cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novaĵo
Enhavo kaj stilo
Hodiaŭ oni prezentas en novaĵoj unue la plej gravajn erojn, poste la malpli gravajn. (Antaŭ cent jaroj oni pli tendencis rakonti la sinsekvon de la eventoj.) Kutime novaĵo atingas dek ĝis dudek liniojn de po ĉirkaŭ dek vortoj. Por atingi facilan kaj rapidan komprenon la frazoj prefere ne superu ĉirkaŭ 15 vortojn.
La (unuaj frazoj de) novaĵo tre similas al urĝa alvoko pro fajro aŭ akcidento.
Kutime gazetaraj komunikoj, kiujn kreanto de novaĵo sendas al ĵurnalistoj, prezentiĝas en la formo de novaĵo. (Ekzemple: Dum unu semajno ĉirkaŭ la novjaro en ... kunvenos ducent Esperanto-parolantoj el dek kvin landoj...)
Vidu pli
Ĝeneralaj Novaĵoj
Difino
Iom pli teorie:
1070 Tunica
1070 Tunica estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevis nomon de floro : "Tunica" estas la komuna nomo de la Petrorhagia, planto de la familio de la kariofilacoj.
Dominiko (nomo)
Dominiko estas vira persona nomo, kiu ekzistas en variaj nacilingvaj formoj kaj parte ankaŭ uzatas kiel familia nomo.
Deveno kaj signifo
La nomo Dominiko venas de la latina persona nomo Dominicus kaj signifas "al la sinjoro apartenanta". La vorto "sinjoro" en Romio komprenendis laŭvorte kaj signifis "mastro de sklavo" aŭ (romia) dio, al kiu homo kun la nomo Dominiko devu servi dum sia tuta vivo. Por la kristanoj tia dio nur povis esti "la" kristana Dio, kaj tial la nomo el kristanisma vidpunkto estu aparte aprezinda kaj benita: La vivo de Dominiko estu speciale bonŝanca, kaj la nomo do inter kristanoj dum multaj jarcentoj estis aparte dezirata.
En la hispana lingvo la formo Domingo kaj estas vira persona nomo kaj la vorto por dimanĉo (la tago "apartenanta al la sinjoro"). Tio respegulas la kutimon, ke post la kristaniĝo de la Romia Imperio en la latina lingvo por la tago nun nomata dimanĉo kutimiĝis la nomo "dies domenico". La interrilato inter la tago dimanĉo kaj la vira persona nomo ankaŭ videblas en la kroata kaj serba lingvoj, kie nedelja estas dimanĉo, kaj Nedeljko respektive Nediljko iĝis la nacilingvaj variaĵoj de la nomo Dominiko.
Variaĵoj
En multaj naciaj lingvoj kutimiĝis uzi la nomon kun finaĵoj "-us" aŭ "-o" kaj sen finaĵo, do en la formoj Dominic aŭ Dominik, por viroj, kaj en formo kun finaĵo "-a", do Dominika, Dominica kaj Domenika, por virinoj. La franclingva formo Dominique povas esti uzata kaj por viroj kaj por virinoj.
Dum la mezepoko la nomo en la kristanigita Eŭropo iĝis tre popolara kaj tial disvastiĝis en preskaŭ ĉiuj lingvoj de eŭropa deveno.
Nomtagoj
Laŭ kristanaj konfesioj kaj kalendaroj la
NGC 4486B
NGC 4486B (aliaj indikoj — MCG 2-32-101, UGCA 283, 1ZW 38, VCC 1297, PGC 41327) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Cotija
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18207 loĝantojn. El tiuj estas 8294 viroj kaj 9913 virinoj. La komunumo havas surfacon de 543.17 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 18480 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 63 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.34 % de la loĝantoj.
Entute 13 148 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 10 667 estis alfabetoj kaj 2 469 analfabetoj. Tio signifas ke 18.78 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16019a.htm
Societo por Mondamikiĝo
Societo por Mondamikiĝo (angle World Friendship Society) estis propono de Sir Thomas Vezey Strong en 1912, kiam li estis urbestro de Londono.
La korespondadreso estis la sidejo de Browning Settlement, kies direktoro estis F. Herbert Stead, la frato de William Thomas Stead.
La teksto troviĝas en La Revuo (1912, paĝoj 563 - 567), kie li anoncas unuan kunvenon dum la Universala Kongreso en Berno, sed la teksto estis originale sendita al Pola Esperantisto.
En la enkonduko li skribas, ke li gvidis kiel urbestro en la jaro 1911 la konferencon pri Paco kaj Arbitracio inter Britio kaj Usono. Li sendis la raporton al ĉiuj urbestroj de Britio. Poste la raporto estis tradukita al Esperanto kaj tiu informas pri la gigantaj elspezoj por armeoj kaj militŝipoj en ŝtatoj de Eŭropo. Por limigi la elspezojn por prepari militon laŭ Strong necesas senperaj kontaktoj inter Britio kaj Germanio por komprenigi, ke ĉiuj eŭropaj ŝtatoj havas komunan celon: La paco.
Li informas, ke li estas prezidanto de ĉi tiu societo, kiu "senbrue laboras" kaj estas en Britio la filio "Conciliation International", fondita de Barono Paul Henri d’Estournelles de Constant (Nobelpremio pri Paco, 1909) kun filioj en Usono, Germanio kaj aliloke. (angle: "World Association for International Conciliation").
La societo fidis al la frateco de la homaro, ĉar ĝi fidis al la patreco de Dio. La ideologia bazo estis kristana, nome la La Preĝo sur la Monto kaj la Patro Nia, sed malferma al ĉiuj religioj.
BA22
BA22 estas la dudekdua numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en februaro 2015. Ĝi prezentas bildojn de domoj el Wikimedia Commons kaj kovrilpaĝon kun foto de la Tero el la spaco.
Enhavo
Prezento (P. Daŝgupto). Oni informas pri ŝanĝoj en la redakta teamo.
Balkana montaro
La Balkana montaro (bulgare kaj serbe Стара планина „Olda montaro”) estas la plilongiĝo de Karpatoj en la suda flanko de Danubo, sur la Balkana duoninsulo.
La montaro etendiĝas en 560 km de orienta parto de Serbio en orienta direkto tra meza parto de Bulgario al la nigra-mara Emine-kabo. La montaro larĝas 10-50 km.
La plej alta pinto de la montaro estas en Bulgario, la metrojn alta Botev-pinto, situanta Mezbalkana nacia parko (establita en 1991). En ties proksimo troviĝas la Ŝipka Montopasejo, kie okazis kvar gravaj bataloj de la rusa-turka milito de 1877–1878.
Interese, la plej alta pinto de la Balkana duoninsulo troveblas en la Rila-montaro, la metrojn alta Musala, en proksimo de Sofio.
