cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sendependeca tago de Usono
Fono
Koincide, kaj John Adams kaj Thomas Jefferson, la nuraj subskribantoj de la Deklaro de Sendependeco kiuj poste servis kiel prezidantoj de Usono, mortiĝis la saman tagon: nome 4-a de julio, 1826, kiu estis la 50a datreveno de la Deklaro. Kvankam ne subskribanto de la Deklaro de Sendependeco, sed alia fondopatro kiu fariĝis prezidanto, nome James Monroe, mortiĝis ankaŭ la 4-an de julio, 1831, kaj tiel fariĝanta la tria prezidanto kiu mortiĝis dum la ferio. Calvin Coolidge, la 30-a Prezidanto, naskiĝis la 4-an de julio, 1872 kaj, do ege, estas la nura Usona Prezidanto kiu naskiĝis sur la Sendependeca Tago.
Kutimoj
Sendependeca Tago estas nacia ferio markita de patriotaj montriĝoj. Simila al alia somer-temaj eventoj, festoj de Sendependeca Tago ofte okazas subĉiele. Sendependeca Tago estas federala ferio, do ĉiuj ne-necesaj federalaj institucioj (kiel la poŝta servo kaj federalaj tribunaloj) estas fermitaj tiun tagon. Multaj politikistoj faras ĝin punkto por ke dum tiu tago aperas ĉe publika evento laŭdi la heredaĵon de la nacio, leĝoj, historio, socio kaj homoj.
Familioj ofte festas Sendependecan Tagon per gastiganta aŭ ĉeestanta pikniko aŭ kradrostado kaj utiligas la tagon en kelkaj jaroj, kolektiĝas kun parencoj dum longa semajnfino. Ornamadoj (ekz., lianoj, balonoj kaj vestaĵo) estas ĝenerale koloritaj ruĝece, blanke kaj blue, nome la koloroj de la usona flago. Paradoj ofte okazas matene, dum piroteknikaj montriĝoj okazas en la vespero ĉe tiaj lokoj kiel parkoj, foiroj aŭ urbaj placoj.
12622 Doppelmayr
12622 Doppelmayr estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Sendependeca tago de Usono
Kutimoj
La nokto antaŭ la Kvara unufoje okazas la fokusa punkto de festoj, markita de bruaj renkontiĝoj ofte inkluzivante ĝojfajrojn kiel ilia ĉefornamaĵo. En Nova Anglio, urboj konkurencis konstrui altegiĝantajn piramidojn, kunmetitajn de bareloj. Ili estis lumigitaj noktomeze. La plej alta estis en Salem, Masaĉuseco, sur Gallows Monteto, la fama ejo de la ekzekuto de 13 virinoj kaj 6 viroj pro sorĉado en 1692 dum la Salemaj sorĉistinaj elprovoj, kie la tradicio de ĝojfajroj en festo daŭris, kunmetita de tiom multaj kiom kvardek vicoj de bareloj; ĉi tiu estas la plej alta ĝojfajro iam ajn registrita. La kutimo viglita en la 19a kaj 20a jarcentoj estas ankoraŭ praktikadita en kelkaj Novaj Angliaj urboj.
12622 Doppelmayr
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo, matematikisto kaj kartografo Johann Gabriel Doppelmayr (1677–1750), kiu laboris en Nurnbergo. Lia Atlas Coelestis in quo Mundus Spectabilis..., publikigita en 1742 estas unu el plej gravaj ĉielaj atlasoj de la 18-a jarcento.
Sendependeca tago de Usono
Kutimoj
Sendependecatagaj piroteknikoj estas ofte akompanataj de patriotaj kantoj kiel la nacia himno "The Star-Spangled Banner", "God Bless America", "America the Beautiful", "My Country", "Tis of Thee", "This Land Is Your Land", "Stars and Stripes Forever", kaj, regionaj, "Yankee Doodle" en nordorientaj ŝtatoj kaj "Dixie" en sudaj ŝtatoj. Kelkaj de la kantotekstoj derivas el bildoj de la Revolucia Milito aŭ la Milito de 1812. Piroteknikaj spektakloj estas tenitaj en multaj ŝtatoj kaj multaj piroteknikoj estas venditaj por propra uzo aŭ kiel alternativa al publika rezulto. Sekurecaj koncernoj kondukis kelkajn ŝtatojn malpermesi piroteknikojn aŭ limigi la grandecojn kaj tipojn permesitajn. Krom sekureco koncernas ke lokaj kaj regionaj veterkondiĉoj povas postuli ĉu la vendo aŭ uzo de piroteknikoj en areo estos permesita. Iuj lokaj aŭ regionaj piroteknikaj vendoj povas esti limigitaj aŭ malpermesitaj pro tro seka vetero, senpluvecaj kondiĉoj aŭ aliaj specifaj koncernoj. La publiko povas ricevi malpermeson por aĉetado aŭ eligado de piroteknikoj, sed profesiaj montriĝoj (kiel povas esti trovitaj ĉe sportaj eventoj) povas ankoraŭ certigi ke certaj sekurecaj antaŭrimedoj estu prenitaj. Kontraŭleĝa trafiko translokigas multajn piroteknikojn de malpli restriktaj ŝtatoj.
Saluto de unu pafilo por ĉiu ŝtato en Usono, nomita  "saluto al la unio", estas pafadita dum Sendependeca Tago ĉe tagmezo de ajna kapabla militista bazo.
En 2009, Novjorko havis la grandan piroteknikan montriĝon en la lando, kun super 22 tunoj de pirotekniko eksploditaj. Aliaj gravaj montriĝoj okazas en Ĉikago sur Lago Miĉigano; en San Diego super Misia Golfeto; en Bostono super la Charles Rivero; en Sankta Luiso super la Misisipa Rivero; en San Francisco super la Sanfranciska Golfeto; kaj super la National Mall en Vaŝingtono, D.C.
Dum la ĉiujara Windsor-Detroit Internacia Libereca Festo, Detroit, Miĉigano gastiĝas unu el plej grandaj piroteknikaj montriĝoj de la mondo, super la Detroit Rivero, por festi Sendependecan Tagon kune kun Windsor, la festo de Ontario de Kanada Tago.
La unua semajno de julio estas tipe unu el la plej okupataj usonaj veturperiodoj de la jaro, ĉar multaj homoj utiligas la ferion por plilongigi feriajn vizitojn.
Aliaj landoj
Filipinoj festas 4-an de julio kiel sia Respublika Tago por memorfesti tiun tagon en 1946 kiam ĝi ĉesis esti usona teritorio kaj Usono oficiale agnoskis filipinan sendependecon. 4-a de julio estis intence elektita de Usono ĉar ĝi respondas al sia Sendependeca Tago kaj ĉi tiu tago estis observita en Filipinoj kiel Sendependeca Tago ĝis 1962. En 1964, la nomo de la ferio estis ŝanĝita al Respublika Tago. En Ruando, 4-a de julio estas oficiala ferio konata kiel Liberiga Tago, memorfestanta la finon de la Ruanda Genocido de 1994 en kiu ankaŭ la Usona registaro partoprenis. Nacia parko en Danio estas konata kiel tenanta la plej grandan feston de la 4-a de julio ekstere de Usono.
