cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brovpala tinamo
Teritorio kaj habitato
La Brovpala tinamo troviĝas en subtropikaj kaj tropikaj aridaj arbaroj ĉe ĝis 1500 m de altitudo super marnivelo. Tiu specio estas indiĝena de okcidenta Ekvadoro; suda Manabí, Guayas, marborda kaj pli okcidenta El Oro, kaj pli nordokcidenta Loja, kaj nordokcidenta Peruo; Tumpiurbo kaj okcidenta (escepte marborda) Pjuro.
Konservado
La IUCN klasigas la Brovpalan tinamon kiel Preskaŭ Minacata, ĉar ties nombroj malpliiĝas. Ĝi estas nune minacata pro etenda senarbarigo kaj habitata degradado kaŭzita de troa paŝtado, kaj ankaŭ lignoproduktado. Tiu specio estas ankaŭ minacata de ĉasado por manĝo. Ĝi suferas ankaŭ perdojn pro agrikulturigo, tamen tiu estas la plej malgrava el la minacoj. La loĝteritorio de tiu specio estas 41,900 km2.
Burgo Namedy
La akvoburgo Namedy en la urboparto Namedy de Andernach en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato estis konstruita en la 14a jarcento de la patricia gento von Hausmann kiel malgranda akvoburgo. La kavaliro-urbestro de Koblenco Antonius von Hausmann zu Namedy (ankaŭ Anton von Husmann), frato de la plej lasta abatino de cistercianina monaĥinejo de Namedy Hildegard von H(a)usmann (1518–1562), kaj sia edzino Frau Margeretha von Eltz konstruis ĉ. 1550 ĝis 1560 la burgon. Pli poste ĝi estis plilarĝigita en la baroka stilo.
Joigny (stacidomo)
Joigny estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Joigny, en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Genera reproduktado
La termino genera reproduktado signifas la multigadon de organismoj per seksa reproduktado. Oni ofte uzas tiun terminon en hortikulturo por marki la diferencon disde vegeta reproduktado. Per kombinado de la gena materialo de du individuoj ekestas la ida generacio kun nova genaro. La rezulto de la genera reproduktado estas semoj, ankaŭ nomata en agrikulturo semaĵo.
Ĉe vegeta reproduktado ne okazas novkombinado de la genaro. La idoj estas genetike identaj individuoj, tiel nomataj klonoj.
En la hortikultura praktiko la termino genera reproduktado samsignifas kun „dissemado“. Oni dissemas ankaŭ semojn kiuj ekestis sen kombinaĵo de la genetika materialo de du individuoj pere de memfekundiĝo kaj tiuj kiuj ekestis entute sen seksa reproduktado per partenogenezo.
Fervojo Aojmori
Fervojo Aojmori (青い森鉄道) estas pasaĝera fervoja kompanio en Gubernio Aomori, Japanio.
Vagonoj
Aliaj vagonoj estas donitaj de Orienta-Japania Fervoja Kompanio
Schönbach
Schönbach estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
Zdzisław Peszkowski
Zdzisław Peszkowski (naskiĝis la 23-an de aŭgusto 1918 en Sanok, mortis la 8-an de oktobro 2007 en Varsovio) – katolika presbitero, doktoro pri filozofio, kapelano de Johano Paŭlo la 2-a, skoltmajstro, kapelano de la Federacio de Katinaj Familioj kaj Murditaj Oriente, Ĉefa Kapelano de la Asocio de Pola Skoltismo en Ekzilo, honora patrono de la Taĉmento de APS de la Sanoka Tero.
Schönbach
Komunumpartoj:
Zdzisław Peszkowski
Honora civitano de la urboj: Grudziądz, Kraków, Warszawa, Sanok, Piotrków Trybunalski, Wrocław, Białystok, Piastów kaj Połczyn Zdrój. Honora Civitano de Opola Vojevodio.
Ricevis honoran doktorecon de la Papa Teologia Fakultato – Bobolanum en Varsovio kaj de Pola Ekzila Universitato en Londono. Dum multaj jaroj estis ligita al la medio de Radio Maryja.
Schönbach
Akvejoj:
Schönborn
Schönborn havas diversajn signifojn:
Schönbach
Schönbach estas la familia nomo de jenaj personoj:
Zdzisław Peszkowski
Infanaj kaj junulecaj jaroj
Li devenis de nobela familio kun la blazono Jastrzębiec. En Sanok finis fundamentan lernejon, gimnazion kaj liceon. Ankaŭ ĉi tie komenciĝis lia skoltisma aventuro, kie estis i.a. estro de la 2-a Brigado de Skoltoj. Sian apartenecon al Asocio de Pola Skoltismo vidigis per surbrustigo de Skolta Kruco. Li portis ĝin ankaŭ kiel soldato kaj pastro. Post trapaso de abiturientaj ekzamenoj en 1938 soldatiĝis. Finis Lernejon de Oficiraspirantoj de Kavalerio en Grudziądz.
Schönbach
Vidu ankaŭ:
Zdzisław Peszkowski
Sorto dum la 2-a mondmilito
Dum la germana-soveta invado en Pollandon de 1939 li komandis plotonon de la 20-a Regimento de Ulanoj. Post la 17-a de septembro, kiam al agreso kontraŭ Pollando aliĝis Sovetunio, preskaŭ la tuta regimento ektroviĝis en soveta mallibereco. La militkaptitoj estis komence kolektitaj en Pomorzany. Tie okazis evento, kiu probable savis la vivon de Zdzisław Peszkowski de la katina pereigo. En Pomorzany restadis kun sia edzino eminenta pentristo Vlastimil Hofman, kiu montris al polaj militkaptitoj multe da kompato kaj nelacigeble portretis ilin sur negrandaj kartonetoj. La etaj portretoj estis sendotaj al iliaj familioj, kaj unu el portretatoj estis Zdzisław Peszkowski. Helpante al divizia trezoristo dum distribuo de mono inter soldatoj kaj kaŝante ilian grandparton, post malliberiĝo li decidis transdoni ilin al Hofman por ke ili ne trafu al sovetaj regopovoj.
Oktobre 1939 la militkaptitoj estis elveturigitaj al Kozelsk, de kie aprile 1940 komenciĝis ilia plua forveturigo. Neniu supozis, ke la polaj oficiroj estas forveturantaj al la katina arbaro kaj tie murdataj. La 12-an de majo 1940 en la lasta transporto de 250 personoj estis Zdzisław Peszkowski. Tiu ĉi transporto ne iris al Katin, sed tra koncentrejo en Pawliŝĉev-Bor al Grjazovec. La ekstermo de la karcerigitoj estis haltigita de sovetaj regopovoj pro komenco de venka ofensivo de la germana Wehrmacht en Francion la 10-an de majo 1940. Tiamaniere Peszkowski kaj kelkcento da aliaj malliberuloj evitis la sorton de pli ol 20 mil polaj oficiroj murditaj de NKVD, alfrontis la germanan invadon al Sovetunio, kontrakton Sikorski-Majski kaj formiĝon en Sovetunio de la pola armeo sub la gvido de genealo Władysław Anders.
