cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prince Robinson
Vivo
Robinson iris en 1924 al Novjorko kaj ludis tie kun Elmer Snowden, Duke Ellington kaj koncertvojaĝis en 1927 kun Leon Abbey tra Sudameriko. Poste li estis membro de la McKinney’s Cotton Pickers, je kiuj li soloiste brilis per la titoloj Crying and Sighting, Rainbow Round My Shoulder (1928) kaj I Found a New Baby (1929). Post malfondado de la bando en 1934 li kunlaboris kun Blanche Calloway, Willie Byant 1937/38, Roy Eldridge, Lucky Millinder kaj ekde 1940 ĝis 1944 kun Louis Armstrong (aŭdebla en la titoloj Yes Suh, I'll Get Mine Bye and Bye 1941 kaj Coquette 1942). Tiutempe li ankaŭ surdiskigis titolojn kun Teddy Wilson (You Showd Me the Way, The Mood That I'm In, 1937) kaj Lil Hardin Armstrong (When I Went Back Home, 1937). Ekde 1947 ĝis 1953 li kunlaboris kun Claude Hopkins, en 1953 kun Dickie Wells kaj ekde 1954 kun Freddie Washington.
Frenelle-la-Grande
Frenelle-la-Grande estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Frenellois.
Nickelsdorf (Burgenlando)
Nickelsdorf, hungare Miklóshalma, kroate Mikištrof estas vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Nickelsdorf situas sur ebenaĵo, Leitha preterfluas, laŭ ĉefvojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo Vieno-Budapeŝto.
Historio
Pli frue romianoj kaj avaroj loĝis tie. En 896 hungaraj gentoj okupis la Karpatan basenon, tie peĉenegoj defendis la limon. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1287. La turkoj detruis la vilaĝon en 1529, poste en 1552 refondiĝis. Baldaŭe la komunumo denove senhomiĝis pro hungaroj en 1620 kaj pro turkoj en 1683. Onidire en 1809 Napoleono tranoktiĝis en la luterana paroĥo. Ĝuste tie en 1848 la hungara milita stabo faris konsilon. En 1910 1820 da loĝantoj loĝis, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Miklóshalma apartenis al Hungario, al Moson, al distrikto de Rajka, poste al Aŭstrio. Ekde tiam ĝis 2008 la vilaĝo estis grava limotrapasejo, poste ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve senkontrole kaj senĝene oni trapasas la limon. Dum erao de la hungara socialismo la limo estis Fera kurteno. En Nickelsdorf ankaŭ nun vivas hungaroj en minoritato.
Rilatoj al Esperanto
En Nickelsdorf en julio 1983 la internacia studenta biciklista grupo de BEMI survoje de Passau en Germanio al la IJK 1983 en Debrecen eniris la Orientan Blokon. Ekde tiam pace kunbiciklis junaj esperantistoj el ambaŭ Germanioj, Nederlando kaj Ĉeĥoslovakio, Francio kaj Hungario ktp.
Elemento de periodo 2
Elemento de periodo 2 estas unu el la kemiaj elementoj en la dua vico (aŭ periodo) de la perioda tabelo.)
Ĉi tiuj estas litio, berilio, boro, karbo, nitrogeno, oksigeno, fluoro, kaj neono, videblaj en la jena tabelo:
Aluniș (Cluj)
Aluniș [aluniŝ] (hungare: Kecsed [keĉed]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 845 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 — 664 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1247. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis en mezepoko hungara vilaĝo, ĝia rumana loĝantaro loksidiĝis en la 17-a jarcento. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944] ĝi apartenis al Hungario (Kolozs (reĝa departemento) vármegye). Administre apartenas al ĝi Corneni, Ghirolt, Pruneni, Vale.
1638 Ruando
1638 Ruando estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la afrika lando Ruando.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
(19746) 2000 AE200
(19746) 2000 AE200 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Idiotismo
Idiotismo aŭ idiomaĵo estas sintagmo propra al iu idiomo, sen sintaksaj similaĵoj en aliaj idiomoj.
Multaj lingvoj havas esprimojn, kiuj havas idiotismajn signifojn tre malsimilajn al siaj laŭvortaj signifoj. Iom da ili konfuzas, aliaj amuzas. Idiomaĵo estas esprimo propra al iu lingvo aŭ frazo kiu uzas metaforojn por esti komprenebla. Abismo inter senco kaj signifo kiu elvokas kampon de bildoj, tradukas sintenon, manieron ekigi aferojn tra la prismo de ĉiu kulturo. La disvastigo de idiomaĵoj bone ilustras la fakton ke lingvo vivas, ke ĝiaj bildoj komunikiĝas, ke ili 'parolas'.
Idiotismo kaj Esperanto
Esperanto laŭ sia propra kulturo heredigas plurajn idiotismojn.
Idiotismoj en aliaj lingvoj
Jen kolekto de tiaj esprimoj, kontribuita de vi. Se vi ne povas trovi vian preferatan idiotismon, bonvolu aldoni ĝin ĉe la taŭga paĝo (kaj se la lingvo ne estas malsupre, bonvolu aldoni ĝin).
A Night in Tunisia
A Night in Tunisia estas ĵaza normkanto, kiun en 1942 komponis Dizzy Gillespie, dum kiam li estis membro de la bando de Earl Hines.
Komponaĵo
La temo de la komponaĵo havas la kantoformon AABA kaj ampleksas 32 taktojn, krome ĝi enhavas elkomponitan interludon je 16 taktoj. Oni ludas ĝin laŭ meza ĝis rapida tempo. La titolo aludas la ekzotisman karakteron de la peco: Aparte la partoj A uzas muzikajn rimedojn, kiujn la usona publiko de la 1940-aj jaroj jam sentis bereits als „orientumaj“. Melodioj formitaj el la harmonia minora gamo ĝis nun peras tian kromsignifon, kaj la pruntaĵojn el la kuba muziko, kiaj evidentiĝas ĉefe en la basfiguro, siatempe la publiko ĝenerale sentis „fremdeca“. Parto A pasas super du-takta basa ripetfrazo. Tiu ĉi eksonas tri fojojn, kaj je ja fino de la 8-takta frazo staras du-takta kadenco 2-5-1. La harmonia skemo estas simpla: Tritone anstataŭata aŭtenta finaĵo en minoro (2b7 – 1m6 analoge Eb7 – Dm6) ĉiujn du taktojn. La ponto (parto B) uzas kadencon ege ŝatata en bibopo, kiu modulas komence en la subdominanton de la ĉeftonalo d-minoro (do al g-minoro) kaj poste en ties maĵorparalelon (do F-maĵoron).
