cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pojangmacha
Pojangmacha (hangula 포장마차 ) referas al malgrandaj tendaj restaŭracioj, ruleblaj aŭ surstrataj fiksaj en Suda Koreio, kiuj vendas aron de diversaj popularaj strataj manĝaĵoj kiel hotteok, gimbap, tteokbokki, sundae, odeng, kaj anju. Ĝi laŭvorte singifas "kovrata ĉaro" en la korea lingvo. Ili estas divideblaj je du tipoj: unu vendas manĝetojn dum la tago, alia por drinkado dum la nokto. Tiu lasta plej ofte servas soju kaj anju.
En 2012, funkcias ĉ. 3.100 el tiuj kovritaj restoracioj en Seulo. Tiu nombro malpliiĝas, ekde post la urbaj oficistoj ne volas havi ilin en la urbo pro sanitaraj problemoj aŭ deklaranta ilin neleĝaj, damaĝaj al la urba bildo.
Spiez
Spiez (prononcu Spic) estas urbo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la malnova distrikto Suba Simme-Valo, kaj ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi estas parto de la nova administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo. Ĝi havis 12417 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Spiez situas en Berna Oberlando ĉe la suda bordo de la Lago de Thun. Historie Spiez estas divitita en la kvin Bäuerten (kamparmunicipoj) Spiez, Faulensee, Hondrich, Spiezwiler (historie Wyler) kaj und Einigen.
Karl Johan Gabrielsson
Karl Johan (K. J.) Gabrielsson (n. 1861 - m. 1901) estis sveda socialista verkisto kaj poeto. Naskiĝinta kiel filo de fervojisto en malriĉa familio en Töreboda, Gabrielsson eventuale setlis en Stokholmo kie li fariĝis socialisto kaj verkisto, ĉefe de revoluciaj poemoj, por la ĵurnalo Social-Demokraten. Li mortis pro ftizo en 1901 post longa malsaneco.
Spiez
Najbaraj komunumoj
La urbeto limas en nordo al Thun, Hilterfingen kaj Oberhofen ĉe la Lago de Thun, en oriento al Sigriswil, en sudo al Krattigen kaj Aeschi ĉe Spiez, kaj en okcidento al Wimmis, Reutigen kaj Zwieselberg.
Karl Johan Gabrielsson
Gabrielsson estas subjekto de biografio skribita de la radikala ĵurnalisto Ture Nerman.
Spiez
Trafiko
Apud la urbo pasas ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A8 al Lucerno.
Sciindaĵoj
La Hotelo Belvedere en Spiez estis la ĉefa kvartalo de la germana nacia teamo de futbalo dum la Monda Ĉampionado de Futbalo 1954. Laŭ la eldiro de la ludistoj de la teamo, la spirito de Spiez forte kontribuis al la tiama triumfo de la germanaj futbalistoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Spiez datiĝas el la jaro 762 kielSpiets. La historio de Spiez estas forte ligita kun la historio de la Kastelo Spiez, kiu estis konstruita en la 10-a kaj 11-a jarcento. Ĝi estis la centro de gravaj nobelaj familioj kiel la familio von Strättligen, von Bubenberg kaj von Erlach. La urbeto ĉe la piedo de la kastelo dum longa tempo restis modesta kaj malgranda.
László Hodány
László Hodány [?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hodány László estis hungara kemiisto.
László Hodány naskiĝis la  en Isaszeg. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
László Hodány frekventis gimnazion en Budapeŝto en Kőbánya, poste li akiris kemian diplomon en Kemia Universitato de Veszprém en 1953. Post siaj studoj li estis inĝeniero 2 jarojn en uzino pri ŝtonaĵoj, poste li esploris en universitataj laboratorioj de Debrecen kaj Budapeŝto. En la 1960-aj jaroj li laboris en la akademia instituto, poste en fizika esplorinstituto. Li kandidatiĝis en 1963. Li okupiĝis precipe pri kaolinoj, kataliziloj, neorganaj oksidoj. Li havis edzinon.
Aubigny-en-Artois (stacidomo)
Aubigny-en-Artois estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Aubigny-en-Artois, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - St-Pol-sur-Ternoise (307000).
6355 Univermoscow
6355 Univermoscow estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo: de facto en Rusio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la Moskva Ŝtata Universitato Lomonosov, monde fama institucio por esploro kaj instruado.
József Kukla
KUKLA József, P. Tarziciusz estis hungara franciskano, instruisto naskita en Medgyesegyháza la 16-an de aŭgusto 1898 kaj mortinta en Youngstown la 18-an de majo 1948.
Kariero
Kukla József finis teologion en Religiscienca Instituto de Hunedoara (1921).
Laborkontrakto
Individua laborkontrakto estas tiu dokumento per kiu unu fizika persono, nome la laboristo aŭ dungito, engaĝiĝas al la realigo de laboro aŭ servoj por fizika aŭ laŭjura persono, nome la dunganto, sub la dependo kaj subigo al tiu, kiu siavice devigas sin al la pago de difinita salajro. La individua laborkontrakto distingiĝas el la kolektiva laborkontrakto, kiu efikas sur difinita grupo de laboristoj. Estas variaj tipoj de labor-kontraktoj. Fakte, kvankam normale oni subkomprenas skribitan dokumenton subskribitan de ambaŭ partioj, depende de la enlanda juro, ofte validas ankaŭ parolaj kontraktoj, ĉefe se temas pri mallongaj labortempoj.
Depende ankaŭ de la specifaj jurisdikcioj, la normala enhavo de laborkontrakto specifas pri la jenaj enhaveroj:
Manko de laborkontrakto plej ofte signifas, ke oni agadas eksterleĝe aŭ eĉ oni laboras sub trajtoj de sklaveco aŭ almenaŭ de neregula laboro.
Kantono Henry (Virginio)
La kantono Henry (Henry County) estas kantono de Usono en la subŝtato Virginio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Castrignano de' Greci
Castrignano de' Greci estas komunumo de Italio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bagnolo del Salento, Cannole, Carpignano Salentino, Corigliano d'Otranto, Cursi, Martano kaj Melpignano. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Antonio la Granda, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Pariĝa ceremonio
Pariĝado estas la periodo de la rilato de paro kiu antaŭas ties fianĉiĝo kaj geedzeco, aŭ oni certigas la rilaton. Tio validas kaj por homoj kaj por bestoj, kompreneble per diversaj karakteroj. Tiele tiu afero koncernas diversajn sciencojn kiaj zoologio, biologio, etologio, antropologio, psikologio ktp.
Amplekso aŭ ampleksumo (el la latina amplexus, signife "brakumi") estas tipo de pariĝada kutimo montrata de kelkaj ekstere fekudiĝantaj specioj (ĉefe amfibioj kaj hufokraboj aŭ Limuledoj) en kiu masklo alprenas inon per siaj antaŭaj kruroj kiel parto de la pariĝada procezo, kaj samtempe aŭ kun ioma prokrasto, li fekundas la inajn ovojn ĉar ili estis liberigitaj el la korpo.
