cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cassandra Fedele
Biografio
Ĉe siaj scioj oni admiris ankaŭ nekomunan belon: el ŝi pentristo Giovanni Bellini inspiriĝis por fluigi el sia peniko admirindan portreton de juna belega virino. Kaj Anĝelo Poliziano, kiu ŝin renkontis en 1491, ŝin priskribas al Lorenzo de Mediĉoj tiel: “Temas, Lorenzo, pri mirindaĵo, ne malpli en la vulgara ol en la latina: diskretega “et meis oculis etiam bela (kaj laŭ mia okuloj ankaŭ bela)”, kaj la samo, poeto de la Stanze, al ŝi skribas ŝin laŭdante ĉar en ŝi li vidas ke la naturo ne kondamnis la virinan sekson al obtuzeco, eĉ ŝin vidas “distingiĝi “ĉar vi mastras la libron anstataŭ la lanon, la plumon anstataŭ ŝminkaĵon, la verkadon anstataŭ brodadon, kaj vi ne kovras la haŭton per blankaĵo sed papiruson per inko”. Malgraŭ neniam sukcesinte ascendi universitatan katedron, ŝi de 1487 ĝis 1497, multe aktivis en la humanistaj rondoj de Padovo, kaj intervene partoprenis en publikaj debatoj pri filozofiaj kaj teologiaj temoj, kun studentoj kaj profesoroj de la universitato.
Cassandra estis invitita universitate profesori en Hiapanio kaj korespondis dum ok jaroj kun la aragonaj eminentuloj de la tieja reĝa kortego, sed la milito provokita de la descendo de Karlo la 8-a (Francio) al Florenco, Romo kaj Napolo malhelpis la ekveturon de Cassandra. Ŝi prokrastis la ekveturon, sed la paco supervenis nur en 1490 kiam por Cassandra jam forvaporiĝis ĉiu ebleco forveturi antaŭ ŝia geedziĝo. Ŝi edziniĝis al kuracisto Gian Maria Mappelli, kaj tio bremsis la intensan korespondadon kun Lorenzo de Mediĉoj, kun la familio de Ludoviko Sforza de Milano ktp, kaj precipe kun humanistaj intelektuloj de la universitato de Padovo. Sed je la aĝo de tridek jaroj novaj progresoj en ŝiaj humanismaj interesoj ne plu eblis por la mirinda junulino.
Cassandra translokiĝis al insulo Kreto, tiam venecia posedaĵo, kun la edzo kiu tie plenumadis medicinajn eksperimentojn. Dum la revenvojaĝo, pro ŝippereo, ŝi perdis ĉiujn havaĵojn kaj tial troviĝis en stato de profunda malriĉeco. Krome, samtempe forpasis la patro kaj la edzo.
Spite de sia malfirma sano, kaj de konstante obseda malriĉeco, Cassandra Fedele ne senkuraĝiĝis, kaj daŭrigis labori, kiel priorino de orfejo, al ŝi konfidita de la papo, ĝis la aĝo de naŭdek jaroj. Okaze de ŝia morto, en marto 1558, ŝi estis akompanata per solena procesio al la preĝejo de Sankta Dominiko, kie ŝia korpo estis deponita sur marmora slabo kun la kapo kronita je laŭro kaj enmane kelkaj el ŝiaj libroj.
De ŝiaj verkoj bedaŭrinde malmulte restas kaj ŝia libro De ordine scientiarum (Pri la ordo de la sciencoj) neniam estis trovita.
Verkoj
Kio trovita ĝis nun legeblas en:
Aliaj projektoj
Wikisource
1730 Marceline
1730 Marceline estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Marceline, rolulino en la romano « L'immoraliste », de la franca verkisto André Gide.
Gregorio de Nazianco
Gregorio de Nazianco (naskiĝis en Nazianco, Kapadocio, Romia Imperio en 329; mortis samloke la 25-an de januaro 389), ankaŭ konata kiel Gregorio la Teologo, estis kristana ĉefepiskopo de Konstantinopolo en la 4-a jarcento. Li estas vaste konsiderata kiel la plej kompleta retorika stilisto el ĉiuj patroj de la eklezioj. Kiel predikisto kaj filozofo edukita en la klasika tradicio, enkondukis helenismajn elementojn en la frua kristanismo, kreante la paradigmon de la bizancaj teologoj kaj klerikaro.
Vivo
Gregorio signife influis en la formon de la doktrino pri la kristana triunuo kaj en la greklingvaj patroj de la eklezioj kaj en la latinlingvanoj, kaj oni memoras lin kiel la "triunuan teologon". Granda parto de lia teologia verkaĵo daŭre influas la modernajn traktatojn, ĉefe rilate al la tri personoj de la triunuo. Kune kun Bazilo la Granda kaj Gregorio de Nyssa, estas konata kiel unu el la Kapadociaj Patroj.
Gregorio estas sanktulo kaj de la katolika eklezio kaj de la ortodoksa. La katolika eklezio inkluzivas lin ene de la Doktoroj de la Eklezio; inter la orientaj ortodoksanoj kaj en la orientaj katolikaj eklezioj li estas honorata kiel unu el la "Tri Ĉefaj Sanktuloj" kune kun Bazilo la Granda kaj Johano Krizostomo.
Memortagoj pri Gregorio la Teologo en eklezioj laŭ katolika rito estas la 2-a de januaro, dum laŭ bizanca rito estas la 25-a de januaro kaj 30-a de januaro (kun Bazilo la Granda kaj Johano Krizostomo).
Brazila piproarbo
Schinus terebinthifolia estas specio de florplanto en la familio de akaĵuarbo, Anacardiaceae, apartenanta al subtropika kaj tropika Sudameriko (sudorienta Brazilo, norda Argentino kaj Paragvajo). Ĝi troviĝas en ĉi tiuj ŝtatoj de Brazilo: Alagoaso, Bahio, Sankta Spirito, Suda Matogroso, Minas-Ĝerajso, Paraibo, Pernambuko, Paranao, Rio-de-ĵanejro, Norda Riogrando, Suda Riogrando, Sankta Katarino, San-Paŭlo kaj Serĝipo. Oftaj nomoj inkluzivas brazilan piproarbon, aroejran, rozan pipron, larĝfolian pipron, wilelaiki (aŭ wrililaiki), Kristnaskan arbon kaj Floridan ilekson. La specia nomo estis tre ofte misliterumita kiel "terebinthifolius", pro konsiderinda historia konfuzo pri la ĝusta sekso de la genra nomo; aktuale en 2015 tio estis solvita kun la difino ke la ĝusta sekso de Schinus estas ina (prefere ol vira), kaj adjektivaj nomoj ene de la genro estu literumitaj konforme al tio.
