cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Husaro
Husaroj en Hungario
Eĉ, husaroj, altreputaciaj pro siaj braveco kaj kavalireco, fariĝis membroj ankaŭ de aliaj armeoj, ili fariĝis heroldoj de la hungararo. Se mencii nur kelkajn nomojn kiel ekzemplojn el la longa nomaro: László Bercsényi (LASlo'BERce'nji), kiu fariĝis marŝalo de Francio, Mihdly KOVÁCS (Mlhaj' ROvaĉ'), kiu organizis la leĝeran kavalerion de la nordanoj en la sendependeco-milito de Usono. Elstaraj husaroficiroj estis ankaŭ la "pruslanda" Pál WERNER (verner), la "nederlanda" Mihály SIGRAY (Mlhaj' SIGrai), la "hispana" László HÁVOR (LASlo'), la "ruslanda" Ádám MÁTYÁSSY (a'dam' MAtja'ŝi). Ili ĉiuj strebis heroldi la hungaran husar-bravecon. Sed kion signifas la vorto "husaro"? Laŭ György HETEY SÁNDOR [djerdj HEteisandor], elstara esploranto de la hungarlandaj rajdistaj kaj husaraj tradicioj, la baza vorto estas la serba "gusari", kiu signifis figure ankaŭ rabrajdisto...(pirato, marrabisto.) En la hungara armeo sub la regado de reĝo Matiaso aperis tiuj leĝeraj rajdistoj nomataj komence "serboj", poste "husaroj", kaj dum kelkaj jardekoj ili evoluis ĉefaj defendantoj de militvagaj bataloj ĉelandlimaj. Post la katastrofo ĉe Mohács (MOhaĉ'), kiam neniiĝis la mezepoka hungara ŝtato, transformiĝis la armeo. Elita formacio, soldatarspeco fariĝis la husararo, taŭga por militvagado, kaŝobservo, ŝirmado, kiu baldaŭ fariĝis konata Tut-Eŭrope.
Burgauberg
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Longe tie ne formiĝis vilaĝo, nur estis vitejo kun kelke da domoj. En 1713 pesto okazis. Nur en 1795 la loko iĝis vilaĝo. En 1782 loĝis tie 320 homoj en 66 domoj, en 1804 464 homoj en 83 domoj. Ĝis fine de la hungara erao doganejo funkciis tie. En 1910 loĝis en Burgóhegy 742 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Burgauberg kaj Neudauberg formis novan komunumon Burgauberg-Neudauberg en 1971.
Husaro
Husaroj en Hungario
Poste, en 1688 fondiĝis la unua reguligita husarregimento hungara. En postaj periodoj de la hungara historio la husaroj rikoltis multajn triumfojn. Ili formis la plej sukcesajn,la plej kuraĝajn trupojn en la armeoj de RÁKÓCZI (RAko'ci) kaj KOSSUTH KOŝut'). En iliaj vicoj elstaris dum jarcentoj bonnomaj militestroj kaj herooj kiel Paŭlo Kinizsi, la grandforta militestro de Matiaso la 1-a, Bálint Balassi (BAlaŝŝi), la granda poeto de limgardistoj, Andreo Hadik, la heroo de la militvagado en 1757, la setliginto de "ĉangoj" en Moldevujo aŭ kapitano János LENKEY (janoŝ LENkei), kiu en 1848 la unua prenis rolon por la partio de la liberecbatalo. Mór Jókai (JOkai) poste prenis lin por la figuro de iu heroo, Richárd BARADLAY (riĉard BAradlai) en sia romano "A kőszívű ember fiai" (La filoj de la ŝtonkora homo).
Brava husarkolonelo Jozaef Simonyi
Kolonelo Simonyi militservis en Debrecen,laű tradicio ĉiudimanĉe li amuzis la urbanojn per rajdospektakloj, paradoj. La iamajn tiliojn de la strato al la Granda Arbaro - tiujn de la strato Simonyi, ĉe la nuna itinero de la florkarnavalaj procesioj - plantis kaj flegis haj husaroj.La memoro prí kolonelo SIMONYI eĉ nun vivas en la debrecenanoj... En sia junuleco same en Debrecen militservis kiel husaroficiro grafo István SZÉCHENYI (I~Tvan' SEĉe'nji),"1a plej granda hungaro",laű vortoj de Lajos Kossuth (lajoŝ KOŝut').
En Debrecen,ĉe la strato Sámsoni (ŜAMŝoni) garnizonis la husarregimento Vilmos (Vilhelmo) n-ro 7, tie militservis la plej bonaj rajdistoj, venkintoj, ŝampionoj de multaj grandaj turniroj de la Monarkio. En la sama kazerno rezidis 1a husarregimento n-ro 16, kiu batalis en la unua mondmilito jam ankaŭ elseliĝinte. Tian batalscenon prezentas la reliefo lokita en la maldekstra flanko de la enireja de Departementa Domo, pri la heroa batalo infanteria de le regimento.
En Debrecen funkciis la plej granda kaj la plej bela ĉevalbredejo de Hungario (ĝis 1961), kies komandanto inter 1885 kaj 1899 estis la romantik-viva husar-kolonelo Mihály FADLALLAH EL HEDAD (Mlhaj') kun tutlanda reputacio, kiu venis el Arabio en Hungarion, kie li servis kiel husar-oficiro ĉe fiskaj ĉevalbredejoj...
La civilizacio, la teknika evoluo post iom da tempo demandsignis la ekziston de la husararo. Anatataŭ aŭdaco, braveco kaj kuraĝo antaŭpaŝis aliaj virtoj. Nuntempe la husaraj trupoj apartenas jam al la pasinteco. Nur en paradoj, rajdospektakloj ili "brilege rolas per sia "arto", per sia speciale bele hungareska uniformo. Tiel ankaŭ en la Florkarnavalo de Debrecen, ĉiujare la 20-an de aŭgusto. Nunaj posteuloj de kolonelo SIMONY jen tiel gardas tiun ĉi etan, sed raran pecon de la hungara nacia tradicio, de la komuna pasinteco.
Tworków
Tworków (ĉeĥe Tvorkov, germane Tworkau) estas vilaĝo situanta en suda Pollando, en komunumo Krzyżanowice (pollingve gmina Krzyżanowice).
En la tempo de Přemyslidoj estis posedantoj de Tworków familio Tworkowskiidoj-Kravařidoj, al kiuj la vilaĝo apartenis ĝis la 15-a jarcento. Sed kiel la unua konata posedanto estas indikata ia Odrowąż. En sekvantaj jarcentoj la posedaĵo estis kelkfoje vendita al diversaj familioj. Ĝis la jaro 1944 Tworków apartenis al familio Saurma-Jeltsch. La fino de la dua mondmilito ne alportis nur ŝanĝon de politika aranĝo kaj la nomon de la vilaĝo, sed ĝi signifis ankaŭ finon de regado de grafoj kaj grafinoj en kastelo en Tworków.
