cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Fens
The Fens, konataj ankaŭ kiel Fenlands, estas marborda ebenaĵo en orienta Anglio kaj East Midlands. Tiu natura marĉa regiono subtenas riĉan ekologion kaj nombrajn speciojn, kaj helpas absorbi ŝtormojn. Plej el Fens estis drenita antaŭ jarcentoj, kio rezultis en ebena, seka, malalta agrikultura regiono subtenita per sistemo de drenkanaloj kaj homfaritaj riveroj (fosaĵoj kaj drenejoj) kaj aŭtomataj pumpstacioj. Estis neintencitaj konsekvencoj de tiu terakiro, ĉar la ternivelo plue malaltiĝis kaj la fosaĵoj devis estis konstruitaj pli alte por protekti ĝin el inundo.
Fen estas la loka termino por unuopa areo de marĉoj aŭ iama marĉo. Ĝi referencas ankaŭ la tipon de marĉo tipa de la areo, kiu havas neŭtran aŭ alkalan akva kemienhavon kaj relative grandajn kvantojn de dissolvitaj mineraloj, sed malmultajn aliajn plantonutraĵojn.
The Fens estas deklarita "National Character Area" (NCA), natura subdividaĵo de Anglio, difinita de Natural England kaj bazita sur kombino de pejzaĝo, biodiverseco, geodiverseco kaj ekonomia aktiveco. Estas 159 National Character Areas kaj ili sekvas naturajn, pli ol administraciajn, limojn.
The Fens kuŝas interne de the Wash, kaj estas areo de preskaŭ 3,900 km² en Lincolnshire, Cambridgeshire, kaj Norfolk.
Plej el Fens kuŝas je malmultaj metroj super marnivelo. Kiel ĉe similaj areoj en Nederlando, multo el la Fenland origine konsistis el nesal- aŭ sal-akvaj malsekejoj. Tiuj estis artefaritaj drenitaj kaj plue estas protektataj el inundoj pere de la drenbordoj kaj pumpiloj. Kun la subteno de tiu drensistemo, Fenland iĝis grava plugebla agrikultura regiono en Britio por cerealoj kaj legomoj. The Fens estas aparte fekundaj, enhavantaj ĉirkaŭ la duonon de la unuagrada agrikultura tero en Anglio.
The Fens estis referencita kiel la "Saknta Tero de Angloj" pro iamaj monaĥejoj, nune preĝejoj kaj katedraloj, de Crowland, Ely, Peterborough, Ramsey kaj Thorney. Aliaj gravaj setlejoj en the Fens estas Boston, Cambridge, Spalding, kaj Wisbech.
Ruby Keeler
estis usona dancistino, kantistino kaj aktorino. Ŝi naskiĝis je la en Dartmouth, Nov-Skotio, Kanado, kaj mortis je la  en, antaŭurbo de Los-Anĝeleso en la kantono Riverside. aparte elstaris pri klakdanco.
Křižánky
Křižánky (Krischanek) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Tra la municpo trafluas rivero Svratka, sur kiu troviĝas historia limo, kiu apartigas la municipon en la bohemian kaj la moravian parton (same kiel municipojn Herálec kaj Svratka). Vivas ĉi tie.
Jeni LeGon
estis usona dancistino, danca instruistino kaj aktorino. Ŝi naskiĝis je la en  kaj mortis je la  en. aparte elstaris pri klakdanco.
John Bubbles
- vera nomo John William Sublett - estis usona dancisto kaj aktoro. Li naskiĝis je la en  kaj mortis je la  en  Baldwin Hills, Los-Anĝeleso. aparte elstaris pri klakdanco. Ofte li sceneje prezentiĝis kun Buck Washington.
Arkeologia komplekso de Merido
La Arkeologia Komplekso de Merido (conjunto arqueológico de Mérida), Merido, Ekstremaduro, Hispanio, nome la Augusta Emerita de la Romia Imperio fondita kiel romia kolonio en la jaro 25 a.n.e. pro ordono de la imperiestro Aŭgusto Cezaro, estas unu de la plej gravaj kaj plej etendaj arkeologiaj kompleksoj de Hispanio. Ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko ekde 1993.
Romia Teatro de Merido
La Romia Teatro de Merido (Teatro romano de Mérida) estas historia romia teatro starigita dum epoko de Antikva Romio en la kolonio Augusta Emerita, aktuale Merido. La konstruadon de tiu teatro estis ordonita de la konsulo Marko Vipsanio Agripa kaj, laŭ dato markita en la teatro mem, oni inaŭguris ĝin ĉirkaŭ la jaroj 16-15 a.n.e. «Princo inter la meridaj monumentoj», kiel nomis ĝin la arkitekto José Menéndez-Pidal, la teatro estas parto de la arkeologia komplekso de Merido.
Ĝi enhavas sidilaron (cavea) por -tiam- 6 000 publikanoj, kiujn oni dividis en tri zonoj: cavea ima, media kaj summa (tiu ĉi lasta neenterigita dum jarmilo, nuntempe estas tro rompita kaj ne uzebla), la orchestra, kiun dum ludoj okupis la ĥoro, la scenejo aŭ pulpitum kaj laste la ornamaĵo de la scenejo (scaenae frons), la plej rigardinda kaj mirinda parto de la konstruaĵo kaj de la tuta urbo, formita de du etaĝoj de korintaj kolonoj kaj ornamita per skulptaĵoj kaj uzata laŭ tri pordoj (valva regia kaj valvae hospitaliae). Malantaŭ la scenejo troviĝas ĝardeno (peristilo). Sub la sidlokaro estas ankoraŭ uzeblaj la iamaj internaj koridoroj (vomitorium).
Romia amfiteatro
La romiana amfiteatro estis pli popola konstruaĵo, inaugurita eble en la jaro 8-a antaŭ Kristo. Tiu konstruaĵo utilis por luktoj inter gladiatoroj, inter bestoj (leonoj, virbovoj, ktp.) aŭ inter homoj kaj bestoj. Temas pri konstruaĵo formita de centra sablejo ĉirkaŭita de sidilaro enhavkapabla por 15 000 publikanoj dividitaj, same ke en la teatro en tri zonoj. El tiuj tri zonoj konserviĝas nuntempe nur la suba, ĉar la du supraj estis utiligataj kiel ŝtonejo por apudaj konstruaĵoj.
Ĉevalkurejo
] Ĝi longas je 400 m kaj larĝas je 100 m. Ĝi estis la plej granda el la urbaj spektaklejoj, kaj kun la anfiteatro, ricevis la ĉeeston de publiko jam pli interesata pri sportaj emocioj ol pri kleriga teatro. Pro ties grandeco ĝi lokigixs for de la murega cirklo, apud la ŝoseoj kiuj kunigis la urbon Emerita kun Corduba (Kordovo) kaj Tolletum (Toledo). Nuntempe estas klarigejo apud la monumento, kiu estas tute vizitebla. Ĝi enhavkapablis ĉirkaŭ 30.000 publikanojn en sidilaro dividita en sociaj zonoj kiel okazis en teatro kaj amfiteatro.