Alfredo (Saksio-Koburgo kaj Gotao)
Alfredo Ernesto Alberto (naskiĝis la en Windsor, mortis la  ĉe Kastelo Rosenau en Rödental) estis reganto de la germana Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao kaj dua filo de reĝino Viktoria de Britio.
Vivo
Elektite en 1862 reĝo de Greklando li ne akceptis tiun dignecon. En 1866 li iĝis duko de Edinburgo kaj grafo de Kent kaj Ulster. La li edzinigis, kontraŭ la volo de sia patrino, en Sankt-Peterburgo la granddukinon Maria Aleksandrovna, unusola filino de caro Aleksandro la 2-a (Rusio). En la Brita mararmeo li iĝis en 1886 admiralo, en la germania armeo li estis generalo infanteria.
Post la morto de sia onklo Ernesto la 2-a (1893) li transprenis la regadon en la Duklando Koburgo-Gotao.
Familiaĵoj
La plej proksima heredanto estis lia pli juna frato Arturo, duko de Connaught. Tiu tamen rezignis la tronon kaj lasis la heredon al la idoj de plia frato, la linio de la dukoj de Albany. Pro tio la sekva duko de Koburgo-Gotao fariĝis nevo de Alfredo, Karlo Eduardo, duko de Albany, estante sub kuratoreco de Ernesto de Hohenlohe-Langenburg, bofilo de Alfredo.
En lia honoro konstruitis la Stacidomo Reinhardsbrunn en Turingio laŭ brita konstrustilo kun princa pavilono.
Reußenköge
Reußenköge estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo formale estas sendependa de administra komunumaro, sed tamen interkonsentis administran kunlaboron kun la komunumaro Meza Norda Frislando kaj fakte estas administrata de ties ĉefurbo Bredstedt.
Tatranská Lomnica
Tatranská Lomnica, hungare Tátralomnic estas iama vilaĝo, feriejo, nun parto de Vysoké Tatry.
Čáslav
Historio
Monteto Hrádek estis loĝata ekde eneolito. Ĉirkaŭ la princa burgo el 1134 ekestis la reĝa urbo, fondita en 1264 de la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a.
Tatranská Lomnica
Situo
Tatranská Lomnica etendiĝas sub montopinto en montara regiono. Starý Smokovec troviĝas 6, Poprad 16 km.
Čáslav
Historio
En la 15-a jarcento ĝi estis grava centro de husana movado, dum la tridekjara milito ĝi estis forbruligita de svedaj soldattrupoj.
Tatranská Lomnica
Historio
La unua mencio pri la loko okazis en 1285 en latina formo "fluv. Lumpnitza". Baldaŭe paŝtistoj loĝadis tie. Ĝis 1892 tiuj domoj apartenis al Veľká Lomnica, poste grava feriejo formiĝis. En 1895 hotelo konstuiĝis, la sekva en 1905. En 1908 la unua hungara golfejo estis konstruita fare de Dezső Lauber. Ĝis Traktato de Trianon la feriejo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Késmárk, poste jam kiel Tatranská Lomnica al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ekde 1947 la loko iĝis municipo, sed ekde 1999 ĝi aliĝis al Vysoké Tatry. Proksimume 1650 da loĝantoj vivas tie.
Čáslav
Historio
Inter la ĉefaj memorindaĵoj estas malfrubaroka urbodomo, gotika preĝejo kun romanika sakristio, restoj de la urba muregaro, urba muzeo kaj tombo de husana militestro Jan Žižka.
Giovanni Giorgi
Giovanni GIORGI (27a de novembro 1871 – 19a de aŭgusto 1950) estis itala fizikisto kaj elektrinĝeniero kiu proponis la Giorgi sistemon de mezurado, nome antaŭanto de la Internacia sistemo de unuoj (ISU).
Mezurunuoj
Ĉirkaŭ la fino de la 19a jarcento, post la malkovroj de James Clerk Maxwell, klariĝis ke la elektraj mezurunuoj ne povas esti klarigitaj laŭ terminoj de la tri fundamentaj mezurunuoj de longo, maso kaj tempo, kaj ke kelkaj neraciaj koeficientoj aperis en la ekvacioj sen ajna logika fizika tialo. En 1901, Giorgi proponis al la "Associazione elettrotecnica italiana" (AEI) ke la ĝistiama sistemo MKS (kiu uzis la unuojn de metro, kilogramo kaj sekundo kiel fundamentaj unuoj) estu etendita per kvara unuo elektita el la unuoj de elektromagnetismo, solvante ankaŭ la eston de neraciaj koeficientoj.
En 1935 tio estis adoptita de la Internacia Elektroteknika Komisiono (IEK) kiel M.K.S. Sistemo de Giorgi sen specifigi kiun elektromagnetikan unuon oni elektos kiel la kvara fundamenta unuo. En 1946 la Komitato Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj (KIPM) aprobis proponon por uzi la amperon kiel tiu unuo en kvar-dimensia sistemo, nome MKSA sistemo.
Képes Világkrónika
Képes Világkrónika (Ilustrita Mondkroniko) estis kultura, beletristika kaj arta revuo en Temesvár, de kiu aperis nur unu numero je la 15-a de januaro 1922 en 32 paĝoj, duonparte el ilustraĵoj. Ĝi intencis kunligi hungarajn elmigrintojn en la landoj Rumanio, Jugoslavio, Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio. Ĝiaj plej konataj kunlaborantoj estis: Bródy Miklós, Fáskerti Tibor, Hatvany Lili kaj Lakatos Imre.
Imre Kozák
Imre KOZÁK, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kozák Imre estas hungara inĝeniero, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
Imre Kozák naskiĝis la  1930 en Gór.
Biografio
Imre Kozák frekventis mezlernejon en Szombathely, universitaton en Miskolc, kie li ricevis diplomon en 1953. Li komencis sian karieron samloke en la universitato, baldaŭe li estis katedrestro en 1971, krome trifoje li estis vicrektoro. Li okupiĝĝis precipe pri statiko, dinamiko, mekaniko, ekvilibro. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis diversajn premiojn ekde 1978.
Sale San Giovanni
Sale San Giovanni estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Camerana, Ceva, Mombarcaro, Paroldo kaj Sale delle Langhe. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Jiří Dienstbier la pli juna
Jiří DIENSTBIER la pli juna (naskiĝis la 27-an de majo 1969 en Vaŝingtono, Usono) estas ĉeĥa politikisto, senatano, vicprezidanto de la socialdemokratia partio ČSSD kaj "ombra" ministro de justeco. Lia patro estas la forpasinta senatano Jiří Dienstbier, kies senatan mandaton li en marto 2011 transprenis.
