cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Henry Newman
Adhero al katolikismo
La 9an de oktobro de la sama jaro Newman estis akceptita en la Katolikan Eklezion permane de la pasionista pastro Domenico Barberi (poste proklamita beata), kiu ludis neduarangan parton en lia katolikiĝo.
Li foriĝis el Oxford kaj establiĝis en Birmingham. Post pripensada periodo, li decidis eniri kongregacion de la Oratorio de sankta Filipo Neri kaj estis reordigita sacerdoto (pro suspekta nevalideco de la antaŭa ordigo en la Anglikana Eklezio) en Romo 1847; li fondis en Edgbaston, najbare de Birmingham (nun integranta parto de la urbo), kaj poste en Londono, la unuajn Oratoriojn de Sankta Filipo Neri de Anglio. Grava estis la influo de la spiriteco de la Oratorio en liaj verkoj, kiel montras lia “Mensaj doloroj de Nia Sinjoro dum la Pasiono”, verko kiu reiras al tiu simila de sankta Kamila el Verano, klaranino kies skriboj estis medititaj ne nur de Filipo Neri, sed ankaŭ de la membroj de la Oratorio.
En 1851 li estis promociita, de la anglaj katolikaj episkopoj rektoro de la ĵus naskita katolika Universitato de Dublino, ofico kiun li plenumis efektive ekde 1854 (jaro de la komenciĝo de la kursoj) ĝis 1858. Li revenis al Anglio por sin dediĉi al siaj studoj kaj al la pastorala agado.
En 1850 li kuntreniĝis en malbonŝancan juĝan aferon: li malgajnis proceson de li iniciatitan kontraŭ evangeliista predikanto Giacinto Achilli, kiun Newman akuzis pri kalumnio.
En 1864 li verkis pri sia transiriĝo al katolikismo, en tiu kiu estas lia ĉefverko, “Apologio pri sia vivo” (Apologia pro vita sua)
Kardinalo
En 1879, okdekaĝanta, papo Leono la 13-a lin levis al kardinaleco kiel diakono titolulo de Sankta Georgo en Velabro (Romo). Tia nomumo estis forte volita de la papo, sed ankaŭ malkonsilita pro politika neoportuneco, de la ĉefepiskopo de Westminster, kardinalo Henry Edward Manning.
En la parolado eldirita de Newman okaze de sia levo al kardinalo, li eksplikis ke la decido de la papo estis motivita de la “agnosko pri mia fervoro kaj de la servo farita laŭlonge de multaj jaroj al la Katolika Eklezio”; kaj de la fakto ke “la anglaj katolikoj kaj eĉ protestanta Anglio estus feliĉaj se mem estus ricevita simpatian signon el Romo”. En dia parolado, Newman refuĝige markis relativismon kaj teologian liberalismon, ilin taksigante “gravan malfeliĉon”, nome “eraro kiu etendiĝas kiel kaptilo mortiga sur ĉiu scio”. . En sia kardinala ŝildo li volis la moton, elĉerpitan de Francisko el Sales, “Cor ad cor loqiutur” (la koro parolas al la koro: tiu de la kreito al tiu de la kreinto)
Li daŭrigis loĝi en Anglio, publikigante artikolojn ĝis 1885. Li celebris sian lastan meson dum kristnaska tago de 1889 kaj mortis en 1890 en la Oratorio de Edgbaston
Beatiga proceso
La ceremonio de beatigo fariĝis la 19an de septembro 2010 najbare de la Domo de la Oratorio, en Rednal, kie ripozas la korpaj restaĵoj de la kardinalo, dum la ŝtata vojaĝo de Benedikto la 16a al Unuiĝinta Reĝlando
La liturgia festo okazos ĉiujare la 19an de oktobro, tago rememoriga pri lia publika pasado al katolikismo, kaj ne el la tago de lia morto.
Hiroyuki Inagaki
Hiroyuki Inagaki (稲垣 博行, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Jokohama FC.
John Henry Newman
Pensado de Newman
En sia adhero al katolikismo, frukto de la longa interna irvojo, Newman konservis pensmanieron “originalan” kompare al la aliaj katolikaj pensuloj, kiu kurigis, kun io supraĵa tamen, pri si la famon de pensulo “liberala” kaj malmulte “romana”.
La supereco de la konscienco
“Se iu el ni povas serioze diri al si mem, kvazaŭ antaŭ Dio, ke mem ne devas agadi konforme al tio kion ordonas al li la papo, li estas devigata malobei, kaj, se obeus certe pekus. [...] Certe se ni estus devigita kuntreni religion en tosto manĝofine, mi tostas al la papo – se tio vin ne suferigas – sed antaŭe al mia konscienco kaj poste al la papo” (Letero al Duko de Norfolk).
Papo Joseph Ratzinger difinis Newman “la homo de la konscienco”.
Kredo kaj Racio
Tiu temo entenis ankaŭ la raciecon de la kredago kaj do ankaŭ de la kredo (Gramatiko de la konsento): kaj tio estis strikte interligita kun la sperta irvojo tra kiu Newman transiris al la katolika Eklezio, sintezita en la epitafo sur lia tombo: “De la ombro kaj simboloj al la vero”. Tiu procedo de adhero al la vero estis tamen por Newman pli ol simpla “rezoni” per la instrumentoj de la ”logiko”, sed postulis ankaŭ plenan personan konsenton al la vero konita.
"Por mi ne estis la logiko kiu mi antaŭenigis, [...] oni antaŭeniras kun la tuta esto, en ties konkreteco"
Kritiko al la liberalisma vidpunkto
Duma la lastaj jaroj de sia vivo, li distingiĝis pro forta kritiko al la fenomeno ĉiam pli kreskanta de la relativismo kaj filozofia liberalismo aplikita al religia kampo. En lia analizo, la risko de liberalismo konsistis precipe en la fakto ke ĝi celas senigi religion je “pozitiva vero”, ĝin reduktante al simpla “afero de opinio”, al sento kaj persona prefero, Newman vidis en tiu fenomeno damaĝajn reflektiĝojn sociajn “ĉar se religio estas karakterizo tiel persona kaj tiel privata propraĵo, sekvas ke ĝin oni devas absolute ignori en la rilatoj interpersonaj. [...] Religio ĉesas esti socia gluaĵo kaj unuigilo. En tio, kaj pro tio, li vidis la originon de la pliiĝanta sekularigo en Unuiĝita Regno, konstantante fakte la disiĝon de la socio kaj de la publika dimensio el la valoroj de la evangelio kaj kristanismo.
Spite tion, li ne mankis agnoski al la liberalisma penso pozitivajn valorojn:
Ekumenismo
Newman estis ankaŭ la inspiranto de ekumena movado: Laŭ li, anglikanismo estas “meza vojo” inter katolikismo kaj protestantismo kaj ĝuste tiu “mezeco” povas/devas esti ankaŭ esti ponto inter kristanaj konfesioj, samkiel konstanta estis en li la referenco al la Patroj de la integra Eklezio. Multfoje li evidentigis unuigajn punktojn inter anglikanismo kaj katolikismo – kiel katolikeco kaj apostoleco – kaj en sia Tract 90, publikigita tempe de la eknaskiĝo de la Oksforda movado, li provis interpreti la la 39 religiajn artikolojn pruvante tiean konformecon al la katolika doktrino; kaj tio eĉ post sia katolikiĝo li konservis amikajn rilatojn kun la anglikana mondo.
