cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kwame Anthony Appiah
Biografio
Li estas profesoro ĉe la Universitato de Novjorko kaj ankaŭ instruis en la universitatoj de Ganao, Kembriĝo, Duke, Cornell, Yale, Harvard kaj Princeton. Li detenas Rockefeller-profesorecon pri Filozofio ĉe Universitato Princeton, kaj kundividas sian tempon kun Centro por Homaj Valoroj de la Universitato. Li laboras proksime kun literaturrecenzisto Henry Louis Gates Jr., kaj kune ili estas redaktistoj de Transition Magazine.
Dureco
La durec-mezuro de korpoj ebligas konkludojn pri kelkaj ecoj, depende de la speco de la korpo. Ekzemplo estas la eluziĝmaniero. Duraj okulvitroj malpli gratdifektiĝas, duraj dentradoj malpli rapide uzdifektiĝas. Je la elekto de eĝaj iloj kiel frezkapo aŭ rotaciĉizilo, la dureco havas gravan signifon, ĉar duraj iloj pli longe sin tenas akraj.
Kwame Anthony Appiah
Biografio
Li estas malkaŝe samseksema, kaj vivas kun sia partnero en Chelsea, Manhatano.
Dureco
Metodoj de durec-ekzameno
En fiziko, kemio, geologio kaj scienco pri materialoj ekzistas kelkaj manieroj kaj metodoj por mezuri durecon de materialo. La plej uzataj estas jenaj:
Kwame Anthony Appiah
Verkaro (elekto)
La fruaj filozofiaj verkoj de Appiah traktis problemojn de semantiko kaj signifoteorioj, sed en postaj verkoj li traktis problemojn rilate al la koncepto de raso kaj rasismo, identeco kaj morala teorio.
Dureco
Metodo de Brinell
La metodo estas proponita far la sveda inĝeniero Johan August Brinell. La bazo de ĝi estas mezuro de diametro de premsigno, kreita per premo de ŝtala globeto en surfacon de materialo. La dureco laŭ tiu skalo estas markita per HB kaj kalkulita laŭ jena ekvacio: kie Plej ofte la diametro de globo estas 10 mm kaj la forto estas 3000 kgf. Por molaj materialoj oni ofte uzas pli malgrandajn fortojn.
Kwame Anthony Appiah
Verkaro (elekto)
En 1992, li publikigis In My Father's House [En la domo de mia patro], pro kio li ricevis la premion Herskovitz pri afrikaj studoj. Tiu libro temas pri afrikaj verkistoj kaj pensuloj.
Dureco
Metodo de Brinell
La metodo estas neaplikebla, se la pristudata materialo estas pli dura ol la globo. Tial por pli duraj materialoj oni uzas volframan globon anstataŭ ŝtala. Se oni uzis volframon, oni markas la mezuron kiel HBW, se ŝtalon – HBS. En priskribo de materialoj oni skribas la rezulton de Brinell-testo kiel ekz. HBW 10/3000, kie la numero antaŭ oblikvo estas la diametro de la globo kaj la nombro post la oblikvo estas la aplikita forto en fortaj kilogramoj.
Kwame Anthony Appiah
Verkaro (elekto)
En 2002 aperis libro kun proverboj de la akana popolo: Bu Me Bé: The Proverbs of the Akan. Kun Peggy Appiah kaj Ivor Agyeman-Duah. Accra, eld. The Center for Intellectual Renewal,
Dureco
Metodo de Brinell
La Brinell-testo estas norma testo en inĝenierado kaj metalurgio. Ĝi estas regulita per la internaciaj normoj ISO 6506-1, 6506-2 kaj 6506-3.
Kwame Anthony Appiah
Verkaro (elekto)
En 2006, li publikigis Cosmopolitanism: Ethics in a World of Strangers [Kosmopolitismon: Etiko en mondo de fremduloj], en kiu li rekomendas mondcivitanecon sur etika bazo, kaj ne en la formo de superŝtato, kaj kritikas la nuntempan aliron al kosmopolitismo.
Dureco
Metodo de Rockwell
Tiu metodo mezuras la durecon laŭ profundeco de premsigno por premo de metala globo aŭ diamanta konuso en la surfaco de la materialo. La dureco, mezurita per tiu metodo, markiĝas HR. Depende de la premforto, formo de premilo kaj kalkulaj koeficientoj ekzistas kelkaj skaloj de Rockwell: HRA, HRB, HRC ktp. ĝis HRT. Plej popularaj estas la unuaj tri:
Kwame Anthony Appiah
Identeco
La frua filozofia laboro de Appiah traktas la filozofion de lingvo, sed en la plejparto de lia scienca laboro li serĉas la signifon de la koncepto de identeco. Li distingas en si diversajn aspektojn de sia personeco: lia patrino estas angla, lia patro ganaa. Appiah mem estas enmigrinto al Usono kaj, kiel samseksemulo, li ankaŭ sentas sin ligita al GLAT-komunumo. Li argumentas, ke homoj ŝatas kolombi unu la alian. Ni metas etikedojn sur aliajn laŭ sekso, raso, religio, nacieco kaj socia klaso. Ili determinas kiel ni rigardas la individuon, siajn kunulojn kaj aliajn, kiuj ne apartenas al ĉi tiu grupo kaj influas la manieron kiel ni interagas kun ili.
Dureco
Metodo de Rockwell
kie:
Kwame Anthony Appiah
Identeco
Pensi pri la koncepto de identeco ŝanĝiĝis konsiderinde de la komenco de la 19a jarcento ĝis la fino de la 20a jarcento. Ĝis tiu tempo, la eklezio ĉefe determinis, kiel homoj rigardas sin kaj la mondon. Ĉar homoj pli ofte forlasis sian patrujon kaj translokiĝis al alia lando, ili ankaŭ akiris alian identecon. La lukto por virinaj rajtoj komenciĝis ĉirkaŭ 1900. Post la Industria revolucio, la vivkondiĉoj de la laboristoj pliboniĝis. Homoj alkutimiĝis al pli da lukso kaj la genroj de viroj kaj virinoj ankaŭ ŝanĝiĝis.
Dureco
Metodo de Rockwell
Do, la maksimuma valoro de HR por ĉiu skalo estas k. Tre molaj materialoj povas havi negativajn valorojn de HR.
Kwame Anthony Appiah
Identeco
En 1948, la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj deklaris, ke ĉiu homo rajtas je digno kaj respekto. Laŭ ĉi tiu deklaro, homa digno estas unu el la principoj de universaleco de homaj rajtoj.
Dureco
Metodo de Rockwell
Ĉar la metodo de Rockwell estas pli simpla kaj facile aplikebla ol la metodo de Brinell, ĝi estas vaste uzata en industria inĝenierado. La internacia normo, kiu ĝin regulas, estas ISO 6508-1.
Kwame Anthony Appiah
Kosmopolitismo
Kvankam nia civilizacio originis de mondo de izolitaj popoloj, hodiaŭ ni vivas en mondo, kie la plej malgrandaj eventoj povas tuŝi milionojn da nekonatoj sur la alia flanko de la tero.
