cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas
Recenzo de Eduard V. Tvarožek (Ceĥoslovakio)
Pri la lingvaĵo de tiu ĉi libro mi estas malpli entuziasma. En pluraj lokoj la libro impresas, kvazaŭ la aŭtorino pensus angle kaj skribus Esperante. La frazoj havas anglan "konstruplanon", dum ĉe iuj vortoj ŝajnas, ke la aŭtorino, tradukante plursignifan aŭ larĝsignifan anglan vorton, prenis iun el la maltrafaj aŭ malproksimaj signifoj. Notinda estas i.a. la sistema uzado de prepoziciaj konstruoj anstataŭ akuzativaj (saluti al, demandi al, akompani al...) kaj adverbaj (je ĵaŭdo, je vespero), kaj ofta malĝusta uzado de la artikolo kaj de la komo. Sed strange: la diversaj malĝustaĵoj estas tiel oftaj kaj sistemaj, ke la lingve malpli postulema leganto post iom da tempo alkutimiĝas al ili, komencas senti ilin kvazaŭ apartan stilon de la aŭtorino. Kaj malgraŭ tio, ke oni jam post kelkaj ĉapitroj antaŭsupozas la feliĉan finiĝon de tiu ĉi provincfamilia romantika idilio, en kiu kvazaŭ nenio povus malsukcesi, oni ne forĵetas la libron sed legas plu eble ĉar la detaloj pri la vivo de irlanda provinca familio estas simpatie kaj interese prezentitaj.
Kun la eldiritaj rezervoj, ambaŭ libroj - ĉiu siamaniere - estas bonvena pliriĉigo de la originala distra Esperanta literaturo. Sendube ambaŭ trovos siajn legantojn.
Recenzo de Sten Johansson: Sennuba ĉiutago
Ĉiutaga realismo ne estas tre ŝatata ĝenro inter la verdaj verkemuloj. Prefere spacoŝipa vojaĝo tra la tempoj ol frumatena aŭtobusado al teda laborejo. Prefere amora amtriopo el adoleskula revo ol la plumpa embaraso de reala amsopiro. Prefere murdi ol lavi la vazaron.
Tiu prefero ne estas miriga. Iu ajn fuŝulo povas veki almenaŭ moderan intereson per serĉado de kruela murdinto. Sed vivigi per literoj sur papero la drametojn de ordinara vivo postulas plian kapablon kaj talenton. La sola vere brila escepto en la Esperanta originala literaturo estas Spomenka Ŝtimec, kiu plene mastras fari arton el ĉiutagaĵoj.
Manjo Austin tamen provis la malfacilan taskon, kaj ŝi meritus certan kuraĝigon jam pro la ambicio. En Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas ŝi rakontas pri evoluo de Irlanda deksesjarulino dum jaro, kiam ŝi venas en novan, pli vastan mondon. Tiu nova mondo konsistas el nova familio pro edziniĝo de ŝia vidva patrino, propra laboro, amikoj kaj enamiĝo. Maureen, la protagonistino de la verko, komence estas knabino timema, hejmama, malsperta pri la mondo. Dum la romano ŝi iom post iom ekfloras, transformiĝas en junulinon.
Malgraŭ tiu malfacilaĵo, la homoj de la romano estas bone prezentitaj, kaj pluraj el ili aperas pli-malpli kredindaj. La lingvaĵo estas flua kaj preskaŭ senriproĉa, la dialogoj ofte funkcias bone, precipe kiam partoprenas la pli junaj infanoj. Iom post iom oni ekkonas Maureen kaj ŝian novan familion, eĉ ekŝatas ilin. Bedaŭrinde la intrigo apenaŭ vekas scivolon, ĉar ĉio okazas tro laŭ atendoj kaj antaŭanoncoj.
La rakonto estas lokita al Irlanda urbeto en la 1960aj jaroj, kvankam la etoso ĝenerale ŝajnas multe pli eksmoda. En Kilkeen ĉe la rivero Liffey, sudokcidente de Dublino, tre malproksimas ĉia radikaleco pri politiko aŭ vivmanieroj. Oni ja ne rajtas surpriziĝi, ke mankas la pekoj kaj sendieco de aliaj landoj. Eble pli surprizas, ke oni ankaŭ ne trovas malriĉecon aŭ ebrion. Entute, neniuj nuboj ombras la vivon.
Tiu sennubeco estas des pli problema, ĉar inter la homoj en ĉi verko mankas mensogo, malsincero kaj hipokrito. Nenio kaŝiĝas sub iliaj bonkondutaj vortoj kaj rilatoj. Nenio legeblas inter la linioj. Tamen, ni ĉiuj scias, ke la vivo ne estas tia, eĉ ne en Irlanda vilaĝo. Ĉu do la aŭtoro hipokritas kaj malsinceras? Aŭ... ĉu ŝi nur malspertas pri tio, kion eblas glutigi al la legantoj?
Ĉar la ĉefa problemo de la romano estas la verka, rakonta tekniko de Manjo Austin. Ŝi ja havas talenton krei personojn, kaj iufoje kelkaj medioj estas bone prezentitaj. Sed ŝia verko ege suferas pro tipa eraro de komencantoj: la manio skrupule raporti ĉiujn detalojn, eĉ kiam ili ripetiĝas la centan fojon. Ŝi ne estas la sola amatora verkisto kun tiu problemo, sed sendube la plej ekstrema. Tute prudente ŝi uzas dialogojn por disvolvi la rilatojn inter la personoj. Nu, kiam do interparolas irlandaj familianoj? Kompreneble dum manĝo kaj trinkado de teo. Neniu problemo, oni babilu tetrinkante! Sed por la aŭtorino tio signifas, ke ŝi ĉiufoje devas unue rakonti, ke oni intencas trinki teon, poste ke iu ino boligas la akvon, infuzas la teon, verŝas ĝin kaj krome sciigas al la aliaj ke ŝi faras ĉi tion. Kaj kvazaŭ tio ne sufiĉus, post ĉiu manĝo ja sekvas vazlavado, kio por ĉi aŭtoro signifas, ke ŝi devas ĉiufoje rakonti ke oni "lavas la fajencaĵojn". La efiko al ŝia rakonto estas absolute murda.
Jen alia ekzemplo, kiam Maureen kaj ŝia vicfratino butikumas kaj butike provas iun vestaĵon: "Ŝi demetis la jupon, kaj revestinte sin ŝi iris al la vendistino kaj pagis la du pundojn, dek sep ŝilingojn kaj ses pencojn." (p. 34) Nu, se ŝi ne demetus la provitan jupon, se ŝi forgesus revesti sin, se ŝi ne pagus sed ŝtelus la jupon, tio ja estus menciinda. Sed kiam ĉio okazas kiel kutime en vestovendejo, la leganto eble povus mem konkludi. Sed kiel sensperta, komencanta verkanto, Manjo Austin timegas ellasi ion ajn; ĉion ŝi devas raporti, ĉion detaligi, ĉion sizife ripeti.