Agnoskoj
Elstaraj ekleziuloj lin taksas almentenda en la grupo de la grandaj ekleziaj pensuloj, eĉ flanke de Sankta Paŭlo, Sankta Aŭgusteno kaj Gilbert Keith Chesterton: tion faris John O'Brien, en libreto titolita “Konversacioj kiuj ŝanĝis la mondon”
Papo Johano Paŭlo la 2-a nombris lin inter la grandaj pensistoj kiuj kapablis parigi kredon kaj racion, difinante lian penson “escepta sintezo”.
Papo Benedikto la 16-a levis lin al la gloro de la beatigo taksigante ankaŭ lian pensadon nutro por la ĉiutempa kristanaro.
Savana bombako
Savana bombako (Bombax costatum) estas arbo kiu kutime atingas altecon de 5 - 15 m. La florado okazas dum la seka sezono antaŭ la apero de la foliaro.
Disvastiĝo
Tiu afrotropisa specio troviĝas nur en la savanaj zonoj de Okcidentafriko ekde Senegalo al Centr-Afrika Respubliko. Ĝi ofte troviĝas en rokaj montetoj aŭ lateritaj krustoj.
Uzado
La kaliko estas uzata en okcidentafrika kuirarto kiel bazo por saŭcoj. Troa rikolto de florantaj branĉoj kontribuas al malprogreso de la specio.
Viktor Jászi
JÁSZI Viktor (ja:si) estis hungara juristo, universitata profesoro naskita en Nagykároly la 3-an de junio 1869 kaj mortinta en Debreceno la 10-an de februaro 1915.
Biografio
Viktor Jászi estis instruisto de 1893 en Kecskemét, de 1902 jurakademia profesoro en Debreceno, dume en 1898 oni kvalifikis lin privatprofesoro. Li prelegis inter 1912–14 en Universitato Koloĵvaro, en 1914–15 li estis publika ordinara profesoro en Debreceno.
Jezuita preĝejo Sankta Jozefo (Szeged)
Jezuita preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Szeged.
Historio
En Szeged pluraj komunumoj de jezuitoj vivis en la 20-a jarcento. Unu el tio konstruis tiu ĉi preĝejon en 1931, sed jam pli frue funkciis kapelo establita en ĉambro de la najbara domo. Inter 1950 kaj 1989 la jezuitoj ne povis servi en la preĝejo, en tiu erao la kutima dioceza pastreco servis. Interne en 1969, ekstere en 1973 okazis plenaj renovigoj.
Konstruaĵo
La jezuita kirko situas laŭ la trotuaro, maldekstre kun alia domo ĝi kontaktiĝas. La fasado estas simetria kaj iomete agordas al la strato domserio. Sur la teretaĝa kaj etaĝa nivelo krom la enirejo estas diversaj fenestroj. Ĉe la tegmenta nivelo estas granda timpano, interne reliefoj pri Kristo kun infanoj, respektive Sankta Jozefo kun bebo. La plej supre (ĉe pinto de timpano) granda kruco altiĝas, apude Sankta Maria kaj Maria Magdala. Interne la fresko estas videbla pli malsupre. Kermeso okazas en la 19-an de marto.
28822 Angelabarker
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Angela Barker, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Lexington Traditional Magnet School de Lexington (Kentukio).
Akvoparulio
La Akvoparulio aŭ Norda akvoturdo (Seiurus noveboracensis) estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj malgranda genro de Seiurus. Ĝi estas unu el la plej grandaj membroj de la familio. Ĝi reproduktiĝas en la norda parto de Nordameriko en Kanado, kaj en la nordo de Usono, (en areoj inklude Alaskon). Tiu birdo estas migranta, kaj vintrumas en Centrameriko, Karibio kaj Florido; ankaŭ en Venezuelo, Kolombio kaj Ekvadoro. Ĝi estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo; ankaŭ en aliaj sudamerikaj landoj.
Borzești (Bacău)
Borzești [borzeŝtj] estas loko en la komunumo Onești en la rumana distrikto Bacău.
Akvoparulio
Aspekto
La ununura specio kiu povas konfuzigi birdumantojn ĉe la Akvoparulio estas la proksime parenca Motacilparulio (Seiurus motacilla), kiu havas sablokolorajn flankojn, sablokoloran subvoston kaj brilrozajn krurojn. La Motacilparulio ankaŭ tendencas havi blankan gorĝon kiu montras malpli da strieco ol ĉe gorĝo.
Borzești (Bacău)
En Borzești en 1433 naskiĝis Stefano la 3-a de Moldavio, nomata Stefano la Granda (rumane: Ștefan cel Mare). Li tie en 1494 konstruigis preĝejon, kiu ankoraŭ ekzistas. Ĝi nomiĝas Adormirea Maicii Domnului (ĉieliro de Maria) kaj estas arĥitektura monumento.
Akvoparulio
Aspekto
Ambaŭ paruliaj specioj (akvoturdoj) piediras pli ol saltetas, kaj ŝajnas esti falontaj ĉar klinas siajn malantaŭaĵojn dum moviĝas.
Borzești (Bacău)
En 1954 en Borzești estis fondita kemia kombinato (Combinatul Chimic Borzești), kiu en 1959 ekfunkciis kaj produktis interalie oksigenon, poste ankaŭ natrian hidroksidon.
Akvoparulio
Kutimaro
Ĉe vintrejoj en Puerto-Riko, al Akvoparulio pasas la tagon en manĝejoj kaj flugas ĝis 2 kilometrojn al noktaj ripozejoj. La ripozejoj estas ofte situaj en habitatoj de ruĝa mangrovo.
Akvoparulioj vintrumas en 4 ĉefaj habitatoj en Puerto-Riko: blanka mangrovo, ruĝa mangrovo, nigra mangrovo kaj arbustaro. Maskloj, kiuj estas pli grandaj kaj migras pli frue printempe, preferas vintrumi en blanka mangrovo, kaj povas kaj gajnas pezon dumvintre. Inoj vintrumas en la aliaj pli sekaj kaj malpli manĝoriĉaj habitatoj. Akvoparulioj kiuj vintrumas en ruĝa kaj nigra mangrovoj povas pluhavi la korpopezon tra vintro sed perdas pezon en arbustaro.
Reproduktado
La reprodukta habitato de la Akvoparulio estas humidaj arbaroj ĉe akvo, de kio venas la nomo de la specio. Ili nestumas en stumpo aŭ inter arboradikoj, kie la ino demetas 3 al 6 ovojn, kiuj estas kremo- aŭ sablo-koloraj, kun brunaj kaj grizaj punktoj. Tiuj ovoj estas demetataj en tasforma nesto konstruita el folioj, arboŝeleroj kaj radiketoj.