Mezzana (stacidomo)
Mezzana (Gara di Mezana) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sarrola-Carcopino, en departemento Corse-du-Sud, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Grizkrona parulio
La Grizkrona parulio (Geothlypis poliocephala) estas specio de la familio de Paruliedoj kaj genro de Flavgorĝuloj aŭ Geothlypis kiu enhavas tre similajn speciojn.
Mezzana (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Grizkrona parulio
Ĝi troviĝas en Belizo, Kostariko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo kaj Usono. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbustaroj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Aspekto
Ĝi havas kiel ĉe aliaj membroj de la genro olivverdecajn suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn, sed la krono estas griza anstataŭ olivverdeca, kaj tio nomigas la specion. Krome la nigra masko estas multe malpli maletenda ol ĉe aliaj samgenranoj kaj okupas nur el la frunto al la okulareo kvazaŭ brido. Krome la beko ne estas nigra, kiel ĉe plej parto de la samgenranoj, sed griza en la supra makzelo kaj rozkolora ĉe la suba makzelo.
UK 1935
La 27-a Universala Kongreso de Esperanto, kiu en aŭgusto 1935 kunvenigis 1442 partoprenantojn en Italio, estis unika laŭ organiza aspekto. Ĝi estis kongreso migranta; ne okazis en nur unu urbo, sed minimume en tri: Florenco (Firenze), Romo, Napolo. Tial oni ŝerce parolis pri "UK en Firona". Post semajno plena de ekskursoj eblis almeti plian semajnon, en kiu oni plu krozis per ŝipo ĝis Tripolo (Libio). Poste oni reveturis ĝis Ĝenovo.
Tiu UK estis do tute aparta pro sia daŭro, sia migrema karaktero. Laŭ la raportoj de Teodor Jung tiam ĉefredaktoro de Heroldo de Esperanto, ĝi estis ankaŭ aparte malbone organizita: Plej multis francaj krokodiloj kaj la servoj suferis pro manko de homfortoj.
Unika ĝi estis ankaŭ pro la konsiderinda subteno fare de la itala ŝtato, tiam regata de la faŝisto Mussolini. Je aliaj okazoj, kaj precipe post la kongreso, la ŝtato malfaciligis la laboron de la esperantistoj.
Bucsa
Bucsa [buĉa] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Szeghalom. La nomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
Bucsa situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Karcag troviĝas 15, Füzesgyarmat 20, Szeghalom 29, Békéscsaba 76, Budapeŝto 178 km.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum neolitiko, kuprepoko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1321 pri la vilaĝo. En 1586 la turkoj forbruligis ĝin, sed la loĝantaro rifuĝis. La kampoj kaj la adninistrado apartenis al Füzesgyarmat. La refondiĝo okazis nur en 1941.
Ĝemelurbo estas Kökös, Rumanio.
Vilaĝservoj estas katolika kaj kalvinana preĝejoj, lernejo, komunuma domo, kuracejo, poŝto, restoracio.
Famuloj
Rn Bucsa naskiĝis aktoro Árpád Kóti.
Charles Albert Gobat
Charles Albert GOBAT (La 21-an de majo‏ 1843 - la 16-an de marto 1914) estis advokato kaj ŝtatisto svisa, gajninto de la Nobel-premio pri paco en 1902, kune kun la svisa Élie Ducommun.
Vivo
Gobat naskiĝis en la urbo Tramelan, Svislando, filo de protestanta pastro kaj nevo de Samuel Gobat, misiisto, kiu servis kiel episkopo de Jerusalemo. En sia junaĝo Gobat ricevis ampleksan edukadon kaj studis interalie en la universitatoj Bazelo, Parizo kaj Berno. Post doktoriĝo pri juro en la universitato de Hajdelbergo en 1867, Gobat praktikis juron en Berno kaj ankaŭ funkciis kiel jurpreleganto.
La oficejo de Gobat baldaŭ fariĝis unu el la ĉefaj en la lando kaj la rekono, kiun ĝi akiris, kondukis lin disvolvi politikan karieron. En 1882 li estis nomumita inspektoro pri edukado en la kantono Berno kaj tiurilate li efektivigis kelkajn gravajn reformojn. En 1890 li estis elektita membro de la Svisa Nacia Konsilio kaj komencis okupiĝi pri internaciaj organizaĵoj por antaŭenigo de paco.
En 1891 Gobat estis nomumita ĝenerala sekretario de la Internacia Oficejo de la Paco (france Bureau international de la paix) kaj en 1902 li ricevis la pacpremion kune kun la direktoro de la organizo, Élie Ducommun. Post lia morto en 1906, Gobat transprenis la administradon de la buroo, kiu gajnis la Nobel-pacpremion en 1910.
Metro Center (Metroo de Vaŝingtono)
Metro Center estas stacio de la metroo de Vaŝingtono. Ĝi estis inter la unuaj stacioj, kiuj ekservis la. En 2006 ĝi havis 10,8 milionojn da pasaĝeroj, kio estis jara kresko de 2 elcentoj.
En Metro Center kruciĝas tri linioj:
Metro Center estas la sola stacio de la vaŝingtona metroo, kiu ricevis sian nomon ne de iu loka objekto, sed de sia metroa funkcio ("metroa centro" aŭ "metroaĵo centra"). Ĝi situas en la urbocentro de Vaŝingtono, sub areo etendiĝanta pli-malpli okcident-oriente inter la 11-a kaj 13-a stratoj kaj sud-norde inter la stratoj G kaj H, ĉiuj el la nord-okcidenta kvarono. Estas nur unu lifto al la strata nivelo, je la okcidenta flanko de la 12-a strato, norde de G-strato.
Metro Center estas la dua plej uzata stacio de la reto (post ), kun mezume 30.500 pasaĝeroj labortage (nombro de majo 2006).
Stilkopio (muziko)
Stilkopio sur muzika kampo estas la klopodo kiel eble plej aŭtente imiti kompozicie certan muzikepokon aŭ apartan komponiston. La nocion tamen ankaŭ estas kutima en la orgenkonstruo kiel nomo por orgeno laŭ historia modelo. Male al plagiato aŭ parodio la nocio „stilkopio esprimas certan neŭtralecon, se ne eĉ altan taksadon de la originalo.
Praktikan uzadon spertas stilkopio ĉefe dum ekzercadoj en la muzikstudo pri kompozicio kaj improvizado. Foje oni uzas stilkopion ankaŭ kiel dramaturgia rimedo en muzika teatro kaj muzikalo.
Louis Kahn
Louis Isadore Kahn (naskiĝe Itze-Leib Schmuilowsky) (la 20an de februaro 1901 aŭ 1902 – la 17an de marto 1974) estis mondfama arĥitekto kun laborbazo en Filadelfio, Pensilvanio, Usono. Laborinte diversrole por pluraj firmaoj en Filadelfio, li fondis sian propran firmaon en 1935. Daŭrigante sian privatan aktivadon, li laboris ankaŭ kiel dezajna kritikisto kaj profesoro pri arĥitekturo en la Yale School of Architecture de 1947 ĝis 1957. De 1957 ĝis sia morto li estis profesoro pri arĥitekturo en la School of Design (Dezajna Lernejo) de la University of Pennsylvania (Universitato de Pensilvanio). Influite de antikvaj ruinoj, la stilo de Kahn emas al monumentaj kaj monolitecaj, pezaj konstruaĵoj, kaŝantaj nek sian pezon, nek siajn materialojn, nek la manieron en kiu ili kunmetiĝis.
