cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Krupp
Entreprenofondado
Kiam en 1810 mortis Helene Amalie, avino de Friedrich Krupp, la heredaĵo iris al li kaj lia fratino Helene. Mallonge poste Krupp rezignis la negocojn per kolonivaroj kaj fondis per la kapitalo el la heredaĵo metiejon, kiun li etikedis la 20-an de novembro 1811 kiel Firma Friedrich Krupp zur Verfertigung des Englischen Gussstahls und aller daraus resultierenden Fabrikationen (Firmao Friedrich Krupp por la produktado de angla gisŝtalo kaj de ĉiuj el ĝi rezultajn fabrikaĵoj). Kunsocietanoj estis la fratoj Georg Karl Gottfried kaj Wilhelm Georg Ludwig von Kechel, kiuj jam havis spertojn pri la produktado de gisŝtalo.
Chikindzonot
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2031 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1408 scipovis legi kaj skribi kaj 619 personoj estis analfabetoj. Do 30,48% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Friedrich Krupp
Entreprenofondado
Celo de Krupp estis, produkti la avidatan gisŝtalon, kiu ekde la kontinenta blokado de Napoléon Bonaparte ne eniris de Anglujo sur la eŭropan kontinenton. Li tamen ne estis la unua: la produktado de angla gisŝtalo estis nepre konata en Eŭropo, ekde kiam en 1804 Johann Conrad Fischer (1773–1854) en Schaffhausen estis rompinta la anglan monopolon. Do la merkato bezonis la produkton, tamen entreprenista lerteco mankis.
Chikindzonot
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3511 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2963 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 84,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Friedrich Krupp
Entreprenofondado
La gisŝtalfabriko ĉe Berne estis finkonstruata en 1813, post kiam proksimume 30.000 taleroj estis investitaj je minimumaj enspezoj. Krupp fakte foruzis la familian riĉaĵon. Krom tio la kunsocietanoj von Kechel montriĝis kiel nefidindaj. Minacate de bankroto Krupp si apartigis de ili post longaj, elspezaj jurprocesoj kaj fariĝis en 1816 sola tenanto de la firmao. En ĉi tiu jaro li unuafoje estis kapabla liveri anglan gisŝtalon. Tiutempe la kontinenta blokado tamen jam ekde tri jaroj estis nuligita, kaj la vera angla gisŝtalo denove kaj grandkvante estis havebla sur la kontinento.
Pligrandiĝo
En 1817 la produktado plietendiĝis je tanistaj instrumentoj, boriloj, turnĉiziloj, monerostampiloj kaj moneroruloj. Ĉar nun ankaŭ la plejofte kontenta prusa mon-administracio en Duseldorfo apartenis al sia klientaro, Krupp atingis iom da renomo. Li ankaŭ povis vendi pli malgrandajn kvantojn da gisŝtalo al eksterlandaj klientoj. La unuaj gisŝtalaj ruloj por la stampado de moneroj tamen preskaŭ ne alportis sukceson, ĉar la administracio rifuzigis naŭ el 14 ekzempleroj pro kvalitaj kaŭzoj.
Ĉar la fabriko ĉe Berne troviĝis sur malbona starloko, Krupp plialtigis en 1818 la fabrikadon kaj metis la fundamenton por la konstruado de la gisŝtalfabriko Krupp okcidente de la urbo Essen sur areo, kiu jam ekde la 17-a jarcento estis familia posedaĵo. La 18-an de oktobro 1819 la nova fabriko ekproduktis tie, ĉe la Ŝoseo al Mühlheim antaŭ la pordego ĉe (rivereto) Limbecke, (la nuna strato Altendorfer Straße). Ĝi estis konceptita je sesdek fandofornoj, sed post la unua konstruetapo nur ok ekzistis. Ankaŭ tiutempe Krupp konstruigis tie inspektistodomon, kiun pli malfrue lia filo Alfred Krupp altenstiligis al Pradomo Krupp. Tiu ĉi nova starejo proksime de Minejo Neuack, de kiu Krupp ricevis karbojn, estis avantaĝa. Tamen Krupp devis pluteni la malnovan forĝejon ĉe Berne, ĉe la nova starejo ne ekzistis akvofluo.
En 1820 Krupp liveris ĉefe tranĉajn instrumentojn, segilojn kaj klingojn. En 1823 li finfine sukcesis produkti la altvaloran fandujan ŝtalon, kvankam la rezultoj ankoraŭ restis neklaraj. Gravaj metalurgiaj procesoj ankoraŭ ne estis klarigeblaj. Krom tio pro financa malabundeco oni uzis malsamajn ercojn, kio rezultigis malsaman giskvaliton, kiun la klientoj kompreneble ne deziris. Je la fino Friedrich Krupp estis investinta sian tutan heredaĵon kaj krom tio akceptinta tro altajn ŝuldojn.
Frua morto
La 8-an de oktobro 1826 Friedrich Krupp mortis 39 jarojn aĝa pro pulma akvoŝvelo. Li estis entombigata sur la tiama protestanta tombejo de Essen, kiu nun estas surkonstruita. Lia tomboplato troviĝas nun sur la urba Tombejo Bredeney.
231
En la jaro 231 post Kristo okazis, interalie:
Friedrich Krupp
Frua morto
La entrepreno Krupp laborigis je la momento de lia morto ankoraŭ sep laboristojn. Vidvino Therese pludirektis, subtenate de sia plej aĝa, 14-jara filo Alfred kaj aliaj parencoj la entreprenon. Ŝi restis ĝis 1848 posedanto. Filo Alfred kondukis la entreprenon dum la postsekvaj jardekon al tutmonda prestiĝo. La sekvatempa firmaonomo Friedrich Krupp AG tamen ekzistis ankoraŭ ĝis la kunfandiĝo al ThyssenKrupp AG en la jaro 1999.
Hajnal T. Biró
Hajnal T. BIRÓ [birO] rumania hungara televidredaktorino. Ŝi naskiĝis en Sărmașu la 14-an de oktobro 1976.
Kariero
Hajnal T. Biró plenkreskiĝis en Gheorgheni. Ŝi akiris diplomon pri hungarologio-franca lingo en Universitato de Bukareŝto en 2001 kaj magistradon en 2004. En 2001 ŝi akiris atestilon de tradukisto pri hungara-rumana-franca lingvoj. Inter 2000 kaj 2002 ŝi estis redaktoro de ĵurnalo Romániai Magyar Szó. Ŝi estas redaktoro de hungara elsendo de Rumana Televido de Bukareŝto (porjunulara programo Hűbelebalázs).
Neulußheim
Neulußheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gallia Narbonensis
La Romia Narbona Gaŭlia Provinco (: Gallia Narbonensis) estis provinco de la Romia Imperio.