Krom tekuirado kaj vazlavado, ankaŭ elektado de vestoj okupas grandan parton de la rakonto. La motivo estas evidenta: Maureen, kiu kutimis je hejma restado sen propra mono kaj sen samaĝuloj, malkovras kioman plezuron kaj atenton ĉe aliuloj ŝi povas gajni el nova vestaĵo, juveleto aŭ ekuzo de lipruĝo. Do, temas pri ŝtupo en ŝia kresko, tamen, denove la aŭtoro mise kredas, ke necesas kaj gravas ĉion detale kaj tede katalogi al la leganto.
Malgraŭ ĉio, Manjo Austin ja havas talenton jen kaj jen prezenti aferojn alimaniere: "En la daŭro de la vespero kreskis en ŝia ventro la papilioj de timo. Ŝi sentis sin kvazaŭ malsata kaj tamen ne povis manĝi ion." (p. 45) Aŭ en alia situacio: "Je la neatendita konstato ŝi blankiĝis kaj devis teni la randon de la lavpelvo por ne ŝanceliĝi. [...] Kiam Maureen reeniris la salonon, neniu povintus diveni la krizon al kiu ŝi frontis en la kuirejo. Ŝia malnova retiriĝemo kaj nova matureco helpis al ŝi kaŝi ĉion malantaŭ trankvila mieno." (p. 90-91) Bedaŭrinde, en la ĉi-supre ellasita parto troviĝas kelklinia klarigo, kial la knabino reagas ĉi tiel. Do, la legantoj ne rajtas mem pensi ion, ĉion necesas detalumi al ili. Tamen legantoj ja scias pensi, kaj ĝenerale ili eĉ ŝatas pensi! Pli sperta aŭtoro fidus je siaj legantoj, eĉ riskante, ke ili eble ne ĉiam pensos tute same kiel la aŭtoro.
En ŝia dua romano Insulo de revoj, aperinta unu jaron post ĉi tiu verko, la lingvaĵo de Manjo Austin enhavas pli da anglismoj ol ĉi tie. Eble iu redaktisto reviziis la lingvaĵon de Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas, kvankam la eldonejo ne mencias tion. Estus bone, se krome iu redaktisto donintus al ŝi konsilojn pri verkista metodo kaj metio, ĉar kun pli bona tekniko ŝi povus alporti ion bezonatan al la Esperanta literaturo.
Recenzo de Ernő Csiszár el Hungara Vivo, 1 / 1990: Sur glata vojo al sennuba feliĉo
Apenaŭ oni atingas la duan alineon en la romano de Manjo Austin jam temas pri antaŭprepariĝo je teo-konsumado. En akvoboligilo blovas akvo, lertaj manoj pretigas la tasojn, oni filtras kaj sukerigas la teon, fine oni fintrinkas ĝin, intertempe ne forgesiĝas ĝentila regalado. Bone. Sed simila evento ripetiĝas ankaŭ en la dua ĉapitro, poste en la tria kaj ankoraŭ en ne kalkuleblaj kazoj. La eventovicoj de la romano tiel komenciĝas, ankaŭ ĉe la fino la leganto povas imagi sin en gaja societo, kie ĉiuj tenas en la mano glasojn — ne havante informojn — oni povas supozi, ke eĉ en la glasoj estas teo: tiu ĉi trinkaĵo en la romano ne povas elĉerpiĝi.
Relative oni ne tro ofte manĝas. Krome okazas sufiĉe da butikumado, foje vespera preĝo, familia vizito al preĝejo, ĉeesto — ne tutfamilia — en kinejo, mi pensas, ke nur dufojaj partoprenoj en baloj kaj okaze de la Kristnaska festo donaco-disdonado, ĉiuj ricevas la plej ĝustan donacon, jam de longe sopiratan. Jen la preskaŭ senmanka listo pri la elstaraj eventoj de la romano. Aldoniĝas nur la anima sfero de la vivo: sentoj kaj esperoj, planoj kaj unu la aliajn apogantaj opinioj. En la vivo de familio, sufiĉe multnombra, dum plena jaro okazas eĉ ne la plej-plej eta malagrablaĵo. La leganto vane esperas, ke almenaŭ duonbriko falu se ne sur ies kapon, almenaŭ sur la trotuaron, aŭ verŝiĝu teo sur freŝe gladitan jupon, makuligu iomete teo-guto la tablo-tukon. Maliculoj ne legu tiun ĉi libron.
Atesti indas: el inter la roluloj neniu meritus sorto-baton nek primokon, nek ofendajn rimarkojn. Ne nur laŭaspekte, ankaŭ efektive: ĉiuj estas pli ol bonkondutaj. Senĉese strebas ĉiuj perfektiĝi, fariĝi eĉ pli bonkoraj, pli ĝentilaj kaj helpemaj ol antaŭe. Komprenemo elvokas komprenemon: neniu rilatas krude, ofendcele al la aliaj, nek per agoj, nek per vortoj. Stultaj aŭ blasfemaj esprimoj neniam aŭdiĝas, estas do surpriza unusola, tute escepta frazo, frato diras al sia propra, laŭsanga fratino: “Ne staru, kiel muta idioto!”.
Parencoj faras siajn povojn, ĉar venis jam la tempo por restabiligi ankaŭ la emocian ekvilibron de la familio. Baldaŭ pruviĝas, ke solvo povas esti alirebla. Vilaĝa bankisto, kiu jam antaŭ pluraj jaroj entombigis sian karan edzinon (ne pensu al krimo), ekkonis — danke al parencoj — la, ankoraŭ allogan kaj amosopiran vidvinon. Amo reciprokas amon kaj decido ne tro malfruas: ne haste, ĉion prudente pripensinte, surbaze de plena interkonsento, do du familioj unuiĝas. La gefiloj kun la patrino — post la forvendo de la familia posedaĵo — translokiĝas en la hejmon de viro, kiu havas ne malpli ol kvar infanojn, du lernantojn kaj du plenkreskajn gefilojn.
Estus tre agrable vidi, sperti, travivi harmoniajn kunfandiĝojn de mankohavaj familioj, konstati, ke perdita feliĉo ne malofte estas rehavebla. Bedaŭrinde la efektiva vivo — eble eĉ en Irlando, eble eĉ antaŭ dudek-tridek jaroj — ne montriĝas tia.
