cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barato
Barata kuirarto
La barata kuirarto estas la vasta gamo de kuirarto en Barato, de la himalajaj regionoj norde ĝis la suda kabo de la subkontinento sude. En ŝtatego de multaj etnoj kaj lingvoj, ankaŭ la kuirarto tre malsamas laŭ unuopaj regionoj. Tial la kategoriigo estas nur orientiga. Baza konsistigero estas, en la regionoj kie oni kultivas ĝin, rizo, en la regionoj kie kultiviĝas tritiko, la hinda pano nan ( नान ), aŭ la hindaj patkukoj ĉapati ( चपाती ), la likva butero ghî ( घी ), la fermentita lakto lassi ( लस्सी ), uzita kiel trinkaĵo. La tradicia trinkaĵo de Hindio estas de antikveco lakto, dum teo estis alportita de la angloj dum koloniaj tempoj.
Festoj
En Barato abundas kaj popularas la festivaloj, ĉefe tiuj rilataj al la diversaj religiaj ceremonioj kaj eventoj. En tiuj oftas enormaj aglomeraĵoj de personoj.
Holio (Hindia, होली, holī), populara kiel la festo de koloro, estas fama printempa festo en Barato kaj Nepalo. La festo daŭras du tagojn ekde la plenluna tago inter la mezoj de februaro kaj marto.
Ekonomio
Laŭ la Internacia Monunua Fonduso (IMF), la barata ekonomio en 2017 estis laŭnome egala al 2.454 mil bilionoj da usonaj dolaroj; tio estas la sesa plej granda ekonomio en la mondo laŭ ciferoj de merkata interŝanĝo, kaj kun 9.489 mil bilionoj da usonaj dolaroj ĝi estas la tria plej granda ekonomio en la mondo laŭ aĉetopova komparo, aŭ PPP. Kun jara averaĝa kresko de MEP de ĉirkaŭ 5.8% laŭlonge de la pasintaj du jardekoj, kaj atinginte 6.1% dum 2011–12, Barato estas unu el la plej rapide kreskantaj ekonomioj. Tamen, la lando rangas 140a en la mondo laŭ pokapa MEP kaj 129a laŭ pokapa MEP ĉe PPP. Ĝis 1991, ĉiuj barataj registaroj sekvis protektismajn politikojn kiuj estis influitaj de socialisma ekonomiko. Ampleksa ŝtata interveno kaj regulado apartigis la baratan ekonomion el la ekstera mondo. Akra krizo de pag-ekvilibro en 1991 devigis la landon liberaligi sian ekonomion; ekde tiam ĝi malrapide moviĝis al sistemo de libera merkato kun emfazo kaj al eksterlanda komerco kaj al rekta investado. Barato estis membro de la Monda Organizaĵo pri Komerco ekde la 1a de januaro 1995.
La inflacio estis de 6,7% (1999, takso) kaj la valuto estis la barata rupio (Rs). Komence de la 21-a jarcento, Barato fariĝis t.n. sojlolando. La centra banko estas la Rezerva Banko de Barato.
Füzesabony
Füzesabony [fuzeŝabonj] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Füzesabony, kies centro estas.
Barato
Transportoj
La Hindiaj Fervojoj (hindie भारतीय रेल, Bhāratīya Rail, angle Indian Railways) estas la ŝtata fervoja korporacio de Barato. Ĝi estis fondita en 1853 kaj administras la kvaran plej grandan nacian fervojan sistemon en la mondo laŭ grandeco. Ĝi havas totalan itinerlongon de 67 956 km en 2022.
Sportoj
En Barato, multaj tradiciaj indiĝenaj sportoj estas famaj, nomiĝas ‘Kabbadi’, ‘Kho Kho’, ‘Pehlwani’ kaj ‘Gilli-danda’. Iom da antaŭaj formoj de Aziaj batalartoj kiuj estas origintaj en Barato, nomiĝas ‘Kalarippyattu’, ‘Musti Yuddha’, ‘Silamabam’ kaj ‘Marma Adi’. Alia ludo, kiu ankaŭ originale estas el Barato, estas ŝako ankaŭ nomita ‘Chaturanga’ kaj famiĝinta, ĉar nun Barato havas multajn grandmajstrojn. En la kortumo de la reĝo Akbar sur la grandaj marmoraj ŝtonoj oni kreis ludon ‘Pachisi’.
Nuntempe teniso estas fama en Barato, ĉar multaj homoj gajnis trofeojn ludante tenison ekde 2010.
Tiuj sportoj estas famaj en Barato:
Füzesabony
Geografio
Füzesabony situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Miskolc, apud aŭtoŝoseo M3 en la sama direkto, laŭ fervojoj Budapeŝto-Miskolc kaj Eger-Debrecen. Eger troviĝas 22, Miskolc 60, Debrecen 110, Budapeŝto 117 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, ferepoko, poste alvenis keltoj kaj sarmatoj. La unua skriba mencio devenis el 1261. La turkoj detruis la vilaĝon en 1552. Post la turkoj la bienoj apartenis al episkopejo de Eger ĝis 1945. Tiam oni disdonis parcelojn al la malriĉaj homoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en la vilaĝo, kiu urbiĝis en 1989.
Famuloj
En Füzesabony naskiĝis:
Muamar Kadafi
Nokte al la 1-a de majo dum bombado de NATO pereis la filo de Muamar Kadafi Sajf al-Arab kaj tri nepoj de la libia ŝtatestro. Baldaŭ post tio homamasoj atakis ambasadorejojn de Britio, Italio kaj oficejon de UN en Tripolo. Responde al detruo de sia ambasadorejo Britio deklaris libian ambasadoron persona non grata.
La Plumkrono de Moktezumo
La Plumkrono de Moktezumo estas revuo de Meksika Esperanto-Asocio, a.c., tutlanda asocio, kies sidejo estas Aguaskalientes, Meksiko.
Ĝi estas trimonata eldonaĵo, kies unua numero publikiĝis rilate al trimestro Januaro, Februaro kaj Marto de la 2011a jaro, (1/2011).
La revuo estas eldonita elektronike kaj disvastigita per interreto. Ĝiajn ekzemplerojn oni povas mendi, tute senpage, pere de la retadreso meksika.esperanto.asocio@gmail.com
Husák
Husák (hungare Ungludas) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Huszák, poste pro hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Husák situas laŭ la ukraina landlimo, fine de sakovojo. Sobrance troviĝas 15 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1548. En 1910 loĝis en Ungludas 400 homoj, (367 slovakoj, 20 germanoj, 5 rutenoj, 3 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Ungludas apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Uĵhorodo, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Husák 166 da homoj, (162 slovakoj, 4 ukrainoj).
István Kovács (operkantisto)
István Kovács naskiĝis la en Szombathely.
