cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fritz Zeileis
Li plukonstruis kaj pligrandigis la de lia patro Valentin Zeileis en 1920 fonditan elektrofizikan terapioklinikon Instituto Zeileis en Gallspach. Tie aplikiĝas ĝis nun la fame konata 'Metodo Zeileis', komence ege primokita. Li entreprenis multajn studovojaĝojn en Usonon.
Bad Schönau
Bad Schönau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
21791 Mattweegman
21791 Mattweegman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matt Moraco Weegman, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Winona Senior High School en Winona (Minesoto Usono).
Creully
Creully [kʁøli] estas malaperinta franca komunumo. Ĝi situas en regiono Normandio en departemento Calvados en la nord-okcidento de Francio. Ĝi havas areon de kaj nombris  en 2010. Kodo laŭ INSEE estas 14200 kaj poŝta kodo 14480. Ĝi estas membro de komunumaro de komunumoj "Communauté de Communes d'Orival".
Ĝi nun formas parton de Creully sur Seulles.
Hakuĉa lingvo
Hakuĉa lingvo estas subdialekto de la ŝapsug-a (ŝapsug estas popolo, rusa nomo шапсуги, propra nomo шапсыг aŭ shapsyg) dialekto de adigea lingvo parolata en Turkio.
La dialekto estas sone stranga kiam estas komparata al la aliaj adigeaj dialektoj.La Hakuç-dialekto estas parolata hodiaŭ nur en Turkio kaj fare de la loĝantoj de kelkaj Şapsug-vilaĝoj en Soĉi. Şapsugs, situanta sur la marbordoj de Nigra Maro hodiaŭ, estas la posteuloj de la restoj de Hakuç en Kaŭkazo.
Cikadelo
Cikadelo estas la komuna nomo por iuj insektaj specioj el la familio de Cikadeledoj. Ĉi tiuj etaj insektoj, estas plantomanĝantaj kiuj suĉas sukon de herboj, arbustoj aŭ arboj. Iliaj malantaŭaj kruroj estas modifitaj por saltado, kaj estas kovritaj per haroj, kiuj faciligas la disvastigon de sekrecio super iliaj korpoj, kiu funkcias kiel akvorezistilo kaj portilo de feromonoj. Ili spertas partan metamorfozon, kaj havas diversajn gastigajn asociojn, kiuj varias de tre ĝeneraligitaj al tre specifaj. Iuj specioj havas kosmopolitan distribuon, aŭ troviĝas tra la mezvarmaj kaj tropikaj regionoj. Iuj estas plagoj aŭ vektoroj de plantaj virusoj kaj fitoplasmoj. La familio estas distribuita tra la tuta mondo, kaj konsistigas la duan plej grandan hemipteran familion, kun almenaŭ 20 000 priskribitaj specioj.
Priskribo kaj ekologio
La Cikadeledoj prezentas la jenajn karakterizaĵojn:
En iuj kazoj, la plantaj patogenoj vehiklitaj de cikadelo ankaŭ estas patogenoj de la insektoj mem, kaj povas reproduktiĝi ene de la salivaj glandoj de la cikadelo. Cikadeloj ankaŭ estas sentemaj al diversaj insektaj patogenoj, inkluzive de Dicistroviredaj-virusoj, bakterioj kaj fungoj; multaj parazitoidoj atakas la ovojn kaj la plenkreskuloj provizas nutraĵon por malgrandaj insektomanĝantoj.
Sempaj kaj kohaj
Sempaj (先輩 [Senpai], laŭvorte: "kamarado, staranta antaŭe") estas japana termino, kiu kutime signifas homon, kiu estas pli sperta pri io. En budo (japana luktoarto) oni nomas "sempaj" tiun, kiu okupiĝas pri la speco de luktoarto dum pli da tempo.
Cikadelo
Sistematiko
En la nun malnoviĝinta klasifiko uzata dum granda parto de la 20-a jarcento, la cikadeloj estis parto de la Homopteroj, parafiletika aro kuniganta la bazajn genliniojn de Hemipteroj kaj vicigitaj kiel subordo. La disigo de la Homopteroj probable ripetiĝos por la Aukenorĥinkoj pro similaj kialoj, ĉar la Aukenorĥinkoj ŝajnas grupigi la modere progresintajn Hemipterojn, sendepende de la fakto, ke la tre apomorfaj Koleorĥinkoj kaj Heteropteroj (tipaj) evoluis el Aŭkenorĥinkoj. Tial lastatempa tendenco traktas la plej evoluintajn hemipterojn kiel tri aŭ kvar genliniojn, nome Arkeorĥinka (Fulgoromorfa se inkluzivita en Aukenorĥinkoj), Koleorĥinkoj kaj Heteropteroj (kelkfoje unuiĝinta kiel Prosorĥinkoj) kaj Klipeorĥinkoj. En ĉi tiuj lastaj, la tri tradiciaj superfamilioj - Cercopoidea (ranecaj cikadeloj kaj salivcikadeloj), Cicadoidea (cikadoj) kaj Membracoidea - ŝajnas esti monofiletikaj. La cikadeloj estas la plej baza vivanta genlinio de Membrakoideoj, kiuj alie inkluzivas la familiojn Etalionedoj (etalionedaj arbocikadeloj), Membracedoj (tipaj arbaj kaj dornoplantaj insektoj), Melizoderedoj kaj la stranga Mierslopiedo.
Sempaj kaj kohaj
Kohaj (後輩 [Kōhai], laŭvorte: "kamarado, staranta malantaŭe") estas japana termino, kiu signifas homon, kiu estas malpli sperta pri iu speco de budo (japana luktoarto).
Cikadelo
Subfamilioj
La cikadeloj estas sub 25 subfamilioj, kiuj estas ĉi tie listigitaj alfabete, ĉar oni malmulton konas pri la interna filogenio de la familio.
Sempaj kaj kohaj
La vorto "sempaj" estas vaste uzata en lernejo, kie lernanto de malpli alta klaso nomas per tiu vorto lernanton de pli alta klaso. Tiu vorto estas uzata ankaŭ kiel noman sufikson, oni aldonas ĝin post nomo de sia sempaj.
Karnavalo de Dunkirko
La karnavalo de Dunkirko ("Grasa mardo" antaŭ komenco de Karesmo) okazante antaŭ la momento kiam la fiŝistoj de Dunkirko estis ekirontaj al fora fiŝado moruon sur la fiŝterenoj de Novlando, ili tiam ricevis de la ŝipmastroj antaŭpagon je siaj salajroj, kaj uzis ĝin por festi antaŭ la rigora kaj danĝera vojaĝo venonta.
Nun fora fiŝado malaperis en Dunkirko, sed la vervo festi restis. Tio klarigas, ke la ĉefaj trajtoj de la karnavalo estas la "bando de la fiŝistoj", kie homoj de, nun, ĉiuj sociaj tavoloj burleske maskitaj aŭ vestitaj, kaj tenante pluvombrelojn kun longegega stango, kunmarŝas, brak-en-brake, en freneze verva etoso, kantante karnavalajn refrenojn, ofte malprudaj.
Tiel tuta propra kulturo da karnavalaj arioj kaj kantoj aperadis.