En la jaro 2013 li estis kandidato en la baloto por la prezidento de Ĉeĥio.
Trafic (filmo)
Trafic (Trafiko) estas franca filmo de Jacques Tati, filmita inter 1969 kaj 1971, aperinta en 1971.
Rakonto
S-ro Hulot estas desegnisto ĉe Altra, eta pariza firmao de aŭtomobila konstruo. Li estas komisiita kunveturigi aŭton "Renault 4L" transformitan en revolucian tendaran veturilon, kiun li inventis, kaj kiu enhavas multajn akcesoraĵojn (ekzemple: radiatorkrado faldiĝas horizontale por fariĝi kradrostilo), por prezentado en ekspozicio de Amsterdamo. Maria, ŝarĝita de publikaj rilatoj ĉe Altra, tre malkvieta pro komenca malfruo, provokas per siaj iniciativoj serion da prokrastoj kaj katastrofoj.
Oderen
Oderen estas franca situanta en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Oderinois.
La Chaux (Cossonay)
La Chaux, svisa komunumo en la Kantono Vaŭdo, ĉe la piedo de montoj Ĵuraso, ĉirkaŭ 18 km nord-okcidente de Laŭzano, kaj ĉ 56 km nord-oriente de Ĝenevo,
Rivero Venoge faras ĝian limon kun Moiry. Tra la urbo La Chaux fluas rivero Veyron, ĉefa alfluanto de Venoge.
La najbaraj komunumoj estas Chevilly, Dizy, Cossonay, Senarclens, Grancy, Chavannes-le-Veyron, Cuarnens kaj Moiry.
La kastelo de La Chaux estis enloĝata de la Templanoj je la 12-a jarcento.
Ĝi estis tute detruata kaj rekonstruita en 1857. Restas nur kelkaj eroj de la origina konstruaĵo enŝovitaj en la nova konstruaĵo.
Képes Futár
Képes Futár (Ilustrita Kuriero) estis hungarlingva ilustrita revuo aperinta ĉiumonate trifoje en Temesvár en 1921–22. Redaktis Jenő Damó. Ĉefredaktis Tibor László. Ĝia respondecredaktoro kaj posedanto estis János Steffelt. Regule publikigis en ĝi Bardócz Árpád, Endre Károly, Kozmuth Artúr, Ligeti Sámuel, Jörgné Draskóczy Ilma, Szabolcska Mihály, Uhlyárik Béla kaj Vuchetich Endre. Ilustris Dezső Sinkovich kaj Nándor Kóra-Korber, ĝia fotografisto estis Jenő Bronstein.
Irén Pelsőczy
Irén Pelsőczy [pelŝoci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pelsőczy Irén estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis Jurancsik.
Asocio por la Defendo de la Interesoj de Kantabrio
En la 1970-aj jaroj oni proponis, ke ties flago iĝu tiu oficiala de Kantabrio, kune de la kantabra labaro kaj la nuna oficiala flago.
Irén Pelsőczy
Irén Pelsőczy naskiĝis la  en Timár, ŝi eble mortis en Munkeno? en la malfruaj 1940-aj jaroj?.
Asocio por la Defendo de la Interesoj de Kantabrio
En la jaro 2006 la organizaĵo publike disponigis propran proponon de reformo de la Statuto de Aŭtonomeco de Kantabrio. Per tiu ĉi reformo, oni celas ŝanĝi la sistemon de financado, akiri pliajn rajtojn pri memstareco kaj emfazi la trajtojn tipajn al kantabra identeco. Ekzemple, oni proponis reuzon de la antikvaj nomoj de la politikaj organoj de Kantabrio, ekzemple anstataŭigi la nunan nomon de la aŭtonoma komunumo per Junta de los Valles de Cantabria (Unio de la Valoj de Kantabrio) aŭ de la municipoj (de nuna municipio al concejo). Ĝi ankaŭ apogas la oficialiĝon de la kantabra labaro kaj ebligi, ke apudprovincaj municipoj aliĝu al Kantabrio.
Eduardo la 4-a (Anglio)
Eduardo la 4-a (naskiĝis la 28-an de aprilo 1442, mortis la 9-an de aprilo 1483) estis reĝo de Anglio de 1461 ĝis 1470 kaj denove de 1471 ĝis 1483.
Asocio por la Defendo de la Interesoj de Kantabrio
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de ADIC
Eduardo la 4-a (Anglio)
Naskiĝo kaj familio
Eduardo naskiĝis ĉe Rueno, Francio, kaj estis la dua filo de Rikardo Plantaĝeneto (3-a duko de Jorko) kaj Cecily Neville. Lia pli aĝa frato mortis infane. Liaj pli junaj fratoj estis:
Irén Pelsőczy
Biografio
Irén Pelsőczy lernis aktoradon private de Margit Makay, tiam ŝi ŝanĝis la familian nomon al Pelsőczy. Ŝi ricevis filmajn rolojn ekde 1937. Ŝi edziniĝis, en 1942 ŝi eksedziniĝis, poste ŝi denove edziniĝis al Ákos Ráthonyi (reĝisoro). Ekde 1942 ŝi havis 7 ĉefrolojn en filmoj. Depost la 2-a mondmilito la aktora (politika) komisiono malpermesis ŝin de la aktorado unu jaron. En 1947 ŝi kun sia edzo vojaĝis al Londono, poste ili translokiĝis al Munkeno.
Eduardo la 4-a (Anglio)
Surtroniĝo
Lia patro estris la jorkan militadon kontraŭ Henriko la 6-a dum la fruaj jaroj de la militoj de rozoj, kaj en 1460 pretendis la anglan tronon, sed li mortis dum la batalo de Wakefield la 30-an de decembro tiun jaron. Eduardo tiam heredis lian pretendon. Helpate de sia kuzo Rikardo Neville (16-a grafo de Warwick), la plej potenca nobelo de la lando, li plurfoje venkis la lankasterojn. La 4-a de marto 1461 li kroniĝis en Londono antaŭ ol tute disvenki la lankasterojn ĉe Towton. Margareta de Anĵuo, kiu estris la lankasteran militadon, kune kun sia filo Eduardo de Westminster (princo de Kimrio), fuĝis, kaj Eduardo regis Anglion sen tro da kontraŭo dum la sekvaj ok jaroj.
