cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eriziktono
Tesalia Eriziktono
Eriziktono disdegnis la gediojn, kaj ne plenumis la devigajn oferadojn. Por konstrui imponan manĝosalonon per ĝia ligno, li ordonis la dehakadon de arbareto dediĉita al Demetra en Dotio, kies plej sakrala arbo estis granda kverko kovrita per votgirlandoj, kiuj simbolis ĉiun preĝon donitan de la diino. Ĝi estis parto de praa sanktejo konstruita de la pelasgoj, la antaŭ-helena tribo kiu loĝis en Tesalio ĝis kiam la patro de Eriziktono forpelis ilin. Pro respekto kaj timo al Demetra, la religiemaj servantoj de Eriziktono rifuzis faligi ĝin. Kolerite, li prenis hakilon kaj tranĉis la kverkon malsupren, kun la helpo de dudek gigantoj laŭ kelkaj versioj, eĉ sciante ke per tiu ago li ankaŭ mortigos la driadon loĝantan en ĝi.
De tiam, Eriziktono suferis senindulgan kaj nesatigeblan manĝavidon. En li, manĝajoj reagis kiel fuelo en fajro: ju pli li manĝis, des pli malsata li iĝis. Li vendadis iom post iom ĉiujn siajn riĉaĵojn por aĉeti nutraĵojn, sed li daŭre restis malsata. Lia patro oferis sian helpon, sed la avidemo de Eriziktono estis tia, ke ankaŭ Triopo ruiniĝis. Eriziktono devenis turmentita almozulo kiu petegis kompaton kaj manĝaĵon surstrate, kie li manĝis ion ajn, eĉ rubon. Finfine, li forlasis la nuran havaĵon kiu restis al li: li vendis sian propran filinon Mestra en sklavecon.
Mestra iam estis amantino de la mardio Pozidono, kiu donacis al ŝi la kapablon ŝanĝi ŝian formon laŭvole. Do, ŝi profitadis tiun eksterordinaran povon por liberiĝi de sia sklaveco kaj reveni ĉe sia patro. Pro fila amo al li, ŝi konsentis sinsekvajn sklavigojn, sciante ke ŝi kapablis ekskapi de ĉiuj siaj mastroj. Sed la mono devenanta de tio ne sufiĉis por konsoli la malsategon de Eriziktono, kiu finfine manĝis sian propran korpon en despero kaj finis per tio sian turmenton.
Laŭ la mitologoj, la rakontoj pri Eriziktono kaj sia patro Triopo apartenas al la plej antikva agrokultura religio, tre ligita ankaŭ al postmorto kaj subgrunda kultado.
Atika Eriziktono
Laŭ onidiro, li mortis en Prazio (Prasiae, nuntempa Porto Rafti ), sur la orienta marbordo de Atiko, kiam li revenis el la sakrala insulo Deloso portante skulptaĵon de Ilitia, diino de akuŝado. Laŭtradicie, ĝi estis unu el la tri antikvaj lignaj statuoj de tiu diino kiujn oni montradis en ŝia templo en Ateno. Eriziktono enkondukis la kultadon al tiu diino en Atikon, sed li multe vojaĝadis al Prazio por plenumi tie ritojn honore kaj al Ilitia kaj al Apolono, en kiu templo li oferadis la unuajn fruktojn de ĉiu sezono. Estis dum unu el tiaj vojaĝoj kiam morto trafis lin.
Paŭzanio asertas ke la tombejo de Eriziktono estis vizitebla en Prazio, kie oni honoris lian kadavron post kiam lia ŝipo alvenis en havenon. Li nek navis idaron, nek heredis la regnon de Cekropso, kiu supervivis lin.
Yandex Retumilo
Yandex Retumilo (Яндекс Браузер)
Historio
La aperis Yandex Retumilo. Elektante retumilmotoronen, el Trident, Presto, Gecko kaj WebKit oni elektis la lastan kune kun retumilo Chromiumen.
La ekfunkciis beta-versio por Linux.
La Yandex Retumilo por Android ekfunkciis ankaŭ eksterrete, restarigante retpaĝojn el kaŝmemoro. La estis anoncita teknologio de aktiva protektado de la uzantoj Protect, preventanta eventualajn minacojn dum uzado de publika Wi-Fi ks. Ĝi estis integrita en la retumilo. La Yandex aĉetis la teknologiojn de rusia kompanio Agnitum, kiu okupiĝis pri esplorado kaj dezajnado de programaro por informadika sekureco. Ili estis uzitaj por evoluigo de la teknologio Protect en Yandex Retumilo.
La aperis protektita reĝimo, uzebla por bankaj servoj. La en Yandex Retumilo iĝis la unua retumilo, en kiu ekfunkciis teknologio DNSCrypt, eblignata sekuran interŝanĝon de la datumoj unter la retumilo kaj DNS-servilo. La en la retumilo aperis Yandex Dzen (Яндекс.Дзен), personigita bendo de rekomendoj kreita de artefarita intelekto, analizanta interesojn de la uzanto. Krom Yandex Retumilo ĝi estis integrita ankaŭ en Yandex Lanĉilo.
La aperis versio por organizoj surbaze de Vindozo. La oni raportis ke Sberbanko iĝis korporacia uzanto de la retumilo kies 50 mil kopioj jam estas instalitaj. La aperis malpeza versio por Android.
La la retumilo komencis bloki la plej agreseman kaj iritan reklamon, klasifikitan tiel de la asocio IAB Russia. Temas pri fenestroj kiuj fermas komplete la ekranon kaj malaperas nur post kelkaj sekundoj, filmetoj kun laŭta sono ks. Uzanto povas malŝalti tiun ĉi funkcion laŭplaĉe. La en la retumilo aperis virtuala asistanto Alisa, do ĝi iĝis la unua en la mondo retumilo kun instalita voĉasistanto. La ekfunkciis instalita pasvortomanaĝero. La aperis energiŝpara reĝimo.
La virtuala asistanto Alisa komencis voĉlegi tekstojn en la retumilo.
La estis defaŭlte limigita transdonado de kuketoj al la aliaj spurantoj.
La aperis ebleco traduki la tekstojn en bildoj. La retumilo serĉas tekston sur la bildo, sendas ĝin al la tradukilo kaj poste prezentas sur la bildo. Se la tradukita teksto estas grave pli longa ol la originala ĝi aperas en aparta fenestreto kiu malfermiĝas se ŝovi la musmontrilon al la bildo.
La oni prezentis prototipon de la servo, tradukanta videojn.
La en komputila versio aperis interagaj subtitoloj por la angla, franca, germana kaj hispana. Oni povas ŝalti ankaŭ rusajn subtitolojn. Dum la parolo respektiva vorto estas elstarigata, kio faciligas komprenon por lingvolernantoj. Klakinte la elstarigitan vorton eblas ricevi ĝian tradukon. Ĉio ĉi funkcias por videoj en YouTube. La la tradukado iĝis plurvoĉa, konsistante el 6 inaj kaj 6 viraj voĉoj.