Ankaŭ apartenaĵo de la ĝilespia komponaĵo estas la interludo sekve al la lasta parto A. Tiu prezentas ripetfrazan melodion pri alia kadenco en la maĵora paralelo, tamen la komponisto uzis ĉi-loke akompanharmoniojn, kiu pro siaj sonkoloroj kaj kromataj moviĝoj nekutimaj por la tiama epoko efikis pli abstraktaj ol la simile konceptita mezparto. La Interludo finiĝas per breĉo, kiu povas daŭri depende de la interpretado du aŭ kvar taktojn, kaj kiun la solisto povas uzi kiel eniro en sian strofon. Apartan famecon atingis virtuoza mellodilinio pri ĉi tiu breĉo, kiun kontribuis Charlie Parker al sonregistraĵo,kiun rifuzis kiel tuto la muzikproduktisto, kaj kiu poste aparte aperis sub la titolo Famous Alto Break.
La peco ekestis komence kiel instrumenta komponaĵo, la unuan bandego-aranĝaĵon de Night in Tunisia la komponisto surbendigis kun la bando de Boyd Raeburn. La peco ricevis poste tekston de Leo Robin kaj eksonis sub la titolo „Interlude“; ĉi-titole interalie Sarah Vaughan surdiskigis ĝin la 31-an de decembro 1944, akompanate de Parker kaj Gillespie. Gillespie mem ĉiam nomis ĝin „A Night in Tunisia“; lia unua sonregistraĵo de la peco je lia propra nomo ekestis februaron de 1946 kun Milt Jackson, kiu evoluigis kroman ripetfrazon.
Fono
„A Night in Tunisia“ estis (kune kun „Manteca“) la rekonmelodio de la ĝilespia bibopa bandego. Unu el la plej famaj interpretaĵoj devenas de Charlie Parker, surbendigita por diskeldonejo Dial dum tiu registradkunsido, je kiu ankaŭ ekestis la jam menciita Famous Alto Break. Sur la albumo “A Night At Birdland, Volume 1” Art Blakey komentis la titolon per inventita rakonto, ke li propraeldire ĉeestis, kiam Gillespie komponis la pecon sur la fundon de rubujo („on the bottom of a garbage can“). Gillespie mem tekstis en sia membiografio, ke li per improvizadoj ĉe piano trafis sur melodion kun latinamerika/orientuma sento, el kiu neeviteble rezultis ritma deflankiĝo de la kvarpulso, kiu proks. 1945 per influo de latinamerikaj ritmoj en bibopon, tre klare komence en Manteca, fariĝis stilstampa. La listo de kunverkintoj indikas aŭtorecon de Frank Paparelli, kiu laŭ Gillespie nur kompetentis pri la transskribado.
Akceptado kaj aliaj sonregistraĵoj
Alian aŭdindan kantversion surdiskigis Anita O’Day en 1958. Kantensemblo Manhattan Transfer verkis por sia albumo Vocalise el 1985 (kune kun Bobby McFerrin) alian kantversion. Ĝi kantis tekston de Jon Hendricks, kiu siaflanke verkis sian tekston surbaze de la solaĵomelodio de Charlie Parker kaj surdiskigis ĝin kun sia triopo Lambert, Hendricks & Ross en 1962. Ella Fitzgerald ankaŭ reekprenis lian tekston. Chaka Khan verkis alian tekston por la kanto. Ekzistas ankaŭ francaj, nederlandaj kaj arabaj kantotekstoj.
Inter bibopmuzikistoj la kompnaĵo jam ekde la komenco havis „kultan staton“ (Hans-Jürgen Schaal). Lennie Tristano ankaŭ surdiskigis la pecon en 1946. Dum la paso de la tempo ĝi fariĝis ĵaza normkanto kaj populara peco por improvizad-kunsidoj. En 1960 ĝi estis la titolpeco de la albumo A Night in Tunisia de Jazz Messengers. Multaj muzikistoj verkis diversstilajn novversiojn, ekzemple Bud Powell (1951), la bando Lighthouse All Stars (1954), Stan Getz (1955), Miles Davis (1955), sed ankaŭ Count Basie, Maynard Ferguson, Herbie Mann, Sonny Rollins (kun Modern Jazz Quartet) kaj Arĉkvarteto Turtle Island.
Harkstede
En 1821 la vilaĝo havis 874 loĝantojn. Je la 1-a de decembro 1869 la vilaĝo havis - en la centro - 281 loĝantojn. Post tio ĝi multe plivastiĝis - antaŭ ĉio kiel pendolula municipo de la urbo Groningen - kaj je la 1-a de januaro 2013 la vilaĝo havis 3325 loĝantojn, per kio la vilaĝo fariĝis la dua plej granda vilaĝo, post Siddeburen, en la municipo.
NGC 3234
NGC 3234 (aliaj indikoj — NGC 3235, UGC 5635, MCG 5-25-7, ZWG 154.10, PGC 30553) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3234, NGC 3235.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Oregona lando
Oregona Lando (angle, Oregon Country) estas usona nomo por regiono, kies brita nomo estis Kolumbia Distrikto (Columbia District). Temas pri parto de okcidenta Norda Ameriko nun konsistiganta, pli-malpli, la sudajn du trionojn de la kanada provinco Brita Kolumbio kaj la usonajn subŝtatojn Vaŝingtonio, Oregono, Idaho, kaj parton de Montano. La plej ekstrema usona pretendo en la nordo atingis latitudon de nordaj 54 gradoj, 40 minutoj, kaj la plej suda brita pretendo atingis 42 gradojn (nordajn). Per la Oregona Traktato de 1846, la landlimo inter Usono kaj Brita Kolumbio fiksiĝis, sur la ĉeftero, ĉe la 49-a grado de latitudo.
Insuletoj de Langerhans
La insuletoj de Langerhans, ankaŭ nomitaj la insuloj de Langerhans, estas neregule formitaj pecoj da endokrina histo situantaj interne de la pankreato de la plejparto el la vertebruloj. Ili estis nomitaj laŭ la germana kuracisto Paul Langerhans, kiu unue priskribis ilin en 1869. La kutima homa pankreato enhavas ĉirkaŭ unu milionon da insuletoj.
(51298) 2000 KY51
(51298) 2000 KY51 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Spado
Spado estas glavo konsistanta el longa, rekta, mallarĝa, pinta, kaj unuflanke aŭ ambaŭflanke tranĉa klingo kun tenilo. La spado evoluis ĉirkaŭ 1500 el la glavo de la kavaliroj kaj estis disvastigita ne nur inter militistoj, sed ankaŭ inter riĉaj burĝoj kaj nobeloj. De la komenco oni uzis ĝin por skermado.
(51298) 2000 KY51
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Spado
Post la komenco de la 19-a jarcento portis spadojn nur oficiroj kaj membroj de la kavalerio. Ankoraŭ hodiaŭ ekzistas je iuj armeoj, militistakademioj kaj ceremoniaj uniformoj korespondaj spadoj.
