cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arbaroj de norda-centra Rokmontaro
Priskribo
Tiu ekoregiono, kiu kovras 245 700 da kvadrataj kilometroj, situas en rokmontaraj regionoj de sudorienta Brita Kolumbio, sudokcidenta Alberto, nordokcidenta Montana kaj norda Idaho. La klimato estas variebla. Areoj okcidente de la Granda Amerika Akvodislimo ricevas pli da precipitaĵo kaj pli da moderiganta influo de Pacifika Oceano, dum areoj oriente de la Akvodislimo havas pli sekan, pli kontinentan klimaton. En la kanada parto de la ekoregiono, la averaĝaj jartemperaturoj varias de 3,5 °C en la oriento ĝis 5,5 °C en la okcidento, la averaĝaj somertemperaturoj varias de 12,5 °C al 14,5 °C, kaj la mezaj vintrotemperaturoj varias de −3,5 °C al −6,5 °C. La valoj travivas varmajn, malsekajn somerojn kaj milde malvarmajn, neĝvintrojn, dum sub-altmontaraj zonoj travivas malvarmetajn, malsekajn somerojn kun la ebleco de frostoj, kaj tre malvarmajn, neĝvintrojn. La precipitaĵo estas modera ĝis alta, kun valoj kutime ricevantaj inter 500 milimetroj kaj 800 milimetroj, kaj altaj altitudoj ricevantaj nete pli ol 1 000 milimetrojn.
Faŭno
La mamuloj de la arbaroj de norda-centra Rokmontaro inkludas la grizan lupon (Canis lupus), la grizan urson (Ursus arctos var. horriblus), la gulon (Gulo gulo), la boacon (Rangifer tarandus var. caribou), la amerikan nigran urson (Ursus americanus), la oreamnon (Oreamnos americanus), la hemionan cervon (Odocoileus hemonius), la blankavostan cervon (Odocoileus virginianus), la alkon (Alces alces), la kojoton (Canis latrans), la pumon (Puma concolor), la rufan linkon (Lynx rufus) kaj la amerikan marteson (Martes americana).
Minacoj kaj konservado
Naturprotektejoj en tiu ekoregiono inkludas Glaĉeran Nacian Parkon en nordokcidenta Montano, Nacian Parkon Joho kaj Nacian Parkon Kootenay en sudorienta Brita Kolumbio, Nacian Parkon de Lagoj Waterton en fora sudokcidenta Alberto kaj Sovaĝejon Selway-Bitterroot en nordorienta Idaho.
Preĝejo Bruna Skapulario (Győr)
La Karmelana kirko Bruna Skapulario estas katolika signifa historia monumento en Hungario, en Győr.
Historio
En 1697 alvenis la unuaj karmelanoj en Győr, kiuj tiuj konstruis kapelon. En 1700 ĝi jam estis pligrandigita, dume en la antaŭlasta jaro ankaŭ provizora monaĥejo konstruiĝis. La ordeno estis malriĉa, tial la kirko mem estis konstruita nur inter 1716-1725. Apude monaĥejo estis finkonstruita en 1732.
Konstruaĵo
La 4 kapeloj estas dediĉitaj al Sankta Jozefo, Johano Nepomuko, Tereza el Avilo kaj Johano Baptisto. El la navo tra koridoro malnova kapelo (pli malnova, ol mem la kirko) estas atingebla. Ĝi konstruiĝis en 1718. Sub la kirko kripto situas kun 3 enirejoj.
Erdélyi Gazda (Nagyenyed)
Erdélyi Gazda estis la oficiala revuo de la Erdélyi Gazdasági Egyesület en Sud-Transilvanio ekde 1-a de januaro 1941 en Nagyenyed. Ĝia karaktero estis simila kaj havis la saman posedanton kiel de revuo kun la sama titolo aperinta en Kluĵo, sed la materialoj publikitaj estis originalaj. Ĝiaj ĉefredaktoroj estis ĝis januaro 1942 Teleki Ádám, de junio 1942 ĝis ĝia ĉeso Nagy Endre, direktoro de la ekonomia lernejo Csombord. Ĝia efektiva redaktoro estis Sándor Kacsó. La rubriko "Szellemi életünk" (Nia Spirita Vivo) popularigis la klasikan literaturon kaj popolliteraturon, la artikolojn de Kacsó Sándor és Vita Zsigmond, la verkojn Bitay Pál, Donáth László, Horváth Jenő, Szemlér Ferenc, Szepesi Nits István. Inter 15-a de septembro 1942 ĝis 1-a de aprilo 1943 ne aperis; Ĝi ĉesis en printempo 1944.
Rangitatahi
The Sisters nome Fratinoj, aŭ Rangitatahi en Maori, estas grupo de tri insuloj situantaj je 16 km norde de Kabo Pattison, Ĉatham-Insulo. Ili estas la plej nordaj membroj de la Ĉathama Arkipelago, situanta je 800 km oriente de la Suda Insulo de Novzelando.
La insuloj estas la jenaj:
Faŭno
La insuloj estas la dua plej granda reprodukta kolonio de Sanforda albatroso, kaj havigas reproduktejojn ankaŭ por la Bulera albatroso, la Norda giganta petrelo, la Feturta priono, la Larĝbeka priono, la Griza pufino, la Pisplonĝpetrelo, la Grizdorsa petrelo, la Blankavizaĝa petrelo, la Pita kormorano, la Bruna rabmevo, la Tarapungo, kaj la Blankafrunta ŝterno. La loko estis identigita kiel Grava Birdareo fare de BirdLife International ĉar ĝi eltenas Bulerajn albatrosojn kaj Nordajn gigantajn petrelojn.
Nepriskribita specio de skarabo povas esti endemia de la insuloj.
Fritz Sauckel
Fritz SAUCKEL (naskiĝinta la en Haßfurt, mortinta la  en Nürnberg) estis germana politikisto dum la nacisocialisma tempo. En Vajmaro ekzistas ĝis hodiaŭ lia belega vilao.
Kariero
Sauckel nombriĝas inter la plej gravaj helpantoj de Adolf Hitler. Ankoraŭ en la batalotempo de la nazioj la filo de leterportisto iĝis en 1927 goviestro en Turingio kaj ebligis la ununuran registarpartoprenon de NSDAP en 1930. En aŭgusto 1932 li akiris la potencon en Turingio, do ankoraŭ antaŭ la potencakiro de Hitler en Berlino!
Kalkminejo ĉe Königsberg
Historio
La monto Königsberg estis traborita de malnovaj minoj ekde la 17a kaj 18a jarcentoj. Oni elfosis tie bariton, ferercon, hidrargon kaj ŝtonkarbon.
Parolorgano
Parolorgano povas esti
Al la spira sistemo apartenas la pulmoj, la torako, la diafragmo kaj la spirtubo. Per la spira sistemo kreiĝas la aerfluo kiu estas uzata en la fonada kaj artikulacia sistemo por krei prozodion kaj parolsonojn.
Séon-Saint-Henri (stacidomo)
Séon-Saint-Henri (aŭ Séon-Saint-Henry) estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Marsejlo (16-a arondismento), en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Parolorgano
La fonada sistemo konsistas el la laringo kaj la voĉlipoj. Kiam la voĉlipoj estas alproksimigataj unu al la alia, tiel malvastigante la gloton, la subglota aerpremo kreita en la pulmoj kaŭzas la voĉlipojn ekvibri. Tio estas nomata fonado.
Séon-Saint-Henri (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Parolorgano
La artikulacia sistemo konsistas el la kavoj super la gloto (faringo, buŝa kavo kaj naza kavo) kaj la strukturoj, kiuj ĉirkaŭas tiujn kavojn. Tiuj permesas variigi la formon de la superglotaj kavoj, kaj per tio la formantojn. En la artikulacia sistemo formiĝas vokaloj kaj konsonantoj.
Groșii Țibleșului
Groșii Țibleșului [groŝi cibleŝuluj] (hungare: Tőkés) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio nordoriente de Târgu Lăpuș. En 1910 ĝi havis 1657 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 2298 (rumanoj, 5,5 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1594. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Belső-Szolnok, de 1977 Szolnok-Doboka vármegye).
Parolorgano
Kaze ke la due menciita signifo estas intencita, oni povas distingi jenajn parolorganojn:
Plej multaj, sed ne ĉiuj el la parolorganoj funkcias kiel aktivaj artikulaciiloj.
Groșii Țibleșului
Administre ĝi ĝis 2003 apartenis al la komunumo Suciu de Sus; per la leĝo 334/2003 ĝi iĝis memstara komunumo.
Leberecht Uhlich
Leberecht UHLICH (naskiĝinta en la 27-a de februaro 1799 en Köthen (Anhalt), mortinta en la 23-a de marto 1872 en Magdeburg) estis germana teologo. Li iĝis la gvidanto de la t.n. liberpensantaj Amikoj de lumo / Lichtfreunde.
Vivo
Li studis ekde 1817 en Halle (Saale) kaj iĝis predikisto en 1824 proksime de Aken. Lia vilaĝo estis ĉe la rando de arbaro kaj li baldaŭ familiariĝis kun sia komunumo. La landa suvereno, la duko de Köthen, konvertiĝis al katolikismo. Uhlich proteste forlasis la landon kaj iĝis paroĥestro en 1828 en la prusaj komunumoj Pömmelte kaj Felgeleben proksime de Schönebeck. Tie li denove ĝuis la rolon de predikisto ŝatata. Uhlich iĝis unu el la plej bonaj oratoroj popolaj de germana lingvo kies duone religiaj duone socialaj prelegoj tre superis lian ne tro sukhavajn verkaĵojn (kaj la poste aperontan gazeton Volksblatt). Post la morto de la episkopo Westermeier la urbo Magdeburg ekhavis problemojn kun ties posteulon Dräseke. Uhlich ne plu silentis. Verŝajne la unuan fojon okazis tiam ke klerismaj predikistoj apogis la magistraton urban.
Amikoj de la lumo
En la 29.6.1841 Uhlich arigis unuafoje la Amikojn de la lumo en Gnadau. Krom la magdeburgaj predikistoj venis ankaŭ lia eksa instruisto Wegscheider el Halle. Ekde 1842 okazis regulaj kunvenoj ĉefaj dumpentekoste kaj en la tago de Sankta Mikaelo en Köthen en la nova stacidoma ejo. Sed en la 29.5.1844 Gustav Adolf Wislicenus dubis publike pri la mildeco kaj prudentemo de Uhlich. La proprajn doktrinojn Uhlich plurfoje klare estis prononcinta. En la tagoj de la provinca sinodo de Magdeburg jes ja ŝvebis la spirito de la Uhlich-aj konfesoj (1845) super la partoprenantoj. Krome li publikigis kolekton de siaj predikoj. Ege gravis la sekvinta ĝenerala kunveno (1846) kiel atestis ankaŭ Harnack en sia skribaĵo pri Symbolum Apostolorum. En 1846 Uhlich sendis al la protestanta germana konferenco cirkuleron. Ĉar li ne klare identiĝis kun la enhavo de la menciita kredokonfeso, Franz Chassot von Florencourt postulis dum kunveno en Naumburg (Saale) ke Uhlich ekmembriĝu el la protestanta eklezio; tamen Uhlich ankoraŭ restis protestanto ĝis aŭtuno 1847.
Ekde 1845 li estis predikisto ĉe la Kirko Sankta Katerino en Magdeburg, kie lia reformemeco antaŭe laŭditis. Sed en la 20.9.1847 li devis demisii. Paralele okazis la formiĝo de la Libera komunumo de Magdeburg (Freie Gemeinde zu Magdeburg). Uhlich ankaŭ poste havis ne malmultajn kaŝajn subtenantojn ne forlasintajn la oficialan eklezion. En 1848 eble lia remembriĝo al la eklezio protestanta eblus se li ne lasus sin elekti kiel deputito por la konstitucidonanta asembleo en Berlino. Liaj iamaj kolegoj el Saksio estis serĉintaj la proksimecon kaj apogon de la oratorema Uhlich por protesti kune kontraŭ absolutisma ŝtato: nun ili sidis en la Nacia Asembleo en Frankfurt am Main inter la amikoj de Prusio dume Uhlich sidis en Berlino kune kun Jacoby.
En skribaĵo el la 1848-a jaro Uhlich raportis pri siaj travivaĵoj en Berlino kaj aparte dum la novembraj ribeloj en Brandenburg: tuj kontraŭulo provis akuzi lin. En 1850 Uhlich eldonigis skribaĵon pri la proceso pro laŭdira lezo majesta. Sekvis en 1851 lia katekismo, kiun oni iel forgesis kontraŭe al la verko Handbüchlein der freien Religion. Sekvis en 1866 la priedukadaj verkoj Abendstunden kaj Hundert Lieder  (1871). Uhlich ekde 1848 pli kaj pli ŝovitis en la maldekstran angulon kaj nomitis populara panteisto. Veran imagon de lia personeco eblus pli sincere starigi traleginte la komunumajn gazetojn.
Li ĉagreniĝis, ankaŭ pri siaj infanoj. Konsolon li trovis dum vojaĝetoj al filiaj komunumoj kie oni elkore akceptis lin. La idilieco de libera predikista vivo ja perdiĝis dum la lastaj jaroj.
NGC 3722
NGC 3722 (aliaj indikoj — MCG -1-30-5, NPM1G -09.0437, PGC 35746) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(15796) 1993 TZ38
(15796) 1993 TZ38 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
(144898) 2004 VD17
(144898) 2004 VD17 estas marsrenkonta terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:3 kun Venuso, kaj ĝia orbita periodo estas preskaŭ egala al tiu de Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, kaj de Venuso kun malgranda orbita klineco. Ĝiaj ambaŭ nodoj estas danĝere proksimaj de la tera orbito.
Danĝero de alfrapo
De februaro ĝis majo 2006, ĝi estis ĉe la nivelo 2 de la Torina skalo, kiu mezuras la danĝeron de alfrapo al la Teron, kun ebleco de kolizio la. Novaj observoj montris ke la alfrapa danĝero estas nula, kaj ĝi estis malaltigita al la nivelo 0 en oktobro 2006.
Kun diametro supozita de 580 m kaj maso de 260 milionoj da tunoj, se alfrapo okazus, ĝi kaŭzus eksplodon de 15 000 megatunoj, sufiĉe por detrui landon aŭ kontinenton.
1805 Dirikis
1805 Dirikis estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la latvian astronomon Matiss A. Dirikis.
Mnichovo Hradiště (kastelo)
Kastelo Mnichovo Hradiště situas en samnoma urbo Mnichovo Hradiště en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, distrikto Mladá Boleslav.
Historio
Origine renesanca kastelo de Václav Budovec z Budova estis post Batalo sur Blanka monto (1620) posedaĵo de Albrecht z Valdštejna kaj barokstile rekonstruita de M.A.Canevallo por Arnošt Josef z Valdštejna. La kastelo ŝanĝiĝis je ampleksa arealo kun ĉevalejoj, rajdejo, kalaŝejo, t.n.sala terrena, franca ĝardeno, angla parko kaj komplekso de iama kapucena monaĥejo kun preĝejo de Tri magoj kun kapelo de Sankta Anna. Nuntempe la kastelo estas ŝtata havaĵo kaj ĝi estas publike alirebla.
Nova Prata
Nova Prata estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Guaporé. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
24125 Sapphozoe
24125 Sapphozoe estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sappho Zoe Gilbert, finalistinon en 2008 de la Intel Science Talent Search (STS), scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology de Alexandria (Virginio).
7092 Kadmo
7092 Kadmo estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Kadmo (greke Κάδμος), filo de la reĝo Agenoro de Fenicio en la helena mitologio.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de Tero; ĝi do estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Nestoparazitado
Nestoparazitoj (ankaŭ nomataj kovoparazitoj aŭ ovoparazitoj) estas bestoj, kiuj utiligas neparencajn individuojn por prizorgi kaj kreskigi sian idaron. La “anstataŭaj gepatroj” povas aparteni al la sama bestospeco (propraspeca aŭ “intraspecia” nestoparazitismo) aŭ al malsama (fremdspeca aŭ “interspecia” nestoparazitismo). La nestoparazita strategio estas speco de ŝtelparazitismo, t.e. en ĝi temas pri “ŝtela” akiro de vivrimedoj perlaboritaj de aliaj individuoj. Tio liberigas la parazitajn gepatrojn de investo de energio por kreskigi la idaron kaj konstrui neston kaj tiel permesas ilin dediĉi sian tempon al manĝado, produktado de idaro, kaj aliaj agadoj.
Birdaj kovoparazitoj
Ĉe multaj monogamaj birdospecioj, okazas eksterpara pariĝado rezulte en maskloj for de la genero de idaro kaj maskloj evitantaj patra investado en kreski sian idaron. Tiu formo de kukoleco iras antaŭen kiam inoj demetas siajn ovojn en nestoj de aliaj individuoj. Interspecifa nestoparazitado okazas en ia nombro de specioj de anasoj kun inoj demetantaj siajn ovojn en nestoj de aliaj ekzemple ĉe la Orokula klangulo, Bucephala clangula.
Intraspecifa nestoparazitoj inkludas la kukolojn de Eŭrazio kaj Aŭstralio, kaj alikontinentajn birdojn, kiel la molotroj kaj la Nigrakapa marĉanaso en Ameriko kaj indikobirdoj kaj viduedoj en Afriko. Plej parto de birdaj nestoparazitoj estas specialistoj kiuj parazitas ununuran specion aŭ etan grupon de proksime parencaj gastigontaj specioj, sed kvar el la kvin parazitaj molotroj estas ĝeneralistoj, kiuj parazitas ampleksan varion de gastigantoj; la Brunkapa molotro havas 221 konitajn gastiguntojn. Ili kutime demetas po ununuran ovon en ĉiu nesto, kvankam ĉe kelkaj kazoj, ĉefe ĉe la molotroj, kelkaj inoj povas uzila saman gastigantan neston.
La Kukolo prezentas interesan kazon kie la specio kiel entuto parazitas ampleksan varion de gastigantoj, sed individuaj inoj specialiĝas en ununura specio. Genoj reguligantaj kolorigon aperas kiel trapasanta ekskluzive la patrinan linion, permesante inojn demeti kamufligajn ovojn en nestoj de specioj en kiuj ili specialiĝis. Oni supozas, ke inoj fiksoprintiĝas ĉe la gastiginta specio kiu kreskis ilin, kaj sinsekve parazitas nur nestojn de tiu specio. Maskloj de kukoloj generas kun inoj de ĉiuj stirpoj, certigante sufiĉan genofluon inter la diversajpatrinaj linioj.
La mekanismoj de gastigantoselekto ĉe la kukolinoj restas iom malklara, kvankam oni sugestis kelkajn hipotezojn cele klarigi la elekton. Tiuj inkludas genetikan heredaĵon de gastigantoprefero, gastigantoprintado en la idoj, revenante al naskolokoj kaj sinsekve elektante gastiganton hazarde (“denaska filopatrio”), elekto bazita sur preferata nestoloko (nestoloka hipotezo), kaj elekto bazita sur preferata habitato (habitatoselekta hipotezo). El tiuj hipotezoj la nestoloka selekto kaj la habitata selekto estis pleje pruvitaj de eksperimentaj analizoj.
Komunaj adaptiĝoj de birdaj kovoparazitoj
Inter specialistaj birdaj kovoparazitoj, mimetikaj ovoj estas preskaŭ universala adaptiĝo. Estas eĉ ia evidento, ke la generalista Brunkapa molotro povus esti disvolvinta ovokolorigon por atingi mimetismon ĉe nombro de siaj gastigantoj (Brian Peer, Scott Robinson, kaj James Herkert en The Auk 117(4):892-901).
Plej parto de birdaj kovoparazitoj forigas ovon de la gastigonto kiam ili demetas sian propran ovon en la nesto. Depende de la specio, tio povas okazi en la sama vizito al gastonesto aŭ en separata vizito antaŭ aŭ malantaŭ la parazitismo. Tio povas okazi ĉu por malhelpi la gastigantan specieon rimarki la nestoparazitadon ĉu por malpliigi la konkurencon al la parazita ido post eloviĝo.
Plej parto de birdaj kovoparazitoj havas tre mallongajn kovajn periodojn kaj rapidajn nestokreskojn. Tio permesas la paraziton kreski pli ol la samnestanoj, permesante ĝin forkonkurenci ilin. Foje kiam la samnestuloj estas ege pli etaj ol la parazito, la samnestuloj malsategiĝos ĝis la morto. Kelkaj parazitoj mortigos siajn samnestulojn tuj post eloviĝo ĉu forpelante ilin el la nesto ĉu per akraj mandiblohokiloj kiuj falos tuj post kelkajn tagojn.
