cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacobus Perizonius
Jacobus Perizonius aŭ Jakobo Perizono (1651-1715) estis nederlanda lingvisto, historiisto kaj klasika erudiciulo. Kiel fekunda verkisto, li eldonis plurajn librojn kie speguliĝas lia retoriko kaj forto kiel historiisto. En lia historia verko "Animadversiones historicae" (1685), Barthold Georg Niebuhr (1776-1831) trovis materialon por la rekonstruado de la plej antikva romia civilizacio. Li estis profesoro en la Universitato de Lejdeno, tie kie li lasis sian bibliotekon kaj sennombrajn manuskriptojn.
Vivo
Li estis filo de Anton Perizonius (1626-1672), aŭtoro de la traktaĵo "De ratione studii theologici". . Post studi en la Universitato de Utrecht, en 1682, li ricevis la katedron pri elokventeco kaj historio en la Universitato de Franeker dank'al la apogoj de Johannes Georgius Graevius (1632-1703) kaj Nikolaes Heinsius (1620-1681). En 1693, li estis nomumita por la sama katedro en la Universitato de Lejdeno, posteno kiun li okupis ĝis lia morto.
La sennombraj verkoj de Perizono metas lin en la plej altaj postenoj inter la tiamaj erudiciuloj. Speciale interesa estas lia eldono de la verko "Minerva sive de causis linguae latinae" (Salamanko, 1587) far la hispana verkisto Francisco Sánchez de las Brozas, kiu estas unu el la lastaj disvolviĝoj pri la studo de la latina gramatiko en ties antaŭ-scienca periodo, kiam la fenomeno de la lingvaĵo estis tiam konsiderata disligita, konvencia aŭ hazarda.
Perizono estis kolektanto de raraj libroj kaj manuskriptoj. Okaze de lia morto, 134 manuskriptoj estis donitaj al la Universitato de Lejdeno, krom pentraĵoj, presitaj libroj kaj monrimedoj por aĉetado de novaj libroj. La manuskriptoj estas aparte konservitaj kiel la Perizona Kolekto de la biblioteko. Unu el la plej famaj el la Perizona Kolekto estas unu manuskripto tre eble deveninta el la Abatejo de Sankta Galo datita el la 10-a jarcento. Ĝi inkluzivas la Unuan Libron de Judaso Makabeo kaj la 4-an libron de la Epitoma Rei Militaris verkita de Vegecio (383-450). La manskribaĵo ankaŭ inkludas multajn paĝojn riĉe ilustritajn portretante la historian invadon de Germanio fare de la hungaroj.
NGC 3572
NGC 3572 (aliaj indikoj — OCL 846, ESO 129-SC1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kareno.
Aquixtla
Aquixtla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Aquixtla.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7386 loĝantojn. El tiuj estas 3687 viroj kaj 3699 virinoj. La komunumo havas surfacon de 190.09 kvadratkilometroj.
Bussy-en-Othe
Bussy-en-Othe estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 759 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Aquixtla
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 48′ norda latitudo kaj 97° 56′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2200
Bussy-en-Othe
Geografio
Bussy-en-Othe etendiĝas sur 56.5 km², kaj havis 759 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Aquixtla
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Bussy-en-Othe
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Aquixtla
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21016a.htm
Bussy-en-Othe
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Catherine Decuyper, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Bussy-en-Othe apartenas al la kantono de Brienon-sur-Armançon, kies ĉefurbo estas Brienon-sur-Armançon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Listo de insulaj nacioj
Ĉi tiu estas listo de insulaj nacioj, ŝtatoj kiuj situas sur insuloj.
Notoj
¹ La Kukinsuloj kaj Niuo estas asociitaj ŝtatoj de Nov-Zelando, laŭ la Konstitucia Akto pri Niuo de 1974. ² Asociita kun Usono.
11201 Talich
11201 Talich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov; en la vilaĝo Ondřejov, sud-oriente de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa dirigento Václav Talich (1883–1961), dum multenombraj jaroj estro de la Nacia Teatro kaj de 1919 ĝis 1941 estro de la Ĉeĥa filharmonio, kiun li gvidis al alta internacia nivelo. Lia kreo en de la tradicio de interpreti la verkon de ĉeĥaj komponistoj estis signifa.
Bhadravati (Karnatako)
Bhadravati, aŭ Bhadravathi laŭ kanara lingvo ಭದ್ರಾವತಿ estas industria urbego en distrikto Ŝivamogga en subŝtato Karnatako en sudokcidenta Barato. Bhadravati derivas sian nomon de rivero Bhadra, kiu fluas ĝuste ĉi tie.
Geografio
Bhadravati situas laŭ rivero Bhadra en centra parto de la subŝtato, en sudorienta angulo de la distrikto en alteco 597 metrojn super la marnivelo ĉe Okcidentaj Ghatoj. Distrikta sidejo Ŝivamogga troviĝas 17, Ĉikkamagaluru 59, Davangere 73, Ĉitradurga 87, Hassan (Barato) 105, havenurbo Mangaloro 142, Tumakuru 161, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 225, Mumbajo 648, Kolkato 1652, tutlanda ĉefurbo Delhio 1653 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 populacio de Bhadravati estis, laŭ alia informo. En la 1990-aj jaroj la loĝantaro atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil). La legpovo estas 86%.
Historio
La pli fruaj loknomoj estis Benki Pattana kaj Benkipura. En la 13-a jarcento oni konstruis templon (nun videblan en koro de la urbego). La industria karaktro venis pro ferercoj trovitaj en la montaro, krome oni produktis paperojn ekde 1936.
Lingvoj
La ĉefa lingvo estas la kanara lingvo kiel oficiala lingvo.
Klimato
En Bhadravati jare pluvas averaĝe po 950 mm. La averaĝa temperaturo varias somere inter 25-37 °C, vintre inter 20-30 °C.
Trafiko
Al Bhadravati kuras 4 gravaj vojoj. La fervoja linio venas el Ŝivamogga kaj pluiras al Hassan, respektive Tumakuru. La plej proksimaj flughavenoj funkcias fore en Mangaloro kaj Hubli.
Jean-Marie Sermier
Jean-Marie SERMIER, naskiĝinta la 5-an de marto 1961 en Nozeroy, estas franca politikisto. Li estas urbestro de Dole de 2014 ĝis 2017, li estas parlamentano ekde 2002 (reelektita en 2007, 2012 kaj 2017) kaj estis departementa konsiliano (de 1992 ĝis 2014).
Atempan
Atempan estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Atempan.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22150 loĝantojn. El tiuj estas 10827 viroj kaj 11323 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34.45 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 50′ norda latitudo kaj 97° 28′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1940
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21017a.htm
Velurfrunta sito
Velurfrunta sito estas eta paseroforma birdo. Ĝi apartenas al sita genro. Simile kiel aliaj membroj de sitedoj (krom roka sito kaj persia sito) ĝi loĝas en arbaraj aŭ arbar-similaj teritorioj.
