cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lenovo
Historio
Lenovo estis fondita en 1984, kiel fabrikisto de komputilaj ekstercentraj. En la malfruaj 1980-aj jaroj, ĝi komencis produkti komputilajn ekranojn kaj komputilojn. En 1992, ĝi komencis produkti la Thinkpad serion de porteblaj komputiloj, kiuj estis tre sukcesaj. En 1999, ĝi lanĉis la unuan tekokomputilon kiu pezis malpli ol kilogramo kaj duono.
En 2005 la komputilentrepreno IBM atingis interkonsenton kun Lenovo laŭ kiu Lenovo aĉetus la produktojn de IBM ; De ĉi tiu maniero, Lenovo iĝis unu el la plej sukcesaj kompanioj en la mondo en la kampo de komputiko. Post la akiro, Lenovo iĝis la gvida firmao en Azio, kaj precipe en Ĉinio, en la kampo de komputado. Nuntempe la preferata provizanto de IBM estas Lenovo. En la dua jardeko de la 21-a jarcento, Lenovo decidis eniri la merkaton de tablojdo kaj saĝtelefono. Ĉiujn kelkajn monatojn, Lenovo anoncas aparatojn, kiuj funkcias la Android-operaciumon de Google.
En januaro 2014, Lenovo atingis interkonsenton kun IBM pri la vendo de la servildividaĵo de IBM al Lenovo, por 2.3 miliardoj USD.
En 2014, Google sciigis la vendon de Motorola Mobility al Lenovo por 2.91 miliardoj USD, konservante la plej multajn el la patentoj de Motorola Mobility en la manoj de Google. Lenovo anoncis, ke la plej novaj ofertoj celas alporti la markon "Lenovo" en ĉiun hejmon, kaj precipe en la kampo de saĝtelefonoj. La kompanio ankaŭ anoncis, ke ĝi intencas konkuri eĉ kun la gigantoj Samsung kaj Apple, kaj en oktobro 2014 ĝi eĉ plenumis la anoncon kiam ĝi fariĝis, post la finiĝo de la akiro de Motorola, la tria plej granda saĝtelefona fabrikanto en la mondo.
Thunbergia grandiflora
Thunbergia grandiflora estas ĉiamverda grimplanto en la familio Akantacoj. Ĝi estas indiĝena de Ĉinio, Barato, Nepalo, Bangladeŝo, Hindoĉinio kaj Mjanmao kaj vaste naturigita aliloke. Komunaj nomoj en Esperanto estus Bengala trumpeto, blua ĉielfloro ktp.
Kultivado
Kun minimuma temperaturo de 10–13 °C (50–55 °F), tiu planto estas kultivita kiel domplanto en mezvarmaj regionoj, kaj akiris la Premion de Ĝardena Merito de la Royal Horticultural Society.
La specio fariĝis grava media fiherbo en Aŭstralio sur ĝenita tero ĉe akvofluoj kaj en la malsekaj tropikoj kie ĝi sufokas alian vegetaĵaron. Ĝi estas ofte vidata norde de Sidnejo kie ĝi estis kultivita antaŭ multaj jaroj.
Taksonaj identigiloj
Tiu artikolo estas traduko el la angla vikipedio "Thunbergia grandiflora"
Márton Szívós
Márton Szívós [sIvOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szivós István Márton estis hungara akvopilkisto, olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Lia patro estis István Szívós, lia avo estis István Szívós (pli aĝa).
naskiĝis la en Budapeŝto.
In the Park
In the Park ("En la parko") estas mallonga silentfilmo de Charlie Chaplin el 1915. Ĉefrolas Edna Purviance, Leo White, Lloyd Bacon, kaj Bud Jamison.
Temo
Vagabondo ŝtelas la mansakon de knabino, sed kiam li provas elekti la poŝon de Charlie perdas siajn cigaredojn kaj alumetojn. Tiu ĉi savas kolbas-vendiston de brutulo, sed prenas kelkajn per sia promenbastono. Kiam la ŝtelisto provas preni kelkajn el la kolbasoj de Charlie, Charlie ricevas la mansakon. La mansako iras sian vojon de persono al persono ĝis sia posedantino, kiu estas kolera kontraŭ sia koramiko kiu ne protektis ŝin en la unua loko. La koramiko malespere iras por ĵeti sin en la lagon. Charlie helpas lin.
(159495) 2000 UV16
(159495) 2000 UV16 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kun febla orbita klineco.
Kvankam rigardita kiel terrenkonta asteroido, ĝi ne pasas tre proksime de la Tero.
Parque de los Príncipes (Metroo de Sevilo)
Parque de los Príncipes estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo. Ĝi estis malfermita la.
Sublaines
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Ciklooktanono
Ciklooktanono aŭ 2-Okso-ciklooktano estas organika kombinaĵo rezultanta el oksidado de la ciklooktanolo. Ĝi estas brulema, senkolora aŭ blankaj kristaloj, iomete solvebla en akvo. Ciklooktanono posedas 8 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. Ciklooktanono estas cikla organika kunmetaĵo kun la molekula formulo C8H14O. Ĝi estas senkolora solidaĵo kun dolĉa odoro kaj bolpunkto de 193,2°C. Ĝi estas tre reakciema komponaĵo kaj estas uzata en diversaj kemiaj reakcioj. Ĝi ankaŭ estas uzata kiel krudmaterialo en la sintezo de diversaj derivaĵoj.
Ciklooktanono povas esti sintezata en diversaj manieroj. Unu metodo estas la oksigenigo de la ciklookteno kun kromiata acido. Ĉi tiu reakcio produktas ciklooktanonon kaj kromiata acido estas recikligita en la procezo. Alia metodo estas la oksigenigo de la ciklookteno kun osmia tetraoksido. Ĉi tiu metodo produktas ciklooktanonon kaj osmio tetroksido estas recikligita en la procezo. Tria metodo estas la oksigenigo de la ciklookteno kun nitrata acido. Ĉi tiu reakcio produktas ciklooktanonon kaj nitrata acido estas recikligita en la procezo.
Ciklooktanono estas uzata en diversaj sciencaj esploraj aplikoj. Ĝi estas uzata en la sintezo de diversaj kunmetaĵoj, inkluzive de ciklookteno, ciklooktanolo, kaj ciklooktanono-derivaĵoj. Ĝi ankaŭ estas uzata en la sintezo de farmaciaĵoj, kiel antibiotikoj, kontraŭfungaj kaj kontraŭinflamaj drogoj. Ĝi ankaŭ estas uzata en la sintezo de aromaĵoj kaj gustigaĵoj.