Dureco
Metodo de Vickers
La metodo de Vickers estis inventita en la 1920-aj jaroj kiel perfektigo de la metodo de Brinell. Kiel mezurilo por ĝi estas uzata diamanta regula piramido kun kvadrata bazo kaj angulo inter la edroj egala al 136°. La dureco laŭ Vickers, markita kiel HV aŭ HV, kalkulatas laŭ la ekvacio
Kwame Anthony Appiah
Kosmopolitismo
En sia libro Kosmopolitismo: Etiko en mondo de fremduloj, li rekomendas mondcivitanecon pro etikaj kialoj, kaj ne en la formo de superŝtato, kaj kritikas la nuntempan aliron al kosmopolitismo. En tiu libro Appiah argumentas, ke ni ĉiuj respondecas unu pri la alia, sed ĉi tio ne signifas, ke ni estas devigataj rezigni nian materian riĉaĵon por la avantaĝo de la Tria Mondo. Nur internacia politika decidado povas redukti malegalecon en la mondo. Redukto de la malriĉeco estas la ŝlosilo al paco kaj stabileco. La ĝenerala impreso en la "Bonkoreco al fremduloj" de Appiah estas tiu, kiu implicas, ke ne dependas de "ni" savi la malriĉulojn kaj malsatantajn, sed iliaj propraj registaroj. Naciŝtatoj devas respondeci pri siaj civitanoj, kaj rolo de kosmopolito estas alvoki "nian propran" registaron por certigi, ke ĉi tiuj naciŝtatoj respektas, provizas kaj protektas siajn civitanojn.
Dureco
Metodo de Vickers
kie F estas la aplikita forto en kgf kaj A estas la proporcio inter la proksimuma areo de la premsigno kaj la bazo de la piramido: Notu, ke ĉar la premsigno ne nepre estas kvadrata, por d oni uzas ĝian diagonalon, sed ne flankolongon.
Kwame Anthony Appiah
Kosmopolitismo
Se ili ne volas, "ni" devas ŝanĝi ilian opinion; se ili ne povas, "ni" devas helpi, sed nur nian "justan parton", tio estas ne koste de nia propra komforto aŭ de la komforto de tiuj al ni "plej proksimaj kaj karaj".
Dureco
Metodo de Vickers
En praktika kalkulo oni plej ofte proksimumigas la sinuson:
Kwame Anthony Appiah
Pri diverseco
Krome, Appiah aplikas la principon de universala devontigo unu al la alia, sed respektante legitimajn diferencojn. Li nomas moralajn valorojn gusto, depende de la regantaj vidpunktoj en landoj tra la mondo. Estas fajna linio inter kredo, superstiĉo kaj scienco. La artikolo Education for Global Citizenship (Edukado por Tutmonda Civitaneco), li argumentas, ke "la mondo estas unu en diverseco"
Unueco pli gravas ol diverseco, diras Appiah. Kulturaj diferencoj devas esti respektataj, se ili ne damaĝas aliajn kaj la ĝeneralan intereson. Li konsilas al ĉiuj rimarki la morojn kaj kutimojn de aliaj homoj. Ĉi tio ofte okazas aŭtomate. Tipaj trajtoj de okcidenta kulturo, kiel saĝtelefonoj, kokakolao kaj pasio por futbalo, ankaŭ trapenetris forajn vilaĝojn en Ganao ekzemple kaj kontribuas al interkompreniĝo. Appiah esperas je klera komunumo de tutmondaj civitanoj, kiuj malkovras unu la alian per dialogo.
Dureco
Dureco laŭ Mohs
En mineralogio oni uzas la Mohs-skalon, kreita de la germano Friedrich Mohs en 1820, ĝi mezuras la skrapa rezistanco de la materialoj. Je profesia nivelo, estas uzataj en la minerologio, la skaloj de Rosiwal kaj la skalo de Knoop, ĉar ili permesas multe pli ekzaktaj kaj utilaj mezuroj.
Héctor Bellerín
Héctor Bellerín (per plena nomo  Héctor Bellerín Moruno) (naskiĝis en Calella, Katalunio, Hispanio, do nun -jara) estas kataluna kaj hispania profesia futbalisto. Ekde la jaro 2016 li estas membro de la vira hispana nacia teamo de futbalo, post kiam antaŭe jam de la jaro 2011 li partoprenis en la naciaj teamoj de sub-16-, sub-17-, sub-19- kaj sub-21-jaruloj. Kiel infano ekde la oka vivjaro li ludis futbalon en la junularaj teamoj de la klubo FC Barcelona kaj inter la jaroj 2011 kaj 2013 en futbala akademio de la klubo Arsenal F.C. en Anglio, kie li post la plenkreskiĝo daŭrigis sian karieron. En la futbala sezono 2013-2014 li estis pruntita al la same anglia klubo Watford F.C.. Li partoprenis kadre de la hispana nacia teamo en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, kaj en ties matĉoj rekoneblis per la ĉemiza numero "12".
Amoro (dio)
Amoro (aǔ Kupido) estas dio de amo kaj filo de Venuso. En antikva Romio li prezentatas per figuro de nuda, flugilhava knabo ark-pafanta al enamiĝontoj. Lia greka ekvivalento nomiĝas Eroso. ]
Laŭ Francisko Azorín Amoro estas Romana dio, filo de Venuso kaj Jupitero, simbolo de la amo: ofte reprezentita de la artistoj kiel blinda, flugilhava junulo, sage armita.
Samaksa kablo
Samaksa kablo estas dupolusa kablo kun koncentra konstruo. Ĝi konsistas el interna kondukilo, kiun ĉirkaŭas ekstera kondukilo. La interspaco konsistas el izolatoro aŭ dielektrikumo, kiu estas ofte aero. La ekstera kondukilo estas kovrata per izola, korodimuna, akvorezista ekstera mantelo.
Kutimaj samaksaj kabloj havas la diametron de 2 ĝis 15 mm, speciale de 1 ĝis 100 mm.
Obo
🇵🇷
Obo (Обь, ĥante As) estas azia rivero en Rusio kaj unu el plej longaj en la mondo.
Riverfluo
Pli poste fluas Obo komence al nord-okcidenta direkto al Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, oriente de la Uralo. Dumvoje ĝi trafas la urbojn Niĵnevartovsko, Surguto kaj Ĥanti-Mansijsko.
Neustetten
Neustetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tübingen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Obo
Riverfluo
Ekde tiu urbo, kie Obo kurbiĝas orienten kaj fluas paralele al norda polusa rondo, al la riverbuŝo 800 km pli poste ĉe Kara-maro.
Riverlongo
.
Elemento de grupo 16
Elemento de la grupo 16-a (la grupo ankaŭ konata kiel ĥalkogenoj) estas elemento en la perioda tabelo, grupo 16-a laŭ la IUPAC-sistemo, kiu konsistas el:
El ĉi tiu grupo, oksigeno, sulfuro, kaj seleno estas nemetaloj; la aliaj estas metaloidoj. Livermorion eblas sintezi nur en laboratorio, kaj ĝi ne estas trovita nature.