Priskribo
Brazila piproarbo estas vasta arbedo aŭ malgranda arbo, kun malprofunda radika sistemo, atinganta altecon de 7–10 m. La branĉoj povas esti vertikalaj, kuŝantaj aŭ preskaŭ rektosimilaj, ĉiuj sur la sama planto. Ĝia ŝanĝebla morfologio permesas al ĝi prosperi en ĉiaj ekosistemoj: de dunoj ĝis marĉoj, kie ĝi kreskas kiel duonakvema planto. La folioj estas alternaj, 10–22 cm longaj, pinate kunmetitaj kun (3–) 5–15 folieroj; la folieroj estas proksimume ovalaj (lancetformaj ĝis elipsaj), 3–6 cm longaj kaj 2–3,5 cm larĝaj, kaj havas fajne dentitajn randojn, akutan ĝis rondecan apekson kaj flavecajn vejnojn. La folia akso inter la folieroj estas kutime (sed ne kutime) iomete flugila. La planto estas dioika, kun malgrandaj blankaj floroj abunde portataj en aksaj aretoj. La frukto estas drupo de 4–5 mm en diametro, portata en densaj aretoj de centoj.
Estas du varioj:
La nombro de kromosomoj estas 2n = 28.
Kultivado kaj uzoj
Brazila pipro estas vaste kultivata kiel ornama planto en senfrostaj regionoj de Sudameriko pro sia foliaro kaj frukto. Ĝi estas konsiderata kiel mieldona floro kaj estas la ĉefa fonto de nutraĵo por la abelo Tetragonisca angustula, kiu estas grava mielproduktanto.
Kvankam ĝi ne estas vera pipro (genro Piper), ĝiaj sekigitaj drupoj ofte vendiĝas kiel rozkoloraj piprograjnoj, same kiel la fruktoj de la rilata specio Schinus molle (perua piprarbo). La semoj povas esti uzataj kiel spico, aldonante pipran guston al manĝaĵoj. Ili kutime vendiĝas en seka stato kaj havas helruĝecan koloron. Ili malpli ofte vendiĝas piklitaj en sala akvo, tiam ili havas obtuzan, preskaŭ verdan nuancon.
En Usono ĝi estis enkondukita en Kalifornion, Teksason, Havajon, Arizonon, Nevadon, Luizianon kaj Floridon. Plantita origine kiel ornama ekstere de sia indiĝena teritorio, brazila pipro disvastiĝis kaj estas konsiderata entruda specio en multaj subtropikaj regionoj kun modera ĝis alta pluvado, inkluzive de partoj aŭ la tuta Aŭstralio, Bahamoj, Bermuda, suda Ĉinio, Kubo, Fiĝioj. , Franca Polinezio, Gvamo, Havajo, Malto, Marŝala Insularo, Maŭricio, Nov-Kaledonio, Nov-Zelando, Norfolkinsulo, Porto-Riko, Reunio, Sudafriko kaj Usono. En pli sekaj lokoj, kiel Israelo kaj suda Kalifornio, ĝi ankaŭ kreskas, sed ĝenerale ne montriĝis entrudiĝema. En Kalifornio, ĝi estas konsiderata entruda en marbordaj regionoj laû la Kalifornia Invada Planta Konsilio.
Brazila pipro oni malfacile regas ĉar ĝi produktas bazajn ŝosojn se la trunko estas fortranĉita. Arboj ankaŭ produktas abundajn semojn disigitajn de birdoj kaj formikoj. Ĉi tiu sama fortikeco igas la arbon tre utila por rearbarigo en sia indiĝena medio, sed ebligas al ĝi fariĝi invada ekster sia natura teritorio.
Tokseco
Kiel multaj aliaj specioj en la familio de Anakardiacoj, brazila pipro havas aroman sukon, kiu povas kaŭzi haŭtajn reagojn (similajn al brulvundaj hederoj) ĉe iuj sentemaj homoj - kvankam la reago estas kutime pli malforta ol tiu induktita de tuŝo de la proksime rilata Lithraea molleoides, konata en Brazilo kiel "sovaĝa" aroejro (aroeira brava). Male, Schinus terebinthifolia estas ofte konata kiel "malsovaĝa" aroejra (aroeira mansa).
En artikolo pri triterpenoj oni rimarkas, ke la konsumitaj fruktoj havas "paralizan efikon" en birdoj. La narkotaj kaj toksaj efikoj al birdoj kaj aliaj bestoj ankaŭ estis rimarkitaj de aliaj, ekz., Agentejo pri Akvoplanta Administrado. La AMA-Manlibro de Venenaj kaj Vundaj Plantoj raportas, ke la triterpenoj trovitaj en la fruktoj povas rezultigi iritiĝon de la gorĝo, gastroenterito, lakso kaj vomado. Kiel plej multaj aliaj membroj de la Anakardiacoj, brazila pipro enhavas aktivajn alkenilfenolojn, ekz., "Uruŝiolo", "Kardolo", kiuj povas kaŭzi kontaktan dermiton kaj inflamon ĉe sentemaj individuoj. Kontakto kun la "suko" de tranĉita aŭ kontuzita arbo povas rezultigi erupcion, lezojn, eksudemajn ulceretojn, severan jukadon, ŝrumpiĝo kaj ruĝiĝon kaj ŝveliĝon (precipe de la okuloj).
La bruligado de la plantoj eligas multajn aerajn iritilojn, do ĝi ne estas efika regrimedo. Oni diras, ke ĝi havas "muskatfloran' similan efikon al proksimaj homoj kaj tre konsilas malproksimon.
Historio
Ankaŭ konata kiel "Florida ilekso", Schinus terebinthifolia estis enkondukita en Floridon antaŭ 1891, probable pli frue, tie ĝi disvastiĝis rapide ekde ĉirkaŭ 1940, anstataŭigante indiĝenajn plantojn, tiaj kiel mangrovaj, kun miloj da akreoj okupataj. Ĝi estas lerta pri koloniigado de difektitaj lokoj kaj povas kreski en malseka kaj seka kondiĉoj. Ĝia kreskokutimo permesas al ĝi grimpi super subvegetaĵaj arboj kaj invadi maturajn kanopeojn, formante arbustarojn, kiuj sufokas plej multajn aliajn plantojn.
8837 Londono
8837 Londono estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Brazila piproarbo
Kiel invada plago
Pluraj biologiaj luktoj estas studataj por uzo en Florido.
Ĝi estas deklarita fiherbo en pluraj ŝtatoj de Aŭstralio. En Sudafriko, ĝi estas klasita kiel invadanto de kategorio 1 en Kvazulu-Natala provinco, kie iuj plantoj estas forigotaj kaj detruotaj, kaj invadanto en kategorio 3 en ĉiuj aliaj provincoj, tio signifas ke ĝi eble ne plu estos plantita.
8837 Londono
Per ĝia absoluta magnitudo de 15 oni povas taksi ĝian grandon inter 3 kaj 8 km.
Brazila piproarbo
Regadaj rimedoj
Du herbicidoj estas aprobitaj por uzo en Usono por ekstermi brazilan pipron: Triklopiro, uzante la bazŝelan metodon; kaj glifosato. Pikloramo povas esti uzata se la ŝtumpeto estis ĵus tranĉita, sed ĉi tio estas nek la preferata nek plej efika rimedo por ekstermado.
8837 Londono
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la brita urbo Londono, ĉefurbo de Anglio kaj de la Unuiĝinta Reĝlando.