Kiel la plej terura dia plago, tiom ege suferigas la socion la malstabiliĝo de la familioj. Fondi novan familian unuon sur la ruinoj de la jam — pro ia sorto-bato — disfaliĝintaj apartenas al la plej malfacile realigeblaj homaj klopodoj. Dume pleje suferas la infanoj, al la novaj cirkonstancoj adoleskuloj povas plej malfacile alkutimiĝi. Ankaŭ ekstera helpo — kiun liveras fakuloj: pedagogoj, psikologoj, sociologoj, juristoj — apenaŭ efikas. Do bagateligi tiun ĉi problemon taksiĝas kvazaŭ sakrilegio.
Verkisto memkompreneble rajtas elekti laŭplaĉe sian starpunkton kaj li rajtas esti fidela al ĝi. Estas laŭdinde prezenti honestan solvon, kvazaŭ sekvindan modelon, sed laŭeble oni ne forgesu mencii almenaŭ la bazajn kondiĉojn kaj oni ne forgesu priskribi la nepre elformiĝantajn, la laŭnaturajn konfliktojn. Oni ja devus kredebligi la eventojn, konvinki la legantojn.
La ĉefa fadeno en la romano estas amo inter 16 jara knabino kaj ŝia duonfrato, tiun ĉi amon kronas plena konsento de ĉiuj familianoj — gratuloj, tostoj, antaŭvidebla feliĉo.
Similaj romanoj lavange aperas nacilingve en la merkato, ne malmultaj homoj ŝatas legi similaĵojn. Eĉ tiuj, kiuj kutimas post kelksekunda informiĝo flankenmeti tiuspecajn nacilingvajn verkojn, eble eĉ tiuj ne bedaŭros dediĉitan tempon por la legado de “Vojaĝoj finiĝas, amantoj kuniĝas”.
Certe ne la (jam ekde la komenco) bone antaŭvidebla sorto de la enamiĝinta knabino vekos la intereson, estas pli interesa — almenaŭ al legantoj, kiuj apartenas al foraj kulturrondoj — la priskribo de la socia etoso. Homoj, kiuj vole-nevole partoprenas en tro vigla vivo-batalo, kiuj senĉese kuradas, ĉagreniĝas, trompiĝas kaj fiaskas, por tiuj estas ripoziga momento alrigardi — kun ioma envio — al fora, sed vere ekzistanta loko de la mondo, kie oni ankoraŭ vivas sen troaj ambicioj, kviete, trankvile, kvazaŭ neniofare — do tute normale.
Manuel Leiras Pulpeiro
Vivo
Leiras Pulpeiro studis latinon, lingvon kaj beletristikon en la seminario de Mondoñedo, kaj medicinon en Madrido, kaj licenciiĝis en 1877. Li laboris kiel kuracisto en Mondoñedo, kaj la lokanoj alte taksis lin pro tio. Li estis respublikano, kaj fariĝis prezidanto de la Federacia Respublikana Komitato de Liberala Mondoñedo. Krome li deklaris sin kontraŭklerikala, kaj tiu trajto kaŭzis al li multnombrajn malfacilaĵojn en Mondoñedo, episkopa urbo; tamen li sukcesis firme defendi siajn ideojn.
Li rifuzis la proponon membriĝi en la Reĝa Galega Akademio, asertante, ke li ne meritas tiun honoron, sed donacis al tiu institucio gravan etnografian kaj leksikologian materialon (kun proverboj, kantoj, divenludoj, ktp., kiun li mem kolektadis. Nur unu libron li verkis: Cantares gallegos (Galegaj kantoj, 1911), kun popolecaj poemoj temantaj pri moroj, patriotismo kaj inkludantaj kontraŭklerikalajn satirojn.
En siaj verkoj li prikantis Mondoñedo kaj ĝian regionon; Galegion kaj ĝiajn bezonojn kaj mankojn. Oni enterigis lin en la civila (neeklezia) tombejo de Mondoñedo.
Post lia morto oni arigis liajn tekstojn en la volumo Obras completas (Plena verkaro, 1930); en 1970 aperis la ampleksigita kolekto Obra completa, editorita de Xosé Luís Franco Grande kaj enhavanta nepublikigitajn elplumaĵojn.
Oni dediĉis al li la Tagon de la Galega Beletro de 1983. En 1998 presiĝis Costumes antigos en Galiza (Prakostumoj en Galegio), traduko far Ramón Reimunde de la hispanlingva originalo malnetigita de Ramón Félix, la frato de Manuel.
Leiras Pulpeiro kaj esperanto
Manuel Leiras Pulpeiro estis esperantisto kaj en 1905 oni menciis lin inter la membroj de la loka grupo de Mondoñedo. Ne konserviĝas ajnaspecaj tekstoj liaj en la internacia lingvo, sed esperantismo elfluas el kelkaj liaj poemoj, kiel:
(Originala titolo: "Danse ao pé dos toxos bravos").
(19514) 1998 QB75
(19514) 1998 QB75 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vanatinajo
Vanatinajo, Vanatinai aŭ Tagula-Insulo ( antaŭe nomita Sudest – Sudorienta Insulo ) estas vulkaninsulo en la sud-oriento de  Ludovik-Insularo ene de Provinco Golfeto Milne de Papuo-Nov-Gvineo. La insulo, bordata de koralaj rifoj, situas proksimume 360 km sudoriente de Novgvineo. Kun areo de 865,7 km², ĝi estas la plej granda insulo de la insularo. Vanatinajo-Vilaĝo, la ĉefa setlejo, troviĝas je la nordokcidenta marbordo. La loĝantaro de la insulo sumiĝis je 2,300 proksimume, en 1978. La ĉefa eksportaĵo estas kopro.
La insulo longas 63 km, etendante nordokcidenten-sudorienten. Ĝi larĝas ĝis 13 km. Arbara montara ĉeno estas tra la longeco de la insulo, kun la plej alta pinto, Riu-Monto (806 m) apud la centro. La plej gravaj pintoj de la ĉeno, ekde okcidento ĝis oriento :
La insulo estis la loko de orimpetego kiu pintis en 1889. Oro estis trovita en preskaŭ ĉiuj el la akvokursoj de la insulo.
Rambuso Creek estas vilaĝo apud la norda orienta ekstremo de la insulo. La enirejo tra la rifo al la haveno estas profunda kaj facile videbla dum la tagolumo. Multaj vizitantaj jaĥtoj kaj lokaj komerc-ŝipoj uzas tiuj protektitan ankrejon.
Biogeografie la insulo estas parto de la Ludovik-insularaj pluvarbaroj.
Thory
Thory estas la nomo de pluraj artikoloj.
MENA
Tiu ĉi artikolo temas pri regiono en Afriko kaj Azio. Por aliaj signifoj, vidu MENA (malkonfuziga paĝo) La termino MENA ( akronimo por la angla Middle East and North Africa, mezoriento kaj norda afriko) estas termino uzata en ekonomia kaj akademia kuntekstoj por priskribi la regionon konsistante el Mezoriento kaj Nordafriko. La termino ampleksas vastan regionon, kiu etendiĝas de Maroko ĝis Irano, inkluzive de ĉiuj landoj en Proksima Oriento kaj la landoj de Magrebo.
