cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salvadora persica
Vegetativaj karakterizaĵoj
La al la branĉoj kontraŭstarantaj folioj havas folitigon kaj foliplaton. La folitigo longas 0,3 ĝis 1,3 cm, malofte longaj. La simpla rigida karneca foliplato longas 1,4 ĝis 10,5 cm kaj larĝas 1,2 ĝis 3, malofte ĝis 7,5 cm, ili estas oblongaj, ovalaj aŭ ovformaj. La kutikulo de la folioj estas dika. La foliplatoj estas izolateraj stomoj sur ambaŭ flankoj de la folioj. La folioj estas histo por rezervakvo.
Generativaj karakterizaĵoj
La floraro estas grapolaj partaj floraroj kiuj longas ĝis 10 cm. La malgrandaj kvarnombraj floroj estas verdec-blankaj. Por floro ekzistas po du karpeloj. La stiluso restas mallonga.
La pizoformaj fruktoj havas ruĝan aŭ malhelviolajn kolorojn; ili nur enhavas unu semon.
La kromosomnombro estas 2n = 24.
Lajos Simonkai
Lajos Simonkai [lajoŝ ŝimonkai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simonkai Lajos estis signifa hungara botanikisto, profesoro, instruisto. Lia origina familia nomo estis Simkovics, lia botanika nomo estis Simonk.. Lajos Simonkai naskiĝis la  en Nyíregyháza. Li mortis la en Budapeŝto.
Salvadora persica
Disvastigo
Salvadora persica estas divastigita de Nordafriko, trans la tropika ĝis suda Afriko, sur la Araba Duoninsulo kaj en okcidenta Azio kaj sur la Hinda Subkontinento. Ekzistas trovejoj en Kenjo, Tanzanio, Ugando, Eritreo, Etiopujo, Somalio, Sudano, Alĝerio, Maroko, Egiptujo, Angolo, Malavio, Mozambiko, Zambio, Zimbabvo, Malio, Niĝero, Niĝerio, Kameruno, Botsvano, Namibio, Transvalo, Omano, Saud-Arabujo, Jemeno, Irano, Israelo, Jordanio, Sirio, Barato, Pakistano, Srilanko kaj sur Maŭricio. Ĝi estas neofito en kelkaj sekteritorioj.
Lajos Simonkai
Biografio
Lajos Simonkai frekventis gimnazion en Eperjes, kie li lernis ĉefe de Frigyes Ákos Hazslinszky. Li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1874, sed li helpis la instruadon de Lajos Jurányi jam en 1872. Li doktoriĝis en 1879. Ekde 1875 li instruis en diversaj gimnazioj de la lando. En 1892 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. En 1908 li pensiuliĝis.
Dum sia vivo li kolektis 22 000 kreskaĵojn, kiujn li donacis al la Hungara Nacia Muzeo. Menciindas lia elstara laboro en la taksonomio.
Salvadora persica
Taksonomio
La unua publikigo de Salvadora persica okazis en 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, 1, p. 122. Sinonimoj por Salvadora persica L. estas Salvadora persica var. WIGHTIANA (PLANCH. EX THWAITES) VERDC., Salvadora wightiana PLANCH. EX THWAITES.
Melano
Melano estas komunumo de la Komunumaro Ceresio kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 1325 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Melano situas ĉe la sudorienta bordo de la Lago de Lugano en la sudo de la Distrikto Lugano. Oriente de la komunumo leviĝas la Monto Generoso. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Melano kaj Lenaccio.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Melano limas en nordo al Rovio, en oriento al Castel San Pietro, en sudo al Mendrisio, en okcidento aliflanke de la Lago de Lugano al Riva San Vitale, kaj en sudokcidento al Maroggia.
Trafiko
Tra Melano pasas la kantona ĉefvojo n-ro 2 kaj la svisa aŭtovojo A2, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 3 kilometrojn norde en Bissone, respektive 5 kilometrojn sude en Mendriso. Apud la komunuma limo kun Marroggia situas la stacidomo ĉe la trajnlinilo de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lugano al Chiasso, per kiu la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto. La komunumo disponas ankaŭ pri haltejo por la liniŝipoj sur la Lago de Lugano.
Aceguá (Brazilo)
Aceguá estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 4.394 loĝantojn en 2010. Ĝi situas en la mezoregiono Sudokcidento de Rio-Grando (portugale Sudoeste Rio-grandense).
Sporta ligo
En sporto, ligo estas metodo de organizado de sportaj konkursoj en kiuj ĉiu atleto aŭ teamo konkuras kontraŭ ĉiuj aliaj kontraŭuloj en la sama grupo de konkurantoj aŭ teamoj. La esprimo "ligo" ankaŭ povas rilati al ĉiuj tiuj atletoj aŭ teamoj konkurantaj kontraŭ unu la alian en ligosistemo, kie tiu ligo povas esti unu el pluraj similaj ligoj en la sama sporto en lando aŭ pluraj landoj, ofte organizitaj en hierarkia maniero. .
Ekzemple: en naciaj konkurencoj pri sporto, la plej alta ligo estas la Supra Ligo, sub tio estas la nacia Ligo, sekvata de ligo A kaj pli.
La origino de la esprimo estas la angla futbala ligo, kiu estis la unua enkonduki konkurson uzante tiun metodon en 1888, kaj aliaj landoj sekvis en pliaj sportaj branĉoj kaj ĝi iĝis la plej ofta metodo en la mondo por organizado de naciaj ĉampionecoj en teamaj pilkludoj.
En lig-bazitaj konkuradoj, la nombro da ludoj por ĉiu partoprenanto ĉiam estas oblo de la nombro da partoprenantoj minus unu, ĉar ĉiu partoprenanto konkuras kontraŭ ĉiuj partoprenantoj krom li mem. La plej multaj lig-bazitaj konkuradoj estas dividitaj en raŭndoj en kiuj ĉiuj partoprenantoj konkuras samtempe, do la nombro da raŭndoj egalas al la nombro da ludoj. Okaze de nepara nombro, unu partoprenanto en ĉiu rondo estos libera, kaj la nombro da rondoj estos oblo de la nombro da partoprenantoj.
En teamaj pilkludoj kiel ekzemple futbalo, korbopilko, volejbalo kaj pli, naciaj ĉampionecoj estas kutime okazigitaj en ligsistemo kun du aŭ pli da raŭndoj. En ligo kun du raŭndoj, ĉiu teamo ludos dufoje kontraŭ la aliaj teamoj, kie unufoje ĝi estos la gastiganto, kio signifas, ke la ludo okazos ĉe sia hejma sportejo, kaj unufoje ĝi estos la gasto ĉe la sportejo de la kontraŭa teamo.
Internaciaj ĉampionecoj okazigitaj en unu loko kutime havas unu aŭ plurajn stadiojn kiuj okazas en ligsistemo kun unu raŭndo (ĉar ekzistas neniu signifo al hejmaj kaj eksteraj ludoj), kie la partoprenantoj aŭ teamoj estas dividitaj en plurajn domojn, kaj la pint-rangigitaj. en ĉiu domo daŭrigu al la sekva etapo. En multaj ĉampionecoj ekzistas miksita sistemo en kiu kelkaj el la stadioj (kutime la fruaj) estas okazigitaj en ligosistemo kaj kelkaj en pokalaj konkurencoj.
