cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantono Fayette (Iovao)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Hugh Douglas Hamilton
Hugh Douglas HAMILTON (naskiĝis ĉirkaŭ 1734 - m. la 10-an de februaro 1808) estis irlanda pentristo de la dua duono de la 18-a jarcento.Hamilton naskiĝis en Dublino ĉirkaŭ la jaro 1734. Li tie studadis arton sub la gvidado de Robert West en la Dublin Society House, unue dediĉante sin al krajono kaj paŝteloj. Li transloĝiĝis al Londono en la 1760-aj jaroj, kaj estis ofte troŝarĝita de variaj mendoj, inkluzive de portretoj de la brita reĝa familio, ekzemple Reĝino Charlotte (1746) kaj aliaj nun ekspoziciitaj en la brita reĝa kolekto. Hamilton sekve vojaĝis al Italio, kie li vivis en Romo kaj Florenco dum la sekvaj dekdu jaroj. Konforme al la konsilo de sia kolego John Flaxman, Hamilton turnis sin al olpentraĵoj, kaj pentris la portretojn de multaj eminentaj irlandanoj de tiu periodo, inkluzive de Dean Kirwan.
Roccarainola
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Arienzo (CE), Arpaia (BN), Avella (AV), Cervinara (AV), Cicciano, Forchia (BN), Nola, Paolisi (BN), Rotondi (AV), San Felice a Cancello (CE) kaj Tufino.
Demografio
Roccarainola havis 2482 mastrumadajn unuojn. Inter 1991 kaj 2011 la nombro da loĝantoj altiĝis de 7062 al 7164.
Roccaromana
Roccaromana estas komunumo de Italio.
Unua Vatikana koncilio
Preparoj
La celo estis vasta, sed sur la linio de la Syllabus Errorum (pri la neakcepteblaj eraroj de la tempo), kiu estigis diskutojn kaj kverelojn inter ŝtatproksimaj kaj papoproksimaj katolikoj, kiujn oni misfamigis precipe en Germanujo kiel "ultramontanuloj" (homoj direktiĝintaj al (Romo) trans la (alpa) montaro). Apartan akrecon alportis la (pseŭdonima) libro "Janus" de katolika germana teologo Ignaz von Döllinger, kiu sin direktis kontraŭ la prioritato de la papo kaj favoris nacian orientiĝon. Similaj protestoj okazis ankaŭ en Francujo. La ŝtataj potencoj antaŭtimis strebojn al pli granda libereco de la eklezioj. La kurio instalis centran komisionon kaj kvin fak-komisionojn post pridemandado de elektitaj episkopoj de la latina kaj fine ankaŭ de la orientala ritoj. Post tiaj preparoj Pio la 9-a kunvokis la koncilion je la 29-a de junio 1868.
Paso de la koncilio
Post la oficiala malfermo je la 8-a de decembro 1869, la festo de la senmakula koncipiĝo de la Virgulino Maria, la kunvenoj okazis en la katedralo Sankta Petro. Inter la averaĝe 600 ĝis 700 partoprenantoj triono venis el ne-eŭropaj landoj. Tio estis la ĝis nun plej vaste vizitita koncilio. La demando pri la papa prioritato estis dekomenca grava temo. Inter la konciliaj patroj la plej granda plimulto estis por la dogmigo, nur ĉirkaŭ 20 % estis kontraŭ. Inter la kontraŭuloj estis plimulto de la germana-austria kaj 40 % de la franca kaj usona episkoparo kaj kelkaj orientaloj (melkitoj kaj kaldeoj), anglaj kaj nord-italaj episkopoj. Ili plej ofte ne kontraŭis la verecon de la papa prioritato, sed kontraŭis nur pro politika oportuneco.
Je la 28-a de decembro 1869 komenciĝis la debatoj pri la dogma konstitucio kontraŭ la eraroj de la moderna racionalismo. La unua propono estis malakceptita. Nova propono estis unuvoĉe akceptita je la 24-a de aprilo 1870 kaj per la papo Pio la 9-a promulgita kiel konstitucio Dei Filius.
674 Rachele
674 Rachele estas meze granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Lorenz, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevas la inan antaŭnomon "Rachele", kiu estis tiu de la edzino de la itala astronomo kaj matematikisto Emilio Bianchi.
Universala Federacio Esperantista
Universala Federacio Esperantista estis la nomo de (provo de) internacia Esperanto-asocio, ekzistanta en 1932/1933.
Ekzisto kaj ĉeso
Jam en Parizo kunsidis la reprezentantoj Dubois (franca asocio), Giorgio Canuto (itala), Cecil Charles Goldsmith (brita), Hovorka (aŭstria), Malmgren (sveda), Schmalz (germana) kaj Schoofs (belga). Tiu komisiono ellaboris statuton de UFE. La UEA-gvidantoj trovis la statuton neakceptebla.
La statuton akceptis la naciaj societoj de Britio, Brazilo, Danio, Francio, Hispanio, Italio, Japanio, Litovio, Svedio kaj la societoj de Katalunio kaj de Saar-teritorio. Cirkulero de la 5a de januaro 1933 informis pri la faktiĝo de la konstitucio. Ĝis majo, tiel la oficiala informo, UFE "funkciis preskaŭ regule kaj registris 3549 membrojn." Sed ne aperis la Jarlibro, kiun anoncis la statuto.
Bourgueil
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chinon kaj al la kantono . Ekde la departementaj balotoj de 2015, Bourgueil ne plu situas en la kantono Bourgueil, kiu malaperis.
Geografio
La areo de la komunumo estas granda je 32.95 km².
Ĉirkaŭaj lokoj
Jen estas la samlimaj komunumoj de Bourgueil :
Demografio
Bourgueil nombris 3,872 loĝantojn en 2011.
Vino
Oni produktas ruĝan vinon. Ok komunumoj povas produkti vinon nomata Bourgueil : Benais, Bourgueil, Chouzé-sur-Loire, Ingrandes-de-Touraine, La Chapelle-sur-Loire, Restigné, Saint-Nicolas-de-Bourgueil kaj Saint-Patrice.
Kulturo
Tie estas du kinejoj.
Esperanta vivo
Okaze de la Eŭropa voĉdono, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (0,14 %) en 2004, 7 voĉojn (0,53 %) en 2009 kaj 1 voĉon (0,07 %) en 2014.
László Kardos
László Kardos naskiĝis la 1898 en Debrecen. Li mortis la 1987 en Budapeŝto.
Biografio
László Kardos devenis el juda familio. Li frekventis lernejojn, poste universitaton en sia naskiĝurbo. En 1918 li jam apartenis al redaktejo de loka periodaĵo. Inter 1922-1944 li instruis en gimnazio por judoj, dume li verkadis, ekzemple en Nyugat. En 1944 li estis trudlaboristo. Post la 2-a mondmilito li havis diversajn postenojn en ministerio. Ekde 1953 li edukis en ELTE. Li ricevis premion Kossuth en 1953, pli frue ankaŭ aliajn 2 premiojn.
Rocchetta e Croce
Rocchetta e Croce estas komunumo de Italio.
