cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnex-sur-Nyon
Geografio
La komunumo Arnex-sur-Nyon situas sude de la rivereto Boiron de Nyon sur la ebenaĵo inter la Lago Lemano kaj la Ĵurasa Montaro. La komumunumo troviĝas 3,5 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Nyon kaj proksimume 15 kilometrojn nordoriente de Ĝenevo. Al la komunumo krom la vilaĝo Arnex apartenas kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,04 km², de kiuj 12,9% estas kovritaj de arbaro, 76,7% servas por agrikulturo kaj 8,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arnex-sur-Nyon limas en nordo al Borex, en oriento al Eysins, Crans-près-Céligny, en sudsudokciento al Céligny (GE), kaj en okcidento al Crassier.
Trafiko
Tra Arnex-sur-Nyon pasas la kantona ĉefvojo n-ro 122 de Nyon al Divonne-les-Bains en Francio kaj en sudo la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo Nyon situas proksimume 3 kilometrojn oriente de la komunumo. Pere de la poŝtaŭtolinio de Nyon al Coppet la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Hubli
Geografio
troviĝas en sudokcidenta parto de la lando. Bengaluro troviĝas 30 km-ojn.
Historio
estis longe komerca loko pri kotono kaj fero. En la 17-a jarcento la britoj fondis uzinon. En 1817 la britoj stabile akiris la urbon kune kun la ĉirkaŭaĵo kaj ili evoluis la teksaĵo-industrion. En 1880 la fervojo atingis la urbon.
Klimato
havas tropikan klimaton, kiun la musono influas. Jare pluvas 838 mm, plej ofte inter junio-septembro. Inter decembro-februaro neniam pluvas. Poste la temperaturo estas pli, ol 30 ° C.
Villechien
Villechien estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Toutouvillais.
Ĝi nun formas parton de Mortain-Bocage.
Taharko
Nefertumĥura Taharko, reĝo de la 25-a egipta dinastio, aŭ de la regno de Kuŝ, kies regado proksimume estis inter 690 a. K. kaj 664 a. K. Li apartenas al la Tria Meza Periodo de Egiptio.
Mongla
Mongla, pli frue Ĉalna, মংলা estas rivera havenurbo, ankaŭ subdistrikto (supozeble urbo kun la aglomeraĵo) en Bangladeŝo en Ĥulno (regiono). Mongla estas la dua plej granda haveno en Bangladeŝo post Ĉitagongo. La loknomo Mongla originis de rivernomo. Laŭ la bangladeŝa administracio la haveno mem estas aparta unuo.
Taharko
Manetono nomis lin Tarkos, komentante ke li regis 18 jarojn (Seksto Julio Afrika). Eŭzebo de Cezareo nomis lin Tarakos (laŭ Georgo Sinkelo) aŭ Sarako (armena versio) en kiu li regis 20 jarojn.Taharko estis frato de Ŝabitko, la antaŭa reĝo kaj filo de Pianĥi, nubia reĝo de Napata kiu konkeris Egiption.
Mongla
Geografio
Mongla situas sur ebenaĵo en sudokcidenta parto de la lando ĉe kunfluejoj de du riverbrancoj de Gango. Sundarbans plene brakumas la havenurbon. Kulno troviĝas 40, Dako 168, Ĉitagongo 225 km.
Historio
Mongla estis establita en 1954, la subdistrikto en 1983, la municipo en 1991. Ekde 1954 la haveno akceptas ankaŭ marŝipojn. Dum la pakistana periodo la administrado de la haveno estis sub havendirektoro, kies ĉefa oficejo estis ĉe Kulno.
Taharko
Estis dum lia regado kiam liaj malamikoj, regantoj de Asirio, invadis Egiption. Asarhadono gvidis plurajn kampanjojn kontraŭ Taharko, kiu restis registrita en pluraj monumentoj. Lia unua atako, en 677 a. K., organiziĝis por repacigi la arabajn tribojn proksimajn al la Morta Maro. Asarhadono invadis Egiption en la 17a jaro de la regado de Taharko.
Mazatecochco de José María Morelos
Mazatecochco de José María Morelos estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Mazatecochco. Krom la ĉefurbo 4 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29017.
Taharko
Taharko venkis super la asirianoj en tiu okazo, sed tri jarojn poste (671 a. K.) la asiria reĝo forprenis kaj disrabis Memfison, kaptante multajn anojn de la reĝa familio. Taharko fuĝis suden kaj Asarhadono reorganizis la politikon en la nordo, entronigante la reĝon Nekao la 1-a, de la 26a dinastio, kiel reĝon en Sais.
Mongla
Ekonomio
En Mongla la sola ekonomia branĉo estas la havena komercado. La ŝipoj forportas jutojn, ledojn, tabakojn, frostitajn fiŝojn.
Taharko
Tamen, post la eliro de la lando de la reĝo de Asirio, Taharko reorganizis la politikon en Suba Egiptio, incitante multnombrajn ribeliĝojn. Asarhadono mortis antaŭ ol povi reveni al Egiptio, estante sia heredanto Asurbanipal kiu plian fojon Egiption. Asurbanipal venkis Taharkon, kiu fuĝis al Tebo kaj tie forpasis post 26 jaroj da regdo. Lin sukcedis sia filo Tanutamani. Li estis enterigita en El-Kurru.
Mazatecochco de José María Morelos
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8573 loĝantojn. El tiuj estis 4244 viroj kaj 4329 virinoj. La komunumo havas surfacon de 154,67 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2310 metroj super la marnivelo.
Mongla
Trafiko
Mongla havas riveran havenon, ĉefvojon al Kulno, kie estas fervoja kontakto.
Mazatecochco de José María Morelos
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 789,5 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 15,4 °C.
Mongla
Klimato
Mongla situas en tropika klimato kun influo de musonoj. La jara averaĝa temperaturo varias inter 21-31 °C. Jare pluvas proksimume 1800 mm, en ĉiuj momatoj pluvas, tamen inter majo - septembro pli ofte pluvas, en decembro apenaŭ pluvas.
Mazatecochco de José María Morelos
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6565 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1219 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 18,57 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gonzalo González
Gonzalo Federico González Pereyra (n. ) estas urugvaja futbalisto.
7750 McEwen
7750 McEwen estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedologo Alfred McEwen, por liaj gravaj kontribuoj al la planeda geologio en la kampoj de fotogeologio, fotometrio, spektroskopio, fotoklinometrio, kalibrado de la instrumentoj kaj planado de planedaj misioj. Lia faris esplorojn pri diversaj temoj pri Tero, Luno, Marso, asteroidoj, Galilejaj satelitoj kaj. Li estis ano de sciencaj teamoj por diversaj misioj al planedoj.
Trjoĥgornij
Trjoĥgornij (ruse Трёхгорный) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75507.
