cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fall Out Boy
Historio
Trohman kaj Wentz renkontis unu la alian tra reciproka okupiĝo en la Ĉikaga malmolpunka komunumo. Ili decidis krei bandon kiu estu malsama al ilia malmolpunka deveno, kaj pli simila al tiuj bandoj kiujn ili aŭskultis dum kreskiĝo, kiel Green Day kaj Saves the Day. En 2001, Trohmen renkontis Stump ĉe kongresa librobutiko. Trohman poste prezentis lin al Wentz. Stump origine celis esti la tamburisto, sed anstataŭe fariĝis la kantanto, kvankam li neniam antaŭe kantis por bando. Dum la bando estis ĉe kolegia montro, ili demandis al ilia aŭskultantaro, kiel ili nomiĝu. Unu el la aŭskultantaro elkriis "Fall Out Boy" la nomo de la helpheroo de la Superheroo Radioactive Man de la televida programo The Simpsons.
Szczepan Jeleński
Szczepan Jeleński (naskiĝis la 22-an de decembro 1881 en Varsovio, mortis la 27-an de majo 1949 en Poznań) – pola inĝeniero, verkisto kaj populariganto de scienco. Uzis pseŭdonomojn kiel Bohdan Katerwa kaj aliajn. En intermilita periodo estis direktoro de "Księgarnia św. Wojciecha" (Librovendejo je la nomo de Sankta Adalberto) en Poznań. Liaj libroj popularigantaj matematikon estis novecaj kaj daŭre publikigataj.
Verkoj
Szczepan Jeleński ankaŭ okupiĝis pri publicistaj verkoj koncerne religiaj temoj:
Ĉiuj liaj verkoj ekde 1951 estis cenzuritaj en Pollando, kune kun tuja forigo de bibliotekoj; poste tamen la malpermeson oni parte retirigis kaj Lilavati kune kun Spure de Pitagoro en Pola Popola Respubliko eblis eldonadi.
Antonie Janalíková
Antonie JANALÍKOVÁ (naskita la en Holešov; mortinta la ) estis ĉeĥa instruistino, pacifistino kaj  esperantistino.
Ŝi propagandis pacifismon, Esperantismon, liberan penson ktp. Dum la unua mondmilito ŝi estis arestita pro suspekto de nepatriota sinteno. Multe ŝi vojaĝis uzante Esperanton. Post ŝia morto por honorigi ŝian rememoron, oni eldonis broŝuron, kies kelkaj partoj propagandis Esperanton efikplene.
En 1914 ŝi veturis kun koleginoj-instruistinoj Minaříková, Tošnarová kaj Zapletalová al UK en Parizo, kie ilin suprizis milito. Tuj ili fariĝis malamikoj kaj nur post kelkaj aventuroj ku helpo de esperantistoj kaj pentristo František Kupka ili revenis hejmen tra Ĝenovo. Sed hejme ŝi estis suspektata pri kontraŭŝtata agado kaj travivis tri malbelajn monatojn en Brno, en la strato Cejl, en unu ĉambro kun ŝtelistinoj kaj prostituinoj.
Verkoj
Enhavo de la broŝuro:
Liposukcio
La plej grandan sukceson oni atingas ĉe graskusenoj, kiuj ne reagas al sporto, dieto (ĉe virinoj ventro, koksa parto, interna parto de la femuro, genuo, kruro, submentono, maleola parto; ĉe viroj ventro, talia parto).
La hodiaŭa plej ofta metodo uzas kelklitran miksaĵon el sterila, izotona akvo, narkotaĵo (sendolorigaĵo), natria bikarbonato kaj kortizono. Oni ŝprucigas tiun miksaĵon en la subhaŭtan grashiston, kie ĝi ebligas solvon de la grasĉeloj. Oni desuĉas la solvitajn ĉelojn post 60-minuta atenda tempo. La narkotaĵo efikas eĉ 18 horojn. Post la operacio oni kunkudras la necesan tranĉon por ela enkondukita kanulo. La resaniĝo daŭras 4 semajnojn.
Aliaj metodoj uzas detruon de la grasĉeloj per nekemia metodo (ultrasono, vibrado). Tiukaze oni bezonas pli malgrandan tranĉon por enkonduko de la kanulo (0,5-1 cm).
530
En la jaro 530 post Kristo okazis, interalie:
Monto Almanzor
Almanzor estas la plej alta monto en centra Hispanio. Situanta en la Sierra de Gredos en la provinco Avilo, Almanzor estas 2,591 metrojn alta. Ĝi konsistas el granito, kaj estas malmulte eroziita. La monto estas konata ankaŭ en la hispana kiel Pico de Almanzor kaj Moro Almanzor (Montopinto Almanzor kaj Maŭro Almanzor, respektive). Ties medio estas habitato de subspecio de salamandro nome Salamandra salamandra almanzoris, kiu prenis sian nomon el la monto kaj kiu estas endemia de kelkaj malmultaj glaĉeraj valoj de tiu montaro Gredos.
Historio
Dum liaj multaj kampanjoj, Al-Mansur pasis laŭdire proksime de tiu monto kaj li estis ensorĉita per ĝia beleco. Laŭ kelkaj legendoj li eĉ supreniris la montopinton, laŭ kelkaj ĉevalrajde.
Almanzor estis grimpita por la unua fojo laŭ registroj en septembro 1899 fare de M. González de Amezúa kaj José Ibrián. Espada, Ontañon kaj Abricarro faris la unu-vintran supreniron en 1903. En 1960, 1 m alta ferkruco estis metita sur la montpinton.
(125458) 2001 WR4
(125458) 2001 WR4 estas tre malgranda, tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Ĝia tre discentra klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,38347 astronomia unuo, tie estas 57,366 milionoj da km.
Siberia pronelo
La Siberia pronelo, Prunella montanella, estas malgranda paserina birdo de la familio de Proneledoj kaj ties ununura genro Prunella, kiu troviĝas en norda Siberio en ambaŭ flankoj de Uraloj. Ĝi estas migranta specio, kiu vintras en sudorienta Azio. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Tiu malgranda paserina birdo estas tiom granda kiom Pronelo, 13-14.5 cm longa. Ĝi havas striecan ruĝecbrunan dorson, kaj plenkreskuloj havas tre rimarkindan kapobildon (vera distingilo de la specio) kun brunecnigraj krono kaj vangozono el la bekobazo al la nuko, kiu havas kelkajn helbrunajn “truojn” aŭ makuletojn en la orelareo kaj evidentigas helan okulringon. Tiuj nigrecaj zonoj kontrastas kun la tre markata helbrunaj aŭ sablokoloraj superokula longa kaj larĝa strizono kaj gorĝo kaj supra brusto; la ventro kaj centra suba brusto estas pli blankecaj kaj inter ambaŭ koloroj estas arko de nigrecaj punktoj kiuj en flankoj iĝas brunecaj makuloj. Kiel ĉe aliaj proneloj, ankaŭ tiu specio havas insektovoran maldikan pintecan bekon nigrecan kun flaveca bazo en suba makzelo. La kruroj estas ruĝecaj. En la malhelbrunaj flugiloj ĝi montras du blankajn flugilstriojn; la vosto estas preskaŭ nigreca.