Ciklooktanono estas tre reakciema kunmetaĵo kaj rilate al ĝia mekanismo de ago oni povas diri ke ĝi verŝajne reakcias kun aliaj molekuloj per gamo da mekanismoj, inkluzive de nukleofila aldono, nukleofila anstataŭigo, kaj elektrofila aldono. Ĝi ankaŭ verŝajne spertas gamon da izomerigoj kaj rearanĝoj.
Rilate al la biokemiaj kaj fiziologiaj efikoj de la ciklooktanono, oni asertas ke ĝi havas iom da efiko en la centra nervosistemo, ĉar ĝi pruviĝis havi efikon al la liberigo de serotonino, dopamino kaj norepinefrino. Ĝi ankaŭ pruviĝis havi efikon sur la metabolo de glukozo kaj lipidoj.
Ciklooktanono havas plurajn avantaĝojn kaj limigojn por laboratoriaj eksperimentoj. Ĝi estas tre reakciema kunmetaĵo, kio faras ĝin utila por sintezi diversajn kunmetaĵojn. Ĝi estas ankaŭ relative facila por manipuli kaj stoki, igante ĝin taŭga por laboratoriaj uzoj. Pro tio ke ĝi estas tre reakciema kunmetaĵo, tio povas malfaciligi la kontrolon en laboratoriaj eksperimentoj.
Mouzay (Indre-et-Loire)
Mouzay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Augerans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Saunay
, prononco, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Villedômer
, prononco, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Vou
, prononco, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
La trezoro de Erokeriherria
La trezoro de Erokeriherria estas la unua esperantlingva verko publikigita de Vicente Costalago. Ĝi estis korektita de Claude Gacond.
Rakonto
La teksto rakontas pri la vojaĝo de kvar junuloj por trovi la trezoron de la markizo de Erokeriherria. Ili trovas iun informon en la kastelo de Erokeriherria kiu direktos ilin al Hungario kaj al Rumanio.
La silento de la armiloj
La verkisto kaj romanisto Bernard Clavel publikigis sinsekve komence de la 1970-aj jaroj, Le Silence des armes (La silento de la armiloj) kaj poste du aliajn verkojn, nome La Lettre à un képi blanc (Letero al blanka kepo), respondo al siaj kritikantoj, kaj Le Massacre des innocents (La Masakro de la senkulpuloj), frukto de lia batalo favore de la infanoj viktimoj de la milito aŭ de malbonaj traktadoj. En tiuj verkoj li luktas kontraŭ perforton, malamon kaj militon. Tiu lukto gvidis lin la tutan vivon.
Li tiel konkretigis en sia verkaro sian admiron por homoj kiel Gandhi aŭ Romain Rolland kiujn li citis multfoje kaj kies nomoj revenas ofte sub sian plumon. Tiun batalon li faris kun homoj kiel Edmond Kaiser, la respondeculo de Terre des hommes (Tero de la Homoj), la pastro Lelong, por savi la martir-infanojn aŭ minacitaj de malsatego, kontraŭ la mortpuno ktp. Li agadis flanke de la milit-rezistanto, Louis Lecoin pri kiu li skribis :«Li portis la mondon en sia koro kaj estas rigardante ene de si kion li havis pri tio kiel la plej sentema vido, la plej ŝarĝita de afekcio ».
Enkonduko
En la periodo 1970-75, Bernard Clavel daŭrigis sian evoluon. Li kiu tiel estis admirinta lian onklon kapitanon en la batalionoj de Afriko, evoluis al aktiva pacismo kiu gvidos lin por batali flanke de la senheredigitoj kaj por defendi la milit-rifuzantojn. En lia verkaro tiu pacista engaĝiĝo iris al la eldono de tri verkoj:
La romano, Le Silence des armes (La silento de la armiloj), denuncas la militon de Alĝerio, la torturon kaj la perfortan "pacigon", tra la ribelo de Jacques Fortier, iu engaĝito kiu malakceptas reveni bati sin en Alĝerio; la eldono de tiu romano kaŭzis vivan polemikon kaj respondon de kaporalo de la Fremdula Legio, al kiuj Bernard Clavel respondos li-mem en libro titolita "Lettre à un képi blanc" (Letero al blanka kepo);
Lia renkonto en Laŭzano kun Edmond Kaiser, la respondeculo de la humana organizo Terre des Hommes (Tero de la Homoj) rezultis en leteraj interŝanĝoj kiujn Bernard Clavel transskribis en verko titolita Le Massacre des innocents (La Masakro de la senkulpuloj).
Ĉiu de tiuj tri verkoj reprenas eĥe la temojn, kiuj estas tie disvolvitaj kiam, ekzemple en Letero al blanka kepo, li lanĉas tiun krion reprenitan senĉese en La Masakro de la senkulpuloj: «Sed en tiu mondo, tro da infanoj mortis ke homoj propravole senigis je tiu lumo ».
Liaj romanoj la plej freŝdataj estas ankaŭ plenplenaj de tiu engaĝiĝo kontraŭ la milito. Ekzemple en "Brutus", romano aperinta komence de la 2000-aj jaroj, kies agado okazas dum la epoko, kiam la Romianoj persekutis la kristanojn en la tuta imperio, «La Romianoj daŭre mortigas, prirabas kaj incendias […] Tiam ĉie la sango fluas, la sango de la senkulpuloj», ĝis "Les Grands malheurs" (La Grandaj Malfeliĉoj), kie li kondamnas la masakron de la mondmilitoj de la 20a jarcento kaj denuncas la nuklean armilon.
Prezento
El la tutaj romanoj de Bernard Clavel, kiuj denuncas perforton kaj militon, tiu estas la plej impona. Ĝi estigis multajn reagojn. Liaj kritikantoj ne eraris kaj vigle atakas lian verkon. La verkisto respondis serenege en Lettre à un képi blanc (Letero al blanka kepo). Tie ĉi alfrontas al si du konceptadojn, du sintenoj antaŭ la vivo: sinteno de kelkaj kiuj rekomendas la perforton aŭ cedas al ĝi per malfortaĵo, aŭ sinteno de tiuj kiuj malakceptas perforton, nome tiu de Romain Rolland kaj Jean Giono. Bernard Clavel citas ilin en sia libro, kaj sia amiko la pacisto Louis Lecoin al kiu li redonas omaĝon kaj al kiu li dediĉas sian romanon.