En la 14-a jarcento estis konstruita preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo, kiu estis alikonstruita en la 18-a kaj la 19-a jarcentoj. Malkovro de kripto kun memorigaj sarkofagoj de familio Reiswitz pruvas, ke sepultoj faritaj antaŭ 300 jaroj estas pli malnovaj ol la sanktujo. Estas do supozeble, ke la kripto troviĝis ankoraŭ en ligna preĝejo de Sankta Marketo, kiu forbrulis en la jaro 1676.
El la 14-a jarcento devenas ankaŭ la plej malnovaj partoj de la kastelo konstruita en gotika stilo. Eble en la 16-a jarcento la kastelo estis disvastigita kaj alikonstruita en renesanca stilo. La 9-an de januaro de 1931 obsedis la kastelon incendio, dum kiu forbrulis la tuta tegmento. La kaŭzo de la incendio estis neniam klarigita. Post la incendio la kastelo senĉese pli kaj pli mizeriĝis kaj jam plu neniam ĝi estis renovigita. La dua mondmilito alportis ties pluan neniigon. Hodiaŭ restis el la belega kastelo nur ruinoj. Nun estas posedanto de la kastelo la komunumo kaj ties plano estas uzi la tutan areon por turismaj celoj.
Ekde la 16-a jarcento Tworkówanoj estis partoprenantoj kaj organizantoj de pluraj kamparanaj ribeloj. En la sekvantaj jarcentoj Tworków estis konsiderata kiel unu el la plej ribelantaj vilaĝoj. En la 18-a jarcento okazis ĉi tie ok gravaj kamparanaj ribeloj.
Ekde la jaro 1674 ekzistis en la vilaĝo paroĥeja lernejo, en 1800 oni komencis konstrui novan lernejon.
Hodiaŭa paroĥeja preĝejo estas signifa laboraĵo de baroka arkitekturo en la tuta distrikto Racibórz. Dum lastaj jaroj ĝi estis de la fundamentoj renovigita, ĝi havas belegajn altarojn kaj freskojn. En la preĝejo troviĝas en eŭropa mezurunuo tute unika ekspozicio de kelke da ornamitaj ĉerkoj. Ĉiuj sarkofagoj – 2 por plenkreskuloj, 9 por infanoj – estas riĉe ornamitaj, kelkaj eĉ orizitaj. Grandan valoron havas same kolektaĵo de vestoj, en kiuj estis vestitaj infanoj, sepultitaj en la kripto. La sortoj de familio Reiswitz apartenas al la plej interesaj en Pollando.
Dinastio Tang
La dinastio Tang dividiĝas en du periodojn, la antaŭan kaj la postan, kun la An-Shi-tumulto kiel limo. La antaŭa periodo estis prospera, la posta, forvelkanta.
Fondiĝo
La dinastio Tang estis fondita de Li Yuan, duonturko, kiu konkeris en la jaro 617, kiam okazis multaj ribeloj, la urbon Chang'an. Sekve de tio la imperiestro Sui Yangdi de la dinastio Sui estis strangolita de siaj konsilistoj. La generalo Li Yuan transprenis kiel imperiestro la nomon Tang Gaozu. Oni taksis lin nedecideman reganton, ĉiam en la ombro de sia filo Li Shimin. Li fine demisiis en la jaro 626.
Poste lia filo Li Shimin, sukcesis kiel imperiestro Taizong, venki la orientajn turkojn en la jaroj 626/630, kio ebligis al la dinastio Tang disvastiĝi laŭ la silkovojo kaj malfermis Ĉinujon al eksterlando. Multaj fremdaj komercistoj kaj militistoj alvenis en la landon kaj influis la tiaman urban kulturon. Multaj ĉinaj nobeloj ekzemple tiam ludis poloon, irandevenan ludon kaj sur hejmaj aĵoj troviĝis iranaj, hindaj aŭ turkaj ornamaĵoj. Oni emis publikigi mokajn desegnaĵojn pri eksterlandanoj, virinoj ne portis vualon kaj eĉ portis virajn vestaĵojn eksterdome. La princo Li Chengqian (mortis en 645) kondukis kiel ĥano de la turkoj.
Post sia imperiestriĝo, Taizong ege diligentis por prosperigi la landon; tiel ke la dinastio Tang fariĝis la senpredecence prospera en la ĉina feŭda socio kaj antaŭiris en la mondo politike, ekonomie, kulture kaj simile. Poste aperis alia prospera periodo dum la regado de la imperiestro Xuanzong; tamen ĝuste en tiu periodo aperis tumulto lanĉita de An Lushan kaj Shi Siming kaj pro tio la dinastio iris al dekadenco.
La ĉefurbo de Ĉinujo en la Tang-epoko iĝis Chang'an (nuntempe Ŝjiano, ĉirkaŭ 1 miliono da loĝantoj); sed alia ĉefa urbo estis Luoyang.
La administracio de la Tang-dinastio organiziĝis jene:
La oficistaro estis dividita je naŭ rangoklasoj, sendepende de la efektive ekzekutata funkcio. Taizong renovigis ankaŭ la ekzamensistemon por oficistoj (historio, konfuceaj klasikistoj, liriko kaj administraciaj aferoj; maksimume dek procentoj de la kandidatoj sukcesis) por havigi al si pli efikajn oficistaron. Praktike tamen mono kaj deveno determinis, kiu iĝis oficisto, tiel ke la plej altaj postenoj daŭre estis rezervataj al la nobelaro.
Punleĝoj estis simpligitaj kaj mildigitaj, la lerneja sistemo subvenciita. La leĝkodekso de la dinastio Tang, la Tanglü-shuyi, estas konservata entute. Ĝi estis tre vasta (pli ol 500 paragrafoj en 12 ĉapitroj) kaj rimarkindas sentrua logiko. Estis taksata kaj la graveco aŭ la eco de la punota ago kaj la socia pozicio de la viktimo. Aldone al la punleĝaro estiĝis unuaj skizoj de oficistara leĝo.
Fine de sia vivo la imperiestro Taizon (mortis en 649) ekmilitis kontraŭ Koreujo, kio fine izoligis lin de sia registaro. En la jaro 651 registriĝis la unua araba senditaro de la kalifo Uthman ibn Affan, en 643 alvenis al la kortego eĉ senditaro de la bizanca imperio. Aliaj militoj kontraŭ la turkoj estis ja sukcesaj, sed ili ne estis daŭraj.
Dekadenco
En la lasta periodo de la dinastio Tang, pro ĥaosa politiko, ribelis kamparanoj. Unu el la gvidantoj de la ribeloj, Zhu Wen, fondis la regnon Posta Liang, la unuan regnon de la kvin dinastioj.
Kulturo
La dinastioj Sui kaj Tang alprenis relative malferman politikon eksteran, estis oftaj la ekonomiaj kaj kulturaj interfluoj inter Ĉinio kaj aliaj landoj. Literaturo ege prosperis en la dinastio Tang, en kiu vivis sinsekve tre eminentaj poetoj, kiel Chen Ziang en la komenca periodo, Li Bai kaj Du Fu en la prospera periodo, Bai Juyi kaj Yuan Zhen en la meza periodo kaj Li Shangyi kaj Du Mu en la malfrua periodo; aperis ankaŭ eminentaj kaligrafoj kiel Yan Zhenqing kaj pentristoj kiel Yan Liben, Wu Daozi kaj Wang Wei.
