cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rapidecregulilo
Alternkurenta propulsa kun rekta turnmomanta kontrolado
La turnmomanta kontrolado regulcirklo Sub normala operacio, du motoraj fazoj kaj la kontinukurenta busa tensio estas mezurataj, kune kun la invertilaj ŝaltpozicioj. La mezurita informaĵo de la motoro estas kondukata en la adaptivan motormodelon. La algoritmo de motormodelo kalkulas precizajn datenojn pri la motoro surbaze de ĉi tiu informaĵo. La unuan fojon antaŭ ol la motoro estos uzata sub normala operacio, testoperacio estu farata. Tiamaniere la sistemo kolektas informojn pri la motoro. Ĉi tio estas nomata aŭto-alĝustigo, kaj datenoj kiaj statora rezisto, reciproka indukto kaj saturadaj koeficientoj estas difinataj kune kun la motorinercio. La identigo de la motormodelaj parametroj eblas sen rotacio de la motorakso. Ne necesas retrokupladi rapidecon aŭ pozicion per rapidecmezuriloj aŭ enkodiloj. La motormodelo estas fakte la koro de la RTK. La eligaĵoj de motormodelo estas kontroladaj signaloj, kiuj rekte prezentas aktualan motoran turnmomanton kaj aktualan statoran flukson. Ankaŭ la rapideco de akso estas kalkulata per la motormodelo. La informaĵo por kontroli la povoŝaltojn estas produktata en la turnmomanta kaj fluksa komparatoroj. Ambaŭ aktuala turnmomanto kaj aktuala flukso estas kondukataj al komparatoroj, kiuj ene de milisekundoj komparas ilin kun turnmomanta kaj fluksa referencaj valoroj. Turnmomanta kaj fluksa statoj estas kalkulataj ĝenerale uzante dunivelan histerezan kontrolmetodon. Ĉi tiuj signaloj estas kondukataj al la optimumiga pulsoselektoro. La pulsoselektoro elektas la optimuman pulson por atingi aŭ firmteni akuratan motorturnmomanton.
La rapideckontrola regulcirklo En la turnmomantreferenca kontrolilo, la rapideckontrolado estas limigata de la turnmomantaj limoj kaj la kontinukurenta busa tensio. Ĝi ankaŭ inkluzivas rapideckontroladon okaze de la uzado de eksterna turnmomanta signalo. La interna turnmomanta referenco de ĉi tiu bloko estas kondukata al la turnmomanta komparilo. La rapideckontrolilo konsistas el PID-kontrolilo (proporcia-integrala-deriva kontrolilo) kaj akseliĝa kompensilo. La eksterna rapidecreferenco estas komparata kun la aktuala rapideco, produktata per la motormodelo. La erara signalo estas kondukata al la PID-kontrolilo kaj la akseliĝa kompensatoro. La eligaĵo estas la sumo de ambaŭ kontroliloj. La fluksreferenca kontrolilo donas absolutan valoron de statora flukso al la flukskomparatora bloko. La kapableco kontroli kaj ŝanĝi ĉi tiun absolutan valoron donas facilan metodon por realigi multajn invertilajn funkciojn kiel fluksoptimumigadon kaj fluksbremsadon.
Ernst Höllerhagen
Ernst "Ernie" HÖLLERHAGEN (* 5-an de oktobro 1912 en Barmen; † 11-an de julio 1956 en Interlaken, Svisujo) estis germana ĵazklarnetisto kaj -saksofonisto. Krome li ludis ankaŭ violonon kaj akordionon.
Vivo
Höllerhagen akompanis jam en la aĝo de 13 jaroj kiel violonisto en kin-orkestro silentfilmojn kaj validis kiel muzika mirinfano. Post edukado kiel klarnetist ĉe la kolonja konservatorio en 1929 Höllerhagen ludis en dancorkestroj: en 1930 ĉe Max Tichauer, Hagen, kaj Sam Wooding, en 1931 ĉe Bruno Miller, Hamburgo, en 1932 ĉe Jacques Alban, poste parte en nederlandaj bandoj kiel tiu de Melle Weersma, ĉe Juan Llossas, Jack Hylton, Marek Weber kaj John Ouwerx. Poste li estis soloisto ĉe la "pligrandigita" Die Goldene Sieben, ĉe Kurt Hohenberger kaj Teddy Stauffer (ekde 1939). La Duan Mondmiliton li pasigis en la svisa ekzilo, kie li dumtempe ankaŭ tenis propran bandon, kun la ritmosekcio de la iama orkestro de Stauffer: Buddy Bertinat (piano), Gene Favre (baso) kaj Polly Guggisberg (frapinstrumentaro). Tie li trafis sur Hazy Osterwald, en kies dancorkestro li ludis ekde 1947 ĝis sia surpriza sinmortigo.
Jam en 1932 oni elektis lin kiel plej bona saksofonisto de Germanujo, kaj recenzistoj nomis lin eŭropa Benny Goodman. Gravaj ĵazregistraĵoj de Höllerhagen kun sia bando troviĝas sur la lumdisko Ernst Höllerhagen: Aufnahmen 1942-1948 de la svisa diskeldonejo Elite-Special.
Malgraŭ ŝatata pro sia ekstera gajeco, li suferis je depresioj kaj havis alkoholajn problemojn. Lia edzino forlasis lin kaj iris kun sia filino al Usono. Aldoniĝis en 1956 sanproblemoj (korinfarkto kaj nervinflamo), kiuj dubindigis lian muzikistan estontecon. En 1956 lin metis finon al sia vivo en Interlaken.
Kloster Kirchberg
Kloster Kirchberg estas iama monaĥinejo de Dominikaninoj ĉe Sulz apud rivero Neckar en Baden-Virtembergo, Germanujo, situante 571 m super marnivelo.
Historio
Komence troviĝis sur la Kirchberg (= Preĝeja Monto) burgo; la nobelulojn de Kirchberg oni menciis unuan fojon en la jaro 1095. La monaĥinejon konstruis 1237 grafo Burkhard la 3-a de Hohenberg (= Alta Monto) pro insisto de nobelaj sinjorinoj el la domo Hohenberg. En la jaro 1245 agnoskis la monaĥinejon Papo Inocento la 4-a. Jam post 10 jaroj kreskis la nombro de komence 10 al 60 monaĥinoj.
Frekvencoregulilo
Frekvencoregulilo estas sistemo por regi la turniĝan rapidon de alternkurenta motoro (AK-motoro) per alĝustigo de la frekvenco kaj de la tensio (aŭ de la kurento) provizitaj al la elektra motoro. Frekvencregulilo estas aparta kazo de rapidecregulilo. La rapido de la motoro dependas ne nur de la frekvenco, sed ankaŭ de la tensio kaj de la ŝarĝo, kiu kreas tordan momanton sur la ŝafto. Nun la plej oftaj reguliloj estas elektronikaj aparatoj, kiel variigebla-frekvenca konvertoro (angle, VFD pri variable frequency drive), sen meĥanika mova komponanto, kontraŭe al multe pli kostaj konvertoraj kompletoj, kiuj estas grupoj de du aŭ pluraj elektraj turnaj maŝinoj (motoro kaj generatoro) mekanike kuplitaj kune. Iuj frekvencoreguliloj havas aldonajn sentilojn (krom mezurado de frekvenco, tensio kaj kurento) por detekti parametrojn de la elektra maŝino, kiel ĝia rapido kaj la momenta angula pozicio de ĝia rotoro.