La memoro de la kaporalo Jacques Fortier fiksas sin en la neelteneblaj bildoj kiuj subakvigas lin neatendite, kiam "sturma taĉmento... elpelis la loĝantojn frapante ilin per botoj kaj fusil-pugoj» . Lia ĵurasa vilaĝo memorigas al li «tiujn alĝeriajn vilaĝojn de kiuj ne restis sub la suno tiuj kelkaj eroj de muroj nigrigitaj. Ruinoj. Ruinoj foje kovrante kadavrojn de bestoj, de viroj, de virinoj kaj eĉ de infanoj. » Tie for, « freneza vento blovekscitis la incendiojn, blovante plenajn vilaĝojn de senkulpaj infanoj. » Ĉiuj ĉi infanoj de kiuj li elvokos la kalvario en  La Masakro de la senkulpuloj  . Bildoj tiel sovaĝaj kiel Jacques ne povas pardoni sin sian blindecon.
Tiu romano estas trairita de pezaj silentoj, kiuj donas ampleksan rolon al la vento kaj al la pluvo, al la furoro de la elementoj, kiuj valoras tiom kiom tiu de la homoj. Al la silento de la armiloj respondas aliaj silentoj, kiuj markas la tempon en tiu vilaĝo de Ĵuraso apud Lons-le-Saunier, laŭ la sezonoj, «tie ĉi, estis ĉiam la kvieto kaj la silento» kiam «estis longa momento de tiu tute viva silento de la mil krioj de la tero kaj de la vilaĝo» kun maltrankviligaj paŭzoj kiam «de la valo nevidebla venassufokajn silentojn.»
Peza la silento kiam la voĉo de lia patrino «resonas en la silento de la kuirejo» aŭ la silento de «la spirado de la aferoj dormintaj.» Jacques memoris pri la koleroj de lia patro kiu volis «altrudi silenton al la stultuloj".
Ĉiuokaze, «inter lia orgojlo kaj tiu de lia patro, la silento instaliĝis.» Tiel la silento kontraŭstaras al la frakasado de la armiloj superregita de tiu obseda demando: «Ĉu necesas ke ĉiu generacio konu sian militon por ke la homoj sentu pri tio la sensencaĵon?»
Enhavo kaj resumo
Post estado en Alĝerio kaj kelkaj sekvaĵoj de la milito la kaporalo Jacques Fortier rehejmeniĝas, en Ĵurason kie li naskiĝis, por pasigi kelkajn semajnojn de resaniĝado. Estas la prodiga filo kiu revenas, tiu kiu lasis siajn parencojn, sian teron. Kaj pro tiu kialo, en la vilaĝo oni estas venĝema kontraŭ li. Ĉar malmute akceptis lian armean engaĝiĝon.
Nun, ĉiu estas forlasita, la domo kaj la vitejoj, lia patrino mortis dum li estis "tie for", li retrovas sin sola, kun lia amiko Désiré Jaillet kaj lia edzino Yvonne. Kiam li demetas rubusujojn kaj aliaj plantoj, tio kio motivas lin, estas la memoro de lia patro por kiu ĉiu vivo estis sakrita, eĉ tiu de malgranda birdo.
Supre de la vilaĝo sur la altebenaĵo, « li retrovis sian teron... Li fariĝis alia viro. » La paroloj de lia patro resonis ankoraŭ en lia kapo : « mortigu nenion. Estas tio kio faras la ekvilibron. La tero estas vivanta ! »
Li barikadis sin ĉe, decidita por resti tie ĉi, kaj ne plu militi. Pli kaj pli li nervoziĝas pro la apudaj eksplodoj de la argilkolomba pafado. En la posttagmezo, ne plu tenante, li prenis la armilojn de lia onklo Émile, la eksmilitisto, kaj pafas en la direkto de argikolombajn pafistojn. Ili fuĝas en la kamparo. Nun, Jacques estas sola en sia domo, barikadita kun siaj armiloj, sieĝita de soldatoj. Li havas neniun postulon. Li havas nur kriegon kontraŭ la perforto kaj la milito. La spirito de Jacques, estas miksaĵo : la soldatoj, kiuj nun pafas lin, Alĝerio kaj la embuskoj.
Letero al blanka kepo ("Lettre à un képi blanc")
Laŭ la kaporalo Mac Seale, la pacismo estas sinonimo de malkuraĝeco. Bernard Clavel gardas de la infanaĝo iom da militismo. Restas precipe la plej feliĉaj memoroj, la nostalgio kaj ioma romantismo, tio kio notu Jean Guéhenno : « Oni ne revenas de iuj impresoj de la infanaĝo. Ili markas la koloron de la animo. » La infanaĝo de Bernard Clavel estis markita de la heroaj rakontoj de lia milita onklo. Tiu onklo inspiras lin en "Quand j'étais capitaine" (Kiam mi estis kapitano) kaj en alia romano "Le Soleil des morts" (La suno de la mortintoj). Necesas al li multaj jaroj por forĵeti tiun emon al milito. Ii dumvive rezistis ankaŭ al tiu perforto kiu loĝas en sia menso. Li aldonas en "Paroles de paix" (Paroloj pri paco) en 2003, ke milito laŭ li « aperas kiel kontaĝa malsano, kiel la pesto, la typhus kaj la lepro ».
Ĉiu milito kunportas sian kohorton da kripluloj kaj da mortintoj, la riveroj de larmoj de la vidvinoj kaj de la orfoj, kun la surscenigo de la "herooj", kies nomoj estas gravuritaj sur monumentoj aŭ vicigitaj en militaj tombejoj, kiel tiu de Montluel apud Liono, de kiu parolas Bernard Clavel. Racio kaj malracio. « La milita morto estas ĉiam malvenko de la racio. Malvenko homa».
La aventuro, kiun iuj vidas en la milito estas jam vivanta. En 1940, Bernard Clavel, li mem, defendas ankoraŭ tiun ideon dum la disfuĝo, kiu okazis dum la Batalo de Francio. Al la makiso en Ĵuraso, li ĉeestas dum la torturoj de iu nomita Jacquot kiun li konis iom. La torturo, esenca demando : « se oni akceptas la militon, necesas akcepti la tuton ». Li aldonas aludante lian agon kun Terre des Hommes (Tero de la Homoj) : « mi tenis en miaj brakoj tro da infanoj kriplintaj aŭ brulintaj por aŭdi ankoraŭ paroli pri pura milito sen ribeli min. » Kaj li konkludas : « Mi, mi eniras en la detalojn, estas la rajto je la milito, kiun mi rifuzas al vi.»
