cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Joseph Haydn
Junaĝo
Haydn naskiĝis kiel filo de ĉarfaristo en la vilaĝo Rohrau (Malsupra Aŭstrio) proksime de la tiama aŭstri-hungara landlimo. Liaj gepatroj ja ne scipovis legi notojn, sed laŭ la memoroj de Haydn lia familio kaj ĝiaj najbaroj ofte kantis. Oni malkovris lian muzikan talenton, kiam li estis infaneto, kaj en 1737 aŭ 1738 sendis lin en la aĝo de kvin aŭ ses jaroj al parencoj en la proksima Hainburg ĉe Danubo, por eduki lin kiel ĥorkantiston. En la jaro 1740 Georg von Reutter, muzika direktoro de la Stefana katedralo en Vieno, atentiĝis pri Haydn, kiam li vojaĝis tra la provincoj por trovi talentajn ĥorknabojn. Li kunirigis Haydn al Vieno, kie li vivis naŭ jarojn kiel ĥorkantanto, el tiuj la lastajn kvar jarojn kune kun sia pli juna frato Michael. Tie Haydn ricevis kantan, pianan kaj violonan instruojn. Reutter korektis la unuajn komponaĵojn de Haydn, sed ne donis al li regulan kompozician instruadon. Tamen Haydn lernis multon – plejparte meminstrue kaj verŝajne ankaŭ per tio, ke li jam junaĝe estis je loko grava por la muziko. Ĉu li jam tiutempe aŭ en postaj jaroj trastudis Der vollkommene Capellmeister (La perfekta orkestrestro) de Johann Mattheson kaj Gradus ad Parnassum de Johann Joseph Fux, laŭ la fontoj ne unusence decideblas. Ambaŭ verkojn la plenkreskinta komponisto nomis fundamentaj por sia evoluo.
En 1749 Haydn estis korpe tiom maturiĝinta, ke li ne plu povis kanti la altajn voĉojn en la ĥoro. Li estis maldungita kaj komencis karieron kiel liberprofesia muzikisto. Dumpase de ĉi tiu malfacila periodo, kiu daŭris dek jarojn, Haydn havis multajn diversajn postenojn, i.a. kiel ĉambroservisto kaj akompananto de la itala komponisto Nicola Porpora. Li klopodis forigi la mankojn de sia edukado, kaj finfine komponis siajn unuajn arĉkvartetojn kaj sian unuan operon. Dum ĉi tiu tempo la profesia renomo de Haydn pli kaj pli kreskis.
Ekde 1754 la juna Haydn instruis pianoludadon al la posta komponistino Marianna Martines, naskiĝinta en 1744 en Vieno. Jam komence de ĉi tiu instruo Marianna Martines bonege ludis. Haydn loĝis en la sama domo kaj instruis ŝin kompense de senpaga nutrado.
Supozeble en 1757 Haydn ektenis sian unuan gravan postenon kiel muzikdirektoro de la grafo Karl von Morzin je Kastelo Lukavec ĉe Pilseno. Je ĉi tiu jaro Haydn datas sian unuan simfonion komponitan en la servo al Morzin. Kiel muzikdirektoro li dirigentis malgrandan orkestron kaj por ĉi tiu ensemblo li komponis siajn unuajn simfoniojn. Arĉtrioj, kasacioj kaj arĉkvartetoj baldaŭ disvastiĝis, ofte per kopioj, tamen ne atingis presadon.
Orkestrestro ĉe Esterházy
Kiel livrea muzikisto en la rango de domoficiro de familio Esterházy Haydn sekvis la familion en la tri ĉefrezidejojn: la familia rezidejo en Eisenstadt, ĉirkaŭ 50 km for de Vieno; vintra palaco en Vieno, kaj Eszterháza, granda nova kastelo konstruita en la kampara Hungario en la 1760-aj jaroj. Haydn havis vastan kampon de respondecoj, i.a. komponi, direkti la orkestron, ludi ĉambromuzikon por kaj kun sia patro kaj finfine aranĝi la operproduktadojn. Malgraŭ la eksternorma laborkvanto Haydn sin sentis feliĉa sur sia posteno. La princoj Esterházy (komence Paul Anton, poste precipe Nikolaus la 1-a) estis muzikamantoj, kiuj ŝatis lian laboron kaj donis al li la bezonatan sferon por lia artista evoluo, inter tio la ĉiutagan aliron al lia orkestro.
En la jaro 1760, kun la sekureco de sia orkestrestro-pozicio, Haydn edziĝis. Li kaj lia edzino, denaska Maria Anna Keller, ne bone interrilatis. Maria Anna ne povis naski, kion Haydn ege bedaŭris. Sen iu ajn pruvo oni ĉiam denove suspektumas, ĉu li estis patro de la filo de Luigia Polzelli, kantistino en la Esterházy-entrepreno, kun kiu Haydn tenis iom longan amaferon.
Dum la preskaŭ tridek jaroj, dum kiam Haydn laboris en la domo Esterházy, li produktis torenton da komponaĵoj, kaj lia muzika stilo daŭre pluevoluis. Ankaŭ lia populareco en la ekstera mondo pligrandiĝis. Iom post iom Haydn verkis sammulte por publikado kiel por sia dunganto, kaj kelkaj verkoj el ĉi tiu periodo, ekz. la Parizaj Simfonioj (1785–1786) kaj la praa orkestroversio de la Sieben letzten Worte unseres Erlösers am Kreuze (1786), estis menditaj el eksterlando.
Ĉ. 1781 ekestis intima amikeco inter Haydn kaj Mozart, kies verkadon li jam dum jaroj influintis. La du komponistoj ĝuis, kunmuziki en arĉkvarteto. Haydn estis ege imponita de la verkaro de Mozart. Evidentas, ke Haydn tiutempe plejparte ĉesis, komponi operojn kaj konĉertojn – du ĝenroj, en kiuj Mozart estis la plej potenca. Mozart tamen rigide laboris en tio, komponi ses arĉkvartetojn, kiuj atingu la nivelon, kiun Haydn atingintis per sia mallonge antaŭe finita serio op. 33; kiam Mozart pretis pri tio, li dediĉis la kvartetojn al sia amiko.
Haydn anis en la framasona loĝio Zur wahren Eintracht, kiu lin akceptis la 11-an de februaro 1785. Mozart tamen ne povis ĉeesti, ĉar li samvespere, en ĉeesto de sia patro Leopold, prezentis subskrib-koncerton en la „Mehlgrube“. La aneco de ambaŭ viroj en la sama loĝio donis al ilia amikeco kroman faceton.
Memstareco
En 1790, princo Nikolaus mortis, kaj lia posteulo estis tutplene malmuzikema. Li maldungis la tutan kortegomuzikistaron kaj pensiigis Haydn. Tiu ĉi poste akceptis oferton de germana impresario Johann Peter Salomon, turneis al Anglion kaj prezentis siajn novajn simfoniojn per granda orkestro.