Giżycko
Giżycko (Lötzen; pole: (la antaŭa nomo) Łuczany, Lec; prapruse: Lēcai), estas urbo en la vojevodio Varmio-Mazurio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Giżycko. En en la urbo vivis.
Situo
La urbo troviĝas apud pluraj grandaj lagoj kaj nuntempe estas signifa feriejo.
Historio
La urbo unuafoje estis skribe menciata en 1340 sub la nomo "Letzenburg". Ĝis la jaro 1945 ĝi apartenis al Germanio, la provinco Orienta Prusio, kaj havis la nomon "Lötzen". Surbaze de la Traktato de Versajlo la loĝantoj voĉdonis je la 11-a de julio 1920, ĉu ili volas daŭre aparteni al Germanio aŭ estonte al Pollando. En Lötzen 99,97 % voĉdonis favore al Germanio. Post fuĝo en 1945 aŭ posta perforta elpelo de la germanaj loĝantoj, Lötzen fine estis enkorporigita de Pollando laŭ la decido de la Potsdama Konferenco. En 1946 ĝi estis alinomita Giżycko honore al pola pastro, pola soci-aganto Gustaw Marcin Gizewiusz.
Delto (litero)
Delto (majuskle Δ, minuskle δ, greke Δέλτα) estas la kvara litero de la greka alfabeto. En la sistemo de grekaj nombroj ĝi valoras kvar. Ĝi devenas de la fenica daleto. Literoj devenantaj de delto estas la latina D aŭ d kaj la cirila Д aŭ д (respektive majuskle kaj minuskle).
En novgreka lingvo ĝi prezentas voĉitan dentan frikativon sed en la antikva greka lingvo lingvo ĝi prezentis voĉitan dentan plozivon.
Riverdelto estas tiel nomata ĉar ĝia formo aproksimas la majusklan literon delto.
La majuskla litero Δ estadas uzata kiel simbolo por:
La minuskla litero δ estadas uzata kiel simbolo por:
Giżycko
La prehistorio de la ĉirkaŭaĵoj de Giżycko
La plej malnova spuro de la homo sur la tereno de hodiaŭa urbo Giżycko (la korno de rangifero kun la spuroj de ĝia prilaboro per la silika ilo) tio estas la elfosaĵo trovita en la sabla tavolo datitaj al la periodo de antaŭ 15 miloj da jaroj ĉe la Lago Popówka Mała. La prehistoriaj ĉasistoj alvenadis al tiuj terenoj sekve de la foriro de la skandinavia glaciepoko (Vurma Glaciepoko) (vidu la apudan mapon). Dum la bronza epoko kaj fera epoko estis tie multaj setlejoj sur la tero kaj akvo, sur la artefaritaj insuletoj konstriutaj de palisoj ligitaj kun la sablo kaj tero. La unuaj mencioj pri tiu tereno aperis jam en la 2a jc de p.K. en la verkoj de Tacito kaj Ptolemeo el Aleksandrio. Ili ambaŭ priskribis tiun regionon kun la baltiaj-praprusaj gentoj, ekzemple la galindojn, jatvingojn kaj bartovojn (vidu la apudan mapon), iliaj setlejoj estis limaj kun la lando de la Grandaj Mazuriaj Lagoj, samtempe tiuj terenoj estis ĉe la trako de la sukcena vojo (vidu la apudan mapon).
Historio de la urbaj ĉirkaŭaĵoj en la Mezepoko
eta|280px|maldekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]]
En la jaro 1008 laŭ inicito de pola reĝo (tiam princo) Boleslao la 1-a, nomata "la Brava", okazis la kristaniga misio al la lando de praprusoj gvidata de la episkopo Bruno de Querfurt. La kristaniga misio estis finita la 9an de marto 1009 per la martira morto de la episkopo en la loko apud Giżycko, kie nun la kruco memorigas tion (vidu la apudan foton). Dum la jaroj 1277-1283 la ĉirkaŭaj terenoj ekokupis la Teŭtona Ordeno. Ĉirkŭ la jaro 1340 sur la istmo (terkolo) inter la Lago Niegocin kaj la Lago Kisajno la teŭtonaj kavaliroj de la Teŭtona Ordeno konstruis tie la defendan burgon (kastelon). La kastelo ricevis la nomon Lötzen kaj parte persistis ĝis hodiaŭ (vidu la supran foton). Dum la mezo de 15a jc apude de la kastelo aperadis la setlejo de la setlantoj el Mazovio. La loĝantoj ricevis la permeson por fiŝkaptado, abelbredado kaj ĉasado, kompreneble ĉio kontraŭ la vivtenado de la teŭtonoj en la kastelo. Tia estis la komenco de la nuntempa Giżycko.
Historio de Giżycko de la 16a jc ĝis la 18a jc
La Granda Majstro de la Ordeno en la Duklando Prusio Albreĥto Hohencolerno el la germana dinastio de hohencolernoj (1490-1568) - en la jaro 1525 li sekularigis la ŝtaton de la Teŭtona Ordeno, li akceptis la protestantismon kaj la duklando ekestis la laika ŝtato, tamen la duklando restis kiel la feŭdo de polaj reĝoj de la (Krono de la Regno de Pollando). La kastelo Lötzen ekestis la sidejo de la princaj distriktestroj (starostoj). La streboj de la apuda stlejo por akiri la urban privilegion finfine sukcesis komence de la 17a jc. La urborajto estis akirita la 15an de maj 1612. La urbanoj ĉefe okupiĝis pri la abelbredado. La urbo ricevis la nomon de la kastelo - Lötzen. Dum la polaj-svedaj militoj, la Sveda diluvo (1655-1660) post la malvenko de svedoj ĉe la loko Prostki (la 8an de oktobro 1656), kie la sveda armeo kaj la helpantaj ĝin, la prusiaj taĉmentoj malvenkis kun la pola hetmano (armeo-estro) Wincenty Gosiewski (1620-1662), tiam sur tiujn terenojn eniris la helpantaj polan armeon la taĉmentoj litovaj kaj tataraj. La tataroj atakis la urbon la 10an de februaro 1657, bruligante ĉiujn domojn. Postrestis nur la kastelo, la urbodomo kaj la preĝejo. Rezulte de la granda epidemio de pesto en la jaro 1710 mortis preskaŭ la tuta loĝantaro de la urbo.
Historio de Giżycko de la 19a jc ĝis la 20a jc
Dum la jaroj 1807-1812 Lötzen (Giżycko) estis sur la vojo de la Napoleonaj Militoj tra kiu tramarŝis la armeo francia kaj rusia. De junio 1807 la urbo estis okupita de polaj ulanoj kaj en la urbo kvartiris (restadis) du polaj korpusoj: de la polaj generaloj Józef Zajączek kaj de Jan Henryk Dąbrowski. Dum la aprilo 1822 estis grandega brulego (incendio) dum la tuta historio de la urbo. Bruligis preskaŭ ĉio. Kelkoje okazis en la urbo la grandega malsato. Dum la jaroj 1843-1851 oni faris grandajn publikajn laborojn ĉe la fortreso nomata Ludwig Leopold Hermann von Boyen (1771-1848), la prusia milit-ministro (vidu la maketon de la fortreso). En la sekvontaj jaroj la urbo ricevis fervojon (1868) kaj aperis la nova reto de vojoj. en la unuaj tagoj de la 1945 jaro la urbanoj estis preskaŭ tute evakuita pro la proksimiĝanta sovetia fronto, kaj post la okupado fare de la Ruĝa Armeo la 26an e januaro 1945 kaj laŭ la decido de la Potsdama Konferenco ekkomencis la setlado de poloj en Giżycko de la perditaj fare de tiu konferenco, la orientaj partoj de antaŭmilita Pollando (vidu la apudan mapon). De la 4a de marto 1946 la urbo namas Giżycko, omaĝe al la pola soci-aganto, pastro Gustaw Marcin Gizewiusz.