Honora arjo
Hitler koncedis al la japana popolo, la distingan titolon esti honoraj arjoj, post la antikominterna pakto de 1936, kaj ŝajne ne nure kuraĝigita de ekonomiaj, militaj aŭ politikaj kialoj, sed pro ilia ŝajna  rasa integreco . En sia politika testamento, Hitler deklaris:
NGC 1434
NGC 1434 (alia indiko — PGC 13804) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
15168 Marijnfranx
15168 Marijnfranx estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj al la Observatorio de Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Marijn Franx de Leiden, kiu interesiĝas pri galaksioj kun tre grandaj ruĝenŝoviĝoj, kiujn li observis per la kosmoteleskopo Hubble. En 2010 li ricevis la nederlandan Premion Spinoza.
Pupteatra Internacia Festivalo
Pupteatra Internacia Festivalo (PIF) okazas ĉiujare fine de aŭgusto kaj komence de septembro en Zagrebo, Kroatio.
Ĝin en la jaro 1968 iniciatis la tiamaj membroj de la Studenta Esperanto-Klubo (SEK) en Zagrebo. En 1972 la organizadon de la festivalo transprenis la tiujare fondita Internacia Kultura Servo (nun: Međunarodni Centar za Usluge u Kulturi), kiu ankaŭ hodiaŭ organizas ĝin. IKS estas firmao fondita de tiamaj SEKaj membroj, kiu ĝis la sendependiĝo de Kroatio laboris ankaŭ por Esperanto (sed, bedaŭrinde, ne plu).
Ĝis nun PIF gastigis pli ol 350 pupteatrojn el la tuta mondo kiuj prezentis pli ol 450 diversajn teatraĵojn, el kiuj pluraj estis en Esperanto. En la unuaj PIF-oj estis devige ludi prezentaĵojn en Esperanto, sed nun teatroj mem elektas la lingvon en kiu ili ludos.
7729 Golovanov
7729 Golovanov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia inĝeniero, verkisto, ĵurnalisto kaj scienca popularigisto Jaroslav Kirilloviĉ Golovanov (cirile : Ярослав Кириллович Голованов, 1932–2003). Li verkis en sciencaj revuoj pri kosmaj problemoj ; kiel aŭtoro de pluraj centoj da artikoloj kaj de pli ol 20 librojn, li ricevis multenombrajn premiojn, inkluzive la medalon de la "Ora Plumo", plej alta premio de la Unio de la Ĵurnalistoj de Sovetunio.
Distrikto Bełżyce
La distrikto Bełżyce - pole powiat bełżycki - ĝis la jaro 1975 estis distrikto en la provinco Lublinio de Pollando. Administra centro estis la urbo Bełżyce. Fine de 1973 en la distrikto vivis 40 300 loĝantoj.
Nagyvisnyó
Nagyvisnyó [nadjviŝnjO] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Bélapátfalva.
Situo
Nagyvisnyó situas en montaro Bükk, en Nacia parko, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Eger-Putnok. Bélapátfalva troviĝas 13, Ózd 17, Putnok 21, Miskolc 28 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1239 en formo Vyznyo. Dum la historio formiĝis 2 vilaĝoj Granda (=Nagy) kaj Malgranda Visnyó. Vilaĝservo estas poŝto.
Famuloj
En Nagyvisnyó naskiĝis pentristo Aranka Oláh.
Esperanto
En 2007 renkontiĝo REF okazis en Nagyvisnyó.
Philippe Duquesne
Philippe Duquesne - franca prononco laŭ sistemo IFA [] - estas franca aktoro. Li naskiĝis en Béthune (Francio), do nun estas -jara.
Li interalie aktoris en la filma komedio Bienvenue chez les Ch'tis de 2008, en kiu precipe temis pri antaŭjuĝoj de la francoj el la sunplena sudo de la lando kontraŭ la laŭdire pluva, griza kaj senkultura pleja nordo de la lando, la historia franca Flandrio, baze la arondismentoj Dunkerque kaj Lille.
Iosif Abgaroviĉ Orbeli
Joseph Orbeli (Հովսեփ Աբգարի Օրբելի, Hovsep Abgari Orbeli; Иосиф Абгарович Орбели, Iosif Abgaroviĉ Orbeli; naskiĝinta la - mortinta la ) estis fama soveta orientalisto kaj akademiano el armena deveno kiu fakiĝis pri mezepoka historio de Suda Kaŭkazio kaj administris la ŝtatan muzeon Ermitejo en Leningrado de 1934 al 1951. Li ankaŭ estis fondinto de la kaj unua Prezidento de la Armena Akademio de Sciencoj (1943-47).
Ágnes Kerekes
KEREKES Ágnes [kerekeŝ] estas rumania hungara ĵurnakistino, redaktorino, universitata adjunktino. Ŝi naskiĝis en Baia Mare la 31-a de marto 1943. Ŝi estas la eksedzino de Ferenc Székedi, la partrino de filmkritikistino Eszter Boda Székedi kaj de sociologo Levente Székedi
Kariero
Ágnes Kerekes diplomotiĝis pri hungara-germana lingvoj en 1968 en UBB[ de Kluĵo kaj ĝis 1974 ŝi estis ĵurnalistino, redaktorino de gazeto Hargita (ĵurnalo) en Miercurea Ciuc, poste bibliotekistino, de 1976 ĝis 1994 instruistino de germana linvo en Ĉefgimnazio Áron Márton de Miercurea Ciuc, de 1994 ŝi estis lekciistino de Universitato Sulyok István de Oradea. Ŝi pensiuliĝis en 2005 kiel universitata adjunktino de universitato Partiumi Keresztény Egyetem de Oradea.
Okavanga Delto
La Okavanga Delto (Delto de Okavango aŭ Okavanga Marĉo), en Bocvano, estas granda interna delto, formata kie la rivero Okavango atingas tektonan depresion en la centra parto de la senelflua baseno de Kalahari. Ĉioma akvo atinganta la Delton estas finfine vaporata kaj transpirata, kaj ne fluas al maro, kio faras el tiu delto eksterordinaran kazon. Ĉiu jare proksimume 11 km³ el akvo etendas super la areo de 6,000-15,000 km². Kelkaj inundoj fluas al la Lago Ngami. La Moremia Ĉasrezervejo, nome Nacia Parko, etendas tra la orienta flanko de la Delto.
Tiu areo estis iam parto de la Lago Makgadikgadi, iama lago kiu sekiĝis ĉefe dum la komenca Holoceno. Kvankam la Okavanga Delto estas amplekse konsiderata kiel la plej granda interna delto en la mondo, tio ne pravas fakte. Nur en Afriko estas du pli grandaj similaj geologicaj elementoj - nome la saharaj inunditaj herbejoj (Sudd) ĉe la Nilo en Sud-Sudano, kaj la Interna Niĝerdelto en Malio.
Eksteraj ligiloj
-19.25°N, 22.75°W
Balasore
Balasore aŭ Baleŝvar, laŭ odia lingvo ବାଲେଶ୍ୱର estas universitata urbego en orienta Barato, en subŝtato Odiŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.
Geografio
Balasore situas sur la marborda ebenaĵo 16 metrojn super la marnivelo. Baripada troviĝas 51, Bhadrak 66, Kolkato 190, Kataka 157, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 178, Rourkela 228, Sambalpur 305, tutlanda ĉefurbo Delhio 1258, Mumbajo 1498 kilometrojn (aere).