Wolfwil
Pri la komunumo
Wolfwil estas komunumo en la distrikto Gäu en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2010 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Romuva (kulto)
Romuva estas moderna religia kulto, kiu vivtenas la antikvajn ritojn de la antaŭkristanaj religioj de Baltio. La nomo devenas de la samnoma antikva balta sanktejo Romuva, kiu laŭ la legendo ekestis dum la jaro 523 kaj al kies ĉefa pastro obeis ĉiuj baltaj popoloj de Litovio, Livonio, Kuronio kaj Prusio. La kulta komunumo do vivtenas antikvajn religiajn ritojn kaj folklorajn kutimojn, sed ankaŭ la fabelojn kaj legendojn de la antikva balta mitologio, el kiuj multaj ĝis la 19-a jarcento estis transdonitaj parole de generacio al generacio kaj nur tiam estis skribe fiksitaj.
Wolfwil
Geografio
Wolfwil situas ĉe la norda bordo de Aro sur la ebenaĵo sude de la Soloturna Ĵuraso. La komunumo konsistas el la vilaĝo Wolfwil kaj la partoj Höchi, Hintre Gass, Vordere Gass, Nessihüser, Far, kaj Waldegg.
Romuva (kulto)
Estas anoj de la komunumo Romuva ĉie en la mondo, sed la religio unuavice ekzistas en Litovio. La movado havas proksimajn ligojn al movadoj pri nacia rekonsciiĝo pri la naciaj lingvoj kaj kulturoj en Litovio kaj Latvio dum la 19-a kaj 20-a jarcentoj. La plej multaj anoj sen religia misiemo simple subtenas la vivtenon de la prakristana balta kulturo, kun rerakontado de antikvaj fabeloj kaj legendoj, festado de tradiciaj festoj, subteno de la historia lignoskulptado, kantado de antikvaj kantoj kaj ludado de historiaj muzikiloj, kune kun ekologia intereso pri protekto de historiaj naturaj sanktejoj.
Wolfwil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wolfwil limas en nordo al Neuendorf, en nordoriento al Fulenbach, en oriento al Murgenthal (AG), en sudo aliflanke de la rivero Aro al Wynau (BE), en sudokcidento al Schwarzhäusern (BE), en okcidento al Kestenholz, kaj en nordokcidento al Niederbuchsiten.
Romuva (kulto)
Etimologio
La silabo rom- respektive ram- en la balta lingvaro havas la signifon "trankvila, silenta, sankta". Ne nur en Litovio kaj Latvio, sed ankaŭ en la dum la 13-a jarcento germane konkerita orienta Prusio multaj geografiaj nomoj (ekzemple la erikejo Rominter Heide aŭ la monto Rombinus proksime de Tilsit / Tilžė) enhavas tiun silabon, kiu ĝenerale indikas, ke la loko en antikvaj tempoj estis sankta kultejo. La nomo de la moderna kulta komunumo devenas de la samnoma antikva balta sanktejo Romuva, impona kverko kun skulptaĵo de la tri ĉefaj baltaj dioj ĉirkaŭita de arbareto, kiu estis la religia centro por la prakristanaj baltoj.
Wolfwil
Trafiko
La komunumo Wolfwil situas ĉe la kantona vojo n-ro 268 de Murgenthal al Oensingen. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per buslinioj al Olten kaj al Oensingen. Inter Wynau kaj Wolfwil ekzistas pramo trans Aro. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A1, troviĝas okcidente en Oensingen kaj oriente en Härkingen ambaŭ en distanco de proksimume 10 km.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wolfwil datiĝas el la jaro 1266 kiel Wolfwiler. Wolfwiler kaj verŝajne ankaŭ Far kun la pramo estis partoj de la Senjorujo de la paruloj de la Senjoroj de Bechburg kaj de Falkenstein. Soloturno akiris Wolfwil kun muelejo kaj pramo en la jaro 1402 kune kun la Senjorujo Falkenstein.
Romuva (kulto)
Historio
La germanaj kronikoj de Quedlinburg el la jaro 1009 mencias la germanan kristanan misiiston Bruno von Querfurt, kiu estis mortigita kune kun 18 akompanantoj fare de ĉagrenigitaj baltoj pro la aŭdaco eniri "la sanktan arbaron". Tiu priskribo estas la unua skriba mencio de la lando Litovio, kiu do sekve de tiu evento en la jaro 2009 festos la miljariĝon de pruvita ekzisto.
Dum periodo, kiam la resto de Eŭropo - per misia konvinko kaj en multaj lokoj per perforto - jam estis firme kristanigita, la litovoj ĝis la 14-a kaj 15-a jarcentoj estis konataj kiel fidindaj kaj konservemaj adeptoj de sia antikva religio, imunaj al kristanismo.
Dum la 13-a jarcento la kristana papo Gregorio la 9-a deklaris krucmiliton kontraŭ la baltaj popoloj. Komenciĝis genocido kontraŭ la balta popolo de praprusoj, kiu post pli ol 80 jaroj da bataloj estis estingita (kaj ilia teritorio iĝis la germanlingva lando orienta Prusio), kaj ankaŭ en Livonio (en la hodiaŭa Latvio la kristanaj kruckavaliroj konkeris grandan teritorion.
La litova grandduko Mindaugas dum 1251 formale kristaniĝis pro diplomatiaj kialoj pri espero plibonigi la rilatojn kun la ŝtatoj de okcidenta kaj centra Eŭropo. Tamen li laŭ la kronikoj daŭre adoris la tradiciajn litovajn diojn Andajus (poste Dievas), Perkūnas, Teliavelis (la dion de forĝistoj), kaj Žvorūna (la diinon de arbaroj kaj ĉasistoj).
La litova popolo daŭre estis nekristana, kaj la atakoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj al Litovio daŭriĝis. Nur en 1387 la loĝantoj de la litova regiono Aŭkŝtajtio estis kristanigitaj sub la grandduko Vytautas kaj lia kuzo Jogaila. La antikva balta religio en tiu parto de Litovio oficiale malpermesiĝis tiujare. Same okazis en la jaro 1417 en la marborda regiono Ĵemajtio. La fakto, ke post la finfina kristanigo de Litovio en 1417 la atakoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj ankoraŭ pludaŭris, montras, ke la kruckavaliroj fine ne celis alporti al "pagana" lando novan kredon, sed simple konkeri novajn teritoriojn.
En la jaro 1565 Valerijonas Protasevičius respektive Walerian Protasewicz, tiam katolika episkopo de Vilno, invitis kristanajn monaĥojn de la Jezuita ordeno "batali" kontraŭ "nekredantoj". Tio ĉi estis la lasta ŝtupo por detrui la antikvan baltan religion. Malgraŭ tio la litovaj kamparanoj kaŝe praktikis nekristanajn ritojn ĝis la 18-a jarcento. La kristana eklezio provis integrigi prakristanajn festojn kaj ritojn en la kristanisman kutimaron, kaj provis anstataŭigi malnovajn baltajn diojn per kristanaj sanktuloj, en la "batalo" kontraŭ la tiom malfacile detruebla antikva kredo.
