cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristanismo
Eklezio ĝis la jaro 311
La kristanismo, kies konfesio estis de komence fiksita sole ĉe la plej gravaj punktoj, devis en la paso de la 2-a jarcento solvi problemon, kiu kaŭzis kvanton de gnostikaj sektoj. Gnostikismo estas nocio, kiu ensumigas grandan kvanton de diversaj ismoj, nome ne nur kristanaj. Kunigas ĝin konvinko, ke ekzistas ekkono rilate al malbono kaj rimedoj de savo, kiu restis rezervita sole por kelkaj. Gnostikistoj konjektis, ke la mondo estis kreita fare de malbona dio kaj ke do ĉia materio estas malbona kaj estas necese eskapi al ĝi. Ili atingis tion per diversaj formoj de asketismo; elaĉeto ne bezonis devide celita al persono de Jesuo Kristo. Gnostikistoj proksimaj al la kristanismo kredis, ke dia Kristo estas sole pura spirito kaj lia enkarniĝo estas sole optika iluzio (docetismo). La elaĉeto estas rezervita sole al elektuloj kaj ĝi estas ligita al certa ekkono. Al la plej signifaj sektoj apartenis grupoj de Markiono kaj Valentino, kontraŭ kiuj la eklezio defendis sin. Plua signifa grupo kreis kristanoj en ĉirkaŭaĵo de profeto Montano, kiu kredis, ke li estas mediumo, tra kiu estas esprimanta sin la Sankta Spirito. Ankaŭ al tiuj fluoj defendas sin kristanaj dokumentoj de tiu ĉi periodo.
Ekleziaj Patroj defendis sin el la menciitaj ismoj per montro de diversaj faktoj. Ili persistis, same kiel Ignaco el Antioĥio aŭ sankta Ireneo, pri rolo de episkopo, kiu estas kapo de lokaj eklezioj kaj kiu estas aligita al eklezio de apostoloj (apostola sukcedo kaj apostola tradicio). Iom post iom ankaŭ fiksiĝis Biblia kanono de sanktecaj kristanaj dokumentoj - la eklezio akceptas kaj dokumentojn devene judajn, en amplekso de Septuaginto, kaj dokumentojn novajn - precipe evangeliojn kaj paŭlajn dokumentojn. Male la eklezio proskribas la t.n. apokrifajn evangeliojn, dokumentojn kaj farojn, ekz. La evangelio de Tomaso. Iom post iom ankaŭ evoluis konfesio de kredo, do mallongaj formuladoj de la kredo, kiuj ebligis distingi sciaron de eklezio disde sciaro de heterodoksaj grupoj.
Ĝis komenco de la 4-a jarcento alternis periodo de relativa trankvilo por kristanoj kaj periodo de persekutado. La plej grandaj persekutadoj poste enfalas en periodon de regado de Decio, Valeriano kaj Diokleciano. La eklezio en la paso de tiu ĉi periodo kreskis eĉ spite al perdo de signifaj personecoj, kiujn la eklezio adoris kiel martirojn. Tertuliano en sia Apologetiko trafe priskribas la situacion de eklezio per moto: "Sanguis martyrum semen christianorum est." - "Sango de martiroj estas semo de kristanoj".
Eklezio ekde la jaro 312 ĝis la jaro 604
Post tio, kiam en la jaro 312 venis al povego Konstanteno la 1-a, li komencis diference de sia kunreganto Licinio rilate al la kristanismo konduti tolereme. Post venko super Licinio, Konstanteno malavaris la eklezion per siaj favoro kaj materiaj donacoj, li reguligis leĝaron (la kristanismo jam ne plu estis konsiderata kiel religio illicita, nepermesita religio, sed religio licita - religio permesita) kaj klopodis la kristanojn, tiutempe jam tre multnombraj, enigi en strukturojn de la imperio. Ĉar estis por li grava la unueco de la eklezio, li intervenis ankaŭ en doktrinajn demandojn kaj en la jaro 325 li kunvokis ĝis Niceo la unuan ekumenan koncilion (la t.n. 1-a nicea koncilio). Konstanteno fondis ankaŭ novan ĉefurbon de la imperio, nome Konstantinopolon, la kristanan urbon, kiu devas anstataŭi Romon, la urbo tiutempe plejparte pagana. Malavantaĝigitaj estis ankaŭ paganaj institucioj, sed la imperiestro mem ne intervenis en la liberecon de kulto. Li mem fariĝis kristano nur mallongtempe antaŭ sia morto. Liaj sekvantoj, escepte de Juliano Apostato, subtenos la eklezion kaj agnoskis la kristanismon. Dum regado de Graciano kaj Teodozio la 1-a (380 - 395) la kristanismo fariĝis fakte kaj jure ŝtata religio. Teodozio eĉ en la jaro 392 malpermesis je iniciato de milana episkopo Ambrozio ĉiun paganan kulton.
La ekleziestroj mem kreis tiutempe korpuson de episkopoj, enkadre de kiu ili estis starigitaj je la sama nivelo. Sed iom post iom kelkaj episkopejoj akiris pli grandan prestiĝon kaj eblecon por influi ĝeneralajn aferojn. Tiu ĉi distingo havis kiel sia bazo administran apartigon disde la romia imperio. En la plej malnovaj tempoj estis plej multe agnoskataj sidejoj de tri episkopoj - Romo, Antioĥio kaj Aleksandrio, en la paso de la 4-a jarcento tiun ĉi statuson de patriarkujo akiris ankaŭ Konstantinopolo kaj Jerusalemo. En Okcidento ne estis unueco de la romia episkopo dubigata, la romia eklezio estis konsiderata kiel tiu, kiun fondis apostoloj Petro kaj Paŭlo. Tiu ĉi devene honora unueco tiel en Okcidento senĉese pli plenumis rolon de jurisdikcia unueco. Koncilio de Kalcedono (451) aljuĝis tiun ĉi honoran unuecon ankaŭ al Konstantinopolo kvazaŭ al alia Romo; sed kontraŭ tio papo Leono la 1-a akre ekprotestis kaj la romia eklezio neniam akceptis tiun ĉi koncilian kanonon.
La unuaj kristanismaj jarcentoj estas ankaŭ periodo de teologia profundigado. Kelkajn demandojn, ne tute klarajn, estis necese iom post iom solvi. Kutime oni hodiaŭ diskutas pri problemo, kiel la kristanismo, estiĝinta el ŝemida kulturo, povis akomodiĝi en kulturo helena, eĉ ne perdinte rilaton kun la primara kristana doktrino. Iom post iom en la teologiaj kontraŭversioj klariĝas "oficiala" vido de la eklezio je bazaj sciencaj demandoj - nome la mistero de la Sankta Triunuo (tri "diecoj" en unu) kaj esenco de la ekzistado de komunumeco de Dio en tri personoj, enkarniĝo de Kristo kaj lia esenco (dieco, homeco). Ne temis nur pri teoriaj demandoj, sed ĉiu el herezaj opinioj subminis teologian kaŭzigon de la savo de homo.