Ĝi tiel plejparte respondas al la araba mondo, sed ankaŭ inkluzivas iujn ne-arabajn landojn, kiuj estas inkluzivitaj en la regiono pro sia kultura, religia kaj politika historio.
Landoj
* Ĝibutio, Malto kaj Somalio ne estas inkluzivitaj en la regiono MENA laŭ aliaj fontoj.
Ekonomio
La regiono MENA havas grandegajn rezervojn da nafto kaj natura gaso, kiuj estas konsiderataj kiel la esenca fonto de monda ekonomia stabileco. Laŭ Oil and Gas Journal (1-an de januaro 2009), la regiono MENA havas 60% de la rezervoj pri nafto de la mondo kaj 45% de la mondaj rezervoj en natura gaso. En 2010, 8 el la 12 OPEL-landoj situis en la regiono MENA.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtitola artikolo en la nederlandlingva vikipedio, MENA, listo de aŭtoroj.
Paul Siefert
Paul Siefert (ankaŭ: Sibert, Sivert, Syfert aŭ Paulus Syfertius, baptita je la 28-a de junio 1586 en Dancigo; † 6-a de majo 1666 samloke) estis orgenisto kaj komponisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Vivo
Siefert estis en la jaroj 1607 kaj 1608 dank al stipendio de la Danciga urbokonsilantaro lernanto de Sweelinck en Amsterdamo. Post la reveno li iĝis vicorgenisto en Dancigo. Ekde 1611 ĝis 1616 li estis orgenisto unue ĉe la malnovurba preĝejo en Königsberg (hodiaŭ Kaliningrad), poste en Varsovio ĉe la kortegokapelo de Sigismundo la 3-a de Pollando. Je la 23-a de septembro 1623 oni vokis lin al orgenisto de la preĝejo Marienkirche en Dancigo.
Siefert provis defendi sin kontraŭ sian kontraŭulo, la Varsovia kapelestro Marco Scacchi. Ambaŭ komponistoj publikis dum sia disputo plurajn muzikajn kolektojn.
Christoph Bernhard kaj Andreas Neunhaber estis lernanto ĉe Siefert.
Hatuŝa
Hatuŝa aŭ Hattusa (ĝusta literumado: "Ḫattuša") estis iama ĉefurbo de la Hitita Imperio ekde la regado de Ĥattusili la 1-a, situanta en la centro de Anatolio, ĉe la rivero Kızılırmak, en tio kio korespondas nuntempe kun la vilaĝo Boğazkale aŭ Bogazköy, sur parto de la turka provinco Çorum. La urbo disponis el ampleksaj arbaroj kaj fekunda apuda kamparo, kvankam ties situo havis du ĉefajn malfacilaĵojn: la tieaj riveroj ne estis navigeblaj, kio malebligis la riveran transportadon, kaj la proksimeco al la malamika tribo de kaska (aŭ gasga) kiuj estis konstanta minaco por Hattusa. La loko de Hattusa estis deklarita de Unesko kiel Monda heredaĵo en 1986, kaj kovras protektitan areon de 268 hektaroj. ​
Thory (Yonne)
Thory estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 170 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Thory etendiĝas sur 8.25 km², kaj havis 170 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Louis Michelin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Thory apartenas al la kantono de Avallon, kies ĉefurbo estas Avallon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Jalón de Cameros
Jalón de Cameros [ĥaLON dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero.
Historio
Dum la Moderna Epoko, Jalón prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 133 loĝantoj ĝis nunaj 19.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Méry-sur-Seine
Méry-sur-Seine estas franca komunumo en la departemento Aube en la regiono Champagne-Ardenne. Fine de la 20-a jarcento ĝi havis iom pli da 1,300 loĝantojn. Gravulo estis ginekologo Adolphe PINARD.
Alsbach-Hähnlein
Alsbach-Hähnlein (prononcu Alsbaĥ-Hénlajn) estas komunumo en centra Germanio. Ĝi konsistas el la laŭ evoluo sendependaj urbetoj Alsbach kaj Hähnlein, kiuj meze de la 20-a jarcento formis komunan administran komunumon en la distrikto Darmstadt-Dieburg de la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Alsbach situas ĉe la turisma strato Bergstraße, kiu de Darmstadt norde ĝis Wiesloch sude dividas la mezaltan montaron Odenwald (Odenvaldo) oriente kaj la vastan ebenaĵon de la rivero Rejno okcidente; Hähnlein troveblas 4 kilometrojn pli okcidente jam en komplete ebena, agrikultura pejzaĝo. La plej alta monto de la okcidenta Odenvaldo, Melibokus, superas la loĝlokon Alsbach kaj sian parte konservitan mezepokan fortikaĵon.
En la komunumo situas historia juda tombejo, kiu inter la jaroj 1615 kaj 1948 estis tre renoma kaj iĝis la ripozoloko de judoj el 32 ĉirkaŭaj komunumoj.
Politiko
La plej forta frakcio en la komunuma parlamento de 2007 ĝis 2019 estis la loka mediprotekta iniciato IUHAS, kiu en la baloto de 2011 ricevis pli ol 33 procentaĵojn de la voĉoj, antaŭ la kristandemokratoj (CDU), socialdemokratoj (SPD) kaj libera frakcio. En la komunumestra baloto de la 24-a de februaro 2013 la kandidato de la mediprotekta iniciato, Georg Rausch, ricevis ekzakte 60 procentaĵojn de la voĉoj - jam en 2007 li elektiĝis kun tiam 53 procentaĵoj. Komunumestro de loka mediprotekta iniciato, almenaŭ tiom alternativeca kiom la nacia partio Alianco '90/La Verduloj, en Germanio samkiel aliloke en Eŭropo ne estas memkomprenebla fenomeno. Tamen per la komunumestra baloto de 2019, en kiu Georg Rausch ne plu kandidatis, finiĝis tiu 12-jara periodo: tiam elektiĝis la konservativulo Sebastian Bubenzer.
Rilatoj al Esperanto
En la komunumo loĝas la esperantistoj Thomas Pusch kaj Remi Rudaitytė kun siaj infanoj, kaj en distanco de nur kvin kilometroj norden, en la vilaĝo Malchen de la najbara komunumo Seeheim-Jugenheim, vivas la esperantista ekologo Eki Woite, kiu nuntempe precipe engaĝiĝas pri porinfanaj ekologiaj grupoj - en la grupoj engaĝiĝas pliaj esperantistoj kaj estas pluraj esperantlingvaj infanoj.
1727
1727 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1727 post Kristo okazis, interalie:
(68548) 2001 XR31
(68548) 2001 XR31 estas malgranda, tre hela apolona asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso : ĝi estas terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido, kvankam ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima Marso.
