cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Michel Basquiat
Basquiat uzis socian komentadon en sia pentrado kiel "springboard to deeper truths about the individual" (salto-tabulo al pli profundaj veroj pri individueco), same kiel atakoj al potencaj strukturoj kaj sistemoj de rasismo, dum lia poezio estis tre politika kaj rekta en sia kritikemo al koloniismo kaj elteno de la klasbatalo.
Kollweiler
Kollweiler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ryota Tsuzuki
Ryota Tsuzuki (japane 都築 龍太, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2001 ĝis 2009 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Gaular
Gaular estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
12142 Franklow
12142 Franklow estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona fizikisto Frank James Low (1933–2009), kiu inventis bolometron el germaniumo dopita per galiumo kaj fariĝis gvidanto en infraruĝa astronomio. Li pioniris en aviada astronomio kaj helpis evoluigi la infraruĝan astronomion elde kosma observatorio.
Puri (Odiŝo)
Puri (पुरी) estas urbo en orienta Barato en la subŝtato Odiŝo, en la samnoma distrikto laŭ la marbordo de la Bengala Golfo, kie ĝi estas la distrikta sidejo.
Pli ol 150 mil homoj loĝas en la urbo. En la urbo staras la fama hindua templo Jagannath, al kiu nehinduaj vizitantoj estas malpermesitaj eniri. La urbo estas konsiderata unu el la plej sanktaj urboj por hinduismo kaj unu el la kvar plej gravaj pilgrimejoj (dham) en Barato. Tial ĝi estas vizitata de centoj da miloj da hindaj turistoj jare.
Puri ankaŭ estas internacia turisma urbo, danke al ĝiaj puraj kaj larĝaj strandoj kaj la Suna Templo en Konark. La eksterlandaj turistoj kaj la hindaj turistoj malofte renkontiĝas kaj ili restas en malsamaj partoj de la urbo. La urbo ankaŭ aranĝas hejman filmfestivalon nomitan "Bring Your Own Film".
Verson
Verson [vɛʁsɔ̃] estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Versonnais.
Ferenc Kolozsvári-Szeszák
Ferenc KOLOZSVÁRI-SZESZÁK [koloĵvAri-sesAk], Ferenc Szeszák (Kolozsvári), hungara skulptisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 7-an de marto 1881 kaj mortis la 18-an de februaro 1919 en Koloĵvaro.
Sinersig
Sinersig (hungare: Szinérszeg sine:rseg) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Lugoj. Administre Sinersig apartenas al Boldur.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 972 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 591 (rumanoj, 10% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1631. Ĝis 1919 Szinérszeg apartenis al Hungario, (Temes).
Imre Csáky (ministro)
Grafo Imre Csáky [ĉAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csáky Imre estis hungara politikisto, ministro, diplomato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis körösszegi kaj adorjáni. Lia patro estis Albin Csáky.
Imre Csáky naskiĝis la  1882 en Hungara reĝlando en Szepesmindszent (nuntempa Bijacovce en Slovakio). Li mortis la 1961 en Santa Cruz de Tenerife.
Biografio
Imre Csáky frekventis diplomatian akademion en Vieno, poste li eklaboris sinsekve en Dresdeno, Sankt-Peterburgo, Berlino, Bukareŝto, Varsovio. En 1917 li ricevis postenon en ministerio pri eksteraj aferoj. Li partoprenis en Traktato de Brest-Litovsk. En 1920 li estis membro de la hungara pacdelegacio, kie li strebis por la francaj-hungaraj politika kaj ekonomia amikecoj, eĉ li estis ministro pri eksteraj aferoj 3 monatojn. Tiu politiko fiaskis, tial li abdikis, sed li ricevis aliajn diplomatiajn taskojn. Csáky estis persekutita dum la socialismo pro apogo de Miklós Horthy, eĉ li pasis multajn jarojn en malliberejo. Li mortis survoje al ekzilo al Venezuelo.
János Süli
János Süli [jAnoŝ ŝuli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Süli János estis hungara inĝeniero, urbestro, ministro.
NGC 982
NGC 982 (aliaj indikoj — PGC 9838, UGC 2066, MCG 7-6-39, ZWG 539.56, IRAS02322+4039) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Süli
Biografio
János Süli frekventis bazlernejon en Újkígyós, mezlernejon en Szentes, poste li akiris inĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1980. Tiutempe li edziĝis, baldaŭ li havis 2 gefilojn. Post la diplomo li eklaboris en laborejo pri instalado de centraloj, ekde 1985 en atomcentralo de Paks. Paŝo post paŝo li atingis pli altajn postenojn, fine en 2009 li iĝis atomcentralestro. En 2014 li estis elektita urbestro de Paks, en 2017 li estis nomumita titulara ministro pri aferoj pri konstruado de nova atmcentralo en Paks. Li ricevis lokajn premiojn en la 2000-aj jaroj, li strebis multe ankaŭ pri futbalistoj de Paks.
Yanosuke Watanabe
(japane 渡邊 彌之助, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. Li en 1925 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Bezděkovské Předměstí
Bezděkovské Předměstí situas en katastra teritorio Domažlice kun areo 19,89 km².
Teritorio
La teritorio de la loka parto estas limigita proksimume de stratoj Waldhegerova, Hruškova, Havlíčkova kaj Chrastavická.
Alzaco-Mozelo
La nomo Alsace-Moselle ( Alzaco-Mozelo) montras al la tri departementoj Bas-Rhin, Haut-Rhin kaj Moselle, kiu estis integritaj al la Germana Imperiestra Regno, sub la nomo Alzaco-Loreno, iom post la malvenko de Francio en la milito de 1870, kaj refariĝinta francia en 1919 fine de la unua mondmilito. La departementoj Haut-Rhin kaj Bas-Rhin apartenas al la regiono Alzaco, kiam Moselle apartenas al Loreno. Alzaco-Mozelo do ne havas institucian ekziston kaj la nomo estas uzata precipe en jura kunteksto por referenci al la loka juro starigita en tiuj tri departementoj en 1919 kaj kiu plu validas ekde tiam.
Apartaĵo
En Alzaco-Mozelo, trajnoj veturas sur la dekstra trafikflanko kiel en Germanio, dum en la cetero de Francio, ili veturas sur la maldekstra trafikflanko.
Tycho Brahe
Tycho BRAHE, nask. Tyge Ottesen Brahe, (14-a de decembro 1546 - 14-a de oktobro 1601) estas dana astronomo kaj astrologo. Li havis observatorion nomitan Uranienborg sur la insulo Ven en Sundo inter Danio kaj Svedio.
Li latinigis sian nomon per "Tycho" ĉirkaŭ la aĝo de 15. La vorto havas la signifon "Fortuno" en la greka, por helena diaĵo de prospero.