La urbo estis fondita en jaro 1954.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1955.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La urbo estas ĉe rivero Jurjuzanj (Юрюзань).
En jaro 2002 la urbo havis 34,3 mil loĝantojn.
NGC 1680
NGC 1680 (aliaj indikoj — PGC 16058, ESO 203-4, IRAS04471-4754) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andrzej Kwiek
Andrzej KWIEK estas pola astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la kunmalkovro de la asteroido 1572 Posnania la kun Jerzy Dobrzycki.
Slayer
Slayer (esperante: "mortigisto") estas usona draŝmetala muzikgrupo de Huntingdon Park, Kalifornio. Ĝi kreiĝis en 1981, fare de Jeff Hanneman kaj Kenny King. Ili estas unu de la "Granda Kvar" de draŝmetalaj grupoj, kun la tri aliaj, Metallica, Anthrax, kaj Megadeth
Denise Robins
Denise Robins (naskiĝis je la nomo Denise Naomi Klein la 18-an de februaro 1897 en Londono, Anglio; mortis la 1-an de majo 1985 en Anglio) estis angla aŭtoro. Ŝiaj romanoj kutime klasiĝas en la ĝenro de kortezama literaturo, kun iom da elementoj de gotika literaturo. Kune kun Barbara Cartland Denise Robins estas konsiderita la plej grava brita aŭtoro de kortezamaj noveloj en la 20-a jarcento.
Papilo
Papilo (papilla) estas anatomia termino kiu estas uzata por indiki tubereton aŭ etan altaĵon.
Ekzemploj povas esti la jenaj:
Lesota Nacia Manpilkado-Asocio
La Lesota Nacia Manpilkado-Asocio (Lesotho National Handball Association) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Lesoto. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Ĉinaj noveloj
La sama verko ankaŭ je titolo Kiinalaisia novelleja en 1931 aperis suome, je titolo Die drei Grundsätze des Mister Kung und andere Chinesische Novellen en 1932 germane kaj je titolo Khinezishe noṿeln [ĥineziŝ e noveln] en 1933 jide.
Nikolaa Kvartalo
La Nikolaa Kvartalo (Nikolaiviertel) estas la plej malnova parto de la historia kerno de Berlino, la ĉefurbo de Germanio, kaj situas en la centra urboparto Berlin-Mitte. Sian nomon ĝi havas de la Nikolaa Preĝejo de Berlino, kiu troviĝas kvartalomeze. La areo limiĝas fare de la orienta bordo de la rivero Spree kaj de la nunaj stratoj Rathausstraße, Spandauer Straße kaj Mühlendamm. Dum la epoko de la socialisma ŝtato GDR la historia kvartalo apartenis al la orienta parto de la urbo. La kvartalo relative najbaras al la Aleksandra Placo de Berlino, kie troviĝas interalie la televida turo de Berlino, la mezepoka Maria Preĝejo de Berlino kaj la Ruĝa Urbodomo.
Historio
Dum la mezepoko tra la areo de la kvartalo kondukis komerca vojo. Metiistoj kaj komercistoj eksetlis ĉe la kruciĝo de rivero kaj komerca vojo. Ĉirkaŭ la jaro 1200 finkonstruiĝis la Nikolaa Preĝejo, baziliko en romanika stilo. La setlejo dividiĝis en du partojn: "Berlin", la iom pli granda domaro, ekestis oriente de la rivero Spree, kaj Cölln ekestis rekte vidalvide, ĉe la okcidenta rivera bordo. Ĉirkaŭ la jaro 1230 ambaŭ setlejoj ricevis urbajn rajtojn. Plej multaj skribaj dokumentoj pri la du mezepokaj urboj detruiĝis dum la urba incendio de la jaro 1380, laŭ la malmultaj konservitaj dokumentoj Cölln skribe unuafoje menciiĝis iom pli frue, dum la jaro 1237, Berlin nur dum 1244. Ĉar ambaŭ urboj baldaŭ kunkreskis al unu urbo, la jaro 1237 konsideriĝas la oficiala urba fondojaro. La 20-an de marto 1307 ambaŭ urboj oficiale estis unuigitaj al unu urbo kun la nomo Berlin-Cölln. Dum la jaro 1486 la brandenburgia elektoduko Johann Cicero deklaris la urbon sia konstanta rezidejo. Tiutempe la setlejo jam estis signifa komercejo, kiu dum la 14-a jarcento ankaŭ aliĝis al la inter-urba komerca ligo Hanso.
La kreskanta prospero permesis al la berlinanoj jam dum la jaro 1264 amplekse plivastigi sian centran konstruaĵon, la Nikolaan Preĝejon. Ekestis hala preĝejo laŭ en gotika stilo, kiu ankaŭ dum la sekvaj jarcentoj plurfoje estis plivastigita kaj ŝanĝita. Esenca karakterizaĵo de la preĝejo kaj entute de la historia centro de Berlino tamen ĝis la fino de la 19-a jarcento restis la nesimetria mezepoka fassado de la preĝejo kun nur unu, svelta, preĝeja turo, kiu nur dum al 1870-aj jaroj estis anstataŭigita pere de novgotika duobla turo. Dum la urbo Berlino ĉirkaŭe daŭre pliampleksiĝis kaj ekestis novaj urbaj centroj, la nikolaa kvartalo apenaŭ ŝanĝiĝis. Ĉefe metiistoj vivis kaj laboris en la malvastaj, angulaj mezepokaj stratetoj.
Dum la 12-jara epoko de Nazia Germanio inter la jaroj 1933 kaj 1945 oni planis trakonstrui la kvartalon kadre de la planoj entute transformi Berlinon al "monda ĉefurbo Germania". La ideo estis malkonstrui historiajn konstruaĵojn en aliaj partoj de la urbego, por doni lokon al novaj, pompaj konstruaĵegoj honore al la diktaturo, kaj rekonstrui la fasadojn de tiuj historiaj konstruaĵoj en la krome detruenda nikolaa kvartalo, kiu iĝus speco de subĉiela muzeo de historiaj urbaj konstruaĵoj. Tiuj gigantomaniaj planoj ne realiĝis, sed anstataŭe la bataloj de la Dua Mondmilito komplete detruis la historian urbokernon. La lastaj ruinoj de la detruitaj dumoj post la milito estis malkonstruitaj, kaj dum 40 jaroj la urbocentra areo ne havis signifon en la socialisma ŝtato GDR.
Tio nur ŝanĝiĝis, kiam ekplaniĝis la celebro pri la 750-jariĝo de Berlino dum la jaro 1987. Nun la socialismaj urbaj regantoj volis demonstri novan aprezon por la historiaj urbaj radikoj kaj volis starigi turisme allogan rekonstruon de la urbocentra kvartalo. La rezulto, finita dum la jubliea jaro 1987, estis parte historieca kaj parte moderneca arkitekturaĵo, kiu de tiam juĝiĝas plej malsamspece.