Biografio
István Kovács akiris medicinan diplomon en Universitato de Pécs. En 1996 li ekinstruis en la universitato, sed li ankaŭ partoprenis en la medicinaj esploroj. Dum la studentaj jaroj en 1993 li atingis la duan lokon en televizia programo pri talentoj en kantista kategorio. Li prenis operkantistajn lecionojn de Katalin Schultz kaj László Polgár (operkantisto). Ekde 1997 li kantis en Budapeŝta Ŝtata Operejo, ankaŭ en Teatro Regio (Torino), en:Opéra national du Rhin, Ŝtata Operejo Unter den Linden kaj en festivaloj, koncertoj. Li ricevis premiojn en 2004 kaj 2019.
Diabelli-variacioj (Beethoven)
Ludwig van Beethoven pretigis la Diabelli-variaciojn (verko 120), la 33 variaĵoj pri valso de Diabelli, kiel nomis ilin Beethoven mem, en la jaro 1823, kiel kontribuaĵo por kolekto de variacioj, kiujn la muzikeldonisto kaj komponisto Anton Diabelli iniciatis je ĉiuj renomaj aŭstraj komponistoj. Beethoven komencis per ili en 1819. Ili estas lia lasta granda pianoverko. Dum ĉi tiu tempo li ankoraŭ komponis la pianosonatojn op. 109, 110 kaj 111 same kiel li verkis pri Missa Solemnis kaj la Simmfonio n-ro 9. La valsotemon, simpla temo de 2 x 16 taktoj, antaŭmetis Diabelli.
Komence Diabelli havis la ideon de kolekto, kiu enhavu po unu variacion de ĉiu komponisto. Beethoven tamen ne volis kontribui "ŝuisto-flikaĵon", do simplan sekvencon. Diabelli do eldonis la variaciojn de Beethoven aparte (la unua eldono estis dediĉita al Antonie Brentano) kaj sekvigis duan parton kun la verkoj de aliaj, i.a. de Franz Schubert kaj de 11-jara Franz Liszt.
la 33 variacioj estas krom la Goldberg-variacioj de Bach kaj la Bach-variacioj de Reger la plej ampleksa variaciaro por piano. Atentinda estas la varieco de la variacioj: Krutaj kontrastoj, kompleksa ritmaj turniĝoj kaj polifoniaj strukturoj staras en ĉi tiu verko apud ludemaj, senpezigitaj alienoj. La prezentado daŭras entute 50 ĝis 60 minutojn.
La Beethoven-domo je Bonn akiris en la jaro 2009 la memskribaĵon pri verko 120 kaj ekspoziciis ĉi tiun ĝis la 20-a de aprilo 2010. En januaro 2010 oni volis prezenti digitaligitan version en la tutteran teksaĵon.
Jenő Sztojanovits
Jenő Sztojanovits [jenO stojanoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sztojanovits Jenő estis hungara komponisto, instruisto, dirigento, korusestro, kritikisto.
Jenő Sztojanovits naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Sztojanovits frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, krome li studis muzikon de Imre Bellovics. Jam dum la lernojaroj li orgenludis en la Preĝejo Naskiĝo de Maria (Belváros) inter 1876-1881. Li finstudis medicinon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed sen diplomo li estis muzika kritikisto en ĵurnalo ekde 1881. Baldaŭ liaj kritikoj aperis en aliaj gazetoj. Li ankaŭ instruis muzikon komence en lernejo, poste en muziklernejo. En 1909 li jam estis lernejestro. Inter 1907 kaj 1913 li estis dirigento de Baziliko Stefano la 1-a (Budapeŝto), poste ĝismorte de Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Vár). En 1912 li fondis koruson, poste gvidis ĝin 2 jarojn. Krom tiuj laboroj li ofte komponadis.
Edward Alfred Millidge
Edward Alfred MILLIDGE [miliĝ] (naskita la en Kingston on Thames; mortinta la  ) estis angla komercisto, esperantisto kaj vortaristo, membro de la Lingva Komitato kaj de la Akademio de Esperanto (eksiĝis en julio 1932).
Esperantisto kaj redaktoro
Esperantisto de novembro 1903, Milligde ĉeestis de 1905 ĝis 1911 la Universalajn Kongresojn en Bulonjo ĉe Maro, Ĝenevo, Kembriĝo, Dresdeno, Barcelono kaj Antverpeno. Li redaktis kun kaj sen W. W. Mann kaj A. E. Wackrill la periodaĵon "The British Esperantist" de Brita Esperanto-Asocio kaj verkis multajn artikolojn. Kune kun Herbert F. Höveler (pseŭdonimo Ĉefeĉ) li verkis la unuan "Esperanto-ŝlosilon" celantan vastan informadon, kiu aperis en 1905.
Vortaristo
Millidge kompilis klasikan Esperanto-Anglan Vortaron (The Esperanto-English Dictionary) kiel parulo al la Angla-Esperanta de Joseph Rhodes (1908). Ĝia unua eldono aperis en 1912 kaj estis represita dum jardekoj: 4a reviziita kaj plilarĝigita eldono en 1922, 5a reviziita kaj plilarĝigita 1924, senŝanĝa represo en 1931, 1942 (kun aldono de la tiamaj Oficialaj Aldonoj al la Universala Vortaro), 1947 kaj lastan fojon en 1956. En 1957 aperis suplemento al la vortaro verkita de Donald Broadribb, jam en 1924 "Indekso de la anglaj vortoj en la vortaro de Edward A. Millidge", verkita de George E. Gordon.
Adventista preĝdomo (Kiskőrös)
La adventista preĝdomo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1992) en urbo Kiskőrös (Hungario).
Historio
En Kiskőrös la judoj konstruis sinagogon en 1915. Pro la holokaŭsto la sinagogo malpleniĝis, ĝi ne estis uzita. Ekde 1979 ĝi estis urba posedaĵo kaj en 1988 plena renovigo okazis. Ĝi estis koncertejo kaj muzika ĉambro de muziklernejo.
En Hungario en 1863 estis fondita la adventista eklezio. En Kiskőrös kelkaj adventistoj vivis ekde la 1930-aj jaroj. Ili faris diservojn en privataj domoj en en preĝdomoj de Kecskemét aŭ Kiskunhalas. Depost fino de la socialismo (1988) la adventistoj iĝis pli aktivaj kaj ili komencis uzi la iaman sinagogon.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ stratangulo. La ekstraĵo estis restaŭrita laŭ la origina sinagogo. La iama sinagogo formas brikon. Sur la fasado estas triopo de grandaj altaj fenestroj. Sur la ekstera muro oni metis memortabulon pri la judaj martiroj. Interne estas seĝoj konvenaj al koncertoj aŭ diservoj.
Konstanto de Rydberg
Konstanto de Rydberg (signo R_\infty) estas fizika konstanto.
