cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
30204 Stevedoherty
30204 Stevedoherty estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Doherty, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Howard W. Bishop Middle School de Gainesville (Florido).
Predikatkalkulo
Logiko de la unua ordo, nomata ankaŭ predikatlogiko aŭ predikatkalkulo, estas formala sistemo konstruita por studi la inferencon en lingvo de la unua ordo. ​ La logikaj lingvoj de la unua ordo estas, siavice, formalaj lingvoj kun kvantoroj aplikataj al nur objektaj variabloj kaj kun predikatoj kaj funkcioj, kies argumentoj estas nur objektaj konstantoj aŭ objektaj variabloj.
La logiko de la unua ordo havas esprim-povon superan al tiu de la propozicia logiko.
Antonius Gerardus Johannis van Straaten
Antonius Gerardus Johannis "Anton" VAN STRAATEN (naskiĝis la en Vianen kaj mortis la  en Hago) estis nederlanda lernejestro kaj profesoro de la angla lingvo en Nimego.
En Nijmegen estis de kelkaj aktivuloj starigita “Centra Esperanto-Propaganda Komisiono", en 1926. Ĝi aperigas ekde 1927 ĉiujare bele presitan perkorespondan kurson en 26 semajnaj lecionoj, kiuj de 1930 ankaŭ estis pritraktataj per radio. Ĉiujare abonis ĝin ĉirkaŭ tri- ĝis kvarmil personoj. Van Straaten estis la verkinto kaj gvidanto de tiu kurso. Ĝi estis daŭrigata minimume ĝis 1933.
Esperanto-Vortaroj de Van Straaten
En 1936 aperis jam ĝia dua eldono, tute senŝanĝa, malgraŭ la fakto, ke intertempe Flandrujo adoptis novan ortografion kaj ke Nederlando estis en plena diskuto pri ortografiaj reformoj. Sed en la sama jaro, 1936, aperis, ĉe la sama eldonejo kaj en sama formo: “Beknopt Esperanto-Woordenboek, Esperanto-Nederlands/Nederlands-Esperanto” (Konciza vortaro). La konciza versio estis prilaborita laŭ la nova ortografio Marchant. Denove la du partoj estas konsidereblaj kiel apartaj libroj, en unu sola bindo. Unu grava diferenco tamen: la paĝnumeroj ne rekomenciĝas sed daŭriĝas. Plie, kaj iom maloftaĵo, la aŭtoro ne numeris la paĝojn, sed la kolumnojn, el kiuj, kiel kutime en vortaroj, estas du en ĉiu paĝo. Ankaŭ la transira paĝo, inter la unua kaj la dua parto, spirite (ĉar ne fizike) havas kvar kolumnonumerojn. La libro ampleksas 472 paĝojn (4 + 110 + 358). El tio vidiĝas, ke la E-N-parto ne tro konciziĝis (134 <> 110) dum la N-E-parto klare perdis de ĝia vasteco (554 <> 358; 65 %). La serio “mensch (homo) ĝis menschwording (korpiĝo)”, 39-kapvorta, iĝas “mens ĝis menswording”, 16-kapvorta… sed pri esprimoj la aŭtoro malpli rezignis.
Liaj vortaroj ne indikas la oficialecon de la vortoj, sed en tiu tempo tio ne jam apartenis al la kutimoj.
13583 Bosret
13583 Bosret estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Lang (Stirio)
Lang estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
13583 Bosret
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga blinda komponisto Nicolas Bosret (1799–1876), orgenisto ĉe la Kirko Saint-Loup de Namuro. En 1851 li komponis  Li Bia Bouquèt, kiu iĝis la oficiala himno de la urbo.
Kantono Flogny-la-Chapelle
La kantono de Flogny-la-Chapelle (france canton de Flogny-la-Chapelle) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Flogny-la-Chapelle.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Flogny-la-Chapelle la jenaj 14 francaj komunumoj :
Juan Sebastián Elcano
La unua provo de vojaĝo ĉirkaŭ la Tero komencis en Sevilo je la 10-a de aŭgusto de 1519, sub la gvidado de Fernando de Magallanes, kun kvin ŝipoj, kaj definitive eliris en la maron je la 20-a de septembro el Sanlúcar de Barrameda, ĉe la elfluo de la rivero Gvadalkiviro.
Magallanes (aŭ Magellano) forpasis dum la vojaĝo, en batalo en Filipinoj, en 1521, kaj Elcano prenis la gvidadon. Post tre peniga navigado, li sukcesis reveni en la Iberan duoninsulon je la 6-a de septembro de 1522, kun nur aliaj 17 supervivantoj.
La hispana reĝo donis al li ŝildon kun la tera globo kun latina motto: "Primus circumdedisti me" (Vi unua ĉirkaŭiris min)''.
Li mortis en la Pacifika Oceano dum dua provo rondiri la planedon.
Fimbria kalocefalo
Fimbria kalocefalo (Callocephalon fimbriatum), ankaŭ nomata helma kakatuo aŭ ganggang-kakatuo, estas specio de kakatuo el subfamilio Cacatuinae (Kakatuenoj). Ĝi estas la sola specio de genro Callocephalon.
Ganggang-kakatuoj estas mezgrandaj birdoj kun plejparte flavece grizaj plumaroj. Ili havas sufiĉe grandan por papagoj, ĉar la iĉoj havas ruĝajn kapojn kaj plumtufojn, kaj la inoj simple grizajn. Ili troveblas tra tuta sud-eosta Aŭstralio. La ganggang-kakatuo estas oficia emblema birdo de la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio.
La specio estas ankaŭ tre facile rekonebla per ĝia karaktera voĉa signalo, kiu iom similas al sono de grincema pordo aŭ de ŝtopilo eliganta el vinbotelo. La vorto ganggang devenas de iu indiĝena lingvo de Novsudkimrio, plej verŝajne de la uiraĝura. Ĝi probable estas onomatopea nomo de la birdo laŭ ĝia sono.
Priskribo
La ganggang-kakatuo estas griza birdo kun iom bukleca kresto. La vizaĝo, la supra parto de la kapo kaj la kresto estas brile ruĝaj ĉe iĉoj sed malhele grizaj ĉe inoj, pro kio oni povas facile distingi seksojn de plenkreskaj birdoj. Plumoj en malsupraj partoj de la plumaro havas flavecajn, oranĝecajn aŭ rozecajn bordojn, do la ventroj kaj brustoj de ganggang-kakatuoj havas buntan aspekton, kaj la plumoj en la supraj partoj havas iom pli palajn bordojn, kvazaŭ ili estus miskolorataj pro eluzo. Junaj iĉoj antaŭ la unua mudo povas esti distingitaj per iom pli hela koloro de la kapo kaj pli mallonga plumtufo, sed ĝenerale ili aspektas same kiel inoj. La specio havas sufiĉe unikan aspekton por ke oni ne konfuzu ĝin kun iu alia kakatuo, nur enfluge la silueto de ganggang-kakatuo iom similas al tiu de galaho. La birdoj estas sufiĉe sociemaj, sed ne tiom bruaj kiel aliaj sociemaj kakatuoj kiel nimfikoj.
