cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La unua amo (romano)
Temo
Vladimir Petroviĉ, dekses-jarulo, restas en la kamparo kun sia familio kaj tie li renkontas sian novan najbarinon, Zinaida Aleksandrovna Zasekina, bela dudekunu-jara virino kiu restas kun sia patrino, la Princino Zasekina. Tiu familio, kiel la plimulto el la rusa malalta nobelaro kun reĝaj ligoj de tiu tempo, ĝuis nur gradon de respektindeco pro siaj titoloj; la Zasekin-oj, en la okazo de ĉi tiu historio, estas tre malriĉa familio. La juna Vladimir enamiĝas al Zinaida, kiu havas aron da pluraj aliaj (socie pli elekteblaj) svatantoj al kiuj li aliĝas en iliaj malfacilaj kaj ofte malsukcesaj provoj akiri la favoron de la fraŭlino. Zinaida, kiel estas rivelite tra la historio, estas funde kaprica kaj iom ludema amantino kun tiuj svatantoj frapitaj de amo. Ŝi ne reciprokas la amon de Vladimir, ofte iluziigante lin, mokante lian rilatan junecon kontraste kun sia frua plenaĝeco. Sed fine la vera celo de ŝia korinklino kaj la iom tragika konkludo al la rakonto estas rivelita.
Vladimir malkovras ke la vera objekto de la amo de Zinaida estas sia propra patro, Pjotr Vasiljeviĉ. En la tragikaj kaj ruinige koncizaj du finaj ĉapitroj, Vladimir sekrete observas la finan renkontiĝon inter Pjotr kaj Zinaida ĉe la fenestro de ŝia domo en kiu lia patro frapas ŝian brakon per vip-bastono. Zinaida kisas la vundon sur sia brako kaj Pjotr enkuras en la domon. Ok monatojn poste, la patro de Vladimir ricevas korŝiran leteron de Moskvo kaj larmoplene petegas favoron al sia edzino. Pjotr mortas pro apopleksio kelkajn tagojn poste, post kio lia edzino sendas konsiderindan monsumon al Moskvo. Tri aŭ kvar jarojn poste, Vladimir ekscias pri la geedziĝo de Zinaida kun sinjoro Doljskij kaj pri ŝia posta morto dum akuŝo.
Orero
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(17229) 2000 CR97
(17229) 2000 CR97 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Listo de Esperanto-periodaĵoj en Rusio
Ĉi tiu listo havas informon pri periodaj Esperanto-eldonaĵoj, kiuj estas aŭ estis eldonataj en Rusia Federacio ekde 1991 en Esperanto.
Listo de Esperanto-periodaĵoj, eldonataj en Rusia Federacio:
Interretaj projektoj:
Ortonovo
Ortonovo estas komunumo de Italio.
6721 Minamiawaji
6721 Minamiawaji estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo kaj Takeŝi Urata elde la elde la "Stacio de Oohira" de la Observatorio de Nihondaira en la kvartalo Ŝimizu de Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Minamiaŭaĵi, malgranda urbo en la sudo de la insulo Aŭaĝi.
Arlo Guthrie
Arlo Davy GUTHRIE (naskiĝis la 10-an de julio 1947) estas usona popolkantisto. Kiel lia patro, Woody Guthrie, li estas konata pro kantado de kantoj protestaj kontraŭ socia maljusteco, kaj rakontado dum prezentado de kantoj. La plej konata verko de Guthrie estas lia debuta kanto, "Alice's Restaurant Massacree", satira parolanta blusmuziko ĉirkaŭ 18 minutojn longa, kiu poste fariĝis danko-himno. Lia sola plej bona sukceso estis kovraĵo de "Urbo de Nov-Orleano" de Steve Goodman. Lia kanto "Masaĉuseco" estis nomita la oficiala folklora kanto de la ŝtato en kiu li vivis la plej grandan parton de sia plenaĝa vivo. Guthrie ankaŭ faris plurajn agadajn aperojn. Li estas patro de kvar infanoj, kiuj ankaŭ havis karierojn kiel muzikistoj.
Säntis
Säntis estas la plej alta pinto de la Apencelaj Alpoj kaj troviĝas je la koordinatoj 47°14'57"N kaj 9°20'36"E ekzakte je la trilimpunkto de la kantonoj Apencelo Interna, Apencelo Ekstera kaj Sankt-Galo. Kun alteco de 2502 m super la marnivelo ĝi estas la plej alta monto de la Apencelaj Alpoj. La pinto de Säntis, kiu situas sur la teritorio de la komunumo Wildhaus estas ŝatata ekskurscelo. De Schwägalp ĝi estas atingebla per la Aertelfero Schwägalp-Säntis, sed de ĉiuj flanke ĝi ankaŭ en kelkhora ne tro malfacila migrado atingeblas. Vintre la regiono estas konata por skiado kaj precipe neĝtabulado. Sur Säntis troviĝas grava meteologia observejo kaj sendilo de la svisa televido.
Dum la epoko de la Helveta Respubliko (1798 ĝis 1803) la tiama Kantono Säntis estis nomumita laŭ la monto.
Nahapet Kuĉak
Nahapet Kuĉak (armene: Նահապետ Քուչակ ) (mortis en 1592) estis armena mezepoka poeto, konsiderita unu el la unuaj aŝikoj. Li estas plej konata pro siaj hajren-oj (հայրեն), "distikaĵoj kun ununura kohera temo." Kuĉak probable naskiĝis en la vilaĝo Ĥarakonis, proksime al la urbo Van. Li poste edziĝis al virino nomata Tangiatun. La poeto vivis sian tutan vivon proksime al la lago Van ĝis sia morto en 1592. Kuĉak estis entombigita en la tombejo de la preĝejo Sankta Teodoro kaj lia tombo fariĝis pilgrimejo.
Kuĉak skribis hajrenojn (հայրեն) armenan skribmanieron de kantoj konsistantaj el kvarliniaj strofoj, en kiuj ĉiu linio havas dek kvin silabojn kaj estas dividita per cezuro en sep kaj ok silabojn. Li alportis ĉi tiun antikvan formon de armena verso al ĝia pinto. Plej multaj el liaj hajrenoj temas pri amo, surtera kaj libera de iuj dogmoj. Sed la poeto vidis la suferadon kaj socian malegalecon de la homoj, afliktita pro la armenaj ekzilitoj, kaj filozofie pripensis la eventojn kaj sortojn de homoj. Demokratia kaj humanisma laŭ sia esenco, kontraŭfeŭda laŭ sia orientiĝo, la poezio de Kuĉak estis defio al mezepoka dogmismo. De postaj poetoj, la hajrenoj de Kuĉak estis laŭditaj kiel verkoj de vera poezio kaj granda individua kreemo.
