cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mariano Roca de Togores
Kultura agado
En la babilrondo El Parnasillo li legis sian romantisman teatraĵon El Duque de Alba (1831) al Ventura de la Vega, Antonio Gil y Zárate, Patricio de la Escosura, Manuel Bretón de los Herreros, kaj Larra, kies sincera amiko li estis, multe antaŭ la premieroj de la grandaj teatraĵoj de la romantika hispana teatro, kies enkondukinto li estis. En 1845 li premieris La espada de un caballero, kie li miksas tragedion kaun komedion kun varia strofaro. Lia verkb Doña María de Molina estis konsiderita de Allison Peers kaj aliaj kritikistoj kiel unu el dek plej bonkvalitaj teatraĵoj de la Hispana Romantikismo, fidela al la vera historio kaj ne inspiriĝas el la samtema teatraĵo de Tirso de Molina nome La prudencia en la mujer, kiun li fakte ne konis. Li verkis inter aliaj verkoj Poesías, El Romancero de la Guerra de África kun amikoj Amador de los Ríos, la Duko de Rivas, Severo Catalina, Cervino, Flores, Galiano, Madrazo, Campoamor, Hartzenbusch, Tamayo kaj De la Vega (Madrid, 1860); La sepultura de Miguel de Cervantes memoria escrita por encargo de la Academia Española y leída á la misma por el Marqués de Molins (Madrid, 1870); 'Opúsculos críticos y lilerarios, Recuerdos de Salamanca, La Manchega, idilia versio pri la regiono La Mancha, kaj La Peña de los Enamorados. Li verkis ankaŭ biografiojn: Bretón de los Herreros: recuerdos de su vida y de sus obras (Madrid, 1883).
Politiko
Mariano Roca de Togores y Carrasco aliĝis al la modera partio kaj famiĝis kiam li akuzis Salustiano de Olózaga en 1843. En 1847 li iĝis ministro de publika konstruado dum tri monatoj; reformis la Reĝan Akademion de la Hispana Lingvo, la aliaj Reĝajn Akademiojn kaj eĉ fonids la Reĝan Akademion de Moralaj kaj Politikaj Sciencoj.
Li estis denove ministro kun Narváez (1847 al 1849), anstataŭe de Beltrán de Lis, kaj kun la grafo de San Luis (1853 al 1854), nome dufoje primara ministro. En 1863 li iĝis ambasadoro de Hispanio en Londono ĝis 1866. Dum la Revolucio de 1868 ("La Gloriosa") redaktis la leteron kiun la hispana nobelaro sendis al la princo de Asturio, partoprenis en la preparado por la proklamo de la princo Alfonso, kaj formis parton de la Regenteco. Poste li iĝis Ministro pri Maro kaj akompanis al Alfonso la 12-a (Hispanio) en lia veturo el Marsejlo al Madrido. Poste li estis ambasadoro en Parizo ĝis 1881 kaj poste en Vatikanurbo. Reveninte en Hispanio estris ĝis sia morto la konservativan minoritaton en la Senato, el kiu li estis porviva membro. Totale li estis Marministro 7foje inter 1847 kaj 1879, kaj kontribuis al modernigo de la hispana ŝiparo.
Verkoj
Liaj kompletaj verkoj presiĝis laŭ la titolo Obras de Mariano Roca de Togores, Marques de Molins (Madrid, 1881-1890, 6 vol.) T.I. Poesías. - 3a eld. - 1881. T.II. Dramas y Comedias. 1881. T.III. Opúsculos críticos y literarios: primera parte, con un prólogo del Duque de Rivas. - 1882. T.IV. Opúsculos críticos y literarios: segunda parte. - 1882. T.V. Discursos académicos: primera parte con un prólogo de Francisco Sánchez Suárez. - 1890. - XXXVI. T.VI. Discursos académicos: segunda parte. - 1890.
Thierry Braillard
Kariero
Thierry Braillard aliĝis al la Movado de Maldesktraj Radikaluloj (MRG) en oktobro 1981 kaj fariĝis nacia prezidanto de la Junaj Maldekstraj Radikaluloj en 1987.
Thierry Braillard estis elektita en la municipa konsilio de Lyon kaj en la urbeca komunumaro de Lyon en junio 1995.
En oktobro 1997, li fariĝis regiona konsiliano de Rodano-Alpoj sekve de la demisio de Jacky Darne. Li estis reelektita regiona konsiliano en marto 1998 kaj en marto 2004.
De aprilo 2001, Thierry Braillard estas vicurbestro de Lyon komisiita pri sportoj kaj same en Grand Lyon. Li estis reelektita sur la listo de Gérard Collomb en aprilo 2008.
La, Thierry Braillard estis elektita deputito de la 1-a distrikto de Rhône.
Post la municipaj balotoj de la 23-a kaj 30-a de marto 2014, li estis reelektita en la 7-a arondismento de Liono kaj li fariĝis vicurbestro komisiita pri turismo.
La 9-an de aprilo 2014, li estis nomumitasubministro komisiita pri sportoj, en la 1-a registaro de Manuel Valls, ĉe Najat Vallaud-Belkacem, ministro privirinaj rajtoj, urbo, junularo kaj sportoj. Konsekvence, li demisiis pri la estraro de la urbo Lyon por refariĝi simpla municipa konsiliano.
Antonín Eltschkner
Antonín ELTSCHKNER [elĉkner] estis ĉeĥa esperantisto, d-ro pri teologio, episkopo en Prago, titola episkopo de Zefirio. Naskiĝis en la 4-a de junio 1880 en Polička, mortis en la 22-a de februaro 1961. Esperantisto de 1924. Prez. de Ligo de Katolikaj Esperantistoj en Ĉeĥio. Depost 1925 ano de Esperanta sekcio de l' "Katolika Konsilantaro".
Christoph von Keller
Dorotheus Ludwig Christoph Keller, ekde 1789 grafo von Keller, (naskiĝinta la en Erfurt-Bischleben/Stedten an der Gera, mortinta la  samloke) estis germana politikisto, prusia diplomato kaj juristo. Li persone konis Goethe kaj Wieland.
Vivo
Estante la filo de la saksia-gotaa ministro Christoph Dietrich von Keller li instruitis dome kaj studis ĉe la universitatoj de Göttingen kaj Strasburgo jursciencon.
Tuj post studofino li nomumitis en 1777 prusia legata konsilisto. Tiufunkcie li estis inter 1779 kaj 1785 ambasadoro ĉe la sveda kortego en Stokholmo kaj poste, ĝis 1989 en Sankt-Peterburgo. Problemoj kun la vickanceliero Ivan Ostermann kaj (laŭdira?) ofendo de la imperiestrino Katerino la 2-a revokigis lin disde Ruslando laŭ postulo de la rusoj.
Lia reĝa moŝto Frederiko Vilhelmo la 2-a mem rekompencis lin ankoraŭ en la jaro 1789 per nobeligo grafa kaj nomumo je legato en Hago: tie Keller deĵoris inter 1790 kaj 1795. Forpelite en januaro 1795 fare de invadintaj francoj li restis en Holstinio kaj sur Kastelo Stedten apud Erfurto.
