cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Retpoŝto
Terminologio
Ĉiuj tiuj diversaj adresoj troviĝas en la ĉapo de la retletero. La ĉefa parto de la retletero en kiu troviĝas la komuniko, estas nomata la korpo de la letero. Ĝi povas havi ankaŭ alkroĉitajn dosierojn, per kiuj oni povas transdoni ankaŭ netekstan informon, kiel bildon, sondosieron, programon, ktp.
Letero diferencas de paketoj de protokoloj IP, TCP kaj aliaj, kvankam ankaŭ paketoj portas informon de unu uzanto de la reto al la aliaj. Sed la paketoj estas de pli malalta nivelo, homoj ne sendas ilin senpere.
Historio
La reto AUTODIN, unuafoje funkcianta en 1962, havigis mesaĝservon inter 1,350 terminaloj, funkciigante 30 milionojn da mesaĝoj por monato, kun averaĝa mesaĝlongo de proksimume 3,000 karaktroj. Autodin estis funkciigita de 18 grandaj komputiligitaj aparataroj, kaj estis konektita al la Progresa Registrosistemo de la Usona Ĝenerala Servadministracio, kiu havigis similajn servojn al ĉirkaŭ 2,500 terminaloj.
Gasto-bazitaj retpoŝtaj sistemoj
Per la enkonduko de la Compatible Time-Sharing System (CTSS) de la MIT en 1961 multaj uzantoj kapablis gastigi en centra sistemo el malproksimaj terminaloj, kaj stokigi kaj kunhavi arkivojn en la centra disko. Oni disvolvigis kaj etendis neformalajn metodojn uzi tion por pasi mesaĝojn:
Disvolvigantoj de aliaj komencaj sistemoj disvolvigitaj per similaj retpoŝtaj aplikaĵoj estas jenaj:
Tiuj originaj mesaĝsistemoj havis amplekse diferencajn trajtojn kaj funkciis ĉe sistemoj kiuj estis enkongrueblaj unu kun alia. Plej el ili permesis nur komunikadon inter uzantoj gastigintoj en la sama gastigejo aŭ "mainframe" (ĉefa kadro), kvankam povus esti ankaŭ centoj da miloj da uzantoj ene de unu organizo.
Retletero en aliaj lingvoj
Kvankam multaj lingvoj prunte uzas la anglan vorton e-mail, en franclingva Kebekio, parolante pri retletero, oni uzas la vorton courriel, kiu estas miksaĵo inter courrier (letero) kaj electronique (elektronika). La kebek-devena vorto courriel jam transpasis la atlantikan oceanon al Francio, kie oni pli kaj pli uzas ĝin (vidu ankaŭ spamo).
-499
En la jaro 499 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Retpoŝto
Retletero en aliaj lingvoj
En Germanio kelkaj lingvopurigantoj uzas "E-Post" aŭ "Netzpost", kvankam "Post" ankaŭ estas fremda vorto en la germana (la klarigo por tio estas, ke la plej multaj nuntempaj lingvopuristoj de la germana lingvo emas eviti ĉefe la grandan kvanton de novaj anglaj fremdvortoj, kaj "Post" ne estas inter ili). Anstataŭ elektronika leterkesto (angle: mailbox) oni moke uzas Mehlbox (skatolo por faruno) kun simila prononco.
Cănicea
Cănicea (kaniĉea) (hungare:Szörénykanizsa, germane:Kanischa) estas vilaĝo en Rumanio norde de Băile Herculane. En 1910 ĝi havis 491 loĝantojn (rumanoj), en 1992 434 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1535. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Domaşnea.
Hejőkürt
Hejőkürt estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tiszaújváros.
Situo
Hejőkürt situas sur ebenaĵo, Tiso preterfluas, aŭtoŝoseo M3 preteriras, laŭ traira flankovojo. Mezőcsát troviĝas 9, Polgár kaj Tiszaújváros po 12, Miskolc 35 km-ojn.
Komunumoj pri Kürt en Hungara reĝlando
Kürt apartenas al la 7 hungaraj gentoj.
.ws
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Ws''.
.ws estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Samoo.
Naŭplio
Naŭplio (latine Nauplius) estis en la helena mitologio eŭbea reĝo, kies patro estis dio de maroj Pozidono.
Lia patrino estis Amimona, unu el kvindek filinoj de la reĝo Danao.
La reĝo fondis urbon, nomatan laŭ li Naŭplio. Laŭ iuj versioj fariĝis lia edzino Filira, kiu donis al li filon Lernon. Lia sekvanto estis Naŭbolo, post li Klitoneo kaj Naŭplio, oni povas diri la 2-a de tiu nomo.
Iam ambaŭ portantoj de la nomo Naŭplio koincidas en unu persono, sed en tiu kazo liaj vivsortoj superstaras periodon de unu homa vivo. Do estas pli verŝajna, ke post fondinto de la urbo Naŭplio temas pri alia viro kun alia destinaĵo
Naŭplio (la 2-a) estas nomata inter ĉeestantoj de navigado de Argonaŭtoj. Li mem estis elstara marnavigisto.
Li edziĝis al Klimena, filino de kreta reĝo Katreo. Li havis kelkajn filojn, la plej konata estas Palamedo. Tiu ĉi filo batalis en la troja milito, kiam li pli frue estis unu el senditoj, kies tasko estis varbi por la militado ankaŭ la itakan reĝon Odiseon. Tiu ne volis por longaj jaroj forlasi sian patrujon kaj edzinon, do li ŝajnigis frenezecon. Kiam li plugis, metis Palamedo en sulkon Odisean malgrandan filon Telemaĥon. Odiseo tuj la jungitaron haltis kaj tiel malkovris, ke frenezecon nur ŝajnigas.
Odiseo neniam al Palamedo pardonis tiun ĉi finton kaj dum sieĝado de Trojo subĵetis leteron, kiu konviktis Palamedon pri perfido de siaj kunpatrujanojn pro troja oro. Koleriĝintaj Aĥajoj imaginaran perfidulon ŝtonmortigis.
Naŭplio pro tiu ĉi aljustaĵo venĝis Grekojn per speciala maniero: al edzinoj de la batalantoj blagis, ke iliaj edzoj ĝuegas kun kaptitaj trojaninoj kaj instigis la edzinojn, ke ili sammaniere reciproku la kokron. Tio ne estis tro laborpostula, multaj el ili trovis al si amantojn kaj reciprokis al la edzoj same.
Plie Naŭplio ruze bruligis fajrojn sur bordo kaj kiam grekaj ŝipoj revenis el la milito, multaj trafis bordon de danĝera kabo Kafareo kaj pereis.
Carloforte
Carloforte, U Pàize aŭ Carlufòrti  estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas neniuj, ĉar temas pri sola loĝloko sur insuleto, nomata San Pietro.
Sur la insulo hejmas kliffalkoj. Kristana patrono estas la sankta Karlo Boromeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Ekta Parishad
Ekta Parishad signifas « forumo de la unueco » en la hinda. En 1991, Rajagopal kreis Ekta Parishad, neperforta popola movado kunliganta 380 lokajn organizaĵojn, kiuj reprezentas la senvoĉulojn, la dalitojn kaj la senterulojn en Hindio (Barato). Ĝi celas premi la registarojn por modifi la leĝojn kaj la sistemon pri la tera kaj arbara aliro en Barato. Tiaj reformoj ebligus al la plej malrîcaj uloj eliri el la malriĉeco kaj malpliigus la kreskantan perforton, kiu minacas la baratan socion. En 2015, Ekta Parishad enhavis pli ol 1 miliono da apogantoj. Rajagopal plu prezidas la movadon.
Stanley Kramer
Stanley Earl KRAMER (29a de septembro, 1913 – 19a de februaro, 2001) estis usona kina reĝisoro kaj produktoro, responsa pri la farado de multaj el la plej famaj nomitaj "mesaĝaj filmoj" de Holivudo. Kiel sendependa produktoro kaj reĝisoro, li altiris atenton al temoj de sociaj aferoj kiujn plej studioj kaj kinentreprenoj evitis. Inter la aferoj pritraktitaj en liaj filmoj estis rasismo (en The Defiant Ones kaj Guess Who's Coming to Dinner), nuklea milito (en On the Beach), avaremo (en It's a Mad, Mad, Mad, Mad World), kreadismo kontraŭ evoluismo (en Inherit the Wind) kaj kaŭzoj kaj efikoj de faŝismo (en Judgment at Nuremberg). Aliaj elstaraj filmoj liaj estas High Noon (1952, kiel produktoro), The Caine Mutiny (1954, kiel produktoro), kaj Ship of Fools (1965).
Rezulto
La reĝisoro Steven Spielberg priskribis lin kiel "nekredeble talentohava viziisto", kaj "unu el niaj plej grandaj filmistoj, ne nur pro la arto kaj pasio kiujn li metis sur la ekrano, sed pro la efiko kiun li faris sur la konscio de la mondo." Kramer estis rekonita pro sia fiera sedependemo kiel produktoro-reĝisoro, kaj la verkisto Victor Navasky skribis, ke "inter sendependuloj ... neniu aspektis pli esprimiva, pli liberala, pli batalema ol la juna Stanley Kramer." Lia amiko, Kevin Spacey, dum sia akceptodiskurso en la okazo de 2015 de la Oraj Globoj, honorigis la verkaron de Kramer, nomante lin "unu el la plej grandaj filmistoj el ĉiuj epokoj."
Spite la diversan kritikan akceptadon, kaj tiaman kaj nuntempan, la verkaro de Kramer ricevis multajn premiojn, kiel 16 Oskar-premiojn kaj 80 nomumojn, kaj li estis nomumita naŭfoje ĉu kiel produktoro ĉu kiel reĝisoro. En 1961, li ricevis la Memorpremion Irving G. Thalberg. En 1963, li estis membro de la ĵurio en la 3a Moskva Internacia Kinofestivalo. En 1998, li ricevis la unuan avangardan premion de NAACP agnoske de "la fortaj sociaj temojn kiuj enestas lian verkaron". En 2002, oni kreis la premion Stanley Kramer, por atribuontoj kies verkaro "klare lumigos provokajn sociajn aferojn".
Lisdoonvarna
Geografio > Eŭropo > Irlando > graflando Clare > Lisdoonvarna
Lisdoonvarna (Lios Dúin Bhearna; [lis dun VAR-na]) estas banurbo kaj feria vizitejo en la graflando de Clare, Irlando. La loĝantaro nombras je ĉ. 800. Situanta je 34km norde de Ennis en la regiono de la Burren, Lisdoonvarna estas centro por tradicia muziko kaj danco.
La distrikto havas malsimplan sistemon de kalkŝtonaj kavernoj, popularaj kun kavern-esplorantoj.
La banakvoj de Lisdoonvarna venas de sulfuraj kaj feraj fontoj; ĉiuj enhavas jodon. Ili havas resanigajn kvalitojn.
Fama festivalo de svatado kaj tradicia muziko okazas tie ĉi ĉiujare.
István Balogh
István Balogh aŭ István Balog estas la nomo de:
Sequoioideae
Sequoioideae  estas subfamilio de la plantfamilio Kupresacoj (Cupressaceae). Tiu familio konsistas hodiaŭ nur el tri monotipaj genroj, tio signifas, ke ĝi konsistas el po unu vivanta specio. Fosilie ekzistas multaj specioj.
Ekologio kaj priskribo de la specioj
La giganta sekvojadendro (Sequoiadendron giganteum) de la genro Sequoiadendron estas pirofito; ĝia dika fibreca arboŝelo protektas la arbon kontraŭ arbara incendio, kiuj oftas en la sekaj arbaroj de la Sierra Nevada en la okcidento de Usono
Nuntempe de la trunko plej granda giganta sekvojo laŭ la volumeno estas General Sherman Tree en la Nacia Parko Sequoia-&-Kings-Canyon, altas apenaŭ 84 metrojn kaj havas diametron je brusta alteco de ĉ. 8,25 metroj, apud la grundo ĉ. 9,95 m, kiu egalas al baza perimetrio de pli ol 31 metrojn. La plej larĝa trunko verŝajne havas la arbon General Grant Tree, havante ovalan grundanarealon kun maksimuma diametro de apenaŭ 13 m. La plej maljuna arbo estas pli ol 3000 jaroj aĝaj. La pezo de tia giganto estas pli ol 2400 tunoj (por komparo : Airbus A380, la plej granda aeroplano por pasaĝeroj pezas 600 t; blua baleno pezas ĉ. 140 t; malgranda personaŭtomobilo ĉ. 1 t)
Ekde la mezo de la 19a jarcento tiuj arboj ankaŭ estis plantitaj en Mezeŭropo ankaŭ kiel maloftaj parkarboj en vastaj „anglaj ĝardenoj“
La genro sekvojo formas pli mallarĝan trunkon ol sekvojadendro kaj ĝi ne fariĝas tiom aĝa. Ĝi estas specialigita je pluvriĉaj marbordaj zonoj de la Pacifiko de norda Kalifornio trans Oregono ĝis Vaŝingtonio en la nordo. Multaj ekzempleroj de sekvojodendro estas pli altaj ol 100 m.
Pro ilia ruĝa ligno sekvojadendro kaj sekvojo nomiĝas en la angla lingvo „Californian Redwood“ (kalifornia ruĝligno).
Balta
La gloso Balta povas signifi la jenajn:
Jaroslav Flegr
Li estas redakciano de gazetoj Vesmír kaj Neuroendocrinology Letters.
142 Polana
142 Polana estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin la la aŭstria astronomo Johann Palisa. Ĝi estis nomita laŭ la latina nomo de la urbo Pula, (tiam, en Aŭstrio-Hungario, nun en Kroatio), elde kie ĝi estis malkovrita.
Ĝi estas la ĉefa ano de la Polana familio, kiu estas sub-familio de la Nisa familio.
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso, tio signifas ke, dum ĝi faras unu rondiron ĉirkaŭ Suno, Marso faras du rondirojn. Tio, kiu faras, ke ĝia orbito estas pli stabila. Signifante granda nombro da asteroidoj (pli ol 1 500) estas en resonanco 2:1 kun Marso kongruante kun granda duonakso ĉirkaŭ 2,419 AU.
Chrysanthemum coronarium
La girlanda krizantemo (Chrysanthemum coronarium aŭ manĝebla krizantemo) estas indiĝena ĉe Mediteranea Maro kaj Orientazio. Ĝi estas folia legomo en la genro Chrysanthemum aŭ laŭ kelkaj botanikistoj en genro lekanto.
Karakterizaĵoj
La girlanda krizantemo estas folieca herbo, unu el la malmultaj unujaraj plantoj en ĝia genro kaj havas flavajn floretojn grupigitaj en malgrandaj striataj florokapoj kaj aromajn, duoble lobajn foliojn. La planto kreskas tre bone en mildaj aŭ iomete malvarmaj klimatoj, sed rapide atingas trofruan floradon en varmaj someraj kondiĉoj. Semoj estas semitaj en frua printempo kaj aŭtuno. "La planto estas riĉa je mineraloj kaj vitaminoj kun kaliaj koncentriĝoj je 610 mg/100 g kaj karoteno je 3,4 g/100 g en manĝeblaj partoj. Krome, la planto enhavas diversajn antioksidantojn (en tigo, folio, kaj radikohistoj) kiuj havas potencialajn longdaŭrajn avantaĝojn por homa sano, kvankam toksaj (dioksino) trajtoj ankaŭ estis observitaj. Eltiraĵoj de C. coronarium var. spatiosum estis montritaj malhelpi kreskon de Lactobacillus casei, utila homa intesta bakterio."
Kuirartaj uzoj
La verdaĵoj de la planto estas uzitaj en multaj aziaj kuirartoj. Ili aperas en kantonaj potoj kaj Honkonga kuirarto en stufaĵoj, kuirpotoj, kaj terpomraguoj. La folioj ankaŭ estas grava ingredienco en tajvanaj ostro-omletoj kaj, kiam june, estas uzitaj kune kun tigoj por aromigi supon kaj kurba-pata fritado. En Japanio, ĝi estas uzita en nabemono. Korea kuirado utiligas la verdaĵojn en supoj, stufaĵoj, kaj sole kiel kromplado aŭ (banĥano). En terpomraguo, ĝi estas aldonita en la lasta momento al la poto por eviti ties trokuiradon. En Kreto, varieto da la specio nomita mantilida (μαντηλίδα) havas ĝiajn delikatajn ŝosojn, kiujn lokanoj manĝas krude aŭ vaporite (vidu greka kuirarto).
Karl Ludwig Reimer
Karl Ludwig REIMER (1845-1883) estis germana kemiisto, esploristo, kiu malkovris la sintezon de la salikila aldehido elde la fenolo, kiun li disvolvis kune kun Ferdinand Tiemann (1848-1899), lia antikva kunlaboranto en Berlino, en 1876. Li kaj Tiemann esploris la reakcion kaj kune publikigis kelkajn dokumentojn.
Reimer baldaŭ forlasis siajn esplorojn, supozeble por koncentriĝi en la disvolviĝo de la entrepeno "Haarmann kaj Reimer" en Holzminden, fondita en 1876, kaj nune parto de la Bayer. Lia parenco samnoma, Karl Ludwig Reimer (1856-1921), filo de la germana eldonisto Dietrich Reimer, daŭrigis liajn esplorojn. Li estis filo de filo de Karl August Reimer (1801-1858), germana eldonisto kaj libristo.
32033 Arjunkapoor
32033 Arjunkapoor estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Karl Ludwig Reimer
Biografio
Reimer kreskis en Berlino sed studis kemion en la Universitatoj de Göttingen, Greifswald kaj Hajdelbergo. En 1871, li doktoriĝis kun August von Hofmann (1818-1892), sub la superrigardo de Ferdinand Tiemann, tiam okupita kun la industria esploro. Li forte interesiĝis pri la kemio de la aromaĵoj, kaj pli malfrue li, kune kun Tiemann, malkovris la Reakcion de Reimer-Tiemann, kiu ebligis malmultekostan produktadon de la vanilino ekde la gvajakolo, laŭ la reakcio:
Vidu ankaŭ
<Gallery> August_Wilhelm_von_Hofmann01.jpg| August von Hofmann (1818-1892) Vanilla_beans.jpg| Wilhelm Haarmann (1847-1931) F._Tiemann_ca1880.jpg| Ferdinand Tiemann (1848-1899) Vanillin2.svg| Vanilino Givaudan_0.jpg| Xavier Givaudan (1867-1966) </Gallery> </Center>
32033 Arjunkapoor
Nomo
Ĝia nomo honoras Arjun Kapoor, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto en teamo pri sistema programaro. Li estis lernanto ĉe la Wheatley School de Old Westbury (Nov-Jorkio, Usono).
Musavato
Musavato (azere Müsavat Partiyası) estas politika partio de Azerbajĝano kies nomo signifas "Egalecon". Ĝi ludis gravan rolon en la unua azera respubliko en 1918-
Post la malapero de la Rusa Imperio en 1917, Azerbajĝano kreis Nacian Konsilion regata de la moderataj progresismaj azeroj de la naciisma partio Mussavet kaj ĉefe de la Federaciista Partio.
La partio Mussavet estis fondata en 1911 de la ĵurnalisto Mohammad Amin Rasul Zadeh (Muhammad Amin Rasulzade), kaj ĝi uzis kiel simbolo la helbluon kun 45 kreskantaj okpintaj blankaj steloj. La federaciista partio havis kiel simbolo trikoloran flagon blanka, ruĝa kaj verda reprezentante la tri ĉefajn azerajn dinastiojn: Derbendoj, Mazĵadidoj kaj Kesranidoj.
Iom poste de februaro 1917 ambaŭ partioj kuniĝis kaj naskiĝis la partio Musavato. Ĉi tiu partio adoptis kiel simbolo la kolorojn helbluan, ruĝan kaj verdan, kun la duonluno kaj okpinta stelo en la centro de la blanka koloro, fusio de ambaŭ flagoj. Tiu ĉi flago konvertiĝis en la nacia flago de Azerbajĝano dum ĝia efemera sendependiĝo kaj post 1989.
Ferdinand Tiemann
Johann Carl Wilhelm Ferdinand Tiemann (1848-1899) estis germana kemiisto, kiu, kune kun Wilhelm Haarmann (1847-1931), en 1874, esploris la strukturon de la vanilino kaj sukcesis sintezi ĝin ekde acida oksidado de la koniferino, iu glukozido trovata en la pinoŝelo. Haarmann kaj Tiemann estas la fondintoj de la unua industria kompanio kiu produktis vanilinon uzante ilian procezon. Kun la tempopaso aliaj manieroj sintezi la vanilinon estis malkovritaj. Sammaniere, kune kun Karl Ludwig Reimer (1845-1883), li malkovris la Reakcion de Reimer-Tiemann, rilate al la orto-formiligo de fenoloj, laŭ la reakcio:
Musavato
Fine de de la 1990-aj jaroj Musavato integriĝis en la Popola Fronto. En 1992 estis agnoskata kiel politika partio kaj registrita sekvajare, kun tut-turkisma, islamisma kaj naciisma ideologio tendence al pli granda sekulariĝo. Ekster la Popola Fronto ĝi estas opozicia partio nuntempe kaj portas la nomon Yeni Musavat Partiyasi (Nova Partio de la Egaleco). La nuntempa prezidanto de Musavato estas İsa Qambar ekde 1992.
Ferdinand Tiemann
Biografio
En 1866, Tiemann studis farmacion en la Teknika Universitato de Brunsvigo kie li diplomiĝis en 1869. Lia profesoro en Brunsvigo skribis rekomendleteron al August von Hofmann (1818-1892) en la Universitato de Berlino, kie Tiemann komencis kiel lia asistanto en 1869. En 1870, Tiemann publikigis la rezultojn de siaj unuaj esploroj pri la derivaĵoj de guanidino, trinitrotolueno, kaj diaminotuleno, krom la sintezo de la dunitra- kaj trinitra- benzoataj acidoj. En 1873, li komencis la unuan el multaj esploroj pri purigo kaj akvoanalizado.
En 1874, Wilhelm Haarman kaj Tiemann fondis kompanion, post kiam ili malkovris la sintezon de la vanilino el la koniferolo. La vanilinofabriko en Holzminden ne estis tre sukcesa antaŭ ol Karl Ludwig Reimer malkovris la reakcion de orto-formiligo, kiu malfermis alternativan procezon por la produktado de vanilino.
En 1882, Tiemann iĝis profesoro en la Universitato de Berlino. En 1891, Tiemann malkovris komercan metodon pri vanilinopreparado elde la eŭgenolo (ekzistanta en la kariofiloleo) pere de sinsekvaj rearanĝoprocezoj, acetiligo, kaj oksidado en la flanka ĉeno sekvata de hidrolizo. Lia alia laboro inkludas la sintezon de la kafeata acido, kaj la klarigo pri la strukturo de la glukozamino, krom vastaj esploroj pri la terpenoj.
Krom la vanilino, Tiemann disvolvis la unuan sintezon de la α- kaj β-iononoj, iu komponaĵo kun dolĉodoro je Viola odorata, tre uzata en parfumfabrikado, kiu baldaŭ fariĝis granda sukceso por la kompanio Harmann & Reimer. August Wilhelm von Hofmann edziĝis kun Berta, pli juna fratino de Ferdinand Tiemann.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Acetovanillone.svg| Acetovanilono Geranial_Citral_A.svg| Geranialo Eugenol3Dan.gif| Eŭgenolo Ethylvanillin.svg| Etilvanilino Aldehyde2.png| Formila grupo Guaiacol.png| Gvajakolo Isoeugenol.svg| Izoeŭgenolo Alpha-ionone-label.png| α-Ionono Beta-ionone-label.png| β-Ionono Kaffees%C3%A4ure.svg| Kafeata acido Coniferin_structure.svg| Koniferino Coniferol.svg| Koniferolo Protocatechus%C3%A4ure.svg| Protokatekoata acido Vanillin2.svg| Vanilino Kwas_wanilinowy.svg| Vanilata acido Vanilla_beans.jpg| Vanilla planifolia Theodore_Nicolas_Gobley_vers_1860_v2.JPG| Nicolas-Théodore Gobley (1811-1876) August_Wilhelm_von_Hofmann01.jpg| August von Hofmann (1818-1892) Aniline.svg| Georges de Laire (1836-1908) BibliothecaAlbertina_Leipzig.jpg| Karl Reimer (1845-1883) Vanillin2.svg| Wilhelm Haarmann (1847-1931) MRSA,_Ingestion_by_Neutrophil.jpg| August Gärtner (1848-1934) Otto_N._Witt_ca1905.jpg| Otto Nikolaus Witt (1853-1915) Indole numbered.svg| Arnold Reissert (1860-1945) %C3%9Cbersichtsreaktion_Bouveault-Blanc_Reduktion-Seite001.svg| Louis Bouveault (1864-1909) Willy_Marckwald_ca_1900_Berlin.jpg| Willy Marckwald (1864-1942) NuclearReaction.svg| Fritz Hallgarten (1865-1925) Carl_Dietrich_Harries_ca1916.jpg| Karlo Hariso (1866-1923) Benzene_circle.svg| Julius Stieglitz (1867-1937) </Gallery> </Center>
Citrusfolia fosisto
Ĝia flugildistanco estas ĉirkaŭ 5 mm.
La larvoj estas konsiderataj gravaj agrikulturaj plagoj ĉe citrusaj specioj, kiel Aegle marmelos, Atalantia, Citrofortunella microcarpa, Citrus limon, Citrus paradisi, Citrus maxima, Fortunella margarita, Murraya paniculata kaj Poncirus trifoliata. Larvoj ankaŭ estis trovitaj sur Garcinia mangostana, Pongamia pinnata, Alseodaphne semecarpifolia, Loranthus kaj Araba jasmeno (Jasminum sambac). Ili elfosas la foliojn de sia gastiga planto. La fosaĵo konsistas el longa epiderma koridoro sub la folia kutiklo kun bone markita centra linio el ĝia fekaĵo. La fosaĵo estas plejparte malsupra-supra, sed foje supra-supra, kaj malofte sur la ŝelo de la evoluanta frukto. Ĝiaj larvoj estas tiel protektitaj kontraŭ multefikaj insekticidaj traktadoj. Enloĝigo (pupado) okazas en ĉambro ĉe la fino de la koridoro, sub renversita parto de la folia rando.
Disvastigado
Citrusfolia fosisto (CFF) estas indiĝena de Azio kaj troviĝas tra la kontinento kaj preter Japanio, Filipinoj, Nov-Gvineo, Barato kaj Tajvano estas iuj el la landoj en kiuj la plago estas disvastigita. La plago ne troviĝas ekskluzive en ĉi tiuj landoj ĝi disvastiĝas al preskaŭ ĉiuj citrusaj regionoj en la mondo. Lastatempa disvastiĝo en Norda kaj Sudameriko estis raportita en la fruaj 1990-aj jaroj. Ĉi tio estas precipe grava, ĉar elstaraj citrusaj plantejoj estas en Brazilo kaj Usono. Ĉi tiuj du landoj reprezentas duonon de la monda citrusproduktado.
Insekticidoj
En ekologiema lukto oni povas uzi en ŝpruĉa strategio  agrikulturajn mineralajn  aŭ vegetalajn oleojn, aldonigitaj de olea ekstrato de Nimo.
'''
Biologia lukto==''' ======
En la naturo la CFF estas predata de multnombraj aliaj artropodoj: la vespoj  Brachygasta lechugana, Protenectarina sylveriae, kaj Polybia spp; same kiel de formikoj kaj araneoj. Ankaŭ parazitoidoj Galeopsomyia fausta, Elasmo sp, Horismenus sp, Cirrospillus sp, Eupelmus sp, kaj Conura sp donas are altnivelajn atingojn en parazitisma agado.
La aŭstralia mikrovespo Ageniaspis citricola estis enkondukita en Brazilo el Florido (Usono) kaj post amasmultiplikado en laboratorioj estas liberigitaj en kampo kun tre alta nivelo de sukceso kontraŭ CFF.
Monitorado kaj amasa kaptado
Kaptiloj specife dizajnitaj por logi CLM ankaŭ estas disvolvita kiel mekanismo kaj por monitori kaj por redukti CLM-populaciojn. Kvankam dum altaj infestaj situacioj kaptiloj sole estas ne rekomendindaj sen aldonaj rimedoj. Ili tamen estas bona indikilo de CLM-populaciaj niveloj, kiuj povas helpi ekuzon de efikaj mastrumaj agadoj. La pariĝa komunikado de plenkreskaj citrusfoliaj fosistoj estas per seksaj feromonoj elsenditaj de la adoltaj inoj. Nova allogaĵo, kiu estas ekologia, specifa por la specio kaj elsendas la naturan feromonon de citrusfolia fosisto, estis kreita celante la regado de ĉi tiu plago. La logilo altiras adoltajn virajn citrusfoliajn fosistojn al gluemaj feromonaj kaptiloj dum periodo de 4 al 8 semajnoj, permesante al uzantoj kontroli ĝian ĉeeston, determini la relativan populacian densecon sur la kampo aŭ uzi ĝin por efektive redukti populaciojn per amasa kaptado de la maskloj.
Pariĝo interrompo
La CLM-seksa feromono ankaŭ povas esti uzata sur la kampo, sen kaptilo, kiel sekspariĝa interrompilo por regi kaj kontroli la plagon. La sekspariĝa interrompa strategio estas ekologiema taktiko, kiu kaŭzas masklojn ne trovi samulojn, reduktante renkontiĝojn inter maskla kaj femala CLM, tio kondukas al nefekundigitaj CLM-ovoj. La formuliĝo SPLAT CLM, kiu kombinas natur-identan feromonon kun SPLAT, estis akcepitita ĉe la usona EPA kiel batalilo kontraû citrusfolia fosisto. Male al larĝspektraj insekticidoj kiuj povas damaĝi utilajn insektojn (kiel ekzemple abeloj) aŭ povas kaŭzi insekticidrezistan amasiĝon, tiuj feromonaj strategioj malofte kaŭzas la evoluon de rezisto kaj reduktas la uzon de konvenciaj insekticidoj, tiel evitante poluadon.
Ĉe la citrusfolia fosisto, la ina moteo produktas almenaŭ du volatilajn komponaĵojn, dieno (du duoblaj ligoj: Z, Z) -7,11-heksadekadiena) kaj trieno (tri duoblaj ligoj: (Z, Z, E ) -7,11,13-hexadecatrienal) en rilato 3: 1 trieno: dieno kiuj estas kaj necesaj kaj sufiĉaj por allogi masklojn. Oni determinis, ke 3: 1 trieno: diena miksaĵo de la sinteza feromono estis optimuma por allogi masklojn al gluhava kaptilo en la kampo en Florido. Jen la sama miksaĵo 3: 1, kiu unue estis izolita de la inaj feromonaj glandoj. Tamen, la demando pri kia miksaĵo (la "natura" 3: 1-miksaĵo aŭ iu alia "nenatura" rilatumo) plej taŭgas por pariĝa interrompo ĝenerale estis traktita por ĉi tiu specio per geometriaj multivariaj eksperimentaj projektoj kombinitaj kun responda surfaca modelado. La triena komponanto sole atingis maksimuman interrompon de altiro de maskloj.
Grüningen
Grüningen estas historia urbeto en la distrikto Hinwil, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2861 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La urbeto Grüningen situas en la Zurika Oberlando je la orienta deklivo de la montoĉeno Pfannenstil. Ĝi norde limas la Gosaŭo ZH, oriente al Bubikon, sude al la distrikto Meilen kaj okcidente al la distrikto Uster. 2 km oriente de Grüningen fontas la riveto Mönchaltorfer Aa, kiu trafluas la urbeton.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grüningen limas en nordo kaj nordoriento al Gosaŭo, en sudoriento al Bubikon, en sudo al Hombrechtikon, en okcidento al Oetwil ĉe la lago, kaj en nordokcidento al Egg.
Trafiko
Inter 1909 kaj 1950 Grüningen disponis pri regiona tramlinio, la tiel nomita Wetzikon-Meilen-Fervojo, kiu konektis Meilen kun Wetzikon. En la jaro 1950, tiu tramlinio estis anstataŭigita per busolinio, kiu ankoraŭ hodiaŭ konektas la komunumon kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo disponas ankaŭ pri propra konekto al la Forch-Aŭtovojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grüningen datiĝas el la jaro 1038 kiel Gruningin. En la jaro 1370 Grüningen ricevis la urbosigelon, kio signifis, ke ĝi akiris la historian urborajton. En la jaro 1408 la urbo Zuriko akiris Grüningen kaj faris el ĝi la sidejon de la voktdistrikto Grüningen. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 de Grüningen estis regita la Zurika Oberlando. La Helveta Revolucio signifis la finon de la voktado kaj Heinrich Lavater el Zuriko forlasis la Kastelon Grüningen kiel lasta zurika vokto.
Observatorio McDonald
La Observatorio McDonald (McDonald Observatory) estas astronomia observatorio en la urbo Fort Davis (Teksaso, Usono). Ĝia MPC-kodo estas 711. La ĉefa konstruaĵo troviĝas sur la monto Locke (Montaro Davis), je alto de 2070 m. (koordinatoj : ) ; kromaj instalaĵo situas sur la monto Fowlkes, ĉirkaŭ 1,3 km nord-oriente. La observatorio situas en kampuso de la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino kaj estas financata ĉefe de tiu universitato.
Historio
La nunaj esploroj koncernas la planedsistemojn, la spektroskopion de la steloj, la interstelan medion, la ekstergalaksian astronomion kaj la teorian astronomion.
Instrumentoj
La observatorio havas diversajn instrumentojn de bildigo kaj spektroskopio en la videbla spektro kaj en la infraruĝa, kaj funkciigas la unuan stacion de lasera distancmezuro de Luno.
Georg Weissel (poeto)
Georg WEISSEL (* 1590 en Domnau/Orienta Prusio; † 1-an de aŭgusto 1635 en Kenigsbergo) estis evangela pastro kaj poeto de ekleziaj himnoj.
Weissel studis ĉe Universitato Kenigsbergo teologion kaj muzikon interalie ĉe Johann Eccard kaj Johann Stobäus. La 3-an adventon 1623 li estis ordinita kiel pastro ĉe la preĝejo Altrossgärtner Kirche en Kenigsbergo. Weissel estis membro de la Kenigsberga Poeto-Rondo ĉirkaŭ Simon Dach, de kiu li decide estis influata same kiel de Heinrich Albert. Li postlasis 23 kantojn.
61342 Lovejoy
61342 Lovejoy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Loomberah, nemalproksime de Tamworth en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la aŭstralian Terry Lovejoy, pervidan observanton de kometoj, kiu ankaŭ pioniris en kometa malkovro ĉe interreto per la datumoj de SOHO/LASCO kaj per ĉielaj patroloj uzante.
Goshi Okubo
Goshi Okubo (大久保 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai, Sony Sendai kaj Montedio Yamagata.
NGC 4929
NGC 4929 (aliaj indikoj — MCG 5-31-111, ZWG 160.113, DRCG 27-166, PGC 45027) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tiszakeszi
Tiszakeszi [tisakesi] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Mezőcsát.
Situo
Tiszakeszi situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, fine de longa sakovojo el Mezőcsát. Tiu urbo troviĝas 8, Polgár kun aŭtoŝoseo 16, Tiszaújváros 20 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1332, sed jam en 1067 abatejo fondiĝis. Post la mezepoko ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En Tiszakeszi ŝuofabriko funkcias. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Famuloj
En Tiszakesz naskiĝis agronomo István Gondola.
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1988
La fina parto de la 8-a Eŭropa Futbal-Ĉampionado (oficiala nomo "UEFA EURO" 1988) okazis inter la 10-a kaj la 25-a de junio 1988 en ok urboj de Germanio.
Por la 15 matĉoj en sume 8 stadionoj estis venditaj entute pli ol naŭcent mil da enirbiletoj.
La ok urboj kaj stadionoj, kiuj gastigis la matĉojn, estis
Aŭstralo
La Aŭstralo aŭ en hispana austral iĝis valida monunuo de Argentino la 15-a de junio de 1985, kiam la tiama prezidento Raúl Alfonsín subskribis la dekreton 1.096, anonce novan ekonomian planon (nome Plan Austral) de la tiama ministro de ekonomio Juan Vital Sourrouille por bremsi inflacion kiu estis kreskinta. Ties simbolo estis majuskla A kun detalo ke la horizontala trabo estis duobla.
La plano inkludis la kreadon de nova monunua, ekvivalenta al 1.000 ($A) (argentina peso), al 10 milionoj de $L (Peso Leĝo 18.188) kaj al 1.000 milionoj de m$n (Peso Moneda Nacional). Dekomence la plano ŝajnis sukcesa por bremsi la inflacian plialtiĝon, sed ĉirkaŭ 1986 ĝi komencis devaluti rilate al la dolaro kaj neniam sukcesis rekuperiĝi. La aŭstralo perdis valoron de 5.000% jare rilate al la dolaro ĉirkaŭ 1989. En 1992 ĝi estis anstataŭita de nova monunuo, nome la konvertebla peso, je proporcio de 10.000 aŭstraloj por peso.
Origine oni eldonis monerojn por ½, 1, 5, 10, kaj 50 centavoj kaj monbiletoj por 1, 5, 10 kaj 50 aŭstraloj. Sed dum la inflacio progresis, oni ekeldonis valorojn multe pli grandajn. Oni eldonis monerojn de 1.000 aŭstraloj kaj monbiletojn de 500.000 aŭstraloj.
La monbiletoj de la diversaj kvantoj de aŭstraloj montris la bildojn de dekdu argentinaj prezidentoj, en la sama ordo laŭ kiu ili plenumis sian postenon; ekde Bernardino Rivadavia al Manuel Quintana. En la reverso oni montris la bildon de Progreso, kiu estis jam uzita en la monbiletoj de pesoj moneda nacional.
Bujoreni (komunumo, Vâlcea)
Bujoreni [buĵorenj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bogdănești, Bujoreni, Gura Văii, Lunca, Malu Alb, Malu Vârtop kaj Olteni (la sidejo).
Bujoreni situas dekstre de la rivero Olt, norde de la distrikta ĉefurbo Râmnicu Vâlcea. Tra la komunumo pasas la nacia vojo DN7 inter Râmnicu Vâlcea kaj Tălmaciu kaj la fervojo de Podu Olt al Piatra-Olt kaj ties stacio Bujoreni Vâlcea.
En Bujoreni ekzistas subĉiela etnografia muzeo, Muzeul Satului Vâlcean (muzeo de la vilaĝo de Vâlcea).
Justus von Liebig
Vivo
Pro subteno de la natursciencisto Alexander von Humboldt, Justus Liebig en aĝo de nur 21 jaroj dum majo 1824 iĝis eksterordinara profesoro ĉe la universitato de Gießen; jaron poste li iĝis ordinara profesoro. Malgraŭ minimuma salajro kaj la neceso mem aĉeti multajn materialojn por eksperimentoj, liaj interesaj instrumetodoj rapide igis lin tre populara profesoro. Por mildigi la privatajn financajn problemojn, Justus Liebig de 1827 ĝis 1833 kune kun tri aliaj profesoroj pri kemio vivtenis privatan instituton, kiu edukis apoteko-helpistojn. Pro lia kreskanta renomo, iom post iom studentoj el pluraj ŝtatoj (inter ili 84 angloj kaj 18 usonanoj) aliĝis al la universitato de Gießen, por aŭdi liajn prelegojn pri kemio kaj farmacio. Dum 1845 li pro siaj meritoj estis nobeligita. (Ekde tiam li portis la titolon Freiherr (barono) kaj la vorteton von en sia nomo.)
Li ricevis posteno-ofertojn de la universitatoj Tallinn 1827, Göttingen 1835, Sankt-Peterburgo 1839, Vieno 1841, Londono 1845 kaj Hajdelbergo 1851, kiujn li malakceptis, sed surbaze de kiuj li paŝon post paŝo povis elmarĉandi pli bonan salajron en la universitato de Gießen. Dum 1852 li tamen akceptis oferton pri profesoriĝo en la Ludoviko-Maksimiliano-Universitato Munkeno. Post kiam li evoluigis mineralan sterkon surbaze de superfosfato, li iĝis kunfondanto de la Bavaria Akcia Kompanio pri Kemiaj kaj Agrikulturaj Fabrikaĵoj, kiuj ankoraŭ nuntempe ekzistas kun la nuna germana nomo "Süd-Chemie". La 15-an de decembro 1859 li iĝis prezidanto de la Bavaria Akademio de Sciencoj, kaj havis tiun postenon ĝis sia morto la 18-an de aprilo 1873. Dum 1870 li aldone iĝis honora civitano de la urbo Munkeno.
La universitato de Gießen post la Dua Mondmilito honorige ricevis lian nomon kaj nuntempe nomiĝas Justus-Liebig-Universitato Gießen.
Inter la plej gravaj eltrovaĵoj de Justus von Liebig estas:
En la historio de kemio Justus von Liebig elstaras kiel la plej konata kaj plej sukcesa kemiisto de la 19-a jarcento, kiel fondinto de la organika kemio, la agrikultura kemio kaj de fiziologio de nutrado. Pro sia intensa verkado de literaturo li havis grandan influon pri la evoluo de sia fako.
En 1858 li ricevis membrecon en Hungara Scienca Akademio.
Tucker Max
Tucker MAX (naskiĝis la en Atlanta (Georgio)) estas usona komediisto kiu skribas pri liaj ebriaj kai seksaj aventuroj. En 2006, li skribis la libron "Mi Esperas ke Oni Servas Bieron en Infero". Li nuntempe faras filmon de la sama nomo pri la libro. Tucker Max diplomiĝis en la Universitato de Ĉikago kaj la Universitato Duke.
1097 Vicio
1097 Vicio estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la floro Vicio (el la familio de la Fabacoj).
Newt Gingrich
Newton Leroy "Newt" GINGRICH estas usona politikisto. Li estas membro de la Respublikana Partio. Li servis 1995-1999 kiel la Kunvenestro de la usona Domo de Reprezentantoj. Li nun kampanjas por nomumiĝi la respublikana prezidenta kandidato en la batolado de novembro 2012.
Milito de Pirho
La Milito de Pirho estis konflikto inter Pirho la 1-a de Epiro kaj la Roma Respubliko, kio okazis inter 280 a.K. ĝis 275 a.K. Ĝi estis grava antaŭevento al la Punikaj Militoj, ĉar Romio establis sin per tiu venko kiel grava milita potenco, neeviteble kondukante al konflikto kun la alia granda potenco en la Mediteraneo, nome Kartago.
Fono
Suda Italio estis ĉirkaŭ 280 a.K. koloniigita per multaj grekaj vilaĝoj kaj urboj (tiel kiel la sfero de intereso de la grekoj, legu ĉe Granda Grekio). Post kiam Romo plifortigis sian regadon en centra Italio, ĝi provis etendi sian influon en suda Italio. Kiam Romo venis al la helpo de la kolonioj Thurii, Locri kaj Rhegium, ĝi malatentis interesan sferon de Taranto. En la jaro 282 a.K. ekis atako je la roma floto en la haveno de Taranto (kiun ili ne permesis alŝipi laŭ traktato de 303 a.K.), kio ekis la militon.
Poste Taranto petis helpon de reĝo Pirho de Epiro, kiu ekvidis ŝancon ekspansii sian reĝlandon. Pirho surteriĝis kun 20.000 soldatoj, 3000 tesalaj rajdantoj kaj 26 militaj elefantoj en suda Italio kaj transprenis la komandadon.
Heraklea
En la jaro 280 a.K. la romianoj sendis armeon de ĉirkaŭ 50.000 viroj sub la gvidantaro de Publius Valerius Laevinus en la regionon Laciana (hodiaŭ Bazilikata), kie okazis la unua batalo proksime de la urbo Heraklea. Unu vundita elefanto panikigis siajn homojn, ruinigante alie kompletan venkon por la grekoj. La perdo-ciferoj varias inter 7.000 kaj 15.000 sur la romia kaj 4.000 kaj 13.000 sur Iliria flanko.
Ausculum
Post ĉi tiuj luktoj, montriĝis la stabileco de la romia potenco, ĉar la larĝa subteno de la italaj popoloj kontraŭ la romanoj, kion Pirho atendis, forestis post ĉi tiu venko.
La paco-propono de Pirho estis malakceptita de la Roma Senato, ĉar Romo aliancis sin kun Kartago kaj helpa floto de Kartago alvenis en Ostia ĉe Romo.
Sicilio
De 278 a.K. ĝis 275 a.K. Pirho konkeris preskaŭ tutan Sicilion (krom la nevenkebla Lilybaeum de la kartaganoj, sed li ne povis atingii sian celon, establi reĝlandon en Sicilio kaj suda Italio, ĉar la grekaj urboj interkonsentis malantaŭ li kun Kartago. Poste li revenis 275 a.K. al la itala kontinento.
Beneventum
En 275 aK. okazis la lasta batalo inter Pirho de Epiro kaj Romio sub Manius Curius Dentatus. Malfortigita de sia kampanjo en Sicilio, Pirho ne sukcesis venki la romianojn. La lukto finiĝis nedecide. Pro liaj grandaj perdoj dum la milito, Pirho estis devigita reveni al Epiro, post kio la romanoj venkis la aliancajn samnitojn. En la sekvaj tri jaroj, la romiaj trupoj ankaŭ konkeris Taranton kaj la ceteron de Magna Graecia.
Eldiro
Krom la fakto, ke la Pirha milito estis grava evento simbolanta la vekiĝon de Romio al granda potenco, ĝi ankaŭ stampis proverbon. Venko de Pirho estas venko akirita per tro grandaj perdoj kaj malavantaĝoj, kio faras pli da damaĝo ol bono al la venkinto.
Pirho, kiu perdis tiom da multaj viroj en siaj venkitaj bataloj kontraŭ la romianoj, onidire ekkriis: "Alia venko kaj mi perdos!".
Amerika Esperanto-Akademio
La 28-a Kongreso de Esperanto-Asocio de Norda Ameriko en 1935 aprobis la elekton de la jenaj ok membroj: William S. Benson, Edwin L. Clarke, Karl Froding, Fred A. Hamann, Alfred Kenngott, James F. Morton, Joseph R. Scherer kaj Lehman Wendell.
Ĝi havis la sekciojn:
Fine de la 1940-aj jaroj, ĝi konsistis el usonaj kaj brazilaj akademianoj kaj havis kiel prezidanton Joseph R. Scherer (Usono), vic-prezidanton Ismael Gomes Braga (Brazilo) kaj rolis kiel sekretario-kasisto Ernest G. Dodge (Usono). Inter aliaj, tiam estis membroj ankaŭ Alberto Couto Fernandes, William S. Benson, Fjodor Postnikov, Lehman Wendell kaj Walter Lippmann.
Specimenon de unu el la "aproboj" de tiu Akademio oni trovas presita en la libro La Herooj de la Nova Tagiĝo, de Nabil, el la persa tradukita de Shoghi Effendi kaj esperantigita de Roan U. Orloff (eldonaĵo de Bahá’í Publishing Committee):
14. Aprilo 1943
Kuniga elemento
Por provizora kunigo de maŝinelementoj oni uzas ĉiam dismunteblajn juntojn. Por definitiva kunligo oni povas uzi ambaŭ specojn de juntoj. Pri oportuno kaj elekto de junto decidas: konstrukcio, funkciado, muntado kaj ekonomiaj kondiĉoj.
Amerika Esperanto-Akademio
Estimata samideanino Orloff:
La Amerika Esperanto-Akademio sendas al vi plej sincerajn gratulojn pro via tre bona traduko de la libro „The Dawn-Breakers” de Nabíl. Vi tradukis en flua kaj klara stilo kaj Esperanta eldono de tiu-ĉi verkego estos tre valora aldono al la libraroj de Esperantistoj kaj de Baháanoj. La prezidanto kaj la sekretario-kasisto tralegis kaj korektis vian manuskripton kaj kun plezuro sendas al vi la „Aprobon de la Amerika Esperanto-Akademio.” Samideane via
Subskribis:                Joseph R. Scherer (Prezidanto) Ernest G. Dodge (Sekretario-Kasisto) H.B. Hastings (Akademiano)
Guglielmo da Saliceto
Guglielmo da Piacenza aŭ "Saliĉeto da Bolonjo" (1210-1277) estis itala kuracisto, kirurgo, profesoro en la Universitato de Bolonjo kaj unu el la plej grandaj majstroj de la kirurgio en Mezepoko. Li estis fundamenta en la starigo de iu medicina lernejo en Bolonjo. Lia "Kirurgio" estis alte origina kaj ne bazita sur antaŭaj skribaĵoj. . Li probable dissekcis homajn restaĵojn por plibonigi siajn konojn. Li rekomendis la uzon de la kirurgia tranĉilo por kaŭterizo kaj vundoj. Li estis lernanto de Ugo de' Borgognoni kaj lia disĉiplo Lanfranko da Milano portis al Francio liajn metodojn.
Vivo
Vilhelmo de Saliĉeto studis en Bolonjo kaj estis lernanto de Ugo de' Borgognoni tie iĝante "Magister in physica" ("Majstro pri medicino"). Tiuepoke la kursoj pri medicinaj studoj identiĝis al tiu pri filozofio, specife tiu natura, kaj la kuracisto aŭ "physicus" klare distingiĝis el la kirurgo kiu retenis empiriajn konceptojn.
Post longaj vojaĝoj kaŭze de la tiamaj politikaj malstabilecoj li definitive fiksiĝis en Bolonjo kiel "Master chirurgiae" (Majstro pri Kirurgio). Inter 1245 kaj 1248 li estis profesoro en Pavio kie li konatiĝis kun la imperiestro Frederiko la 2-a (1194-1250), kun kiu li diskutis pri filozofio kaj medicino.
En sia verko "Chirurgia", verkita "ad petitionem domini Frideric imperatoris" (laŭ peto de la imperiestro Frederiko), li parolas pri la graveco rilate al konado de la anatomio, laŭ la tradicio de la bolonja lernejo de la familio Borgognoni kaj Mondino dei Liuzzi, fundamenta por la kirurgia arto, kiun cetere li priskribas per mirinda maniero. En sia "Liber in scientia medicinali" li elmontras siajn bonajn konojn pri la medicino.
Li estis la unua kiu elstarigis la gravecon de la medicina kulturo ankaŭ rilate al la kirurgia arto, provante la realproksimigon post preskaŭ unu jarmilo, tiel kiel jam faris la Medicina Lernejo de Salerno, rilate al la du profesioj kiuj ankoraŭ restus profunde dividitaj kaj kontrastantaj dum kelkaj jarcentoj. Vilhelmo de Saliĉeto kaj la medicina lernejo el Bolonjo reenkondukis la uzon de la kirurgia tranĉilo en Italio, aboliciita de la araboj favore al kaŭterilo.
Inter siaj plej famaj lernantoj oni povas mencii Lanfranco da Milano, konsiderata unu el la fondintoj de la medicina lernejo en Francio.
Bunești (komunumo, Vâlcea)
Budești situas ĉe la nacia vojo DN67 inter Râmnicu Vâlcea kaj Horezu.
Egipta ansero
Ĝi estas la ununura vivanta membro de la genro Alopochen. Analizoj de DNA sugestas, ke la rilatoj de Alopochen al genro Tadorna bezonas pluan pristudadon (Sraml et al. 1996).
Du aŭ tri specioj de la genro Alopochen el la regiono de Madagaskaro iĝis formortinta en la lastaj 1000 jaroj proksimume:
Aspekto
La Nila ansero estas 63–73 cm longa specio. Ambaŭ seksoj de tiu rimarkinda specio Nila ansero estas identaj laŭ plumaro, io malofta inter anasedoj, kvankam maskloj estas averaĝe iome pli grandaj. Estas granda kvanto de vario en plumarnuancoj, kaj kelkaj birdoj estas pli grizaj kaj aliaj pli brunaj, sed tio ne rilatas al sekso aŭ aĝo. Granda parto de flugiloj de la maturaj birdoj estas blanka, sed ripoze la blanko kaŝiĝas preskaŭ tute pro la flugoplumoj. Dum etendo, ĉu pro alarmo aŭ agresemo, la blanko ekmontriĝas. Dumfluge aŭ kiam la flugiloj etendiĝas pro agreso la blanko rimarkindas. La speguleto estas malhelverda, kiel ĉe kelkaj tadornoj, kiaj la Ordinara tadorno aŭ la Rusta tadorno, sed multe pli videbla ripoze, kontrasta kun la blankaj flugilkovriloj.
Laŭkolore la Nila ansero iom similas al la Rusta todorno, sed estas pli granda, pli malhela kaj pli varikolora, nome blanka vizaĝo, grizaj kapo kaj kolo, helbruna al sablokolora brusto, verdecgriza ventro (tre fajnega punktstrieco), malhelbruna dorso kun nuancoj al helbrunaj, pli helbruna pugo kaj nigreca vosto. La kruroj estas rozruĝaj kaj la beko rozkolora kun malhelaj pinto, naztruoj kaj bazo. La frunto komencas helbruna sed estas tre blanka same kiel la vizaĝo; la okulo havas helbrunan irizon kaj ĉirkaŭokule estas rimarkinda makulo helbruna. Same helbruna estas la limo inter la blankecaj al grizecbrunecaj kapo kaj kolo, ju pli antaŭe des pli blankaj.
La voĉoj kaj bruoj de ambaŭ seksoj diferencas, ĉar la masklo havas akran, anasecan kvakadon kiu apenaŭ sonas se li ne leviĝas. La masklo de Egipta ansero allogas sian partneron per prilaborata, bruema pariĝa memmontrado kiu inkludas hupadon, koletendon kaj plumomontradon. La ino havas pli bruecan raŭkan kvakadon kiu ofte sonas en agreso kaj preskaŭ senĉese je plej malgranda ĝeno dum idozorgado. Ambaŭ seksoj estas agreseme teritoriemaj kontraŭ sia propra specio dum reproduktado kaj ofte persekutas entrudulojn aere, atakante ilin per aeraj "hundoluktoj".
Konduto
La Egipta ansero ĉefe vivas sur la tero, kvankam ĝi povas bone naĝi.
La Nila ansero estas tre surterema specio, kiu pretas ripozi ankaŭ sur arboj kaj konstruaĵoj. Ili bone naĝas, kaj dumfluge aspektas fortikaj, pli kiel ansero ol kiel anaso, kio pravigas la komunan nomon.
Tiu specio nestumas en granda vario de situacioj, ĉefe en truoj de maturaj arboj en parkoj. La ino konstruas neston el kareksoj, folioj kaj herboj, kaj ambaŭ gepatroj laŭvice kovas la ovojn. La Nilaj anseroj kutime pariĝas porvive. Dum la kova sezono ĝi defendas sian teritorion, kelkfoje eĉ agreseme. Tiu agresemo cetere estas karaktera por ĉi tiuj anseroj. Ili aplikas brutan forton por ŝtelkapti la neston de alia birdo - de kiu antaŭ ĉio la grizaj anseroj, sed ankaŭ rabobirdoj, korvoj, anasoj e.d., estas la viktimoj - kaj por dronigi la idojn de aliaj anasedoj.
La egipta ansero manĝas semojn, foliojn, herbojn kaj tigojn. Kelkfoje ĝi manĝas akridojn, vermojn kaj aliajn bestetojn.
Disvastiĝo
Ĉi tiu 63–73 cm longa besto troviĝas ĝenerale en Afriko escepte en dezertoj kaj densaj arbaroj kaj en la Jordanvalo. Ili oftas en la Nilvalo. Ĝi estas surloke abunda. Ili troviĝas ĉefe en la Nila Valo (de kie la komuna nomo) kaj sude de Saharo. Ĝi estis ankaŭ enmetita aliloke: Britio, Nederlando kaj Germanio havas eltenatajn naturiĝintajn populaciojn, el kiuj la brita populacio datas jam el la 18a jarcento, kvankam nur formale aldonita al la brita listo en 1971. En Britio, ĝi troviĝas ĉefe en East Anglia, en paroj kun lagoj. Ĝi estis oficiale deklarita plago en Britio en 2009.
Ankaŭ en Hispanio la specio disvastiĝis komence de la 21a jarcento. Granda koncentriĝo de pli ol cent ekzempleroj okazis en Aŭgusto kaj Septembro 2014 je la fino de la Akvorezervejo de La Serena ĉe Belalcázar inter la provincoj Badajoz kaj Kordovo. Pli granda koncentriĝo de ĉirkaŭ cent kvindek ekzempleroj okazis precize la 3an de januaro 2016 en la diglago de Alcollarín en la provinco Cáceres.