"Mia animo forlasis mian korpon, mi sidiĝis por lamenti: 'Mia animo, se vi forlasas min, mia vivo forpasis!' Kaj mia animo respondis: 'Kie estas via saĝo, preĝu? Kiam domo kolapsas, kial ĝia mastro restu? '
Luis Enrique Sepúlveda Cuadra
Verkoj
Sepúlveda verkis kelkajn prop. broŝurojn kaj tradukis la literaturaĵon „Por Koleriĝi“ (23 p., 1910, Meksiko). Kunlaboris por multaj E-gazetoj.
Nekrologo
En Heroldo de Esperanto la 5-an de januaro 1936 aperis nekrologo de Eduard Kühnl, el kiu ni citas
''Ĉar li eklaboris por Esperanto en la unuaj tempoj de la movado, lia nomo aperos en ĉiu historia verko en la unuaj vicoj. Nekredeble ampleksa estis lia korespondado kun ĉiuj landoj de la mondo, kaj lia arkivo ordigita ĝis la lasta tago de lia vivo reprezentas valoran fonton por studo de nia movado, precipe rilate la antaŭmilitan epokon. Precipe el tiu tempo ĝi enhavas dokumentojn skribitajn de la plej konataj propagandistoj. La materialo kolektata dum jardekoj estis lia trezoro, kiun li zorge ordigis, kompletigante ĝin per ĉio, kio aperis en la mondo esperantista. Miloj da leteroj skribitaj de li dum tiu tempo kaj dissenditaj al ĉiuj partoj de la terglobo diskonigis lian nomon same kiel nomon de propagandisto persone aktiva.''
Mérignies
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Multlingveco en muziko
Multlingveco en muziko temas pri la uzo de pluraj lingvoj fare de individuaj kantistoj kaj kantogrupoj. La kantoj kiuj ekzistas en plej eble multe da lingvoj estas Frato Jakobo kaj Paca Nokt', kies originalo estas en la germana, estas tradukita al pli ol 300 lingvoj aŭ lingvovariantoj (dialektoj).
Konservi la lingvan diversecon signifas elstarigi la unikecon de kantoteksto, transdonante la poezion de la aŭtoroj kaj defendi la riĉecon de ĉiu lingvo kantante en diversaj lingvoj, eĉ en indiĝenaj lingvoj. La atento kaj demando por nacilingvaj kantoj kreskadas, eĉ en Nederlando, lando, en kiu oni favoras la anglan en edukado kaj komerco malavantaĝe de la nederlandaj studoj, kiuj estas minacataj de formorto. Konstateblis en marto de 2019 ke la tri unuaj furorkantoj de la 40 plej ŝatataj kantoj en Nederlando konsistis por la unua fojo en dek kvar jaroj el nederlandlingvaj kantoj. Kantado en sia propra lingvo estas spertata kiel pli persona: la kantistoj povas uzi ĝin por traduki siajn plej profundajn emociojn, kaj la tekstoj estas multe pli bone komprenataj de la spektantaro.
En multaj landoj kie muziko oftege rilatas al tradicio kiel ekzemple en Mezoriento homoj ne tiom kutimas aŭskulti eksterlandan muzikon kaj proponi la guston de kantoj en malsamaj lingvoj kaj kun diversaj kuluraj influoj estas iom malfacila sed laŭdinda paŝo por malfermi sian muzikan sintenon.
Kantistoj kiu kantas en plej eble multe da lingvoj
La kantisto JoMo estis jam dufoje menciita en la 'Guiness book of records' (Guinness-libro de rekordoj) pro kantado en plej eble multe da lingvoj i.a. en la angla urbo Letchworth li donis sian unuan rekord-rompantan 25-lingvan koncerton. Afiŝo rilate al la eŭropa tago de la lingvoj en 2009 (Giornata europea delle lingue) pri koncerto kiun li donis en Italio (Chiavari) mencias 26 lingvojn.
La barata kantistino Alka Yagnik kantas en pli ol 20 lingvoj.
Polyglot Gathering en Berlino (2015)
JoMo ankaŭ kantis en trideko da lingvoj dum la berlina plurlingvula kunveno en 2015 . Krom kanton en la pikarda (dialekto el Francio) kaj miksitan kanton en ses lingvoj (germane, france, pole, angle, ruse kaj esperante), la poliglota publiko dum la Polyglot Gathering en Berlino (2015) povis elekti inter kantojn en 29 pliaj lingvoj (ne-miksitaj kantoj) en jenaj lingvoj : la franca, hispana, itala, okcitana, portugala, rumana, araba, kataluna, kosa, ĉuvaŝa, germana, angla, eŭska, ĉina, hebrea, haita, lingala, nederlanda, japana, pola, rusa, romaa (romani), ukraina, jida, kroata kaj esperanto, de kiuj 10 lingvoj estis ne hindeŭropaj.
Ekonomie dominantaj lingvoj kaj kvotoj
Post la dua milito en iuj landoj, ekzemple Nederlando, pro la deviga enkonduko de la angla lingvo en la eduksistemo kaj poste sub premo de merkataj cirkonstancoj kondukis al malekvilibro en la uzo de lingvoj en kanzonoj.
Iuj kantistoj kiuj ne kantas en hegemonia lingvo kaj tamen deziras koncerti internacie solvas la lingvan demandon pere de 'supratekstigo' t.e. ekrano kiu tekstigas la tradukon de la kantotekstoj supra la scenejo. Aliaj (ekzemple Emmy the Great, Gwenno Saunders kaj Maria Usbeck ) kantas nacilingve, angle sed konscie ankaŭ en aliaj lingvoj.
Listo en du kategorioj
a listo estas dividata en du kategorioj:
1. individuaj kantistoj kantantaj plurlingve
2. muzikgrupoj kantantaj plurlingve
Unue estas listigitaj la nomo de la individuaj kantistoj aŭ grupoj, sekvata (inter krampoj) de la lingvoj en kiuj ili kantas.
Listigitaj estas artistoj kiuj en la angla vikipedia versio almenaŭ kantas en du lingvoj*, kvankam tiukaze temas nur pri dulingveco kaj ne pri plurlingveco kaj 'multlingvismo'. Plejmulto de la kantistoj 'papage' kantas en fremdaj lingvoj, kvankam ili ofte sukcesas bone kanti, ekzemple helpe de la Internacia Fonetika Alfabeto.
* (la propra + esperinde en pli ol unu alia lingvo)
NE listigitaj estas
Listo de muzikgrupoj kantantaj plurlingve
−> Unue estas listigitaj la nomo de la grupo, sekvata de la lingvo(j) en kiuj ili kantas (inter krampoj)
Bibliografio
Marielle Rispail - Louis-Jean Calvet, Quand les chansons disent les mouvements du monde, 2021 [parte rete], L'Harmattan, 289 paĝoj, ISBN : 978-2-343-24100-5
Laëtitia Giorgis, «Marielle Rispail (dir.), Quand les chansons disent les mouvements du monde», Lidil [rete], 66 | 2022, DOI: https://doi.org/10.4000/lidil.10879
Eksteraj ligiloj
Buitenlanders zingen Nederlands (Listo de eksterlandaj kantistoj kantantaj en la nederlanda).
Garbhan MacAoidh, Ĉu lingvo influas la melodion de kantoj?, Monato, p. 16, 41-a jarkolekto, majo 2020
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi listo baziĝas parte sur la anglalingva artikolo List of multilingual bands and artists en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
László Dubrovay
László Dubrovay [lAslO dubrovai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dubrovay László estas hungara komponisto, profesoro.
László Dubrovay  naskiĝis la  1943 en Budapeŝto.
Biografio
László Dubrovay komencis pianludi jam antaŭ la lernojaroj. Li frekventis muzikan mezlernejon, poste Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li lernis komponadon precipe de Viktor Vaszy. Inter 1966-1971 li instruis en ĉeflernejo en Budapeŝto, poste li laboris kaj instruis en Germanio. Tie li eklernis la elektronikan muzikon. Inter 1976-1985 li instruis en Muzikarta Altlernejo, poste li iris al Berlino. Li ricevis premion Kossuth en 2013 kaj premion Artisto de la Nacio en 2014, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Rudná (distrikto Svitavy)
Municipo Rudná situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 9 km oriente de urbo Březová nad Svitavou. Vivas ĉi tie. Al la vilaĝo ni venos post deflankiĝo el ŝoseo n-ro 43 (E461) en Brněnec al nordoriento kaj veturo ĉirkaŭ 4 km.
Historio
La unua skriba mencio pri la komunumo devenas el la jaro 1365. En pasinteco tio estis du memstaraj vilaĝoj, Dolní Rudná (Malsupra Rudná, germane Nieder Rauden), kiu apartenis al estinta distrikto Moravská Třebová kaj Horní Rudná (Supra Rudná, germane Ober Rauden), kiu apartenis al la distrikto Svitavy. Nuntempe ĝi estas kunigita en unu tutaĵon, apartenanta al la distrikto Svitavy. Post ellandigo de la germana loĝantaro en la jaro 1946 venis ĉi tien novaj setlantoj el suda Moravio.
Blazono
Blazono de la vilaĝo devenas el simbolaro sur sigelo de Horní Rudná. Estas sur ĝi falĉilo, ministaj marteloj kaj ŝpato. La blazono estas oblikve dividita en du kampojn, la verda kaj falĉilo simbolas terkulturadon kaj arbaran mastrumadon kaj la nigra kun ministaj iloj simbolas minadon.
Naturo kaj turismo
Norde de la vilaĝo estas Prostřední vrch (575 m s.m.) kaj sude Chvalka (618 m s.m.). Trans la vilaĝo gvidas ruĝa turisma signaro kaj signita cikloturisma traceo. La turisma signaro gvidas al Hřebeč, Jablonné nad Orlicí, Králíky kaj Králický Sněžník.
Muzeo de Cluny
La Muzeo de Cluny estas muzeo pri la mezepoko en la Latina kvartalo de Parizo ĉe la placo Paul Painlevé. Ĝia plene oficiala nomo estas Musée national du Moyen Âge - Thermes et hôtel de Cluny.
Verkoj
La muzeo enhavas grandan varion de mezepokaj pecoj de granda gravo. Elstaras la kolektoj de tapiŝoj (ĉirkaŭ 70 pecoj), de artaĵoj el eburo (300 pecoj) kaj skulptaĵoj, menciindas tiu de stilo de gotiko, kelkaj el kiuj devenaj de konstruaĵoj kiaj la katedralo de Notre-Dame aŭ la abatejo de Saint-Denis. Rimarkindas ankaŭ la aroj de juvelarto (inklude parton de la Trezoro de Guarrazar), la murtapiŝoj La damo kaj la unikorno kaj vitraĵoj.
En areo de 3500 m² (2.000 m² de ekspoziciejo), la muzeo enhavas 23.000 verkojn kaj aliajn objektojn, (el kiuj ekspoziciiĝas nur 2.300); tiuj datiĝas el la epoko de la romia Gaŭlo ĝis la 16a jarcento.
Ryan's Daughter (filmo)
Ryan's Daughter ("La filino de Ryan") estas filmo de David Lean, aperinta en 1970.
Rakonto
La filmo situas en izolita vilaĝo sur Duoninsulo Dingle en Irlando dum la 1-a mondmilito. La loĝantoj estas sendependaj naciistoj, primokantaj Britajn soldatojn de apuda armea bazo kaj vilaĝan idioton Michael (John Mills), kaj rankoraj al Rosy Ryan (Sarah Miles), la tro dorlotata filino de tiea trinkejestro Tom Ryan (Leo McKern), kiu sekrete informas la Britojn.
Rosy estas tedata de sia memkontenta vivo kaj revas pri la ekstera mondo - je la bedaŭro de la tiea pastro, Patro Hugh Collins (Trevor Howard). Rosy enamiĝas al la tiea instruisto, Charles Shaughnessy (Robert Mitchum), kiu revenas el vojaĝo al Dublino. Rosy imagas, ke Shaughnessy povos alporti ekciton al sia vivo, sed Shaughnessy provas konvinki ŝin pri la malo. Ambaŭ fine geedziĝas, sed Rosy rapide fariĝas malkontenta pri sia edziniĝo, kvankam ŝi ne komprenas kial.
Iom poste alvenas Majoro Randolph Doryan (Christopher Jones) por preni la komandon de tiea armea bazo. Veterano de la unua mondmilito, li estis dekoraciita per Viktoria kruco pro kuraĝa faro en la batalo, sed li suferas el kriplita kruro kaj bombada ŝoko. Li renkontas Rosy en la trinkejo, kaj Rosy estas tuj allogita al li. Michael ankaŭ ĉeestas kaj senkonscie batadas sian piedon kontraŭ la muro, kio rememorigas la tranĉeojn al Doryan, kiu svenas pro nerva kolapso. Post rekonsciiĝo, Rosy konsolas lin, kaj ambaŭ pasie kisiĝas ĝis la alveno de Ryan kaj la loĝantoj interrompas ilin. La sekvan tagon, ambaŭ renkontiĝas en arbaro kaj ĝuas longan amrilaton.
Iun nokton, meze de ŝtormego, IRB-estro Tim O'Leary (Barry Foster) - kiu mortigis policanon pli frue en la filmo - kaj malgranda grupo da kamaradoj alvenas en la trinkejon de Ryan kaj devigas lin helpi ilin rekapti kargon da germanaj armiloj el la ŝtormo. Ryan informas la Britojn, sed partoprenas en la rekapto de armiloj el la ŝtormo; baldaŭ la tuta enloĝantaro alvenas al la strando por helpi. Tamen, O'Leary kaj liaj sekvantoj estas haltigataj de Majoro Doryan kaj liaj homoj sur la vojo kaj estas arestitaj. O'Leary estas pafvundita de Doryan dum provo eskapi, sed Doryan denove havas rememoron kaj svenas. O'Leary estas kaptita, kriante sian lastan deziron al Doryan: "Foriru el mia lando!".