La alvoko estas fajna ti-ti-ti, kaj la kanto estas simila al tiu de la Pronelo.
Dajkono
Daikon (だいこん) (el japana vorto daikon (大根), laŭlitere "granda radiko"), aŭ esperantigite dajkono estas grandega blanka rafano de Orienta Azio kun relative milda gusto. Ĝi ankaŭ nomiĝas Japana rafano.
Kvankam originale ĝi devenis ne el Japanio, sed pli verŝajne el kontinenta Azio, en Japanio ĝi estas plej ŝatata kaj do ĝuste la japandevena nomo estas plej konata en la mondo. Ĝi ankaŭ havas multajn nomojn en aliaj lingvoj. Ekzemple, en la angla ĝi nomiĝas winter radish, Japanese radish aŭ Chinese radish kaj foje ankaŭ mooli. Samaj aŭ similaj legomoj nomiĝas muli en hindia, panĝaba, urdua kaj bihara lingvoj, mula en la asama kaj la bengala, moolah en la nepala, moorro en la guĝarata, moollangi en tamila kaj telugua, mu (무) en la korea, lobak, loh bak, lo-bok aŭ lo bok en la kantona, labanos en tagaloga kaj rabu, phakkat-hua aŭ củ cải trắng en la vjetnama.
Kvankam ekzistas multaj varioj de dajkono, la plej konata estas japana speco nomata Aoukubi Daikon. Ĝi aspektas kiel giganta blanka karoto kun longo de 20-35 cm kaj diametro de 5-10 cm. Unu el la plej strange aspektaj varioj estas Sakurajima (桜島, nomita laŭ nomo de vulkano) el gubernio Kagoŝima, kiu aspektas kiel giganta rapo kun blanka haŭto kaj rozkolora pulpo. Plej grandaj dajkonoj de la speco Sakurajima estas proksimume same grandaj kiel korbopilka pilko.
Priskribo
La japana rafano estas kiel la aliaj kultivaj rafanoj  unujara ĝis dujara planto kun longa  pivotradiko, la planto formas komence bazan folirozeton, pli poste aperas disbranĉita infloresko kun multaj rozkoloraj  floroj.
La folioj estas plej ofte profunde entranĉitaj, la folirozeto povas havi diametron de ĝis du metrojn. La dikiĝinta radiko formiĝas parte supergrunde kaj tiam ĝi verdiĝas. La longeco estas 10 ĝis 50 cm kaj la dikeco 4 ĝis 10 cm. Ĝi pezas 1 ĝis 4 kg, malofte ĝis  20 kg. La  shogoin-tipoj fariĝas pli grandaj kaj atingas diametron de unu metro kaj pezon de 50  kg.
Kultivado
La japana rafano havas pli longan kultivtempon ol la aliaj rafanoj, ĉirkaŭ 50 ĝis 90 tagoj de la dissemado ĝis la rikolto. La plantdistanco estas 15 ĝ 25 cm en  la vicoj kaj 40 ĝis 60 cm inter la vicoj. Kelktempe oni butas la plantojn. Tro malfrue rikoltataj rafanoj kaj tiuj kiuj suferis sekecon iĝas lignecaj kaj amaraj. La grandaj rafanoj estas rikoltataj permane por ne damaĝi ilin. La tuberoj estas relative bone stokeblaj (tri ĝi kvar semajnoj kaj sub kontrolitaj kondiĉoj ec ĝis tri monatojn) La optimumaj stokadkondiĉoj estas 0 °C kaj 95 ĝis 100 % relativa aerhumideco.
Utiligado
La japana rafano estas manĝebla krude, konservite, sekigite aŭ precipe la shogoin-tipoj – ankaŭ kuirite.
Fontoj
ISBN=0-8342-1687-6
Supra kastelo (Kranichfeld)
Historio
En la 12-a jarcento konstruitis la t.n. Supra kastelo far la sinjoroj de Kranichfeld, kies blazono de gruo bone videblas ĉe la sudokcidenta orielo. Sub la regado de la voktoj de Reuß (Plauen) iĝis pligrandiĝo. En la 17-a jarcento uzis tiun ĉi domon la dinastianoj de Schwarzburg-Rudolstadt. Ekzemplo estu la dukino Anna Sophia von Anhalt, ege klerita persono, kiu engaĝiĝis disde la kastelo kulture per la fondo de la societo "Tugendliche Gesellschaft". En 1615 la Supra kastelo venis sub la posedon de Saksio-Vajmaro, en 1683 de la duklando Sachsen-Gotha kaj finfine en 1826 de Saksio-Meiningen. Post 1898 posedantoj estis privatuloj diversaj. En 1934 la tuta komplekso detruitis incendie. La naziisma societo "Gesellschaft zur Förderung und Pflege deutscher Kulturdenkmale", kiun estis fondinta Heinrich Himmler mem, akiris la ruinon kaj intencis fari de ĝi akademion por estontaj gvidantoj de Schutzstaffel/SS. Punlaboristoj de la koncentrejo Buchenwald devis laboregi tiucelen. Ekde 1994 la kastelo apartenas al la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj. En ĝi troviĝas ta ekspozicio pri la restaŭradlaboroj kaj la historio de la kastelo.
Priskribo
Tra la antaŭa kastelo kun la iamaj ekonomiaj ejoj oni atingas la ĉefan kastelon. Ekde la 14-a jarcento la ĉefa parto pligrandiĝis. La loĝejoj kaj la ekonomiaj ejoj de la nove estiĝinta antaŭa burgo ŝirmitis fare de ringa muro kaj plua foso. La ĉefa burgo havas do du partojn. La antaŭa parto prezentighas kun porta kaj loĝeja konstruaĵaro, en kiuj troviĝas la t.n. reprezenta ‘’Palas’’, la eksa kapelo kaj la Dika turo (12-a jarcento; 27 metrojn alta kun muroj pli ol 3 metrojn dikaj; diametro: 13,55 metroj). Verŝajne la turo iam havis spajron. Post 2010 ĝi ricevis belvidejon, de kiu oni povis rigardi grandan parton de la Ilm-valo. La malantaŭo estas, ekde la fajrego de 1934, ruina. Tra la porta konstruaĵo, konstruite en la frua 20-a jarcento fare de la arkitekto Bobo Ebhardt (1865-1945) oni eniras la korton kastelan. La plej fruaj partoj de la iama loĝeja sekcio en la antaŭa kastelero datumas de la 12-a jarcento. Tiam estiĝis ankaŭ la restoj de la romanika kapelo. Kvar kolonoj el la kapelo estis intertempe sur Vartburgo – kaj revenis post renovigo tien ĉi. En la 16-a jarcento estis alikonstruadoj: tiam estiĝis la sudaj gabloj kaj la fenestrotruoj. Orielo de la sudorienta angulo havas obscenetan figuron nomita “Pugolekulo”. De la ruina parto oni havis iam belvidon en la valon.