Ĉada Lago
Ĉada Lago situas en centra Afriko kaj etendiĝas nun en kelkaj okcidentafrikaj landoj (Niĝerio, Ĉado, Kameruno, Niĝero). Ĝi ne havas elfluaĵon kaj perdas akvon nur per vaporiĝo.
La lago kiu estas akvofonto por almenaŭ 30 milionoj da homoj, ekde la 90-aj jaroj ŝrumpis je 90% pro klimata ŝanĝo, akcelita de neplanitaj irigaciaj sistemoj. Tiu ĉi lago, havis antaŭ ĉirkaŭ 6000 jaroj surfacon de 300.000 km² kaj apartenis al la dek plej grandaj lagoj eĉ en la 1970-aj jaroj.
Rifuĝintoj
Ekzistas grandegaj rifuĝejoj en la regiono, gastigantaj centmilojn da homoj delokigitaj de siaj hejmoj, nekapablaj trovi sufiĉe da manĝaĵoj kaj akvo por postvivi. Aldone al la tutmonda plivarmiĝo ekzistas eksploda kresko de la loĝantaro, kio metas plian premon sur la malmultaj resurcoj. Plej multaj homoj estis tie pro la pliiĝo de batalema agado en la areo fare de Boko Haram, ribela grupo laboranta el Niĝerio, kiu klopodas krei novan ŝtaton kaj ofte uzas perfortajn kaj terurajn agojn.
Ĉada baseno
Ĉada baseno, ankaŭ Ĉadlaga baseno, estas la nomo de la la malalte situanta centro en Centra kaj Okcidenta Afriko. Ĝi apartenas al la plej grandaj senelfluaj basenoj de la mondo. La baseno konsistas el diversaj naturejoj de tre malsamaj pejzaĝ- kaj vegetaĵar-tipoj. Ĉirkaŭ la duono (la nordo) konsistas el dezertoj Ténéré, kaj la granda sablodezerto de Bilma (Erg du Bilma) kaj la Erg du Djourab. La meza parto de la baseno la dezerto transiras al duonaridaj vegetaĵaraj zonoj de la Sahela Zono kun tipaj dornarbustaj kaj sekarbustaj savanoj apud la riveroj Ŝario, Logoneo kaj Komadugu Yobe. Tie etendiĝas la grandaj internacie gravaj inundaj savanoj. Laŭlonge de la riveroj kreskas galeriaj arbaroj kaj en la suda parto de la baseno troviĝas ankaŭ la humidaj savanoj de la Sudano kun ĝiaj tipaj sekarbaroj.
Cvikov
Cvikov (Zwickau in Böhmen) estas urbo de Ĉeĥio en Regiono Liberec, en distrikto Česká Lípa. Vivas ĉi tie.
Natura historio
Natura historio estas scienca esplorado de plantoj aŭ animaloj, kline pli al observado ol al eksperimentadaj metodoj de studo, kaj ampleksas pli da esploro kiu estas eldonita en revuoj pli ol en akademiaj revuoj. Grupita inter natursciencoj, Natura historio estas sistema studo de ĉiu kategorio de naturaj objektoj kaj organismoj. Temas pri tre larĝa difino en kampo plena je multaj striktaj fokusitaj fakoj, tiele dum moderna natura historio datiĝas historie el studoj el la antikva klasika mondo kaj poste el la mezepoka araba mondo tra la disaj sciencistoj de la eŭropa Renesanco kiuj laboris en preskaŭ izoleco, nuna kampagado funkcias pli kiel fakombrelo de multaj sciencoj kiuj kiel geobiologio havas fortan multfakan naturon kombinantan sciencistojn kaj sciencajn konarojn de multaj fakaj sciencoj.
Kiu studas naturan historion estas konata per la neologisma termino naturalisto. Natura historio estas kategoriita inter naturaj sciencoj.
Cándido Nocedal
Cándido Nocedal y Rodríguez de la Flor (La Coruña, 11-a de marto de 1821 - Madrido, 18-a de julio de 1885) estis hispana politikisto, ĵurnalisto kaj advokato.
Boklando
Boklando (angle Buckland), ankaŭ nomata orienta distrikto – fikcia loĝloko de hobitoj en la Provinco, inter la Malnova Arbaro kaj la rivero Brandovino, en Mez-Tero kreita de John Ronald Reuel Tolkien. Ĝi estis regata de la mastroj de Boklando.
Injekto
Injekto en medicino estas la enkonduko de kuracilo aŭ biologiaj produktoj al celita loko en la korpo pere de la prenpiiko en le necessa korpa histo pere de injektilo kaj hipoderma pinglo.
Boklando
La plej grava urbo en Boklando estis Bokelboro, en kiu loĝis la estro de la familio Brandoboko. En La Mastro de l' Ringoj grava loko estas la Bokelbora Pramo sur Brandovino, danke al kiu Frodo Baginzo, Samsaĝo Vato, Gajadoko Brandoboko kaj Peregrino Tjuko transiris la riveron fuĝante de nazguloj.
Injekto
La injektiloj estas aktuale el plasto, venas enmetitaj en saketo el hermeta silikono, estas sterilaj kaj uzeblaj por unusola fojo, cele al evitado de riskoj de infektoj de unu paciento al alia. Estas variaj grandoj de injektiloj. Ekde la plej malgrandaj, kun kapacito de po unu mililitro aŭ kuba centimetro, uzata ĉefe por la administrado de insulino al pacientoj de diabeto, ĝis la plej grandaj, kun kapacito de 60 mililitroj. La plej oftaj estas de 3 kaj de 5 mililitroj.
Cándido Nocedal
Li studis Juron en Alcalá de Henares kaj Madrido, licenciĝis en 1840 kaj advikatis samjare. June li estis membro de la Progresista Partio, ligita al Baldomero Espartero konflikte kun la patrino de la futura Isabel la 2-a, Maria Kristina Burbono, pro ties regenteco.
Post plenumi diversaj profesiajn prijurajn postenojn, en 1843 li iĝis redaktoro de la ŝtata oficiala gazeto, kaj poste deputito por la provinco Zaragozo. Tiam membro de la Modera Partio, en 1847 defendis Ramón María Narváez kontraŭ atakoj de progresistoj, el kio li iĝis Ĉefakuzisto de la Reĝa Konsilantaro, kaj Subsekretario de la Ministerio pri Internaj Aferoj.
Injekto
Estas kvar formoj de injektoj: intravejna, intramuskola, subhaŭta kaj intrahaŭta.
Injekto estas tre ofta sistemo por aplikado de vakcinoj, kontraŭdoloriloj, anestezo, inter aliaj terapioj, sed ankaŭ estas uzata por aplikado de toksaj kaj narkotaj drogoj.