Oni konstruis ĝin komence de la 1-a jarcento eble dum la epoko de imperiestro Tiberio. Ĝi enhavas centran sablejon kiu funkciis kiel kurejo kaj meze de tiu troviĝas centra barilo nomita spina longa je 223 m kaj larĝa je 8,5 m, kiu estis ornamita per kolonoj kaj skulptaĵoj. La plej ŝatata spektaklo estis la kuro inter bigoj (du ĉevaloj) kaj kvadrigoj (kvar ĉevaloj). La stiristoj de la ĉaroj estis aŭrigoj, tre popolaj viroj ofte senmortigitaj en pentraĵoj kaj mozaikoj, kiel tiu en la Muzeo kiu ankoraŭ memorigas pri tiu fama kuristo de antaŭ du mil jaroj!
La romia ponto super la rivero Gvadiano
Iamaniere la ponto super Gvadiano estas konsiderata kiel la urbonaskejo, ĉar ĝi ebligis trapason de la rivero en direkto de la tiama pli loĝata kaj civilizaciigita regiono – la nuna Portugalio –, kaj la punkto kiu decidis la tiaman kaj eĉ nunan aspekton de la urbo, ĉar la daŭrigo de tiu ponto estis la ĉefa strato de la urbo, la Decumanus Maximus.
La situo de la ponto estis zorge elektita en rivera trapasejo, kiu ebligas apogejon en centra insulo, kiu dividas ĝin en du duonojn. La tiama strukturo ne havis la nunan aspekton, ĉar temis pri du arkaĵoj kunigitaj centre per fortika riverrompilo. La nuna strukturo datiĝas je la 17-a jarcento, kiam post inundo de 1603, kiu detruis la centran riverrompilon, oni anstataŭigis ĝin per centra arkaĵo, kiu kunigis la du ĝistiamajn. Tiu verko longa je 792 m estas unu el la plej grandaj konservitaj de romia epoko.
La romia ponto super la rivero Albarregas
De 145 m de longeco oni konstruis ĝin en la sama epoko ke la antaŭe menciita por facile trapasi la riveron Albarregas, ne tiom kvanta aŭ regula kiom la Gvadiano. Temis pri daŭrigo de la Cardo Maximus, la dua ĉefa strato de la urbo kio kunligis ĝin kun la nordo laŭ la poste nomita Vía de la Plata (Arĝenta vojo).
Akvokondukilo de Los Milagros
La akvedukto (akvokondukilo) de Los Milagros (La mirakloj) formis parton de la kondukilo kiu alportis akvon al la urbo ekde la romiana rezervujo de Proserpina lokita je 5 km de la urbo kaj ankoraŭ funkcianta. Oni konstruis ĝin en la epoko de Aŭgusto, tio estas, fine de la 1-a jarcento antaŭ Kristo aŭ komence de la 1-a post Kristo. La arkejo konserviĝas bonstate ĉefe en la parto kiu supreniras la riveron Albarregas.
Ŝanhaja Biblioteko
La Ŝanhaja Biblioteko (上海图书馆) kiu ankaŭ enhavas la Ŝanhajan Instituton de Scienca kaj Teknologia Informo, estas la urba publika biblioteko de Ŝanhajo, Ĉinio. Ĝi estas la dua plej granda biblioteko en Ĉinio post la Nacia Biblioteko en Beijing. Kun 24 etaĝoj kiu altas 106 metroj, ĝi estas la dua plej alta biblioteko en la mondo, klaj ankaŭ unu el la plej grandaj. La konstruaĵo havas turon kiu similas lumturon.
Arkeologia komplekso de Merido
Templo de Diana
Tiu konstruaĵo apartenis al la urba administra centro. Ĝi estas unu el la malmultaj restaĵoj de religia eco kiu konserviĝas bonstate. Malgraŭ ties nome, erare uzata je ties malkaŝo, la konstruaĵo estis dediĉita al la imperiaj dioj kaj ceremonioj. Oni konstruis ĝin en la epoko de Aŭgusto, tio estas, fine de la 1-a jarcento antaŭ Kristo aŭ komence de la 1-a post Kristo. Ĝi estas rektangula kaj ĉirkaŭita per altegaj kolonoj. La bona konserviĝo ŝuldiĝas je la fakto, ke uzante tiujn kolonojn kaj bazkonstruaĵon estis poste konstruite sur ĝi renasencan palacon de la grafo "de los Corbos", kies restaĵoj ankoraŭ videblas kaj kiun oni forigis nur fine de la 20-a jarcento por purigi la romianan templon.
Arko de Trajano
Arka enirejo, eble, al la administra provinca centro. Ĝi estis lokita ĉe la Kardo Maximus, unu el la ĉefaj stratoj kiu kunligis tiun provincan centron kun la urba. Tiam ĝi estis kovrita je marmoro. La arko estis konata tradicie en la urbo kiel «de Trajano», sen ajna scienca fundamento kiu rilatas ĝin al tiu imperiestro. Ekde la 13 de decembro 1912 ĝis estas protektita kiel Havaĵo de Kultura Intrereso kaj en 1993 la Unesko deklaris ĝin Monda heredaĵo de Unesko kiel parto de la Arkeologia Komplekso de Mérida. Temas pri duoncirkla arko 15 metrojn alta, inklude du metrojn de bazo nun enterigitaj sub pavimo. La spano de tiu arko estas de preskaŭ naŭ metroj kaj de pinto ĝis pinto de kontraŭfortoj temas pri dek tri metroj. La materialo uzita por ĝia konstruado estis granito.
Ŝanhaja Biblioteko
La Biblioteko estas troviĝita ĉe 1557 Huaihai Zhong Lu, Xuhui Distrikto, Ŝanhajo.
Frua historio: La Xujiahui Zikawei (Biblioteko)
La Bibliotheca Zi-Ka-Wei estas la unua moderna biblioteko esti establita en Ŝanhajo. Ĝi estis establita en 1847.