Spadoskermo estas fako de la sporta skermo. Tie ĉi, kontraŭe al aliaj armiloj (rapiro, sabro), oni rajtas tuŝi la tutan korpon. La klingo mezuras kun la tenilo 110 cm, el kiuj inter 18 kaj 20 cm estas por la tenilo. La tuta armilo pezas maksimume 770 g. La spadokablo estas tripolusa kaj havas do plusan poluson, kompare al rapirokablo.
Ne nur spadoskermo, sed ankaŭ surscena skermo iĝas pli kaj pli populara.
Tzimol
Tzimol estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tzimol. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07104.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12757 loĝantojn. El tiuj estis 6233 viroj kaj 6524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 32 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1380 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7557 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5337 scipovis legi kaj skribi kaj 2217 personoj estis analfabetoj. Do 71% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 29% estis analfabetoj.
11925 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 134 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.12% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Akĉento
Akĉento (laŭ NPIV) estas tuto de la artikulaciaj kutimoj de parolanto aŭ grupo de parolantoj (pro trajtoj dialektaj aŭ socilingvaj, influo de denaska lingvo, ks), kiu aspektas nenorma en la kadro de difinita lingvo: havi sudan, kamparan, usonan akĉenton.
Lingvistike akĉento signifas uzi la fonologion, por la parolanto de la pli konata lingvo, kiam oni parolas en alia/fremda lingvo.
Denis Ŝmihal
Denis ŜMIHAL (Денис Анатолійович Шмигаль), naskiĝis en Lvivo, estas ukrainia politikisto, ĉefministro ekde la 4-a de marto 2020.
Akĉento
Akĉento povas, simile al dialekto, malkaŝi la etnecon aŭ la klason de la parolanto. Se ekzistas pluraj "normoj" pri iu lingvo, parolata en pluraj lokoj, ankaŭ la uzo de la "akĉento" varias.
Denis Ŝmihal
Biografio
Denis Ŝmihal studis kaj diplomiĝis en Lvivo en 1997. Inter 1995 kaj 2009 li estis ano de la administrado de diversaj firmaoj en Lvivo. Li iam estis kunlaboranto de Rinat Aĥmetov, la plej riĉa homo en Ukrainio.
Akĉento
Akĉento ne nepre malfaciligas la komprenon, sed tamen povas tion fari, se ĝi malebligas la distingon inter certaj fonemoj.
Ne intermiksu akĉenton (parolmaniero) kun akcento (elstarigo de silabo).
Esperantaj
Ĉar la Esperanto ne havas akĉenton propran, teorie, krom se oni konsideras la akĉenton de Zamenhof (Rusa) kiel la akĉento originala. Oni rajtas demandi sin, kiu akĉento estas preferata uzi kiam oni parolas Esperanton? Ĉu estas preferoj oficiale agnoskitaj?
Multaj ne-esperantistoj diras ke Esperanto sonas kiel la itala aŭ la hispana, do ĉu estas preferinda uzi la akĉenton italan? Efektive Esperanto estas lingvo tre silaba, tiel ke la itala lingvo taŭgas al la ritmo de Esperanto.
Denis Ŝmihal
Biografio
De aŭgusto 2019, li estis la prezidento de la Ivano-Frankivska provinco.
Simone Weil
Simone Weil (Paris, 3-an de februaro 1909 - Ashford, 24-an de aŭgusto 1943) estis franca filozofo, politika aktivisto, fratino de la matematikisto André Weil.
Biografio
Simone Weil naskiĝis en 1909 en familio el juda origino. Disĉiplo de Alain (Émile-Auguste Chartier), ŝi studis en la "École Normale Supérieure", trapasis la agregacion pri filozofio en 1931 kaj komencis instrui en diversaj liceoj.
Ŝi pasigis kelkajn semajnojn en Germanio komence de la 1930-aj jaroj; reveninte, tre klarvide, ŝi esprimis en pluraj artikoloj, kio povus tie okazi. Provizore forlasante sian profesoran karieron, en 1934 kaj 1935, ŝi laboris kiel laboristino ĉe Renault kaj en 1941 kiel agrokultura laboristino por povi « paroli pri la labora situacio bone sciante ».
Unue radikala pacifisto, poste ŝi fine pledas por «revolucia reformismo» : la malfortuloj estas tiom subpremataj, ke eĉ mankas al ili volo por ribelo, tamen ili mem devu prizorgi sian revolucion. Do necesas unue estigi kondiĉojn malpli premaj per reformismaj antaŭaĵoj por poste ebligi prirespondecan revolucion, malpli hasta kaj malpli forta.
Sindikatisto de instruado, ŝi estis favora al sindikata unuiĝo kaj skribis en la revuo L’École émancipée « La Emancipa Lernejo». Kontraŭ-stalina komunisto, ŝi partoprenis de 1932 en Cercle communiste démocratique «Demokratia komunista rondo» de Boris Souvarine, kiun ŝi konis pere de Nicolas Lazarévitch.
Ŝi laboris kelkajn monatojn en uzino por en sia karno sperti la laboristan kondiĉon kaj implikis sin en la ĝenerala striko de 1936. Ŝi pasie batalis por malcedema pacifismo, sed aliĝis al la Kolono Durruti dum la Hispana enlanda milito por batali kontraŭ la puĉo de Franko. Kvankam, respublikisto, ŝi tiam intermetis sin, por ke frankista pastro ne estu maljuste pafita. Post grava brulvundo fare de varmega oleo je piedo, ŝi devis sufiĉe rapide reiri al Francio, sen unuafoje pafi. Juda, klarvida pri la eventoj okazantaj en Eŭropo, ŝi ne seniluziiĝas pro minacoj koncerne ŝin kaj ŝian familion, ekde la militkomenco.
Kiam en 1940 ŝi devis fuĝi for de Parizo kaj rifuĝi en Marsejlo, ŝi senĉese skribis priskribante en fervoregaj paĝoj filozofion, kiu celas projekton de rekunigo (dolora) inter moderneco kaj tradicio kristana, ofte legita tra la prismo de la greka humanismo, ŝia daŭra celemo. En 1942, ŝi forkondukis siajn gepatrojn sekure al Usono, sed rifuzante pozicion de ŝi sentitan kiel tro komforta dum tiuj ŝtormaj tempoj, ŝi iris al Britio, pli proksime de loko de operacioj, kaj laboras kiel redaktanto en la servoj de libera Francio. Ŝia nefleksiĝemo ĝenas. Ŝi eksiĝis el la organizo de Charles de Gaulle julie de 1943.
Tiu fina periodo de ŝia mallonga vivo estas tiu, kiam ŝi renkontas Kriston, kiam, kiel ŝi mem diras, Kristo ekposedis ŝin. Sed ŝia fido ne akceptos la instituciajn aspektojn de la Eklezio. Ŝi staros je la sojlo de Eklezio ĝis sia morto, kiam ŝi nekonscie baptiĝis.