Ĝi aperas en formulo de Rydberg kaj en kelkaj aliaj formuloj, ĉefe uzataj en tiuj, kiuj estas koneksataj en formuloj, kiuj priskribas spektrajn seriojn, pri elradiitaj elektromagentaj ondoj de atomoj.
Konstanto de Rydberg en SI havas valoron, rilatante al senmova kerno kun nefinia maso :
kie me, e - maso de elektrono kaj elementa elektra ŝargo, c - lumrapido, \hbar - reduktita konstanto de Planck, ε0 - elektra konstanto.
Pri finia maso de kerno, la konstanto de Rydberg (por nuklido kun maso M) estas.
Por atomo de hidrogeno, ĝi estas.
Valoro de konstanto en formulo de Balmer estis mezurata per J. R. Rydberg en 1889 kaj N. H. Bohr en 1913.
Ahuy
Ahuy estas francia komunumo, kiu situas en Francio, regiono Burgonjo-Franĉkonteo, departemento Côte-d'Or.
Geografio
Ahuy etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
La rivero Suzon trapasas la komunumon.
Elipsa filtrilo
En elektroniko kaj signal-prilaborado, la elipsaj filtriloj (ankaŭ sciataj kiel filtriloj de Cauer, nomitaj post Wilhelm Cauer) estas speco de analogaj aŭ ciferecaj linearaj filtriloj. Ilia amplitudo-frekvenca karakterizo havas egalajn laŭ alto inter si ondetojn en la pasanta bendo kaj ankaŭ havas egalajn laŭ alto inter si ondetojn en la haltata bendo. La kvanto kaj alto de la ondetoj en ĉiu bendo estas sendepende pliprecizigebla, kaj neniu la alia filtrilo de egala ordo povas havi pli krutan deklivon inter pasanta bendo kaj haltata bendo, por la donitaj maksimumaj altoj de la ondetoj (sendepende de tio ĉu la ondetoj estas egalaj inter si aŭ ne).
Alternative, oni povas ne uzi la eblecon sendepende ĝustigi la pasanta-bendajn kaj haltata-bendajn ondetojn, kaj anstataŭe dizajni filtrilon kiu estas maksimume nesencanta al la komponantaj variadoj.
Se la kvanto de ondetoj en la haltata bendo estas nulo, la filtrilo estas speco-I filtrilo de Ĉebiŝev. Se la kvanto de ondetoj en la pasanta bendo estas nulo, la filtrilo estas speco-II filtrilo de Ĉebiŝev. Se ambaŭ kvantoj de ondetoj estas nuloj, la filtrilo estas filtrilo de Butterworth.
Por malalta-pasa elipsa filtrilo kun la sama kvanto de ondetoj en la pasanta bendo kaj en la haltata bendo, la amplifo kiel funkcio de angula frekvenco ω estas donita per:
kie Rn estas la n-a orda elipsa racionala funkcio (iam sciata kiel racionala funkcio de Ĉebiŝev);
La valoro de la ondeta faktoro precizigas la pasanta-bendajn ondetojn, kaj la kombinaĵo de la ondeta faktoro kaj la selekteca faktoro precizigas la haltata-bendajn ondetojn.
Polusoj kaj nuloj
La nuloj de la amplifo de elipsa filtrilo koincidas kun la polusoj de la elipsa racionala funkcio.
La polusoj de la amplifo de elipsa filtrilo povas esti derivitaj en maniero tre simila al la derivado de la polusoj de la amplifo de speco-I filtrilo de Ĉebiŝev. Por simpleco, alprenu ke fortranĉa frekvenco egalas al 1. La polusoj de la amplifo de la elipsa filtrilo estas la nuloj de la denominatoro de la amplifo. Uzante la kompleksan frekvencon s = σ + jω ĉi tio signifas ke:
Difinante -js=cd(w, 1/ξ) kie cd estas la jakobia elipsa kosinusa funkcio kaj uzante la difinon de la elipsaj racionalaj funkcioj rezultas:
kie K=K(1/\xi) kaj. Solvante por w
kie la multaj valoroj de la inversa cd funkcio estas faritaj eksplicite uzante la entjeran indekson m.
La polusoj de la amplifa funkcio estas do:
Kiel estas en la okazo de la polinomoj de Ĉebiŝev, ĉi tio povas esti esprimita en eksplicita kompleksa formo
kie ζn estas funkcio de n, ε, ξ; xm estas la nuloj de la elipsa racionala funkcio.
ζn estas esprimebla por ĉiuj n per la jakobiaj elipsaj funkcioj, aŭ algebre por iuj ordoj, aparte ordoj 1, 2 kaj 3. Por ordoj 1 kaj 2 estas
kie
La nestanta propraĵo de la elipsaj racionalaj funkcioj povas esti uzata por konstrui pli alta-ordajn esprimojn por \zeta_n :
kie Lm=Rm(ξ, ξ).
Elipsaj filtriloj kun minimumaj Q-faktoroj
Elipsaj filtriloj estas ĝenerale precizigataj per postulado de aparta valoro por la pasanta-bendaj ondetoj, haltata-bendaj ondetoj kaj la akreco de la fortranĉo. Ĉi tio ĝenerale precizigas minimuman ordon de la filtrilo kiu devas esti uzata. Alia dizajna konsidero estas la sentkapablo de la amplifa funkcio al la valoroj de la elektronikaj komponantoj uzata por konstrui la filtrilon. Ĉi tiu sentkapablo estas inverse proporcia kun la kvalita faktoro (Q-faktoro) de la polusoj de la tradona funkcio de la filtrilo. La Q-faktoro de poluso estas difinita kiel:
kaj estas mezuro de la influo de la poluso sur la amplifan funkcion. Por elipsa filtrilo, okazas ke, por donita ordo, tie ekzistas interrilato inter la ondeta faktoro kaj selekteca faktoro kiu samtempe minimumigas la Q-faktoron de ĉiuj polusoj en la tradona funkcio:
Ĉi tio rezultas en filtrilo kiu estas maksimume nesencanta al komponantaj variadoj, sed la ebleco sendepende precizigi la pasanta-bendajn kaj haltata-bendaj ondetoj perdiĝas. Por ĉi tiaj filtriloj, se la ordo pligrandiĝas, la ondetoj en ambaŭ bendoj malaltiĝas kaj la kurzo de fortranĉo pligrandiĝas. Se oni decidas uzi minimumo-Q elipsan filtrilon por ke atingi apartajn minimumajn ondetojn en la bendoj kune kun aparta kurzo de fortranĉo, la ordo bezonata estas ĝenerale esti pli granda ol la ordo kiu estus alie bezonata sen la minimumo-Q postulo. Bildo de la absoluta valoro de la amplifo aspektas tre simile al la bildo en la antaŭa sekcio, escepte de tio ke la polusoj estas aranĝitaj en cirklo anstataŭ elipso. Ili estas ne egale interspacitaj kaj tie estas nuloj sur la ω akso, malsimile al la filtrilo de Butterworth, ankaŭ kies polusoj estas aranĝitaj en cirklo.