Fuzioj kaj organizo
En 1925, Ŝanhaja Orienta Biblioteko, la unua biblioteko kurita de ĉino, estis malfermita. En 1950, la Ŝanhaja Kultura Heredaĵo Administra Komitato lanĉis kampanjon kolekti librojn kaj post unu jaro, la kolekto kreskis al pli da ol 200 000 volumoj. Multaj scienculoj kaj famuloj kontribuis kaj kelkaj faris grandajn donacojn. La komitato ankaŭ komencis aĉeti librojn de eksterlande. Post kiam la misiaj lernejoj kaj sciencaj establoj estis transprenita de la ĉina registaro, la lasta fremda Jezuito forlasis Xujiahui en 1951. La Xujiahui Biblioteko, kune kun aliaj bibliotekoj antaŭe kurita de fremdaj grupoj, tiam lokiĝis sub la kontrolo de la Ŝanhaja Urba Biblioteko, kiu estis establita la 22an de julio, 1952. Tio ĉi estis la unua granda urba publika biblioteko en Ŝanhajo. Tiu marko en la historio de la Ŝanhaja biblioteko estis konsiderata kiel historian paŝon en la fondo de nova sendependa Ĉinio. Tiam la biblioteko havis kolekton de pli da ol 700 000 volumoj. Ambaŭ lokaj biblotekoj: La Ŝanhaja Urba Biblioteko de Historiaj Dokumentoj (antaŭe konata kiel Ŝanhaja privata Hezhong biblioteko fondita en 1939 de Jingkui Ye kaj Yuanji Zhang), kaj la Xujiahui Biblioteko (Bibliotheca Zikawei), kiu remalfermis en 1977, fariĝis filioj de la Ŝanhaja Biblioteko. Tiel ĝi fariĝis la dua plej granda ampleksa publika biblioteko en Ĉinio, en terminoj de kolekto, servoj kaj profesia kompetenteco. En oktobro 1995, la Ŝanhaja biblioteko kombiniĝis kun la Ŝanhaja Instituto de scienco kaj teknologia informo kaj fariĝis la unua provinc- (urba) nivelo biblioteko kaj informa asocio.
Eksteraj ligiloj
= Referencoj =
Troistorrents (stacidomo)
Troistorrents estas fervoja stacidomo en Troistorrents, Svislando.
Nicolas Bosret
Nicolas BOSRET (la 5-an de marto 1799 – la 18-an de novembro 1876) estis blinda komponisto kaj orgenisto ĉe la St. Loup preĝejo en Namuro.
Bosret blindiĝis ĉe la aĝo de sep jaroj pro akcidento, sed tio ĉi ne malhelpis lin ricevi muzikan edukadon: li estis instruita de la orgenisto de la St. Loup preĝejo (Namuro). Li restis ĉe ĉi tiu preĝejo, gajnanta loĝadon kiel orgenisto kaj instruisto de solfeĝo.
En 1851 li komponis Li Bia Bouquet (originale nomita Li bukedo del marieye), valonlingva kanto kiu akiris multan popularecon en tiu urbo kaj fariĝis la oficiala himno de la urbo en 1857.
Verda Partio de Aotearoo Nov-Zelando
La Verda Partio de Aotearoa Nov-Zelando (Maorie: Rōpū Kākāriki o Aotearoa, Niu Tireni), ofte konata kiel la Greens (Verduloj), estas verda kaj maldekstra politika partio en Nov-Zelando. Kiel multaj verdaj partioj ĉirkaŭ la mondo, ĝi havas kvar organizajn kolonojn (nome ekologia saĝeco, socia justeco, bazdemokratio kaj senperforto). La ideologio de la partio kombinas ekologiismon kun maldekstraj kaj socialdemokrataj ekonomiaj politikoj, inkluzivanta put-financitajn kaj loke kontrolitajn publikajn servojn ene de la limigita de konstanta-ŝtata ekonomio. Internacie, ĝi estas filiiĝinta kun la Tutmondaj Verduloj.
Nižní Lhoty
Nižní Lhoty (Unter Ellgoth) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono en cismontaro de Moraviasileziaj Beskidoj. Vivas ĉi tie.
Karlov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Karlov (Libinsdorf) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Nižní Lhoty
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1305.
Karlov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.
La Aŭdacaj kaj la Belaj
La Aŭdacaj kaj la Belaj (angle: The Bold and the Beautiful - ofte mallongigita B&B) estas usona sapopero, kiu estis produktita de 1987 ĝis hodiaŭ. La serio estas produktita fare de la Bell familio, por la usona televidreto CBS.
La televida serio estis kreita de William Joseph Bell (1927 - 2005) kaj lia edzino Lee Philip Bell en 1987. La du ankaŭ kreis la fratinserion nomata " Restless Youth" (Senlacaj junuloj) 14 jarojn pli frue. La tri infanoj de la paro estas implikitaj en la produktado de la du popularaj sapoperoj; Ilia filino Lorelei Bell aktoras dum pli ol dudek jaroj en "Restless Youth" kaj ilia filo Bradley Bell estas la estro de la produktado kaj verkteamo de B&B ekde 1994.
La serio estis unua elsendo en Usono la 23-an de marto 1987, kaj kelkajn jarojn poste la serio estis elsendita en multaj landoj ĉirkaŭ la mondo. B&B estas konsiderita unu el la plej popularaj sapoperoj en Usono, kaj la plej populara usona sapopero ekster Usono. Aktuale en 2007, ĝi estas elsendita al preskaŭ cent malsamaj landoj.
La intrigo de B&B okazas ĉefe en la urbo de Los-Anĝeleso en Kalifornio. En la centro de la intrigo estas la Forrester-familio kaj la firmao "Forrester Creations", prestiĝa mod kaj varmarko.
Trajtoj
La vasta plimulto de la scenoj en la serio estas filmita en fermitaj studioj. La epizodoj estas produktitaj kun rapideco de kvin epizodoj semajne, proksimume 250 epizodoj jare. Eble ĝia ĉefa trajto estas la longeco de la epizodoj: epizodo de tipa sapopero daŭras ĉirkaŭ 40 minutojn, dum epizodo de B&B daŭras duonon de tiu tempo, nur ĉirkaŭ 20 minutojn. Krome, neniuj scenoj de la fino de la antaŭa epizodo estas elsenditaj komence de ĉiu epizodo, trajto kio estas ofta en aliaj sapoperoj.
"The Brave and the Bold" koncentriĝis tra la jaroj pri la intrigo ĉirkaŭ la ĉeffiguroj en la familio Forrester (precipe la roluloj: Eric, Stephanie, Ridge, Brock, Taylor, Thorne kaj Macy) kaj eble ĝuis sukceson ĝuste pro tio, sed tiu intrigpolitiko estis portretita kiel troa okupiteco kun kelkaj roluloj fare de kelkaj el la kritikistoj. Male al aliaj sapoperoj, ofta fenomeno en la serio estas la tendenco de tutaj epizodoj, kaj foje pluraj epizodoj en vico, trakti la saman intrigon.
Kritiko ankaŭ estis aŭdita koncerne la foje rapidan manieron en kiu la intrigo ŝanĝiĝas, precipe koncerne la rilatojn inter la roluloj. Kelkaj kritikistoj laŭdis la serion pro tio, ke kiam certa intrigo montriĝas problema, ĝi rapide finiĝas (ekzemple, la preskaŭ romantika rilato inter Ridge kaj Bridget, kiu ne estis bone ricevita de la spektantoj ĉar la du estas perceptataj kiel parencoj, kvankam laŭ la intrigo mem ili fakte ne estas samsangecaj parencaj. Aliflanke, kritiko foje estis esprimita ke certaj rakontoj forvelkas sen ia konkludo.