Detroniĝo
La grafo de Warwick klopodis aranĝi edzigon de Eduardo al ano de la franca reĝa familio, sed Eduardo sekrete edziĝis al Elizabeth Woodville. Ŝia familio gajnis pli da influo, kaj, helpe de Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence), en 1469 la ĵaluza grafo de Warwick ribelis kaj venkis armeon senditan de Eduardo ĉe Edgecote Moor. Poste Eduardo (kiu ne ĉeestis la batalon) kaptiĝis kaj Warwick iĝis mallonge la fakta reganto de Anglio. Tamen la nobeloj minacis milite kontraŭ li, kaj tial Warwick devis liberigi Eduardon. Plurajn monatojn Warwick kaj Eduardo malfacile kunlaboris. Sed tio ne daŭris kaj Warwick kaj Clarence denove komplotis kontraŭ la reĝo. La afero fiaskis kaj Warwick fuĝis al Francio, kie li alianciĝis al Margareta de Anĵuo.
En 1470 Warwick kaj Margareta invadis Anglion, kaj, sen sufiĉe da subtenantoj, Eduardo la 4-a fuĝis al Burgundio, kiun regis lia bofrato Karlo la Brava kaj lia fratino Margareta de Jorko. Henriko la 6-a resurtroniĝis.
Resurtroniĝo
La ankoraŭ vivantaj fratoj de Eduardo, Rikardo kaj la duko de Clarence, edziĝis al du filinoj de la grafo de Warwick: Rikardo al Anne Neville, la vidvino de Eduardo de Westminster, kaj la duko de Clarence al Isabel Neville.
En 1475 Eduardo deklaris militon kontraŭ Francio sed sekvis pacakordo laŭ kiu Eduardo ricevis tuj 75 mil kronojn, kaj poste pension de 50 mil kronoj.
En 1482 Eduardo subtenis ribelon de Alexander Stewart (duko de Albany) kontraŭ ties frato Jakobo la 3-a (Skotlando). Rikardo (duko de Gloucester, frato de Eduardo kaj la estonta Rikardo la 3-a) kaptis Edinburgon sed retretis kiam Alexander Stewart ne plenumis akordon inter si kaj Eduardo. Tamen Rikardo estis kaptinta Berwick-on-Tweed, kiu restis ekde tiam posedaĵo de Anglio.
La sekvantan jaron Eduardo mortis kaj entombiĝis en Kastelo Windsor. Lia 12-jara filo Eduardo la 5-a sekvis lin kiel reĝo, sed li nomis sian fraton Rikardon kiel lordo-protektanto de la regno kaj tiu post nelonge detronigis Eduardon.
Amatinoj
Eduardo havis multajn amatinojn, inter kiuj plej famis Jane Shore pri kiu la dramisto Nicholas Rowe verkis tragedion en 1714
Aliaj idoj
Eduardo laŭdire havis almenaŭ ses nelegitimajn idojn:
Diego Rivera
Diego RIVERA (naskiĝis en Guanajuato la 8-an de decembro 1886, mortis en Meksik-urbo la 24-an de novembro 1957) estis meksika pentristo, pli konata pro siaj grandaj murpentraĵoj, en kiuj li prezentis temojn de la meksika historio en nova stilo, kiu kombinis realismon kun forta influo de la prameksika arto.
Li kreis diversajn murpentraĵojn ĉe plural lokoj en la historia centro de Meksik-urbo, kaj ankaŭ en la Escuela Nacional de Agricultura de Chapingo (Lernejo Nacia de Agrikulturo de Chapingo), kaj en aliaj meksikaj urboj kiel Cuernavaca kaj Akapulko, kiel ankaŭ kelkaj aliaj en aliaj landoj, kiel Bonaero, San-Francisko (Kalifornio, usono), Detrojto, kaj Novjorko.
Li vivis kaj estis edziĝinta kun Frida Kahlo.
Persona Vivo
Rivera estis ateisto. Lia murpentraĵo, Dreams of a Sunday in the Alameda (Revoj de Dimanĉo ĉe la Alamedo) montris Ignacion Ramirez tenante afiŝon, kiu surhavis, "Dio ne ekzistas". Ĉi tiu verko kaŭzis sensacion, sed Rivera rifuzis forigi la enskribaĵon. La pentraĵo ne montriĝis ĝis post naŭ jaroj, ĝis kiam Rivera kunsentis forigi la enskribaĵon. Li diris: "Por aserti, 'Dio ne ekzistas', mi ne devas min kaŝi malantaŭ Don Ignacio Ramírez; mi estas ateisto, kaj mi opinias, ke religioj estas speco de grupa neŭrozo."
Dum tiuj jaroj, Parizo vidis la komencon de Kubismo en pentraĵoj de eminentaj pentristoj tiel, kiel Pablo Picasso, Georges Braque kaj Juan Gris. De 1913 ĝis 1917, Rivera entuziasme adoptis ĉi tiun novan skolon de arto. Ĉirkaŭ 1917, inspirita de la pentraĵoj de Paul Cézanne, Rivera ŝanĝiĝis en la direkton de Post-impresionismo, kun simplaj formoj kaj grandaj regionoj de vivaj koloroj. Liaj pentraĵoj komencis altiri atenton, kaj li povis montri ilin ĉe pluraj ekspozicioj.
Rivera mortis la 24an de novembro 1957.
Kariero en Meksiko
En 1920, je la instigo de Alberto J. Pani, la Mekiska ambasadoro al Francio, Rivera lasis Francion kaj vojaĝis tra Italio, studante ĝian arton, inkluzive la Renesancajn freskojn. Post kiam José Vasconcelos fariĝis Ministro de Edukado, Rivera reiris al Meksiko en 1921 por volviĝi en Meksika murpentraĵo-programo, subtenata de la registaro, planita de Vasconcelos. La program enhavis Meksikajn artistojn, kiel José Clemente Orozco, David Alfaro Siqueiros, kaj Rufino Tamayo, kaj la Francan artiston Jean Charlot. En januaro 1922, li pentris - prove per varmega vakso-pentrado (enkaŭstiko) - sian unuan elstaran murpentraĵon, La creación (La kreado) en la Aŭditorio Bolivar ĉe la Nacia Prepara Lernejo en Meksik-urbo; dume li gardis sin per pistolo kontraŭ dekstremaj studentoj.