Li serĉas la kialojn de tiu engaĝiĝo por la armeo kaj la milito. Li citas Paul Bonnecarrère, kiu pensas ke la homoj esperas tiel eskapi el la nesufiĉeco, transcendi sin heroiĝante. Por Bernard Clavel, « militkrimo estas pleonasmo » kaj ĉiu soldato, ne nur ĝenerala kiel La Bollardière, devus rajti retiri sin kaj de sin deklari konscienceca obĵetanto, kiel en lia romano La silento de la armiloj. Eĉ la Nurembergaj procesoj kaj la nocio de krimo kontraŭ la homeco malplenumis altrudi internacian strukturon por meti la militon krom la leĝo. Laŭ li, nur la ne-perforto kaj la pasiva rezisto kaj civila malobeo – Kiel la ĝenerala striko en Amsterdamo en 1941 por malhelpi la deportadojn de Judoj - estus vere efikaj. Sed la malbono estas tiel grava, la homoj tiel kondiĉitaj ke la homa speco estas « minacita de siaj propraj malkovroj » kaj ke ĝi suferas « de malsano de koro.»
Enhavo
Ni vivas ĉiam la miljaran batalon inter tiuj kiuj konstruas kaj tiuj kiuj detruas, la masonisto kaj la militema. La konscienceca obĵetanto estas konsiderita kiel malbona  franco kaj malkuraĝulo. Sed, kvankam tiu realo restas kaŝita, tabua, neniu soldato en la batalo ne povas nei la timon kiun li spertis. Tiu terura realo, Gabriel Chevallier elvokis ĝin en sia libro La Timo, skribante « mi hontas de la malsana besto […] mi havas fian timon ». Post la apero de la libro, li estis aparte misfamigita, « la timo kaj la honto de la sango verŝita oni tamen necesu reteni unue de tiu masakrego.» La timo prenas kun la atoma armilo novan dimension, « ĉiu riskas kraki, kaporalo » anoncas Bernard Clavel al Mac Seale kaj preskaŭ neniu ne havas la koleron denunci tiun situacion. Kiam sinjoro Edmond Kaiser, respondeculo de la organizaĵo Terre des Hommes (Tero de la Homoj), demandis al la Monda Organizaĵo pri Sano – Kiu okupas sin tamen de la sano de la mondo - kondamni la francajn nukleajn testojn, li ricevis nur respondon prokrastiga. Oni devas vivi kun la atoma minaco. Ĉar la kaporalo Mac Seale licas al si citi la nomon de Louis Lecoin, Bernard Clavel profitas pri tio por redoni al li omaĝon. li rekonas tion kio li devas al li kaj ke li ĉiam agis por la justeco kaj la paco kaj riskis sian vivon por defendi la konsciencecajn obĵetantoj. Malmultaj soldatoj estas veraj volontuloj, la plimulto marŝas al la batalo, devigitaj, timante pafekzekutado. La vera kuraĝo, estas tiu de Louis Lecoin kaj diris Jaurès : « La homaro estas malbenita se, por elmontri kuraĝon, ĝi estas kondamnita mortigi eterne. » Bernard Clavel arde kritikas la historion de Francio, « nia unua sinistra imperio », kaj la venĝismo de Barrès kaj Déroulède de kiu sia patrino kantis la patriotismajn kantojn. Sed la patrujo estas nur iluzio ĉar ĉiu havas pri tio sian propran difinon. Tiu iluzio foje kondukis al teruraj manipuladoj ĝis indiki la judajn kiel propekaj kaproj. Hans Balzer, la malamiko renkontita dum la milito en kazerno de Carcassonne fariĝas amika proksimume dudek jaroj poste, komplico tra la verko de Romain Rolland. Ambaŭ, ili levas sin kontraŭ tiuj kiuj akceptas « la fatalo de la milito, pli forta ol ĉiu volo. » Bernard Clavel sindemandas: « kiu legu : Super la Miksbatalo ? Mi trovis nur tre malmultajn bibliotekojn, kiuj enskribis tiun ĉefverkon al sia katalogo. » « Mi amus, diris Bernard Clavel al sia interparolanto pri la patrujo, ke mia amo ne forpelas mian lucidecon. » Li konfesas esti paradoksa viro. Lia '"mermoaĵa skatolo" enhavas « blankajn kepojn. » Lia ĉar en sia familio la militmitoj iras de generacio al generacio. Li rakontas en sia romano " Les Roses de Verdun" (La rozoj de Verdun) historion de industriisto riĉigita pro la milito, liaj konsciencriproĉojn post la morto de lia filo mortigita en 1940, kaj kiu neniam kondamnos la militon.
La kerno de la problemo, estas ke ĉiu kapablas preni sur sin kaj ne-perforte agante pagi sian pagon : « se li volas postuli de registaro ke li engaĝas sin sur la vojo de la paco. » Li memorigas la mesaĝon de Kristo, lia malakcepto de la perforto kaj de la venĝo. Li rakontas sia romano "Brutus" la oferon de la unuaj kristanoj.
La masakro de la senkulpuloj
Tiu teksto, enorma krio de homoj kiuj baraktas kaj debatas por savi tra la mondo infanojn en la sino de la organizo Tero de la Homoj, estas konstruita en du grandaj partoj :
La malkovro por Bernard Clavel, okazas « iama dimanĉo de januaro, kiu fosis lian lokon en mia memoro ». Por li, la civilizacio signifas ankaŭ "tute havi ĉemane, kaj nenio ĉekore". Necesi senĉese lukti kontraŭ la indiferenteco, kontraŭ la nesentemo ĉar estas pro tio ke mortas la infanoj. La ŝlosilo estas : « ripeti sin sen ĉesas ke [•••] estas VIA infano ». Via infano, « imagu lin du tagojn sen manĝi … ». Pensu ankaŭ al Amadou la adoptita filo de la Edmond Kaiser, senigita de liaj manoj kaj kiu, plena de espero kaj de vivo, atendas liajn protezojn. Bela ekzemplo por ĉiuj en mondo kiu « fabriko kaj konsumas la nutraĵon, la bomboj kaj la infanoj al la sama kadenco » (en "Mourir pour Dacca", Claude MOSSE, autaŭâparolo de Bernard Clavel, en 1972).
Bernard Clavel pensas pri pentristo, kiun li ŝatas kaj konas bone, Brueghel kaj pri la pentraĵo "La Masakro de la Senkulpuloj", kiu spegulas ankaŭ ĝian epokon, kaj montras ĝian absurdon.
Li pensas same al sia amiko Louis Lecoin kiu, infanaĝe, sekvis la malrapidan morton de sia patrino, levante kun teroro palpebron por sin certigi ke ŝi vivis ankoraŭ. Sufero kaj soleco. Li demandas sin pri la efiko de tiu teksto, kiun tiel kostis al li : «Ĉu eblus ke reala komuniko starigis sin inter la reto de inko, kiun mi lasas kuri sur la papero kun tion kion la homoj havas en ili, plej sekreta parto de ili, la plej protektita ».