Komparo kun aliaj linearaj filtriloj
Jena bildo montras la karakterizojn de elipsaj filtriloj kune kun tiuj de la aliaj komunaj specoj de filtriloj ricevitaj kun la sama kvanto de koeficientoj (ĉiuj filtriloj estas de kvina ordo):
Kiel videblas de la bildo, elipsaj filtriloj havas la plej krutan deklivon de amplitudo-frekvenca karakterizo inter pasanta bendo kaj haltata bendo.
Hechthausen
Hechthausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cuxhaven de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas kaj al la metropola regiono Hamburgo kaj al la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kio respegulas la fakton ke la regiono ekonomie orientiĝas kaj al Bremeno sudokcidente kaj al Hamburgo sudoriente.
Pápasalamon
Pápasalamon [pApaŝalamon] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Pápa. Salamon signifas: Salomono.
Situo
Pápakovácsi situas sur tre mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Pápa troviĝas 14, Ajka 21, Celldömölk 26 km-ojn.
Historio
Pápakovácsi fondiĝis supozeble en la 12-a jarcento, la unua akriva apero okazis en 1402 en formo Salamon. La loĝantoj longe estis nobeloj. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiun oni refondis en 1717.
En Pápasalamon migra poŝto servas.
Willi Ritschard
Politika kariero
En la jaro 1943 Willi Ritschard estis elektita kiel membro de la komunuma konsilio de sia loĝloko Luterbach. En la jaro 1945 li estis elektita kîel membro de la kantona konsilio de Soloturno kaj en la jaro 1947 li samtempe estis prezidanto de sia loĝkomunumo. En la jaro 1955 li elektiĝis al la Nacia Konsilio de Svislando, kaj 1963 li fariĝis membro de la Regokonsilio de Kantono Soloturno.
Meksika Esperanto-Asocio, a.c.
La Meksika Esperanto-Asocio, a.c., fondiĝis somere de 2010 en la urbo Aguaskalientes, kiu situas en centra Meksiko.
Willi Ritschard
Federacia Konsilio
La 5-an de decembro 1973 li estis elektita kiel reprezentanto de la Socialisma Partio al la Federacia Konsilio kaj estis kiel hejtilomuntisto la unua kaj ĝis nun (2011) la sola laboristo, kiu fariĝis membro de la svisa registaro. En la jaroj 1977 kaj 1983 Willi Ritschard estis vicprezidanto de la Svisa Federacio kaj en la jaro 1978 federacia prezidanto. La 3-an de oktobro li deklaris sian demision je la 31-a de decembro, sed tiam neatendite mortis pro koratako du semajnojn poste dum magrado sur la monto de Grenchen. Willi Ritschard estis en la svisa popolo unu el la plej ŝatataj membroj de la svisa registaro.
Departementoj
Dum sia ofictempo en la Federacia Konsilio Willi Ritschard estris de 1974 ĝis 1979 la svisan federacian departementon pri medio, transporto, energio kaj komunikado kaj de 1980 ĝis 1983 la svisan federacian departementon pri financoj.
26939 Jiachengli
26939 Jiachengli estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jiacheng Li, finalisto en 2012 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Arcadia High School de Arcadia (Kalifornio).
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Mátraszőlős)
La preĝejo Elizabeto de Hungario estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Mátraszőlős.
Historio
En eklezia fonto la unua mencio okazis en 1229, sed laŭ aliaj fontoj ĉi tiu kirko estis konstruita en la 14-a jarcento kaj pligrandigita en la sekva jarcento, en 1611, 1669 kaj 1778 renovigita. La baroka aspekto estas videbla ekde 1669. La turo estis konstruita en 1864 el ŝtonoj de la malkonstruita defenda muro. Aparta sonorilostablo funkciis apud la kirko inter 1715-1829. Oni malkonstruis la sakristion en 1905, sed oni konstruis pli novan en la alia flanko. En 1925 pluraj trakonstruoj okazis kaj inter 1969-1971 post arkeologia esploro plena restaŭro okazis. Ekde tiam estas videblaj kelkaj restintaj freskoj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto en interno de la vilaĝo. La navo finiĝas en oklatera absido kun pilieroj. La absido estas pli mallarĝa, ol la navo. Interne la altaroj estis faritaj en 1669. La du flankaj altaroj estas dediĉitaj al Senmakula Koncipiĝo kaj Sankta Nikolao. Sur la muroj estas videblaj freskoj el la 14-a jarcento.
Kermeso okazas en la 19-a de novembro.
Rafajovce
Rafajovce (hungare Máriakút rutene Рафаївцї [rafajivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Rafajovce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 28 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1596 en formo "Rafayocz". La unuaj loĝantoj estis rutenaj paŝtistoj. Ĝis 1907 la oficiala hungara loknomo estis Rafajócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Máriakút 128 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Rafajovce 182 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Kermesejo
La preĝejo cindriĝis, tamen la sankta bildo restis origina. oni portis ĝin al la najbara vilaĝo, sed la bildo ĉiam revenis. Tial oni konstruis novan preĝejon en 1750. Ankaŭ la puto laŭ la kredantoj estas sanktigita. Pro la preĝejo, bildo kaj puto ili estas kermesejo.
Tohanu Nou
Tohanu Nou [tohanu noŭ] (hungare: Újtohán, germane: Neu-Tohan) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Râşnov. Administre ĝi apartenas al Zărneşti.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 950 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 393. Ĝia unua skriba mencio estis en 1761.
Historio
Ĝi estis fondita de rumanoj, kiuj ne volis katolikiĝi. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Fogaras).
Slade Gorton
Thomas Slade GORTON III (kutime Slade GORTON, elp. SLEJD GORtn, n. la 8-an de januaro, 1928, mortis la 19-an de aŭgusto 2020) estis senatano de Vaŝingtonio, kaj antaŭe ĉefadvokato de Vaŝingtonio.
Li naskiĝis en Ĉikago, servis en la armeo tuj post la fino de la 2-a mondmilito, ricevis universitatan gradon de Dartmouth College kaj juran gradon de Columbia University, kaj poste servis en la Aerarmeo 1953-1956.
Li ekaktivis politike (en la Respublikana Partio) en 1958, elektiĝante al la Vaŝingtonia parlamento, kie li servis 1959-1969. En 1969 li elektiĝis kiel ĉefadvokato de Vaŝingtonio, servante tiel ĝis 1981. Li konatiĝis pro sia nekutima kutimo persone argumenti la subŝtatan starpunkton, kiam Vaŝingtonio partoprenis proceson antaŭ la Usona Ĉefkortumo.