Avancita al grado de leŭtenanto kaj poste kavaleria rotestro Zdzisław Peszkowski komandis kompanion en la 1-a Ulana Regimento en la 2-a Korpuso de Pola Armeo de generalo Władysław Anders. Post forlaso de la nehoma tero milita sorto gvidis lin tra Irako, Irano, Hindio, Egipto, Libano, Sirio, Italio kaj Britio.
Unu el taskoj, al kiu kun la plej granda sindediĉo engaĝis Zdzisław Peszkowski estis klerigo kaj eduko de pola junularo, kiun kun la armeo oni sukcesis elmigrigi el Sovetunio. Estante skoltmajstro li organizis lernejojn, brigadojn kaj skoltajn taĉmentojn en elmigrintaro.
En Irano estis i.a. edukinto de la 13-jara Jerzy Krzysztoń, kiu poste fariĝis eminenta verkisto, ĉefe konata kiel aŭtoro de eksterordinare penetrema kaj poezia studo pri frenezeco en trivoluma romano Obłęd (Frenezo). Sed ankaŭ grandan valoron havas liaj tre pluraj radiaj disaŭdigoj kaj rakontoj el restadperiodo en Sovetunio. Heroo de unu el libroj de Krzysztoń „Krzyż południa” (Kruco de l’ sudo) estas Zdzisław Peszkowski, aperanta tie sub la nomo Jastrzębiec, kiu estas lia genta voko.
Emigraciaj sortoj
Post fino de la dua mondmilito Peszkowski studis en Oksfordo ĉe Pola Ekzila Universitato kaj en Pola Animzorga Seminario en Orchard Lake ĉe Universitato Winconsinx en Detrojto. Akiris tie titlolon de magistro pri teologio kaj sciencan gradon de doktoro pri filozofio.
Post akcepto de pastreca konsekro la 5-an de junio 1954 estis profesoro pri pastoreca teologio kaj literaturo de la pola lingvo en Seminario je la nomo de sanktaj Cirilo kaj Metodo kaj en St. Mary’s College.
Dum sia duonjarcenton daŭranta restado inter elmigrintaro li partoprenis sennombrajn internaciajn kunvenojn kun karaktero teologia, scienca kaj ankaŭ patriot-socia.
En la jaro 1966, kiam poloj en la tuta mondo festis sian grandan jubileon de Jarmilo de Bapto, pastro profesoro d-ro Zdzisław Peszkowski estis elektita prezidanto de Polish American Historical Association.
Zdzisław Peszkowski estis aŭtoro de jenaj libroj: Rememoroj de militkaptito el Kozelsk, Memoro pri Orienta Golgoto, Sankta Patro – vi diris al ni... kaj aŭtoro de kelkcentoj da broŝuroj, disertaĵoj kaj artikoloj pri teologio, historio de Pollando, filozofio, literaturo, naciaj kaj moralaj aferoj.
Post reveno al Pollando
Veturiĝante nelacigeble inter sia patrio, al kiu revenis por ĉiam en 1989, kaj Pola Diasporo dissemita en la tuta mondo, kiel kapelano de Katinaj Familioj kaj Murditaj Oriente, Skoltmajstro kaj Ĉefa Kapelano de Asocio de Pola Skoltismo en Ekzilo, integris maljunajn kaj junajn generaciojn de poloj en la nomo de la valoroj: Dio, Honoro kaj Patrio, kaj ankaŭ en la nomo de Vero kaj Konkordigo de Nacioj. Proklamanto de la vero, memoro kaj justeco pri krimoj faritaj Oriente. Fondinto kaj prezidanto de la Fonduso „Golgoto de Oriento”. Danke’ al lia penado povus ekesti militajn tombejojn en Katin, Ĥarkovo kaj Miednoje, pluraj monumentoj kaj memorlokoj omaĝe al polaj oficiroj en la pola tero kaj ekster la patrio, inter la Pola Elmigrintaro.
Endre Andor
ANDOR Endre (pro. andor), familinomo Ráth, estis rumania hungara verkisto, literaturorganizinto naskita en Arado la 27-an de oktobro 1897 kaj mortinta ?.
Zdzisław Peszkowski
Post reveno al Pollando
Li sukcesis eltiri de rusoj du tre gravajn dokumentojn – senprecedencaj atestaĵoj pri la krimo de genocido. La unua estas noto de ĉefo de NKVD Lavrentij Berija de marto 1940, kiu estas instrukcio por murdigo sen tribunalo kaj sen juĝa demandado de 22 mil militkaptitaj poloj. La dua dokumento estas noto de la ĉefo de KGB de Sovetunio Aleksandr Ŝelepin por Nikita Ĥruŝĉov de la 9-a de marto 1959, kie li atestas, ke oni plenumis murdon kontraŭ polaj oficiroj.
Endre Andor
Biografio
Endre Andor kvalifikiĝis kiel juĝisto kaj advokato en Budapest. Li laboris ĉe la gazetoj Friss Újság, poste Rendkívüli Újság de Arado. En la mezo de 20-aj jaroj li translokiĝis Hungarion kaj tie li havis juran karieron.
Zdzisław Peszkowski
Post reveno al Pollando
Dum eltombigado de polaj oficiroj en la 90-aj jaroj ĉiun kranion li prenis persone en siajn manplatojn, tuŝis ĝin kaj benis per rozario ricevita kaj konsekrita de la papo Johano Paŭlo la 2-a. Laŭ lia iniciato jaro 1995 estis proklamita Katina Jaro.
Januare 2006 pola Sejmo unuvoĉe apogis lian kandidatecon al Paca Nobel-Premio: Patro Prelato Peszkowski dum jaroj gvidis en Pollando kaj en internacia forumo neordinare fruktan agadon por konservi memoron kaj konsciigi al internacia opinio fakton de la katina murdo kiel senprecedencan murdon plenumitan de Sovetunio rilate al internigitaj polaj oficiroj – diras proklamo de la Sejmo.
Februare 2007 dum laŭvica datreveno de la katina murdo Patro Prelato Peszkowski ricevis en la Sejmo Medalon de la Komisiono de Nacia Edukado enmanigitan de la ministro Roman Giertych. La 16-an de oktobro 2007 pro rememorigado de la katina krimo, kiu koncernis ankaŭ polan policanaron, estis postmorte distingita pere de ministro de internaj aferoj kaj administrado Władysław Stasiak de Ora Merit-Medalo por Polico. Dum debato pri Katin, patro Peszkowski multfoje citis titolajn vortojn de la lasta libro de la papo Johano Paŭlo la 2-a Pamięć i tożsamość (Memoro kaj identeco). Ni pardonas, sed ne forgesas – li diris.