Brazila piproarbo
Regadaj rimedoj
Calophya terebinthifolii kaj Calophya lutea estas du psilidioj en la genro Calophya kun alta specifeco - inter plantoj en Florido - por brazila pipro. Tiel ili estas rekomendindaj por uzo en biologia lukto en tiu areo.
L'Écaille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Brazila piproarbo
Kuracaj uzoj
Piproarbo estas la temo de vasta popola kuracado, kiam ĝi estas indiĝena. Praktike ĉiuj partoj de ĉi tiu tropika arbo, inkluzive de ĝiaj folioj, ŝelo, frukto, semoj, rezino kaj oleorezino (aŭ balzamo) estis kuracataj de indiĝenaj popoloj tra la tropikoj. La planto havas tre longan historion de uzo kaj aperas en antikvaj religiaj artefaktoj kaj en idoloj inter iuj el la antikvaj ĉiliaj indianoj. [Citaĵo bezonis]
Laŭlonge de Suda kaj Centr-Ameriko, brazila piparbo estas raportita esti adstringa, kontraŭbakteria, diureza, digesta stimulilo, tonika, antivirusa kaj vundokuraca. En Peruo la suko estas uzata kiel milda laksigilo kaj diurezilo kaj la tuta planto estas uzata ekstere por frakturoj kaj kiel topika antisepsaĵo. La oleorezino estas uzata ekstere kiel vundokuracilo por ĉesi sangadon kaj por dentodoloroj kaj ĝi estas prenata interne por reŭmatismo kaj kiel purigilo. En Sudafriko, folia teo estas uzata por trakti malvarmojn kaj folian dekoktaĵon oni enspiras por malvarmoj, hipertensio, depresio kaj neregula korbatado. En la brazila amazonio, ŝela teo estas uzata kiel laksigilo kaj ŝela kaj folia teo estas uzata kiel stimulilo kaj antidepresiilo. En Argentino, dekoktaĵo estas farita kun la sekigitaj folioj kaj estas prenita por menstruaj malsanoj kaj ankaŭ estas uzita por spiraj kaj urinduktaj infektoj kaj malsanoj. [Citaĵo bezonita]
Brazila pipra arbo ankoraŭ estas uzata en herbokuracado hodiaŭ en multaj landoj. Ĝi estas uzata por multaj kondiĉoj en la tropikoj, inkluzive menstruajn malordojn, bronkiton, gingiviton, gonoreon, podagron, okulajn infektojn, reŭmatismon, ulcerojn, ŝvelaĵojn, tuberkulozon, ulcerojn, uretriton, urogenitalajn malordojn, venereajn malsanojn, verukojn kaj vundojn. En brazila herbokuracado hodiaŭ, la sekigitaj ŝeloj kaj / aŭ folioj estas uzataj por koraj problemoj (hipertensio kaj neregula korbatado), ĉiaj infektoj, menstruaj malordoj kun troa sangado, tumoroj kaj ĝenerala inflamo. Likva ekstrakto aŭ tinkturo preparita kun la ŝelo estas uzata interne kiel stimulilo, toniko kaj adstringa kaj ekstere por reŭmatismo, podagro kaj sifiliso.
Lastatempe la frukto de la planto estis studita kaj montras promeson kiel kuracadon por MRSA. Kemiaĵo en la bero ŝajnas malhelpi bakteriojn produkti toksinon, kiu detruas histon. Ĝi ankaŭ ŝajnas subpremi la manieron kiel la bakterioj interrilatas.
Tuvio
Tuvio aŭ Tuvujo (Тува, Тыва) estas respubliko en la suda parto de Siberio en Rusio. Dum manĉua imperio la teritorio de Tuvio (tiam nomata randoregiono Urjanĥajo) apartenis al Ekstera Mongolio (nuna Mongolio). De 1921 ĝis 1944 ĝi estis sendependa ŝtato kaj nomiĝis Popola Respubliko de Tannu-Tuva.
Geografio
Tuvio situas en la geografia mezo de Azio. Laŭdire la geografia meza punkto situas en la ĉefurbo Kizil, sed pri tio ne regas ĝenerala unuanimeco. Tamen tie troviĝas monumento, kiu indikas la geografian mezon de Azio. Tuvio estas grandparte montara regiono kaj altebenaĵo, pro kio la naturo konserviĝis relative bone. La regionon ĉirkaŭas montaroj Sajan kaj Tannu-Ola. Pli ol 80% el la teritorio estas montaroj. La plej alta loko estas Mongun-Tajga (Arĝenta monto), kies alteco estas 3 976 metroj.
La najbaroj de Tuvio estas norde Krasnojarska regiono, nordoriente Irkutska provinco, sude Mongolio, okcidente respubliko Altaj kaj nordokcidente Ĥakasio.
Historio
En jaroj 1921-1944 ekzistis Tuvia Popola Respubliko, socialista ŝtato, tio estis aliancano de Sovetunio. En la jaro 1944 ĝi fariĝis parto de la Unio.
Loĝantaro
Tuvio havas 305 510 loĝantojn (2002). Duono el la loĝantoj vivas en urboj aŭ urbetoj. Tuvio havas kvin urbojn, kiuj estas la ĉefurbo Kizil (104 105 loĝ.), Ak-Dovurak (13 300 loĝ.), Ŝagaan-Arig (9 100 loĝ.), Ĉadanaa (9 100 loĝ.) kaj Turan (5 600 loĝ.).
Etnoj
Plejparto el la loĝantoj estas tuvoj, kiuj formas 77,0 % el la loĝantaro (2002). La plej granda minoritato estas rusoj 20,1 % el loĝantaro. Post la kolapso de Sovetio rusoj grandkvante elmigris el la regiono. En jaro 1989 rusoj formis 32 % el loĝantaro.
Kanabo
Post la fermo de multaj industriaj centroj dum la jaroj 1990-aj, la kultivado de kanabo venis en Tuvion kaj estas hodiaŭ tre grava, kvankam oficiale ne permesata. Pritaksoj de la surfaco de la kampoj ne estas precizaj, estas de 26 mil ĝis 84 mil hektaroj. En 2005 la moskva ĵurnalo Novaja Gazeta en la artikolo de sia ĵurnalisto Aleksej Tarasov nomas Tuvion „rusia Kolombio, kie eĉ la infanoj vivas dank' al kanabo kaj kie la polico defendas la kampojn aŭ la produktistojn...“. En la sama artikolo de Novaja Gazeta estas aserto, ke la kanabo fariĝas en kelkaj regionoj kvazaŭ valuto por multaj aferoj, i. a. manĝo, aŭtoj, ĉevaloj aŭ la alkoholaĵo.
23769 Russellbabb
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Russell S. Babb, finalisto de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2007 pro lia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Mountain Ridge Junior High School de Highland (Utaho).
Moulin Rouge
Moulin Rouge ( france: "Ruĝa Muelejo") estas mondkonata franca kabaredo, kiu troviĝas en Pigalle, en Boulevard de Clichy, proksime de Montmartre, en Parizo. La kabaredon konstruis en la jaro 1889 Joseph Oller, kiu tiutempe proprumis jam la konatan Olympion.
