cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Braine-le-Comte
Braine-le-Comte (france: [BREJn'-le-KO:Mt'] aŭ valone: Brinne-e-Hinnot aŭ nederlande: 's-Gravenbrakel [SĤRA:v'nbra:k'l]) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Soignies (nederlande Zinnik).
Ekde 1977 la municipo Ronquières apartenas al Braine-le-Comte, la ĉefa municipo.
Cerro Chato
estas municipo de Urugvajo. Ĝi dividiĝas inter la departementoj Durazno, Florida kaj Treinta y Tres en la oriento de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
Cerro Chato [zEro ĉAto] signifas en la hispana "senpintan monteton".
Duonperfekta nombro
En matematiko, duonperfekta nombro aŭ pseŭdoperfekta nombro estas natura nombro n kiu estas egala al la sumo de ĉiuj aŭ iu subaro de siaj propraj divizoroj.
La unuaj kelkaj duonperfektaj nombroj estas ĉiu multipliko je entjero de duonperfekta nombro estas denove duonperfekta, kaj ĉiu nombro de la formo 2mp por natura nombro m kaj primo p tia ke p<2m+1 estas ankaŭ duonperfekta.
Distrikto Bludenz
Loko
La distrikto situas en la Orientaj Alpoj en la Silvretta-Montoj. La alteco estas pli ol 2000 m kaj ĝi atingas pli ol 3000 m ĉe la limo kun Svislando. Nur en la nordokcidenta parto de la distrikto la altitudo en la valo Montafon estas malpli ol 1000 m.
Duonperfekta nombro
La plej malgranda nepara duonperfekta nombro estas 945 (Friedman 1993).
Distrikto Bludenz
Komunumoj en la distrikto
Najbaraj distriktoj estas:
distrikto Feldkirch kaj distrikto Bregenz en la nordo. Ĝi limas oriente kun Tirolo, sude kun Svislando kaj okcidente kun Liĥtenŝtejno.
Duonperfekta nombro
Duonperfekta nombra kiu estas egala al la sumo de ĉiuj siaj propraj divizoroj estas perfekta nombro. Abunda nombro kiu ne estas duonperfekta estas bizara nombro. Escepte de 2, ĉiu unueca pseŭdoperfekta nombro estas duonperfekta. Ĉiu praktika nombro kiu ne estas nenegativa entjera potenco de 2 estas duonperfekta.
Duonperfekta nombra kiu ne estas dividebla per ĉiu pli malgranda duonperfekta nombro estas primitiva duonperfekta nombro.
Eksteraj ligiloj
Vollkommene Zahl
Saint-Paul-Trois-Châteaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la kantono.
Listo de Municipaj Distriktoj de Alberto
(Municipaj) Distriktoj de Alberto estas administraj subunuoj de la censodistriktoj de la provinco.
Saint-Paul-Trois-Châteaux
La teritorio havas komunan limon kun.
Listo de Municipaj Distriktoj de Alberto
Regado
Municipaj distriktoj (angle: municipal districts), foje nomataj simple distriktoj (angle: counties) - historie, estis diferenco inter "municipa distrikto" kaj "distrikto" en Alberto, sed jam ne plu - estas la administraj unuoj por kamparaj regionoj inkluzive bienoterenojn kaj nekorporaciiĝintajn komunumojn kiel vilaĝetojn. En 2006 estis 64 municipaj distriktoj en Alberto, ĉiuj administrataj de la Alberta Ministerio pri Municipaj Aferoj, branĉo de la Registaro de Alberto. La municipajn distriktojn prizorgas konsilioj elektitaj de la loĝantoj. La specialajn distriktojn prizorgas konsilio elektita de la leŭtenanta guberniestro de Alberto. Aliaj specoj de regado funkciantaj kadre de la sistemo de municipaj distriktoj estas la specialigitaj municipoj, la regionaj municipoj, kaj la plibonigaj distriktoj. La metisajn komunumojn kaj indianajn rezervojn administras lokaj registaroj kun kunordigado flanke de la federacia registaro.
Saint-Paul-Trois-Châteaux
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tricastins.
Listo de Municipaj Distriktoj de Alberto
Regado
La plibonigajn distriktojn rekte administras la Alberta Ministerio pri Municipaj Aferoj. Laŭbezone plibonigaj distriktoj korporaciiĝas aŭ kiel municipaj distriktoj (kun konsilio elektita de la loĝantoj) aŭ kiel specialaj distriktoj (kun konsilio elektita de la registaro). Kiam ili funkcias bone, oni ŝanĝas la statuson de la plibonigaj distriktoj tiel ke ili fariĝas normalaj (municipaj) distrikto aŭ specialigitaj municipoj aŭ, se temas pri malmulte loĝata regiono, regionaj municipoj.
Listo de municipaj distriktoj
Sekvas alfabete ordigita listo de la distriktoj:
Alispecaj municipoj
Krom la municipaj distriktoj estas en Alberto du censajn metropolojn (Kalgario kaj Edmontono) kaj sep plibonigaj distriktoj (la kvin naciaj parkoj, kiujn administras Parks Canada, kaj du provincaj parkoj). Pluraj administraj unuoj estas specialigitaj municipoj.
Plibonigaj distriktoj
La plibonigajn distriktojn administras la Ministro de Municipaj Aferoj de Alberto, aŭ rekte aŭ per elektitaj aŭ alelektitaj konsilioj.
Specialigitaj municipoj
Specialigitaj municipoj estas regionoj kun specialaj bezonoj kaj cirkonstancoj, kiuj postulas specialajn administrajn metodojn.
Censaj metropoloj
Censaj metropoloj estas urbaj aglomeraĵoj kun loĝantaro de pli ol 100.000 homoj; ĉiu konsistas el granda urbo kun la apudaj terenoj.
Aliaj urboj en Alberto havas neformalan "grandan regionon" sed ne estas tiel administrataj (Grande Prairie, Lethbridge, Medicine Hat, Red Deer kaj iom malpli-multe Brooks, Camrose, Cold Lake, Lloydminster, Wetaskiwin).
Schwartbuck
Schwartbuck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Lütjenburg-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Lütjenburg, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Listo de Municipaj Distriktoj de Alberto
Demografio
En 2005 la suma loĝantaro de ĉiuj ne-urbaj municipoj estas 452,039.
Le Grand-Madieu
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Cikloheksila nitroacetato
Cikloheksila nitroacetato aŭ C8H13NO4 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la nitroacetata acido kun cikloheksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheksila nitroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Cikloheksila nitroacetato reakcias acide per hidrolizo kaj ĝia katjono estas pli forta ol acetata acido. Cikloheksila nitroacetato estas uzata por produktado de aliaj nitroacetatoj inklude de la nitrometano. Ĝi estas neakordigebla kun fortaj bazoj.