Bastonego
La doktrino aŭ politiko de la Bastonego aŭ en angla Big Stick estas la nomo per kiu oni konas tendencon en la diplomataj rilatoj usonaj de komenco de la 20a jarcento. La esprimo originiĝis el frazo verkita de la prezidento de Usono, nome Theodore Roosevelt, en 1901, per kiu li manifestis kontenton ĉar la komitato de la Respublikana Partio de Novjorko estis forpelinta koruptan konsiliston. La frazo, el proverbo de Okcidenta Afriko estis la jena: "parolu milde kaj portu bastonegon, tiele vi alvenu malproksimen" (speak softly and carry a big stick, you will go far).
Karnavalo de Dunkirko
Ĉar Dunkirko estas nun kunurbaĵo konsistanta el deko da urboj, ĉiu komunumo de Dunkirko (Dunkirko centro, Malo-les-Bains, Coudekerque, Grande-Synthe, Petite-Synthe, Rosendaël, Loon-Plage, Saint-Pol-sur-Mer, ktp) havas sian propran "bando"-n (irantaro), tiel multobligante la karnavalon. Pluraj grandaj maskitaj Baloj ankaŭ estas.
Bastonego
Tiu koncepto bildigas la volon de Roosevelt por realigi negocadon kaj traktatojn kun siaj internaj kaj eksteraj kontraŭantoj, sed ĉiam montrante eblon agadi perforte kiel premsistemo. Aplikita al la politiko de Usono en Latinameriko, la frazo montris, ke la reĝimo de Roosevelt povis premi la latinamerikajn landojn, ĉefe tiuj borde de la Kariba Maro per armita interveno.
Karnavalo de Dunkirko
Tiel la karnavalo daŭras longe. Ĉar ĉiu aparta "bando" de ĉiu aparta kvartalo aŭ urbo, okazas malsaman tagon, tiel la okazaĵoj sternigas dum du semajnojn. La lasta tago de la Karnavalo, sur la centra placo de Dunkirko, la urbestro el la balkono de la urbodomo ĵetas haringojn al la amaso. Tiun tagon prezentas la apuda bildo en ĉi artikolo.
Bastonego
Ĝi markis la komencon de la Usona Imperiismo kaj de ties agado kiel monda potenco. En Latinameriko komencis tajdo de politika kaj ekonomia hegemonioj usonaj (komence de la 20a jarcento) ĝustigita per la markita etendo de la usona "rajto" interveni en aferoj de aliaj landoj defende de la interesoj de usonaj civitanoj, kiel aperas en la "Korolario Roosevelt al la Doktrino Monroe" esprimita de Theodore Roosevelt en sia ĉiujara mesaĝo de 1904 kiel konsekvenco de la interveno de la eŭropaj potencoj en Marblokado al Venezuelo de 1902-1903.
Trans World Airlines
La entrepreno Trans World Airlines estis usona flugkompanio kun administra sidejo en Sankta Luiso, Misurio. Ĝi en aprilo 2001 aĉetiĝis de la konkurenca firmao American Airlines kaj tiam ĉesis funkcii. En la 1940-aj ĝis 1960-aj jaroj la kompanio estis la plej granda flugkompanio de la mondo kaj estis inter nur tri kompanioj, kiuj ofertis regulajn pasaĝerajn flugojn inter Nordameriko kaj Eŭropo (la aliaj estis PanAm kaj la kompanio American Overseas Airlines en 1950 aĉetita de PanAm). La flugoj de la kompanio havis la IATA-mallongigon TW; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estis TWA.
Bastonego
La Doktrino Monroe asertis, ke Usono agos cele eviti intervenojn devenajn el ekster la amerika kontinento (esence de la landoj de Eŭropo). Oni resumis ĝin fame per la esprimo "Ameriko por la amerikanoj". Sed post la proklamo de la korolario, la frazo akiris la ironian sencon "Ameriko por la usonanoj".
Karnavalo de Dunkirko
La komikvesto "beste'kletche"
La Karnavalo estas la momento por doni liberecon al persona imago. Estas pro tio ke la karnavaluloj kompetas en la faro de siaj "clet’che" Kletĉe, alivorte siaj komikvestoj. Multaj homoj vestas kiel virino. Kelkaj metas virinajn subvestojn super siaj vestoj.
Castelluccio dei Sauri
Castelluccio dei Sauri estas komunumo de Italio.
Bastonego
La frazo aludas ankaŭ al la usonaj intervenoj okazigintaj pro la "malkapablo" de la lokaj registaroj por solvi internajn aferojn laŭ la vidpunkto de la registaro de Usono kaj protekti tiele la interesojn de usonaj civitanoj kaj entreprenoj. Tiele Roosevelt postulis, ke la interna malordo de la respublikoj de Latinameriko konstituis problemon por la funkciado de la usonaj komercentreprenoj funkciantaj en tiuj landoj, kaj kiu konsekvence Usono devis atribui al si la rajton "restarigi la ordon", unue premante la lokajn registojn per la avantaĝoj ĝui la politikan kaj ekonomian apogon de Vaŝingtono ("paroli milde"), kaj fine per turno al armita interveno (la "Bastonego") kaze ne atingi favorajn rezultojn al militinteresojn.
Karnavalo de Dunkirko
La komikvesto "beste'kletche"
La "figueman" Figulo estas ege uzita en la karnavalo. Li antaŭ estas, armita de sia bastono kiu portas malbone odorantan ŝtrumpeton, araneon aŭ fiŝon anstataŭ figon, tiuj kiuj anstataŭigis la nomon je la komenco de la jarcento. Nun, la figueman suprizas la spektantojn per sia araneo.
Sudokcidenta tombejo en Essen
La tombejo granda nuntempe 37,27 hektarojn kun 33.000 tomboj loĝigas trege pli mortintojn ol loĝas vivantoj en Fulerum (proksimume 3.350 loĝantoj).
Vlkov (distrikto České Budějovice)
Vlkov (Wilkow) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 16 kilometrojn nord-nordoriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
En la jaro 2010 Vlkov estis kun 18 loĝantoj entute la plej malgranda municipo de Ĉeĥio laŭ nombro de loĝantoj. Ĝi jam perdis tiun ĉi unuecon, sed senĉese ĝi apartenas inter municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1443. Ekde la 14-a de junio 1964 la vilaĝo apartenis unue sub municipo Drahotěšice, ekde duono de la jaro 1975 ĝi poste kreis parton de municipo Ševětín. Statuson de municipo Vlkov denove reakiris al la 24-a de novembro 1990.
Dario la 1-a
Dario la 1-a (perse: داریوش, dɔːriˈuːʃ; en la antikva persa: Darayavahuš; babilone: Dariamuš; elame: Dariyamauiš; aramee: Dryhwš; biblie: Ahasveros; latine: Darius; 550 a.K.-486 a.K.) estis potenca reĝo de la aĥemenida imperio, la naŭa reĝo de la aĥemenida dinastio. Oni ofte nomas lin la Granda. Lia persa nomo signifas "tiu, kiu subtenas bonon".Kiro la 2-a kaj Dario la 1-a estis la plej gravaj reĝoj de la antikva persa imperio. Kialo de tio estis la renovigo de la imperiaj strukturoj sub ilia regado. La administraj reformoj de Dario estis rigardataj modelaj longe post la fino de la aĥemenida imperio; ili eble eĉ influis la organizan modelon de la romia imperio.