La turneoj (1791–1792, kaj denove 1794–1795) alportis grandan sukceson. La publiko sturmis la koncertojn de Haydn, kaj li rapide akiris famon kaj posedaĵon. Muzike la vizitoj en Anglio ekigis kelkajn el liaj plej famaj komponaĵoj, inter kiuj estas la simfonioj kun la timbalofrapo, la militistaro-simfonio, la Londona simfonio, la rajdantokvarteto kaj la cigana trio.
En la jaro 1802 Haydn sentis, ke malsano, je kiu li jam ekde kelka tempo suferis, tiom plimalboniĝis, ke li korpe ne plu kapablis komponi. Tio sendube estis vere malfacila por li, ĉar – kiel li konfesis – ne ĉesas la torento da freŝaj muzikaj ideoj, kiuj atendas realigon. Haydn estis bone flegata de siaj servistoj kaj ricevis multajn vizitojn kaj publikajn honorigojn dum ĉi tiuj lastaj jaroj, sed ne povis esti tre feliĉaj jaroj por li. Dum sia malsano li ofte kaptis konsolon ĉe la piano, ludante la aŭstran imperiestro-himnon, kiun li en 1797 komponintis kiel patriotan geston.
Morto kaj entombigo
Haydn mortis en 1809, post atako de la franca armeo sub Napoleono kontraŭ Vienon, pro ordinara kadukeco. Per siaj lastaj vortoj li provis trankviligi la servistojn, kiam en la najbareco eksplodis bomboj. Joseph Haydn estis entombigita sur la Hundsturm-tombejo (hodiaŭ Haydn-parko en Vieno–Meidling), kie lian tombon la familio Esterhazy komence ne plu atentis. Nur la admiro de la Duko de Kembriĝo rememorigis princon Nikolaon la 2-an pri la iama servisto kaj ties genio. Li igis eltombigi la restojn de Joseph Haydn en 1820 kaj translokigi ilin al Eisenstadt en la Haydn-preĝejon. Kiam oni dum tiuj ĉi laboroj malfermis la ĉerkon, mankis la kranio de la komponisto. Reserĉoj rezultigis, ke la sekretario de la princo Esterhazy – Joseph Carl Rosenbaum, partiano de la kraniodoktrino de Franz Joseph Gall – subaĉetis la entombigiston, malliberej-administranton kaj du Vienajn oficistojn, por ok tagojn post la entombigo kaŝe malfermi denove la tombon kaj ŝteli la kranion. La kaŝejo de la ŝtelita kranio komence ne estis trovebla, kaj tial oni translokis la senkapan kadavron al Eisenstadt, por tie entombigi ĝin. Poste la malliberej-administranto Johann Peter transdonis al la polico supozatan kranion de Haydn. La veran kranion sekretario Rosenbaum postlasis al sia amiko Peter kun la ordono, destini la relikvon al la konservatorio. Sed nek Peter nek lia vidvino kuraĝis fordoni la kranion; la kranio migris ankoraŭ tra kelkaj manoj, antaŭ ol ĝi en 1895 eniris la posedon de la Societo de la Muzikamikoj en Vieno, en kies muzeo ĝi troviĝis ĝis 1953. Post kiam jam unuan fojon redono de la kranio lastminute fiaskis, en la jaro 1954 post solena procesio de Vieno al Eisenstadt oni povis reunuigi la kranion kun la resto de la ostoj. La skulptisto Gustinus Ambrosi rajtis enmeti ĝin en la ĉerkon kaj per tio finfine post 145 jaroj restarigi la mortoripozon de Joseph Haydn.
Karaktero kaj aperaĵo
Liaj samtempuloj konis Haydn kiel afablan kaj optimisman personon. Li havis fortan sencon pri humuro, kiu montriĝis en lia emo por petolaĵoj kaj aŭdeblas en lia muziko. Precipe la kortegomuzikistoj ĉe Esterházy ŝatis lin, ĉar li flegis elkoran laboretoson kaj efike reprezentis la interesojn de la muzikistoj antaŭ ilia dunginto.
Haydn estis pia katoliko, kiu ofte enmanigis rozarion, kiam ĉe komponado aperis malfacilaĵoj, kutimo, kiun li sentis helpa. Post kiam li finis komponaĵon, li kutime skribis „Laus deo“ (laŭdo al Dio) aŭ similan formulon je la fino de la manskribaĵo. Li ŝatis ĉasadon kaj fiŝkaptadon kiel distraĵojn.
Haydn estis malaltstatura. Kiel multaj samtempuloj li travivis la variolon, kaj lia vizaĝo estis makulita per la cikatroj de ĉi tiu malsano. Li ne bone aspektis kaj estis ege surprizita, kiam dum lia Londona turneo la inoj svarme ĉirkaŭis lin. La diversaj portretopentristoj, kiuj pentris aŭ desegnis Haydn dum lia vivo, provis diversmaniere esprimi lian allogan personecon anstataŭ lian malbelan vizaĝon; tial la postlasitaj portretoj ne similas unu la alian.
Efikoj
Oni tradicie rigardas Haydn kiel „patron“ de la klasika simfonio kaj de la arĉkvarteto kaj li estis noviganto je la komponado de pianosonatoj kaj pianotrioj. Kvankam aliaj komponistoj de la fruklasikismo, ekz. Carl Philipp Emanuel Bach, ludis gravan rolon je la pianosonato kaj Johann Christian Bach kaj Leopold Mozart je la simfonio, la influon de Haydn tamen oni taksas kiel dominan.
Krome Haydn ankaŭ kontribuis al la evoluo de la sonata formo ekde simpla formoskemo, devenanta de la „sonata bipartita“ (duparta sonato), al subtila kaj fleksema muzika esprimformo. Li ankaŭ inventis la sonatan rondelformon, variacia formo kun du temoj, kaj li estis la unua grava komponisto, kiu enigis fugon kaj kontrapunktajn elementojn en la klasikan formon.
Haydn komponis tiun melodion, kiun oni nun uzas kun teksto de August Heinrich Hoffmann von Fallersleben kiel germanan nacian himnon.
Strukturo de la muziko
Centra karakterizaĵo de la muziko de Haydn estas la evoluigo de pli grandaj strukturoj el tre malgrandaj kaj simplaj muzikaj motivoj. La muziko estas laŭforme tre koncentrita, kaj la gravaj muzikaj eventoj de movimento povas rapide disvolviĝi. La organiza principo de multaj el liaj verkoj estas la sonata formo, kies esencaj elementoj – kiel ili aperas je Haydn – estas jenaj:
La kompona praktiko de Haydn influis kaj Mozart kaj ankaŭ Beethoven. La apartaj komponmanieroj de la tri Vienaj klasikistoj estis tri altevoluintaj procedoj: deviga akompano, trarompita stilo kaj motiva-tema laboro.