Dieto
La Akvoparulio estas surgrundema manĝanto, kiu nutras sin per insektoj, moluskojn kaj krustuloj trovitaj inter folirubaĵoj.
Aethelhard
Aethelhard (m. la 12-an de majo 805) estis ĉefepiskopo de Canterbury de 792 al sia morto.
Abato kaj episkopo
Li estis abato de Louth (Lincolnshire) kaj poste episkopo de Winchester.
Ĉefepiskopo
Post la morto de Jaenbert, Offa, reĝo de Mercia kaj la plej potenca reganto de Anglio, nomumis Aethelhard ĉefepiskopo de Canterbury en 792 kaj formale konsekriĝis la 21-an de julio 793. Ĉirkaŭ 795 Eadberht la 3-a, reĝo de Kent, portempe senpostenigis lin ĉar li estis nomumita de la reĝo de Mercia, kien Aethelhard fuĝis. Alcuinus, kiu malestimigis Aethelhard pro lia fuĝado, urĝis lin reveni al Canterbury. Kontraste la papo laŭdis Aethelhard ĉar li rifuzis cedi al Eadberht. Offa fondis ĉefepiskopejon ĉe Lichfield, kaj Higbert, episkopo de tiu urbo, iĝis ĉefepiskopo: Alcuinus proponis ke, por estigi akordon inter la reĝoj de Kent kaj Mercia, Higbert restus ĉefepiskopo dum sia vivo sed ke post ties morto Lichfield reiĝus episkopejo kaj Canterbury estus la sola ĉefepiskopejo de suda Anglio.
Tamen Aethelhard rifuzis reiri al Canterbury dum Eadberht regis. En 798, Coenwulf, kiu tiam estis reĝo de Mercia, invadis Kent, kaptis Eadberht, kaj detronigis, blindigis kaj malliberigis lin. Aethelard revenis al Canterbury kaj ekrestaŭris sian aŭtoritaton.
Daŭre estis disputoj pri Lichfield, pri kies rango kiel ĉefepiskopejo Aethelhard malkontentis. Li iris al Romo, kie la papo subtenis lin. Reveninte al Anglio en 803, li okazigis konsilion kie estis decidate ke Canterbury estos la sola ĉefepiskopejo de suda Anglio. Higbert ĉeestis la konsilion sed ŝajne li antaŭe demisiis. Oni nomumis Higbert abato.
Dum la sama konsilio Aethelhard anoncis papan decidon ke la angla eklezio sendependu de reĝoj, kvankam fakte reĝa influo pri ekleziaj aferoj longe pludaŭris.
Aethelhard estris almenaŭ 11 pluajn ekleziajn konsiliojn. Li mortis en 805 kaj entombiĝis ĉe Canterbury. Poste li estis venerata kiel sanktulo.
Wulfred sekvis lin kiel ĉefepiskopo.
Lúčka (distrikto Rožňava)
Situo
Lúčka situas sub monto 816 m alta, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rožňava troviĝas 16 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1409 en formo "Luchka". En 1828 oni komputis tie 69 domojn kaj 574 homojn. Oni longe minadis en la apudaj montoj feroercon, en 1853 fergisejo ekfunkciis. En 1910 loĝis en Lucska 406 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rožňava, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Lucska rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Lúčka 219 homoj, (192 hungaroj, 21 slovakoj).
FEI
La vorto havas plurajn signifojn:
Amarkant
Amarkant [amarkaant; hindie: अमरकांत] (1925 - 17-a de februaro 2014) estis barata verkisto. Li estis konata pro siaj noveloj en la tradicio de socia realismo. Li gajnis la prestiĝan premion Gjanpith en 2009.
Solncevo (stacio de Moskva metroo)
Solncevo (Солнцево) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Kalininsko-Solncevskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Mainzer Berg
Mainzer Berg (en esperanto: Majenca monto) estas la nomo de jenaj montoj en Germanio:
Hemostazo
Hemostazo estas procezo por malhelpi kaj ĉesigi sangadon, signifante konservi sangon ene de difektita sanga vaskulo (la malo de hemostazo estas hemoragio). Ĝi estas la unua etapo de vundokuracado. Ĉi tio implikas koaguliĝon, sangon ŝanĝiĝantan de likvaĵo al ĝelo. Sendifektaj sangaj vaskuloj estas fundamentaj por moderigi la emon de sango formi emboliojn. La endoteliaj ĉeloj de sendifektaj angioj malhelpas koaguliĝon de sango kun heparin-simila molekulo kaj trombomodulino kaj malhelpas trombocitan agregon kun nitrogen-monoksido kaj prostaciklino. Kiam endotelia vundo okazas, la endoteliaj ĉeloj ĉesigas sekrecion de koaguliĝaj kaj agregaj inhibitoroj kaj anstataŭe okazas per faktoro de von Willebrand, kiu komencas la bontenadon de hemostazo post vundo. Hemostazo havas tri gravajn paŝojn: 1) vaskul-kuntirado, 2) provizora blokado de paŭzo per trombocita ŝtopilo, kaj 3) sangokoaguliĝo, aŭ formado de fibrina embolio (trombo). Ĉi tiuj procezoj sigelas la truon ĝis histoj ripariĝas.
-iĝ-
-iĝ estas sufikso almetebla al ĉiaj radikoj, esprimanta per si mem ŝanĝon de stato, ne precizigante ĉu la kaŭzo de tiu ŝanĝo estas ekstera (trudo, nepersona forto) aŭ interna (konscia aŭ senkonscia volo, evoluo ktp); ĝi povas sekve esprimi tute egale agon pasive toleritan: spegulo rompiĝas; aŭ aktive faritan de la subjekto sur sin mem.
La diferenco inter komenci kaj komenciĝi, kaj inter fini kaj finiĝi
eltirita el PMEG
Komenciĝi, finiĝi :En multaj lingvoj oni uzas unu saman verbon por komenci kaj komenciĝi, kaj unu saman por fini kaj finiĝi. En Esperanto oni devas distingi:
komenci = kaŭzi komencon. Komenci estas uzata kun ordinara objekto aŭ kun I-verba objekto. La objekto estas tio, pri kies komenco temas. La subjekto de komenci plej ofte estas persono: La instruisto komencis la lecionon. Li komencas instrui. Komencis pluvi.
komenciĝi = eniri en komencan fazon (per si mem). La subjekto de komenciĝi estas tio, pri kies komenco temas. Tio preskaŭ ĉiam estas okazaĵo: La leciono komenciĝis. La koncerto komenciĝas. Komenciĝos nova epoko. fini = kaŭzi finon. Fini estas uzata kun ordinara objekto aŭ kun I-verba objekto. La objekto estas tio, pri kies fino temas. La subjekto de fini estas preskaŭ ĉiam persono:
La preleganto finis sian paroladon. Li baldaŭ finos paroli. finiĝi = eniri en finan fazon, atingi sian finon (per si mem). La subjekto de finiĝi estas tio, pri kies fino temas. Tio preskaŭ ĉiam estas okazaĵo:
La prelego finiĝis. La danco finiĝas. Finiĝos ankoraŭ unu tago. Ne diru do: *La leciono finis.* *Kiam komencos la koncerto?* Se oni aŭdas tian frazon, oni volas scii, kion la leciono finis, kaj kion la koncerto komencos. Diru: La leciono finiĝis. Kiam komenciĝos la koncerto? Temas ja pri okazaĵoj, kaj okazaĵoj normale komenciĝas kaj finiĝas.