Carife
Carife estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj en la provinco Avellino. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Tycho Brahe
Dum li estis studento, li perdis parton de sia nazo en duelo. Dum la cetero de sia vivo, li portis arĝentan anstataŭaĵon.
Ĉar li malkonsentis kun la nova reĝo de sia lando, li translokiĝis al Prago en 1599 kie li eklaboris por imperiestro Rudolfo la 2-a. Tie li konstruis novan observatorion kaj laboris ĝis sia morto.
36177 Tonysharon
Nomo
Ĝia nomo honoras Anthony P. Sharon, kiu aliĝis al la Laboratorio Lincoln de MIT en 1999 kaj rapide supreniris ĝis esti Helpanta Direktoro de Operacioj. Anthony larĝe kontribuis ambaŭe al la antaŭeniro de la teknologio de komuniko per satelito kaj la operacioj de la Laboratoria entrepreno. Li estis de 2013 Helpanta Plenumanta Vic-Presidento de MIT.
Drancy
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Koncentrejo de Drancy.
Drancy estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-Saint-Denis kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 65 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Drancéens en la franca lingvo.
Geografio
Drancy situas dek kilometrojn nordoriente de la centro de Parizo. Ĝi havas landlimojn kun la komunumoj Bobigny, Bondy, Le Blanc-Mesnil, Le Bourget kaj La Courneuve.
Historio
Dum la dua mondmilito, ekde 1941 ĝis 1944, troviĝis tie la koncentrejo de Drancy, el kiu oni deportis multajn francajn judojn al Aŭŝvico.
Eksteraj ligiloj
Oficiala TTT-ejo
Slovenské Nové Mesto
Slovenské Nové Mesto estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en distrikto Trebišov. La nomo signifas Slovaka Nova Urbo.
La vilaĝo situas en la proksimeco de Bodrog, laŭ la ĉefvojo Trebišov-Kráľovský Chlmec, laŭ fervojo Košice-Ungvár.
La unua skriba mencio devenis el 904, kiam hungaroj setlis ĉe Bodrog. La tataroj detruis la komunumon en 1241. Poste la komunumo refondiĝis kune kun abatejo iomete for de la ruinoj, ĉar dum la historio Bodrog ofte inundis. Ĝi ricevis rangon urbo en 1261, havanta fortikaĵon. La bienoj apartenis ekde 1351 al litova princo, kiu setligis rutenojn. La fortikaĵo detruiĝis en 1558 laŭ ordono de Habsburgoj, la sendefenda urbo suferis en 1566 rabadon kaj detruadon de turkoj. Hajdukoj de Stefano Bocskay vivadis en la urbo ekde 1605. En 1697 en la tuta regiono - ankaŭ ĉi tie - okazis ribelo kontraŭ Habsburgoj. En la 18-a j.c. alvenis judoj, kiuj precipe komercadis, dume la urbo iĝis departementejo de Zemplén, la departementa domo konstruiĝis en 1768. En 1739 pesto, en 1831 ĥolero, en 1834 tertremo, en 1845 inundo okazis. La fervojo konstruiĝis el Miskolc en 1871, post unu jaro al Ungvár kaj Kassa. La ĉeĥoj okupis la urbon en 1919, iom poste la tiama hungara ruĝa armeo reokupis la regionon, poste retiriĝis, kredante al Antant, kiu promesis kompense retiriĝon de rumanoj. Fine en 1920 la naskiĝanta Ĉeĥoslovakio pretendis fervojan linion el Rumanio. Tial Sátoraljaújhely estis distranĉita, la norda parto kun la fervojo apartenas al la nuna Slovakio, - havanta la nomon Slovenské Nové Mesto -, la suda parto kun la urbocentro restis hungara. Ambaŭ partoj iĝis limotrapasejoj.
Inter 1938-1945 la du urbopartoj unuiĝis, en 1944 la judoj estis deportitaj.
En 2001 la vilaĝo havis 1072 da loĝantoj, (927 slovakoj, 130 hungaroj. Kiel iama parto Sátoraljaújhely, la vilaĝo apartenas al vinkultura regiono de Tokaj. Ekde 2008 Hungario kaj Slovakio apartenas al zono de Ŝengeno, la limoj inter du urbopartoj malaperis.
Vidindaĵo estas katolika preĝejo, iama sinagogo el la 19-a j.c.
Antal Vékony
VÉKONY Antal (ve:konj) estis hungara verkisto naskita en Tiszaújlak la 20-an de junio 1848 kaj mortinta en Máramarossziget la 15-an de marto 1903.
Kariero
Vékony ĝis 1866 studis en kolegio de Máramarossziget, poste li frekventis teologion en Pest. En 1870 li havigis diplomon de instruisto kaj de tiam li instruis ĝis sia morto en Máramarossziget. Li reverkis al moderna hungara lingvo la epopeon de Miklós Zrínyi Szigeti veszedelem (Sziget ostroma, Bp., 1892).
Dezső Végh
VÉGH Dezső (ve:g) estis hungara redaktoro, vicurbestro naskita en Nadjvarado la 19-an de novembro 1882 kaj mortinta en Debreceno la 13-an de marto 1953.
Kariero
Végh kiel firmaopentristo, ŝmirfarbista helpinto travojaĝis en Okcidentan Eŭropon. Pro sia kontraŭmilitismo en armeo 21jare li estis malliberigita por du jaroj. En 1905 li iĝis ano de la Hungara Sociala Demokratia Partio en Nagyvárad. En 1907 li aliĝis al anarkiistoj direktite de Ervin Batthyány, poste li iĝis unu el redaktoroj de la gazeto de András Áchim aperinta en Békéscsaba (Paraszt Újság). En 1909 li translokiĝis al Kolozsvár, kie li kunrilatiĝis kun Béla Kun. En 1913 li aperigis kontraŭmilitistan flugfolion titolitan Miért kell küzdeni a hadsereg ellen? (Kial devas lukti kontraŭ la militaro?) sub pseŭdonimo Kárpáti, tial li estis malliberigita por ses monatoj. Li rifuĝis el la unua mondmilito kaj por 29 monatoj li vivis en neleĝeco, dum kiu li partoprenis la kontraŭmilitan movadon. En 1917 oni kaptis lin kaj malliberigis post unu jaro kaj duono, sed oni sendis lin al militservo. Tiam li konatiĝis kun junuloj kontraŭmilitistaj de la Galilei Kör kaj denove oni malliberigis lin. En novembro 1918 li partoprenis la fondadon de la hungara komunista partio. En februaro 1919 li aperigis la gazeton Nagyváradi Vörös Újság. Dum la hungara konsilantara respubliko li estis ano de direktorio kaj akuzkomisaro de la revolucia tribunalo en Nagyvárad. En la ruĝa regimento li fondis en Bihar la gazeton Bihari Vörös Újság. En 1920 oni kaptis lin kaj kondamnis je tri jara malliberejo. En 1933–34 li fondis revuon en Debreceno titolitan A Mi Utunk. De marto 1945 ĝis 1947 li estis vicurbestro de Debreceno.
