cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Domenico Tiepolo
Giovanni Domenico Tiepolo (aŭ Giandomenico Tiepolo) (naskiĝis en Venecio, mortis  en Venecio) estis itala pentristo kaj gravuristo, pli aĝa filo de la famega Giambattista Tiepolo kaj frato de la ankaŭ pentristo Lorenzo Tiepolo. Li estas konsiderata transiro-majstro inter la Rokoko kaj la 19-a jarcento, kaj li influis la junan Goya.
Jaume Miravitlles i Navarra
Jaume MIRAVITLLES i NAVARRA (Figueres, 1906 - Barcelono, 1988) estis kataluna politikisto, verkisto kaj esperantisto.
Biografio
Post enprizonigo pro disdono de katalunismaj flugfolioj (1925), li partoprenis en la okazaĵoj de Prats de Molló en 1926. Poste, dum sia ekzilo en Parizo, li kompletigis sian studadon pri inĝenierio. En tiu tempo li aktoris en du filmoj de Luis Buñuel: Un chien andalou (en la sceno de la piano, apud Salvador Dalí) kaj L'âge d'or. Li revenis en Katalunion en 1930, sed estis enprizonigita ĝis la proklamo de la Respubliko. Liberiĝinte, li aliĝis al Bloc Obrer i Camperol kaj en 1934 li ŝanĝis al Esquerra Republicana de Catalunya, kvankam li anis ankaŭ en Estat Català. En tiu tempo li verkis por la gazetoj L'Opinió, L'Hora kaj La Humanitat. Li estis membro de la plenumkomitato de la Popolaj Olimpikoj, kiun oni planis organizi en Barcelono de la 22-a ĝis la 26-a de julio 1936 kiel alternativo al la Olimpikoj de Berlino, sed kiujn ni okazis pro la armea ribelo. Dum la sekva enlanda milito, li fariĝis komisaro pri propagando de la kataluna registaro, en kiu Esperanto grave rolis. Krom li kreis la filmeldonejon Laya Films kaj la distribuejon Catalònia Films.
Li revenis en Katalunion en 1962, kie li publikigis artikolojn en El Correo Catalán kaj Tele-exprés kun la pseudonomo Spectator.
NGC 973
NGC 973 (aliaj indikoj — PGC 9795, UGC 2048, IRAS02313+3217, MCG 5-7-13, FGC 314, ZWG 505.14, KUG 0231+322) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sukuk
Por la islamkredantoj, la peto pri pruntita mono estas forte malpermesita, sed la Korano permesas dividon de la profito. Por plenumo la rentuman malpermeson, la interezan prezon anstataŭigas la partopreno en la profito (tio estas la pruntodonanto ricevos interezon nur pli malfrue kaj kiel profiton).
Hodošan
Hodošan, hungare Hodosány [hodoŝAnj] estas ne memstara vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Donji Kraljevec.
Historio
En 1900 vivis en Hodosán 1590 homoj, (1549 kroatoj, 40 hungaroj kaj unusola germano). Ĝis 1908 la oficiala hungara loknomo estis Hodosán. Ĝis Traktato de Trianon Hodosány apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Perlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Dezső Benedek (antropologo)
BENEDEK Dezső estas hungardevena usona antropologo, literatursciencisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 14-an de majo 1950.
Biografio
Dezső Benedek akiris diplomon pri angla-germana lingvoj en 1972 en UBB de Kluĵo. En 1978 li loksidiĝis en Usono, kie li studis kulturantropologion kaj komparativan literaturon. Li doktoriĝis en la Universitato Penssylvania en 1988 (disertaĵo The Song of the Ancestors). Li scipovas paroli 18 lingvojn. Nuntempe li lekcias kulturantropologion, ĉinan kaj japanan lingvojn, komprativan literaturon en la Ŝtata Universitato Georgia. Li estas kultura direktoro de la Fonduso Humanitad de Londono. De 1999 li estas gastprofesoro de la UBB de Kluĵo.
São Domingos do Norte
São Domingos do Norte estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 8.016 loĝantojn en 2010.
Kéleshalom
Kéleshalom [kEleŝhalom] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Jánoshalma.
Situo
Kéleshalom situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Jánoshalma kaj Hajós troviĝas po 10, Szeged 86, Kecskemét 93, Budapeŝto 154 kilometrojn.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Dum la historio la kampoj apartenis al Jánoshalma. La memstara municipo formiĝis nur en 1952. La loĝantoj okupiĝas pri agrikulturo kaj bredado.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Adulto
Adulto (de la latina: adulterare = diboĉema) estas sentimentala rilato aŭ sekso inter du homoj el kiuj almenaŭ unu jam estas edziĝinta al alia persono, do konsistas en rompo de la geedza fideleco. Malgraŭ la fakto, ke en malsamaj juraj sistemoj la difinoj de adulto povas malsimili, komunaj por ĉiuj estas la fakto de seksa intimeco de edziĝinta persono kun homo ekstere de la geedzeco. La sama koncepto, sed ne en religia senco estas malfidelo.
En la pli fruaj historiaj epokoj, pro adulto virinoj ofte estis mortpunitaj. La adulto de la viroj estis preskaŭ malatentata.
Hodiaŭ oni punas la virinan adulton je morto en kelkaj islamaj landoj laŭ ŝario.
Ekzistas multaj homoj, kiuj estas adultemaj kaj daŭre adultadas. Tio ofte kondukas al divorco.
Leĝaro
En multaj landoj, adulto estas minaco al socia paco kaj postulas socian punon.
Templo de Memphis
La Templo de Memphis, Tenesio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 80 konstruita de la Eklezio.
Adulto
Islamo
Ekzistas malkonsento inter modernaj islamaj pensuloj pri tio, ĉu oni devas apliki ŝtonumadon pro adulto, dum estas religiaj tekstoj, kiuj donas ekzemplojn kun kaj sen ŝtonumado. La Korano ne preskribas ŝtonumadon kiel puno por iu ajn krimo. Tamen, kelkaj lernejoj subtenas, ke la puno devas sekvi la diktojn, kiujn la Hadito establis, kvankam neniu mencio estas farita en la Korano.
Kristanismo
La koncepto de adulto ankaŭ estas sufiĉe konata en kristanismo kaj judismo. Estas multaj referencoj en la Biblio pri adulto. En iuj katolikaj landoj, kiel Meksiko, adulto estas krimo.
Usono
En Usono, la situacio varias de ŝtato al ŝtato. En Pensilvanio, adulta persono povas esti kondamnita al du jaroj en malliberejo aŭ al 18 monatoj en mensa hospitalo. En Miĉigano, adulto povas principe konduki al vivdaŭro malliberigo. Aliflanke, en plej multaj ŝtatoj, adulto fariĝis "morta litero" aŭ "dezirata pensmaniero", kiuj ne estas punataj.
Sud-Afriko
Dum apartheid en Sud-Afriko, la Nacia Partio kiu ankaŭ sekvis konservativan politikon, malpermesis pornografion, vetludadon kaj aliajn tiajn fenomenojn fremdajn al la "afrika vivmaniero". La Senmorta Akto-Leĝo de 1957 ankaŭ igis adultecon kontraŭleĝa.