La Yandex Retumilo responde al ruslingvaj serĉopetoj ekmontris ankaŭ alilingvajn videojn tuj tradukeblajn al la rusa.
La aperis versio por macOS.
La aperis voĉa traduko de la ĉina lingvo. Ĝi estas bazita sur la mandarena kiel plej disvastiĝinta. Unue la sistemo tradukas de la ĉina al la angla kaj poste al la rusa. Komence la servo iĝis uzebla por videoj je YouTube, devos sekvi ĉina videoservo Bilibili.
Kverka procesio-papilio
La kverka procesio-papilio (Thaumetopoea processionea L.) estas damaĝa palearkta insekto, apartenanta al la noktopapilioj el la familio Notodontidae de la superfamilio Noktuoedoj.
Priskribo
La ina insekto estas bruna-griza, sur la flugiloj troviĝas du transversaj strioj, el kiuj la interna estas pli larĝa ol la ekstera; la anteno estas duoble segita. La korpolongo estas ĉ. 1,5 cm, la larĝo kun etenditaj flugiloj estas 3-3,7 cm.
La masklo estas pli malgranda kaj troviĝas tri transversaj strioj sur la flugilo, kies bazo estas blanka. Ĝi longas 0,9 cm, kun la etenditaj flugiloj larĝas 3,1 cm. La raŭpo havas 16 piedojn, ruĝ-grizan koloron kun nigra strio surdorse. Sur ĉiu korposegmento troviĝas 10 ruĝbrunaj verukoj, el kiuj fontas longa kaj blanka hararo. La pupo ripozas en kokono kaj ariĝas sur unu loko.
Vivmaniero
Ĝi estas granda malamiko de la falfoliaj arboj kaj ordinare aperas fine de aŭgusto kaj en septembro, kiam la femalo nokte flugante fekundiĝas kaj la ovojn demetas sur arboŝeloj de malpli junaj kverkobranĉoj aŭ en ties fendojn, faltaĵojn. Unu femalo demetas 150-200 ovojn, kiuj restas en aro kaj la raŭpeto eloviĝas nur sekvamaje.
La raŭpoj vivas grupe, ili kaŝas sin dumtage kaj nokte grupe migras al laŭbovorado. Tiu migrado (de kie venas la nomo) komenciĝas ĉe eknoktiĝo: la raŭpoj ekas en longa vico. la vicon gvidas unu raŭpo, sekvas ĝin unu-du, poste 3-7 raŭpoj migras al la arbokrono aŭ al najbara arbo.
Cuba (Portugalio)
Cuba [KUba] estas portugala urbo kaj municipo apartenanta al la Distrikto Beja, regiono Alentejo kaj municiparo Baixo Alentejo, kun ĉirkaŭ 3000 loĝantoj en la urbo mem.
Kverka procesio-papilio
Vivmaniero
Se la raŭpoj estas pli grandaj, ili havas propran neston, kien ili revenas post la foliovorado. Tiu nesto estas tre granda, ofte longas 30–40 cm kaj larĝas 20–30 cm, dekstere kovrita per araneaĵa plektaĵo, deĵetita haŭto kaj raŭpa ekskrementoj.
Cuba (Portugalio)
Ĝi estas sidejo de municipo kun 171,32 km² de areo kaj 4994 loĝantoj (2001), subdividita en 4 freguesías (submunicipoj). La municipo limas norde kun la municipo Portel, oriente kun Vidigueira, sude kun Beja kaj okcidente kun Ferreira do Alentejo kaj kun Alvito.
Kverka procesio-papilio
Vivmaniero
En julio, la raŭpoj pupiĝas kaj la pupoj restas en la sama nesto, kie la raŭpoj ripozis.
Cuba (Portugalio)
En la 1980-aj jaroj la urbestro estis pro ampleksa majoritato komunista, poste en la ŝanĝo de jarcento socialista; poste ili alternas.
Kverka procesio-papilio
Vivmaniero
La raŭpo gravas ne nur pro la supre menciitaj, sed ankaŭ pro tio, ke ĝi havas brulharon, kiu povas kaŭzi malagrablan haŭtajn erupciojn, sed se la brulharo eniras la okulon aŭ alian "molan" parton de la homo, besto, ĝi kaŭzas inflamon.
Dum elhaŭtiĝo kaj pupiĝo - kiam la raŭpo deĵetas la haŭton kaj tiel la brulharojn - estas tre danĝera viziti ties vivlokojn.
Nobuyuki Furo
Nobuyuki Furo (不老 伸行, n. ) estas japana futbalisto.
Cuba (Portugalio)
Estas hipotezoj pri tio ke Kristoforo Kolumbo naskiĝis en tiu ĉi municipo kaj poste li estus portanta la nomon Cuba kiam li alvenis al la insulo Kubo.
La bazo de la ekonomio dependis de la agrikulturo (ĉefe de cerealoj, sed ankaŭ de sunfloroj, kotono, lino, sojo, iom da olivarboj kaj vitejoj). En industrio elstaras nutrindustrio.
Terdomo de Tealing
La 1871 malkovrita terdomo de Tealing, ankaŭ nomata Tealing subteretaĝo , estas subteretaĝo proksime al la vilaĝo  Tealing ĉ. 8 km norde de Dundee en la skota Council Area Angus. La konstruo de la muroj el ortostatoj kaj sekmasonaĵo estas bone videbla, la kovroŝtonaj de la instalaĵo mankas. Apud la norda enirejo troviĝas dekorita rokbloko al la bronzepoko, kiu estis ĉi tie en la ferepoko enkonstruita.
La flankoj formas unu por skota, male al irlandaj subteretaĝoj, tipa bananforma strukturo. Ĝi profundas 2,0m, larĝas  2,3 m  kaj longas 24,3 m. Fine ĝi havas malgrandan kameron. En tiu kamero oni trovis multajn artefaktojn, inter ili brakringoj kaj ringoj el bronzo, ŝtonaj tasoj kaj bestaj ostoj Troviĝas multaj bone konservitaj subteretaĝoj en la ebeno de Angus.
UK 1938
La 30-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la ĝis la  1938 en Londono (Britio). Ĝi havis 1602 partoprenantojn. Ĝi estis la unua UK en tiu urbo, antaŭ la 56-a UK en 1971.
Nur unu triono de la anaro (ĉ. 500) estis eksterlandanoj. Tre atentata estis parolado de Edmond Privat, kiu kadre de aranĝo de la Kvakera Esperantista Societo pri "Esperanto kaj mondfrateco" parolis pri monda paco kaj mondaj problemoj.
Teatraĵo kaj ekskursoj
Merkrede okazis ekskurso al Stratford on Avon, kun pli ol 200 partoprenantoj. 100 aliaj ekskursis al Hastings.
Deĵima
Deĵima (出島) estis artefarita insulo en golfo de Nagasaki. Dum la Edo-epoko, ĝi estis la sola loko de la rekta komerco kaj varoŝanĝo inter Japanio kaj Nederlando ekde 1641 ĝis 1859. Ĝi kovris areon de 120 m × 75 m (ĉ. 9.000 m2).
