cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilchester
Tiu ĉi artikolo estas pri vilaĝo en Anglio. Ekzistas ankaŭ alia Ilchester en Marilando.
Ilchester estas vilaĝo kaj paroĥo en Somerset (Anglio) kaj situas ĉe rivero Yeo 8 km norde de Yeovil. Ĝi havas ĉ. 2.000 loĝantojn.
Preter la vilaĝo iras aŭtovojo A303. Aliflanke de la rivero situas vilaĝo Northover, al kiu kondukas ŝtona ponto. Por la loka ekonomio gravas granda fabriko de fromaĝo (Ilchester Cheese).
22348 Schmeidler
22348 Schmeidler estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild de Tautenburg (Germanio).
Laŭ propono de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo Felix Schmeidler (1920–2008), profesoro ĉe la Munkena universitato kaj dum pluraj jardekoj astronomo ĉe la observatorio de Munkeno. Li estas bone konata pro siaj valoraj kontribuoj al la klasika astronomio kaj al la historio de la astronomio.
Ilchester
En la vilaĝo troviĝas historia muzeo.
Navabŝah
Navabŝah (نوابشاہ‎) estas universitata urbego en provinco Sindo (Pakistano). Ĝi estas sidejo de la samnoma kantono. La loknomo derivas sian nomon de loka riĉulo, kiu en 1912 donacis 200 akreojn da teroj por stacidomo al la Brita Imperio. En lia honoro, la britoj nomis la urbon Navabŝah.
Ilchester
Proksime de Ilchester kredeble naskiĝis Roger Bacon.
Navabŝah
Geografio
Navabŝah situas sur ebenaĵo en la sudorienta parto de Pakistano. Sukur troviĝas 168, Karaĉio 209, Kveta 462, Multano 532, Fajsalabado 735, Lahore 827, Peŝavaro 914, Sialkot 917, Rawalpindi 932, Islamabado 944 kilometrojn (aere).
Historio
La historia loknomo de Navabŝah estis Nasrat. Inter 1843 kaj 1947 tiu teritorio estis parto de la Brita Imperio. Pro la strategia geografia loko la brita registaro establis la urbeton en 1913 laŭ la konstruata fervoja linio. Helpis la evoluon ne nur la trafiko kun komerco, sed ankaŭ la agrikulturo, pli poste la industrio. Post la sendependeco de Pakistano en 1947, la hinduoj migris al Hindio, dum la islamaj rifuĝintoj de Hindio ekloĝis ankaŭ en Navabŝah. Tio kaŭzis ankaŭ tion, ke la urbaj ĝardenoj malaperis kaj domoj estis konstruitaj. Same en la najbareco la arbaroj grandparte malaperis kaj agraraj bienoj estis fonditaj.
Ekonomio kaj eduko
Navabŝah iĝis paŝo post paŝo industria centro, oni produktas boatojn, rafinitajn sukerojn, sapojn, silkajn teksaĵojn. Apudaĵo de la urbego situas en abunda agroregiono. Oni kultivas sukerkanojn, tritikojn, mangojn. La loko estas nacia centro de kotonoj kaj unu el la plej granda produktejo de banano en Pakistano. Tiu regiono produktas signifan parton de la totala bananproduktado de Pakistano.
Pluraj universitatoj funkcias en Navabŝah, kiuj donas ankaŭ laboreblecojn al la loĝantoj.
Trafiko
La centra geografia loko de Navabŝah igas ĝin grava trajno kaj vojtransporta nabo en la provinco. La trafikaj kontaktoj estas bonaj al Karaĉio, Hajderabado (Pakistano) kaj Lahore. La britoj konstruis militan flughavenon dum la 2-a mondmilito, ĝi estas jam civila, tamen oni uzas ĝin pro danĝerstato de flughaveno en Karaĉio.
Klimato
Navabŝah situas en arida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La urbo estas konsiderata unu el la plej varmaj urboj en Pakistano. La someraj temperaturoj atingas la 53 °C. La temperaturoj super 45 °C estas oftaj inter majo kaj junio. Vintroj komenciĝas malfrue, ĉirkaŭ meze de novembro, daŭrante ĝis ĉirkaŭ februaro. La noktoj ofte falas al 4 °C, pli malofte al frostopunkto. La averaĝa jara temperaturo estas 18 °C. Jare pluvas averaĝe 114 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen signife nur en julie kaj aŭguste.
Christian Daniel Rauch
Christian Daniel RAUCH (naskiĝinta en la 2-a de januaro 1777 en Bad Arolsen, mortinta en la 3-a de decembro 1857 en Dresdeno) estis germana skulptisto. Li estis gvidanto de la klasikismo en Germanio.
Vivo
La filo de princa ĉambroservanto trejnitis kvin jarojn kiel ŝtontajlisto fare de la kortega skulptisto Friedrich Valentin. En 1795 li ekdeĵoris en la ateliero de Christian Ruhl en Kassel kaj frekventis la tiean akademion. Du jarojn pli malfrue li vokitis fare de reĝino Luiza de Meklenburgo-Strelitz al Potsdam. Tie oni lasis al li tamen sufiĉe da libertempo por plukleriĝi. En 1802 liaj unuaj verkoj furoris ĉe la akademia ekspozicio kaj vekis la intereson i.a. de Johann Gottfried Schadow.
En 1804 li petis la denoncon ĉe la reĝo por vojaĝi Romon kie li restis kun kelkaj interrompoj ĝis 1818. Danke al la perado de Wilhelm von Humboldt oni komisiis lin fari la surtomban figuron de la reĝino Luiza, kio famigis lin tuj.
En la 1819-a jaro li malfermis atelieron en Berlino kie li kunlaboris i.a. kun Christian Wilhelm Tieck kaj Karl Friedrich Schinkel. Sed li nen nur laboris en Berlino sed ankaŭ por la reĝo Ludoviko la 1-a (Bavario).
Kläden (apud Stendal)
Kläden ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la urba komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 ĝi havis 694 loĝantojn.
Ĉentonigo
Ĉentonigo' estas la komponado de nova melodio surbaze de provizo el jam ekzistantaj melodiaj ŝablonoj. Ĉi tiun procedon oni ofte uzas en la liturgia muziko (ekz. por muzikigi novajn tekstojn). Certaj melodiŝablonoj reprezentas konkretan modalon.
Josef Kožený
Josef KOŽENÝ (naskiĝis la 16-an de aprilo 1904 en Nymburk - mortis la 2-an de marto 1960 en Praha) estis ĉeĥa esperantisto, aŭtoro de Gramatiko de Esperanto (stencilita por Set Lančov, tradukoj en Ĉeĥoslovaka antologio.
Profesoro mezlerneja en Mladá Boleslav. Multaj prop. paroladoj en vasta ĉirkaŭaĵo de lia naskiĝ- kaj loĝurboj kaj trad. E-ajn publikajn paroladojn de Scherer, Ajayi, Niŝimura, ktp. Komitatano de ĈAE. Kunlaboras al Ĉeĥoslovaka antologio.
En 1932 li edziĝis al Boža Šrajerová (Revuo Esperanto 1932, p. 174)
74824 Tarter
74824 Tarter estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:11 kun la Tero kaj proksima de la resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomino Jill C. Tarter, serĉantino de ĉe la Instituto SETI per radioteleskopoj kaj tenantino de la Katedro Bernard M. Oliver ĉe SETI. Ŝia kariero inspiris Carl Sagan por verki « Contact ». Ŝi ankaŭ kuraĝigis centojn da homoj por ke ili helpu la malkovrojn far'de SETI, uzante siajn.
Nowogród Bobrzański
Nowogród Bobrzański estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Nowogród Bobrzański en distrikto Zielonogórski.
György Bözödi
BÖZÖDI György, originala familinomo Jakab estis rumanuja hungara verkisto, sociografo, historiisto naskita en Bözöd la 9-a de marto 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 25-an de novembro 1989.
Biografio
György Bözödi havis sian abiturientan diplomon en Kluĵo (1931), poste du jarojn pristudis teologion. Ekde 1933 li pristudis juron kaj filozofion. Liaj poemoj, noveloj aperis en Ellenzék kaj Keleti Újság. Li redaktis en Târgu Mureș la gazeton Székely Szó. Ekde 1935 ĝis 1957 li vivis en Kolozsvár, estis la kunlaboranto de revuo Hitel, ekde 1940 li estis oficisto en la Universitata Biblioteko. Li artikolumis en Pásztortűz, Ellenzék, Erdélyi Helikon, Korunk. Lia historia kaj sociografia verko Székely bánja, (1938) ligiĝis al la vilaĝesplorada movado. En Hungarujo liajn verkojn publikigis Kelet Népe (1941). Li estis unu el la fondantoj kaj redaktoroj de revuo Termés (1942–1944). En la 1950-aj jaroj li estis kooperativa librotenanto, poste laboris en punkompanio en Danub-delto ĉe konstruadoj. Ekde 1957 ĝis sia pensiuliĝo li estis en Târgu Mureș akademia esploristo (1975). En 1939 li ricevis Baumgarten-premion.
Origamipapero
Origamipapero estas papero uzita por faldi origamiaĵojn.
Plej ofte origamipapero estas kvadrata, 15 cm x 15 cm. Sed ekzistas ankaŭ malpligrandaj kvadratoj (10 cm x 10 cm aŭ 7,5 cm x 7,5 cm), rondaj kaj triangulaj paperoj.
Hugo Rahner
Hugo RAHNER SJ (n. 3-an de majo 1900 en Pfullendorf; m. 21-an de decembro 1968 en München) estis katolika germana teologo.
Vivo
En 1919 Hugo Rahner eniris la jezuitan ordenen. Post liaj filozofiaj kaj teologiaj studoj en Valkenburg aan de Geul kaj en Innsbruck en 1929 li sacerdotiĝis. Post lia doktoriĝo en 1929 li ĝis 1934 vivis en Bonn por pliaj studoj. Ekde 1935 li instruis en la Universitato de Innsbruck, kie li profesoris ekde 1937 kiel ordinara profesoro por eklezia kaj dogma historio.
La ĉesigo de la fakultato per la nazia reĝimo kaj la dua mondmilito devigis la translokiĝon de la Innsbruck-aj jezuitoj kaj de la internacia porsacerdota seminario en Sionon (Sitten), Svislando. Post la restarigo de la fakultato en Innsbruck (1945) unue Hugo Rahner estis dekano de la teologia fakultato kaj fine rektoro de la universitato (1949/50 kaj 1952/53). Kontribuoj por la patrologio, la esplorado de Ignaco de Lojola kaj esploroj pri la spirita situacio de la estanteco karakterizis lian verkon.
Hugo Rahner estis la frato de Karl Rahner.
NGC 655
NGC 655 (aliaj indikoj — MCG -2-5-37, PGC 6262) estas lensosimila galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Supernovao SN 2010ec eksplodis en NGC 655.
Andrew Nikiforuk
Andrew Nikiforuk estas kanada aktivulo kaj ĵurnalisto kiu ricevis multajn naciajn premiojn. Liaj verkoj aperis en Saturday Night, Maclean’s, Canadian Business, Report on Business, Chatelaine, Alberta Views, Equinox, Alternatives Journal kaj Canadian Family, kaj en naciaj gazetoj. En 1990 la gazeto Toronto Star donis al li membrecon Atkinson Fellowship in Public Policy pro studoj pri AIDS kaj la mankoj de la publika sanpolitiko. Liaj libroj estas Pandemonium; Fourth Horseman; Saboteurs: Wiebo Ludwig’s War Against Oil, kiu ricevis en 2002 la premion Governor General's Awards; kaj Tar Sands: Dirty Oil and the Future of a Continent, kiu ricevis la premion Rachel Carson Environment Book Award por 2008-09 el la Society of Environmental Journalists (Societo de Primediaj Ĵurnalistoj).
Baĉko Duŝanovo
Bazaj informoj
Baĉko Duŝanovo, slave Bačko Dušanovo, serbe Бачко Душаново, hungare Zentaörs estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Suda Bačka, en municipo de Subotica.
Claudia Sheinbaum
Claudia SHEINBAUM Pardo (Meksikurbo, 24-a de junio 1962) estas meksika politikistino, sciencistino, aktivulino kaj verkistino. Ŝi estas Jefe de Gobierno (urbestrino) de Meksikurbo ekde la 5a de Decembro 2018.
Ŝi plenumis la postenon de Secretaría del Medio Ambiente de la Ciudad de México (Ministro pri Medio de la Federacia Distrikto el 2000 ĝis 2006, dum la regado de Andrés Manuel López Obrador kaj estis "Jefe Delegacional" en Tlalpan el 2015 ĝis 2017. En 2007 ŝi estis membro de la Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo, kiu ricevis la Nobel-premio pri paco en 2007 pro ties kontribuo en la Kvara Informo pri Klimata Ŝanĝiĝo por la Unuiĝintaj Nacioj kun Al Gore.
Tria Batalo de Ĥarkovo
La Tria Batalo de Ĥarkovo estis serio de bataloj en la Orienta Fronto de la Dua Mondmilito, luktita de la Germana Armegrupa Sudo kontraŭ la Ruĝa Armeo, ĉirkaŭ Ĥarkovo (nune Ĥarkivo) inter la 19a de Februaro kaj la 15a de Marto 1943. Konata de la germana flanko kiel Doneca Kampanjo, kaj en Sovetunio kiel Donbas-Ĥarkova operaco, la germana kontraŭfrapo kondukis al la rekapto de la urboj Ĥarkovo kaj Belgorodo.
Kiam la Germana Sesa Armeo estis ĉirkaŭita en Stalingrado, la Ruĝa Armeo entreprenis serion de pli ampleksaj atakoj kontraŭ la cetero de la Armegrupa Sudo. Tio finis la 2an de Januaro 1943 kiam la Ruĝa Armeo lanĉis Operacon Stelo kaj Operacon Galopo, kiuj inter januaro kaj komenco de februaro rompis la germanajn defendojn kaj tio kondukis al la soveta rekapto de Ĥarkovo, Belgorodo, Kursko, Voroŝilovgrado kaj Izium. La sovetaj venkoj okazigis ke partoprenantaj sovetaj unuoj superetendiĝis. Liberigitaj la 2an de februaro pro la kapitulaco de la Germana Sesa Armeo, la Centra Fronto de la Ruĝa Armeo turnis sian atenton okcidenten kaj la 25an de februaro etendis sian ofensivon kontraŭ kaj la Armea Grupo Sudo kaj la Armea Grupo Centro. Monatoj de kontinuaj operacoj okazigis gravajn perdojn de la sovetaj fortoj kaj kelkaj divizioj estis malpliigitaj al 1,000–2,000 batalefektivaj soldatoj. La 19an de februaro, la feldmarŝalo Erich von Manstein lanĉis sian Ĥarkovan kontraŭatakon, uzante la freŝan 2an SS Panzeran Korpuson kaj du panzerajn armeojn. Manstein ege profitis el la amasa aerapogo fare de la Luftflotte 4 de la feldmarŝalo Wolfram von Richthofen, kies 1,214 aviadiloj faris ĉirkaŭ 1,000 elirojn tage el la 20a de februaro al la 15a de marto por apogi la Germanan Armeon, nome nivelo de aera povo egala al tiu dum la strategia ofensivo Blua Okazo unua jaron antaŭe.
La Wehrmacht flankigis, ĉirkaŭis kaj venkis la avangardojn de la Ruĝa Armeo sude de Ĥarkovo. Tio permesis al Manstein renovigi sian ofensivon kontraŭ la urbon Ĥarkovo mem la 7an de Marto. Spite ordonojn por ĉirkaŭi Ĥarkovon el la nordo, la SS Panzera Korpuso anstataŭe decidis rekte eniri en Ĥarkovo la 11an de Marto. Tio kondukis al kvartaga dom-al-doma luktado antaŭ Ĥarkovo estis rekaptita fare de la 1a SS Panzera Divizio la 15an de Marto. La germanaj fortoj rekonkeris Belgorodon du tagojn poste, kreante la elstaraĵon kiu en Julio 1943 kondukos al la Batalo de Kursko. La germana ofensivo kostis al la Ruĝa Armeo ĉirkaŭkalkulitajn 90,000 mortojn. La dom-al-doma luktado en Ĥarkovo estis partikulare sangelverŝa por la germana SS Panzera Korpuso, el kiuj proksimume 4,300 homoj mortis aŭ vundiĝis en la epoko kiam operacoj finis meze de Marto.
1,3-Butanoduolo
1,3-butanoduolo aŭ trimetileno-glikolo estas organika alkohola kemiaĵo ordinare uzata kiel solvanto por nutraĵo-gustigagentoj kaj estas kun-unumero uzata en certaj poliuretanaj kaj poliesteraj rezinoj. Ĝi estas unu el kvar stabilaj strukturaj izomeroj de la butanoduolo.
Biologie, la 1,3-butanoduolo estas uzata kiel hipoglikemia agento kaj en la sintezo de la kolĉicina derivaĵoj kiel antikarcinomagentoj. 1,3-butanoduolo uzatas kiel substrato por cerba metabolo. Ĝi estas tre higroskopa substanco kaj neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj.
Neŭrofarmakologiaj esploroj pri la efektoj de 1,3-butanoduolo konkludis ke ili komparas al tiuj de la etanolo, t. e., ĝi malaltigas la sangopremon, kaŭzante paralelan reduktadon en la enhavo de la gvanozino 3,5-unufosfato en la cerbeto kaj reduktis la etanolforigajn reakciojn.
Kunrilata kemiaĵo
<Gallery> Colchicin.svg| Kolĉikino </Gallery>
(13541) 1991 VP3
(13541) 1991 VP3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Miep Gies
Miep Gies [Mip Ĥis], naskita kiel Hermine Santrouschitz (*15-an de februaro, 1909; †11-an de januaro, 2010), estas unu el la nederlandaj personoj kiuj kaŝis Anne Frank kaj ŝian familion de la germanaj nazioj dum la Dua Mondmilito. Ŝi trovis kaj tenis la taglibron de Anne Frank, kiam la germanoj trovis Anne Frank kaj forportis ŝin. Kvankam Miep Gies ne legis la taglibron (ŝi donis ĝin al Otto Frank tuj post la milito) ĉar ŝi opiniis, ke estas nedece legi ĝin, la taglibro fariĝis tre fama en la mondo.
Wilson Ochsenknecht
Wilson Gonzalez Ochsenknecht (* la 18-an de marto 1990) estas germana aktoro.
Wilson Ochsenknecht estas la filo de la aktora paro Natascha kaj Uwe Ochsenknecht. Li havas pli junan fraton, Jimi Blue, junan fratinon, Cheyenne, kaj duonfraton, Rocco, el pli frua partnereco de la patro. Siajn nomojn li ricevis laŭ la kantisto Wilson Pickett kaj la meksika muso Speedy Gonzalez el desegnitaj filmoj.
Portulakacoj
La portulakacoj (Portulacaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kariofilaloj (Caryophyllales). Ĝi enhavas 10 genrojn kaj ĉirkaŭ 260 speciojn,. Ĝia tipa genro estas portulako.
Wilson Ochsenknecht
Kariero
En aĝo de 8 jaroj Wilson Ochsenknecht komencis ludi drumojn. Li kantis koruse kaj ludis en lernejana muzikgrupo de la stilo Heavy Metal.
Portulakacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (13 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Wilson Ochsenknecht
Kariero
Sian aktoran karieron li komencis en aĝo de 10 jaroj en la premiita filmo Erleuchtung garantiert de la reĝisorino Doris Dörrie, en kiu li rolis kun sia patro kaj la frato. Vaste konata li iĝis pro sia rolo Marlon en la kineja filom Die Wilden Kerle - Alles estas gut, solange du wild bist!, en kiu li denove rolulis kun sia patro kaj la frato Jimi Blue, kaj kiu pro granda sukceso havis kvar daŭrigajn kinejajn filmojn. Por tiu rolo Wilson Ochsenknecht kun sia frato dum septembro 2004 ricevis la premion Undine Award kiel "plej bona komenca aktoro".
De 2006 bis 2007 Wilson vizitis artan lernejon en Usono. Tie li kune kun amikoj verkis unuajn rokmuzikajn kanzonojn, kaj nun starigas muzikgrupon kun la nomo Heads On The Rocks. La unua albumo de la grupo aperis dum majo 2008.
Cecemuŝo
Glosino, Cecemuŝo, Cece-muŝo aŭ simple Ceceo (Glossina) estas grandaj muŝoj (dipteroj), kiuj loĝas en granda parto de mezkontinenta Afriko inter la dezertoj Saharo kaj Kalahari. Ili vivtenas sin el la sango de vertebruloj kaj estas la ĉefaj afrikaj biologiaj vektoroj de tripanosomoj, kiu kaŭzas homan dormomalsanon kaj animalan tripanozomiazon, konata ankaŭ kiel nagana. Ceceoj estas ĉiuj specioj de la genro Glossina, kiuj estas ĝenerale lokigitaj en sia propra familio, nome Glosinedoj.
Karakteroj
Kvar karakteroj definitive separas plenkreskulajn ceceojn el aliaj tipoj de muŝoj:
Little Boy
[[Dosiero:Gun-type fission weapon numlabels.svg|eta|350px|Principo de la atombombo Little Boy
1. Eksplodo de kordito
2. Kanono
3. Kava "pafaĵo" el uranio
Eksplodante ja altitudo de 580 m, ĝi liberigis energion de 13 al 16 kilotunoj da TNT-ekvivalento.
Laŭ takso, de 2007, la nuklea eksplodo de "Little Boy" mortigis inter 90 000 kaj 160 000 homojn, ene de loĝantaro de 310 000.
Principo
Tiu bombo, disvolvita en la kadro de la Projekto Manhattan dum la dua mondmilito, entenis 64,1 kilogramojn da riĉigita uranio.
La ŝargo da uranio estis dividata en du masoj: la "pafaĵo", kava cilindro de 38,5 kg, estis ĵetita, per eksplodo de kordito en kanono, kontraŭ la "celtabulon", cilindro de 25,6 kg. La "pafaĵo" ŝoviĝis ĉirkaŭ la "celtabulon", tiamaniere, ke tio kreis sojlan mason ekigantan nuklean ĉenan reakcion.
Kelkajn tagojn poste, la, dua bombo kromnomita "Fat Man" detruis Nagasakon.
Seiichi Sakiya
Seiichi Sakiya (japane 崎谷 誠一, n. 1-an de decembro 1950) estas japana futbalisto. Li de 1971 ĝis 1972 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Dominik Tatarka
Dominik TATARKA (naskiĝis la 14-an de marto 1913 en Drienové – mortis la 10-an de majo 1989 en Bratislava) estis slovaka prozisto, eseisto kaj tradukisto, la plej konata reprezentanto de kontraŭkomunisma rezisto en Slovakio.
Biografio
Li studis mezlernejon en Nitra kaj Trenčín, poste li daŭrigis en Universitato de Karolo en Prago kaj en Sorbono en Parizo.
Dum la 2-a mondmilito li laboris kiel mezlerneja instruisto en Žilina kaj Martin kaj aktive partoprenis Slovakan nacian ribelon. Post 1945 li laboris kiel redaktisto.
En 1969 li redonis legitimilon de Komunista partio de Ĉeĥoslovakio, ĉar ĝi ne defendis suverenecon de la lando, tial li estis eksigita el ĉiuj organizoj kaj ekde 1970 li devis manlabori kaj li fariĝis malpermesita aŭtoro, estanta sub daŭra kontrolo de Sekreta ŝtata polico, despli post kiam li en 1977 kiel la unua slovako subskribis Ĉarton 77.
Malgraŭ oficiala malpermeso liaj verkoj estis en 70-aj kaj 80-kaj jaroj sekrete kopiataj kaj distribuataj en tuta Ĉeĥoslovakio. Krome ili estis eldonataj eksterlande, precipe en la eldonejo de Josef Škvorecký Sixty Eight Publishers en Toronto (Kanado) kaj en la eldonejo Index en Kolonjo (Germanio).
Verkaro
En siaj unuaj noveloj li priskribis homajn kaj sociajn situaciojn tra prismo de filozofia ekzistencialismo kaj superrealisma imagopovo: "V úzkosti hladania" (En angoro de l' serĉado, 1942), "Panna zázračnica" (Virgulino miraklofarantino, 1945).
En la libro de eseoj "Démon súhlasu" (Demono de konsento, 1963, 1991) li skribis pri postsekvoj de totalisma reĝimo je homo kaj lia kulturo. Li ankaŭ skribis scenariojn, vojaĝriportojn "Človek na cestách"( Homo survoje, eld. 1957, riportoj el Francio, Anglio, Svislando kaj Mongolio) kaj tradukis el franca literaturo.
La plej aprezita estis lia libera trilogio "Písačky", pritraktanta situon de unuopulo kaptita de totalisma politika povo. Ĝi aperis unue en samizdata edicio "Petlice" en 1979 kaj sekve en eldonejoj eksterlande: Unua volumo "Listy do věčnosti" (Leteroj al eterneco, 1988 en Toronto), dua volumo "Sám proti noci" (Sola kontraŭ la nokto, 1984 en Munkeno en ĉeĥlingva traduko; germanlingve "Allein gegen die Nacht" en 1995) kaj tria volumo "Písačky.Natália" (1984 en Kolonjo). Por tiu ĉi libro li estiĝis la unua gajninto de la premio de Jaroslav Seifert, kiun fondis en la jaro 1986 Nadacio de Ĉarto 77 por plej bonaj verkoj de ĉeĥa kaj slovaka literaturo, kiuj ne rajtis estis hejmlande publikigitaj.
Hüttisheim
Hüttisheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dominik Tatarka
Verkaro
Interesa atesto pri lia vivo, opinioj kaj ĝenerala etoso de lia tempo estas la libro "Navrávačky"( aperis en 1987 en edicio "Petlice" kaj en 1988 en eldonejo Index en Kolonjo), kiu estas bazita sur liaj interparoloj kun lia ĉeĥa amikino Eva Štolbová.
Literaturo
Dominik Tatarka a ti druzí : informace o umlčované a zamlčované slovenské literatuře. Brno : Státní vědecká knihovna, 1991. 173 s.
Horné Orešany
Horné Orešany (hungare Felsődiós [felŝOdiOŝ], germane Obernussdorf) estas vilaĝo en Slovakio. Horné ober kaj felső signifas: supra. La hungara loknomo estis ankaŭ Németdiós.
Situo
Horné Orešany situas grandparte sur ebenaĵo laŭ flankovojoj sub monto 543 m alta. Trnava troviĝas je 13 km.
Paul Ekman
Paul EKMAN (15a de februaro, 1934) estas usona psikologo kaj emerita profesoro en la Universitato de Kalifornio-Sanfrancisko kiu estas pionira en la studo de emocioj kaj ilia rilato al la vizaĝaj esprimoj. Li kreis "atlason de emocioj" kun pli ol dek mil vizaĝaj esprimoj, kaj akiris reputacion kiel la plej bonkvalita homa mensogodetektilo en la mondo. Li estis rangigita la 59a el 100 plej cititaj psikologoj de la 20a jarcento. Ekman kondukis ŝlosilan esploradon pri la specifaj biologiaj rilatoj de specifaj emocioj, klopodante pruvi la universalecon kaj diskretecon de emocioj laŭ darvina alproksimiĝo.
Horné Orešany
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1296 laŭ tiama hungara ortografio "Gyóws". En 1356 alvenintaj germanoj pligrandigis la vilaĝon, kiu iĝis kampurbo en 1582. Tiutempe ankaŭ rifuĝintaj kroatoj alvenis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsődiós 1584 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horné Orešany 1811 homoj, (1789 slovakoj).
Portulako
Portulako (Portulaca) estas la sola plantgenro de la familio de la Portulakacoj (Portulacaceae) ene de la ordo de la Kariofilaloj (Caryophyllales) kaj la angiospermaj plantoj.
Priskribo
Portulaca-specioj kreskas kiel unujara aŭ multjara herba planto. Multaj specioj havas sukulentaj folioj, tigoj aŭ radikoj. La tigoj estas starantaj aŭ grimpantaj. La plej multaj unujaraj specioj estas fajnaj kaj etaj.
La folioj estas plej ofte alterne starantaj, malofte kontaŭstarantaj. La simpla, netigaj folioj estas platoj ĝis rondaj, ofte karnecaj kaj preskaŭ ĉiam glatrandaj. Stipuloj plej ofte mankas, se ili estas, ili formas akselajn harojn
La ofte finestarantaj cumaj aŭ malpliofte paniklaj infloreskoj havas ĝis 30 florojn kaj brakteojn. La netigaj floroj plej ofte estas grandaj kaj okulfrapaj, sed nur mallonge vivantaj kaj ofte klejstogamaj. preskaŭ ĉiu specio estas duseksaj. Unuseksa floroj aperas nur tre malofte kaj tiam la specioj estas dioikaj. La sepaloj estas verŝajne ne veraj, sed modifitaj brakteoj, kaj la petaloj estas modifitaj sepaloj kaj veraj petaloj mankas. Ekzistas plej ofte multaj (nur malofte kavar, plej ofte ĝis 40, malofte ĝis 100) stamenoj. La ovario estas hipogina aŭ duone hipogina. Multaj specioj nur malfermas la floroj dum sunbrilo, tial ili nomiĝas kiel pluraj aliaj genro ankaŭ „meztagaj floroj“.
La kromosomonombro estas n = 4, 5, 8, 9.
Disvasvigado
Portulakacoj estas, escepte de la polusregionoj, montvaste disvastigitaj. Ilia ĉefa disvastigejo estas la suda hemisfero. Ili kreskas plej ofte en aridaj tropikaj kaj subtropikaj regionoj. Disvastigcenttro esta Afriko kaj Sudameriko. Nur malmultaj specio kreskas en mezvarmaj regionoj.
Ekstera sistematiko
La DNA-analizo de la lastaj jaroj pruvis, ke la Portulakaoj ne estas unueca, monofila familio, sed estas forte parafila. Pro la tre granda varieco de la plantoj la morfologiaj ecoj kaj eĉ la florkonstruo, kiu ja estas ĝenerale tre konservativa, ne estas ecoj por diferecigi genrojn kaj speciojn. La resumo estas, ke hodiaŭ nur la genro Portulaca (portulako) restis en la familio. La aliaj genroj de la plantfamilio estas nun enordigita en la familio de la Montiaceae.
Tre parencaj al la portulakacoj estas la Kaktacoj (Cactaceae), Anacampserotaceae kaj Talinaceae. Novaj esploroj eĉ montris, ke ili estas interplektitaj ene de la portulakacoj. .
Same tre parencaj estas la Halophytaceae, Didiereaceae, Baselacoj kaj Montiaceae, kiuj apartenas al la sama klado. Novaj esploroj proponas, ordigi la iamaj genroj de portulakacoj Calyptrotheca, Ceraria kaj Portulacaria al la familio Didiereaceae.
Interna sistematiko
La priskribo de la genro  Portulako (Portulaca) okazis 1753 fare de [[Carl von Linné en sia verko Species Plantarum. La nomo Portulacaceae estis publikigata en 1789 de Antoine Laurent de Jussieu en Genera Plantarum. La tipospecio estas Portulaca oleracea L. sinonimo de öa genro estas Lemia Vand. (1788), Merida Neck. (1790), Portulacca Haw. (1812, nom. inval. ICBN-Artikel 61.1), Lamia Endl. (1839) kaj Sedopsis (Endl.) Exell & Mendonca (1937).
Al la genro Portulaca apartenas jenaj specioj:
Listo de pluredroj de Wenninger
La libro estis skribita kiel gvidilo por konstrui pluredrojn kiel fizikaj modeloj. Ĝi inkluzivas ŝablonojn de la edroj por konstruado, kaj ankaŭ mallonge priskribas la teorion malantaŭ de ĉi tiuj formoj.
Specoj de pluredroj listigitaj ĉi tie povas esti referencitaj kiel "Modelo de Wenninger numero N", aŭ WN.
La pluredroj estas grupitaj pli sube en 5 tabelojn: regula (1 ... 5), duonregula (6 ... 18), regulaj stelaj pluredroj (20 ... 22, 41), steligoj kaj kombinaĵoj (19 ... 66), kaj uniformaj stelaj pluredroj (67 ... 119). La kvar regulaj stelaj pluredroj estas listitaj dufoje ĉar ili apartenan kaj al uniformaj pluredroj kaj al stelaj.
Antonio Palacios
Antonio Palacios Ramilo (n. en Porriño, Pontevedro, 1874 - m. en Madrido, 1945) estis arkitekto de Hispanio. Oni ŝuldas al li la konstruadon de la unuaj linioj de la Metroo de Madrido, kaj liaj skizoj de la metrostacioj ankoraŭ videblas en la nuntempo. La Palaco de Komunikaĵoj de Madrido (1904-1918) estas unu el liaj plej konataj verkaĵoj.
La stilo de Rodrigo Gil de Hontañón influis en la verkaro de Antonio Palacios.
Dagareoj
La dagareoj (aliaj nomoj: Dagari, sudaj Dagari, Dagara, Dogaari, Dagati aŭ Degati) estas etno en Ganao, Ebur-Bordo kaj Burkino. La dagareoj povas esti dividitaj je tri grupoj. La sudaj dagareoj (Dagaare Southern) vivas en Ganao, la djula-dagareoj (Dagaari Dioula) kaj la nordaj dagareoj (Dagara Northern) vivas en Burkino.
Konataj estas la dagareoj pro iliaj ceremoniaj entombigoj, dum kiu oni muzikas per la gjilo (Gyil), speco de ksilofono. Dum tiaj ĉiam improvizaj koncertoj pluraj muzikistoj dum horoj muzikas kune.
La dagareoj kiuj vivas en Ganao havas 700.000 ĝis 1.067.000 anojn. En Burkino vivas proksimume 388.000 nordaj dagareoj kaj proksimume 21.000 djula-dagareoj. Ĉiuj grupoj de dagareoj kune estas proksimume 1.103.000 ĝis 1.476.000 homoj.
Žďákovský most
Žďákovský most estas ŝtala ŝosea ponto trans rivero Vultavo en distrikto Písek, en Sudbohemia regiono. Ĝi estas parto de ŝoseo I/19 kuniganta urbon Tábor kun Plzeň kaj ĝi troviĝas proksimume 15 km okcidente de Milevsko kaj 12 km oriente de Mirovice. Ĝi situas inter vilaĝoj Orlík nad Vltavou sur la maldekstra bordo kaj Kostelec nad Vltavou sur la dekstra bordo de la rivero. Tio estas la plej granda unuarka ponto sen tirilo en la mondo.
Historio kaj karakterizo de la ponto
La ponto estas nomita laŭ inundigita municipo Žďákov u Chrástu. Oni konsideris kun ponto en tiuj ĉi lokoj jam en la jaro 1941, sed pli poste estis, rilate al 20-metra leviĝo de surfaco, planoj reguligitaj. La konstruado de la ponto estis komencita samtempe kun konstruado de valbaraĵo Orlík en la jaro 1958. La konstruado kontraŭ 71 milionoj da kronoj ĉeĥoslovakaj estis, post kvarjara paŭzo en la jaroj 1960-1964, definitive finita en la jaro 1967. Tiutempe ĝi estis fare de fakuloj konsiderata kiel plej granda simpla plenmura duartika ŝtala arkponto en la mondo. Nuntempe ĝi estas verŝajne sur la oka loko en la mondo kaj sian unuecon ĝi tenas enkadre de Ĉeĥio. Ĝis hodiaŭ ĝi estas ankaŭ la plej longa arkponto kun supra ŝosea vojo (sen tirilo). En la jaro 2001 estis enkadre de simpozio Pontoj 2001 en Brno donita al Ponto Žďákovský premio Ponto de jarcento en kategorio de ŝtalaj ŝoseaj pontoj.
El tiu ĉi ponto estis forĵetataj en bareloj viktimoj de la t.n. Orlikaj murdistoj.
En la jaro 1998 oni konstatis breĉon en trabo de pontvojo kaj poste ankaŭ kelke da pluaj breĉoj. La ponto estis tiam tute fermita por trafiko de veturiloj, la vojaĝantoj devis sur unu bordo elaŭtobusiĝi kaj sur la alia flanko de la ponto enaŭtobusiĝi en la alin. Post forigo de difektoj kaj ties kaŭzoj (se akvo enfluis en kavaĵojn, ĝi ne havis vojon por elflui kaj dum frosto ĝi damaĝigis materialon) la trafiko estis denove renovigita.
Sed pro la senĉese pli granda trafiko de kamionoj la ponto senĉese pli foruziĝis, tial ĝi estis printempe de 2010 malpermesita sur la ponto trafiko de ceturiloj super 13 tunoj. Nuntempe (2011) mankas proksimume 400 milionoj da Kč por riparoj, ĝis faro de ĝenerala riparo la ponto restos por ŝarĝaŭtomobiloj fermita.
Teknikaj datenoj
La longo de la ponto faras 542,91 m. La ĉefa arko kun spano 379,60 m inter pilieroj (330 m inter artikoj) subtenas konstrukcion, sur kiu kondukas duflua aŭtovojo en alteco 50 m super surfaco de lago kaj 100 m super fundo de rivero Vultavo. La pezo de la arko estas 3 100 t, la pezo de ĉiu uzita ŝtalo poste 4 116 tunoj. Aŭtoroj de la projekto estis kompanioj Pragoprojekt kaj Hutní projekt Praha. La konstruaĵon faris entrepreno Hutní montáže Ostrava-Vítkovice.
Cotegipe
Cotegipe estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 13.636 loĝantojn en 2010.
1474 Beira
1474 Beira estas malgranda marsrenkonta asteroido kun tre discentra kaj tre klinita orbito.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Beira en Mozambiko.
Samtgemeinde Herzlake
Samtgemeinde Herzlake estas komunumaro, do administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, de la federacia lando Malsupra Saksio en nordokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland, proksime de la limo al Nederlando. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn.
La rivero Hase trafluas la komunumaron de oriento al okcidento.
19210 Higayoshihiro
19210 Higayoshihiro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Yoshihiro Higa (1965–2015) amatora astronomo kaj sienca popularigisto. Li kreis la unuan astronomian sciencan kafejon en Sendajo. Li estis ankaŭ amatora serĉisto de meteorŝtonoj.
Gabriella Csire
CSIRE Gabriella [ĉire], estas hungara porinfana verkistino naskita la en Ocna Mureș. Ŝi estis la edzino de komponisto József Csire.
Biografio
Gabriella Csire akiris diplomon de instruisto pri la hungaraj lingvo kaj literaturo en Kluĵo en 1959. Poste ŝi estis lektorino en Bukarest ĉe la literatura, poste la junulara eldonejoj. Ekde 1968 ŝi estis redaktorino de Tanügyi Újság. Ŝi estis kunlaborantino de Előre, Művelődés. Ŝian fabelteatraĵon (A varázsló kosara) muzikumis ŝia edzo József Csire por Napsugár (1970). Sub titolo Lauda zilelor noastre (1975) kune kun rumana tradukisto ''Dim. Rachici'' ŝi prezentis elekton el la poezio de rumanujaj hungaraj poetoj. Ŝi redaktis fabelvolumon por la serio Nagyapó Mesefája el epikpoemoj de mondliteraturo (1975–78).
Kontinentbreto
La kontinentbreto aŭ kontinenta breto estas la pligrandigita areo de ĉiu kontinento kaj rilata marborda ebenaĵo. Multo de la breto estis eksponita dum glacialoj, sed estas nun submara sub relative malprofundaj maroj (konataj kiel kontinentsoklaj maroj) kaj golfoj, kaj estis simile enakvigita dum aliaj interglaciepokoj.
La kontinenta marĝeno, inter la kontinentbreto kaj la profundoceana ebenaĵo, konsistas el la kruta kontinentdeklivo sekvita de la pli plata kontinenta leviĝo. Sedimento de la kontinento super kaskadoj sube de la deklivo kaj akumulas kiel stako de sedimento ĉe la bazo de la deklivo, nomita la kontinenta leviĝo. Etendante ĝis 500 km de la deklivo, ĝi konsistas el dikaj sedimentoj deponitaj per malklarecofluoj de la breto kaj deklivo. La gradiento de la kontinenta leviĝo estas meza inter tiuj de la deklivo kaj de la breto, je la ordo de 0,5-1°.
Dum la agadoj de la Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro de 1982, la nomo kontinentbreto estis laŭleĝe difinita kiel la peco de la marfundo najbara al la marbordoj de specifa lando al kiu ĝi apartenas. Tiaj marbordoj ankaŭ estas konataj kiel maraj teritorioj.
Geografia disvastiĝo
La larĝo de la kontinentbreto varias konsiderinde; ne estas nekutima ke areo havus praktike neniun breton entute, precipe kie la antaŭa rando de progresanta oceana krusto plonĝas sub la kontinenta terkrusto en enmara subdukcizono kiel ekzemple apud la marbordo de Ĉilio aŭ la okcidenta marbordo de Sumatro. La plej vasta breto, Siberia Breto en la Arkta Oceano, etendiĝas al 1 500 kilometroj en larĝo. Sudĉina Maro situas super alia ampleksa areo de kontinentbreto, Sunda Breto, kiu ligas Borneon, Sumatron, kaj Javon al la Azia kontinento. Aliaj konataj akvokorpoj kiuj kovras kontinentbretojn estas Norda Maro kaj Persa Golfo. La meza larĝo de kontinentbretoj estas proksimume 80 km. La profundo de la breto ankaŭ varias, sed estas ĝenerale limigita al akvo pli malprofunda ol 150 m. La deklivo de la breto estas kutime tre malalta, je la ordo de 0,5°; vertikala reliefo ankaŭ estas minimuma, kun altecodiferencoj de malpli ol 20 m.
Kvankam la kontinentbreto estas traktita kiel fiziografia provinco de la oceano, ĝi ne estas parto de la profunda oceanbaseno mem, sed la inunditaj marĝenoj de la kontinento. Pasivaj kontinentaj marĝenoj kiel ekzemple la plej multaj el la atlantikaj marbordoj havas larĝajn kaj malprofundajn bretojn, faritaj de dikaj sedimentaj kojnoj derivitaj de longdaŭra erozio de najbara kontinento. Aktivaj kontinentaj marĝenoj havas mallarĝajn, relative krutajn bretojn, pro oftaj tertremoj kiuj movas sedimenton al la profunda maro.
Topografio
La breto kutime finas ĉe punkto de kreskanta deklivo nomita la bretopaŭzo. La marfundo sub la paŭzo estas la kontinentdeklivo. Sub la deklivo estas la kontinenta leviĝo, kiu finfine kunfandas en la profundan marfundon, la profundoceanan ebenaĵon. La kontinentbreto kaj la deklivo estas parto de la kontinenta marĝeno.
La bretareo estas kutime subdividita en la internan kontinentbreton, mezan kontinentbreton, kaj eksteran kontinentdeklivon, ĉiun kun iliaj specifaj geomorfologio kaj marbiologio.
La karaktero de la breto ŝanĝiĝas drame ĉe la bretopaŭzo, kie la kontinentdeklivo komenciĝas. Kun kelkaj esceptoj, la bretopaŭzo estas situanta ĉe rimarkinde unuforma profundo de ĉirkaŭ 140 m ; tiu estas verŝajne kontrolmarko de pasintaj glaciepokoj, kiam la marnivelo estis sub la nivelo de tiu de nuntempe.
La kontinentdeklivo estas multe pli kruta ol la breto; la meza angulo estas 3°, sed ĝi povas esti tiel minimuma kiel 1° aŭ tiel maksimuma kiel 10°. La deklivo ofte estas tratranĉita de submaraj kanjonoj. La fizikaj mekanismoj implikitaj en la formado de tiuj kanjonoj ne estis bone komprenitaj ĝis la 1960-aj jaroj.
Sedimentoj
La kontinentbretoj estas kovritaj de terdevenaj sedimentoj; tio estas, tiuj kiuj originas de erozio de la kontinentoj. Tamen, malmulto de la sedimento originas de la nunaj riveroj; proksimume 60-70% el la sedimento sur la bretoj de la mondo estas postlasaĵosedimento, deponita dum la lasta glaciepoko, kiam la marnivelo estis 100–120 m sub la nivelo de tiu kiu nuntempe ekzistas.
Sedimenteroj kutime iĝas ĉiufoje pli maldikaj kune kun la distanco de la marbordo; sablo estas limigitaj al malprofundaj, ond-ekscititaj akvoj, dum silto kaj argilo estas deponitaj en pli trankvila, profunda akvo ege enmare. Tiuj bretosedimentoj akumulas kun meza rapideco de 30 cm/1 000 jaroj, kun intervalo de 15–40 cm. Kvankam malrapida laŭ homaj normoj, tiu rapideco estas multe pli rapida ol tiu por altamaraj pelagaj sedimentoj.
Vivularo
Kvankam la bretoj estas kutime fekundaj, se senoksigenaj cirkonstancoj regas dum sedimentado, la bretoj povas geologi-temposkale iĝi fontoj de fosiliaj brulaĵoj.
Ekonomia signifo
La relative alirebla kontinentbreto estas la plej bone pristudita parto de la marfundo. Plimulto de la komerca ekspluato de la maro, kiel ekzemple metalo-erco, nemetalo-erco, kaj hidrokarbono-ekstraktado, okazas sur la kontinentbreto. La relative alirebla kontinentbreto estas la plej bone pristudita parto de la marfundo. Plimulto de la komerca ekspluato de la maro, kiel ekzemple metalo-erco, nemetalo-erco, kaj hidrokarbono-ekstraktado, okazas sur la kontinentbreto. Suverenajn rajtojn pri iliaj kontinentbretoj ĝis profundeco de 200 metroj aŭ ĝis distanco kie la profundeco de la akvoj permesis resurco-ekspluatadon proklamis la maraj ŝtatoj kiuj subskribis la Konvencion pri la Kontinentbreto en 1958. Tiu ĉi internacia leĝo estis parte anstataŭita de la Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro de 1982 kiu kreis la Ekskluzivan  Ekonomian Zonon de 200 marmejloj kaj pligrandigis la kontinentbretajn rajtojn por ŝtatoj kun fizikaj kontinentbretoj kiuj estas pli larĝaj ol tiu distanco.
La laŭleĝa difino de kontinentbreto devias signife de la geologia difino. La Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro deklaras ke la breto etendiĝas ĝis la limo de la kontinenta marĝeno, sed ne al malpli ol 200 marmejloj de la baslinio. Tiele neloĝataj vulkaninsuloj kiel ekzemple Kanariaj Insuloj, kiuj havas neniun faktan kontinentbreton, tamen havas laŭleĝan kontinentbreton, dum neloĝeblaj insuloj havas neniun breton.
Kontinentaj insuloj
Kontinentaj insuloj estas terkorpoj, kiuj situas sur la submara kontinentbreto de la ĉeflanda kontinento.
Ĉefaj ekzemploj estas Borneo, Javo, Sumatro, Saĥaleno, Tajvano kaj Hajnano de Azio; Nov-Gvineo, Tasmanio, kaj Kanguru-Insulo de Aŭstralio; Britio, Irlando, kaj Sicilio de Eŭropo; Gronlando, Novlando, Longinsulo kaj Sabloinsulo de Nordameriko; kaj Barbado, la Falklandinsuloj, kaj Trinidado de Sudameriko.
Speciala speco de kontinenta insulo estas la mikrokontinenta insulo, kiu kreiĝas kiam kontinento estas disfendita. Ekzemploj estas Madagaskaro kaj Sokotro de Afriko, Nov-Kaledonio, Nov-Zelando, kaj kelkaj el Sejŝeloj.
Viŝnjevac
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Proksimume tiam serboj – venintaj el foraj regionoj – fondis vilaĝon por rompi la hungaran hegemonion. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario. La freŝaj serboj estis forpelitaj, alvenis hungaroj el Rumanio. Ili devis rifuĝi en 1945, kiuj ne, la serbaj partizanoj murdis ilin. Poste alvenis denove serboj el foraj regionoj.
Duoninsulo Gidano
La Duoninsulo Gidano (Гыданский полуостров) estas duoninsulo en pleja nordo de Rusio, en la Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, kiu formas la plej nordan parton de kontinenta Eŭrazio kaj Azio. Ĝi kuŝas inter la golfo de la estuaro de la rivero Jenisejo ĉe la Karaa Maro kaj la golfo de la estuaro de la rivero Ĥatanga de la Lapteva Maro en Krasnojarska regiono, Rusio. Fakte estas tri sinsekvaj duoninsuloj sude de la Karaa Maro, nome de okcidento orienten Duoninsulo Jamalo, Duoninsulo Gidano kaj Duoninsulo Tajmir.
Ĝi estas ĉirkaŭ 500 km longa kaj 260 km larĝa.
La Duoninsulo Gidano estas ĉefe ebena kaj estas en ĝi nombraj lagoj kaj riveroj. Ties grundo konsistas el ĉiamfrosta grundo kaj estas kovrata de tundro.
En la duoninsulo troviĝas la grandkapacita Gidana naftogasa distrikto, kiu estos ekspluatata post ekfunkciado de la gasminejoj de la Jamala naftogasa distrikto sur la apuda duoninsulo Jamalo, jam ekkonstruataj.
Neferkara
Neferkara, aŭ Seneferka (?), estis faraono de la dua egipta dinastio, ĉ. 2724-2719 a. K.
August Hermann Francke
August Hermann FRANCKE (naskiĝinta la 22-an de marto 1663 en Lübeck, mortinta la 8-an de junio 1727 en Halle) estis germana evangelia pedagogo, verkisto de ekleziaj kantoj kaj teologo. Li estis unu el la ĉefaj reprezentantoj de pietismo kaj fondis en la 1698-a jaro la ĝis nun ekzistantajn Franckesche Stiftungen.
Vivo teologa kaj pedagoga
Post la fino de la Tridekjara milito iĝis en la 2-a duono de la 17-a jarcento novaj religiaj movadoj en Europo. En la nordgermana kaj rejnlanda regiono la teologo Philipp Jacob Spener aranĝis rondojn edifajn, kie ne dogmaj kvereloj sed senĉesaj pruvoj de la stato propra konscienco, preĝado kaj bonaj verkoj gravu.
Neferkara
Dum la malfrua periodo de Egiptio, ĉi tiu faraono ĝuis grandan popularecon.
August Hermann Francke
Vivo teologa kaj pedagoga
Forpelite el Leipzig Francke iris al Halle kaj fondis tie orfejon, lernejon kun instruado de la latina kaj instruistan trejnejon.
Graveco
Kiel pietisto li estis kontraŭulo de oficiala teologio kaj racionalismo. Li instigis kaj postulis edukadon severan kun rezigno pri troaj ludo kaj muziko. Gravu antaŭ ĉio preĝado kaj studo de la Biblio.
Distrikto Neu-Ulm
La germana distrikto Neu-Ulm situas ĉe la okcidenta rando de la distriktaro Ŝvabio, borde de la rivero Iller, kiu tie estas la limo al Baden-Virtembergo. Najbaraj distriktoj estas Günzburg oriente, Unterallgäu sude, Biberach plus la eksterdistrikta urbo Ulm okcidente kaj Alb-Donau norde. La tri lastaj situas en Baden-Virtembergo.
Fine de la distrikto havis  loĝantojn.
55901 Xuaoao
55901 Xuaoao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
NGC 656
NGC 656 (aliaj indikoj — PGC 6293, UGC 1194, MCG 4-5-2, ZWG 482.4, KARA 61) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Universitata hospitalo Karolinska
La universitata hospitalo Karolinska  (Karolinska Universitetssjukhuset) estas instrua hospitalo filiigita al Karolinska Institutet en Stokholmo, Svedio, kun du gravaj lokoj en la municipoj de Solna kaj Huddinge.
La nuna universitata hospitalo Karolinska estas rezulto el fuzio de 2004 inter la iama universitata hospitalo Huddinge (Huddinge universitetssjukhus) en Huddinge, sude de Stokholmo, kaj la hospitalo Karolinska (Karolinska Sjukhuset) en Solna, norde de Stokholmo. La nova hospitalo havas ĉirkaŭ 15.000 dungitojn kaj 1.340 pacientajn litojn. La universitata hospitalo Karolinska estas proksime filiigita kun la Karolinska Instituto. Ĝi korpigas la infanan hospitalon Astrid Lindgren en Solna kaj la infanan hospitalon en Huddinge.
(13548) 1992 ER1
(13548) 1992 ER1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Josef Kožíšek
Josef KOŽÍŠEK (naskiĝis la en Lužany; mortis la  en Úvaly) estis ĉeĥa porinfana verkisto kaj poeto kaj esperantisto, Li esperantiĝis antaŭ la unua mondmilito.
Li laboris kiel direktoro de pluraj lernejoj, post la unua mondmilito li fariĝis direktoro de la literatura fako de Státní nakladatelství (Ŝtata eldonejo) en Prago.
84224 Kyte
84224 Kyte estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Frank Kyte, kiu studis la meteorŝtonan komponiĝojn de alfrapaj distancaj deponaĵoj. Li malkovris la ununuran profundan oceanan alfrapon : la malfruan pliocenan alfrapon de la kilometra objekto de Eltanin en ĉeantarkta Pacifiko. Li ankaŭ trovis meteorŝtonojn en sedimentoj de profunda maro ĉe la limo Kretaceo – Terciaro.
Ladislav Krajíc
Ladislav KRAJÍC <Krajc> (naskiĝis la 14-an de aprilo 1905- mortis la 31-an de januaro 1973) estis ĉeĥa esperantisto, maŝina inĝeniero, aŭtoro de lernotekstoj de Esperanto.
Li instruis en Somera kursaro en Rožnov pod Radhoštěm.
Basse-Ham (stacidomo)
Basse-Ham estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Basse-Ham, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Qantara.de
La redakcia skipo volas publikigi tekstoj de okcidentaj kaj islamaj aŭtoroj kiuj serĉas ankaŭ en krizoperiodo malfermeman kaj respekteman diskuton pri komunecoj sed anakaŭ pri polemikaj temoj.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la samtitola artikolo en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.
Karl Heinz Ritschel
Karl Heinz RITSCHEL (naskiĝinta la en Trutnov-Horní Staré Město, mortinta la  en Koppl ) estis aŭstra ĵurnalisto kaj publikigisto. Li estis membro de la katolika studenta korporacio KÖStV Austria Wien.