Dum multaj dekjaroj en la spacoj de Moulin Rouge prezentis sin multe da famaj artistoj, kiel ekzemple La Goulue, Josephine Baker, Frank Sinatra, Jean Gabin, Yvette Guilbert, Jane Avril, Mistinguett, Le Pétomane, Édith Piaf, Ella Fitzgerald kaj multaj aliaj. Pri tiu ĉi kabaredo estis filmitaj ankaŭ kelke da tutvesperaj filmoj, filmaj dokumentoj kaj rakontoj. Ĝenerale ĝi apartenas al la plej vizitataj lokoj en Parizo. Pentristo Henri de Toulouse-Lautrec famiĝis ankaŭ danke al tiu ĉi kabaredo.
The KLF
The KLF (konataj ankaŭ kiel The Justified Ancients of Mu Mu (aka The JAMs), The Timelords kaj aliaj nomoj) estis bando el Britio funkcianta dum malfruaj 80-aj jaroj kaj fruaj 90-aj jaroj
38962 Chuwinghung
38962 Chuwinghung estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chu Wing Hung (朱永鴻, ankaŭ konata kiel Alan Chu), veterana amatora astronomo en Honkongo ekde la 1960-aj jaroj. Li faris grandegajn strebojn en luna kaj planeda observoj kaj kompilis kompletan fotan atlason de Luno, libere elŝutebla ĉe Interreto.
Glendale (Arizono)
Glendale estas grandurbo en Usono, en subŝtato Arizono, en distrikto Maricopa. La urbego apartenas al aglomeraĵo de Fenikso (urbo).
Geografio
Glendale situas sur montetaro en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza parto de Arizono. Urbocentro de Fenikso troviĝas 14 km, ankaŭ Peoria (Arizono) estas proksime.
Klimato
En Glendale la temperaturo averaĝe varias inter 15-30 °C. La varmo kulminas en junio kaj julio kun rekordo 52 °C, inter oktobro-aprilo okazas eĉ frostoj. Jare pluvas po 227 mm, junie ĝenerale neniam pluvas. La pluvo kulminas en februaro.
Trafiko
Glendale havas fervojan kaj ĉefvojan kontaktojn kun Finikso.
Eduko
Glendale estas hejmo de Universitato Midwestern, krome diversaj altlernejoj kaj universitato-fakoj funkcias.
Will Green
Will GREEN (kromnomo Vilcĵo Verda; naskiĝis en 1911, mortis la 7-an de januaro 2003) estis brita esperantisto kaj Esperanto-vortaristo, iama honora sekretario de la Esperanto-Asocio de Britio kaj vicprezidanto de la Londona Esperanto-Klubo.
Green estis instruisto ĉe porknaba lernejo en la urbego Leeds kaj ankaŭ fotoĵurnalisto. Lia entuziasmo rilate Esperanton senlimis: li havis profundan konojn pri Esperanto kaj, kiel instruisto, lerte scipovis kapti la intereson de kursanoj.
Ankaŭ per magio li varbis por Esperanto: li estis amatora magiisto kaj kunfondinto de MIRo (Magia Internacia Rondo – nomo, kiun li elpensis). Li estis regula kunlaboranto de la internacia magazino Monato.
Aliajn talentojn li posedis: li estis muzikisto, pentristo kaj verkisto. Almenaŭ unu poemo fariĝis kanzono (vidu la Kajto-kolekton Tohuvabohuo).
Burgo Battenberg
La burgo Battenberg estas burgruino en la distrikto Bad Dürkheim, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi apartenas kune kun la samnoma komunumo Battenberg al la zur komunumaro Grünstadt-Land.
Geografia Situo
La ruino de la montoburgo situas sur antaŭmonto de la Haardt ĉe la nordorienta rando de la palatinata arbaro kaj la okcidenta ŝultro de la malaltebenaĵo de Supra Rejno. En alteco de 300 m de la dekstra riverbordo de Eckbach, etendiĝas tuj okcidente de la burgo la malgranda vilaĝo.
Oliver Cheatham
Oliver Cheatham (n. la 24-an de februaro 1948, Detroit, Michigan, usonano, m. la 29-an de novembro 2013) estis usona kantisto. Li nun rezidas en Surrey en Anglio.
Cheatham havis kelke da furorkantoj en la 80-aj jaroj kaj li revenis al listo de furorkantoj en 2003, kien li revenis kun kanto Make Luv, kiu estis samplita laŭ lia kanto el la jaro 1983 - Get Down Saturday Night.
"Get Down Saturday Night" estas uzita en komputilludo Grand Theft Auto: Vice City.
Miklós Szenthelyi
Miklós SZENTHELYI [miklOŝ sentheji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szenthelyi Miklós estas hungara violonisto, dirigento kaj altlerneja instruisto. Liaj edzinoj estis Pálma Morvay kaj Judit Faludi.
Miklós Szenthelyi naskiĝis la 1951 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Szenthelyi studis en muzika mezlernejo inter 1964-1968, poste en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1968-1973 en Budapeŝto. Post la diplomo li tuj instruis en la Altlernejo, baldaŭe havanta pli kaj pli altajn postenojn. Jam dum lernado en 1971 li jam partoprenis en konkurso kaj komenciĝis la kariero. Li faras koncertojn precipe ekde 1974 baldaŭe li koncertadis en la tuta mondo. Li instruis ankaŭ eksterlande en Usono, Suomio, Brazilo. Ekde 1999 li estas ankaŭ dirigento. Li ricevis premion Kossuth en 2008, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Plantaro kaj bestaro de Olne
Laŭ la rivereto Magne
Unue la valo estas larĝa, tie estis alnejo hodiaŭ tre de difektata. De alno la nomo de Olne devenas. Poste en la interkrutejo, malantaŭ kelkaj salikoj kaj tremoloj oni observas herbejojn kun ''Petasites.
Arbaroj
Tie estas etaj arbaroj kun kverkoj kaj karpenoj.
Laŭ la rivero Vesvre
En la valo de la Vesdre, lanoj aŭ kotonoj uzitaj de industrioj kunportis semojn. Kelkaj specioj iĝis invadaj specioj: Fallopia japonica, Impatiens glandulifera aŭ Helianthus tuberosus.
Interesaj plantoj
La pika rusko (Ruscus aculeatus), ursa ajlo (Allium ursinum), Citronmeliso (Melissa officinalis), malglata deskampsio (Deschampsia cespitosa) kaj mola holko (Holcus mollis) kreskas tie.
En la rojo la ri de Vaux, oni trovas kanada elodeo (Elodea canadensis) kiu devenas el akvariaj uzoj.
Mutzschen
Mutzschen estas historia urbeto en Germanio, kiu ĝis fino de la jaro 2011 havis la statuson de sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Muldental. La 1-an de januaro 2012 ĝi per fuzio aliĝis al la najbara urbo Grimma kaj do nun estas parto de ties teritorio. Fine de decembro 2010 la komunumo Mutzschen havis 2272 loĝantojn.
Josten
Josten estas familia nomo de jenaj personoj:
Plantaro kaj bestaro de Olne
Interesaj plantoj
Oni vidas du ege malnovajn tiliojn kiuj datiĝas el la 17-a jarcento.