Nuntempe, ĝi estas nacia historia loko.
Historio
La insulon faris enlandaj komercistoj ekde 1634, du jarojn laŭ ordono de tiama Tokugawa-ŝogunreĝimo. Ĝia celo estis observi portugalajn komercistojn. La portojn kaj ponton financis la ŝogunreĝimo, kaj aliajn financis 25 komercistoj de Nagasaki, inklude Takagi Sakuemon, Takashima Shirobei. Ili kontaktis ke portugalaj komercistoj pagu 80 kan-ojn unujare al la financintoj kiel renton.
En 1639, Tokugawa-Ŝogunreĝimo elpuŝis portugalojn eksterlanden por malhelpi propagandon de kristanismo, Deĵima iĝis senhoma insulo. En 1641, oni translokis sidejon(Nederlanda Komercodomo) de la Nederlanda Orient-Hindia Kompanio (Verenigde Oostindische Compagnie aŭ VOC) kiu sidis tiama Hirado.
La gvidanton de la insulo nomumis la japanoj kapitano(カピタン) kaj kiu estis devigita unufoje en ĉiu jaro (post 1790 nur ĉiun kvaran jaron) veturi al Edo, por dankesprimi. Li povis kunportis sian kuraciston. Tra la insulo trafis Japanion ankaŭ bildoj, ideoj, okcidentaj influoj.
Ĉakma-oj
La Ĉakma-oj, konataj ankaŭ kiel Ĉangma-oj, Daingnet-oj, estas etna grupo disa en Arunaĉal Pradeŝ, Tripuro, Asamo, Mizoramo, Meghalajo kaj Okcidenta Bengalo de Barato kaj en Ĉitagongaj Montetareoj de Bangladeŝo. Nuntempe, la geografia distribuado de Ĉakma-oj estas etendita tra Bangladeŝo kaj partoj de nordorienta Barato, okcidenta Birmo, kaj en diasporaj komunumoj en Junano en Ĉinio, Usono, Kanado, Unuiĝinta Reĝlando, Francio, Suda Koreio, Japanio kaj Aŭstralio. La totala cifero estus de 743,110 personoj (2011).
Deĵima
Historio
Kelkaj kuracistoj de Deĵima kiel Caspar Schamberger, Engelbert Kaempfer, Carl Peter Thunberg aŭ Philipp Franz von Siebold havis grandan influon je la evoluo de la japana medicino.
Ĉakma-oj
Ene de la Ĉitagongaj Montetareoj, la Ĉakma-oj estas la plej granda etna grupo kaj formas la duonon de la loĝantaro de la regiono. La Ĉakma-oj estas dividataj en 46 klanoj aŭ Goza. Ili havas sian proprajn lingvon, kutimojn kaj kulturon, kaj praktikas Teravadan Budhismon. La komunumo estas estrita de Ĉakma Raĝa.
Deĵima
Historio
La dua kapitano Maximiliaan le Maire persvadis malmultekostigi renton de 80 al 55 kan-ojn unujare.
Oni regule malpermesis japanojn eniĝi la insulon sen publikaj aferoj, kaj malpermesis nederlandanojn eliĝi la insulon. Siebold kiu estis fidita kuracisto, povis eliĝi la insulon eksterregule. En 1651, komenciĝis ĉiujara festo Nagasaki-Kunchi, oni permesis ĉinojn kaj nederlandanojn spekti sur marponto la feston.
En 1855, Nederlando kaj Japanio faris la trakstaton,Nederlanda-Japana Traktato pri Amikeco, do oni permesis nederlandanojn eniĝi urbon de Nagasaki. En 1856, oni faris dekreton de malfermo de Deĵima, kaj aboliciis japanajn oficistojn de Deĵima. En 1859, oni malfermis la Nederlandan Komercodomon do Deĵima finis sian funkcion.
Nuntempe
Post malfermo de Japanio en la dua duono de la 19-a jarcento, Deĵima iĝis - danke al pluaj grundakiroj - parto de urba kerno de Nagasaki. Oni dumtempe (1990-aj jaroj) rekonstruis tiamajn domojn laŭ malnovaj planoj, desegnoj.
Ron White
Ron WHITE (naskiĝis la 18-an de decembro 1956) estas usona humuristo kaj aktoro, kiu loĝas en Fritch (Teksaso). Li estas membro de la "Blue Collar Comedy Tour", danke al kiu li fariĝis aktoro (kiam eldoniĝis la DVD-versio de tiu turneo).Ron estas la nura membro de la teamo Blue Collar, kiu ne aperas en la televida serio Blue Collar TV : li tamen ofte aperas kiel invitito. Ron White famiĝis pro tio, ke li kutimas fumi cigarojn kaj trinki viskion dum siaj spektakloj, kvankam liaj glasoj da viskio onidire kaj fakte entenus nur pomsukon.
BA15
BA15 estas la dekkvina numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en oktobro 2012.
Zuidbroek
Zuidbroek estas vilaĝo kiu nun estas parto de la municipo Midden-Groningen en la provinco Groningen, Nederlando.
BA15
Enhavo
Prezento (Jorge Camacho)
Zuidbroek
Zuidbroek estis sendependa municipo ĝis januaro 1965. Poste ĝi kunfandiĝis kun Noordbroek kaj formis la novan municipon Oosterbroek ĝis la 1-a de januaro 1991.
UK 1939
La 31-a Universala Kongreso de Esperanto 1939 en Berno, Svislando estis la lasta universala kongreso antaŭ la mondo dronis en la ĥaoso de la 2-a mondmilito. La malgranda nombro de nur 765 partoprenantoj respegulis, ke la homaro jam troviĝis sojle de la abismo.
La 32-a UK estis planita por Marsejlo en la tagoj 3-14 de aŭgusto 1940 ; pro la dua mondmilito ĝi ne okazis.
Quaestio de aqua et terra
La Quaestio de aqua et terra (Demando pri akvo kaj tero) estas latinlingva verko de Dante Alighieri, verkita laŭ prelego okazinta en Verono la 20an de Januaro 1320.
Nagysáp
Nagysáp (nadjŝAp) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Dorog. Nagy signifas granda.
La vilaĝo situas ĉe piedo de monto Gerecse en valo, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Tát 12, Esztergom 17, Dorog 18, Tatabánya 30 km-ojn for.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste alvenis keltoj, romianoj, avaroj. Ĝi pereis pro la turkoj. Poste la kampoj longe apartenis al familio Metternich. La iama preĝejo detruiĝis pro fulmo.
Klurikono
Klurikono (irlande clurichaun) estas vira feo en irlanda mitologio, parenca al leprekono.
Rolo en mitologio
Klurikono loĝas en vinejo, gardas vinon kaj observas, ke ĝi neniam acidiĝu.