Bibliografio:
Esperanto kaj Giżycko
En Giżycko naskiĝis konata esperantisto Jarosław Strzelecki, nun de la jaro 2005 universitata doktoro en la Instituto pri Filozofio de la Universitato de Varmio-Mazurio en Olŝtino (Olsztyn), kie li ankaŭ organizas Esperanto-kursojn por studentoj de la universitato kaj por lernantoj de mezaj lernejoj de Olŝtino.
Benedek Nagy (patro)
NAGY Benedek [nadj] (n. 29-an de majo 1937, Kluĵo) rumanuja hungara instruisto pri historio, loka historiisto, politikisto, memuaristo, ĵurnalisto. Li estas la filo de kuracisto, memuaristo András Nagy kaj la patro de ekonomikisto Benedek Nagy. Li loĝas en Miercurea Ciuc. Lia pseŭdonimo estas Tivai Miklós.
Těpeře
Těpeře estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Železný Brod en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi situas proksimume 2 km norde de Železný Brod. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 81 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Benedek Nagy (patro)
Kariero
Benedek Nagy apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis mezlernejon en Miercurea Ciuc, poste li akiris diplomon pri historio en 1971 en UBB de Kluĵo. Li estis politika malliberulo inter 1956 - 1961. De 1962 li estis laboristo, teknikstudento, teknikisto, oficisto, ĵurnalraportisto. De 1974 ĝis 1990 li estis instruisto en Miercurea Ciuc. Li estis deputito de RMDSZ en parlamento de Rumanujo (1990-1995).
La Voulte-sur-Rhône (stacidomo)
La Voulte-sur-Rhône estas franca varstacidomo sur linio - Grezan, situanta en  La Voulte-sur-Rhône, en departemento Ardèche, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Parkinsonia parkinsoni
Parkinsonia parkinsoni estas fosilia amonito de ĵurasio (Bajocium).
Etimologio
La nomo devenas el la angla botanikisto John Parkinson.
Ferenc Lelik
LELIK Ferenc estis hungara publicisto, ĵurnalisto, redaktoro naskita en Magyarpécska la 8-an de novembro 1903 kaj mortinta en julio 1941 en Sovetunio.
Kariero
Lelik Ferenc estis kunlaborinto de satirika gazeto Kaviár de Temeŝvaro (1923-25). Li diplomiĝis pri arkitekturo (1930), kaj en tiu jaro li aperigis en sia naskiĝvilaĝo la laboristamikan radikalan gazeton Pécskai Újság, kies nur 11 numeroj estas konataj. Pli poste li estis kunlaborinto de la Aradi Hírlap.
Oberdorf NW
Geografio
Oberdorf situas sur alteco de 455 m s.m. sude de la kantonĉefkomunumo Stans en la valo de la rivero Engelberger Aa oriente de la monto Stanserhorn (alteco: 1898 m s.m.) kaj okcidente de Buochserhorn (alteco: 1807 m s.m.). La komunumo konsistas el la tri komunumopartoj Oberdorf, Büren sur alteco de 485 m s.m. kaj Niederrickenbach sur alteco de 1162 m s.m.
Trafiko
Oberdorf disponas pri stacidomo ĉe la mallarĝŝpura fervojlinio de Lucerno tra Stans al Engelberg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 3 kilometrojn norde en Stans. La vilaĝeto Niederrickenbach atingeblas nur per aertelfero ek de Dallenwil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberdorf datiĝas el la jaro 1199 kiel Obirndorf.
Sur la teritorio de Oberdorf origine troviĝis diversaj malgrandaj kamparaj setlejoj. Fama estis Wil ĉe la rivero Aa, kie kunvenis ek de 1398 ĝis 1996 la Landkomunumo de Nidvaldo.
La hodiaŭa komunumo Oberdorf estis kreita surbaze de la nove kantona konstitucio en la jaro 1850 per kunigo de la vilaĝoj Oberdorf, Büren nid dem Wald kaj Niederrickenbach.
Niederrichenbach estas ek de 1529 pilgrimejo kaj en la jaro 1857 tie estis fondita la benediktana virnia Monaĥejo Maria-Rickenbach.
Brosimo
La brosimo aŭ brozimo (Brosimum) estas nearktisa kaj neotropisa genro de plantoj el la familio morusacoj, indiĝena en la tropikaj kaj subtropikaj regionoj de Meksiko, Mezameriko kaj Sudameriko.
La Majaa brosimo (Brosimum alicastrum) estis uzata de la Majaoj por sia manĝebla nukso. La densa vive skarlatkolora ligno de la Paraa brosimo (Brosimum paraense) estas uzata por ornama lignoprilaboro. Plantoj de tiu genro ankaŭ utilas kiel konstruligno kaj en kultura kunteksto.
Etimologio
La scienca nomo brosimus elvenas el la greka βρώσιμος, kiu signifas "manĝebla", ĉar en Jamajko oni manĝis la fruktojn anstataŭ panon, iom kiel pri la panarbo.
La esperantigo "brozimo" estas konstruita laŭ la modelo en PIV Erysimum > erizimo.
Sintaksa sukero
En programista ĵargono rilata al la programlingvoj, per la esprimo sintaksa sukero oni celas programlingvan esprimrimedon redukteblan al pli simplaj aŭ pli ĝeneralaj esprimiloj, kiu tamen havas formon pli oportunan aŭ pli naturan por la homo. Ekz-e, en C la indichava variablo  aspektas pli nature ol ĝia pli ĝenerala ekvivalento  ; la procedurĉapo en Ada
estas pli legebla, ol ĝia respektivo en C:
Se oni ne estas anglalingvano, sintaksa sukero povas havi bizaran guston. Ekz-e en Kobolo la frazo
surprize por multiuj signifas  (t.e. «2-onigu X-on»).