Pri la termino
La tradicia termino ĥalkogenoj estas ŝuldata al la fakto, ke en la naturo la kombinaĵojn de tiuj elementoj (ĥalkogenidojn) oni trovas en metalaj ercoj (kupra, zinka, fera, plumba, molibdena). Do, ĝia komenca ĥalko... estas ŝuldata al la greka χαλκός, kaj neniel rilatas al kalko (kiel sugestus la evitinda formo  kalko geno).
Halbturn
Halbturn, hungare Féltorony estas vilaĝo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La loknomo signifas: duono de turo.
Csepel
Csepel [ĉepel] (Ĉepelo) estas hungara nomo de granda insulo sude de ĉefurbo de Hungario, en la Danubo. La nomo venas el Csepel aŭ Sepel, kumana ĉefĉevalisto de tribestro Arpado, kiu donis sian nomon al sekvaj:
Halbturn
Situo
La vilaĝo situas sub montetoj sur ebenaĵo, laŭ la hungara landolimo, fine de ĉefvojo el Neusiedl am See, laŭ fervojo Fertőszentmiklós-Neusiedl am See. La lasta troviĝas 14 km.
Historio
En 896 hungaraj gentoj okupis la Karpatan basenon. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1466. La turkoj detruis la vilaĝon en 1529 kaj en 1683. En 1910 2460 da loĝantoj loĝis, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Moson, al distrikto de Nezsider. Poste la vilaĝo trovis sin en Aŭstrio. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas senĝene trapaseblaj.
Famuloj
En la tiama Féltorony naskiĝis hungara ĉefepiskopo József Grősz.
Ruska Mokra
Ruska Mokra ukraine Руська Мокра, hungare Oroszmokra [orosmokra] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Ruska kaj orosz signifas: rusa.
Zálší (distrikto Tábor)
Zálší (Salschi) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. La vilaĝo troviĝas en regiono de Soběslavská Blata, por kiu estas tipa arkitekturo de la tn. kampula baroko.
Ruska Mokra
Situo
Ruska Mokra situas laŭ rojo.
Historio
La unua mencio okazis en 1638, baldaŭe jam menciiĝis du vilaĝoj: por rusoj (=slavoj) kaj por germanoj. En 1910 vivis en Oroszmokra 952 loĝantoj (597 rutenoj, 343 germanoj, 12 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ruska Mokra. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Zálší (distrikto Tábor)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1347.
Spicherba spiralo
La spicherba spiralo estas bedo en formo de granda spiralo, kie estas kultivataj spicherboj. La spirala formo ebligas planti relative malvaste.
Konstruo
La spiralo volviĝas ĉirkaŭ ŝtonamaso kontinue. Al la uzata grundo oni aldonas pli kaj pli da sablo por fariĝi ĝin pli tralasebla.
Je la bazo de la spiralo oni kreas malgrandan lageton ĉe la suda flanko. Tio kreas humidan mikroklimaton, kie bone kreskas akvokreso.
La meza parto de la spiralo estas la normala zono. Ĉi ti bone kreskas tipaj eŭropaj plantoj. Ekzistas ankaŭ duonombro. Plantoj, kiuj tie bone kreskas estas ekzemple petroselo, koriandro, estragono, karvio, origano aŭ bazilio.
La supra parto de la spiralo estas seka zono. Pro la aldono de sablo tie la grundo estas tralasebla kaj nutraĵmalriĉa. La interna konstruo de la spiralo havas bonan drenadon. Tie multaj spicherboj el la mediteranea regiono bone kreskas, ekzemple salvio, timiano aŭ lavendo.
Tlalixtac de Cabrera
Tlalixtac de Cabrera estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tlalixtac de Cabrera. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 553.
Geografio
Tlalixtac de Cabrera apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8378 loĝantojn. El tiuj estis 3944 viroj kaj 4434 virinoj. La komunumo havas surfacon de 61,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1580 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 955 indiĝenoj. El tiuj 724 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 724 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
28912 Sonahosseini
28912 Sonahosseini estas tre malgranda, hela asteroido de la ekstera asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sona Hosseini, sciencistino pri esploro kaj instrumentoj ĉe la Laboratorio pri Reaga Propulso. Ŝi gvidis multenombrajn studojn kaj simuladojn pri la ĉirkaŭaĵo da maldensa gaso de nia sunsistemo kaj elpensis novigantajn teknikojn por mezuri tion en estontaj misioj de la NASA.
6825 Irvine
6825 Irvine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Ŝirokij Luh
Ŝirokij Luh (Широкий Луг, aŭ Широкї Луг, Széleslonka) [sEleŝlonka] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Ŝirokij kaj széles signifas: larĝa.
Nesolvitaj problemoj en lingvoscienco
Ĉi tiu artikolo temas pri nesolvitaj problemoj en lingvoscienco. Kelkaj subjektoj, kiel ĉi-sube, estas ofte rekonitaj kiel nesolvitaj problemoj; oni ĝenerale konsentitas ke neniu solvo estas sciita. Aliaj povas esti priskribitaj kiel polemikoj; dum ne ekzistas interkonsento pri la respondo, estas establitaj diversaj skoloj kiuj kredas havi ĝustan respondon.
Griante
Griante estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktuloj Nabor kaj Felix.
Ŝirokij Luh
Historio
La unua mencio okazis en 1638. En 1910 vivis en Széleslonka 1571 loĝantoj (1393 rutenoj, 161 germanoj, 15 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ŝirokij Luh. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Griante
Najbaras la komunumoj Bellagio, Menaggio, Tremezzo kaj Varenna (LC).
Marlimo
Marlimo estas koncepta divido de la areoj de la akva surfaco de la Tero uzante kriteriojn de fiziogegrafio kaj/aŭ de geopolitiko. Tiele, ĝi kutime inkludas areojn de ekskludaj naciaj rajtoj super mineralaj kaj biologiaj resursoj, enhavante marajn trajtojn, limojn kaj zonojn. Ĝenerale, marlimo estas difinita pere de partikulara mezuro el jurisdikcia marborda linio. Kvankam en kelkaj landoj la termino marlimo reprezentas landlimojn de marlando kaj estas agnoskita de la Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri marjuro, ili kutime utilas por identigi la internaciajn akvojn.
Parc de Montjuïc (Metroo de Barcelono)
Parc de Montjuïc estas la supera stacio de Funikularo de Montjuïc, situanta en Barcelono.
Interkonektoj
Parc de Montjuïc estas la malsupera stacio de Telfero de Montjuïc.
Azerailles (stacidomo)
Azerailles estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Azerailles, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lunéville - St-Dié (067000).