Distrikto Dornbirn
La distrikto DORNBIRN (germane: Bezirk Dornbirn) troviĝas en la nordokcidenta parto de la aŭstria federacia lando Vorarlbergo. Distrikta ĉefurbo estas Dornbirn. Areo: 172.37 km², loĝantaro: 82.721 (en 2012).
Komunumoj en la distrikto
3 Lustenau
Denni Rocha dos Santos
Denni Rocha dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Ignác Szepesy
Barono Ignác Szepesy [sepeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szepesy Ignác, malofte Szepessy Ignác estis hungara romkatolika teologo, pastro, kanoniko, episkopo, honora membro de Hungara Scienca Akademio (1831). Lia nobela antaŭnomo estis négyesi. Ignác Szepesy naskiĝis la  1780 en Eger. Li mortis la 1838 en Pécs.
Biografio
Ignác Szepesy frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno, kie li doktoriĝis el filozofio kaj teologio. En 1803 li pastriĝis, dume li havis postenon en seminario de Eger. Baldaŭe li akiris pli altajn ekleziajn rangojn, ekzemple en 1808 li estis nomita kanoniko, fine en 1820 episkopo. En la hungara parlamento li estis la unua, kie li parolis hungare. Ekde 1827 lia rezidejo estis en Pécs. Li strebis multe pri la eklazia edukado, krome li fondis presejon. Li ricevis premion en 1835.
NGC 4735
NGC 4735 (aliaj indikoj — MCG 5-30-104, ZWG 159.91, KUG 1248+291, IRAS12485+2911, PGC 43509) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santa Clara de Olimar
estas municipo de Urugvajo. Ĝi apartenas al la departemento Treinta y Tres en la oriento de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
.mr
.mr estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Maŭritanio. Loka kontakta adreso estas nepra por registri domajnan nomon sub .mr. Registradoj okazas duanivele, kaj ekzistas subdomajno .gov.mr en kiu registaraj retejoj havas nomojn trianivelajn.
Hirkano la 2-a
Hirkano la 2-a aŭ plene Johano Hirkano la 2-a - latine Johannes Hyrcanus II., greke Ἰωάννης Υρκανός Β΄, Ioannis Hyrkanos la 2-a, naskiĝdato nekonata, mortis en 30 antaŭ nia erao - estis alta sacerdoto de la judoj inter la jaroj 76 kaj proksimume 40 antaŭ nia erao kaj reganto (ethnarĥ) en Judeo inter la jaroj 63 kaj proksimume 40 antaŭ nia erao. Li estis la filo de la makabeo Aleksandro Janeo, reĝo de Judeo inter la jaroj 103 kaj 76 antaŭ nia erao, kaj de Salome Aleksandra, reĝino de Judeo inter la jaroj 76 kaj 67 antaŭ nia erao. Aristobulo la 2-a estis lia frato.
Post kiam la reĝo Aristobulo la 1-a en 104 kaj 103 antaŭ nia erao unuigis la postenojn de alta sacerdoto de la judoj kaj reĝo de Judeo en sama persono, la juda popolo pli kaj pli apartiĝis en du grupojn, la sadukeoj el la gvida socia tavolo de nobeloj kaj sacerdotoj je la unua flanko kaj la pli malprestiĝaj sociaj tavoloj kaj la farizeoj reprezentantaj la antikvajn judajn kontraŭmonarĥiajn movadojn aliflanke. Ekde tiu momento la tensioj kaj konfliktoj inter tiuj du grupoj dominis la politikon de Judeo. Aleksandro Janneo, la patro de Hirkano la 2-a kaj posteulo de Aristobulo la 1-a, atingis la plej vastan teritorion de la makabea imperio kaj serĉis malferman alfronton kun la fariseoj. En 94 antaŭ nia erao erupciis civila milito, en kiu la reĝa potenco testiĝis. Post la morto de Aleksandro Janneo, lia edzino Salome Aleksandra transprenis la regadon. Ŝi sukcesis plipacigi la situacion kaj sekurigis la limojn de la regno.
Post ŝia morto, en 67 antaŭ nia erao, Johano Hirkano la 2-a antaŭvidiĝis esti la sekva reĝo, sed lia pli juna frato Aristobulo postulis la tronon kaj ekkonfliktis kun la frato. Hirkano estis pelata de sia frato el Jerusalemo kaj serĉis subtenon de la nabateanoj. Kiam Hirkano kun armeo staris antaŭ la remparoj de Jerusalemo kaj volis rekonkeri ĝin, ambaŭ fratoj demandis la helpon de la proksima romia armeo de Pompeo. Tiu komence helpis al Aristobulo konservi la potencon, sed kiam la tumultoj ne finiĝis li ordonis ke ambaŭ fratoj kun siaj armeoj devus akompani la romian armeon en sia konkera mitilo de okcidenta Azio. Kiam Aristobulo fuĝis en la montojn kaj Pompeo ricevis la ordonon laŭeble rapide fini la azian militkampanjon per atako kaj konkero de Jerusalemo, Hirkano alianciĝis kun la romianoj. Post trimonata sieĝo de la juda templo, en kiu defendiĝis Aristobulo kun siaj sekvantoj, sekvis sangoverŝa atako en kiu pli de 12 000 judoj estis mortigitaj. Aristobulo estis kaptita kaj malliberigita. En 63 antaŭ nia erao Pompeo enpostenigis Hirkanon kiel alta sacerdoto kaj reganto de Judeo. Judeo de tiam devis pagi tributojn al Romo kaj en vasta senco kalkuliĝis romia provinco.
Post kiam Julio Cezaro stabiligis la situacion en Judeo per la liberigo de Aristobulo kaj la konfirmo de Johano Hirkano kiel alta sacerdoto de la judoj, sekvis trankvila kvaronjarcento, ĝis kiam la partoj en 40 antaŭ nia erao atakis kaj konkeris Jerusalemon. Johano Hirkano kapitulacis, kaj post kiam la romianoj rekonkeris la urbon, li estis punita per forpreno de la posteno de alta sacerdoto kaj fortranĉo de ambaŭ oreloj. Siajn lastajn vivjarojn li vivis en juda komunumo de Mezopotamio, kie li daŭre estis alte respektata. En 30 antaŭ nia erao la tiutempa juda reganto Herodo la Granda kondamnis lin je morto pro akuzo de konspiro kun la nabateanoj - sekve Johano Hirkano estis ekzekutita.
126 Velleda
126 Velleda estas ne tre granda sed hela S-tipa asteroido de la asteroida zono.
Nomo
Ĝia nomo estas tiu de la ĝermana profetino Velleda de la 1-a jarcento, de kiu Chateaubriand faris la heroinon de sia verko "La Martiroj".
Brugelette
Brugelette (france:[BRYĵelet]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Ath.