Sintaksa salo
Aliflanke, sintaksa salo estas programlingva esprimrimedo kiu malpligrandigas riskon de eraro per ia redundo; ekz-e la postulo ke ĉiu nomo en programo havu deklaron, aŭ markado de la fermaj kramposimboloj, kiel ĉe la fermaj  en Ada:
Johann Rudolph Glauber
Johann Rudolph Glauber (1604-1670) estis germana apotekisto, alkemiisto kaj kemiisto, kies malkovroj rezultis en la plibonigado de pluraj analizaj metodoj, kaj estis la unua produktinto de la Klorida acido. Inter aliaj komponaĵoj, Glaŭber malkovris la natrian sulfaton, kiun li nomis sal mirabilis (mirinda salo), pli malfrue ricevinte la nomon de salo de Glaŭber, kaj la Kalia permanganato.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Sulz_am_Neckar_Evangelische_Kirche.jpg| Christoph Fahrner (1616-1688) dosiero:Johannes_Kunckel.jpg| Johannes Kunckel (1630-1703) dosiero:Jjbecher.jpg| Johann Joachim Becher (1635-1682) dosiero:Glauber_Rocky_landscape.jpg| Johannes Glauber (1646-1726) dosiero:Jacobus-le-Mort.jpg| Jacobus le Mort (1650-1718) dosiero:Kassel_Schloss_WAllee_f_Herkules_f_w.jpg| Georg von Welling (1655-1727) dosiero:DomtorenUitzichtIn2009.jpg| Jan Gottlieb Glauber (1656-1703) dosiero:Georg_Ernst_Stahl.png| Georg Ernst Stahl (1659-1734) dosiero:Priestley.jpg| Joseph Priestley (1733-1804) </Gallery>
Mátraszele
Situo
Mátraszele situas en valo de Zagyva, laŭ flankovojoj. Bátonyterenye kaj Salgótarján troviĝas po 11, Pétervására 19, Parád 22, Pásztó 25 km-ojn.
Historio
En tiu loko longe funkcias minejo pri karbo, nun surfaca. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Mór Vavrinecz
Mór Vavrinecz [vavrinec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vavrinecz Mór estis hungara komponisto, preĝeja dirigento, muziklerneja instruisto.
Mór Vavrinecz naskiĝis la en Cegléd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mór Vavrinecz akiris sian muzikan scion kiel memlernanto kaj kolektis muzikajn teoriajn sciojn bazitajn sur libroj. Dum mallonga periodo li estis la privata lernanto de Robert Volkmann. Ekde 1878 li konstante komponadis. De 1886 ĝis sia morto li estis dirigento de Preĝejo Ĉieliro de Maria (Vár). Komence li ankaŭ instruis en muziklernejo, ekde 1901 en la nacia muziklernejo. Liaj muzikaj kritikoj estis publikigitaj en pluraj gazetoj. Liaj operoj estis rifuzitaj en la Reĝa Operejo de Budapeŝto, sed ili havis sukcesojn eksterlande. Liaj simfoniaj komponaĵoj estis popularaj ankaŭ enlande.
Glam-roko
La britaj rangigoj estis inunditaj de eventoj de glam-roko el 1971 ĝis 1975. La apero en marto 1971 de la bandestro de T. Rex nome Marc Bolan en la programo pri muziko de la BBC nome Top of the Pops, vestante brilaĵojn kaj satenaĵojn, estas ofte citita kiel la komenco de la movado. Aliaj britaj glam-rokaj artistoj estis David Bowie, Mott the Hoople, Sweet, Slade, Mud, Roxy Music kaj Gary Glitter. Ankaŭ kelkaj necentraj en la ĝenro, kiel Elton John, Rod Stewart kaj Freddie Mercury de Queen, adoptis glam-stilojn. La Usona scenejo estis multe malpli elstara, kaj Alice Cooper kaj Lou Reed estis la nuraj usonaj artistoj kiuj atingis sukceson. Aliaj usonaj glam-artistoj estis New York Dolls, Iggy Pop kaj Jobriath. Ĝi malgraviĝis post la mezo de la 1970-aj jaroj, sed influis aliajn muzikajn ĝenrojn kiel ĉe punko, glam-metalo, Novaj Romantikoj, deathrock kaj Gotika muziko.
16439 Yamehoshinokawa
16439 Yamehoshinokawa estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Tetsuya Fujii kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Jamehoŝinokaŭa, rivero de la sudo de la gubernio Fukuoka, kiu fluas de oriento al okcidento tra la centro de la vilaĝo Hoŝino (星野村, Hoshino-mura: "kampo da steloj") en la Jame-distrikto, fama pro la beleco de la tiea stelplena ĉielo.
Hypocreomycetidae
Hypocreomycetidae estas fungoj el la klaso de Sordariomycetes. Ekzemple Claviceps purpurea.
Priskribo
Peritecioj estas ofte iomete koloraj, ili ne havas verajn parafizojn. La pinta ringo de la asko, kiam ĝi ĉestas, estas ne amila.
Bohemia arbaro
Bohemia arbaro (germane sur bavaria flanko Oberpfälzer Wald - Hornofalcký les aŭ sur la ĉeĥa flanko Böhmischer Wald - Český les) estas krispa mezalta montaro laŭlonge laŭ ĉeĥa-germana ŝtatlimo - ĝi tuŝas sudokcidentan Bohemion kaj orientan Bavarion. La germana esprimo Böhmerwald (laŭvorta traduko de la ĉeĥa Bohemia Arbaro) estas la germana nomo por la ĉeĥa parto de Šumava.
Limigo
La montetaro tiriĝas de Pelvo de Cheb sur nordokcidento ĝis Všerubská vrchovina, kiu apartigas Bohemian Arbaron de Šumava sur sudoriento. La longeco de la montetaro estas 80 km.
Bella
Bella estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Atella, Avigliano, Balvano, Baragiano, Muro Lucano, Ruoti kaj San Fele.
Infanludejo
Ĝeneralaĵoj
Tie kie ne estas infanludejo infanoj kutimis kaj ankoraŭ kutimas ludi unu kun la alia en publikaj ejoj haveblaj al ili, kiel ne tro trafikitaj stratoj. Alia speco de infanludejo estas farita el ligno. Iuj el tiuj ĉefe uzas malnovajn elektrajn fostojn.
Infanludejo ankaŭ povas inkluzivi areon destinitan por pilkludoj. Kutime la komplekso ankaŭ havas sidlokon por gepatroj kaj ornamaj plantoj. Pli granda formo de la infanludejo estas la amuzparko.
Malpli ofte estas:
Antaŭzorgo
La plej grava postulo por ludejoinstalaĵoj estas ke beboj kaj infanoj devus povi ludi sekure. Akraj ŝtonoj kaj vitropecetoj devas esti forigitaj per agadoj kiel regula purigado por ke infanoj, kiuj ofte falas, ne suferu gravajn vundojn. De tempo al tempo la ludejo devas esti riparita. Neprizorgitaj malplenaj ladskatoloj, boteloj aŭ ludekipaĵo kun lozaj aŭ difektitaj ligoj povas vundi infanojn.
Krome, sablejoj en ludejoj foje estas forigitaj pro sanitaraj problemoj, kiel dorlotbestoj aŭ sovaĝaj bestoj forlasantaj ekskrementon, kiu povas esti danĝeraj por la sano de beboj kaj infanoj, kiuj ŝatas ludi en la sablo.
Interesa kaj funkcia ludejo povas esti atingita danke al profesia kaj imaga dezajno. La aplikataj solvoj devus konsideri ekz. faktoroj kiel:
Stacio Nada
Stacio Nada (japane: 灘駅 [Nada-eki], angle: Nada Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nada, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō.
Infanludejo
Antaŭzorgo
Plej multaj akcidentoj, kiuj okazas sur ludejoj, ŝuldiĝas al malbona prizorgado, malbone dizajnita ekipaĵo, nedeca sekureca zono aŭ netaŭga planko.
Avantaĝoj por infanoj
Estas multflankaj kaj diversaj avantaĝoj por infanoj kiuj uzas infanludejon:
Sano
Estas multaj sanaj avantaĝoj ludi ekstere. Kun pli da spaco por ludi, infanoj ofte estas pli aktivaj ekstere, kio helpas ilin konstrui fortajn ostojn kaj bonajn taŭgecajn nivelojn, samtempe permesante al ili forbruligi ekstran energion kaj kaloriojn.