Disvastiĝo
La birdo loĝas en suda Azio, de Barato kaj Srilanko orienten al suda Ĉinio kaj Indonezio.
Aspekto
La Velurfronta sito havas la tipan sitan grandan kapon, mallongan voston kaj potencan bekon kaj piedojn. Ĝi estas 12.5 cm longa kun viol-blua supro, kun lavendkoloraj vangoj kaj suba korpo kun pli blankeca gorĝo. Ĝia beko estas ruĝa kaj super ĝi estas nigra makulo sur la frunto. La virseksuloj ankaŭ havas nigran superokulan strion. Ĉe inoj mankas la supercilio kaj havas pli varman koloron de subo. La irisoj estas flavaj. La gamboj estas nigraj kaj la ungoj longegaj. Junuloj estas pli hela versio de plenkreskuloj. Kvar subspecioj estis priskribitaj laŭ koloro kaj nuancoj.
Nutrado
La birdo estas aktiva serĉanto de insektoj kaj araneoj, kaj povus esti trovata en miksitaj birdaroj kun aliaj paseroformaj birdoj.
Vivmaniero
La birdo estas nemigranta loĝanto de ĉiuj tipoj de arbaroj, kvankam la plej taŭga arbaro por ĝi estas ĉiam-verda arbaro optimuma vivejo. Ĝi havas la kapablon, kiel aliaj sitoj, grimpi kaposuben, malsame de specioj kiel pegedoj, kiuj povas iri nur supren.
Reproduktado
Ĝia nestoj estas en kavoj de arbotrunkoj aŭ fendetoj, sternitaj per musko, pelto kaj plumoj, aŭ fibroj de herbo. Ofte la birdo devas malgrandigi la nestotruon per argilo. Ino demetas tri ĝis ses ovojn, blankajn ruĝe punktatajn.
Quilapayún
Quilapayún ([kilapaĜUN], de la mapundungun kila, 'tri', kaj payún, 'barboj') estas ĉilia bando de Popola muziko, kiu formis parton de la movado nomita "Nueva Canción Chilena" (Nova Ĉilia Kanto) dum la 1960-aj jaroj kaj kiu plue sekvas en aktiveco. La origina triopo estis formita de Julio Carrasco, Julio Numhauser kaj Eduardo Carrasco. Poste aliĝis Patricio Castillo (intermite ĝis 1970) kaj poste definitive Carlos Quezada, Willy Oddó, Hernán Gómez kaj Rodolfo Parada. Quilapayún integris kiel arta direktoro Víctor Jara, kun kiu ili adoptis ludan stilon kiu famigos ilin elstare per barboj kaj nigraj ponĉoj.
En 1968 ili registris la LP X Vietnam en kiu adoptis stilon kiu iĝos modelo de la revolucia popolkanto. En 1970 ili registris la Cantata de Santa María de Iquique, de Luis Advis, kiu iĝis majstroverko de la ĉilia muziko kaj modelo por verkoj similtipaj tra tuta Hispanameriko. Dum la regado de Salvador Allende ili estis nomumitaj kulturaj ambasadoroj, kaj turneis tra Eŭropo kun granda sukceso ankaŭ en Argentino kaj Urugvajo. En tiu epoko ili alternas kantojn kaj aliajn verkojn apoge al la reĝimo de la Unidad Popular kaj de atako al la konservativulaj sektoroj per verkoj kiel «Quilapayún 5».
En Februaro 1973 en la Festivalo de Viña del Mar okazis forta kverelo inter partianoj kaj opoziciantoj al la grupo, kio rezultis en cenzuroj al la planitaj elsendoj per televido. Quilapayún estis turnee en Eŭropo kiam okazis la puĉo de Augusto Pinochet. Fakte, kvar tagojn post la puĉo, nome la 15an de septembro 1973 la grupo kantis en la Teatro Olympia de Parizo, estante la unua ĉilia grupo sur tiu scenejo. Post la puĉo, la grupo restis en Francio en ekzilo kiu por kelkaj estos definitiva. La grupo ekde la komenco partoprenis en kampanjoj de solidareco kun la ĉilia maldekstrularo en landoj kiel Alĝerio, Francio, Nederlando, Germanio kaj Svedio.
Berndorf (Malsupra Aŭstrio)
Berndorf estas urba komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Vitus Bering
Vitus Jonassen BERING (Behring) (naskiĝis en 1680 ĉe Horsens en Jutlando; mortis la 19-an de decembro 1741 sur la insulo Avaĉa en la Komandorski-insularo) estis dana esploristo en rusa servo, konata de la rusaj maristoj kiel Ivan Ivanoviĉ.
Post vojaĝo al Hindio, li ekservis en la rusa mararmeo en 1703 sur la Balta Maro dum la norda milito. De 1710 ĝis 1712 li partoprenis la turka-rusan militon (1710-1713) sur la Azov-maro.
Li edziĝis al rusino en 1715 kaj vizitis sian naskiĝurbon, kiun li ne plu revidis poste.
Bering estis dungita de Petro la Granda kiel mara kapitano de la novformita mararmeo en Kronŝtadt. Li batalis kontraŭ la svedoj, poste li ricevis la eblon gvidi esplorvojaĝon al la maro de Kamĉatka.
Unua kamĉatka ekspedicio, 1725
En la jaro 1725 Vitus Bering iĝis estro de la unua kamĉatka ekspedicio de Rusio, kiu celis la pruvon de markolo inter Azio kaj Ameriko en la Kamĉatka Maro.
Post sia alveno en Niŝni Kamĉatko en 1728, Bering konstruigis la 18 metrojn longan ŝipon Sankta Gabrielo. Ekde julio 1728 sur tiu ŝipo li esploris la marbordojn de norda Siberio, malkovris kelkajn insulojn kaj eniris pli kaj pli la Nordpolusan Maron, sen malkovri landponton inter Azio kaj Ameriko. Pro malbona vetero, la 15-an de aŭgusto 1728, ĉe norda latitudo de 67°18', Bering ordonis hejmenveturi.
La Beringa Markolo, kiun Semjon Deĵnjov fakte jam malkovris en 1648 estis poste nomita omaĝe al li. Li ja trapasis ĝin, sed ne vere pruvis tion. Li tial mem proponis novan pli grandan ekspedicion.
Dua kamĉatka ekspedicio, 1733
La celoj de la dua kamĉatka ekspedicio estis:
Ĉiaj ĉi aferoj estis gravega al la tiama rusa registaro, kaj tiel Bering iĝis estro de la dua kamĉatka ekspedicio en 1733.
