cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olympic Airlines
Olympic Airlines estis membro de IATA kaj akiris la certigilon IOSA (IATA Operational Safety Audit) kiu certigus la sekurecon de la operacioj de la kompanio. La 6-an de marto 2009 la greka ŝtato vendis ĝin al la privata greka investfondaĵo Marfin Investment Group, metante finon al 30 jaroj da ŝtata ĉeesto.
Dorsel
Dorsel - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Dorsel estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Andaluzaj foiroj
La Andaluzaj foiroj havas specialan signifon pro la specifaj kulturaj elementoj kiuj gravas por la kulturo de Andaluzio kaj por etemdo al la tuta Hispanio; inter ili estas heredaĵoj de la originaj foiroj, nome de brutobredada kaj religia deveno kaj la modernaj aldonitaj el iaj celebroj pli ĵusaj kaj diversaj (kiaj festoj kolumbaj el Onubo rilate al Iberameriko). Plej fama estas la Foiro de Aprilo de Sevilo.
Teorio de tipoj
En programlingva teorio, branĉo de komputiko, la teorio de tipoj provizas la formalan bazon por la dizajno, analitiko kaj studo de tipo-sistemoj. Ja, multaj komputilo-sciencistoj uzas la terminon teorio de tipoj por nomi la formalan studon de tipo-sistemoj por programlingvoj, kvankam iuj limigas ĝin al la studo de pli abstraktaj formalismoj kiel tipitaj λ-kalkuloj. Je la plej larĝa nivelo, teorio de tipoj estas la branĉo de matematiko kaj logiko, kiu koncernas sin kun klasigi entojn en kolektojn nomitajn kiel tipoj. En ĉi tiu senco, ĝi rilatas al la metafizika nocio de 'tipo'. La moderna teorio de tipoj estis inventita parte en respondo al la paradokso de Russell, kaj estas esprimitas elstare en Principoj Mathematica far Russell kaj Whitehead.
Tipa sistemo
La difinoj de tipo-sistemo diversas, sed jena de Benjamin C. Pierce malglate korespondas al la aktuala interkonsento en la programlingva teoria komunaĵo:
En aliaj vortoj, tipo-sistemo dividas programajn valorojn en arojn nomitajn kiel tipoj (ĉi tio estas nomata kiel "tip-asigno"), kaj proklamas certajn programajn kondutojn kiel mallaŭregula sur la bazo de la tipoj, kiuj estas tial asignitaj. Ekzemple, tip-sistemo povas klasifiki valoron "hola" kiel linio kaj la valoro 5 kiel nombro, kaj malpermesi la programisto adicii "hola" al 5 surbaze de tiu tip-asigno. En ĉi tiu tipa sistemo, la programo
devas esti mallaŭregula. De ĉi tie, ĉiu programo permesita laŭ la tip-sistemo devus esti verŝajne libera de la erara konduto de adicio de linioj kun nombroj.
La dizajno kaj realigo de tip-sistemoj estas aktuala proksime same kiel aktuala estas programlingvo mem. Fakte, proponantoj de la teorio de tipoj kutime proklamas, ke la dizajno de tipo-sistemoj estas la pura esenco de programlingva dizajno: "Dizajnu la tip-sistemon ĝuste, kaj la lingvo dizajniĝos mem.".
Pál Turán
Pál Turán, hungare Turán Pál estis hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1948, ordinara en 1953) de Hungara Scienca Akademio. Pál Turán naskiĝis la 1910 en Budapeŝto. Li mortis la 1976 en Budapeŝto.
Teatro Esperanto de Parizo
La Teatro Esperanto de Parizo (TESPA) aktivadis en Parizo ekde 1976 kun i.a. Jean-Pierre Peray, Sylvie Bonnet, Solen', François Lo Jacomo, Kreŝimir Barkoviĉ, Arno Lagrange, Georges Lagrange, Michel Audibert, k.a.
Pál Turán
Biografio
Pál Turán devenis el juda familio. Li frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon de Lipót Fejér en 1935. Dum la 2-a mondmilito li estis trudlaboristo, poste li instruis en la universitato. Li ofte verkis artikolojn en matematikaj periodaĵoj. Li dufoje edziĝis. Li ricevis premiojn Kossuth en 1949 kaj 1952, krome en 1975 memormedalon.
Teatro Esperanto de Parizo
TESPA partoprenis en la Esperanta kabaredo La ruza kruĉo kaj eldonadis la teatran gazeton Kulisoj internaciaj.
Antaŭ TESPA
En Parizo, la teatra vivo estadis aktiva dum la jardekoj 1950-aj ĝis 1980-aj.
En la fruaj 1970-aj grupo da amatoroj en la paŝoj de prestiĝaj antaŭuloj, (nome Srdjan Flego kaj IAT aktivaj ankaŭ en Parizo en la jaroj 1950-aj kaj 1960-aj), eksurscenigis skeĉojn kaj amuzajn komediojn. Kelkaj aktoroj partoprenis kaj en Angoroj apud Flego kaj en la postaj realigoj. En la unua teatra kerno troviĝis Michel Audibert (Flavius), Jean-Pierre Peray, Antoinette Leroux, Daniel Benazech, Sylvie Bonnet kaj aliaj. Menciindaj teatraĵoj surscenigitaj de tiu grupo estas "Muŝovoj" kaj "Internacia Hotelo" -originalaĵoj verkitaj de Jean Thierry.- "La reto" ankaŭ originalaĵo de Bukar; la lasta estis prezentita plurajn tagojn sinsekve en pariza kabaredo " l'Absidiole". "Internacia Hotelo" prezentiĝis en Eŭropa Kongreso en Luksemburgo en 1975.
Fondiĝo de TESPA
Kun la sekvanta surscenigo : "La du biletoj", komedio de Florian (kaŝnomo de Jean-Pierre Peray), tiu unua teamo renkontiĝis kun dua grupo kaj kune en jaro 1976-a ili kreos "TESPA" (= TEatro ESPeranto de PArizo). La dua grupo modeste ekis kun enscenigo de eroj de "Andromaka" de Jean Racine kiun Georges Lagrange verse esperantigis jam kelkajn jarojn antaŭe. Cirkonstancoj kunigis la tradukinton, junan aktorinon (Solen') kaj Arno Lagrange, kiuj unuafoje prezentiĝis en Greziljono kaj poste en parizaj renkontiĝoj kaj en printempa Sat-Amikara kongreso en Bordozo. Iom post iom pli kaj pli gravaj eroj de la kvarakta dramo estis prezentitaj kun pli kaj pli da rolantoj. Dum la jaro 76-a ambaŭ sendependaj grupoj ekfandiĝis, membroj de ĉiu el ambaŭ grupoj ekpartoprenis la realigojn de la alia (Solen' rolis en "La du biletoj" dum turneo en Belgio, kie ŝi ankaŭ prezentis monodramon -"La bela indiferentulo" de Jean Cocteau, kaj Sylvie Bonnet rolis en "Andromaka"). Ankaŭ en "Andromaka" unuafoje aperis François Lo Jacomo kiel Tespa-aktoro.