125
En la jaro 125 post Kristo okazis, interalie:
Louis Kahn
Lia ĉefverko estas la parlamentejo de Bangladeŝo, en Dako.
Bulson
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
125
Naskiĝoj
Sankta Ireneo
Louis Kahn
Persona vivo
Kahn havis tri malsamajn familiojn kun tri malsamaj virinoj: lia edzino, Esther, je kiu li edziĝis en 1930; Anne Tyng, kiu komencis kunlaboran kaj personan rilaton kun Kahn en 1945; kaj Harriet Pattison. Lia nekrologo en la ĵurnalo New York Times, skribita de Paul Goldberger, menciis nur Esther kaj lian filinon kun ŝi kiel postvivantojn. Sed en 2003, la filo de Kahn kun Pattison, Nathaniel Kahn, reĝisoris biografian dokumentan filmon pri sia patro, kun la titolo My Architect: A Son's Journey (Mia arĥitekto: la vojo de filo), kiu, krom prezenti lian arĥitekturon, parolas kun la homoj kiuj konis lin: familio, amikoj kaj kolegoj. Ĝi enhavas intervjuojn kun famaj samtempaj arĥitektoj kiel B. V. Doshi, Frank Gehry, Ed Bacon, Philip Johnson, I. M. Pei kaj Robert A. M. Stern, sed ankaŭ deinternan bildon de la nekutimaj familiaj aranĝoj de Kahn. En la filmo oni uzas lian nekutiman morton kiel deirpunkton kaj kiel metaforon de la "nomada" vivo de Kahn.
Morto
Li mortis pro kor-atako en vira neprejo de la staci-domo Pennsylvania Station en Novjorko. Dum tri tagoj ne eblis identigi lin, ĉar li forstrekis la hejman adreson sur la pasporto. Tiutage li revenis de vojaĝo al Barato kaj, malgraŭ sia longa kariero, li mortis havante amason da ŝuldoj.
Chiconcuautla
Chiconcuautla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chiconcuautla.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 13562 loĝantojn. El tiuj estas 6681 viroj kaj 6881 virinoj. La komunumo havas surfacon de 113.55 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 6′ norda latitudo kaj 97° 57′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1500
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21049a.htm
Neuhof an der Zenn
Neuhof an der Zenn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Neuhof an der Zenn - administra ligo de la najbaraj merkata komunumo Neuhof an der Zenn kaj neurba komunumo Trautskirchen por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
El Bonillo
El Bonillo havas 2 779 loĝantojn (2019) kun denseco de 5,67. Formale ĝi inkludas la submunicipon Sotuélamos, kiu aktuale estas preskaŭ senhoma (almenaŭ laŭcense).
Menciindas pro turisma altiro la grandaj naturaj lokoj (preskaŭ la tuta municipa teritorio estas zono de speciala intereso por ornitologio), la vendado de Manĉa fromaĝo kaj la ekzistado de kelkaj ĉasejoj.
Historio
La konkero fare de kristanoj okazis komence de la 13a jarcento. Ŝajne en tiu epoko la lokanoj estis disaj en diversaj domaroj, kion puvas la restado de multaj preĝejoj kaj ermitejoj disaj tra la tuta municipa teritorio. Tiuj ŝajne unuiĝis en Cerro Bueno formante tion kio estas nune El Bonillo, en la loko kie estis preĝejeto de gotika stilo.
En la unua duono de la 20a jarcento oni superis pinton de 5000 lokanoj, sed poste okazis elmigrado kaj oni alvenis al nunaj malpli ol 3000; tio estas oni perdis preskaŭ la duonon.
Vidindaĵoj
Estas pilorio, urbodomo de la 16a jarcento, eklezia muzeo kaj preĝejo de Sankta Katalino. Naturaj lokoj kiel Lagetaro de Navalcudia-Susana. Ruinoj de la Rondoforma Domo de San Miguel de Susaña, nome iama gastejo ĉevoje. Palaceto de Sotuélamos. Konvento de Sankta Katalino de Templanoj kun plafonaj pentraĵoj.
Ekonomio
Tradicie estis agrikulturo la bazo de la ekonomio kune kun la brutobredado (ŝafoj, kaproj, porkoj kaj kortobirdoj) kaj konstruado. Nuntemple pli gravas produktado de vino kaj fromaĝo kaj turismo altirita pro la historia urba kerno, ĉasado, golfejo kaj la naturaj lokoj. Estas ankaŭ ventogeneratoroj kaj sunpaneloj.
Mantes-la-Jolie
Mantes-la-Jolie [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Mantes estas mezgranda industria urbo (43,128 loĝantojn en la jaro 2009 ), kiu troviĝas sur la maldekstra bordo de Sejno, 48 kilometrojn okcidente de Parizo.
La nomo “Mantes” devenas de gaŭla vorto medunta (kverko). La vortoj “la-Jolie” (“la beleta”) estas ofte atribuita al la franca reĝo Henriko la 4-a. En letero al sia amantino Gabrielle d'Estrées, kiu loĝis en Mantes, la reĝo skribis: “Mi venas al Mantes, beleta mia.” Sed laŭ alia teorio, tio simple devenas de la elstara situo de la urbo, ene de la valo de Sejno.
Geografio
Mantes-la-Jolie troviĝas en la nordokcidento de la departemento Yvelines, nordoriente de Versailles kaj  oriente de Évreux.
La najbaraj komunumoj estas Mantes-la-Ville sude, Buchelay sudokcidente kaj Rosny-sur-Seine okcidente; trans la rivero troviĝas Guernes nordokcidente, Follainville-Dennemont norde kaj Limay oriente.
Mantes-la-Jolie havas du stacidomojn: (linio Transilien J) kaj  (Transilien J, Transilien N, normanda TER).
Sc
La literkombino havas plurajn signifojn:
(13965) 1991 PL8
(13965) 1991 PL8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Manzanar
Manzanar estis usona koncentrejo por japanoj kaj japandevenaj usonanoj dum la dua mondmilito. Ĝi estas la plej konata el la 10 koncentrejoj en Usono, kiuj akceptis ĝis 110.070 malliberuloj.
Manzanar situas ĉepiede de la Sierra Nevada en la valo Owens en Kalifornio, inter la urboj Lone Pine sude kaj Independance norde, ĉirkaŭ 370 km nordoriente de Los-Anĝeleso. La hispandevena nomo signifas pomujaron.
