cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montparnasse
Historio
La nomo Montparnasse devenas de la monto Parnaso en helena mitologio, kiu estas hejmo de la muzoj, naŭ diinoj de artoj kaj sciencoj. En la 17-a jarcento multaj studantoj venis en tiun ĉi montetan regionon apud Parizo por deklami poemojn. Tial oni donas al la ejo la nomon Montparnasse.
Vidindaĵoj
La plej videbla konstruaĵo de la kvartalo estas la turo Montparnasse, 210-metrojn alta ĉielskrapanto. Tie cetere situas unu el la dua plej vastaj tombejoj de Parizo, tio estas la tombejo de Montparnasse.
László Maróthy
László Maróthy [lAslO marOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Maróthy László estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, agronomo.
Eŭropa abelmanĝulo
La eŭropa abelmanĝulo (Merops apiaster), aŭ simple abelmanĝulo estas la ununura meropo, tio estas birdo el la genro Merops kaj familio de Meropedoj, facile videbla en Eŭropo.
László Maróthy
László Maróthy  naskiĝis la  1942 en Szeghalom.
Eŭropa abelmanĝulo
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en mezvarmaj regionoj ĉefe en la mediteraneaj landoj kaj Balkanio (Iberio, Italio, Hungario, Grekio, ktp.), kaj en partoj de norda Afriko kaj okcidenta Azio. Ĝi estas tre migranta, kaj vintras en tropika Afriko (aŭ en Nordokcidenta Barato, suda Barato kaj Sri-Lanko ĉe la aziaj birdoj). Ne tiom ofte ĝi iam nestis en centra kaj norda Eŭropo, krom printempaj eventualaj vizitoj norde de sia kutima teritorio. Ili preferas malferman malaltan kamparon kun kelkaj arboj aŭ fostoj, sed ankaŭ en arbaroj.
László Maróthy
Biografio
László Maróthy frekventis agrikulturan altlernejon en Gödöllő ricevinta agronomian diplomon. Li aliĝis al la komunistoj en 1965, poste li havis ĉefe partiajn postenojn. En la 1970-aj jaroj li havis jam signifajn partiajn postenojn. Inter 1980 kaj 1984 li estis partiestro de Budapeŝto, poste vicĉefministro ĝis 1987, poste ministro pri medio kaj akvo ĝis 1989. Inter 1981 kaj 1990 li estis ankaŭ parlamenta deputito. Antaŭ fino de la socialismo li estis akre atakita pro mediaj kaj akvaj problemoj, tial poste li plene forlasis la politikon spite tion, ke onidire li estis ŝatata de János Kádár.
Eŭropa abelmanĝulo
Aspekto
En tiuj landoj ĝi estas tute nekonfuzebla danke al siaj brilaj koloroj kaj kanto. Ĝi estas svelta, 27 ĝis 29 cm longa (mezaveraĝe 28) kaj havas brunan kapon, pli helbrunajn nukon kaj ŝultrojn, flavan dorson, verdan voston pli verda ĉepinte kaj kun pli longaj centraj vostoplumoj, bluajn bruston kaj ventron kaj flavegan gorĝon kun nigreca suba strio lima kun brusto. En la realo la nuanca ŝanĝo de la bruna kapo al la flava dorso estas brila, ora kaj belega al rigardo. Dumfluge videblas krome brunaj flugilkovriloj kaj bluaj flugilpintoj. La okulirizo estas ruĝa kun nigreca subvizaĝa makulo kaj blankeca frunto. Do, bunte multkolora ĝi estas. La beko estas nigra, longa, pintakra kaj iom kurbita por eniri en insektotruoj. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Kutimoj
Por eniri en insekttruojn ĝi uzas sian longegan kaj fortan bekon.
Ili estas gregemaj (kaj por manĝo kaj por ripozo) kaj flugas pogrupe (el familio ĝis dudeko da ekzempleroj) kaj kantas samtempe; pro tio ili facile distingeblas ekde malproksime. Ili kantas ion simila al trruikkkk, kion ili faras kiam supreniretas dumfluge. Ofte ili videblas haltantaj apud ŝoseoj sur fostoj, stangoj au elektraj kabloj (ankaŭ la hindaj abelmanĝuloj faras tion en Guĝarato). Ankaŭ sekajn branĉojn de arboj ili uzas por kunigado ĉe parigado; tie ili gaje flugas kaj kvazaŭ dancas, ekflugas forlasante sian branĉan lokon por alia virbirdo: dum tiu dancado la inoj elektas viron. La kutimo flugo inkludas suprensaltojn kaj postajn ŝvebadojn
La nestojn komence de majo oni konstruas en sablaj deklivoj kiel longaj truoj en kies fundo oni demetas la 5 ĝis 8 ovojn komence de junio. Ambaŭ gepatroj kovas dum 3 semajnoj.
Ili manĝas insektojn, ĉefe vespojn, krabrojn kaj abelojn, sed ne nur tiujn lastajn. Kiam unu el ili kaptas abelon (ĉiam dumfluge), ĝi prenas tiun per la pinto de sia longa beko por ke la insekto ne piku ĝin; poste ĝi draste skuas tiun kontraŭ ekzemple branĉo por ke ĝi perdu sian pikilon, poste ĝi estas manĝata au portata al la idoj. Terkulturistoj ofte kredas, ke nur abelojn manĝas ili kaj pro tio la meropoj estas persekutataj kaj eĉ mortigataj. Vere abelmaĝulo povas manĝi ĝis 250 abelojn ĉiutage.
NGC 5828A
NGC 5828A (aliaj indikoj — MCG 8-27-52, ZWG 248.43, IRAS14591+5011, PGC 53619) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Havraníky
Havraníky (Kaidling) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1269.
Tiu ĉi municipo estas unika nenur pro sia situo en Nacia parko Podyjí kaj unika stepa vegetaĵo, kie eblas renkontiĝi kun granda kvanto de protektitaj specioj de kreskaĵoj, kiel estas ekz. diversaj specioj de orkideoj, sovaĝaj iridoj aŭ pulsatiloj, sed ankaŭ pro sia malpli proksima historio, kiu estis post la dua mondmilito kreita precipe de la germana loĝantaro, kiu en la municipo superis. Interesaĵo estas, ke oni ĉi tie minis tre fajnan sablon, kiun veturigistoj veturis en Vienon kaj tie oni uzis ĝin por kvalitaj stukoj de domoj. La elminitaj galerioj hodiaŭ sercas kiel vinkeloj. La evoluon de la municipo alportis precipe Nacia parko Podyjí. La beleco de la ĉirkaŭa pejzaĝo, kiu estis dum dekoj da jaroj nealirebla, alparolas senĉese pli da turistoj kaj bicikloturistoj.