Kristana, farante embarasajn demandojn al kristanoj, ŝi estos post sia morto refutita de eklezio-historiistoj, kiuj riproĉos al ŝi ŝian miskomprenon pri la Eklezio-historio. Tiu dimensio de rifuzo pri la forteco, kiun ŝi konsideras kiel perforto estas konstanteco de la penso de Simone Weil. Kvankam ŝi unue havis mildigitan percepton de la Senperforto de Gandhi, ŝi aparte plurfoje renkontiĝos kun Lanza del Vasto je sia vivfino. Zorgante partopreni en la vivkondiĉoj de okupita Francio, malgraŭ sia sano pli kaj pli malbona, ŝi estas elrevigita de rifuzo de la ĉirkaŭularo de de Gaulle (Schuman, Cavallès, André Philip), pri ŝia partopreno en la retoj de Rezistado. Fakte, ŝi probable estus rapide kaptita de la germana policanaro, identigita kiel juda kaj do probable deportita. Sekve de tiu rifuzo, ŝi konsideris, ke ŝia vivo estas sencmanka kaj volonte ŝi subnutris sin, tio ankoraŭ pligravigis ŝian sanon. Trafita de tuberkulozo, ŝi mortis pro kora ĉeso en la sanatorio de Ashford, en 1943, 34-jaraĝa. Ŝiaj plej gravaj verkoj aperis ĉiuj post ŝia morto.
Simon Weil, laŭ ĵusaj esploroj petis kaj ricevis kristanan bapton in articulo mortis (apenaŭ antaŭ ol morti), en la angla hospitalo de Ashford, krone de sia intensa serĉado pri Kristo, kiu – kiel ŝi mem rakontis – mistike al si manifestiĝis. (Simone Weil, 15 – Gribaudi, Milano, 2011)
Denis Ŝmihal
Biografio
La 4-an de februaro 2020, laŭ propono de ĉefministro Oleksij Honĉaruk, la Verĥovna Rada nomumis lin Vicĉefministro kaj Ministro de Komunuma kaj Teritoria Disvolviĝo de Ukrainio, anstataŭigante Aliona Babak.
La 4-an de marto, post la demisio de Oleksij Honĉaruk kaj post la propono de prezidanto Volodimir Zelenskij, kies populareco en la publika opinio estis malpliiĝanta, Denis Ŝmihal estis nomumita ĉefministro fare de la Rada. Lia registaro, formita la saman tagon, havas pli spertajn membrojn ol la antaŭa, la juna eksiĝinta Ministro pri Defendo estas anstataŭigita per emerita generalo, Andrij Taran. Ĉi tiu rearanĝo estis malbone perceptata de la merkat-medioj ĉar ĝi intervenas meze de la kronvirusa pandemio kaj dum la intertraktadoj pri nova financa helpo de la Internacia Monunua Fonduso (IMF), dum la eksiĝinta Ministro pri Financo, aprezita de okcidentaj landoj, ne estis reenoficigita.
157533 Stellamarie
157533 Stellamarie estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstra amatora astronomo Wolfgang Ries elde la Observatorio Seng en Altschwendt (distrikto Schärding, Aŭstrio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Stella Marie Ries, nevino de la malkovrinto.
Albanerpetontedoj
Albanerpetontedoj, aŭ laŭ la latina scienca nomo, Albanerpetontidae estas formortinta familio de supraĵe salamandrecaj lisamfibioj. Albanerpetontedoj inkludas kvar genrojn – nome Albanerpeton, Anoualerpeton, Celtedens, kaj Wesserpeton – kaj inter 10 kaj 20 konataj specioj, vivintaj antaŭ ĉirkaŭ 160 milionoj da jaroj el periodo Batonia de la meza Ĵurasio al la fino de la Plioceno, antaŭ ĉirkaŭ 2.5 milionoj da jaroj. Albanerpetontedoj estis dumlonge konsiderataj salamandroj pro sia malgrando kaj ĝeneralaj korpoplanoj. Tamen, tiuj trajtoj nun estas konsiderataj praaj por lisamfibioj kaj ne indikaj de proksimaj rilatoj inter ambaŭ grupoj. Unu el la trajtoj kiuj faras ilin diferencaj el salamandroj estas ke ties haŭto estis kovrita per ostecaj skvamoj. Albanerpetontedoj estas nuntempe agnoskitaj kiel distinga klado de lisamfibioj separata el la tri vivantaj ordoj de amfibioj – nome Anura (ranoj), Caudata (salamandroj), kaj Gymnophiona (senkruruloj). Oni pensas ke ili estas pli proksime rilataj al ranoj kaj al salamandroj ol al senkruruloj.
Itala kontraŭnazia rezistmovado
La Itala kontraŭnazia rezistmovado (en itala: Resistenza italiana aŭ simple la Resistenza) estas terminego por italaj rezistogrupoj dum la Dua Mondmilito. Ĝi opoziciis al fortoj de Nazia Germanio same kiel de ties pup-ŝtata loka reĝimo, nome la Itala Sociala Respubliko, post la de Germanio milita okupacio de Italio okazinta inter septembro 1943 kj aprilo 1945. La movado kiu stariĝis inter italoj de diversaj sociaj klasoj kaj ideologioj estis konata ankaŭ kiel Itala rezistado kaj kiel Italaj partizanoj (partigiani [partiĴAni] en itala), kaj la terura konflikto kie ili partoprenis estas referencita kiel Itala Liberiga Milito alude al la Kampanjo de Italio kontraŭ la Akso Romo-Berlino-Tokio aŭ kiel Itala Enlanda Milito (reference specife al la konflikto kontraŭ la italaj faŝistoj). La moderna Itala Respubliko estis teorie deklarita kiel fondita sur la lukto de la rezistado.
Partizanoj
La itala militoficiro Rodolfo Graziani ĉirkaŭkalkulis je 70 000 al 80 000 maje 1944. Ĉirkaŭ 41% en la Brigadoj Garibaldi kaj 29% estis aktivuloj de la Brigadoj Giustizia e Libertà (Justeco kaj Libero). Unu el la plej fortaj unuoj, nome la 8a Brigado Garibaldi, havis 8050 homojn (450 sen armiloj) kaj funkciis en areo Romagna. La KLN funkciis ĉefe en la areoj de Alpoj, Apeninoj kaj Pada Ebenaĵo de ISR, kaj ankaŭ en la germanokupitaj operaczonoj de Adriatika Marbordo OZAK (areo nordoriente de la norda pinto de la Adriatika Maro) kaj OZAV (Trento kaj Suda Tirolo). Iliaj perdoj kvantis je 16 000 mortintoj, vunditoj aŭ kaptitoj inter septembro 1943 kaj majo 1944. La 15an de junio 1944, la Generala Stabanaro de la faŝisma armeo Esercito Nazionale Repubblicano ĉirkaŭkalkulis ke la partizanaj fortoj kvantis je 82 000 homoj, el kiuj ĉirkaŭ 25 000 funkciis en Piemonto, 14 200 en Ligurio, 16 000 en la Julia Veneto, 17 000 en Toskanio kaj Emilia-Romagna, 5 600 en Veneto, kaj 5 000 en Lombardio. Iliaj unuoj plifortiĝis laŭgrade pro la alveno de junuloj kiuj fuĝis el la rekrutoj de la Itala Sociala Respubliko, same kiel el dizertintoj el la armeode la ISR. Ĉirkaŭ aŭgusto 1944, la nombro de partizanoj pliiĝis ĝis 100 000, kaj plialtiĝis ĝis pli ol 250 000 kun la fina insurekcio en aprilo 1945. El italaj rezistantoj mortis 50 000 luktantoj dum la konflikto.