Literaturo
Georg Dehio / Stephanie Eißing / Franz Jäger: ’’Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler: Thüringen’’, eldonejo Deutscher Kunstverlag, 2003, p. 729-730, ISBN 3422030506
Dezső Pekár
PEKÁR Dezső (pro. peka:r) estis hungara geofizikisto, ano korespondanta de la MTA (1922 – 49) naskita en Arado la 17-an de novembro 1873 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de julio 1953. Li estis pli juna frato de Károly Pekár kaj Mihály Pekár.
Biografio
Dezső Pekár studis en la Universitato de Budapeŝto. De 1895 li estis asistanto de Loránd Eötvös, de 1901 stipendiulo de MTA. En 1915 oni nomumis lin ĉefgeofizikisto. De 1919 li estis la unua direktoro de la Instituto pri Geofiziko. En la 20-aj jaroj li gvidis ekspediciojn al Barato kaj Francio. Per verko A Beiträge zum Gesetz der Proportionalität von Tträgheit und Gravität (Annalen d. Physik, Leipzig, 1922) li gajnis kune kun Loránd Eötvös kaj Jenő Fekete la konkurspremion Benecke de la universitato Göttingen. Por terenesploroj li konstruis taŭgan malgrandan pendolon, kiu ricevis la nomon pendolo Pekár.
Záhradné
Záhradné, hungare Szedikert [sedikert] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Sedikert.
Geografio
Záhradné situas laŭ flankovojoj. Prešov troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1285 laŭ tiama hungara ortografio "Scegekerthe". En 1427 39 familioj pagis impostojn. En 1787 403 vilaĝanoj loĝis en 52 domoj, en 1828 544 vilaĝanoj en 70 domoj. Lernejo ekfunkciis en 1850. Fine de la 19-a jarcento ŝtonminejo, brikouzino, muelejo kaj produktejo pri ceramikaĵoj funkciis en la vilaĝo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szedikert 557 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Eperjes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro bomboatako 9 vilaĝanoj mortis. En 2001 vivis en Záhradné 926 homoj, (916 slovakoj).
Famuloj
En la iama Szedikert naskiĝis hungara episkopo Pál Hoffmann.
Kindermann
Kindermann (Kinderman) estas familia nomo de:
Trietila fosfito
Trietila fosfito aŭ trietila fosfito estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la etanolo kaj hipofosfita acido. Ĝi estas senkolora, lumsensiva likvaĵo kun malbona odoro, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Trietila fosfito posedas 6 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Trietila fosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fosfitaĵoj. Malkomponiĝas sub hejtado kaj brulado. Ĉi tio produktas toksajn vaporojn inkluzive de fosforaj oksidoj. Reakcias kun akvo, acidoj kaj fortaj oksidantoj. Ĉi tio kreas danĝeron de fajro kaj eksplodo.
Enyedi Újság
Enyedi Újság estis hungarlingva politika, socia kaj ekonomia semajngazeto en Aiud, Rumanio redaktite de András Szabó de januaro 1922 ĝis la fino de 1930, kiam ĉesis. Poste denove aperis inter 1931 kaj 1941, kiam oni malpermesis. Ĝiaj helpredaktoroj estis de 1934 György Papp G., en 1935-36 Bertalan Fövenyessy, kiu ankaŭ malfrue estis ĉefkunlaboranto. En 1936-37 ĝia titolo estis Hírlap de (1937) 28-a numero Enyedi Hírlap. De 35-a numero ĝia subtitolo estis Gazeta Aiudului.
Justica Kortumo de Eŭropa Unio
Kreita en 1952 per la Pariza Traktato pri la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo sub la nomo Kortumo de la Eŭropaj Komunumoj, tiu kortumo alinomiĝis Kortumo de la Eŭropa Unio en 2009 (post la traktato de Lisbono), ĝi estas juĝista institucio, kiu zorgas pri la observo de la eŭropunia juro:
Ĝi sidas en Luksemburgo, kio donis al ĝi la kromnomon Luksemburga Kortumo -- kontraste kun la Strasburga Kortumo (Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj).
Miksospeca eŭropunia juĝsistemo
La eŭropunia juĝsistemo estas kompromisaĵo inter la ekzistantaj juĝsistemoj de la internacia sfero kaj tiuj de la interna sfero de la ŝtatoj.
La Kortumo estas trafebla de ĉiuj. Ĝi verdiktas pri la kontestoj inter membroŝtatoj, kiujn povas naski la apliko de la eŭropuniaj traktatoj. Sed ankaŭ privatuloj (naturaj kaj juraj personoj) rajtas jurkontesti antaŭ la Kortumo. Tiu karakterizo similigas la Luksemburgan Kortumon al la naciaj juĝejoj de la membroŝtatoj; kontraŭe, la klasikajn internaciajn juĝejojn rajtas trafi nur la ŝtatoj.
La juĝoj de la Kortumo devigas. En la klasika publika internacia juro, oni ne povas devigi la ŝtatojn plenumi la juĝojn, kiuj kondamnis ilin. En la eŭropunia sistemo, la juĝoj devigas la membroŝtatojn kaj la eŭropuniajn instituciojn. Se ĉi-lastaj ne plenumas la juĝojn, la Kortumo kondamnos ilin pro malobservo de la traktatoj.
Tiel, kvankam ĝi estas internacia juĝsistemo, la eŭropunia sistemo inklinas alproksimiĝi al la sistemo, kiu estas ene de la ŝtatoj.
Konsisto de la Kortumo de la Eŭropa Unio
La juĝistojn asistas 11 ĝeneralaj advokatoj. Ili prezentas senpartie kaj sendepende motivigitajn opiniojn pri la juraj demandoj starigitaj antaŭ la Kortumo.
La juĝistoj de la Kortumo elektas prezidanton el inter si, por mandato trijara kaj renovigebla. La prezidanto estras la Kortumon, prezidas la aŭdiencojn, kaj dividas la juĝaferojn inter la diversaj ĉambroj de la Kortumo.
La Tribunalo de la Eŭropa Unio
Ekde 1989 la Kortumon asistas la Tribunalo de la Eŭropa Unio (origina nomo: Tribunalo de Unua Instanco de la Eŭropaj Komunumoj), kiu konsistas el dufoje tiom da juĝistoj kiom da membroŝtatoj. La mandato de la juĝistoj estas sesjara kaj renovigebla.
