cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regna tribunalo (Lepsiko)
En la iama Regna tribunalo (Reichsgerichtsgebäude) en Lepsiko, Germanio, troviĝas hodiaŭ la plej supera germana federacia administracia juĝejo.
Historio
Jam disde la parko antaŭ la Thomas-preĝejo oni rimarkas la kupolon de la nuna federacia administracia juĝejo. En 1877 oni decidis krei en Lepsiko la Regnan tribunalon. Ĝi konstruitis inter 1888-95 laŭ la planoj de Ludwig Hoffmann kaj Peter Dybwad. La Regna tribunalo estis la dua reprezenta konstruaĵo de la vilhelma imperio - sed ne orientita je barokaj formoj kiel la Reichstag en Berlino sed laŭ italaj renesancaj modeloj.
Memore al la kvazaŭparada proceso de la nazioj kontraŭ la laŭdiraj brulofarintoj de Reichstag, kiam ankaŭ la posta bulgara prezidanto kaj diktatoro Georgi Dimitrov akuzitis, instalitis en 1952 Dimitrov-muzeo. Ties objektoj nuntempe estas en la Muzeo de urba historio. Krome estis tie ĉi jarcentojn la Muzeo de plastikaj artoj, kies originala domo de sur Augustus-placo detruitis en 1943, kiel ankaŭ la Ŝtata arkivo kaj la Instituto pri etnologio.
En 1992 la germana parlamento Bundestag decidis loki en Lepsiko la Federacian administracian tribunalon kiel ankaŭ la sidejon de la Supera federacia advokatejo. Post restaŭradlaboregoj - kiuj kostis ĉ. 200 milionoj da markoj - la domo en 2002 denove ekpretis.
Priskribo
La ejo estas historiisma. Sur ĝi tronas kupolo ornamita per la skulpturo La vereco. La ĉefa portalo de la konstraĵo montras orienten en la direkto de la laŭ la unua prezidanto de la Regna kortumo Eduard von Simson nomita placo. La norda flanko havas skulpturojn de pluraj gravuloj de la germana jurhistorio, kiel Eike von Repgow (Sachsenspiegel), Johann von Schwarzenberg (Constitutio Criminalis Bambergensis), Johann Jacob Moser, Carl Gottlieb Svarez (Allgemeines Landrecht), Anselm von Feuerbach kaj Friedrich Carl von Savigny.
Vizitoj
La granda enireja halo estas en formo de romia baziliko, malfermita ja por vizitantoj. Ankaŭ la ĉirkaŭirejoj, la Granda kunsidejo kaj la ekspozicio La Regna tribunalo kaj ĝiaj uzantoj alireblas. La koncerta serio Kunst und Justiz okazanta tie ĉi freneze bonvenigitis fare de la lepsikanoj artamantaj.
Fonto
Mundus, Doris: ''Leipzig an einem Tag. Ein Stadtrundgang'', Eldonejo Lehmstedt, Leipzig 2007 (6-a eldono de 2015), p. 40-41
Komioj
Komioj estas finn-ugra popolo, rezidanto en Rusio, precipe en Komiio, kaj en eŭropa parto de lando. Ankaŭ ili rezidas en Ukrainujo. Komioj parolas la rusan kaj komian lingvojn. Ĉefe, komioj konfesas ortodoksismon. Ankaŭ tradiciaj kultoj kaj malnovritanoj estas konfesata inter komioj.
Grimaud
Grimaud  (prononco, jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Dâmbău
Dâmbău [dımbəŭ] (hungare: Küküllődombó kykyloedombo:) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Târnăveni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 001 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 1 229 (rumanoj, 64% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1337. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Eleanora de Kastilio
Eleanora de Kastilio (n. ĉirkaŭ 1241, m. la 28-an de novembro 1290) estis la unua edzino de Eduardo la 1-a (Anglio).
Familio
Eleanora estis filino de Ferdinando la 3-a (Kastilio) kaj ties dua edzino Johana (grafino de Ponthieu).
Edziĝo
Ŝiaj gepatroj esperis ke ŝi edziĝus al Teobaldo la 2-a (Navaro), sed tio ne okazis, ĉar la patrino de Teobaldo eniris traktaton kun la reĝo de Aragono per kiu ŝi promesis ke Teobaldo neniam edziĝos al Eleanora.
En 1252 ŝia duonfrato, Alfonso la 10-a (Kastilio), revivigis malfortan pretendon al Gaskonio, la sola restanta posedaĵo en Francio de anglaj reĝoj. Sekvis diskutoj inter Alfonso kaj Henriko la 3-a (Anglio), kaj fine estis decidate ke Eleanora edziĝos al Eduardo, filo de Henriko, kaj ke Alfonso cedos al Eduardo sian pretendon al Gaskonio. Eleanora kaj Eduardo edziĝis la 1-an de novembro 1254 ĉe Abatejo Las Huelgas, Burgoso.
Enlanda milito
La sekvantan jaron Simon de Montfort mortis dum la batalo de Evesham, kaj Eleanora komencis ludi gravan rolon rilate reformojn de la reĝa registaro.
Krucmilitado
En 1270 Anglio denove ĝuis pacon, kaj Eduardo kaj Eleanora partoprenis la okan krucmiliton estratan de Ludoviko la 11-a (Francio), onklo de Eduardo. En Akko Eleanora naskis filinon, kiu tial nomiĝis Johana de Akko. Septembron 1272 Eleanora kaj Eduardo eliris de la Sankta Lando. Tiun decembron, en Sicilio, ili informiĝis ke Henriko la 3-a mortis la antaŭan monaton.
Reĝino
La 19-an de aŭgusto 1274 Eleanora kaj Eduardo kroniĝis. Eduardo helpis ŝin akiri sufiĉe da bienoj kaj da aliaj rimedoj por sendepende pagi la kostojn de sia domanaro. Estis plendoj ke ŝi senkompate postulis tro da lupagoj. Kvankam ŝi havis malgrandan politikan influon, ŝi ofte mallaŭdiĝis pro malpopularaj decidoj de la registaro: plifacilis kulpigi la ne-anglan edzinon de la reĝo ol la reĝon mem.
Eleanora favoris la dominikanojn, fondis plurajn priorejojn, kaj subtenis dominikanajn kolegiojn ĉe la universitatoj de Kembriĝo kaj Oksfordo.
Morto
Aŭtune de 1290, dum li estis en Nottinghamshire, Eduardo informiĝis ke Margareta (Skotlando), heredontino de la skota trono, mortis. Eduardo restis en la mezo de Anglio, kaj Eleanora komencis veturi al li. Tamen ŝi grave malsanis, kaj mortis la 28-an de novembro en vilaĝo de Nottinghamshire.
Sekvis longa procesio al Londono. Survoje la funebranta Eduardo starigis krucojn memore al sia edzino - tiuj nomiĝis krucoj de Eleanora, kaj tri parte restas. Unu, ĉe Charing Cross, Londono, detruiĝis pro incendio en 1647: en 1865 konstruiĝis nova monumento. La 17-an de decembro 1290 Eleanora entombiĝis en Abatejo Westminster.