Ekonomio
La distrikto havas kvar gravajn enspezofontojn - industriojn, agrikulturon, fiŝkaptadon kaj turismon kun sia bazo en Ĉandipur (laŭ la marbordo). En Balasore kelkaj el tiuj branĉoj estas iom da entrprenoj, sed la fiŝkaptado kaj turismo restis monopolo de Ĉandipur.
Lingvoj
En Balasore la oficiala lingvo estas la odia lingvo, sed ankaŭ oni parolas bengale kaj hinde.
Eduko
En Balasore universitato funkcias.
Trafiko
Balasore estas atingebla laŭ traira fervoja linio kaj 3 ĉefvojoj, krome 2 flankovojoj. Al la proksimaj lokoj kaj urboj aŭtobusoj trafikas. Enurbe rikiŝoj (motore aŭ piede) liveras la pasaĝerojn, sed estas ankaŭ 2 aŭtobusaj linioj. La plej proksima flughaveno funkcias en Bhubanesvar.
Klimato
Balasore havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas averaĝe 1614 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter majo-oktobro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 21-32 °C.
Religioj
En Balasore vivas laŭ religioj plejparte hinduoj (83%), krome islamanoj (15%) kaj kristanoj preskaŭ (2%).
Cyperus rotundus
Orienta cipero aŭ ronda cipero (Cyperus rotundus) ene de la familio de la Ciperacoj (Cyperaceae) estas tre disvastigita kaj en multaj regionoj de la mondo. La planto estas manĝebla kaj en prahistorio kaj fruhistorio la planto estis ofte manĝita.
Ekstera aspekto kaj folio
La orienta cipero kreskas kiel multjara herba planto kaj atingas alton de 15 ĝis 90 cm. Ekzistas fibroradikoj. La planto formas 2, pli ofte 5 ĝis 12 cm dikajn kaj 1 ĝis 2 mm maldikajn stolonojn.
Floraroj, floroj kaj frukto
La flortempo estas en Ĉinujo inter majo kaj novembro. La nuksofruktoj estas trieĝaj, en matura stato la fruktoj havas brunan kaj nigran brunan koloron.
Kromosomonombro kaj metabolo
La kromosomo-nombro estas 2n = 80, 84, 96, 100, 104, 108, 110, 112, 116, 124, 132, 138, 160, ĝis 200. Cyperus rotundus uzas C4-metabolon.
Ekologio
La diasporoj estas la nuksufruktoj.
Disvastigo
La natura disvastigejo de Cyperus rotundus estas de meza kaj suda Eŭropo tra Afriko ĝis Orientazio: la planto ankaŭ hejmiĝas en la Kapverdaj insuloj, Azoroj, Madejro, Kanariaj insuloj, Sankta Heleno, Alĝerio, Egiptujo, Libio, Maroko, Tunizio, Okcidenta Saharo, Ĉado, Ĝibutio, Eritreo, Etiopio, Somalio, Sudano, Sokotro, Kenjo, Tanzanio, Ugando, Burundo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Ruando, Kongo, Benino, Burkino, Eburbordo, Ganao, Gvineo, Malio, Maŭritanio, Niĝero, Niĝerio, Senegalo, Sieraleono, Togolando, Angolo, Malavio, Mozambiko, Zambio, Zimbabvo, Bocvano, Namibio, Svazilando, Sudafriko, Madagaskaro, Komoroj, Maŭricio, Reunio, Sejŝeloj, Saud-Arabujo, Jemeno, Afganio, Kipro, Sinajo, Irano, Irako, Israelo, Libano, Sirio, Turkujo, Armenujo, Azerbajĝano, Ciskaŭkazio, Kazaĥio, Kirgizio, Turkmenio, Uzbekio, Tajvano, la ĉinaj provincoj Anhuio, Gansuo, Guangdongo, Guanĝio, Guiĵuo, Hebejo, Henano, Jianguo, Jianĝio, Ŝaanŝio, Ŝandongo, Ŝanŝio, Siĉuano, Junano, Ĵejjingo kaj Ŝinjiango, la japapanaj insuloj Honŝuo, Kiuŝuo kaj Ŝikokuo, Koreio, Srilanko, Barato, Pakistano, Butano, Nepalo, Andamanoj kaj Nikobaroj, Birmo, Tajlando, Vjetnamo, Indonezio, Malajzio, Filipinoj, Aŭstrio, Svisio, Albanujo, Bulgarujo, Kroatujo, Grekujo (inklude de Kreto), Italujo (inklude de Sardio, Sicilio), Rumanujo, Serbujo, Slovenujo, Francujo (inklude de Korsiko), Portugalujo, Hispanujo (kun Balearoj), Marŝalinsuloj, Mikronezio, nordaj Marianoj kaj Wake insulo.
Cyperus rotundus estas neofito en jenaj regionoj kaj estas rigardata de la plej multaj registaroj kiel invada planto: en la aŭstraliaj ŝtatoj Nova Suda Kimrujo, Norda teritorio, Kvinslando, Suda Aŭstralio kaj Okcidenta Aŭstralio; en la Usonaj ŝtatoj Misurio, Alabamo, Arkansaso, Florido, Georgio, Luiziano, Misisipio, Norda Karolino, Suda Karolino, Tenesio, Virginio, Nov-Meksiko, Teksaso, Arizono, Kalifornio kaj Havajo; en la meksikaj ŝtatoj Baja Sur, Chihuahua, Nuevo Leon, San Luis Potosi, Sinaloa, Sonora, Tamaulipas, Zacatecas, Chiapas, Guerrero, Jalisco, Michoacan, Oaxaca, Tabasco, Veracruz kaj Yucatan; en Mezameriko Belizo, Kosta Riko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduraso, Nikaragvo kaj Panamo; sur la karibiaj insuloj Bahamoj, Kajman-insuloj, Barbado, Kubo, Hispaniolo, Jamaiko, Puerto Riko, Angvilo, Arubo, Dominiko, Gvadelupo, Martiniko, Nederlandaj Antiloj, St. Lucia, Virginaj insuloj, Trinidado kaj Tobago; en Sudameriko Franca Gvajano, Gvajano, Surinamo, Venezuelo, Brazilo, Bolivio, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj Argentino; suir la pacifika Kuk-insulo, Societa Insularo, Tuamotu-arĥipelago, Fiĝio, Niuo kaj Tongo.
Historio de la uzo en etnobotaniko kaj kultivado
La planto estas riĉa je karbonhidrato. Laŭ esploroj de fosilaj dentoj en meza Sudano la planto jam estis uzata en la meza ŝtonepoko kiel nutraĵo
Cyperus rotundus estas uzata ankaŭ en la tradicia ĉina medicino. La medicina efiko de la enhavosubstancoj estis esplorita. Gravaj enhavosubstancoj estas eteraj oleoj, alkaloidoj, glikozidoj, flavonoidoj, polifenoloj, sukero, amelo kaj rezino. La ronda cipero estas uzata kiel diuretiko, diaforetiko kaj karminativo. La cipero malhelpas karion.
Taksonomio
La unua publikigado de Cyperus rotundus okazis 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, 1, paĝo 45. La specia epiteto rotundus signifas ronda. homonimo de Cyperus rotundus L. estas Cyperus rotundus BENTH. Publikigata en Plantas Hartwegianas imprimis Mexicanas, 1840, paĝo 28. Sinonimo de Cyperus rotundus L. estas: Chlorocyperus rotundus (L.) PALLA, Cyperus agrestis WILLD. EX SPRENG. & LINK, Cyperus hexastachyos ROTTB., Cyperus hydra MICHX., Cyperus rotundus var. quimoyensis L.K.DAI, Cyperus tetrastachyos DESF., Cyperus tuberosus ROTTB., Cyperus rubicundus VAHL, Cyperus bicolor VAHL.
Asako Ideue
Asako Ideue (井手上 麻子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2010 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
TTT-servilo
TTT-servilo aŭ Retservilo povas esti
1. Dediĉita servilo kiu traktas la HTTP-petojn de retumiloj kutime respondante per montrado de retpaĝo, HTMLa dokumento kun teksto kaj bildoj.
2. Komputila programo kiu provizas la funkciadon de la unua signifo. Ekzemple, programoj "Apache" kaj "Nginx" povas kunekzisti en sama komputilo funkcianta per Windows. Tamen nur unu estu lanĉata samtempe por povi uzi pordon 80.
Le Petit-Celland
Le Petit-Celland estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cellandais.
Heronsgate
Heronsgate estas tre malgranda vilaĝo en Britio, apartenanta al Rickmansworth. Ĝi estas konata en Esperantujo, ĉar en tiu loko troviĝis domo donacita al la Esperanto-movado en 1936. Internacia Esperanto-Ligo ekuzis ĝin kiel oficejon, kaj en 1947, pro la kunfandiĝo, ĝi fariĝis oficejo de la nova UEA. La domon en Heronsgate UEA vendis en la jaro 1955, kaj per parto de la enspezo oni povis aĉeti la domon en Nieuwe Binnenweg 176 en Rotterdam, Nederlando.
Kuhfelde
Kuhfelde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Al-Musta'in
Al-Musta'in aŭ Ahmad ibn Muhammad (أحمد بن محمد; 836 – 17 Oktobro 866), pli bone konata laŭ sia lakab regotitolo (المستعين بالله al-Mustaʿīn bi-llāh, "kiu petas helpon al Dio") estis la abasida kalifo de 862 ĝis 866, dum la epoko de la "Malordo de Samaro". Post la morto de antaŭa kalifo, nome al-Muntasir (kiu ne estis nomuminta sukcedantojn), la turkaj militistestroj faris konsilion por elekti lian sukcedanton. Ili ne emis havi al-Mu'taz aŭ liajn fratojn; tiele ili elektis al-Musta'in, nepo de al-Mu'tasim.
Araboj kaj aliaj trupoj bazitaj en Bagdado, malkontentis pri la elekto, atakis la asembleon, malfermis la prizonon, kaj rabis la armilaron. Ili estis atakitaj de turkaj kaj berberaj soldatoj, kaj post luktado, estis venkitaj. Bagdado devis lerni ke la Kaliflando jam ne plu dependis el la opinioj de Araboj, ĉar ĝi paŝis al aliaj manoj.
Goetheanum
La Goetheanum estas monumenta, de Rudolf Steiner desegnita teatrejo en Dornach ĉe Basel en Svislando, nomita laŭ Johann Wolfgang von Goethe.
La impona betona konstruaĵo plejparte evitas ortajn angulojn, kiel ĝenerale la antropozofia konstruado (ekzemple valdorfaj lernejoj), kaj tiel habas specifan aspekton. Ĝi estas la sidejo de la Antropozofia Societo kaj de tielnomata Libera Altlernejo pri Homa Scienco kun siaj sekcioj, ankaŭ fokusantaj pri antropozofio.
La unua Goetheanum (1913-1922)
En luita teatrejo en Munkeno estis prezentita ĉiujare de 1910 ĝis 1913 misterodramo de Rudolf Steiner. Iuj el la ĉirkaŭo de Rudolf Steiner deziris por tio konstrui pli bone adaptitan salonon, kiu utilos ankaŭ por eŭritmiprezentadoj.
En 1913 ekis la konstrulaboroj, kiuj malfruiĝis pro la unua mondmilito. Ankoraŭ ne finita, la konstruaĵo estis neniigita de incendiuloj en la silvestronokto de 1922/23.
Arkitekturo
La unua Goetheanum, la unua granda arkitektura projekto de Steiner, montris influon de secesio kaj de Antoni Gaudí. Partoprenis aktive kaj imprese dum la dekjara konstruhistorio la angla skulptistino Edith Maryon.
Baze troviĝis la planideo: du malsamgrandaj kupolaj salonoj sur malsamgrandaj rondaj fundamentoj, kiuj transiras unu al la alia. Pro la proporcio povis estiĝi la bildo aŭ de unu granda salono aŭ de du ejoj. La kolonoj en la konstruaĵo memorigas pri pli maljunaj arkitekturepokoj. Ĉiu kolono estas tiel formita, ke la sokloj kaj kapiteloj evoluas el la antaŭa kaj daŭras al la sekva. Tiel li provis bazi la formadon je la evoluleĝoj de la vivo (la metamorfozo de Goethe) kaj esprimi ĝin en nova stilo. Tiel la arkitekturo forlasas la "malvivan" kaj eknas evoluvojon. Oni kunigas la artojn arkitekturo, skulptado, pentrado, vitrado por krei ejojn por aliaj artoj: muziko, teatro kaj eŭritmio. Tia konstruaĵo helpu ĉiun homon evoluigi la superan parton, kiu dormas en li.
La dua Goetheanum (1924-1928)
La dua Goetheanum estis konstruita kiel centro por la mondaj agadoj de la antropozofia movado. Ĝi estas la sidejo de la antropozofia societo kaj de la libera altlernejo por homa scienco kaj ties sekcioj. La konstruaĵo estis konstruita de 1925 ĝis 1928 kiel sekvaĵo de la unua Goetheanum per betono por malhelpi novan incendion. La koncepto estis principe la sama, kiel en la unua konstruaĵo: granda salonego kun ĉ. 1000 (900) sidlokoj kaj scenejo por prezentado (Faŭsto de Goethe, misteridramoj de Steiner kaj aliaj) kaj ankaŭ por eŭritmio kaj prelegoj. Steiner preparis eksteran modelon por la dua Goetheanum, kiu estis bazo por la finaj planoj, sed li ne plu povis partopreni la konstruadon, ĉar li formortis printempe 1925.
Arkitekturo
En sia formo la unua Goetheanum montris geometriajn rilatojn. La unuopaj formoj tamen montris vivan moviĝon. En la dua Goetheanum, la tuta formo de la konstruaĵo montras tian moviĝon. Oriente ĝi similas al fermita kubo, kiu okcidenten iĝas pli kaj pli moviĝema kaj dinamika. Ŝajnas, ke ene io estas kaŝita oriente, kiu evidentiĝas kaj realiĝas okcidente. Tiel montriĝus en tia konstruaĵo du polusaj mondofortoj. La unua estas fermita kaj kaŝas ion, direktiĝas al pezo (oriente), la alia turniĝas eksteren, disdividiĝas kaj direktiĝas al malpezo (okcidente). Tamen ekzistas ankoraŭ tria forto en tiu konstruaĵo, kiu kaptas kaj ligas la du aliajn. Ĝi gvidas ilin al pli alta moviĝo.
