cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marie-Louise van de Velde
Marie-Louise van de Velde (fraŭlina nomo: Sèthe; naskiĝis la proksime de Parizo, mortis la  en Tervuren) estis belga pianistino kaj pentristino. Ŝi estis la edzino de Henry Van de Velde.
Maria de Brabanto
Maria estis interalie la patrino de Ludoviko de Évreux kaj de Margareta (kiu edziniĝis kun Eduardo la 1-a de Anglio).
Arnoldstein
Historio
Je la dua jarcento, li fondis sur roko super la rivero Gailitz fortikigitan kastelon dependantan de la patriarkeco Aquilea kaj ekde 1014 de la diocezo Bamberg. Otto von Bamberg instalis tie klostron de benediktanoj, kiu ekzistis ĝis la jaro 1783. Ankoraŭ nun eblas viziti la klostran ruinon. En la parkmuzeo de la landĉefurbo Klagenfurt videblas tombŝtono prezentanta la kavaliron Arnold kun lia edzino Damo Mathilda. Malsupre de la klostro, de cirkuladvojo al Italio estiĝis vilaĝo jam menciita en 1376. En 1500 ĝi estas konata kiel foira loko, sed ĝi ne havis aŭtonoman administradon kun socia burgeca tavolo. Poste ĝi denove iĝis nura vilaĝo.
Maria de Brabanto
La reĝino Maria plifortigis la rilatojn de la franca reĝo kun Anĵuo, kaj tiel pliakrigis la malamikecon inter Francio kaj Aragono. Post la morto de la reĝo je la 5-a de oktobro 1285, Maria retiriĝis en monaĥinejo apud Meulan, kie ŝi mortis tridek ses jarojn poste. Ŝi estis entombigita en la monaĥinejo Cordeliers de Parizo.
Marie-Louise van de Velde
Vivo
Pere de la pentristo Théo van Rysselberghe ŝi konatiĝis kun ŝia estonta (1894) edzino Henry. Ĉar li entuziasmiĝis pri la brita movado Arts & Crafts ŝi vojaĝis Londonon en la jaro 1893 por studi la ornamaĵojn de kelkaj movadanoj (ekz. de William Morris). Estante germandevena ŝi helpadis la edzon en kontaktoj kun germanaj klientoj sed ankaŭ artiste subtenis lin ade kaj volonte kaj efike.
Arnoldstein
Historio
En la 15-a jarcento la dinastio Fugger ekspluatis tie plumbominejon. De 1814 ĝis 1975 fabriko produktis plumberojn, pri kio ankoraŭ atestas la Schrotturm (turo, el kiu oni faligis likvajn plumberojn por sube rikolti solidiĝintajn kuglerojn). Apud la rivero Gailitz ankaŭ funkciis miniofabriko.
La komunumo Arnoldstein estis fondita en 1850 kaj en 1930 ekhavis rajton kompletigi sian nomon per "Foira komunumo".
Marie-Louise van de Velde
Vivo
En la jaro 1907 la paro kun la infanoj (sume kvin) translokiĝis en la domon Hohe Pappeln en la periferion de Vajmaro kie la infanoj estu edukataj en kiel eble plej natura medio kaj sen sociaj restriktoj. Bapto kaj lernejo publika rifuzitis kaj la patrino mem instruas la infanojn respektive ili frekventas reformlernejon en Wickersdorf ĉe Saalfeld. Iel tiu ĉi liberega eduko ŝajne fiaskis, kiel notis ankaŭ Harry Graf Kessler post vizito en la domo. Labori hejme pro la infana bruo por Henry tre ofte ne eblis.
Dum la Unua mondmilito la infanoj pli aĝaj loĝas ĉe amikoj. En la domo en Vajmaro oni loĝigas subluantojn pro financaj malfacilaĵoj - kaj finfine en 1918/1919 Marie-Louise organizas la vendon de la belega domo. La tomboŝtono de ŝi en Tervuren estis dezajnita fare de la edzo.
Marie-Louise estis la perfekta komplementa persono al la edzino Henry kiu ne tro interesiĝis pri financaĵoj. Ilia intelektuala rilato estis samnivela. Ŝi bone funciigis ĉiujn aferojn en la artista vivo de Henry.
Fonto
Broŝuro eldonita de Klassik Stiftung Weimar: Die Familie van de Velde
Eksteraj ligiloj
Marie-Louise van de Velde (Sèthe) sur genealogia arbo
93-a Germana Esperanto-Kongreso
La 93-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en Munkeno ekde la 13-a ĝis la 16-a majo 2016. Temis pri la kvina nacia Esperanto-kongreso en la urbo, post 1926, 1948, 1951 kadre de la Universala Kongreso de Esperanto, 1968 kaj 1991. La evento celebris la 125-jaran jubileon de la loka esperanto-movado: La Esperanto-Societo festis 125 jarojn de sia ekzisto, nekutima evento, ĉar ĝi estis fondita nur 4 jarojn post la unua lernolibro de Esperanto. Ĉeestis iom pli ol 200 kongresanoj el Germanio kaj 20 pliaj ŝtatoj, interalie el Japanio, Usono, Meksiko kaj Brazilo. Aperis tiusence bruŝura kroniko "La historio de la Esperanto-klubo Munkeno" kaj estis solenaj proklamoj de meritplenaj membroj de la klubo, el kiuj samtempe estis kelkaj organizantoj de la nuna kongreso: Uli Ender kaj Karl Breuninger (la lasta el ili vivanta en la antaŭurbo Germering).
La kongreso programe riĉis: En la limigita tempokadro okazis pli ol 40 prelegoj, tiel ke devis okazi po 4 aŭ 5 samtempe. Konvenis ke la evento okazis en tre taŭgaj ejoj centre de Munkeno, kun multaj malpli grandaj prelegejoj kaj unu granda salono, dum tute apude estis ankaŭ la hotelo kun restoracio. Ankaŭ la kultura programo estis impresa: kantis kaj muzikis interalie Mikaelo Bronŝtejn, duopo Kajto kaj Attila Schimmer. La sorĉisto Walter Brusa prezentis perfektan sorĉadon. La sabato estis rezervita al ekskursoj. Oni povis elekti inter deko da eblaj kelkhoraj posttagmezaj ekskursoj, el kiuj multaj fokusigis la kongresurbon mem: ekzemple eblis ekkoni Munkeon laŭ ĝia secesistila arkitekturo aŭ laŭ ĝiaj restaĵoj el la nazia tempo.
Enlanda milito en Nepalo
Enlanda milito en Nepalo (de maoistoj nomata ankaŭ kiel Popola Milito) – konflikto inter registaraj fortoj kaj maoistaj partizanoj en Nepalo daŭranta de 1996 ĝis 2006. La konflikton komencis Komunista Partio de Nepalo (maoista) la 13-an de februaro 1996, kiu strebis faligon de malnoviĝinta monarkio kaj starigon de demokratia Federacia Respubliko Nepalo. La konflikto finiĝis per subskribo de kompleksa paca interkonsento la 21-an de novembro 2006.