Idoj
Eleanora kaj Eduardo la 1-a havis 16 idojn, el kiuj pluraj entombiĝis en Abatejo Westminster:
Bracciano (lago)
Lago de Bracciano (Braĉano) aŭ Lago Sabatino (Lago di Bracciano, antikve Lacus Sabatinus) estas lago de vulkana fonto en la itala regiono Latio, je 32 km nordokcidente de Romo. Kun surfaco de ĉirkaŭ 57 km² ĝi estas la dua plej granda lago en la regiono (la unua estas Lago Bolsena). Ĝi havas cirklan perimetron de proksimume 32 km; la akvosurfaco estas je 164 m pli supre de la marnivelo kaj la maksimuma profundo atingas 160 m.
La lago originas el vulkana aktiveco de 600 000 al 40 000 jaroj antaŭ nuntempo, kiu kreis multajn malgrandaj vulkanojn ĉirkaŭe. La ĉefa magma ĉambro estis sub la hodiaŭa lago de Bracciano. Ĝia disfalo kreis la kalderon kie nun estas la lago. Iuj malgrandaj krateroj estas ankoraŭ rekoneblaj ĉirkaŭ la lago kaj en la senpera apudaĵo.
Tri urbetoj situas ĉe la rando de la lago: Bracciano, Anguillara Sabazia kaj Trevignano Romano. <!-- La lago estas grava turista allogaĵa lokigita proksima Romo. Kiel ĝi servas kiel trinkakva rezervujo por urba Roma ĝi havas estas sub regi ekde 1986 por ke eviti (poluo, poluado) de ĝiaj akvoj. La uzi de (motorboatoj, motorboatas) estas severe _forbidden_ ((esceptoj, esceptas) estante farita por kelka profesia fiŝkaptisto kaj la aŭtoritatoj), kaj alcentrigis kloaka sistemo havas estas konstruita por ĉiu (randante, randanta, limanta) urboj por ke eviti (ĉiu, iu) difektanta de la akva kvalito. Ĉi tiu faras Bracciano unu el la plej puraj lagoj de Italio. La foresto de motorizis navigado favoras (velanta, velado) kaj kanuado.
En la lastaj kelkaj jaroj la lago kaj ĝia ĉirkaŭaĵo havi estas aĉetita sub plui egido per la kreado de regiona parko, la _Parco_ _Regionale_ _del_ _complesso_ _lacuale_ di Bracciana Martignano.
Adolph Frank
Adolph Frank (1834-1916) estis germana inĝeniero, kemiisto kaj apotekisto, kun-inventisto de la procezo por la sintezo de Amoniako, kune kun Carl Bosch (1874-1940). Li studis apotekon kaj kemion en la Universitato de Berlino kaj doktoriĝis en la Universitato de Göttingen. Li dediĉis plej grandan parton de sia vivo kiel fabrikanto de kalia klorido por aplikado kiel artefarita sterko. Li ankaŭ elpensis metodon por la ekstraktado de la bromo el minejoj. Kune kun Nikodem Caro li disvolvis, en 1899, la procezon pri ekstratado de cianamido, kiu originis la sterkoindustrion, en Trostberg. Kune kun Carl von Linde li esploris la ekstraktadon de la atmosfera hidrogeno por uzo en aerŝipoj.
Bracciano (lago)
La _Marmotta_ Neolitika setlejo
Je La _Marmotta_, kelkaj cent (mezuriloj, metroj) ekster la vilaĝo de Anguillara Sabazia, restas de Frua Neolitiko _lakeshore_ vilaĝo, _datable_ 5700 _BCE_ havi estas fundamenti,en (laboroj, laboras) _overseen_ per _Maria_ _Antonietta_ _Fugazzola_ _Delpino_, surscenigisto de la _Pigorini_ Nacia Muzeo de Prahistorio kaj Etnografio en Romo, kaj prezidento de la Itala Instituto de Prahistorio kaj _Protohistory_. Dika kverko _pilings_ gvidita pli ol du (mezuriloj, metroj) enen la _subsoil_ havi travivita, (danke al, danke al) _anoxic_ _lakebottom_ (sedimentoj, sedimentas); dendrokronologio (datoj, datas, rendevuoj, rendevuas, daktilarboj, daktilarbas, daktilioj, daktilias, daktiloj, daktas) la setlejo tre precize, por loka arbo-ringo (vicoj, vicas) havi jam estas funde (fondita, fondis). La plej malnova (afiŝo, posteno) _Fugazzola_ _Delpino_ havas esplorita je La _Marmotta_ (datoj, datas, rendevuoj, rendevuas, daktilarboj, daktilarbas, daktilioj, daktilias, daktiloj, daktas) de ĉirkaŭ 5,690 _BCE_, sed ŝi (opinias, pensas) _ongoing_ laboro (majo, povas) ankoraŭ (senvualigi, riveli) la vilaĝo al havi estas naskiĝi jarcento aŭ (do, tiel) pli frua. Ŝi estas pli certa de kiam ĝi mortis: en jardekoj de (do, tiel) de 5230 _BCE_. "Ekde la sesa jarmilo _BCE_, kiel la klimato havas _grown_ _wetter_, la akva nivelo en Bracciano (lago) havas _risen_ pli ol 25 (futo, piedoj), kaj (do, tiel) la (ruino, ruinoj, ruinas) de la Neolitiko _lakeshore_ vilaĝo estas nun enfosis en fundo (ŝlimo, koto) 400 (jardoj, jardas, kortoj, kortas) for bordo" (_Delpino_ 2002).
Adolph Frank
Liaj esploroj
<Gallery> Ammoniak.svg| Amoniako Bromine_25ml.jpg| Bromo Calcium_cyanamide.png| Kalcia cianamido </Gallery> <Gallery> Dihydrogen-LUMO-phase-3D-balls.png| Hidrogeno PotashUSGOV.jpg| Kalio Nitrogeno_-Molecular-.jpg| Nitrogeno Mineral_Silvina_GDFL105.jpg| Kalia klorido </Gallery>
Bracciano (lago)
La _Marmotta_ Neolitika setlejo
La plej forta indikaĵo (tiu, ke, kiu) la _Marmottans_ venis de malproksime, verŝajne originale farante ilia vojo _upriver_ al ĝia fonto en Bracciano (lago), estas simple (tiu, ke, kiu) ilia kulturo estis plibonigita. En la regiono ĉirkaŭ Bracciano (lago), laŭ _Fugazzola_ _Delpino_, estas ne signo de (ĉiu, iu) malsato-_gatherers_ antaŭ la setlejo estis konstruita je La _Marmotta_. La konstruistoj de la vilaĝo havis je ilia inklino, de la starti, la tuta "Neolitiko enpaki": dom- (animaloj, animalas, bestoj, bestas) kaj (plantoj, plantas), ceramiko (potoj, potas, kruĉoj, kruĉas), polurita ŝtono (laboriloj, laboras), (justa, ĵus) kvazaŭ ili havis malŝarĝitaj ĉiuj tiuj aĵoj de ilia (boatoj, boatas).