Diference de orientaj teologiaj spekulacioj la kristanisma Okcidento okupiĝis precipe per demandoj praktikaj, kiuj rilatis al demando de homa libereco, volo kaj peko. Ĉirkaŭ la jaro 400 brita monaĥo Pelagio kun etiko, kiu tre koncentriĝas al homa volo. La problemo de tiu ĉi doktrino el la vidpunkto de eklezio estis, ke ĝi preskaŭ ne kalkulis kun dia pardono - savo poste estus kaŭzita prefere de homa faro kaj ĝi ĉesus esti donaco de Dio. Kontraŭ tiu ĉi doktrino ekkontraŭis kun sia doktrino Aŭgusteno, kiu bazis je unueco de pardono kaj li polemikis kontraŭ pelagianismo tiel, ke lia doktrino mem pri absoluta antaŭdestino estis kaj restas por la eklezio neakceptebla. Malgraŭ tio Aŭgusteno fariĝis eklezia patro, kiu influis mezepokon eble plej multe.
Tiutempe, kiam la nombro de kredantoj plinombriĝis, kreskis sopiro de kelkaj kristanoj vivi kiel eble plej multe laŭ idealoj de evangelio. Unue tiu ĉi movado ekmontriĝis fine de la 3-a jarcento en Egiptio kaj ĝi estas kunigita kun figuro de Sankta Antonio, kiu decidis forlasi sian posedaĵon kaj foriri en dezerton. Ĉirkaŭ tiuj ĉi ermitoj komencis amasiĝi pluaj ties lernantoj, kiuj ankaŭ vivis per ermita vivo. La unuan komunumon de ermitoj, kiuj vivis komune, fondis sankta Pakomjo. Jam tie oni tiel povas vidi du ĉefajn aspektojn de monaĥeco - la vivo de ermitoj kaj la vivon komunan. Por orienta monaĥeco havas primaran signifon ordinoj, kiujn verkis sankta Bazilo, por okcidenta modelo de monaĥeco poste estas decida influo de sanktaj Kasiodoro kaj Benedikto de Nursio. La monaĥejoj de Benedikto, gvidantaj sin per lia ordino kaj ĉefa principo de kuniĝo de preĝo kaj laboro (ora et labora), estos poste tipaj por la tuta eŭropa mezepoko. La sankta Benedikto estadas do rajte nomata patro de okcidenta monaĥeco kaj benediktaj monaĥejoj estas konsiderataj kiel portantoj de malnovepoka kulturo, kiun ili helpis konservi en la tempo, kiam la antikva mondo kiel tia estis disfalanta.
Historiaj branĉoj de kristanismo
Kristanismo estis fondita de Jesuo Kristo efektive kiel sekto de judismo (sed intence kiel la plenumiĝo de judismo) kaj estis transformita en mondan religion fare de Sankta Paŭlo. La precipaj nuntempaj formoj de kristanismo: Aliaj formoj de kristanismo kiuj estis gravaj pasintece: Notu, tamen, ke tiuj lastaj tri estas ĝenerale taksitaj esti herezoj; vidu ankaŭ sube pri kristanismo nenicea.
La baza mondbildo de nicea kristanismo
Nicea kristanismo estas kristanismo, kiu konfesas la Kredon Nicean, laŭ kiu Jesuo Kristo estas tute Dio kaj tute homo. Katolikismo, ortodoksismo, protestantismo kaj anglikanismo estas kristanismoj niceaj.
En la komenco Dio kreis ĉion. La unuan viron kaj la unuan virinon, Adamo kaj Eva, kaj Dio metis ilin en paradizon, la Ĝardeno de Edeno. Dio kreis ilin perfektaj, kreinte ilin por ami kaj obei Lin, doninte al ili liberan volon, por ke la amo kaj obeo ne estu robota kaj senvalora. Sed per la sama donaco de libera volo, kvankam perfektaj, Adamo kaj Eva decidis malobei Dion. Ĉi tio estis la origina peko, kiun ĉiu homo heredas de Adamo. Pro ĉi tiu heredaĵo la naturo de la homo estas pekema: oni scias la bonon kaj eĉ deziras la bonon, sed ne faras ĝin. Dio kreis la mondon kaj onin perfektaj, sed pro origina peko la mondo kaj oni mem, kvankam ankoraŭ belegaj kaj mirindaj, estas ankaŭ profunde difektitaj.
Por repacigi onin al Li mem kaj konduki la mondon al perfekteco, Dio fariĝis homo, Jesuo Kristo, kiu estis tute homo kaj tute Dio. Kiel homo sur tero, Jesuo faris miraklojn kaj instruis novan religion, novan moralon, kiel la plenumo de la leĝo de Moseo (judismo). Li implice diris, ke li mem estas Dio, kio ŝajnis blasfema al la judoj kaj ribela al al romianoj, tial Jesuo estis mortigita, najlite al kruco. Per sia senpeka morto sur la kruco Jesuo pagis la prezon por la peko de ĉiu homo, kiu kredas je li kaj obeas liajn ordonojn. Precize kiel oni estas tiele savita estas punkto de malkonsento inter la diversaj kristanaj eklezioj. Katolikoj, ekzemple, emfazas sakramenton, dum protestantoj emfazas fidon.
Jesuo, laŭ kristana kredo, revenos al la tero je la Tago de Juĝado, nome la fina tago de la estanta mondo, por revivigi ĉiujn homojn kaj juĝi ilin laŭ iliaj faroj. La libro de la Apokalipso rakontas, ke li aperos kiel Ŝafido oferbuĉita, kiu "elaĉetis al Dio per sia sango homojn el ĉiu tribo kaj lingvo kaj popolo kaj nacio". Li malfermos sian "Libron de Vivo, libron de la Ŝafido oferita jam de la fondo de la mondo", kaj ĉiuj, kies nomoj ne estos skribitaj en la libro de vivo, estos ĵetitaj en lagon de fajro – infero – por bruli eterne, dum tiuj nomitaj en la libro vivos eterne en paradizo kun Dio, estonte feliĉaj eterne.
Triunuo
La Triunuo laŭ kristanismo estas dogmo: nome Dio estas unu, sed ankaŭ tri: li estas tri personoj en unu substanco:
Ĉi tio estas la mistero de La Sanktega Triunuo, kiu ne estas tute komprenebla al la homoj.
Moralo
Kristana moralo estas resumita de la Dekalogo de Moseo, precipe kiel koncize resumita de Jesuo:
Pro origina peko, homo ne povas agi morale sen la helpo, la graco, de Dio.
Kristanaj eklezioj ĝenerale kontraŭas eksedziĝon, aborton, samseksumadon, eksteredzecan seksumadon, prokompatan mortigon, naskoregadon, ktp. Sed ekde ĉirkaŭ 1930 iuj protestantaj komunumoj grade toleras, aŭ eĉ permesas, tiajn kondutojn.
Preĝado
Jesuo instruis preĝon, la Patro Nia, kiu belege kaj trafe resumas la kristanan fidon:
Tra la jarcentoj, ankaŭ aliaj preĝoj furoris.