Ekde 1977 la municipoj Cambron-Casteau, Attre, Mévergnies kaj Gages apartenas al Brugelette, la ĉefa municipo.
Alvinlândia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la samnoma mikroregiono Marília. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis en 1934. La subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 420 kilometroj.
Distrikto Bregenz
La Distrikto BREGENZ (germane: Bezirk Bregenz) troviĝas en la nordo de la aŭstria federacia lando Vorarlbergo. Distrikta ĉefurbo estas Bregenz. Areo: 863.34 km², loĝantaro: 127.806 (en 2012).
Martiriĝo kristana
Kristana martiriĝo estas la stato de sufero al kiu estas submetitaj kristanoj kiuj konservas apartajn sintenojn en la intencoj, en la animo kaj en la decidoj: manke de tiuj antaŭkondiĉoj povas eble temi pri martiriĝo, sed ne kristana martiriĝo. Tiuj karakterizoj rezultos el la malgranda ĉi-suba artikola pritrakto.
Laŭ kristanismo, martiroj (el la greka μάρτυς = «atestanto») estas tiuj fideluloj kiuj por konfesi aŭ disvastigi la evangelian mesaĝon trafis penojn kaj torturojn, ĝis la mortopuno; kaj tio pro fideleco al Jesuo Kristo, kiu la samon suferis siavice pro fideleco al sia konscienco kaj al sia Patro-Dio. Kristano, tamen, ne serĉas martiriĝon kaj preĝas por ke siaj persekutantoj ne plenumu tian pekon kaj eĉ ili havu la pardonon ĉe Dio. En tiu li imitas Jesuon kiu sur la kruco pardonpetis pro siaj Krucumantoj.
De ĉiam la kristanaj martiroj ene de la kristanaj eklezioj estas certe admirataj sed ĉe kelkaj (katolika, ortodoksia, kaj diversaj eklezioj kies radikoj estas en mezoriento) ili ĝuas kulton ĉar taksataj honorantaj Dion kaj propetantoj por la teranoj por ke ili sianvice honoru kaj gloru la unikan savanton Jesuon Kriston kies amikecon ili jam spertas. Foje por la martiro estas fiksata, ofte, la tago de la martiriĝo, la dies natalis nome lia renaskiĝo ĉe Dio. Pri la antikveco kaj biblieco kaj apostoleco de tia kulto videndas, interalie, ĉe Sanktulo kaj Kristanaj martiroj de la 21-a jarcento.
Teologio
Teologiaj aspektoj pri la kristana martiriĝo estas senerare kapteblaj rekte el la Agoj de la Apostoloj kiuj montras la kaŭzon de la martiriĝo kaj la spiritan sintenon de la martiro kaj la ligon de la martiriĝo kun la ofero de Kristo. La unua martiro de la kristana historio estis junulo Stefano, ĝuste dirita ‘protomartiro’ (= unua martiro); li estas ankaŭ la unika martiro kies “passio” (martiro) estis detale rakontita en kanona libro (krom tiu, memkompreneble, de Jesuo Kristo). Se multaj estis la kristanaj martiroj, apartaj korsento kaj admiro ĉirkaŭas la unuajn martirojn. Stefano, krome, estis selektita de la dekdu apostoloj, kune kun aliaj ses junuloj, kiel diakono por ke li zorgu pri la travivaĵaj aferoj de la unua kristana jerusalema komunumo.
Specialaj aspektoj faras de tiu martiro emblema persono: lia konfesatesto, malsame ol en la malnovtestamenta tradicio, konturiĝas kiel daŭriĝo de la sorto de iu persono kaj iu ofero, tiuj de Jesuo kiu estas energie atestata kiel mesio kaj kiel la Filo de homo: kiel Jesuo ĉiam spirite-mense kontaktas la Patron, ankaŭ Stefano, mortanta, proklamas ke mem vidas (nome konscias kaj konfesas ĝismorte antaŭ Dio). Ke en Stefano ripetiĝas la okazintaĵo de Kristo pruvas ankaŭ la pardono kiun li ofertas al sia mortigantoj (Lk 23,34-46 = Ag 7,60). Laŭ la Agoj Stefano estis ŝtonigita de hebreoj kiuj ne akceptis lian atestaĵon: tiu kristano, fakte, subtenis ke Jesuo estis la unika kaj definitiva Mesio: ĝuste kiel Moseo kondukis definitive la hebrearon el la Egiptio, tiel la kristana mesaĝo estas la vojo kiu kondukas al Dio, la nova “ĉiela regno”.
Ĉio tio donis teologian valoron al la kristana martiro subveste de “ofero” krom atestaĵo: la hebreaj martiroj, antaŭaj al la evangelio, defendis sian identecon religian kaj politikan de izraelo anoncante ne la mesion alvenintan sed eventuale la mesion alvenontan. La martiriĝo de Stefano estos la ekzemplo kaj stampo, se tiel diri, sur kiu modeliĝos la densega listo de la venontaj kristanaj martiroj
Kristana martiriĝo dum la Romia Imperio
Ĉiam laŭ la Agoj de la Apostoloj, la romia povo establiĝinta en Palestino, serĉante la konsenton de la hebrea sacerdotaro, aktivis serion da politikoj celantaj kondamni kaj persekuti la sekvantojn de la kristana kredo: la Agoj reportas, fakte, la martiriĝon de Jakobo la pli aĝa, unu el la apostoloj. Temas pri la unua kontraŭmeto inter la establiĝinta povo kaj la kristanoj, kaj tiuj lastaj finiĝas viktimoj.
Post la unuaj persekutoj, la imperiestroj, por bremsi la kreskantan disvastiĝon de la kristana kredo, emanis serion da dispozicioj celantaj malfajrigi la unuajn allumiĝojn de la eklezioj. Tiel, la paganaj kultoj unuafoje estis altruditaj kaj batalataj la sektoj “judaizantaj” en la Imperio: La evangelio tial fariĝis kredatesto ankaŭ kontraŭ la romia tradicio. La unuaj kristanaj komunumoj identigis la lukton kontraŭ la paganaj misfaroj kun esprimo de sia kredo, kaj kuniĝis ĉirkaŭ la memoro de la martiroj kun eŭkaristiaj ritoj.
Se dumprocese kristanoj rezignintaj al sia aperteno al la eklezio alinomiĝis, ene de la eklezio, lapsi (= falintoj), kondutis malsame, kaj male ol ili, kiuj ne revenis al paganismo eĉ en la momento de la morto, kaj honoriĝis per la martirpalmo.
Samtempe, kaj precipe post la epoko de la martiroj, la atribuo de digneco kaj emintenco de la martiroj etendiĝis al homoj virtaj kaj evangelie vivantaj, kaj preciziĝis, praktike, la koncepto de “sanktulo”, sed la martira modelo de sankteco tiom elstaris ke ankoraŭ hodiaŭ oficiale la listo de la sanktuloj estas indikata per “Martirologio”.