Jam ekde junulaj tagoj Keller konis princon Karl Theodor von Dalberg kiu dungis lin post forlaso de prusiaj laborpostenoj. Laŭ komisio de Dalberg li kunlaboris en la preparo de la Kongreso erfurta kiun li ĉeestis ankaŭ. En 1811 Keller estis speciala sendito por Dalberg en Parizo, kiun intertempe Napoleono estis nomuminta grandduko de Frankfurto. Post la neniigo de la Granddukujo frankfurta Keller laboris por la princelektisto de Hesio reprezentante la landon Hesio-Darmstadt ĉe la Viena kongreso. En 1815 li ekmembris ĉe Akademio de komunutilaj sciencoj en Erfurto; baldaŭ li iĝis ties prezidanto, posteulante grafon Karl Friedrich von Dacheröden.
Post la forpelo de la francoj Keller denove deĵoris por Prusio kaj iĝis en 1816 unua registarestro en Erfurto; jam en 1817 li abdikis preferante esti prusia legato ĉe la turingiaj kortegoj. Lia edzino Amalie estis fratino de la rusia generalfeldmarŝalo Ludwig Adolf Peter zu Sayn-Wittgenstein.
Familiaĵoj
Ŝia filino Maria Barjatinskaja iĝis grava mecenatino kaj filantropino en Rusio.
Mihály Zsámboki
ZSÁMBOKI Mihály (ĵámboki), hungaro, lokomotivgvidanto. Unu el la revivigantoj de HESL kaj ĝia prezidanto en 1924. Ampleksa laborado por Esperanto, precipe en la laborista grupo de Kispest.
EdE-Z
Dumbrava (Cluj)
Dumbrava (hungare Gyerővásárhely) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Kluĵo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 877 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 419 (rumanoj, 51% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1288. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario, al Kolozs.
Eta Emme
Eta Emme aŭ Malgranda Emme (germane Kleine Emme), kiel oni nomas ĝin por distingi de Emme en Kantono Berno, estas rivero en Kantono Lucerno. Ĝi havas longecon de 58 km. La supra parto de la rivero apartenas al la Biosfero-rezervejo Entlebuch de UNESKO.
Fonto
La ĉefa fontrivero de Eta Emme estas la tiel nomita Waldemme (en Esperanto Arbara Emme), kies fonto troviĝas ĉe Emmensprung (en Esperanto Salto de Emme) sur alteco de 1467 m s.m. ĉe la koordinatoj. Emmensprung situas ĉe la okcidenta pinto de Kantono Obvaldo sur la teritorio de la komunumo Giswil norde de Brienzer Rothorn.
La Fluo
En la valo de Entlebuch ĝi kuniĝas kun la malpli granda Weissemme (en Esperanto Blanka Emme) kaj nomiĝas nun Eta Emme. La rivero fluas nun orienten kuniĝas en Entlebuch kun la rivero Entle, kiu alfluas de sudo, kaj poste en Wolhusen kun Wohlhuser Wigger, alfluante de nordokcidento. La rivero forlasas tiam la distrikton Entlebuch kaj formas nun la limon de la distriktoj Sursee kaj Lucerno. Norde troviĝas la komunumo Ruswil, sude Werthenstein kaj poste Malters kaj Littau.
Alfluejo
En Emmenbrücke la rivero sur alteco de 432 m s.m. alfluas al Reuss.
Utiligado por elektra energio
En ĝia suba parto la rivero en kvar lokoj estas utiligata por produktado de elektra energio, nome ĉe Wolhusen, Ettisbühl-Malters, Littau-Torenberg kaj Emmen-Emmenweid.
Akvofluo kaj akvokvalito
La akvofluo de Eta Emme povas forte varii. Averaĝe ĉe Littau oni mezuras proksimume 10 m³/s, dum forta pluvo tiu kvanto facile kreskas al pli ol 70 m³/s. En aŭgusto 2005 la rivero kaŭzis grandajn inundojn.
La kvalito de la akvo estas bona, influita de la marĉoj en Entlebuch. En la supra parto la rivero donas multe da vivolokon por plantoj kaj bestoj. En ĝia suba parto ĝi tamen estas kanaligita kaj tial home influita.
Distrikto Hegyhát
La Distrikto Hegyhát [ŝAŝd] (hungare ’’Hegyháti járás’’ aŭ Sásdi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya. Ĝi situas sur montetaro en la plej norda parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
Estonteco de la Tero
La estonteco de la Tero dependas de multaj faktoroj, inkluzive de la kreskanta heleco de la suno, perdo de hejta energio de la tera kerno, perturboj fare de aliaj korpoj en la sunsistemo kaj la biokemio ĉe la surfaco de la Tero.
Distrikto Hegyhát
La distrikta ĉefurbo estas Sásd, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 23 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 360,72 km², kie loĝas 12 703 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj.
Estonteco de la Tero
Post unu aŭ du bilionoj da jaroj la daŭra kreskado de suna radiado kaŭzita de la pligrandiĝo de heliumo en la suna kerno, malaperigos la oceanojn kaj ĉesigos la kontinentan drivon. Post aliaj du aŭ tri bilionoj da jaroj la tersurfaca temperaturo kaŭzos forcejan efikon.
Distrikto Hegyhát
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1978, sed ĝi enhavis ankaŭ Distrikton Komló, poste la ĉefurbo trandlokiĝis al Komló. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
NGC 629
NGC 629 estas grupo de steloj en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alto Rio Novo
Alto Rio Novo estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 7.303 loĝantojn en 2010.
Wigbertus van Zon
Wigbertus van ZON (naskiĝis la 22-an de marto 1869 en Vught; mortis la 29-an de julio 1951) estis nederlanda katolika fratulo kaj instruisto, propagandisto de Esperanto en la sudo de Nederlando. 19-jara li eniris la monaĥejon en Tilburg kaj post kvar jaroj li estis postenigita kiel instruisto de la hispana lingvo en Curaçao. En 1900 li pro sanaj kialoj revenis al Nederlando kaj plu instruis tie. Esperantisto li fariĝis en 1922 kaj fervore propagandis ĝis inter katolikoj kaj Esperantistigis centojn da personoj. Li publikigis multajn propagandajn artikolojn kaj kelkajn broŝurojn, gvidis kursojn, esti membro de la ekzamena komitato kaj de la gazetar-servo kaj estis estrarano de la Esperanto-klubo en Tilburg. Li estis ankaŭ ĉefkunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto kaj Lingvakomitatano. Lia traduko de la fama verko de Thomas Hemerken à Kempis, La imitado de Kristo (335 p.), ricevis la eklezian aprobon la 13-an de aŭgusto 1948, sed aperis nur en 1952 : jam post lia morto.
Biewerbach
La Biewerbach estas 13 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo, kiu enfluas la Mozelon en Trier-Biewer en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia akvokolekta areo estas 26,3 m³.
