cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fontaine-Française
Fontaine-Française [] estas franca komunumo situanta en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵoj
La 5-a de junio 1595 la reĝo Henriko la 4-a venkis la armeojn de la katolika ligo kaj de la hispana ĝeneralo Juan Fernández de Velasco y Tovar.
La kastelo datiĝas el 1754. Voltaire venis ofte en la kastelo.
Božena Studničková
Božena STUDNIČKOVÁ (naskiĝis la en Prago – mortis la  en Prago) estis ĉeĥa esperantistino, verkistino kaj instruistino. Ŝi multe verkis por infanoj. Ŝi verkis kaj ĉeĥajn kaj esperantajn poemojn.
Božena Studničková, instruisti­no kaj verkistino, abunde verkadis por infanoj, kaj poe­mentojn por publiko ĝenerale. En tre ŝatata ĉeĥa antologio de lirika poezio enestas ankaŭ ŝia poemo. Ankaŭ esperantlingvajn versojn ŝi originale verkis. Al unu el ili, "Aŭtuno venas“, komponis melodion profesoro Vilibald Scheiber en 1950. La kanto estas surdiskigita kune kun "Melankolio“ de K. Píč kaj "Nur migri“ de J. Baghy. Ĉiujn tri kantojn kan­tis Josef Válka.
Božena Studničková estis la unua inter ĉeĥoj, kiu verkis originalajn poemojn en Esperanto. Ŝi restis fidela al la movado ĝis la morto.
Ŝi estis prezidanto de la Unua Virina Grupo Esperantista ĉe la muzeo de Náprstek en Prago, kiu konstituiĝis la 12-an de decembro 1904.
Alfons Beckers
Pastro Alfons BECKERS naskiĝis la en Beringen, mortis la  en Heusden. Jam en 1923 kiel 15-jara knabo li lernis Esperanton; en 1930 li aliĝis al Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista per la flandra sekcio (FUKE), kies religia konsilanto li fariĝis en 1935, la saman jaron en kiu li sacerdotiĝis kaj fariĝis profesoro en instruista seminario. Tie li ankaŭ gvidis plurajn Esperanto-kursojn, ĝis en 1947 li fariĝis vikario en Overpelt; en 1956 paroĥestro en Kwaadmechelen, kie li devis konstrui novan preĝejon. Siajn unuajn IKUE-kongresojn li partoprenis en Ljubljano kaj Antverpeno. Post la milito la jam altaĝa prezidanto Petrus Heilker petis lin fariĝi nova prezidanto; Beckers rifuzis. Sed en 1946 (precize la unuan de majo kaj dum tri tagoj Heilker kaj de Jong priparolis la staton de IKUE kaj EK: je la fino Beckers estis elektita vicprezidanto de IKUE, por anstataŭigi la mortintan f-inon Marie Larroche; tasko, kiun oni konfirmos dum la internacia Konferenco de IKUE en Drakenburgh (1947). Dum la IKUE-kongreso en Romo (1950) Beckers farigis aganta Prezidanto. En la posta Kongreso (Munkeno 1951) oni forigis tiun provizorecan "aganta" kaj Beckers restis prezidanto ĝis 1966. En 1965 li estis elektita ankaŭ komitatano de UEA.
Kiel Prezidanto de IKUE Beckers estis vere nelacigebla, kaj lia entuziasmo kaj laboremo kunaktivigis multajn validajn personojn; ni menciu kelkajn eventojn: nova Statuto, kontrakto kun UEA por ke IKUE estu kunlaboranta faka asocio, revigligo de Espero Katolika, serio de Kristana Kulturo (kajeroj kun ekleziaj dokumentoj kaj pri religiaj temoj), la Eŭkaristiaj Esperanto-Mondkunvenoj, beno de Johano la 23-a, felietona apero en EK de la Esperanto-traduko de la Nova Testamento, propono havigi latinlingvan varban leteron al la Patroj de la Dua Vatikana Koncilio, aŭdienco ĉe Papo Paŭlo la 6-a, anonco (en 1966), ke la Papo permesos esperantlingvajn legaĵojn kaj preĝadon de la fideluloj en la sankta Meso, ktp.
Božena Studničková
Rimarko
En la retejo de Nacia Biblioteko en Prago estas skribite, ke ŝi mortis 25.11.1914, kio estas evidenta eraro, ĉar la nekrologo en Ligilo 1935 indikas la daton 25.11.1934 kaj 85 jarojn de la mortintino.
Alfons Beckers
Dum pli 15 jaroj seninterrompe Pastro Beckers estis Prezidanto de IKUE. Pro siaj multaj taskoj, interalie en sia paroĥo, li devis rezigni je rekandidatiĝo en 1966, okaze de la 31-a IKUE-kongreso en St. Gallen. La svisa kongreso, laŭ propono de la ĝenerala sekretario, Flammer, lin elektis Honora Prezidanto, unuanime. Dum la postaj jaroj li daŭre subtenis IKUE'n per konsiloj kaj laboro. Li zorgis interalie pri la reto de la Landaj Reprezentantoj. Oni povis renkonti lin ofte ĉe IKUE- kaj Universalaj Kongresoj: lia lasta UK estis tiu en Vieno.
Nekrologoj
Nekrologoj aperis en la revuo Esperanto (aprilo 1994, p. 80, kelklinia) kaj Espero Katolika (1994 1-5, p. 6-7; ĝi estis la precipa bazo de ĉi tiu artikolo).
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Slipo pri Alfons Beckers.jpeg|Arĥivaĵo Dosiero:1958-09-26 Letero Alfons Beckers 1.jpeg|Poŝtkarto de Alfons Beckers al Wim De Smet, 1958. Dosiero:1958-09-26 Letero Alfons Beckers 2.jpeg|Subskribo de Alfons Beckers. Dosiero:1964-05-22 Alfons Beckers.jpeg|Pastro Alfons Beckers en aŭdienco ĉe la papo, 1964. Dosiero:1978 Diservo 60-a Eo-Kongreso BEF.jpeg|60-a nacia kongreso en Karloreĝo, 1978 Dosiero:1910 Formortinta Delsuno.jpeg|Subskribo de Alfons Beckers. Dosiero:1952 Membrokarto - Van Gindertaelen 1.jpg|Subskribo de Alfons Beckers. </Gallery>
Flago de Barejno
La nacia flago de Barejno (arabe: علم البحرين‎) konsistas el blanka bendo maldekstre, apartigita de ruĝa areo dekstraflanke per kvin trianguloj kiuj funkcias kiel segildenta linio.
Ruĝa estas la tradicia koloro por flagoj de la arabaj ŝtatoj de la Persa Golfo. La blanko estas sur la hisflanko; la kvin trianguloj reprezentas la kvin kolonojn de Islamo. Ĝi estas tre simila al la flago de Kataro, kiu havas pli da blankaj trianguloj kaj havas pli malluman ruĝecon.
Ewe-calyptus
Ewe-calyptus estas muzik-grupo ludinta en la balo de la 82a Universala Kongreso en Adelajdo, Aŭstralio. Ili mem ne estas Esperantistoj, sed lernis kanti en Esperanto.
Doudleby
Doudleby (Teindles) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio netutaj dek kilometrojn sude de České Budějovice, en la lokoj, kie rivero Malše per enkojnigita meandro kreas karakterizan, al okcidento elkurantan promontoron. La municipon kreas du partoj, la propran Doudleby sur la dekstraborda promontoro, ĉirkaŭfluata de Malše, kaj kontraŭ ĝi sur la maldekstra bordo Straňany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la 12-a jarcento.
Membrigo de municipo
Municipo Doudleby konsistas el du partoj, kiuj ambaŭ situas en la katastra teritorio Doudleby
József Darányi
József Darányi [jOĵef darAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Darányi József estis hungara bestokuracisto, atleto (globoĵetisto, diskoĵetisto), olimpiano. Lia familia nomvarianto estis Darany.
Biografio
József Darányi frekventis gimnaziojn en Tata (Hungario), poste en Pápa. Li akiris diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1928, poste li estis bestokuracisto en Veresegyház.
Marbatalo (ludo)
Marbatalo (ankaŭ foje nomata, laŭ diversaj naciaj lingvoj, batalŝipo, batalŝipoj, sinkigu ŝipon ktp) estas ludo por du ludantoj. En ĝia plej kutima formo ĝi estas ludo de papero kaj krajono, ludata sur desegnitaj kradoj aŭ sur liniita papero, ekzemple en lernejaj kajeroj. Ne estas ĝuste sciata kiel kaj kiam ĝi aperis en tiu ĉi formo, sed sendube ĝi ekzistis jam antaŭ la Unua Mondmilito. Plej fruaj konataj priskriboj apartenas al Clifford Von Wickler en komenco de 20-a jarcento, sed nek li, nek iu alia prenis patenton por la ludo. En 1943 ĝi estas eldonita fare de Milton Bradley Company kiel ludo de notlibro kaj krajono sub nomo de "Broadsides, the Game of Naval Strategy".
József Darányi
Sporta kariero
Li estis atleto en Pápa inter 1921-1923, poste en Budapeŝto. Li partoprenis en la Somera Olimpiko 1928, Somera Olimpiko 1932 kaj Somera Olimpiko 1936, inter 1925-1941. Li estis membro de la nacia teamo en 36 okazoj. Li tenis trifoje la mondan rekordon en dumana globoĵeto kaj dekfoje la hungaran rekordon.
Marbatalo (ludo)
Priskribo
La ludo estas ludata sur kvar kradoj, po du por ĉiu ludanto. La kradoj estas (plej ofte) kvadrataj, en klasika varianto 10x10 ĉeloj, kaj ĉiu ĉelo estas markita per koordinatoj. Plej kutime, horizontalaj koordinatoj estas markitaj per leteroj (ekz. de A ĝis J en latina alfabeto), kaj la vertikalaj per nombroj (ekz. de 0 ĝis 9 aŭ de 1 ĝis 10). Sur unu el tiuj kradoj ĉiu ludanto metas siajn "ŝipojn" - objektojn, ĉiu el kiuj okupas fiksan nombron de ĉeloj linie, aŭ horizontale aŭ vertikale. La ŝipoj ne devas kongrui, tio signifas, ke en unu ĉelo ne povas esti parto de pli ol unu ŝipo. Nombro kaj grandeco de la ŝipoj estas sama por ambaŭ ludantoj. Poste, la ludantoj devas povice "pafi" al ĉeloj, celante detrui malamikajn ŝipojn. La dua krado de ĉiu ludanto servas por rekordi iliajn pafojn, trafojn kaj maltrafojn.
Dum pli ol jarcento de ekzisto de la ludo, ĝi naskis multajn variojn, kiuj diferencas je nombro de diversgrandaj ŝipoj en la floto, nombro de pafoj po vico, eblo meti ŝipojn en ĉelojn, rekte aŭ diagonale najbarajn al aliaj ŝipoj kaj je aliaj ecoj.
Meto de la floto
Klasika versio de Marbatalo estas ludata sur 10x10 kradoj. Vertikaloj estas markitaj per nombroj kaj horizontaloj per leteroj. La floto de ĉiu ludanto konsistas je:
La ŝipoj estu metitaj en tia maniero, ke neniu ŝipo "tuŝu" alian ŝipon, tio signifas, ke neniu ŝipo estu en rekte aŭ diagonale najbara ĉelo al la okupita de alia ŝipo. Ĉiu ŝipo povas esti aranĝita aŭ vertikale, aŭ horizontale, sed ne diagonale kaj sen iuj ajn turnoj.
La dua krado estas uzata por rekordi "pafojn" al oponanta floto. Plej ofte, "trafo" estas markata per kruco kaj "maltrafo" per punkto.
Pafado al oponanto
Antaŭ komenco de la ludo, ludantoj devas decidi, kiu havas la unuan vicon. La "pafanta" ludanto devas nomi koordinatojn de la ĉelo, al kiu la "pafanta" ludanto volas pafi, ekzemple diri "J1!" (la unua ĉelo en la lasta horizontala vico).
La venkinto estos tiu, kiu unue sukcesos sinkigi ĉiujn 10 ŝipojn de la oponanto.
Al ludantoj estas rekomendite rekordi ne nur siajn pafojn, sed ankaŭ pafojn de oponanto (sur krado kun sia floto). Kvankam striktsence tio ne estas nepre bezonata, tio helpas trovi erarojn kaj rompojn de reguloj.
Strategio de Perelman
Por la klasikaj reguloj, la venkinta strategio estas priskribita fare de fama rusa matematikisto, fizikisto kaj popularigisto de scienco Jakov Perelman, kaj poste disvolvita dum praktiko de ludo en Rusio. La strategio uzas la regulon, pro kiu la ŝipoj ne povas esti en rekte najbaraj ĉeloj de la krado, tio signifas, ke ĉiam devas esti almenaŭ unu malplena ĉelo inter ĉeloj, okupitaj fare de du malsamaj ŝipoj. Tiel oni povas diri, ke ĉiu ŝipo havas ĉirkaŭan "aŭreolon" de malplenaj ĉeloj. Post kiam la ŝipo estas "sinkigita", la oponanto povas sekure marki la ĉelojn de ĝia aŭreolo malplenaj.
Evidente, ju malpli da ĉeloj okupitaj per ŝipaj "aŭreoloj" estas en la krado, des pli da ĉeloj devas esti esploritaj por sekure trovi ĉiujn ŝipojn. Do, la strategio estas minimumigi la aŭreolojn per meto de grandaj ŝipoj proksime unu al la alia kaj al la marĝenoj de la krado. En la ĉi-sekva bildo estas montritaj tri plej oportunaj manieroj meti la ŝipojn kun grandeco de pli ol 1 ĉelo. La ŝipoj estas markitaj per nigra koloro kaj iliaj aŭreoloj per la flava.
Slănic (Bacău)
Cireșoaia [ĉireŝŭaja] (antaŭe Slănic (Bacău) [slənik]) (hungare: Szalánc) estas komunumo en Rumanio sude de Trotuş-rivero sudokcidente de Bacău. En 1992 ĝi havis 1 811 loĝantojn (rumanoj, 61% ĉangohungaroj).
Vidu ankaŭ
Listo de ĉangohungaraj urboj kaj komunumoj en Moldovo
Marbatalo (ludo)
Strategio de Perelman
Tiu ĉi estas la plej grava eco de ĝusta strategio, kiu donas matematike evidentan avantaĝon al ĝia uzanto. Proponitaj estas aliaj aldonaĵoj, ekzemple por pafado: unue oni apartigas la oponantan kradon je 4 4x4 ĉeloj kaj restaĵoj kaj pafas laŭ iliaj diagonaloj por trovi la 4-ĉelajn ŝipojn, poste je 9 3x3 ĉeloj kaj same por 25 2x2 ĉeloj. Tio efektive helpas trovi grandajn ŝipojn, sed la plej grava problemo estas la submarŝipoj, kiujn eblas trafi nur hazarde senrigarde de la strategio de pafado. Pro tio, la utilebleco de pafado laŭ iuj algoritmoj estas dubebla.
Varioj de la ludo
Dum pli ol 100 jaroj de sia ekzisto, la ludo produktis multajn variojn, uzatajn en malsamaj landoj. Plej ofte ili diferencas je grandeco kaj kvanto de ŝipoj, grandeco de ludaj kradoj kaj detaloj de reguloj (t.e., ĉu la ŝipoj povas esti neliniaj, ĉu ili povas kunekzisti en rekte najbaraj ĉeloj, kiom da pafoj po turno la ludanto rajtas pafi ktp). Ekzemple, unu el la plej malnovaj varioj, tiu de Milton Bradley, havas 10x10 kradojn kaj jenan aron de ŝipoj: Laŭ alia versio, unu el 3-ĉelaj ŝipoj nomiĝas krozŝipo, kaj detruŝipo estas la duĉela. Laŭ Milton Bradley-reguloj, la ŝipoj povas esti en rekte apudaj ĉeloj. Unu el pliaj subvarioj (la SALVO-reguloj) aldonas al tiuj la regulon ke ĉiu ludanto rajtas pafi tiom pafojn por vico, kiom da nesinkigitaj ŝipoj ĉiu ludanto havas, senrigarde de "trafoj" aŭ "maltrafoj". En alia versio de tiuj reguloj, (ekzemple, en ludaro Hoyle Board Games fare de Sierra Entertainment) la aviadil-ŝipo havas du pafojn.
En Barato estas populara iom alia versio de la ludo. En ĝi ekzistas du 2-ĉelaj submarŝipoj, du 3-ĉelaj detruŝipoj, unu 5-ĉela batalŝipo kaj unu aviadila ŝipo el 5 ĉeloj, aranĝitaj en formo de letero T, iel ajn orientita. En la barata versio ĉiu ludanto havas ĝuste tri pafojn po turno, sed anstataŭ marko de trafoj kaj maltrafoj post ĉiu pafo, la oponanto nur diras kiom el tri pafoj trafis kaj kiuj tipoj de ŝipoj estas damaĝitaj. Tio ebligas plian strategion kaj antaŭkalkulon, kaj malpliigas dependecon je la fortuno. Tiu varianto de ludo bezonas apartan sistemon de rekordo de la movoj, ĉar iĝas strategie grave, dum kiu vico kiaj ŝipoj estas trafitaj.
En Rusio, multajn variojn kolektis kaj priskribis Jakov Perelman en sia libro Amuzaj problemoj kaj eksperimentoj. Ili baziĝas je la antaŭpriskribitaj 'klasikaj' reguloj. Kun klasika grandeco de krado kaj klasika floto, oni povas aldoni minon (aŭ kelkajn). La mino estas markita per cirkleto, metita en iu ĉelo. Se iu el la ludantoj dum la pafo trafis minon, tiu ludanto devas malkovri al oponanto iun nedamaĝitan ĉelon de iu ajn sia ŝipo. La ĉelo ne estas damaĝita per trafo de la mino, sed la oponanto povas sekure pafi al ĝi iam ajn la oponanto preferas. La uzita mino estas markata per punkto en la centro de la cirkleto.
Oni povas vastigi la kradon ĝis 16x16 aŭ eĉ 18x18. En tiu okazo oni povas pligrandigi la floton kaj aldoni novajn ŝipojn. Ekzemple, Perelman proponis aldoni po unu "ŝipon" de la formo de ĉiu figuro de Tetris: la 2x2-kvadrato, L-formo, T-formo kaj S-formo. Krome, oni povas pligrandigi nombron de la minoj kaj aldoni minbalaan ŝipon (aŭ kelkajn). La minbalaa ŝipo estas markita per triangulo. Se iu ludanto pafis al la minbalaa ŝipo, tiu ludanto devas malkovri lokon de unu el siaj ankoraŭ ne funkciitaj minoj, por ke la oponanto ne pafu tien. Se la pafinto ne plu havas nefunkciitajn minojn, tiu ludanto nenion malkovru. En plimulto de variantoj de la reguloj, post trafo de mino aŭ minbalaa ŝipo, la rajto de pafo transvenas al la oponanto. En ĉiuj tiuj reguloj, la normaj ŝipoj ne povas esti en rekte najbaraj ĉeloj kun aliaj ŝipoj, sed ne estas komuna konsento ĉu minoj kaj minbalaaj ŝipoj ne povas esti rekte apud ŝipoj aŭ aliaj minoj. Minoj kaj minbalaaj ŝipoj ne kalkulas kiel "veraj" ŝipoj. Se iu ludanto nur havas minojn aŭ minbalaajn ŝipojn nesinkigitajn, tiu ludanto estas malgajnanto.
Elektronikaj kaj komputilaj versioj
Pro la populareco de la ludo, multaj elektronikaj kaj komputilaj realigoj aperis dum disvolvo de teknologio. En 1977 Milton Bradley publikigis elktronikan ludon Electronic Battleship, kaj en 1989 ĝin sekvis Electronic Talking Battleship. Post disvolvo de ludkonzoloj, la firmao publikigis ludon Electronic Battleship: Advanced Mission kun multaj aldonaj reguloj (ekzemple, aldoniĝis specialaj armiloj, kiuj kovras pli ol unu ĉelo po pafo). Tiu ĉi ludo aperis por Amiga, Atari ST, Commodore 64 kaj ZX Spectrum. Krome, varioj de la ludo aperis kiel partoj de iuj ludaro, por Nintendo DS kaj Game Boy Advance. Post aĉeto de Milton Bradley firmao fare de Hasbro, la ludo estis ankaŭ republikigita kiel parto de Hasbro Family Game Night por PlayStation 2, Nintendo Wii kaj Xbox 360. Tiuj ankaŭ havis aldonajn armilojn kaj aliajn aldonaĵojn, kaj la ecoj de la ludo malsamas en versioj por malsamaj platformoj.
Realigoj de la ludo por personaj komputiloj estas sennombraj, kaj unuaj aperis en malnovaj tekstaj terminaloj. Dum jaroj de komputscienca historio, multaj versioj kaj varioj de la ludo aperis por diversaj versioj de DOS, Windows kaj UNIX-similaj operaciumoj. Dum disvolvo de KDE SC 4, la teamo aldonis varion de la ludo KBattleship en pakaĵon KDEGames por igi ĝin pli universale atingebla (nuntempe KDE funkcias ĉe sennombraj operaciumoj kaj aparataraj platformoj). Krome, ekzistas versioj de Marbatalo por poŝtelefonaj platformoj kiel iPhone kaj Android. En interretaj paĝaroj kaj sociaj retoj kiel Myspace kaj Facebook ankaŭ aperis Web 2.0-versioj de la ludo, plejparte kreitaj per Flash.
Etilruĝo
Etilruĝo aŭ ruĝo de etilo, estas pH-indikilo kun kemia formulo C17H19N3O2, aŭ ĝia jodida derivaĵo (CAS numero 634-21-9) estas organika kombinaĵo, apartenanta al la grupo de la izocianinoj. Ĝi estas unu el la unuaj kolorigiloj produktataj en sufiĉe granda industria volumo, dum ĝia antaŭaĵo ne estis uzita por tinkturado de ŝtofoj pro ĝia ekstreme malforta lumfirmeco. Komence de la 20-a jarcento ĝi estis uzita kiel optika sentivigilo, sed ĝi rapide perdis ĝian valoron kaj per iometa modifo de ĝia sinteza reakcio, la rusa kemiisto Benno Tomolka (1860-1925) akiris multe pli gravan sentivigilon en la industrio per la sintezado de la pinacianolo.
Steinfurt (Burgenlando)
Steinfurt, hungare Lipóc, kroate Lipovac estas iama vilaĝo, nun parto de Strem en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Steinfurt situas sur deklivoj. Güssing troviĝas je 12 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Kroatoj fondis la vilaĝon en la 16-a jarcento. En 1643 loĝis tie 156 homoj en 27 domoj, en 1787 159 homoj en 25 domoj, en 1828 208 homoj en 39 domoj. En 1910 loĝis en Lipóc 210 loĝantoj (kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Steinfurt aliĝis al Strem en 1971.
NGC 716
NGC 716 (aliaj indikoj — IC 1743, PGC 6982, UGC 1351, MCG 2-5-54, ZWG 437.49, IRAS01503+1227) estas rektokoneksa spirala galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Choei Sato
Choei Sato (japane 佐藤 長栄, n. 15-an de aprilo 1951) estas japana futbalisto. Li en 1978 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Novi Grad (Zemun)
Novi Grad, aŭ Nova Urbo, serbe Нови Град estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Novi Grad etendiĝas laŭ aŭtovojo kaj fervojo Beogrado-Novi Sad.
Historio
En la 1980-aj jaroj oni fondis la setlejon.
Flago de Kuvajto
La flago de Kuvajto estis adoptita la 7-an de septembro 1961 kaj oficiale hisita la 24-an de novembro 1961. Antaŭ 1961, la flago de Kuvajto, kiel tiuj de aliaj Golfo-ŝtatoj, estis ruĝa kaj blanka. La nuna flago estas el la tutarabaj koloroj, sed ĉiu koloro havas sian apartan propran signifon. Nigro reprezentas la malvenkon de la malamiko, dum ruĝo estas la koloro de sango ĉe la kuvajtaj glavoj. Blanko simbolas purecon, kaj verdo estas por la fekunda tero.
Ödön Mauthner
MAUTHNER Ödön (Pest, 22-an de aprilo 1848 - Budapeŝto, 25-an de novembro 1934) estis hungara semgrajna komercisto, ĝardenisto, ĝardenista fak-verkisto.
Li studis en la Agrikultura Akademio de Magyaróvár, en la 1860-aj jaroj laboris en pluraj bienegoj kiel praktikanto. Dumtempe, li stuis en Germanio - apud profesoro Nobbe - la problemojn de la semgrajna kultivado kaj purigo.
Li fondis en 1874 la plej grandan semgrajnan komercejon de Hungario, en Budapeŝto. Li faris pioniran laboron en la hungara semgrajna kultivado kaj la plibonigitaj grajnoj. Li estis kreinto de la hungara semgrajna eksportado. Lia semgrajna bienego agadis en Ferenchalom kaj Derekegyház.
Lia entrepreno, la Mauthner Magtermelő és Magkereskedő Rt. daŭre akiris premiojn, distingojn. La entreprenon transprenis liaj filoj Alfréd Mauthner (bofilo de Manfréd Weiss) kaj Pál Mauthner. La komunistoj ŝtatigis la entreprenon en 1948 kaj funkciigis plu kiel Vetőmagtermeltető és -értékesítő Vállalat.
Li eldonis kaj redaktis ekde (1880?) 1895 ĝis 1919 la monatan eldonaĵon A Kert (la ĝardeno). Li verkis ankaŭ por aliaj eldonaĵoj.
Iggingen
Iggingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Natria heksametafosfato
Natria heksametafosfato, heksametafosfato de natrio aŭ [NaPO3]6 estas neorganika komponaĵo, blanka salo kaj heksamero de natria metafosfato. Ĝi estas komerce disponebla kiel miksaĵo da polimeraj metafosfatoj, el kiu la heksamero estas nur unu, kaj kutime la komponaĵo estas konata per tiu alnomo.
Uzoj
Natria heksametafosfato uzatas kiel nutro-sekvestranto kaj havas aplikojn ene de vasta variaĵo da industrioj, inkluzive kiel nutro-aldonaĵo. Kelkfoje natria karbonato aldonatas al natria heksametafosfato por plialtigi la pH inter 8.0 kaj 8.6, estigante serion da natriaj heksametafosfatoj uzataj kiel akvomoligantoj kaj likvosapoj.
Signifoplena uzo por natria heksametafosfato estas kiel flokomalformigante en produktado de partikloj por ceramikoj surbaze de argilo. Ĝi same uzatas kie dispersagento por disiĝo de argilo kaj aliaj grundotipoj.
Ĝi uzatas kiel aktiva ingredienco en dentokremoj kiel anti-makulilo kaj produkto por tartra preventado.
Nutro-aldonaĵo
Artefarita acera siropo, enujigita lakto, pulvoroj por fromaĝoj kaj tremposaŭcoj, imito-fromaĝoj, desertoj batmiksitaj, enpakigitaj ovoblankoj, rostaj bovaĵoj, fiŝo-fileoj, frukto-ĵeleo, frostaj desertoj, salato-spicaĵoj, haringoj, cerealoj por matenmanĝo, glaciaĵoj, biero, kaj enboteligitaj refreŝigiloj, inter aliaj manĝaĵoj, povas enhavi natrian heksametafosfaton.
Franckesche Stiftungen
] La Francke-fondaĵoj (germane: Franckesche Stiftungen) fonditis fare de August Hermann Francke en Halle (Saale) je la fino de la 17-a jc. Temas pri pedagogiaj institutoj.
Koncepto
Por realigi pietismajn edukad-programojn Francke evoluigis ampleksan sistemon por la entuta prizorgo de knaboj kaj - nekutime tiutempe - ankaŭ por knabinoj.
En la mezo staris - sub la influo de Johann Amos Comenius - la alkonduko de la junularo al kristana vivo. Lernu la homoj jam kiel etaĝuloj pruvi la fidon en la vivo de ĉiu tago. Sekve religia instruado kaj la lernigo de rekte en la vivo aplikeblaj aferoj ludis eminentan rolon en tia pedagogio.
En 1695 Francke starigis lernejon por malriĉuloj: ĉirkaŭe li konstruigis tutan lernejan urbon kun orfejo, reallernejo, latina lernejo, fakula lernejo kaj instruistara trejnejo. Aldonitis pluraj ekonomiaj ejoj kaj fabriketoj.
Same la unua evangelia misia organizo Ostindische Missionsgesellschaft (fondita en 1709 fare de Bartholomäus Ziegenbalg) apartenis al tiuj ĉi fondaĵoj. Inter judoj misiadis anoj de Institutum Judaicum et Muhammedicum.
Daŭra graveco
Post la morto de Francke en 1727 la tuto konsistis el 10 institutoj kun 2.200 lernantoj kaj 169 instruistoj (el ili du inaj). La prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 1-a estis sekvinta konsilon de Francke en 1717, kiam li enkondukis la devigan instruadon de ĉiuj inter 5-12 jarojn aĝaj. Estis tio samtempe la fundamento de la ĉefe laŭ praktikaj celoj orientita prusa lernejsistemo.
Post 1945 la fondaĵojn ekposedis la ŝtato kiu enkorpigis ilin en 1946 al la Universitato de Halle. Post la Turniĝo la ankoraŭ ekzistantaj konstruaĵoj restaŭritis. La hodiaŭa vizitanto ĝuas ejojn kaj komplekson kiuj kontinue sentigas la Francke-an spiriton. Troviĝas nun pluraj universitataj, kristanaj, socialaj kaj kulturaj institucioj sur la areo de la fondaĵoj.
Cubry
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Saint-Pierre (Alzaco)
Saint-Pierre (jen france, origine germane kaj alemane Sankt Peter, prononco, loke ankaŭ nomata Sàm-Peeter, baptata laŭ la sanktulo Petro) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
15112 Arlenewolfe
15112 Arlenewolfe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Arlene E. Wolfe, mentorino en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Young Scientist Challenge (DYSC) ; Wolfe estis instruistino ĉe la Venerini Academy de Worcester (Masaĉuseco, Usono).
Prauliena
Prauliena (latve formale Praulienas pagasts) estas administra paroĥo en centra Latvio, kies administra centro estas samnoma loĝloko Prauliena. La komunumo situas en la distrikto Madona restrukturita en 2021, kaj apartenas al la historia regiono Livonio. Laŭ stato de la jaro, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Nepomuk (apartigilo)
Nepomuk estas nomo por urbo kaj vilaĝo de Ĉeĥio.
591 Irmgard
591 Irmgard estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Ĝi ricevis la virina nomon de "Irmgard", sen konata kialo.
Kuba centimetro
Kuba centimetro (simbolo cm3) estas mezurunuo de volumeno, derivita de la SI-a unuo kubmetro. Ĝi estas volumeno de kubo 1×1×1 cm. Unu kuba centimetro estas 1/1000000 de kubmetro aŭ 1/1000 de litro. Tiel, kuba centimetro estas la samo kiel mililitro, 1 cm3 ≡ 1 ml. La maso de unu kuba centimetro de akvo je 3.98 °C (la temperaturo je kiu ĝi atingas sian maksimuman densecon) estas preskaŭ egala al 1 gramo.
En anglo-lingvaj landoj la mallongigo cc por kuba centimetro estas larĝe uzata, sed estas evitinda. En Eŭropo mallongigo ccm por kuba centimetro estas uzata.
En multaj sciencaj kampoj, la uzo de kubaj centimetroj havas estas anstataŭita per la mililitro. La medicina kaj aŭtomobila kampoj estas du el la kelkaj kampoj en kiij la kuba centimetro estis neniam ĉesita en uzado en la Usono. En Britio mililitro estas uzata en prefere al kuba centimetro en la medicina kampo, sed ne la aŭtomobila. Plejparto de aliaj anglo-parolantaj landoj faras same kiel Britio, sed la uzo de kuba centimetro persistas ĉie.
Estas aktuale movado) en la medicina kampo ĉesi uzon de mallongigo "cc" en receptoj kaj sur medicinaj dokumentoj kiel ĝi povas esti mislegita kiel "00" se estas malbona skribma kvalito, kio povas rezulto en peza, eĉ mortiga, trokvantigo de medikamento. En Usono, konfuzoj rezultantaj de uzo de "cc" je signifo de "ml" estas 12,6% el ĉiuj eraroj pro la medicinaj mallongigoj.
Referencoj
Liter
Horná Strehová
Horná Strehová, hungare Felsősztregova [felŝOstregova], germane Oberstriegau estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Horná, alsó kaj ober signifas: supra.
Situo
Horná Strehová situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 18 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la frua bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1269 en formo "Sztorgoua", poste, kiel aparta vilaĝo en 1493: "Zthergowa". En 1828 loĝis tie 301 vilaĝanoj en 36 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsősztregova 304 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horná Strehová 201 homoj, (176 slovakoj).
Centaŭro
Centaŭroj aŭ Kentaŭroj (helene Κένταυροι) estas en la helena mitologio estuloj, duone homa kaj duone ĉevala. Ĝi konsistas el homa parto supertalia (brusto) kiu sidas sur la parto ĉevala, ĉi tiel anstataŭante la ĉevalajn kolon kaj kapon.
Laŭ Francisko Azorín Centaŭro estas Mitologia monstro duon homa, duon ĉevala, ofte reprezentita ĉe la antikvaj monumentoj. Li indikas etimologion el sanskrita gandharvas (ĉevalo) kaj el tie la greka kentauros kaj latina centaurus. Kaj aldonas terminojn bucentaŭron, bovcentaŭron, centaŭrino, centaŭrido kaj centaŭromakio.
Priskribo
Ili estis filoj de Iksiono kaj Nefele (Νεφέλη) kaj vivis laŭ la legendoj en Tesalio sur montoj Pelion, Ossa, Arkadia.
La greka fantazio trovis ilin diboĉemuloj, senvirte seksemuloj, senbriduloj, ekscepte Kirono kiu scipovis grandan erudicion kaj estis ne nur la edukisto de herooj, sed ankaŭ instruis la medicinon al la homo.
Ili volis ŝteli dum la geedziĝa festo de la legenda reĝo de lapitoj virinojn de la gastigantoj. Frontono de Zeus-templo sur la monto Olimpo prezentas la batalon de la centaŭroj kaj la lapitoj.
En la malfrua helena epoko aperis ankaŭ virinaj centaŭroj (t.e. centaŭrinoj).
Interpreto
Fonto de la legendo estas, ke en la epoko de Mukene, aperis el centra Azio ĉevalaj nomadoj, kiuj estis tre spertaj en la sagopafado. La grekoj – kiuj antaŭe ne vidis ĉevalojn (laŭ 100-jara enciklopedio) – kredis, ke ili estas kunkreskitaj kun la ĉevalo.
Laŭ la verkisto Palaifato, tiam Iksiono estis reĝo el Tesalio, taŭraroj sovaĝiĝaj estis sur la monto Pelio (malnovgreke Πήλιον), do, aliaj montoj ne plu estis alireblaj. La taŭroj malsupreniris al vilagoj kaj manĝegis plantojn, fruktojn kaj detruis pastataron. Iksiono deklaris se iu mortiĝus taŭrarojn, li donus riĉajojn al li. Tiuj interesis junaj homoj kiuj loĝantis vilaĝon nomitan Nefele (Νεφέλης). Ili kutimigis siajn ĉevalojn kun rajdantoj ĉar antaŭe homoj ne rajdis tiel : homoj uzis ĉevalojn nur por tiri liajn ĉarojn.
Tiam, ĉevale, ili iris kaj lanĉis sagon al taŭraroj. Kaj la aro sekvis ilin, junhomoj fluĝis kun siaj ĉevaloj pli rapidaj ol la taŭroj, kaj taŭroj haltiĝis, la rajdantoj malantaŭe iris kaj denove ĵetis sagojn. Tiel ili mortigis taŭrojn. Oni nomiĝis Centaŭroj ĉar ili uzis sagon (en malnovgreka la verbo κεντέω [kenteo] kio signifas piki aŭ la vorto κέντωρ/κέντορος [kentor/kentoros] kio voldiras kio piki, similas la greka vorto Κένταυρος).
Do, taŭraroj fine mortiĝis, la reĝo donis al junuloj la promesitajn riĉajojn. Pro la riĉeco kaj sia agego, la Centaŭroj orgojliĝis kaj de nun faris plurajn krimojn kaj speciale kontraŭ Iksiono mem kaj sia urbo Lariso kaj landaj loĝantoj nomitaj Lapitoj. Ili gastigis Centaŭrojn kiuj ebriigite, prenis la virinojn kaj reiris en siaj altlokoj. De tie, Centaŭroj militiĝis : kiam la noktiĝo, ili eliris al valoj, embuskigis, detruis, incendiis kaj tiel, ĝis la aŭroro. Fore, iu vidis Centaŭrojn fluĝantajn, nur vidis la korpon de iliaj ĉevaloj, sen la kapo kaj iliaj rajdantoj sen distingi siajn krurojn. Tiam, oni diris la Centaŭroj el Nefelo atakis nin.
En Brazilo estas bestia besto, loka versio de centaŭro.
Pentone
Pentone estas komunumo de Italio.
6498 Ko
6498 Ko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ko Nagasawa. Post kariero en la Instituto de Tokio pri tertremoj, li laboris en la oficejo pri publika informo de la Nacia Astronomia Observatorio de Japanio.
Hararmeduzo
La leonharara meduzo (Cyanea capillata), konata ankaŭ kiel giganta meduzo aŭ pli simple hararmeduzo, estas la plej granda konata specio de meduzo. Ties teritorio estas limigita al malvarmaj, borealaj akvoj de Arkto, norda Atlantika, kaj norda Pacifika Oceanoj. Ili oftas en la Manika Markolo, Irlanda Maro, Norda Maro kaj en akvoj de okcidenta Skandinavio sude ĝis Kattegat kaj Øresund. Ili povas ankaŭ drivi en la sudokcidenta parto de la Balta Maro (kie ili ne povas reproduktiĝi pro la malalta salenhavo). Similaj meduzoj, kiuj povas estis de la sama specio, oni scias ke ili loĝas en maroj ĉe Aŭstralio kaj Novzelando. La plej granda registrita specimeno, alteriĝinta sur la marbordo de Golfo de Masaĉuseco en 1870, havis korposakon kun diametro de 2.3 metroj kaj tentaklojn 37.0 m longajn. La hararmeduzo estis observata sub 42°N latitudo dum ioma tempo en la plej grandaj golfoj de la orienta marbordo de Usono.
Hundling
Hundling estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hundlingeois.
Kplangoj
La kplangoj apartenas al la nord-guanga etnogrupo.
Săbăoani
Săbăoani [səbəŭanj] (hungare Szabófalva) estas komunumo en Rumanio nord-nordokcidente de Roman. Apartenas al ĝi Satul Nou (Traian) kun 950 loĝantoj.
Loĝantaro
En 1992 ĝi havis 9 879 loĝantojn (rumanoj, 30% ĉangohungaroj).
Teréz Mózes
MÓZES Teréz (mo:zeŝ) (Szilágysomlyó la 6-an de novembro 1919 -- 19-an de januaro 2023) estis hungara arthistoriistino kaj etnografino.
Kariero
La familio translokiĝis al Oradea. Mózes Teréz diplomitiĝis en la Universitato Bolyai (1949), ŝi doktoriĝis pri historisciencoj (1977). En 1944 ŝi estis deeportita en Auŝvicon. Ŝi vivis en Israelo.
Jozef Miloslav Hurban
Jozef Miloslav HURBAN (1817 – 1888) estis slovaka politikisto kaj verkisto. Kune kun Štúr li staris frunte de la nacireviviga movado. Li esis la enkorpigo de la idealo de ĉiuflanke aktiva ŝturano en la servo de la nacia intereso kiel kulturpolitikisto, publika aganto, soldato, poeto, prozverkisto kaj eldonisto.
Biografio
Li naskiĝis en Beckov, teologion studis en Bratislavo, estis evangelia pastoro en Hlboké, kie li ankaŭ mortis. Dum la studado en la evangelia liceo, li estis sub influo de Ľ. Štúr, apartenis al la plej aktivaj membroj de Societo ĉeĥo.
Kun Štúr kaj Hodža li oficialigis la dialekton de la centra Slovakio kiel la literaturan slovakan lingvon (1843), staris ĉe la fondo de la kleriga societo Tatrín (1844) kaj de societoj de sobreco. Li metitiĝis pri la ekfloro de la literatura vivo per eldonado de la almanako Nitra (1842, 1844) kaj de la revuo Slovakaj rigardoj (1846-7, 1851-2).
Literatura agado
La literatura agado de Hurban estis vasta. Li verkis satiran kaj patriotan poezion (Reeĥoj, 1840), historian epikon (La sorto de Nitra, 1842), la refleksiajn Kantojn (1846), draman poezion (Teatro de spiritoj super Tatroj, 1847) kaj porokazajn poemojn (Kantoj por nun, 1861). Sed la pezocentro de lia verkado estis en prozo.
Li provis plurajn ĝenrojn:
Lia plej ampleksa prozaĵo estas la romano Gottšalk kun la temo de perforta disvastigo de kristanismo fare de Germanoj inter la apudbaltikaj Slavoj. Valora estas la rakontaĵo de Hurban Slovakaj studentoj (1853), sed super ĉio lia literaturhistoria studaĵo Slovakio kaj ĝia literatura vivo (1847) kaj la ampleksa, sed nefinita Biografio de Ludoviko Štúr (1881-4), kiuj kune estas atestaĵo pri la kulmina periodo de la nacia reviviĝo.
Politiko
Hurban partoprenis en la popolkunveno en Liptovský Mikuláš (1847), formulis la Postulojn de la slovaka nacio, estis aktiva en la Slava kongreso en Praha (1848) kaj batalis sur la barikadoj.
Lom
Lom estas nomo por urbo kaj pluraj municipoj de Ĉeĥio.
Jozef Miloslav Hurban
Politiko
Li organizis kaj gvidis volontulajn grupojn en la Nacia revolucio 1848-9. Post la Revolucio li estis sub polica kontrolo. Post la subpremo de la Revolucio li prezentiĝis precipe por defendo de eklezio kontraŭ hungarigado, en la jaroj 1863-75 eldonadis revuon Ekleziaj leteroj.
Ksuto
Ksuto (helene Ξοῦθος, latine Xuthus) estis en la helena mitologio nepo de Deŭkaliono kaj lia edzino Pirro, kiuj fariĝis fondintoj de la nova generacio de homoj post inundo de la mondo.
Jozef Miloslav Hurban
Politiko
En siaj politikaj opinioj li identiĝis kun la konservativa kaj mesianista vidpunkto – atendado de la helpo de la cara Rusio. Jozef Miloslav Hurban kontribuis al la disfloro de la Štúr-epoka literaturo, antaŭ ĉio prozo, kvankam li mem ne kreis pli elstarajn artajn verkojn.
Ksuto
Pro volo de la plej alta dio Zeŭso estis elektitaj Deŭkaliono kaj Pirro kaj estis ŝparigitaj de pereo kaŭze de inundo de la mondo. Ili savis sin en granda ŝrankokesto, kiu post naŭ tagoj de grandaj pluvoj kaj akvaj torentoj albordiĝis sur verto de la monto Parnaso. Ili petis pri eblo de nova popolplenigo de la mondo. Laŭ konsilo de dioj ili ĵetadis malantaŭ sin ŝtonojn, figure "ostojn de la Patrino de Tero" el kiuj devenis novaj homoj. Deŭkaliono kaj Pirro havis propran filon Helenon, kiu fariĝis prapatro de ĉiuj helenoj. Kiam Heleno edziĝis al nimfo Orseo, naskigis tri filojn:
Ksuto estis la meza filo de Heleno. Oni rakontas, ke li devis fuĝi en Atenon, ĉar liaj fratoj kulpigis lin pro ŝtelo. Li edziĝis kun Kreŭzo, filino de la atena reĝo Ereĥteo. Liaj filoj Jono kaj Aĥeo donis siajn nomojn al helenaj triboj Aĥajoj kaj Ionoj.
Gonĝaoj
La gonĝaoj (ankaŭ nomataj: Ngbanyito) estas etno en Ganao. Tiu etno vivas en la suda parto de la Norda Regiono en la centra okcidento de la lando. La loĝregiono etentiĝas ĉirkaŭ la superaj alfluriveroj al la rivero Voltao, de la Nigra Voltao ĝis al ambaŭ bordoj de la Blanka Voltao. La gonĝaoj apartenas al la grupo de la nord-guang-etnoj
Pleszew
Historio
Dua mondmilito
1941: Gestapo pafmortigis apud Pleszew 22 personojn, alveturigitajn de malliberejoj en Kalisz, Konin, Sieradz
Esperanto en Pleschen / Pleszew
En Pleschen naskiĝis la germana Esperanto-pioniro Karl Wallon la.
NGC 717
NGC 717 (aliaj indikoj — PGC 7033, UGC 1363, MCG 6-5-41, ZWG 522.52) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aristide Maillol
Aristide Maillol respektive plennome Aristide Joseph Bonaventure Maillol estis franca skulptisto, pentristo kaj printisto. Li naskiĝis en Banyuls-sur-Mer, franca Katalunio, Rusiljono, Francio kaj mortis  samloke.
Biografio
Gauguin kuraĝigis lin sekvi la kreskantan intereson pri ornama arto, kio igis Maillol specialiĝi en dezajno de gobelenoj. En 1893 Maillol malfermis gobelenfarejon en Banyuls, produktante verkoj pro kies alta teknika kaj estetika kvalito li gajnis tiom altan rekonon ke renoviĝis tiu arta formo en Francio. Li komencis fari malgrandajn terakoto-skulptaĵojn en 1895, kaj ene de kelkaj jaroj lia koncentriĝo pri skulptado kaŭzis ke li ĉesis engaĝiĝi pri gobelenoj.
La temo de preskaŭ ĉiuj maturaj skulptaĵoj de li estas la nuda korpo de juna virino, malpli ofte de juna viro (ekzemple "la biciklisto", 1907, nun videbla en tri variaĵoj en la pariza muzeo d'Orsay, la berlina Neue Pinakothek kaj usona universitato Harvard). La figura stilo de lia grandaj bronzaj skulptaĵoj estas perceptita kiel grava modelo de la postaj grandaj plisimpligoj de Henry Moore kaj Alberto Giacometti, kaj lia serena klasikisma stilo starigis normon por eŭropaj kaj usonaj skulptaĵoj ĝis la fino de Dua Mondmilito.
Laŭ mendoj de ŝtataj instancoj li interalie en 1912 faris monumenton honore al Paul Cézanne, kaj multajn memorejojn post la Unua Mondmilito.
Li faris serion de lignogravuraj ilustraĵoj por eldono de la verkaĵo Eclogae de Vergilio, eldonita de Harry Graf Kessler en 1926-27. Li ankaŭ ilustris la verkaĵojn Dafnis kaj Ĥloe de Longus (1937) kaj Chansons pour elle de Paul Verlaine (1939).
Li mortis en Banyuls al la aĝo de okdek tri jaroj, en aŭtomobila akcidento. Hejmenveturante dum fulmotondro, la aŭto en kiu li estis pasaĝero glitis de la vojo kaj ruliĝis. Granda kolekto de liaj laboraĵoj videblas en la muzeo Maillol en Parizo, kiu estis establita de Dina Vierny, modelo kaj platona kunulino de Maillol dum liaj lastaj 10 vivjaroj. Lia domo kelkajn kilometrojn ekster Banyuls, ankaŭ la loko de lia fina ripozejo, estis transformita al muzeo kie montratas elekto el liaj verkaĵoj kaj skizoj.
Tri el liaj bronzoj dekoras la grandan ŝtuparon de la Metropola Operejo en Novjorko: somero (1910-11), Venuso Sen Armiloj (1920), kaj riverencanta virino: monumento al Debussy (1950-55). La tria estas lia nura referenco al muziko, kreita por monumento en Saint-Germain-en-Laye, la naskiĝloko de Claude Debussy.
Maillol "parolis katalune, surhavis tradiciajn espardenya-ŝuojn el ŝtofo kaj alfo, skarpon kaj la tradician katalunan ĉapon barretina, li dancis la sardanon" kaj li malkaŝe proklamis sian katalunan identeco: "Mi konsideras Katalunion mia vera patrujo".
Subingen
Subingen estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,840 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Subingen situas 6 kilometrojn sudoriente de la kantona ĉefurbo Soloturno sur la flosebenaĵo de la riveroj Ösch kaj Emme. La rivero Ösch kaj diversaj flankaj kanaloj de ĝi trafluas la komunumon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Subingen kaj la kvartaloj Öschmatt, Neumatt, Geracher, Mettlismatt, Rufel, Affolteracher, Hinteracher kaj Bürmatt, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,25km², de kiuj 29,9% estas kovritaj de arbaro, 48,2% servas por agrikulturo kaj 20,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Subingen limas en nrodo al Deitingen, en oriento al Wangenried (Kantono Berno), Inkwil (Kantono Berno), Bolken kaj Etziken, en sudo al Hüniken, Horriwil kaj Oekingen, kaj en okcidento al Derendingen.
Trafiko
Kvankam tra Subingen pasas la linio de Fervojo 2000 de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, en la iama stacidomo de Subingen ne haltas personaj trajnoj hodiaŭ. La konekto al la reto de la publika trafiko okazas per la buslinio de Herzogenbuchsee al Soloturno.
En distanco de 3 km de la vilaĝo-centro ekzistas aliro al la svisa aŭtovojo A1 de Berno al Zuriko, kiu formas la okcidentan limon de la komunumo. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo nr- 269 de Oberönz al Derendingen, kiu kruciĝas en la vilaĝocentro kun la vojo de Deitingen al Kriegstetten.
Historio
La unua dokumenta mencio de Subingen datiĝas el la jaro 1270 jam sub la hodiaŭ nomo.
En la arbaro de Subingen en loko nomita Heidenmoos estis trovitaj 20 tombejoj el la frua ferepoko. Ankaŭ restaĵoj el romia epoko estis trovitaj sur la teritorio de la komunumo.
Ĝis la komenco de la 19-a jarcento Subingen estis trankvila vilaĝeto, kiu ĉefe vivis de agrikulturo. En la jaro 1833 por Subingen komenciĝis al industriiĝo per la konstruo de pastaĵofabriko, kiu post forbruliĝo de la fabriko en la jaro 1923 estis denove fermita. Hodiaŭ inter aliaj ŝtalentrepreno Von Roll AG kaj la maŝinfabriko Georg Fischer AG havas fabrikojn en Subingen.
La Senpera Verbigo de Adjektivoj
La Senpera Verbigo de Adjektivoj estas broŝuro verkita de Hendrik Arie de Hoog kaj eldonita de K.U.N.E.  en Hago en 1955. Ĝi pritraktas la uzadon de verbigitaj adjektivoj.
Páhi
Páhi (pAhi) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskőrös.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo Kiskőrös-Kecskemét. La lasta urbo troviĝas 40, Kiskőrös 13 km-ojn for.
Historio
Dum la mezepoko estis menciita Pah, kie troviĝis tre bonaj paŝtejoj. Post la turkoj senfina vico da farmoj formiĝis. La vilaĝo naskiĝis en 1853. Ĝihavis tiutempe kampojn de Tabdi, Csengőd kaj Kaskantyú. En 1871 la komunumo ricevis la rangon grandvilaĝo. En 1912 Csengőd kaj Tabdi forlasis la grandvilaĝon.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracjo.
Ottar Grepstad
Ottar Grepstad (° la 1-an de oktobro 1953) estas norvega lingva aktivisto kaj verkisto en la lingvo Nynorsk kaj unu el la tri administrantoj de la internacia reto de lingvaj muzeoj (angle: "International network of language museums"), kreita en 2016, de kiu la Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj estis unu el la kunfondintaj membroj.
Li estas iama eldonisto kaj iama prezidanto de la estraro de la Lingva Konsilio de Norvegio kaj de 1999 Ĝenerala Direktoro de Centro por Norvega Lingvo kaj Literaturo (Nynorsk kultursentrum). Li studis en la Universitato de Bergen, Norvegio, la germanan kaj nordiajn lingvojn.
Biografio
Li naskiĝis en Øyer, Norvegio. En la 1970-aj jaroj li estis la gvidanto de la Junaj Liberaluloj de Norvegio. De 1984 ĝis 1988 li redaktis la periodaĵon Syn og Segn. Li estis helpredaktisto, eldonisto kaj ĉefredaktoro ĉe Det Norske Samlaget de 1980 ĝis 1994.
Li laboris en Det Norske Samlaget por multaj jaroj kaj estis direktoro de la lingva organizaĵo de Norvegio (Noregs Mållag). En 1999 li fariĝis la gvidanto de la Nynorsk kultursentrum Ivar Aasen (kulturcentro kaj lingvomuzeo pri la lingvo nynorsk kaj ĝia esploristo Ivar Aasen) en Ørsta kiu estas la plej malnova lingvomuzeo en la mondo. La novnorvega (nynorsk) estas unu el la du oficialaj lingvoj en Norvegio, sed malpli uzata ol la alia norvega varianto (Bokmål).
Depost la 1-an de januaro 2005 li estis membro-konsilanto de la Norsk kulturråd (Kultura Konsilio de Norvegio) kaj de 2006 ĝis 2010 li estis ankaŭ membro kaj poste prezidanto de la Språkrådet (la norvega Lingva Konsilio).
En 2013 li publikigis biografion de Ivar Aasen kaj ties rolo en la antaŭenigo de la novnorvega skriba lingvo kiel parto de norvega moderniga projekto.
Verkaro (selekto)
Ottar Grepstad estas aŭtoro de pli ol 30 libroj en la norvega pri lingvo, literaturo kaj kultura historio.
Det litterære skattkammer (1997). På parti med språket?: språkpolitikk i partiprogramma 1906-2005, (2004), pri lingvopolitiko en la partia programo de la norvega laborista partio inter 1906 kaj 2005.
Det forĵetaĵoære skattkammer (1997) de kiu oni diras ke ĝi estas la "unua teoria libro de la mondo pri prozo".
Viljen til språk (2006) pri la kultura historio de nynorsk.
Språksansen : kalender om all verdas språk (2013), ISBN 9788252183610, librokalendaro pri 300 lingvoj.
Lingvaj muzeoj
Ottar Grepstad verkis ankaŭ anglalingvan libron pri lingvaj muzeoj en la mondo: Language museums of the world, Ørsta 2018, Centro pri norvega lingvo kaj literaturo (Nynorsk kultursentrum).
Premioj
En 1999 li ricevis la norvegan Lingvan Premion de la Språkrådet pro la libro "Det litterære skattkammer "(la literatura trezoro).
Kavaliro de la Unua Klaso en la Ordeno de Sankta Olav (2018)
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la angla artikolo pri Ottar Grepstad, listo de aŭtoroj.
Tetsuo Sugamata
Tetsuo Sugamata (japane 菅又 哲男, n. 29-an de novembro 1957) estas japana futbalisto. Li de 1978 ĝis 1984 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Stacio Nagara
Stacio Nagara (japane: 長柄駅 [Nagara-eki], angle: Nagara Station) estas fervoja stacio en Tenri, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sakurai.