Krome, esti en la suno, eĉ vintre, signifas, ke infanoj nature sorbas esencan vitaminon D, kies manko povas konduki al rakitismo.
Infana disvolviĝo
Dum infanoj esploras kaj interagas kun la mondo ĉirkaŭ ili, ili ĝuas la sekvajn kognajn avantaĝojn:
Sesto
''Ĉi tiu artikolo temas pri muzika intervalo. Ankaŭ ekzistas komunumo en Italio kun la nomo Sesto.''
Infanludejo
Kreiva partopreno
La ĝenerala ludejo-sperto de infano kondukas al pli sana kaj pli feliĉa infanaĝo. Por profiti la plej bonan tempon sur la ludejo, instigu infanojn moviĝi laŭ sia propra rapideco, esplori kaj malkovri tion, kio plej interesas ilin, kaj okupiĝi pri agadoj kiuj engaĝas ilin. Dum infanoj kuras sur la ludejo kaj en la parko, estas tempoj, kiam gepatroj eble bezonos instigi infanojn okupiĝi pri certaj agadoj, kiujn ili eble timas ĝui per si mem. Tia gvidado devas esti milda kaj entuziasma.
Ĉirkaŭ la mondo
La regularoj varias laŭ la landoj, la tempoj de la jaro, kaj la tipo de ludoj, kvankam ili ĉiuj celas limigi la riskojn de akcidentoj por infanoj, same kiel la riskojn de vundigo aŭ veneniĝo derivita de farboj aŭ materialoj uzataj, ekzemple, ligno traktita insekticidoj.
Sesto
Variaĵoj
Ekzemploj de sestaj intervaloj
Infanludejo
Ĉirkaŭ la mondo
En Eŭropo kaj Usono, pro zorgoj pri krimoj kiel kidnapo, tiuj instalaĵoj estas pagitaj instalaĵoj, kaj ekzistas kazoj en kiuj eksteruloj estas malpermesitaj eniri. En publikaj ludejoj, estas socie postulate ke kuratoro ĉeesti, kaj se infano ludas sole sen kuratoro, ĝi estas konsiderita infanmistrakto kaj estas diskonigita.
Sesto
Variaĵoj
Sestoj ekzistas en kvar variaĵoj. Tre oftaj, ĉar karakterizaj por la muzikaj modaloj maĵora kaj minora, estas La granda sesto en gamo estas karakteriza por la modalo maĵora, tial ĝi ankaŭ nomatas maĵora sesto, kaj la eta skesto karakteriza por la modalo minora, sekve la alternativa nomo minora sesto.
Infanludejo
Ĉirkaŭ la mondo
Sekvante la konscion pri sundamaĝo al Infanludejoj en varmaj landoj, kaj la daŭra bezono de ombrigo por etaj infanoj, pli kaj pli da ili estas konstruitaj kiel kovritaj ludejoj.
Sesto
Variaĵoj
Multe pli maloftaj estas
Infanludejo
Ĉirkaŭ la mondo
Infanludejoj estis integrita parto de urba kulturo en Sovet-Unio. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, preskaŭ ĉiu parko en urbo en Sovet-Unio havis ludejon. La plej granda parto de ili konsistis el metalstangoj kaj relative malmultaj lignaj partoj, kaj estis produktitaj en ŝtataj fabrikoj. La plej oftaj strukturoj estis karuseloj, baskuloj, kaj ŝtupetaroj.
En la 1990-aj jaroj, post la kolapso de Sovet-Unio, multaj ludkampoj estis ŝtelita, kaj relative malmultaj ludejoj estis konstruitaj. Ĉiukaze restas ankoraŭ kelkaj sovetiaj ludejoj, kaj en bona stato.
Natura ludejo
Naturaj ludejoj miksas naturajn materialojn, trajtojn, indiĝenajn plantojn kaj kreivajn terenojn por intence krei kompleksajn interagojn kun naturaj, mediaj objektoj por intrigi kaj engaĝi infanojn kaj engaĝi ilin en la mirindaĵoj de la naturo. Ĝi estas ludmedio en kiu komplekseco povas esti ludita kaj lernita.
Elementoj de ludo inkludas terfigurojn (skulptaĵoj), median arton, indiĝenajn plantojn (arboj, arbedoj, herboj, floroj, musko, ktp.), limmurojn aŭ aliajn ŝtonstrukturojn, grundon kaj sablon, kaj naturajn limojn (ŝtonoj, salikoj, arboj), strukturitaj padoj, kaj naturaj akvotrajtoj.
Saint-Méloir-des-Bois
Historio
La paroĥo de Saint-Méloir, enklavigita en la episkoplando de Saint-Malo apartenis al la dekanlando de Bobital, kiu apartenis al la episkoplando de Dol kaj estis dediĉita al sankta Méloir.
İznik
İznik konata kiel Niceo (greke: Νίκαια) ĝis la Mezepoko, estas urbo en la provinco Bursa, Turkio, situanta ĉe la orienta bordo de la samnoma lago (turke İznik Gölu) kaj ĉe grava strato de Konstatinopolo (hodiaŭ Istanbulo) al Kilikio kaj Sirio. İznik  nuntempe havas ĉirkaŭ 35 000 loĝantojn. Dum la unuaj jarcentoj de la otomana regado, la loĝantaro iom post iom konvertiĝis al Islamo. La ceramikindustrio formiĝis en İznik en la 16-a kaj 17-a jarcentoj; İznik-kaheloj estis uzitaj en multaj moskeoj en la Otomana Regno pro sia dekoracia kaj bunta karaktero. Rimarkindaj ekzemploj inkludas la Sultan Ahmet Moskeon kaj la Rüstem Paşa Moskeon.
Historio
La imperiestro Konstantino kunvokis je 325 al Niceo la koncilion Nicaeum I (Unua Koncilio de Niceo), kiun vizitis inter 250 kaj 300 episkopoj. Tiu unua Nicea koncilio fariĝis fundamento de la eklezia unuiĝo kontraŭ arianismo. La decidita regula fidei kondamnis la arianan rifuzon de la vera Dieco de Kristo. Plejkonata estas la finfine decidita kredkonfeso de Niceo (Nicea-Konstantinopola kredkonfeso, uzata en la roma liturgio kiel "Granda Kredkonfeso"), sed la koncilio fiksis ankaŭ unuecan daton por la ĉiu-jara paska festo en la tuta regno (la dimanĉo post la unua printempa plena luno). La imperiestro deklaris la decidojn de la koncilio regnaj leĝoj. La graveco de la koncilio estas nesupertaksebla por la simbiozo inter ŝtato kaj eklezio, por la komenciĝantaj ekumenaj koncilioj kaj por la kreskanta filozofia terminado de la teologia diskuto.
La 7-a ekumena koncilio Nicaeum II (Dua Koncilio de Niceo) okazis je 786-787 kaj solvis kverelojn pri la uzado de bildoj. Ĝia fina kunveno okazis je la 23-a de oktobro 787 en Konstantinopolo.
Esperanto en Iznik
Inter la 3-a kaj la 7-a de aprilo de la jaro 2009 İznik gastigis la 2-an Mezorientan Kunvenon de Esperanto.