Apudaj konstruaĵoj
La apudaj konstruaĵoj estas serio de konstruaĵoj, kiujn Steiner planis proksime de la Goetheanum. Ili formis unuon kun la ĉefa konstruaĵo kaj la tuta pejzaĝo, kiu estis plejparte planita de Steiner.
Faŭsto
La Goetheanum famiĝas ĉefe pro la rea prezentado de Faŭsto. La Goetheanum unua sursceniĝis en 1938 la du partojn de Faŭsto de Goethe. Ekde tiam ĉiujn kelkajn jarojn prezentadoj sub gvidado de malsamaj antropozofiaj reĝisoroj estas surscenigataj kaj seminarioj organizataj. La lastaj okazis inter aprilo kaj aŭgusto 2004.
Raporto
''(...) la konstruaĵo ne faciligas la taskon al nepreparitaj vizitantoj. La ekstera digno transformiĝas trans la enirejo al estra aŭtoritato. Blokaj betonaj portiloj deklive eniras la ĉambrojn, nesimetriaj fenestroj gvidas la rigardon en la malplenan ĉielon, spiro sonos strange en mallumaj ŝtuparejoj. Ĉio estas grandega kaj bloka. (...)
''Atendante la buson, oni povas ankoraŭ senti la afikon de la betonkoloso el sekura distanco. Ĝi estas severa kaj egalrajta ligo, inter maso kaj senkorpeco. Kreita dum epoko, kiam betono ankoraŭ ne estis kutima konstrumaterialo. Subite senteblas vizia forto, kiu iam eliris el tiu loko. En perfortiga klareco la konstruaĵo subite ŝajnas esprimi ideon: la plej granda libero kaj la plej granda feliĉo de la homo estas scipovi pensi. Ĉu tion povas esprimi konstruaĵo? Ĉu nur per kurbaj betonomuroj? Tiaĵo konfuzas skeptikan vizitanton..''
La tuta artikolo legeblas ĉe gazeto Die Zeit.
Loka regado kaj administrado en Nord-Irlando
Loka regado kaj administrado en Nord-Irlando estas dividita, ekde 2015, en 11 distriktaj konsilantaroj.
Historiaj Graflandoj
Historie troviĝas 6 provincoj aŭ graflandoj sed nuntempe ili ne plu havas administrajn rolojn.
Notu ke la nomoj estas ankoraŭ uzataj en diversaj sferoj de la vivo. Ili estas Antrim, Armagh, Down, Fermanagh, Londonderry (Derry), Tyrone.
Miĥail Glinka
Miĥail Ivanoviĉ GLINKA (Михаил Иванович Глинка; * 2-an de majo (jul.) / 1-an de junio (greg.) 1804 en bieno Novospasskoje, Smolenska gubernio, Rusia Imperio; † 3-an (jul.) / 15-an (greg.) de februaro 1857 en Berlino) estis la fondinto de la nacia skolo de rusaj komponistoj kaj estas ofte konsiderata kiel la patro de rusa klasika muziko.
Biografio
Liaj gepatroj nomiĝis Ivan Nikolajeviĉ Glinka kaj Evgenia Andrejevna Glinka, kiuj origine estis la duaj gekuzoj. La patro, eksa armea kapitano, estis riĉa bienmastro. La gepatroj preferis transdoni edukadon de la filo al lia avino Tekla Aleksandrovna, ĉar Miĥail denaske estis nervoza kaj malforta infano. Post ŝia morto en 1810 la knabo estis movita al bieno de la patrina onklo Afanasij Glinka. Tie li unufojon aŭskultis la onklan orkestron, kies repertuaro inkludis verkojn far Haydn, Mozart, Beethoven k.a. Muziko okazigis neforviŝeblan impreson je juna Glinka, kiu petis instrui ĝin al li. La estonta muzikisto precipe estis ĉarmita per la sonoj de violono kaj fluto.
Kiam Miĥail aĝis 13 jarojn, lin oni veturigis al Sankt Peterburgo, por studi en pensionato por infanoj de la nobelaro. Tie li instruiĝis bone pianludi, violonludi kaj kanti. Somere de 1822 Glinka sukcese finis la pensionaton kiel Kolegia sekretario kun tre alta la 10-a rango, kio rajtigis al li okupi prestiĝan postenon en la administracio. Ekde majo de 1824 li servis en Konsilio de trafiko kaj samtempe komencis komponi. Poste li ofte vojaĝis eksterlanden por kuraci sin, konatiĝi kun la naciaj muzikoj kaj muzikistoj.
Aprile de 1835 Glinka edziĝis al Maria Petrovna Ivanova kaj reloĝiĝis en bieno Novospasskoje kune kun patrino, fratino Ludmila kaj edzino.
La 27-an de novembro 1836 okazis la premiero de opero "Ivan Susanin", kiu antaŭ kelkaj tagoj ektitoliĝis kiel "Vivo pro la caro" laŭ deziro de tiama rusia imperiestro Nikolao la Unua. Ĝi havis grandan sukceson kaj furoras ĝis nun. Samtage de 1842 okazis la premiero de lia dua opero "Ruslan kaj Ludmila" laŭ motivo de samnoma verko far Aleksandr Puŝkin, kiu fariĝis la grandioza memoraĵo pri la eminenta rusa poeto. Aprile de 1856 Glinka veturis al Berlino, kie li instruis kantoarton kaj multe komponis.
Komence de 1857 li grave malvarmumis kaj mortis la 3-an de februaro 1857. Lin oni tie sepultis. Poste la fratino veturigis la kadavron en Peterburgon kaj resepultis la fraton en Aleksandr Nevskij Laŭro.
Kantono Dubuque
La kantono Dubuque (Dubuque County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Boris Borisoviĉ Pjotrovskij
Boris Borisoviĉ Pjotrovskij (ruse Бори́с Бори́сович Пиотро́вский; n. la 1-an de februaro 1908 - m. la 15-an de oktobro 1990) estis sovet-rusa akademiulo, historiisto, orientalisto kaj arkeologo kiu esploris la antikvajn civilizojn de Urarto, Skitujo, kaj Nubio. Li estas precipe konata kiel ŝlosila figuro en la studoj de la Urarta civilizo de suda Kaŭkazio. De 1964 ĝis sia morto, Pjotrovskij ankaŭ estis la direktoro de la muzeo Ermitejo en Sankt-Peterburgo.
Lago Magadi
La Lago Magadi estas sala, alkala lago, proksimume 100 km² granda, kiu kuŝas sur grabeno. La lago estas ekzemplo de salebeno. La laga akvo, kiu estas densa natria karbonato salakvo, produktas grandajn kvantojn de mineralo trono (natria seskvikarbonato). En kelkaj lokoj la sala tavolo estas ĝis 40 m dika. La lago estas reŝarĝata ĉefe de salaj varmaj termofontoj (temperaturoj ĝis 86°C) kiuj elŝarĝas en alkalaj "lagunoj" ĉirkaŭ la lagaj bordoj, kaj tiele estas malmulte da fluanta akvo en tiu arida regiono. Plej termofontoj kuŝas laŭlonge de la nordokcidentaj kaj suda bordoj de la lago. Dum la pluvsezono fajna (<1 m) tavolo de salakvo kovras multe de la salebeno, sed tiu vaporiĝas rapide lasante ampleksan etendon de blanka salo kiu rompiĝas kaj produktas grandajn poligonojn. Ununura specio de fiszoj, nome membro el la familio de cikledoj nome Alcolapia grahami, loĝas en tiuj varmaj, tre alkalaj akvoj de tiu lagobaseno kaj estas komune vidata en kelkaj el la varmaj termofontaj flakoj ĉirkaŭ la bordo kie la akvotemperaturo estas malpli da 45°C.
7726 Olegbykov
7726 Olegbykov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno. (Tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Jitish Kallat
Biografio
Kallat naskiĝis en Bombay, nuntempe Mumbajo, en 1974, kie li loĝas ankoraŭ. Li licenciiĝis ĉe la Sir J. J. School of Art en Mumbajo en 1996. Li ekspoziciis internacie, en Britio, Germanio kaj Usono. Lia edzino, Reena Saina Kallat [rina saina kalat] ankaŭ estas artisto.
7726 Olegbykov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa astronomo Oleg Pavloviĉ Bikov de la Observatorio Pulkovo, fakulo en astrometrio kaj teoria astronomio, speciale konata pro lia laboro pri la determino de la orbitoj de la malgrandaj planedoj kaj aliaj korpoj per la metodo de parametroj de ŝajna movo kaj analizo de la astrometriaj observoj.
Jitish Kallat
Verkaro
La pentraĵoj de Kallat ofte estas monumentaj en amplekso, lia plej granda pentraĵo mezuriĝas 2,5 x 7 m. Liaj temoj ofte estas memrilataj, bildigante lin, lian edzinon, kaj aliajn familianojn. Li ege uzas fotografion en siaj verkoj, kiu donas al siaj pentraĵoj aspekton kiu similas al popularaj reklamafiŝoj. Li konstruas siajn pentraĵojn pere de tavoloj de farbo, kiujn, post sekiĝo, li parte senŝeligas, kaj ĉirkaŭĉizis, donante al ili senton kaj aspekton de Mumbaja muro.
Patro de la Lando
Patro de la Lando estas honora titolo donita al homo konsiderata la ĉefa forto por la establado de ties lando, ŝtato aŭ nacio.
En monarkioj, la monarko estis ofte konsiderata la "patr(in)o de la nacio" aŭ kiel patriarko por gvidi sian familion. Tiu koncepto estas esprimita per la politika koncepto de la Didevena Rajto de la reĝoj de kelkaj (se ne ĉiuj) monarkioj, dum ĉe aliaj (en modernaj epokoj) ĝi estas kodigita en konstitucia juro. En aliaj kazoj diktatoroj nomigis sin mem kiel savantoj aŭ kreintoj de la lando, kiaj ĉe la kazoj de Mobutu Sese Seko en Zairo aŭ Francisco Franco en Hispanio (Caudillo de España por la Gracia de Dios, Kaŭdilo de Hispanio pro la dia gracio), sed tiaj honoroj malaperas kiam forpasas la koncernaj diktatoraj epokoj. Ankaŭ Josif Stalin ricevis tiun honoron kiel venkinto en la Dua Mondmilito, ne nur en Sovetunio sed ankaŭ en aliaj landoj de Orienta Eŭropo. En postkolonia Afriko, "Patro de la Lando" estis ofta titolo uzita de multaj politikestroj kaj por aludi al sia rolo en la sendependiga movado aŭ kiel fonto de politika legitimadon, kaj por uzi patrecan simbolismon kiel fonto de pluigenda populareco.
Listo
La jenaj personoj estas ankoraŭ ofte nomitaj "Patro" aŭ "Patrino" de sia respektiva lando. Markitaj nomoj estas de ankoraŭ vivantaj personoj.
Vankuvero
Vankuvero (Vancouver, IFA: /vɛŋkuvɚ/) estas havenurbo kiu troviĝas ĉe la kontinenta bordo en sudokcidenta Brita Kolumbio, Kanado. Ĝiaj limoj estas la Georgia Markolo, la Rivero Frejzero, kaj la Marbordaj Montoj. Vankuvero ricevis sian nomon de Kapitano George Vancouver, brita esploristo.
En la urbo Vankuvero loĝas 611 869, kaj en la urba regiono, la Aglomeraĵo Vankuvero 2 249 725. Ĝi estas do la plej granda urbo en Brita Kolumbio kaj okcidenta Kanado, kaj la tria plej granda en la lando. Vankuvero estas etne diversa. 52% de urbanoj kaj 43% de urbregionanoj parolas denaske alian lingvon ol la anglan. La tuta loĝantaro de la vankuvera regiono laŭprognoze atingos 2,6 milionoj antaŭ 2020. La loĝantara denseco estas la kvara plej alta inter grandaj urboj de Nordameriko post Novjorko, Sanfrancisko, kaj Meksikurbo. Oni prognozas ke ĝi atingos la duan rangon antaŭ 2021.
La unuaj neindiĝenaj loĝantoj de Vankuvero alvenis en la 1860aj jaroj precipe de Usono pro la malkovro de oro en Frejzer-Kanjono, sed multaj enmigrintoj ne restis post la orĉasado. La urbo kreskis rapide de malgranda lignoprilabora urbo al grava centro post konektiĝo al la oriento per transkontinenta fervojo (Canadian Pacific Railway) en 1887. La haveno de Vankuvero iĝis internacie grava post la kompletigo de la Panama Kanalo, kio malaltigis frajtojn en la 1920aj jaroj kaj ebligis sendi grenon de la prerioj okcidenten kaj eksterlanden per Vankuvero. Hodiaŭ ĝi estas la plej uzata marhaveno en Kanado, kaj eksportas pli da kargo ol iu alia haveno en Nordameriko.
La ekonomio de Vankuvero dependas tradicie de la naturaj rimedoj de Brita Kolumbio: arbaroj, minado, fiŝkaptado kaj terkulturado. Ĝi tamen diversiĝis post tempo, kaj la hodiaŭa Vankuvero havas vibran servindustrion, kreskantan turismindustrion, kaj ĝi iĝis la tria plej granda filmprodukta centro post Losanĝeleso kaj Novjorko. En Vankuvero plivastiĝis ankaŭ teĥnologiaj industrioj. Notinda ekzemplo estas produktado de videoludoj.
Vankuvero ade rangiĝas inter la tri plej bonaj urboj en la mondo laŭ vivokvalito. Ekzemple, laŭ raporto de 2007 de Mercer Human Resource Consulting pri vivokvalito, Vankuvero okupis la trian lokon kune kun Vieno (post Zuriko kaj Ĝenevo. Vankuvero estas la dua plej altkosta urbo en Kanado post Toronto kaj la 89a en la mondo.
La Vintraj Olimpikoj de 2010 okazis en Vankuvero kaj en la monta vintrosporta vilaĝo Whistler 115 kilometrojn pli nordoriente.
