cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kajo de rivero Turo
Historio
En aŭgusto 2019 komenciĝis konstruado de la kajo sur la maldekstra bordo, inter stratoj Ŝĉerbakov kaj Ĉkalov. La unua parto etendiĝas laŭlonge de strato Beregovaja (La Borda) kaj estas longa. Ĝi havas infanludejon, sportan terenon, sketejon, laŭbon, amfiteatron, piedirejojn kaj biciklejojn kaj tri malgrandajn parkumejojn. Haveblфs biciklejoj kaj parkumejo kiu finiĝis en aprilo 2021. Pli ol estas kovritaj je verdaĵoj, inter kiuj estas 125 arboj kaj 121 arbustoj. La cefaj laboroj finiĝis en 2020 kaj en marto 2021 la kajo ekfunkciis. En decembro 2019 oni decidis ke tie aperos ankaŭ konstanta scenejo, kio transformos la dekstrabordan kajon je granda amfiteatro. Unuafoje provizora scenejo estis kreita tie dum festado de la 75-a datreveno de Tjumena provinco, okazinta la kaj la urbanoj aprezis la ideon. La konstruadon plenumis la kompanio Mostostroj-11, kiu estis sola partoprenanto de la respektiva konkurso. Apud la menciita ponto, malantaŭ la Ĉielira-Georga preĝejo kreskas elita kvartalo Voznesenskij (la Ĉielira).
Dekstra bordo
La kajo etendiĝas laŭ la dekstra bordo de la rivero Turo de la monaĥejo de Sankta Triunio nord-okcidente ĝis la haveno sud-oriente. Ĝi konsistas el promenejoj je kvar niveloj kaj pasas sub du pontoj — la piedira ponto de Geamantoj kaj la Ĉeljuskincev-ponto. La plej luksa estas la parto inter la menciitaj pontoj, farita el grandaj pecoj de granito kaj plurkolora marmoro. En du lokoj (apud la buŝo de la rivero Tjumenko kaj ĉe la haveno) la kajo larĝiĝas kaj aperas placetoj, destinitaj por sportaj kaj kulturaj aranĝoj. La plej granda tia placo troviĝas ĉe la haveno kaj servas por ĉiujara sporta aranĝo “Ŝtala karaktero” (Стальной характер). En ambaŭ lokoj ĉiam staras plej simplaj sportiloj.
La promenejoj estas kelkmetrojn larĝaj, sed biciklejoj mankas, kio kaŭzas certan malkomforton kaj foje koliziojn. Pandusoj por infanĉaretoj kaj rulseĝoj haveblas en kelkaj lokoj, rulŝtuparoj aŭ liftoj mankas. Tra la tuta kajo staras lanternoj kaj aŭdigiloj, el kiuj vespere fluas muziko. Ĉe la buŝo de Tjumenko haveblas moleo, al kiu foje venas promenŝipoj. Ie kaj tie staras kioskoj kun manĝaĵoj kaj trinkaĵoj, stratkafejoj kaj senpagaj necesejoj.
Sur la kajo ofte elpaŝas amatoraj artistoj, kiuj kantas, muzikludas aŭ dancas, kolektante monoferojn. Laŭregule ili devas ricevi permesilojn de la aŭtoritatoj.
La maldekstra bordo de la rivero Turo estas kovrita je verdaĵoj, inter kiuj foje aperas sablokovritaj senarbarejoj. Ĝi estas tute kruda kaj vizitata nur de lokaj fiŝkaptistoj kaj infanoj el najbaraj domoj. Ĉe ambaŭ flankoj de la ponto de Geamantoj ankras promenŝipoj, invitantaj gastojn per laŭtparoliloj.
Artaĵoj
En oktobro 2010 estis instalitaj skulptaĵoj, faritaj de la Arta Fonduso (Ekaterinburgo).
La galerio komenciĝas de la ponto de Geamantoj kaj pluas orienten. Plejparto de la bareliefoj estas muntitaj sur apogmuron, monumentoj al studentoj troviĝas sur ŝtuparo.
La unua bareliefo bildigas ĉasadon de mamutoj. Apude legeblas teksto pri la unuaj loĝantoj de la regiono. Sekvas rakonto pri Siberia ĥanujo kaj la tatara urbo Ĉimgi-Turo, kiu estis antaŭulo de Tjumeno kaj troviĝis proksime de tiu ĉi loko. La tria bareliefo estas dediĉita al la kozaka atamano Jermak kaj lia ekspedicio, dum kiu estis konkerita la menciita ĥanujo.
Sekvas la monumento al Semjon Remezov, la fama rusa kartografo kaj arkitekto, kreinto de la unikaj mapoj de Siberio. Post ĝi aperas la monumento al la fondintoj de Tjumeno — la vojevodoj Ivan Mjasnoj kaj Vasilij Sukin, kiuj en julio 1586 establis la Tjumenan fortikaĵon. Sekvas la monumento al la Grandaj Nordiaj Ekspedicioj (ankaŭ nomataj la Kamĉatkaj) subestre de la navigaciisto kaj sciencisto Vitus Bering, kies skulptaĵo troviĝas centre de la monumento. Tiuj ekspedicioj, okazintaj meze de la 18-a jarcento, trapasis Tjumenon, ricevinte ĉi tie necesan subtenon.
Poste aperas vico da bareliefoj, bildigantaj vivon de la urbanoj en la 18-a — 19-a jarcentoj: metiistoj, lernantoj, promenantoj, preĝantoj ktp. Ĝin finas monumento al la unua ŝipkonstrua fabriko en Siberio forme de steleo antaŭ kiu staras du viraj figuroj — unu en tradiciaj rusaj vestoj, alia en eŭropa kompleto. Temas pri la brita entreprenisto Hector Hulet kaj lia tjumena partnero Ivan Ignatov, kiuj en 1863 fondis en Tjumeno la ŝipkonstruan fabrikon. Krome Ivan Ignatov havis plurajn vaporŝipojn kaj grave kontribuis al evoluigo de la akvotransporto en la regiono.
Finas la galerion du skulptaĵoj, situantaj sur ŝtuparoj kaj dediĉitaj al studentoj. La unua prezentas tri junajn figurojn el la 19-a — komenco de la 20-a jarcentoj. La dua montras nuntempan junulon kun poŝtelefono enmane, starantan apud sidanta profesoro. Ambaŭ skulptaĵojn faris la tjumena skulptisto Gennadij Vostrecov.
En 2017 la deputato de la urba dumao Igor Rakŝa, fama pro sia ortodoksa radikalismo, proponis starigi sur la kajo monumenton omaĝe al la caro Nikolao la 2-a kaj konstrui kapelon apud la Elija monaĥejo. Ĉion ĉi li konsideras farinda por omaĝi memoron de la lasta rusia imperiestro, kiu sekvis de la tjumena haveno al ekzilo en Tobolsko kaj de tie al sia mortoloko en Sverdlovsko. La propono estis malakceptita.