Kloster Kirchberg
Historio
Ĉirkaŭ 100 jarojn poste, en la 14-a jarcento, oni raportis pri mistikaj travivaĵoj de monaĥinoj en la klostro. Tiuj ricevis transregionan konatecon kaj oni menciis ilin en la monaĥeja kroniko.
Frekvencoregulilo
Depende de la tipo de elektra maŝino frekvencregulilo povas generi trifazan alternan fluon por regi la funkciadon de trifaza motoro, aŭ unufazan alternan fluon por regi la funkciadon de unufaza motoro. La plej oftaj kontrolitaj alternaj motoroj estas malmultekostaj nesinkronaj motoroj (sen kontrolita volvaĵo en la rotoro).
Kloster Kirchberg
Historio
En la jaro 1381 oni vendis la graflandon Hohenberg al la Habsburga gento, Kirchberg estiĝas tial antaŭ-aŭstra enklavo ĝis la jaro 1805.
Frekvencoregulilo
Priskribo de sistemo kaj funkciado
Frekvencoregulilo estas aparato uzata en rega sistemo konsistanta el la sekvaj tri ĉefaj sub-sistemoj: AK-motoro, reguligilo, kaj interfaco por operatoro.
AK-motoro
La alternkurenta elektromotoro uzata en frekvencoregulila sistemo estas kutime trifaza indukta motoro (nesinkrona motoro kun kaĝa rotoro). Iuj tipoj de unufazaj motoroj povas esti uzataj, sed trifazaj motoroj estas kutime preferataj. Diversaj tipoj de sinkronaj motoroj prezentas avantaĝojn pri iuj situacioj, sed trifazaj induktaj motoroj estas taŭgaj por la plimulto da celoj kaj estas ĝenerale la plej ekonomia motorelekto. Motoroj kiuj estas desegnitaj por funkciado laŭ konstanta rapido estas ofte uzataj. Sed frekvencoregulioj postulas, ke tiaj motoroj estu desegnitaj por difinitaj konvertoroj, ĉar la sistemo trudas neregulajn saltojn de tensio al la induktaj motoroj.
Frekvenregulilo funkcias laŭ la principo, ke la rapido de sinkrona motoro estas difinita per la AK frekvenco provizita al ĝi kaj la nombro de polusoj en ĝia statoro laŭ al la rilato: kie
Kloster Kirchberg
Hodiaŭa utiligo
1956 ricevis la Evangelia Miĥaelo-frataro de la Movado de Berneuchen (Bernojĥen) la permeson, translokiĝi en la iamajn konventkonstruaĵojn, por aranĝi tie domon por kontemplado. Ek de 1970 uzas la movadanoj de Berneuchen la tutan monaĥejan terenon. En la jaro 2000 oni malfermis denove – krom la uzado pere de Miĥaelo-frataro – la agronomian lernejon.
Inter la jaroj 1995 kaj 2001 kunsidis sur la Kirchberg ĉiam denove la redakta teamo por la Ekumena Diservolibro ADORU en la internacia lingvo Esperanto. La aŭtorogrupo tial nomis sin mem "Kloster Kirchberg".
Frekvencoregulilo
AK-motoro
f  = frekvenco de AK-povumo (herco),
Kloster Kirchberg
Hodiaŭa utiligo
Hodiaŭ invitas la domokomunumo grupojn kaj solajn gastojn al "libera enspiro" (tiu estas la titolo de la jara plano de okazontaĵoj) ekzemple al korusaj semajnoj, meditaj kursoj aŭ libera tempo por konfirmantoj.
Frekvencoregulilo
AK-motoro
p  = nombro de polusoj.
Kloster Kirchberg
Spirita etoso
La spirita etoso de la "Berneuchena Domo" estas konsiderinde markata pere de speciala formado de la ĥora preĝado. Al tiu estas ankaŭ invitataj la gastoj: ĉiutage je 7.45 h Matena laŭdo (Laudes matutinæ), je la 12.00 h Meza horo (Sexta), je 18.00 h Vespro (Vesperæ), je 21.00 h Kompletorio (Completorium). Kombiniĝas tie ĉi monaĥa tradicio kaj modernaj religiaj kantoj.
Frekvencoregulilo
AK-motoro
Pri nesinkronaj motoroj, la rotacinombro estas iomete pli malalta pro la nesinkronada funkcio mem indikante ilian nomon. En ĉi tiuj estas eta diferenco nomita ŝoviĝo inter la rotacirapido (RPM) de rotoro (kies "reala" rotacirapido estas iomete malalta ol la "ekstera") kompare kun la kvanto de RPM magneta kampo (se oni plenumas la supran ekvacion por ambaŭ sinkronaj motoroj kaj induktaj motoroj), ĉar la rotoro estas altirita de la ekstera statora magneta kampo, kies rotacirapido ĉiam superas la ŝaftorapidon (alie la motoro ĉesus rotacii pro malapero de pozitiva aga torda momanto).
Kloster Kirchberg
Spirita etoso
Por la ĥora preĝado oni uzas la "Evangelisches Tagzeiten-Buch" (= Evangelia Libro por la Liturgio de la Horoj), eldonita de la Miĥaelo-frataro en kunlaboro kun P. Godehard Joppich el la benediktana abatejo Münsterschwarzach.
Frekvencoregulilo
Reguligilo
Frekvencoregulio estas konverta sistemo el duonkonduktaĵa pova elektroniko kaj konsistanta el tri apartaj sub-sistemoj: rektifilo, intera kontinua kurento (KK) kaj kontinua kurento/alterna kurento-konvertoro (t.e. KK/AK ondigilo). Tensio-fonta konvertoro (TFK) (vidu la sub-sekcion Pluraj topologioj pli sube) estas la plej komuna tipo de frekvencoregulilo. Aliaj sistemoj estas AK/AK konvertoroj, kiuj konvertas enigan alternkurentan (AK) lineon al AK eligo. Tamen, en iuj aplikoj kiel komuna KK buso aŭ sunaj aplikoj, KK/AK konvertoroj estas realigitaj. La plej baza rektifilo por la TFK sistemo estas realigita per trifaza, sesvoja, plenonda, dioda ponto. Pri TFK reguligilo, la KK parto konsistas el kondensatoro, kiu glatigas la supermetitan ondeton de la kontinua tensio liverita de la rektifilo kaj kiu provizas rigidstabilan enigon al la ondigilo. Ĉi tiu filtrita kontinua tensio estas transformita en kvazaŭ-sinusan alterntensian eligon per la agaj ŝaltantaj elementoj de la ondigilo.
Kloster Kirchberg
Spirita etoso
Ĵaŭde kaj dimanĉe oni celebras Diservon kun Sankta Vespermanĝo en la liturgia formo de Evangelia Meso. Komuna preĝado antaŭ kaj post la manĝoj estas same kutima kiel la individua vojaĝbeno antaŭ la forveturo de la hejmgastoj.