La transfandado de diversaj roluloj ankaŭ estis kontesta trajto, sed daŭra konstanto en la serio. Dum la pli ol tridek jaroj de la ekzisto de la serio, pluraj roluloj estis aktoritaj fare de pli ol tri aktoroj. Ekzemple, en 2004 la aktorino kiu rolas la rolulon de Bridget estis anstataŭigita. Jennifer Finnigan estis anstataŭigita per relativa anonima aktorino, Emily Harrison. La spektantaro ne alkutimiĝis al Harrison kaj ŝiaj prezentoj malpliiĝis signife. La eraro estis korektita poste tiun jaron kiam Ashley Jones, pli sperta aktorino kiu antaŭe aperis en la sapopero Restless Young anstataŭigis Harrison en la rolo. B&B konis plurajn pliajn reformadojn, kiel Winsor Harmon (la tria aktoro kiu rolas la rolulon de Thorne Forrester). Lastatempe, la aktoro kiu rolas la rolulon de Rick Forrester ankaŭ estis anstataŭigita. Justin Torkildsen, gajninto de la Premio Emmy estis anstataŭigita per Kyle Lauder. Ĉi tiu movo ricevis miksitajn reagojn de adorantoj, kelkaj el kiuj konas Lauder de Days of Our Lives kie li aktoris en la rolo de Brady Black.
Epizodo de la sapopero B&B estas duono tiel longaj ol epizodo de aliaj sapoperoj. Kompreneble, ankaŭ la nombro da roluloj estas malmulta kaj tial la manovra spaco de la scenejistoj rilate rilatojn inter roluloj estas pli malgranda. Tial B&B ĉiam prezentis romantikajn parojn kaj polemikajn amtriangulojn implikantajn familianojn kaj parencojn. Kazo en punkto, la romantikaj rilatoj de Brock Logan kun Ridge, liaj fratoj Thorn Forrester kaj Nick Marone, kaj lia (ne-biologia) patro Eriko. Aldone al ĉiuj tiuj, Brooke ankaŭ havis amaferon kun la edzo de ŝia filino, Dean Sharp. En multaj kazoj en la serio du fratoj aŭ du fratinoj trovis sin, patro kaj filo aŭ patrino kaj filino konkurantaj por la sama amanto.
96217 Gronchi
96217 Gronchi estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 2:7 kun la Tero, malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Vittorio Goretti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan profesoron pri matematika fiziko Giovanni-Federico Gronchi, kiu faras esplorojn en la Universitato de Pizo pri ĉiela mekaniko, centjara evoluo kaj propraj elementoj de, la determino de la reciproka geometrio de kaj la koliziaj neordinaraĵoj.
Amreli
Amreli, laŭ guĝarata lingvo અમરેલી, laŭ hindia lingvo अमरेली estas urbego kaj municipo en Barato, en subŝtato Guĝarato, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Amreli havis populacion de en 2021  kun legopovo de 78%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Amreli situas sur ebenaĵo en meza parto de duoninsulo Katiavaro 128 metrojn super la marnivelo. Ĝasdan troviĝas 48, Gondal 61, Ĝetpur 65, Botad 78, Mahuva 79, Ĝunagad 80, Bhavnagar 98, Veraval 118, Porbandar 167, Surat 173, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 210, Vadodara 216, Mumbajo 338, tutlanda ĉefurbo Delhio 986, Kolkato 1769 kilometrojn (aere).
Historio
Onidire en 534 post Kristo Amreli jam ekzistis sub nomo Anumanĝi, baldaŭ Amlik, Amravati kaj Girvanvalli, sed la mitologia nomo estis Amravali. Inter la restaĵoj de la praa urbo restis memorŝtonoj kaj du malnovaj temploj. La moderna Amreli originis el 1793. En la frua 19-a jarcento la urbeto evoluis multe. Dum naskiĝo de Barato en 1947 multe da homoj formigris al la alia nova najbara ŝtato Pakistano.
Lingvoj
En Amreli la oficiala lingvo estas la guĝarata, sed estas akceptata la ankaŭ angla kaj hindia.
Religioj
En Amreli plejparto de la populacio estas hinduoj, iomete muslimoj.
Eduko
En Amreli pri universitatoj informoj ne estis trovitaj.
Rájov
Nomon Rájov havas pluraj setlejoj:
Amreli
Trafiko
Amreli estas aligita al la landa fervoja reto. 6 vojoj kuras al la urbego. La mapo signas loke flughavenon, sed pri la funkcio informoj ne estis trovitaj.
Johann Michael Wagner
Vivo
Wagner ellernis orgenfaradon inter 1741 kaj 1747 ĉe Carl Christian Hoffmann en Gotha estonte poste dum la konstruado de la orgeno por Laubach inter 1747 kaj 1751 lernoknabo ĉe Johann Casper Beck. En 1751 ekmemstaruliĝis en Schmiedefeld kaj fondis kune kun la pli juna frato Johannes Wagner (1734-1804) familian entreprenon kiu dum tri generacioj funkciis. Neklaras ĉu la filo de Johann Michael Wagner, Johann Friedrich iam transprenis la atelieron. Ekde la 1780-aj jaroj, kiam la parenco Johann Caspar Holland (li ankaŭ engaĝiĝis en la orgennovkonstruo en la dresdena Preĝejo Sankta Kruco) respondis pri la praktikaj realigoj. Kvankam Holland iĝis kompaniano la entrepreno ĝis la morto de Wagner en 1801 nomiĝis sub la nomo de la Wagner-frartoj. Wagner aktivis en Turingio kaj Hesio.
The Muppet Show
The Muppet Show estas usona televidserio kiu estis produktita fare de Jim Henson de 1976 ĝis 1981. La programo estis elsendita en Usono kaj samtempe en Britio per la kanalo "ITV". Ĝi fariĝis sensacia kaj furoris, kaj baldaŭ tutmonde. Ĝi gajnis Premion Emmy.
La temo de la prezento estis teatraĵo kiu estas prezentita fare de gantpupoj. La stelulo estas Kermit la Rano, kiu rolis kiel gastiganto de vodevila teatraĵo, kune kun aliaj "Mupetoj" kiel Miss Piggy (Sinjorino Porkinjo) kaj Fozzie Bear (Fozzie Urso), ĉiu kun siaj nekutimaj sed sinkarakterizaj (iom idiosinkraziaj) ecoj.
Henson ankaŭ estis la kreinto de la fama porinfana serio "Sesame Street" kaj iuj el la roluloj estis jam konataj de tiu serio; sed male al tiu la spektaklo ne estis porinfana. Hanson kreis ĝin post kiam li sentiĝis limigita kiam li kreis nur por infanoj. La serio uzas liajn marionetojn kaj kreas komikajn situaciojn. La komedio estas ofte fizika, absurda kaj sovaĝa, kaj taŭgas por ĉiuj, kaj junuloj kaj maljunuloj.