Vidu ankaŭ
Konkubineco
Malfidelo
Rajto por la unua nokto
Honormurdo
Krimo de pasio
La Dekalogo
Eksteraj ligiloj
(en) Love, sex and the changing landscape of infidelity (pri kresko de malfidelo), International Herald Tribune, la 28-an de oktobro 2008
http://news.bbc.co.uk/2/hi/south_asia/2029020.stm
Senés
Senés estas municipo hispana kiu lokas en Andaluzio kaj en provinco Almerio. Ĝi estas 50,21 km2 ampleksa. Ĝiaj limoj estas ĉeaj de Alcudia de Monteagud, Tabernas kaj Velefique. En la jaro 2019 ducent naŭdek kvin personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la municipo.
La geografiaj koordinatoj estas 37º 12' N, 2º 20' O. Ĝi estas je altitudo de 995 metroj kaj je 50 kilometroj de la provinca ĉefurbo, Almerio en la komarko Filabres-Tabernas.
Dávid Balázs Horváth
Dávid Balázs Horváth [balAĵ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Dávid Balázs estas hungara bestokuracisto, ĵurnalisto. Dávid Balázs Horváth naskiĝis la en Budapeŝto.
Henryk Szeryng
Li povis flue paroli sep lingvojn.
Jarplund-Weding
Jarplund-Weding estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 4433 loĝantojn.
Kantono Wetzel
La kantono Wetzel - angle Wetzel County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Shizuo Miyama
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Ŝizuo Mijama, japane 深山静夫, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1923 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Kojetín (apartigilo)
Nomo Kojetín korespondas al municipoj:
kaj partoj de municipoj:
kaj ĝi aperas ankaŭ kiel loka nomo en municipo Milín
Internacia Kodo de Nomenklaturo por Kultivataj Plantoj
La Internacia Kodo de Nomenklaturo por Kultivataj Plantoj aŭ en angla internacie International Code of Nomenclature for Cultivated Plants (ICNCP, Kodo de Kultivataj Plantoj) reguligas la nomojn de kultigenoj (nome plantoj kies origino aŭ selektado estas ĉefe sekvo de intenca homa agado). Ĉefe tiuj estas plantoj kun nomoj en la klaskategorioj kulturvario, Grupo kaj grekso, nome klaskategorioj ene de la atingo de la ICNCP (kiel specifita en la versio de 2009).
Historio
La unua eldono de la ICNCP, kiu estis interkonsentita en 1952 en Wageningen kaj publikigita en 1953, estis sekvata de ok sinsekvaj eldonoj - nome en 1958 (Utreĥto), 1961 (ĝisdatigita en 1958), 1969 (Edinburgo), 1980 (Seatlo), 1995 (Edinburgo), 2004 (Toronto) kaj 2009 (Wageningen).
Bombardado de Varsovio dum la Dua Mondmilito
La esprimo Bombardado de Varsovio dum la Dua Mondmilito referencas al la bombada kampanjo de Varsovio dum la Sieĝo de Varsovio. La bombado farita de la germana Luftwaffe, kunlabore kun Wehrmacht, post la Invado en Pollando en 1939 antaŭ la Kapitulaco de Varsovio.
Ĝi povas aludi ankaŭ al la germana bombardado dum la Ribelo de Varsovio en 1944. La 3-an de aŭgusto 1944 germanoj enkondukis 46 bombaviadilojn Junkers Ju 87 — planata detruo de Varsovio estis komencita, 25% de la urbo detruis atakaviadiloj. Dum la daŭro de la milito proksimume 84% el la urbo estis detruita pro la amasa germana bombado, peza artileria pafado kaj planita detrua kampanjo. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke inter 6 000 kaj 7 000 lokanoj mortis pro la bombardado, dum la germanoj perdis nur du bombaviadilojn.
Luterana preĝejo (Nagymányok)
La Luterana preĝejo estas religia moderna konstruaĵo en Hungario, en urbo Nagymányok.
Antikva Grekio
Antikva Grekio, aŭ Antikva Grekujo, estas la termino uzata por priskribi la greklingvan mondon dum la antikva epoko. Ĝi ampleksis pli malpli la teritorion de la nuna greka ŝtato, kaj ankaŭ la koloniajn landojn de la antikvaj grekoj: Cipron, la marbordon de la Egea Maro de la nuna Turkio (tiutempe konata kiel Ionio), Sicilion kaj sudan Italion (tiutempe nomataj "nova aŭ granda Grekio"), kaj multajn koloniojn en areoj nune konataj kiel Albanio, Bulgario, Egiptio, Francio, Libio, Rumanio, Hispanio kaj Ukrainio, respektive Rusio.
Laŭtradicie, la antikv-greka periodo komenciĝas per la dato de la unuaj Olimpiaj Ludoj en 776 a.K., sed multaj historiistoj nun etendas la daton al 1000 a.K.. La tradicia dato por la fino de la periodo estas la morto de Aleksandro la Granda en 323 a.K., alternative la integrado de Grekio en la romian imperion en 146 a.K.. La tempo inter tiuj datoj estas nomata la Helenisma periodo.
Tiuj ĉi datoj estas historiaj konvencioj. Iuj aŭtoroj traktas la Civilizacion de Antikva Grekio kiel kontinuan ĝis la apero de la kristana religio en la 3-a jarcento p.K.
Antikva Grekio estas taksata de la plejparto de la historiistoj kiel la fundamento de la Okcidenta Kulturo. La grekia kulturo estis forta influo en la Romia imperio, kiu portis version de si al multaj partoj de Eŭropo. La civilizacio de Antikva Grekio estis ege influa pri la lingvo, politiko, edukadaj sistemoj, filozofio, arto kaj arkitekturo de la moderna mondo, ĉefe dum la Renesanco de Okcidenta Eŭropo kaj denove dum variaj novklasikaj repopularigadoj en la 18-a kaj 19-a jarcentoj en Eŭropo kaj Ameriko.
Geografio
La koncepto de «Antikva Grekio» enhavas, ekde geografia vidpunkto, aron de diversaj teritorioj unuigitaj de sama historia procezo kun bazo sur la forta ligo kiun ties popoloj kunhavis kaj la komunaj trajtoj kiujn same ili kunhavis. Ties loĝantoj aludis al tiu aro kiel Helado, kaj estis la romianoj kiuj poste atribuis la nomon Grekio.
La Helado havis bazon en tri grandaj regionoj, el kiuj du kontinentaj kaj, tria, insula. La kontinentaj regionoj enhavis Balkanion kaj la marbordajn terojn de Malgranda Azio (aktuala Turkio); la insula, aliflanke, inkludis la aron de insuloj de la Egea Maro (Kreto, la Dodekanezo, la Cikladoj kaj la teroj ĉe la azia marbordo).
Kontinenta Eŭropa Grekio
La norda zono de la Balkana Duoninsulo, karakterizata pro alternado de altebenaĵoj kun stepoj, estis la zono de plej kontakto kun la resto de Orienta Eŭropo. Tie setlis la antikvaj Tesalio, Makedonio, Etolio, Akarnanio kaj Epiro. La centra zono, malfacile komunikita kun la menciita tra mallarĝaj ravinoj kaj tra tereno ege malregula de masivoj kaj ebenaĵoj, vidis prosperi la antikvajn regionojn de Dorujo, Focido, Beotio kaj Atiko. La suda zono, abunda el montaroj kaj grabenoj kaj komunikita kun la antaŭe menciita tra la Istmo de Korinto, enhavis siaparte la regionojn Aĥeo, Arkadio, Argolando, Lakonio kaj Mesenio.