Ilia konservita ŝafo kaj (kaproj, kapras); ili aĉetita (porkoj, porkas) kaj (bovoj, bovas) kun ilin ankaŭ, kaj du (rasoj, rasas) de hundo, kaj ili plantis larĝa (diversaj, diversaĵo) de (kropoj, kropas)—tritiko kaj hordeo —kaj kolektis aliaj en la arbaroj. "Ili havis ĉio", diras _Fugazzola_, "Ili _ate_ (grenoj, grenas), (legomoj, legomas), kaj ankaŭ parceloj de frukto – (pomoj, pomas, pomarboj, pomarbas), prunoj, (framboj, frambas), (fragoj, fragas)’ Aparte en vintraj ili suplementis ilia (dieto, dieti) kun (glanoj, glanas), kiuj ili butikis en grandaj ceramikaj bokaloj. Ili kreskigis (kutima lino, lino) al fari tolaĵo. Ili plantis opio (papavoj, papavas)…" Unu de ilia (boatoj, boatas) havas estas reakirita. Teamo de Ĉeĥa (arkeologiistoj, arkeologiistas) konstruita (kopio, kopii) de la boato kaj velis ĝi 500 mejloj laŭ la Mediteranea bordo al provo ĝia _seaworthiness_.
Adolph Frank
Vidu ankaŭ
<Gallery> Kath_St-Gallus_Gr-Umstadt.jpg| Otto Frank (1865-1944) Otto_Frank_(1961).jpg| Otto Heinrich Frank (1889-1980) Stassfurt_Bodebruecke.jpg| Otto Albert Frank (1872-1965) </Gallery> <Gallery> Carl_Bosch.jpg| Carl Bosch (1874-1940) St_Paul%27s_Church,_Canonbury_-_geograph.org.uk_-_347564.jpg| Sidney Gilchrist Thomas (1850-1885) Portrait_caro-nikodem.jpg| Nikodem Caro (1871-1935) Angerhof.jpg| Carl von Linde (1842-1934) </Gallery>
János László Pyrker
Johano Ladislao PYRKER de Felső-Eör, Johann Ladislaus Pyrker, Pyrker János László, estis aŭstra-hungara monaĥo, abato, ĉefepiskopo, germanlingva poeto, mecenato, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1844). Lia nobela antaŭnomo estis Felső-Eöri ("de Felső-Eör").
Johano Ladislao Pyrker naskiĝis la  1772 en Nagyláng (nun parto de Soponya). Li mortis la 1847 en Vieno.
Biografio
Johano Ladislao Pyrker komence lernis en Székesfehérvár, kie la instruistoj estis ekzemple Pál Ányos kaj Benedek Virág. Inter 1787-1789 li plulernis en akademio de Pécs. En 1790 li iĝis oficisto en Buda. En 1792 li aliĝis al cistercianoj en Lilienfeld kaj li lernis teologion en Sankt Pölten. En 1796 li pastriĝis, poste li plenumis diversajn ekleziajn oficojn. En 1812 li estis elektita abato en Lilienfeld, en 1818 episkopo, en 1820 patriarko de Venecio. Tie li kolektis pentraĵojn kaj muzikilojn. En 1827 li estis nomita ĉefepiskopo de Eger. En la urbo li fondis lernejon por instruistoj, kuracbanejon, krome li konstruis Bazilikon de Eger. En 1836 li donacis la pentraĵojn al Hungara Nacia Muzeo, li helpis al la malriĉuloj. Li verkis germanajn poemojn.
Georges Clemenceau
Georges Benjamin Clemenceau (28-a de septembro 1841 ĉe Mouilleron-en-Pareds, Vendeo - 24-a de novembro 1929 en Parizo) estis franca ĵurnalisto kaj politikisto, dufoje ĉefministro de Francio dum la Tria Respubliko.
En 1906 li estis elektita Ĉefministro de Francio kaj eksiĝis en 1909. Antaŭ la unua mondmilito li avertis skribe kaj parole kontraŭ la intencoj de Germanio kaj alvokis Francion prepariĝi por milito.
En 1917, je la aĝo de 76, li estis vokita al la posteno de ĉefministro kaj servis en tiu pozicio dum la lasta jaro de la milito ĝis 1920. Post la milito li dediĉis sin al la afero de pacaj aranĝoj kaj zorgis pri la interesoj de sia lando ĉe la Pariza Packonferenco (1919).
Clemenso estis la epitomo de realecpolitiko dum la negocoj de la Traktato de Versajlo. En siaj postuloj li serĉis emfazi la bezonon de la konstanta sekureco de Francio kontraŭ estonta germana agreso. Ĉe la fino de sia vivo li dediĉis sin al atingomisioj por Francio, vojaĝi tra la mondo kaj verki librojn.
Inter la francanoj li estis moknomita "La Tigro" pro lia agresema sinteno al Germanio. Kiel homo Clemenso estis konata pro sia cinika naturo. Dum la Versailles Konferenco li diris pri Woodrow Wilson ke "li traktas sin kvazaŭ li alportis al Versailles la Dek Ordonojn."
Biografio
Li koincidis kun sia amata Louise Michel pri rifuzo de la impostoj, prostituado, la militservo. Tamen li kulpis iamaniere pro la amasbuĉadoj en la Mondmilitoj. Li partoprenis en la Dreyfus-skandalo kune kun Octave Mirbeau. Li estis kontraŭanto de la koloniisma politiko de Ferry, ĉefministro (1905-1909) kaj entreprenis socialajn reformojn. Poste li fariĝis naciista kaj anarkiistoj klopodis mortigi lin sensukcese.
Lia politika kariero komencis en 1870 kiel urbestro de Montmartre. Li estis opozicianto de Napoleono la 3-a kaj dum ĉeesto en Usono entuziasmiĝis pri la politiko de la demokratio kaj la respubliko. Li estis akra defendanto de la kontraŭklerikala maldekstrularo, sed poste iĝis estro de la franca naciisma dekstrularo. Li partoprenis en la registaro ekde 1906 kiel ministro de internaj aferoj, kaj poste kiel ĉefministro, posteno kiun reokupos post la eksplodo de la Unua Mondmilito. Li estis unu el la ĉefaj organizantoj kaj negociistoj de la Porpacaj Konferencoj de Parizo en 1919. Dum la subskribo de la Traktato de Versajlo, li estis unu el tiuj kiuj volis pli draste puni Germanion. La usona prezidento, Woodrow Wilson, kontraŭis tiun opinion kaj malhelpis, ke la planoj de Clemenceau iĝus entute. En 1920, Clemenceau perdis la balotadon. Li dum sia tuta vivo pluopiniis, ke Germanio estis traktata tro bonvoleme.