Capua
Capua (eble esperantigebla kiel Kapŭo aŭ Kapuo) estas komunumo de Italio en Kampanio, kun preskaŭ 20mil loĝantoj. Samnoma urbo jam ekzistis antikve, lokata tamen kelkajn kilometrojn sud-oriente, tie kie nuntempe estas la urbo Santa Maria Capua Vetere.
La antikva Kapŭo
Pluraj antikvaj verkistoj priskribas la antikvan Kapŭon kiel etruskan urbon ĝis la konkero far de la Samnitoj (ĉ. 425 a.K.)
Estas tamen signoj ke la unuaj loĝantoj estis Oskoj. Ili fondis la urbon aŭ eble aron de vilaĝoj ĉirkaŭ la 9-a jarcento a.K. La Etruskoj alvenis poste, venkis la Oskojn kaj renoviĝis aŭ refondis la urbon; la loĝantoj restis plejparte oskaj, kvankam sub etruska regado.
En la 4-a jarcento a.K. Capua donis sin al Romio, pro timo de Samnitoj. Sub Romo, ĝi havis sufiĉe da libero ĝis la alveno de Hanibalo, kiam Capua helpis la Kartaganojn kaj eĉ gastigis Hanibalon mem (213-211 a.K.).
Spartako loĝis en Kapŭo kiam li fuĝis kun aliaj sklavoj kaj komencis civilan militon (74 a.K.)
Kelkajn jardekoj post la disfalo de la Romia Okcidenta Imperio (476), la urbon kaptis la Romia Orienta Imperio (en 553). Tia regado daŭris tamen malpli ol 20 jarojn: ĉirkaŭ en 570 Capua estis konkerita de la Lombardoj kaj iĝis parto de la Duklando de Benevento.
La fino de la antikva Kapŭo okazis pro civila milito inter du lombardaj militestroj, kiuj ambaŭ deklaris sin dukoj. Nordafrikanoj berberaj kaj arabaj, alvokataj de unu el la du militestroj, detruis la urbon en 841. La urbanoj fuĝis kaj post kelkaj jaroj fundis novan urbon ĉe la rivero Volturno.
La nova Kapŭo
Ĉe la rivero Volturno jam ekzistis urbeton nomatan Casilinum, kiu estis la riverhaveno de la antikva Kapŭo. Post la fino de la Romia Imperio la urbeto estis forlasita kaj verŝajne restis nur ruinoj. Tie la fuĝintoj de la malnova urbo trovis rifuĝon kaj post malmultaj jaroj, en 856, kreis novan urbon kun la sama nomo de la unua, t.e. Capua.
En 900 Atenulfo, malgrava lombarda nobelo, grafo de Kapŭo, ŝanĝis sian titolon al princo: tiam ekis la princlando de Kapŭo, kiu restis lombarda ĝis 1059, kiam Kapŭo estis konkerita de la normanda Rikardo Drengot, grafo de Aversa, post longa sieĝo. La princlando plu daŭris sub normanda princo ĝis 1155, kiam ĝi iĝis parto de la reĝlando de Sicilio (ankaŭ normanda). Post tiu jaro, la historio de Capua sekvis tiun de Napolo, en la reĝlandoj de Sicilio, de Napolo, de la du Sicilioj kaj fine en Italio (ekde 1860).
Vidindaĵoj
Pri la antikva Capua, vidu Santa Maria Capua Vetere.
En la nuntempa Capua estas ankaŭ kelkaj antikvaj ruinoj de la romia urbeto Casilinum, ĉefe ruinoj de la ponto kaj de la pordego.
La Katedralo estis fondita antaŭ la 10-a jarcento sed ĝi estis plurfoje rearanĝita kaj eĉ rekonstruita.
La Kastelo de la Ŝtonoj (Castello delle Pietre aŭ Castrum Lapidum) estis fondita de la Normandoj en la 11-a jarcento kaj pligrandigita de la Aragonanoj en la 14-a jarcento, kiam ili mastrumis la reĝlandon de Sicilio.
La Kampana Muzeo (Museo Campano), fondita en 1869, enhavas ĉefe antikvaĵojn, inter kiuj estas fama kolekto de statuetoj de Mater Matuta, deino de la mateno kaj protektantino de naskiĝoj homaj kaj aĵaj.
Jeetze (Altmark)
Jeetze ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la komunumo Kalbe (Milde) en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumokomunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 406 loĝantojn.
San Bernardo Mixtepec
San Bernardo Mixtepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Bernardo Mixtepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 123.
Geografio
San Bernardo Mixtepec apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2394 loĝantojn. El tiuj estis 1105 viroj kaj 1289 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67.62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1,600 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 89 indiĝenoj. El tiuj 65 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 65 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Timothy Treadwell
Li "gardis" areon en la Nacia Parko Katmai en Alasko dum 13 someroj por "protekti" grizliojn. Li ne uzis iun ajn defendan ilon (ekz. pafilon, piprosprejon). Li tendumis en rekta ĉirkaŭo de la grizlioj. Antaŭ forveturo en aŭtuno de 2003, lin kaj lian amikinon (kuracista asistentino) mortis kaj voris grizlio. La 28-jara grizlio estis pripafita en la sekva jaro fare de arbara protektisto.
Li fondis en 1991 organizon Grizzly People, aperigis libron en 1997 pri grizlioj („Among Grizzlies“). Li laboris vintre kiel kelnero en Kalifornio.
Lia amo al grizlioj venas de tio, ke li kredis, ke dum terapio la grizlioj helpis lin abdiki pri drogaĉoj. Li kantis al la grizlioj, konfesis al ili sian amon, nomis ilin ekz. "Sinjoro Ĉokolado". Oni punis lin sesfoje pro rompo de la reguloj de la nacia parko.
Lia vivo estis filmigita en 2005 fare de Werner Herzog (Grizzly Man). La filmo baziĝas grandparte sur videoregistraĵoj de Treadwell en Alasko.
Saint-Manvieu-Norrey
Saint-Manvieu-Norrey estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Two Treatises of Government
Two Treatises of Government (aŭ Two Treatises of Government: In the Former, The False Principles, and Foundation of Sir Robert Filmer, and His Followers, Are Detected and Overthrown. The Latter Is an Essay Concerning The True Original, Extent, and End of Civil Government) estas verko de politika filozofio publikigita anonime en 1689 de John Locke. The First Treatise (la Unua Traktato) atakas patriarkismon en la formo de fraz-alfraze refuto de la verko de Robert Filmer nome Patriarcha, dum la Second Treatise (la Dua Traktato) skizas la ideojn de Locke por pli civilizita socio bazite sur la naturaj rajtoj kaj la teorio de la socia kontrakto.
