cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ellerdorf
Ellerdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nortorfer Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Nortorf.
Abzac (Ĝirondio)
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Villers-Saint-Paul (stacidomo)
Villers-Saint-Paul estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villers-Saint-Paul, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
El Salvador (Zacatecas)
El Salvador estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas El Salvador.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2601 loĝantojn. El tiuj estas 1240 viroj kaj 1361 virinoj. La komunumo havas surfacon de 633 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,710 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 300 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 31′ norda latitudo kaj 100° 52′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 2810 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 0 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
1,966 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 1569 alfabetoj kaj 175 analfabetoj. Do 20.19 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 732 alfabetoj kaj 222 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 23.27%. Inter la viroj estas 837 alfabetoj kaj 175 analfabetoj, do 17.29% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32041a.htm
Pietroasa (Moldovenești)
Pietroasa (hungare: Csegez [ĉegez]) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordokcidente de Aiud. Administre ĝi apartenas al komunumo Moldovenești.
Oriente preterpasas la distrikta vojo DJ103G, kiu ligas Pietroasa al Moldovenești kaj al la nacia vojo DN75.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 585 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 176 (32 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 176 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1291. Ĝi estis ekleziejo de 1332. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Ján Tibenský
Fonto
Ján Vajs: 100 gravaj personoj (de slovaka E-movado), II-a eldono, por LEK eldonis Espero 2009.
Villers-Saint-Paul
Villers-Saint-Paul estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Villersois.
Dorlisheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Cenadul Vechi
Cenadul Vechi (ĉenadul vetj) (hungare:Őscsanád, germane:Alt-Tschanad) estas komunumo en Rumanio okcidente de Arad. En 1910 ĝi havis 1538 loĝantojn (germanoj, hungaroj, cigánoj). Ĝi estis fondita de germanoj en 1764-1765. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Oni aligis ĝin al Cenad.
Abĥazoj
Abĥazoj estas popolo loĝanta en Kaŭkazio, ĉe la bordo de la Nigra Maro, indiĝenoj de Abĥazio (Kartvelio). Grandaj grupoj de abĥazoj loĝas ankaŭ en Turkio, Sirio kaj aliaj okcident-aziaj landoj (elmigris dum la 19-a jarcento pro religiaj kialoj). En Rusio estas 11,2 mil abĥazoj laŭ datumoj de la jaro 2010. Laŭ censo de Abĥaza Respubliko en la jaro 2011 tie loĝis 122 mil abĥazoj (51% de la loĝantaro).
Nomoj:
Antropologie ili apartenas al balkano-kaŭkaza branĉo de granda eŭropoida raso. Famas malgranda abĥaza nigrula subetno de neklara deveno.
Abĥazoj parolas en la abĥaza lingvo, kiu apartenas al abĥaz-adiga lingvaro, kiu hipoteze estas parto de kaŭkazia lingvofamilio. Ĉe abĥazoj estas disvastigita ankaŭ la rusa kaj la kartvela lingvoj. Abĥaza skribo baziĝas sur cirila grafiko, ĉiu sono havas apartan literon en la alfabeto.
Kredantoj estas sunaismaj islamanoj (plejparto de la abĥazoj en Turkio) kaj ortodoksaj kristanoj (plejparto de la abĥazoj en Abĥazio kaj Rusio), samtempe estas disvastiĝintaj lokaj kredoj kaj antaŭkristanaj tradicioj.
Moderna historio
Post la disfalo de Sovetunio kartvelia registaro decidis eksigi aŭtonomion de Abĥazio, sed renkontis kontraŭstaron de abĥazoj. Armita konflikto, en kiu abĥazojn helpis reprezentantoj de la parencaj etnoj el Norda Kaŭkazio, finiĝis per foriro de kartveliaj trupoj kaj etne kartvela loĝantaro (krom la plej sudaj partoj, kie kartvela etna grupo megreloj daŭre loĝas). Vd. Abĥazio.
33401 Radiya-Dixit
33401 Radiya-Dixit estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Corinthians
Sport Club Corinthians Paulista estas brazila futbalteamo, kun sidejo en San-Paŭlo. Ĝi estis fondita en 1910.
33401 Radiya-Dixit
Nomo
Ĝia nomo honoras Evani Radiya-Dixit, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri komputila biologio kaj biokomputiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Corinthians
Himno de la klubo
Himno de Corinthians (Esperantigita de Antonio Luís Lourenço dos Santos)
Brave! "Corinthians"!
Plej grandioza ĉampion',
Kaj por eterne
Restas kiel bastion'!
Pasinteco estas la flago,
Estanteco estas lecion'.
Figuras inter la unuaj,
El nia sporto breton'!
Kantono Ray
La kantono Ray - angle Ray County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Communauté de communes du Pays d'Arnay-le-Duc
Komunumaro de la Lando de Arnay-le-Duc estas franca interkomunuma strukturo, situanta sur departemento Kostodorio en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Konsisto
Ĝi konsistas el 20 komunumoj :
2099 Öpik
2099 Öpik estas marsrenkonta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la estonan astronomon Ernst Öpik.
Altaja lingvaro
Altaja lingvaro estas proponata lingvofamilio de popoloj, en kiun inkludiĝas (1) Mongola, (2) Tunguso-Manĝura kaj (3) Turka grupoj. Totala kvanto: 132,45 mln. Etnogeografia distribuo de la familio laŭ la mondopartoj estas jena (mln):
SU - Teritorio de iama Sovetunio sen baltaj landoj.
Iuj lingvistoj ankaŭ diskutas apartenon de la korea lingvo al la altaja lingvaro, sed laŭ aliaj temas pri izolita lingvo, sen ke estus klara konsento.
Uhřice
Nomon Uhřice portas pluraj municipoj:
…aŭ partoj de municipoj:
Aleksandr Suĥovo-Kobilin
Aleksandr Vasiljeviĉ Suĥovo-Kobilin (Александр Васильевич Сухово-Кобылин; naskiĝis la en Moskvo, mortis la  en Beaulieu-sur-Mer, Francio) estis rusa nobelo, ĉefe konata pro la verkoj kiujn li aŭtoris kiel amatora dramaturgo. Lia fratino Evgenia Tur estis populara romanisto, kritikisto kaj ĵurnalisto. Li suferis en Rusio pri la korupto de la justica povo kaj tiele tion montris en siaj teatraĵoj.