Iafoje tamen okazaĵo povas kaŭzi, ke alia afero komenciĝas aŭ finiĝas: La unua mondmilito komencis novan epokon en la homa historio. La subjekto ja estas okazaĵo, sed temas pri la komenco de la objekto, pri la komenco de nova epoko.
Vidu ankaŭ
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Orfiŝo (konstelacio)
Orfiŝo estas konstelacio de tera ĉielo.
Taboleiro Grande
Taboleiro Grande estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 2.380 loĝantojn.
Cenzuro
Cenzuro estas la kontrolado de komunikaĵoj por malhelpi la disvastigon de nedezirataj informoj. Ĝin aplikas plej ofte ŝtataj instancoj en diktaturoj sed ankaŭ aliaj reĝimoj kiel kelkaj demokratioj, kiuj ne respektas la liberecon de la opiniesprimo kaj de la amaskomunikiloj. Rezulto de cenzuro povas esti la malpermeso publikigi iun verkon aŭ la konfiskado de jam publikigita verko.
Ekzemplo de cenzuro estas la malpermeso de Vikipedio en Ĉina Popola Respubliko. Ekde la 18-a de oktobro 2005 Vikipedio ne plu estas rekte alirebla en Ĉinio.
La Eŭropa Konstitucio malpermesas cenzuron per artikolo II-71 "Libereco de la opiniesprimo kaj de informado". Raportistoj sen limoj ankaŭ batalas kantraŭ cenzuro.
Cenzuro kontraŭ kalumnio
Ofte oni uzas la rajton ne esti kalumniata por efektive cenzuri. Pro tio estas malfacile limigi.
Viadanica
Viadanica estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Adrara San Martino, Predore, Sarnico kaj Vigolo. Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktulo Johano la Baptisto kaj Sankta Aleksandro de Bergamo, kies religiaj memortagoj (la 24-a de junio kaj la 26-a de aŭgusto) sekve estas la komunumaj festotagoj.
Ordino (paroko)
Ordino estas unu el la parokoj situanta en la nordokcidenta ekstremo de Andoro. Ĝia loĝantaro en la jaro 2004 estis 3.044 loĝantoj. Ĝi situas sur 1298 metroj super la marnivelo kun areo de 85 kvadrataj kilometroj. La plej gravaj vilaĝoj en ĉi tiu paroko estas Ansalonga, Arans, La Cortinada, Llorts, Sornàs; El Serrat i Segudet.
John Hume
John HUME (‏18-an de januaro 1937 - 3-a de aŭgusto 2020) estis politikisto el Nord-Irlando, kiu Gajnis la Nobel-premion pri paco kaj la Gandhi-pacpremion kune kun David Trimble, pro ilia parto en la realigo de Interkonsento de Sankta Vendredo.
Monda Kolegio Diliĝano
UWC Dilijan College (aŭ Monda Kolegio Diliĝano) estas la 14-a membro de la movado Unuiĝintaj Mondaj Kolegioj, unu el dek ok altlernejoj tra la mondo, kaj la unua internacia loĝlernejo en Armenio. La kolegio enmatrikulis siajn unuajn 96 IB1-studentojn (11-jaraj lernantoj) en septembro 2014. Nuntempe la lernejo ofertas IB-Diplomajn jarojn 1 kaj 2 (klasoj 11-12). La lernejo nun gastigas 227 studentojn kaj planas plivastiĝi ĝin.
John Hume
Vivo
Hume naskiĝis en la urbo Derry (Londonderry) en Nord-Irlando. Li estis edukita ĉe Minot College, la gvida seminario por katolikaj pastroj en Irlando, kaj estis destinita iĝi katolika pastro. Li ne kompletigis sian ordinacion kaj revenis al sia hejmurbo por servi kiel instruisto tie. Li fariĝis ĉefa figuro en la movado por civitanaj rajtoj en Derry, fine de la 1960-aj jaroj. Li estis elektita sendependa membro de la Irlanda Parlamento en 1969. Ĉi tiu parlamento estis malfondita en 1972. Li estis elektita membro de la brita parlamento en 1983. Hume estis unu el la fondintoj de la Sociala Demokrata kaj Laborista Partio de Nord-Irlando (SDLP), kaj fariĝis ĝia estro en 1979. Li ankaŭ funkciis kiel unu el la reprezentantoj de Nord-Irlando en la Eŭropa Parlamento.
Monda Kolegio Diliĝano
Parto de la lernejo estas en la regiono de Diliĝana Nacia Parko.
John Hume
Vivo
Hume estas konsiderata unu el la patroj de la pacprocezo de Nord-Irlando, kaj precipe ludis grandan rolon en la realigo de Interkonsento de Sankta Vendredo. Li gajnis Nobel-premio pri paco en 1998 kune kun David Trimble, estro de la protestanta partio "Ulster Unionist Party". Kiam li abdikis de la SDLP-gvidado en 2001 li gajnis laŭdojn de ĉiuj anguloj de la politika mapo, kaj eĉ de sia delonga rivalo, protestanta kaj uniisto Ian Paisley.
La 4an de februaro 2004, Hume anoncis sian kompletan retiriĝon de politiko.
Mitsuhiro Misaki
Mitsuhiro Misaki (見崎 充洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Kodekso Telleriano-Remensis
La Kodekso Telleriano-Remensis estas manuskripto de enhavo rita, kalendara kaj historia produktita en Meksiko en la 16-a jarcento. Ĝi estas pentrita en kvindek folioj de eŭropa papero de 32x22 cm kiu markas la survivadon de tre fajnega montro de azteka manuskripta pentrarto.
Krom la tipaj kalendaroj, la historia parto de la kodekso Telleriano-Remensis reprezentas la historion de la aztekoj el ilia migrado legenda en la 12-a jarcento al la unuaj jardekoj de hispana okupacio.
Speciale elstara estas la fakto, ke en la kodekso oni reprezentas per piktogramo, ke viktimoj estis forbuĉitaj dum la dediĉo de la Plejgranda Templo en 1487.
Eble tiu kodekso kopiis fonton nuntempe perdita, nome la kodekso nomita Huitzilopochtli, kaj same oni supozas ke parto de ties kastililingvaj glosoj estis verkitaj de la monaĥo fray Pedro de los Ríos. Aliflanke oni pruvis ke ĝi utilis kiel fonto al la Kodekso Ríos aŭ kodekso Vatikana A.
La Kodekso Telleriano-Remensis estas konservita en la Nacia Biblioteko de Francio en Parizo.