Frekvencoregulilo
Reguligilo
TFK reguligilo permesas superan agofaktoron kaj malsuperan harmonan distordon ol fazregataj kurento-fontaj konvertoroj (KFK) kaj ŝarĝo-ŝaltantaj konvertoroj (SSK) (vidu la sub-sekcion Pluraj topologioj pli sube). La reguligilo povas ankaŭ esti realigita kiel fazo-konvertoro havanta enigon de unufaza konvertoro kaj eligon de trifaza ondigilo.
Progresoj pri fabrikado de reguligiloj permesis larĝigi la gamon de eblaj tensioj kaj kurentoj, kaj de frekvencoj pro la pli altaj kvalitoj de povaj elektronikaj ŝaltiloj el duonkonduktaĵoj, kiuj pliboniĝis dum la pasintaj ses jardekoj. Enkondukita en 1983, la izolaĵ-porda dupolusa transistoro (angle IGBT, Isolated Gate Bipolar Transistor), dum la lastaj du jardekoj (antaŭ 2006), venis domini frekvencoregulilojn, kiel ŝaltanta elemento de ondigilo
Sinusa modulado de pulsodaŭroj (angle, SPWM pri Sinusoidal Pulse Width Modulation) estas la plej simpla metodo uzata por variigi motoran tension (aŭ kurenton) kaj frekvencon. Eligo de kvazaŭ sinusa signalo (vidu fig. 1) per modulado de variigeblaj impulsolarĝoj estas konstruata de intersekcoj de segilodenta portanta frekvencosignalo kun modula sinusa signalo, ĝi estas variigebla laŭ regata frekvenco, kaj ankaŭ laŭ regata tensiintenso (aŭ kurentintenso). .
Funkciado de la motoro super ĝia nominala rapido (referenca rapido) eblas, sed estas limigita al kondiĉoj, kiuj ne postulas pli da povumo ol la respondan markitan karakterizon de la motoro. Tia funkciado estas iam nomita "kampo-malfortiĝo", ĉar, por AK motoro, dum la kresko de la frekvenco kun konstanta rilato tensio/frekvenco (V/f), la magneta flukso de la motoro estas konstanta (egala al aŭ malforta ol ĝia nominala valoro), kaj post la atingo de ĝia maksimala tensio, la magneta flukso malkreskas kiam la frekvenco plu kreskas (vidu fig. 2). Tiele eĉ se la rilato V/f egalas la nominalan valoron, kiam la rotacirapideco estas pli malalta ol (aŭ egala al) la nominala, la povumo estas ĉiam malpli ol (aŭ egala al) la nominala povumo P_N, kaj tamen la torda momanto C povas atingi la nominalan tordan momanton C_N (vidu fig. 3). Kaj preter la nominala rotacinombro, por la sama povumo la torda momanto malkreskas (malfortiĝas), ĉar.
La baza reguligilo eblas realigita por selekte inkludi tiujn sekvantajn nedevigajn povajn komponantojn kaj akcesororaĵojn kiel sekvas:
Operatora interfaco
La operatora interfaco provizas rimedojn al operatoro por ekpeli kaj halti la motoron kaj alĝustigi ĝian operacirapidon. Pliaj funkcioj de operatora regado inkludas retroagi kaj ŝalti elekton inter man-alĝustigo de la rapido aŭ aŭtomata regado per ekstera procezrega signalo. La operatora interfaco ofte inkludas alfabet-ciferan ekranon kaj/aŭ indikajn lumojn kaj mezurilojn por provizi informojn pri la funkciado de la frekvencoregulilo. Klavaro kaj ekrano de operatora interfaco estas ofte provizita je la fronto de la reguligilo, kiel montrita en la foto supre. La klavara-ekrano povas ofte esti kablo-konektita kaj muntita fore je mallonga distanco de la reguligilo. La plej multaj aparatoj ankaŭ havas en/el-igajn (angle, I/O pri Input/Output) konektilarojn por konekti prembutonojn, ŝaltilojn kaj ankaŭ aliajn aparatojn por la operatora interfaco aŭ regajn signalojn. Seria interfaco estas ofte ankaŭ disponebla por permesi la frekvencoregulilon esti realigita, alĝustigita, kontrolita kaj regita per komputilo.
Pluraj principoj
[[Dosiero:MC Topology.jpg|dekstra|eta|280px||Principo de matrica konvertoro (MK):
AK reto - Filtrilo - Ŝaltanta AK/AK ondigilo - AK Motoro]]
Oni povas klasifiki AK-frekvencoregulilojn laŭ la sekvantaj principoj.
Disponeblaj povumoj
Frekvencoreguliloj estas disponeblaj kun larĝa gamo de tensio kaj kurento ratings kovrante larĝan gamon de unufazaj kaj multfazaj alternkurentaj motoroj. Reguligiloj de malalta tensio estas desegnitaj por operacii laŭ al eligaj tensioj malpli ol (aŭ egalaj al) 690 V. Dum reguligiloj en aplikoj por motoroj de malalta tensio estas disponeblaj en gamo ĝis ĉirkaŭ 5 al 6 MW, sed ekonomiaj konsideroj tipe favoras aplikojn de meza tensio eĉ kun multe malplialta povumo. Malsamaj reguligilojn kun meza tensio estas realigitaj laŭ kombinaĵoj de tensio kaj kurento uzitaj en malsamaj ondigiloj tia, ke iu ajn donita tensio estas pli granda ol aŭ egala al unu al la sekva norma nominala motortensio: ĝenerale ĉu 2,3/4,6 kV (60 Hz) ĉu 3,3/6,6 kV (50 Hz), kaj unu tiristorfabrikanto konsideras tensiojn ĝis 12 kV. En iuj aplikoj tensioaltiga transformatoro estas metita inter malalta tensio de ondigilo kaj la meztensia motoro. Reguligiloj kun meza tensio estas tipe uzataj por motor-aplikoj pli granda ol inter proksimume 375 kW (500 ĉp ) kaj 750 kW (1000 ĉp ). Reguligiloj kun meza tensio historie estis multe pli konsiderindaj kaj profunde traktataj ol reguligiloj kun malalta tensio. La nominala povumo de reguligiloj kun meza tensio povas atingi 100 MW, kiu estas gamo de malsamaj reguliprincipoj kun malsamaj postuloj pri tensio, kurento, agado, rendimento, povokvalito kaj fidindeco.
Filigrano (artmetio)
La termino filigrano devenas de la latina lingvo kaj signifas laŭvorte „granigita drato“ (filum „fadeno, drato“ kaj granum „grano“) kaj filigranoj delikataj oraĵistajn produktojn el metalfadenoj kun surmetitaj metalperloj. Transasence oni uzas la terminon ankaŭ por ĉia alia delikata dekoracia formo, ekzemple tiuj de metalĉizisto.