La kadre de la junulara forumo Utro (Mateno) loka artisto Andrej Egorov pentris sur piliero de la Ĉeljuskincev-ponto grafitaĵojn, bildigantajn heroojn de pentraĵoj de Rafaelo, Sandro Botticelli kaj de la rusa fabelo Ĉevaleto-Ĝibuleto verkita de Pjotr Erŝov. Tamen jam sekvan tagon sur ili aperis kritikaj surskriboj: “Lernu pentri. Aŭ kanti. Aŭ danci.” Tio estis aludo al la subniveleco de la artaĵo
Historiaj konstruaĵoj
En la lasta parto de la kajo, proksima al la haveno, troviĝas kelkaj historiaj konstruaĵoj, kiuj bezonas restaŭradon. La aŭtoritatoj anoncis ke ili estos elaĉetitaj de privataj posedantoj, restaŭritaj kaj transformitaj je kulturjeoj.
La duetaĝa domo N 23/1 en strato de la 25a de Oktobro aperis en la dua duono de la 19-a jarcento kiel kontoro de la vaporŝipa firmao de la tjumena negocisto Aleksej Kolmakov. Ĝi situas sur la deklivo kaj ĝis 2019 estis nuraj ruinoj. En 2017-2019 ĝi estis rekonstruita. La rekonstruo kostis pli ol 155 milionojn da rubloj (ĉirkaŭ tri milionojn da dolaroj). La ĝi malfermiĝis kiel la unua en la urbo artejo. Sur areo de funkcias ekspoziciejo, eta (150-200 sidlokoj) kaj granda (250-300 sidlokoj) haloj, akceptejo kaj kafejo. La ejo oficiale nomiĝas la multicentro Kontoro de vaporŝipejo (Контора пароходства) memore al ĝia origina funkcio. Urbanoj kaj iuj restaŭristoj konsideris la rekonstruon fuŝa, ĉar la domo fakte estis komplete detruita kaj konstruita denove el novaj materialoj, kiuj nur iom similas al tiuj aŭtentikaj.
La akvopumpejo (N 23b), konstruita en 1864 kaj situanta sur la kajo mem, ankaŭ jam estas restaŭrita kaj iĝos muzeo.
Du havenaj tenejoj en strato Pristanskaja, situantaj maldekstre de Maslovskij vojo, ankoraŭ atendas restaŭradon, kiu ne komenciĝis pro nesolvitaj juraj problemoj (ambaŭ estas privataj posedaĵoj). Domo N 3/5 estas ruinoj, do bezonas grandan rekonstruadon. Domo N 1b estas en pli bona stato, tie funkcias artmetiejo de la posedanto. Maldekstre de ĝi videblas fervoja branĉo, kiu finiĝas tie.
En la supra parto de Maslovskij vojo staras duetaĝa ligna domo (N 1 en strato Pristanskaja), konstruita en la 1880-aj jaroj. Origine tie loĝis negocisto Maslov, omaĝe al kiu estis nomita la apuda vojo. Poste tie enloĝiĝis familio de la unua havenestro Miĥail Kerĵencev, kiu havis naŭ infanojn. En la sovetia periodo ĝi transformiĝis je amasloĝejo. La havenestro estis mortpafita en 1938. En 2004 la domo brulis, post kio okazis riparado, malaperiginta kelkajn historiajn elementojn. Ekde 2014 loĝantoj paŝon post paŝo forlasis la domon, kiu nun staras malplena kaj fermita. Oni rakontas pri subteraj pasejoj, kiuj laŭdire, kondukis el la domo al aliaj havenaj konstruaĵoj. Malnovaj loĝantoj konfirmas ke la pasejoj ekzistis, sed ili estis duondetruitaj, do en la 1960-aj jaroj oni superŝutis ilin per tero por eviti traŭmatojn. La domo havas statuson de historia monumento.
La Maslovskij vojo estas ankaŭ nomata Elevatornij (Elevatora), ĉar proksime, en la haveno, en 1911-1916 estis konstruita kvinetaĝa elevatoro, 20 metrojn alta. Komence de la 2000-aj jaroj ĝi jam grave kadukiĝis kaj antaŭ 2013 estis detruita.
Sportejo
En la orienta parto de la kajo, apud la Kontoro de Vaporŝipejo troviĝas tereno, sur kiu okazas sportaj eventoj, interalie ekzercadoj dum la ĉiujara evento Ŝtala karaktero (Стальной характер). La apude estis malfermita rekaro, kiu okupas areon je 280 m² kaj ebligas ĉiujn specojn de ekzercoj. Ĝi estis konceptita en 2019 kaj financita de bonfara fonduso de la firmao RN-Uvatneftegas (РН-Уватнефтегаз).
Monumento al la Romanov-familio
La sur la deklivo malantaŭ la Kontoro de Vaporŝipejo, sur la teritorio de la Elija monaĥejo sub gvido de la metropolito Tobola kaj Tjumena Dimitrij estis solene malfermita la monumento al la Romanov-familio. Ĝi bildigas la familion de la lasta rusa caro Nikolao la 2-a, starantan sur antikva rusa boato "Rus" (Русь) kun krucoj enmane. Tio simbole referencas la foriron de la cara familio al ekzilo en Tobolskon, okazintan en aŭgusto 1917. Tiam la Romanovoj venis al Tjumeno laŭ la Transsiberia fervojo, poste estis transportitaj laŭ fervoja branĉo al haveno, situinta ĉi-loke, kaj daŭrigis sian vojon al Tobolsko sur ŝipo, ĉar fervojo ĝis Tobolsko ankoraŭ ne estis konstruita kaj vojo estis malebena. Ĝi preskaŭ komplete identas al la monumento, instalita en la Divejeva monaĥejo en Niĵnij-Novgoroda provinco en 2017. La sola diferenco estas ke anstataŭ boato tie la statuoj staras sur soklo.
La abdikinta imperiestro registris forveturon el Tjumeno en sia taglibro.
Dezajnadon de la monumento partoprenis la akademio de Ilja Glazunov, la skulptaĵon faris Irina Makarova en la metiejo LitArt (Moskvo). Ĝian kreadon financis ortodoksaj organizaĵoj kaj mecenatoj. La ideon starigi monumenton omaĝe al Nikolao la 2-a sur tiu ĉi loko unuafoje prezentis loka komercisto, ortodoksa aktivulo kaj deputito de la urba dumao Igor Rakŝa. La 2017 li diskutigis la aferon dum kunsido de la urba dumao, proponinte konstrui apude ankaŭ kapelon kaj inviti al la malferma ceremonio deputiton de la Ŝtata Dumao Natalia Poklonskaja. La Tobolo-Tjumena eparĥio subtenis la iniciaton.
La instalado de la monumento elvokis kontraŭdirajn reagojn ĉe la urbanoj. Plej forte protestis lokaj komunistoj, kiuj memorigis en sia ĵurnalo Laborista Tjumeno (Трудовая Тюмень), ke temas pri la plej malsukcesinta imperiestro de la Rusia imperio, kiu malgajnis ĉiujn militojn, kruele subpremadis la popolon kaj ricevis kromnomon Nikolao la Sanga. Aliaj indignis ke ne okazis ajna publika disputado de la afero. La ortodoksaj organizaĵoj kontestis la akuzojn direkte al la imperiestro kaj argumentis ke la monumento situas sur la monaĥeja teritorio, kies estraro rajtas fari ion ajn sur sia areo.
Apud la ponto de Geamantoj
Origine la maldekstra bordo estis kovrita je salikoj, inter kiuj nur jen kaj jen haveblis padoj, laŭ kiuj oni iris al la rivero por fiŝkapti aŭ naĝi. La bordo estas inundata printempe, kiam akvonivelo altiĝas pro degelado de neĝo.