Tiu publikaĵo kontrastas pli fruajn politikajn verkojn fare de Locke mem. En Two Tracts on Government, verkita en 1660, Locke defendas tre konserveman pozicion; tamen, Locke neniam publikigis ĝin. En 1669, Locke kunverkis la "Fundamental Constitutions of Carolina", kiu pritraktas aristokration, sklaveco kaj servutecon. Kelkaj disputas la etendon laŭ kiu la "Fundamental Constitutions of Carolina" enhavas la filozofion de Locke, kontraŭ la terposedantoj de la kolonio; la dokumento estis jura dokumento verkita por kaj subskribita kaj sigelitaj de la ok terposedantoj al kiu Karolo la 2-a estis garantiinta la kolonion. En tiu kunteksto, Locke estis nur pagita sekretario, kiu skribis multe kiel advokato skribas testamenton.
Xcas
Xcas (malferma kodo) estas la nomo donita al la interfaco de uzanto de Giac, sistemo de algebro komputacia de korpa platformo, malpeza, de ĝenerala intenco (CAS). La tandemo formita de ambaŭ estas nomita en la formo XCas / Giac. Giac povas esti uzata kiel C++-biblioteko sendepende.
Ĝi estas libera programara projekto evoluigita ekde 2000 de Bernard Parisse et al ĉe la Joseph Fourier Universityato en Grenoble, Francio.
La sistemo aperas integrita en aliaj programoj, kiel Geogebra kaj la HP Prime kalkulilo.
Trajtoj (ekstraktoj)
http://www-fourier.ujf-grenoble.fr/~parisse/giac/cascmd_en.pdf
Chikara Fujimoto
Chikara Fujimoto (japane 藤本 主税, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2001 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Yoshimatsu Oyama
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Joŝimatsu Ojama, japane 大山義松, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1925 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Tipuano
Ĝi apartenas al la familio fabacoj.
Gloppen
Gloppen estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Kelo de Auerbach
La Kelo de Auerbach (germane: Auerbachs Keller) estas la plej konata kaj dua plej maljuna restoracio en Lepsiko, datiĝante al minimume la unua duono de la 15-a jarcento. Ĝi jam estis unu el la plej gravaj gastejoj de la grandurbo ekde la 16-a jarcento kaj estas priskribita en la unua parto de la verko Faŭsto de Johann Wolfgang von Goethe kiel la unua loko de kie Mefisto iras kun Faust je vojaĝoj.
La kelo de Auerbach situas sub Mädlerpassage, butiku-arkado, en Grimmaische Straße nr 2 en la historia distrikto de Leipzig proksime de la ĉefa bazaro. La restoracio havas kvin historiajn manĝoĉambrojn: Fasskeller, Lutherzimmer, Goethezimmer, Alt-Leipzig kaj, ekde 1913, Großer Kelle. Ekzistas ankaŭ la Mephisto-trinkejo sur la etaĝo pli supra por havigi al si trinkaĵojn.
Historio
La gastejo unue estis menciita en historia arkivo datita de 1438. Ĝia nuna nomo venas de la origina posedanto, la Leipzig-urbokonsilisto, profesoro pri medicino kaj rektoro de la universitato Heinrich Stromer, kiu estis familiare nomita drp Auerbach laŭ lia naskiĝloko, la urbo Auerbach. Li estis la persona kuracisto de la princelektisto saksia kiu donis al li la rajton establi la gastejon en dankemo por fidelaj servoj.
Goethe ofte vizitis la Kelon studante en Leipzig (1765-68) kaj nomis ĝin lia favorata gastejo. Li vidis tie du pentraĵojn sur ligno originantaj de 1625. Unu priskribis kunvenon festena de Faust kun studentoj kaj la alia montras lin rajdi eksteren la pordon kun vinbarelo. Goethe jam konis la Faust-legendon de sia juneco, ekde la vido de la pupspektaklo Dr. Faust, kiu ofte faritis ĉe lokaj stratfoiroj. La sceno "Auerbachs Keller" en lia verko estas lia literatura monumento kaj al ŝatata studenta taverno kaj al la grandurbo, kvankam ironia. Laŭ legendo, la alĥemiisto Johano Georgo Faŭsto siatempe rajdis sur vinbarelo disde la kelo al la strato kion povis ebligi nur diabla forto.
Inter 1912 kaj 1913 multe de la Kelo de Auerbach estis rekonstruita kaj vastigita kiel parto de la malkonstruo de la mezepoka konstruo super ĝi kaj la konstruo de la Mädler-arkadoj. Ĝi estis remalfermita la 22-an de februaro 1913, kio ankaŭ estas la dato kiam la du skulptaĵoj "Mephisto kaj Faust" kaj "Sorĉitaj studentoj" estis poziciigitaj ĉe la enirejo de la gastejo. Tiuj estis gisitaj fare de Traugott Noack (1865-1941).
NGC 984
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gulen
Gulen estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Velká Veleň
Velká Veleň estas vilaĝo en Ĉeĥio, nun XXX-a parto de statuta urbo Děčín. Estas ĉi tie registritaj 55 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Velká Veleň estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,97 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Temas pri montara vilaĝo, kiu estis post la dua mondmilito forlasita de plimulta parto de siaj daŭraj loĝantoj - sudetgermanoj. Dum sekva reloĝigo ĝi estis tre malkonstruita fare de novaj alvenintoj, kiuj prenis ĉi tie konstrumaterialon por siaj loĝejoj kaj ĉi tieajn loĝejojn elloĝigis. Nuntempe la vilaĝo komenciĝas denove renovigi ĉefe dank' al refreŝigantoj, sed eĉ nombro de daŭre loĝataj objektoj ekkreskis al 16.
Edam-Volendam
[[Media:Nl-Edam-Volendam.ogg|Edam-Volendam]] estas municipo de Nederlando. Ĝi situas en la nordoriento de la provinco Nord-Holando (Noord-Holland) ĉe la Markermeer (Lago de Marken). Komence de en la municipo vivis  (ĉirkaŭ kvarono el ili en Edam kaj la resto en Volendam).
Teruela Judkvartalo
La Teruela Judkvartalo aŭ en hispana Judería de Teruel estas juda kvartalo kiu situas ene de la historia kerno de la urbo Teruelo (Hispanio), kaj ĝi korespondas pli malpli al la kvartalo kie, dum la 13a, 14a kaj 15a jarcentoj, loĝis majoritate ties juda komunumo. Situa en la orienta pinto de la mezepoka urbo, ties geografia centro estas formata nuntempe de la placo de la Judería. Hodiaŭ, la kvartalo pluhavas la urban modelon de mezepoka tempo, kun mallongaj stratoj kiuj etendas inter la turon de Ambeles, la Tozal aŭ antikva pordego de Zaragozo kaj la pregejo de Sankta Pedro.