Azia Grekio
La koloniigo de Malgranda Azio respondis al migra premado de la eŭropaj grekoj dum la praepoko kaj ĝi limiĝis al la okupado de la marborda areo, kie distingiĝis tri grandaj regionoj: nome Eolio, Ionio y Dorujo. Eolido limis norde kun la marbordoj de la Nigra Maro kaj sude kun la elfluo de la rivero Hermo. Pli sude setlis Ionio. Dorujo situiĝis en la plej suda zono de la marbordo kaj okupis la marbordan areon de masivo malfacile atingebla, kun kruta marbordo kaj malriĉa grundo.
Escepte Dorujon, kies geografiaj trajtoj negative influis en la disvolvigo de la agrikulturo kaj, male ties proksimeco kaj aliro al aliaj teroj de Oriento favoris la komercan disvolvigon de ties popoloj, la grekaj kolonioj de la azia Grekio posedis orografiajn, riverajn kaj klimatajn trajtojn favorajn al la terlaborado. Tiuj zonoj, riĉaj en riveroj kaj valoj, prospere produktis cerealojn, olivojn, vitojn kaj legomojn. Aliflanke, kelkaj el la regionoj posedis grandajn kvantojn de pinoj kaj cedroj, nepra fundamento por la ŝipkonstruado.
Insula Grekio
La insuloj de la Egea Maro iĝis la kontaktejoj de la greka mondo kaj funkciis kiel faciligejoj por komunikado kaj komerco. Eŭbeo, separita de mallarĝa kanalo el la orientaj marbordoj de Beotio kaj Atiko (nome la Markolo de Eŭripo), konsistis el ondecaj montetoj kun fruktodona grundo, taŭga por la agrikulturaj kultivoj, la brutobredado kaj la elfosado kaj prilaborado de la kupro. Inter la insuloj Cikladoj, siaparte, estas kelkaj de vulkana karaktero kaj aliaj de fruktodona grundo taŭga por la kultivo de citrusoj kaj vito. Kelkaj el tiuj, kiaj Paros, bazis sian ekonomion en la produktado de marmoro; Sifnos, siaflanke, estis grava centro de produktado de arĝento jam en la praepoko. El la Dodekanesoj, insularo de sudorienta Malgrandazio, menciindas Samoso kaj Ikario kiu, alterne kun montaraj terenoj kaj ebenaĵoj, pelis la produktadon de cerealoj en tiuj lastaj, same kiel de olivoj kaj vito ĉe la montetoj. La insulo Rodoso, el sama arkipelago, estis nepra skalo en la komercaj vojoj kun Egiptujo kaj Mezoriento, kaj iĝis grava komerca centro. Norde inter la insuloj de orienta Egeo, elstaris pro sia fekundeco agrikultura Ĥio kaj Lesbo.
La insulo Kreto, ĉe la suda limo de la Egea Maro, karakteriziĝas per sia kruta orografio, iom simila al tiu de la suda eŭropa Grekio. Norde, etendaj ebenaĵoj ebligis la disvolvigon de la mediteranea agrikulturo; ties golfoj konstituis lokojn taŭgajn por la navigado kaj la komerca disvolvigo, same kiel por fiŝkaptado, alia el la ĉefaj aktivaĵoj por vivtenado. La montara tereno de la sudo, kaj ties arbaroj helpis la produktadon de ligno, dum makiso estis taŭga por la etenda brutobredado kaj la ĉasado (tiu lasta estis grava por la ekonomio de la neolitikaj civilizacioj). Are la etendo de la insulo, ties vario de resursoj (minaj, agrikulturaj, brutobredadaj kaj fiŝkaptadaj) kaj ties lokigo komerce strategie, ebligis civilizacion propran por tiu insulo.
Granda Grekio
La Granda Grekio (Μεγάλη Ἑλλάς, Magna Graecia) estis historia regiono de antikv-grekaj kolonioj, lanĉitaj dum la antikvo (ekde la 8-a jarcento antaŭ nia erao), enteninta parte teritorion de la moderna suda Italio (Apenina duoninsulo kaj Sicilio). Ĉirkaŭ la 3-a kaj 2-a jarcentoj antaŭ nia erao estis forglutita fare de la Romia Respubliko.
Originoj
Oni supozas, ke la grekoj migris suden en la greka duoninsulo en multaj ondoj, komenciĝantaj en la fino de la 3-a jarmilo a.K., kies lasta ondo estis la doria invadado. La periodo de 1600 a.K. ĝis 1100 a.K. estas konata pro la mikenanoj kaj la regno de reĝo Agamemnono kaj la militoj kontraŭ Trojo priskribitaj en la rakontoj de Homero (nome Iliado, Odiseado). La periodo de la 11-a jarcento a.K. ĝis la 8-a jarcento a.K. estas "malluma epoko", el kiu neniuj ĉefaj tekstoj kaj nur malabundaj arkeologiaĵoj nun ekzistas. Tamen, tekstoj pri tiu epoko skribitaj de la postaj historiistoj Herodoto, Paŭzanio, Diodoro priskribas mallongajn kronologiojn kaj listojn de reĝoj por la periodo.
Ĉiu historio de Antikva Grekio bezonas zorgan atenton pri informofontoj. La tiutempaj grekaj historiistoj kaj politikaj verkistoj estis ĉiuj ĉu Atenanoj, aŭ Aten-favoraj, kaj ĉiuj estis politikaj konservativuloj. Tial, oni scias multe plie pri la historio kaj politiko de Ateno ol pri iu ajn alia urbo, kaj oni scias preskaŭ neniom pri la historioj de aliaj urboj. Krome, tiuj verkistoj fokusis pri la politika, milita kaj diplomatia historioj, kaj malatentis la ekonomian kaj socian historiojn. Ĉiuj historioj de Antikva Grekio emas montri ĉi tian neneŭtralecon.
Leviĝo de la Helenoj
Dum Grekio pliboniĝis ekonomie, ĝia loĝantaro kreskis preter la ebleco de la manĝaĵa rimedeblo de la lando. Ekde 750 a.K., la grekoj komencis 250 jarojn da ekspansio, farante koloniojn en ĉiuj direktoj. Orienten, la Egea marbordo de Malgranda Azio estis koloniigita unue, tiam Cipro, Trakio, la Maro de Marmaro, kaj la suda marbordo de la Nigra Maro. Fine, Greka koloniado atingis sudan Ukrainion. Okcidenten la marbordoj de Albanio, Sicilio, kaj suda Italio estis koloniigitaj, poste la suda marbordo de Francio, Korsiko, kaj nordorienta aŭ suda kaj orienta Hispanio. Grekaj kolonioj ankaŭ estas trovitaj en Egiptio kaj Libio. Modernaj Sirakuzo, Napolo, Marsejlo kaj Istanbulo ĉiuj komenciĝis kiel grekaj kolonioj.
Je la komenco de la 6-a jarcento a.K. Helenio (la greka mondo) jam fariĝis kultura kaj lingva areo multe pli vasta ol la geografia areo de Grekio mem. Grekajn koloniojn ne regis politike jam iliaj fondintaj urboj, kvankam ili ofte daŭrigis religiajn kaj komercajn ligojn kun tiuj. La grekoj, kaj hejmlande, kaj transmare, sin organizis en sendependaj komunumoj, kaj la urbo (πόλις) iĝis la baza unuo de greka regado.