Memorigo
Li mortis en hospitalo en Anin (varsovia kvartalo) la 8-an de oktobro 2007. Lia enterigo okazis la 16-an de oktobro 2007. Laŭ la volo de varsovia metropolito episkopo Kazimierz Nycz li ripozis en la kripto de la Panteono de Grandaj Poloj en la Templo de Dia Providenco en Varsovio.
La 14-an de majo 2008 nomon de la pastro Zdzisław Jastrzębiec Peszkowski ricevis Publika Gimnazio en Belsk Duży, en Mazovia Provinco.
La 8-an de oktobro 2008 lian nomon akceptis Baza Lernejo n-ro 4 en Sanok, loko, kie naskiĝis la Pastro.
La 31-an de aŭgusto 2010 en la tereno de Pola Seminario je la nomo de sanktaj Cirilo kaj Metodo en Orchard Lake (usona ŝtato Miĉigano) oni malkovris monumenton memorigantan la pastron prelaton Zdzisław Peszkowski, viktimojn de la katina murdo kaj viktimojn de la katastrofo de pola aviadilo Tu-154M en Smolensk.
The Thirty-Nine Steps
The 39 Steps ("La 39 ŝtupoj") estas brita streĉ-filmo de 1935 reĝisorita de Alfred Hitchcock en kiu stelulis Robert Donat kaj Madeleine Carroll. Ĝi estas iel bazita sur la aventura romano The Thirty-Nine Steps de John Buchan de 1915. Ĝi temas pri ĉiuhoma civilulo en Londono, nome Richard Hannay, kiu interplektiĝas en la evitado ke organizo de spionoj nome "The 39 Steps" ŝtelu britiajn militsekretojn. Post esti erare akuzita pro la murdo de kontraŭ-spiona agento, Hannay foriras al Skotlando kai enkotiĝas kun alloga virino dum esperas haltigi la spionan komploton kaj senmakuligi sian nomon.
Ekde sia dekomenca publikigo, la filmo estis amplekse agnoskita kiel klasikaĵo. Filmisto kaj aktoro Orson Welles referencis ĝin kiel "majstroverko". Scenaristo Robert Towne notis, "Ne estas troigo diri, ke ĉiu nuntempa distreco komencas per The 39 Steps."
Tan
Tan (tradicia ĉina skribo: 譚; simpligita: 谭) estas ĉina familinomo. En 2006 oni eltrovis, ke ĝi estas la 67-a plej ofta familinomo en Ĉinio.
Daisei Suzuki
Daisei Suzuki (鈴木 大誠, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Buljonkubo
La buljonkubo aŭ kubo de buljono (aŭ supkubo) estis inventita en la jaro 1870 de Claude Émile Théodore Urban. En la komenco, temis pri ekstrakto de viando. En 1908, Julius Maggi komencis sian surmerkatiĝon de buljono en formo de kubo, deshidratiga produkto. Hodiaŭ ekzistas malsamaj tipoj de kuboj, kiuj ne ĉiam enhavas viandon.
La ĉefaj ingrediencoj de buljonkubo estas: salo, maltodekstrino, gustamplifilo (glutamato, guanilato, inozinato aŭ ekstrakto de gisto), de oleo, de aromoj. Laŭ la produkto povas esti aldonitaj ekstraktoj de viando aŭ legomoj kaj sukero.
Kompense, la recepto de buljonkubo bio enhavas principe neniun gustamplifilon.
Mary Toft
Mary TOFT aŭ TOFTS, naskite Mary Denyer, (n. ĉ. 1701 - m. en 1763) estis angla virino el Godalming, en Surrey. Ŝi en 1726 fariĝis la centro de intensa debato, post kiam ŝi trompe kredigis al kuracistoj, ke ŝi naskis kuniklojn.
Buljonkubo
Ofte estas multe da salo en tiuj buljonkuboj, kontrolado en la etikedo estas utila.
Mary Toft
Toft gravediĝis en 1726, sed poste spertis misakuŝon. Ŝi estis verŝajne fascinita de kuniklo, kiun ŝi vidis dum la misakuŝo, tiel ke ŝi asertis, ke ŝi fakte naskis partojn de bestoj. Loka ĥirurgo John Howard decidis enketi pri la tuta afero : kiam Mary Toft akuŝis antaŭ li pliajn bestajn fragmentojn, li alvokis aliajn eminentajn kuracistojn. Oni eĉ sciigis tiun strangan fenomenon al Nathaniel St. André, la persona ĥirurgo de la reĝa familio de reĝo Georgo la 1-a de Britio. St. André ekzamenis Mary Toft kaj konkludis, ke ŝiaj asertoj estas veraj. La reĝo ankaŭ sendis alian ĥirurgon nomitan Cyriacus Ahlers, kiu tute male montriĝis skeptika. Nun sufiĉe fama, Toft estis kondukita al Londono kaj atenteme studita. Post intensa observado, kaj ĉar ŝi ne akuŝis pliajn kuniklojn, ŝi fine konfesis sian trompon, kaj estis sekve malliberigita.
La prestiĝon de medicinaj profesioj en Anglio frakasis tiu afero. Pluraj eminentaj ĥirurgoj, mokitaj de la publiko, subite malprosperiĝis. Cetere aperis multaj satiraj verkoj, plenaj je sarkasmoj pri kuracistoj. La bildsatiristo kaj socia kritikisto William Hogarth precipe mokis la naivecon de tiutempaj kuracistoj. Toft estis finfine liberigita sen formala akuzigo, kaj rajtis reveni hejmen.
Buljonkubo
Historio
La industria produktado de buljonkubo komencis en la jaro 1908 de la firmao Maggi (Svislando), de Oxo en 1910 kaj Knorr en 1912. Ili entenis inter 59-72% da salo.
Mary Toft
Multajn jarojn poste la argentina verkisto kaj romanisto Julio Cortázar verkis rakonton pri sinjorino kiu tute nature vomas kunikletojn.
Raporto
La publiko unue aŭdis pri la afero fine de oktobro 1726, kiam la unuaj raportoj atingis Londonon. La 19-an de novembro 1726 menciis la gazeto Weekly Journal menciis la jenon :
La ĉefa protagonisto, Mary Toft, estis tiam 24-jara aŭ 25-jara, kaj edziniĝinta al Joshua Toft, loka vestisto. Ŝi estis baptita sub la nomo Mary Denyer la 21-an de februaro 1703, kaj estis la filino de John kaj Jane Denyer. Mary edziniĝis kun Joshua ĉirkaŭ la jaro 1720, kaj la geedzoj generis tri infanojn, nome Mary, Anne kaj James. Ŝi en 1726 denove gravediĝis : kiel malriĉa kamparano de 18-a jarcenta Anglio, ŝi tamen devis daŭre labori en agroj dum sia gravedotempo.
Pola landvojo n-ro 26
Pola landvojo n-ro 26 (DK26) – landvojo en nordokcidenta parto de Okcidentpomeria Provinco je longeco ĉirkaŭ 51km. Ĝi kunigas landliman trairejon (kun Gramanio) kun en vilaĝo Renice apud Myślibórz. Ĝi estas plej grava kunigilo (en ĉi tiu regiono), kiu kunigas DK3 kun landlimo.