Granda norda ekspedicio, 1741
Kadre de la granda norda ekspedicio Bering forŝipis la 4-an de junio 1741, kun la ĉirkaŭ 24 metrojn longaj ŝipoj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo por esplori la amerikan marbordon, kaj konstati, ĉu temas pri insuloj aŭ la kontinento. Bering ekzamenis la nordokcidentan marbordon de Ameriko ĝis la 69° norda latitudo kaj tie ekzemple li esploris kaj priskribis al la scienco por la unua fojo la 16an de Julio 1741 la Monton Sankta Elio.
Li estis la unua eŭropano, kiu alvenis en Alasko. Tie li tuj plenigis la akvobarelojn, kaj pro malbonaj kondiĉoj, malgraŭ la protesto de la germana natursciencisto Georg Wilhelm Steller, li tuj ordonis la hejmenvojaĝon. Li malsaniĝis, kaj la Sankta Petro rifuĝis ĉe la insulo Avaĉa, kie Vitus Bering mortis la 19-an de decembro 1741, ŝajne pro skorbuto. Omaĝe al Bering, la insulo estis poste renomita Bering-insulo.
Ŝtormo pereigis la ŝipon, sed Savva Starodubcev, helpita de la skipanoj, sukcesis konstrui boaton, kaj 46 el la 77 ekspedicianoj sukcesis supervivi la vintron. Tiu supervivintoj, pro mikso de bonŝanco kaj kuraĝo, sukcesis atingi aŭguste de la jaro 1742 la bordon de Kamĉatko. Konstruinto de la ŝipo, kiu veturigis la reston de la teamo, simpla kazako Savva Starodubcev estis nobeligita kaj faris sukcesan karieron de ŝipkonstruisto. La konstruita de ili sur la Bering-insulo ŝipeto 11 metrojn longa pluservis en la ŝiparo 12 jarojn (ĝis 1755).
Agnosko de la meritoj
Pasis multe da tempo antaŭ ol la meritoj de Bering estis agnoskitaj. La unua vojaĝanto, kiu konfirmis precizecon de la malkovroj de Bering, estis brito James Cook [ĝejmz kuk]. Ĝuste Cook proponis nomi la markolon inter Ĉukotko kaj Alasko omaĝe al Vitus Bering.
Lastaj trovaĵoj
Nur en 1991 granda internacia esplorteamo sukcesis retrovi restaĵojn de Vitus Bering kaj kelkaj liaj kolegoj. La restaĵoj estis veturigitaj al Moskvo, kie oni restarigis vizaĝon de la esploristo laŭ lia kranio. Evidentiĝis, ke la tradicia ĉie publikigita portreto de Bering supozeble estas portreto de lia onklo (lia plena samnomulo Vitus Bering), dum la fama esploristo aspektis alie. Oni povis ankaŭ ekscii, ke la esploristo mortis ne pro skorbuto, sed pro iu alia kialo.
Genealogio
Genealogio studas familian devenon kaj gentan parencecon. Tiel oni kolektas nomojn de parencoj, ligas la nomojn laŭ rilateco, kolektas faktojn el multaj fontoj kaj tiel starigas familian arbon. Genealogio estas iam nomata familia historio, kvankam foje ĉi tiuj terminoj estas uzataj malsame. "Genealogio" povas signifi la ligadon de la nomoj, kaj "familia historio" informojn kaj faktojn pri popoloj.
"Genealogio"' estas praktiko celanta serĉadon de devenon kaj filadon de homoj kaj familioj. Distingeblas :
Informfontoj
Ĉefaj informfontoj jenas : Malnovaj fotoj, se homoj identeblas kaj dateblas.
Arkive konservitaj informoj ne ĝenerale indeksatas kaj ilia legado otte malfacilas. Multaj bonvolaj agantoj — associoj aŭ unuopuloj — realigis transskriban kaj indeksan laboron ofte disponigitan al geneologo :
Rezultaro dissendiĝas sur diversaj iloj :
Reguloj pri alirebleco al arkivoj en Francio
Por civilstato kaj precipe por naskiĝ- kaj edziĝaktoj, pravigo de ĝia rekta parenceco (ne flanka) kun homo akte menciita, aŭ edzeca, ebligas ricevon de kompleta kopio de akto. trans 75, la leĝaro permesas rektan aliron al dokumentoj (aŭ mikrofilmaj aŭ bitigitaj reproduktaĵoj).
Arkivoj plurforme disponeblas : Geneserĉadoj plisukcesiĝas, malfeliĉe malprofite fontojn. Registrostato pli difektiĝis dum ĉi-20 jaroj ol dum la antaŭaj tri jarcentoj. Do urĝas realigi kompletan bitigadon de fondoj. Rimedoj ekzistas (bitigmaŝinoj 2400 paĝojn/hore). Sufiĉas voli tion.
Fotokopio de original registroj ĝenerale malpermesatas, por eviti difekti ilin (bindaĵ-rompriskoj sur ordinara fotokopiilo neekipita per tiuefika « ramplo », malinkiĝo per fulmlumo de aparato). Tiel ankaŭ malpermesatas kliŝoj per fulmlumo, al kio ĉiam preferendas natura lumo (kun konsekvenca ekspontempa vario).
Villers-Cotterêts-a edikto neprigas registrotenadon per eklezio en 1539, sed baptoregistrado sur registroj pli malnovas, ekde 1400 en iuj preĝejoj en Francio.
De 1737, en Francio, ekzistas du paralelaj serioj de paroĥaj (ĝis 1792) kaj civilstataj registroj (de 1793). Enhavo de ambaŭ serioj samindu. Paroĥaj kaj civilstataj registroj de « komunuma » serio konservatas urbodome aŭ en municipaj arkivoj, aŭ deponitaj en departementarkivoj. Paroĥaj registroj de serio dirita « aktejo » ĉiam konservatas en departementarkivoj.
Nomlisto de loĝantaro (popolnombrado), konsulteblas nur post 30 jaroj.
En franca juro, ĉiuj informoj pri aliro al civilstato disponeblas jenaj dokumentoj, konsulteblas sur www.legifrance.gouv.fr :
Říčany (distrikto Brno-provinco)
Říčany estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko, proksimume 20 kilometrojn okcidente de Brno. Vivas ĉi tie.
Genealogio
Mikrofilmoj reproduktantaj paroĥajn kaj civilstatajn registrojn en Francio
Antaŭ- kaj postrevolucia Civilstato ĝenerale microfilmatis. Tiuj mikrofilmoj konsulteblas en departementarkivoj sur legiloj ofte ebligantaj paperreproduktaĵon. Ĝenerale, mikrofilmoj de departementarkivoj sendeblas al alia departementarkivo pete de uzanto kun ia prokrasto.
En Francio, mikrofilmadon ofte realigis Mormonoj komisiante sin starigi homaran genearbon.
Dislalio
La dislalio estas ekarto de la normoj de la gepatra lingvo. Ankaŭ la dialektoj estas parto de la normo. La fonemoj povas distordiĝi, ŝanĝiĝi aŭ elfali. La paroleraro povas eki laŭ iaj reguloj (nur en iuj vortoj, aŭ fronte, ene, aŭ voste de ili), aŭ esti nekonsekvenca.