Kristanismo nenicea
Estas ankaŭ kristanismo nenicea, kion multaj nomas hereza, ekzemple, gnostikismo, arianismo kaj albiganismo. La ĉefaj nunaj formoj estas jehovismo, mormonismo kaj liberala protestantismo. La lasta kredas, ke Jesuo estis saĝa, bona homo, sed ne Dio mem, dum jehovismo kredas, ke Jesuo estis anĝelo, ne Dio.
La movadoj en la romkatolika eklezio
La movadoj en la romkatolika eklezio, sennombraj kaj distingiĝantaj unu el la alia pro apartaj spiritualeco kaj agadstilo en la mondo kaj inter la fidelularo, estas grupoj de katolikaj personoj kiuj, varie organizataj kaj rekonataj kaj aprobataj de la eklezio, dioceza aŭ sanktaseĝa, ĉiam celas pensi kaj agadi laŭ la ekleziaj direktivoj. Se listigi kelkajn, jeniĝu Katolika Agadmovado, Komuneco kaj Liberigo, Teologio de liberigo, Triaordenanoj, bazaj kristanaj komunumoj, ktp.
Disvastiĝo
Kristanismo, kuniganta ĉiujn ekleziojn, estas rilate al nombro de anoj la plej granda monda religio. Oni taksas, ke ĉirkaŭ triono de ĉiuj homoj en la mondo apartenas al iu kristana eklezio. Tiuj nombroj tamen estas nur taksitaj, ĉar la difinoj mem pri tia, kia estas kristano disiĝas. La plej multaj naciaj statistikoj baziĝas je memdifino de la unuopuloj aŭ taksaj kalkuloj, foje ankaŭ je administraciaj listoj. En multaj landoj de la mondo kristanoj estas ankoraŭ persekutataj nuntempe, pro tio el tiuj landoj la nombroj malcertas.
Oni konas per la termino evangelizado la faron prediki la evangelion de kristanismo, tio estas, disvastigi la dekomencan doktrinon de la religio kaj de kristanismo mem. La evangelizado estas funkcio propra de la Katolika Eklezio kaj de la cetero de kristanaj eklezioj. Ĉar ĉiuj konsideras sian kredon la vera vero, estas logika, ke ĉiuj kristanaj eklezioj kaj organizoj konsideru la evangelizadon, nome kristanigon de nekristanoj aŭ de ne sufiĉe konsciaj kristanoj, kiel nepra tasko.
Evoluo de la nombro de kristanoj
Kun taksita nombro de anoj ĉirkaŭ 2.1 miliardoj, disigitaj en tri ĉefaj branĉoj: katolikoj, protestantoj kaj ortodoksoj, kristanismo estas la plej granda religio en la mondo. Dum la lastaj cent jaroj la procentaĵo de kristanoj rilate al la tutmonda loĝantaro estis ĉirkaŭ 33%. Tio tamen ne montras gravan translokiĝon de la nombro de kristanoj: grandan kreskon en evoluiĝantaj landoj (ĉirkaŭ 23.000 tage) akompanas malkreskego en evoluiĝintaj landoj, precipe en Eŭropo kaj Nordameriko (ĉirkaŭ 7 600 tage). Kristanismo estas ankoraŭ la ĉefa religio en Eŭropo, Ameriko, la Filipinoj kaj Suda Afriko. Tamen ĝi malkreskas en multaj regionoj inkluzive de nordaj kaj okcidentaj ŝtatoj de Usono, Oceanio (Aŭstralio kaj Nova Zelando), norda Eŭropo (inkluzive de Britujo, Skandinavujo kaj aliaj lokoj), Francujo, Germanujo, la kanadaj provincoj de Ontario, Brita Kolumbio kaj Kebekio, kaj partoj de Azio (precipe en Mezoriento,  Suda Koreujo, Tajvano kaj Makao ).
En la plej multaj evoluiĝintaj landoj la homoj, kiuj daŭre diras sin kristanoj malpli kaj malpli vizitas preĝejojn en la lastaj jardekoj. Kelkaj fontoj rigardas tion nur parto de la translokiĝo de tradiciaj institucioj, dum aliaj rilatigas ĝin al signo de malkresko de kredo je la graveco de religio ĝenerale.
Ŝtatreligio
dekstra|eta|400px|Nacioj kies [[ŝtatreligio estas kristanismo, islamismo aŭ budismo:
Blue: kristanismo
Verde: islamismo
Flave: budismo
]] Kristanismo en unu formo aŭ alia estas la nura ŝtatreligio en jenaj landoj:
Ekzistas multaj aliaj landoj, kiel ekzemple Kipro, kiuj kvankam ne havas ŝtatan religion, tamen oficiale agnoskas apartan kristanan religion.
Akrivio kaj Ikonomio
Akrivio (greke ἀκρίβεια — ĝusta senco, strikta ĝusteco) estas teologia principo en kristanismo, kiu supozigas solvadon de ekleziaj problemoj je la vidpunkto de strikta sekvado de la kredo. Ĝia kontraŭaĵo estas ikonomio.
Ikonomio (de greke οἰκονομία — aranĝo de hejmo, de aferoj) estas teologia principo en kristanismo, kiu supozigas solvadon de ekleziaj problemoj je la vidpunkto de praktika utileco. Ĝia kontraŭaĵo estas akrivio.
1048
En la jaro 1048 post Kristo okazis, interalie:
Grundoplibonigo
Grundoplibonigo aŭ teroplibonigo estas ĉiu inventaĵo je ia grundo, tero, kio igas ilin pli uzeblaj por homa agado. Tiuj inventaĵoj altigas la valoron de la teropeceto (ekz. niveligo, kompaktigo de tero, grundo, por konstruo de domoj; forigo de poluaĵoj el la grundo, de poluita grundo, vojkonstruado).
En agrikulturo, plej ofte la grundoplibonigo signifas plibonigon de rikoltorezultoj de la agro, do tiukaze oni povas paroli pri agroplibonigo, kio estas efektivigita plej ofte per akvumado aŭ forkonduko de superflua, damaĝa akvo. Sed agroplibonigo enhavas ne nur la akvomastrumajn agadojn, sed ankaŭ ĉiujn kemiajn, biologiajn metodojn (ekz. verda sterkado), kiuj grave altigas la produktemon de la agro. Pliaj agadoj por agroplibonigo celas agadon kontraŭ erodo, dezertiĝo, vento (protekta arbarigo, arbustigo, formigo de heĝo), inundo (konstruo de digoj), por akvorezervado.
Senĝavi
Vorto de Senĝavi
Sanĝab en Persa lingvo signifas sciuron (en sudkurda: Senĝav). Estas rakonto kiu diras ke dum Anglo-Persa Milito (1856-1857 p.K.) en Herato (urbo en la okcidenta Afganio), la batalistoj de Senĝavi surhavis kostumojn de peltoj de sciuroj; pro tio ili estas nomitaj la popolo de Senĝavi.