Historio
La urbo Teruelo, fondita ĉirkaŭ 1170 fare de la reĝo Alfonso la 2-a de Aragono, havis ĝis ties forpelo en 1492 gravan judan komunumon, kiu iĝis la kvina juda aljama (juda komunumo) de la Reĝlando de Aragono se konsideri la impostojn al la Krono. Ĝi havis loĝantaron de ĝis 350 aŭ 400 kvartalanoj, kies vivo okazis ĉirkaŭ la sinagogo, kvankam ĝi havis ankaŭ aliajn privatajn preĝejetojn financitaj de riĉaj familioj kiaj la Naĥarioj kaj la Abenmale, same kiel propra viandovendejo.
La alveno de judoj al Teruelo okazis el ĉirkaŭ la 1250-aj jaroj, kaj el 1270 oni datas la unuajn rektajn referencojn al judaj teruelanoj. Tamen, tuj oni plifirmigis tiun komunumon, ĉar en 1279 jam ekzistis la sinagogo. La reĝo Petro la 3-a rekte apogis la setligon de novaj loĝantoj ĉu judaj aŭ islamanoj en la urbo de Teruelo. Ĉirkaŭ 1460 la kvartalo komencis rapidan malpliiĝon pro la elmigrado, konsekvence de la politiko kontraŭjuda de Fernando la 2-a de Aragono, kiu finos per la forpelo de 1492.
La kvartalo
Ĝi situas ĉe la antikvaj muregoj, artiklita ĉirkaŭ la aktualaj stratoj Ambeles, Judería, Valcaliente, Esteban, Horno, Caracol, Hartzenbusch, Aínsas kaj Comadre, kelkaj el kiuj kruciĝas ĉe la aktuala placo de la Judería. Ĝi montras urban interplektiĝon radian, kaj ĝi okupas la supran parton de deklivo sur kies pinto situas unu de la kasteloj kiujn la Reĝo de Aragono havis en Teruelo, la nomita malgranda kastelo aŭ kastro superiori judeorum, referenco rekta al ties proksimeco al la juda kvartalo.
Kiel konsekvenco de la Hispana Enlanda Milito, la plej parto de la domaro estis detruita, kaj tiele granda parto de la aktualaj konstruaĵoj estis konstruitaj dum la dua duono de la 20a jarcento. Kvankam pri konstruaĵoj apenaŭ oni konservas konstruaĵojn pro la menciitaj militaj tialoj, el arkeologia vidpunkto la juda kvartalo de Teruelo konstituas unu el la plej interesaj kompleksoj en Aragono. Jam komence de la 20a jarcento okazis la malkovro de la juda tombejo, kiu havigis interesante juvelaron, kaj en 1978 okazis la malkovro de ampleksa subtera spaco, identigita tiam la sinagogo. Tamen, la nombraj arkeologiaj elfosaĵoj en tiu sektoro de la urbo permesis malkovri kaj koni grandan parton de la mezepoka kvartalo, kvankam la majoritato de studoj restas nepublikigitaj. Sub la aktuala placo de la Judería oni malkovris la restaĵojn de kvar loĝejoj, kiuj disponis el ampleksaj subteraj keloj subtenitaj de romp-arkoj, konstruitaj post 1360 proksimume.
Aktuale, temas pri plinovigita kvartalo kun multa viva etoso, danke al ties proksimeco al la urba centro. Tamen kaj bedaŭrinde, ankoraŭ ne estis akceptita la urbo Teruelo en la oficiala reto de judaj kvartaloj Red de Juderías de España “Caminos de Sefarad”.
Ceramikaĵoj
La arkeologiaj elfosaĵoj faritaj en la lastaj jardekoj en diversaj punktoj de la antikva juda kvartalo estis rekuperintaj nombrajn ceramikaĵoj kiuj formis parton de la ĉiutaga vivo de la judoj en la Mezepoko, kaj kiuj konstituas unu el la plej gravaj aroj de artefaktoj de la ĉiutaga ilaro de Sefardoj. Ĵusa esplorado realigita de restaĵoj trovitaj en 2004 identigis du fermitaj aroj datitaj, proksimume, en ĉirkaŭ 1260 kaj 1320 respektive. La materialo kolektita en 1978 estas ekzemplo de teleraro uzita ĉirkaŭ 1460, tuj antaŭ la forpelo de la judoj, kelkaj el kiuj pecoj formis parton de ekspozicioj je landa nivelo. Selekto de tiuj ceramikaĵoj estas vizitebla en la konstanta ekspozicio de la Muzeo de Teruelo, inter kiuj elstaras tri ekzempleroj de menoroj aŭ ceremoniaj lampoj uzataj en la festo de Ĥanuko, prilaboritaj en ceramiko pentrita kaj datitaj en la 15a jarcento.
Mario (videoludo)
Mario estas la plej fama fikcia lud-rolulo de Nintendo kaj unu de la Super Mario Fratoj. Li estas itala tubisto kiel sia frato Luigi kaj ege ofte portas ruĝajn ĉemizon kaj ĉapon kaj bluan ŝelkpantalonon. Mario fasoniĝis per Mijamoto Ŝigeru kaj aperas ĝenerale en platformludoj (frua tipo de videoludoj kie roluloj saltas supren kaj malsupren inter horizontalaj platformoj).
Donkey Kong
Lia debuto estis kiel protagonisto en la videoludo Donkey Kong, frua platformludo. Mario, tiam nomita Jumpman, devis plenumi ekranojn plenajn de malamikoj kaj aliaj danĝeroj. Sur pinto de ĉiu ekrano staris ĉefa malamiko, la granda simio Donkey Kong. La celo estas savi la Lady ("damo"), kies nomo poste estos "Pauline".
La ludo kritikiĝis por sia seksisma rolaro, notinde la damsel in distress ("endanĝerata dameto"). Multaj platformludoj kaj ankaŭ aliaj agoludoj poste uzis tiun stereotipon.
Coșarii
Coșarii [koŝarij] (hungare: Kisgye) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 756 loĝantojn (rumanoj); en 1992 259 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Brestovăț.
Estas iom dubinde, ke Coșarii apartenis al la reĝa hungara departemento Krassó-Szörény, ĉar la vilaĝoj Vizma, Secaș kaj Crivobara, ĉiuj oriente de ĝi, apartenis al Temes. Ankaŭ historia mapo ŝajnas indiki, ke ĝi apartenis al Temes.
Kolverath
Kolverath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Batalo de Bojakao
Dum la batalo de Bojakao sendependiĝis la granda Kolombio (Panamo, Venezuelo, Kolombio kaj Ekvadoro) kaj parto de nuntempaj Peruo) kaj Bolivio (tiam konata sub la nomo granda Grenado) de Hispanio. La 7-an de aŭgusto 1819 venkis la respublikaj trupoj de Simón Bolívar kaj Francisco de Paula Santander.
La ponto de Bojakao estas konservita kiel simbolo de la sendependeco de suda Ameriko.
La milito por sendependeco de la granda Kolombio finiĝis ĉe la batalo de Pichincha, en la nuntempa Ekvadoro, en 1822.
Les Planches-près-Arbois
Les Planches-près-Arbois ( prononcu : le planŝ pre arbŭa) estas franca komunumo lokita ĉe Arbois, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Loknomo
La franca vorto "Les Planches" signifas "tabuloj" aŭ "bedoj". Ŝajnas ke tiu vorto rilatas al la formo de la kampoj aŭ paŝtejoj de la agrikulturistoj en la fundo de la valo.
"près-Arbois" signifas "ĉe Arbois", Arbois estas urbo.
Geografio
Les Planches-près-Arbois situas ĉe la bordoj de la rivero Cuisance, kie estas la du fontoj de tiu rivero, alfluanto de la riveroj Loue kaj Doubs. Unu el la fonto elfluas de la galerioj de la Groto de Les Planches-près-Arbois. La vilaĝo staras funde de la valo ĉirkaŭita de krutaj kaj kalkaj klifoj. Tiu valo estas unu el la plej rimarkindaj naturejoj el la tuta departemento. Tie klifoj kaj kavernoj indas pro flaŭro kaj faŭno. La tuta valo estas registrita en la listo de Eŭropa Unio pri protektitaj naturindejoj (programo Natura 2000), kaj en la ŝtata franca listo kiel protektita naturejo (sites naturels protégés laŭ la franca leĝo). La pejzaĝo kaj belvidejoj estas ankaŭ protektataj. Tiu severa protekto forte limigas la evoluon de la komunumo, sed ŝajnas ke tio estas la bondeziro de la nunaj loĝantoj, kiuj konscias pri la valoro de tiu komuna heredaĵo.
Historio
Pro arkeologiaj malkovraĵoj, kiuj estis trovitaj en la eniraja ĉambro de la Groto de Les Planches-près-Arbois, oni scias ke homoj vivas de pluraj miljaroj en tiu valo, verŝajne de la neolitiko.
Laŭ arkivo Claude Darbon (forpaso : la 14-a de septembro 1708) instalis sin en Les Planches por renovigi kaj funkciigi muelejon, kiu estis detruita dum la tridekjara milito (1618-1648). Tiu informo pruvas ke ekzistis almenaŭ unu akv-muelejo en la vilaĝo je la fino de 17-a jarcento.
Dum la 19-a jarcento, la vilaĝo enhavas pli ol 200 loĝantojn kaj pluraj bov-duopojn por titi diliĝencoj kaj ĉaroj kiuj supreniris Svislando. Fakte ĉevaloj estas malpli fortaj ol bovoj kaj ne kapablas alveni ĝis la unua altebenaĵo de Ĵuraso.
Komence de la 20-a jarcento, la vilaĝo danke al akv-turbino havis elektron, eĉ antaŭ Arbois, la ĉefa urbo de la valo.
Loka famulo
Li estis parlamentano de la departemento Jura kaj prezidento de la Conseil des Cinq-Cents.
Emma Nagy
NAGY Emma (nadj), edzino de Jenő Solt estis hungara poetino naskita en Túrkeve la 13-an de marto 1895 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de marto 1957.
Miĥajlo Hruŝevskij
Naskiĝis en Ĥolm (nuna Pollando), studis historion en Kijiva Universitato. 1894-1914 - profesoro de Lviva Universitato, prezidanto de Ŝevĉenka Scienca Societo, redaktoro de "Literatura-scienca heroldo".
Emma Nagy
Kariero
Emma Nagy akiris diplomon de instruisto en Virinaltlernejo Erzsébet de Budapeŝto. Ŝi instruis en la reformita fraŭlinmezlernejo de Marosvásárhely. Ŝi estis anino de KZST (1920).
Miĥajlo Hruŝevskij
1914 - revenis en Kijivon, 1917 - prezidanto de Centra Rada, kiu per sia Tria Universalo proklamis fondon de Ukraina Popola Respubliko. M. Hruŝevskij estis elektita ĝia unua prezidento. Kiam potencon forprenis hetmano Pavlo Skoropadskij, Hruŝevskij elmigris en Pragon, loĝis en Vieno.
M. Hruŝevskij estas aŭtoro de 6-voluma "Historio de ukraina literaturo", 10-voluma "Historio de Ukrainio-Rusjo", kiuj estis en Sovetio kritikataj pro la naciismo kaj malpermesitaj (forigitaj de ĉiuj bibliotekoj).
Atmosfera kemio
La konsisto kaj kemio de la atmosfero gravas diverskiale, sed ĉefe pro la interagoj inter la atmosfero kaj vivaĵoj. La konsiston de la atmosfero de Tero ŝanĝis homaj agadoj, kaj iuj tiaj ŝanĝoj estas danĝeraj al homa sano, rikoltoj kaj ekosistemoj. Ekzemploj de problemoj pritraktitaj en atmosfera kemio estas: acida pluvo, fotokemia fumnebulo kaj klimata ŝanĝiĝo. Atmosferaj kemiistoj strebas kompreni la kaŭzojn de tiaj problemoj, akiri teorian komprenon pri ili, testi eblajn solvojn kaj taksi la efikojn de ŝanĝoj en la politiko de registaroj.
Konsisto de la atmosphefo de Tero
Notoj: la koncentriteco de CO2 kaj CH4 varias laŭ sezono, loko kaj tempo. ppmv reprezentas partojn en miliono laŭ volumeno.
La meza molekula maso de aero estas 28.97 g/mol.
Sentosa
Sentosa estas insulo situanta proksime de la suda marbordo de Singapuro. La insulo estas apartigita de la ĉefinsulo de Singapuro per akvokanalo kaj ankaŭ situas proksime de la pli malgranda insulo de Pulau Brani. Ĝi estas konsiderata kiel populara feriejo
Antaŭ la sendepentiĝo de Singapuro, la insulo estis utiligita kiel brita armea bazo kaj poste kiel japana tendaro kaj militkaptitejo. La nomo de la insulo poste estis ŝanĝita al "Santosa" kiam planoj komenciĝis iĝi ĝin populara turistloko. Hodiaŭ, ĝi estas ekstreme populara feriejo, kiu estas vizitata de proksimume 20 milionoj da vizitantoj ĉiujare. La elstaraj vidindaĵoj en Sentosa inkludas, inter aliaj, 2-kilometran pecon da strando, La muzeo Madame Tussauds Singapore, funikularon, du golfejojn, 14 hotelojn, kaj la World Sentosa feriejon kiu ankaŭ inkludas la Universal Studios Singapore plezurparkon. Ekzistas ankaŭ du kazinoj en Sanosta.