Gastaktoroj
Inter la gastoj kiuj aperis en la spektaklo: Elton John, Alice Cooper, Alan Arkin, Arlo Guthrie, Ethel Merman, Buddy Rich, Bob Hope, Beverly Seals, Brooke Shields, Gene Kelly, Joel Gray, Joan Baez, Julie Andrews, John Denver, John Cleese, Johnny Cash, George Burns, James Coburn, James Coco, Glenda Jackson, Dudley Moore, Debbie Harry, Dom DeLouise, Diane Cannon, Diana Ross, Dizzy Gillespie, Danny Kaye, Harry Belafonte, Valerie Harper, Vincent Price, Victor Borga, Jean-Pierre Rampel, Zero Mostel, Twiggy, Christopher Reeve, Mark Hamill, Madeleine Kahn, Momenshantz, Liza Minnelli, Lynn Redgrave, Linda Ronstadt, Leslie Ann Warren, Sylvester Stallone, Steve Martin, Paul Simon, Peter Ustinov, Peter Sellers, Cloris Leachman, Candice Bergen, Kenny Rogers, Carol Burnett, Kris Kristofferson, Raquel Welch, Roger Moore, Rudolf Nureyev, Roy Rogers, Shirley Bassey, Charles Aznavour, Lena Horne, Cheryl Ladd.
Dum sceno komence de la filmo Rocky 3, oni vidas mallongan segmenton en kiu Rocky Balboa estas gasto en la Muppet-spektaklo kaj pruvas al ili kiel bati batsakon.
József Balogh (filologo)
József Balogh [jOĵef balog], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Balogh József estis hungara klasika filologo, redaktoro, literaturhistoriisto. Lia origina familia nomo estis Blum.
Biografio
József Balogh devenis el juda familio, sed iam li konvertiĝis al katolikismo. Li studis inter 1911-1915 en Budapeŝto, Berlino, Munkeno kaj Freiburg, poste li estis piloto dum la 1-a mondmilito, fine li doktoriĝis en 1918 en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li batalis por konservado de la klasika lingvoinstruado kontraŭ la lernejaj reformoj de Kunó Klebelsberg en la 1920-aj jaroj. Li intense traktis antikvajn kaj fruajn kristanajn literaturaĵojn kaj li redaktis revuojn, kies kultura politiko estis la angla-franca direkto kontraŭ la germana. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis, tamen li estis kaptita kaj Gestapo murdis lin en nekonataj cirkonstancoj.
Champéry-Village (stacidomo)
Champéry-Village estas fervoja stacidomo en Champéry, Svislando.
Milíkov
Nomon Milíkov havas pluraj municipoj: a částí obcí
Transterena biciklado
Transterena biciklado estas disciplino de montbiciklado, kaj tial ankaŭ de biciklado ĝenerale. Transterena biciklado iĝis olimpika sporto en 1996 kaj estas la nura formo de montbiciklado praktikata ĉe la Olimpikoj ĝis la Somera Olimpiko 2008, kiam aldoniĝis nova disciplino provizore nomata BMX vetkura - aldone en la Somera Olimpiko 2020 aldoniĝis ankoraŭ plia disciplino nomata BMX liberstila.
En la angla lingvo, kutima mallongigo por la sporto estas XC, en kiu la X signas du vojojn trans imagita tereno, kiuj hazarde krucas sin meze de la vojo, kaj C staras por ciklado, mallonge por biciklado. Tamen en la olimpikoj oni ofte uzas alian mallongigon, BMX, kiu fakte signifas "bicikla formo de motokroso", speco de konkurso per motorcikloj. Tiu mallongigo aparte en Esperanto maltaŭgas, ĉar en tiu lingvo la litero ikso tute ne ekzistas. Ĝi tamen ankaŭ ĝenerale estas iom dubinda termino, ĉar ĝi konjektas ke motora moviĝo estas la origina, plej konata formo, kaj variaĵo sen motoro estas nur malkompleta kopiado - same oni ankaŭ ne malpermesus la vorton "biciklo" kaj anstataŭus ĝin per nova vorto "senmotora motorciklo".
Konkursoj
Transterena vetkonkurso emfazas eltenemon super teknika lerteco, kaj konkursoj laŭ tempo varias de 30 minutoj ĝis 24 horoj. Pli lastatempe aperis nova kategorio nomata maratona transterena biciklado. Ĝenerale, la maratonaj biciklaj distancoj estas pli ol 80 kilometroj. Io ajn malpli ol 80 kilometroj ankoraŭ nomiĝas transterena bicikla konkurso.
Male al descendaj vetkuroj, kiuj estas kondukitaj en formato de unuopulo, kies tempo estas mezurata, transterenaj vetkuroj tradicie havas amaskomencon aŭ intervalkomencon, kie rajdantoj estas liberigitaj en pluraj grandaj grupoj dividitaj per aĝo kaj/aŭ kapablo.
Miklós Sármássy
Miklós Sármássy [miklOŝ ŝArmAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sármássy Miklós estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Liaj familiaj nomvariantoj estis Sármási kaj Maza.
Miklós Sármássy naskiĝis la  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Albin Lesky
Vivo
Post studo de klasika filologio (laŭ instigo de sia instruisto s-ro Ledl) li ekdocentis en 1924 ĉe la Universitato de Graz. Doktoriĝo pri la greka komedio (Technik der Neuen Komödie) sukcecis malgraŭ deviga soldatado dum la Unua mondmilito en 1920. Tre influis li la universitatprofesoroj Rudolf Heberdey (arĥeologio) kaj Richard Meister (filologio). En 1921 li iris Marburgon por pliperfektiĝo ĉe la profesoroj Ernst Maass kaj Paul Friedländer. Inter 1921 kaj 1932 li instruis ĉe Akademisches Gymnasium en Graz. Habilitiĝo intertempa faritis en 1924 per la tezo ''Alkestis. Der Mythos und das Drama''. En 1932 li vokitis je eksterorda profesoreco pri helenistiko Vienon. En 1936 li iĝis eksterorda profesoro en Innsbruck por posteuli Ernst Kalinka; tie li dekanis en 1937/38 kaj vicrektoris en 1942.
Lesky petis en la 16.12.1938 membriĝon ĉe NSDAP kio efektivigitis en la 1.11.1939 (membronumero 7.252.762). Postmilite Lesky kredinde argumentis ke aliĝo ĉe la nazioj faritis de li nur pro karierofar-volo. En 1946 li rerajtis instrui lerneje kaj en 1949 li reiris ĉe la Universitato de Vieno. Tie li aktivis ĝis emeritiĝo en 1967. Sub lia egido iĝis la katedro pri klasika filologio de Vieno unu el la plej famaj de tuta Eŭropo. Tie lia ankaŭ dekanis en 1958/59 kaj rektoris en 1963/64.
Graveco
Fokuso esplora estis la helena epopeo kaj ties rilatoj al mitoj. Lia studaĵo pri la greka tragedio kaj ties verko Geschichte der griechischen Literatur iĝis fundamenta fakverko. Krome Lesky verkis multajn artikolojn por la noveldono de Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE), pri la transdona kaj prilabora historio de homeraĵoj kaj pri linia skribo B.
Lesky iĝis en 1942 koresponda membro de la Akademio de Vieno; en 1950 li elektitis orda membro. Inter 1963 kaj 1969 li tie vicprezidantis, en 1969/70 eĉ prezidantis. Tiufunkie li tre engaĝiĝis pri la konservo de humanismaj gimnazioj en Aŭstrio. Krome li aniĝis al Germana Arkeologia Instituto.
Post divorco (kun naskiĝo de la filo Peter Albin Lesky) li edziniĝis de la medicinhistoriistino Erna Lesky.
Aigle-Château (stacidomo)
Aigle-Château (Aigle-Dépôt ASD ĝis 2017) estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Opština Vasilevo
Opština Vasilevo estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas en la nordorienta parto de la sudorienta regiono. Ĝia areo estas 230,4 km² kaj en 2002 havis 12 122 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Vasilevo.
Loko, priskribo
La komunumo situas plejparte en la valo de la rivero Strumica kun alteco de ĉirkaŭ 250 m. La norda montaro etendiĝas en la Malešev-montojn (Малешевска планина) ĝis alteco de preskaŭ 1250 m.
La rivero Strumica fluas tra la komunumo. La digo Turija estas konstruita en la nordo de la komunumo. La rivero Turija fluas suden de ĝi.
La ĉefa vojo markita A4 kuras tra la sudokcidenta parto de la komunumo. Ĝi kuras tra la valo de la rivero Strumice. Per vojo la komunumo estas konektita kun la urboj Radoviš kaj Štip en nordokcidento kaj sude kun la urbeto Strumica.
La komunumo konsistas el 18 vilaĝoj, kiuj estas:
Vasilevo, Angelci, Varvarica, Visoka Mahala, Vladijevci, Gradošorci, Dobrošinci, Dukatino, Edrenikovo, Kuškulija, Nivičino, Nova Mahala, Piperevo, Radičevo, Sedlarci, Suševo, Trebičino, Čanaklija.
Najbaraj komunumoj estas:
Opština Berovo en la nordoriento, Opština Bosilovo en la sudoriento, Opština Strumica en la sudo, Opština Konče en la sudokcidento kaj Opština Radoviš en la okcidento.
Referencoj
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
96254 Hoyo
96254 Hoyo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma, Japanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Markolo Hoyo (japane : 豊予海峡, Hōyo Kaikyō), markolo larĝa de 14 km inter Kjuŝuo kaj Ŝikokuo, du el la ĉefaj insuloj de Japanio. La markolo estas fama kiel boņa loko de fiŝkaptado je Scomber japonicus kaj Trachurus japonicus.
Montorio
Montorio [monTOrjo] estas loĝloko kaj municipo en la nordokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Odra-Pisuerga.
Ekde 2017, la municipi estas inkludita en la Geoparko Las Loras, nome la unua geoparko de Unesko en la regiono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 152 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 320 el 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 30 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la nacia ŝoseo N-627 en direkto al Aguilar de Campoo (provinco Palencio).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Montorio formis parton de la Cuadrilla del Tozo en la partido de Villadiego kaj en la Jurisdicción de Haza de Siero de la partido de Castrojeriz, el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj terpomoj), ŝtonminado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.
Trechinae
Trechinae (Treĥenoj) estas grandega, tutmonda, verŝajne parafiletika subfamilio de Carabidae. Ĉirkaŭ 6 800 specioj estas nomitaj nur en la triboj, kies aparteno estas malplej disputata, preskaŭ ĉiuj en Trechini kaj Bembidiini.
Aspekto
La tarsoj de la antaŭaj kruroj de la virskaraboj ofte estas larĝiĝintaj ĉe la alkorpa flanko. La larĝo de la epimero de la meztorako varias.
La korpoj de la larvoj de Trechinae spegulas la praformon de la pli evoluintaj karabedoj. Ili estas iom plataj kaj havas paralelajn flankojn. La kapo estas kvaranguleca kaj havas ses okuletojn en du vicoj apud la flankoj, aŭ malpli ĉe truloĝaj specioj. La torako havas grandan antaŭtorakan dorsoplaton kaj malgrandajn, preskaŭ egalajn meztorakan kaj posttorakan, ambaŭ kun karenoj sur la antaŭa rando. La kruroj estas maldikaj, en la plej multaj genroj havantaj nur unu ungon. La unua ĝis oka abdomenaj segmentoj estas preskaŭ samformaj. La dorsoplatoj havas karenojn sur la antaŭa rando. La ventroplatoj konsistas el granda mezparto kaj pli malgrandajn parajn antaŭajn, eksterajn, kaj enajn flankventroplatojn. La naŭa abdomena segmento estas malgranda kaj havas kunkreskintajn ventroplatojn. Ĝia dorsoplato estas kunkreskinta kun la vostoj. La dorsoplato de la deka abdomena segmento estas rulforma kaj direktita malsuben.
Kutimoj
La kutimoj de la subgrupoj de Trechinae estas tre diversaj.
Sistematiko
Ne estas klare, ĉu la triboj Patrobini, Broscini, Psydrini, Melaenini, Cymbiotonini kaj la genro Apotomus apartenas aŭ ne al ĉi tiu subfamilio.
Markus Wach
Markus WACH estas muzikisto el Lich, Hesio, Germanio. Li ludas muzikilojn el Mez-Azio kaj Mezoriento aŭ Okcidentazio.
Diskaro
Kun Mala Isbuschka
Kun Do-Nawā
Kun Max Clouth Clan
152227 Argoli
152227 Argoli estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 2005 de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio de Vallemare di Borbona en Borbona (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Andrea Argoli (1570 – 1657), matematikisto kaj kuracisto, kiu tenis katedron pri matematiko en Padovo kelkaj jaroj post Galilejo. Li estas fama pro siaj astronomiaj efemeridoj, bone konataj kaj uzitaj de la tiutempaj astronomoj ; sed li ankaù verkis pri medicino, subtenante la teorion de William Harvey pri la sangocirkulado.
Bostona Publika Biblioteko
La Bostona Publika Biblioteko (Boston Public Library) estas urba publika biblioteka reto en Bostono, Masaĉuseco, Usono, fondita en 1848. Ĝi estis la unua municipa publika biblioteko en Usono, la unua grava biblioteko malfermita al publiko en Usono, kaj la unua publika biblioteko se temas pri permesi alhejman prunteprenon.
Safiatau Thiam
Safiatou THIAM (naskiĝis la en Senegalo) estas kuracisto de publika sano en Senegalo, specialisto en aidoso, kaj iama Sanministro kaj Malsano-preventado en la registaro de Cheikh Hadjibou Soumaré.
Bostona Publika Biblioteko
Ĉiuj plenkreskaj loĝantoj de la Masaĉuseco estas rajtigita al depruntado kaj esploraj privilegioj. Tiele la biblioteko ricevas ŝtatan financadon. La Bostona Publika Biblioteko enhavas proksimume 24 milionon da eroj, faranta ĝin la tria-plej granda publika biblioteko en Usono malantaŭ la federala Biblioteko de Kongreso kaj Novjorka Publika Biblioteko, kiu estas ankaŭ private financata.
Safiatau Thiam
Biografio
Post akirado de ŝia doktoreco en Publika Sano 1995 en la Universitato Cheikh Anta Diop en Dakaro, per disertacio titolita «Le Sida en milieu chirurgical: Connaissances, attitudes et pratiques», ŝi kompletigis M.S. gradon ĉe la Instituto de Tropika Medicino de Antverpeno en 1997. Ŝi ankaŭ kompletigis multajn specialistodiplomojn en Dakaro kaj en Francio, same kiel Majstro en Santé-publique et pagas en développement ĉe la Universitato de Pierre kaj Marie Curie (Parizo VI) en 2001.
En la Nacia Konsilio por la Batalo kontraŭ Aidoso (CNLS), ŝi direktas la programojn de la tutmondaj financoj por batali kontraŭ ĉi tiu pandemio. En 2007 ŝi estis rekrutita kiel kunordiganto de la Komuna Unuiĝinta Nacia Programo pri aidoso en Senegalo. La 13-an de septembro 2007, Safiatou Thiam estis nomita Ministro pri Sano kaj Antaŭzorgo. Ŝi sukcedis Abdou Fall kaj Thérèse Coumba Diop sukcedis ŝin en majo 2009.
Bostona Publika Biblioteko
En fiskala jaro 2014, la biblioteko tenis pli ol 10,000 programoj, ĉiuj liberaj al la publiko kaj pruntedonis 3.7 milionon da materialoj.
Historio
La biblioteko estis fondita en 1848 laŭ statuto de la Granda kaj Ĝenerala Kortumo de Masaĉuseco kaj estis oficiale establita en Bostono per urboĉarto en 1852. Malnova lernejdomo sur Mason Strato kutimis gastigi la kolekton kaj estis malfermita al publiko la 20-an de marto 1854. La pruntsekcio estis inaŭgurita la 2-an de majo de la sama jaro. La komenca kolekto de 16 000 volumoj baldaŭ kreskis, kaj en decembro 1854 estis rajtigita moviĝi al nova konstruaĵo sur Boylston Strato. Dezajnite fare de Charles Kirk Kirby por enhavi 240 000 volumojn, la imponan konstruaĵon Italianatan malfermiĝis en 1858. Sed denove la kolekto superkreskis ĝin kaj ĝi estis rajtigita en 1880 por anstataŭigi ĝin per nova, kiu estis situanta en Copley Square. Post jaroj da debato pri la elekto de la arkitekto kaj la stilo kiun li devus havi, la prestiĝa novjorka firmao McKim, Mead & White estis elektita, en kiu Charles Follen McKim proponis novrenesancan stilon.
McKim Building
Kiam ĝi malfermiĝis en 1895, la nova biblioteko estis anoncita kiel "palaco por la homoj", kaj inkludis infanvartejon, la unuan en la nacio, kaj skulptaĵĝardenon en sia centra korto, ĉirkaŭita de renesanca klostro. Alfrontante Copley Square, la biblioteko havas fasadon rememorigan pri tiu de la Palazzo della Cancelleria, 16-ajarcenta itala palaco en Romo. La arkaĵaj fenestroj de ĝia fasado estas inspiritaj al Templo Malatestiano de Alberti en Rimini, la unua tute renesanca konstruaĵo. McKim ankaŭ estis inspirita fare de la Sainte-Geneviève Biblioteko en Parizo (konstruita inter 1845 kaj 1851). McKim ne simple imitas la modelojn, la tri centraj spacoj estas subtile emfazitaj sen rompi la ritmon. La Boston Publika Biblioteko ankaŭ reprezentas la unuan kaj unu el la plej grandaj aplikoj en Usono de la kahelaj volboj de la valencia arkitekto Rafael Guastavino. Ĝis sep malsamaj specoj de la tielnomitaj Guastavino-volboj videblas en la biblioteko.
Bates Hall
Bates Hall, situanta sur la dua etaĝo de la McKim Konstruaĵo, estas la granda legadejo de la BLP. Ĝi estas konsiderata arkitekture kiel unu el la plej gravaj en la mondo. Ĝia formo estas rektlinia, sed finiĝanta en absido ĉe siaj finoj, rememoriga pri romanesa baziliko. La kasona barelvolbo finiĝas ĉe ĉiu fino en duongloba kupolo. Ĝi estas nomita en honoro de Joshua Bates, Londona bankisto naskita en Weymouth, MA, kiu en 1852 donacis 50 000 USD al la biblioteko por la aĉetado de libroj.
Johnson Building
Desegnita de Philip Johnson, la lasta modernisma aldono (iom antaŭvidanta postmodernisman arkitekturon) estis konstruita inter 1967 kaj 1971, malfermiĝante en 1972. Tiu konstruaĵo havas similajn proporciojn kaj estas konstruita el la sama rozkolora granito kiel la McKim-konstruaĵo. Kelkaj kritikistoj komparis ĝin kun maŭzoleo pro la malmultaj fenestroj en ĝiaj eksteraj muroj.
Melgar de Fernamental
Melgar de Fernamental [melGAR defernamenTAL] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Melgar de Fernamental estas etimologie komprenebla kiel Terpecejo de Fernán Armentález.
Historio
Proksime estis romiaj urbo kaj ŝoseoj, el kiuj kelkaj sektoroj poste iĝis parto de la Jakoba Vojo.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En 970 Fernán Armentáriz havigis foruon al Melgar de Fernamental kio estis aprobita poste de García Fernández, grafo de Kastilio kaj en 1251 de la reĝo Ferdinando la 3-a.​
Ĉirkaŭ 1217 estis senjoro de Melgar Pedro Fernández de Villegas, kiu estis ankaŭ posedanto de la senjorlandoj de Villegas, Villamorón, Bañares, Grañón, Manquillos, Piña de Campos, Cóbreces, Villasevil, Castillo Pedroso kaj Moñux.
En la epoko de la Katolikaj Gereĝoj kaj de Karolo la 1-a la loko prosperis. En la jaro 1572 aĉetis al la krono la jurisdikciajn rajtojn de la urbo Fernando López del Campo kiu estis membro de la Trezora Konsilantaro de Filipo la 2-a, kaj fariĝis senjoro de la urbo, kie li mem loĝis, apartenanta al riĉa familio de komercistoj pri lano devenaj el Castrojeriz kiuj riĉiĝis komerce kun Flandrio; en 1589 li estis elpostenigita fare de la reĝo kadre de jura proceso pro supozita korupto; kaj la urbo reiĝis reĝlanda loko. Poste la reĝo Filipo la 3-a vendis ĝin al la Duko de Lerma, kaj tiukadre ŝajne ambaŭ venis al la loko kaj okazis festoj.
Melgar de Fernamental formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos, estre de la Duko de Infantado, Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), kiu nomumis ordinaran urbestron.
Meze de la 19-a jarcento oni konstruis la Kanalon de Kastilio, kio helpis la ekonomian disvolvigon.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, la urbodomo, kultura centro, etnografia muzeo, la Kanalo de Kastilio, la pontoj kaj la ermitejoj.
William Boyce
William BOYCE (11-an de septembro 1711 - 7-an de februaro 1779) estas konsiderita ofte la plej grava angla komponisto de la baroka periodo.