La nacia parkoservo (angle: National Park Service, NPS) konsideras Manzanar-on la plej bone konservitan ekskoncentrejon kaj nomis ĝin oficiale Historia nacia loko Manzanar
Historio
Longe antaŭ la alveno de la unuaj malliberuloj en marto 1942 Manzanar estis loĝloko de indianaj triboj, kiuj loĝis ĉefe en vilaĝoj proksime al la riveretoj de la regiono. Brutbredistoj kaj ministoj oficiale kreis la urbon de Manzanar en 1910, sed devis forlasi ĝin en 1929 post kiam la urbo de Los-Anĝeleso aĉetis la rajtojn pri la akvo kaj sekigis la tutan regionon.
Postmilite
Post la liberigo de la lastaj malliberuloj en 1945 eksmalliberuloj kaj aliaj volontuloj klopodis protekti la lokon kaj igi ĝin nacia historia ejo por klarigi la tiaman situacion en la koncentrejo al ontaj generacioj, sed ankaŭ tiun de la epoko de la agrikulturistoj, de la indianoj (Pajuteoj) kaj de la rolo de la akvo en la valo Owens.
Halfdan T. Mahler
Halfdan Theodor MAHLER (21-a de Aprilo 1923 - 14-a de Decembro 2016) estis dana kuracisto. ​ Li servis dum tri estrotempoj kiel ĝenerala direktoro de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) de 1973 ĝis 1988, kaj estis amplekse konata pro sia klopodo por batali kontraŭ la tuberkulozo kaj pro sia rolo en la preparo de la Deklaracio de Alma-Ata kiu plendis pri "disponebleco al ĉiuj popoloj de la mondo, en la jaro 2000, pri san-nivelo permesata ĝui socie kaj ekonomie produktantan vivon".
Lia unua internacia aktiveco estis kontraŭ tuberkulozo kaj por komunuma laboro en evolulandoj. Li estris kampanjon kontraŭtuberkulozan de la Ruĝa Kruco en Ekvadoro inter 1950 kaj 1951. En 1951, Mahler aliĝis al la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) kaj pasigis preskaŭ dek jarojn en Barato kiel Supera Funkciulo de la MOS kontraŭ la tuberkulozo. Ekde 1962, li estis estro de la Unuo de Tuberkulozo en la sidejo de la MOS en Ĝenevo. Li estis reelektita kiel ĝenerala direktoro por du sinsekvaj periodoj kvinjaraj en 1978 kaj 1983.
Arthur Henry Cobby
Arthur Henry Cobby aŭ Harry Cobby (naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1894 en Melbourne, Aŭstralio; mortis la 11-an de novembro 1955 samloke) estis oficiro de la aŭstralia aerarmeo. Per 29 forpafoj li estis la plej sukcesa militpiloto de la reĝa aŭstralia aerarmeo dum la unua mondmilito. Ĝi fine atingis la rangon de brigada generalo.
Cobby kreskis en Melbourne kaj estis dungito de banko, kiam komenciĝis la milito. Ĝis 1916 lia dunginto malhelpis, ke li devis militservi. Post fino de sia flugtrejnado li servis je la okcidenta fronto en la aŭstralia fluganta korpo.
Kiel festita nacia heroo Cobby transiris al la novfondita reĝa aŭstralia aerarmeo (RAAF) kaj ricevis la gradon de trupkomodoro en la jaro 1921. En 1936 li forlasis la aerarmeon por labori ĉe la aŭstralia flugosekurburoo, sed reiris al la armeo post estiĝo de la dua mondmilito.
Fresnoy-le-Grand (stacidomo)
Fresnoy-le-Grand estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Fresnoy-le-Grand, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Gusano
Gusano  (armene: գուսան Gusan, poeto-muzikisto aŭ muzikisto) estis kreemaj kaj ludaj artistoj, kantistoj, instrumentistoj, dancistoj, rakontantoj, kaj profesiaj popolkantantoj en publikaj teatroj de Partio kaj antikva kaj mezepoka Armenio.
Le Thor
(jen france, okcitane -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Gusano
La vorto gusan unue estas menciita en fruaj armenaj tekstoj de Faŭsto de Bizanco, Moseo de Ĥoreno, ktp. En persa lingvo la plej frua konata evidentaĵo estas Vis o Rāmin de Fakhruddin As'ad Gurgani en la 11-a jarcento. Oni supozis, ke ĝi estis persona nomo. Tamen en la 19-a jarcento Kerovbe Patkanov identigis ĝin kiel komunan vorton eble signifanta "muzikisto" kaj sugestis, ke ĝi estis malnova persa termino, nuntempe trovita en formo de pruntvorto en armena lingvo.
(17775) 1998 FH
(17775) 1998 FH estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
Moisei
Moisei [mojsej] (hungare: Majszin) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sighetu Marmației. En 1910 ĝi havis 4 093 loĝantojn (rumanoj, germanoj), en 1992 8 661 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1365. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye).
La komunumo konsistas nur el la samnoma vilaĝo. Ĝi tamen havas preskaŭ 10.000 loĝantojn, pli ol multaj rumaniaj urboj. En la vilaĝo la nacia vojo DN17C al Bistrița debranĉiĝas de la nacia vojo DN18.
Ellens dritter Gesang
Deveno
La peco de Schubert, ofte nomata lia Ave Maria, baziĝas sur la poemo Lady of the Lake de Walter Scott. La germanan tradukaĵon faris Adam Storck. La versio de Storck informas pri la junulino Ellen Douglas, la „princino de la lago“. Ŝi kaŝas sin kun sia patro en kavo, por eviti la venĝon de la reĝo al Roderick Dhu, tribestro, kiu estis sendita en ekzilon kaj donis al ŝi rifuĝejon. Pro malespero ŝi direktas preĝon al la Virgulino Maria kaj petas ŝian helpon. Roderick ne aŭdas ŝin, ĉar li pli supre sur la monto preparas sian tribon por la milito.
La komencvortoj kaj la rekantaĵo „Ave Maria“ kaŭzas oftan uzadon de la lido ankaŭ dum privataj diservoj (ekzemple je geedziĝaj kaj funebraj diservoj). Je tio foje oni kantas la latinan tekston de Ave Maria anstataŭ la romantisman originaltekston pri la ŝuberta melodio.
126
En la jaro 126 post Kristo okazis, interalie:
Benoît de Boigne
Benoît LEBORGNE, plibone konata kiel la grafo de Boigne aŭ la generalo-grafo de Boigne (n. la 24-an de marto 1751 en Chambéry - m. samloke la 21-an de junio 1830) estis savoja aventuristo, kiu multege riĉiĝis en Hindio. Li cetere estis nomumita kiel prezidanto de la Ĝenerala Konsilio de la departemento Mont-Blanc de Napoleono la 1-a.
Filo de bonhavaj komercistoj, li unue entreprenis militistan karieron. Post kiam li ricevis formadon ene de pluraj eŭropaj regimentoj, Benoît Leborgne vojaĝis al Hindio kaj metis sian talenton en la servon de Mahadaĵi Sindhia, kiu tiam regis la marathan imperion. La imperiestro al li komisiis la kreadon kaj organizadon de profesia militistaro. Kun la nova rango generalo, li trejnis laŭ eŭropaj metodoj kaj komandis forton da pli ol cent mil homoj, danke al kiu la maratha konfederacio daŭre regis nordan Baraton kaj restis la lasta indiĝena ŝtato de la hinda subkontinento sendependa de Britio. Krom siaj militistaj funkcioj, Benoît de Boigne samtempe estis aktiva komercisto kaj administranto. Li interalie posedis ĵagiron, t.e. feŭdan terpecon.
Savoja deveno
Naskiĝinta la 24-an de marto 1751, Benoît Leborgne estis la filo de negocisto de feloj en Chambéry, en la duklando Savojo. Lia patra avo, kiu devenis de Burneuil en Pikardio, enloĝiĝis en Chambéry komence de la 18-a jarcento kaj edziĝis en 1709 kun S-ino Claudine Latoud. La geedzoj naskis dektri infanojn, el kiuj nur kvar atingis aĝon de dudek jaroj, kaj fondis felnegocejon en la strato Tupin.
Sur la junan Benoît Leborgne faris la butiko grandan impreson. En siaj Memuaroj li ekzemple malkaŝis, ke lin fascinis la ekzota pendoŝildo de tiu vendejo : ĝi kun viglaj koloroj bildigis sovaĝajn bestojn, interalie leonojn, elefantojn, panterojn kaj tigrojn kun la jena devizo : « Kion ajn vi faras, kiom ajn vi krias, al la felisto Leborgne ĉiuj vi venos ». La knabo tiam havis fortan imagon, kaj senĉese demandis klarigojn al siaj parencoj kaj geavoj pri tiuj bestoj. Li deziris lerni pri la loko, kie ili vivas, sed ankaŭ rekte vidi ilin kaj plibone koni tiujn misterajn kaj malproksimajn landojn.
Maria Klementina Sobieska
Maria Klementina Sobieska (aŭ Maria Klementyna Sobieska) (Oława, Malsupra Silezio, 18-a de julio 1702 – Palazzo Muti, Romo, 18-a de januaro 1735) estis pola princino. Ŝi estis filino de la princo de Pollando Jakub Ludwik Henryk Sobieski (1667–1737) kaj Hedwig Elisabeth Amalia de Palatinato-Neuburg (1673–1722). Ŝi estis nepino de Johano la 3-a Sobieski, kiu estis unu el la plej riĉaj gravuloj de Eŭropo.
Benoît de Boigne
Savoja deveno
Lia patro, S-ro Jean-Baptiste Leborgne, naskiĝinta en 1718, devis pro sia profesio ofte vojaĝi. El eŭropaj foiroj li revenis kun peltoj de ursoj, vulpoj, kastoroj, martesoj kaj multe aliaj specioj. Komercaj oportunaĵoj lin altiris kelkfoje ĝis Skotlando. Ankaŭ al Hindio li konsideris vojaĝi, sed lia edzino kontraŭis tiun projekton, kiu tamen forte impresis lian filon.
Maria Klementina Sobieska
La princino Maria Klementina estis fianĉinigita al la Princo de Kimrio Jakobo Stuarto, kiu ne estos reĝo. La reĝo Georgo la 1-a (Britio), de la dinastio de Hanovro, kontraŭis la geedzecon ĉar li timis heredonton (ebla konkurencanto kun Granda Britio). Helpema, la Sankta Romia Imperiestro Karolo la 6-a haltigis la princinon Maria Klementina kiam ŝi estis survoje al Italio por edziĝi al Jakobo Stuarto.
Ŝi estis arestita en la kastelo de Innsbruck, sed finfine post trompo al la gvardioj Maria Klementina fuĝis al Bolonjo, Italio, kie, nur por eviti pliajn trudojn, ŝi edziniĝis kun Jakobo Stuarto prokurore, ĉar li tiam estis en Hispanio. El tiu geedzeco naskiĝis la du pretendantoj Stuarto al la trono de Anglio, Skotlando kaj Irlando, nome Karlo Eduardo Stuarto (1720–1788) kaj Henriko Benedikto Stuarto (1725–1807), ambaŭ sen sukcedontoj, pro kio, la supozitaj rajtoj al la trono, pasis al la dinastio de Savojo.
Benoît de Boigne
Savoja deveno
La parencoj de la infano edziĝis pro amo. Lia patrino, S-ino Hélène Gabet, naskiĝinta en 1744, apartenis al familio de notarioj proksime rilataj al la Senato de Savojo. Kvankam ŝia familio ne estis precipe entuziasma pri alianco kun malgrava komercisto, la parencoj konsentis pri la edziĝo. El tiu feliĉa amrilato naskiĝis sep infanoj : Benoît estis la tria. Kelkaj el liaj tri fratoj kaj tri fratinoj havis rimarkindajn destinojn. Antoine-François ekzemple eniris kartuzianan monaĥejon antaŭ ol rezigni sian promeson : ĉefe pro la influo de la ideoj de la franca revolucio, li sekve edziĝis. Lia alia frato Joseph fariĝis eminenta advokato en Torino. Benoît, por kiu liaj parencoj ankaŭ destinis advokatecon, ne estis la nura filo, kiu revis pri aliaj horizontoj. Lia frato Claude vojaĝis al Sankta Domingo, tiam franca kolonio. Li sekve estis enkarcerigita en Parizo dum la revolucia Teroro, kaj fariĝis deputito de Sankta Domingo en la Konsilio de la Kvin Centoj dum la Direktoraro.
Kiam li estis 17-jara, Benoît Leborgne vundis piemontan oficiron okaze de duelo. Pro tiu incidento, li ne plu estis akceptebla en la brigado de Savojo, kaj do anstataŭe aniĝis al la franca reĝa militistaro.
Irlanda regimento
La militista kariero de Benoît Leborgne komenciĝis en norda Francio. Li estis senranga militisto ene de la irlanda regimento de Ludoviko la 15-a, komandita de Lord Clare kaj bazita en Flandrio. La regimento ĉefe konsistis el irlandaj elmigrintoj, kiuj ne deziris servi Anglion. Benoît do lernis samtempe la fundamentojn de sia nova profesio kaj de la angla lingvo. La militrakontojn de siaj pli altrangaj kamaradoj li diligente aŭskultis, precipe tiujn de majoro Daniel-Charles O'Connel, kiu al la junulo detalis siajn militajn grandfarojn en Hindio. Post longa tempo, li retrovis en Anglio la saman majoron, danke al kiu li renkontis sian duan edzinon Adèle. Kun tiu regimento Benoît Leborgne partoprenis plurajn kampanojn tra la tuta Eŭropo, sed ankaŭ en insuloj de la Hinda Oceano, inkluzive de Reunio. En 1773, nur 22-jara, Benoît Leborgne sciigis sian demision. Eŭropo tiam estis denove en paco, tiel ke oportunoj por rangaltigo estis malmultaj. La mortoj de Lord Clare kaj de kolonelo Meade plukonvinkis lin forlasi la regimenton.