FEO
La vorto havas plurajn signifojn:
Baĉabazio
Baĉabazio (, DMG Bača Bāzī, laŭvorte « ludi kun la infanoj »), estas tradicia formo de pederastio etendita tra centra-orienta Azio ekde ĉirkaŭ la 8-a jarcento, en kiu antaŭadoleskaj kaj adoleskaj knaboj («bača», dancoknabo) en belaj vestoj, simile al virinaj, kun kloŝetoj en manartikoj, dancas kaj ludas tradiciajn instrumentojn en festoj organizitaj por riĉaj viroj («bača bāz», knaboludistoj) kiuj pagas por ilia vivo, manĝo kaj loĝejo. La posedo de dancoknaboj povas utili al knaboludistoj por montri sian aŭtoritaton kaj riĉecon.
Historie pli ofta ol nuntempe, precipe en la nordaj regionoj de Afganio kaj paŝtunaj regionoj en Afganio kaj Pakistano, ĝi dekadencis en la urbegoj ekde la Unua Mondmilito pro la enkonduko de la okcidenta kulturo fare de la brita, franca kaj rusa koloniantoj.
Vestoj
La knabodanco, la Baĉa estas afgania formo de danco. La knabo portas ankaŭ tre belajn vestojn, simile al virinaj vestoj, kaj havas kloŝetojn en manartikoj.
La riĉaj viroj, (la Baĉa Baz, la knaboludisto) pagas por la vivo de la knaboj, por la manĝo, por la loĝejo kaj la knaboludisto faras poste donacon por la maljunaj knaboj.
Muzika kaj danca instruadoj de knaboj
La knabo devas lerni la dancojn kaj devas lerni ludi la tradiciajn instrumentojn. Ofte la knabo devenas de tre malriĉa familio.
La dancaj festoj estas nur kun viroj, sen virinoj.
Puraj kaj nepuraj formoj de la amo en la afgana kulturo
En la afgana kulturo la amo kun virinoj estas konsiderata ne pura, sed la amo de knaboj estas "tre pura" kaj "nobla".
La knaboludisto povas ankaŭ montri sian aŭtoritaton kaj sian riĉecon.
Matthias Simmen
Matthias SIMMEN (naskiĝis la 3-an de februaro 1972 en Altdorf) estas svisa biatlonisto.
Margit Clauser
CLAUSER Margit (klauzer), edzino de György Jászó, estis hungara muzikpedagogino naskita en Koloĵvaro la 13-an de majo 1887 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de oktobro 1963.
La Voivre (Haute-Saône)
La Voivre estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Owando
Owando estas urbo de la Respubliko Kongo. Ĝi situas en la departemento Cuvette kaj estas ties administra centro. Laŭ la stato de 2012 en Owando vivis 26 635 loĝantoj.
Henrik Trautmann
Henrik Trautmann hungara ekonomiisto, universitata profesoro: naskiĝis en Stájerlakanina, je la 8-a de julio 1863 – mortis en Budapest, je la 16-a de decembro 1932.
Biografio
Post la fino de la universitato li instruis en Budapeŝto inter 1884 – 89 en la komerca lernejo Röser. Ekde 1890 li estis instruisto de la ĉefurba supera komerclernejo, ekde 1896 de la Komerca Akademio kaj supera porinstruista altlernejo. En 1921 li estis direktoro de la Komerca Akademio, en 1923 ĉefdirektoro de la superaj komerclernejoj. En 1926 li estis profesoro pri uzinekonomio de katedro ekonomiscienca de Universitato de Budapeŝto. Li redaktis por longa periodo la revuon Kereskedelmi Szakoktatás (Komerca Fakinstruado).
(15640) 2632 P-L
(15640) 2632 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Cornelis kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, sur unu el la 130 fotografiaj platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960 de Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj poste senditaj en la Observatorion de Leiden.
FFM
La vorto havas plurajn signifojn:
Quatro Irmãos
Quatro Irmãos estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.775 loĝantojn en 2010.
Diliĝana Nacia Parko
Diliĝana Nacia Parko estas unu el la kvar naciaj parkoj de Armenio. Okupante areon de 240 km², ĝi situas en la nordorienta provinco Tavuŝo de Armenio. Ĝi estas konata pro siaj arbaraj pejzaĝoj, riĉa biodiverseco, kuracaj mineralakvaj fontoj, naturaj kaj kulturaj monumentoj, kaj vasta reto de migrovojoj.
Historio
La Diliĝana Nacia Parko estis fondita en 2002 surbaze de la ŝtata naturrezervejo, kiu siavice estis establita en 1958 surbaze de la antaŭaj arbaraj entreprenoj Diliĝano kaj Kujbiŝev. La teritorio de la nove establita nacia parko restis senŝanĝa.
La ŝanĝo de la statuso de la Diliĝana Ŝtata Rezervejo al Diliĝana Nacia Parko estis kondiĉigita de pluraj objektivaj kialoj, kiel ekzemple neeviteblo de komerca agado en la areo, ĉeesto de multaj loĝlokoj, inkluzive de Diliĝano kun ĝiaj mineralakvaj feriejoj, Erevano-Iĝevano fervoja linio pasanta tra ĝia tuta teritorio kaj aliaj. Nuntempe la ĝenerala plano de la nacia parko estas prilaborata, inkluzive la klarigon de la limoj kaj mapado de ekonomiaj, distraj kaj bufraj zonoj de la nacia parko.
Inter 2017 kaj 2018, signifa renovigo de la turisma oferto de la parko estis entreprenita, inkluzive la rehabilitadon de la ekzistanta migrovoja reto pri ekoturismo, kune kun aldono de 80 kilometra sekcio de la Transkaŭkaza Migrovojo. Apartaj vidindaĵoj estas la monaĥejoj Ĝuĥtak Vank kaj Matosavank.
13853 Jenniferfritz
13853 Jenniferfritz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Diliĝana Nacia Parko
Geografio
La nacia parko etendiĝas super la deklivoj de la montaroj Pambak, Areguni, Miapor, Iĝevan (Kaeni) kaj Halab en la alteco de 1070–2300 m super la marnivelo. La montaj herbejoj super ĉi tiuj altecoj ne apartenas al la nacia parko. La rivero Aghstev kaj ĝiaj ĉefaj alfluantoj, la riveroj Hovaĝur, Ŝtoghanaĝur, Bldan, Hagharcin kaj Getik trairas la nacian parkon. Ekzistas ankaŭ kelkaj lagoj kiel lago Parz, lago Ĝoŝ kaj Crkaliĉ same kiel aliaj negravaj lagoj.
13853 Jenniferfritz
Nomo
Ĝia nomo honoras Jennifer K. Fritz, mentorinon de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Fritz estis instruistino ĉe la Landisville Middle School de Landisville (Pensilvanio, Usono).
Glano (peniso)
La glano (el la latina glans, glandis), aŭ balano (el la greka βάλανος balanos, « glano »), estas la haŭta sentema strukturo, kun konusa bulboformo, kiu situas ĉe la ekstrema parto de la peniso. Ĝi konstituas la finan ekspansion de spongeca peniskorpo kaj aliĝas al la fina parto de la kavernoza peniskorpo. Sur ĝi malfermiĝas la uretra orifico, fina parto de la urina sistemo, tra laŭlonga fendo.