Bernard Bolzano
Bernard Placidus Johann Nepomuk Bolzano (naskiĝis la 5-an de oktobro 1781, en Prago, mortis la 18-an de decembro 1848, en Prago) estis ĉeĥa matematikisto, logikisto, filozofo, teologo, katolika pastro kaj kontraŭmilitisma.
Familio
Bolzano estis la filo de du piaj katolikoj. Lia patro, Bernard Pompeius Bolzano, estis naskita en norda Italio kaj transloĝiĝis al Prago, kie li edziĝis al Maria Cecilia Maurer, germanlingva filino de Praga negocisto. Nur du el iliaj dek du infanoj travivis ĝis plenaĝo.
Gizzeria
Gizzeria estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kalabrio kaj en la provinco Catanzaro. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Międzychód
Międzychód estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Międzychód en distrikto Międzychodzki.
Ignaz Moscheles
Ignaz (Isaak/Isack) MOSCHELES (23-an de majo 1794 en Prago; 10-an de marto 1870 en Lepsiko) estis bohema - aŭstra komponisto, pianisto kaj muzikpedagogo.
Vivo
Moscheles estis unue lernanto de Friedrich Dionys Weber ĉe la Praga Konservatorio kaj studis poste en Vieno ĉe Johann Georg Albrechtsberger (1736–1809) kaj Antonio Salieri (1750–1825) kompozicion. Li estis amikiĝinta kun sia idolo Ludwig van Beethoven. Post la geedziĝo kun Charlotte Embden en la jaro 1825 en Hamburgo sekvis jaroj en Londono, kie li loĝis kaj laboris ĝis 1846.
En 1846 li sekvis inviton de sia amiko Felix Mendelssohn Bartholdy kaj transprenis la pianoklason ĉe la Lepsika Konservatorio fondita en 1843. Moscheles havis dumvive la reputacion, esti unu el la plej elstaraj pianovirtuozoj de Eŭropo, kiel pedagogo li estis de ekzemplodona konscienceco. Li reprezentis la Clementi-skolon kaj priatentis trankvilan manteniĝon – ludmaniero, je kiu gravas la movebleco de la fingroj, dum kiam oni kiel eble plejparte evitas la uzadon de la pedaloj.
Ignaz Moscheles estis patro de la pentristo Felix Moscheles kaj bopatro de la pentristino Margaret Moscheles.
Verkoj
Liajn pianokomponaĵojn, ekz. la pianokonĉerton en g-minoro kaj la virtuozajn studaĵojn oni admiregis dum lia vivo kaj foje ankaŭ ludas nuntempe:
Literaturo
Die Ausgabe: Briefe von Mendelssohn-Bartholdy an Ignaz und Charlotte Moscheles. Hgg.v. Felix Moscheles. Mit 13 Illustrationen. Leipzig, Duncker & Humblot 1888. XIII, 287 Seiten. Priv. Pb. d. Zt. mit vergoldetem Leder-Rückenschildchen. 8° habe ich im Bücherschrank. Ansonsten bei Antiquariaten etc. anscheinend kaum wohl zu finden. (Kontakt: ecosol@alice-dsl.de)
Hüselitz
Hüselitz estas komunumoparto de la urbo Tangerhütte en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la loĝloko havis 261 loĝantojn. La 31-an de majo 2010 la antaŭe sendependa komunumo kun aliaj komunumoj de la ĝis tiam ekzistinta komunumaro Tangerhütte-Land aliĝis al la urbo Tangerhütte.
Ruĝkola plumzonulo
La Ruĝkola plumzonulo, Ruĝkola emberizo aŭ Ruĝkola zonotriĥo (Zonotrichia capensis) estas mezgranda birdospecio membro de la grupo de Amerikaj paseroj indiĝena de Sudameriko kaj membro de la genro de zonotriĥoj, kiu enhavas speciojn de brunstriecaj dorsoj kaj distingaj kapobildoj, de la familio de la Emberizedoj.
Aspekto
La Ruĝkola plumzonulo estas 13.5–15 cm longa kaj pezas 20–25 g. Plenkreskulo havas fortikan grizan bekon kaj grizan kapon kun larĝaj nigraj strioj en kronoflankoj kaj pli fajnaj strioj traokule, supernuke kaj sub la vangoj. La nuko kaj brustoflankoj formas ruĝecbrunan kolumon (kio nomigas la specion) kaj la supraj partoj estas nigrecstriaj sablokolore brunecaj. Estas du blankaj flugilstrioj. La gorĝo estas blanka kaj la subaj partoj estas blankecaj, kaj iĝas brunaj en flankoj kaj kun nigra brustomakulo. La kruroj estas rozkoloraj.
Junuloj havas pli senkoloran, nedistingan kapobildon, kun bruna strieco kaj sablokolora fono. Ili ne havas la ruĝecbrunan kolumon, kaj havas striecajn subajn partojn.
Ekologio
En norda kaj okcidenta parto de ties teritorioj, tiu ĝenerale abunda birdo troviĝas tipe je altitudoj inter 600 kaj 4000 m, sed en la suda kaj orienta parto ĝi troviĝas komune pli malalte al ĉe marnivelo. Ĝi povas esti vidata en preskaŭ ĉiu ajn malferma aŭ duonmalferma vivejo, inklude terkultivejojn, ĝardenojn, parkojn, herbejojn kaj arbustarojn de duaranga kresko aŭ cerado. Bone elturniĝas ĉe urbaj kaj ĉeurbaj medioj, sed ĝi forestas el dense arbaraj areoj de la Amazona Baseno.
Ĝi estas ankaŭ malabunda en Gujanoj, kie loĝas ĉefe en kelkaj tepui kaj en la Montoj Pakaraima de Gujano.
Klarigi la ekziston de tiu specio en la insulo de Hispaniolo kaj la foreston el la resto de Karibio, povas respondi al simila teorio al tiu proponita por la Hispaniola krucbekulo (Loxia megaplaga). En tiu scenejo, la prauloj de la birdo estis en tiu regiono dum multe pli malvarmaj klimatoj de la lasta glaciepoko, sed restis izole en la plej altaj montoj de Hispaniolo post revarmiĝo.
La reprodukta sezono estas limigita de manĝodisponeblo kaj pluvokvanto. En la subtropikaj yungas de nordokcidenta Argentino, ino ekkonstruas nestojn fine de oktobro, kiam ekas la humida sezono, sed komence de decembro plej parto de nestagado jam finis. Kontraste, 2,000 m super marnivelo ĉe Andoj de Pichincha (Ekvadoro), kovado okazas en decembro, kaj nestokonstruado en marto kaj aprilo, sugeste etendan reproduktadon tra la tuta humida sezono. La malferma tasforma nesto konsistas el planta materialo kovrita el fajnaj herboj. Ĝi estas konstruita en fuŝplektita vegetaĵaro surgrunde, malalte en arbo aŭ arbusto, aŭ en murtruo, eble 2 m alte sed kutime je malpli da duonmetro supergrunde.
La ino elmetas de 2 al 5, sed plej ofte 2 aŭ 3 palajn verdecbluajn ovojn kun ruĝecbrunaj makuletoj. La ovoj estas proksimume 19–21 mm por 15–16 mm kaj pezas po 2.6–2.8 g. Ili estas kovataj nur de la ino dum 12–14 tagoj, kaj dume ŝi estas du trionojn de la tagotempo kovante aŭ iel atendante ĉeneste. La masklo helpas al idomanĝigado. Elnestiĝo okazas post du pluaj semajnoj. La idoj ne estas tre manĝemaj, kaj eĉ proksime de elnestiĝo la gepatroj manĝigas ilin nur ĉiun 10an minuton proksimume. Nestoparazitado, ekz. fare de la Brila molotro (Molothrus bonariensis), povas okazi, kaj reprodukta malsukceso pro predado ofte okazas dum kovado. Predado de idoj aliflanke ŝajne ne okazas pli ofte ol ĉe similgrandaj Paserinoj.
Ambaŭ seksoj tre similas sed la kanto de la viro estas pli laŭta kaj pli longa. Cetere nur la viro povas levigi la hartufon. La kanto de la Ruĝkola plumzonulo estas tre belsona.
Voĉoj
La Ruĝkola plumzonulo havas etendan geografian variadon en sia voĉo, sed la alvokoj inkludas akran cip. La maskla kanto, elsendita el malalta ripozejo, tipe inkludas trenatajn fajfojn kun aŭ sen fina trilaĵo, tii-tiiuuu, e’e’e’e’e, aŭ tiiuuu, tiiii.
Ĉe subtropikaj aŭ moderklimataj populacioj de Argentino (escepte notite), la kanto povas esti priskribita jene:
Kantoj estas tipe dupartaj: enkonduka frazo (nome "temo" en la origina priskribo de la kanto ) de 2 al 4 purtonaj fajfoj, kiuj estas ebenaj, ascendaj, descendaj aŭ supren kaj post malsupren laŭtone, sekve de fina trilaĵo, komponita de kelkaj al multaj identaj (aŭ preskaŭ) elementoj. Estas alta grado de stereotipo de kantoj ene de individuoj, kaj ene kaj inter sezonoj. La trilindico estas surloke konsista, sed ege varias inter populacioj, kun interelementa intermezo game el 12 msek al 400 msek aŭ plie.
Kantokutimo:
Individuoj kantas ĝis dum 30 minutoj foje, kvankam kutime dum 2–5 minutoj. Kontraŭkanto evidentiĝas, kvankam ĝi ne estis bone studita. Kantindico estas regula, kaj kutime 10-12 por minuto. Tipe el iome alta punkto, kie disponeblas - granda roko, arbusto, ktp. En malferma arbustaro kaj herbejo, kantas el tigopintoj. En ĉeurbaj situoj kantas el malaltaj branĉoj de arboj, muroj, kabanoj, ktp. Individuoj havas "favorajn" kantejojn, uzitajn ripete kaj ene kaj inter sezonoj. Oni konstatis flugokantojn en migrataj grupoj; tiuj kantoj ŝajne estas pli longaj kaj pli komplikaj ol tipaj teritoriaj kantoj, kaj similas al noktokantoj. Oni konstatis noktokantojn, kvankam tio estas rara kaj neantaŭvidebla. Hazarda pruvo sugestas, ke ĝi povus rilati al ĝenado. Noktokantoj estas tipe malkiel tagokantoj, ĉar estas pli longaj kaj pli komplikaj.
Kvankam estas pinto de kantagado ĉe mateniĝo, tiu specio kantas forte, se ne konstante, je preskaŭ ĉiu ajn tagohoro dum la ĉefa sezono (septembro al januaro), escepte kiam tagmezaj temperaturoj estas multe super 30 °C. Estas iome denovigo de kantagado krepuske.
Variado
En kelkaj areoj (de aridaj partoj de nordokcidenta Argentino, en orienta Patagonio, kaj en kelkaj lokoj de Kostariko) estas ofte aŭ ĉiam ne fina trilado, kaj tiele la kanto enhavas nur fajfojn. Kelkaj individuoj en kelkaj lokoj – ĝis nun nur en montaraj herbejoj – montras du finajn trilaĵojn, el kiuj la unua estas rapida, dum la dua pli malrapida.
Inoj ŝajne ne kantas, kvankam tio ne estas konata certege. Oni scias (baze sur la tezoj de Tubaro ), ke disvolviĝo de la voĉaj kapabloj ŝajnas tre simila al tiu de la Blankakrona emberizo (Z. leucophrys).
Ĉe la plej bone studitaj populacioj, en nordokcidenta Argentino, kantoj ŝajnas tre stereotipaj, kun granda majoritato de individuoj montrantaj unusolan kanton. Estas klara pruvo ke tiu kanto ne ŝanĝas laŭ la jaroj, almenaŭ post la unua reprodukto. Tamen estas pruvoj el Ekvadoro ke tropikaj populacioj montras individuajn repertoriojn de ĝis 7 diversaj kantotipoj.
Sezona variado estis malmulte studita. Estas nepublikita pruvo ke en patagoniaj populacioj komence de la sezono individuoj povis kanti pli da unu kanto. Sed tiu fenomenono ŝajne malaperas kiam la reprodukta sezono fluas.
Voĉaj dialektoj
Tiu ekologie multregiona novtropika kantobirdo havigas eble unu el la plej klaraj kaj plej amplekse disvastigataj habitatorilataj dialektosistemoj. La geografia variado en la kanto de tiu specio iĝis evidenta antaŭ 30 jaroj pro la studoj de F. Nottebohm en subtropika kaj moderklimata Argentino. Li interpretis sian trovon ege en la kunteksto starigita antaŭ kelkaj jaroj ĉe la Blankakrona emberizo, tio estas, li sugestis, ke tiuj dialektoj eble utilas por plibonigi la genetikan integrecon de lokaj populacioj. La unua rekta studo de tiu eblo, dum ne havigis konfirmon al la tiam nomata Genetika Adapto Hipotezo (GAH), kiu bone klarigas la voĉajn dialektojn de la Brunkapa molotro (Molothrus ater) , montris, ke la spaca organizado de la kantovariado estis tre asocia kun la distribuado de diversaj habitatotipoj. Plie la strukturaj karakteroj de la dialekta variado (trileca intermezo) montris variadon ege konsistan kun la interspecifa akustikaj modeloj priskribitaj de E.S. Morton, tio estas, ĝenerale, la trileca intermezo variis el mallongaj (~50 msek; rapida trilado) en malferma herbejo al longaj (1-200 msek; malrapidaj fajfoj) en arbaroj.
Tiu ekologia dimensio estis esplorata plu de Handford kaj liaj studuloj en tre diversaj habitatoj de nordokcidenta Argentino. Ili montris, ke la ekologia ordo de dialekta variado super granda geografia spaco (1200 x 350 km) kaj tra enorma gamo de strukture distingaj habitatoj (puna arbustaro, herbejo, dezerta arbustaro, dorna arbaro kaj seka decidua arbaro estis ege konsista kun la provizore imagita bildo. Tiu studo demonstris ankaŭ ke tiuj spacaj modeloj montras tempan stabilecon de almenaŭ 20 jaroj (nune oni scias ke pli da 30 jaroj), kaj stabileco laŭ jarcentoj estas influata de persisto de iaj habitataj dialektoj laŭlonge de la indiĝena vegetaĵaro ŝanĝita de agrikulturo . Tiu enorma demonstrado de akustika habitatobaza kantovariado ege subtenas kio nune estas konata kiel Akustika Adapto Hipotezo . Tamen tiu studo havigis ankaŭ bazon por fina evaluo de la GAH ĉe simila geografia skalo . Tiu studo montris, ke la baza genetika variado montrita de la specio estas organizata ege eldistance; dialektaj kantoj ne postulas plian strukturon: ŝajne ĉe tiu specio la GAH ne havas eksplikan valoron.
La plej ĵusa verko pri tiu specio konfirmas, ke la klara ekologia disiĝo de akustikaj voĉaj dialektoj en Argentino etendas el 22ºS de limo kun Bolivio suden al 42ºS en norda Patagonio. Tra tiu tiom etenda spaco, la plej granda kantodiverseco koncentriĝas en la vegetale diversa nordokcidento; en la ekologie pli uniformaj centraj kaj sudaj regionoj, oni trafas grandan kantan uniformecon; fine, insulaj habitatoj, kiaj montaraj herbejoj, estas reprezentataj de ripetataj insuloj de la specifa kantodialekto. Alia ĵusa verko sugestas, tamen, ke la tropikaj populacioj (Ekvadoro) ne montras tiun bildon: anstataŭe, individuoj montras repertoriojn (el 1-7 trilo-tipoj; tio estas = ~4) kaj lokaj populacioj povas montri preskaŭ tiom multe trilovariadon kiom estas konata el la tuta Argentino.
Masaoka Shiki
Masaoka Shiki, ankaŭ Ŝiki (japane: 正岡子規; *17-a de septembro 1867, †19-a de septembro 1902) estis japanlingva poeto, kritikisto kaj ĵurnalisto. Li estis la lasta de kvar grandaj majsteroj de hajko. Ŝiki estis konsiderata grava kritikisto de Matsuo Bashō. Krome li estis poeto, kiu revivigis la malnovan literaturan ĝenron de waka fine de la 19-a jarcento. Ŝiki iris al kolegio en Tokio. Poste fariĝis kolumnisto por la gazetokompanio Nippon. Li suferis kaj poste li mortis pro tuberkulozo.
Ŝiki estis konvinkita ke la japanlingva literaturo devus esti moderniga. Tial li kreis la novajn terminojn haiku (hajko), anstataŭ hokku (hokko) kaj tanka (tankao) (anstataŭ waka). Li emfazis la realistan sintenon en hajko kaj tiel li fariĝis la fondinto de japanlingva literatura realismo ( 写生派).
Unu el liaj verkoj tekstas jene:
Tiele softa kaj kvieta, Post kiam la sturmo finita - La sunleviĝo!
13624 Abeosamu
13624 Abeosamu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Osamu Abe, profesie esploristo pri neĝo kaj glacio. Li malkovris la kometon C/1970 N1 elde Ŝinĵo (gubernio Jamagata).
Nemesmedves
Nemesmedves [nemeŝmedveŝ] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd.
Historio
La vilaĝo signifas hungare nobela-eksrojo la germana nomo estas Ginisdorf. Verŝajne en la vilaĝo loĝis nobeluloj. La proksima urbo estas Güssing (hungare Németújvár), kiu depost Traktato de Trianon apartenas al Aŭstrio. Tiam la vilaĝo abrupte trovis sin ĉe la nova landlimo. Post 1945 fer-kurteno konstruiĝis. Ĉe la limo oni faris 5 km-ojn dika zonon, praktike netuŝeblan. En la vilaĝo tiutempe loĝis ŝvaboj, kiuj estis devige forigitaj. Laŭ la komunisma propagando tiu vilaĝo estis la komunumo liberigita laste fare de Ruĝa Armeo. Tial la vilaĝnomo estis konata tutlande. En 1989 oni nuligis la fer-kurtenon kaj oni trovis laŭ la aŭstra limo regionon netuŝitan de homoj dum 40 jaroj.
En Nemesmedves migra poŝto servas.
Avesnes (stacidomo)
Avesnes, plennome Avesnes-sur-Helpe estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Avesnes-sur-Helpe, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Hirson (267000).
Yui (kantistino)
Yui (naskiĝis la ) estas japana kantistino.
Biografio
Dum sia infanaĝo Yui planis poste fariĝi kantisto. Ŝi antaŭe regule verkis poezion kaj poste ŝi decidis finfine nur 15jaraĝa dediĉi sian vivon al muziko.
Laŭ sia propra rakonto ŝi prenis la tre gravan decidon sekvi la muzikon de Avril Lavigne, Influita kiel ili admiris ilian Skills kaj tio estis ilia multe pli malnova ol sin, grupo de strato Muzikistoj, konsilis ŝin al muziklernejo viziti, post ŝi demandis al ili kion ili devas fari por fariĝi muzikisto.
En la aĝo de 16 jaroj Yui kunigis privata muziklernejo en Fukuoka.Tie ŝi renkontis profesia kantojn, kaj ŝi komencis gitaro lerni ludi. Ekde ili havis tempon por praktiki ĉefe en la nokto, vi havas la koleron de multaj najbaroj, do ŝi decidis nokte kun ŝi Bicikla al Najbaraj maŝino disko ĝin en rizo kampo sola kaj netuŝitaj ekzerco povas. La video muzika por lia single debut "It's Happy Line", kiu aperis nur du jarojn post la eventoj, ankaŭ estis mortpafita en la rizon kampo. Yui faris vin unua publika apero mallonga tempo poste, kiam ŝi en strato agado de iuj de liaj lernejkamaradojn en la kanto Goodbye al vi - per Michelle Branch transprenis la gitaro kaj fono vokalo. Iom poste ili kunvenis por la unua fojo por vivi sola en domo kaj ludis tie antaŭ iliaj unuaj el - skribita kanto por Kial Min. Ŝi ankaŭ diris ke ŝi estis tre streĉas dum la tuta aspekto, sed poste liberigita kaj sentis feliĉa. Kaj ili komencis aperi regule kiel strato muzikisto. La muziklernejo en Fukuoka estas ankoraŭ grava parto de ŝia vivo ekde ŝi lernis ne nur muziko sed ankaŭ la gravaj aĵoj en vivo, kiel post lia debut en la ĵurnalo en lia retejo Komencita.
Albamo
2006 From me to you
2008 I loved yesterday
2008 My short stories
2010 Holidays in the sun
33814 Viswesh
33814 Viswesh estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Annika Viswesh, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2017 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo ; pro ŝia projekto pri komputado kaj programara inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Stratford Sunnyvale Raynor Middle School de Sunnyvale (Kalifornio).
(19201) 1992 GZ4
(19201) 1992 GZ4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ikuo Matsumoto
Ikuo Matsumoto (japane 松本 育夫, n. 3-an de novembro 1941) estas japana futbalisto. Li de 1966 ĝis 1969 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Leo Strauss
Leo Strauss (naskiĝis la, mortis la ) estis german-usona politika filozofo kaj klasikisto kiu specializiĝis en klasika politika filozofio. Li naskiĝis en Germanio de judaj gepatroj kaj poste elmigris el Germanio al Usono. Li faris plej el sia kariero kiel profesoro de politika scienco en la Universitato de Ĉikago, kie li instruis al kelkaj generacioj de studentoj kaj publikigis dekkvin librojn.
Origine edukita en la tradicio de nov-Kantiismo kun Ernst Cassirer kaj enmetita en la verkaro de fenomenologoj Edmund Husserl kaj Martin Heidegger, Strauss poste fokusigis sian esploradon al la grekaj tekstoj de Platono kaj Aristotelo, refarante sian interpretadon tra la mezepokaj islama kaj juda filozofioj kaj kuraĝigante la aplikadon de tiuj ideoj al la nuntempa politika teorio.
84120 Antonacci
84120 Antonacci estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 4-an de septembro 2002 de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Fabrizio Bernardi elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala astronomo kaj artisto Domenico Antonacci, engaĝiĝinta en popularigo de astronomio dum pluraj jaroj. Li estis pioniro por la malkapabluloj, precipe la blinduloj Li fondis la Associazione Astrofili Cascinese (Asocio de Amatoraj Astronomoj de Cascina) kaj estis unu el la fondintoj de la Astronomia Observatorio de Libbiano (Peccioli, Pizo).
(46771) 1998 HM7
(46771) 1998 HM7 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia tre klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,429872 astronomia unuo, tie estas 64,308 milionoj da km.
Mingacevir
Mingacevir (azere: Mingəçevir ) estas urbo en nord-centra Azerbajĝano proksimume 239.78 km nordokcidente de Bakuo.
La plej frua setlejo de homoj en la loko devenas de la kvara kaj tria jarmilo a.K.
Mingcavir estis establita en 1945 post la konstruado de elektrocentralo, en 1948 la loĝloko ricevis la statuson de urbo. Laŭ la popolnombrado de Sovetunio de 1989, en la urbo loĝis 85 450 loĝantoj. Laŭ la censo de 2020 de Azerbajĝano, proksimume 106 100 loĝantoj vivis en la urbo, kaj ĝi estas la kvara plej granda urbo en la lando.
Pluraj fabrikoj funkcias en la urbo.
Butanotiolo
Proprecoj
Butanotiolo kemie klasiĝas kiel tioloj, kiuj estas organikaj kombinaĵoj kun molekulaj formuloj kaj strukturaj formuloj similaj al tiuj de la alkoholoj, escepte ke la sulfurhava grupo (-SH) anstataŭas la oksigenhavan hidroksilan grupon (-OH) en la molekulo. Butanotiolo prepareblas per kataliza aldonaĵo de libera radikalo de la hidrogena sulfido al la 1-buteno. Komerce, tio okazas pere de uzado de ultraviola lumo. Butanotiolo estas tiolo kun malalta molekula pezo kaj estas alte bruligebla.
Novi Marof
Novi Marof estas urbo en Kroatio, en departemento de Varaždin. Ankoraŭ 22 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Novi Marof situas sur deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zagreb-Varaždin. La lasta troviĝas 18, Zagrebo 56 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1209 en formo "castrum Greben". Post la mezepoko la urbeto situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Novi Marof apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al departemento de Varaždin, al distrikto de Novi Marof, kies distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Religioj por paco
Religioj por paco (RfP), angle ankaŭ konata kiel World Conference of Religions for Peace (WCRP) estas internacia koalicio de reprezentantoj de religioj en la mondo, dediĉita al la antaŭenigo de paco. La organizaĵo organizas mondajn konferencojn al kiuj partoprenas politikistojn kiel observantojn por ke tiuj vidu la potencialon de relgiaj komunumoj kaj por memorigi ilin pri ilia devo kontribui al paco. Ĝi estis kreita en la jaro 1969 kaj ekde tiam ĝi jam organizis naŭ mondajn konferencojn. Ĝi estas ne-registara organizaĵo kun sidejo estas en Nov-Jorko, aktiva en 70 landoj, kun regionaj antenoj en Eŭropo, en Azio, en Afriko kaj en Ameriko. Religioj por paco havas konsultan statuson ĉe la ekonomia kaj socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj (ECOSOC, UNESKO kaj de UNICEF).
Agado
La asocio havas kvin fondajn principojn:
France Nuyen
France NUYEN estas artnomo de France Nguyễn-vân-Nga (naskita 1939), estas franca aktorino, psikologistino kaj modelino.
Nuyen naskiĝis en Marsejlo, Francio. Ŝia patrino estis franca, ŝia patro vjetnama. Dum la Dua Mondmilito, ŝia patrino kaj avo estis persekutitaj de la nazioj ĉar estis ciganaj homoj. Nuyen kreskis en Marsella ĉe kuzo.
En 1955, dum laborado kiel tajlorino, Nuyen estis malkovrita kiel modelino sur la plaĝo fare de fotisto Philippe Halsman. Ŝi aperis en la kovrilo de la 6-a de oktobro 1958 de revuo "Life". Samjare ŝi debutis en kino per filmoj South Pacific kaj In Love and War. En 1960 ŝi komencis sian karieron ĉe televido per televidserio Hong Kong.
Ŝi daŭrigis aktoradon per kinfilmoj The Last Time I Saw Archie kaj Satan Never Sleeps. En 1962 ŝi ludis la titoligan rolon en filmo A Girl Named Tamiko.
Nuyen dum 1960-aj kaj 1970-aj jaroj aperis ankaŭ en kinfilmoj Diamond Head, Man in the Middle, Dimension 5, One More Train to Rob, Battle for the Planet of the Apes, inter aliaj krom en televidaĵoj kiel Burke's Law, The Man from U.N.C.L.E., Gunsmoke, I Spy, Star Trek, The Horror at 37,000 Feet, The Six Million Dollar Man, Police Story, Police Woman, Hawaii Five-O, Charlie's Angels, Columbo, Deathmoon kaj Fantasy Island. Ŝi en 1980-aj jaroj laboris ĉe televidaĵoj Jealousy, Magnum, P.I., ktp.
En 1986, Nuyen diplomiĝis je majstra rango en klinika psikologio kaj komencis karieron kiel konsilisto de virinoj kaj infanoj.
Mem post diplomiĝo ŝi ankaŭ aktoris interalie en televidserioj kiel Nasty Boys, Murder, She Wrote, kaj kinfilmoj China Cry: A True Story, The Joy Luck Club, A Smile Like Yours kaj The Battle of Shaker Heights. Ŝia lasta aktora laboro estis ĉe filmo The American Standards en 2008.
László Bocsárdi
BOCSÁRDI László [boĉa'rdi] (edzo de Gabriella Bocsárdi Angi estas rumanuja hungara reĝisoro naskita en Târgu Mureş la 6-an de oktobro 1958.
Kariero
László Bocsárdi havigis unue diplomon de inĝeniero pri kemio kaj poste de aktoro en Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat. Li estis reĝisoro, teatrestro de Figura Stúdió Színház kaj ekde 1995 de Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház.
Pavla Dvořáková
Ŝia origina studfako estas informscienco, bibliotekscienco kaj aplikita lingvistiko (studis en 1984-1988 en Universitato de Karolo en Prago), en 2007-2008 en Pedagogia Fakultato de la sama universitato ŝi realigis postaltlernejajn studojn pri eduka muzikoterapio kaj pasigis pliajn olficialajn klerigajn kursojn. Ekde 1998 ŝi profesie okupiĝas pri naturterapioj, muzikoterapio kaj psikologia astrologio (precipe lige al instruo de Carl Gustav Jung) kaj ekde 2003 kun sia edzo laboras volontule kun infanoj en infanhejmo (orfejo).
Origine ŝi devenas el Prago, nur en 2003 ŝia familio transloĝiĝis al Suda Bohemio al la urbo Písek en Suda Bohemio, kie ŝi ekde 2006 gvidas lokan Esperanto-klubon "La Ponto". Ekde 2007 ŝi agas en Esperanta kaj parte ankaŭ ĉeĥa Vikipedio, verkas artikolojn (precipe pri kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio kaj ĉeĥaj artistoj kaj pri ĉeĥa Esperanto-movado) kaj okupiĝas pri trejnado de novuloj. En 2010-2011 realigis sur la ĈEA-retpaĝaro monatan vikirevueton MOZAIKO¨.
En 2008-2016 membro de la estraro de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (respondeculo pri kluboj kaj asociaj projektoj - precipe komputila klerigado kaj tradukado de turismaj tekstoj - kaj programa kaj informa prizorgo de la konferencoj/kongresoj). Kontribuas al la ĈEA-gazeto Starto, ekde aprilo 2010 ĝis oktobro 2016 ĉefredaktis ĈEA-retpaĝaron www.esperanto.cz kaj plu agas en la redaktejo, kunredaktas ĈEA-Rekomunikojn, en 2009 kompilis kaj eldonis kadre de ĈEA KDojn - Elektronika antologio de ĈEA, E-libroj kaj E-muziko kaj Komputilaj kapabloj.
Ŝi estas kerna aktiva membrino de la Muzea kaj ekspozicia grupo de ĈEA. En 2009 kaj 2010 ŝi helpis prepari 3 ekspoziciojn en la Esperanto-Muzeo en Svitavy. Ekde 2011 ŝi kreis kaj realigis en ĝi sep temajn ekspoziciojn kaj gvidis ilian instaladon ("Spiritaj tradicioj de la mondo kaj Esperanto" 2011, "125 jaroj de Esperanto" 2012, "Esperanto kaj muzoj" 2013, "Esperanto kaj kolektado" 2014, "Kun Esperanto ĉirkaŭ la mondo" 2015, "La Homo kontraŭ Babelo" 2017, "10 jaroj de la muzeo kaj 100 jaroj de la respubliko" 2018). Ĉefredaktas la retejon Muzeum.esperanto.cz, la muzean paĝon ĉe Ipernity kaj la muzeajn retejojn en Facebook. Ŝi okupiĝis pri la subvencipetoj por la muzeaj ekspozicioj (ĉe la Regiono Pardubice) kaj por la ĈEA-Biblioteko (ĉe la Bibliotekaj Apogoj Thorsen kaj Bachrich) kaj pri la konkurso de la fondaĵo CIGNO (kiu estis gajnita nome de ĈEA en 2013).
En marto 2010 ŝi pretigis ampleksan migran ekspozicion "Ĉu esperanto estas morta lingvo?", kiu en marto/aprilo estis prezentita en la Urba Biblioteko en Písek kaj ĝis februaro 2018 en 36 pluaj institucioj (plejparte bibliotekoj kaj muzeoj) en 12 regionoj de Ĉeĥio.
Ŝi tradukas kaj kante/gitare registras kaj dum diversaj E-aranĝoj prezentas Esperanto-kantojn kaj gvidas komunan kantadon, realigas sonregistraĵojn de beletro kaj dubladon de mallongaj filmoj (la plej grava estis profesia filmo de Jiří Císařovský "La vivo kaj epoko de Karel Čapek", en 2015 kune kun Vladimír Türk). Ŝi kreis tri REF-kantarojn (2006-2008) kaj multajn neoficialajn por Esperanto-aranĝoj. En 2009 ĉefredaktis kaj eldonis kadre de ĈEA duoblan kompaktdiskon "Melodia regalo" de la operkantisto Miroslav Smyčka, al kiu ŝi ankaŭ kontribuis kiel klavarakompananto. Inter 2009 kaj 2015 en 2016 ŝi realigis multajn son- kaj videoregistraĵojn de Miroslav Smyčka (la liston de interrete disponeblaj dosieroj, realigitaj parte ankaŭ kunlabore kun Vladimír Türk, vidu en ). En 2015 iniciatis kaj en 2016 redaktis kaj prizorgis eldonon de la kompaktdisko "Kun kanto ĉirkaŭ la mondo", registrita de la membroj de la Sekcio de nevidantoj de ĈEA, geedzoj Jelínek kaj Karaš.
Pavla Dvořáková kaj Vladimír Dvořák havas filinon Edita (naskiĝis en 1994), kiu ankaŭ aktive regas Esperanton.
Elekta bibliografio
Dvořáková, Pavla: Aplikoj de informaj teknologioj en la Esperanto-muzeo de Svitavy. En: Avantaĝoj kaj obstakloj de moderna komunikado. Prelegokolekto el KAEST. Espero: Partizánske, 2017. ISBN 978-80-89366-80-4.
Neniu estonto sen interreligia paco. Kolekto de spiritaj tekstoj diverstradiciaj. Komp. kaj tradukis P.Dvořáková. Tábor 1994. - eld. kadre de la 1-a Internacia ASISTI-seminario.
Otto W. Zeidlitz
Otto W. ZEIDLITZ (naskiĝis la  aŭ la  en Lit, Jämtland, mortis la  en Pajala, Norrbotten) estis unu el la plej fruaj svedaj esperantistoj. Li krome estis paroĥa pastro en Pajala.
Otto William Zeidlitz estis unu el la plej multetalentaj pastroj iam laborintaj en la episkopujo de Luleå, en la plej norda parto de Svedio. Post lia forpaso oni priskribas lin kiel “verkisto, pedagogo, studorganizanto, bankisto, ekonomo, agrikulturisto, patrioto kaj homamiko, originala, karakteriza kaj kaj forta personulo kun mankoj kaj egaj talentoj. Al tio mi volas aldoni “Esperanto-pioniro kaj internaciisto”.
Zeidlitz estis la plej juna en familio kun ok infanoj. Li naskiĝis la 8an de decembro 1860 en Lit en Jämtland. La hejmo estis malriĉa. Li devis iri aŭ veturi preskaŭ dudek kilometrojn al la lernejo. Post la lerneja tempo li daŭre studis mem. Ekde sia infaneco li estis kristano kaj lia kredo eĉ profundiĝis kiam la patrino mortis. Dum tempo li laboris en segejo apud Sundsvall. Li ŝparis sian salajron por studado en la lernejo Fjellstedtska en Upsalo, kie li estis akceptita la aŭtunon 1880, en la sama jaro kiam la nuna ejo de la lernejo estis inaŭgurita. La lernejo Fjellstedtska estis pensionlernejo meza kaj gimnazia. En la gimnazio oni instruis la pragrekan kaj la latinan. La lernejo celis prepari junulojn por fariĝi pastroj. Dum la ferioj Otto Zeidlitz daŭris labori en la segejo por gajni monon por daŭra studado. Li poste studis en la gimnazio en Gävle, kie li trapasis ekzamenon en majo 1885. Dum du jaroj li helpis al la laponmisiisto August Lundberg en la kombinita lapona lernejo kaj misia stacio en Lannavaara, kie li lernis ankaŭ la finnan kaj la nordlaponan. En konservitaj leteroj ni povas legi kiel Zeidlitz ĝojas pri sia tasko: ”Nun ni nur povas ĝoji pri tie ke ne malmultaj akceptis la vortojn de la saviĝo… (---) tio estas la vortoj de Dio, kiu estas la akra dueĝa glavo, tio estas evangelio, kiu naksas filojn kaj filinojn, pri tio kaj mi kaj Lundberg samopinias.”
Zeidlitz estis liberigita de la postulo pri akademia ekzameno kaj estis ordinita pastro en novembro 1888 en la katedralo de Upsalo fare de episkopo Martin Johansson. Post la pastriĝo Zeidlitz laboris kiel helpa pastro kaj mallibereja pasto en Pajala. En 1892 li venis kiel kapelestro al Muonionalusta kaj en 1895 al Korpilombolo.
En 1899 Zeidlitz fariĝis paroĥestro en Pajala, kaj tie li restis en la sama ofice du pli ol kvardek jaroj, ĝis la pensiiĝo en 1941. Dum tiu tempo li faris laboregon en Pajala. Dum tiu tempo li konatiĝis kun la popolo, ĝia temperamento, kun la finna Torneo-vala dialekto parolata en norda Svedio kaj kun la regiono. Li plenumis signifoplenan laboron en diversaj kampoj. Li kaj fondis kaj funkciigis privatan lernejon, kie kaj liaj propraj infanoj kaj aliaj infanoj kun interso pri studis ricevis edukon. Otto Zeidlitz ankaŭ agis por plifortigi la rolon de la sveda lingvo en la tiam tute finnlingva Torne-valo. La baza lernejo tiam estis organizita fare de la preĝejaj paroĥoj. La kanonikaro siavice havis la lernejojn sub sia kontrolo. Zeidlitz forte regis la lernejon en Pajala kaj ne ĉiam atentis tion, kio estis skribita en diversaj regularoj. Li ne atentis kion opiniis regularoj, la kapitularo aŭ la episkopo. Oni diras ke li konsilis al pli junaj pastroj ”meti la dokumentojn de la kapitularo en la kahelfornon, ĉar tiel faris mi”.
Otto Zeidlitz ne nur organizis lernejojn por aliaj. Li havis grandan libraron, kaj volonte legis. Oni diras ke li studis dek kvar lingvojn, kaj klasikajn kaj modernajn. Dum la komenciĝo de la 20a jarcento en norda Svedio vagadis rusaj segilpoluristoj. Oni suspektis ke ili estas rusaj spionoj. Iu el tiuj segilpoluristoj, kiuj vizitis la paroĥestran loĝejon en Pajala kun teruro ekvidis ke la paroĥestro eklegis la gazeton, kiun li mem metis sur tablon. Same kiel la antaŭa paroĥestro en Pajala, Lars-Levi Læstadius (1800-1861, fondinto de revekada pietisma movado), ankaŭ Otto Zeidlitz interesiĝis pri botaniko. Dum siaj vojaĝoj kaj piediradoj li kaptis la okazon kompletigi sian herbarion. Otto Zeidlitz neniam verkis ian grandan libron, sed li estis etskala verkisto. Uzante la pseŭdonimon W. Ozetha li verkis erojn en lokaj gazetoj. Li kunlaboris ankaŭ en la hejmregiona libro de Torneo-valo kaj en kelkaj revuoj. Li verkis poezion kaj tradukis himnojn kaj beletron en Esperanton.
Otto Zeidlitz estis ankaŭ aktiva terkulturisto kaj novkulturisto. Li transformis arbarpecojn en kampopecojn kaj mem rikoltadis sur siaj terkulturejoj. Li ne hezitis, jam maljuna, aĉeti kadukan bieneton, kie li novkulturadis. La paroĥestro de Pajala estis aktiva ankaŭ en la ŝparbanko de Pajala, en kiu li dum dudek jaroj estis ĉefkontisto. Li ankaŭ fondis kaj partoprenis en abstinentula, studa kaj kanta societoj. Oni diras ke Otto Zeidlitz asertis ke Dio ja decidis ke la homo laboru dum ses tagoj, kaj nur la sepan teni sankta por diservo. Se oni kredas ke tio signifas ke li neglektis siajn pastrajn farendaĵojn oni eraras. Malgraŭ siaj multaj diversaj interesoj li ankaŭ havis tempon esti paroĥa pastro. Li ofte vojaĵis kaj piediris por prediki en kabanoj, domoj kaj kapeloj. Li opiniis ke estas grave tranokti ĉe homoj en la vilaĵoj, kaj tiel havi la tempon profunde konatiĝi kun ili. Li ne tro ŝatis la ”aŭtajn pastrojn” de la moderna tempo. Otto Zeidlitz opiniis ke la vilaĝaj preĝokunvenoj estis gravaj por la spirita vivo de la unuopoloj kaj de la paroĥo. Li estis fervora patrioto kaj onidire li finis la mesojn per ”Dio gardu la reĝon kaj la Patrion!”
Otto Zeidlitz estis laborema kaj diligenta ĝis sia morto. Dum la lastaj jaroj li estis preskaŭ tute surda. Tiun malhelpon li ekhavis, kiam puŝiĝis al li aŭto. Li tamen mem segis hejtlignon, havante pli ol 80 jarojn.
Esperantaj aferoj
En “Fundamenta krestomatio” oni trovas poemon kun la nomo “Vespero”, kiun tradukis O. Zeidlitz. Kvankam li estis unu el la esperantistoj el la vere pionira epoko esperantistoj ĝenerale scias nenion pri li.