Forua Komunumo
Forua Komunumo estas la nomigo kiun ricevas kiel Aŭtonoma Komunumo la teritorio de Navaro ekde 1982, kaj kiu montras singularecon de ties reĝimo de memregado baze sur la historiaj rajtoj agnoskitaj en la unua aldona "disposición" de la Hispana Konstitucio de 1978.
Aktuale la ununuraj teritorioj de Hispanio kun forua reĝimo funkcianta estas Eŭskio kaj Navaro. Tamen la nomigo de Forua Komunumo aplikiĝas ununure en Navaro, ĉar kvankam Eŭskio posedas ankaŭ propran foruan sistemon, tiu aplikiĝas al ĉiu el la tri eŭskaj provincoj separece (nome Alavo, Biskajo kaj Gipuzko), sed ne al la tuta Aŭtonoma Komunumo de Eŭskio kune.
Mahora
Mahora estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 108,14 km². En 2019 estis 1 383 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 29 km de la provinca ĉefurbo Albacete.
Geografio
Mahora estas en la nordokcidento de la provinco Albacete. Fluas tra la teritorio la riveroj Júcar kaj Valdemembra, kio ebligas la etendon de la irigacio. En la aktualo, la rivero Valdemembra sekiĝas somere kaj enhavas malgrandan akvokvanton en la pluvsezono.
Demografio
En la 1930-aj jaroj oni atingis pli ol 2600; poste okazis elmigrado kaj nun estas malpli ol 1500.
Ekonomio
La ekonomio de Mahora estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj.
Gergely Sorger
Barono Gergely SORGER [gergej zorger], laŭ hungarlingve kutima nomordo  Sorger Gergely estis hungara pastro, abato, episkopo, preposto, kanoniko. Lia familia nomo aperis ankaŭ en formo ’’Zorger’’.
Gergely Sorger naskiĝis en 1665? en Hungara reĝlando en Alsómecenzéf (nuntempa Medzev en Slovakio). Li mortis la 1739 en Transilvanio en Gyulafehérvár (nuntempa Alba Iulia en Rumanio.
Tinca
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 3 857 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 4 294 (rumanoj, 21,7% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1338. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Motilleja
Motilleja estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 23,82 km². En 2019 estis 571 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE.
Geografio
Motilleja estas en la nordokcidento de la provinco Albacete.
Ekonomio
La ekonomio de Motilleja estas fundamentata tradicie sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj. Krome estas forta dediĉo al punto inter virinoj.
31095 Buneiou
31095 Buneiou estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Naoto Sato elde la observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Jules Meysmans
Jules MEYSMANS (naskiĝis la en Jodoigne, Belgio, mortis en 1943, loko nekonata), estis belga esperantisto kaj precipe konata pro la inventado en 1890 de simpligita stenografia sistemo, kiu portas lian nomon. Poste li fondis en Bruselo la "Institut National de Sténographie et de Dactylographie" (Nacia Stenografia kaj Daktilografia Instituto). Li ankaŭ fondis stenografian lernejon.
Inter esperantistoj aŭ interlingvistoj li estas ĉefe konata ĉar li inventis la vorton ‘interlingvistiko’ post la apero de artikolo en 1911 titolita Une science nouvelle  , tradukite en la germana sub la nomo Eine neue Wissenschaft (nova scienco), sed nur en 1931 ĝi populariĝis inter lingvistoj, post prelego de Otto Jespersen, la fama dana lingvisto. En 1909 li lanĉis Idiom Neutral Modifiket, estante 'ideolingvisto' kaj esperantisto.
Deveno
Lia patro, Pierre-Charles, estis oficisto ĉe la kadastro, funkcio kiu devigis la familion ofte translokiĝi. La socialista politikisto-parlamentano Léon Lambert Meysmans (1871-1952) estis frato lia.
Interlingvistiko
En 1886 li lernis Volapukon kaj en 1890 iĝis adepto de Esperanto, por kiu li organizis kursojn en Gent kaj Bruselo. En 1907 li iĝis adepto de Idiom Neutral kaj sekretario de la Groupe de la Langue Internationale, fondita de Bonto van Bijlevelt en Bruselo por la disvastigo de Idiom Neutral. Tamen jam en 1909 li ankaŭ forlasis la projekton Idiom Neutral kaj de tiam dediĉis sin al sia propra projekto, kun li nomis "Idiom Neutral Modifiket". Li redaktis la revuon Lingua internationale pri diversaj planlingvaj projektoj, de kiu aperis 12 numeroj en Bruselo en 1911-1912; poste la revuo kunfandiĝis kun ''Revista Internationale. Organo officiale pro Propaganda de Latino internationale'', redaktita de Ugo Basso. Reinhard Haupenthal en 2015 kritike, sed prave komentis pri la revuo Lingua internationale de Jules Meysmans: "La interlingvistika esploro karakteriziĝas interalie per multnombro da plejofte efemeraj periodaĵoj, kiuj baldaŭ post la apero denove forgesiĝis kune kun sia enhavo. Ĉiam denove oni inventis la ovon de Kolumbo. Al ĉi revuoj apartenas interalie ankaŭ la jena."
Stenografio
(fr) Sténographie Meysmans : méthode simplifiée, Institut National de Sténographie, Bruxelles, 1913, ill., 178 p.
Internacia Civila Aviada Organizaĵo
La Internacia Civila Aviada Organizaĵo (ICAO) estas speciala organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj, kaj havas la taskon plani kaj kunordigi la civilan aviadan trafikon. Ĝi fondiĝis en 1944, surbaze de la Interkonsento de Ĉikago, kaj havas sian sidejon en Montrealo (Kanado). Pli ol 188 ŝtatoj estas membroj de la organizaĵo.
Kodo
ICAO normigas kodojn por pluraj aviadaj nocioj kiel flughavenoj, aviadaj linioj, aviadiloj.
Flughaveno
La flughavenaj kodoj konsistas el po kvar literoj (male al la IATA-kodoj, triliteraj). La unua litero indikas mondregionon aŭ grandan regnon. La dua indikas regnon, se ne jam la unua tion faris. La tria kaj kvara identigas la flughavenon. Jena tabelo klarigas la signifon de la unua litero:
Aviadilo
La aviadilaj kodoj konsistas plej ofte el unu aŭ du signoj, sekvataj de streko, kaj pliaj signoj. La signoj antaŭ la streko indikas la ŝtaton, kie la aviadilo estas registrita, kaj la signoj malantaŭ la streko indikas la aviadilon mem. Jen kelkaj ekzemploj:
1049
En la jaro 1049 post Kristo okazis, interalie:
Oberneukirchen (Supra Bavario)
Oberneukirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mühldorf am Inn kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hugo Bettauer
Hugo BETTAUER (naskiĝinta la en Baden bei Wien, mortinta la  en Vieno), estis produktiva aŭstra verkisto kaj ĵurnalisto, kiu estis murdita fare de NSDAP-ano pro siaj kontestataj opinioj. Li estis tre konata en sia vivdaŭro; multaj el liaj libroj estis furorlibroj kaj en la 1920-aj jaroj de ili fariĝis filmoj, plej precipe Die freudlose Gasse (reĝisoro: Georg Wilhelm Pabst, 1925), kiu traktis prostituadon, kaj Die Stadt ohne Juden (fare de Hans Karl Breslauer, 1924), satiro kontraŭ antisemitismo.
Vivo
Bettauer estis filo de la valorpapera makleristo Arnold (Samuel Aron) Bettauer el Lvivo Li havis du pli maljunajn fratinojn, Hermine (Michi) kaj Mathilde. En 1887-88, kune kun Karl Kraus, li frekventis la renomitan vienan Franz-Josef-gimnazion de ĉe Stubenbastei. Kraus iĝis lia plej akra kritikisto por la tuta vivo.
En la aĝo de 16 Bettauer forkuris de hejme kaj vojaĝis al Aleksandrio, de kie la aŭstra konsulo resendis lin patrujen.
En 1890 Bettauer konvertiĝis de la juda kredo al la protestantismo. En la sama jaro li eniris la taĉmenton militan de "Kaiserjäger" kiel unujara volontulo. La transreligiiĝo estis supozeble ligita kun la fakto ke judaj soldatoj, al kiuj mankis nobla statuso, praktike ne ĝuis pri ebla kariero en la militistaro.
Geedziĝo kaj elmigrado
Post kvin monatoj en Tirolo li forlasis la armeon, pro malfacilaĵoj kun siaj ĉefoj. Kune kun lia patrino li translokiĝis al Zuriko kaj en 1896, en la aĝo de 24 jaroj, li iĝis posedanto de la granda heredaĵaro patra.
En Zuriko li geedziĝis kun la amo el junaj jaroj, Olga Steiner, kun kiu, post la morto de lia patrino, li elmigris al Usono. Dum la transirejo, per katastrofa veto Bettauer perdis siajn tutajn riĉaĵojn. Li kaj Olga restis ĝis 1899 en Novjorko, kie ŝi laboris kiel aktorino. Kvankam Bettauer akiris amerikan civitanecon, li estis nekapabla trovi laboron, tiel ke ili vojaĝis al Berlino, kie ilia filo Heinrich Gustav Hellmuth Bettauer estis naskita. Li estis transportita al Aŭŝvico en 1942, kie li supozeble mortis.
En Berlino Bettauer laboris kiel ĵurnalisto kaj renomiĝis pro malkovro de kelkaj skandaloj. Inter aliaj aĵoj li skribis en la sekvo de unu tia skandalo la libron Bobbie, kiu aperis en 1921, en kiu li priskribis riĉan kaj potencan infankidnapiston.
En 1901, post la memmortigo de la direktoro de la teatrejo "Berliner Hoftheater", kiun li akuzis je korupto, Bettauer estis forpelita de Prusio. Li tiam iris al Munkeno, kie li laboris en la kabaredo "Die Elf Scharfrichter". En la aŭtuno de 1901 li iris al Hamburgo por iĝi direktoro de la specialia publikigilo gastronomia Küche und Keller.
Dua geedziĝo
Post kiam lia unua geedziĝo finiĝis en eksgeedziĝo, Bettauer iĝis konata en Hamburgo kun sia estonte dua edzino, Helene Müller, kiu tiutempe estis 16-jara. En 1904 kiun li iris al Usono. Ili geedziĝis dum la transiro, kaj en la sama jaro ilia filo Reginald Parker Bettauer estis naskita. En Novjorko Bettauer laboris kiel gazetĵurnalisto, kaj ankaŭ komencis skribi felietonromanojn por gazetpublikigo.
En 1918, post kverelo kaŭzita de difektita tajpilo, li estis maldungita de ĉe Neue Freie Presse.
Post la milito
Tuj post la milito Bettauer laboris kiel korespondisto por diversaj prinovjorkaj artikoloj, kaj komencis helpan programon en Novjorko por la vienanoj. Ekde 1920 li produktis romanojn en granda kvanto, publikigante kvar aŭ kvin ĉiun jaron. Li specialiĝis en krimrakontoj kun socia mesaĝo, kiuj estis ekstreme popularaj. Alia kialo de la populareco de liaj romanoj estis ke ili ne enkadriĝis nur en Vieno sed ankaŭ en Berlino kaj New York.
La Grandurba Sen Judoj
Lia plej konata romano estis Die Stadt ohne Juden de 1922, satiro pri la tiam akute aktuala temo de antisemitismo. En la libro, fikcia politikisto ordigas la elpelon de ĉiuj judoj de Vieno. Unu verkisto notis tion en scenoj kiuj estas timige profetaj. En la libro, la civitanoj de Vieno komence festis la elpelon, sed sento ŝanĝiĝis kiam teatroj iĝis bankrotaj kaj grandmagazenoj, hoteloj kaj feriejoj suferis. La ekonomio malkreskis tiom ke popola movado ekestis postulante la revenon de la judoj. La fisituacio estis ĉesigita, kaj la judoj estis bonvenigitaj ree en Vieno.
Tiu ĉi libro venditis je 250,000 ekzempleroj en la unua jaro kaj iĝis unu el la plej konataj verkoj de Bettauer, akirante al li kaj multajn admirantojn kaj amarajn malamikojn. Naziaj subtenemuloj atakis Bettauer kaj lian laboron, kondamnante lin kiel la "Ruĝa poeto" kaj "koruptanto de la junuloj".
Esploranta ĵurnalismo kaj alia laboro
Multe pli mallonga epizodo estis la projekto kun alia semajna gazeto, ''Er und Sie. Wochenschrift für Lebenskultur und Erotik'', kies publikiĝo ĉesis post nur kvin numeroj. En la kuro de tempo la verkoj de Bettauer alportis al li grandan rendimenton (scenarioj/rajtoj je filmigo), kaj ilia ŝika kaj ofte kontestata enhavo igis ilin popularaj kaj pretaj por plia adaptado.
Li estis tiel ne nur unu el la plej kontestataj, sed ankaŭ unu el la plej furoraj aŭtoroj de sia tempo. En la filmversio de Die freudlose Gasse (reĝisorado: G. W. Pabst, 1925), Greta Garbo faris ŝian internacian ekran-debuton, kaj en Stadt ohne Juden, kiu estis filmita en 1924 sub la reĝisoro Hans Karl Breslauer, aktoris Hans Moser kaj Ferdinand Maierhofer havis sian debuton surekranan.
Kritikoj
Pro lia "esploranta ĵurnalismo" kaj lia sinteno en favoro de seksa malfermiteco kaj liberigo, Bettauer estis plurfoje la objekto de publika diskuto. Liaj kontraŭuloj serĉis misfamigi lin kiel "stratkanal-verkisto". Dum la tempo la konflikto eskaladis: Bettauer estis publike kritikaĉita, lia gazeto estis konfiskita, kaj poste kvazau persekuto estis startigita kontraŭ li, kromefiko de kiu estis ekapero de publikaj minacoj kaj postuloj de lia murdo. Surprize, Bettauer estis malkondamnita; la posta eldono de lia gazeto atingis eldonkvanton de 60,000, la plej altan iam inter semajnĵurnaloj de la periodo; en marto 1925 ĝia vastiĝo estis grave pripensita.