Aktiva periodo
Tiu momento estis la komenco de fekunda periodo en kiu Tespa tre aktivis : multaj verkoj estis surscenigitaj en malmultaj jaroj, sufiĉe granda nombro da homoj partoprenis per almenaŭ unu rolo; krome Tespa partoprenis la revivigon de pariza kabaredo "La ruza kruĉo", kaj ankaŭ ekeldonis gazeton unue "Kulisoj, bulteno de Tespa" kaj poste "Kulisoj internaciaj, arta kaj kultura gazeto". Tespa eĉ entreprenis eldoni la tekstojn de siaj teatraĵoj.
En la jaroj 77-a ĝis 79-a Tespa plene surcenigis jare po unu gravan verkon elfrancigitan de Georges Lagrange. Ĉirkaŭ Solen', Arno kaj Georges Lagrange, Sylvie Bonnet, François Lo Jacomo, Antoinette Leroux, Daniel Benazech, Jean-Pierre Peray ankaŭ rolis en tiuj teatraĵoj : Kreŝo Barkoviĉ, Michel Kavlan, Michel Delatte, Michèle Savignat, Marc Ternant, Bernard Grosgeorge (juna franca aktoro neesperantisto sed esperanto-parolanto).
En 1977 : "La Justuloj" de Albert Camus, prezentita en SAT-kongreso en Aŭgsburgo kaj en IJK en Poitiers. En 1978 : "La kalva kantistino" absurda komedio de Eugène Ionesco, prezentita en Pollando kaj en 1979 : "La fatomaŝino" poezia dramo de Jean Cocteau prezentita en IJK en Zeist kaj en turneo en Belgio.
Krom longajn teatraĵojn Tespa surscenigis aron da mallongaj, inter ili : "Aŭtunaj ventoj" originalajo de Frederic Pujulà i Vallès, kataluna verkisto el la komenco de la dudeka jarcento, "Korvo" originala verko de la japano Kisaku Tabata, "Soleco" de Emilija Lapenna, "Kvazaŭ birdoj konstruas neston" amuzaĵo antikvoŝajna de William Auld, "La forpasinto" moderna komedio de René de Obaldia, "La juda edzino" drama ero el verko de Bertolt Brecht, eroj el "Edipo reĝo" de Sofoklo, eroj el "Horaco" kaj el "Fedra" de Jean Racine, ero el "La respeklema p..." de Jean-Paul Sartre.
"La ruza kruĉo" estas revivigo de malnova pariza tradicio post Verda Kato (1920 - 1926), Bolanta kaldrono (1936 - 1939) kaj Tri koboldoj (1944 - 1956) kiu vivadis en la antaŭaj jardekoj ĉirkaŭ Raymond Schwartz. En la jaroj 78-a ĝis 80-a, ĉirkaŭ Ĵak Lepŭil' ĉefa kunorganizanto, dudeko da kutimaj geartistoj kaj kelkaj eksterlandaj gastartistoj prezentis almenaŭ dudekvar foje artan kaj distran vesperon, po unu foje monate en pariza kafeja postsalono. La Tespa-geaktoroj abunde miksiĝis kun aro da artemuloj kiaj Ĵak le Puil, Serge Sire, Jean-Pierre Danvy, Laurent Septier, Gaudry, Raymonde Perault, Armelle Lequint, Stefan MacGill, kaj multaj aliaj.
"Kulisoj, oficiala bulteno de Tespa" aperis ok-foje en 1977 kaj 1978. Ĝi raportis pri la surscenigoj de Tespa (artikoloj pri la verkistoj, la verkoj, la traduko, informoj pri la turneoj) kaj entenis diversajn priteatrajn artikolojn (scenarto, aktorotrejnado, teatroskoloj, ktp.) kaj beletrajn paĝojn. En 1979 ĝi fariĝis "Kulisoj internaciaj, arta kaj kultura gazeto" kaj ambiciis internacie raporti pri la teatraktivado en diversaj landoj. Tri numeroj aperis po unu jare, sed ĝi ĉesis aperi ĉar internacia materialo ne plu atingis la redakcion kaj krome ĉar okazis ŝanĝoj en la privata vivo kaj en la projektoj de la ĉefredaktoro, Solen'.
Fondo de Krizalido
En 1980 Tespa-membroj Arno Lagrange kaj Solen' translokiĝis al Figeac 600km sude de Parizo kaj tie fondis novan trupon "La Krizalido" profesicelan dum Tespa estadis amatora. En Parizo Tespa plu vivadis ĉirkaŭ François Lo Jacomo, Michel Audibert, Georges Lagrange kaj Sylvie Bonnet dum aliaj eksaj anoj ankaŭ transloĝis malproksimen.
Tespa plu surscenigis aron da teatraĵoj inter kiuj : "Boks kaj Koks" de John Madison Morton, "La rekta metodo" de Tristan Bernard, "Seneliro" de Jean-Paul Sartre, "Ŝtona gasto" de Michel Duc Goninaz.
Antomiedoj
Antomiedoj (Anthomyiidae) estas familio de insektoj el la subordo braĥiceroj brachycera. Ili laŭ neformala lingvouzo apartenas al la "muŝoj", kiuj manĝas plantojn aŭ fungojn.
Priskribo
La malantaŭaj partoj de larvoj estas plataj kun karakterizaj apendicoj.
Kremla Armomuzeo
La Kremla Armomuzeo aŭ Kremla Armilejo (Оружейная палата) estas unu el la plej malnovaj muzeoj de Moskvo, nome en la Moskva Kremlo, nune parto de la komplekso de la Moskvaj Kremlomuzeoj.
En 1711, Petro la Granda translokigis la plej parton de la kolektoj al sia nova ĉefurbo, Sankt-Peterburgo. Dum la 19-a jarcento la muzeo kreiĝis kaj disvolviĝis. Post la Revolucio de 1917, la Armileja kolekto estis pliriĉigita per trezoroj el Patriarkeco, katedraloj, monaĥejoj kaj privataj kolektoj. Kelkaj el tiuj estis poste venditaj eksterlande fare de la reĝimo de Josif Stalin en la 1930-aj jaroj. En 1960, la Kremla Armilejo iĝis la oficiala muzeo de Kremlo. Krom grandaj kolektoj de rusiaj kaj eŭropaj artefaktoj, la muzeo enhavas ankaŭ armilojn kaj aliajn abjektojn el Persio kaj Turkio.
Departemento Kaĥamarkio
Administra divido
La departemento estas dividita el dek tri provincoj: </br clear:all/>
Androulla Vassiliou
De 1961 ĝis 1964 ŝi studis juron ĉe la Middle Temple Inn of Court, en Londono (Unuiĝinta Reĝlando), kaj de 1964 ĝis 1966 ŝi studis internaciajn rilatojn ĉe la Londona Instituto pri Mondaj Aferoj (London Institute of World Affairs). Ŝi tiam revenis al sia hejmlando, Kipro, kaj dunĝiĝis kiel juristo kaj kiel konsilanto de la bankoj Standard Chartered Bank kaj poste Bank of Cyprus. En 1988 ŝia kariero kiel juristino finiĝis, okaze de la prezidentiĝo de ŝia edzo, George Vassiliou.
Ŝi iĝis kipra parlamentano en 1996, kiel anino de la Movado de Unuiĝintaj Demokratoj, kaj estis reelektita en 2001. Dum tiu ĉi jardeko kiel parlamentanino, ŝi partoprenis komisionon pri eŭropaj aferoj kaj komisiono por la rilatoj inter Kipro kaj Eŭropunio. Ŝi ankaŭ reprezentis Kipron ĉe la Eŭropa Konvencio, la internacia asembleo kiu estis taskigita verki Eŭropunian Konstitucion.