Luterana preĝejo (Sopron)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Sopron, en la urbocentro.
Velingtono
Velingtono (Wellington, Te Whanga-nui-a-Tara) estas la ĉefurbo de Nov-Zelando, la sesa plej granda urbo en la lando kaj la plej dense loĝata nacia ĉefurbo en Oceanio. Velingtono situas en la administra Velingtona regiono kaj kuŝas sur la suda pinto de la Norda Insulo en la geografia centro de la lando.
Luterana preĝejo (Sopron)
Historio
En la frua 17-a jarcento en Sopron loĝis 8000 homoj, el ili 7000 estis luteranoj. La unua ligna luterana preĝejo konstruiĝis en 1676, kiu pro incendio cindriĝis. La sekva ligna preĝejo funkciis en la sama loko inter 1677-1722. La tria preĝejo konstruiĝis jam el ŝtono, kiu funkciis ĝis 1782. Kun permeso de Jozefo la 2-a la 4-a preĝejo konstruiĝis en la 1780-aj jaroj, sed laŭ la permeso antaŭ la enirejo devas etendiĝi la paroĥo kaj la preĝejo ne havis turon. Tial la turo pretiĝis nur en 1863. La sakristio konstruiĝis en 1854. Post la 2-a mondmilito la germanlingvaj luteranoj estis deportitaj al Germanio.
Konstruaĵo
La altaro, predikejo, lustroj kaj la orgeno venis el la 2-a preĝejo. La 8 kolonoj dispartigas la navon je 3 partoj. La meza navo estas 8 metrojn larĝa. Super ambaŭ flankonavoj galerio troviĝas.
Velingtono
Servoj
Viktoria Universitato de Velingtono (Te Whare Wānanga o te Ūpoko o te Ika a Māui; Victoria University of Wellington) estas universitato en Velingtono, Nov-Zelando. Ĝi estis establita en 1897 kiel kolegio sub la Universitato de Nov-Zelando. Viktorio estis nomita laŭ reĝino Viktoria kiam 1897 estis la 60-a datreveno de ŝia kronado. Viktorio havas 21 076 studentojn (el kiuj 3 400 estas internaciaj studentoj). La ĉefkampuso situas en Kelburn, monteto super centra Velingtono.
Glutbildetoj
Glutbildetoj estas slipetoj, sur kiuj troviĝas kultbildo, kiujn oni uzis en Germanio de la 18-a ĝis la 20-a jarcento kiel religia popolmedicino. La kredanto konsideris la glutbildeton parton de la "spirita hejma apoteko" kaj kredis je supernaturaj kuracpovo, kiun li transprenis manĝinte la slipeton. Samcelajn slipetojn senbildajn, nur kun tekstoj, oni nomis manĝslipetojn.
Manĝslipetoj
Manskribitaj manĝslipetoj ricevis sanktajn aŭ magiajn vortojn kaj signojn, ankaŭ nomojn de sanktuloj, biblicitaĵojn aŭ preĝojn, kiuj estis mallongigitaj aŭ transformitaj al sigeloj (magiaj grafiaĵoj). Foje oni uzis ruĝan paperon. En Holstinio oni donis al februlo slipeton kun jena tre naiva surskribo "Febro malĉeestu / N.N. ne ĉeestas." En protestantaj regionoj, kiel Virtembergo, Orientfrislando, Oldenburgio aŭ Hamburgo oni simbole manĝigis al la paciento ties malsanon, skribante lian nomon, naskiĝdaton kaj formulon sur slipeton, kiun oni enmetis en panon aŭ frukton kaj donis al la malsanulo por ke li manĝu ĝin.
La Voulte-sur-Rhône
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Voultains.
Zeevang
Zeevang estas eksa municipo en la Nord-Holando. Ĝi enhavis populacion de 6.311 loĝantoj (1-a novembro 2012, fonto: CBS) sur areo de 54,34 km² (el kiuj 16,66 km² estas akvo). Ekde 2016 ĝi apartenas al la municipo Edam-Volendam
Glutbildetoj
Manĝslipetoj
Ankaŭ bestoj estis kuracitaj de manskribitaj manĝslipetoj. Tiel oni manĝigis al ili leteretojn kontraŭ „raserey und taubsucht“. Aparte efika kontraŭ rabio estintus la sator-kvadrat-formulo. En la bavara regioneto Isarwinkel sude de Bad Tölz oni donis al brutoj manĝslipetojn kontraŭ antrakso, kies germana nomo estas lienobrulo, tial oni nomis tiujn slipetojn ankaŭ brulslipetoj.
Tiaj printitaj manĝslipetoj, kiujn la eklezio ĉiam konsideris superstiĉon, ne konserviĝis, kvankam ekzistas pluraj bibliografiaj mencioj. Interalie oni mencias triangulajn formojn, kiuj utilis ne nur manĝocele. En tia varianto, vorto aŭ formulo ripetiĝis en ĉiu linio, sed komence kaj fine de ĉiu linio forfalis unu aŭ du literoj. Tio simbolis la deziron pri iompostioma malpligrandiĝo de la malsano.
La konservitaj printitaj manĝslipetoj estas restoj de amasvaroj, kiujn ofertis pilgrimbazaroj. Tiaj manĝslipetoj estis printitaj sur folioj kiel poŝtmarkoj. La surskribaĵoj estis aŭ identaj aŭ ŝanĝis laŭlinie. Por tia lasta modelo, nomita ankaŭ "Lukoslipetoj", konserviĝis kupra printplato. Foje manĝslipetoj estis printitaj ambaŭflanke, tiam ofte la malantaŭa teksto kompletigis la antaŭan. Oni taksas tiajn manĝslipetojn la plej malnovaj.
Glutbildetoj
Glutbildetoj estis plej ofte kvadrataj, rektangulaj aŭ rondaj kaj havis longecon inter 5 kaj 20 mm. Tiel ili estis la plej malgranda formo de religiaj grafikaĵoj. Bildetoj de la fino de la 19-a jarcento estis foje pli grandaj, ekzemple varianto produktita en la svisa komunumo Einsiedeln (32×22 mm).
Kiel manĝslipetoj ankaŭ glutbildetoj estis folie printitaj 130-oble aŭ pli sur malpezan paperon. Troveblas serioj de la sama motivo, sed ankaŭ tute miksitaj bildoj, kies stilo tamen estis simila.
Pruveblaj estas glutbildetoj nur post mezepoko. Ĝis la 19-a jarcento temis ĉefe pri kupraj printplatoj, kvankam ankaŭ kelkaj slipetoj estis printitaj per lignaj platoj, ekzemple en Mariazell. Poste oni uzis litografiojn, dum la 20-a jarcento ankaŭ fotomekanikajn kopiojn de malnovaj modeloj.
La grafa stilo de bildeto eĉ pli intensivigas la psikologian efikon. Ofte oni ŝajne klopodis transpreni eĉ detalojn de la originala bildo. Simetrio de ortangulaj, triangulaj, rombaj, cirklaj aŭ elipsaj kadreroj koncentrigis la bildefikon al la centra motivo kaj bildigis kvazaŭ magian potenckampon ĉirkaŭ la kultbildo. Ankaŭ rimedoj kiel radikronoj kaj ŝvebado sur nuboj substrekis la transcendan econ de la bildo.