Entoj
La Nacia Liberiga Komitato (itale: Comitato di Liberazione Nazionale, CLN) estis politika ombrelorganizaĵo kaj la ĉefa reprezentanto de la Itala kontraŭnazia rezistmovado batalanta kontraŭ la fortoj de Nazia Germanio dum la germana okupado de Italio post la armistico de Cassibile, samtempe batalante kontraŭ italaj faŝistoj dum la itala enlanda milito. Ĝi estis plurpartia ento, kies membrojn unuigis ilia kontraŭfaŝismo.
Otto Grotewohl
Otto Grotewohl (naskiĝinta la 11-an de marto 1894 en Braunschweig, mortinta la 21-an de septembro 1964 en Berlino) estis libropresisto kaj germana politikisto (komence socialdemokrato, poste komunisto). Li servis kiel ministroprezidanto de GDR (1949-1964).
Kariero politika
Poste li iĝis ankoraŭ:
Navarredonda y San Mamés
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio, kiu konsistas el la du tradciaj loĝlokoj Navarredonda kaj San Mamés. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 27,44 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Internacia Vespero
Internacia Vespero estas okazaĵo dum Esperanto-aranĝoj, kie oni prezentas kulturojn de partoprenantoj de la aranĝo. La partoprenantoj de la aranĝo kutime dancas, kantas aŭ deklamas poemon el sia lando ĉu en ĝia originala lingvo ĉu en Esperanto (se oni tradukis aŭ la traduko jam ekzistas).
NGC 3236
NGC 3236 (aliaj indikoj — MCG 10-15-81, ZWG 290.40, NPM1G +61.0079, PGC 30711) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rektascensio
Rektascensio aŭ rekta ascensio (mallongigo RA) estas la angula distanco, mezurata orienten laŭ la ĉielekvatoro inter la printempa ekvinoksa punkto kaj la meridiano de la astro, kaj respondas al la projekcio de longitudo de la Tero al (imaga) ĉielosfero. Kiel simbolo oni uzas astronomie la grekan literon α.
La alia angulo, kiu permesas determini la pozicion de astro estas la deklinacio.
Premio Giuseppe Bonura
La mona konsisto de la premio atingas 5000 eŭrojn. En 2010 la premia sephoma establiĝinta ĵurio, la premion asignis al la bulgara-franca filozofo kaj eseisto Tzvetan Todorov kaj liveris ĝin en solena ceremonio la 14an de majo 2010 dum la «Salone del Libro» (Salono de la libro) de Torino, al la jam direktoro de la «Centre de Recherche sur les Arts et le Langage» (Centro por la esploro pri Artoj kaj Lingvaĵo) de Parizo. La kerno de la asigna motivo estas «ĉar li kontribuis por la difino de la figuro de la literatura kritikisto milita», de li praktike pentrita ne nur kiel spertulo pri literatura analizo, sed kiel konanto pri la homa estulo». Por Todorov, fakte, "la literaturo krom esti plaĉa distro por la kleraj personoj, permesas al ĉiu pli intime rilati al sia kvalito de homa estulo».
Todorov, dum la asigna ceremonio, konfesis ke mem restis surpriza pro la difino de «Milita Kritikisto» ĉar en la franca lingvo «militema aktivulo» indikas ulon politike envican, priskribo en kiu mem ne sin rekonas. Sed la momenta miskompreno tuj malaperis kiam li sciis ke «militante» en la itala lingvo havas pli ampleksan signifon kaj en la specifa kazo ĝi aludas socian ekstreme pozitivan funkcion de la kritiko kiu ne eskapas el la konstrua dialogo kun la socio. Do engaĝita kompari la subkuŝantajn moralajn valorojn de la verko kun la valoroj de la homa kaj socia konscienco.
(Giuseppe Bonura: romanisto kaj pentristo, naskiĝis en 1933 (Italio, Markio) kaj mortis en 2009. Liaj verkoj estis premiitaj diversloke dum lia persona karaktero de literatura kritikisto plej emerĝis el liaj sennombraj kontribuaĵoj en sennombraj gazetoj).
Novobarovo
Novobarovo ukraine Новобарово, hungare Újbárd estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Novo kaj új signifas: nova.
Situo
Novobarovo situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo sub monto 454 m-ojn alta.
Historio
La unua mencio okazis en 1389 laŭ tiama hungara formo kaj ortografio "Wybarfalwa". En 1910 vivis en Újbárd 992 loĝantoj (799 rutenoj, 167 germanoj, 13 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Técső, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Novobarovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Wilhelm Pieck
Friedrich Wilhelm Reinhold Pieck (naskiĝinta la 3-an de januaro 1876 en Gubin, mortinta la 7-an de septembro 1960 en Berlino) estis germana politikisto.
Provinco Inhambane
Provinco Inhambane, Esperantigite Inhambano, estas provinco de Mozambiko situanta sur la marbordo en la suda parto de la lando. Ĝi havas areon de kaj loĝantaron de  (en 2006). La provinca ĉefurbo ankaŭ estas nomita Inhambane, Esperantigite Inhamban-urbo.
La klimato estas tropika ĝenerale, pli humida laŭlonge de la marbordo kaj pli seka landinternen. La marbordo havas kelkajn mangrovmarĉojn.
Kulturo
Inhambano estas fama por sia muziko, speciale por la timbila ( ksilofona ensemblo ) de la Ĉopi-etno.
Lajos Evva
Lajos Evva [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Evva Lajos estis hungara teatrestro, tradukisto.
Lajos Evva naskiĝis la  en Kétfegyvernek (Hungara reĝlando, nuntempa Zbrojníky en Slovakio), li mortis la  (laŭ aliaj informoj la mortotago estas la 12-a) en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Evva frekventis mezlernejon en Szatmár, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1870. Inter 1871-1873 li laboris en biblioteko de Hungara Nacia Muzeo, poste li estis familia edukisto, fine memserva soldato. Ekde 1875 li havis diversajn postenojn en Népszínház, komence li estis skribisto, poste sekretario, baldaŭ dramaturgo kaj reĝisoro, fine inter 1881 kaj 1897 teatrestro. Tiu erao estis la glora epoko de la teatro. En 1897 li estis unu el la fondintoj de Teatro Magyar.