Genealogio
Mikroinformadiko serve de genealogio
Informadiko faciligis iujn taskojn de genealogo. Ampleksa aro da geneprogramaro (komercaj, sed ankaŭ senkostaj kaj liberaj) ebligas :
Dislalio
Plej ofte la siblantoj aŭ la konsonanto r estas distordatai aŭ ŝanĝataj, kaj plej ofte la h elfalas.
Říčany (distrikto Brno-provinco)
Situo
Říčany etendiĝas en valkaldrono, en supermara alteco 330–345 metroj. La plej proksimaj montetoj estas Kaličný (431 m) nordokcidente de la municipo, Horka (399 m) sude kaj la tn. Šibeniční kopec norde.
Genealogio
Mikroinformadiko serve de genealogio
Specifado de genedateninterŝanĝo inter programaroj iom post iom imponiĝis : normo GEDCOM, akronimo de GEnealogical Data COMmunication. Ĝi komence disvolviĝis fare de serĉistoj de Utaha Genealogia Societo, nun kun aktiva partopreno de konceptistoj el tutmondo.
Dislalio
La dislalio povas helpi paroli aliajn lingvojn, en kiuj iuj fonemoj disigas de la fonemoj de la gepatra lingvo.
Říčany (distrikto Brno-provinco)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1237.
Genealogio
Mikroinformadiko serve de genealogio
Liberaj programaroj ja ĉeestas genefako. Mencieblas GeneWeb. el INRIA, prezentanta per interfaco mastrumeblan kaj konsulteblan datenbazon, kaj @rbre, el Kultura Laboratorio A+H cele proponi interŝanĝsistemo (P2P) de 3D-reprezentitaj genebazoj.
Dislalio
Tipoj
Ĝi povas esti:
Genealogio
Bitigado de publikarkivaj fondoj
Valorajn konsilojn por efike starigi geneserĉadon donis Ŝtatkonservistino sur arkivsito de Francio. Per tio lerneblas metodologio, kio estas dekjara tabelo... Interreto faciligas interŝanĝojn inter genealogoj, nivele de metodoj kaj datenoj mem. Trideko da departementoj ebligas rektan kaj senkostan konsulton sur TTT-ejo departementarkivoj konsistantaj el plenserioj de bitigitaj dokumentoj en Francio nombritaj de France Généalogie. Nomina, el portalo de Kulturministerio, estas nacia bazo nombranta pli ol 13 milion nomojn.
Dislalio
Tipoj
Ju pli da fonemoj estas misprononcatja, des malpli oni povas kompreni la parolon. Se ĉiu konsonanto estas misprononcata, kompreni la parolon estas tre malsimple.
Melvin Calvin
Melvin CALVIN (8-an de aprilo 1911, St. Paul, Minesoto, Usono - 8-an de januaro 1997 en Berkeley, Kalifornio) estis usona biokemiisto, kiu ricevis Nobel-premion pri kemio en 1961 pro klarigo de procesoj de la fotosintezo.
Dislalio
Tipoj
Estas ankaŭ aliaj formoj de la dislalio, kiuj estas nomataj laŭ la literoj de la greka aŭ de la hebrea alfabeto:
Melvin Calvin
Li akiris doktoran titolon en 1935 en la Universitato de Minnesota, poste laboris du jarojn en Anglio, en la Universitato de Manchester kiel Rockefeller-stipendianto. Li laboris ekde 1937 en Berkeley, en la Kalifornia Universitato, kie en 1946 iĝis gvidanto de biokemia grupo de Lawrence Radiation Laboratory (radiesplora laboratorio). Li iĝis universitata instruisto en 1971.
Dislalio
Tipoj
Se la fonemo estas ŝanĝita, oni nomas la eraron paralalio, kaj donas la para-prefikson al ĝia nomo.
Melvin Calvin
Calvin koemncis siajn esplorojn pri fotosintezo en mezo de la 1940-aj jaroj, per radiokarbona metodo (C14) pri la verda algo Chlorella. Li analizis, esploris diversajn kreskajn fazojn de la planto kaj identigis la etkvantajn radiokaktivajn kombinaĵojn (legu Kalvin-ciklo).
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1964.
Dislalio
Kaŭzoj
La dislalio povas havi multajn kaŭzojn: perturboj de la aŭdado aŭ la fonema aŭdado, malgrandaj eraroj de la parolorganoj, precipe de la buŝaj muskuloj, difekto de la dentoj, genetikaj kaŭzoj aŭ malbona modelo en la infanaĝo.
Genealogio
Bitigado de publikarkivaj fondoj
Iuj komunumoj permesas retkonsulti parton de siaj arkivoj, kiel ekzemple urbo Rennes. Ekzistas nacia retindekso de civilstataj aktoj arigante 26,9 milion slipojn el kvardeko da asocioj  ; ĉiu slipsendo kostas.
Dislalio
Korektado
La celo de la korektado estas, ke la dislaliulo povos paroli laŭ la normoj. Pro tio li antaŭe devas evoluigi la aŭdadon kaj la movadon de la parolorganoj. Poste li povas ekzercadi la fonemojn: elformi, uzi kaj aŭtomatigi ilin.
Genealogio
Iniciatoj de geneasocioj kaj unuopuloj
Servo GeneaNet arigas datenbazojn de multaj unuopaj aŭ profesiaj retanoj, samkiel bitigitajn civilstatajn aktojn, eĉ serĉeblas Komerciston en nia familio. Pluraj dekmiloj da retarboj konsulteblas dank'al motoro GeneWeb.
Aliaj formoj ankaŭ ĉeestas. Tiaj genegrupoj sur Yahoo! arigas laŭ geografiaj aŭ temaj kriterioj retanojn.
Diversaj senkostaj interhelpaj sistemoj ekzistas kiel FranceGenWeb, Fil d'Ariane , kaj LibrActes , dediĉite al interhelpo por kopipeto de geneaktoj en departement- aŭ komunumaj arkivoj, kaj iu ajn arkivservo Serĉadojn realigas nur bonvoluloj.
Genealogio kaj genetiko
Estas nova maniero serĉi siajn prapatrojn fondita ne plu sur studo de civilstataj registroj, sed sur DNA-analizo. Laboratorioj, en Usono kaj Britio, proponas tetojn ebligantajn identigi siajn forajn prapatrojn, sian devenregionon aŭ etnan grupon.
SWP
SWP povas rilati al:
Nová Ves v Horách
Nová Ves v Horách (Gebirgsneudorf) estas ĉelima montara municipo en Ercmontaro en distrikto Most en Ĉeĥio proksimume 15 km nordokcidente per aerlinio de urbo Most. La municipo situas sur nordokcidenta limo kun Germanio, kiun kreas ĉi tie rojo Svídnice, malantaŭ kiu situas municipo Deutschneudorf. Nová Ves v Horách etendiĝas laŭlonge laŭ ŝoseo de la III. klaso 2541 el Horní Jiřetín. Plua ŝoseo III/25219 kondukas sur ĝis proksima Hora Svaté Kateřiny. El sudo al la municipo flue ligas ties domaro Mikulovice. Al Nová Ves apartenas ankoraŭ domarojn sudokcidente situantaj Lesná kaj nordoriente Mníšek. En la municipo vivas.
