cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
30268 Jessezhang
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jesse Zhang, finalisto de la Intel STS de 2015, kaj kiu gajnis la duan rangon en la Intel ISEF de 2014 pro sia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Li estis lernanto ĉe la Fairview High School de Boulder (Koloradio).
Antoni Wiwulski
Antoni Wiwulski blazono Prus III (naskiĝis la 20-an de februaro 1877 en Totjma, mortis la 10-an de januaro 1919 en Vilno) – pola arkitekto kaj skulptisto, kreinto de interalie Grunwalda Monumento en Krakovo kaj Monumento de Tri Krucoj en Vilno.
Vivo
Antoni Wiwulski naskiĝis en norda Rusio, kie lia patro, diplomito de Arbara Akademio en Peterburgo, estis mastrumanto de ŝtataj arbaroj. Post morto de la patro (1883) lia patrino translokiĝis kun la filo al Mitawa. Post kelkaj lernojaroj en gimnazio ŝi decidis translokigi la filon al Scienc-Eduka Fako de Jezuitoj en Chyrów (nun el Lviva provinco) en la aŭstra aneksaĵo de Pollando, kiun Wiwulski finis, por poste komenci studojn en Vieno. Li estis unua arkitekto kaj skulptisto devenanta de Litovio, kiu turnotempe de la 19-a/20-a jarcentoj finis TU Wien (Fakultato de Arkitekturo, 1901) kaj Nacian Altlernejon de Belartoj en Parizo. Jam dum la studoj en Vieno ekinteresiĝis pri skulptarto.
Skandalo de la Vintra Olimpiko 2002
La skandalo de la Vintra Olimpiko 2002 estis afero rilate al la koruptado de pluraj membroj de la Internacia Olimpika Komitato fare de Sallagurbo (Utaho) por obteni la Vintran Olimpikon 2002. Antaŭ 1995, la sama urbo plurfoje provis gastigi la Olimpiko sed sensukcese.
Sallagurbo estis oficiale elektita kiel la olimpika urbo en 1995, sed en 1998 la membroj de la Internacia Olimpika Komitato estis akuzitaj pri koruptado.
Guémené-Penfao
Guémené-Penfao estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Guémenéens.
(15312) 1993 FH27
(15312) 1993 FH27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Gerrymander
Gerrymander [Gerrymandering ~ĝerimendering] estas angla vorto, kiu signifas "fi-dislimi". Ĝi estas intenca manipulado de politikaj limoj (en Usono specife de elektaj distriktaj limoj) por dumtempa elekta avantaĝo, kutime por la posten-tenantoj.
La termino venis de la nomo de iama ŝtatestro de Masaĉuseco, Elbridge Gerry. Du raportistoj rigardis novan elektan mapon kaj unu komentis al la alia, ke unu el la novaj distriktoj aspektis ĝuste kiel salamandro (salamander en la angla). La alia replikis ke ĝi aspektas kiel gerrymander. La nomo fiksiĝis kaj estas nun kutime uzata de angla-parolantaj politikaj sciencistoj.
Unu formo de fi-dislimado okazas, kiam la limoj de distrikto ŝanĝiĝas por elimini iun parton kun alta koncentreco de homoj, kiuj voĉdonas por difinita politika partio. Alia formo okazas, kiam regiono de alta koncentreco de voĉdonantoj por iu partio estas disigita al kelkaj distriktoj, certigante ke la partio havas malgrandan plejparton en multaj distriktoj anstataŭ grandan plejparton en nur unu distrikto. Ofte tiaj ŝanĝoj de limoj okazas por kompensi longe ignoritan malegalecon, ekzemple kiam kreante en Usono distrikton de plejparte nigruloj.
Uzado de gerrymandering por la celo malpliigi la politikan influon de minoritataj grupoj estas kontraŭleĝa en Usono laŭ la Leĝo de Elektaj Rajtoj de 1965. Tamen la usona ĉefkortumo decidis ke gerrymandering por la celo de pliigi aŭ malpliigi la influon de politika partio ne estas kontraŭleĝa.
La ekzempla mapo montras teritorion kun 64 elektantoj, divideblaj al kvar elektaj distriktoj. En la elekto kandidatas du partioj (verda kaj viola), kiuj havas egale da subtenantoj (po 32). Laŭ la unua divido la verda partio gajnas en tri distriktoj, laŭ la alia la viola.
Reala ekzemplo estas la 4-a elektodistrikto de Ilinojo, kiu konsistas el du partoj norda kaj suda, ligitaj nur per mallarĝa strio laŭ vojo 294. Tiuj du areoj havas konsiderindan kvanton (ĉ. 75 %) da loĝantoj de latinamerika deveno, portorikanoj norde kaj meksikanoj sude. Iliaj voĉoj do estas "koncentritaj" en la distrikto kaj ne povas influi najbarajn regionojn.
Ladislao la 2-a (Hungario)
La titolo de la bildo estas forrabado de la krono]]Ladislao naskiĝis en 1131, kiel pli juna nevo de Stefano la 3-a. Lia patro estis Béla la 2-a, kies dua filo estis. Ladislao en infana aĝo iĝis estro de Bosnio inter 1137-1159. En 1160 Ladislao ribelis por akiri la tronon, kiu fiaskis, tial li rifuĝis al Bizanco. Tiam li jam estis vidvo, sed pri la geedziĝo mankas informoj. En 1162 Géza la 2-a mortis kaj malpleniĝis la hungara trono. Bizanco apogis princon Stefanon, tamen la hungaroj elektis Ladislaon. La ĉefepiskopo ne kronadis Ladislaon, nur episkopo de Kalocsa. Stefano ricevis trionon de Hungario. La regado de Ladislao daŭris nur duonjaron. Lia dua edzino estis Judita, kiu naskis Maria-n. Onidire Ladislao estis venenigita kaj entombiĝis en Székesfehérvár en 1163.
Timur
Timur (تیمور, „la fera“), fakte Timur bin Tara gh ay Barlas; ofte nomata Tīmur-e Lang aŭ Timur Lenko ( تیمور لنگ, „Timur la lama“) kiu en okcidenta Eŭropo estis latinigita al la nomo Tamerlan – (la 8-an de aprilo 1336 en Keŝ, nuntempe Ŝaksrisabz, hodiaŭa Uzbekio; la 19-an de februaro 1405 en Ŝimkent, hodiaŭa Kazaĥio) – estis centrazia konkeranto, militestro kaj imperiestro fine de la 14-a jarcento. Li fondis la dinastion de Timuridoj.