Dario ekspansiigis la persan imperion. Li invadis Grekion, sed malvenkis dum la batalo ĉe Maratono.
Junaĝo
Dario la 1a estis filo de Hystaspes, kiu estis estro de la partoj sub la persaj reĝoj Kiro la 2-a kaj Kambizo la 2-a. Hystaspes devenis de la aĥamenidoj, al kiuj apartenis ankaŭ Kiro kaj Kambizo, kiuj tamen ne nomis sin aĥamenidoj.
Dario la 1-a naskiĝis ĉ. -549 kaj ricevis kiel ĉiuj nobelidoj kortegan edukadon. Kambiozo la 2-a nomumis lin sia persona lancportanto kaj kiel tiu, Dario akompanis lin al milito kontraŭ Egiptio.
Regno
En -522, en Egiptio Kambizo la 2-a ŝajne ricevis novaĵon, ke en la ĉefurbo Ekbatano lia frato Bardiya ribelis kontraŭ lia aŭtoritato. Kambizo tuj reiris al Persio por lukti kontraŭ la ribelon, sed mortis dum la vojaĝo, verŝajne pro akcidento. Sed Herodoto ankaŭ aludas pri murdo; li raportas pri renkontiĝo en Egiptio inter Dario kaj la posta reĝo de Samoso. Dario esprimis la deziron ricevi ruĝan mantelon (reĝan vestaĵon). Post la morto de Kambizo la egipto revenis al Dario kaj petis ties pagon por la reĝa vestaĵo. Por danki lin, Dario igis lin reĝo de Samoso. Oni daŭre diskutas inter fakuloj, ĉu temis pri akcidenta morto aŭ murdo.
Laŭ propra eldiro Dario decidis venĝi Kambizon. Tial li reiris al Persio kaj konvinkis ses amikojn (kiuj estis kune edukitaj ĉe la kortego), mortigi la malveran Bardiya, kiu ŝajne nomiĝis Gaumata kaj estis frato de Oropastes. En la fortikaĵo Ziwiye li trovis Gaumata-n kaj mortigis lin. Post tio li reiris kun siaj amikoj al Persio, kie li kronigis sin reĝego en Pasargado, la ceremonia ĉefurbo de la imperio.
Kiel verŝajne lasta rekta vira ido de la aĥemenida dinastio post sia patro Hystaspes kaj sia avo Arsamo, kiuj ambaŭ rezignis pri la reĝeco, Dario sentis sin rajtigita posteulo de Kambizo. Tamen tiun proklamon oni kontraŭstaris en iuj partoj de la imperio, ĉar Gaumata estis kaj ĉe la nobeloj kaj ĉe la popolo ŝatata pro sia impostpolitiko. Ĉar Gaumata estis ano de la pastraro, lia murdo similis al blasfemo. Dario provis kontraŭstari tion sensukcese, deklarinte sin adoranto de la dio Ahura Mazda. Ne klaras, ĉu li estis ankaŭ ano de Zaratuŝtrismo.
Por legitimi sian reĝecon, li edziĝis al filino de Kiro, Atosa. Verŝajne li jam tiam esperis, ke ŝi naskos al li filon por ke la sukcedo estu sekurigita. Dario jam havis filon tiam, sed de virino, kiu ne rilatis al la aĥemenidoj.
Tia estas la versio legebla el la membildigo de Dario en la Behistun-surskribo. Nuntempe la rakonto pri la "malvera Bardiya", pri kiu jam dubis Herodoto, estis pli kaj pli pridubita. Oni supozas nun, ke la rakonto estis disvastigita el la ĉirkaŭaĵo de Dario, por legitimi ties surtroniĝon. Tiel ankaŭ Herodoto aŭdis pri la rakonto kaj plirakontis ĝin. Ĉefe strange estas, ke neniu sciis ion pri la morto de la vera Bardiya. Tio ŝajnas nekredebla, ĉar Bardiya ricevis de Kiro la estrecon super la tuta orienta regiono de la persa imperio. Dario subtenas en la Behistun-surskribo, ke Gaumata dum monatoj trompis eĉ sian proksiman ĉirkaŭaĵon, inkluzive sian edzinon. Se oni ne kredas je magio, tio ŝajnas nekredeblega: iu kiu aspektis kiel Bardiya, parolis kiel li, verŝajne estis Bardiya kaj ne Gaumata. Tamen tiu hipotezo estas sufiĉe nova, kaj ankoraŭ ne sufiĉe pridiskutata, sed ĝi iĝas pli kaj pli akceptebla. Klarigeroj troveblas en la verkoj de la historiistoj Pierre Briant, Fritz Gschnitzer kaj Josef Wiesehöfer.
Morto
Herodoto (VII; 1,4) skribis, ke Dario tuj ekpreparis novan ekspedicion kontraŭ Grekio, kiun li mem gvidos, sed li estis interrompita de ribelo en Egiptio en -486. Intervenonte Dario mortis pro malsano en novembro -486. Li estis entombigita en tombo, kiun li konstruigis en Nakŝ-e Rustam.
Lia filo Kserkso estis lia posteulo sur la trono de la imperio.
Persaj fontoj
Ekzistas multaj arkeologiaj fontoj el la periodo de la regno de Dario. La raporto el Behistun kaj multaj aliaj surskribaĵoj el la tuta imperio atestas pri la politika agado de Dario. Aldone troviĝas multaj ruinoj en Persepolis, Pasargadai, Naqsh-i Rustam, Susa, Babilono kaj aliaj lokoj, kiuj helpas kompreni la administracion de la persa imperio en la epoko de Dario. Plej gravaj estas la administraciaj notoj el Persepolis en formo de argilaj tabuletoj en la elama lingvo.
Grekaj fontoj
El Grekio ekzistas ĉefe la historioj de Herodoto, kiuj kovras la tutan regnon de Dario. Ili tamen devas esti legataj kritike, pro partieco. En la dramo La persoj de Esĥilo, Dario havas gravan rolon.
Biblio
En la libro Ezra (ĉapitro 6, verso 1) de la malnova Testamento estas priskribitaj la ordono kaj detalaj indikoj por la rekonstruo de la Templo de Jerusalemo. Ankaŭ ties finkonstruo kaj inaŭguro en la sesa jaro de la regno de Dario (marte 515 a.K.) estas menciita en la libro Ezra (ĉapito 6, verso 15). Tio plenumas la 70-jaran profetaĵon de Jeremio. Pro la malavara financado de la templokonstruo, ne nur Dario, sed ankaŭ ties posteuloj ricevis la subtenon de la juda klerikaro.
La mencio de Dario en la libro Daniel (ĉapitro 6, verso 29) estas ofte, sed erare ligita al Dario la 1-a. La libro Daniel estiĝis nur en la epoko de la makabeoj. Dario la 1-a ne povas esti la tiea Dario, ĉar je tiu epoko, li ankoraŭ ne estis reĝo. Tial oni supozas, ke temas pri Dario de la medoj, kiu post la konkero de Babilono fare de la armeo de Kiro, iĝis reĝo de la ĥaldeoj anstataŭ Belŝakar.