Ĉar koloniado devis elĉerpi la provizon de dezirinda teritorio, unue Kreto, kaj baldaŭ poste la aliaj grekaj civitoj (urboj-ŝtatoj), adoptis la formalan praktikon de pederastio, per tio klopodante trovi porĉiaman solvon de la problemo de troa loĝantaro. De siaj ritaj radikoj en hindeŭropa prahistorio, tiu praktiko fariĝis elstaraĵo, influante pedagogion, militarton kaj la socian vivon, kaj iĝis centra trajto de helena kulturo por la venontaj mil jaroj.
Militoj kontraŭ la persoj
Ĉirkaŭ la jaro 500 a. K. la jonia marbordo estis sub regado de Persio. En -499 la tieaj grekaj urboj, ekzemple Mileto kaj Halikarnaso, ribelis kontraŭ la persoj kaj petis la urbojn de Grekio pri helpo. Reagis nur Ateno, sendante 20 ŝipojn, kaj Eretria, sendante kvin. La persa ŝiparo, pli multnombra, venkis la grekan; la persoj sieĝis Mileton kaj en -494 komplete detruis ĝin. Poste la persa reĝo Dario la 1-a ultimate postulis, ke la grekaj urboj helpintaj al la joniaj senkondiĉe submetu sin. Ateno rifuzis kaj petis la helpon de Sparto, sed vane.
Dario konkeris la urbeton Eretria kaj aranĝis sian armeon de 30.000 soldatoj en la ebenaĵo de Maratono, por ke lia kavalerio havu spacon por agi. La 11.000 grekoj sub la gvido de Miltiado post kelktaga atendado atakis la persojn kaj mortigis 6.000, perdante nur 200 homojn.
En 480, dek jarojn poste Kserkso la 1-a, la posteulo de Dario, atakis la grekojn per armeo tiom granda, ke oni taksis ĝin je miliono, kvankam tio ne estas vere ebla. La grekoj defendis la malvastejon de la Termopiloj, sed post tri tagoj la persoj sukcesis per sekreta vojeto ĉirkaŭiri kaj dorse ataki la grekojn kaj iri direkte al Ateno. La atenano Temistoklo komprenis, ke surtere ne eblis haltigi la malamikon, evakuis Atenon kaj kolektis ŝiparon por ataki la persojn mare. Kserkso igis bruligi Atenon, sed la greka ŝiparo kun 310 ŝipoj venkis la persan, konsistantan el 1.207, ĉe Salamis. La sekvan printempon la grekoj devigis la persojn retiriĝi kaj en 478 forpelis ilin el Sesto, ilia lasta fortikaĵo en Eŭropo.
Per tiu sukceso Ateno akiris gvidan pozicion en tiama Grekio.
La Unua interaliancana milito helena estis farita de Ateno dum 357-355 a.K. kontraŭ Ĥio, Kos kaj Rodoso, la plej potencaj membroj de la Dua atika maroligo (ekde 378).
La Dua interaliancana milito helena (alia nomo: Etolia milito) daŭris de 220-217 a.K. Ĝia kaŭzo estis la marodoj de la etoliaj liganoj en Mesenio, kiujn eĉ la je helpo vokitaj Aĥeanoj ne povis fini. Pro tio Filipo la 3-a (Macedonio) kaptis la okazon enmiksiĝi en grekiajn aferojn kaj membrigis Mesenion al la ligo dum kunveno de la Aĥea ligo en Korinto en la 220-a jaro.
Arto
La greka arto estas la aspekto plej facile videbla de antikva Grekujo: ĝi influis la roman arton, tiun de la renesanco kaj grandan parton de la moderna kaj nuntempa artoj en la okcidenta mondo. Ĝiaj monumentoj estas admirataj de turistoj en Grekujo mem, sed ankaŭ sur la lokoj de la grekaj kolonioj en Malgrand-Azio. Ĝiaj skulptaĵoj kaj vazoj ofte havas elstaran lokon en muzeoj kaj privataj kolektoj. La Partenono kaj ĝiaj skulptitaj ornamaĵoj, la grupo de Laokoono kaj la Venkantino de Samotrako estas inter la plej konataj artaĵoj en la mondo.
Multaj artaĵoj de la greka klasiko estis dumtempe perditaj kaj poste retrovitaj per arĥeologia serĉado. Tiaj serĉadoj ofte estis faritaj de nelokaj, alilandaj teamoj, kiuj interkonsentis kun la lokaj aŭtoritatoj pri siaj rajtoj pri la trovaĵoj. Tiumaniere valoraj artaĵoj ja estis retrovitaj, sed poste forportitaj de la trovejoj. Fama ekzemplo estas la Granda Altaro de Pergamo, elfosita en Pergamo inter 1878 kaj 1886 de germanaj arĥeologoj. Laŭ interkonsentoj kun la turka registaro la altaro, pli ol 30 metrojn longa kaj larĝa, estis transportita al Berlino, kie ĝi nun estas ekspoziciata en la Pergamo-muzeo. (Kelkaj partoj, trovitaj jam antaŭ la elfosado, troviĝas aliloke.) Alexander Conze, tiam direktoro de la berlina skulptaĵa kolekto, diris, ke li bedaŭris forpreni la monumenton de ĝia hejmo, sed timis, ke alimaniere ĝi tute perdiĝos, ĉar lokanoj disvendos ĝin pece al kolektantoj.
La antikvgrekaj pentraĵoj estas relative raraj, almenaŭ malmultaj al ni alvenis. La grekaj pentristoj pentris precipe sur paneloj el ligno, kaj la plejn belajn laborojn oni ankoraŭ admiris je pluraj jarcentoj post ilia kreo. Tamen, multaj el tiuj pentraĵoj malaperis post la 4-a  jarcento, kiam ilin oni ne plu estis protektitaj adekvate. Krom kelkaj Romiaj kopioj, ekzemple en Pompejo, rarajn vestiĝojn oni trovis en la tomboj de la reĝoj de Makedonujo, en Vergina, en Lefkadia (Makedonujo same), kaj en Kazanlako en la antikva Trakujo (nuna Bulgario).
La ekzemploj de skulptaĵoj rezistinte al la tempo estas pli oftaj, precipe la verkoj de majstroj kiel Fidio kaj Praksitelo. Tiujn artistojn kaj iliajn disĉiplojn ofte kopiis la Romanoj. Tamen la kristanoj de la 4-a kaj 5-a jarcentoj detruis paganajn idolojn pro pieco. Multajn skulptaĵojn el marmoro oni bruligis dum la Mezepoko por fari el ili kalkon kaj por rekuperi la metalon (por disfandi ĝin kaj por uzi ĝin alimaniere). La statuoj, kiuj eskapis al tiu detruo, estis protektitaj: ili estis enfositaj aŭ forgesitaj, kaj bronzaj statuoj estis perditaj mare.
Religio
La antikva greka religio (ankaŭ nomita mitologio) havas la apartan econ posedi nek sanktajn tekstojn, nek dogmon, nek eklezion, ĝi estas politeisma. Ritoj estis tre gravaj, persona pieco tute ne. Ekzistis tri tipoj de kultoj: publikaj, kiuj kunigis la komunumon de civitanoj de unu urbo, privataj apartenantaj al la hejma medio, kaj misteraj, kiuj promesis al inicitoj feliĉan vivon kaj transan mondon.