Ĝi ampleksis la sudon de la hodiaŭa ŝtato Francio borde de la Mediteranea Maro, oriente de la Pireneoj kaj okcidente de la Alpoj: el la nomo Provincia Narbonensis iĝis la moderna nomo de la kerna teritorio de la regiono - Provenco.
La provinco instaliĝis dum la jaro 120 antaŭ Kristo. La ĉefurbo de Gallia Narbonensis unue estis Aquae Sextiae (la hodiaŭa urbo Aix-en-Provence), nur multe poste la dum la jaro 118 fondita urbo Colonia Narbo Martius (la hodiaŭa Narbonne).''
Urboj
La plej gravaj urboj de Gallia Narbonensis estis:
Ořechov (distrikto Brno-provinco)
Ořechov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas 11 km sudokcidente de Brno, surrande de Bobrava montetaro. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Znojmo.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1234. En aprilo de 1945 okazis en la ĉirkaŭaĵo de municipo batalo ĉe Ořechov inter germanaj taĉmentoj kaj soldataroj el Sovetunio, la municipo estis dum tio grave damaĝigita.
La hodiaŭa municipo Ořechov estiĝis la 12-an de septembro 1946 per unuiĝo de tri, ĝis tiu tempo memstaraj municipoj: oriente situanta Ořechov (antaŭe ankaŭ Velký Ořechov, germane Groß Urhau), norde situanta Ořechovičky kaj sudokcidente situanta Tikovice. La konstruareo de ĉiuj tri eksaj municipoj estas jam longan tempon tute kunkreskinta.
Memorindaĵoj
Ořechovičky
Tikovice
Miriado
Miriado estas numeralo kun la signifo "dek mil" aŭ "nenombreble multaj". Ĝi devenas el μυριάς kun la sama signifo "dek mil" aŭ "nenombreble multaj". Hodiaŭ ĝi estas preskaŭ nur uzata en la "nenombrebla" signifo.
Antikvaj grekoj uzis miriadon por 10 000 = 104 kaj miriadon da miriadoj por cent milionoj = 108.
Moravice
Moravice estas nomo de municipo en Ĉeĥio en distrikto Opava. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estis fondita de ĉeĥaj vilaĝanoj proksimume en duono de la 13-a jarcento. En 1288 ĉi tie estas menciata reganto Jenczko el Moravice kaj evidente jam tiam ekzistis ĉi tie burgaro. Moravice kreis malgrandan bieneton, en kies tenado alternis eta ĉirkaŭa nobelaro. En 1526 akiris Moravice-on Stošidoj el Kounice kaj ili tenis ĝin sekvantan duonjarcenton. Ekde fino de la 16-a jarcento eblas observi fortan germanan migradon ĝis Moravice, do je unu jarcento pli poste tio jam estis vilaĝo preskaŭ tute germana, simile kiel la tuta ĉirkaŭaĵo. Pro partopreno en nobelara ribelo Moravice estis en 1622 konfiskita al Jan Odkolek el Újezd kaj aligita al opava sinjorujo de Karolo princo el Liĥtenŝtejno. La ĉi tiea burgaro pereis evidente dum la tridekjara milito. Poste Moravice apartenis alterne al distriktoj Vítkov kaj Opava. En 1979 la vilaĝo fariĝis parto de Melč kaj ekde 1990 ĝi estas denove memstara vilaĝo.
Turismaj celoj
Moravice triĝas sur verda turisma marko, kiu kondukas de fervojhaltejo Litultovice - Pilný mlýn ĝis Jánské Koupele en valo de rivero Moravice. Por turistoj estas elserĉata precipe vasta elrigardo el monteto Hůrka. Interesa estas ankaŭ fonto de feroza mineralakvo.
En la ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo troviĝas allogaj turismaj celoj - pentrinda valo de rivero Moravice kun eksa banloko Jánské Koupele, baraĵlago Kružberk kaj Slezská Harta, burgoruino Vikštejn aŭ ekzercmontogrimpista muro sub la digo de valbaraĵo Kružberk.
Castell'Alfero
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Erdélyi Tudományos Intézet
Verkoj eldonitaj
En ĝia eldonado aperis kvazaŭ 30 pli grandaj memstaraj verkoj inter alie:
Verkoj pri popolvivo
En 1943
En 1944 En 1945 Sub redaktado de Szabó T. Attila aperis la verko Emlékkönyv Kelemen Lajos hetvenedik születésnapjára kun studoj en hungara, germana kaj rumana lingvoj.
Bresta religia unio
Bresta religia unio - akto pri organizacia unuigo de katolika kaj ortodoksa eklezioj, sur teritorio de Polujo kaj Litvo, proklamita en oktobro 1596 per eklezia koncilio en urbo Bresto, kaj konfirmita de la pola reĝo.
La orienta fidelularo subiĝis al papo, akceptis katolikajn dogmojn, sed konservis la bizancan liturgian riton kaj tiajn laŭ-ortodoksismajn kutimojn, kia la uzo de la julia kalendaro. Estis malpermesite konverti la orientatradiciulojn en latinajn katolikojn kaj adapti iliajn preĝejojn al latina stilo.
Kontroversioj de historiistoj de la du lastaj jarcentoj rilatis al Meletij Smotrickij, kiu komence de la 17-a jarcento forlasis ortodoksismon favore al la unuigo. Nur en 1995 usona esploristo David Frick en laboraĵo dediĉita al li ordigis atingaĵon de pola kaj alilingva historiografio. Pri la unuigo sin okupis Aleksander Brückner, Feliks Koneczny kaj Oskar Halecki.
NGC 3663
NGC 3663 (aliaj indikoj — MCG -2-29-23, IRAS11214-1200, PGC 35006) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Operando
En matematiko kaj komputado operando de operacio estas ĉiu loko (aŭ rolo) de operaciata objekto en simbola prezento de la operacio (ĉiu loko de argumento aŭ — eventuale — de rezulto). La nombro de operandoj de operacio nomiĝas ĝia valento.
Ekz-e en la esprimo 2+2 estas du operandoj, kiuj ĉi-okaze estas prezentitaj per aperoj de unu sama valoro «2».
Simile en komputado oni povas paroli pri operando de komando aŭ de programlingva esprimo. En tia okazo la nocio operando inkludas ankaŭ la ideon pri la memoro, el kiu estas prenata argumento aŭ kiu estas valorizota per la rezulto. Interalie, en la C-esprimo  la operacio   havas du operandojn:   (kiu samtempe estas kaj argumento, kaj la rezulto) kaj   (kiu estas algoritmo por komputi la duan argumenton).
En la komando (por Intel x86) la enhavo de la dua operando (la reĝistro ) anstataŭas la valoron de la unua operando (la reĝistro  ).
The Griffin (Monmouth)
The Griffin (: La Grifo) estas trinkejo sur Whitecross Street, Monmouth, Kimrio. La konstruaĵo datiĝas el la 18-a jarcento kaj ĝi estis listigita Grado II ekde 2005. Ĝiaj nomo kaj ŝildo referencas al legenda estaĵo, la grifo.
