cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kajagumo
Legenda ekesto
Laŭ legendo, la kajagumo estis inventita en la antikva korea regno Gaja en la 6-a jarcento laŭ impreso de la ĉina arkaĵa citro guĝeng (古箏 / 古筝, pinjine gǔzhēng). La instrumento povas esti spurita reen al la jaro 551 de nia erao kiam dokumento priskriban fuĝanton de la regno Kaja, kiu fuĝis al la najbara regno Silla pro timo de aneksado kaj donacis kajagumon, la novan instrumenton de sia hejmlando Kaja, al la reĝo de Silla. Efektive la regno Gaja jardekon poste, en 562 de nia erao, submetiĝis al la regno Silla, kiu sekve iĝis unu el la Tri Antikvaj Regnoj de Koreio.
András Csapó
András Csapó [andrAŝ ĉapO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapó András estis hungara reĝisoro, kameraisto.
András Csapó naskiĝis la en Budapeŝto.
Alan Perlis
Alan Jay PERLIS (naskiĝis la, mortis la ) estis usona komputila sciencisto kaj profesoro ĉe Universitato Purdue, Universitato Carnegie Mellon kaj Universitato Yale. Li estas plej bone konata por lia pionira laboro en programaraj lingvoj kaj estis la unua ricevinto de la Turing Premion.
Li estis premiita la inaŭguran Turing Premio en 1966, laŭ la citaĵo, "pro tio ke lia influo en la areo de altnivelaj programaraj teknikoj kaj compiler konstruo." Tio ĉi estas referenco al la laboro li faris sur Interna Tradukisto en 1956 (priskribita de Donald Knuth kiel la unua sukcesa kompilo) kaj kiel membro de la teamo kiu evoluigis la programaran lingvan ALGOL.
Ŝivpuri
Ŝivpuri, laŭ (शिवपुरी) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Ŝivpuri havis populacion de en 2011 kun legopovo de 66%.
Geografio
Ŝivpuri situas sur malaltaj montoj 462 metrojn super la marnivelo en la norda parto de la subŝtato proksime al Raĝastano. Ĝansi troviĝas 91, Guna 94, Gvalior 102, Lalitpur (Barato) 111, Kota (Raĝastano) 184, Oraj 191, subŝtata ĉefurbo Bopalo 243, Indaur 352, tutlanda ĉefurbo Delhio 359, Mumbajo 873, Kolkato 1133 kilometrojn (aere).
Historio
Ŝivpuri ne havis signifan rolon en historio de la lando, nur ĝi estis somera sidejo de la regantoj de Gvalior. La vastaj densaj arbaroj de Ŝivpuri funkciis kiel la ĉaskampoj por la regantoj, same por la britoj. En 1564 eĉ la mogola imperiestro venis kun siaj ĉasistoj por kapti elefantojn. La britoj establis en tiu loĝloko somerumejojn.
Ekonomio
Loĝantoj de Ŝivpuri okupiĝas pri komercado, manfaraĵoj kaj ĉiuspecaj servoj.
Lingvoj
En Ŝivpuri la oficiala lingvo estas la hindia.
Religioj
En Ŝivpuri plejparto de la populacio estas hinduoj.
Klimato
Ŝivpuri situas en subtropika klimato kun tri gravaj sezonoj: varma somero (aprilo-junio), pluva musonsezono (julio-septembro) kaj malvarma vintro. Jare pluvas ĉirkaŭ 780 mm. Inter novembro-aprilo apenaŭ pluvas. La temperaturo varias inter 17-32 °C.
Trafiko
Ŝivpuri havas trairan fervojan linion inter Gvalior-Guna. 4 signifaj vojoj kuras al la urbego. La mapo indikas flughavenon, sed informoj mankas pri tio.
Radešínská Svratka
Radešínská Svratka (Radeschiner Swartka ) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. La municipo situas proksimume 7 km de Nové Město na Moravě kaj proksimume 17 km de la distrikta urbo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1290.
Ĝenerala Arkivo de la Aragona Krono
La Ĝenerala Arkivo de la Aragona Krono, (Archivo General de la Corona de Aragón, Archivo d'a Corona d'Aragón, Arxiu de la Corona d'Aragó), origine Archivo Real de Barcelona kaj Arxiu Reial de Barcelona, estas historia arkivo kun sidejo en Barcelono, Katalunio, Hispanio, dependa de la Ministerio de Kulturo kaj Sporto regita pere de Patronato (miksa institucio). Dum jarcentoj ĝi estis la arkivo de la reĝo de Aragono kaj apartenis ekskluzive al la reĝo de la Reĝlando Aragono. Ĝi estis gastigita ĝis 1770 en la Plejgranda Reĝa Palaco de Barcelono. ​
El 1318 ĝi 1993 estis en la Palaco Lloctinent (aŭ de la Vicreĝo) de la Palacio Real Mayor de Barcelona. En 1993 oni konstruis novan sidejon ĉe la numero 77a de la strato Almogavaroj de Barcelono. Ekde tiam ĝi havas ambaŭ sidejon: historia ĉe la Palaco kiel loko por ceremoniaj eventoj, ekspozicioj kaj kursoj, dum la nova servas kiel loko por esplorado kaj konservado.
La Arkivo estas unu el la ĝeneralaj arkivoj (kune kun la Ĝenerala Arkivo de Indioj kaj la Ĝenerala Arkivo de Simanko) apartenantaj al la hispana ŝtato.