Historio
La unua enloĝigo estas kunigita kun minado de fererco en Ercmontaro kaj tio okazis jam en la 14-a kaj la 15-a jarcentoj. Sed la unua skribmencio pri la municipo devenas nur en dokumento en la jaro 1564, ekspoziciita en burgo Hněvín en Most.
Flavbeka sito
Aspekto
Ĝi estas 12.5 al 13.5 cm longa birdo, kun blankecaj subaj partoj ĉefe ĉe gorĝo, bluecaj supraj partoj kaj nigraj markoj en frunto kaj traokula strio kiu kontrastas kun flava iriso, do estas simila al la proksima parenco nome Velurfrunta sito, sed sen tiom blueca dorso (flugiloj) kaj kun flava beko anstataŭ ruĝa, kio nomigas la specion.
Disvastiĝo
Vjetnamo, Laoso kaj Hainan, Ĉinio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj. Ĝi estas minacata pro perdo de habitato.
Nutrado
Ili manĝas ĉefe insektojn.
Vivmaniero
Ili ne estas gregemaj.
Reproduktado
Ili nestumas en arbotruoj.
Camo
Camo estas eksa  komunumo de Italio, kiu ekde la -a de januaro 2019 estas parto ("frakcio") de la antaŭe najbara komunumo Santo Stefano Belbo. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Kiam ĝi ankoraŭ estis memstara, najbaraj komunumoj estis Cossano Belbo, Mango kaj Santo Stefano Belbo.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Colotlán
Kolotlan (Colotlán) estas urbo kun ĉirkaŭ 15 loĝantoj en la ŝtato Ĥalisko en Meksiko. Ĝi estas la ĉefurbo de la komunumo Colotlán. En la urbo naskiĝis la vikipediisto kaj meksika esperantisto Fabio Alonso Ruiz Ortega.
La nomo devenas de la navatla lingvo kaj ĝia signifo havas du sencojn: "loko de skorpioj" kaj "loko de la malnova dio". Ĝi troviĝas en la nordo de la ŝtato Ĥalisko en Meksiko, je, je 200 km de la ĉefurbo Gvadalaharo kaj 130 km de la urbo Zakateko.
Kolotlan estis fondita la 21-an de aŭgusto 1591 kun la nomo "Villa Nueva Tlaxcala de Quiahuixtla". Ĝi estis fondita de la kapitano Miguel Caldera, ĉefa estro de Villa Jerez y Valle de Tlaltenango. La hispanoj alportis 110 tlakskaltekajn familiojn por koloniigi ĉi tiun lokon.
NGC 3573
NGC 3573 (aliaj indikoj — ESO 377-22, MCG -6-25-11, AM 1108-363, IRAS11089-3636, PGC 34005) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lockheed P-80 Shooting Star
La Lockheed P-80 Shooting Star (P-80) estas Usona jetmotora ĉasaviadilo. P-80 estas unua jetmotora ĉasaviadilo, kiu estis uzitaj de Usona Armea Aerarmeo (poste iĝos Usona Aerarmeo en 1947).
Historio
En 1943, Alianĉanaj ŝtatoj ricevis informon pri nova germana ĉasaviadilo Me-262, kiu uzis jetmotoron. Tiu informo rapidiĝis prilaboron de jetmotora teknologio. Kiam Lockheed ricevis desegnaĵon de Brita jetmotoro, Halford H-1 B. Lockheed komencis prilaboron sub ĉefinĝeniero Kelly Johnson en 1943. Tamen pro la malfruigo de fabrikado, P-80 ne partoprenis en dua mondmilito. P-80 komencis servon en julio 1945.
F-80 estis uzitaj dum la Korea milito. Tamen pro la malrapida rapido, Poste F-86 anstataŭis rolon de F-80. En bazo de P-80, edukaviadilo T-33 estis servitaj en Usona Aerarmeo ĝis 1997.
Blumau-Neurißhof
Blumau-Neurißhof estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Batanto
En basbalo, Batanto aŭ frapanto estas ĉiu ludanto kies rolo estas frapi per batilo la pilkon liveritan de lanĉulo. La tri ĉefaj celoj de la batanto estas iĝi bazkuranto, konduki kurantojn re al hejmplato, aŭ antaŭenigi kurantojn laŭlonge de la bazoj por ke aliaj alvenu al hejmplato, sed la teknikoj kaj strategioj kiujn ili uzas por fari tion varias. Frapado estas speciala al pilko-bataj sportoj.
997 Priska
997 Priska estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Adeona familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo referas al sanktulino Priska.
Kurt Held
Kurt HELD (n. la 4-an de novembro 1897 en Jena, Germanio; m. la 9-an de decembro 1959 en Sorengo, Svislando) estas la pseŭdonimo de la origine germania, poste svislanda ŝtatano Kurt KLÄBER, sub kiu li verkis plurajn literaturajn verkojn, el kiuj la plej konata estas la porjunula romano La ruĝa Zora kaj ŝia bando.
Vivo
Kurt Kläber naskiĝis en familio de industriaj laboristoj. Li lernis la profesion de seruristo, kiel juna viro en la engaĝiĝis romantikisma, naturisma kaj pacisma junulara movado Wandervogel apartenante al Serakreis Jena, vole-nevole devis soldatservi en la Unua Mondmilito, kaj post la milito iĝis membro de la Komunisma Partio de Germanio. Dum 1924 li geedziĝis kun la verkistino kaj fabelo-rakontistino Lisa Tetzner. Kun ŝi li multe vojaĝis tra Germanio. Li laboris en plej diversaj profesioj: interalie kiel industria laboristo, aŭtoro, provlegisto kaj redaktisto ĉe pluraj magazinoj kaj eldonejoj. Kiel membro de la "ligo de prolete revoluciaj verkistoj" li mem publikigis poemojn kaj romanojn.
Dum la jaro 1933 la aŭtoritatoj de la freŝe instalita Nazia Germanio enkarcerigis lin, kiel multajn aliajn germaniajn komunistojn, sed pro la penoj de sia edzino baldaŭ reliberiĝis. Tuj post tio la geedza paro fuĝis al Svislando, kie li rajtis resti sub la kondiĉo ne publikigi iajn verkojn. Pro tiu malpermeso de verkado li ekuzis al pseŭdonimon Kurt Held, sub kiu li nuntempe estas multe pli konata ol sub sia vera nomo. Pro la malpermeso de publikado kadre de la statuso de politika fuĝinto iujn librojn li ankaŭ devis eldoni sub la nomo de sia edzino, Lisa Tetzner. Pro la aŭtoraj sukcesoj la paro atingis modestan prosperon, post lamondmilito ricevis la svisan ŝtatanecon kaj plu vivis en Svislando.
