cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pont-en-Ogoz
Geografio
Pont-en-Ogoz situas en la Friburga Mezlando, ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco, proksimume 10 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la partoj Avry-devant-Pont, Gumefens kaj Le Bry, kiu siavice konsistas el la vilaĝoj Pont-en-Ogoz kaj Villars-d'Avry.
Endodermo
Endodermo estas interna ĉeltavolo de gastrulo, el kiu devenas
Pont-en-Ogoz
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,02 km², de kiuj 21,9% estas kovritaj de arbaro, 64,8% servas por agrikulturo kaj 12,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pont-en-Ogoz limas en nordo al Farvagny, en nordnordoriento al Rossens, en nordoriento al Pont-la-Ville, en sudoriento al Hauteville, en sudo al Marsens, en sudokcidento al Sorens, en okcidento al Le Glèbe, kaj en nordokcidento al Vuisternens-en-Ogoz.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo 12 kaj la svisa aŭtovojo A12, kies plej proksima alveturejo situas tri kilometrojn sude de la komunumo norde de Bulle. Apud Avry-devant-Pont situas la aŭtovojripozejo La Gruyère. Per buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Friburgo al Bulle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La hodiaŭa komunumo Pont-en-Ogoz fondiĝis la 1-an de januaro 2003 per kunigo de la antaŭaj komunumoj Avry-devant-Pont, Gumefens kaj Le Bry. Le Bry siavice estiĝis en la jaro 1970 per kunigo de la antaŭaj komunumoj Pont-en-Ogoz kaj Villars-d'Avry.
La nomo de Pont devenas de la malnova mezepoka urbeto apud la ponto de Thusy trans Sarino, kie troviĝis la unua burgo de la Senjoroj de Pont, kiu estis menciita en la jaro 1160. En la 13-a jarcento estis en rivera kurbo konstruita la dua burgo kaj la kapelo de Sankta Teodulo, kiu estas konservita ankoraŭ nuntempe. En la 14-a jarcento la peŝto iniciatis la pereon de la urbeto, kiu en la 16-a jarcento estis definitive forlasita. Ek de kiam en la jaro 1948 estis barita la Lago de Grejerco la ruino de la burgo kaj urbeto situas sur la insulo de Ogoz. En la jaro 1482 Pont estis vendita al la urbo Friburgo kaj fariĝis friburga voktejo. Ek de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Bulle kaj tiam ĝi sub la nova kantona konstitucio estis atribuita al la distrikto Grejerco.
Yuta Imazu
Yuta Imazu (今津 佑太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Ventforet Kofu.
Autigny (Seine-Maritime)
Autigny estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Autignais.
Salvador Espriu
Literaturo > Katalunlingva literaturo
Salvador ESPRIU i CASTELLÓ (Santa Coloma de Farners, 1913 - Barcelono 1985). Kataluna verkisto, konsiderita la ĉefa postmilita poeto de la katalunlingva literaturo. Studis juron kaj historion. En 1931 publikigis Doktoron Rip (El doctor Rip), kaj la sekvan jaron, Laia, romanojn ekster la teoriaj postuloj de la ankoraŭ reganta Naŭcentisma skolo. Lia posta antaŭmilita verkaro konfirmis lin kiel la plej originalan proziston de lia generacio. En 1939, en la okupaciita Barcelono, sed ankoraŭ antaŭ la fino de la milito, li verkis la teatraĵon [Antigono] (Antígona, eldonita en 1955 kaj unuafoje ludita en 1958) pri la temo de la interfrata milito kaj la kompato al venkitoj. Lia unua poemaro, la sobre formala elegio Tombejo de Sinera (Cementiri de Sinera), esperantigita de Gabriel Mora i Arana (1989), datas nur de 1946. Per ĉi tiu libro kaj per la teatraĵo Unua historio de Ester (Primera història de Esther, eldonita en 1948, unuafoje ludita en 1957), lingve tre originala, komenciĝos lia postmilita populareco. Inter liaj postaj verkoj, ĉefe poeziaj, elstaras La iranto kaj la muro (El caminant i el mur, 1954), Fino de la labirinto (Final del laberint, 1955), La taŭrofelo (La pell de Brau, 1960; neeldonitaj tradukoj en esperanton de Abel Montagut kaj Manuel de Seabra) — lia plej populara verko, en kiu Espriu prezentas la historian dramon de Hispanio —, Libro de Sinera (Llibre de Sinera, 1963) kaj Sankta Semajno (Setmana Santa, 1971). Ekde 1968, pro la ekapero de lia Kompleta Verkaro, li entreprenadis detalan revizion de siaj verkoj, en kiu li reskribis preskaŭ ĉiujn siajn antaŭmilitajn eldonaĵojn. Liaj lastaj produktaĵoj estis la teatraĵo Alian Fedran mi petas… (Una altra Fedra si us plau…, 1978), la prozan volumon La rokoj kaj la maro, la blua (Les roques i el mar, el blau, 1981) kaj la poemaron Por la bonaj homoj (Per a la bona gent, 1984). Lia kompleta verkaro aperis ankaŭ en la hispana en dulingva eldono.
Espriu kvalifikis sian verkaron kiel "meditado pri la morto", sed tiu termino estas tro restrikta por komprenigi ĝian tutan komplekson. Espriu klopodis rekrei la mondan literaturan tradicion en difinita geografia kaj historia kunteksto, la nuntempa Katalunio, kies malvenkon kaj esperon li prikantis. Eble la plej grava merito de Espriu, kaj lia originaleco, kuŝas en tio, ke li sukcesis kunigi en unuecan verkon la spiritan problemaron de la homo, kun metafizikaj reeĥoj, kaj ties sorto kiel membro de kolektivo elmetita al sociaj kaj politikaj tensioj starigantaj la grandajn temojn de justico kaj libereco.
La verkaro de Espriu estas tradukita al diversaj lingvoj kaj ricevis multnombrajn premiojn, inter kiuj elstaras la premio Montaigne (1971) kaj la Honor-Premio de la Kataluna Beletro (1972). Li ankaŭ distingiĝis per honora doktoreco ĉe la universitatoj de Barcelono kaj Tuluzo.
Bajono
Bajono [bajon] ( Bayonne, 🇪🇺 Baiona) estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Pyrénées-Atlantiques (jen france, prononco [], eŭske Pirinio Atlantikoak, gaskone Pirenèus Atlantics) aŭ Atlantikaj Pireneoj kaj en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento kaj enhavas proksimume loĝantojn.
La antikva nomo de la urbo estis Lapurdum, kiu estis la nomo de la loka romia tendaro. Bajono troviĝas je la trafo de la riveroj Adour kaj Nive. La nomo Baiona, kiu verŝajne devenas de la eŭska lingvo "ibai ona" = "la bona rivero", nur aperis ekde la 11-a jarcento.
La latina devizo de Bajono, Nunquam polluta, signifas "Neniam makulita", kiel aludo al la multnombraj malsukcesaj provoj okupi la urbon tra la jarcentoj.
Demografio
Popolnombrado
Fontoj: █ INSEE █ fr.wiki
Trinidado kaj Tobago en la Olimpikoj
Teamo de Trinidadaj kaj Tobagaj sportistoj unue en 1948 partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala teamo de la insularo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom en 1960, kiam la sportistoj unufoje partoprenis en teamo de la mallongviva Federacio de Karibaj Insuloj. En vintraj olimpikoj estis malgrandaj teamoj de po 2 aŭ tri trinidadaj kaj tobagaj partoprenantoj nur en 1994 ĝis 2002 kaj denove en 2022, kiuj ĝis nun ne atingis olimpikan medalon.
Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 3 orajn,  5 arĝentajn kaj  11 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 76-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Olimpika Komitato de Trinidado kaj Tobago kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1946 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1947.
Ĥaim Topol
Ĥaim TOPOL, חיים טופול (naskiĝis la en Tel-Avivo, mortis la ) estis israela aktoro. Li plej bone konatas per la rolo de la laktovendisto Tevje en la origina filma adapto de 1971 pri la muzikalo Violonisto sur la tegmento. Ĥaim Topol nomumiĝis por la Akademia Premio, kaj dufoje honoriĝis per la premio Golden Globe.
Rara
Trajtoj
La lago Rara kuŝas je alto de 2990 m, havas akvareon de 10.8 km², maksimuman profundon de 167 m, estas 5.1 km longa kaj 2.7 km larĝa. Ĝi drenas en la rivero Mugu Karnali tra la rivero Nijar. Ĝia akvokvalito estas karakterizita per alta pH, konduktiveco kaj totala malmoleco. Ĝi estis klasita kiel oligotrofa ĉar ĝi estas iomete poluita.
Turčianske Teplice
Turčianske Teplice, hungare Stubnyafürdő [ŝtubnjafurdO], germane Bad Stuben estas urbo en Slovakio, en Regiono Žilina, en Distrikto Turčianske Teplice, kies distriktejo estas.
Situo
Turčianske Teplice situas en valo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Kremnica-Martin. La lasta troviĝas 28 km.
Historio
Oni uzis la varmajn fontojn jam en la 13-a jarcento. La unua mencio skribe okazis en 1390, en la tiama nomo estis Lehota. Okazis sekreta pakto inter Francisko Wesselényi kaj Petro Zrínyi kontraŭ Habsburgoj. La komunumo prosperis pro la varma fonto 28-50 °C. Dum la historio la najbaraj vilaĝoj aliĝis al la urbeto. En 1910 en la komunumo loĝis 288 da loĝantoj (120 hungaroj, 113 slovakoj, 52 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Turóc, al distrikto de Stubnyafürdő, kies distriktejo estis. La komunumo prenis novan nomon en 1946: Turčianske Teplice, teplice signifas slovake varma akvo. En 2001 loĝis en la urbo 7031 da homoj, 98% de la loĝantoj estis slovakoj.
ZNS
La vorto havas plurajn signifojn:
Billancourt (pariza metrostacio)
Billancourt [bijɑ̃kuʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 9, en komunumo Boulogne-Billancourt.
Stacio
La stacio estis malfermita la dum plilongigo de linio 9 de  ĝis.
Ĝi situas sub kruciĝejo formita de Avenuo du Général-Leclerc, Strato de Billancourt kaj Strato de la Ferme.
La nomo de la stacio devenas de la samnoma strato kiu estis antaŭe malnova kvartalo de la paroĥo de Auteuil. Ĝi estas hodiaŭ kvartalo de la urbo.
Alirejoj
La stacio posedas kvar alirejojn ĉe n-roj 29, 52 kaj 88 bis de Avenuo du Général-Leclerc kaj ĉe n-ro 45 de la sama avenuo, en la angulo de Strato Castéja (ĉe n-ro 2).
Lucero
Lucero (n. Lucero Hogaza León la 29-an de aŭgusto 1969), estas meksika aktorino kaj kantistino. Ŝi ekstartis sian karieron en la aĝo de 10 jaroj kiel Lucerito (Lucerito). Ŝi estas edziniĝinta kun kantisto Manuel Mijares, kun kiu ŝi havas du infanojn. Ŝia patrino, aktorino kaj produktorino Lucero León, estas ŝia manaĝero.
Mahinda Rajapaksa
Percy Mahinda Rajapaksa (kutime konata kiel Mahinda Rajapaksa, sinhale: (mahinda rājapakṣa) tamile:  (mahinta rājapakca); ; naskiĝinta la 18-an de novembro 1945, ĝis la 8-a de januaro 2015 estis la prezidanto de Srilanko. Profesie li estas juristo kaj antaŭe li servis kiel ĉefministro de la lando. Posteulo en la ofico de la ŝtata prezidanto laŭ la baloto de la 8-a de januaro 2015 surprize iĝis la ĉefa kandidato de la opozicio, Maithripala Sirisena.
NGC 7548
NGC 7548 (aliaj indikoj — UGC 12455, MCG 4-54-36, ZWG 475.50, IRAS23127+2459, PGC 70826) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Krzysztof Skowroński
Krzysztof Konrad Skowroński (naskiĝis la 2-an de aprilo 1965 en Varsovio) – pola ĵurnalisto, felietonisto, fondinto de Radio Wnet (2009); de 2011 prezidanto de la Asocio de Polaj Ĵurnalistoj.
Vivo
Li finis studojn pri filozofio en Varsovia Universitato. Ĵurnalisman laboron komencis en la 90-aj jaroj en Radio Zet, kie kreis kaj gvidis diversajn publicistajn programojn. Forlasis la radion en 2000.
De 2001 ĝis 2002 kunlaboris Programo III de la Pola Radio, kie ĉiutage matene konversaciis kun politikistoj. De la fino de la 90-aj jaroj ĝis komenco de la sekva dekjaro gvidis televidajn programojn pri publicistiko. De 2003 ĝis 2005 kunlaboris kun Televido Polsat. En la jaroj 2005–2007 denove kunlaboris kun TVP1, okupiĝante en dimanĉa publicista programo Intervjuo kaj Opinioj kune kun invitataj gazetaraj ĵurnalistoj pri komentado de politikaj eventoj de la lasta semajno. Li estis felietonisto de taggazeto "Rzeczpospolita" kaj de semajnrevuo "Przekrój".
De julio 2006 ĝis februaro 2009 direktoro de la Programo III de la Pola Radio, kies tiutempa aŭdebleco kreskis. En majo 2009 fondis retan Radio Wnet iĝante ĝis ĉefredaktoro.
De 2002 membro de la Asocio de Polaj Ĵurnalistoj. Oktobre 2011 elektiĝis prezidanto de la organizaĵo, oktobre 2014 estis denove elektita al la posteno. Septembre kaj oktobre 2012 gvidis du partiajn konferencojn de Juro kaj Justeco.
En 2016, baldaŭ post elekto de Jacek Kurski al prezidanteco de Pola Televido, revenis al laboro en publika televido, ricevante aŭtoran programon 24 Minutoj en TVP Info.
Riku Nakayama
Riku Nakayama (中山 陸, n. ) estas japana futbalisto.
Krzysztof Skowroński
Vivo
Kunaŭtoro de la libro ABC de ĵurnalismo.
Riku Nakayama
Li futbalas ĉe Ventforet Kofu.
Korpiklaani
Korpiklaani estas finna folkmetalgrupo kiu ekestis el la muzikgrupo Shaman. Ilia fako estas la miksado de la tradicia finna popola muziko 'humppa' kun 'metal', kvankam la fokuso ne kuŝas nur sur 'metal' kiel kun la plejmultaj aliaj folkmetalgrupoj. La kantotekstoj traktas mitologiajn temojn, la naturon kaj festojn. Kontrasto al la kantoj de Shaman kiuj estis kantitaj en la nord-samea (la lingvo de la nordaj sameoj), Korpiklaani registras la kantojn alterne en la angla kaj la finna.
Kelkfoje la grupo kunlaboras kun Finntroll, alia finna folkmetalgrupo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo
Lono
En la havaja religio, la dio Lono estas asocia kun fekundeco, agrikulturo, pluvo, muziko kaj paco. En unu el la multaj havajaj historioj pri Lono, li estas por fekundeco kaj muziko dio kiu venas al la Tero sur ĉielarko por edziĝi al Laka. En agrikulturaj kaj plantejaj tradicioj, Lono estis identigitaj kun pluvo kaj manĝoplantoj. Li estis unu el la kvar dioj (kun Kū, Kāne, kaj la ĝemalfrato de Kāne nome Kanaloa) kiuj ekzistis antaŭ la mondokreado. Lono estis ankaŭ la dio de paco. Liahonore, okazas la granda ĉiujara festivalo Makahiki. Dum tiu periodo (proksimume el Oktobro al Februaro), milito kaj nenecesa laboro estis kapu (malpermesita). En la havaja veterterminaro, vintraj Kona ŝtormoj kiuj alportas pluvon al la leaj areoj estas asociaj kun Lono. Lono alportas pluvon kaj havigas fekundecon, kaj tiele estis foje referencita kiel Lono-makua (Lono la Haviganto). Ceremonioj okazas dum monata kaj jara ciklo. Dum 8 monatoj de la jaro, la luakini (templo) estis dediĉita al Ku. Kvar periodoj (kapu pule) ĉiun monaton postulis striktajn ceremoniojn. Malobeantoj povus havi siajn propraĵojn kaptitajn de la pastroj aŭ de la senjoroj, aŭ eĉ esti kondamnitaj al mortopuno pro gravaj rompoj.
Moni Nilsson-Brännström
Moni NILSSON-BRÄNNSTRÖM (naskiĝis la 1955 en Bandhagen, Stokholmo) estas sveda verkistino.
Nacie kaj internacie ŝi aparte konatiĝis pro la serio pri infanaj libroj pri la knabo Tsatsiki, komence de la libra serio 8-jara: la knabo estas svedo, kiu vivas siajn unuajn vivjarojn sole kun la sveda patrino - la patro estas greka juna kaptisto de sepioj, kun kiu la patrino amindumis dum somera ferio kaj kiu multajn jarojn ne scias pri tio ke li havas filon en Svedio ... tial la knabo ekhavis la neoficialan kromnomon Tsatsiki, laŭ la tipe greka ajla kaj jogurta saŭco.
La serio en 1999 filme adaptiĝis al la kineja filmo Tsatsiki, panjo kaj la policisto kaj en 2001 al la daŭriga kineja filmo Tsatsiki – amikoj por ĉiam.
Felsőszentmárton
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Dravo, laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1235. La kampoj longe apartenis al episkopejo. Dum la turkoj la loĝantaro rifuĝis, poste kroatoj refondis la vilaĝon. La serboj okupis la regionon inter 1918–1920.
Komunumoj de Sankta Marteno en Hungara reĝlando
(Pro multeco en Transilvanio vidu ilin aparte: Csíkszentmárton!)
Tsatsiki (libraro)
Tsatsiki estas la centra rolulo de pluraj porinfanaj romanoj de la sveda verkistino Moni Nilsson-Brännström. La knabo Tsatsiki, komence de la libra serio 8-jara, estas svedo, kiu vivas siajn unuajn vivjarojn sole kun la sveda patrino - la patro estas greka juna kaptisto de sepioj, kun kiu la patrino amindumis dum somera ferio kaj kiu multajn jarojn ne scias pri tio ke li havas filon en Svedio ... Pro sia kompare al aliaj svedaj knaboj iom pli malhela, mediteranea haŭto la knabo ekhavis la neoficialan kromnomon Tsatsiki, laŭ la tipe greka ajla kaj jogurta saŭco.
La serio en 1999 filme adaptiĝis al la kineja filmo Tsatsiki, panjo kaj la policisto kaj en 2001 al la daŭriga kineja filmo Tsatsiki – amikoj por ĉiam.
Enhavo
Tsatsiki-Tsatsiki estas la la filo de sveda muzikistino kaj de greka kaptisto de sepioj, kiun li ĝis nun ne ekkonis. La knabo vivas kun sia patrino - ŝi jam havis plurajn profesiojn, sed revas pri tio profesie eksukcesi kiel basgitaristino de la rokmuzika grupo "la ribeluloj". Ili ekkonas junan policiston, Göran, kiu bezonas novan vivejon kaj ekluas ĉambron en la loĝejo de Tsatsiki kaj ties panjo.
En la elementa lernejo Tsatsiki renkontas la samaĝulon Pär Hammar, kun kiu li povas spione observi la instruistinojn kaj povas alianci kontraŭ la knabinoj en la klaso. Tamen Tsatsiki iom post iom enamiĝas al Maria Grynwall, bela, blonda kaj ĉiam bonhumure ridanta samklasanino. Sed en la lernejo ankaŭ ekzistas timigaj situacioj: aparte ĝenas la pliaĝulo Mårten, kiu emas bati aliajn infanojn kaj aparte la aparte malgrandan, timeman kaj balbutantan knabon Wille. Krome Tsatsiki devas malebligi, ke unu el la rokmuzikaj kolegoj enamiĝu al panjo, ĉar lia plano ja antaŭvidas ke Göran iĝu la nova socia patro. En forpelo de rokmuzika kolego Tsatsiki eĉ devas peti la helpon de la malamata batanto Mårten.
En sia unua lerneja jaro Tsatsiki travivas multajn aventurojn kaj la amiko Pär Hammar estas la taŭga kunulo por tiuj travivaĵoj. Ankaŭ la plenkreskuloj plejparte estas komprenemaj kaj helpas al li en kazo de bezono. Sed lia mondo ne estas senproblema: Ofte lia panjo estas troŝarĝata en la konkuraj roloj de sole edukanta panjo, diverspostena laboristino kaj ĝis nun sensukcesa muzikistino, kaj sentas deprimiĝon. Göran rajtas iom transpreni patran rolon rilate al Tsatsiki, sed panjo dumlonge ne enamiĝas al la policisto kaj Tsatsiki timas ke Göran tial frustrite forlasos la loĝejon. Tsatsiki mem estas forte batata fare de Mårten kaj devas ekkoni, ke la pli aĝa knabo havas problemojn multe pli severajn al tiuj kiujn havas li mem.
La serio de porinfanaj romanoj en 1999 filme adaptiĝis al la kineja filmo Tsatsiki, panjo kaj la policisto kaj en 2001 al la daŭriga kineja filmo Tsatsiki – amikoj por ĉiam.
La filmoj samkiel la serio de romanoj en siaj multaj etaj historioj transportas pledon pri toleremo, amo kaj respekto, kaj bone priskribas la sopiron de la eta knabo pri nekonata patro, kaj pli poste la ekkonatiĝon de kulture malsamaj patro kaj filo.
Traktato de Bukareŝto
Ekzistas sekvaj Traktatoj de Bukareŝto:
Batalo ĉe la Somme
La batalo ĉe la Somme (1-an de julio 1916 - 18-an de novembro 1916) estis unu el la plej sangaj bataloj dum la unua mondmilito, kiun iniciatis la aliancanoj. En tiu batalo aperis unuafoje la tankoj, sed la batalo estis sensukcesa el aliancana vidpunkto.
Santa Cruz de los Cáñamos
Santa Cruz de los Cáñamos [santakrUz de los kAnjamos] (Sankta Kruco de la Kanabo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. Kuriozaĵo estas ke en la blazono de tiu vilaĝeto aperas folio de kanabo, kio nur lastajn jardekojn iĝis tutmonda alternativa simbolo; kompreneble ĉi tie devenas el epoko kiam kanabo estis tradicia utila kutivo por tekstila industrio, ekzemple por ŝnuroj.
Batalo ĉe la Somme
La britoj kaj la francoj ekis la atakon en 35km-on larĝa strio, norde de la rivero Somme. La germanoj atendis la atakon en bone elkonstruita defenda sistemo.
Santa Cruz de los Cáñamos
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Toperos. La censita populacio en 2010 estis de 593 loĝantoj kaj la denseco estas de 33,47 loĝ/km².
Batalo ĉe la Somme
La sturmon de la britaj soldatoj enkondukis unusemajna artileria pafado, kiu estis senefika. En la unua tago de la atakoj, la britoj perdis 20.000 soldatojn, en septembro aperis la brita tanko sur la batalkampo, sed tio ne influis la batalon. En oktobro la daŭra pluvado igis kot-maro la batalkampon kaj la aliancanoj povis antaŭeniĝi nur 8 km.
Dum la bataloj perdis la germanoj 650.000, la francoj 195.000 kaj la britoj 420.000 soldatojn (mortis, vundiĝis, kaptiĝis).
Santa Cruz de los Cáñamos
Situo
Limas norde, oriente kaj okcidente kun Montiel (al kies teritorio ĝi apartenis antikve), kaj sude kun Terrinches.
Batalo ĉe la Somme
La batalo ĉe la Somme iĝis sinonimo de vana kaj ĝenerala buĉado. La aliancanoj atingis nur, ke la germana premo sur Verdun malpliiĝis.
Santa Cruz de los Cáñamos
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La deveno datas de 1212 kiam, post la batalo de las Navas de Tolosa, komencis la reloĝigon de la teritorio de la kastelo de Sankta Kruco. En 1225 don Pedro Fernández de Castro donis ĝin al la Ordeno de Santiago, kies kruco aperas en la supra parto de la blazono inter la folioj de kanaboj.
Horbok
Horbok (ukraine kaj ruse Горбок, Sarkaď, Kissarkad [kiŝarkad]) estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Dorobratovo.
Situo
Horbok situas inter montoj kaj lago laŭ traira flankovojo.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Kissarkad apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Horbok. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Departemento Choluteca
Departemento Choluteca estas unu el la 18 departementoj, per kiuj la Centramerika nacio of Honduro estas dividita. Ĝi estas la plej suda departemento de Honduro, limiĝante al la Golfo de Fonseca okcidenten kaj la respubliko de Nikaragvo suden kaj orienten.
La departemento kovras areon de entute, kaj en 2005 havis taksitan popolnombron de 420,350.
Choluteca formiĝis en 1825 kiel unu el la originaj departementoj de post-kolonia Honduro. Ĝia hodiaŭa formo estis atingita, kiam departemento Valle formiĝis el la plej okcidenta parto de Choluteco en 1893.
Leteroj de Jesuo
Leteroj de Jesuo, aŭ Paperoj de Jesuo, “estus la plej eksploda dokumento de la tuta historio de kristanismo kiu renversus la tutan kredon de la kristanaj eklezioj”. Kaj ĝi estus vidita kaj deĉifrigita de Michael Baigent, kiu scias kie nun ĝi estas sekrete konservita por malpermesi al Vatikano ĝin kapti kaj detrui.
Temus pri du leteroj, aramelingve verkitaj, de Jesuo en la jaro 34 p. K. kaj liveritaj al la Sinedrio por sin senkulpigi kaj obteni pardonon kaj pluvivon. Laŭ Baigent (el aliaj libroj), Jesuo en la jaro 45 troviĝis viva kaj aktivanta en Francio...
Historio de la dokumento
Laŭ Baigent (The Jesus Papers: Exposing the Greatest Cover-Up in History, 2006), ĝi estis malkovrita de judo kiu en la jaro 1961 aĉetis hejmon en la araba zono de Jerusalemo tiam sub la suvereneco de Jordanio: kaj en tiun rulaĵon, okaze de okaza refaro de enhejma pavimo, trafis. Intuiciinte pri la graveco, katastrofa por Vatikano de la enhavo Papo Johano la 23-a, al kiu ĝi estus montrita, konsilis ĝin detrui, sed nova israela propietulo, rifuzis. Tamen tiu ĉi sin deklaris preta atendi 25 jarojn antaŭ ol ĝin publikigi. Eĉ hodiaŭ li hezitas (en la epoko de la eldono de la libro), ĉar timas provoki kroman krizon inter Vatikano kaj Israelo, ekscitegante novan ondon de antisemitismo. Nur al unu estis permesite vidi la fatalajn liniojn de la plej renversiga “rulaĵo de la historio”: al Michael Baigent. Estas tio subtenita de novzelanda aŭtoro en The Jesus Papers.