En februaro 2008 ŝi estis nomumita kiel posteulino de samlandano Markos Kyprianou kiel eŭropunia komisionano pri Sano. La ŝi oficiale ekokupis la postenon, kaj komence de aprilo ŝi estis intervjuita de la Eŭropa Parlamento, kiu akceptis ŝian nomumon per 446 jesoj, 7 neoj kaj 29 sindetenoj.
La, la komisiona prezidanto José Manuel Durão Barroso anoncis ŝian kandidatigon kiel eŭropunia komisionanino pri Edukado, Kulturo, Plurlingveco kaj Juneco.
Joseph-Louis Lagrange
Joseph-Louis de LAGRANGE ([ ĵozef lui do lagronĵ] ; naskiĝis la 25-an de januaro 1736 en Torino, mortis la 10-an de aprilo 1813 en Parizo) estis itala matematikisto, fizikisto kaj astronomo kaj unu el la plej gravaj sciencistoj de la 18-a jarcento.
Biografio
Lagrange naskiĝis en Torino, Italio. Li estis brila lernanto en la universitato de sia naskurbo antaŭ esti nur 19-jara nomumita profesoro en la reĝa lernejo pri Artilerio. Kun kelkaj amikoj li kreis en 1757 sciencan societon, estonta Torina scienca Akademio. Du matematikistoj ludis gravan rolon en la vivo de Lagrange. La unua estis Eŭlero, kun kiu li abunde leterkorespondis, kaj kiu kuraĝigis kaj inspiris lin en liaj matematikaj esploroj. La dua estis lia amiko d'Alembert. Per lia helpo Lagrange eniris la kortegon de Frederiko la 2-a en Berlino en 1766. Li tie estis nomumita direktoro de la matematika sekcio de la Scienca Akademio post sia protektinto mem foririnta al Sankt-Petersburgo. Post la morto de la imperiestro post dudek jaroj da fekunda laboro, Lagrange akceptis la inviton de la franca estraro kaj forveturas al Parizo. Iĝinte veterana pensiulo de la Scienca Akademio li partoprenis dum la Revolucio la kreon de la metra sistemo kunlabore kun Lavoisier, kaj kontribuis en la fondo de la École normale (instruista altlernejo), de la École Polytechnique (multteknika altlernejo) kaj de la Bureau des longitudes (buroo de la longitudoj). Admiriata de Napoleono 1-a, li mortis honorita: senatano, imperia grafo kaj granda oficiro de la Légion d'honneur (honora Legio), en Parizo en 1813.
Lagrange troviĝas ĉe la fonto de lagranĝa mekaniko kaj multaj progresoj en diversaj matematikaj sferoj. Li estas, kun Euler, unu el la fondintoj de la variada kalkulo. Li pruvis la teoremojn de Wilson kaj de Bachet kaj fondis la teorion de kvadrataj formoj (Recherches arithmétiques, 1775). Sed la precipa verko de Lagrange sendube estas lia Mécanique analytique (Analiza meĥaniko), eldonita en 1788. En ĉi tiu verko li sistemigis la uzon de diferencialaj ekvacioj kiujn li aplikis al problemoj de pura meĥaniko. El lia metodo fontos multaj postaj esploroj el kiuj tiuj de Hamilton. Fine en ĉiela meĥaniko, Lagrange faris gravajn esplorojn : pri la problemo de la tri korpusoj la luna libracio kaj la planedmovoj.
Herrmann Bachstein
Louis Herrmann BACHSTEIN (naskiĝinta la en Apolda, mortinta la  en Berlino) estis germana ĉefkonstruisto kaj fervojentreprenisto. Li estis inicianto kaj tenadanto de pli ol 60 tramvojaj kaj fervojaj entreprenoj ene kaj ekstere de Germanujo, aparte de etaj kaj flankaj linioj.
Vivo
Estante filo de kuproforĝisto li trejniĝis ekde 1850 en ĉarpentistado. Post restadoj en Chemnitz kaj Holzminden li studis ekde 1856 ĉe la berlina Konstruakademio. Ekde 1859 li estis ĉefkonstruisto laborante ekde 1864 por la entreprenisto Bethel Henry Strousberg.
Je la fino de la 1860-a jaroj Bachstein konstruigis kelkajn liniojn sed nur post la bankroto de Strousberg en 1874 li mem grandskale ekmemstaris. Li fondis en 1879 en Berlino Centralverwaltung für Secundairbahnen Herrmann Bachstein (CV), kiu ekde 1883 iĝis malferma komerca kompanio kun apero en la komerca registro. Ĝi ŝanĝitis en 1933 je kompanio kun limigita respondeco. Filiojn li ankaŭ fondis, ekz. en 1895/1897 Süddeutsche Eisenbahn-Gesellschaft (SEG) kun sidejo en Darmstadt, al kiu kelkaj linioj de CV transdonitis; Bachstein iĝis ankaŭ ties kontrolkomisiona estro.
Krom la konstruo de fervojlinioj li ankaŭ intersiĝis pri aliaj projektoj. La lasta estis la konstruo de tunelo tra la montaro de la Karavankoj en Aŭstrio. Post lia morto en 1908 lia filo Herrmann Bachstein la pli juna (1876–1944) transprenis la tuton. En 1923 kunmetitis la fervojlinioj situantaj en Turingio je Thüringische Eisenbahn-AG (Theag). El CV iĝis poste la nuna societo l.r. Verkehrsbetriebe Bachstein.
Gerrit Rietveld
Gerrit RIETVELD (Utrecht, 24-an de junio 1888 - Utrecht, 25-an de junio 1964) estis nederlanda arkitekto kaj meblofasonisto.
Vivo kaj laboro
Gerrit Rietveld estis filo de meblofaristo Johannes Cornelis Rietveld kaj lia edzino Elisabeth van der Horst.
La fama seĝo de Rietberg
En 1911 Rietveld startis propran meblofabrikon, dum li vespere studis arkitekturon. Rietveld fasonis la ruĝbluan seĝon en 1917, sub influo de aliaj arkitektoj. En 1919 li mem arkitektiĝis.
En 1924 li fasonis la Rietveld-Schröder-Domon por kaj en kunlaboro kun endoma arkitektino Truus Schröder-Schräder. La domo konstruiĝis en Utrecht. En 1934 li fasonis plurajn domojn en Utrecht.
Post la milito estis malmulta da interesiĝo por lia verkaro, sed kiam la interesiĝo por De Stijl (la stilo) dum la 1950-aj jaroj revenis, Rietveld ankaŭ akiris pli da mendoj, antaŭ ĉio por registarajn konstruaĵoj.
Törökkoppány
Törökkoppány [torokopAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. Török signifas: turko kaj aldoniĝis al la loknomo dum la turka erao.
Situo
Törökkoppány situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Igal troviĝas 14, Tab 18, Tamási 22 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 laŭ tiama hungara ortografio "Cuppan". En 1542 la turkoj ne povis okupi la fortikaĵon, nur post 10 jaroj. Tiam la komunumo iĝis administracia centro de la regiono. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.
