cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
33889 Jengebo
Nomo
Ĝia nomo honoras Jen Gebo, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2017, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Missoula International School de Missoula (Montano).
Casiodoro de Reina
Casiodoro de Reina (Montemolín, Badaĥozo, ĉ. 1520- Frankfurto, Sankta Romia Imperio, la 15-an de marto 1594) estis monaĥo de la Ordeno de la hieronimanoj de Hispanio, konvertito al protestantismo, fama pro la tre konata traduko en la hispanlingva mondo de la Biblio nomata "Biblio de la Urso", kiu estis la unua kompleta traduko de la biblio al la kastilia lingvo el ĝiaj originalaj fontolingvoj.
Casiodoro de Reina eniris en la hieroniman monaĥejon Sankta Isidoro de l' Kampo de Santiponce kiel monaĥo. Baldaŭ li kontaktis la luteranismon kaj iĝis ano de la Reformacio en Hispanio, kaj persekutita de la Inkvizicio, parte pro la kaŝa distribuado de la traduko de la Nova Testamento de Juan Pérez de Pineda. Dum la persekutado, li decidis forlasi la monaĥejon kaj fuĝi kun siaj plej fidataj amikoj al Ĝenevo en 1557 (inter ili lin akompanis Cipriano de Valera).
Tamen, tio kion li vidis en Ĝeneve ne plaĉis al li: en 1553 estis ekzekutita Miguel Servet kaj la traktado donita al la disidentoj estis tre polemika. Reina oponiĝis al la ekzekutado de veraj aŭ supozataj herezuloj, ĉar li tion konsideris ofendon al la atestado de Jesuo. Li sekrete tradukis la libron de Sébastien Châteillon "Pri la herezuloj", De herectis an sint persequendi, kiu kondamnas la ekzekutojn pro konscienco kaj dokumentas la rifuzon de la pra kristanismo al tia praktiko.
Dume, la Hispana Inkvizicio realigis en Sevilo en aprilo 1562 "Aŭtodafeo" per kiu bildo de Casiodoro de Reina estis bruligata. Liaj verkoj estis inkluzivitaj en la tiel nomata "Indekso de la Malpermesataj Libroj" (Index Librorum Prohibitorum) kaj estis deklarata "heresiarca" (estro de la herezuloj).
En Anglio, kie la reĝino Elizabeto la 1-a lin permesis prediki al la persekutitaj hispanoj, estis ordinita en 1562 kiel pastoro de la Anglia Eklezio en la kirko Sankta Maria de Hargs, kaj tie komencis traduki la Biblion en la kastilia lingvo, la unua traduko al ĉi tiu lingvo. Pro kalumnioj, li devis fuĝi al Antverpeno en januaro 1564, kie li travivis grandajn ekonomiajn malfacilaĵojn por povi fini la tradukon de la Biblio.
Ankaŭ li verkis la unuan grandan libron kontraŭ la Inkvizicio, titolita Kelkaj artoj de la Sankta Inkvizicio hispana, publikigita en Heidelberg en 1567 sub la plumnomo Reginaldus Gonsalvius Montanus. La verko eldoniĝis en latino, sed tuj poste tradukita al la angla, nedelanda, franca kaj germana.
Lia kastililingva versio de la Biblio estis konata kiel La Biblio de la Urso, ĉar en ĝia frontpaĝo aperis bildo de urso kaj fine plublikiĝis en Bazelo, en 1569. Kristanaj gvidantoj kaj la Municipa Konsilio de tiu urbo kun ĉiuj penoj subtenis la tradukadon kaj kiel dankemo, Casiodoro de Reina dediĉis ekzempleron al la Biblioteko de la Universitato de Bazelo, kiu ankoraŭ konserviĝas. En la unua eldono aperis 2.600 ekzempleroj, sed malgraŭ la obstakloj por ĝia vendado, en 1596 ĉio elĉerpiĝis.
Casiodoro de Reina vivis en Antverpeno ĝis 1585, jaro kiam la trupoj de la hispana reĝo Filipo la 2-a forprenis la urbon, kaj li revenis al Frankfurton, kie li ricevis la civitanecon en 1573. Li vivtenis sin danke al komercado de silko kiun li mem establis. Jam pli ol 70jaraĝa, li estis elektata helpanta pastoro en 1593. Li ekzercis sian ministerion ok monatojn ĝis sia morto la 15an de marto 1594.
Bene Lario
Bene Lario estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Carlazzo, Grandola ed Uniti, Lenno kaj Porlezza.
Rezé-Pont-Rousseau (stacidomo)
Rezé-Pont-Rousseau estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rezé, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Place Guichard - Bourse du Travail (stacio en Liono)
Place Guichard - Bourse du Travail estas stacio sur linio B de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Rezé-Pont-Rousseau (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-État - La Roche-sur-Yon tra Ste-Pazanne (534000).
16802 Rainer
16802 Rainer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstra amatora astronomo Erich Meyer elde ties privata observatorio Meyer/Obermair, apud Kirchschlag bei Linz en Aŭstrio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Rainer Gebetsroither (1976–1998). Trafita ekde sia naskiĝo de grava kora malsano, li dediĉis sian vivon al observo de la naturo kaj al la historio kaj tekniko de la fervojoj. Liaj gepatroj Karin and Uwe estas long-tempaj anoj de la  Linzer Astronomische Gemeinschaft (Astronomia Societo de Linz).
Citey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Alen Kris
Alen KRIS - estas sovetia esperantisto. Naskiĝis en 1955 en urbeto Rognedino. Diplomiĝis en la Instituto de fremdaj lingvoj en Niĵnij Novgorod. Jurnalisto kaj tradukisto. Ekde 1988 membro de la demokratie orientita asocio Solidarnost en Kaliningrado. En 1990-1994 deputito de la Kaliningrada regiona konsilio, ĉefo de ties informa komisiono. Loĝas apud Kaliningrad. Liaj poemoj, noveloj, recenzoj kaj eseoj aperis en Sezonoj, Literatura Skatolo, La Ondo de Esperanto, Hungara Vivo kaj Literatura Foiro. Unu el la poetoj de Kvarteto (1996). Redakciano de La Ondo de Esperanto.
Haniva
La haniva-oj (埴輪 haniŭa, "terakotaj cirkloj"), estis neglazuritaj terakotaj statuoj el Japanio de la Kofun-epoko inter la 5a kaj la 7a jarcentoj. Ili metiĝis cirkle ĉirkaŭ la Kofun (antikva tumulo aŭ tombomonteto), aŭ malpli ofte en haniva-domo rekte super la maŭzoleo. Ili estis bukle-faritaj (faritaj per cirkligi argilajn buklojn en la formo de kava cilindro) kaj kava, havante truitajn buŝojn, okulojn, orelojn, fenestrojn, ktp.; aliaj detaloj surĉiziĝis. La haniva-ojn ornamis aparte alligitaj geometriaj formoj. Ruĝaj pentritaj trianguloj kaj spuroj de ruĝa farbo sur la vizaĝoj povas troviĝi sur fruaj haniva-oj. Ili kutime estis inter tridek al cent kvardek centimetrojn altaj (naŭdek centimetrojn mezume).