La plej antikva dokumento estas de la jaro 844; la plej antikva skribaĵo surpapera, de la jaro 1178; la plej antikva skribaĵo en limoĝa lingvo de la jaro 1211; la skribaĵo en aragona lingvo abundas el la 13-a jarcento. La aligo al la iama reĝa arkivo de nombra materialo alidevena, speciale post 1939, igis la Arkivon ĝenerala stokejo de antikva dokumentaro. En la lastaj jaroj, la transigo pro aĉetado aŭ donaco de nova materialo ĉu mezepoka ĉu nuntempa pliigis la iamajn 3 000 m de dokumentaro kalkulitaj en 1961, ĝis nunaj 15 000.
Zosteracoj
La zosteracoj (Zosteraceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo alismaloj (Alismatales). Ĝi enhavas 3 genrojn kaj ĉirkaŭ 20 speciojn,. Ĝia tipa genro estas zostero.
Mbini
Mbinio (Mbini en la fanga lingvo) povas esti:
Tofildiacoj
La tofildiacoj (Tofieldiaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo alismaloj (Alismatales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 30 speciojn,. Ĝia tipa genro estas tofildio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (3 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Romanos
Romanos [roMAnos] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Romanos estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kie ĝi limas laŭhorloĝe kun la teritorioj de Lechón, Nombrevilla, Villarroya del Campo, Villadoz kaj Badules. Ĝi estas okcidente de la valo de la rivero Huerva.
La loĝloko Romanos mem estas sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 922 msm. Ĝi estas tute inter Villadoz (norde) kaj Lechón (sude) laŭ la aŭtoŝoseo Autovía Mudéjar, krome estas Nombrevilla sudokcidente kaj Badules nordoriente.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
La loko ludis gravan rolon dum la Milito de la du Petroj. Oni konservas restaĵojn de la komplekso de la kastelo de la 14-a jarcento, ene de kiu estas la preĝejo de Sankta Petro de la 16-a jarcento. Tiu estas ununava gotika kun poligona absido kaj turo gotik-mudeĥara de milita deveno kaj ŝajne konstruita ĉirkaŭ 1400. Tiu turo estas simbolo de la lok kaj tial aperas en la municipa blazono.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejo, lavejo, kvar krucmonumentoj, neĝujo kaj moderna urbodomo.
Péter Rainer
Péter Rainer [rajner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rainer Péter estas hungara arkitekto, arkitekto pri internaj spacoj, meblisto. Lia avo estis Jenő Gadányi.
Péter Rainer naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Rainer iĝis faklaboristo (meblisto) en 1969, poste li maturiĝis. Li akiris diplomon en Arta Altlernejo Moholy-Nagy en 1979. Liaj plej gravaj instruistoj estis Frigyes Pogány, György Jánossy, György Szrogh, Péter Reimholz, Ferenc Vámossy, Ernő Rubik, Péter Csíkszentmihályi kaj István Ferencz. En 1986 li studis en kurso de la sama altlernejo, inter 1988-1990 studis arkitektan majstrokurson ĉe arkitektura asocio (kun arkitektura diplomo en 1991), fine en 1990, 1996 kaj 2003 aliajn kursojn. Krom la lernadoj li laboris ekde 1979 en pluraj laborejoj. Li ricevis premiojn inter 2005–2016.
Bambous
Bambous (Bambuoj) estas urbeto de Maŭricio. Bambous estas la ĉefurbo de la distrikto Rivière Noire. Ĝia loĝantaro sumis loĝantojn en 2007.
Priservata de la vojo, kiu ligas Tamarin al la ĉefurbo, Port-Luiso, ĝi gastigis la Afrikajn Ĉampionecojn de atletiko 2006 dank' al sia stadiono, nome stadiono Germain-Comarmond.
Villamartín de Campos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 35,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 187 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperis loĝantojn pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj kreado de malgrandaj industrioj. Ĝi distas 13 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio limas kun la municipoj Grijota, Villaumbrales, Becerril de Campos, Mazariegos, Baquerín de Campos, Pedraza de Campos kaj Autilla del Pino. La municipa teritorio de Villamartín de Campos enhavas ankaŭ la malmulte loĝatan submunicipon Revilla de Campos kaj iam la nun senhoman kaj malaperintan Laroá.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Dum la regado de Karolo la 1-a, dum la Milito de Komunumoj de Kastilio, Villamartín kun Grijota, Mazariegos kaj Villaumbrales aliĝis al la partio de komunumoj, kio rezultis en malfaciloj por akiri la pardonon de la reĝo. Tiuepoke, Villamartín estis disigita el la senjorlando de la episkopo palencia. Poste, jam dum la regado de Filipo la 2-a, ĝi estis vendita al Jerónimo López de Milla, el Medina de Rioseco.
Kelkaj posteuloj de la iama familio Martín migris al Ameriko pro perdo de influo en la regiono. Sed en la 18-a jarcento, kelkaj el la familio Martín kiuj restis ĝuis prosperon ekzemple per la plialtigo de Felipe Martín Ovejero kiel episkopo de Oviedo, kaj tial ili povis rearanĝi la hereran fasadon de la iama Palaco de Martín.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo rekonstruita en la 18-a jarcento kiel novklasika (kies sonorilmuro estas motivo de la blazono), blazondomoj, Palaco de Martín, kolombejoj ktp.