Li estas vestanta sin bone kaj kun gusto, surhavas ruĝan kapveston, sed estas konstante ebria kaj restadas tial preskaŭ ĉiam en bonega humoro. Oni povas scii, ke klurikono estas sur sia posteno, danke al liaj gajaj kantoj, kiuj sonas iufoje el la kelo.
Se klurikono estas ofendita per io, li ŝtelas ĉion, kion li vidas, kreas nokte en la domo veran ĥaoson, faras rabatakojn en provizejojn, kaj la vino en la kelo momente acidiĝas. Li ŝatas seli ŝafon, kapron, hundon aŭ kokon kaj rajdi nokte apude. Se klurikono forlasis domon, lia kunfrato ekloĝos tie neniam.
Fausto Veranzio
Vivo
Ido de influa nobela kroata familio, li edukiĝis aparte de sia onklo Antun Vrančić (Antonius Verantius), influa episkopo kaj politikisto, konato de Philipp Melanchthon kaj Erasmo de Roterdamo, kaj pli poste primaso de Hungario kaj ĉefepiskopo de Esztergom. Tiu sendis lin inter la jaroj 1568 kaj 1579 por trijara studo de filozofio kaj juro al Padovo. Li interesiĝis pri konstruado de fortikaĵoj, supervidis konstrulaborojn en la fortikaĵo de Cheb, kaj en 1579 iĝis komandanto de la fortikaĵo de Veszprém en Hungario. Jam du jarojn pli poste la imperiestro Rudolfo la 2-a de la Sankta Romia Imperio, grandduko de Aŭstrio kaj reĝo de Hungario kaj Kroatio, vokis lin kiel sekretario al la imperia kortumo en Prago. La sekvajn dek tri jarojn la klerulo, kiu flue parolis sep lingvojn, estis imperia diplomato. En libera tempo li studis matematikon kaj mekanikon, kaj krome verkis "vortaron de la kvin plej noblaj lingvoj de Eŭropo" (latine Dictionarium quinque nobilissimarum Europeae linguarum; Latinae, Italicae, Germanicae, Dalmaticae et Hungaricae), kiu publikiĝis en 1595 en Venecio, kaj konsideratas unu el la plej fruaj kaj signifaj vortaroj de la hungara kaj kroata lingvoj, kiu influis multajn postajn vortarojn.
Inter 1594 li demisiis el la posteno ĉe la imperiestra kortumo, kaj ĝis 1598 vivis en diversaj lokoj de la venecia respubliko, ĉefe en Venecio mem. Plue li restis imperiestra konsilanto, ĝis la jaro 1605 kiam li monaĥiĝis en Romo. Tie li studis kaj verkis pri "novaj maŝinoj", sed pro kuracista konsilo ekvojaĝis al la direkto de sia hejmurbo Šibenik. Dumvoje li haltis en Venecio, kie li en 1616 publikigis libron pri logiko kaj sian grandan verkaĵon pri "novaj maŝinoj". Lia malsano ne permesis pluvojaĝon, kaj la 27-an de februaro 1617 li mortis en Venecio.
40328 Dow
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la patrino de la malkovrinto, Marjorie Dow Healy (1906–2000), kiu vekis lian intereson por astronomion, instruinte lin pri konstelacioj kiam li estis infano. Ŝi havis la privilegion vidi la kaj en 1910 kaj en 1986.
Velț
Velț [velc) (hungare: Velc, germane: Wölz) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Mediaș. En 1910 ĝi havis 1.175 loĝantojn (rumanoj, germanoj, ciganoj); en 1992 608 (rumanoj, ciganoj, 3 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1359. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Bazna.
Dániel Karányi J.
Dániel Karányi J. [karanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karányi J. Dániel estas hungara diskĵokeo, muzikisto, reklamisto.
Dániel Karányi J. naskiĝis la en Budapeŝto.
Schönberg (Malsupra Bavario)
Schönberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schönberg, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Eppenschlag, Innernzell kaj Schöfweg.
Lampaul-Ploudalmézeau
(jen france, bretone Lambaol-Gwitalmeze) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plou cetere aludas al la bretona vorto por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Pinio
Pinio aŭ eŭropa migdalpino (Pinus pinea) estas palearktisa specio de pino el la familio de la pinacoj kun plate disetendita branĉaro alte sur la trunko (ombreloforme). La semoj estas multe manĝataj en Sud-Eŭropo (en la okcidenta parto), kie la arbo estas vaste kultivata.
La pingloj longas 10–20 cm, estas malhelverdaj, pikaj kaj duopaj. La strobiloj longas 8–14 cm. La migdalgusta semo estas riĉa je oleo, manĝebla. Tiuj semoj aperis jam en la ĉiutaga manĝaĵo de la romiaj legianoj.
5 Astraea
5 Astreo estas granda kaj hela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Karl Ludwig Hencke malkovris ĝin, dum li estis serĉanta 4 Vesta. En tiu tempo, oni opiniis ke ekzistas nur kvar asteroidoj. La malkovro de kvina malgranda planedo, 38 jaroj post tiu de 4 Vesta, kuntrenis la malkovron de miloj da aliaj.
Ĝi estas S-tipa asteroido : ĝia surfaco entenas miksaĵon de fero-nikelo kaj silikatoj de fero kaj magnezio
Kiel la "grandaj" planedoj, la unue-trovataj asteroidoj havis simbolon. Tiu de Astreo estas.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la diino Astrea, filino de Zeŭso kaj Temiso en la helena mitologio. Ŝi kaj ŝia partino estas personigoj de la justico.
Modra nad Cirochou
Modra nad Cirochou (hungare Modra) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Modra nad Cirochou situas laŭ laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Snina-Humenné. La lasta urbo troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1333. En 1715 oni komputis tie 9, post 5 jaroj 12 familiojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Modra 464 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Modra nad Cirochou 1047 vilaĝanoj (1041 slovakoj).
András Kozák
András KOZÁK [andrAŝ], hungare Kozák András, Esperante Andreo Kozák estis hungara aktoro kaj reĝisoro.
András Kozák naskiĝis la 1943 en Vencsellő - mortis la  2005 en Budapeŝto.
Biografio
András Kozák ricevis diplomon en aktora ĉeflernejo en Budapeŝto en 1965. Li poste komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok). Inter 1966–1991 li apartenis al trupo de Teatro Thália (Budapeŝto), poste dum jardeko al Nacia Teatro (Budapeŝto). Baldaŭe en Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár) li ne nur aktoradis, sed ankaŭ reĝisoradis. Lia edzino estis Andrea Drahota, kiu naskis filon kaj filinon. Li ricevis premion Kossuth en 19, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Domo ĉe la romiano (Arnstadt)
La Domo ĉe la romiano (germane: Haus Zum Römer) estas malnova konstruaĵo en Arnstadt (Ried nr. 9).
