cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pöls-Oberkurzheim
Pöls-Oberkurzheim estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Soonwald
La Soonwald [prononco "ZO:Nvalt"] estas ĝis 657 m alta parto de la mezmontaro Hunsrück en Rejnlando-Palatinato, Germanio.
Geografio
La mezmontara regiono estas dense kovrata de arbaroj. Ĝi situas okcidente kaj sude en la distrikto Rhein-Hunsrück kaj oriente kaj norde en la distrikto Bad Kreuznach. La suda limo estas la valo dela rivero Nahe. La regiono etendiĝas ĉirk. 40 km en sudokcident-nordorienta direkto de la valo de la rivero Simmer ĝis la valo de la rojo Guldenbach.
Ĉiudirekte ĉirkaŭ Soonwald troviĝas pliaj altejoj kaj arbaroj: sudokcidente Lützelsoon kaj la iomete pli okcidente Idarwald, sudoriente Gauchswald kaj nordoriente la Binger Wald, Por kelkaj geografoj la Lützelsoon kaj Binger Wald ne estas apartaj regionoj sed apartenas al Soonwald. La tuta areo nomiĝas tiam „Großer Soon“ (Granda Soon). Soonwald kaj Lützelsoon formas neinterrompitan arbaran areon kun grandeco de pli ol 20.000 ha. Soonwald estas ekde 2005 parto de la Naturpark Soonwald-Nahe.
Prosper Amtmann
Prosper Amtmann, laŭ hungarlingve kutima nomordo Amtmann Prosper estis hungaria germana komponisto, flutisto.
Soonwald
Klimato
Pro la altecdiferenco de ĉirk. 500 m la averaĝa jara temperaturo sur la montopintoj estas apenaŭ 7 °C kaj pli ol 2 °C malpli alta ol en la valo de Simmerbach apud Kellenbach. Samtempe la perceptaĵkvanto estas pli ol 800 mm, t.e. unu kvarono pli ol en la valoj.
Flaŭro kaj faŭno
La flaŭro en Soonwald estas multfaceta kaj parte unika. Ekzistas tie ĉirk. 850 (!) specioj de filikoj kaj florplantoj. La plej ofta arbo estas piceo kaj fago. Krome kreskas kverko, alno, abio und duglaso. La tradicia monokulturo iom post iom malaperas kaj estas anstataŭigata de miksaj arbaroj.
Prosper Amtmann
Prosper Amtmann naskiĝis la en Sellye (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Pécs (Hungara reĝlando).
Biografio
Prosper Amtmann maturiĝis en cisterciana gimnazio de Pécs en 1825. Inter 1827-1829 li studis filozofion en Reĝa Universitato de Pest. Li estis la ĉefa flutisto de Viena Ŝtata Operejo inter 1829–1835, poste li koncertis en Eŭropo ĝis 1840. Li estis amiko de de:Theobald Böhm, eĉ li ricevis de Böhm novan fluton. Inter 1842-1845 li estis konservatoriestro en Graz, poste ĝismorte li vivis en Pécs. Li frue mortis pro kancero. Li edziĝis en 1840.
Soonwald
Flaŭro kaj faŭno
Faŭno: Laŭ ornitologiaj asocioj (ekzemple „Birdlife“) ekzistas jenaj birdspecioj en Soonwald: nigra pego, granda lanio, eŭropa alciono, griza pego, mezgranda buntpego, ruĝdorsa lanio, nigra cikonio, ruĝa milvo kaj vespobuteo. Ĉasbestoj kiel ruĝa cervo, apro, kapreolo kaj vulpo ne maloftas en Soonwald.
Etimologio kaj historio
La unua dokumentita mencio kiel "silva sana" fare de la Abatejo Prüm estas el la jaro 868. En 1128 aperas "nemus sane", 1190 "waldt San", 1438 "off dem Sane", poste "San" kaj fine Soonwald. Multnombras la provoj trovi rilaton inter „Senn“ (=paŝtejo) aŭ “sone“ (=porkaro). la vortoj atestas, ke la arbaro estis dum jarcentoj paŝta arbaro.
Tumuloj, kiel la „Malnova tombo“ sude de Argenthal kaj burgruinoj pruvas ke la en la regiono jam frue setlis homojn. En la mezepoko estis konstrataj multaj burgoj por protekti la ercminejojn kaj la ferfandejojn kiel ekzemple la „Gräfenbacherhütte“. la regionaj poetoj („Hunsrück-poetoj“) Otto von Vacano kaj Peter Joseph Rottmann prikantis dum la 19-a jarcento. la pitoreskajn ruinojn de Wildburg kaj de Koppenstein sur la norda kresto de Soonwald.
Ekonomio
La Soonwald ĉefe liveras lignon el la vastaj arbaroj, sed ankaŭ ekzistas ŝtonminejoj, kie oni rompas kvarciton ĉsfe por uzi la materialon por konstrui vojojn. Nuntempe oni fohakas grandan areon en la komunumoj de Ellern, Dörrebach kaj Seibersbach por konstrui Ventoparkon.
Turismo
Jenaj vidindaĵoj troviĝas en aŭ rande de la regiono:
Fluantaj akvejoj
Jenaj akvejoj estas en aŭ rande de la Soonwald: Ties flankriveroj:
Loĝlokoj
Proksimas jenaj urb(et)oj:
3160 Angerhofer
3160 Angerhofer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la usona astronomo kaj astrofizikisto Phillip Edward Angerhofer (1950 - 1986) en ties honoro.
Bajkalsk
Bajkalsk (Байкальск) estas urbo en Irkutska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25234508.
La urbo estis fondita en jaro 1961.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
La interurba telefona kodo estas 39542, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°33' norde, longitudo 104°03' oriente.
La urbo estas sur suda bordo de lago Bajkal.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 1.2 mil loĝantojn.
Ĉuiĉi Nagumo
Ĉuiĉi NAGUMO (南雲忠 一, Nagumo Ĉuiĉi, la 25-an de marto 1887 – la 6-an de julio 1944) estis admiralo de japana imperiestra maristaro. Li sukcese komandis al atako kontraŭ Pearl Harbor, sed ankaŭ li estis erigite malvenkita en ĉefa batalo ĉe Midway.
Sivaĝi
Sivaĝi estas hinduja historia drameto originale esperantlingve verkita de Lakshmiswar Sinha. Eldona Societo Esperanto el Stokholmo publikigas ĝin 68-paĝe en la jaro 1929.
Savigny-le-Temple - Nandy (stacidomo)
Savigny-le-Temple - Nandy estas franca stacidomo sur linio D de RER situanta en Savigny-le-Temple, apud Nandy, departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Nikolaj Rimskij-Korsakov
Nikolaj Andrejeviĉ RIMSKIJ-KORSAKOV (Николай Андреевич Римский-Корсаков; n. la 6-an de marto 1844 laŭ la julia, la 18-an de marto laŭ la gregoria kalendaro en Tiĥvin proksime de Sankt-Peterburgo, m. la 8-an de junio 1908 laŭ la julia, la 21-an de junio laŭ la gregoria kalendaro en la bienejo Ljubensk proksime de Luga, estis rusia komponisto.