En septembro 2019 komenciĝis konstruado de la kajo sur la maldekstra bordo, finita en aprilo 2021. Ĝi etendiĝas je kaj kostis 535 milionojn da rubloj. La kajo komenciĝas de la preĝejo de Sankta Georgo kaj iros orienten. La projekton realigis kompanio "Mostostroj-11", kiu konstruis ankaŭ la kajon sur la dekstra bordo. Oni fortikigis la bordon per betono kaj ŝtalo, kreis marmoran promenejon. Malantaŭ la preĝejo samtempe komenciĝis konstruado de luksa loĝkvartalo Voznesenskij (La Georga). Iuj kritikis la projekton pro ripetado de eraroj, faritaj dum dezajnado de la kajo sur la dekstra bordo. Oni diris ke tio estos plia nura promenejo, sen ombro kaj interesaĵoj, sen specialaj lokoj por infanoj, plendis pro detruado de ĉiuj salikoj ktp.
La kajo estas dividita je tri zonoj. Okcidente de la ponto de Geamantoj estas promenejo kun benkoj kaj laŭbo. Oriente de ĝi iras scenejo kun manĝejo. Malantaŭ ili sekvas infanludejo, poste loko por skutado kun tri longaj ondoformaj skutejoj, laŭ kiuj skutas etuloj. Fine troviĝas saltejoj por rulado sur bicikloj, skutiloj kaj rulglitiloj, kiuj havas malsaman altecon kaj estas destinitaj por adoleskuloj. Post ili situas publika necesejo kaj parkumejo.
Apud la dua piedira ponto
En januaro 2021 oni anoncis konstruadon de plia kajo sur la maldekstra bordo, apud la nova kvartalo Eŭropa Bordo (Европейский берег). Ĝi devos esti 500 m longa kaj okupos 1,5 hektarojn. Tie aperos scenejo kun amfiteatro, urba legomejo, kverka aleo kun arboj nomitaj omaĝe al famaj urbanoj. La kajo havos tri nivelojn: la unua estos kovrita je naturaj kreskaĵoj (ĝi estos ĉiujare inundata), la dua servos kiel promenejo kun kverka aleo, la tria enhavos 10 grandajn rondajn malfermitajn ĉambrojn. Sur la moleo aperos pado kun speciala tegaĵo adaptita por kurado kaj skandinava marŝado. Sur la rivero apude aperos flosanta ĉambro. Apud la kajo haveblos parkumejo, por handikapuloj funkcios liftoj. Aperos rapidmanĝejoj. Sed en januaro 2021 oni informis ke necesos iom ŝovi ĝin flanken, ĉar la unua projekto alfrontis protektajn zonojn de historiaj konstruaĵoj.
La nova kajo devas esti unuigita kun la dekstra bordo per piedira ponto. Origine oni planis konstrui ĝin apud Maslovskij vojo.
Transriverejo
En Transriverejo apud la akvoparko LetoLeto en decembro 2020 malfermiĝis riverkajo longa. Tie aperis promenejoj kun benkoj, lanternoj, ekzerciloj por subĉiela sportumado. Poste aperos fontano.
Nomo
En 2010 oni proponis plurajn nomojn por la kajo (la Cara, Ermak Timofejeviĉ, Kuĉum, Ĉimgi-Tura, Georg Steller, la admiralo Possiet, la 229-a pafista divizio). La kompanio Strojmontaĵ, konstruinta la kajon, proponis dividi ĝin je kvin partoj, ĉiu kun sia nomo: la Ĉimgi-Tura, Anunciacia, Universitata, Gubernia, Cara. Sed la urba komisiono pri toponimio konkludis, ke la nomo Kajo de la rivero Turo tute sufiĉas, ĉar Tjumeno havas nur unu kajon. Ankaŭ la propono nomi ĝin omaĝe al la loka partiestro Aleksandr Protozanov, prezentita en 2014, estis rifuzita.
Prizorgado
Ĉiujare printempe la akvonivelo altiĝas kaj la plej malsupra nivelo de la kajo plene subakviĝas. Poste oni lavas ĝin per ŝampuo kaj brosas. La malsupraj niveloj kaj ŝtuparoj estas faritaj el granito kiel materialo akvoimuna kaj facile purigebla post foriro de printempaj inundaj akvoj.
La prizorgado de la kajo kostas 140 milionojn da rubloj jare ($2,19 milionoj).
En arto
Somere 2017 sur la kajo filmis sian unuan muzikfilmeton la brita kantisto ALEX. Li prezentis sian kanton Rebel of The Night kunlabore kun Rachel McAlpine. Ĉion plenumis loka reĝisoro kaj lokaj artistoj, kiuj (krom unu escepto) estis neprofesiaj. Ĝis aŭgusto 2019 la filmeto havis 138 mil trarigardojn en Jutubo.
Eventoj
Sur la kajo ofte okazas kulturaj kaj sportaj aranĝoj, urbaj festoj kaj konkursoj. Ekzemple en februaro 2018 tie okazis etapo de la Rusia Pokalo pri Neĝotabulado. Ĉiujare tie okazas la sporta evento “Ŝtala karaktero”. Ankaŭ dum la Urbotago, Tago de Rusio kaj ĉiuj aliaj grandaj festoj sur la kajo okazas festaj eventoj.
Kritiko
En 2018 la urbon vizitis la fama rusia urbanisto Ilja Varlamov, poste verkinta tre kritikan raporton pri la kajo. Li kritikis ĝaijn kreintojn pro malkapablo profiti krutan reliefon, manko de kontakto kun akvo, manko de ombro kaj hazarda distribuado de arboj kaj floroj, nesufiĉa nombro de aktivejoj kaj ludejoj, tro patosa dezajno. Li diris ke la tjumena kajo estas nura memorialo el multekostegaj materialoj, kie oni povas nur marŝi.
Leila Josefowicz
Leila Bronia JOSEFOWICZ (naskiĝis en Mississauga, okcidente de Toronto en la provinco Ontario) estas kanada violonisto.
Biografio
Leila Josefowicz naskiĝis en pola-angla familio. Ŝia patrino Wendy estas genetikistino, ŝia patro fizikisto. Baldaŭ post la naskiĝo la familio transloĝiĝis al Kalifornio, iom norde de Losanĝeleso.
Kajo de rivero Turo
Servoj
Post konsulti la urbanojn en junio 2016 sur la kajo aperis kioskoj, vendantaj trinkaĵojn kaj manĝaĵojn.
Leila Josefowicz
Biografio
Je la aĝo de 16 jaroj Leila Josefowicz debutis en 1994 en la Carnegie Hall kun la violonkoncerto de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovski kun akompano de Academy of St. Martin in the Fields sub gvidado de Sir Neville Marriner.
Kajo de rivero Turo
Servoj
Ekde julio 2017 laŭ la kajo cirkulas elektra infana trajneto. Ĝi veturas kun rapideco 5 km hore, lumas kaj aligas muzikon, kaj povas enspacigi ĝis 12 infanojn.
Leila Josefowicz
Biografio
En septembro 2003 ŝi estis solistino en la fama koncerto "Last Night of the Proms" en la Londona Royal Albert Hall.