En la aŭtuno de 1922, Rivera partoprenis la fondiĝon de la Revolucia Unuiĝo de Teknikaj Laboristoj, Pentristoj, kaj Skulptistoj, kaj poste en tiu jaro li aniĝis en la Meksika Komunisma Partio (inkluzive ĝia Centra Komitato). Lia murpentraĵoj, poste pentritaj nur freske, traktis Meksikan societon kaj respegulis la 1910-an Revolucion de la lando. Rivera kreis sian propran indiĝenan stilon surbaze de grandaj, simpligitaj figuroj kaj imponaj koloroj kun Azteka influo klare videbla en murpentraĵoj ĉe la Sekretarieco de Publika Edukado en Meksik-urbo, komencigita en 1922 kun plano, ke ĝi konsistu el cent dudek kvar freskoj, kaj finita en 1928. Lia arto, en maniero simila al la steleoj de la Majoj, rakontas rakontojn. La murpentraĵo, En el Arsenal (Ĉe la Arsenalo) montras ĉe la dekstra flanko Tina Modotti-on tenanta munician zonon, kun la vizaĝo al Julio Antonio Mella, en hela ĉapelo, kaj Vittorio Vidali malantaŭe en nigra ĉapelo. Tamen, la montrata detalo de En el Arsenal inkluzivas nek la dekstran flankon priskribitan, nek iu ajn el la tri homoj menciitaj; anstataŭe, ĝi montras la maldekstran flankon kun Frida Kahlo disdonanta municiojn. Leon Trotsky vivis kun Rivera kaj Kahlo dum pluraj monatoj dum lia ekzilo en Meksiko. Pluraj el la plej famaj murpentraĵoj de Rivera troviĝas ĉe la Nacia Lernejo de Agrikulturo ĉe Chapingo proksime al Texcoco (1925–27), ĉe la Palaco de Cortes, en Cuernavaca (1929–30), kaj la Nacia Palaco (Meksiko) en Meksik-urbo (1929–30, 1935).
Sho Gokyu
Sho Gokyu (御給 匠, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Thespa Kusatsu, Sagawa Shiga, Yokohama FC, FC Machida Zelvia, SC Sagamihara kaj FC Osaka.
Schöneiche bei Berlin
Schöneiche bei Berlin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 4487
NGC 4487 (aliaj indikoj — MCG -1-32-21, IRAS12285-0746, PGC 41399) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Plurlingva Komplutensa Biblio
La  Plurlingva Komplutensa Biblio  estas la unua eldono presita multlingva de la tuta Biblio, iniciatita kaj financita de la kastilia kardinalo Francisco Jiménez de Cisneros ĉefespiskopo de Toledo kaj primaso de tuta Hispanio. La verko, tute dediĉita al la papo Leono la 10-a, enhavas la unuan eldonon de la Nova Testamento en la greka lingvo, la Septuaginton kaj Targum Onkelos. El la 600 ekzempleroj pretigitaj kaj publikigitaj, nun konserviĝas 123.
Historio
Kun la ekuzado de moveblaj karaktroj inventitaj de la germano Johann Gutenberg en la kvindekaj jaroj de la 15-a jarcento, tuj oni profitis por plivastigi la publikaĵojn de la Sankta Biblio. Kun grandaj personaj elspezoj, la kardinalo Cisneros aĉetis multajn manuskriptojn – ankaŭ el diversaj zonoj de la Proksima Oriento - kaj dungis la plej elstarajn teologojn de sia tempo por ke ili kooperu al la ambicia projekto kompili enorman kaj kompletan multlingvan biblion por “renaskigi la ion forlasitan studon pri Sanktaj Tekstoj”. La kompetentuloj renkontiĝis en Alcalá de Henares, nome en Complutum, el kiu "Complutensis" (Kompluta) en la universitato fondita de la sama kardinalo. La laboroj ekis en 1502 sub la gvido de Diego Lopez de Zúñiga, kaj daŭris dekkvin jarojn.
NGC 4487
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plurlingva Komplutensa Biblio
Historio
La Nova Testamento estis kompletita kaj presita en 1514, tamen ĝia publikigo estis prokrastita dum oni pretigadis la eldonon de la Malnova Testamento, ĉar estis intenco de la sciencula grupo publikigi kune ambaŭ partojn kiel unusolan verkon. Dume la voĉo pri ĵusa pretigo de la “Komplutensa” atingis la orelojn de Erasmo de Roterdamo, kiu hastis kolekti grekajn manuskriptojn por pretigi kaj publikigi la grekan tekston de la Nova Testamento. Tiel Erasmo, per tiu anticipo, sukcesis akiri, por la tuta Eŭropo, “privilegion de ekskluziva publikaĵo” ĉe la imperiestro de Sankta Romia Imperio Maksimiliano la Unua kaj de la papo Leono la 10-a en 1516. La teksto de Erasmo estos sigelita per la nomo de Textus receptus kies postaj reviziitaj eldonoj estos la bazo de la redakto de la deksepjarcenta Biblio de la Reĝo Jakobo.
Enhavoj
La Komplutensa estis editorita en ses volumoj. La unuaj kvar enhavas la Malnovan Testamenton: ĉiu paĝo estas apartigita laŭ tri sektoroj kun vertikalaj kaj paralelaj tekstoj: hebrelingva en la eksterna, la latina Vulgato en la meza kaj septuaginta (greka) en la plej interna. En ĉiu paĝo de la Pentateŭko, estis aldonita la aramea Targum Onkelos kaj ĝia latinigita teksto en la malsupera parto de la paĝo.
La kvina volumo, entenanta la Novan Testamenton, konsistas el du paralelaj kolonoj, unu por la greka kaj dua por la latina vulgato. La sesa volumo entenas diversajn vortarojn hebrelingvan, aramelingvan kaj greklingvan, kaj aliajn apendicojn kaj kromajn studhelpilojn.
Splenda faksimilaĵo je natura grando estis presita en Valencio inter la jaroj 1984 kaj 1987. Ĝi estis reproduktita preninte kiel bazon por la tekstoj de la volumoj 1-5 la kopion konservitan en Romo ĉe la jezuita biblioteko; por la pretigo de sesa volumo, male, estis utiligata kopio konservita ĉe la Komplutensa Universitato de Madrido.
Juĝoj pri la Komplutensa verko
Vidpunkte de kulturo, la Komplutensa Biblio estis taksata oportuna preamblo de la ekaŭroranta Siglo de Oro; vidpunkte de la studoj pri la elekto de la manuskriptaj tekstoj por la definitiva rekonstruo de la originalaj tekstoj de la Biblio, novaj malkovroj kaj novaj kritikaj kriterioj postulis postajn reviziojn, sed entute de tiam ne eblis alfronti pribibliajn studojn sen uzi tiun aparaton laŭ la venontaj jarcentoj.
Politika geografio
Politika geografio estas fako de geografio (duarange ankaŭ de politologio) kiu konsistas en la studo kaj de la spacaj rezultoj de la politikaj procezoj kaj dee la vojoj per kiuj politikaj procezoj estas ili mem influitaj de la trajtoj de la spacaj strukturoj. Konvencie, por la celoj de analizo, politika geografio adoptas tri-skalan strukturon kun la studo de la ŝtato centre, la studo de internaciaj rilatoj (aŭ geopolitiko) super tiu, kaj la studon de partikularaj lokoj (regionoj, urboj ktp) sub tiu. La unuarangaj studobjektoj de la subfako povas estis resumitaj kiel inter-rilatoj inter popoloj, ŝtatoj kaj teritorio.