Sam Dockery
Sam Dockery (* en Lawnside/Nov-Ĵerzejo) estas usona ĵazpianisto.
Dockery, kiu vivas ĉefe en Filadelfio, kunlaboris komence de la 1950-aj jaroj kun trumpetisto Clifford Brown. Li konatiĝis en 1956 kaj 1957 kiel membro de la bando Jazz Messengers de Art Blakey, kie li prezentis kun Bill Hardman, Jackie McLean, Spanky DeBrest kaj foje ankaŭ Johnny Griffin. Fine de la 1950-aj kaj komence de la 1960-aj jaroj li estis krom basisto Buster Williams kaj frapinstrumentisto Specs Wright membro de la kvaropo de Jimmy Heath.
Poste Dockery laboris i.a. kun Sonny Stitt, Benny Golson kaj Stan Getz. Ekde la 1990-aj jaroj li ankaŭ instruas je la Universitato de Artoj en Filadelfio. Krom la sonregistraĵoj kun Jazz Messengers el la 1950-aj jaroj ekzistas pli novaj registraĵoj de Dockery i.a. Sur la duopo-albumo Live At Ortlieb's Jazzhaus (2000). Li distingiĝas per kruda sono kaj iomete malglate improvizitaj melodilinioj.
Csilla Sándor
SÁNDOR Csilla [ŝa:ndor ĉilla] estas hungara redaktorino. Ŝi estas naskita la  en Zetea.
Kariero
Sándor Csilla finis en Odorheiu Secuiesc la porinstruistan mezlernejon, kaj en 1990 ŝi translokiĝis Budapeŝton, kie ŝi havigis diplomon de instruisto pri pedagogio en la ELTE. Poste ŝi fariĝis redaktoro de libroeldonejo. En oktobro 2001 ŝi ekredaktis la periodaĵon kun titolo Csodaceruza (Mirakla Krajono), kies ĉefredatoro ŝi estas. La revuo popularigas la infanliteraturon unuavice por gepatroj, pedagogoj kaj bibliotekistoj.
Frederick Handley Page
Siro Frederick Handley Page, (15-a de novembro 1885 – 21-a de aprilo 1962) estis brita industrialisto kiu estis pioniro en dizajno kaj produktado de aviadiloj. Lia kompanio Handley Page Limited produktis serion de militistaraj aviadioj, inter ili la bombaviadilon Halifax dum la dua mondmilito, el kiu oni produktis ĉ. 7.000. Li ankaŭ produktis civilan aviadilon, i.a. H.P.42, aviadilon de Imperial Airways.
Respubliko de Ĝenevo
La Respubliko de Ĝenevo (République de Genève) estis antikva ŝtato de Eŭropo ekzistanta inter 1541, dato de sia proklamo fare de Jean Calvin, kaj 1798, dato de sia aligo fare de Francio, post 1813, dato de sia restaŭrado, en 1814-1815, la ĝeneva ŝtato iĝis svisa kantono de la Konfederacio de la 22a kantonoj.
En 1543 oni proklamis konstitucion. En 1584 jam aliĝis al aliaj protestantaj svisaj kantonoj.
Akiro de financa subteno
Akiro de financa subteno - ofte anglisme nomata fundraising [prononco pli-malpli "fandrejzing"] - estas la sistema analizado, planado, realigado kaj posta kontrolo de ĉiaj aktivecoj de neprofitcela organizaĵo (NPO), kiuj celas akiri monon por la plenumo de la laŭstatutaj celoj de la organizaĵo, kolektante donacojn de privatuloj, aliaj organizaĵoj aŭ entreprenoj, kolektante subvenciojn de ŝtataj institucioj, aŭ vendante servojn al privatulojn, kies prezo konscie pli altas ol la materia valoro de la vendata servo aŭ varo, tial ke parto de la donata mono konsidereblas donaco por la organizaĵo kaj alia parto estas pago por la ricevata varo aŭ servo.
Homoj aŭ entreprenoj, kiuj kontribuas eksterordinare grandan monsumon aŭ alian materian subtenon kompareble eksterordinaran, nomatas mecenatoj, sed la kutima celato de financa subteno estas privatuloj, kiuj poe ne donas altajn sumojn al la organizaĵo, sed la adicio de ĉiuj donacoj kaj donacetoj tamen fine rezultigas signife altan monsumon. Krome kampanjoj por la akiro de financa subteno kutime samtempe diskonatigas la agadon de la organizaĵo mem, kaj do konsidereblas ankaŭ labora tekniko de la publika agado de ne-profitaj organizaĵoj.
Komunikiloj de la akiro de financa subteno
Eblas akiri financan subtenon helpe de plej diversaj komunikiloj. La elekto de la "komunika kanalo" dependas de la dezirata celgrupo da espereblaj subtenantoj kaj de komparo inter la supozeblaj kostoj kaj supozeblaj enspezoj de la konkreta kampanjo.
Jauja
Jauja [ĤAŭĥa] (el keĉua Shawsha {ʂɐwʂɐ) estas urbo de la centro de Peruo, ĉefurbo de la Provinco Jauja (Departemento Junino), situanta je alto de 3.352 msm en la Valo Mantaro (antaŭe Valo Jauja). Ĝi estis unu de la unuaj urboj fonditaj de la konkistadoroj hispanaj kiuj alvenis al Peruo en la 16a jarcento.
La urbo Jauja, nur per kunurbejo de 3 distriktoj (nome Sausa, Yauyos kaj Jauja), laŭ oficialaj kalkuloj fare de la Instituto Nacional de Estadística e Informática por 2012 estis 29.700 loĝantoj.
János Grünn
János Grünn [jAnoŝ grun], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grünn János estis hungara politikisto, ministro, ekonomikisto.
János Grünn naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio). Li mortis la 1932 en Budapeŝto.
Biografio
János Grünn post lernado li eklaboris en ministerio pri financo en 1886. Li multe okupiĝis pri kooperativoj. Ekde 1917 li estis subministro, en 1919 jam ministro nur monaton. Post abdiko de la provizora kabineto li plene retiriĝis.
Bromberg (Malsupra Aŭstrio)
Bromberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Griesstätt
Griesstätt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kantono Henry (Misurio)
La kantono Henry (Henry County) estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Fera (III) oksalato
Fera oksalato aŭ oksalato de fero(III) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj fera (III) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fera oksalato posedas 2 feratomojn, 6 karbonatomojn kaj 12 oksigenatomojn. Fera oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de feraj derivaĵoj.
Odzun (preĝejo)
Ekzistas multaj ĥaĉkaroj ĉirkaŭ la preĝejo kaj funebra monumento. La orienta kaj okcidenta flankoj de la monumento estas ĉizitaj kun scenoj de la Biblio kaj de la enkonduko de kristanismo en Armenio. Ĝia norda kaj suda flankoj estas ĉizitaj kun geometriaj formoj kaj floroj. Estas sugestite ke la monumento honorigas al Hovhannes Odznetsi, sed la stilo indikas ke ĝi estis verŝajne starigita pli frue, en la 6-a jarcento.
Ĝi estas unu el nur du tiaj funebraj monumentoj en Armenio. Tiu troviĝinta en Odzun estis donaco al Armenio de hinda reĝo en la 8-a jarcento. La alia troviĝas en Aghudi en suda armena provinco Sjuniko.