Montaro Buda
Bazaj informoj
La montaro ne havas riverojn sed multajn kavojn. La tuta montaro estas parte loĝata, tamen tie vivas ekzemple gufoj, tatarfalkoj, sed kelkfoje jam okazis, ke apro naĝis en la Danubo ĉe urbocentro de Budapeŝto. Ĉiuj montoj estas ŝatataj ekkursejoj, diversaj turistaj vojetoj havas reton. Ankaŭ la plej grava turista vojo „tutlanda bluo” trairas la montaron.
La Monto Hármashatár [hArmaŝhatAr] estas dolomita (foje numulita kalkoŝtona monto 495 metrojn alta en Budapeŝto. Ĝi apartenas al Montaro Buda. La origina hungara nomo Hármashatár-hegy signifas hungare: trilanda punkto, ĉar ĝis 1873 limoj de Buda, Óbuda kaj Pesthidegkút tie renkontiĝis.
Historio
Jam la prahomoj profitis tiun montaron. Ili postlasis diversajn ilojn. La romianoj havis sur Monto Gellért gravan elvidejon kaj signejon. La hungaroj kultivis ĉefe vitojn, baldaŭe persikojn kaj aliaj fruktojn. Nuntempe krom la loĝdomoj multe da feriejaj domoj estas videblaj, sed restis parto por arbaroj, kiuj estas pulmo de Budapeŝto.
Krupinská planina
Krupinská planina (eo: Montebenaĵo de Krupina aŭ Krupinská plataĵo) estas montaro sur la teritorio de Slovakio. Ĉi geomorfologia tuteco apartenas al subprovincio Enaj Okcidentaj Karpatoj kaj teritorio Slovaka Mezmontaro. La nomo ĝi havas laŭ la plej granda urbo kiu kuŝas sur la teritorio de montaro - Krupina. Sur okcidento najbaras kun Montoj de Štiavnica, sur nordo Valkaldrono de Pliešovce kaj Javorie, sur sudo kun Ĉedanuba montetaro kaj Ipeľská brázda kaj okcidente kun Ostrôžky.
3218 Delphine
3218 Delphine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 dum esploro en kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Krupinská planina
Subtutecoj:
3218 Delphine
En septembro kaj oktobro 1960, Tom Gehrels eksponis 130 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj : 3218 Delphine estis malkovrita sur unu el tiuj platoj.
Krupinská planina
Priskribo
La geomorfologia tuteco aspektas kiel ebenaĵo. La montaro havas vulkana deveno kaj estas kreita per vulkanaj rokaĵoj precipe tofoj kaj tofitoj. Sur la norda parto estas zono de pli altaj montoj kun la plej alta monto de montaro Kopaný závoz 775,3 m s.m. Meza parto havas karaktero de ebenaĵo, kiu havas averaĝa alteco 300 – 400 m s. m, kun profundaj valoj kreitaj per  multeco de rojoj fluantaj precipe  en sud-orienta direkto. Suda parto de montaro estas denove altigita kaj kreas zono de pli altaj montoj (450 – 640 m). (Tie estas la plej alta monto Španí laz 643,1 m s.m.). En norda parto troviĝas militareo Lešť. Granda parto de montaro estas senarbara kaj ekuzata por agrikulturo. Arbaroj estas nur en profundaj valoj kaj sur deklivoj de montoj.
Akvaro
En la teritorio estas kelkaj ne grandaj artefaritaj akvujoj. La plej granda estas ĉe Kozí Vrbovok. Tra teritorio fluas de nordo suden kelkaj longaj sed ne fortaj rojoj: Koprovnica, Stará rieka, Krtíš, Plachtinský potok, Litava, Vrbovok, kiuj fluas en mallarĝaj kaj profunde entranĉitaj valoj. Ili enbuŝas al rivero Ipeľ. De nordo (parte) kaj okcidento ĉirkaŭ fluas montaro rivereto Krupinica, kiu kreas loke ankaŭ bordon de la montaro.
Natur protekto
En teritorio estas kelkaj protektitaj areoj:
Turismo kaj vidindaĵoj
En teritorio kuŝas du ne grandaj urboj: Krupina kun mezepokaj memoraĵoj. Modrý Kameň kun burgo kaj Muzeo de ludiloj kaj marionet- kulturoj kaj ekspozicio de denta teĥniko (unua de sia specio en Slovakio), etnografa muzeo de regiono kaj ekspozicio pri vivo de renesancia poeto Bálint Balassi. Krome tio ĉi troviĝas ruinoj de fortifikita monaĥejo Bzovík kaj burgo Čabraď. Je la rando de la teritorio kuŝas Dudince kaj Horná Strehová kun termalaj fontoj kaj banejoj. Ankaŭ en multaj vilaĝoj estas konservita tipa popola arkitekturo de ĉi regiono (iuj kun pajlaj tegmentoj p.e. Senohrad, Sucháň). En vilaĝo Hrušov. estas dum aŭgusto organizita folklora festivalo - aranĝo Hrušovská parada (Parado de Hruŝov). Regiono ofertas nepretendeman piedirantan kaj biciklan turismon.
Krom tio sudaj deklivoj de montaro apartenas al konata vinprodukta teritorio (kun centro ĉirkaŭ urbo Modrý Kameň). En estinteco la teritorio estis konata kiel fruktodona areo. De ĝi devenas en meza Eŭropo konataj pomo Hontianská Končiarka kaj ĉerizo Krupinská Chrupka. Pro tio en la teritorio iras scienca eksploro por savado de biodiverseco de malnovaj specoj de fruktarboj kaj kreado de biodiversecaj fruktĝardenoj kun ili.
Antón Lamazares
Antón LAMAZARES (Hispanio, 1954) estas hispana pentristo kiu, kiel ankaŭ José María Sicilia, Miquel Barceló kaj Víctor Mira, estas ano de la "generación de los 80". Per prilaborado de komplikaj supraĵoj lignaj kaj kartonaj per verniso kaj aliaj materialoj li sukcese kreis tre personan medion kaj artstilan lingvon. De deirpunkto de ludema esprimado lia stilo plimalfrue disvolviĝis al abstrakta esprimado kaj rekta abstraktado ĝis, pli lastatempe, speco de minimumigado en kiu povas okazi intima dialogo inter animo kaj memoro, la spirita kaj la sensama, poezio kaj sonĝado. Liaj verkoj ekpoziciiĝis tra la mondo kaj restas ĉe multaj eminentaj institucioj, inter kiuj troviĝas la Nacia Muzeo Reĝino Sofía, la Galega Centro de Aktuala Arto, kaj la Madrid-a Muzeo de Nuntempa Aktuala Arto, kaj ankaŭ en kolektoj privataj kaj fondusaj.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
Krasnoznamensk (ruse Краснознаменск) estas urbo en Kaliningrada provinco en Rusio.
Antón Lamazares
Fruaj jaroj: pentrado kaj poezio
(Galego [Galicia], 1954-1977)
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 27218501.