Leila Josefowicz nuntempe loĝas en Novjorko en la kvartalo Upper West Side (Supra Okcidenta Flanko). En 2006 ŝi divorcis de dirigento Kristjan Järvi kun kiu ŝi havas filon.
Kajo de rivero Turo
Sekureco
Kelkfoje infanoj kaj plenkreskuloj falis de sur la parapeto de la kajo en la riveron kaj dronis aŭ estis hazarde savitaj de preterirantoj. Pro tio en aprilo 2019 post ĉiuj cent metroj estis starigitaj savringoj kaj ekdeĵoris dek savistoj. En junio 2019 la savistoj savis tie ebriulon, falintan en akvon.
La tuta kajo estas kontrolata de gvatkameraoj. Funksias tri gardistaj postenoj, foje marŝas policaj patroloj kaj supre, ĉe la ponto de Geamantoj staras la policejo.
Transporto
La plej proksimaj bushaltejoj estas Nabereĵnaja (Kajo) en strato Respubliko, Ploŝĉad Borcov Revolucii (Placo de la Batalantoj de la Revolucio) en strato Respubliko kaj Stroitelnij Institut TIU (Konstrua Instituto de TIU). Tra ĉiuj haltejoj sekvas pluraj busaj kaj busetaj itineroj.
Ĉe la domo N 1 en strato Respubliko haveblas subĉiela parkumejo kaj ĉe la buŝo de rivero Tjumenko tiu pluretaĝa. Ekde la ili ambaŭ estas pagendaj (krom por handikapuloj). Ĉe la Cara moleo funkcias senpaga subĉiela parkumejo por 120 aŭtoj, enveturebla laŭ Maslovskij vojo.
Galerio
<Center> <Gallery mode="packed"> Kajo de rivero Turo en Tjumeno 31.jpg| Informo por handikapuloj Kajo de rivero Turo en Tjumeno 19.jpg| Savringoj Kajo de rivero Turo en Tjumeno 16.jpg| Akvopumpa stacio Kajo de rivero Turo en Tjumeno 01.jpg| Vaporŝipa kontoro Riverkajo en Tjumeno 23.jpg| Orienta parto de la kajo Infanoj praktikas kapoejron sur la kajo de rivero Turo (Tjumeno) 01.jpg| Kapoejro sur la kajo Kajo de rivero Turo en Tjumeno 05.jpg| Printempa inundo Sporta aranĝo Ŝtala Karaktero (Tjumeno) 03.jpg| La sporta aranĝo “Ŝtala karaktero” Sporta aranĝo Ŝtala Karaktero (Tjumeno) 02.jpg| La sporta aranĝo “Ŝtala karaktero” Figuro de dinosaŭro dur kajo de rivero Turo (Tjumeno).jpg| Dinosaŭro sur la kajo Kajo de rivero Turo en Urbotago 2019 (02).jpg| Balancilo dum Urbotago </Gallery> </Center>
Ĉorizo
La ĉorizo (hispane chorizo kaj portugale chouriço) estas kolbaso kiu devenas el la Iberia duoninsulo, kaj disvastiĝinta en Latinameriko.
Krom Hispanio kaj Portugalio, la landoj kiuj plej uzas ĝin en siaj respektivaj kuirartoj estas Hungario, kiu faras grandan varion de kolbasoj surbaze de papriko, kaj ankaŭ Germanio kaj Aŭstrio, kie ĝi nomiĝas "paprika kolbaso” (Paprikawurst).
Ekzistas ankaŭ pluraj versioj de veganaj ĉorizoj kun malsamaj ingrediencoj kiuj povas esti sojo, gluteno aŭ rizo, sed ĉiam kun papriko kaj sojsaŭco aŭ likva fumo por doni al ĝi kolbasajn aspekton kaj guston.
Insulo Rennell
La insulo Rennell, surloke konata kiel Mugaba, estas la ĉefa insulo de du neloĝataj insuloj kiuj formas la provincon Rennell kaj Bellona en la Salomonoj. La insulo Rennell havas terareon de 660 km² kaj estas ĉirkaŭ 80 km longa kaj 14 km larĝa. Ĝi estas la dua plej granda korala atolo en la mondo kun la plej granda lago en insula Pacifiko (Lago Tegano) kiu estas listita kiel Monda heredaĵo de Unesko. La insulo Rennell havas populacion de ĉirkaŭ 3 000 personoj de polinezia deveno kiuj ĉefe parolas Renbelan, piĝinan kaj kelkaj la anglan. Rennell kaj Bellona estas du el kelkaj insuloj en melaneziaj Salomonoj klasitaj kiel Polinezio (dum aliaj estas Sikaiana, Ontong Java, Tikopia, Anuta, Insuloj Duff kaj kelkaj Insuloj Reef).
La insulo kuŝas je 236 km sude de Honiaro kaj je 1,900 nordoriente de Brisbano. La provinca ĉefurbo estas Tigoa, ĉe la okcidenta pinto de la insulo.
Historio
La Batalo ĉe insulo Rennell (en angla: Battle of Rennell Island, en japana: レンネル島沖海戦) okazis la 29an–30an de Januaro 1943. Ĝi estis la lasta grava marbatalo inter Usona Ŝiparmeo kaj la Imperia Japana Ŝiparmeo dum la kampanjo de Guadalcanal en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. Ĝi okazis inter la insuloj Rennell kaj Guadalcanal en la sudaj Salomonoj.
Teozofio
La vorto Teozofio (greke "dia saĝeco") ĝenerale priskribas religiajn strebojn, serĉi konojn pri "dio" aŭ la "dia principo" per vojoj de esoterisma revelacio. Tiaj vojoj ekzistas ekzemple en la mistikismaj instruoj de Jakob Böhme, Friedrich Christoph Oetinger kaj Louis Claude de Saint-Martin, en la judisma Kabalo, en partoj de la islama Sufismo kaj en la antikva Gnostikismo.
En pli malvasta senco la vorto teozofio aparte uziĝas por esoterisma konceptaro evoluigita de la okultisma filozofino Helena Blavatskij (1831–1891). Tiu konceptaro aparte referencas je elementoj de la hindaj religioj kaj spiriteco, interalie de hinduismo kaj budhismo, kaj asertas povi montri la komunan, veran kernon de ĉiuj religioj, por povi fondi "universalan frataron de la homaro".
Difinoj
2) En malpli vasta senco, la mistiko de Jakob Böhme, kiu estis akceptita i.a. de la grafo Louis Claude de Saint Martin. Apertenas al ĝi ankaŭ la "ŝvaba kristana teozofio" (Friedrich Christoph Oetinger, ekde 1731; ĝi efikis sur la germanlingvajn filozofojn kaj verkistojn Georg Wilhelm Friedrich Hegel, Friedrich Hölderlin kaj Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, Johann Wolfgang von Goethe, Franz von Baader kaj Eduard Mörike.
3) En plej malvasta senco tio, kion praktikis la membroj de la dum 1875 fondita Teozofia Societo. La celo de tiu ĉi speco de teozofio estas la "ekkonado de la vera naturo de la homo aŭ de la dia esenco, kiu estas unueca bazo de ĉio ekzistanta".
NGC 1616
NGC 1616 (aliaj indikoj — PGC 15479, ESO 251-10, MCG -7-10-13, AM 0431-434, IRAS04311-4349) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Teozofio
Difinoj
4) Teozofio en homaranisma senco estas tio, kion la "grandaj instruintoj de la homaro" instruis pri la vivo kaj la morto kaj pri la rilato de nia personaĵo (la "mio") al la universo kaj al la eterneco, kondiĉe ke tio ne kontraŭparolas la sciencon.