Calnali
Calnali estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Calnali. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13014.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15815 loĝantojn. El tiuj estis 7651 viroj kaj 8164 virinoj. La komunumo havas surfacon de 190,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 960 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Abĥazio
Abĥaza Respubliko (Абхазия, აფხაზეთი) estas fakte memregata ŝtato en nord-okcidenta parto de Suda Kaŭkazio, agnoskita nur de nemultaj aliaj ŝtatoj, eksa aŭtonomia respubliko de Kartvelia Soveta Socialisma Respubliko (plu konsiderata de Kartvelio sia regiono). Ĝi situas ĉe la bordoj de la Nigra Maro, sur la deklivoj de Granda Kaŭkazo kaj en Kolĥida malaltaĵo. Klimato subtropika. Riveroj Kodori, Bzibi; lago Rica. Arbaroj kovras 55% de la teritorio; en la bordregiono estas subtropika plantaro kaj ĉemaraj ripozlokoj.
Historio
Dum 6-4 a.K. la teritorio de Abĥazio prezentis parton de Kartvela reĝlando Kolĥeti, en la fino de 1-a jarcento p.K - de Princlando de Abazgoj kaj Apsiloj.
En la 8-a jarcento kreiĝis Okcidentkartvela (Abĥaza) reĝlando kun centro en Kutaisi (de 975 en Unuiĝinta Kartvelio). En la 13-a jarcento la lando estis konkerita de mongoloj, de la 16-a jarcento estis dependa de Turkio. En 1810 ĝi aliĝis al Rusia Imperio (de 1864 Suĥuma okrugo). La 4-an de marto 1921 kreiĝis Abĥaza SSR (Abĥaza Soveta Socialisma Respubliko). De 16.12.1921 Abĥaza SSR ekzistis en konsisto de la Kartvela SSR (al tio kontribuis kartvelo Stalin), de 1931 kun statuso de ASSR (Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko), do kartveloj malaltigis la statuson de Abĥazio.
De decembro 1990 ekzistis Abĥaza Aŭtonoma Respubliko, de julio 1992 memdeklarita Respubliko Abĥazio. Dum 1992-94 en la teritorio de Abĥazio okazis konflikto pro la statuso, rezulte de kiu la tuta etne kartvela loĝantaro devis forlasi la regionon. La respubliko iĝis fakte memregata. La 26-an de aŭgusto 2008, post la milito en Sud-Osetio, Rusio jure agnoskis sendependecon de Abĥazio kaj Sud-Osetio.
Eta ĉimpanzo
La Eta Ĉimpanzo aŭ bonobo (specio Pan paniscus aŭ Homo paniscus) estas primato kaj membro de la familio homedoj. La bonobon oni konsideras la plej proksima kuzo al homo inter la bestoj (vidu la artikolon pri homedoj), kun sia proksimega specio la ĉimpanzo.
Ĝis la 1960-aj jaroj, la eta ĉimpanzo estis enmetita en la specion Pan troglodytes (kun ĉimpanzoj), ĉar etaj ĉimpanzoj loĝas en malfacile alireblaj regionoj de Kongo, tial scienculoj konis malbone iliajn trajtojn.
Etaj ĉimpanzoj estas multe malpli agresemaj ol ĉimpanzoj, kaj ili kvietigas konfliktojn per seksa moligado. Bonobaj socioj estas ankaŭ ĝenerale malpli patriarkumaj: viraj kaj inaj bonoboj estas iom egalaj. Fakte, la bonoboj estas unu el la malmultaj mamula specioj, kune kun hienoj kaj lemuredoj, en kiu estas observata dominhierarkio de inoj, kaj ne de viroj.
Abĥazio
Historio
En 2005 Abĥazio emisiis siajn pasportojn. Pasporton ricevas civitano en sia 14-jariĝo, poste necesas ŝanĝi la dokumenton ĉiun dekan jaron. Pluraj loĝantoj en Abĥazio havas duoblan civitanecon: la abĥazian kaj la rusian.
La 6-an de marto 2008 Rusio deprenis malpermeson por vendo-ekonomiaj rilatoj kun Abĥazio, kiu funkciis ekde 1996.
Agnosko de sendependeco fare de ŝtatoj-membroj de UN
La 12-an de aŭgusto 2008 abĥazaj trupoj okupis teritorion de la Supra Abĥazio (malgranda montara regiono en Kartvelio, kiun kontrolis tbilisa registaro). Tio okazis post la kartvela invado al alia sepraisma regiono — Sud-Osetio, dum kiu la kartvela armeo interalie atakis rusiajn pac-trupojn deplojitajn tie. Kontraŭofensivo de la rusia armeo forpelis ĉiujn kartvelajn trupojn el ambaŭ regionoj kaj ebligis ilian kompletan sendependiĝon.
La 25-an de aŭgusto ambaŭ ĉambroj de rusia parlamento agnoskis unuanime petskribon al la Prezidento de Rusia Federacio, en kiu la deputitoj petis agnoski sendependecon de Abĥazio kaj Sud-Osetio. La sekvan tagon prezidento Dmitrij Medvedev subskribis ukazojn pri agnsoko de sendependeco de Abĥazio kaj Sud-Osetio. La 28-an de aŭgusto konstanta reprezentanto de Rusio en UN Vitalij Ĉurkin laŭtlegis tiujn ukazojn en la kunsido de la Sekureca Konsilio de UN. Samkiel Sud-Osetio, ankaŭ Abĥazio estas agnoskita de sole 4 landoj en la mondo: Rusio, Nikaragvo, Venezuelo kaj Nauro.
La 3-an de septembro prezidento de Nikaragvo Daniel Ortega anoncis pri preparoj oficiale agnsoki sendependecon de Abĥazio kaj Sud-Osetio. Aliaj politikistoj en malpli decida formo subtenis agnoskon de la du novaj ŝtatoj aŭ promesis pridiskuti la oficialan rekonon flankde de ilia ŝtato.
La 11-an de septembro de la sama jaro, prezidento de Venezuelo Hugo Chavez anoncis agnoskon de la sendependeco de Abĥazio kaj Sud-Osetio dum vizito al Ruslando.
La 2009 Nauro agnoskis la sendependecon de Abĥazio kaj subskribis kun ĝi la interkonsenton pri starigo de la diplomataj rilatoj. Tio estis la unua interkonsento de tiu tipo, ĉar pli frue oni faris nur deklarojn pri la agnosko, sen starigi diplomatajn rilatojn. Tiun paŝon Nauro faris post la vizito de la naura ministro pri fremdaj aferoj, komerco kaj financoj Kieren Keke en Moskvon. Oni diris ke Rusio promesis al la insula lando subtenon je 50 milionoj da usonaj dolaroj.
