cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prads-Haute-Bléone
Geografio
Prads-Haute-Bléone situas en Alpoj, en la masivo Trois-Évêchés. Ĝi konsistas el naŭ vilaĝetoj kaj ĝia plej alta punkto estas la monto Tête de l'Estrop.
WWT London Wetland Centre
WWT London Wetland Centre (Londona Humideja Centro WWT) estas rezervejo de humidejo administrata de Wildfowl and Wetlands Trust ĉe la areo de Barnes de Richmond upon Thames, ĉe Barn Elms. La loko estas formata de kvar neuzataj Viktoriaj rezervejoj metitaj en meandro de Tamizo.
La centro unuafoje malfermiĝis en 2000, kaj en 2002 ĝi estis agnoskata kiel Speciala Scienca Interesejo laŭ la nomo de Barn Elms Wetland Centre.
La centro okupas pli da 40 hektaroj de tero kiu estis iam okupata de kelkaj malgrandaj rezervejoj. Tiuj estis konvertitaj en ampleksa gamo de humidejaj tipoj kaj habitatoj antaŭ la malfermo de la centro en Majo 2000. Ĝi estis la unua projekto en urba areo de tiu tipo en Granda Britio.
Multaj birdoj kiuj havas nun hejmon en la Centro ne povas troviĝi ie plie en Londono, kaj estas nacie gravaj nombroj de knaranasoj kaj de kuleranasoj. Aliaj naturaj birdoj estas la Granda botaŭro, la Pintvostanaso, la Vanelo, la Akvoralo, la Kolumpapago, la Nizo, la Bordhirundo, la Alciono, la Malgranda grebo kaj la Tufgrebo.
Tie okazas regulaj kursoj kaj eventoj koncerned kun la konservado de la Britaj humidejaj animaloj, kaj aperis en televidprogramo de la BBC nome Seven Natural Wonders en 2005 kiel unu el la mirindaĵoj de la Londona areo, kun fokuso al la psitako de la regiono, en epizodo prezentata de Bill Oddie.
Henri Matisse
Henri MATISSE ([anri matis], naskiĝis la, mortis la ) estis franca artisto elstara pro sia uzado de koloro kaj sia flua, genia kaj originala desegnarto. Li estis ankaŭ desegnisto, presaĵfaristo, kaj skulptisto, sed estas konata ĉefe kiel pentristo. Matisse estas ofte konsiderata, kune kun Pablo Picasso kaj Marcel Duchamp, kiel unu el la tri artistoj kiuj helpis difini la revoluciecajn evoluojn de la plastiko dum la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento, respondecaj por signifaj disvolviĝoj en pentrarto kaj skulptarto. Kvankam li estis komence etikedita Fauve (sovaĝa besto), dum la 1920-aj jaroj li estis pli kaj pli salutita kiel subtenanto de la klasika tradicio en franca pentrarto. Lia majstrado de la esprimplena lingvo de koloro kaj desegno, elmontrita en korpo de laboro kiu daŭris duon-jarcenton, gajnis al li renomon kiel gvidanto en moderna arto.
Post 1930, li adoptis pli kuraĝan simpligon de formo. Kiam malsano en siaj finaj jaroj malhelpis sian pentradon, li kreis gravan laboron en la formato de papergluado.
Frua vivo
Matisse naskiĝis en Le Cateau-Cambrésis, departemento Nord, Francio, la plej aĝa filo de prospera grenkomercisto. Li kreskis en Bohain-en-Vermandois, Pikardio, Francio. En 1887 li iris al Parizo por studi juron, kaj li laboris kiel tribunaladministranto en Le Cateau-Cambrésis post akiro de sia diplomo. Li unue komencis pentri en 1889, post lia patrino alportis al li artoprovizojn dum periodo de konvalesko sekvanta atakon de apendicito. Li malkovris "specon de paradizo" kiel li poste priskribis ĝin, kaj decidis iĝi artisto, profunde seniluziigante sian patron.
En 1891, li revenis al Parizo por studi arton ĉe la Académie Julian kaj iĝis studento de William-Adolphe Bouguereau kaj Gustave Moreau. Komence li pentris aĵpentraĵojn kaj pejzaĝojn en tradicia stilo, per kio li atingis akcepteblan povon. Matisse estis influita per la verkoj de pli fruaj majstroj kiel ekzemple Jean-Baptiste-Siméon Chardin, Nicolas Poussin, kaj Antoine Watteau, kaj ankaŭ de modernaj artistoj kiel ekzemple Édouard Manet, kaj de japana arto. Chardin estis unu el la plej admirataj pentristoj de Matisse; kiel artstudanto li faris kopiojn de kvar Chardin'aj pentraĵoj en la Luvro.
Golzow (Oderbruch)
Golzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Inter la jaroj 1961 kaj 2007 en dudek filmoj dokumentiĝis la vivovojoj de 18 lokuloj de la naskiĝjaroj 1953 ĝis 1955, kiuj en 1961 ekfrekventis la unuan jaron de la loka socialisma elementa lernejo - unue ĝis la jaro 1990 kadre de la ŝtata kinprodukta firmao de la socialista ŝtato GDR, nomata DEFA, poste kadre de la brandenburgia branĉo de la ŝtata televida korporacio ARD. La tuta projekto ricevis la nomon Die Kinder von Golzow ("la infanoj de Golzow"). Ekestis pli ol 45 homoj da filma materialo - la ĝis nun plej longa sociologia perfilma dokumentado germanlingva.
Henri Matisse
Frua vivo
En 1896 kaj 1897, Matisse vizitis la aŭstralian pentriston John Peter Russell sur la insulo Belle-île apud la marbordo de Bretonio. Russell montris al li impresionismon kaj la laboron de Van Gogh, kiu estis amiko de Russell sed tiutempe estis tute nekonata. La stilo de Matisse ŝanĝiĝis tre, kaj li poste diris ke "Russell estis mia instruisto, kaj Russell klarigis koloroteorion al mi". En 1896 Matisse ekspoziciis kvin pentraĵojn en la salono de la Société Nationale des Beaux-Arts, du el kiuj estis aĉetitaj de la ŝtato.
Kun la modelo Caroline Joblau, li havis filinon, Marguerite, naskita en 1894. En 1898 li geedziĝis kun Amélie Noellie Parayre; la paro edukis Marguerite'n kune kaj havis du filojn, Jean (nask. 1899) kaj Pierre (nask. 1900). Marguerite kaj Amélie ofte servis kiel modeloj por Matisse.
En 1898, pro la konsilo de Camille Pissarro, li iris al Londono por studi la pentraĵojn de Joseph Mallord William Turner, kaj poste li iris ekskurse al Korsiko. Post sia reveno al Parizo en februaro 1899, li laboris apud Albert Marquet kaj renkontis André Derain, Jean Puy, kaj Jules Flandrin. Matisse ĵetis sin en la laboron de aliaj kaj ofte ŝuldis pro aĉetado de pentraĵoj de pentristoj kiujn li admiris. La bildoj kiujn li pendigis kaj montris en sia hejmo inkludis gipsobuston de Rodin, pentraĵon de Gauguin, desegnaĵon de Van Gogh, kaj Tri Naĝantoj de Cézanne. En la senso de Cézanne de bilda strukturo kaj koloro, Matisse trovis sian ĉefan inspiron.
Multaj el la pentraĵoj de Matisse de 1898 ĝis 1901 uzis dividisman teknikon kiun li adoptis post legado de la eseo de Paul Signac, "D'Eugène Delacroix au Néo-impressionisme". Liaj pentraĵoj de 1902-03, periodo de materiala aflikto por la artisto, estas relative sombraj kaj rivelas okupatecon de formo. Li faris sian unuan provon je skulptarto, kopion laŭ Antoine-Louis Barye, en 1899, kaj poste dediĉis multon da sia energio al laborado en argilo, kompletigante La sklavon en 1903.
Packontrakto
La enhavo de packontrakto kutime dependas de la naturo de la disputo inter la partioj. Kaze de grava milito inter multaj landoj, sola internacia traktato eble estos subskribita, kiu traktos ĉiujn problemojn inter la partioj.
Henri Matisse
Faŭvismo
Faŭvismo kiel stilo komenciĝis ĉirkaŭ 1900 kaj daŭris preter 1910, la movado mem daŭris nur kelkajn jarojn, 1904-1908, kaj havis tri ekspoziciojn. La gvidantoj de la movado estis Matisse kaj André Derain. La unua soloa ekspozicio de Matisse estis ĉe la galerio de Ambroise Vollard en 1904, sen multe da sukceso. Lia korinklino por brila kaj esprimplena koloraro iĝis pli intensa post li pasigis la someron de 1904 je pentrado en St. Tropez kun la novimpresionistoj Signac kaj Henri Edmond Cross. En tiu jaro li pentris la plej gravajn el siaj verkoj en la novimpresionisma stilo, Luxe, Calme et Volupté. En 1905 li vojaĝis suden denove por labori kun André Derain en Collioure. Liaj pentraĵoj de tiu periodo estas karakterizitaj per platformoj kaj kontrolitaj linioj, kaj la uzado de punktismo en malpli rigora maniero ol antaŭe.
Packontrakto
Kelkaj pactraktatoj havis asientojn, tio estas dokumento pere de kiu aro da komercistoj ricevis la monopolon pri difinita komerca vojo, varo aŭ produkto.
Henri Matisse
Faŭvismo
En 1905, Matisse kaj grupo de artistoj nune konataj kiel Fauves ekspoziciis kune en ĉambro de la Salon d'Automne. La pentraĵoj esprimis emocion kun sovaĝa, ofte malharmoniajn kolorojn, sen konsidero pri la naturkoloroj de la subjekto. Matisse montris Malfermitan Fenestron kaj Virinon kun Ĉapelo ĉe la Salono. Kritikisto Louis Vaucelles priskribis la scenon kun la frazo Donatello parmi les fauves! ("Donatello inter la sovaĝaj bestoj"), aludante Renesanc-stilan skulptaĵon kiu ankaŭ ĉeestis en la ĉambro. Lia komento aperis la 17-an de oktobro 1905 en Gil Blas, ĉiutaga gazeto, kaj iĝis diraĵo. La ekspozicio rikoltis severajn kritikojn — "Poto da farbo estis ĵetita en la vizaĝon de la publiko," diris la kritikisto Camille Mauclair — sed ankaŭ iom da favora atento. Kiam la pentraĵo kiu estis elamasigita por aparta kondamno, Virino kun Ĉapelo de Matisse, estis aĉetita de Gertrude kaj Leo Stein, la spirito de la artisto pliboniĝis tre.
Packontrakto
El la antikva mondo
La plej frua konata packontrakto estas la traktato inter la hitita imperio kaj la Konfederacio de Hayasa-Azzi (ĉirkaŭ) 1350 a.K.
Unu el la plej famaj interkonsentitaj pactraktatoj estas la hitita-egipta packontrakto, subskribita en antikva Egiptio en 1259 a.K., post la Batalo de Kadeŝo. Ambaŭ flankoj perdis multajn fortojn dum la batalo, kaj ambaŭ flankoj tute ne povis permesi plu batali, pro aldonaj eksteraj minacoj: Antikva Egiptio alfrontis la taskon defendi sian okcidentan limon de la invado de la libiaj triboj konstruante vicon de fortikaĵoj laŭlonge de la limo, dum la hititoj alfrontis pli grandan minacon en la formo de la Asira Imperio, kiu konkeris la apudajn teritoriojn al iliaj.
Henri Matisse
Faŭvismo
Matisse estis rekonata kiel gvidanto de la Fauves, kune kun André Derain; la du viroj estis ĝentilaj rivaloj, ĉiu kun siaj propraj subtenantoj. Aliaj membroj estis Georges Braque, Raoul Dufy kaj Maurice de Vlaminck. La simbolisma pentristo Gustave Moreau (1826–98) estis la inspira instruisto de la movado; kiel profesoro ĉe la École des Beaux-Arts en Parizo, li puŝis siajn studentojn pensi ekstere de la linioj de formaleco kaj sekvi iliajn viziojn.
Packontrakto
El la antikva mondo
La packontrakto estis skribita en du versioj, unu en egiptaj hieroglifoj, kaj la alia en akada kojnskribo. Ambaŭ versioj pluvivis. Dulingvaj tiaspecaj interkonsentoj oftas ĝis hodiaŭ.
Henri Matisse
Faŭvismo
En 1907 Apollinaire, komentante pri Matisse en artikolo publikigita en La Falange, skribis, "Ni estas ne ĉi tie en la ĉeesto de ekstravaganca aŭ ekstremisma entrepreno: la arto de Matisse estas elstare racia." Sed la laboro de Matisse de la tempo ankaŭ renkontis impetan kritikon, kaj li malfacile trovis porvivaĵon por sia familio. Lia kontestata pentraĵo de 1907, Nu bleu, estis bruligita kopifigure ĉe la Armileja Ekspozicio en Ĉikago en 1913.
La malkresko de la Faŭvisma movado post 1906 ne influis la supreniradon de Matisse; multaj el liaj plej bonaj verkoj estis kreitaj inter 1906 kaj 1917, dum li estis aktiva parto de la granda renkontiĝo de arta talento en Montparnasse, eĉ se li ne akomodiĝis tre bone, kun sia konservativa aspekto kaj striktaj burĝaj laborkutimoj. Li daŭre absorbis novajn influojn: li vojaĝis al Alĝerio en 1906 por studi afrikan arton kaj primitivismon; post rigardado de granda ekspozicio de islama arto en Munkeno en 1910, li pasigis du monatojn en Hispanio studante maŭran arton. Li vizitis Marokon en 1912 kaj denove en 1913, kaj, dum pentrado en Tanĝero, li faris plurajn novigajn ŝanĝojn al sia arto, inkluzive de uzo de nigra kiel koloro. La efiko je la arto de Matisse estis nova aŭdaco en la uzo de intensa, malmodera koloro, kiel en L'Atelier Rouge (1911).
Packontrakto
El la antikva mondo
La interkonsento, subskribita de Ramseso la 2-a kaj Ĥattusili la 3-a, iras pli ol la simpla deklaro pri fino de malamikecoj kaj batalhalto. Ĝi ankaŭ inkluzivas interhelpan aliancon en la okazo ke unu el la partioj estas atakita de tria, aŭ en kazoj de internaj disputoj. Ĝi enhavas klaŭzojn pri la reveno de rifuĝintoj al ilia loko de origino kaj malpermesas damaĝon al ili, kaj ankaŭ minacojn de venĝo en kazoj de malobservo de la interkonsento.
Henri Matisse
Faŭvismo
Matisse havis longan asocion kun la rusa artaĵkolektanto Sergej Ŝĉukin. Li kreis unu el siaj maĵoraj pentraĵoj, La Danco, specife por Ŝĉukin kiel parton de du-pentraĵa komisiono; la alia pentraĵo estis Muziko (1910). Pli frua versio de La Danco (1909) estas en la kolekto de la Muzeo de Moderna Arto en Novjorko.
Packontrakto
El la antikva mondo
Ĉi tiu interkonsento havas tiom da historia signifo en la kampo de internaciaj rilatoj, ke kopio de ĝi estas montrata ĉe la enirejo de la ĉefsidejo de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko.
Henri Matisse
Gertrude Stein kaj la fratinoj Cone
Ĉirkaŭ aprilo 1906 li renkontis Pablo Picasso'n, kiu estis 12 jarojn pli juna ol Matisse. Ambaŭ iĝis dumvivaj amikoj. Ili ankaŭ estis rivaloj kaj ofte estas komparitaj; unu grava malsamo inter ili estas ke Matisse pentris el naturo, sed Picasso estis multe pli ema al laboro el fantazio. La subjektoj de la du artistoj plejparte estis virinoj kaj malvivaĵoj, kvankam Matisse pli ofte metis siajn figurojn en plene realigitaj ĉambroj. Dum multaj jaroj ili konservis inter si belan rivalecon, nutratan per reciproka admiro kaj interŝanĝo de ideoj kaj verkoj. Fakuloj diras, ke la same genia Picasso neniam sukcesis uzi kolorojn tiel brile kaj rave kiel lia amiko Matisse. Matisse kaj Picasso unue estis alportitaj kune ĉe la pariza salono de Gertrude Stein kaj ŝia edzino Alice B. Toklas. Dum la unua jardeko de la 20-a jarcento, usonanoj en Parizo — Gertrude Stein, ŝiaj fratoj Leo kaj Michael Stein kaj la edzino de Michael, Sarah — estis gravaj kolektantoj kaj subtenantoj de la pentrarto de Matisse. Krome la du Baltimoraj amikoj de Gertrude Stein, nome la fratinoj Claribel kaj Etta Cone, iĝis gravaj patronoj de Matisse kaj Picasso, kolektante centojn da iliaj pentraĵoj. La Cone-kolekto nun estas ekspoziciata en la Baltimora Muzeo de Arto.
Kvankam nombraj artistoj vizitis la salonon de Stein, multaj el tiuj artistoj ne estis reprezentitaj inter la pentraĵoj de la muroj de 27 rue de Fleurus. Dum la verkoj de Renoir, Cézanne, Matisse, kaj Picasso dominis en la kolekto de Leo kaj Gertrude Stein, la kolekto de Sarah Stein partikulare emfazis al Matisse. Samtempuloj de Leo kaj Gertrude Stein, Matisse kaj Picasso iĝis parto de ilia socia etoso kaj rutine aliĝis al kunvenoj kiuj okazis sabate vespere en 27 rue de Fleurus. Gertrude atribuis la komencojn de la sabetvesperaj salonojn al Matisse.
Liaj amikoj organizis kaj financis la Académie Matisse en Parizo, privatan kaj ne-komercan lernejon en kiuj Matisse instruis junajn artistojn. Ĝi funkciis de 1907 ĝis 1911. Hans Purrmann kaj Sarah Stein (edzino de Michael Stein, pli aĝa frato de Leo Stein kaj Gertrude Stein) estis inter liaj plej lojalaj studentoj. Matisse pasigis sep monatojn en Maroko de 1912 ĝis 1913, produktante proksimume 24 pentraĵojn kaj multajn desegnaĵojn. Liaj oftaj orientalismaj temoj de pli postaj pentraĵoj, kiel ekzemple odaliskoj, povas esti spuritaj al tiu periodo.
For de Parizo
En 1917 Matisse transloĝiĝis al Cimiez sur la Bordo Lazura, antaŭurbo de la grandurbo Nico. Lia laboro de la jardeko sekvanta tiun moviĝon montras rilakson kaj moligadon de lia metodo. Tiu "reveno al ordo" estas karakterizaĵo de multe el la arto de la periodo post la unua mondmilito, kaj povas esti komparitaj kun la novklasikismo de Picasso kaj Stravinskij, kaj ankaŭ la reveno al tradiciismo de Derain. Lia orientalismaj odaliskaj pentraĵoj estas tipaj en la periodo; kvankam tiu laboro estis populara, kelkaj tiutempaj kritikistoj trovis ĝin malprofunda kaj dekoracia.
Dum la malfruaj 1920-aj jaroj Matisse denove okupiĝis pri aktivaj kunlaboroj kun aliaj artistoj. Li laboris kun ne nur francoj, nederlandanoj, germanoj, kaj hispanoj, sed ankaŭ kun kelkaj usonanoj kaj lastatempaj usonanaj enmigrintoj.
Post 1930, nova forto kaj pli aŭdaca simpligo aperis en lia laboro. Usona artaĵkolektanto Albert C. Barnes konvinkis lin produkti grandan murpentraĵon por la Barnes-Fondaĵo, La Danco II, kiu estis kompletigita en 1932; la fondaĵo posedas plurajn aliajn pentraĵojn fare de Matisse. Tiu nova inklino al simpligo (kun antaŭsigno de la eltondaĵa tekniko) ankaŭ evidentas en lia pentraĵo Granda kliniĝanta nudulino (1935). Matisse laboris pri ĉi tiu pentraĵo dum pluraj monatoj kaj dokumentis sian progreson per serio de 22 fotoj kiujn li sendis al Etta Cone.
Dummilitaj jaroj
Matisse kaj lia edzino separiĝis en 1939. La edzino de Matisse nome Amélie suspektinte, ke li estas havante amaferon kun ŝia juna rusa migrokolego, nome Lidia Delektorskaja, finigis sian 41-jaran geedzecon en Julio 1939, kaj ilis dividis siajn havaĵojn egalece inter ili. Delektorskaja klopodis memmortigi sin per pafo al sia brusto; tamen ŝi survivis sen gravaj efikoj, kaj ŝi revenis al Matisse kaj laboris por li dum la cetero de sia vivo, administrante lian hejmon, pagante fakturojn, tajpante lian korespondadon, farante detalan registrojn, helpante en la studio kaj kunordigante liajn negocajn aferojn.
Matisse estis vizitanta Parizon kiam la Nazioj invadis Francion en Junio 1940 sed sukcesis reveni al Nico. Lia filo, Pierre, tiam galeriposedanto en Novjorko, petis lin eliri dum li povas. Matisse estis elironta al Brazilo por eviti la Okupacion sed ŝanĝis sian decidon kaj restis en Nico, en la Reĝimo de Vichy. "Aspektis kvazaŭ mi estas dizertanta," li skribis al Pierre en Septembro 1940. "Se ĉiu kiu havas valoron lasas Francion, kio restos el Francio?" Li neniam estis membro de la Franca Rezistado, kaj estis tialo por fiero por la okupaciita Francio ke unu el ties plej laŭdataj artistoj elektis resti, kvankam kompreneble estante nejuda, li havis tiun eblon.
Kvakam la Nazioj okupaciis Francion el 1940 ĝis 1944, ili estis pli toleremaj en siaj atakoj al la "degenerita arto" en Parizo ol en german-parolantaj landoj sub sia milita diktatoreco. Matisse rajtis ekspozicii kun aliaj iamaj faŭvistoj kaj kubistoj, kiujn Hitler estis dekomence malaprezataj, kvankam sed judaj artistoj, ĉiuj el kies verkoj estis elpurigiaj el ĉiuj francaj muzeoj kaj galerioj; ĉiuj francaj artistoj ekspoziciantaj en Francio devis ĵuri "arjan" statuson — inklude Matisse. Li laboris ankaŭ kiel grafika artisto kaj produktis blankanigrajn ilustraĵojn por kelkaj libroj kaj ĉirkaŭ centon da originalaj litografoj en la Studioj Mourlot en Parizo.
En 1941, Matisse ricevis diagnozon de kojla kancero. Li travivis kojlostomian operacion en 1941, sukcese, sed rezulte en seriozaj komplikoj pro kiuj li preskaŭ mortas. Ligita dum tri monatoj al lito, tio rezultis en disvolvigo de nova arto uzante paperon kaj tondilon. Poste li komencis uzadon de rulseĝo. Ĝis lia morto, lin zorgis rusa virino, Lidjia Delektorskaja, antaŭe unu el liaj modeloj.
Kun la helpo de asistantoj li komencis krei tonditajn glubildojn, ofte je granda amplekso, kiujn li nomis gouaches découpés. Lia serio, Bluaj Nudulinoj, elmontras la ĉefajn trajtojn de tiu ĉi tekniko, kiun li priskribis kiel "pentradon per tondilo"; ili montras lian kapablon alporti la okulon por koloroj kaj geometrio al nova medio, de kompleta simpleco, sed kun ludema kaj rava potenco.
Matisse, ĝisfunde nepolitika, estis ŝokita kiam li aŭdis, ke lia filino Marguerite, kiu estis aktiva en la Franca Rezistado dum la milito, estis torturita (preskaŭ al morto) en Rennes-malliberejo, kaj sendita al la koncentrejo Ravensbrück en Germanio. Ŝi evitis pluan malliberigon per eskapo el la Ravensbrück'ena trajno, kiu haltis dum Alianca aviadila atako; ŝi kaŝiĝis en la arbaro kaj estis saviĝita per helpo de aliaj rezistantoj. Rudolf Levy, lernanto de Matisse, estis mortigita en Aŭŝvico en 1944.
Lastaj jaroj
En 1951 Matisse finis kvarjaran projekton pri la interno, la vitrofenestroj kaj la ornamadoj de la Chapelle du Rosaire de Vence, ofte nomata "la Matisse-Kapelo". Tiu projekto estis la rezulto de la proksima amikeco inter Matisse kaj Fratino Jacques-Marie. En 1952 li fondis muzeon dediĉatan al sia laboro, la Matisse-Muzeo en Le Cateau-Cambrésis, kaj ĝi estas nun la tria plej granda kolekto de Matisse-verkoj en Francio.
Matisse mortis pro koratako en la aĝo de 84 en 1954. Li estis enterigita en la tombejo de la Monaĥejo Notre Dame de Cimiez, proksime de Nico.
Arkitekturo kaj pentraĵoj de Vence
Guste ĉe monaĥinejo, Matisse, jam malsana kaj moviĝanta per rulseĝo, gasto de la fratinoj de Vence (Francio akceptis plani kaj realigi sian projekton de la Kapelo de Vence kie ankaŭ kreis pentraĵojn nun multe vizititajn kaj admiritajn. Okaze de tiu verko li montris sian senteblecon kreskigita per la malkovro de la spirita animo de ĉiu arta kreaĵo: skribis li mem: “Artisto aŭ poeto posedas enan lumon kiu transformas la objektojn ilin igante novan mondon, senteblan, organizitan: mondo viva kiu el si mem estas senerara signo de la dieco...”. (Marie-Thérèse Pulvenis de Séligny – Avvenire de la 17-a de septembro 2013).
Eltranĉaĵoj
Diagnozita ja ventra kancero en 1941, Matisse suferis kirurgion kiu lasis lin ligita al seĝo kaj al lito. Pentrado kaj skulptado iĝis fizikaj defioj, kaj tial li turnis sin al nova tipo de formato. Kun la helpo de siaj kelpantoj, li ekkreis gluaĵojn de papereltondaĵoj. Li eltranĉis foliojn de papero, antaŭ-pentritaj per guaŝo fare de siaj helpantoj, en formoj de variaj koloroj kaj grandoj, kaj aranĝis ilin por formi novajn komponojn. Dekomence, tiuj pecoj estis malgrandaj, sed fimfine transformiĝis en murpentraĵoj aŭ ĉambrograndaj verkoj. La rezulto estis distinga kaj dimensia komplekseco — artoformo kiu ne estas pentrarto, sed ankaŭ ne skulptarto.
Kvankam la paper-eltondaĵarto estis la ĉefa artomedio de Matisse en sia fina jardeko, lia unua registrita uzo de tiu tekniko okazis en 1919 dum la desegnado de dekorscenejo por Le chant du rossignol, opero komponita de Igor Stravinsky. Albert C. Barnes aranĝis kartonojn de nekutimaj dimensioj sur muroj sur kiuj Matisse, en sia studio en Nico, fiksis la komponon de pentritaj paperformoj. Alia grupo de paper-eltondaĵoj estis faritaj inter 1937 kaj 1938, dum Matisse estis laborante por la scenejoj kaj kostumoj por la Rusaj Baletoj de Sergei Diaghilev. Tamen, nur post sia operacio, ligita al lito, Matisse ekdisvolvis la teknikon de la paper-eltondaĵoj kiel sia propra formo, pli ol kiel iama utilisma origino.
Li translokiĝis al Vence (Francio) en 1943, kie li produktis sian unuan gravan paperprojekton por sia artista libro titolita Jazz. Tamen, tiuj paper-eltondaĵoj estis konceptita kiel desegnoj por stencilo por la libro, pli ol kiel sendependaj pentroverkoj. Je tiu punkto, Matisse ankoraŭ pensis pri paper-eltondaĵoj kiel apartaj aĵoj kiel sia ĉefa arta formo. Lia nova kompreno de tiu medio startis en 1946 per la enkonduko por Jazz. Post pluigi sian karieron, Matisse referencis al la ebloj kiujn la tekniko de la paper-eltondaĵoj proponas, insiste "Artisto neniam devas esti prizonulo de si mem, prizonulo de stilo, prizonulo de reputacio, prizonulo de sukceso…"
La nombro de sendepende planitaj paper-eltondaĵoj tuj pliiĝis post Jazz, kaj finfine kondukis al la kreado de murpentrograndaj verkoj, kiel Oceanio, la ĉielo kaj Oceanio, la maro de 1946. Sub regado de Matisse, Lidia Delektorskaja, lia studihelpantino, izole pendis konturojn de birdoj, fiŝoj, kaj de marvegetaloj rejte sur la muroj de la ĉambro. La du Oceaniaj pecoj, liaj unuaj paper-eltondaĵoj de tiu skalo, elvokis veturon al Tahitio kiun li faris jarojn antaŭe.
Kapelo kaj muzeo
En 1948, Matisse ekpreparis desegnojn por la Kapelo de la Rosario de Vence, kio ebligis lin etendi tiun teknikon ene de vere dekoracia kunteksto. La sperto desegni la kapelajn fenestrojn, kazublojn, kaj la tabernaklan pordon — ĉiuj planitaj uzante la teknikon de la paper-eltondaĵoj - havis la efikon plifirmigi la medion kiel lia unuaranga fokuso. Finiginte sian lastan pentraĵon en 1951 (kaj finan skulptaĵon la jaron antaŭe), Matisse uzis la paper-eltondaĵojn kiel sia nura rimedo por esprimiĝi ĝis sia morto.
Tiu projekto estis la rezulto de forta amikeco inter Matisse kaj Bourgeois, tiam Fratino Jacques-Marie, spite la fakton, ke li men estis ateisto. Ili renkontiĝis denove en Vence kaj startis kunlaborado, historio rakontita en ŝia libro de 1992 Henri Matisse: La Chapelle de Vence kaj en dokumenta filmo de 2003 nome "A Model for Matisse" (Modelo por Matisse).
En 1952, li establis muzeon dediĉitan al sia verkaro, nome Muzeo Matisse en Le Cateau, kaj tiu muzeo estas nune la tria plej granda kolekto de verkoj de Matisse en Francio.
Laŭ David Rockefeller, la fina verko de Matisse estis la desegno por vitralo instalita en la Unia Eklezio de Pocantico Hills apud la bieno Rockefeller norde de Novjorko. "Ĝi estis lia fina arta kreaĵo; la skizo estis sur la muro de lia dormoĉambro kiam li mortis en Novembro 1954", Rockefeller skribis. Instalado estis kompletita en 1956.
Heredo
La unua pentraĵo de Matisse akirita de publika kolekto estis Aĵpentraĵo kun geranioj (1910), ekspoziciita en la Pinakothek der Moderne.
Les Fleurs de prunier (1948) estis aĉetita la 8an de Septembro 2005 fare de la Museum of Modern Art de Henry Kravis kaj de la nova prezidanto de la muzeo, Marie-Josée Drouin. Ĉirkaŭkalkulita prezo estis 25 milionoj da usonaj dolaroj. Antaŭe, ĝi ne estis vidita de la publiko ekde 1970. En 2002, skulptaĵo de Matisse nome Klinita nudaĵo 1 (mateniĝo), estis vendita kontraŭ 9.2 milionoj da usonaj dolaroj, rekordo por skulptaĵo de la artisto.
La filino de Matisse nome Marguerite ofte helpis la fakulojn pri Matisse per studo de liaj verkometodoj kaj de liaj verkoj mem. Ŝi mortis en 1982 kiam li estis kompilante katalogon de la verkaro de sia patro.
La nepo de Henri Matisse nome Paul Matisse estas artisto kaj inventisto kiu loĝas en Masaĉuseco. La pranepino de Matisse nome Sophie Matisse estas aktiva kiel artisto. Les Heritiers Matisse funkcias kiel lia oficiala entrepreno. La usona kopirajta reprezentanto por Les Heritiers Matisse estas la Artists Rights Society.
La Musée Matisse en Nico, municipa muzeo, hevas unu el la plej grandaj kolektoj en la mondo de verkoj de Matisse, ekde lia arta ekkariero tra lia evoluo ĝis liaj lastaj verkoj. La muzeo, kiu malfermis en 1963, estas en Villa des Arènes, nome villa de la 17-a jarcento en la kvartalo Cimiez.
Plata-Rivero
Plata-rivero estas la komuna estuaro de du sud-amerikaj riveroj: Urugvajo kaj Parano. Ĝi fluas en Atlantikon estante la oka plej granda akvofluo en la tuta mondo laŭ la akvokvanto (Vidu ĉe Listo de riveroj laŭ akvoŝarĝo) kaj estas la landlimo inter Argentino kaj Urugvajo.
La estuaro situas ĉirkaŭ la koordinatoj 58° U kaj 35° S. Ĝi fluas de nord-okcidento al sud-oriento kaj komence, tuj ĉe la kunfluo de la du riveroj, larĝas 48 km. Ĝian finan larĝon oni difinis kiel 219 km, ĝia longo estas 290 km. Ĉe ĝiaj bordoj situas la urboj Bonaero kaj Montevideo, ambaŭ gravaj havenoj. Pramŝipoj trafikas plurfoje tage inter la du urboj (ĉ. trihora veturado). Ĉar la enfluaj riveroj ĉiutage alportas ĉirkaŭ 150.000 m³ da sedimentaĵo, necesas liberigi ŝanelon per dragiloj.
La hispanlingva nomo de Plata-Rivero estas Río de la Plata kaj signifas "rivero de arĝento". Laŭ iuj la nomon donis arĝento iam minata en Bolivio kaj transportata rivere. Laŭ aliaj la indiĝenoj donacis al la unuaj eŭropanoj arĝentan ornamaĵon, per kio ekestis la opinio, ke la regiono tre riĉas je arĝento.
Historio
La unua eŭropano, kiu navigis sur Plata-Rivero, estis Juan Díaz de Solís, kiu en 1516 serĉis pasejon inter Atlantiko kaj Pacifiko. Laŭdire lia ekspedicio aŭdis la indiĝenajn onidirojn pri la abundo de valoraj metaloj en la lando. Kiam li elŝipiĝis kun grupo da viroj ĉe la norda (nun urugvaja) bordo de la estuaro, li estis atakita de indiĝenoj (probable gvaranioj), kiuj mortigis la tutan grupon, ŝparante nur la dek-kvar-jaran Francisco del Puerto, ĉar ili mortigis nur batalkapablajn virojn; la junulo restis kaptita. La aliaj ekspedicianoj reportis la dirojn pri riĉaĵoj al Eŭropo.
Kelkajn jarojn poste ŝipo de Sebastián Gaboto atingis Plata-Riveron kaj vidis indiĝenon, kiu mansignis kaj vokis al ili. Albordiĝinte ili trovis la kaptiton, edukitan kiel indiĝena batalisto. Li aliĝis al la ŝipanaro, sed kelkajn jarojn poste revenis al sia tribo.
La unua setlejo estis la nuna urbo Bonaero, fondita de Pedro de Mendoza la, poste forlasita kaj refondita de Juan de Garay la.
En Plata-Rivero okazis multaj ŝipakcidentoj, precipe dum la velŝipa epoko, ĉar tie tre rapide formiĝas tempestoj, kies de-sud-orientaj ventoj puŝas ŝipojn al la urugvaja bordo.
La okazis la marbatalo de Plata-Rivero, la unua grava batalo inter la ŝiparoj de Britio kaj Germanio dum la Dua mondmilito.
Casa del Reloj (metroo de Madrido)
Casa del Reloj estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de Gibraltar, en la centro de Leganés.
La stacio estis malfermita la.
Mikronacio
''Ĉi tiu artikolo traktas realaĵojn, kiujn ne agnoskas ŝtatoj aŭ interŝtataj organizaĵoj. Por malgrandaj, sed ĝenerale agnoskataj landoj kiel Nauro, Vatikano aŭ San-Marino oni uzas la terminon mikroŝtato.''
Mikronacioj, ankaŭ nomataj cibernetikaj nacioj, fantaziaj landoj, modelaj landoj aŭ projektoj de novaj landoj, estas realaĵoj, kiuj similas al memstaraj nacioj aŭ sendependaj ŝtatoj, sed kiujn tiuj ne agnoskas, kaj kiuj plejparte ekzistas nur surpapere, en la interreto aŭ en la kapoj de la kreintoj.
Mikronacioj diferencas ankaŭ de movadoj secesiismaj kaj movadoj por la rajto de memdetermino per tio, ke ili estas konsiderataj strangulecaj kaj efemeraj, kaj per tio, ke ilin ofte kreas kaj funkciigas unu persono aŭ familia grupo.
Kelkaj mikronacioj sukcesis transigi parton de siaj agadoj en la fizikan mondon per produktado de valutoj, flagoj, poŝtmarkoj, pasportoj ktp. Tiuj tipaj eksteraĵoj de ĝenerale agnoskataj ŝtatoj de la "reala mondo" estas kreataj en la strebado por legitimigi la koncernajn mikronaciojn.
La termino "mikronacio" estas neologismo, kiu estiĝis en la 1990-aj jaroj por nomi la multajn milojn da malgrandaj kaj neagnoskataj ŝtatsimilaj realaĵoj, kiuj fondiĝis ekde tiu tempo. Oni komencis retroefike uzi la terminon por nomi pli fruajn efemerajn neagnoskitajn realaĵojn, el kiuj kelkaj datiĝas eĉ de la 19-a jarcento.
Dum la pasintaj jaroj kelkaj personoj uzis la terminon "mikropatrologio" por nomi la esplorfakon pri mikronacioj kaj mikroŝtatoj. Ĝi ne estas formala akademia disciplino. Mikronaciismaj hobiuloj kelkfoje nomas efektive suverenajn naciajn ŝtatojn "makronacioj".
Difino de "mikronacio"
Mikronacioj ĝenerale havas kelkajn komunajn trajtojn:
1. Mikronacioj ofte asertas la deziron esti grandskale agnoskitaj kiel suverenaj ŝtatoj – sed establitaj ŝtatoj tamen ne agnoskas ilin.
2. Mikronacioj estas tute malgrandaj, kaj geografie kaj je membraro. Ili malofte posedas pli ol kelkcent membrojn; kaj la granda plimulto havas ne pli ol unu aŭ du aktivajn partoprenantojn.
Buchegg SO
Buchegg estas komunumo en la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,507 loĝantojn laŭ la sumo de la loĝantaroj de la malnovaj komunumoj je la 31-a de decembro 2012.
Mikronacio
Difino de "mikronacio"
3. Iuj mikronacioj elfaras oficialajn instrumentojn kiel pasportojn, poŝtmarkojn kaj valuton, kaj disdonas titolojn kaj premiojn – sed tiujn oni malofte agnoskas ekster la propra intereskomunumo.
Buchegg SO
Geografio
La komunumo Buchegg situas en la Svisa Mezlando sur la montoĉeno Bucheggberg inter la riveroj Aro en sudo kaj Limpach en nordo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern (SO), Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf (SO) kaj Tscheppach
Mikronacio
Difino de "mikronacio"
Tiuj kriterioj distingas mikronaciojn disde fantaziaj landoj, ekologiaj vilaĝoj, universitataj terenoj, triboj, klanoj, sektoj kaj loĝkvartalaj asocioj, kiuj kutime ne alstrebas agnoskon kiel suverenaj unuoj.
Mikronaciojn oni devas distingi disde diversaj realaĵoj, kiuj posedas efektivan regpovon kaj militistaran dominadon super teritorio, malgraŭ ne-agnosko kiel ŝtato fare de la plej multaj aŭ ĉiuj aliaj ŝtatoj. Tiaj realaĵoj estas ekzemple Sud-Osetio, Abĥazio kaj Transnistrio, same kiel multaj mondpartoj regataj de ribelantaj gerilaj grupoj. Kontraste, mikronacioj ne posedas efektivan militistan dominadon aŭ regpovon super teritorio, krom eventuale tre eta, ekzemple privata tereno apartenanta al la fondintoj.
Mikronaciojn oni devas distingi ankaŭ disde realaĵoj, kiuj havas diplomatiajn rilatojn kun aliaj agnoskataj naciaj ŝtatoj de la mondo sen havi la formalan agnoskon de multaj naciaj ŝtatoj aŭ gravaj internaciaj establoj (kiel UNO). Ekzemploj estas Tajvano, Tibeto kaj Palestino. Kontraste kun ili, mikronacioj ĝenerale ne havas diplomatiajn rilatojn kun agnoskataj naciaj ŝtatoj de la mondo aŭ kun gravaj internaciaj establoj kiel UNO.
Buchegg SO
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buchegg limas en nordo al Leuzigen (BE), en nordnordoriento al Lüterkofen-Ichertswil, en oriento al Bätterkinden (BE), en sudoriento al Limpach (BE), en sudo al Unterramsern, en sudsudokcidento al Messen, en sudokcidento al Lüterswil-Gächliwil, en okcidento al Rüti ĉe Büren (BE), kaj en nordokcidento al Arch (BE).
Mikronacio
Legitimeco
En la internacia juro, la du plej oftaj skoloj koncerne la kreon de ŝtateco estas la konstitua kaj la deklara teorioj pri ŝtato-kreado. La konstitua teorio estis la kutima ŝtateco-modelo de la 19-a jarcento, kaj la deklara teorio evoluis en la 20-a jarcento kiel rimedo kontraŭ mankoj de la konstitua teorio. Laŭ la konstitua teorio, ŝtato ekzistas ekskluzive per agnosko fare de aliaj ŝtatoj. La teorioj skismiĝas pri tio, ĉu la postulata agnosko estas "diplomatia agnosko" aŭ nur "agnosko de ekzisto". Laŭ la deklara teorio pri ŝtateco, realaĵo iĝas ŝtato tuj, kiam ĝi plenumas la minimumajn kriteriojn por ŝtateco.
Buchegg SO
Trafiko
Buchegg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas de oriento al okcidento vojo de Lüterkofen al Gächliwil, kaj de nordo al sudo la vojo n-ro 1308 de Bibern al Mühledorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 5 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Arch. Pere de la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Mikronacio
Legitimeco
Ĉar mikronacioj ne plenumas ambaŭ kriteriojn, ne eblas konsideri ilin suverenaj ŝtatoj, kaj ili ne havas legitimecon laŭ la internacia juro.
Buchegg SO
Historio
La komunumo Buchegg estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2014 per kunigo de la iama komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach.
Mikronacio
Eksteraj ligiloj
(eo) Klariga filmeto pri la diferenco inter mikronacio kaj mikrostato
Referencoj
Kelkaj konsideras la Esperantan Civiton speco de mikronacio.
Buchegg SO
Historio
La unua dokumenta mencio de la Kastelo Buchegg, laŭ kiu nomiĝas la nova komunumo, datiĝas el la jaro 1267 kiel sub castro Buhecke.
John Harrison (horloĝisto)
Li solvis la tiel nomitan problemon de la geografa longitudo. Britio estis promesanta tre altan premion en 1714 por konstruo de horloĝo kun tre alta ekzakteco kaj taŭga por ŝipvojaĝoj. Post multaj jaroj de konstruado kaj plibonigo li sukcesis.
Por atingi bezonatan ekzaktecon, li inventis i.a. la lokusto-haltigilon, specialan mekanismon por restreĉi kaj metodon por kompensi la ŝanĝojn pro temperaturaj diferencoj. Lia horloĝo ebligis la ekzaktan mezuradon de la loko de ŝipo laŭ la geografa longitudo.
Vivo
Li estis la unua de kvin infanoj. Li lernis la metion de lignaĵisto de lia patro. Je la aĝo de preskaŭ dudek jaroj, 1713, li konstruis sian unuan pendol-horloĝon. Ĝi estas nun en la ekspozicio de la Worshipful Company of Clockmakers en Guildhall. Du similajn horloĝojn li konstruis en 1715 kaj 1717.
En 1718 li edziĝis kun Elizabeth Barrel (1693–1726), kun kiu li havis filon. Post la morto de lia edzino li edziĝis en 1726 kun Elizabeth Scott (ĉ. 1702–1777), kun kiu li havis du pliajn infanojn.
Inter 1725 kaj 1727 Harrison konstruis kun lia frato du grandajn pendol-horloĝojn. En tiuj li uzis gravajn novajn detalojn kiel la lokusto-haltigilon kaj la kompenso-pendolon. Per ili tiuj horloĝoj atingis enorman precizecon, nekonata ĝis tiam, ĉirkaŭ unu sekundo en monato.
1727 John Harrison komencis, okupi sin pri la konstruado de ŝiphorloĝoj kaj la longitudo-problemo.
La unuaj tri ship-horloĝoj
Dum la 1720-aj jaroj la angla horloĝisto Henry Sully inventis ŝiphorloĝon, kiu estis desegnita determini la longitudon de ŝipo. Ĝi havis vertikalan balancoradon kun glitlagroj.
1716, Sully prezentis sian unuan horloĝon de la maro, en franca horloge de la mer al la franca Académie des Sciences kaj en 1726 li publikigis dokumenton Une Horloge inventée et executée par M. Sulli.
En 1730 Harrison konstruis ŝip-horloĝon por konkuri pri la premio de longitudo angle Longitude Prize kaj vojaĝis al Londono, kaj demandis financan helpon. Li prezentis siajn ideojn al Edmond Halley, la reĝan astronomon, kiu sendis lin al George Graham, la plej gravan horloĝo-fabrikanton. Graham estis fakte impresita de la ideoj de Harrison's, ĉar li pruntedonis monon al li por konstrui sian "mar-horloĝon". Tiu devis esti martaŭga versio de siaj lignaj pendulaj horloĝoj, kiuj eksterordinare bone funkciis. Li uzis lignajn radojn, rul-pinjonojn kaj version de la lokusto-haltigilo. Anstataŭ pendulo li uzis du (dumpbell)-balancierojn, interligitajn.
Harrison bezonis kvin jarojn por konstrui sian unuan mar-horloĝon (aŭ H1). Li demonstris ĝin al membroj de la Royal Society kiuj raportis favore al li al la Board of Longitude. La horloĝo estis la unua propono, kiun la Board consideris esti valora por provo sur maro. En 1736, Harrison velveturis al Lisbono sur la ŝipo HMS Centurion raj revojaĝis per HMS Orford. Ambaŭ la kapitano velĉefo de la Orford laŭdis la konstruon. La ĉefo rimarkis, ke sia propra kalkulado estis lokiganta la ŝipon sesdek mejlojn oriente de ĝia vera albordiĝa loko, kiu estis kalkulita ĝuste de Harrison uzante H1.
Tiu vojaĝo ne estis ekzakte tiu, kiun la board estis postulinta, sed la board estis sufiĉe inpresita por doni al Harrison £500 por plia evoluigo. Harrison daŭrigis kun evoluigo de H2, pli kompacta kaj solida versio. En 1741, post tri jaroj de konstruado kaj du jaroj kun surteraj provoj, H2 estis preta, sed tiam la Britio estis en milito kun Hispanio en la War of Austrian Succession kaj la horloĝo estis konsiderita tro grava por riski ĝin fali en la manojn de la Hispanoj.
La Board donis al Harrison pliajn H3.
Haraldur Guðmundsson
Haraldur Guðmundsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda politikisto kaj ministro. Li estis la unua ministro de la Popolpartio. Li estis parlamentano 1927-1946 kaj 1949-1957. Post sia politika kariero li estis ambasadoro en Norvegio.
Liaj onkloj estis Islandministro Kristján Jónsson kaj ministro Pétur Jónsson, kaj lia kuzo estis ĉefministro Steingrímur Steinþórsson.
Lenti
Lenti estas kuracbanloko kaj urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti, kies centro estas.
Situo
Lenti situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics, laŭ ĉefvojo Keszthely-Slovenio, en bordo de rojo Kerka. Budapeŝto troviĝas 238 km.
Historio
La komunumo estis loĝata de la romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1172. En la mezepoko grava fortikaĵo konstruiĝis kaj en 1381 la loko iĝis kampurbo. La turkoj neniam povis okupi la fortikaĵon. En 1925 Lenti iĝis distriktejo kaj en 1978 urbo. En 1970 najbaraj komunumoj Bárszentmihályfa, Lentiszombathely, Lentikápolna, Máhomfa kaj Mumor aliĝis al Lenti. Urbaj servoj estas lernejo, infanĝardeno, bestokuracejo, 2 apotekoj.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas katolika preĝejo, fortikaĵo kaj termala banejo. Apud la urbo fiŝkaptistaj lagoj troviĝas.
Komunumoj pri kápolna (= kapelo) en Hungara reĝlando
Iama vilaĝo Lentikápolna estas nun urboparto de Lenti.
Rio Grande da Serra
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono São Paulo. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gutenberg-gimnazio (Erfurto)
La Gutenberg-gimnazio (oficiala nomo: Tria ŝtata gimnazio Johannes Gutenberg) estas publika gimnazio en Erfurto, Germanio, Gutenbergplatz nr 6.
Historio
En la jaro 1906-a la urbo Erfurto komisiis la konstruon de lernejo kun sporthalo, sportejo kaj du necesejojn. La sumo konstrua estis 580.000 markoj. Inaŭguro solena estis en la 23.4.1909; la lernejo nomitis laŭ la inventisto de libropresado Johannes Gutenberg.
Komisiono
Komisiono aŭ komisiitaro (el la latina: comittere, comissum, okazigi, aranĝi, konfidi) estas homgrupo, kiun institucio komisias por esplori kaj priraporti difinitan demandon aŭ plenumi difinitan taskon.
Plejofte komisiono estas kreita por specifa celo kaj disiĝas post atingo de tiu celo. Ekzistas komisionoj en:
Gefiloj de Lir
La Gefiloj de Lir estas Irlanda legendo. La origina Irlanda titolo estas Clann Lir aŭ Leannaí Lir, sed Lir estas la genitiva kazo de Lear. Lir estas plej ofte uzata kiel la nomo de la rolulo en angla. La legendo estas parto de Irlanda mitologia ciklo, kiu konsistas el nombraj prozaj rakontoj kaj poemoj troviĝantaj en mezepokaj manuskriptoj.
(9347) 1991 RY21
(9347) 1991 RY21 estas malhela malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Fischbachau
Fischbachau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miesbach kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
János József Zelenay
János József Zelenay [jAnoŝ jÖĵef zelenai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zelenay János József estis hungara juristo, profesoro.
Pontrieux (stacidomo)
Pontrieux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pontrieux, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
János József Zelenay
Pri naskiĝo kaj morto de János József Zelenay mankas informoj.
Pontrieux (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  kaj turisma trajno "La Vapeur du Trieux".
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Paimpol (486000).
János József Zelenay
Biografio
János József Zelenay doktorigixis el filozofio (komprenu sciencoj) kaj juro. Li instruis hungaran praktikan juron en Reĝa Universitato de Nagyszombat. En 1773 li estis nomumita dekano, en 1776 rektoro. Li ne sekvis la translokigitan universitaton al Buda, sed li emeritiĝis.
Leda kaj la cigno
En Greka mitologio, la historio de Leda kaj la cigno rakontas ke Heleno de Trojo estis koncipita per unuigo de Zeŭso maskovestita kiel cigno por trompi kaj amori kun Leda, reĝino de Sparto. Ŝi estis same patrino de Kastoro kaj Polukso, el Zeŭso, kaj de Klitemnestro, el sia edzo Tindaro, la reĝo de Sparto. En la versio de W.B. Yeats, oni sugestas, ke Klitemnestro, kvnakm filino de Tindaro, estas traxumatigita pro tio kion la cigno faris al ŝia patrino. Laŭ multaj versioj de la historio, Zeŭso prenis la formon de cigno kaj rabis kaj perfortis Ledan la saman nokotn ŝi dormis kun sia edzo la reĝo Tindaro. En kelkaj versioj, ŝe demetis du ovojn el kiuj eloviĝis la filoj. En aliaj versioj, Heleno estis filino de Nemezo, la diino de legitima kolero kaj punisto de senkoraj amantoj.
14739 Edgarchavez
14739 Edgarchavez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, en la montaro Santa Catalina, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron Edgar Chavez, kiu uzas ĉe esploraj institucioj (kiel la Lunar and Planetary Laboratory ĉe la Universitato de Arizono) por analizi diversajn meteorŝtonojn, terajn rokaĵojn kaj artefaritajn materialojn.
C (apartigilo)
C aŭ c havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti:
154991 Vinciguerra
154991 Vinciguerra estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la de la itala astronomo Andrea Boattini kaj de la germana astronomo Hans Scholl elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Lucia Vinciguerra, bonan amkinon de la unua malkovrinto. Naskiĝinta en Benevento, ŝi ricevis magistron pri ekonomiko kaj komerco ĉe la Universitato de Napolo en 1989 kaj dum la 15 pasitaj jaroj laboris por la Itala Ministerio pri Interno en Romo.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere tanĝas tiun de la Tero; ĝiaj ambaŭ nodoj estas tre proksimaj de la marsa orbito.
Amnio
Amnio estas tio, kio ĉirkaŭas la embrion kaj ebligas la eston de fluid-plena kavaĵo, en kiu la embrio evoluas.
Tarasovskaja (stacio)
Tarasovskaja (Тарасовская) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en distrikto Puŝkino.
Banejoj de Karakalo
Banejoj de Caracalla [karakalla ~ Karakalo], estis banejoj en unu konstruaĵo de roma imperiestro Caracalla en Romo. Ĝin komencis konstruigi imperiestro Septimius Severus 206 p.K. kaj Caracalla inaŭguris ĝin en 216.
La banejo mem estas fermita per duetaĝa portriko kaj ĉambretoj. La portrikon rompas duflanke duonroda eksedro, malantaŭ fermas konstruaĵaro. La banejojn limas ŝtuparo, duflanke biblioteko, akvokolektaj basenoj.
En la konstruaĵo troviĝas tri banejoj (malvarma, varmeta kaj varma basenoj) unu post la alia en la NOr-SOk direkto. Duflanke de la banejoj situas samaere vestibloj, travestejoj, sporthaloj kaj promenaj koridoroj.
La banejan ĝardenon ornamis skulptaĵoj kaj fontano.
Vorta ŝtuparo
Vorta ŝtuparo (ankaŭ nomata angle Doublets, aŭ laddergrams ) estas vortludo inventita de Lewis Carroll. Vorta ŝtuparo komenciĝas per du vortoj, kaj por solvi la enigmon, oni devas trovi ĉenon de aliaj vortoj por ligi la du vortojn, en kiu du apudaj vortoj (t.e. vortoj en sinsekvaj paŝoj) diferencas per unu litero.
Historio
Lewis Carroll diris, ke li inventis la ludon en 1877 kaj nomis ĝin "Word-links", kaj priskribis ĝin ludo por du ludantoj. Carroll publikigis kolekton da vortaj ŝtuparoj kaj iliaj solvoj, kaj ŝanĝis la nomon al "Doublets".
J. E. Surrick kaj L. M. Conant publikigis libron de tiaj enigmoj en 1927.
Reguloj
Oni donas al ludanto komencan vorton kaj finan vorton. Tiu ludanto celas ŝanĝi la komencan vorton al la fina vorto en serio da paŝoj, kreante ekzistantan vorton por ĉiu paŝo. Ĉiu paŝo konsistas el anstataŭigo de unu litero. Iuj variaĵoj permesas al la ludanto aldoni aŭ forigi literojn, kaj rearanĝi la literojn al alia ordo (anagramo). Ekzemple, la jenaj estas solvoj por la vorta ŝtuparo inter VARMO kaj FRIDA.
Ofte vorta ŝtuparo estas kreita por du vortoj inter kiuj ekzistas ia rilato (sinonimoj, antonimoj, semantike rilataj vortoj...). Tiel Lewis Carroll origine priskribis ĝin.