Charles diras al Rosy, ke li scias pri ŝia malfideleco, sed li deziras ebligi, ke tio "estingiĝu". Tamen, tiun nokton, Charles observas Rosy reirantan al Doryan, kaj la sekvan matenon li forvagadas en noktovesto tra la strando, ĝis li estas trovita de Patro Collins, kiu konvinkas lin reveni. Kvankam Rosy deklaras, ke ŝia afero kun Doryan estas finita, Charles decidis forlasi ŝin. Poste, tamen, alvenas popolamaso, akuzante Rosy, ke ŝi informis la Britojn pri la ekspedo de armiloj, senvestigante ŝin kaj tondante ŝian hararon ĝis Patro Collins alvenas por disigi ilin.
Dume, Doryan promenas sur la strando kiam li renkontas Michael-on, kiu konsideras Doryan sian amikon. Michael kondukas Doryan al kaŝejo de armiloj - inkluzive dinamiton - kiuj ne estis retrovitaj, kaj post Michael forkuras, Doryan sin mortigas eksplodigante la eksplodilojn.
Ferdinando Palasciano
Ferdinando PALASCIANO (naskiĝis la 13-an de junio 1815 en Capua, mortis la 21-an de novembro 1891 en Napolo) estis itala kirurgo, politikisto kaj unu el la pioniroj de Ruĝa Kruco.
Biografio
Filo de Petro, komunuma sekretario de Monopoli, kiu transloĝiĝis al Kapua por laboro, kaj de Raffaela Di Cecio.
Li diplomiĝis tre juna pri Belartoj kaj Filozofio, tiam pri Bestokuracado kaj fine pri Medicino kaj Kirurgio. Je la aĝo de tridek tri jaroj, li estis nomumita kuracisto de la Armeo de la Reĝlando de la du Sicilioj, li estis en Messina dum la ribelo de 1848.
Kontraŭ la ordono de generalo Carlo Filangieri, la juna kuracisto ankaŭ kuracadis  la malamikojn, kiuj estis vunditaj dum la batalo. Li estis akuzita pri malobeo, kaj minacita je mortkondamno. Li tamen pravigis sian konduton antaŭ Filangieri per la aserto: "La vunditoj, sendepende de la armeo al kiu ili estas ligitaj, estas por mi sanktaj kaj ili ne povas esti konsiderataj kiel malamikoj", kaj "Mia kuracista devo estas pli grava ol mia devo kiel soldato." Nur la interveno de la reĝo Ferdinando la 2-a ŝanĝis la mortpunon al unu jaro de mallibero en Reggio Calabria.
Ĉi tiu sperto estis prezentita en lia postaj deklaroj al la Internacia Kongreso de la Pontaniana Akademio de Napolo en 1861, kaj tio havis larĝan reeĥon tra Eŭropo. Ĝi estis unu el la bazoj de la Ĝeneva Konvencio de 1864, kiu naskigis la Ruĝan Krucon.
Li tiam estis vokita al konsulto fare de Garibaldi por trakti pafvundon en la meza maleolo de la malsupra dekstra kruro dum batalo de Aspromonto. Palasciano konsilis al kuracistoj de Garibaldi kirurgie interveni por depreni kuglon de la osto, tamen ili ne fidis lin.kaj eĉ argumentis, ke tie ne troviĝas kuglo. Ili konvinkiĝis nur post kelkaj monatoj. Inter Palasciano kaj Garibaldi estiĝis profunda amikeco, atestita de antaŭnelonge trovitaj korespondaĵoj, konservitaj ĉe la Muzeo S. Martino o en Napolo Li estis ankaŭ deputito en la Parlamento en la 14-a, 15-a kaj 16-a sesioj, kaj ankaŭ senatano,  kaj magistratano en la urbo Napolo.
En 1886 ekaperis la unuaj simptomoj de serioza demenco, kun mallongaj klarmensaj intervaloj; tiu malsano akompanis lin ĝis la morto. Dum la jaroj de malsano estis ĉiam ĉe lia flanko la edzino Olga de Wavilow, rusino je nobela origino, kaj kelkaj amikoj.
Li estas enterigita en la placo de la eminentuloj de la tombejo de Poggioreale.
Iron Butterfly
Iron Butterfly (Fera papilio) estas usona rokmuzika bando plej konata pro la sukceso de 1968 "In-A-Gadda-Da-Vida", havigante dramecan sonon, kiu kondukis al la evoluo de peza roko kaj peza metalo. Formita en San-Diego, Kalifornio, inter grupanoj kiuj antaŭe estis "plejaj malamikoj", ilia glora epoko estis la malfruaj 1960-aj jaroj, sed la grupo estis revigliĝinta kun diversaj membroj kaj kun diversaj niveloj de sukceso, sen novaj registradoj ekde 1975. La bando havas la albumon de 1968 In-A-Gadda-Da-Vida kiu estas inter la 40 plej bonaj venditaj albumoj, vendante pli ol 30 milionojn da kopioj.
Ŝtato Ebonji
Ŝtato Ebonji aŭ en la angla plenforme Ebonyi State - en Esperanto eble Ebonji-Ŝtato aŭ pli simple Ebonjio - estas unu el la 36 ŝtatoj respektive fakte subŝtatoj de Niĝerio, situanta en la sudo de la Orienta Regiono de la lando. La riĉo de la subŝtato estas agrikulturo, nafto, natura gaso kaj minoj.
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Abakaliki. Limoj estas norde Benue Ŝtato, oriente Krosrivera Ŝtato kaj sude estas Abia Ŝtato.
La indiĝena etna grupo en la subŝtato estas la igboj.
NGC 2062
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
William R. King
William Rufus DeVane KING (7-an de aprilo 1786 en kantono Sampson, Norda Karolino - 18-an de aprilo 1853 en Selma, Alabamo) estis usona politikisto kaj en 1853 dum 45 tagoj (ĝis sia morto) la 13-a vicprezidanto de Usono, dum prezidanteco de Franklin Pierce.
Biografio
King studis juron en la Universitato de Norda Karolino, en Chapel Hill kaj sukcese diplomitiĝis en 1803 kaj en 1806 iĝis advokato. De 1807 ĝis 1809, li estis membro de la Domo de Reprezentantoj en Norda Karolino, ekde 1811 membro de la Demokrata-Respublikana Partio, tiel trifoje elektita el Usona Domo de Reprezentantoj. Li rezignis pri sia mandato en aŭtuno de 1816, por reprezenti sian hejmon kiel diplomato en Eŭropo. King agadis unuafoje en Napolo, reĝlando de la du Sicilioj kaj poste en la rusa ĉefurbo Sankt-Peterburgo.
Li revenis en Usonon en 1818, setlis en la novfondita federacia ŝtato Alabamo, oni elektis lin en la konstitucia ensemblo de la Teritorio. Li estis la unua senatoro de Alabamo en 1819. Oni reelektis lin plurfoje, ĝis King en 1844 denove ekdiplomatiĝis kiel komisiito en Francio.
Li revenis en la Usonon en 1848, nun kiel membro de la Demokrata Partio, denove senatoro de Alabamo. Li rezignis pri sia mandato en 1952 pro sanaferoj, poste li veturis al Kubo por kuracado. En printempo de 1853, li ne povis partopreni solenan enoficiĝon de la prezidento, la kongreso eldonis apartan leĝon, kiu permesis lian enoficiĝi kiel vicprezidento, en foresto.
En aprilo de 1853, King revenis al sia plantejo King's Bend en Dallas County kie li mortis.
Rokokristalo
La Rokokristalo estas kvarco en ties plej pura stato, pro kio ĝi estas travidebla ĉar ne havas aliajn komponaĵojn kiaj metaloj aŭ aliaj. Ĝi troviĝas kutime en montaj regionoj kaj areoj aluviaj tutmonde. Ĝi estas profitebla pro sia molekula stabileco por kontroli la precizecon de elektraj cirkvitoj pro sia resonanca konduto.
Dirk De fauw
Dirk De fauw (Varsenare, 7-a de decembro 1957) estas belga CD&V-politikisto. Li estas filo de Hilaire De fauw, kiu estis membro de la komunuma estraro de Sint-Andries, provinca estrarano de Okcidenta Flandrio kaj deputito de la sama provinco. Dirk De fauw studis juron kaj estas advokato. Politike li nur aktivas je loka kaj provinca niveloj.
Politika kariero
Okaze de la loka baloto de 2012 li estris la liston de CD&V kaj estis kandidato por postsekvi Patrick Moenaert, kiu estis urbestro ekde 1995. Kun eta diferenco Sp.a venkis kaj ties kandidato Renaat Landuyt iĝis urbestro. Ekde 2013 De fauw iĝis skabeno kaj prezidanto de loka OCMW (Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn, Publika Centro por Socia Bonfarto). Ekde 2019 li estas urbestro.
Louise Brooks
Louise BROOKS (naskiĝis la en Cherryvale, Kansaso, mortis la  en Roĉestro (Nov-Jorkio)) estis usona dancistino kaj aktorino. Ŝi fariĝis film-stelulino, fama pro siaj beleco kaj har-aranĝo. En 1929 ŝia rolo de Lulu en Pandora's Box (Die Büchse der Pandora) de Georg Wilhelm Pabst plene rivelis ŝin.
Distrikto Heves
La Distrikto Heves [heveŝ] (hungare Hevesi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves. Ĝi situas inter Mátra kaj Tiso sur ebenaĵo en la plej suda parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Heves (urbo), krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 15 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 697,68 km², kie loĝas 33 382 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj), fremdultrafiko kaj bredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis daŭre inter 1886-1983. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Carl Niebergall
Carl Gottfried Matthäus August NIEBERGALL (naskiĝinta en la 16-a de aprilo 1811 en Arnstadt, mortinta samloke en la 19-a de januaro 1890) estis germana kuracisto kaj pioniro de bankuracado en sia naskiĝurbo.
Ballari
Ballari, ಬಳ್ಳಾರಿ estas urbego, sidejo de la samnoma distrikto Ballari en subŝtato Karnatako en suda Barato.
Ĝenerala striko de 1960-61
La ĝenerala striko de la vintro 1960-1961 ekigita kontraŭ la programo pri konsum-bridado de la belga registaro de Gastono Ejskenso (Gaston Eyskens) daŭris ses semajnojn kaj paralizis ĉefe Valonion, ĉar la reiro al laboro estis amasa en Flandrio post kelkaj tagoj. Klasika sociala konflikto inter sindikatoj kaj politika povo, kiu asertis, ke ĝi deziras restarigi la publikajn financojn bridante la konsumadon kaj ŝparante la sociajn servojn, la «striko de la jarcento» profunde stampis kaj la valonan movadon kaj la manieron, laŭ kiu Valonio mem taksis sin kaj estis taksita de la cetero de la lando pro la kontrasto inter la daŭrigo de la striko sude kaj ĝia sufiĉe rapida malfortiĝo norde. La striko konsistigis ian valonan ekkonsciiĝon, pro ĉi tiu malsameco kaj ankaŭ pro tio, kion la valonaj sindikatestroj konkludis el ĝi.
Carl Niebergall
Vivo
Post la lernejofrekvento (i.a. nehumanisma gimnazio) li ekstudis medicinon en Halle (Saale). Post la finstudo li revenis al Arnstadt kaj nomumitis Sanitätsrat (poste eĉ Fürstlich Schwarzburg-Sonderhäusischer Rat).
Ballari
Geografio
Ballari situas sur Dekkana Altebenaĵo precipe sur montetoj en alteco 495 metrojn de la marnivelo. Hosapete troviĝas 59, Rajĉur 126, Davangere 132, Kurnul 141, Hubli-Dharwad (meze) 200, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 251, Belagavi 271, Bidar 314, Mumbajo 609, Kolkato 1459, tutlanda ĉefurbo Delhio 1500 kilometrojn (aere).
Ĝenerala striko de 1960-61
Historia kunteksto
La striko okazis tuj post la balota malvenko de la registaro de Akilo van Akero (Achille van Acker), «laika registaro», kuniganta socialistojn (Belga Socialista partio — BSP) kaj liberalulojn. Ekde la 3a de septembro 1960 Gastono Ejskenso gvidis centre-dekstran koalician registaron, kiu unuigis socialkristanojn (Social-Kristana Partio) kaj liberalulojn (Partio por la libereco kaj progreso). «Liberigitaj de la registara oportunismo, la socialistoj eliris el sia politika dormemo. La valona febro tuj reekis». Valona kongreso okazis en Lieĝo en 1959. La valonaj socialistoj kunvenis en Namuro en junio 1959. En decembro 1959, okaze de la kongreso de la BSP, la sindikatisto Andreo Genoto (André Genot) (kiu gvidis la valonan popolan movadon - VPM - post Andreo Renardo (André Renard)) estis ovaciita kaj lia parolado «estis freneze aklamita de tiuj, kiuj malaklamis van Akeron, kaj spontane kaj bataleme ekkantis la «Internacion» kontraŭ malentuziasma kaj embarasita estraro.» La BSP devis akcepti la programon pri «strukturaj reformoj» prilaborita de la sindikato FGTB (Ĝenerala Laborfederacio de Belgio) en 1954.
Post la malkoloniigo de Kongo, pro la alta publika ŝuldo, la ejskensa registaro starigis vastan konsumbridadan programon, kiu ricevis la nomon Unika Leĝo. Dum la malfermita nacia komitatkunveno de la FGTB, Andreo Renardo deziris adoptigi la principon pri ĝenerala striko kontraŭ tiu programo de la 6a de decembro 1960. Sed lia mocio estis rifuzita de ĉiuj flandraj regionoj, dum la brusela sindetenis. La valonoj ricevis malplimulton, sed la striko tamen okazis.
Hroznová Lhota
Hroznová Lhota (Hrozna Lhotta) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio. Ĝi situas sur la norda bordo de rivereto Velička en Moravia Slovakio sur montarpiedo de Blankaj Karpatoj. Vivas ĉi tie.
Ĝenerala striko de 1960-61
Historia kunteksto
Ĉiuj konsentas, ke Andreo Renardo estis ĝia animo. Ĝi impresis, ĉar temis pri ĝenerala striko, kaj ankaŭ pro ĝiaj spontanaj aspektoj, kiuj eĉ vekis la atenton de Kornelio Kastoriadiso (Cornelius Castoriadis) kaj de «Socialisme ou barbarie» kaj naskis sindikatan kaj socialisman doktrinon, la renardismo.
Hroznová Lhota
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447.
Ĝenerala striko de 1960-61
La eventoj
Ĝendarmaro intervenis kaj la registaro eĉ vokis la armeon (pluraj socialistaj gazetoj, kiuj instigis la soldatojn al malobeo estis konfiskitaj). Pluraj homoj mortis pro bombatencoj. La stacidomo «des Guillemins» en Lieĝo estis tute detruita. Kardinalo Van Roey dum male al la klerikaro de Seraing omaĝis al ĝi. Sufiĉe rapide la strikmovado malfortiĝis en la nordo, kie tamen Andreo Renardo estis brile akceptita, interalie en Antverpeno. Ĝi estis fakte mastrumita de kunordigo de valonaj federacioj de la FGTB en Namuro. En Ivoz-Rameto, Andreo Renardo direktis la strikon laŭ valona memregismo, ĉar li opiniis ke nur federaciismo ebligos la ekonomian restarigon de Valonio. Kelkajn tagojn pli poste, valonaj socialistoj kuniĝis en Sankta Servajso (Saint-Servais) por apogi ĉi tiun memregan peton en letero al la reĝo. La trian de januaro, la socialistaj deputitoj deklaris, ke sen modifo de la nacia politiko, «la valona popolo nur povus peti revizion de la politikaj institucioj en la lando por memelekti sian socian kaj ekonomian disvolviĝon». La 13an, okazis kunveno de la socialistaj elektitoj de Valonio en Sankta-Servajso kiuj deklaris la «rajton je memdispono» por Valonio kaj ili disponigis siajn mandatojn al la Partio. La elektitaj vortoj montras la gravecon de la ago, kiu unuafoje okazis, ĉar ĝis tiam neniam la valonaj socialistaj deputitoj kuniĝis sen siaj flandraj samuloj por publika deklaro. Eĉ se ĝi malsukcese konkludiĝis (la konsum-bridado estis voĉdonita en la Parlamento), ĉi tiu perforta movado ĉerpos novan energion el la federaciisma postulo far la plimulto de la valona laborista movado, kiu vidis en tio manieron restarigi regionan ekonomion. La registaro demisiis post la elĉerpiĝo de la striko, sed la socialisma partio plifortiĝis dum la batalo.
Hroznová Lhota
Historio
La 15-an de marto 1939 en Hroznová Lhota eldonis reprezentantoj de etnografia grupo Etnografia Moravio Jan Uprka kaj instruisto Josef Vávra proklamon pri aparteneco de Moraviaj Slovakoj al slovaka nacio kaj suverenco de Slovaka ŝtato (kiu estis proklamita la antaŭan tagon) super Moravia Slovakio. En la tempo de la dua mondmilito poste Etnografia Moravio evoluigis kunlaborismajn aktivecojn kaj ĝis Hroznová Lhota alvojaĝis multe da prominentaj naziistoj.
Carl Niebergall
Vivo
Lia intereso kuracada ankoraŭ kreskis dum la salboradoj en la salejo Arnshall proksime de Rudisleben (nordorienta urboparto de Arnstadt). Necesis ekzameni ĉu oni trovus novan, sanigan salakvon. Kune kun la inĝeniero August Rost kaj la deputito kaj entreprenisto Christian Gottfried Schierholz li atendis la ekspertizon farotan de la apotekisto Jacob Heinrich Lucas. En la analizo eblis dokumenti la bonan kvaliton kaj sanigan taŭgecon. Fondiĝis en la 1851-a jaro la Solakva societo (Soleverein): pere de ĝi Niebergall reklamis ke la salakvo helpu antaŭ ĉio kontraŭ malsano de haŭto, de la sensorganoj, de la mukozoj kaj de la nervoj. Pro instigo de Niebergall multaj urbanoj instalis banĉambrojn por gastoj uzante la bone saturitan salakvon liveritan en bareloj. Kiel instrukciilon sciencan Niebegall eldonis en 1852 la unuan verkon titolitan Arnstadt- Solbad am Thüringer Wald. En la 19.6.1857 Niebergall malfermis sian domon en la strato Lohmühlenweg nr 1 (hodiaŭ: nr 2: Nomo: Solbadeanstalt Lohmühlenweg). Temis pri moderna banejo (salakvo kaj pinopingloj) kun diversaj termbanoj sed ankaŭ malvarma akvo. Kostis banado sen salakvo 5 arĝentajn groŝojn, banadon kun salakvo 8.
Ballari
Demografio
En 2011 populacio de Ballari estis.
Ĝenerala striko de 1960-61
Konsekvencoj de la striko
Ĉi tiu striko kondukos al la peto pri valona aŭtonomio kaj pri strukturaj reformoj celantaj pli bone regi la valonan disvolvon kaj tiel efike fronti la ekonomiajn malfacilaĵojn de Valonio. La kreo, en januaro 1961, de la Valona Popolmovado, kiu organizos la valonan petskribadon, estas unu el la konsekvencoj de la striko, same kiel tiu samtempe ideologia kaj sociologia fenomeno, kiu nomiĝis Renardismo (laŭ la nomo de Andreo Renardo, ĉefa valona sindikata gvidanto), kiu kunigis socialajn postulojn kaj valonan aŭtonomismon. Eĉ se la Valona Popolmovado ĝisfine rifuzis konsistigi politikan partion, la sukceso, kiun ĝi atingis organizante la peticiadon de 1963 (650 000 subskriboj favore al la federalismo), la rompo inter multaj socialistaj sindikatistoj kaj la socialista partio (ĉe la povo kaj kontraŭanta ĉian federalan ŝtatreformon), la pliakrigo de iuj komunumismaj demandoj kiel la Furonoj (les Fourons) aŭ la forpelo de la valonaj studentoj en Luveno, la balotaj sukcesoj de la popola unuiĝo (Volksunie) en Flandrio, la pliakrigo de la ekonomiaj problemoj en Valonio fine havis balotajn kaj politikajn konsekvencojn.
Hroznová Lhota
Memorindaĵoj
Arkitektura interesaĵo estas domo kaj eksa ateliero de pentristo Joža Uprka, alikonstruita en la jaro 1904 laŭ projekto de arkitekto Dušan Jurkovič. En jarcentŝanĝo ĝi gastis vicon da kulturaj personecoj, ekz. Alois kaj Vilém Mrštíkidoj aŭ Zdenka Braunerová. En la jaro 1902 vizitis Hroznován Lhotan franca skulptisto Auguste Rodin. La domo, enloĝata de la idoj de la pentristo, troviĝas sur privata parcelo kaj ĝi ne estas al publiko alirebla.
Ĝenerala striko de 1960-61
Konsekvencoj de la striko
De 1968 la Valona Unuiĝo kun la franclingvula demokrata fronto kaj la popola unuiĝo konsiderinde plifortigis la defendantojn de federalismo en la belga parlamento. La ŝtata reformo - tamen timema - voĉdonita en la parlamento dum la leĝoperiodo 1968-1971, ekigis serion da reformoj de la belga ŝtato (en 1980, 1988, 1993, 1999), kiuj ankoraŭ ne finiĝis kaj iom post iom transdonis la duonon de la malnovaj naciaj taskoj al federalaj instancoj. Eĉ se la ligo inter la maldekstro kaj la valona movado, tre klara en la 60-aj jaroj, malfortiĝis nun la valona FGTB restas konsiderinda sindikata potenco kaj fidele sekvas la renardismajn idealojn, eĉ se ĝi kiel ĉiuj laboristaj movadoj eltenis la sociologiajn ŝanĝojn, kiuj ankaŭ koncernas la laboristan klason kaj la labormondon entute.
Carl Niebergall
Vivo
Niedergall ege engaĝiĝis por ebla Kuracloko Arnstadt sed ricevis nek la subtenon de la urbo nec de la duka ministerio. Peton starigi ĉe Alteburg publikan domon rifuzitis en 1870. Sed oni permesis al li almenaŭ naĝigi kaj promenigi la kuracgastojn nudaj en ĝardeno tiea. En 1883 Niebergall faris raporton pri tri jardekoj da bankuracado kaj ties pozitivaj sanigoj. Sed mankis por vera funkcio de baneja turismo la medio en Arnstasdt kaj pli kaj pli mankis ankaŭ la saniĝemuloj. Oni ekparolis pri tute normala perbaneja kuracado sen aparte bonaj efikoj. Mallonge post la morto de la kuracisto la salakva fonto ankaŭ ĉesis flui.
Ballari
Historio
Fortikaĵo de Ballari estis konstruita dum la mezepoko. Ekde 1565 ĝi apartenis al sultanlando, ekde 1678 al reĝlando, ekde 1800 la britoj dominis. Ili instalis garnizonon. En 1840 la tiama Bellary iĝis la distrikta sidejo. Ekde 1956 tiu areo apartenis al subŝtato de Majsuro (renomita Karnatako en 1973 laŭ la lingvaj limoj de kanara). En 2014 la angla nomo Bellary estis renomita al la nuna formo Ballari.
Ekonomio
Ĉirkaŭ Ballari jam historie oni kultivis kotonojn, la urbo havis floran kotonan industrion. La plej frua vapora koton-spinfabriko estis establita en 1894. La urbego daŭre prosperas en tiu sektoro. La vestindustrio precipe estis grava dum la 1-a mondmilito, ĉar oni kudris uniformojn por la soldatoj.
Religio
Laŭ la barata censo en 2001 la hinduismo estas la plimulta religio en Ballari kun 70%. Islamo estas dua plej populara religio kun 27%, kristanismo 1%.
Trafiko
Ballari havas trairan fervojan linion kun stacidomo. La urbego estas atingebla voje per 10 vojoj el ĉiuj direktoj (vidu la mapon!). Flughaveno funkcias loke.
Sauveterre-la-Lémance
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sauveterrois.
Ortovero
Ortovero estas komunumo de Italio.
Pál Sőni
SŐNI Pál (ŝeo:ni) estis rumanuja hungara verkisto, literaturhistoriisto naskita en Nadjvarado la 21-an de januaro 1917 kaj mortinta en Kluĵo la 14-an de oktobro 1981. Li estis la avo de usona naĝistino Rebecca Soni.
Biografio
Pál Sőni studis en Oradea, Csernovic kaj Kluĵo. Li publikis rakontojn en Erdélyi Helikon. En la fino de la dua mondmilito la faŝistoj forprenis lin. Inter 1947-1953 li laboris en redakcio de ĵurnalo Előre, inter 1954-1956 li estis ĉefredaktoro de revuo Utunk, pli poste redaktoro de la Literatura Libroeldonejo.Ekde 1957 li instruis en Universitato de Kluĵo.
Srirangam
Srirangam ankaŭ skribata kiel Shirangam (en tamila lingvo: ஸ்ரீரங்கம்), ankaŭ konata kiel Tiruvarangam, estas templo kaj insulo en areo de la urbo Tiruĉirapali en Tamil Nadu, en la sudo de Barato.
La insulo Sri Rangam estas ĉirkaŭata de la rivero Kovero en un flanko, kaj unu el ĝiaj alfluantoj: la Kolidamo en la alia flanko. Srirangam estas grava loĝloko de la viŝnuanoj, la adorantoj de Viŝnuo, unu el la tri gravaj diaĵoj kune kun Ŝivao kaj Brahmo la Kreinto en Hinduismo.
NGC 2063
NGC 2063 estas grupo de steloj en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
22734 Theojones
22734 Theojones estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Theo Percy Jones, finalisto de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro lia projekto pri konduta scienco. Li estis lernanto ĉe la Jones Home School de Tucson (Arizono).
Saint-Frion
Saint-Frion estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 189 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Saint-Frion etendiĝas sur 18,76 km², kaj havis 189 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 10 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Frion situas je alteco de 727 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Frion apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean Boulanger, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Frion apartenas al la kantono de Felletin, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Batalo de Ĥarkivo (2022)
La batalo de Ĥarkivo estis milita engaĝiĝo kiu okazis ekde februaro al majo de 2022 en kaj ĉirkaŭ la urbo de Ĥarkivo en Ukrainio, kiel parto de la nordorienta Ukrainia ofensivo kaj orienta Ukrainia ofensivo dum la Rusia invado en Ukrainion (2022). Ĥarkivo troviĝas nur 30 kilometrojn sude de la Rusia–Ukrainia landlimo kaj estas ĉefe rusparolanta urbo, la dua plej granda urbo en Ukrainio kaj estis konsiderita kiel grava celo por la rusa militistaro frue en la invado.
La 13-an de majo, ukrainaj fortoj puŝis rusajn trupunuojn, provante ĉirkaŭi la urbon malantaŭe al la rusia landlimo. Cetere, estis raportita ke Rusio retiris trupunuojn de la areo. La Instituto por la Esplorado de Milito opiniis ke Ukrainio "probable gajnis la batalon de Ĥarkivo". Tamen, de 20-a de majo, rusiaj fortoj denove pripafis la urbon.