Ekde la efektiviĝo de la Traktato de Nico en 2003, la Tribunalo estas la ordinara juĝisto por ĉiuj jurkontestoj por nuligo, pro neago aŭ por kompenso (ne tiuj pro ŝtata malobservo, kiujn zorgas nur la Kortumo) fare de naturaj aŭ juraj personoj kaj membroŝtatoj, escepte de la jurkontestoj rezervitaj al apartaj juĝejoj aŭ al la Kortumo. La juĝojn de la Tribunalo oni povas kontesti antaŭ la Kortumo, sed nur pri juraj demandoj.
La juĝistoj de la Tribunalo estu sendependaj; ilin oni elektas el inter homoj, kiuj plej ĝuas sendepencon, kaj kiuj povas havi altrangajn juĝoficojn sialande. Ili elektas inter si la prezidanton de la Tribunalo por trijara, renovigebla mandato. La Tribunalo verdiktas en ĉambroj el 3 aŭ 5 juĝistoj, sed ankaŭ en "granda ĉambro" (13 juĝistoj) aŭ en "plena asembleo".
La Tribunalo pri Publika Oficistaro de Eŭropa Unio
Kreita fine de 2004, a Tribunalo pri Publika Oficistaro estis juĝoĉambro helpanta la Tribunalon (de Unua Instanco).
Ĝi rezultis el la Traktato de Nico de 2001, kiu ebligas la kreon de juĝoĉambroj por malpli superŝuti la Tribunalon kaj la Kortumon. Tiel la 2-an de novembro 2004 la Konsilio de Eŭropa Unio tiel alprenis decidon por estigi la Tribunalon.
La juĝojn de tiu Tribunalo oni povis kontesti antaŭ la Tribunalo (de Unua Instanco) nur pri juraj demandoj. La kasaciajn juĝdecidojn de la Tribunalo (de Unua Instanco) oni povis escepte kontesti antaŭ la Kortumo.
La Tribunalo pri Publika Oficistaro ĉesis ekzisti la 1-an de septembro 2016.
Universitato de Ĉilio
La Universitato de Ĉilio (hispane Universidad de Chile) en Santiago de Ĉilio estas la plej granda universitato en Ĉilio kaj unu el la plej malnovaj universitatoj en Ameriko.
Historio
La unua universitato en Ĉilio estis fondita la 19-an de aŭgusto 1622. Ĝi estis nomita laŭ sankta Tomaso de Akvino. La 28-an de julio 1738 ĝi ricevis, honore al reĝo Filipo la 5-a de Hispanio, la nomon Reĝa Universitato de sankta Filipo (hispane Real Universidad de San Felipe). La homoj kromnomis ĝin domo de Bello (hispane casa de Bello), laŭ ĝia unua rektoro, Andrés Bello.
En 1931 el tio fariĝis ses fakultatoj:
520
En la jaro 520 post Kristo okazis, interalie:
Dactylis
Daktiliso (Dactylis) estas palearkta genro de plantoj de la subfamilio de Pooideae. La genro enhavas nur unu specion : D. glomerata.
Priskribo
Ili estas staŭdaj. Ili estas hemikriptofitaj. Iliaj panikloj estas ege kompaktaj.
Parazitoj
Ergoto fungo parazitas ĝian ovarion.
Uzo
Ili estas uzataj kiel furaĝo. Ĝi estas unu el la plej protein-multriĉaj furaĝaj herboj.
Luz Machado
Luz MACHADO (Ciudad Bolívar, 3-a de februaro 1916 - 1999,  alias:  Ágata CRUZ) venezuela poetino, ĵurnalistino, eseistino kaj aktivisma politikistino venezuela. Ŝi estis membro de la Círculo de Escritores de Venezuela kaj la Sociedad Bolivariana.
Chlum (Chlum-Korouhvice)
Chlum (Chlum) estas vilaĝo en Ĉeĥio, la orienta parto de municipo Chlum-Korouhvice en distrikto Žďár nad Sázavou. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chlum estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,21 km².
Lorenzo Insigne
Lorenzo Insigne (prononco laŭ sistemo IFA []; naskiĝis en Napolo, do nun -jara) estas itala profesia futbalisto. Ekde la jaro 2012 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo. Li partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2014, kaj ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 en Francio, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo.
Károly Pekár
PEKÁR Károly (pro. peka:r) estis hungara estetikisto, psikologo naskita en Arado la 16-an de decembro 1869 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de aŭgusto 1911. Li estis pli juna frato de Mihály Pekár kaj pli aĝa frato de Dezső Pekár.
Biografio
Pekár Károly doktoriĝis pri filologio en Bp. en 1891. En 1891–92 per ŝtata stipendio li studis en Francio. De 1893 li instruis en Lőcse, de 1894 en Budapeŝto. Li akiris privatprofesoran kvalifikon pri temo de artpsikologio.
Frits Zernike
Frederik (Frits) ZERNIKE (naskiĝis en Amsterdamo la 16-an de julio 1888; mortis la 10-an de marto 1966) estis fizikisto nederlanda, premiito de la Nobel-premio pri fiziko en 1953 pro sia invento de la fazokontrastmikroskopo, ilo kiu ebligas esploron de la interna strukturo de la ĉeloj sen neceso kolorigi kaj do mortigi la ĉelojn.
NGC 3514
NGC 3514 (aliaj indikoj — ESO 570-1, MCG -3-28-35, IRAS11015-1830, PGC 33430) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Frits Zernike
Inter aliaj kontribuoj, li laboris pri la polinomoj de Zernike, matematika tekniko uzita nun en optikaj sistemoj por neniigi la aberacion.
Vivo
Frits Zernike estis la dua el ses gefiloj de Carl Frederick August Zernike kaj de Antje Dieperink, ambaŭ instruistoj pri matematiko; Frits havis la saman pasion pri fiziko kiel sia patro. Li studis kemion (kiel ĉeffakon), matematikon kaj fizikon en la universitato de Amsterdamo. En 1912, li ricevis premion pro siaj laboroj pri opalescenco de gasoj. En 1913 li iĝis helpanto de Jacobus Kapteyn en la astronomilaboratorio de la universitato de la Regna Universitato de Groningen. En 1914, li kontribuis kun Örnstein al estigo de la rilato de Örnstein-Zernike en la teorio de la kritika punkto. En 1915, li eklaboris pri teoria fiziko en la sama universitato kaj en 1920 li estis nomumita profesoro pri teoria fiziko. En 1930, esplorante la spektrajn liniojn li malkovris ke la fantomaj linioj, kiuj troviĝas je ĉiu flanko de la unua linio de la spektroj kreitaj per difraktokrado, havas fazon ortan (je 90 gradoj) kompare al la primaraj linioj.
Dum la kongreso pri fiziko kaj medicino de Wageningen en 1933 Frits Zernike priskribis unuafoje sian fazokontrastteknikon pri mikroskopo. Li plivastigis sian metodon por testi la kvaliton de konkavaj speguloj. Lia malkovro estis la bazo por la unua fazokontrastmikroskopo, konstruita dum la Dua mondmilito.