Priskribo
Ĉe la okcidenta parto de Ried-placo en Arnstadt troviĝas trietaĝa trabfakaĵo - la historia Romiano-domo. La fasado de la je la komenco de la 17-a jc konstruita domo, havas t.n. kruciformajn trabojn (Mannfigur) en la regione tipa stilo de la turingia eskalo. La Ried-placo havas multe da burĝaj domoj el la 16-a/17-a jc. Ili parte ankoraŭ ĝis hodiaŭ konservas la historiajn domo-signojn; ĉe la Romiano-domo bedaŭrinde ĝi jam ne ekzistas.
Ĝia nomo ŝuldiĝas al vandpentraĵo montranta romianon. En 2002 komenciĝis la restaŭradlaboroj. Hodiaŭ ĝi estas loĝdomo kaj havas hejtilon por pluraj domoj de sur Ried-placo. De tempo al tempo la domo estas ankaŭ uzita por kulturaj eventoj
Ĝenerala privilegio je bierfarado
Estis rimarkinda karaktero de Arnstadt ke senescepte ĉiu civitano rajtis fari bieron. Antaŭkondiĉo estis nur, posedi taŭgan atelieron (sume estis averaĝe 130 en la tuta urbo). Fakturoj dokumentas ke en 1617/18 faritis tie ĉi la unuan fojon - ekster de Bavario - tritika biero. Sekve la Romiano-domo estas atestanta pri tre malnova tradicio bierfarada de laurbo.
Reppichau
Reppichau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Köthen de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 483 loĝantojn.
Elektra Fervojo Keifuku
Elektra Fervojo Keifuku (japane: 京福電気鉄道株式会社 [Kejfuku denkitecudō kabuŝiki-gaiŝa], angle: Keifuku Electric Railroad Co., Ltd.) estas japana privata fervoja kompanio en la Kinki-regiono. Ĝiaj fervojaj linioj situas en Kioto.
La nomo "Keifuku" (京福 [kejfuku]) estas siglo de "Kioto" (京都) kaj "Fukui" (福井). Sed la kompanio ne havas fervojan linion en Gubernio Fukui nun.
Linio Arashiyama kaj Linio Kitano
La prezoj (ekde la 1-a de julio 2002 — ĝis nun):
8200 Souten
8200 Souten estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Astronoma Asocio de la Universitato de Ŭaseda, kromnomita "Souten". Fondita en 1959 de Hidetaka Tojo, tiu asocio produktis unu kosmonaŭton kaj multenombrajn astronomojn. La malkovrintoj de la asteroido estis anoj de "Souten".
Roccasparvera
Roccasparvera estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Bernezzo, Borgo San Dalmazzo, Cervasca, Gaiola, Rittana kaj Vignolo. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Takeshi Suda
Takeshi Suda (須田 剛史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Down-sindromo
Down-sindromo aŭ Daŭn-sindromo (aŭ trisomio 21) estas kromosoma malsano de la homo, kiun kaŭzas unu aldona kromosomo, ligata al la 21-a kromosoma paro (tiel ke estas tri kromosomoj 21). La malsanulo tiel havas ne 46, sed 47 kromosomojn.
La Down-sindromo aperas en proporcio de 1:1000 inter infanoj de junaj virinoj, dum 1:40 inter infanoj de virinoj super aĝo de 40 jaroj. Oni povas diagnozi la Down-sindromon antaŭ nasko el la feta akvo, analizante la kromosomojn. Kiel jam indikas la granda influo de la aĝo de la patrino, la malsano estas ĝenerale ne heredata, sed rezultas spontane el neregulaĵo dum ĉel-divida procezo (mitozo aŭ mejozo). Male al la pliparto de tiaj neregulaĵoj, trisomio 21 ne kaŭzas tujan aŭ fruan morton de la embrio. Povas esti, ke ne ĉiu ĉelo havas la superfluan kromosomon; tiuj organoj, kiuj havas tiajn ĉelojn, estas pli sanaj.
La Down-sindromuloj neniam iĝas tute sendependaj pro sia intelekta postresto, sed ili estas edukeblaj je utila laboro, efektivigebla en hejmo aŭ protektita laborejo.
Oni nomis la malsanon pri John Langdon Down, kiu unue priskribis ĝin en 1866. Laŭ eksteraj simptomoj li pensis, ke ĝi estas signo de mongola raso, sed tiu estas eraro.
Simptomoj
La Down-sindromajn homojn karakterizas ĝenerale eksteraj kaj internaj simptomoj. Ekteraj estas: larĝa, plata vango, mallonga kolo, iomete oblikvaj okuloj ofte kun mongola falto, malgranda nazo, malalte sidantaj oreloj, pligrandiĝintaj lipo kaj sulkigita lango, plata mentono, nekutima haŭta desegnaĵo sur la fingroj, manplato. Haroj estas rekta, brakoj kaj gamboj mallongaj, la staturo estas malgranda. Internaj estas: nenorma evoluo diversaj organoj, kiel renoj, koro, sangoproduktado, ostoj, muskoloj, konektivaj histoj, tiroido, stomako, intestinoj, okulo, orelo kaj intelekta postresto. Tiuj problemoj ne aperas ĉe ĉiu malsanuloj, sed ili estas pli oftaj, do ankaŭ pli sindromoj estas oftaj. La spirita postresto de la Down-sindromuloj estas ĝenerale modera, sed povas estis milda aŭ forta. Ili povas esti tre malsamaj, ne nur laŭ ilia stato, sed ankaŭ laŭ iliaj kapabloj kaj karaktero. Ili estas generale amikaj, sinceraj kaj apertaj.
La intelekta kvociento de Down-sindomuloj estas diversa, meze 50 IQ poentoj. Ili atingas la plenkreskan aĝon, sed ili havas pli mallongan vivdaŭron (meze 55 jaroj) ol la sanuloj pro ilia kormalsanoj. Ilia plej pli konita problemo estas pri la koro, kiuj 20 % estas grava. Ĉirkaŭ 40 % de la Daŭn-sindromuloj havas ekde naskiĝo kormalsanojn. La plej oftaj estas aŭdaj (70%), vidaj (60 %) problemoj kaj apnoe (50-75%). Tiuj estas rare gravaj, sed oni devas tiuj regule kontroli kaj sanigi. Ankaŭ la degeneraj malsanoj, kiel malsano de Alzheimero oftas. La evolvo de medicino plilongigas ilian vivon.
Formoj
Medicine distingeblas kvar formoj de trisomio 21:
Rekonado
Oni povas rekoni la sindromon ankaŭ antaŭ de naskiĝo. Per tiu la patrino povas decidi, ĉu ŝi volas la infanon. Se ŝi volas lin, oni povos kurace eduki la infanon ekde lia naskiĝo.
Edukado
Oni devas frue komenci la kuracan edukadon de infanoj. Per frua evolvigado ili povas lerni ĉiun; ili komencas iri 1-4 jaraj, lernas paroli kaj ekas purumaj. Ili povas bene imiti, kaj lernas volonte. Lernante kun kapablulaj infanoj ili evolviĝas pli rapide ol en specialaj lernejoj. Ili povas studi iujn fakojn, kaj labori ankaŭ laborojn, kiuj pretendas kreativecon aŭ multan scion: designero, pedagoga asistento, instruisto de signolingvo, estro de restaŭranto, korespoindanto, loka reprezentanto, kaj ankaŭ urbestro. Iuj Down-sindromuloj havas pluan dimplomojn. Ili povas funkcii en sportoj kaj artoj kiel aliuloj.