Studobjektoj
Partikulare, la nuntempa politika geografio ofte konsideras jenon:
Rugbeo 13
Rugbeo 13 (aŭ dektriopa rugbeo) estas populara sporto kiu precipe estas ludata en Britio, Aŭstralio, Novzelando kaj Francio.
Historio de Rugbeo 13
En 1895 la plej grandaj rugbekluboj renkontis en la George Hotel, Huddersfield, Britio. Ili decidis krei novan rugbeorganizaĵon ĉar ili ne kontentis kun la Rugby Football Union.
Avelo
Avelo estas la nuksa frukto de avelujo aŭ avelarbo (Corylus avellana). La manĝeblaj nuksoj enhavas ĉirkaŭ 60% da oleo. Krome enestas vitaminoj (vitamino A 5,00 µg, vitamino E 26,60 mg, vitamino B1 0,40 mg, vitamino B2 0,20mg, Nniacino 1,40 mg, vitamino B6 0,31 mg, vitamino C 3,00 mg.
Siberia marmoto
La siberia marmoto (Marmota sibirica) aŭ tarbagano estas specio de marmoto el familio sciuredoj, ordo ronĝuloj. Ĝi vivas en sudokcidenta Siberio, Tuvio, en Transbajkala regiono, norda kaj okcidenta Mongolio, en Heilongjiang kaj Interna Mongolio. En la mongola Altaj-montaro, kie ĝia disvastixga areo limas al tiu de la altaja marmoto kaj ambaŭ specioj aperas samtempe: ĝi loĝas en la produktemaj valoj, dum la griza marmoto nur sur la montopintoj. La IUCN en 2008 listigis la specion kiel endanĝerigitan.
Subspecioj
Oni dividas du subspeciojn:
Kamenica nad Hronom
Kamenica nad Hronom, hungare Garamkövesd estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
Kamenica nad Hronom situas sur ebenaĵo kaj sur montetoj, ĉe kunfluejo de Danubo kaj Hron, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Budapeŝto-Nové Zámky. Štúrovo troviĝas 4 km de ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1307 en formo Kuesd. Dum la historio la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva. En 1910 loĝis tie 1226 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hont, al la distrikto de Szob, poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1300 da homoj (1017 hungaroj, 256 slovakoj).
Famuloj
En Garamkövesd mortis hungara kolonelo Bódog Bátori Schulcz.
10170 Petrjakeš
10170 Petrjakeš estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa geologo Petr Jakeš (1940–2005), geokemiisto kaj profesoro en la Universitato de Karolo. Li estis ano de la teamo, kiu faris preparan analizon de la revenigitaj de Apollo 14 kaj 15. Li ankaŭ studis la meteorŝtonojn kaj serĉis ilin en dezertaj regionoj.
Cuitzeo
Cuitzeo estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Cuitzeo del Porvenir. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 020.
(162162) 1999 DB7
(162162) 1999 DB7 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Cuitzeo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26213 loĝantojn. El tiuj estas 12158 viroj kaj 14055 virinoj. La komunumo havas surfacon de 247.02 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 22914 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 40 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.17 % de la loĝantoj.
(162162) 1999 DB7
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:4 kun la Tero.
Cuitzeo
Sociogeografio
Entute 16 783 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 13 808 estis alfabetoj kaj 2 964 analfabetoj. Tio signifas ke 17.66 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
(162162) 1999 DB7
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj proksime tanĝas tiun de la Tero danĝere proksime de sia suprenira nodo.
• Ĝia marsa MOID estas 0,03215 astronomia unuo (4,810 milionoj da km),
Cuitzeo
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16020a.htm
(162162) 1999 DB7
Orbito
• ĝia tera MOID estas 0,001937 astronomia unuo (289 808 km).
• la ĝi pasas al 0,06719 astronomia unuo (10,051 milionoj da kilometroj) de ĉi tiu planedo.
Geografio de Serbio
Serbio estas ŝtato sur la interno de la Balkana duoninsulo en Sudorienta Eŭropo.
(162162) 1999 DB7
Orbito
• La ĝi pasis al 0,03252 astronomia unuo (4,865 milionoj da km) de la Tero,
Geografio de Serbio
Limoj
La lando havas norde limon al Hungario (la limo trairas la Panonan ebenaĵon), nordoriente al Rumanio (parte la Danubo), en sudoriento al Bulgario (parte tra Balkana montaro). Sude limas la lando (parte tra Šar Planina) al Makedonio, en sudokcidento (ĉefe tra la montaro Prokletije) al Albanio kaj Montenegro. Okcidente limas Serbio (ĉefe la Drina) al Bosnio kaj Hercegovino. En nordokcidento de Serbio limas ĉefe la Danubo al Kroatio.
(162162) 1999 DB7
Orbito
• la ĝi pasos al 0,00653 astronomia unuo (0,9769 miliono da km) de nia planedo,
Geografio de Serbio
Limoj
Ĉe limo al Rumanio, la Danubo formas la 253 km² grandan Djerdap-lagon. 163 km² el la akvosurfaco apartenas al Serbio.
Topografio
La nordon de Serbio dominas la larĝa kaj produktema Panona ebenaĵo, kiun trafluas la Tiso kaj la Danubo. La ebenaĵon limas sude la rivero Save. La sola montaro, kiu trairas la platan Vojvodinon, estas Fruška Gora (511 m) en Sirmio, inter la Danubo kaj Save. En oriento troviĝas la plej alta punkto ĉe la ebenaĵo, la 641 m alta Gudurički vrh, etendiĝo de la Karpatoj.
(162162) 1999 DB7
Orbito
• la ĝi pasos al 0,00532 astronomia unuo (0,7959 miliono da km) de la Luno.
Geografio de Serbio
Topografio
Sude de la Danuba-Save-linio, komenciĝas la mezserbia montetaro Šumadija. En suda meza Serbio komenciĝas mezmontaroj. En la tre sudokcidenta parto (Prokletije kaj Šar Planina) same en oriento (Balkana montaro) de la lando superas la montopintoj la alton de 2000 m (parte eĉ 2.500 m). La plej alta pinto de Serbio estas la 2656 m alta Djeravica, situante en la trilanda regiono de Serbio-Montenegro-Albanio. La plej malalta punkto kun 28 m super la marnivelo situas ĉe alfluo de Timok en la Danubon (trilanda kruciĝo de Serbio-Bulgario-Rumanio).