La malvastaj stratetoj rekonstruiĝis laŭ la tradiciaj planoj kaj ankaŭ pavimiĝis laŭ la origina modelo. La Nikolaa Preĝejo kaj iuj parte konservitaj ruinaj domoj rekonstruiĝis, kaj aliaj domoj en iom historieca stilo aldoniĝis. Iuj historiaj konstruaĵoj el aliaj partoj de Berlino translokiĝis ĉi-tien. Sur areo de proksimume 50.000 m² nuntempe vivas pli-malpli 2000 loĝantoj en 800 loĝejoj, kaj aldoniĝas 33 vendejoj, 22 restoracioj kaj pluraj muzeaj konstruaĵoj.
Kritikantoj nomas la socialisme rekonstruitan nikolaan kvartalon "artefarita urbocentro en la stilo de la amuzparko Disneyland" kaj mallaŭdas apenaŭ elteneblan miksiĝon de arkitekturaj stiloj. Tamen la plej multaj vizitantoj tute aprezas la nunan etoson de la loko, kaj la kvartalaj restoracioj kaj vendejoj estas intense frekventataj.
Villiers-Fossard
Villiers-Fossard estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Villariens.
Pedro Manzi
Pedro Javier Manzi Cruz (n. ) estas urugvaja futbalisto.
Iván Köves
Iván Köves [koveŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Köves Iván estis hungara-germana violonĉelisto, fotisto, altlerneja instruisto.
Iván Köves naskiĝis la en Kiskunhalas, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Köves dum la nazia erao estis trudlaboristo. Post la 2-a mondmilito li studis violonĉeladon en en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, same filozofion en Scienca Universitato Péter Pázmány. En 1949 li estis kondamnita al duonjara malliberejo pro provo de malpermesata forlaso de la lando. Dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Vieno, kie kun Zoltán Rozsnyai establis simfonian orkestron el hungaraj disidantoj. Post koncerto-serio la orkestro translokiĝis en 1960 al Marl (Okcidenta Germanio). Jam en Vieno Köves interesiĝis pri fotado kaj uzis ĝin kiel ilon por sia krea laboro. En 1958, ĉe la Internacia Fotografa Ekspozicio en Parizo, li estis premiita, eĉ en 1962 lia foto estis la "Plej Bona Bildo de la Mondo" en Palermo. En la sekvaj jaroj li partoprenis en fotekspozicioj en diversaj okcidentgermanaj urboj. En 1964 li edziĝis, baldaŭ filino naskiĝis. Köves verkis ankaŭ didaktikajn, art-teoriajn kaj kulturpolitikajn verkojn. Depost fino de la socialismo en 1994 li revenis al sia naskiĝlando. Li ricevis germanan premion en 2015. Oni aprezis Köves majstro de la dialektikaj fotoj kaj filozofo de la kamerao.
Isenthal
Isenthal estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 539 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Isenthal situas okcidente de la Lago de Urio, la suda brako de la Kvarkantona Lago, en izolita kaj arbaroriĉa flanka valo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Isenthal la setlejo Isenthal-Sankt-Jakob kaj Gitschenen sur alteco de 1600 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Isenthal limas en nordo al Emmetten (NW), en nordnororiento al Seelisberg, en nordoriento al Bauen, en oriento aliflanke de la Kvarkantona Lago al Flüelen, en sudoriento al Seedorf, en sudo al Attinghausen, en sudokcidento al Engelberg (OW), en okcidento al Wolfenschiessen (NW), kaj en nordokcidento al Beckenried (NW).
Trafiko
La komunumo atingeblas per mallarĝa flanka vojeto, kiu komenciĝas en Isleten, malgranda vilaĝeto ĉe la lagobordo, kiu apartenas al la komunumo Bauen. Isenthal estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinioj al Altdorf kaj Flüelen. La loko Gitschenen atingeblas per aertelfero ek de Isenthal-Sankt-Jakob.
Historio
La unua dokumenta mencio de Isenthal datiĝas el la jaro 1280 kiel Yseltal.
Beregsău Mare
Beregsău Mare [beregsəu mare] (hungare: Berekszó, germane: Beregsen) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 2 314 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 1 571. Ĝia unua mencio skribe estas en 1335. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Săcălaz.
Mundaneum
Mundaneum estas la nomo de sistemo por universala klasifikado kaj de la bibliografia biblioteko, kreita de du utopistoj Paul Otlet kaj Henri La Fontaine ekde 1895. La kolekto konsistas el 12 milionoj da bibliografiaj informkartoj kaj ĝis nun postrestas 6 km da staplobretoj kun gazetoj, afiŝoj, katalogoj, poŝtkartoj, ... en la urbo Mons en Belgio. La dokumentoj atestas pri la ekonomia, arta kaj intelekta kresko en Belgio en la De periodo de 1870 ĝis 1920.
Historio
En 1895 Otlet kaj Lafontaine kreis la Internacian Bibliografian Oficejon. Ili celis registri en sliparon ĉiujn verkojn iam aperintajn kaj aperontajn. La ideo ŝajnis realigebla: oni taksas, ke ĝis tiam aperis entute 800 000 libroj. Nun ne plu eblus: la sama kvanto aperas en malpli ol jardeko kaj aldonendas la verkoj, kiuj nur elektronike ekzistas. Krome, la oficejo – kiun oni poste nomis „Mundaneum” – kolektis gazetojn kaj revuojn (100 000), afiŝojn (12 000), amason da etaj dokumentoj kaj objektoj, ktp. Entute restas proksimume 6 km da bretoj.
En la Monda Palaco troviĝis: Universala Bibliografia Repertuaro, sidejo de la Unuiĝo de Internaciaj Asocioj, Internacia Muzeo, Internacia Biblioteko, Muzeo de la Libro, Internacia Universitato, ktp.
En tiu periodo al la duopo Otlet-Lafontaine aldoniĝis aliaj gravaj kunlaborantoj. Georges Lorfphèvre [ĵorĵ lorfévr] (1912-1997) ekkonis Mundaneum en 1927. Li iĝis sekretario de Otlet kaj sekvis lin kiel aktivulo ĉe internaciaj organizaĵoj. André Colet [kolé] (1896-1973) dum 50 jaroj estis ĝenerala sekretario kaj persone multe kontribuis al la pliriĉigo de la kolektoj. Léonie Lafontaine [leoní] (1857-1949), fratino de Henri, restas konata pro sia agado por virina emancipiĝo.
Interlingvistiko kaj Esperanto
La apogeo estis atingita dum la periodo 1919-1934, kiam Mundaneum havis sian sidejon en „Palais mondial” (Monda Palaco), konstruita okaze de la 50-jara ekzisto de Belgio. Ekde tiam ĝi disponis pri dekoj da ĉambroj (i.a. ĉambro kun Esperanto-Fako inaŭgurita en 1926 ). En 1957 iu sinjoro Caen prizorgis la ordigon de ekspozicio ja redaktis 27-paĝan katalogon; "Esperanto Catalogue de l'Exposition ducumentaire" organizita en Mundaneum inter la 1-a kaj la 15-a de septembro 1957.