En la scienc-teknika flanko, el la ĉinaj kvar gravaj inventoj, du, tio estas, presarto kaj pulvo estis inventitaj en tiu periodo.
Kaiĝuan Za Bao, Kaiyuan Za Bao, Kaiĝuan Ĉao Bao aŭ Kaiyuan Chao Bao, nome Bulteno de la Kortego, estis oficiala publikaĵo kiu unue aperis en la 8a jarcento, dum la epoko Kaiĝuan de la Dinastio Tang. Ĝi estis priskribita kiel la unua revuo aŭ oficiala gazeto de Ĉinio, kaj ankaŭ kiel la unua magazino de la mondo.
Literaturo
Li Bai, konata ankaŭ kiel "Li Tai-po", suferis malfacilan vivon, iĝis ebriulo kaj tiel multaj liaj poemoj rilatas al drinkado. Ĉiuokaze li verkis pli ol 900 poemojn, en kiuj li rakontis legendojn, mitojn kaj priskribis hiperbolojn, imagojn kaj fantaziaĵojn. Kalocsay tradukis lian poemon "Sola dum drinko sub la Luno", kies titolo jam sugestas la enhavon. Per tiu verko kaj aliaj similaj, oni konsideras Li Bai kreinto de la poezia formo soneto.
Du Fu, kvankam amiko de Li Bai, montris tute alian stilon, nome esprimanta melankolion kaj realismon. Li verkis pli ol 1400 poemojn, en kiuj li priskribis la malriĉecon de la popolo kaj la diboĉadon kaj kruelon de la superuloj. Ekzemplo estas lia "Pedelo de Shihao-Vilaĝo", kiu priskribas la ploron de malriĉa laboristo kiu perdis siajn filojn kaj devas zorgi pri la restinta familio.
Aliaj elstaraj poetoj estis Meng Haoran kaj Wang Wei (idiliaj pejzaĝoj), Gao Shi kaj Cen Shen (pri landlimaj gardistoj) kaj Wen Tingyun kaj imperiestro Li Yu (937-978), kiuj uzis novan poezitipon nome "ci"-oj, tio estas laŭmelodiaj versaĵoj, kiuj estu kantataj laŭ precizaj melodioj, kun fiksaj longeco, ritmo kaj rimo. Li Yu montras luksemon kaj bedaŭron pro malforteco de la suda regno kaj sia propra mallibereco. Granda parto de la verkaro de la menciitaj poetoj estis tradukita esperanten.
Pri prozo, pro la prospero de komerco, metilaboro kaj urboj aperis multaj klasikaj ĉinaj noveloj kiuj rakontas ĉiutagajn vivojn, kolektitajn en "Taiping Guangji", kaj aliaj kuriozajn okazaĵojn kaj intrigojn.
Regantoj de la dinastio Tang
La ĉinaj nomoj skribitas laŭ la literumado "pinyin", por vidi kiel prononci ilin vidu: Hanyu Pinyin)
Por la nomoj de Tang regantoj la ĉinaj metas: "Tang" + templonono, ekzemple la plej gloran Tang imperiestron Tai Zong oni nomu Tang Tai Zong; Por la ĉinaj familia nomo kaj persona, aŭ donita nomo, vidu en Ĉinaj personaj nomoj.
Wong Kar-wai
WONG Kar-Wai [ŬONG Kar-Ŭaj] (王家衛) (n. ) estas filma reĝisoro el Hongkongo. Li estas konata pro sia vide unikaj kaj ege stiligaj artaj filmoj. Lia verkaro inkludas 2046, In the Mood for Love kaj Chungking Express.
NGC 745-2
NGC 745-2 (aliaj indikoj — PGC 95386, ESO 152-32, AM 0152-565) estas galaksio en konstelacio Eridano.
La Harmoye
(jen france, bretone Lanhervoed) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Illerkirchberg
Illerkirchberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Fiorituro
Fiorituro estas la ĉirkaŭludado de melodio je arta kantado (ankaŭ en la instrumenta muziko ĉi tiu nocio estas kutima). La nocio "Canto fiorito" signifas laŭvorte "ornamita kantado" kaj devenas el la epoko de la kastritaj kantistoj. Malvaste parenca kun tiu estas la koloraturoj, kiuj tamen kutime etendiĝas trans pluraj taktoj kaj pro arpeĝoj kaj sekvencoj havas ege pli grandan tonamplekson.
Brohlbach (Mozelo)
La Brohlbach estas 19,8 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi havas sian fonton ĉe Düngenheim. Ĝia akvokolekta bazeno havas surfacon de 35 km². La rojo alflosas la Mozelon en Treis-Karden.
Flago de Luksemburgo (lando)
La flago de Luksemburgo aŭ flago de Luksemburgio (luksemburge:, germane: , france: ) konsistas el tri horizontalaj strioj, ruĝa, blanka kaj blua. Ĝi estis unuafoje uzita inter 1845 kaj 1848 kaj oficiale adoptita la 23-an de junio 1972. Luksemburgio havis neniun flagon ĝis 1830, kiam patriotoj estis instigitaj elmontri la naciajn kolorojn. La flago estis difinita kiel horizontala trikoloro de ruĝa, blanka, kaj blua en 1848, sed ĝi ne estis oficiale adoptita ĝis 1972. La trikolora flago estas preskaŭ sama al tiu de Nederlando, krom tio ke ĝi estas pli longa kaj ĝia blua strio estas pli malhela. La ruĝa, blanka, kaj blua koloroj estis derivitaj de la ŝildo de la Arkiduko, kiu originas de la 13-a jarcento.
Eventuala streketo
Ekzemplo
Jen estas unu sama tekstopeco el la «Fundamenta krestomatio», kies vortoj estas farĉitaj per eventualaj streketoj, diverse bildiĝantaj ĉe diversaj linilarĝoj:
En la ju­ĝ­ejo. Ju­ĝ­an­to: Kiel oni vidas el la pre­pa­r­aj aktoj, la ŝte­l­ado estas via pro­fe­sio! Ju­ĝ­ato: Kion do vi volas, sin­jo­ro ju­ĝ­an­to, ke mi ŝte­l­adu por ple­zu­ro? En la ju­ĝ­ejo. Ju­ĝ­an­to: Kiel oni vidas el la pre­pa­r­aj aktoj, la ŝte­l­ado estas via pro­fe­sio! Ju­ĝ­ato: Kion do vi volas, sin­jo­ro ju­ĝ­an­to, ke mi ŝte­l­adu por ple­zu­ro? En la ju­ĝ­ejo. Ju­ĝ­an­to: Kiel oni vidas el la pre­pa­r­aj aktoj, la ŝte­l­ado estas via pro­fe­sio! Ju­ĝ­ato: Kion do vi volas, sin­jo­ro ju­ĝ­an­to, ke mi ŝte­l­adu por ple­zu­ro?