Reviviĝo
La romantisma epoko dum la 19-a jarcento en multaj eŭropaj landoj gvidis al remalkovro de perditaj tradicioj, kaj al rekonsciiĝo pri kulturaj valoroj de lokaj lingvoj. En Litovio - kie post la nacie fieraj jaroj de la 13-a ĝis 15-a jarcento iom post iom pligraviĝis la lingvo de la polaj najbaroj kaj post 1795 la lando estis konkerita de la rusa imperio, kun subpremo kaj malaprezo de la litova lingvo - la intelektularo krom pri la nacia lingvo aparte rekonsciiĝis pri antikva paganismo kaj folkloro. Iuj historiistoj volis pruvi la belecon de la antikva plurdiismo kaj eĉ komencis iom falsigi la litovan mitologion, ekzemple aldonante nove verkitajn mitojn laŭ modeloj de legendoj el la greka mitologio.
Ĉiukaze, komence de la 20-a jarcento la antikvaj paganaj tradicioj denove ekvivis en folkloro kaj kutimoj. La litovoj festis antikvajn paganajn festivalojn kaj enmiksis iom da novaj kristanaj kutimoj. Tiaj jaraj festoj estas Vėlinės (la tago de mortaj animoj, komparebla al la kelta "Halloween"), Užgavėnės (festivalo pri la fino de vintro kaj komenco de printempo, kie en Ĵemajtio bruliĝas idoloj kaj homoj portas maskojn - do io simila al iuj okcidenteŭropaj tradicioj de karnavalo), Rasos aŭ Joninės (la somermeza festo).
Moderna etna religio
Dum la jaro 1900 la verkisto Vydūnas kreis koncepton pri la moderna kulto en sia dramo 'Amžina ugnis' ("eterna fajro"). Post kiam la teatraĵo unuafoje sursceniĝis en 1912, la kulto de Romuva iĝis simbolo de litova (pagana) naciismo.
Domas Šidlauskas-Visuomis (1878-1944) en 1911 ekkreis koncepton pri baltia nov-paganismo, kiun li nomis Vaidevutybė. En la sama momento la latvo E. Brastinis komencis movadon por etna religio en sia lando, kiu ricevis la nomon Dievturi. Tiuj du unuaj movadoj tamen suferis pro la fakto, ke tiumomente multaj faktoj pri la malnova religio ankoraŭ ne remalkovriĝis, kaj ke en la du kultojn kompense enfluis aziaj tradicioj de hinduismo kaj budhismo, kiuj ne vere apartenis tien. Sed la ideo de Romuva ne mortis dum la jardekoj de la sovetia okupado de Litovio.
Sovetia subpremo de Romuva
La litova nov-pagana movado estis haltigita kaj malpermesita de la sovetia okupado de Litovio dum 1940. Post la morto de Stalino la kultura vivo ree iom pli liberiĝis. Tamen pro la nacie konsciiga fono de la movado Romuva, la kredo estis subpremita dum la sovetia okupado kaj multaj kredantoj estis ekzekutitaj aŭ deportitaj al malliberejoj en Siberio. Post kiam la anoj estis liberigitaj kaj revenis al Litovio ĉirkaŭ la jaro 1960, Jonas Trinkūnas (naskiĝinta en 1939, do tiutempe ĉirkaŭ 21-jara) formis la asocion "Etnologia Romuva de Vilnius" kaj dum la jaro 1967 komencis organizi publikajn celebradojn de tradiciaj litovaj prakristanaj festoj - interalie la antikva litova festivalo Rasos revivis. Dum la jaro 1971 la sovetiaj aŭtoritatoj forpelis la grandparte studentajn anojn de la universitatoj kaj forpelis la gvidantojn al ekzilo.
Dum la periodo de la malvarma Milito inter la jaroj 1945 kaj 1989/1991, la plej multaj organiziaj aktivecoj de la religia movado Romuva okazis en Norda Ameriko. Tamen, ekde la jaro 1988 kiam la potenco de Sovetunio ekmalaperis kaj estonta sendependeco de Litovio ekdiveneblis ĉe la horizonto, Romuva-grupoj komencis sian reorganizigon en la baltaj landoj kaj rekomencis malferme praktiki la antikvajn religiajn ritojn.
Ŝtata sendependeco
Romuva estis registrita kiel antikva balta religia komunumo en la jaro 1992, post kiam Litovio anoncis sian sendependiĝon en 1990 kaj la plej multaj mondaj ŝtatoj, kiuj unue hezitzis kaj timis agresan reagon de Sovetunio vidalvide de tiu kuraĝa paŝo, agnoskis la sendependiĝon en 1991. Sub la "leĝo pri religiaj komunumoj kaj asocioj", kiu en Litovio validiĝis en 1995, Romuva agnoskiĝis kiel "ne-tradicia" religio, kvankam ĝi ekskluzive baziĝas sur antikvaj tradicioj - la vortumo ekestis videble el kristanisma vidpunkto. La litova leĝo tamen donas la eblon, ke post kiam "ne-tradicia" religio ekzistas kun tia statuso dum pli ol 25 jaroj, ĝi povos peti la ŝtatan subtenon por "tradiciaj" religioj.
Kredoj
La kredo de Romuva estas plurdiismo (aŭ laŭ greka neologismo "politeisma") pagana kredo kiu substrekas la sanktecon de naturo samkiel la adoron de la prauloj. La kredantoj opinias ke la animoj de la mortintoj transiras al stato de "postvivo" kaj daŭre restas kun la vivantaj familianoj. La ritoj baziĝas sur popole transdonitaj arkaikaj litovaj prakristanaj kutimoj kaj artaj tradicioj.
Ritoj
La balta aukuras aŭ "fajra altaro" estas sankta granda ŝtono sur kiu fajro estas rite bruligita. La partoprenantoj de Romuva-ritoj lavas siajn manojn kaj vizaĝon antaŭ ol proksimiĝi al la fajra altaro, kaj tiam kantas tradiciajn prakristanajn kantojn ("dainas") aŭ ritajn himnojn dum la fajro estas ekbruligata. Manĝaĵoj, trinkaĵoj, herboj kaj floroj estas oferataj al la flamoj dum la grupo daŭre kantas "dainas". Post la materiaj oferoj, la partoprenantoj donas siajn proprajn parolajn aŭ silentajn kontribuaĵojn, kiuj estas portataj al la dioj kaj prauloj per la fumo kaj flameroj de la fajro.
Wilhelm Sauer
Wilhelm Carl Friedrich Sauer (* 23-a de marto 1831 en Schönbeck; † 9-a de aprilo 1916 en Frankfurto ĉe Odro estis elstara orgenkonstruisto el la epoko de la romantiko kaj malfruromantiko.