Cándido Nocedal
Dum la Progresista Jarduo aktive defendis la Moderan Partion kontraŭ la movoj de la progresistoj kaj de la apero de la Unión Liberal de Leopoldo O'Donnell, kun kiu li kontraŭstaris, kaj en la parlamento kaj pere de satira kaj novkatolika gazeto kiun li fondis, nome El Padre Cobos. Pro tiu klino al konservatismo li iĝis Ministro de la Ministerio pri Internaj Aferoj en 1856 post la falo de la Progresista Jarduo. Tiele li profitis la parlamentan konservativan majoritaton por nuligi diversajn progresistajn leĝojn de la antaŭa periodo, kaj aprobis leĝon pri gazetaro kiu estas konsiderata la plej limiga de la periodo de la regado de Isabel la 2-a.
Dum la regado de la Unión Liberal li apartiĝis pli kaj pli el la moderuloj por aliĝi al la novkatolika movado. Tiele li ekublikigis novan ĵurnalon, nome La Constancia, kontraŭ la revoluciaj fortoj kiuj minacis Hispanion. Post la revolucio de 1868, kaj la falo de Isabel la 2-a, li decidis abandoni ties tendencon kaj unuiĝi al karlismo. Don Carlos nomumis lin sian reprezentanton en Hispanio spite la kontraŭstaron de ampleksaj sektoroj de la karlismo. Pro tio li abandonis Hispanion dum mallonga periodo (1874-1875), kaj rifuĝiĝis en Portugalio.
Li estis membro de la Real Academia Española kaj de la Real Academia de Ciencias Morales y Políticas.
Kalvinana preĝejo (Dunavecse)
La Kalvinana preĝejo estas religia Monumento historia en Hungario, en urbo Dunavecse.
Salon (Aube)
Salon estas franca komunumo en la departemento Aube en la regiono Grand Est. Ĝi havis fine de la 20-a jarcento ĉirkaŭ 150 loĝantojn. Estas preĝejo de la 12-a jarcento kun partoj de la 16-a jarcento.
Kalvinana preĝejo (Dunavecse)
Historio
En la 1550-aj jaroj la loĝantoj iĝis kalvinanoj, sekve ili profitis la iaman katolikan kirkon. Tie okazis sinodoj en 1610 kaj 1635. En 1638 la turkoj malkonstruis la plenan preĝejon, tial oni konstruis novan provizoran kirkon el ligno post 2 jaroj al la sama loko. En la 1740-aj jaroj pli nova preĝejo konstruiĝis, sed ne en tiun lokon. La turo ricevis horloĝon en 1773. En 1808 la navo estis pligrandigita. La turo estis konstruita en 1832. Orgeno alvenis en 1858 kaj ĝi moderniĝis en 2001. La kirko estis renovigita en la jaroj 1925, 1950, 1980.
Sur la ekstera muro 2 memortabuloj memorigas pri la inundoj.
Literista Internacio
Literista Internacio estas avangarda arta movado fondita en 1952 de Guy Debord, Jean-Michel Mension, Gil J. Wolman kaj Michèle Bernstein, kiel sekreta tendenco en la literismo, kaj kiel grupigo de la "literisma maldekstro". Ĝi definitive disiĝis de la "oficiala" literismo pro skandalo okazigita de ili kontraŭ Charlie Chaplin, kiun ne agnoskis Isidore Isou.
Kalvinana preĝejo (Dunavecse)
Konstruaĵo
La kirko situas sola, antaŭe estas videbla statuo pri Sándor Petőfi. La konstruaĵo laŭ la fasado havas meze unue kvadratan turon (sube estas la enirejo), kiun sekvas la navo. Interne galerioj troviĝas laŭ la 3 flankoj.
Literista Internacio
Dum en 1953 pli kaj pli forgesiĝas Literista Internacio, la renkontiĝo de Debord kaj Ivan Chtcheglov estas grava ĝirpunkto. Tiu ĉi ekdisvolvas kelkajn esencajn temojn (psikogeografio, unueca urboplanado) kiujn poste detaligados Guy Debord.
Čavisov
Čavisov estas memstara vilaĝo en Ĉeĥio, kiu apartenas en Moraviasilezian regionon. Ĝi situas okcidente de Ostrava en arbaroriĉa pejzaĝo, kiu estas parto de Nízký Jeseník. Vivas ĉi tie.
Literista Internacio
La avangarda projekto de Literista Internacio disvolvos grandan parton el la situaciistaj projektoj.
Čavisov
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1377. La vilaĝo tiam apartenis al Jindřich el Bítov kaj al fratoj, kiuj havis posedaĵojn en Hrabyně, en Dobroslavice, Smolkov kaj Velká Polom. En 1431 ili donis Čavisov-on al grandbieno en Lubojaty. Sed Tas el Bítov vendis Lubojaty-on kun Čavisov al Katarina Hřivnáčová el Tworków. En 1896 - 1960 ĝi apartenas al politika distrikto Bílovec kaj al juĝeja distrikto Klimkovice. Ekde 1960 al distrikto Opava. En 1960 - 1969 ĝi estis kunigita kun Dolní Lhota, ekde 1975 ĝi estis parto de centra vilaĝo Velká Polom kaj ekde 1990 ĝi estas memstara vilaĝo.
Komence de la jaro 1925 estis pro ordono de politika administrado ŝanĝita nomo el Čabysov je Čavisov.
Fine de la dua mondmilito estis granda parto de la vilaĝo neniigita dum bataloj enkadre de Ostrava operaco. Laŭ insisto de Ĉeĥoslovaka radio estis proklamita agado Ni konstruas Silezion kaj Čavisov fermis la 1-an de marto 1946 baptopatran kontrakton kun orientbohemia urbo Chrudim. Chrudim helpis la vilaĝon per materia kaj morala helpo dum la renovigo de la vilaĝo.
123290 Manoa
123290 Manoa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la valo Mānoa en la insulo Oahu, kie la Universitato de Havajo estis fondita en 1907. La dua parto de la provizora nomo, UH100, simbolas la cent-jaran celebradon de la fondo de la Universitato en 2007.
Kapospula
Kapospula [kapoŝpula] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Dombóvár.
Situo
Kapospula situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 28, Dombóvár nur 5 km.
Historio
La plej frue romianoj vivis en tiu loko. La unua kirko en 1332 konstruiĝis. Inter 1775-1995 lernejo funkciis en la vilaĝo. En 1950 kulturdomo konstruiĝis. Dum la socialismo kolĥozo nomata "Arĝenta Spiko" formiĝis, kiu nuntempe iĝis kooperativo.
Vilaĝservoj estas poŝto, infanĝardeno.