Sistematika pozicio
Antaŭe oni plej ofte aliancigis la ganggang-kakatuojn kun la veraj blankaj kakatuoj de genro Cacatua, kvankam tia unuigo ĉiam estis iom pridubebla ĉar la aspekto, koloroj de plumaro kaj aparte la seksa dumorfismo estas nekutima por blankaj kakatuoj. Pli novaj esploroj montris, ke ganggang-kakatuoj pli parencas kun kaliptorinkoj (nigraj kakatuoj), de kiuj ili disiĝis antaŭ ĉirkaŭ 20 jarmilionoj.
Komparo de filogenetikaj ecoj de diversaj kakatuoj sugestis, ke ganggang-kakatuo estas laŭaspekte la plej arĥaa el ĉiuj travivantaj kakatuaj specioj kaj aspektas la plej simile kun fruaj prauloj de kakatuoj.
Distribuo kaj habitato
Ganggang-kakatuo estas endemia en marbordaj regionoj de sud-eosta Aŭstralio. Iam ili troveblis sur Reĝinsulo apud Tasmanio, sed eventuale formortis tiuloke. Aliflanke, la specio estas enkondukita sur Kanguru-Insulo, kie ĝi antaŭe ne troveblis. La birdoj preferas arbarojn kaj arbejojn en montaj aŭ montetaj areoj kie ekzistas densa nivelo de arbustoj. Vintre ili migras mallongajn distancojn en malpli densajn habitatojn, sed revenas en arbarojn por bredsezono ĉar ili bezonas altajn arbojn por konstrui nestojn.
Malsimile al aliaj kakatuoj, ganggang-kakatuoj ne bezonas serĉi por arbotruoj kaj povas konstrui nestojn en trunkoj de junaj kaj solidaj arboj, ĉar iliaj bekoj sufiĉe fortas por elĉizi ilin. Ili ankaŭ bredas kaj nestas en kanopeo.
Novelaro
Novelaro estas libroforme eldonita kolekto da mallongaj rakontoj. Novalaro povas enhavi verkojn de nur unu aŭtoroj aŭ verkojn de kelkaj aŭtoroj. Noveloj estas eldonitaj en kolektoj, ĉar kutime ili estas tro mallongaj por esti publikigitaj libroforme en apartaj volumoj.
Artiko (arkitekturo)
Artiko, en arto kaj arkitekturo, estas la maniero per kiu oni desegnas la renkontiĝejojn kaj ligojn inter la diversaj elementoj kiuj komponas desegnon. Ekzistas diversaj gradoj de artikigo, tiele ke ĉiu parto de desegno povas rilati al la tuto laŭ ampleksa gamo de niveloj, el la simpla apudmetado ĝis altaj gradoj de kontinueco kaj unueco inter la eroj. La artikaro de konstruaĵo evidentigas kiel la partoj ligiĝis por formi la tuton, emfazante ĉiun el ili per rekonebla maniero. En la desegnoj tre artikigitaj, ĉiu parto estas klare distingebla per si mem.
Laŭ Francisko Azorín artiko estas Organo kuniganta moveble du membrojn. Kaj li montras rilatajn esprimojn globartiko, universala artiko, kardanartiko, artiki kaj artikigi.
Le Tampon
Le Tampon estas mezgranda franca komunumo sur la transmara insulo Reunio. Ĝi estas la kvara plej multhoma urbo de la insulo. La loĝantojn de Le Tampon oni kutime nomigas Tamponnais. Ĝi apartenas al la arondismento de Saint-Pierre.
Geografio
La vasta komunuma teritorio de Le Tampon situas en la suda parto de la insulo Reunio, ĉe altaĵo super Saint-Pierre. Ĝi havas landlimojn kun L'Entre-Deux, La Plaine-des-Palmistes, Saint-Benoît, Saint-Joseph, Saint-Pierre kaj Sainte-Rose.
Landa Teatro Eisenach
La Landa Teatro Eisenach (Landestheater Eisenach) troviĝas en Eisenach, Germanio, sur la placo Theaterplatz.
Historio burga
Surloke estis iam mezepoka akvokastelo nomita Klemme, farite fare de margrafo Henriko de Meißen (1215-1288). Estante fremda regejo, la kastelo estis malŝatata kaj detruitis fare de la eisenach-anoj en 1306. Jam du jaroj poste ordonitis ĝia rekonstruo. Dum la Kamparana ribelo de 1525 ĝi estis prizono; poste ĝi servis kiel kazerno kaj finfine en 1870 makonstruitis.
Historio teatreja
Barono Julius von Eichel-Streiber aĉetis la grundojn; li estis mecenato kaj komisiis la lepsikan arkitekton Karl Weichardt konstrui novklasikisman konstruaĵon. En la 1.1.1879 estis ties inaŭguro per la komedio Minna von Barnhelm de Gotthold Ephraim Lessing. La teatrokapacito estas de 500 personoj. En 2010 komenciĝis restaŭradlaboroj. Danke al nedomaĝiteco de la konstruaĵo en la Dua mondmilito rekomenciĝo de la teatra vivo eblis jam en somero 1945. Plialtrangiĝo je landa teatrejo estiĝis en 1952 kun instalo de tri sekcioj de dramteatrado, muzika teatrado kaj baleto. Dum la 1990-aj jaroj ĝi intertempe nefunkciis respektive kunfandiĝis kun la Teatro je Meiningen.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo
Rifo Kokoso
Rifo Kokoso (en la hispana Cayo Coco estas insulo en la centra regiono de Kubo, kun areo de 370 km² kio igas ĝin la 4a plej granda insulo de tiu ĉi lando. Ĝi famas pro la luksaj ĉioinkluzivitaj turismejoj. Ĝi situas en la Provinco Ciego de Ávila kaj estas parto de aro da insuletoj konataj kiel «Ĝardenoj de la Reĝo».
La insulo Rifo Kokoso estas nature ligata al la Rifo Vilhelmo.
La rifo estas ligata al la insulo Kubo per artefarita vojo, konata kiel pedraplén (plenŝtona vojo), el 17 km longe. La konstruado de ĉi vojo okazigis protestojn fare de la mediprotektantoj ĉar ĝi interrompis la fluadon de la marondoj kaj sekve la interrompon ĉe la mara vivo. Malgraŭ la komencaj timoj, la flamingoj sovaĝaj daŭre vivas en la neprofundaj akvoj kaj estas ofte vidataj ekde la artefarita vojo, sed ne tiel ofte kiel antaŭ ĝia konstruado.
La insulo posedas sian propran internacian flughavenon, la Internacia Flughaveno Ĝardenoj de la Reĝo. Ekde 2005, la turistoj povas rekte flugi al la flughaveno de Rifo Kokoso, anstataŭ tion fara tra la precipa insulo de la Kuba arkipelago.
Dera Gazi Ĥano
Dera Ghazi Ĥan aŭ Dera Gazi Ĥano (en angla literumado: Dera Ghazi Khan, en ڈيره غازي خان‎), mallongigita kiel D. G. Khan aŭ surloke kiel دیرہ غازی خان en nastalika skribmaniero, estas geografie centra urbo de Pakistano ĉe la kuniĝo de la kvar provincoj de Pakistano. Tiu urbo estas sidejo de la Divizio Dera Ghazi Ĥan, kiu konsistas el distriktoj Dera Ghazi Ĥan, Rajanpur, Muzaffargarh kaj Lajjah. La urbo havas 273,568 loĝantojn.
5613 Donskoj
5613 Donskoj estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (tiam en Sovetunio, nun en Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Demetrio Donskoj (cirile : Дмитрий Иванович Донской, 1350–1389), aŭ Dimitrio la 4-a de Rusio, avo de Aleksandr Nevskij, granda princo de Moskvo kaj de Vladimir. Li gvidis la rusan lukton kontraŭ la tatara-mongola jugo kaj ricevis la kromonon "Donskoj" post la batalo de Kulikovo inter la riveroj Don kaj Neprjadva.
Tovo San Giacomo
Tovo San Giacomo estas komunumo de Italio.
Statuo de Libereco
La Statuo de Libereco estas novklasikisma verda statuo de virino ĉe la enirejo de la haveno de Novjorko sur la Insulo Libereco, Usono. Ĝi altas 93 m de bazo al pinto. La statuo nun estas simbolo de libereco, demokratio kaj Usono. Konstruita de la franco Gustave Eiffel kaj laŭ dezajno de la ankaŭ franca inĝeniero Frédéric Auguste Bartholdi, ĝi estis donaco de Francio al Usono por la centa datreveno de ĝia revolucio kaj sendependeco, dediĉita al Usono la 28-an de oktobro, 1886. Ĝia vera nomo estas La Libereco lumiganta la mondon (en angla: Liberty Enlightening the World; en franca: La Liberté éclairant le monde).
La statuo staras ĉe la haveno ekde 1886 kaj estas la unua vido de Usono kaj Novjorko por tiu, kiu alvenas trans la maron. Ĝi havis enorme fortan ikonan gravecon por enmigrintoj kiuj venis al Usono pintofine de la 19a jarcento kaj ĉefe komenco de la 20a.
La statuo montras inan figuron kun robo kiu reprezentas Libertas, nome la romian diinon de libereco, kiu en la mano dekstra tenas torĉon kaj en la maldekstra tabulon tabula ansata (nome tabuleton evokante juron -leĝaro), sur kiu estas enskribita la dato de la 4-a de julio 1776, kiam Usono sendependiĝis. Rompita ĉeno kuŝas ĉe ŝiaj piedoj.
Bartholdi estis inspirita de la franca profesoro pri juro kaj politiksto Édouard René de Laboulaye, kiu ŝajne estis komentinta en 1865 ke iu ajn monumento starigita al la usona sendependigo estu propre taŭge kuna projekto de la franca kaj de la usona popoloj. Li krome estus celinta omaĝi la honoron de la Unia venko en la Usona Enlanda Milito kaj la fino de la sklaveco. Pro la malstabila politika situacio en Francio, la laboro pri la statuo ne komencis ĝis la komenco de la 1870-aj jaroj. En 1875, Laboulaye proponis, ke Francio financigu la statuon kaj Usono havigu la lokon kaj konstruu la piedestalon. Bartholdi kompletigis la kapon kaj la torĉoportantan brakon antaŭ la statuo estis tute dezajnita, kaj diuj pecoj estis ekspoziciitaj publike ĉe internaciaj ekspozicioj.
La torĉoportanta brako estis montrita ĉe la Centennial Exposition en Filadelfio en 1876, kaj en la parko de Madison Square en Manhatano el 1876 al 1882. Fondusrikoltado montriĝis malfacila, ĉefe ĉe usonanoj, kaj ĉirkaŭ 1885 la laboro pri la piedestalo estis minacata pro manko de fonduso. Publicisto Joseph Pulitzer el New York World startigis kampanjon por donacoj por finkompletigi la projekton kiu allogis pli ol 120,000 kontribuantojn, plej el kiuj donacis malpli ol unu dolaro. La statuo estis konstruita en Francio, ŝipveturigita transmare ene de skatolegoj, kaj kunigita sur la finkompletigita piedestalo sur kio tiam estis nomita Insulo Bedloe. La finkompletigo de la statuo estis markita de la unua en Novjorko konfeto-parado kaj dediĉiga ceremonio prezidita de la Prezidento Grover Cleveland.
La statuo estis administrita de Usona Prilumtura Agentejo ĝis 1901 kaj poste de la Usona Primilita Ministerio; ekde 1933 ĝi estis administrata de la Naciparka Agentejo. La statuo estis fermita por renovigo dum multe de 1938. Komence de la 1980-aj jaroj, oni trovis, ke ĝi deterioriĝis ĝis tioma etendo ke necesas majora restaŭrado. Dum la statuo estis fermita el 1984 al 1986, oni anstataŭis la torĉon kaj grandan parton de la interna strukturo. Post la Atencoj de la 11-a de septembro 2001 en 2001, ĝi estis fermita pro sekurecaj tialoj; la piedestalo remalfermiĝis en 2004 kaj la statuo en 2009, kun limigoj al la nombro de vizitantoj akcepteblaj por ascendi al la krono. La statuo, inklude la piedestalon kaj la bazon, estis fermitaj dum unu jaro ĝis la 28-an de oktobro, 2012, por instali duan ŝtuparon kaj aliajn sekurecajn elementojn; la insulo Libereco tamen restis malferma. Tamen, nur unu tagon post la remalfermo, la insulo Libereco fermiĝis pro la efiko de la Uragano Sandy; la statuo kaj la insulo remalfermiĝis la 4-an de julio, 2013. Publika aliro al la balkono ĉirkaŭ la torĉo estis malpermesita pro sekurecaj tialoj jam ekde 1916.
Origino
La origino de la projekto de la Statuo de Libereco foje estas spurita al komento farita de franca prijura profesoro kaj politikisto nome Édouard René de Laboulaye meze de 1865. En postvespermanĝa konversacio ĉe lia hejmo proksime de Versailles, Laboulaye, entuziasma subtenanto de la Unio en la Usona Enlanda Milito, laŭsupoze diris: "Se monumento devus stariĝi en Usono, kiel monumento al ties sendependeco, mi opinias natura nur ĉu ĝi estus konstruita per unuiĝinta fortostreĉo - ofta laboro de ambaŭ niaj nacioj." La Naciparka Servo, en raporto, (2000) aliflanke, opiniis tion legendo spurita al fonduscela pamfleto de 1885, kaj ke la statuo estis plej verŝajne elpensita en 1870. En alia eseo en ilia retejo, la Parkservo indikis ke Laboulaye celis honori la venkon de la Unio kaj ĝiajn sekvojn, "Kun la forigo de sklaveco kaj la venko de la Unio en la Civita milito en 1865, la deziroj de Laboulaye de libereco kaj demokratio iĝis realeco en Usono. Por honori tiujn atingojn, Laboulaye proponis ke donaco estu konstruita por Usono nome de Francio. Laboulaye esperis ke per anoncado de atento al la lastatempaj atingoj de Usono, la franca popolo estus inspirita por postuli sian propran demokration spite al subpremiga monarkio."