Li ofte tradukis teatraĵojn kaj verkis kritikojn. Li edziĝis en 1879.
Veríssimo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberaba. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Giorgi Targamadze
Giorgi Targamadze (kartvele გიორგი თარგამაძე; naskiĝis la 22-an de novembro 1973) estas kartvela politikisto kaj ĵurnalisto. En la jaroj 2003-2008 estris la fakon de soci-politikaj programeroj de la kartvela televidkanalo Imedi. Estis aŭtoro kaj voĉo de la programero „Droeba“ (Tempo). En 1999-2003 estis deputito de la kartvela parlamento, estris frakcion „Unueca Kartvelio“ de la partio „Unio de demokratio renaskiĝo“ de Aslan Abaŝidze. Antaŭ 1999 estis estro de aĝara televido kaj pres-servo de Abaŝidze, la tiama gvidanto de Aĝario.
Sámuel Keresztesi
Sámuel KERESZTESI, Keresztessy [keresteŝi] rumania hungara pentristo, skulptisto. Li naskiĝis en Tasnád 1893 kaj mortis en Tășnad 1974.
Giorgi Targamadze
Giorgi Targamadze finis fakultaton de ĵurnalismo en Tbilisa ŝtata universitato. En 1991 li iĝis komentanto en la unua sendependa kartvela televidkompanio „Ibervizia“. En 1992 prezidento de Aĝario (kartvela aŭtonomio ĉe la Nigra maro) Aslan Abaŝidze invitis lin labori en la aŭtonoma regiono, kie Targamadze estris lokan televidon kaj pres-servon de la prezidento.
Sámuel Keresztesi
Kariero
Sámuel Keresztesi diplomitiĝis en Hungara Belarta Altlernejo de Budapeŝto. De 1920 li laboris en libelernejo de Baia Mare. Li faris ikonostazojn por preĝejoj de Buduș, Zalău, Târgu Mureș kaj por la klostro de Micula.
Giorgi Targamadze
En aprilo 2003 Targamadze antaŭtempe forlasis la parlamenton kaj eliris el la partio por reveni al ĵurnalismo. Li publike dankis Abaŝidze pro tio, ke li venigis lin en politikon. Laŭ kelkaj spektantoj foriron de Targamadze kaŭzis malkonsentoj inter li kaj Abaŝidze, komenciĝintaj ankoraŭ en aŭtuno 2002, kiam Abaŝidze decidis senigi Targamadze-n je la posteno de la tbilisa fakestro de la partio.
La 6-an de februaro 2008 Targamadze anoncis, ke li fondas novan politikan partion — Kristan-Demokratian movadon. La nova partio partoprenis la parlamentajn elektojn en majo 2008 kaj ricevis 8,22% de la voĉdonoj. En septembro 2008 la partio sensukcese provis akceptigi en la parlamento projekton, laŭ kiu Kartvela Ortodoksa Eklezio ricevu ŝtatan statuson en Kartvelio.
Pinilla del Valle
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 25,84 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Fratoj Lukaŝidoj
Fratoj Lukaŝidoj estas pseŭdonimo de du fratoj-pentristoj el Lucko - Niko Voloŝin kaj Oleksandr Voloŝin.
Incito
Incito signifas Incito enhavas ĉiam en si ideon de malmildeco, akreco, krudeco, eĉ malagrableco; en tio ĝi distinĝas de ekscito, kiu enhavas esence nur la ideon de plivigligo.
Incitiĝo estas do la reago al ekstera instigo, ekscito al kolero, ktp.
Fonto
Reta vortaro: artikolversio 1.23 2013/03/17 12:10:09
Lentate sul Seveso
Lentate sul Seveso estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Mariano Comense (CO), Carimate (CO), Cermenate (CO), Novedrate (CO), Cabiate (CO), Meda, Lazzate, Misinto, Barlassina kaj Cogliate.
Letargio
En medicino, letargio (lēthargia) estas stato de laceco kaj senenergieco.
Priskribo
Letargio estas la simptomo de daŭra stato de laceco kaj manko de energio. Ĝi ofte okazas kune kun deprimo, malpliiĝo de motivado, aŭ apatio.
Kaŭzoj
Letargio povas esti normala aŭ patologia.
Normale, letargio estas la normala respondo al manko de dormo, trolaborado, fizika aŭ mensa trostreĉo, aŭ netaŭga nutro. Tia normala letargio ofte simple dissolviĝas post ripozo, dormo, aŭ taŭga nutro.
Kelkaj drogoj, aŭ kombinaĵoj de medikamentoj, drogoj, kaj alkoholo, povas kaŭzi letargion.
Patologie, letargio povas esti simptomo de diversaj malsanoj.
Etimologio
La termino letargio devenas de la helena vorto ληθᾰργῐ́ᾱ lēthargíā “dormemo”.
Katzenkopf (apartigilo)
Katzenkopf uzeblas por:
En Germanujo:
En Aŭstrio:
Katzenkopf aŭ Katzenköpfe estas la nomo aŭ nomparto de aliaj geografiaj objektoj:
Leŝana giganta Budho
Leŝana Budho, konata ankaŭ sub sia ĉina nomo Lèshān Dàfó, estas statuo de Budho, kiu troviĝas proksime de urbo Le-ŝan en ĉina provinco Siĉŭano. La budho mezuras proksimume 71 metroj, kio faras el ĝi la plej grandan statuon de sidanta Budho en la mondo. La statuo estis hakita en rokmasivon de monto E-mej-ŝan dum dinastio Tang (618 - 907). Organizinto de la tuta konstruado fariĝis monaĥo Chaj Tchung, kiu intence elektis por la konstruado kunfluejon de tri riveroj, por ke la Budho ŝirmu la preternavigaciantajn ŝipojn antaŭ ties ekŝtormiĝintaj akvoj.
Porte de Vanves (pariza metrostacio)
Porte de Vanves [pɔʁt də vɑ̃v] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 13 en la 14-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la, tiam kiel finstacio de la Eksa linio 14 (Porte de Vanves - Invalides). La, ĝi ĉesis esti finstacio, kaj fariĝis stacio de la nova granda linio 13 kiu estis plilongigita al.
La metrostacio situas sub Strato Julia-Bartet.
Beth Carvalho
Beth Carvalho, naskonome Elizabeth SANTOS LEAL DE CARVALHO (naskiĝis en Rio-de-Ĵanejro kaj mortis la 30-a de aprilo 2019) estis kantistino kaj komponistino de brazila sambo.
Dum sia kariero ŝi malkovris talentojn kiel Jorge Aragão, Arlindo Kruco, Almir Guineto, Zeca Pagodinho, Luiz Carlos da Vila kaj grupon Fundo de quintal,.