Edward Routh
Edward John ROUTH, membro de la RS (/raʊθ/; 20a de januaro 1831 – 7a de junio 1907), estis angla matematikisto, notita kiel elstara trajnanto de studentoj preparantaj por la matematikaj ekzamenoj de la Universitato de Kembriĝo en sia pinto en la mezo de la 19a jarcento. Li ankaŭ faris multon por sistematigi la matematikan teorion de mekaniko kaj kreis kelkajn ideojn kritikajn al disvolvigo de la moderna rega teorio.
Routh kunlaboris kun Henry Brougham por la Analytical View of Sir Isaac Newton's Principia (1855). Li publikigis lernolibron, Dynamics of a System of Rigid Bodies (1860, 6a eld. 1897) en kiu li faris multon por difini kaj sistemigi la modernan matematikan alproksimigon al mekaniko. Tio influos super Felix Klein kaj Arnold Sommerfeld. Fakte, Klein aranĝis la germanan tradukon.
2029 Binomi
2029 Binomi estas asteroido de la asteroida zono. Ĝiaj orbitaj elementoj similas tiujn de la Vesta familio, sed ĝia S-tipa spektro ne kongruas kun la V-tipo de la Vestaj familianoj : ĝi estas entudulo en tiu familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 11-an de septembro 1969 de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo aludas al "Alessandro Binomi", fikciulo ŝerce montrita kiel malkovrinton de la binoma formulo.
Maksimiano de Raveno
Maksimiano de Raveno, Maximianus (naskiĝis en 499, mortis la 22-an de februaro 556; festotago antaŭe la 21-an de februaro) estis ĉefepiskopo de Raveno en Italio. Raveno estis tiam la ĉefurbo de la bizancaj teritorioj en Italio, kaj lia rolo eble inkluzis laikajn politikajn funkciojn.
Li naskiĝis en la romia urbo Pola de la duoninsulo Istrio, nuntempe Pula en moderna Kroatio, kaj estis konsekrita episkopo de Raveno en 546 fare de papo Vigilio en Patras, Grekio. Maximianus estis kvardek ok jarojn diakono de Pola kiam li iĝis la 26-a episkopo de Raveno. Laŭ la naŭa-jarcenta ravena pastro Andreas Agnellus, la dioceza pastraro komence rifuzis lian gvidadon, ĉar li estis selektita fare de la imperiestro Justiniano kaj ne estis ilia komenca kandidato. Laŭ la moderna arthistoriisto Meyer Schapiro, Maksimiano estis "malriĉa diakono de Pola kiu venis al alta pozicio per sia politika lerteco" kiel protektato de Justiniano. Li unue estis nedezirata kiel ĉefepiskopo de la ravenanoj, sed "per sagacaj manovroj li venkis ilian opozicion kaj gajnis ilian respekton per sia diskreteco, malavareco, kaj grandaj entreprenoj de preĝeja konstruado".
Maksimiano kompletigis la bazilikon Sankta Vitalo de Raveno, kaj ankaŭ konstruigis la bazilikon de Sankta Apolinaro kaj plurajn aliajn preĝejojn.
Kantono Tolland
La kantono Tolland - angle Tolland County - estas kantono de Usono en la subŝtato Konektikuto. La formala ĉefurbo estas la samnoma urbo Tolland, sed en Konektikuto ĉiuj administraj servoj estas transdonitaj al la unuopaj komunumoj, do la ĉefurbeco estas nur simbola. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Stephanskirchen
Stephanskirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio de golfo
La historio de golfo devenas de la plej alta antikvo, kiam ekzistis multaj ludoj kun pilkoj kaj bastonoj. Tamen la nuna versio tia, kia ĝi ekzistas nun devenas de Eŭropo, kaj pli precize de Nederlando (ĉ. la 13-a jarcento) antaŭ ol la reguloj estis fiksitaj en Skotlando en 1754.
Pro la plibonigo de la materialo kaj la industria revolucio la sporto disvastiĝis dum la 19-a jarcento, unue, antaŭ la unua Mondmilito, en Usono kaj poste en la cetera mondo: Eŭropo, Azio, Sud-Ameriko kaj Afriko.
Etimologio
La vorto golfo estis unue menciita en skribaĵo el la jaro 1457, Listo de aktoj de la parlamento de Skotlando, kiu citas malpermesitajn ludojn kiel gouf. La vorto gouf verŝajne devenas de la skota goulf (ekzistas diversaj skribmanieroj) kies signifo estas "bati". Tiu ĉi vorto, eble devenis de la nederlanda kolf, kiu signifas "batilo" (komparu kun kolbo) kaj la samnama nederlanda sporto.
Ekzsistas persistema urba legendo, kiu atestas, ke la vorto devenas de la akronimo "Gentlemen Only, Ladies Forbidden" (nur por sinjoroj, malpermesitaj al sinjorinoj). Tiu ĉi estas certe malvera etimologio, ĉar la uzo de akronimoj kiel vortoj estas sufiĉe moderna fenomeno.
Golfsimila ludo en antikva Ĉinio
En aprilo 2005 nova trovaĵo remalfermis la debaton pri la deveno de golfo.
Lasttempaj elfosaĵoj de Profesoro Ling Hongling de la universitato de Lanĝoŭo supozigas, ke sporto simila al la nuntempa golfo ekzistis en Ĉinio ekde la dinastio Nantang, 500 jarojn antaŭ la unua mencio de golfo en Skotlando.
La Dōnĝuān-raportoj (ĉine: 東軒錄) de la dinastio Song (960–1279) priskribas ludon nomitan chuíwán (捶丸) kaj enhavas desegnaĵon de la ludo. Oni ludis ĝin per 10 batiloj, inkluzive cuanbang, pubang, kaj shaobang, kiuj estas kompareblaj al driver, two-wood kaj three-wood. Batiloj estis ornamitaj de jado kaj oro, kio supozigas ke golfo estis ludo de riĉuloj. Ĉinaj arkivoj entenas referencojn al Nantang-oficisto, kiu petis sian filinon elfosi truojn kiel celojn.
Ling proponas, ke golfo eksportiĝis al Eŭropo kaj poste Skotlando fare de mongolaj vojaĝantoj fine de la mezepoko.
Parolanto de la Royal and Ancient Golf Club of St. Andrews, unu el la plej maljunaj golforganizaĵoj de Skotlando, diris "pilko- kaj bastonoludoj ekzistis dum multaj jarcentoj, sed golfo tia, kia ni konas ĝin nun, ludata je 18 truoj, klare devenas de Skotlando"
Evoluo de la golfejo
Golfejoj ne ĉiam entenis dek ok truojn. La golfejo de St Andrews (Skotlando) staras sur mallarĝa landstrio laŭ la marbordo. Jam en la 15-a jarcento golfistoj de St Andrews kreis vojon tra la ondema lando kaj ludis al truoj, kies situojn starigis la topografio. Tiu golfejo havis 11 truojn ekde la kluba domo ĝis la alia fino de la posedaĵo. Oni ludis la truojn unudirekten, turniĝis kaj reludis ilin alidirekten, do entute temis pri 22 truoj. En 1764, iuj el la truoj estis konsiderataj tro proksimaj kaj estis tial kunigitaj. La nombro malpligrandiĝis de 11 al 9, kaj do tuta rondo de truoj konsistis el 18 truoj. Ĉar St Andrews estis tiam la golfa ĉefejo, ĉiuj aliaj golfejoj sekvis kaj la 18-trua golfejo estas ĝis nun la normo.