La hipotezo "Mafio"
Oni pridemandis ofte kial plej parto de la gastigantoj de nestoparazitoj zorgas la idojn de siaj parazitoj. Ne nur la parazitoj estas ege diferencaj laŭ grando kaj aspekto, sed krome estas tre probabla, ke tio malpliigas la reproduktan sukceson de la gastoj. Tiele kiuj kaj kiaj povus esti la eblaj profitoj de tiu konduto al la gastigantoj? Per studoj klopodantaj respondi tiujn demandojn eliris la “Hipotezo Mafio”. Tiu hipotezo spekulacias ĉirkaŭ la konduto de la gastigantoj influita de la kutimaro de la nestoparazitoj. Se tiuj rimarkas kaj forigas la ovon de la parazito, ili scias, ke la nesto estos predata, detruita kaj la idaro vundita aŭ mortigita. Tiu minacanta respondo favoras agreseman kutimaron de la parazitoj kaj obeeman ĉe la gastigantoj.
Estas almenaŭ 2 birdospecioj pri kiuj oni spekulaciis, ke respegulas tiun kutimaron kiel de mafio, la brunkapa molotro de Nordameriko, Molothrus ater, kaj la tufkukolo de Eŭropo, Clamator glandarius. La tufkukolo demetas la plej parton de siaj ovoj en la nestoj de la pigo, Pica pica. Oni observis, ke la tufkukolo ripete vizitas la nestojn kiujn ŝi parazitis, antaŭkondiĉo por la hipotezo Mafio. Soler et al. (kaj aliaj) realigis eksperimenton el aprilo ĝis julio, 1990-1992 en altebenaĵo Hoya de Guadix [Oja de guaDIKS], Hispanio. Ili observis la efektojn de la forigo de la kukolovoj sur la reprodukta sukceso de la pigo, kaj mezuris la reagon de la pigo; la ovoj estis konsiderataj akceptitaj se ili restis en la nesto, forigitaj se ili malperis inter vizitoj, aŭ abandonitaj se la ovoj ĉeestis sed malvarmaj. Se iu nestoenhavo malaperas inter sinsekvaj vizitoj, la nestoj estis konsiderataj preditaj. La reprodukta sukceso de la pigo estis mezurita laŭ la nombro de idoj kiuj survivis la lastan viziton, tuj antaŭ la elnestiĝo.
La rezultoj de tiuj eksperimentoj montras, ke post la forigo de la parazitaj ovoj de tufkukolo, tiuj nestos estas forpredataj je multe pli alta proporcio ol tiuj kie la ovoj ne estis forigitaj. Per uzado de ovojn el modlopasto kiuj imitas tiujn de la pigo, oni konfirmis, ke la nestodetruo estis kaŭzita de la tufkukolo. Tiun detruon profitas la kukolo, pro la eblo renesti de la pigo kio permesas korman ŝancon al la kukolovoj. Alian similan eksperimenton oni faris en 1996-2002 de Hoover et al. pri la rilato inter la parazita brunkapa molotro kaj sia gastiganto, la protonotario, Protonotaria citrea. En tiu eksperimento, ili makinaciis la forigon de la molotrovo kaj permesis al la molotro alvenon al la predopruvojn ĉe la nesto de la protonotario. Ili trovis, ke 56% de la nestoj kie oni forigis la ovojn de la parazito estis forpredataj kompare kun 6% de nestoj kie oni ne forigis ovojn. El la nestoj kiuj estis rekonstruitaj de gastigantoj kiuj estis antaŭe preditaj, 85% el tiuj estis denove detruitaj. La nombro de idoj produktitaj de gastigantoj kiuj forigis ovojn de parazitoj malpliiĝis je 60% kompare kun tiuj kiuj akceptis la ovojn de la molotroj. Kvankam oni ne faris ankoraŭ multajn eksperimentojn pri la tiel nomita “Mafia hipotezo”, tiuj du eksperimentoj montras konvinkajn rezultojn.
Komunaj kontraŭdaptiĝoj de gastigantoj
Pro la domaĝaj efektoj kiujn birdaj nestoparazitoj povas fari al siaj gastigantoj rilate ties reprodukta sukceso, la gastigantaj specioj ideigis variajn defendojn kontraŭ tiu eksterordinara minaco.
Ĉar forigi la ovon de la gastiganto nenion solvas, la plej utila defendo por gastigantoj estas eviti parazitismon unuavice. Tion oni povas atingi per diversaj metodoj, inkludante selekton de nestolokoj kiuj estas malfacile paraziteblaj, komencante kovadon tiom frue ke ili jam sidas sur la nesto kiam la parazitoj vizitas ĝin frumatene, kaj eĉ agreseman teritorian defendon. Birdoj kiuj nestumas en kolonioj povas profiti grupan defendon.
Kiam parazitismo jam okazis, la venonta plej taŭga defendo estas forigi la parazitan ovon. Tio povas esti farata per premforigo se la gastiganto havas sufiĉe grandan bekon, aŭ alie per pinĉoforigo. Ovoforigo ne estas senkosta tamen, ĉefe kiam la gastigantaj specioj bezonas agadi ĉe mimetismaj ovoj. En tiu kazo, gastigantoj povas erari ĉe unu el siaj propraj ovoj misprenante ĝin kiel parazitanovon kaj forigante ĝin. Ĉiukaze la gastigantoj povus foje damaĝi siajn proprajn ovojn dum barakto por forigi la parazitan ovon.
Insekta nestoparazitado
Estas multaj diferencaj tipoj de kukolabeloj, ĉiuj nestoparazitaj insektoj, per demetado de ovoj en la nestoĉeloj de aliaj abeloj, sed ili estas normale aluditaj kiel kleptoparazitoj, plie ol kiel nestoparazitoj. Ankaŭ ekzistas familio de kukolvespoj, multaj el kiuj demetas siajn ovojn en la nestoj de la Potista vespo kaj kotovespoj, kaj multaj aliaj stirpoj de vespoj en variaj familioj, kiuj disvolvigis similajn kutimojn.
Eiki Onodera
Eiki Onodera (小野寺 央記, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
Kettmannshausen
Kettmannshausen esias vilaĝoparto de Wipfratal en la Distrikto Ilm (Germanio). Ekde la 1-a de januaro 2019 ĝi estas kvartalo de la urbo Arnstadt. En 2004 loĝis en la vilaĝo 95 homoj.
Situo
Tra la vilaĝo kondukas la Distrikta ŝoseo 7; ĝi situas sur alteco de 412 metroj ĉ. 1 km norde de Wipfra. La markanta monto Gottlobsberg proksime de Kettmannshausen memorigas kultan gravecon ĉi-regionan.