Vivo
Wilhelm Sauer konstruis kune kun siaj kunlaborantoj dumvive pli ol 1.100 orgenojn. Liaj plej grandaj kaj famaj orgenoj troviĝas i.a. ĉe Berliner Dom (1903, IV/113), en la Thomas-preĝejo en Lepsiko (1888/1908, III/88) kaj en la urbohalo de Görlitz (1910, IV/72). La siatempe plej granda orgeno tutmonde ĉe Hala Stulecia (1913, V/200) ne plu konserviĝis en sia origina formo. La plej granda parto de la orgeno nuntempe troviĝas en la katedralo de [Vroclavo]].
Lia dua edzino estis Anna, naskita Bauer, (* 18-an de januaro 1848; † 11-an de aŭgusto 1924), filino de bierfarejo-posedanto kaj magistratano en Potsdam. Lia tombŝtono nuntempe troviĝas en la Kleist-parko de Frankfurto ĉe Odro. La Kleist-parko iam estis tombejo, pro alikonstruadoj la ekzakta pozicio de la tombo tamen ne certas.
150 jarojn firmao Sauer
La 6-an de oktobro 2007 oni solene festis la 150-an datrevenon de la firmaa fondado. Antaŭ 500 gastoj oni deklamis la historion de la firmao Sauer. Dum la posta koncerto oni ludis sur Sauer-orgeno konstruita en 1976. Jen la moto de Wilhelm Sauer:
''Wir loben Gott und lassen ihn walten, bauen neue Orgeln und reparieren die alten.'' (Ni laŭdas Dion kaj lasas ĝin regi, konstruas orgenojn novajn kaj riparas la malnovajn)
19P/Borrelly
Malkovro
La kometon malkovris Alphonse Borrelly la dum rutina serĉado de kometoj en Marsejlo, Francio.
Superflugo de Deep Space 1
La 21-a de septembro, 2001 la kosmosondilo Deep Space 1, lanĉita por testi novajn ekipaĵojn en la kosmo, superflugis la kometon. Oni kondukis la kosmosondilon al la kometo dum la plilongigo de sia misio, kio estis ne atendita celo, kaj signifis grandan premion por la sciencistoj. Spite la malfunkcio de sistemo kiu helpis difini sian orientiĝon, la kosmosondilo faris la, ĝis tiam, plej bonajn bildojn de kometo.
Rotondo Naskiĝo de Maria (Kissikátor)
Rotondo Naskiĝo de Maria estas Monumento historia en ekstera parto de vilaĝo Kissikátor [kiŝikAtor], sur monteto.
Historio
Oni konjektas, ke la rotondo konstruiĝis en la 12-a jarcento, sola fakto estas arĝenta ilo kun surskribo 1312. Oni rekonstruis ĝin en 1764, tiutempe oni pentris la plafonon. En 2000 la rotondo plene renoviĝis.
Konstruaĵo
La rotondo situas ankaŭ nun en la tombejo. La konstruaĵo ne estas perfekta rondo. Sur la muro restis la originaj mezepokaj fenestroj. La tegmento estas konuso, sed plej supre estas ligna sonorilostablo. La altara bildo prezentas naskiĝon de Sankta Maria. Menciindas la pentrita ligna plafono.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Jakob Freud
Jakob FREUD aŭ Jacob Koloman Freud (1815–1896) estis la patro de Sigmund Freud, fondinto de psikoanalizo.
Naskiĝinta en la urbo de nuna Ukrainio Tysmenytsia, tiam en Reĝlando Galicio kaj Lodomerio de la Aŭstra Imperio, kaj el Ĥasidisma deveno kvankam li mem estis klerisma judo de Haskala, li vivtenis sin kiel lankomercisto. Fakte li estis malriĉiĝinta komercisto, estis jam preskaŭ kvardekjara kaj trian fojon edziĝinta, kiam naskiĝis Sigmund Freud, kiu havis du pli aĝajn duonfratojn kaj sep pli junajn gefratojn. Kiam Sigmund naskiĝis, lia plej aĝa duonfrato jam estis patro, kaj tiel Sigmund estis onklo denaske, kaj lia nevo Johano estis konstanta (kaj pli aĝa) kunludanto en liaj pli fruaj jaroj. Ernest Jones spekulacias ke la malkutima familia fono eble kondukos poste Sigmund al frua intereso en familidinamiko.
Viktorino Strigelo
Victorinus STRIGEL (naskiĝinta en la 26-a de decembro 1524 en Kaufbeuren, mortinta en la 26-a de junio 1569 en Heidelberg estis germana teologo.
Komence li estis studanto ĉe la universitato de Freiburg im Breisgau kaj frekventis la prelegojn de la katolika humanisto kaj aristotelano Johann Zink. Poste li studis en Wittenberg kaj estis disĉiplo de Filipo Melanktono. En 1548 li iĝis profesoro pri teologio en Jena - kie li konfliktis kun Matthias Flacius; jam antaŭe li estis preleginta ĉe la Universitato de Erfurto. Ĉar li implikiĝis en la t.n. sinergia kverelo (demando, ĉu la homo devas aktive kunlabori por esti salvita au ne), li iris al Leipzig, kie li profesoriĝis en 1563.
En 1567, kiam li estis en Heidelberg, li konvertiĝis al kalvinismo.
Suda Bordo de Krimeo
La Suda Bordo de Krimeo estas geografie kaj historie aparta regiono de Krimeo. Ĝi estas parto de la nigramara bordo de Krimeo, situanta inter la kabo Ajo okcidente kaj la monto Karadago oriente. La longo de la teritorio estas ĉirkaŭ 150 km., la larĝo - de 2 ĝis 10 kilometroj. Administre ĝi apartenas al la Jalta, Aluŝta kaj Sudaka municipoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Apartaĵoj
La averaĝa temperaturo de januaro estas ĉirkaŭ 4°С, de julio — 24°С. La kvanto de hidrometeoj — ĝis 600 mm/jare. La mara temperaturo januare-februare estas ĉirkaŭ 4-6°С, julie-aŭguste — ĝis 28°С.
La Suda Bordo de Krimeo famiĝis kiel kuraca kaj ripoza regiono proksimume de mezo de la 19a jarcento. Pro ĝia populareco inter la Rusuja aristokrataro ĉi tie konserviĝis multaj arkitekturaj monumentoj. Dum Sovetia tempo la Suda Bordo de Krimeo estas grava kuraca regiono. Nun ĝi estas unu el la plej famaj ripoz- kaj kurac-lokoj de Ukrainio.
Lakedemono
Laŭ la helena mitologio, Lakedemono (el la greka Λακεδαίμων, demono de la lago) estis la eponima reĝo de Lakonio, nomita Lakedemono aŭ Lacedemono de la antikvaj verkistoj. Tamen, kaj Homero kaj Herodoto nomis tiel nur la citadelon kiu troviĝis sur la plej alta parto de la urbo, kontraste kun la malalta parto de ĝi, kiun oni nomis Sparto (honore al la edzino de tiu reĝo). Lakedemono elstaris milite danke al ĝia profesia armeo, la nura tiatempe.La reĝo Lakedemono estis filo de Zeŭso kaj la plejado Tajgeto. Tiu nimfo promesis resti virgulino, kaj rifuzis la amproponojn de la dioj. Por eskapi de la obstina persekutado de Zeŭso, Tajgeto petis helpon al sia amikino Artemiso, kiu transformis ŝin en cervinon (la fama cervino de Cerinio, kies ĉasado estis unu el la dek du laboroj de Heraklo). Tamen, tio ne sufiĉis por halti la lascivan dion, kiu sukcesis unuiĝi al Tajgeto, de kio devenis la naskiĝo de Lakedemono. Honteme, la najado pendigis sin sur la monto Amikleo, kiun de tiam oni nomis Tajgeto honore al la antaŭtempe forpasinta nimfo.
Lakedemono edziĝis al Sparto, filino de la rivera-dio Eŭroto, kaj havis kun ŝi tri gefilojn: Amiklo (kiu sukcedis lin), Eŭridiko kaj Asino. Tamen, kroma versio asertas ke la nomo de lia edzino estis la sama ol tiu, de lia patrino (Tajgeto), kaj ke ilia nura filo estis Himero, juna princo kiu droniĝis en la rivero Eŭroto (kiu de tiam ricevis la nomon Himero). Laŭ tiu versio la patro de Amiklo estus Eŭroto, filo de Milo.
Lakedemono starigis la sanktejon de la Gracioj, inter Sparto kaj Amiklo, kaj li estis la unua kiu nomigis tiujn diinoj, donante al ili la kromnomojn Kleto kaj Faeno. Post lia morto, oni honoris lin kiel heroo, kaj starigis altaron dediĉitan al li en Terapno.
Drimmelen
Ĝemelurboj
Koźmin Wielkopolski en Pollando
Santa Ernestina
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Jaboticabal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kálmán Istókovits
Kálmán Istókovits [iŝtOkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Istókovits Kálmán estis hungara pentristo, grafikisto (akvafortisto). Kálmán Istókovits  naskiĝis la  en Siklós, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Istókovits studis teknikon pri akvafortoj de István Zádor, pentradon en Vieno (1920), Milano kaj Pécs (1921). Li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Csók, Gyula Rudnay kaj Andor Dudits. En 1928 li ricevis stipendion, poste li vivis 2 jarojn en Romo helpe de alia stipendio. Hejmenveninta li preskaŭ senescepte pentradis en Artistkolonio (Szolnok) ĝis 1944. Li kreis akvafortojn, portretojn, religiajn bildojn, ĝenrojn, pejzaĝojn. Li ricevis premiojn inter 1932 kaj 1990.
William A. Murgatroyd
William A. MURGATROYD (murgatrojd), anglo, analiza kemiisto. Naskiĝis en la 5-a de septembro 1893 en Grimsby. Esperantistiĝis en 1913. Helpis fondi Esperanto-grupojn en Newcastle kaj Grimsby. Instruis Esperanton al centoj da lernantoj. Lia ekzakta mortodato ne konatas.
Perlito
Perlito estas relative granda akvoentena, specifa riolita vulkana rokaĵo, trovebla en la naturo. Ĝi apartenas al la magmaj rokaĵoj, al acida subgrupo. Ĝia specifaĵo estas, ke ĝi enorme ŝveliĝas je varmegigo.
Minado, traktado
Post la surfaca minado, oni muelas la perliton kaj varmegigas je 850–900 C°. La perlita surfaco moliĝas je la varmigo, en la rokaĵo transformiĝas la kemie ligita akvo al vaporo kaj eliĝas tra la kapilaroj. Dum la procezo, ĝi ŝveliĝas je 7-16-obla volumeno. La procezo similas al pretigo de la krevita maizo.
Proprecoj
La ŝveligita perlito estas blanka, tre poroza, grajna, medioamika, natura rokaĵo, kies varmoizola kapablo estas granda (λ = 0.045 – 0.070 W/mK)
Tipa konsisto de perlito:
Komparo de la denseco antaŭ kaj post la varmotraktado:
Ferdousia Universitato de Maŝhado
La Ferdousia Universitato de Maŝhado - - estas altlernejo en Irano. Ĝi estas publika universitato, sub la Ministerio de Scienco, Esplorado kaj Teknologio de Irano. La nomo jam indikas, ke ĝi situas en la urbo Maŝhado, en la provinco Rezaa Ĥorasano (centra Ĥorasano), nordoriente de la lando. La institucio estas nomita laŭ Abol-Gasem Ferdousio, kiu estas konsiderita la nacia poeto de Granda Irano. Establite en 1949, la Ferdousia Universitato de Maŝhado estas la tria plej malnova moderna universitato en Irano.
A*Teens
A*Teens estas sveda muzika grupo, kiu ludas dancmuzikon. Ĝi konsistas el kvar membroj - du junulinoj-kantistinoj - Marie Serneholt kaj Helena Lumholdt kaj du junuloj-kantistoj - Dhany Lennevald kaj Amit Paul.
A*Teens komencis en sia debuta albumo "The Abba Generation", sur kiu estas sole kantoj de ABBA. Ilian projekton aprobis Abba mem.
Kodskoje
Kodskoje (Кодское) estas vilaĝo en Ŝatrova distrikto (Kurgana provinco, Rusio), parto de Kodska kampara municipo (Кодское сельское поселение).
Historio
Kodskoje laŭ Konstantin Nosilov devus pli ĝuste nomiĝi Kondinskoje (Кондинское), ĉar ĝi formiĝis en la 17-a jarcento kiel Nikola-vilaĝeto (Никольская заимка) de la Konda monaĥejo. Tiu lasta situis ĉe la norda rivero Obo, kie naturo malkonvenis por terkultivado, pro kio ĝi petis ĉe aŭtoritatoj permeson fondi vilaĝeton en pli suda loko, situanta apud oportuna rivero, ebligonta transportadon de greno kaj kolektitaj oferoj al la monaĥejo. La vilaĝeton fondis monaĥoj, kiuj konstruis tie preĝejon kaj aranĝis kultivadon de greno helpe de kamparanoj.
La unua preĝejo forbrulis en 1713 kaj en 1761 aperis la nova, konstruita danke al monoferoj, kolektitaj tra la tuta Siberio. En 1898 vojaĝanto Konstantin Nosilov ankoraŭ trovis ene de ĝi grandan bildon de la Savinto, pentritan sur tolo en la 17-a jarcento por la unua preĝejo. Dum la incendio en 1713 ĝi estis forportita de vento kaj trovita sur monteto apud la vilaĝo, nur iom bruldamaĝita. Lokaj kamparanoj konsideris ĝin miraklofara, asertis ke ĝi avertis ilin pri malbonaj rikoltoj kaj epidemioj, kaj ĉiujare aranĝis krucomarŝon al loko, kie ĝi estis trovita.
Aubigny-en-Artois
Aubigny-en-Artois estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aubinois.
