cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asocieca alĝebro
Ĝeneraligoj
Oni povas konsideri asociecajn alĝebrojn super komuta ringo R: ĉi tiuj estas moduloj super R kaj ankaŭ R-dulineara bildigo, kiu produktas asociecan multiplikon. En tiu kazo, unuohava R-alĝebro A povas ekvivalente esti difinita kiel ringo A kun ringa homomorfio R→A.
La n×n matricoj kun entjeraj elementoj formas asociecan alĝebron super la entjeroj. La polinomoj kun koeficientoj en la ringo Z/nZ (vidu modula aritmetiko) formas asociecan alĝebron super Z/nZ.
Koalĝebro
Asocieca unuohava alĝebro super K estas bazita sur strukturkonservanta transformo A×A→A havanta 2 enigojn (multiplikanton kaj multiplikaton) kaj unu eligon (produton), kaj ankaŭ strukturkonservanta transformo K→A identiganta la skalarajn oblojn de la multiplika unuo. Tiuj du strukturkonservantaj transformoj povas esti dualigitaj uzante kategorian duvariantecon per dorsflankigo de ĉiuj sagoj en la komutaj figuroj kiuj priskribas la algebrajn aksiomojn; ĉi tiu difinas la strukturon de koalĝebro.
Estas ankaŭ abstrakta nocio de F-koalĝebro.
Prezentoj
Grupa prezento de alĝebro estas lineara surĵeto de A al la ĝenerala lineara alĝebro de iu vektora spaco (aŭ modulo) V, kiu konfitas la multiplika operacio: tio estas,. Notu, tamen, ke estas nenature difini tensoran produton de prezentoj de asociecaj alĝebroj, sen iel altrudi aldonajn kondiĉojn. Ĉi tie, per tensora produto de prezentoj, la kutima signifo estas intencita: la rezulto devus esti lineara prezento sur la produta vektora spaco. Altrudi tian aldonan strukturon tipe kondukas al la ideo de Hopf-alĝebro aŭ Lie-alĝebro, kiel demonstraciiĝas sube.
Motivado por Hopf-alĝebro
Konsideru, ekzemple, du prezentojn kaj. Oni povus provi formi tensoran produtan prezenton laŭ kiel ĝi agas sur la produta vektora spaco, tiel ke
Tamen, tia bildigo ne povas esti lineara, ĉar oni devus havi
por k \in K. Oni povas savi ĉi tiun provon kaj restaŭri linearecon per altrudo de aldona strukturo, per difino de bildigo, kaj difini la tensoran produtan prezenton kiel
Ĉi tie, Δ estas komultipliko. La rezultanta strukturo estas nomita dualĝebro. Por esti konsekvenca kun la difinoj de la asocieca alĝebro, la koalĝebro devas esti koasocieca, kaj, se la alĝebro estas unuohava, la koalĝebro ankaŭ devas esti unuohava. Notu, ke la difino de dualĝebroj ne rilatas multiplikon kun kunmultiplikon; kelkfoje, ili rilatiĝas per antipodo, tial formante Hopf-alĝebron.
Motivado por Lie-alĝebro
Oni povas provi esti pli lerta dum difinanta tensora produto. Konsideru, ekzemple,
Berre (stacidomo)
Berre estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linio Paris-Lyon -, situanta en Berre-l'Étang, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Asocieca alĝebro
Motivado por Lie-alĝebro
tiel ke la ago sur la tensora produta spaco estas donita per
Ĉi tiu bildigo estas klare lineara en x, kaj tiel ĝi ne havas la problemon de la pli frua difino. Tamen, ĝi povas ne konformi al la multiplika aksiomo. Laŭ la difino de \rho, Sed La du esprimoj povas esti malsamaj. Tamen, la du devas esti egala se la produto xy estas malsimetria (se la produto estas la lie-krampo, tio estas, ), tial farante Lie-alĝebron el asocieca alĝebro.
Berre (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Suspensio
Suspensio  (de la latina vorto suspendere „pendigi, lasi en ŝveba stato“) laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas heterogena miksaĵo el likvaĵo kaj malgrandaj eroj de solida substanco, kiuj per kirliloj kaj ofte helpe de pliaj helpaj kemiaĵoj estas tenataj en ŝveba stato ene de la likvaĵo. Kiam ne movata, la du partoj de suspensiaĵo iom post iom tendencas disiĝi - ofte la malgrandaj eroj de la solida substanco sinkas suben kaj tiam estas sedimento.
Probištip
(jen makedone, per cirila alfabeto Пробиштип) estas urbo de Nord-Makedonio. La urbo estas la administra centro de samnoma komunumo opština kaj apartenas al la statistika orienta regiono. Laŭ la censo de 2002 en la urbo vivis 10 826 loĝantoj.
La Lumo
La Lumo estis la revuo de la kebekia esperantista movado en la komenco de la 20-a jarcento, precize inter 1902 kaj 1904. Post 1960 la periodaĵo de Kanada Esperanto-Asocio same nomiĝis "La Lumo".
Unua periodo (1902-1904)
La administrantoj de tiu revuo plektis grandan reton en la mondo; ĉirkaŭ 1710 legantoj en 1902 kaj 1730 en 1903 ricevis La Lumo-n, el kiuj Théophile Cart, Carlo Bourlet, Émile Boirac, Gaston Moch, Louis de Beaufront, Charles Lemaire, Hector Hodler kaj L.L. Zamenhof. En la novembra numero de 1902, oni ekscias ke la montrealaj esperantistaj sendis al L.L. Zamenhof fonografon por koni la veran prononcon, ĉar ili lernis esperanton per libroj. Tial, oni eksciis ke la pastro F. X. Solis renkontis al Maskuto, ruson kiu vizitis lin kaj kun kiu li parolis la lingvon la unuan fojon.
Dua periodo (1960-)
En 1960 Kanada Esperanto-Asocio reprenis la pioniran nomon por sia oficiala organo.
Lucăcești
Lucăcești [lukəĉeŝtj] (hungare: Szamoslukácsi, germane: Lukaskirchen) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 428 loĝantojn (rumanoj); en 1992 692 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1300. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Mireșu Mare.
U Fiumeseccu Alzeta GR 20 (stacidomo)
U Fiumeseccu Alzeta GR 20 (U Fiumeseccu Alzeta (GR 20)), antaŭe nomita Camp-Raffalli GR 20, estas franca haltejo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ponte-Leccia - Calvi (ligne de la Balagne) (996000).
Paul Gerhardt
Paul GERHARDT (naskiĝinta la 12-an de marto 1607 en Gräfenhainichen en la germana elektoprinclando Saksio; mortinta la 27-an de majo 1676 en Lübben, Spree-arbaro) estis evangelia-lutera teologo, pastro, kaj apud Martin Luther verŝajne la plej grava poeto de religiaj kantoj en la germana lingvo.
Li studis teologion en la universitato de Wittenberg. En la jaro 1657 li fariĝis diakono en Berlino, sed pro kvereloj kun la elekt-princo li perdis tiun ĉi postenon en 1666. En 1669 li fariĝis arkidiakono en Lübben, kie li restis ĝismorte.
La verkaro de Paul Gerhardt konsistas el pli ol 130 ekleziaj kantoj, kiuj respegulas la profundan piecon de la aŭtoro.
Knabo en Gräfenhainichen
Paul Gerhardt estis la dua el kvar infanoj. Li firme radikiĝis kaj en hejma grundo kaj en religia klero. Lia patro, Christian Gerhardt, estis gastejestro, memstara ĝarden-agronomo kaj portempe ankaŭ urbestro en Gräfenhainichen. La patrino, Dorothea Starcke, estis filino de la superintendanto Caspar Starcke el Eilenburg. La geedziĝo okazis la 12-an de majo 1605 en la Nikolai-preĝejo de Eilenburg. Poste ili loĝis en Gräfenhainichen, kie naskiĝis en 1605 Christian, la 12-an de marto 1607 Paul, en 1612 Anna kaj en 1619 Agnes. En la sama jaro, Paul havas 12 jarojn, mortis la patro, du jarojn poste, 1621, la patrino.
La urbeto Gräfenhainichen, kies nomo tiam estis Henichen, havis ĉirkaŭ mil loĝantojn. Ĝi situas 23 kilometrojn sudokcidente de Wittenberg, la urbo de Luther, en la direkto al Halle. Ĝi estis protektita de mezepoka urbomuro kun du portaloj. Ene estis loĝ-domoj, grenejoj, staloj kaj ĝardenoj, ekstere ŝafejoj kaj mueliloj, pli foren kampoj kaj arbaroj. Ĝi apartenis al la germana elekt-princa lando Saksio (Kurfürstentum Sachsen).
Paul tie vizitis la bazan lernejon. Kune kun la elementaj ekzercoj de legado kaj skribado li sendemande transprenis ankaŭ la puran doktrinon de Martin Luther kaj praktikis ĝin en la familio kaj en la urbeta preĝejo. Al la lernendaĵo apartenis ankaŭ ĥor-kantado kaj eĉ bazaj konoj de la latina lingvo.
La vivo en sufiĉa ekonomia bonstato kaj en harmonio kun la naturo povus esti idilia, se ne estus la teruroj de la Tridekjara Milito: malsat-periodoj, epidemioj kaj perfortoj fare de la militistoj. La 11-an de aprilo 1637 okazos la katastrofo: Henichen estos funde detruita de svedaj soldatoj.
Gimnaziano en Grimma
La 4-an de aprilo 1622 Paul Gerhardt estis alprenata, kontraŭ 15 guldenoj jare, en la faman elekt-princan internulejon kaj lernejon, antaŭe ĝi estis aŭgustena monaĥejo, en Grimma. Grimma situas ĉirkaŭ 25 kilometrojn sud-oriente de Lipcigo (Leipzig), borde la rivereto Mulde. La lernejo estis forĝejo por la estontaj pastroj kaj oficistoj, por eduki ilin „al la honoro de Dio kaj en obeo, por ke ne estu manko je servantoj de Dio kaj eruditaj viroj en nia lando“.
La tag-ordo de la 96 internuloj estis ekstreme severa, komenciĝante per surgenua preĝado somere kaj vintre je la 5-a horo matene. Kontaktoj kun la urbanoj estis malpermesitaj. Ĉiun semajnon oni faris unu-horan komunan promenadon en vicoj al la arbareto de Nimbsch. En la unuaj du jaroj oni ne rajtis hejmen veturi, poste nur unu fojon jare por maksimume du semajnoj. Christian, la frato de Paul, ne povis elteni ĉi tiun viv-stilon kaj sen permeso fuĝis hejmen. Sed la konsilantaro de sia hejmurbo pere de sbiro retransportigis lin al Grimma. Feliĉe la rektoro sentis kompaton kaj fine oficiale permesis al li hejmen iri. – Paul restis, eĉ kiam oni permesis forlasi la internulejon pro pest-epidemio. Kien do la orfa knabo iru?
Paul estis mez-nivela lernanto. El la jaro 1625 konserviĝis atesto, kiu diras pri li: „De ne malbona talento. Li elstaras je diligenteco kaj obeemo. La skribaj laboroj estas granda-parte akcepteblaj, ankaŭ la aldonitaj (latinaj) versetoj estas elteneblaj.“
La 15-an de decembro 1627 li forlasis la princan lernejon kun la rajto studi en universitato.
Studento en Wittenberg
Paul Gerhardt decidis studi teologion en la lutera universitato Wittenberg, kie li aliĝis tuj post kelkaj tagoj de kristnaskaj ferioj, la 2-an de januaro 1628. Li ja estis intimiĝinta kun la pura doktrino de Martin Luther jam en sia patro-domo kaj en la internulejo de Grimma. Nun li trovis kompetentajn profesorojn de la ortodoksa luterismo.
Unu el ili estis Paul Röber, kies teologio estis biblie fundita, praktike orientita kaj personece pliprofundigita. Tiu ĉi universal-erudito ŝatis muzikon, mem poemis, brile kaj kortuŝe predikis, enplektante kanto-versojn en siajn predikojn, aŭ eĉ prenante religian kanton kiel predik-temon.
Aldone Paul en la filozofa fakultato aŭdis prelegojn de August Buchner pri poetiko. Buchner estis la centro de la Wittenberga poeta rondo, kiu havis kontaktojn al la „frukto-dona societo“ kaj al la silezia cirklo ĉirkaŭ Martin Opitz, kies poetikan regularon Buchner transprenis kaj pliampleksigis: Poemado estas konsiderata kiel lernebla metio.
Wittenberg fariĝis kultura medio por religiaj kantoj. El la sama fekunda grundo, akvumita de August Buchner, elkreskis krom Paul Gerhardt aliaj tute divers-karakteraj poetoj kiel Christian Keimann (Meinen Jesum lass ich nicht), Philipp von Zesen (Die güldene Sonne bringt Leben und Wonne), Jakob Fabricius (Verzage nicht, du Häuflein klein) kaj Johann Olearius (Wunderbarer Gnadenthron). Alkalkuleblas al ili ankaŭ la poetoj Paul Fleming (In allen meinen Taten) kaj Simon Dach, kiu pludonis sian arton al la poeto-ligo de Königsberg: Georg Weissel (Macht hoch die Tür – Vin levu, pordo kaj lintel’ – ADORU 182), Valentin Thilo (Mit Ernst, o Menschenkinder), Heinrich Albert (Gott des Himmels und der Erden – Nun ke l’ lumo de l’ mateno – ADORU 125), Georg Werner (Freut euch, ihr Christen alle) kaj Heinrich Held (Gott sei Dank durch alle Welt).
Havante jam 36 jarojn, li subskribis porokazan poemon per sia nomo kaj la titolo „studento de la sankta teologio“. Kial li tiel longe, dum 15 jaroj, restis en sia stud-urbo Wittenberg, ŝajne sen fina ekzameno kaj sen ordino, ni hodiaŭ ne plu scias.
Doma instruisto en Berlin
Same ni ne scias, kial Paul Gerhardt translokiĝis en 1643 al Berlin. Li tie trovis laboron kiel doma instruisto kaj edukisto en la familio de la juĝeja konsilisto Andreas Berthold kaj ties edzino Elisabeth, naskita Hortleder.
Berlin tiam estis ege damaĝita per la Tridekjara Milito: Pesto, variolo kaj bakteria disenterio estis reduktintaj la nombron de la loĝantoj de 12 000 antaŭ la milito al 5 000 fine de la milito. Per siaj nun pli kaj pli estiĝantaj kanto-tekstoj Paul Gerhardt volas konsoli siajn samtempulojn kaj doni al ili kuraĝon kaj esperon.
Por la religia poezio tiuj ĉi jaroj en Berlin fariĝis Di-favorata tempo pro la amikeca kunlaboro de Paul Gerhardt kun Johann Crüger. Crüger, dek jarojn pli aĝa ol Gerhardt, jam ekde 1622 estis kantoro, do ankaŭ orgenisto, ĉe la Nikolai-preĝejo en Berlin. Li ankaŭ estis muzik-direktoro en la gimnazio de la "Griza Klostro". En 1640 li estis eldoninta en Berlin himnaron, kiu havas la titolon Nova perfekta kantaro laŭ la Aŭgsburga konfeso. Kiam Crüger aperigis la himnaron en 1647 en nova eldono sub la baroka titolo Praxis Pietatis Melica – tio estas ekzercado de la pieco en kristanaj kaj konsol-riĉaj kantoj, tiam enestis jam 18 kantoj de Gerhardt. Ĝis la kvina eldono en 1653 la nombro plialtiĝis al 82.
Paul Gerhardt enamikiĝis ankaŭ kun Petrus Vehr, preposto de la Nikolai-preĝejo, kiu fine ebligis al li fariĝi paroĥestro en Mittenwalde.
Pastro en Mittenwalde
La 30-an de novembro oni enkondukis lin en Mittenwalde. Li transprenis la kutimajn pastrajn taskojn: prediki, doni la Sanktan Manĝon, bapti, asisti la nuptojn, preni la konfes-sakramenton, gvidi la funebrajn ceremoniojn. Aldone, kiel preposto, li estis supervizoro de dek-unu ĉirkaŭaj paroĥoj en Königs-Wusterhausen, Teupitz, Gräbendorf kaj Gussow - la lastaj du nun estas parto de la administra komunumo Heidesee. Li devis teologie kaj administre kontroli, prikonsili kaj subteni ilin.
El tiu tempo ni konas kvar funebrajn predikojn. Ili montras, ke li predikis populare kaj bildece, klarigante, kiel en siaj kantoj, la enhavon per facile komporeneblaj ekzemploj.
Li ankaŭ en Mittenwalde plue poemis. Pruvo de tiu agado estas la jam menciitaj novaj kantoj en la kvina eldono de Johann Crüger. Por la sesa eldono de 1656 li inter aliaj verkis la faman pasionan himnon O Haupt voll Blut und Wunden (Ho sankta kap', kronita – ADORU 288), kiun Johann Sebastian Bach poste faris parton de la Pasiono laŭ Mateo, kaj kiun oni hodiaŭ alkalkulas al la tut-monda kultur-heredaĵo. Temas pri traduko de la latina Salve caput cruentatum de Arnulf el Loveno (long-tempe oni pensis, ke ĝi estas verko de Bernardo el Clairvaux).
Ne ĉesis liaj rilatoj al la Berlina Nikolai-komunumo. La 11-an de februaro 1655 li edziĝis kun Anna Maria (naskiĝinta la 19-an de majo 1622), la filino de Andreas Berthold, en kies domo li estis dungita kiel doma instruisto. La nupto okazis en la Bertholda domo en Berlin fare de preposto Petrus Vehr.
Unu jaron pli poste, la 19-an de majo 1656, ili ricevis filinon, Maria Elisabeth, kiu post duona jaro, la 28-an de januaro 1657, mortis kaj estis enterigita en Mittenwalde, kie oni starigis por ŝi epitafon en la preĝejo S-ta Moritz. Ili poste ricevis kvar pliajn infanojn, sed tri el ili, Anna Catharina, Andreas Christian kaj Andreas, baldaŭ mortis. Restis vivanta nur ilia filo Paul Friedrich, kiu postvivis siajn gepatrojn.
Pastro ĉe la Nikolaa Preĝejo de Berlino
En majo 1657 oni informis lin, ke li estas elektita dua diakono de la Nikolaa Preĝejo de Berlino. La 4-an de junio li esprimis sian konsenton, kaj la 22-an de julio li oficis la unuan fojon, baptante infanon. Kune kun sia edzino li loĝis tiutempe en la Stralau-a strato 38.
La Brandenburg-a elekt-princo Johann Sigismund en 1613 estis konvertiĝinta de la luterana al la reformita kalvinana konfesio, kiu nun estas la oficiala religio. Sed en la dekreto Confesso Sigismundi li estis permesinta al siaj subuloj resti luteranoj, se ili volas, kvankam la Aŭgsburga religia paco de 1555 estis fiksinta la formulon Cuius regio, eius religio (kies la regado, ties la religio).
Johann Sigismund, transprenante mem la decid-rajton pri ekleziaj aferoj, nomis sian politikon toleremo, sed la ortodoksaj luteranoj, inter ili ekzemple Abraham Calov, sentis sin ekskluditaj kaj grumblis. La konsekvenco de tiuj kvereloj estis, ke la elekt-princo en 1662 malpermesis al siaj subuloj studi en la universitato de Wittenberg. Tio elvokis la proteston de la luteranaj teologoj, kies centro estis Berlin. Ankaŭ Paul Gerhardt estis envolvita en la disputon kaj forte defendis la luteranan starpunkton, por ne favori sinkretismon.
Johann Sigismund en la rigora pozicio de la luteranoj vidis danĝeron por la religia paco, kaj pro tio, la 16-an de septembro 1664, eldonis tolerem-edikton, per kiu la reformita (laŭ la luteranoj hereza) konfesio estas agnoskita. Li postulis de la luteranaj teologoj, ke ili per sia subskribo aprobu tiun ĉi edikton. Ĉiujn, kiuj rifuzis, la elekt-princo maldungis.
Ankaŭ de Paul Gerhardt oni postulis, ke li donu, la 31-an de januaro 1666, sian subskribon. Sed ankaŭ li rifuzis. Do, la 13-an de februaro, oni eks-paroĥestrigis lin.
Sed la Berlinaj civitanoj kaj gildoj mult-nombre postulis reinstali lin kaj rezigni pri lia subskribo. La magistrato de Berlin sin turnis al la elekt-princo, kiu unue malakceptis. Sed, ĉar Gerhardt per siaj religiaj kantoj estis gajninta grandan renomon ankaŭ ekster Berlin, la estroj de la lim-lando Brandenburg intervenis kontraŭ la eksigo de Paul Gerhardt. Do, la 12-an de januaro 1667, Sigismund reinstalis lin. Sed Paul Gerhardt rezignis pri sia ofico pro sia kredo kaj sia konscienco. La elekt-princo, la 4-an de februaro 1667, definitive eksigis lin, kaj Paul Gerhardt nun estis sen enspezoj. – En la sama jaro, la 5-an de marto, mortis lia edzino Anna Maria.
Ekde 1666 Paul Gerhardt estis farinta etajn kajerojn (unuope ankaŭ jam pres-forme) kun po 12 kantoj. Oni kolektis ilin, entute 10, kaj kune eldonis ilin en Berlin kaj Frankfurt/Oder sub la titolo Geistliche Andachten (spiritaj edifoj). Estis do 120 kantoj, inter ili 26 novaj. Editoris tiun ĉi verkon Johann Georg Ebeling, la nova kantoro de la Nikolai-preĝejo en Berlin, la posteulo de Johann Crüger.
Timuridoj
La Timurida dinastio naskiĝis kun Timuro, filo de Taragajo, kiu estis emiro de Transoksiano. Timuro konstruis grandan imperion en Centrazio, kiu memorigis pri la Orepokon de la mongoloj.
Li situigis la ĉefurbon en Samarkando, urbo kiun li regis kaj beligis per konstruado de palacoj kaj ĝardenoj. Ekde 1370 ĝis sia morto en 1405, Timuro entreprenis serion de militkampanjoj per kiu li etendigis la imperion ĝis 4.4 milionoj da km².
Post disrabado de Bagdado (1393) kaj Damasko (1401) kaj venki la otomanojn en la batalo de Ankaro malliberigante la sultanon Beyazid la 1-a en 1402, Timuro ekpreparis la militkampanjon kontraŭ Ĉinio. Li arigis grandegan armeon kaj fine de la aŭtuno de 1404 riris al Utrar, kiel li planis atendi. Tie li mortis la 19-an de januaro 1405 pro malsano.
Timuro estis islamano, sed lia armeo estis miksaĵo inter islamoj, ĉamanoj, kristanoj, paganoj kaj zoroastranoj.
La timuridoj ankaŭ uzis elefantojn kaj ili estis trejnitaj por la batalo. La timuridoj estis la posteuloj de Timuro. Lia pliaĝa filo Hahangir mortis kaj la sukcedo falis sub ties filo, Pir Muhammad, kaj poste en lia frato Jalil Sultan. Alia filo de Timuro, Ŝaho Roĥ, prenis la povon en 1406, kaj estis la dua plej elstara ano de la dinastio. Je lia morto en 1447 lin sukcedis sia filo Ulug Beg kaj en 1449 ties filo, Abd al-Latif.
En 1503 Babur aŭ Baber, nepo de Abu Said, prenis la povon en Delhio. Bajkara regis ĝis 1506 kaj poste estis sukcedita de siaj filoj Badiaz kaj Zaman.
La timurida imperio finiĝis per la establado de la Mogola Imperio en 1526 sub Babur, posteulo de Timuro. La mogoloj regis sur tiu teritorio ĝis la dekadenco en la 18-a jarcento. En 1857, la imperio malaperis kun la alveno de la britoj.
Paul Gerhardt
Pastro en Lübben
La 5-an de septembro 1668 la paroĥestro de Lübben estis mortinta. La urbeto, situanta en Spree-arbaro, tiam apartenis ne al Brandenburg, sed al la elekt-princa lando Saksio. La konsilantaro de Lübben serĉis taŭgan novan pastron kaj decidis, inviti la konatan senlaboran Berlin-anon. Paul Gerhardt sekvis tiun ĉi inviton kaj la 14-an de oktobro 1668 prov-predikis. La 29-an de oktobro en la sama jaro, li estis vokata fare de la urbestro kaj la konsilantaro en la oficon de arĥidiakono de la Nikolai-preĝejo en Lübben.
Sed li ne povis tuj komenci, ĉar lia filo ekmalsaniĝis, kaj la antaŭvidita loĝejo montris sin multe tro malgranda. Nur en junio 1669, post kiam oni estis konstruinta la loĝejon pli vasta, li povis translokiĝi al Lübben kaj estis solene instalita la 16-an de junio. Tie ĉi li vivis modeste dum siaj lastaj vivo-jaroj, fidele plenumante la taskojn de bona anim-zorganto.
Paul Gerhardt mortis en sia 70-a vivo-jaro, la 27-an de majo 1676, en sia paroĥestra loĝejo en Lübben. En la altarejo, proksime de la altaro mem, li trovis sian lastan ripozon la 7-an de junio.
Honore al li en 1930 la Nikolai-preĝejo de Lübben ricevis la nomon Paul-Gerhardt-preĝejo. En ĝi estas memor-pentraĵo, farita ĉirkaŭ 1700 de ne konata verkinto. Ĝi portas latinan epigrafon de Gottlieb Wernsdorf la pli aĝa:
Li estis tute plenigita de fido, karitato kaj espero. Per sonoj forto-plenaj kiel harpo-sonoj de Asaf' li levis la laŭdon de Kristo per ĉielecaj kantoj. Ho vi, kristano, kantu ofte liajn kantojn en sankta ĝojo; tiele per ili la Spirito de Dio penetros en vian koron.
En Esperanto aperis
tradukita de H. A. de Hoog, 1954 en KELI-Kantaro «De Pietersberg» 13, 2001 en ADORU 744 tradukita de Helmut Rössler, 1985 en Germana Antologio 279 tradukita de Adolf Burkhardt antaŭ 1975, 1985 en Germana Antologio 283, 2001 en ADORU 460 tradukita de Hans Amund Rosbach, 1971 en Adoru Kantante 62, 2001 en ADORU 289 tradukita de Hans Amund Rosbach, 1971 en Adoru Kantante 38, 2001 en ADORU 219 tradukita de Åke Ahlrén, 1962 en Aldono al Evangelia Kantaro 2, 2001 en ADORU 612 tradukita de Helmut Rössler, 1985 en Germana Antologio 284 tradukita de Richard Hoppe (1965 en Evangelia Kantaro Eklezia) kaj Adolf Burkhardt, 1971 en Adoru Kantante 11, 2001 en ADORU 491 tradukita de Adolf Burkhardt 1982, 2001 en ADORU 806 tradukita, parte laŭ la nederlanda, de H. A. de Hoog, 1971 en Adoru Kantante 36, 2001 en ADORU 253 tradukita de Paul Christaller kaj W. J. Downes, 1971 en Adoru Kantante 224, 2001 en ADORU 116 tradukita de Helmut Rössler, 1985 en Germana Antologio 284, 2001 en ADORU 155 kun alia 8-a strofo de Adolf Burkhardt 1987. En la germana originalo la fina strofo cetere enhavas kaŝitajn salutojn al amika familio en Berlino: enestas la monogramoj de la familianoj kaj nomsigno de Paul Gerhard laŭ la angla tradukita de M. C. Butler, 1966 en Himnaro Esperanta 56, 2001 en ADORU 288 tradukita de Hans Amund Rosbach, 1966 en Cent Himnoj 34, 2001 en ADORU 514 laŭ la nederlanda tradukita de H. A. de Hoog, 1971 en Adoru Kantante 59, 2001 en ADORU 300 tradukita de Manfred Retzlaff 1983, 2001 en ADORU 115
Asgardo
Ásgarðr (azbieno) estas – en nord-ĝermana mitologio – la loĝejo de la azoj (komparu Vanaheimr kaj Miðgarðr). Ĝi enhavas la loĝejon de Óðinn, Glaðsheimr, kaj tiun de Þórr, Þrúðvangar. En Ásgarðr loĝas, krom la azoj, ankaŭ la tri vanioj Njordo (Njorðr), Frejo (Freyr) kaj Freja (Freyja), kiel ostaĝo post milito inter la du di-familioj.
Pri la forta muro ĉirkaŭ Ásgarðr oni rakontas ke la dioj dungis giganton por konstrui ĝin. Se li tion faros antaŭ la fino de la vintro, li ricevos la am- kaj amordiinon Freja, la sunon kaj la lunon; se ne, la dioj tamen rajtos preni lian vivon. Li petis la rajton helpigi sin per sia virĉevalo, Svaðilfari. La giganto, kaj foje amiko de la dioj, Loki apogis lin, kaj persvadis la azojn ke la muro ne povos esti preta ĝustatempe. Tamen, malmultajn tagojn antaŭ la fino de la vintro la muro estis preskaŭ preta; sed Loki aliformigis sin en ĉevalinon kaj delogis Svaðilfari. La rezulto estis la okkrura ĉevalo de Óðinn, Sleipnir.
Gardisto de Ásgarðr estas Heimdallr. La ponto al Ásgarðr, Bifrost, eble estas la ĉielarko, eble la Lakta vojo.
Iðavöllr aŭ Iðawǫllr - norene „kampo de verva aktivado“, esperantigebla "Ida-kampo", "Ida-ebenaĵo" aŭ iom libere "Ida-valo" - estas kampo aŭ ebena areo en la centro de la mitologia mondo Asgardo, la mondo de la azoj.
Poluso (kompleksa analitiko)
En kompleksa analitiko, poluso de holomorfa funkcio estas certa speco de simpla specialaĵo, kiu kondutas kiel la specialaĵo 1/zn je z = 0. Poluso de la funkcio f(z) estas punkto z = a tia, ke f(z) aliras malfinion kiel z aliras a.
Susumu Watanabe
Susumu Watanabe (渡邉 晋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo, Ventforet Kofu kaj Vegalta Sendai.
Poluso (kompleksa analitiko)
Ekvivalente, a estas poluso de ordo n≥ 0 por funkcio f se ekzistas malfermita najbaraĵo U de a tia, ke f : U - {a} → C estas holomorfa kaj la limigo ekzistas kaj estas malsama de 0.
La punkto a estas poluso de ordo n de f se kaj nur se ĉiuj termo de elvolvaĵo de f kiel la serio de Laurent ĉirkaŭ a pli sube grado de -n estas nuloj kaj la termo de grado -n estas ne nulo.
Poluso de ordo 0 estas forprenebla specialaĵo. En ĉi tiu okazo la limigo limz→a f(z) ekzistas kiel kompleksa nombro. Se la ordo estas pli granda ol 0, tiam limz→a f(z) = ∞.
Se la unua derivaĵo de funkcio f havas simplan poluson je a, tiam a estas branĉa punkto de f. (la malo ne nepre estas vera).
Ne-forprenebla specialaĵo kiu estas ne poluso aŭ branĉa punkto estas esenca specialaĵo.
Holomorfa funkcio ĉiuj kies specialaĵoj estas polusoj estas meromorfa funkcio.
Hoboken (Antverpeno)
Hoboken estas urboparto (1067 ha) de Antverpeno, Belgio, havanta 37 464 loĝantojn (2013).
Nomo
La nomo Hoboken estas derivita de la mezepoka nederlanda Hooghe Buechen aŭ Hoge Beuken, kun la signifo Altaj Fagoj. Ĝis hodiaŭ ekzistas hospitalo en Hoboken nomita Hoge Beuken.
La rakonto de lokaj infanoj diras, ke la nomo "Hoboken" ekestis kiam malgranda knabo hazarde faligis sian sandviĉon en la rivero Skeldo, kiu fluas proksime de Hoboken. En la loka dialekto de la Brabanta lingvo, "boke" estas sandviĉo kaj "ho" estas maniero krii "haltu", do li probable kriis "Ho, boken (Haltu, buterpano)!"
Flandraj koloniistoj nomis la urbon Hoboken (Nov-Ĵerzejo) laŭ la antverpena distrikto.
Kastelo (Espirito-Santo)
Castelo /kastelo/, esperante Kastelo, estas urbo en brazila subŝtato Espirito-Santo.
Loĝas ĉirkaŭ 35 mil homoj en tiu municipo, plej parto devena el italaj enmigrintoj. Estas du riveroj kiuj trapasas la urbon nome Rivero Caxixe kaj Rivero Castelo.
NGC 3784
NGC 3784 (aliaj indikoj — MCG 5-28-6, ZWG 157.6, PGC 36147) estas galaksio en konstelacio Leono.
New York Journal-American
La New York Journal-American estis ĉiutaga ĵurnalo publikigita en Novjorko el 1937 al 1966. La Journal-American estis la produkto de la kuniĝo inter du novjorkaj gazetoj posedataj de William Randolph Hearst: nome The New York American (origine New York Journal, renomita American en 1901), matena ĵurnalo, kaj la New York Evening Journal, vespera ĵurnalo. Ambaŭ estis publikigita de Hearst el 1895 al 1937. American kaj Evening Journal kuniĝis en 1937. La Journal-American estis publikaĵo kun kelkaj eldonoj matene kaj vespere.
Komence de la 1900-aj jaroj, la gazetoj de Hearst ekaperigis disajn blankanigrajn bildostriojn, kaj la 31an de Januaro, 1912, Hearst enkondukis la unuan en la lando kompletan ĉiutagan komiksan strion en la Evening Journal. Unu jaorn poste, la 12an de Januaro, 1913, McManus lanĉis sian bildostrion Bringing Up Father. Tiu prakomikso etendiĝis al du tutplenaj paĝoj ĉiutage kaj 12-paĝa dimanĉa tutkolora sekcio kun unuarangaj strioj de King Features Syndicate. Ĉirkaŭ la meza de la 1940-aj jaroj, la dimanĉaj eldonoj inkludis Bringing Up Father, Blondie, tut-paĝan Prince Valiant, Flash Gordon, The Little King, Buz Sawyer, Seein' Stars de Feg Murray, Tim Tyler's Luck, Room and Board kaj The Squirrel Cage de Gene Ahern, The Phantom, Jungle Jim, Tillie the Toiler, Little Annie Rooney, Little Iodine, The Lone Ranger de Bob Green, Believe It or Not!, Uncle Remus, Donald Duck, Tippie, Right Around Home, Barney Google and Snuffy Smith kaj The Katzenjammer Kids.
São Valentim do Sul
São Valentim do Sul estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Guaporé. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Valzoj
La valzoj (alemana lingvo:Valser; germana lingvo: Walser) estas alemana tribo vivanta en la alpa regiono. La valzoj parolas supregalemanan dialekton, la tiel nomitan valzan germanan. La valza popolo en mezepoko disvastiĝis el la hodiaŭa sivsa Kantono Valezo en vastan parton de la alpa regiono en la hodiaŭaj Svislando, Liĥtenŝtejno, Aŭstrio kaj Norditalio.
Historio
Antaŭ proksimume 1000 jaroj la valsoj atingis dum sia migrado venante de la Berna Oberlando la valon Goms en Valezo kaj setlis iom post iom en la tuta supra Rodan-Valo.
En la 13-a kaj 14-a jarcento unuopaj grupoj de valzoj komencis forlasi la Rodan-Valon kaj migradis en ĉiujn direktojn, ĉefe tamen al oriento. Tial oni trovas en multaj lokoj en la Centraj Alpoj hodiaŭ valzajn vilaĝojn. En Grizono la almigrado de valzoj en mezepoko fortigis la alemanigon de la romanĉlingvaj valoj, kiuj jam de malsupre estis sub la premo de alemanaj almigrantoj.
Makoto Kaneko
Makoto Kaneko (金子 誠, n. ) estas japana futbalisto.
Pertuis
(jen france, okcitane Pertús) estas urba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Partneraj urboj
Pertuis estas ĝemeligita kun:
Orienta regiono de Ugando
La Orienta regiono de Ugando estas unu el kvar administraj regionoj de la ŝtato. Regiona ĉefurbo estas la urbo Jinja. Ĉiuj kvar regionoj plu dividiĝas al distriktoj. La orienta regiono en 2002 havis 15 distriktojn, en 2006 22 distriktojn kaj laŭ plia administra reformo en 2010 32 distriktojn.
Laŭ la censo de 2002, la orienta regiono enhavis 25 procentaĵojn de la landa loĝantaro, sume loĝantojn. Laŭ takso de la nacia statistika oficejo en 2011 estis sume loĝantoj. La regiono kovras kvadratajn kilometrojn. La loĝdenso estis en 2002 po 157 laŭ kvadrata kilometro en la orienta regiono, kaj en 2011 estis po 218. En 2002 en tuta Ugando proksimume 3 milionoj da homoj, aŭ 12 procentaĵoj de la landa loĝantaro, vivis en urbaj areoj. La orienta regiono enhavis 13 procentaĵojn de la urba loĝantaro.
Ruĝecventra eŭfonjo
La Ruĝecventra eŭfonjo (Euphonia rufiventris) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. Tiu genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Ĝi troviĝas en Sudameriko en norda kaj centra Bolivio, okcidenta Brazilo, sudorienta Kolombio, orienta Ekvadoro, orienta Peruo kaj suda Venezuelo kaj pli precize en la tuta Amazona Baseno escepte norde de la rivero Amazono oriente de la rivero Negro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj en kanopeo kaj arbarbordoj ĉefe ĉe epifitoj.
La masklo estas tre brile malhelblua en supraj partoj, kapo, gorĝo kaj supra brusto kaj ne havas flavan fruntomakulon, malkiel plej parto de eŭfonjoj. La suba brusto kaj ventro estas oranĝecaj.
Panduro
Panduro (popole ĉeĥe bandur, hungare pandúr; el la latina banderium) estis armita rajdista persona gardisto de kroataj nobeloj en la 17-a kaj la 18-a jarcentoj en la historia regiono de Slavonio kaj membro de aŭstra soldata taĉmento en sileziaj militoj.
En la 17-a kaj la 18-a jarcentoj la panduroj gardis limgardan zonon de Habsburga imperio rilate al Osmanida imperio. La taĉmentojn de panduroj kreis tiam plejparte kroatoj, rumanoj, hungaroj kaj serboj.
La plej konata trupo de panduroj estis estis volontula taĉmento verbita fare de barono kaj aventuremulo Franz (Franjo) Trenck. Temis pri mil viroj de tiu plej malbona reputacio: rabistoj, banditoj kaj profesiaj murdistoj. Pro sia aspekto ili intence similigis turkojn, per kio ili ankoraŭ pli multe hororigis la kontraŭulon. Ili estis tre respektata taĉmento, en la servoj de la reĝino kaj iperiestrino Maria Tereza ili koncentriĝis precipe al esploro kaj partizana batalo. Ili agadis ankaŭ en la ĉeĥa teritorio (Litoměřice, Beroun, en České Budějovice ili militkaptis milojn da praprusoj). Sed malo de ilia kuraĝo kaj batalemo estis nedisciplineco, krudeco rilate al la civila loĝantaro kaj senlima avideco, per ki eminetis precipe la barono Trenck mem. Diference de regula armeo la panduroj kostis nenion la ŝtaton, ili batalis nur por propra ĉasakiraĵo, tial Maria Tereza longe tenis sian ŝirman manon super Trenck. Sed fine li estis pro vico da krioj (propravolaj ekzektoj, rabado sur la teritorio de la monarkio, seksatencoj) kondamnita al mortpuno, tiun ĉi verdikton la imperiestrino mildigis al ĝismorta malliberigado en Špilberk.
X
X [ikso] estas la 24-a litero de la latina alfabeto. Ĝi ne estas uzata en Esperantaj vortoj; tamen laŭ la x-metodo oni reprezentas la ĉapelitajn literojn kaj ŭ per la kunmetado de la baza litero kaj x.
La litero aspektas same kiel litero Ĥa de cirila alfabeto kaj kvazaŭ same kiel la litero Ĥi de greka alfabeto.
Kantono Haskell (Teksaso)
La kantono Haskell situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro same nomiĝas Haskell.
Saint-Constant (exo)
Saint-Constant estas stacio de sur linio exo4 - Candiac, situanta en. Ĝi estis malfermita la.
Stacidomoj de Parizo
Stacidomoj de Parizo
Eŭrovido-Kantokonkurso 1956
La 1-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 24-an de majo 1956 en Lugano (Svislando). Ĝi estis prezentata en la Teatro Kursaal de Lohengrin Filipello. La venkantino estis Lys Assia (Svislando) kun kanto Refrain.
Sep landoj (Belgio, Francio, Italio, Germanio, Svislando, Luksemburgo kaj Nederlando) partoprenis. Ĉiu lando prezentis du kantojn. Svislando sendis unu kantiston kiu prezentis du kantojn (Lys Assia), kiel Luksemburgo (Michèle Arnaud).
Daŭrintaj maksimume 3 minutojn kaj 30 sekundojn, la kantoj devis esti prezentataj sen danci kaj per unu artisto. Grupoj aŭ paroj ne estis permesataj. Orkestro de 24 personoj ludis muzikon, la artistoj kantis direkte.
HIAS
HIAS (Hebrew Immigrants Aid Society) estas jud-usona humanitara organizo kiu estis origine fondita por helpi judajn rifuĝintojn en 1881. La organizo helpis judajn civitanojn de Usono akiri permesojn de eniro por iliaj parencoj kiuj restis en Eŭropo, helpis ilin en siaj unuaj paŝoj en la nova lando kaj lobiadis kontraŭ leĝojn kiuj limigas la eblecon de enmigrado de judoj de unu lando al alia.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1956
Juĝistaro
Juĝistaro de 14 personoj (du el ĉiu lando) elektis sekrete la venkintinon. Ĉiu juĝisto povis ankaŭ elekti artiston de sia lando – regulo ne mem pensebla hodiaŭ.
HIAS
Nuntempe, la celo de la organizo HIAS estas helpi ĉiujn rifuĝintojn (ne nepre judojn) kiuj estas en malfacila situacio, helpi ilin reunuigi kun siaj familioj, kaj labori por ilia sekureco.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1956
Juĝistaro
Oni diras ke Luksemburgo ne volis sendi juĝistojn en Svislandon kaj ke ĝi petis Svislandon helpi kun du svisaj juĝistoj kiuj anstataŭis Luksemburgon en la juĝistaro. Ĉi-tio povus esti la kaŭzo de la venko de Lys Assia. Oni scias nek la kvanton de poentoj de Lys Assia nek la vicojn de la aliaj partoprenantoj ĉar la rezultoj de la juĝistara balotado estis detruitaj tuj poste.
HIAS
Historio
Komencante en la 70-aj jaroj de la 19-a jarcento, diversaj organizoj ekestis en Usono kies celo estis helpi la judajn enmigrintojn de Eŭropo. Enmigrintoj kiuj alvenis en grandaj ondoj ĉefe ekde la 80-aj jaroj de la 19-a jarcento post la pogromoj kaj antisemitismo en la rusia imperio.
Emil Unger
Emil UNGER (laŭ hungarlingve kutima nomordo Unger Emil; naskiĝis la en Budapeŝto, mortis la  samloke) estis hungara zoologo, limnologo, iĥtiologo.
HIAS
Historio
La organizo, kies membroj estis ĉefe enmigrintoj kiuj jam establiĝis, dividis ĝiajn agadojn en du: la virinoj pli okupiĝis pri ĉiutaga vivo kaj helpis la pli novajn enmigrintojn per manĝaĵo, vestaĵo kaj loĝloko, dum la viroj koncentriĝis pli pri lobiado kaj organiza agado por helpi akiri enmigrajn licencojn, la naturaligprocezon en Usono kaj trovi laboron kaj dungado.
Emil Unger
Biografio
Emil Unger frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, li doktoriĝis el botaniko en 1919. Li jam ekde 1908 laboris en eksperimenta instituto pri fiŝoj. En la frua 1919 li iĝis insititutestro, same dum la Hungara Sovetrespubliko. Post falo de la respubliko li ne plu estis ĉefo, sed li rajtis plu labori en la instituto. inter 1924 kaj 1943 li redaktis la revuon "Halászat" (=Fiŝkaptado). Li estis nomumita privata profesoro pri fiŝobredado. Li vundiĝis dum bombardado de Budapeŝto, iom poste li mortis.
HIAS
Historio
La organizo estis implikita en helpado al ne-judaj rifuĝintoj, kiel ekzemple: rifuĝintoj de la Vjetnama milito, Kamboĝo kaj Laoso. Ekde la komenco de la 21-a jarcento, HIAS inkluzivis en siaj agadoj helpon por reloĝigo kaj helpon por nejudaj rifuĝintoj.
Robert Bowers, usona antisemita kaj blanka naciisto, kiu faris la masakron en la sinagogo en Pittsburgh, asertis ke li agis kontraŭ la judoj pro la agadoj de la organizo HIAS en Usono.
Emil Unger
Biografio
Li okupiĝis pri biologio de la fiŝoj, pri ties bredadoj.
La persisto de la memoro
La persisto de la memoro (en hispana: La persistencia de la memoria, en kataluna: La persistència de la memòria) estas pentraĵo de 1931 pentrita de artisto Salvador Dalí, kaj unu el liaj plej rekoneblaj verkoj kaj el la ekzemploj de superrealismo. Unuafoje montrita en la Gelerio de Julien en 1932, ekde 1934 la pentraĵo estis en la kolekto de la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko (MoMA), kiu ricevis ĝin el anonima donanto. Ĝi estas amplekse agnoskita kaj ofte referencata en populara kulturo, kaj foje aludita pere de pli priskribaj (kvankam malĝustaj) titoloj, kiel "Fandiĝantaj horloĝoj", "la molaj horloĝoj" aŭ "la fandohorloĝoj".
La pentraĵo montras tri poŝhorloĝojn kiu anstataŭ esti rigidaj pro la metala ujo de la horcirklo estas tute adapteblaj al la diversaj malebanaj surfacoj, nome unu sur aristo (oni ne forgesu la influon de kubismo en la epoko), alia pendanta el minimuma seka arbobranĉo kaj finfone sur nerekonebla toleca figuro. Alia motivo, ofta en la mono Dalí-a, estas insektoj nome muŝo sur la pli memorebla fandohorloĝo kaj formikaro sur fermita ujo de poŝhorloĝo. La fona pejzaĝo estas malebla malplena abstraktaĵo.
Kritikistoj multe cerbumis pri eblaj interpretoj de la verko kaj la aŭtoro mem sugestis esti inspirita el fandanta fromaĝo. Li mem reuzis la motivon en aliaj pentraĵoj.
Delčevo
(jen makedone, per cirila alfabeto Делчево) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština kaj apartenas al la statistika orienta regiono. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 11 500 loĝantoj.
Prüm
Prüm - en Esperanto Prumio - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En 863 la imperiestro Lotaro la 1-a mortis en la Prumia abatejo.
Pugnokarambolo
Pugnokarambolo estas tipo de amika gesto, simila al manpremo aŭ alt-frapo (alt-kvino, angle high five). Ĝi okazas inter du personoj tuŝante facile iliajn pugnojn.
Ĝi disvastiĝis ĉefe en Usono ekde la 1970-aj jaroj, kiam afrik-usonanoj korbopilkistoj ĝojis per tio. La gesto estas uzata nuntempe inter junuloj kaj afrik-usonanoj.
Konata pugnokarambolo okazis inter Barack Obama kaj lia edzino Michelle Obama ĉe prezidenta kampanjo de Obama en Saint Paul (Minesoto), la 3-an de junio Saint Paul (Minesoto). (YouTube video)
Carry-le-Rouet (stacidomo)
Carry-le-Rouet estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Carry-le-Rouet, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Miramas - L'Estaque (935000).
Mesostigmata
Mesostigmata estas ordo de akaroj apartenantaj al la Parazitoformaj. Malkiel plej membroj de tiu grupo, multaj el tiuj akaroj ne estas fakte parazitaj sed libervivantaj kaj predantoj. Ili povas esti rekonataj el ununura paro de spirakloj flanke de la korpo.
La familio kun plej priskribitaj specioj estas Fitoseedoj. Aliaj menciindaj familioj estas Diploginiedoj, Makroĥeledoj, Paĥilaelapedoj, Uropodedoj kaj Veigajedoj.
Pintkonferenco pri la Tero
La Pintkonferencoj pri la Tero estas jardekaj renkontiĝoj inter la mondaj estroj organizataj ekde 1972 de Unuiĝintaj Nacioj, celantaj difini la rimedojn por stimuli daŭrivan disvolviĝon je tutmonda skalo. La unua pintkonferenco okazis en Stokholmo (Svedio) en 1972, la dua en Najrobio (Kenjo) en 1982, la tria en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo) en 1992, la kvara en Johanesburgo (Sud-Afriko) en 2002, kaj la kvina denove en Rio-de-Ĵanejro, en 2012.
Pruvo de disvolviĝo de monda kulturo por medirespekto, la pintkonferencoj pri la Tero prezentas gravan simbolan celon. Ili celas montri la kolektivan kapablon administri la planedajn problemojn kaj asertas la neceson de ekologia kresko. La pintkonferenco de 1972 naskis la Programon de Unuiĝintaj Nacioj pri Medio (PUNM), kiam la pintkonferenco de 1992 lanĉis la Ĉefkonvencion de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimataj Evoluoj (CKUNKE) el kiuj la subskribintaj landoj jare renkontiĝas ekde 1995.
Funkcia maniero
La ekapliko de internacia traktato necesigas ĝenerale plurajn jarojn. Temas pri kompleksa procezo, ĉar ĉiu lando devas plenumi du stadiojn por aliĝi. La unua stadio konsistas el subskribo de la traktato. La dua konsistas el forma ratifiko. La traktato ekvalidas nur kiam sufiĉe multaj landoj estas ratifikintaj ĝin (la nombro varias de traktato al alia).
La landoj subskribintaj traktaton organizas konferencojn (unufoje jare kutime), nomatajn Konferencoj de la Subskribintoj. Antaŭ ĉiu konferenco, estas organizita prepara kunveno nomata SBSTTA (Anstataŭa Organo komisiita providi sciencajn, teknikajn kaj teknologiajn opiniojn), kie la registaroj diskutas la teknikajn detalojn de la traktato. La procezo estas simila por la Pintkonferenco pri la Tero, kiu havas serion da antaŭaj preparaj konferencoj.
Konferenco de Stokholmo
La Konferenco de Unuiĝintaj Nacioj pri Homa Medio (KUNHM) okazis de la 5-a ĝis la 16-a de junio 1972 en Stokholmo (Svedio). Ĝi starigis por la unua fojo la ekologiajn demandojn je la rango de internaciaj zorgoj. La partoprenantoj adoptis deklaron de 26 principoj kaj vastan agadplanon por lukti kontraŭ poluo, pri kiu delegitaro de la viktimoj de la malsano de Minamata povis atesti. Tiu pintkonferenco naskis la Programon de Unuiĝintaj Nacioj pri Medio (PUNM). Samtempe, la Klubo de Romo publikigis raporton titolitan «Ĉu haltigo de kresko?».
Tiuepoke, la mondaj registoj devontigis sin renkonti ĉiujn dek jarojn por bilanci la staton de la Tero. Poste, tiu konferenco estis kelkfoje nomata Pintkonferenco pri la Tero.
Najrobio 1982
La dua Pintkonferenco pri la Tero okazis en Najrobio (Kenjo) de la 10-a ĝis la 18-a de majo 1982. La okazaĵoj de tiu epoko (Malvarma Milito) kaj la neinteresiĝo de la prezidanto de Usono, Ronald Reagan (kiu nomumis sian filinon delegitinon de Usono) estis la kaŭzoj de la fiasko de tiu pintkonferenco. Oni eĉ ne registris ĝin kiel oficialan Pintkonferencon pri la Tero.
Rio-de-Ĵanejro 1992
La sekva Pintkonferenco pri la Tero okazis en Rio-de-Ĵanejro de la 3-a al la 14-a de junio, kadre de Unuiĝintaj Nacioj. Tiu Konferenco de Unuiĝintaj Nacioj pri Medio kaj Disvoviĝo (KUNMD) estas ĝenerale konsiderata kiel sukceso: la mondaj prioritatoj ŝanĝiĝis en dek jaroj, kun la partopreno de cento da ŝtatestroj kaj registarestroj, tiu pintkonferenco ĉiam estas konsiderata la plej granda renkontiĝo de mondaj registoj. Ankaŭ pli ol 1,500 Ne-Registaraj Organizaĵoj (NROj) estis reprezentitaj.
La Pintkonferenco de Rio finiĝis per subskribo de la Deklaracio de Rio. Tiu deklaracio, kiu decidas pri la agaddirektoj por certigi plibonan administron de nia planedo, progresigis la koncepton de la rajtoj kaj respondecoj de la landoj en la media sektoro. Tamen, ĝi ne estas jure trudiĝa. Male, ĝi agnoskas la suverenecon de la Ŝtatoj «ekspluati siajn krudajn materialojn laŭ sia propra politiko pri medio kaj disvolviĝo».
Pierre Attaignant
Pierre ATTAIGNANT (ankaŭ: Attaingnant) (* ĉirkaŭ 1494; † ĉirkaŭ 1552) estis franca presisto de muziknotoj, muzikeldonisto, eldonisto kaj komponisto.
Vivo
La indikoj pri lia naskiĝa kaj morta jaroj estas malsamaj, supozeble li vivis ekde 1494 ĝis 1552.
Pintkonferenco pri la Tero
Rio-de-Ĵanejro 1992
Plie, la Pintkonferenco de Rio kondukis al la adopto de la programo Agendo 21, kiu enhavas ĉirkaŭ 2,500 rekomendojn (el kiuj plej multaj neniam estis aplikitaj), la Deklaracio pri la administro, konservo kaj daŭriva disvolviĝo de la arbaroj, same kiel la tri Konvencioj de Rio :
Pierre Attaignant
Vivo
Li publikis multajn verkojn de francaj komponistoj, precipe tiam novan specon de muziko, la kanzonon. Ekde 1528 ĝis 1552 aperis pli ol 50 kanzonkolektoj. I.a. li publikis la verkojn de Pierre Passereau. Krome li publikis kelkajn „danclibrojn“. Ĉ. 1527/1528 li inventis variaĵon de la notpresado, kiu permesis presadon dum nur unu laborpaŝo. Ĉiu notsigno, ĉiun nototipon (vd. ankaŭ prestipo) ĉirkaŭis malgranda segmento de la notliniaro, tiel ke oni povis kunmeti la tutan notobildon mozaikece.
Bluŝultra kosifo
La Bluŝultra kosifo (Cossypha cyanocampter) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro Cossypha kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj.
Pintkonferenco pri la Tero
Rio-de-Ĵanejro 1992
Samtempe, oni lanĉis ambician programon de monda lukto kontraŭ la klimatevoluoj, la erodo de la biodiverseco, la dezertiĝo, kaj la neniigo de la danĝeraj toksaj produktoj. Kvankam tiuj konvencioj estas plibonigeblaj, ili survojigis la ŝtatojn al klopodoj por apliki kaj, en iuj kazoj, al diskutprocezo por atingi la adopton de trudiĝa protokolo, kia estas la Protokolo de Kioto.
Pierre Attaignant
Verkoj
Oni ligas Attaignant kun la ekesto de la franca kanto turdiono.