Por ŝajnigi kredebla la esceptan novaĵon la aŭtoro citas serion da famaj fakuloj, inter kiuj israelaj arkeologoj Ygael Yadin kaj Naham Avigad, kiuj devus konfirmi la aŭtentecon kaj historian solidecon de la dokumentoj; sed bedaŭrinde ambaŭ jam mortis delonge kaj ne povas konfirmi kaj eĉ ne lasis spurojn de tia konfirmo.
Wolfgang Heider
Privataĵoj
Heider edzinigis en 1583 Margaretha Crusi, la filinon de la ĉefnotaro Albert Crusii de Jena. Kun ŝi Heider havis ses filojn kaj kvar filinojn. La dua geedzeco estis ekde 1600 kun Barbara, la filino de la urba konsilanto Quirin Sachse. Kun ŝi Heider havis tri filinojn. En 1605 iĝis lia tria edzino alia Barbara, la filino de la paroĥestro Johannes Breuning kaj duonfilino de la profesoro pri matematiko Georg Limnäus.
Leteroj de Jesuo
Nekongruecoj en la elfositaĵo
Temas pri pariruso grandaj “45x23” cm.
La unua malkongruaĵo: la rulaĵo estus malkovrita en urbo en kiu neniu kaj neniam kaj neniel malkovris ion papirusan aŭ teksan de praepoko pro la fakto ke en Jerusalemo tro altas la humidokvanto de la aero. La dua estas la datado: la papirusa restaĵo reiras certege je la jaro 34, laŭ la libra aŭtoro. Kiu ajn komprenas ion pri arkeologio, tiu ankaŭ scias ke tiutipa data precizeco ne eblas. Tio videblas en la datado de la qumranaj rulaĵoj: per la helpo de paleografio kaj de la metodo karbono-14 eblas datigi manuskriptojn kun alproksimiĝo de ĉirkaŭ duonjarcento. Pliprecizi ne eblas. Kiel faris la fonto de Baigent certigi la daton de 34? Ankaŭ se iu enmetus papirusojn en argilan vazon kun tiutempaj moneroj, tiuj ĉi lastaj sciigus la antaŭan daton de forĝado ne tiu de la porenfosa envazado. Tamen, kiam Baigent onin certigas ke temis ĝuste pri la paperoj de Jesuo, nome de la leteroj kiujn Jesuo sendis al Sinedrio, ĉu li vere kredis tion aŭ ĉu li sin lasis trompi de la vendisto-malkovrinto-falsisto?
Enhavo de la paperoj de Jesuo
Ke Jesuo estus Difilo, Jesuo tion neniam dirus aŭ pensus. Ĉiu estus animita per dia spirito, ankaŭ li, sed nenio pli! Estas nur afero de lingvaĵo kaj de vola kaj intima adhero al Dio.
La leteroj estas subskribitaj per “bani meschita” (mesio de la filoj de Israelo): mesio ja jes, sed ne Difilo.
Evidente Jesuo havus gravan motivon por sin defendi pri tiu akuzo. Ĉu ne estis ĝuste la Sinedrio kiu lin akuzis pri tio? Oni vidu la Mateon (26, 63 “Mi ĵurligas vin per Dio la vivanta, ke vi diru al ni, ĉu vi estas la Kristo, la Filo de Dio”, kaj Lukon (22,70-71): “Kaj ili ĉiuj demandis: Ĉu vi do estas la Filo de Dio? Kaj li respondis: Vi diras, ke mi estas.  Kaj ili diris: Pro kio ni bezonas pluan atestadon? ĉar ni mem aŭdis el lia propra buŝo”.
Antaŭ tiu akuzo, tamen, Jesuo ne neis, sed konfirmis.
Baigent akuzas la katolikan eklezion pri plidaŭro de la trompo pri la dieco de Jesuo kaj per tiu trompeco kaj malkovro de la paperoj de Jesuo li kombinas verkon kiu disvastiĝas en la tuta mondo kaj faras liajn famon kaj furorlibron; kaj senvole preparis la plej altan furorecon de “The Da Vinci Code” de Dan Brown, kun kiu tamen kverelis en tribunalo.
Dezső Farnos
FARNOS Dezső (farnoŝ) estis hungara instruisto, literaturhistoriisto naskita en Koloĵvaro la 5-an de aŭgusto 1860 kaj mortinta en 1922.
Kariero
Dezső Farnos havigis diplomon en la Universitato de Koloĵvaro kaj poste li faris longan vojaĝon eksterlande. De 1884 li estis instruisto de la reformita gimnazio de Nagyenyed, de 1890 li instruis en la Székely Mikó Kollégium de Sepsiszentgyörgy.
Fotelo
Fotelo (el la franca fauteuil) aŭ 'brakseĝo' (kelkfoje 'apogseĝo'), estas tipo de meblo, nome remburita, facile movebla seĝo, plejofte kun brakapogiloj kaj kelkfoje kun nefiksita enmetebla kuseno.
Historio
Tiuj seĝoj fariĝis laŭmodaj dum la 17-a kaj 18-a jarcento. Prototipoj de modernaj foteloj aperis en antikva Egiptio kaj Mezopotamio. Dum arkeologiaj elfosadoj sur La teritorio De Mezopotamio, normo de milito kaj paco estis malkovrita, sur kiu la sceno de La Festo De La Sumeroj estis aranĝita en mozaiko.
Eksteraj ligiloj
Evoluo de la seĝo
26075 Levitsvet
26075 Levitsvet estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Korno (anatomio)
Korno estas unu- aŭ plurbranĉa, keratina aŭ osta elstaraĵo sur la frunto aŭ alia kapoparto de hufuloj, kiu ornamas ĉefe la masklajn bestojn kaj servas ankaŭ por defendado. Pri osta elteraĵo de cervedoj taŭgas pli bone nomigi ĝin ramuro.
Korneca korno (kavkorno, rinocera korno) havas ektoderman, osta korno (kornaro, haŭtostoj) mezoderman originon.
La ostan elkreskon (korneton) de la ĝirafo kovras hara haŭto.
Kerata substanco de epidermo, plej supra haŭttavolo de vertebruloj. La korniĝo signifas fizikan kaj kemian transformiĝon de la ĉeloj. En la ĉeloj akumuliĝas kornaĵoj, kaj la ĉelo ĉesas funkcii. La kornotavolo estas diversdika, kiun la bestoj periode aŭ daŭre ŝanĝas (mudo).
Specialaj kornoestaĵoj de bestoj:
Uzoj
Korno estas kruda materialo, kiu venas de kornaroj, ungoj aŭ hufoj, kromproduktoj de brutaro. Korno estas uzata laŭ diversaj celoj: buŝopecoj de muzikinstrumentoj, bekoj de zahatoj (felsakoj de eŭskaj paŝtistoj), malnovaj fingringoj, pomeloj de ombreloj, framoj de okulvitroj, kombiloj, teniloj de tranĉiloj, butonoj, pipotuboj, branĉoj de komponigitaj pafarkojn, dentoj de sagoj, ingoj de vakstabuloj (skribtabuletoj de antikva tempo) ... kaj ankaŭ kiel meblaj inkrustaĵoj aŭ juveloj.
Vidu ankaŭ
Kornaro, kiu ornamas la kapojn de cervedoj.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri kornoj en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Otov
Otov (Wottawa) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Ĝi situas ok kilometroj nordokcidente de Domažlice kaj kvar kilometroj sudoriente de Poběžovice. Vivas ĉi tie.
Kantono Emanuel (Georgio)
Kantono Emanuel (angle Emanuel County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 21 837 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 22 108. La kantona ĉefurbo estas Swainsboro, Georgio.
Takayuki Seto
Takayuki Seto (瀬戸 貴幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Drochtersen
Drochtersen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
NGC 7549
NGC 7549 (aliaj indikoj — UGC 12457, IRAS23127+1846, MCG 3-59-14, ARP 99, ZWG 454.13, HCG 93B, KUG 2312+187, PGC 70832) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pont
Pont en la franca lingvo signifas ponto kaj estas ofta lokonomo en franclingvaj regionoj.
Diservo
Diservo kutime estas komuna kunveno/festo por adori Dion. Ĝi ofte okazas en speciale por tiu uzo destinita ejo (kirko, moskeo, sinagogo, pagodo, templo, ...). En varmaj landoj aŭ por multaj partoprenantoj la diservo okazas subĉiele.
Neruda-strato
Neruda-strato (Nerudova ulice) estis foje la ĉefa strato al la Kastelo Hradčany kaj parto de la kronad-ceremonia vojo de la bohemaj reĝoj. Preskaŭ ĉiuj konstruaĵoj devenas el la epoko de alta baroko. La strato ricevis la nomon omage al ĉeĥa poeto kaj verkisto Jan Neruda, kiu vivis en tiea domo 'Ĉe la du sunoj' (U dvou slunců) ekde la jaro 1845. Menciindaj estas la jenaj domoj (irante de la Malgrandkvartala placo): la domo kun baroka ornamaĵo (1729); la domo kun domemblemo 'Ĉe la tri violonoj' (U tří houslí) el la 18-a jarcento, ilustranta, ke tie ĉi loĝis tri sinsekvaj familioj de violonkonstruistoj; la domo kun domemblemo de 'ora kaliko', rememoriganta la oraĵiston B. Schumann, kiu tie loĝis (1860). La domo portas restaĵojn de sgrafitoj sur la fasado el la jaro 1558. Vid-al-vide staras la iama 'Morzin-palaco', valora baroka konstruaĵo el la jaroj 1713-14, verko de J. Santini, ornamita sur la fasado per skulptaĵoj de F. M. Brokoff. La iama 'Thun-Hohenstein-palaco' estas origine renesancstila. Fine de la 17-a jarcento barokigita de D. Orsi, kaj en la jaroj 1710-1720 parte novkonstruita de J. Santini. La belaj skulptaĵoj devenas de M. Braun. Flanke de la palaco estas ŝtupoj kondukantaj al la Nova kastela ŝtuparo (konstruita en 1793). Apud la palaco staras 'la preĝejo de Sta Maria ĉe la Gaetanoj' (kostel Panny Marie u Kajetánů) el la jaroj 1691-1717, simpla barokstila konstruaĵo. Plue estas notindaj: 'la domo Ĉe la ora hufofero' (U zlaté podkovy), kie oni en la jaro 1749 malfermis la unuan malgrand-urban apotekon; 'la domo Ĉe la du sunoj' (U dvou slunců), kun barokaj frontonoj el la dua duono de la 17-a jarcento. Kontraŭflanke en niĉo staras bronza skulptaĵo "Eva" de fama moderna ĉeĥa skulptisto Jan Štursa. La strato finiĝas per domo kun baroka fasado el la unua duono de la 18-a jarcento.
Sakamoto Kju
SAKAMOTO Kju (坂本 九 [Sakamoto Kjū], la 10-an de decembro 1941 — la 12-an de aŭgusto 1985), naskiĝinta kiel OŜIMA Higaŝi (大島九 [Ōŝima Hisaŝi]), estis japana kantisto kaj aktoro.
Li mortis en katastrofo de flugo "Japanaj Aerlinioj 123" sur monto Osutaka en Japanio.
Lia kanto "Ŭe-ŭo mujte aruko" komponita de Ej Rokusuke kaj Nakamura Haĉidaj, estas ĝis hodiaŭ ununura japana komponaĵo, kiu aperis sur pinto de furorlisto de kantoj ("Billboard Hot 100") en Usono.
Jerry Bock
Jerrold Lewis Bock, kutime nomata Jerry Bock (naskiĝis la 23-an de novembro 1928 en New Haven, Konektikuto, Usono, mortis la 3-an de novembro de 2010 en Novjorko) estas filmomuzika komponisto.
Li aparte konatiĝis pro la muziko de la muzikalo Violonisto sur la tegmento, bazita je la origine jidlingva libro Tevje la laktovendisto (טבֿיה דער מילכיקער) el 1894 de la rus-juda verkisto Ŝolom Alejĥem, kiu ekde 1964 tre sukcese prezentiĝis en teatro de la fama teatreja bulvardo Broadway de Novjorko (la kroman muzikon en la filma adapto de 1971 aldonis John Williams). Jerry Bock ricevis la premion Tony por la plej bona muzikalo kaj la premion Pulitzer por la plej bona dramo kune kun Sheldon Harnick pro ilia muzikalo Fiorello! de 1959, kaj la premion Tony por plej bona komponisto kaj kantotekstisto pro la muzikalo Violonisto sur la tegmento de 1964.
Kantono Evans (Georgio)
Kantono Evans (angle Evans County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 10 495 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 11 443. La kantona ĉefurbo estas Claxton, Georgio.
Bestoĝardeno de La Palmyre
La bestoĝardeno de La Palmyre estas la plej vizitata privata bestoĝardeno en Francio. Ĝi estas en la departemento Charente-Maritime (sudokcidento de Francio), en la banurbo La Palmyre (parto de la komunumo Les Mathes). Ĝi estis kreita en 1966 de Claude Caillé.
Situanta de Royan, ĝi ebligas al vizitantoj (pli ol 700,000 ĉiujare) admiri proksimume 1,600 bestojn de 130 specioj en 18-hektara teritorio. Tie okazas spektakloj kun papagoj kaj kaliforniaj marleonoj.
Konservado de specioj
La bestoĝardeno de La Palmyre ludas rolon en konservado de minacataj specioj. Ĝi apartenas al pluraj internaciaj asocioj (ekzemple la Eŭropa asocio de bestoĝardenoj kaj akvariejoj) kaj bredas interalie sabrokornajn oriksojn, aziajn elefantojn kaj orangutanojn.
Vieska nad Žitavou
Vieska nad Žitavou, hungare Barskisfalud [barŝkiŝfalud] aŭ Kisbisztricsény [kiŝbistriĉEnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1386 laŭ tiama hungara ortografio "Kysfalud". En 1601 oni komputis tie 22 domojn. En 1636 la turkoj prirabis la setlejon. En 1828 loĝis tie 369 vilaĝanoj en 56 domoj. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Vieszka, poste ĝi reprenis la originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Barskisfalud 277 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vieska nad Žitavou 466 homoj, (463 slovakoj).
Ora kur-skarabo
La ora kur-skarabo (Carabus auratus) estas specio de genro karabo el la familio de karabedoj.
La ora kur-skarabo estas svelta insekto, kun tipa staturo de la kurskaraboj kaj kun longo de 1,7 ĝis 2 centimetroj. La kovraj fluigiloj, same la kapo kaj brusto estas brile orverdaj, dum la kruroj, la sensiloj kaj la buŝaparatoj estas oranĝe-ruĝaj. La kovra flugilo havas po tri larĝajn foldojn. La oraj kur-skaraboj estas larĝe disvastiĝintaj en okcidenta kaj meza Eŭropo. Ili aperas sur kampoj kaj en arbustaroj, kie ili ĉefe kuradas sur la grundo. Ili nur malofte grimpas la arbojn. Oni povas trovi ilin eĉ en montaroj.
Oraj kur-skaraboj aktivas dumtage, ne kapablas flugi, sed bone kuras surgrunde, kie ili predas insektojn, helikojn kaj vermojn, kiujn ili kaptas per la makzelaj ungegoj, alŝutas al ili intestan sekrecion kaj tiamaniere digestas ilin jam antaŭ la buŝo. Se okazo estas, ili manĝas ankaŭ fungojn aŭ kadavraĵojn. La oraj kur-skaraboj estas tre utilaj bestoj, ĉar ili volonte manĝas terpomajn skarabojn kaj ties larvojn. La larvoj de la oraj kur-skaraboj ĉasas komence nur en la krepusko. Ili trifoje ŝanĝas sian korpoeksteron kaj pupiĝas en la grundo. Aŭtune elpupiĝas la plenkreskaj skaraboj. Ilia vivdaŭro estas 2 jaroj, ili travintras sub ŝtonoj aŭ muskoj. En Germanio ĝi estas protektata besto.
Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda
La Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda (Real Basílica de San Francisco el Grande estas katolika templo kiu troviĝas en Madrido, en la zono konata kiel Kvartalo La Latina, ene de la historia urboparto de tiu ĉi hispana urbo. Ĝi regas la okcidentan vizaĝon de la Placo Sankta Francisko. Ĝi estas parto de la franciskana monaĥejo Jesuo kaj Maria, fondata komence de la 13-a jarcento, sur la malaperinta ermitejo dediĉita al Sankta Maria.
La baziliko estis konstruita laŭ novklasika stilo en la dua duono de la 18-a jc. ekde dizajno de Francisco Cabezas, kaj efektivigante ĝin Antonio Pló kaj finita de Francesco Sabatini. La konstruaĵo elstaras pro la kupolo, konsiderata kiel la tria cirkla etaĝo kun pli da diametro de la kristana mondo; pro ĝia majesta interna dekoraciado, laŭ eklektika stilo fine de la 19-a jarcento; kaj ĝia pinakoteko, kiuj havas grandan kolekton de hispana pentrarto de la 17-a ĝis la 19-a jarcentoj, kun pentraĵoj de Zurbarán kaj Goya.
La titolo korespondas al la Pia Agado en la Sanktaj Lokoj de Jerusalemo, memstara organismo dependanta de la Ministerio de Eksteraj Aferoj kaj de Kunlaborado. La 19-a de oktobro 1980 estis deklarata Nacia Monumento, laŭ Reĝa Dekreto.
Sundevala ardeo
La Sundevala ardeo (Butorides sundevalli), konata ankaŭ kiel Galapaga ardeo aŭ Plumbogriza ardeo, estas specio de ardeo endemia de Galapagoj.
Plenkreskulo estas ardezgriza, kio helpas ĝin kamufli en la malmola medio el lafo, pro kio ĝi estas nomata ankaŭ Lafardeo. La dorsaj plumoj tipe havas arĝentecan nuancon kaj ĝi havas mallongan kreston sur sia kapo. Dum la reprodukta sezono, tiu ardeo havas nigran bekon kaj brilajn oranĝajn krurojn, sed tiuj nuanciĝas al griza post la reprodukta sezono. La irisoj esras rimarkinde flavaj kontraste en tiom malhela plumaro. La Lafardeoj estas tipe vidataj ĝibece kaj havas akran alarmalvokon. Tiuj tre teritoriemaj birdoj troviĝas en intertajdaj zonoj kaj mangrovejoj en ĉiuj el la Galapagoj.
Tiu adeo estas konsiderata subspecio (aŭ eĉ ĝuste kolormorfo) de la Striardeo B. striata fare de kelkaj fakuloj (inklude la AOU kaj BirdLife International), kaj estis iam kunigita kun tiu specio kaj kun la Verda ardeo B. virescens kiel Verdadorsa ardeo B. striatus.
Lunmonato
En lunkalendaroj, lunmonato estas la tempo inter du sinsekvaj sizigioj (novlunoj aŭ plenlunoj). La uzado de lunmonato varias laŭ la kulturo kiu uzis tiun metodon, kies ĉefa diferenco estas kiam ekas la "nova" monato.
Tiu artikolo temas pri la difinoj de la koncepto 'monato' kiu estas grava en astronomio. Por aliaj difinoj, kiel priskribo de monato en la kalendaroj de diferencaj kulturoj tra la tuta mondo, vidu artikolon: monato.
Giorgio Merula
Georgo Merulo (1430-1494) (n. en Alesandrio, Piemonto, 🇮🇹, 1430 - m. en Milano, 🇮🇹, en la 19-a de marto 1494) estis itala humanisto, filologo kaj historiisto.
Maria Ana de Aŭstrio
Maria Ana Josefa (n. en Linz, la 7-a de septembro 1683 - m. en Lisbono la 14-a de aŭgusto 1754) estis arkidukino de Aŭstrio, edzino kaj reĝino pro edziĝo kun Johano la 5-a (Portugalio), filino de Leopoldo la 1-a de Aŭstrio, imperiestro de la Sankta Romia Imperio kaj de Leonora Magdalena de Palatinato-Neuburg. Maria Ana estis fratino de la imperiestroj Jozefo la 1-a kaj de Karolo la 6-a.
La 27-a de oktobro 1708 ŝi estis altrange akceptita en Lisbono, per tri publikaj festoj. Maria Ana estis fervora kredantino, bela kaj klera, ŝi estis regentino de la Regno en 1716 kaj 1750. Ŝi alvokis la regadon al Markizo de Pombal ĉar ŝi estis tre intima amikino de lia edzino, ankaŭ aŭstrino. Maria Ana estis patrino de sep gefiloj, tri el ili atingis la tronon: Jozefo la 1-a reĝo de Portugalio, Bárbara de Braganza reĝino de Hispanio pro edziniĝo kun Fernando la 6-a, kaj Petro la 3-a reĝo de Portugalio.
En 1742, Johano la 5-a suferis baton, pro kio li restis parte paralizita, Maria Ana devis okupiĝi pri la regado. Kiam Johano la 5-a forpasis la 31-a de julio 1750, ŝi decidis entronigi sian junan filon Jozefo la 1-a.
Post ŝia morto, la korpo estis entombigita en Lisbono, sed ŝia koro estis portita al Vieno Aŭstrio kaj tie estas en la Viena Imperia Kripto.
Negidala lingvo
Negidala lingvo estas lingvo de negidaloj. Ĝi apartenas al tungusa branĉo de tungus-manĉura lingvaro kaj tre proksimas al la evenka. Ĝiaj parolantoj troveblas en Ĥabarovska regiono de Rusio laŭ riveroj Amur kaj Amgun.
Laŭ censo de 2002, tuta nombro de negidaloj estas 567 homoj. El ili nur 147 parolas negidalan lingvon. Nun ĝi ne havas skribsistemon kaj estas uzata nur en rutina vivo kaj en folkloro. Ĉiuj negidaloj flue parolas la rusan.
Kiel ĉiuj tungus-manĉuraj lingvoj, la negidala estas aglutina kaj montras vokalan harmonion. La lingvo havas na du fonetike diferencaj dialektoj - supre-anguna kaj sobe-anguna.
Nuntempe ekzistas provoj konservi la negidalan lingvon. Estas kreata la alfabeto por konservi negidalajn tekstojn.
Charles Pinot Duclos
Charles PINOT DUCLOS (naskiĝinta la en Dinan, mortinta la  en Parizo) estis franca verkisto kaj historiisto.
Vivo
Li komencis sian karieron ĉe advokato sed okupiĝis poste pri literaturo kaj famigis sin per siaj Considerations sur les mœurs (1751), la bone akceptita romano Confessions du comte de * * * (1742), la Histoire de Louis XI (1745) kaj la Mémoires sur les mœurs du XVIIIe siècle (1749). Ekde 1739 li estis membro de la Akademio de la enskribaĵoj, kaj iĝis ano de la Franca Akademio en 1747. Ties daŭra sekretario li iĝis en 1755. En 1766 li perdis la bonvolon de superuloj kaj faris vojaĝon en Italujon, kies frukto literatura estis Considérations sur l'Italie (1791). Lia ĉefverko estis la spritaj kaj informaj Mémoires secrets sur le règne de Louis XIV, la Régence et le règne de Louis XV (1791)
Fontoj
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 5. Leipzig 1906, p. 248, kio legeblas tie ĉi.
Breznička (distrikto Stropkov)
Breznička (hungare Kisberezsnye [kiŝbereĵnje], rutene Бережничка [bereĵniĉka]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Breznička situas en valo de rojo. Stropkov troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408. En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1715 oni komputis tie 10, post 5 jaroj 7 familiojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisberezsnye 149 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1926 inundo okazis. En 2001 vivis en Breznička 134 homoj, (129 slovakoj, 5 rutenoj).
(115340) 2003 SL226
(115340) 2003 SL226 estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la 26-an de septembro 2003 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
105675 Kamiukena
105675 Kamiukena estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma, Japanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gubernia duagrada lernejo Kamiukena Koto-gakko en Gubernio Ehime. De ties fondo en 1941, ĉirkaū 9100 lernantoj diplomiĝis en tiu duagrada lernejo. La lernejo estas bone konata pro sia eduko pri arbara mastrumado kaj vivmedia scienco.
Kantono Fannin (Georgio)
Kantono Fannin (angle Fannin County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 21-a de januaro, 1854. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 19 798 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 21 887. La kantona ĉefurbo estas Blude Ridge, Georgio.
Nelly Sachs
Persekutate de la nazioj, Nelly Sachs en 1940 fuĝis el Germanio al Svedio, helpe de la Nobel-premiita sveda verkistino Selma Lagerlöf. Ŝia verkaro ekde tiam ĉefe priskribis la sorton de la judoj sub la nazia teroro. En 1966 ŝi gajnis la Premion Nobel pri Literaturo, kune kun la israela verkisto Ŝ. J. Agnon. Je la 12-a de majo 1970 ŝi mortis en Stokholmo.
Traktato de Bukareŝto (1918)
La traktato de Bukareŝto (7-an de majo 1918) estis paco trudita je Rumanio fare de la Centraj Potencoj. Tio sekvis la armisticon de 9-a de decembro 1917 kaj la antaŭtraktatojn de Buftea (3-an de marto 1918). La nuligo de la traktato estis unu kondiĉo por la armistico inter la centraj potencoj kaj aliancanoj, la 11-an de novembro 1918.
Laŭ la traktato
Saint-Laurent-Médoc
Saint-Laurent-Médoc - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Laurenç de Medòc - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Daiki Morimoto
Daiki Morimoto (森本 大貴, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 7550
NGC 7550 (aliaj indikoj — UGC 12456, MCG 3-59-15, ZWG 454.12, ARP 99, HCG 93A, PGC 70830) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antal Fasching
FASCHING Antal (faŝing) estis hungara inĝeniero naskita en Temeŝvaro la 6-an de junio 1879 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de oktobro 1931.
Kariero
Antal Fasching diplomitiĝis en 1902, havigis teknikdoktoriĝon 1906. De 1902 ĝis 1905 li estis profesorasistanto en la katedro pri geodezio en la teknikuniversitato, poste adjunkto. Pro la trivoluma referenclibro pri geodezio li ricevis Hollán-premion. De 1912 li estis teknikuniversitata privatprofesoro. En 1920 oni pensiigis lin. Li elmigris kaj prelegis en la teknikuniveristato de Zagrebo. Reveninte li laboris kiel kunlaboranto ĝis sia morto de la Honvéd Térképészeti Intézet (Instituto Kartografia Honved).
Pentesileo
Pentesileo (greka: Πενθεσίλεια, Penthesíleia) estis Amazona reĝino el la helena mitologio. Ŝi estis la filino de Areso kaj Otrera, kaj la fratino de Hipolite, Antiopa kaj Melanipo. Ŝi batalis dum la troja milito kaj estis mortigita de Aĥilo.