Sekvoj
La 28-an de majo 2008 unuĉambra parlamento de Nepalo proklamis respublikon.
En la milito 15 mil personoj pereis (6 mil fare de la manoj de ribelantoj kaj 9 mil de la manoj de registaro), kaj ĉ. 100 – 150 mil personoj estis setligitaj.
126160 Fabienkuntz
126160 Fabienkuntz estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fabien Kuntz, franca ĉasisto de meteorŝtonoj kaj populara scienca verkisto de Besançon. Li kaj lia edzino Marie Gerbet malkovris multenombrajn meteorŝtonojn de 2003.
Andrea Tomasovsky
Andrea TOMASOVSKY (naskiĝinta en 1969) estas usona pentristino, bakalaŭrita de Atlanta Kolegio de Belartoj (angle Atlanta College of Art), Atlanto, Georgio (1993).
Ŝi trovis inspirojn en realismo kaj ekspresionismo de eŭropa belarto de la 20-a jarcento. Ŝi nun laboras kiel artisto por ĵurnalo en Baton Rouge, Luiziano.
Kunregado (politiko)
Politika kunregado estas situacio en kiu estas kontraŭaj ŝtatestro kaj registarestro (venanta de parlamenta plimulto) ĉe la kapo de ŝtato. Tiu situacio okazigis strangajn okazojn, ekzemple en Francio fine de la 20a jarcento kaj komenco de la 21a.
Blukrona klorofonjo
La Blukrona klorofonjo (Chlorophonia occipitalis) estas birdospecio de la familio de Fringedoj (iam en Traŭpedoj) kaj genro de Klorofonjoj, kiu enhavas buntkolorajn speciojn ĉefe verdajn kaj ĉefe en supraj partoj kun flavaj subaj partoj kaj bluaj kapomarkoj.
Ĝi troviĝas en Centrameriko en Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko kaj Nikaragvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Plenkreskulo estas 11 al 14 cm longa. La diferencoj inter seksoj ne estas tre evidentaj. Ambaŭ estas verdaj, kun brila turkisblua krono (kio nomigas la specion) kaj samkolora duonkolumo ambaŭflanke de la kolo. La masklo havas sub la verdaj kapo kaj gorĝareo duoblan nigrabrunan bordostrion kaj pli sube flavajn bruston, ventron kaj kruroplumojn, dum ĉe ino tiuj partoj estas flavecverdaj. La beko, la okuloj kaj la kruroj estas nigrecaj.
Tiu specio loĝas en humidaj medioj, kiaj tropikaj arbaroj, montodeklivoj kaj nebularbaroj, el malaltaj altitudoj ĝis pli da 1,500 m smn. Ĝi troviĝas el sudorienta Meksikio (sude de Veracruz, Oaxaca kaj Chiapas) ĝis Nikaragvo. Ĝi ne troviĝas en Belizo.
Nový Bydžov
Esperanto
En Nový Bydžov naskiĝis Gustav Žďárský.
12649 Askanio
12649 Askanio estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Orbito
Ĝi estas ano de la '"Troja Tendaro", ĉar ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Askanio, filo de la trojano Eneo. Li nomiĝis ankaŭ Julo kaj sub tiu nomo iĝis la praulo de la Gento Julia.
Yuji Nakayoshi
Yuji Nakayoshi (中吉 裕司, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 3883
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Yuji Nakayoshi
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo kaj Oita Trinita.
Tombo de Frederiko Ŝopen
Tombo de Frederiko Ŝopen – tombo kune kun troviĝanta sur ĝi monumento-tomboŝtono de la pola pianisto kaj komponisto Ŝopeno (1810-1849) estas en la tombejo Père-Lachaise en Parizo.
La tombo estis malkovrita la 17-an de oktobro 1850 (en la unua datreveno de la morto de la artisto) kaj ĝia aŭtoro estas Auguste Clésinger (edzo de Solange Dupin, filino de la amatino de Ŝopeno George Sand). Ĝi konsistas el soklo kun marmora figuro de la muzo Eŭterpo klinita super la rompita liro. Sur la fronta flanko de la soklo troviĝas ornamaĵo kun similaĵo de la muzikisto laŭ la maldekstra ĉefaspekto. Sur la tombo estas surskriboj: sub la ornamaĵo ''A Fréd. Chopin Ses Amis (de la franca "Al Frederiko Ŝopen liaj amikoj"); sur la flanka maldekstra muro Frédéric Chopin, né de Pologne, à Zelazowa Wola prés de Varsovie. Flis d'un émigré français, marié à Mlle Krzyżanowska, fille d'un gentilhomme polonais (de la franca "Frederiko Ŝopen, naskiĝinta en Pollando, en Żelazowa Wola apud Varsovio. Filo de franca enmigrinto edziĝinta al Sinjorino Krzyżanowska, filino de pola nobelo"); post la dua flanko J. Clésinger 1850''.
Fiano
Fiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Nole, Germagnano, Cafasse, Villanova Canavese, Vallo Torinese, Varisella, Robassomero, La Cassa kaj Druento.
David B. Richardson
David Blair RICHARDSON, kiu naskiĝis la 10-an de januaro 1926 en Seatlo kaj mortis la 10-an de decembro 2012, estis usona esperantisto kaj iama prezidanto de ELNA. Li estis unu el la pioniroj de televida dissendado en la seatla regiono. Li loĝis dum multaj jaroj en Eastsound.
Li verkis:
Esperanto-movado en Francio
La Esperanto-movado en Francio komencis frue, en la fino de la 1880aj jaroj, kun la unuaj francaj esperantistoj – kiel la konata Louis de Beaufront, instruisto, la desegnisto-geografiisto Henri Delachaux, la oficiro Gaston Moch, kaj Auguste Demonget, kiu publikigis en 1889 tradukon de broŝuro de la germana Leopold Einstein.
Espéranto-France estas landa esperanta asocio en Francio, fondita kun alia nomo jam en 1898. La renkontiĝo kiu iĝis la unua Universala Kongreso de Esperanto okazis en Bulonjo-ĉe-Maro en Francio en 1905. Dum tio, Zamenhof instalis la unuan Lingvan Komitaton, la kongreso akceptis la Deklaracion pri Esperanto kaj la Fundamenton de Esperanto.
Historio
La franca landa esperanto-asocio estis fondita en 1898, kaj nomiĝis Société pour la propagation de l'Espéranto (SFPE) 1903–1945, Unuiĝo Franca por Esperanto 1945–2005, kaj Espéranto-France ekde 2005.
Por ekkoni la historion de la Esperanto-movado en Francio, bonvolu legi la apartajn artikolojn laŭ periodoj:
Kaj por specifaj historiaj temoj, por nun vidu la sekciojn kaj citaĵon de Enciklopedio de Esperanto (EdE) de 1934 sube.
Libroj
Post la milito, la Presa Societo fariĝis nur presejo, kaj la Librairie de l'Esperanto estis malaperinta. En 1920, Esperantista Centra Librejo aĉetis la plej grandan parton de la verkoj de tiuj firmoj, kaj ĝi fariĝis la sola tut-esperanta librejo en Francio (direktoro Dauphin).