La respondeculo de Tero de la Homoj starigas teruran akuzadon kontraŭ tiun homan mizeron, kiun li tuŝas ĉiam kun kompato kaj kolero, kaj kontraŭ ĉiuj respondeculoj de la dramoj kiuj okazas sur ĉiuj kontinentoj. Litanio de la datoj, precipe el Vjetnamio kaj Niĝeria Enlanda Milito en Biafra je tiu epoko. Edmond Kaiser atestas pri sia terura sperto, « la absoluta vero, troviĝas en la paljodomoj de malsatego, de sufero kaj de morto ». La unua respondeculo, estas la milito kaj sia kohorto de malamoj ĉar laŭ la patro Lelong, « la Masakro de Oradour-sur-Glane estas frukto de la milito, kiu kreskas tiel nature kiel la pomo sur la pomarbo ».
La rajto fondita sur la moralo estas senefika, trompo. Kolero, tiu de Edmond Kaiser kaj tiu de Bernard Clavel, estas enorma krio de indigno kontraŭ, tiuj kiuj volis kaj programis tiujn masakrojn de infanoj en Afriko, « malsategon oni volis, […] mi deziras al la respondeculoj krevi pro la putraĵo, kiun ili estas ». Tempo de la murdintoj, tempo de la oferitaj.
Venas ankaŭ la momentoj de malviglo, de malespero : « Pro kutimo, Bernard, pro kutimo ni nur vidas la tiun flankon de la mondo : malĝojo, mizero, prostracia mondo. » La mizero, eĉ sen la milito, ŝajnas fariĝi la komuna parto, la malsatego plivastigas ĉien siajn tentakloj kaj ĉe la stomako la timo de la morgaŭo. La bonaj sentoj kaŝas sin sub karitato, la eksaj malriĉuloj fariĝisj riĉaj kaj amneziaj, karitato iĝis facila reklamado : « karitato, kiu mortus se reĝus veran justecon ".
La mondo estas tiel, fabrikante kanonojn, militŝipoj, « ŝtelo de tiuj kiuj malsatas », indiferenta, forgesema, kiu tro rapide reiras al siaj ĉiutagaj zorgoj… La litanio daŭras kun Hindio kaj Brazilo, tiuj landoj « de luksaj feŭdaj posendantoj, kiuj havas por si la leĝon kaj kontraŭ si la realojn. » Tie for, la vivo de la plej malriĉaj, estas pli malbone ol tiu de la sklavo, kiu almenaŭ estis nutrita. Zonoj de ne-rajto, kie la brutala forto kaj la fusilo estas la leĝo.
La konkludo estas amara kaj diris Edmond Kaiser, « la pura humanca helpo, ne konfesia, ne politika, kaj simple justeco, ekzistas preskaŭ nenie tra la mondo. » Bernard Clavel, kiu diris labori al « distri la mondon », ne facile travivas la konstantajn memorigojn de Edmond Kaiser, tiu « venenisto de mia ekzisto », pri la malfeliĉoj de la mondo kaj la drama kondiĉo de granda nombro de infanoj. Tiu foto de Hiroshima ke li rigardas estas por li la simbolo de la absoluta milito, de la morto planizita grandskale. La genio de la homaro kaj lia teknologio povas esti uzitaj por la bono aŭ por la malbono, por la feliĉo aŭ la malfeliĉo de la homaro. Laŭ la reĝado de la racio aŭ de la malracio.
La litanie de la suferoj, de Peruo al Koreio, ĝis la reveno de la Edmond Kaiser en Amsterdamo. Fino de la vojaĝo. Fino kiu oscilas inter amareco kaj kolero, kiam la respekto de la vivo ne plu signifas ion.
Sekvas atestoj, kelkaj blovoj de espero por multe da suferoj kaj de alvokoj al la helpo. Sekvas tiu mesaĝo de Bernard Clavel insistante sur la fakto « Restas al trovi la vojon, kiu kondukos nin rekte al tiu vastega doloro de la senkulpuloj », kaj kun kiom da kompato kaj de volonteco, la estonteco havas ankoraŭ sencon.
Buterofenono
Buterofenono aŭ fenilbutanono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la benzeno kaj buterila klorido. Ĝi estas brulema, senkolora likvaĵo kun milda odoro kaj sedativaj kaj antipsikozaj proprecoj, iomete solvebla en akvo. Buterofenono posedas 10 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. Buterofenono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj aromaĵoj.
Buterofenono estas sinteza agento enhavanta la fenila-1-butanonan grupon, la plej multaj buterofenonoj estas neŭroleptaj (kontraŭpsikozaj) medikamentoj, kiel ekzemple haloperidolo, droperidolo aŭ azaperono, kiuj kontrolas skizofreniajn simptomojn (halucinoj, iluzioj, demenco). La plej multaj kontraŭpsikozaj agentoj influas sur neŭrotransmisiajn funkciojn, kutime blokante dopaminajn ricevilojn, kaj induktas kondutismajn, endokrinajn, motor-kinetikajn efikojn.
Milan Milutinoviĉ
Milan Milutinoviĉ (serbe Милан Милутиновић ;la 19-an de novembro 1942 - la 2-an de julio 2023) estis la prezidanto de Serbio ene de la Serbio kaj Montenegro (Federacia Respubliko Jugoslavio) inter la jaroj 1997 ĝis 2002. Antaŭ tio, li funkciis kiel la direktoro de la Nacia Biblioteko de Serbio (1983-1988), kiel la jugoslava ambasadoro al Grekio (1992-1995), kaj kiel la jugoslava ministro pri eksteraj aferoj (1995-1998).
Schipperke
La Schipperke estas la nomo de raso de hundo.
Milan Milutinoviĉ
Ambasadoro kaj ministro pri eksteraj aferoj
Kiam li finis sian mandaton kiel ambasadoro de la Federacia Respubliko de Jugoslavio al Grekio, Milutinoviĉ estis la ununura ambasadoro de Jugoslavio al okcidenta lando, tio estis pro la embargo trudita fare de la Unuiĝintaj Nacioj en majo 1992. Sub tiuj cirkonstancoj, ne eblis nomumi ambasadoron anstataŭ li, kaj Milutinoviĉ revenis al Beogrado kaj en 1995 estis nomumita ministro pri Eksteraj Aferoj. En novembro 1995, Milutinoviĉ estis unu el la administrantoj de la intertraktadoj kiuj finiĝis en la Interkonsento de Dayton, kaj eĉ respondecis pri subskribo de pluraj interkonsentoj inter la Federacia Respubliko de Jugoslavio kaj Kroatio kiuj celis kaŭzi la normaligon de la rilatoj inter la landoj, la iamaj malamikoj.