Temas pri malnova, ornama teĥniko de dratofleksado el graciaj, maldikaj dratoj intertorditaj kiel snuroj, kiun oni jam konis proksimume 2000 a. K. en Trojo. Plejparte ĝi estas metia teĥniko, ankaŭ populara en la landoj de la Alpoj kaj en Frislando same kiel en Azio. Oni lutas dratojn el oro aŭ arĝento laŭ ornamŝablonoj sur bazon de la sama materialo. Ekde la 20-a jarcento oni plektas la dratojn ankaŭ sen bazaĵo al delikata, travidebla teksaĵo kaj lutas ilin nur je la intertuŝejoj. La materiala diko de la dratoj estas ĝis 0,01 milimetroj. Por la ornamaĵformado oni uzas aŭ nur intertorditajn dratojn aŭ dratojn tranĉitajn kaj poste platrulitajn laŭ malsamaj dikoj.
Gmünd (Malsupra Aŭstrio)
Gmünd [Gmind] (Malsupra Aŭstrio) estas distrikta ĉefurbo en nordokicenta Waldviertel (Arbara Regiono). Gmünd situas sur la 15-a meridiano, rekte limtuŝas Ĉeĥan Respublikon. La unua centjaro de la komunumo estis trankvila. Pli rapidan evoluon alportas nur konstruo de fervoja linio de la imperiestro Francisko Jozefo. Jam la 1-an de novembro 1869 oni malfermas al trafiko la unuan parton Eggenburg-Gmünd-České Budějovice, post du jaroj la linio estas ekspluatata ĝis Prago (Ĉeĥa Respubliko). Ekde tiam prosperis industrio ŝtonhakista, vitrofarista kaj teksa.
Vidindaĵoj
Urba paroĥeja preĝejo, konstruita en 13-a jarcento estas konsekrita al Sankta Stefano. En la 15-a jarcento la romana preĝejo estis detruita, sed oni denove konstruis ĝin en gotika stilo. Internaĵo de la preĝejo estas trakonstruita en baroka stilo.
Evangelia preĝejo estis en la jaro 1911 inaŭgurita. La financan rimedojn pliparte donacis Societo de Gustav Adolf, parte estis kolektitaj per privataj kolektoj. Kastelo certe estas la plej malnova kontruaĵo en la urbo. Ĝia aspekto estis kelkfoje ŝanĝata per alkonstruoj kaj trakonstruadoj. Ankaŭ la posedantoj dum la tempo foje ŝanĝiĝis. En 1985 Habsburga-Lotringa havaĵadministrejo vendis la kastelon al loĝeja kompanio. Apuda parko, en kiu oni povas vidi multajn botanikajn unikaĵojn, estis aĉetita de la urba komunumo Gmünd.
Grafitiaj domoj sur la urba placo devenas el 16-a jarcento, surprizigaj per multekostaj fasadoj kaj pinakloj.
Muzeoj
Malnova urbodomo, urba muzeo estas en la jaro 1988 renovigita en origina stato kaj nun servanta kiel urba muzeo. Urba muzeo montras la evoluon historian kaj ekonomian de la urbo.
Malnova forĝejo - muzeo "por enrigardi" estas tipa malnovstila forĝejo, vivinta precipe per enspezoj por hufumado de ĉevaloj kaj fabrikado de lignaj radoj por veturiloj.
Muzeo de la ŝtonoj. Sub la gvida ideo "Ŝtonoj parolas" la muzea parto "Ŝtonhakisto kaj lia gildo" peras vivan superrigardon pri ŝtonhakado kaj arto prilabori ŝtonon de tempo ĉirkaŭ 2000 antaŭ nia erao ĝis fine de 20-a jarcento.
Vitrofarista muzeo montras la historion ekde apero de vitrofarejoj en la apudlima aŭtria-ĉeĥa regiono, metiistan ilaron de la vitrofaristoj kaj artproduktojn el 17-a ĝis 20-a jarcentoj.
Mongolia fringo
La Mongolia fringo, Rhodopechys mongolicus aŭ Bucanetes mongolicus (konata ankaŭ kiel Mongolia trumpetofringo), estas malgranda birdospecio de la familio de Fringedoj kaj genro de Rodopeĥoj, kiu enhavas tri speciojn, kiuj estas grizbrunecaj birdoj kun rozkoloraj areoj en flugiloj kaj plej subaj partoj.
Morfologio
Konfuzoj kun similaj specioj kiuj koincidas en partoj de la teritorio eblas, sed estas kelkaj diferencoj. La bruna kapo separas ĝin el la Trumpetofringo, kiu havas grizan kapon kaj ne havas blankan flugilareon; la Rozflugila fringo estas pli granda, havas grandan kapon kaj blankan ventron kun malhelaj brunaj flankoj; kaj la Dezerta fringo ne havas rozkolorajn markojn en brusto aŭ vizaĝo kaj montras blankon en sia vosto (kaj la masklo havas tiujn malhelajn bridojn).
Statuso, distribuado kaj habitato
Tiu birdospecio estas de loĝantaj birdoj el orienta Turkio, tra Kaŭkazo, orienten al Centra Azio kaj al okcidenta Ĉinio kaj Mongolio (de kio devenas kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo) kaj suden al Kaŝmiro. Tiu granda teritorio estas pludaŭro aŭ anstataŭejo de la teritorio de la Trumpetofringo, kiu iras el Kanarioj al Mezoriento, dum la teritorio de la Mongolia fringo sekvas norden kaj orienten. Tiu specio preferas por reproduktado montajn areojn de dezerto aŭ duondezerto, en arbustaro kaj rokaj montetoj.
Tiu specio estas indiĝena en la jenaj 14 landoj: Afganio, Armenio, Azerbajĝano, Ĉinio, Pakistano, Irano, Kazaĥio, Kirgizio, Mongolio, Nepalo, suda Siberio en Rusio, Taĝikio, Turkio kaj Uzbekio. Ĝi estis vidata kiel vaganto en Barejno.
Turkio
En Turkio la esto de tiu specio en oriento de la lando estas bone dokumentata, ekz. Kirwan & Conrad (1995), Roselaar (1995).
Kirwan et al. (2000) publikis informon sugeste le la teritorio de tiu specio en Turkio povus esti pli etenda, inklude vidaĵon en 1999 el Sivrikajo en la Pontusa Montaro, 100 km nordokcidente de la teritorio de Turkio kaj alia de 1982 el Sultanbabadagi, Tunceli, 200 km okcidente de la teritorio. Ili sugestis ankaŭ ke plenkreskulo kun junulo vidataj en orienta flanko de la Lago Tuz en 1967, kaj tiam identigita kiel Dezerta fringo, povus fakte esti estinta Mongolia fringo.
Armenio
La unua Mongolia fringo en Armenio estis konstatita en 2001 ĉe Vedi. Pliaj birdoj estis vidataj tie en 2002.
Azerbajĝano
Tiu specio estis unuafoje vidata en Azerbajĝano ĉe Bulgan komence de majo de 1912 (Beme 1926) Bulgan estas en la regiono de Naĥiĉevano, kiu estas separata el la ĉefa parto de la lando de strizono de Armenia teritorio; Kirwan & Konrad (1995) malĝuste listigis tiun lokon kiel de Armenio. Beddard et al. (2002) ne konis vidaĵon el la ĉefa parto de la lando.
Spacograndigita 120-ĉelo
En geometrio, la spacograndigita 120-ĉelo estas uniforma stela plurĉelo kun simbolo de Schläfli {5,3,5/2}. Ĝi estas unu el 10 regulaj plurĉeloj de Schläfli-Hess.