Antón Lamazares
Fruaj jaroj: pentrado kaj poezio
Lamazares naskiĝis la 2-an de januaro 1954 en Maceira, vilaĝo en Lalín (Pontevedra, Hispanio), kies kampara medio lasis profundan imponon sur liaj bildeca kaj kreiva kapabloj. Multe de lia lerneja edukado (1963-1969) okazis en la Franciskana seminario Herbón, kie li dediĉis sin al studado pri literaturo, ĉefe pri la latina kaj greka klasikaĵoj. Dum la finaj 1960-aj jaroj li komencis verki poeziojn kaj amikiĝis kun la aŭtoro Álvaro Cunqueiro kaj la pentristoj Laxeiro kaj Manuel Pesqueira, kiuj baldaŭ fariĝis fundamente influhavaj.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
La urbo estis fondita en jaro 1576.
Antón Lamazares
Fruaj jaroj: pentrado kaj poezio
Dum lia kreiva metio ektransiĝis de poezio al pentrado, li ofte vojaĝis longe trans Eŭropo (1972) por propraokule sperti la verkojn de la majstroj kiujn li alte taksis, inkluzive de Van Gogh, Paul Klee, Rembrandt kaj Joan Miró, al kiuj poste aldoniĝos Antoni Tàpies, Manuel Millares, Alberto Giacometti kaj Francis Bacon, kaj ankaŭ Mezepoka arto and Arto de Oceanio.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1946.
Antón Lamazares
Fruaj jaroj: pentrado kaj poezio
Je la finiĝo de siaj vojaĝoj li kurt-tempe restis en Barcelono, kie li laboris kiel konstruada laboranto kaj studis la verkojn ĉe la muzeo, aparte la kolektojn de Romanstila arto ĉe la Marés Muzeo kaj la Nacia Arto-Muzeo de Katalunio dum sia libertempo. En Madrido, kie li poste restis, li rekonatiĝis kun sia majstro, Laxeiro, kaj ekkonatiĝis kun la poeto Carlos Oroza, kies amikeco restos esence por li: la dialogo inter pentrado kaj poezio estas konstanta en lia tuta verkaro.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Antón Lamazares
Fruaj jaroj: pentrado kaj poezio
En 1973, nur 19-jaraĝa, Lamazares komencis montri siajn pentraĵojn en grupaj kaj solaj ekspozicioj. En 1975 li komencis sian devigan armeo-servado en la militfloto en El Ferrol. La 27-an de septembro tiujare li aŭdis la ŝokigan novaĵon pri la finaj ekzekutoj de la reĝimo de Franco, sekve de la Proceso: unu el la mortigitaj estis lia amiko Humberto Baena, 24-jaraĝulo de Pontevedra. La novaĵo forte deprimigis Lamazares, kies rezulto estis periodo de psikiatra eninstituciigo. Estis dum tiu tempo, kiam li verkis sian poemaron Adibal.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
La interurba telefona kodo estas 01164, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Antón Lamazares
De ekspresionismo kaj Arte Povera al bifacia (du-fronta) pentrado
(Madrido-Nov-Jorko, 1978-1989)
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005).
Antón Lamazares
De ekspresionismo kaj Arte Povera al bifacia (du-fronta) pentrado
En 1978 Lamazares translokiĝis al Madrido, kie li kreis proksimecan amikecon kun la pentristo Alfonso Fraile, kaj ankaŭ kun la galeriistino Juana Mordó, la art–kritikisto kaj poeto Santiago Amón kaj la neŭrologo Alberto Portera. Okazis ligo al grupego da artistoj –aŭtoroj, filmistoj, muzikistoj kaj pentristoj- kiu renkontiĝis semajnfine al ties kampara domo en Mataborricos, kie Lamazares starigis plenaeran ekspozicion de sia verkaro en 1979.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Antón Lamazares
De ekspresionismo kaj Arte Povera al bifacia (du-fronta) pentrado
La 1980-aj jaroj estis tempo de freneza kreiva aktiveco kaj larĝa dissendo de lia verkaro: 30-jaraĝa Lamazares jam trovis por si spacon en hispana kaj internacia artoj. Liaj pentroj tiutempaj montras ludemajn kaj sonĝstilajn laŭ ekspresionista stilo, forte kromataj kaj originalaj. Li faris ekspoziciojn en la galerioj de Juana Mordó en Madrido kaj Elisabeth Frank en Belgio, kaj en la Sala Gaspar en Barcelono.
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
La urbo estas sur bordoj de rivero Ŝeŝupe (Шешупе) (kiu enenfluas en riveron Neman (Неман)).
Antón Lamazares
De ekspresionismo kaj Arte Povera al bifacia (du-fronta) pentrado
Baldaŭ poste li translokiĝis al Nov-Jorko, kie li restis dum du jaroj per stipendio Fulbright. Liaj pentraĵoj, kiujn li publike montris en la Galerio Bruno Fachetti, disvolviĝis en senson pli pura kaj materia. Dum tempo-periodo li dividis sian tempon inter Nov-Jorko kaj Salamanko. En 1988, li vojaĝis tra Malgrand-Azio (vizitante la Didima-templon por doni tributon al Hyperion fare de Hölderlin) kaj Istanbulo, kie fortan impreson sur lin faris preĝejoj bizancaj. Bildecojn spegulante lian sperton per aranĝigo de ligno en la pentroj oni povas vidi en la verkaro montrita en Galería Miguel Marcos. En 1990 li komencis novan serion de verkoj kiun oni rigardu de ambaŭ flankoj, kiun li nomas bifrontes (du-frontaj).
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
En jaro 1959 la urbo havis 2,8 mil loĝantojn.
Antón Lamazares
Skulpta pentrado kaj grandaj formoj
(Parizo-Madrido, 1990-2003)
Krasnoznamensk (urbo en Kaliningrada provinco)
En jaro 2002 la urbo havis 3,8 mil loĝantojn.
Antón Lamazares
Skulpta pentrado kaj grandaj formoj
En 1990 kaj 1991 venis al Parizo per stipendio de la Cité des Arts kaj en 1991 li starigis grandan studion en Madrido, kie li komencis verki la serion Gracias vagabundas (Vagantaj Gracoj) kaj Desazón de vagabundos (La Anksieco de Vagantoj). En 1993 li renkontis Tàpies kaj eldonis intervjuon kun li post lia ricevo de la premio Ora Leono ĉe la Bienalo de Veneco. Invitita de la Galega Centro por Nuntempa Arto, li pasigis majon ĝis novembro de 1996 en Galegio (Galicia) pentrante la serion Gracias do lugar: Eidos de Rosalía, Eidos de Bama (La ĉarmo de la loko: Kampoj de Rosalía, Kampoj de Bama). De junio al novembro 1997 li prilaboris Bés de Santa Baia ekstere en Santa Baia de Matalobos. En 1998 en Madrido li pentris la serion Titania e Brao, tributon al la Kastilia somero kaj poste Pol en Adelán.
Dum tiu tempo li ankaŭ verkis plurajn grafikaĵojn, inkluzive de serio da gravuroj por akompani la kvin tekstojn de Gustavo Martín Garzo en lia libro El Canto de la Cabeza, kaj la litografoj kiuj akompanas Itinerarium de Egeria, verko nomumita kiel libro de la jaro de Le Monde Diplomatique. En 2001 li starigis grandskalan ekspozicion ĉe la marhaveno La Coruña titolitan Un saco de pan duro (Sako de pano malmola).