Unua amasa transporto al koncentrejo Aŭŝvico
La Unua amasa transporto al koncentrejo Aŭŝvico estis transporto de malliberuloj el punejo en Tarnów, kiu la 14-an de junio 1940 estis direktita de germanaj okupantoj al ĵus malfermita koncentrejo Auschwitz /Aŭŝvico. Malliberuloj alveturigitaj de Tarnów ne estis la unuaj setligitoj en la koncentrejo — antaŭ ili alvenis germanaj krimuloj el KL Sachsenhausen, kiujn en la nombro 30 oni direktis al Aŭŝvico en majo 1940, por ke ili plenumu tie la rolon de funkciaj enprizonigitoj. La Tarnova transporto estis tamen la unua kun amasa karaktero. En ĝi estis 728 viroj, el kiuj la decidan plimulton formis polaj politikaj malliberuloj. La duan mondmiliton travivis 137 malliberuloj el la uua transporto.
Genezo
De la unuaj tagoj de la milito germanoj okazigis amasajn arestojn sur la okupataj polaj teritorioj. Surbaze de pli frue pretigitaj listoj oni arestis reprezentantojn de la pola intelektularo kun klerikoj, personojn "malamike rilatantajn al germanoj", kaj ankaŭ judojn. Rezulte, jam post kelkaj monatoj de la invado en Pollandon la antaŭmilitaj malliberejoj kaj arestejoj — precipe en Supra Silezio, Zagłębie Dąbrowskie kaj Ĝenerala Gubernio — estis preskaŭ tute plenigitaj. En tia situacio en la oficejo de Supera Komandanto de SS kaj Polico en Vroclavo oni lanĉis projekton de la nova koncentrejo, destinita unuafoje al poloj (decembro 1939). Oni proponis, ke la koncentrejo estu establita sur la tereno de antaŭmilita pola artileria kazerno en Oświęcim (du monatojn pli frue la urbo estis aneksita de la Nazia Germanio kaj enkorpigita en la konsiston de t.n. silezia provinco).
Interesaĵo
Kun la unua transporto venis ankaŭ negranda grupo de polaj judoj kiuj malsukcesis trairi al formiĝanta pola armeo en Francio - veturante tra Krakovo ili ekvidis stacidomon dekoritan per flagoj kaj svastikoj kaj ekaŭdis pri okupado de Parizo, kaj surloke eksciis, ke ili venis ne al sanatorio, sed al la koncentrejo, de kie oni foriras pere de kamentubo, ke judoj vivos ne pli longe ol du semajnojn, pastroj unu monaton, kaj la resto - tri monatojn.
Berettyó
Berettyó [beretjo] (aŭ rumane Barcău [barkəŭ]) estas rivero, kiu fontas en Rumanio, departemento Bihar. Ĝi havas la longon de 134 km kaj akvokolektan areon de 1.977 km². Ĝi enfluas la riveron Sebes-Körös (rumane Crişul Repede) en Hungario. Ĝin alfluas la Orienta ĉefkanalo en Hungario kaj per tio ĝi estas kunligita al Tiso.
Akvonivelaj indikiloj: Nuşfalău, Balc, Sălard, Berettyóújfalu, Szeghalom.
Bözsi Balogh
BALOGH Bözsi, [balog] Erzsébet estis hungara aktorino naskita en Arad la 7-an de junio 1893 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de septembro 1971.
Kariero
Balogh debutis en Budapeŝto en 1908 en Intim Színház kaj Budapest Cabaret Színház. En 1919 kaj 1920 ŝi ludis en Fővárosi Orfeum kaj Revü Színház. Ŝia plua sorto estas malcerta.
Ryoichi Kawakatsu
Ryoichi Kawakatsu (japane 川勝 良一, n. 5-an de aprilo 1958) estas japana futbalisto. Li de 1981 ĝis 1982 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Taiobeiras
Taiobeiras (prononco: tajobejras, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Salinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Indaiabira, Rio Pardo de Minas, Salinas, Santa Cruz de Salinas, Curral de Dentro kaj Berizal.
La loĝloko fondiĝis en 1875 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 683 kilometroj.
Gatineau
Gatineau aŭ Gatino (fr. Gatineau) estas urbo en la okcidento de Kebekio, Kanado. Ĝi lokiĝas sur la norda bordo de la rivero Otavo, ĝuste kontraŭ la urbo Otavo (Ontario) kaj lokiĝas en la Nacia Ĉefurb-Regiono de Kanado.
La nuna Gatineau, ĉefurbo de la kebekia regiono Otavio, estas rezulto de kunigo de pluraj urboj: Aylmer, Hull, Gatineau, Buckingham and Masson-Angers. Hull konsideriĝis la centro de la urba aglomeraĵo, kvankam Gatineau havis pli grandan areon kaj loĝantaron; oni elektis la nomon Gatineau interalie ĉar ekzistas pluraj toponimoj Gatineau en la regiono.
Ekonomio
Diversaj oficejoj de la federala kaj provinca registaroj troviĝas en Gatineau. Federala politiko celante distribuon de postenoj ambaŭflanke de la rivero Otavo instigis la konstruadon de pluraj konstruaĵegoj en la centro de la antaŭa urbo Hull, el kiuj la plej grandaj estas Place du Portage kaj Terrasses de la Chaudière.
Turismo ankaŭ gravas; la Kanada Muzeo de Civilizacio lokiĝas en Gatineau, samkiel la Casino de Lac Leamy, kiu ricevas jaran piroteknikan konkurson. La natura situo de la urbo proksime de la piedmonto de la Laŭrenca tabulo, valorigita per pluraj parkoj, ankaŭ spronas la turismon.
Edukado
Oni ankaŭ troviĝas du Cégeps (kebekiaj antaŭuniversitataj kolegioj): la Cégep de l'Outaouais kaj la Heritage College. La Nacia Universitato de Meksikio havas ankaŭ kampuson en Gatineau.
Transporto
Gatineau havas malgrandan lokan flughavenon, sed oni plejparte uzas la flughavenon internacian Macdonald-Cartier de Otavo.
Neniu granda rapidŝoseo aktuale ligas Gatineau-on kun Montrealo, la metropolo de Kebekio, kaj ne ekzistas ŝoseegon ligante Gatineau-on kaj la ŝoseojn de Otavo. Oni antaŭvidas la kompletigon de ŝoseo inter Gatineau kaj Lachute cele al Montrealo kaj la Laŭrentida turisma regiono.
Loĝantaro kaj demografio
Laŭ la konto de 2006, la loĝantaro de Gatineau estas 242 124 homoj. En 2001 estis denseco de 662.3 homoj/km².
Oni rimarkas ke la popolo de Gatineau estas sufiĉe homogena : 92,0 % estis blankhaŭtaj kaj 90,0 % romkatolikaj, kaj la franca estis la ĉiutaga lingvo de 87,6 % el la hejmoj.