Ĉar la haniva-oj figuris diversajn formojn (homoj, bestoj, domoj, ktp.), ili donas multajn detalojn pri la vestaĵoj, la armeo, kaj la domoj de la epoko, kiuj neniam registriĝis.
Origino kaj historio
Haniva-ojn ŝajne faris la Haĵibe (koreaj enmigrantaj familioj kiuj faris la neglazuritan potaĵon por la japana kortego). Ili verŝajne evoluis de funebraj potoj de la Jajoi-epoko. Fruaj haniva-oj estis simplaj cilindroj sed baldaŭ pli detaliĝis, figurante virojn, virinojn, ŝamanistinojn, variajn bestojn, kaj eĉ domojn.
La plejparto de haniva-oj fariĝis en la Kinai regiono dum la 4a kaj 5a jarcentoj, sed plej multe fariĝis en la Kanto regiono, kiam Kofun-oj ekhavis internajn ĉambrojn kaj antaŭĉambrojn ĉirkaŭ la 5a kaj 6a jarcentoj, kaj haniva-oj amasfabrikiĝis dum la 6a jarcento. Tamen kiam Budhismo enkondukiĝis en Japanion, kremacio pli populariĝis ol enteriĝo, eventuale superfluigante kaj enteriĝon kaj la haniva-ojn.
Signifo
Laŭ Nihon Ŝoki, la haniva-oj metiĝis sur la tombo por anstataŭigi homojn, kiujn vivante enterigiĝus. Tamen ne ekzistas evidento de homa ofero en Japanio, do tiu klarigo ne verŝajnas. Malsame al la terakota armeo el Ĉinio, (kiu, laŭ sia nomo, figuras militistojn) la haniva-oj figuras multajn temojn, do ili pli verŝajne havas spiritualan aŭ ĉiutagan gravon anstataŭ militan. Havinaj eble estis religiaj simboloj, ornamaĵoj, aŭ nur arĥitekturaj strukturoj, sed sia celo restas nesciita.
Endre Csillag
Endre Csillag [ĉilag], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csillag Endre estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, tekstopoeto), instruisto. Endre Csillag naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Endre Csillag frekventis gimnazion kaj faklernejon, sed li ne finis ilin. Li akiris diplometon en muzikarta mezlernejo, poste li aliĝis al pluraj ŝlagorkestroj. Inter 1985 kaj 1987 li estis gitaristo de Edda (rokgrupo). Ekde 1988 li vivis 11 jarojn en Vorarlberg kun aŭstra edzino, li instruis en 2 muziklernejoj. Li eksedziĝis kaj hejmenvenis, li denove gitaradis en pluraj ŝlagorkestroj. En 2012 li fondis propran orkestron.
15330 de Almeida
15330 de Almeida estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brazila astronomo Amaury Augusto de Almeida, fakulo pri kometa scienco kaj kosmokemio. Lia ĉefa kontribuo inkludas studon pri la gasoj en kometoj kaj la teorian determinadon de la baza molekulaj datumoj pri simplaj radikaloj kaj jonoj astrofizike gravaj.
Horní Lhota (distrikto Zlín)
Municipo Horní Lhota troviĝas en Ĉeĥio en distrikto Zlín, regiono Zlín. En ĉi tie vivis.
La municipo troviĝas en nura rando de moravia Valaĥio en Vizovicaj montoj en alteco 340 m s. m. apud ŝoseo el Zádveřice ĝis Luhačovice. (Ĝis Luhačovice tio estas 9 km kaj ĝis Zlín 19 km.)
Historio
Skribfontoj mencias pri municipo Horní Lhota en la jaro 1420, menciantaj ĉi tiean paroĥestron Jan el Uherský Brod.
Akademio de Sciencoj kaj Artoj de Kosovo
La Akademio de Sciencoj kaj Artoj de Kosovo (Akademia e Shkencave dhe e Arteve e Kosovës, Academia Scientiarum et Artium Kosoviensis) estas la nacia akademio de Kosovo.
Historio kaj organizo
Akademio de Sciencoj kaj Artoj de Kosovo estis fondita la per decido de la Asembleo de Kosovo. Ĝia unua prezidanto estis Esad Mekuli, kiu estas konsiderata kiel la patro de moderna albana poezio en Jugoslavio. La akademio estas organizita en kvar fakoj. Tiuj inkluzivas la fakon de lingvistiko kaj literaturo, la fakon de sociaj sciencoj, la fakon de naturaj sciencoj kaj la fakon de artoj.
Membroj
La akademio havas 24 regulajn kaj 11 asociajn membrojn. La nuna prezidanto de la akademio estas Hivzi Islami, dum la vicprezidanto estas Pajazit Nushi. Isuf Krasniqi estas la ĝenerala sekretario de la akademio. La fakestroj inkluzivas Eqrem Basha, Jusuf Bajraktari, Fejzullah Krasniqi kaj Luan Mulliqi. Honoraj membroj inkludas personecojn kiaj Nobel-premiitoj albana-usona Ferid Murad kaj Patrino Teresa.
St Benet's Hall
St Benet's Hall ("La Halo de Sankta Benedikto") estas edukejo kiu apartenas al la Universitato de Oksfordo.
Ĝi fondiĝis en 1897 por ebligi romkatolikajn monaĥojn (aparte benediktanojn) studi en Oksfordo. La estro de St Benet's Hall estas ankoraŭ benediktano, tamen nun ĝi akceptas laikojn, inkluzive ne-romkatolikojn, kondiĉe ke ili subtenas la valorojn de la monaĥa vivo. Hodiaŭ ĝi estas la sola edukejo en la universitato kiu ne akceptas virinojn.
Tujetsch
Tujetsch estas komunumo de la komunumaro Cadi/Disentis kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1791 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009. La ĉefloko de la komunumo estas Sedrun.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Tujetsch limas en nordo al Silenen (UR), en nordoriento al Disentis/Mustér, en sudoriento al Medel (Lukomagno), en sudo al Quinto (TI), en sudokcidento al Airolo (TI).
Trafiko
Tra Tujetsch pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Ilanz tra Disentis kaj Oberalppasejo al Andermatt. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la trajnlinio de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo de Disentis tra Operalppasejo kaj Furkatunelo tra Brigo al Zermatt en Kantono Valezo. Kiam vintre la pasejvojo estas fermita la fervojo estas la unika trafikkonekto de Grizono al okcidento. Al sudo ekzistas pasejo kun piedvojo al Airolo en Kantono Tiĉino nome la Bornengopasejo kaj norden la Chrützli-Pasejo al Maderanervalo en Kantono Urio, kiu ankaŭ nur piede paseblas.