Pistoleto (pano)
Noto: Ne konfuzu ĝin kun malgranda armilo: Pistolo.
Glano (peniso)
Anatomio
La histo de glano konsistas el mukozo tre vaskularigita kaj riĉe nervarigita, kio igas ĝin la plej sentema parto de la peniso.
Pistoleto (pano)
Pistoleto estas pano Belga manĝata normale ĉiutage en Brazilo. Ĝi estas variaĵo de Bastonpano, kaj pro tio, oni nomas ĝin en Brazilo "franca pano". La normiga pezo de pistoleto en Brazilo estas 50 g. La pano rapide malmoliĝas kaj tial ĝi estas manĝata kiel eble plej freŝa kaj tial oni bakas ĝin dum la tuta tago.
En Brazilo oni manĝas ĝin kutime kun butero, margarino aŭ fromaĝo kaj trinkante kafon.
Glano (peniso)
Anatomio
Ĉe naskiĝulo kaj ofte en infanaĝulo, la glano mem ne videblas, ĉar komplete "gluita" kun la prepucio, la haŭto kiu tute kovras ĝin. Post kelkaj jaroj, laŭgrade la du estas apartigitaj permesante la glanon eliri la prepucion. En plenaĝeco, en plej kazoj, la glano estas kovrita kiam la peniso estas malstreĉata; sed kiam la peniso erektiĝas, la prepucio glitas reen aŭtomate, lasante la glanon elmontratan.
Ĉiukaze, estas grave, ke la prepucio povas esti retrotirita sen malfacilaĵo sub la krono de la glano, por permesi seksan aktivecon kaj por higienaj kialoj.
Sentemo
La glano estas tre sentema parto de la peniso. Tial, iuj viroj malvolonte elmetas ĝin. Kutime, speciale dum adolesko, la glano aperas esti hipersentema al ajna kontakto. Sed tiu sento ĝenerale malpliiĝas dum tempo, danke al la fakto ke la glano kutimiĝas al eksteraj stimuloj. Fine ripeta elmetado de la glano ekster la prepucio, malgraŭ ke ĝi estas ĝene komence (aparte pro la malkomforto fare de la froteto kontraŭ la subvestoj), ne malutilas por tiu parto de la peniso. Kiel ekzemplo, kiam oni forigas la prepucion per cirkumcido, post iu tempo, sur la glano formiĝos tavoleto de keratino protektante la organon.
Higieno
Estas tre grave subteni bonan personan higienon kaj lavu per bona frekvenco eĉ la glanon (evitado, pri la necirkumciditoj, la amasiĝo sur ĝi de blanka "smegmo"). Estas utile en tiu senco, ekzemple, dum la duŝo, tute retrotiri la prepucion, lavu interne la tegaĵon de la ĉi-lasta kaj la penison kun akvo kaj neŭtra sapo aŭ milda kremo, sed ne tro ofte. Ankaŭ estus rekomendinde, kiam finis, sekigu poste la penison, tiel ke la glano ne restu tro malseka. Plie, rekomendindas kuspi sian prepucion dum urinado por eviti ke urinlikvaĵo restu sub la prepucio. Pro ne taŭga higieno la glano povas suferis inflamon, dermatiton kaj balaniton.
Kaŭno
Kaŭno (antaŭe konata slavdevena esperanta nomo Kovno, litove, hebree קובנה, Каунас, arkaike Ковно — Kovno, beloruse Коўна — Koŭna, pole Kowno, germane ĝis la 19-a jarcento Kauen) estas la dua plej granda urbo en Litovio, en la centro de la lando. Ĝi apartenis al la iama Hansa Ligo. La urbo havas ĉirkaŭ 360 000 loĝantojn, kaj de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi estis la administra centro de samnoma distrikto de Litovio. Ene de la urba teritorio kunfluas la riveroj Nemunas kaj Neris. La litova ĉefurbo Vilno situas pli-malpli 100 kilometrojn oriente.
La centra situo de la urbo en Litovio, kiu estis la komencopunkto de la unuaj du litovaj aŭtoŝoseoj — okcidenten al Klaipėda kaj orienten al Vilno — kaj krome fervoja, aviada kaj riveroŝipa nodopunkto, favorigis kreskon de industriaj entreprenoj (en lando krome principe difinita per agrikulturo kaj malmulta industrio), sed ankaŭ la kreskon de pluraj universitatoj kaj multaj artaj galerioj. Aparte la arto de teksaĵoj kaj vestaĵoj, kies radikoj krom la historiaj teksaj tradicioj estas la de la 19-a jarcento forta teksa kaj vestaĵojnkudra industrio de la urbo, fortas en Kaunas, kiun respegulas granda kaj internacie tre atentata privestaĵa foiro ĉiun duan jaron.
Kaunas estos en 2022 Eŭropa Kultura Ĉefurbo.
Sudslava lingvaro
[[Dosiero:Dialectos de las lenguas eslavas meridionales.PNG|dekstra|200px|eta|Sudslava lingvaro continumo:
Kaŭno
Mezepoko
Dum la jaro 1361 unuafoje menciiĝas fortikaĵo de la Granda Duklando de Litovio proksime al la enfluejo de la rivero Neris en la pli grandan riveron Nemunas. La fortikaĵo estis ripete konkerata kaj detruata de la ekspansiemaj armeanoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj, sed ĉiam senprokraste estis rekonstruita de la litovoj. La germana kavalira ordeno dum la 13-a jarcento en la proksima marborda teritorio sude de la rivero Nemunas (la pli posta germana provinco Orienta Prusio), do en la sudo de Litovio, neniigis la baltan popolan de praprusoj kaj en la "kristanisma" batalo kontraŭ la nekristanaj baltoj poste konkeris teritoriojn de la baltaj popoloj livonoj kaj kuronoj en la nordo de Litovio. Ĉefa kialo por la ripetaj atakoj de la ordeno al Kaunas kaj la ĉirkaŭa centro de la vivregiono de litovoj estis la provo ligi la du konkeritajn teritoriojn, por ekhavi kontinuan kaj unuecan regnon inter Livonio kaj Orienta Prusio. Sur tiu imagita akso de prirevata konkerata teritorio la litova fortikaĵo de Kaŭno estis geografie centra kaj detruinda obstaklo. Post la klara malvenko de la Ordeno de germanaj kavaliroj kontraŭ la unuiĝintaj armeoj de Litovio kaj Pollando dum la batalo de Grunberg/Žalgiris de julio 1410 la armea konflikto decidiĝis favore al la litovoj kaj la ripetoj atakoj al Kaŭno ĉesis.
Sudslava lingvaro
]]
La sudslava lingvaro estas unu el tri slavalingvaroj. 30 milionoj da homoj estas sudslavparolantoj, ĉefe en Balkana duoninsulo. La unua skribita sudslava lingvo, kaj la unua slava lingvo, estis dialekto el Tesaloniko, kiu oni nun nomas la Malnovslava, en la 9-a jarcento. Oni uzas ĝin kiel eklezia lingvo en kelkaj Ortodoksaj eklezioj.