Naskiĝinta en la konfederacio Barlas en Transoksiano dum la 1320-aj aŭ 1330-aj jaroj, li akiris kontrolon de Okcidenta Ĉagataja Ĥanlando ĉirkaŭ 1370. El tiu bazo, li estris militajn kampanjojn tra Okcidenta, Suda kaj Centra Azio kaj aperis kiel la plej povega reganto en la islama mondo post sia venko super la Mamelukoj de Egipto kaj Sirio, la ekira Otomana Imperio kaj la dekadenca Delhia Sultanlando. El tiuj konkeroj li fondis la Timuridan Imperion, kvankam ĝi fragmentiĝis tuj post lia morto. Li estis konsiderata la lasta el la grandaj nomadaj konkeristoj de la Eŭrazia Stepo, kaj lia imperio preparis la aperon de pli strukturitaj kaj logdaŭraj kanonaj imperioj en la 1500-aj kaj 1600-aj jaroj.
Timuro antaŭvidis la restarigon de la Mongola Imperio de Ĝingis-Ĥano. Kiel rimedo por legitimigi siajn konkerojn, Timuro fidis je islamaj simboloj kaj lingvo, nomante sin mem la Glavo de Islamo kaj helpante instruajn kaj religiajn instituciojn. Li konvertis preskaŭ ĉiujn gvidantojn el Borjigidoj al Islamo dum sia vivdaŭro. Liaj armeoj estis inkluziveme multetnaj. Timuro ankaŭ decide venkis la kristanajn kavalir-hospitalistojn ĉe Smirno, titolante sin ghazi. Antaŭ la fino de sia regado, Timuro ankaŭ akiris kompletan kontrolon de ĉiuj restoj de la Ĉagataja Ĥanlando, Ilĥanato, Ora Hordo kaj eĉ provis restarigi la Juan-dinastion.
La armeoj de Timuro estis timitaj ĉie en Azio, Afriko, kaj Eŭropo, kaj konsiderindaj partoj de kiuj estis detruitaj per liaj kampanjoj. Fakuloj ĉirkaŭkalkulas ke liaj kampanjoj kaŭzis la mortojn de 17 milionoj da homoj, sumiĝante al proksimume 5% de la monda loĝantaro.
Li estis la avo de Ulugbek, kiu regis en Centra Azio de 1411 ĝis 1449, kaj la praprapraavon de Babur, nome fondinto de la Mogola Imperio, kiu regis en partoj de Sudazio dum proksimume kvar jarcentoj, de 1526 ĝis 1857. Timuro ankaŭ estas rekonita kiel granda patrono de arto kaj arkitekturo, kiam li interagis kun islamaj intelektuloj kiel ekzemple Ibn Ĥaldun kaj Hafiz-i Abru.
Komenca vivo
Timuro estis naskita en Transoksiano, proksime de la urbo Keŝ (areo nun pli bone konata kiel Ŝahrisabz, "la verda grandurbo"), proksimume 80 kilometroj (50 mejl.) sude de Samarkando en nuntempa Uzbekio, parto de kio tiam estis la Ĉagataja Ĥanlando. Lia patro, Taraqai, estis negrava nobelulo apartenanta al la tribo Barlas. La Barlas estis origine mongola tribo kiu iĝis turkigita. Laŭ Gérard Chaliand, Timuro estis islamano sed li vidis sin kiel la heredanto de Ĝingis-Ĥano. Kvankam ne Ĉinggisido aŭ descendanto de Ĝingis-Ĥano, li evidente serĉis alvoki la heredaĵon de la konkeroj de Ĝingis-Ĥano dum sia vivdaŭro.
Pli postaj historioj pri la Timurida dinastio asertas ke li estis naskita la 8an de aprilo 1336, sed la plej multaj fontoj pri lia vivdaŭro donas aĝojn kiuj estas kongruaj kun naskiĝodato en la fino de la 1320-aj jaroj. Historiisto Beatrice Forbes Manz suspektas ke la dato (1336) estis invento dezajnita por ligi Timuron al la heredaĵo de Abu Sa'id Bahadur Ĥano, nome la lasta reganto de la Ilĥanlando descendinta de Hülegü, kiu mortis en tiu jaro.
En la aĝo de ok aŭ naŭ, Timuro kaj lia patrino kaj fratoj estis portitaj kiel kaptitoj al Samarkando fare de invada mongola armeo.
En lia infanaĝo, Timuro kaj malgranda grupo de grupanoj trudeniris vojaĝantojn por varoj, aparte bestoj kiel ekzemple ŝafoj, ĉevaloj, kaj bovoj. En ĉirkaŭ 1363, estas kredite ke Timuro provis ŝteli ŝafon de paŝtisto sed estis pafita per du sagoj, unu en sia dekstra gambo kaj alia en sia dekstra mano, kie li perdis du fingrojn. Ambaŭ vundoj igis lin esti kripla por vivo. Kelkaj kredas ke Timuro suferspertis siajn kripligajn vundojn funkciante kiel soldulo al la ĥano de Sistano en Ĥorasano, en kio estas konata hodiaŭ kiel Daŝti Margo (Dezerto de Morto) en sudokcidenta Afganio. La vundoj de Timuro donis al Timuro la nomon de Lama aŭ Tamerlano fare de eŭropanoj.
Timuro estis islamano, sed dum lia ĉefa oficiala religiema konsilisto kaj konsultisto estis la hanafisma fakulo Abdu' l-Jabbar Ĥŭarazmi, liaj specialaj kredoj ne estas konataj. En Tirmidh, li venis sub la influon de lia spirita mentoro Sajjid Barakah, gvidanto de Balĥo kiu estas entombigita kune kun Timuro en Gur-e Amir. Oni konas ke Timuro tenis Ali ibn Abi Talib kaj la familion Ahl al-Bajt en alta konsidero kaj estis supozita fare de diversaj fakuloj por sia "por-Ali" sinteno. Malgraŭ tio, Timuro estis konata pro atakado kontraŭ ŝijaistoj pro sunaaj kialoj kaj tial liaj propraj religiaj inklinoj restas neklaraj.
Personeco
Timuro estas rigardita kiel armea geniulo kaj taktikisto, kun perturba kapablo labori ene de altagrade flua politika strukturo por venki kaj konservi lojalan sekvantaron de nomadoj dum sia regado en Mezazio. Li ankaŭ estis konsiderita eksterordinare inteligenta - ne nur intuicie sed ankaŭ intelekte. En Samarkando kaj siaj multaj vojaĝoj, Timuro, sub la konsilado de eminentaj fakuloj povis lerni la persan, mongolan, kaj turklingvajn lingvojn. Pli grave, Timuro estis karakterizita kiel oportunisto. Profitante avantaĝon de sia tjurk-mongola heredaĵo, Timuro ofte utiligis ĉu la islaman religion ĉu la juron kaj tradiciojn de la Mongola Imperio por realigi siajn armeajn celojn aŭ hejmajn politikajn intencojn.