Josten
Vidu ankaŭ
Jost
Plantaro kaj bestaro de Olne
Bestaro
Krom vegetaloj inter elstaraj bestoj, ankaŭ la specioj natriko (Natrix natrix), griza ardeo (Ardea cinerea), eŭropa sito (Sitta europaea), verda pego (Picus viridis), granda buntpego (Dendrocopos major) kaj platbeka anaso (Anas platyrhynchos) vivas tie.
En la lagetoj de Hansez vivas Triturus cristatus kiu estas protektata specio.
Edward Teller
Edward TELLER, origine: TELLER Ede (naskiĝis la 15-an de januaro, 1908, mortis la 9-an de septembro, 2003) estis usona fizikisto hungar-devena. Li estas rigardata kiel la inventinto de la hidrogena bombo.
Kiam la nazioj ekregis en Germanio, li elmigris unue al Britio, poste al Usono. En 1941 li fariĝis usona civitano. En la jaro 1942 li ekpartoprenis la Manhattan Project, kies celo estis la konstruo de atombombo. Ekde 1949 li pli kaj pli koncentriĝis al la kreo de hidrogena bombo, ĉar ĝia efiko estus pli granda. Kun grupo da sciencistoj li kreis la teoriajn bazojn kaj li esence kunlaboris en la konstruado. Krome li instruis en diversaj usonaj universitatoj, ekz. en Novjorko (1941-42), Ĉikago (1946-52) kaj en Berkeley (1953-75).
Dum sia tuta vivo li engaĝiĝis por la evoluigo de atomarmiloj. Prognozoj pri katastrofe finiĝanta atommilito laŭ li estis "stultaĵoj". En la 1970-aj jaroj li postulis la enkondukon de neŭtronaj armiloj kaj li forte aplaŭdis la SDI-projekton de Ronald Reagan.
En la jaro 2002 Edward Teller publikigis siajn memorojn. Li mortis en 2003 en Stanford, Kalifornio.
Preĝo de Sereneco
Preĝo de Sereneco estas vulgara nomo por originale sennoma preĝo. La preĝo estas alprenita de Alkoholuloj Anonimaj kaj aliaj dek-du-paŝaj programoj. Ĝi konsistas en la komenca parto de preĝo, kies aŭtoreco estas atribuata al Reinhold Niebuhr.
Esperante
Dio mia, Donu al mi la serenon Akcepti Kion mi ne povas ŝanĝi, La kuraĝon Ŝanĝi kion mi povas ŝanĝi, Kaj la saĝecon Koni la diferencon.
France
Mon Dieu, Donnez-moi la zz D'accepter Les choses que je ne puis changer, Le courage De changer les choses que je peux, Et la sagesse D'en connaître la différence.
Angle
Orignala versio de R. Niebuhr God, Grant me the serenity To accept The things I cannot change, The courage To change the things I can, And the wisdom To know the difference.
Latine
"Deus, dona mihi serenitatem accipere res quae non possum, fortitudinem mutare res quae possum, atque sapientiam differentiam cognoscere"
Hispane
Dios, concédeme la serenidad para aceptar las cosas que no puedo cambiar, el coraje para cambiar las que puedo cambiar, y la sabiduría para distinguir unas de otras.
Edward Teller
Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1990.
Jaboticabal (mikroregiono)
La mikroregiono de Jaboticabal estas unu de la 64 mikroregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 17 municipojn.
(19990) 1990 SE8
(19990) 1990 SE8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Beatrikso (Nederlando)
Beatrix (Beatrix Wilhelmina Armgard van Oranje-Nassau, naskiĝinta la 31-an de januaro 1938) estis Reĝino de Nederlando ekde la 30-a de aprilo 1980 ĝis la 30-a de aprilo 2013.
Beatrix naskiĝis je la 31-a de januaro 1938 en Baarn kiel la plej aĝa filino de Reĝino Juliana kaj Princo Bernhard. Ŝi fuĝis en 1940 kune kun la aliaj membroj de la reĝa familio al Britio. Poste ŝi iris kun sia patrino kaj sia fratino Irene al Kanado. En 1945 la familio Oranje revenis el ekzilo. Beatrix sekvis mezan klerigadon en la Liceo de Baarn. Poste studis juron en Leiden. Ŝi finis sian studon en 1961. La 31-an de januaro 1956 ŝi iĝis dekokjara kaj ekde tiu momento ŝi povus surtroniĝi kiam ŝia patrino rezignus la regadon.
La 1-an de majo 1965 ŝi estis kaŝe fotita kun ĝis tiam nekonata viro, kiu montriĝis esti Claus von Amsberg. La 28-an de junio 1965 ilia fianĉiĝo anonciĝis. La edziĝo okazis la 10-an de marto 1966 en Amsterdam. Estis indigno pri la fakto ke Claus estis germano; fumbombo eksplodis dum la ceremonio.
La 27-an de aprilo Beatrix naskis filon, princon Willem-Alexander, la unuan viran tronheredonton en 116 jaroj. En 1968 kaj 1969 princoj Johan Friso kaj Constantijn naskiĝis. En la tempo post sia geedziĝo Beatrix kaj Claus multe duonoficiale vojaĝis, interalie al Sovetio.
La 30-an de aprilo 1980 reĝino Juliana rezignis la tronon kaj Beatrix estis investita kiel reĝino. Kiel reĝino, Beatrix uzas ĉiujn eblecojn de sia ofico. Tion kaŭzas ŝia volema karaktero. Beatrix estas populara monarĥino. Ŝiaj hobioj estas skulptado, ĉevalrajdado kaj velado.
La 6-an de oktobro 2002 mortis ŝia edzo princo Claus.
Lau la konstitucio, la Reĝino estras la registaron. Tamen, ministroj respondecas pri la politiko dum la reĝino estas netuŝebla. La plej grava politika rolo de la reĝino estas la formado de registaroj. Tamen la gvida rolo de la ŝtatestro en ĉi tiu procezo estas tradicia, ĉar la konstitucio ne mencias ĝin. La reĝino ĉiujare malfermas la sesion de la parlamento (la Statoj Ĝeneralaj) kaj nome de la registaro eldiras la tiel nomatan Tronprelegon.
Beatrix havas la sekvajn titolojn:
Sântimbru (Harghita)
Sântimbru (hungare: Csíkszentimre [ĉiksentimre] ) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio laŭ la rivero Olt sud-sudoriente de Miercurea Ciuc.
Ĝis 2004 Sântimbru apartenis al la komunumo Sâncrăieni. Ĝi estis fondita kiel memstara komunumo per la leĝo n-ro 84/2004.
Al Sântimbru apartenas la vilaĝeto Sântimbru-Băi.
Loĝantaro
En 1910 Csíkszentimre havis 1 504 loĝantojn kaj en 1992 2 515 (99 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝi estis ĉik-seĝa vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Csík.
99942 Apofiso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj astronomoj Roy A. Tucker kaj David J. Tholen kaj de la itala astronomo Fabrizio Bernardi elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Tucson, Arizono, Usono).
Ĝi estigis en decembro 2004 mallongtempan maltrankvilon ĉar komencaj observaĵoj indikis malgrandan verŝajnecon (ĝis 2.7%) ke ĝi trafus la Teron la.
Spektra tipo
Ĝi estas spektre klasifikata kiel "Sq": "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio, kun ĉeesto de olivino kaj pirokseno. Ĝia komponiĝo similas tiun de la kondritoj LL.
Grando
Ĝis januaro 2013, ĝia diametro estis taksata je 270 ± 60 m, ĝia maso inter 21 kaj 28 milionoj da tunoj (por estimata denso de 2,7) kaj ĝia albedo ĉirkaŭ de 0,33. Okaze de paso proksime de la Tero en januaro 2013, ĝia diametro estis rekalkulata je 325 ± 15 m. La maso estis reestimata inter 40 kaj 50 milionoj da tunoj (4 kaj 5 x 1010 kg). Ĝia albedo estis reestimata je 0,23.
Orbito
Ĝia orbito estas tre proksima de tiun de la Tero, kaj krucas ĝin po dufoje ĉiuj jaroj. Ĝi ankaŭ ekstere tanĝas la orbiton de Venuso sub febla orbita klineco.
Okaze de ĉi tiu proksima paso, la asteroido suferos orbitan pertubon, kaj iĝos apolona asteroido kun granda duonakso de 1,1 astronomia unuo.
Danĝero de alfrapo
La unuaj observoj de Apofiso donis neneglektindan probablon de alfrapo al la Tero la vendredon. La asteroido estis tiam klasigita je la nivelo 4 de la Torina skalo, tiu, kiu estas ununura kazo. Tamen, novaj observoj pliprecizis ĝian orbiton kaj forplis eblecon de alfrapo kun la Tero aŭ la Luno en 2029. La asteroido tiam pasos al ĉ. 38 000 km de la Tero kaj iĝos videbla nudokule.
Je la fino de junio 2006, NASA taksis la probablon de tera alfrapo far Apofiso por la 100 venontaj jaroj je prokimume 1/45 000, la dato malplej malverŝajna estas ĉirkaŭ la. En oktobro 2009 NASA publikigis komunikaĵon, asertante, ke ĝi taksas la danĝeron nur al 1/250 000.
La, post proksima paso de la 9-an de januaro, la NASA taksis, laŭ radaraj observoj, ke nenia alfrapo okazos en 2029. La asteroido estas nun klasifikata al nivelo 0 de la Torina skalo.
Danĝero por 2036
Tamen, se Apofiso pasus la 13-an de aprilo 2029, tra preciza regiono de la kosmo, larĝa de 600 metroj tiel nomata "Gravita serurtruo", ĝi minacus alfrapi la Teron dum sia venonta paso la. Laŭ fakuloj de la programo NEO de la JPL, la probablo de alfrapo estas 1/233 000, preskaŭ nula, tie estas 0 sur la Torina skalo.
Efiko de hipoteza alfrapo
antaŭ ol la NASA forigis iun ajn probablon de alfrapo por 2013, multenombraj simuloj estis faritaj pri la efikoj de hipoteza alfrapo. Se Apofiso estus sekvinta kolizian trajektorion, ĝia rapido ĉe la momento de la alfrapo estus ĉ. 12,62 km/s, astronomoj taksa, ke la alfrapo ellasus energion ekvivalanta al 750 megatunoj da TNT (13-ope la energio de la Caro-bombo, plej potenca atombombo iam eksplodita).
Se ĝi falus en maron, ĝi estigus cunamon de 170 m de alto, kiu superakvus la marbordon sur 1000 km.
Se ĝi falus sur grundon, ĝi estigus gravajn damaĝojn en radiuso de centoj da kilometroj kaj mortigi milionojn da homoj. Pro la polvo ellasita en la atmosfero rezultigus alfrapa vintro, kiu povus daŭri plurajn monatojn.
Pripenso pri metodoj de devojiĝo
Okaze de la malkovro de tiu asteroido, scienculoj proponis rimedojn por devojiĝi ĝin, se ĝi minacus trafi Teron. Krom la abrupta metodo de eksplodigi atombombojn ĉe ĝi, estis imagita fiksi al ĝi ; varmigi ĝin per lasero por estigi ellason da gaso; sendi apud ĝin mashavan kosmoveturilon, kies gravita altiro devojiĝos la asteroidon; farbi ĝin (blanke aŭ nigre) por ke la efiko Yarkovsky ŝanĝu ties orbiton.
Nomo
Ĝi ricevis la nomo de Apofiso dio de la ĥaoso kaj de la malbono en la Egipta mitologio. Ankaŭ estas la nomo de malica eksterterano en la sciencfikcia televida serio Stargate SG-1.
Kolumbia ŝafo
Kolumbia ŝafo estas unu el unuaj rasoj de ŝafoj disvolvigitaj en Usono. Oni intence produktis rason por la okcidentaj teritorioj de la lando (kie majoritato de la bredado de tiu ŝafo okazas). El 1912 en Laramie, Vajomingo, oni krucis virŝafojn el Lincoln kun ŝafinoj de Rambouillet. Ĝi estas unu el pli grandaj rasoj, kaj estas ofte uzata por krucbredado en komercaj okcidentaj ŝafaroj.
Karakteroj
Plenkreskaj virŝafoj pezas inter 125 kaj 181 kg, dum ŝafinoj pezas inter 79 kaj 136 kg.
Eksteraj ligiloj
[[Kategorio:Rasoj]
Heksila jodido
Heksila jodido aŭ jodoheksano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj heksila alkoholo. Heksila jodido estas senkolora aŭ flaveca, brulema likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heksila jodido prezentas jodatomon ligitan al heksila grupo. Ĝi konsistas je 6 karbonatomoj, 13 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Sabina mevo
La Sabina mevo, Xema sabini aŭ Larus sabini, estas eta mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj. Laŭ diversaj taksonomioj ĝi, ĉu apartenas al la plej ofta genro Larus, ĉu estas la ununura specio de ĝia genro, nome Xema.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en la Arkto kaj havas ĉirkaŭpola disigo tra plej norda Norda Ameriko -nordaj Kanado kaj Alasko-, Gronlando kaj Eŭrazio -plej nordaj insularoj kaj orienta Siberio-. Tiu ĉi birdo migras suden aŭtune, kelkaj vintras en norda Pacifiko, sed aliaj vintras en suda Pacifiko el Kolombio ĝis norda Ĉilio kaj reproduktuloj de Gronlando kaj orienta Kanado trapasas la Atlantikon por vintri en nordokcidenta Eŭropo aŭ eĉ ĝis Sudafriko.
Eventuale ekzempleroj de Sabina mevo povas esti vidataj en la marbordo de nordorienta Usono.