Komunisma ŝtato
Komunisma ŝtato estas ŝtato kiu estas kutime administrata kaj regata de ununura politika partio teorie reprezentanta la proletaron, gvidita de marksism-leninisma filozofio, kun la celo atingi komunismon. Okazis pluraj okazoj de komunismaj ŝtatoj kun funkciad-politikaj partopren-procezoj implikantaj plurajn aliajn ne-partiajn organizojn, kiel ekzemple sindikatojn, fabrik-komitatojn, kaj partoprenadon en rekta demokratio. La esprimo "Komunisma ŝtato" estas uzata fare de okcidentaj historiistoj, politikaj sciencistoj kaj amaskomunikiloj por rilati al tiuj landoj. Tamen, kontraŭe al okcidenta uzokutimo, tiuj ŝtatoj ne priskribas sin kiel "komunisma" nek ili asertas esti atinginta komunismon; ili nomas sin mem socialismaj ŝtatoj aŭ la ŝtatoj de laboristoj kiuj estas en la procezo de konstruado de socialismo. Aliaj titoloj estas "popola respubliko", "socialisma respubliko" aŭ "demokratia respubliko".
Priskribo
La adoptado de socialismo kiel ekonomia kaj socia sistemo, sekvante la ideologiajn principojn de marksismo (aŭ ĝiaj variantoj marksismo-leninismo, maoismo, ktp.), implicas la ŝtatigadon kaj kooperativigadon de la produktadrimedoj kaj de la tero kaj politike la regadon teorie fare de la laborista klaso (marksisme nomata, la diktatoreco de la proletaro), praktike fare de la komunisma partio.
Komunismaj ŝtatoj povas esti administraciitaj per ununura, centraligita partiaparato, kvankam landoj kiel ekzemple Norda Koreio havas plurajn partiojn. Tiuj partioj kutime estas Marksism-leninismaj aŭ iu vario de tio (inkluzive de Maoismo en Ĉinio kaj Ĵuĉe-ideologio en Norda Koreio), kun la oficiala celo de atingado de socialismo kaj progresado direkte al komunismo. Tiuj ŝtatoj estas kutime nomitaj fare de marksistoj kiel diktaturoj de la proletaro, aŭ diktaturoj de la laborista klaso, per kio la laborista klaso estas la reganta klaso de la lando, kontraste al kapitalismo, ĉe kiu la burĝaro estas la reganta klaso.
Komunismaj ŝtatoj kiel ekzemple Sovetunio kaj Norda Koreio estis kritikitaj fare de okcidentaj verkistoj kaj organizoj surbaze de manko de plurpartia okcidenta demokratio, aldone al pluraj aliaj areoj kie socialisma socio kaj okcidentaj (kapitalismaj) socioj malsamis. Tiu ŝtatstrukturo estis derivita de la leninisma koncepto de demokrata centrismo, kvankam Sovetunio permesis nomumon de kandidatoj al sovetaj komitatoj el sindikatoj, religiaj organizoj, fabrikkomisionoj. Ekzemple, kritikoj estis ofte bazitaj sur la strukturo de societumita proprieto en komunismaj landoj, kontraste al privata proprieto de la produktadrimedoj, kiel ofta proprieto tra kooperativoj kaj ŝtata administracio. Komunismaj ŝtatoj ankaŭ estis kritikitaj pro la influo kaj atingo de siaj respektivaj regantaj partioj sur socio, aldone al manko de rekono fare de kelkaj okcidentaj laŭleĝaj rajtoj kaj liberecoj, kiel ekzemple la rajto je privata proprieto, kaj la limigo de la rajto al libera sinesprimo. Sovetiaj aktivuloj kaj socialistoj respondis al tiuj kritikoj elstarigante la ideologiajn diferencojn en la koncepto de "libereco". McFarland kaj Ageyev notis ke "marksism-leninismaj normoj malgravigis malkontroleman individuismon (kiel kiam loĝigo estas determinita per onia kapablo pagi), ankaŭ [kondamnante] larĝajn variojn en persona riĉaĵo kiam la Okcidento ne havas. Anstataŭe, sovetiaj idealoj emfazis egalecon - liberan edukon kaj medicinan prizorgon, malmulte da malegaleco en loĝigo aŭ salajroj, kaj tiel antaŭen."
Kie la reganta partio prenas la formon de marksismo-leninismo, la unu-partia ŝtato estas kutime nomita komunisma ŝtato, kvankam tiaj ŝtatoj ne uzas tiun esprimon por priskribi sin, adoptante anstataŭe la titolon "popola respubliko", "socialisma respubliko" aŭ "demokratia respubliko". Unu stranga ekzemplo estas Kubo, kie la rolo de la Komunisma Partio estas menciita en la konstitucio, kaj neniu alia partio rajtas kampanji aŭ prezenti kandidatojn por elekto, inkluzive de la komunisma partio. Kandidatoj estas elektitaj per individua balotado sen formala partia implikiĝo, kvankam elektitaj asembleoj konsistas el membroj de la reganta partio kaj de nepartiaj kandidatoj.
Belorusio en la Vintra Olimpiko 2006
La Belorusa Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1991 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
Virinoj
====[[
Rekristaliga varmotraktado
Rekristaliga varmotraktado, en metalurgio kaj scienco pri materialoj, estas varmotraktado kiu ŝanĝas la fizikajn kaj foje la kemiajn proprecojn de materialo por pliigi ties duktilecon kaj malpliigi ties durecon, farante ĝin pli laborebla. Ĝi postulas plivarmigon de materialo super ties rekristaliga temperaturo, tenante ĝin laŭ taŭga temperaturo, kaj poste malvarmigante ĝin.
En rekristaliga varmotraktado, atomoj migras en la kristala strukturo kaj la nombro de delokigoj malpliiĝas, konduke al la ŝanĝo en duktileco kaj en dureco.
Ĉe la kazoj de kupro, ŝtalo, arĝento, kaj latuno, tiu procezo estas plenumita per varmigo de la materialo (ĝenerale ĝis brilruĝo) dum momento kaj poste malrapide lasanta ĝin malvarmiĝis al la etosa temperaturo en trankvila aero. Kupro, arĝento kaj latuno povas esti malvarmigita malrapida en aero, aŭ rapide per hardado en akvo, malkiel feraj metaloj, kiaj ŝtalo, kiuj devas esti malvarmigitaj malrapide al hardado. Tiel la metalo estas mildigita kaj preparita por plua laborado, kiel stampado aŭ formado.
2394 Nadeev
2394 Nadeev estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Lev Nikolajeviĉ Nadejev (aŭ Nadeev).
Merano
Merano (germane Meran, itale kaj en Esperanto Merano) estas urbo kaj komunumo en Sudtirolo, norda Italio, ĝenerale plej konata pro ĝiaj kuraclok-feriejoj. Ĝi situas ene de baseno de rivero Adiĝo, ĉirkaŭita de montoj altaj ĝis 3 335 metroj, ĉe la enirejo al la Valo Passeier kaj la Venosta Valo (Vinschgau). Kelkaj kilometroj sude troviĝas la enirejo al la Ulten-Valo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Hafling, Tscherms, Algund, Lana, Marling, Burgstall, Schenna, Dorf Tirol kaj Vöran.
Jam en pasinteco la urbo estis populara kuracloko kaj feriejo por pluraj sciencistoj, literaturaj homoj kaj artistoj, inkluzive de Franz Kafka, Ezra Pound kaj Christian Morgenstern, kiuj aprezis ĝian mildan klimaton.
Lingva distribuo
La plimulto de la loĝantoj (50,5%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 49% parolas denaske la italan kaj 0,5% la ladinan.
Loknomo
Meran estas la germana nomo de la urbo; Merano estas la itala kaj Esperanta nomo. La ladina formo de la nomo estas Maran. La oficiala nomo de la municipo (komunumo) estas Stadtgemeinde Meran en la germana kaj Comune di Merano en la itala (ambaŭ estas en oficiala uzo).
En la deksepa-jarcento la latina nomo de la urbo estis Meranum. Aliaj arkaikaj nomoj estas Mairania (de 857 p.K.) kaj an der Meran (de la 15-a jarcento).
Origino
La areo estis loĝita ekde la tria jarmilo a.K., kiel montras la ĉeesto de menhiroj kaj aliaj arkeologiaj elterigoj. La historio de la urbo mem komenciĝis en 15 a.K. kiam la romianoj okupis la valon de Adiĝo fondante vojstacion, Statio Maiensis.
La setlejo unue estis menciita en 857 kiel Mairania. Dum la 13-a jarcento la grafoj en Kastelo Tirolo levis Meranon al la statuso de grandurbo kaj igis ĝin la ĉefurbo de la distrikto Tirolo. Post kiam la distrikto estis transdonita al la Habsburg-dinastio en 1363 pro la abdiko de Margareta, en 1420 Frederiko la 4-a, duko de Aŭstrio movis la tirolan kortegon al Innsbruck. Kvankam Merano restis la oficiala ĉefurbo ĝis 1848, ĝi poste perdis sian superregan pozicion kaj preskaŭ sian tutan gravecon kiel ekonomia centro sur la vojo inter Italio kaj Germanio. Ankaŭ la grava monfarejo estis translokita al Hall en 1477.
La tirola ribelo de 1809 kontraŭ la franca okupo denove tiris atenton al Merano. En tiu jaro, sur la monteto Küchelberg super la urbo, la armeo de kamparanoj venkis kontraŭ la unuiĝintaj francaj kaj bavaraj trupoj, antaŭ ol ilia ribelo estis finfine disbatita. Post 1-a Mondmilito, sub la Traktato de Saint-Germain-en-Laye Meran iĝis parto de la reĝlando de Italio kune kun la resto de la suda parto de la antaŭa Cisleitaniana kronregiono de Tirolo.
Blazono
La blazono de la urbo prezentas la ruĝan tirolan aglon, kiu sidas sur muro kun kvar pecoj de gibelinaj murkronoj kaj tri arkoj, kiuj simbolas la urbon. La blazono estas konata de 14-a jarcento. La plej malnova sigelo originas de 1353, dum la kolora estas konata ekde 1390. En bildo (1759) la aglo estas prezentita kun krono kaj verda girlando de honoro. La blazono estas videbla sur diversaj historiaj konstruaĵoj en la urbo, kiel ekzemple la ponto de la poŝto kaj la pordego de Bolzano/Bozen.
Ĉefaj vidindaĵoj
Vidindaĵoj de la urbo estas la mezepokaj urbaj pordegoj, la pordego Venosta (Vinschger Tor), la pordego Passiria (Passeirer Tor) kaj la pordego Bolzano (Bozner Tor). Apartenanta al la fortikaĵoj estas ankaŭ la mezepoka Ortenstein-turo, populare nomita "pulvoturo" (Pulverturm), kiu troviĝas super la urbo kaj estas atingebla per la promenvojo Tappeiner.
La ĉefaj preĝejoj estas la gotika katedralo de Sankta Nikolao kun la apuda Kapelo de Sankta Barbaro, ambaŭ de la 15-a jarcento kaj la gotika preĝejo de la Sankta Spirito de la 13-a jarcento. La plej antikva estas preĝejo de Sankta Maria de Konsolo kiu situas en la kvartalo Untermais/Maia Bassa. Tie troviĝas ankaŭ la preĝejo de Sankta Vigilio pligrandigita laŭ projekto de la arkitekto Clemens Holzmeister.
Distrikto Biała
Distrikto Biała - pole powiat bialski - estas distrikto en la administra provinco (vojevodio) Lublinio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Biała Podlaska, "Biała en Podlaĥio". Fine de en la distrikto vivis.
Merano
Ĉefaj vidindaĵoj
Flanke de la pordego Venosta estas la monaĥejo de la kapucenoj kun sia preĝejo.
En la urbocentro, flanke de la urbodomo troviĝas la bone konservita Princa Kastelo (Landesfürstliche Burg) el la 15-a jarcento, kiu estis loĝejo de Sigismondo, Arkiduko de Aŭstrio.
La Steinerner Steg ŝtonponto transiras la Passerriveron kaj datrilatas al la 17-a jarcento.
La urbo ege pluevoluigis, kiam ĝi iĝis ĉiam pli populara kiel kuraclokferiejo, aparte post la vizitoj de Imperiestrino Elizabeto de Aŭstrio.
Distrikto Biała
Dua mondmilito
22.11.1942: Germana polico pafmortigis en arbaro en Drelów 8 kaj en Wojciechów 5 judojn
Merano
Ĉefaj vidindaĵoj
Origine de unua jardeko de la 20-a jarcento estas la teatro kaj la Kurhaus. Famaj estas la arkaĵaro Wandelhalle laŭ la rivero kaj la promenejoj Gilf kaj Tappeiner. En tiu periodo estis konstruitaj ankaŭ la juda sinagogo kaj la ortodoksa kapelo.
Distrikto Biała
Dua mondmilito
21.11.1943: Taĉmento de Pola Enlanda Armeo eksplodigis fervojan viadukton apud Chotyłów.
10.02.1944: Taĉmento de Kamparanaj Batalionoj batalis kontraŭ ĝendarmoj alivestitaj kiel partizanoj - unu pereis, du vundiĝis, aliaj fuĝis
Merano
Teatro
En la urbocentro troviĝas bela teatro konstruita je la komenco de 20-a jarcento, kie okazas profesiaj teatraĵoj kaj en la itala kaj en la germana lingvo. Ekzistas ankaŭ malgranda teatro en la keletaĝo de Kurhaus, kie estas prezentataj teatraĵoj precipe en la germana.
René Philipp
René Philipp (esperantigebla al Reneo aŭ karesnome Reĉjo) estas germana esperantisto, loĝanta en la urbo Neustrelitz (Nojŝtrelico) en la federacia lando Meklenburgio-Antaŭpomerio. Li kunlaboras en urba radio de Neubrandenburg en la elsendo "Ondo Esperanto".
Merano
Muziko
Dum la tuta jaro okazas koncertoj en la granda salono de Kurhaus sed la plej grava sezono por muzikaj eventoj estas aŭtuno kiam okazas la "Meranaj semajnoj de muziko" kun famaj muzikistoj kaj orkestroj el la tuta mondo.