Bretona biero
Jam de dek jaroj, pluraj artefaritaj bierfabrikejoj produktas bretonan bieron, same kiel en kooperativoj.
Ĝiaj proprecoj estas pluraj : bretona biero proponas plurajn gustojn ofte tipajn de Bretonio (algoj). Cetere ekzistas nigraj bieroj, faritaj el fagopiro.
Komence de la 20-a jarcento, estis ĉirkaŭ 75 bretonaj bierfabrikejoj, sed militoj, industriigo kaj la populariĝo de eksterlandaj bieroj subpremis la lokajn bierojn dum pluraj jardekoj.
Profitante el la laŭmoda renaskiĝo de tradiciaj valoroj kaj de la bretona kulturo, novaj bierfabrikejoj sukcese aperis kaj pliriĉiĝis.
Albert Marquet
Albert MARQUET [marKE] (27-a de Marto 1875 – 14-a de Junio 1947) estis franca pentristo, asocia kun la movado de Faŭvismo. Li dekomence iĝis unu el la faŭvismaj pentristoj kaj dumviva amiko de Henri Matisse. Marquet poste pentris en pli naturalisma stilo, ĉefe pejzaĝoj, sed ankaŭ kelkaj portretoj kaj, inter 1910 kaj 1914, kelkajn virinajn nudpentraĵojn.
Vivo kaj verkaro
Marquet naskiĝis en Bordozo. En 1890 li translokiĝis al Parizo por studi en la Lernejo de Dekoraj Artoj, kie li konis Henri Matisse. Ili estis samĉambranoj dum ioma tempo, kaj ili influis sin reciproke. Marquet ekstudis en 1892 en la École des Beaux-Arts kun Gustave Moreau, artisto simbolista kiu estis sekvanto de la romantisma tradicio de Eugène Delacroix.
En tiuj jaroj, Marquet ekspoziciis en la Salon des Indépendants. Kvankam li ne vendis multajn pentraĵojn, la arta komunumo de Parizo ekhavis konscion pri sia verkaro. Liaj unuaj komponoj estis karakterizataj per klara kaj bilda alproksimigo fauve, en kiu li bone kontrolis la desegnon kaj reagis al la lumo, intense ĉe la plej fortaj tonoj, sed ankaŭ ĉe pli mildaj areoj per kolorismaj klopodoj.
Fine de 1907 li restis en Parizo kaj dediĉis sin, kun Henri Matisse, al serio de urbaj vidaĵoj. La fundamenta diferenco inter ambaŭ estas ke, dum Matisse uzis fortajn kolorojn, Marquet preferis mildajn flavojn, svagajn violajn aŭ bluajn kolorojn. Nigra koloro estis uzata normale kiel forta kontrasto al la helaj koloroj por formoj kiel trunkoj de nudaj arboj aŭ homoj desegnitaj kaligrafiece kontraste kun stratoj kaj trotuaroj ofte flavaj aŭ oranĝaj, tre helaj. Alia diferenco estas ke Marquet uzis alproksimigon al la tradicia perspektivo, kvankan liaj koloroj kaj komponoj konstante referencas al ortanguloj kaj tranĉis la desegnon kaligrafiece.
Ekde 1907 ĝis sia morto, Marquet kombinis sian laboron en sia ateliero de Parizo kun multaj lokoj de la eŭropa marbordo kaj en Nordafriko, ĉefe ĉe Alĝerio kaj Alĝero same kiel Tunizio. En siaj veturoj pentris la maron kaj la ŝipojn, sed ankaŭ la lumojn kaj la viglan vivon de la urboj, speciale de la marbordaj urboj kiel Alĝero. Inter la eŭropaj urboj kiuj impresis speciale Marquet menciindas Napolo kaj Venecio kie li pentris la maron kaj la ŝipojn, fokuse al la lumo super la akva surfaco. Li adoptis teknikon tre diferencan de tiu de la impresionistoj, penttante la akvon kiel ampleksa zono de unusola tono, kio faris, ke la plano de la akvosurfaco restis sen iluzia perspektivo, dum la ŝipoj staras en alia plano. En pentraĵoj pri la laguno de Venecio akvo restas en ortangulo rilate al la plano de la pentraĵo kaj grandaj ŝipoj facile flosas. Ties tiamaj koloroj estas tre similaj al tiuj de Matisse en la 1920-aj jaroj. La homaj figuroj estas tre simpligitaj, kaligrafie desegnitaj per formo simila al tiu de la japana stilo Ŝijo. Oni diras, ke Matisse nomis lin «nia Hokusai».
Ankaŭ dum siaj veturoj al Germanio kaj Svedio li pentris siajn preferatajn temojn: vidaĵoj de mar- kaj river-bordoj, havenoj kaj ŝipoj, sed ankaŭ urbajn pejzaĝojn. Li ripetis ofte la samajn temojn, eĉ post jaroj, markante mildajn lumdiferencojn. Li pentris malmultajn portretojn, kaj inter 1910 kaj 1914 li pentris serion de nudaĵoj en bordeloj, kaj preparis la ilustradon de verko pri lesbanaj amantinoj. Sed li estas konata ĉefe pro siaj multaj pejzaĝoj.
Diference de Matisse, ne estas en li evidentaj ŝanĝoperiodoj en lia verkaro. Ĉirkaŭ la fino, li estis unu el la plej proksimaj amikoj de Matisse, kaj ili diskutis reciproke siajn verkojn sincere. Lia subita kaj neatendita morto okazis pro atako de gala veziko kaj kancero kiu poste estis malkovrita, por kiu tiam ne estis terapio. Marquet mortis en Parizo en la 14-a de junio 1947.
Heredo
Kvankam li indikis, ke Marquet estas konsiderata duaranga pentristo, la angla pentristo John McLean estas unu el kiuj pensas, ke «lia senco de la koloro, la heleco kaj malheleco kaj ties saturado, ties pezo, estas mirinda.» ​ Marquet estis admirita partikulare de la usonaj pentristoj Leland Bell kaj lia edzino Louisa Matthiasdottir. Li estis admirita ankaŭ de la samtempuloj de Bell Al Kresch kaj Gabriel Laderman. Ĉar kaj Bell kaj Laderman estis gravaj majstroj en variaj skoloj de usona arto, ili faris grandan influon en la junaj usonaj figurartistoj pri la aprezo al Marquet.
István Krompecher
KROMPECHER István estis hungara kuracisto naskita en Budapeŝto la 17-an de aprilo 1905 kaj mortinta en Debreceno la 19-an de aŭgusto 1983.
Kariero
Krompecher István diplomitiĝis en Budapest (1929). Li estis privatprofesoro de la universitato (1934), invitita preleganto de universitato de Heidelberg (1937-38), scienca kunlaborinto de Biologia Esplorinstituto de Tihany (1938-40), li estis katedrestro de Universitato de Koloĵvaro (1940-44), poste en OGYI de Târgu Mureș (1947-49), de 1950 de la Medicinsciena Universitato de Debreceno.