Li elektiĝis al la Usona Senato en 1980, venkante la delongan senatanon Warren G. Magnuson. En 1986, Brock Adams venkis lin per malmultvoĉa plimulto. En 1988 li denove elektiĝis, post la demisio de Daniel J. Evans, kies partia aliancano li estis. Li restis en la Senato ĝis 2000, kiam lin venkis Maria Cantwell.
Regiono Iringa
Regiono Iringa (Mkoa wa Iringa) estas unu el la 26 regionoj de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo same nomiĝas Iringa.
La regiono havas loĝantojn (2002) kaj areon de. Ĝi dividiĝas al sep distriktoj:
Situo
La regiono situas sud-okcidente en Tanzanio. Ĝia sud-okcidenta limo estas Malavia Lago, transe de kiu situas Malavio. Krome ĝi limas al jenaj tanzaniaj regionoj: La plej malaltaj partoj situas ĉe Malavia Lago (474 m); la nordaj partoj altas multe pli. La ĉefurbo altas ĉirkaŭ 1.500 metrojn.
Turismo
En la regiono situas la Nacia Parko Ruaha, la dua plej granda de la lando; ĝi estas grava turisma allogaĵo.
Kogenheim (stacidomo)
Kogenheim estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Kogenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Louis (115000).
29747 Acorlando
29747 Acorlando estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Abigail Claire Orlando, kiu gajnis en 2013 la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Eastchester High School de Eastchester (Nov-Jorkio, Usono).
La rajto legi
(La rajto legi) estas novelo de, la fondinto de la Fondaĵo por Libera Programaro. Ĝi aperis unuafoje en 1997 en la revuo  de granda komputfaka asocio. Ĝi apartenas al la (folklore konata) ĝenro averta rakonto kaj priskribas okazojn en la jaro 2047. Tiam oni vaste aplikas teknikojn por regi rajtojn pri ciferecaĵoj kaj tiel limigas la legantaron de libroj: kunhavigo de libroj kaj de ĉiaj skribaĵoj estas krimo, kiun sekvas puno per malliberigo.
La novelo pritraktas influon de tia limiga sistemo al universitataj studentoj. Studento Dan trovas sin en problema situacio, kiam li decidu, ĉu prunti sian komputilon al amikino, kiu eble tiel kontraŭleĝe vidos dokumentojn, kiujn Dan aĉetis.
La novelo estas notinda pro tio, ke Stallman verkis ĝin antaŭ ol la limiga tekniko DRM estis vaste uzata kaj ke li antaŭvidis postajn aparataro-teknikojn (ekz. trusted computing) por limigi uzon de informa enhavo.
En 2005 la librovendejo de Universitato Princeton anoncis planon oferti lernolibrojn kun DRM-teknika regado de legorajto: la permeso legi validos nur 12 monatojn kaj nur en la komputilo kiu elŝutis la libron, do tute simile al tio, kion Stallman priskribis en sia novelo.
8586 Epops
8586 Epops estas asteroido de la ekstera asteroida zono, kunmalkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Upupa Epops, aŭ upupo.
Unua Mondmilita periodo
EdE-M Unua Mondmilita periodo. „3700 E-istoj enskribiĝis por la Deka UK en Parizo en 1914, inter ili 2500 eksterlandanoj. Giganta palaco Gaumont estis luita kaj ornamita per verdaj flagoj. La salutparolo de Paul Painlevé estis preta. La organizo estis modele preparita. Karavanoj de Rusoj, Germanoj, Angloj jam forvojaĝis, kiam eksplodis la eŭropa milito. Alveninte Parizon en la 1-a de aŭgusto, la fremdaj Esperantistoj vidis ekscititajn popolamasojn, ĝeneralan mobilizon, ŝirajn adiaŭojn de patrinoj kaj edzinoj al forirantaj viroj. La karavanoj reprenis mem la vagonarojn en granda urĝo. Sed ne ĉiuj povis. Kelkaj malfeliĉaj fremduloj estis internitaj en civilkaptitejoj. La ceteraj haltiĝis survoje aŭ revenis hejmen, multaj por forveturi siavice al la batalkampoj.
D-ro L. L. Zamenhof, haltigita en Köln, rapidis al rusa landlimo, trovis ĝin fermita, reveturis Berlinon kaj devis entrepreni la longan vojaĝon tra Svedujo–Finnlando–Peterburgo por reatingi la hejmon en Varsovio. Sovaĝa kanonado kaj malamaj kantoj eksonis anstataŭ la espera himno. Diplomataj intrigoj kaj imperialistaj ambicioj ĵetis tutan Eŭropon en ĥaosan buĉadon. Malhela ondego dronigis la noblan revon de la Esperantistoj sub frakasa ŝaŭmo.
Dum monatoj oni sciis nenion unu pri aliaj. Tamen la flameto ne estingiĝis. En savita teranguleto, meze de l‘ ventego, la UEA-oficejo restis malfermita en neŭtrala Svislando. Post ses monatoj da silento la gazeto ,Esperanto' reaperis en januaro 1915. Hodler donis novaĵojn. Li estis organizinta servon por transsendo de familiaj korespondaĵoj inter malamikaj landoj. Kompreneble politika aŭ militista aludo estis severe malpermesita. Leteroj devis alveni malfermite al UEA en Ĝenevo, kiu transsendis ilin al la dezirata lando kun eventuala traduko en ties lingvon laŭ neceso. Franca patrino skribis al filo en Germanujo. Aŭstria knabino al fianĉo en Anglujo. Kortuŝaj korespondaĵoj, homaj amoj, doloroj, mizeroj, esperoj trapasis la UEA-oficejon, kie multaj lokaj gesamideanoj helpis. Du aŭ tricent leteroj alvenis kaj resendiĝis ĉiutage. Tiamaniere ioman helpon en homaj suferoj povis alporti Esperanto kaj ĝia organizo. La faritaj servoj atingis 200.000.