Roland Szentpáli
Roland Szentpáli [sentpAli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentpáli Roland estas hungara tubjisto, komponisto, muziklerneja instruisto.
Listo de reĝoj de Tara
Le titolo de reĝo de Tara reprezentis en Irlando tre malnovan idealon de sankta reĝeco, impregnitan el mita aŭro kiu etendiĝas en longtempe forgesita pasinteco, eĉ por la unuaj historiaj posedantoj de la titolo. Pro tio, la posedanto de la titolo de reĝo de Tara havis potencan pozicion, almenaŭ en la norda duono de Irlando, eble pro preskaŭ tute forgesita tradicio de unu el la sanktaj reĝoj. Multaj superaj reĝoj de Irlando ankaŭ estis tiuj de Tara.
Roland Szentpáli
Roland Szentpáli naskiĝis la en Nyíregyháza.
Listo de reĝoj de Tara
Estas notinde ke dum granda parto de la historio, la titoloj de reĝo de Tara kaj supera reĝo de Irlando estis apartaj kaj sen rilato.
Distrikto Békés
La areo estas 525,24 km², kie loĝas 37 251 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj kaj ties prilaborado). En ambaŭ urboj estas ankaŭ iom da servoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la historio, tamen ĝi ne funkciis inter 1983-2013. En tiu periodo la distrikta sistemo mankis en Hungario.
Roland Szentpáli
Biografio
Roland Szentpáli komencis lerni muzikon en muziklernejo en sia naskiĝurbo en aĝo de 12, poste inter 1991-1995 en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto. Lia ĉefinstruisto estis József Bazsinka. Ekde 1995 li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, kie en 2018 li verkis disertaĵon por la doktoriĝo. En 2002 li ricevis stipendion. Inter 1993-1999 li atingis bonajn rezultojn en muzikkonkursoj. En nekonata jaro li fondis kvarteton. Li instruas en arta mezlernejo en sia naskiĝurbo kaj en simila lernejo en Debrecen. Li estas aktiva ankaŭ, kiel komponisto. Li ricevis 2 premiojn en 1998.
Vilma Egresi
[egreŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Egresi Vilma estis hungara kajakisto, olimpiano. Ŝia geedziĝa nomo estis Hecker Gerhartné.
Biografio
ekde 1953 estis kajakisto sur Danubo en signifaj ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono 17-foje inter 1955-1961, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1954-1961. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun bronza medalo duope en distanco 500 m, krome en mondĉampionumo ŝi estis la dua en 1954 same duope kune kun Valéria Lieszkovszky. Depost sia aktiva sporta kariero ŝi estis membro de la hungara olimpika komisiono.
Korupto
] Korupto (laŭ la latina: corrumpere, korupti, demoralizi, senfortigi, deformi) estas misuzo de konfidenca pozicio en administracio, ekonomio aŭ politiko por gajni materialan aŭ nematerialan avantaĝon, kiu estas kontraŭleĝa.
Kroma signifo de korupto estas malmoralo.
Kontraŭ korupto luktas ne nur la ŝtatoj, sed ankaŭ neregistaraj organizaĵoj. Ofte kontraŭkorupta aktivado estas uzata en politikaj celoj, foje estigante kontraŭdiran reagon. Ekzemple en decembro 2019 la uganda prezidanto Yoweri Museveni gvidis marŝon kontraŭ korupto, kion liaj oponantoj konsideris hipokriteco.
Trachselwald
Pri la komunumo
Trachselwald estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Trachselwald kaj ek de la 1-a de januaro komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1038 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Trachselwald situas en orienta flankovalo de Emme-Valo ĉe la bordo de la rivero Grüene, alfluanto de Emme. Ka komunumo Trachselwald konsistas el la norda parto de la vilaĝo Trachselwald - la suda parto de la vilaĝo Trachselwald apartenas la la komunumo Lützelflüh - kaj la vilaĝo Heimsibach, kie fakte loĝas pli ol 80 % de la loĝantaro de la komunumo, kaj kiu konsistas el la vilaĝetoj Hopfere, Chramershus (alemane aŭ germane Kramershaus, kiu fakte estas la ĉefloko de la komunumo, kie troviĝas la komunuma administracio), Schwarzenegg, Schmalenegg kaj Tal, kaj multnombraj etaj biengrupoj kaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,97 km², de kiuj 38,3% estas kovritaj de arbaro, 56,5% servas por agrikulturo kaj 4,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Trachselwald limas en nordoriento al Sumiswald, en sudo al Langnau en Emme-Valo, Lauperswil kaj Rüderswil, kaj en okcidento al Lützelflüh.
Dua-kanonaj libroj
Tiujn ĉi librojn oni nomas ankaŭ, malpli precize, malfruaj skriboj de la Malnova Testamento.
Trachselwald
Trafiko
Okcidente de Trachselwald pasas la kantonca ĉefvojo n-ro 23 de Sursee al Burgdorf; Trachselwald mem situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de flankaj vojoj, kiuj kondukas al la kantona ĉefvojo. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinioj al Sumiswald. En distanco de 1 km de la vilaĝo-centro situas la stacidomo Sumiswald-Grünen, de kie estas rektaj tranoj al Thun.
Kantono Carroll (Misurio)
La kantono Carroll - angle Carroll County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Trachselwald
Vidindaĵoj kaj kulturo
En Trachselwald situas la Svisa Citro-Kultur-Centro. Ek de 1999 la centro troviĝis en la frua hotelo stacio en Konolfingen. Ekde marto 2003 la centro estas en la domo de jaro 1614 Amtsschaffnerei - la frua bieno administrejo.
Kantono Carroll (Misurio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Trachselwald
Vidindaĵoj kaj kulturo
La reformita preĝejo estas monumento de nacia signifo, kiu estas fama pro ĝia pentrita plafono el ligno. La Kastelo Trachselwald, kiu tronas sur monteto super la vilaĝo estis la sidejo de la bernaj voktoj. En la preĝeja turo troviĝis karcero, kie estis kaptitaj gvidintoj de la kamparanaj militoj kaj anabaptistoj.
Dua-kanonaj libroj
La orient-ortodoksaj dua-kanonaj libroj
Temas pri la sekvaj libroj:
La etiopaj dua-kanonaj libroj
La Etiopa Ortodoksa Eklezio agnoskas la (dua)kanonecon (ዲዩትሮካኖኒካል) ankaŭ de kvin aliaj libroj, kiujn ne konas la eŭraziaj eklezioj. Ili estas:
La dua-kanonaj libroj en Esperanto
La esperanta Biblio de 1926 kaj ĝiaj postaj represoj ankoraŭ ne entenis la dua-kanonajn librojn.