Lechón
Lechón [leĈON] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Vicente Traver
Vicente TRAVER y Tomás (Castellón de la Plana, 23a de septembro 1888 - 15a de novembro 1966) ​ estis hispana arkitekto. Siajn ĉefajn verkojn li faris en Sevilo.
Lechón
Geografio
Lechón estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kie ĝi estas inter tiu de Anento okcidente kaj tiuj de Romanos norde. Ĝi estas okcidente de la valo de la rivero Huerva.
Vicente Traver
Li studis en mezlernejo de Castellón kaj arkitekturon en Madrido en 1912. Profesie li laboris en Sevilo, kie li restis ĝis 1933, kiam li setliĝis definitive en Castellón. En aprilo 1939, fine de la enlanda milito, li estis nomumita urbestro, posteno kiun li tenis ĝis 1942. ​
Lechón
Geografio
La loĝloko Lechón mem estas je 79 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 985 msm. Ĝi estas tute inter Romanos norde kaj Navarrete del Río nordokcidente laŭ la aŭtoŝoseo Autovía Mudéjar, Anento okcidente kaj Ferreruela de Huerva sudoriente.
Vicente Traver
Inter liaj verkoj menciindas jenaj:
Lechón
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Lechón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 47 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, kies sonorilturo aperas trioble kaj en la municipaj flago kaj blazono.
Rivero Muni
La Muni (literumita ankaŭ Muné) estas mallonga rivero, fakte estuaro, en la sudo de la kontinenta parto de Ekvatora Gvineo. Parto de ties longeco, inkluzivanta ties estuaron, forma parto de la landlimo kun Gabon.
La nomo de tiu ĉi rivero estis la fonto de la nomo plej uzata por la Kontinenta regiono de Ekvatora Gvineo, Río Muni.
Hidrologio
La estuaro estas nutrita en la nordo de la riveroj Congue kaj Mandyani kaj de la oriento de la Mitong, la Mven kaj la Timboni (Mitimele, Utamboni).
151657 Finkbeiner
151657 Finkbeiner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey, elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astrofizikiston Douglas P. Finkbeiner, bone konatan pro lia mapado de la interstela polvo kaj studo pri ties efiko kontraù kosmologiaj mezuroj. Li estas unu el la ĉefaj kreintoj de la kalibrada algoritmo de la Sloan Digital Sky Survey.
Vilmos Vajdai
Vilmos Vajdai [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajdai Vilmos estas hungara aktoro, diskĵokeo, reĝisoro.
Tamarin (Maŭricio)
Tamarin [tamaʁɛ̃] estas urbeto sur la okcidenta marbordo de Maŭricio apud la samnoma golfo. Ĝi dum longa tempo estis la ĉefurbo de distrikto Rivière Noire.
Vilmos Vajdai
Vilmos Vajdai naskiĝis la  en Dunaújváros.
Biografio
Vilmos Vajdai akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1986. Liaj plej gravaj instruistoj estis Tamás Major, Gábor Székely (reĝisoro) kaj Gábor Zsámbéki. Li ricevis rolojn jam dum la studentaj jaroj en Teatro Katona József, post la diplomo li tuj ricevis ankaŭ aktoran statuson. Libertempe li estis ankaŭ diskĵokeo. En 1994 en drinkejo li fondis alternativan teatron, kie li ankaŭ reĝisoris (ankaŭ aliloke). Li ricevis kelkajn premiojn inter 2008-2018.
Tamarin (Maŭricio)
Nun la sidejo de la distrikto situas en la vilaĝo Bambous, pli facile alirebla de la vilaĝanoj.
Iama fiŝkaptista vilaĝo, Tamarin fariĝis turisma celloko. Ĝi estas precipe populara ĉe surfadantoj. Tamarin estas ligita al ĉefa vojo, kiu ligas la ĉefurbon Port-Luiso kaj, oriente, al Curepipe. La vilaĝo estas ĉirkaŭita de montetoj kaj estas tre pitoreska.
Ankaŭ temas pri la ĉefa salejo de Maŭricio.
Bismuta (III) hidroksido
Bismuta (III) hidroksido aŭ trihidroksido de bismuto estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la bismuta oksido aŭ hidrolizo de bismutaj saloj. Bismuta (III) hidroksido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Bismuta (III) hidroksido prezentas tri hidroksilajn grupojn ligitan al bismutatomo. Ĝi konsistas je 1 bismutatomo, 3 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Transdono de la kronvirusa malsano de 2019
La transdono de la kronvirusa malsano de 2019 estas la transiro de la kronvirusa malsano de 2019 de homo al homo. La malsano ĉefe transdoniĝas per spirado kiam homoj enspiras gutetojn kaj etajn aerportatajn erojn (kiuj formas aerosolon), kiujn infektitoj eligas kiam ili spiras, parolas, tusas, ternas, aŭ kantas. Infektito pli probable transdonas la kronvirusan malsanon kiam tiu estas fizike proksima. Tamen, infekto povas okazi trans pli longaj distancoj, precipe endome.
Infekteco povas okazi 1-3 tagojn antaŭ la komenco de simptomoj. Infektito povas disvastigi la malsanon eĉ se tiu estas antaŭsimptoma aŭ sensimptoma. Plej ofte, la plej granda virusa ŝarĝo en provoj de la supraj spiraj organoj okazas proksime al la tempo de komenco de simptomoj kaj malpliiĝas post la unua semajno post kiam simptomoj komencas. Nuna indiko sugestas tempodaŭron de virusa disdono kaj la periodo de infektebleco de ĝis 10 tagoj post la komenco de simptomoj je homoj kun milda ĝis meza kronvirusa malsano kaj ĝis 20 tagoj por homoj kun severa kronvirusa malsano, inkluzive inume kompromititaj homoj.
Infektpovaj partikloj varias je grandeco de aerosoloj, kiuj restas en la aero dum longa tempo, ĝis pli grandaj gutetoj, kiuj restas aerportataj aŭ falas al la tero. Cetere, esplorado pri kronvirusa malsano estas redifininta la tradician komprenon pri la maniero de transdono de spiraj virusoj. La plej grandaj gutetoj de spira likvaĵo ne vojaĝas malproksimen, kaj povas enspiriĝi aŭ fali sur mukajn membranojn ĉe la okuloj, nazo, aŭ buŝo, kaj tiel infekti. Aerosoloj havas plej altan koncentriĝon kiam homoj estas proksimaj, kio kaŭzas pli facilan virusan transdonon kiam homoj estas proksimaj, sed aeran transdonon povas okazi je pli longaj distancoj, plejparte en lokoj ne bone ventolitaj; en tiuj kondiĉoj partikletoj povas resti en la aero dum minutoj aŭ horoj.
La nombro de homoj ĝenerale infektitaj de unu infektito varias; ĉar nur 10 ĝis 20% de homoj prirespondecas la disvastiĝon de la malsano. Ĝi ofte disvastiĝas en grupoj, kie infektoj povas esti tiritaj al indica kazo aŭ geografia loko. Ofte ĉi tiuj okazoj estas transdonegaj okazaĵoj, kie multaj homoj infektiĝas de unu homo.
Homo povas akiri la kronvirusan malsanon ankaŭ per tuŝi surfacon aŭ objekton kiu surhavas la viruson kaj poste tuŝi la propran buŝon, nazon, aŭ okulojn, kvankam forta indiko montras, ke tio ĉi ne kontribuas multe al novaj infektoj. Kvankam eblas, ne ekzistas rekta indiko de transdono de la viruso per haŭto-al-haŭta kontakto. Oni ne estas rimarkinta, ke viruso transdoniĝas per feĉoj, urino, mama lakto, manĝaĵo, rubakvo, trinkakvo, aŭ bestoj (kvankam iuj bestoj povas infektiĝi pro la viruso de homoj). Ĝi tre malofte transdoniĝas de patrino al bebo dum gravedeco.
Anento
Anento [aNENto] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Anento estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo inter tiu de Lechón oriente kaj tiu de Nombrevilla norde. Ĝi estas oriente de la valo de la rivero Jiloca.
La loĝloko Anento mem estas je 83 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 925 msm. Ĝi estas tute inter Lechón oriente kaj Báguena sudokcidente.
Historio
Ekzistis setlejo jam en epoko de keltiberoj.
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
La loko ludis gravan rolon dum la Milito de la du Petroj. Oni konservas el tiu epoko la kastelon kiu jam ekzistis en la 14-a jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo de San Blas, la ermitejo de Sankta Barbara, la kastelo, la arkeologia kuŝejo Torreón de San Cristóbal, kaj naturaj lokoj.
Teritoria organizado de Ekvatora Gvineo
Laŭ sia konstitucio, la Respubliko de Ekvatora Gvineo estas unueca kaj centralizita stato. Administre ĝi dividiĝas en regionoj, provincoj (kun ties respektivaj ĉefurboj), komunumoj kaj distriktoj, kaj la leĝoreguligas la spacon kiun okupas ĉiuj el ili. Kelkaj areoj de la urboj Malabo kaj Batao havas propran regularon. En junio 2017, la registaro kreis oficiale la provincon Djibloho kie oni konstruis la novan ĉefurbon, Ojalao (Oyalá-Ciudad de la Paz).
Regionoj
La kontinenta regiono estas konata sub la hispanlingva nomo Río Muni (Río Muné en lingvo ndoŭea kaj Mbini en fanga lingvo) kaj ĝia administra ĉefurbo situas en Batao. La provinco estis cedita de Portugalio al Hispanio en 1778. Ĝi estis hispana provinco apud Fernando Poo de 1959 al 1963, kaj poste fariĝis parto de la aŭtonoma regiono de Hispana Gvineo, nomo kiu konservis ĝis sia sendependeco de Hispanio en 1968. La etna komponado de Río Muni estas plimulte fanga, kun aliaj bantuoj en la marbordo, nomataj ndoŭeoj (ndowés) aŭ playeros (hispane por plaĝanoj). Politike ĝi estas subdividita en 4 provincoj: Suda Centro, Kié-Ntem, Marbordo kaj Wele-Nzas.
Science et Vie
Science et Vie (Scienco kaj Vivo), Science & Vie laŭ la grafismo de la kovrilo, estas franclingva monata vulgariga scienca magazino, kreinta en 1913 de Paul Dupuy.
Historio
Paul Dupuy, filo de la franca ĵurnalisto kaj politikisto Jean Dupuy, malkovrinte la usonajn sciencajn vulgarigajn ĵurnalojn kiel Popular Science kaj Popular Mechanics, decidis krei en Francio tian magazinon celantan al la ĝenerala publiko, por ĉeatingigi la sciencajn esplorojn kaj malkovrojn al ĉiuj.
La magazino estis tuja sukceso, la nombreldonoj atinginte 150 000 ekzemplerojn ĉe la komenco de la Unua mondmilito. La eldono devis ĉesi nur dufoje en aŭgusto 1914 poste en julio kaj aŭgusto 1944.
Kunokazece, la 1000a numero eldoniĝis la.
Villanueva del Rebollar
Villanueva del Rebollar [biljaNŬEba delreboLJAR] estas municipo en la sudokcidenta centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Villanueva del Rebollar estas komprenebla etimologie kiel Nova Urbeto de la Kverkaro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 36 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En la 15-a jarcento la loĝloko estis parto de la senjorlando de Don Rodrigo Manrique, senmortigita de la fama poemo verkita de lia filo Jorge Manrique, nome Coplas a la muerte de su padre.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, kolombejoj ktp.
162978 Helenhart
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika Observatorio de la monto Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Helen M. Hart, analizistinon pri operacioj de misio ĉe la Laboratorio de Aplikata Fiziko de la Universitato Johns Hopkins, kiu servis kiel Sekvencistino de Misio por la Misio New Horizons al Plutono.
Nombrevilla
Nombrevilla [nombreBIlja] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Villaturde
Villaturde [biljaTURde] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Nombrevilla
Geografio
Nombrevilla estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo inter tiu de Romanos oriente kaj tiu de Daroko okcidente. Pli precize ĝi limas kun Daroca, Retascón, Villarroya del Campo, Romanos, Lechón, Anento kaj Villanueva de Jiloca. Ĝi estas proksime de la deklivaroj de la Iberia Sistemo ene de la depresio Teruel-Calatayud oriente de la valo de Jiloca. La altitudo de la teritorio gamas inter 850 m ĉe la torento San Julián ĝis 1046 m ĉe la vertico Anento. La klimato estas seka kaj malvarma.
Villaturde
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 158 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 500 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 46 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 8 km de Carrión de los Condes.
Nombrevilla
Geografio
La loĝloko Nombrevilla mem estas je 80 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 921 msm. Ĝi estas tute inter Daroko okcidente kaj Romanos kaj Lechón oriente sur la aŭtovojo Autovía Mudéjar.
Falkenburg (Vajmaro)
La plezurkastelo respektive citadelo Falkenburg troviĝis en Vajmaro, Germanujo. Ĝi situis duonvoje inter la rezideja kastelo kaj Kastelo Belvedere.
Nombrevilla
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento.
Villaturde
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1278 ĝi ricevis foruon el la Hospitalo de la Herrada, de Carrión de los Condes estante komandoro de tiu iu Frey Marcos.
Nombrevilla
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Nombrevilla kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 35 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Villaturde
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, kolombejoj ktp.
Nombrevilla
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, krucmonumentoj, kaj naturaj lokoj.
Falkenburg (Vajmaro)
Historio
Duko Ernesto Aŭgusto la 1-a starigis la komplekson post malavara mondonaco de la Ordeno de la Blanka Falko. En 1750 tiu ĉi konstruaĵo jam montris kadukospurojn, ankaŭ ĉar la dukoj intertempe trovis pli taŭgan lokon. Surloke iam estis estinta eĉ hospitalo. La ĝis 1732 tie gastantoj devis falĉi herbojn ĉe la najbara Hospitala Herbejo por provizi fojnon. Nuntempe la herbejon uzas sportoklubo ĉe la eosta flanko de Belvedera Aleo. Ankaŭ la nomo de la nur okaze de degelo aŭ post fortegaj ŝaŭroj akvo-enhavanta rojo Hospitalgraben ŝuldiĝas sian nomon al tio: ĝi enfluas ĉe la pendoponto de Ilm-parko je la rivero Ilm. La roja foso Hospitalgraben kune kun Wilder Graben kaj Papiergraben kaŭzis en 1613 post fulmotondraj ŝaŭregoj la t.n. Turingian Diluvon.
Laŭ ordono de reĝo Frederiko la 2-a (Prusio) la kastelo estis detruita. Pro ke la rempara tuto pro nefeliĉa situo neniam gravis strategie estis ĝia uzo ĉiam nur reprezenta, fakte ĝis la foriĝo.
The Dictator (2012)
The Dictator (La diktatoro) estas politika satira nigrakomedia filmo de 2012 kunverkita kaj steluligita de Sacha Baron Cohen kiel sia kvara filmo en ĉefa rolo. La filmo estis reĝisorita de Larry Charles, kiu jam estis reĝisorinta humor-dokumentajn filmojn de Baron Cohen nome Borat kaj Brüno. Baron Cohen, en la rolo de Admiralo Generalo Aladeen, diktatoro de la fikcia Respubliko Ŭadija vizitanta Usonon, kunstelule kun Anna Faris, Ben Kingsley, Jason Mantzoukas, kaj eksterlista apero de John C. Reilly.
Produktoroj Jeff Schaffer kaj David Mandel diris, ke la rolulo de Baron Cohen estis inspirita de realaj diktatoroj kiel Kim Jong-il, Idi Amin, Muamar Kadafi, Mobutu Sese Seko, kaj Saparmurat Nijazov. Ĝi ricevis kun pozitivajn kaj negativajn recenzojn el kritikistoj kaj enspezis 179 milionojn da usonaj dolaroj.
Intrigo
Populara pro enorma barbo, pro amorado kun centoj da gravuloj mondezirantoj kaj organizi siajn proprajn Olimpiajn Ludojn, Aladeen altiras internacian atenton pro novaĵoj pri sekreta atomprogramo. Evitinta murdoklopodon, Aladeen troviĝas sola kaj sen mono surstrate de Novjorko. Dum pluaj klopodoj reteni la povon kaj malproksimigi la demokration for de sia subpremita lando, li konatiĝas kun aktivulino por homaj rajtoj kaj lia vivo ŝanĝiĝas... aŭ ne.
Villarmentero de Campos
Villarmentero de Campos [biljarmenTEro deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 7,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 18 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 40 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi estas mezvoje inter Frómista kaj Carrión de los Condes, trapasata per la franca sektoro de la Jakoba Vojo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Marteno, kun bela mudeĥara kasonaro ktp.
Milčeves
Milčeves (Miltschowes) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Žatec. Ĝi troviĝas proksimume 7 km sude de Žatec. Estas ĉi tie registritaj 36 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Milčeves estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,77 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Rezső Vilmos Ray
Rezső Vilmos Ray [reĵO vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ray Rezső Vilmos estis hungara arkitekto.
Rezső Vilmos Ray naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Vilmos Ray akiris arkitekturan diplomon en Munkeno, sed li studis ankaŭ en Laŭzano. Hejmenveninta li transprenis la familian arkitekturan firmaon en 1900. Li ofte partoprenis en ekspozicioj de Arthalo Budapeŝto. Li ofte laboris kun Szilárd Zielinski, ili estis pioniroj enlande en uzado de ferbetono. En 1920 pro la malbona ekonomia situacio li translokiĝis al Francio, sed iom poste li revenis.
Friedrich Louis Dobermann
Karl Friedrich Louis DOBERMANN (naskiĝinta Tobermann la en Apolda, mortinta la  samloke) estis germana justica oficulo en sia naskiĝurbo kaj krome tekstilfaranto, kadavroforigisto, impostokolektanto kaj hundokaptisto por la Administradujo Niederroßla.
Bredado hunda
Danke al krucado de variaj hundoj (ekz. de la specoj Pinscher, Weimaraner, Pointer kaj ĉasbesttrovemaj ĉashundoj) li metis la fundamenton por la posta laŭ li nomita speco Dobermano. Li estis laborinta ankaŭ kiel nokta policano bezonante mordeman ĉiutagan hundon por personoprotektado. Do li okupiĝis pri hundobredado eksperimentante kun diversaj hazarde ĉemanaj specoj. La ekzakta konsisto de la unuaj Dobermann-hundoj tial ne plu en ĉiuj detaloj postspureblas. La sinjoroj Göller, Tischler kaj Krumbholz perfektigis la bredadon i.a. fondante Dobermann-klubon.
Marie Urfus
Vivo
Estante filino de financkonsilisto kaj landfinancinspektisto ŝi havis unu fratinon.
Preĝejo Sankta Barbara (Komló)
La preĝejo Sankta Barbara estas romkatolika historia monumento (ekde 2000) en urbo Komló (Hungario).
Marie Urfus
Vivo
Inter ŝiaj disĉiplinoj estis Olga Wojan. Kontaktoj troveblas ankaŭ al Elisabeth Bergner und Else Lasker-Schüler, por kiu ŝi telefonis en majo 1933 kun Gottfried Benn. Ŝia filino estis Beate von Molo, teatrejestrino kaj resiĝorino.
Preĝejo Sankta Barbara (Komló)
Historio
En Komló (tiam Comlou) la unua mencio pri paroĥa kirko okazis en 1332. Post dominado de turkoj la paroĥa statuso ĉesis ĝis 1969. La prosperanta minejo konstruis la nun videblan kirkon en 1937. La malgranda orgeno alvenis en 1987, la pli granda en 1994. Malgrandaj renovigaj laboroj okazis en 2004.
Friedrich Louis Dobermann
Honoroj
Por li kaj liaj hundoj starigitis en Apolda monumento Dobermann-Denkmal en la 11.9 1999. Dua inaŭguro okazis advente de 2019 post translokiĝo al Marteno-kvartalo. Por li ankaŭ nomitis asteroido 3022 Dobermann.
Preĝejo Sankta Barbara (Komló)
Konstruaĵo
La preĝejo situas parte laŭ la trotuaro, la fasado estas malsimetria, tamen kun simetriaj elementoj. La tre alta kampanilo altiĝas dekstre. Arkadaj elementoj ligas la kampanilon kun la navo. 3 sonoriloj loĝas en la kampanilo. La navo mem estas simetria, ŝtupoj kuras al la ĉefenireo, kiu estas aparta arkada parto. Interne la muroj ne estas pentritaj.
Villasarracino
Villasarracino [biljasaraZIno] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Villasarracino estas komprenebla etimologie kiel aludo al iama loĝanto ĉu mozaraba Sarracino (saraceno) ĉu eŭska Zorraquinus aŭ Zorraquin.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 050 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 52 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas inter la municipoj Osorno la Mayor kaj Carrión de los Condes ene de la Jakoba Vojo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita en dokumento de la jaro 932 apartenanta al la arkivo de Lebanza kaj denove en 1142 kaj 1152. En dokumentoj de 1345 oni priskribas la eklezian situacion de la loko kun du preĝejoj kaj dek ses pastroj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, kolombejoj ktp.
László Rajk (arkitekto)
László Rajk [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rajk László estis hungara arkitekto, dekoraciisto, politikisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis la samnoma László Rajk.
Biografio
Lia patro estis pendumita, antaŭ ol la pli juna László Rajk plenumis unu jaron, poste li estis edukita kelkajn jarojn en orfejo. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 (kiel infano) li estis deportita al Rumanio kun Imre Nagy (politikisto) kaj aliaj. Li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1972. Post la diplomo li laboris en ŝtata arkitektura entrepreno. Li aliĝis al la malpermesita opozicio (komprenu: kontraŭsocialistoj). En la jaroj 1975 kaj 1976 li plustudis en Universitato McGill, kie li akiris majstran diplomon, poste similan diplomon en la Teknikuniversitato (1978-1981). Ekde 1980 li oficiale ne povis labori, nur sub pseŭdonimoj. En 1981 hejme li establis eldonejon pri malpermesitaj kontraŭsocialismaj eldonaĵoj. Post 2 jaroj la ŝtato forprenis la loĝejon kaj forigis lin. Depost kolapso de la socialismo li estis parlamenta deputito inter 1990-1996, poste li abdikis pro la oftaj koruptoj. Ekde 1992 li instruis en Teatroarta Altlernejo. En 1995 li fondis propran entrperenon. En 2005 li akiris sciencan gradon DLA. Li ricevis premion Kossuth en 2009, ekde 1993 ankaŭ aliajn, eĉ eksterlandajn premiojn.
Brloh (Louny)
Brloh estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Louny kreanta ties eksklavon. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudoriente de Louny. Estas ĉi tie registritaj 70 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Brloh estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,94 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295.
Villanueva de Jiloca
Villanueva de Jiloca [biljaNŬEba deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villanueva estas etimologie komprenebla kiel Nova Vilaĝo, kaj Jiloca estas aludo al la rivero.
Geografio
Villanueva de Jiloca estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo sude de tiu de Daroko. Ĝi estas en la deklivaroj de la Iberia Sistemo sur la valo de la rivero Jiloca. La altitudo gamas inter 1000 m oriente kaj 760 m borde de la rivero.
La loĝloko Villanueva de Jiloca mem estas je 91 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 768 msm. Ĝi estas tute inter Daroko nordokcidentekaj San Martín del Río sude kaj tute apude, la triopo ĉe la bordo de la rivero Jiloca.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villanueva de Jiloca kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 57 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la mudeĥara preĝejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Locarno S. Antonio (stacidomo)
Locarno S. Antonio estas fervoja stacidomo en Lokarno, Svislando.
Placo Enkarniĝo (Sevilo)
La Placo Enkarniĝo (Plaza de la Encarnación) estas placo de urbo Sevilo, Andaluzio, Hispanio, nome malferma kaj ĝardenhava spaco, granddimensia kun ortangula plano proksime de la Kvartalo Alfalfa en la distrikto Casco Antiguo (Antikva Kerno).
En la jaro 2004 oni organizis internacian konkurson de ideoj por la rehabilitigo de la placo (ĝis tiam nur aŭtohaltigejo), kiun venkis la germana arkitekto Jürgen Mayer, per la projekto Metropol Parasol, konsistanta en strukturo kun formo de ses grandaj fungoj. La konstruado ekiĝis la 26-an de junio 2005, kun tuta kosto de 50 milionoj da eŭroj, kaj ĝi travivis plurajn malfacilaĵojn ĝis 2010. Post superado de la malfacilaĵoj kaj plialtiĝo de la kostoj de la projekto ĝis 86 milionoj da eŭroj, la ejo estis inaŭgurita la 27-an de marto 2011, post kiam la prezaltiĝo, aspekto kaj situo estigis fortan polemikon dum ĝia konstruado.
Ĉar ĝia strukturo tre similas al fungoj, la sevilanoj nomas ĝin La Fungoj de la Enkarniĝo. Ĝiaj instalejoj gastigas bazaron de lokaj komercistoj kaj restoraciojn, spektaklejon, rigardejon kaj la muzeon Antiquarium. Krome tie estas la Preĝejo Anunciación, kaj iama edifico Caja San Fernando.
Andrés Pastrana Arango
Andrés Pastrana Arango estas kolombia politikisto. Li estis prezidanto de sia lando en 1998–2002. Pre sia politika kariero li studis juron kaj redaktis televidajn programojn. Droga kartelo de Medeĝino kaptis lin en 1988. Nacia polico liberigis lin post nur kelkaj semajnoj. Li estis elektita urbestro de ĉefurbo de sia lando.
Li diskutis kun ribelligoj FARC kaj ELN. Ribeloj ricevis pro la diskuto en ĝangaloj de Kolombio sekurareon, kiu estas tiel granda kiel Svislando. Arango estis ambasarado en Usono kaj Francio. Lia patro estas Misael Arango en ofico de prezidanto de Kolombio en 1970 - 1974.
Solduno S. Martino (stacidomo)
Solduno S. Martino estas fervoja stacidomo en Lokarno, Svislando.
Rivero Mbini
La Mbini (laŭ la loka lingvo) aŭ Benito (en la hispana) estas rivero en Ekvatora Gvineo. ankaŭ nomata Uoro en la okcidenta parto, kiam ĝi fluas tra la Monte Alen Nacia Parko, kaj Wele aŭ Woleu en Gabono. La rivero naskiĝas en Gabono kaj eniras en Ekvatoran Gvineon kie ĝi disigas la landon pli malpli laŭ la mezo, kurante el oriento al okcidento. Ĉe la buŝo al la Atlantika Oceano troviĝas la urbo de Mbini, kaj grandaj etendaĵoj de mangrovo. Nur la unuaj 20 km. de la rivero estas navigebla. La rivero estas uzata por flosigi ŝtipojn por forstumaj operacioj. La cikledo genro Benitochromis prenas sian nomon de la Benito Rivero.
Sankta Juliano
Sankta Juliano (Saint Julien, San Giuliano, San Julián, São Julião) rilatas al kristanaj sanktuloj.
Villarramiel
Villarramiel [biljaraMJEL] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Villarramiel aludas al iama fondinto ("Villa Herramel").
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 30,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 833 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 300 loĝantojn nur el la jaro 2000. Ĝi distas 37 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Parto de la municipa teritorio estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado en la 10-a jarcento. En la 15-a kaj 16-a jarcento ludis gravan rolon la industrio tekstila (prie estas kardilo en la supra duono de la blazono) kaj de ledotanado.
Dum la Milito de Komunumoj de Kastilio, la urbo aliĝis al la kastilia insurekcio pro la troa impostado. Tial post la malvenko de la komunumanoj en la Batalo de Villalar suferis ekonomiajn reprezaliojn.
En 1592 Filipo la 2-a, spite la konfirmon farita en 1581 fare de la propra reĝo ke Villarramiel estis libera, kreis la markizlandon de Frechilla kaj Villarramiel, kiun li donis al Duarte de Braganza. Li ankaŭ alpropriĝis kaj aŭkciis la municipajn havaĵojn. Poste, lia filo Filipo la 3-a devis redoni tion, ĉar la loĝloko venkis en jura proceso.
Iam estis murego kaj pordegoj, el kio restas nenio.
En 1776 okazis tragedio kiam kolapsis la turo el ŝtono de la preĝejo de Sankta Mikaelo pro kio mortis pli ol cent lokanoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la novklasika preĝejo de Sankta Mikaelo (rekonstruita), la preĝejo de Sankta Maria (kun mikso de stiloj), la ermitejo, domegoj, 16 kolombejoj ktp.
151659 Egerszegi
151659 Egerszegi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hungaran naĝistinon Krisztina Egerszegi, ununuran virinon, kiu gajnis kvin olimpiajn en individuaj naĝaj eventoj.
Solduno (stacidomo)
Solduno estas subtera fervoja stacidomo en Lokarno, Svislando.
Butler Lampson
Butler W. LAMPSON (naskiĝinta en en Vaŝingtono, Usono) estas komputikisto, konsiderita kiel unu el la plej signifaj en la historio de la disciplino.
En 1992, li gajnis la prestiĝan Premion Turing de la ACM por siaj kontribuoj al la persona komputado kaj la sciencoj de la komputado.
Saint Charles (Misurio)
Historio
La urbo ricevis sian anglalingvan nomon paralele al la usona kantono Saint Charles ("Sankta Karlo"), laŭ la iama hispana distrikto San Carlos, tiam nomita laŭ Karlo Boromeo (1538-1584), sanktulo de la Romkatolika Eklezio.
La urbo Sankta Karlo estis la unua ĉefurbo de la ŝtato Misurio kaj daŭre estas hejmo de la "Unua Ŝtata Kapitolo" (First State Capitol).
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Saint Charles estas
Villoldo
Villoldo [biLJOLdo] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 40,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 325 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 650 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 30 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn Castrillejo de la Olma kaj Villanueva del Río.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Stefano, la ermitejo de Sankta Antonio (en la foto de la tabelo), la ponto super la rivero Carrión, kolombejoj ktp.
Valdehorna
Valdehorna [baldeORna] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Valdehorna estas malgranda municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo sude de Daroko. Ĝi estas en la deklivaroj de la Iberia Sistemo okcidente de la valo de la rivero Jiloca.
La loĝloko Valdehorna mem estas je 94 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 997 msm. Ĝi estas tute inter Daroko nordoriente kaj Val de San Martín sudokcidente.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Valdehorna kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 29 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo.
Troy (Misurio)
Troy estas urbo de Misurio, subŝtato de Usono. Ĝi situas 89 kilometrojn nordokcidente de Sankta Luiso en ties metropola areo kaj estas la ĉefurbo de kantono Lincoln. Laŭ la censo de aprilo 2020, la urbo havas loĝantojn.
Villerías de Campos
Villerías de Campos [viljeRIas deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Villerías estas komprenebla etimologie kiel Villa Arias (alude al iama loĝanto).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 360 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 35 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita kiel Villarias en 1181 alude al iama loĝanto: Villa de Arias. Poste venis popola korupto de la loknomo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo, kolombejoj (unu en la foto de la tabelo), vinkeloj ktp. Oni fabrikas fromaĝon.