Politiko
La 2009 okazis prezidanta balotado, rezulte de kiu estis reelektita la prezidanto Sergej Bagapŝ. Liaj rivaloj — la iama vicprezidento Raul Ĥaĝimba kaj du komercistoj, Zaur Ardzinba kaj Beslan Boutba, tuj post finiĝo de la voĉdonado deklaris pri rompoj de la balotleĝo, inkluzive de plenplenigo de balotujoj kaj la enskribo de personoj mortintaj sur listojn de balotantoj. Tamen la kontrolantoj atestis bonan kvaliton de la elekta procezo. En la balotado partoprenis ĉ. 131 000 personoj.
"Ĉi tiuj balotadoj estas ŝerco. Ili estas kontraŭleĝaj", deklaris la kartvela ministro pri integriĝo, Temuri Jakobaŝvili.
Loĝantaro
Laŭ datumoj de januaro de 2020 jaro, 245.424 personoj loĝas en Abĥazio. El ili:
Ekonomio
Post la konflikto ekonomio kolapsis. Nun funkcias kelkaj malgrandaj entreprenoj de agrikultura kaj nutrada industrio. Relative floranta industrio estas turismo, tamen nekomparebla kun la antaŭmilita tempo. Gravaj agrokulturoj estas: teo, citrusoj, tabako, tungo, maizo. Relative malalta prezo de elektra energio kaŭzis disfloron de produktado de kriptomono.
Gradimir Kragiĉ
Gradimir Kragiĉ (serbe: Градимир Крагић / Gradimir Kragić; naskiĝis la 13-an de oktobro 1956) estas blinda serba esperantisto naskita kaj vivanta en Banja Vruĉica apud Tesliĉ (Respubliko Serba).
Abĥazio
Ekonomio
Ĉefa haveno: Suĥum.
Gradimir Kragiĉ
Gradimir Kragiĉ esperantiĝis en la 1970-aj jaroj. En 1985 li kunfondis Esperanto-societon »Tesliĉ« en Tesliĉ. Li estis loka aktivulo ĝis la milito en Bosnio kaj Hercegovino. Dum la milito, kiam la esperantista movado malaktiviĝis en tiama Bosnio kaj Hercegovino, li reaktivigis la Esperanto-Societon »Tesliĉ« kaj iom poste komencis kaj helpis ekstarigi la Urban Esperanto-Societon »La Mondo« en Banjaluko, kaj pli poste ankaŭ Esperanto-Ligon de Respubliko Serba (ELRS). Li ankaŭ estis la unua prezidanto de ELRS. Dum longa tempo li estis la plej aktiva esperantisto kaj en Bosnio kaj Hercegovino kaj en Respubliko Serba. Li plurfoje estis prezidanto de Esperanto-Societo »Tesliĉ«.
Abĥazio
Ekonomio
Ĉemaraj kuraclokoj: Suĥum, Gagra, Picunda (Biĉvinta), Aĥali Atoni (Novij Afon), Gudauta. En Novij Afon estas rusa ortodoksa monaĥejo, kien venas pilgrimantaj turistoj.
Gradimir Kragiĉ
Gradimir Kragiĉ estas delegito kaj fakdelegito de UEA. Li ankaŭ estas aktiva radioamatoro (voksigno E73KG), kaj aktiva komputilisto por blinduloj.
Abĥazio
Ekonomio
Proksimeco de la popularaj nigramaraj ripozlokoj ebligas unutagan turismon, kiam ripozantoj el Soĉi venas al plentaga ekskurso en Abĥazion; kutima itinero inkluzivas la lagon Rica, la monaĥejon kaj la grandajn kavernojn en Novij Afon kaj la strandon en Gagri.
Līvāni
Līvāni estas urbo en Latvia historia regiono Latgalio, en la sudoriento de Latvio. Ĝi estas ĉefurbo de distrikto Līvāni kaj situas en okcidenta parto de la distrikto. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 62 km de Daugavpils kaj 165 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Abĥazio
Ekonomio
En la jaro 2020 multaj rusianoj vizitis Abĥazion la unuan fojon, ĉar la limoj de multaj aliaj landoj estis fermitaj pro la nova kronviruso. Ankaŭ la limo inter Rusio kaj Abĥazio estis fermita ĝis aŭgusto.
Līvāni
Historio
Ĝis la komenco de la 13-a jarcento, la teritorio de Līvāni estis parto de la regno de latgala ŝtato Jersika. Arkeologiaj trovaĵoj montras, ke ĉi tie proksime de la antikva vikinga Daŭgava akvovojo estis kasteltumulo kun setlejo, kie estis trovitaj arĝentaj moneroj de 10-aj-11-aj jarcentoj.
En 1533 Lieven, la vasalo de la Ĉefepiskopo de Rigo, fondis urbeton (Lievenhof) ĉi tie; laŭ la ĉefversio, la nomo de la loko estas derivita de lia nomo.
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola rego. En 1772, pro diviĝo de Pollando, la regiono venis sub la kontrolon de Rusia Imperio kaj estis inkluzivita en 1802 en la Vicebska provinco. En 1861, la fervojo Rigo-Daugavpils estis konstruita tra Līvāni, kaj komenciĝis rapida kresko de urba industrio. Komence de la 20-a jarcento, la du plej grandaj vitrofabrikoj en Latvio situis en Līvāni. En 1919 la urbo estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
Geografie, ĝi situas en la Jersika ebenaĵo de la Mezolatvia malaltebenaĵo. La averaĝa aera temperaturo estas −6,5 °C en januaro kaj - +16,5 - +17 °C en julio. Da precipitaĵo falas 800 mm jare. La averaĝa daŭro de la senfrosta periodo estas 145-150 tagoj.
Transporto
La aŭtovojoj A6 (Rigo-Daugavpils-Belorusio) kaj P63 (Līvāni-Preiļi) pasas tra la urbo, same kiel la fervoja linio Rigo-Daugavpils (stacio Līvāni). Lokaj vojoj estas V753 (Līvāni-Staķi) kaj V754 (Līvāni-Steķi). Estas pramo trans Daŭgavon.
5349 Paulharris
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul P. Harris (1868–1947), kiu, en 1905, kreis Rotarion.
Sombrerete
Sombrerete estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Sombrerete.