Trachselwald
Historio
La unua dokumenta mencio de Trachselwald datiĝas el la jaro 1131 kiel Trahselwalt. En Trachselwald en mezepoko regis la baronoj de Trachselwald. Post diversaj posedantŝanĝoj post la formorto de la baronoj de Trachselwald, la baronejo finfine estis vendita al la urbo Berno en la jaro 1408. En la jaro 1574 inscendio detruis la vilaĝon. Ĝis la Helveta Revolucio en 1798 Trachselwald nun estis centro de berna baronejo. 71 bernaj voktoj administris en tiu epoko la baronejon. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Trachselwald fariĝis ĉefloko de berna ĉefdistrikto kaj en 1831 de la distrikto Trachselwald. Ek de 1997 la Kastelo Trachselwald estas la sidejo de la terenregistro de la nova administra distrikto Emme-Valo de la administra regiono Emme-Valo-Supra Argovio.
Dua-kanonaj libroj
La dua-kanonaj libroj en Esperanto
Tiuj ĉi tamen aperis en la traduko de Gerrit Berveling en 1997 sur la kompaktdisko espeRom de Germana Esperanto-Asocio kaj en 2001 kiel duvoluma eldono ĉe Fonto; poste ili estis inkluzivitaj en la represo de la esperanta Biblio de 2003.
Trachselwald
Historio
La vilaĝaro Heimisbach nomiĝis ĝis 1967 Dürrgraben laŭ la rivereto Dürrbach, kun kies akvokolekta bazeno ĝi kongruas. En la jaro 1968 ĝi honore al la alemana poeto Simon Gfeller estis alinomita laŭ ties romano Heimisbach.
Dua-kanonaj libroj
La dua-kanonaj libroj en Esperanto
En 2006 aperis tute nova reeldono de tiu ĉi Biblio ĉe KAVA-PECH sub la titolo Biblio. Nun la dua-kanonaj libroj estas envicigitaj en la tradicia romkatolika sinsekvo inter la cetero de Malnova Testamento.
En 2008 aperis en traduko de Gerrit Berveling ankaŭ la orient-ekleziaj dua-kanonaj libroj: La Duakanonaj Libroj, volumo 3, trad. el Grekaj kaj Latina originalaĵoj (eldono de VoKo, Voĉoj Kristanaj n-ro 26, 233 paĝ., Zwolle).
Mo Yan
MO Yan (naskiĝis la 17-an de februaro 1955) (: 莫言), kies naskiĝnomo estas Guan Moye (: 管謨業), estas ĉina verkisto kaj gajninto de Nobelpremio pri Literaturo. En 2012, li estiĝis la dua ĉinlingva ricevanto de la prestiĝa premio. (La unua estis Gao Xingjian, en 2000.) Krom romanoj, Mo Yan ankaŭ verkas etajn rakontojn kaj eseojn. Verkaĵoj de Mo Yan estas tradukitaj en la anglan, francan, japanan, Esperanton kaj aliajn lingvojn.
Lia plumnomo "Mo Yan" signifas "Ne parolu".
La kaŭkaza kretocirklo
La kaŭkaza kretocirklo (Der kaukasische Kreidekreis) estas teatraĵo de Bertolt Brecht, verkita dum Brecht vivis en ekzilo en Usono en 1944.
La teatraĵo estis verkita en eposa stilo, kaj estas konsiderita klasika teatraĵo. La teatraĵo estis origine prezentita por la unua fojo en majo 1948 en la angla (en kolegio nomita Carleton College en Minesoto). En 1949 ĝi estis eldonita unuafoje en la originala lingvo - en la germana - kadre de literatura revuo nomata Sinn und Form. Nur la 9-an de novembro 1954 ĝi estis prezentita unuafoje sur germanaj scenejoj - en la Theater am Schiffbauerdamm en Berlino. La ĉefa aktorino en ĉi tiu produktado estis la partnero de Brecht, la aktorino Helene Weigel.
Ĝi okazas en feŭda Kartvelio, en Kaŭkazo, dum la milito de Irano kontraŭ la Unuiĝinta Reĝlando de Kartvelio. Ĝi demandas ĉu jura justeco estas morala kaj ĉu la rajto je posedaĵo, kiu estas en la centro de niaj vivoj, estas pli alta ol justeco.
Strukturo
Estas du rondoj, io kiel enrakonta rakonto, en la teatraĵo: la kadra rakonto temas pri la fino de la dua mondmilito, kiam la originaj terposedantoj en Sovetunio postulas sian posedaĵon reen, dum la kamparanoj, kiuj longe loĝis en la loko, konstruis siajn domojn kaj laboris la teron, ankaŭ postulis la proprieton. Por konvinki, ke la tero apartenas al la laboristoj kaj ne al la originalaj posedantoj, ili faris spektaklon.
La interna rakonto temas pri la aparteno de knabeto: ĉu li apartenas al sia riĉa patrino, kiu forlasis lin (kiam oni scias, ke antaŭ ŝia fuĝo ŝi kolektis la robojn kaj forkuris, sed forgesis preni la bebon), aŭ al la vartistino kiu kreskigis lin kaj savis lian vivon, riskante sian vivon plurajn fojojn.
Intrigo
La teatraĵo malfermiĝas per prologo - disputo inter du grupoj de homoj de la valo. Unuflanke, la maljunulo diras, ke la valo ĉiam apartenis al li, laŭ leĝo. Kaj aliflanke la soldato, la reprezentanto de la registaro, kiu rifuzas permesi lin resti tie.
Post tio komenciĝas la interna rakonto, kiu traktas la grandan ribelon de la princoj kontraŭ duko, en la kadro de kiu la guberniestro estis murdita. Lia edzino preferas okupi sin per pakado de siaj multekostaj vestaĵoj kaj forkuras, forlasante ilian fileton, Mikaelon (Miĉjo).
Gruŝa, la vartistino, savas la infanon kaj urĝe foriras la vojon kun li al la montoj por trovi rifuĝon tie. Survoje ŝi renkontas multajn danĝerojn, la plej granda el kiuj estas la Fera Gvardio, soldatoj kiuj volas mortigi la junan heredonton.
Je la fino de la revolucio, soldatoj aperas kaj kidnapas la infanon el la manoj de Gruŝa laŭ juĝa ordono. La patrino de la knabo petas havi lin en siaj manoj tiel ke ŝi povas heredi la biendomon de sia mortinta edzo. La vartistino Gruŝa, kaj la patrino, la edzino de la guberniestro, estas vokitaj por prezentiĝi antaŭ juĝisto Justeo kiu decidos al kiu la infano apartenas.
La juĝisto Justeo ne estas ordinara juĝisto, sed fikcia rolulo kiu estis nomumita kiel ŝerco dum la anarkiaj tagoj de la puĉo. Li estas ema al ebrio, kaj preferas uzi la leĝlibron kiel seĝripozon, kaj male al ordinaraj juĝistoj, preferas la senhavulojn al la riĉuloj kaj potenculoj. La spektanto estas konscia pri liaj aliaj verdiktoj, en kiuj li ne jesis kondamni kuraciston kiu amputis la malĝustan gambon de vundito kaj kondamnis bienposedanton kies bovinoj estis ŝtelitaj. En la teksto, Brecht faras multajn komparojn inter Justeo kaj Jesuo.