En la Monda Palaco okazis ankaŭ prelegoj en diversaj lingvoj, ankaŭ en Esperanto.
De la 20-an ĝis la 21-ande majo 2010 okazis kolokvo kun la kadra temo „Transcending Boundaries in Europe in the Period of the Belle Époque: Organizing Knowledge, Mobilizing Networks, and Effecting Social Change”. Dum tiu aranĝo oni prezentis kelkajn prelegojn rilate al Esperanto kaj interlingvistiko.
Longa vagado
En 1934 Mundaneum estis abrupte fermita pro tribunala decido, ŝajne kun politika motivo. En 1941 Mundaneum translokiĝis al konstruaĵo senpage disponigita de la urbo Bruselo en Leopoldparko, apud la nuna eŭropa kvartalo. Tie ĝi restis 30 jarojn, ĝis la urbo deziris mem uzi la spacon. De tiam Mundaneum vagadis de unu loko al alia kaj granda parto de la kolekto perdiĝis aŭ difektiĝis, verŝajne ankaŭ kolekton de la revuo de la reĝa brusela esperanto-grupo kiu sendadis ĝin tien.
En 1993 la restojn de tiu centro oni metis en novan Centron de Arkivoj, en Mons. Tiu nova Mundaneum-o prezentis ekspozicion pri la originala Mundaneum-o, kaj portempajn ekspoziciojn kiel ekzemple granda ekspozicio pri la movadoj por la paco en Belgio. Aldone, la konstruaĵo estas en artdekora stilo kaj la interno estis enscenigita de Schuiten kaj Peeters.
Fine, en 1996, Mundaneum estis savita de la Franclingva Komunumo de Belgio kaj ricevis taŭgan sidejon en iama vendejo en la centro de la urbo Mons.
Kantono Sankt-Laŭrenco (Nov-Jorkio)
La kantono Sankt-Laŭrenco - angle St. Lawrence County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas Canton.
Banĉuno
Banĉuno aŭ Bánh-kưng estas tradicia vjetnama rizkuko kiu estas farita el glutena rizo, mungfabo, porkaĵo kaj aliaj ingrediencoj. Ĝia deveno estas laŭ rakonto de la legendo de Lang Liêu, princo de la sesa Reĝo Hung, kiu iĝis la heredanto de Reĝo Hung danke al lia kreado el banĉuno kaj banzejo, kiuj simbolis respektive la Teron kaj la Ĉielon. Konsiderita esenca elemento de la familia altaro dum la Tet-okazaĵo, la farado kaj manĝado de banĉuno dum tiu tempo estas bone konservita tradicio de vjetnamoj. Krom la Tet-ferio, banĉuno ankaŭ estas manĝita tutjare kiel bongustaĵo de vjetnama kuirarto kaj unu el la naciaj pladoj de Vjetnamio krom nemo kaj foo.
Legendo kaj simbolo
Laŭ la libro Lĩnh Nam chích quái (Eksterordinaraj rakontoj de Lĩnh Nam, Vjetnamio) publikigita en 1695, la kreado de banĉuno estis aljuĝita al Tiet Liêu, princo de Reĝo Hung la sesa. Laŭdire, post la venko kontraŭ la armeo de Dinastio Shang, en elektado de heredonto inter siaj filoj, Reĝo Hung decidis aranĝi konkurson, en kiu ĉiu princo alportus bongustaĵon reprezentantan piecon por la prapatroj okaze de la Tet-festo. Iu ajn povinta oferdoni la plej bongustan pladon al la altaro iĝus la regonto de la lando. Dum aliaj princoj provis trovi la maloftajn kaj bongustajn manĝaĵojn el arbaro kaj maro, la dek oka princo Lang Lieu, kiu estis la plej malriĉa filo de Reĝo Hung, ne povis havigi tiujn luksajn pladojn kaj devis kontentigi kun la ĉiutagaj ingrediencoj kiel ekzemple rizo aŭ porkaĵo. Finfine, li kreis unu kukon en la kvadrata formo de Tero nomita banĉuno kaj unu en la ronda formo de Ĉielo nomita banzejo de tiuj simplaj ingrediencoj. En gustumado de la pladoj prezentitaj fare de liaj filoj, Hùng Vương trovis banĉunon kaj banzejon ne nur bongustaj sed ankaŭ bonan simbolon de la respekto por prapatroj. Tial li decidis cedi la tronon al Lang Lieu kaj banĉuno kaj banzejo iĝis tradiciaj manĝaĵoj dum la Teto.
Konsiderita nemalhavebla plado de la Teto, banĉuno estas metita en la familiajn ltarojn por honori la prapatrojn kaj preĝi ilin por subteni la familion en la jarŝanĝo. Enpakita en verda kvadrata pakaĵo, banĉuno simbolas la Teron, la diversaj ingrediencoj de banĉuno, kiuj devenas de ĉiuj produktoj de naturo, emfazas la signifon de banĉuno por la vjetnama popolo.
Ingrediencoj kaj prezentado
La postulataj ingrediencoj de banĉuno estas glutena rizo, mungfabo, grasporkaĵo kaj nigra pipro, salo, foje verda cepo, kaj fiŝsaŭco por spicoj. En la volvaĵostadio, oni bezonas frinion, korddisigon de giang, unu speco de bambuo kiu havas longan nodon, kaj foje kvadratan lignan ŝimon tiel ke banĉunoj povas esti enpakitaj en pli bona formo; frinio (Phrynium placentarium, (Lour.) Merr.) kiu estas populara nur en la Suda Azio, povas esti anstataŭigita per bananfolioj aŭ eĉ lá bàng (Terminalia catappa L.). Frinio kaj giang-ŝnuroj devas esti zorge lavitaj por konservi la guston de la kuko, giang-ŝnuroj povas esti trempitaj en salakvo aŭ vaporitaj tiel ke ili povas iĝi sufiĉe flekseblaj por envolvado. Oni ofte elektas altkvalitajn rizon kaj mungfabon por farado de banĉuno; ili estas trempitaj en akvo dum 2 horoj en kazo de mungfabo kaj 12 ĝis 14 horojn en kazo de glutena rizo. La duongrasa porkaĵo estas preferita por banĉuno ĉar ĝia grasgusto bone kombinas kun la glutena rizo kaj mungfabo. Post tranĉaĵigita en grandaj partoj, porkaĵo estas miksita kun pipro, cepo kaj salo aŭ fiŝsaŭco. Homoj en Bắc Ninh siatempe aldonis sukeron en tiu miksaĵo de spicoj.