Historio
La unua dokumenta mencio de Tujetsch datiĝas el la jaro 1237 kiel Thiuesch. La teritorio de Tujetsch estis loĝita ek de la 8-a jarcento flanke de Disentis. La komunumo dum mezepoko apartenis al la tribunalo Cadi. Ek de la 12-a jarcento al Tujetsch almigris valzoj. Ili romanĉiĝis ĝis la 15-a jarcento, tamen restis multaj alemanlingvaj loknomoj.
Emilio Sánchez Vicario
Emilio Sánchez Vicario [prononco "EmIljo SAnĉes VikArjo"] estas kataluna tenisisto, internacie ludanta por Hispanio. Li naskiĝis en Madrido, do nun estas -jara. Ekde la jaro 1984 li estas tenisa profesiulo. Interalie li en 1990 kune kun sia fratino, la tenisistino Arantxa Sánchez Vicario gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Nun li vivas en Montekarlo, Monako.
NGC 2347
NGC 2347 (aliaj indikoj — UGC 3759, IRAS07112+6447, MCG 11-9-39, KCPG 128B, ZWG 309.26, PGC 20539) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
(85275) 1994 LY
(85275) 1994 LY estas tre malgranda, malhela terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
NGC 2347
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(85275) 1994 LY
Orbito
Ĝia tre discentra orbito tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso, ĝia iom granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Marso.
Subtegmenta vendejo
Subtegmenta vendejo estas tia formo de etkomerca vendado, kiu uzas efektivan ejon en domo, luprenitan ĉambron, standon aŭ kioskon, kontraste al ret-butiko. En subtegmenta vendejo la aĉetanto venas al la vendotablo kaj rekte komunikas kun la vendisto, ekzamenas la realan varon, ne nur ĝian foton sur komputila ekrano. Por ambaŭ tipoj de vendejoj validas iom diferencaj leĝoj kaj reguloj, aliaj garantioj kaj reklamacioj.
Gvadelupo
Gvadelupo estas franca transmara departemento kaj administra regiono dependa de Francio en Kariba Maro. Ĝi konsistas el pluraj insuloj: La Grande-Terre, la Basse-Terre, La Désirade, Les Saintes, Marie-Galante k.a.
La departemento havas entute 34 komunumojn.
Historio
Gvadelupo estis malkovrita de eŭropanoj la 11-an de novembro 1493 de Kolumbo kaj estis nomumita pro simileco de ties montoj kun Sierra Guadalupe en Hispanio. Antaŭ la europa invado, indiĝenoj loĝis tie, "ARAWAK" kaj "KARAIB" sed ili ĉiuj estis mortigitaj de invandantoj. Eŭropanoj, alportis nigrulajn sklavojn el Afriko por kultivi bananojn. Tiu periodo estis terura por la afrikanoj kaj nuntempe estas " krimo kontraŭ homaro". La Gvadelupon skuis tertremo kaj detruis Pointe-à-Pitre.
Mapo
(Saint Martin kaj Saint-Barthélemy ne videblas sur tiu ĉi mapo)
Aliaj
Vidu ankaŭ la artikolojn pri la sanktejoj de Guadalupe (Ekstremaduro) kaj Guadalupe (Meksiko).
Mountain View (Kalifornio)
Mountain View [MAŬNten vju] estas urbo de Usono. estas urbo de Usono, kiu situas en la norda parto de la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Santa Clara. Ĝia nomo signifas angle "monta vidaĵo". Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Multaj alt-teĥnikaj firmaoj fondiĝis en Mountain View. Inter ili troviĝas:
Krome pliaj firmaoj post la kreo translokigis sian centran sidejon al Mountain View, unu el multaj ekzemploj estas la firmao Synopsys.
Suseni (Mureș)
Suseni [susenj] (hungare: Marosfelfalu [maroŝfelfalu], germane: Pranzdorf) estas komunumo en Rumanio norde de Reghin. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Luieriu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1228 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 1461 (rumanoj, 47 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1319. En mezepoko ĝi estis hungara-saksa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Burgo Ehrenstein (Turingio)
Burgo Ehrenstein (Burg Ehrenstein) estas ruino de iama grafa kastelo en kvartalo de Stadtilm, en Germanujo. La ruino de altaĵburgo havas altecon de 420 metroj troviĝante sur uesta etendiĝo de konkokalka rokosprono, de Buchberg.
Priskriko
La komplekso havas longecon de 36 metroj kaj larĝecon de averaĝe 11 memtroj; ĉe la mallarĝa okcidenta flanko ĝi estas nur de 8 metroj. Ĉe la okcidenta fino de la palaco staras la restaĵoj de kvarangula turo. Ĉu estis vere turo malklaras ĉar en la palacinterno ne estas iuj restoj de finanta turmuro. Ĉe la eosta fino de la palaco sevkas bone konserviĝanta, masivega belfrido. Ĝi havas la mezurojn 7 x 10,5 metroj; la murdikeco estas inter 1,7 kaj 2,5 metroj, la alteco de 25 metroj. En la malsupra parto la muroj dikas ĝis 2,5 metroj. La aliro al la turo farats tra la loĝeroj en la plej supra etaĝo de la meza konstruaĵo. Ĉe la suda flanko de la belfrido bone konserviĝas ankoraŭ arthistorie altvalora neceseja orielo interna. Ekstere ĉirkaŭanta muro de la ĉirkaŭfermejo havas altecon de averaĝe 13 metroj. La palaco interne separatas per muro en du loĝerojn. La palaco entute altas kvar etaĝojn. La muroj en la malsupra etaĝo havad dikecon de ĝis 2,5 metroj. Supre troviĝas ankoraŭ restaĵoj de antaŭantaj defendremparetoj, ringomuro kun embrazuroj en la areo de la roka pinto kaj sume tri rondaj bastionoj. Okcidente, sude kaj oriente la ringomuro laŭlongas rekte ĉe la rando de la roka pinto; norde, kie la teritorio estas malpli dekliva, la antaŭburgo ŝajne enhavis ekonomian domaron. Nordokcidente instalitis, post terenfalo de partoj de la ringomuro, mallonga muro kun du rondbastionoj. En la direkto de la eosten pli supreniĝanta Buchenberg-monto la burga komplekso protektitis per foso kaj dua murego.
Historio konstrua
Datumas la hodiaŭaj muraj restaĵoj el konstrufazo de la 14a jarcento. Sed ne ekzistas indikoj ke la burgo estis farita en la 12a jarcento kaj ke ekzistis eĉ pli frue remparoj samloke. Verŝajne la burgo estis ekde la komenco en la manoj de la grafoj de Schwarzburg. En 1275 ĝi transiris en la posedon de la linio blankenburga. Granda konstruetapo estis en la mezo de la 14a jarcento kiam grafo Guntero la 28-a estis imperiestra konsilisto kaj kortega juĝisto kaj lia familie ege gravis. Tamen estis Burgo Ehrnstein neniam pli longe loĝejo princa; ĝi servis kiel ĉelandlima ŝirm-rempararo kontraŭ la grafoj de Gleichen. En la kadro de la t.n. Schwarzburga interna kverelego (Schwarzburgischer Hauskrieg) kaj de la Saksia interfrata milito (1446-1451) la burgo sieĝitis en 1448 kaj konkeritis. Verŝajne temis pri ununura milita akto surburge okazinta. Sub Wolf la 1-a en la unua duono de la 16a jarcento iĝis kelkaj alikonstruoj antaŭ ol la burgo garantie donitis. Poste la burgo pli kaj pli kadukiĝis.