La verdikto estas simila al la juĝo de Salomono: Justeo la juĝisto desegnas kretocirklon kaj metas la infanon en ĝia centron. Li vokas al la virinoj por teni la infanon, kaj deklaras ke la virino kiu sukcesos teni pli forte kaj eltiri la infanon el la kretocirklo, estos tiu por gajni ĝin. La patrino de la knabo forte tiras lin. Dum Gruŝa, la vartistino, kiu kreskigis la infanon kiel patrinon, ne volas, ke la infano estu damaĝita kaj ellasas sian manon. La juĝisto verdiktas, ke la infano estos transdonita al Gruŝa. La teatraĵo estas nomita laŭ la desegnita kretocirklo, per kiu la verdikto estis determinita, (nek el valorkonsideroj de la bonfarto de la infano, nek laŭ vera diskuto pri la afero). Laŭ la verdikto, la infano iras al la vartistino, kiu kreskigis lin, kaj liaj bienoj fariĝos publike alirebla parko, kiu nomos "Ĝardeno de Justeo" laŭ la juĝisto. Post la verdikto, la juĝisto Justeo retiriĝis de sia seĝo kaj malaperis en laŭtan feston.
Analizo
La teatraĵo provas levi la demandojn de kial Gruŝa devus perdi en tribunalo, kaj ĉu biologia gepatreco regas super akirita gepatreco. Brecht fakte severe kritikas la arbitrecon de la homa jura sistemo kaj leĝoj. Per la knabo Miĉjo, li demandas ĉu entute ekzistas posedrajtoj: al kiu apartenas fabriko, ekzemple, al la persono, kiu laboras tie de tago ĝis nokto, aŭ al la laŭleĝa posedanto de la fabriko, kiu venas kolekti la profiton fine de la monato? Al kiu apartenas bieno, al la servistoj, kiuj prizorgas ĝin, aŭ al la posedantoj de la bieno, kiuj estas komparataj en la teatraĵo kun cimoj sur blanka litotuko.
Dum la tuta teatraĵo, influita de la spirito de komunismo, la mondo de klasoj estas prezentita - la malriĉuloj kontraŭ la riĉuloj. Kiam Gruŝa, la "bona rolulo", provas ŝajnigi sin riĉa por savi la bebon, la nobelinoj ekkomprenas ke ŝi fakte ne estas de ili ĉar ŝi scias kiel profesie faldi littukon.
Brecht kreas la klaŭnjuĝiston Justeo por montri ke justeco en tia mondo povas nur ekesti kiam la juĝisto estas ebria. Kiam la juĝisto sugestas, ke Gruŝa rezignu la infanon, por ke li vivu kiel riĉulo, ŝi diras, ke ŝi preferas, ke li vivu kiel malriĉulo, ĉar "se li iros en oraj sandaloj / lia koro estos malvarma kiel roso / li profitos de justuloj / li facile forgesos min".
Kritiko
La du malsamaj konceptoj (1) proprieto de posedaĵo kaj (2) posedo de infano estas uzataj en la teatraĵo en miksita maniero, kvankam multaj juraj ordoj distingas inter ili kaj eĉ kontraŭstaras la ideon de ekzisto de proprieto de homoj ĝenerale (sklaveco) kaj proprieto de infanoj de iliaj gepatroj aparte.
Kondiĉoj (amatora radio)
Kondiĉoj estas la vorto kiun radio-amatoroj uzas inter si kiel fakvorton. Ĝi priskribas la kvaliton de la radiovetero. "Estas bonaj kondiĉoj" signifas, ke nun oni atingas bone longdistancajn staciojn. La kondiĉoj ŝanĝiĝas interalie pro malstabila jonosfero.
Mentoro
Mentoro estas persono en universitato aŭ altlernejo, kiu okupiĝas pri instruado kaj direktado (helpado) de alia persono. Tiu vorto devenas de la nomo de la rolulo el la Odiseado (eposo de Homero), kiu iĝis simbolo de la saĝa konsilanto kaj gvidanto de junulo.
Tiu specifa formo de la kurso nomiĝas ankaŭ mentorado, en kiu la mentoro observas kaj, okaze de problemoj ĉe la studanto, ekhelpas. La mentoro mem povas esti same studanto, de pli posta studjaro. La mentoro tiel jam konas la postulojn kaj la solvojn. Li povas helpi okaze de eraroj aŭ trostreĉiteco.
Reprezentantoj de socia konstruktivismo kritikas la mentorecon, ĉar tiu ne baziĝas je ekkona studado.
Pli ĝenerale, oni nomas "mentoro" helpeman pli spertan konsilanton en iu ajn profesio aŭ metio, precipe se ne temas pri formala estro aŭ trejnanto.
St. Gallen Haggen (stacidomo)
St. Gallen Haggen estas fervoja stacidomo en Sankt-Galo, Svislando.
Melek
Melek, hungare Mellek estas vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Nitra. La hungaroj uzis ankaŭ la nomon Mellék.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, Žitava preterfluas, fine de sakovojo. Nitra (urbo) troviĝas 24 km-ojn for.
Schöndorf
Schöndorf havas diversajn signifojn:
Melek
Historio
La unua mencio devenis el 1332. En 1910 loĝis tie 500 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 449 da homoj, (439 slovakoj).
Ajkavano (Simferopola distrikto)
Ajkavano estas loĝloketo en la Trudova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 123 homoj. La loĝloketo aperis komence de la 1990 jaroj kiel loko de amasa loĝado de armenoj, revenintaj en Krimeon post la deporto de la krimeaj armenoj (kiu okazis en la jaro 1944).
La loĝloketo situas tre proksime al Simferopolo (fakte ĝi estas ĝia nord-orienta antaŭurbo) ĉirkaŭ kilometron for de la aŭtoŝoseo Simferopolo-Teodozio. Forme kaj aspekte ĝi tre similas ordinaran somerdoman terenon. Krom Simferopolon mem Ajkavano najbaras ankoraŭ du «naciajn» vilaĝetojn: Anajurton okcidente kaj Akropolon oriente.
La nomo de la loĝloketo havas armenan devenon (arm. Հայկավան) kaj signifas laŭvorte «la loko de Hajko» (kiu estas la mita prapatro de la armena popolo).
Geseke
Geseke estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Soest de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Parto de la urbo estas la loĝloko Eringerfeld, kie dum somero 1985 okazis la 41-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO.