La kuko estas enpakita en la sekva sinsekvo. Unue la giang-ŝnuroj kaj du frinio-folioj estas lokitaj kiel la kvadrata bazo por la banĉuno. Post tio, glutena rizo estas farĉita en frinio, sekvita per mungfabo, porkaĵo kaj finfine alia tavolo de rizo tiel ke fabo kaj porkaĵo povas esti respektive en la centro de la kuko. Ĉiuj metitaj ingrediencoj estas zorge enpakitaj en frinio kaj ligitaj per giang-ŝnuroj en kvadrata formo. Por ricevi kvazaŭe perfektan kvarangulan kukon, la produktanto povas utiligi ŝimon kvadratforman kiel la bazon por la volvaĵo. Por protekti la kukon kontraŭ ŝimiĝo aŭ infekto, banĉuno devus esti zorgeme envolvita tiel malloze kiel eble.
La pretaj kukoj estas malloze aranĝitaj en granda poto, la poto estas plenigita kun dolĉakvo kaj boligita dum horoj ĝis ili estas kuiritaj de la interna farĉo ĝis la ekstero. Post malvarmetigado kaj elpakado, la rizhaŭto de banĉuno fariĝas verda ĉar rizo absorbis la koloron de frinio. Unu banĉuno ofte estas dividita en 8 partoj, kutime per uzo de giang-ŝnuron kiu ligis la pakaĵon de la kuko mem. Ĉar kuko formiĝis de pluraj ingrediencoj, la gusto de banĉuno distingiĝas de parto al parto per malsamaj gustoj de glutena rizo, porkaĵo, fabo kaj eĉ la envolva frinio. Bánh-kưng ofte estas servita kun piklitaj cepoj aŭ legomoj, chả lụa kaj fiŝsaŭco. Post elpakado, banĉuno restas bona dum pluraj tagoj dum envolvita banĉuno povas esti konservita dum du semajnoj. Banĉuno havas la akvan agadvaloron de proksimume 0.95 aw kaj ĝia pH estas ĉirkaŭ 6.4.
Historio kaj tradicio
Bamĉuno ĉiam estas konsiderita esenca elemento de tradicia Teto, kiu estas priskribita per populara paralelaj sentencoj : En la vjetnama: Thịt mỡ, dưa hành, câu đối đỏ
Cây nêu, tràng pháo, bánh chưng xanh.
Traduko:
Nêu-arbo, grapolo da petardoj, verda banĉuno.
Virinoj sin vestas per aŭzajo laŭ tradicio. Tradicie, banĉuno postulas preparadon de multaj ingrediencoj, ĉiu vjetnama familio povanta havigi tian preparon komencas fari la kukon de la 27-a aŭ 28-a tago de la dekdua monato (tháng Chạp) laŭ luna kalendaro. En farado de banĉuno, ĉiuj membroj de la familio kolektiĝas kun malsamaj taskoj, de lavado de la frinio folio, miksado de porkaĵo kun spicoj, preparado de mungfabo kaj plej grava volvado de ĉiuj ingrediencoj en kvadrata formo kaj boligo de la kukoj. Banĉuno devas esti zorge boligita dum dek al dek duj horoj dum kiuj la plenkreskuloj kaj infanoj sidas kune ĉirkaŭ la bolanta kaldrono. En la kamparo, por certigi, ke banĉuno estas havebla por ĉiuj familioj eĉ la malriĉaj, fondaĵo nomita họ bánh chưng (banĉuna lotasocio) estas komune starigita proksimume unu monaton antaŭ la Teto, la akumuligita kapitalo kaj interezo estas dividitaj inter membroj de la fondaĵo tiel ke ili povas havi sufiĉe da mono por prepari banĉunon.
Nuntempe, la tradicio de memfarita bánh kưng iom post iom malkress en Vjetnamio kiam la grandeco de tipa familio estas pli eta kaj homoj ne havas sufiĉe da tempo por la preparo kaj farado de banĉuno, anstataŭe ili iras al la banĉun-butiko aŭ mendas anticipe de familioj kiuj specialiĝas pri ties farado. Tial banĉuno daŭre aperas en ĉiu familio dum la Teto sed ili ne plu estas familioprodukto. Kun la ŝanĝo de banĉuno farata de familio ĝis specialiĝintaj produktantoj, kelkaj metiovilaĝoj iĝis famaj pro sia reputacio en farado de banĉuno kiel ekzemple Tranh Khúc-vilaĝo aŭ Duyên Hà-vilaĝo ambaŭ en Thanh Trì, Hanojo.
Ĉiu jare, okaze de la datreveno de mortotago de la Reĝoj Hung, konkurso de farado de banĉuno kaj banzejo ofte estas organizita en Hùng Templo, Phú Thọ. Partoprenantoj de ok malsamaj regionoj inkluzive de Lào Cai, Hanojo kaj Cần Thơ estas provizitaj per 5 kg da glutena rizo, fabo, 1 kg da porkaĵo tiel ke ili povas fari 10 banĉunojn en 10 minutoj, la produkto de la venkinta teamo ĉeestos en la oficiala altaro de la festivalo. En 2005, banĉuno produktantoj en Ho Chi Minh urbo ofertis al Hùng Templo paron de gigantaj banĉuno kaj banzejo, la grandeco de la banĉuno estis 1.8m x 1.8m x 0.7m kaj 2 tunoj en pezo post kuirado, ĝi estis farita en Ho Chi Minh urbo kaj poste transdonita al Phú Thọ.
Varioj
Banĉuno, la kvadrata, en komparo kun bánh tét, la cilindra. Estante normale manĝita varma aŭ ĉe ĉambra temperaturo, banĉuno ankaŭ povas esti fritita kaj servita en formo de krusteca krespo nomita bánh chưng chiên (fritita banĉuno). La verkisto Vũ Bằng en sia libro Thương nhớ mười hai (Sopiro de la 12 monatoj) menciis frititan banĉunon kiel bongustan pladon dum la malvarma februaro de Hanojo. En kelkaj regionoj, anstataŭe de banĉuno, oni faras bánh tét kiu estas cilindra kuko kun preskaŭ la samaj ingrediencoj kiel banĉuno <. Simila kuko kiel bánh tét estas farita en kelkaj regionoj en la Nordo sed kun la nomo bánh tày aŭ bánh chưng dài (longa banĉuno). Bánh-tày ofte estas farita kun malgranda kvanto de mungfabo kaj malgranda aŭ neniu porkaĵo tiel ke ĝi povas esti konservita por pli longa periodo, bánh tày povas esti tranĉita en tranĉaĵoj kaj fritita kiel fritita banĉuno. San Diu-popolo havas alian varion de la longa banĉuno kun ĝibo en la mezo de la kuko, tial kiun ĝi estas nomita banĉuno "gù" ("kurbigita" banĉuno), krom frinio folio, banĉuno "gù" estas envolvita per kroma speco de folio nomita lá chít. Ekzistas ankaŭ varioj de banĉuno por vegetaranoj kaj budhanoj kiuj ne enhavas porkaĵon kiel ekzemple banĉuno chay (vegetara banĉuno) aŭ banĉuno ngọt (dolĉa banĉuno), anstataŭe de porkaĵo, tiuj kukoj estas farĉitaj kun melaso aŭ bruna sukero. Por tiuj varioj, foje oni miksas glutenan rizon kun gako (Momordica cochinsinensis) tiel ke la kuko povas havi ruĝan haŭton kiu estas pli apetitiga. En la kamparo, banĉuno chay (vegetara banĉuno) iam estis farita fare de la malriĉaj familioj kiuj ne povis havigi la porkaĵon por farĉo, ili anstataŭigis porkaĵon per kardamomo, nigra pipro kaj kuirita mungfabo, tiu speco de banĉuno estis manĝita kun melaso.