Csodaceruza
Historio
La revuo estas aperinta ekde oktobro 2001 en Budapeŝto. Ĝia ĉefredaktoro estas Csilla Sándor kaj ĝia artredaktoro, dizajnisto de kovrilpaĝo kaj fotisto István Lantos p.
Profilo
La revuo temas pri infanliteraturo, do unuavice ĝi adresas la gepatrojn, pedagogojn kaj bibliotekistojn.
Bruligita tero
Politiko de bruligita tero estas milita strategio kiu planas detrui ion ajn kiu eble estus utila al la malamiko dum ĝi avancas aŭ retiriĝas de loko. Ĉiuj aktivaĵoj kiuj povus esti uzitaj fare de la malamiko povas esti celitaj, ekzemple nutraĵfontoj, akvoprovizadoj, transporto, komunikiloj, industriaj resursoj, la popolaj civiluloj mem kaj eĉ la ejoj mem. Tio lasta estis klare malpermesita per la 1a Aldona Protokolo de 1977 de la Konvencioj de Ĝenevo.
La praktiko povas esti aranĝita fare de la militistaro en malamika teritorio, aŭ en sia propra hejma teritorio. Ĝi povas interkovri kun, sed ĝi ne estas la sama kiel, puna detruo de la resursoj de la malamiko, kiu estas farita por sole strategi/politikaj kialoj prefere ol strategi/operacaj kialoj.
Henri Muffang
EdE-M
Henri MUFFANG (müfan), franco, licea prof. Nask. 26 sept. 1864 en Paris. Interesiĝas pri sociologio. Kunfondis la grupon en Angecs, 1904, propagandis en lokaj ĵurnaloj, kunlaboris en multaj E-aj gazetoj. Trad. de Jules Renard: Karotharulo, 1907.
Castelnuovo della Daunia
Castelnuovo della Daunia estas komunumo de Italio situanta en la provinco Foggia.
Stanley Kubrick
Stanley KUBRICK [stanli kjubrik aŭ kubrik] (naskiĝis la en Novjorko, Usono; mortis la  en Childwickbury Manor ĉe St Albans, Britio) estis usona reĝisoro, scenaristo, produktoro, kameraisto kaj filmomuntisto. Li estis ekzemple reĝisoro de la famaj filmoj 2001: A Space Odyssey, Dr. Strangelove , Lolita , The Shining kaj Spartacus , inter aliaj. Liaj filmoj sukcesis kaj komerce kaj arte. Li loĝis kaj laboris en Britio ekde la 1960-aj jaroj. Kiel reĝisoro, li estis perfektomania kaj sindona, al la ĉagreno de aktoroj kaj siaj edzinoj (du el siaj tri geedziĝoj fiaskis).
Almurakkabat
Kvankam temas pri ĉefe loĝeja areo, Almurakkabat havas ankaŭ multajn butikumcentrojn, hotelojn kaj restoraciojn. Ĝi havas 32,395 loĝantojn. Kiel loĝeja areo, Almurakkabat havas la trian plej altan loĝdenson en la urbo Dubajo (post Ajal Naser kaj Naif). La loko limas norde per la ŝoseo D 88 (Omar bin Ĥattab) kaj sude per la ŝoseo E 11 (Abu Baker Al Siddike). La ŝoseo Almurakkabat dividase la komunumon en du sub-sekcioj, kies okcidenta flanko estas ĉefe loĝeja, dum la orienta flanko estas pli komerca, kun bankoj, hoteloj kaj restoracioj.
Stanley Kubrick
Startinte kiel fotisto en Novjorko, Kubrick lernigis sin mem ĉiujn aspektojn de filmoproduktado kaj reĝisorado post gradiĝi el altlernejo. Liaj komencaj filmoj estis faritaj per malalta buĝeto, sekvite de la holivuda sukceso, Spartacus; li pasigis plej el la cetero de sia kariero vivante kaj filmante en Unuiĝinta Reĝlando. Lia hejmo ĉe Childwickbury Manor en Hertfordshire (norde kaj proksime de Londono) iĝis lia laborejo kie li faris siajn verkojn, enketadon, eldonadon kaj administradon de produktoraj detaloj. Tio permesis al li havi preskaŭ kompletan artan kontrolon de siaj filmoj, sed kun la rara avantaĝo havi financan subtenon el ĉefaj holivudaj studioj.
Almurakkabat
Kiel ĉe multaj partoj de Dejra, Almurakkabat estas ĉefe sudazia komunumo.
Stanley Kubrick
Multaj el liaj filmoj alportis novan grundon al kinfarado, kiaj 2001: A Space Odyssey (1968), nome scienc-fikcia filmo kiun la reĝisoro Steven Spielberg nomigis la "big bang" (praeksplodo) de sia generacio, kun renovigaj vidaj efikoj kaj scienca realismo. Pro Barry Lyndon (1975), Kubrick akiris lensojn disvolvigitajn de Zeiss por NASA por filmi scenojn sub natura kandelaro kaj The Shining (1980) estis inter unuaj filmoj kiuj faris uzadon de Steadicam por stabiligi kaj fluigi rapidajn scenojn. Pri siaj komencaj kurtoj, Kubrick estis la kinisto kaj eldonisto de la unuaj du el siaj dektri aktoraj filmoj. Li reĝisoris, produktoris kaj verkis la tuton aŭ parton de la scenaroj por preskaŭ ĉiuj siaj filmoj.
Dum kelkaj el la filmoj de Kubrick estis polemikaj ĉe recenzoj, kiaj Paths of Glory (1957), Lolita (1962), kaj A Clockwork Orange (1971), plej el liaj filmoj estis nomumitaj por Oskar-premioj, Oraj Globoj aŭ BAFTA. Kinhistoriisto Michel Ciment konsideris liajn filmojn kiel "inter plej gravaj kontribuoj al la monda kino en la 20a jarcento" dum reĝisoro Norman Jewison nomigis lin unu el la "plej grandaj majstroj" kiujn Usono iam produktis.
Biografio
Kubrick naskiĝis la 26an de Julio, 1928, en Bronkso, kiel la unua de du gefiloj el judaj gepatroj Jacob Leonard Kubrick (1902–85), konata kiel Jack aŭ Jacques, kaj lia edzino Sadie Gertrude Kubrick (fraulino Perveler; 1903–85). La fratino de Kubrick nome Barbara Mary, naskiĝis en Majo 1934. Jack Kubrick, kies gepatroj kaj patraj avoj estis de pola, aŭstra, kaj rumana praularo, estis doktoro. Ĉe la naskiĝo de Stanley, la familio Kubrick loĝis en 2160 Clinton Avenue en Bronkso. La biografiisto de Kubrick nome Geoffrey Cocks verkis, ke kvankam la familio Kubrick ne estis religia, liaj gepatroj estis geedziĝintaj en juda ceremonio.
Amiko de la familio Kubrick notis, ke kvankam Jack Kubrick estis elstara doktoro, Stanley kaj lia patrino estis nefanfaronaj. Kiel knabo, Kubrick estis konsiderata "libremulo" kaj ĝenerale neinteresata en aktivaĵoj de sia bronksa najbareco. Multaj el liaj najbaraj amikoj poste helpos lin en liaj komencaj filmoj, inklude la verkado de muziko kaj scenaroj.