Kunčice (Bělotín)
Kunčice (Kunzendorf b.Bölten) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bělotín en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Bělotín. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sombrerete
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 58201 loĝantojn. El tiuj estas 28233 viroj kaj 29968 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3,571 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,300 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 38′ norda latitudo kaj 103° 38′ okcidenta longitudo.
Kunčice (Bělotín)
Kunčice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,99 km².
Sombrerete
Sociogeografio
En la komunumo vivas 54341 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 29 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.05 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32042a.htm
Palos de la Frontera (metroo de Madrido)
Palos de la Frontera estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub la samnoma strato, inter la Strato Batalla del Salado kaj la Promenejo de las Delicias, en distrikto Arganzuela.
La stacio estis malfermita la kun la nomo Palos de Moguer. Poste tiu andaluzia urbo ŝanĝis sian nomon, kaj jarojn poste premis por ke ankaŭ la madrida metrostacio faru same.
(106160) 2000 TG61
(106160) 2000 TG61 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Admiralo Tamandaré
Joaquim Marques Lisboa, markizo Tamandaré (Granda Rivero, decembro 13, 1807 - Rivero de Janeiro, 20an de marto 1897), ĝi iris militan de la brazila Imperia Mararmeo, kiu atingis la Admiralo stacio. Lia tuta vivo estis dediĉita al la Mararmeo de Brazilo, inkluzive kiel dumviva membro de la Armea Konsilio de Justeco kaj post la Supera Milita Tribunalo, de lia kreo ĝis 1891, kiam la Registaro de la Respubliko aljuĝis al li la petita sendevigon. nacia heroo, estas la Patrono de la brazila mararmeo kaj decembro 13, la tago de sia naskiĝo estis fondita la 4 de septembro 1925, por la Ministro de Admiralo Alexandrino Faria de Alencar Mararmeo, kiel la Mariner Tago. Ĝi partoprenis en la Milito de Sendependeco de Brazilo, Milito de cisplatino, la Konfederacio de la Ekvatoro kaj subpremo de ribeloj okazis dum la Regencial periodo: Cabanagem la Sabinada en Farrukhabad, la Balaiada kaj Praieira. Ekstere, li ĉeestis la Arĝento Milito kaj kun la eksplodo de la Milito de Paragvajo, ordonis ŝipaj fortoj en operacioj en la River Plate-baseno, en subteno de la Batalo de la Paŝo de la Patrujo, la Batalo de Curuzu kaj la Batalo de Curupaiti. Lia memoro ankoraŭ levas pasiojn inter la Navy armea hodiaŭ, kaj estas bildo por esti studitaj de civila kaj milita.
Biografio
Francisco Marques Lisboa posedis bienojn en Granda Rivero kaj en la malnova vilaĝo kaj aktuala São José do Norte, Granda Rivero disigita de la kanalo kiu konektas la Lagoa dos Patos Atlantiko. Oni multe diskutis ĉu la estonta admiralo naskiĝus ne en Rio Grande, sed en Sao Jose do Norte. Dum ĝia projekcio kreskis en la nacia scenejo, la polemiko estis pligravigita, kaj ĉiu el la lokoj celis esti la naskiĝloko de Markizo-Lisbono. Sen la plena ekzisto de naskiĝo, oni kredas ke li naskiĝis en Rio Grande ĉar, en decembro 1883, Tamandaré alparolis la Urbodomo de Granda Rivero, deklarante ke tiu estas la urbo kie naskiĝis.
Aĝo 5 kaj matrico, vojaĝis al Rio-de-Ĵanejro, kie li estis en la prizorgo de ŝia fratino, Mary Euphrasia, kaj ŝia edzo, Jozefo Antonio Lisboa, ĝis la kompletigo de la bazlernejo, en mezlernejo instruisto Oak. En la aĝo de 13, kun siaj gepatroj, Joaquim revenis al sia naskiĝlando, en la sama boato li venis al la Kortumo. En 1821, en unu el la velŝipoj de la patro kaj nun sola, revenas al la Kortego, por daŭrigi siajn studojn. En 1822, post multe da insistado apud lia patro la 22an de novembro, Francisko postulas por sia filo la honoron de servado kiel volontulo en la taĉmento preparis por batali la portugalaj fortoj en Bahia. Koncedita lia peto la 4-1823, la juna Joaquim komencis sian karieron en la komenciĝanta Mararmeo kiel Volontulo de la Armita Imperia, ankoraŭ en formado, sur la fregato Niterói sub John Taylor komando, kies masto flugis la flago de Admiralo Cochrane.
Li geedziĝis kun nevino kaj infana kunulo, kaj preskaŭ lia aĝo, Maria Eufrásia. La geedziĝo okazis en la Eklezio de Nia Sinjorino de la Gloro la 19-an de februaro 1839 en Rio-de-.anejro. Post la Batalo de Riachuelo, la nombro de nevalidaj eksaj batalantoj alvenintaj al la ĉefurbo estis maltrankviliga, tiel ke necesis krei azilon kie ili plej bone povus trakti. Kaj lia edzino, Viscountess Tamandaré ke malgraŭ la situacio de la lando tuj tra, li memoris organizi aŭkcioj de donacoj ricevis de la familioj de iliaj rilatoj, sed ankaŭ komerci kaj multaj aliaj personoj kiuj volonte helpos ŝin en tiu patriota fino. La unua aŭkcio estis sukceso, kiu instigis ŝin daŭrigi kaj kolekti la necesajn financojn. Interesa fakto estas, ke juna virino venis de Piauí, listigita en la Patrujo Volontulo bataliono, ke sekvante la ekzemplon de Maria Quitéria volis batali por sia lando. Ŝi estis grava Viscondessa helpanto kaj ŝia nomo estis Jovita Alves Feitosa, kiu mortis malriĉa en Rio-de-.anejro.
Tamandaré, origino de lia titolo, estis malgranda urbo kaj grava haveno subteno en Pernambuco marbordo, kie lia plej granda frato, Manoel Marques Lisbono en 1824, estis prenita supren brakojn por la Konfederacio de la Ekvatoro kontraŭ Imperio oriente, kaj post repeli imperian invadon en la regiono la 8an de junio 1824, li mortos en la dua provo preni la lokon, sed ĝi estis pli sukcesa ĉar la venko estis gajnita. Dum vizito de Imperiestro D. Petro II, 35 jaroj poste, la marbordo de Pernambuco, Joaquim Marques Lisboa demandis lin fari halto kaj kopii la restaĵoj de lia frato Manoel, al la familio komploto en Rio de Janeiro. D. Petro konsentas kaj sentivigita per la gesto, donas al li la sekvan jaron la honoron de Barono. Ap en liaj memoroj pri Tamandaré, Dom Pedro II donis al li la titolon de Barono de Tamandaré, en memoro pri sia frato, kaj pri la loko, kiu estis por li tre grava, fariĝante referenco. referenco al la amikeco de ĉi tiuj du historiaj figuroj.
En la paso de sia vivo, Brazilo pasis de Kolonio de Portugalio al Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio kaj Algarve al Imperio kaj en 1889 al Respubliko. Lando formiĝis kaj Tamandaré estis grava parto de generacio de maristoj, militistoj kaj ŝtatistoj, kiuj devas konservi la plej grandan heredaĵon de la brazilanoj: lando riĉa je naturaj resursoj, la patrujo de nacio kunigita de kulturo kaj lingvo .Lia kariero, uzata kiel ekzemplo ĝis nun, estas bonega studmaterialo por pli bone kompreni Brazilon de la deknaŭa jarcento.
Laŭlonge de lia milita vivo multnombraj faktoj limon sur la mítico Tamen multaj aŭtoroj atentigi, aldone al siaj hero aj agoj, kiuj malgraŭ lia proksimeco al la imperiestro Dom Pedro II neniam grimpis politika oficejo, kiu estis ofta tiutempe, agante ekskluzive en la milita kampo, k urioza fakto ĉar li batalis por la Imperia Ŝtato en ĉiuj internaj kaj eksteraj militaj intervenoj. Lia vekiĝon al vivo en maro sekvis vojaĝon sole al Rivero de Janeiro sur ŝipo de lia patro kompanio, kie li ludis la rolon de piloto helpi la kapitano en la maro metioj. Tiutempe la politiko bolis en poton, kiu donis ŝancon al la junulo, por varbi kiel volontulo kaj komenci sian vojaĝon en la Nacia Armita Forto, kiu prenis lin al la plej alta rango de la ŝipa hierarkio. politikaj ŝanĝoj komenciĝis en la Regno de Brazilo kun la reveno de King João VI al Portugalio, lasante lia filo, la princo regente D. Petro, sur Brazila grundo regi nome de la krono. Tamen, teditaj de la decidoj prenitaj de la Parlamento de Lisbono, Pedro decidas malobei ilin, kontribuante al la politika disiĝo, kun la proklamo de la Sendependeco de Brazilo, igante krono kiel siaj konstituciaj kaj Perpetual De fendanto Imperiestro, kun la titolo D. Petro I. Kiel volontulo sur la Niterói, partoprenis en pluraj ŝipaj bataloj en la tiam provinco marbordo de Bahia, kie li havis lian bapton de fajro la 4 de majo 1823, kiam la brazila taĉmento koliziis kun kandeloj malamikoj. Tagoj poste persekutis la portugalojn dumfluge, kaptis 17 malamikajn ŝipojn kaj prenis la imperian flagon ĝis preskaŭ la buŝo de la Tajo, sur la fregato Niterói.
De 1825, jam en la cisplatino kampanjon, la juna Joaquim estis komencis cañonero Lojala Paulistana sub la komando de la leŭtenanto Antonio Carlos Ferreira. La milito komenciĝis po r Tamandaré la 8-an de februaro 1826, en la konata kiel Batalo de Koraloj. Poste en la sama jaro revenis al la fregato Niterói, sub la komando de James Norton, kaj elstaris tiel super la batalado kiuj sekvis tion, al julio 31, 1826, estis nomumita por komandi la skuno Konstanco aperante en lia ŝipa kariero kiel lia unua komando. Indas mencii, ke li havis nur 18 jarojn en la dato de sia nomumo. Post fiaska sturmo por tero Carmen Vila de Pantagones en provo por kontroli la eniron de Rio Negro, denove kverelis en la Arĝento estuaro, ili enŝipigis en la fregato Imperia Princo, Kapitanino de la Ŝipa Divido zorge de la trajno servo de 18 komercaj ŝipoj. Li falis kaptito kun 93 viroj. Tamen la argentina malamiko ne havis komando kaj ruzeco de la juna oficiro, kiu kombinita kun ilia tuja Constance, planita kaj ekzekutita la decido de la malliberejo ŝipa komando, Brig Anna. La eskorto, kiu akompanis ilin, ne konsciis, ke la ŝipanaro falis al la brazilanoj ĝis kiam aŭdacaj manovroj ili velis kaj fuĝis al Montevideo. Estis promociita al unua leŭtenanto, la 12 de oktobro 1827 dudek jaroj, prenis la komandon de la skuno Bela Maria, kun ŝi batalas intensa artilerio batalo kun argentina kaj gajnanta ŝipo, pruvis liajn humanaj spirito kun malamiko, kiu gajnis al lide la perdantoj (1828). Post la fino de la milito, li pasigis pliajn 2 jarojn en la akvoj de la Rivero-Telero, kaj en 1831 li estis resendita al Rio-de-.anejro.
De la abdikiĝo de la imperiestro Petro I en 1831, li dediĉis sin al batalado de la naŭzaj fokusoj tra la lando, irante de nordo al sudo. Ankoraŭ en 1831, batalo en la nordoriento, en Pernambuko, Pará, Recife kaj Ceará. Li estis nomumita por regi la Brigue-Kacikon en 1834, kiun li komandis dum sia agado en la Ribelo Farroupilha. En 1840 li jam estis Kapitano de Fregato kaj, en 1847, Kapitano de Maro kaj Milito. En 1848 li ricevis en Britio la Fregaton D. Afonso, la unua miksita ŝipo - la velo kaj la vaporo - de granda grandeco de la brazila mararmeo. Kvankam la princo de Joinville, Francisco Fernando de Orléans, la dukoj de Aumale kaj la komandanto de la floto admiralo John Pascoe Grenfell, rekuperis la anglan ŝipon, Ocean Monarch, kiu transportis enmigrintojn de Liverpool al Boston, kiu brulis proksime al la haveno, elliberigante 156 homojn. La 6an de marto 1850, reveninte de Pernambuko, kie li ĵus batalis la ribelon Praieira, sur la unua brazila vaporo kaj velŝipo miksita al Vasco da Gama Nau, kiu post peza ŝtormo en la regiono de Rio-de-regionanejro perdis ĝia masto, kiu lasis ĝin al tempesto. Pro la komplikaĵoj de la momento Joaquim Marques Lisboa ne povas alproksimiĝi al Nau tuj, sed restos nokte dum la tuta nokto, atendante ŝancon savi la ŝipon, kiun li atingis en la mateno la sekvan tagon.