Naŭa krucmilito
La naŭa krucmilito estas ofte konsiderata kiel parto de la oka krucmilito. La princo Eduardo de Anglio, kiu estos poste Eduardo la 1-a de Anglio, unuiĝis al la krucmilito de Ludoviko la 9-a de Francio kontraŭ Tunizo, sed li alvenis al la franca kampadejo post la morto de la reĝo. Pasigante la vintron en Sicilio, li decidis pluigi la krucmiliton kaj komandis siajn sekvantojnn inter mil kaj du mil, ĝis Akko, kien li alvenis la 9an de Majo 1271. Akompanis lin ankaŭ malgranda roto de bretonoj kaj aliaj de flandroj, estritaj de la episkopo de Lieĝo, kiu abandonos la kampanjon en vintro antaŭ la novaĵo de lia elekto kiel nova papo (nome Gregorio la 10-a). Kiam li klopodos alvoki novan krucmiliton, tio malsukcesos.
Preparo
La 24-an de junio Eduardo faris krucmilitan ĵuron, kune kun sia frato Edmundo Crouchback kaj Henriko de Almain. Ludoviko la 11-a (Francio) pruntis pli ol 17 mil pundoj por pagi la kostojn, sed tio ne sufiĉis, kaj necesis persvadi la anglan parlamenton konsenti al speciala imposto. La 20-an de aŭgusto 1270 Eduardo ekvelis, akompanate de sia edzino Eleanora, kun iom malpli ol mil batalistoj, inter kiuj estis ĉirkaŭ 225 kavaliroj, por partopreni la okan krucmiliton. Li iris tra Kipro al Akko, kiu estis la centro de la sola restanta kristana regno en la Sankta Lando. Tie aliĝis al li Bohemundo la 6-a de Antioĥio kaj Hugo la 3-a de Kipro.
Steneloso
Steneloso (helene Σθένελος, latine Sthenelus) estis en la helena mitologio nomo de kelkaj figuroj:
Naŭa krucmilito
Disvolvigo
En Akko Eduardo konstatis, ke la fortoj kiujn li planis ricevi kiel helpo al la milito ne estis disponeblaj. Genovanoj kaj venecianoj trankvile komercis kun la sultano, do ili ne kunlaboros. Same la fortoj de la mongola Ilĥanlando militis en Turkestano. Finfine venis la mongoloj kiuj venkis en Alepo. Reage Bajbarso arigis armeon en Damaskokaj forpelis la mongolojn norden. Dume Eduardo klopodis avanci suden, sed malsukcese. Finfine en 1272 estis subskribita pactraktato.
Steneloso
Steneloso - mikena reĝo
Li estis filo de la heroo Perseo kaj ties edzino Andromedo. Li edziĝis al Nicipo.
Naŭa krucmilito
Disvolvigo
Dum la batalado li grave vundiĝis kaj li malsanis multajn monatojn. Laŭ alia versio, Bajbarso komprenis, ke Eduardo intencis reveni al militado kaj ordonis al nizarianoj (haŝiŝidoj) murdi lin; tiukadre iu venene ponardis Eduardon, pro kio li tiom malsanis. En Akko Eleanora naskis filinon, kiu tial nomiĝis Johana de Akko. La 24-an de septembro 1272 li kaj Eleanora velis de Akko al Sicilio. Tie tiun decembron li informiĝis, ke Henriko la 3-a estis mortinta la antaŭan monaton kaj tial Eduardo reĝiĝis.
Steneloso
Steneloso - mikena reĝo
Sed lian nomon en mitoj pli eternigis lia filo Eŭristeo, kiu laŭ volo de diino Hera kaj pro ŝiaj intrigoj fariĝis mastro de la heroo Heraklo. Tiu en servoj pro li devis senhonore plenumi dek du gigantajn taskojn. Pro lia sintenado al Heraklo kaj al liaj infanoj Eŭristeo elmeritis la venĝon de atenanoj kaj de Herakla patrino Alkmeno, kiu elskrapis liajn okulojn kaj trapikis lin per ponardo.
Steneloso - filo de Kapaneo
Tiu ĉi Steneloso estis filo de la reĝo Kapaneo, kiu estis unu el la estroj en la milito "Sep kontraŭ Tebo". Li mem ĉeestis la Trojan militon en militistaro de argea reĝo Diomedo, apud kiu li brave kaj sindone batalis.
Steneloso - ligura reĝo
Li estis patro de Faetona amiko Kikno, kiun dioj transformis en cignon pro lia granda bedaŭro pri la morto de la amiko. Tio okazis, kiam Faetono prunteprenis al si ĉielan veturilon de sia patro, dio Helios, ne kapablis ĝin regi kaj estis ĵetita de la plej alta dio Zeŭso per fulmoj en maron.
Prószków
Prószków (Proskau) estas urbo en la provinco Opolio de Pollando, kiu laŭ la stato de havis loĝantaron de urbanoj, kio egalas al loĝdenso de  homoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo Prószków en distrikto Opole. Ĝis la jaro 1945 la urbo apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo.
Irupi
Irupi estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 11.729 loĝantojn en 2010.
Roccella Ionica
Roccella Ionica estas komunumo de Italio.
Les Ripes (stacidomo)
Les Ripes estas fervoja stacidomo en Etagnières, Svislando.
Snina ŝtono (monto)
Snina ŝtono (1005 m s.m.) (Sninský kameň) estas monto de vulkana montaro - Vihorlataj montoj, kiu kuŝas en orienta Slovakio ĉe slovak-ukrainia limo.
Priskribo
La monto estas la plej signifa dominanto de ĉirkaŭaĵo de la urbo Snina. Ĝi potence krutas sudoriente de vilaĝo Zemplínske Hámre kaj super la lago Mara okulo. La montopinto estas kreita per roka andezita formo, kiu konzistas de du partoj:Granda snina ŝtono (998 m s. m.), kiu estas malpli alta kaj teritorie pli granda kaj Malgranda snina ŝtono (1005 m s. m.), kiu estas pli alta. Rokegoj estas turiste alireblaj per feraj ŝtuparoj. La monto ofertas belan rigardon. Oni povas vidi ĉi montaroj: Laborecká vrchovina, Nízke beskydy norde; okcidente Slánske vrchy kaj monto Vihorlat; Bukovské vrchy kaj Orientaj Karpatoj en Ukrainio oriente; kaj sude valo de Mara okulo kaj Orientslovaka ebenaĵo. Sur Granda ŝtono staras simpla kruco. Ĉirkaŭ rokaĵoj, ĉe iliaj montopiedoj troviĝas malprundaj ŝtonozaj deglitaĵaj grundo. Sur ĉi grundo kreskas kripligita arbaro sub la influo de grundo, vento, efrosto kaj neĝo. Pli malalte arbaro akiras normalan aspekton. Ĉefa arbo de ĝi estas fago. Sur la roka plataĵo de montopinto kreskas kripligitaj arboj. Ankaŭ ĉi tie kaj en flankaj fendoj kreskas raraj kaj preservitaj kreskaĵoj.