9712 Naŭplio
9712 Naŭplio estas troja asteroido, de Jupitero kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Naŭplio, mita reĝo de Eŭbeo en la helena mitologio kaj patro de Palamedo. Post la falsa akuzo de Odiseo, kiu kaŭzis la morton de Palamedo, Naŭplio ŝipiris al Trojo por venĝi sin. Sed, pro la malkonfirmo de Agamemno, li revenis en sian landon kun sia posvivanta filo Oeakso. Naŭplio tamen havis sian venĝon : li metis lumojn sur klifojn de Eŭbeo, tiamaniere, ke multe da ŝipoj, revenante de Trojo, grundadis.
Diferenciala operatoro
Diferenciala operatoro estas lineara operatoro, kiu konsistas el (partaj) derivoj kun koeficientoj.
Difino
Se M estas glata sternaĵo, kaj E kaj F estas glataj vektoraj faskoj sur ĝi, do diferenciala operatoro de grado k de sekcioj de <Math>E al sekcioj de <Math>F estas operatoro de la jena formo: La koeficiencoj T_0 estas sekcioj de la jenaj vektoraj faskoj: Ĉi-supre, \mathrm TM estas la tanĝa fasko de la glata sternaĵo M. La tanĝaj indicoj de estas simetriaj.
La ĉi-supra esprimo dependas de la koordinatsistemo uzata sur la sternaĵo. Tamen, ŝanĝo de la koordinatsistemo ne ŝanĝas la ĝeneralan formon de la ĉi-supra esprimo, nek la grado.
Ekzemploj
Lineara konekto en vektora fasko difinas la kunvariantan derivon: Ĝi estas diferenciala operatoro de grado 1.
La laplaca operatoro estas ekzemplo de diferenciala operatoro de grado 2. Sur rimana sternaĵo (g,M), la laplaca operatoro sur funkcioj estas la jeno: En plata spaco, la simbolo de Christoffel estas nul.
Eŭstazio
Eŭstazio nomiĝas la relativa ekologia stabileco de la ekosistemo de iu pejzaĝo. Ne temas pri longdaŭra stabileco de ekologiaj kondiĉoj en terhistoria skalo, sed pri stabileco kadre de jardekoj aŭ jarcentoj.
Tipa ekzemplo de eŭstazio troviĝas sur la tereno de eŭstaziaj variadoj de la marnivelo. Dum la glaciepokoj regis la glacieŭstazio, kiam dum jarcentoj respektive jarmiloj grandaj kvantoj de marakvo estis retenitaj kiel kontinenta glacio. Tio kaŭzis tutgloban malleviĝon de la marnivelo je ĝis 130 m.
Per la alternado de glaciperiodoj kaj interglaciperiodoj en la plejstoceno daŭre ekestis ŝanĝiĝinta ekvilibro de terareoj kaj marareoj, ĉar la marbordlinioj per la leviĝo kaj malleviĝo de la marnivelo daŭre ŝanĝiĝis. La ripetiĝo de tiuj ŝanĝiĝoprocezoj en la alternado de glaciaj kaj interglaciaj epokoj kaŭzis la ekeston de maraj terasŝtuparoj je la marbordoj.
Eŭstaziaj variadoj de la marnivelo ne nur estas rezultoj de glaciepoka klimatŝanĝiĝo, ili povas ekesti ankaŭ per la supervarmiĝo de la teratmosfero. La plivarmiĝo de la tuta akvokvanto de ĉiuj maroj de la mondo ekzemple je 0,1 gradoj C kaŭzas eŭstazian leviĝon de la marnivelo je 60 cm.
Distrikto Proszowice
Distrikto Proszowice - pole powiat proszowicki - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Malgrandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Proszowice. Fine de en la distrikto vivis.
Wingen-sur-Moder
(jen france, origine germane kaj alemane Wingen an der Moder, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas france Wingenois kaj germane Wingener.
András Balázs (ĵurnalisto)
BALÁZS András (pro. bala:ĵ) estis rumania hungara ĵurnalisto, poeto naskita en Székelyudvarhely la 10-an de julio 1943 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 28-an de aprilo 1978.
Biografio
András Balázs finis la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en 1966 en la UBB de Kluĵo. De 1968 li estis interna kunlaboranto de la gazeto Hargita. Liaj poemoj aperis de 1962 en Utunk, Ifjúmunkás, Igaz Szó kaj en poemantologioj Vitorla-ének (1967), Megtalált világ (Mv. 1968).
Imre Balázs (humuristo)
BALÁZS Imre (pro. bala:ĵ) estis rumania hungara humuristo naskita en Székelyudvarhely la 25-an de februaro 1926.
Biografio
Imre Balázs estis oficisto en fabriko. Lian unuan skizon publikis la revuo Igaz Szó (1964). Liaj verkoj apris ankaŭ en antologio Megtalált világ (Mv. 1968). Liaj humuraĵoj aperis en gazeto Hargita de Miercurea Ciuc.
Filmo 35mm
Filmo 35mm kun sonbendoj (simulita bildo)
(Ĉi tiu bildo estas uzpermesita laŭ FDL)
Filmo 35mm estas la baza filmformato uzata en fotografio kaj kinematografio, kaj restas sufiĉe senŝanĝa, de ĝia enkonduko en la fino de la 19-a jarcento. La filmon fotografian oni tranĉas laŭ strio de larĝo de 35 milimetroj, kun truoj laŭ la du randoj ses oble 25.4 mm (unu colo).
Ĉe la norma formato kinematografia, la bildoj havas alton de kvar truoj (19 mm, 0.75 colo) kaj proporcion de proksimume 4:3. En senmova fotografio kaj la kinoformato Vistavision troviĝas horizontala bildo kun longo de ok truoj (38 mm, 0.75 colo), kaj pro tio plej longa proporcio de 3:2 kaj pli detala bildo, ĉar pli da la filmo uziĝas por unu bildo.