Tótszentgyörgy
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, ĉefvojo kaj fervojo Pécs-Barcs estas proksime.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1284. Post la mezepoko la loĝantaro rifuĝis pro la turkoj. En la 16-a jarcento slovakoj refondis la vilaĝon. Ĝis 1918-1920 la serboj okupis la regionon. Ekde 2006 la vilaĝo estas centro de administrado.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kuracejo, junulara klubo, biblioteko, migra poŝto.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Jette
Jette (nederlande: [JETte]) estas municipo en Belgio, unu el la 19 municipoj de la Brusela Ĉefurba Regiono.
Haruya Fujii
Haruya Fujii (藤井 陽也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Nagoya Grampus.
Malnov-Sankt-Johano
Malnov-Sankt-Johano (alemane kaj Alt Sankt-Johann) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo en la elektodistrikto Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1427 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Malnov-Sankt-Johano, Unterwasser kaj Starkenbach. Kun efiko de la 1-a de januaro ĝis estis kunigita kun la malnova komumumo Wildhaus al la nova komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano.
Geografio
Malnov-Sankt-Johano situas en la Supera Togenburgo inter Wattwil kaj Wildhaus. Meze tra la vilaĝo fluas la rivero Turo. La plej alta punkto de la vilaĝo estas la pinto de la monto Chäserrugg. Al Malnov-Sankt-Johano apartenas ankaŭ la vilaĝoj Unterwasser kaj Starchenbach.
Historio
El la jaro 1152 datiĝas la unua dokumenta mencio de Johannis Baptiste, la benediktana monaĥejo, kiu donis ankaŭ la nomon al la vilaĝo. Post bruliĝoj kaj strangaj mortoj de monaĥoj la monaĥejo estis transigita pli malsupren en la Turvalon al Sidwald apud Nesslaŭ (hodiaŭ Nov-Sankt-Johano). Partoj de la Monaĥejo Nov-Sankt-Johano ankoraŭ ekzistas, sed hodiaŭ servas al aliaj celoj.
Ĝis la jaro 1833 la komunumo Stein SG apartenis al Malnov-Sankt-Johano.
Per la konstruo de la unua togenburga montartrafikilo, la Iltios-Funikularo, en la jaro 1934 komenciĝis la erao de la montara turismo en Malnov-Sankt-Johano. El la iama malriĉa montaragrikultura vilaĝo fariĝis ŝatata turisma celo, kiu allogas ĉefe homojn el Zuriko kaj Sudgermanio.
Kun efiko de la 1-a de januaro la ĝis tiamaj komunumoj Malnov-Sankt-Johano kaj Wildhaus estis kunigitaj al la nova komunumo Wildhaus-Malnov-Sankt-Johano.
Turismo
Malnov-Sankt-Johano estas ŝatata turisma loko. En vintro ĝi troviĝas meze en la skiregiono de la Supera Togenburgo. Seĝotelfero al la alpopaŝtejo Selamatt kaj funikularo de la municipo Unterwasser al Iltios kaj Chäserrugg-Aertelefero de Iltios al la monto Chäserrugg kaj pluraj skiliftoj disponigas riĉan infrastrukturon por vintra sporto kaj someraj migrantoj. La vilaĝo havas diversajn hotelojn, sed ankaŭ eblas lui feridomoj je bonaj prezoj. La regiono estas cetere aparte ŝatata inter neĝtabulistoj.
Kornsledkonkurso
Jam de la 25-a de februaro 1989 ĉiujare en februaro okazas ĉe la vala stacio de la seĝotelfero al Selamatt la tradicia kornsledkonkurso de Malnov-Sankt-Johano. Temas pri granda popolfesto kun kornsledo-konkursoj en diversaj kategorioj. La kulmino estas parado de proksimume cento da karnavale ornamitaj kornsledoj ofte kun motivoj rilate al aktualaj eventoj el socio kaj politiko.
Lajos Gulácsy
Lajos Gulácsy [lajoŝ gulAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Gulácsy Lajos Kálmán estis hungara pentristo. Lajos Gulácsy naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
CACI
CACI International, Inc. estas privata usona militista firmao kun sidejo en Arlington, Virginio. La entrepreno estis fondita en 1962 kiel California Analysis Center, Inc., alinomita en 1967 al Consolidated Analysis Centers, Inc. kaj en 1973 al CACI, Inc.. Ĝi portas la nunan nomon ekde 1985.
CACI International, Inc. estis fondita fare de Herb Karr kaj Harry M. Markowitz, por surmerkatigi la simuladan programlingvon SIMSCRIPT. La entrepreno estas dividita je du branĉoj: CACI Federal, estas memstara en Usono, dum CACI, Ltd. agadas en Britio. La ĉefaj komercaj branĉoj estas:
Francisco de Enzinas
Francisko de Enzinas (pseŭdonimo: Claudius Senarclaeus) (1518-1552) estis hispana humanisto, helenisto kaj protestanto, tradukisto de la Nova Testamento en la hispanan (kiun li dediĉis al Karlo la 5-a) kaj apologiisto. Li ankaŭ tradukis Plutarkon, Lukianon kaj Livion en la kastilian, kvankam lia ofta uzo de pseŭdonimoj malcertigas la atribuaĵojn. Li estis frato de Diego de Enzinas ankaŭ konata kiel Jaime de Enzinas (1520-1547) kiu estis persekutata kaj mortigita de la Inkvizicio.
Vivo
Francisko de Enzinas nomis sin Francis Dryander por fuĝi al la persekutoj de la katolikaj fanatikuloj. Lia patro, Juan de Enzinas estis bonsukcesa kaj riĉa komercisto. Lia patrino, Ana, mortis kiam Francisko estis ankoraŭ infano, tre eble en la jaro 1527, kaj lia patro ree edziĝis en la sekva jaro kun Beatriz de Santa Cruz (1495-1573), kiu devenis el influa familio de Burgos kun internaciaj kontaktoj.
Dank'al tiuj internaciaj kontaktoj, Francisko vojaĝis al Flandrio, tie kie lia nomo aperas en la matrikulo de la Katolika universitato de Loveno, en 1529. Estas evidentaĵoj ke Enzinas troviĝis en tiu urbo antaŭ du jaroj. En la universitato li konatiĝis kun la germana reformisto Albert Hardenberg (1510-1574) kaj la skribaĵoj de Filipo Melanktono (1497-1560). Li same vizitadis sian sampatruajnon Francisco San Román (1515-1542), protestanta reformisto kaj protomartiro de la fiaskiĝinta protestanta reformo en Hispanio.
En la 27-a de oktobro 1541 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Wittenberg kaj daŭrigis siajn studojn pri la greka kun Melanktono. En Loveno, Enzinas komencis sian tradukadon de la Nova Testamento kaj en Wittenberg tiu projekto ricevis la apogon de Melanktono, en kies domo li gastis sin.
Vintre de la jaro 1542 aŭ 1543, jam kun la manuskripto preta por presado, Enzinas ree vojaĝis al Flandrio serĉe de presisto kiu povus publikigi la verkon en la kastilian. Ĉar Flandrio estis tiam hispana teritorio, la distribuvojoj ĝis Hispanio estis pli favoraj. Oktobre de 1543 "El Nuevo Testamento de nuestro Redemptor y Salvador Jesu Christo" presiĝis en Antverpeno. En la 25-a de novembro 1543, denove dank'al familiaraj kontaktoj, eblis al li doni kopion kaj ĝin dediĉi al Karlo la 5-a, kiu estis en Bruselo.
Persekutado, vojaĝoj kaj morto
Persekutata de fanatikuloj, Enzinas arestiĝis en la 13-a de decembro 1543, kaj estis kondukita al karcero en Bruselo instigita de la dominikana sacerdoto Pedro de Soto (1493-1563), konfesprenanto de Karlo la 5-a. Li restis en prizono dum unu jaro j duono, la "Nova Testamento" estis konfiskita, kvankam kelkaj kopiaĵoj venis en la manojn de pluraj aŭtoritatuloj. Komence de 1545, Enzinas sukcesis eskapi, unue al Antverpeno kaj poste al Wittenberg, kie li restis ĉe Melanktono. Ĉe lia peto, li verkis, post kelkaj monatoj, libron pri siaj spertoj en Flandrio laŭ la titolo "Historia de statu Belgico et religione Hispanica", verko kiu neniam publikiĝis dum lia vivodaŭro.
En 1545, Enzinas ricevis ordonojn de la imperiestro Karlo la 5-a por reiri al malliberejo alie li estus morto-kondamnita kaj liaj havaĵoj konfiskitaj. Malgraŭ tio, li preterlasis la ordonon kaj vojaĝis al Lepsiko por prizorgi siajn financojn. En 1546, li eksciis en Hispanio, laŭ intrigoj de la konfesprenanto de Soto, ke liaj havaĵoj estis en danĝero, kaj ke lia familio estis ekzilo-minacita se li ne kapitulaciis en Italio. Juan Díaz, lia protestanta amiko, sugestis ke ili rekontiĝu en Nurenbergo, tamen, en la 27-a de marto de tiu jaro, li estis murdita en Neuburg. denuncita de la frato mem, Alfonso.
Somere de 1546, li translokiĝis al Strasburgo, kie li konatiĝis kun Marteno Bucero. Post kelka tempo, li plenumis plurajn vojaĝojn, en kiu li vizitis Heinrich Bullinger, en Zuriko kaj Joachimus Vadianus en Sankt-Galo, Hieronymus Seiler (1495-1559) en Lindaŭ sur la Bodenlago, kaj Ambrosius Blarer (1492-1564) en Konstanco, ĉiuj ili gravaj figuroj de la protestantismo. Finfine li enmatrikuliĝis en Bazelo, kie li skribis raporton pri la murdo de sia amiko Juan Díaz titolita "Historia vera de morti sancti viri Ioannis Diazii Hispani". Ĉi-dokumento li publikigis sub la pseŭdonimo Claudium Senarclaeum, la nomo de la akompananto de Díaz kaj okulatestanto de la okazaĵoj. Ankaŭ en 1546, li ricevis el Romo novaĵon pri lia frato Diego de Enzinas, kiu estis mortigita en la brulŝtiparo pro herezo. Samjare, Francisko de Enzinas publikigis traktaĵon en kiu li akre kritikis la Koncilion de Trento sub la titolo "Acta Consilii Tridenti Anno M.D.XLVI celebrati".
En 1547, li ree troviĝis en Svisio kaj samjare li publikigas en Bazelo tradukaĵon pri la vivoj de Simono kaj Lukulo de Plutarko. Enzinas ne sentas sin sekura en Svisio, kaj decidas lasi sian loĝejon en Bazelo kaj iras al Strasburgo, kie ne 1548 li edziĝas al Margarethe Elter. Malgraŭ ke li havis nenian akademian titolon, li sukcesas postenon kiel profesoro en Anglio, dank'al interveno de liaj amikoj Marteno Bucero kaj Filipo Melanktono, kaj en oktobro li iĝas reĝa profesoro pri la greka en la Universitato de Kembriĝo. En tiu sama jaro lia unua filino Teresa naskiĝis.
En Anglio, Francisko tradukis verkojn de Plutarko, Lukiano kaj Tito Livio en la hispanan. Post iom pli ol unu jaro, li lasis sian familion zorge de Bucero, kiu same ekloĝis en Anglio, kaj vojaĝis al Bazelo por presado de siaj tradukaĵoj. En Bazelo, Enzinas trovis presiston kaj komence de 1550 li decidis ne plu reiri al Anglio, sendinte mesaĝon al siaj edzino kaj filino por retrovi lin en Strasburgo. Tie Enzinas fondis eldondomon por siaj publikaĵoj en la hispana. En 1551, Beatrica lia dua filino naskiĝis.
Francisko de Enzinas mortis en la 30-a de decembro 1552, estante 34-jara kaj konsekvence pro pestepidemio kiu disvastiĝis en Strasburgo. Lia edzino Margarethe mortis pro la sama malsano en la 1-a de februaro 1553. Senhezite, Melanktono sin oferis por adopti unu el la orfaj knabinoj. La pripatrina avino, Beatriz de Enzinas, ankaŭ batalis por la gardo de la infaninoj. Finfine la knabinoj restis ĉe la domo de la pripatrinaj familianoj en Strasburgo. Estas spuroj ke ili kreskis sub la ŝtata zorgo. Aliaj fontoj asertas ke la knabinoj vivis en Flandrio. La historiistoj ne plu ricevis novaĵojn pri ilia vivo.
NGC 7486
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo
Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo, origine hungare Jó estét nyár, jó estét szerelem estis sukcesa kolora televizia filmo dum la socialismo en Hungario.
Historia epoko
Okazis stranga murdo, pri kio la ĵurnaloj okupiĝis. Ankaŭ la aŭtoro legis ĝin, baldaŭe li verkis el la historio sukcesan novelon, poste oni faris ankaŭ sukcesan filmon, eĉ, en 2010 Nacia Teatro (Budapeŝto) prezentis teatraĵon. Spite la historian fonon iu ajn komprenas la filmon, dume estas iom videbla vivo de la tiutempaj hungaroj.
En la filmo kremo de la hungaraj aktoroj partoprenis.
Historio
Simpla laboristo havas 2 vivojn. Unuparte li laboras ie kaj vivas tre mizere, aliparte post kiam li ricevas la salajron, vestas sin eleganta kaj vivas unu aŭ du tagojn lukse, kiel maharaĝo. Li prezentas sin greka diplomato kaj amindumas al fraŭlinoj. Tamen, iom poste li forlasas la kredemajn virinojn. Foje li konatiĝas kun fraŭlino, kiu post la konatiĝo esploras pri la diplomato. Aliparte la ĉefrolanto tre ekamas ŝin, la historio finiĝas per murdo.
Yonggwang (pjongjanga metrostacio)
Stacio Yonggwang (영광역) estas metroa stacio de Chollima-linio de la Metroo de Pjongjango. Stacio Yonggwang estas ŝanĝeja stacio al Pjongjang-a stacio (Gyeongui-linio, Gyeonpu-Linio, Pyongnam-linio).
Ĝermolisto de manksaj esperantistoj
Ĝermolisto de gravaj irlandaj esperantistoj kaj aliaj kiu loĝas aŭ iam loĝis en Manksinsulo.
Samuel Keown Broadbent
Samuel Keown BROADBENT estis manksa Esperantisto kiu vivis en Douglas. Li laboris kun ĵurnalo Isle of Man Examiner. Nask. en Peel.
E. Callister
F-ino E. CALLISTER estis manksa Esperantisto kiu vivis en Furley.
G.E. Craven
Pastro G.E. CRAVEN estis manksa Esperantisto kiu vivis en Douglas.
E.J. Patterson
E.J. PATTERSON estis manksa Esperantisto kiu vivis en Ballasalla.
Beaurepaire (Seine-Maritime)
Beaurepaire estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝermolisto de manksaj esperantistoj
Victor Phillipe Pleignier
Victor Phillipe PLEIGNIER (?1830-1915) estis franca Esperantisto kaj lingvisto kiu vivis en Castletown, Manksinsulo. Li laboris en skolo King William's College. Nask. en Parizo.
Beaurepaire (Seine-Maritime)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Beaurepairais.
Ĝermolisto de manksaj esperantistoj
W. White
W. WHITE estis manksa Esperantisto kiu vivis en Derby Haven.
Michaele Schreyer
Michaele SCHREYER (naskiĝis la en Kolonjo) estas germana ekonomikistino kaj politikistino. Ŝi interalie estis komisaro en la Eŭropa Komisiono Prodi, kiu gvidis la Eŭropan Union de la 16-a de septembro 1999 (post la demisio de la antaŭa Komisiono Santer) ĝis la 31-a de oktobro 2004. En la Eŭropa Komisiono ŝi prezidis la fakon bilanco.Ŝia nomumo vekis protestojn de la germanaj opoziciaj partioj CDU/CSU kaj FDP, ĉar antaŭe estis kutimo, ke en la Exuropa Komisiono estis po unu germana politikisto de la registaraj kaj unu de la opoziciaj partioj, kaj nun unuafoje kun ŝi (verduloj) kaj Günter Verheugen (socialdemokratoj) du reprezentantoj de la tiumomentaj germanaj registaraj partioj. Kiam post la jaro 2004 Germanio kiel ĉiuj ŝtatoj antaŭe reprezentataj per du komisionanoj perdis la duan reprezentiĝon, ŝi devis rezigni pri plua komisionaneco.
Schreyer estas kunaŭtorino de la projekto ekkrei ERENE (European Community for Renewable Energy - La Eŭropa Komunumo por Renoviĝanta Energio) - la nova eŭropa komunumo modelita surbaze de Eŭratomo, kies celo estus subteni internacian kunlaboron por renoviĝantaj energiofontoj.
Michaele Schreyer estas membro de la ekologia partio Alianco 90/Verduloj de Germanio.
Kantono Franklin (Ohio)
La kantono Franklin - angle Franklin County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio, kies nomo aludas al Benjamin Franklin, usona multfakulo kaj unu el la patraj fondintoj de Usono. La administra centro estas la urbo Columbus, kiu ankaŭ estas la ĉefurbo de Ohio. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ŝahrekordo
Ŝahrekordo, persalingve شهركرد; estas universitata urbego, la ĉefurbo de Provinco Ĉahar Mahal kaj Baĥtijari en Irano. Ŝahrekordo estas la plej granda urbo en la provinco, krome estas ankaŭ distrikta ĉefurbo.
Geografio
Ŝahrekordo situas sur altebenaĵo de Zagros-montaro inter altaj montoj en Irano je 90 km de Esfahano, je 512 km de Teherano (laŭ je 377 km (supozeble aere)). La urbego estas la plej alta ĉefurbo de Irano (2,070 m super la marnivelo), tial ĝi estas konata kiel "Tegmento de Irano".
Ferenc Farkas (politikisto)
Kariero
Ferenc Farkas pristudis ekonomikon en la Ekonomikscienca Universitato de Budapeŝto (1921–1925), arthistorion en la filologia fakultato, de 1921 ĝis 1927 li estis bankoficisto en Vieno, de 1929 redaktoro de la libroeldonejo Bíró Könyvkiadó. De 1933 li estis la redaktoro kaj eldonisto de la arthistoria libroserio Ars Hungarica. De 1938 ĝis aprilo 1944 li redaktis kaj eldonis ĝis ties malpermeso la maldekstran politikan semajngazeton Szabad Szó. Li estis unu el fondintoj de la Nemzeti Parasztpárt (Nacia Kamparanpartio) kaj li estis ĝia estrarano. Li estis ano de la provizora nacikunveno (apr.- nov. 1945) kaj de la landkunveno (1945–1951). Liaj artikoloj aperis precipe en la Szabad Szó kaj Válasz. Al lia leterkolekto titolita Adassék e levél skribis enkondukon Gyula Illyés (Bp., 1938).
Ŝahrekordo
Historio
Antaŭ la islama okupo la loknomo estis "Dez Gord" (دژگرد), poste el tio formiĝis la hodiaŭa nomo. Ĝi signifas: la "grandurbo de kurdoj". Ŝahrekordo komence estis loko fare de nomadaj paŝtistoj, baldaŭ iom post iom fondita fare de la enmigrintoj de Esfahano. La urba municipo estis kreita en 1931.
Ekonomio
En Ŝahrekordo oni produktas elektrajn hejmajn maŝinojn, gisferojn, karbonajn dioksidojn, fromaĝojn kaj similajn laktaĵojn, ŝtofojn, fine cementojn (35 km fore). Manfare oni produktas tapiŝojn. Estas ankaŭ turismo, en la apudaĵo estas akvofaloj, lagoj, eĉ skiejo. 3 universitatoj funkcias en la urbego.
Trafiko
Ŝahrekordo estis konektita ĉefvoje kaj fervoje al Esfahano.
Klimato
Ŝahrekordo situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 330 mm. Inter junio-septembro apenaŭ aŭ neniam pluvas. Inter novembro-marto ofte frostas, inter junio-septembro ofte estas pli, ol 30 °C.
Afganio
Afganio aŭ Afganujo (ankaŭ Afganistano, el افغانستان: paŝtune Afġānistān kaj ), oficiale Islama Emirlando Afganio, estas lando en la sudo de Centra Azio kaj en mondoregiono Granda Mezoriento. Ĝi havas loĝantaron de proksimume 33 milionoj, kio ĝin situigas kiel la 43a plej loĝata lando en la mondo. La ĉefaj religioj estas islamanoj (tre fundamentismaj kaj tradiciemaj, sunaistoj 84%, ŝijaistoj 15%).
Geografio
Ĝi havas limojn kun Pakistano sude kaj oriente; kun Irano okcidente; kun Turkmenio, Uzbekio, kaj Taĝikio norde; kaj kun Ĉinio en plej malproksima nordoriento. Ĝia teritorio kovras areon de 652,000 km² (252,000 sq mi), tiel ke ĝi estas la 40a plej granda lando en la mondo.
Etimologio
La nomoj Afganio aŭ Afganistano (paŝtune افغانستان) ŝajne estas tiom antikva kiom la etnonimo Afgano, kiu estis dokumentita jam en libro de la 10a jarcento de la geografo Hudud ul-'alam. La radika nomo "Afgano" estis uzata historie reference al membro de la etno paŝtunoj, kaj la sufikso "-stano" (reciproke ankaŭ -io se konsideri ĝin vera sufikso) signifas "loko de" en Persa. Tiele, Afganistano tradukiĝus al tero de Afganoj aŭ, pli specife laŭ historia senco, al tero de Paŝtunoj. Tamen, la moderna Konstitucio de Afganio asertas ke la "vorto Afgano aplikiĝu al ĉiu ajn civitano de Afganio."
Historio
Homa loĝado en la teritorio de la nuna Afganio datas el la Meza Paleolitiko, kaj la strategia loko de la lando laŭlonge de la Silka Vojo konektis ĝin al la kulturoj de Mezoriento kaj de aliaj partoj de Azio. Laŭlonge de la jarcentoj la lando estis hejmo al variaj popoloj kaj suferis multajn militajn epokojn; rimarkinde fare de Aleksandro la Granda, la Maŭrjanoj, islamaj araboj, Mongoloj, Britoj, Sovetaj Rusoj, kaj en moderna epoko fare de okcidentaj potencoj. La lando ankaŭ utilis kiel elirejo el kiu Kuŝanoj, Heftalitoj, Samanidoj, Safaridoj, Gaznavidoj, Guridoj, Ĥalĝioj, Mogoloj, Hotakanoj, Durrananoj kaj aliaj elstariĝis por formi gravajn imperiojn.
La politika historio de la moderna ŝtato Afganio ekis per la Hotaka kaj Durrana dinastioj en la 18a jarcento. En la fino de la 19a jarcento, Afganio iĝis bufroŝtato en "La Granda Ludo" inter la Brita Hindio kaj la Rusa Imperio. Sekve al la Tria Angl-Afgana Milito en 1919, Amanullah Ĥan malsukcese klopodis modernigi la landon. Ĝi restis paca dum la kvardek jaroj de monarkio de Zahir Ŝaho.
Establiĝis konstitucia monarĥio en 1963, kiu defalis en 1973. Afganio kontraktis kun Sovetunio pri amikeco kaj kunlaboro en 1978.
En la lando estis komencitaj reformoj, kiuj elvokis kontraŭstaron de konservema islama opozicio. Al milita kontraŭstaro sekvis okupacio de la lando fare de sovetia armeo dum 1979-1989. En venontaj jaroj ĝi fariĝis areno de enlanda milito. De 1998 grandan parton de la lando kun ĉefurbo regis la t.n. Taliboj. En 2001 la Taliba reĝimo estis renversita de la ribeloj komencintaj en la nordo kun helpo de Usono.
Komenca historio
Afganio estas lando monta kaj seka inter Pakistano kaj Irano en centra Azio. Sed ekde Aleksandro la Granda, ĝi estas lando dezirata pro ĝia strategia loko inter Barato, Ĉinio, Rusio kaj la Araba Duoninsulo. Aleksandro, islamo, la mongoloj kaj Tamerlano konkeris ĝin, sed Britio kaj Rusio fiaskis en la afero. Kaj nun Usono batalas tie por kontroli la areon inter dumtempo malamika Irano kaj ne kontrolita Pakistano.
En la teritorio de la nuna Afganio floris la helenbudhaa arto kaj civilizo, el la influo de idoj de indiĝenoj kaj helendevenaj soldatoj de Aleksandro, konvertiĝintaj al Budhismo.
Afganio troviĝis poste centre de la multkulturaj imperioj fonditaj de la Sakaoj (1-a jarcento a.K.) kaj de la Kuŝanoj (1-3 jarcentoj p.K.)
Mezepoko kaj moderna erao
Je la 13-a jarcento, Marko Polo skribis en la 43-a ĝis 51-a ĉapitroj de sia libro pri Afganio. Jam en tiu epoko, papavon oni estis kultivanta. Afganio unufoje floris sub civilizo persa kaj prosperis kiam la interkomerco de Ĉinio, Barato kaj Arabio fluis tra la lando. Sed post 1700 la markomerco de Nederlando kaj poste de Britio forlogis la komercon.
Sendependeco
Afganio fariĝis sendependa regno en 1747. Ahmad Ŝaho Durrani aŭ Ahmad Shāh Durrānī (Paŝtune: احمد شاه دراني), konata ankaŭ kiel Ahmad Khān Abdālī (Paŝtune: احمد خان ابدالي), estis la fondinto de la Durana Imperio kaj estas konsiderata kiel la fondinto de la moderna ŝtato Afganio.
La Emirlando Afganio (1823-1926) estis absoluta monarkio de Centra Azio, kies ĉefurboj estis kaj Kabulo kaj Peŝavaro.
En 1996, la Taliboj venkis la Aliancon, forpuŝinte ĝin al la nordo, kaj regis honeste sed severe, enkondukinte severan interpreton de islamo (islama fundamentismo). Grava subteno de la nova reĝimo estis Usama bin Laden kaj lia araba legio.
En 2001, post atako de supozataj sekvantoj de Bin-Laden kontraŭ Usono dum la atencoj de 11-a de Septembro, la Norda Alianco, nun ribelantoj de la nordo, ricevis la helpon de la aviadiloj kaj bomboj de Usono. La Alianco facile venkis la Talibojn. Nova provizora registaro estis starigita sub Hamid Karzai. Osama Bin-Laden uzis Afganion kiel bazon de sia terorisma organizaĵo. Usono serĉis lin inter la multaj kavernoj kaj montoj de la lando, ĝis kiam ĝi lin murdis en tre aparta loĝejo en Pakistano. Posta prezidanto estis Aŝraf Ghani.
La 15-an de Aŭgusto 2021, nur kelkajn tagojn post la foriro de usonaj trupoj kiuj apogis lian reĝimon kaj kompletigante la praktikan rapindan ekkontrolon de la lando, talibanoj eniris en Kabulon dum Ghani foriris eksterlanden.
Skalpado
Skalpado aŭ skalpumo estas la akcidenta aŭ intenca fortirado aŭ detranĉado de la skalpo, la kranihaŭto. La detranĉita kranihaŭto kun kaphararo estis milita trofeo ĉe la nordamerikaj indianoj. Akcidenta skalpumo povas okazi ĉe turniĝantaj maŝinoj, kiam la maŝino kaptas kaj deŝiras la hararon kun la haŭto.
Afganio
Natura geografio
Afganio estas ŝtato, kiu ne havas aliron al iu maro. Ĝi havas gravan strategian rolon en la regiono. La lando estas ĉefe montara, nur malpli ol 10 % de la areo situas sub alto de 600 m super la marnivelo. La montaroj de la Hindukuŝo, ĝis 7500 metrojn alta, kaj de la Sefid Kuh etendiĝas sur vastaj partoj de la entute 652.090 km² granda lando.
Dorsheim
Dorsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La komunumo havas 720 loĝantojn (31a de dec. 2011).
Afganio
Natura geografio
Sudokcidente troviĝas altebenaĵo kun la senelflueja lago Helmand ĉe la landlimo al Irano. La plej grava enfluejo de la lago estas la rivero Helmand, kiu fontas ĉe la ĉefurbo Kabulo entspringt.
Skalpado
Historio
La skalpadon praktikis jam la antikvaj skitoj en Eŭrazio. La greka historiisto Herodoto skribis en 440 a.K. pri la skitoj, ke ili uzas skalpojn kiel buŝtukon.
Afganio
Natura geografio
Afganio havas kontinentan klimaton kun varmegaj someroj kaj malvarmegaj vintroj. Ĝi estas ĉefe montara lando sur la orienta Irana Altebenaĵo. Nur norde troviĝas ebenaĵoj ĉe la Amudarjo kaj sudokcidente malgrandaj dezertaj basenoj. La nordorienton trairas la Hindukuŝo. Inter la baseno de Kabulo kaj la norda parto de la lando ekzistas ekde 1964 vintrorezista aŭtovojo kun preskaŭ 3 km longa tunelo, la vojo de la Salang-intermonto.
La suda Hindukuŝo krute malsupreniras al Nuristano, kiu estas ankoraŭ parte kovrita de koniferarbaroj. La regiono inter la ĉefurbo Kabulo kaj la Kajber-intermonto ĉe la landlimo al Pakistano estas la politika kaj ekonomia kerno de la lando. En la okcidenta Afganio situas la urbo Herat. La suda kaj sudokcidenta regionoj de Afganio konsistas el dezertoj kaj stepoj, trafluitaj nur de Helmand, kiu estas la plej longa afgana rivero. Ĝi fine enfluas en la saltlagon ĉe Sistan, ĉe la landlimo al Irano.
Oriente de la Helmand troviĝas la dezerto Daŝt-e Lut ("sablolando") kaj okcidente la dezerto Daŝt-e Margo, kiu konsistas ĉefe el gruzo kaj argilsurfacoj.
La plej alta punkto de la lando estas la pinto de la 7485 metrojn alta Noŝak en Hindukuŝo. En la riverebenaĵo de la Amudarjo ĉe la landlimo al Turkmenujo troviĝas la plej malalta punkto de Afganio, kiu situas je 285 metrojn super la marnivelo.
Zselickisfalud
Zselickisfalud [ĵelickiŝfalud] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Kisfalu signifas: malgranda-vilaĝo.
Afganio
Natura geografio
La lagoj Band-e Amir ĉe Bamijan estas inter la plej bone konataj vidindaĵoj de Afganio en la okcidenta mondo. La ĉirkaŭa regiono iĝis en 2009 la unua nacia parko en Afganio.
Klimato
En Afganio konstateblas jenaj sezonoj: la vintraj okcidentventoj alportas pluvojn, dum la someroj estas aparte sekaj kaj pluvas nur en la ekstrema sudoriento de la lando pro musono. Pro la alta situo de la lando povas okazi neĝfaloj, ĉefe en la nordo, ĝis en la valojn.
Zselickisfalud
Situo
Zselickisfalud situas sur mildaj deklivoj, meze de sakovojo. Kadarkút kaj Kaposvár troviĝas po 13 km-ojn.
Emil Weil
Emil Weil [vejl], hungare Emil Weil estis hungara kuracisto.
Afganio
Klimato
Klimate, la sudo de la lando jam apartenas al la pli varmaj subtropikoj, en kiuj eblas kreskigi daktilopalmojn, dum la nordo spertas moderan klimaton.
Zselickisfalud
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1339 laŭ tiama hungara ortografio "Kis Folud". La nuna kompleta loknomo uziĝas ekde 1909. En 1952 kolĥozo pri "Nova Vivo" formiĝis. Vilaĝservoj estas turista domo, hotelo, migra poŝto.
Ventura Rodríguez (metroo de Madrido)
Ventura Rodríguez estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato de la Princesa, ĉe la interkruciĝo kun samnoma strato.
Afganio
Klimato
La temperatura spektro estas unu el la plej grandaj de la mondo: ĝi iras de -50 ĝis +53 °C. En la jaro 2000 la duono de la loĝantaro suferis pro sekegoj, kiuj pli kaj pli ofte okazas.
Urbo; taga/nokta temperaturo en januaro; taga/nokta temperaturo en julio
Herat 9 °C/-3 °C; 37 °C/21 °C
Kabulo 5 °C/-7 °C; 32 °C/15 °C
Kandaharo 12 °C/0 °C; 40 °C/23 °C
Administra organizado
Afganio politike-administre dividiĝas laŭ 34 provincoj (velajat), kiun poe estras provincestro (vaali), nomata aŭ almenaŭ konfirmata de la centra ŝtata registaro en Kabulo.
En Agfanio la provincoj nomiĝas jene:
Loĝantaro
La afganoj ne estas unu gento, sed konsistas el paŝtunoj, kuzoj de la persoj, en la sudo, la hazaroj en la centro kaj, en la nordo, la uzbekoj kaj taĝikoj, kiuj estas tjurkaj. La lando ne estas unuigita de lingvo aŭ sango, sed de religio (islamo), siaj malamikoj kaj la ŝirmejo de la altaj montoj.
La loĝantaro estas de ĉirkaŭ 25 800 000 (2000) kaj ĉirkaŭ 32 500 000 (2015), inter ili 63 % puŝtunoj, 17 % taĝikoj, pli ol 5 milionoj estas rifuĝintoj.
Etnoj
La loĝantaro de Afganio apartenas al granda nombro de etnaj grupoj kaj triboj. Pro historiaj kialoj la paŝtunoj emas konsideriĝi la naciportanta popolo. En 2007 la loĝantaro nombris ĉirkaŭ 25 milionoj da homoj. En multaj regionoj diversaj etnoj loĝas miksitaj kaj oni ne scias precize la nombron de loĝantoj. La kategorigo en etnajn grupojn malfacilas ankaŭ, ĉar memdifino kaj ekstera difino ofte malsamas.
Tial oni ne konsideru la nombron kaj procentojn de etnaj grupoj kiel ekzaktaj valoroj, sed nur kiel taksado. La sekvaj nombroj estas ekstrapolitaj al la jaro 2009.
Paŝtunoj
Paŝtunoj, historie Afganoj estis la fondintoj kaj nomdonintoj de la lando. Ili reprezentas inter 40 kaj 50 % de la loĝantaro. Nombras kiel paŝtunoj interalie diversaj nomadaj triboj, ĉefe la kuĉioj, kiuj estas ĉirkaŭ 5 milionoj da homoj. Ili estas aparte protektitaj de la afgana konstitucio kaj havas rajtojn pri kunparolo.
Ventura Rodríguez (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Afganio
Taĝikoj
Taĝikoj estas la dua plej granda grupo de la lando. La nomo signifas ĝenerale la persparolantajn loĝantojn de Afganio, kiujn oni nomas ankaŭ "Parsiwan" (persparolantoj) aŭ, oriente kaj sude, "Dihgan" kaj "Dihwar" (vilaĝposedantoj, tio estas malnomadoj). La taĝikoj ne vere estas etno, ne ekzistas konstateblaj kultura, socia aŭ politika diferenco al aliaj grupoj. Okcidente ili estas la rektaj posteuloj de la persa popolo de Irano, en la nordo tiu de la persparolanta popolo de centra Azio. Ili reprezentas la plimulton en la plej multaj urboj.
La nomon "taĝikoj" uzas plej ofte aliaj por distingi grupojn de loĝantoj, kiuj ne apartenas al triba socio, parolas la persan kaj apartenas plej ofte al sunaismo. Taĝikoj estas inter 20 kaj 35 % de la loĝantaro. Ankaŭ aliaj persparolantaj grupoj, kiel ekzemple la kizilbaŝoj identigas sin pli kaj pli ofte kiel taĝikoj.
Hazaroj
Hazaroj, ankaŭ persparolantoj, tamen ĉefe ŝiismanoj estas 7 ĝis 20 % de la tuta loĝantaro.
Aliaj
Ekzistas aldone pluraj aliaj malgrandaj etnaj grupoj en Afganio kiel la aimakoj (3 ĝis 6 %), turkmenoj (1 ĝis 3 %), beluĉoj (< 1 %), nuristananoj kaj multaj aliaj.