Analizo de la Zamenhofa lingvuzo rilate "teozofion"
L. L. Zamenhof estis la unua, kiu en Esperanto uzis la vorton "teozofio", sen eksplicite difini ĝin. Por ekscii, kiusence li uzis ĝin, necesas analizi liajn tekstojn. En lia 4-a aldono al la dogmoj de Hilelismo (OV III-4) li skribis: "Pri la dogmo 11, kiu krom karaktero societa havas ankaŭ karakteron teozofian, oni devas memori, ke ĝi parolas nur pri tiaj instruoj, kiuj ne kontraŭparolas al la scienco …" En la menciita dogmo 11 la koncerna frazo jene tekstas: "En la templo hilelista mi aŭskultados la verkojn de la grandaj instruintoj de la homaro pri la vivo kaj la morto kaj pri la rilato de nia 'mi' al la universo kaj al la eterneco…" El tio rezultas la supre kvare nomita difino.
Por pliprecizigi, kiuj estas la "grandaj instruintoj", oni konsideru, ke en la hilelista fazo L. L. Zamenhof turnis sin ĉefe al la judoj. La nocio devas esti interpretita konforme al la juda tradicio; ĝi estas ĉi tie ia esperantigo de la titoloj "rav" aŭ "rab" (= "sinjoro", "instruinto", "majstro", "estro"), "rabbi" ("rabeno" = "mia instruinto") el la hebrea lingvo. Laŭ la juda kompreno Moseo estas la plej granda instruinto; li havas la titolon "rabenu" (= "nia sinjoro", "nia majstro", "nia instruinto"). La simila titolo "rabeno" estas uzata ankaŭ por elstaraj instruintoj de la torao, ĉefe por estroj de talmudaj lernejoj. Al tiuj apartenas ekzemple Hilelo.
En la homaranista fazo la titolon "granda instruinto", "majstro" li certe ne konservis nur al grandaj judaj kleruloj. Ankaŭ kleruloj de aliaj religioj kaj filozofioj apartenas al la grandaj instruintoj. Konforme al la PIV, eblas nomi ekz. ankaŭ Budhon, Aristotelon, Jesuon majstroj. Sed ne nur ilin. Apartenas al ili ankaŭ Hilelo, Rabban Joĥanan ben Sakai, rabenu Jehoŝua ben Ĥananja, rabenu Elieser ben Hyrkanos, Rav kaj Ŝmuel kaj aliaj; el la kristanaj kleruloj Ambrozio, Aŭgusteno, Hieronimo, Tomaso el Akvino, Albertus Magnus kaj aliaj; el la islamaj eruditoj almenaŭ Al-Ĥasali; el la grandaj filozofoj almenaŭ Konfuceo, Kartezio kaj Kantio kaj aliaj. Zamenhof mem, pro modesteco, ne volis, ke oni nomu lin "majstro". Por li tio sonus, kvazaŭ oni atribuus al li la saman rangon kiel al Moseo aŭ Hilelo.
Zorga analizo do montras, ke "teozofio" por Zamenhof ne estis samsignifa al la specifa, mistika, intence eklektika pansinkretismo de Helena Blavatskij, Henry Steel Olcott, Annie Besant, Rudolf Steiner, Gottfried de Purucker kaj aliaj. Li uzis propran difinon, proksiman al la klasika senco, kun spuroj precipe de la juda tradicio.
En la Enciklopedio de Esperanto
La Enciklopedio de Esperanto dum la jaro 1934 pri la temo skribis:
Teozofio. Religifilozofio, klopodo por Diokono. En 1875 de Helena Blavatskij kaj kolonelo Henry Steel Olcott estis fonditaj Teozofia Societo en Novjorko, kies celoj estas: En 1911 fondiĝis ankaŭ Teozofia Esperanta Ligo, kies celoj estas kunigi Esperanton kaj Teozofion reciproke, uzadi Esperanton kiel internacian lingvon de la Teozofia Societo. En Esperanto aperis kelkaj broŝuroj pri Teozofio kaj la ampleksa romano teozofia „Fatala Ŝuldo“ de Lionel d' Alsace. En 1913 aperis organo de TEL „Espero Teozofia“, kiu i.a. eldonis libreton de Mabel Collins Lumo sur la vojon kaj karmo, tradukitan de O. Collyn, Praha 1922, p. 31. En 1928 ĝi havis sian 10-an jarkolekton.
Bibliografio
Welker, Herbert Andreas (red.) Teozofio – kolekto de novaj kaj malno­vaj tradukaĵoj, Brasília,Thesaurus, 2018. 232 p.
Referencoj
האגודה התאוסופית
Reoto Kodama
Reoto Kodama (兒玉 澪王斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Sagan Tosu.
Aleksio la 1-a
Aleksio la 1-a Komneno, latinigita kiel Alexius I Comnenus (greke: Ἀλέξιος Α' Κομνηνός, 1056 -15-an de aŭgusto 1118), estis bizanca imperiestro de 1081 ĝis 1118, kaj la fondinto de la Komnena dinastio. Heredante kolapsantan imperion kaj alfrontante kun konstanta militado dum lia regado kontraŭ kaj la selĝukoj kaj turkoj en Malgranda Azio kaj la normandoj en la okcidenta Balkanio, Aleksio povis halti la bizancan malkreskon kaj komenci la financan, kaj teritorian normaligon konata kiel la "komnena restarigo". Liaj gravitoj al Okcidenta Eŭropo por helpo kontraŭ la turkoj estis ankaŭ la katalizilo kiu ekigis la Krucmilitojn.
The Road Goes Ever On (kanto)
«The Road Goes Ever On», estas titolo kiu aludas al pluraj kantoj pri piediradoj aŭ piedirantoj kiujn la verkisto brita J. R. R. Tolkien skribis por krei specialan etoson en la rakontoj de sia legendarium. La tekston originalan de tiuj kantoj kreis la hobito Bilbo Baginzo. La unua de tiuj kantoj aperas en la romano La Hobito, kaj malsamaj versioj de tiu kanto estis aldonitaj poste fare de Tolkien en la La Mastro de l' Ringoj, kune kun aliaj similaj kantoj pri piedirado.
En La Hobito
— Tolkien, 2013.
En La Mastro de l' Ringoj
Tolkien aldonis tri malsamajn versiojn de ĉi tiu kanko en La Mastro.
La unua estas kantita de Bilbo kiam li forlasas La Provincon. Bilbo lasas la Unu Ringon al sia nevo Frodo, poste li pretiĝas por iri al Rivendelo kaj fini sian libron:
— Tolkien, 2007.
La tria versio estas kantita de Bilbo ĉe Rivendelo, post kiam la hobitoj revenas el siaj aventuroj. Bilbo tiam estas tre maljuna kaj dormema hobito, kaj flustras la versojn dum li endormiĝas:
The Phantom of the Opera (filmo, 1925)
Fontoj
Bazita sur la angla kaj franca Vikipedioj, kun bildoj el la Komunejo.