Oni ĉefe uzis la samaj leronolibroj post la unua mondmilito kiel antaŭ ĝin, sed en 1925 ankaŭ aperis Cours Pratique d'Esperanto. Émile Grosjean-Maupin verkis Plena Vortaro de Esperanto en 1930, kaj ankaŭ aperis kelkaj teknikaj vortaroj. Laŭ EdE, nur du gravaj literaturaj verkoj estis tradukitaj el la franca: Herman Boucon tradukis La Mizantropo de Molière, kaj Pierre Corret tradukis Knock de Jules Romains. Oni ankaŭ havis la originalaj verkoj Verdkata Testamento, Anni kaj Montmartre kaj aliaj de Raymond Schwartz.
{{EDE
Instruado
En la unuagradaj lernejoj ni citu Robert, kiu gvidis kurson en Pariza lernejo (1905), kaj instruistojn: Vatel, kiu gvidis kurson por instruistoj (Paris, 1905, 30 ĝis 60 instruistoj ĉeestis), Picard, kiu verkis libron (L'E al'Ecole, 1911) pri la rezultatoj ricevitaj; Aizieres kiu organizis "L'E a l' Ecole", fr. Asocio de E-istaj instruistoj; Durieux, lernejestro en Lille, kiu dum 6 jaroj (ĝis la milito), aprobita de sia Inspektoro, daŭrigis kurson en sia lernejo, kun ekzameno kaj diplomo.
Post la milito, la cirkulero Becard (1922), malhelpis la progresojn. Post ties nuligo (1924) la movado progresis. En 1926-1927 ekzistis kursoj nedevigaj - en liceoj kaj kolegioj: Strasbourg, Saint-Omer, Annecy, Alger ktp., kaj en porkomercaj kaj teknikaj lernejoj.
La 20 dec. 1925, la Kongreso de la Unuiĝoj de Universitatoj por la Societo de la Nacioj, en Strasbourg, voĉdonis deziron por E.
En la supera instruado, la 1 nov. 1926 fondiĝis en Lyon Franelanda E-ista Univ. Federacio (sekr. Despeyroux) poc helpi al disvastigo de E ĉe la Universitatanoj (prof. kaj studentoj). Ĝi havas nun Langevin kiel honoran prez., Thiry kiel prez. kaj Guadet kiel ĝen. sekr. Tiu Federacio konsistas el grupoj ĉe la Universitatoj. La unua Kongreso (Toulouse dec. 1927) estis brila sukceso; ĝi ricevis, kiel la sekvantaj, la patronadon de la Ministro por Publika Instruado.
Sed precipe ĉe la unuagradaj instruistoj E sukcesis. Multaj el ili vidis en E ilon efikan por int. paciĝo kaj kontraŭmilita propagando. La plej konata propagandisto estas Ferez. En aŭg. 1932 li atingis belegan sukceson. Du gravaj ĉiujaraj Kongresoj de Ŝtataj Geinstruistoj okazis: unu en Clermont-Ferrand (Nacia Sindikato de Fr. Geinstruistoj, 80.000 ano)), la alia en Bordeaux (Unueca Sindikato pri Laika Instruado). Ili reprezentas grandan plimulton de la fr. instruistoj. Danke al Ferez (Clermont-Ferrand) kaj Marly (Bordeaux) ili, kun fortaj motivoj kaj analogaj esprimoj, postulis enkondukon de E en ĉiujn lernejojn, kaj la oficiala organo de la Nacia Sindikato (L'Ecole Liberatrice) dediĉas kronikon por E.
En dec. 1931, fondo de la "Groupement E-iste de l' Enseignement Primaire" (sekr. Despeyroux), kiu fariĝas (jan. 1933) la "Groupement E-iste de 1' Enseignement" (Desperroux kaj Ferez), kies organo estas la "Tribune E-iste" de Ferez.
En 1932, pli ol 500 geinstruistoj parolas E-n, kaj kursoj estas malfermataj ĉe Superaj Lernejoj por Instruistoj en Grenoble (Dejean) kaj Nice (Avril).
SFPE faris specialan propagandon ĉe la skoltoj. La 14 sept. 1924, laŭ instigo de Duval, kunveno de reprezentantoj de E kaj de skoltoj adoptis laborplanon. Duval fariĝis delegito de SFPE por propagando ĉe skoltoj. Okazis specialaj kursoj, ĉefe antaŭ la tendado en Gödöllö, 1933; ankaŭ favora artikoloj en skoltaj revuoj.
Ekzamenoj kaj diplomoj. La Franca Societo organizis kvar kategoriojn de ekzamenoj kaj de diplomoj. 1. Atesto pri Lernado (elementa). 2. Supera Atesto pri Lernado (komerca kaj teknika). 3. Atesto pri Kapableco, por kandidatoj al profesoreco - ekzistas speciala Atesto pri Kapableco por alilanduloj. 4. Diplomo pri Supera Studoj E-istaj, por profesoroj ĉe Altaj Lernejoj, fidindaj tradukistoj, ktp. Sed de ĝia kreo (1926) nur unu E-isto akiris ĝin.
Kunvenoj ekstergrupaj
Jam en 1900 SFPE decidis organizi 3 vespermanĝojn en Paris por grupigi la ĉiulandajn E-istojn loĝantajn provizore en la ĉefurbo. La unua (21 jul.) ricevis nur 9 kunmanĝantojn (2 alilandanojn); oni rezignis. Post kelkaj jaroj la Pariza Grupo decidis rekomenci la vespermanĝojn, (12 okt. 1904); ili fariĝis preskaŭ ĉiumonataj, la 12-an principe. La plej fama okazis la 1 aŭg. 1905, dum la ĉeesto de Z en Paris (250 personoj). Oni devas ankaŭ citi "La Barĉo" fondita de Cart por Atestuloj pri Kapableco. En 1907, oni organizis en Paris vesperkunvenojn teatrajn kaj artistajn, tekunvenojn, promenekskursojn. La sekcio de Montmartre organizis teatrajn vesperojn, kiuj baldaŭ (1909) fariĝis "La E-ista Kabaredo", prapatro de "Verda Kato". Antaŭ la milito oni estis organizinta kelkajn tagmanĝojn en diversaj kvartaloj de Paris. En 1924 Camescasse organizis ĉiujaŭde E-istan tagmanĝon. Sed la 12 dec. 1925 Warnier restarigis la famajn vespermanĝojn de la l2-a trimonatajn; ili estas precipe prop. kunvenoj: oni invitas ĵurnalistojn, scienculojn, politikulojn, ktp., kiuj renkontiĝas kun 50 ĝis 100 E-istoj. En 1931 Mittey fondis ĉiulundan tagmanĝon (Agapoj). 1933 alia ĉiumerkrede Balliroan. Plie oni kreis rendevuejojn en Paris kaj provinco; la ĉie konata estas tiu de la kafejo Talma, fondita de Ferrari (ĉiusabate), en Paris. Sed la plej fama ekstergrupa kunvenejo estis la "Verda Kato", E-ista Kabareto en Paris, fondita en dec. 1920 de la E grupo "Amika Rondo". Ĝi organizis kabaretajn vesperojn en sia "miaŭejo" ĉe apudbulvarda strato Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle. Ĝi tiris sian nomon el la famega "Nigra Kato", artista kabareto kiu floris de 1885 ĝis 1897. La programoj de V. K., inspiritaj de facila Muzo, konsistis el kanzonoj, revuscenoj, burleskaĵoj, ktp. La ĉefa organizanto estis Raymond Schwartz, kiu forlasis V. K. en 1925, kaj verkis "Verdkata Testamento" en 1926. Lin anstataŭis Paul Echard. Sed fine de 1927, kiam Echard forveturis eksterlanden, la V. K. ĉesis. Ĉefaj partoprenintoj: Le Cornec, Nels, Menu de Menil, Marchand, Dubois, Aisberg, Grenkamp.