Ĝi havas la saman situon de lateroj kun la 600-ĉelo, dudekedra 120-ĉelo. Ĝi havas la saman situon de edroj kun la ebenograndigita 120-ĉelo.
Hondeghem
- jen france, origine nederlande Hondegem, prononco respektive flandre Oundegem  - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Safari
Safari estas retumilo de Apple.
Operaciaj sistemoj
Safari funkcias per jenaj operaciaj sistemoj:
Windows
Minimumaj rekvizitoj: 256 Mb da memoro, procesoro Pentium 500 Mhz aŭ supera.
Safari ne administras propran prokurilon sed tiun uzatan de Internet Explorer.
Kelkaj programoj, interalie CyberDOCS, ne funkcias per Safari.
Eksteraj ligiloj
Senpaga versio estas elŝutebla de:
Benzila tiolaktato
Benzila tiolaktato aŭ laktato de metilbenzeno estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tiolaktata acido kaj benzila alkoholo. Benzila tiolaktato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila tiolaktato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila tiolaktato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Tiolaktatoj estas malstabilaj kaj facile hidroliziĝas en laktatojn, sulfidojn kaj sulfuron.
(84719) 2002 VR128
Ĝi estas de la klaso de la plutonenoj, tie estas, objekto en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno.
Ĝia grando, mezurita per la kosma observatorio Herschel, estas 448 km. Mike Brown listigis ĝin kiel probablan nanplanedon kun estimata diametro de 459 km.
Lasta Vespermanĝo
La Lasta Vespermanĝo kutime ekmemorigas pri la tre fama pentraĵo de Leonardo da Vinci (Italio), konservita en Milano; sed ĉi tie estas aludata la lasta vespermanĝo de Jesuo kiel rakontita de la evangeliistoj (Mt 26; Mk 14; Lk 22 kaj Paŭlo en la 1-a letero al la Korintanoj), kie Jesuo, laŭ katolikoj kaj ortodoksuloj kaj kelkaj evangelianaj eklezioj, identigis la panon kun sia korpo kaj la vinon kun sia sango kaj ordonis tion samefike fari ĉiutempe; krome li rivelis la nomon de la perfidisto ktp.
Antaŭ esti preferata objekto de pentraĵoj kaj alispecaj artaĵoj de sennombraj kristanaj artistoj de la tuta kristana mondo ĉiuepoke, la lasta vespermanĝo estis objekto de apokrifaĵoj, se ne konsideri, ke en la kristana liturgio ĝi ludas la fundamenton mem de la kristana kulto. El apokrifaĵoj eblas kompreni kiel kristanoj de la unuaj jarcentoj taksis la kristan eventon kaj, foje ili liveris ŝancon por disvastigi apartan koncepton pri kristanismo. La Lastan Vespermanĝon festas la kristanoj dum la Sankta ĵaŭdo.
Loko de la lasta vespermanĝo
Ĉirkaŭ la niaeraa jaro 530, ĉefdiakono Teodozio, pilgrimanta en Jerusalemo kaj informiĝanta pri la preĝejo en Sankta Sion, indikata kiel loko de la lasta vespermanĝo, asertas: “Tiu estis la domo de Marko evangeliisto” "Ipsa fuit domus sancti Marci evangelistae". Tiu aserto devis certe baziĝis sur antikva tradicio, ĉar estis alia sammencianta atesto, tiu de la kipra monaĥo Aleksandro, kiu priskribas la preĝejon Sanktan Sion kiel la loĝejon de Maria, patrino de Marko. La loĝejo-preĝejon, bedaŭrinde, modifis krucmilitistoj kaj nun troviĝas situanta, konata per la nomo sankta Manĝosalono, sur la Monto Sion trans la muregoj de la nuna malnova urbo. La kvazaŭsanktejo, prizorgata de minoraj franciskanaj fratuloj, nun estas enprenita inter aliaj establoj, kun kiuj havas la saman sorton: ne plu propraĵo de la fratula stabo, kies adeptoj, se instigitaj, krom plendi pri la nuna jura kondiĉo de la Sankta Manĝosalono, ankaŭ rakontas, kiel la loko suferis pro la oftaj detruoj age de islamanoj.
Artaj verkoj inspiritaj de la Lasta Vespermanĝo
Laŭ la evangelioj de kristanismo, la Lasta Vespermanĝo (aŭ Sankta Vespermanĝo) estis la lasta manĝo kiun Jesuo Kristo dividis kun siaj dek du apostoloj kaj disĉiploj antaŭ ol esti mortigita per krucumado. La Lasta Verspermanĝo iĝis la temo de multaj pentraĵoj kaj aliaj bildigaj artaĵoj. Eble la plej konata el ili estas la verko "La Lasta Vespermanĝo" fare de Leonardo da Vinci, pentrita dum la jaro 1498. La simboleco de sameca kaj familieca divido de la manĝaĵo inter ĉiuj, aparte la gesto de rompa disdivido de la pano, iĝis grava elemento en la tradicioj de kristanismo. La kaliko, el kiu dum la Lasta Vespermanĝo trinkis Jesuo kaj la disĉiploj, laŭ kristana legendo dum la krucumado ankoraŭ estis uzita por kolekti falantan sangon de la suferanta Jesuo, kaj dum la mezepoko legende adoriĝis sub la nomo "Sankta Gralo" - la vido de la sankta kaliko donu grandegan forton batali por la bono de la homaro, kaj laŭ la legendo ekestis frataro de kavaliroj por sekure gardi kaj protekti ĝin. Cele al rita memorigo de la evento, ekestis la kristana sakramento de komunio, kiu scene ripetas la simbolan manĝon de panpeco kaj iom da vino.
Kiel ĉiutagaĵo en kelkaj katolikaj landoj estas kutimo havi en manĝoĉambroj pentraĵon aŭ gravuraĵon pri la Lasta Vespermanĝo, ofte kun latina subskribo, nome "Amen dico vobis quia unu vestrum me traditurus est", tio estas "Mi diras, ke unu el vi perfidos min".
En la Minoritana preĝejo en Vieno troviĝas kopiaĵo de la Lasta Vespermanĝo, rekreita en la origina grandeco (9,18 x 4,47 m) laŭ ordono de Napoleono Bonaparte, sed jam kiel mozaiko. Ĝi pezas 20 tunojn.