Chamblay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Bans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Milan Milutinoviĉ
Prezidanto de Serbio ene de Jugoslavio
Milutinoviĉ funkciis kiel prezidanto de Serbio inter la 29-an de decembro 1997 kaj la 29-an de decembro 2002, kiam Serbio estis parto de Serbio kaj Montenegro.
Schipperke
Ĝi estas malgranda nigra hundo de belga origino, de la Brusel-Lovena regiono. Ĝia nomo devenas de la nederlanda "malgranda navigisto". Ĝi estis hundo vivanta sur barĝoj kaj kunulo de boatistoj.
Milan Milutinoviĉ
Prezidanto de Serbio ene de Jugoslavio
En julio 1997, la transformo de la serba prezidanteco, tiam okupita de Slobodan Miloŝeviĉ, al prezidanto de la Federacia Respubliko de Jugoslavio fortigis la federacian registaron koste de la serba registaro, tiel ke la politika influo de Milutinoviĉ estis malgranda. Tamen, kiam NATO devigis intertraktadojn inter Jugoslavio kaj la ribelanto Kosovo, ĝi estis Milutinoviĉ, sub la instrukcioj de Miloŝeviĉ, kiu gvidis la intertraktan teamon nome de Jugoslavio. La fiasko de intertraktadoj kaj la daŭrigo de malamikecoj poste kondukis al NATO bombado de Jugoslavio (Operacio Unified Force).
Schipperke
Ĝi estas la plej malgranda konata ŝafhundo kaj bonega ĉasisto de musoj kaj diversaj ronĝuloj. La vosto estas alta, prefere mallevita dum ripozo, levita dum moviĝado, sed foje estas parte aŭ tute forestanta.
Säkkijärvi
Säkkijärvi estis eksa komunumo de Finnlando plejparte en cedita areo sur bordo de Viborga golfo, kiu apartenas al Finna golfo. Al komunumo Säkkijärvi apartenis premilite monteta areo en nordo, pli ebena areo sur marbordo kaj iuj insuloj de Finna golfo. En Säkkijärvi fluis al maro riveroj Santajoki kaj Vilajoki. Kirkvilaĝo de Säkkijärvi kaj la administra centro de la komunumo situis apud Santajoki. La plej gravaj vivmetodoj estis agrikulturo kaj fiŝkaptado. En 1700-aj jaroj aperis ankaŭ ŝipa konstruo. Säkkijärviana ligna metio estis konata. Industrio estis en komunumo malmulte. En 1900-aj jaroj dum la finna epoko el Säkkijärvi transloĝiĝis multaj homoj al Usono.
Terareo de Säkkijärvi estis	492,58 km² en 1939. Samjare la komunumo havis 8685 loĝantojn. El la terareo proksimume 90 % 448,7 km² estis cedita al Sovetunio en Vintra milito. Dum la milito en Säkkijärvi estis fortaj bataloj. Soveta armeo alvenis el glacio de Finna golfo. Kirko de Säkkijärvi bruliĝis. 43,9 km² el areo de Säkkijärvi restis en Finnlando, sed la komunumo perdis do esencajn partojn, ke ĝi estis decidita nuligi. Agrikulturaj loĝantoj de ceditaj areoj de Säkkijärvi estis movita postmilite al Valkeala kaj Elimäki. En 1946 en Finnlando restintaj partoj de Säkkijärvi estis ligita en Ylämaa kaj Miehikkälä. Rusoj donis por kirkvilaĝo de Säkkijärvi nomon Uljanevko laŭ nomo de Lenin. Poste por sama loko estis donita nomo Kondratjevo. Säkkijärvi estas en Finnlando konata pri muzikpeco Säkkijärven polkka.
Milan Milutinoviĉ
Prezidanto de Serbio ene de Jugoslavio
La fiasko en Kosovo kaj la damaĝo kaŭzita de la bombado fare de NATO-fortoj kondukis al la forigo de Miloŝeviĉ kaj lia partio de potenco en septembro 2000, kaj al la malfortigo de ilia potenco sur ĉiuj niveloj - federacia, nacia (en Serbio) kaj loka. Tiu ĉi situacio lasis Milutinoviĉ, kiu estis perceptita kiel proksima al Miloŝeviĉ, kun malmulte da politika subteno kaj malmulte da influo kiel prezidanto Serbio. Tiel, dum proksimume du jaroj, Milutinoviĉ faris la minimumon postulatan de sia posteno ĝis la fino de sia regado en decembro 2002.
Fine de 2000, ŝtormaj manifestacioj estis okazigitaj en Beogrado postulantaj demokratiajn reformojn. Milutinoviĉ evitis ordigi perfortan subpremadon de la manifestacioj kiel estis kutima en la pasinteco, tiel faciligante la procezon de liberaligado de demokratio en Serbio.
Villedômain
, prononco [], estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Milan Milutinoviĉ
Prezidanto de Serbio ene de Jugoslavio
Milutinoviĉ ne provis kandidatiĝi por alia oficperiodo kiel prezidanto. La elektoj por la Prezidanto de Serbio okazigitaj ĉe la fino de 2002 ne renkontis la konstituciajn postulojn, kiuj postulas la partoprenon de almenaŭ 50% de tiuj kun voĉdonrajto, kaj tial Milutinoviĉ estis anstataŭigita per la Prezidanto de la Nacia Asembleo Nataŝa Micic, kiu ankaŭ iĝis la portempa Prezidanto de Serbio.
Akuzoj de militkrimoj kaj malkondamno
En 2003, post la fino de lia mandato kiel prezidanto, li transdonis sin al la Internacia Pun-Tribunalo por Eksa Jugoslavio, agante nome de la Unuiĝintaj Nacioj en Hago, kie li estis juĝita pro militkrimoj. Li estis akuzita je militkrimoj kaj estis juĝita kune kun Nikola Seinkovic (iama Ĉefministro de Serbio) kaj Dragojev Ojdanic (iama Defendministro de Jugoslavio).
Kvar akuzoj estis prezentitaj kontraŭ Milutinoviĉ: deportado, murdo sumiĝanta al krimo kontraŭ la homaro, murdo kontraŭ la militleĝoj, same kiel "aliaj nehomaj agoj" faritaj dum la Kosova Milito. Interalie, li estis akuzita pri respondeco pri amasa masakro en serio de setlejoj en 1999.