L'Année Sociologique
L'Anné Sociologique estis sociscienca periodaĵo fondita en 1898 de Émile Durkheim, kiu laboris kiel ĝia eldonisto. Ĝi estis publikata pojare ĝis 1925, kaj reekpublikiĝis kiel Annales Sociologiques inter 1934 kaj 1942. Post la dua mondmilito, ĝi reekpublikiĝis kiel L'Année Sociologique kaj ankoraŭ estas publikata nuntempe.
Durkheim fondis L'Anné Sociologique kiel rimedon por publiki esploraĵojn proprajn kaj de siaj lernantoj kaj aliaj akademianoj laborantaj en sia nova sociscienca paradigmo. Kiel rezulto de tio, la titolo estas uzata por nomi la grupon kiu kunpartoprenis la periodaĵon kun Durkheim kaj ankaŭ la esplorojn produktitajn en la unuaj du jardekoj de la 20-a jarcento.
Kelkaj anoj de la grupo Anné Sociologique estas, krom Durkheim mem, Célestin Bouglé, Marcel Mauss, Henri Hubert, Robert Hertz, Maurice Halbwachs kaj François Simiand, inter aliaj.
Moskvo (Majno)
MOSKVO (Majno) estas urbo en kantono Somerset, ŝtato Majno, Usono ( Moscow, county Somerset, Maine state, US) situanta en fora nordoriento de la lando, kie kune kun la ŝtatoj Masaĉuseco, Konetikuto, Rod-Insulo, Vermonto, Nov-Hampŝiro konsistigas konglomeraton Nov-Anglio. En 2014 ĝia civito nombris 512 rezidantojn, el kiuj viroj estas 53.7%, virinoj 46.3%). Averaĝa aĝo egalas 46.9 jarojn.
La urbo havas entute areon 124.22 km² ekvivalentan al 47.96 mi². Ĝi situas 735 futojn (224 m) super marnivelo, apud lago Wyman kaj rivero Kennebec.
Historio
Joseph Baker alvenis kun sia edzino kaj ses infanoj en 1783. Lia sepa infano Dorcas naskita la 29-an de julio 1784, estis la unua bebo tiea.
Antaŭ 1810 la loĝantaro de la regiono triobliĝis.
Tiam loĝantoj apelaciis nomi la setlejon kiel Bakerstown kaj poste Northfield, sed ili estis refutitaj, ĉar jam samnomaj setlejoj ekzistis. La francaj soldatoj, rifuĝintoj tien kaj en najbaran kanadan Kebekion el Francio, proponis la nomon de rusia Moskvo, kiun ili okupis aŭtune de 1812.
La 30-an de januaro 1816 Moskvo estis korpigita kiel la 21-a urbo de la ŝtato Majno. La 23-an de julio 2016 oni solenis la 200-an jubileon de la urbo.
Finnaj eŭro-moneroj
En Finnlando, laŭ leĝo, oni rondigas ĉiujn sumojn kontante pagatajn al la plej proksima multoblo de 5 cendoj. Tial oni ne bezonas la 1-cendajn kaj 2-cendajn monerojn, kaj malmultaj tiaj estis stampitaj. - La finnaj eŭro-moneroj havas tri malsamajn desegnaĵojn. La eta litero videbla sur la moneroj, ekz. sub la kapo de la sabro en la 1–50-cendaj moneroj, estas tiel nomata monmajstra marko. En ĉiuj finnaj eŭro-moneroj ĝis la fino de 2006 la litero estas "M", el la familia nomo de Raimo Makkonen, la direktoro de la monfarejo. Ekde 2007 ĝin anstataŭas la literoj "FI" por Finnlando kaj krome estas aldonita eta insigno de la monfara kompanio.
Anna Kubinyi
Anna Kubinyi [kubinji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kubinyi Anna estis hungara gobelinisto.
Finnaj eŭro-moneroj
La ĉirkaŭo de la 2-eŭra monero surhavas la vortojn SUOMI FINLAND, respektive la finnan kaj la svedan vortojn por Finnlando, kaj tri kapojn de leono.
Anna Kubinyi
Anna Kubinyi  naskiĝis la  1949 en Makó -- mortiĝis  2015.
Biografio
Anna Kubinyi frekventis mezlernejon en Szeged, Industriartan Altlernejo en Budapeŝto. Ŝi komence volis lerni ceramikaĵon, sed pro dokumentaj problemoj ŝi komencis okupiĝi pri teksaĵoj. Inter 1990-2000 ŝi vivis plej ofte en Francio. Ŝi uzis jutojn, kanabojn, silkojn, lanojn dum kreado de artaĵoj. Kelkfoje ŝi studis la hungarajn motivojn en Transilvanio. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2013, pli frue ekde 1987 ankaŭ aliajn premiojn.
Ŝtoncirkloj de Caiseal Coillte
Caiseal Coillte orienta (1)
La pli bone konservata ŝtoncirklo estas tiel nomata „kvin-ŝtona cirklo“ kaj situas 800 m sude de la ŝoseo Lauragh-Castletownbere kaj ĉ. 3,2 km sudokcidente de la ponto Lauragh, apud roka elstaraĵo. La restaĵoj de la kvin-ŝtona cirklo konsistas el tri starantaj rokblokoj. Tuj sude de la cirklo situas tri raraĵoj en pli ol 6 m longa ŝtonvico. Sude kaj oriente estas spuroj de prahistoriaj muroj. Ĉirkaŭ 150 m okcidente situas restaĵoj de ŝtonvico. Tuj norde iras la mezepoka ŝoseo de Kenmare al la haveno de Castletownbere. Hodiaŭ ĝi estas larĝa greskovrita vojo.
Caiseal Coillte okcidenta (2)
La diametro de tiuj malbone konservata, ĉ. 75 m fora multebla ŝtoncirklo estas 16,8 m. Ĝi estas unu el la plej grandaj en la sudokcidento de la insulo. La nombro de konservataj ŝtonoj estas 3 el 11 aŭ 13 ŝtonoj. Male al la kvin-ŝtonaj cirkloj en la centro povas stari migra ŝtonego (Kenmare) aŭ menhiro (Gortanimill). Proksime situas la ŝtoncirklo de Shronebirrane.
Chuy Bravo
Jesús Melgoza (n., m. ) estis populara usona komikulo kaj aktoro. Li partoprenis en televida programo Chelsea Lately el 2007 ĝis 2014. Li aperis en la filmoj The Honeymooners (2005) kaj Pirates of the Caribbean: At World's End (2007).
Kölcsey Egyesület
Kölcsey Egyesület
Moncheaux
Moncheaux - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Osiglia
Osiglia estas komunumo de Italio.
NGC 2064
NGC 2064 (alia indiko — LBN 1627) estas reflekta nebulozo en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.