Gabriel Chavet
Gabriel CHAVET [ŝave'] (naskiĝis la 14-an de decembro 1880 en Digoin apud Macon, mortis la 23-an de oktobro 1972 en Parizo) estis franca esperantisto kaj pacifisto, licenciato de leĝoscienco, komerca direktoro.
Pacifismo
Chavet kunlaboris al diversaj pacifistaj societoj kaj revuoj. De 1922 li estis sekretario-kasisto de la "Ligue Internationale de la Paix et de la Liberté" (Ligo internacia de la paco kaj de la libereco), unu el la plej malnovaj pacifistaj asocioj (1867), kaj zorgis pri la publikigo de ĝia bulteno.
Centra Oficejo
Kiel sekretario de la Esperantista Centra Oficejo, de 1905, li ageme partoprenis la organizon de la UK-j 1906-1914. Li estis ĝenerala sekretario de ĉiuj tiuj kongresoj kaj redaktis la oficialajn raportojn. Li ankaŭ prenis sur sin la sekretarian laboron de la Lingva Komitato, zorgis pri la redaktado de la Oficiala Gazeto Esperantista kaj pri publikigo de ĉiuj gravaj laboroj eldonitaj de 1-a Centra Oficejo pri statistiko bibliografio ktp., ekzemple Esperantista Societaro (nomaro de ĉiuj grupoj kaj organizoj); Principoj de Decimala Klasigo kun apliko al Esperanto, 1908. De 1909 Chavet estis membro de la Lingva Komitato.
Li starigis kun Edmond Privat la regulojn de la kontrakto de Helsinki, kiu daŭris de 1922 ĝis 1932. Gabriel Chavet estis prezidanto aŭ sekretario de diversaj Esperantistaj grupoj, sekcioj aŭ asocioj, faris multajn informajn paroladojn kaj kursojn, fondis kun Georges Warnier la Librairie de l'Espéranto (Librovendejo de Esperanto) en 1906. Dum la unua mondmilito li instigis la Subministron de la milita sanitara servado, Justin Godard, ke li sendu oficialan cirkuleron por rekomendi al ĉiuj militkuracejoj disdoni al la soldatoj gvidlibrojn de la Ruĝa Kruco en diversaj lingvoj kun traduko en Esperanto de la frazoj necesaj al la militvunditoj. - Ekde ĉirkaŭ 1932 li daŭrigis sian informan agadon en Lille, kie li prezidis la lokan grupon. - Li fondis la unuan asocion de francaj poŝtistoj Esperantistaj, kun publikigo de broŝuro en 1911; li partoprenis en la fondo de asocio de pacifistaj Esperantistoj kun kunlaboro al la revuo Espero pacifista (1905-1906); en la fondo de la Rotaria Esperanto-Amikaro en 1928; kaj ĉiam laboras en la rotariaj rondoj por Esperanto.
Verkoj
Chavet verkis por diversaj E-aj ĵurnaloj artikolojn pri itala, flandra kaj hispana artoj kaj speciale en la periodaĵo "Revuo" gravan verkon pri la pentristo El Greco, premiitan en la Floraj Ludoj. Krome li verkis:
La plej aĝa membro de Veterana Esperantista Klubo. En la jaro 1905 li fariĝis sekretario de la Esperantista Centra Oficejo kaj, de 1906 gis 1914, organizis la Universalajn Kongresojn kiel ilia ĝenerala sekretario. Lia agado estis larĝaskala. Krom fondi, jam de 1897, lokajn Esperanto-grupojn kiel pioniro en Francujo, li aktivis en la medio de pacifistoj, rotarianoj kaj poŝtistoj. En 1907 li verkis lernolibron Espéranto - Manuel kun Warnier, en 1912 Corrigé d'Espéranto - Manuel kaj poste francan-Esperantan vortaron. Li estis krome unu el la kunlaborantoj por Enciklopedio de Esperanto, eldonita en 1933. Membro de la Lingva Komitato ekde 1909, li prenis sur sin ian sekretarian laboron, redaktis la gravan ''Oficiala Gazeto Esperantista' kaj multajn eldonaĵojn de la Esperantista Centra Oficejo.
Refnodo
Refnodo — ŝnura nodo por kunigado (kunligado) de ŝnuroj kaj haŭseroj, speco de rekta nodo.
Ĝi nomiĝas tiel pro uzado dum refado sur velŝipoj, kiam oni ligas refaĵojn per ĉi nodo. Pluso de la nodo estas bona tenkapablo kaj eblo rapide malligi la nodon sub tensio, se necesas.
Oni ligas ĝin same kiel rektan nodon, sed unu liberan finon oni faldas duoble.
Oni ne uzu refnodon sur haŭsero el sintezaj fibroj: ĝi estas malfidinda ĉi tie. Ĝi ne taŭgas ankaŭ por kunligado de haŭseroj el diversspecaj meterialoj kaj de diversaj diametroj.
Ĉi tiun nodon oni konas ankaŭ kiel «nodo kun unu buklo» kaj fojfoje uzadas por kunligi ŝuajn ŝnuretojn.
Smash
Ĉefa komponantaro de la grupo estis formita de Gualberto García (gitaro, 1968-1971), Julio Matito (voĉo kaj baso, 1968-1973), Antonio Rodríguez (drumoj, 1968-1973), Henrik Liebgott (gitaro kaj violono, 1969-1973) kaj Manuel Molina (voĉo, 1971-1973). Baldaŭ, en la unua duono de la 1970-aj jaroj, aperis malkonsentoj pri la kariero de la grupo. Gualberto, kiu estis ĉefa motoro, malkonsentis pri la facila komerca produktado de la bando, kaj foriris eksterlanden. Ankaŭ aliaj membroj klopodis apartan karieron. Manuel Molina formis kun sia edzino Lole la duopon Lole y Manuel.
Fine de la 1970-aj jaroj Julio Matito proponis al Gualberto kaj Antonio refondi Smash. Ili registris televidan programon Musical Express, direktita de Ángel Casas. Kiam ili planis intervjuon cele al refondo, Julio Matito mortis en aŭto-akcidento, kio finigis la projekton.
Insulo Coulman
La insulo havas alton de 1,998 m.
Robert Francis Coker
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 4 asteroidojn en 1988 en kunlaboro kun Eleanor Francis Helin kaj Celina Mikolajczak.
Tătărăști (Bacău)
Tătărăști [tetereŝtj] estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en la rumana distrikto Bacău. Al gi administre apartenas la vilaĝoj Cornii de Jos, Cornii de Sus, Drăgești, Gherdana, Giurgeni kaj Ungureni.
Tătărăști sude limas al distrikto Vrancea. Okcidente de ĝi situas la baraĵlago Berești de rivero Siret.
(17150) 1999 JP109
(17150) 1999 JP109 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Valva
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Ĉefanĝelo Miĥaelo, kies dua memortago (krom la 29-a de septembro) sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Calabritto (AV), Caposele (AV), Colliano, Laviano, Oliveto Citra kaj Senerchia (AV).
Distrikto Myszków
La distrikto Myszków - prononco, pole powiat myszkowski - estas distrikto en la silezia provinco de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Myszków. Tradicie la teritorio apartenas al la historia regiono Malgrandpollando, ne al Silezio, kvankam la nuna provinca nomo indikas tion. Fine de en la distrikto vivis.