Estis grave, ke gasto en fremda urbo partoprenu en la ritoj pri la lokaj diaĵoj. Per tio li neniel pekis kontraŭ la hejmaj diaĵoj, sed konfirmis sian respekton al la gastigantoj.
La helena mitologio estas aro da mitoj kaj legendoj de la antikvaj grekoj, kiu temas pri iliaj diversaj dioj kaj herooj, la naturo de la mondo kaj la origino kaj signifo de ilia propra kultado kaj ritoj. Sur ĝi baziĝis la Greka religio, kiu iĝas gravega ilo por ke la fakuloj kaj esploristoj sciu pli pri la religiaj kaj politikaj institucioj de la Antikva Grekio, kaj ĝenerale, pri tiu civilizacio kaj la maniero kiel oni kreas mitojn.
La greka mitologio konsistas eksplicite en vasta sortimento da rakontoj kaj implicite en figuraj artoj, kiel la pentrita ceramiko kaj votaj oferaĵoj. La helena mitaro klarigis la originon de la mondo kaj detalis la travivaĵojn de bunta aro da dioj, herooj kaj aliaj mitologiaj estaĵoj. Tiuj rakontoj estis divastigitaj per parola poezia tradicio, sed ĝi supervivis ĝis nun danke ĉefe al la greka literaturo.
Literaturo
La plej konataj beletraj fontoj, la epopeaj poemoj Iliado kaj Odiseado, baziĝas sur la okazintaĵoj de la Troja milito. Du poemoj de la samtempulo de Homero, nome Heziodo, la Teogonio kaj Laboroj kaj tagoj, klarigas per riĉa rakontaro la originon de la mondo, la sekvadon de diaj regantoj kaj homaj epokoj, kaj la kialojn de la homaj tragedioj kaj oferaj kutimoj. Ankaŭ enhavas mitojn la Homeraj himnoj, kelkaj fragmentoj de epopeaj poemoj pri la Troja ciklo kaj de lirika poezio, la verkoj de damistoj de la 5-a jarcento a.K., kaj studoj de esploristoj kaj poetoj de la helena kaj romia tempoj, kiel Plutarko kaj Paŭzanio.
La greka tragedio estas teatra ĝenro devena el la Antikva Grekio. Inspirata en la ritoj kaj religiaj ludoj faritaj kaj en Grekio kaj en Anatolio, ĝi atingis hegemonian pinton en Ateno en la 5-a jarcento a.K. La plej gravaj kaj rekonataj aŭtoroj de tragedio estis Eskilo, Sofoklo kaj Eŭripido kiu, en diversaj historiaj epokoj, pritraktis kortuŝajn temojn.
La komedioj estis ludataj je la kosto de la ŝtato kaj estis eroj de konkurenco. Ili estis agnoskitaj de la ŝtato post la tragedioj, kiuj dekomence estis ludataj de la aktoroj je propra kosto. La plej gravaj kaj rekonataj aŭtoroj de komedio estis Aristofano kaj Menandro.
Filozofio
Antaŭsokrataj filozofoj estas la filozofoj kiuj vivis antaŭ Sokrato. Ili loĝis en Antikva Grekio. Ili inkluzivas ĉefajn figurojn kiaj Taleso, Alkmeono, Hipokrato, Empedoklo, kaj Demokrito.
La epoko antaŭ Sokrato
Filozofio de la antikva Grekio estas la unua filozofio en historio de la Grekio. Elementoj de filozofio oni rigardas ĉe poemoj de Homero kaj Heziodo. La unua konata filozofo estis tamen Taleso de Mileto kiu laŭ multaj informoj fondis en Mileto skolon filozofan. Li opinis, ke ĉio estas konstruita per la akvo kaj ĉio ĝin konsistas. Li tiel komencis filozofion de la naturo. Liaj lernuloj- Anaksimandro kaj Anaksimeno disvolvis ĝin al nivelo similantan ontologion (precipe kreado de la nocio arĥe kaj senfineco). Poste Heraklito priskribis ĉiaman ŝanĝadon formigante nocion de movo. Lia kontraŭlo- Parmenido el Elajo, kreinto de la ontologio, opinis ke la movo ne ekzistas, ke ekzistas nur unua esto - la mondo- kaj malesto ne ekzistas. Li kreis do la unuan kriterion de estado de esto- kriterio de la sameco, kiu agnoskas, ke esto ne estas sama kun malesto kaj ĉio kio estas malesto simple ne ekzistas. Lia lernulo- Zenono el Elajo kreis ankaŭ unuajn paradoksojn per kiuj pruvas ke movo ne ekzistas. Grava filozofo estis ankaŭ alia filozofo de la naturo, adepto de Heraklito- Empedoklo, kiu opinis, ke mondo estis formigita de la kvar elementoj (fajro, akvo, aero, tero) kaj evoluigas per evolucio. Adepto de Parmenido kaj Zenono, monistoj - Leŭkipo - opinis, ke ekzistas nedividebla, konstruanta mondon parteto nomata atomo. Demokrito disvolvis tiun agnoskon kaj opinis, ke mondon oni povas koni nur per mema racio (raciismo), en ontologio formigis la nocion de vakuo kaj disvolvis nocion de harmonio kaj kredeble kreis estetikon. Grava filozofo estis ankaŭ Anaksagoro kiu estas opiniita kiel la unua ateisto. Neniu scias kion precize opinis pitagorismanoj sed laŭ legendo ili opinis, ke mondo oni povas priskribi kaj koni per matematiko kaj ke ekzistas reenkarniĝo.
La epoko klasika
La epoko klasika estas la epoko de unuaj sofistoj kiu disvolvadis filozofion de la naturo en etiko, politiko, ontologio kaj sciteorio. La unuaj sofistoj estis Protagoro kaj Gorgio. Protagoro estis kreinto de relativismo. Li mem estis ankaŭ la unua agnostikisto kaj disvolvadis scipovon de eristiko - la scipovo de sukcesa diskutado. Gorgio opinis, ke nenio ekzistas kaj ĉion oni povas envive atingi per simpla retoriko. Li estas ofte kunigata kun Friedrich Nietzsche laŭ sia filozofio similanta la nihilismon. Laŭ sofistoj ne ekzistas la vero, kion ili pruvis en paradokso de la Epimenido. Paradokso estis dissolvita per moderna filozofio analiza (Alfred Tarski). La idealo de la filozofo estiĝis tamen Sokrato. Tiu filozofo estas en ĉiuj skribaĵoj pri li priskribata kiel homo kiu demandis filozofie hazardajn Atenanojn. Oni ne povas scii kion li enfine opinis ĉar lia lernulo, Platono priskribante lin aldonis siajn opiniojn pri mondo al Sokrato. Ofte ĉia saĝo de la Sokrato estas memorigata en pensoj mi scias, ke mi nenion scias kaj la vera saĝulo estas tiu, kiu scias kion ne scias. Tamen al Platono estas atribuata filozofio pri la metafiziko. Inter multaj opinioj pri la mondo (multuloj opinias, ke Platono kreis unuan sistemon konsistantan ĉian penson en ĉia scienco kaj kulturo; tial laŭ fama frazo: ĉia filozofio estas piednoto al Platono) Platono kreis teorion de la metafiziko kie li interpretas agadon de ĉia sento kaj senco. Laŭ li Dio estas nur unua movulo (demiurgo) kiu kreas mondon per ideoj. Li kreis ankaŭ skolon filozofian nomatan Akademio. Lia lernulo, Aristotelo, kreis logikon (bedaŭrinde kun influo de la psikologismo) kaj sur ĝi li konstruis sian filozofion. Unue li okupiĝis pri sciteorio kaj eraro de la homa menso, ke trairi al teorio de la esto. Laŭ li la esto oni povas koni per kategorioj. Tiu konkretigo estas konado eston per abstrakto. Konstruata filozofio estis nekontraŭebla ĝis Koperniko. Li fondis ankaŭ sian skolon, konkurencan al Akademio, nomatan Likejono. Akademio estas hodiaŭ nomo de la universitato, Likejono estas nomo de liceo.
La epoko helena
La epoko helena komencas ankoraŭ dum vivo de Aristotelo. Ĝi estas epoko de stoikoj, cinikoj, cineraikoj, epikuranoj kaj skeptikoj. Stoikismo estis kompleta sistemo filozofia kiun adeptis kaj disvolvadis Marko Aŭrelio, Zenono el Kitono, Cicerono, Seneko kaj Krizipo. Pejorative stoika homo estas tiu, kiu trankvile vivas en konscio, ke ĉio finiĝos bone. Cinikismo estas la unua filozofio nearistokrata. La plej fama fondinto, Antisteno en ontologio kreis reismon (nocio poste formigita per Tadeusz Kotarbiński). Lia plej fama lernulo- Diogeno - opiniis, ke homo vivus per pleneco de la vivo nur kiam li vivus per tio, kio estas bezonata al vivo minimale. Cinikistoj disvolvadis senkonscie socialismon kaj ofte kunigantaj estas kun filozofio de Karlo Markso. Homo cinika pejorative estas tiu, kiu ne estimas plej fundamentajn valorojn. Cineraikistoj kaj epikurikoj opinis, ke homo vivus per pleneco de la vivo nur strebante kaj atingante agrablon (hedonismo). Dum baroko kaj klasikismo novhedonistoj francaj nomiĝis libertinistoj (fama libertinisto estis Don Juan aŭ Tartufo). Skeptikistoj opinis, ke nenio estas certa kaj homo povas atingi ĉioscion, klerecon nur demandante (Seksto). Finfine Plotino revenigis metafizikon de Platono en novplatonismo. En ontologio li kreis nocion de unuaĵo al kiu ĉia esto venas. Konforme kun pitagoranoj li renovigis nocion de dualismo ontologia - ekzistis laŭ li mondo spirita kaj materia. Laŭ li, homo povas koni ĉion per metafiziko.
Socio
La sklavoj havis nek povon nek statuson. Ili havis rajton fari familion kaj esti posedantoj, sed ili ne havis politikajn rajtojn. Ĉirkaŭ la 600 a.K. la sklaveco komerca estis disvastigita en Grekio. Ĉirkaŭ la 3a jarcento a.K. la sklavoj estis triono de la totala loĝantaro en kelkaj urboŝtatoj. La sklavoj ekster Sparto preskaŭ neniam ribeliĝis ĉar ili devenis el diversaj naciecoj kaj estis tro disaj kaj ili ne kapablis organiziĝi.
La plej parto el familioj havis sklavojn kiel hejmaj servistoj uax laboristoj, kaj eĉ kelkaj malriĉaj familioj povis havi kelkajn sklavojn. Ne estis rajto bati aŭ mortigi sklavojn. La posedantoj ofte promesis al siaj sklavoj liberigon future por kuraĝigi iliin al forta laboro. Diference el Romo, la ekssklavoj (nome liberigitaj sklavoj) ne iĝis civitanoj. Male ili miksiĝis al la aro de la metekoj, kiuj estis la eksterlandanoj aŭ de aliaj urboŝtatoj kiuj rajtis oficiale loĝis en la ŝtato.
Nutrado
Nutrado en antikva Grekujo karakteriziĝas per simpleco, sobreco kaj spegulas la malfacilajn kondiĉojn de la agrokulturo en la tiama Grekujo. Ĝi baziĝas sur la "mediteranea triopo" : tritiko, olivoleo kaj vino.
Capri
Capri (elparolu: "Kapri"), esperantigebla kiel Kaprio, estas komunumo de Italio. Ĝi situas sur samnoma insulo en la Golfo de Napolo, en ties malalta parto; en la pli alta parto situas Anacapri. Ambaŭ komunumoj apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumo Anacapri.
Paulo Dybala
Paulo Dybala aŭ plennome Paulo Bruno Exequiel Dybala (loka hispanlingva prononco laŭ sistemo IFA ) estas argentina futbalisto. Li naskiĝis en Rosario, Provinco Kordobo, Argentino, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2015 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Juventus FC de Torino. Krome same ekde la jaro 2015 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "21".
Capri
Somere la komunuma haveno estas trafike ligita al Salerno, Sorrento, Positano kaj Napolo per la boataj linioj de la mara metroo.
La Blua Kaverno estas kaverno en Capri, kiu aspektas kiel granda halo ĉirkaŭ kvar etaĝojn alta. Eblas eniro nur de la maro kaj boate, tra ŝtona arko malpli ol metron alta. La kaverno estis fosita de la maraj ondoj ene de la kalkŝtono kaj estas duone plena de akvo kiel rezulto de la enprofundiĝo de la marborda grundo.
Busije
Busije, serbe Бусије estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun. La loknomo signifas: embusko.
Geografio
Busije etendiĝas ĉe Zemun.
Historio
En 1997 multe da serboj alvenis precipe el Kroatio. Por solvi problemojn de tiuj rifuĝintoj la ŝtato aĉetis tiun herbejon por la rifuĝintoj. En 2006 la stratoj estis pavimitaj kaj aŭtobuso trafikis. Problemo estas manko de lernejo kaj similaj konstruaĵoj.
Granato
Granato estas skarlate ruĝa frukto de granatujo, simila al pomo, kun ledeca ŝelo, supre (sub la kaliko) kun 5-7, malsupre kun 3-4 kernoĉambretoj. Ĝi enhavas multajn grajnojn kun acidete dolĉa gusto.
Oni pretigas el la fruktoj refreŝigan trinkaĵon. Oni ankaŭ uzas ĝian sukon aŭ siropon por prepari la iranan kaj irakan stufaĵon Fesenĝano.
La granato ekde antaŭ nelonge ankaŭ konsideriĝas kiel afrodiziigaĵo, ĉar ĝi altigas la nivelon de testosterono tiel ĉe viroj kiel ĉe virinoj.
Pál Pepó
Pál PEPÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pepó Pál estas hungara agronomo, profesoro, politikisto, ministro.
Pál Pepó naskiĝis en 1955 en Gyula.