Atenco kaj murdo
La nazioj nomis Bettauer "ruĝa poeto" kaj "koruptisto de gejunuloj" kaj aŭstra partiano publikigis serion de artikoloj favore al radikala memhelpo kaj linĉa justeco kontraŭ ĉiuj poluantoj de niaj homoj. La 10-an de marto 1925, dentoteknikisto nome Otto Rothstock mortpafis lin. Li estis prenita al hospitalo en Vieno kun gravaj vundoj kaj mortis la 26-an de marto 1925. Eĉ antaŭ lia morto ekzistis ekscititaj argumentoj, eĉ ĝis la riproĉo de fizika perforto, en la viena urbokonsilio pri la motivoj por la atakanto. Rothstock mem asertis ke li volis elekti batalpozicion kontraŭ la kvazaŭa malmoraleco de verkinto kiu fariĝis fama pro siaj sekse eksplicitaj kaj liberalaj skribaĵoj. Tamen klaras ke antaŭ la atako Rothstock estis estinta membro de la Nacisocialisma partio; kvankam li ekspartianiĝis, li defenditis post la atenco fare de naziemaj advokatoj. Estas ĝenerale akceptite ke la kritikego de Bettauer de antisemitismemuloj, enkapsuligita aparte en la alt-profila libro kaj filmo Stadt ohne Juden, finfine provokis lian mortigiston. La tribunalo irigis Rothstock en psikiatrian klinikon, kiun li jam 18 monatojn poste forlasis kiel libera viro.
BOW
La vorto havas plurajn signifojn:
Glogoveț
Glogoveț [glogovec] (Kisgalgóc, Tutendorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Blaj. Administre ĝi apartenas al Valea Lungă.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 509 loĝantojn (rumanoj); en 1992 226 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1356. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
BOV
La vorto havas plurajn signifojn:
1050
En la jaro 1050 post Kristo okazis, interalie:
13857 Stafford
13857 Stafford estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, en la montaro Santa Catalina, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gregory Stafford, elektronika inĝeniero ĉe la Observatorio Steward de la Universitato de Arizono. Li grave helpis por la disvolvo de regadaj sistemoj por nova generacio de malgrandaj teleskopoj. Li ankaŭ estis aktiva en scienca popularigo por la junuloj.
Sainte-Croix-sur-Mer
Sainte-Croix-sur-Mer estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Sulbiate
Sulbiate estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Verderio Inferiore (LC), Cornate d'Adda, Bernareggio, Aicurzio, Mezzago, Vimercate kaj Bellusco.
Saint-Côme-de-Fresné
Saint-Côme-de-Fresné estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Comiens.
Ĝardenoj de Ŝalimar
La Ĝardenoj de Ŝalimar estas ekzemplo de konstruaĵoj starigitaj inter 1641 kaj 1642 en la urbo Lahore, en la provinco Panĝabo, Pakistano, de la islama imperiestro Ŝaho Jahano de la mogola dinastio. La aro Fortikaĵo kaj Ĝardenoj de Ŝalimar en Lahore estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en la jaro 1981 kaj inkluzivita en la Ruĝa listo de Monda heredaĵo en la jaro 2000.
Same kiel Taĝ-Mahalo, la ĝardenoj estis konstruitaj honore al favorigita edzino, Mumtaz Mahal, kiu mortis akuŝante sian 14an filon.
Alfons Gorbach
Alfons GORBACH (naskiĝinta la 2-an de septembro 1898 en Imst, mortinta la 31-an de julio 1972 en Graz) estis aŭstra politikisto.
Politika kariero
De 1933-38, dum la tempo de la t.n. Aŭstrofaŝismo, li estis landa gvidanto de la konservativa duonarmea grupo de Patriota Fronto (germane: Vaterländische Front) en Stirio. De 1938-42 kaj de 1944-45 li estis internigita en koncentrejoj naziaj.
Post la Dua Mondmilito li iĝis unu el la plej gravaj politikistoj de la Aŭstruja Popola Partio. Inter 1960-63 li estis ties nacia prezidento. La respublikon li gvidis inter 1961-64 kiel kanceliero federacia, en koalicio kun la SPÖ.
Sulzano
Sulzano estas komunumo de Italio.
Válber Costa
Válber Costa (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis en diversaj teamoj de Brazilo.
Li futbalis ankaŭ en Japanio ĉe Yokohama Flügels kaj Yokohama F. Marinos.
Malatiná
Malatiná (hungare Malatina) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
36329 Philmetzger
36329 Philmetzger estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Philip Metzger, Asociata Sciencisto ĉe la Kosma Instituto de Florido (Orlando, Florido) kaj gvidanto en la studo pri la mekanikaj ecoj de la luna kaj asteroida regolitoj, inklude kiel la raketaj elĵetaĵoj interagas kun la regolito kaj la neceso por protekti la situejojn de Apollo kontraŭ damaĝoj.
Vari
Situo
Vari situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, kiu estas samtempe la hungara landlimo, laŭ traira flankovojo. Berehove troviĝas 11 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungara erao la avaroj havis tie fortikaĵon, kiu iĝis departementejo de Stefano la 1-a (Hungario). La unua mencio devenis el 1320 en formo Vári ricevinta rangon kampurbo en la 14-a jarcento. En 1566 la poloj, en 1657 la tataroj, en 1660 la turkoj, fine en 1716 tataroj el Krimeo detruis la urbeton. En 1910 loĝis en Vári 2625 da homoj, (2612 hungaroj). Ĝis 1920 Vári apartenis al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Vári rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 la komunumo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Nun loĝas en Vari 3302 da homoj, (3008 hungaroj).
Ĉurĉa tezo
La Ĉurĉa tezo (aŭ Ĉurĉ-Turinga tezo) estas tezo pri komputeblaj funkcioj. Simple dirite, ĝi asertas ke ĉiu funkcio kiu estas algoritme komputebla (en intuicia senco de "algoritme komputebla") estas komputebla de Turinga aŭtomato. Ĉar ĝi parolas pri intuicia nocio, ĝi ne estas matematike preciza tezo kaj sekve ne pruveblas. La tezo estiĝis, ĉar diversaj formaligoj de la ideo de algoritma komputebleco estis pruveble egalvaloraj. Ĝi estis unue vortigita de Alonzo Ĉurĉo.
Tiuringo mašina
Patroklo
En la greka mitologio, Patroklo (antikva greka lingvo Πάτροκλος, Patroklos; latine Patroclus) estas unu el la grekaj batalantoj de la Troja milito. Laŭ Iliado de Homero, Patroklo estis la filo de Menoitio, kaj kuzo, plej bona amiko, intimulo kaj amanto de Aĥilo.La rilato inter Patroklo kaj Aĥilo estas unu el la ĉeffaktoroj movantaj la intrigon en Iliado, kaj kontribuanta al la emfazo de la homa flanko kontraŭ la dia flanko en Aĥilo. Dum en Iliado ilia rilato estas priskribita kiel sole amikeca rilato, en pli posta greka literaturo ekzistas malkonsentoj pri la sekseco de la rilato.
Origino
Lia patro Menoitio ĉeestis ekspedicion de Argonaŭtoj kaj estis favorato de Heraklo. Li edziĝis kun pluraj virinoj, kaj en malsamaj versioj de mitologio diversaj virinfiguroj aperas en la rolo de la patrino de Patroklo.
Kiel infano, li hazarde mortigis sian amikon Kalisonimo dum argumento. Patroklo kaj sia patro iris en ekzilon por eviti sangan venĝon, kaj prenis rifuĝon ĉe ilia rilato, reĝo Peleo en Ftio. En la palaco de reĝo Peleo, li unue renkontis Aĥilon, la filon de Peleo. Peleo sendis la du knabojn por studi kun la centaŭro Kirono. Patroklo estis inter la svatantoj de Helena, kiu estis poste donita al Menelao. Ĉiuj svatantoj de Helena ĵuris protekti la elektitan edzon kontraŭ ĉia malbono. Naŭ jarojn poste, Helena eskapis aŭ estis kidnapita fare de Pariso al Trojo, kaj Menelao kaj lia frato Agamemno komencis preparojn por milito por rebati. Ĉi tiuj preparoj daŭris ĉirkaŭ dek jarojn.
En la Troja milito
Ambaŭ iras kune al Trojo kaj militis, sed post kiam Aĥilo rifuzis iri en batalon pro kverelo kun Agamemno kaj la rezultintaj malvenkoj al la grekoj; li tamen permesas al Patroklo gvidi armeon al batalo. Patroklo aperis ĉe la pinto de armeo de la Mirmidoj portanta la kirason de Aĥilo. En tiu batalo Patroklo mortigis grandan nombron da trojanoj inkluzive de kelkaj herooj sed estis poste mortigita ĉe la manoj de la troja heroo Hektoro. La korpo de Patroklo restis en la manoj de la grekoj, kun Menelao kaj Ajakso defendanta ĝin, sed la kiraso de Aĥilo, kiun Patroklo portis, falis en la manoj de la trojanoj. Post la morto de lia amiko, frenezigata pro ĉagreno, Aĥilo revenis al batalo sed tiam ekipita per nova kiraso kiel donaco de la dio Hefesto, mortigis Hektoron kaj poste profanis lian korpon. La ĉagreno de Aĥilo pro la morto de lia amiko estis tiel granda, ke li ne povis bruligi sian korpon kiel estis la kutimo. Fine, persvadante de la animo de Patroklo, Aĥilo malseveriĝis kaj kremacis sian korpon, ne antaŭ ol oferi sur ĝi multajn viktimojn, inkluzive de 12 trojaj militkaptitoj. Post la kremacio, Aĥilo organizis plurajn atletikkonkursojn honore al la mortinta amiko.
1051
En la jaro 1051 post Kristo okazis, interalie:
Minimuma orbita interdistanco
Ĉar plej koncernas nin riskoj de kolizio kun Tero, oni ĉefe interesiĝas pri MOID inter objekto kaj Tero, tiel nomata Tera MOID. La tera MOID estas ofte listita en la datumbazoj pri la kometoj kaj asteroido kiel la JPL Small-Body Database Tamen, la MOID povas esti difinita rilate al aliaj korpoj kiel : jupitera MOID, marsa MOID kaj tiel plu.
Objekto estas klasigita kiel potence danĝera objekto (PDO) - tie estas, povante okazigi katastrofon sur Tero - se, inter aliaj kondiĉoj, ĝia tera MOID estas malpli ol 0,05 astronomia unuo. Por pli grandaj planedoj ol Tero, estas risko de kolizio kun iom pli granda MOID; ekzemple, Jupitera MOID malpli granda ol 1 astronomia unuo estas konsiderinda.
Malgranda MOID ne signifas ke kolizio estas neevitebla, Ankaŭ necesas, ke ambaŭ korpoj atingu tiun punkton de siaj orbitoj en la sama tempo, tio kio iam okazos, almenaŭ ke ambaŭ objektoj estus gravite ligitaj per ia orbita resonanco (kiel, notinde, la objektoj en punktoj de Lagrange). Tamen, ĉi tio povas okazi en tre fora estonteco, kaj la orbito de la plej malgranda korpo povas esti perturbita pro altiro de aliaj planedoj : la orbita antaŭkalkulo iĝas malpreciza por la estonto : nemalofte okazas, ke terrenkonta asteroido pasis aŭ pasos pli proksime de Tero, ol la distanco difinata per la MOID je la nuna epoko. Tamen, la MOID havas la avantaĝon ke ĝi estas kalkulebla sempere surbaze de la orbitaj elementoj de la korpo sen bezono de antaŭdiro pri la estonteco kaj krude indikas la nunan danĝeron.
La unika objekto, kiu estis iam klasigita je 4 en la Torina skalo (de tian, ĝi estis regresigita), la atona asteroido 99942 Apophis, havas MOID de 0,00017 UA, aŭ 25 432 km. Tio ne estas la plej malgranda MOID en la katalogoj; multaj korpoj kun malgrandaj MOID ne estas klasigita kiel PDO la pro sia malgrandeco. Por komparo, la sola objekto kiu estis malkovrita kaj kies MOID estis kalkulita antaŭ ĝi alfrapis la Teron estis la malgranda meteoroido 2008 TC3, kiu falis la ; ĝi diseriĝis en la atmosfero super Sudano. Tiu objekto estis listigitaj kun MOID de 0,00001 AU en la datumbazo de Minor Planet Center kaj estas la plej malgranda MOID kalkulita por apolona asteroido La JPL Small-Body Database donas eĉ pli malgrandan kaj pli precizan MOID de 0.0000078 AU por tiu ĉi korpo.
Frigyes Kelemen
KELEMEN Frigyes estis rumanuja hungara fizikisto. Li naskiĝis en Mereni la 8-an de septembro 1924 kaj mortis la 6-an de junio 1979 en Kluĵo.
Biografio
La mezlernejon Frigyes Kelemen finis en Târgu Secuiesc, la diplomon li havigis en la Universitato Bolyai de Kluĵo (1950); li estis tie asistanto, ekde 1958 lektoro, ekde 1967 ĝis sia morto lekciisto. Li doktoriĝis en 1963 en Iaşi. Liaj studoĵoj aperis en rumana, hungara, germana kaj franca lingvoj en fakrevuoj (Studia Universitatis Babeş–Bolyai, Studii şi Cercetări de Fizică, Magyar Fizikai Folyóirat (Budapeŝto), Acta Physica Academiae Scientiarum Hungaricae, Zeitschrift für Physik und Chemie, Zeitschrift für Angewandete Physik kaj Physica Status Solidi (Berlino), Thin Solid Films (Amsterdamo)). Ekde 1972 li instruis fizikon en franca lingvo du jarojn en Oran (Alĝerio). Li estis kunulaŭtoro de libro en rumana lingvo Probleme de mecanică.
Spitzkopf
Spitzkopf estas la nomo de 429 m alta monto meze de la Palatinata arbaro en la germana federacia landod  Rheinland-Pfalz. La monto situas inter la valoj de la riveretoj Hochspeyerbach kaj Isenach.
Kvankam ĝi situas nur 700 m fore de Frankenstein la monto estas sur la teritorio de la urbo Bad Dürkheim.
La monto estas komplete kovrata de miksarbaro.
T-34
T-34 estis soveta meza tanko evoluinta dum interŝanĝo de la 30-aj jaroj kaj la 40-aj jaroj. En la tempo de sia estiĝo ĝi estis la plej bona meza tanko en la mondo. En la tempo de la komenco de operaco Barbaroso ne ekzistis germana tanko, kiu povus al ĝi sukcese stariĝi en batalo - ĝi tre superis ĉiujn per la armilekipo kaj per blendaro, plimulto eĉ nekapablis entute endanĝerigi ĝin. Ofta ĝeneraliga aserto, ke temis pri la plej bona meza tanko de la dua mondmilito estas ja disputebla, sed la aserton, ke tio estis la plej bona meza tanko de la jaroj 1940/1941 kaj la tanko, kiu helpis al Sovetunio venki la Grandan patriotan militon, ne eblas sufiĉe bone dubigi.
Produkta historio
La T-34 originas, deriviĝas el usona prototipo, dizajnita de J. Walter Christie, kiu forvendis ĝin al Sovetunio, post kiam la Usona armeo rifuzis aĉeti ĝin. (Ili uzis la Cristi-pendigaĵon?).
La registaro komencis ellabori prototipon en 1936, kiu komplete pretiĝis en 1939. Larĝskala produktado ekis en 1940.
Oni produktis inter 1940 kaj 1944 pli ol 35000 T-34/76 tankojn. La T-34 estis produktita en du gravaj varioj, la T-34/76 kun 76-mm-a kanono kaj T-34/85 kun 85-mm-a kanono. Postmilite T-34-produktado en la Sovetunio malgrandiĝis en 1946 kaj estis anstataŭgita per la produktoj de T-44 kaj T-54. La produktado de T34 reekis en Pollando kaj Ĉeĥoslovakio, kie oni produktis multajn T-34/85 en la 1950-aj jaroj.
Varioj
La T-34-a ĉasio estis uzata kiel bazo por mem-movaj armilaroj kiel SG-122 kaj SU-85.
Milita historio
La T-34 estas ofte uzata kiel simbolo de la soveta rezistado kaj la germana orgojlo. La ekapero de T-34 sur la milita kampo en 1941 estis granda surprizo por la germanaj komandantoj. Ĝi estis pli rapida, pli bone armita (50mm estis la dominanta kalibro de la germanaj tankaj kanonoj) kaj havis pli bonan kirasan protekton, danke al la teknika evoluigo de dekliva kiraso.
Fakte, la direkta batalo inter tankoj okazis tre rare; la plej granda perdo originis el loĝistikaj kaj mekanikaj perturboj (50 % de sovetaj tankoj ĉe komenco de la germana invado), artileria kaj aeratako, kontraŭ-tankaj armiloj kaj poste mem-movaj armilaroj kaj tank-detruigiloj.
Komence de la milito, nur ĉ. 10 % de la sovetaj tankoj estis T-34-varioj, tiu procento kreskis al 50-60 % ĝis somero 1943. Tiam T-34-tankoj anstataŭis la malnovajn modelojn kaj estis grandnombre produktataj. La pli pezaj sovetaj tankoj (kiel IS-1 kaj IS-2) estis pli bone armil-ekipitaj kaj kirasitaj ol T-34.
La forte ekipita T-34/85 havis gravan rolon en la venko de la aliancanoj.
Moormerland
Moormerland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Leer de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ringanaso
La Ringanaso (Callonetta leucophrys) estas malgranda anaso de arbaroj de Sudameriko. Ĝi estas la ununura specio de la genro Callonetta. Kutime lokigita kun la plaŭdanasoj (Anasenoj), tiu specio povus fakte esti pli proksima al la tadornoj kaj aparteni al la subfamilio de Tadornenoj; ties plej proksima parenco estas eble la Krinanaso.
Aspekto
La totala longo de tiu anaso estas de 35 al 38 cm. La maskloj kaj la inoj pezas simile, nome inter 190 kaj 360 gramojn. Ili estas altaj ĉirkaŭ 28 cm proksimume. La masklo kaj la ino restas koloraj la tutan jaron, tio estas, ili ne eliras al eklipsa plumaro. Tamen temas pri specio kun klara seksa duformismo.
La masklo havas tre helbrunan (cinamokoloran) flankan dorson, pli grize en centra dorso, palgrizajn flankojn (fakte kun tre fajna grizblanka strieco se vidite de proksimege) kaj salmokoloran bruston kun bela nigra makuleco. La kapo estas helgriza kun svaga strieco kaj tre markata nigra bendo el super la frunto tra la krono kaj ege markata al la nuko kaj kolflankoj, sub blanka kolumareo: tiu nigra ringo el la krono tra la nuko al kolflankoj nomigas la specion laŭ la komuna nomo.
La ino havas olivecbrunecajn dorson kaj kapon kun blankecaj makuloj ĉefe por superokulo, kio estas tialo de la latina specifa nomo nome leucophrys kio estas kunmetaĵo de du radikoj el antikva greka signife respektive “blanka” kaj “brovo”. La brusto kaj ventro estas palgrizaj kun malhelbruna larĝa strieco.
Ambaŭ seksoj havas brilverdan speguleton, malhelan voston, kontrastajn palan pugon kaj blankan subvoston, kaj distingan blankan makulon en flugiloj. Bekoj estas bluecgrizaj kaj kruroj kaj piedoj estas tre helrozkoloraj. La paroj facile ligiĝas. Ties kontaktalvokoj estas katecaj miŭo ĉe inoj, longeca piiŭoo ĉe maskloj.
Distribuado
La Ringanaso reproduktiĝas en nordokcidenta Argentino kaj Paragvajo, loĝanta ankaŭ en orienta Bolivio, suda Brazilo kaj Urugvajo. Ties habitatoj estas tropikaj marĉaj arbaroj kaj klarejoj en arbaraj malaltaj teroj, izolaj lagetoj kaj malgrandaj rojoj.
Tiu anaso ripozas sur arboj kaj preferas arbojn ĉe inundataj areoj.
Loĝas el marnivelo al 700 metroj smn.
La ino demetas ses al dekdu blankajn ovojn. La kovado daŭras el 26 al 28 tagoj kaj estas plenumata nur de la ino, kiel ĉe plej parto de anasoj.