Turismo
En okt. kaj dec. 1900, unuaj artikoloj de Lambert kaj Laisant en la grava "Revue du Touring-Club de France". En apr. 1901, unua kurso farita de Beaufront ĉe la Touring-Club; tuj poste, alia de Carlo Bourlet. En nov. 1901, la sidejo de la Pariza Grupo fiksiĝas en la Oficejo de Touring-Club (sed la kunvenoj okazas en la Sorbonne). Dum kelkaj jaroj Touring-Club alportis gravan helpon al E, kaj ĝia Revuo varbis multajn E-istojn. Post la milito, la agado ĉe la Sindikatoj de Iniciato akompanas la propagandon ĉe la komercistoj. Iom post iom, tiuj sindikatoj interesiĝas pri E, pluraj presigas reklamilojn. En febr. 1932, la Unuiĝo de la Federacioj de tiuj Sindikatoj esprimis diversajn dezirojn por enkonduko de E en sindikatojn, hotelojn, ktp; pluraj sekretarioj ĉeestis kursojn. En 1930 kaj 1931, SFPE organizas kun la Itala Federacio Turisma karavanojn al Italujo. En 1931 la urbo Cannes, la unua, starigis indikajn platojn en E sur siaj vojoj (danke al Cresp); poste la urbo Cagnes-ĉemaro (Guerrini). En 1932 la fr. fervojaj Societoj, okaze de la XXIV-a Kongreso en Paris, surmetis afiŝojn aŭ indikajn platojn en E en la ĉefaj limstacioj kaj en Paris; kelkaj konservis ilin depost tiu tempo. En 1932 kaj 1933 la Vojaĝoficejo Globe-Trotter en Paris organizas en sia sidejo kursojn pri E. En 1933 kreo degrupiĝo "E kaj Turismo", por helpi al turismo en Fr. kaj alilande per E. Iniciatinto: Dupuis. Prez A. Baudet, sekr: ĝen. Dupuis, kas. Marseille; alta patronado de subministro por turismo Appel; subvencio de la Norda fervoja Societo. Tiu grupiĝo organizis kolektivajn vojaĝojn propagandajn. En 1933, SFPE organizis karavanon al Köln kaj la bordoj de la Rejno (Petit), kun partopreno de Francoj, Hispanoj, Italoj kaj Katalunoj.
Komerco
La 14 jan. 1899, Canet (stenografisto) gvidis kurson ĉe la "École Pratique de Commerce" en Limoges. En 1904, kreo de Komerca sekcio en la Pariza grupo (Lecaron, Balliman, Peloille); ĝi elektis unu tradukanton en ĉiu departemento, por helpi al la komercistoj: trofrua provo; ĝi ĉesis en 1910. Ĉirkaŭ 1907 kelkaj grandaj magazenoj interesiĝas je E, havas interpretistojn, ktp. Sed neniu vera organizo antaŭ la milito. La 9 febr. 1921, la Pariza Komerca Ĉambro aprobis la raporton de Andre Baudet, kiu rekomendas disvastigon de E kaj ties enkondukon - nedevigan - en la porkomercajn lernejojn. De tiu tempo, la ĉiama propagando de Baudet igis favoraj al E la plimulton de la Komercaj Ĉambroj en Fr., kaj alilande. Kursoj pri E estas farataj en la komercaj lernejoj en Paris, kaj devige en la Lernejo de Supera Instruado por junulinoj. La Komercaj Foiroj (Paris Lyon, Marseille, ktp.) uzas E-n, havas standojn. En 1931, la Pariza Foiro interŝanĝis 248 leterojn en E kun 26 landoj. En 1923, en Lyon, la Scienca Kongreso por pliampleksigo de la int. komercaj interrilatoj, aŭdinte Bobin kaj Privat, voĉdonis (unuanime krom unu voĉo) deziresprimon rekomendante uzon de E. En 1923 fondo de "E kaj Komerco". En majo 1925, en Paris, dua Int. Konferenco por uzo de E en Komerco kaj Industrio; pli ol 400 delegitoj reprezentantaj 10 registarojn, 171 komercajn ĉambrojn, 14 komercajn foirojn, 208 firmojn aŭ privatulojn. 4 feb. 1931, Ĝenerala Kunveno de la Francaj Komercaj Ĉambroj, post kiu pluraj patronadas E-n kaj malfermas kursojn. 2 jun. 1931, kunveno de la prez.-oj de la Fr. Komercaj Ĉambroj rekomendas multigon de kursoj kaj petas, ke oni serĉu rimedojn por faciligi uzon de E en komerco kaj turismo.
Asocio: "E et Commerce" fondita (1923) por helpi al disvastigo de fr. ekonomio (Balliman, Delanoue, Deny, Rousseau, Warnier). La Foiro de Paris kaj la Pariza Komerca Ĉambro estis membroj fondantaj. La prez. estis d-ro Nuyts, poste Grandjean, kaj nun Baudet, kiu donis antaŭenpuŝon. Ĝi verkis vortaron de teknikaj terminoj nun presatan, organizis kunvenojn por perfektiĝo, perkorespondajn kursojn; kreis bultenon (1928); fondis sekcion por la oficistoj (kunvenoj por interparolado, prunto de libroj); kreis "Société Auxiliaire pour les Applications Commerciales de l'E". Ni citu ankaŭ: Andre Petit, Marseille, Dupuis, f-ino Gerard Dusausoy kaj Gueritte.