Biografio
Ŝi naskiĝis en 1946 en Rio de Janeiro, estas filino de João Francisko Lojala Nair kaj Maria Carvalho Santos Lojala, kaj havas fratinon, Vania. Ŝi decidis iĝi muzikistino hazarde, post ricevi gitaron de sia patrino, piano-komponistino. Ŝi estis tre influita de la bossa nova.
En 1964, ŝia patro estis ekzilita de la milita diktatoreco pro siaj progresemaj ideoj. Beth, por apogi la familion, komencis instrui muzikon en Rio-de-Ĵanejro. Ŝi estas tre aktiva en diversaj politikaj, kulturaj kaj sociaj kampoj. Ŝi samopiniis politikajn ideojn de Leonel Brizola, Fidel Castro kaj Hugo Chávez.
Ŝi aniĝis al la Laborista Demokratia Partio, ŝi havas simpation por la Movado de la Kamparaj Laboristoj (Movado de senteraj Kamparaj Laboristoj ). Ŝi apogas Luiz Inácio Lula da Silva en ĉiuj liaj kampanjoj: ŝi estis parto de la koruso kiu kantis Lulalà en 1989. En 2010, ŝi apogis la kandidatecon de Dilma Rousseff kiel prezidantinon. .
Ŝi estis fanino de Botafogo de Futebol e Regatas.
Ŝi edziniĝis en 1979 al futbalisto Edson Souza Barbosa (ludanto de la nacia teamo en 1966). De ilia geedzeco naskiĝis Luana en 1981, ankaŭ kantistino kaj aktorino. Apartigita de sia edzo post kelkaj jaroj, Beth Carvalho vivas en Rio-de-Ĵanejro, São Conrado kvartalo.
Béla Rozsnyay
Béla ROZSNYAY [roĵnjai] hungara skulptisto, juvelisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș en 1949.
Kariero
Béla Rozsnyay vivis 14 jarojn en Danujo kaj Malto. Li laboras de 2002 en Budapeŝto. Li ekspozicias de 1983.
Marika Németh
Marika Németh [nEmet], hungare Németh Marika estis hungara aktorino, primadono kaj kantisto. Ŝia edzo estis Péter Marik.
Marika Németh naskiĝis la 1926, Pécs - mortis la  1996, Budapeŝto.
Biografio
Marika Németh komencis sian karieron en 1946 en Budapeŝto, sed post unu jaro ŝi finis la teatran lernejon. Plej ofte ŝi kantis operetojn, ankaŭ en Hungara Radio. Ŝi ofte ludis en Germanio, Aŭstrio, Italio, Aŭstralio, Kanado, Usono kaj en Nederlando. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1955-1985.
30778 Döblin
30778 Döblin estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita de la germana astronomo Freimut Börngen la elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto Alfred Döblin (1878–1957), devena de familio da judaj komercistoj. Profesie kuracisto, li vivis en ekzilo en Francio kaj Usono dum 1933 - 1945. El lia ampleksa verko, plej bone konataj estas liaj romanoj Berlin Alexanderplatz (1929) kaj Babylonische Wanderung (1934).
Glaruso Nordo
Glaruso-Nordo (germane Glarus Nord) estas la nomo de la nova politika komunumo en Kantono Glaruso, Svislando. Ĝi estiĝos kun efiko de la 1-a de januaro 2011 per kunigo de la ĝis tiamaj malnovaj politikaj komunumoj Bilten, Filzbach, Näfels, Niederurnen, Mollis, Mühlehorn, Oberurnen kaj Obstalden. Ĝi nombras je ĝia fondiĝo laŭ la ciferoj de la 31-a de decembro 2009 16438 loĝantojn.
Geografio
La komunumo Glaruso-Nordo konsistas el la norda parto de Kantono Glaruso el la iamaj komunumoj de la Linth-Ebenaĵo kaj de Kerenzerberg. Ĝia norda limo estas la Valenlago kaj la Linth-Kanalo.
Trafiko
Tra Glaruso-Nordo pasas paralele al la Linth-Kanalo la grava svisa aŭtovojo A3, al kiu la komunumo disponas pri pluraj alveturejoj. Paralele al tiu aŭtovojo ankaŭ pasas la fervojlinio, de Zuriko ak Koiro respektive al Buchs kaj Aŭstrio kaj aliflanke de Rapperswil tra Uznach al Glaruso kaj Linthal. La du fervojlinioj kruciĝas en la stacidomo de, kiu estas la fervoja alirejo al Kantono Glaruso. Tra la komunumo pasas ankaŭ la kantona ĉefvojo, kiu tra tuta Kantono Glaruso kondukas al Klausen-Pasejo kaj de tie al Altdorf en Kantono Urio.
Historio
Las komunumo Glaruso Nordo estis fondita surbaze de la decido de la Landkomunumo de la 7-a de majo 2006 redukti la nombron de la komunumoj en la kantono al 3. La surpriza decido, kiu baziĝis sur spontanea propono de malkontenta civitano, estis konfirmita de ĉiuj tribunalaj instancoj ĝis la Federacia Tribunalo. Ĝi lasta verdiktis, ke ĝi pri la decido mem ne estas kompetenta, sed ĉar la plendantoj nur plendis pri la enhavo de la decido kaj ne pri la fakto, ĉu la Landkomunumo entute estis decidokompetenta, ĝi pro formalaj kialoj ne povas verdikti, kaj tial la decido validis, ĉar la templimo por formala plendo pasis. Okaze de eksterordinara Landomunumo de la 25-a de novembro 2007, la decido de la popolo estis konfirmita, kaj estis decidita, ke la decido realiĝos kun efiko de la 1-a de januaro 2011.
Monda naturheredaĵo
La orienta parto de la nova komunumo, tio estas la vilaĝoj ĉirkaŭ Kerenzerberg apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Veronika Madár
Veronika Madár laŭ hungarlingve kutima nomordo Madár Veronika estas hungara aktoro. Veronika Madár naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Veronika Madár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomojn en Universitato de Miskolc kaj Katolika Universitato Péter Pázmány, ankaŭ en padagogia instituto. Ŝi estis foje videbla en teatroj, filmoj kaj reklamoj, estis aŭdebla en loka radio. Ŝi ricevis aktorajn premiojn en 2014 kaj 2016. Ŝi edziniĝis en 2010.
Unión Juárez
Unión Juárez estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Unión Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07105.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8744 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7122 scipovis legi kaj skribi kaj 1621 personoj estis analfabetoj. Do 81% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 19% estis analfabetoj.