Sed Hodler faris pli. Per sia gazeto li memorigis la Esperantistojn, ke ili estas homoj. „Ni havas la devon ne forgesi“, li skribis en nobla artikolo „Super“ (,Esperanto', 5-a de januaro 1915). „Flanke de niaj simpatioj, ni havas devojn, kiujn al ni trudas nia Esperantisteco, devo kredi, ke neniu popolo havas la monopolon de la civilizeco, de la kulturo aŭ de ia humaneco. . . Devo kredi, ke neniu popolo entute havas la monopolon de la barbareco, perfideco aŭ stulteco. . . Devo konservi prudenton eĉ meze de la premigaj influoj de la popolamasoj. . . La parolo estas nun al la kanono, sed ne eterne daŭros ĝia blekado. Kiam centmiloj da homoj kuŝos en la bataltomboj kaj la ruinoj ĉe la venkintoj kaj venkitoj atestos pri la teknikaj pli ol pri la moralaj progresoj de nia civilizeco, tiam oni alvenos al iu solvo, kaj tiam, malgraŭ ĉio, la internaciaj rilatoj denove ligiĝos, ĉar super la nacio estas tamen io. . Se sur la nunaj ruinoj ni volas konstrui novan domon, oni bezonos tiujn laboristojn, kiujn ne timigos la malfacilaĵoj de la rekonstruado. . . Ni Esperantistoj estu la embrio de tiuj elitoj. Por inde plenumi nian taskon, ni konservu nian idealon kaj ne lasu nin subpremi de la malespero aŭ de bedaŭro.“
El ambaŭflankaj tranĉeoj venis al Hodler emociaj aproboj de homoj kunsentantaj apud la morto kaj danĝero. Ho ve, la listoj de „Niaj mortintoj“ pli kaj pli longiĝis. Ankaŭ la milito mem. Tamen la kroniko montris, ke ia movado ne mortis. En aliaj kontinentoj ĝi daŭris ageme, en Brazilo, en Usono, en Aŭstralio, en Ekstrem-Oriento. En aŭgusto 1915 eĉ okazis en San-Francisko la Dekunua kongreso, kompreneble pli amerika ol universala. El Eŭropo partoprenis neniu delegito krom rusa vojaĝanto, sed kelkcentoj da Esperantistoj el Kanado kaj Usono tie kunvenis dum la Pacifika Ekspozicio. Ĉefe temis pri: Kiel organizi la fortojn de la Esperantistaro post la fino de la eŭropa milito? La kongreso voĉdonis deziresprimon, ke UEA tion entreprenu sin turnante al ĉiuj naciaj societoj el sia sidejo en ekstermilita Svislando. En Eŭropo estis kursoj en preskaŭ ĉiuj landoj, neŭtralaj kaj militantaj, sed kompreneble malpli multaj ol antaŭe. Kiam la gazeto ,Esperanto' ne povis plu eniri aŭ trapasi kelkajn landojn, Hodler presigis raportojn de UEA, kiujn li dissendis en formo de broŝuretoj kun novaĵoj pri ĉiuj naciaj movadoj.
En kelkaj landoj, i. a. en Germanujo kaj Francujo, aperis militaj propagandiloj en Esperanto pravigantaj la nacian vidpunkton. Kelkfoje registara subteno, alifoje privataj iniciatoj tion ebligis.
Peñalsordo
Peñalsordo (Rokego de la Surdulo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Unua Mondmilita periodo
Tiuj malfeliĉaj junuloj, enfermitaj kiel brutaro inter bariloj, sopiris je ia interesa allogaĵo, kiu forgesigas malsaton kaj hejmosopiron. Hodler rekomendis al delegitoj de UEA viziti tiujn lokojn se permeso ebligas kaj vidi ĉu ne troviĝas iu perdita samideano. En diversaj lokoj ili faris tion kaj ĝoja interfratiĝo okazis. En aliaj tiaj malliberejoj, unu sola kaptito instruis la lingvon al centoj da ceteraj, kiuj kopiis vortojn kaj regulojn unuj de aliaj. Tio i. a. okazis en Siberio, kie japanaj generaloj eĉ subtenis tiun lernadon. Esperantistaj rondoj fondiĝis. Oni kantis la himnon kaj gaje interparolis la lingvon inter plejdiversgentanoj.
Peñalsordo
La loĝantoj nomiĝas peñasordeños. La censita populacio en 2008 estis de 1.235 loĝantoj.
Unua Mondmilita periodo
En tia perdita malproksima loko, la hungara poeto Julio Baghy verkis iujn el siaj plej belaj poemoj. Tie atingis lin la malĝojiga novaĵo pri la morto de d-ro ZAMENHOF pro kormalsano (14 apr. 1917) :
Peñalsordo
Situo
Peñalsordo estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 456 m; je 209 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, sed multe pli proksime de du aliaj provincaj ĉefurboj, nome je 131 km de Ciudad Real kaj je 132 km de Córdoba kaj kompreneble proksime de ambaŭ respektivaj provincoj. La surfaco de ties teritorio estas de 47 km².
Historio
La teritorion estis konkerita de la kastilia reĝo Ferdinando la 3-a, kiu donacis ĝin al la Templanoj en 1236 post la konkero de Córdoba, rekompence pro la helpo de templanoj en la konkero de la fortikaĵoj de Capilla, Garlitos kaj Almorchón. Post la nuligo de la templanoj en 1307 rekuperis ĝin la reĝo Ferdinando la 4-a. En 1309 estas la ordeno de Alcántara kiu ricevis la teritorion de la Encomienda de Capilla, sed ĝi redonis ĝin al la reĝo Alfonso la 11-a en 1320. Post posedo de nobelulo Alfonso Fernández Coronel la reĝo Pedro la 1-a ekposedis kaj donis ĝin al sia filino doña Beatriz. Post la entroniĝo de la duonfrato Henriko de Trastámara, tiu donacas la teritorion en 1370 al funkciulo Juan Núñez de Villazán, kiu vendis ĝin al alia nobelulo el Navaro, nome Diego López de Zúniga, en 1382. La nepo de Diego, nome Álvaro de Zúñiga, senjoro de La Peña del Sordo, poste Peñalsordo, akiris el la Katolikaj Gereĝoj, en 1485, la titolon de duko de Béjar. La Duklando de Béjar posedos Peñalsordo ĝis 1777 kiam mortas la lasta duko sensukcede.
Unua Mondmilita periodo
„La famon ne brue, Nur poste malfrue, Simite al eĥo de mortkrio Mallonga sciigo alportis: La Majstro mortis“.
Tiu mallonga sciigo trafis iam kaj plorigis homojn en ĉiuj plej malproksimaj anguloj de la mondo. Jam delonge ili aŭdis nenion pri la movado. Ĉu ĝi vivas ankoraŭ? Ĉu ne? Ĉu dronis ankaŭ tiu nobla espero de l' homaro sub la malhelaj ondegoj de l' buŝa teruro? Jen mortis la fondinto, la inspiranto de miloj. Kio estos post li? Ĉu homa verko disbloviĝos al ĉiuj ventoj de forgeso, aŭ ĉu la spirito lasos ian subteran semon potencan je eterna vivo kaj iam refloronta konsole tra la mondo mizera?“ Ĉapitro, prenita el la ,Historio de la lingvo Esperanto', de E. PRIVAT.
Peñalsordo
Historio
Dum la 18a kaj 19a jarcentoj posedisla teritorion la dukoj de Benavente kaj dukoj de Osuna, el kiuj en 1844 heredas Mariano Téllez-Girón y Beaufort, kiu malŝparegas la posedaĵaron per diboĉega vivo ĝis sia morto en 1882. De tiam la loĝantoj de Peñalsordo kaj najbaraj vilaĝoj ekaĉetis la terojn de la antikva senjorlando kiu malaperis per la Desamortización de Mendizábal.