Produktantoj kaj vendado
Manĝslipetoj estis vendataj ne nur de komercistoj en kultejoj, sed ankaŭ de fuŝdoktoroj. Tiel en 1898 "fuŝkuracisto" trairis Saksion kaj disdonis kontraŭ libervola sumo inter 0,30 kaj 1,00 markoj manĝslipetojn kun nelegeblaj skribaĉoj al malsanuloj. Manĝslipetoj preskribis ankaŭ en 1913 la "miraklodoktoro", konata kiel "der Reinsdorfer Bergmann" (la montulo el Reinsdorf).
Iam glutbildetoj estis vendataj en ĉiuj pilgrimejoj. Inter produktantoj troveblis:
La "brulslipetoj" por bestkuracado estis haveblaj ĉe la franciskanoj en Bad Tölz.
Ankoraŭ komence de la 1970-aj jaroj glutbildetoj estis vendataj en Mariazell, en Napolo kaj en la preĝejo Santa Maria del Carmine en Florenco. El Romo oni dissendis glutbildetojn de la "permanenta helpo" al la tuta mondo.
Uzo
Gravege estis, ke la bildeto estis benata kaj tuŝis la origanalan kultaĵon, ĉu pentraĵon, ĉu skulptaĵon, de la pilgrimejo. Per tia "komunio" la glutbildeto enprenis la kuracpovon de la originalo. Por konservi sian efikon, la bildeto ne devis esti transdonita. Se necese, ĝi devis esti "reŝargita", tuŝante denove la originalon, tiam oni povis ankaŭ transdoni ĝin.
Kiel supozebligas la nomoj "glutbildetoj" kaj "manĝoslipetoj", ilia ĉefa funkcio estis tiu de spirita kuracilo. Dum baroko oni parolis ankaŭ pri „gratia medicinalis“. Kiel "papera pilolo" la slipetoj estis enakvigitaj, dissolvita aŭ aldonita al manĝaĵoj por ke la malsanulo glutu ĝin. Oni povas interpreti la enkorpigon de la bildeto kiel praa, rekta formo de alpropriĝo, per kiu la eco de la kuracpersono estis daŭre konservata en la persono. Kaj la rita agado por enkapiĝi la komprenon de la bildo, kaj ankaŭ la rilata memorigo pri la tuta pilgrimado pligrandigis la mirakloefikon. Tiu ĉi ne malgrandiĝis pro nelegeblo aŭ nekompreno de la teksto foje verkita en aĉa latina. Neklaras, ĉu ekzistis rilato inter la manĝo de slipetoj kaj la ricevo de la hostio dum eŭkaristio.
Kiam necesis oni uzis ankaŭ malgrandajn kultbildojn de sanktuloj por anstataŭi glutbildetojn. Oni aŭ glutis ilin entute, aŭ disŝiris kaj enakvigis ilin.
Oni uzis glutbildetojn kaj en la oficiala eklezio, kaj en simpla popola religio. La roma kongregacio por kredo-instruado anoncis la 3-an de aŭgusto 1903, ke, kondiĉe ke superstiĉo aŭ danĝero pri superstiĉo ne ekzistas, nenion kontraŭos la uzon de glutbildetoj.
Similaj kutimoj
Jam en antikvo manĝslipetoj, tiam nomataj "febroslipetoj", ekzistis.
En la karolida indiculus superstitionum estas menciata la manĝo de dibildo enbakita en panon.
En la malfrua romia medicino oni uzis la cindron de bruligitaj papirusslipetoj (charta combusta) kiel ingredienco por ŝmiraĵoj kaj por buŝe aŭ anuse uzotaj kuraciloj. Tiaj slipetoj tamen havis laŭkrede kuracan efikon kaj kun kaj sen surskribaĵoj.
Simila al manĝoslipetoj estis la febrohostioj eldonitaj fine de la 18-a jarcento en Graz de la minoritoj (konventaj franciskanoj). Fine de la 14-a kaj komence de la 15-a jarcento oblatoj utilis kiel kuracilo, kiel menciis la tirolano Hans Vintler en sia Bluemen der tugent (floroj de virto): „Vil di wellen auf oblat schreiben / und das Fieber damit vertreiben“.
Alia ekzemplo de sakramenta manĝo estas skrapmadonoj el argilo disvastiĝintaj ĝis la 20-a jarcento, de kiuj oni forskrapis materialon por manĝis ĝin.
Ankaŭ la protektslipoj, konataj dum la tridekjara milito kiel artaĵoj de Passau, estis foje glutitaj laŭ specifaj ritoj.
Kiel evidentiĝis printbloko trovita en la 1920-aj jaroj en orienta Mongolio, ankaŭ en la tiea kulturcirklo oni uzis manĝslipetojn. Sur malgrandaj kampoj, po ĉirkaŭ 34×29 mm, la printbloko enhavas diversajn tibetajn magiajn formulojn kun la koresponda uzcelo. Evidente ĝi devenis de la tibeta lamaa popolmedicino kaj eble apartenis al lamaa migranta kuracisto. Laŭ indiko la slipetoj donis diversajn uzmanieron, ekzemple "manĝu ĝin kaze de gripo" aŭ "manĝu naŭ kaze de pulmodoloro".
El Ugando oni scias, ke fine de la 1990-aj jaroj disĉiploj de fama kristana karismisma predikanto kaj miraklokuracanto, ties foton enakvigis kaj tiun akvon trinkis por enkorpiĝi parton de lia kuracpovo.
Junaĝo
Junaĝo, ankaŭ nomata juneco, estas etapo dum la vivo de homo, kiu laŭ malsamaj difinoj aŭ inkluzivas aŭ (en la senco de adolesko) sekvas infanaĝon kaj ampleksas la evoluon ĝis la fruaj plenkreskulaj jaroj. UNO nomas junulo ĉiun personon pli maljunan ol 14 jaraj kaj pli junan ol 26 jaroj. Laŭ historiaj kaj soci-kulturaj cirkonstancoj la limoj de la junaĝo varias.
Junuloj estas pli korresonaj al idealismo ĝenerale, ol plenkreskuloj, pli emaj entuziasmiĝi kaj allogiĝi je ia ajn movado kun noblaj tendencoj. Pro tio de la komenco mem de la E-movado ili grandnombre partoprenis ĝin kaj ofte ludis en ĝi ne malgravan rolon. Post diversaj provoj antaŭmilitaj en 1920 fondiĝis Tutmonda E-Junulara Asocio (TEJA), celanta unuigi la E-istajn junulojn. TEJA eldonis dum kelkaj jaroj gazeton la E-ista junularo. Post kelkjara stagno en 1933 TEJA denove pli vigle ekagadis (Vd la artikolon TEJO)..
La tri ĉefaj vivfazoj estas: Junaĝo | Plenkreskaĝo | Maljunaĝo.
La tri fazoj de junaĝo estas: Bebeco | Infaneco | Adolesko
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri junaĝo/juneco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Poneo
Poneo estas ĉevalo, kies alto inter la grundo kaj la postkolo estas malpli granda ol 148 centimetroj.
Bitinio
Bitinio (Βιθυνία, Bithynia) estis antikva provinco kaj reĝlando en nordokcidenta Malgrand-Azio, sur la teritorio de la hodiaŭa ŝtato Turkio.