Junaĝo
Li estis la plej aĝa de familio de ses fratoj de mezklasa tavolo de La Vendée, regiono ege reakcia en Francio. Lia patro, Benjamin Clemenceau, estis tamen volterano kaj admiranto de la Franca Revolucio. Tiu patro alkutimiĝis sian filon al radikalismo, la defendo de la ideoj ĉiukoste eĉ per armiloj, kaj la etoso de respublikaj aktivuloj. Li iris al Parizo studi medicinon kaj tie jam aliĝis al progresema studenta organizo kaj fondis ĵurnalon nome Le Travail (la laboro). Ĉar li estis kontraŭimperiisma kaj turnis sin ofte al dueloj, li vizitis karceron. Li veturis al Anglio, kie li konis John Stuart Mill, kaj al Usono, sekve de la spuroj de Tocqueville. Li entuziasmiĝis pri la stato de libero en Usono. Tie li instruis la francan kaj ĉevalrajdadon en porjunulina lernejo. Tie enamiĝis al lernantino, Mary Plummer, kaj edziĝis al ŝi. Ili havos tri filojn kaj separiĝos post sep jaroj.
Dum la Pariza Komunumo, li klopodis peri inter insurekciuloj kaj monarkistoj, kaj klopodinte savi la vivon de du generaloj, la revoluciuloj preskaŭ mortigis lin: de tial li iĝos kontraŭkomunisma. Post tio, kiel membro de la Nacia Asembleo, li estris la partion de radikalaj respublikanoj. Li estis kontraŭanto de la koloniisma politiko de Ferry. La politikaj malamikoj timis lin ne nur pro la perforteca retoriko sed ankaŭ pro lia resurso al dueloj. Ekzemple kiam li kaj Déroulède pafis unu la alian post kontraŭstaro pro korupto de sampartianoj de Clemenceau en afero de la entrepreno de la kanalo de Panamo. Post multaj kritikoj pi malvenkis en balotado kaj ĉesis esti deputito.
Dediĉinte sin al la ĵurnalismo, li fondis ĵurnalon L'Aurore, kie aperis fama unuapaĝa artikolo "J'Accuse...!" de Émile Zola pri la Dreyfus-skandalo kaj defendo de progresismo kontraŭ reakcio. Clemenceaŭ rekuperis sain influon kaj iĝis senatano en 1903. En 1906 li iĝis ministro pri Enlandaj Aferoj, kaj okaze de striko de ministoj, li ordonis perfortan subpremadon, kio havigis al li kontraŭstaron de socialistoj.
Registo
Li batalegis ne nur dum la lastaj monatoj de milito, sed ankaŭ dum la preparo de la Packonferenco de Versajlo: tie li estis unu el ĉefaj politikistoj kiuj volis devigi Germanion pagegi pro ties "kulpo", dum aliflanke li devis kontraŭbatali la prezidenton Poincaré kaj grandan parton de la fraca publika opinio, kiu volis eĉ pli grandan premon. Ĉiukaze tiu forta punpago estos, kiel oni scias, unu el ĉefaj kaŭzoj de la venonta mondmilito. Kiam januare de 1920, la Traktato de Versailles ekvalidis, finis la kariero de Clemenceau, kiu prezentiĝis al elekto de prezidento de la respubliko, sed la Nacia Asembleo preferis ne tiom bataleman politikiston kiom Clemenceau, sed la mallerta Paul Deschanel, al kiu preterdire Clemenceau pafis dum duelo.
Retiro
Kiam li estis 83-jaraĝa, retiriĝinta devige el politiko, anstataŭ ripozi, li veturis al Barato ĉasi tigrojn, poste denove veturis al Usono por kampanji kontraŭ la usona izolismo, kaj kiam retiriĝis al domo en la naskiĝregiono, li ankoraŭ zorgis pri la ĝardeno, kaj verkis defendante kontraŭ kritikoj. Li aktivis ĝis la 88 jaroj. Li mortiĝis novembre de 1929. Ŝajne tiam li ĵus antaŭdiris, ke la germanoj denove invados Francion. Tio okazos nur iom pli post dek jaroj.
Zooĥorio
Zooĥorio estas la disvastigo de diasporoj (ekzemple semo) de diversaj plantoj per bestoj (perbesta disvastigo). Ĝi estas formo de disvastigmeĥanismoj de planto.
La scienca disdivido de la zooĥoria disvastigo de la diasporoj estas la jenon::
Relative juna formo de zooĥorio estas la antropoĥorio, la disvastigo de plantoj per homoj.
6619 Kolya
6619 Kolya estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 27-an de septembro 1973 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo, de facto en Rusio.
"Kolya" estas karesa formo de la antaŭnomo de Nikolaj Ĉerniĥ, edzo de la malkovrintino.
(13491) 1984 UJ1
(13491) 1984 UJ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nana Ichise
Nana Ichise (市瀬 菜々 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2017 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Jean-Claude Mailly
Li studis ekonomikajn kaj sociajn sciencojn en la universitato kaj poste li komencis labori en la CNAM ("nacia kaso de malsan-asekuro"). Li tuj membriĝis en la sindikaton FO por kiu lia patro kaj aliaj liaj familianoj jam estis aktivuloj.
Elektita delegito de la laboristoj kaj poste mandata sindikata delegito, li iĝas helpanto de la ĝenerala sekretario de Force ouvrière en 1981. De 1994 al 1999 li estis membro de la Nacia Ekonomia Konsilio. En 2000 li iĝis federacia sekretario pri la ĵurnalaro.
La 7-an de februaro 2004 li postvenas Marc Blondel kiel ĝenerala sekretario de Force ouvrière. Li estis reelektita en 2007.
27986 Hanuš
27986 Hanuš estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la ĉeĥa komponisto Jan Hanuš, (1915–2004). Krom komponi, simfoniojn kaj operojn, li estis organizinto de la muzika vivo kaj ĉefeldonisto de la kolektitaj verkoj de Antonín Dvořák.
Okcidenta Aŭstralio
Okcidenta Aŭstralio, ankaŭ neformale Vestralio (Western Australia ) laŭ areo estas la plej granda ŝtato de Aŭstralio: La ŝtato kovras la okcidentan trionon de la kontinenta parto de la lando. Ĝi limas al Suda Aŭstralio kaj la Norda Teritorio. Post la Saĥa Respubliko en Rusio temas pri la dua plej granda subŝtato de la mondo. La administra ĉefurbo Perto estas la plej izolita urbo de pli ol miliono da loĝantoj: la plej proksima simile granda urbo, Adelajdo, foras 2.104 kilometrojn. Perto pli proksimas al Ĝakarto en Indonezio (3.007 kilometrojn for) ol al Sidnejo en Aŭstralio (3284 kilometrojn da distanco).
La loĝantoj de la ŝtato, kiuj oficiale angle nomiĝas West Australians aŭ Western Australians, ofte neformale estas nomataj "Sandgropers" (laŭ insekto el la ordo de ortopteroj), ĉar tiu insekto ofte troveblas en la sablodunoj ĉirkaŭ Perto.