Riveroj
Gravaj riveroj:
Lagoj
La plimulto de la grandaj lagoj estiĝis danke al akvobaraĵoj, la naturaj lagoj estas etaj (ekz. . Palić (5 km²) kaj Ludaš en norda Serbio). La plej granda lago (keil baraĵlago) estas la Djerdap-lago (253 km²) ĉe limoj al Rumanio. Pluaj baraĵlagoj estas Vlasina-lago (16km²) en sudoriento, la Gazivode-lago (11,9 km²) ĉe Ibar en sudokcidento, la Zlatar-lago (7,25 km²) en Sanĝako, la Perućac-lago (12,4 km²) kaj la Zvornik-lago (8,1 km²), ambaŭ ĉe la Drina (je limoj al Bosnio kaj Hercegovino).
Rostovo
Rostovo (Ростов) estas urbo en Jaroslavla provinco en Rusio.
La kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 78410.
La urbo estis fondita en la jaro 862.
Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1777.
La loka tempo estas la sama kiel la moskva tempo (en la jaro 2005).
La geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur la malalta nord-okcidenta bordo de lago Nero (Неро).
En la urbo estas la fervoja stacio Rostov-Jar (Ростов-Яр).
En la jaro 1959 la urbo havis 29,2 mil loĝantojn.
Rostova Kremlo
Rostova Kremlo estas ĉefa vidindaĵo de la urbo. Ĉi tie estas filmita sceno de la fama sovetia komedio "Ivan Vasiljeviĉ ŝanĝas la profesion".
Ringokola frankolino
La Ringokola frankolino (Scleroptila streptophora aŭ Scleroptila streptophora) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj grupo de afrikaj frankolinoj.
Ĝi troviĝas en Burundio, Kameruno, Kenjo, Ruando, Tanzanio kaj Ugando. Pli rara ol antaŭsupozata, ĝi estis listita el specio Malplej Zorgiga al Preskaŭ Minacata en la IUCN Ruĝa Listo de 2007.
Keisuke Ota (1979)
Keisuke Ota (太田 恵介, n. ) estas japana futbalisto.
Ringokola frankolino
Tiu frankolino montras tre rimarkindan kapobildon konsista je ruĝeca kapo kun strieca krono kaj blankaj superokula, orelarea kaj gorĝa strioj. La kolo estas blankeca kun ruĝeca vertikala strieco kaj sube estas alia ringo de tre fajna nigra strieco: tiuj kolaj ornamoj nomigas la specion. La dorso estas malhelgriza kun iom da hela strieco. La subaj partoj estas iom pli helaj sed kun tre markataj nigraj makuloj en flankoj. La kruroj estas flavecaj kaj la beko nigreca.
Keisuke Ota (1979)
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Thespa Kusatsu, Minnesota Thunder kaj V-Varen Nagasaki.
Himno Istmeño
Himno Istmeño (en Esperanto: Istma Himno) estas la nacia himno de Panamo (Hispana: Himno Nacional de Panamá). La muzikon komponis Santos Jorge kaj la tekston verkis D-ro Jeronimo de la Ossa.
La kanto estas direktita al la averaĝa, laboristklasa Panamano per frazoj kiel "Antaŭen la fosilo kaj la pioĉo; Al laboro sen plia malfruo".
Teksto
Koruso
Alcanzamos por fin la victoria
Con ardientes fulgores de gloria
Se ilumina la nueva nación
Es preciso cubrir con un velo
Del pasado el calvario y la cruz;
UK 1990
La 75-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la 14-a ĝis la en Havano, Kubo. Estis 1617 partoprenantoj el 54 landoj.
Himno Istmeño
Teksto
De concordia la espléndida luz.
El progreso acaricia tus lares.
UK 1990
Prezidanto Fidel Castro ĉeestis la Solenan Inaŭguron kaj poste dum akcepto de la esperantistoj diris: "Mi konsideras min soldato de Esperanto".
Macaíba
Macaíba estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1877, la municipo havas 66.380 loĝantojn. Kune kun la municipoj Natalo, Parnamirim, Extremoz, São Gonçalo do Amarante kaj Ceará-Mirim, la urbo formas la Metropolan Regionon de Natalo, oficialigita perleĝe januare de 1997.
Himno Istmeño
Teksto
Al compás de sublime canción,
Ves rugir a tus pies ambos mares
Que dan rumbo a tu noble misión.
UK 1990
Okazis la IJK 1990 en la sama lando.
Himno Istmeño
Teksto
En tu suelo cubierto de flores
UK 1990
17-a de julio
Werner Bormann: Mondkomerco kaj Lingvo (presita aŭtora eldono Hamburg 1993)
Himno Istmeño
Teksto
Terminaron guerreros fragores;
József Festetics
Grafo József Festetics [jOĵef feŝtetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Festetics József estis hungara militestro, altranga oficiro. Lia nobela antaŭnomo estis tolnai.
Himno Istmeño
Teksto
Sólo reina el amor fraternal.
Adelante la pica y la pala,
József Festetics
József Festetics naskiĝis la  1691 en Hungara reĝlando en Ság (nuntempa Sasinkovo en Slovakio). Li mortis la 1757 en Keszthely.
UK 1990
Teatraĵoj prezentitaj
Amo per Proverboj, aktoris Saša Pilipović kaj Vida Jerman
Himno Istmeño
Teksto
Al trabajo sin más dilación,
József Festetics
Biografio
József Festetics lernis juron, poste li partoprenis en la ŝtata administrado, eĉ li helpis la parlamentan laboron inter 1712 kaj 1715. En la sekva jaro li soldatiĝis, inter inter 1716 kaj 1719 li estis militkaptito de la turkoj. Liberiĝinta li edziĝis baldaŭe havanta 3 gefilojn. En 1733 li forlasis la armeon kaj daŭris la juran lernadon, dume li partoprenis en la ŝtata administrado. En la sekva jaro li denove soldatiĝis, kiel majoro li batalis kontraŭ francoj inter 1733-1735, kontraŭ la turkoj inter 1737 kaj 1739, kontraŭ prusoj en 1741. En la sekva jaro li aĉetis grandan bienon en Tolna (urbo). En 1749 li grafiĝis kun la nobela titolo "tolnai". Li estis entombigita en kirko de Bérbaltavár.
Himno Istmeño
Teksto
Y seremos así prez y gala
De este mundo feraz de Colón.
(Koruso)
Anakostia Rivero
La rivero Anakostia, Anakostio aŭ en angla Anacostia, estas rivero en la Mezatlantika regiono de Usono. Ĝi fluas el Kantono Prince George en Marilando al Vaŝingtono, kie ĝi kuniĝas kun la Vaŝingtona Kanalo por enflui en la rivero Potomako ĉe Buzzard Point. Ĝi estas proksimume 14.0 km longa. La nomo "Anacostia" derivas el la komenca historio de la areo kiel Nakoĉtank, nome setlejo de Nekostan aŭ Anakostan indianoj ĉe la bordoj de la rivero Anakostia.
Sale delle Langhe
Sale delle Langhe estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Camerana, Ceva, Montezemolo, Priero kaj Sale San Giovanni. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulino, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Charapan
Charapan estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Charapan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 021.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10867 loĝantojn. El tiuj estas 4990 viroj kaj 5877 virinoj. La komunumo havas surfacon de 102.18 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 9543 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 5250 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 55.01 % de la loĝantoj.
Entute 6 579 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 4 441 estis alfabetoj kaj 2 124 analfabetoj. Tio signifas ke 32.28 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16021a.htm
Kastanjeto
Kastanjeto, (el la hispana Castañuelas = kaŝtanetoj) estas idiofona muzika instrumento tipa de la folklora muziko de Hispanio, Portugalio kaj Italio.
Ĝi estas emblemo de la Flamenko.
Kastanjeto konsistas el du rondaj, konkavaj platetoj el ligno au eburo, garnitaj de elstaraĵo, traboritaj de du aŭ tri truoj, tra kiu pasas ŝnureto kunliganta ilin, la du konkavaj partoj unu kontraŭ la alian.
Uzo
Oni tradicie uzas du kastanjetojn, unu en ĉiu mano. Interŝokante la du diskojn per rapidaj fingromovoj la muzikisto aŭdigas rapidan serion da klakoj, iusence knaletoj.
Unu kastanjeto aŭdigas akutan knalon, la alia pli obtuzan sonon, la akuta estas tiel nomata « hembra » (ino), oni ĝin prenas en la dekstra mano, kaj la alia, « macho » (viro) estas en la maldekstra mano.
Taŭga movo de la fingroj neprigas longan trenadon.
Jahja Ĥan
Jahja Ĥan, en angla: Agha Muhammad Yahya Khan, en urdua: آغا محمد یحییٰ خان‬‎; 4a de Februaro 1917 – 10a de Aŭgusto 1980), amplekse konata kiel Yahya Khan, estis la tria Prezidento de Pakistano, kiu servis en tiu posteno el 25a de Marto 1969 ĝis sia elpostenigo el prezidenteco en Decembro 1971. Kiel prezidento li superregis la Bangladeŝan genocidon de 1971 kaj la Bangladeŝan Liberigo-Militon, kiuj rezultis en la disigo de Orienta Pakistano kaj formado de la Popola Respubliko Bangladeŝo kaj ekonomia kaj milita dekadenco tra eksterlanda interveno en 1971.
Partopreninte en la Mediteranea scenejo de la Dua Mondmilito en la Brithindia Armeo de la flanko de Granda Britio, li kliniĝis al la ŝtataneco de Pakistano kaj aliĝis al ĝia militistaro post Unuiĝinta Reĝlando dispartigis Hindion en 1947, kaj helpis al la kaŝa enfiltrado en Barata Kaŝmiro kio estis eksplodigo de milito kontraŭ Barato en 1965. Post esti polemike nomumita por la armea komando, Jahja Ĥan ekprenis la prezidentecon kaj enkondukis la militjuron suspendante la konstitucion en 1969. Kontraŭ la unua tutlanda balotado en 1970, li prokrastis la povotransiron al Ŝeiĥ Muĝibur Rahman kio eksplodigis la civilan violentan ribelon en Orienta Pakistano kaj rajtigis ties aŭtoritatojn perforte subpremadi la ribelon en tio kio estas nuntempe amplekse konsiderata kiel genocido.
Pakistano suferis gravan malvenkon en la Bangladeŝa Liberigo-Milito de 1971, rezulte en la dissolvo de la Orienta Komando, la Pakistana perdo de geopolitika influo en la Islama Mondo, kaj la disigo de Orienta Pakistano kiel Bangladeŝo – tiele la regado fare de Jahja Ĥan estas amplekse rigardata kiel ĉefa kaŭzo de la rompo de la unueco de Pakistano. Post tiuj okazaĵoj, li devis lasi la regadon de la lando al Zulfikar Ali Bhutto kaj rezignis el la armekomando malhonore, kaj poste oni metis lin en hejmaresto.
Michael Pacher
Michael Pacher (naskiĝinta proksimume 1435 supozeble en Mühlen, bienaro en Pfalzen en nuna Sudtirolo; mortinta en 1498 je Salcburgo) estis tirola pentristo kaj lignoskulptisto. Li apartenas al la plej gravaj majstroj de gotiko en Aŭstrujo.
Vivo
Pacher, kiel pentristo kaj skulptisto egale eminenta, tenis je Bruneck en Pustertal de proksimume 1460/65 ĝis 1495 unu el la plej produktemaj retablometiejoj siatempaj. De ĝia produktoj konserviĝis du mezgrandaj kaj du grandaj retabloj entute aŭ en ĉefaj partoj, krome proksimume po du dekoj da unuopaj figuroj kaj pentraĵoj, kies origina kunteksto okupas la esploron ĝis nun. La majstro, kiu konceptis, pentris kaj skulptis siajn retablojn, loĝis dum siaj lastaj tri vivojaroj en Salcburgo. Pri lia vivo nur malmulta estas konata, ĉar nur kelkaj dokumentoj, ekemple fakturoj, kontraktoj kaj kvitancoj, malrekte informas.
La metiolernado de Pacher komenciĝus komence de la kvardekaj jaroj ĉe Leonardo de Brixen. En ĉi tiu jardeko verŝajne okazis kontaktoj trans la suddtirola artotradicio al la arto de frurenesanco en supra Italujo. Sed ankaŭ la sudgermana artoevoluo auch die süddeutsche Kunstentwicklung (komparu la retablon de Hans Multscher el 1458 je Sterzing, Nikolao Gerhardo de Lejdeno en suda Germanujo kaj Vieno) kaj perintaj per ĉi tiu elementoj de nederlanda arto siageneraciaj enfluis en la stilon de Pacher.
La plej fruaj retabloj konataj estas malgranda Retablo Thomas Becket (tabuloj en Graz) kaj Maria-Retablo kun alobildoj de la legendo de Sankta Lorenco el proksimume 1465/66 (partoj en Bruneck, Munkeno kaj Vieno). Sekvis de 1470 ĝis 1485 la Retablo Maria Kronado, reduktite konserviĝinta, en Bozen (1470/73), la ununura komplete surloke restanta du-ala retablo en St. Wolfgang ĉe Wolfgangsee (Supra Aŭstrujo) kaj la Retablo Ekleziaj Patroj (Munkeno) por la monaĥejo Neustift ĉe Brixen (1475–83), de kiu nur restis la pentraĵoj. Perdiĝis Retablo Sankta Miĥaelo por la paroĥopreĝejo de Bozen (1481/84). Dum la malfrua fazo en Salcburgo ekestis multaj retabloj nun preskaŭ komplete perdiĝintaj retabloj.