La universitata komplekso norde de la urbo Groningen estas nomita laŭ li (parko Zernike), kiel ankaŭ la luna kratero Zerniko kaj la asteroido 11779 Zernike.
Kabineto de Alĝerio
La Ministraro aŭ Kabineto de Alĝerio estas la ĉefa plenumpova organismo de Alĝerio. Abdelmalek Sellal estas ties ĉefministro. Estas aliaj 35 ministroj, krom tri sekretarioj kiel altaj funkciuloj.
Robert Kvasnak
Robert KVASNAK (kutime Robb; kun akcentoj Kvašňák) naskiĝis la 27an de aprilo de 1947 en Vaŝingtono, la ĉefurbo de Usono; li mortis la 13an de februaro de 2022. Li studis en Frankfurto-ĉe-Majno kaj je la instigoj de la membroj de ROMOLO (Rhein-Main-Ligo Esperantista), aparte de Gernot Ritterspach kaj Elfriede Kruse, li akceptis dum tempo la prezidantecon de la grupo kiu tiam renkontiĝis en Haus Dornbusch.
Robert Kvasnak poste forlasis Germanion por helpi al siaj malsanaj gepatroj en Florido, Usono; tie li doktoriĝis en la temo Dua-Lingvo-Akirado en la fako de pedagogio en decembro de 2007. Ekde januaro 2008 li instruis ĉe Florida Atlantika Universitato pri la akirado de la angla kiel dua lingvo sed ankaŭ pri la instruado de fremdaj lingvoj kaj pri la konceptoj de edukado tra la tuta mondo. En marto de 2013 intertempa fakejestrino, kiu ankaŭ estis ministrino en protestanta preĝejo, maldungis lin pro lia samseksemo. Robert Kvasnak tiam komencis kursojn por helpi senpage oldulojn kaj vidinte la malbonajn manĝaĵojn en multaj hejmoj por olduloj, li komencis studi kuirarton ĉe la Sheridon Teknika Centro. Post la diplomiĝo tie li ŝatus labori por plibonigi la allogon de la manĝoj por olduloj, do ne nur ke la manĝaĵoj estu sanaj sed ankaŭ belaspektaj kaj en kvantoj kiuj instigos la homojn aĝajn manĝi (kaj ĝui la manĝaĵojn) sane.
5711 Eneev
5711 Eneev estas mezgranda malhela hilda asteroido de la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 27-an de septembro 1978 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetunian matematikiston kaj ĉielan mekanikiston Timur Magometoviĉ Enejev (cirile: Тимур Магометович Энеев), ricevinton de la Lenin-premio en 1957, Ordeno de Lenin en 1961, ordeno de la Oktobra Revolucio en 1984...
Erdélyi Fiatalok
Erdélyi Fiatalok (Junuloj Transilvaniaj) estis hungarlingva altlerneja revuo en Kluĵo, Rumanio inter 1930 kaj 1940. Aperis 47 numeroj en 1158 paĝoj. Ĝia titolo en 1936-37 estis Fiatalok. Redaktis: Dezső László. Ĝiaj ĉefkunlaborantoj konstantaj estis Bíró Sándor, Debreczeni László Jancsó Béla, antaŭ 1933 Demeter János, László József, Péterffy Jenő, Mikó Imre, Nagy József, Bányai László, Balázs Ferenc (antaŭ kaj post), Dsida Jenő, Jancsó Elemér, post 1933 Demeter Béla, Haáz Ferenc, László Ferenc, Parádi Kálmán, Pálffy Károly, Szilágyi Olivér, Tonk Emil, Váró György kaj Vita Zsigmond.
János Madarassy
János Madarassy [jAnoŝ madaraŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Madarassy János estis hungara matematikisto, astronomo, pastro, kanoniko, preposto.
János Madarassy naskiĝis la  en Apátfalva. Li mortis la en Eger.
Biografio
János Madarassy komence lernis en Eger, poste en Jezuita Universitato de Nagyszombat. Li pastriĝis en Eger en 1764, post 2 jaroj li ekinstruis en la sama urbo en la seminario kaj liceo. Inter 1774 kaj 1776 li laboris en observatorio de Vieno, poste li estis observatoriestro en Eger. En 1784 li estis nomumita pastro, en 1804 kanoniko, en 1813 preposto de Eger. Liaj artikoloj aperis en analoj.
510
En la jaro 510 post Kristo okazis, interalie:
4873 Fukaya
4873 Fukaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en gubernio Ŝiga (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Fukaja (japane 深谷市, Fukaya-shi) en gubernio Saitama.
Michael O'Herlihy
Michael O'Herlihy  (1929 - 1997) estis irlanda televida produktoro kaj reĝisoro kiu direktis spektaklojn kiel Gunsmoke (1955), Maverick (1957), Star Trek (1965), Hawaii Five-O (1968), M*A*S*H (1972) kaj The A-Team (1983).
Neuenkirchen-Vörden
Neuenkirchen-Vörden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vechta de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Preĝejo Dipatrino (Szombathely)
Preĝejo de Dipatrino de Fátima kaj de László Batthyány-Strattmann estas romkatolika moderna preĝejo en Hungario, en urbo Szombathely en loĝkvartalo Olad.
Historio
En tiu kvartalo estas ankaŭ malnova preĝejo, sed oni konstruis ankaŭ novan preĝejon.
Konstruaĵo
La areo de la preĝejo estas 1427 m2. La turo estas 45 metrojn alta. Interne estas unu navo, sed ĝi formas nek kvadraton, nek rondon, sed senregulan spacon. Ĉe la kupolo estas videbla bildo pri Dipatrino de Fátima kaj pli sube granda kruco. Sub la preĝejo oni konstruis ankaŭ ĉambregon, kiel kelon. Kermeso okazas en la 13-an de oktobro aŭ en la sekva dimanĉo.
Ikšķile
Ikšķile estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Ogre kaj situas en okcidenta parto de la distrikto, sur la dekstra bordo de rivero Daŭgavo. La urbo estas konata en Latvio kun ĝia ruinoj de unua katolika preĝejo kaj unua ŝtonkastelo en Latvio (1185). La distancoj al la plej gravaj centroj estas 9 km de Ogre kaj 30 km de Rigo.
Urba muzeo de Hildburghausen
La Urba muzeo de Hildburghausen (germane: Stadtmuseum) troviĝas en Hildburghausen, Apothekergasse nr 11.
Ikšķile
Historio
Ikšķile estas unu el la plej malnovaj lokoj en Latvio. Ĝis la 13-a jarcento, ekzistis livona vilaĝo ĉi tie, la nomo 'ikš kīla' en livone signifas "unu vilaĝo". La vilaĝo prosperis pro sia loko sur la Daŭgava akvovojo. La germanoj, kiuj eniris la loĝlokon kaj nomis ĝin Uexküll, en 1185-1186 konstruis la unuan ŝtonkastelon kun preĝejon en la teritorio de Latvio, kaj baldaŭ Uexküll iĝis la unua centro por la ekspansio de katolika kristanismo en Livonio. En 1201, proksima Rigo iĝis la nova centro, sed la kastelo Uexküll konservis sian armean signifon kaj en la sekvaj jaroj kaj la zemgalaj kaj la princoj de Polack provis okupi ĝin.