La ofta anamorfa vastekrana formato Cinemascope, Panavision ktp uzas la kutiman bildgrandon de kvar truoj, sed anamorfan lenson uzas kaj kamerae kej projekcie por plilarĝigi la horizontalan grandon al proporcio de 2.35. La bildo surfilma aspektas kunpremita horizontale.
Nuntempe oni plej ofte filmas kaj projekcias filmojn per la formato 4-trua, sed oni kaŝas la supran kaj malsupraj striojn de la bildoj por meza proporcio de 1.85 aŭ 1.65. Ĉe televidado, kie oni ne bezonas servi dekmilojn de projekciiloj 35mm, 3-trua formato estas ofte uzata por la proporcio 16:9 de HDTV kaj kvarona ŝparado de filmo.
Norbert Dán
Norbert Dán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dán Norbert estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Feldhandler, la baldaŭa estis Földváry, fine li prenis la nomon Norbert Dán.
Filmo 35mm
Kiam oni enkondukis sonon en la kinon, post fiaskitaj provoj kun sondiskoj, cilindroj, ktp, la sonon oni ekregistris optike sur la filmon. Por ĉi tiu sonbendo analoga rezerviĝas mallarĝa strio laŭ la maldekstro de la bildareo, malgrandigante la bildareon. Novaj sonsistemoj ciferecaj ekde la jaroj 1990 estas Dolby Digital, registrata inter la truoj; SDDS, registrata laŭ strioj ĉe la ekstremo ekster la truoj, kaj DTS, kun la sono sur kompakta disko kaj sinkronigilo laŭ strieto inter la bildo kaj la analoga sonbando. Ĉar ĉiu el ili lokiĝas en diversaj pecoj de la filmo, unu filmo povas enhavi ĉiun sonformaton por esti projekciita bonsone en ĉiu kinejo.
Norbert Dán
József Feldhandler naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis en 1946 en Budapeŝto.
Filmo 35mm
<br style="clear:both">
Norbert Dán
Biografio
József Feldhandler akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste li prenis la nomon Földváry József kaj li havis rolojn en Teatro Király (1912), poste en Gaja Teatro (1913-1914). Li studis kantadon en Muzikakademio de Budapeŝto. Ekde 1917 li apartenis al teatretoj aŭ kabaredoj. Tiutempe li estis ŝatata kanzonisto. En la 1930-aj jaroj li ofte kantadis en la Hungara Radio.
Mori Joŝiro
MORI Yoŝiro (japane 森 喜朗 [mori joŝi-roo]; naskiĝis la ) estas japana politikisto. De la ĝis la  li estis la 85-a kaj 86-a ĉefministro de Japanio.
NGC 1681
NGC 1681 (aliaj indikoj — PGC 16195, MCG -1-13-26, IRAS04493-0553) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Libia Federacio de Manpilkado
La Libia Federacio de Manpilkado (Libyan Handball Federation) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Libio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Uŝabto
Uŝabto aŭ Uŝebto estas egipta termino kiu signifas «kiuj respondas» kaj estas etaj statuoj kiuj, en la Antikva Egiptio, estis metitaj en la tombo de la mortinto. La plejmulto ili estis faritaj el fajenco, ligno aŭ ŝtono kvankam la plej valoraj estis faritaj el lazurito. Ĝia celo en la religio kaj egipta mitologio estis ilia utilo por la mortinto en la Aaru (la paradizo egipta), ĉar la egiptoj pensis ke la spiritoj de ĉi tiuj statuetoj labous por ili en la postmorto. Ĝenerale estis mumiformaj statuetoj, laŭ bildo de la mortinto, portante ŝpaton kaj kelkfoje sakon ĉe la dorso. En la Meza Egipta Imperio ili portis la sorĉkanto 472 de la Tekstoj de la sarkofagoj; dum la Nova Egipta Imperio, en la antaŭa parto ĝi portis la 6a ĉapitron de la Libro de mortintoj kiu, per recitado, donis vivon al la statueto kaj tiel ili povis labori por la mortintoj.
David Livingstone
David Livingstone (naskita je la 19-a de marto 1813 en Blantyre, Skotlando; mortinta je la 1-a de majo 1873 en Chitambo, Zambio) estis skota misiisto kaj Afriko-esploristo.
Uŝabto
La kvanto de uŝabtoj metitaj en la tombo variis laŭ la epoko kaj graveco de la mortinto. Kelkaj tomboj de la Nova Iperio posedis 365 uŝabtojn aŭ pli. Pli ol 400 estis eltrovitaj en la tombo de la faraono Tutanĥamono, en tiu de Setio la 1-a pli ol 700, kaj en tiu de Taharko pli ol mil.
David Livingstone
Li estis komence koton-teksanto, sed okupiĝis krom tio pri medicino kaj teologio. Li veturis en 1840 al Sud-Afriko kiel misiisto de la Londona Misia Asocio. En 1849 li travojaĝis de la misiejo Kolobeng en Beĉuanio el la dezerto Kalahari ĝis al Ngami-lago. Li atingis en 1851 en nova vojaĝo la supran fluon de Zambezi. Li travojaĝis ekde 1853 ĝis 1856 tutan Sud-Afrikon de Zambezo ĝis Luando kaj reen ĝis Quelimane. Dum tio li iĝis la unua eŭropano kiu vidis novembre en 1855 la Viktorian Akvofalon de Zambezi. Reveninte en la patrujon, li eldonis la libron "Missionary travels and researches in South Africa".
Laŭ komisio de la brita registaro en marto 1858 li iris kun sia frato Charles Livingstone kaj kvin aliaj eŭropanoj denove al Quilimane kaj al areo de Sambesi. Li serĉis la fonton de la rivero ĉe la Malavi-lago.
Pliaj vojaĝoj, malkovroj
Li mortis la 1-an de majo pro disenterio en Ilala ĉe suda bordo de Bangveolo. Li estis entombigita en la abatejo de Westminster la 18-an de aprilo 1874. Skribitas sur la tomboŝtono: "Brought by faithful hands over land and sea, here rests David Livingstone, missionary, traveler, philanthropist, born March 19, 1813, at Blantyre, Lanarkshire, died May 1, 1873, at Chitambo's village, Ulala. Other sheep I have which are not of this fold; them also I must bring (John 10:16)."
6685 Boitsov
6685 Boitsov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la soveta inĝeniero Vasilij Vasiljeviĉ Bojcov (cirile : Василий Васильевич Бойцов, 1907–1997), fakulo pri mekanisma inĝenierarto kaj normigado. De 1963 al 1984, li estris la Ŝtata Komitato de Sovetunio pri Normigado kaj reprezentis sian landon ĉe la Internacia Organizaĵo por Normigado, kies prezidento li estis de 1977 ĝis 1979.