Laŭ ŝoseo
La ŝoseoj de Peñalsordo estas la jenaj:
Busoj
Peñalsordo ĝuas rektajn ligojn per buso kun la jenaj lokoj:
Interesejoj
Ĝi estas rura medio sude de la komarko La Serena, natura kaj paciga. La plej dinamika parto de la vilaĝo lokiĝas je la akso de la ŝoseo de Cabeza del Buey kaj Capilla al Almadén, kie multaj gastejoj kaj trinkejoj.
Bülach (stacidomo)
Bülach estas fervoja stacidomo en Bülach, Svislando.
Jimbor
Jimbor estas nomo de pluraj vilaĝoj en Rumanio
Hidrokulturo
La hidrokulturo aŭ hidroponio estas tiu metodo de la plantokultivado, kiu okazas ne per grundo (agro), sed per nutrada solvaĵo. La planto kreskas ne en la grundo, sed en nutrada solvaĵo aŭ per ĝi trasorbita materialo ekz. en perlito, ŝtonero aŭ vagy minerala lano. Inter naturaj cirkonstancoj, la precipitaĵo riĉiĝas je nutraĵaj mineraloj per la agro kaj tiel atingas la radikojn, la agro mem ne estas vivbezono por evoluo de la plantoj. Se oni helpas en nenatura medio, ke nutraĵa solvaĵo atingu la radikojn, la agro ne estas plu bezonata. Preskaŭ ĉiu agra planto kreskas ankaŭ en hidrokulturo, sed dependas de la planto, kiomgrade uzeblas tio. Konata lerneja tasko en biologio, la ĝermigo de grajnoj sur akva medio (akva vato) estas same hirdrokultura metodo.
Historio
La esprimo hidroponio venas el la grekaj vortoj hydro (akvo) kaj ponos (laboro). Siro Francis Bacon skribis pri la senagra plantokultivado en sia verko Sylva Sylvarum, aperinta en 1627, unu jaron post lia morto. John Woodward atentis en 1699 dum prizorgo de la pipromento-hidroponio, ke per uzado de poluita akvo, la plantoj pli bone evoluas ol per uzado de distilita akvo.
En la 1860-aj jaroj, la germanaj botanikistoj Julius von Sachs kaj Wilhelm Knop perfektigis la konsiston de la mineralaj nutrosolvaĵoj.
La plantaj fiziologoj malkovris en la 19-a jarcento, ke la plantoj akiras la vivnecesajn materialojn per akvo. Elstaris la kontribuo de William Frederick Gericke, profesoro de la Kalifornia Universitato de Berkeley, kiu ekde 1929 estis aktiva propaganto de la nutrosolvaĵa agrikultura plantokultivado kaj li enkondukis ankaŭ la esprimon hidroponio. Du pluaj kunlaborantoj de la universitato ellaboris multajn nutrosolvaĵojn. La modifita Hoagland-solvaĵojn oni uzas eĉ hodiaŭ.
Nuntempe la NASA esploras en kadro de la CELSS-programo, antaŭpreparante la konkeron de Marso.
Konstanta nutrosolvaĵa kulturo
La planto kreskas en ujo entenanta nutrosolvaĵon, ekz. en konfitujo, plasta sitelo aŭ kuvo. La solvaĵo estas traktita plej ofte per modera aerumado. Por la hejma oksigena prizorgo konvenas eĉ akvaria aerumilo. Se la oksigena prizorgo de la nutrosolvaĵo ne konvenas, tiam nur parto de la planta radiko merĝas en la solvaĵon, tiel la enaera parto de la radiko akiras sufiĉon da oksigeno. La nutrosolvaĵo estas ŝanĝita periode (ekz. ĉiusemajne) aŭ nur ĉe maldensiĝo de la nutraĵa koncentreco, mezurebla per ilo de elektra konduktiveco.
Daŭre fluanta kulturo
Tiukaze, la plantajn radikojn daŭre aŭ ofte alfluas akvo.
Aeroponio
La nutrosolvaĵo estas aldonita en formo de ŝprucaĵo aŭ nebulformo, dum la radikoj estas en aero. Tiu ĉi metodo estas uzebla eĉ en sengravita medio, en la kosmostacioj.
Pasiva suba akvumado
Okazas per kaveta materialo, kies kavoj certigas oksigen-prizonon de la radikoj, dum la nutrosolvaĵo atingas la radikojn desube per kapilareco. tio bezonas etan atenton, oni devas do periode forigi la salojn desur la materialo. Ĝiaj avantaĝoj - oksigena prizorgo kaj grandvapora aero - gravas en la orĥideo-kultivado.
Argila granulato
La argilaj granulatoj estas produktitaj per bruligo de etaj argilgloboj je 1200 °C. Efike de la elbruligo, ĝi etendiĝas kaj iĝas poroza, simile al la krevmaizo. Ĝi estas pH-neŭtrala, ne entenas nutromaterialojn kaj ne malgrandiĝas dum la uzado.
Ĝi estas plurfoje uzebla, sed ĝin povas penetri radiketoj kaj detrui ĝin. La produktado de la argilgranulato estas multekosta pro la alta elbrula temperaturo, sed la argilo estas ofte loke trovebla, tiel ĝi ne bezonas kostan transporton.
Kokosfibro
Ĝia uzado estas medioamika, ĝi ofte entenas la fungon triĥodermo, kiu malhelpas la putriĝon de la radikoj kaj helpas ties evoluon. Ĝin karakterizas densa kapilareco, ĝi estas purfoje uzebla, poste povas servi kiel sterko. Ĝiajn avantaĝojn kontraŭpezas la kosta transporto.
Perlito
ĝi estas produktata per trovarmigo de vulkana rokaĵo kaj ĝi transformiĝas la tre malpeza materialo. Pro ĝia eta denseco, ĝin povas forporti vento kaj ŝvebas sur la akvo, tiel ĝi ne estas uzebla ĉe inunda metodo.
Ŝtonero
Ĝi estas malmultekosta, ĝi bone traaerumas, sed grandmasa, mankas la kapilareco. Se la akvofluo malkonvenas, la radikoj facile sekiĝas.
Minerala lano
Minerala lano estas la plej disvastiĝinta materialo de la hidroponio. Ĝi estas produktita per fandado de bazalto kaj transformiĝas al similaĵo kiel sukervato. Ĝi estas konvena al la plantoj, sed damĝa por la homo. ĝi iritas la homan haŭton, enspirante la ŝvenabtajn fibretojn, povas kaŭzi kanceron. Oni proponas uzon de ganto, masko kaj longkruraj vestoj, por eviti la kontakton kun ĝi.
Nutrosolvaĵoj
La plantoj ŝanĝas konsiston de la nutrosolvaĵo: ili absorbas unu materialojn pli rapide ol aliajn, ili absorbas ankaŭ la akvon. La acidaj aŭ bazaj materialoj povas ekskrecii el la planto. La pH-valoro de la solvaĵo tiel povas ŝanĝiĝi pro diversaj kialoj. Oni devas halti la koncentrecon de la saloj eta, dum la koncentrecon de la nutromaterialoj granda. Oni devas atenti eĉ pri la rezervo de la konvena pH-valoro.