Kaŭno
Moderna epoko
Malfacilajn tempojn por la urbo alportis la 17-a kaj 18-a jarcentoj: Inter la jaroj 1655 kaj 1661 la urbo estis okupita fare de la armeo de la Rusia Imperio, kaj dum la jaro 1701 de la sveda armeo. Dum 1670 kaj 1732 incendioj detruis la urbon, kaj ripete pestaj epidemioj mortigis grandajn partojn de la urbanaro. Post kiam la Rusia Imperio konkeris kaj aneksis la teritorion de la eksa Granda Duklando de Litovio dum la jaro 1795, la urbo dum la jaro 1831 iĝis gubernia ĉefurbo de la rusaj okupantoj. Dum 1879 la rusia imperia armeo komencis transformi la urbon al fortikaĵego, reto da sep unuopaj fortikaĵoj plus ok fortikaĵetoj, kaj inter ili remparoj estis konstruitaj ĉirkaŭ la centra urbo, kaj jardekon pli poste aldoniĝis plia, oka fortikaxjo. Dum 1912 la imperia armeo komencis energie ampleksigi la fortikaĵegon, sed pro la Unua Mondmilito nur pretiĝis unu plia, do naŭa, fortikaĵo, antaŭ ol la armeo de la Germana Regno dum la jaro 1915 konkeris la urbon.
Post la restarigo de la ŝtata sendependeco de Litovio, dum 1920 la armeo de la same sendependiĝinta najbara ŝtato Pollando atakis Litovion kaj konkeris la regionon ĉirkaŭ la historia litova ĉefurbo Vilno: kaj la urbo Vilno kaj la ĉirkaŭa regiono sub la nomo Centra Litovio estis aneksita kaj inter la jaroj 1920 kaj 1940 apartenis al la teritorio de Pollando. Sekve Kaŭno, estante la dua plej granda litova urbo, inter la jaroj 1920 kaj 1940 iĝis la dumtempa ĉefurbo (laikinoji sostinė) de la demokratia respubliko Litovio, kaj plimultaj el la tiujaraj prezidentoj de Litovio estis Kaŭnasanoj.
Dum junio 1940 la Sovetunio armee konkeris la respublikon kaj ankaŭ enmarŝis en Kaŭnon — koresponde al la sekreta aldona protokolo inter la diktaturoj Sovetunio kaj Tria Regno de la pakto Ribbentrop-Molotov. Aŭguste savejoj de Ruĝa Kruco en Lvovo, Czortków, Brodi kaj Pinsk estas likvidataj.
Nuntempe la urbo unuavice estas industria, eduka kaj scienca centro. Pro sia situo ĝi estas la precipa trafika nodopunkto de Litovio. Kaŭno posedas altiran urban centron kun piedira zono de pli ol 2,5 kilometroj, kie abundas kafejoj, artaj galerioj, teatroj kaj vendejoj. Tiu piedira zono konektas la mezepokan historian urbocentron kun la "nova urbocentro" de la 19-a jarcentro.
Demografio
Laŭ datumoj de censo de 2021 jaro, en Kaŭno loĝas 298.753 de personoj.
Populacio de Kaŭno de denaska lingvo laŭ censo de 2021 jaro:
Amaskomunikiloj
Kauno diena ("la tago de Kaunas") estas ĉiutage aperanta gazeto en Kaunas, kiu origine fondiĝis en novembro 1945 kiel organo de la urba komunista partio. Inter la jaroj 1998 kaj 2006 ĝi apartenis al la norvegia konzerno Orkla Media, kaj ekde tiam estas posedaĵo de la investa konzerno Hermis Capital.
Čiurlionis-muzeo
Mikalojus Konstantinas Čiurlionis estas la ĝis nun historie plej grava litova pentristo kaj komponisto. La Čiurlionis-muzeo en Kaŭno montras liajn verkojn (vide kaj aŭde) en la placo de unueco (Vienybes aikštė) en la strato K. Donelaičio gatvė. Jen nur unu el pluraj urbaj muzeoj.
Eksteraj ligiloj
Laimius STRAŽNICKAS: Reviviĝo post 75 jaroj el Monato (2005/03, p. 23) pri rekonstruita preĝejo en Kaŭno
Orgasma festotago
Dantas ekhavis la ideon ĉar multaj el liaj koramikinoj ne atingis orgasmon.
Gifu (apartigilo)
Ejo-nomo 岐阜[gifu]
Kazuhito Nigorisawa
Kazuhito Nigorisawa (濁澤 一仁, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
FIA
La vorto havas plurajn signifojn:
David Rothkopf
David J. ROTHKOPF (la 24-an de decembro 1955) estis altnivela kunlaboranto pri internacia komerco ("Deputy Undersecretary") en la unua registaro de Bill Clinton.
Eldiro pri internacia lingvo
En Esperanto-rondoj oni kelkfoje citas el lia artikolo "In Praise of Cultural Imperialism?" : "And it is in the economic and political interests of the United States to ensure that if the world is moving toward a common language, it be English (...)." ("Kaj estas en la ekonomia kaj politika interesoj de Usono certigi, ke se la mondo moviĝas direkte al komuna lingvo, ĝi estu la angla lingvo (...)".
Vidu ankaŭ
Foreign Policy
Gubernio Gifu
La gubernio Gifu (japane: 岐阜県 [gifu-ken]; Hepburn: Gifu-; Kunrei: Gihu-) situas en Japanio, sur insulo Honŝuo.
Marie Dolistová
Marie DOLISTOVÁ (naskiĝis 1951 en Prago) estas ĉeĥa poetino vivanta en la urbo Teplice.
Ŝia poezio estas liriko de la naturo kaj bibliaj temoj.
Tubkal
Tubkal (ankaŭ Ĝebel Tubkal, arabe توبقال) estas la plej alta monto de la Atlasa Montaro en nordokcidenta Afriko, Maroko, kaj de tiu lando. Ĝi altas 4167 m, situas 63 km sude de la urbo Marakeŝo, en la Nacia Parko Tubkal.
La monto kuŝas inter disfalita, roka ĉirkaŭo, inter similaj montoj kaj pintoj. Vintre neĝas tie, pro tio oni uzas ĝin por vintraj sportoj. La neĝo ĉiujare degelas plej malfrue komence de la varma monato.
Semajno de Kulturo Internacia
La kernon de la programo konsistigas renkontoj inter junaj eksterlandaj esperantistoj, gastigataj de la lokaj komunumoj, kaj lernantoj el la lokaj mezgradaj kaj superaj lernejoj. Kunlabore al la lokaj urbestraroj, dum SKI estas ankaŭ organizitaj pluraj kulturcelaj agadoj, kiel koncertoj (dum la unua SKI ludis Ĝanfranko kaj Piero Nissim), teatraĵoj (dum la unua SKI Mario Migliucci surscenigis la teatraĵon Doktoro Esperanto), prelegoj por la civitanaro, kuirado de tipaj pladoj, kaj tiel plu.