Biografio
Pál Pepó post siaj studoj li iĝis agronomo, li laboris en Scienca Universitato pri Kossuth Lajos ekde 1979. Li doktoriĝis en 1984, li kandidatiĝis (PhD) en 1993. En 1986 li studvojaĝis en Sovetunio, en Usono en 1991 kaj 1992, en Britio en 1993 kaj 1995, en Germanio en 1994 kaj 1996, en Israelo en 1996. Li estis ministro pri medio en Unua Kabineto Orbán inter 1998-2000, poste li estis katedrestro en la supre menciita universitato ĝis 2006; li estas ankaŭ docento. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Seksosimbolo
Seksosimbolo estas famulo de iu ajn sekso, tipe aktoro, modeloj, muzikisto, manekeno, aŭ sportisto, kies publikigo estas ankaŭ aŭ ĉefe pere de fokuso de seksa altiro kaj kiu notita ĉar estas amplekse konsiderata kiel tialo de seksallogo.
La plej multaj el la viroj kaj virinoj, kiuj gajnas ĉi tiun titolon, okupas profesiojn, kie aspekto gravas, precipe aktoroj kaj modeloj, sed multaj seksaj simboloj ankaŭ venas de la vicoj de atletoj kaj muzikistoj, kaj ankaŭ estas verkistoj, poetoj, politikistoj kaj aliaj fame konataj profesiuloj.
La termino estis ĝenerale unuafoje uzita meze de la 1950-aj jaroj en rilato al la populareco de iaj filmostelulinoj, ekzemple Marilyn Monroe kaj Brigitte Bardot.
Historio
Viraj sekssimboloj estas konata fenomeno ekde la 19-a jarcento, kiam roluloj kun sovaĝa, malhela kaj romantika aŭro kiel la poeto Lord Byron kaj la pianisto Franz Liszt estis konsiderataj objektoj de deziro. La plej multaj el la virinoj kiuj gajnis la titolojn de sekssimboloj de tiu tempo aperis en teatro sur scenejo, precipe sur la scenejoj de Londono kaj Parizo.
Konsiderinda vastiĝo en la vicoj de sekssimboloj estis evidenta kun la ekapero de la kino, kiu disvastigis la signifon kaj manieron de famo de aktoroj multe preter kio tio povus esti disvastigita en viva prezento de teatro. Jam en la unuaj jaroj de la establado de kino, eĉ antaŭ la apero de sono, tre elstaraj sekssimboloj jam estis kreitaj, la plej elstara inter ili estante Rudolph Valentino. Aliaj famaj filmsteluloj kiuj iĝis sekssimboloj de tiu tempo estis Greta Garbo, Marlene Dietrich, Clara Bow, Theda Bara, kaj apud ili la stelo de la muzikaloj Lillian Russell.
Kun la pliiĝo de kino, kaj la evoluo de la Holivuda "stel-"industrio, sub la aŭspicioj de revuoj kaj periodaĵoj kiuj temigis kinon kaj la diigon de ĝiaj steloj, la nombro da sekssimboloj kiuj venis de tiu kampo pliiĝis konsiderinde. Apud ili elstaris ankaŭ kantistoj kaj aliaj scenejuloj. En la tridekaj kaj kvardekaj jaroj de la 20-a jarcento, steloj (inter la virinoj) povas esti menciitaj, kiel Jean Harlow, Betty Grable (ne laste danke al ŝia rolo kiel afiŝulino (angle Pin-up), kiu estis distribuita en milionoj da ekzempleroj inter la usonaj soldatoj dum la Dua Mondmilito), Claudette Colbert, Rita Hayworth (precipe post ŝia filmo Gilda), Mae West, Joan Crawford, Jane Russell, Ava Gardner, kaj Ingrid Bergman; kaj inter la viroj Errol Flynn, Clark Gable, Cary Grant, Gary Cooper, Charles Boyer, Robert Taylor, Frank Sinatra kaj Bing Crosby (la lastaj du, ĉefe danke al ilia kantotalento).
La plej rekonebla ina sekssimbolo en la kvindekaj kaj fruaj sesdekaj estis Marilyn Monroe, ne laste pro sia morto en juna aĝo, kiu kontribuis al ŝia ikonigo. En ĉi tiuj jaroj, Holivudo produktis plurajn elstarajn inajn sekssimbolojn, unue kaj ĉefe Elizabeth Taylor, kune kun Grace Kelly kaj Jayne Mansfield kaj la modelo Bettie Page, sed en ĉi tiu periodo, ankaŭ virajn sekssimbolojn kiel Marlon Brando, James Dean, Montgomery Clift, Paul Newman, Gregory Peck, Steve McQueen, kaj aliajn. La elstara vira figuro de la periodo, aliflanke, estis la kantisto Elvis Presley. Aliaj kantosteluloj kiuj iĝis sekssimboloj de la epoko estis Jim Morrison kaj Mick Jagger. En ĉi tiuj jaroj ankaŭ pliiĝis la nombro de eŭropaj sekssimboloj, kiuj estis publikigitaj ne nur post sia translokiĝo al Holivudo (kiel en la kazo de Ingrid Bergman aŭ Cary Grant). Inter ili oni povas nomi Anna Magnani, Sophia Loren, Gina Lollobrigida kaj Marcello Mastroianni el Italio, Catherine Deneuve, Alain Delon kaj Gérard Philipe el Francio, kaj Sean Connery el Britio. Brigitte Bardot elstaris super ĉiuj aliaj dum tiu ĉi periodo, kies nuda aspekto, ŝiaj malkaŝaj filmoj kaj precipe ŝia ŝtorma vivo igis ŝin ne nur sekssimbolo sed ankaŭ simbolo de la epoko. Kiel Monroe kaj Taylor antaŭ ŝi, kaj eĉ pli forte, la kariero por kiu ŝi akiris diskonigon - aktorado - estis flankenpuŝita pro la renomo, kiun ŝi akiris danke al la granda atento, kiun ŝiaj agoj, ŝia vivo kaj ŝiaj ofte ŝanĝiĝantaj amantoj vekis. Tiele Bardot estis seksa simbolo antaŭ ĉio pro la granda publikeco, kiun ŝi ricevis, multe pli ol la roluloj, kiujn ŝi portretis sur la kineja ekrano.
Ekde la 1970-aj jaroj, ankaŭ televidsteluloj komencis preni sian lokon apud filmsteluloj, kaj iagrade eĉ puŝis la piedojn de ĉi-lastaj. Televidsteluloj kiel ekzemple David Cassidy, George Clooney, Johnny Depp, Pamela Anderson, Tom Selleck, Farrah Post, John Travolta kaj Bruce Willis (el kiuj kelkaj poste iĝis sukcesaj filmsteluloj) iĝis sekssimboloj dank'al la televidaj serioj kiujn ili ĉefrolis. Ankaŭ kantsteluloj kiel Mick Jagger, Deborah Harry, Ricky Martin, Britney Spears kaj Beyoncé. Apud ĉi tiuj, seksaj simboloj kiuj naskiĝis en la kino kiel Mary Cathleen Collins (konata kiel Bo Derek), Brooke Shields, Sharon Stone, Daniel Day-Lewis, Brad Pitt, Angelina Jolie, Tom Cruise, Antonio Banderas, Mel Gibson, Robert Redford kaj aliaj. Rimarkinda fenomeno en tiu periodo estis la kresko de sekssimboloj kies ĉefa famo rilatis al ties esto kiel sekssimboloj, en kiuj la fenomeno estas precipe videbla en referenco al tiuj engaĝiĝitaj pri modeligado.