Lingva evoluo
Ilia lingva evoluo komencas pli malrapide ol la normala, sed la diferencoj inter individuoj estas grandaj. Povas esti, ke la infano rigardas vidalvide, ridetas pli malfrue kaj nur 18 monate li komencas paroli. Povas esti, ke li ankaŭ poste havas pli malbonan lingvan kapablon ol la normaluloj, kaj uzas nur simplajn frazojn. La akompanaj prononcaj aŭ aŭdaj problemoj povas pli malfruigi ilin. La vida komunikado (gestoj, PECS, signolingvo) povas multe helpi.
Tago de Down-sindromo
La tago de Down-sindromo (angle: World Down Syndrome Day, WDSD) estas la 21a de marto.
NGC 4447
NGC 4447 (aliaj indikoj — MCG 2-32-73, ZWG 70.107, VCC 1085, KCPG 339B, NPM1G +14.0319, PGC 40979) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Makiavelo
Vivo
Makiavelo estis la tria ido kaj unua filo de Bernardo di Niccolò Machiavelli, nome malnobla leĝisto kaj bienposedanto, kaj filo de advokato, kaj de lia edzino, Bartolomea di Stefano Nelli. . La familio Machiavelli ŝajne descendas el la malnova stirpo de markizoj de Toskanio kiu produktis dektri postenuloj en Florenco nome Gonfaloniere di Giustizia, nome oficuloj de grupo de naŭ civitanoj selektitaj ĉiun duan monaton kaj kiu formis la registaron, aŭ Signoria; tamen, li neniam estis kompleta civitano de Florenco, pro la naturo de la Florenca civitaneco en tiu epoko, eĉ dum la respublika reĝimo.
Makiavelo naskiĝis en tumulta epoko, kiam papoj entreprenis militojn por akiri teritoriojn kontraŭ la italaj urbo-ŝtatoj, kaj popoloj kaj urboj ofte estis elpovigitaj. Kun la papo, kaj la ĉefaj urba respublikoj kiaj Venecio kaj Florenco, eksterlandaj povoj kiaj Francio, Hispanio, la Sankta Romia Imperio, kaj eĉ Svisio batalis por regionaj influo kaj kontrolo. Politik-militaj aliancoj kontinue ŝanĝis, ĉefe ĉe la condottieri (porsalajraj soldatestroj kaj lusoldatoj), kiuj ŝanĝis de flanko al flanko sen averto, kaj pro la ascendo kaj falo de multaj mallongdaŭraj registaroj.
En 1494, la Mediĉoj (kiuj estis regantoj dum dekses jaroj) estis renversitaj kaj la florenca respubliko ekestiĝis. En 1498, Makiavelo, malnoblulo, post la ekzekuto de Savonarola, fariĝis la alilanda sekretario por la respubliko post plenumado de aliaj pli malaltrangaj postenoj. Aldone al sia scio pri historio, li posedis menson tre inteligentan kaj subtilan. Li legis verkojn de homoj ne nur laŭ vorto, sed ankaŭ laŭ ago, mieno kaj motivo. Li fidis sian analizon kaj scion, ne la opinion de la multaj. Kiel sekretario pri eksterlandaj aferoj, komence de la 16a jarcento li vojaĝis tra Italio kaj al Francio, Svislando kaj Germanio. Li parolis kun reĝoj, papoj, generaloj kaj kardinaloj kaj gajnis grandan sperton pri efektiva politiko. Li plenumis kelkajn diplomatiajn misiojn: ĉefe ĉe la Papoj en Romo, en la Italiaj ŝtatoj. Tamen, el 1502 al 1503, li atestis pri la malhumana realo de la ŝtat-konstruaj metodoj de Cesare Borgia (1475–1507) kaj de lia patro, la papo Aleksandro la 6-a, kiu estis tiam engaĝita en la procezo klopodi enmeti grandan parton de centra Italio ene de sia posedteritorio. La ekskuzo defendi la ekleziajn interesojn estis uzata kiel parta justigo fare de la familio Borgia. Aliaj veturoj al la kortego de Ludoviko la 12-a de Francio kaj al la hispana kortego influis siajn verkojn kiaj La Princo.
Inter 1503 kaj 1506, Makiavelo estis responsa pri la florenca milico. Li malfidis el pagsoldatoj (malfido kiun li klarigis en siaj verkoj (oficialaj informoj unue kaj poste en siaj teoriaj verkoj), pro manko de patriota sento kaj neinvestita naturo en milito, kio faras ties neceso danĝera kaj ofte nefidinda kiam plej necesa), kaj anstataŭe li organizis armeon el civitanoj, politiko kiu montriĝis sukcesa multajn fojojn. Sub lia estrado, la florencaj civitan-soldatoj venkis super Pisa en 1509; tamen, la sukceso de Makiavelo ne daŭris. En Aŭgusto de 1512, la Medici, helpitaj de la papo Julio la 2-a, uzis hispanajn trupojn por venki super la florencanoj ĉe Prato, kvankam multaj historiistoj asertis, ke tio okazis pro mallerto de Piero Soderini por negoci kun la Medici kiu havis Prato sub sieĝo. Dume, Piero Soderini rezignis kiel florenca ŝtatestro kaj foriris al ekzilo. Tiu sperto, same kiel la estado de Makiavelo ĉe eksterlandaj kortegoj kaj kun la Borgia, ege influis sian politikan verkadon.
En 1512, la respubliko falis kaj la Mediĉoj revenis kaj sendis Makiavelon, post elpostenigo, al malliberejo en 1513, akuzita je konspiro. Torturinte lin (per ŝovnodo) kaj ne trovinte kulpon en li, ili fine liberigis lin post tri semajnoj. Sen posteno, Makiavelo forlasis Florencon kaj iris al la bieno, kiun li heredis de lia patro, por loĝi. Tie li studis la antikvulojn kaj verkis siajn majstraĵojn: La Princo (1513) kaj la Diskursoj (1519).
Spite oportunon resti rekte implikita en politikaj aferoj, post iom da tempo Makiavelo ekpartoprenis en intelektaj grupoj en Florenco kaj verkis kelkajn teatraĵojn kiuj (male al liaj verkoj pri politika teorio) estis kaj popularaj kaj amplekse konata dum sia vivo. Ankoraŭ politiko restis lia ĉefa pasio kaj, por pleumi tiun intereson, li havis bone konatan korespondadon kun pli politike konektitaj amikoj, kio kondukis lin denove al politika vivo.