Vivo
Rimskij-Korsakov devenis de la renoma familio Rimskij-Korsakov, kies viraj anoj tradicie militservis precipe en la rusa mararmeo. La gepatroj tamen krome estis ankaŭ tre muzikemaj, ekkonis lian muzikan talenton kaj progresigis ĝin.
En 1856 li komencis sian soldatan kaj lernejan edukadon en kadeta lernejo je Sankta-Peterburgo, kiun li finis en 1862.
Ĉe la kadeta lernejo Rimskij-Korsakov daŭrigis sian pianostudadon, sed fakte li interesiĝis ĉefe pri opero kaj la instrumentoj uzataj en tiu. Kiel 13-jarulo li skribis al sia onklo jenan leteron:
Aŭtune 1859 li ricevis novn pianoinstruiston, Théodore Camille, kiu konatigis lin kun la komponistoj Balakirev kaj Cui. Instigite de siaj patronoj li ekkomponis sian unuan verkon, simfonio en eb-minoro. Kompletigi la verkon li povis tamen nur en la jaro 1865, ĉar li postfine de sia edukado unue estis forkomandita dum tri jaroj sur la militŝipon „Almaz". Fine de la jaro 1865 Balakirev prezentis la verkon en Peterburgo. Dum la sekvaj jaroj Rimskij-Korsakov pli kaj pli okupiĝis pri rusa popolmuziko kaj antikvaj rusaj legendoj. Kiam li en 1880 muzikigis la fantastan teatraĵon Sneguroĉka („neĝereto") de la rusa dramisto Aleksandr N. Ostrovskij kiel opero, li pasigis ĉi tiun tempon en stato de eksterordinara ekscito – kiel li poste priskribis:
Julion 1871 li fariĝis profesoro pri instumentado kaj kompozicio ĉe la Sankt-Peterburga Konservatorio (ekde 1944 ĝi portas lian nomon) kaj septembron samjare li geedziĝis kun Nadeĵda Purgold, ankaŭ komponistino kaj bonega pianistino. Ekde 1874 ĝis 1881 li estis direktoro de la Libera Muziklernejo kaj aktivis kiel dirigento kaj instruisto. Pro sia grava akademia pozicio kaj sia granda populareco li fariĝis la verŝajne plej influhava reprezentanto de la t.n. „potenca grupeto". Grave li rolis je la rilaborado kaj disvastigo de la komponaĵoj de Musorgskij, kiujn li ofte provis alirebligi al la publiko en pliglatigita formo. Lia komponstilo estis influita de Glinka kaj Balakirev, Berlioz kaj Liszt. Al liaj rektaj lernantoj apartenis Glazunov, Greĉaninov, Stravinski kaj Prokofjev; lia influo tamen ankoraŭ estas sentebla en la orkestroverkoj de Ravel, Debussy, Dukas kaj Ottorino Respighi.
Muziko
Rimskij-Korsakov komponis 15 operojn, diversajn orkestroverkojn, kiuj plejparte apartenas al la programmuziko, sed ankaŭ ĥorajojn, ĉambro- kaj pianomuzikon, lidojn kaj aranĝaĵojn.
Lia operoj ne baziĝas sur drameco. Li ne komponis dramojn, sed muzikajn-scenajn fabelojn; la karakteroj kreita de li pli similis al fantaziaj pupoj. Sur ĉi tiu kampo li estis unika. Li utiligis du specojn de muzika lingvo: unuflanke diatona kaj lirika, kun enmmetita popolmuziko por la „veraj" homaj karakteroj; aliaflanke kromata kaj alte arteca, ofte surbaze de aparte inventita plentona gamo, por la „malveraj" magiaj estaĵoj.
Banatska Topola
Situo
Banatska Topola situas sur ebenaĵo. Kikinda troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. Post la turka erao grafo Bogdán Karácsonyi (karAĉonji) aĉetis tiu ĉi marĉan lokon kaj post nuligo de marĉo li fondis vilaĝon, kies nomo estis Töröktopolya (török estas turka). Li venigis germanojn kaj hungarojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Banatska Topola 1066 da homoj, (serboj 570 (54 %), hungaroj 434 (41 %), germanoj 5 (0.5 %) kaj aliaj).
Primiera dialekto
La dialekto de Primiero (aŭ Primieròt) estas variaĵo de la venecia lingvo parolata en la valo de Primiero. La dialekto havas latinan originon, sed ĝi havas kelkajn germanajn kaj ladinajn vortojn. En la lastaj jaroj estis multaj variaĵoj pro la Tutmondiĝo kaj la alproksimiĝo de la itala lingvo.
Gramatiko
La dialekto ne havas kazojn, sed estas fleksia. Ĝi havas du genrojn: vira kaj ina.
Kenny Kirkland
Kenneth David „Kenny“ KIRKLAND (* 28-an de septembro 1955 en Broklino, Novjorkio; † 12-an de novembro 1998 en Novjorko) estis usona ĵazpianisto kaj ludisto de sinteziloj.
Mirabal-fratinoj
La Mirabal-fratinoj estis Patria (naskiĝis la 27-an de februaro 1924), Minerva (12-an de marto 1926) kaj Maria Teresa (15-an de oktobro 1935) Mirabal. Ili estis dominikaj reĝim-kontraŭantoj, kiuj estis murditaj la 25-an de novembro 1960 de la diktatora reĝimo de Rafael Trujillo. La „Hermanas Mirabal“ (Fratinoj Mirabal) iĝis en la Dominika Respubliko simboloj pri la kontraŭstaro al la diktaturo.
Primiera dialekto
Gramatiko
Malsame ol venecia lingvo, la dialekto de Primiero havas fonemojn, kiujn venecia (aŭ itala) ne havas: θ (Ẑ), ð (Đ) kaj ɣ; sed ĝi ne havas ʎ kaj ʃ.
Skály (distrikto Písek)
Skály estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Písek proksimume kvin kilometrojn nordokcidente de Protivín kaj dek du kilometrojn sude de urbo Písek. Vivas ĉi tie.
Primiera dialekto
Demandoj
En la demandaj frazoj devas esti aldonata post la verbo sufikso. Ĝi ŝanĝiĝas laŭ persono, sed estas la sama en ĉiuj verbotempoj. Ĉi tie la ekzemploj èser kaj aér:
Mirabal-fratinoj
Vivo kaj la murdo
La fratinoj devenis el ĉirkaŭo de Santiago de los Caballeros, estimata etburĝa familio. Ili apogis kun ŝiaj edzoj la grupon Agrupación política 14 de junio (Movado de la 14-a de junio), kiu planis senpotencigon de diktatoro Rafael Trujillo. Ene de la grupo, la fratinoj estis konataj kiel Las Mariposas (La papilioj).
Kenny Kirkland
Vivo kaj verkado
Kirkland lernis pianludon ekde sia sesa vivojaro kaj studis klasikan pianoludon kaj muzikteorion ĉe la Konservatorio je Manhatano. Al ĵazo li alvenis per Larry Willis de la bando Blood, Sweat and Tears, Kenny Barron kaj Herbie Hancock. Li komence orientiĝis je la pianistoj ekde bibopo, por studi poste la antaŭbibopajn pianistojn kiel Hank Jones. Li laboris kiel instruisto kaj muzikis kiel klavarilisto en la grupoj de Michał Urbaniak (1977), Miroslav Vitouš, Terumasa Hino, kun kiu li plurfoje koncertvojaĝis en Japanujo, Don Alias (Stone Alliance) kaj Elvin Jones. Ekde 1981 ĝis 1985 li estis membro de la bando de Wynton Marsalis. En 1985 li muzikis kun Branford Marsalis ĉe Sting. Ili kunverkis ties unuan soloalbumon The Dream of the Blue Turtles kaj partoprenis la postsekvan tutmondan koncertvojaĝon, kiu estis dokumentata en filmo. Post tio li estis membro en la propra bando de Branford Marsalis, kun kiu li faris plurajn albumojn, kaj ludis ĉe Kenny Garrett, David Sanborn kaj sur la unua albumo de Michael Brecker.
Mirabal-fratinoj
Vivo kaj la murdo
Post fiasko de la ribelo, kelkaj membroj de la familio estis arestitaj; sed ili estis forlasitaj pro premo de la Usono kaj la OAŜ (Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj) – kune kun aliaj arestitoj. Post kiam Patria, Minerva kaj Maria Teresa la 25-an de novembro 1960 vizitis siajn edzojn sidantajn ankoraŭ en prizono en Puerto Plata, ili estis dum lia hejmenveturo – je ordeno de Trujillo – atakitaj en la montoj kaj sufokitaj kune kun iliaj stiristoj. Por kaŝi la murdojn, oni kreis aŭtomobilan akcidenton, sed la krimo estis senvualigita.
Efiko
Pro la murdo de la reĝim-kritikistoj, Trujillo perdis simpation hejme en la lando kaj eksterlande en Usono kaj suda Ameriko.
Kenny Kirkland
Vivo kaj verkado
Kirkland publikigis en 1991 je propra nomo la albumon Kenny Kirkland kun elstaraj gastmuzikistoj, sekvatan de Thunder And Rainbows. Li ludis modernan kaj ritme interesan bibopan pianon. Li kunverkis sonregistraĵojn de ĵazmuzikistoj kiel Miroslav Vitouš, John Scofield, Chico Hamilton, Chico Freeman, David Liebman, Dewey Redman, Franco Ambrosetti, Charnett Moffett aŭ Carla Bley kaj transĵaze de Ben E. King, Taj Mahal kaj Angela Bofill. Inter 1992 kaj 1994 li apartenis al la bando de televidspektaklo Tonight Show, por poste denove muziki ĉe Branford Marsalis.
Kirkland estis trovatala 13-an de novembro 1998 morta en lia loĝejo en Kvinzo, Novjorko. La cirkonstancoj de la morto ne tuttute klariĝis: La oficejoj supozas trokonsumon de drogoj. Aliaflanke oni antaŭe diagnozis al li kormalsanon kun malbona prognozo, kiu ankaŭ estas konstatita lia oficala mortokaŭzo.
18-a de januaro
La 18-a de januaro estas la 18-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 347 tagoj restas (348 en superjaroj).
Mirabal-fratinoj
Efiko
La 25-an de novembro 1999, tiu dato estis deklarita fare de la Unuiĝintaj nacioj al Internacia tago por ĉesigo de la perforto kontraŭ la virinoj.
18-a de januaro
Je la 18-a de januaro okazis, interalie:
Mirabal-fratinoj
Efiko
La provinco Salcedo, estis oficiale alinomita la 21-an de novembro 2007 al Hermanas Mirabal.
18-a de januaro
Tagoj de semajno
La 18-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Mirabal-fratinoj
Efiko
La „Museo Hermanas Mirabal“ troviĝas sur la lasta loĝloko de la fratinoj, kvin kilometrojn oriente de Salcedo en Conuco kaj gvidis ĝin Dedé Mirabal (1925-2014), la sola travivinto el la kvar fratinoj. Ŝiaj fratinoj estas entombigitaj en posta parto de la muzea areo.
Alero
Alero estas malgranda tegmento super domenireja pordo destinita por ŝirmi precipe kontraŭ pluvo. En nordaj landoj ĝi ankaŭ utilas por protekti kaj la pordon kaj la enironton kontraŭ neĝo.
Laŭ Francisko Azorín ĝi estas simple elstara parto de tegmento.
Fotosensibilizatoro
En la kemio, ĝi absorbas unuafoje la lumon kaj transportas rekte la energion senradie per reago al atomoj aŭ molekuloj.
Ekzemplo: benzofenono
Veszprém (apartigilo)
Veszprém havas plurjan signifojn:
Punkto de Lagrange
Punkto de Lagrange aŭ Lagrange-punkto aŭ Lagranĵa punkto estas en astronomio tiuj punktoj de orbito, en kiu malgranda korpo restas en ripozo pro komuna gravita efiko de du pli grandaj korpoj (suno, planedo, luno, ktp).
La ekziston de tiuj punktoj pruvis la franca-itala astronomo kaj matematikisto Joseph-Louis de Lagrange en 1772. Oni malkovris la unuajn etplanedojn, (Trojanaj etplanedoj), en 1906 sur la orbito de Jupitero en tiuj punktoj de la orbito kalkulitaj de Lagrange kie la konsekvencoj de la gravitaj efikoj de la Suno kaj de Jupitero restigas ilin en la sama loko aŭ en ties ĉirkaŭaĵo.
En ĉiu sistemo, konsistanta el du grandaj korpoj (ekz. Suno–Jupitero aŭ Tero-Luno), ekzistas teorie kvin Lagranĵaj punktoj, sed el tiuj kvin nur du estas stabilaj, do tiaj, ke la malgrandaj korpoj lokrestas spite al la gravitaj perturbaj efikoj. Tiuj stabilaj punktoj formas kun la du grandaj korpoj egalflankajn triangulojn, kies unu pinto estas la Lagranĵa punkto, en la du aliaj pintoj troviĝas la du grand-masaj korpoj. La kvin punktojn oni numeras jene (ni nomu la du grandajn korpojn: "suno" kaj "planedo"):
NASA kaj aliaj kosmoesploraj agentejoj ofte planas satelitojn, teleskopojn (interalie Kosma Teleskopo James Webb en la Lagranĵa punkto L2 ) kaj eĉ kosmostaciojn en unu el la Lagranĵaj punktoj de la orbita sistemo Tero - Luno nome la Lagranĵa punkto L1.
La Lagranĵa punkto L1 inter la tero kaj la suno situas ĉirkaŭ 1,5 milionoj da kilometroj de la tero kaj utilas kiel oportuna vidpunkto al la suno, ĉar la suno tie neniam estas kaŝita nek de la tero nek de la luno. Ĉe tiu punkto estas, interalie, la SOHO-Kosmosondilo uzita por sunobservado kaj la veterteleskopo DSCOVR.
Čím
Čím estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio proksimume 15 kilometrojn oriente de urbo Dobříš. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1318.
Kogl im Burgenland
Kogl im Burgenland, kroate Koglin, hungare Kúpfalva estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Pilgersdorf.
Situo
Kogl im Burgenland situas ĉe montoj. Oberpullendorf troviĝas je 21 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1597 en formo "Kukly". En 1910 vivis tie 196 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Kúpfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto Kőszeg, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Kogl im Burgenland aliĝis al Pilgersdorf.