Bickenbach
Bickenbach havas diversajn signifojn:
Nova Germana Kino
La Nova Germana Kino (germane: Neuer Deutscher Film) estas periodo en la germana kino, kiu daŭris de la fino de la 1960-aj jaroj ĝis la 1980-aj jaroj. Ĝi vidis la aperon de nova generacio de reĝisoroj. Laborante kun malaltaj buĝetoj, kaj influitaj de la franca nova ondo, tiaj reĝisoroj kiel Rainer Werner Fassbinder, Werner Herzog, Alexander Kluge, Harun Farocki, Volker Schlöndorff, Helma Sanders-Brahms, Werner Schroeter, Hans-Jürgen Syberberg, Margarethe von Trotta kaj Wim Wenders faris elstarajn verkojn kaj produktis kelkajn "malgrandajn" filmojn, kiuj allogis la atenton de spektakloj de artverkoj, kaj ebligis al ĉi tiuj reĝisoroj (aparte Wenders kaj Schlöndorff) krei pli bonajn financitajn produktadojn subtenitajn de la grandaj usonaj studioj. Tamen, la plejmulto el la filmoj estis komercaj fiaskoj kaj, antaŭ 1977, 80% de buĝeto por tipa germana filmo estis certigita per subvencio.
Plej multaj reĝisoroj de la Nova Germana Kina movado estis membroj de sia propra proprieta filma asocio Filmverlag der Autoren fondita en 1971, kiu financis kaj distribuis, kaj la historio de Nova Germana Kino de la 1970-aj jaroj en la komenco estis plejparte identa al ĝi.
Lingvoj de Vanuatuo
La lingvoj de Vanuatuo estas tre multaj: kun proksimume 110 lokaj lingvoj parolataj de apenaŭ 250,000 loĝantoj, tiu lando havas la plej grandan lingvan densecon en la mondo (sed kelkaj aliaj landoj havas pli multe da lingvoj, ekzemple Papuo-Nov-Gvineo).
Oficialaj lingvoj
La tri oficialaj lingvoj de Vanuatuo estas la franca, la angla kaj la bislama (angla-baza kreolo). La angla kaj la franca estas lingvoj de edukado, dum la bislama estas la nacia lingvo. Kvankam relative malmultaj loĝantoj parolas bislame denaske, preskaŭ ĉiuj vanuatuanoj scipovas ĝin.
Lokaj lingvoj
Ethnologue agnoskas 107 lokajn lingvojn en Vanuatuo, sed estas malfacile precize determini ilian nombron: ĉar ili ne havas normigitan formon (multaj eĉ ne estas skribataj), ne eblas ĉiam facile distingi lingvon de dialekto. Plie, multajn el tiuj lingvoj ankoraŭ ne detale studis lingvistoj.
Ĉar ili ĉiuj estas parolataj de malmultaj homoj (la plej granda, la lenakela lingvo, havas 11,500 parolantojn, kaj plej multaj havas malpli ol 2,000), pluraj el tiuj lingvoj estas en danĝero.
Faux-la-Montagne
En Faux-la-Montagne estas la sidejo de la loka televidkanalo Télé Millevaches.
Geografio
Faux-la-Montagne etendiĝas sur 47,89 km², kaj havis 364 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 8 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Lingvoj de Vanuatuo
Lokaj lingvoj
La teritorio de lingvo kelkfoje estas unu insulo (ekzemple en la kazo de Paama aŭ Hiw), sed ofte okazas, ke pluraj lingvoj estas parolataj en la sama insulo: Espiritu Santo kaj Malekula ambaŭ havas pli ol 25 lingvojn, kaj eĉ malgranda insulo kiel Ureparapara havas du. Pro migrado, lingvoj povas esti parolataj en pluraj insuloj: ekzemple, la motlava lingvo devenas de Mota Lava, sed havas parolantojn en Vanua Lava kaj aliaj insuloj de la Banks-insularo, kaj ankaŭ en Portvilao (la ĉefurbo de Vanuatuo).
Faux-la-Montagne
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Faux-la-Montagne situas je alteco de 826 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Faux-la-Montagne apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Lingvoj de Vanuatuo
Lokaj lingvoj
Laŭ lingva klasifiko, ĉiuj vanuatuaj lingvoj apartenas al la oceania lingvaro, kiu estas familio de la aŭstroneziaj lingvoj. Pli precize, ili estas en tri grupoj:
Faux-la-Montagne
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Catherine Moulin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Faux-la-Montagne apartenas al la kantono de Gentioux-Pigerolles, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Solana de Rioalmar
Solana de Rioalmar [soLAna derjoalMAR] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. Solana de Rioalmar estas komprenebla kiel Subsunejo de la rivero Almar. Tio videblas simbole en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 37,14 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 145 loĝantojn. Ĝi perdis 630 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 38 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun San García de Ingelmos, Herreros de Suso, El Parral, Mirueña de los Infanzones, Grandes y San Martín, Muñico, Cillán kaj Chamartín.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Japana Nova Ondo
La Japana Nova Ondo (japane ヌーベルバーグ Nūberu bāgu) estas grupo de malstreĉitaj japanaj filmofarantoj el la malfruaj 1950-aj jaroj al la 1970-aj jaroj. Kvankam ili ne konsistigas koheran movadon, ĉi tiuj artistoj dividis malakcepton de tradicioj kaj konvencioj de klasika japana kino favore al pli malfacilaj verkoj, ambaŭ teme kaj formale. Venantaj al la fronto en tempo de nacia socia ŝanĝiĝo kaj agitado, la filmoj faritaj en ĉi tiu ondo traktis tabuajn temojn, inkluzive seksan perforton, radikalismon, junulan kulturon kaj deliktecon, kontraŭkorean diskriminacion, kaj la sekvojn de la dua mondmilito. Ili ankaŭ adoptis pli malmulte ortodoksajn kaj eksperimentajn alirojn pri komponado, redaktado kaj rakontado.
La tendenco prenas sian nomon de la franca nova ondo, samtempa movado, kiu simile forĵetis la establitajn tradiciojn de sia nacia kino. Male al la franca ekvivalento, la japana nova ondo originis por fortigi lokan kinon (kiu estis subfosita de televidaj produktadoj) kun novaj ideoj de junaj direktoroj. Ne sukcesante en la studio-sistemo, tiuj produktoroj eventuale formis sendependajn produktentreprenojn.
Ĉeĥoslovaka Nova Ondo
La Ĉeĥoslovaka Nova Ondo estas uzata por la filmoj de la 1960-aj jaroj de ĉeĥaj reĝisoroj Miloš Forman, František Vláčil, Věra Chytilová, Ivan Passer, Pavel Juráček, Jaroslav Papoušek, Jiří Menzel, Jan Němec, Jaromil Jireš, Vojtěch Jasný, Evald Schorm, Elmar Klos kaj slovakaj reĝisoroj Dusan Hanak, Juraj Herz, Juraj Jakubisko, Stefan Uher, Jan Kadar, Elo Havetta kaj aliaj. La kvalito kaj malfermiteco de la filmoj kondukis la genron al ĝia nomo ĉeĥoslovaka film-miraklo.