Spite de lia konsilo al princoj, laŭkaraktere Makiavelo mem ne havis koron glacian kaj kruelan. Li estis amikema, sprita kaj grandanima. Li estis bona amiko, bona patro, bona civitano. Li iris al meso, sed ne aŭskultis al la prediko, ĉar "mi ne praktikas tion". Li parolis kun princoj, ludis kun buĉistoj kaj muelistoj kaj vizitis publikinojn kaj astrologojn.Inter aŭtoroj, Makiavelo ŝatis legi Lukrecion, Danton, Vergilion kaj, super ĉiuj, Livion. Lukrecion li kopiis propramane. Li ankaŭ legis verkojn de: Tukidido, Tacito, Plutarko, Ovidio, Terencio, Petrarko, Boccaccio kaj Diogeno Laertio. Ĝenerale, Makiavelo ŝatis legi pri historio kaj amo, la du pasioj de lia vivo estintaj politiko kaj virinoj. Makiavelo estis amiko de Leonardo da Vinci. Ili amikiĝis kiam Leonardo laboris por Cesare Borgia.
Makiavelo mortiĝis en 1527 je dekkvinokjaraĝa, post ricevi sian funebron. Li estis entombigita ĉe la Baziliko Santa Croce de Florenco. Oni surmetis epitafon honore al li sur lia monumento. La latina diraĵo estas: TANTO NOMINI NULLUM PAR ELOGIUM ("ne estas sufiĉa laŭdo por tiom granda nomo").
Schönberg (Supra Bavario)
Schönberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mühldorf am Inn kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Makiavelo
Verko
La Princo estas praktika gvidlibro por regnestroj. Tra la epokoj, saĝuloj konsilas al la princo esti justa, prudenta, modera kaj celi la amon de sia regataro. Cicerono estas bona ekzemplo de tia konsilo. Sed Makiavelo, kiu ĵus vidis la disfalon de la florenca respubliko en 1512 pro la justa koro de Soderini, ne volis pensi pri la princo ideala sed la princo praktika kaj efika.
La agoj de princoj kaj homoj, diris Makiavelo, ĉiam estas pelataj de la samaj pasioj tra la epokoj. Tial, per scio pri la agoj de granduloj lernita de Makiavelo per longa sperto de la tiama epoko kaj senĉesa legado de la antikva, Makiavelo posedis grandan praktikan scion pri la arto de regnestro, pri la ago kiu profitas la regnon, kaj pri la ago kiu malprofitas. En La Princo Makiavelo konsilas la princon pri siaj aferoj: militoj, ribeloj, armeoj, interligoj, provincoj, la sento de la popolo, ktp.
La princo, laŭ Makiavelo, por gajni kaj reteni potenco n, iafoje devas agi senmorale: mensogo, perforto, perfido, ĉantaĝo, mortigo, hipokriteco, ktp. Leĝo kaj moralo estas sub la princo, ne super la princo. Tiele la celo pravigas la rimedon. La respekto de la princo por leĝo, moralo, tradicio, ktp, estas tute oportuna, ne sincera aŭ bonkora.
Fleksitarismo
Fleksitarismo aŭ duon-vegetarismo estas maniero de homa nutrado. Fleksitaranoj inklinas eviti viandon, sed, kontraŭe al vegetaranoj, ili tamen de tempo al tempo manĝas ĝin, ekzemple ĉe amikoj aŭ en festoj, kie oni ne ofertas vegetarajn manĝojn. Fiŝ-vegetarismo estas tipo de fleksitarismo.
Makiavelo
Verko
Pro tio, Makiavelo admiris la malbonajn papojn, Aleksandro la 6-a kaj Julio la 2-a.
Fleksitarismo
Same kiel vegetaranoj kaj veganoj, ankaŭ fleksitaranoj elektas sian manieron de nutrado kutime pro argumentoj pri sano, etiko kaj ekologio.
Semi-vegetarianism
Charles Bourseul
Charles BOURSEUL (naskiĝis la 28-an de aprilo 1829 en Bruselo, mortis la 23-an de novembro 1912 en Saint-Céré) estis inicianto de telefono.
Makiavelo
Verko
Pluraj indikis, ke Makiavelo neniam diris aferojn ne jam konatajn al regnestroj; inter aliaj, Baruĥ Spinozo, Jean-Jacques Rousseau kaj Ugo Foscolo opiniis, ke la ĉefverko de Makiavelo intencis fakte montri al la popolo la praktikan konduton de la regnestroj.
Roccaverano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Charles Bourseul
Kiel filo de legaciano, li komence vivis en Bruselo, baldaŭe en Douai. Baldaŭe li okupiĝis pri telegrafoj. La 26-an de aŭgusto 1854 en gazeto L'Illustration (Parizo) li publikis fakartikolon pri telefonado: "Transmission électrique de la parole" [elektra dissendo de parolado]. Tio estis skizo de membrano, per kio li sugestis la telefonadon. Li hazarde divenis, ke fera lameno tuj apud bobeno muzikadas, kaze de alterna kurento cirkuladas en cirkvito de la bobeno. En 1882 en elektroteknika kongreso Alexander Graham Bell kaj Edison omaĝis al Bourseul pro la ideo de telefono. La francoj estimas lin inventisto de telefono.
Makiavelo
Alia verkaro
Makiavelo, kiu en juneco estis arda respublikano, kiu deziris la liberecon de Florenco, en maljuneco estis arda naciisto, kiu deziris la liberecon de Italio el fremduloj. Do en juneco Makiavelo estis malamiko de la Mediĉoj, sed en maljuneco penis instrui kaj instigi ilin, kiel la ununura espero por la unuiĝo de Italio.
Občina Rečica ob Savinji
Občina Rečica ob Savinji estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 12 komunumoj kovrante areon de 30,1 km². Komence de 2018 tie loĝis 2267 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Rečica ob Savinji.
Roccaverano
Najbaras la komunumoj.
Občina Rečica ob Savinji
Loko, priskribo
En la sudo, la rivero Savinja trairas la teritorion. Ĉi tie la alteco estas ĉirkaŭ 350-400 m. Al la nordo ĝi leviĝas al la montoj. La plej alta pinto de la municipo estas Monto Medvedjak (1564 metroj super marnivelo). La ĉefa vojo no.225 trairas la valon de la rivero.
Makiavelo
Alia verkaro
Makiavelo ankaŭ verkis poezion kaj komediojn (i.a. Mandragola, La Mandragoro, tradukita de Kiril Draĵev kaj surscenigita en 1971 de BET (Bulgara Esperanto-Teatro), laŭ reĝisorado de Krestju Mirski). Li neniam verkis tragedion.
Občina Rečica ob Savinji
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Mozirje en la nordoriento, Občina Nazarje en la sudoriento kaj sudo, Občina Gornji Grad en la sudokcidento kaj Občina Ljubno en la okcidento.
Makiavelo
Alia verkaro
La lingvo kaj stilo de lia prozo estis tre bona, sed lia poezio estis meza. Li skribis en la itala lingvo (la toskana, pli precize), ne en la latina. Li regis la latinan, sed ĝenerale li skribis por Italio, ne por Eŭropo.