Evoluo de la sportiloj
Kelkaj el la ĉefaj evoluoj en golfo devenas de la evoluo de la golfpilko. Antaŭ la 1930-aj jaroj, kiam la usona golfasocio (USGA) fiksis normojn pri pezo kaj grando de golfpilkoj, ili estis tre diversaj. Sekvis tiujn normojn USGA-regularo, kiu menciis, ke la ekrapido de ajna golfpilko ne estu pli granda ol 250 futojn sekunde. De tiam la golfpilko daŭre evoluis kaj influis la ludmanieron.
Alia grava faktoro de la evoluo de golf estis la evoluo de la golfbatilo. La unuaj batiloj estis el ligno kaj disponeblaj iel ajn. Tra la jaroj, hikorio iĝis la ligno uzata por teniloj kaj persimono (Diospyros virginiana el la divizio angiospermoj), pro sia malmoleco kaj forto estis uzata por la batilkapoj. Ekde 1850 batilkapoj estis faritaj en multaj diversaj formoj ankaŭ el fero. Teniloj el ŝtalo estiĝis fine de la 1890-aj jaroj, sed nur tre malrapide ili estis akceptitaj de la estraroj de golfo.
Princlando Arbër
La Princlando Arbër aŭ Arbëria (1190-1255) estis la unua albana ŝtato dum la Mezepoko. La proklamo de la feŭda ŝtato Arbëria, en norda Albanio, kun Kruja kiel ĉefurbo okazis en 1190. La fondinto de tiu ŝtato estas konata kiel Progoni kaj poste Gjini kaj Dhimiter. Nderfandina estas konata kiel la plej grava centro de la princlando. Pri tio oni scias pro trovita emblemo de Arbër ĉizita sur ŝtono en la katolika preĝejo Sankt Mario. Post falo de la Progona dinastio, la princlando estis sub Grigor Kamonas kaj Gulam de Albanio. Finfine la Princlando estis disigita en 1255. La plej bona periodo de la princlando estis sub Dhimiter Progoni.
Vidu ankaŭ
Aglo
Junior Dutra
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Kashima Antlers kaj Shimizu S-Pulse.
Lino Moulines
Lino (aŭ Linus) MOULINES estis venezuela esperantisto. Li naskiĝis la 23-an de septembro 1913 en Katalunio, Hispanio. Kiel 10-jara infano li mem eklernis esperanton el franclingva libreto eldonita de Hachette. Tri jarojn poste li ellernis la lingvon en Tarrasa.
Li fariĝis membro de la Laborista Partio de Maksista Unuiĝo, POUM. Dum la Hispana Intercivitana Milito, de julio 1936 ĝis la 10-a de februaro 1939, li loĝis en Barcelono kie li laboris ĉe la Populara Enciklopedia Ateneo.
Post la fino de la milito, li ekziliĝis al Francio kaj poste al Germanio, kie li ekziĝis kun la ankaŭ ano de la partio kaj esperantisto Otília Castellví.
Fine de aŭgusto 1946 ili alvenis al Venezuelo tra Brazilo. Du jarojn poste, kune kun César Manzano, Manuel Nebra-Val kaj aliaj, li ree fondas Venezuelan Esperanto-Asocion kaj fariĝis ĝia ĝenerala sekretario. Dum multaj jaroj li estis peranto de UEA kaj de SAT. Li gvidis multajn e-kursojn precipe en sia Librejo "Librería Politécnica".
Li revenis al Hispanio en 1996 kaj mortis en aprilo de 2000.
Grand-Quevilly (stacidomo)
Grand-Quevilly estas franca varstacidomo sur linioj Saint-Georges-Motel - Grand-Quevilly kaj Rouen-Gauche - (voies des quais), situanta en  Le Grand-Quevilly, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Batrovci
Batrovci, serbe Батровци estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Octavio de Diego
Octavio de Diego estas venezuela esperantisto. Li lernis esperanton en Hispanio, li estis frato de la eminenta tradukanto kaj verkisto Fernando de Diego, li transloĝiĝis al Venezuelo en la 1950-aj jaroj kaj estis re-fondinto de Venezuela Esperanto-Asocio je 1973.
Batrovci
Geografio
Batrovci situas laŭ rojo, laŭ la kroata landlimo (kontraŭe Lipovac etendiĝas), laŭ aŭtovojo E-70, kie estas limpasejo.
Octavio de Diego
Fonto: Liba Gabalda kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-A Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Rekontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 14a paĝo.
Batrovci
Historio
Post la mezepoko la loko longe apartenis al Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Batrovci 217 serboj (68 %), 91 kroatoj, 4 rutenoj, 3 jugoslavianoj kaj aliaj.
Taura
Taura estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Deutsche Presse-Agentur
La Deutsche Presse-Agentur (dpa) - germane, en Esperanto "Germana Gazetara Agentejo" - estas la plej granda novaĵagentejo de la Federacia Respubliko Germanio.
La sidejo estas en Hamburgo, kaj la centra redakcio en Berlino. La agentejo havas oficejojn en proksimume 100 landoj de la tero kaj en Germanio havas dek du landajn oficejojn. La agentejo sume en 2013 havis 679 dungitojn, kaj la spezoj en tiu jaro estis iom pli ol 87,2 milionoj da Eŭroj.
Sommatino
Sommatino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Kaltaniseto, (itale provincia di Caltanissetta, sicililingve pruvincia di Caltanissetta, ekde 2015 formale itale Libero consorzio comunale di Caltanissetta. Fine de en la komunumo vivis . Najbaraj komunumoj estas Caltanissetta, Mazzarino, Naro (AG), Ravanusa (AG) kaj Riesi.
Jinĉŭano
Jinĉŭano, literumita ankaŭ Yinchuan, estas la ĉefurbo de Ningŝja Hui Aŭtonoma Regiono, Ĉinio, kaj historie estis la iama ĉefurbo de Okcidenta Xia, nome imperio de Tangutoj. Ĝi havas areon de kaj totalan loĝantaron de  miliono da personoj. Ties konstruita areo estas hejmo de loĝantoj disaj inter tri urbaj distriktoj. La nomo de la urbo laŭvorte signifas kiel "arĝenta rivero".