Laŭ skulptisto Frédéric Auguste Bartholdi, kiu poste disvastigis la rakonton, la komento de Laboulaye ne estis celita kiel propono, sed ĝi inspiris al Bartholdi. Surbaze de la subprema naturo de la registaro de Napoleono la 3-a, Bartholdi faris neniun tujan agon en la ideo krom diskuti ĝin kun Laboulaye. Bartholdi estis en iu okazaĵo okupata de aliaj eblaj projektoj; en la fino de la 1860-aj jaroj, li kontaktis kun Ismail Paŝao, nome Ĥedivo de Egiptujo, kun plano konstrui enorman lumturon en la formo de antikva egipta ina felaho aŭ kamparanino, tunikvestita kaj tenanta torĉon supre, ĉe la norda enirejo al la Sueza Kanalo en Port Said. Skizoj kaj modeloj estis faritaj de la proponita laboro, kvankam ĝi neniam estis starigita. Ekzistis klasika precedenco por la Sueza propono, nome la Koloso de Rodoso: antikva bronza statuo de la greka dio de la suno, Helios. Tiu statuo verŝajne estis pli ol 100 futojn (30 m) alta, kaj ĝi simile staris ĉe havena enirejo kaj portis lumon por gvidi ŝipojn.
Ĉiu granda projekto estis plue prokrastita fare de la Francia-Prusia Milito, en kiu Bartholdi funkciis kiel maĵoro de milico. En la milito, Napoleono la 3-a estis kaptita kaj senpovigita. La hejm-provinco de Bartholdi nome Alzaco estis perdita al la prusianoj, kaj pli liberala respubliko estis instalita en Francio. Ĉar Bartholdi planis veturon al Usono, li kaj Laboulaye decidis ke la tempo estis ĝusta por diskuti la ideon kun influaj usonanoj. En junio 1871, Bartholdi krucis Atlantikon, kun prezentleteroj subskribitaj fare de Laboulaye.
Alvenante en la novjorkan havenon, Bartholdi rigardis la insulon Bedloe (poste Insulo Libereco) kiel ejo por la statuo, frapita per la fakto ke ŝipoj alvenantaj en Novjorkon devis veli preter ĝi. Li estis ravita lerni ke la insulo estis posedata fare de usona registaro - ĝi estis cedita fare de la Novjorka Ŝtata Registaro en 1800 por havendefendo. Ĝi estis tiel, ke li komunikis ĝin en letero al Laboulaye: "tero komuna al ĉiuj ŝtatoj." Krom renkontiĝi kun multaj influaj novjorkanoj, Bartholdi vizitis prezidanton Ulysses S. Grant, kiu certigis al li ke ne estus malfacile akiri la ejon por la statuo. Bartholdi transiris Usonon dufoje per fervojo, kaj renkontis multajn usonanojn kiujn li sentis komprenemaj al la projekto. Sed li restis konvinkita ke populara opinio sur ambaŭ flankoj de Atlantiko estis nesufiĉe subtena de la propono, kaj li kaj Laboulaye decidis atendi antaŭ muntado de publika kampanjo.
Bartholdi faris unuan modelon de sia koncepto en 1870. La filo de amiko de Bartholdi, usona artisto John La Farge, poste asertis ke Bartholdi faris la unuajn skizojn por la statuo dum sia usona vizito en la Rod-Insula studio de La Farge. Bartholdi daŭre evoluigis la koncepton post sia reveno al Francio. Li ankaŭ laboris pri kelkaj skulptaĵoj dezajnitaj por fortigi francan patriotismon post la malvenko antaŭ la prusoj. Unu el tiuj estis la Leono de Belfort, monumenta skulptaĵo ĉizita en grejso ĉe la fortikaĵo de Belfort, kiu dum la milito rezistis prusan sieĝon dum pli ol tri monatoj. La defia leono, 73 futojn (22 m) longa kaj duone el tio en alteco, elmontras emocian bonkvalitan karakterizaĵon de Romantikismo, kiun Bartholdi poste alportus al la Statuo de Libereco.
Dezajno, stilo, kaj simboleco
Bartholdi kaj Laboulaye pripensis kiom plej bone esprimi la ideon de usona libereco. En la komenco de la usona historio, du virinfiguroj estis ofte utiligitaj kiel kulturaj simboloj de la nacio. Unu el tiuj simboloj, la personigita Columbia, estis vidita kiel formado de Usono en la maniero ke Britannia estis identigita kun Britio kaj Marianne reprezentis Francion. Columbia anstataŭis la pli fruan figuron de indiana princino, kiu estis rigardita kiel necivilizita kaj malestimata rekte al usonanoj. La alia signifa ina ikono en la usona kulturo estis reprezentado de Libereco, derivita de Libertas, la diino de libereco vaste adorita en antikva Romo, precipe inter emancipitaj sklavoj. Liberecaj figuroj ornamis la plej multajn usonajn monerojn de la tempo, kaj reprezentaĵoj de Libereco aperis en populara kaj civita arto, inkluzive de la Statuo de Armita Libereco de Thomas Crawford (1863) sur la kupolo de la Kapitolo.
NGC 2162
NGC 2162 (alia indiko — ESO 86-SC47) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Statuo de Libereco
Dezajno, stilo, kaj simboleco
La statuo de Crawford estis dezajnita en la komenco de la 1850-aj jaroj. Ĝi estis origine kronita per ĉapo, nome la friga ĉapo donita al emancipitaj sklavoj en antikva Romo. Sekretario de Milito Jefferson Davis, sudulo kiuj poste funkcios kiel prezidanto de la Konfederaciitaj ŝtatoj de Usono, konsideris, ke la ĉapo estus prenita kiel kontraŭsklavecisma simbolo. Li ordonis ke ĝi estu ŝanĝita al kasko. La figuro de Delacroix eluzas ĉapelon, kaj Bartholdi komence pripensis lokigi ankaŭ ĉapon sur sia figuro. Anstataŭe, li uzis diademon, aŭ kronon, por superkroni ĝian kapon. Tiele farinte, li evitis referencon al Marianne, kiu kutime eluzas ĉapon pileus. La sep radioj formas aŭreolon. Ili elvokas la sunon, la sep marojn, kaj la sep kontinentojn, kaj reprezentas alian rimedon, krom la torĉo, per kio Libereco iluminas la mondon.
NGC 2162
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Statuo de Libereco
Dezajno, stilo, kaj simboleco
La fruaj modeloj de Bartholdi estis tute similaj en koncepto: virinfiguro en novklasika stilo reprezentanta liberecon, eluzante stola kaj pella (robo kaj mantelo, oftaj en bildigoj de romiaj diinoj) kaj tenante torĉon supre. Laŭ popularaj raportoj, la vizaĝo estis modeligita laŭ tiu de Charlotte Beysser Bartholdi, la patrino de la skulptisto, sed Regis Huber, la kuratoro de la Bartholdi Muzeo citas ke tio, same kiel aliaj similaj konjektoj, havas neniun bazon fakte. Li dezajnis la figuron kun forta, senkomplika silueto, kiu estus facile kontemplita en ties spektakla ĉehavena loko kaj permesus pasaĝerojn sur ŝipoj enirantaj en la novjorkan golfeton travivi varian perspektivon sur la statuo kiam ili daŭrigos direkte al Manhatano. Li donis al ĝi aŭdacajn klasikajn konturojn kaj uzis simpligitan modeligadon, reflektante la enorman skalon de la projekto kaj ĝia solena celo. Bartholdi skribis pri sia tekniko: La surfacoj devus esti larĝaj kaj simplaj, difinitaj per aŭdaca kaj klara dezajno, akcentita en la gravaj lokoj. La vastigo de la detaloj aŭ ilia diverseco estas timota. Per troigado de la formoj, por igi ilin pli klare videblaj, aŭ riĉigante ilin per detaloj, ni detruus la proporcion de la laboro. Finfine, la modelo, kiel la dezajno, devus havi resuman karakteron, kiel ekzemple oni donus al rapida skizo. Nur estas necese ke tiu karaktero devis esti la produkto de volo kaj legi, ke la artisto, koncentranta sian scion, devis trovi la formon kaj la linion en ĝia plej granda simpleco.
Bartholdi faris ŝanĝojn en la dezajno kiam la projekto evoluis. Bartholdi pripensis havi Liberecon tenante rompitan ĉenon, sed decidis ke tio estus tro malharmoniiga en la tagoj post la enlanda milito. La stara statuo staros super rompita ĉeno, duon-kaŝa de ŝiaj roboj kaj malfacile videbla el la grundo. Bartholdi estis komence necerta pri kio estos en la maldekstra mano de la Libereco; li decidiĝis por tabula ansata, ŝton-forma tabuleto kutime uzata por elvoki la koncepton de leĝo (juro). Kvankam Bartholdi tre admiris la Usonan Konstitucion, li elektis gravuri "JULY IV MDCCLXXVI" sur la tabuleto, tiel asociante la daton de la Deklaracio de Sendependeco de la lando kun la koncepto de libereco.
Bartholdi interesigis sian amikon kaj mentoron, arkitekton Eugène Viollet-le-Duc, en la projekto. Kiel ĉefinĝeniero, Viollet-le-Duc dezajnis brikan pilastron ene de la statuo, al kiu la haŭto estus ankrita. Post interkonsiliĝoj kun la metal-fandejo Gaget, Gauthier & Co., Viollet-le-Duc elektis la metalon kiu estus uzita por la haŭto, nome kupro-folioj, kaj la metodo uzita por formi ĝin, martelreliefigo, en kiu la folioj estis varmigitaj kaj tiam frapitaj per lignomarteloj. Avantaĝo de tiu elekto estis ke la tuta statuo estus malpeza por sia volumeno, ĉar la kuprobezono estu nur 094 colojn (2.4 mm) dika. Bartholdi decidis pri alteco de iom pli ol 151 futoj (46 m) por la statuo, duobla de tiu de Koloso de San Carlo Borromeo de Italio kaj la germana statuo Hermannsdenkmal de Arminio, ambaŭ faritaj per la sama metodo.
Proklamo kaj komenca laboro
Antaŭ 1875, Francio ĝuis plibonigitan politikan stabilecon kaj reakiran postmilitan ekonomion. Kreskiganta intereso por la alvenonta ekspozicio Centennial Exposition en Filadelfio klinigis Laboulaye decidi ke estas tempo serĉi publikan subtenon. En septembro 1875, li sciigis la projekton kaj la formadon de la Franc-usona Unio kiel ĝia fondusserĉa branĉo. Kun la proklamo, la statuo ricevis nomon, Liberty Enlightening the World (Libereco iluminante la mondon). La francoj financus la statuon; oni esperis, ke usonanoj pagu por la piedestalo. La proklamo provokis ĝenerale favoran reagon en Francio, kvankam multaj francoj prikoleris kontraŭ Usonon pro ne alvenado de usonanoj al sia helpo dum la milito kontraŭ Prusio. Francaj monarkistoj kontraŭbatalis la statuon, se pro neniu alia kialo ol ĝi estis proponita fare de la liberalulo Laboulaye, kiu ĵus estis elektita senatano por vivo. Laboulaye aranĝis la okazaĵojn dezajnitajn por alparoli la riĉulojn kaj potenculojn, inkluzive de gasta prezentaĵo ĉe la Pariza Opero la 25-an de aprilo 1876, kiu prezentis novan kantaton de komponisto Charles Gounod. La peco estis titolita La Liberté éclairant le monde, nome la franclingva versio de la sciigita nomo de la statuo.
Malgraŭ ĝia komenca fokuso sur la elitoj, la Unio estis sukcesa en akirado de financo trans franca socio. Lernejinfanoj kaj ordinaraj civitanoj donis monon, same kiel 181 francaj municipoj faris. La politikaj aliancanoj de Laboulaye apogis la vokon, same kiel faris posteuloj de la franca kontingento en la Usona Milito de Sendependeco. Malpli idealisme, kontribuoj venis de tiuj kiuj esperis je usona subteno en la franca provo konstrui la Panaman kanalon. La kupro eble venis de multoblaj fontoj kaj kelkaj el ĝi laŭdire venis de mino en Visnes, Norvegio, kvankam tio ne estis decide determinita post testado de provaĵoj. Laŭ Cara Sutherland en ŝia libro pri la statuo por la Muzeo de la Urbo Novjorko, 90,800 kiloj (200,000 funtoj) estis necesaj por konstrui la statuon, kaj la franca kuprindustriulo Eugène Secrétan donacis 58,100 kilojn (128,000 funtoj) da kupro. Historiisto Yasmin Khan, en ŝia libro de 2010 pri la statuo, asertis, ke la firmao de la fratoj Japy, kuprokomercistoj, donacis kupron taksitan je 64,000 frankoj (proksimume 16,000 da tiutempaj usonaj dolaroj aŭ la ekvivalento de 354,000 da usonaj dolaroj de 2014).
La Mothe-Achard
La Mothe-Achard estas malaperinta franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Statuo de Libereco
Proklamo kaj komenca laboro
Dum lia dua veturado al Usono, Bartholdi alparolis kelkajn grupojn koncerne la projekton, kaj instigis la formadon de usonaj komisionoj de la Franc-usona Unio. Komisionoj por kolekti monon por pagi por la fundamento kaj piedestalo estis formitaj en Novjorko, Bostono, kaj Filadelfio. La novjorka grupo poste akceptis la plej grandan parton de la respondeco por la usona fondusoserĉo kaj ofte estas referencita kiel la "Usona Kommitato". Unu el ĝiaj membroj estis 19-jaraĝa Theodore Roosevelt, la estonta guberniestro de Novjorko kaj prezidanto de Usono. La 3-an de marto 1877, dum sia fina tago en oficejo, prezidanto Grant subskribis komunan rezolucion kiu rajtigis la prezidanton por akcepti la statuon kiam ĝi estos prezentita fare de Francio kaj por elekti ejon por ĝi. Prezidanto Rutherford B. Hayes, kiu ekoficis la sekvan tagon, elektis la lokon de la insulo Bedloe kiun Bartholdi estis proponinta.
Konstruado en Francio
Post sia reveno al Parizo en 1877, Bartholdi koncentriĝis al kompletigado de la kapo, kiu estis ekspoziciita en la Pariza Internacia Ekspozicio. Kvestado daŭris, kaj oni vendis modelojn de la statuo. Ankaŭ oni proponis biletojn por rigardi la konstruaktivecon ĉe la laborejo de Gaget, Gauthier & Co. La franca registaro aprobis loterion; inter la premioj estis valora arĝentplado kaj terakota modelo de la statuo. Antaŭ la fino de 1879, proksimume 250,000 frankoj estis akiritaj.
La kapo kaj brako estis konstruitaj kun asistado de Viollet-le-Duc, kiu malsaniĝis en 1879. Li baldaŭ mortis, forlasante neniun indikon de kiel li celis la transirigon de la kuprohaŭto ĝis la de li proponita masonaĵa moleo. La sekvan jaron, Bartholdi povis akiri la servojn de la novigema dezajnisto kaj konstruanto Gustave Eiffel. Eiffel kaj lia struktura inĝeniero, Maurice Koechlin, decidis forlasi la moleon kaj anstataŭe konstrui feran skafaldan turon. Eiffel elektis ne uzi tute rigidan strukturon, kiu devigus stresojn akumuliĝi en la haŭto kaj konduki poste al fendetiĝado. Sekundara skeleto estis fiksita al la centromasto, kaj poste, por ebligi la statuon moviĝi iomete pro la ventoj de la novjorka haveno kaj kiam la metalo vastiĝos en varmaj someraj tagoj, li loze ligis la subtenstrukturon al la haŭto uzante platajn ferajn stangojn kiuj kulminis per maŝo de metalrimenoj, konataj kiel "seloj", kiuj estis nititaj al la haŭto, disponigante firman subtenon. En labor-intensa proceso, ĉiu selo devis esti kreita unuope. Por malhelpi galvanan korodon inter la kuprohaŭto kaj la fera subtenstrukturo, Eiffel izolis la haŭton per asbesto impregnita el ŝelako.
En simbola ago, la unua nito metita en la haŭton, fiksantan kuproplaton sur la halukso de la statuo, estis metita fare de la Ambasadoro de Usono en Francio nome Levi P. Morton. La haŭto ne estis, aliflanke, fiksita en preciza sekvenco de malsupre supren; laboro daŭriĝis sur kelkaj segmentoj samtempe en maniero ofte konfuza al vizitantoj. Iu laboro estis prezentita fare de entreprenistoj - unu el la fingroj estis faritaj laŭ la malfacilaj specifoj de Bartholdi fare de kuproforĝisto en la suda franca urbo Montauban. Ĉirkaŭ 1882, la statuo estis kompleta supren al la talio, okazaĵo kiun Barthodi festis invitante ĵurnalistojn por lunĉi en platformo konstruita ene de la statuo. Laboulaye mortis en 1883. Li estis sukcedita kiel prezidanto de la franca komisiono fare de Ferdinand de Lesseps, konstruanto de la Sueza Kanalo. La finita statuo estis formale prezentita al la ambasadoro Morton ĉe ceremonio en Parizo la 4-an de julio 1884, kaj de Lesseps sciigis ke la franca registaro jesis pagi por ĝia transporto al Novjorko. La statuo restis senmova en Parizo dum ne okazis sufiĉa progreso sur la piedestalo; ĉirkaŭ januaro 1885, tio okazis kaj la statuo estis malmuntita kaj enkestigita por sia oceanvojaĝo.
La piedestalo
La komisionoj en Usono renkontis grandajn malfacilaĵojn en akirado de financoj por la konstruado de la piedestalo. La Paniko de 1873 kondukis al ekonomia depresio kiu daŭris tra multe de la jardeko. La projekto por la Statuo de Libereco ne estis la nura tia entrepreno kiu havis malfacilecon akirante monon: konstruadon de la obelisko poste konata kiel la Vaŝingtona Monumento foje estis bremsita dum jaroj; ĝi finfine prenus tri-kaj-duonan jardekojn por kompletiĝi. Ekzistis kritiko kaj de la statuo de Bartholdi kaj de la fakto ke la donaco devigis usonanojn pagi la fakturon por la piedestalo. En la jaroj post la enlanda milito, la plej multaj usonanoj preferis realismajn artojn prezentantajn heroojn kaj okazaĵojn de la historio de la nacio, prefere ol alegoriaj verkoj kiel la Libereca statuo. Ekzistis ankaŭ sento ke usonanoj devus dezajni usonajn publikajn konstrulaborojn - la elekto de ital-naskita Constantino Brumidi por ornami la Kapitolon provokis intensan kritikon, eĉ se li estis naturigita usona civitano. Harper's Weekly deklaris sian deziron ke "M. Bartholdi kaj niaj francaj kuzoj "faru la tutan figuron" se temis pri ĝi, kaj donus al ni jam kaj statuon kaj piedestalon." The New York Times deklaris ke "neniu vera patrioto povas permesi eventualajn tiajn elspezojn por bronzaj inoj en la nuna stato de nia ekonomio." Alfrontite kontraŭ tiuj kritikoj, la usonaj komisionoj faris nur malmulte da agado dum pluraj jaroj.
Dezajno
La fundamento de la statuo de Bartholdi estis metota ene de Fort Wood, neuzita armea stacio sur la Insulo Bedloe konstruita inter 1807 kaj 1811. Ekde 1823, ĝi malofte estis uzita, kvankam dum la enlanda milito, ĝi funkciis kiel rekruta stacio. La fortikaĵoj de la strukturo estis en la formo de dekunu-punkta stelo. La fundamento kaj piedestalo de la statuo estis vicigitaj tiel ke ĝi frontus sudoriente, salutante ŝipojn enirantajn la havenon el Atlantiko. En 1881, la novjorka komisiono komisiis Richard Morris Hunt por dezajni la piedestalon. Post kelkaj monatoj, Hunt alsendis detalan planon, indikante ke li esperis, ke la konstruado daŭru proksimume naŭ monatojn. Li proponis piedestalon 114 futojn (35 m) en alteco; alfrontita kun monproblemoj, la komisiono reduktis tion al 89 futoj (27 m).
La piedestaldezajno de Hunt enhavas elementojn de klasika arkitekturo, inkluzive de dorikaj portaloj, same kiel kelkajn elementojn influitajn de azteka arkitekturo. La granda maso estas fragmenta per arkitektura detalo, por enfokusigi atenton al la statuo. En formo, ĝi estas stumpigita piramido, 62 futojn (19 m) kvadrate en la bazo kaj 39.4 futojn (12.0 m) ĉe la pinto. La kvar flankoj estas identaj en aspekto. Super la pordo ĉe ĉiu flanko, ekzistas dek diskoj sur kiuj Bartholdi proponis lokigi la blazonojn de la ŝtatoj (inter 1876 kaj 1889, ekzistis 40 usonaj ŝtatoj), kvankam tio ne estis farita. Super tio, altano estis metita sur ĉiun flankon, kadrita per kolonoj. Bartholdi metis rigardejon proksime de la pinto de la piedestalo, super kiu la statuo mem staras. Laŭ verkisto Louis Auchincloss, la piedestalo "fendetoplene elvokas la potencon de praa Eŭropo super kiu ekstaras la domina figuro de la Libereca Statuo". La komisiono dungis iaman armegeneralon Charles Pomeroy Stone por kontroli la konstrulaboron. Konstruo sur la 15-fut-profunda (4.6 m) fundamento komenciĝis en 1883, kaj la baza ŝtono de la piedestalo estis metita en 1884. En la origina koncepto de Hunt, la piedestalo devis estinti farita el solida granito. Financaj konzernoj denove devigis lin revizii siajn planojn; la fina dezajno postulis verŝitajn betonmurojn, ĝis 20 futojn (6.1 m) dikaj, kovritaj per granitblokoj. Tiu Stony Creek-granito venis de Beattie Quarry en Branford, Konektikuto. La betona maso estis la plej granda verŝita je tiu tempo.
Palmas (Paranao)
Palmas estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 42.887 loĝantojn en 2010.
István Kolber
István Kolber [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolber István estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, juristo. István Kolber naskiĝis la  1954 en Orci.
Biografio
István Kolber abiturientis en Kaposvár, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Pécs en 1978. Li laboris en administrado de Somogy inter 1978 kaj 1991, dume kaj poste li ricevis ankaŭ partiajn postenojn. Li aliĝis al la nove fondita Hungara Socialista Partio en 1989. Li estis parlamenta deputito inter 2002 kaj 2010, dume li estis senpostena ministro pri regiona evoluo inter 2004 kaj 2006 en Unua Kabineto Gyurcsány. Li estis subministro pri kancelario inter 2007 kaj 2009. Li havas edzinon, kiu naskis dufoje.
La Mothe-Achard
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mothais.
Ĝi nun formas parton de Les Achards.
28488 Gautam
28488 Gautam estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(13584) 1993 TH19
(13584) 1993 TH19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
28488 Gautam
Nomo
Ĝia nomo honoras Simanta Gautam, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri matematika scienco. Li lernis ĉe la Albemarle High School de Charlottesville (Virginio, Usono).
Muminvalo
Muminvalo (Mumindalen, Muumilaakso) estas fikcia loko, kie loĝas Mumintroloj kaj plejo de aliaj figuroj en muminlibroj de svedlingva finnlanda porinfana verkisto Tove Jansson, en muminbildliteraturoj de Tove kaj ŝia frato Lars Jansson kaj en televidoserioj pri Mumintroloj. La valo estas sur bordo de maro apud montaro De ensliga bergen (Yksinäiset vuoret). Plejparto de loĝantoj de Muminvalo dormas vintran dormon.
Loĝantoj de Muminvalo
Jen (nekompleta) listo de roluloj en la verkoj pri Muminvalo :
Amikoj de Mumin:
Aliaj:
Policisto de Muminvalo
Policisto de Muminvalo estas figuro en bildliteraturoj kaj televidaj serioj pri mumin-oj. En porinfanaj romanoj pri mumin-oj la policisto ne aperas. Li estas escepta figuro en muminrakontoj do, ke li havas oficialan profesion. Tamen li havas nur malmultajn labortaskojn, ĉar en la valo estas vivata do trankvila vivo; Stinky estas nura ordinara krimulo kaj eĉ Stinky ne faras vere grandajn krimojn. Sen Stinky la policisto estus senlabora. Pri sia speco, li estas hemulo, tial li havas longetan muzelon. Favora hobio de policisto estas flegado de rozoj.
The Fox and the Hound
The Fox and the Hound (anglalingve por La Vulpo kaj la Ĉashundo) estas la 24-a animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 1981. La filmo estas bazita sur samnoma libro de Daniel P. Mannix. En lia momento estis la plej multekosta filmo de Disney kun buĝeto de 12 milionoj de dolaroj. En 2006 la daŭrigo The Fox and the Hound 2 aperis.
Joseph Hooton Taylor Jr.
Joseph Hooton TAYLOR Jr. (29-an de marto, 1941) estas usona astrofizikisto kaj li ricevis la Nobel-premion pri fiziko kune kun Russell Alan Hulse pro ilia eltrovo de "nova tipo de pulsaro, eltrovo kiu malfermis supre novajn eblecojn por la studo de gravito."
En 1974, Hulse kaj Taylor eltrovis la unuan pulsaron en binara sistemo, nomita PSR B1913+16 post kiam ties poziciigo en la ĉielo, dum enketo por pulsaroj ĉe la Observatorio Arecibo en Porto-Riko. Kvankam ĝi ne estis komprenita ĉe la tempo, tio ĉi estis ankaŭ la unua de kio estas nun nomitaj brokantaĵaj pulsaroj: Neŭtronaj steloj kiu estis turnaditaj ĝis rapidaj turniĝadaj indicoj de la translokigo de amaso al iliaj surfacoj de kunula stelo.
En 1992 li estis premiita la Wolf-Premio pri Fiziko.
The Fox and the Hound
Voĉaktoroj en la filmo estas Mickey Rooney, Kurt Russell, Pearl Bailey, Pat Buttram, Sandy Duncan, Richard Bakalyan, Paul Winchell, Jack Albertson, Jeanette Nolan, Keith Coogan kaj Corey Feldman.
Intrigo
La filmo traktas pri la rilato de du bestoj; vulpo nomita "Tod" kaj hundo nomita "Kuper", kiuj komencas fortan amikecon estante malgrandaj. Kuper estas de raso de ĉashundo kaj lia mastro lin portas dum sezono por trejniĝo, ĝi tiel kreskas kiel kruelega ĉasisto de vulpoj kaj ĝi forgesas al lia amiko de la infanaĝo. Poste la trejnado, jam granda, ĝi revenas kaj estas devigita esti malamiko de Tod. Sed Tod ne forgesis pri la amikeco kaj kvankam Kuper lin persekutas, li finas protektante ĝin kiam Kuper estas en danĝero.
Torriglia
Torriglia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Davagna, Lorsica, Lumarzo, Mocònesi, Montebruno, Montoggio, Neirone, Propata, Rondanina kaj Valbrevenna.