Evoluo de la stilo de Haydn
La fruaj verkoj de Haydn datiĝas el la periodo, en kiu la komponstilo de la altbaroko (kia ĝi sin esprimas en la muziko de Bach kaj Händel) eksmodiĝintis, sed la komponistoj ankoraŭ ne trafintis sur vojojn, komponi verkojn de komparebla graveco per la novaperinta muzika lingvo. Estis periodo de esploro kaj malcerteco, kaj Haydn (naskiĝinta 18 jarojn antaŭ la morto de Bach) mem estis unu el la muzikaj esplorantoj de tiu tempo. Pli aĝa samtempulo, kies verkaron Haydn rekonis kiel gravan influon por sia verko, estis Carl Philipp Emanuel Bach, dua filo de Johann Sebastian Bach.
Se oni observas la verkaron de Haydn tra la kvin jardekoj (ĉ. 1749 ĝis 1802), en kiuj ĝi estis kreita, oni trovas gradan, sed konstante progresan kompleksecon kaj muzikan fajnigon, kiu evoluis tiel, kiel Haydn lernis el la spertoj propraj kaj de siaj kolegoj. Oni povas trovi kelkajn gravajn mejloŝtonojn en la evoluo de la muzika stilo de Haydn.
En la malfruaj 1760-aj kaj fruaj 1770-aj jaroj Haydn eniris periodon, kiun oni nomas „Sturm und Drang“, plenan je vervaj akordoj, subitaj transiroj kaj strangaj minorharmonioj. Anton Reicha skribis en 1814, ke Haydn reviziis fundamente sian komponstilon:
La plej multaj simfonioj kun numeroj inter 35 kaj ĉirkaŭ 55 estas tiaspecaj. Dum ĉi tiu tempo li okupiĝis pri kontrapunktaj studoj kaj eksperimentis per la komponado de fugoj, kiuj staras en la Viena tradicio de itala deveno (J. J. Fux) kaj malpli rilatas kun la fugaro de J. S. Bach, okulfrape en la finalmovimentoj de la ses arĉkvartetoj (sunkvartetoj) op. 20 (1772).
En la jaro 1781 Haydn publikigis ses arĉkvartetojn, op. 33, kun anonco al la eblaj aĉetontoj, ke ili estas verkitaj „per tute nova, aparta maniero“. Pianisto kaj muzikverkisto Charles Rosen asertis, ke ĉi tiu deklaro deflanke de Haydn ne nur estas surmerkatigo, sed tute serioze pensita; li surmontras nombron de gravaj progresoj en la stilo de Haydn, kiuj aperas en ĉi tiuj kvartetoj. Interalie tiuj estas la flua maniero de la frazigo, en kiu ĉiu motivo devenas el la antaŭanta seninterrompe; la kutimo, igi evolui akompanan materialon en melodian materialon, kaj la maniero de la „klasika kontrapunkto“, en kiu ĉiu instrumentvoĉo konservas sian propran integrecon, kiu konformas al la procedo, kiun Beethoven nomis „deviga akompanado“. Tiuj ĉi rekoniloj daŭriĝas en la multaj kvartetoj, kiujn verkis Haydn post op. 33.
Ekde 1781/1782 Haydn vigle interŝanĝis ideojn kun W. A. Mozart. Ambaŭ agnoskis unu la alian egalvalora majstro, amikiĝis kaj lernis unu de la alia. En la muzikscienco oni do parolas je Haydn pri antaŭ-mozarta kaj post-mozarta periodoj.
En la 1790-aj jaroj Haydn evoluigis tion, instigite per siaj turneoj tra Anglio, kion Rosen nomas lia „populara stilo“, komponmanieron, kiu kun senekzempla sukceso produktis muzikon, kiu enhavis grandan popularan fascinon kaj tamen posedis lertan kaj rigoran muzikan strukturon. Grava ero de la populara stilo estis la ofta uzado de aŭstra aŭ kroata popolmuziko (aŭ inventita ŝajn-popolmuzika) materialo. Haydn klopodis apliki tian materialon sur taŭgajn lokojn, ekz. ĉe la finoj de sonatekspozicioj aŭ kiel komencotemojn de finalmovimentoj. Je tiaj lokoj la popolmuzika materialo servas kiel elemento de stabileco, kiu helpas ankri la pli grandan strukturon. La popularan stilon de Joseph Haydn oni povas aŭdi en preskaŭ ĉiuj iom malfruaj verkoj, ekz. en la dek du Londonaj simfonioj, la malfruaj kvartetoj kaj pianotrioj kaj en la du malfruaj oratorioj.
Loenen
[[Media:Nl-Loenen.ogg|Loenen]] estas loĝloko kaj eksa municipo en la regiono Vechtstreek en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havis (je la 1-a de julio 2006) 8 295 loĝantojn kaj havas areon de 27,32 km² (de kiu 8,70 km² estas akvo). La ĉefloko estas Loenen aan de Vecht.
Ekde la 1-a de januaro 2011 ĝi estas parto de nove kreita municipo Stichtse Vecht.
Steglitz-Zehlendorf
Steglitz-Zehlendorf estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 102,50 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 293 955 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 2 867 loĝantoj po km². La distrikto Steglitz-Zehlendorf inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en la okcidenta parto de Berlino, "insule" ĉirkaŭita de la teritorio de GDR, kaj konsistigis ties sudon. En la reunigita urbego ĝi estas la sudokcidenta periferio de la urba teritorio. Parto de la urbodistrikta areo estas la Libera Universitato Berlino.
Internacie
Kirjat Bjalik (Israelo) (ekde 1966)
Brøndby (Danio) (ekde 1968)
Cassino (Italio) (ekde 1969)
12-a arondismento de Parizo (Francio) (ekde 1970)
Sderot (Israelo) (ekde 1975)
Ronneby (Svedio) (ekde 1976)
Szilvásvárad (Hungario) (ekde 1989)
Ĥarkivo-Ordŝonikidze (Ukrainio) (ekde 1990)
Kazimierz Dolny, Poniatowa, Naleczow (Pollando) (ekde 1993)
Soĥos (Σοχός), provinco Tesaloniko (Grekio) (ekde 1993)
Peugeot 304
La Peugeot 304 estis aŭtomobilo produktita de Peugeot inter 1969 kaj 1980.
Tino di Camaino
Tino di Camaino (n. ĉ. 1280 - m. ĉ. 1337) estis itala skulptisto. Li naskiĝis en Sieno kaj estis la filo de la arkitekto Camaino di Crescentino. Tino fariĝis lernejano de Giovanni Pisano, al kiu li helpis verki la fasadon de la katedralo de Sieno. Tino poste sekvis sian mastron al Pizo, kie li en 1311 responsis pri verko en la katedralo de Pizo. Kvar jarojn poste, li plenumis la tombmonumenton de la imperiestro Henriko la 7-a. Camaino poste kreis similajn verkojn en Sieno kaj Florenco, inkluzive de la fama tombo de la episkopo Orso en la katedralo Santa Maria del Fiore, kaj de la tombo de Gastone della Torre en la muzeo de la baziliko Santa Croce.