Karneolo
Karneolo estas brunec-ruĝa mineralo kiu estas ofte uzata kiel duon-valorega gemo. Simila al karneolo estas sardo, kiu estas ĝenerale pli forta kaj pli malhela (la diferenco ne estas rigide difinita, kaj tiele ambaŭ nomoj estas ofte uzitaj interŝanĝeble). Kaj karneolo kaj sardo estas variantoj de silicia mineralo nome kalcedono kolorigita de malpuraĵoj el fera oksido. La koloro povas ege varii, range el paloranĝa al intensa preskaŭ nigra koloro. Ĝi estas plej ofte troviĝanta en Brazilo, Barato, Siberio, kaj Germanio. Oni uzas ilin ekzemple por intajloj.
Växjö
Växjö estas urbo de suda Svedio, en la regiono Småland. Ĝi havis 55 600 loĝantojn en la jaro 2005. Växjö estas la administra, kultura kaj industria centro de la moderna sveda provinco Kronobergs län. Ĝi estas cetere la sidejo de la episkopejo de Växjö.
La nomo de la urbo devenas onidire de la svedaj vortoj "väg" (vojo) kaj "sjö" (lago) : ĝi rilatas al la vojo super la frostita lago de Växjö, kiun farmistoj uzis vintre por atingi la vendoplacon (kiu poste fariĝis la urbocentro).
Ekonomio
La universitato de Växjö havis 14 mil studentojn en 2004. En la urbo troviĝas pluraj gravaj firmaoj kiel Alstom aŭ Aerotech Telub. Växjö gastigas la nacian muzeon pri vitro kaj proklamis sin kiel la "ĉefurbo de la reĝlando de Kristalo", kaj de la "reĝlando de Meblaro".
Sveda Elmigrula Instituto
En Växjö situas la Sveda Elmigrula Instituto, kiu estis establita en 1965 apud la lago, kore de la urbo. Ĝi entenas arkivojn, librejon, muzeon kaj serĉcentron rilate al la amasa sveda elmigrado al Usono, kiu okazis inter 1846 kaj 1930.
Vidindaĵoj
Tuj norde de Växjö staras la kastelo Kronoberg, ruina fortikaĵo konstruita en la 15-a jarcento. Ĝi estis interalie uzita kiel bazo de Nils Dacke.
21584 Polepeddi
21584 Polepeddi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lalith Kumar Polepeddi, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Cherry Creek High School de Greenwood Village (Koloradio, Usono).
Loxian
Loxian estas lirika fikcilingvo kreita de Roma Ryan por kanzonoj je fama kantistino Enya. La ĉefa celo de la projekto estas ŝajne belsona.
Nova Castilho
Nova Castilho estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 1.127 loĝantojn en 2010.
Loxian
Specimeno
Less than a pearl (kanzono)
Da rhay-sy o'
Mal lay-rhee o'
Sav-ay-ly o'
Kad-ay-ly o'
Hey o nay Kor-rhe-ay
Ah hey o nay ka ru mmay
Eh hymm a vl-la rhe-ea kan
Eh hymm a ka lla mmay o an
O ay ka nee hymm nno hymm
O ay ka nee hymm nno hymm a rhay.
Hii-yha...
Ainet
Ainet estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto. Fine de en la komunumo vivis.
Nova Campina
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Itapeva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Loxian
A he ah lu-ua no ee-tay
Eh o th-ay-a rhee lloo ka
Eh o mer-ra man a saa
Hey nal oroom-may hymm nno hymm
Eksteraj ligiloj
http://enya.szm.com/amarantine/loxian.htm
(136900) 1998 HL49
(136900) 1998 HL49 estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso kun ne tre granda orbita klineco.
Angelikoj
Angelikoj (Angelica) estas plantgenro ene de la familio de la Apiacoj (Apiaceae). La ĉ. 100 specioj estas precipe disvastigitaj en la moderaj regionoj de la norda hemisfero.
Ekstera aspekto de la folioj
Angelica-specioj kreskas kiel multjaraj herbaj plantoj. Ili formas mallongan rizomon kiu havas en la supra parto restaĵojn de foliaj ingoj. La striata tigo estas en la supra parto diĥotome branĉita.
La alterne starantaj folioj havas foliingon, petiolon kaj foliplaton.
Floraro, floroj kaj fruktoj
La terminale kaj flanke starantaj, duoble umbelaj infloreskoj estas maldensaj. Povas esti multaj involukraj folioj, aǔ ili mankas. Ekzistas kelkaj radioj. Ekzistas multaj involukroj, malofte ili mankas. La kalikodentoj estas mallongaj aǔ nur rudimentaj. La sepaloj estas blankaj, roseaj, purpuraj aǔ malofte helflavaj. Ili estas renverse ovformaj kun mallarĝa pinto, kiu estas fleksita al interno.
La duobla aĥeno disfalas en dupartaj fruktoj.
Sistematiko kaj disvastigo
La genro estis starigita en 1753 de Carl von Linné. La amplekso de la genro estas diskutata. Sinonimoj por Angelica L. estas: Angelocarpa RUPR. Angelophyllum RUPR., Archangelica WOLF, Callisace FISCH. EX HOFFM., Coelopleurum LEDEB., Czernaevia TURCZ. EX LEDEB., Epikeros RAF., Gomphopetalum Turcz., Ostericum HOFFM., Physolophium TURCZ., Porphyroscias MIQ.
La ĉ. 100 specioj kreskas precipe en la moderaj regionoj de la norda hemisfero en Eŭrazio, Nordameriko kaj nur malmultaj specioj en Afriko. Ĉ. 24 specioj troviĝas en Nordameriko. En Ĉinujo hejmiĝas 45 specioj, 32 nur tie.
Selekto de Angeliko-specioj:
Uzado en la popola medicino kaj aliaj uzoj
Kelkaj specioj estas kultivataj pro siaj odoraj ecoj kaj medicinaj efikoj. La plej grava estas la oficina angeliko (A. archangelica). La sameoj uzas la freŝajn radikojn kaj tigojn kiel kuracilon. La radikoj estas kelkfoje uzataj por odorigi ĝinon. La sameoj faras el la planto sian tradician muzikilon, nome la fadnon.
La marbordan angelikon (A. lucida) oni manĝas kiel sovaĝan specon de celerio. Sur la Izu-insuloj de Japanujo oni manĝas la foliojn de aŝitabo (A. keiskei), precipe en la printempo.
La kuiritaj radikoj de angeliko estas uzataj de la aleutoj kontra vundoj. La sekigita planto estas konata per sia ĉina nomo „Bai Zhi“, kaj la latina nomo „radix Angelicae Dahurica“.
Preĝejo Tereza el Avilo (Csorvás)
La preĝejo Tereza el Avilo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Csorvás, en la ĉefplaco.