Laŭ la akuzo, Milutinoviĉ estis akuzita je portado de persona respondeco por krimoj, kiel prezidanto de Serbio. Pro lia pozicio li estis membro de la Supera Sekureckonsilio de Jugoslavio kiu estis en pagendaĵo de la jugoslava armeo. Milutinoviĉ eĉ havis la aŭtoritaton dissolvi la serban parlamenton. Laŭ la akuzo, dum la milito, liaj laŭjure potencoj estis etenditaj al tiuj apartenantaj al la parlamento en tempoj de paco, inkluzive de la komando de la polico, kiu estis flankita al la armeo tiutempe. La defenda teamo de Milutinoviĉ same kiel ekspertoj en konstitucia juro forte malaprobis tiujn asertojn. Laŭ ili, Serbio ne estis sendependa lando, kaj daŭre estis parto de la Jugoslava Federacio gvidita fare de Slobodan Miloŝeviĉ, kiu kontrolis la armetrupojn de la lando. Liaj advokatoj ankaŭ argumentis ke la Supera Sekureckonsilio de Jugoslavio ne kontrolis la armetrupojn de Jugoslavio, aŭ en leĝo aŭ en praktiko.
La 26-an de februaro 2009, la tribunalo trovis lin ne kulpa de ĉiuj akuzoj kontraŭ li. La tribunalo trovis ke Milutinoviĉ ne havis rektan kontrolon de la armeo de la Jugoslavia Respubliko kaj ke estis Slobodan Miloŝeviĉ kiu respondecis pri la agoj de la armeo.
Varennes (Indre-et-Loire)
Varennes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
Brans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Villeloin-Coulangé
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Loches kaj al la kantono .
The Champion (filmo, 1915)
Temo
Promenante kune kun sia buldogo, Charlie trovas "bonŝanc"-hufumon ekzakte kiam li preterpasas trejnejon reklamantan por bokso-partnero "kiu povas preni baton." Post spektado de aliaj perdantoj, Charlie metas la hufumon en sian ganton kaj venkas. La trejnisto preparas Charlie por kontraŭbatali la mondĉampionon. Hazardludanto volas ke Charlie forĵetu la batalon. Li kaj la filino de la trejnisto enamiĝas.
Cernans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Kapelo Sankta Jozefo (Oroszlány)
La kapelo laboristo Sankta Jozefo estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en urbo Oroszlány.
Historio
La kapelo estis konstruita en 1876 kun financa apogo de la loka grafo. La loĝantoj estis grandparte luteranoj, sed vivis en la iama vilaĝo ankaŭ katolikoj, kiuj uzis la kapelon. Dum la frua socialismo la vilaĝo iĝis minista urbo, samtempe alvenis homoj, inter ili multe da katolikoj. En 1958 oni alkonstruis teretaĝan alon al la maldekstre flanko de la kapelo. La origina kapelo iĝis nur antaŭĉambro. Depost konstruado de nova kirko en la urbo la kapelo kontinue estas uzata. En 2022 modernigaj laboroj okazis.
Pomeria ŝpico
La Pomeria ŝpico (aŭ "Nano Spitz") estas raso de malgranda hundo; ĝi kutime pezas de 1.4 ĝis 3kg kaj laŭ rasa norma stato ĝi staras de 18 ĝis 24cm; ĝia mantelo povas esti blanka, nigra, bruna, oranĝa, griz-ombreca kaj de aliaj koloroj.
Kapelo Sankta Jozefo (Oroszlány)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto en la historia urboparto (tio estas la iama vilaĝo). Tamen la enirejo kaj la alo rekte kuŝas laŭ la trutuaro. La fasado de la origina kapelo estis simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre malferma firstotureto altiĝas kun 2 sonoriloj. La kapelo dekstre havas solan fenestron, la alo 7 fenestrojn.
Analoj (Tacito)
La Analoj (latine Annales) estas historio de la Romia Imperio de la regado de Tiberio ĝis la regado de Nerono, t.e. la jaroj 14-68, verkita de la roma historiisto kaj senatano Tacito. La Analoj estas unu el la plej gravaj fontoj pri la Imperio dum la 1-a jarcento. Ĝi estas la lasta verko de Tacito, kaj modernaj historiistoj ĝenerale konsideras ĝin lia plej bona. La historiisto Ronald Mellor nomas ĝin "la krona atingo de Tacito", kiu reprezentas la "pinton de roma historia verkado".
Laŭ Hieronimo el Stridono, la Historioj kaj Analoj de Tacito totalis 30 librojn. Kvankam iuj fakuloj malkonsentas pri la disdivido de tiu nombro inter la verkoj, tradicie oni supozas ke la Historioj havis 14 librojn kaj la Analoj 16. Proksimume duono de la 30 estas konservitaj.
Modernaj fakuloj kredas ke Tacito, kiel roma senatano, havis aliron al la Agoj de la senato—la romaj senataj registroj—kiuj havigis al lia verko solidan bazon. Kvankam Tacito priskribas parton de sia verko per la vortoj "miaj analoj", li ne uzis Analoj kiel titolon. La titolo estis donita pli malfrue pro la pojara strukturo de la verko. Ekzistanta manuskripto havas titolon Libroj de la Historioj ekde la Forpaso de Dio Aŭgusto (latine Ab Excessu Divi Augusti Historiarum Libri).
Blanka terhundo de West Highland
La Blanka terhundo de West Highland estas raso de hundo, kiu havas blankajn, densajn, ondetajn "duoblajn" mantelojn kiuj estas veterrezistaj en origino. Kun grandeco de ĝis 28 cm, ili povas atingi pezon de 8 ĝis 10 kg. La vosto devas esti 13 ĝis 15 cm longa kaj stari vertikale. La oreloj estas malgrandaj, vertikalaj, ne tro malproksimaj unuj de aliaj.
Analoj (Tacito)
Enhavo kaj strukturo
La Analoj estis la lasta verko de Tacito kaj konsistigas unu el la ĉefaj fontoj por la nuntempa kompreno de la historio de la Romia Imperio de la ekrego de Tiberio en 14 ĝis la morto de Nerono en 68. Tacito verkis la Analojn en almenaŭ 16 libroj, sed libroj 7-10 kaj partoj de 5, 6, 11, kaj 16 estas perditaj.
Blanka terhundo de West Highland
Tiuj hundoj estis origine breditaj por ĉasado en la Altebenaĵoj. Ilia blanka felo faciligis ilin ekvidi inter rokoj kaj arbustaroj. Krome, la blanka terhundo de West Highland estis hardita, rezistema terhundo kiu ne timis renkonti vulpojn kaj melojn. De ilia skota patrujo, la raso kutimas al severa vetero, kaj la hundoj povas havi problemojn en la somera varmo.