Honore al li, elementa lernejo en Berlino ricevis lian nomon.
Verkaĵoj
La unuaj poemoj de la verkisto konsideriĝis ekspresionismaj kaj pacifismaj. Poste liaj aŭtoraj verkoj estis tute influitaj de la komunismaj konvinkoj. La porjunulaj romanoj, kiuj sekve ekestis en la svislanda ekzilo, estis karakterizitaj per socie kritikisma sinteno, en junuleca lingvo. Gravaj temoj estis la peno pri solidara kunvivado de infanoj inter si kaj de junuloj kun plenkreskuloj, kaj la sorto de homoj marĝene de la socio.
Sulfurbeka sito
Sulfurbeka sito, Sitta oenochlamys, estas eta paseroforma birdo. Ĝi apartenas al sita genro. Simile kiel aliaj membroj de sitedoj (krom roka sito kaj persia sito) ĝi loĝas en arbaraj aŭ arbar-similaj teritorioj.
Aspekto
Ĝi estas 12.5 cm longa birdo, kun rozkoloraj subaj partoj, flava beko kaj bluecaj supraj partoj pli grizecaj en kapo. Ĝi havas nigrajn markojn en frunto kaj traokula strio kiu kontrastas kun flava iriso, do estas simila al la proksima parenco nome Velurfrunta sito, sed sen tiom blueca dorso (flugiloj) kaj kun flava beko anstataŭ ruĝa, kio nomigas la specion, sed simile al la pli proksima parenco nome Flavbeka sito, el kiu diferenciĝas ĉefe pro la pli rozkoloraj subaj partoj (pli helaj ĉe gorĝo, kiel ĉe aliaj sitoj).
Disvastiĝo
Ĝi estas endemia de Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj. Ĝi estas minacata pro perdo de habitato.
Nutrado
Ili manĝas ĉefe insektojn, kiujn ili kaptas per grimpado sur trunkoj kaj branĉoj..
Vivmaniero
Ili vivas pli malpli solece aŭ familie.
Reproduktado
Ili nestumas en arbotruoj.
Tojamo (urbo)
Tojamo aŭ Toyama (japane 富山市 [Tojama-ŝi]; Hepburn: Toyama-shi), estas urbo de Japanio, kun iom pli ol 420 000 loĝantoj. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, en ties regiono Ĉubu, borde de la Japana Maro. Ĝi estas administra centro de la samnoma gubernio tojamo.
Trolebusa transporto en Krimeo
Trolebusan tranporton en Krimeo oni povas dividi en du kategoriojn:
Inter Simferopolo kaj Jalta
En la mondo unika, 86 kilometroj longa linio numero 52 ofertas malmultekostan vojaĝon (kontraŭ 12 hrivnoj) Preskaŭ tutan tagon eblas vojaĝi ĉiuj 15 minutoj per tiu ĉi linio de ĉefa stacidomo en Simferopolo al centro de Jalto. Aldone, estas linio numero 51 inter Aluŝto kaj Simferopolo, kaj linio numero 53 inter Jalto kaj Aluŝto.
Plej gravaj lokoj
Trolebusoj funkcias relative simile kiel trolebusoj en urboj, do ili havas regulajn haltejojn. Nur la tempo de la vojaĝo estas pli longa. Jen plej gravaj haltejoj survoje: Malomajako, Partenito, Krasnokamenko, Arteko, Nikita Botanika Ĝardeno kaj Masandro.
Aliaj notoj
En revuo Kontakto aperis en kvina numero de jaro 2007 artikolo pri trolebusoj en Krimeo
SWR
La vorto havas plurajn signifojn:
Kroata aŭtovojo A3
En Kroatio, A3 (kroate Autocesta 3) estas aŭtovojo, tradicie ankaŭ nomita "Autoput". Ĝi ligas la landlimon al Slovenio kaj la urbon Zagrebo en la okcidento kun la orienta landoparto. Pri la proksimuma situo vidu la mapon dekstre.
Atexcal
Atexcal estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martin Atexcal.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3624 loĝantojn. El tiuj estas 1727 viroj kaj 1897 virinoj. La komunumo havas surfacon de 395.46 kvadratkilometroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21018a.htm
Lago Puelo
La lago Puelo estas akvejo kuŝa ĉe la nordokcidento de la argentina provinco Ĉubutio. Ĝi okupas basenon de origino river-glaĉera de 180 metroj de profundo. Ĉe la lago troviĝas samnoma vilaĝo.
La lago estas ene de la Nacia Parko Lago Puelo. Pro la belo de ties pejzaĝo (arbaroj, riveroj, montoj), ĝi ricevas 20.000 turistojn ĉiusomere. Ĝi ĝuas kompleksojn de gastejoj kaj kabangastejoj. Oni praktikas fiŝkaptado kaj akvosportoj.
Etimologio
Ŝajne Puelo estas mallongigo de la mapudunguna puel-có, signife puel = oriente kaj co = akvo, tio estas "akvo -de- orientoe" ĉar ja kvankam la elfluo de tiu lago okazas al Pacifiko tra la rivero samnoma Puelo, la deklivoj kaj fontoj troviĝas, kiel la lago mem, oriente de la altaj pintoj de Andoj.
Eksteraj ligiloj
-42.16667°N, -71.66667°W
Centramerikaj miksaj koniferaroj
Priskribo
La centramerikaj miksaj koniferaroj okupas areon de 111 400 kvadratajn kilometrojn, etendiĝante laŭlonge de la montara spino de Centrameriko, kurante ekde Ĉiapasa Patrinmontaro en la meksika subŝtato de Ĉiapaso tra la altaĵoj de Gvatemalo, Salvadoro, kaj Honduras ĝis centra Nikaragvo.
La miksaj koniferaroj troviĝas super altitudo de 600 metroj, kaj estas ĉirkaŭataj je pli malaltaj situoj de subtropikaj humidaj kaj sekaj arbaroj.
Flaŭro
La centramerikaj miksaj koniferaroj konsistas el multaj specioj kiuj estas karakterizaj de mezvarma Nordameriko, inkluzive de kverkoj (Quercus spp.), pinoj (Pinus spp.), abioj (Abies spp.), kaj cipresoj (Cupressus spp.).
(17769) 1998 EM9
(17769) 1998 EM9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Atlixco
Atlixco estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Atlixco.
2-a de majo
La 2-a de majo estas la 122-a tago de la jaro (la 123-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 243 tagoj restas.