Teologia evoluo
Por la kristano la maritiriĝo estas evento neekskludebla ene de sia kredo. La 1-a epistolo de Johano recitas ke “... ĉar li demetis sian vivon pro ni; kaj ni devus demeti nian vivon pro la fratoj”. Laŭ la unuaj kristanoj martiriĝe elspezi sian vivon estis la precipa maniero reciproki al Jesuo la fakton ke li elspezis sian vivon por ili. Sankta Ignaco el Antioĥio atingis tian ardon ke mem puŝis ke la kristanoj ne propetu pri li ĉe la imperiestro, sed konsentu lian mortiriĝon. En diversaj “passiones” la martiro iras spontanee al la ofero eĉ kiam li havis la eblon ĝin eviti. Tamen, tiu puŝiĝo, krom la akceptado de la altrudita evento, al martiriĝo ne trovis ĉiam konsenton ĉe la regantoj de la eklezio.
Kun la ĉeso de la persekutoj, la perspektivo de la martiriĝo kiel prikreda demonstro komencas malpliiĝi, kaj anstataŭiĝi per la altiro al la alispeca sankteco. Daŭris, tamen kaj tio videblas en la kazo de Sankta Marteno de Tours (4-a jarcento, unua kristana nemartiro konsiderita “sanktulo”, longatempe la haloo de sankteco kiel propreco de la martiroj: kaze de Marteno la liturgia preĝo diras “Anima beata, se la spado ne vin trafis vi ne perdis la gloron de la martiro”, kvazaŭ ekskuzo pro lia nemartiriĝo.
En la liturgia kalendaro, kvankam minimume kompare kun la reala nombro, kristanismo revivigas ĉe siaj fideluloj historiojn de martiroj. La kristana martirologio plenplenas de martiroj de ĉiuj epokoj. Estas konsideritaj sanktuloj ĉar martiroj, ekzemple, Giovanni de Brebeuf, la tieldiritaj kadanaj martiroj, la jezuitoj mortigitaj de Irokezanoj de la 17-a jarcento, vietnamia Sankta Andreo Dung-Lac kaj liaj kompanuloj de la 19-a jarcento, japana sankta Paŭlo Miki, Sankta Tereza Benedikta de la Kruco kaj Maksimiliano Kolbe (mortigitaj en la naciaj lageroj...
Ekzistas evidente, kune kun la historio de kristanismo, io kio similigas la Kristkrenatojn al iliaj krucumita Vivanta Majstro, konludas kristanaj teologoj. Kaj tio plievidentas en la nuna epoko kiam, laŭ seriozaj statistikoj, la kristanaj mortigitaj pro ilia kredo sumas ĉirkaŭ 150.000 miloj jare (vidu ĉe Kristanaj martiroj de la 21-a jarcento).
Tipoj de martiriĝo
Inter katolikoj, foje ne malplaĉis substrekis tri tipojn de martiroj:
Martiro blanka konsistas en la forlaso de ĉio ame posedata pro amo al Dio.
Martiro verda konsistas en la liberiĝo pere de fasto kaj peno el siaj malbonaj deziroj, aŭ akcepti pensuferojn por la ĉiama konvertiĝo.
Martiro ruĝa konsistas en la elteno de la Kruco aŭ la morto Altrudita pro la kredo je Jesuo Kristo. (El Irlanda Homelio de la sepa jarcento).
Kompreneble, tiu lasta estas ankaŭ vera bapto, purigilo ankaŭ de ĉiu peko. En la antikvaj tempoj, tiu martiro egalvaloris kiel la perakva bapto.
Svebis forta en la kristana kredmedio dum la Neronaj persekutoj la koncepto-sento laŭ kiu la martiriĝo konsiderindas renaskiĝo en Kristo: ĝi estis la resorto puŝite de kiu la martiroj rifuzis la apostatiĝon el sia religio kaj akceptis malplaĉi kaj esti juĝataj, pro ilia nepartopreno en paganaj ritoj kaj rifuzo oferi al la naciaj dioj, kontraŭreligiaj kaj kontraŭnaciaj.
7248 Älvsjö
7248 Älvsjö estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets (angle por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Martiriĝo kristana
Historiografio
Post la Koncilio de Trento, iuj papaj dispozicioj antaŭenpuŝis revizion de la Romana Martirologio, la libro de ĉiuj romanaj martiroj kaj ties “passiones” (suferoj). Krom eraroj pri datoj kaj lokaj kaj tempaj misinformoj, foje oni konstatis kaj eliminis informojn ambiguajn kaj apokrifajn.
7248 Älvsjö
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sveda vilaĝo Älvsjö, nun suda antaŭurbo de Stokholmo. Tie okazis la batalo ĉe Brännkyrka en 1518, en kiu la onta reĝo Gustavo Vasa partoprenis. Pli ol mil homoj tie estis mortigitaj kaj multe da stratoj de Älvsjö ricevis la nomojn de mortigintoj.
Martiriĝo kristana
Historiografio
Oni devis forigi ankaŭ evidentajn spurojn de paganaj kultoj konservitaj en la kultaj memoraĥoj mem de martiroj: pro tio certa moderna historiografio poste subtenis la tezon de la “pasiva kristaniĝo” de paganaj epigonoj per la surmeto de kristanaj vestoj sur tiuj paganaj sen, tamen, ŝanĝi tradiciojn kaj festojn. Foje la similecoj inter la eventoj memorigitaj de paganoj kaj tiuj memorigitaj de kristanaj tiom similas ke la suspekto ke tiu transbordiĝo, kelkekaze eble efektiviĝis senvole.
Revizion de la Romana Martirlibro efektiviĝis ankaŭ Cezaro Baronio.
Burgo Landshut
La burgo Landshut estas ruino de montburgo en Bernkastel-Kues, en la distrikto Bernkastel-Wittlich, germana federacia landon Rejnlando-Palatinato.
Geograpfia Situo
La burgo Landshut troviĝas je la okcidenta rando de la mezmontaro Hunsrück supre de Bernkastel, urbopartode Bernkastel-Kues. Ĝi staras sur la ĉ. 235 m alta monto. La rivero Mozelo alfluas la burgon de sudokcidento. La burgo estas de malproksime videbla.
Rivenich
Rivenich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Andrelândia (mikroregiono)
La mikroregiono Andrelândia (esperante: Andrelandja) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo kaj en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas. La teritorio kovras areon de kvadrataj kilometroj. La mikroregiono enhavas 13 municipojn.
Pektino
Pektino estas struktura acida heteropolisakarido enhavata de la ĉelmuroj de surteraj plantoj.
Priskribo
Pektino konsistas el karbonhidratoj, polisakaridoj troviĝantaj en plantsukoj.