En la 18-a jarcento la trinkejo estis nomita The Old Griffin (La Olda Grifo). Ĝi estis rekonstruita en la 1830-aj jaroj kaj renovigita en la 1990-aj jaroj. La konstruaĵo situis ĉe la stratangulo de Whitecross Street kaj St Mary's Street, kiuj ambaŭ estis ĉefaj vojoj de la urbo ĝis la mezo de la 18-a jarcento. La rondigita enirejo de la konstruaĵo estis destinita faciligi la trafikon turniĝanta en la akuta angulo. La Mastrino de la trinkejo iam estis Eleanor Jones. Iom post la fino de 19-a jarcento ĝi estis okupata fare de Charles Ballinger kiu ankaŭ produktis mineralakvon, ebligante al la trinkejo provizi pli moderajn trinkantojn.
Josef Buršík
Subleŭtenanto Josef BURŠÍK (generalmajoro), komandanto de tanka roto de la ĉeĥoslovaka infanteria brigado en Sovetunio - eminentiĝis en bataloj je Kievo, naskiĝis la 11-an de septembro 1911.
Preskaŭ forgesita okazintaĵo de la plej fama ĥodo
Heroo, patrujperfidulo, liberiginto. En la servoj al la naskolando li trairis tra militaj tranĉeoj kaj en la unua batallinio li partoprenis en la plej sangaj bataloj de la dua mondmilito. Kelke da jaroj post ties fino bolŝevikoj rekompencis sin al li por tio per malhonoriga malliberigo kaj per publika hontigo. Por purigo de sia nomo poste la fiera soldato sopireme atendis kvardek jarojn. Li ĝisvivis. Kiam en la unua julia semajno en la brita Northampton ili estis sepultantaj lin, li havis vestita uniformon kun rango de generalmajoro kaj sur la brusto Ordenon de Milan Rastislav Štefánik.
Soldatiĝo
Somere de 1939 Josef Buršík elmigris tra Moravia Ostrava ĝis Pollando. Simile kiel cetera elmigrintoj li aniĝis en nove estiĝantan ĉeĥoslovakan taĉmenton en Małe Bronowice. Post atako kontraŭ Pollando li retiriĝas kun la taĉmento orienten. En siaj memuaroj li pli poste skribas pri tio: "Fervoja vojkruciĝo en Krosno unuafoje montris al ni plene la terurojn de la milito. La malamika bombardado neniigis fervojan konstruaĵon, hejtejon, vagonojn kun faruno, el kolonoj pendis traŝirigita dratoj de telefona kaj elektra kondukilaroj." En Tarnopol Buršík apartenis al tiuj ĉeĥoslovakaj soldatoj, kiuj kun maŝinpafiloj partoprenis en kontraŭaviadila defendo de la urbo. Sed tiutempe jam ĉiuj sciis, ke la situacio estas senelireja. La dudekan de septembro la ĉeĥoslovaka taĉmento renkontiĝis kun Ruĝa Armeo, kiu jam la kvaran tagon estis okupanta la polan teritorion el oriento. Buršík estis komune kun la ceteraj internita. Komence de la jaro 1942 li aniĝis en la 1-an ĉeĥoslovakan kampan batalionon, li partoprenis ekzercon por eligo en Protektorato kaj pli poste ankaŭ oficiran lernejon. Sian unuan kampan bapton li travivis kiel komandanto de taĉmento en marto de 1943 ĉe Sokolove. Ĉi tie li estis ankaŭ vundita. Li batalis sur alia flanko de rivero Mĵa. Lia taĉmento estis parto de la unua roto, al kiu komandis ĉefleŭtenanto Otakar Jaroš. "Mian taĉmenton poste la komandanto de roto revokis en la duan defendan zonon ĉirkaŭ preĝejo, kie oni dure batalis. Areto da soldatoj despere defendis sin per kontraŭtankaj grenadoj antaŭ malamikaj tankoj. Ĉie ĉirkaŭe en la bruegado de eksplodoj kaj ekpafoj, en krakado de fajro estis aŭdebla veado de la vunditoj kaj stertorado de la mortantaj kunbatalantoj."
Masakro ĉe Sokolove
"Ĉiu el ni, partoprenintoj de la nacia rezistmovado kontraŭ naziismo, havis la sama celon: ne permesi, por ke la naziismo venku, kaj fari, por ke nia respubliko estu kiel eble plej rapide liberigita. Kaj absoluta plimulto el ni havis ankaŭ tiun opinion, ke ni ne devas permesi, por ke post la liberigo estu instalita tia politika establo, kian ni ekkonis en Sovetunio. Mi ĵuris, ke hejme mi ne silentos pri tio, kiel nehoma estas komunisma establo en la 'lando, kie morgaŭ signifas jam hieraŭ'," rememoras la legendo de la kontraŭnazia rezistmovado Josef Buršík en sia libro Ne bedaŭru viktimojn (ĉeĥe Nelituj oběti). Li plenumis sian ĵuron. Ĝuste tial tiu ĉi Heroo de Sovetunio aperis en malliberejo en Mírov kaj poste li malaperis el komunismaj legolibroj kaj lernolibroj por longaj dekjaroj. La fascina soldata kariero de Josef Buršík, la ĥodia naskiĝinto, komenciĝis senpere post la okupo de Sudetoj. Ĝuste pro reago je ties anekso li decidiĝis foriri Pollandon, kie en Małe Bronowice li aliĝis al pluaj fuĝintaj ĉeĥoslovakaj soldatoj decidiĝintaj batali je la liberigo de la lando. Sed antaŭ ol ili havis tempon por formiĝi en batalkapablan taĉmenton, Pollando detruiĝis sub premo de armeo de Hitler kiel dometo el ludkartoj. Buršík poste ne estis militkaptita fare de antaŭenpaŝantaj germanoj, sed fare de Ruĝa Armeo, al kiu parto de Pollando surbaze de sekretaj germanaj-rusiaj interkonsentoj falis. Anstataŭ bataloj kontraŭ faŝismo tiel Buršík fariĝis arestito de timata NKVD, kiu tratiris lin tra sistemo de siaj gulagoj. Sed post atako kontraŭ Sovetunio danke al diplomatia klopodo de la londona registaro kaj de kolonelo Heliodor Píka li komune kun pluaj arestitoj venis ĝis Buzuluk, kie komencis formiĝi la kerno de la estonta ĉeĥoslovaka soldataro, kiu estis komence de la jaro 1943 sendita al batalfronto. Josef Buršík, kiu intertempe finis la oficiran kurson, fariĝis komandanto de la 3-a taĉmento en roto de kapitano Jaroš. La bapton per milita fajro tiel la estonta heroo spertis ĉe vilaĝo Sokolove, kie la antaŭenŝovita roto de Jaroš defendis transirejon trans la frostiĝinta rivero Mĵa. La 8-an de marto 1943 eksturmis ilian postenon ĉirkaŭ 60 germanaj tankoj kaj tri batalionoj da soldatoj kun forta subteno de artilerio. La sturmo daŭris la tutan tagon kaj malegala batalo daŭris ankaŭ nokte. Buršík tiel estis verŝajne unu el la lastaj, kiuj vidis kapitanon Jarošon viva. Fine super mateniĝo de la venanta tago li trarampis sin kun lastaj dek unu soldatoj al la ĉefa defenda linio malantaŭ la rivero. Ĉiuj estontaj komunistaj "memorantoj" de la sokolova batalo - se tie ili entute estis - troviĝis en trankvilo kaj en postventejo de la stabo. Poste ili priskribis la morton de kapitano Jaroš, kiun ili priskribis kiel konvinkitan komuniston. Sed nenio estas pli malproksima al la vero - Jaroš estis precipe demokrato kaj obstina antikomunisto. Same kiel Buršík, kion eĉ ne unu el ili lasis por si.