Kiam revenis la burgo en 1610 en la manojn de Schwarzburg-Rudolstadt ĝis estis en malbona stato: fenestroj kaj metalaĵoj mankis, tegmentoj kaj muroj estis nekompletj, la levoputo estis plena je rubo kaj ŝtonrompitaĵoj. Tiam neniu plu loĝas surburge. ur la antaŭmuraro estis la sidejo de la ĉefadministranto por la Administrujo Ehrenstein. En 1645 la ĉefa ejo restaŭritis por uzi ĝin kiel loĝejon de la sekretario administruja. De tiam oni havas ankaŭ la unuan detalan priskribon priburgan: la enirejo al la korto estis en la nordokcidente. Tra ĝi oni iris preter plurajn ekonomiajn ejojn (ĉevalejo, bakejo) antaŭ ol atingi la ĉefdomon. Nur tie, en la plej supra etaĝo troviĝis la oficejo kaj la loĝejo de la sekretario. Kiuj konstrueroj estis pli malnovaj kaj kiuj aranĝitis nur en 1645 ne estas sekure. Eble la enirejo norduesta nur tiam kreitis car antaŭe oni eniris la burgon tra portalo norda.
Raoul Vaneigem
Raoul VANEIGEM (naskiĝis en 1934) estas belga verkisto, revoluciisto, mezepokisto kaj filozofo. Post studado pri romana filologio en Brusela Libera Universitato de 1952 ĝis 1956, li aktive partoprenis en Situaciista Internacio de 1961 ĝis 1970, instigante la tiaman junularon "ĝui sen katenoj". Li grave kontribuis al la revuo kreita de tiu grupo, kaj estas konsiderata, egale al Guy Debord, kiel unu el ĝiaj ĉefaj teoriistoj.
Burgo Ehrenstein (Turingio)
Historio konstrua
Sed jam en 1661 la oficejo translokigitis en la antaŭburgon. En 1686 la tegmento de la ĉefejo ankoraŭfoje reparitis sed jam 1n 1692 la kastelo tute malplenigitis. En la mezo de la 18a jarcento la tegmenta trabaro tute forigitis por gajni materialon konstruan. Je la fino de la 18a jarcento alia sinteno koncerne estimon pri historiaĵoj venis en la mondon. Unue la burgmonto per arboplantado plibeligitis kaj ĉe la suda flanko oni pretigis padon malsoben al la burgo. Pavilono konstruitis kaj la eosta turo, danke al skalaro kaj platformoj, iĝis belvidejo. Ĉ. 1900 amikara societo ekflegis la ruinon. Ili i.a. ĉambron de la ĉefdomo refaris por povi okazigi ene kunvenojn. La regiona kaj dialekte skribanta poeto Hugo Greiner verkis en 1903 ne malmultajn literaturaĵojn rilate al Ehrenstein-burgo kaj Ehrenstein-vilaĝo: "Der Sang von Ehrenstein" (teatrigo surloke en la 5.3.1903 "Das Gänseliesel von Ehrenstein" kaj "Die Hexe".
Raoul Vaneigem
Unu el liaj plej famaj verkoj estas la Traktaĵo pri bonvivo por uzo de la junaj generacioj (1967).
Kiel mezepokisto, li esploris la historion de la herezoj kaj de la rezistado al kristanismo.
Burgo Ehrenstein (Turingio)
Historio konstrua
Sekvis poste ankoraŭ aliaj reparadoj. En 1995 la tuto venis en la manojn de la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj.
Raoul Vaneigem
En Esperanto-kulturo
Li ankaŭ aŭtoras la kanton verkitan en 1961: La vie s'écoule, la vie s'enfuit (Vivo fluas, vivo fuĝas) kiun traduk-adaptis Platano kaj kantis dum FESTO 2013 en Kelmis':
''Fluas la vivo, fuĝas la vivo
Enuaj tagoj pasas sen motivo
Ruĝa partio, griza parti'
Revolucioj nur iluzi'
Murdas labor', pagas laboro
Aĉetu tempon en superbazaro
Temp' pagita ne venos plu
Juneco mortas pro enu'
Okul' farita por amado
Respegulas aĵo-mondon
La bildoj nia nura ricevo
La malsatantoj, la pafitoj
Venas al ni el funda pasint'
Neni' ŝanĝiĝis, sed komenciĝas
Kaj per violento maturiĝos
Ekbrulu, domoj de preĝist'
Nest' de vendist', de policist'
Ni rikoltos tagojn de festo
Armiloj al ni direktitaj
Jen kontraŭ estroj turnigotaj
Ne plu la ŝtato, nek la estroj
Por elprofiti el niaj protestoj.''
Vinon-sur-Verdon
(jen france, okcitane Vinon de Verdon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Respubliko Kabindo
Respubliko Kabindo (Kilansi kia Kabinda en la fiota, Repubilika ya Kabinda en la konga) estas la sendependisma registaro de Kabindo en centra Afriko, kiu en 1997 fariĝis membro de la Organizaĵo de Nereprezentitaj Nacioj kaj Popoloj (UNPO). Tiu membreco estis interrompita en 2011. En 2010 ĝi ankaŭ fariĝis membro de la Organizaĵo de emerĝantaj Afrikaj Ŝtatoj (OEAS). Laŭ la registaro de Angolo, la internacia komunumo kaj la UN, Kabindo estas unu el la provincoj de Angolo.
Distrikto Miskolc
La Distrikto Miskolc [miŝkolc] (hungare Miskolci járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén. Ĝi situas en montaro Bükk laŭ Sajó en la meza parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio). La distrikto najbaras:
La distrikta ĉefurbo estas Miskolc, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 6 aliaj urboj kaj unusola grandvilaĝo, la ceteraj 31 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 972,80 km², kie loĝas 249 563 homoj. Tiu distrikto estas la plej granda laŭ loĝantaronombro en la lando. La loĝantoj okupiĝas pri urbaj servoj, industrioj, agrikulturoj, kaj bredadoj. Menciindas la alta senlaboreco.
Respubliko Kabindo
Etnaj fonoj por mem-determinado
En aprilo 1997, la sendependisma registaro de Kabindo aliĝis al la Organizaĵo de Nereprezentitaj Nacioj kaj Popoloj (UNPO), demokrata kaj internacia organizaĵo kies membroj estas indiĝenaj loĝantaroj, disputitaj teritorioj, malplimultoj kaj sendependaj ŝtatojn aŭ teritorioj. Tiu membreco estis interrompita en 2011.