La markoj de la movado estas longaj senpriskribaj dialogoj, malluma kaj absurda humuro, kaj la elpelo de neprofesiaj aktoroj. La filmoj ampleksis temojn, kiuj por pli fruaj filmistoj en la komunistaj landoj malofte sukcesis eviti la cenzuriston, kiel ekzemple la malprudentaj junuloj de ĉeĥoslovaka socio portretitaj en Černý Petr, de Miloš Forman kaj Lásky jedné plavovlásky, aŭ tiuj kaptitaj en superrealisma ventokirlo en Sedmikrásky de Věra Chytilová kaj Jaromil Jireš Valerie a týden div.
La Ĉeĥoslovaka Nova Ondo diferencis de la Franca Nova Ondo, ĉar ĝi kutime tenas pli fortajn rakontojn, kaj ĉar ĉi tiuj direktoroj estis infanoj de ŝtatigita filmindustrio, ili havis pli grandan aliron al studioj kaj ŝtata financado. Ili ankaŭ prezentis filmojn prenitajn de ĉeĥa literaturo, inkluzive la adapton de Jaromil Jireš de la kontraŭkomunisma romano de Milan Kundera La Ŝerco (Žert 1969). En la Kvara Kongreso de la Ĉeĥoslovaka Verkista Unuiĝo en 1967, Milan Kundera mem priskribis ĉi tiun ondon de nacia kinarto kiel grava parto de la historio de ĉeĥoslovaka literaturo.
Béla Jurcsek
Béla Jurcsek [jurĉek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jurcsek Béla estis hungara politikisto, ministro, parlamentano. Béla Jurcsek naskiĝis la  1893 en Tiszatarján. Li mortis en 1945 en Kitzbühel.
Biografio
Béla Jurcsek frekventis ekonomian akademion en Debrecen, poste li studvojaĝis eksterlande, eĉ li laboris en Germanio. Hejmenveninta li laboris en la familia bieno. En 1935 kaj 1939 li estis elektita parlamenta deputito. Inter 1942 kaj 1944 li estis subministro, en 1944 li estis ministro en 3 kabinetoj. Li kreis sistemon pri agrikulturaj produktoj, ili laŭeble atingu la germanan armeon. Tiutempe li estis membro de Sagokruca Partio. Antaŭ falo de Germana Regno li sinmortis.
Szende Riedl
Szende Riedl [sende ridl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Riedl Szende estis hungara lingvisto, pastro, instruisto, profesoro, lektoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858). Lia patro estis Frigyes Riedl.
Szende Riedl naskiĝis la  1831 en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio). Li mortis la 1873 en Budapeŝto.
Maskegitalo
La Maskegitalo, Brunkrona egitalo aŭ Nigragorĝa egitalo, Aegithalos concinnus, estas tre eta paserina birdo de la familio de Egitaledoj. Tiu specio havas ses subspeciojn nuntempe agnoskitajn, kaj kelkajn aliajn sugestitajn. Genetikaj studoj sugestis, ke tiuj subspecioj povus reprezenti separatajn speciojn, sed necesas pli da studoj.
La Maskegitalo estas eta paserino, ĉirkaŭ 10.5 cm longa kaj 4-9 g peza. Estas konsiderinda rasa variado en la plumaro, sed ĉiuj subspecioj havas mezlongan voston (male kiel la longa vosto de la rilata Longvosta paruo), tre bone limigitajn nigrajn gorĝon kaj 'maskon' ĉirkaŭ la okuloj kaj al la nuko, kio nomigas la specion. La nomiga raso havas helbrunajn kronon, kio nomigas la specion, brustozonon kaj flankojn kaj malhelgrizajn dorson, flugilojn kaj voston kaj blankan ventron. La aliaj subspecioj havas ĝenerale la saman bildon (escepte la brustostrio) sed kun grizaj kronoj aŭ tutgrizaj ventroj kaj flankoj. Ambaŭ seksoj estas similaj. Temas pri specio kio montras tre buntan bildon el krono al brusto laŭ 6 sinsekvaj zonoj de diversaj koloroj alterne inter bruna, blanka kaj nigra, nome bruna krono, nigra masko, blankaj mentono kaj subvizaĝo, nigra gorĝo, blanka supra brusto kaj bruna brusto.
La teritorio etendas el Himalajo en Pakistano kaj norda Barato tra grandaj areoj de suda Ĉinio, norda Birmo kaj Vjetnamo, kaj Tajvano. Estas disaj populacioj ankaŭ en suda Vjetnamo kaj la insulo de Hainan. Ili loĝas en malferma arbaro de larĝa folio kaj de pinoj, ĝenerale en mezaj altitudoj.
Tiu specio manĝas etajn insektojn kaj araneojn, kaj etajn semojn, fruktojn kaj berojn (ĉefe raspberries). La specio Maskegitalo estas tre sociema kaj moviĝas en grandaj aroj de ĝis 40 birdoj. Tiu nombro malpliiĝas dum la nereprodukta sezono, sed pli malgrandaj grupoj ekzistas la tutan jaron. Tiuj grupoj ofte kuniĝas al miksitaj aroj. La nesto estas konstruita el musko kaj likenoj kaj pendas el branĉo de arbo.
Aouze
Aouze estas franca vilaĝo lokita en la departemento Vosges, esperantlingve Vogezoj, kaj en la regiono Loreno. Ĝiaj geloĝantoj nomiĝas la Aouziens.
Geografio
La vilaĝo estas trairita de la rivero ru des Moines, unu el la alfluantoj de la Vraine.
Templo de Olimpia Zeŭso (Ateno)
La Templo de Olimpia Zeŭso (en greka: Ναός του Ολυμπίου Διός, Naos tou Olympiou Dios), konata ankaŭ kiel Olimpiejon aŭ Kolonoj de Olimpia Zeŭso, estas monumento de Grekio kaj iama kolosa templo en la centro de la greka ĉefurbo Ateno. Ĝi estis dediĉita al Olimpia Zeŭso, nomo originata el lia posteno kiel estro de la 12 dioj Olimpanoj. La konstruado ekis en la 6a jarcento a.K. dum la regado de la Atenaj tiranoj, kiuj intencis konstruis la plej grandan templon en la antikva mondo, sed ĝi ne estis kompletigitaĝis la regado de la Romia Imperiestro Hadriano en la 2a jarcento n.e., ĉirkaŭ 638 jarojn post la eko de la projekto. Dum la romia periodo la templo - kiu inkludis 104 kolosaajn kolonojn - estis agnoskita kiel la plej granda templo en Greekio kaj estis hejmo de unu el la plej grandaj kultostatuoj en la antikva mondo.