Sciencoj
Antaŭ la milito, la scienca E-movado naskiĝis en Francujo kaj ankaŭ poste ĝi havis diversajn sukcesojn (aliloke menciitajn). En majo 1925 okazis en Paris Int. Konferenco por uzado de Esperanto en sciencoj puraj kaj aplikitaj, organizita de ISAE (Rollet de l'Isle). Plej eminentaj scienculoj kaj teknikistoj patronis. Prez. Cotton. Ĝi studis la rimedojn por enkonduki E-n en la sciencajn kaj teknikajn rondojn; i. a. adoptis metodon por verki teknikajn vortarojn, kaj komisiis la ISAE por daŭrigi la laboron difinitan. En 1926 fondo de Bulteno de ISAE kaj de Teknikaj Vortaroj (Rollet de L'Isle, Rousseau). En 1929 fondiĝis la Grupo de la Ekslernantoj de la "Ecole Centrale des Arts et Manufactures" (A. Baudet, Badoit, Courtet, Deny, Dupuis, Marseille). En 1931, la medecina gazeto "Le Phare Médical" malfermis enketon pri Esperanto (Cligny), kiu vekis intereson en kuracistaj rondoj. De 1932, tiu gazeto resumas ĉiujn artikolojn en Esperanto (Briquet). - En Meteorologio, ni citu s-anon generalon Delcambre, dir. de la Nacia Meteorologia Oficejo en Paris, kaj reprezentanto de la Ministro por Aviado ĉe SFPE. En 1932, ĉe la Internacia Kongreso de Elektristoj, Cotton kaj Mesny apogis Wüster por enkonduko de Esperanto en tiun medion. Poste, la oficiala bulteno de la "Societé Française des Electriciens" resumas ĉiujn artikolojn en Esperanto (Mesny). En 1933, Cotton prezentis E-n en Madrid ĉe Komisiono por Sciencaj Terminoj komisiita de la lnternacia Instituto por Intelekta Kooperado. }}
Subtenantoj
Laŭ Enciklopedia de Esperanto de 1934, multaj konataj personoj aprobis formale aŭ bonvolis patroni Esperanton. Jen tiuj kiuj ĝi listiĝas:
Ministroj
En 1907 la deputito Lucien Cornet prezentis projekton, subskribitan de 69 kolegoj, por enkonduko de Esperanto (nedevige) en la publikan instruadon. - Nun estas formata grupiĝo por Esperanto en la Ĉambro de la Deputitoj.
Aliaj politikistoj
Ferdinand Buisson, Albert Thomas. La plej famajn mi citis, ĉar nur en la Scienca Akademio (unu el la 5 partoj de Franca Instituto), pli ol 40 scienculoj subskribis deziresprimon por Esperanto (laŭ instigo de Maurice Rollet de l'Isle).
"Komuna lingvo estas la plej efika ilo por homfrateco, la esenca instrumento por paco" (Richet) - "Vi helpos por krei en la mondo tiun unuecon de direkto, kiun ni, ĉiuj kaj ĉiaj, deziras en nia lando" (Painleve). - "Esperanto estas la plej bela donaco al la homaro" (Prof. Gosset) - "Esperanto gardos la naciajn lingvojn kontraŭ la alilingva enpenetro, kiu fuŝas ilin ĉiutage pli" (Coppée) - "La sukceso de Esperanto malebligos la precipecon de fuŝita angla lingvaĉo, kaj helpos samtempe al defendo de la franca, kaj al pureco de la angla." (Aulard) - Fine Meillet, la fama lingvisto, en sia libro "Les Langues dans l' Europe Nouvelle": "Vana estus teoria diskuto: Esperanto funkciis."
Dum la 15 unuaj jaroj de intensa propagando en Francio, sufiĉe multaj verkistoj atakis Esperanton. Ni citu: Fr. Sarcey, kun kiu polemikis Gabriel Chavet. André Theuriet, kies opinio tamen ŝanĝiĝis, ĉar poste li permesis la tradukon de siaj verkoj. Remy de Gourmont, kiu severe atakis Esperanton kaj skribis la antaŭparolon de broŝuro de Ernest Gaubert: "La Sottise Espérantiste" (la Esperantista Stulteco), en kiu la aŭtoro opinias, ke jam ekzistas unu tutmonda lingvo, t. e. la franca. Lia frato Jean de Gourmont opinias, ke la tutmonda lingvo estas la latina. Sed, krom la lasta, tiuj atakoj okazis antaŭ la unua mondmilito, kaj nun (en 1934) atakas publike Esperanton nur kelkaj ĵurnalistoj, kies nomojn ne konservos la estonto.
Propagandistoj
Aussenac, en. sekretario de la Nordorienta Federacio. F-ino Barret (Valenciennes). Bosc (Le Havre). Botolelaky (Madagaskaro), aŭtoro de la unua ŝlosilo Esperanto-malgaŝa. Bourdelon, senĉesa propagandisto en gazetoj, enkondukis Esperanton en la Foiron de Marseille. Boyer, prezidanto de la Provenca Federacio, igis favoraj al Esperanto dekkvinon da parlamentanoj Collin (Nancy). Coppet (mortinto), kiu estis longtempe komitatano de la Pariza Grupo. Courtinat (Lyon) F-ino Desmarest (Amiens). Doue (Parizo). Ferrain, kiu reorganizis la Burgonjan Federacion post la unua mondmilito. S-ino Ferran (Tours, paroladistino). Frecot (Nancy, mortis) Gabert (Saint-Etienne). Gassot, sekretario de la Centrorienta Federacio. Génermont, longatempe komitatano de SFPE kaj de Universala Esperanto-Asocio (UEA). Gicquel, sekretario de la Centra Federacio, Gillet (Parizo, mortis). Gonon (Thiers). S-ino Honnorat (Limoges). Houze (Dunkerque), tre agema en la Norda Federacio kaj en radio. Prof. Jacoubet (Universitato de Grenoble). Jossinet, sekretario de la Parizregiona Federacio. Kapitano Leger, reorganizanto kaj prezidanto de la Normanda Federacio. Leŭtenanto Mannevy (Conde), mortpafita en Maroko en 1912. Marly (Bordozo), komitatano de SFPE de pli ol 20 jaroj. Merckens (mortis en 1911), unu el la unuaj batalantoj por Esperanto, verkis kun Théophile Cart kaj Berthelot la unuan nacian-Esperantan vortaron, tradukis de Honoré Balzac "la Vendetta", 1911. D-ro North (Strasburgo). Perrin (Calais), aŭtoro de la prop. folioj de G. P. Ploussu (Grenoble). Prochasson; reorganizis la movadon en Francokcidento post la milito, F-ino Rameau (Limoges). Ratefiarison, la unua atestulo pri kapableco en Madagaskaro post la milito. F-ino Recoura, prof. ĉe la Universitato de Grenoble. Rivier, organizinto kaj en sekretario de la Nordafrika Federacio. Robin, kiu prezidis la Normandan Federacion antaŭ kaj post la unua mondmilito kaj organizis grupojn Sergent (Boulogne-sur-Mer), unu el la organizantoj de la 1-a UK en 1905 kaj S-ino Sergent. Solsona, Esperantista presejmastro kaj eldonisto. Soubranne (Tulle). Thomas (Clermont-Ferrand), Tiard (Parizo). Multaj francaj Esperantistoj estas menciitaj en la fakaj artikoloj, ktp
10110 Jameshead
10110 Jameshead estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Gregory J. Leonard elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo James W. Head, kiu partoprenis en esploroj pri geologio kaj surfaco de la sunsistemaj korpoj deposte la epoko Apollo. Li partoprenis al la selekto de alterigaj lokoj por Apollo, trenis kosmonaŭtajn teamojn pri geologiaj kaj surfacaj esploroj, planis surlunajn eksperimentojn kaj analizis alvenigitajn lunajn secimenojn.