Kiel infano en Novjorko, li estis malbona studento, kvankam evidente inteligenta. Lia patro penis (kaj sukcesis) kapti lian energian kaj imagon per ŝako. Ŝako iĝos obsedo por Kubrick por lia tuta vivo kaj aperis en multaj scenoj de liaj filmoj. Kubrick klarigis, ke ŝako helpis lin disvolvigi "paciencon kaj disciplinon" por akiri decidojn. Kaj, je lia 13-a naskiĝtago, la sprono estis fotilo, kiun lia patro donacis al li. Li lernis riveli siajn proprajn fotojn en malhela ĉambro kaj ekfaris spontanajn fotojn sur la stratoj de Novjorko. Li komencis ankaŭ ĉeesti al kinejoj kaj studi filmoteknikon. Kubrick ankoraŭ malsukcesis en lernejo kaj lia patro seniluziiĝis ke li ne atingos bonajn rezultojn por povi iri al universitato. Kubrick ĉeestis al la Altlernejo William Howard Taft inter 1941–1945 (unu el liaj klaskolegoj estis Edith Gormezano, poste konata kiel la kantisto Eydie Gorme). Li aliĝis al la lerneja fotoklubo kiu bezonis lin por fotigi la lernejajn eventojn por ties gazeto. Eĉ tiele, Kubrick plusekvis la akademian karieron, atingante nur gradon 67. Laŭ lia priangla instruisto, Kubrick estis interesata en literaturo el frua aĝo, sed li havis malbonajn rezultojn kaj ofte malĉeestis la lernejon por spekti duoblajn filmosesiojn. Li gradiĝis en 1945, sed liaj nesufiĉaj gradoj, kombine kun la peto por universitataj akceptoj fare de la soldatoj revenintaj el la Dua Mondmilito, nuligis la esperojn de pli alta edukado. Poste en sia vivo, Kubrick parolos disdegne pri sia edukado kaj pri edukado ĝenerale, defendante, ke nenio pri lernejo interesas lin. Liaj gepatroj sendis lin loĝi kun parencoj dum unu jaro en Los Angeles en la espero ke tio helpos al akademia kresko.
Fotista kariero
Ankoraŭ en altlernejo Kubrick estis elektita oficiala lerneja fotisto. Meze de la 1940-aj jaroj, ĉar li ne kapablis ricevi akcepton por regulaj klasoj en altlernejo, li por mallonge rajtis veni al vesperaj klasoj en la City College de Novjorko. Finfine li vendis fotoserion al la gazeto Look, estante alportinta foton al Helen O'Brian, estro de la fotodepartemento, kiu poste aĉetis ĝin per 25 pundoj. Ĝi estis presita la 26an de Junio, 1945. Kubrick suplementis sian enspezon ludante ŝakon "por kvaronoj" en Washington Square Park kaj variaj ŝakokluboj de Manhatano.
En 1946, li iĝis fotografia metilernanto por Look kaj poste tut-tempa stab-fotografo. G. Warren Schloat, Jr., alia tiam nova fotografo por la gazeto, memoris, ke li pensis, ke al Kubrick mankis personeco por fari lin reĝisoro en Holivudo, kaj notis, "Stanley estis sinlentema. Li ne diris multon. Li estis maldika, fajna, kaj speco de malriĉulo — kiel ĉiuj ni estis." Kubrick tuj iĝis konata pro sia rakonto-stilo per fotoj. Lia unua historio, publikigita la 16an de Aprilo, 1946, estis titolita "A Short Story from a Movie Balcony" (Mallonga historio el filmobalkono) kaj montris kverelon inter viro kaj virino, dum kiu la viro estas vangofrapita, aŭtente surprizita. En alia serio, 18 fotoj estis faritaj el variaj personoj atendantaj en dentokuracejo. Oni diris poste, ke tiu projekto montris fruan intereson de Kubrick por kapti individuojn kaj ties sentojn en ĉiutagaj medioj.
En 1948, li estis sendita al Portugalio por dokumenti veturadon, kaj ankaŭ kovris la cirkon Ringling Bros. and Barnum & Bailey en Sarasota, Florido. La kovro de la cirka laboro donis al Kubrick grundon por disvolvigo de sia dokumentigaj kapabloj kaj la kaptado de atleta movado per la kamerao, kaj la fotoj estis publikigitaj en kvar-paĝa publikaĵo por la numero de la 25a de Majo, "Meet the People". La sama numero kovris ankaŭ la ĵurnalisman laboron dokumentante la laboron de opera stelulino Risë Stevens kun surdaj infanoj.}} Kubrick, entuziasmulo por boksado, kaj finfine li ekfotis boksadon por la gazeto. Lia pli frua boksa spektaklo, "Prizefighter", estis publikigita la 18an de Januaro, 1949, kaj kaptis la boksadon kaj la okazaĵoj kondukante al tio, en kiu partoprenis Walter Cartier. La 2an de Aprilo, 1949, li publikigis fot-eseon, nomita "Chicago-City of Extremes" en Look, kio montris lian fruan talenton por kreado de etosoj per imagopovo kaj bildoj, inklude foton faritan super homamasa strato de Ĉikago nokte. La venontan jaron, la 18an de Julio, 1950, la gazeto publikigis sian fot-eseon, "Working Debutante – Betsy von Furstenberg", en kiu aperis portreto de Pablo Picasso pri Angel F. de Soto en la fono. Kubrick fotis ankaŭ nombrajn muzikistojn de ĵazo, el Frank Sinatra kaj Erroll Garner ĝis George Lewis, Eddie Condon, Phil Napoleon, Papa Celestin, Alphonse Picou, Muggsy Spanier, Sharkey Bonano kaj aliaj.
