cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opština Saraj
Loko, priskribo
Opština Gorče Petrov en la Nordoriento, Opština Karpoš oriente, Opština Sopište sude, Opština Želino okcidente kaj Opština Jegunovce en la nordokcidento. Norde en mallonga sekcio tra la limo kun Kosovo.
Loĝantaro
Laŭ statistiko de 2002 ili vivis en la komunumo
Albanoj - ĉirkaŭ 91,5%
Makedonoj - proksimume 4%
Bosnio - ĉirkaŭ 3%
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Naciecoj :  http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Rennsteig
Priskribo
La unua mencio fariĝis en 1330 kiel limvojo inter Turingujo kaj Frankonio.
Konata estas la kanto Rennsteiglied (teksto: Karl Müller, melodio: Herbert Roth en 1951), la neoficiala himno de la Turingio. Antaŭe skribis jam Joseph Victor von Scheffel poemon pri la Rennsteig-pado.
Stacidomo Rennsteig (germane: Bahnhof Rennsteig) estas fervoja stacio ĉe Rennsteig-fervojlinio en la Turingia Arbaro. Temas pri unu el la plej alte situantaj stacidomoj de Turingio je alteco de 747 metroj inter Stützerbach kaj Schmiedefeld ĉe la kilometroŝtono 33,38 de fervojlinio kondukanta de Plaue al Themar; ties meza parto do nomiĝas Rennsteig-fervojlinio. Tre populara estas ankaŭ la Rennsteig-kurkonkurso, mezmontara maratono kun multaj partoprentantoj.
La blanka Ro kiu markas la padon nomiĝas Mareile laŭ Maria Sauer, filino de la Weidmannsheil-forstisto de Steinbach am Wald.
Tria egipta dinastio
La tria dinastio de Antikva Egiptio komenciĝis ĉirkaŭ 2700 a. K. kun la regado de Sanaĥt kaj finiĝis ĉirkaŭ 2630 a. K., post Huni.
Temas pri la unua el la kvar dinastioj (3a al 6a) kiu formas la nomatan Malnova imperio de Egiptio. La plej grava faraono, pro la okazintaĵoj kaj konstruaĵoj de lia regado, estas Ĝoser. Pri la cetero el la monarkoj oni scias malmulte, kaj eĉ la sukceda ordo de ilia regado ankoraŭ ne estas bone difinita. Pri la ekstera politiko de tiu ĉi dinastio menciindas ke ade koloniiĝis Sinajo kaj la suba Nubio, por ekspluati ĝiajn naturajn rimedojn.
Malgrandflora tamariko
La malgrandflora tamariko aŭ printempa tamariko latine Tamarix parviflora estas plantgenro el la genro Tamariko (Tamarix).
Disvastiĝo
La malgrandfora tamariko kreskas nature en la oriento de la mediteranea regiono. Ĝia hejmregiono estas Slovenio, Kroatio, Albanio, Makedonio, Greklando, Turkio kaj Israelo. La specio kreskas en riverbordoj kaj en marĉoj ĝis alto de 300 metroj.
Cehei
Cehei [ĉehej] (hungare: Somlyócsehi) estas vilaĝo en Rumanio apud Şimleu Silvaniei. Administre ĝi apartenas al Şimleu Silvaniei.
János Podani
János Podani [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Podani János estas hungara biologo, profesoro, membro (korespondanta (2010), ordinara (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Cehei
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 001 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 2 350 (rumanoj, ciganoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1259. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szilágy).
János Podani
János Podani naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Biografio
János Podani doktoriĝis en 1998. Li estas katedrestro en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li ricevis 4 premiojn inter 1990-2005.
Alsószölnök
Alsószölnök [alŝOsolnok], germane Unterzemming, slovene Dolnji Senik estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd. La vilaĝo signifas hungare (la unua parto) suba, slovene (la alia parto) estas setlo. Ŝajnas, la nomo signifas alvenintoj, precipe slovenoj vivas ĉi tie kune kun hungaroj, germanoj kaj ciganoj.
Situo
Alsószölnök situas en valo de Rába laŭ la aŭstra landlimo. Szentgotthárd troviĝas 7 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1387 en latina formo "Zelnuk inferior". En 1664 okazis grava batalo, militestro Raimondo Montecuccoli kune kun aŭstroj kaj francoj venkis kontraŭ turkoj, sed la vilaĝon la turkoj okupis kaj bruldetruis. En 1815 katolika preĝejo konstruiĝis. En 1920 la vilaĝo abrupte trovis sin ĉe la nova landolimo, estiĝis trapasejo al Aŭstrio. Post 1945 Fera kurteno konstruiĝis, ĉesis la trapasejo, unusola vojo restis al Szentgotthárd. Ĉe la limo oni faris 5 km-ojn dikan zonon, praktike netuŝeblan. En 1989 oni nuligis la fer-kurtenon kaj oni trovis laŭ la aŭstra limo regionon netuŝitan de homoj dum 40 jaroj. La vilaĝo apartenas al Nacia parko Őrség kaj Hanság. En la rivero Rába estas krucodigo. En 2007 vojo 4 km-ojn longa konstruiĝis tra la landlimo al Neumarkt an der Raab.
En Alsószölnök migra poŝto servas.
Ĝemelkomunumoj
Sankt Martin an der Raab, Aŭstrio
Dustria trielo
La Dustria trielo, Burhinus bistriatus, estas amerika birdo kiu reprezentas en sudo kaj centro de tiu kontinento la genron Burhinus, vadbirdoj de la familio Burinedoj.
Ĝi estas loĝanta reproduktanto en Centra Ameriko kaj Suda Ameriko el suda Meksiko sude ĝis Kolombio, Venezuelo kaj norda Brazilo. Ĝi ankaŭ ĉeestas en insulo Hispaniola kaj kelkajn insulojn de Venezuelo, kaj pli malofte estas vaganta en Trinidado, Kuracao kaj Usono.
La Dustria trielo, Burhinus bistriatus, estas nokta kaj krepuska specio de sekaj herbejoj, savanoj, kaj aliaj sekaj malfermaj medioj. La nesto estas nuda truo en planko kie la ino demetas du verdbrunajn ovojn kiuj estos kovataj de ambaŭ gepatroj dum 25-27 tagoj antaŭ eloviĝo. La idoj estas frumaturaj kaj rapide elnestiĝas. La Dustria trielo, Burhinus bistriatus, estas mezgranda vadbirdo kun forta nigroflava beko, grandaj okuloj, kiuj ŝajnigas ĝin iome reptilieca, kaj kamufla plumaro. Plenkreskuloj estas 46–50 cm longaj kaj pezas 780-785 g. Ĝi havas fajne striitan grizbrunan dorson kaj pli palajn kolon kaj bruston supre blanka ventro. La diferenco pli rimarkinda disde aliaj specioj de trieloj estas, ke la kapo havas klaran superokulan strion kaj super kaj malantaŭ ĝi alian nigran, de tie venas la esperanta kaj scienca nomoj. Junuloj estas similaj, sed havas iomete pli malhelan brunajn suprajn partojn kaj blankecan nukon. La Dustria trielo, Burhinus bistriatus, estas rimarkinda dumfluge ĉar videblas blanka makulo en malhela supraflugilo kaj blanka subflugilo kun nigra malantaŭa bordo. Tamen tiu specio evitas forflugi kaj preferas kaŭri -sekure pro ties kamufla plumaro- aŭ forkuri. La voĉo, plej ofte nokta, estas laŭta ki-ki-ki.
Estas kvar subspecioj, kiuj diferenciĝas laŭ grando kaj plumarnuancoj, sed individuaj diferencoj malhelpas aŭ malfaciligas identigon de rasoj. La Dustria trielo, Burhinus bistriatus, manĝas grandajn insektojn kaj aliajn etajn vertebrulojn aŭ senvertebrulojn. Foje ĝi estas mezhejmita pro ties profitenda purigado de insektoj kaj la specio mem profitis de mediklarigado por pliigo de paŝtejoj.
Oskar Merikanto
Oskar Merikanto estas finna komponisto. Li estas konata speciale pri sia sola kantojn kaj valzo Kesäillan valssi, kion li komponis 17-jara. Ankaŭ iuj liaj pianoverkoj estas konataj. merikanto estis ankaŭ dirigento de Suomalainen Ooppera, el kies fondintoj li estis unu. Li estis longatempa muzika kritikisto de Helsingin Sanomat (antaŭe kun nomo Päivälehti).
Ankaŭ lia filo Aarre Merikanto estis komponisto.
Saint-Laurent - Gainneville (stacidomo)
Saint-Laurent - Gainneville estas franca stacidomo sur linio Paris-Saint-Lazare -, situanta en Saint-Laurent-de-Brèvedent, apud Gainneville, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Naomi Klein
Naomi KLEIN (n. 5-an de majo 1970, en Montrealo, Kebekio) estas kanada verkistino, ĵurnalistino kaj kritikanto al la novliberalismo, bone konata pro siaj politikaj pensoj pri entreprena tutmondiĝo.
Naomi Klein studis anglistikon kaj filozofion ĉe la universitato de Toronto. Aktuale ŝi laboras kiel libera ĵurnalistino, interalie por la revuo Saturday Night, kaj verkas semajnan kolumnon por The Globe and Mail, kanada gazeto, kaj por la brita gazeto The Guardian.
Ŝi estas konsiderata unu el la plej gravaj proparolantoj de la kritikantoj al la novliberala tutmondigo. Ŝia furorlibro "No Logo!" (2000) konsideratas unua manifesto de la movado kontraŭ la novliberala tutmondigo. La Londona "Times" deklaris ŝin "la verŝajne plej influhava persono sub 35 jaroj".
Klein estas edziniĝinta kun la ĵurnalisto Avi Lewis kaj loĝas en Toronto.
Familia Historio
Ŝia avo estis maldungita pro organizado de laboro en Disney en Usono. Ŝia patro Michael, kuracisto, rezistis la alvoko al la Vjetnama milito kaj membriĝis en la grupiĝo Physicians for Social Responsibility. Ŝia filmista patrino, Bonnie Sherr Klein, famiĝis pro sia kontraŭ-pornografio filmo, Not a Love Story. Ŝia frato Seth estas la direktoro de la oficejo de British Columbia pri la Canadian Centre for Policy Alternatives. Ŝia bo-familio estas Michele Landsberg kaj Stephen Lewis, filo de David Lewis. Onklino edziniĝis Daniel Libeskind-n, la arkitekto.
Persona Historio
La verkado de Klein komenciĝis frue, per kontribuaĵoj al The Varsity, la studenta ĵurnalo de la Universitato de Toronto, kie ŝi laboris kiel ĉef-redaktistino. Ŝi aliĝis al feminismo pro la masakro de la Montreala Politekniko en 1989.
En 2000, Klein publikis sian plej faman libron No Logo, kiu fariĝis manifesto favore al la kontraŭ-tutmondiga movado. Unu monaton antaŭ la publikigo, tiu movado fermis la Ministerian Konferencon de la Monda Organizaĵo pri Komerco (MOK), en 1999. La libro kritikas konsum-kulturon, eksplikante la operacojn faritajn de grandaj entreprenoj. Tiuj entreprenoj, laŭ la aŭtorino, ofte eluzas laboristojn el la plej malriĉaj landoj de la mondo. Klein kritikis Nike en la libro kaj tial ĝi fariĝis unu el la unuaj publikaĵoj kiuj meritis respondon de la entrepreno.
En 2002 Klein publikigis Fences and Windows, kolekton da artikoloj kaj paroladoj verkitaj de ŝi pro la kontraŭ-tutmondiĝa movado (la mono, kiun la libro enspezigis, estis donita al aktivismaj organizaĵoj tra la mondo pere de la Fences and Windows Fonduso). Klein ankaŭ kontribuas al The Nation, In These Times, The Globe and Mail, This Magazine, kaj The Guardian.
En 2004 Klein kaj ŝia edzo Avi Lewis lanĉis dokumentan filmon sub la titolo The Take, pri fabrikaj laboristoj en Argentino, kiju kontrolis fermitan fabrikon por daŭrigi ĝian produktadon, kreante laboran kolektivon. La unua afrika prezento de la filmo okazis en la Kennedy Road setlejo en Sud-Afrika urbo Durban, kie komenciĝis la movado Abahlali baseMjondolo.
En Oktobro 2005, Klein estis en la 11a loko en The 2005 Global Intellectuals Poll - listo de la 100 plej gravaj intelektuloj farita de la revuo Prospect kune de la revuo Foreign Policy. Ŝi estis la plej alt-nivela virino en la listo. .
En Esperanto:
Naomi Klein, ''La decido. Kapitalismo aŭ klimato''. Parto unua. Tradukita de Vilhelmo Lutermano, MAS, 2016, 246 p., ISBN 978-2-36960-069-5
(16574) 1992 EU10
(16574) 1992 EU10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
István Zöldy
EdE-Z ZÖLDY István (zoeldi), estis hungaropoŝta ĉefinspektoro naskiĝinta la 26-a de decembro 1878 en Nagyigmánd kaj mortinta ?. Esperantisto jam antaŭ la milito. Laboras precipe en katolikaj kaj poŝtistaj rondoj. Kunfondanto kaj afergvidanto vicprezidinto de Hungara Katolika Esperanto-Societo, vicprezidinto de ILEPTO. Konstanta kunlaboranto per tradukoj kaj originalaj artikoloj en ILEPTO-organo: La Interligilo de l' P.T.T. : centra organo de fakinformoj. Kunaranĝinto de la UK 1929.
Duplekso
Duplekso (duetaĝa loĝejo), estas loĝejo kiu havas du etaĝojn konektitajn inter si pere de interna ŝtuparo. La termino povas esti uzata ankaŭ por du loĝejoj unugitaj paralele. Ofte oni povas renkonti konstruaĵojn kun aspekto de urba domo, kun du diversaj enirejoj. Tiu tipo de dupleksaj loĝejoj estas speciale oftaj en Usono, Unuiĝinta Reĝlando, Hispanio, Argentino kaj Bolivio.
Kutime, la dupleksoj havas la grandon de normala domo. En Usono kaj Latinameriko urba domo estas duplekso, aĉetita apudigita al alia domo aŭ domoj posedoj de aliaj posedantoj. Eĉ en la densaj areoj de de Manhatano, duplekso estas loĝejo dividita en du etaĝoj konektitaj inter si pere de interna ŝtuparo.
Ntruboj
La ntruboj (ankaŭ nomataj: Delo, Ntribu, Dilose aŭ Ntribou) estas etno en Ganao kaj Togolando. Ilia loĝregiono situas je la limo inter Ganao kaj Togolando centre en la landinterno. La tribestro havas sian sidejon en Brewaniase proksimume 20 mejlojn sude de Nkwanta. La ntruba lingvo estas nomata Delo.
En Ganao vivas proksimume 10.900 ĝis 12.000 ntruboj, en Togolando proksimume 5.400 ĝis 6.000.
Alfredo Chaves (Espirito-Santo)
Alfredo Chaves estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 13.960 loĝantojn en 2010.
Marga Minco
Sara MENCO alinome Marga MINCO (Ginneken, 31-an de marto 1920; Amsterdamo, 10-an de julio 2023) estis nederlanda verkistino kaj ĵurnalistino.
Ŝi naskiĝis en la sino de ortodokse juda familio kaj, komence la Dua Mondmilito, ŝi loĝis en Breda, Amersfoort kaj Amsterdamo, krome pro malgrava atako de tuberkulozo ŝi estis enhospitaligita en Utreĥto kaj Amersfoort. En la aŭtuno de 1942, ŝi revenis al Amsterdamo kun siaj gepatroj por devigite vivi en la juda kvartalo.
Marga tenis sin kaŝita dum la milito dum oni deportis siajn gefratojn kaj siajn gepatrojn kaj ŝi restis kiel sola postvivantino. Poste, ŝi geedziĝis kun la tradukisto Bert Feet kun kiu ŝi havis du filinojn kaj laboris en pluraj eldonejoj.
Zoltán Váli
VÁLI Zoltán (naskiĝis 1910 - mortis la 7-an de februaro 1994) estis hungara grafikisto kaj pentristo.
Biografio
Kiel hungara laborista junulo en la 1930-aj jaroj Zoltán Váli eksterlande serĉis laboron. En Francio li ricevis ne nur laboron, sed ankaŭ eblon por desegnado. Li diligente studis en la vespera laborista artrondo. Ŝajnis, ke li havis eblon por trankvila vivo, sed kiel multaj gejunuloj tiutempe, ankaŭ li opiniis, ke la naziismo minacas la mondon. Anstataŭ mildkoloraj oleaj aŭ akvarelaj pentraĵoj li komencis preferi politikajn afiŝojn. Dum la okupado de Parizo, pere de afiŝoj li helpis la francan kontraŭstaran movadon. Por la afiŝoj estis bezonata multe da papero. Kiel kaj kie aĉeti, akiri tion? Iu hungara elmigrinta skulptisto, amiko de Váli konis iun papervendiston, rusan elmigrinton. Ĉiu, eĉ la germanoj, sciis, ke tiu homo estas kontraŭ komunismo, li estis ekster ĉiu suspekto. La skulptisto ofte parolis kun li ke eksciis, ke la ruso malamas la germanojn pro la okupado de sia patrujo. Li volonte donis paperon por la afiŝoj. Post la milito sendanĝere eblis prezenti la afiŝojn kaj subskribi la nomon de la artisto. La afiŝoj estis ekspoziciataj en 1946 en la muzeo pri modernaj artoj.
Peter Zoffmann
Peter ZOFFMANN estis dana esperantista pioniro kaj socialdemokrato, urba ĉefkasisto en Koldingo (de 1902 ĝis 1920 instruisto). Naskiĝis la 25-an de januaro 1877 en Haderslevo. Prezidanto de la centra biblioteko en Koldingo. Kunlaboranto de verko pri Karl Marx. Pergazeta propagandisto, aŭtoro de lernolibro kaj Esperanto-Dana kaj Dana-Esperanto Vortaroj.
En 1902 Zoffmann komencis lerni Esperanton. Oni raj­tas supozi, ke neniu ankoraŭ aktiva esperantisto komencis tiel frue en Danio. La komenco estis malfacila, ĉar li sciis pri neniu lernolibro en la dana lingvo kaj tial devis havigi al si svedlingvan, kaj fakte daŭris gis 1910, antaŭ ol li atingis rezulton. En tiu jaro li komencis korespondi kun ekster­landanoj, kaj per vizito de ĉeha instruisto li akiris parolan rutinon. Poste, kiam li en 1912 ricevis sti­pendion por vojaĝo kiel desegna instruisto en Bohemio, li ricevis la plej fortan instigon. Per la delegito-sistemo de la Esperanto-movado li, kiu ne sciis la ĉehan lingvon, povis aranĝi la vojaĝon tiel, ke li parolis nur Esperanton. Sian entuziasmon pri Esperanto Zoffmann konkretigis per eldonado de lernolibro (1918) kaj vortaro (1922).
La 22-an de novembro 1952 la Esperanto-Klubo de Kolding aranĝis festeton okaze de unika jubileo de la honora membro de la klubo, eksa urbkasi­sto P. Zoffmann. Li mortis en 1971.
Práznovce
Práznovce, hungare Práznóc estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Práznovce situas laŭ maldekstra bordo de Nitra (rivero) (sen trapesejo), laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 3 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1183 en formo "Proznouch". Komence la vilaĝanoj estis ĉiuj nobeloj. En 1828 vivis tie 267 homoj en 38 domoj. En 1831 kaj en 1866 multaj mortis pro ĥoleroj. En 1910 loĝis en Práznóc 438 homoj, (370 slovakoj, 54 hungaroj, 3 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1931 inundo okazis. Inter 1975-1996 la municipo estis en Topoľčany. En 2001 loĝis en Práznovce 957 homoj, (897 slovakoj, 55 ciganoj, 2 ĉeĥoj, po 1 hungaro kaj polo).
Rubo
Rubo aŭ rubaĵo estas ne plu bezonataj kaj ne dezirataj restaĵoj (aŭ ankaŭ malutilaj aĵoj) en solida stato, kiu eble povas enfermi gasojn kaj likvojn.
Priskribo
Tiuj restaĵoj povas havi la plej diversajn devenojn: el hejma vivo, el industrio, agrikulturo, sansistemo, fiŝkaptado, konstruado ktp. La traktado de ĉiu tipo de rubo postulas tre diversajn procedurojn. Ekzemple en industrio, diversaj sektoroj bezonas tre specifan traktadon de atomrubaĵoj, venenaj toksaĵoj, poluitaj akvoj ktp. Tradicie en pasintaj jarcentoj la forĵetado de rubaĵoj apenaŭ okazigis problemojn, simple oni forĵetis tion ekster la domoj, aŭ ekster la vilaĝoj ktp. El la Industria Revolucio, kaj ĉefe laŭlonge de la 20-a jarcento, kiam pli evoluiĝinta industrio forĵetis pli danĝerajn restaĵojn, la problemo kolekti, formeti kaj konservi rubaĵojn iĝis pli kaj pli danĝeriga.
Laŭ Francisko Azorín rubo estas ''Rompitaĵoj el ruinigita, detruita konstruaĵo. Balaaĵo. Li indikas etimologion el la greka rupos (malpuraĵo) kaj de tie la latina rudera''. Kaj li aldonas la terminojn rubejo, por loko por meti la rubojn; kaj rubi, por formeti rubon.
Rubokolektado
Rubokolektado estas parto de la procezo de rubmastrumado. Ĝi estas la transigo de solida rubo el la punkto de uzo al ties dispono en la punkto de traktado aŭ rubodeponejo. Rubokolektado inkludas ankaŭ la kolektadon de recikleblaj materialoj kio teknike ne estas rubo, kiel parto de la municipa aŭ komunuma ruboforiga programo.
Senrubeco
Senrubeco estas kaj movado kiu celas ulskale malpliigi la kvanton de produktataj ruboj (ekzemple per la uzado de reuzeblaj produktoj prefere de forĵetendaj aŭ malnoviĝontaj produktoj, aŭ la aĉetado de grocaj nutraĵoj), kaj pli ĝenerala strategio kiu strebas malpliigon de la produkto de ruboj de la industriaj socioj. Laŭ la Zero Waste International Alliance (angle: "Senrubeca internacia alianco"), senrubeco estas "konservado de ĉiuj rimedoj per respondeca produktado, konsumo, reuzado kaj reakiro de produktoj, pakumoj kaj materialoj sen cindrigado kaj sen surteraj, akvaj aŭ aeraj elfluoj, kiuj minacas la medion aŭ la homan sanon."
Preĝejo Sankta Kruco (Szombathely)
La golgota preĝejo Sankta Kruco estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en Szombathely.
Historio
La kalvaria preĝejo estis konstruita en nekonata tempo. La unua mencio okazis en 1730. Ĝi estis plurfoje trakonstruita, lastfoje en 1903. Apud la kirko la karmelanoj konstruis monaĥejon. La monaĥinoj estis forigitaj en 1950, poste la monaĥejo estis ŝtata oficejo. Depost fino de la socialismo la eklezio rericevis la konstruaĵon. En 1992 la monaĥejo estis pligrandigita, la nuna funkcio estas katolika akademio.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sur montetopinto kune kun la monaĥejo. El la piedo de la monteto kuras ŝtupara vojeto al la preĝejo, apude estas videblaj la 14 stacioj. Estas ankaŭ pli kruda, pli mallonga ŝtupara vojeto, sed sen stacioj. Fine de la vojeto estas enirejo de la preĝejo. La preĝejo havas 2 kvadratajn turojn, sed en la malantaŭa fasado. Post la turoj la etaĝa monaĥejo aliĝas, sed flanke estas ankaŭ aliaj, plejparte teretaĝaj monaĥejaj konstruaĵoj.
Kermeso okazas en la 14-a de septembro.
Josef Eiselt
Josef EISELT [ajzelt] (naskiĝis la ; mortis en 1936) estis ĉeĥa esperantisto kaj gimnazia direktoro.
En juneco li vivis en Bosnio, kiel emerito en Prago. Li tradukis Ĉefeĉ-ŝlosilon al la kroata lingvo kaj estis pioniro de Esperanto en Sarajevo. En 1910 li fondis la klubon La stelo bosnia, kies unua prezidanto li estis. Li estis prezidanto de ĈAE de 1920 (fondiĝo) ĝis 1929. Li verkis lernolibron Esperanto por ĉiu, 1930.
Szabolcs Kulcsár
KULCSÁR Szabolcs (pro. kulĉa:r) estas rumania hungara dirigento, kapelestro, fortepianisto naskita en Kluĵo la 14-an de julio 1977.
Biografio
Szabolcs Kulcsár studis en la muzikakademio Gheorghe Dima de Kluĵo inter 1995-2000. De 2000 li instruis en la muziklernejo Sigismund Toduță de Kluĵo, de 2002 li estis dirigento, kapelestro de la Kolozsvári Állami Magyar Opera. Li estas regule invitita dirigento de la Filharmoniorkestro de Oradea.
Kapelo Sankta Anna (Hütten)
La Preĝejeto Sankta Anna (germane:  St. Annakapelle) estas monumentprotektita minista kapelo en Leogang-Hütten en Aŭstrio. Ĝi situas rekte ĉe la centro de Hütten ĉe la ponto kondukanta trans la riveron Leoganger Ache fluantan sude de la preĝejeto. Tre proksimas la linda Muzeo pri minado kaj gotika arto kiel ankaŭ jubilea tilio plantita en honoro de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. Ĉiujare okazas en la 26.3. granda Anna-festo.
Historio
La preĝejeto konstruitis en 1769/70 laŭ komisio de la princĉefepiskopo Sigismundo Kristoforo de Schrattenbach por anstataŭigi modestan antaŭulan konstruaĵojn. Tio okazis post lia akiro de la minejoj. Sankta Anna, patrino de la Dipatrino, estas sanktulino de la arĝentistoj. La lasta restaŭrado iĝis en la jaro 1982/83.
Sankta Davido
Sankta Davido (Dewi Sant, Saint David, latine Davidus, naskiĝis ĉ. 500 kaj mortis, tradicie la mortotago fiksiĝis je la 1-a de marto 589) estis kimra episkopo de Mynyw (latine Menevia, nun St Davids/Tyddewi en la graflando Pembrokeshire) dum la 6-a jarcento. Li estas la sankta patrono de Kimrio, kaj lia memortago, la 1-a de marto, konsekvence estas la nacia festotago de Kimrio. Davido estis lokulo de Kimrio, kaj la tradicio konservis relative grandan kvanton da detaloj pri lia vivo. Lia naskiĝdato tamen estas necerta. Lia patrino, nomata Non, kiu gravediĝis post perforto, laŭtradicie fare de unu el la princoj de la tiama loka kimra regno, mem poste deklariĝis sanktulino.
Kapelo Sankta Anna (Hütten)
Gapminejo
Ĉirkaŭ 5 km for en la sudokcidento troviĝas impona gapminejo en la vilaĝokvartalo Schwarzleo, kie ĝis nun videblas la vivo de mezepoka kaj frua moderntempa ekspluatado enmineja.
Girifalco
Girifalco - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kalabrio kaj al la provinco Catanzaro. Interalie la loĝloko konatas pro psikiatria hospitalo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Amaroni, Borgia, Cortale, San Floro, Squillace kaj Vallefiorita.
Gillenbach (Sirzenicher Bach)
La Gillenbach estas 1,77 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo, kiu enfluas la Sirzenicher Bach tuj antaŭ ties enfluo en la Mozelon en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia akvokolekta areo estas 1,61 m³.
Artdekora stilo
Artdekora stilo aŭ 1925-stilo (france: Art Déco; arto dekora) estas nomo de arta stilo kiu estiĝis post la ekspozicio „Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes“ (internacia ekspozicio de artoj dekoraj kaj industrioj modernaj) en la jaro 1925 en Parizo. La titolo de tiu ekspozicio estis transprenita poste por priskribi la tie plej vaste ĉeestas stilon „Art Déco“.
Centro de la 1925-stilo estis sendube la metropolo Parizo. La grandaj vestfasonistoj, kiel Jacques Doucet kaj Paul Poiret montris la ekzemplon per novmodaj vestaĵoj kaj mecene kontribuis per siaj kolektoj kaj mendoj al la evoluigo de la stilo.
Eco de tiu stilo estas plata kaj nur stila prezentado de floraj aŭ organaj motivoj. Manko de ombroj kaj natureco donas impreson de moderneco kaj similigas al afiŝoj.
(109266) 2001 QL110
(109266) 2001 QL110 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata «Troja Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov, en Ondřejov (Ĉeĥio).
Aarre Merikanto
Aarre Merikanto estis finna komponisto. Li havis modernisman stilon, por kio estas malfacila trovi modelojn. Li kreis ĉefparton de plej grandaj atingojn de sia kariero en 1920-aj jaroj, kun aliaj operon Juha (1922). En 1930-aj jaroj li komponis pli novklasikisme.
Jan Křesadlo
Jan KŘESADLO, propranome Václav Jaroslav Karel PINKAVA (naskiĝis la 9-an de decembro, 1926, Prago mortis la 13-an de aŭgusto, 1995, Colchester) estis ĉeĥa lirika poeto, verkisto de romanoj kaj psikologo, komponisto, artisto, poligloto, lingvisto kaj tradukanto, logikisto, matematikisto, ...)
La kurioza verko Astronautilía Hvězdoplavba (1995) de Jan Křesadlo estas konsiderata unu el ĉefaj verkoj de Postmoderna literaturo.
Międzybórz
Międzybórz (ĝis 1920 germane Medzibor, de tiam ĝis 1945 germane Neumittelwalde) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Międzybórz en distrikto Oleśnica. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Esperanto-movado
En 1906 la instruisto Otto Pudritzki paroladis pri Esperanto kaj provis fondi grupeton, en tiu sama jaro la ĉi tiea klubo „Medzibora Stelo” pligrandiĝis kaj provis disvastiĝon de Esperanto en la tiamaj orientaj regionoj de la Germana Regno.
M74
M74 (Messier 74, aliaj indikoj — NGC 628, PGC 5974, UGC 1149, MCG 3-5-11, ZWG 460.14, IRAS01340+1532) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
(19200) 1992 GU2
(19200) 1992 GU2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Prachovice
Vilaĝo Prachovice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en montetaro Železné hory, 7 km sude de la urbo Heřmanův Městec. Vivas ĉi tie.
Historio
Malgraŭ la plej malnovaj skribaĵoj pri historio de la vilaĝo kaj pri minado de kalkŝtono datiĝas en la jaro 1398, verŝajne la vilaĝo ekestis jam ĉirkaŭ la jaro 1250 ĉe minado de ŝtono por konstruo de proksima burgo Lichnice de Smil el Žitava. El loĝejoj de la ŝtonministoj ekestis la domaro Prachovice.
Prachovice estas industria vilaĝo, kies disvolvo dependas de ĉi tiea minejo, cement- kaj kalk-fabriko. Nuna produktado estas ĉirkaŭ 1 miliono tunoj da cemento jare. Geologiaj provizoj de kalkŝtono estas taksataj por produktado en tiu ĉi kvanto minimume dum 50 jaroj. De la jaro 1863 apartenis ĉiuj minejoj al la komunumo Prachovice, kiu ilin luadis al entreprenistoj, kies laboristoj minis kaj distribuis kalkŝtonon. Minado kaj kalcinado de kalko estis ĝis la 50-aj jaroj de 18-a jarcento primitiva. Oni kalcinis en malfermitaj fornegoj hejtataj per ligno. Tio estis malfacila, fizike postulema kaj sandanĝera laboro.
Kirtorf
Kirtorf estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogelsberg de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Gießen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La alto super la marnivelo estas metroj.
Prachovice
Historio
Oni devis solvi ankaŭ transporton de la produktado. En direkto al meza Bohemio kaj Prago tio estis en la jaro 1881 konstruita korba telfero 6 km longa, kiu transportis kalkŝtonon en kalkfabrikon kaj fervojan stacion Třemošnice-Závratec. En direkto al orienta Bohemio kaj Moravio tio estis en la jaro 1882 nove konstruita fervojo inter Vápenný Podol kaj Přelouč. En la jaro 1945 estis ĉi tieaj fabrikoj naciigitaj kaj la havaĵo transigita al nacia entrepreno České cementárny a vápenice v Praze (Ĉeĥaj cement- kaj kalk-fabrikoj en Prago).
Post geologia esploro por pritakso da provizoj da kalkŝtono estis en la jaroj 1949-1955 konstruata nova cement- kaj kalk-fabriko. Elektita t.n. malseka produktadmaniero montriĝis dum sekvantaj jaroj ĝusta. Malgraŭ dum la jaroj ŝanĝiĝis kvalito de la krudaĵo, la fabriko daŭre certigadis bonan kvaliton de kutimaj specoj de cemento, pli poste eĉ de specialaj cementoj por altpostulaj konstruoj, ekzemple cemento Sulfares rezistanta kontraŭ sulfataj akvoj, uzata antaŭ ĉio ĉe konstruado de praga subtera fervojo.
Felsőszölnök
Felsőszölnök (felŝOsolnok) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szentgotthárd. Felső signifas hungare: supra, szölnök slovene: setlo. Precipe slovenoj vivas ĉi tie.
Situo
Felsőszölnök situas en valo de rojo sub monto 375 m-ojn alta, fine de sakovojo.
Saint-Laurent-de-Brèvedent
Saint-Laurent-de-Brèvedent estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Felsőszölnök
Historio
En 1664 la turkoj detruis la komunumon. En 1919 la vilaĝo abrupte trovis sin ĉe la triopa nova landlimo (Hungario, Aŭstrio kaj SHS (unio de Slovenio, Kroatio kaj Serbio)). Estiĝis limpasejo al Slovenio. Post 1945 fer-kurteno konstruiĝis, ĉesis la trapasejo, unusola vojo restis al Szentgotthárd. Ĉe la limo oni faris 5 km-ojn dika zonon, praktike netuŝeblan. En 1989 oni nuligis la fer-kurtenon kaj oni trovis laŭ la limo regionon netuŝitan de homoj dum 40 jaroj. La vilaĝo apartenas al Nacia parko Őrség kaj Hanság.
Sopotnice
Vilaĝo Sopotnice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, ĉe ŝoseo n-ro 14 inter Ústí nad Orlicí kaj Vamberk, 11 km norde de urbo Ústí nad Orlicí. Vivas ĉi tie.
Felsőszölnök
Famuloj
En Felsőszölnök mortis katolika pastro József Kossics.
Sopotnice
Historio
Sopotnice ekestis kune kun pluaj 25 vilaĝoj en regiono de supra kaj meza Divoká Orlice en la fino de 13-a kaj komenco de la 14-a jarcentoj. La konstruaĵoj, inkluzive de preĝejoj, estis grandparte simplaj lignaj, ankaŭ en Sopotnice. Ĉi tie estis ligna preĝejo anstataŭigita per ŝtona masonita konstruaĵo en tempo ĉirkaŭ la jaro 1500. Jam en la jaro 1350 en la vilaĝo estis paroĥestrejo. Pri tiu fakto sciigas la unua raporto pri vilaĝo Sopotnice el la jaro 1356. Tiam la vilaĝo estis dividita en du partoj. La unua apartenis al la reĝa sinjorejo Litice kaj la dua al sinjorejo de familiaro Půtic vivanta en Potštejn. En tridekaj jaroj de la 14-a jarcento, uzante okazon de longa foresto de la reĝo Johano de Luksemburgio en Ĉeĥaj landoj, Mikuláš el Potštejn fariĝis kavaliro-rabisto. En la jaro 1339 reĝido, pli posta Karolo la 4-a la burgon Potštejn konkeris kaj Mikuláš en la batalo pereis. Onidire tiam Karolo loĝis en paroĥestrejo en Sopotnice.
Yasuyuki Kuwahara
Yasuyuki Kuwahara (japane 桑原 楽之, n. 22-an de decembro 1942, m. 1-an de marto 2017) estis japana futbalisto. Li de 1966 ĝis 1970 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Sopotnice
Historio
Dum la tridekjara milito estis sinjorejo Potštejn vendita al flandra generalo en Habsburgaj servoj. Lia edzino venigis en vilaĝojn de la sinjorejo novan metion, puntofaradon, kies lulilo estas en Flandrio. De la dua duono de 17-a jarcento evoluiĝis en la regiono, krom puntofarado ankaŭ hejma teksado kaj produktado de ŝindoj. Ŝindistaj iloj estas eĉ bilditaj sur komunuma sigelo el la jaro 1721.
Felsőszölnök
Trilanda punkto Felsőszölnök-Trdkova-Sankt Martin an der Raab
Ĝis Traktato de Trianon la punkto troviĝis en interna parto de Hungara reĝlando. Post 2007 la 3 landoj apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.
Sopotnice
Historio
En revolucia jaro 1848, la 11-an de junio, prelegis en loka gastejo ĉeĥa patrioto kaj revoluciulo Karel Sabina. Li parolis pri neceso nuligi servutan laboron sen devo pagi elaĉetmonon de la servutuloj. Post malvenko de la revolucio en Prago estis Sabina kulpigita kaj kondamnita. Kiel atestanto ĉeestis en proceduro ankaŭ vilaĝestro el Sopotnice.
En la jaro 1879 estis konstruita en Sopotnice nova lerneja domo.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Sigismondo, origine gotika el la fino de 14-a jarcento, renesance aranĝita en la 16-a jarcento kaj baroke en la jaro 1712, kiam estis sur norda flanko alkonstruita sakristio. En la jaro 1912 estis konstruita nova navo en novgotika stilo laŭ planoj de Boža Dvořák. La preĝejo estas ununava oblonga kun ortangule fermita presbiterejo. Tiu estas volbita per du kampoj de kruca volbo, en norda vando estas gotika sankta ŝranko, triumfa arko estas pintarka kun surskribo el tempo ĉirkaŭ la jaro 1600. El tiu tempo estis ankaŭ origina pentrita kasona plafono, kiu en la jaro 1912 estis demetita kaj deponita en muzeo en Kostelec nad Orlicí. La navo havas nun traban plafonon.
La ekipaĵo estas pseŭdogotika, la ĉefaltaro de J. Krejčík el la jaro 1894, stana baptujo devenas el la komenco de 18-a jarcento.
Sonorilturo
En tombejo estas masonita baroka prisma sonorilturo el la jaro 1702 kun bulba tegmento. En la teretaĝo estas kapelo kun plata ligna plafono. Pentraĵoj sur plafono, vandoj kaj de altara iluzia arĥitekturo estas el la dua duono de 18-a jarcento, verŝajne de Josef Kramolín. Sur ŝtona menzo troviĝas rokoka tabernaklo kaj bildo de Sankta Sigismondo, ambaŭ el la duono de 18-a jarcento.
Kadavrejo
Malantaŭ la preĝejo situas malfrubaroka kadavrejo el la jaro 1815. Ĝi estas oblonga kun rondigitaj antaŭaj anguloj, la fronto estas membrigita per pilastroj kaj kronas per pinjono kun volutaj aloj kaj kvarfolia fenestro en la centro. En la platplafona interno estas altara niĉo.
Mirsk
Lokiĝo
La urbo situas ĉe la rivero Kwisa (germane Queis), en izera montetaro (pole Pogórze Izerskie, [elparolu poguĵe izerskie], germane Isergebirgsvorland [elparolu Ízagebirksforlant]). Ĝi troviĝas 7 km sude de urbo Gryfów Śląski (germane Greiffenberg) kaj 8 km norde de urbo Świeradów-Zdrój (germane Bad Flinsberg).
Komencoj
Mirsk estis fondita tie, kie proprietuloj de la proksima kastelo Czocha unue havis sian farmon. Ĉi tio okazis ne malfrue ol dum la 12-a jarcento, ĉar en dokumento el 1201 jaro oni skribis pri vokto Bernard Rym, kiu havis strigon en sia blazono (germane: Eule). Pro tio la unua nomo de la setlejo estis Eulendorf – Striga Vilaĝo. Lokiĝo de la farmo kaj de la vilaĝo estis tre oportuna – ĉe rivero Kwisa kaj ĉe vojo de Jelenia Góra al Zittau.
14-a jarcento
Mirsk kune kun ĉirkaŭaĵo en 1319 estis alligita al Javoria princlando, kaj poste, en 1329 aŭ 1337 al setlejo oni donis urborajton laŭ juro de Lwówek Śląski. Princo de Javoria princlando Henryk la 1-a Jaworski ankaŭ donis al Mirsk mejloprivilegion pri vendado de biero. Li donis novan nomon de la urbo Fridberg (poste transformita al Friedeberg) kaj novan blazonon, kiu aktualas ĝis hodiaŭ: falkon, kiu tenas en beko ĉasigitan fiŝon. Post morto de la princo Henryk la 1-a Jaworski parto de lia havaĵo en Luzacio transposedis en 1346 Johano de Luksemburgio. Mirsk kaj ĉirkaŭaj vilaĝoj - Łęczyna kaj Mroczkowice – de ĉirkaŭ 1399-1400 apartenis al posedaĵo de familio Schaffgotsch, kiu rezidis en proksima kastelo Gryf, kaj restis ĉe Silezio kiel parto de la Svidna-Javoria princlando (de 1368 kiel feŭdo de “Ĉeĥa Krono”, de 1397 estiĝis parto de Ĉeĥio).
15-a kaj 16-a jarcento
La urbo neniam havis remparon, nur ĉe pontoj estis konstruitaj pordegoj; malgraŭ tio dum milita invado de husanoj en 1431 kunigitaj soldatoj de la kasteloj Czocha, Gryf kaj Świecie defendis la urbon. Tamen jam en 1448 aro de migrintaj rabistoj ĉirkaŭrabis kaj bruligis la urbon. Doktrinoj de Marteno Lutero trovis ĉi tie adeptojn kaj en 1520-oj preskaŭ tuta ĉirkaŭa loĝantaro transkredis al protestantismo. En 1521 la urbo unuafoje festis en la 22-a de julio, ĉar en la tago de sankta Maria Magdalena okazis ĉiujara kermeso. En 1526 Mirsk troviĝis sub regado de Habsburgoj. Sekva granda incendio okazis ĉi tie en 1558. Baldaŭ post la rekonstruo de preĝejo kaj de urbodomo en 1565 – 66 en la ĉirkaŭaĵo okazis pesto, pro kio mortis ĉirkaŭ 3000 da urbanoj kaj loĝantoj de proksimaj vilaĝoj. Malgraŭ ĉi tiuj malbonsortoj Mirsk fine de la 16-a jarcento apartenis al plej gravaj lokoj en Silezio (kune kun Jelenia Góra, Gryfów Śląski, Kowary kaj Sobótka) kie oni produktis linan tolon.
17-a kaj 18-a jarcento
Dume de la tridekjara milito militistaroj de ambaŭ batalintaj armeoj rabadis la urbon eĉ 31 foje.
Pro ordono de imperiestro Ferdinando la 3-a pri “kontraŭreformacia reduktado” el 1653 oni deprenis preĝejon de protestantoj en 1654 (ankaŭ preĝejoj en proksima Rębiszów, Gierczyn kaj Proszowa). Protestantoj nur post 100 jaroj konstruis propran domon de preĝo en Mirsk. En 1767 lasta foje brulis preskaŭ la tuta urbo. La urbo estis rapide rekonstruita danke al helpo de Jelenia Góra, Kowary, Lwówek Śląski, Lubomierz, Wleń, Leśna, de familio Schaffgotsch kaj de Frederiko la 2-a.
Denove oni komencis produkti tolaĵojn. Produktitaj ĉi tie en la 18-a jarcento ŝtrumpoj estis eksportitaj eĉ ĝis Ameriko. En la urbo disvolviĝis facetado de valorŝtonoj kaj de vitro. En aŭgusto de 1970 familio de Fridrich (ĉirkaŭ 1800 jaro la familio estis konata pro bonaj facetadistoj) gastadis poeton Johann Wolfgang von Goethe, kiu tiam vojaĝis tra Malsupra Silezio. Kiam militistaro de Napoléon Bonaparte revenadis el Rusio kaj kiam estis batalhalto, proksime de Mirsk oni konstruis kelkcent da barakoj por francaj soldatoj.
19-a kaj 20-a jarcento
Kiam en 1865 Jelenia Góra ricevis fervojan kuniĝon kun Lubań, ekestis ĉevaltira veturado al plej proksimaj fervojaj stacidomoj en Rębiszów kaj Gryfów Śląski. En la sama tempa periodo estis funkciigita mekanika ŝpinejo. En 1875 estis funkciigita presejo, kiu editis lokan gazeton Der Bote aus dem Queisthale (Kuriero el valo de rivero Kwisa), kiu estis eldonita ĝis 1945 (de 1926 sub ŝanĝita nomo Iser-Gebirgs-Zeitung (Gazeto de Izera Montaro).
En 1884 estis konstruita fervoja kuniĝo de Gryfów Śląski al Mirsk, kiu en 1904 estis plilongigita ĝis Jindřichovice pod Smrkem. La 31-an de oktobro 1909 estis inaŭgurita nova fervoja kuniĝo ĝis Świeradów-Zdrój.
En 1933 por volontigi pli multe da turistoj oni ŝanĝis nomon de la urbo el Friedeberg am Queis (Kvieta Monto ĉe rivero Kwisa) al Friedeberg im Isergebirge (Kvieta Monto en izera montetaro).
En 1937 estis festita la 600-a datreveno de la urbo. Ĉi-okaze oni sumigis, ke dum ĉi tiu tempa periodo en la urbo okazis 21 foje incendioj, 31 foje okazis inundoj, 7 foje pestoj mortigis multe da loĝantoj. La plej grandaj incendioj, post kiuj la urbo tra longa tempo rekonstruigis, okazis en jaroj: 1219, 1448, 1558, du foje en 1621, 1642, 1699 kaj 1767.
En 1938 al la urbo estis aldonita parto de vilaĝo Skarbków, kie dume la dua mondmilito funkciis punlaborejo, de 1944 filio de koncentrejo Gross-Rosen por judaj virinoj. Ili laboris en ŝpinejo kaj en surŝprucigejo. La 8-an/9-an de majo 1945 jaro la Sovetunia Armeo okupigis la urbon. Tuj post la milito la urbo nomiĝis Spokojna Góra, kiu estis traduko de ĝis nuna germana nomo. Sekve al la urbo estis donita hodiaŭa nomo.
La urbodomo
Ĝuste en la centro de urboplaco staras renesanca urbodomo el 1558. La urbodoma turo estis alkonstruita unu jaro poste. Baroka helmo, kiu suprigas la turon devenas el la 18-a jarcento, kiam post incendio, la urbodomo estis alikonstruita. Post la sekva incendio en la 19-a jarcento la urbodomo denove estis alikonstruita. Sur la turo troviĝas blazono de la urbo, blazono de familioj Seidlitz kaj Schaffgotsch kaj stariga tabulo el 1559.
La preĝejo patronata de “Anunciacio de Plejsankta Maria Virgulino”
La kristana paroĥa preĝejo patronata de “Anunciacio de Plejsankta Maria Virgulino” estis konstruita en jaroj 1562-67, en loko de la pli malnova, kiu estis la unua foje priskribita en 1346. La konstruaĵo estas en malfruegotika-renesanca stilo kaj havas halan formon kaj barokan turon, kiu estis alkonstruita en la 18-a jarcento. Ene de la preĝejo troviĝas gotika ligna skulptaĵo de la “Madono kun Infano” el la unua duono de la 15-a jarcento, renesanca ligna kesto por almozo el 1580, klasikisma baptujo el la 18-a jarcento, en la muroj epitafoj kaj tomboŝtonoj. Ankaŭ ene oni povas ekvidi orgenon, kiun konstruis Kristoforo Ferdinando Neumann en 1801, al kiu alkonstruis orgenan ŝrankon en 1806 ornamisto el Lubawka.
La tombeja preĝejeto patronata de “Sankta Barbara”
La ĉefa parto de la muroj de tombeja preĝejeto patronata de “Sankta Barbara” devenas el 1502. Ene troviĝas orgeno konstruita de konstruisto el Vroclavo Stiller pro mendo de grafino Maria von Schaffgotsch. Nun la orgeno estas komplete difektita kaj ne estas uzata dume diservoj.
La eksa protestanta preĝejo
La eksa protestanta preĝejo estis konstruita en 1757, kaj ĝia turo en 1881. La preĝeja ĉefa navo hodiaŭ ne havas tegmenton kaj la turo ne havas helmon. Ĉe la preĝejo troviĝas tomba kapelo de familio Kittelmann el 1751.
Arto Lahti
Arto Lahti estas finna profesoro kaj komercsciencisto. Li estis senpartia kandidato en prezidantelekto de Finnlando en 2006. Lia granda temo estis, ke Finnlando devas ricevi reen rezignitajn areojn. Lia edzino estas Beatrice Lahti.
Pasaleoj
La pasaleoj (ankaŭ nomataj: Southern Sisaala, Pasaale, Sisaal, Sisala) estas etno en Ganao kun 36.000 (2003 GILLBT) ĝis 40.000 anoj. La pasalea lingvo nomata Paasaal apartenas al la kva-lingvoj. La pasaleoj vivas en proksimume 18 vilaĝoj en la Supera Okcidenta Regiono proksimume 80 km sude de Tumu kaj proksimume 105 km oriente de Wa.
Moses McCormick
Moses Monweal McCormick ( – ), ankaŭ konata sub la kaŝnomo Laoshu aŭ Laoshu505000 (el la ĉina 老鼠, lǎoshǔ, “muso”) estas usona poligloto kaj jutubisto.
Lingvolernado
McCormick iĝis populara parolante diversajn lingvojn kun denaskuloj en publikaj lokoj, kaj alŝutante la videojn al sia YouTube-kanalo.
La fremda lingvo, kiun li plej flue parolis, estas la mandarena. Li havis bazan konversacian nivelon en ĉirkaŭ 20 lingvoj, inkluzive de la japana, vjetnama, kantona, korea, somala, hispana kaj svahila.
Morto
McCormick mortis la en Fenikso (Arizono), verŝajne pro korproblemoj.
Zac Efron
Zachary David Alexander Efron naskiĝis estas usona aktoro kaj kantisto. Li komencis agi profesie komence de la 2000-aj jaroj, kaj alvenis al famo en la malfruaj 2000-aj jaroj por sia ĉefrolo en la High School Musical (2006-2008). Dum tiu tempo, li ankaŭ ĉefrolis en la muzika filmo Hairspray (2007) kaj la komedia filmo 17 Again (2009). Li poste prezentiĝis en filmoj kiel New Year's Eve (2011), The Lucky One (2012), Neighbors (2014), Dirty Grandpa (2016) kaj Neighbors 2: Sorority Rising (2016).
Simon Marius
La matematikisto, kuracisto, astronomo kaj kalendarfaristo Simon Mayr (1573 – 1624) el Gunzenhausen, Germanio, kiu nomis sin mem Marius, estis kortega matematikisto de la margrafoj en Ansbaĥ. Samtempe kiel Galileo Galilei li malkovris la lunojn de Jupitero, sed nur post tiu publikigis tion, sekve Galileo akuzis lin pro plagiato. Hodiaŭ estas klare, ke Marius malkovris la jupiterajn lunojn tute sendepende de Galilei kaj ke liaj observoj parte estis pli ekzaktaj. Jam dum lia vivo oni akceptis, ke li malkovris la Andromedan galaksion, kvankam ĝi estis jam konita de mezepokaj araboj.
Thierry Braillard
Thierry Braillard, naskiĝinta la en Bron (Rhône), estas franca politikisto. Deputito de la 1-a distrikto de Rhône ekde la, li estis nomumita la subministro komisiita pri sportoj, en la 1-a registaro de Manuel Valls.
Simon Marius
En 2014 la Nurenberga Astronomia Societo okaze de la 400-jariĝo de la publikado kreis plurlingvan portalon, ankaŭ en Esperanto, en kiu troveblas ĉiuj konataj dokumentoj de kaj pri Simon Marius.
Thierry Braillard
Kariero
Thierry Braillard estas advokato en Liono ekde 1992, fakulo pri sociala juro.
Mariano Roca de Togores
Mariano de las Mercedes Roca de Togores y Carrasco (Albacete, 17-a de aŭgusto de 1812 - Lekejtjo, Biskajo, 4-a de septembro de 1889), unua Markizo de Molins kaj vicgrafo de Rocamora, retoriko, verkisto kaj politikisto konservativa hispana.
Biografio
Li estis filo de nobelo Luis de Francia Roca de Togores y Valcárcel, Dua Grafo de Pinohermoso kaj de nobelino María Francisca de Paula Carrasco y Arce, sesa Grafino de Villaleal. Lia pli aĝa frato Juan Roca de Togores y Carrasco estis tria Grafo de Pinohermoso.
Naskiĝis en Albacete la 17-an de aŭgusto de 1812, dum familia reveno el Madrido al Orihuela. Loĝis en Orihuela en la familia palaco kiun lia patro, nome la Grafo de Pinohermoso (nune Duklando de Pinohermoso) havis ĉe la Katedralo de Orihuela (nune Biblioteko Fernando de Loazes.
Li estis Markizo, vicgrafo, kavaliro de diversaj militregiaj ordenoj kaj Ambasadoro de Hispanio en Francio, Deputito kaj dumviva Senatano, Ministro de Maraferoj, Publikaj Verkoj kaj Internaj Aferoj; akademiano de la Reĝaj Akademioj pri Historio, pri Beletroj kaj pri Moralaj kaj Politikaj Sciencoj.
Li unuafoje edziĝis la 10-IV-1833 en Valencio (San Andrés) kun María Teresa de Togores y Alburquerque, kiu mortiĝis en 1842, el kiu li havis du filojn, kaj la duan fojon (10-V-1849) en Madrido (San Luis) kun María del Carmen de Aguirre-Solarte y Alcíbar, el kiu li havis aliajn kvin filojn. Li estis nomumita Grande de España en 1863 kaj ricevis ordenon de la Ora Ŝaffelo, apartenanta tiele al unu el malmultaj familioj de Hispanio (krom la reĝa) kie kelkaj membroj apartenis al tiu ordeno, ĉar ankaŭ lia pli aĝa frato Joaquín, Grafo de Pinohermoso, posedis ĝin.
Kultura agado
Kiel verkisto li estis disĉiplo de Alberto Lista kaj membro de la Reĝa Akademio de Beletroj de Sankta Fernando kaj de la Reĝa Akademio de la Hispana Lingvo, kies direktoro li iĝis en 1865. Prezidis ankaŭ la institucion de Ateneo de Madrido inter 1874 kaj 1876.
Li kultivis ĉiujn literaturajn ĝenrojn, kiaj la historia teatro aŭ la popola koplo. Presigis Obras poéticas (1851) kie li miksis novklasikajn kaj romantismajn verkojn. En siaj romancoj estas amuza gracio; imitis al Ángel de Saavedra, Duko de Rivas, en siaj legendoj (kiaj "El cerco de Orihuela", sieĝo de O.) kaj historiaj romancoj, plenaj je patriotismo kaj troa aristokratemo. Estas ankaŭ priamaj kaj religiaj poemoj kaj imitis ankaŭ la subĝenron de la dolora je stilo de Ramón de Campoamor, poeto kiun li bone konis kaj al kiu li dediĉis sin en sia enira diskurso en la Reĝa Akademio (1862). Li verkis nombrajn artikolojn. Li protektis artajn kaj literaturajn babilrondojn en sia palaco de Madrido, kien venis ekzemple José Zorrilla kaj Ramón de Campoamor.