Hainleite
Hainleite estas arbarkovrita kalkŝtona monta ĉeno kaj valo-regiono en norda Turingio en Germanio. La areo situas en la distriktoj Kyffhäuser kaj Nordhausen sude de la rivereto Wipper inter la urboj Bleicherode kaj Sondershausen. La plej alta punkto estas je 464 metroj.
La areon karakterizas miksitaj arbaroj kun fago kiel la domina arbospecio. Krom forstado, turismo estas grava en Hainleite. La areo estas precipe populara ĉe migrantoj, kaj trans Hainleite kondukas la jenaj tri gravaj migraj migrovojoj:
Kune kun Kyffhäuser-montaro kaj Windleite ĝi konsistigas la Naturan parkon Kyffhäuser.
Gabriella Jakupcsek
Gabriella Jakupcsek [jakupĉek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jakupcsek Gabriella estas hungara prezentisto.
Gabriella Jakupcsek naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gabriella Jakupcsek frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi studis en la Teatra kaj Filma Altlernejo, kiun ŝi forlasis kaj akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1990, fine ŝi lernis en ĵurnalista lernejo. Post la diplomo ŝi estis prezentisto kaj redaktoro de Hungara Televizio ĝis 1999. En tiu periodo ŝi ankaŭ frekventis ĵurnalistan lernejon en Parizo. Ekde 2000 ŝi daŭris la prezentistan laboron en privata televizio, krome ŝi faris similan laboron en privata radio. Inter 2011-2015 ŝi denove estis videbla en la Hungara Televizio. Ŝi ricevis premion en 2007. Ŝia unua edzo estis Gábor Máté, en la 1980-aj jaroj ŝi naskis 2 filojn, en la dua geedziĝo filinon en 2008.
Ĉirkaŭ la mondon kun la verda stelo
Ĉirkaŭ la mondon kun la verda stelo estas libro originale verkita en Esperanto fare de Joseph R. Scherer. La 272-paĝa libro kun 107 bildoj en flua, facila stilo aperis en 1933. Ĝi raportas pri la mondvojaĝo de Scherer en 43 landoj per kaj por Esperanto. La libro estas tre interesa kaj grava dokumento pri la vivado de Esperanto eĉ en ekzotikaj landoj.
Stacio Toba
Stacio Toba (japane: 鳥羽駅 [Toba-eki], angle: Toba Station) estas fervoja stacio en Toba, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū kaj 2 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Toba, Linio Kintetsu-Shima.
Laspuña
Laspuña (A Espuña) estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Sobrarbe (kies ĉefurboj estas Boltaña kun Aínsa) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
En la loko, krom la hispanan, oni parolis variaĵon de la aragona lingvo uzitan en Pireneoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la centro de la komarko Sobrarbe, lime norde kun Tella-Sin kaj Plan, okcidente kun Puértolas, kaj sude kaj oriente kun El Pueyo de Araguás. Krom la loĝloko Laspuña mem, la municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Ceresa kaj El Casal.
La loĝloko Laspuña mem (725 msm) estas je 113 km nordoriente de Huesca, alirebla laŭ ŝoseo nur el apuda teritorio de Puértolas nome el Escalona kaj Puyarruego. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj kaj konustrunkaj kamenoj.
Historio
Eble la loknomo Laspuña devenas de la unuaj invadoj de frankoj al Hispanio en epoko de visigotoj ĉar trans Pireneoj estas loĝloko nomita L´Espone. Araboj eble iam venis al Sobrarbe, sed ne lasis klaran heredon, escepte pri la restaĵoj de iama tegolforno, propra de tiuj epoko kaj popolo.
En dokumento de San Victorián de 1085 aperas por la unua fojo la nomo de Laspuña kiel “ILLAS SPONAS”. Tiam Laspuña apartenis al la episkopeco de Ilerdo (en Katalunio kaj ne en Aragono). En 1228 aperas en alia dokumento la nomo de la unua konata lokano de Laspuña, nome Ramón Castany kaj tiam Laspuña estis jam literumita LASPUNYA. En 1495 Laspuña estis posedaĵo de la Eklezia Senjorlando de San Victorián.
En la epoko de Filipo la 2-a, fine de la 16-a jarcento, lokanoj de Laspuña kun tiuj de aliaj lokoj de Sobrarbe partoprenis kontraŭ la invado de Aragono fare de Filipo la 2.a, kaj por defendi la montopasejojn de Plan, Bielsa kaj Gistaín el la invado de bearnanoj.
En la 17-a jarcento ekprosperis la forstado kaj ligno estis uzita eĉ por ŝipkonstruado. En la dua duono de la jarcento oni konstruis la preĝejon de Laspuña kaj la ermitejon de Fuente Santa. Sed fine de la jarcento sekegoj kaj epidemioj malaltigis la loĝantaron. Poste la loko rekuperiĝis pro la gravo de la lignoproduktado kaj la transportado de trunkoj laŭ la rivero ĝis Mediteraneo. Komence de la 19-a jarcento kaj Laspuña kaj tuta Sobrarbe estis damaĝitaj pro la franca invado.
En 1850, Pascual Madoz registris en Laspuña 80 domojn kaj bazlernejon.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis bombardadon de germanaj aliancanoj de la flanko de Francisco Franco kadre de la epizodo nomita de la Bolsa de Bielsa en majo kaj junio 1938, dum la respublikanoj rezistis kontraŭ duoble multnombraj fortoj; finfine ili povis pasi al Francio. En 1950 Laspuña havis 468 loĝantojn. Lignoproduktado plue ebligis ke Laspuña estu unu de la plej disvolvigitaj lokoj de la areo. Sed la migrado al grandurboj malaltigis demografion: 391 loĝantoj en 1970, 345 en 1980 kaj 280 en la aktualo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Laspuña mem kie oni malaltiĝis el 529 loĝantoj en 1960 ĝis nunaj 286 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas preĝejoj, ermitejoj kaj naturaj lokoj.
Koto Abe
Koto Abe (阿部 航斗, n. ) estas japana futbalisto.
Pegnitz (rivero)
La rivero Pegnitz situas en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi longas proksimume 112,8 kilometrojn. La rivero fontas apud la samnoma komunumo Pegnitz, kaj apud la urbo Fürth kun la rivero Rednitz kunfluas al la tre similnoma rivero Regnitz (kiu plufluas en la Majnon kaj pli poste en la Rejnon).
Gyula Pál
Gyula Pál [djula pAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pál Gyula estis hungara-dana matematikisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Perl ĝis 1909.
Gyula Pál naskiĝis la en Győr (Hungara reĝlando), li mortis la  en Kopenhago.
Villiers-le-Pré
Villiers-le-Pré estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Lautenbach
Lautenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
SB Creative
SB Creative Korporacio (SBクリエイティブ株式会社) estas japana eldoneja firmao kaj filio de la telekomunika firmao SoftBank. Ĝi estis fondita en 1999 kaj ĝia centra oficejo situas en Tokio.