Johann Gyimothy
Johann Gyimothy [djimoti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyimóthy János estis aŭstrohungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Johann Gyimothy naskiĝis la  en Vieno, li mortis la  en Vieno.
Kacorlak
Kacorlak estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.
Situo
Kacorlak situas en Montetaro Zala laŭ kanalo Principális, laŭ traira flankovojo. Zalakaros troviĝas 16, Nagykanizsa 17, Pacsa 21, Letenye kaj Nova po 29 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1314 laŭ la tiama hungara ortografio "Lok". Ekde la 15-a jarcento nomo de la bienestro "Kacor" aldoniĝis al la loknomo. Dum la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo havis malgrandan fortikaĵon. Vilaĝservoj estas biblioteko, kuracejo (ambaŭ semajne po 1) kaj migra poŝto.
Kivao
Kivao (Kiva en hopia lingvo) estas subtera kamero en la vilaĝoj de la Prapuebla kulturo, en sudokcidenta Usono. Ĝi estis uzata dum festoj kaj komunaj ceremonioj; ĝia muro estis pentrita.
En la grundo de la kivao oni elformis kaveton (sipapu), kiu estas simbola devenejo de la tribo. Kvankam kivao gravis ĉefe en ritaj ceremonioj (tiun celon servis la altaroj), la vilaĝaj viroj uzis ĝin kiel okazan renkontiĝejon por politikumado. La virinoj estis preskaŭ ĉiam for-malpermesitaj de la kivao.
La plej fruaj kivaoj tradicie estis rondaj, deklivaj, kontraste al la kvadrataj kaj longkvadrataj pueblo-konstruaĵoj. La kivao elformiĝis el la praaj kavdomoj de la Prapuebla kulturo. La pueblo-indianoj, ĉefe la hopioj kaj zunjioj estas posteuloj, heredantoj de tiu kulturo.
La kivao-murpentraĵoj formas sanktulojn kaj ĉiutagaĵojn de la tribo. La bildoj estas geometriaj, dominas la rektaj linioj kaj formas rond-pentraĵon. Oni ofte surkovris la pentraĵojn per aliaj murtavoloj kaj pentris novajn pentraĵojn per mineralaj farboj.
Nick
Nick estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár.
Situo
Nick situas sur ebenaĵo laŭ la ĉefvojo kaj fervojo Szombathely-Győr, ĉe maldekstra bordo de Rába, pli precize la vilaĝo estas inter la ĉefvojo kaj rivero. Répcelak troviĝas 3, Sárvár 22, Celldömölk 23, Bük 25, Kapuvár 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1221. La vilaĝo estas tipa agrara loko. En Nick migra poŝto servas.
Prapuebla kulturo
La prapuebla kulturo (vaste konata per la navahodevena termino anasazio) estas nord-amerika civilizo, ekzistanta de ĉ. 100. p.K. kaj verŝajne evoluinta en, aŭ kontribuinta sin al, la Pueblo-indianoj de la historia epoko ĝis nuntempo. Ĝia centro estis ĉe limrenkontiĝo de Arizono, Nov-Meksikio, Koloradio kaj Utaho (anasazi signifas „prauloj” en la navaha lingvo). Oni dividas la historion de la anasazi-kulturo je la sekvaj periodoj: korboplekta epoko 100–500; modifita korboplekta epoko, 500–700; elformiĝo de puebloj 700–1050; klasika pueblo-epoko, 1050–1300; regresa pueblo-epoko, 1300–1700; moderna pueblo-epoko ekde 1700 ĝis hodiaŭ.
2459 Spellmann
2459 Spellmann estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker sur filmoj impresitaj de Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus, elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Prapuebla kulturo
Oni ne konas originon de la korboplektaj indianoj, sed estas certe, ke ili estas majstroj jam ĉe setliĝo pri la korboplektado. Ili vivtenis sin per ĉasado, kolektado de grajnoj, kultivado de maizo kaj kukurbo. Ili loĝis en kavernoj aŭ en lignostrukturaj kabanoj kun batita grundomuro. Ili konstruis en ambaŭ loĝejoj subterajn nutraĵrezervujojn kun tegmento.
2459 Spellmann
Nomo
Ĝia nomo honoras Leonard Spellmann, patron de la malkovrintino.
Prapuebla kulturo
Poste graviĝis la kultivado de la legomoj kaj ilia ĉefa vivtena agado iĝis la agrikulturo (ili aldomigis la meleagron). Tiam la ĉasado kaj kolektado restis nur aldona vivtena agado.
Ili plu loĝis en kavernoj aŭ en subĉielaj loĝejoj, parte konstruitaj subtere. En tiu epoko aperis la ceramikaĵo, sekigita per suno.
Dum epoko de estiĝo de la puebloj, oni daŭrigis konstruadon de rektlinie aŭ arkoforme kunligitaj domoj, pligrandigis ilin. La pli fruan batitan grundomuron ŝanĝas la adoba, ŝtona muro. Tiam elformiĝas el la kabano kun subtera rezervujo la kiva, tio estas ronda, subtera kamero, uzata ekde tiam por religiaj celoj. Oni uzis la surterajn kamerojn nur por loĝado. Oni supozas, ke tiam komenciĝis kultivado de la kotono. La ceramikistoj uzis pli kaj pli da formoj, ornamaĵojn, dum la korboplektado malgraviĝis. Dum la tuta epoko kreskis la loĝata areo.
Karakterizoj de la klasika pueblo-epoko estas la grandaj domoj konstruitaj sur rokoj. Tiuj vilaĝoj estis konstruitaj en protektataj kurbiĝoj de la rokmuroj. Ili estis similaj de la briko kaj adobodomoj kaj vilaĝoj. Ili konstruis samtempe grandajn, libere starantajn domarojn apud muroj de la kanjonoj. En ambaŭ konstruejoj, la domoj estis du-tri aŭ eĉ kvaretaĝaj. Oni ofte forŝovis la etaĝojn tiel, ke la tegmento de la plia suba domo servis kiel teraso por la pli supra. En tiuj komunaj konstruaĵoj, la nombro de la ĉambroj variis de 20 ĝis eĉ mil. La ceramikaĵo atingis altan kvaliton, ili povis lerte teksi la kotonon kaj jukao-fibron.
La finiĝon de la klasika pueblo-epoko signis la forlaso de la rokaj domoj kaj la grandaj komunumaj domaroj. Tion kaŭzis atakoj de la nordaj nomadaj navahoj kaj apaĉoj, aliflanke longtempa sekego inter 1276–99.
La regresan pueblo-epokon karakterizis la migrado al sudo kaj oriento. Kelkaj migris en valon de Rio Grande, aliaj en ĉirkaŭon de Arizona White Mountains. Ili konstruis novajn vilaĝojn - el kiuj kelkaj pli grandaj ol vilaĝoj de la klasika epoko -, sed ili estas malpli elegantaj, kun pli kruda aspekto. En kelkaj lokoj ĉiuj muroj estis konstruitaj el adobo. Ili plu pretigis fajnajn ceramikaĵojn, sed ŝanĝiĝis formo de la ujoj. La korboplektado restis grava agado.
Oni kalkulas la modernan pueblo-epokon ekde ĉ. 1700, kiam disvastiĝis la hispana influo. La areon okupis oficiale en 1598, sed la perfortaj konvertiĝoj kaj subpremado, igis la hispanojn malamikoj. En 1680 okazis amasa ribelo, la hispanoj estis murditaj aŭ forpelitaj. La hispana regado restariĝis nur en ĉ. 1694. La unujarcenta perturba situacio malpliigis nombron de la pueblo-komunumoj de 70–80 al 25–30. Plimulto de la kulturo kaj la agrikultura kaj metia konoj vivtenis sin ĝis hodiaŭ.
Gustavo Vasa
Gustavo la 1-a de Svedio, Gustavo Vasa, svede Gustav I, Gustav Vasa, (kun variaj literumoj: Gustav aŭ Gustaf, Vasa aŭ Wasa), denaske Gustav Eriksson (naskiĝis la, mortis la ), estis reĝo de Svedio ekde 1523 ĝis sia morto (la unua reĝo el la dinastio Vasa).
La patro de Gustavo Vasa estis unu el la masakritoj de la stokholma sangobano en 1520, kie la dana reĝo Kristiano la 2-a murdigis grandan parton de la stokholma nobelaro. Post tio Gustavo provis kontraŭbatali Kristianon. Laŭ legendo, li fuĝis al Dalekarlio (vidu: Vasa-kuro) kaj alvokis la dalekarlianojn kune ribeli kontraŭ la dana reĝo. La ribelo sukcesis, Kristiano estis forpelita de Svedio, kaj Gustavo fariĝis sveda reĝo.
Dum sia regado li interalie apartigis Svedion de la katolika eklezio kaj establis luteranismon, organizitan en la Eklezio de Svedio.
Lia regado, komencita kiel ribelo kontraŭ la unio-reĝo Kristiano la 2-a post la sangobano de Stokholmo, markis la finon de la Kalmara unio. Gustavo apartenis al la dinastio pli malfrue nomita Vasa, kiu tra li fariĝis la unua reĝa dinastio reganta unuigitan Svedion kiel heredan reĝlandon. Karakteriza por lia regado estis la kreado de forta centrigita regado en la tuta lando, kun efika burokratio kaj evangelia ŝtateklezio fondita sur la skolo de Luther.
El moderna historia vidpunkto, oni pli kritike analizis Gustavon la 1-an, kie oni substrekis kiel li kun brutalaj metodoj kaj intensa propagando fortigis sian regpovon kaj forigis oponantojn. La historiisto Lars-Olof Larsson emfazis, ke Gustavo kun malkompatemo kaj avido de regpovo kombinite kun politika lerteco grandparte kondutis sin laŭ la principoj por solidigo de regpovo formulitaj de la politika renesanca filozofo Niccolò Machiavelli – jen aspekto pri kiu la sveda historioskribado ofte silentis.
Familia origino
Gustavo estis filo de kavaliro kaj membro de la regna konsilantaro Erik Johansson de kastelo Rydboholm kaj Cecilia Månsdotter de la dinastio Eka. Kaj lia patra avo kaj ties patro estis kaj kavaliroj kaj regaj konsilistoj. La dinastion eblas spursekvi al 14-a-jarcenta uplanda malalta nobelaro, kaj la familio relative malfrue gajnis rangaltiĝon al alta nobeleco tra la patro de la avo de Gustav, la ministro aŭ seneskalo (drots) Kristiern Nilsson, kaj ties frato.
La priskriboj de Erik Johansson en variaj fontoj kun variaj tendencoj prezentas lin kun nuanco de ridindeco. Malgraŭ lia alta pozicio, la ekzistantaj atestoj ŝajne montras ke ”kredeble li estis neordinare malforta ekzemplero en sia brila dinastio”, laŭ la esprimo de personhistoriisto Hans Gillingstam. Eĉ la nevino de Erik Johansson mem, Birgitta Kristiernsdotter, karakterizis lin kiel ”simplamensulo” (en simpel och enfaldig man).
La familiaj rilatoj de Erik Johansson tamen por sia tempo estis optimalaj kun la regnestro Sten Sture la maljuna kiel patrinflanka onklo, kaj kun la patrina avino duonfratino de la reĝo Karl Knutsson. Erik plue tra sia edziĝo kun Cecilia Månsdotter, filino de la rega konsilisto Måns Karlsson, estiĝis bofrato kun la regnestro Sten Sture la juna – kies edzino estis Kristina Nilsdotter de la dinastio Gyllenstierna, duonfratino de Cecilia. Tiu familia rilato verŝajne estis gvida en la karierplanado por la juna Gustavo.
Tra sia patra avino, Birgitta Gustavsdotter de dinastio Sture, Gustavo devenis de la reĝo Sverker la pli juna (regado 1196–1208). Tiel li ja havis reĝajn parencojn, eĉ se tre malproksime.
De la sep gefratoj de Gustavo, kvar mortis junaĝaj kaj du mortis en dana kaptiteco. La fratino Margareta Eriksdotter edziĝis en 1516 kun Joakim Brahe, kiu estis ekzekutita en la Stokholma sangobano la 8-an de novembro 1520. En tiu geedzeco naskiĝis la filo Per Brahe la pli aĝa, poste regna konsilisto kaj grafo, avo de Per Brahe la pli juna. Margareta edziĝis duan fojon en 1525 kun la grafo Johan de Hoya kaj Bruchhausen.
La fruaj jaroj
Gustavo kredeble naskiĝis la 12-an de majo 1496 en la bieno de Lindholmen en Orkesta (en hodiaŭa komunumo de Vallentuna) en Uppland. Ankaŭ la kastelon de Rydboholm, proprumita de lia patro, kie Gustavo kreskadis, foje oni listigas kiel la naskiĝlokon. Tamen laŭ informo la familio kiam li naskiĝis estis en la bieno de Lindholmen, ankaŭ tiu propraĵo de la familio. La gepatroj de Gustavo plue proprumis la bienon de Eka, la origino-bieno de la dinastio Eka. La antaŭnomon Gustavo kredeble heredis de la patrinoflanka avo de sia patro: Gustav Anundsson Sture.
Laŭ la kroniklo de Peder Svart – skribita pro komisio de Gustavo – Gustavo estis sendita 13-jaraĝa al Universitato de Upsalo por studoj, interalie la latina kaj la germana. Oni kredas ke li restis tie apenaŭ du jaroj. Gustavo forlasis la lernejon permanente, en furiozo post puno de lia dana instruisto, ”profesoro Ivar”. Onidire, li altrudis sian ponardon tra la lernolibro kaj diris: "Mi kuraĝas doni al vi kaj via lernejo milon de diabloj."
Laŭ tradicia historioskribado Gustavo supozeble komencis partopreni en la tiamaj politikaj eventoj, kaj montris ’pruvo de viraĵo’ en la batalo ĉe Vädla (ĉe la nuntempa ponto de Djurgården en Stokholmo) en 1517 kaj en la batalo ĉe Brännkyrka 1518. La ofta informaĵo ke li portis la regna standardo en la laste menciita batalo tre malcertas. Ĝi venas de frazo en la kroniklo de Peder Svart, forstrekita de la aŭtoro mem. Portado de la regna standardo kutime estis honora tasko por bone meritita kavaliro, ne por malsperta varleto kiel Gustavo. La asertoj pri la postsekvo de la batalo estas pli kredeblaj. Reĝo Kristiano la 2-a de Danio kaj la Kalmara unio suĝestis ke se Sten Sture sendis aron de garantiuloj koncistante de kvin de liaj plej gravaj viroj, Kristiano elŝipiĝus kaj intertraktus ĉe la pregejo de Österhaninge sur Södertörn. Kiam Kristiano ricevis la garantiularo, li tamen ŝipiris hejmen portante ĝin al Danio, tio estas kun Olof Ryning, Hemming Gadh, Göran Siggesson (Sparre), Lars Siggesson (Sparre), Bengt Nilsson (Färla) kaj Gustavo, la plej juna ĉe 22 jaroj.
Post arivo en Danio, Gustavo estis en kaptiteco en Kalø kastelo, nordoriente de Århus en orienta Jylland. Dum la kaptiteco, Gustavo provis venki la garantiuloj al sia flanko. Li sukcesis kun Olof Ryning, Hemming Gadh kaj Göran Siggesson, sed la aliaj rifuzis. En septembro 1519 Gustavo sukcesis fuĝi al Lübeck, sed nur post ok monatojn estis okazo por lin reveni al Svedio. Intertempe, Kristiano venkis Sten Sture en la batalo sur la glacio de Åsunden la 19-an de januaro 1520. Post la morto de Sten Sture la 3-an de februaro 1520, la sveda opozicio kontraŭ la dana reĝado mankis estron.
La ribelo kontraŭ Kristiano la 2-a
Kiam Gustavo Vasa alteriĝis ĉe Stensö kabo sude de Kalmaro la 31-an de majo 1520, Kristiano la 2-a ankoraŭ ne estis malkontestita registo de Svedio. La du ĉefaj fortikaĵoj en la lando, Stokholmo kaj Kalmar, kaj Gustavo estis bone akceptita de la komandanto de la kastelo de Kalmaro, Anna Eriksdotter (Bielke). Laŭ la kroniklo de Peder Svart – tio estas la propagando mendita de Gustavo mem – la fantoj en Kalmaro estas malvenkismaj kaj minacis mortigi Gustavon kiam li postulis daŭran resiston. Gustavo laŭ tio fuĝis de Kalmaro kaj sensukcese daŭre provis konvinki la kamparanojn al rezisto. La priskribo tamen ne estas kredinda, pro tio ke Kalmaro kapitulacis nur tri monatojn post lia fuĝo.
Evidente, Gustavo ankaŭ ne provis kontakti la aliaj kasteloj kiuj rezistis Kristianon (krom Stokholmo ankaŭ Nyköping kaj Stegeborg). Kion li faris dum la somero de 1520 malklaras. Eble li kaŝis sin en Småland, atendante la proksime venontan pacon. Kiam li eksciis pri ĝin li estis en la ĉirkaŭaĵoj de Eksjö.
La 3-an de junio, Kristiano la 2-a kunvokis parlamentan asemblon en sia tendaro ekster la muroj de Stokholmo por negoci kun la svedoj. La 5-an de septembro oni interkonsentis. Ĉio estos forgesita, ĉiuj kaptitoj kaj ribelantoj estos liberigitaj kaj amnestiitaj. La vidvino de Sten Sture la plijuna, Kristina Nilsdotter (Gyllenstierna), kiu gvidis la defendon de Stokholmo kontraŭ la danoj, ricevus kastelon Hörningsholm ĉe insulo Mörkö, la tutan insulon Muskö en feŭdo – ambaŭ ekster Stokholmo – kaj la kastelon Tavastehus en Finnlando. La 7-an de septembro reĝo Kristiano kondukis sian eniron de Stokholmo, kie la sonoriloj de ĉiuj preĝejoj sonoris por festi la novan reganton de la urbo. Baldaŭ tamen evidentiĝis ke liaj intencoj estis ĉio krom amikaj.
Post lia alveno en Södermanland, kie li en septembro vizitis sian bofraton Joakim Brahe kaj estis permesita vivi en kastelo Tärnö nordokcidente de Nyköping, Gustavo lernis ke ankaŭ Stokholmo kapitulis al Kristian. Brahe estis vokita al la kronado de Kristiano en Stokholmo. Gustavo vane avertis lin vojaĝi tien. La 4-an de novembro, Kristiano la 2-a estis kronita reĝo de Svedio fare de la reinstalita ĉefepiskopo Gustav Trolle, kaj dum la 8-an ĝis la 9-an de novembro, Joakim Brahe, la patro de Gustavo, kaj proksimume okdek aliaj estis ekzekutitaj en la Stokholma sangobano.
22758 Lemp
22758 Lemp estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicholas Andrew Lemp, finalisto de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro lia projekto pri scienco de la Tero kaj kosmo. Li estis lernanto ĉe la Lemp Home School en Waterford (Miĉigano).
Gastono de Francio
Gaston Jean Baptiste de Francio (franclingve Gaston de France), grafo de Orléans, kelkfoje alinomita Gaston de Orléans (naskiĝis en 1608 en Fontainebleau - mortis en 1660 en Blois) estis franca princo el la burbona branĉo de la Kapetidoj.
Li estis la tria filo de la franca reĝo Henriko la 4-a kaj de Maria de Mediĉo, kaj la pli juna frato de la estonta Ludoviko la 13-a. Gaston unue ricevis la titolon de duko de Anĵuo. Sekve, li fariĝis grafo de Eu, grafo de Blois, duko de Orléans kaj duko de Chartres (1626).
Gaston estis klera, sagaca sed ankaŭ malpersistema kaj mallaborema. Dum sia tuta vivo li manovris en la reĝa kortego, unue kontraŭ la kardinalo Richelieu, sekve kontraŭ la kardinalo Mazarin. Liaj konspiroj, tamen, ĉiam malsukcesis, precipe pro manko de politika volo. Gaston plejofte denuncis siajn kunkulpulojn kaj kaŭzis iliajn ekzekutojn.
Je la fino de sia vivo, Gaston ankaŭ partoprenis la Frondon : tial Mazarin ekziligis lin al lia kastelo de Blois en 1652, kie li mortis en 1660.
Kapitano Nemo
Nemo, unu el la plej bone konata kontraŭherooj en fikcio, estas mistera figuro. Li estas la filo de hindia Maharaĝo, kaj scienca genio kiu vagadas la profundoj de la maroj per sia submarŝipo, nome Nautilus, kiu estis konstruita en pecoj tra la tuta mondo kaj ŝipveturigita al la konstruanto. Nemo klopodas projekti utopion, sed li estas pelita de venĝodeziro kontraŭ imperiismo centrita en la Brita Imperio kaj ĝenerale kontraŭ la tuta socio. Li penas ankaŭ pro la mortoj de siaj ŝipanoj kaj eĉ de siaj mortintaj malamikoj.
La aktoro James Mason ludis kiel Kapitano Nemo en la filmo 20,000 Leagues Under the Sea de 1954 produktita de Walt Disney.
Rezzoaglio
Rezzoaglio estas komunumo de Italio.
Miŝaroj
La Miŝaroj aŭ Miŝaraj tataroj (memdifino: мишәрләр mişärlär, mişär tatarları) estas subgrupo de la Volgaj tataroj kaj la indiĝenaj homoj de la Respublikoj Mordvio, Tatarstano, Baŝkirio kaj Ĉuvaŝio de Rusio, de la Provincoj Penza, Uljanovska, Orenburgo, Niĵnij-Novgoroda, Samara, Volgogrado kaj Saratovo, kaj enmigrinta minoritato de Finnlando. La plimulto de finnaj tataroj estas Miŝaraj tataroj. La Miŝara tatara dialekto estas unu el la du Volgaj Tataraj dialektoj.
Ili estas posteuloj el triboj de Kumanoj-Kipĉakoj kiuj estis miksitaj kun la Burtoj, inter la dekstra bordo de la Volgo al la dekstra bordo de la rivero Okao norde. La origino de Miŝaraj tataroj el Miŝara Jurto estis Volgaj finnoj, kiuj venis sub Tatara influo kaj adoptis la Mordvan lingvaron kaj la sunaisman islaman religion.
En la 19-a jarcento la ĉefa versio estis la turka influo de antikva finn-ugra tribo Meŝora. Inter la Miŝaroj, ofte, estas la vido de la origino de la Ora Hordo. Neniu sciencisto konsentas pri la temo.
NGC 2103
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Miŝaroj
Ankaŭ kontestata estas la demando pri la origino de la nomo. Krom la distordita versio de la vorto  Meshchora , oni propagas hipotezon pri la termino de la rilato kun la nomo de la triba alianco Mozhar/Madjars (unu de la sep triboj konata kiel magiaroj, malnova tribo de la regiono de Danubo).
Finnlando
La tatara-finna komunumo devenas de enmigrado kiu okazis inter la jaroj 1800 kaj 1900. La ĉefa etna grupo estis la Miŝaroj (98%), krom de Kirgizoj, Uzbekoj, Turkmenoj kaj Turkoj.
Republic (Vaŝingtonio)
Republic [ripAblek] estas urbeto en Kantono Ferry, Vaŝingtonio, Usono. En ĝi troviĝas la administra sidejo de la kantono. En 2000 Republic havis nur 954 loĝantojn (laŭ la usona Buroo Censa) kaj tamen ĝi estas la plej granda urbo en la kantono.
Historio
Republic jure municipiĝis la.
Geografio
Republic situas ĉe 48°38′53″N, 118°44′6″U.
Heĝu
Heĝu (해주시, 海州市) estas universitata urbego, ankaŭ havenurbo en suda parto de Nord-Koreio, ĉefurbo de provinco Sud-Hŭanghae.
Geografio
Heĝu situas en suda parto de la lando en proksimeco de golfo de Flava Maro, la proksimaj montoj estas preskaŭ 1000 metrojn altaj. La neŭtrala zono troviĝas 60, Pjongjango 112 km.
Historio
Ĉirkaŭaĵo de Heĝu estis loĝata jam dum la neolitiko. Dum periodo de la 3 reĝlandoj la loknomo estis Nemihol (내미홀 (內米忽)). La konfucea akademio estis fondita proksime de Heĝu en la 16-a jarcento. En la 1900-aj jaroj pro la strategia haveno la urbo iĝis komerca centro. Ekde 1906 komenciĝis la komercado kun Ĉinio. Post la 2-a mondmilito la urbo apartenis al Sud-Koreio, post la Korea milito al Nord-Koreio.
Ekonomio
Heĝu kun la haveno formas specialan ekonomian zonon. La urbego havas kemiajn entreprenojn kaj cementfabrikon. La haveno estas la sola sur la okcidenta marbordo de Nord-Koreio, kiu ne frostas en vintro. Menciindas ankaŭ la fiŝkaptado.
Trafiko
Heĝu havas trairan ĉefvojon, civilan kaj armean flughavenojn, maran havenon, fervojan kontakton.
Klimato
En Heĝu la jara precipitaĵo estas 1148 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed en julio kaj aŭgusto pli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 10,5 °C.
Ĉakono
Ĉakono (hispane chacona, itale ciaccona) estas arda kaj origine erotika danco, aperanta ĉirkaŭ 1600 en Hispanio. Ĝi estas nomdonanto de muzika formo.
Miguel de Cervantes, Francisco, Gómez de Quevedo kaj aliaj samepokanoj mencias meksikan devenon de la danco. La danco poste disvastiĝis – kun kastanjeto, en paro aŭ kile virina soldanco – en Italio, kie oni rigardis ĝin nedeca danco. La danco poste mildiĝis kaj en la 17-a jarcento penetris la francan kortegon. Tie dancis ĝin grupo de virinoj aŭ duopa vico de paroj, grupe aŭ pare dancante la figurojn.
Barbara Romagnan
Barbara Romagnan, naskiĝinta la en Annecy, estas instruistino kaj franca politikistino membro de la Socialista Partio ekde 1995. Nuna deputitino de la 1-a deputita distrikto de Doubs ekde 2012, ŝi festis inter aliaj departementa konsilianino de kantono Besançon-Planoise inter 2008 kaj 2012 kaj nacia sekretariino de la Socialista Partio por la « Renovigo de la partio » de 2005 ĝis 2008.
Deputitino du Doubs (ekde 2012)
Barbara Romagnan estis elektita deputitino al la deputitaj balotoj de 2012 en la 1-a deputita distrikto de Doubs per 54.73 % da voĉoj, ŝi tiel venkis la deputitinon UMP Françoise Branget, kiu ricevis 45.27 % da voĉoj,.
Post enoficiĝo, ŝi aliĝis al la Komisiono pri socialaj aferoj de la Nacia Asembleo.
La 21-an de februaro 2013, ŝi decidis publikigi la detalojn de la ŝia uzo de la parlamentana mondoto, kiun ŝi ricevas, per sia blogo. Tio, nome de la demokratia travidebleco.
Kritikanto de la ekonomia politiko de la registaro, ŝi alkuniĝis kun la « ribeletuloj ». Malgraŭ la deziroj de la prezidanto de la socialista grupo SRC Bruno Le Roux, ŝi estis elektita raportantino de la enketa komisiono pri la 35 horoj. En septembro 2014, ŝi tamen estis aŭtoritate movita de la Komisiono pri socialaj aferoj al la Komisiono pri daŭriva evoluigo kaj teritoria aranĝo.
Templo de Stokholmo
La Templo de Stokholmo estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 34 konstruita de la Eklezio kaj la unua templo konstruita en Skandinavio, lokita sude de la urbo de Stokholmo, la ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Svedio. La templo de Stokholmo havas tuton de 1.348 m² de konstruo, ĝi havas kvar salonojn por la mormonaj reglamentoj kaj tri salonojn por geedziĝaj ceremonioj.
OpenBSD
OpenBSD estas operaciumo kiu devenas de Unikso laŭ BSD-branĉo. Ĝi estas "deforkita" de NetBSD fare de Theo de Raadt en 1995 kaj ekde tiam disvolviĝis memstare. Theo de Raadt kunordigas projekton el sia hejmo en urbeto Calgary (Alberta) en Kanado. La projekto gajnis famon per zelota insisto al libera programado fare de la teamo kaj bonkvalita dokumentado. La teamo de OpenBSD uzas precipe BSD-permesilon por ĉiu kodo. Ekzistas okazoj, kiam la programistoj forigis aŭ anstataŭigis kodon, se ili trovis ĝian permesilon nekongrua kun la BSD-a. Plej grava fokuso de programistoj estas kodaj ĝusteco kaj sekureco. Por montri sian emon fari sekuran operaciumon, la teamo de OpenBSD elektis kiel maskoton la Tetraodontidan fiŝon kun nomo Puffy.
Kiel plimulto de aliaj BSD-aj operaciumoj, kerno, ĉiuj sistemaj iloj kaj bazaj utilaĵoj, kiel la ŝelo, disvolviĝas en unu centra koda arbo. Tio tute malsimilas al Linukso, kie ĉiu aplikaĵo disvolviĝas aparte kaj poste distribu-eldonistoj pakas ilin ĉiu je propra maniero. La liberfontaj pakaĵoj, kiuj ne apartenas al centra koda arbo de OpenBSD, kiel GNOME, KDE, XFCE, LibreOffice kaj plimulto de aliaj utilaĵoj, elŝuteblas el portaĵa arbo.
La projekto de OpenBSD oficiale subtenas 17 procesorajn platformojn: DEC Alpha, Intel i386, Hewlett-Packard PA-RISC, AMD AMD64, Motorola 68000, Apple PowerPC, Sun SPARC kaj SPARC64, VAX kaj Sharp Zaurus.
Historio kaj populareco
En decembro 1994 kunfondinto de NetBSD-projekto Theo de Raadt estis devigita rezigni la pozicion de ĉefprogramisto en NetBSD-teamo kaj perdis aliron al la fontokodo.
La kialo de tio ne estas precize konata. Estas raportoj pri multaj konfliktoj kun Theo en dissendolistoj de NetBSD-projekto. Oni ofte diris pri De Raadt, ke li havas iom konflikteman personecon: Peter Wayner en sia libro pri historio de libera programaro diris, ke antaŭ disiĝo de NetBSD, De Raadt "komencis froti certajn personojn en malĝusta maniero"; Linus Torvalds priskribis lin kiel "malfacilan"; poste unu el la ĵurnalistoj, kiuj kontaktis kun De Raadt, agnoskis ke li estis iom maltrankvila antaŭ la intervuo. Poste, tamen, la sama ĵurnalisto en sama artikolo diris, ke De Raadt "transformiĝis" post fondo de OpenBSD pro sia "deziro zorgi pri la teamo". Multaj trovas lian rektan, honestan esprimmanieron simpatia kaj estas malfacile nei lian talenton de programisto kaj "guruo" pri komputila sekureco..
En oktobro 1995 De Raadt fondis OpenBSD-projekton, kiu estis "forkaĵo" (branĉo) de NetBSD 1.0. La unua versio, OpenBSD 1.2, eldoniĝis en julio 1996, kaj en oktobro de sama jaro ĝin sekvis OpenBSD 2.0.. Ekde tiam novaj versioj aperis post ĉiu duonjaro. La plej lasta versio estas OpenBSD 4.4, kiu aperis en la 1-a de novembro 2008.
En la 25-a de julio 2007, OpenBSD-programisto Bob Beck anoncis kreon de OpenBSD Fonduso, kanada neprofitcela organizaĵo por "agi kiel sola kontaktpunkto por personoj kaj organizaĵoj, kiuj volas subteni na OpenBSD."
Oni ne povas precize diri, kiom da homoj uzas na OpenBSD: la programistoj ne kolektas statistikon pri la uzantoj kaj aliaj fontoj de informo ne ekzistas, ĉar ĝi estas senpaga, libera programaro. En septembro 2005 projekto BSD Certification aranĝis enketon, kiu montris, ke ĉ. 32,8 % de BSD-uzantoj (1420 el 4330 respondintoj) uzis na OpenBSD aŭ sole, aŭ paralele kun alia BSD-variaĵo. Do, OpenBSD estas due plej populara BSD-distribuo post FreeBSD, kiu kolektis 77,0 %, kaj antaŭ NetBSD kun 16,3 %. La retpaĝaro DistroWatch, kiu estas konata pro statistiko pri populareco de Linuks-distribuoj, publikigas statistikon de vizitoj per ĉiuj Linuksaj distribuoj kaj aliaj operaciumoj. En 23-a de aŭgusto 2008 ĝi metis na OpenBSD en la 54-a viclokon, kun 126 vizitoj je tago. FreeBSD estas en la 16-a loko kun 473 vizitoj je tago.
Libera programaro kaj libera dokumentado
Kiam OpenBSD estis kreita, Theo de Raadt decidis, ke la fontokodo devas esti legebla por iu ajn iam ajn. Do, kun asisto de Chuck Cranor,, li kreis publikan, anoniman CVS-servilon. Tiam tio estas nekutima por mondo de "serioza" programaro. La tradicio estis, ke nur malgranda teamo da ĉefprogramistoj havis atingon al la tuta fontokodo, ĝis kiam la programo estis eldonata. Tia praktiko havis malavantaĝojn, ĉar kontribuantoj ne povis sekvi disvolvon de projekto inter eldonitaj versioj, kaj iliaj kontribuoj ofte ripetis jam faritan laboron. La decido lasi fontokodon malfermita la tutan tempon kondukis al elekto de nomo OpenBSD (Open – angle malfermita), kiu signalis pri insisto de la projekto al malfermeco ambaŭ pri fontokodo kaj dokumentado.
Incidento, kiu montris persistemon de OpenBSD pri libera dokumentado okazis en marto 2005, kiam De Raadt afiŝis mesaĝon al openbsd-misc dissendolisto. Li anoncis, ke post kvar monatoj da diskuto Adaptec rifuzis malfermi dokumentadon, necesan por plibonigo de OpenBSD-peliloj por ĝiaj RAID-regiloj Adaptec AAC. Kiel ofte antaŭe en similaj kondiĉoj, li apelaciis al la OpenBSD-komunumo kaj proponis envolviĝi kaj esprimi siajn opinojn al Adaptec. Post nelonge, kontribuanto de FreeBSD, eksa dunginto de Adaptec kaj aŭtoro de FreeBSD-peliloj por AAC RAID Scott Long atakis na De Raadt en la paĝaro de OSNews, dirante, ke li devus unue kontakti lin pri problemoj kun Adaptec. Tio kaŭzis diskuton en la dissendolisto freebsd-questions, kie De Raadt respondis, ke li antaŭe ne ricevis iun ajn helpon de Scott Long nek ricevis iun referencon pri li de Adaptec. La debato akriĝis, kiam ektemis pri blobaj peliloj kaj interkonsentoj pri nedisvastigo de informo (angle NDA = non-disclosure agreement): programistoj de OpenBSD ne permesas inkludon de neliberaj duumaj dosieroj en fontan arbon kaj ne volas subskribi na NDA. La FreeBSD-projekto, tamen, havas alian politikon, kaj granda parto de la kodo, kiun proponis Scott Long, estis fermita kaj skribita sub NDA. Ĉar libera dokumentado estis neakirebla ĝis eldono de OpenBSD 3.7, oni forigis subtenon de regiloj por Adaptec AAC RAID el la norma kerno de OpenBSD.