Arĝenta nitrato
Historio
Alberto la Granda, en la 13-a jarcento, registras la kapablecon de nitrata acido apartigi oron elde arĝento, per dissolvado de la arĝento. Magnus rimarkis ke la rezulta solvaĵo de arĝenta nitrato povas malheligi haŭton. Ĝia tiama ordinara nomo estis arĝento de nitrata acido.
Aliaj alkemiistoj, tiaj kiaj Anĝelo Sala (1576-1637) kaj Johann Glauber, estas konataj pro tio ke ili uzis arĝentan nitraton. Robert Boyle, kiu hipoteze estis unu el la grandmajstro en la Prioreco de Siono, faris plurajn eksperimentojn per la lumo sur arĝenta nitrato. . Johann Heinrich Schulze (1687-1744) estis la unua kiu produktis bildojn per uzo de la lumo sur nitrato de arĝento, kaj ankaŭ li estis la unua kiu priskribis la agadon de la lumo kaj varmo sur arĝentaj saloj.
Vogtei
Vogtei estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio. Ĝi ekestis komence de januaro 2013 el la tri antaŭe sendependaj komunumoj Langula, Oberdorla kaj Niederdorla. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arĝenta nitrato
Sintezo
Ĉi-reakcio plenumiĝas sub fumprotektilo pro la tokseco de la nitrogenaj oksidoj.
Reakcioj
Tipa reakcio kun arĝenta nitrato estas suspendi vergon da arĝenta nitrato kaj lasi ĝin mergitan dum kelkaj horoj. La arĝenta nitrato reakcias kun la kupro por formi hararformajn kristalojn de arĝenta nitrato kaj blua solvaĵo de kupra nitrato, laŭ la reakcio:
2 AgNO3 + Cu → Cu(NO3)2 + 2 Ag
Kiam varmigita, arĝenta nitrato malkomponiĝas laŭ la reakcio: 2 AgNO3(l) → 2 Ag(s) + O2(g) + 2 NO2(g)
Kvante, malkomponiĝo estas neglektebla malsupre ol la fandpunkto, tamen ĝi fariĝas pli perceptebla kiam temperaturo atingas 250 °C kaj komplete malkomponiĝas ĉe 440 °C.
Plejmulto el la nitratoj termike malkomponiĝas al ties oksidoj, sed, arĝenta oksido malkomponiĝas en pli malaltaj temperaturoj ol la arĝenta nitrato, do, malkomponado de arĝenta nitrato produktas elementan arĝenton.
Kvante, malkomponiĝo estas neglektebla malsupre de la fandopunkto, tamen ĝi fariĝas pli perceptebla ĉirkaŭ 250 °C kaj komplete malkomponiĝas kiam temperaturo atingas 440 °C: 2 AgNO3 + Cu → Cu(NO3)2 + 2 Ag
Alice Walker
Alice WALKER (naskiĝis la 9-an de februaro, 1944 en Eatonton, Georgio) estas usona verkistino kaj aktivistino pri paco kaj virinaj rajtoj.
Ŝi famiĝis ĉefe pro sia romano The Color Purple ("La Koloro Purpura"; 1982), kiu en la jaro 1983 ricevis du renomajn literaturpremiojn: la Premion Pulitzer kaj la American Book Award. En 1986 la verko aperis kiel filmo.
Enado
Enado estas
Gipso
Gipso estas laŭ PIV [b]lanka pulvoro, ricevita per parta senakvigo de gipsoŝtono sub varmoago (150—200°C), kaj uzata en diversaj industrioj pro ĝia eco formi, se miksite kun akvo, solidan, neduran mason, kiu poste hardiĝas.
Laŭ Francisko Azorín gipso estas Sulfato de kalko uzata kiel ŝmiraĵo en la konstruado. Li indikas etimologion el greka gipsos kaj de tie la latina gipsum (gipso), kaj li aldonas terminojn tera gipso, kristala gipso, alabastra gipso, mortero de gipso, gipsi por ŝmiri per gipso; aldoni gipson al solvaĵo.
El tiu gipso oni fabrikas pulvoran ligenton (morteraĵo). Tiu foje ricevas la fakan terminonomon puco.
La dureca valoro laŭ Mohs de gipso estas ekzakte du.
Laŭ NPIV eblas uzi la terminon gipso aǔ pri la pulvoro farita el gipsoŝtono aǔ pri la gipsoŝtono mem.
Gipso kiel konstrumaterialo aŭ puco
Puco estas konstrufaka esprimo. Ĝi estas ordinara mortera tegaĵo de masonitaj muroj, septoj kaj certaj tipoj de tektoj, pretigita el specialaj morteroj, kutime en tri fazoj: 1. Maldika ŝprucaĵo de maldensa cementa-sabla miksaĵo. celo: ankri pucon al la masonaĵo. 2. Kerna tavolo el grobgrajna mortero. Celo: ebenigi la surfacon. 3. surfaca fajna maldika tavolo traktata per speciala glatigilo aŭ frotilo.
Gipso kiel materialo por diversaj aferoj
Gipso estas uzata en medicino, ekzemple por senmovigi kuracatan rompitan oston dum tiu resolidiĝas kaj fermas la rompaĵon per gipsbandaĝo.
László Dudás
László Dudás [lAslO dudAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dudás László estis hungara fasonisto, grafikisto, poŝtmarkoplanisto.
László Dudás naskiĝis la en Bátor, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Dudás frekventis mezlernejon en Debrecen, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1962. Liaj plej gravaj instruistoj estis András Dózsa-Farkas kaj Miklós Borsos. Post siaj studoj li faris fasonojn al ŝipoj, diversaj industriaj iloj, eĉ al firmaoj, iom poste li kreis grafikaĵojn por reklamoj. Ekde 1971 li planadis poŝtmarkojn, resume 227 specojn. Ekde 1991 li laboris jam helpe de komputilo. Li ricevis 5 premiojn inter 1988-2004.
Maienfeld (komunumaro)
La komunuaro Maienfeld kiu historie nomiĝis Senjorujo de Maienfeld respektive Grizona Senjorujo (en la germana lingvo Bündner Herrschaft kaj en la romanĉa lingvo Signuradi) estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Landquart. Ĝi havis 6252 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas la historia urbeto Maienfeld.
Geografio
La komunumaro Maienfeld respektive Grizona Senjorujo estas la plej norda parto de Kantono Grizono. Ĝi limas en nordo al Liĥtenŝtejno kaj en okcidento al Kantono Sankt-Galo. La Grizona Senjorujo estas la plej granda vitokuluturejo de Grizono.
Komunumoj de la komunumaro Maienfeld
La distrikto Maienfeld konsistas (stato en 2009) el 4 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Maienfeld estas la plej granda. Jen la listo:
Nordia Regiono
La Norda Regiono (aŭ Nordlando), en angla origine kaj oficiale Northland Region, en maoria Te Tai-tokerau, ankaŭ Te Hiku-o-te-Ika, 'Fiŝovosto (de Maui)', estas unu el la 16 regionoj de Novzelando, kaj, kiel la nomo sugestas, la plej norda el la administraj regionoj de Novzelando. La ĉefa centro estas la urbo Whangarei.