Aspekto
Tiu specio (27 ĝis 33 cm longa, 140 ĝis 225 g peza kaj enverguro de 80–92 cm) estas facile identigebla pro ties rimarkinda flugilbildo. Plenkreskulo havas helgrizajn dorson kaj flugilajn kovrilplumojn, nigrajn pintoplumojn (kun etaj blankaj “spegulojn”) kaj blankajn malantaŭajn flugilplumojn. La blanka vosto estas forkoforma kaj ankaŭ kolo, brusto, ventro kaj pugo estas blankaj. La masklo havas malhelan kapon dum reprodukta sezono kaj poste perdiĝas sed restas malhela strio malantaŭ okulo. La beko estas nigra kun flava pinto kiu larĝiĝas komence. La kruroj estas malhelgrizaj. Junuloj havas similan trikoloran flugilbildon, sed grizo estas anstataŭata de bruno kaj krome la vosto havas nigran finstrion. Junuloj atingas plenkreskulan plumaron post du jaroj. Tiuj mevoj havas tre akran voĉon.
Kutimoj
La Sabina mevo reproduktiĝas en kolonioj en marbordoj kaj tundro. La ino demetas 2 aŭ 3 punktitajn verdobrunajn ovojn en surgrunda nesto kovrita de herberoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum ĉirkaŭ 23 tagojn. Idoj povas ĉu forlasi la neston post unu tago ĉu resti kelkaj tagojn en la nesto. Ĝi estas tre pelaga (enmara) for de la reprodukta sezono. Tiu specio manĝas tre diversajn etajn animalojn (ĉefe akvoinsektojn dum reproduktado kaj fiŝojn kaj krustuloj poste) kaj ankaŭ ovojn de kolonioj de Arkta ŝterno, ĉar ĝi kolonias apude. Mondaj loĝantaroj povas esti ĉirkaŭ 100.000 paroj.
La Sabina mevo, Xema sabini aŭ Larus sabini ricevas la nomon en la latina scienca, esperanto kaj en multaj nacilingvoj de la angla sciencisto Sir Edward Sabine pro agado de lia frato Joseph Sabine.
Pál Rakodczay
Pál Rakodczay [rakodcai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rakodczay Pál estis hungara aktoro, teatrestro, instruisto.
Pál Rakodczay naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Szentendre.
Biografio
Pál Rakodczay en 1876 estis rifuzita al Aktora Akademio, tial li komencis instrui. En 1887 li debutis, kiel amatora aktoro, poste li ofte ricevis rolojn. Post 2 jaroj en Debrecen li iĝis aktoro kaj reĝisoro. En 1890 li studvojaĝis al Germanio kaj Francio. En la sekva jaro li heredis, el la mono li establis teatran trupon, kun kiu li prezentis teatraĵojn (plej ofte de Ŝekspiro) en la tuta lando. En 1900 li malfondis la trupon kaj denove li komencis instrui, dume li kreis studojn pri la aktora vivo. Lia malforta voĉo ne permesis esti talenta aktoro.
Baptista Preĝejo de Monmouth
La Baptista Preĝejo de Monmouth (Monmouth Baptist Church) situas sur Monk Street, Monmouth, sud-orienta Kimrio. La preĝejo estis malfermita en 1907, kvankam la Baptista kongregacio estis formita en 1818.
Historio
La kongregacio formiĝis en 1818, post kiam pluraj pastroj el asociitaj preĝejoj vizitis la urbon. La preĝejo origine kunvenis en malgranda konstruaĵo iom for de Monnow Street. La unua pastoro estis nomumita en 1831, kaj la origina kunvenejo estis pligrandigita en 1836 por formi kapelon. Post kiam ĝi estis forlasita, ĝi estis malkonstruita en la lastaj jaroj por lasi la lokon al superbazara aŭtoparko.
La fondaĵoj de nova preĝejo sur Monk Street estis aranĝitaj en 1906, kaj la konstruaĵo estis malfermita la sekvan jaron. La arĥitekto estis Benjamin Lawrence de Newport, kiu dezajnis ĝin en la sama nov-gotika stilo kiel la Meĥanika Instituto (nun komerca art-galerio) kiun li dezajnis apude en 1867. La konstruaĵo estis farita el malnova ruĝa sabloŝtono, kun ornamoj el Bath-Ŝtono. La Vitralo en la porĉo estis aldonita en 1964.
Lawndale
Lawndale estas la nomo de pluraj lokoj en Usono:
Amalín
Amalín situas en katastra teritorio Ves Rudoltice kun areo 6,41 km².
Loĝantaro
En Amalín estas registritaj 19 adresoj: 18 daŭre loĝataj objektoj kaj 1 dumtempa aŭ refreŝigeja objekto. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 16 domoj, el tio 11 daŭre loĝigitaj.
(125048) 2001 TW215
(125048) 2001 TW215 estas malgranda, malhela, troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Kampo (kulturo)
Kampo (kiel adapto de la anglalingva vorto "camp") estas postmodernisma estetika fenomeno, aperinta en la 1960-aj jaroj en Usono, laŭ kiu oni rajtas agnoski ironian belecon kaj ke tiu povas esti identigata en modaj fenomenoj, kiuj suferas ekstreman mankon de bongusto aŭ apartajn esprimojn de provincismo kaj malbeleco. La termino estas elpensita kiel kultura fenomeno de la jud-usona kritikisto Susan Sontag, kiu publikigis en 1964 artikolon titolitan "Komentoj pri camp". En la artikolo, Sontag argumentis, ke kampo prezentas la homon kiel maskon de "malsukcesaj provoj de seriozeco", aludante al la sentoj kaj modoj de aparta periodo. Kampo reflektas estetikon de la artefarita kaj sinteza, reproduktita en malmultekosta amasproduktado. Kamp-amantoj asertas, ke "kampo estas mensogo, kiu kuraĝas diri la veron".
Disvolviĝo de la koncepto
Kampo disvolviĝis kiel moda stilo precipe en la 1980-aj jaroj, kun la kresko de popkulturo. La vorto mem devenas de la franca slanga verbo, kiu signifas 'prezenti troan pozon'. La eldono de la Oksforda Angla Vortaro de 1909 donas la jenan difinon: "troa, teatra, ina, samseksema. Samseksema aŭ rilata al samseksemaj kvalitoj." Konata kampa fenomeno estas la kulturo de reĝinjoj - viroj, kiuj vestas sin troe kaj senkaŝe kiel virinoj, inkluzive la uzadon de ekstravagancaj modaj akcesoraĵoj kaj buntaj koloroj. En la dua duono de la 20-a jarcento, la asocio de kampo estis etendita de samseksemo al strangemaj kaj alternativaj fenomenoj, al fenomenoj, kiuj ekzistas rande de la reganta kulturo, kaj pravigas sian ekziston per normala kaj akceptita moka kaj ironia kritiko pri ĝi.
Kampo kaj kiĉo
La du esprimoj kampo kaj kiĉo povas rilati al la samaj modaj objektoj aŭ al la samaj artaj esprimoj, sed la diferenco inter ili estas en percepto de la signifo de la sama objekto aŭ esprimo. Kiĉo estas modernisma koncepto, kiu naskiĝis fine de la 19-a jarcento kaj estis establita de fakuloj kiel Theodor Adorno kaj aliaj, kiuj celis marki ĝin kiel avangardon, pioniran kaj malfacilan arton. Laŭ ĉi tiu opozicio, kiĉo prezentas simplan ĝenron de arto, la kreon de kapitalismaj merkataj fortoj, disvastigante falsan konscion per malmultekostaj kaj popularaj artaj produktoj, kiuj provizas siajn aĉetantojn ĉefe per distro kaj klasa simboleco. Kontraŭe al la modernisma koncepto pri alta arto kaj malalta arto, la postmoderna kampo trovas aldonan valoron en malprofundeco kaj amasa kaj provincema gusto, donante al ili subfosan kaj kritikan signifon, kio kreas estetikan hierarkion propran.
Sneed
Sneed estas familia nomo de jenaj personoj:
Ŝipveturiga kompanio
Ŝipkompanio aŭ ŝipveturiga kompanio estas entrepreno kiu posedas ŝipojn kaj veturigas ilin. Oni povas distingi inter la konceptoj de marnavigado kaj enlanda navigado.
Scornicești
Scornicești estas urbo en la distrikto Olt en Rumanio. La urbo administras 13 vilaĝojn (Bălțați, Bircii, Chițeasca, Constantinești, Jitaru, Mărgineni-Slobozia, Mihăilești-Popești, Mogoșești, Negreni, Piscani, Rusciori, Șuica kaj Teiuș). Ĝi estas la plej granda loĝloko de la distrikto, superanta eĉ ĝian ĉefurbon Slatina.
Scornicești estis la naskiĝloko de la prezidanto de Rumana Socialista Respubliko Nicolae Ceaușescu, kiu loĝis tie ĝis la aĝo de 11 jaroj. Tiam li forlasis la tiaman vilaĝon kaj iris al Bukareŝto por labori kiel ŝuisto. Dum sia diktatora prezidanteco Ceaușescu penis fari el Scornicești "modelan urbon", kiu estus loĝloko de novkreita "socialista homo". La efektivigado de la plano komenciĝis en 1988 per detruo de tradiciaj kampardomoj kaj konstruo de novaj domegoj. La statuso de la urbo estis ŝanĝita de vilaĝo al urbo en 1989. La domo en kiu naskiĝis Ceaușescu ne estis detruita kaj plu restas turisma allogaĵo de la urbo.
Por la loka futbalteamo FC Olt Scorniceşti Ceaușescu konstruigis grandan stadionon por 30 mil spektantoj.
La rumana milionulo Dinel Staicu anoncis, ke en Scornicești li konstruigas muzeon dediĉitan al Nicolae Ceaușescu.
En Scornicești troviĝas sunpanela elektrejo kun 1-megavata povumo.
Túrricse
Túrricse [tUriĉe] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat.
Situo
Túrricse situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Csenger troviĝas 20, Fehérgyarmat 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri komunumo Ricse devenis el 1315 laŭ tiama hungara ortografio "Riche". En 1662 solduloj de fortikaĵo Szatmár disrabis la vilaĝon. En 1923 ankaŭ tie Zoltán Kodály kolektis popolkantojn. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Veijo Baltzar
Veijo Oskari Baltzar estas grava romaa aŭtoro, poeto, teatra reĝisoro, dramaturgo, vida artisto, pedagogo, sciencisto kaj socia aktivulo kultura konsilisto, kiu naskiĝis en 1942 en vaganta cigana familio proksime al Kuopio en meza Finnlando.
La artisma produktado de Baltzar konsistas el pli ol 72 literaturaj verkoj, inkluzive de romanoj, mallongaj rakontoj, teatraĵoj kaj muzikaloj, premiita filmo, libretoj kaj televidaj scenaroj. Li estas respektata kaj fama kultura persono kaj opinigvidanto en Finnlando, kiu estas fiera je liaj kulturaj radikoj. Ekde 2007 li estas ankaŭ gvida kantisto en la orkestro Ludoviko la 14-a.
Literaturo
Lia unua novelo La brulanta vojo (1968, Brännande väg eldonita en la sveda 1969) estis granda sukceso kaj sensacio. Ĝi estis la unua libro iam ajn en Finnlando kiu estis verkita pri la romaoj kaj ilia kulturo, vidita tra la okuloj de la romaoj mem. La brulanta vojo estas romano pri vojaĝado, tradicioj kaj alfrontiĝoj kun la plimulto.
Verikihlat (Engaĝiĝo de sango) el 1969 estas rakonto pri amo, malamo kaj sanga venĝo.
Mita romano Käärmeenkäräjäkivi (1988) estis nomita por la respektata Finlandia Literatura premio.
Musta tango, la nigra tango (1990) temas pri ciganoj en la moderna finna socio, post kiam ili movis al la antaŭurboj.
Baltzar ankaŭ verkis  priciganajn novelojn por infanoj (Mustan Saaran kristallipallo, La kristala pilko de nigra Sara) en 1978.
Phuro, eldonita en 2000, estas vasta epopea romano pri la romaa vivado en centra Eŭropo, familia sagao kiu rakontas la historion de la komunumo tra ĝiaj parencoj.
La plej lasta romano de Veijo Baltzar En amo kaj milito, eldonita en 2008, rakontas pri la tragedia sorto de eŭropaj romaoj meze de de Dua Mondmilito.
Ĉiuj romanoj de Baltzar estis eldonitaj de Tammi, unu el la plej grandaj libroeldonejaj firmaoj en Finnlando.
Teatro
Veijo Baltzar ankaŭ estis aktiva en teatro kaj dramoverkado. Li verkis dekojn de teatraĵojn, plejparto de ili temis pri la romaa popolo, sed estas ankaŭ teatraĵoj pri mitoj, religio kaj milito. Li estis la fondinto de la unua kaj nura romaa teatro (Drom Teatro) en Nordiaj landoj en 1976. En 1981 Drom gajnis la premion Teatra Agado de la Jaro. En la komenco de la 1980-aj jaroj, Baltzar laboris kiel eminenta instruisto en la Teatra Akademio de Finnlando. En tiu pozicio li kapablis sukcesis pli bone konatigi romaan teatron en la finna socio kaj ankaŭ akiris pli da aprezon de la kulturo  de la ciganoj, montrante la diversecon kaj riĉecon de la romaa tradicio. Baltzar verkis kaj reĝisoris dekojn da tragediojn, poeziajn teatraĵojn kaj muzikalojn.
Veijo Baltzar estras sian propran teatron en la konstruaĵoj de historia Aleksandra teatro “Integriĝa Teatro Baltzar” kiu produktas ĉiujare novajn teatrajn kaj muzikajn produktaĵojn.
Socia aktiveco
Veijo Baltzar estis aktiva ekde 1965 en la antaŭenigo de romaa politiko en Finnlando. Li estis envolvita ankaŭ en la finna politiko kaj regule kunlaboras kun la eminentaj finnaj politikistoj kaj ankaŭ de aliaj landoj. Dum la pasintaj jardekoj li estis konata kiel grava opinigvidanto en la kampo de multkultura socio.
En 2014 Veijo Baltzar organizis ĉe la finna parlamento internacian konferencoj je ministra nivelo: "La Konscio de Eŭropo". La konferenco kritike traktis la problemojn de la multkultura socio en Eŭropo. La konferenco eldonis dokumenton kun 24 proponoj por leĝiniciatoj fare de Veijo Baltzar por reformi la eŭropan politikon rilate al multkultureco kaj kiuj estis senditaj al la Eŭropa Komisiono.