Militestro
Sekvante la murdon de Kurgan, disputoj ekestis inter la multaj postulantoj al suverena potenco; tiu bataletaro estis haltigita per la invado de la energia Ĉagtaid Tuglug Timur de Kaŝgar, alia posteulo de Ĝingis-Ĥano. Timuro estis ekspedita en misio al la tendaro de la invadanto, kio rezultiĝis en lia propra nomumo al la estreco de sia propra tribo, Barlas, anstataŭe de ĝia iama gvidanto, Hajji Beg.
La krizaj situacioj de la kvazaŭ-suverena pozicio de Timuro devigis lin havi rimedon al lia impona patrono, kies reveno sur la bordoj de la Sirdarjo kreis konsterniĝon ne facile mildigita. Unu el la filoj de Tuglug envenis konfidita al la teritorio de Barlas, kune kun la resto de Maŭarannahr (Transoksiano), sed li estis venkita en batalo fare de la aŭdaca militisto kiun li anstataŭigis, ĉe la kapo de nombre malsupera forto.
Ascendo al potenco
Estis en tiu periodo kiam Timuro reduktis la Ĉagatajajn Ĥanojn al la pozicio de prufiguroj dum li regadis en ilia nomo. Ankaŭ dum tiu periodo, Timuro kaj lia bofrato Huŝejn, kiuj estis komence kunfuĝantoj kaj migrantoj en komunaj aventuroj, iĝis rivaloj kaj antagonistoj. La rilato inter ili komencis iĝi streĉita post kiam Huŝejn prirezignis laborojn por aranĝi la ordonojn de Timuro terenbati Iljan Ĥojan (iama guberniestro de Maŭaranah) proksime al Tiŝnet.
Unun tagon Aksak Temür parolis tiel:
Legitimigo de la regado de Timuro
La tjurk-mongola heredaĵo de Timuro disponigis ŝancojn kaj defiojn ĉar li serĉis regi la Mongolan Imperion kaj la islaman mondon. Laŭ la mongolaj tradicioj, Timuro ne povis postuli la titolon de ĥano aŭ regi la Mongolan Imperion ĉar li ne estis posteulo de Ĝingis-Ĥano. Tial, Timuro starigis la marionetan Ĉagatajan Ĥanon, Sujurghatmiŝ, kiel la nominala reganto de Balĥo ĉar li ŝajnigis funkcii kiel "protektanto de la membro de Ĉinggisida linio, tiu de la plej aĝa filo de Ĝingis-Ĥano, nome Joĉi."
Por plifortikigi sian pozicion en la Mongola Imperio, Timuro sukcesis akiri la reĝan titolon de bofilo kiam li geedziĝis kun princino de Ĉinggisida deveno.
Same, Timuro ne povis postuli la superan titolon de la islama mondo, nome kalifo, ĉar tiu "posteno estis limigita al la Kurajŝoj, la tribo de la profeto Mohamedo." Tial, Timuro reagis al la defio kreante miton kaj bildon de li mem kiel "supernatura persona povo" ordonita fare de Dio. Ĉar Timuro havis sukcesan karieron kiel konkerinto, estis facile pravigi sian regadon kiel ordonita kaj preferita de Dio ĉar neniu ordinara viro povis esti posedanto de tia prospero ke lia rezisto estus vidita kiel kontraŭbatalado de la volo de Dio. Krome, la islama nocio ke armea kaj politika sukceso estis la sekvo de la favoro de Alaho estis longe sukcese ekspluatita fare de pli fruaj regantoj. Tial, la asertoj de Timuro ne ŝajnis nekredeblaj al islamaj homoj.
Provenchères-sur-Fave
Provenchères-sur-Fave estas malaperinta franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Timur
Periodo de etendo
Timuro pasigis la venontajn 35 jarojn en diversaj militoj kaj ekspedicioj. Li ne nur plifirmigis sian regadon hejme (interne) per la submetigo de liaj malamikoj, sed serĉis etendojn de teritorio per intervenoj sur la teroj de eksterlandaj potenculoj. Liaj konkeroj en la okcidento kaj nordokcidento kondukis lin al la teroj proksime de la Kaspia Maro kaj al la bordoj de la Uralo kaj la Volgo. Konkeroj en la sudo kaj sud-okcidento ampleksis al preskaŭ ĉiuj provincoj en Irano, inkluzive de Bagdado, Karbalo kaj Norda Irako.
Provenchères-sur-Fave
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Provenchérois.
Timur
Periodo de etendo
Unu el la plej grandaj el la kontraŭuloj de Timuro estis alia mongola reganto, posteulo de Ĝingis-Ĥano nomita Toktamiŝo. Post esti rifuĝinto en la kortego de Timuro, Toktamiŝo iĝis reganto kaj de la orienta Kipĉak kaj de la Ora Hordo. Post lia surtroniĝo, li kverelis kun Timuro pri la posedo de Ĥorezmo kaj Azerbajĝano. Tamen, Timuro daŭre apogis lin kontraŭ la rusoj kaj en 1382 Toktamiŝo invadis la moskvan regnon kaj bruligis Moskvon.
Provenchères-sur-Fave
Ĝi nun formas parton de Provenchères-et-Colroy.
Timur
Periodo de etendo
Post la morto de Abu Sa'id, reganto de la Ilĥanida Dinastio, en 1335, ekzistis povovakuo en Irano. En 1383, Timuro komencis la armean konkeron de Irano. Li konkeris Heraton, Ĥorasanon kaj la tuton de orienta Irano antaŭ 1385; li kaptis preskaŭ ĉion el Irano antaŭ 1387. Notinda dum la persa kampanjo estis la kapto de Isfahano. Kiam Isfahano kapitulacis al Timuro en 1387, li traktis ĝin kun relativa kompato kiel certe normale kun grandurboj kiuj kapitulacis. Tamen, post kiam la grandurbo protestis kontraŭ la impostoj de Timuro per mortigado de la impostokolektistoj kaj de kelkaj el la soldatoj de Timuro, Timuro ordonis la masakron da la civitanoj de la grandurbo kun mortnombro ĉirkaŭkalkulita inter 100,000 kaj 200,000. Ĉeestinto nombris pli ol 28 turojn konstruitajn de proksimume po 1,500 kapoj por ĉiu turo. Tio estis priskribita kiel "sistema uzado de teruro kontraŭ urboj ... integrita elemento de la strategia elemento de Tamerlano" kiun li rigardis kiel malhelpado de sangoverŝado senkuraĝigante reziston. Liaj masakroj estis selektemaj kaj li esceptigis la artajn kaj teknikajn (ekz. inĝenieroj) elitojn.
Intertempe Toktamiŝo, nun ĥano de la Ora Hordo, turnis kontraŭ sia patrono kaj en 1385 invadis Azerbajĝanon. La neevitebla respondo de Timuro rezultigis la militon inter Toktamiŝo kaj Timur. En la komenca stadio de la milito Timuro venkis ĉe la Batalo de la Kondurĉa Rivero. Post la batalo Toktamiŝo kaj iuj el lia armeo estis permesitaj eskapi. Post komenca malvenko de Toktamiŝo, Timuro invadis Rusion en la nordo de la teritorioj de Toktamiŝo. La armeo de Timuro bruligis Rjazan kaj moviĝis kontraŭ Moskvo. Li estis haltigita foren antaŭ atingado de la rivero Okao per la renoviĝinta kampanjo de Toktamiŝo en la sudo.