Historio
La unua endokumenta mencio de Kettmannshausen estis en la jaro 1450-a. La historiisto Wolfgang Kahl tamen jam dokumenti volis unuan mencion inter 1360–1366. La vikaria Kapelo Sankta Nikolao konstruitis ĉ. 1180. La malsupra muro preĝeja kaj la apsido estas romanikaj. En la firstotureto troviĝas sonorilo eta de 1491. Unue Kettmannshausen apartenis al la dinastianoj de Witzleben ĉe Liebenstein. Ĉirkaŭ la jaro 1726 akiris la tuton sekreta konsilisto direktoro Johano Frederiko la 2-a Bachoff von Echt. De ties heredintoj aĉetis ĝin August von Berbisdorf. Ekde 1858 la vilaĝo estis parto de la Administradejo Ohrdruf ene de la Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao. Ĝi turingiiĝis en 1920.
Erdélyi Gazda (Aiud)
Erdélyi Gazda estis la oficiala revuo de la Erdélyi Gazdasági Egyesület en Sud-Transilvanio ekde 1-a de januaro 1941 en Aiud, Rumanio. Ĝia karaktero estis simila kaj havis la saman posedanton kiel de revuo kun la sama titolo aperinta en Kluĵo, sed la materialoj publikitaj estis originalaj. Ĝiaj ĉefredaktoroj estis ĝis januaro 1942 Teleki Ádám, de junio 1942 ĝis ĝia ĉeso Nagy Endre, direktoro de la ekonomia lernejo Csombord. Ĝia efektiva redaktoro estis Sándor Kacsó. La rubriko "Szellemi életünk" (Nia Spirita Vivo) popularigis la klasikan literaturon kaj popolliteraturon, la artikolojn de Kacsó Sándor és Vita Zsigmond, la verkojn Bitay Pál, Donáth László, Horváth Jenő, Szemlér Ferenc, Szepesi Nits István. Inter 15-a de septembro 1942 ĝis 1-a de aprilo 1943 ne aperis; Ĝi ĉesis en printempo 1944.
12635 Hennylamers
12635 Hennylamers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda astrofizikisto  Henny Lamers, kiu studis la evoluon de la perdo de maso de la plej mashavaj steloj. Li ankaŭ donis plurajn dekduojn da lekcionoj pri populara astronomio al diversaj aŭskultantaroj, inklude infanojn.
Planeda diferenciĝo
Tiu aranĝiĝo rezultas de la ena varmiĝo de la planedo, dum ĝia formiĝo per akrecio (transformo de kineta energio al varmo), per natura radiaktiveco de iuj elementoj aŭ pro efiko de tajda forto.
Se parto de la planeda interno iĝas sufiĉe fluanta, pli densaj materialoj profundiĝas pro gravito, dum malpli densaj supreniras al la surfaco. Tio kuntrenas la formiĝon de planeda kerno ĉirkaŭita de mantelo kaj, foje, krusto. Ĉi tiu strukturo plurestas dum la iom-post-ioma malvarmiĝo de la planedo.
Tal Afar
Tal Afar, aŭ Tel Afar, laŭ araba lingvo تلعفر, turke Tal Afar estas urbego de Gubernio Ninivo en norda Irako.
Planeda diferenciĝo
Roka planedo diferenciĝas kiam sia interno estas varmigata al almenaŭ 1 300 K. Male, glacia objekto diferenciĝas ek de la fandopunkto de sia materialo (≈ 0°C aŭ 273 K por akvo, malpli por pli fandema materialoj).
Tal Afar
Geografio
Tal Afar situas en dezerta regiono de norda parto de la lando. Sirio kaj Mosulo troviĝas po 60, Kirkuk 202, Sulajmanija 284, Ramadi 337, Faluĝa 357, Bagdado 382, Kut (Irako) 531, Divanija 539, Amara (urbo) 666, Nasirija 689, Basra 822 kilometrojn.
Historio
De eble la 25-a jarcento antaŭ Kristo trae ĝis la 7-a jarcento post Kristo tiu ĉi loko estis parto de Asirio. Supozeble Tal Afar estis menciita en la Biblio kiel Telassar aŭ Thela'sar, ĝi estis menciita ankaŭ fare de fruaj arabaj geografiistoj. Iam dum la Otomana Regno la otomana turka armeo fondis la urbon kiam sola armea antaŭposteno, ili konstruis la fortikaĵon. Post falo de la Otomana Regno Tal Afar apartenis al Irako.
Arabo (heroo)
Arabo naskiĝis en la vilaĝo Kurtis (provinco Bitlis). Arabo studis en la monaĥeja lernejo Arakeloc en Muŝ. Komence en la malfruaj 1880-aj jaroj, li gvidis la armenajn fidajajn grupojn de Sasuno kaj Tarono. En 1892, li estis arestita de turkaj aŭtoritatoj kaj kondamnita je 15 jaroj da malliberigo, sed eskapis el malliberejo kaj rekomencis la agadon en la armena milico. De 1889, li revenis al Kaŭkazio plurajn fojojn por daŭrigi siajn milicajn agadojn. Li partoprenis la unuan ARF-konferencon en 1892. Printempe 1893, li revenis al sia regiono Kars por helpi ribelantojn de Sasuno, sed estis mortigita en 1893 dum batalo kun kurdaj bandoj sur la vojo de Ĥnus al Muŝ (Okcidenta Armenio) kun siaj kvar kamaradoj .
Calvin kaj Hobbes
Calvin kaj Hobbes estas ĉiutaga bildostrio kreita de la usona bildliteraturisto Bill Watterson, kiu estis kolektive publikigita de la 18a de Novembro 1985 ĝis la 31a de Decembro 1995. Ofte citita kiel "la lasta granda ĵurnala komikso", Calvin kaj Hobbes ĝuis ampleksan kaj longdaŭran popularecon, influon kaj akademian intereson.
Calvin kaj Hobbes sekvas la humurajn ŝercojn de Calvin, frumatura, petolema kaj aventurema sesjara knabo, kaj Hobbes, lia sardona pluŝa tigro. Okazanta en la nuntempa ĉeurba Usono, la strio priskribas oftajn epizodojn de la vivo de Calvin kaj lian amikecon kun Hobbes. Ĝi montras ankaŭ la rilatojn de Calvin kun lia familio kaj samklasanoj, ĉefe la rilato am/malama inter li kaj lia samklasano, Susie Derkins. La duobla naturo de Hobbes estas difina motivo por la strio: por Calvin, Hobbes estas vivanta antropomorfa tigro; ĉiuj la aliaj roluloj vidas Hobbes kiel senanima pluŝa ludilo. La vivanta Hobbes supozeble reprezentas kiel la imagopovaj knaboj vidas siajn pluŝajn animalojn. Kvankam la serio ne mencias specifajn politikajn figurojn aŭ nunajn eventojn, ĝi ja esploras larĝajn temojn kiel naturprotektismo, publika edukado, filozofiaj polemikoj, aŭ la mankoj de opinisondado.
Watterson ĉesis desegni Calvin kaj Hobbes fine de 1995 per mallonga aserto al la gazetaj eldonistoj kaj siaj legantoj ke li sentis ke li estis atinginta ĉion kion li povis en la amaskomunikilo.
Je la pinto de sia populareco, Calvin kaj Hobbes aperis en ĉirkaŭ 2,400 gazetoj tutmonde. En 2010, reaperoj de la strio aperis en pli ol 50 landoj, kaj oni vendis preskaŭ 45 milionojn da ekzempleroj de libroj de Calvin kaj Hobbes.
Kiam Watterson estis kreante nomojn por la roluloj en sia komiksa bildostrio, li decidiĝis al Calvin (laŭ la Protestanta reformisto John Calvin) kaj Hobbes (laŭ la socia filozofo Thomas Hobbes), supozeble kiel la "pinto de la ĉapelo" de la departmento pri politika scienco en Kenyon. En The Complete Calvin and Hobbes, Watterson asertis ke Calvin estis nomigita laŭ "16a-jarcenta teologo kiu kredis en antaŭdestinado," kaj Hobbes laŭ "17a-jarcenta filozofo kun malforta vidpunkto pri la homa naturo."
Saga
Saga povas esti:
Pfarrweisach
Pfarrweisach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Haßberge kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Barito
Barito kaj sia kemia nomo baria sulfato estas ofta mineralo el la mineralklaso de la „sulfatoj" kaj similaj. Ĝi estas ortoromba baria sulfato, aparte densa (komunuza nomo: peza spato), blanka aŭ flaveta, pli malofte bruneta, ruĝeta aŭ blueta, uzata en industrio kaj radiografio.
Ĝi kristaliĝas kun la kemia konsisto Ba[SO4]. Bario ankaŭ povas anstataŭita de stroncio (celestito).
La sulfata aŭ kaŭstika barito estas barita akvo (solvaĵo de Ba[SO4] en akvo); estas ankaŭ barita papero (papero, ŝmirita per tavolo da baria sulfato kaj uzata por specialaj laboroj fotografaj aŭ en presarto); pro opakeco al X-radioj barito 2 estas uzata kiel kontrastanto en digesta radiologio.
Bièvres (Essonne)
Bièvres estas franca komunumo, lokita en departemento Essonne, en regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj estas nomitaj Biévrois.
Mistinguett
Mistinguett, artistnomo de Jeanne Bourgeois (Enghien-les-Bains 5-a de aprilo 1875 - Bougival, 5-a de januaro 1956), estis franca vedette, kantistino kaj aktorino.
Jeanne Bourgeois debutis kiel Mistinguett en la Kasino de Parizo en 1895, kaj partoprenis poste en spektakloj de Folies Bergère, Moulin Rouge, kaj Eldorado. Ŝi iĝis unu de la plej popularaj francaj artistoj siatempe kaj la plej grava virino en la mondo de la spektaklo. En 1919, ŝiaj kruroj estis sekurecigitaj por la enorma monkvanto de 500 000 frankoj. Ŝi estis la unua kiu kantis la kanton Ça c'est Paris ("Tio estas Parizo") de José Padilla, nomita de la verkisto Jacques Charles la "himno de la parizanoj". Ŝi havis longdaŭran amrilaton kun Maurice Chevalier, kiu estis ankaŭ ŝia arta partnero.
En 1920, ŝi registris sian unuan kanton, Mon homme (Mia viro), kiu poste estis popularigita anglalingve kiel My man fare de Fanny Brice kaj klasikaĵo de la repertorio de nombraj kantistoj, kiel en Hispanio fare de Sara Montiel kiu popularigis ĝin kun la titolo Es mi hombre. La franca aktoro Jean Gabin ekkarieris kun ŝi, premiere de la fama Java de Doudoune alia verko de José Padilla.
Galkajo
Galkajo (aŭ en somala Gaalkacyo) estas ĉefurbo de Mudug, regiono de Somalio. La suda parto formas la administran sidejon de la ŝtato Galmudug, dum la ĉefa kaj norda zono estas parto de Puntlando. La urbo havas ĉirkaŭkalkulitan populacion de 545,000.
Gaalkacyo situas en centra Somalio, kaj pluestas unu el la plej disvolvigitaj urboj en la regiono. La urbo havas lernejojn, kaj flughavenon, kiu estas centro de disputado dum multaj jaroj. Krome estas radioelsendejoj de la ŝtato de Puntlando kaj de la ŝtato de Galmudug kaj iama USC.
Katedrala kapitulo
Katedrala kapitulo (de lat.: capitulo = kapeto) estas en la romkatolika eklezio la direktanta korporacio de episkopa preĝejo pri administraj kaj liturgiaj problemoj. Laŭ moderna kanona juro ili estas la klerikoj, al kies taskaro apartenas la administra kaj liturgia direktado de katedralo. La klerikoj elektitaj en kapitulon nomiĝas kanonikoj, kapitulanoj aŭ katedralestroj. Se la katedralo samtempe estas metropolitejo, la nomo estas metropolita kapitulo, ĉe kolegiata preĝejo la ekvivalento estas kolegiata kapitulo.
Civila libereco
Civilaj liberecoj aŭ personaj liberecoj estas personaj garantioj de homaj rajtoj kaj liberecoj kiujn la registaroj ne rajtas malobei, ĉu laŭleĝe ĉu laŭ juĝista interpreto, sen deviga proceso. Kvankam la enhavo de la termino diferencas inter landoj, la civilaj liberecoj (aŭ simple liberoj) povas inkludi ekzemple la protekton de la pensolibero, la gazetarlibereco, la religilibero, la parollibereco, la kunvenlibereco, la rajto al la sekureco kaj la libero, la esprimlibereco, la rajto al la privateco, la rajto al egaleca traktado fare de la leĝaro kaj de la juraj procesoj, la rajto al justa juĝo, kaj la rajto al la vivo. Aliaj civilaj liberecoj estas la rajto al propra posedo, la rajto al memdefendo, kaj la rajto al la korpa integreco. Ene de la distingoj inter civilaj liberecoj kaj aliaj tipoj de libero, ekzistas distingoj inter pozitivaj liberoj/pozitivaj rajtoj kaj negativaj liberoj/negativaj rajtoj.
Austen Chamberlain
Siro Joseph Austen CHAMBERLAIN (La ‏16-an de oktobro 1863 - La 17-an de marto 1937) estis brita politikisto, duonfrato de brita ĉefministro Neville Chamberlain kaj Nobel-premio pri paco (pro sia parto en la Traktatoj de Locarno).
Vivo
Kiel kandidato por politika kariero, Chamberlain estis edukita en Kembriĝo, poste sendita al naŭ monatoj da studado en la Instituto de Politika Scienco en Parizo, kie li lernis koni kaj aprezi francan kulturon kaj eĉ renkontiĝis kun altrangaj oficistoj kiel Georges Clemenceau. Jaron poste li estis sendita studi ĉe la Universitato de Berlino, kie li studis la germanan kaj renkontis Otto von Bismarck, sed ankaŭ estis prezentita al prusa-germana nacismo per studentoj, kiuj sekvis la instruojn de Heinrich von Treichka.
En 1888 li revenis al Britio kaj en 1892 estis elektita parlamentano nome de la partio de sia patro, la Liberala-Uniista Partio. Komence de sia kariero li estis en la ombro de sia patro sed elstaris memstare konstante. De 1895 ĝis 1900 li funkciis kiel la unua Lordo de la Admiraleco kaj en 1903 li oficis kiel financministro de Britio sub la ĉefministro Arthur James Balfour. Kiam lia patro demisiis en 1906, Chamberlain iĝis la fakta gvidanto de la partio, kiu suferis pezan malvenkon en la elekto. Kiam al li estis ofertita la gvidado de la Konservativa Partio en 1911, post la emeritiĝo de Balfour, Chamberlain rezignis al Andrew Bonar Law, ago kiu, kvankan fremdigante lin al gvida pozicio, tamen sukcesis fortigi la politikan aliancon inter la du partioj.
Kun la eksplodo de unua Mondmilito larĝa registaro de nacia unueco estis formita, en kiu li funkciis kiel Ministro de Hindio, unue sub Herbert Henry Asquith kaj tiam sub Lloyd George. En 1917, post la fiasko de la milito en Mezopotamio, en kiu li respondecis pri hindaj trupoj, Chamberlain eksiĝis. En aprilo 1918 li revenis al la posteno de senpostena ministro en la militkabineto kaj post la fino de la milito revenis al la posteno de financa ministro, en kiu li gvidis la restarigon de la ŝtata ekonomio post la milito. De 1921 ĝis 1922 li funkciis nelonge kiel estro de la Konservativa Partio, kiel Lordo de la Sigelo kaj kiel gvidanto de la Ĉambro de Reprezentantoj (la liga ministro inter la kabineto kaj la ĉambro de reprezentantoj), sed ne gvidis ĝin al la elektoj.
En 1924 li estis nomumita brita ministro pri eksterlandaj aferoj en la registaro de Stanley Baldwin. Lia ĉefa atingo kiel ministro pri eksterlandaj aferoj estis lia sukceso konduki al la subskribo de la Interkonsentoj de Lokarno, kiuj estis diskutitaj en Lokarno, Svislando la 5-an ĝis la 16-an de oktobro 1925 kaj oficiale subskribitaj en Londono la 1-an de decembro. Li malfermis la vojon al diskutoj pri la interkonsentoj en sia parolado al la Ligo de Nacioj, en kiu li diris, ke diplomatiaj disputoj devas esti solvitaj "farante specialajn aranĝojn por plenumi specialajn bezonojn". Kune kun germana ministro pri eksterlandaj aferoj Gustav Strasman kaj sia franca samrangulo Aristide Briand, Baldŭin sukcesis okazigi fruktodonan konferencon, kiu rezultiĝis per serio da interkonsentoj, kiuj starigis germanajn limojn kaj mildigis streĉojn inter Germanio unuflanke kaj Francio kaj Belgio aliflanke en la Ruhr regiono, kaj garantiis stabileco al la britoj. Ankaŭ estis subskribitaj interkonsentoj, kiuj fortigis la defendajn kontraktojn de Pollando kaj Ĉe Czechoslovakio kun Francio. Chamberlain ricevis la Kavaliran Ordenon de la Gartero kaj li gajnis kune kun la usona Charles Dawes la Nobel-pacpremion kaj aperis ankaŭ la 30-an de novembro 1925 sur la kovrilpaĝo de Time Magazine. Briand kaj Strasman gajnis la premion jaron poste. La puŝo de la britoj al la interkonsentoj de Locarno devenis de la komenco de pacemiga politiko al Germanio, celante proksimigon inter Francio kaj Germanio, policio kiu igus la francojn kaj germanojn krei komunajn interesojn, kadre de tiuj Francio konsentis malfortigi sian subtenon al Pollando kaj Ĉeĥoslovakio, paŝo kiu alportos ilian konsenton transdoni la "germanaj" landojn ( Sudetio, La Pola Koridoro kaj Danzig) al Germanio pace kaj tiel konduki Eŭropon al stabila paco. Chamberlain demisiis en 1929. Krom mallonga ekspedicio reen en registaron kiel la unua Lordo de la maroj en la registaro Ramsey McDonald li ne plu revenis al la posteno de ministro. En 1935 li rekomendis Anthony Eden al la posteno de ministro pri eksterlandaj aferoj ofertita al si.
Male al siaj duonfrato, Chamberlain estis la unua publika figuro en Britio identigita de la minaco prezentita de Nazia Germanio kaj celis turni la batalon kontraŭ Hitlero la ĉefa politiko. Jam la 10-an de aprilo 1933, malpli ol tri monatojn post kiam la nazioj ekregis, Chamberlain alvokis al Hitler ĉesigi la persekutadon de la judoj. Li ankaŭ estis konsiderata kiel subtenanto de cionismon. Kune kun Leopold Amery kaj Winston Churchill, li mastrumis parlamentan kampanjon kontraŭ naziismo kaj kontraŭ paciĝo per politiko de cedoj kun Nazia Germanio.
Chamberlain mortis en la aĝo de 73 jaroj, dek semajnojn antaŭ ol lia duonfrato, Neville Chamberlain, kiu havis tre malsamajn opiniojn pri ekstera politiko, ekoficis kiel ĉefministro de Britio.
54182 Galsarid
54182 Galsarid estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Argoso (Peloponezo)
Argoso (greke Άργος- Argos, itale Argo) estas urbo en Grekio sur Peloponeza duoninsulo, en regiono Argolando, proksime de marhaveno Nafplio. Ĝi estas unu el plej malnovaj urboj en Grekio. Vivas en ĝi proksimume 25 000 loĝantoj.
54182 Galsarid
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gal Sarid, esploristo ĉe la Kosma Instituto de Florido, kiu studis la termikan evoluon de kometoj kaj asteroidoj, kaj la frua komponiĝan evoluon de la sunsistemo.
Argoso (Peloponezo)
Mitologio
La unua reĝo de Argoso laŭ mitologio estis Inaĥo, filo de Okeano kaj Tetiso. Inaĥo onidire venis en Argon el Egiptio kun multaj ekziluloj, kiuj ĉi tie fondis urbon. Laŭ alia legendo estis Argoso fondita fare de heroo Argo, filo de dio Zeŭso kaj Niobo). El Argoso devenis multaj helenaj mitaj herooj, ekzemple Helena de Trojo, Heraklo, Perseo kaj reĝa dinastio de Makedonio.
Nomo
Nomo Argoso estas verŝajne antaŭgreka, nome pelasga. Antaŭgreka estas ankaŭ nomo de la urba fortikaĵo Larisa. Samdevena estas ankaŭ nomo de tuta regiono, Argolando.
Antikva epoko
Proksime de la urbo estis malkovrita neolitika setlejo. Pli poste restis la loko senhoma kaj nova setlado ekestas nur ĉirkaŭ la jaro 2000 a.K. kaj daŭrigas ĝis la jaro 1600 a.K. En tiu ĉi tempo ĉi tie setlis antaŭgrekaj Pelasgoj. Urbo nomata Argoso estis fondita verŝajne dum mikena tempo, post la jaro 1600 a.K., kiam venis ĉi tien greka loĝantaro, sed ne estis ĉi tie palaco, kiel en najbara Mikeno aŭ en Tirinto. El mikena tempo oni ne havas sufiĉe konservitajn trovaĵojn. Sed Argoson rememoras Homero kiel signifan Mikenan centron. Argoso povis fakte esti unu el fortikaĵoj de proksima Mikeno, ĉar ankaŭ en pli malfrua tempo estis uzata fortikaĵo Larisa.
En la jaroj 474 - 470 aktivis en Argoso ostracismita politikisto el Ateno Temistoklo, kiu kontribuis al plivastigado de novaj kontraŭspartaj ideoj kaj ankaŭ al demokratigo longe de aristokrata regata Argoso. Ekesto de ia grado de demokratio ankoraŭ pli stimulis ligon kun Ateno, dum regado de Periklo. En la tuta unua Peloponeza milito estis Argoso ligita kun Ateno. Sed en la dua milito en la urbo venkis porsparta partio kaj pro tio Argoso ligiĝis kun Sparta kontraŭ Ateno, sed pli poste estis la porsparta registaro forpelita, arestita de Atenanoj kaj la ligiteco renoviĝis nur post tuta malvenko de Ateno fare de Spartanoj. Forto de Argoso estis definitive rompita. En la 3-a jarcento jam Argoso perdis sian politikan potencon.
En la 2-a jarcento Argoson ree ekregis Spartanoj, pli poste ĝi liberiĝis kaj fariĝis ano de Aĥaja unio, kiun en la jaro 146 a.K. ekregis romianoj. Dum romia regado Argoso post maltrankvilaj antaŭaj jarcentoj travivadis grandan floradon. Imperiestro Hadriano ĉi tie konstruis teatron, Serapan templon, bandomon (unu el la plej grandaj kaj plej konservitaj romiaj bandomoj en Grekio), odeonon kaj akvedukton. En la urbo iom post iom vastiĝis kristanismo. En la jaro 267 Argoson dezertigis Gotoj, en la jaro 395 Ostrogotoj. En tiu ĉi jaro Grekio fariĝis parto de Orientromia (Bizanca) imperio. En la 4-a kaj 5-a jarcentoj estis renovigitaj ĉiuj urbaj konstruaĵoj kiel Odeono kaj teatro, kiuj estis en pasinteco detruitaj okaze de la menciitaj atakoj de invadantoj. Estis konstruita ankaŭ nova stoao kaj multo da kristanaj bazilikoj. Granda kristana baziliko staris sur la urba akropolo Lariso. Tiu ĉi baziliko apartenis inter la plej malnovaj bazilikoj sur Peloponezo. Episkopo el Argoso havis signifan pozicion.
Bizanca kaj venecia epoko
En la jaro 552 p.K. estis Argoso ruinigita per tertremego. Poste sur Peloponezo firme ekloĝis Slavoj, kiuj Argoson komplete detruis. En la jaro 805 Bizancaj grekoj venkis grekajn slavojn kaj tiel Argoso revenis sub la bizancan administradon. Estis renovigita argosa episkopejo. En la 9-a jarcento ĉi tie aktivis kiel episkopo iu Sankta Petro el Konstantinopolo, kiu helpis rekonstrui la urbon ka konstruis en la urbo multe da lernejoj. Inter la 10-a kaj 12-a jarcentoj estis jam Argoso denove signifa urbo kaj komerca centro. En la jaro 1204 konkeris kruckavaliroj Bizancan imperion, kaj ekregis ankaŭ Argolandon. En la jaro 1388 ekregis Argolandon Venecianoj. En tiu ĉi tempo setlis en Argoso venecia lokotenanto kaj katolika episkopo. En la urbo vivis krom grekoj ankaŭ italoj kaj francoj. En tiu ĉi tempo en granda parto de Argolando kaj ankaŭ proksime de la urbo Argoso ekloĝis arvanidoj (albanoj), kiuj ĉi tie vivas ĝis nun. Sed en la urbo mem restis grekoj. En la jaro 1463 de Venecianoj konkeris Argoson osman-turkoj, la urbo fariĝis parto de Osman-turka regno.
Turka superregado
Post konkero de Argoso fare de turkoj, granda parto de la loka loĝantaro elmigris en Konstantinopolon. Venecianoj konkeris Argoson ankoraŭ foje, sed fine en la jaro 1479 transdonis ĝin al turkoj. Venecianoj lastfoje regis la urbon en periodo de la jaro 1688 ĝis 1715, sed poste definitive ekregis ĝin turkoj. En la 18-a jarcento la urbo tute subeniĝis, fariĝis el ĝi nur malgranda provinca osmana urbo, malgraŭ ke lokaj grekoj ĉiam flegis komercajn rilatojn. Argoso partoprenis Grekan militon de sendependiĝo de turkoj la 23-an de marto 1821, fronte de loka leviĝo staris Stamatelos Antonopulos, signifa objekto de la batalo de grekoj fariĝis fortikaĵo Larissa.
En Grekio
Post ekesto de Grekio en la jaro 1830 komencas rea florado de Argoso. Malantaŭ la pinto de la urbo staris ĉefe la unua greka ĉefministro Ioannis Kapodistrias, kiu en la urbo konstruis novajn domojn, urbodomon, kazernon kaj elementan lernejon. Fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentoj Argoso fariĝis unu el la plej gravaj kaj plej riĉaj urboj de Grekio. Riĉaj entreprenistoj ĉi tie konstruis monumentajn novklasikismajn domojn, kiel t.n.. Megaro Konstantopulu (Konstruo de Konstantopulos), aŭ nova urba novklasika Agoro. Post liberigo de la norda Grekio Argoso fariĝis trankvila malpli granda urbo, kia estas ankaŭ nun.
Cercenasco
Cercenasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Castagnole Piemonte, Scalenghe, Buriasco, Virle Piemonte kaj Vigone.
Estontaj generacioj
La estontaj generacioj estas la generacioj de homoj, kiuj venos post la nunaj generacioj.
La bezonoj de la estontaj generacioj estas la fundamento de la koncepto de daŭriva disvolviĝo, kies difino estas:
Historio de la filozofia koncepto
La filozofo Hans Jonas starigis ekde 1979 la demandon: ĉu la devigo havi postvivantaron devis esti bazita:
Hans Jonas trovis psikologian danĝeron en la promeso de prospereco kaj substrekis ke la scienca progreso havas koston. Klarvida pri la danĝeroj de la teknologio, li konscias pri la tolerlimoj de la naturo, rilataj al la problemo de nutrado, kruda materialo kaj energio je monda skalo, kaj rekomendas progreson kun singardo. Pro tio, li estas je la origino de la principo de antaŭzorgo.
Hans Jonas konsideras la gepatrojn kaj ŝtathomojn du esencaj modeloj sur kiuj fondiĝas la principo de respondeco.