Komerca kaj medioprotekta graveco
La hidrokultura produktado uzas onon de la areo, kiun tradicia, agra kultivado bezonas. Tial la teknologio estas tre evoluinta en Israelo. Grandaj hidrokulturaj produktejoj troveblas en Usono. Oni ofte kombinas la hidroponian produktadon kun vitrodoma kultivado kaj senkemiaĵa traktado.
Koncesio
Koncesio estas speciala permeso, rajtigo, laŭ kies bazo la ŝtato aŭ loka registaro transdonas provizore rajton pri difinita agado en reciproka kontrakto, certigante monopolon por la koncesiulo. Koncesiobezonaj agadoj estas la funkciigo (riparo) de tutlandaj aŭtovojoj, kanaloj, mina esploro kaj ekspluato, organizo de hazardludoj, publika personveturigo.
La koncesio celas la pli efikan funkciigon de la ŝtata kaj komunuma posedaĵo. Oni devas – krom la esceptoj – publike konkurigi la estontajn koncesiulojn. En la tempo de protektoratoj kaj kolonioj, la fremdaj gvidantoj alprenis la koncesiojn pri la plej gravaj materialoj plej ofte sen reciproka pago.
Oni povas kompreni sub la nocio koncesio (latine: concedere = permesi):
Oni ofte donas privilegion pri ekspluato de naturaj ercoj, materialoj (nafto). Tiu naskis plej ofte koruptadon.
Se A koncesias al B la rajton C, tiam A estas koncesianto, B estas koncesiulo, kaj C estas koncesiaĵo.
Koncesioj en Sovetunio
Post kolapso de la militkomunismo kaj enkonduko de Nova Ekonomia Politiko en Sovetunio, la gvidantoj de Sovetunio permesis agadojn de koncesioj en Sovetunio. Ili esperis, ke estiĝas entreprenoj kun la plej moderna teknologio kaj tiel la koncesioj akceligas evoluon de Sovet-Rusio. Aliaj avantaĝoj estis transpreno de spertoj de la plej bonaj kapitalismaj entrepenoj; kreskigas la varbazon (tipojn kaj kvanton de la varoj); ligas forton de la kapitalistoj; instigas je paca kunekzistado ktp.
La koncesia politiko estis traktita en la plej suepraj forumoj por eviti la malavantaĝajn koncesiojn. Lenin ellaboris ne nur principojn de la koncesia politiko, sed li mem okupiĝis pri detaloj de la koncesiaj traktatoj. Ĉiujn kondiĉojn de la koncesio traktis la Politika Buroo de la Centra Komitato de la Rusia Komunista Partio, Konsilio de Popolkomisaroj, La Plej supera Popolekonomia Konsilio kaj la Ŝtata Plankomitato.
La Politika Buroo de la Centra Komitato de la Rusia Komunista Partio pritraktis koncesiojn de orminejoj de Lena, manganercaj minejoj de Ĉiatura, agrikulturaj koncesioj de Krupp, kaj aliajn. Je ĉiu koncesio kapjesis la Konsilio de Popolkomisaroj. Pro la internacia ekonomia bojkoto, la koncesioj ne tro gravis en la ekonomio de Sovet-Rusio. En 1925 ekzistis nur 25 koncesioj en Sovetunio (alia fonto 55), kiuj donis nur 0,6 % de la fabrika produktado. ĝis somero de 1927, la eksterlandaj kapitalistoj investis 58 milionojn da rubloj en evoluigon de la soveta ekonomio. Je 1924/25, la varbazo de la lando kreskis je 19 milionoj da rubloj danke al la koncesioj. La koncesiaj entreprenoj pagis al la soveta ŝtato de 1923/24 ĝis 1925/26 54 milionojn da rubloj. La plej grava koncesio estis tiu de KS, sveda lagrofabriko.
La soveta ŝtato strikte kontrolis la koncesiojn, sed certigis la kondiĉojn por la funkciigo. La koncesioj helpis restarigon de la rusa ekonomio, malpliigis iom la senlaborecon kaj helpis uzon de la avangarda teknologio.
Lenin: La koncesio ne estas paco, sed same milito, sed en aliaj - por ni -avantaĝaj formoj. (novembro de 1920)
La soveta ŝtato plej verŝajne elaĉetis la koncesiojn en la 1930-aj jaroj. (legu Armand Hammer)
Majorana ekvacio
La Majorana ekvacio estas relativisma ondo-ekvacio simila al la ekvacio de Dirac, sed ĝi inkluzivas la konjugitan ŝarĝon ψc de spino ψ. Ĝi nomiĝas laŭ la itala sciencisto Ettore Majorana, kaj en naturaj unuoj estas:
Claude Parisot
Claude Parisot (* 1704 en Étain; † 3-a de marto 1784 samloke) estis fama franca orgenkonstruisto. Li estis ido de familio de orgenkonstruistoj el Étain en la departemento Meuse en la regiono Loreno en Francio. Parisot unue lernoservis ĉe la lorena orgenkonstruisto Christophe Moucherel kaj 1727 en Parizo ĉe Louis-Alexandre Clicquot kaj Jean-Baptiste Clicquot. Ekde 1735 Parisot konstruis multnombrajn orgenojn en la nordo kaj nordoriento de Francio. Al tiuj apartenas:
Lia nevo Henri Parisot lin sekvis kiel renovigisto kaj konstruisto de multnombraj orgenoj en Normandio kaj en Maine.
Gremsdorf
Gremsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erlangen-Höchstadt kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arnold Sommernat
Arnold SOMMERNAT, ankaŭ: Arnoldus van Bremen, (naskiĝinta ĉ. en 1410 en Bremen, mortinta post 1466) estis germana juristo kaj urbestro de Lübeck.
Vivo
En 1452 li skribis kronikon, kiu enkorpigitis unu generacion post al la Chronicon Sclavicum.
Posteŭlo en la urbestra rolo estis Simon Batz, dum Sommernat reiris Erfurton por iĝi profesoro. Ĉe la tiea fakultato pri juro li estis dekano kaj ankaŭ rektoro. En 1461/62 li iĝis urbestro en Hamburgo, en 1463-66 dekano de la katedrala kapitulo de Schwerin.
Valence (Drôme)
Valence [] estas urba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane Droma, estante ties ĉefurbo, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes, okcitane Auvèrnhe Ròse Aups). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence, ankaŭ estante ties ĉefurbo, kaj dividiĝas al la kvar kantonoj Valence-1, 2, 3 kaj 4.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En 2010 la komunumo havis 63,405 loĝantojn. La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas valencois.