Rusa-turka milito
Post sia demisio sciiĝis Benoît Leborgne per gazetoj, ke princo Orlov starigis en la nomo de Katerino la 2-a grekan regimenton por prepari atakon kontraŭ la Otomana Imperio. Rusio, tiam en fazo de rapida pligrandiĝo, celis akiri maraliron ĉe la Nigra Maro kaj profiti de la malpopulareco de la Turkoj inter lokaj popoloj. Al la juna militisto ŝajnis tiu entrepreno kiel interesa oportunaĵo por kontentigi sian soifon je aventuroj, militaj konkeroj kaj ekzotaj vojaĝoj. Li nelonge restadis en Chambéry, kie li sukcese akiris rekomendan leteron el unu el la klientinoj de sia patrino. Li sekve alvenis al Torino, tiam ĉefurbo de la reĝlando de Piemonto-Sardio : tie li donis la leteron al kuzo, kiu estis proksima konatulo de la princo kaj konsentis subteni lian kandidatiĝon. Benoît Leborgne sekve pluvojaĝis al Venecio, kie li enŝipiĝis ĝis la Egea Maro. Leborgne elŝipiĝis en Paroso, kie princo Orlov estis organizanta sian grekan-rusan regimenton. La militestro akceptis la junan aspiranton inter siaj soldatoj.
Leborgne rapide konstatis, ke li malsaĝe kaj tro impete engaĝiĝis en kompleksan, danĝeran aferon. La princo mem konfidis al li siaj duboj pri la sukceso de la kampanjo. Tiu pesimisma antaŭvido baldaŭ praviĝis : la Turkoj venkis la regimenton sur la insulo Tenedoso, kaj la rusa-turka milito de 1768-1774 finiĝis en malagrabla maniero por la juna Savojano : kelkaj soldatoj ja sukcese reenŝipiĝis kaj fuĝis el la insulo, sed Benoît viciĝis inter tiuj, kiuj estis kaptitaj de la Turkoj. La junulo estis kondukita al Konstantinopolo kiel sklavo. Al li oni konfidis dum pluraj semajnoj la plej maldignajn taskojn. La malagrabla elprovo finiĝis, kiam lia turka mastro uzis lian scipovon de la angla lingvo por plenumi transakcion kun Anglano, Lordo Algernon Percy. Percy miris pri tiu Eŭropano sklavigita de Turko, kaj sekve aranĝis lian liberigon pere de la angla ambasadoro.
Alvokiĝo al Hindio
La Turkoj konsentis liberigi Benoît Leborgne nur post unu semajno de traktado kun la angla ambasadoro. Lord Algernon Percy tiam dungis la Savojanon por gvidi lin tra la greka insularo, antaŭ ol forlasi lin en Paroso, kie la regimento de Leborgne neatendite maldungis lin. La junulo do ne plu havis iun ajn devigon, sed devis urĝe trovi novan vivrimedon. Al Smirno (Izmiro) li decidis iri, ĉar la urbo tiam spertis tre prosperan periodon. La centro de la havenurbo estis precipe oportunoplena. Ĵus alveninta, Leborgne renkontis plurajn negocistojn, kiuj devenis de variaj landoj, inkluzive de la hinda subkontinento. Al la junulo ili volonte rakontis siajn vojaĝojn. Hindio tiam havis renomon de eksterordinare prospera lando, tiel ke ĝi altiris multajn okcidentajn aventuristojn, kiuj aspiris al senfinaj riĉaĵoj. Precipe famaj kaj fantaziitaj estis la diamantominoj de Golkonda kaj la safiroj de Cejlono. Pluraj el tiuj negocistoj cetere al li prezentis siajn teoriojn pri la ekzisto de nordaj komercaj vojoj, supozeble tra Alta Kaŝmiro aŭ la glaĉeroj de Karakorumo. Al la junulo oni fine asertis, ke multaj maharaĝoj serĉadis eŭropajn oficirojn por organizi kaj estri la lokajn armeojn.
Pluraj tiaj konversacioj plukonvinkis Benoît aŭdaci vojaĝon al Hindio. Al li tamen mankis transportilo kaj iom da mono por konkretigi lian entreprenon. Danke al sia amiko Percy, Leborgne sukcese akiris rekomendajn leterojn por la lordoj Hastings kaj Mac Cartney en Hindio. Li ankaŭ akiris rekomendajn leterojn en la rusa lingvo kaj iris unue al Sankt Peterburgo, kie li petis al princo Orlov oficialan aŭdiencon kun Katerino la 2-a. Al la carino Benoît Leborgne diris, ke li deziris malkovri novajn surterajn vojojn al Hindio, tra Afganio aŭ Kaŝmiro. Katerino konsideris tion kiel bonan oportunon por plifortigi la influon de la rusa imperio en Afganio, kaj do subtenis la projekton. En la fino de la jaro 1777 do komenciĝis la tumultoplena vojaĝo de Benoît : la junulo rapide rezignis surteran ekspedicion kaj direktiĝis al Egiptio. Dum la ŝipvojaĝo, li tamen perdis pro ŝtormo ĉiujn siajn bienojn ie en la Mediteraneo, inkluzive de siaj altvaloraj leteroj. Ĉar nova vojaĝo malantaŭen ne estis konsiderebla, li prezentis sin en la anglan konsulejon de Egiptio, kie li renkontis diplomaton nomatan Sir Baldwin. Post longa diskutado, oni konsilis al li engaĝiĝi en la Anglan Kompanion de Orientaj Indioj. Li ricevis novan rekomendan leteron tiucele. .
NGC 3600
NGC 3600 (aliaj indikoj — UGC 6283, IRAS11130+4152, MCG 7-23-38, ZWG 213.38, MK 1443, KUG 1113+418, PGC 34353) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vicente Blasco Ibáñez
Vicente BLASCO Ibáñez (la 29-an de januaro, 1867 – la 28-an de januaro, 1928) estis hispana realisma romanisto, verkisto de kinaj skriptoj kaj fojfoja filmreĝisoro.
Liaj plej konataj romanoj, precipe ekster Hispanujo, estas Sangre y arena (Sango kaj areno; tradukita kaj eldonita en esperanto kiel Sango kaj sablo) kaj Los cuatro jinetes del apocalipsis (La kvar rajdistoj de apokalipso). Kontraste, fakuloj pri literaturo preferas liajn privalenciajn romanojn kiel La barraca (La kamparkabano) kaj Cañas y barro (Kanoj kaj koto, materialo por kamparkabano).
Ĉar kelkaj el liaj romanoj, kiel La kvar rajdistoj de apokalipso, estis adaptitaj al holivuda kino, li estiĝis famulo, krom la popolareco de siaj romanoj. Pro tio li iĝis unu el la malmultaj verkistoj kiuj iĝis riĉulo inter literaturistoj en Hispanio siatempe. Li posedis feridomegon en la Lazura Marbordo de Francio. Krome li iĝis aktivulo en la politikaj etosoj de la respublikanismo hispania.
Kardoskút
Kardoskút (kardoŝkUt) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Orosháza. La loknomo signifas: glava-puto.
Situo
Kardoskút situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭfervojo Mezőhegyes-Orosháza, la lasta kaj Tótkomlós estas proksime. Apud la vilaĝo troviĝas protektata lago por birdoj, kie vivas gruo, Blankfrunta ansero, Malgranda ansero.
La vilaĝo naskiĝis en 1950.
Ĝemelurboj estas Homoróddaróc kaj Homoródjánosfalva Rumanio.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto, kulturdomo, restoracio.
Hrádek
Hrádek estas nomo por urbo kaj por pluraj setlejoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Oriono (mitologio)
Mita rakontaro
La plej antikvaj fontoj priskribas plurajn malsamajn rakontojn pri tiu rolulo. Troviĝas du ĉefaj versioj pri lia naskiĝo, kaj pluraj pri lia morto. Laŭ la plej elstara el ili, Oriono naskiĝis en Beotio, kaj estis la plej bela viro el la tuta tiama homaro. Liaj gepatroj estis la mara dio Pozidono kaj Eŭrjalo. Li vizitis la urbon Hirion, en la insulo Ĥio, kie li renkontis Meropon, filino de la tiea reĝo Enopiono, kaj enamiĝis al ŝi.
Hrádek
Hrádek povas esti ankaŭ:
Oriono (mitologio)
Mita rakontaro
Enopiono promesis akcepti la edziniĝon de sia filino al Oriono se li sukcesos liberigi la insulon de la multombraj sovaĝaj bestioj kiuj katrastrofis tra ĝi. Oriono pacience plenumadis tiun defion, kaj ĉiu nokte portadis la felojn de la bestoj al sia amata Meropo. Kiam li finis sian laboron, Enopiono argumentis ke laŭ onidiroj ankoraŭ restis kelkaj leonoj, ursoj kaj lupoj en la insuloj, kaj pro tio rifuzis plenumi sian parton de la interkonsento. La vera kialo estas ke li mem adolte enamiĝis al sia filino.
Dum tiu vizito la fratino de la suna dio, Eoso, enamiĝis al Oriono. Ŝi transportis lin al la insulo Deloso, kie ili plenumis sian amon. Post tio, Oriono venĝeme revenis al Ĥio, sed ne kapablis trovi Enopiono, pro tio ke li kaŝiĝis ĉe subtera kelo konstruita de Hefesto. Do, Oriono vojaĝis al Kreto, por konstati ĉu la tiea reĝo Minoo protektis sian nepon Enopiono. En tiu insulo, li renkontis la diinon Artemison, kun kiu li ĝuis sencesan ĉasadon. Danke al ŝi, Oriono forgesis pri venĝo kaj ĝuis kamparan vivon en Kreto.
Tamen, la ark-pafista dio Apolono eksciis pri tio, ke Eoso kaj Oriono sakrilegie kuŝis en la sakrala insulo Deloso. Li ankaŭ malamis Orionon pro lia fanfarona ĉas-rakontado, do li timis ke sia fratino Artemiso enamiĝu al la giganto same kiel Eoso. Por tion eviti, Apolono alvokis patrinon Geon, kaj sukcesis konvinki ŝin spruĉigi gigantan skorpion kiu atakis Orionon. Tiu lasta defendis sin per sia arko, kaj poste per glavo, sensukcese pro la malmola ŝelo de la monstro. Do, li ĵetis sin surmare kaj naĝis serĉante eblan protekton en Deloso fare de sia antaŭe amata Eoso. Sed Apolono vizitis Artemison kaj konvinkis ŝin pri ke la naĝanto estis Kandaoro, verŝajna fripono kiu klopodis seksperforti Opison, unu el la sacerdotinoj de la diino. Sen dubo, Artemiso pafis sian arkon kaj trafis la kapon de Oriono per sago.
Kantabra labaro
La kantabra labaro (kantabre: lábaru cántabru, lábaro cántabro) estas flago kreita laŭ moderna interpreto de antikva milita standardo, kiun romianoj nomis cantabrum. Ĝi estas purpura kaj en ĝia centro, orkolore, estas cirklo kun kvar ĉirkaŭaj ornamaj lunkvaronoj. Ĝi estas simbolo de Kantabrio.
Oriono (mitologio)
Mita rakontaro
Kiam la diino alproksimiĝis surmare por kapti la korpon, ŝi malkovris la veron. Kortuŝite, ŝi petis al Asklepio revivigi sian amikon. Sed kiam tiu kuracisto pretiĝas por tion fari, fulmo trafis lin: Hadeso, reĝo de la mortintoj, plendis pro tiu malnatura interveno kaj Zeŭso devis pravigi lian peton. Tiam, Artemiso (aŭ Zeŭso) poziciigis la korpon de Oriono en la stelaro, de tiam persekutata de giganta Skorpio. La animo de Oriono malsupreniris al Asfodela kamparo, kie li daŭrigas la ĉasadon.
La plimulto de la antikvaj fontoj preterlasas kelkajn el tiuj epizodoj, kaj plurajn nur malmultaj el ili priskribas. Tiuj diversaj okazaĵoj eble havis sendependajn originojn, estis senrilataj rakontoj, do ne eblas prezice scii ĉu preterlasoj temas pri simpla koncizeco aŭ reprezentas realan malkonsenton. En klasika literaturo, oni priskribas Orionon kiel granda ĉasisto, ekzemple en la homera epopeo Odiseado. Laŭ ĝi, Odiseo renkontas la ombron de Oriono en la submondo. La baza informo de tiu rakonto estis kolektita de la helenistikaj verkistoj kaj romiaj mitologistoj, sed ekzistas neniu konservata literatura versio de liaj travivaĵoj komparebla, ekzemple, al tiu de Jasono ĉe Pri la argonaŭtoj de Apolonio aŭ la Medeo de Eŭripido; ĝia inkludo en la Kalendaro de Ovidio (11-a de majo) estas poemo pri la naskiĝo de Oriono, tamen, simpla versio de ununura rakonto. La plidaŭraj fragmentoj de legendo disponigas, do, fruktoplenan kampon por konjekto pri greka antaŭ-historio kaj mitaro.
Oriono plenumis plurajn rolojn en malnov-greka kulturo. La rakonto de la aventuroj de Oriono, la ĉasisto, estas tiu pri kiu ni havas plej da pruvojn (kaj eĉ tiel ne tre multe); li ankaŭ estas la personigo de la samnoma konstelacio, kaj estis honorita kiel heroo, laŭ la greka signifo, en la regiono de Beotio. Aldone, ekzistas unu etiologia fragmento kiu asertas ke Oriono respondecas pri la nuna formo de la Mesina Markolo.
Kantabra labaro
Historio
La origino de nomo kaj dezajno estas apogitaj de teorioj pluraj spertuloj. Laŭ ili, ekzistas rilato inter labaro (labarum) kaj la militstandardo cantabrum kaj ili estas fakte sama afero. Etimologie, ĝi signifas parolanto: ĝi estis uzata kiel komunikilo dum batalo, por ordoni kaj sendi mesaĝon al batalantaj trupoj. La verkaĵoj de Tertuliano kaj Marko Minucio Feliĉo ne atestas rilaton inter cantabrum kaj labarum, nur indikante, ke romiaj militistoj nur kultis siajn proprajn krucojn, kovritajn de ŝtufoj cantabrum kaj vexillium:
Kamanĉo
La kamanĉo, ankaŭ kamanĉeo (perse: کمانچه) estas irana reverencita kordinstrumento, uzata ankaŭ en armena, azera, turka kaj kurda muzikoj kaj rilata al la rubabo, la historia antaŭuulo de la kamanĉo kaj ankaŭ de la bizanca liro, antaŭulo de la eŭropa violona familio. La kordoj estas ludataj per varia streĉa arko. Ĝi estas vaste uzata en la klasika muziko de Irano, Armenio, Azerbajĝano, Uzbekio, Turkmenio kaj Kurdaj Regionoj kun malgrandaj varioj en la strukturo de la instrumento.
Kantabra labaro
Nomo
Laŭ tiu ĉi teorioj, cantabrum estas standardo, kiun Konstantino la Granda transformis en labarum post kristaniĝo: li inkluzivis kristanajn simbolojn X kaj P, kiuj estas la du unuaj grekaj literoj de nomo Kristo (. "ΧΡΙΣΤΟΣ" '' =Kristo). Laŭ kelta etimologio, la vorto labaro deriviĝas de (p)lab- (parol-), kiu deriviĝas en vorton labaros (parolanto), vaste uzata en keltaj lingvoj. En la kimra: llafar estas parolo, lingvo, voĉo, parolanto; en la anktiva kornvala kaj bretona: lavar estas parolo; en la antikva irlanda labhar estas babilema kaj labrad estas parolo; en la irlanda, labhar estas parolema aŭ laŭtvoĉe, kaj labhairt signifas vorto aŭ parolo. Same, la vorto Labaro trovita en tombo-ŝtonoj atestas, ke ĝi estis uzita de prakantabroj kiel persona nomo.
Kamanĉo
En 2017, la arto krei kaj ludi per kamanĉo estis inkluzivita en la Listoj de nemateria kultura heredaĵo de Unesko.
Kantabra labaro
Oficialiĝo
En Kantabrio oni debatas, ĉu la moderna versio de la kantabra labaro iĝu oficiale agnoskita simbolo. En tiu ĉi debato, unuflanke, elstaras opinio de Asocio por la Defendo de la Interesoj de Kantabrio (ADIC), kaj aliflanke, spertuloj partoprenintaj en la kreo de la simboloj de la nuna aŭtonoma komunumo, apartenantaj al la Centro de Kantabraj Studoj.
Oriono (mitologio)
Homero kaj Heziodo
La legendo de Oriono aperis plene unuafoje en perdita verko de Heziodo, verŝajne la Astronomio; simplaj referencoj pri Heziodo redirektis al tiu ĉi, sed sen aldoni plian informon. Tiu versio estas konata per la verkado pri konstelacioj de la helenista astronomo Eratosteno, kiu kolektis sufiĉe longan resumon de la rakonto de Heziodo pri Oriono. . Laŭ tiu versio, Oriono estis la filo de la mara dio Pozidono kaj Eŭrjalo,, filino de Minoo, reĝo de Kreto. Oriono kapablis piediri sur la ondoj pro sia patro; fakte, li piediris al la insulo Ĥio, kie li ebriiĝis kaj atakis Meropon,, filinon de Enopiono, la tiea reganto. Venĝeme, Enopiono blindigis Orionon kaj forpelis lin el la insulo. Post tio, la giganto stumblis al Lemnoso, kie Hefesto, la lama forĝista dio, havis sian forĝejon. Post aŭskulti la travivaĵon de la ĉasisto, Hefesto petis sian serviston, Cedalion, gvidi Orionon al la plej orienta parto de la mondo, kie Helioso, la Suno, resanigis lin. Oriono portis Cedalion sur siaj ŝultroj ĝis tie, kaj revenis al Ĥio por puni Enopionon. Tamen, la reĝo kaŝiĝis subgrunde kaj evitis tiel la koleregon de Oriono. Li tiam ekvojaĝis al Kreto, kie li ĉasadis kun la diino Artemiso kaj ŝia patrino Leto. Per ilia ĉasado, kiu minacis malaperigi ĉiun bestion sur la surfaĉo de la Tero, li ofendis la patrinon Teron, kiu sendis grandegan skorpion por mortigi Orionon. Tiu monstro plenumis sian taskon, kaj plenlarme, la diinoj petis al Zeŭso poziciigi Orionon inter la konstelacioj. La reĝa dio konsentis kaj, kiel memorigo pri la morto de la heroo, aldonis ankaŭ la Skorpion al la ĉiela stelaro.
Kantabra labaro
Por
Nun, anoj de sociaj kaj politikaj grupoj depostulas, ke la kantabra labaro iĝu oficiala flago de Kantabrio, anstataŭigante tiun nunan. Plie, la labaro estas videbla en la urbodomo de Colindres dum festivalo de kantabra muziko (Sauga Folk). Ĝi ankaŭ estas ceremonie hisita dum la Tago de la Kantabra Popolo (en vilaĝo Novales) kaj la Infana Tago de Kantabrio, celebrita en la Duoninsulo La Magdalena en Santandero.
Oriono (mitologio)
Pliaj fontoj
Kvankam Oriono okupas kelkajn versojn kaj en la homeraj poemoj kaj en Taskoj kaj tagoj, la plimulto el la rakontoj pri li estas registritaj en hazardaj aludoj kaj en malklaraj postaj skribaĵoj. Neniu granda poeto normigis la legendon. . La antikvaj fontoj pri la mito de Oriono estas plejparte notoj en la marĝenoj de antikvaj poetoj (skolioj) aŭ kompiloj de postaj akademiuloj, ekvivalento de modernaj referenclaboroj aŭ enciklopedioj. Eĉ la rakonto aperinta ĉe Astronomio de Heziodo postvivas, nur unufoje, danke al unu el tiaj kompiloj. Plurkaze, inkluzive la resumo de la Astronomio, kvankam la verkon subskribas fama akademiulo, ekzemple Apolodoro el Ateno, Eratosteno, aŭ Higeno, tio, kio pluvivas estas aŭ antikva falsaĵo aŭ resumo de la origina kompilo farita de posta verkisto kun dubinda kompetenteco. La eldonistoj de tiuj tekstoj sugestas ke ili povus esti subskribitaj de tiaj famaj fakuloj ĉar ili estis mallongigoj, aŭ eĉ notoj de lernantoj, surbaze de la verkoj de la akademiuloj. . Laŭ Apolodoro, Oriono ne estis mortigita de Artemiso, sed de la giganta skorpio. Fakte, la diino ne intervenis, ĉar ŝi estis ĉagrenita pro tio, ke Oriono persekutadis ŝiajn virgajn akompanantinojn: la sep Plejadojn, filinoj de Atlaso kaj Plejono. Ili forfuĝis tra la beotia ebenaĵo dum sep jaroj, ĝis kiam la gedioj kompatis ilin kaj aliformiĝis ilin en kolumbojn kaj poste stelojn. Tamen, tiu informa estas parte erara, ĉar ne ĉiuj la Plejadoj estis virgaj: tri el ili iĝis amantinoj de Zeŭso, du de Pozidono, unu de Areso kaj la lasta estis edzino de Sizifo, kaj pro tio brilis malpli ol siaj fratinoj. Apolodoro ankaŭ mencias ke Oriono elstaris en du artoj: astronomio (instruite fare de Atlaso) kaj forĝado kaj konstruado (instruite de Hefesto, fakte Oriono konstruis subteran palacon por sia patro.