Urba muzeo de Hildburghausen
Priskribo de la ekspozicia spaco
Ekde 1992 la urba muzeo havas la domicilon en al monumentprotektika konstruaĵo Alte Post.
Ikšķile
Historio
La kastelo Uexküll estis detruita en la 17-a jarcento. La preĝejo kaj multaj domoj estis detruita dum la Unua Mondmilito - post la milito la urbo oficiale ricevis sian latvan nomon Ikšķile.
Urba muzeo de Hildburghausen
Priskribo de la ekspozicia spaco
En 15 salonoj de la daŭra ekspozicio la vizitantoj povas sekvi la evoluon de turingia-frankonia eturbo kiel Hildburghausen. Oni lernas unue pri ĝia plej frua endokumenta mencio (1234), pri la frunovepoka periodo ĝis la 1680-a jaro - jam en 1395 menciitas la gildoj de tukistoj, bakistoj kaj viandistoj - kaj pri la rolo rezideja de la eta Princolando Sachsen-Hildburghausen (1680-1826).
Ikšķile
Historio
Post la Dua Mondmilito, Ikšķile komencis formiĝi kiel somervilaĝo. En 1992, ĝi ricevis urborajtojn.
Lemsterland
Lemsterland (Lemsterlân) estas municipo en la provinco Frislando (Nederlando), kun loĝantoj sur areo de, de kiu  akvo.
Ĝis la 1970-aj jaroj la lingvolimo inter la frisa lingvo kaj la dialekto  tratranĉis la municipon. Nuntempe estas malmulte uzata.
17749 Dulbecco
17749 Dulbecco estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Lemsterland
La Ir. D.F. Wouda drenmaŝino ĉe la ĉefloko Lemmer estas sur la listo de Monda Heredaĵoj de UNESKO.
17749 Dulbecco
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de teamo da, anoj de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala-usona virussciencisto Renato Dulbecco (1914 — 2012), Nobel-premiito pri fiziologio aŭ medicino 1975 pro liaj malkovroj pri la interago inter onkovirusoj kaj la genetika materialo de la ĉelo.
Ikšķile
Historio
Ikšķile, Uexküll, estas la devenloko de la baltia nobela familio Uexküll, kun la konata filantropo Jakob von Uexküll, fondinto de Premio de ĝusta vivmaniero (Right Livelihood Award).
Lemsterland
Vilaĝoj
La municipo Lemsterland havas naŭ oficialajn vilaĝojn. La nederlandaj nomoj estas la oficialaj.
Ikšķile
Geografio
La urbo situas en sudorienta parto de Meza Latva malaltebenaĵo (Viduslatvijas zemiene).
Urba muzeo de Hildburghausen
Priskribo de la ekspozicia spaco
Komerco kaj metioj de tiu tempo pli detale priesploratas kaj La kortego inter 1680 kaj 1780 aperas en la antaŭo.
Lemsterland
Vilaĝoj
Nombro da loĝantoj je la 1-a de januaro 2004:
Fonto: CBS
Cetera oficiala vilaĝo:
Vilaĝetoj
Krom la oficialaj vilaĝoj en la municipo troviĝas la sekvaj vilaĝetoj:
Poloo
Poloo laŭ PIV estas "speco de pilkludo, en kiu la ludantoj, rajdante, frapas la pilkon per longtenilaj maleoj." La sporto alternative nomeblas ankaŭ "maleopilko", kaj laŭ la priskribo evidente estas teama sporto: en ĉiu teamo ludas po kvar rajdantoj sur kvar ĉevaloj, kaj la celo estas bati la sep ĝis ok centimetrojn grandan kaj 130 gramojn pezan pilkon en la golejon de la alia teamo. Ĉiu sportanto dum matĉo bezonas specifan kaskon, laŭdezire kun aldone vizaĝa protektilo, kaj plurajn ĉevalojn, por povi ŝanĝi ilin de tempo al tempo kaj ne tro stresi unuopan beston.
Historio
La sporto unuafoje populariĝis dum la Persa Imperio ĉirkaŭ la jaro 600 antaŭ Kristo – dum la regado de la Aĥemenida dinastio. En Afganio ekzistis malproksime parenca sporto kun la nomo Buzkaŝi (perse بزکشی). La ludo poloo en Persio iĝis pli kaj pli populara, kaj kadre de la Islama ekspansiemo atingis ankaŭ la Araban duoninsulon kaj Baraton.
Urba muzeo de Hildburghausen
Priskribo de la ekspozicia spaco
La plej gravaj partoj de la kolektaj tamen estas la unuaj eldonoj de la Bibliografia Instituto de Carl Joseph Meyer, kiu agadis surloke de 1828-74. Gloron li jam akiris per la eldonado de malkaraj eldonetoj de klasika literaturo, mondan gloron per la eldonado de modernega enciklopedio Meyers Konversationslexikon (unua lanĉado libromerkaten inter 1840 kaj 1855).
Poloo
Historio
Pro britaj rajdistaj oficiroj de la rango Lancers ("lancistoj"), kiuj armeservis en Barato, la sporto dum la 19-a jarcento atingis Brition kaj Irlandon. Dum la jaro 1859 fondiĝis la unua brita poloo-klubo. Poloo dum la jaroj 1900, 1908, 1920, 1924 kaj 1936 estis disciplino de la Someraj Olimpikoj. La unuajn tri olimpiajn turnirojn gajnis brita, la lastajn du argentina teamo.
Mézy-Moulins
Mézy-Moulins estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ikšķile
Geografio
Averaĝa temperaturo estas -5,5°C - -6°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 700-750 mm jare.
Poloo
Reguloj
Ekzistas naciaj asocioj por poloo en multaj landoj. La brita nacia poloa asocio "Hurlingham Polo Association" (HPA) samtempe funkcias kiel internacia tegmenta asocio por la sporto.
Parencaj sportaj kategorioj
Iusence parencaj sportaj kategorioj estas elefanta poloo, bicikla poloo, kanua poloo kun flosanta, pli granda pilko kaj starveturila poloo. Por poloo en akvo, vidu la artikolon pri akvopoloo.
Ikšķile
Transporto
La aŭtovojo E22/A6 (Rigo-Daugavpils) kaj la fervoja linio Rigo-Moskvo pasas tra la urbo. Loka vojo estas P10 (Ikšķile-Inčukalns).