Kalmekako
Kalmekako ("la domo de la deveno") estis lernejo por la infanoj de la azteka nobelaro en la malfrua postklasika periodo de la mezoamerika historio, kie ili ricevis rigorajn religiajn kaj militistajn edukadojn. Kalmekako estas en kontrasto al Tēlpochcalli (poĉkali) ( "domo de la junulo") kie ordinaruloj ricevis militistan trejnadon. Nur kelkaj ordinaruloj (mācēhualtin ) povis eniri la kalmekakon kaj tiuj kiuj sukcesis lernis nur por pastreco.
La kalmekako de la azteka kapitalo, Tenochtitlan, estis lokita en la ceremonia centro de la urbo kaj tiu estis dediĉita al Quetzalcoatl.
La calmecac estis la studanta hejmo dum la trejnado, kaj ili povis eniri la lernejon en aĝo de 5-7 jaroj. La studantoj ricevis instruadon pri kantoj, ritualoj, legado kaj skribado, la azteka kalendaro (tōnalpōhualli ) kaj ĉiu baza trejnado kiujn oni praktikis en telpochcalli.
Studentoj komencis la militistan trejnadon en aĝo de 15 jaroj.
La promeshavaj filoj de la nobloj estis trejnita ĉe militistoj de la Jaguaraj batalantoj (ōcēlōmeh ) aŭ aglaj batalantoj (cuāuhtin ) en ties kvartaloj, cuāuhcalli.
Nizostrigo
La Nizostrigo (Surnia ulula) estas mezgranda strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj. La termino "nizo" aŭ "akcipitro" aludas al ties flugilformo (pintaj kaj mallongaj) kaj longa vosto (multe pli ol plej parto de aliaj strigoj) kiel similas al tiuj de falkoformaj birdoj. Ĝi estas la ununura vivanta specio en la genro Surnia. Tiu ĉi specio estas foje nomita ankaŭ Akcipitrostrigo; tamen, ankaŭ multaj specioj de strigoj de la genro Ninox estas same nomitaj akcipitrostrigoj.
Aspekto
Tiu birdo estas 35–43 cm longa kun enverguro de 69–82 cm kaj ĝenerale griza koloro. Ĝi havas tre rondoforman kapon kun tre specifa vizaĝa disko, nome kun flavaj grandaj okuloj kontrastaj en vertikalaj nigraj strimakuloj, blankeca aŭ helgriza ĝenerala koloro, frunto kaj krono pli malhela pro punktado (hela super griza fono), tre rimarkindaj nigraj bordoj laŭ la tutaj flankoj, krom en subaj anguloj kaj sub la hela beko: tio formas preskaŭ nekompletan korobildon. La dorso estas malhelbruna kun helaj markoj kaj la subaj partoj (inklude voston) estas helaj kun tre kompleta horizontalonda grizbruna striado. Temas pri specio pli griza ol bruna, malkiel plej parto de strigoj.
Kutimoj
La voĉo estas ulula lulululululullululul aŭ "kikikikikikiki" (kiel de nizo aŭ akcipitro), de kie venas la specifa nomo S. ulula.
Ĝi troviĝas en borealaj arbaroj de koniferoj aŭ betuloj de Nordameriko kaj Eŭrazio, kutime en la bordoj de pli malferma kamparo. Tiu ĉi birdo nestumas en grandaj arbotruoj aŭ uzas nestojn abandonitajn de aliaj grandaj birdoj. Ĝi sentas malmultan timon de homoj, kaj atakas se oni alproksimiĝas al la idoj.
Ili estas parte kaj ĉefe tagaj strigoj, kiuj ĉasas kamporatojn kaj birdojn kiel turdedojn. Ĝi gvatas en ripozejo (strange inter strigoj, iom klinita kaj movante la voston) kaj profitas sian rapidan flugon por kapti predojn. La Nizostrigo havas eksterordinaran aŭdkapablon kaj povas plonĝi en la neĝon por kapti rodulojn sub la surfaco.
Ĝi ne estas migranta, sed eventuale subite aperas sude de sia reprodukta teritorio.
La Surnia robusta de malfrua Plioceno al frua Pleistoceno kaj la S. capeki de frua Pleistoceno estas konataj fosilioj prauloj de la pluvivanta specio.
11878 Hanamiyama
11878 Hanamiyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Hanamiyama en Fukuŝima, fama pro ĝia produkto de floraj plantoj. En printempo, la monto estas tute kovrita de koloraj floroj de ĉerizarboj kaj de persikarboj, allogante multenombrajn turistojn.
55873 Shiomidake
55873 Shiomidake estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomoj Makio Akiyama elde la observatorio de Susono (apud Miŝima en gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Ŝiomi (japane: 塩見岳, Shiomi-dake) de la Akaiŝi montaro, alta de 3047 m. en la nordo de la gubernio Ŝizuoka.
Lou Bennett
Bennett estis en la fruaj 1960-aj jaroj krom Ingfried Hoffmann la plej fama ĵazorgenisto de Eŭropo.
En la franca kinofilmo Le glaive et la balance el 1963 de André Cayatte li estas plurfoje videbla kaj aŭdebla kune kun Kenny Clarke.
(120216) 2004 EW95
(120216) 2004 EW95 estas tre granda, malhela transneptuna objekto malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia neptuna MOID estas 2,53367 (379,032 milionoj da km), ĝi do estus neptunrenkonta asteroido. Tamen, la orbita resonanco kun Neptuno tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo.
Taggeko
La taggekoj aŭ felsumoj (Phelsuma) estas genro de malgrandaj lacertuloj el la familio de la gekoj (Geckonidae). Ĝia plej vaste disvastigita specio estas la palma taggeko (Phelsuma dubia). Male al la plimulto de la aliaj gekoj, la felsumoj estas escepte de Phelsuma guentheri tagaktivaj, aliaj tagaktivaj gekoj apartenas al la genroj Lygodactylus, Sphaerodactylus, Quedenfeldtia kaj Gonatodes. Phelsuma estas la sola geko-genro kiu estas apud la genro Uroplatus komplete indikita en la apendico 2 de la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio (escepto: Phelsuma guentheri ĝi estas menciita an apendico 1).
Karakteroj
La koloro de la taggeko estas simpla verdo kun koloraj makuloj ĝis verda-blua kovraĵo. La longeco estas de ĉ. 85 mm ĝis pli ol 300 mm. La plej multaj specioj longas apenaŭ 200 mm. Ili havas rondajn pupilojn kaj neniun palpebron. La origine ekzistantaj supraj palpebroj kunkreskis dum la evolucio kaj fariĝis travidebla membrano.
Disvastigo
Taggekoj ĉefe vivas sur kelkaj insuloj de la Hinda oceano. La ĉefa vivejo estas Madagaskaro. De ĉi- tie ili disvastiĝis al aliaj insuloj de la Hinda oceano kiel la Komoroj, Sejŝeloj, Andamanoj, Maskarenoj kaj sue la sudorientafrika kontinento. Sur multaj insuloj vivas endemiaj specioj. Ekzemploj estas sur la insulo Majoto la endemiaj specioj Phelsuma pasteuri kaj Phelsuma nigristriata, kiuj ne vivas sur la aliaj insuloj de la Komoroj.
De homoj enkondukitaj populacioj ekzistas en Florido kaj Havajo.
Manĝado
Felsumoj nutras sin de diversaj insektoj aŭ aliaj senvertebruloj. Ili ankaŭ manĝas nektaron, polenojn kaj verŝajne ankaŭ maturajn fruktojn ekzemple bananoj.
Specioj kaj subspecioj
Verŝajne la unuaj priskriboj de la felsumoj estis de François Leguat (1708). Li raportis pri malhelkolora hodiaŭ ne plu vivanta specio sur la insulo Rodrigues, kiu temas pri la intertempe formortinta specio Phelsuma gigas. La genro Phelsuma estas laŭ tiu nomo unuafoje uzata en 1825 fare de la brita zoologo John Edward Gray. Li nomis tiun genron laŭ la nederlanda kuracisto Murk van Phelsum. Ĝis hodiaŭ ĉirkaŭ 70 specioj estas priskribitaj. Du specioj de felsumoj, (Phelsuma gigas kaj Phelsuma edwardnewtoni) estas formortintaj. Tiu formorto verŝajne estis kaŭzata pro la detruado de ĝiaj biotopoj kaj pro invadaj dombestoj. Nuntempe etas agnoskitaj 51 specioj. En la teptilia darumbenko estas P. parva kaj P. dorsivittata, la du specioj kiuj ĝis 2010 estis restarigitaj, :
Rezső Harsányi
Rezső Harsányi [reĵO harŝAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Harsányi Rezső estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Holzinger Rudolf György Lipót [holcinger] ĝis 1954.
21795 Masi
21795 Masi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Franco Mallia elde la Observatorio de Campo Catino en Guarcino (Italio).
Rezső Harsányi
Rudolf Holzinger naskiĝis la  (aliaj fontoj diferencas en la naskiĝtago) en Acsád, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Harsányi frekventis gimnazion en Sopron, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1908. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Gaja Teatro (1908–1911), poste al Nacia Teatro (Kolozsvár) (1912-1918), Teatro Belvárosi (1918–1923, 1925–1927, 1932–1933, 1946–1948), Teatro Renaissance (1923-1924), Nova Teatro (Budapeŝto) (1929-1932), Teatro Városi (1940). Lastfoje inter 1955 kaj 1957 li apartenis al Teatro József Attila, kie li pensiuliĝis. Li havis edzinon ekde 1914.
21795 Masi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gianluca Masi, amatora astronomo de 1980, kiu partoprenis je multenombraj projekton, ĉefe pri kataklismaj kaj asteroidoj. Li malkovris unu variantan stelon kaj plurajn asteroidojn. Li kunlaboras kun diversaj institucioj per pluraj programoj de observo.
Lalaye
(jen france, origine germane kaj alemane Laach aŭ Lach, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Parvenuo
Parvenuo ( el la franca vorto parvenir „atingi ion“) estas persono de socie malalta origino, kiu subite atingis grandan riĉecon, altan rangon, sed ne la respondan kulturnivelon. Temas ofte pri membro de la unua generacio, kiu alvenis en la riĉan tavolon, sed lia/ŝia konduto, kono de konvencioj postrestis. Tiu persono estas ofte nomata pejorative kiel novriĉulo.
Socia grimpulo estas malavantaĝa termino, kiu nomas iun, kiu serĉas socian eminentecon per agresema, feŭda aŭ obeema konduto. La esprimo foje estas uzata kiel sinonimo al parvenuo, kaj povas esti uzata kiel insulto, sugestante malbonan etikon aŭ mallojalecon al la radikoj.
Paŝtuna literaturo kaj poezio
Paŝtuna literaturo kaj poezio referencas al literaturo kaj poezio en Paŝtuna lingvo, ĉefe en Afganio kaj Pakistano.
Tibor Hegedűs
Tibor Hegedűs [hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegedűs Tibor estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro, altlerneja instruisto. Li estis inter reĝisoraj pioniroj de sonfilmoj kaj radioprogramoj en Hungario.
Tibor Hegedűs naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Hegedűs batalis 3 jarojn dum la 1-a mondmilito, poste li estis ĵurnalisto en Miskolc. Li studis juron en Reĝa Universitato de Budapeŝto, tamen akiris aktoran diplomon en Teatra Akademio en 1921. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Belvárosi. Ekde 1925 li estis reĝisoro de Teatro Renaissance, poste de Teatro Belvárosi (1926) kaj Gaja Teatro (1927). Li ofte reĝisoradis ankaŭ en Hungara Radio. Inter 1938–1944 li instruis en la menciita akademio. Li estis teatrestro de Gaja Teatro en la teatra jaro 1943. Depost la 2-a mondmilito la komenciĝanta socialisma epoko puŝis lin randen, tamen li estis reĝisoro de Nacia Teatro (Szeged) (1946–1949), de Teatro de Hungara Armeo (1955–1957), de Teatro József Attila (1958-1961).
Li edziĝis en 1924, naskigis filon en 1928, divorcis en 1934.
-470
En la jaro 470 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Ábrahám Vay
Ábrahám Vay [vaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vay Ábrahám estis hungara grafo, bienulo, membro (fondinta kaj direktora en 1830) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis tagjaluskódi kaj vajai.
Santa Gertrudes
Santa Gertrudes estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 21.644 loĝantojn en 2010.
Ábrahám Vay
Ábrahám Vay naskiĝis la  1789 en Alsózsolca. Li mortis la 1855 en Berkesz.
Biografio
Ábrahám Vay lernis en Sárospatak, pote li partoprenis en la ŝtata administrado. En 1810 li edziĝis baldaŭe havanta 12 gefilojn. En 1825 li estis elektita subdepartementestro de Borsod kaj ankaŭ parlamenta deputito. Li multe helpis al István Széchenyi por fondi akademion. En 1830 li ricevis la rangon grafo. Baldaŭe li trifoje elektiĝis departementestro Máramaros. Dum la Hungara revolucio de 1848 li pasis la tempon en la bieno.
Maldekstra ekstremismo
La plej konataj ekzemploj de maldekstra ekstremismo estas la Ruĝa Teroro dum la Oktobra Revolucio en Rusio, Ruĝarmea Frakcio en Okcidenta Germanio kaj Japana Ruĝa Armeo en Japanio. Dum la malvarma milito, komunismaj ŝtatoj subtenis maldekstrajn organizaĵojn kiel eksteran subfosan forton. Ekzemple, Orienta Germanio subtenis Ruĝarmean Frakcion por kreskigi sociajn konfliktojn en Okcidenta Germanio. Same KGB subtenis la Ŝakalon samkiale.
Post la falo de komunismo maldekstra ekstremismo kiel politika ideologio malkreskis dum kelka tempo.
Robert Murray
Robert MURRAY (murey) estis skota ŝtatoficisto kaj esperantisto. Li naskiĝis en la 3-a de novembro 1897 en Londono. Robert Murray estis sekretario kaj instruisto de la Nord-Londona Esperanto-Klubo.