La pektino entenas tri polisakaridojn (galaktano, arabano, galakturonan-metilestero), kiuj ligiĝas kemie.
La galaktano konstruiĝas el ĉ. 120 D-galaktopiranozoj al ĉenforma polisakarido. La arabano estas malgranda polisakarido el L-arabofuranozoj.
La plej tipa ero de la pektino estas la galakturonano, kiu estas la metil-estera derivaĵo de la pektina acido. La pektina acido konstruiĝas el D-galakturonacidaj partoj per alfa-1,4-ligo.
Pektino iĝas flavbruna per klor-zink-jodido kaj iĝas ruĝa per rutenioruĝo (amonia rutenia oksiklorido).
Biologia rolo
Pektino troviĝas en ĉiu surtera planto, en la primara ĉelmuro, en la interĉelejo. Ĝi grandkvante troviĝas en la karnaj histoj de la plantoj, en la karnecaj fruktoj (pomo, citrono) kaj en la karoto.
Multaj bakterioj, fungoj, radifungoj povas foruzi la protopektinon, la pektinon kaj la pektinan acidon, la polisakaridojn kiel fonton de la karbono kaj energio. En la procezo partoprenas la jenaj enzimoj:
Karakteriza malkombina organismo estas, en senaera medio, Clostridium pectinovorum. En aerhava medio, aktivas la fungoj en la malkombina procezo.
Homa uzo
Pektino estas ankaŭ uzata kiel ingredienco en homaj manĝaĵoj pro sia ĝeligpovo, en fruktaj konfitaĵoj, ĵeleoj, ktp. Ĝi estas ankaŭ uzata kiel neaktiva ingredienco en diversaj medikamentoj.
Historio
La pektino estis unue izolita kaj priskribita en 1825 de la franca kemiisto Henri Braconnot. La nomo “pektino” devenas de la helena vorto pēktikós (πηκτῐκός) “solidiĝinta”.
Ohabița
Ohabiţa [ohabica] (hungare: Kisszabadi) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 345 loĝantojn (rumanoj), en 1992 128 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1433. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Păltiniş.
Bach (apartigilo)
Bach estas germana familia nomo. La germana vorto “Bach” signifas ’’rivereto’’.
H
{* Hans Bach
György Benedek
György Benedek [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benedek György estis hungara pentristo, skulptisto.
György Benedek naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
György Benedek frekventis artan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1960. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aurél Bernáth kaj János Kmetty. Inter 1964-1967 li havis stipendion. Li studvojaĝis al Sovetunio, Aŭstrio, Italio, Britio, Ĉeĥoslovakio kaj Bulgario. Ekde la 1980-aj jaroj li okupiĝis precipe pri skulptado. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 1979-2003, krome aliajn artajn premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis filinon en 1962.
Klaus Barbie
Nikolaus 'Klaus' BARBIE (n. la 25-an de oktobro 1913 - m. la 25-an de septembro 1991) estis gvidanto en la nazia SS (en rango Hauptsturmführer de nazia lingvaĵo, do "ĉefsturmgvidanto") kaj membro de la sekreta polico Gestapo en la Dua Mondmilito. Li konatiĝis kiel la "buĉisto de Liono" pro tio, ke li persone torturis kaptitojn en la Gestapo-sidejo de Liono en Francio.
Post la milito, Barbie estis uzita de usonaj spionagentejoj, kiuj cetere faciligis lian fuĝon al Sud-Ameriko. Li estis fine ekstradiciita al Francio en 1983, kie li estis kondamnita de tribunalo.
Dum lia proceso en Francio pro militkrimoj, lia advokato provis argumenti ke eĉ dum la Alĝeria Milito de Sendependeco, francaj oficiroj faris militkrimojn, kaj tial Francio havas neniun moralan rajton juĝi Barbie. Tiu argumento estas paralogismo de kiopritioismo aŭ pli precize ĉi tie de la "ankaŭ vi" versio. La tribunalo malaprobis tiun aserton kaj kondamnis Barbie. Li mortis pro karcero.
Silezia Ostrava
Silezia Ostrava estas ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto de la statuta urbo Ostrava. La nuntempan urboparton kreas historia kerno Silezia Ostrava, kampurbo Hrušov kaj municipoj Antošovice, Heřmanice, Koblov, Kunčice, Kunčičky kaj Muglinov.
Friedrich Gräsel
Friedrich GRÄSEL (naskiĝinta la 26-an de majo 1927 en Bochum; mortinta la 8-an de julio 2013 en Osnabrück) estis germana skulptisto.
Post militservo kaj militkaptiteco li faris la abituron kaj studis ekde 1952 ĝis 1956 ĉe la artaj altlernejoj en Munkeno kaj Hamburgo, tie ĉi ankaŭ ĉe la universitato. Ekde 1958 ĝis 1970 li instruis arton ĉe gimnazioj en Nordrejn-Vestfalio kaj instruis ekde 1970 ĝis 1978 ĉe la pedagogia altlernejo je Monastero kaj ĉe la Universitato Duisburg-Essen. Ekde 1979 ĝis 1984 li gastprofesoris ĉe la universitato de Heluano ĉe Kajro kaj ekde 1982 ĝis 1988 li estis profesoro pri plastika formado en Essen.
Michael Maertens
Michael Maertens (n. 30-an de oktobro 1963 en Hamburgo) estas germana aktoro.
Dolgozó Nő
Dolgozó Nő (Laboranta Virino) estis monata ilustrita hungarlingva socia-politika kaj kultura revuo de Landa Virinkonsilantaro de Rumana Socialista Respubliko en Kluĵo de 1945.
Redaktoroj
Ĝiaj ĉefredaktoroj estis Mária Berde, Anna Látó, Irén Orosz, de 1954 Blanka Erős, de 1973 Turósné Irma Jakab.
Kunlaborantoj
Multaj verkistoj, poetoj, publicistoj kaj raportistoj partoprenis en ĝia redaktado, inter aliaj: Lajos Jordáky, Lili Marton, Ilona Varró, Lajos Erdélyi, Gáspár Tamás, Mária Tamás, István Asztalos, Olga Nagy, Lajos Létay, József Lázár, Sándor Kányádi, Béla Jánky, István Korda, Erzsébet Kovács, Zoltán Panek, Júlia Szilágyi, Árpád Páll, Csaba Lászlóffy. Ĝiaj grafikistoj estis Béla Gy. Szabó, pli poste András Vernes kaj Gusztáv Cseh. De januaro 1990 ĝi aperis titolita Családi Tükör kun ĉefredaktorino ĝis 1992 Magda József Kovács.
Sahuayo
Sahuayo estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Sahuayo de Morelos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 076.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 61965 loĝantojn. El tiuj estas 29541 viroj kaj 32424 virinoj. La komunumo havas surfacon de 212.10 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 53374 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 211 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.40 % de la loĝantoj.