En 1852, li estis promociita al Division Chief Post responda al Comodoro en aliaj maraj kaj en 1854, la Ĉefo de P olice, Kontradmiralo responda nuntempe.
779- "Brazilo atendas, ke ĉiu plenumu sian devon"
10- "Tenu la fajron, ke nia venko"
En 1866, pro sanaj kaj politikaj kialoj, li petis lian forigon de oficejo, estante anstataŭigita de admiralo Joaquim José Inácio, poste Visconde de Inhaúma.
Dum la Proklamo de la Respubliko de Brazilo, la 15-an de novembro 1889, la Markizo de Tamandaré restis fidela al Petro II de Brazilo, restante dum ĉirkaŭ unu horo sola kun la imperiestro, petante al li permeson por la Imperia Mararmeo puĉo, kiu estis rifuzita al li. En la aĝo de 82 jaroj, kaj la lasta el la grandaj reĝaj monarkoj de la pasinteco ankoraŭ vivas (Duko de Caxias, markizo de Herval, admiralo Barroso, marŝalo Polidoro kaj ĉiuj aliaj jam mortis), li rifuzis akcepti la finon de la monarkio kaj restis esperema pri la eblo de reago. Li restis kun la imperia familio ĝis sia definitiva enŝipiĝo sur la ŝipo Alagoas por ekzilo.
Li estis reformita en 1890, laŭ dekreto de la 30-a de decembro 1889, pro la limo de aĝo, nomumita Ministro de la Supera Milita Kortumo en 1893.
Ŝipoj
Kun la tempo la Mararmeo de Brazilo, en honoro de ĝia patrono, nomis plurajn ŝipojn kun la nomo Tamandaré. Ili estas:
Ŝirmita Tamandaré: Konstruita en la Armita Arsenalo de la Kortego kaj enmetita en la Imperia Mararmeo en 1865. i estis la unua ŝirmita ŝipo konstruita en Brazilo. Li ludis gravan rolon en la Paragvaja Rivero dum la Milito de la Triobla Alianco.
Protektita Krozŝipo Almirante Tamandaré: Miksita propulsora ŝipo, konstruita en la Mararmeo-Arsenalo de Rio-de-,anejro, laŭ la plano de la Ŝipa Inĝeniero João Cândido Brasil. I estis integrigita en la Armada en 1891, kun servo falita en 1915. i estis la plej granda batalŝipo iam ajn konstruita en Brazilo, kun movo de 4.500 tunoj.
Light Cruiser Tamandaré: Konstruita en Usono en 1938, ĝi partoprenis Duan Mondmiliton, integritan en la Mararmeo de tiu lando kun la nomo Saint Louis. Transigita al la brazila mararmeo bazita sur la reciproka leĝo pri reciproka helpo, li estis enmetita en la mararmeo en 1951, kaj retiriĝis de aktiva servo en 1976.
"Memoro de la Mondo-Brazilo"
La Arkivo de la Mararmeo havas en sia kolekto katalogitan kolekton de ĉirkaŭ 1500 dokumentoj de ĝia korespondado, nomata "Arkivo Tamandaré", konsistanta el fondaĵo de 1492 dokumentoj, dividitaj en 17 librojn, estante riĉa fonto de historia materialo pri la Patrono de la brazila mararmeo. La kolekto komencis en 1949, kiam la Mararmeo anoncis la aĉeton de la tiama Ministerio de la Mararmeo, kune kun Leono Victor Louis Robichez, vidvino de Luiza Markas Lisbono Robichez, nepino de la Marquês de Tamandaré, dokumentoj kaj objektoj; inter ili 153 oficejoj de la Ministro de la Mararmeo de la Milito de Paragvajo, la Strandado de Jequitinhonha, diplomoj de promocioj kaj nomumoj de Joaquim Marques Lisboa inter aliaj sennombraj dokumentoj de nekalkulebla valoro por la Mararmeo kaj por la Historio de Brazilo. Ĉi tiuj dokumentoj, tre gravaj por la historiografio de Brazilo, estis prezentitaj en 2010, la estraro de direktoroj de la Unesko-Memoro de la Monda Komitato kaj nomumita kiel la "Memoro de la Mondo-Brazilo", kaj fariĝis parto de Registro. de la Dokumenta Heredaĵo, simila al tiu ekzistanta por lokoj konsiderataj kiel universala valoro, inkluzivita en la listo de Monda Heredaĵo de Homaro, Unesko.
Tantoyuca
Tantoyuca estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tantoyuca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 155.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 97949 loĝantojn. El tiuj estis 48859 viroj kaj 49090 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1205.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 21 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 9 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 140 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 89492 personoj. En la jaro 2000 temis pri 94829, do temis pri kresko / malkresko je 1.17 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 82422 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 45559 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30155a.htm
Alan García
Alan GARCÍA PÉREZ (n. la - mortis la 17-an de aprilo 2019 en Limo) estis politikisto perua, prezidento de la respubliko de 1985 ĝis 1990, kaj denove post 2006 ĝis 2011.
Li estas membro de la Partido Aprista Peruano, ofiala nomo de la historia movado APRA (Alianco popola revolucia amerika).
Unuaj paŝoj
Alan García naskiĝis en mezklasa familio, kun granda tradicio en la APRA. Lia patro troviĝis malliberigita kiam li naskiĝis, kaj nur konis sian filon post kvin jaroj. Alan fariĝis ano de la junula branĉo jam 17-jara.
Li studis en la Universitato Katolika de Peruo kaj finas Juron en la Universitato San Marcos en 1971. Li poste studis en la Komplutensa Universitato de Madrido kaj en Parizo.
En 1978, la fondinto de la APRA, Víctor Raúl Haya de la Torre petas lin reveni en Peruon, kiam la registaro de Bermúdez kreas la kondiĉojn de restaŭrado de civila registaro kaj permesas la reorganizadon de la politikaj partioj.
Unua prezidanteco
Lia prezidenteco estis tre diskutata. Ĉefe la malbona ekonomia stato multe pezas super la politiko de lia registaro. Peruo suferas inflacion de 120 % en 1987, 1722 % en 1988, 2776% en 1989, kaj eĉ 7649% en 1990. Li devas krei novan monunuon, la intion.
Alia granda problemo estas la terorismo, kiu jam ekzistis en la antaŭa registaro de Fernando Belaúnde Terry sed kiu atingas pinton inter 1986 kaj 1988, ĉefe pro la ago de la maoista movado Luma Vojo, kaj de Tupac Amaru.