Lian verkaron elektis por internacia promociado la Ministro por Eksterlandaj Aferoj sub sia programo “Hispana arto por la ekstera mondo”, apud ankaŭ tiuj de aliaj hispanaj artistoj kiel Antonio Saura, Martín Chirino, Joan Hernández Pijuan, Millares, Pablo Serrano, Jorge Oteiza kaj Tàpies. Proksimatempe Lamazares vojaĝis al Florenco kaj Assisi por pristudi verkojn de Renesanca arto kaj ankaŭ por havigi al si konon de la loko de Sankta Francisco, al kiu li poste dediĉis sian novan serion Follente Bemil.
De abstrakteco al poezia minimumismo
(Berlino, ekde 2004)
En 2004, Lamazares translokiĝis al Berlino kie li ankoraŭ loĝas. Post la morto de sia patro li komencis la serion E fai frío no lume (Estas malvarme en la fajro). Okazis grandaj ekspozicioj suub lia nomo en Slovenio kaj en la Muzeo (Preĝejo) Kiscelli en Budapeŝto (Hungario). Poste li dediĉis sin al la serio Domus Omnia, kaj kunlaboris en la kreado de du pliaj libroj fare de Oroza: Deseo sin trámite per silkografo kaj Un sentimiento ingrávido recorre el ambiente, al kiu li donacis kvin litografojn. En 2008 li faris ekspozicion Horizonte sin dueño (Horizonto sen posedanto) en la Galerio Nacia de Jordanio (Amano) kaj antologion de sia grafikaĵoj en la Instituto Cervantes de Damasko (Sirio), kie la poeto Taher Riyad al li dediĉis la poemaron Cantos de Lamazares. En 2009 li ekspoziciigis sian verkaron ĉe la Institucio Hispana de la Reĝino Sofía, kaj ankaŭ en Orense (Hispanio), ĉe la Centro Kultura de la Delegacio. Li ankaŭ partoprenis en vojaĝanta ekspozicio dediĉita al la poeto Vicente Aleixandre, kaj ricevis la premion Laxeiro Prize por honori sian dumvivan verkaron kaj ĝia internacian diskonon. En 2010 li ekspozicigis sian verkaron ĉe la Preĝejo de la Universitato, en Santiago de Compostela, kaj en Tui, kie la dokumentan filmon Horizonte sin dueño oni metis sur ekranon dum la internacia filmofestivalo Play-Doc. La filmo, gvidita de la gefratoj Nayra kaj Javier Sanz (Rinoceronte Films), montras vojaĝon tra la universon pri pentrado, poezio, kaj nature, de la perspektivo de Antón Lamazares.
Kantono Corrèze
Kantono Corrèze (france canton de Corrèze) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 14 kantonoj de la arondismento de Tulle. Ĝia ĉefurbo estas Corrèze.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Corrèze la jenaj 9 francaj komunumoj :
Claude Lelouch
Claude LELOUCH (naskiĝis en Parizo), estas franca reĝisoro, produktoro, scenaristo kaj aktoro.
Biografieto
Claude Lelouch filmis sian unuan longdaŭran filmon, Le Propre de l'homme, en 1960. Li ekhavis sian unuan gandan sukceson per Un homme et une femme, en 1966, gajninto de Ora Palmo en Festivalo de Cannes kaj de Oskaro por plej bona eksterlanda filmo. Poste li reĝisoris aliajn sukcesajn filmojn kiel L'aventure c'est l'aventure, en 1972, kun Lino Ventura kaj Jacques Brel. En 1980, li reĝisoris unu el la plej rekordaj filmoj de franca kino, Les Uns et les Autres, kun koregrafioj de Maurice Béjart.
Federal Emergency Management Agency
La Federal Emergency Management Agency (FEMA) estas la nacia kunordiga instanco de Usono okaze de katastrofoj. Ĝi estas subigita ekde 2003 al la Ministerio pri interna sekureco de Usono. FEMA estis fondita la 1-an de aprilo de 1979 per dekreto de Jimmy Carter.
FEMA kunordigas la laboron de federaciaj, ŝtataj kaj lokalaj instancoj ĉe inundoj, hurikanoj, tertremoj kaj aliaj naturkatastrofoj. FEMA ofertas ankaŭ financan apogon por individuoj kaj lokaj, federaciaj instancoj ĉe rekonstruo de domoj, vendejoj kaj publikaj instaklaĵoj. Ĝi helpas ankaŭ ĉe instruado de la fajrobrigadistoj, medicinistoj de la unua helpo kaj ĉe la planado je katastrofoj.
Regiona divido
FEMA estas ornaizita je dek regionaj kaj du areaj burooj:
Amerika blanka ibiso
La Amerika blanka ibiso (Eudocimus albus) estas specio de birdoj de la grupo de ibisoj en la familio de Treskiornitedoj. Necesas tiom longa komuna nomo kaj atento por eviti konfuzon, ĉar estas ankaŭ la Afrika blanka ibiso (Threskiornis aethiopicus) kaj la Aŭstralia blanka ibiso (Threskiornis molucca) iom similaj, sed eĉ de alia genro. Oni ne konas subspeciojn.
Ĝi troviĝas el la usonaj subŝtatoj de Mezatlantiko kaj la Golfa Marbordo suden tra plej el la Novmondaj Tropikoj. Tiu ibiso estas mezgranda birdo kun ĝenerale blanka plumaro, brile ruĝecoranĝa subenkurba beko kaj longaj kruroj, kaj nigraj flugilpintoj kiuj estas kutime videblaj nur dumfluge. Maskloj estas pli grandaj kaj havas pli longajn bekojn ol inoj. La reprodukta teritorio etendas laŭlonge de la Golfo kaj de la Atlantika Marbordo, kaj la marbordoj de Meksiko kaj Centrameriko. For de la reprodukta sezono, la teritorioj etendas pli interne en Nordameriko kaj inkludas ankaŭ Karibion. Ĝi troviĝas ankaŭ laŭlonge de la marbordo de nordokcidenta Sudameriko en Kolombio kaj Venezuelo. Populacioj de centra Venezuelo koincidas kaj interreproduktiĝas kun la Skarlata ibiso. Ambaŭ estis klasitaj de kelkaj fakuloj kiel ununura specio.
La dieto konsistas ĉefe el malgrandaj akvaj predoj kiaj insektoj kaj malgrandaj fiŝoj. kankroj estas ties preferata manĝo en plej regionoj; tamen, ĝi povas alĝustigi sian dieton laŭ la habitato kaj predabundo. Ĝi estas manĝanto per tuŝo kaj ne pervida, kies ĉefa manĝokutimo estas tuŝoserĉo per sia beko ĉe la fundo de neprofunda akvo ĝis senti kaj kapti sian predon.