Atlixco
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 54′ norda latitudo kaj 98° 26′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1840
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21019a.htm
(60454) 2000 CH105
(60454) 2000 CH105 estas granda transneptuna objekto malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono)
Ĝi estas de la klaso de la kubevanoj : "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en simpla orbita resonanco kun Neptuno, kaj kies orbito havas malgrandajn discentrecon kaj. Ĝi tamen estas nemalproksima de la orbitaj resonancoj 2:7 kun Urano kaj 5:9 kun Neptuno.
Valentin Rathgeber
Johann (Hans) Valentin RATHGEBER (naskiĝinta en la 3-a de aprilo 1682 en Oberelsbach, mortinta en la 2-a de junio 1750 en Bad Staffelstein-Banz) estis germana komponisto, muzikisto kaj benediktano.
Vivo
Ekde la plej frua infaneco Rathgeber trejnitis muzike danke al la instruista kaj orgenista servadoj de la patro. Li certe estis ankaŭ lia unua muzikpedagogo (antaŭ ĉio: orgeno). Pri sistema muzikinstruo de la filo tamen ne estas ie iu atesto. En 1701 Rathgeber iĝis "Logicus" ĉe la universitato de Würzburg, kaj en 1704 li aperis registre kiel studento de teologio. La saman jaron li dungitis ĉe la orfeja lernejo de la Julius-hostpitalo en Würzburg sed maldungitis jam en 1707. Mallonge pli malfrue li ekdeĵoris kiel kameristo kaj muzkisto ĉe abatejo Kilian Düring (1641–1720) en la Abatejo Banz. Lia novicado komenciĝis ankoraŭ je la fino de 1707 kaj finfine en 1711 Rathgeber ordinitis pastro en la katedralo de Würzburg. Dum tiu tempo li ne nur predikis kaj estis korusdirektisto sed ankaŭ faris la unuajn grandajn komponaĵojn: ekzemple okaze de la konsekro de la nove en baroka stilo konstruita preĝejo en Banz en 1719 (fare de al arkitekto Johann Dientzenhofer).
En 1721 aperis sub la titolo Octava Musica ok mesoj ĉe la renomita eldonejo Johann Jakob Lotter d.Ä. en Aŭgsburgo. Same ankaŭ la sekvintaj eldonaĵoj ĉiam enhavas plurajn verkojn, kio klarigas ke 22 verkoj unuarigarde ŝajnas esti malmultaj. Fakte ili entenas pli ol po 370 komponaĵoj. La ĉefa okupo estis eklezia muziko; nur tri estis sekularaj, nome: Chelys sonora (24 instrumentaj koncertoj, op. 6, 1728), Ohren-vergnügendes und Gemüth-ergötzendes Tafel-Confect, aŭ pli mallonge Augsburger Tafelkonfekt (1733, 1737) kaj finfine Musikalichcher Zeit-Vertreib aŭf dem Clavier (60 etaj pecoj por klavarinstrumentoj, op. 22, 1743).
Kritikoj, fuĝo, reveno
Pro kritikoj de la verkaro (al kio Rathgeber jam reagis en 1726 en la antaŭparolado al Opus IV) kaj pro persona malfermiteco Rathgeber serĉis novajn agadokampojn ekster la abatejo. Sen permeso de la abato li ekvojaĝis en 1729 pro studkialoj, dum kiu aperis serio da presitaĵoj (plejparte dediĉitaĵoj al gravaj mecenatoj). Tiel eblas sen problemo postflari la detalan itineron tra Trier, la regiono de Bodenlago kaj Svislando, Suda Bavario, Aŭxstrio ĝis Hungario. Post la reveno en 1738 Rathgeber verŝajne estis mallongan tempon enkarcerigita en la Monaĥejo Banz. Post ĝenerala pekkonfeso kaj renovigo de la ordenaj votoj li reakceptitis en la monaĥaron. Poste aperis ankoraŭ kvar mesoj (op. 19), 30 ofertorioj (op. 20), la tria parto de Tafelkonfekts (1737) kiel ankaŭ Musikalischer Zeit-Vertreib. Poste podagro komencis tre limigi la kreivecon de la muzikisto.
Graveco
En la instrukcio je op. 1 Rathgeber priskribis siajn plej gravajn intencojn kiel komponisto: "facilitas / facilo de muzika esprimo kaj prezento", "brevitas / mallongeco" kaj "suavitas / melodioj amindaj, facile kompreneblaj, harmoniozaj". Estante samtempulo de Johann Sebastian Bach li tamen klare distanciĝis de baroka patoso; el la strebo je simpleco senteblas la moda "nova gusto", galanta stilo. Per siaj popolaj melodioj, malkomplikaj movimentoj kaj taŭgigeco de la kompozicioj por diversaj instrumentaroj/kantistaroj Rathgeber evidentiĝis ege plurflanka komponisto.
Rathgeber populariĝis la novan koncertstilon en multaj, eĉ etaj komunumoj, ankaŭ ekstere de Frankonio aŭ Suda Germanio. Kelkaj kantoj el la kolekto Tafelkonfekt (ekz.: "Alleweil ein wenig lustig", "Der hat vergeben", "Mein Stimme klinge") troviĝas ĝis hodiaŭ en (lernejaj) kantlibroj/koruslibroj. Intereso plialtiĝinta pri Rathgeber montratas per kelko da noveldonoj de mesoj latinlingvaj dum la lastaj jaroj.
En la korto de la Abatejo Banz oni starigis memorigtabulon por li.
Coucy-lès-Eppes (stacidomo)
Coucy-lès-Eppes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Coucy-lès-Eppes, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Reims - Laon (082000).
Nombro de Dudeney
Dudeney nombro estas pozitiva entjero kiu estas perfekta kubo tia ke la sumo de ĝiaj ciferoj estas egala al la kuba radiko de nombro. Estas ĝuste ses tiaj entjeroj (vidu ):
1 = 1 x  1 x  1   ;   1 = 1 512 = 8 x  8 x  8   ;   8 = 5 + 1 + 2 4913 = 17 x 17 x 17  ;  17 = 4 + 9 + 1 + 3 5832 = 18 x 18 x 18  ;  18 = 5 + 8 + 3 + 2 17576 = 26 x 26 x 26  ;  26 = 1 + 7 + 5 + 7 + 6 19683 = 27 x 27 x 27  ;  27 = 1 + 9 + 6 + 8 + 3
La nomo derivas de Henry Dudeney, kiu observis la ekziston de tiuj numeroj en unu el liaj puzloj, Radikeltiro, kaj kiu estas instruisto en izoliteco en Colney Hatch kaj kiu postulas ĉi tion kiel ĝenerala metodo por radikeltiro.
NGC 3574
NGC 3574 (aliaj indikoj — MCG 5-27-22, ZWG 156.20, NPM1G +27.0308, PGC 34080) estas galaksio en konstelacio Leono.
Kontraŭmemadjunkta matrico
En lineara algebro, kontraŭ-memadjunkta matrico aŭ deklivo-memadjunkta matrico estas kvadrata matrico A konjugita transpono de kiu A* estas egala al ĝia negativo:
aŭ en komponanto formo, se A = (ai,j), ĉiu elemento estas egala al negativo de kompleksa konjugito de elemento en situo simetria respektive al la ĉefdiagonalo: por ĉiuj i kaj j.
Ekzemploj
Ekzemple, jena matrico estas kontraŭmemadjunkta:
Blazono de Kazaĥio
La ŝtata blazono aŭ, oficiale, emblemo de Kazaĥio konsistas el blazonŝildo ornamita per la flago de Kazaĥio. Ĝi ekzistas ekde la disfalo de la Sovetunio kaj oficiale konfirmiĝis la 25-an de decembro 1991.
La aŭtoroj estas Ŝandarbek Melibokov kaj Ŝota Ualiĥanov, kies blazona propono venkis kontraŭ 67 aliaj temoj prezentitaj en 245 skizoj.
Petrus Ramus
Pierre de la Ramée (1515-1572) estis franca humanisto, pedagogo, gramatikisto, filozofo kaj logikisto, erudiciulo pri pedagogio, matematiko, astronomio, optiko, kaj mekaniko, kreinto de la pensoĉeno kontraŭaristotela, kiu konvertiĝis al kalvinismo, kaj estis murdita du tagojn post la Masakro de Sankta Bartolomeo.
En la komenco de sia kariero li envolviĝis en plurajn polemikojn, eble pro liaj kontraŭaristotelaj teorioj, kaj li estis akuzita de Jacques Charpentier  (1524-1574), profesoro de medicino, pri subfosado de la filozofio kaj de la religio. Arnaud d'Ossat, kiu estis lia lernanto, lin defendis. Kontraŭ la portugala humanisto António de Goŭveja li debatis du tagojn. La afero estis kondukita en la franca parlamento antaŭ la reĝo Francisko la 1-a. Ramus estis konsiderata kulpa antaŭ komisio de la kvin, ke li agas senpripense, arogante kaj malprudente, kaj liaj lecionoj estis malhelpataj (1544). Seniluziita, li forlasis Parizon sed revenis iom poste. La dekreto estis nuligita de Henriko la 2-a, kiu estis surtronigita en 1547, dank'al la influo de Karlo, kardinalo de Loreno (1524-1574). Sekve, li akiras katedron en la Kolegio de Navaro.
En 1551, Henriko la 2-a lin indikas kiel reĝa profesoro (regius professor) de la universitato sed li prefere nomis sin profesoro pri filozofio kaj elokventeco en la Kolegio de Francio, kie dum konsiderinda tempo, li prelegis antaŭ aŭdantaro kun eĉ 2000 homoj. Pierre Galland, alia profesoro de la universitato, publikigis kontraŭ lin "Contra novam academiam Petri Rami oratio" (1551), kaj nomis lin patromurdinto pro liaj sintenoj rilate al Aristotelo. La plej serioza akuzo kontraŭ li, lin nomis "nouveaŭ academicien", kvazaŭ li estis skeptikulo. Aŭdomarus Talaeus, intima aliiĝinto de Ramuso, efektive publikigis verkon en 1548, derivita de la priskribo de Cicerono pri la Akademia skeptikismo, lernejo de Arcesilao kaj Karneades.
Pattensen
Pattensen estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regiono Hanovro de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Kroata aŭtovojo A4
En Kroatio, A4 (kroate Autocesta 4) estas aŭtovojo. Ĝi situas en la nordo de la lando. Pri la proksimuma situo vidu la mapon dekstre.
Melissa (gazeto)
Melissa estas la titolo de interesa kulturperiodaĵo eldonita en Belgio kaj tute skribata en la latina lingvo.
20107 Nanyotenmondai
20107 Nanyotenmondai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Oberwaltersdorf
Oberwaltersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
20107 Nanyotenmondai
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Civitana Observatorio de Nan'jo (japane : 南陽市民天文台 : Nanyo tenmondai ) en la parko Sosjou en la norda parto de la urbo Nan'jo. La observatorio estis fondita en 1986 kaj estis aktiva en eduko kaj scienca popularigo pri astronomio.
Melissa (gazeto)
Historio
Eldonisto de tiu ĉi gazeto estas ĝis hodiaŭ Guy Licoppe alinome Gaius Licoppe. Post la unua latina seminario en Middelkerke-Westende kelkaj partoprenintoj ne nur kontentiĝis pri farota instalo de regulaj rondoj de latinbabilantoj sed proponis ankaŭ fondon de gazeto.
Pri temoj aŭ historiaj aŭ politikaj aŭ literaturaj ĉefe temas la artikoloj en tiu ĉi periodaĵo. Interalie, ankaŭ la anonima verkistino Aeliana verkis pri kuirarto kaj prezentis la preparon de bongustaj pladoj en viva latina lingvo. Kontribuis al tiu ĉi gazeto ankaŭ la itala poeto Giovanni Teresi.
Islama arkitekturo
Islama arkitekturo ensumigas tre ampleksan regionon de arkitekturo, nome kaj historie, kaj geografie. Kvankam oni parolas pri la islama arkitekturo sole en senco de religiaj konstruaĵoj, ĝi ensumigas ankaŭ profanajn konstruaĵojn.
En la islaman arkitekturon tiel viciĝas la konstruaĵoj konstruitaj post la estiĝo de islamo (622) ĝis nuntempo, sur teritorio priregata fare de tiu ĉi religio. La lokojn de ties apero ne eblas limigi je tradicie islamaj regionoj, kiel estas Persa golfo, norda Afriko aŭ Antaŭa Oriento, sed eblas renkontiĝi kun ili ekz. ankaŭ en Hispanio, Francio aŭ en Barato. Nuntempe la islamaj religiaj konstruaĵoj troviĝas tra la tuta mondo.
El tiuj ĉi kaŭzoj ne eblas la islaman arkitekturon percepti kiel tutaĵon, sed necesas distingi la historiajn epokojn kaj unuopajn centrojn. La influo de la regionaj centroj estas plie substrekita per la fakto, ke Korano diference de Biblio nenie difinas aspekton nek regulojn de konstruigo de templo. La unuopaj centroj tiel povis ligi al la lokaj tradicioj, nome kaj el vidpunkto de konvena materialo kaj el vidpunkto de konstruaj teknikoj. Malgraŭ tio eblas trovi vicon de tipaj elementoj aŭ komunaj karakteroj, kiuj rezultas el la bezonoj kaj gusto de la ordinara islamano. Kiel la plej tipa ŝatata elemento eblas konsideri kupolon kaj diversajn specojn de arkoj. Bazaj tipoj de la konstruaĵoj estas moskeoj, araba domo kun fermita dispono, korto kaj apartigita porvirina kaj porvira partoj, ivanoj, fortikaĵoj kaj pontoj. Malpli signifaj, sed por la islama arkitekturo ankaŭ tipaj konstruaĵoj, estas banejoj aŭ fontanoj.