Historio
Supozeble jam en la 12-a jarcento estis konstruita kirko, la tataroj detruis ĝin kun la vilaĝo en 1242. En la 15-a aŭ en la 16-a jarcento la preĝejo rekonstruiĝis, en 1552 dokumento menciis ĝin. En 1567 la loĝantoj sekvis plu la reformatan/luteranan ritojn. Baldaŭ la katolikoj apartenis al Orosháza, kiel filio. La nun videbla preĝejo en 1866 konstruiĝis, en 1874 ankaŭ la katolika grupo estis refondita. En 1900 la konstruaĵo estis trakonstruita, poste estis dediĉita al Tereza el Avilo. La orgeno ekfunkciis en 1925, ĝi moderniĝis en 1985. Ekstra parto de la preĝejo renoviĝis en 1977.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en malgranda korto, sed la fasado rekte etendiĝas laŭ la trotuaro. La fasado estas simetria, la enirejo estas tra la turo, la plej supre la kvadrata turo altiĝas.
Tokuma Suzuki
Tokuma Suzuki (鈴木 徳真, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Amlach
Amlach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto. Fine de en la komunumo vivis.
Stefan Ossowiecki
Stefan OSSOWIECKI (naskiĝis la 22-an de aŭgusto 1877 en Moskvo, mortis la 5-an de aŭgusto 1944 en Varsovio) - pola inĝeniero okupiĝanta pri paranormalaj fenomenoj, klarvidanto. En Sankt-Peterburgo finis inĝenierajn studojn. Verkis libron Świat mego ducha i wizje przyszłości (La mondo de mia spirito kaj vizioj de estonteco).
Biografio
Lia patro estis pola nobelo el la regiono de Mahiljoŭ, inĝeniero kaj inventisto, asistanto de Dmitrij Mendelejev, proprietulo de grandaj kemiaj establoj. Lia patno Bona Newelin-Nowohońska devenis de Distrikto Kaunas. Stefan havis kvinon de gefratoj, du fratinojn (Wiktoria kaj Wanda) kaj tri fratojn (Stanisław, Henryk kaj Eugeniusz).
En 1917 Stefan Ossowiecki estis malliberigita de bolŝevikoj kaj kondamnita al morto. Post ses monatoj la ekzekuto estis haltigita danke’ al favora interveno de altranga oficisto, kolego de junaĝo. Ossowiecki estis senigita de sia bieno kaj translokiĝis al Varsovio, kie laboris kiel oficisto. Estis dufoje edziĝanta, tamen ne havis infanojn.
Pereis en la varsovia insurekcio – plej verŝajne murdita de gestapo la 5-an de aŭgusto 1944 dum unu el amasaj ekzekutoj farataj en ruinoj de la Ĝenerala Inspektorejo de Armitaj Fortoj (Aleje Ujazdowskie 3/5). Lia tombo en Tombejo Powązki en Varsovio estas simbola, ĉar la kadavro ne estis trovita.
Paranormalaj kapabloj
Laŭ Ossowiecki mem kaj lia ĉirkaŭantaro li posedis sekvajn kapablojn:
Liaj kapabloj disvolviĝadis laŭgrade: en la aĝo de 14 jaroj rimarkis ĉe si telepatian ricevon de pensoj, dum studado manifestiĝis kapabloj de klarvidado kaj telekinezo. En la aĝo de 35 jaroj postrestis nur klarvido kaj bilokacio. Homo, kiu malkovris liajn kapablojn kaj instruis al li teknikojn de ilia evoluo estis Worobiej, la juda kabalisto.
Seancoj kun Ossowiecki ĝuis grandan popularecon. Ĉeestis ilin konataj personecoj: Ignacy Paderewski aŭ Józef Piłsudski. Pri liaj kapabloj interesiĝis ankaŭ Karol Szymanowski, Kazimierz Sosnkowski, Juliusz Osterwa. Psikometriajn seancojn de Ossendowski ekuzis Jeremi Wasiutyński, pretigante sian monografion pri Koperniko, kio elvokis grandan kritikon pro apliko de nescienca metodo. Stefan Ossowiecki apogante sin je tiu metodo lekciis en la Instituto de Arkeologio de la Varsovia Universitato tezojn pri antaŭhistoriaj vivoformoj. Unu el fakuloj esplorantan liajn kapablojn estis profesoro Charles Robert Richet – laŭreato de Nobel-premio.
Stefan Ossowiecki parte antaŭdiris sian morton, ĉar informis amikojn, ke kiam mortos oni ne trovos lian korpon. Maje 1939 antaŭdiris ke tiujare ne eksplodos la milito kaj Pollando konservos bonajn rilatojn kun Italio. La 1-an de septembro eksplodis la 2-a mondmilito.
John Fitzgerald (sportisto)
- naskiĝis la en, do nun -jara - estas usona eksa internacie konkuranta sportisto. Li en la mezlernejo inter la 14-a kaj 18-a vivjaro estis elstara naĝanto, kaj poste aparte specialiĝis pri moderna pentatlono, kombinaĵo de la kvin sportaj fakoj naĝo, pafado, rajdo, skermo kaj transkuro. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1972 en Munkeno, kaj en la somera Olimpiko 1976 en Montrealo akiris la sesan rangon individue en tiu olimpika kombinaĵo.
Mount Vernon
Mount Vernon estas nomo de diversaj lokoj:
Aliaj
vidu ankaŭ: Vernon
Socialdemokrata Partio
Socialdemokrata Partio aŭ Socialdemokratia Partio estas oftaj nomoj de socialdemokrataj kaj demokrate-socialistaj politikaj partioj.
Esperanto-Asocio de Suda Afriko
La Esperanto-Asocio de Suda Afriko (EASA; Esperanto Association of Southern Africa, Esperanto-vereniging van Suider-Afrika) estas la landa Esperanto-asocio en la afrika ŝtato Sud-Afriko. Ĝi estis fondita en 1962, kaj aliĝis al Universala Esperanto-Asocio en 1969. La asocio havas sian sidejon en Groenkloof. Kunordiganto de la instituto laŭ la stato de aprilo 2010 estas J. Cloete, kiu ankaŭ estas la redaktoro de la asocia revuo Bona Espero (nomata kaj laŭ la sudafrika Bonespera Kabo kaj laŭ la lingva radiko de la vorto "Esperanto"), aperanta trifoje jare.
La 3-a Sudafrika Subkontinenta Esperanto-Kongreso okazis de la 27-a de aprilo ĝis la 5-a de majo 2006 en Muizenberg apud Kaburbo (Cape Town). Ĝin partoprenis esperantistoj el Sudafriko, Ganao, DR Kongo, Namibio, Zimbabvo kaj Pollando (vidu raporton).
10459 Vladichaika
10459 Vladichaika estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Falco
Falco propranome Johann (Hans) Hölzel (19-an de februaro 1957 en Vieno — 6-an de februaro 1998 Domingo) estis aŭstra kantisto de rokmuziko kaj popmuziko de la 80-aj jaroj kaj la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento.
Ankilostomozo
Ankilostomozo (PIV) estas parazita infekto per ankilostomoj (PIV). Du specioj de ankilostomoj atakas la homon: Ancylostoma duodenale (grek-latine "duodena hokulo") kaj Necator americanus (latine: "amerika murdisto").