Kubrick edziĝis al sia koramikino de la altlernejo Toba Metz la 28an de Majo, 1948. Ili loĝis kune en malgranda apartemento en 36 Okcidente de la 16a Strato, ĉe la Sesa Avenuo ĝuste norde de Greenwich Village. Dum tiu epoko, Kubrick komencis oftigi al filmoprezentoj en la Muzeo de Moderna Arto kaj en la kinejoj de Novjorko. Li estis inspirita de la kompleksa, flueca kameralaboro de la reĝisoro Max Ophüls, kies filmoj influis super la posta vidostilo de Kubrick, kaj de la reĝisoro Elia Kazan, kiun li priskribis kiel la usona "plej bonkvalita reĝisoro" tiama, per sia kapablo "plenumi miraklojn" per siaj aktoroj. Amikoj eknotis, ke Kubrick ekiĝis obseda pro la arto de filmofarado — unu amiko, dancarkivisto David Vaughan, observis, ke Kubrick detale kontrolrigardis la filmon en la kinejo kiam tiu estis senparola, kaj revenis al legado de gazeto kiam la roluloj ekparolis. Li ankaŭ pasigis multajn horojn legante librojn pri kinteorio kaj verkante priajn notojn. La teoria verkado de Sergei Eisenstein havis profundan efikon pri Kubrick, kaj li faris grandan nombron de notoj el libroj en la biblioteko de Arthur Rothstein, la teknika reĝisoro de fotografio de la gazeto Look. Kubrick estis partikulare fascinita kun la filmo de Eisenstein nome Aleksandr Nevskij kaj ludis la muzikon de Sergej Prokofjev de la filmo fojon kaj fojon konstante ĝis la punkto ke lia fratino ekkoleriĝis.}}
Filmado
Lia unua ĉefa filmo estis Fear and Desire (1953) ("Timo kaj Deziro"). Ĝi ruinigis lian geedziĝon kaj ricevis diversvalorigajn recenzojn, sed la filmo klare montris Kubrick kiel talenta reĝisoro. Dum la 1950-aj jaroj, li grade gajnis famon kaj la atenton de Holivudo, reĝisorante pli grandajn filmojn, ĝis 1957 kiam li reĝisoris Spartacus, la plej granda filmo de Holivudo, kiun li reĝisoris. Li elreviĝinte pri Holivudo kaj ekde Lolita, forlasis Holivudon kaj laboris en Britio. Lolita mem, laŭ la romano de Nabokov, estis limigita de la tiama cenzuro. Per Dr Strangelove (1964), li fariĝis finance kaj arte sendependa kaj ĉiam havis kelkajn da projektoj kurantaj, iuj estinte forlasitaj: ekzemple, Napoleono kaj Mensogoj de la Tempo de Milito, filmo pri la gentomortigado fare de la nazioj. Kvankam multaj de liaj filmoj devenas de romanoj (de Vladimir Nabokov, William Thackeray, Stephen King, Arthur C. Clarke, Anthony Burgess, ktp), Kubrick konsideris filmojn pli kiel muziko ol kiel fikcio: progresado de etoso kaj sento, kies signifo poste venas. Laŭ kelkaj kritikistoj Kubrick povus esti konsiderita kiel Joyce de kinarto. Liaj du filinoj fakte iĝis muzikistoj.
Kurtaj filmoj (1951–1953)
Kubrick kunhavis amon al filmo kun sia lerneja kolego kaj amiko Alexander Singer, kiu gradiĝinte el altlernejo havis la intencon reĝisori kinan version de Iliado de Homero. Tra Singer, kiu laboris en la oficejoj de kinejnovaĵa produktora kompanio, "The March of Time", Kubrick lernis, ke kostus 40 000 usonajn dolarojn fari taŭgan kurtan filmon, mono kiun li ne havis. Li havis 1500 usonajn dolarojn de ŝparaĵoj kaj sukcesis per tio produktori kelkajn mallongajn dokumentajn filmojn kuraĝigita de Singer. Li eklernis ĉion kion li povis pri filmofarado per si mem, alvokante filmoliverantojn, laboratoriojn, kaj ekipluantajn entreprenojn.
Kubrick decidis fari kurtan filmon dokumentan pri la boksisto Walter Cartier, kiun li estis fotinta kaj pri kiu li verkis por la gazeto Look unu jaron antaŭe. Li luprenis kameraon kaj produktis 16-minutan blank-nigran dokumentan filmon, Day of the Fight (Luktotago). Kubrick trovis la monon sendepende por financi ĝin. Li estis planinta peti Montgomery Clift rakonti ĝin, kiun li estis renkontinta dum fotosesio por Look, sed finfine li interkonsentis kun veterana ĵurnalisto de novaĵoj de CBS nome Douglas Edwards. Laŭ Paul Duncan la filmo estis "rimarkinde bonkvalita por unua filmo", kaj uzis reeniran filmadon por fari scenon en kiu Cartier kaj sia frato iras al la kamerao, rimedo kiu poste iĝos unu el la kameramovoj karakteraj de Kubrick. Vincent Cartier, frato kaj administranto de Walter, poste parolis pri siaj observoj al Kubrick dum la filmado. Li diris, "Stanley estis tre stoika, senemocia sed imagopova persono kun fortaj, imagemaj pensoj. Li postulis respektoj per muta, timida maniero. Ĉion kion li deziris vi plenumis, li ĝuste kaptivis vin. Ĉiu kiu laboris kun Stanley faris ĝuste tion kion Stanley deziris". Ankaŭ Walter Cartier diris pri Kubrick: "Stanley venis al preparo kiel luktanto por granda lukto, li scias ekzakte tion kion li faras, kien li iras kaj tion kion li deziras plenumi. Li konis la defiojn kaj li superis ilin". Post la aldono de muziko farita de amiko de Singer nome Gerald Fried, Kubrick estis elspezinta 3900 dolarojn farante la kurton, kaj vendis ĝin al RKO-Pathé por 4000 dolaroj, kio estis la plej alta prezo kiun la kompanion iam estis paginta por kurta filmo ĝis tiam. Kubrick priskribis sian unuan klopodon en filmofarado kiel tre valora ĉar li kredis, ke li mem devis fari plej el la laboro, kaj li poste deklaris ke la "plej bona edukado en filmo estas fari unu".
Inspirita de tiu frua sukceso, Kubrick lasis sian laboron en Look kaj vizitis profesiajn kinistojn en Novjorko, kaj faris multajn detalajn demandojn pri la teknikaj aspektoj de filmofarado. Li asertis, ke li ricevis la alvokon dum tiu periodo iĝi filmisto pro la nombro de malbonkvalitaj filmoj kiujn li estis vidinta, kaj rimarkis, "Mi havis eĉ ne minimuman scion pri filmoj, sed mi scias, ke mi povas fari pli bonkvalitan filmon ol tiu". Li ekfaris Flying Padre (Flugopastro, 1951), filmo kiu dokumentas la Reverendon Fred Stadtmueller, kiu flugveturas ĉirkaŭ 4 000 mejlojn por viziti siajn 11 preĝejojn. La filmo estis origine nomota "Sky Pilot", ĵargona termino por pastro. Dum la daŭro de la filmo, la pastro realigas funebran servon, admonas knabon kiu estis fitraktanta knabinon, kaj faras urĝan flugon por helpi malsanan patrinon kaj bebon en ambulanco. Kelkaj el la montroj de kaj el la aviadilo en Flying Padre revenis poste en 2001: A Space Odyssey (1968) kaj la montroj de la spacŝipo, kaj serio de detalaj montroj de vizaĝoj de personoj partoprenantaj en la funebro estis plej verŝajne inspiritaj de la filmoj de Sergei Eisenstein nome Kirasŝipo Potjomkin (1925) kaj Ivano la Terura (1944/1958).
Flying Padre estis sekvata de The Seafarers (La maristoj, 1953), unua kolorfilmo de Kubrick, kiu estis filmita por la marista sindikato Seafarers International Union en Junio 1953. Ĝi priskribis la logistikon de demokrata sindikato kaj fokuzas pli al la komforto de marlaboro ol al la agado de la sindikato mem. Por la kafeteria sceno en la filmo, Kubrick elektis relfilmilon por priskribi la vivon de la marista komunumo; tiu tipo de filmado estos poste persona subskriba tekniko. La sekvenco de Paul Hall, sekretari-trezorero de SIU Atlantiko kaj Golfo, parolanta al membroj de la sindiktao rememoras pri scenoj el filmoj de Eisenstein nome Striko (1925) kaj Oktobro (1928). Day of the Fight, Flying Padre kaj The Seafarers estas la nuraj survivantaj dokumentaj filmoj de Kubrick; sed kelkaj historiistoj kredas, ke li faris ankaŭ aliajn.
2210 Lois
2210 Lois estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey..