cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Mészáros
József MÉSZÁROS [me:sa:roŝ] estis rumania hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto. Li naskiĝis en Săcueni la 1-an de aŭgusto 1928 kaj mortis en Târgu Mureș la 26-an de julio 2004.
Kariero
József Mészáros akiris diplomon pri filozofio en Universitato Bolyai de Kluĵo, poste pri hungara lingvo kaj literaturo (1953). Li estis redaktoro de literaturaj kaj kulturaj paĝoj de gazeto Vörös Zászló de Târgu Mureș (1953-58). Li estis maldungita pro sia simpatio al hungara revolucio de 1956. Li estis bibliotekisto, ĉefbibliotekisto de Distrikta Biblioteko ĝis sia pensiuliĝo (1989).
Kanada armeo
Estas konstanta armeo (regular force, force régulière) kaj rezerva armeo (reserve forces, forces de la réserve).
1009
En la jaro 1009 post Kristo okazis, interalie:
Ryuji Okada
Ryuji Okada (岡田 竜二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Parlamentejo (Budapeŝto)
La hungara Parlamentejo estas la plej konata ŝtata konstruaĵo de Budapeŝto, sidejo de parlamento kaj ties kelkaj institutoj (ekz. Parlamenteja biblioteko). Ĝi situas en la 5-a distrikto Belváros-Lipótváros de la hungara ĉefurbo, sur riverbordo de Danubo, sur Placo Kossuth Lajos.
La kandidataĵoj
Pri konstruo de la parlamento akceptis leĝon, laŭ kiu oni konkurigis la kandidatojn. Venkis plano de Imre Steindl, la dua iĝis Alajos Hauszmann, laŭ kies planoj konstruiĝis la iama Kurio (nuntempe Ortografia Muzeo).
La konstruado
La konstruado de la novgotika Parlamentejo komenciĝis en la jaro 1885, kaj jam meze de la sekva jaro kunsidis en ĝi la Parlamento, sed ĝi estis finkonstruita nur en 1906 kun surfaco 17745 m². Ĝi estas 268 metrojn longa 118 metrojn larĝa. La alteco de la kupolo estas 96 m, ĝi havas 27 pordegojn kaj 29 ŝtuparojn. La eksterajn murojn ornamas 88 elstaroj figuroj de la hungara historio.
La ĉefa enirejo de la Parlamentejo estas de la Placo Kossuth (Kossuth Lajos tér). La ŝtuparo, kiun gardas du leonoj, kondukas al la meza kupolo de la konstruaĵo. Dekstre de ĝi troviĝas la tielnomata kongresa halo, maldekstre la kunsidejo de la Parlamento. Ankaŭ ene de la Parlamentejo multaj pentraĵoj, statuoj reliefoj gobelinoj ornamas la opajn salonojn. En la Salono Munkácsy videblas la fama pentraĵo de Mihály Munkácsy: Patrujkonkero. En la Parlamentejo funkcias ankaŭ publika biblioteko en kiu troveblas 400 mil libroj.
Universala simbola lingvo
Universala simbola lingvo (franclingve Langue Universelle Symbolique) ankaŭ nomata Lus et Lia, estas apriora lingvo kreita de Edward Croegaert en 1909.
La lingvo havas 8 vokalojn, 8 verajn kaj 8 plursonajn konsonantojn. Tute kiel en Esperanto la „primitivaj vortoj” interrilatas, kaj tio povas esti klare montrata en tabelo de 50 ĉeloj. Inter la vortoj estu, se eble, iu rilato, ekzemple ligno estas hesrhatha kaj arbo estas hashthheru. Vortoj povas esti kunmetataj formante pli longan strukturon, kiel ekzemple en Esperanto. „Nekoruptebleco” – 4 nocioj plus 1 finaĵo – estas epkhorrubhdibilidhey.
Rimarkinde estas, ke ĝi estas apenaŭ konata, kvankam de ĝi ekzistas franclingva lernolibro, kaj kvankam ĝi estas citita en Historio de la Mondolingvo de Ernest Drezen.
Eschlikon TG
Eschlikon estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3,690 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 3,805 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Eschlikon situas en okcidenta Turgovio inter Vinterturo kaj Wil ĉe la sudorienta flanko de la monto de Tuttwil. La komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Eschlikon, Wallenwil, Hurnen, Riethof kaj Than.
Trafiko
Eschlikon situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo. La stacidomo de Eschlikon estas servita de la regiona trajnlinio S35 de la fervojkompanio THURBO AG. La trajnoj veturas en duonhora kadenco. Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Sankt-Galo al Zuriko. Al la svisa aŭtovojo A1 ekzistas alveturebleco 2 kilometrojn oriente en Münchwilen.
Vidindaĵoj
Vidindaj en la komunumo estas la multnobraj faktrabdomoj kaj precipe la malnova lernejo kun horloĝoturo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Eschlikon datiĝas el la jaro 1280 kiel Aeslikon. En mezepoko la plej granda parto de la bienoj en Eschlikon apartenis al la Monaĥejo Magdenau. En malfrua mezepoko ĝis la liberigo de Turgovio okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 regis en Eschlikon vokto de la Svisa Ĵurkomunumo.
Ĵonko
Ĵonko estas antikva ĉina tipo de velŝipo kiu estas ankoraŭ uzata nuntempe. Ĵonkoj estis disvolvigitaj dum la Dinastio Song (960–1279) kaj estis uzitaj kiel tramaraj ŝipoj tiom frue kiom ĝis la 2a jarcento. Ili evoluis dum la postaj dinastioj, kaj estis uzataj tra Azio por longaj oceanaj vojaĝoj. Ili troviĝis, kaj laŭ malpliaj nombroj ankoraŭ troviĝas, tra Sudorienta Azio kaj Barato, sed ĉefe en Ĉinio, eble plej fame en Hong Kong.
Ili povas ege varii laŭ grando kaj estas grava regiona variado en la tipo de velaro, sed ĉiuj uzas velojn moveblaj per samlarĝaj bastonoj.
14060 Patersonewen
14060 Patersonewen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Demetrio la 1-a
Demetrio la 1-a estas la nomo de pluraj personoj, inter ili:
14060 Patersonewen
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kanada pentristo Paterson Ewen (1925–2002), kiu lernis pri geologio antaŭ komenci karieron de instruisto ĉe la altlernejo de Londono (Ontario), kaj poste en la Universitato de Okcidenta Ontario. La ĉielaj korpoj estis unu el liaj multenombraj temoj.
Skandinavia valuta unio
La skandinavia valuta unio aŭ skandinavia mona unio, (svede Skandinaviska myntunionen, dane Skandinaviske møntunion) dum la jaro 1872 fondiĝis de la nordeŭropaj ŝtatoj Svedio kaj Danio (kiu tiutempe ankaŭ ampleksis la insulon Islando). Kialo por la fondiĝo estis, ke la ŝtato Britio enkondukis oran standardon de sia valuto, kaj sekve de tio ankaŭ sur la eŭropa kontinento pli kaj pli da ŝtatoj orientigis siajn valutojn laŭ deponoj de la valora metalo oro anstataŭ kiel antaŭe laŭ deponoj de arĝento, kaj ke la du ŝtatoj volis kunigi siajn fortojn en la starigo de ora depono. Dum la jaro 1877 ankaŭ Norvegio, kiu regiĝis de la sama reĝo kiel Svedio, sed je granda parto estis administre aŭtonomia, aliĝis al la valuta unio. Ekde tiam ĉiu dana, sveda kaj norvega monero kaj poste monbileto estis valida en ĉiuj tri landoj. Kadre de la valuta unio la antaŭa dana kaj antaŭa sveda-norvega valuto anstataŭiĝis per la decimala valuto 1 Krono = 100 oeroj (Øre respektive Öre).
Pro malsamaj naciaj valutaj politiko speciale dum la Unua Mondmilito la valutoŝanĝa kurzo ne restis 1:1, kio gvidis al konfliktoj inter la naciaj bankoj de la ŝtatoj. Dum la jaro 1918 Islando sendependiĝis de Danio, kaj enlande enkondukis la nacian valuton islanda krono. Dum la jaro 1924 la ŝtatoj decidis, ke la moneroj de unu ŝtato ne plu estu valida pagilo en la aliaj membroŝtatoj de la unio, kio praktike estis la fino de la skandinavia valuta unio.
Dum la sama epoko, en suda Eŭropo pro samaj ekonomiaj kialoj funkciis la latinida valuta unio. Ambaŭ valutaj unioj iusence estas rektaj antaŭuloj de la nuntempa komuna eŭropa valuto Eŭro.
Vidu ankaŭ: dana krono,  norvega krono,  sveda krono,  islanda krono.
Amravati
(अमरावती) estas metropolo kaj universitata urbo en Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnona distrikto, kie ĝi estas la sidejo. La loknomo signifas: "loĝejo de eternuloj".
Geografio
etendiĝas en centro de la lando. Nagpur troviĝas 156 km-ojn.
Historio
Amravati estis longe ĉefurbo de iama regno, kiun la britoj akiris en 1833. La urbo longe estis ĉirkaŭita per defenda muro. Baldaŭe ĝi estis grava eduka centro.
Trafiko
havas flughavenon, stacidomon kaj aŭtovojojn por vojaĝadi.
Klimato
havas tropikan klimaton kun influo de musono. La temperaturo varias inter 15-42 ° C. Jare pluvas po 874 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-oktobro.
EH
EH povas signifi:
Manabu Mochizuki
Manabu Mochizuki (望月 学, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
BAF
La vorto havas plurajn signifojn:
Cubla
Cubla [KUbla] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo.
Geografio
Ĝi estas je 18 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu centra iras nur al Cubla.
La loĝloko staras je 1177 m super marnivelo sur la deklivaroj de la montaro Sierra de Javalambre. Tio ebligas arbarojn de pinoj, kverkoj kaj juniperoj.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. La kastelo estis konstruita en la 13-a kaj 14-a jarcentoj.
Estas ermitejo de la 15-a jarcento kaj preĝejo de la 16-a jarcento. La loko estis de reĝlando (ne de senjorlando), kaj estis enkadrita en la komunumo de domaroj de Teruelo en la Sesma del Campo de Sarrión, ĝis la provinca divido de 1833.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Cubla oni malaltiĝis ĝis nunaj 52 loĝantoj.
Vidindaĵoj estas la preĝejo, tri ermiteĵoj, blazondomoj, lavejo, naturaj lokoj kiel monto Picarzuelo, nombraj fontoj, cerealkampoj, pinaroj kaj juniperaroj de Puerto Escandón. La skiejo Aramón Javalambre estas proksime.
Departemento Maldonado
Maldonado estas departemento de Urugvajo. La ĉefurbo kaj administra centro same nomiĝas Maldonado. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
(8007) 1988 RU6
(8007) 1988 RU6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bauhaus
La "ŝtata Bauhaus" estis elpensita de Walter Gropius kiel laborkomunumo, en kiu malaperu la diferenco inter artistoj kaj metiistoj.
Ludwig Gies
Ludwig Gies (naskiĝinta la 3-an de septembro 1887 en Munkeno; mortinta la 27-an de januaro 1966 en Kolonjo) estis germana skulptisto, medalisto kaj artprofesoro.
Bauhaus
La influo de la baŭhaŭs-stilo estis tiel grava, ke la nocio Bauhaus aperis en la ĉiutaga parolo por modernaĵo en arkitekturo kaj dezajno. Arthistorie problemas diferencigi la baŭhaŭs-stilon kaj la evoluojn en Germanio.
Ludwig Gies
Ekde 1887 ĝis 1918
Ludwig Gies alkreskis kiel pli aĝa de du filoj de Philipp Gies kaj lia edzino Johanna, denaska Grieb, en Munkeno. Tria ido de familio Gies mortis infanaĝa, la patro jam mortis en 1915.
Bauhaus
La baŭhaŭs-stilo estas ofte sinonime kun la tielnomata Internacia Stilo de arkitekturo. Ĝi nun troviĝas ĉie en urboj tutmonde. Tiu modernismo havas filozofion pri rompi la kontinuon en la pasintecon. (Postmodernismo, ekde antaŭnelonge, nun konkuras kun la baŭhaŭs-stilo. Postmoderna arkitekturo similas al la moderna, sed ekzistas trajtoj pri historio aŭ etneco. Ekzemplo estas la nigra vitra piramido de la hotelo Luxor en Las Vegas, Nevado, Usono.)
Historio
Antaŭorganizaĵo de la Bauhaus estis la en 1902 fare de Henry van de Velde fondita "artmetia seminaro".
Weimar (1919)
La Bauhaus estis fondita la el unuiĝo de la grandprinca saksa altlernejo por plastika arto en Weimar kaj la en 1915 malfondita artmetia lernejo.
Instruistoj estis interalie Gropius kaj Lyonel Feininger, Johannes Itten, Josef Albers, Paul Klee (ekde 1921), Vasilij Kandinskij (ekde 1922) kaj Oskar Schlemmer (ekde 1921). Komence ili proksimiĝis romantike al la antaŭindustria epoko.
En 1923 aliĝis László Moholy-Nagy al la skipo de la pentristo Johannes Itten.
En la epoko de la Vajmara Respubliko oni taksis la Bauhaus-on "maldekstra" kaj "internacia". La politike dekstraj partioj estis dekomence kontraŭ la Bauhaus. Post kiam ili akiris potencon en Thüringen en februaro de la jaro 1924, estiĝis politika kaj financa premo al la lernejo. La altlernejo translokiĝis en 1925 al Dessau, kie regis socialliberala atmosfero kaj regado.
Dessau (1925)
En 1925 pretiĝis la unuaj mebloj el la nova materialo ŝtaltubo kaj la unuaj pendoseĝoj (planitaj fare de Marcel Breuer, Mart Stam kaj Ludwig Mies van der Rohe). Kunlaboro komenciĝis kun la industrio.
Oni inaŭguris la la novajn baŭhaŭs-konstruaĵojn planitajn de Gropius en Dessau. Tiu metiejo estis tute vitriigita.
En 1928 (la 1-an de aprilo) Gropius retiriĝis kiel direktoro. Laŭ lia propono, elektiĝis la svisa arkitekto Hannes Meyer nova direktoro. Tiu ĉi esprimis la deziron "popolbezono anstataŭ luksobezono", kaj tiel li ankaŭ instigis la kunlaboron kun la industrio.
Ekde 1930 ĝis 1933 gvidanto estis la arkitekto Ludwig Mies van der Rohe.
En 1945, la konstruaĵo de Bauhaus en Dessau estis parte detruita. ĝi estis rekonstruita nur en 1976.
Berlino (1932)
En 1931 venkis la NSDAP en la komunaj balotoj en Dessau. Tial la altlernejo devis en 1932 denove translokiĝi, ĉi-foje al Berlino-Steglitz. Mallongan tempon poste, en 1933, la nacisocialismo devigis mem-malfondon de la organizaĵo.
Kelkaj reprezentantoj elmigris al Usono (Josef Albers, Walter Gropius, Laszlo Moholy-Nagy kaj Ludwig Mies van der Rohe), kie - aparte ĉe la Black Mountain College – ili forte influis la arkitekturon kaj la dezajnon de produktoj.
Tel Avivo, Israelo
Unu el la lokoj kie la Bauhaus-stilo sukcesis estas la juda komunumo en Eretz Israelo. La socikultura ideologio malantaŭ la Bauhaus tre taŭgas por la socialismaj konceptoj kaj la pionira spirito, kaj ankaŭ la deziro krei kaj transformi la mondon. La konceptoj pri la Bauhaus estis esprimitaj en la Israela Lando per la internacia stilo. La stilo estis pura de ornamaĵoj, simpla kaj celkonscia. Tiu stilo laŭdis la estetikon de la maŝino kaj rekomendis unuformecon en koloro, finpoluro kaj modestaj kaj simplaj frontoj. La stilo fidele esprimis la spiriton de la loko kaj la periodo.
La unuaj Bauhaus-domoj en Israelo estis konstruitaj laŭ la internacia stilo, do kvadrataj domoj, kiuj kelkfoje inkluzivas rondajn aŭ angulajn partojn. Post iom da tempo, la israelaj planistoj alvenis al la konkludo, ke la mallarĝaj fenestroj aŭ ŝip-similaj fenestroj alportitaj de Eŭropo ne taŭgas por la klimataj kondiĉoj en Israelo kaj pligrandigis ilin. Tra la jaroj, israelaj arkitektoj influitaj de la Bauhaus, kvankam ne estis studentoj en la lernejo, disvolvis unikan stilon uzatan ĉefe en Tel-Avivo kaj Ĥajfo. Ĉi tiu stilo konsistis ĉefe el grandaj kaj ventolitaj balkonoj, kie la domanoj povis sidi kaj ĝui la venton, pergolojn sur la tegmentoj, fenestrobretoj.
En 2003 la "Blanka Urbo" de Tel-Avivo estis deklarita Monda Heredaĵo de la Internacia Stilo, danke al multaj domoj en ĉi tiu stilo koncentritaj en ĝi. En 2010, "Bauhaus Museum" estis malfermita en Tel-Avivo.
Post 1945
En 1996, la Bauhaus-konstruaĵo en Dessau iĝis Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Ludwig Gies
Ekde 1887 ĝis 1918
La lerneja edukado de Ludwig Gies estas nur mankohave dokumentita. Estas necerte, ĉu li vizitadis la reallernejon aŭ nur la okjaran popollernejon. Gimnazion Gies neniam vizitis.
Ankaŭ lia plua edukiĝo ne senmanke dokumenteblas. La urban metiolernejon en Munkeno li vizitadis laŭ letera korespondaĵo kun Bruno Paul ekde 1902 ĝis 1904. En ĉi tiun tempon, parte ankaŭ pli frue, estas datigeblaj studofolioj, kiuj deduktigas sur (preparan) desegnokurson. Krom ĉe la lernejo Ludwig ankaŭ metilernis ĉe la firmao Winhart & Co., kie li lernis de Johann Vierthaler metalĉizadon. Paralele li vizitadis vesperajn kaj dimanĉajn kursojn pri modelado kaj lignoĉizado. En la malfrua 19-a jarcento la historiismo ankaŭ influis la metalprilaboradon, estis tamen anstataŭigata komence de la 20-a jarcento de la secesio resp. „sudgermanaj tendencoj“. Firmao Winhart & Co. sekvis progresemajn tendencojn el ambaŭ direktoj, kio baldaŭ kontaktigis Gies-on kun Richard Riemerschmid kaj Bruno Paul.
Post kiam Ludwig Gies estis fininta la urban metilernejon post la duono de sia edukotempo ĉe Winhart, li vizitadis ĝis julio de 1907 paralele la Reĝan Artmetio-Lernejon, kie li lernis de Fritz von Miller, Anton Pruska, Maximilian Dasio kaj Heinrich Waderé metalĉizadon, emajladon, ĉizadon kaj ornamentan kaj figuran modeladon. Aparte lin stampis la influo de Waderé, kiu konatigis lin kun la medalarto.
Post kiam Gies en somero de 1906 finis sian edukiĝon ĉe la artmetia lernejo kaj ĉe Winhart kaj ankaŭ pasigis kelkajn monatojn en en Mindelheim, por aparte eduki sin pri martelreliefigo de kupro, li daŭrigis sian laboron kiel metalĉizisto ĉe Winhart ĝis 1908. Majon de 1908 li enskribis sin ĉe la Akademio de la Bildartoj je Munkeno. Supozeble Gies studis ĝis 1910 tie dum kvar semestroj skulptadon. Necerte estas la kialoj por la hasta derompo de sia studo. Estas dokumentite, ke li jam en 1909 denove laboris ĉe Winhart kaj tien transiris en 1912 ankaŭ kiel liberprofesia desegnisto. En la jaroj ĝis 1914 li komencis trovi propran stilon kaj gajnis kelkajn premiojn, kiuj plejparte estis alskribitaj por la progresigo de la nova medalevoluo. Kunlaboro kun la Porcelana Manufakturo je Nymphenburg plilarĝigis liajn eblecojn pri ceramikaĵoj kiel ekzemple majoliko. Ekestis ceramika forno, kiu trovis atenton je la Svisa Landa Ekspozicio je Berno en 1914. Mallonge poste eksplodis la Unua Mondmilito, kiun Gies pro sankaŭzoj ne partoprenis kiel soldato, sed li estis devigata al laborservo. En siaj verkoj tiutempaj li sin distancigis de la patrujismo kaj prezentis la militkaŭzitan mizeron, kio kondukis al parta cenzurado de liaj verkoj.
De 1918 ĝis 1945
La 28-an de aŭgusto 1917 Bruno Paul, estro de la instruejo de la Artmetia Muzeo je Berlino, entreprenis laborvojaĝon al Munkeno, por rigardadi diversajn skulptistajn verkojn. Ĉe la instruejo ĵus pro la eksiĝo de Joseph Wackerle estis malokupata posteno, kiu aparte okupiĝis pri la medalarto. Dum ĉi tiu vojaĝo Paul renkontiĝis kun Gies. Kial ĝuste ĉi tiu renkontiĝo kaŭzis, ke Paul vokis Gies-on postsekve al la instruejon, ne estas finfine klarigite: Eblas kaj ke Bruno Paul jam en la antaŭo estis ricevinta la rekomendon, pli intense observi Gies-on, precipe ĉar ankaŭ la munkena medalarto tenis aparte bonan famon, kaj ankaŭ ke li per publikaĵoj el ĉi tiu fako trafis sur lin. Teorie penseble estus, ke Paul memoris pri Gies ankoraŭ el la tempo, en kiu li mem laboris ĉe Winhart & Co. (proks. 1902), kio tamen koncerne la mallongecon de la tempo kaj la jaroj, kiuj interas la du okazaĵojn, estus pli malverŝajna.
En Berlino li estris la klason por stampilĉizado kaj modelado por oraĵistoj kaj metalĉizistoj kaj ekde 1924 ĉe la Unuiĝintaj Ŝtatlernejoj por Libera kaj Dekora Artoj (nun Universitato de Artoj Berlino) la klason por plastiko. Post la potencopreno de la nazioj li eniris pro sia lojaleco al reĝimkritikaj kaj judaj studantoj sub premo; en 1937 li estis forpelata el la Prusa Akademio de Artoj, en 1938 maldungita el la instruistoposteno. Tamen Gies ankaŭ kreis por la plivastiga konstruaĵo de la Regna Banko konstruata de 1935 ĝis 1939 interalie regnan aglon kun kverkfolia krono kaj hokokruco el malpezmetalo. La nazioj konfiskis dek unu el liaj verkoj. Lia kruco en la katedralo de Lübeck, origine mendita de la estro de la Muzeo de Lübeck Carl Georg Heise por la Maria-Preĝejo jam en la momento de sia estiĝo (en 1922 por la Germana Metio-Ekspozicio je Munkeno) estis fifamigata kiel „troesprimisma“ kiel ankaŭ „kultur-bolŝevisma“ kaj estis pli malfrue unu el la malamataĵoj de la ekspozicio degenerita arto de 1937 en Munkeno kaj defie ekspoziciata en la ŝtuparejo al la unua etaĝo. Ĝi estis postsekve supozeble detruata. Antaŭ tio la krucifikso jam en marto de 1922 estis fariĝinta viktimo de atako en la katedralo de Lübeck, je kiu la kapo de Kristo kaj unu el la radioj estis laŭfake forbatataj. La kapo estis retrovita en la proksima mueleja lageto kaj la skulptaĵo tiel rekonstruata.
De 1945 ĝis 1966
Post la fino de la Dua Mondmilito li laboris liberprofesie en Berlino. De 1950 ĝis 1962 li estis profesoro por skulptado ĉe la Kolonjaj Verkolernejoj kaj ekde 1953 honormembro de la Akademio de Bildartoj je Munkeno.
Inter 1959 kaj 1962 Gies konceptis la bildfenestrojn de la ĥorejo en la katedralo de Essen kaj ricevis por tio la „Grandan Artpremion de la Federaciero Nordrejn-Vestfalio“.
En 1957 la konfesa katoliko ricevis el la mano de federacia prezidanto Theodor Heuss das federacian meritkrucon de okcidenta Germanujo.
Ludwig Gies estis entombigata en Kolonjo.
Verkado kaj verkaro
La verkojn de Ludwig Gies karakterizas malprofundaj kaj surfundigitaj, ofte bizare fasonitaj reliefoj kaj parte kubisma, parte malfruesprimisme apera stilo. Krom tio Gies elpaŝis per etplastikoj el argilo kaj medaloj el bronzo. Gies famiĝis precipe pro du skulptaĵoj: li verkis la krucifikson en la katedralo de Lübeck (1921), ligna figuro kiel memoraĵo por la mortintoj de la Unua Mondmilito. Jam baldaŭ post la starigo dekstremaj rondoj nomis ĝin verko de dekadenca arto. Oni debatis la kapon de la figuro kaj ĵetis ĝin en la riveron Trave. Lia plej fama verko estas la blazono de Germanujo (1953), kiu – laŭ popola mokmaniero nomata Dikega Kokino – estis videbla en ĉiuj ĝambregoj uzataj de la parlamento kaj ankaŭ en iom ŝanĝita formo ankaŭ en la nuna parlamentejo Reichstag je Berlino.
Administracia juĝistaro en Egiptujo
En Egiptujo la administracia juĝistaro, kiu nombras 1100 membrojn, grupiĝas en la Ŝtata Konsilio, kies jurkonfliktan sekcion ĝi konsistigas.
Unuainstance la administraciaj tribunaloj kompetentas nur pri parto de la jurkonfliktoj koncerne la publikan oficistaron. Pri la plimulto de la jurkonfliktoj senpere verdiktas la kvin kortumoj pri administraciaj jurkonfliktoj.
La Administracia Supera Kortumo konsistas el sep ĉambroj, kun po du juĝistaj skipoj: la unua kribras la jurkontestojn, kaj la dua verdiktas pri ili.
La administracia juĝisto povas nuligi la kontestitajn aktojn kaj devigi la administracion pagi damaĝan kompenson.
La du ceteraj sekcioj de la Ŝtata Konsilio rolas kiel konsilantoj. La opinia sekcio ekzamenas la demandojn starigitajn de la ministroj kaj altaj administristoj; la leĝara sekcio estu devige konsultita pri ĉia leĝprojekto.
Provincoj de Vanuatuo
Ekde la jaro 2004, Vanuatuo estas dividita en ses provincoj. Iliaj nomoj estas kunmeto de la unuaj literoj de ĝiaj ĉefaj insuloj.
Oberkail
Oberkail estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lago Stimfalio
La Lago Stimfalio aŭ Lago Stimfalo (en greka: Λίμνη Στυμφαλία - pron. "Límnē Stymphalía") estas situanta en la nordorienta parto de Peloponezo, en Korintio. Ĝi estas areo de humidejoj, populara farmareo. Kutime la areo ĉirkaŭ la lago estas tre seka. Dum iaj veterkondiĉoj miloj da malgrandaj verdaj ranoj kaŝiĝas en la marĉa herbejo el la akvaj serpentoj. Tiuj ranoj apenaŭ videblas inter herbo ĝis kiam preskaŭ oni piediras sur ili, kaj ili saltas kutime sur alia saltinta rano. La areo estas riĉa en birdoj, amfibioj kaj plantoj. Ankaŭ alia naturo, kiaj mustelojs, videblas.
Metrostacio Ŝengavito
Ŝengavito (armene: Շենգավիթ), estas unu el la stacioj de la metroo de Erevano, Armenio. Ĝi estis malfermita al publiko la 26-an de decembro 1985. Situanta sur la strato Soghomon Taronci ene de la parko Artur Karapetjan, la stacio servas la distrikton Ŝengavito, de kiu ĝi prenas sian nomon.
Lago Stimfalio
Eksteraj ligiloj
37.85111°N, 22.46111°W
Metrostacio Ŝengavito
Stacio Ŝengavito ligas la stacion Gorcaranajin kun la stacio Garegin Nĵdeh. Ekzistas ankaŭ duaranga linio, kiu ligas Ŝengaviton kun la stacio Ĉarbaĥo.
Kantono Sheridan (Montano)
La kantono Sheridan - angle Sheridan County - estas kantono de Usono en la subŝtato Montano. La administra centro estas la urbo . La kantono situas en la ekstrema oriento de la subŝtato - oriente limas Norda Dakoto.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj.
Uwe Grüning
Uwe GRÜNING (naskiĝinta la 16-an de januaro 1942 en Pabianice) estas germana verkisto kaj politikisto.
Vivo kaj studoj
Grüning pasigis sian junaĝon en Glauchau. De 1960 ĝis 1966 li studis produktadinĝenierikon ĉe la universitato de Ilmenau. Poste li deĵoris samloke kiel asistanto kaj ĉefasistanto; en 1970 li doktoriĝis. De 1975-1982 li estis faklerneja profesoro en Jena. Ekde 1993 li vivas en Neumark (Vogtland).
Kiel verkisto
Ekde 1966 li publikigis poemojn, eseojn kaj rekontojn en antologioj kaj gazetoj. Alia lia literatura kampo estas la rerakontado de verkoj de francaj kaj rusoj poetoj (i.a. Arthur Rimbaud, Valerij Brjusov, Anna Aĥmatova). De 1992 li laboras kiel liberprofesia verkisto.
Kiel politikisto
De post la Turniĝo li engaĝiĝis en la saksia landa politiko. Estinte membro de la lasta GDR-parlamento en 1990, li fariĝis samjare, post la plena politika reunuiĝo, deputito de la CDU en la saksia landa parlamento. Al ĝi li apartenis ĝis 2004 kaj estis ankaŭ sciencpolitika porparolanto de la kristandemokratoj.
Krome li estis fondomembro de la Saksia Akademio de la Artoj. Ekde 2004 li aniĝas al la konsilantaro de la Saksia Amaskomunikil-societo (Sächsische Landesmedienanstalt). Ties prezidento li iĝis en 2010.
El
La du-litera kombinaĵo El havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Papirusoj Chester Beatty
Papirusoj Chester Beatty estas grupo de bibliaj manuskriptoj sur papiruso. La manuskriptoj estas en malnovgreka lingvo kaj havas kristanan originon. Ekzistas 11 manuskriptoj de tiu tipo, sep entenas partojn de la Malnova Testamento, tri partojn de Nova Testamento (Gregory-Aland no. P45, P46 kaj P47), unu konsistas el partoj de etiopia henoĥlibro kaj unu neidentifigita homilio. Ili estas datataj je la 3-a jarcento. Plimulto de la ekzempleroj estas rezervataj en la Biblioteko Chester Beatty (Dublino) kaj Universitato de Miĉigano.
Plej verŝajne, la papirusoj estis akiritaj neleĝe de komercistoj de antikvaĵoj. Ilin akiris Alfred Chester Beatty, post kiu oni nomumis la fragmentojn, kvankam kelkajn paĝojn kaj fragmentojn aĉetis ankaŭ la Miĉigana Universitato kaj aliaj kolektistoj.
La papirusoj estis unuafoje prezentitaj la 19-an de novembro 1931, sed oni trovis en la sekva jarcento ankaŭ sekvajn fragmentojn.
Pavel Vondruška
Pavel VONDRUŠKA (naskiĝis la 15-an de novembro 1925, České Budějovice – mortis la 5-an de februaro 2011, Praha) estis ĉeĥa aktoro, aperinta en kelkdek filmoj, origine muzika dirigento.
31061 Tamao
31061 Tamao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana aktorino Tamao Nakamura (japane: 中村 玉緒, Nakamura Tamao). De sia komenco en 1953 en Keiko to Yukie, ŝi aperis en multenombraj filmoj kaj televidaj dramoj. Ŝia amika kaj humora personeco altiris grandan aŭskultantaron.
Pavel Vondruška
Biografio
Li studis en konservatorio kaj daŭrigis per studado de dirigado, opera reĝio kaj dramaturgio ĉe la Muzika Fakultato de Akademio de Muzaj Artoj en Prago. Dum studado li laboris kiel akompananto de trejnantaj operkantistoj en la Nacia Teatro kaj kiel dirigento de la Praga Kantoteatro.
En la jaroj 1951 ĝis 1977 li estis sinsekve dirigento:
Inter la jaroj 1977 kaj 2009 li aktivis en la Praga Nacia Teatro kiel dirigento de orkestro de aktora ensemblo, kiam ili bezonis kanti dum spektaklo. Inter la jaroj 1977 ĝis 1998 li estis eĉ estro de tiu orkestro. Li estas konata ankaŭ kiel aŭtoro aŭ rekomponanto de scena muziko por pluraj spektakloj (ekz. „Filino de bruligisto“ de Josef Kajetán Tyl). En epizodaj roloj li aperis plurfoje eĉ kiel aktoro. Sian laboron en la Nacia Teatro li finis la 31-an de julio 2009.
Piroska Móga
Piroska Móga [piroŝka mOga], laŭ hungarlingve kutima nomordo Móga Piroska estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Biografio
Piroska Móga maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, baldaŭ ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2015. Ŝia ĉefinstruisto estis Attila Réthly. Ŝi komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro en Komárno (Slovakio), sed jam ekde 2007 ŝi ricevis filmajn rolojn. En 2016 ŝi partoprenis en fondo de nova teatra trupo, kie ŝi debutis ankaŭ reĝisoro kaj scenaristo. Ŝi havas rolojn ankaŭ en Teatro Magyar. Ŝi havas edzon.
Korce
Korce (Kortschen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 4 km oriente de Dubá. Estas ĉi tie registritaj 20 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Korce estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,13 km². En la katastra teritorio Korce situas ankaŭ Plešivec. La regiono troviĝas en teritorio de PPR Kokořínsko.
Oberbüren
Pri la komunumo
Oberbüren estas komunumo en la elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3936 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Oberbüren situas ĉe la alfluejo de la rivero Glatt al Turo. La komunumo konsistas el la municipoj Oberbüren, Niederwil kaj Sonnental kaj la setlejo Staubhusen.
Najabaraj komunumoj
La komunumo Oberbüren limas en nordo al Niederhelfenschwil, en nordoriento al Niederbüren, en oriento al Gossau, en sudo al Flawil, en sudokcidento al Oberuzwil, kaj en nordokcidento al Uzwil.
Vidindaĵoj
Nordoriente de la alfluejo de Glatt troviĝas super deklivo al Turo situas la benedikta abatejo St. Gallenberg, kiun oni nomas popole ankaŭ Monaĥejo Glattburg.
Trafiko
Oberbüren estas atingebla per poŝtaŭtobuso de la stacidomo Uzwil en 9 minutoj. Ankaŭ la aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo al Zuriko estas facile alirebla.
Historio
Ĉe la Monaĥejo Glattburgo oni trovis spurojn de setlejoj el la bronza epoko je proksimume 1000 antaŭ Kristo. El la romia epoko estis trovitaj moneroj kaj trezoro en Hörbimoos apud Ufhofen. En dokumentoj de la Monaĥejo Sankt-Galo la setlejo Gebertschwil estis unuan fojon menciita kiel chiperativilare en la jaro 744, Glattburg en 788 kiel clataburuhc kaj Oberbüren en 817 kiel purias. La hodiaŭ komunumo estis kreita samtempe kun Kantono Sankt-Galo en la jaro 1803 post la fino de la Helveta Respubliko el la parokejoj Oberbüren kaj Niederwil kaj la vilaĝo Durstudlen, kiu apartenis ĝis tiam al la parokejo Henaŭ, kaj Durstudlen, poste Thurstuden, kiu estis alinomita en 1880 al Sonnental.
Iama saniga kuracbanejo
Ek de 1843 ekzistis sur la teritorio de la komunumo ĉe la brodo de la rivero Glatt la malvarmakva kuracbanejo Buchenthal. Ĝin gvidis konataj kuracej-kuracistoj kaj ĝi allogis gastojn eĉ el foraj lokoj. En la jaro 1907 inscendio detruis la banejon.
Moltzow
Moltzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Anizila fenilacetato
Anizila fenilacetato aŭ C16H16O3 estas organika aromata kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, enhavanta anizilan grupon ligitan al fenilacetila grupo. Ĝi estas senkolora oleeca likvaĵo kun milda, kvazaŭmiela balzame rozodora, uzata esenca oleo kiel odorigaĵo aŭ gustigaĵo en nutroindustrio, fabrikado de kosmetikaĵoj kaj parfumoj.
Ĝi estas solvebla en etanolo kaj nepolaraj organikaj sulvantoj, kaj nesolvebla en akvo. Kiel ĉiuj fenilacetatoj, ĝi konsistas je unu fenilacetata grupo, kie unu benzena ringo ligiĝas al acetata acido kaj alia anizila grupo devenanta el anizoleo.
Teodoreto
Teodoreto de Ciro (Θεοδώρητος Κῠ́ῤῥου; Antioĥio de Sirio (ĉirkaŭ 393 – ĉirkaŭ 457) estis episkopo de Kiro de Sirio (aŭ Ciro; Κύρρος, Kyrrhos, antikva urbo, hodiaŭ Nebi Huri en norda Sirio) kaj la lasta elstara kristana teologo de la Antioĥia Skolo. Li estis ankaŭ amiko de Nestorio, ne kundividante tamen la sekvojn de ties doktrinoj (la doktrino de la du naturoj en Kristo, kaj kontraŭulo de la patriarĥo Cirilo de Aleksandrio kiu suspektis subtenon de Teodoreto al Nestorianismo.
Biografio
Teodoreto naskiĝis ĉirkaŭ 393. Sekve, li diris pri si mem ke lia naskiĝo estis respondo al la preĝoj de monaĥo Makedonio. Pro voto, fakte, de lia patrino, li estis eknaskiĝe dediĉigita al la servo de Dio. Okupiĝis pri lia edukado kaj instruado monaĥoj Makedonio kaj Petro. Junaĝe li estis promociita Lektoro. Liaj teologiaj studoj apogiĝis precipe sur la verkoj de Diodoro el Tarsus, Johano Krizostomo kaj Teodoro de Mopsuestio. Teodoreto studis ankaŭ filozofion kaj literaturon kaj parolis la sirian kaj grekan lingvojn, sed konis nek la hebrean nek la latinan. Aĝante dudek tri, post la morto de siaj gepatroj, li dividis siajn havaĵojn inter la malriĉuloj kaj fariĝis monaĥo en la monaĥejo de Nikerto, najbare de Apamea. Ĉi tie li travivis sep jarojn, sin dediĉante al la preĝado kaj studado.
Ĉirkaŭ 423, kontraŭ siaj aspiroj, li estis alvokata regi la diocezon de Kiro, kiu inkluzivis ĉirkaŭ 800 paroĥojn kaj estis sufragana de la diocezo de Hierapolis. Sub lia regado estis submetita granda nombro de monaĥejoj kaj ermitejoj, tamen, spite de tio, ene de la limoj de lia diocezo abunde pludaŭris paganoj kaj herezuloj. Teodoreto konvertis multajn da ili, inter kiuj pli ol mil sekvuloj de Marciono kaj detruigis ne malpli ol 200 ekzemplerojn de Diatessaron, kiu estis "harmoniigo" de la kvar kanonaj Evangelioj, ne do la originaj Evangelioj, de Flavio Eŭtolmio Taciano, liturgie uzata en tiu eklezia distrikto.
Por plenumi siajn apostolajn taskojn kaj viziti ĉiujn siajn paroĥojn, Teodoreto alfrontis ofte grandajn riskojn. Lia famo kiel predikanto estis tiel vasta ke liaj oratoraj servoj estis multe serĉataj kaj alvokataj ankaŭ ekstere de lia diocezo; pro tio li vojaĝis al Antioĥio ĝuste 26 fojojn; Teodoreto sin fordonis ankaŭ por la materia bonstato de la loĝantaro de sia diocezo. Rifuzante ĉiun personan donacon li kapablis konstruigi multajn preĝejojn, pontojn, portikojn, akvokondukilojn ktp.
La saman jaron Teodoreto partoprenis en la sinodoj de Tarsus kaj Antioĥio, en kiuj Cirilo estis denove eloficigita kaj anatemigita. Teodoreto, post la reveno al Kiro, daŭrigis oponi al Cirilo kaj predike kaj verke.
La simbolo (Liturgia Kredo) kiu alestigis la bazojn por la reakordiĝo (ĉirkaŭ 433) de Johano el Antioĥio kaj aliaj kun Cirilo ŝajnas esti antaŭpreparita de Teodoreto mem kiu, ĉiukaze, ne kuntreniĝis en la akordo ĉar li ne estis inklina kondamni Nestorion laŭpete de Cirilo, kiel, male, fine faris antioĥianoj inkluzive de Johano el Antioĥio. Teodoreto nur post longa tempo, en 435, kaj tion faris nur ĉar li ne estis devigita subskribi la kondamnon kontraŭ Nestorio, doktrine repacigis kun la sama Johano. .
En 436 Teodoreto publikigis Anatropé (Refuton) kontraŭ la Anatemoj lanĉitaj kontraŭ li de Cirilo, al kiu tiu ĉi respondis per Apologio. In tiu refuto li reasertis la dualecon de naturo en Kristo kaj reakuzis Cirilon pri miksado de la du naturoj por ke formiĝu en Kristo la unika dia naturo. La disputo kun Cirilo enrompiĝis denove kiam, en 437, tiu lasta kunvokis Teodoron de Mopsuestio kaj aliajn episkopojn siajn sufraganojn, ilin kvalifikante patroj de la herezo de Nestorio. La akro per kiu sinsekvis tiuj polemikoj estas montrata el la prelego de Teodoreto deklamita kiam li estis informita pri la morto, en 444, de Cirilo. Sume: Teodoreto ŝajnis “monofizito” (do herezulo), Cirilo ŝajnis “miksanta de la du naturoj” (herezulo). Kiam oni trovis la ĝustan lingvaĵon, oni ilin trovis sampensantoj. Tiel: en Kristo ĉeestas du naturoj, homa kaj dia, distinktaj kaj ne miksitaj, unuigitaj en unika persono. Dume la lukto pludaŭrigis.
La ensceniĝo de Dioskoro el Aleksandrio, posteulo de Cirilo, estis periodo ege buraska por Teodoreto. Dioskoro, danke al la perado de Eŭtiko kaj de la influega ŝtatfunkciulo Krisafio, akiris imperian edikton kiu malpermesis al Teodoreto malproksimiĝi el sia diocezo. Krome, Teodoreto estis ankaŭ akuzita pri nestorianismo; ĝuste por sin defendi kontraŭ tiu atako li verkis sian plej gravan polemikan eseon, titolitan Eranistes (Ερανιστής ή Πολύμορφος) ("La almozanto"), en kiu atakis herezulojn ilin pentrante "almozantoj de ideoj ĉe la herezoj kiuj ilin antaŭis".
Teodoreto estis ankaŭ konsiderita la unua iniciatoro de la kondamno de Eŭtiko flanke de konstantinopola patriarĥo Flaviano. Pro tiu 449, Dioskoro akiris imperian dekreton danke al kiu al Teodoreto estis malpemesite partopreni en la Dua koncilio de Efezo (refute epitetita, poste, “banditaĵo de Efezo” de la papo Leono la 1-a). Dum la tria sesio Teodoreto, instige de Dioskoro, estis akuzita pri Nestorianismo kaj kondamnita kune kun la teologoj de la Antioĥia Skolo (Domno el Antioĥio, Eŭsebio el Dorileo kaj Iba de Edessa). Sekve de tiu kondamno, Teodoreto estis eloficigita kaj la imperiestro ordonis ke li revenu al sia antikva monaĥejo najbare de Apamea, kaj ke oni konfesu, samtempe, Monofizitismon instruitan de Eŭtiko. Tempoj favoraj, tamen, ekprosperis por Teodoreto: la doktrinoj de Teodoreto estis juĝataj ortodoksaj de papo Leono la 1-a, kiu nuligis la dekretojn de la dua efeza konsilio, ankaŭ se la imperiestro daŭrigis ilin taksi validaj.
Bonŝance por Teodoreto, la morto de la imperiestro Teodozo la 2-a kaj la kondamno al mortopuno de la eŭnuko protektanto de Eŭtiko, nome Krisafio, permesis ke li revenu al sia diocezo. Krome, danke al interesiĝo de la imperiestrino Aelia Pulcheria kaj de la imperiestro Markiano, estis kunvokita nova koncilio okazonta en (451) en Kalcedono.
Ne certas ĉu Teodoreto pasigis la lastajn jarojn de sia vivo en la urbo Kiro, aŭ en monaĥejo kiu iam lin gastigis. Tie, ĉiukaze, ekzistas ankoraŭ la letero skribita de Leono la 1-a nemulte post la koncilio de Kalcedono per kiu la papo kuraĝigis Teodoreton kooperi por ke la venko de Kalcedono iĝu pli solida. .
Preskaŭ jarcenton plimalfrue, imperiestro Justiniano, en sia edikto kontraŭ la Triĉapitra skismo (544), asociigis Teodoreton, Teodoron de Mopsuestio kaj Iban el Edessa al nestorianismo kaj ordonis la detruojn de la Teodoretaj verkoj. Sekve, dum la Dua koncilio de Konstantinopolo de 553, Teodoreto estis deklarita hereza per la fortega premo efektivigita sur papo Vigilio, tiam fakte enprizonigita de la imperiestro ĉar li rifuzis subskribi la dokumenton. Post ok jaroj de enprizoniĝo Vigilio akceptis kondamni postmortan Teodoreton.
Verkoj de Teodoreto
Liaj nombraj verkoj etendiĝas al ĉiuj prisaĝaj kampoj de lia epoko kaj montras la grandan sciencon de Teodoreto, bonega konanto de la klasika literaturo (lia greka lingvaĵo estos laŭdata ankaŭ de Fotio). Multaj liaj verkoj perdigis kaj oni perdigis, tamen, post la postmorta kondamno efektigita en la Dua Koncilio de Konstantinopolo. Pri tiuj ni informiĝas nur danke al iuj referencoj ĉeestaj en aliaj verkoj de Teodoreto, aŭ en verkoj de aliaj verkistoj.
BN. Skribitaj ĉiuj greklingve, ofte, kiel ĉi tie, ili estas latinlingve cititaj.
Ekzegezaj verkoj
Quaestiones in Octateuchum, laŭforme de demando/respondo;
Prihistoriaj verkoj
La verkoj de Teodoreto el Kiro, kiel historiisto, estis grava, ankaŭ se, ankaŭ en tiuj skriboj, lia kaŝita celo estis tiu apologetika kaj tio lin puŝis, ofte, ignori la historian precizecon de determinitaj eventoj por koncentrigi en la savogardo de la Eklezio kontraŭ la atakoj de herezuloj.
Doktrino
En la ekzegezo Teodoreto sekvis la principojn de la Antioĥia Skolo, sed evitis la devojiĝojn de Teodoro de Mopsuestio. En lia Kristologio sekvis, male, la spurojn de Diodoro kaj Teodoro, krome li vidis en la instruoj de Cirilo alprokxiniĝon al Apolinarismo. Neniam li allasis ke la ekzegezaj interpretoj de Nestorio antaŭsupozas la akcepton de du personoj en Kristo aŭ, kiel opiniis Cirilo, necese oni logike glita tien.
Vaksa tabulo
La vaksa tabulo (lat.: tabula cerata) estas skribotabuleto plej ofte el ligno, kiu estas kovrita unu- aŭ duflanke el vakso.
Ĝi estis uzata de la antikvo ĝis en la mezepoko, en kelkaj regionoj eĉ ĝis komenco de la 20-a jarcento. La skribado okazis per grifelo en la vaksan surfacon. Oni glatigis la paĝon per vaksa glatigilo. Oni povis kunligi plurajn vaksajn tabulojn per simplaj ledaj rimenoj (malofte metalaj ŝarniroj) al vakstabula libro (kodekso). Oni nomas la dupartan vakstabulan libron diptiĥono, la tripartan triptiĥono, kvarpartan politiĥono. Tiuj nomumoj estas uzataj por kodeksoj el nevaksaj tabuloj.
Antikvo
La vaksajn tabulojn uzis jam la grekoj, romianoj, etruskoj. La plej frua mencio de la vakstabula diptiĥono okazis en la 5-a jc. a.K. ĉe la greka historiisto Herodoto. Jam Homero skribas en Iliado (8./7. jc.. a.K.) pri transigo de la sciigo per diptiĥono, sed li ne mencias materialon de la skriba surfaco.
Oni uzis la vaksajn tabulojn en la antikvo pri surskribo de ĉiutipaj aferoj: notoj, fakturoj, mastrumaj aferoj. Oni ofte sigelis la vakstabulajn librojn kaj tiel ili servis kiel leteroj, kiujn la ricevinto deviŝis kaj respondis sur la sama vaksa surfaco. Oni trovis multajn originalajn vaksajn tabulojn, precipe el urboj, kiujn kovris erupcio de Vezuvo en 79 p.K. Oni trovis en Pompeji 153 vaksajn tabulojn kun emastrumaj surskriboj de bankisto Lucius Caecilius Iucundus. En Murecine, oni elfosis vaksajn tabulojn de alia bankista familio. Pluaj vaksaj tabuloj respegulas romian juron aŭ entenas literaturajn tekstojn.
En la malnova anktikvo aperis diptiĥonaj kovriloj el eburo kun artaj figuroj, bildoj. Ili servis kiel kostaj donacoj.
Mezepoko
Oni uzis vaksajn tabulojn en la mezepoko (tie: Diptycha ecclesiastica), por gvidi nomliston pri vivantoj kaj mortintoj, por kiuj oni preĝis aŭ memoris.
BAH
BAH povas rilati al:
Péronne (Somme)
Péronne [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Somme, en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis 7,796 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Péronne situas ĉe la rivero Somme, oriente de Amiens.
Vaksa tabulo
Vakso
Tipa konsisto de vaksa miksaĵo estis
Kenopodiacoj
Kenopodiacoj (Chenopodiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj plantoj. Ĝin akceptas multaj taksonomoj, sed ne la Angiosperm Phylogeny Group, kies sistemo pli kaj akceptiĝas ĝenerale, kaj kiu listigas ĉi tiujn plantojn en la familio de amarantacoj kiel subfamilio Chenopodioideae. La kenopodiacoj estas plej ofte moltigaj plantoj, kun dikiĝanta tigo. La floroj havas malkomplikan konstruon, etaj kun verda perigonio;ili unuiĝas en diversaj infloresko (ofte disbranĉaj, cumo). Ili havas ofte fruktojn de glaneto aŭ kapsulo, sed ofte aperas ŝajnfrukto. Ili disvastiĝis surmonde adaptiĝis al la diversaj medioj: dezerto, marbordo, sala, seka grundo. La familio havas ĉ. 1500 speciojn. Ili ofte enhavas betacianon.
floroformulo: P5,3,2 aŭ 0A5-1G (2 aŭ 3-5), ovario supre staranta.
La plej grava specio de la familio estas la diversaj subspecioj de beto (Beta vulgaris): sukerbeto (convar. altissima), furaĝa beto (convar. crassa), ruĝa beto (convar. conditiva). (Ili estas dujaraj plantoj)
Pliaj gravaj plantoj: spinaco, kenopodio,
Detala listo de genroj kaj specioj:
Bildaro
Chenopodiaceae
Carlo Sarandrea
Carlo Sarandrea (naskiĝis la en Romo) estas itala esperantisto. Li lernis Esperanton kiel 16-jarulo kaj jam mallonge poste komencis abundan aktivadon en la itala Esperanto-movado kaj en IKUE: estrarano de la roma katolika Esperanto-grupo, prezidanto de la itala IKUE-sekcio, kunredaktoro de la itala Esperanto-revuo, konsiliano de Itala Esperantista Federacio, parolisto kaj poste redaktoro de la Esperanto-elsendoj ĉe Radio Vatikana, redaktoro de Espero Katolika (de ĉ. 1982 ĝis ĉ. 2015), kunorganizanto de IKUE-Kongresoj, sekretario kaj retestro de IKUE.
Proksimume de la jaro 2010, li malpliigis sian agadon en la esperanta movado kaj iom post iom retiriĝis de siaj postenoj. Lia lasta grava agado estis la redaktado de la elsendoj de Radio Vatikana, kiun li plenumis ankoraŭ ĝis la 4-a de junio 2023.
(19901) 2191 T-3
(19901) 2191 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Jay Chou
Jay CHOU (tradici-ĉine: 周杰倫, simpligit-ĉine: 周杰伦, pinjine: Zhōu Jiélún, Wade-Giles: Chou Chieh-lun), naskiĝis la 18-an de januaro 1979, estas tajvana muzikisto, kantisto, produktisto, kaj gajnanto de la World Music Award (Tutmonda Muzik-Premio). Je 1998, li malkovriĝis per talenta konkurso, kie li elmontris siajn pianajn kaj kantverkadajn lertaĵojn. Dum la sekvaj du jaroj, li dungiĝis por komponi por popularaj ĉinaj kantistoj. Trejnite en klasika muziko, li kunigas ĉina kaj Okcidenta muzik-stiloj por produkti kantojn, kiuj kombinas ritmenblusan, rok-muzikan, kaj pop-muzikan ĝenrojn, ampleksante demandojn kiel hejma perforto, milito, kaj urbecigado.Je 2000, li eldonis sian unuan albumon titolitan Jay sub la album-etikedo Alfa Music. De post tiam, li eldonis unu albumon ĉiujare, vendante po plurajn milionojn da kopioj. Lia muziko akiris agnoskon tute tra Azio, plej notinde en landoj kiel Ĉinio, Japanio, Malajzio, Indonezio, Singapuro, kaj Vjetnamo, kaj en eksterlandaj ĉinaj komunumoj, gajnante pli ol 20 premioj ĉiujare. Je 2007, li nomiĝis kiel unu el la 50-plej influaj personaj in Ĉinio de la brita cerbumkomitato Chatham House. Li ĉefrolis en Initial D (Inicialo D) (2005), pro kiu si gajnis "Best Newcomer Actor" (Plej Bona Nov-Aktoro) en la Golden Horse Awards (Ora Ĉevalo Premioj) kaj kandidatis por "Best Supporting Actor" (Plej Bona Subtenanta Aktoro) de la Hong Kong Film Awards (Honkongaj Film-Premioj) pro sia rolo en Curse of the Golden Flower (Malbeno de la Ora Floro) (2006). Lia kariero nun ampleksas reĝisoradon kaj administradon de sia propra album-kompanio JVR Music.
Oberuzwil
Geografio
Kvankam Oberuzwil apartenas hodiaŭ al la elektodistrikto Wil, oni alkalkulas la komunumon al la suba Togenburgo, kaj antaŭ la novordo de la distriktoj, ĝi estis parto de la distrikto Suba Togenburgo.
Al Oberuzwil apartenas Buchen; al Bichwil Bisacht, Engi, Eppenberg, Kreienberg, Langenaŭ, parto de Oberrindal, Ramsaŭ, Riggenschwil, Ritzenhaus kaj Sonder; al Niederglatt Äschen, Güllwies, Häuslen, Heiligenswil, Herrenhof, Hinterbach, Homberg, parto de Löchli, Untertobel, Obertobel, parto de Rudeln, Saurenmoss, Städeli, Watt kaj Wilen.
Trafiko
Oberuzwil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo al Zuriko kaj dividas sian stacidomon, kie haltas ankaŭ interurbaj rapidtrajnoj, kun la najbara urbo Uzwil.
Historio
La unua dokumenta mencioj de Oberuzwil kiel Uzzinwilare datiĝas el la jaroj 819 kaj 824, de Bichwil kiel Pichilinwilare kaj de Wilen kiel Wila el la jaro 865.
Kálmán Kertész
Kálmán Kertész [kertEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kertész Kálmán estis hungara zoologo, entomologo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1910).
Kálmán Kertész naskiĝis la  1867 en Hungara reĝlando, en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1922 en Budapeŝto.
CBC News
CBC News estas novaĵkanalo de CBC Television, kanada anglalingva novaĵkanalo. Eblas ricevi tiujn informojn ankaŭ en Usono per kabla sistemo.