Louis Joseph Gay-Lussac
Louis Joseph Gay-Lussac naskiĝis en la 6-a de decembro 1778 en Saint-Léonard-de-Noblat kaj mortis en la 9-a de majo 1850 en Paris. Li estis franca kemiisto.
En 1802, li malkovris la leĝon pri dilatado de la gasoj, kaj post kelkaj jaroj, la leĝon pri volumeno, kiu nun portas sian nomon. Li alportis kelkajn emendojn al merkur-barometro. En 1804 faris du suprenirojn per balono por studi la variaĵojn de tera magnetismo kaj la komponadon de la aero.
En 1808 kun kemiisto Louis Jacques Thénard, Gay-Lussac laboris je la preparo de kalio kaj natrio, kaj malkovris boron. La sekva jaro li montris ke kloro, estas simpla elemento. En 1815, li malkovris Cianatan Acidon, kies formulo estas HCN. En la kemia industrio li plibonigis la fabrikprocesojn de sulfata acido kaj okzalata acido.
La asteroido 11969 Gay-Lussac estis nomita en lia honoro.
Iom da historio
Joseph-Louis Gay-Lussac naskiĝis la 6-an de decembro 1778 en St. Leonard-de-Noblat, Francio. Lia patro estis juĝisto kiu estis malliberigita nelonge dum la Franca Revolucio kiel probabla rojalisto. Ĉirkaŭ 1795, lia patro konsideris sekura sendi Joseph-Louis-on al Parizo por instruado. Li estis akceptita en la Franca Politeknika Altlernejo en la aĝo de dek naŭ kaj poste li translokiĝis al la Ecole des Ponts et Chaussees.
Tie, li fariĝis asistanto de Claude Louis Berthollet, unu el la ĉefaj kemiistoj de lia epoko. Kelkaj el la plej fruaj laboroj de Gay-Lussac estis pri la efiko de temperaturo sur la volumeno de gasoj. Li malkovris ke egalaj volumoj de malsamaj gasoj disetendiĝas egale por la samaj pliiĝoj de temperaturo. Liaj zorgaj mezuradoj indikis ke la gasoj montris pliiĝon de 1/267 el la origina volumeno por ĉiu pliiĝo en temperaturo de unu grado; tio estas tre proksima al la moderna figuro de 1/273.
Gay-Lussac neniam publikigis tiujn rezultojn kaj li eventuale sciis ke Jacques Alexandre Cesar Charles (1746-1823) faris laboron kun similaj rezultoj kiuj estis neeldonitaj. Gay-Lussac formis tre produktivan asocion kun barono Alexander von Humboldt, alia fama apotekisto de la tempo. Ili vojaĝis tra Francio, Italio, kaj Germanio farante mezuradojn de la forto de la magneta kampo de la Tero. Por determini la efikon de alteco sur la magnetkampa forto, Gay-Lussac supreniris en balono al alteco de 9 mil metroj. En la procezo, li sukcesis altecrekordon kiu restis dum preskaŭ duona jarcento.
La Reakcioj de Gasoj Gay-Lussac kaj Humboldt ankaŭ faris zorgemajn mezurojn de la volumoj de hidrogeno kaj oksigeno kiuj reakcias por formi akvon. Ili trovis, ke du volumoj da hidrogeno reakcias ĝuste kun unu volumeno da oksigeno. Gay-Lussac faris pliajn mezuradojn de la volumoj de reakciaĵoj en aliaj gasaj reakcioj. En ĉiuj kazoj, li observis malgrandajn proporciojn de entjeraj numeroj inter la volumoj de la reakciantaj gasoj. Gay-Lussac formulis tiujn rezultojn kaj tio nun estas konata kiel Leĝo de la Kombinaj Volumenoj de Gay-Lussac. Tiu leĝo devis iĝi decida en determinado de la kemia formulo por akvo kaj en korektado de la atompeza skalo de John Dalton.
La Leĝo pri Kombinaj Volumenoj
Gay-Lussac malkovris, ke reagantaj gasoj kombinas en proporcioj, kiujn li povas esprimi en malgrandaj entjeraj nombroj, kio estas utila por determini atompezojn. Kiel parto de sia atomteorio, John Dalton determinis la relativajn pezojn de atomoj relative al hidrogeno, la plej malpeza elemento. Analizo indikas ke la pezo de oksigeno en akvo estas ok fojojn tiu de hidrogeno, kaj Dalton supozis ke la formulo de la akvo estis HO. Sur tiu bazo, li kalkulis la atompezon de oksigeno kiel ok, ne dek ses kiel la ĝusta formulo de H20 postulintus.
La leĝo de Gay-Lussac de kombinaj volumoj estis decida en establado de la ĝustaj formuloj por akvo kaj aliaj elementoj kaj solvaĵoj. Amedeo Avogadro rimarkis, ke ĉi tiu leĝo postulas iun rilaton inter la volumeno de la gaso kaj la nombro da atomoj kiujn ĝi enhavis. Tial, Avogadro avancis sian faman hipotezon ke egalaj volumenoj de gasoj sub la samaj kondiĉoj enhavas la saman nombron da partikloj. Krome, li proponis ke la plej malgrandaj partikloj de kelkaj gaselementoj povas esti diatomaj molekuloj prefere ol ununuraj atomoj.
(10539) 1991 VH4
(10539) 1991 VH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Gambsheim (stacidomo)
Gambsheim estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Gambsheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
2193 Jackson
2193 Jackson estas mezgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Harry Edwin Wood, elde Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sud-afrikan astronomon Cyril V. Jackson.
CQD
CQD (de la angla Come Quickly Distress = Venu rapide, krizo), en Morsa kodo: ―‧―‧    ― ―‧―     ―‧‧ estis la unua alarmsignalo por telegrafia komunikado. Ĝi estis kreita la 7-an de januaro 1904 per la "Cirkulero 57a" de la Marconi International Marine Communication Company, kaj komence uzata la 1-an de februaro de la sama jaro.
Anglalingve, la literoj CQ, sonas kiel la frazo seek you ([ci kju]) = serĉas vin, kaj estas ĉiam nuntempe uzata de la radio-amatoroj por iniciati komunikon. La literon D oni aldonas por signifi "danĝero" aŭ "krizo".
Kvankam tutmonde uzata, CQD estis neniam elektita kiel internacia normo. Dum la dua Internacia Kunveno pri Radiotelegrafio (Berlino, 1906), la germana alarmsignalo: ‧‧‧ ― ― ― ‧‧‧ (konata kiel SOS) estos adoptita.