Fronte al la Flava Rivero oriente, Jinĉŭano ĝuas belajn naturajn pejzaĝon kaj favorajn kondiĉojn por agrikulturo kaj de longe havbis la famon de "Riverborda Urbo en Nordokcidento" kaj "Hejmo de Fiŝo kaj Rizo". Jinĉŭano estas nuntempe la loko por Ĉin-Araba Foiro kiu estas internacia platformo por kulturaj kaj ekonomiaj interŝanĝoj inter Ĉinio kaj la Arabaj landoj.
Dan Howbert
Dan Howbert (ハウバート・ダン, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC kaj YSCC Yokohama.
25549 Jonsauer
25549 Jonsauer estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia rotacia rapido (po unu turno en 2,124 horoj) aspektas nenormale granda. Estas tre malofte, ke asteroido rotacias kun periodo pli malgranda ol 2,4 horoj (escepte koncern'al tre malgrandaj korpoj de malpli ol 200 m de diametro). Bazita sur nekompleta, tiu mezuro estas preciza nur je 30 %.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jonothon Sauer, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la William Mason High School en Mason (Ohio).
20897 Deborahdomingue
20897 Deborahdomingue estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Deborah L. Domingue, kiu laboras ĉe la Laboratorio de Aplikata Fiziko de la Universitato Johns Hopkins. Ŝi laboris por la kosma misio NEAR Shoemaker kaj estis adjunkta projekta sciencistino por la misio MESSENGER. Ŝi estas fakulino pri fotometrio, pri la teorio de Hapke kaj pri la analizo de datumoj defore mezuritaj pri la malgrandaj korpoj.
Géza Hanzéros
HANZÉROS Géza (hanze:roŝ) estis rummanihungara apotekisto, poeto naskita en Alvinc la 16-an de februaro 1875 kaj mortinta en Hălmagiu la 1-an de marto 1935.
Kariero
Hanzéros Géza akiris diplomon de apotekisto en la Universitato de Budapeŝto en 1897. Li estis apotekisto en Gurahonț, poste en Hălmagiu. Li estis kunlaboranto de gazeto A Hírnök, en kiu li publikis siajn poemojn kaj Eminescu-tradukaĵojn.
Epopeo de Manas
Manas estas tradicia epopea poemo de la kirgizoj kaj la nomo de la heroo en la epopeo. La poemo havas preskaŭ duonmilionon da linioj, tial ĝi estas preskaŭ dudek fojojn pli longa ol la Odiseado de Homero kaj 2.5 fojojn pli longa ol la Mahabarato. Ĝi estas konsiderata la dua plej longa epopeo en la mondo post la Epopeo de Reĝo Gesar. Ĝi estas patriota verko, kiu traktas la ekspluatadon de Manas kaj liaj posteuloj kaj sekvantoj, kiuj batalis kontraŭ la ujguroj en la 9-a jarcento por subteni la kirgizan sendependecon. Kvankam la epopeo estas menciita jam en la 15-a jarcento, ĝi ne ekzistis en skriba formo antaŭ ol 1885. Estas pli ol 65 skribaj versioj de partoj de la epopeo.
La epopeo estas la klasika centra peco el la kirgiza literaturo, kaj okaze de kirgizaj festoj partoj de ĝi ofte estas kante deklamitaj kaj akompanataj per tri-ŝnura komuzo. La manasĉioj, la tradiciaj deklamantoj de la epopeo, estas tre estimataj en la kirgiza socio.
Nemateria Kultura Heredaĵo de la Homaro (UNESKO)
Ekde 2009 Manas eniris la reprezentan liston de la Nemateria Kultura Heredaĵo de la Homaro (UNESKO). La Epopeo de Manas estas konsiderata rezervejo de kirgizaj kutimoj, historio kaj etika kodo.
NGC 5829
NGC 5829 (aliaj indikoj — UGC 9673, ARP 42, MCG 4-35-27, HCG 73A, ZWG 134.70, VV 7, PGC 53709) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Amonia karbonato
Diamonia trioksokarbonato aŭ (NH4)2CO3 estas kemia substanco rezultanta el la reakcio inter la amonia hidroksido kaj la karbonata acido. Kiam varmigita, ĝi facile malkomponiĝas kiel amoniako kaj karbona duoksido, kaj uzatas kiel fermentigagento kaj ankaŭ kiel flarsalo okaze de konsciencoperdo. Ĝi estas konata kiel bakista amoniako kaj estas antaŭanto de la plej modernaj fermentigaj agentoj samkiel natria karbonato kaj natria bikarbonato.
Proprecoj
Ĝi ne estas facile preparebla en ties pura formo. Komercaj produktoj ĝenerale estas miksaĵo da "amonia karbamato" kaj "amonia bikarbonato". Tamen, la plej ordinara maniero estas per kontakto de la karbona duoksido en amoniaka solvaĵo. Ĉirkaŭ 7 mil tunoj/jare estis produktitaj ĝis 1997. Amonia karbonato estas neakordigebla kun acidoj, kiuj malkomponas ĝin, estigante amoniajn salojn kaj liberigante karbonan duoksidon. Ĝi precipitas la karbonaton aŭ la hidroksidon de plejmulto el la metaloj kaj la nesolveblaj alkaloj el la solvaĵoj kun ties saloj.
Amonia karbonato larĝe malkomponiĝas kiam dissolvita en akvo; ĝiaj solvaĵoj estas iritaj al la mukozaj membranoj dum liberigo de amonio. Per inhalado ĝi uzatas en solvaĵoj kiel stimulilo en kazoj de sinkopo, spirmanko kaj kiel likviga ekspektorigilo en kazoj de bronkito.
Kaverno Hornos de la Peña
La kaverno Hornos de la Peña (Fornoj de la Roko) estas kaverno kun prahoma arto en Kantabrio (norda Hispanio). Agnoskite de Unesko kiel Monda Heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio». La gravuraĵoj de la kaverno datiĝas je antaŭ pli ol 30 000 jaroj, de periodo de Meza Paleolitiko ĝis Neolitiko. Ĝi situas en municipo San Felices de Buelna, en kvartalo Tarriba.
La kaverno estis loĝita de neandertalaj homoj kaj homoj de Kro Magnon. Malsame al multegaj proksimaj kavernoj, en tiu ĉi estas pluraj gravuraĵoj, sed neniuj pentraĵoj. En la plej ekstera muro estas la plej antikvaj artaĵoj kreitaj de prahomo en la Kantabra Kornico, kiuj apartenas al Aŭrignacio. Inter ili plej rimarkindas profunde gravurita ĉevalo.
En diversaj internaj muroj, jam en 60-metra profundeco ekde la enirejo, estas gravuraĵoj de bovoj, cervoj, kapro kaj eĉ boaco. La gravurinto aŭ gravurintoj faris la desegnojn per manoj sub argilo, tenante grifelon per buŝo. Granda parto de la gravuraĵoj estas tipaj al malfrua periodo de Magdalenio. En la plej profunda ejo de la kaverno ekzistas homo-formaj gravuraĵoj.
Floreal Gabalda
Floreal GABALDA estas franca esperantisto. Li naskiĝis en Francio en 1946, li eklernis Esperanton fine de 1963 kaj lia unua internacia kongreso estis la 42-a SAT-Kongreso okazinta en Novi Sad (Jugoslavio) en 1969.
Li estas honora membro de TEJO
14262 Kratzer
14262 Kratzer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sherri Kratzer, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2002. Ŝi estis instruistino ĉe la Great Valley Middle School de Malvern (Pensilvanio, Usono).
Supera Tribunalo de Israelo
La Supera Tribunalo aŭ Supera Kortumo (בית המשפט העליון Beit haMishpat ha'Elyon) estas la plej alta instanco de la justica sistemo de la ŝtato Israelo, kaj la lasta kortumo, kun la potenco de jura revizio. Male aliaj naciaj kortumoj, ĝi ne servas kiel konstitucia kortumo ĉar Israelo ne havas konstitucion, sed anstataŭ havas bazajn leĝaron, kiu servas simile al konstitucio.
Konsistanta el la Ĉefĵuĝisto de Israelo kaj 15 juĝistoj, ĝi havas ampleksajn potencojn en la formo de originaj, apelaciaj kaj konsilaj jurisdikcioj.
La kortumo havas sian sidejon en Jerusalemo, aktuala ĉefurbo de la ŝtato. Ties teritoria atingo estas la tuta ŝtato kaj teritorioj sub ĝia kontrolo, do inkluzive de la palestinaj teritorioj.
La Kortumo elsendas instrukciojn por la funkciado de la pli malsupraj tribunaloj. Ĝi ankaŭ estas la lasta rimedo kontraŭ la decidoj de distriktaj tribunaloj.
Ekde 2017 la estro estas Esther Hayut.
Eksteraj ligiloj
31.78083°N, 35.20361°W
Minejo Nachtigall
Minejo Nachtigall estas iama ŝtonkarbo-minejo en Witten. La minejo, kiu estis konata ankaŭ sub aliaj nomoj, troviĝas en la urboparto Bommern je la komenco de la valo de la rivereto Mutte kaj estas ero de la minhistoria rondvojo Bergbauwanderweg Muttental. La minejo estis unu el la plej grandaj profundminejoj de la regiono. En la minejo oni ekspluatis per profunda minado pecoriĉan graskarbon, kiu havis bonan kvaliton. Nun sur la mineja tereno troviĝas la LWL-Industriemuseum Zeche Nachtigall.
Listo de manĝeblaj fruktoj
Tio ĉi sube estas Listo de manĝeblaj fruktoj ordigitaj en du fakoj, nome el moderklimataj kaj tropikaj areoj. Foje estas artikoloj pri la koncerna arbo aŭ planto kaj ne propre de la frukto mem. Plej ofte oni subkomprenas per manĝeblaj manĝeblaj utile fare de homaj estaĵoj, en la konsidero ke kelkaj fruktoj povas esti menĝataj de gregaro aŭ aliaj bestoj kaj ne kutime de homoj.
Fruktoj de zonoj tropikaj
La tropikaj fruktoj estas karakterizitaj de sia maltoleremo al la malvarmo kaj kreskas ĉefe en la regionoj de tropika klimato. Tiuj fruktoj estas ofte nomitaj «ekzotaj fruktoj» en la landoj kie ili estas importitaj kaj konsumitaj.
Fruktolegomoj
Temas pri fruktoj, konsumitaj kiel legomoj, sed konstituanta frukton, en botanika senco, de la planto:
Advanis
Advanis estas kanada firmao kiu okupiĝas pri esploro de merkado per telefono. Ĝi fondiĝis en 1997 en la urbo Edmontono, ĉefurbo de Alberto. Nun oficeoj de la firmao troviĝas en Guelph, Ontario, Stamford, Connecticut kaj Gainesville, Florida en Usono.
Eksteraj ligiloj
Advanis Advanis Field Research
Kvartalo Taito
Kvartalo Taito aŭ Taito-ku (台東区) estas speciala kvartalo de Tokio. Ĝi situas en nord-orienta parto de centro de Tokio. La kvartalo estis fondita je la 15a de marto 1947. Dum la Edo-epoko, la regioneto Yoshiwara estis en kio nun estas Taito. La kvartalo Taito estas ĉirkaŭita de kvin aliaj specialaj kvartaloj: Ĉijoda, Bunkjo, Arakaŭa, Sumida kaj Ĉuo.
Enhavo
En Taito lokiĝas jenaj kulturaj/komercaj/distraj kvartaloj:
Esteban Emilio Mosonyi
Esteban Emilio MOSONYI estas hungara kaj venezuela esperantisto. Li naskiĝis en Hungario en 1939 kaj transloĝiĝis al Venezuelo kiel infano. Unuafoje li eklernis esperanton en 1955, post konatiĝi al Lino Moulines, poste li denove kontaktiĝis kun la lingvo en 1973 kaj ĝin ellernis. Ĝis nun (2009) estas membro de Venezuela Esperanto-Asocio, kaj eminenta antropologo specialisto pri la indiĝenaj lingvoj en Venezuelo, fama poligloto.
Takayuki Fukumura
Takayuki Fukumura (福村 貴幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Shimizu S-Pulse, FC Gifu kaj Gainare Tottori.
(89918) 2002 ER33
(89918) 2002 ER33 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Advanis Field Research
Advanis Field Research estas kanada firmao kiu okupiĝas pri esploro de merkado per telefono kaj kiun posedas Advanis. Ĝi fondiĝis en 1997 en la urbo Edmontono, ĉefurbo de Alberto. Nun oficeoj de la firmao troviĝas en Guelph, Ontario kaj ankaŭ en Usono.
Eksteraj ligiloj
Advanis Advanis Field Research
Domo ĉe la leono nigra (Erfurt)
La Domo ĉe la leono nigra (germane: Haus Zum Schwarzen Löwen) estas unu el la multo da historiaj domoj en la urbokerno de Erfurto (Anger-placo 11).
Historio
La trietaĝa renesancstila loĝdomo kun granda portalo estis konstruita en 1577 de Hermann Worm. Li estis komercisto de izatido kaj rajtis krome fari kaj vendi bieron. Meze de la pordegarko estas liaj inicialoj H.W. kaj supre la sentenco: Christ allein ist mein Eckstein! (tradukite: Kristo sole estas mia fundamento.)
Ekde 1885 estis librovendejo en la domo, kiu funkciis ĝis 1992. Poste venis kiosko, florvendejo kaj (ekde 2007) filio de restoracia ĉeno.
La domo apude (Anger-placo nr. 10)
La apuda Domo ĉe la leono blanka finkonstruitis laŭ la planoj de la arkitekto Friedrich Granhold en 1896. Krom la jardato videblas sur la gablo ankaŭ simbolo de framasona loĝio.
Soŭto-Banko
Soŭto-banko (Casa Souto) estis brazila financa institucio de la 19a jarcento. En la 1850-aj jaroj, dum la prosperfazo de la kafkomerco, iuj bankaj domoj prosperis en Rio-de-Janejro. Souto & Cia, kiu nomiĝis Casa Souto, estis la plej grava el ili.
Fonto
Ĝi estis fondita de la portugalo Antonio José Alves Souto, kiu laboris dum jaroj ĉe la Kortumo kiel peranto de valorpaperoj kaj aliaj valoroj, havis titolon de nobelo kaj ĝuis grandan prestiĝon kun la portugala kolonio Rio-de-Ĵanejro, eĉ okupante la postenon de prezidanto de Beneficência Portuguesa.
La preferata kliento de bankaj domoj estis tiu, kies kreditpostulo ne povis esti kontentigita per rektaj pruntoj de Banco do Brasil, aŭ privataj komercaj bankoj. La kreditoferto de ĉi tiuj bankaj domoj konsistis ne nur el deponaĵoj faritaj de la publiko, sed ankaŭ pruntoj akiritaj de privataj bankoj kaj de Banco do Brasil. Parto de la profitoj de ĉi tiuj establoj venis de triangulaj operacioj, tio estas de la diferencoj inter la valoroj de rabataj impostoj pagitaj de bankaj domoj al komercaj bankoj kaj la altaj interezaj impostoj ŝargitaj al prunteprenantoj.
Krizo
En 1857, la kafekonomio eniris en krizon, kun akraj malkreskoj je eksportaĵoj kaj en la valoroj de kafaj prezoj sur la monda merkato. En la mezo de la ekonomia malhaŭso, la Imperia registaro forigis ministron Bernardo de Sousa Franco de la fiska oficejo kaj praktikis la metalistajn principojn per la promulgo de la Leĝo 1.083, de la 22a de aŭgusto 1860.
La nova leĝaro limigis monan likvidecon per tio, ke neniu privata banko povu elsendi kuponojn, ĝis ĝi povos repagi ilin en oro. Nur Banko do Brazilo kaj ĝiaj filioj havis ĉi tiun rajtigon, kio montras, ke ne povante forigi plurecon, la Registaro celis embarasi ĝin. La "Leĝo de Entraves" (baroj-leĝo) skuis la bankan sistemon en Rio. Banco Comercial e Agrícola kaj Banco Rural e Hipotecário perdis siajn emisiajn rajtojn kaj Banco Comercial e Agrícola, fondita dum la administrado de Bernardo de Sousa Franco, estis likvidita. Estis akra malpliiĝo de likvideco, sekvita de altaj kvotoj de interezoj kaj bankroto de bankaj domoj.
Banco do Brasil provis interveni en la krizo kaj donis pruntojn Soŭto-banko (Casa Souto), kiu amasigis ŝuldon de 22 mil rejsoj, kiu respondis al duono de la kapitalo de Banco do Brasil, superante la limojn de la teknike ebla helpo.
Matene de la 10-a de septembro 1864, Alves Souto konsultis direktoron de Banco do Brasil, por akiri pliajn 900 rejsojn. La respondo estis, ke ĝi estas nepraktikebla, kaj estus pli bone, se Soŭto-banko finus sian agadon. La novaĵoj disvastiĝis kaj Banco do Brasil estis rigardata kiel respondeca pri la kataklismo. Malordo kaj agitado daŭris unu semajnon. En la 17-a de septembro, la Imperia Registaro dekretis 60-tagan suspendon de ĉiuj pagdatoj, plilongigante ilin por egala periodo. Krome ĝi donis devigan direkton al la monbiletoj eldonitaj de Banco do Brasil, evitante kaskadajn bankrotojn, trankviligante la financan merkaton kaj permesante la sekvan reakiron de la ekonomio.
Konsekvencoj
La ĉefaj konsekvencoj de Casa Souto estis la bankrotoj kaj konkordatoj okazintaj en la placo de Rio-de-Ĵanejro ĝis la fino de marto de 1865. Ankaŭ falis la komerca movado, falis la kurzo kaj la domvaloroj, malpliiĝo de la akciaj prezoj de kompanioj, inkluzive de akcioj de Banco do Brasil, kresko de la prezo de ormoneroj kaj eksterordinara kresko de fiducia cirkulado.
12911 Goodhue
12911 Goodhue estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al Joseph John Goodhue, inĝeniero kaj montgrimpisto de Jackson (Nov-Hampŝiro). Li estis Prezidanto de la Komitato pri Padoj kaj poste de la Komitato pri Kabanoj de la Appalachian Mountain Club. Li estis malavara de sia tempo kaj talento ambaŭ por la meteologia observatorio de la Monto Washington kaj por la Observatorio Lowell.
Rezső Burghardt
Rezső Burghardt [reĵO burghart], laŭ hungarlingve kutima nomordo Burghardt Rezső estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, membroj de Societo Szinyei Merse Pál kaj Societo Benczúr. Rezső Burghardt naskiĝis la  en Zsombolya (Hungara reĝlando, nuntempa Jimbolia en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rezső Burghardt studis en Reĝa Modela Desegna Lernejo inter 1903-1911, sed en tiu periodo li studis ankaŭ en Romo, Milano, Parizo, Londono. Lia plej grava instruisto estis László Hegedűs (pentristo). Li partoprenis en ekspozicioj ekde 1904. Hejmenveninta inter 1913-1919 li plulernis en majstrolernejo de Gyula Benczúr. Inter 1937 kaj 1948 li instruis en la Hungara Belarta Altlernejo. Plej ofte li pentradis pejzaĝojn, portretojn, aĵpentraĵojn. Li ricevis 7 premiojn inter 1920 – 1959.
2030 Belyaev
2030 Belyaev estas asteroido de la asteroida zono, ano, laŭ ĝiaj orbitaj elementoj, de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Sortino
Sortino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Sirakuzo, ekde 2015 formale itale nomata Libero consorzio comunale di Siracusa. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carlentini, Cassaro, Ferla, Melilli, Palazzolo Acreide, Priolo Gargallo kaj Solarino.
4181 Kivi
4181 Kivi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Smolina
Smolina estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Valašské Klobouky en distrikto Zlín. Estas ĉi tie registritaj 91 adresoj kaj vivas ĉi tie.
4181 Kivi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la finna verkisto Aleksis Kivi (1834–1872), unua dramisto kaj novelisto en finna lingvo.
Smolina
Smolina estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,94 km².
Smolina estas naskoloko de heroo de la kontraŭnaziisma rezistmovado de kolonelo Josef Valčík, unu el partoprenantoj de atenco kontraŭ Heydrich. Omaĝe al kolonelo Valčík ĉi tie estis senvualita memortabulo. Konsisto de la pieta loko estas ankaŭ memortabulo kun la nomoj de la ekzekutitaj familianoj de Josef Valčík. En ĝardeno apud la domo n-ro 41 situadis ĝis duono de la 20-a jarcento la naskodomo de Josef Valčík.
Stephansposching
Stephansposching estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Deggendorf kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Danubo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Torĉpino
La torĉpino (Pinus taeda; angle loblolly pine) estas unu el la pluraj pinospecioj indiĝenaj en Sudorienta Usono, ekde centra  Teksaso oriente al Florido, kaj norde al Delavaro kaj suda  Nov-Ĵerzejo. La lignindustrio klasifikas la specion kiel southern yellow pine (suda flava pino). Laŭ la Usona Arbara Administracio torĉpino estas la dua plej komuna arbospecio en la lando, post la ruĝa acero (Acer rubrum).
Nomo
La scienca kaj la Esperanta nomoj referencas al la tre rezina ligno. La branĉoj estas facile uzeblaj kiel torĉoj (taeda = torĉo). Ankaŭ en la franca lingvo la arbospecio havas tian nomon : pin à torches.
La vorto loblolly signifas "malaltaĵa, humida ejo" sed la specio ne troviĝas ekskluzive en tiaj vivejoj. La torĉpino prosperas en acidaj argilaj grundoj, kiuj estas komunaj tra la usona Sudo, kaj tial la torĉpino estas ofte trovebla en grandaj arbareoj en kamparaj lokoj.
Priskribo
La arboj atingas altecon de 30–35 m kun diametro de 0,4-1,5 m. Esceptaj specimenoj povas havi altecon de 50 m, kaj la specio estas la plej granda el la sudaj pinoj. Ĝiaj pingloj, foje torditaj, estas faske arigitaj po tri pingloj; ili havas longon de 12–22 cm; tiu ĉi estas meza longo por sudaj pinoj, pli mallonga ol tiu por la longfolia pino aŭ por la Eliot-pino, sed pli longa ol tiu por la mallongfolia pino (Pinus echinata) kaj por la glata pino (Pinus glabra).
La semokonusoj estas verdaj, maturiĝante pale flavete-brune; ili estas 7–13 cm longaj, 2–3 cm larĝaj kiam fermite, malfermante ĝis 4–6 cm larĝe, ĉiun skamon portante akran 3–6 mm dornon.
La plej alta torĉpino nuntempe konata, en Nacia Parko Kongari, mezuras 51,4 m kaj la plej dika, ankaŭ en la sama nacia parko, havas volumon de 42 kubmetroj.
Ekologio
La kreskadrapideco estas granda, eĉ por la ĝenerale rapidkreskantaj sudaj pinoj. La flaveca rezina ligno estas alte aprezata por konstruado, sed ankaŭ estas uzata por fibroligno. Tiu arbospecio estas komerce kreskigata en vastaj plantejoj.
La torĉpino estas la pino de la Arbaro Perditaj Pinoj (Lost Pines Forest) apud Bastrop (Teksaso), kaj en McKinney Roughs laŭlonge de la teksasa Kolorado-Rivero. Tiuj estas izolataj populacioj en areoj de acidaj sablaj grundoj, ĉirkauataj de alkalaj argiloj kiuj ne estas taŭgaj por pinokreskado.
Studo pri tiu nearktisa specio estas montrinta ke pli altaj niveloj de karbondioksido povas doni al arboj pli bonan rezistadon al glacioŝtormoj.
Rimarkindaj arboj
La fama "Arbo Eisenhower" ĉe la 17-a truo de Augusta National Golf Club estas torĉpino. La Prezidanto de Usono Dwight D. Eisenhower, membro de Augusta National, estis ĝin tuŝanta tiom da fojoj, ke dum kluba renkonto en 1956, li estis proponanta ĝian hakadon. Ne dezirante ofendi la Prezidanton, la kluba prezidanto, Clifford Roberts, tuj estis prokrastanta la renkonton prefere ol senpere rifuzi la peton.
La "Pino Morris" estas situanta en sudorienta Arkansaso; ĝi havas aĝon de pli ol 300 jaroj kun diametron de 142 cm je alteco de 35,7 m.
João Custódio Machado
Posteumaj omaĝoj
En 2009 okaze de la kromjariĝo de la urbo Tupaciguara, la Asocio de Gepatroj kaj Amikoj de la Nekapabluloj ( APAE - Associação de Pais e Amigos dos Excepcionais) partoprenis tra la urbo solenan civilan paradon aranĝitan de la urbestrejo. Disversaj nekapabluloj, helpate de flegantoj, kaj pluraj personoj marŝis tenante omaĝafiŝojn kaj rubandegojn kun dankfrazoj. En 2016 la estraro de Katalana Esperanto-Klubo el Brazilo decidis nomi la bibliotekon de la klubo laŭ la nomo de Johaneto. En Tupaciguara jam de dekoj da jaroj okazas "Spiritisma Semajno João Custódio Machado", kies programo konsistas el pluraj publikaj prelegoj pri diversaj temoj.
Araba Kultura Ĉefurbo
La titolo Araba Kultra Ĉefurbo estas honora titolo donata ĉiujare al alia urbo en Arabio. Ĝi estis iniciatita en 1996 de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj, kies kultur-ministroj elektas la urbojn du jarojn antaŭ la ekvalido de la titolo.
Elektitaj urboj ekde 1996:
Tsuyoshi Kodama
Tsuyoshi Kodama (児玉 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Ehime FC kaj Montedio Yamagata.
Kantono New London
La kantono New London aŭ plene en Esperanto kantono Nov-Londono - angle New London County - estas kantono de Usono en la subŝtato Konektikuto. La formala ĉefurbo estas la samnoma urbo New London, sed en Konektikuto ĉiuj administraj servoj estas transdonitaj al la unuopaj komunumoj, do la ĉefurbeco estas nur simbola. La kantono estis fondita la. Kiel konvenas por la nomo "nova Londono", la centro de la regiono estas rivero Tamizo aŭ angla Thames - tute kiel en "malnova Londono".
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 5830
NGC 5830 (aliaj indikoj — UGC 9670, MCG 8-27-56, ZWG 248.47, IRAS15001+4804, PGC 53674) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
10266 Vladishukhov
10266 Vladishukhov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusia sovetunia inĝeniero kaj sciencisto Vladimir Grigorjeviĉ Ŝuĥov (cirile: Владимир Григорьевич Шухов, 1853–1939), inventisto de la akvotuba vaporkaldrono. Li konstruis ĉirkaŭ 200 originalajn turojn kaj ĉirkaŭ 500 pontojn trans la riveroj Okao, Volgo kaj Jenisejo. Li ankaŭ konstruis liftojn, altfornojn kaj multenombraj aliajn oportunajn aĵojn.
Schorte-valo
Priskribo
Je ambaŭ flankoj de la Schorte-rojo etendiĝas migradopadoj iom deklivaj je longeco de 12 kilometroj. En la supera parto eblas kondukigi migradon ĝis akvofalo kaj ĝis la Markt-valo rokoza, ĝis Silber-valo minejoza respektive ĝis la landlimshtono Dreiherrenstein.
Disde Knöpfelstaler-lageto (de 1585 - komence artefarita baraĵlageto por flosado) oni facile atingas la ekskursocelon Finsteres Loch, kiun celebris Goeto en la poemo Ilmenau. Antaŭ la lageto Knöpfelstaler Teich troviĝas monumento natura nomita Hochofen im Nesseltal (1549-1727). Supre de ĝi estas la minejoj feraj Gabe Gottes. Nordokcidente de ĝi estas kvin muelejoj tranĉaj:
Minejoj
En la kvartalo Schorte de la vilaĝo Oehrenstock oni ekspluatis je 2 kvadratkilometroj inter 1665 kaj 1928 manganan oksidon (germane: Braunstein) en minimume 162 minejoj. Ĝi uzitis en la vitro-kaj ŝtalfarado. Ĝi venditis en Geraberg, Gehren-Günthersfeld kaj Hildburghausen. La plej granda el ili estis Lutherteufe. La ankoraŭ nun staranta mineja domo (ĝi nomiĝas "Huthaus") konstruitis en 1665 kaj pligrandiĝis en 1812 kiel ĉefministejo. Fluorspato-ekspluatado komenciĝis surloke en 1830. La plej granda entrepreno estis "Prinz-Karl-Werk" en la Wild-valo. Tie okazis en 1928 striko; disde ĝi kondukis etŝpura fervojlinio ĝis Grenzhammer (malkonstruita en 1936). Aliaj gravaj entreprenoj estis de Otto Reinhardt (1830) kaj Oskar Messerschmidt (1928).
En 1910 oni faris kafejon sur la herbaro Hochzeitswiese. Post 1945 la tuto ighis popolproprieta entrepreno kun la nomo "VEB Fluß- und Schwerspatbetrieb Ilmenau" kies sidejo estis en Gehren.
Monumento de Libereco (Rigo)
La Monumento de Libereco (latve Brīvības Piemineklis) estas memormonumento lokita en Rigo, la ĉefurbo de Latvio. Ĝi omaĝas la militistojn, kiuj forpasis okaze de la latva milito de sendependeco (1918-1920). La monumenton oni kutime rigardas kiel gravan simbolon de la libereco, sendependeco kaj suvereneco de la Latva Respubliko. Inaŭgurita la 18-an de novembro 1935, tiu 42 metrojn alta monumento konsistas el granito, travertino kaj kupro. Ĝi estas ofte uzata kiel oportuna kunvenigpunkto por publikaj okazaĵoj kaj oficialaj ceremonioj, kaj ĝia statuo baldaŭ ornamos la estontan latvan 2-eŭran moneron.
La skulptaĵoj kaj bareliefoj de la Monumento de Libereco, dispartigitaj laŭ dektri grupoj, bildigas la kulturon kaj la historion de Latvio. La kerno de la monumento konsistas el kvarangulaj brikoj, kiuj altamasiĝas direkte al la pinto kaj progrese mallarĝiĝas. Centre staras travertina kolono kun pinte de ĝi la kupra statuo de Libereco, kiu fiere levas kaj elmontras tri origitajn steletojn. La ideo konstrui tian monumenton unue aperis komence de la 1920-aj jaroj, kiam la ĉefministro de Latvio Zigfrīds Anna Meierovics ordonis, ke oni ellaboru regularon por konkurso rilate al la desegnado de "memorkolono". Post pluraj konkuradoj, la monumento estis finfine konstruita komence de la 1930-aj jaroj laŭ la projekto "Brilu kiel stelo!" de la latva skulptisto Kārlis Zāle. La konstruado estis entute financita de privataj donacoj.
Dum la Dua mondmilito, Latvio estis aneksita de Sovetunio: la rusoj unue konsideris detrui la Monumenton de Libereco, sed poste rezignis la ideon. Oni kelkfoje atribuas la savon de la konstruaĵo al la soveta skulptisto Vera Muĥina, eble ĉar ŝi tre altestimis ĝin laŭ arta vidpunkto. La sovetoj uzadis propagandon por falsi la simbolan signifon de la monumento, kaj por igi ĝin pli konforman al soveta ideologio. Ĝi tamen restis por la latva popolo simbolo de nacia sendependeco: la 14-an de junio 1987 kunveniĝis tien proksimume kvin mil homoj por memorfesti la viktimojn de Sovetunio kaj ĉirkaŭmeti florojn. Tiu kunveniĝo signis la komencon de nacia movado por sendependiĝo, kaj nur tri jarojn poste sendependiĝis Latvio.
Priskribo
La skulptaĵoj kaj bareliefoj de la Monumento de Libereco estas dividitaj laŭ dektri grupoj: ili ĉefe bildigas latvan kulturon kaj historion. La kerno de la monumento konsistas el kvarangulaj brikoj, kiuj amasiĝas unu sur la alia kaj progrese mallarĝiĝas direkte al la pinto. Ruĝa, granita ŝtuparo da dek ŝtupoj, averaĝe 2,8 metrojn larĝa kaj 1,8-metron alta, ĉirkaŭas la bazon de la monumento kaj estas interrompita de du travertinaj bareliefoj: la unua temas pri la famaj "Latvaj fusilistoj" (latve: Latvju strēlnieki), dum la dua estas titolita "Latvoj: la Kantistoj" (latve: Latvju tauta - dziedātāja). La du reliefoj estas sufiĉe monumentaj: ili altas 1,7 metron, havas larĝecon de 4,5 metroj kaj havas dikecon de 3 metroj. Du pliaj ŝtuparoj kondukas al la platformo, sur kiu staras la tuta monumento. Fronte de la monumento, la platformo formas rektangulon precipe uzitan por oficialaj ceremonioj. Ankaŭ la bazo de la monumento konsistas el ruĝa granito, kaj ĝi estas formita de du rektangulaj blokoj: la plej malsupra bloko estas monolita, 3,5 metrojn alta, 9,2 metrojn larĝa kaj 11 metrojn longa, dum la supra, malpli granda bloko estas 3,5 metrojn alta, 8,5 metrojn larĝa kaj 10 metrojn longa. La supra bloko entenas rondajn niĉojn ĉe siaj kojnoj, ĉiu enhavante aron da tri skulptaĵoj. Ĝiaj flankoj estas plie kovritaj de travertino.