Kultura disvolviĝo
Multaj seksaj simboloj estis kreitaj sekvante la grandan publikecon kiun ili ricevis en la amaskomunikiloj, precipe kiam la publikeco estis rilatita al sekseco. Tiel, ekzemple, Elvis Presley gajnis multan diskonigon danke al la pelvaj movoj, kiujn li montris kantante, kaj multaj aliaj filmsteluloj estis priskribitaj kiel sekssimboloj danke al siaj nudaĵaj aŭ parte vestitaj roloj en filmoj, kaj ekzemploj de tio estas Marlon Brando en A Streetcar Named Desire aŭ Silvana Mangano en Riso amaro. Inter la viroj, kiuj fariĝis elstaraj sekssimboloj, estas tiuj distingitaj per sia alteco, iliaj larĝaj ŝultroj, klaraj simboloj de vireco de sia tempo kaj vigla kaj agresema konduto. Inter la virinoj, kiuj fariĝis elstaraj sekssimboloj, estas tiuj kun grandaj okuloj, malĉastaj lipoj kaj precipe grandaj mamoj.
Grava kontribuo al la poziciigado de multaj sekssimboloj estis farita de famulkulturo en la klaĉrevuoj, en la klaĉsekcioj de gazetoj, kaj en la diversaj distraj programoj en televidilo. Multaj fojoj ekzistas ampleksa kunlaboro inter famuloj kaj PR-profesiuloj, kiuj reprezentas ilin al la amaskomunikilaro, kun la reklamaj kanaloj prezentas la famulojn en dezirinda kaj allogiga maniero, ekzemple promenade ĉe strando aŭ en amuzante en noktoklubo. Tre ofta kaj forte eksplicita fenomeno de amasvendado pere de uzado de sekssimboloj estas utiligita fare de popularaj distraj ĵurnaloj kaj tabloidoj, kiuj kutimas publikigi tutpaĝan seksan portretbildon kaj doni al ili forte seksec-sugestantan titolon (kiel ekz "la brusto de la ŝtato" al modelulino) al anonimaj junulinoj (kaj en la posta paĝo reveni al iliaj ĉiutagaj raportistaĵoj) prezentante ilin kiel sekssimbolojn kaj kiel dezirindajn virinojn.
Foje fikciaj figuroj ankaŭ iĝas sekssimboloj, ekzemple la rolulo Betty Boop kiu aperis en bildstrioj en la 1930-aj jaroj kaj estas konsiderita unu el la unuaj viglaj figuroj se temas pri esti sekssimbolo. Post tio, la rolulo de Jessica Rabbit kiu aperis en la filmo Who Framed Roger Rabbit ankaŭ iĝis konata kiel sekssimbolo. La kampo de videoludoj ankaŭ foje produktas sekssimbolojn, sed kutime tiuj ne rompas la limojn de la ĉeftendenco. Ekzemplo kiu deflankiĝas de tiu ĉi regulo estas la rolulo de Lara Croft el la serio de videoludoj, komiksoj kaj filmoj Tomb Raider, kies intrigoj ankaŭ estis prezentitaj en la filmoj Tomb Raider  el 2001 kaj la daŭrigo The Secret of Life el 2003. Ĉi tiuj filmoj ankaŭ establis la pozicion de la aktorino Angelina Jolie, kiu interpretis Lara Croft-n, kiel sukcesa aktorino kaj seksa simbolo.
Erevano (stacidomo)
Erevano (Երևան երկաթուղային կայարան) estas la centra fervoja stacidomo de Erevano, ĉefurbo de Armenio. Proksime estas la stacio Davido de Sasuno de la Metroo de Erevano.
Historio
En 1902 la unua fervoja linio estis konstruita al Erevano, konektanta ĝin kun Aleksandropolo (Gjumri) kaj Tiflis (Tbiliso). En 1908, dua linio konektis ĝin kun Julfa, Persio.
En 2010, Rusaj fervojoj rekonstruis la stacian komplekson. Dum la renovigadoj, oni restaŭris la internon de la stacio, enkondukante LCD-ekranojn kun informoj pri trajn-horaroj por pasaĝeroj. Krome, pro la signifa kresko de trafiko de pasaĝeroj, same kiel la bezono certigi komfortan medion por aĉeti biletojn, oni decidis dividi la spacon en ĉambrojn por longdistancaj kaj internaciaj trajnoj. La dezajno de la ĉambroj ne ĝenis la entutan arĥitekturan stilo; dekoracio estas farita el naturaj kaj artefaritaj materialoj identaj al la originalo. En la stacidomo estas hotelo kun ĉambroj por loĝado.
NGC 974
NGC 974 (aliaj indikoj — PGC 9802, UGC 2049, MCG 5-7-12, ZWG 505.15, NPM1G +32.0104, IRAS02314+3243) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antal Lencsés
Antal Lencsés [lenĉEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Lencsés Antal József estis hungara eldonisto, redaktoro, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Lentscho ĝis 1840.
Antal Lencsés naskiĝis la en Rum (Vas), li mortis depost la  en Buda.
Abelveneno
Abelveneno estas veneno produktata de abeloj. Por multaj naturaj malamikoj de abeloj ilia veneno estas mortiga; en pli granda kvanto ĝi estas danĝera ankaŭ por la homo, ĉefe se iu havas specifan alergion. Oni pensas, ke 3-5% de homoj reagas alergie je la abelveneno.
Esploroj montris, ke abelbredistoj estas en multe pli malgranda grado inklinaj al reŭmataj malsanoj ol ceteraj homoj. Preparaĵoj el abelveneno (ungventoj, ampoloj) estas agnoskitaj de la klasika medicino kaj estas permesitaj medikamentoj en multaj landoj, sed pro la alergia reago, nur kuracisto povas rekomendi ĝian uzon.
Propoliso
Propoliso (abelvakso) estas rezinhava substanco, kiu protektas la arbajn kaj arbustajn burĝonojn de la media influo kaj de sekiĝo. La abeloj kolektas propolison kaj uzas ĝin kvazaŭ cementon, per kies helpo ili fermas truojn kaj fendojn en la abelujo. Ili uzas propolison ankaŭ por desinfekti la vaksĉelojn, en kiujn estas kolekta mielo, poleno, kaj en kiujn la abelreĝino metas ovojn. La abeloj uzas ĝin ankaŭ por enbalzamigo de malamikoj, mortigitajn interne de la abelujo kaj kies forigo estas neebla pro ĝia grandeco, ekzemple limako k.a. La enhavo de propoliso, same kiel tiu de florpoleno, estas ekstreme malsimpla. Propoliso enhavas ĉirkaŭ 30% da diversspecaj vaksoj, 55% da rezinoj kaj balzamoj, 10% da eteraj oleoj kaj 5% da polenoj. Krome ĝi entenas en malgrandaj kvantoj tutan aron de ne kutimaj substancoj, kaj oni plu konstante malkovras en ĝi novajn konsistaĵojn. Jam Hipokrato (460-377 a. K.) preskribis propolison por kuraco de internaj kaj eksteraj ulceroj. Hodiaŭ oni uzas propolison en apiterapio, ĉefe en la rusa kaj orienteŭropa medicino.
São Gabriel da Palha
São Gabriel da Palha estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 31.859 enloĝantojn en 2010.
Garešnica
Garešnica, hungare Garesnica (gareŝnica) estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 22 komunumoj apartenas al la municipo.