Apokrifo de la agoj de sankta Johano
Se en la oficialaj evangelioj la lasta vespermaĝo estas rakontata koncize, en la apokrifo de Johano, la aŭtoro prenas okazon el la sobra evangelia esprimo “post esti kantintaj la himnon, ili (la kunmanĝantoj), foriris direkte al monto olivarba (Mt 26,30)”, kaj ŝajnigas koni ankaŭ la kantajn paroladojn. Jen unu eldirita de Jesuo kaj respondita per komuna “Amen”, el kiu eblas kompreni kiel aparta kristana komunumo perceptadis la vivon kaj la esencon de Jesuo, kiu ĉi tie instigas kanti kaj danci:
Mi volas esti savita kaj volas savi. Amen
Mi volas esti libera kaj liberigi. Amen
Mi volas vundiĝi kaj vundi. Amen
Mi volas esti generita kaj generiĝi. Amen
Mi volas manĝi kaj esti manĝata. Amen
Mi volas aŭskulti kaj esti auŝskultata. Amen
Mi volas esti pensata, mem kiu estas tute penso. Amen
La Graco dancas. Mi volas ludi fluton. Dancu ĉiuj. Amen
Mi volas fari lamentojn, larmu ĉiuj. Amen
La unika Ogdoado psalmas kun ni. Amen
La numero Dekdu dancas en alto. Amen
Al Tutulo estas koncedite danci en la altoj. Amen
Kiu ne dancas tiu ne scias kio okazas. Amen
Mi volas ornami kaj esti ornamita. Amen
NGC 1026
NGC 1026 (aliaj indikoj — PGC 10055, UGC 2145, MCG 1-7-18, ZWG 414.33, NPM1G +06.0110) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Lasta Vespermanĝo
Apokrifo de la agoj de sankta Johano
Mi volas esti kunigita kaj volas kunigi. Amen
NGC 1026
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lasta Vespermanĝo
Apokrifo de la agoj de sankta Johano
Templon mi ne havas kaj templojn mi havas. Amen
Lampo estas mi por vi kiu min rigardas. Amen
Pordo estas mi por vi kiu ĉe mi frapas. Amen
Vojo estas mi por vi, trairanto. Amen ''Ĉar la konceptoj odoras ebionismon, eble la himnantaro estas kristana palestina hebrea komunumo.
Aliaj apokrifaj rakontoj ignoras la ŝafidan viandon kaj ĝin anstataŭigas per fiŝo: temas pri komunumo “Nazarea”, kies asketismo puŝis la konfesianojn ne manĝi viandon kaj ne trinki vinon. Spuron de tiu tendenco oni povas konstati en pentraĵo en la, origine iniciatita de Gotoj, Baziliko hodiaŭ nomata Sant' Apollinare Nuovo (Sankta Apolinaro Nova), en Raveno (Italio): tie estas reprezentata la “vespermanĝo pura”.''
Fonua lingvo
La fonua lingvo (, lingvo (gbé) de la fonua popolo, Fon nu) estas parto de la gbea lingvaro kaj apartenas al la volta-niĝera ero de la niĝerkonga lingvaro. La fongbea lingvo estas parolata precipe en la ŝtato Benino fare de proksimume 1,7 milionoj da parolantoj. Kiel la aliaj lingvoj el la gbea lingvaro temas pri analiza lingvo, kies baza vortordo havas la sinsekvon Subjekto Verbo Objekto. La fonua lingvo estas skribita per la Internacia Fonetika Alfabeto.
La kotafonua lingvo estas parto de la fonua lingvo.
Seminario pri fonua lingvo kaj Esperanto
De la 23-a ĝis la 27-a de februaro 2015 okazis dua tia staĝo kun la sama enhavo triaksa. Partoprenis 15 junaj virinoj. Subtenis mecenatoj kaj ILEI.
De la 28-a de oktobro 2019 ĝis la dua de novembro 2019 okazis laŭ la sama skemo la sama kurso kun la nomo SEVI 3 organizita de Scio Sen Bariloj. Ĝi akceptis 20 junajn virinojn. En 2020 okazis SEVI 4 kaj SEVI 5.
Perná
Perná (Bergen) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 8 kilometroj de Mikulov. Vivas ĉi tie. La municipo situas sur montarpiedo de Pavlovské vrchy. Pli granda parto de la katastro estas konsisto de PPR Pálava kaj trafas ankaŭ ĝin nacia naturrezervejo Děvín kaj Tabula Monto.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1305.
Ruĝa Krescento
La Ruĝa Krescento (lunarko) estas versio de la Ruĝa Kruco en islamaj landoj.
Ĝi estis uzata ek de 1876 de la osmanida imperio, de 1929 ankaŭ de aliaj islamaj landoj. La simbolo kun leono kaj suno estis proponita de Irano. Ekde 2005 validas por ne kristanaj landoj kaj ne islamaj landoj la simbolo de la Ruĝa Kristalo.
Ĉikago (rivero)
Ĉikago estas rivero 250 kilometrojn longa, kiu trairas la samnoman urbon. La rivero kontribuis al la evoluo de la urbo Ĉikago, donante al ĝi trafikan ligon al la misisipa valo. Konata estas la loka kutimo de irland-devenuloj, verde kolorigi la riveron ĉiujare je la tago de Sankta Patriko.
Geografio
La rivero nature fluis en lagon Miĉigano, kvankam ĝi estas proksima al la baseno de rivero Misisipo. Per tiu ĉiu proksimeco ĝi donis avantaĝon al la urbo Ĉikago, ĉar la misisipa valo estis grava komerca vojo.
Fine de la 19-a jarcento la malpuraĵoj, kiujn la urbo Ĉikago fluigis en la riveron, minacis malpurigi lagon Miĉigano, el kiu la urbo prenis sian akvon (la urbanoj nomis la rivero "la fetora rivero"). Ĉar ne estis facile purigi la riveran akvon aŭ malhelpi la enfluon de malpuraĵoj, oni decidis transdirekti la riveron al la proksima valo de rivero Ilinojso, por konduki ĝin for de la lago. Por tio oni inversigis la fludirekton de la "Suda Branĉo" de la rivero kaj konstruis la ĉikagan sanitaran kaj ŝipan kanalon, kiu atingas la riveron Des Plaines. Tiu ĉi tra la riveroj Kankakio kaj Ilinojso atingas Misisipon.
Ĉar la iama fluejo de la rivero ankoraŭ konektiĝas al la lago, eta parto de la laga akvo nun fluas al Misisipo. Tio ebligas la migradon de fiŝoj inter la du ekologiaj sistemoj, kiuj antaŭe estis disigitaj per akva distanco de proksimume 10.000 kilometroj kaj la salakva barilo de la maro. Oni timas, ke la almigrado de novaj specioj perturbos la ekologian ekvilibron de la lago. En 2005 la asocio Alliance for the Great Lakes (alianco por la Grandaj Lagoj) proponis re-disigi la du river-sistemojn por malhelpi tiun ĉi danĝeron.
Historiaj eventoj
Pluraj ĉikaganoj sinmortigis per salton en la riveron - interalie menciindas la sveddevena marksisto Atterdag Wermelin, kiu sinmortigis en 1904.
En 1915 ekskursa vapor-ŝipo Eastland, kiu ankriĝis en la rivero, renversiĝis kaj subakvigis siajn pasaĝerojn, el kiuj mortis 844.
Je la piliero estis metita en la grundon de la rivero. Ĝi frakasis parton de eksa fervoja tunelo kaj subakviĝis var-transportan tunelaron preskaŭ 100 km longan, kaj same la kelojn de apudaj domoj. La kaŭzo de la subakvigo ne tuj estis klara. La malutilo kaj la riparoj kostis al la urbo proksimume du miliardojn da usonaj dolaroj.
Rotten borough
Rotten borough, esperante "Putra vilaĝo", estis la nomo de politika fenomeno en 19-a jarcenta Anglio rilate al la ŝakrado de balotrajtoj : en pluraj vilaĝoj, kiuj antaŭe havis sufiĉe multajn loĝantojn, restis nur malmultaj bienuloj, kiuj volonte vendis sian balotrajton kontraŭ kiel eble plej alta prezo. La plej fama kazo estis tiu de Dunwich, kies teritorio estis plejparte subakviĝinta. Tute kontraste, novaj grandaj urboj kiel Birmingham kaj Manchester ne havis iun ajn deputiton.
Kate Capshaw
Kate CAPSHAW (3-an de novembro 1953 en Fort Worth, Teksaso kiel Kathleen Sue Nail), estas usona aktorino.
Biografio
Ŝi laboris longtempe kiel modelo kaj krom-lernistino, antaŭ ol li estis malkovrita en aĝo de 30 jaroj por la filma kaj televida industrio. Ŝi plej grava fila rolo estis en 1984 la virina ĉefrolo en Indiana Jones kaj la templo de la morto. La filmo estis la dua parto de la Indiana-Jones-tetralogio, reĝisoro estis Steven Spielberg. La negativaj kritikoj damaĝis ŝian pluan karieron, ŝi plu koncentris je sia familio. Kate Capshaw geedziĝis en 1991 kun Steven Spielberg kaj havas kun li 3 proprajn kaj du adoptitajn infanojn. El la unua geedziĝo kun marketiga gvidanto Robert Capshaw venas la filino Jessica Capshaw (* 1976), kiu same iĝis aktorino.
Rotten borough
Reformo en 1832 solvis tiun problemon.
Kotonuo
Historio
La nomo de la urbo devenas de la vorto Ku-Tonu, kiu en la fonua lingvo signifas proksimume "enfluejo de la rivero de morto". La loko origine estis fiŝista vilaĝo ĉe la Atlantika Oceano kaj ĉe mara laguno, kaj laŭgrade evoluis ĝis grava haveno.
Ĝis la 18-a jarcento Kotonuo apartenis al la Reĝlando Dahomejo. Dum la jaro 1851 la eŭropa ŝtato Francio subskribis kontrakton kun la dahomeja reĝo Gézo, kiu permesis al la eŭropanoj instali komercan postenon en Kotonuo. Dum la jaro 1883 la franca armeo okupis la urbon, por eviti, ke la konkurenca ŝtato Britio povus okupi la regionon.
Infrastrukturo
Kotonuo havas internacian flughavenon Aéroport international Cardinal Bernardin Gantin de Cadjehoun, centrajn stratajn kaj fervojajn konektojn kaj estas la trafika centro de la ŝtato. Ekde 2018 la ŝtato konstruas larĝajn avenuojn kun lumigiloj kaj multaj arboj; ankaŭ pli malgravaj stratoj ricevas pavimojn aŭ asfaltan surfacon; do la urbo enorme evoluas kaj montras tute novan vizaĝon.
Ekonomio
Kotonuo estas la ekonomia ĉefurbo de la lando Benino. En la urbo produktiĝas palmoleo, biero, teksaĵoj kaj cemento, sed ankaŭ motoraj veturiloj kaj bicikloj. Eksportiĝas interalie nafto, ligno, baŭksito kaj fero. En la oceano tuj proksime de marbordo el la grundo elpumpiĝas nafto.
En Kotonuo estas la registaro, la ministejoj kaj ĉiuj ambasadejoj.
Esperanto-movado en Kotonuo
En Kotonuo estas sidejo de Benina Esperanto-Asocio, kiu estis Landa Asocio de UEA kun prezidanto Privas Tchikpe.
Samsemajne okazis preparkurso kaj poste sesio de Internaciaj Ekzamenoj de ILEI UEA, elementa kaj meza niveloj.
Tiuj eventoj okazis sub la aŭspicioj de la NRO Scio Sen Bariloj.
La Domo de Esperanto en Gbodjetin-Kotonuo staras en strateto "von en face du bar Zéro Souci".
Kvina Afrika Kongreso de Esperanto (AKE)
En Kotonuo de la 29-an de decembro ĝis la 4-an de januaro 2014 okazis la kvina Afrika Kongreso de Esperanto (AKE), kiu estas organizita de Afrika Komisiono de UEA kaj Asocio de Beninaj Esperantistoj (ABeE) kaj de Scio Sen Bariloj. La kongresa temo estis : lingvaj kontaktoj inter Afrikanoj kaj inter Afriko kaj la ceteraj kontinentoj, por justa komunikado.
Kursoj SEVI
La dua tia seminario (23an ĝis 28a de februaro 2015) ricevis la nomon SEVI (SEminario por VIrinoj) kaj grupigis 15 partoprenantinojn. Financado por ĝi venis el ILEI kaj el donacoj de privatuloj.
La tria tia seminario (28-an de oktobro ĝis la 2-a de novembro 2019) havis la saman nomon SEVI kaj grupigis 17 partoprenantinojn. Financado venis de privatuloj.
Diversa aktivado
Plue okazadas en la kulturdomo JOCA diversaj kunvenoj kaj kursoj de Esperanto.
Prunus × yedoensis
Prunus × yedoensis (Joŝino-ĉerizo; japane: 染井吉野 Somei-joŝino) estas hibrido de ĉerizarboj de nekonata deveno, onikrede inter Prunus speciosa kaj Prunus subhirtella. Ĝi estas jam longe kultivata en Japanio, aparte en Joŝino (de kiu devenas ĝia nomo), sed ankaŭ en multaj aliaj lokoj. Ĝi estas unu el plej popularaj kaj konataj specioj de sakuro - ĉerizarbo, kultivata por sia bela florado - en Japanio kaj en aliaj lokoj de modera klimato en la mondo.
Ĝi estas malgranda falfolia arbo kiu kutime estas ĉ. 5-12 metrojn alta. Ĝi preferas klimatojn de USDA-zonoj 5-8 (t.e. kun minimuma temperaturo ne malpli ol -28.9 °C (-20 °F)) kaj kreskas en sunaj areoj kun sufiĉe humida grundo. Folioj estas konsekvence aranĝitaj, 6-15 cm longaj kaj 4-7 cm vastaj, kun dentitaj ekstremoj. Ili ofte estas bronzkoloraj, kiam unue aperas printempe, kaj iĝas verdaj en somero. La floroj aperas pli frue ol la folioj en frua printempo (plej kutime ĉ. aprilo - majo en norda hemisfero). La floroj estas aromaj, ĉ. 3-3.5 cm je diametro, kun kvin blankaj aŭ pale rozkoloraj petaloj. Ili kreskas en infloreskoj de kvin aŭ ses. La frukto estas ĉerizo, rondeca drupo de 8-10 mm en diametro. La fruktoj estas grava nutraĵo por multaj malgrandaj birdoj kaj mamuloj, aparte rubekoloj. La frukto enhavas grandan kvanton de intense ruĝa suko, kiu uzeblas por farbo aŭ ŝminko. Por homoj la fruktoj estas preskaŭ sengustaj kaj do ne kutime uziĝas en kuiro.
Kultivado kaj uzoj
Pro siaj belegaj aromaj floroj la Joŝino-ĉerizo estas kutime uzata por dekoro. Kultivata ekde almenaŭ malfrua Edo-epoko, ĝi havas multajn lokajn kulturvariojn. Notindaj kulturvarioj estas 'Akebono', 'Ivensii', kaj 'Ŝidare Joŝino'. Varioj de Joŝino-ĉerizo estas plej gravaj por japana tradicio de hanami (florrigardado).
En 1902 Joŝino-ĉerizo estas portita en Eŭropo kaj Norda Ameriko. Ĝuste ĝi, kune kun kulturvario 'Kanzan' de parenca specio Prunus serrulata, estas plej kutima vario de sakuro ekster Japanio. Ĝi estas centro de sakuraj festivaloj en Usono, Kanado kaj aliaj landoj.
Jorge Antunes
Li estis la unua nuntempa komponisto de brazila muziko, kiu ekde 1961 konsekence utiligis la eblecojn de elektronika muziko. Ĉi tiu muziko nomiĝis música cromofônica. Ekde 1973 Li profesoras ĉe la Universitato de Braziljo. La 14-an de oktobro 2006 lia opero „Olga“ travivis ĉe la Urba Teatrejo de San-Paŭlo sian unuan prezentiĝon. Laŭ libreto de Gerson Valle la opero montras la vivon de Olga Benario-Prestes.
Jacob Praetorius la pli maljuna
Jacob Praetorius la pli maljuna (*ĉ 1520 en Magdeburgo; † 1586 en Hamburgo) estis germana orgenisto kaj komponisto.
Vivo
Pri la vivo de Praetorius oni nur scias malmulte. Verŝajne li ricevis muzikan edukadon en sia hejmurbo de Martin Agricola. Ekde 1555 ĝis sia morto oni povas dokumenti, ke Praetorius deĵoris kiel orgenisto kaj eklezikomponisto ĉe du Hamburgaj preĝejoj.
Verkoj
Praetorius publikis la muzikokolekton Opus musicum excellens et novum (1566), kiu enhavas 200 verkojn de germanaj kaj nederlandaj komponistoj. Nur unu el tiuj verkoj – Te deum laudamus a 4 – Praetorius mem komponis; nur la unua parto estas postlasita. Krome Praetorius publikis kolekton de ĥoraloj (1554).
Krome konserviĝis Veni in hortum meum a 4, kiun verkis aŭ li mem aŭ Jacob Praetorius la pli juna.
Imperiismo
Imperiismo aŭ imperialismo estas nocio por politiko, gvidita de klopodo disvastigi influon de unu ŝtato je aliaj. Celo estas krei grandpotencon aŭ akiri dominan influon en teritorio, kiun tiu ĉi ŝtato pretendas (pro historiaj aŭ naciismaj kaŭzoj). Vidu artikolon Imperio.
Imperiismo, estas difinita de la Dictionary of Human Geography (vortaro pri homa geografio), kiel "an unequal human and territorial relationship, usually in the form of an empire, based on ideas of superiority and practices of dominance, and involving the extension of authority and control of one state or people over another" (malegaleca homa kaj teritoria rilataro, kutime en la formo de imperio, bazite sur ideoj de supereco kaj praktikoj de dominado, kaj rezulte en la etendo de aŭtoritato kaj kontrolo de unu ŝtato aŭ popolo super alia). Lewis Samuel Feuer identigas du ĉefajn subtipojn de imperiismo; la unua estus la "regressive imperialism" (malprogresema imperiismo) identigita kun simpla konkero, klara ekspluatado, formortigo aŭ malpliigo de nedeziritaj popoloj, kaj setlado de deziritaj popoloj en tiuj teritorioj. La dua tipo identigita de Feuer estus la "progressive imperialism" (progresema imperiismo) kiu fondiĝus sur kosmopolita rigardo al homaro, kiu permesas la etendon de civilizacio al nome "nedisvolviĝintaj" socioj por plialtigi vivnivelojn kaj kulturnivelojn en la konkeritaj teritorioj, kaj permeso al konkerita popolo por asimiliĝi al la imperia socio, kies ekzemplo povus esti la kosmopolita Aĥemenida Imperio.
La moderna koncepto de imperiismo estas la praktiko de dominado fare de lando kun pli forta ekonomia kaj komerca povo, por ampleksigi siajn influojn super malpli disvolviĝintaj landoj. La termino estas pridisputata, ĉar kelkaj opinias, ke ne estas imperiismo, aliaj kiuj ja ekzistas, sed estas nemalica,  kaj aliaj kiuj ekzistas malprofite por la dominataj landoj.
Ĝenerala historio
Plej ofte oni konsideras kazojn de imperiismo, ĉefe kiam iu imperio klopodas etendi sian hegemonion al malproksimaj teritorioj, al alilingvaj popoloj kaj eĉ kontraŭ iamaj aŭ ieaj potencoj. Tiele laŭ historio estis elstaraj imperioj (kaj sekvaj politikoj de imperiismo), tiuj de Aleksandro la Granda kiu atingis ĝis Hindio kaj tiu de la Roma Imperio kiu konkeris ankaŭ tre etendajn teritoriojn ĉirkaŭ la Mediteraneo, sed ne nur, kaj etendis ankaŭ la proprajn kulturon kaj lingvon. Poste arabaj konkerantoj kunigitaj sub la flagoj de Islamo el la 8-a jarcento etendiĝis tra tuta Nordafriko, Mezoriento kaj ankaŭ ĝis Hindio kaj same disvastigis proprajn kulturon, lingvon kaj eĉ religion, laŭ diversaj gradoj en la diversaj teritorioj. Ĝis la fino de la Mezepoko la situacio en Eŭropo ne helpis la disvastigon de novaj imperioj krom la islama.
La malkovro de Ameriko fare de eŭropanoj fine de la 15-a jarcento malfermis konkurencon por imperiismo en tute nove konitaj teroj kaj nun kun helpo de moderna ekonomia sistemo; tiam temis pri negoco: serĉo de krudaj materialoj, oro, kaj malkosta laborforto, kio kondukos al sklaveco, kio ne estis tute nova koncepto. La novaj imperiismoj estis la portugala (pli centrita en la komercado), la hispana (pli centrita en la kontrolado de etendaj teritorioj), la brita (pli centrita en la kontrolado de la maroj kiel ŝtupo por kontrolado de malproksimaj teritorioj) kaj aliaj kiel la franca aŭ la nederlanda. Tiu imperiismoj disvolviĝis, kuntrafiĝis kaj konfliktis dum la 16-a, 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Tiu imperiismo bazita sur la kontrolo de la produktado kaj komerco de krudaj materialoj el landoj malproksime de Eŭropo estis nomita kiel koloniismo. Ĉefe dum la 19a jarcento tiu nova imperiismo hegemoniis en la tutmonda politiko. En apudaj mapoj oni vidas la diferencojn inter la situacio komence kaj fine de la jarcento, nome grandaj teritorioj de Afriko kaj Azio estis koloniigitaj, dum la hispana imperiismo en Sudameriko kolapsis kaj estis anstataŭata de nova ekonomia koloniismo.
Termino "imperialisto" estis origine kromnomo por favorantoj de brita imperio.