Distrikto Miskolc
Historio
Tiu distrikto daŭre funkciis inter 1886-1983. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Respubliko Kabindo
Etnaj fonoj por mem-determinado
En 2010 ĝi ankaŭ fariĝis membro de la Organizaĵo de emerĝantaj Afrikaj Ŝtatoj (OEAS).
Eksteraj ligiloj
(en) Republic of Cabinda - http://www.cabinda.net
(en) Cabinda, free state, la oficiala registara reta portalo de Kabindo : http://www.cabinda.info/
(en) Oficiala retejo de la kabinda registaro en ekzilo : History of the CABINDA
(en) Organizaĵo de emerĝantaj Afrikaj Ŝtatoj (OEAS)
Armitaj fortoj
La Armitaj fortoj de lando estas ĝiaj registar-sponsoritaj defendo-, bataltrupoj, kaj organizoj. Ili kutime konsistas el la militfortoj, la polico kaj en kelkaj ŝtatoj ankaŭ el paramilitfortoj kiel ekzemple milico. Ili ekzistas por kaj eksterlandaj kaj enlandaj politikoj de sia estraro kaj por defendi tiun korpon kaj la nacion kiujn ĝi reprezentas de eksteraj kaj internaj agresemuloj. En larĝa uzokutimo, la esprimoj "armeotrupoj" kaj "militistaro" ofte estas traktitaj sinonime, kvankam en teknika uzokutimo distingo foje estas farita en kiu la armetrupoj aŭ armitaj fortoj de lando povas inkludi kaj ĝian militistaron kaj aliajn milicajn fortojn. Armitaj fortoj estas same kiel la uzado de armeotrupoj por realigi politikajn celojn.
La studo de la uzo de armeotrupoj estas nomita militistiko. Larĝe parolante, tio implikas pripensantan atakon kaj defendon je tri "niveloj": strategio, funkcia arto, kaj taktikoj. Ĉiuj tri niveloj studas la aplikon de la fortouzo por realigi deziratan celon.
Konsisto kaj termina precizeco
Ne decas konfuzi nociojn armitaj fortoj kaj armeo, kvankam en ĉiutaga parolado ili ofte intermiksiĝas. Ekzemple la oficiala nomo de la armitaj fortoj de Ĉinio estas Popola Liberiga Armeo. Sed reale temas pri tutaĵo de ĉiuj armeoj, brigadoj, regimentoj, flotoj, eskadroj, kaj aliaj militaj formacioj de ĉi tiu ŝtato. Tiel, supremenciita Popola Liberiga Armeo konsistas el: teraj trupoj, aerfortoj, marfortoj kaj la Dua artileria korpuso.
Organizo
En la plej multaj landoj la bazo de la armitaj fortoj estas la militistaro, dividita en bazajn armeajn branĉojn. Tamen, armetrupoj povas inkludi ankaŭ aliajn miliciajn strukturojn. Armea organizo estas la strukturado de la armetrupoj de ŝtato por oferti armean kapablecon postulitan per la nacia naci-defenda politiko. En kelkaj landoj miliciaj fortoj estas inkluditaj en la armetrupoj de nacio, kvankam ne konsiderite armeaj. Armetrupoj kiuj ne estas parto de armeaj aŭ miliciaj organizoj, kiel ekzemple ribelantaj fortoj, ofte imitas armeajn organizojn, aŭ uzas ad hoc strukturojn.
Armea organizo estas hierarkia. La uzo de formaligitaj rangoj en hierarkia strukturo venis en ĝeneraligitan uzon kun la Romia Armeo. En modernaj tempoj, administra kontrolo, kaj administrado de armeaj organizoj estas tipe entreprenita fare de la registaro tra ministerio ene de la strukturo de ŝtatadministrado, ofte konata kiel Militministerio aŭ Sekcio de Milito. Tiuj en victurno administras armitajn servojn kiuj mem komandas batalon, batalsubtenon kaj servo apogas formaciojn kaj unuojn.
Administra kontrolo, administrado kaj administracio
La kutime civila aŭ parte civila administra kontrolo de la nacia armea organizo estas ekzercita en demokratioj fare de elektita politika gvidanto kiel membro de la kabineto de la registaro, kutime konata kiel Defendministro kaj respektive Defendministerio, kvankam reale temas pri Militministerio. En prezidentaj sistemoj, kiel ekzemple Usono, la prezidento estas la ĉefkomandanto, kaj la kabinet-nivela defendministro estas vickomandanto. Subigita al tiu pozicio estas ofte sekretarioj por specifaj gravaj funkciaj sekcioj de la armetrupoj kiel tutaĵo, kiel ekzemple tiuj kiuj disponigas ĝeneralajn helpservojn al la armitaj servoj, inkluzive de siaj subuloj. Krome ekzistas la kapoj de specifaj departementaj agentejoj respondecaj por la zorgo kaj administrado de specifaj kapabloj kaj sciobazitaj servoj kiel ekzemple strategiaj konsiloj, disvolvigitaj taksoj, aŭ defendistiko, kaj dezajno kaj evoluo de teknologioj. Ene de ĉiu departementa agentejo troviĝas administraj branĉoj respondecaj por plia agenteja komerca specialigita laboro.
Avantaĝoj kaj kostoj
La evidenta avantaĝo al lando en konservado de armetrupoj estas en disponigado de protekto de eksterlandaj minacoj kaj de interna konflikto. En la lastaj jardekoj armeopersonaro ankaŭ estis utiligita kiel akutburĝaj subtenroloj en post-katastrofaj situacioj. Aliflanke, ili ankaŭ povas vundi socion per okupiĝado kaj malutila (aŭ simple malsukcesa) militado. Elspezo pri scienco kaj teknologio por evoluigi armilojn kaj sistemoj foje produktas flankavantaĝojn, kvankam kelkaj asertas ke pli grandaj avantaĝoj povis veni de la abandono de la detruemo por iri al nur plibonigo de la vivo.
La armitaj fortoj de nacio aŭ ŝtato povas esti organizitaj kiel konstantaj fortoj (aŭ regula armeo), kio priskribas profesian armeon kies ununura profesio estas prepariĝi por luktado. Kontraste estas ankaŭ civilaj armeoj. Civila armeo estas funkciigita nur laŭ mezuro de la bezono. Ties avantaĝo kuŝas je ties kosto ne tiom alta por la socio. La malavantaĵo estas ke civila armeo troviĝas malpli trejnita kaj organizita. Historie la profesiaj armeoj kutime venkas kontraŭ civilaj armeoj laŭ nombro de bataloj.