Entute 39 309 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 34 615 estis alfabetoj kaj 4 672 analfabetoj. Tio signifas ke 11.89 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16076a.htm
Ŝereo
Ŝereo (hispane jerez, angle sherry, france xérès) estas tia hispana vino produktata en la regiono ĉirkaŭ Jerez (pr. ĥereθ', ĥeres' aŭ ĥere'), Andaluzio, Hispanio.
Ĝi estas ellaborata en la andaluzaj municipoj Jerez de la Frontera, El Puerto de Santa María kaj Sanlúcar de Barrameda.
Estas almenaŭ kvar tipoj da ŝereo:
Teritorio Marco de Jerez
En 1933 fondis la institucio Consejo Regulador de la Nomo de Origino Jerez-Xérès-Sherry, la unua hispana vina regulkunsido.
La vino ŝereo estas ellaborata nur en la municipoj Jerez de la Frontera, El Puerto de Santa María kaj Sanlúcar de Barrameda. Tiuj tri municipoj en provinco Kadizo estas la vinproduktanta teritorio nomita Marco de Jerez.
Tiu teritorio de produktado (sed ne ellaborado) de la vino enestas ankaŭ aliaj municipoj ĉe la provincoj Kadizo (Chiclana de la Frontera, Chipiona, Puerto Real, Rota kaj Trebujena) kaj Sevilo (Lebrija).
Villamiroglio
Villamiroglio estas komunumo de Italio.
Herbaj papagetoj
Herbaj papagetoj (Neophema) estas genro de Aŭstaliaj papagoj el familio Psittaculidae. Ili estas relative malgrandaj papagoj kun plejparte verda plumaro kun makuloj de diversaj brilaj koloroj. Ili havas ioman ĉar iĉoj havas ĝenerale pli brilajn kolorojn ol inoj.
Taksonomio
Oni agnoskas 6 speciojn en la genro:
Krome, iuj aŭtoroj iam enmetas ankaŭ (Neopsephotus bourkii) en la genro kun nomo Neophema bourkii. Tio ĉi, tamen, estas pridubebla afero, ĉar la rozbrusta papageto diferencas de aliaj herbaj papagetoj laŭ koloro de plumaro (ĉiuj aliaj herbaj papagetoj estas verdaj), laŭ vivmaniero (malsimile al aliaj herbaj papagetoj, la rozbrusta estas nomada kaj preferas aridajn regionojn) kaj ankaŭ laŭ genetikaj ecoj.
Birdobredada kulturo
Herbaj papagetoj bone travivas kaptecon kaj vivas en Aŭstralio kaj en aliaj landoj de la mondo en birdejoj kaj kiel dombirdoj. Plej facile bredataj kaj popularaj estas skarlatbrusta herba papageto (N. splendida), la turkisa herba papageto (N. pulchella) kaj la eleganta herba papageto (N. elegans) (kaj ankaŭ la rozbrusta papageto se oni inkludu ĝin en tiun ĉi ĝenron). Roka herba papageto (N. petrophila) estas multe pli malfacila kaj rara en kapteco kaj la oraventra herba papageto (N. chrysogaster) estas forbarita por komerca kaptado kaj bredado pro ĝia rareco.
Kaptitaj sovaĝaj birdoj preskaŭ neniam adaptiĝas al vivo en birdejo kaj plej ofte mortas pro streso. Ĉiuj komerce vendataj herbaj papagetoj aŭ naskiĝis en kapteco aŭ estis nutrataj en kapteco ekde tre frua aĝo. Tiaj birdoj estas pli adaptivaj ol la sovaĝaj. En birdobredado de herbaj papagetoj aperis multaj nekutimaj kolormutacioj ne eblaj en naturaj kondiĉoj.
Tambo (rivero)
La rivero Tambo estas mallonga rivero de Peruo, kiu konstituas la supran parton de la fluejo de la rivero Ukajalo, kaj, pro tio, parton ankaŭ de la ĉefa fluejo de la rivero Amazono. La rivero Tambo fluas laŭ la orienta deklivaro de la Andoj peruaj, en la centra parto de la lando.
Geografio
La rivero Tambo elfluas el la kunfluejo de la riveroj Perené kaj Ene, ĉe la vilaĝo Puerto Prado je 410 msm en -11.16861°N, -74.23778°W.
Ĝiaj ĉefaj alfluantoj estas la riveroj:
Károly Pulváry
Biografio
Károly Pulváry akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknikuniversitato József en 1929. Post siaj studoj li laboris en fabriko en Budapeŝto kiel elektroinĝeniero (tiam ne estis universitata katedro pri elektroinĝenieroj). Li helpis ankaŭ sonajn laborojn de Hungara Radio. Ekde 1932 li laboris en produktejo de filmoj, kie li havis altan postenon. Tie li havis patenton, helpe de tio oni faris sonojn de la filmoj. En 1943 li fondis laboratorion, kie li kreis aliajn inventaĵojn. Li kunlaboris kun la hungara armeo, tial li havis ankaŭ sekretajn patentojn. En 1949 li firmao estis ŝtatigita, tial li translokiĝis al Usono. Ankaŭ en Usono li fondis similan firmaon, ĝis 1970 li kunlaboris kun usonaj armeoj. Ekde 1953 li instruis en universitato en Vaŝingtono.
Li edziĝis en 1937, baldaŭ li havis 3 filinojn.
Elektitaj filmaj laboroj
(Resume li respondecis pri sonoj de 26 hungaraj filmoj)
Marmorta Steleo
Marmorta Steleo, aŭ Steleo de la resurekto posttritaga, estas ŝtona plato, ĵus elfosita apud la rivero Jordano ĉe ĝia konfluiĝo kun la Morta Maro, en kiu oni legas tra 85 linioj pri resurekto en tri tagoj. Temas pri nigrinka, ne do gravurita, hebrelingva enskribaĵo, iom damaĝata sur la du kolonoj kaj tie kaj tie malfacile legebla, kiun arkeologoj, paleografoj kaj lingvistoj datigas je la unua jarcento antaŭ aŭ post Kristo. Malkovrita, kelke da jardekoj post la dua mondomilito, de jordana antikvisto kaj aĉetita de svisa hebrea kolektanto, nun estas objekto de granda esploro kaj diskutado. Gi entenas revelacion, iom apokalipseman, de la ĉefanĝelo Gabrielo.
Hipotezitaj rezultoj
Laŭ iuj ĝi estus la pruvo ke la historio pri Jesuo rakontita de la evangelioj devenas el judaj materialoj antaŭaj kaj do pli mita ol historia. Ĉu la dokumento utilas aŭ malutilas la historion pri la origino de kristanismo? Interesas, kaj akrigas la diskuton, la supozo ke la dokumento antaŭus la raportojn de la verkistoj de la Nova Testamento.