Statuo de Libereco
Kvestado
Kvestado por la statuo komenciĝis en 1882. La komisiono organizis grandan nombron da mon-kolektaj okazaĵoj. Kiel parto de unu tia fortostreĉo, nome aŭkcio de arto kaj manuskriptoj, poeto Emma Lazarus estis petita donaci originan laboron. Ŝi komence malakceptis, deklarante ke ŝi ne povas verki poemon pri statuo. Tiutempe, ŝi ankaŭ estis engaĝita en helpado al rifuĝintoj en Novjorkon kiuj estis fuĝintaj el antisemitaj pogromoj en orienta Eŭropo. Tiuj rifuĝintoj estis devigitaj vivi en kondiĉoj kiujn la riĉa Lazarus neniam travivis. Ŝi vidis manieron esprimi sian empation por tiuj rifuĝintoj laŭ la statuo. La rezulta soneto, nome "La Nov-Koloso", inkluzive de la ikonecaj linioj "Give me your tired, your poor/ Your huddled masses yearning to breathe free" (Donu al mi viajn lacajn, viajn senhavajn/ viajn kaŭrantajn masojn sopirante spiri libere), estas unike identigita kun la Libereca Statuo kaj estas gravurita sur plako en la muzeo en ĝia bazo.
Eĉ kun tiuj klopodoj, kvestado postrestis. Grover Cleveland, la guberniestro da Novjorko, vetois buĝeteron por disponigi 50,000 da usonaj dolaroj por la statu-projekto en 1884. Ankaŭ provo la venontan jaron por ke la Kongreso disponigu 100,000 da usonaj dolaroj, sufiĉe por kompletigi la projekton, malsukcesis. La novjorka komisiono, kun nur 3,000 da usonaj dolaroj en la banko, haltigis la laboron sur la piedestalo. Kun la projekto en danĝero, grupoj de aliaj usonaj grandurboj, inkluzive de Bostono kaj Filadelfio, proponis pagi la plenan koston de starigado de la statuo kontraŭ translokiĝado de ĝi.
Torriglia
Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Maria, nostra signora divina provvidenza, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Statuo de Libereco
Kvestado
Joseph Pulitzer, eldonisto de la New York World, novjorka gazeto, sciigis alvokon por akiri 100,000 da usonaj dolaroj - la ekvivalento de 2.3 milionoj da nuntempaj usonaj dolaroj. Pulitzer promesis presi la nomon de ĉiu kontribuanto, ne gravas kiel eta estu la kvanto antaŭfiksita. La alvoko kaptis la fantazion de novjorkanoj, aparte kiam Pulitzer komencis eldonadi la notojn kiujn li ricevis de kontribuantoj. "A young girl alone in the world (Juna knabino sola en la mondo)" donacis "60 cendojn, la sekvon de justica malsukceso." Unu donacanto donis "kvin cendojn kiel la groŝo de malriĉa komisiknabo direkte al la Piedestala Fonduso." Grupo de infanoj sendis dolaron kiel "la mono kiujn ni ŝparis por iri al la cirko per ĝi." Alia dolaro estis ricevita fare de "soleca kaj tre jaraĝa virino." Loĝantoj de hejmo por alkoholuloj en Broklino nome la rivala urbo de Novjorko - la grandurboj ne kuniĝos ĝis 1898 - donacis 15 usonajn dolaron; aliaj drinkuloj helpis danke al ŝparujoj en trinkejoj kaj drinkejoj. Infanĝardena klaso en Davenport, Iovao, sendis al New York World la donacon de 1.35 usonaj dolaroj. Ĉar la donacoj abundinundis, la komisiono rekomencis laboron ĉe la piedestalo.
Kaŭka (or-kulturo)
La Kaŭka Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
Statuo de Libereco
Konstruado
La 17-an de junio 1885, la franca vaporŝipo Isère, ŝarĝita kun la Libereca Statuo, atingis la novjorkan havenon enorde. Novjorkanoj montris sian ĵus trovitan entuziasmon por la statuo, kiam la franca ŝipo alvenis kun la lignaj skatoloj tenantaj la malmuntitan statuon surŝipe. Du cent mil homoj vicis ĉe la haveno kaj centoj da boatoj metiĝis al maro por bonvenigi la Isère. Post kvin monatoj da ĉiutagaj alvokoj por donaci al la statufonduso, la 11-an de aŭgusto 1885, la mondo sciigis ke 102,000 usonaj dolaroj estis akiritaj el 120,000 donacantoj, kaj ke 80 procento de la totalo estis ricevita en sumoj de malpli ol unu dolaro.
Eĉ kun la sukceso de la moniniciato, la piedestalo ne estis kompletigita ĝis aprilo 1886. Tuj poste, remuntado de la statuo komenciĝis. La ferkadro de Eiffel estis ankrita al ŝtali-trabaro ene de la betona piedestalo kaj kunigita. Post kiam tio estis farita, la sekcioj de haŭto estis singarde ligitaj. Pro la larĝo de la piedestalo, estis ne eble starigi skafaldon, kaj laboristoj svingiĝis de ŝnuroj instalante la haŭtosekciojn. Tamen, neniu mortis dum la konstruado. Bartholdi estis planinta meti verŝlumojn sur la altanon de la torĉo por prilumi ĝin; semajnon antaŭ la dediĉo, la Army Corps of Engineers (Armea Trupo de Inĝenieroj) vetois la proponon, timante ke la pilotoj de ŝipoj preterpasantaj la statuon estus blindigitaj. Anstataŭe, Bartholdi tranĉis lukojn en la torĉo - kiu estis kovrita per orfolioj - kaj lokigis la lumojn ene de ili. Elektrocentralo estis instalita sur la insulo por ŝalti la torĉon kaj por aliaj elektraj bezonoj. Post kiam la haŭto estis finita, fama pejzaĝa arkitekto Frederick Law Olmsted, kun-dezajnisto de la Centra Parko de Novjorko kaj de la Prospect Park de Broklino, kontrolis postpurigon de la Insulo Bedloe en antaŭvido de la dediĉo.
Dediĉo
Ceremonio de dediĉo estis okazigita en la posttagmezo de la 28-an de oktobro 1886. Prezidanto Grover Cleveland, antaŭe novjorka guberniestro, prezidis la okazaĵon. Dum la mateno de la dediĉo, parado estis okazigita en Novjorko; taksoj de la nombro da homoj kiuj observis ĝin gamis de pluraj cent miloj ĝis miliono. Prezidanto Cleveland gvidis la procesion, poste li staris en la reviziado por vidi bandojn kaj manifestaciantojn venintaj el tuta Usono. Generalo Stone estis la grandioza marŝalo de la parado. La itinero komenciĝis ĉe Madison Square, iama hejmo de la brako, kaj daŭrigis tra Battery Park ĉe la suda pinto de Manhatano, Kvina Avenuo kaj Broadway, kun iometa kromvojo tiel ke la parado povu pasi antaŭ la konstruaĵo de New York World ĉe Park Row. Kiam la parado preterpasis la Novjorkan Borson, borsistoj ĵetis telegrafstriojn tra la fenestroj, komencante la novjorkan tradicion de la telegrafostria parado.
Kaŭka (or-kulturo)
Oraĵoj estis kutime uzataj, sed kun pli da kupro.