Meza punkto inter ambaŭ sistemoj postulas kadrojn de estroj komponitajn de suboficiroj profesiaj kaj oficiroj kiuj agadas kiel skeleto aŭ strukturo por pli granda forto. En milittempo tiu strukturo kompletiĝas per rekrutoj kaj rezervistoj (eks-soldatoj kiuj sin proponas kontraŭ malgranda salajro por esti trejnita eventuale sub la kadro de militestroj por elteni siajn militkapablojn netuŝite), kiuj kunformas la unuon de milita tempo. Por la registaroj kiuj uzas tiun sistemon, tio produktas ekvilibron inter avantaĝoj kaj malavantaĝoj de ĉiu sistemo organizada kaj permesas la formadon de gigantaj armeoj (laŭ milionoj de militistoj), necesaj en modernaj militoj grandskalaj.
La troa investado en armitaj fortoj povas elĉerpi socion pro eluzadon de forto de laboro (vivoj) kaj de materialo (riĉo), okazigante gravan efikon sur la vivnivelo de la civiluloj. Se oni plilongigas dum multe da tempo la militan konflikton (aŭ la investado en elteno de fortaj armitaj fortoj) tio povas rezulti en malpliigita priserĉado kaj disvolvigo por civiluloj, kio degradus la kapablon de la socio por plibonigi sian infrastrukturon. Tiu manko de disvolvigo siavice tuŝas la militistaron cirkle. La Sovetunio estis ekzemplo moderne tipa de tiu problemo pro sia militinvado de Afganio (1978-1992), kaj komence de la 21a jarcento ankaŭ Usono espertis la samajn kondiĉojn por suferi la saman fenomenon pro sia partopreno en la Invado de Irako de 2003.
Armitaj servoj
En la plej multaj landoj la armitaj armetrupoj estas dividitaj en tri aŭ kvar armitajn servojn (ankaŭ nomitaj branĉoj): armeo, mararmeo, kaj aerarmeo.
Multaj landoj havas varion en la norma modelo de tri aŭ kvar bazaj armitaj servoj. Kelkaj nacioj ankaŭ organizas siajn marsoldatojn, fakistajn rotojn aŭ strategiajn misil fortojn kiel sendependaj armitaj servoj. La marborda gardistaro de nacio ankaŭ povas esti sendependa armita servo de ĝia militistaro, kvankam en multaj nacioj la marborda gardistaro estas policoj aŭ simila agentejo. Kelkaj landoj havas neniun mararmeon, pro geografiaj, sociaj aŭ politikaj kialoj.
En grandaj armetrupoj la kulturo inter la malsamaj armitaj servoj de la armetrupoj povas esti tre malsama.
La plej multaj pli malgrandaj landoj havas ununuran organizon kiu ampleksas ĉion armean dungite fare de la lando koncernita. Triamondaj armeoj emas konsisti ĉefe el infanterio, dum unuamondaj armeoj emas havi pli grandajn unuojn kun multekosta ekipaĵo kaj nur frakcio de personaro en infanteritrupoj.
Estas inde fari mencion de la esprimo komuna forto. En okcidentaj miliistoj, komuna forto estas difinita kiel unuo aŭ formacio konsistanta el reprezentado de batalpotenco de du aŭ pli da filioj de la militistaro.
Diversaj unuoj
Ofte, minimume ĉe la eŭropaj kaj nordamerikaj militistoj, oni nomas diverse la konstruojn de militistaraj komandoj, formacioj kaj unuoj.
En armea kunteksto, komando estas kolekto de unuoj kaj formacioj sub la kontrolo de ununura oficiro. Kvankam dum la Dua Mondmilito komando ankaŭ estis nomo donita al batalgrupo en la usona armeo, ĝenerale ĝi estas administra kaj strategia ĉefsidejo kiu estas respondeca al la nacia registaro aŭ al la nacia armea ĉefsidejo. Ĝi ne estas nekutima por la servoj de nacio kaj konsistas el sia propra komando (kiel ekzemple terkompono, aerkompono, ŝipkompono kaj kuracista kompono en la Belga Armeo), sed tio ne malhelpas la ekziston de komandoj kiuj ne estas serv-bazitaj.
Formacio estas sinteza armea organizo kiu inkludas miksaĵon de integraj kaj funkcie ligitaj sub-unuoj, kaj estas kutime batal-kapabla. Formacio estas difinita fare de la Usona Sekcio de Defendo kiel "du aŭ pli da aviadiloj, ŝipoj, aŭ unuoj daŭrigantaj kune sub komandanto". Ekzemplo de formacioj inkludas: sekcioj, brigadoj, batalionoj, flankoj, ktp. Formacio ankaŭ povas rilati al la fizika aranĝo aŭ aranĝo de soldatoj kaj armiloj. Ekzemploj de formacio en tia uzokutimo inkludas: pakfronto, panzerkeilo, sturmtegmenta formacio, ktp.
Tipa unuo estas homogena armea organizo kiu inkludas servistaron ĉefe de ununura fako de servo, aŭ branĉo de servo, kaj ĝiaj administraj kaj komandfunkcioj estas memstaraj. Ĉiu trupo malĉefa al alia unuo estas konsiderita ĝia sub-unua aŭ negrava trupo. Ĝi ne estas nekutima por unuo kaj formacio esti uzita sinonime, kvankam formacio malofte estas uzita ĉar malgrandaj trupoj ŝatas taĉmenton aŭ roton. Aliaj ekzemploj de unuoj estas: sekcioj, brigadoj, batalionoj, ktp.
Malsamaj armetrupoj, kaj eĉ malsamaj branĉoj de servo de la armetrupoj, povas uzi la saman nomon por indiki malsamajn specojn de organizoj. Ekzemplo estas la "eskadro". En la plej multaj mararmeoj eskadro estas formado de pluraj ŝipoj; en la plej multaj aerarmeoj ĝi estas unuo; en la usona armeo ĝi estas batalion-granda kavaleritrupo; kaj en ŝtatkomunumaj armeoj eskadro estas firm-granda sub-unuo.
Indira Gandhi
Indira Priyadarshini GANDHI (इन्दिरा प्रियदर्शिनी गान्धी en la hindia) (naskiĝis la 19-an de novembro 1917, mortis la 31-an de oktobro 1984) estis la filino de Jawaharlal Nehru kaj la ĉefministro de Barato ekde la 19-a de januaro 1966 ĝis la 24-a de marto 1977, kaj ekde la 14-a de januaro 1980 ĝis iu ŝin mortigis en 1984. Gandhi studis en Somerville College (Universitato de Oksfordo).
2480 Papanov
2480 Papanov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rus-sovetan aktoron Anatolij Dmitrieviĉ Papanov (cirile Анатолий Дмитриевич Папанов, 1922 — 1987).
Topoľníky
Topoľníky, hungare Nyárasd estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda. La historia slovaka vilaĝonomo estis Nárazd.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Malgranda Danubo, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas 13 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1113. Poste formiĝis 2 apudaj vilaĝoj: Supra kaj Suba Nyárasd (njAraŝd). Supra Nyárasd naskiĝis en la 13-a jarcento. La unua mencio devenis el 1451. Suba Nyárasd En 1434 apartenis al fora fortikaĵo, poste al familio Pálffy (pAlfi). Grava bienocentro funkciis tie, la fiŝo estis grava varo. Ekde 1796 la komunumo iĝis opidumo kun foirorajto. 2 bataloj okazis en 1849 inter la hungaroj kaj Habsburgoj. Dum la historio okazis inundoj, tial la vilaĝo iomete estas for de la riverobranĉo. Ĝis 1919 la komunumoj apartenis al Pozsony, al distrikto de Dunajská Streda. Ekde 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1940 Supra kaj Suba Nyárasd unuiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis en la vilaĝo 3015 da homoj, (2805 hungaroj, 158 slovakoj).
Flava
Flavo estas la koloro de lumo kun ondolongo inter 565 kaj 590 nm, kaj la komplementa koloro de la viola koloro.
Flavo:
Ĉe la antikvaj ĉinoj flavo reprezentis la "mezejon", do Ĉinion mem. Ĉe la majaoj ĝi reprezentis sudon.
Monda Medicina Asocio
La Monda Medicina Asocio (WMA) estas internacia kaj sendependa konfederacio de multaj naciaj medicinaj asocioj tra la mondo, ĉefe naciaj kuracistaj oganizaĵoj, reprezentante kuracistojn tutmonde. La WMA estis fondita en la jaro 1947. En 2016 ĝi kalkulis 112 naciajn kuracajn asociojn, kuniĝo de pli ol 10 milionoj da kuracistoj. kiuj rajtas ankaŭ unuope aliĝi al ĝi ("Associate Membership". La WMA ofte prilumas aktualajn temojn kaj donas klarajn rekomendojn al kuracistoj koncerne etikan sintenon en specialaj cirkonstancoj.
Flava
En la politiko, flava estas plej ofte rilata al liberalismo, libertarianismo kaj anarki-kapitalismo. Ĝi estas ankaŭ uzata pri ĵurnalismo kaj sindikato.
Monda Medicina Asocio
Celo
La celo de la WMA estas internacie certigi la plej altajn internaciajn normojn en kuraca edukado, kuraca scienco, kuraca arto, kuraca etiko kaj sana prizorgo por ĉiuj homoj en la mondo.
Flava
Flavo apartenas al la Tutafrikaj koloroj.
Monda Medicina Asocio
Sekretariejo
La sekretariejo troviĝas en Ferney-Voltaire, Francio, proksime al la urbo Ĝenevo, Svislando.
Flava
Oni ankaŭ uzas la vorton "flava" por priskribi la flavbrunan ĝis helbrunan haŭton de Azidevenaj mongoloidoj.
Monda Medicina Asocio
Oficialaj lingvoj
La angla, franca kaj hispana estas la oficialaj lingvoj de la asocio ekde ĝia ekesto.
Flava
En diversaj kolormodeloj oni prezentas la flavan koloron jene:
Flava farbo kun ... fariĝas ...
En la lingvo Esperanto la vorto "flavo" kiel ĉiuj nomoj de koloroj estas A-karaktera radiko.
Monda Medicina Asocio
Projektoj
La WMA estas aktiva en pluraj kampoj, sed plejparte okupiĝas pri:
WMA ankaŭ okupiĝas pri ekzemple:
Eldonoj en pluraj lingvoj
Ĉiuj dokumentoj kaj eldonoj (kelkaj en diversaj lingvoj) pri la politiko de WMA estas senpage elŝuteblaj sur ilia retejo.
Deklaracio de Ĝenevo en Esperanto
En septembro 1948 la WMA publikigis la unuan version de moderna „ĵuro de la kuracisto“, la t.n. Deklaracio de Ĝenevo. Tiu grava teksto estis aktualigita en oktobro 2017 dum la kunveno de la WMA-delegitoj en Ĉikago.
UMEA sukcesis rapide traduki kaj publikigi la plej aktualan version de tiu „Deklaracio de Ĝenevo“ en Esperanto kaj elŝutebla sur la retejo de UMEA. Tiu deklaracio interalie rekomendas ke la kuracistoj ne uzos sian medicinan scion por malrespekti homajn rajtojn nek civitanajn liberecojn, eĉ se minacite. Ĝi stipulas ankaŭ ke la kuracisto ne permesos, ke konsideroj de aĝo, malsano aŭ handikapiteco, kredo, etna origino, sekso, nacio, politika aneco, raso, seksa orientiĝo, socia pozicio aŭ ajna alia faktoro staru inter ilia devo kaj ilia paciento.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la WMA :  https://www.wma.net
UMEA : "Deklaracio de Ĝenevo" en Esperanto
Vall de Boí
Vall de Boí (Valo de Boí) estas mallarĝa, krutaflanka valo kaj malgranda municipo en la nordokcidento de Katalunio. Ĝi kuŝas en la nordorienta angulo de la komarko Alta Ribagorça, sur la randoj de montaro Pireneoj. Ĝi estas la plej granda municipo de la regiono, kiu ĉefa urbo estas Barruera.
La valo estas plej konata pro siaj naŭ frue-romanikaj preĝejoj. Temas pri la plej densa koncentriĝejo de romanika arkitekturo en Eŭropo. Ĝi estis nomumita kiel Monda Heredaĵo de UNESKO la 30-an de novembro 2000. La valo ankaŭ havas la plej altan skiadan feriejon en la Pireneoj, ĉe Boí-Taüll kaj limas kun la Naturparko Aigüestortes kaj Estany (lago) Sant Maurici kiu kuŝas nordoriente.
Historio
La maŭra konkero ne penetris en la altajn valojn de Pireneoj. La unuaj kristanaj grafejoj en la regiono estis fonditaj en la 9a jarcento. Temis pri mozaiko de malgrandaj grafaj feŭdoj, kies lokajn grafojn malmulte atentis iliaj nominalaj frankaj grandsinjoroj. La loĝantaro estis plejparte eŭska.
Preĝejoj
Kvankam la valo havis relative malaltan loĝantaron en la Mezepoko, grandaj kvantoj de arĝento riĉigis la lokajn eminentulojn por instigi ilin aliĝi al la kataluna kampanjo rehavi Barbastron kaj Zaragozon. Granda parto de la riĉeco estis elspezita en la konstruo de multaj preĝejoj inter la 11a kaj la 14a jarcentoj, laŭ la nova arkitektura stilo importita de Lombardio. La preĝejoj estas karakterizitaj per ellaborita ŝtonverko kaj elegantaj sonorilturoj. Mur-pentraĵoj de la preĝejoj estas konservitaj ĉe la Nacia Muzeo de Arto de Katalunio en Barcelono (MNAC).
La valo ankaŭ enhavas la ruinojn de kelkaj aliaj romanikaj religiaj konstruaĵoj, inkluzivante la preĝejojn de Sant Llorenç en Saraís kaj Sant Martí en Taüll, kaj la ermitejoj de Sant Cristòfol en Erill, de Sant Quirc en Taüll, de Sant Salvador en Barruera kaj de Sant Pere en Boí.
Sant Climent de Taüll
La preĝejo de Sant Climent de Taüll estis konsekrita la 10-an de Decembro 1123 de la episkopo de Roda. Ĝi troviĝas sur iometa altiĝo apud la vojo de Taüll al Boí. Ĝi estas la plej granda kaj plej bonkonservita preĝejo en Vall de Boí, kaj ankaŭ la plej arkitekture elstara.
La preĝejo estas sterninta kiel baziliko, kun tri navoj, ĉiu apartigita per arkadaro kaj finante en duonronda absido. Ĝi retenas sian originalan duoblaĵetitan lignan tegmenton. Sudoriente de la preĝeja korpo staras sesetaĝan sonorilturon, kun arkaĵaj fenestroj en ĉiu etaĝo. La konstruaĵo estas konstruita el granitaj blokoj, kun ornamaj elementoj kaj fenestroj el pumiko. La fasadoj estas ornamita kun frisoj kaj pilastroj.
La bildo de Kristo Pantocrator (Ĉiopova) de la preĝejo, originale en la ĉefa absido kaj nun konservita en la Nacia Muzeo de Arto de Katalunio (MNAC), estas agnoskita kiel unu el la majstraĵoj de la romanika arto.
Santa Maria de Taüll
La preĝejo Santa Maria troviĝas en la vilaĝo Taüll, kaj estis konsekrita la 11-an de Decembro 1123, la tago post la preĝeja konsakro de Sant Climent. Ĝi estis ankaŭ konstruita laŭ tri navoj, ĉiu finiĝante per absido. La sonorilturo stariĝas el la suda navo. La kvalito de la ŝtonverko de la sonorilturo estas malpli bona ol la preĝeja cetero, kaj ĝi eble estis konstruita antaŭe, kaj la preĝejo aldonita ĉirkaŭ ĝi.
La preĝejo estis multe renovigita en la 18a jarcento, kaj kupolo aldoniĝis. Ĝiaj freskoj estis translokitaj al MNAC ĉirkaŭ 1918. Multaj 18-jarcentaj renovigaĵoj estis forigitaj en la 1970-aj jaroj, interalie la kupolo.
Sant Feliu de Barruera
La preĝejo Sant Feliu troviĝas iom norde de Barruera. La vilaĝo kuŝas ĉe strategia punkto kie la valo larĝiĝas kaj estis konektita kun apuda abatejo en la Mezepoko kiu estas nun malaperita. La preĝejo havas ununuran postvivantan navon de la tri originale konstruitaj, kun barela kelo kaj duonronda absido. Ĝi havas kvadratan transepton kaj absido sude kaj kvadrata kapelo norde. Simpla, malornamita sonorilturo restas ĉe la sudorienta angulo. Renovigaĵoj estis entreprenitaj en la 16a jarcento, aldoninte du gotajn kapelojn al la ĉefa navo, kaj gotan okcidentan fasadon
Sant Joan de Boí
La preĝejo Sant Joan troviĝas ĉe la enirejo de la vilaĝo Boí kiu donas ĝian nomon al la valo. La preĝejo havas tri navojn, kun absidoj ĉe la orientaj finoj de la du flankoj. La originala ligna tegmento estas anstataŭigita per ŝtono. La sonorilturo altiĝas sude de la suda navo. La preĝejo estis multe renovigita en la 18a jarcento, sed multe da la renovigaĵoj estis forigitaj en la 1960-aj jaroj. Ĝiaj pentraĵoj estis forigitaj en 1919 kaj portitaj al MNAC.
Santa Eulàlia d'Erill-la-Vall
La preĝejo Santa Eulàlia en Erill-la-Vall havas unu longan navon kun triobla absido ĉe la orienta fino kaj enirejon en la nordo ĉe kovrita trotuaro. Ligna tegmento anstataŭis la antaŭan barelan kelon. En la nordo la sesetaĝa sonorilturo altiĝas 23 metrojn.
Santa Maria de l'Assumpció de Coll
La preĝejo de l'Assumpció (Ĉieliro) kuŝas ekster la vilaĝo Coll. Ĝi havas ununuran navon kun absido kaj barela kelo, kun postaj gotaj aldonoj. Flankokapelo en la nordo kaj posta gota sonoriloturo kun du etaĝoj en la sudo estigas krucforman etaĝan planon. La interno estas lumigita de lanternoj ĉe orienta kaj okcidenta finoj. La pordo en la okcidento. La sonorilturo estas en malriĉa riparado.
Santa Maria de Cardet
Cardet okupis rokan eksterteriĝon ĉe la enirejo al la valo. La preĝejo estas ĉe la orienta rando de la vilaĝo, super kruta deklivo. La preĝejo havas ununuran navon kun absido, kun kripto malsupre de la absido (postulite pro la falanta tera nivelo). Sakristio estis aldonita al la sudorientan finon de la navo, kaj kapelo estis aldonita al la nordan fasadon. La ekstero retenas trajtojn de la 11a jarcento, kaj de renovigaĵoj en la 12a, 13a, 17a kaj 18a jarcentoj. La interno retenas barokan aspekton de postaj renovigaĵoj.
Ermita de Sant Quirc de Durro
La malgranda ermitejo Sant Quirc troviĝas sur roka eksterteriĝo apud Durro. Ĝi havas malgrandan navon kaj absido, kun enirejo sude. Malalta sonorilejo stariĝas ĉe la okcidenta fino. La tegmentospaco (alirebla de ekstere) povas estis uzita kiel grenejo.
Colette Renard
Colette RENARD naskiĝnome Colette Raget (naskiĝis la en Ermont, mortis la  en Yvelines) estis franca kantistino kaj aktorino.
Biografio
Post studoj de violonĉelo, ŝi fariĝis sekretariino, poste kantistino en la orkestro de Raymond Legrand, kun kiu ŝi edziniĝis en 1969. En 1956, ŝi kreis la personon de Irma, en muzikalo Irma la douce, de Marguerite Monnot, kiun ŝi ludis ĝis 1967. Ŝi trapasis plurfoje en spektaklejoj "Olympia" kaj "Bobino" en Parizo, kie ŝi partigis scenejon kun Georges Brassens en 1976. Ŝiaj kanzonoj trafis multnombrajn popularajn sukcesojn. Colette Renard restis sendube la lasta populara kantistino inspirita de la realistoj post la milito. Ŝia tre ekspresiva voĉo, ŝia interpretado kaj elparolo igis ŝin rekonebla ekde la unua strofo. Ŝi ankaŭ registris plurajn albumojn de malprudaj kanzonoj. La plej fama el ili estis sendube Les Nuits d'une demoiselle, kie ŝi listigis la sinomimojn de frandzado kaj aliaj seksaj kondutoj.