Tubkal
Ĝi estas facile grimpebla kaj oni povas vidi super Maroko kaj sude oni povas vidi eĉ la Saharon, okaze de bonaj veterkondiĉoj. Elirejo por la montogrimpado estas la berbera vilaĝo Imlil (en alto de 1740 m), kie finiĝas vojo el Marakeŝo.
Semajno de Kulturo Internacia
Pasintaj fojoj
La manifestacio unuafoje okazis en San Giuliano Terme kaj aliaj komunumoj en la ĉirkaŭaĵoj de Pizo ekde la 18-a ĝis la.
La dua fojo okazos en Terranuova Bracciolini, en la provinco de Arezzo, denove en Toskanio. La dato ankoraŭ ne estas fiksita.
Propila hipofosfito
Propila hipofosfito aŭ propila fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propanolo kaj hipofosfita acido. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, solvebla en akvo. Propila hipofosfito posedas 3 karbonatomojn, 9 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon kaj 2 oksigenatomojn. Propila hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
Marokulturo
La akvokulturo en maro estas nomata marokulturo aŭ marikulturo. Marokulturo okupiĝas pri kontrolita, planita kultivado, bredado de maraj organismoj. La kulturado okazas plej ofte en limigitaj areoj, dividitaj ekz. per kaptoreto de aliaj partoj de la maro.
Anizila acetono
Anizilacetono aŭ C11H14O2 estas organika aromata kombinaĵo, senkolora aŭ flaveca, brulema likvaĵo kun floraroma odoro, nesolvebla en akvo kaj solvebla en etanolo kaj plejmulto el la organikaj nepolaraj solvantoj. Ĝi uzatas kiel artefarita substanco en la fabrikado de parfumoj, lipoŝminkoj, gustiga kaj odorigagento por doni florodorojn kaj orientajn aromojn al nutraĵoj, kosmetikaĵoj kaj medicinaĵoj. Nature ĝi trovatas en la fruktoj konataj kiel framboj kaj morusoj.
Marokulturo
Eknomie gravas la bredado de salmoj, konkoj (ostroj, mituloj), kultivado de diversaj mikro- kaj makroalgoj. La algoproduktado servas nutrobazon por plantidoj aŭ por gajnado de agaragaro, kosmetikaĵoj.
Eddie Barefield
Eddie Barefield (* kiel Edward Emanuel Barefield la 12-an de decembro 1909 en Scandia, Iovao; † la 4-an de januaro 1991 en Novjorko ) estis usona ĵaz-aldosaksofonisto, klarnetisto kaj aranĝisto de svingmuziko.
Sant Julià de Lòria
Sankta Juliano de Lorio (Sant Julià de Lòria) estas la plej suda el la parokoj de Andoro. Ĝi situas je 850 kaj 2.600 metroj.
Ĝi estas formata de la urbeto San Julián de Lòria kaj ses subparokoj: Bixessarri, Fontaneda, Auvinyà, Juberri, Nagol, kaj Certers, kaj aliaj nukleoj kiel Aixovall, Aixirivall kaj Llumeneres, kun 9.000 loĝantoj.
Bastonpano
La bastonpano (baguette) estas hela tritika pano en karakteriza longa kaj svelta formo. Kelkfoje ĝi nomiĝas ankaŭ stangopano. Ĝi estas konsiderata aparte tipa por Francio kaj la franca kuirarto.
Pro ĝia bastona formo, oni nomas ĝin baguette, kiu signifas bastonon en la franca. La normiga pezo de bastonpano en Francio estas 200 gr. La pano rapide malmoliĝas kaj tial oni manĝas ĝin kiel eble plej freŝa kaj bakas ĝin dum la tuta tago. La franca bakisto ankaŭ vendas pistoleton (mallonga bastonpano) kaj fluton (duoble larĝa kaj -peza varianto). En kelkaj regionoj 'fluto' nomiĝas normala 'pano'. Por eksterlandanoj ili ĉiuj estas bastonpanoj.
En Francio bastonpano estas nemalhavebla garnaĵo ĉe ĉiu manĝo. Ofte oni uzas ĝin por dabi la likvon de la telero; aŭ por neŭtraligi la guston antaŭ ol transiri al alia manĝaĵo. Bastonpanon oni servas plej ofte jam antaŭ la manĝo, akompanita de butero aŭ sen ĝi.
Historio
La batona formo de pano jam miregigis la vizitantojn en Francujo dum la 19-a jarcento,. Tamen, la preciza fonto nekonatas.
Eblaj fontoj
Onidire ĝi originas el la Napoleonaj militkampanjoj: la panoj ĝis tiam estis rondaj por pli bona konservado. Tiun formon eltrovus la panistoj de Napoleono la 1-a, por igi la pano pli facile transportebla de la militistoj, en poŝo post liaj vestoj, kaj ne en lia pantalono laŭlonge de lia gambo, laŭ ofte aŭdata, io kiu gênus la militisto dum lia tago de piedirado kaj multe pli difektus la bastonpanon.
Alia teorio estas ke tiu stilo de pano „incise|la Viena pano, kies la formo povas longi sed ankaŭ ovala “ eltroviĝus en Vieno kaj importata al Francujo dum la 19-a jarcento (dum 1839, ĉe la Viena Panejo, fondata de August Zang ). La bastonpano elvolvus en Parizo dum la 1920-a jaroj, tial ke ĝi bezonis levada kaj kuirada tempo pli mallonga ol la tradiciaj panoj.
Fakte, estus post leĝo malpermesante al la panistoj la laboron ĝis la 4-a horo de la mateno, io kiu ne lasis sufiĉan tempon por prepari la tradician bulon. Oni same mankas de pruvoj pri tiu versiono.
Alia fonto, malofte citita, estas dum la konstruado de la metroo de Parizo. Fakte, la inĝeniisto Fulgence Bienvenüe, kiu inspektas la konstruadon de la metroo, havis problemojn de interbatiĝo en la galerioj inter la laboristoj de malsamaj originoj (ĉefe Bretonoj, Aŭvernjanoj…). Nu, tiutempe, laboristo ĉiam surhavis tranĉilon kun si mem, por tranĉi la tranĉaĵojn de la panoj, kio estis grandaj rondaj panbuloj. Tiel, estus petata al panisto koncepti panon longoforman (por respekti la pezon regulitan de unu pano), kion povas tranĉi, rompi, sen tranĉilo, evitante ke tiuj armiloj iru en la galerioj. Tial, laŭ iuj fundamentuloj, la fakto de neniam tranĉi la panon per tranĉilo, sed rompi ĝin per mano. Tiel konceptus la bastonpanon fine de la 19-a jarcento,. Tiu versio restas la pli apogita pro la diversaj dokumentoj el la konstruejoj de la metrooj.
Eduka Fondaĵo Ajb
La Eduka Fondaĵo Ajb (angle Ayb Educational Foundation) estis fondita en 2006 en Armenio. La celo de la fondaĵo estas formi kulturon de plejboneco en lernado kaj subteni la disvolviĝon de armena edukado.