Homa poluado ŝanĝis la kutimaron de la Amerika blanka ibiso pro pliiĝo en la koncentroj de metilhidrargo, kiu estas liberigita en la medio el netraktita rubo. Ekspono al metilhidrargo ŝanĝas la hormonniveloj de la Amerika blanka ibiso, ŝanĝante ties pariĝadon kaj nestumadon kaj produktante pli malaltajn reproduktajn indicojn.
Taksonomio
Johann Georg Wagler donis al tiu specio sian nunan dunoman nomon en 1832 kiam li starigis la novan genron Eudocimus, kies ununura alia specio estas la Skarlata ibiso (E. ruber). Estis longa debato ĉu ambaŭ estu konsiderataj subspecioj aŭ tre proksime rilataj specioj, kaj la American Ornithologists' Union konsideras ambaŭ kiel superspecio ĉar ili estas parapatriaj. Manko de observataj hibridoj estis grava faktoro por la vidpunkto ke tiu specio estas separata.
Tamen en kampostudo publikita en 1987, fakuloj Cristina Ramo kaj Benjamin Busto trovis pruvojn de interreproduktado en populacio kie koincidas la teritorioj de la Skarlata kaj la Blanka ibisoj laŭlonge de la marbordo kaj en Llanos en Kolombio kaj Venezuelo. Ili observis individuojn de ambaŭ specioj pariĝantaj kaj kopulaciiĝantaj, same kiel hibridaj ibisoj kun paloranĝeca plumaro, aŭ blanka plumaro kun eventualaj oranĝecaj plumoj, kaj oni proponis, ke tiuj birdoj estu klasataj kiel ununura specio. Oni scias, ke okazis hibridado ofte en kaptiveco.
Ankaŭ ornitologoj James Hancock kaj Jim Kushlan konsideras ambaŭ kiel unusola specio, kun diferencoj en plumaro, grando, kaŭtokoloro kaj grado de bekmalheliĝo dum la reprodukta sezono formante diagnozajn karakterojn. Ili proponis, ke la populacioj rekontaktis en nordokcidenta Sudameriko post periodo de separado, kaj ke la kolordiferenco estas verŝajne rilata al la esto de enzimo kiu permesas produkton de pigmento el la dieto. Ili levis la demandon ĉu blankaplumaraj birdoj de Sudameriko estas fakte parto de la taksono ruber pli ol de albus, kaj la konscion ke plia pliserĉado necesas por determini tion.
Aspekto
La blanka plumaro kaj rozkolora vizaĝa haŭto de plenkreskulo de Amerika blanka ibiso estas distingaj. Plenkreskuloj havas nigrajn flugilpintojn kiuj estas videblaj kutime nur dumfluge. En nereproduktaj kondiĉoj la longa subenkurba beko kaj longaj kruroj estas brile ruĝoranĝecaj. Dum la unuaj dek tagoj de la reprodukta sezono, la haŭto malheliĝas al tre rozkolora en la beko kaj al preskaŭ purpurnuance ruĝa en la kruroj. Ĝi poste svagiĝas al pli pale rozkolora, kaj la bekopinto iĝas nigreca. Malfacilas determini la sekson de plenkreskulo de Amerika blanka ibiso el ties ekstera aspekto, ĉar ambaŭ seksoj havas similajn plumarojn. Tamen estas seksa dimorfismo laŭ grando kaj proporcio ĉar maskloj estas sufiĉe pli grandaj kaj pli fortikaj ol inoj kaj havas pli longajn kaj pli fortikajn bekojn. Studo de la Amerika blanka ibiso en suda Florido havigis pezogamojn de 872.9 al 1261 g ĉe maskloj kaj de 592.7 al 861.3 g ĉe inoj, kun averaĝaj pezoj de 1036.4 g ĉe maskloj kaj de 764.5 g ĉe inoj. La longo de plenkreskuloj kaj maskloj kaj inoj gamas el 53 al 70 cm kun enverguro de 90 al 105 cm. Inter standardaj mezuroj, la Amerika blanka ibiso havas 20.5–31 cm longajn flugilojn, voston de 9.3-12.2 cm, tarson de 6.75-11.3 cm kaj supran bekobordon de 11-16.9 cm.
La ĵus eloviĝinta Amerika blanka ibiso estas kovrata de griza lanugo, kiu malheliĝas al malhelbruna aŭ nigra en la kapo kaj flugiloj. La brusto estas ofte nuda kaj povas esti blanka tufo en la kapo. La irisoj estas brunaj. La eksponata haŭto estas rozkoloreca dekomence, krom la bekopinto kiu estas malhelgriza, sed iĝas griza kelkajn tagojn post eloviĝo. La beko estas mallonga kaj rekta je la eloviĝo kaj havas ovodenton kiu forfalas inter la tagoj 5a kaj 9a, kaj disvolvigas tri nigrajn ringojn el ĉirkaŭ la sesa tago, antaŭ iĝi griza je ĉirkaŭ ses semajnoj de aĝo. La griza al sablokolora grizbruna junula plumaro aperas inter la dua kaj sesa semajnoj, kaj vizaĝo kaj beko iĝas rozkoloraj post kelkaj semajnoj, dum la kruroj restas grizaj. La irisoj iĝas ardezgriza je tiu epoko. Post elnestiĝo la junuloj de Amerika blanka ibiso havas tre brunan plumaron kaj nur la pugo, kaj subflugiloj kaj subaj partoj estas blankaj. La kruroj iĝas heloranĝaj. Kiam ĝi maturiĝas, ekaperas blankaj plumoj en la dorso kaj sekvas laŭgrada mudo ĝis akiri la blankan plumaron de plenkreskulo. Tio finas ĉefe fine de la dua jaro, kvankam kelkaj brunaj plumoj restas en la kapo kaj la kolo ĝis la fino de la tria jaro. Junaj birdoj bezonas ĉirkaŭ du jarojn por atingi la grandon kaj pezon de plenkreskulo.
Kiel ĉe aliaj specioj de ibisoj, la Amerika blanka ibiso flugas havante kolon kaj krurojn etende, ofte en longaj izolaj linioj aŭ 'V' formado — kampostudo de 1986 fare en Norda Karolino notis ke ĉirkaŭ 80% de plenkreskuloj de ibisoj faras tion, dum junuloj rapide lernas tiun praktikon dum la somero. La rezulta plibonigo en aerodinamiko povas malaltigi la elspezon de energio. Tiuj linioj flugas laŭ ondeca modelo ĉar ili alterne flugilfrapas kaj glitas. Oni vidas ankaŭ ŝvebadon laŭ cirkla modelo. Altoj de 500 al 1000 m povas esti atingataj kiam la birdoj glitas dum flugoj de 20 km aŭ plie. Plej komune, birdoj flugas inter 60 kaj 100 m supergrunde, glitante aŭ flugilfrapante je indico de ĉirkaŭ 3.3 flugilfrapoj ĉiun sekundon.
Ili povas atingi rapidon de 40 km/h.
