cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jawaharlal Nehru
Japanaj atakoj al Hindio, misio de Cripps, eliro el Hindio: 1942
Kiam la japanoj faris atakojn tra Birmo ĝis la bordoj de Hindio en printempo de 1942, la brita registaro, fronte al tiu nova militminaco, decidis fari malfermojn en Hindio, kiel Nehru origine deziris. Ĉefministro Winston Churchill sendis Sir Stafford Cripps, membro de Militkabineto kiu estis konata kiel politike proksima al Nehru kaj konis Jinnah, kun proponoj por starigo de la konstitucia problemo. Tuj post sia alveno, li malkovris, ke Hindio estis pli profunde dividita ol li estis imaginta. Nehru, deziranta kompromison, estis esperplena; Gandhi ne. Jinnah plue opoziciis al la Kongreso: "Pakistano estas nia nura postulo, kaj pro Dio, ni havos ĝin," li deklaris en la gazeto de la Islama Ligo nome Dawn. La misio de Cripps malsukcesis ĉar Gandhi akceptis nur la sendependecon. Rilatoj inter Nehru kaj Gandhi malvarmiĝis pro la malakcepto de tiu lasta kunlabori kun Cripps, sed ambaŭ poste reamikiĝis.
En 1942, Gandhi alvokis la Britojn lasi Hindion; Nehru, kvankam malpreta malhelpi la militklopodojn de la aliancanoj, havis nuran alternativon aliĝi al Gandhi. Post la "Quit India" Rezolucio estis aprobita de la Kongresa partio en Mumbajo la 8an de Aŭgusto 1942, la tuta Kongresa laborkomitato, inklude Gandhi kaj Nehru, estis arestita kaj enprizonigita. Plej el la Kongresa laborkomitato inklude Nehru, Abdul Kalam Azad kaj Sardar Patel estis enkarcerigitaj en la Fortikaĵo de Ahmednagar ĝis la 15a de Junio 1945.
En prizono 1943–1945
Dum la periodo en kiu la Kongres-estroj estis en karcero, la Islama Ligo sub Jinnah pliigis sian potencon. En Aprilo 1943, la Ligo atingis la registarojn de Bengalio kaj, unu monaton poste, tiun de la Nordokcidenta Limprovinco. En neniu el tiuj provincoj la Ligo estis antaŭe havinta majoritaton — nur la aresto de la Kongresanoj ebligis tion. Kun ĉiuj el la islam-dominataj provincoj escepte Panĝabi suu la kontrolo de Jinnah, la koncepto de separata islama ŝtato ekvdiĝis kiel realo. Tamen, ĉirkaŭ 1944, la povo kaj prestiĝo de Jinnah ekvanuiĝis.
Ĝenerala simpatio al la enprizonigitaj Kongres-estroj estis disvolviĝinta ankaŭ inter islamanoj, kaj multo de la kulpo pro la katastroga malsatego de Bengalio en 1943–44 dum kiu du milionoj mortis venis sur la ŝultroj de la provinca registaro de la Islama Ligo. La homamasoj en la mitingoj de Jinnah, iam kalkulitaj en miloj, tuj estis kalkulitaj nur en kelkaj centoj. Desperanta, Jinnah lasis la politikan scenejon por resti en Kaŝmiro. Lia prestiĝo estis restaŭrigita senkonscie fare de Gandhi, kiu estis liberigita el prizono pro santialoj en Majo 1944 kaj estis kunsidinta kun Jinnah en Mumbajo en Septembro. Tie, li proponis al la estro de la islam-estro plebisciton en la islamaj areoj post la milito por esplori ĉu ili volas separiĝi el la cetero de Hindio. Esence, ĝi estis akcepto de la principo de Pakistano — sed ne per tiom klaraj vortoj. Jinnah postulis, ke precizaj vortoj estu uzataj. Gandhi malakceptis kaj la negocadon oni rompis. Jinnah, tamen, ege plifortigis sian propran sintenon kaj tiun de la Ligo. La plej influa membro de la Kongreso estis vidita negocanta kun li per egalecaj terminoj.
Kabineta misio, provizora registaro 1946–1947
Nehru kaj liaj kolegoj estis liberigitaj antaŭ la alveno de la Brita Kabinetmisio de 1946 en Hindion por proponi planojn por la transigo de la povo. La interkonsentita plano en 1946 kondukis al balotado por la provincaj asembleoj. Siavice, la membroj de la asembleoj elektis membrojn de la Konstitufara Asembleo. Kongreso atingis la majoritaton de sidlokoj en la asembleo kaj estris la Provizoran Registaron, kun Nehru kiel ĉefministro. La Islama Ligo aliĝis al la registaro poste kun Liakat Ali Ĥan kiel ministro pri financoj.
Ĉefministro de Hindio, sekve de Barato (1947–1964)
Nehru servis kiel ĉefministro dum 18 jaroj, unue kiel provizora ĉefministro kaj el 1950 kiel ĉefministro de Respubliko Barato.
Respublikismo
En Julio 1946, Nehru konstatis, ke neniu princlando povus survivi milite kontraŭ la armeo de sendependa Barato. En Januaro 1947, li diris, ke sendependa Barato ne akceptos la didevenan rajton de reĝoj. En Majo 1947, li deklaris, ke ajna princlando kiu malakceptus aliĝi al la Konstitucifara Asembleo estus traktita kiel malamika ŝtato. Vallabhbhai Patel kaj V. P. Menon estis pli amikemaj al la princoj, kaj zorgitaj por la integrigo de la ŝtatoj, estis sukcesaj en la tasko. Dum la skizado de la hindia konstitucio, multaj hindiaj estroj (escepte Nehru) estis favore al permeso al ĉiu princlando aŭ alianca ŝtato resti sendependa kiel federaci ŝtato ene de la kadro sugestita origine de la leĝo Government of India Act 1935. Sed kiam la redaktado de la konstitucio progresis, kaj la ideo formi respublikon konkretiĝis, oni decidis, ke ĉiuj princlandaj ŝtatoj/aliancaj ŝtatoj kuniĝu ene de la hindia respubliko.
La filino de Nehru, nome Indira Gandhi, kil ĉefministro malagnoskos ĉiujn regantojn per prezidenta ordono en 1969, decido kiu estos nuligita de la Barata Supera Kortumo. Finfine, ŝia registaro pere de la 26a amendo al la konstitucio sukcese malagnoskis tiujn iamajn regantojn finigante la ŝtatajn financadojn al ili en 1971. En serio de leteroj Nehru skribis al sia dek-jaraĝa filino Indira en 1928, Leteroj el patro al lia filino, li proponis la respublikan modelon de regado al ŝi kaj akre kritikas la monarkojn de Barato.
Sendependeco, Dominio Hindio: 1946–1950
La periodo antaŭ la sendependeco komence de 1947 estis komplikia per eksplodoj de komunuma perforto kaj politika malordo, kaj la opozicio de la Islama Ligo estita de Muhammad Ali Jinnah, kiu estis postulanta separitan islaman ŝtaton Pakistano.
Nehru enposteniĝis kiel Ĉefministro de Barato la 15an de Aŭgusto kaj faris sian malferman diskurson titolitan "Rendevuo kun la destino".
Murdo de Mahatma Gandhi, Kaŝmira krizo: 1948
La 30an de Januaro 1948, Gandhi estis mortpafita, kiam li estis iranta al platformo el kiu li estis estrante preĝokunvenon. La murdisto, Nathuram Godse, estis Hindua naciisto kun ligoj al la elstremisma partio Hindu Mahasabha, kiu faris Gandhi responsa pri la malfortigo de Barato insistante al pago al Pakistano.
Historiisto Yasmin Khan (Ĝasmin Ĥan) argumentis, ke la morto kaj funebro de Gandhi helpis plifirmigi la aŭtoritaton de la nova barata ŝtato sub Nehru kaj Patel. La Kongreso forte kontrolis la epikajn publikajn montrojn de doloro dum dusemajna periodo — nome funebro, mortoritoj kaj distribuado de la cindroj de la martiro kun milionoij da partoprenanto en diversaj eventoj. La celo estis plifortigi la povon de la registaro, legitimi la kontrolon fare de la Kongres-partio kaj subpremadi ĉiujn religiajn paramilitajn grupojn. Nehru kaj Patel subpremis la Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), la Islamajn Naciajn Gvardiojn, kaj la Ĥaksarojn, per ĉirkaŭ 200 000 arestoj. La morto kaj funebro de Gandhi ligigis la distantan ŝtaton kun la barata popolo kaj helpis ilin kompreni la neceson subpremadi religiajn partiojn dum la transiro al la sendependeco fare de la barata popolo. En postaj jaroj, aperis reviziisma skolo de historio kiu serĉis kulpigi Nehru pro la dispartigo de Hindio, ĉefe reference al tre forta centrigitaj politikoj por sendependa Barato en 1947, kion Jinnah opoziciis favore de pli decentrigita Hindio.
Sekvo
Inter 1947 kaj ĉirkaŭ 1950, la diversaj ŝtatoj ĉu aŭtonomaj princlandoj ĉu provincoj el Britia Hindio, estis integritaj diversmaniere en provincoj kaj ŝtatoj de la nova lando fare de Nehru kaj Sardar Patel. En 1950 ekvalidiĝis la nova konstitucio kiu establis la aligon de la tri diversaj tipoj de teritorioj en la Barata Unio. Post la Konstitucifara Asembleo, en la unua balotado en 1952 la Kongres-partio sub estrado de Nehru atingis ampleksajn majoritatojn kaj en ŝtata kaj en tutlanda nivelo. La unua regotempo de Nehru kiel Ĉefministro estis de 1952 ĝis 1957. Nehru klopodis disvastigi senton de komunumeco inter baratanoj, kaj malakceptis reorganizi la ŝtatojn je religiaj aŭ etnaj kriterioj.
Pioltello
Pioltello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Jawaharlal Nehru
Sekvo
En la balotado de 1957, la Kongres-partio sub estrado de Nehru atingis ampleksajn majoritatojn de 371 el la 494 sidlokoj, kio kondukis al dua regotempo. En 1962, Nehru kondukis la Kongreson denove al venko sed per pli malgranda majoritato. Kreskis la nombro de voĉdonatoj al komunismaj kaj socialismaj partioj, kaj aliflanke ankaŭ al kelkaj dekstremaj grupoj kiel Bharatiya Jana Sangh. La ĉefaj konfluktoj en tiu periodo estis la disputoj pri Kaŝmiro kun Pakistano kaj la Ĉin-barata Milito de 1962.
Lia posteularo fariĝos speco de dinastio en la lando, kun granda politika influo. Lia filino Indira Gandhi estos ĉefministro post 1966, kaj lia nepo Rajiv Gandhi post 1984.
Politikaj vidpunktoj
Laŭ vortoj de la prezidanto de UEA, Probal Dasgupta, okaze de la 120-a datreveno de lia naskiĝo:
Nehru estis internaciisto kaj - en epoko kiam iuj naciistoj en Barato emis simpatii al la internacia dekstro - senkompromise opoziciis al la faŝismo. Li estis amiko de la pionira internaciisto Robindronath Tagor, en kies lernejo edukiĝis kelkajn jarojn lia filino Indira Nehru Gandhi."
Mettweiler
Mettweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Pioltello
Najbaras la komunumoj Cernusco sul Naviglio, Vimodrone, Segrate, Rodano kaj Peschiera Borromeo.
Ordinara lino
La ordinara lino (Linum usitatissimum) estas specio de mediterane devena, unujara, mallarĝfolia, bluflora linoplanto. Kulturitaj jam ekde 8000 jaroj ĉefe por vestoj, teksaĵoj. Ĝi estas nuntempe kulturplanto de la kontinenta zono. La folioj estas lancaj, eĝaj (folirandoj rektaj, sendifektaj), la infloresko estas ŝajnombrelo, la frukto estas kapsulo. Ĝi devenas verŝajne de la mallarĝfolia lino (Linum augustifolium).
3964 Danilevskij
3964 Danilevskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 12-an de septembro 1974 de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Péter Módos (verkisto)
Péter Módos [mOdoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Módos Péter estas hungara verkisto, scenaristo, redaktoro, kritikisto, dramaturgo.
Péter Módos naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Módos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1961, poste li akiris an diplomon en 1966 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Lia debuta novelo aperis en 1964. Li estis ĵurnalisto depost la diplomo 2 jarojn, inter 1971-1979 li estis la dramaturgo de popoldancista ensemblo, poste li estis kritikisto jardekon ĉe literatura revuo, pli poste li estis ĉefredaktoro, fine ekde 2000 li estis institutestro. Li ricevis premiojn inter 1975-1997.
Historio de Esperanto en Bulgario
En la lasta kvarono de la 19-a jarcento Bulgario, liberigita en 1878 el otomana jugo, estis ege postrestinta en sia ekonomia kaj sociala evoluo. Tamen ĝia popolo estis sciema kaj sub la influo de la progresema rusa kulturo ekĝermis la vivo spirita. Formiĝis kultur-klerigaj kaj politikaj organizaĵoj.
En tiu malproksima tempo pri Esperanto interesiĝis nur kleraj homoj, scipovantaj la rusan lingvon. La unuaj informoj pri esperanto atingis la bulgarojn per la ruslingvaj gazetoj "Niva" kaj "Ruskij vestnik". Ja la unua libro de Esperanto estis lerno-libro por rusoj.
La pioniroj
Tiu ĉi glora generacio kunpuŝiĝis kun diversaj problemoj -- skeptikismo, manko de monrimedoj por propagando, mokoj fare de filistroj kaj ŝovinistoj, sed la obstinaj pioniroj venkis la obstaklojn kaj varbis adeptojn.
Dudeka jarcento
La unua Esperanto-klubo fondiĝis en Plovdiv, sekvis ĝin la klubo Aŭroro en Sofio.
La iniciatintoj de landa asocio
La iniciaton pri fondo de landa esperanto-organizo prenis sur sin la entreprenemaj esperantistoj en Veliko Tarnovo. En tia pitoreska urbo, fama pro sia glora pasinteco, iama ĉefurbo de la Dua bulgara regno, aktivis Ĥristo Rjaĥovski, Nikola Zlatev, Mara Abaĝieva, Ĥristo Ĥaralambev kaj aliaj. La inaŭguro de la fondkongreso okazis la 6-an de aŭgusto 1907 en la lernejo "Jozefo la Unua" (nun "Nikola Vapcarov") en ĉeesto de 26 delegitoj, reprezentantoj de 14 societoj. Prezidanto de la nove fondita Bulgara Esperantisto-Ligo (BEL) estiĝis Ĥristo Ĥaralambiev, la redaktoro de la gazeto "Lumo". Pro la tiamaj kondiĉoj la centra estraro de la Ligo migradis. Dum 1907-1908 ĝi troviĝis en Veliko Tarnovo. 1908-1910 en Ŝumen kun prezidanto Ilia Silvestriev, 1910-1928 en Sofio kun prezidanto Georgi Aktarĝiev, 1928-1930 en Ruse kaj depost 1930 en Sofio. La ĉefurbo estiĝis konstanta sidejo de la asocio, kie ĝi en 1926 transbaptixgis kiel Bulgara Esperanto-Asocio (BEA).
La oficiala organo
Bulgara Esperantisto ekaperis en 1919, redaktoroj alternis: Atanas D. Atanasov (ADA), Asen Grigorov, Stefan Hesapĉiev, Stojan Ĝuĝev, Canko Murgin, Violin Oljanov, Kunĉo Válev kaj Donĉo Hitrov, nepo de la iama internacia esperanto-aganto Panajot Hitrov. Paralele kun Bulgara Esperantisto aperadis esperantaj gazetoj en aliaj urboj. Precipe aktivis en tiu rilato Dimitr Malĉev. Sinsekve li redaktis gazetojn Semo, monatan Kulturo kaj eĉ ĉiutagan Telegramo.
La ciferoj parolas
Oni vendis pli ol 70 000 ekzemplerojn de lernolibro de Atanas D. Atanasov (pseŭdonimo ADA). La vortaro de Ivan Krestanov havis tri eldonojn. Pli ol 12 mil vortaroj disvendiĝis de la aŭtoroj Haralambi Baĉvarov kaj Atanas Nikolov. Dudek mil vortaroj de ADA, Ivan Sarafov k.a. elĉerpiĝis en la 1960-aj jaroj. La poŝvortaroj de Asen Grigorov aperis en 9 eldonoj. La vortaro de Violin Oljanov disvendiĝis en 8.000 ekzempleroj. En 30.000 ekzemperoj vendiĝis la lernolibro de Ivan Sarafov, Simeon Hesapĉiev, Kunĉo Valev.
Esperanto en servo de la bulgara kulturo
Pluraj spertaj tradukistoj metis antaŭ sin la taskon konigi al la esperanta mondo verkojn de bulgaraj poetoj kaj beletristoj. Kiel tradukistoj distingiĝis Ivan Krestanov, Georgi Atanasov, ADA; Dimitar Zlatarski, Georgi Harŝev, Simeon Hesapĉiev; Stefka Hristova: Atanas Lakov, Georgi Fandakov, Hristo Gorov, Ivan Dobrev, Asen Grigorov, Tvan Saratov, Simeon M. Simeonov, Krastju Georgiev, David Sasonov, Nikola Aleksiev, St. Kiraĝiev k.a.
En 1925 aperis Bulgara Antologio kompilita de Ivan Krestanov. En ĝi estas reprezentitaj la plej konataj bulgaraj poetoj kaj verkistoj. Krestanov verkis ankaŭ la libron La Bulgara Lando kaj Popolo.
Oficiala subteno
La Ministrejo de Instruado en 1912 rekomendis al la lernantoj la lernolibron de Ivan Krestanov. En 1920 la Ministrejo de Popola Klerigado rekomendis la lingvon al la mezgradaj lernejoj. En 1921 per dekreto de la Ministrejo, Esperanto iĝis oficiale enkondukita kiel nedeviga lernobjekto (tio okazis same en 1981).
BuLEA
Laŭleĝa heredanto kaj daŭriganto de la Balkan liberiga stelo estis la Bulgara Laborista Esperantista Asocio (BuLEA), kiu faris siajn unuajn paŝojn en fino de la 1920-aj jaroj (1929-30). BuLEA eldonis la gazetojn Balkana laboristo, Internacia lingvo, Laborist-kamparana korespondanto (lastaj du en bulgara lingvo), propagandajn broŝurojn, vortarojn, lernolibrojn.
BuLEA aliĝis al Internacio de proletaj esperantistoj (IPE) kaj la anoj de la asocio transiris al BEA en 1934, kiam BuLEA eksterleĝiĝis.
Esperantistoj partoprenis la rezistan movadon dum la dua mondmilito (Nikol Ŝopov, estro de batalgrupo, David Sasonov kaj multaj aliaj).
Post la dua mondmilito, en 1945 aperis la gazeto Internacia Kulturo (redaktis Asen Grigorov), la BEA-n prezidis Stojan Ĝuĝev, fondiĝis bulgara esperantista kooperativo. Poste okazis kongresoj, denove aperis Bulgara Esperantisto. Oni fondis en 1958 Sofian Esperanto-teatron.
Post kolapso de socialismo
La movado ŝrumpiĝis, ĉesis apero de Bulgara Esperantisto, oni apenaŭ aŭdis pri Esperanto-eventoj en Bulgario. Malgraŭ ĉio, la 49-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Vraca en 1993 kaj la 81-a kongreso de SAT okazis en Kazanlako en 2009.
Edward Hibberd Johnson
Edward Hibberd Johnson (4a de januaro, 1846 – 9a de septembro, 1917) estis inventisto kaj negocisto asocia al la usona inventisto Thomas Alva Edison. Li partoprenis en multaj el la projektoj de Edison, kaj estis partnero en frua organizo kiu evoluis en la kreadon de la entrepreno General Electric. Kiam Johnson estis Vicprezidanto de la Edison Electric Light Company, nome antaŭaĵo de Con Edison, li kreis la unuan konatan elektre lumigitan kristnaskan arbon en sia hejmo de Novjorko en 1882. Edward H. Johnson iĝis la patro de elektraj lampoj por kristnaskaj arboj. Li mortis pro elektra akcidento.
Propriá
Propriá estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 28.451 loĝantojn en 2010.
Anett Antalfi
Anett Antalfi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Antalfi Anett estas hungara aktoro.
Anett Antalfi naskiĝis la en Szentes.
Biografio
Anett Antalfi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2015, poste li ekstudis en privata aktorlernejo de Mária Gór Nagy en Budapeŝto. Ŝi ricevis ankaŭ rolojn en Teatro Ida Turay. En la jaro 2018 ŝi estis pupteatristo en Pápa, poste ŝi estas partoprenanto de televizia serio.
Pisogne
Pisogne estas komunumo de Italio.
4-a simfonio (Mahler)
Movimentoj
Mahler komponis la simfonion en la somermonatoj de la jaroj 1899 kaj 1900, la unua prezentado okazis la 25-an de novembro 1901 kun la Kaim-Orkestro kaj sopranistino Margarete Michalik sub direktado de Gustav Mahler en Munkeno. Jam en Hamburgo, la 27-an de oktobro 1893 Mahler direktis prezentadon de la lasta movimento, la sopransoloon kantis Clementine Schuch-Prosska.
Analizo kaj interpretado
(Ekzakta formanalizo troviĝas ĉe Rudolf Stephan, vd. Literaturo)
Laŭ formo kaj ensemblo la komence ne aparte sukcesa kvara la plej "klasikisma" simfonio de Mahler, estas kompare kun liaj aliaj kreaĵoj ege reduktita en ĉiuj dimensioj. Aparte okulfrapa estas la fortaj temaj interplektadoj de la kvar movimentoj kaj la nura sindirektado sur la finalmovimenton. Mahler mem nomis ĉi tiun simfonion „simfonia humoresko“. La humura de ĉi tiu muziko tamen ne rilatas kun sprito aŭ ŝerco, sed montras sur la hororan-timigan de la humuro ĉe Jean Paul kaj la karakteron de negativa ironio. Tutece oni povus nomi la kvaran simfonion kiel muziko de la "kvazaŭo" - simptomaj estas por tio la tintiloj en la unua movimento, kiuj pli poste plurfoje reaperas: „La kvara sin revas reen en infaneco, al kiu oni devas postfunebri, kiu tamen ne plu estas fidinda.“ (Jens Malte Fischer). Per tio la programo de la simfonio estas tre precize skizita.
Ĝi komencas en la unua movimento per plejparte klasika sonata ĉefmovimenta formo, kiu estas ironie rompata. En la dua movimento, fantoma skerco, okulfrapas antaŭ ĉio la soloviolono agordita tonon pli alta („kiel vjelo“): kria, kruda enkarniĝo de la fantoma, vera morto. La movimento memoras pro sia mekanika 3/8-a movo al la skerco de 2-a simfonio.
La tria movimento, simile al la 9-a simfonio de Beethoven serio da duoblaj variacioj, estas ekzempla por la ekstrema de la postromantisma muziko rilate la solvo kaj graveco de la dissonaĵoj. Kelkaj streĉaĵoj neniam estas solvataj, per kio la sentoj de la postromantismo jen trovas ekzemlodonan esprimon. Ĉiam denove estas vekata la ŝajno de totala disrompiĝo, kiu tamen estas defendita per eksplodeca trarompo, nome per la rigardo sur la vizion de la ĉielo, kiu ĉi tie tamen nur estas realigita kiel "sonludo" kaj ĉiam denove dronas en silenton. Ĝuste ĉi tiu movimento tre klare klarigas la tragikajn abismojn kaj la naivan idilion, kiuj estas bazaj por la kompreno de humuro far Mahler.
La kvara movimento muzikigas en kvar strofoj kaj kodo la poemotekston de t.n. "bavara popolkanto", de Mahler malmulte ŝanĝitan, „Der Himmel hängt voll Geigen“ el Des Knaben Wunderhorn. Jen la ĉiela vivo aperas kiel transvestaĵo de la tera vivo, ĉi tiu movimento estis komprenata kiel la „plej radikala komento pri la mondiro, kiun Mahler iam ajn komponis“ (Fischer): Tio diras, ke jen en la muziko esprimiĝas, ke nek kredo nek humuro aŭ ironio povos venki la malsufiĉon de la mondo – la forkrepuskanta, sufoka finaĵo por tio estas simptoma, la naive altruda vizio de paradizo antaŭ tio paliĝas – „Keine Musik ist ja nicht auf Erden“ (neniu muziko ja ne estas surtere), tekstas la muzikigita poemo.
Teksto de la lasta movimento
Ni ĝuadas la ĉielajn ĝojojn, Do ni la terecan evitas. Ne teran tumulton Aŭdeblas en ĉielo! Ĉio en milda trankvil' Ni vivas anĝelecan vivon, Tamen estas krome gajega; Ni dancas kaj saltas, Saltetas kaj kantas, Rigardas nin Petro en ĉiel'
Johan' la ŝafidon ellasas, Buĉisto Herodes ĝin gardas, Ni gvidas paciencan, Ĉastan, paciencan, Ŝafidon doĉan al la mort'. Virbovon Lukas' sankta buĉis Sen ajna atenta pensado. Heleron vin' ne kostas en kelo ĉiela; far' Anĝeloj bakiĝas pan'
Se alvenus fastotago, Ĉiuj fiŝoj kun ĝojego tuj alnaĝu! Jen jam sankta Petro Kun ret' kaj logilo Iras al ĉiela laget' Kuirus Sankt-Marta por ni.
Neniu muziko surtere Al nia estas komparebla. Dek mil virgulinoj Kuraĝe ekdancas. Priridas Sankt-Ursula mem. Neniu muziko surtere Al nia estas komparebla. Cecilja kun siaj parencoj Bonege korteg-muzikantas La anĝelaj voĉoj Vigligas la sensoj Ke ĉio vekiĝu pro Ĝoj'
15533 Saturnino
15533 Saturnino estas malgranda, treege hela, malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joseph Carmelo Saturnino, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri robotiko kaj artefarita intelekto. Li estis lernanto ĉe la Bishop Ryan Catholic Secondary School de Hannon (kvartalo de Hamiltono, Ontario, Kanado).
Alois Alzheimer
Alois ALZHEIMER (germane, prononco, naskiĝis la 14-an de junio 1864 en Marktbreit, Bavario, mortis la 19-an de decembro 1915 en Breslau, Prusio, Germana Regno) estis germana psikiatro kaj neŭropatologo. Li kiel unua priskribis malsanon de mensa konfuzigxo, kiu nuntempe nomatas Alzheimer-malsano.
Lernejaj kaj studaj jaroj
Alois Alzheimer esis la plej aĝa filo el dua geedzeco de la notaro Eduard Alzheimer kaj lia edzino Barbara Theresia, fratino de la unua edzino Eva-Maria, kiu mortis en 1862. Li frekventis la elementan lernejon en Marktbreit kaj poste gimnazion en Aschaffenburg.
Li studis medicinon en la universitato de Würzburg, kaj studomeze ankaŭ en la universitato de Tübingen. En 1888 li finis la studon per tre bonaj rezultoj kaj doktoriĝis.
Kuracistaj jaroj
Post la finstudo, li en 1888 kandidatis kaj akceptiĝis kiel asista kuracisto en la psikiatria kliniko de Frankfurto ĉe Majno, kiun fondis la kuracisto Heinrich Hoffmann, konata kiel aŭtoro de la infanlibro Struvelpetro. Kun siaj kuracistaj kolegoj li sukcesis enkonduki novan terapian reĝimon por mensmalsanaj pacientoj, kiu baziĝis je evito de iloj pri kontraŭvola devigo. Malkutime por psikiatriaj klinikoj de tiu epoko, iuj pacientoj rajtis libere moviĝi en la klinika parko, aliaj en akompano de flegistoj rajtis ekskursi al la ĉirkaŭaĵo, kaj aparte maltrankvilaj pacientoj plitrankviliĝis per varmakvaj banoj, observataj por eviti dronon.
Bradley Joseph
Bradley JOSEPH (naskiĝis je 1965 en Willmar, Minesoto) estas usona komponisto, pianisto/klavinstrumintisto, muzik-aranĝisto, kaj registranta artisto. Aktiva ekde 1983, li ludis en diversaj rok-muzika bandoj tute tra la Usona Mezokcidento ĝis novepoka muzik-artisto Yanni dungis lin nevidante bazite sur sonbendo de liaj propraj komponaĵoj. Li estis ĉefa koncerta klavinstrumentisto kun Yanni tra ses ĉefaj turneoj kaj partoprenis en la multeplatenaj albumo kaj vidaĵo Yanni Live at the Acropolis (Yanni Viva ĉe la Akropolo) je 1993. Li ankaŭ pasigis kvar jarojn kiel klavinstrumentisto kaj kun-muzika direktoro por Sheena EASTON.
Alois Alzheimer
Kuracistaj jaroj
En 1894 li ricevis la peton veni al Alĝerio kaj ekzameni la pacienton Otto Geisenheimer, frankfurtan komerciston de diamantoj, kiu havis neŭrologiajn problemojn pro sifiliso kaj mortis pro ĝi. Li enamiĝis al la vidvino Cecilie Geisenheimer, kun ŝi revenis al Frankfurto kaj la paro geedziĝis. Sekvis nasko de filino en 1895, de filo en 1896 kaj de plia filino en 1900. La jaroj estis feliĉaj, ĝis kiam la edzino malsaniĝis kaj mortis en printempo 1901. Por distri sin de la forta malfeliĉo, li laboregis kiel kuracisto, kaj en novembro 1901 ekkonis la pacientinon, kies priskribo poste kaŭzis la nomigon de la Alzheimer-malsano. En 1902 li iĝis scienca asistanto en la psikiatria kliniko de la universitato de Heidelberg, kaj en 1903 kun sia ĉefo translokiĝis al Munkeno. Tie li habilitiĝis, lekciis, kuracistis, esploris kaj publikigis medicinajn eseojn. Kiam la frankfurta pacientino de 1901 mortis en 1906, li histologie ekzamenis ŝian cerbon, en 1911 ekzamenis la cerbon de plia mortinta ekspaciento, kaj trovis paralelaĵojn de tiuj kazoj de relative junaj pacientoj de demenco kaj aliaj kazoj de demencaj traaĝuloj.
Bradley Joseph
La sola kariero de Joseph ekis je 1994, kiam li sendepende eldonis Hear the Masses (Aŭdu la Popolamason), elstarigante multe da liaj Yanni-aj sambandanoj. Tiu debuta albumo sekviĝis per Rapture (Ekstazo), instrumenta albumo registrita kun 50-peca orkestro kaj eldonita sur la Narada etikedo. Li produktis siajn sekvantajn sep albumojn sur lia propra disk-etikedo, Robbins Island Music (Robbins-Insula Muziko). Du el liaj albumoj, Christmas Around the World (Kristnasko Ĉirkaŭ la Mondo) kaj One Deep Breath (Unu Profunda Spiro), tenis poziciojn en la Ĉefa 100 radiofonio-listo de NAV. Lia muzika stilo etendiĝas de originalaj solaj pianverkoj ĝis plenformaj orkestraj komponaĵoj kaj aranĝaĵoj. Kvankam okupata kun lia propra kariero, Joseph reunuiĝis kun Yanni je 2003 por la 60-urba Ethnicity (Etno) turneo, dum kiam si verkis The Journey Continues (La Vojaĝo Daŭras) post sonkontroloj. Li nomiĝis kiel unu el la "Dek Elstaraj Junaj Minesotanoj" je 2004.
Alois Alzheimer
Kuracistaj jaroj
En 1912 li iĝis profesoro de la universitato de Breslau, kaj direktoro de la "reĝa psikiatria kaj neŭrologia kliniko" de la urbo. En 1915 tamen li rapide malsaniĝis, kaj mortis la 19-an de decembro de tiu jaro. Li entombiĝis en Frankfurto ĉe Majno.
Grandsaigne (Corrèze)
Grandsaigne estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 47 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Grandsaigne etendiĝas sur 19,92 km², kaj havis 47 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 2 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Grandsaigne antaŭe apartenis al la reĝa provincio Limoĝio.
Administrado
Grandsaigne apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
(19827) 2000 SN212
(19827) 2000 SN212 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Les Ripoux
Les Ripoux estas franca filmo reĝisorita de Claude Zidi, aperinta en 1984.
Temo
En la 1980-aj jaroj, René Boisrond, inspektoro postenigita en la policejo de la 18-a arondismento de Parizo, pasigis tre trankvilan vivon, inter sia kunulino Simone, eksprostituitino, kaj sia laboro, kiu esence konsistis el kolektado de subaĉetaĵoj kaj komisionoj ĉiuspecaj, permesante al li kontentigi sian pasion por ĉevalvetkuro.
La rutino de ĉi tiu "ripou" policano (tio estas "pourri" (putra) en verlan) estas iom ŝancelita pro la alveno al la policejo de inspektoro Lesbuche, juna provincano ĵus elirinta el la policakademio, plena de ambicio kaj altaj moralaj principoj, kun kiu li devas formi teamon.
Lesbuche, komence ŝokita de la metodoj de Boisrond, iom post iom devojiĝas, fariĝante "ripou" siavice por fine impliki sian kolegon kontraŭ lia volo en grandskalan ŝtelon.
(70111) 1999 LM7
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,248478 AU (37,172 milionoj da km).
Songnam
Songnam estas antaŭurbo de Seulo en Sud-Koreio.
Situo
Seongnam situas sur deklivoj apud Seoulo, apartenanta al urbaro Seoulo.
Historio
La unua mencio okazis en -18. Dum la historio la komunumo havis diversajn rangojn, sed oficiale urbiĝis nur en 1976, kiel memstara urbo ekde 1991. Seongnam estas la unua planita urbo de la lando. La celo estis fari bonan kaj efikan industrian urbon. Nuntempe la urbo produktas diversajn varojn, precipe en elektroniko kaj en ĥemiaĵoj.
Klimato
Songnam havas la saman klimaton, ol de Seulo.
Kanterburio
La novzelanda regiono Kanterburio, (Canterbury, Waitaha), estas ĉefe komponata de la Kanterburiaj Ebenaĵoj kaj la ĉirkaŭaj montoj. Ties ĉefa urbo, Kristkirko, estas hejmo de la ĉefa oficejo kaj de la urba konsilantaro kaj de la regiona konsilantaro, krom de la Universitato de Kanterburio. Ĝi okupas areon de 45,346 km² kaj havas populacion de 566,000 loĝantoj en 2013.
Geografio
En la centro de la marbordo estas la Duoninsulo Banks.
Tutmonda Pridogana Organizo
La Tutmonda Pridogana Organizo aŭ Monda Organizaĵo pri Dogano aŭ Monda Pridogana Organizo (angle: World Customs Organization, mallonge WCO), estas interregistara organizo kun sidejo en Bruselo, Belgio. La TPO estas fama pro sia laboro en areoj kiuj kovras la disvolvigon de internaciaj konvencioj kaj iloj pri aferoj kiel ekzemple krudvarklasifiko, valortakso, reguloj de origino, kolektoj de doganenspezo, provizoĉensekureco, efektivigo de internacia komerco, doganaj devigoj, kontraŭbatalo al falsigado en subteno de aŭtorrajto, postuloj pri medikamentoj kaj drogoj, kontraŭleĝa komerco de armiloj, integreca reklamado, kaj liverado de daŭrigebla kapacitkonstruado por kunlabori kun reformoj kaj modernigo de doganoj. La TPO konservas la internacion Harmonizan Sistemon (HS) por nomenklaturo de varoj, kaj administras la teknikajn aspektojn de la Interkonsentoj de la Monda Organizaĵo pri Komerco (WTO) pri Doganvalorigo kaj Reguloj de Origino.
Palanpur
Palanpur estas urbego de Banaskantha distrikto en la barata ŝtato de Guĝarato. Palanpur estas la plej granda urbo kaj la administracia sidejo de la distrikto.
Tutmonda Pridogana Organizo
Eksteraj ligiloj
(plurlingve) Monda Dogana Organio (MDO) - fociala retejo
Palanpur
Palanpur estis unue regita de Rajput nome Prahladan, apartenanta al la Paramara dinastio de Rajputs, kiu ricevis la ĉirkaŭan areon kiel apanaĝo de sia pliaĝa frato, kiu regis la regionon de Arbud Parvat, kio estas konata kiel Monto Abu nun. Palanpur estis konata kiel Prahladanpur pro la nomo de fondinta reĝo Prahladan. En la historio de Ĝainismo ĝi estis konata ankaŭ kiel Prahaladanpur. Palanpur poste fariĝis la sidejo de la Palanpura Ŝtato.
Geografio
Palanpur troviĝas ĉe ﻿ / ﻿﻿ / 24.10; 72.25. Ĝi havas mezaveraĝan altecon de 209 metroj (685 ft). Disa troviĝas 27, Patan (Guĝarato) 47, Mehsana 63, nova subŝtata ĉefurbo Gandinagaro 108, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 130, Udaipur 136, Bansvara 216, Mumbajo 580, tutlanda ĉefurbo Delhio 688, Kolkato 1636 kilometrojn (aere).
Klimato
Palanpur ĝuas ĉiujn tipojn de vetero. En somero, ĝi estas varma kaj humida kun averaĝa temperaturo de 42 gradoj kun varmaj sablecaj ventoj. La temperaturo foje atingas 46 gradojn. Tamen tuj antaŭ musono ĝi fariĝas sufoje varma kune kun humideco. En vintro, ĝi estas 5 al 15 gradoj, kiu estas tre malvarma komparita al aliaj urboj en Guĝarato kaj dum musono, la ordinara pluvokvanto estas ĉirkaŭ 20 al 30 colojn por sezono.
Demografio
Laŭ la barata censo de 2011, Palanpur havis loĝantaron de 140,344. Viroj konsistigas 53% el la loĝantaro kaj virinoj 47%. Palanpur havas ordinaran legokapablan indicon de 86%, pli alta ol la nacia mezumo de 59.5%: vira legokapablo estas 94% kaj virina legokapablo estas 78%. En Palanpur, 13% el la loĝantaro estas sub 6 jaroj de aĝo.
♦ Fonto: ♦ Fonto :
Palanpur Ŝtato
La ŝtato ampleksis areon de 1766 km.² (682 mi²) kaj loĝantaro, en 1901, de 222,627. La urbo de Bharwapur housed loĝantaro de nura 8000 homoj ke jaro. La stato komandis enspezon de proksimume Rs.50,000/- por jaro. Ĝi estis transirita de la ĉefa linio de la Rajputana-Malwa fervojo kaj enhavis la britan cantonment de Deesa. tritiko, rizo kaj sukero-kano estis la ĉefaj produktoj. Akvita de la Sabarmati rivero, la stato estis multe forested en ĝia norda atingis (la hodiaŭan Jessore rifuĝo) sed ondiĝanta kaj turniro en la suda kaj orienta. La lando estis sur la tutaĵo iom monta, estanta ĉe la rando de la Aravalli Gamo.
Palanpur Agentejo
Palanpur ankaŭ pruntedonis sian nomon al politika agentejo aŭ kolekto de indiĝenaj statoj, sur la landlimo inter hodiaŭa Gujarat kaj Rajasthan. La agentejo kontrolis kelkajn 17 princely statojn kaj bienojn en la areo, ampleksanta areon de 6393 kvadrataj mejloj (16,558 km.²) kaj loĝantaro, en 1901, de 467,271.
Urborigardo
Palanpur estis konata kiel "flora urbo" pro parfumoj (Itar) havebla ĉi tie. Palanpur estas ankaŭ sciita por ĝia tekstila podetala merkato. La gravaj areoj en la urbo estas Stacia vojo, Delhi krado, Simla krado kaj Dhalwas. Kirti Stambh estas 22 m alta historia turo troviĝita en Palanpur. Palanpur estas ankaŭ sciita por diamantoj. Homoj de Jain komunumo de Palanpur estas famaj Diamantaj negocistoj. Ili havas Diamantan komercon en Palanpur, Surat, Mumbai Bangalore, Kolkata, Chennai kaj ekstere de Barato en Belgio, Londono, Singapuro kaj Nov-Jorko. Bombay Zaveri Bazaro estas tre fama por diamanta komerco. En Belgio ankaŭ ili havas grandan komercon de diamanto. Pro kiu Palanpur estas konata kiel ' Urbo de Diamanto'. La samosa estas fama ero manĝi en Palanpur. Banas ĉiovendejeto, unu el la plej granda ĉiovendejeto en Gujarat estas ankaŭ troviĝita en Palanpur havanta 35 lacs litroj por tago en akiro de lakto.
Komerco
Ĉiovendejeta Industrio, Diamanto Poluranta & Marmoran Industrion estas grava kerna ludisto de Ekonomio en Palanpur.
Distro
Surmandir estis la unua Kinejaro de norda Gujarat nun kurita de "Grandaj Kinejoj". Aliaj kinejoj de urbo inkluzivas Urban Lumon, Filma Mondo ktp.
Kinejaroj
Surmandir estis la unua Kinejaro de norda Gujarat nun kurita de "Grandaj Kinejoj". Ili preaentas kaj Bolivudajn kaj Holivudajn filmojn.
Ununura-ekranaj teatroj
Estas du Ununuraj ekranaj Teatroj en Palanpur, kvankam nombro de teatroj estis renovigita, transformita en butikumadaj kompleksoj.
Edukado
Palanpur estas eduka nabo de Banaskantha; studentoj de apudaj vilaĝoj venita al lernejoj kaj altlernejoj.
Asocio kun Ĝajnismo
En 1370, Malek Khurram Khan kaptis Palanpur kaj poste ili estas nomita kiel Nawabs de Jhalore. Centoj de homoj movita kun la nawabs: nobles, oficialuloj, craftsmen, kultivistoj, negocistoj kaj administrantoj. La Jhalore Nawabs establita sin mem rapide kaj regata Palanpur por la sekvanta 578 jaroj, paŝanta malsupren post kiam fariĝanta unu el la unua princely statoj libervole kombini kun la indiana Unio en 1948. La homama regulo de la nawabs estas memorita kun korinklino eĉ hodiaŭ. La liberala atmosfero estis ideala por florado de metio kaj poezio. Palanpuri attars estis fama por ilia delikata parfumo kaj la stato fariĝis bone sciita por Gujarati ghazals kaj poezio. Lokaj historiistoj kreditas multe de bonaj riĉaĵoj de Palanpur al sagaca grupo de Jain administrantoj kiu kontrolis la tagon-al-taga kurado de la stato. Kiam la Jhalore Nawabs movita al Palanpur ili estis akompanita de grupo de Jain familioj. Originale Jain familioj de Rajasthan, la Jains trovita mecenatecon sub la Nawabs kaj ilia interrilato evoluita en unu el reciproka intereso kaj respekto. En Palanpur, la Jains fariĝis kerna advisors al la Nawabs.
Palanpur estas proksime asociita kun Jainism. Pro ĝia izolita loko, la familioj komencis iliajn komercojn en Bombay (nun Mumbai) kaj pli lasta Surat. Tamen, ili ankoraŭ daŭrigas proksimajn ligojn al ilia praula hejmo. la diamanta industrio de Barato, ankoraŭ superregita de Palanpuri Jains, nun pretigas la plimulton de diamantoj uzita en juvelaĵo.
Rimarkindaj homoj
Pluraj rimarkindaj personoj aklamas de Palanpur:
Transportado
La urbo estanta la sidejo de Banaskantha distrikto estas bone-konektita de vojo kaj relo.
Károly Szász (verkisto)
SZÁSZ Károly  estis hungara poeto, verkisto, tradukisto kaj reformita episkopo naskita la  en Nagyenyed kaj  mortinta la  en Budapeŝto. Li estis la edzino de poetino Paulina Szász, filo de Károly Szász, la pli aĝa frato de poeto Béla Szász.
Gahinga
Laŭ la stato de 2006 la monto nur grimpeblis el Ugando, tra la teritorio de la Nacia Parko Monto Mahinga. La grimpo daŭras proksimume tri horojn kaj nur eblas akompane de registritaj gvidistoj, kiuj konstante estas je dispono en la administra centro de la parko. Pagendas kotizoj por la nacia parko kaj por la montogrimpado (poe proksimume 20 usonaj dolaroj). La grimpa vojo gvidas unue tra malferma, tre fekunda teritorio de lafa grundo, poste tra bambua arbaro kaj sekve transiras al la plantaro de afrika-alpa faŭno, kiu restas ĝis la kratero.
Károly Szász (verkisto)
Kariero
Ekde 1845 Károly Szász lernis en Kolozsvár; en 1848 li studis matematikon en universitato de Pest (urbo). En 1849 li partoprenis la liberecbatalon. En 1850–51 li estis guvernisto en Beje, en somero de 1851 donis reformitan pastran ekzamenon. Ekde 1851 li instruis en Nagykőrös, kaj en 1853–54 en Kecskemét. Ekde 1867 li estis konsilanto en ministerio por religiaj kaj instruaj aferoj, ekde 1869 distrikta lernejinspektoro de departementoj Pest kaj ekde 1872 de Jászkun. Inter 1884 – 1903 li estis reformita episkopo de Dunamellék. Ekde 1860 li estis membro de Societo Kisfaludy, inter 1883 – 1900 ĝia sekundarprezidanto, inter 1892 – 1895 sekundarprezidanto de la MTA.
Palanpur
Fervojo
Palanpur Fervoja Stacio, sur la Jaipur-Ahmedabad linio, venas sub la administracia kontrolo de Okcidenta Fervoja zono de la indianaj Fervojoj. Ĝi havas rektajn relajn ligojn sur la larĝe taksi al la urboj de Chennai, Thiruvananthapuram, Mysore, Bangalore, Pune, Mumbai, Jaipur, Jodhpur, Delhi, Dehradun, Muzaffarpur, Bareilly kaj Jammu. Ĝi estas konektita al plejparto de la urboj kaj urboj en Gujarat kiel Ahmedabad, Surat, Vadodra, Bhuj, Rajkot, Jamnagar kaj Porbandar.Propono de indianaj Fervojoj duobligi la larĝe taksi linion inter Palanpur kaj Samakhiali ricevis registaran subtenon.La duobligo profitigos la distriktojn de Kutch, Patan kaj Banaskantha en la stato de Gujarat.
Ŝoseoj
Nacia Aŭtovojo 14 konektanta Beawar en Rajasthan kun Radhanpur en Gujarat transludoj tra Deesa-Palanpur ,kaj tiel konektanta ĝin kun la urboj de Pali, Sirohi kaj Abu Vojo. Ŝtata Aŭtovoja SH 712, SH 132 transludo tra Palanpur kaj konekti ĝin kun apudaj urboj en Gujarat. Ŝtata Aŭtovoja SH 41 konektas ĝin kun Mehsana & Ahmedabad.
Aertransporto
La plej proksima Flughaveno estas la Deesa Flughaveno (ankaŭ literumis Disa Flughaveno), flughaveno en Deesa, Gujarat originale konstruita servi la princely stato de Palanpur. Ĝi estas nur 26 km. de Palanpur urbo. La plej proksima Internacia Flughaveno estas Sardar Vallabhbhai Patel Internacia Flughaveno, Ahemdabad kiu estas 139 km. ege de Palanpur urbo.
eta
Temploj
Palanpur urbo havas plurajn templojn dediĉita al hinduismo kaj Jainism. Ĝi estas fama por ĝia rilato al Jainism. La Motu Derasar kaj Nanu Derasar estas la Jain temploj kiu estas precipe fama en Jains. La Pallaviya Parshwanath Templo (Mota Derasar) estis konstruita de King Prahaladan (Fondinto de Palanpur urbo). Ĝi estas la Templo de 23a Lordo de Jainism, Lord Parshwanath. Ĉi tiu loko venas sub 108 Parshwanth Temploj, kiu akiras specialan atenton al la fervoruloj de Jainism. Lakshman Tekari Templo estas dediĉita al Lord Ram kaj Lord Shiv.La Pataleshwar Mahadev Templo dediĉita al Lord Shiva, estas antikva templo troviĝita proksime al Keerti sthambh. Ĝi estas kredita esti la naskiĝloko de King Siddharaj Jaisinh, kiu've regis Gujarat de Patan. Mota Ramji Mandir, dediĉita al Lord Rama. Malnova Shiv Templo estas troviĝita sur Gobri vojo proksime al Swastik Socio. Ambaji Mata Mandir estas la famaj temploj en la urbo.
Ambaji templo troviĝita en Ambaji estas kredita esti unu el la 51 Shakti Peethas kaj estas troviĝita pri 55 km. de Palanpur. Kedarnath Mahadev Templo, troviĝita en Jessore, pri 32 kilometroj (20  mi ) de Palanpur kaj Balaram Mahadev templo, troviĝita pri 14 km. de la urbo estas famaj temploj dediĉita al Lord Shiva. Fama templo de Dharmata, kiu estas kuldevi de Sundhiya familio estas troviĝita proksime al Balaram Mahadev Templo sur la Virampur vojo. Gayatri mandir troviĝita sur NH27.-
Eduardo De Filippo
Eduardo De Filippo (en itala lingvo: [eduˈardo de fiˈlippo]; 24a de majo 1900 – 31a de oktobro 1984), konata ankaŭ simple kiel Eduardo estis itala aktoro, dramaturgo, scenaristo, verkisto kaj poeto, plej bone konata pro siaj verkoj en Napola lingvo nome Filumena Marturano kaj Napoli Milionaria. Konsiderita unu el la plej gravaj italaj artistoj de la 20a jarcento, Eduardo estis aŭtoro de multaj teatraĵoj luditaj kaj reĝisoritaj de li mem unue kaj poste premiitaj kaj luditaj ekster Italio. Pro siaj artaj meritoj kaj kontribuado al la kulturo estis nomita dumviva senatano fare de la Italia Prezidento Sandro Pertini.
Post la Dua Mondmilito, en 1948 li aĉetis la teatron Sankta Ferdinando en Napolo, inaŭgurita en 1954. De Filippo stelulis en la filmo de De Sica nome L'oro di Napoli kun Totò kaj Sophia Loren en 1954. En 1973 en lia produktaĵo de lia "Sabato, domenica e lunedi" (1959, Sabato, dimanĉo kaj lundo), stelulis Laurence Olivier en la ĉefa rolo, ricevis la premion de la Londona teatrokritikistoj.
1417
En la jaro 1417 post Kristo okazis, interalie:
Stacio Kintetsu-Yao
Stacio Kintetsu-Yao (japane: 近鉄八尾駅 [Kintecu-Jao-eki], angle: Kintetsu Yao Station) estas fervoja stacio en Jao, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Miravan
Miravan romp-malfermanta la tombon de siaj prauloj (: Miravan Breaking Open the Tomb of his Ancestors) estas pentraĵo farita de Joseph Wright of Derby originale kompletigita en 1772.
Priskribo
Joseph Wright estis konata pro siaj studoj sub nekutima lumado kaj liaj pentraĵoj kombinas tion kun stilo kiu estis nomita Nov-Gotika kion Wright ankaŭ uzis en sia pentraĵo de Demokrito studanta anatomion. Tiuj du pentraĵoj ankaŭ montras la konon pri homa anatomio de la artisto.
La pentraĵo estis titolita Miravan romp-malfermanta la tombon de siaj prauloj kaj ĝi montras nobelulon, Miravan, kiu malkovris unu el la tomboj de siaj prauloj. Pelata de avido li ordonas ke la tombo estu romp-marfermata post kiam li vidas ke surskribo sur la tombo pretendas ke "trezoro pli granda ol Krezo iam ajn posedis enestas". La pentraĵo montras la abomenon de Miravan kaj lian angoron kiam li ekkonscias ke li estis trompita. Lia praulo diras ke Miravan ne ĝuos eternan ripozon tial ke li perturbis unu el siaj pragepatroj.
Historio
La pentraĵo estis gravurita en 1772 fare de Valentine Green kaj kiel multaj el la pentraĵoj de Wright ĝiaj obskuraj kaj helaj areoj faris ĝin ideala por mezotinto. En tiu ĉi kazo la vidaĵo estas lumigita de unusola ole-lampo suplementita de lunlumo. La pentraĵo estis aĉetita dum vivtempo de Wright de s-ro Milne (kiu eble estis el Wakefield). La pentraĵo fariĝis posedaĵo de Muzeo kaj artgalerio de Derby en 1935 post kiam ĝi estis akirita el privata proprieto dank' al UK National funding.
(19828) 2000 SB214
(19828) 2000 SB214 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Marianna Biernacka
Marianna BIERNACKA, fraŭlina nomo Czokało (naskiĝis en 1888 en Lipsk en rusa aneksaĵo de Pollando, mortis la 13-an de julio 1943 en Naumowicze en Grodna regiono) estis pola kristana martirino, beatigita de la Romkatolika Eklezio.
Ŝi verŝajne devenis de grekokatolika familio. Marianna kaj ŝia edzo Ludwik Biernacki mastrumis 20-hektaran bienon. Ili havis sesopon da infanoj. Post la morto de la edzo la filino memstariĝis kaj filo Stanisław edziĝis. Marianna ekloĝis ĉe la filo kaj lia edzino Anna. Komence de julio 1943 gestapo kondamnis ŝian filon kaj bofilinon al morto. La filo jam havis dujaran filinon Genia, kaj lia edzino estis denove graveda. Tial Marianna decidis morti anstataŭ la bofilino kaj ŝia naskiĝonta infano. Oni ŝin pafmortigis la 13-an de julio 1943 en Naumowicze, apud Grodno, en grupo de 49 loĝantoj de Lipsk. Marianna havis unu peton: ke oni antaŭ la morto donu al ŝi rozarion.
Aparta loko de ŝia kulto estas Lipsk.
Ŝia liturgia rememoro estas tradicie celebrata dum la tago de ŝia morto kaj ankaŭ en la grupo de 108 beatigitoj la 13-an de junio.
30883 de Broglie
30883 de Broglie estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca fizikisto Louis-Victor de Broglie (1892–1987), kiu, malfrue decidinte sian karieron, elektis por sia disertaĵo en 1924 revolucian teorion pri elektronaj ondoj, elmontrante la kaj fondante la teorion pri la materiaj ondoj. Li ricevis en 1929 la Nobel-premion pri fiziko.
Identeco de nedistingeblaĵoj
Identeco de nedistingeblaĵoj (latine principium identitas indiscernibilium) estas ontologia principo, laŭ kiu objektoj, aroj ktp estas identaj (fakte samaj) tiam kaj nur tiam, kiam ĉiuj ecoj de ili estas komunaj. Tiu principo estas uzata por pruvi multajn teoremojn pri identeco.
Difino
Por ĉiu x kaj y, se x kaj y havas samaj ecoj, tiam x estas identa kun y.
Pomi
Pomi [pomj] (hungare: Remetemező) estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Satu Mare. En 1910 ĝi havis 1 661 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 245 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1407. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Aciua, Bicău, Borlești.
Pomi situas en la valo de rivero Someș, kiu tie estas la limo al distrikto Maramureș.
Stalingrad (pariza metrostacio)
Stalingrad [stalinɡʁad] estas stacio sur linioj 2, 5 kaj 7 de la Metroo de Parizo situanta inter la 10-a kaj 19-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
Komence, estis du apartaj stacioj kun malsamaj nomoj:
La, ili kunfandiĝis sub la nomo Aubervilliers - Boulevard de la Villette.