Erdélyi Népszava
Erdélyi Népszava (Transilvania Popolvorto) estis hungarlingva socialista ĵurnalo aperinta en Oradea, Rumanio la 4-a de julio 1920 kiel daŭrigo de Munkás Újság (Laborista Ĵurnalo). La aŭtoritatoj malpermesis ĝin la 21-an de oktobro, sed de 5-a de decembro kun titolo Népszava denove aperis. Ĝia lasta numero : 25-a de decembro 1920. Ĝia respondecredaktoro estis: Jenő Rozvány.
Josef Buršík
El la heroo proskribito
post la germana kapitulacio Buršík apartenis al la plej ĉirkaŭflugataj personoj. Ne estas mirinde - da vivaj herooj de Sovetunio ne estis multe. Post la jaroj pasigitaj en la milita tumulto li tiel malrapide komencis alkutimiĝi al pli civila vivo. Li duanfojon edziĝis (la unua "batalfronta" geedzeco en la paco rapide disfalis), li organizis futbalmatĉojn de armea trupo kaj precipe li kuracis al si la militajn vundojn - plej multe endanĝerigis lin tuberkulozo, per kiu li kontaĝis en Orienta batalfronto en Galicio. Sed la trankvila periodo de la vivo de Buršík ne daŭris longe. Ĉar li senĉese pli evidente vidigis sian deciditan antikomunismon, li estis la 11-an de novembro 1949 arestita kaj post inscenigita proceso en marto de 1950 pro "grandperfido" kondamnita al dek jaroj de malfacila prizono, al perdo de civitanaj rajtoj, al perdo de duono de la posedaĵo kaj al perdo de ĉiuj honorigaĵoj. Li revokis sin kaj li ricevis je kvar jaroj pli multe. Kiam en Mírov, kien li estis lokigita, komenciĝis lia sanstato abrupte malboniĝi, ili transveturis lin en malsanulejon en Hradisko ĉe Olomouc. Ĝuste de tie li sukcesis kun helpo de proksimuloj kaj amikoj fuĝi. Malgraŭ tio ke politika kaj armea polico klopodis kapti lin per ĉiuj atingeblaj rimedoj, li sukcesis fine eĉ kun la edzino transpaŝi la limon en Bavarion. Sed hejme restis ambaŭ iliaj malgrandaj filinoj, al kiuj la komunismaj oficejoj permesis transloĝiĝi nur en la jaro 1963 post eksterordinara premo de brita registaro. La unuajn jarojn de la elmigrado Buršík pasigis en Germanio, kie li laboris por Usona fonduso de helpo al ĉeĥoslovakaj fuĝintoj kaj pro progresinta tuberkulozo li ankaŭ suferis operacion, dum kiu estis forprenitaj al li liaj ses ripoj. En 1955 li poste jam por daŭre transloĝiĝis ĝis Granda Britio. Sed enkadre de siaj eblecoj nek tie li klopodis kontribui al falo de ĉi tieaj komunistoj, kaj tial li komencis labori en la tuta vico de ekzilaj organizoj. Spite al la granda malfortiĝo, kiun dum la jaroj la nekuracata tuberkulozo kaŭzis al li, Josef Buršík fine ĝisatendis la sopiratan falon de komunismo kaj rehonorigon de sia nomo. Tuj en la postrevolucia jaro prezidento Havel avancis lin en rangon de generalmajoro kaj je unu jaro pli poste li ankaŭ honorigis lin per Ordeno de Milan Rastislav Štefánik. Sed karakterize estas, ke rekompencon en aspekto de ĝisviva rento la milita veterano ne ĝisatendis en la naskolando. Kaj malgraŭ tio, ke la brita registaro aprezis senhezite per tiu ĉi maniero liajn soldatajn meritojn. Rebonigi la maljustaĵon oni jam ne plu sukcesos - la 30-an de junio 2002 Josef Buršík, la lasta vivanta Heroo de Sovetunio, mortis.
Marcos Thiago Bernal Rodrigues
Marcos Thiago Bernal Rodrigues (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka.
Playmate
Playmate [ple:jme:t] estas virina modelo, kies fotoj, kutime kun malmultaj aŭ sen vestoj, aperas en la porvira monata magazino Playboy. Oni elektas unu 'Playmate de la monato' kaj el la dek du elektitoj la 'Playmate de la jaro'.
Por la titolo Playmate ne ekzistas reguloj, oni povas kandidatigi sin mem. La virinoj plejparte aĝas inter 18 kaj 26 jaroj kaj ofte estas poste invitataj por dekori ekspoziciojn, programerojn ktp.
236
En la jaro 236 post Kristo okazis, interalie:
Bois (Charente-Maritime)
Bois [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 542 loĝantojn en la jaro 2012.
Luis Martín Santos
Luis MARTÍN-SANTOS RIBERA (naskiĝis la 11-a de novembro 1924 en Larache, Maroko, mortis la 21-an de januaro 1964 en Vitoria, Hispanio), estis fama hispana verkisto konata ĉefe pro sia romano Tiempo de silencio (Silenta tempo), konsiderita unu el la plej bonkvalitaj hispanaj romanoj de la 20a jarcento.
Bois (Charente-Maritime)
Geografio
Bois situas sude de Saintes.
Luis Martín Santos
Biografio
Li estis filo de armea kuracisto Leandro Martín-Santos; li translokiĝis kiam li estis 5jara al San Sebastián, kie li vivis la plejparton de sia vivo. Li studis medicinon en Salamanca kaj doktoriĝis pri psikiatrio en Madrido, kie li rilatis kun fakuloj kiel la doktoroj Juan José López Ibor, Pedro Laín Entralgo kaj Carlos Castilla del Pino. Malofta kazo, li interesiĝis tamen ankaŭ pri literaturo kaj frekventis la kafejon Gijón, centro de la madrida intelektularo, kie li ekkonis samgeneraciajn verkistojn kiel Ignacio Aldecoa, Rafael Sánchez Ferlosio kaj Juan Benet; li amikiĝis ankaŭ kun Alfonso Sastre.
Kiel ĵurnalisto, li publikigis Tauromaquia (Taŭrludiko) kaj Noticia del coloquio sobre realismo y realidad en la literatura contemporánea pri realisma literaturo. Kiel poeto, li verkis Grana Gris, publikita en 1945. Plej elstara estas lia tasko kiel rakontisto, ĉar oni konsideras lin kiel la pioniro de la teknika renovigo de la socia romano en Hispanio dum la jardeko de la 60aj jaroj.
En 1951 li atingis postenon de estro de psikiatria malsanulejo de San Sebastián; kaj reeniris en sansebastiana vivo, kie li partoprenis la forumon nomita "Academia Errante" (Vaganta Akademio), babilrondo de la 60jaraja intelektularo kiu serĉis renovigon. Li legis tiam Jean-Paul Sartre kaj interesiĝis pri la ekzistencialismo.
En 1953 li edziĝis kaj finis sian tezon pri Dilthey, Jaspers y la comprensión del enfermo mental (1955) kaj verkis eseon Libertad, temporalidad y transferencia en el psicoanálisis existencial (1964). Li aktivis en la tiama kontraŭleĝa Partido Socialista Obrero Español (PSOE) kaj li estis arestita trifoje; en ties Konsilantaro li amikiĝis kun poste fama politikisto hispana socialista Enrique Múgica Herzog.
Fine de 1960 li finverkis romanon Tiempo de silencio, kiu estis publikita en 1962 escepte dudek cenzuritaj paĝoj; pro tio definitiva eldono estus nur tiu de 1981. En tiu romano la aŭtoro renovigas tiamajn teknikojn per interna monologo, la uzado de la dua gramatika persono (vi), la nedirekta stilo libera, el fluo de konscienco, la malrealigo kaj la mitigo, rakontaj proceduroj jam uzitaj inter aliaj de James Joyce.
En 1961 mortiĝis lia edzino, Rocío. Krome li verkis Tiempo de destrucción (Detrua tempo), kiu restis senfina, ĉar la verkisto mortiĝis en veturilakcidento en 1964, kaj publikiĝis en 1975. La sama eldonejo publikigis postmorte kolekton de liaj rakontoj, Apólogos, en 1970.
241
En la jaro 241 post Kristo okazis, interalie:
Sabine Fiedler
Vivo
Ŝi studis la anglan kaj rusan en la universitato de Halle-Wittenberg kaj doktoriĝis en angla lingvistiko, en 1999 habilitiĝis en ĝenerala lingvistiko (pli precize interlingvistiko). Ŝi instruas en la Universitato de Lepsiko. Ŝiaj ĉefaj temoj de scienca laboro estas faka komunikado, frazeologiscienco, esperantologio. De 2011 ŝi estas la prezidanto de Gesellschaft für Interlinguistik. Partoprenis en la libro Language Policy and Linguistic Justice.
Jenaz (komunumaro)
La komunuaro Jenaz estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Prättigau/Davos. Ĝi havis 1962 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas la samnoma komunumo Jenaz.
Geografio
La komunumaro Jenas situas norde de la montoĉeno Hochwang, kies kresto estas ĝia suda limo. En nordo ĝi etendiĝas ĝis la bordo de la rivero Landquart.
Komunumoj de la komunumaro Jenaz
La komunumaro Jenaz konsistas (stato en 2011) el 3 komunumoj, el kiuj Jenaz estas la plej granda. Jen la listo:
Botond Berde
Botond BERDE, laŭ hungarlingve kutima nomordo Berde Botond estis hungardevena svislandana kuracisto, farmakologo, membro (ekstera (1993)) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea (2011).
Biografio
Botond Berde studis en Universitato Erzsébet ekde 1937, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1944. Post siaj studoj li laboris 2 jarojn en Universitato Erzsébet apud Géza Mansfeld, poste en Budapeŝto. Antaŭ ol vivi en socialismo li rifuĝis al Bazelo, kie komence li havis postenon en la universitato, inter 1949-1983 en firmao Sandoz. Li estis institutestro inter 1969-1973. En 1983 li pensiuliĝis. Li ricevis polan medalon en 1979. Li okupiĝis pri peptidoj, kaj alkaloidoj, li havis patentojn.
77-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 77-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en Madrido de la 20a de julio ĝis la 22a de julio 2018 (ĝi parte koincidis kun la 51-a ILEI-Kongreso kiu okazis de la 21a de julio ĝis la 28a de julio) Tiele, ke la organizantoj, la programeroj, la etoso kaj la agado estas la sama por ambaǔ kongresoj, krom la respektivaj asembleoj kaj laborkunsidoj de la koncernaj organizoj, plus la junulara sekcio de HEF, de hispana sekcio de ILEI, aŭ de SATeH. Okazis ankaŭ AMO-seminario (zorge de Duncan Charters, Cecily Lee, Mireille Grosjean) kaj E-Instruista Trejnado (EIT), zorge de Katalin Kovats.
Ili okazis ĝuste antaŭ la Universala Kongreso en Lisbono, kaj do por multaj esperantistoj la renkontoj povis taŭgi kiel antaŭgustumo de tiu granda evento. Krome, vizitantoj havis la ŝancon ĉeesti samtempe du altirajn eventojn kun ties propra etoso.
La kongresoj havis kiel bazan motivon la moton “La kultura heredaĵo de Esperanto”. Ĝi estis ankaŭ la ĉeftemo de kleriga simpozio, kiu disvolviĝis ene de la ILEI-kongreso, en kunlaboro kun la universitato UNED (Nacia Universitato de Jedistanca Edukado).
Estis 191 aliĝintoj, kaj ĉeestis 164 kongresanoj (sen konsideri la homojn kiuj ĉeestis nur la kongreson de ILEI).
Programeroj
Prelegoj (inklude de ILEI) estis de Dennis Keefe, "Madrido kaj Movado dum la Movido: Observoj de naiva, novbakita Esperantisto en la Madrida EsperantoLiceo (MEL) de 1980 ĝis 1988", "La teorioj de Houle kaj Boshier pri plenkreskula lernado kaj ilia aplikado al ĉeestaj kaj virtualaj kursoj en Esperantujo", "Sukcesa modelo de Esperantoinstruado en la Seula EsperantoKulturcentro", "Esperanto-Plaĝo: de revo al realiĝo en Hispanio, 2019" kaj "UNESKO-Kuriero en niaj esperantaj klasĉambroj", de Riccardo Lamperti, "... Unamuno estis volapukisto! Unamuno, Salamanko kaj Esperanto", de Vicente Manzano-Arrondo, “Senpaga utila esplorado aŭ kiel oni gajnis ŝancojn en la Universitato de Sevilo”, de Ana Manero, "Maruja Mallo: multe pli ol avangarda artistino", de Manuel Pancorbo Castro, “La eduka modelo de UNED”, de Lida Elbakjan pri la armena kultura heredaĵo, de Irina Gonĉarova pri Esperanto-Poŝtkruciĝo kiel vojeto en kaj al Esperantujo, de Yasuo Tabuchi pri E-instruado kadre de Oomoto, de Duncan Charters pri Al Andalus, de Stefan MacGill pri AMO-seminarioj, de Marija Jerkovic pri Esperantonimoj, de Rob Moerbeek pri lingvaj esplorendaĵoj, de Aurora Bute pri Constantin Brâncuși, pioniro de modernismo en la skulptarto, de D. Ŝevĉenko kaj A. Striganova pri Esperanto en Rusia Universitato de Amikeco inter Popoloj (RUDN), de Mireille Grosjean pri La kultura heredaĵo de Esperanto, kaj aliaj.
La salonoj kie okazis la programeroj estis dediĉitaj al pioniroj de la Esperanto-movado en Hispanio, jam forpasintaj, aŭ al internaciaj pioniroj kun rilato al edukado: Ludoviko Lazaro Zamenhof, Juan Régulo Pérez, Cayetano Redondo Aceña, Ada Sikorska-Fighiera, Verda Majo, Jaume Grau Casas, Ricardo Codorniu, Carlos María Cortezo Prieto, Julio Mangada, Ángel Figuerola Auque, Emilio Herrera Linares, Juan Carlos Ruiz-Sierra, Julio Baghy, Andreo Cseh, István Szerdahelyi, Sidonio Pintado Arroyo, Mario Dazzini, Tibor Sekelj, Vicente Inglada Ors.
La distra aspekto estis kovrita de koncerto de Kaj Tiel Plu, Kajto, kaj plektrorkestro Calle del Barquillo, krom la spektaklo Vivu la teatro! kun Miguel Fernández kaj Ana Manero.
Oni organizis libroservon, prezentojn de nov-eldonitaj libroj, atelierojn pri informadiko, pri kantado, pri la revuo "Juna Amiko", ekspoziciojn pri Esperanto pioniroj, de fotoj "Kroata kultura heredaĵo kaj/en Esperantujo", de Marija Belošević
Estis ekskursoj al la urbo Madrido (nome la moderna M, la klerisma M, la beletra M, la esenca M kaj la Batalo de Madrido), al Alcalá de Henares, al Toledo, al Segovio.
Vacqueyras
(jen france, okcitane Vacairaç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ipiranga do Sul
Ipiranga do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.944 loĝantojn en 2010.
Peseckendorf
Peseckendorf estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2008 la loĝloko estas parto de urba komunumo Oschersleben (Bode). Fine de 2008 la komunumo havis 219 loĝantojn.
Konstitucio de Armenio
La konstitucio de Armenio estis adoptita per nacia armena referendumo la 5-an de julio 1995. Ĉi tiu konstitucio establis Armenion kiel demokratian, suverenan, socian kaj konstitucian ŝtaton. Erevano estas difinita kiel la ŝtata ĉefurbo. Potenco estas donita al ĝiaj civitanoj, kiuj praktikas ĝin rekte per la elekto de registaraj reprezentantoj. Decidoj rilate al ŝanĝoj en konstitucia statuso aŭ al ŝanĝo de limoj estas submetataj al voĉdono de la civitanoj de Armenio ekzercitaj dum referendumo. Estas 117 artikoloj en la konstitucio de 1995. La 27-an de novembro 2005 okazis tutlanda konstitucia referendumo kaj amendita konstitucio estis adoptita. La konstitucio denove estis ŝanĝita per nacia referendumo la 6-an de decembro 2015, kiu ŝanĝis la politikan strukturon de duone prezidanta sistemo al parlamenta respubliko.
Laŭ la Konstitucio de novembro 2005, la Prezidanto de la Respubliko nomumas la Ĉefministron surbaze de la disdonado de la sidlokoj en la Nacia Asembleo kaj konsultojn kun la parlamentaj frakcioj. La prezidanto ankaŭ nomumas (aŭ forpelas de oficejo) la membrojn de la registaro laŭ rekomendo de la ĉefministro. Donitaj la konstituciaj potencoj de la prezidanto, Armenio povas esti konsiderata duon-prezidanta respubliko.
La Konstitucio donas kvar parlamentajn benkojn por etnaj malplimultoj: rusoj, jezidoj, asirianoj kaj kurdoj.
Lupeno
Lupeno (Lupinus) estas la genro de plantoj en la subfamilio Faboideoj.
Klasifiko
La genro konsistas el du subgenroj: Lupinus kaj Platycarpos (Wats.) Kurl.
Estas pli ol 150 specioj. Interalie:
Homa uzo
La semoj de kelkaj specioj estas manĝeblaj, kiel tiuj de la blanka lupeno.
Portimão
Portimão (portugallingva prononco: [puɾtiˈmɐ̃w]) estas urbo kaj municipo de la Distrikto Faro, regiono Algarvo, Portugalio, kun ĉirkaŭ 59 867 loĝantoj (2021). La urbocentro estas je 2 km disde la Atlantiko kaj estas grava centro por fiŝkaptado kaj turismo.
Geografio
Ĝi estas sidejo de municipo kun 183 km² de areo, kun 59 867 loĝantoj (2021), subdividita en 3 freguesias. La municipo limas norde kun Monchique, oriente kun Silves kaj Lagoa, okcidente kun Lagos kaj sude estas marbordo al la Atlantiko. La urbocentro estas borde de la rivero Arade kaj je 2 km de la fama strando Praia da Rocha (Strando de la Roko), grava turisma centro de la okcidenta zono de Algarvo.
31502 Hellerstein
31502 Hellerstein estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Portimão
Historio
Oni trovis arkeologiajn restaĵojn de Neolitiko kaj de romia epoko. Dum la regado de la reĝo Afonso la 5-a (1463) estis fondita Vila Nova de Portimão, rapide helpita de la martransporto al la afrika marbordo. La tertremo de 1755 interrompis la vivon kaj la ekonomion de la areo, kiu ekrekuperiĝis nur fine de la 18-a jarcento per la disvolvigo de komerco de nuksoj (juglandoj, migdaloj, karoboj kaj figoj), de fiŝajoj kaj de la konservindustrio.
31502 Hellerstein
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joshua Kopel Hellerstein, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Suncoast Community High School de Riviera Beach (Florido, Usono).
Portimão
Historio
La turisma kaj ripozdoma altiraĵo estis tialo por plialtigo de malpli ol 20 000 loĝantoj komence de la 20-a jarcento ĝis nunaj preskaŭ 60 000 loĝantoj. Nuntempe estas martransporto, multaj hoteloj, vendejoj, turismaj servoj, ekzemple por akvosportoj ktp.
(52730) 1998 HN4
(52730) 1998 HN4 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Coatlán del Río
Coatlán del Río estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Coatlán del Río. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17005.
(52730) 1998 HN4
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas la orbiton de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,213142 astronomia unuo, tie estas 31,886 milionoj da km.
Coatlán del Río
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8181 loĝantojn. El tiuj estis 3937 viroj kaj 4244 virinoj. La komunumo havas surfacon de 83,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1010 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 967 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8013 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 42 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,52 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
5946 de la loĝantoj de Coatlán del Río en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 924 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 15,54 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 16,3 % el 3110 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 14,7 % el 2836 viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Roman
Roman povas esti
251
En la jaro 251 post Kristo okazis, interalie:
Eŭropa kuirarto
Priskribo
La kuirartoj de okcidentaj landoj mem estas diversaj, kvankam estas komunaj ecoj, kiuj distingas okcidentan kuiradon disde kuirartoj de aziaj landoj kaj aliaj. Kompare kun tradicia kuirado de aziaj landoj, ekzemple, viando estas pli elstara je pli granda porcio. Bifsteko kaj kotleto aparte estas oftaj pladoj en la Okcidento. Okcidentaj kuirartoj ankaŭ emfazas vinberan vinon kaj saŭcojn kiel kondimentoj, spicadoj, aŭ akompanoj (parte pro la malfacileco de kondimentoj penetrante la ofte pli grandajn pecojn de viando uzitaj en okcidenta kuirado). Multaj laktaĵoj estas uzataj dum la kuirada procezo, escepte ĉe nova kuirarto. Fromaĝoj estas produktitaj en centoj da malsamaj variaĵoj, kaj fermentitaj laktaj produktoj ankaŭ haveblas en ampleksa elekto. Tritikfaruna pano delonge estis la plej ofta fonto de amelo en ĉi tiu kuirarto, kune kun pastoj, ravioloj kaj pasteĉoj, kvankam la terpomo fariĝis grava amelo planto en la dieto de eŭropanoj kaj ilia diasporo ekde la eŭropa koloniigo de Ameriko, precipe en norda Eŭropo. Maizo estas multe malpli ofta en plej eŭropaj dietoj ol en Ameriko; tamen greno (polento aŭ mămăligă), estas grava parto de la kuirarto de Italio kaj Balkanio. Kvankam plataj panoj (precipe kun garnituroj kiel pico aŭ flamkuko), kaj rizo estas manĝitaj en Eŭropo, ili ne estas bazmanĝaĵo. Salatoj (malvarmaj pladoj kun nekuiritaj aŭ kuiritaj legomoj kun saŭco) estas integra parto de eŭropa kuirarto.
Formalaj eŭropaj vespermanĝoj serviĝas en diversaj motivoj. Eŭropa prezento evoluis de servo laŭ franca maniero, aŭ alportante multoblajn telerojn samtempe, funkciante kiel servo laŭ rusa maniero, kie pladoj estas prezentitaj sinsekve. Kutime malvarmaj, varmaj kaj bongustaj, kaj dolĉaj pladoj estas servitaj strikte aparte en ĉi tiu ordo, kiel nutraĵo (aperitivo) aŭ supo, kiel antaŭmanĝo kaj ĉefa plado, kaj laste deserto. Pladoj, kiuj estas kaj dolĉaj kaj bonodoraj, estis oftaj antaŭe en antikva romia kuirarto, sed hodiaŭ estas nekutimaj, kun dolĉaj pladoj nur kiel deserto. Servo, kie la gastoj libere prenas manĝaĵon sole nomiĝas bufedo, kaj kutime estas limigitaj al festoj aŭ foiroj. Tamen, oni atendas, ke gastoj sekvu la saman skemon.
Historie, eŭropa kuirarto estis evoluigita en la eŭropaj reĝaj kaj nobelaj kortegoj. Eŭropa nobelaro kutime havis armilojn kaj vivis en apartaj loĝejoj en la kamparo. La tranĉilo estis la ĉefa manĝilo, kaj manĝis bifstekojn kaj aliajn manĝaĵojn, kiuj postulas tranĉadon. Kontraste, la reganta klaso estis la kortegaj oficialuloj, kiuj havis sian manĝon pretigitan por manĝi en la kuirejo, por esti manĝitaj per manĝobastonetoj. La tranĉilo estis anstataŭita de la kulero por supoj, dum la forko estis enkondukita poste en la frua moderna periodo, ĉ. 16-a jarcento. Hodiaŭ plej multaj pladoj estas manĝataj per manĝilaro kaj nur kelkaj manĝetoj estas manĝataj per la manoj en ĝentila kompanio.
Centreŭropaj kuirartoj
Ĉiuj ĉi landoj havas siajn specialaĵojn. Aŭstrio estas fama pro sia Wiener Schnitzel - panumita bovidaĵa kotleto servita kun tranĉaĵo de citrono, la Ĉeĥa Respubliko pro siaj mondfamaj bieroj. Germanio pro siaj tutmondaj famaj kolbasoj, Hungario pro sia gulaŝo. Slovakio estas fama pro siaj noko-similaj Halusky-pastaĵoj. Slovenio por sia germana kaj itala influa kuirarto, Pollando pro sia mondfama Pierogi kiu estas interkruciĝo inter raviolo kaj empanado. Liĥtenŝtejno kaj germanlingva Svislando estas famaj pro siaj roŝtioj kaj franclingva Svislando por siaj fonduoj kaj rakledoj.
NGC 3664
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(17788) 1998 FT41
(17788) 1998 FT41 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eszter Bánfalvi
Eszter Bánfalvi [ester bAnfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánfalvi Eszter estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Eszter Bánfalvi naskiĝis la en Budapeŝto
Biografio
Eszter Bánfalvi maturiĝis en Usono en 1996, post 3 jaroj ankaŭ en gimnazio en sia naskiĝurbo, Ŝi lernis ankaŭ muzikon kaj kantoteknikon, libertempe ŝi estis ankaŭ sportisto en pluraj branĉoj. Ŝia anonco en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) ne estis akceptita, tial ŝi studis en studio de Nova Teatro (Budapeŝto). Tamen en 2007 ŝi akiris muzikaktoran diplomon en la menciita universitato. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Tamás Ascher kaj Eszter Novák. Inter 2008-2013 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste de Teatro Weöres Sándor, pli poste ŝi ne ligiĝas al teatra trupo. Ŝia vivkunulo estas Barna Bányai Kelemen, ŝi naskis filon en 2018.
20140 Costitx
20140 Costitx estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hispana astronomo Manolo Blasco elde la Astronomia Observatorio de Majorko en Costitx (Majorko, Balearoj, Hispanio)
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Costitx, geografia punkto nulo de la insulo Majorko, loko de granda arkeologia graveco kaj hejmo de la Astronomia Observatorio de Majorko, elde kiu la asteroido estis malkovrita.
261
En la jaro 261 post Kristo okazis, interalie:
Popola Ago-Partio
La Popola Ago-Partio aŭ en angla People's Action Party (mallongige PAP) estis en Singapuro la reganta reganta politika partio ekde 1959. Ĝi estass unu el du ĉefaj politikaj partioj en Singapuro, el kiuj la alia estas la Laborista Partio.
Ekde la ĝenerala balotado de 1959, la PAP estis dominanta partio en la singapura parlamenta demokratio kaj ludis centran rolon por la rapidaj politika, socia, kaj ekonomia disvolviĝoj de la urboŝtato. Dum regado ĝi proklamis striktajn legojn kiuj enhavas parolliberecon kaj aliajn civilajn liberecojn, dum respondecas pri disponebla publika eduksistemo pere de kanaloj kiaj la Fondaĵo PAP Komunumo.
En la ĝenerala balotado de 2011, la PAP atingis 81 el la 87 konstitucie elektitaj (99 totale) sidlokoj en la Parlamento de Singapuro sed ricevis nur 60.14% el totalaj voĉdonoj, nome la plej malalta kvoto ekde la sendependeco.
Zsigmond Szentkirályi
SZENTKIRÁYYI Zsigmond (sentkira:ji) estis hungara priminada inĝeniero, minadkonsilanto, transilvania minadkapitano, ano korespondanta de la MTA (1845) naskita en Koloĵvaro la 14-an de majo 1804 kaj mortinta en Koloĵvaro la 16-an de aprilo 1870.
Kariero
Zsigmond Szentkirályi finis siajn akademiajn studojn en Selmecbánya. Dum la hungara liberecbatalo (1848-1849) li estis minejestro en Oravicabánya, poste kiel kunlaboranto de Márton Debreczeni li laboris en Koloĵvaro por konservi la uzinojn de orminado. Inter 1859 kaj 1865 li estis minejkapitano de Transilvanio. Li prezentis plurajn proponojn modernajn rilate de minejtekniko kaj ekonomiko.
Slatina (rivero)
Slatina esta 55 km longa rivero en Slovakio. La rivero estas fontanta en Poľana (Distrikto Detva) kaj ĝi enbuŝiĝas en la riveron Hron ĉe urbo Zvolen (Distrikto Zvolen). Ĝi estas maldekstra alfluo de rivero Hron.
Yuichi Mizutani
Yuichi Mizutani (水谷 雄一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Avispa Fukuoka, Cerezo Osaka, Kashiwa Reysol, Kyoto Sanga FC kaj Kataller Toyama.
Mont-Notre-Dame
Mont-Notre-Dame estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mont-Nostradamiens.
Neumagen-Dhron
Neumagen-Dhron estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loĝloko estas la administra centro de samnoma komunumaro, germane nomata Verbandsgemeinde Neumagen-Dhron.
Zita Gereben
Zita Gereben, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gereben Zita estas hungara ŝlagrokantisto, komponisto.
Zita Gereben naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zita Gereben frekventis muziklernejon, kie ŝi violonadis. Ŝi aĝis 12, kiam ŝi komencis kanti en infana koruso de Hungara Radio. Inter 1996-2000 ŝi lernis en muzikarta mezlernejo, poste same 4 jarojn en muzika studio, fine ŝi akiris diplomon pri ĵazkanto en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2008. Post siaj studoj ŝi fondis ĵazorkestron, krome laŭ la eblecoj ŝi aliĝis al aliaj similaj orkestroj. Same en 2008 ŝi ekinstruis en muzika mezlernejo. Iom poste ŝi ankaŭ komponadis. Ekde 2011 ŝi kantas ankaŭ en ŝlagrorkestroj.
Ĝingerhuo
Ĝingerhuo estas farita el ligno (malsimile al ĝinghuo, kiun oni faras el bambuo). Kiel en plimulto de huĉjinoj, la haroj de arĉo pasas inter du kordoj. La kordoj tradicie estis faritaj el bendoj de silko, sed ĝis 1960-aj jaroj oni plej ofte uzas metalajn kordojn, aparte por grandaj performoj kiam bezonatas laŭta sono.
Ĝingerhuo iĝis populara en la 1920-aj, kiam ĝin uzis Vang Ŝaŭĉjing (王少卿), muzikisto de bando Mei Lanfang.
7107 Peiser
7107 Peiser estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Krasulo
Krasulo (Crassula) estas la sola plantgenro en la subfamilio Crassuloideae el la familio  Krasulacoj (Crassulaceae). La botanika nomo de la genro venas de la latina adjektivo crassus kiu signifas ‚dika‘ kaj rilatas al la plej multaj specioj kun sukulentaj folioj. Ili hejmiĝas en suda Afriko (kaba flaŭro). Ĝi estas apud la genro Sedum la plej speciriĉa ene de la familio de la Krasulacoj (Crassulaceae).
Vegetativaj karakterizaĵoj
La specioj de la genro Crassula estas unujaraj aŭ  multjaraj  herbaj plantoj, aŭ nanaj ĝis arboformaj arbusto j kun kreskoalto de ĝis 2,5 m. Malofte estas geofito kun planttubero. La radikoj estas fibraj ĝis karnecaj. La tigoj estas  sukulentaj, kelkfoje lignigaj. La kruce kontraŭstarantaj folioj estas dike karnecaj ĝis maldike membranecaj. La folioj de unu paro estas iomete kunkreskintaj je la bazo. Ili povas esti daŭrantaj aŭ deciduaj, kun aŭ sen pedunklo. La folioj estas glatrandaj je la bazo ingoformaj. La foliplato povas esti kalva, hara aŭ veruka. Kelktempe ili havas bone videblajn hidatodoj.
Generativaj karakterizaĵoj
La floraro estas tirso kun multaj unuopaj ĝis multaj  diĥazioj. Kelktempe partaj floraroj kunestas kiel volvaĵo. Tre malofte estas unuopaj floroj. La brakteoj ofte estas foliecaj. Pedunkloj povas ekzisti..
La elipsoida semo estas glata aŭ veruka.
Disvastiĝo
La genro hejmiĝas preskau ekskluzive en Afriko. La plej speciriĉa regiono estas Kablando Kaba flaŭro, kie hejmiĝas ĉ. 150 specioj. Malmultaj specioj estas marĉaj aŭ akvaj plantoj disvastigataj trans la tuta mondo. La du solaj specioj en Germanujo Crassula tillaea und Crassula aquatica intertempe tie konsideriĝas malaperintaj.
Sistematiko
La genro Crassula estas la sola genro en la subfamilio de la „Crassuloideae“ ene de la familio de la Krasulacoj (Crassulaceae). La unua priskribo faris Carl von Linné 1753 en Species Plantarum. La tipoplanto de la genro estas Crassula perfoliata. L.