La ĉefa alvoko de la Amerika blanka ibiso estas hupeca sono, transkribita kiel arnk, arnk, aŭ hank, hank. La alvoko estas uzata en flugo, pariĝado aŭ ĝenado. Birdoj elsendas ankaŭ mutecan alvokon huu-huu-huu dummanĝe, kaj faras kriĉan alvokon dum seksa allogado. Junuloj enneste elsendas altatonan zziu kiel petalvoko.
Similaj specioj
Nematuruloj de Amerika blanka ibiso kaj de Skarlata ibiso estas tre malfacile distingeblaj, kvankam Skarlataj ibisoj tendencas havi pli malhelajn krurojn kaj nudan haŭtaĵon ĉirkaŭ vizaĝo. Nematurulo de Amerika blanka ibiso povas esti misidentigita kiel nematura Bruna ibiso, sed tiu lasta estas tute malhelbruna kaj ne havas la blankajn ventron kaj pugon. La plenkreskulo estas nedistingebla el la Amerika cikonio, kiu estas multe pli granda kaj ties flugiloj havas pli da nigra koloro.
Distribuado kaj habitato
La Amerika blanka ibiso estas plej komuna en Florido, kie oni ĉirkaŭkalkulis 30,000 individuojn en unusola reprodukta kolonio. Ĝi loĝas ankaŭ tra Karibio, en ambaŭ marbordoj de Meksiko (el Baja California suden) kaj Centrameriko, kaj tiom suden kiom ĝis Kolombio kaj Venezuelo, sed ankaŭ ĉe Peruo, Brazilo, Gujanoj, Karibio (Bahamoj, Jamaiko, Kubo). La nereprodukta teritorio etendas pli interne, atingante norden ĝis Virginio, kaj okcidenten ĝis orienta Teksaso.
Oni scias, ke tiu specio vagadas, kaj estis vidata, foje en malgrandaj aroj, en subŝtatoj tre for de ties kutimaj teritorioj.
En Nordameriko, reproduktado okazas laŭlonge de la atlantika marbordo, el Karolinoj suden al Florido kaj de tie okcidenten laŭlonge de la Golfa Marbordo. Laguna Cuyutlán estas izolata kaj regione grava humidejo de la subŝtato de Colima en la okcidenta marbordo de Meksiko kie oni registris reproduktan kolonion. La Amerikaj blankaj ibisoj ne estas fidelaj al la lokoj kie ili reproduktiĝas, kaj tiele grandaj reproduktaj kolonioj komponitaj de dekmil birdoj aŭ pliaj povas ariĝi kaj disiĝi en unu aŭ du reproduktaj sezonoj. La reproduktaj populacioj en siaj teritorioj ege fluktuis per amasaj movoj inter subŝtatoj. Ĝis la 1940-aj jaroj, la specio reproduktiĝis en grandaj nombroj nur en Florido, ĉefe ĉe Evergladoj. Seka kondiĉaro plie ie en Usono kondukis al la reproduktado de ĉirkaŭ 400,000 Amerikaj blankaj ibisoj en la 1930-aj jaroj. En la 1950-aj jaroj kaj en la 1960-aj jaroj, aperis grandaj kolonioj en Alabamo, Luiziano, kaj poste en Norda kaj Suda Karolino kaj la Golfa Marbordo de Florido, kaj fine en Teksaso en la 1970-aj jaroj. Poste, inter la 1970-aj jaroj kaj komenco de la 1990-aj jaroj, la reproduktaj kolonioj malpliiĝis kaj malaperis en Suda Karolino kaj Florido, kaj ege pliiĝis en Luiziano, kaj Norda Karolino. Kolonioj daŭras inter unu kaj deksep jaroj, kaj ties longdaŭro rilatas al la grando kaj kvalito de najbaraj humidejoj. La plej londaŭra estas asocia kun humidejoj super 800 km2 grandaj. Degradado de humidejoj aŭ reproduktaj lokoj estas tialoj por abandono. La populacio de la Amerikaj blankaj ibisoj en kolonio de la insulo Pumpkinseed en Kantono Georgetown (Suda Karolino) falis el 10,000 al nulo inter 1989 kaj 1990 ĉar la uragano Hugo estis inundanta najbarajn nesalakvajn manĝareojn el salta akvo.
La Amerika blanka ibiso troviĝas en vario de habitatoj, kvankam oni preferas marbordajn marĉojn, humidejojn kaj manglejojn. Ĝi troviĝas komune ankaŭ en kotecaj flakoj, en kotejoj kaj eĉ en humidaj gazonejoj. Populacioj kiuj estas for el marbordoj, ĉefe en suda Florido, ofte loĝas en aliaj tipoj de humidejoj kiaj marĉoj, flakoj kaj inunditaj kampoj. Somere, tiuj moviĝas al pli marbordaj kaj estuarecaj habitatoj kiam internaj kanaletoj inundiĝas pro somera pluvo kaj la ibisoj trovas la akvonivelojn tro profundaj por manĝi efike.
Fosiliaj registroj
Oni trovis restaĵojn similajn al la Amerika blanka ibiso en kuŝejoj de meza Plioceno de Valo Osto de centra Florido, kaj en kuŝejoj de malsupra Plioceno en la komplekso Yorktown de Lee Creek en Norda Karolino. Du specioj, unu vivanta kaj unu formortinta, estis malkovrata el Talara Tar en norda marborda Peruo. Eudocimus peruvianus estis priskribita el tarsometatarso kiu diferas iome el E. albus, kies restoj troviĝis ankaŭ tie. Restoj de neniu alia specio estas komunaj en tiuj kuŝejoj, dataj el antaŭ 13,900 jaroj. La Amerika blanka ibiso troviĝis ankaŭ en Peruo.
Kutimaro
Kampostudo de fino de la reprodukta sezono de Florido pruvis, ke averaĝe tage, plenkreskulo de Amerika blanka ibiso pasas 10.25 horojn manĝoserĉe, 0.75 horojn fluge, 13 horojn ripoze kaj atente sian neston. Multe de la ripoztempo estas dediĉata al plumaranĝado, aranĝante siajn plumojn per siaj longaj bekoj, same kiel per frotado de la oleglandoj en la kapoflankoj. La Amerika blanka ibiso ĝenerale plumaranĝadas nur sin, ne engaĝiĝas en socia aranĝado se ne estas parto de sekspariĝa kutimaro. Banado ofte okazas antaŭ aranĝado; ibisoj plaŭdobanas en akvo 5–20 cm profunda kaj ĵetas akvon super sin per ĉiu flugilo. Centoj de birdoj povas baniĝi kune ĉirkaŭ la epoko de pariĝado.
La Amerika blanka ibiso estas teritoriemaj, defende nestojn kaj montrolokojn kontraŭ entruduloj. Agoniaj aŭ minacaj memmontroj inkludas atakoj per beko en horizontala sinteno, kaj rekta starigo kun subita fermo de beko kontraŭ alia birdo engaĝinta en sama memmontro. Birdoj atakas kaj bekofrapas, ofte kaptante malamikajn kapojn aŭ flugilojn.