(16390) 1981 EG39
(16390) 1981 EG39 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Swiss International Air Lines
La entrepreno Swiss aŭ pli longe Swiss International Air Lines estas svislanda flugkompanio kun administra sidejo en Bazelo. Ĝi estas 100-procenta filio de la entrepreno Lufthansa kaj havas sian ĉefan flughavenon en Zuriko. Ekde la 7-a de aprilo 2006 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 13,8 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 85 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon LX; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas LWR.
Historio plej koncize
De la jaro 1931 ĝis bankrotiĝo kaj malfondiĝo en marto 2002, la kompanio Swissair estis la nacia flugkompanio de Svislando. Paralele, en 1978 samlande fondiĝis la regiona flugkompanio Crossair, kiu en 2002 transformiĝis al la nova kompanio "Swiss", por transpreni la rolon de nacia svislanda flugkompanio.
(18881) 1999 XL195
(18881) 1999 XL195 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Stacio Deto
Stacio Deto (japane: 出戸駅 [Deto-eki], angle: Deto Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hirano, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Listo de urbestroj de Parizo
Parizo estas, de la nuligo de la departemento seine, mem departemento, la konsilio de Parizo plenumas ankaŭ la atribuojn de departementa Konsilio, kaj la urbestro ĉiujn oficojn de prezidanto de departementa Konsilio. Post sia elekto kiel urbestro de Parizo, en marto 1977, Jacques Chirac demisiis de la departementa Konsilio de Corrèze, kiun li prezidis ĉar la leĝo ne permesis kumuli oficojn de departementa konsiliano en pluraj departementoj.
Taliana dialekto
Taliana dialekto (propralingve "Talian") estas dialekto de venecia lingvo parolata en sudo de Brazilo ĉefe en Rio Grande do Sul kaj Santa Catarina. Ĉirkaŭ 500 mil homoj parolas ĝin, ĉirkaŭ la duono de ili kiel gepatran lingvon. Ĝi estas la tria plej parolata lingvo en Brazilo, post la portugala kaj la japana lingvo.
La italoj (venetaj) venis al suda regiono de Brazilo dum la 19-a kaj 20-a jarcento kiel duonsklavoj por antastaŭigi la nigrulojn en bienoj. En tiu tempo, ankoraŭ ne estis oficiala itala lingvo kaj plejparto de ili parolis la venecian. Oficiale, Talian estas indiĝena lingvo de Brazilo kaj siaj parolantoj havas statuson similan al de aliaj indiĝenoj, t. e., ili rajtas uzi la lingvon, organizi bazajn lernejojn, kaj peti specialan supervidadon de registaro kiam ili bezonas uzi oficialan lingvon. En malgrandaj urboj, kelkaj radiostacioj elsendas en la Taliana.
La kanzono "Merica, Merica" (Ameriko, Ameriko) estas la plej konata teksto de Taliana, inkluzive multaj brazilanoj kiuj ne konas la dialekton, kantas ĝin:
Dalla Italia noi siamo partiti Siamo partiti col nostro onore Trentasei giorni di macchina e vapore, e nella Merica ghe semo arriva'.... Merica, Merica, Merica, cossa saràla 'sta Merica? Merica, Merica, Merica, un bel mazzolino di fior.
E' la Merica l'è lunga, l'è larga, l'è circondata dai monti e dai piani, e con la industria dei nostri italiani abbiam formato paesi città.
Merica, Merica, Merica, cossa saràla 'sta Merica? Merica, Merica, Merica, un bel mazzolino di fior.
Traduko:
''Ameriko, Ameriko (Tiel, estas Brazilo)
El Italio ni foriris Ni foriris kun nia honoro Tridek ses tagoj per aŭtomobilo kaj vaporŝipo Kaj en Amerikon ni alvenis Ameriko, Ameriko, Ameriko, kio estas tiu Ameriko? Ameriko, Ameriko, Ameriko estas belega aro de floroj Kaj en Amerikon ni alvenis
Ameriko estas larĝa kaj longa Ĝi estas formita de montoj kaj ebenaĵoj Kaj per la laboro de niaj italoj, ni konstruis urbojn kaj vilaĝojn Ameriko, Ameriko, Ameriko, kio estas tiu Ameriko? Ameriko, Ameriko, Ameriko estas belega aro de floroj
Distrikto Kovernino (Niĵnij-Novgoroda provinco)
Distrikto Kovernino (Koverninskij, Ковернинский район) estas municipa distrikto de Niĵnij-Novgoroda provinco (Rusio). Ĝi situas en nord-okcidenta parto de la provinco kaj limas kun distriktoj Gorodec, Sokolskoje (akva limo), Varnavino kaj kun urbaj municipoj Semjonov kaj Bor.
Administra centro de la distrikto estas urbotipa loĝloko Kovernino.
Mikrobioto
Mikrobiotoj estas "ekologiaj komunumoj de kunmanĝantaj, simbiozaj kaj patogenaj mikroorganismoj" kiuj troviĝas en kaj sur multĉelaj organismoj studitaj ĝis nun el plantoj ĝis animaloj. Mikrobiotoj estas bakterioj, arkeoj, protistoj, fungoj kaj virusoj. Oni konstatis, ke mikrobiotoj estas ŝlosilaj por imunologia, hormona kaj metabola homeostazo de siaj gastigantoj. La sinonima termino "mikrobiomo" priskribas ĉu la kolektivajn genomojn de mikroorganismoj kiuj loĝas en media niĉo aŭ la mikroorganismojn mem.
Emmy von Rhoden
Emmy von RHODEN, kun vera nomo Emmy Friedrich (naskiĝis la 15-an de novembro 1829 en Magdeburg, mortis la 17-an de aprilo 1885 en Dresdeno), estis germana verkistino.
Estante filino de bankisto, ŝi edziniĝis al la verkisto de romanoj Friedrich Friedrich. Ŝia "historio hejma por plenkreskulinetoj" estis eldonita sub la titolo Trotzkopf, kio laŭvorte signifas spitemulino, obstinulino. Ĝi estas ekzemplo por t.n. adoleskantina romano.
La daŭrigoj pri la fianĉina kaj la edzina tempo de Trotzkopf - Aus Trotzkopfs Brautzeit kaj Aus Trotzkopfs Ehe - estas ne de ŝi mem sed de ŝia filino Else Wildhagen.
21731 Zhuruochen
21731 Zhuruochen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zhu Ruochen, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo Ligata al la Universitato Tsinghua en Pekino (Ĉinio)
Töpfersdorf
Töpfersdorf estas forlasita loko en Zeutsch, kvartalo de Uhlstädt-Kirchhasel en Germanujo.
Situo
La forlasita loko kun la ruino estas kaŝita arbare en humida valo ĉe la herbejo Uhlstädter Heide sude de Saale. La muroj ruinaj troviĝas ĉe la rando de la iama vilaĝo; je la dekstra bordo de Saale proksime de la kvartalo Niederkrossen kaj de Rückersdorf kaj de la Saale-ponto de Zeutsch.
Historio
Verŝajne la vilaĝo eta fonditis en la 12-a jarcento. Temis pri la lobdeburg-oj ricevinte la feŭdojn aktivajn de la benediktana abato de la saalfeld-a monaĥejo. Ofte la regiono estas malenloĝata kaj ekde la 16-a jarcento nur du domoj havis loĝantojn deĵorantajn kiel gvatistoj forstaj. En la 15-a jarcento estis la unua mencio de la kirko kiu troviĝas ekster la setlejokerno. En 1688 certa Christoph von Kropff el Zeutsch ekalifaris ĝin je garbejo. Sed la senjoroj de Eichenberg malpermesis ties uzon pro feŭdaj rajtoj. En 1850 la lasta familio forlasis Töpfersdorf.
Restaĵoj
Ĝis hodiaŭ videblas la ĉirkaŭantaj muroj preĝejoj (ĝis alteco de kvar metroj). La pilgrima Kirko Sankta Volfgango (posteula ejo de pli malnova) estis 23,50 metrojn longa kaj 9 metrojn larĝa. Ĝiaj ogivarkaj fenestroj estis artiste tre interesaj kaj ankaŭ la fundamentoj de pluraj domoj, unu kelo kaj unu masonita puto spekteblas. Pri Töpfersdorf verkis la poemon Bei Rückersdorf im Walde... la jena-a poeto Otte.
Pulau Meranti
Pulau Meranti estas la vilaĝo en Selangor, Malajzio.
Blua Globeto
NASA donas ĉi tiun nomon ankaŭ al moderna serio da bildo-datumaj aroj, kiuj kovras la tutan terglobon, je sufiĉe alta detalnivelo, kreita per zorgema tra multaj satelito-bildaroj, por elimini tiom multe da nuboj kiom eble el la klasigitaj bildaroj.
Görbitzhausen
Görbitzhausen je alteco de inter 330 kaj 340 metroj estas ekde la 1.1.2019 urboparto de Arnstadt, Germanio aparteninte antaŭe al Wipfratal. En 2004 ĝi havis 118 enloĝantojn en 36 domoj.
Situo
Okcidente de la vilaĝo preterkondukas la distrikta strato 2 kaj la federacia aŭtoŝoseo A 71, dume fluas tra la vilaĝo la rivero Wipfra. La monteto Kirchberg apud Görbitzhausen estas prata pejzaĝo kun padeto al la kirko. La tie troviĝanta tilio plantitis en 1896 okaze de la datreveno 350-a de la naskiĝtago de la reformanto Marteno Lutero. Sude de la vilaĝo enfluas la rojo Mosser en la riveron Wipfra fontinte ĉe Reinsfeld (Arnstadt) sur la kresto Haselkuppe kaj fluinte laŭlonge de Branchewinda.
Historio
Estis la mencio unua en 1186 okaze de certa ŝanĝo kontraŭ arbareto en Gerbrechtishusen. Ĝis 1918 la vilaĝo apartenis al la teritoriaro de Schwarzburg-Sondershausen. En 1975 ĝi iĝis parto de Dannheim antaŭ kuna aliĝo al la, intertempe eksa, komunumo Wipfratal en 1994. En al 1.1.2019 la tuto ek-arnstadtis.
Preĝejo
Domine staras la protestsntisma Johano-kirko sur la monteto Kirchberg estante de romanika origino kun barokaj alikonstruiteco. Ekde 1969 ĝia uzo perdiĝis kaj nuptoj ne plu okazis pro danĝera kaduko. Reinaŭguro solena iĝis en 2004.
Preĝejo Sankta Luko (Rezi)
Preĝejo Sankta Luko estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Rezi.
Historio
La gotika kirko estis konstruita en la 14-a jarcento, sed la turkoj detruis ĝin. Inter 1723-1746 oni rekonstruis ĝin, sed oni profitis kelkajn restintajn murojn. En 1750 pro incendio la preĝejo bruldetruiĝis, poste la rekonstrua aspekto estis baroko. En 1908 la sanktejo estis malkonstruita kaj en tiu loko oni konstruis krucnavon, poste novan sanktejon kaj sakristion. En la sama jaro oni kreis orgenon. Inter 1992-1995 la plena preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto en korto. En la korto ankaŭ statuo pri Sankta Floriano estas videbla. Al la enirejo ŝtupoj kuras. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. En ties mezo malsupre la enirejo funkcias. La turo estas apogita kun 2 pilieroj. Ankaŭ la navo havas pilierojn. La absido estas multlatera. Interne en la ĉefaltaro statuo pri Sankta Luko estas. En finoj de la krucnavo po unuj altaroj funkcias.
La preĝejo havas bonan akustikon, tial somere oni aranĝas ankaŭ orgenajn koncertojn.
Kermeso okazas en la 18-an de oktobro.
Tempelhof-Schöneberg
Tempelhof-Schöneberg estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 53,09 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 334 930 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 6 304 loĝantoj po km². La distrikto Tempelhof-Schöneberg inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en la okcidenta parto de Berlino, "insule" ĉirkaŭita de la teritorio de GDR. En la reunigita urbego ĝi troviĝas sude kaj parte sudokcidente de la urbocentro, proksimume same for de la norda kaj suda urbolimo. La urbodomo de la urboparto Schöneberg inter la jaroj 1949 kaj 1990 funkciis kiel sidejo de la registaro de okcidenta Berlino, ĉar la tradicia urba ĉefadministrejo, la Ruĝa Urbodomo, situis en la orienta parto de la urbo ne alirebla el okcidenta Berlino.
Komnenia restaŭrado
La Komnenia restaŭrado estas la termino uzata de historiistoj por priskribi la militan, financan, kaj teritorian rekuperon de la Bizanca Imperio sub la Komnena dinastio, el la surtronigo de Aleksio la 1-a Komneno en 1081 al la morto de Androniko la 1-a Komneno en 1185. Je la komenco de la regado de Aleksio la 1-a, la imperio estis malfortigita pro sia malvenko fare de la Selĝukoj en la Batalo de Manzikerto en 1071. La imperio estis ankaŭ minacata de la Normanoj de Roberto Gviskardo, kiu estis invadante Balkanion el sia bazo en suda Italio. Ĉio tio estis okazinta ĉar la imperia militinstitucio estis dekadenca kaj pli kaj pli dependis el pagosoldatoj. Antaŭaj imperiestroj krome estis elspezintaj la grandajn orajn stokejojn de Konstantinopolo, kaj tiel la defendo de la imperio estis malfacila, dum estis malmultaj trupoj por plenigi la defendotruojn.
La Komnenoj tamen sukcesis restarigi la Bizancan hegemonion en la Mediteranea mondo, kaj milite kaj kulture. Rilatoj inter la Bizanca Oriento kaj la Okcidenta Eŭropo floris, ekzemple pro la kunlaborado de Aleksio la 1-a kaj postaj imperiestroj kun la Krucmilitistoj (Aleksio ludis gravan rolon en la alvoko de la Unua Krucmilito). La disigita kaj disorganizita Bizanca armeo estis restrukturita en kompetenta luktoforto kiu iĝis konata kiel Komnena Bizanca armeo. Kvankam la Imperio rapide disintegriĝis post la morto de la lasta Komnena Imperiestro, Androniko la 1-a, en 1185, la Komnenia Restaŭrado estis la fina pinto de la dekkvin-centjara historio de la Romia Imperio.
Kantono Tiĉino
La Kantono Tiĉino estas la plej suda el la 26 administraj unuoj de Svislando, kiuj nomiĝas kantonoj, kaj situas en la suda parto de la Alpoj. Ĝia ĉefloko estas la urbo Belinzono, aliaj grandaj urboj estas Lugano kaj Locarno. Fine de 2004 en la kantono vivis 319 800 loĝantoj, kiu nombro kreskis ĝis la fino de 2008 al 332 736 - laŭ la stato de temas pri. La kantona nomo devenas de la rivero Tiĉino, kiu trafluas ĝian teritorion de la valo Novena ĝis la Majora Lago. La klimato en Tiĉino estas mediteranea. Nacilingvaj nomoj de la kantono en la lingvoj de la Svisa Konfederacio estas Ticino, germane, france kaj romanĉe Tessin.
Hufumo
Oni povas ankaŭ uzi hufumojn en la populara hufumludo. Krome, en multaj kulturoj, oni vidas hufumon kiel simbolon de bonŝanco.
Kantono Tiĉino
Geografio
La kantono Tiĉino situas sude de la Alpoj kaj etendiĝas de la Gotarda montomasivo tra la valo de la rivero Tiĉino ĝis al la Majora Lago, kies surface estas kun averaĝa alteco de 193 m s.m. la plej malalta punkto de la kantono. La plej alta punkto situas sur alteco de 3402 m s.m. sur la pinto de la monto Adulo (itale Adula kaj germane Rheinwaldhorn). La plej granda urbo de la kantono estas kun 63 185 loĝantoj je la 31-a de decembro 2018 Lugano en la sudo de la kantono ĉe la bordo de la samnoma lago. Krom la rivero Tiĉino gravaj riveroj estas ĝia alfluanto Moësa kaj Maggia, la alia ĉefalfluanto de la Majora Lago.
Lingvoj
Oficiala kantona lingvo estas la itala lingvo, parolata lingvo estas tiĉinaj dialektoj de la lombarda lingvo kun escepto en la germanlingva vilaĝo Bosco/Gurin, kie oni parolas valzan dialekton): Kune kun la kvar plej sudaj, itallingvaj valoj de la Kantono Grizono la Kantono Tiĉino konsistigas la itallingvan parton de Svislando.
Adminiatra divido
Administre la kantono Tiĉino konsistas el 8 distriktoj, kiuj siavice estas subdividitaj al en tute 38 komunumaroj, kiuj aktuale (stato en majo 2013) konsistas el 141 politikaj komunumoj.
Trafiko
De esenca signifo por la Kantono Tiĉino estas la Gotard-fervojtunelo kaj la nun konstruata Gotard-baztunelo, kiu ligas Tiĉinon kun la Kantono Urio kaj la cetera germana Svislando. Ek de mezepoko la plej granda strato al la nordo kondukis trans la montpasejo Sankt-Gotardo. Ek de 1980 tra Gotardo ankaŭ ekzistas aŭtovojtunelo, tra kiu pasas la svisa aŭtovojo A2. La alia grava aŭtovojtunelo iras tra San-Bernardino-aŭtovojtunelo, tra kiu pasas la svisa aŭtovojo A13 sub la San-Bernardino-Pasejo. En Lugano-Agno Kantono Tiĉino disponas pri internacia flughaveno, kiun liniflugoj al Zuriko, Ĝenevo, Londono kaj aliaj gravaj eŭropaj urboj.
Historio
Dum la antikveco ĝiaj loĝantoj estis Keltoj. Sub la romia regado ĝi estis parto de Cisalpa Gaŭlio. La Svisa Ĵurkomunumo konkeris la teritorion de la hodiaŭa Tiĉino en la 16-a jarcento. La supra parto de la valo de Tiĉino (Valo Leventina) estis parto de la Kantono Urio; la ceterajn teritoriojn (Transmontaraj Voktejoj, it. Baliaggi Ultramontani, germ. Ennetbergische Vogteien) dum du jarcentoj regis la membroj de la Svisa Ĵurkomunumo komune. En la ĉefurbo Belinzono ekzistas ankoraŭ la tri kasteloj de la ĵurkomunumaj voktoj.
Ticino fariĝis libera respubliko kaj kantono en 1803 per la Mediacia Akto de Napoleono la 3-a. En la 20-a jarcento estas konstruitaj multaj domoj laŭ principoj de moderna arkitekturo.
6315 Barabash
6315 Barabash estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
(137108) 1999 AN10
(137108) 1999 AN10 estas tre malgranda terrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Andreas Doppler kaj Arno Gnädig ritrovis ĝin sur bildoj de 1955. En tute, ĝi estis observita 166 foje inter 1955 kaj 2006.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:7 kun la Tero.
Ĝia tre discentra kaj tre klinata orbito krucas tiun de la Tero je siaj ambaŭ nodoj. Ĝia tera MOID estas danĝere malgranda : 0,0002049 astronomia unuo (kalkulita por la epoko de la ) tie estas nur 30 650 kilometroj.
Dum la proksima paso de 2027, ĝi atingas de 7,3 kaj estas videbla per binoklo.
Aliflanke, ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Merkuro kaj krucas tiujn de Venuso kaj de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiuj tri lastaj planedoj:
Oni povus rigardi ĝin kiel venusrenkontan kaj.
Tocco da Casauria
Tocco da Casauria estas komunumo de Italio.
Hattenhofen (Virtembergo)
Hattenhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Leona Lewis
Leona Louise Lewis (naskiĝinta la 3-an de aprilo 1985) estas angla popmuzika kantistino, tekstistino kaj venkinto de kantista televida konkurso de talentuloj de la tria serio X Faktoro en Britio. Ŝia debuta kanto en UR "A Moment Like This", la versio de Leona Lewis, disbatis la mondan rekordon, kiam ĝi estis akceptita el interreto pli ol 50.000 foje dum 30 sekundoj.
Ŝia dua kanto "Bleeding Love" estis plej multe vendata kanto en la jaro 2007 en Britio, plej bona inter tridek naciaj kantoj de furorparadoj kaj ĝi fariĝis numero unu en la unua semajnfino en Francio kaj numero unu en Usono.
Laŭ la stato de 2023 ŝi vivas en la protektita urbeto Hidden Hills, iom pli ol 40 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de Los-Anĝeleso kaj de Holivudo, kun multaj same socie konataj najbaroj.
Bur Dubajo
Bur Dubajo (en araba: بر دبي ) estas historia distrikto en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, situa en la okcidenta flanko de la golforojo de Dubajurbo. La nomo laŭvorte estas tradukebla al Ĉeftera Dubajo, reference al la tradicia apartigo de la Bura areo de Dubajo disde Dejra pere de la Kanalo de Dubajo. Tio rilatas al la fakto, ke Bur Dubajo historie konsistis el ĉiuj distriktoj inter la okcidenta bordo de la golfeto kaj Jumeirah. La Suprema Tribunalo estas en la distrikto apuda al la Granda Moskeo.
La distrikto estas hejmo de kelkaj moskeoj kiel la Granda Moskeo kun la plej alta minareto de la urbo, kaj la bluazuleĥa Irana Moskeo. La nura Hinduisma templo de la lando estas inter la Granda Moskeo kaj la rojo.
La distrikto estas hejmo de kelkaj popularaj lokoj por turistoj kiel plinovigitaj historaj konstruaĵoj kaj muzeoj. La distrikto havas multajn komercajn stratojn kaj soŭkojn, kiel la tekstila soŭko apud la boatostacio, kvankam fakte la plej bone konataj soŭkoj estas en la distrikto Dejra.
Fugloy
Fugloy (dane Fuglø) estas la plej orienta insulo de Ferooj, membro de la insularo Norðoyar. Ĝia nomo signifas Birdo-insulo.
Geografio
Fugloy apartenas al regiono Norðoyar, ĝia areo estas 11,02 km², ĝia plej alta monto estas Klubbin kun 621 m.
Laŭ difino de la Internacia Hidrografia Organizaĵo, la limo de la norda Atlantiko kaj la Norvega maro atingas nordorientan pinton de Fugloy.
La insulo – simile al aliaj insuloj de Norðoyar – konssitas el pli junaj supraj bazaltaj tavoloj. La bordoj de la insulo estas krutaj, precipe en la orienta bordo, kie altiĝas rokmuro 400 metrojn alta.
Populacio
Fugloy havas du vilaĝojn: Hattarvík kaj Kirkja. La insulo estis ĉim rare loĝata. Laŭ la unua censo de 1737, tie loĝis 19 familioj kun 19 infanoj, laŭ kiu oni kalkulas la tutan tiaman loĝantaron je 60-70. La loĝantara nombro pintis en komenco de la 20-a jarcento, kiam vivis tie 250-300 personoj. Pli poste la homoj translokiĝis al pli grandaj centroj, tiel loĝantaro de Fugloy laŭpaŝe malpliiĝis. Nun loĝas sur la insulo ĉ. 40 homoj.
Trafiko
La vojo interliganta la du vilaĝoj de la insulo estis konstruita en la 1980-aj jaroj. La insulojn interligas kompa trafiko al Hvannasund, sur la insulo Viðoy. La insulo estas alirebla ankaŭ trifoje en semajno per helikoptero de Atlantic Airways.
Civitana rezistado
La Civitana Rezistado estas popolaj movado aŭ protestoj, faro de malobeo kontraŭ ŝtato, registaro, aŭ politika reĝimo. Ĝia celo estas protesti kaj haltigi ŝtatan violenton aŭ specifan agadon.
Kialoj de civitana rezistado estas maljustaj aktivecoj de ŝtato por civitanoj. Diktatoreco (Militreĝimo, Junto, Unupartiismo), Okupado, Ekonomia malegaleco kaj Malriĉeco, speciale ŝtata violento kontraŭ civitanoj (Diskriminacio) estas ĉefaj kialoj de civitana rezistado.
Historio
Civitana rezistado kreskis dum la popolaj movadoj de 20-a jarcento. En multaj landoj movado de civitana rezistado okaziĝis kaj kreskis dum la disvolviĝo de Demokratio. Speciale, principo de neviolenta rezistado de Mahatma Gandhi, Satyagraha influis al aliaj neviolentaj rezistadoj. Multaj movadoj de civitana rezistado protestis kontraŭ ŝtato sen violento. Ĉefaj celoj de tiuj eventoj estas: 1) rezisti kontraŭ ŝtata violento kaj maljusto, 2) Establi novan registaron kaj Krei novan politikon, kion popolo deziras.
En Tria mondo, Civitana rezistado signife kontribuis al fino de diktaduroj kaj militreĝimoj, ekzemple en Ĉilio, Centra kaj Sudameriko, Tajlando kaj Sudkoreio.
Quintana y Congosto
Quintana y Congosto [kinTAna ikonGOSto] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. Quintana y Congosto estas komprenebla etimologie kiel Bieno kaj Kongosto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Herreros de Jamuz, Palacios de Jamuz, Quintana y Congosto, Quintanilla de Flórez, Tabuyuelo de Jamuz kaj Torneros de Jamuz, okupas totalan areon de 88,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 411 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 72 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado en apudaj areoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Bakpulvoro
Bakpulvoro estas kemiaĵo kiu estas aldonata al la pasto por ke ĝi pli bone fermentu. Ĝi anstataŭas giston kiel fermentilo.
Bakpulvoro plejofte enhavas nur karbonaton kaj acidon. Dum la diserigo de la karbonato fare de akvo kaj la acido ekestas i.a. karbondioksida gaso, kiu kaŭzas la fermentŝvelon.
La reakcia ekvacio estas:
Arvo Karvinen
Arvo KARVINEN (naskiĝis la 7-an de januaro 1934, mortis la 6-an de oktobro 2013), magistro pri filozofio, aktivulo en la Finnlanda kaj internacia blindula movado, ankaŭ esperantista. Li blindiĝis 11-jara pro akcidento, esperantiĝis en 1955, estrarano de Steleto, finna esperanto-asocio de viddifektitoj ekde 1960, estrarano de Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj (LIBE) (1963–1967) kaj prezidanto 2009–2011, vice 2012, delegito de LIBE ĉe Eŭropa Blindul-unuiĝo kaj membro de ĝia kultura kaj eduka komisiono 2007–2011, membro de UEA-komitato 1994–2001.
Laborante longe kiel la ĝenerala sekretario de la Finna federacio de vidhandikapuloj (1972–1999) gvidis multajn internaciajn kunlaborojn kun evolulandoj. Aktivis kiel komitatano de EBU (European Blind Union/Eŭropa Blindul-unuiĝo) kaj de WBU (World Blind Union/Monda Blindul-unuiĝo). Lia celkonscia laboro por atingi la celojn kaj ideojn de EBU kaj liaj servoj al vidhandikapito, kaj lia vasta kariero estas agnoskataj kaj alte aprezataj de EBU kaj ĝiaj membroj. En 2007 li estis invitata kiel honoran membron de EBU.