9617 Grahamchapman
9617 Grahamchapman estas tre malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de ĝia luma kurbo fare de D. Pray, Petr Pravec, P. Kušnirák, V. Reddy, R. Dyvig kaj Š. Gajdoš inter la 27-a de januaro kaj la kaj anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 0,74 ± 0,13 km, ĝi orbitas je distanco de ĉirkaŭ 5,2 km kun orbita periodo de 0,8077 ± 0,0002 tagoj (19,385 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Terhistorio
La terhistorio estas branĉo de la naturhistorio, kiu koncernas la Teron.
Al ĝi apartenas diversaj esplorkampoj:
La senvivan naturon pritraktas geologio kaj ties subsciencoj. La devenon kaj evoluon de nia planedo kiel tutaĵo ene de ĝia kosma ĉirkaŭaĵo esploras la kosmologio kaj planedologio.
La evoluon de la teraj flaŭro kaj faŭno studas Paleozoologio kaj Paleobotaniko, kiuj konservas iliajn restaĵojn pere de paleontologio.
Kiel la sciencistoj disdividas la historion de Tero montras geologia temposkemo.
Enkonduko
Ĝi kreiĝis de kosmaj gasoj kaj polvoj. Pro la centra gravito granda duonlikva inkandeska maso iĝis sferoforma. Dum tempodaŭro tiu ĉi pilko malvarmiĝis kaj ĝia surfaco kovriĝis per solida ŝelo.
La nuntempa Tero tre diferencas de la origina. En nia planedo okazadis eventoj, kiuj ŝanĝadis ĝin. Estas konate, ke komence ekzistis nur sola kontinento - Pangeo. Dum tempo ŝanĝiĝis la konturoj de la tera kaj la akva partoj. Tie, kie estis akvo, fariĝis tero aŭ apartaj kontinentoj, kaj kie estis tero, fariĝis oceanoj kaj maroj.
Pro la poioma malvarmiĝo, la tero kovriĝis per densaj vaporaj kaj gasaj nuboj. La sekva malaltiĝo de la temperaturo kaŭzis ekeston de akvo el vaporo. Komenciĝis senĉesaj pluvegoj, kio daŭris 100 mil jarojn. Malaltaj lokoj inter montoj - gigantaj truoj kaj malaltaĵoj pleniĝis per akvo. Tiel aperis oceanoj kaj maroj. Ĉio ĉi okazis antaŭ 3,800 milionoj da jaroj.
Sciencistoj kiuj datas la fazojn de la Ter-evoluo, disigas ĝian vivodaŭron je eraoj. Ĉi tiuj eraoj estas disigitaj je epokoj, kiuj estas siavice disigitaj je periodoj.
Thorn
Thorn povas esti:
Edsger Dijkstra
Edsger Wybe DIJKSTRA (naskiĝis la 11-an de majo 1930 en Roterdamo – mortis la 6-an de aŭgusto 2002 en Nuenen (Nederlando); IFA: ) estis influhava nederlanda komputosciencisto. En 1972 li ricevis la premion Turing por fundamentaj kontribuoj kampe de programlingvoj.
Dijkstra estis filo de kemiisto kaj matematikistino. Li studis matematikon kaj teorian fizikon je la universitato en Leiden. De 1952 ĝis 1962 li laboris en la matematika centro (hodiaŭ Centrum voor Wiskunde en Informatica) en Amsterdamo. Poste li estis matematika profesoro je la teknika universitato en Eindhoven. En 1984 li ŝanĝis al la Schlumberger Centennial Chair in Computer Sciences je la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino. De 1973 ĝis 1984 li estis ankaŭ studisto de la Burroughs Corporation. En 1999 Dijkstra emeritiĝis. Li mortis en 2002 pro kancero.
Dijkstra interalie kontribuis al komputiko per la algoritmo de Dijkstra por la kalkulado de la plej mallonga vojo en grafeo, la unua uzo de semaforoj, kaj traktato pri la GOTO-ordono kaj kial oni ne uzu ĝin. Li enkondukis la terminon strukturema programado en la komputikon.
Algoritma Verko
Algoritmaj verkoj de Dijkstra (interalie grafeaj algoritmoj, kunkura kaj disaj algoritmoj) rolas grave en diversaj fakoj en komputoscienco. Laŭ Leslie Lamport (2002), Dijkstra "fondis la kampon de kunkuraj kaj disaj algoritmoj" per sia CACM publikaĵo en 1965 "Solution of a Problem in Concurrent Programming Control" (Solvo al problemo en kunkura programa regado), en kiu li unue difinis kaj solvis la problemo de inter-ekskluzivigo.
En 1959 Dijkstra publikigis tri-paĝan artikolon, "Noto pri du problemoj de grafeoj" ("A note on two problems in connexion with graphs"), kiu donis algoritmon por kalkuli la plej mallongan vojon en grafeo inter ĉiuj du verticoj Nun oni nomas ĝin la algoritmo de Dijkstra. Dijkstra ekpripensi la problemon dum li laboris ĉe la matematika centro en Amsterdamo en 1956 kiel programisto, cele montri la kapablon de nova komputilo, ARMAC. Li volis elekti problemon kune kun solvon (kalkulotan de la komputilo), kiun nefakulo ankaŭ povus kompreni. Li inventis la algoritmon en ĉirkaŭ 20 minutoj sen skribi kaj poste plenumis ĝin je ARMAC por ete simpligita grafeo kun 64 nederlandaj urboj (por ke 6 bitoj sufiĉus reprezenti ĉiujn urbojn en la problemo).
Post unu jaro, aparato-inĝeniero donis al li problemon dum labori pri la sekva komputilo de la instituto: minimumigi nombron da ligilon ligitajn najlojn sur la malantaŭa surfaco de la komputilo. Li re-malkovris la algoritmon de Prim kiel solvo al la problemo. La algoritmon unue malkovris en 1930 ĉeĥa matematikisto Vojtěch Jarník kaj poste sendepende re-malkovris kaj re-publikigis en 1957 Robert C. Prim kaj en 1959 Dijkstra. Tial, oni ankaŭ nomas ĝin la DJP-algoritmo.
En 1961 Dijkstra unue priskribis la ekspedista algoritmo, metodo por analizi matematikan formalon skribitan per intermeta operaciskribo. Ĝi povas eldoni rezulton en inversa pola notacio aŭ sintakso-arbo. La algoritmon oni nomas la "ekspedista algoritmo" ĉar ĝia operacio similas al ekspedisto por fervojo.
En 1962 aŭ 1963 Dijkstra proponis uzon de semaforoj por ekskluzivigi inter n ruloj (kiel ĝeneraligo de algoritmo de Dekker). Li ankaŭ malkovris mortoblokadon kaj proponis la bankistan algoritmon kiel solvo.
En mez-1970-oj, Dijkstra (kune kun aliaj aŭtoroj) enkondukis utilan abstraktadon por studo de senrubigilo.
En la frua 1980-oj Dijkstra kaj Carel S. Scholten proponis la algoritmo de Dijkstra–Scholten por malkovri finiĝo en disaj sistemoj.
En1981 Dijkstra disvolvigis smoothsort, speco de piramida ordigo, bazita sur komparado.
EWD-oj
Estis fama kutimo de Dijkstra zorge manskribi tekston per sia plumo. La sekvo da manskribaĵoj nomiĝas "EWD"-oj, ĉar Dijkstra mem antaŭmetis iliajn numerojn per sia nomo-mallongigo. Dijkstra distribuis EWD-kopiaĵojn inter siaj kolegoj, kaj poste ili disvastiĝis plusende interne de la sciencista komunumo. Ili enhavis leterojn, raportojn pri vojaĝojn, kaj prelegojn; la temo estis komputado kaj matematiko. Li skribadis dum 40 jaroj. La EWD-teksto estis apenaŭ pli longa ol 15 paĝoj. La lastan EWD-on, la 1318-an, li publikigis je 2002, Aprilo 14-a.
Oni jam skanis kaj publikigis pli ol 1300 EWD-oj ĉe la Arkivejo de E. W. Dijkstra fare de la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino.
Persona vivo
Dijkstra vivis tre modestan, eĉ spartan, vivostilon. Li kaj lia edzino vivis en simpla, malgranda kaj modesta domo en Nuenen. Li ne havis televidilon, videoaparaton, aŭ poŝtelefonon, kaj ne iras kinen. Kontraste, li bone ludis pianon kaj, dum lia profesorado en Aŭstino, ŝatis viziti klasikan koncerton. Lia plej ŝatita muzikisto estis Mozart.
Vaulruz
Vaulruz estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1014 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Vaulruz situas en la Friburgaj Antaŭalpoj, proksimume 4 kilometrojn okcidente de la urbo Bulle, ĉe la norda bordo de la rivero Sionge, okcidenta alfluanto de la Lago de Grejerco. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vaulruz kaj la setlejoj Les Ponts-d'Avau (sur alteco de 852 m s.m.) kaj Les Ponts-d'Amont (sur alteco de 867 m s.m.) kaj parto de La Sionge (sur alteco de 835 m s.m.).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10.16 km², de kiuj 26,1% estas kovritaj de arbaro, 64,0% servas por agrikulturo kaj 8,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vaulruz limas en nordokcidento kaj nordo al Sâles, en nordoriento al Riaz, en oriento al Vuadens, en sudo al Grejerco, kaj en sudokcidento al Semsales.
Trafiko
Tra la komunumo Vaulruz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 kaj la svisa aŭtovojo A12, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo sur ĝia teritorio. De Vaulruz krome kondukas la kantona ĉefvojoj n-ro 154 al Oron-la-Ville respektive 156 al Romont. Per stacidomo ĉe la trajlinio de Bulle al Romont la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome la etŝpura fervojo de Bulle al Châtel-Saint-Denis disponas pri du haltejoj sur la komunuma teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vaulruz datiĝas el la jaro 1115 kiel Valle Rodulphi. Laŭlonge de la rivero Sionge tra Vaulruz kondukis romia vojo, tamen ne ekzsitas restaĵoj de romia setlejo sur la komunuma teritorio. Dum mezepoko Vaulruz estis la centro de sejorujo, al kiu apartenis krom Vaulruz la vilaĝoj Romanens, Sâles, Maules, Les Mollettes, Rueyres kaj Treyfayes. En la jaro 1322 la Barono Ludoviko la 2-a de Savojo konceids al Vaulruz urborajton. Pro la konkurenco kun Bulle kaj Romont la urbo tamen ne povis kreski, kaj la setlejo baldaŭ predis sian urban rangon kaj refariĝis vilaĝo. En la jaro 1538 la Senjorujo Vaulruz estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj fariĝis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 friburga voktejo. Tiam ĝi apartenis ĝis la enkonduko de la nova kantona konstitucio al la distrikto Bulle kaj fariĝis en la jaro 1848 parto de la distrikto Grejerco.
Brezovka
Brezovka (hungare Berezóka rutene Брезівка [brezivka], germane Birkendorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Brezovka situas fine de sakovojo. Bardejov troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1559. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Berezóka 101 homoj, (slovakoj en majoritato, rutenoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Brezovka 113 homoj, (111 slovakoj).
Thomas Mann
Thomas MANN (naskiĝis la  en Lübeck, mortis la  en Zuriko) estis germana verkisto de romanoj kaj noveloj. Li ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1929.
Biografio
Thomas Mann estis la frato de Heinrich Mann kaj la patro de la aŭtoroj Erika Mann, Golo Mann kaj Klaus Mann. Post la morto de sia patro en 1891, li kun la familio translokiĝis al Munkeno kie li renkontis kaj poste edzinigis (1905) Katja Pringsheim. En la jaro 1929 li estis honorata per la Nobel-premio pri literaturo. Kiam la nazioj gajnis la ŝtatan potencon en 1933, Thomas Mann decidis ekziliĝi en Svislando. En 1938, kiam Adolf Hitler aneksigis Aŭstrion, Mann eskapis al Princeton (Usono), kaj poste al Kalifornio.
Sep jarojn post la fino de la dua mondmilito li revenis al Eŭropo.
Lucareț
Lucareț [lukarec] (hungare: Lukácskő) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 517 loĝantojn (serboj, hungaroj, rumanoj); en 1992 104 (rumanoj, serboj, hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1471. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Brestovăț.
Kisioj
La kisioj estas etno en Okcidentafriko. Ili loĝas en Liberio, Sieraleono kaj en la sudo de Gvineo kaj estas proksimume 526.000 homoj.
Lucareț
En la censo de 2002 el la 123 loĝantoj 77 deklaris sin rumanoj, 41 serboj, 1 hungaro. 122 indikis la rumanan lingvon kiel sian precipan lingvon.
Kisioj
Kulturo
Tipaj nomoj ĉe la kisioj estas por knaboj: Saa, Saah, Sarh (unua filo) kaj Tamba (dua filo) kaj por knabinoj Sia (unua filino), Kumba (dua filino) kaj Finda (tria filino).
Vidu ankaŭ
Kisia lingvaro
Jeggau
Jeggau ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 231 loĝantojn.
Unua Kabineto Teleki
Unua Kabineto Teleki estis la dua kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1920 kaj 1921 proksimume 9 monatojn.
Mai Meneses
Mai Meneses (Madrido, 4-an de januaro 1978), hispana kantisto-kantverkisto.