Posta kariero
En la elektoj de 1990 estas elektita prezidento la eksterpartia Alberto Fujimori. García estas juĝata en 1991, akuzita pro korupto, sed sen sekvoj. En 1992, li estas nomata ĝenerala sekretario de sia partio.
Post la mempuĉo de Fujimori, la hejmo de García estas okupata de la militistoj. Li petas politikan azilon en Kolombio kaj poste en Francio.
Li revenas en 2001 por la novaj prezidentaj elektoj. Li surprizas multajn kiam li fariĝas la dua plej voĉdonata kandidato. En la dua balotado li perdas fronte al Alejandro Toledo.
Dua prezidanteco
En tiu ĉi prezidenteco la registaro de García sekvas ortodoksan politikon rilate ekonomion. En ekstera politiko li ĝenerale sekvas porusonan politikon, kun diversaj alfrontiĝoj kun venezuela prezidento Hugo Chávez. En junio 2009 okazis fortaj protestoj, precipe fare de indiĝenoj de Perua Amazonio, kiuj protestis kontraŭ nova leĝo ebliganta la ekspluatadon de la naturaj riĉaĵoj de tiu regiono.
Publikigaĵoj
Alan García estas aŭtoro de diversaj verkoj pri Peruo aŭ Latinameriko:
26314 Škvorecký
26314 Škvorecký estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Aŭstralia lingvaro
La Aŭstralia Familio estas lingvofamilio de popoloj, prezentita de aborigenaj triboj de Aŭstralio. Dum popolnombrado de 1991 ĉirkaŭ 265 mil homoj nomis sin aborigenoj de Aŭstralio.
26314 Škvorecký
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥdevena kanada verkisto Josef Škvorecký (1924–2012), konata pro lia mordanta humuro kaj sarkasma ironio. kune kun sia edzino Zdena Salivarová, li funkciigis la 68 Publishers en Toronto, la ĉefa ĉeĥia eldonejo en ekzilo.
Aĝario
Aĝario (აჭარა; oficiale Aŭtonoma Respubliko Aĝario) estas historia, geografia kaj politiko-administracia regiono en sud-okcidenta Kartvelio. Ĝia areo estas ĉirkaŭ, kun ĉirkaŭ loĝantoj (2014). Troviĝas sur la bordregiono de Nigra Maro, okupas antaŭmontojn de Malgranda Kaŭkazo. Ĝia klimato estas malseka subtropika, la ĉefa rivero - Ĉoroĥi, administra centrro Batumi. Pli ol de la teritorio estas kovrita de arbaroj (ĝenerale en Kartvelio tiu elcentaĵo estas ), ĉe la marbordo — subtropika plantaro.
Historio
Dum 6-4 a.K. estis parto de Kolĥida reĝlando, poste de Iberio. De 4 jc p.K. eniris en Laziko, de 10 jc en Unuiĝinta Kartvelio. En 11-a jc. suferis invadojn de selĝukoj, en 13 jc - de mongoloj. Ekde la 16-a jarcento Aĝario estis sub la regado de Osmana Imperio. En 1878 aligita al Rusio kiel Batuma distrikto. Dum 1918-20 Aĝario estis okupita de turkaj militistoj, poste de la britaj. La 16-an de julio 1921 kreiĝis Aĝaria ASSR en Konsisto de Kartvela SSR: aŭtonomia statuso de Aĝario estis unu el la postuloj, laŭ kiuj Turkio rifuzis de siaj rajtoj je la regiono.
Dum la soveta potenco aĝaroj ne estis aparte kalkulataj dum la censoj, ĉar Sovetunio estis ekster-religia ŝtato, kiu rifuzis difini aĝarojn kiel kartvelojn-islamanojn. Aĝaroj estis kalkulataj kiel kartveloj.
De decembro 1990 Aĝario estas Aŭonoma Respubliko ene de Kartvelio. La tiama loka gvidanto Aslan Abaŝidze havigis al la regiono tre vastan aŭtonomion, kvankam li (kontraste al la du aliaj aŭtonomioj de Kartvelio: Abĥazio kaj Sud-Osetio) neniam strebis al plena sendependiĝo. Samtempe li estis tre aktiva politikisto en la tut-kartvelia nivelo, gvidanto de politika partio „Unio de Demokratia Renaskiĝo“ kun bona reprezento en la tutlanda parlamento.
En aprilo 2004, post la Revolucio de Rozoj, akriĝis la rilatoj inter Abaŝidze kaj la nova prezidento Miĥeil Saakaŝvili. Tiu lasta akuzis: „Familio de Abaŝidze estas kliko de krimuloj, mortigantoj kaj drogtrafikistoj“. Al la limoj de Aĝario estis translokigita speciala taĉmento de kartvelaj trupoj, kiun kontraŭstaris de la alia flanko trupoj de la Ministerio pri Internaj Aferoj de Aĝario. Milita konflikto tiam ne komenciĝis pro repaciga enmiksiĝo de rusiaj politikistoj: en Batumon venis aviadilo de Igor Ivanov (tiam estro de Sekureca Konsilio de Rusio), kiu samtage konvinkis aĝarian prezidenton rifuĝi al Moskvo.
En decembro 2005 prokurejo de Kartvelio akuzis Abaŝidze-n pri terorismo kaj supero de postenaj rajtoj: la ĉefa kialo por tio estis lia ordono en 2004 eksplodigi la ponton trans rivero Ĉoloki, kiu estas la sola ligo inter Aĝario kaj la resto de Kartvelio.
En januaro 2007 la urba juĝejo de Batumo konfirmis kulpon de Abaŝidze pri multaj akuzoj kaj kondamnis lin al 15-jara enprizonigo kaj punpago de 60 mln. usonaj dolaroj. La eksa prezidento nun estas serĉata internacie.
Fulmrapida sukceso de la jaro 2004 pri revenigo de Aĝario inspiris la novan registaron de Kartvelio promesi rapidan plenan reunuiĝon de la lando en la limoj de sovetunia kartvela respubliko. Tamen kelkaj provoj revenigi la du aliajn eks-aŭtonomiojn (Abĥazion kaj Sud-Osetion) fiaskis. Situacio tie draste diferencas de tiu, kiu estis en Aĝario.