Vivo
Boyce estis naskita en Londono kaj estis korusknabo ĉe Katedralo de Sankta Paŭlo. Ĉar lia voĉo ŝanĝiĝis, li komencis studi muzikon kun la estimata instruisto Maurice Green.
Boyce tenis plurajn postenojn antaŭ esti nomumita al la avidita pozicio ĉe la Reĝa Kortego kiel la "Muzika Artisto de la Reĝino" en 1755 kaj iĝis orgenisto ĉe la Reĝa Kapelo en 1758.
Ĉar lia surdeco iĝis severa, Boyce ĉesis vivteni sin kiel orgenisto kaj temigis fini la muzikan kompilon por la katedralo kiun lia instruisto Green lasis nefinita. De ĉi tie li daŭre redaktis verkojn de William Byrd kaj Henry Purcell.
Boyce estas plej konata hodiaŭ pro siaj ok simfonioj, himnoj, kaj lirikaj poemoj, kvankam li komponis multajn pli. La melodio kiun li komponis en 1759 por unu el la kantoj de la opero "Harlequin's Invasion" iĝis la oficiala marŝkanto de la Brita Reĝa Mararmeo.
Rezső Sárosdy
Rezső Sárosdy [reĵO ŝAroŝdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárosdy Rezső estis hungara aktoro.
Rezső Sárosdy naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
Rezső Sárosdy komencis sian aktoran karieron en "vilaĝteatro" en 1954. Inter 1957-1961 li apartenis al Teatro Jókai (Békéscsaba). Inter 1961–1986 li estis membro de Teatro Csokonai (Debrecen), kie li ricevis la titolon "eterna membro de la teatro". Tamen interrompo okazis en la teatra jaro 1964, tiam li ludis en Nacia Teatro (Szeged). Li ricevis premiojn en 1967 kaj 1978.
Hrádek (distrikto Frýdek-Místek)
En distanco 8 km norde situas urbo Třinec, 17 km nordokcidente urbo Český Těšín, 28 km okcidente urbo Frýdlant nad Ostravicí kaj 29 km nordokcidente statuta urbo Havířov.
Meze de la municipo kondukas la tn. komuna koridoro (internacia fervojlinio al Bohumín - Žilina kaj rapideckomunikilo I/11)
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1583.
Prameny
Prameny (Sangerberg) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, en Regiono Karlovy Vary. La municipo havas montaran karakteron kaj ĝi situas en suda parto de Slavkova arbaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1357.
Banloka urbo
Jam ekde la 16-a jarcento homoj eluzis mineralajn fontojn, kiuj en la ĉirkaŭaĵo abunde elfontas. En la jaro 1870 estis en sudokcidenta flanko (direkte al Kladská) fondita malgranda banloko, kio estis verŝajne kaŭzo de denova avanco de la municipo je urbo la 30-an de aprilo 1873. Estis por ĝi subkaptitaj fontoj Giselin, Rudolfo kaj Vincento. Sed la evoluo de urbo poste haltis kaj la nombro de loĝantoj sinkis el 2415 en la jaro 1872 ĝis la jaro 1921 al 1381. Sed en la ĉefan fonton (de Rudolfo aŭ de Julius) fine de la unua mondmilito enpenetris en la banloka parto la supraĵa akvo kaj tiel ĝi estis malvalorigita. Sed la fonto estis sekve purigita kaj poste denove konvena al la uzado.
Post ellandigo de germanoj
Post la dua mondmilito okazis ellandigo de la devena germana loĝantaro. La municipon oni ne sukcesis ĝisloĝigi kaj en Prameny estis lokigita komandantejo de nove establita Armea ekzercspaco Prameny, en la jaro 1947 alilokigita ĝis Lázně Kynžvart. La teritorio estis konsisto de la armea ekzercspaco ĝis la jaro 1954. Inter la jaroj 1954–1958 estis en la municipo ministoj de minejoj de Jáchymov, laborantaj en la proksimaj uraniaj minejoj. En la jaroj 1946–1958 ĉi tie estis detruitaj 256 domoj (265 domoj), la preĝejo estis pro malbona teknika stato detruita en la jaro 1958, detruitaj estis ankaŭ 11 kapeloj. El 274 domoj en la jaro 1930 restis ĝis la jaro 1950 nuraj 27, sed inter la konservitaj estis ankaŭ la urbodomo. Konserviĝis ankaŭ statuo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1855.
Memorindaĵoj
En la municipo estas nenia enskribita kultura memorindaĵo
Aigle-Dépôt (stacidomo)
Aigle-Dépôt estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Karl Schwier
Karl Wilhelm Gangolf SCHWIER (naskiĝinta la en Soest, mortinta la  en Vajmaro) estis germana fotografo, redakisto kaj eldonisto.
Vivo
Estante filo de speciala pedagogo por surdmutuloj li frekventis en Soest gimnazion kaj pormetiistan lernejon en Hagen. Poste li studis ĉe Metiista akademio en Berlino ĉe Hermann Wilhelm Vogel kaj ĉe la berlina universitato. Schwier estis teknika estro de militkampa fotado dum la milito de Prusia-francia milito. En 1871 li edzinigis Marie Oberland, kiu mortis jam en 1876. Kun ŝi li havis tri infanojn, Hanny (* 1872), Dorchen (* 1874) kaj Adolph (* 1876).
Vajmaron li venis la unuan fojon 1874. En la 18.6.1879 li iĝis civitano vajmara. Krom lia deĵorado fota li ankaŭ fondis kaj estris en Vajmaro societon kremacifavoran (Verein für Feuerbestattungen zu Weimar) kaj estis honora membro de la Eostturingia societo de inĝenieroj kaj arĥitektoj. Lia dua edzino iĝis en 1880 Sophie Rothe kiu naskis en 1881 filon Heinrich.
Liaj loĝejoj en Vajmaro havis la jenajn adresojn: Schloßgasse 25 (1876-1882), Am Brühl 16 (1882-1886), Bürgerschulstraße 4 (1887-1891), Sophienstraße 4. Laŭ nekrologo li ankaŭ antaŭenpuŝis aferojn de la Urbomuzeo de Vajmaro.
Agado
Schwier estis ekde 1872 helpanto en la ateliero de Heinrich Hardtmuth en Vajmaro. Kvankam li konis la Fotografian-ĥemian instituton de Julius Schnauß li ĝin ne frekventis. Sed en 1875 li mem fondis la societon Deutscher Photographen-Verein por profesiuloj kun sidejo en Vajmaro. La unua kunveno okazis en Jena en la 31.1.1876. Klubaj taskoj estu la evoluigo de fota arto, plia popularigo inter la enloĝantaro kaj kontaktoperado por eksterlandanoj. La organo de la societo titoliĝis "Deutsche Photographen-Zeitung" por kiu li redaktoris kaj ekspedistis. Lia posteulo postmorte redaktore iĝis filo Adolph: la organo aperis ĝis 1924 kaj tre gravis por la publika atentiĝo.