Sanktaj Skribaj elementoj ekskludantaj la hipotezon
Respondas aliaj fakuloj, inter ili unu por ĉiuj, Ilaria Ramelli Fakte, la ĉeesto de la temo pri Mesio suferanta kaj resurektinta post tri tagoj en la atendoj de Judismo estis jam konitaj delonge antaŭ la tempo de la supozita kreiĝo de la steleo. Tia ĉeesto estis jam pruvita en la temo - en Jesaja 53 – pri la suferanta Servisto de Dio, kiu suferas pro la homaj pekoj, mortas kaj ”post sia intima turmento li vidos la lumon”. Oni memore reiru ankaŭ al la psalmo 21 aŭ 22 (psalmo tiam taksata mesia), kie la sufero kaj morto kuniĝas al la espero kaj gloro, kaj al la psalmo 16,9-10: “vi ne lasos mian animon al la Sheolo, vi na lasos ke via sanktulo forputru”. Tiu pasaĵo estos citita de Petro en Agoj 2,27-31. Steleo, do nenion novan aldonas pri sufero kaj resurekto de Mesio aŭ pri ties davideco.
Krome, la tri tagoj menciitaj en la stelro (se koncedi ke ĝi referencas al la resurekto de Mesio) trovas referencojn en la antaŭaj bibliaj libroj. La tri tagoj estis tempospaco tipa por evento opiniata grava: oni povas nombri ĝis 50 kazojn de “tri tagoj”. Aparte signifa tiu de Jona 2,1: Jona restis tri tagojn kaj noktojn en la ventro de la baleno. Utilas ankaŭ la biblia Jozefo kiu, interpretante la sonĝon de egipta personulo, anoncas ke “ene de tri tagoj” li rericevos sian perditan altan oficon: la tri tagoj kutime “komentas” feliĉan destinon, nome transiro de doloro al ĝojo. La samon oni renkontas en Eliro, Nombroj, Samuelo, Ester, Reĝoj, Juĝistaro, Makabeoj ktp. Ne necesis, tial, ke la kultura medio de tiu STELEO sugestu la motivon de la tri tagoj al la aŭtoroj de la Nova Testamento.
La steleo konfirmas kaj redonas la tiaman hebrean reeĥon de la motivoj ligitaj al la Mesio tuj antaŭ la evento Jesuo. Tiuj motivoj envolvas la tutan Skribon kiu povis agi kiel literatura fono. La literatura fono tamen estas supervenkita de la historio de la morto kaj anonco pri la resurekto “post tri tagoj” de Jesuo Kristo laŭ atestoj de Paŭlo, de evangeliistoj, de Talmudo, de la senatkonsulto de la postkrista 39 laŭ atesto de Tertuliano kaj nekristana Porfirio, de la raporto de Pilato al Tiberio kiel notite de Justino Martiro kaj aliaj aŭtoroj de la dua jarcento, de la siria Mara Bar Serapion.
La steleo, laŭ ĝiaj ŝatantoj, diras kion la tiama judismo atendis, la historio kion okazis. Okazis evento tiom neatendita ke la atestantoj dekomence ne volis kredi kiam la resurektinto aperis al Maria Magdalena kaj al la virinoj, ili volis rekonfirmojn, multajn, lin persone vidante kaj kun li manĝante kaj travivante!
Bibliografio
Ilaria Ramelli, I vangeli hanno copiato? (Ĉu la Evangelioj paŭŝis?), Il Timone n. 87 2009, Milano.
Vergara (Urugvajo)
Vergara estas municipo de Urugvajo. Ĝi apartenas al la departemento Treinta y Tres en la oriento de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
Fernando la 1-a (Portugalio)
Fernando la 1-a de Portugalio (* Lisbono, en la 31-a de Oktobro 1345 † Lisbono, en la 22-a de Oktobro 1383), naŭa reĝo de Portugalio. Li estis la tria filo de Petro la 1-a de Portugalio kaj ties edzino, la princino Dona Konstanza de Kastilio. Fernando la 1-a postvenis sian patron en la 18-a de Januaro 1367. Li estis kromnomita La Belegulo aŭ La Belulo (pro la fizika beleco laŭ atestoj de pluraj fontoj) kaj, alternative, La Senkonscia aŭ la Malkonstantulo (pro lia akcidentoplena ekstera politiko kiu kaŭzis tri militojn kun la najbara Kastilio, kaj ankaŭ pro la danĝero post sia morto, de la trono fali en eksterlandajn manojn). Kalkulante la apogon de la loka nobelaro, kiu estis malkontenta kun la kastilia krono, Fernando la 1-a eĉ estis aklamita reĝo en diversaj gravaj urboj de la nordo ĝis la sudo de Galegio.
Reĝado
La komenciĝo de la reĝado de Fernando la 1-a estis markita pro la ekstera politiko. Kiam Petro la 1-a de Kastilio (* 1350-1369) mortis ne lasinte virajn heredantojn, Dom Fernando, kiel pranepo de Sanĉo la 4-a de Kastilio, laŭ ina flanko, deklaris sin heredanto de la trono. Aliaj interesitoj estis la reĝoj de Aragonio kaj Navaro, same kiel la Duko de Lankastro, edziĝinta kun Dona Konstanza, pli maljuna filino de Petro de Kastilio. Tamen Henriko de Trastamara, bastarda frato de Petro, deklaris sin reĝo. Post du sensukcesaj militaj kampanjoj, la interesitaj partoj akceptis la intervenon de la papo Gregorio la 9-a. Inter la deklaracioj faritaj en la traktato de 1371, Dom Fernando estis promesita al Dona Leonor de Kastilio, tamen, antaŭ ol la efektivigo de la geedziĝo, la reĝo enamiĝis al Dona Leonor Teles de Menezes, edzino de unu el liaj korteganoj. Post fulma nuligo de la unua edziniĝo de Dona Leonor, Dom Fernando publike edziĝis je ŝi, en la 15-a de majo 1372 en la Monaĥejo de Leça do Balio. Ĉi-fakto rezultis en forta interna kontestado, tamen ĝi ne provokis la reagon de Henriko de Kastilio, kiu tuje promesis la filinon al Karlo la 3-a de Navaro' (1361-1425).
Post la paco kun Kastilio, li dediĉis sin al la administrado de la regno, riparigis multajn kastelojn kaj konstruigis aliajn, krom tio, li ordonis la konstruon de novaj muregoj ĉirkaŭ Lisbono kaj Porto. Celante la elvolviĝon de la agrikulturo, en la 28-a de Majo 1375 li promulgis la Leĝon pri la Nekulturita Grundo. Pere de tiu leĝo li malpermesis la interrompiĝon de la kulturo en la teroj plibonigeblaj kaj oni penis pliigi la kvanton de brakoj dediĉitaj al la agrikulturo.