Martin Muribo
Martin William MURIBØ (naskita la en Valdal; mortinta la  ) estis norvega esperantisto kaj lignaĵisto en Oslo.
Li lernis Esperanton en 1917. Li estis estrarano de NEL en 1918, kunfondiinto de SAT en 1921 kaj fondinto de NALE en 1924. Krome li estis dumviva ano de UEA. Li verkis korespondan kurson por laboristoj en 1924 kaj lernolibron en 1932. Li estis kunlaboranto de Sennaciulo, La Nova Epoko kaj Arbeider Esperantisten.
En 1926 li elmigris per la ŝipo Albemarle de Oslo al la Galapagoj, nome al insulo San Cristóbal. Sed la tieaj vivkondiĉoj tute ne estis paradizaj, kaj jam en aŭ antaŭ 1929 li forlasis la insulon. Poste li denove loĝis en Norvegio.
Flugkostumo
Flugkostumo, flugilkostumo (angle Wingsuit) estas flugila vestaĵo por paraŝutisto kaj baz-saltisto kun materialaj surfacoj inter la supraj kaj subaj kruroj por malrapidigi la vertikalan rapidecon je 40 km/h (rekordo per GPS-traka stato: 2011) kaj transformi tion al horizontala rapideco de ĝis 363 km/h (Ginis-libra monda rekordo). Tiel oni povas traflugi relative grandan distancon, ekz. la Alpojn (de Verbier al Aosta, 26 km) post elsalto en alto de 8.500 m.
Historio
Oni jam eksperimentis en la 1930-aj jaroj pri influo de la libera falo per helpo de artefaritaj flugiloj. Tiuj eksperimentoj kostis vivon de pli ol 70 paraŝutistoj, el kiuj la plej konataj estas la francaj Clem Sohn kaj Léo Valentin. La ĉefa akcidenta kaŭzo estis la kuplektiĝo de la tiaam ankoraŭ tre rigidaj konstruaĵoj kun la paraŝuto.
Krom tiu ekzistas militistaj evoluigoj por porteblaj rigidaj flugkostumoj.
Seweryn Nowakowski
Seweryn NOWAKOWSKI (naskiĝis la en Piotrków Trybunalski, mortis en Sovetunio) - la lasta antaŭmilita urbestro de Bjalistoko.
En printempo 1931 pola ĉefministro nomumis lin la registara komisaro en Bjalistoko. En la posteno li laboris ĝis 1934 kaj tiam li iĝis la portempa urbestro de la urbo Bjalistoko. Post la komunuma baloto en 1935 oni elektis lin urbestro. En oktobro 1939 post atako de Sovetunio al Pollando li estis arestita de NKVD kaj malliberigita en bjalistoka malliberejo. Post la forveturigo al Sovetunio oni ne plu ricevis informojn pri lia vivo.
Lia antaŭulo ĉe la posteno de bjalistoka urbestro estis Wincenty Hermanowski.
Nowakowski kaj Esperanto
La, dum UK 1937 oni organizis pilgrimon de kongresanoj al Bjalistoko. Tie la gastojn atendis Esperanto-programo organizita de Zamenhofa Esperanto-Societo. Kadre de la vizito ĉirkaŭ kvindek esperantistoj estis invititaj al la Urbodomo, kie okazis solena akcepto de Seweryn Nowakowski. La urbestro salutis la gastojn kaj esprimis la deziron de sukceso por la internacia lingvo.
Hendrik Verwoerd
Hendrik Frensch VERWOERD (Amsterdamo, la – Kaburbo, la ), konata ankaŭ kiel Dro. H. F. Verwoerd, estis fakulo pri Psikologio kaj Filozofio el Sudafriko, ĉefredaktoro de gazeto en la afrikansa kaj ĉefministro de Sudafriko. Li estis konsiderata kiel geniulo malantaŭ la socia inĝenierado kaj plenumado de la rasaj politikoj de apartismo, nome la sistemo de jura rasa klasigo kaj deviga rasa segregacio, kiu ekzistis en Sudafriko de 1948 ĝis 1994. Verwoerd ludis gravan rolon en la agadoj por ke la ultra-dekstrema Nacia Partio enpovigu sin en 1948, servante kiel propagandisto kaj politika strategiisto. Li fine fariĝis partiestro en 1958. Dum sia tempo en posteno, Verwoerd rigide plifortigis la apartismajn politikojn enmetante subpremigajn leĝojn, kiuj malpliigis la rajtojn de ordinaraj privatuloj, ĉefe de nigraj sudafrikanoj. Li ege enpovigis, modernigis kaj pligrandigis la policon, la sekretan policon kaj la armeon. Verwoerd ordonis sekretan tutampleksan atakon kontraŭ tiuj, kiuj kontraŭis la apartismon, kio rezultis en dekoj da miloj de personoj ĉu arestitaj, enprizonigitaj, torturitaj, mortigitaj (Masakro de Sharpeville) aŭ senditaj en ekzilo. Verwoerd estis dekstrega aŭtoritatisma estro kaj afrikanera naciisto. Li estis forta defendanto de afrikaneraj popolo, lingvo, kaj kulturo kaj de kristanismo. Li subtenis la ideon, la regado de blankuloj super Sudafriko pluos nur se la rasoj aparte vivos. Li survivis al murdoklopodo en 1960, sed ne al la sekva en 1966.
Antaŭ eniri en politikon, Verwoerd estis konsiderata kiel brila profesoro de socia scienco ĉe la Universitato de Stellenbosch. Li kompletigis siajn diplomiĝajn studojn kiel magna cum laude en Sociologio, Psikologio kaj Filozofio. Verwoerd pluigis siajn studojn kun magistriĝo kaj doktoriĝo kaj en Socia Psikologio kaj Filozofio. Kiel rezulto de sia akademia plenumado, Verwoerd ricevis postdoktoriĝan stipendion de la Universitato de Oksfordo, sed li rezignis kaj pluesploradis en la kampoj de Sociologio kaj Psikologio ĉe pluraj germanaj universitatoj kiel tiuj de Hamburgo, Lepsiko kaj Berlino. Reveninte al Sudafriko, li estis nomumita profesoro de Aplikita Psikologio ĉe la Universitato de Stellenbosch je la aĝo de 26 jaroj. Li estis poste nomumita estro de la departemento pri Sociologio en 1933.
Verwoerd estis ĉefministro dum la starigo de la Respubliko de Sudafriko en 1961, tiel plenumante la afrikaneran revon de sendependa respubliko por sudafrikanoj. Dum sia postentempo kiel ĉefministro, kontraŭ-apartismaj movadoj kiaj Afrika Nacia Kongreso (ANC) kaj Pan Africanist Congress of Azania (PAC) estis malpermesataj kaj okazis la Procezo Rivonia, kiu persekutis la estrojn de ANC. Lia posteno finiĝis per lia murdo la 6an de Septembro 1966 fare de Dimitri Tsafendas.