Quickborn (distrikto Pinneberg)
Quickborn - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trafiko
Quickborn per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo kaj al la federacia vojo, kaj kompreneble ankaŭ estas konektata al la regiona fervoja reto, per eĉ du stacidomoj.
39564 Tarsia
39564 Tarsia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brazila astrofizikisto Rodrigo Dias Tarsia,, emeritiĝinta profesoro ĉe la Federacia Universitato de Minas-Ĝerajso en Bel-Horizonto. Li estis direktoro de la Observatorio Frei Rosário, kie la malkovrinto regule venis plenumi fotometriajn observojn. Rodrigo Dias Tarsia ankaŭ tre bone ludas per baroka fluto.
31596 Ragavender
31596 Ragavender estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ritesh Narayan Ragavender, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri matematikaj sciencoj. Li estis lernanto ĉe la South Brunswick High School de Monmouth Junction (Nov-Ĵerzejo, Usono).
(15835) 1995 DY
(15835) 1995 DY estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Teatralnaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Teatralnaja (Театральная) estos stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Laĥtinsko-Pravobereĵnaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estos malfermita en 2026.
NGC 3884
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Escamps
Escamps estas la nomo de pluraj artikoloj.
Takayuki Tateishi
Takayuki Tateishi (立石 敬之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka, Tokyo Gas kaj Oita Trinita.
Orgenomeskoj
La orgenomeskoj estis kantabra tribo.
Ties setlejo estis areo en nordo de la Iberia Duoninsulo, inter la rivero Sella (nuna Asturio) kaj okcidenta parto de Kantabrio. Laŭ historiistoj kiel Ángel Ocejo, ties ĉefa vilaĝo estis en nuna Quintanilla (kantabra municipo Lamasón). En ties territorio, romianoj fondis havenon Portus Vereasueca. Ties nomo devenas de la keltaj org-no (bati, mortigi, rabi) kaj mesk (frenezo). Ebla signifo estas frenezantoj je mortigo.
Béla Varságh
Béla Varságh [varŝAg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Varságh Béla estis hungara apotekisto.
Béla Varságh naskiĝis la  en Mezőberény, li mortis la  en Békéscsaba.
Biografio
Béla Varságh en sia naskiĝurbo estis konatulo de Sándor Petőfi kaj Soma Orlai Petrich. Li frekventis gimnazion en Szarvas, poste li akiris farmacian diplomon en Reĝa Universitaro de Pest en 1867. Post siaj studoj li laboris en apotekoj de Orosháza kaj Battonya. En 1869 li aĉetis apotekon en Békéscsaba. Lia kolego estis Béla Réthy, kiu luis la apotekon en 1894, poste eĉ aĉetis ĝin en 1911. Varságh retiriĝis, tamen li diligentis en la urba kultura vivo. Li estis unu el la fondintoj de la urba ŝparkaso kaj muzea societo. En 1904 li ricevis reĝan premion. Depost la 1-a mondmilito li bankrotiĝis.
Coșeiu
Coșeiu [koŝeju] (hungare: Kusaly) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 811 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 498 (rumanoj, 31 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1399. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Archid kaj Chilioara.
Ĉiuj tri partoj de la komunumo situas ĉe la distrikta vojo DJ110A, kiu ligas ilin (ĉe Badon) al la nacia vojo DN1F.
133834 Erinmorton
133834 Erinmorton estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Erin Morton, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel estro pri la Komuniko kaj Publika Engaĝiĝo ĉe la Oficejo de la Ĉefa Esploristo.
Ĉekaspia naftogasa provinco
Ĉekaspia naftogasa provinco estas la naftogasa provinco, kiu situas en la teritorioj de Kalmukio, Astraĥana, Volgograda, Saratova, Orenburga provincoj (Rusio), Atiraua, Okcidentkazaĥia, Aktobea provincoj (Kazaĥio).
Situo kaj strukturo
Tektonike la provinco estas ligita al la samnoma sineklizo de Orienteŭropa kratono, limigita oriente per hercinidoj de Uralo, sude per kimeriĝianojen de la Karpinskij-montokresto. De la platformo la provincon dividas la Volgogrado-Saratova kaj Saratovo-Orenburga sistemoj de tektonikaj ŝoviĝojde, kontrolantaj sinkozonojn de la fundamento de 5 ĝis 9 km. Surfaco de la fundamento sinkis ĝis 22-22 km kaj pli, ene de la Centro-Kaspia depresio. En tiu ĉi depresio estas du longaj zonoj de la sinkintaj elstaraĵoj погребенные выступы : la ekstera (la Astraĥano-Aktjuba) kaj la interna (la Volgogrado-Karaĉaganaka). La provinco situas ene de la samnoma sineklizo, en la areo kie juntas la antaŭkambria (Volgo-Orenburga) kaj la bajkala (Astraĥano-Aktjuba) konsolidiĝoj de la fundamento. Limoj de tiuj ĉi zonoj estas ligitaj al la Centro-Kaspia depresio, ene de kiu troviĝas zono de la reduktiĝo de la terkrusto (la tiel nomata bazalta fenestro). Simila zono situas ene de la akvoparto de la provinco. Tiuj ĉi zonoj estas ligitaj al la sinkintaj riftosistemoj, ene de kiuj registriĝas leviĝo de la surfaco de Mohorovičić kaj sinko de la fundamenta tegmento (temas pri daŭrigo de la Paĉelma aŭlakogeno, Sud-Embina nodo kaj du triopaj nodoj — la Ĉelkara kaj Aralo-Sora).
Formiĝo de la bloka strukturo estas ligita al la malfruantaŭkambria, frua kaj malfrua paleozoika etapoj de la riftogenezo. Registreblas kelkaj sistemoj de la profundaj faŭltoj: Saratovo-Gurjeva, Volgogrado-Urala, Gurjevo-Aktjuba kaj aliaj. Posta reaktiviĝo de tiuj faŭltoj kontrolis formiĝon kaj lokiĝon de la salaj strukturoj: kupoloj (inkluzive la gigantajn) kaj riverujajn fundaltiĝojnen.
La provinco estas inter la plej grandaj salkupolaj regionoj de la mondo. La kungura salohava tavolaro de la malsupra permio apartigas du ĉefajn tektono-sedimentajn kompleksojn: la subsalan kaj supersalan. La surfaco de la kungura subsala paleozoiko poiomete subiĝas al la centra parto de la depresio je profundeco 3 ĝis 10 km. Plejparto da halogenaĵoj koncentriĝas en 1200 salkupoloj, kies grandeco foje atingas 4 mil km² (Ĉelkar kaj aliaj). La tektonan strukturon de la postkunguraj sedimentaĵoj difinas ĉeesto de la salkupola tektoniko.
Nafto kaj gaso
Ene de la provinco troviĝas la Volgogrado-Karaĉaganaka, Centro-Ĉekaspia, Sud-Embena, Ĵarkamiso-Jevbeka (perikratonaj fleksejoj) kaj Astraĥano-Kalmuka naftogasaj distriktoj.
En la subsala sekco troviĝas evoluintaj terigenaĵoj kaj karbonataĵoj, ĉefe de meza paleozoiko. Oni supozas ĉeeston de la sedimentaĵoj de rifeano kaj malsupra paleozoiko. La supersala komplekso inkludas sedimentaĵojn ekde la supra permio ĝis kvaternaro.
Industrie gravaj kuŝejoj de nafto kaj gaso estas ligitaj al du naftogasaj megakompleksoj — la subsala kaj supersala. La plejparto de hidrokarbonoj estas ligitaj al la subsala paleozoiko. Laŭ linio Atirau — Aktobe oni dividas du zonojn: la okcidenta enhavas ĉefe gason, la orienta — nafton kaj gason.
En la supersala komplekso estas du ĉefe terigenaj naftogasaj kompleksoj: la supropermio-triasa kaj ĵurasio-malsuprokretacea. Iom da gaso ligiĝas al la terigena tavolaro de kenozoiko (la Ŝaĝa, Carinska kaj aliaj minejoj).
Ekspluatado
La industrie gravaj kuŝejoj de nafto kaj gaso estis trovitaj en 1911. Apud vilaĝo Dossor el la supersalaj sedimentaĵoj oni ricevis ĝis 2 mil tunojn da nafto diurne.
Ĝis komenco de la 1970-aj jaroj oni esploris kaj ekspluatis ĉefe la supersalajn sedimentaĵojn, kie dominis hidrokarbonaj kaptujoj ligitaj al la salkupola tektoniko. Fine de la 1970-aj estis malkovritaj minejoj de Orienta Ĉekaspio (la Kenkijaka) kaj la Saratova Transvolgio (la Rovnoje kaj aliaj), do oni koncentriĝis je la subsala paleozoiko. Tio sekvigis malkovron de pliaj minejoj, inkluzive la gigantajn: la Astraĥana, Karaĉaganaka, Tengiza (la du lastaj en Kazaĥio). Plejparto de la minejoj estas ligitaj al la supersalaj sedimentaĵoj, sed la hidrokarbona kapacito de la subsala tavolaro oble superas tiun en la supersala.
En la subsalaj (antaŭkunguraj) sedimentaĵoj estas trovitaj 41 hidrokarbonaj kuŝejoj. Ilia specifaĵo estas la enorme altaj tavolaj temperaturoj. En la supersalaj sedimentaĵoj estas registritaj 478 kuŝejoj, ĉefe ligitaj al la salkupolaj kaptujoj.
Gaso de la ĉefaj gasminejoj (la Astraĥana, Karaĉaganaka) estas la metana, kun alta enhavo de sulfidacido (ĝis 24%) kaj karbona duoksido (ĝis 22%). Enhavo de gasokondensato varias de 240 ĝis 560 cm³/m³. La subsalaj naftoj estas ĉefe malpezaj (0,82-0,85 gr/cm³), parafinaj kaj sulfuraj.
Ene de la rusia parto de la provinco estas malkovritaj 21 plejparte gasaj minejoj (inkluzive 10 en la supersala tavolaro). Plejparto de la supersalaj minejoj troviĝas en Kalmukio, dum la subsalaj ĉefe en la okcidenta parto de la depresio. Elminigado de gaso okazas en la Astraĥana kaj kelkaj malpli grandaj minejoj. Pliajn naftogasajn kuŝejojn oni prognozas en la karbonataj masivoj de la subsala paleozoiko.
Sinagogo de Přívoz
Sinagogo en Přívoz situis en Ostrava-Přívoz ekde la jaro 1904 ĝis 1939.
La juda sinagogo en strato Försterova (hodiaŭ Hlávkova) situis en lokoj de ĝardeno inter domoj n-ro 4 kaj 6. Bezono de ties konstruado komencis esti aktuala en la dua duono de la 19-a jarcento, kiam plialtiĝis nombro de alloĝiĝintaj judoj precipe el Galicio (en la jaroj 1900-1921 vivis da ili en Přívoz inter 500 - 600). Por subteni tiun ĉi intencon estis en la jaro 1900 destinita Přívoza templa societo (Přívozer Tempel-Verein), kies prezidanto fariĝis Filip Förster, longjara membro de la municipa komitato. Post tio, kiam la municipo kaj la templa societo interkonsentis en kondiĉoj de kontrakto, oni alpaŝis en duono de la jaro 1904 al propra konstruado, kiu estis aŭtune de la sama jaro finita. Komence de junio de 1939 la sinagogo estis forbruligita fare de nazioj. La sinagogo kuŝiĝis per cindro la 9-an de junio 1939.
11260 Camargo
Nomo
Ĝia nomo honoras Júlio Ignácio Bueno de Camargo, esploristo ĉe la Nacia Observatorio de Brazilo, kiu fakiĝis en astrometrio de korpoj de la sunsistemo kaj en referencaj kadroj, precipe en la antaŭkalkulo kaj observo de stelaj kaŝadoj.
Kodekso de Halepo
La Kodekso de Halepo (כֶּתֶר אֲרָם צוֹבָא‎, Codex Aleppensis) estis ĝis ĝia damaĝiĝo (1947) la plej malnova plena manuskripto de la masora hebrea biblio. Ĝi nun enhavas ankoraŭ 295 el la originaj 487 (aliaj fontoj: 480) folioj kaj troviĝas en Jerusalemo en la Israela Muzeo en Relikvokesto de libroj.
Estiĝo
La konsonantoj de la kodekso estis skribitaj en ĉ. 920 p.K. ĉe Tiberias (Israelo) fare de skribisto Ŝ'lomo ben Buja'a. La tekston poste kontrolis Aaron ben Moŝe ben Aŝer, vokalizita kaj provizita per masoretaj rimarkoj. Ben Aŝer estis la lasta kaj plej fama membro de la gramatikista familio Ben Aŝer el Tiberias, kiu formis la plej precizan enkadrigon de Masorah kaj tiel la hebrean biblion.
La manuskripto estis rigardata ekde la komenco kiel ekzemplo-dona kodekso.
Fertitoj
La fertitoj estas etno en Centr-Afrika Respubliko kaj Sudano. La plej multaj el ili parolas la araban lingvon, kaj la plej multaj estas islamanoj. Kelkaj fertitoj parolas la karaan lingvon, kiu apartenas al la bantua lingvaro.
Kodekso de Halepo
Historio
En mezo de la 11-a jarcento, la kodekson aĉetis la Karea komunumo de Jerusalemo. Iom poste, ĝi iĝis rabaĵo kaj kunportita fare de selĝukoj (1071) aŭ dum la unua krucmilito (1099). La kodekso poste aperis en rabinata sinagogo de Kairo, kie uzis ĝin Moses Maimonides. Posteuloj de Maimonides kunportis ĝin en fino de la 14-a jarcento al Halepo (Sirio). La komunumo en Halepo protektis ĝin dum ses jarcentoj, la komunumo malpermesis eĉ ties kompletan filmadon, esploradon. Poste evidentiĝis, ke do ekzistas fotaĵoj pri unuopaj paĝoj, tiel el jaro 1887 kaj 1910.
Dum la progromoj kontraŭ la judoj kaj judaj posedaĵoj en decembro de 1947 en Halepo, la malnova sinagogo estis brulneniigita kaj la kodekso damaĝiĝis. La precizaj cirkonstancoj de la damaĝiĝo estas ĝis hodiaŭ neklaraj. Judoj de Halepo asertas, ke la mankantaj paĝoj neniiĝis; aliflanke la restantaj paĝoj ne montras fajran damaĝiĝon (la malhelaj makuloj ĉe la randoj estas fungaj damaĝoj).
Oni kunportis la kodekson en januaro 1958 al Jerusalemo, kie ĝi hodiaŭ troviĝas. Mankintaj paĝoj aperis en 1981, 2007; tiel oni supozas, ke ekzistas pliaj paĝoj, kiujn la membroj de la juda komunumo eltiris kaj kunportis.
1827 Atkinson
1827 Atkinson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Robert d'Escourt Atkinson.
Blendioj
La blendioj estis kantabra tribo.
Laŭ la romiaj registro-dokumentoj, la blendioj vivis en la Valo de Besaya, inter la vilaĝoj Reinosa kaj Suances (kie la romianoj konstruis urbon Portus Blendium), la valoj de Reinosa, Olea kaj Valdeprado del Río, kaj la orienta areo de la Golfo de Santandero. Plej eble, ili ankaŭ establiĝis en la Valo de Pas. Ties nomo ankaŭ aperas en la romia Vojo de Blendioj, per kiu konektiĝis la romiaj urbo Juliobriga kaj la haveno Portus Blendium, en la marbordo deKantabrio.
La blendioj estas konsideritaj samaj al gento plentusioj (menciita de Strabono), kiuj vivis ĉe la elfluejo de la rivero Ebro kaj alinomiĝis al loĝantoj de Iuliobriga dum Romia epoko. Proksime al ili vivis la tribo morekanoj.
La nomo blendioj devenas de hindeŭropa *(s)plend-, rilata al latina vorto splendeo (t. e. Esperanta splend-); do blendioj signifas splenduloj aŭ splendantoj.
La blendioj vivis en vilaĝoj sur montoj, kiel la aliaj kantabraj kaj keltaj gentoj. Verŝajne ties plej grava setlejo estis Aracillum, kiun la romianoj konkeris dum la Kantabraj militoj. La havenurbo Portus Blendium situis okcidente de Portus Victoriae Iulobrigensium (atribue, la nuna vilaĝo Suances).
Pliezhausen
Pliezhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Izabela de Aragono
Izabela de Aragono (n. en 1247 - m. la 28-an de januaro 1271 en Cosenza, Kalabrio), infantino de Aragono, estis la edzino de la franca reĝo Filipo la 3-a la Maltima, kaj do la reĝino de Francio (1270-1271).
Ŝi estis la filino de Jakobo la 1-a, reĝo de Aragono, Valencio kaj Majorko, kaj de lia dua edzino Jolanda de Hungario, alikonita kiel Yolande Árpád. Ŝi edziniĝis kun la estonta Filipo la 3-a la 28-an de majo 1262 en Clermont-Ferrand. Filipo estis la filo de la fama reĝo Ludoviko la 9-a (Sankta Ludoviko).
Ŝi naskis interalie :
Izabela estis entombigita en la baziliko de Saint-Denis, apud Parizo.
Aspach-le-Bas
(jen francigite, origine germane kaj alemane Niederaspach) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
Insularo Sanjuana
Sanjuana Insularo (San Juan Islands) estas arĥipelageto inter la usona ŝtato Vaŝingtonio (al kiu apartenas la plejparto) kaj Insulo Vankuvera (Brita Kolumbio, Kanado). Pramŝipoj el la ĉeftera haveneto Anacortes ligas la ĉefajn insulojn (San Juan, kie situas la ĉefurbo Friday Harbor; Orcas, kie loĝis du konataj Esperantistoj; Lopez, kaj Shaw) reciproke kaj al Vankuvera Insulo kaj la usona ĉeftero.
Mátyás Sárközi
Mátyás Sárközi [mAtjAŝ ŝArkozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárközi Mátyás estas hungara verkisto, ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto, kritikisto. Lia avo estis Ferenc Molnár, lia patro estis György Sárközi, liaj pseŭdonimoj estis Boglár Flórián, Fekete Márton, Magyarvölgyi Álmos, S. M., Sárközy.
Mátyás Sárközi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Mátyás Sárközi devenis el juda familio. Post lernado en la frua 1956 li estis ĵurnalisto. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Londono. Li studis libroilustraĵojn en en:Saint Martin's School of Art inter 1957-1960. Dum la studentaj jaroj li kontribuis en hungarlingva periodaĵo, poste li estis redaktoro 4 jardekojn en hungarlingva dissendo de BBC. Interrompe li faris la samon en Radio Libera Eŭropo (1963-1965). Inter 1972 kaj 1994 li gvidis artgalerion en Londono. Li akiris plian (literaturan) diplomon en universitato en Londono en 1984. Depost fino de la socialismo (1990) li ofte vivas en Budapeŝto kaj ankaŭ kontribuas. Li ricevis premiojn ekde 1992, la plej valoran en 2020 (premio Kossuth). Li havas edzinon ekde 1969.
Izobutila fluoroacetato
Izobutila fluoroacetato aŭ C6H11FO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fluoroacetata acido kun izobutanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Izobutila fluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la fluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan kloron, kloroformon kaj karbonan duoksidon.
Dílce
Dílce estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Jičín, Regiono Hradec Králové. Vivas ĉi tie.
Orbrova klorofonjo
La Orbrova klorofonjo (Chlorophonia callophrys) estas birdospecio de la familio de Fringedoj (iam en Traŭpedoj) kaj genro de Klorofonjoj, kiu enhavas buntkolorajn speciojn ĉefe verdajn kaj ĉefe en supraj partoj kun flavaj subaj partoj kaj bluaj kapomarkoj.
Ĝi troviĝas en Kostariko kaj Panamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj. Ili loĝas en altateraj arbaroj de ambaŭ deklivaroj nome kaj al Kariba Maro kaj al Pacifiko kaj troviĝas en kanopeo en duonmalfermaj lokoj kiaj arbarbordoj, arboplantejoj kaj ombrecaj ĝardenoj.
Luboš Kohoutek
Li interesiĝis pri astronomio en mezgrada lernejo. Li studis fizikon kaj astronomion en la universitatoj Masaryk de Brno kaj Karolo de Prago, ĝis 1958.