Občina Rečica ob Savinji
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 12 vilaĝoj:
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Kvankam fakte li neniam diris tion, oni atribuas al li la sloganon "la celo justigas la rimedojn", ĉar ĝi resumas multajn de la ideojn enhavataj en la ĉapitro 18a de La princo: nur la rezulto justigas la agadon, kaj tiel oni konsideras ĝin krome la kreinto de la koncepto de la "racio de ŝtato", fundamenta en politiko, kaj kiu reaperos finfine en Francesco Guicciardini kaj Giovanni della Casa, kvankam nur ĉe Giovanni Botero ĝi estos disvolvigita kiel doktrino (Della Ragion di Stato, 1589). Makiavelo eksponis en siaj Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio (lib. III, ĉap. 41): «ke la patrio devas esti defendata ĉiam ĉu maldece ĉu glore, kaj per ajna maniero ĝi estos defendita»:
Občina Rečica ob Savinji
Komunumoj
Dol-Suha, Grušovlje, Homec, Nizka, Poljane, Rečica ob Savinji, Spodnja Rečica, Spodnje Pobrežje, Šentjanž, Trnovec, Varpolje, Zgornje Pobrežje.
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Oni konsideras Makiavelon kiel uno de la politikaj teoriuloj plej elstaraj de la Renesanco, ĉar per sia kontribuo oni malfermas vojon al la moderneco en lia koncepto pri politiko kaj al la socia restrukturigo. Li diris, ke "se unu persono deziras fondi ŝtaton kaj krei ĝiajn leĝojn, oni devas starti per la akcepto de la fakto ke ĉiuj homoj estas perversaj kaj ke ili estas pretaj montri sian naturon, kondiĉe ke ili trovu la oportunan okazon."
Občina Rečica ob Savinji
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Tradicie, oni trovis aporion en la makiavela pensaro kiel konsekvenco de la malfacila kongruigo de liaj du ĉefaj verkoj nome Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio kaj La princo.
Občina Rečica ob Savinji
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:209_x493070.4675_y132031.703_s13_b4
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
En la Discorsi, Makiavelo deklaras sin partiano de la respubliko (sinonime de ŝtato), elirante de la supozo ke ĉiu komunumo havas du kontraŭmetitajn spiritojn: tiu de la popolo kaj tiu de la granduloj (kiuj deziras regi la popolon), kiuj estas en konstanta konflikto. Por Makiavelo la plej bonkvalita reĝimo estas Respubliko bone organizata (kaj li uzas kiel ekzemplon la Romian Respublikon), nome tiu kiu sukcesu partoprenigu la du partiojn de la komunumo kaj tial ĝi sukcesu reteni la politikan konflikton ene de la publika sfero.
Premio Nadal
La Premio Nadal de romano estas komerca literatura premio kiu ekzistas en Hispanio el 1944 po la plej bona neeldonita vereko eleltita de Eldonejo Destino (apartenanta nun al Grupo Planeta ekde komencoj de la 1990-aj jaroj). Ĝi estas la literatura premio plej malnova en Hispanio kaj inter ties premiitoj troviĝas gravaj figuroj de la hispana literaturo de la 20a jarcento. Aktuale (2010) konsistas el 18.000 eŭroj kaj oni ricevas ĝin komence de januaro ĉiujare en Barcelono.
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Makiavelo notas, kaj de tie la kvalifikigon de bone organizata, kio estas esenca ke en tiu respubliko oni disponu de la necesaj institucioj por kanaligi la konflikton ene de tiuj kaj sen kiuj la respubliko iĝu senarma. [konsideru redakti]
Premio Nadal
Inter la premiitaj verkoj elstare pasis al la historio de la hispana literaturo, kune kun Nada (1944), de Carmen Laforet, La sombra del ciprés es alargada (1947), de Miguel Delibes, El Jarama (1955), de Rafael Sánchez Ferlosio, Entre visillos (1957), de Carmen Martín Gaite, kaj La soledad era esto (1990), de Juan José Millás.
Aliaj prestiĝaj verkistoj kiuj ricevis la Premion Nadal estas Elena Quiroga (en 1950), Ana María Matute (en 1959), Ramiro Pinilla (en 1960), Álvaro Cunqueiro (en 1968) kaj Francisco Umbral (en 1975) aŭ, pli ĵuse, Fernando Arrabal (en 1982), Manuel Vicent (en 1986), Alejandro Gándara (en 1992), Gustavo Martín Garzo (en 1999), Lorenzo Silva (en 2000) kaj Andrés Trapiello (en 2003).
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
La interpretistoj tendencemaj al la respublikanaj tezoj intencis, ekde Rousseau, kongruigi la kontraŭdiron inter la Discorsi kaj La princo konsiderante ke tiu lasta supozas ekzercon de ironio kiu simple nudigis antaŭ la publika lumo la verajn praktikojn de la povo.
Kantono Madison (Teksaso)
La kantono Madison situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La kantona ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Madisonville.
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Tamen, pri la opozicio al la respubliko kiu povus esti deduktita el La princo, oni devas konsideri, ke kiam Makiavelo verkis ĝin, faris tion por montri al Lorenzo la 2-a kiel oni devas elturniĝi se oni volas unuigi Italion kaj eligi ĝin for el la krizo en kiu ĝi troviĝas. Makiavelo klarigas ankaŭ ke povas ekzisti homo kies politika virto (scii profiti la momentojn de bona sorto kaj eviti la malfavorajn) superu la respublikon entute; sed tiu politika virto mortos kun la mortulo kiu posedu ĝin, kio ne okazos en respubliko bone organizata.
Krom tio, oni devas memori, ke La princo montras analogiojn kun la romia kaj respublika bildo de la diktatoro, kiu posedas absolutajn povojn dum mallonga periodo kaj poste devas esti kontrolita de la respubliko. Tiukadre, la kontraŭdiro inter la du ĉefaj tekstoj de Makiavelo ne estas tia. Se tio estas tia, tiam la princlando kaj la respubliko devus esti komprenita kiel formoj de registaro subigitaj al la aŭtenta politika priokupo de Makiavelo: nome la formado de moderna ŝtato en Italio siatempa.
Makiavelo estis krome aŭtenta pioniro de la laboro de la politikaj analizistoj kaj nuntempaj ĵurnalistaj kolumnistoj: «ĉiuj tiuj niaj princoj havas unu celon, kaj ĉar maleblas al ni koni iliajn sekretojn, ni vidas nin devigitaj parte dedukti tion el la parolo kaj la faktoj kiujn ili faras, kaj parte imagi ĝin».
Ĉiuokaze, diversaj tekstoj de la pensulo havigas kaj lumojn kaj ombrojn sur la interna kohereco de lia verkaro. Tiel, la florencano eĉ asertis ironiete ke «ekde antaŭ iom da tempo ĝis nun, mi neniam diras tion kion mi kredas, nek kredas tion kion mi diras, kaj se fuĝas el mi iu vero de tempo al tempo, mi kaŝas ĝin inter tiom da mensogoj, ke estas malfacile rekoni ĝin».