Dum la regado de Dom Fernando ampleksiĝis ankaŭ la komercaj rilatoj kun la eksterlando, kaj la kronikisto Fernão Lopes (1380-1460) raportas la ĉeeston de multenombraj negocistoj en Lisbono devenintaj el diversaj naciecoj. Tiamaniere ke la elvolviĝo de la mararmeo estis tre apogita, kaj la reĝo faris plurajn notindajn antaŭaranĝojn, tiaj kiaj: rajtigo de la lignotranĉo en la reĝa arbaro por la konstruo de ŝipoj ekde certa tunaro; plena rajtomaldevigo sur importado de feraĵoj kaj ŝipaj ilaroj; plena rajtomaldevigo rilate al la akirado de ŝipoj jam konstruitaj; ktp. Tre grava, sendube, estis la konstruo de la Kompanio de la Ŝipoj, kie ĉiuj ŝipoj devis esti registritaj, kaj pagi procenton de la profitoj en ĉiu vojaĝo por la kasejo de la regno. Ĉi-tiuj rimedoj estis uzitaj por pagi la malprofitojn de la ŝipoj kiuj eble sinkis aŭ estis damaĝitaj.
Ekde de sia edziniĝo, Dona Leonor Teles fariĝis kiel eble plej influe apud la reĝo, manipulante sian politikan intervenon en la eksteraj rilatoj, kaj samtempe fariĝis kiel eble plej nepopulare. Laŭŝajne, Fernando la 1-a montris sin nekapabla tenadi fortan regadon kaj la interna politika medio spegulis tion pere de konstantaj intrigoj en la kortego. En 1382, en la fino de la milito kontraŭ Kastilio, oni kondiĉis ke la sola legitima filino de Dom Fernando, la infantino Beatrica de Portugalio, edziniĝu kun la reĝo Johano la 1-a de Kastilio (1358-1390), ĉi tiu traktado estis signaturita en la 2-a de Aprilo 1383. Ĉi-rimedo signifis la aneksadon de Portugalio kaj ĝi ne estis bone akceptita de la meza klaso kaj parto de la portugala nobelaro.
Kiam Fernando la 1-a mortis en 22-a de Oktobro 1383, la linio de la dinastio de Burgonjo finiĝis. Dona Leonor Teles estis elektita regentino en la nomo de la filino, edzino de Dom Johano de Kastilio, tamen la transigo ne estis paca. Responde al la instancoj de granda parto de la portugaloj por teni la landon sendependa, Dom Johano, Majstro de Avizo kaj bastarda frato de Fernando la 1-a sin deklaris reĝon de Portugalio. La rezulto estis la krizo de 1383-1385, kies interregna periodo, estis superregita de la politika sociala kaoso.
La mortorestaĵoj de Fernando la 1-a kuŝis principe en la Monaĥejo de Sankta Francisko, en Santarém. Poste, ili estis translokitaj al al Monaĥejo do Karmo, en Lisbono, kie ili troviĝas nuntempe.
Idaro
Fernando la 1-a havis naturan filinon antaŭ sia edziĝo:
El la edziĝo kun Dona Leonor Teles de Menezes (1350 † en la 27-a de Aprilo 1386) naskiĝis:
Abdelaziz Belkhadem
Inter aŭgusto 2000 kaj majo 2005 Belkhadem estis Ministro pri eksteraj aferoj. Inter majo 2006 kaj junio 2008 li estis ĉefministro de Alĝerio. Post junio 2008 Ahmed Ouyahia transprenis tiun taskon. Ouyahia jam antaŭ la periodo de Belkhadem estis ĉefministro.
Eneligo
En komputado eneligo (mallongiga vorto por enigo–eligo) estas datuminterŝanĝo inter komputilo kaj ties periferiaĵoj.
Enigo estas la sendado de datumo al la komputilo, kaj eligo estas la ricevado de datumo de la komputilo.
La programaron, aparataron kaj konvenciojn, kiuj ebligas, lanĉas, aranĝas aŭ stiras tiajn interŝanĝojn, oni nomas eneligaj.
Takeshi Iseki
Takeshi Iseki (井関 武志, n. ) estas japana futbalisto.
127 Johanna
127 Johanna estas granda sed malhela asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la en la observatorio de Parizo de la fratoj Paul kaj Prosper Henry. Ambaŭ interkonsentis por atribui la malkovron de ĉiu asteroido jen al unu jen al la alia frato. La oficiala malkovrinto de Johano estas Prosper-Mathieu Henry.
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al Johana de Arko.
Kromio
Kromio (aŭ ĥromo, laŭ la greka χρῶμα, aŭ kromo) estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Cr kaj la atomnumero 24. Ĝi estas brila transirmetalo kun alta frostopunkto, utila en alojoj. Kromo havas nek odoron nek guston, kaj ĝi estas fleksiĝema. Ĝi estas la unika elemento de la perioda tabelo, kiu estas antiferomagneta ĉe la media temperaturo.
Historio
La 26-an de julio 1761, Johann Gottlob Lehmann trovis oranĝkolora-ruĝan mineralon en Uralo, kiun li nomis Siberia ruĝa plumbo. Li pensis, ke tiu mineralo estis plumba kombinaĵo kun seleno kaj fero, sed ĝi estis plumba kromiato (PbCrO4), kiu nun nomiĝas krokoit (angle crocoite). En 1770, Peter Simon Pallas vizitis la saman ejon, kaj trovis tiun saman ruĝan "plumban" mineralon. Ĉi tiu mineralo estis tre utila kiel pigmento, do ĝia uzado kiel farbo populariĝis. Ankaŭ, flava koloro kreita de krokoito populariĝis kiel moda koloro.
Dum la 1800-oj, kromo estis uzata kiel farbo kaj tanada salo. Nun ĝia uzado estas primare (85%) en metalaj alojoj, aparte en rustorezista ŝtalo. Ĝi estas ankaŭ uzata en la kemiaj kaj metalaj industrioj.
Kromo nomiĝis pro la greka vorto "Chrôma" (kiu signifas koloro), ĉar estas multe da koloraj kombinaĵoj kun kromo.
Banatsko Novo Selo
Situo
Banatsko Novo Selo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Alibunar-Panĉevo. La lasta urbo troviĝas 17, Beogrado 34 km-ojn.
Historio
Dum la historio estis tie 2 komunumoj. En 1765 estiĝis vilaĝo en tiu formo, kie loĝis serboj kaj rumanoj. En 1918 la rumanoj estis 80 %. Bánát-Újfalu apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Pancsova, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 1999 la serboj pafis usonan bombardan flugmaŝinon. En 2002 loĝis en Banatsko Novo Selo 7345 homoj, (4837 serboj (66 %), 2036 rumanoj (28 %), 110 ciganoj, 94 jugoslavianoj kaj aliaj).
(7249) 1992 SN
(7249) 1992 SN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.