13934 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 234 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.68% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
La Ondo de Esperanto
La Ondo de Esperanto estas soci-kultura esperantlingva magazino eldonata en la Rusia Federacio. Fondita de Aleksandr Saĥarov ĝi aperadis en Moskvo inter februaro 1909 kaj majo 1917. Ĝi estis refondita en 1991 en Jekaterinburg kiel dumonata revuo. En 1991-1997 La Ondo de Esperanto aperadis 6-foje jare, poste ĉiumonate. La redaktoro de la gazeto estas Aleksander Korĵenkov, kaj eldonanto kaj administranto Halina Gorecka.
Ekde 2007 la magazino estas legebla PDF-dosiere kaj en marto 2016 aldoniĝis la EPUB-formato. Ekde 2017 la revuo ne plu aperas papere, sed nur elektronike kiel bitgazeto laŭ la normoj "pdf" kaj "ePUB". Fine de septembro 2019 estis anoncita ĉeso de aperado de La Ondo de Esperanto kun la lasta numero planata al la 30-a de decembro 2019.
Elemento de periodo 3
Elemento de periodo 3 estas unu el la kemiaj elementoj en la tria vico (aŭ periodo) de la perioda tabelo.)
La Ondo de Esperanto
Tamen en 2020 la revuo ne ĉesis, sed transformiĝis je sezona almanako kun 120-150 paĝoj (laŭ la normoj "pdf" kaj "ePUB"). La printempa almanako aperas fine de marto, la somera fine de junio, la aŭtuna en septembro, kaj la vintra je Kristnasko.
Ivar Aasen
Ivar AASEN [ivar osn]: Norvega sciencisto kaj poeto, naskiĝinta je la 5-a de aŭgusto 1813 kaj mortinta je la 23-a de septembro 1896 en Oslo.
Elemento de periodo 3
Ĉi tiuj estas natrio, magnezio, aluminio, silicio, fosforo, sulfuro, kloro, kaj argono, videblaj en la jena tabelo:
Ivar Aasen
Dum knabeco li memstare lernis plurajn lingvojn (latinan, germanan ktp.) kaj ankaŭ verkis gramatikon de sia denaska dialekto. Kiel juna viro li akiris ŝtatan subtenon por sia granda vizio: Travojaĝi Norvegion por kolekti specimenojn de ĉieajn dialektojn kamparanajn, cele al tiubaza konstruo de nov-norvega lingvo anstataŭigonte la ŝtatan Danan, kaj pludaŭrigonte la norveglingvan skrib-tradicion, kiun abrupte ĉesigis la Pesto dum la 14-a jarcento (pereo de la Old-norvega lingvo). Dum pluraj jaroj li tien-reen-vojaĝis Norvegion. Li tamen neniam atingis la plej nordajn partojn, kaj li plej atentis al arkaikaj dialektoj de la okcidento. La lingvumon de la urboj li evitis, juĝinte ĝin difektita fare de la Dana. Aasen estis malema al fremdvortoj, kaj ofte li devis inventi novajn vortojn por germanaĵoj de la dana. Eble tio kaŭzis la nunan situacion: Pli kaj pli junuloj forlasante lian lingvon, transirante al konkursanta bokmål, kiu ne estas tiom strikta.
En 1850 li fin-kreis la novnorvegan skrib-lingvon landsmål, kiu ekde 1929 nomiĝas nynorsk. Ĝi ankoraŭ nun estas uzata en Norvegio, same kiel bokmål, kiu estiĝis el la dana lingvo.
La Ondo de Esperanto
La magazino estis la plej populara Esperanto-gazeto, kaj ekde 1998 ĉiujarfine la gazeto proklamas la esperantiston de la jaro. La gazeto aranĝis ankaŭ inter 1982 ĝis 2017 preskaŭ ĉiujare literaturan konkurson Liro kaj ekde 1998 kaj 2010 13-foje Internacian Fotokonkurson.
Ĉefepiskopa Jura Akademio (Eger)
La Ĉefepiskopa Jura Akademio (latine Collegium Juridicum aŭ Foglarianum, hungare Egri Érseki Jogakadémia) estis altnivela lernejo en Eger.
La Ondo de Esperanto
Krome aperis aparta, ampleksa kaj profesie enpaĝigita reta eldono de la periodaĵo, nomata La Balta Ondo. Ekde 2008 ankaŭ aperis podkasto Radio Esperanto kun elektitaj tekstoj el la papera magazino kaj temajn programojn pri literaturo, historio kaj muziko.
Papera magazino
La magazino diskonigis informojn en Esperanto kaj pri Esperanto: aperis unuflanke en la magazino eŭropaj komentarioj kaj freŝe aldonita rubriko pri la urboj de Rusujo, kaj aliflanke artikoloj kaj informoj pri esperantistaj kongresoj, renkontiĝoj, festivaloj, kursoj, ekspozicioj kaj aliaj interesaj eventoj en Esperantujo. La verkantoj estis kaj Esperanto-aktivuloj kaj ekspertoj, tiel ke intervjuoj kaj komentarioj ankaŭ estis diversaj laŭ la numeroj. Pri la kulturo ankaŭ legeblis recenzoj de libroj, diskoj, filmoj, kaj eseoj. Rubrikoj ankaŭ traktis historion de la Esperanto-movado. Kiel kutime en modernaj magazinoj fine troviĝas vortludoj, sudokoj kaj kvizoj.
Ĉefepiskopa Jura Akademio (Eger)
Historio
György Foglár fondis ĝin en 1740, la studjaro estis 2 jaroj. La celo estis tio, ke estu ankaŭ katolikaj juristoj en Hungarlando. En la sekva jaro ankaŭ la hungara parlamento akceptis ĝin. En 1754 la akademio funkciis jam en nova konstruaĵo, samtempe jam 3 fakultatoj funkciis pro agado de Ferenc Barkóczy. Inter 1762-1766 ne okazis instruado pro vivdanĝero de la konstruaĵo. Ekde 1774 la instruado okazis en konstruaĵo de la liceo. Inter 1785-1790 pro malpermeso de Jozefo la 2-a (Sankta Romia Imperio) denove estis paŭzo en la instruado. Dum la Hungara revolucio de 1848 ne estis instruado, en la domego armea hospitalo funkciis, poste pro malpermeso ne okazis instruado ĝis 1861. Ekde 1862 en la akademio jam oni lernis 3 jarojn. En 1874 ministro Ágoston Trefort levis la lernojarojn al 4, samtempe la instrunivelo estis samvalora al la universitata nivelo. Dum la Hungara sovetrespubliko ŝtatiĝo okazis, en 1923 la ŝtato transprenis la rajtojn al la katolika eklezio. Post jaroj ofte okazis kampanjoj krei el la akademio universitaton, sed tio ne sukcesis. Foje la oficiala nomo estis Hungara Katolika Jura Akademio. Komence de la socialismo la akademio ĉesis.
La Ondo de Esperanto
Papera magazino
En julio 2016 oni anoncis, ke la revuo aperos papare nur ĝis la fino de la jaro. Ekde 2017 La Ondo de Esperanto estis eldonita nur elektronike.