Analoj (Tacito)
Enhavo kaj strukturo
Oni ne scias kiam Tacito komencis verki la Analojn, sed li estis delonge verkanta ilin en 116. Modernaj fakuloj supozas ke Tacito, kiel senatano, havis aliron al la Agoj de la senato, la registroj de la roma senato, kio havigis solidan bazon al lia verko.
Bostona terhundo
La Bostona terhundo estas raso de hundo kreita en Usono en la 1870-aj jaroj kaj nomita la Bostona Buldogo. Ĝi estis kreita de kruciĝo inter la nun formortinta Blanka Angla Terhundo kaj la Angla Buldogo. Por plia plibonigo, la francaj buldogoj poste estis krucitaj. En 1878 ĝi estis prezentita ĉe spektaklo en Bostono kaj ricevis la nomon Boston Terrier fare de la American Kennel Club en 1891. En 1927 gi venis al Eŭropo. Ĝi malofte restis tie dum longa tempo, sed en la lastaj jaroj kreskis la nombro de hundidoj.
Champagne-sur-Loue
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Chissey-sur-Loue
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
Brock
Brock aŭ Brok estas dana formortinta pranobela familio, konita ekde la fino de la 13-a jarcento. Laŭ la genealogia libro de la familio, ili elmigris el Skotlando.
Blazono
La konservita sigelo montras blazonon de la familio kiel fasko. Ĉar la koloroj aŭ kasko tamen ne estas konataj, ne eblas konekti ĉi tiun simplan blazonon kun unu aŭ pluraj Brock familianoj; ĉi tiu familio Brock posedis vastajn terenojn en Jutlando kaj Skanio. La blazonŝildo kun blua fasko kaj blanka fono eble estas la plejaĝa Brock/Brok. La posta familio Brok af Estrup (Brok de Estrup) havis blazonŝildon kiel blua konuso kun blanka fono.
Brok de Barløsegaard la 1-a sekvis, kies blazono estis oblikva fasko kaj arbo inter du oblikvaj dividitaj flagoj sur la kasko.
Blazono de Brok de Barløsegård la 2-a havis multajn variaĵojn, sed trovis blazonŝildon blanka kaj ruĝa kun verda folio. Ĝi estis malalta familio en Fueno. Konita ekde 1463 ĝis 1591.
Ĉefaj heredaĵoj
Familio Brock/Brok havis multe da propraĵoj en Danio.
Vidu ankaŭ
Danmarks Adels Aarbog (Jarlibro de la nobelaro de Danio)
Unicum
"Unicum" estas speciala alkohola trinkaĵo en Hungario, kun kuraca efiko, konsistanta el trempaĵo kaj distilaĵo de pli ol 30 kuracherboj. Ĝi estas amara likvoro kaj de 2015 hungaraĵo.
Laŭ legendo, en 1790 la tiama reĝo József la Dua havis doloran stomakan malsanon, kaj unu el liaj kuracistoj, d-ro Zwack preparis iun digestan trink-miksaĵon el pluraj, amaraj kuracherboj - kiu efikis magie. Tiam la imperiestro diris al li (germane): "D-ro Zwack, das ist ein Unicum." (Sinjoro Zwack, ĉi tio estas unika!) - kaj tiu vorto restis kiel nomo de la trinkaĵo. Posteulo de la doktoro, s-ro József Zwack malfermis distilejon en 1840 en Budapeŝto, kiu estis sufiĉe diversa de tiutempe funkciantaj trinkaĵ-fabrikoj. En 1895, la firmao ricevis la altrangan titolon "Imperiestra kaj reĝkortega provizanto", kaj la firmao posedis tiam la plej grandan alkohol-distilan kapaciton en Meza Eŭropo.
Post la Dua mondmilito, en socialismo oni forprenis, ŝtatigis la fabrikon. La familio Zwack sukcesis eskapi el la lando, kaj kunporti la veran, sekretan recepton de la trinkaĵo, kiu estas trempa kaj distila miksaĵo de 40 kuracherboj. La familio instaliĝis en Italio, kaj en 1969 konstruis tie novan fabrikon. Sen la vera recepto, en la hungaria fabriko oni povis produkti nur iun Unikum-imitaĵon, sen la veraj kuracaj efikoj kaj ne kun la vera gusto. La hungara fabriko eksportis sian imitaĵon al la tiama socialisma mondo, kaj la itala fabriko liveris la trinkaĵon al la okcidenta, kapitalisma mondo.
Dum la eŭropaj politikaj ŝanĝoj inter 1987-89 s-ro Péter Zwack estis inter la unuaj, kiu revenis al Hungario, kaj li re-aĉetis sian fabrikon de la hungara ŝtato. Post la reunuiĝo, oni malmuntis la italian fabrikon, kaj oni liveras Unikumon al la mondo el la Budapeŝta fabriko en la fama, sfera botelo, tradicie uzata de 200 jaroj. Dum la produktado la trinkaĵo maturiĝas dum 6 monatoj en kverkaj bareloj.
La recepto ankaŭ hodiaŭ estas forta sekreto, ĝin konas nur kelkaj membroj de la familio Zwack. Pro la kuraca efiko en la komenca periodo oni sur la botelo uzis ankaŭ la ruĝan krucon, la emblemon de la internacia organizaĵo Ruĝa Kruco, sed poste pro licencaj financaj kialoj oni rezignis pri tio. Nun oni uzas nur similaĵon. Lastatempe en kelkaj landoj (ekz. Kanado) la trinkaĵo estas havebla ankaŭ en apotekoj.
La famo de la kurac-trinkaĵo Unikum ĉirkaŭiris la mondon, kaj nun oni eksportas ĝin al ĉiu kontinento. Krom la baza, tradicia trinkaĵo ekzistas ankaŭ tri aliaj versioj: kun aldona pruno (Unicum szilva), kun kafo (Unicum barista) kaj kun Tokaja asuo (Unicum Riserva). La lasta estas vera specialaĵo, ja ĝi estas iu kombinaĵo de Unikum kaj la fama, hungara unika vino, koncentrita, 6-putna Tokaja asuo.
Chilly-sur-Salins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Chatelay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono .
István Szívós (pli aĝa)
István Szívós (pli aĝa) [iŝtvAn sIvOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szívós István estis hungara naĝisto, akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia filo estis István Szívós, lia nepo estis Márton Szívós.