Estis en la dua fazo de la konflikto kiam Timuro prenis malsaman itineron kontraŭ la malamiko invadante la teritorion de Toktamiŝo tra regionoj de Kaŭkazo. En la jaro 1395 okazis la Batalo de la rivero Terek, kiu finigis la titanan lukton inter la du monarkoj. Toktamiŝo ne povis restarigi sian potencon aŭ prestiĝon. Li estis mortigita proksimume jardekon post la Terek-batalo en la areo de nuntempa Tjumeno.
Dum la kurso de la kampanjoj de Timuro lia armeo detruis Sarai, la ĉefurbon de la Ora Hordo, kaj Astraĥanon, poste interrompante la Silkan Vojon de la Ora Hordo. La Ora Hordo jam ne tenis potencon post la alveno de Timuro.
En majo 1393 la armeo de Timuro invadis Anjudan. Tio endanĝerigis la ismailian vilaĝon nur unu jaron post lia atako sur la ismailianoj en Mazandarano. La vilaĝo estis preta por la atako. Tio estas konstatita ĉar ĝi enhavas fortikaĵon kaj sistemon de subteraj tuneloj. Senlace, la soldatoj de Timuro inundis la tunelojn per tranĉado en kanalo. La kialoj de Timuro por atakado de tiu vilaĝo ankoraŭ ne estas bone komprenitaj. Tamen, estis sugestite ke liaj konfesioj kaj vido de li mem kiel ekzekutisto de dia volo eble kontribuis al liaj instigoj. La persa historiisto Ĥŭandamir klarigas ke ismailia ĉeesto kreskis pli potence en persa Irako. Grupo de lokuloj en la regiono estis malkontenta kun tio kaj, Ĥŭandamir skribas, tiuj lokuloj kunvenis kaj alportis supren sian plendon al Timuro, eventuale provokante lian atakon sur la ismailianoj tie.
Kampanjo kontraŭ la Tuglaka Dinastio
En 1398, Timuro invadis nordan Hindion, atakante la Delhian Sultanlandon regitan fare de sultano Nasir-ud-Din Mahmud Shah Tughluq (Nasir-ud-bruo Mahmud Shah Tughluq) de la Tughlaq Dinastio. Li estis kontraŭbatalita fare de Ahirs kaj Jats sed la Sultanlando en Delhio nenion por maldaŭrigis lin. [34] Post transirado de la Indusa rivero la 30an de septembro 1398, li maldungis Tulamba kaj masakritajn ĝiajn loĝantojn. [35] Tiam li avancis kaj kaptis Multan antaŭ oktobro.
Timuro transiris la Induson ĉe Attock (nun Pakistano) la 24an de septembro 1398. Lia invado ne iĝis senrezista kaj li renkontis reziston de la Guberniestro de Meerut dum la marŝo al Delhio. Timuro daŭre povis daŭrigi sian aliron al Delhio, alvenante en 1398, por kontraŭbatali la armeojn de sultano Nasir-ud-Din Mahmud Shah Tughluq, kiu jam estis malfortigita per sinsekvolukto ene de la reĝa familio.
Heredo
Oni ligas legendojn al malfermo de lia tombo. Oni atentigis ne ĝeni la tombon, ĉar tio alportas demonojn de la milito. La ekspedicio de la soveta esploristo Miĥail Miĥailoviĉ Gerasimov malfermis la tombon la 19-an de junio de 1941. Tri tagojn poste komenciĝis nazia invado de la Sovetunio. La skeletoj de li kaj Ulugh Beg, lia nepo, estis reentombigitaj per plena islama rito en 1942. Samtage la soveta armeo grave venkis ĉe Stalingrado.
Vojskarabo
Vojskarabo (angle: travel bug) estas (en la angla lingvo) registrita marko de Groundspeak Inc., usona firmao, kiu posedas la retejon geocaching.com. Vojskarabo estas maldika metala etikedo (ŝildeto) uzata en la geokaŝado-ludo. Vojskarabo havas numeron per kiu on povas spuri la vojon, kiun ĝi iras dum sia vojaĝo de iu kaŝujo al iu alia. Ofte iu objekto estas fiksita al la vojskarabo. Simila ludobjekto estas geomonero.
La angla vorto travel bug havas la signifon vojaĝemulo. Tio bone priskribas la celon de la vjaskaraboj: ili vojaĝu prefere rapide de geokaŝujo al geokaŝujo.
Geocaching Geocaching
Germana Esperanto-Librejo
La Germana Esperanto-Librejo (ankaŭ germane titolata Deutsche Esperanto-Buchhandlung) estas fondita en 1908 kaj funkciis ĝis la jaro 1936 en Leipzig (Lepsiko), ''Königstr. 19'', kiel eldonejo kaj vendejo de Esperanto-libroj. Ĝi eldonis i.a. la lernolibrojn kaj vortarojn de Emil Stark kaj la lernolibron kaj frazaron de Ernst Loose. En 1936 la nazia registaro de Germanio malpermesis ĉiajn aktivadojn por Esperanto, sed jam en la antaŭaj tri jaroj post la ekrego de la nazioj komence de la jaro 1933 la aktivado por Esperanto ĝenerale kaj de la librejo konkrete estis malhelpata, pro malpermeso de la laboristaj Esperanto-organizaĵoj kaj persekutoj de ties anoj, kaj pro ĝenerale kontraŭ-Esperanta propagando de la reĝimo, kiu forte kontraŭis la internaciismon de la Esperanto-movado, la judecon, katolikecon, esprimojn de socialismaj, laboristaj aŭ pacismaj konvinkoj de ties anoj.
Kanterburia Muzeo (Novzelando)
La Kanterburia Muzeo (Canterbury Museum) estas muzeo situanta en la urbocentro de Christchurch, Novzelando, nome en ties kultura areo.
La muzeo estis fondita en 1867 kaj ekde tiam kreskis por enhavi la novzelandan naturan diversecon kaj ties homan heredon. Dekomence oni kolektis ostojn de moaj kaj birdajn haŭtaĵojn, kaj oni interŝnaĝis ilin kun tutmondaj muzeoj La Muzeo havas pli ol du milionoj da kolekteroj kaj specialiĝas en la historio de komencaj Maorioj, frua setlado fare de Eŭropanoj kaj esplorado al Antarkto.
La origina konstruaĵo estis malfermita en 1870 fare de la arkitekto Benjamin Mountfort kaj estas ekzemplo de publika konstruaĵo de stilo novgotiko en Christchurch. Temas pri ununura spaco 21.3 m longa kaj 10.6 m larĝa kiu enhavas galerion eltenita de kolonoj de agatido, kiel multaj muzeoj Viktoriepokaj. La ekstero de la muzeo estis konstruita el griza bazalto el la najbara Halswell Quarry. Poste oni aldonis multajn plibonigojn dum la jaroj.
Endre Grandpierre K.
Endre Grandpierre K. [grandpier ka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grandpierre K. Endre estis hungara verkisto. Unu el liaj filoj estis Attila Grandpierre. Endre Kolozsvári Grandpierre naskiĝis la en Hódság (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Odĵaci en Serbio, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Endre Grandpierre K. akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös post la 2-a mondmilito. Tiutempe li verkis poemojn kaj estis aktiva atleto. Depost la Hungara revolucio de 1956 liaj libroj ĉefe pri la hungara historio ofte aperis. Lia ĉefa temo estis prahistorio de hungaroj kaj legendoj pri tio. Granda parto el liaj libroj estas disputataj kaj dubaj. Li ricevis premiojn inter 1949-1976. Li edziĝis unue en 1946, lia edzino naskis du filojn, baldaŭ li eksedziĝis kaj denove edziĝis.
NGC 2333
NGC 2333 (aliaj indikoj — UGC 3689, MCG 6-16-20, ZWG 176.18, IRAS07050+3515, PGC 20223) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
17273 Karnik
17273 Karnik estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ryna Karnik, finalistino en 2004 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi gajnis ankaŭ la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Oregon Episcopal School en Portlando (Oregono, Usono).
Opština Resen
Opština Resen estas unu el 80 komunumoj de norda Makedonio. Ĝi situas en la regiono Pelagono. Fine de 2002 tie vivis 16.825 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la urbo Resen.
Loko, priskribo
Opština situas en la sudokcidenta parto de la Respubliko. Ĝia areo estas 550,77 km². Lago Prespa situas en la suda parto de la komunumo. En ĝia ĉirkaŭaĵo estas alteco de ĉirkaŭ 850 - 1000 m. Oriente de la lago situas la Nacia Parko Pelister, en kiu la alteco estas ĉirkaŭ 2400 m. Okcidente de la lago estas la Nacia Parko Galičica.
La ĉefa vojo A3 / E65 de Bitola al Ohrid kondukas tra la urbo Resen.
La municipon konsistigas la urbo Resen kaj aliaj 43 vilaĝoj. Ili estas:
Asamati, Bolno, Brajčino, Volkoderi, Gornja Bela Crkv, Gornje Kruše, Gornji Dupeni, Grnčari, Donja Bela Crkva, Donje Perovo, Donji Dupeni, Drmeni, Evla, Zlatari, Izbišta, Ilino, Jankovec, Jezerani, Kozjak, Konjsko, Krani, Kriveni, Kurbinovo, Lavci, Leva Reka, Leskojec, Ljubojno, Nakolec, Oteševo, Petrino, Podmočani, Pokrvenik, Preljube, Pretor, Rajca, Slivnica, Sopotsko, Stenje, Stipona, Hrvati, Carev dvor, Šurlenci, Štrbovo.
Najbaraj municipoj estas: Opština Demir Hisar en la nordo, Opština Bitola en la oriento, Opština Ohrid en la okcidento.
Ĉe la suda rando, la ŝtato limas al Albanio kaj Grekio.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 16.825 homoj.
El kiuj: makedonoj 12.943 (76,07%), albanoj 1.885 (9,13%), turkoj 1.766 (9,10%), romaoj 113 (1,09%) kaj aliaj.
Religioj: ortodoksaj 12 599 (74,88%), islamanoj 3 927 (23,34%) kaj aliaj.
La ĉefa industrio en Opština Resen estas fruktokultivado, precipe pomproduktado.
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Valdearenas
Valdearenas [baldeaREnas] (Valo de Sabloj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 87 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,63 loĝ/km².
En la 20-a jarcento la loĝantaro fluktuis laŭ la okazaĵoj de la zono. Se en 1900 ĝi havis fakte 558 loĝantojn, en 1930 ĝi estis malpliiĝanta al 440 loĝantoj. La Enlanda Milito, kiu akre suferigis la zonon meze de la fronto de Guadalajara, okazigis la fakton ke en la Censo de 1940 oni registris nur 243 loĝantojn, malpli ol la duono de la loĝantaro de antaŭ dek jaroj. En la venontaj jardekoj pluis la senloĝigo de la municipo, cense en 1970 nur 170 loĝantojn. El tiu dato okazis malgranda rekupero kaj en la censo de 2000 estis 209 loĝantoj ("Series históricas de población 1901/1991" Fonto: INE).
Situo
Valdearenas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, tio estas je ties centro, je altitudo de 964 m super marnivelo; je 31 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 15,44 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°48′40″N 2°59′27″Ok.
Geografio
La tereno estas onda, dediĉita al kultivoj de seka agrikulturo (cerealo kaj olivarboj) escepte ĉe la proksimeco de la rivero, kie la tereno estas pli ebena dediĉita al fruktoĝardenoj. La natura medio estas konstituita de makiso kaj ĉerivera arbaro de Badiel, kun faŭno por ĉasado.
La urba aspekto, sufiĉe bone konservita, korespondas al la propria de la komarko kaj konstituas altira domaro. La tradiciaj konstruaĵoj estas el adobo escepte la antikva preĝejo katolika de Nia Sinjorino de la Asunción (Ĉieliro, 13a jarcento) kiu estis el ŝtono.
Historio
La situo de la setlejo sur alto de altebenaĵeto ĉe la rivero supozigas ke la zono estis loĝata ekde antikveco. Inter la malmultaj prahistoriaj restaĵoj trovitaj estas la polemika “Steleo Diskoidea” de Valdearenas. ​
Post la definitiva konkero de la komarko de Alkario fare de la kastiliaj trupoj (komence de la 12-a jarcento) de la valo de la rivero Badiel estis koloniigita de kristanoj de la nordo, kiuj kuniĝis al la restoj de mozaraboj travivintaj al la almoravidoj, al judoj (kiuj en Hita kaj ties teritorio "alfoz" havis gravan komunumon) kaj mudeĥaroj. La travivadon de tiu socia strukturo, kun ĝia situo kiel landlima komarko, subtenis gravan ekonomion (“fondón bien poblado” (bone loĝata gastejaĉo) diris Gonzalo de Berceo reference al Hita) kiu okazigis ankaŭ politikan gravon, kio estis la atingo de propra foruo, la partopreno de mozarabaj kavaliroj de Hita en la kampanjoj de Alfonso la 6-a kaj de Alfonso la 7-a, kaj eĉ jam en la 14-a jarcento la esto en tiu urbeto de la juda trezorejo de Samuel Leví, je la servo de Petro la 1-a. Tiu ekonomia kaj socia gravo de la teritorio alfoz de Hita eksplikas ke en la 13-a jarcento Valdearenas konstruis romanikan preĝejon.
Dum la fino de la Mezepoko kaj Moderna Epoko, la historio de Valdearenas estis ligata unue al la familio de López de Orozco (14-a jarcento) kaj poste al la familio de Infantado (15-a al 19-a jarcentoj), Senjoroj de Hita, al kies teritorio alfoz apartenis Valdearenas kiel domaro. Tiu situacio pluis ĝis 1630, kiam Filipo la 3-a donis al ĝi la privilegion de villazgo (urbeto) pere de la pago fare de la lokanoj de 450 dukatoj. Spite tiun kvanton, nur kelkajn jarojn poste, restis malmultaj lokanoj kiuj fakte vivtenis danke al almozoj de la monaĥejo de Sopetrán, kvankam almenaŭ la setlejo sendependiĝis de la urbestro de Hita.
Dum la Burbona restaŭrado, Valdearenas, kiel preskaŭ la tuta provinco, estis “kacika feŭdo” de la grafo de Romanones, de la liberala partio, kion la aktiva rezisto de la konservema Juan de la Cierva y Peñafiel el la Ministerio de la Gobernación (Internaj Aferoj) povis malhelpi.
La Hispana Enlanda Milito (1936/1939), grave tuŝis al Valdearenas, ĉar ties situacio proksime al la Batalo de Guadalajara (marto 1937) faris ĝin militfronto inter la italaj trupoj de la generalo Manzini kaj la respublikanaj de la kolonelo Rojo. Inter la gravaj perdoj por Valdearenas en tiuj tagoj estas tiu de la paroĥa arkivo, kio malhavigis la historiistojn el materialo fundamenta por koni la pasinton de la urbeto.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 558 loĝantoj en 1900 al 87, tio estis oni perdis preskaŭ 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Valdearenas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Valdearenas kie oni falis al la nunaj 87.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Atoma horloĝo
Atoma horloĝo estas horloĝo kiu estas ege preciza kaj kies tempotakto estas devenigata el la karaktera frekvenco de lumadtransiroj de elektronoj de liberaj atomoj. La plej fidindaj modernaj atomaj referencoj de frekvenco (aŭ horloĝoj) baziĝas sur pli antaŭenira fiziko, kiu utiligas malvarmajn atomojn kaj atomajn fontojn. La agentejoj de nacia normigado subtenas precizecon de 10-9 sekundoj tage kaj precizecon sama al la frekvenco de la transmisilo de la radio kiun pumpas la masero.
Bedero Valcuvia
Bedero Valcuvia estas komunumo de Italio.
Olga Szentpál
Olga Szentpál [sentpAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentpál Olga estis hungara koreografo, altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Stricker, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Rabinovszky Máriuszné [rabinovski mAriusnE]. Olga Szentpál naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Olga Szentpál devenis el juda familio. Ŝi akiris diplomojn en instituto en de:Hellerau kaj Muzikakademio de Budapeŝto dum la 1-a mondmilito. Inter 1919-1931 ŝi instruis laŭ metodo de Émile Jaques-Dalcroze, ŝi ankaŭ instruis en sia propra lernejo inter 1919–1924. Tiutempe ŝi estis ankaŭ koreografo. Inter 1924–1935 ŝi instruis dancteknikon en la Teatra Akademio, poste ŝi partoprenis en kontraŭnaziaj artaj movadoj. Inter 1946–1950 ŝi kolektis popoldancojn province, sed ŝi denove malfermis sian lernejon. Ŝi ankaŭ instruis en la menciitaj akademioj (intertempe levitaj altlernejoj) kaj Ŝtata Baleta Instituto ĝis la emeritiĝo en 1957. Ŝi ricevis premion en la sekvanta jaro. Ŝi edziniĝis en 1919 kaj naskis trifoje.
Velikij Ustjug
Velikij Ustjug (ruse Великий Устюг) estas urbo en Vologda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 19410.
La urbo estis fondita en la jaro 1147.
La interurba telefona kodo estas 81738, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en la jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel la moskva tempo (en la jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 60°46' norde, longitudo 46°18' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de la rivero Suĥona (Сухона), ĉe enfluo en ĝin de la rivero Jug (Юг). Ĝia nomo (Ustjug) en la rusa signifas ĝuste "Buŝo"(Ust/Усть) "Jug"
En la urbo estas fervoja stacio.
En la jaro 1959 la urbo havis 37 mil loĝantojn.
En la jaro 2002 la urbo havis 33.4 mil loĝantojn.
Longitudo
Longitudo difinas la angulon de arko de la ekvatoro, entenata inter la meridiano de iu ajn loko kaj alia meridiano elektita kiel referenca meridiano.
Longitudo estas valoro de orienta kaj okcidenta angulo, laŭ direkto de pli mallonga vojo al la objekto de la nula meridiano. Nombra valoro de longitudo (en gradoj) estas inter 0° kaj 180°. Okcidenta longitudo estas mallonge priskribata per litero U, la orienta estas mallonge priskribata per litero E.
Pri astronomio, longitudo estas angulo inter la meridiano de astro kaj la meridiano, kiu trapasas la printempan ekvinoksan punkton.
En matematiko, pri punkto M en tridimensia reela eŭklida afina spaco provizita per orta ununorma koordinata sistemo (O, i, j, k)) estas polusa angulo de la orta projekciaĵo de M sur la ebeno difinita de (O, i, j): la longitudo estas la dua koordinato en la sfera koordinata sistemo.
Georgo Deŝkin
Georgo DEŜKIN, Georgij Fjodoroviĉ Deŝkin, (naskiĝis la en Vilno, Litovio; mortis la  apud Miĉurinsk, Rusio) estis esperantisto kaj fervojista oficiisto kiu verkis poemojn en la rusa kaj Esperanto. Inter 1922-1927 Georgo Deŝkin estis komitatano de la Tutruslanda Unuiĝo de Poetoj.
Inter 1909-1915 kaj poste inter 1922-1923 li presigis multajn originalajn versojn en la Esperanta gazetaro. Tiujn versojn distingas tre delikata lirikismo, flua kaj eleganta bonstilo, simpleco kaj melodio.
Ekde 1921 ĝis 1938 loĝis en Moskvo. En 1938, dum stalinaj reprezalioj kontraŭ esperantistoj, li estis arestita kaj kondamnita kiel angla spiono al ok jaroj da mallibero, kiujn sekvis jaroj de ekzilo. Post rehonorigo en 1955 li ekloĝis en Miĉurinsk, apud kiu Deŝkin en 1967 mortis en invalida domo.
Kune kun K. Kepalas (Litovio) kaj K. Niewenglowski (Pollando) li fondis en 1909 la Vilnan Societon Esperantistan. Samtempe li ankaŭ akceptis esti UEA-konsulo de turismo.
La temaron de Deŝkin limigas tamen la nuraj motivoj pri amo kaj naturo. En kondiĉoj de la rusa revolucio tia temaro ne multe harmonias kun la epoko kaj do Deŝkin jam delonge nenion plu verkis.
Verkaro
Lia verkado disfalas je tri apartaj periodoj:
En Rumanio aperis unuafoje poemoj liaj sub la titolo Versaĵoj - Libro unua 1912 . Represo okazis ĉe Pro Esperanto el Vieno en 1989. En 1957 aperis dua versaĵaro sub la titolo "Georgo Deŝkin. Elektitaj versaĵoj. 1909-1956".
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe Aŭtoroj de Esperanto.
Elektitaj Versaĵoj - faksimilo, pdf-versio
Georgo Deŝkin en la Kolekto por Planlingvo kaj Esperantomuzeo
Paris-Esperanto
Paris-Esperanto estas historia bulteno esperantista en la francia ĉefurbo Parizo, publikigita tra plejparto de la 20-a jarcento. Redaktoroj en la unua duono de la jarcento estis interalie Carlo Bourlet, poste Jean Balliman ĝis 1914, René Dubois ekde 1920. Post la Dua Mondmilito interalie ĝis la jaro 1980 kiel redaktoro aktivis Raymond Doury.
Alorizo
La alorizo estas radiktipo de dukotiledonaj plantoj. La alia radika tipo nomiĝas homorizo.
Kreskas la radikpinto rekte al ĉefa radiko, kiu fariĝas pli granda ol la flankaj radikoj, tiu radiksistemo nomiĝas alorica. La ĉefa radiko kreskas rekte en la grundon kaj la flankaj radikoj de la unua rango kreskas horizontale. Se la ĉefa radiko estas multe pli forta ni parolas pri palisradiko. Se la ĉefa radiko kreskas pli malforte ol la flankradikoj oni parolas pri malprofundradika planto.
Etimologio
La termino venas el la helenaj vortoj állo(s) (αλλ) „diversa“ kaj rhizoma (ῥίζωμα) „radiko“.
Provenchères-et-Colroy
Provenchères-et-Colroy estas nova franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Vomemo
Vomemo estas malagrabla stomakosento kaj volo vomi.
Vomemo ne estas malsano; ĝi estas simptomo de diversaj kondiĉoj, multaj de kiuj tute ne rilatas al stomako. Ekzemple, en movmalsano - sur onda maro aŭ aviadile - Ĝi estas konfuzo inter la sentata movado kaj vera movado. La balancosento troviĝas en la oreloj kaj kunlaboras vidkapablon. Kiam la du ne "samopinias" kiom da movado vere okazas, sento de vomemo rezultas.
Kaŭzoj
Vomemo povas esti kromefiko de multaj drogoj. Ĝi ankaŭ povas okazi post manĝego de sukeraĵoj. En medicino, vomemo estas problemo speciale dum kemiterapio kaj post ĝenerala anestezo. Ofte dum gravedo, virinoj suferas vomemon aŭ matenvomemon, kaj estas tute normale, oni ne tuj timu malsanon.
Bellecour (stacio en Liono)
Bellecour estas stacio sur linio A de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Bellecour estas stacio sur linio D de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estis malfermita la.
Kessenich
Kessenich estas la nomo de pluraj loĝlokoj. Interalie temas pri
Ottendorf an der Rittschein
Ottendorf an der Rittschein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Anould
Anould estas franca urbeto lokita en la departemento Vosges [esperantlingve Vogezoj] kaj en la regiono Loreno. Ĝiaj geloĝantoj nomiĝas la Aulnois.
Geografio
Anould lokiĝas en la valo de la rivero Meurthe.
historio
Ĝia nomo devenas de la latina vorto Anoldium. La kirko, la urbodomo kaj la lernejo estis detruitaj de la germana armeo en 1944.
Alkmaar
Alkmaar (esperantigite Alkmaro) estas urbo kaj municipo en la nederlanda provinco Nord-Holando (Noord-Holland). Ĝi i.a. estas konata pro la fromaĝo-bazaro kiu okazas ekde la unua vendredo en aprilo ĝis inkluzive la unua vendredo en septembro, ĉiun vendredomatenon de la 10-a horo - 12-a horo. Ĝi estas unu el la kvar fromaĝobazaroj, kiuj ankoraŭ ekzistas en Nederlando. La bazaro okazas antaŭ la Waag (pesejo), kiu ankaŭ servas kiel loko por la Holanda Fromaĝomuzeo kaj la turisma oficejo. En la urbo aktivas interalie la futbalklubo Alkmaar Zaanstreek (AZ).
Ĝemelurboj
La Esperanto-klubo Alkmaro havas kontaktojn kun 3 ĝemelurboj, nome: Tata en Hungario, Darmstadt en Germanio kaj Troyes en Francio. Tiuj kontaktoj devenas el la oficialaj komunumaj kontaktoj inter la urboj. En la klubo estas ankaŭ membroj el la ĉirkaŭaĵo, i.a. el Heerhugowaard. Kaj tiu municipo havas rilatojn kun Kalisz, Pollando (tial la klubo ĉiam ankaŭ invitas la Esperantistojn el Kalisz), kaj kun la Esperanto-Grupo de Brescia (Breŝo), Italio.
Esperanto
La nomo de la bulteno de la Esperanto-klubo el Alkmaar estas Fromaĝokloŝo.
(15313) 1993 FM28
(15313) 1993 FM28 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
NGC 2334
NGC 2334 (aliaj indikoj — IC 465, MCG 8-13-98, ZWG 234.95, NPM1G +50.0078, PGC 20357) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ladislao la 3-a (Hungario)
Ladislao la 3-a estis hungara infanoreĝo.
San Esteban de los Patos
San Esteban de los Patos [sanesTEban delosPAtos] estas municipo en la centroriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. San Esteban de los Patos estas komprenebla kiel Sankta Stefano de la Anasoj; tiukadre estas du anasoj en la blazono, kvankam fakte Patos estas aludo al familio de reloĝantoj.
Ladislao la 3-a (Hungario)
Li naskiĝis en 1199 aŭ en 1201, kiel filo de reĝo Emeriko. La reĝo en 1204 antaŭsentis sian morton, tial li oficiale donacis la kronon al Ladislao en Székesfehérvár, dume li ĵurigis sian fraton Andreo la 2-a por rezigni la tronon kaj apogi Ladislaon. Tamen Andreo havis la potencon. La situo estis danĝera, tial Ladislao rifuĝis al Vieno. Andreo oficiale petis la reiron, eĉ li kolektis armeon, sed abrupte Ladislao mortis en 1205 kaj la problemo solviĝis. Li solene entombiĝis en Székesfehérvár, la nova reĝo iĝis Andreo.
San Esteban de los Patos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 23 loĝantojn.
Ladislao la 3-a (Hungario)
Ladislao, kiel reĝo, faris nenion dum la efemera regado.
San Esteban de los Patos
Geografio
Ĝi perdis 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 15 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas oriente kun Tolbaños, okcidente kun Mingorría kaj sude kun Avilo. Estas deklivaroj de la Sierra de Ojos Albos sur altitudo de 1117 msm.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado per setlejo fondita fine de la 13-a jarcento, ĉirkaŭ 1297, per reloĝantoj de familio Patos. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Laŭlonge de jarcentoj diversaj senjoroj posedis la lokon.
Komence de la 19-a jarcento la milito kontraŭ francoj okazigis en la loko problemojn. Dum la dua duono de la 19-a jarcento estis minado kaj en 1863 oni inaŭguras fervojon inter Avilo kaj Sanchidrián, kies vojoj trapasas la teritorion de Los Patos kun stacio ĉe Mingorría. En Julio 1938 frankismaj soldatoj trudis sian gastadon ĉe Los Patos.
Buch-Sankt Magdalena
Buch-Sankt Magdalena estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
William Thomas Stearn
William Thomas STEARN (n. la 16-an de aprilo 1911 en Kembriĝo - m. la 9-an de majo 2001 en Richmond) estis brita botanikisto.
„Stearn“ estas la oficiala aŭtora botanika mallongigo.
IJmeer
La IJmeer estas randlago en Nederlando. Ĝi situas inter la poldero De Nes (municipo Waterland), Pampushaven, la Hollandse Brug kaj la buŝo de la  IJ apud IJburg, dividita inter la provincoj Nord-Holando kaj Flevolando. Ĝi estas grava ripozareo por birdoj. En nordorienta direkto ĝi transiras en la lago Markermeer, en sudorienta direkto en la lago Gooimeer.
Domkonstruado en la IJmeer
Ekde 1998 oni faris insulojn por la amsterdama novkvartalo IJburg. La unuaj domoj pretiĝis en 2003. Je la 24-a de novembro 2004 la Raad van State juĝis ke la konstruo de pluaj insuloj provizore estas malpermesata, ĉar la sekvoj por la medio estas nesufiĉe esplorataj.
Babice (distrikto Uherské Hradiště)
Babice estas municipo etendiĝanta sur ebenaĵo 8 km de urbo Uherské Hradiště en Ĉeĥio, sur la dekstra bordo de rivero Moravo en la norda parto de Malsupramoravia valego. En la okcidenta parto ĝi transiras en regionon de Chřiby, oriente ĝi estas limigita de rivero Morava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1220. Ĝi la jaro 1784 ĝi apartenis al velehrada monaĥejo, kiam la monaĥejo estis nuligita. Sed la unuaj spuroj de la loĝigo devenas jam el la pli frua ŝtonepoko.
En la jaro 1843 kreis la vilaĝon du vicoj de domoj, tra kiu kondukis ŝoseo el Uherské Hradiště ĝis Napajedla, tra la vilaĝo ankaŭ kondukis Fervojo de Ferdinand.
Baldaŭ post la unua mondmilito konstruis en Babice Hynek Varmuža uzinon por produkatado de marmeladoj, pli poste disvastigita je produktado de likvoroj, alkoholaĵoj kaj vinagro.
2477 Biryukov
2477 Biryukov estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetan verkiston Nikolaj Zotoviĉ Birjukov (cirile Николай Зотович Бирюков, 1912 — 1966).
Moosalb (Schwarzbach)
La rivereto Moosalb (ankaŭ nomata Moosalbe) estas alfluanto de la rivereto Schwarzbach en okcidenta Palatinato, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La supra parto de la Moosalb-valo nomiĝas pro la iama ferproduktado „martel-valo“.
Rivervojo kaj flankriveroj
La rivereto Moosalb fontas meze de la Palatinata Arbaro sur alteco de ĉ. 450 m. Oriente de la fonto situas la al la komunumo Trippstadt apartenanta urboparto Johanniskreuz. Unue la rojo fluas okcidenten kaj poste suden. Post apenaŭ 26 km ĝi enfluas apud Waldfischbach-Burgalben en la rivereton Schwarzbach.
La plej granda flankrivero estas la 15,8 km longa rivereto Aschbach, kiu ankaŭ venas el la Palatinata Arbaro. Apud Steinalben alfluas de dekstre la rojon Queidersbach, kiu fontas sur Sickinger Höhe.
Bálint Török (agronomo)
Bálint Török [torok], laŭ hungarlingve kutima nomordo Török Bálint estis hungara agronomo, redaktoro.
Bálint Török naskiĝis la en Kolozsvár (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Bálint Török maturiĝis en kalvinana kolegio en sia naskiĝurbo, poste li akiris agronomian diplomon en agronomia akademio en la sama urbo, fine li studis vitkulturon en Budapeŝto. Post siaj studoj li laboris en barona bieno en Pest. Depost 1910 li havis postenojn en plurajn agraraj asocioj. Ekde 1920 li apartenis al la hungara minoritato en Rumanio (Transilvanio) escepte la rehungariĝon (1940-1945). Ekde 1920 li redaktis rumaniajn hungarajn agronomiajn gazetojn (Erdélyi Gazda, Méhészeti Közlöny).
Plattenajlo
Plattenajlo (tio estas plata tenajlo) estas plurfunkcia permana instrumento, uzata por serurista laboro, muntado, elektromuntado (se teniloj estas izolitaj). Ĝi kutime enhavas samtempe: platan tenajlon, tranĉtenajlon kaj du tranĉilojn por haki draton.
Plattenajlo povas havi unu aŭ du dentajn kanelojn por kapti kaj turni cilindrajn pecojn.
Foje unu el tenajlo de plattenajlo finiĝas per malŝraŭbilo, la alia per aleno, truilo aŭ kruca malŝraŭbilo. Krome ekzistas faldeblaj plattenajloj kun diversaj iloj.
Uzado
Krom de supremenciitaj celoj oni povas uzi plattenajlon por:
NGC 2335
NGC 2335 (alia indiko — OCL 562) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plattenajlo
En Esperanto-kulturo
En la albumo Buhhtismo (1997) de la ukraina esperantokora punka bando Piĉismo enestas senvorta muzikaĵo «Plattenajlo».
Bouaye (stacidomo)
Bouaye estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bouaye, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-État - La Roche-sur-Yon tra Ste-Pazanne (534000).
Horloĝisto
Horloĝisto estas homo, kies laboro estas krei kaj/aū ripari horloĝojn.
Lastatempe, malpli da horloĝoj estas riparataj ol pasinte, ĉar oni emas pli aĉeti novan kiam ili malfunkcias. Do la laboro de horloĝisto pli emfazas la fabrikadon ol la riparadon.