Maienfeld (komunumaro)
Historio
La Senjorujo de Maienfeld estas historia komuna Senjorujo de la Tri Federacioj. Bazo de la posta Tribunalo de Maienfeld estis la instituigo de vokto fare de la Baronoj de Vaz en la 13-a jarcento. En la jaro 1436 la Senjorujon de Maienfeld partoprenis la fondadon de la Dektribunala Federacio. En la jaro 1475 la mastroj de la Dektribunala Federacio, la Senjoroj de Brandis faris ligon kun la Diadoma Federacio kaj la episkopo de Koiro. Ili luktis en la jaro 1499 flanke de Aŭstrio kaj post ilia malvenko ilia regado pereis. Ili devis vendi la Senjorujon de Maienfeld. Maksimiliano la 1-a intereziĝis, sed reziginis por la protestoj el Grizono. Tial la Senjorujo transiris al la Tri Federacioj, al kiuj Maksimiliano koncedis la sangotribunalon. Ĉar la membreco en la Dektribunala Fedceracio restis same kiel la malaltaj tribunaloj Maienfeld-Fläsch kaj Malans-Jenins pluekzistis, estiĝis nun la paradoksa situacio, ke la civitanoj de la Senjorujo Maienfeld fariĝis servutoj de la Tri Federacioj kaj samtemple kiel ties membroj senjoroj de la Tri Federacioj, do ili estiĝis servutoj kaj ŝiaj propraj senjoroj. Post la fino de la Helveta Respubliko el la iama Senjorujo fariĝis komunumaro en Kantono Grizono, el kiu inter 1851 kaj 2000 estiĝis la Distrikto Suba Landquart kaj ek de 2000 la komunumaro Maienfeld en la distrikto Landquart.
Nordia Regiono
Geografio
Etende el mallarĝiĝo de la duoninsulo ĉe la urbo Wellsford, Nordio etendas norde al la pinto de la Nordaŭklanda Duoninsulo, kovrante areon de 13,940 km², iom pli ol 5 % el la totala areo de la lando. Ĝi limas okcidente kun la Tasmana Maro, kaj oriente kun la Pacifika Oceano. La tero estas ĉefe ŝtoneca monteta kamparo. Farmado kaj forstado okupas ĉirkaŭ duonon el la lando, kaj estas du el la ĉefaj enspezofontoj de la regiono.
Maienfeld (komunumaro)
Heidi-Lando
La romano Heidi de Johanna Spyri ludas en la Grizona Senjorujo, nome en Maienfeld. El la sukceso de la romano jam frue la turismaj respondeculoj de la regiono de Maienfeld komencis provi vojon por mem profiti. La regiono turisme merkatigas sin sub la nomo Heidi-Lando. Supre de Maienfeld vilaĝeto estis transformita al Heididorf tute laŭ la priksribo de "Doerfli" en la romano.
Stolany
Vilaĝo Stolany situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en milde ondoforma pejzaĝo sub montetaro Železné hory, sub monteto Dubinec, ĉe Stolanský rivereto, 5 km sudokcidente de la urbo Chrudim. Vivas ĉi tie.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Nikolao, origine romanika, en la 14-a jarcento rekonstruita en gotika stilo kaj en la jaro 1795 denove en baroka stilo. Ĝi estas ununava kun vasta trilatera presbiterejo apogata per pilieroj, kun barele volbita sakristio sur norda flanko kaj turo antaŭ la okcidenta frontalo. Masiva prisma turo estas kronita per ŝtona piramido kun krenelaĵo kaj kvar figuraj gargojloj en ĝiaj anguloj. En muroj de la turo estas enmasonitaj kelkaj artefaktoj el arka kornico de antaŭa romanika preĝejo. La presbiterejo estas platplafona, sur ĝia norda flanko estas malfrugotika riĉe ornamita sankta ŝranko. La navo havas platan plafonon, la subturejo barelan volbon. Ekipaĵo estas baroka el tempo ĉirkaŭ la jaro 1700, la ĉefaltaro estas kolona kun bildo de Sankta Nikolao, la predikejon dekoras ornamaj reliefoj. En antaŭĉambro estas origina sabloŝtona baptujo. Blazona tomboŝtono estas el la jaro 1549. Ĉirkaŭ la preĝejo estas tombejo protektata per fosaĵo kaj restoj de remparo.
Mario Haas
Mario Haas (n. ) estas aŭstra futbalisto. Li de 1996 ĝis 2007 membris en la aŭstra nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 43 matĉoj kaj atingis 7 golojn.
Stolany
Fortikaĵeto
Fortikaĵeto, konstruita post la jaro 1577 de Václav Ples Heřmanský el Sloupno troviĝas nun en areo de mastruma korto. En barilmuro estas malfrurenesanca pordego ornamita per bosaĵo, kadrita per toskanaj pilastroj kaj trilatera frontono kun familiaraj blazonoj. En apuda domo estas la ĉambroj kruce volbitaj.
Anjuano
Rimarkindas, ke ĉe la marbordoj de la insulo vivas celakantoformaj fiŝoj.
Historio
La unuaj konataj loĝantoj de la insulo venis el Indonezio kaj Polinezio al la Komoroj. Ĉirkaŭ la jaro 1500 fondiĝis la sultanejo Ndzuŭani. Tiutempe temis pri la plej potenca sultanejo de la Komoroj. 1816 la sultano Alaŭi bin Husein petis la armeon de Francio pri armita subteno kontraŭ la sultanejo Zanzibaro atakanta lian teritorion. Fine la insulo en 1866 iĝis francia protektejo. En 1912 sekvis la formala aneksigo fare de Francio.
Dum la sekvaj jaroj Anjuano apartenis al la francia kolonio Madagaskaro. Post la Dua Mondmilito la Komoroj iĝis memstara transmara teritorio de Francio kaj en la jaro 1975, kiam la Komoroj deklaris sian ŝtatan sendependecon de Francio, la insulo Anjuano aliĝis al la nova komora ŝtato.
En 1997 la insuloj Anjuano kaj Mohéli deklaris sian ŝtatan sendependecon de la Komoroj. Malsukcesis la tuj sekva provo de la komora registaro, perforte regajni armean kontrolon super la separatismajn insulojn.
Siberia saksikolo
La Siberia saksikolo aŭ Azia saksikolo (Saxicola maurus) estas ĵus agnoskita specio de birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj en la genro Saxicola. Ĝi reproduktiĝas en moderklimata Azio kaj plej orienta Eŭropo kaj vintras en tropikoj de la Malnova Mondo.
Anjuano
Historio
En la jaro 2001 realiĝis konstitucia reformo, sekve de kiu la insulo denove aliĝis al la ŝtato Komoroj. Dum la baloto de la jaro 2002 Mohamed Bacar, kiu en la antaŭa jaro per puĉo akaparis la potencon pri la insulo Anjuano, elektiĝis prezidanto de la aŭtonoma insula subrespubliko. Lia oficperiodo finiĝis en aprilo 2007. Ĉar la sekva baloto nur planiĝis okazi la 10-an de junio 2007, la konstitucia kortumo de la Komoroj enoficigis provizoran prezidenton, kiu estis malpostenigita fare de subtenantoj de Mohamed Bacar. La centra registaro prokrastigis la baloton pro la politike malstabilaj kondiĉoj je unu semajno. Mohamed Bacar ordonis, ke la baloto tamen okazu la 10-an de junio, kaj atingis 90 procentaĵojn de la donitaj voĉoj. Lia elektiĝo ne akceptiĝis valida fare de la centra, federacia registaro de la Komoroj.
Sancey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .