cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chamadelle
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
José Marchena
José MARCHENA y Ruiz de Cueto (Utrera, 18-a de novembro de 1768 – Madrido, 31-a de januaro de 1821), plej konata per la kromnomo Abate Marchena (abato Marĉeno) kvankam li neniam estis pastro, estis hispana politikisto liberalulo kaj afrancesado, verkisto, publicisto, saĝulo kaj tradukisto. Li vivis ĉefe kiel ekzilito en Francio, kien ki translokiĝis fuĝinte el Inkvizicio kaj li aktive partoprenis en la politika kaj intelekta vivo de la Unua Respubliko kaj la Unua Imperio francaj, kunlabore kun gravuloj tiom elstaraj kiaj Brissot kaj Sieyès kaj estis enkarcerigita en diversaj okazoj kaj dum mallonge ellandigita al Svisio. Revenis al Hispanio en 1808 kun la nova reĝo Jozefo Bonaparte, kaj okupis diversajn postenojn en lia administrado, sed poste devis abandoni ilin post la malvenko de la franca armeo fine de la Milito de Sendependigo. Post dua ekzilo en Francio revenis al Hispanio post la puĉo de la generalo Riego, cele partopreni en la politika hispana vivo, sed li mortiĝis nur kelkajn monatojn post sia reveno.
Lia intelekta agado gamis al kampoj de politika ekonomiko -klara partiano de la liberalismo de Adam Smith-, filozofio -granda admiranto de Voltaire kaj Rousseau- literaturo, politiko aŭ religio. Krome li estis unu el plej influaj tradukistoj hispanaj de la unua kvarono de la 19a jarcento, ekzemple por la unua hispana traduko de Du Contrat social kaj de aliaj verkoj de Rousseau, krom versioj de verkoj de Molière, Montesquieu, Voltaire, Volney kaj Lukrecio, kelkaj el kiuj reeldoniĝis foje dum la 19a kaj 20a jarcentoj.
Biografio
Li estis ununura filo de Antonio Marchena Jiménez, advokato (eble ankaŭ akuzisto) kaj riĉulo de Sevilo, kiu destinis lin al la aklezio. Sed poste li faris mezlernejan edukon en Madrido, kie estudis filozofion, logikon, metafizikon kaj hebrea -latinan kaj grekan jam estis reginta- kaj en 1784 en la Universitato de Salamanko juron.
Klerisma aktivulo (1787-1792)
En Salamanko li konis kelkajn profesorojn kaj lernantojn de klerisma idearo, kiaj Juan Meléndez Valdés, Ramón de Salas aŭ Diego Muñoz Torrero kie li legis verkojn de la ĉefaj klerismaj filozofoj -Mably, Claude Adrien Helvétius, Montesquieu, Locke, Adam Smith, Voltaire, kaj ĉefe la "dia Rousseau", kiel li mem nomigis lin- kies verkoj estis malpermesitaj en Hispanio sed cirkulis tamen. Ŝajne Juan Meléndez Valdés vekis lian literaturan dediĉon kaj kuraĝigis lin komponi poezion.
Ties unua produkto estis gazeto anonima kiun publikigis Marchena en 1787 laŭ titolo de El Observador (la observanto), nome kompendio de la filozofio de la Klerismo, kun eroj de socia satiro kaj teatra kritiko. Ĝi kompreneble suferis problemojn el la Inkvizicio kaj fine estis malpermesita. Fakte Marchena estis arda admiranto de la franca kulturo kaj partikulare de Voltaire.
De Salamanko translokiĝis al Madrido, kie li verkis priamajn kaj politikajn poezion, ekzemple Odo al la Franca Revolucio, tuj post la Okupo de la fortreso Bastille la 14an de julio de 1789, kiu laŭ Menéndez y Pelayo, estas «los más antiguos versos de propaganda revolucionaria compuestos en España» (la plej antikvaj versoj de revolucia propagando komponitaj en Hispanio).
Ekzilo en Francio (1792-1808)
En aprilo de 1792 li translokiĝis al Francio, pro la problemoj kun la Inkvizicio, sed ankaŭ pro senespera ekonomia situacio post la morto de sia patrino. Dum kelkaj monatoj li loĝis en Bajono, kie li kontaktis kun grupeto de aktivuloj revoluciaj hispanaj favoraj al konstitucioj kaj liberalismo, kun kiuj li redaktis revolucian propagandon kaj gazetojn kiujn enmetas kontraŭleĝe en Hispanio kaj eĉ io atingas Amerikon. La famo de Marchena alvenas en Parizon kaj komence de 1793 estas alvokita de la revolucia registaro de la ĝirondistoj de Brissot kun aliaj hispanaj aktivuloj. Li alvenis al parizo la 7an de marto, nur unu monaton kaj duonon post la ekzekuto de la reĝo Ludoviko la 16-a post la proklamo de la Respubliko septembre de la antaŭa jaro, kaj unu el la unuaj misioj estos la traduko de la manifesto de la Franca Konvencio al la popoloj de Eŭropo, kiu estos sendita en Hispanion. Tuj li eniris al servo de la franca Ministerio de Eksteraj Aferoj danke al rekomendo de Brissot al la ministro Pierre Henri Hélène Tondu, por redakti propagandon revolucian por Hispanio.
Post la falo de la ĝirondistoj la 31-a de majo de 1793 suferis persekutadon fare de jakobenoj, estre de Robespierre kaj estos 14 monatojn en prizono. Laŭdire li profitis tiun tempon por legi religian verkon nome la Guía de pecadores de fray Luis de Granada io kontraŭdira por volterano kia Marchena, kaj ŝajne dediĉis sin kun aliaj ĝirondistoj suferigi prizonigitan monaĥon per inventado de nova religio.
En julio de 1784 post la falo de la jakobenoj estis liberigita kaj ekkunlaboris kun la nova reĝimo de la termidoranoj kiuj eĉ proponis al li postenon kompense al la sufero dum la epoko de Robespierre. Tamen li tuje perdis ĝin ĉar kritikis la projekton de nova Konstitucio, nome aprobota septembre de 1795 kiu naskos la reĝimon de la Direktorio. Por Marchena la projekto estas ankoraŭ tro jakobena nome centrista -ne federa-, ne klare dividis la povojn kaj ankaŭ ne garantiis la civitanaj arjtojn -ĉefe de propreco-. Tiele lia kritiko estis alloga por la respublikanoj plej konservativaj kaj eĉ inter la konstituciaj monarkistoj -por kiuj Marchena petis amnestion-. Tiele Marchena iĝis grava figuro de la pariza politika vivo, kaj same akiris malamikecon de kritikantoj kiuj lanĉis kontraŭ li kaj minacojn kaj akuzojn foje reference al lia fizika aspekto kaj malhigieno.
Post novaj problemoj, arestoj kaj liberigoj komence de 1796 estis ekzilita al Svisio kun la generalo Francisco de Miranda. Survoje li suferis malbonan traktadon; en Svisio serĉis helpon ĉe Madame de Staël, sed malsukcese. Tiele li revenis kontraŭleĝe al Parizo kaj februare de 1797 sukcesis laŭleĝigi sian situacion en Francio. El tiam li abandonis la politikon kaj dediĉis sin al studado, ekzemple pri matematiko. Samjare 1797 li publikigis broŝuron Essai de Théologie (eseo pri teologio) per kiu laŭ la hispana ambasadoro en Parizo li justigis ateismon, kaj gazeton Le Spectateur Français (la franca spektanto), verkita preskaŭ nur de li mem, pri temoj de politika ekonomiko, internaciaj rilatoj kaj literaturo, el kiu publikis ses numerojn -ĝis aprilo de 1797-. Pro tiu nova eniro en politiko estis denove arestita kaj preskaŭ ekzilita transmare. Fine de 1798 li estis denove arestita, pasis ses monatojn prizone kaj estis liberigita en junio de 1799.
La sorto de Marchena pliboniĝis pro la puĉo de Brumero 18 kiu enpovigis Napoleono Bonaparte novembre de 1799. Ŝajne Marchena ludis ian rolon por la preparo de la puĉo eble per proklamoj danke al rilato kun ties ĉefa estro nome la abato Sieyès. Danke al tio li ricevis postenon en la franca armeo de Germanio, kie li loĝis en 1800 dum kelkaj monatoj kaj en Svisio ĉe la generalo Moreau kiel inspektisto de impostoj kaj por statistikaj taskoj. Tiam li rapide lernis germanan kaj plibonigis sian anglan. Tiam li organizis ŝercon per literatura trompo nome publikigo en Bazelo de Fragmentum Petronii, supozita fragmento de la Satirikono de Petronio trovita en monaĥejo, kiu fakte estis verkita de Marchena, same kiel la akompanaj notoj -kiuj konstituas veran traktaton de erotismo, ĉar Marchena, laŭ samtempulo, konis ammisterojn "nekonitaj de antikvanoj"-. Lia latina esti tiom perfekta ke li sukcesis trompi la fakulojn kiuj konsideris ĝin aŭtenta.
Reveno al Hispanio: je la servo de Jozefo Bonaparte (1808-1814)
Post dekses ekzilaj jaroj li revenis al Hispanio kun la franca armeo kiu invadis la landon, dekomence kiel membro de la propaganda stabanaro serve al la generalo Murat. Post la abdikoj de Bajno li iĝis altranga funkciulo de la monarkia reĝimo de Jozefo Bonaparte, precize en la Ministerio de Internaj Aferoj, ia superministerio, ekde kiu li influis en la ekonomia politiko de la registaro jozefa defende "la merkatliberecon", eĉ kaim en la unuaj monatoj de 1812 estis malsatego en Madrido pro mallivero. Krome li redaktis kelkajn gazetojn defendantajn la reĝimon de Jozefo Bonaparte kaj publikis nombrajn tekstojn de propagando anonime.
Dum tiu peroodo ne abandonis sian agadon kiel tradukisto -li tradukis la komediojn de Molière al hispana mende de la reĝo Jozefo la 1-a- kaj kiel verkisto, surprize per la publikigo de Oda a Cristo crucificado (odo al krucumita Kristo) ĉar, abandoninte sian iaman supozatan ateismon, pledis por liberala koncepto de kristanismo. Li estis tiam ankaŭ cenzuristo.
Zdeněk Moravec
Zdeněk MORAVEC estas ĉeĥa astronomo naskita en 1968.
José Marchena
Nova ekzilo kaj nova reveno (1814-1821)
Abandonis Hispanion kun la korteganaro de la ĝistiama reĝo Jozefo Bonaparte, kaj loĝis sinsekve en Perpinjano, Nîmes kaj Montpeliero. En tiu dua ekzilo, ĉar la Burbonoj estis restarigitaj ankaŭ en Francio, lia ununura vivtena rimedo estis dediĉo al la traduko de klasikuloj de la klerisma pensaro, malpermesitaj en Hispanio sed menditaj al la francaj eldonistoj kiuj vendis ilin kontraŭleĝe. Tiele li tradukis Emilo, aŭ la Eduksistemo de Rousseau (Bordozo, Pedro Beaume, 1817), Lettres persanes de Montesquieu (Nîmes, P. Durand-Bellé, 1818) kaj Noveloj de Voltaire (Bordozo, Pedro Beaume, 1819), inter aliaj.
Zdeněk Moravec
Li estis diplomita de la Universitato de Karolo de Prago. Li laboris en la observatorio Kleť (Ĉeĥio) kun la geezoj Miloš Tichý kaj Jana Tichá. De 2001 li estas profesoro pri fiziko en la Universitato Jan Evangelista Purkyně en Ústí nad Labem.
José Marchena
Nova ekzilo kaj nova reveno (1814-1821)
Dum tiuj jaroj li verkis sian plej etendan verkon, Lecciones de filosofía moral y elocuencia (lekcioj de morala filozofio kaj retoriko, Bordozo, 1820), nome antologio de la hispana literaturo kun enkonduko meditanta pri la moderna historio de Hispanio. En la enkonduko de tiu verko, nome Discurso sobre la literatura española, klasikista kaj kontraŭ la maltolero ideologia fare de la klerikaro, akceptas el la romantisma movado la postulon ke literaturo estas produkto de la spirito kaj kutimaro de popolo. Li verkis poemon pri Eloizo kaj Abelardo kaj diversajn komponojn per kiuj li atakas la hispanan maltoleron, kaj la tragedion Polixena.
Staměřice
Staměřice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Újezd en distrikto Přerov. Ĝi situas proksimume 2,5 km nordokcidente de Dolní Újezd. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 98 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. La parto de municipo konsistas el domaroj Staměřice, Mokř kaj Zavadilka, apartenas al ĝi ankaŭ solejoj Horní pila kaj Prostřední pila. En Zavadilka estis devene gastejo, konstruita apud imperiestra vojo.
José Marchena
Nova ekzilo kaj nova reveno (1814-1821)
Li dediĉis tempon al redakto de proklamoj kaj manifestoj kontraŭ la absolutismo de Fernando la 7-a, diferencigante sin el plej parto de la resto de franciĝintoj kiuj klopodis reamikiĝi kun la reĝo, kaj krome kunlaboris kun la ekzilitaj liberaluloj por iliaj konspiroj por revalidigi la reĝimon de la Konstitucio de 1812, kio havigis al li problemojn kun la franca justico. Kiam triumfis la Liberala Jartrio post la puĉo de Riego kaj oni restarigis reĝimon laŭ la Konstitucia Monarkio li revenis al Hispanio tuje, kaj loĝis en Sevilo kaj Madrido. Tiam li estis ekkonata kiel abate Marchena (abato Marĉeno), kvankam li neniam estis pastriĝinta. Reveninte, li apogis la sintenojn de la liberaloj "ekzaltitaj" kongrue kun la radikaligo de lia politika idearo ekde lia eliro el Hispanio en 1814 -pro kio li diferencas el majoritato de la afrancesados kiuj sumiĝis al la modera liberalismo-. Rekuperante siajn ĝirondinstajn radikojn apogis la Konstitucion de 1812 kaj laŭdis la figuron de Rafael del Riego kaj «demás restauradores de la libertad» (aliaj restarigintoj de la libero).
Staměřice
Staměřice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,52 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri Staměřice (antaŭe kiel Staniměřice) devenas el la jaro 1322.
José Marchena
Nova ekzilo kaj nova reveno (1814-1821)
Liaj lastaj verkoj redaktitaj en Sevilo fine de 1820 montras radikalan koncepton de liberalismo, pro kio li ricevas epitetojn de "anarkiisto" kaj de "herezulo" fare de la plej reakciaj sektoroj.
La 31-an de januaro de 1821, li mortiĝis en Madrido ĉe amiko Johano MacCrohon, malriĉa.
Glitkurado
Glitkurado, aŭ sketkurado , estas maniero por antaŭeniri sur glacio per sketiloj. Antaŭe ĝi estas kutima vojaĝmaniero en lokoj kie multe frostis dum la vintroj. Nuntempe ĝi precipe estas farita kiel sporto kaj dum libertempo. Ekzistas kelkaj tipoj de glitkurado-sporto. La diferenco estas la longeco de la irejo. Ekzistas mallongireja glitkurado kaj longireja glitkurado
Longireja glitkurado
Ĉe la longireja glitkurado la longeco de la irejo estas 400 metroj. Estas du rektaj partoj de 100 m kaj du kurvoj. La irejo havas du koridorojn, ena kaj ekstera. Dum la matĉoj la glitkuristoj sketas duoble. Unufoje ĉiuronde ili devas ŝanĝi koridoron por ke ili ambaŭ sketas saman distancon.
Ekzistas matĉoj je la jenaj distancoj:
Pluse ekzistas la jenaj kombinoj:
Mallongireja glitkurado
Mallongireja glitkurado estas sketkonkurso kiu, ĉe manko de artefarita irejo de la ĝusta longeco, estas sketata kiam naturglacio disponeblas. La distancoj estas 160 metroj por sinjoroj kaj 140 metroj por sinjorinoj.
Maratona glitkurado
Ĉe la maratona glitkurado oni sketas sur irejo. Ĝi ofte estas 400 metrojn longa, kiel ĉe la longireja glitkurado sed tiu ne nepras. La longeco de la matĉoj ne estas tre fiksa, sed ofte iom proksimas al la 42195 metroj de la atletika maratono.
Aliaj eventoj
La plej fama alia glitkurada evento estas la "Elfstedentocht". Ĝi estas glitkurada matĉo tra dekunu urboj en la nederlando provinco Frislando.
Geranila oktanato
Geranila oktanato aŭ C18H32O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj geranila alkoholo. Geranila oktanato estas senkolora likvaĵo kun herbeca odoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Geranila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Geranila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Hédi Zsolnai
Hédi ZSOLNAI [ĵolnai], hungare Zsolnai Hédi (malofte Zsolnay Hédi) estis hungara aktorino kaj kantistino.
Hédi Zsolnai naskiĝis, kiel Zirner Hedvig la 1924 en Budapeŝto - mortis la  2004 en Munkeno.
Biografio
Hédi Zsolnai ricevis kantan rolon en filmo jam en 1935. Post la 2-a mondmilito ŝi faris ekzamenon pri kantado en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian veran karieron. Ŝi kantadis ŝlagrojn kaj ŝi ricevis rolojn en diversaj malgrandaj teatroj. En la 1960-aj jaroj ŝi gastroladis ankaŭ en okcidenta Eŭropo. En 1977 ŝi forlasis la landon, tiu ago tiutempe estis malpermesita. Baldaŭe ŝi vivis ĝismorte en Munkeno, tie ŝi verkis unusolan romanon.
Heinrich Rudolf Hertz
Naskiĝinte en Hamburgo, li studis fizikon kaj matematikon en Munkeno kaj Berlino. Li doktoriĝis en Berlino ĉe Hermann von Helmholtz, kiu ekkonis lian grandan talenton, kaj habilitiĝis en Kiel. De 1885 ĝis 1889 li okupis profesoran postenon en la universitato de Karlsruhe, kaj ekde 1889 li estis profesoro pri fiziko en Bonn.
Lia ĉefa merito estis la eksperimenta pruvo de la elektromagneta teorio de la lumo en 1884 prezentita en 1873 de James Clerk Maxwell. Hertz pruvis, ke la elektreco en formo de elektromagnetaj ondoj propagiĝas je la sama rapideco kiel lumaj ondoj. Ankaŭ per diversaj aliaj eksperimentoj li pruvis, ke la radioondoj kaj la lumo estas samaj, nur kun aliaj frekvencoj. Liaj esploroj liveris la bazon por la evoluigo de la sendrata telegrafado kaj de la radiografio.
Heinrich Rudolf Hertz mortis en la aĝo de apenaŭ 37 jaroj en Bonn.
PIV registras lian nomon en la internaciigita formo Herco.
Honoroj
Multaj konstruaĵoj kaj stratoj nomiĝis por li, ekz. la Heinrich-Hertz-gimnazio en Erfurto.
Engelberto la 1-a de Mark
Grafo Engelberto la 1-a de Mark (mortinta la 16-an de novembro 1277 sur Kastelo Bredevoort) estis Grafo de Mark.
Vivo
Engelberto estis posteulo de sia patro Adolf la 1-a kiel Grafo de Mark. Ĉar lia frato Oto, kiu ĝis tiam estis estinta kanoniko en Lieĝo, post la morto de la patro repaŝis en la maleklezian staton, Engelberto devis transcedi al ĉi tiu kelkajn kastelojn kiel Altena kaj Blankenstein same kiel la poe apartenan landon. La minacontan dissplitigon de la posedaĵo evitis la morto de sen-ida Oto en 1262. Post tio Engelberto denove regis la tutan graflandon.
Mallongan tempon poste Engelberto eniĝis kun la samnoma ĉefepiskopo Engelberto la 2-a de Kolonjo en malpacon. Je tio ekestis aro da bataloj, kaj la trupoj senordigis la teritorion de la respektiva malamiko. En la jaro 1265 la kontraŭuloj repaciĝis.
Engelberto de Mark estis edzo en unua geedzeco kun Kunigunda de Blieskastel, en dua geedzeco kun Elizabeta de Falkenburg, nevino de la kolonja ĉefepiskopo. Tio sekurigis la pacon inter la du partioj.
Konfliktoj kun Kolonjo denove ekestis nur sub Erzbischof Sigfrido de Westerburg. Tiu ĉi provis elkonstrui sian influon en Rejnlando kaj Vestfalujo. Kontraŭ tio diversaj teritoriestroj – inter ili ankaŭ Engelberto – formis en 1277 aliancon sub gvidado de Simono de Paderborn.
Ankoraŭ en la sama jaro Engelberto estis surprize atakata kaj grave vundata dum vojaĝo fare de Hermano la 2-a de Lohn. Li mortis sur ties kastelo Bredevoort. Lia filo kaj posteulo, Graf Eberhardo la 1-a de Mark (mortinta en 1308), sieĝis kaj detruis la kastelon. Li transigis la kadavron de sia patro al Monaĥejo Cappenberg, kie ĉi tiu estis entombigata.
Chesinț
Chesinț [kesinc] (hungare: Lippakeszi) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Zăbrani. En 1910 ĝi havis 2227 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1207. Ĝia unua skriba mencio estas el 1278 (laŭ aliaj: 1334). Ĝia hungara loĝantaro pereis dum la turka submetiĝo. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Temes vármegye).
Walter Lippmann
Walter LIPPMANN [lipman], naskiĝis la 13-an de oktobro 1895 en Leipzig (Lepsiko), mortis en 1986 en Hamburgo, estis germano, doktoro pri juro, advokato kaj prokuroro, kaj direktoro de la gramatika sekcio de la Akademio.
Ida Lisiĉnik
Ida LISIĈNIK, sovetianino, hebreino. Nask. 1898 en Kiev, finis jurinstituton 1920 kaj instituton de eksterrilatoj 1924. Aktiva Esperantistino de 1912. Komitatanino kaj poste prez. de ES en Kiev. Kunaranĝis la 2-an tutruslandan kongreson en Kiev 1913. Dir. de Kieva E-instituto 1918. De 1926 loĝas en Sebastopol (Krimeo), tie iniciatis grandan laboron pri organizo de vasta kolektiva int. E-korespondado sub aŭspicioj de la loka ĵurnalo „Majak Kommuny“. Riĉan sperton de tiu laboro ŝi rakontis en ruslingva libro „K-do Mac Millan al K-do Satov“, 1933.
Walter Lippmann
Lippmann elmigris en julio 1941 al Usono kaj fine de la 1940-aj jaroj, loĝanta en Filadelfio, estis membro de Amerika Esperanto-Akademio. En 1955 li revenis al Germanujo kaj ekloĝis en Hamburgo (Grillparzerstr. 4, I r.). En 1957 laboris ĉe li kelkajn monatojn Claus von Amsberg, la posta reĝin-edzo de Nederlando.
Literaturo
Germana Esperanto-Revuo 1955, p. 112
Ĉikaga skolo de ekonomiko
La Ĉikaga skolo de ekonomiko aŭ ekonomiko skolo de Ĉikago estas tendenco de ekonomika pensaro partiana de la libera merkato (kvankam ene de strikta mon-reĝimo, difinita de la registaro), kiu startis en la departementoj de Ekonomiko kaj en la Negoc-Lernejo Booth de la Universitato de Ĉikago meze de la 20-a jarcento. Ĝi estis estrita historie de George Stigler (Nobel-premio pri ekonomiko en 1982) kaj Milton Friedman (Nobel-premio pri ekonomiko en 1976). Ene de la merkata ekonomio la ekonomika pensaro de tiu skolo estas kontraŭa al la teorioj de la Kejnsisma ekonomiko.
Vanessa Redgrave
Vanessa REDGRAVE (naskiĝis la 30-an de januaro, 1937) estas brita aktorino.
La familia fono de Vanessa Redgrave estis plene ligita al la teatro: La gepatroj Michael Redgrave kaj Rachel Kempson estis geaktoroj, ankaŭ ŝiaj gefratoj Lynn kaj Corin sekvis tiun ĉi karieron.
Post ok-jara baletlernado Vanessa Redgrave decidis dediĉi sin al la aktorado, kaj en la jaro 1958 ŝi unuafoje kune kun sia patro aperis sursceneje kaj en filmo. En 1961 ŝi aliĝis al la renoma teatra ensemblo Royal Shakespeare Company. Ŝi rapide iĝis fama kaj ŝatata, prezentante sin sur scenejoj en Britio kaj Usono.
Per sia unua ĉefrolo en la filmo ''Morgan. A Suitable Case for Treatment'' ŝi famiĝis ankaŭ kiel filmaktorino. Krom nomumon por la Oskaro ŝi gajnis la Oran Palmon en la filmfestivalo de Cannes. En 1978 ŝi gajnis la Oskaron pro la plej bona epizoda rolo en Julia.
Vanessa Redgrave ankaŭ engaĝiĝas politike. Ŝi protestis kontraŭ nukleaj armiloj kaj kontraŭ la milito kontraŭ Vjetnamio, krome ŝi simpatiis kun la IRA kaj la PLO. Tre gravas por ŝi la movado por homaj rajtoj.
Ŝia edzo de 1962 ĝis 1967 estis la reĝisoro Tony Richardson. La du filinoj el tiu ĉi edzeco Natasha kaj Joely sekvis la patrinon kaj fariĝis aktorinoj. El rilato kun Franco Nero Vanessa Redgrave havas unu filon.
16228 Adhamkassem
16228 Adhamkassem estas mezgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adham Mohab Kassem, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la College Park High School de The Woodlands (Teksaso, Usono).
Louis Pergaud
Louis PERGAUD (naskiĝis la 22-an de januaro 1882 - mortis la 4-an de aprilo 1915) estis franca romanverkisto, kiu mortis dum la unua mondmilito (lia korpo neniam estis trovita, kelkaj fontoj indikas la mortotagon la 7-an de aprilo).
Li famiĝis per la romano La butonmilito, kiu estis trifoje filmita (1936, 1962, 1994) kaj ankaŭ esperantigita (1991). Ĝi rakontas pri milito inter du grupoj de vilaĝaj knaboj 12-jaraj, kiuj al siaj "milit-kaptitoj" fortranĉadis butonojn de la pantalono, foje eĉ batalis tute nudaj kaj uzis ne tute decajn esprimojn.
33419 Wellman
33419 Wellman estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Julian Wellman, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Greenhills School en Arbaro de Ana (Miĉigano).
Beaugency (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Orfeaj himnoj
Orfeaj himnoj (latine: Orphei hymni) estas tekstoj el la sfero de poeziaĵaro orfeisma. De tiaj tekstoj kelkaj fragmentoj konserviĝis.
Tekstoj
Jenas la tekstaj transdonitaĵoj:
Fine Paŭzanio asertas ke okaze de misteraj festoj en Ĥalandri sacerdotoj el la gento de la Likomidoj kantadis etajn himnojn kies aŭtoreco atribuitis al Orfeo. Laŭ Paŭzanio ili kvalite ne estis pli malbonaj ol la Homeraj himnoj.
De tiaj unuopaj tekstoj strikte distingendas tekstaro pri 87 himnoj, kiuj kune kun Homeraj himnoj kaj la himnoj de Kalimako de Kireno kaj de Proklo konserviĝis ĝis hodiaŭ. Eble temas pri verko de unuopulo el la 2-a jarcento kiu faritis speciale por (eble malgrandazia) kulto-komuno. La relative malgrandaj tekstoj de inter ses kaj tridek versoj havas karakteron epiklezan. Ofte la petitaj dioj de la orfea panteono (ekz. Nikso, Krono, Eroso, Zeŭso, Dionizo, la Kuretoj, Temiso, Diko) inter si miksiĝas identece. Dediĉis oni la kolekton al la kantisto Muzeo, disĉiplo legenda de Orfeo mem.
Notoj
OF estas mallongigo de Orphicorum Fragmenta kun eldonisteco de Otto Kern.
Eŭropa ŝoseo 34
La eŭropa ŝoseo 34 (mallonge E 34) estas 489 kilometrojn longa eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter okcidento kaj oriento tra Belgio, Nederlando, Belgio kaj Germanio. La ŝoseo komenciĝas en la okcidento de Belgio ĉe la bordo de la Norda Maro apud la urbo Knokke-Heist. La ŝoseo finiĝas en Bad Oeynhausen (Germanio). Proksime de Bad Oeynhausen la ŝoseo E34 ligiĝas kun la eŭropa ŝoseo 30, unu el la plej gravaj okcidentaj-orientaj trafikaj ligoj de Eŭropo.
Itinero
La ŝoseo E34 komenciĝas en la belgia vilaĝo Westkapelle proksime de la havenurbo Knokke-Heist. De tie ĝi vojas tra la komunumoj Maldegem kaj Zelzate ĝis Antverpeno. Sekve ĝi pasas la urbeton Ranst kaj la limon inter Belgio kaj Nederlando kaj atingas la urbon Eindhoven. Pasante la nederlandan urbon Venlo kaj la limon inter Nederlando kaj Germanio, la ŝoseo atingas la kernon de la industria Ruhr-Regiono kaj ties urbon Duisburg. Pasante la industriajn urbojn Oberhausen kaj Dortmund, la ŝoseo finiĝas en la urbeto Bad Oeynhausen, kie ligiĝas kun la eŭropa ŝoseo 30.
Konstruludilo
Konstruludilo estas serio de standardaj pecoj kiuj permesas la konstruadon de vario de diferencaj modeloj. La pecoj evitas la komplikon de fabrikataj pecoj, kaj la postulon de speciala trejnado necesa por desegni kaj konstrui komplikajn sistemojn. Tio faras ilin taŭgaj por portempaj strukturoj, aŭ por uzado kiel ludiloj por infanoj. La pecoj uzataj nomiĝas plej ofte blokoj aŭ brikoj.
La greka filozofo Platono verkis, ke la futura arkitekto ludas je konstruaĵoj dum infanaĝo. Konstruludilo estas kolekto de separataj pecoj kiuj povas esti kunigitaj por krei modelojn. Popularaj farotaj modeloj estas aŭtoj, kosmoveturiloj, kaj domoj. La konstruotaj aĵoj kiuj estas konstruitaj estas foje uzataj post kompletigo, sed ĝenerale parolante, la celo estas konstrui aĵojn laŭ propra desegno, kaj malnovaj modeloj ofte estas malfaritaj kaj la pecoj estas reuzataj en novaj modeloj.
La plej malnovaj kaj, eble plej ofta konstruludilo estas serio de simplaj lignaj blokoj, kiuj estas ofte pentritaj je brilaj koloroj kaj havigitaj al infanoj kaj beboj. Konstruludiloj kiaj brikoj de Lego kaj de Lincoln Logs estas desegnitaj por iom pli aĝaj kaj estis tre popularaj en la lasta jarcento. Konstruludiloj allogas al infanoj (kaj plenkreskuloj) kiuj ŝatas labori per siaj manoj, puzlo-solvantoj, kaj kazoj de imago-povo.
Kelkaj aliaj ekzemploj estas Bayko, Konstruk-Tubes, K'Nex, Erector Set, Tinkertoy, kaj Meccano, kaj ĝenraj konstruludiloj kiaj Neodimaj magnetludiloj.
Beaugency
Beaugency estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Balgentiens.
Margit B. Nagy
B. NAGY Margit, (nadj) Benkőné estas rumanuja hungara arthistoriistino naskiata en Gyoma la 4-an de majo 1928, kaj mortis en Budapest la 4-an de marto 2007. Ŝi estis la edzino de kulturhistoiisto Samu Benkő kaj patrino de arkeologo Elek Benkő.
Biografio
La mezlernejon Margit B. Nagy finis en Kecskemét kaj Târgu Mureş kaj pli poste ŝi studis en Bolyai Tudományegyetem (1946-50), kie ŝi iĝis asistantino (1950-52). Ekde 1953 ŝi estis akademia esploristino, ĉefesploristino.
Bor (distrikto Tachov)
Bor (Haid) estas urbo situanta en distrikto Tachov de Ĉeĥio proksimume 20 km de limoj de Germanio en okcidenta parto de Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Molekula anatomio
Molekula anatomio estas subfako de mikroskopia anatomio. Ĝi temas pri identigo kaj priskribo de molekulaj strukturoj de ĉeloj, histoj kaj organoj en organismo.
Bor (distrikto Tachov)
La urbo estiĝis apud grava vojkruciĝo ĉe firma akva burgo, kiu estas menciata jam en la jaro 1263. Sian nomon la urbo akiris laŭ pina arbaro (ĉeĥe bor). Kiam oni forhakis ĝin en 1318, ĝi estis ĉirkaŭigita per remparoj, kiuj estis detruitaj nur en la 19-a jarcento. Restoj de la remparaj muroj estas konservitaj en la norda parto de la urbo ĉe la t.n. Jozefa pordeto, kie estas al ili alkonstruitaj dometoj kaj en la orienta parto malantaŭ eksa hospitalo. Je finiĝo de la tridekjara milito en la jaro 1647 la urbo estis forbruligita, pluaj grandegaj incendioj estas registritaj en 1726, 1841 kaj dum finaj bataloj de la dua mondmilito en majo de 1945. Bor estis fondita kiel servutula urbo, kiu akiris siajn unuajn privilegiojn de Bohuslav el Švamberk en 1369, sian eblemon ĝi ricevis de imperiestro Rudolfo la 2-a en 1602.
Nuntempe urbo Bor havas sen siaj vilaĝoj preskaŭ 2600 loĝantojn. Al la urbo apartenas 21 vilaĝoj, kiuj havas sume pli ol 1200 loĝantojn.
Historio
Bor estis origine digita kaj per akvoj de fiŝlagoj fortikigita urbeto, situanta en suda parto de hodiaŭa distrikto Tachov. La ĉirkaŭaĵo de Bor estis pli sisteme enloĝita verŝajne jam en la paso de la 12-a jarcento, eblas, ke en konekso kun proksima kaj grava burgo Přimda.
En la unua duono de la 13-a jarcento ĝi apartenis al Ratmír el Skviřín. Plej verŝajne Ratmír aŭ liaj filoj Ratmír kaj Bohuslav metis fundamentan ŝtonon de burgo, kiu ĉeĥe nomiĝis Bor, latine Merica aj germane Haid. Tiu ĉi nova sidejo situis proksime de vojkruciĝo de komercaj vojoj, kunigantaj Bohemion kun Nurenbergo kaj Domažlice kun Tachov.
Per la skribfontoj Bor estas unuafoje menciata en la jaro 1263. En riĉa historio de Bor troviĝas sole tri nobelaj familioj, kiuj tenis en la pasintaj jarcentoj la urbon kaj la burgon. La idoj de Ratmír, sinjoroj el Bor (pli poste Švamberkidoj), proprumis la urbon ĝis la jaro 1650, kiam ili vendis ilin al Zikmund Bedřich von Götzen. Sinjoroj von Götzen vendis Boron en 1720 al Löwensteinidoj, kiuj tenis ĝin ĝis la jaro 1945. Dum ilia tenado apartenis al Bor urbeto Stráž kaj pluaj 30 ĉirkaŭaj vilaĝoj.
En 1331 la urbeto ricevis unuajn signifajn privilegiojn kaj en la 17-a jarcento ĝi estis kutime nomata urbo. Unu el la plej grandaj incendioj trafis la urbon en 1726, dum kiu forbrulis ankaŭ la tuta urbodomo kaj urba arkivejo.
El la tempo de Löwensteinidoj konserviĝis interesa priskribo de la burgo kun la urbeto en la t.n. Jozefa armea mapigado (proksimume 1770–1780), kie Bor estas menciata kiel "... malgranda urbeto ĉirkaŭgita per rempara muro kaj fosaĵo, en la placo estas granda preĝejo ĉirkaŭigita per muro, plu la urbo havas du pordegojn kaj portalojn, en antaŭurbo kontraŭ Čečkovice malgrandan preĝejon kun tombeja muro kaj antaŭ la suba pordego kastelon, ĉirkaŭigita per fosaĵo, bierfarejon, malgrandan sen muro kaj grenejon por grejno". La urbo de ovala bazplano grupiĝinta ĉirkaŭ la plilongigita stratforma placo estis ĉirkaŭigita per remparoj kun pordegoj. La malgrandaj restaĵoj de muroj de la eksaj remparoj estas konservitaj ĝis nun. La eksteran fortikigon de la urbo kreis vastaj fiŝlagoj, desegnitaj sur mapo de la jozefa armea mapigo el la fino de la 18-a jarcento. La akvo origine tuŝis ĝis la proksima Čečkovice.
Bamba
Bamba estas urbo en Malio, en la subregiono Bourem de la Gaa Regiono. Ĝi situas ĉe la rivero Niĝero, 190 km de Timbuktuo kaj 230 km de la urbo de Gao.
La distrikto de Bamba enhavas 19 vilaĝojn kaj 7 nomadajn popolgrupojn sur areo de 8.100 kvadrataj km. En 1998, la loĝantaro de la distrikto estis ĉ. 27.000, ĉefe sogajoj, tuaregoj, bozooj.
Bor (distrikto Tachov)
La burgo
Komence de la 16-a jarcento en la burgo okazis ampleksa alikonstruo, ŝanĝanta la mezepokan konstruaĵon en grandiozan kaj ekspozicieman komplekson de konstruaĵoj, donantaj al la posedantoj plenan komforton de malfrue mezepoka loĝado. Konstruinto ĉerpis inspirojn el saksia arkitekturo de interŝanĝo de la malfrua gotiko kaj renesanco. La alikonstruo de la bora burgo estas precize datita per surskribo MODERATA DURANTA 1515 sur portaleto en koridoro de okcidenta alo. La spacoj en suda alo estas envolbigita per komplikaj keletvolboj. La kortegan fasadon de suda alo ornamas ĝis nun ankaŭ vico de malfrue gotikaj pordaj kaj fenestraj portaloj, kiuj siatempe pro la komplikeco de formoj superis eĉ similajn murigojn de kurtenaj fenestroj en la reĝa burgo Křivoklát aŭ Karlštejn. Kiel tute nova elemento poste sur la fasado de tiu ĉi alo validigis grandega helikoforma ŝtuparejo, vidiganta porekstere kiel poligona tureto. Ankaŭ la kapelo ricevis valoran keletvolbon. La alikonstruo karakterize ŝanĝis ankaŭ la dominan konstruaĵon de la burgo – la turon. Ĝi plenigis la turon per alta brika kasko, kies eĝoj plikarakterizigis vicojn de terakotaj kraboj. La turo estas ĝis hodiaŭ dominaĵo de Bor.
Karakterizan alikonstruon trairis ankaŭ objektoj de la antaŭburgejo. Per tiu ĉi ampleksa alikonstruo la burgo en Bor enviciĝis inter eminentajn objektojn de sia tempo en la okcidenta Bohemio. En la 18-a jarcento ĉesis plenumi sian originan funkcion ankaŭ la ekstera fortikigo de la eksa burgo – la fosaĵoj kaj la remparoj iom post iom cedis al ampleksa parko, etendiĝanta plejparte sude kaj okcidente de la kastelo.
La tutan konstruaĵon signis negative reguligoj, okazantaj ĉi tie komence de la tridekaj jaroj de la 19-a jarcento kaj poste ĉefe en ties dua duono. Tiu ĉi lasta – romantika alikonstruo, okazis tute en spirito de tiam moda pseŭdogotika stilo. Ĝi ĉirkaŭis la malnovajn konstruaĵojn per kvanto de niĉaj turetoj kaj kreneloj, ornamitaj per ŝlosilpaflokoj. Al granda damaĝo tiel tute pereis sen kia ajn dokumentado la malnovaj fasadoj, kreataj dum la jarcentoj.
La objekto fariĝis post la jaro 1945 ŝtata.
18632 Danielsson
18632 Danielsson estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Ann-Kristin “Kikki” Danielsson, bone konatan kaj popularan kontrean kantistinon el Svedio.
Mez-Orienta Eŭropo
Unu el kunkreintoj de la difino estis Oskar Halecki, pola historiisto kaj diplomato.
La difino iĝis pli populara de la 80-aj jaroj, kiam tri intelektuloj de tiu ĉi regiono: Milan Kundera, Czesław Miłosz kaj István Bibó uzis ĝin kiel kontraŭstaro al la termino Orienta Eŭropo.
Nuntempe al la regiono estas alkalkulataj: Sume al la regiono oni kalkulas 18 ŝtatojn (aŭ 19 enkalkulante ankaŭ Kosovon, kiu proklamis sendependecon de Serbio kaj estas agnoskata de parto de ŝtatoj de la mondo).
Pintkunvenoj
Antaŭ la pintkunveno prezidanto de Pollando Andrzej Duda enmanigis al la brita filozofo kaj verkisto Roger Scruton Grandan Krucon de la Merit-Ordeno de Pola Respubliko pro eminentaj meritoj favore al apogo de demokratiaj ŝanĝiĝoj, kaj disvolvo de pola-brita scienca kaj altlerneja kunlaboro. La profesoro diris: ''Komunismo finiĝis danke al kredo kaj patriotismo de la pola nacio. Mi estas honorigita, ke mi povis en tio ludi modestan rolon.''
2994 Flynn
2994 Flynn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Perto, en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la astronominon Vicki Mary Flyne, edzinon de Michael P. Candy, (eponimo de la planedeto 3015 Candy).
Hatóságilag Tilos
Hatóságilag Tilos (hatoŜAgilag TIloŝ) estis punka hungara muzika grupo, fondita en septembro de 1996. Ĝia nomo venas el esprimo el dum la stalinisma Hungario (laŭ onidiro, oni povis legi la sekvan atentigon en drinkejo: „Kanti, grajnoludi, brui estas INSTANCE MALPERMESITA!”).
Anoj
Kreintoj:
Aktuale (2007):
26328 Litomiŝlo
26328 Litomiŝlo estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Miloš Tichý kaj Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la bohemia urbo Litomyšl, fondita en la 13-a jarcento. Tiu kultura centro estas fama pro siaj arkitekturaj monumentoj, inklude renesancan kastelon kaj skvaron ĉirkaŭita de renesancaj kaj barokaj domoj. Tie naskiĝis la komponisto Bedřich Smetana, la astronomo Zdeněk Kopal kaj la verkisto Jiří Karen.
Luguzău
Luguzău [luguzaŭ] (hungare: Lugozó) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Şilindia. En 1910 ĝi havis 608 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 158 (rumanoj, 13% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1561. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Glaciologio
Glaciologio, aŭ glaciscienco, estas la scienco pri la formoj, ekesto kaj ecoj de glacio kaj neĝo kune kun ilia transformiĝo al glaĉero, ĉiamfrosto kaj sojlglaciaĵo. Ĝi estas interfaka scienco, kiu tuŝas geografion, meteorologion, hidrologion, geologion, biologion kaj ekologion. Krome ĝi estas unu el la plej gravaj disciplinoj de la polaresploro. La ekzisto de glacio sur la Marso kaj sur diversaj lunoj de la planedoj de nia sunsistemo donas al tiu scienco ankaŭ eksterteran komponenton.
La "lulilo de la glaciologio" staris sur Unteraar-Glaĉero en Berna Oberlando (regiono de Kantono Berno, Svislando). Tie la geologo Franz Josef Hugi faris siajn unuajn studojn. En 1840 ekestis tie sub Louis Agassiz unua "esplorstacio" sub rokbloko, la tielnomata "hotel des Neuchatelois" (hotelo de la Novkastelanoj). La nocion Glaciepoko, germanlingve "Eiszeit", enkondukis Karl Friedrich Schimper en 1837.
La fakterenon prilaboras esplorinstitucioj en multnombraj landoj. En Germanio la Alfred-Weger-Institut en Bremerhaven estas gvidanta reprezentanto de la glaciologio.
Pri la formoj kaj sedimentoj, kiuj ekestis per la glaĉeroj, okupas sin la Glacimorfologio respektive la Geologio.
Stacio Higashi-Kohama
Stacio Higashi-Kohama (japane: 東粉浜停留場 [Higaŝi-Kohama-tejrjūĝō], angle: Higashi-Kohama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Bafoulabé
Bafoulabé estas urbo en Malio. Ĝi situas en la Regiono de Kayes. Bafoulabé estas la ĉefurbo de la distrikto Bafoulabé, kiu en 1887 estis la unua kreita distrikto en Malio.
Ĝia loĝantaro konsistas ĉefe el ĥasonkeoj, malinkeoj, soninkeoj, kaj fulaoj.
Ĉe Bafoulabé kunfluas la riveroj Bafing kaj Bakoy, formanet la riveron Senegalo. En la bambara lingvo, Bafoulabé signifas renkontiĝo de du riveroj.
Fily Dabo Sissoko devenas el Bafoulabé.
Józef Litauer
Józef LITAUER estis pola studento pri juro kaj poste advokato, kiu naskiĝis la 7-an de januaro 1894 en Lodzo kaj mortis dum la dua mondmilito en Pollando.
Dum la unua mondmilito li estis sekretario de la Amikaro Esperantista en Liono (Francio), kunlaboranto de ĉiutaga organo de la Pola Socialista Partio kaj kunfondanto de Esperanto-Rondo Konkordo en Varsovio, en 1921. Poste li funkciis kiel ĝenerala sekretario kaj prezidanto de Laborista Esperanto-Asocio (LEA) „Laboro“ en Pollando. Ĝis 1931 li krome estis ĝenerala sekretario de la Internacia Societo de Esperantistaj Juristoj. Post la malfondo de "Laboro" flanke de la pola registaro, li kun Władysław Lekowski kaj Marek Wajsblum fondis alian grupon, la Socialisman Esperanto-Societon, en la jaro 1933. En postmilita eldono de la revuo Pola Esperantisto, aperinta en la jaro 1946, li estas listigita kiel mortigito de nazioj dum la dua mondmilito, sen plia precizigo.
Fabian Zamenhof (avo de Ludoviko)
Ŝroga-Fajvel ZAMENHOF (ankaŭ Fajba Wolfowicz ZAMENHOF, per "kristana" aŭ goja nomo Fabian Zamenhof) (naskiĝis ĉirkaŭ 1807, mortis la 28-an de marto 1861) estis la patro de Marko Zamenhof kaj la avo de L. L. Zamenhof. Laŭ LLZ li estis tradukisto kaj instruisto de lingvoj, tamen la naskiĝatestilo de Marko Zamenhof pruvas, ke li ne kapablis legi. Meze de la 19-a jarcento li venis el Grodno al Tykocin, kiu estas malgranda urbeto apud hodiaŭ-pola urbo Bjalistoko. Poste, verŝajne en 1858, la familio translokiĝis al Bjalistoko, kie en 1859 naskiĝis lia nepo L. L. Zamenhof.
Le Télégramme
Le Télégramme de Brest et de l'Ouest, Le Télégramme de Brest aŭ simple Le Télégramme (la telegramo de Brest kaj de la okcidento) estas franca gazeto, kies vendareo estas en Bretonio, ĉefe en ties okcidenta parto, en la departementoj Finistère, Côtes-d'Armor kaj Morbihan.
La sidejo troviĝas en Morlaix, Finistère.
La gazeto apartenas al la familio Coudurier. Ili dungas ĉ. 600 homojn, inter kiuj estas iom pli ol 200 ĵurnalistoj. La meza taga eldonkvanto estas 205.000 ekzempleroj. Nuntempe 'Le Télégramme estas la lasta vera rivalo de Ouest-France en Bretonio. Ĝi estas ankaŭ unu el la maloftaj gazetoj, kies eldonkvanto kreskis dum la lastaj kvin jaroj (plej bona nacia kreskado de la regiona gazetaro en 2004, 2005, 2006, 2007 kaj 2008).
Enhavo
Krom la kutimaj lokaj, regionaj, naciaj kaj internaciaj novaĵoj, Le Télégramme raportas grandskale pri la bretona kulturo. Ĉiuĵaŭde aperas tuta paĝo en la bretona lingvo, Spered ar vro.
Menciindas, ke kontraŭe al Ouest-France, la gazeto aperigas la novaĵojn de la departemento Loire-Atlantique en la paĝoj Bretonio.
Fonto
La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de Wikipedia.
Aplombo
Aplombo estas atingata kun streĉita rekta korpo kun ĝia pezo egale distribuita tra la apoganta piedo aŭ ambaŭ piedoj. Aplombo estas regata per sento kaj regado de la muskoloj ĉe la vertebraro, kio estas, per "tenado de la dorso". La bazo de aplombo estas la pozicioj de piedoj en baleto.
La vera situigo de korpo influas ĉiujn baletajn paŝojn, kaj la perfekteco de la aplombo postulas jarojn de trejnado. Ekzercoj je la manrelo komencas la trejnadon de la stabileco kaj ekvilibro.
En la 18-a jarcento, ĉiutaga civo de altaj sociaj klasoj havis grandan influon de dancaj movoj, kaj tiel la vorto "aplombo" estis uzata por priskribo de majesta, senjoreca, furioza konduto, simile al bravado.
Anna Brigadere
Anna BRIGADERE estis latva verkisto, kies unua rakonto aperis en 1896. Sekvantjare aperis ŝia unua libro, Vecā Karlīne / Malnova Karlino. Ŝi skribis dramon, komediojn kaj membiografian verkon. Ŝia unua teatraĵo Sprīdītis rakontas pri agoj de latva farmaro en arbaro. Ŝi loĝis okaze en Moskvo sed revenis al Latvio. En Latvio estas donata literatura premio, kio estas nomita pri ŝi. Ŝiaj libroj estas tradukitaj.
Pavlíkov
Pavlíkov estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 5 km sude de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1422.
La 29-an de majo 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Mădrigești
Mădrigești [mədriĝeŝtj] (hungare: Madarsák) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lipova administracie apartenanta al la komunumo Brazii. En 1910 ĝi havis 620 loĝantojn (rumanoj), en 1992 331. Ĝia unua skriba mencio estas el 1441. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Banamba
Banamba estas urbo situanta en la Koulikora Regiono (regiono Koulikoro) de Malio. Ĝi situas ĉe longitudo 7°45 (okcidente) kaj ĉe latitudo 13°5542 norde. La urbo havas ĉ. 32.000 loĝantojn.
La distrikto de Banamba havas la sekvajn komunumojn: Banamba, Ben Kaki, Boron, Duguwolowula, Kiban, Madina Sacko, Sébété, Toubacoro kaj Toukoroba.
Rolf Riehm
Rolf RIEHM (pseudonimo: Mario PLEYER) estas aŭtoro de la planlingvo Unitario. Li naskiĝis en 1944 en Germanio kaj laboris kiel maŝinkonstrua inĝeniero en Bensheim, suda Hesio. En la 1980-aj jaroj li lernis Esperanton kaj partoprenis kelkajn esperantistajn aranĝojn. Lia konvinko, ke lingvaj malperfektaĵoj de Esperanto malhelpas ĝian sukceson, instigis lin mem evoluigi la planlingvan projekton Unitario, kiun li publikigis en 1989. Sed lia inventaĵo elvokis ene de la Esperanto-movado ĉefe mokojn kaj ekster ĝi grandan indiferentecon. Li restis verŝajne la sola parolanto de Unitario kaj - laŭ impreso de esperantistoj - eĉ mem nur malbone regis ĝin. De lia revuo "Unitario" aperis nur unu numero en 1990, interalie kun recenzo de Ulrich Matthias kaj leteroj de la interlingvaistok Peter Gopsill kaj Ferenc Jeszenszky, la esperantistoj Claus J. Günkel kaj Rudolf Fischer.
En 1991 Riehm komencis aktivi por Interlingvao.
Li aktivis ĉe Facebook ĝis la 2-a de aprilo 2015. Post tio, ne plu aperis vivsignoj de li.
Land and Freedom
Historio
La filma rakonto sekvas laŭ salta retrosceno. David Carr estis mortinta maljunaĝe kaj lia nepino malkovras malnovajn leterojn, ĵurnalojn kaj aliajn dokumentojn en lia ĉambro: kion oni vidas en la filmo estas kion li vivis.
Carr, juna sendunga laboristo kaj membro de la Komunista Partio de Britio, eliras el Liverpool kaj veturas al Hispanio por aliĝi al la Internaciaj Brigadoj. Li trapasas la limon de Katalunio kaj hazarde li estas enlistata en milica roto de la maldekstra komunisma partio POUM estrata de Lawrence, en la fronto de Aragono. En tiu roto, kiel ĉe ĉiuj milicoj de la POUM, kunluktas kaj viroj kaj virinoj — kiaj la juna kaj entuziasma. En venontaj semajnoj kaj monatoj li amikiĝas kun aliaj eksterlandaj volontuloj, kiaj la franca Bernard, kaj enamiĝas kun Blanca, membro de la POUM, kiu estas ankaŭ la ideologiisto de lia grupo.
Post esti vundita kaj resanigita en hospitalo en Barcelono, li fine aliĝas — laŭ sia origina plano kaj kontraŭ la opinio de Blanca — al la registaraj Internaciaj Brigadoj, kaj li konstatas la stalinisman propagandon kaj subpremadon kontraŭ la membroj de la POUM kaj la anarkistoj; li tiam revenas al sia malnova roto, kie li vidas la milicanojn ĉirkaŭitaj de registara roto postulante ties kapitulacon: dum rapida konflikto Blanca estas mortigita. Post ŝia funebro li revenis al Britio kun ruĝa naztuko plena je hispana tero.
Fine la filmo revenas al nuntempo, kaj oni vidas la funebron de Carr, kie lia nepino ĵetas la hispanan teron sur lia tombo post legi versojn el "The Day Is Coming", nome poemo de William Morris. Poste ŝi realigas saluton per levita pugno, honore liajn kredojn.
Banani
Banani estas vilaĝo en Malio, loĝata de dogon-popolo. Ĝi situas en la Bandiagara-rokmasivo en la regiono Mopti. Ĝi estas UNESCO-heritaĵo.
Ris-Orangis
Ris-Orangis estas franca komunumo en la departemento Essonne, en la regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Rissois.
Fabian Zamenhof (kuzo de Ludoviko)
Fabian Zamenhof (naskiĝis en 1863) estis kuzo de L. L. Zamenhof. Li estis apotekisto kaj honora civitano de la urbo Tula, fondinto de la rusia (kontraste kun la pola) branĉo de familio Zamenhof.