Dum la epoko, kiam la regiono troviĝis en la Romia Imperio, ĝi estis la okcidenta duono de la provinco Bithynia et Pontus. Ekde la jaro 395 la teritorio apartenis al la Bizanca Imperio, kiu komprenis sin en la tradicio de Romio. La ĉefurbo de la Bizanca Imperio, Konstantinopolo, troviĝis en Bithynia.
Poneo
Rasoj
Al la multaj rasoj de poneoj interalie apartenas:
Diversaĵoj
Atentu, ke ponevosto povas esti ne nur vosto de poneo, sed ankaŭ hararanĝo ĉe homoj, en kiu la harfasko libere pendas de kuntenanta banto.
Jánské Koupele
Jánské Koupele (Bad Johannisbrunn) estas eksa municipo kaj banloko situanta nordokcidente de Vítkov en distrikto Opava en Ĉeĥio, en ampleksaj arbaroj ĉe rivero Moravice. Vivas ĉi tie.
Historio
La banlokon fondis ĉirkaŭ la jaro 1810 Jan z Rendzina. Li lasis reguligi tri malnovajn mineralajn fontojn. Je unu jaro pli poste li konstruis ankoraŭ unuan unuetaĝan banlokan domon kaj mortis.
Intencon konstrui la banlokan areon finis en la jaro 1814 lia bofilo Jan von Arz-Vasegg per finkonstruo de banloka konstruaĵo kaj per konstruo de pluaj lignaj objektoj. En majo de la sama jaro ĉi tie enloĝiĝas unuaj banlokaj gastoj.
Chiemseehof
Chiemseehof estas historia urba palaco ĉe Kai-kvartalo de Salcburgo, Aŭstrio. Temis pri iama sidejo de la episkopoj de Chiemsee kiun utiligas nun la landa registaro de Salcburgio respektive la landa parlamento.
Jánské Koupele
Historio
Komence de la 20-a jarcento la banloko, disponanta per la modernaj konstruaĵoj kaj kuraciga ekipaĵaro, estis sur kulmino de sia ekfloro. Ĝi servis por kuracado de malsanoj de koro, neŭrastenio, reŭmatismo, maldormemo kaj difektoj de metabolismo. En la banloko estis proksimume 120 ĉambroj kun proksimume 200 litoj, en kiuj alterni mezproksime 800 pacientoj kaj ĉirkaŭ kvin mil banlokaj gastoj ĉiujare.
Post la unua mondmilito Rozumovští renovigis la antaŭmilitan komforton kaj la servojn. Sed la jaro 1940 estis por la nove ekipita banloko ties lasta sezono. Dum okupacio estis en ĝi ekzerccentro por Hitlerjugend kaj pase de la dua mondmilito prominenta militkaptistejo, el kiu fuĝis pli posta komandanto de la franca armeo en Alĝerio generalo Giraud. Klopodo de municipo Staré Těchanovice pri renovigo de la banloka trafiko post la milito estis vana.
Chiemseehof
Enhavas la komplekso kvin erojn, do blokon inter la stratetoj Pfeifergasse kaj Krotachgasse; ĉi lasta spektas al aperita interna korto. La unua mencio estis en la 1216-a jaro.
Jánské Koupele
Historio
La konstruaĵoj servis unue kiel infana resaniĝejo kaj poste kiel somera sindikata centrejo. La tuajara trafiko estis enkondukita nur post rekonstruo de hejtado en la 70-aj kaj la 80-aj jaroj. La resaniĝejo de RSM Mír estis post la jaro 1989 aligvidita al kompanio OREA, kiu uzis ĝin al refreŝigeja celoj ĝis la jaro 1993.
Chiemseehof
Historio
1215 starigis lia arkiepiskopa moŝto Eberhard von Regensberg episkoplandon ĉe Chiemsee; la plej altranga chiemsee-a ekleziulo estu persona helpepiskopo de la salcburga ĉefepiskopo kaj plenumu aliaj akurate difinitajn taskojn. Sekve la ĉiemsee-anoj kvazaŭ neniam rezidis rekte ĉe Chiemsee. Ĉirkaŭ la jaro 1300-a estis pligrandiĝo kaj la kapelo iĝis vera preĝejo; konsekriĝo ĝia okazis en 1497.
Post incendio fine de la 16-a jarcento la komplekso rekonstruiĝis ekde 1694 kun multaj ŝanĝoj kaj pligrandiĝo. Ĝis 1812 ĝi estas episkopa rezidejo; en 1812 la lasta ĉiemsee-a episkopo Sigmund Christoph von Waldburg-Zeil-Trauchburg nomumitis provizora administranto de la Salcburga arkidiocezo kaj ĝis 1861 la salcburgaj ĉefepiskopoj loĝis en kaj regadis de Chiemseehof, nome Augustin Gruber, Friedrich zu Schwarzenberg kaj Maximilian Joseph von Tarnóczy.
En 1866 ŝtataj aŭtoritatoj ekgastis; sekvis noa alikonstruo: en 1873 forigitis bedaŭrinde la pordego Kumpfmüllertor kun ĝiaj flankaj ejoj kaj la kortega kapelo. La nuna asemblea halo troviĝas en ejo kiun planis episkopo Sylvester Pflieger (1438–1451) kiel grenejon.
Lastaj restaŭradoj
Novaj restaŭradlaboroj sekvis en 1967, 1977 kaj ĉefe inter 2017 kaj 2019. Intertempe la kunvenoj de la parlamentanoj okazis en la urbodomo respektive en la Malnova Rezidejo.
Autricourt
Autricourt estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Pavel Pavel
Pavel Pavel estas ĉeĥa inĝeniero, esploristo kaj eksperimenta arkeologo, kiu famiĝis kiel solvinto de unu el la plej konataj arkeologiaj misteroj de la mondo - li malkovris manieron, kiel oni povis movi gigantajn statuojn moai sur Paskinsulo.
Autricourt
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Autricourt kaj la vilaĝetojn Champigny kaj la Borde. Ĝi etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Pavel Pavel
Li naskiĝis la 11-an de marto 1957 en la sudbohemia urbo Strakonice.
Autricourt
Historio kaj vidindaxjoj
La preĝejo Sankta Valenteno datiĝas el la 15-a jarcento kaj ĝi estis reŝangita en la 19-a jarcento. La unua kastelo datiĝas verŝajne el la 9-a jarcento. Ĝi estis rekonstruita en la 14-a jarcento. Ĝi ŝanĝis ankaŭ ĝis la 19-a jarcento.
Pavel Pavel
Biografio kaj Paskinsulo
Jam en infanaĝo logis lin malproksimaj lokoj en la mondo. Li pleje sopiris viziti polinezian Paskinsulon - polinezie nomata Rapa Nui- kun tri ĉefaj vulkanoj. Ĝuste unu el ili - Rano Raraku donis neduran vulkanŝtonon por kreado de misterplenaj gigantaj statuoj - moai. Alteco de la statuoj estas 9, eĉ pli da metroj. Ekzistas ĉi tie nefinita statuo alta pli ol 20 metrojn, kies pezon oni taksas 130 tunoj. Nombro de la statuoj estas nun probable 847. Plej multe interesis lin fakto, kiamaniere oldaj ŝtonhakistoj manovris kaj rektigis la statuojn.