Ekonomio
Ĉefbranĉoj de industrio: naftoprilabora, maŝinkonstrua, nutrada, malpeza kaj lignoprilabora. Agrikulturoj: teo, citrusoj, tabako, vinbero, maizo. Ĉemaraj kurortoj: Batumi, Kobuleti, Ciĥisdziri, Mcvane Koncĥi (Zeljonij Mis), Maĥinĝauri.
Grava vizitindaĵo estas la kastelo kaj arkeologia kuŝejo de Gonio.
Loĝantaro
Plejparto (96,04%) de la loĝantaro estas aĝaroj — etnografia subgrupo de kartveloj, kiuj dum la osmana regado amase akceptis islamon. Aĝaroj parolas la kartvelan lingvon (kun loka specifo) kaj sentas sin parto de la kartvela nacio.
Dum la soveta tempo plejparto de la aĝaroj estis ateismaj, kaj ekde la 1990-aj oni parolas pri rekristaniĝo — la novaj kredantoj, speciale inter la junularo, estas kristanaj. Laŭ la lastaj opinisondoj ĉirkaŭ 63% de aĝaroj konscias esti ortodoksaj kristanoj.
En Aĝario loĝas ankaŭ armenoj (pli ol 1,64%), rusoj (pli ol 1,10%) kaj aliaj etnoj. Post la disfalo de Sovetunio rilatumo de nekartveloj falis kelkoble (ĉefe pro formigro de multaj rusoj kaj grekoj).
Monaĥejo Sankta Katarino (Linzer Höhe)
La monaĥinejo Sankta Katharinen, ankaŭ nomata Abatejo Sankta Katharinen estis Cistercianina monaĥejo konstruita ĉirkaŭ 1200 kaj ekzistis ĝis 1803. Konserviĝis de la monaĥinejo la preĝejo, kiu estis post la sekularigo unue vikariejo de la paroĥejoj Linz am Rhein kaj Neustadt (Wied) kaj ekde 1890 paroĥa preĝejo. La hodiaŭa komunumo Sankt Katharinen (distrikto Neuwied) portas ekde la jaro 1969 la nomon de la iama monaĥinejo. La monaĥinejo nomiĝas en dokumentoj kaj literaturo ofte kun l aldonaĵo „Linzer Höhe“ (altaĵo de Linz).
Abatinoj
Jenaj abatinoj de Sankta Katarino ekzistis:
Fuchshofen
Fuchshofen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Fuchshofen estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Mayagüez
Mayagüez - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la norda marbordo de la insulo, tuj okcidente de Arecibo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Al la municipa teritorio ankoraŭ apartenas la insulo Desecheo [deseĈEo] okcidente de la ĉefa insulo Porto-Riko.
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Maputalandaj-pondolandaj arbustaroj kaj veprejoj
La ekoregiono estas parto de la maputalanda-pondolanda-albena biodiverseco-riĉaĵejo laŭ la organizaĵo Naturprotekto Internacie.
Flaŭro
Fitogeografie, la ekoregiono kongruas kun aparta flaŭra provinco el la Usumbaro-Zululanda Regiono de la Paleotropika Regno. La tipa vegetaĵaro estas sklerofilaj ĉiamverdaj arbedoj, kiuj konstituas densajn kanopeojn de veprejoj. Tiuj ĉi altas ĝis ses metroj.
Biodiverseco
La ekoregiono kiu estas transiro inter humida kaj seka, inter altaĵa kaj malaltaĵa inter mezvarma kaj tropika, havas riĉan biodiversecon, kvankam kun malmulte da endemiaj specioj. La ekoregiono gastigas variecon de bestioj, inkluzive de la endanĝerigataj nigra rinocero (Diceros bicornis), blanka rinocero (Ceratotherium simum) kaj kaba vulturo (Gyps coprotheres).
Villa del Río
Villa del Río estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 21 km2 kie loĝas 7443 geloĝantoj, do loĝdenso estas 354.4 loĝ./km2. Villa del Río situas je 52 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 7443 geloĝantoj de la municipo Villa del Río estas 3678 inoj kaj 3765 viroj. En la urbeto loĝas 7425 geloĝantoj, kaj aliaj 18 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 87, 49 inoj kaj 38 viroj, kaj mortis 67, 27 inoj kaj 40 viroj. Tiel la natura kresko estis 20 (0.3%). La laborkapabla loĝantaro estis 3019 homoj (40.6%).
Viktorin Kornel
Viktorin KORNEL ze Všehrd (naskiĝis en 1460 en Chrudim - mortis la 21-an de septembro 1520 en Praha) estis ĉeĥa humanisma verkisto kaj tradukisto de juraj verkoj.
Li studis juron en Universitato de Karolo, fariĝis ĝia profesoro (1483), sed en 1487 li foriris al la landa tribunalo kiel protokolisto de landa matriko. Kvankam li atingis eĉ nobelan titolon, li restis fidela ano de la burĝa klaso kaj utrakvisto. Per siaj verkoj kaj tradukoj li volis fortigi la ĉeĥan lingvon. Li apartenas al la fondintoj de la ĉeĥlingva jura literaturo kaj al la unuaj teoriistoj de tradukado.
Opinioj pri tradukado
(El la letero al pastro Georgo kiel antaŭparolo de traduko el Krizostomo)
''Kiuj tradukas el unu lingvo en alian, foje ili klarigas vorton al vorto, aliaj penson al penso. Mi sekvis ambaŭ manierojn, tamen pli multe mi preferis klarigadon de penso al penso. Ĉar neniu estas devigita traduki vorton post vorto kaj kiu klarigas prudente la saman saĝon per alia lingvo, bone plenumis sian taskon.''
Ján Slivka
Ján Slivka, (naskiĝis la  – mortis la ) – instruisto, organizanto; fariĝis esperantisto kiel gimnazia studento en Kežmarok en 1950 kaj estis aktiva membro de E-rondeto; poste estis kunfondinto (kun Milan Neubeler kaj Milan Zvara) de la E-grupo en Poprad kaj laboris en la redakcia rondeto de Juna Voĉo; gvidis kursojn, instruis en Somera Esperanto-Tendaro en Lančov, SELKO; lastaj jaroj travivis en Bratislavo kie estis membro de BEKO.
Fonto
Ján Vajs: 100 gravaj personoj (de slovaka E-movado), II-a eldono, por LEK eldonis Espero 2009.
Kees Fens
Cornelis Walterus Antonius (Kees) FENS (Amsterdamo, 18-a de oktobro 1929 en Amsterdamo - 14-a de junio 2008) estis nederlanda literatura kritikisto kaj verkisto de eseoj.
16217 Peterbroughton
16217 Peterbroughton estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).