Urba muzeo de Hildburghausen
Priskribo de la ekspozicia spaco
Aliaj muzeoeroj estas dediĉitaj al la lokaj metioj, al la laboro de la kuprogravuristoj, al la industria evoluo de la Intermilita periodo. Ankaŭ la moderna historio atentatas, kiam la distrikta regurbo Hildburghausen troviĝas proksime de la interngermana landlimo. Historio de la konstrufazoj kaj diversaj utiligoj de la konstruaĵo de la domo Ĉe la malnova poŝtejo kaj restaŭrita kuirejo ankaŭ interesas.
Filio muzea en la urbodomo
Ekde 2004 la muzeo havas en la historia, renesancstila urbodomo (de 1595) filion kun daŭra elmontrado pri la historio de la konstruaĵo. Oni povas - danke al elfositaĵoj, muzeaĵoj kaj renovigitaj salonoj - postflari la evoluon de biena domo el ŝtono (13-a jarcento) al moderna urbodomo.
Ege impresas la ĝis 1919 enloĝita loĝejo de la turgvatisto sur la urbodoma tegmento. De tie ĉi ravigas la vizitantojn belvido kaj super la urbon kaj al la ĉirkaŭaĵoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 95
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
13930 Tashko
13930 Tashko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la bulgara astronomino Violeta G. Ivanova elde la Observatorio Roĵen proksime de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Tashko Vulchev (1970–1999), tre talenta juna astronomo sciencisto ĉe la Nacia Bulgara Astronomia Observatorio Roĵen. Li tragike mortis nelonge antaŭ la prezento de sia disertaĵo de Ph. D pri la varieco kaj strukturo de la stela vento en la lumaj mashavaj steloj.
Dispartigoj de Pollando-Litovio
La dispartigoj de Pollando-Litovio aŭ dispartigoj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj (pole simpligite: Rozbiory Polski, Abiejų Tautų Respublikos padalinimai, Падзелы Рэчы Паспалітай) estis periodo en la historio de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj en la jaroj 1772-1795.
Genezo
Kaŭzo de la dispartigoj estis malkapablo de la lando al reformoj, kiuj povus fortigi militare Pollandon. Pro diplomatiaj kontraktoj (ne komencinte militon) oni decidis dispartigi la Respublikon de Ambaŭ Nacioj inter la tri najbaraj regnoj: Rusia imperio, Reĝlando Prusio kaj Aŭstrio. Dispartigoj finis Polan-Litovan Union.
Vidu ankaŭ
Korektoj de la dispartigoj:
Padilla (Tamaulipas)
Padilla estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Nueva Villa de Padilla - kaj la komunumo kaj ties ĉefa loĝloko havas sian nomon honore al Johano de Padilla. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10030.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12609 loĝantojn. El tiuj estis 6354 viroj kaj 6255 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1351,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 150 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 700 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ne konata °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12253 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,049 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
9138 de la loĝantoj de Padilla en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 815 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,92 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 8,73 % (405 el 4442), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 9,12 % (410 el 4696).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 9760 personoj apartenis al la katolika religio kaj 1430 personoj al la protestantisma religio. 262 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 801 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bricherasio
Bricherasio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Angrogna, San Secondo di Pinerolo, Prarostino, Osasco, Garzigliana, Luserna San Giovanni, Cavour, Campiglione-Fenile kaj Bibiana.
505
En la jaro 505 post Kristo okazis, interalie:
SGP
La vorto havas plurajn signifojn:
Attila Barát
Attila Barát, laŭ hungarlingve kutima nomordo Barát Attila estis hungara aktoro, voĉoaktoro, muzikalkantisto.
Attila Barát naskiĝis la en Szolnok.
Alger Hiss
Alger HISS (11a de Novembro 1904 – 15a de Novembro 1996) estis usona publika funkciulo akuzita en 1948 je spionado por Sovetunio en la 1930-aj jaroj. Limigaj statutoj estis eksvalidigitaj pri spionado, sed li estis akuzita je falsa ĵuro en konekto kun tiu akuzo en 1950. Antaŭ la juĝo, Hiss estis envolvita en la establado de Unuiĝintaj Nacioj, kiel funkciulo de la Departemento de Ŝtato kaj kiel funkciulo de la Unuiĝintaj Nacioj. En posta vivo li laboris kiel preleganto kaj verkisto.
La 3an de Aŭgusto, 1948, Whittaker Chambers, iama membro de la Usona Komunisma Partio, atestis antaŭ la Komitato pri Kontraŭusona Aktiveco (HUAC) ke Hiss estis sekrete estinta komunisto estante en federacia servo. Hiss absolute malakceptis la akuzon kaj komencis proceson pri kalumnio kontraŭ Chambers. Dum la malkovra procedo antaŭ la juĝo pri kalumnio, Chambers produktis novan pruvaron indikantan, ke li kaj Hiss estis partopreninta en spionado. Federacia granda tribunalo akuzis Hiss pri du kazoj de falsa ĵuro. Post misjuĝo, Hiss estis juĝita duan fojon, kaj en Januaro 1950, li estis deklarita kulpulo kaj ricevis du kvinjarajn kondamnojn, el kiuj li finfine servis tri jarojn kaj duonon.
Diskutoj pri la kazo kaj la valideco de la kondamno rezultis en pli larĝaj debatoj pri la Malvarma Milito, Makartiismo, kaj la etendo de la soveta spionado en Usono. Ekde la kondamo al Hiss, asertoj fare de la koncernaj partioj kaj ĵus aperinta pruvaro aldoniĝis al la disputo. Anthony Summers argumentis en 2000 ke ĉar multaj gravaj arkivoj estis ankoraŭ nedisponeblaj, la polemiko Hiss plue estu debatita. En 1995 la dokumentoj Venona Papers havigis plian subtenon por la teorio, ke li estas soveta spiono, sed tio estis ankoraŭ malakceptita de multaj fontoj. Vidu ankaŭ:
Sed:
En la 1990-aj jaroj, du iamaj veteranaj sovetaj militoficiroj responsaj pri la sovetuniaj militspionaj arkivoj asertis, post traserĉado de tiuj arkivoj, ke "la rusia spionservo ne havas dokumentojn provanta, ke Alger Hiss kunlaboris kun nia servio ie aŭ iam," kaj ke Hiss "neniam havis rilaton kun la soveta spionado." Hiss insistis en sia nekulpeblo ĝis sia morto.
Himalaja pronelo
La Himalaja pronelo (Prunella himalayana) estas malgranda paserina birdo de la familio de Proneledoj kaj ties ununura genro Prunella, kiu troviĝas en Centra Azio kaj najbaraj regionoj kiel Afganio, Butano, Ĉinio, Barato, Kazaĥio, Mongolio, Nepalo, Pakistano, Rusio, Taĝikio kaj Turkmenio.
Ĝi loĝas en montaroj el suda Rusio (Altajo orienten al montoj oriente de Lago Bajkalo) kaj nordokcidenta Mongolio suden al Tien Ŝan kaj Pamiro; nereproduktantaj en Himalajo (orienten al Sikimo).