Geografio
La teritorio de Okcidenta Aŭstralio konsistas el la ekstreme malnovaj kontinenteroj Jilgarn kaj Pilbara, kiuj dum la Arĥaika Erao – proksimume antaŭ 3.200 ĝis 3.000 milionoj da jaroj – unuiĝis kun la kontinentero Dekan de Hindio, kun la insulo Madagaskaro kaj la kontinenteroj Karu kaj Zimbabvo de Suda Afriko por formi la prakontinenton Ur, unu el la plej malnovaj superkontinentoj de la tero. Ĉar la sola forto montokrea ekde tiam estis iom da geologia premo de Antarkto norden, la lando restis relative ebena, kaj neniu punkto de la ŝtato nuntempe troviĝas pli alte ol 1.245 metroj (monto Meharry en la montaro Hamersley en la regiono Pilbara). La plejparto de la ŝtato formas malaltan ebenaĵon kun averaĝa alteco de 400 metroj, malmulte da montoj kaj valoj. Tiu ebenaĵo relative krute malaltiĝas al la marbordaj ebenaĵoj, foje formante klifojn (kiel en la montaro Darling apud Perto).
La ekstrema aĝo de la pejzaĝo signifas ke la grundo esta rimarkeble nefekunda. Eĉ grundo el granita regiono havas signife malpli da fosforo kaj nur duonon da nitrogeno kompare al grundo en komparebla klimato de aliaj kontinentoj. Grundo el sablaj regionoj ankoraŭ pli malfekundas, estante deficitaj ankaŭ pri zinko, kupro, molibdeno kaj foje natrio kaj kalcio.
La malfekundeco de la plejparto de la grundo necesigas fortan aldonon de kemiaj fekundigiloj, insekticidoj kaj herbicidoj, kiuj damaĝas al la facile rompebla ekologia ekvilibro de la lokaj ekosistemoj. La forta senarbigo de la regionoj kaj kelkloke intensa paŝtado kaŭzas pliajn ekologiajn problemojn, interalie malpliigas la grunde konservitajn akvorezervojn.
La sudokcidenta, marborta areo de la ŝtato havas moderan klimaton kaj origine havis multajn arbarojn, inkluzive de multaj karri-arbojn, kiuj estas inter la plej altaj arboj en la mondo. La jara pluvokvanto varias inter 300 mm kaj 1.400 mm en la plej "malsekaj" areoj proksime de Northcliffe, sed inter novembro kaj marto la forvaporiĝo de akvo pli intensas ol la pluvokvanto kaj la klimato sume estas tre seka. Plantoj devas esti adaptitaj al tio samkiel al la malfekundeco de la grundo. Pro la tutmonda klimatoŝanĝo, la kvanto de pluvo tendence malkreskas.
La centraj okdek procentoj de la ŝtato estas duondezerto aŭ dezerto (ekzemple la Granda Sabla Dezerto), kaj estas apenaŭ enloĝata - kun la ĉefa esceptoj de iuj dungitoj en minejoj. La averaĝa jara pluvokvanto ĉi tie estas inter 200 kaj 250 mm, sed malmulte helpas, ĉar pluvo ĝenerale neantaŭvideble falas en someraj torentaj pluvegoj kadre de tropikaj ciklonoj, kaj ne iom-post-iom.
Escepto estas la plej nordaj tropikaj regionoj de la ŝtatoj, kie regas ekstreme varmega, monzuna klimato kun averaĝa jara pluvo de 500 ĝis 1.500 mm, kvankam ankaŭ tie estas tre longa, preskaŭ senpluva sezono inter aprilo kaj novembro. Neĝo kutime videblas nur en la montaro Stirling proksime de Albany.
Entute la plej alta maksimuma temperaturo dum la lastaj 50 jaroj estis 50.5 °C (122.9 °F) en Mardie, Pilbara, 61 kilometrojn de Barrow Island dum februaro 1998, kaj la plej malalta minimuma temperaturo dum la lastaj 50 jaroj -6.7 °C (19.9 °F) en Booylgoo Springs, 187 kilometrojn de Meekatharra, dum julio 1969.
Historio
La unuaj loĝantoj de Aŭstralio alvenis el la nordo proksimume antaŭ 40.000 ĝis 60.000 jaroj. Tra jarmiloj ili iom post iom disvastiĝis sur la tuta kontinento. Tiuj indiĝenaj aŭstralianoj estis bone establiĝintaj en Okcidenta Aŭstralio, kiam la unuaj ŝipoj de eŭropanoj ekpasis la regiononon, survoje al Ĝakarto dum la komenco de la 17-a jarcento.
La unua eŭropano, kiu ekesploris Okcidentan Aŭstralion, estis la nederlandano Dirk Hartog, kiu alvenis dum oktobro 1616. Dum la resto de la 17-a jarcento sekvis pliaj nederlandaj vojaĝantoj, kiuj ankaŭ - kutime neplanite - paŭzis ĉe la okcidenta marbordo de Aŭstralio survoje al sia celo. Fine de la jarcento, ankaŭ britaj kaj francaj maristoj ekesploris la marbordon.
La ĝermo de la nuna ŝtato estis brita setlejo, kiu ekestis dum 1826 kaj iĝis la posta Albany. La setlejo fondiĝis baze pro timo de la brita registaro, ke Francio povus fondi setlejojn kaj postan kolonion en Okcidenta Aŭstralio. Sekvis dua setlejo, kaj dum 1832 pli-malpli 1.500 britoj loĝis en la regiono. La du setlejoj plukreskis, kaj iom post iom iĝis la havenurbo Fremantle kaj la ŝtata ĉefurbo Perto. Tamen la enloĝantaro kreskis malrapide, ĝis en la 90-aj jaroj de la 19-a jarcento oni trovis oron proksime de Kalgoorlie.
Dum 1887, ekvalidis nova konstitucio, kaj dum 1890, la britaj parlamento kaj reĝino validigix akton, kiu permesis mem-administradon al la kolonio. Fine, komence de 1901 la kolonio iĝis ŝtato de Aŭstralio.
Loĝantoj
La unuaj loĝantoj de la nuna Okcidenta Aŭstralio do estis indiĝenaj aŭstralianoj, de tre malsamaj lingvoj kaj kulturoj. La indiĝenaj grupoj plu signife rimarkeblas en la lando, kaj en iuj lokoj, ekzemple en Kimberley ili daŭre estas la loka plimulto.
Eŭropanoj daŭre eksetlis en la regiono dum 1826. La urbo Perto, borde de la Cigna Rivero (Swan River) fondiĝis dum 1829 fare de anglaj kaj irlandaj setlantoj. Kvankam la regiono profitis de la or-minado ekde iom post la jaro 1890, la enloĝantaro nur signife kreskis dum la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiam ŝtata setliga plano subtenis la fondon de novaj farmbienoj en la pejzaĝoj ĝis nun apenaŭ loĝataj. Tamen la kresko, ĉefe de enmigrintoj anglaj kaj irlandaj, dum la tuta 20-a jarcento malpli fortis ol en aliaj partoj de Aŭstralio. Post la Dua Mondmilito krom la dominaj enmigrintoj anglaj kaj irlandaj tamen ankaŭ plimultiĝis novaj civivantoj venantaj el Italio, Kroatio kaj Grekio.
Laŭ la popolnombrado de 2001, 33 procentoj de la okcident-aŭstralianoj nomas sin de angla deveno, 28 procentoj de "aŭstralia", 8 procentoj de irlanda, 4 de itala, 3 de skota, po 2 de germana kaj ĉina deveno; 3 procentoj de la ŝtatanoj dum 2001 nomis sin de indiĝene aŭstralia deveno (do restas proksimume 17 procentoj da ŝtatanoj kun aliaj devenoj). Sume 33 procentoj indikis, ke ili naskiĝis en alia kontinento krom Aŭstralio.
La metropolitena areo de Perto dum 2006 havis proksimume 1,5 milionojn da loĝantoj, kio egalas al preskau tri kvaronoj de la ŝtata enloĝaqntaro. La metropolitena areo de Perto inkluzivas la havenurbon Fremantle kaj la urbon Rockingham. Estas en la ŝtato aliaj gravaj, sed relative malgrandaj urboj – Mandurah, Bunbury, Kalgoorlie, Albany, Geraldton, Port Hedland kaj Broome.
Faŭno
La ŝtato estas hejmo por proksimume 540 specioj da birdoj. El tiuj, proksimume 15 plejgrandparte ekzistas ĉi tie. La malgranda marsupiula kvokao troviĝas nur en Okcidenta Aŭstralio.
Broome estas marborda, perlojnkapta kaj turisma urbo de Okcidenta Aŭstralio. Loka natura rezervejo konsideratas inter la plej taŭgaj lokoj por birdumo en Oceanio, por vidi rabobirdojn kaj la koloniojn de riverbirdoj.
Flaŭro
La sudokcidento de la ŝtato estas inter la mondaj regionoj plej plantoriĉaj. Oni supozas, ke antaŭ la intensa ekfarmado de la alvenintaj eŭropanoj, ekzistis signifa nombro da plantoj, kiuj formortis, antaŭ ol iu sciencisto povis esplori kaj priskribi ilin.
La irlanda sciencisto William Henry Harvey (1811 - 1866) publikigis grandan kvin-voluman verkon pri la algoj de Aŭstralio, kiujn li grandparte esploris en la ŝtata teritorio.
Distrikto Gniezno
Distrikto Gniezno - pole powiat gnieźnieński  - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Gniezno. Fine de en la distrikto vivis.
Urboj: Gniezno, Czerniejewo, Kłecko, Trzemeszno, Witkowo.
Sur tereno de la distrikto estas jenaj itineroj: de Piastoj, Palacoj kaj kortegetoj, temploj de Kłecko kaj troviĝas multaj migraj ŝtonegoj.
NGC 1495
NGC 1495 (aliaj indikoj — PGC 14190, ESO 249-34, MCG -7-9-4, AM 0356-443, IRAS03567-4436) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hutka
Hutka (hungare Hutás [hutAŝ], rutene Гутка [ĥutka], germane Glashütte bei Bartfeld) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Laasdorf
Laasdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hutka
Situo
Hutka situas laŭ la pola landlimo, laŭ ĉefvojo Svidník-Bardejov. La lasta urbo troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1618 laŭ tiama hungara loknomo "Wasekethew", kiu aludas feran fandejon. En la 16-a jarcento rutenoj fondis la vilaĝon, kies nomo aperis en 1588. La fandejo longe funkciis, eĉ inter 1817-1849 oni produktis armilojn. En 1828 318 vilaĝanoj loĝis en 42 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hutás 221 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hutka 94 homoj, (74 slovakoj, 16 rutenoj).
Étienne Cabet
Étienne CABET (naskiĝis la 1-an de januaro 1788 en Dijon, mortis la 9-an de novembro 1856 en Saint Louis (Misurio)) estis franca teoriisto pri politiko, klasita inter la utopiaj socialistoj fare de Karl Marx kaj Friedrich Engels, kiu defendas kontraŭ li sian “sciencan socialismon”.
Per sia libro Vojaĝo al Ikario li inspiris la eksperimentojn de komunismaj kolonioj prezentante krom ĉiu reformo por egaleco regulan, racian kaj facile lerneblan lingvon.
Senpintigita 120-ĉelo
En geometrio, la senpintigita 120-ĉelo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per tranĉo de verticoj de la regula 120-ĉelo.
La senpintigita 120-ĉelo havas 120 senpintigitajn dekduedrajn kaj 600 kvaredrajn ĉeloj. Ĝi havas 3120 edrojn: 2400 triangulojn kaj 720 deklaterojn. Ĝi havas 4800 laterojn de du specoj: 3600 estas komunigitaj de tri senpintigitaj dekduedroj kaj 1200 estas komunigitaj de du senpintigitaj dekduedroj kaj unu kvaredro. Ĉiu vertico havas 3 senpintigitaj dekduedroj kaj unu kvaredro ĉirkaŭ ĝi. La vertica figuro estas egallatera triangula piramido.
Distrikto Goleniów
La distrikto Goleniów - pole powiat goleniowski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Goleniów, kiu ĝis la jaro 1945 havis la germanlingvan nomon Gollnow. Fine de en la distrikto vivis.
Mihály Szűcs
Mihály Szűcs naskiĝis la en Debrecen (Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Szűcs komencis lerni muzikon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Ede Zathureczky. En 1941 li aliĝis al la ĉefurba orkestro kiel vicviolonisto, sed post 2 jaroj li ricevis la ordinaran statuson. Inter 1944 kaj 1955 li apartenis al orkestro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste li estis samloke koncertmajstro. Same ekde 1955 ĝis 1968 li ankaŭ apartenis al arĉkvarteto de Vilmos Tátrai. Tiu arĉkvarteto faris koncertojn tutmonde. Ekde 1967 li instruis en la Altlernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1958 kiel Tátrai-orkestrano.
Aurubis
Aurubis AG (iame Norddeutsche Affinerie AG) estis listita en borso kaj estas la plej granda produktanto de kupro en Eŭropo (la dua plej granda en la mondo) kaj la plej granda kuproreciklanto tutmonde. Ties sidejoj estas en Hamburgo, Germanujo. Post la akiro de la belga kuproproduktanto Cumerio fare de Norddeutsche Affinerie AG en la 18a de februaro 2008, la entrepreno re-firmaiĝis kiel Aurubis la 1an de aprilo 2009.
Aurubis produktas pli ol unu milionoj da tunoj de kuprokatodoj ĉiujare kaj el ili ampleksan varion de kuproproduktoj. Ĝi dungas ĉirkaŭ 6,300 personojn (ĝisdatigita: Septembro 2011).
Investado
Je 2010:
Je 2008/2009:
Aurubis Stabanaro
Estraro
Benzila tartrato
Benzila tartrato aŭ C18H18O6 estas organika kombinaĵo rezultanta elde interagado de la benzila alkoholo kun tartrata acido. Ĝi estas higroskopa blanka solidaĵo nesolvebla en akvo uzata en farmaciaĵoj kaj kemiaj sintezoj.
San Pietro Infine
San Pietro Infine estas komunumo de Italio.
San Paolo Bel Sito
San Paolo Bel Sito estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj al la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Liveri, Nola kaj Palma Campania.
678 Fredegundis
678 Fredegundis estas mezgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Lorenz elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
San Paolo Bel Sito
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
678 Fredegundis
Nomo
Ĝia nomon venas de tiu de Fredegunda, (aŭ Fredegonda), edzino de Ĉilperiko la 1-a, reĝo de Neŭstrio. "Fredigundis" ankaŭ estas opero de Franz Schmidt.
NGC 1496
NGC 1496 (alia indiko — OCL 396) estas malfermita stelamaso en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Verrerie
La Verrerie estas urbo kaj komunumo en la distrikto Vevejso en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1117 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. La ĉefloko de la komunumo estas Le Crêt.
Geografio
La komunumo La Verrerie situas en sudokcidento de la Friburga Mezlando, proksimume 11 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bulle kaj 5 kilometrojn norde de la urbeto Châtel-Saint-Denis. La komunumo konsistas el la tri vilagoj Le Crêt, Grattavache kaj Progens, kaj la vilaĝetoj Montborget kaj Bremudens. Al la komunumo krome apartenas multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,38 km², de kiuj 14,7% estas kovritaj de arbaro, 77,9% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Verrerie limas en nordo al Vuisternens-devant-Romont, en oriento al Sâles, en sudo al Semsales, en okcidento al Saint-Martin, kaj en sudokcidento al Le Flon.
Trafiko
Tra la komunumo La Verrerie pasas la kantona ĉefvojo n-ro 154 de Bulle al Oron. Laŭlonge de la sudorienta komunumlimo pasas la kantona ĉefvojo nr-o 12 kaj okcidente de ĝi la svisa aŭtovojo A12, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 3 kilometrojn sudoriente de la komunumo en Vaulruz. La etspura fervojlinio de Bulle al Châtel-Saint-Denis disponas pri haltejo sur la komunuma teritorio kaj dua haltejo sur la suda komunumlimo.
Historio
La komunumo La Verrerie estis fondita la 1-an de januar 2004 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Le Crêt, Grattavache kaj Progens.
Progens estis menciita la unuan fojon en la jaro 1324 kiel Progin. La tri vilaĝoj Le Crêt, Grattavache kaj Progens apartenis dum mezepoko parte al la Senjoroj de Oron, parte al la Grafoj de Grejerco. Post la bankrotiĝo de la Grafolando Grejerco la regiono estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj la tri vilaĝoj estis atribuitaj al la Voktejo Rue, el kiu post la Helveta Revolucio fariĝis la distrikto Rue kaj kiu en sub la nova konstitucio de 1848 estis integrita al la distrikto Vevejso.
La unua dokumenta mencio de Grattavache datiĝas el la jaro 1403 kiel Ginta Vachi.
Alhendín
Alhendín [alenDIN] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas sur la suda parto de la komarko Vega de Granada, nome unu de 52 entoj kiuj komponas la Metropolan areon de Granado. Limas kun la municipoj Las Gabias, Churriana de la Vega, Armilla, Ogíjares, Villa de Otura, El Padul, Jayena, Agrón, Escúzar kaj La Malahá. Aliaj proksimaj lokoj estas Gabia Chica, Dúrcal kaj Gójar. Oni trovis restojn de prahistorio, Romia Imperio kaj Al Andalus. En la aktualo la proksimeco al la provinca ĉefurbo faris Alhendín urbo kun industrio, komerco kaj servoj por la granada ĉefurbo. Komence de la 20a jarcento estis nur ĉirkaŭ du mil loĝantoj; nun estas preskaŭ naŭ mil.
Gonfaron
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
48300 Kronk
48300 Kronk estas malgranda, tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels, kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem, elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan amatoran astronomon Gary W. Kronk, programiston kaj verkiston, kiu estis tiel inspirata de la kometo C/1973 E1 (Kohoutek) en sia adolesko, ke li komecis serĉon por katalogi ĉiujn kometojn registritajn en la homa historio. La Volumo Unu (Antikvaj Kometoj ĝis 1799) de lia kvar-parta Cometography estis eldonita en 1999.
Kaliko (trinkujo)
Kaliko estas robusta trinkujo kun plado, ŝafto, tenilo kaj larĝa bazo, sed sen anso(j). Ĝi estas ofte uzata en religiaj ceremonioj. Dum la kristana komunio ĝi entenas la konsekritan vinon. En la sorĉista religio Viko kaliko reprezentu la virinecan principon.
Laŭ Francisko Azorín Kaliko estas ''Greka pokalo, foje kun ansoj malgrandaj. La kristanoj faris ilin, el arĝento aŭ oro, sen ansoj, por konsakri la vinon dum la meso. Li indikas etimologion el greka kiliks (pokalo), el kaluks (florokaliko) kaj de tie la latina calix''.
Mutěnice (distrikto Hodonín)
Mutěnice (Mutenitz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 10 km nordokcidente de Hodonín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Madoka Haji
Madoka Haji (櫨 まどか n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2017 ĝis 2018 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Verdaguer (Metroo de Barcelono)
Verdaguer estas stacio sur linio 4 kaj linio 5 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Feng Youlan
Feng Youlan (naskiĝis la 4-an de decembro 1895 en Qiyi, prowinco Henano, mortis la 26-an de novembro 1990 en Pekino) – ĉina filozofo kaj historiisto pri filozofio, aŭtoro de la tre influa Historio de la ĉina filozofio.
En 1911 eklernis en mezlernejo de Ŝanhajo, kaj en 1915 ekstudis ĉe Universitato de Pekino, kiun finis en 1918. Unu jaron poste veturis al Usono. Tie, ĉe Universitato Kolumbio, en la jaroj 1922-23, sub gvido de John Dewey, preparis doktorecan tezon, komparante okcidentajn kaj ĉinajn vividealojn; la disertaĵon eldonis en Ĉinio sub la titolo Filozofio de la vivo. Sen repreno de la diplomo revenis al Ĉinio kaj komencis labori kiel lekciisto ĉe Universitatoj en Zhongzhou kaj Gŭangdongo
En 1928 iĝis profesoro ĉe Universitato Qinghua, kun kiu translokiĝis en la sudon de Ĉinio dum la dua ĉina-japana milito 1937-45. Fine de la 40-aj jaroj denove, mallongtempe, vojaĝis al Usono. En 1952 iĝis profesoro de Pekina Universitato. En 1982 ricevis honoran doktorecon de la Universitato Kolumbio.
Lia plej grava laboraĵo estas verkita en la jaroj 1926-35 Historio de la ĉina filozofio, duvoluma, tradukita en la anglan de Derek Bodde; ĝia mallongigo, Mallonga historio ... estis speciale prilaborita, ankaŭ kun la helpo de Bodde, por okcidentaj legantoj (fine de la vivo de Feng Youlan ĝi estis ĉinigita). Ambaŭ fariĝis plej uzataj lernolibroj pri la ĉina filozofio en la okcidenta civilizo atingante pozicion de klasikaĵoj.
(13501) 1987 VR
(13501) 1987 VR estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Brunner
Brunner estas la plej granda lago en la nordokcidenta Suda Insulo de Nov-Zelando, kovranta areon de 40 km². Ĝi apartenas al la Okcidentmarborda Regiono de la lando.
La lago Brunner en la maoria lingvo nomatas Moana - jen mallongigo de la nomigo Moana Kotuku, kio tradukatas per „lago de la blanka ardeedo“. Tiun maorian nomon transprenis la ĉefa setlejo borde de la lago, Moana, sur la norda bordo.
Alicún de Ortega
Alicún de Ortega estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas en la nordorienta parto de la komarko Los Montes. Limas kun la municipoj granadaj Dehesas de Guadix, Pedro Martínez kaj Alamedilla, kaj kun la ĥaena municipo Quesada.
Alicún de Ortega etendiĝas tra la lastaj deklivoj oriente de la Orientaj Montoj kaj tra la valo de la rivero Guadahortuna, en la proksimeco de la rivero Fardes kaj sur la limo kun la provinco Ĥaeno, kiu distas apenaŭ 700 metrojn de la urba centro. Estas la unika loko de la Vojo de Fardes kiu nek havas nek iam havis kavodomojn.
4622 Solovjova
4622 Solovjova estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan historiiston Sergej Miĥajloviĉ Solovjov (cirile: Сергей Михайлович Соловьёв, 1820–1879), kaj ties filon Vladimir Sergejeviĉ Solovjov (Владимир Сергеевич Соловьёв, 1853–1900), kristanan filozofon kaj poeton.
Laatzen
Laatzen estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regiono Hanovro de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Trafiko
Norden kaj suden la urbo trajne konektiĝas per la rapidtrajna fervoja linio Hanovro-Würzburg, al aliaj direktoj gvidas lokaj trajnoj. Aŭtomobile ĝi bone atingeblas per la germana aŭtovojo A7 (de nordo al sudo).
Distrikto Golub-Dobrzyń
Distrikto Golub-Dobrzyń - pole Powiat golubsko-dobrzyński - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Golub-Dobrzyń (germane Gollub norde de la urba rivero kaj Dobrin sude de ĝi). Fine de en la distrikto vivis.
4623 Obraztsova
4623 Obraztsova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa soveta opera kantistino Elena Vasiljevna Obrazcova (cirile : Елена Васильевна Образцова), heroino de Socialisma Laboro en 1990.
Popolo de Sud-Osetio por paco (politika partio)
Popolo de Sud-Osetio por paco (Цӕгат райгуырынц Хуссар Ирыстон, სამხრეთ ოსეთის ხალხი მშვიდობისთვის) estis opozicia partio en Sud-Osetio, kreita de Vladimir Sankojev kaj aliaj etnaj osetoj, ankaŭ de eksaj membroj de registaro de Sud-Osetio (eksa prim-ministro Dmitrij Sankojev, eksa ministro pri internaj aferoj Dĵemal Karkusov). La movado kritikis tiutempan prezidanton de Sud-Osetio Eduard Kojkoti kaj subtenis reunuiĝon kun Kartvelio.
Stolipina vagono
Post la Bolŝevika revolucio, la Ĉeka trovis tiujn vagonojn taŭgaj por la transporto de granda nombro da enkarceritaj kondamnitoj kaj ekzilitoj: la pasaĝera parto estis uzita por prizon-gardistoj kaj la brutara parto por prizonuloj.
Pelaga zono
La akvo kiu estas en maro aŭ lago kiu estas nek proksime al la fundo nek proksime al la bordo (surfaco) estas en la pelaga zono. La vorto pelaga devenas el la greka πέλαγος (pélagos) signife malferma maro. La pelaga zono povas esti imagata kiel supozata cilindro de akvo inter la mara surfaco kaj preskaŭ la fundo. Kondiĉoj ŝanĝas pli profunde en la akvokolono; la premo pliiĝas, la temperaturo falas kaj estas malpli da lumo. Depende el la profundo, la akvokolono, kiel ĉe la atmosfero povas esti dividata en diversaj tavoloj.
Stolipina vagono
Poste la termino estis neformale uzita por prizon-vagonoj en Rusio.
Pelaga zono
Profundmara zono estas tavolo de la pelaga zono de oceano. Je profundo de 3 000 ĝis 6 000 metroj, tiu zono restas en perpetua malheleco.
Oceanaj tavoloj
La plej multaj marestaĵoj vivas ĝis profundo de 200m sub marnivelo, la tielnomita epiplegia tavolo. En ĉi tiu areo ĉiuj estaĵoj estas devigitaj konstante naĝi, kaj por ne enprofundiĝi al la ekstremaj profundoj kaj serĉi manĝaĵon en tre larĝa areo.
Storrs L. Olson
Storrs Lovejoy OLSON (3-an de aprilo 1944 en Ĉikago, Ilinoiso) estas usona biologo kaj ornitologo de la Smithsonian Institution. Li estas unu el la plej fruaj birdaj paleontologoj de la mondo.
Li laboris ĉefe en insuloj Ascension kaj Sankta Heleno en la 1970-aj jaroj kaj poste dum 23 jaroj en Havajo. Li trovis restaĵojn el multaj formortintaj birdoj el fosilioj.
Multaj prahistoriaj birdospecioj nomiĝas laŭ Storrs Olson, kiaj Nycticorax olsoni, Himantopus olsoni, Puffinus olsoni Primobucco olsoni, Gallirallus storrsolsoni, kaj Quercypodargus olsoni.
Schiller-migradopado
La Schiller-migradopado (germane: Schiller-Wanderweg) estas 11,9 kilometrajn longa, literatura aventurpado en Rudolstadt, Germanujo. Dufoje krutoj de 50 m soben kaj malsoben estas transgrimpota.
Fono kaj intencoj
En la centro de la pado estas la lokoj de loĝado kaj de agado de Friedrich Schiller kiel ankaŭ la ĉarma ĉirkaŭaĵo natura: ekz. la arbaretoj, la vilaĝo Mörla kaj la preskaŭ italiaj riverbordoj de Saale.
Gravaj stacioj
La naŭ stacioj estas jenaj:
Indekso de la trairendaj stratoj kaj de la domoj survoje
Rimarko: La stratoj metitaj inter parantezoj apartenas al la plej granda versio de la pado.
Fonto
Faldfolio eldonita fare de: Thüringer Gebirgs- und Wanderverein, Rudolstadt 2012