Naturprotekto
La monto apartenas al Landprotektita areo Vihorlat. Sur la monto troviĝas ankaŭ natura memoraĵo kun sama nomo vidu Sninský kameň. Fagaj praarbaroj de ĉi teritorio ankaŭ apartenas al protektita areo Vihorlat, kiu estis deklarita de UNESCO, kiel monda natura heredaĵo de homaro kune kun aliaj 9 slovakaj kaj ukrainiaj fagaj praarbaroj sub la komuna nomo de ensemblo  - Karpataj fagaj praarbaroj. Ĉi areo enhavas suprajn partojn de ĉefa montoĉeno de la montaro iranta de Vihorlat (okcidente), Motrogon, Snina ŝtono, Nežiabec ĝis Fetkuv (oriente) kaj kun arbaroj en la valo ĉe Morské oko.
Aliro
La monto estas alirebla per kelkaj turistaj markitaj piedvojoj:
Lothar Mendes
Lothar MENDES (naskiĝis la 19-an de majo 1894 en Berlino, Germanio kaj mortis la 25-an de februaro 1974 en Londono) estis germana reĝisoro, kiu realigis la antinazian filmon Le Juif Süss, responde al Jud Süss.
(75303) 1999 XQ35
(75303) 1999 XQ35 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la Catalina Sky Survey, astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Flago de Vatikano
La ŝtata flago de la Vatikano estis adoptita la 7an de julio 1929, en la jaro kiam Pio la 11a subskribis la Lateranajn Traktatojn kun Italio, kreante novan sendependan ŝtaton regitan de la Sankta Kurio. Alia nomo uzata de al Vatikano estas flago de la Sankta Seĝo.
La vatikana flago estas formita laŭ la flago de 1808 de la pli frua Papa Ŝtato, poste aldoninte la tiaron kaj ŝlosilojn. La flago estas priskribita en la Fundamenta Leĝo de la Ŝtato de la Urbo de la Vatikano, artiklo 20, de la 26a de novembro 2000.
Priskribo
La flago konsistas el du vertikalaj strioj, unu el oro kaj alia el blanko kun la ŝlosiloj de Sankta Petro kaj la Papa Tiaro en la centro de la blanka strio. La ŝlosiloj estas unu ora kaj unu arĝenta kunmetitaj en la formo de X. Multaj kredas, ke la flago estas kvadrata, tamen ĝiaj proporcioj ne estas specifitaj en la konstitucio, kaj responde al la germana nunciejo, estis eksplicite menciite ke la flago ne estas kvadrata.
La blazono de Vatikano estas en la blanka duono, kaj enhavas:
La flavo kaj blanko de la flago ankaŭ reprezentas la ŝlosilojn – en heraldiko oni ne distingas inter flava kaj ora (la metala koloro "or") nek inter blanka kaj arĝenta ("argent").
Uzado
Multaj katolikaj preĝejoj kaj institucioj tutmonde uzas la flagon, ofte apud la flago de la lando, kie la preĝejo aŭ institucio situas.
Historio
La Papaj Ŝtatoj tradicie uzis flavan kaj ruĝan kokardon, la tradiciaj koloroj de la Roma Senato kaj Popolo. Tamen, oni ne uzis ĉi tiujn kolorojn por flagoj. En 1808 Papo Pio la 7a ordonis, ke la Nobla Gardistaro de Vatikano kaj aliaj soldatoj anstataŭigu ruĝan koloron per blanko, por distingi ilin de la soldatoj, kiuj fariĝis parto de la armeo de Napoleono.
En 1803, la Papaj Ŝtatoj komencis uzi blankan negocan flagon kun la papa blazono en la centro. Ĉi tiu flago estis oficialigita je la 7a de junio 1815. Je la 17a de septembro 1825, ĝi estis anstataŭigita de flava kaj blanka flago, kies koloroj devenis de la ŝtofo de la ŝlosiloj (flava por oro, blanka por arĝento). Ĉi tiuj koloroj verŝajne devenis de la flago de la Palatina gardistaro de 1808. Tio ĉi estis la unua dukolora flago uzita de la Papaj Ŝtatoj kaj la antaŭanto de la moderna flago de Vatikano. La negoca flago ankaŭ estis ŝtata flago sur seka tero.
Ekde 1831, la papa infanterio uzis kvadratajn flavajn-kaj-blankajn flagojn. unue, ili dividiĝis diagonale, sed post 1849 ili dividiĝis vertikale kiel la negoca flago. La fina infanteria koloro, ekuzita en 1862, estis senornama kvadrata blanka-kaj-flava flago.
Je la 8a de februaro 1849, dum Papo Pio la 9a estis en ekzilo en Gaeta, oni deklaris Roman Respublikon. La flago de la nova registaro estis la itala trikolora flago kun la itala devizo "Dio e Popolo" sur la centra strio. La papa registaro kaj ĝiaj flagoj estis restarigitaj je la 2a de julio 1849. Je la 20a de septembro 1870, Italio konkeris la Papajn Ŝtatojn kaj la flavaj kaj blankaj flagoj ne plu oficiale uziĝis.
Post la subskribo de la Laterana Traktato en 1929, papaj aŭtoritatoj decidis uzi la negocan flagon de 1825 kiel la ŝtata flago de la sendependonta Vatikana ŝtato. Tamen, la oficiala desegno en la konstitucio estis la kvadrata infanteria flago de 1862. La traktato efektiviĝis je la 7a de junio 1929 kaj tiam ankaŭ la nove kvadrata Vatikana flago.
Winner Takes All
Ĝi estis nomita por la premio BAFTA Cymru Best Short Film 2004/2005 (esperante: BAFTA kimra plej bona mallonga filmo).
Ballószög
Ballószög (balOsog) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kecskemét.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el Kecskemét, laŭ fervojo Fülöpszállás-Kecskemét. La lasta urbo troviĝas 5 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento en formo Ballóság. Tiam la komunumo havis preĝejon. Antaŭ la turkojn la loĝantoj rifuĝis al Kecskemét. Post la turka erao la loĝantoj fondis farmojn, ĉar el la urbo ne povis kulturi teron kaj bredadi hombestojn. Ankaŭ tiuj kampoj estis aĉetitaj fare de Ede Wéber, kiel en Helvécia. En 1954 la loko disiĝis de Kecskemét kaj iĝis memstara vilaĝo. Tiutempe formiĝis 3 kolĥozoj.
Tămășeni (Neamț)
Tămășeni estas vilaĝo kaj komunumo en la rumana distrikto Neamț. Ĝi situas 10 km norde de la urbo Roman. Al la komunumo apartas la vilaĝo Adjudeni, kiu kvazaŭ rekte apudas al ĝi.
Tămășeni situas ĉe rivero Siret, lime al distrikto Iași.
Evžen Wohlgemuth
Evžen WOHLGEMUTH (naskiĝis - mortis la ) estis ĉeĥa esperantisto el Brno.
Artikoloj en la ĉeĥa
Rimarkigo: Titoloj de multaj liaj artikoloj estas malfacile tradukeblaj, ĉar temas pri fakaj nomoj, precipe de fiŝoj.
Tămășeni (Neamț)
Iam parto de la rumana distrikto Roman, Tămășeni en 1968 iĝis parto de distrikto Neamț.
Károly Bancsov
BANCSOV Károly [banĉov] estas rumanuja hungara operkantisto (baso) naskita en Oradea la 22-an de majo 1953.
Kariero
Ekde 1984 li kantis en Kolozsvári Állami Magyar Opera. Li partoprenis en pluraj eksterlandaj kantkonkursoj.
12127 Mamiya
12127 Mamiya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Kazuro Watanabe elde Sapporo sur la insulo Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana esplorvojaĝisto Mamija Rinzo (japane 間宮 林蔵, Mamiya Rinzō, 1775–1844). En 1809 li atingis la nordon de Saĥaleno kaj montris, ke Karafuto (Saĥaleno) estas insulo disigita fare de mallarga kanalo nun nomita "Markolo de Mamiya" (間宮海峡)
Uzanto
Por Vikipedia uzanto, vidu la paĝon Vikipedio:Uzantoj
Uzanto povas esti:
Santa Marina del Rey
Santa Marina del Rey [santamaRIna delREJ] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco en tradicia komarko Ribera del Órbigo ĉe la rivero Órbigo. Santa Marina del Rey estas komprenata etimologie kiel "Sankta Marina de la Reĝo", alude al la kunfluejo de la riveroj Luna kaj Omaña kio kreas la riveron Órbigo, reprezentata en la blazono kiel majuskla Y.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj San Martín del Camino, Santa Marina del Rey, Sardonedo, Villamor de Órbigo (en la foto de la tabelo) kaj Villavante, okupas totalan areon de 45,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 848 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 30 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Sardonedo, Celadilla del Páramo, Villamor de Órbigo, Benavides, Palazuelo de Órbigo kaj Gavilanes.
Historio
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado fare de mozaraboj kaj en San Martín del Camino fare de francoj. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado, ĉasado, fiŝkaptado de trutoj kaj forstado de poploj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, piedirado, karnavalo).
Gornja Rogatica
Bazaj informoj
Gornja Rogatica, serbe Горња Рогатица, estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Bačka Topola.
Situo
Gornja Rogatica situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Gornja Rogatica 477 da homoj, (serboj 401 (84 %), kroatoj 21 (4 %), jugoslavianoj 16 (3 %), hungaroj 12 (3 %) kaj aliaj).
6501 Isonzo
6501 Isonzo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rivero nomita "Isonzo" en Italio kaj "Soĉa" en Slovenio, kiu trafluas la komunumon Farra d'Isonzo.
Rakkestad
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Østfold. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Neudauberg
Neudauberg, hungare Magashegy [magaŝhedj] estas iama vilaĝo, nun parto de Burgauberg-Neudauberg en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en la distrikto Güssing. La historia hungara loknomo estis Neudóhegy.
Situo
Neudauberg situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 24 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. Longe tie ne formiĝis vilaĝo, nur estis vitejo kun kelke da domoj. En 1713 pesto okazis. Nur en 1795 la loko iĝis vilaĝo. En 1804 loĝis tie 360 homoj en 52 domoj, en 1869 481 homoj en 82 domoj. En 1910 loĝis en Magashegy 637 loĝantoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Burgauberg kaj Neudauberg formis novan komunumon Burgauberg-Neudauberg en 1971.
Pálmonostora
Pálmonostora (pAlmonoŝtora) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono Kiskunfélegyháza. La nomo signifas abatejo de Paŭlo.
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Budapeŝto-Szeged preteriras.
Historio
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento, laŭ la dokumento estis tie abatejo, kiun la tataroj detruis. Post la turkoj longe oni produktis tabakon. En 1900 unuiĝis 2 setlejoj Alsópéteri kaj Felsőpéteri kaj ili fondis Pálmonostora.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, poŝto, apoteko, kuracejo, policano, etbanko.
Mór Kerkapoly
Mór Kerkapoly, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kerkapoly Mór estis hungara oficiro, parlamenta deputito, nobela juĝisto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis kővágóőrsi [kOvAgOorŝi], lia familia nomvarianto estis Kerkápoly, lia persona nomvarianto estis Móric, lia kuzo estis Károly Kerkapoly.
Mór Kerkapoly naskiĝis la (laŭ aliaj informoj la ) en Kővágóörs, li mortis la  en Szenttamáspuszta (ekstera parto de Búcsúszentlászló).
Lundaoj
La lundaoj estas bantua etno en Angolo, Zambio kaj Demokratia Respubliko Kongo.
Mór Kerkapoly
Biografio
Mór Kerkapoly akiris juran diplomon, tamen en 1838 li lernis en milita lernejo de Habsburgoj, post 2 jaroj li aliĝis al la imperiestraj korpogardistoj, en 1845 li estis leŭtenanto en husara regimento. Komence de la Hungara revolucio de 1848 li aliĝis al la ĝuste tiam formanta hungara armeo. Li batalis en pluraj bataloj, fine en 1849 li estis kaptita (kiel majoro), eĉ li estis kondamnita. Li ricevis amnestion en 1852 kaj hejmenveninta li okupiĝis pri la propra bieno. Escepte en 1861 li estis nobela juĝisto kaj inter 1869–1872 parlamentano. En 1858 li edziĝis kaj du filinoj nakiĝis en 1862 kaj 1864.
Lundaoj
La lundaoj estas proksimume 175.000 homoj, laŭ aliaj fontoj 310.000 (1998); 220.000 el ili vivas en Zambio, 90.000 en Angolo kaj nespecifa nombro en Demokratia Respubliko Kongo. Ekzistas du lundaaj lingvoj, unu nomata Ĉilunda (Chilunda), la alia nomata Kiluba. Dialektoj estas Lunda Ndembu, Lunda Kalandu, Lunda Kambove. En Zambio la lundaoj vivas en la Nordokcidenta Provinco kaj en Kuprozono (Copperbelt). Konata reprezentanto de la lundaoj estas la konga politikisto Moise Tschombé.
Mangbetuoj
La mangbetuoj estas etno en la nordoriento de la Demokratia Respubliko Kongo, en la Orienta Provinco (Orientale). Ili estas proksimume 40.000 homoj.
La mangbetua lingvo nomiĝas Mangbetuti kaj apartenas al la centrosudanaj lingvoj.
Gurunhuel
(jen france, bretone Gurunuhel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Flago de Andoro
La nacia flago de Princlando Andoro estis adoptita en 1866. La flago estas vertikala trikoloro el blua, flava, kaj ruĝa kun la blazono de Andoro en la centro. Kvankam la tri vertikalaj strioj komence ŝajnas esti samlarĝaj, la centra strio estas iomete pli larĝa ol la aliaj du.
La dizajno referencas al la flagoj de Francio kaj Hispanio, la du ŝtatoj kiuj protektas la sendependecon de la malgranda ŝtato. La tri-stria flago similas al la Franca Trikoloro, dum la padrono de pli larĝa meza strio estas de la hispana flago. La blua kaj ruĝa koloroj de la andora flago ankaŭ estas trovitaj sur la franca flago, kaj ruĝa kaj flava ankaŭ estas la ĉefkoloroj de la hispana flago. De 1806 al 1866, la flago de Andoro estis vertikala dukoloro el flava kaj ruĝa koloroj. En la centra strio ĝi havas devizon en latino "Virtus Unita Fortior".
La dizajno similas al la flagoj de Ĉado, Rumanio, Moldavio, kaj al la flago de Queen's University en Ontario, Kanado.
NGC 745-3
NGC 745-3 (aliaj indikoj — ESO 152-32, AM 0152-565) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Zelená Hora
Zelená Hora (en la ĉeĥa lingvo laŭvorte signifas "Verda Monto") estas nomo de pluraj lokoj en Ĉeĥio. La plej konataj estas:
Orkapa ranunkolo
Orkapa ranunkolo (Ranunculus auricomus L. 1753) estas plurjara herbeca planto de la familio ranunkolacoj. Ĝi floras de marto ĝis junio.
Priskribo
Tiun ĉi ranunkolon karakterizas du apartaj trajtoj:
Kreskloko
Ĝi emas duonan ombron kaj malvarmetajn grundojn en aū borde de arbaro en tuta Eŭropo.
Irma Reichová
Irma Reichová [rejĥovA], laŭ hungarlingve kutima nomordo Reich Irma estis ĉeĥahungaria operkantisto (soprano). Ŝia origina nomo estis Marie Magdaléna Dorota Mathilda Reichová, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Keszler Józsefné aŭ Keszler Mária. Ŝia edzo estis József Keszler.
Irma Reichová naskiĝis la  en Pürglitz (Aŭstra Imperio, Ĉeĥio), ŝi mortis la  en Prago (Ĉeĥio).
Biografio
Irma Reichová unue kantis publike en 1874 ĉe inaŭguro de fervoja ponto. Pro la sukceso ŝi estis sendita al Prago, kie ŝi akiris licencon en kantolernejo gvidata de cz:František Pivoda en 1879. Ŝi komencis sian operan karieron en germana teatro de Teplitz, poste en pluraj teatroj en Prago (cz:Prozatímní divadlo, Nacia teatro (Prago)). En 1881 ŝi kantis en Varsovio kaj Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1884 ŝi membriĝis en la ĵus malfermita Reĝa Operejo de Budapeŝto, post 2 jaroj ŝi ricevis trejnadon en Parizo de it:Salvatore Marchesi. Reveninta al Budapeŝto ŝi edziniĝis kaj en 1888 ŝi finis la konstantan kantadon. Ŝi foje-foje kantis nur en Prago ĝis 1893. Ŝi vidviniĝis en 1927, poste ŝi revenis al Prago.
Adevărul Nistrean
Adevărul Nistrean (cirile: Адевэрул нистрян, laŭvorte: Vero nistria) estas la unusola regula ĵurnalo de Ĉednestrio kaj de la tuta mondo kiu uzas la nuntempe la cirilan alfabeton por skribi la moldava dialekto.
La aliaj komunikiloj uzas por la rumana lingvo memkompreneble la latinan alfabeton. La taggazeto fonditis en 1994 kune kun la ruslingva oficiala taggazeto Pridnjestrovje kaj la ukrainlingva ĵurnalo Homin. Ĝi aperas po du fojojn por semajno kaj havas eldonkvanto de 1.300 ekzempleroj. La unua eldono aperis en la 2.9.1994. La gazeto ankaŭ premiitis fare de ŝtataj aŭtoritatoj. La celo estas prezentine nur novaĵojn el la lando sed informi ankaŭ pri filologiaĵoj kaj kutimoj popolaj. Ĝia literatura sekcio Luĉaferul publikigas ankaŭ verkojn de anoj de la verkista gildo de Transnistrio kaj de junaj talentitaj skribantoj.
Alois Václav Zedník
Alois Václav ZEDNÍK (naskiĝis 1894 – mortis 24.7.1969) estis ĉeĥa esperantisto, kiu per E-tradukoj peris kunlaboron inter la satiraj gazetoj Dikobraz en Prago kaj Manhua en Pekino.
Li estis prokuristo de Ŝtata Banko. Li estis membro de la Esperantista Klubo en Prago ekde la jaro 1914, dum kelkaj jaroj kunlaboris al la redakcio de "Dikobraz" kaj plenumis funkcion de la landa sekretario de TEĴA.
Ghostscript
Ghostscript estas aro da programoj bazita sur interpretilo por la paĝaj priskribolingvoj PostScript kaj Portebla dokumentformo (PDF) de Adobe Systems. Ĝiaj ĉefaj celoj estas la rastrumado aŭ bildigo de dosieroj en tia paĝa priskriba lingvo, por la montrado aŭ presado de dokumentpaĝoj, kaj la konverto inter PostScript kaj PDF-dosieroj.
Pszów
Pszów estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Pszów en distrikto Wodzisławski.
Roggiano Gravina
Roggiano Gravina estas komunumo de Italio.
Károly Zimányi
Károly Zimányi [kAroj zimAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zimányi Károly estis hungara fizikisto, mineralogo, geologo, muzeestro, membro (korespondanta en 1904, ordinara en 1921, honora en 1940) de Hungara Scienca Akademio.
Károly Zimányi naskiĝis la  1862 en Buda. Li mortis la 1941 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Zimányi frekventis universitaton en Budapeŝto ricevinta 2 diplomojn (en 1884 kaj 1893). Inter 1884-1894 li estis vicprofesoro en la teknikuniversitato, en la studjaro 1894 li instruis en gimnazio. En la sekva jaro li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo, inter 1922-1932 li estis tie muzeestro. Li okupiĝis precipe pri la piritoj. En 1909 li malkovris novan mineralon. Li ricevis memormedalon en 1930.
Dolní Orlice
Dolní Orlice (Nieder Erlitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Červená Voda en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas 3 km norde de Červená Voda. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Ústí nad Orlicí - Lichkov - Štíty/Międzylesie kaj ŝoseo I/43. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 67 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hamburg-Eimsbüttel
Eimsbüttel estas urbodistrikto de la libera hansa urbo Hamburgo, situanta en la nord-okcidenta parto de la urbo. Ĝi dividiĝas je la kvartaloj Eimsbüttel, Rotherbaum, Harvestehude, Hoheluft-West, Lokstedt, Niendorf, Schnelsen, Eidelstedt kaj Stellingen. La plej suda parto apartenas al la urbocentro - historie kaj nuntempe ĝi konsistigas la judan kvartalon de la urbo. En Stellingen situas la urba bestoĝardeno, nomata Tierpark Hagenbeck. Ju pli norde, des pli malurbeca estas la pejzaĝo, kaj inter domaroj tie estas multaj naturprojektejoj kaj aliaj verdejoj. Ekzemplo de serena verda regiono estas Eidelstedter Feldmark, kiu situas oriente de la germana aŭtovojo A7 kaj ankoraŭ restas paŝtejo.