Ĝi estas tre rilata kaj formas superspecion kun la Alpopronelo, P. collaris; ambaŭ estas foje lokataj en separata genro, Laiscopus, pro pligrandeco kaj distingaj plumardiferencoj kompare kun aliaj samgenranoj. Ĝi estas monotipa.
Aspekto
Tiu specio montras grizan kapon kun ne tre markata helgriza superokula strio. La dorso montras tre markatan nigrabrunan striecon kaj en flankoj de subaj partoj estas blankabruna strieco. La beko estas nigreca kaj la kruroj ruĝecaj. La nigraj vostoplumoj montras blankajn fajnajn bordojn kaj ankaŭ la flugiloj montras blankan strion.
Haŭlvojo
Haŭlvojo aŭ Tirpado estas vojo aŭ migrovojo sur la bordo de rivero, kanalo, aŭ alia enlanda akvovojo. La celo de tirpado devas permesi ter-veturilon, ŝarĝobestojn, aŭ teamon de homaj trenkamionoj treni boaton, ofte barĝon. Tiu veturtransportado estas ofta kie velŝipoj estas nepraktikaj pro tuneloj kaj pontoj, malfavoraj ventoj, aŭ la mallarĝeco de la kanalo.
Post la Industria revolucio, trenado iĝis malnoviĝinta kiam motoroj estis pli konvenaj sur boatoj kaj kiam fervoja transportado anstataŭis la malrapidan trenadmetodon. Ekde tiam, multaj el tiuj tirpadoj estis transformitaj al multi-uzaj migrovojoj. Ili daŭre estas nomitaj tirpadoj - kvankam ili nun estas nur foje uzitaj por la celo de trenado de boatoj.
Haŭlado signifas la trenadon de ŝipoj sur kanaloj aŭ riveroj per homoj, tirbestoj aŭ poste sur mallongaj distancoj. Haŭlisto estas nomataj esperante ankaŭ burlako el la ruslingva vorto "burlak" (ruse: бурла́к).
504
En la jaro 504 post Kristo okazis, interalie:
(125472) 2001 WM14
(125472) 2001 WM14 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
3355 Onizuka
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la usona kosmonaŭto Ellison Onizuka (1946–1986), mortinta en la eksplodo de la Kosmopramo Challenger la.
(125472) 2001 WM14
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 5:9 kun Marso.
3355 Onizuka
Nomo
La nomoj de la planedetoj 3350 al 3356 (ĉiuj malkovritaj elde Anderson Mesa) honoras la sep kosmonaŭtojn mortigitajn en la katastrofo de Challenger.
Paul Lindau
Paul LINDAU (naskiĝinta en la 3-a de junio 1839 en Magdeburg, mortinta en la 31-a de januaro 1919 en Berlino) estis germana teatrestro, verkisto kaj ĵurnalisto.
Vivo
Lindau studis en Halle (Saale) kaj Leipzig kaj doktoriĝis pri Molière; je la komenco de la 1960-aj jaroj li iris al Parizo. Tie ĉi li renkontis Sardoux, Augier kaj Dumas (fils), kies verkojn li tradukis en la germanan. Iliaj verkoj ankaŭ ege influis la proprajn. Tre influis lin ankaŭ la teatra kritikisto Jules Janin, kies brilaj felietonoj babilantaj estis intencite subjektivaj. Per diversaj kontribuoj al germanaj gazetoj li ekkontaktis gazetfarantojn en Germanlando. En 1862 li iris kiel redaktanto al Düsseldorfer Zeitung, kie li famiĝis per ĉefartikoloj kaj teatrokritikoj. Lia ĵurnalista laboro kondukis lin al Berlino en 1865 kiel parlamenta raportanto de la agentejo Telegrafenbureaux Wolff, en 1866 li laboris ĉe Elberfelder Zeitung kaj en 1870 li kungvidis la redaktadon de Neues Blatt en Leipzig. En 1871 li fondis en Berlino la semajngazeton Gegenwart kiu iĝis danke al liaj kritikoj influega presitaĵo. Ekde 1878 li eldonis la politikan monatgazeton Nord und Süd kiu aperis ĝis 1930.
Teatraj agadoj
En 1895 Lindaŭ transprenis la direktoradon de la Teatro je Meiningen kaj estris en Berlino de 1900-03 la institucion Berliner Theater, en 1904/05 Deutsches Theater. De 1909-18 li estis unua dramaturgo de la Reĝa dramteatrejo. En la funkcio de teatrodirektoro li faris tre lerte interesan ludprogramaron kun surscenejigitaj teatraĵoj ege allogaj (ekz. Alt-Heidelberg) aŭ malofte luditaj, de klasikuloj kaj dramistoj kiuj garantiis literaturan nivelon. Lindaŭ ankaŭ engaĝiĝis pri Kleist (Penthesilea, Robert Guiscard), Grabbe, Ibsen, Björnson, Hauptmann (Versunkene Glocke) kaj Sudermann.
Verkistaj agadoj
Jam frue Lindaŭ skribis ankaŭ satirajn-ŝercajn vojaĝleterojn laŭ la modelo de Heine. Li iĝis fama kiel kritikisto de la socio. En 1869 lia unua dramo Marion havis la premieron sub Heinrich Laube en Leipzig. Same kiel kritikisto li provis ankaŭ kiel dramisto enkonduki francan stilon ĉe la spektantaro. Liaj teatraĵoj ĉie luditis kun granda sukceso pentrante socian portreton kaj ili estis ŝercaj kaj ne tro provokaj. Kun bona instinkto li priskribis ne nur episodojn el la propraj vivo sed ankaŭ de amikoj, krome skandalojn sen pridemandi ties kialojn.
Per Gräfin Lea (1879) li kritikegis la antisemitismon, per Ein Erfolg (1874) la korupcian ĵurnalismon, per Mariannens Mutter (1885) la maldignan situacion de la eksedzinigitaj virinoj. En Maria Magdalena (1872) rakontatas la situacio de belaj sed malriĉiĝintaj knabinoj kiuj volis fariĝi aktorinoj, en Verschämte Arbeit (1881) la provo perlabori al si bonan vivon per kaŝita laboro (pro plenumi la klasajn postulojn). Tre bone Lindau karakterizis la reprezentantojn de diversaj klasoj sed tamen ne vere kritikis la burĝan societon mem.
Dum la 1880-aj jaroj Lindau ekinteresiĝis pri sociaj romanoj. La trilogio Berlin (Der Zug nach Westen, 1886; Arme Mädĉen, 1887; Spitzen, 1888) donu per rakontoj pri novriĉuloj, nobeloj, naivaj florvendantaj knabinoj kaj krimuloj bildon de grandurbo. La romano Die blaue Laterne (1908) temas - kiel ankaŭ kelkaj rakontoj - pri teatra vivo. La malsufiĉa poeta substanco faligis al forgeso la romanojn. La verkoj kvazaŭ nur legeblas kiel historiaj skribaĵoj pri la fino de la 19-a jarcento.