cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parlamenta Asembleo de la Konsilio de Eŭropo
Membroj
La asembleo havas entute 626 membrojn, 313 precipaj membroj kaj 313 anstataŭantoj - ĉiuj 626 estas reprezentantoj de la membroŝtatoj de la Konsilio de Eŭropo. Kromo ekzistas 18 observantoj de la delegacioj de Kanado, Israelo kaj Meksiko. La nombro de loĝantoj de ĉiu lando difinas la nombron de reprezentantoj kaj la nombron de voĉoj en balotoj.
Ĉiu membroŝtato mem elektas la metodon de elekto de siaj reprezentantoj en la parlamenta asembleo. Tamen ĉiuj reprezentantoj devas esti elektataj el inter la membroj de la resprektivaj naciaj parlamentoj. Krome, la politika konsisto de ĉiu nacia delegacio devas korespondi al la reprezentiĝo de la diversaj partioj en la nacia parlamento. La 10an de aprilo 2014 la asembleo de PAKE decidis malpermesi voĉdonadon al la reprezentantoj de Rusia Federacio ĝis fino de la jaro, pro la aneksio de Krimeo fare de rusiaj militaj taĉmentoj de Vladimir Putin.
Karel Macháček
Kvankam Esperantisto-aŭtodidakto, tamen li viciĝis al la plej bonaj Esperantistoj bohemaj. Por vienaj ĉeĥoj li fondis organizon Bohema Klubo Esperantista en Wien, kies unua prezidanto li estis elektita.
Rudolf Koutník, vicprezidanto de la supre nomita klubo, priskribis lian senlacan agemon:
''Kiel ĉiu ortodoksa Mahometano deziras almenaŭ unufoje en sia vivo viziti la tombon de la granda profeto, same Macháček fiksis al si la vivocelon: vidi kaj alparoli nian Majstron. Eĉ grava malsano ne povis lin deturni de lia firma intenco. Kortuŝa estas lia letero, sendita la 25.VII 1912 al lia klubo el Šardice, kie li serĉis resaniĝon:
''Li atingis sian celon ekvidinte en Kraków ĉe la Oka la Majstron, aŭdinte lian solenan paroladon kaj parolinte kun li. Sed la malsano devigis lin forveturi post tri tagoj al Wien, kie li kuŝiĝis kaj plu ne leviĝis. Kun sia kara Esperanto sur lipoj li mortis je la 9-a horo matene la 15. I. 1913.''
''Multnombra partopreno ĉe lia enterigo pruvis plej bone, kian ĉiuflankan ŝaton ĝuis Macháček ne sole inter Esperantistoj bohemaj kaj inter la samideanoj germanaj, sed ankaŭ inter siaj kolegoj kaj amikoj, kies korojn li gajnis per sia nobla kaj pura karaktero. Blanka-ruĝa kaj verda rubandoj kun kvinpinta stelo ornamis lian ĉerkon kiel simbolo de lia vivo, kaj la vortoj: „Ripozu trankvile, nia kara Karolo“ estis la lastaj super lia malfermita tombo".''
Sur lia tombŝtono jena enskribo: „Tie ĉi subtere putras nur la korpo morta, Sed ĉe ni animo Via restas, kara, forta; En dolor' senfina, ni konsolon havu nune Ke ni nin revidos en la eterneco kune. - Bohema Klubo Esperantista en Vieno.
Dávid Hérics
naskiĝis la en Győr.
Biografio
akiris trejnistan kaj komecistan diplomojn kaj depost sia aktiva sporta vivo li estis komercisto en internaciaj rilatoj.
Sporta kariero
komence estis juna akvopilkisto, inter 2004-2019 jam kajakisto en sia naskiĝurbo sur Danubo. Ekde 2006 li venkis en junularaj konkursoj. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje inter 2012-2014 duope aŭ kvarope. Tio ne sufiĉis esti olimpiano, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 2014 stafete en distanco 200 m. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2019.
Daju-lingvoj
La Daju-lingvoj estas subgrupo de la orientsudana branĉo de la nil-sahara lingva familio. Ili estas parolataj en la oriento de la Respubliko Ĉado kaj en la okcidento de la respubliko Sudano.
Al tiuj apartenas laŭ Bender (2000):
Sankta Arbaro
La Sankta Arbaro - germane Heiliger Forst, france Forêt Sainte - estas malnova nomo por la Arbaro de Hagenau (Hagenauer Forst / Forêt de Haguenau) en Malsupra Alzaco. Ĝi ĝis la komenco de la 19-a jarcento estis germane nomita Hagenauer Reichswald ("imperia arbaro de Hagenau") ĉar ĝi havis statuson de imperia senpereco kadre de la germanlingva Sankta Romia Imperio. Ĝi situas 40 kilometrojn okcidente de Baden-Baden, ĉirkaŭ 30 kilometrojn okcidente de la Rejno. Kun ĉirkaŭ 21 000 hektaroj, la Sankta Arbaro estas la plej granda arbaro en Alzaco kaj la sesa plej granda en tuta Francio.
La Sankta Arbaro restis kiel arbara areo inter Pfaffenhoffen/Pfaffenhofen en la okcidento, Bischwiller/Bischweiler en la sudoriento kaj Seltz/Selz ​​​​en la nordoriento ĉar ĝia sabla grundo ne estis sufiĉe fekunda por agrikultura uzo.
Ĝi ricevis sian nomon pro la multaj monaĥejoj kaj preĝejoj kiuj estis konstruitaj en ĝi, inkluzive de:
Triono de la Sankta Arbaro estis parto de la doto kiun Agnes von Waiblingen, la filino de imperiestro Henriko la 4-a, donis en la edzecon al Frederiko la 1-a el la familio Ŝtaŭfoj, duko de Ŝvabio. La aliaj du trionoj restis ĉe la Salioj. En la jaroj kiuj sekvis, la Sankta Arbaro iĝis preferata ĉasejo por la Ŝtaŭfoj. La filo de Frederiko, duko Frederiko la 2-a, konstruis ĉaskabanon sur insulo en la rivero Moder, kiu estis trakonstruigata de lia filo, imperiestro Frederiko Barbarossa, al reĝa palaco, kaj ĉirkaŭ kiu finfine disvolviĝis la urbo Haguenau/Hagenau.
Hausen (apud Aschaffenburg)
Hausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miltenberg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lukas Dauser
Lukas Dauser (naskiĝis la 15-an de junio 1993 en Ebersberg, do nun -jaraĝa) estas germana atleto, konkuranta en arta gimnastiko. Lia specialaĵo estas la paralelstangoj. En la somera olimpiko de Tokio en 2021, li gajnis la arĝentan medalon en sia specialaĵo.
Hannibal Hamlin
Hannibal HAMLIN (27a de Aŭgusto, 1809 – 4a de Julio, 1891) estis usona advokato kaj politikisto el la ŝtato Maine. En publika servokariero iu daŭris ĉirkaŭ 50 jaroj, li servis kiel la 15a Vicprezidento de Usono. La unua Respublikano kiu tenis la postenon, Hamlin servis el 1861 ĝis 1865. Li estas konsiderata inter la plej influaj politikistoj devenaj el Maine.
Biografio
Li devenis el Paris (Maine) (parto de Masaĉuseco ĝis la Misuria Kompromiso de 1820), Hamlin adminitris la farmon de sia patro antaŭ iĝi redaktoro de gazeto. Li studis juron, estis akceptita al la praktiko en 1833, kaj ekpractikis en Hampden, Maine. Origine ano de la Demokrata Partio, Hamlin komencis sian politikan karieron per la elekto al la Parlamento de Maine en 1835 kaj nomumo al la milita stabanaro de la Guberniestro de Maine. Kiel oficiro de la milico, li partoprenis en 1839 en negocado kiu helpis finigi la lokan landliman Aroostook-an militon kontraŭ Britio. En la 1840-aj jaroj Hamlin estis elektita kaj servis en la Usona Domo de Reprezentantoj. En 1848 la Domo elektis lin por la Usona Senato, kie li servis ĝis Januaro 1857. Li servis provizore kiel guberniestro por ses semajnoj en la komenco de 1857, post kio li revenis al la Senato. Hamlin estis aktiva opozicianto de sklaveco; li apogis la "proviso" Wilmot kaj opoziciis al la Kompromiso de 1850. En 1854, li arde opoziciis al la aprobo de la Kansas–Nebraska Leĝo. La pliiĝantaj sintenoj de Hamlin kontraŭ-sklavecaj okazigis, ke li lasis la Demokratan Partion (tiam multe pli konservema) por aliri al la ĵus formita Respublikana Partio en 1856.
En la prezidenta elekto de 1860, Hamlin estis la Respublikana nomumito por Vicprezidento. Elektita por konkurenci kune kun Abraham Lincoln, kiu estis el Ilinojo, Hamlin estis elektita parte por geografie ekvilibrigi la teamon kaj parte kiel iama Demokrato: li povus labori por konvinki aliajn kontraŭ-sklavecajn Demokratojn ke ilia estonteco estas kun la Respublikana Partio. La teamo de Lincoln kaj Hamlin estis sukcesa, kaj Hamlin servis kiel Vicprezidento el 1861 ĝis 1865, kio inkludis la tuton escepte la lasta monato de la Usona Enlanda Milito. La unua Respublikana Vicprezidento, Hamlin tenis la posteon en epoko en kiu la posteno estis konsiderita pli kiel parto de la leĝofara branĉo ol de la plenuma povo; li persone ne estis tre proksima al Lincoln kaj ne ludis gravan rolon en lia regado. Eĉ tiel, Hamlin subtenis la leĝofaran programon de la registaro en sia rolo kiel prezidanto de la Senato, kaj li turnis sin ankaŭ al aliaj vojoj por montri sian subtenon por la Unio, inklude militservon en la milico de Maine dum la milito.
Por la prezidenta elekto de 1864, Hamlin estis anstataŭata kiel nomumito por Vicprezidento pere de Andrew Johnson, Suda Demokrato elektita pro sia alvoko al la Sudaj Uniistoj. Lasinte la vicprezidentecon, Hamlin servis kiel Doganestro de la Haveno de Bostono, riĉiga posteno al kiu li estis nomumita de Johnson post tiu lasta sukcedis en la prezidentecco post la murdo de Lincoln. Tamen, Hamlin poste demisiis kiel Doganestro pro malkonsento kun Johnson pri la Rekonstruado de la iama Konfederacio.
En 1869, Hamlin estis elektita denove al la Usona Senato, kaj li servis du regotempojn. Lasinte la Senaton en 1881, li por mallonge servis kiel ambasadoro en Hispanio antaŭ reveni al Maine fine de 1882. Retiriĝinta, Hamlin loĝis en Bangor, Maine, kie li mortis en 1891. Li estis entombigita en la Tombejo Mount Hope (Monto Espero) en Bangor.
Stacio Bishōen
Stacio Bishōen (japane: 美章園駅 [Biŝōen-eki], angle: Bishōen Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Abeno, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Brignoles
Brignoles estas urbo en suda Francio, en la departemento Var kaj en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura. Ĝi havas proksimume 15.000 loĝantojn.
Partneraj urboj
Brignoles kaj kvar aliaj urboj de Eŭropo interligiĝas kiel partneraj urboj:
Katedralo Gazanĉecoc
La katedralo Gazanĉecoc (armene: Սուրբ Ամենափրկիչ Ղազանչեցոց Եկեղեցի), ankaŭ konata kiel la katedralo de Kristo la Savanto kaj katedralo de Ŝuŝa, estas unu el la plej gravaj preĝejoj de la Armena Apostola Eklezio. Ĝi situas en la urbo Ŝuŝo, en Montara Karabaĥo. Ĝi estis konstruita inter 1868 kaj 1887.
Seka digo
Seka digo, aŭ karena digo, estas la nomo de la havenaj instalaĵoj konstruitaj por meti ŝipojn ekster akvo por povi fari reparaĵojn en ties ekstera parto.
Tiuj reparadoj faritaj periode ricevas la nomon karenado kaj oni faras ilin en la parto de la ŝipoŝelo konata kiel kareno.
Estas diversaj sistemoj de sekaj digoj. Inter ili menciindas la jenaj:
En la sporta etoso la esprimo "en la seka digo" estas uzata en kelkaj lingvoj por aludi la vunditajn sportistojn kiuj bezonas periodon por rekuperado, ekzemple en futbalo.
Duŝanbo
Duŝanbo estas ĉefurbo de Taĝikio. La urbo estas politika, kultura kaj ekonomia centro de la lando kun multaj universitatoj. En Duŝanbo troviĝas la Taĝika Ŝtata Universitato kaj la Akademio de la Sciencoj.
Thomas Campbell Eyton
Thomas Campbell Eyton (10a septembro 1809 – 25a oktobro 1880) estis angla naturalisto kies kampoj estis brutaro, fiŝoj kaj birdoj. Li estis amiko kaj korespondisto de Charles Darwin kvankam li kontraŭbatalis liajn teoriojn.
Bard
Bard - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo (Vallée d'Aoste), grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arnad, Donnas kaj Hône.
Duŝanbo
Geografio
Duŝanbo kuŝas ĉe 38° norda latitudo kaj 68° orienta longitudo en ĉirkaŭ 800-metra alto super la marnivelo, en la dense loĝata Gissar-valo. Post la alligo je la fervoja reto en 1929, la urbo evoluis al industria centro de Taĝikio. La plej gravaj industriaj branĉoj estas hodiaŭ la teksaĵ-, elektro-, nutraĵ- kaj maŝinindustrio. La fervojo interligas Duŝanbon kun Taŝkento en Uzbekio kaj Moskvo.
Thomas Campbell Eyton
Eyton naskiĝis en Eyton Hall, ĉe Wellington en Shropshire. Li studis ĉe la Saint John's College (Kembriĝo), kie li estis samtempulo kaj amiko de Charles Darwin. Post heredo de biendomo en 1855 Eyton konstruis grandan naturhistorian muzeon ĉe Eyton Hall.
Bard
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Duŝanbo
Geografio
En Duŝanbo regas tipa kontinenta klimato kun varmega-seka somero kaj malvarma-malseka vintro.
Thomas Campbell Eyton
Eyton publikis History of the Rarer British Birds (1836), A Monograph on the Anatidae, Or Duck Tribe (1838), A History of Oyster and Oyster Fisheries (1858) kaj Osteologia Avium (1871–78). Li fondis ĉirkaŭ 1842 la "Herd Book of Hereford Cattle", kiun li redaktoris ĝis 1860
Eyton edziĝis en 1835 al Elizabeth Frances Slaney, plej aĝa filino kaj kunheredanto de Robert Aglionby Slaney.
Duŝanbo
Vidindaĵoj
Nacia Muzeo de Taĝikio kun malnovaj Budhofiguroj
Historio
Duŝanbo evoluis el vilaĝo, en kiu ĉiulunde okazis semajna foiro (Duŝanbe taĝiklingve signifas LUNDO ). Inter la jaroj 1921 kaj 1961 la urbo nomiĝis Stalinabad (Stalinurbo).
Pankreata karcinomo
Pankreata karcinomo aŭ Pankreata kancero, adenokarcinomo de la pankreato, estas ne ofta formo de kancero. La afekcio nur en tre malfrua stadio havas simptomojn (ofte iktero, maldikiĝo, kaj/aŭ doloro), pro kio resaniĝo je la momento de la diagnozo malofte eblas. La tumoro povas ekesti en la kapo de la pankreato aŭ en ĝia vosto. La operacio laŭ Whipple ĉe kiu oni forigas la pankreaton kaj grandan parton de la ĉirkaŭa areo, estas unu el la kuracmetodoj; ĉi tiu estas malfacila operacio kiu havas mortriskon de 4-16%. La postviva ŝanco de pankreata karcinomo estas tre malalta: post 5 jaroj malpli ol 5% de la patientoj ankoraŭ vivas. La plejmulto mortas en periodo de kelkaj monatoj. Krom adenokarcinomoj, ankaŭ neŭro-endokrinaj kanceroj povas evolui. Ĉi tiuj kreskas el histoj kiuj produktas i.a. insulinon kaj gastrinon, kaj respektive nomiĝas insulinomoj kaj gastrinomoj. Ĉi tiuj kanceroj estas ankoraŭ pli raraj ol adenokarcinomoj, kaj ankaŭ havas pli bonan prognozon.
Binjai
Binjai (Kota Binjai, 民礼) [binĝaj] estas universitata urbego, ankaŭ eksterdistrikta urbo en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Norda Sumatro. La urbego apartenas al urbaro de Medano kiel dormurbo de Medano.
Geografio
Binjai situas en nordorienta parto de la insulo en najbareco de Medano. Provinca ĉefurbo Medano troviĝas 21, alia provinca ĉefurbo Banda Aceh 413, Pekanbaru 475, Batam 675, Palembang 1012, ĉefurbo Ĝakarto 1428, Bandungo 1547, Semarang 1773, Jogjakarto 1829, Surabajo 1990, Makassar 2521 kilometrojn (aere).
Historio
Origino de Binjai estas nekonata, estas fakto malgranda vilaĝo (iomete for) laŭ la samnoma rivero Bingai. Ĝi havis viglan havenon por barĝoj. Dum la historio alvenis ĉefe ĉinoj, hindoj kaj malajoj.
Pigmea kormorano
La Pigmea kormorano (Phalacrocorax pygmaeus) estas pelikanoforma birdo el la familio de kormoranoj. Ili reproduktiĝas en sudorienta Eŭropo kaj sudokcidenta Azio. Ili estas parte migrantaj, kaj nordaj populacioj vintras pli sude, ĉefe ene de siaj reproduktejaj areoj. Ili estas raraj vagantoj en Okcidenta Eŭropo.
Binjai
Ekonomio
Binjai estas ĉefe komerca kaj industria urbo. La agrikulturo produktas precipe rambutanojn.
Pigmea kormorano
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 48 cm, kun granda vosto, malgranda ronda kapo. La kapo estas aŭtune ruĝecbruna. La plumaro estas brile verdec-nigra kun malgrandaj makuloj. La dorsomezo kaj la flugilkovriloj estas unuece malhel-grizaj. Post la reprodukta sezono, la blankaj makuloj malaperas, la gorĝo estas blanketa, la brusto ruĝecbruna.
La mentono de la junbirdoj estas blanka, la gorĝo kaj brusto estas bruna, la ventro brunblanka, la beko flaveta.
Binjai
Eduko
Aktuale en 2005 en Binjai funkciis 154 bazlernejoj, 37 mezlernejoj, 9 islamaj mezlernejoj, 4 akademioj kaj 5 universitatoj. Ĉirkaŭ 78,000 infanoj lernis.
Pigmea kormorano
Aspekto
Tiu specio estas distingata el la Granda kormorano kaj el la Tufkormorano pro sia multe plia malgrando, pli malfortika konstruo kaj longa vosto ĉefe dumnaĝe. Dumfluge la kolo de la Pigmea kormorano aspektas mallonga kaj dika, dum tiu de la Tufkormorano aspektas rekta kaj mallarĝa kaj tiu de la Granda kormorano aspektas multe pli dika kaj faldita.
Binjai
Religio
La plimulto de la populacio estas islama, sed vivas ankaŭ kristanoj, budhanoj kaj hinduoj.
Trafiko
Medan–Binjai Pagvojo estas la plej grava ligilo de la urbego, sed estas ankaŭ rekta fervoja ligilo. La plej proksima flughaveno funkcias ĉe Medano.
Pigmea kormorano
Distribuado
La Pigmea kormorano okupas areon el sudorienta Eŭropo (almenaŭ oriente el Italio) kaj sudokcidenta Azio, en Kazaĥio, Taĝikio, Turkmenio, Uzbekio. La plej granda distribua areo estas en sudorienta Eŭropo, nome ĉe Albanio, Grekio, Bulgario, Rumanio, resto de Balkanio, Turkio, Cipro, Irano, Irako, Azerbajĝano, Israelo, Sirio. En Rumanio, laŭ studoj de la ĉeĥa ornitologo Robert Ritter von Dombrowski fine de al 19a jarcento, la Pigmea kormorano estis en grandaj kolonioj en la Danuba Delto, Brăila kaj lago Ialomița, en lago Vederoasa (Distrikto Constanța), en iaj lagetoj kun kareksoj kaj salikoj en Muntenio. La nombro de paroj de Pigmea kormorano estis 10,000 sen enkalkuli la reproduktan populacio de la Danuba Delto. La populacioj de Pigmea kormorano en Rumanio draste malpliiĝis ĉefe en la 1960-aj jaroj pro la tiamaj agrikulturaj politikoj. La insulo Granda Brăila kaj gravaj partoj de lageto Ialomița estis sekigitaj por ekpraktiki agrikulturon, kaj tiele la habitatoj de granda nombro de akvaj birdoj estis detruitaj. Aktuale la Pigmea kormorano povas troviĝi en la Danuba Delto, lageto Jijia Largă (Distrikto Iași), probable en Mața, Rădeanu, lagetoj Vădeni en (Distrikto Galați), lago Cârja  (Distrikto Vaslui), ĉe Vlădești ĉe rivero Prut (Distrikto Galați), en la insulo Calinovăț el Distrikto Caraș-Severin, en la insulo Malgranda Brăila, en lageto Dunăreni (Mârleanu, Distrikto Constanța), en la Danuba Ebenaĵo ĉe areoj de lago Somova (Distrikto Tulcea). Je tutmonda skalo oni ĉirkaŭkalkulis ke la tuta populacio de la Pigmea kormorano estis 85.000–180.000 individuoj (studo farita de Wetlands International en 2006) kaj ke 74–94 % el la totala populacio loĝas en Eŭropo. La plej granda kolonio estas en la Danuba Delto, nombre 4.000 paroj, sed tio ŝajne malpliiĝis pro amasa kanaliga skemo, kiu spite al la protektostatuso de la delto startis maje de 2004. Laŭ studo farita de BirdLife International en 2004 oni ĉirkaŭkalkulis ke la populacio de Pigmea kormorano en Rumanio estas 11.500–14.000 paroj kaj dum vintro 1500–4000 paroj.
Adolf Macho
Adolf MACHO (maĥo), aŭstro-germano, instruisto de burĝlernejo kaj direktoro de faka lernejo. Naskiĝis en la 20-a de aŭgusto 1856 en Topkowitz (iam en Ĉeĥoslovakio) mortis en la 26-a de decembro 1932 en Wien. Esperantisto de 1906. Fondis en 1908 la duan Esperanto-Socio en Wien la „Fideleco“, kies prezidanto li estis ĝis la morto. Multaj kursoj, ankaŭ por lernejanoj. Dum kelka tempo prezidanto de Instruista Esperanto-Socio. Tradukoj de multaj germanaj poeziaĵoj (precipe en manuskripto)
Pigmea kormorano
Vivejo kaj ekologio
Tiu palearktisa birdo vivas ĉe riveroj kaj marĉoj, nestas kolonie sur arbustoj de la marĉoj. La Pigmea kormorano emas lagetojn kun multa vegetaĵaro, lagojn kaj riverdeltojn. Ili evitas la montajn, malvarmajn kaj sekajn areojn. Emas rizkampojn aŭ aliajn inundajn areojn kie troviĝas arboj kaj arbustoj. Dum vintro ili ĉeestas ankaŭ akvojn kun pli alta saleco, en estuaroj aŭ akvobaraĵaj lagoj. Estas birdoj kiuj povas vivi solecaj aŭ en grupoj kaj ili adaptiĝas iome al homa ĉeesto.
Ili manĝas ĉefe fiŝojn, ofte ĉasante en grupoj, kaj ripozas en arboj inter fiŝkaptadaj ekspedicioj.
Minacoj
La Pigmea kormorano estas specio kun biotopoj tre tuŝitaj de homa agado. Minacoj estas sekigado kaj drasta degradado de humidejoj kaj ties asocia arbaro, akvopoluado, ĝenado kaj neleĝa ĉasado kaj dronado de multaj Pigmeaj kormoranoj en fiŝkaptadaj retoj. Ĉar tiu specio estas granda fiŝkonsumanto kaj ankaŭ detruas la fiŝkaptadajn retojn, ĝi estas ofte persekutataj de fiŝkaptistoj. En Rumanio la sekigado de lagetoj situantaj ĉe la malsupra fluejo de la Danubo por praktiki agrikulturon, la akcidenta mortigado de birdoj kaptivaj en provizoraj fiŝkaptadaj retoj, detruado de nestoj fare de profesiaj fiŝkaptistoj por protekti la fiŝajn kvantojn kondukis al pliigado de la nombroj de individuoj kaj inkludado de la specio en la IUCN ruĝa listo kiel vundebla specio. Ĝi estas ankaŭ ĉasata por plezura aktivado, kaj en Irano la Pigmea kormorano estas komercita por kuirado.
La Pigmea kormorano estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Andrés Henestrosa
Andrés Henestrosa Morales (Ixhuatán, 30-a de novembro 1906- -Meksik-urbo, 10-a de januaro 2008) estis meksika verkisto kaj politikisto. Li establis sistemon de skribo por la zapotecano, kaj li realigis tri regotempojn en la Ĉambro de Deputitoj de Meksiko kaj estis senatano de Oaxaca (1982-1988)
Earl Hines
Earl Kenneth „Fatha“ HINES (n. 28-an de decembro 1903 en Fort Duquesne, Pensilvanio; m. 22-an de aprilo 1983 en Oakland, Kalifornio) estis usona ĵaz-pianisto kaj bandestro.
Vivo
La patro de Hines ludis trumpeton en la Eureka Brass Band, lia patrino estis orgenisto. Hines lernis unue kornetludadon, transiris tamen poste al piano, pri kiu li 1914 sekvis privatajn lecionojn en Pittsburgh. Baldaŭ li ludis en klubejoj. En 1922 li transloĝiĝis al Ĉikago. En 1926 li membriĝis en la bando de Carroll Dickerson. Tie li trafis sur Louis Armstrong, kiun li treege admiris kaj kun kiu li en la jaro 1928 surdiskigis du mejloŝtonojn de la ĵazhistorio: „West End Blues“ kaj „Weather Bird“. Krome li laboris ĉe Sammy Stewart kaj Jimmy Noone. Sian unuan furoraĵon li lanĉis septembron de 1933 per la solopeco „Fifty-Seven Varieties.“ Ekde 1928 ĝis 1947 li havis propran bandon, kiun li baldaŭ grandigis al bandego. Kiel bandestro dum la 1930-aj jaroj li havis sub kontrakto ĉefajn ĵazmuzikistojn kiel Darnell Howard, Trummy Young aŭ Freddy Webster. Kun sia sesopo li surdiskigis kun Ray Nance, Johnny Hodges, Flip Phillips, Oscar Pettiford kaj kun kantistoj kiel Sarah Vaughan aŭ Johnny Hartman. En 1940 li sukcesis lanĉi sian lastan furoraĵon „It Had to Be You“. Komence de la 1940-aj jaroj en lia bando ludis Dizzy Gillespie, Charlie Parker aŭ Billy Eckstine. Per tio la bando de Hines akiris la famon esti lulilo de bibopo.
Ekde 1948 ĝis 1951 li ludis en la All Stars Band (ĉiusteluraro) de Armstrong. Ĉisekve li laboris ĉe la okcidenta marbordo de Usono kaj koncertvojaĝis en 1957 kun Jack Teagarden tra Eŭropo. Ekde 1964 li reaperis per aro da solokoncertoj. Li laboris kun Budd Johnson en triopo aŭ kvaropo kaj tutmonde famiĝis per kelkaj koncertvojaĝoj. En 1965 la recenzistoj elektis lin en la Glorhalon de Down Beat.
Kun Hines oni ligas la tiel nomata trumpetstilan pianludon, per kiu li redonis la ludmanieron de Armstrong piane. Per tio li validas kiel vojpretiganto de svinga pianludo, kiun perfektigis Teddy Wilson. Earl Hines grave influis la evoluon de la ĵaza pianludo kaj validas kiel unu el la elstaraj ĵazpianistoj. Lia stilo Stil metas gravan interligilon inter tradician kaj modernan ĵazon. Li ankaŭ elprovis novajn sonkolorojn. Jam la 26-an de februaro 1940 li utiligis elektran pianon, por surdiskigi Body and Soul kaj Child of a Disordered Brain.
Runc
Runc estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
A arma escarlate
La verkistino multe parolas pri Esperanto en siaj libroj, ĉar ŝi mem estas esperantisto.
Ministerio pri kulturo (Francio)
La ministerio pri kulturo (kies oficiala nomo estas, de 1997, ministère de la Culture et de la Communication) estis kreita en Francio en 1959 de Charles de Gaulle, kaj atribuita al André Malraux sub la nomo ministère des Affaires culturelles. De tiam, multaj landoj kreis sian miniterion pri kulturo. La ministerio estas tradicia nomata, laŭ sia ĉefa adreso, « rue de Valois ».
Antaŭe, tiuj funkcioj estis efektivigitaj de alia ministro, ŝtatsekretario aŭ de direktporo pri belartoj dependanta de la ministerio pri publika instruado. Tiu ĉi havis ne nour la kuratorecon de Belartoj (arkitekturo, pentrado, skulptarto kaj gravurado), sed ankaŭ de muziko, danco, opero, ornamartoj, monumentoj historiaj, same kiel la respondaj lernejoj.
Historio
<!--
Prémices
L'intervention de l'État dans le domaine des arts et des lettres a toujours été forte en France. Elle s'est développée durant l'Ancien Régime, avec le mécénat royal, la création du dépôt légal par François, la création des manufactures royales de tapisseries, de la Comédie-Française et des académies sous Louis XIV.
Avec la Révolution, apparaît le souci de sauvegarde du patrimoine, avec le musée des monuments français (1795) d'Alexandre Lenoir, et les premiers musées d'arts, avec notamment la création du musée du Louvre. Ludovic Vitet et Prosper Mérimée recensent et protègent le patrimoine bâti avec l'apparition de la notion de monument historique.
Entre le 27 janvier et le 28 août 1870, un ministère des Lettres, Sciences et Beaŭ-Arts est mis en place, avant que ses attributions ne soient rattachées au ministère de l'Instruction publique. En 1881, le gouvernement Léon Gambetta instaure un ministère des Arts qui ne vivra que quelques mois.
La Troisième République favorise l'éducation et la diffusion, avec les bibliothèques et les musées et crée la Direction générale des Beaŭ-Arts du ministère de l'Instruction publique. Le Front populaire introduit l'éducation culturelle et artistique, mais le Parlement rejette le ministère de la vie culturelle voulu par Jean Zay, pour unir un secrétariat d'État à l'Éducation nationale et un autre à l'Expression nationale, comprenant lettres et arts, musées, archives et bibliothèques.
Jeanne Laurent, sous-directrice du théâtre et de la musique au ministère de l'éducation nationale pendant la Quatrième République favorise la décentralisation théâtrale, avec le Théâtre national populaire, le Festival d'Avignon et les centres dramatiques nationaŭ. En janvier 1947, est créé le ministère de la Jeunesse, des Arts et Lettres, dirigé par Pierre Bourdan. Mais cette première tentative d'autonomie d'un ministère lié à l'action culturelle ne survit pas au remaniement ministériel du gouvernement Paul Ramadier en octobre de la même année, la direction générale des Arts et Lettres réintégrant le ministère de l'Éducation nationale. -->
Kreado de la ministerio pri kulturaj aferoj en 1959
<!-- Le Ministère des Affaires culturelles est né en France avec la Cinquième République. Le général de Gaulle conseille au premier ministre Michel Debré de proposer un ministère à André Malraux :
Malraux accepte. La création, actée le 3 février 1959, d'un ministère dédié permet à de Gaulle de signifier que le rayonnement mondial de la France devait se faire aussi par la culture.
Le nouveau ministère inclut des services qui dépendaient jusqu'alors de divers ministères : l'Éducation nationale (Direction générale des Arts et Lettres, Direction de l'Architecture, Direction des Archives de France), l'Industrie et du Commerce (Centre national de la cinématographie), et les activités culturelles du Haut-Commissariat à la Jeunesse et aŭ Sports. Plus tard, en 1975, la Direction du livre rassemblera également divers services gouvernementaŭ.
La politique culturelle du Ministère est définie comme un désir de démocratisation de la culture, même si André Malraux n’a jamais employé ce mot. Le décret fondateur du 24 juillet 1959, rédigé par Malraux lui-même , donne à ce ministère la. Il s’agit moins de faire venir tout le monde à la culture, que de permettre à tous ceŭ qui le désirent, d’y accéder. Les Maisons de la Culture, qui ouvrent dans plusieurs capitales régionales (Grenoble, Amiens, Bourges...), ainsi que les comités régionaŭ des affaires culturelles (ancêtres des DRAC) illustrent l'effort de diffusion régionale, axé sur les arts nobles.
L’autre grande caractéristique de la politique malrucienne est son refus des dispositifs pédagogiques. Pour lui, l’action culturelle doit être fondée sur le « choc artistique », qui consiste à croire aŭ qualités intrinsèques de l’œuvre pour procurer une émotion au public, sans qu’il y ait besoin de médiation. L’éducation populaire est écartée du giron de la culture, alors que l’excellence artistique prime, d’où la mise en place d’un système fort de soutien à la professionnalisation des artistes. Malraux développe peu à peu son ministère, créant en 1961 la Direction du Théâtre, de la musique et des spectacles. En accentuant l'action culturelle de l'État gaulliste, le but était également d'affaiblir l'influence du Parti communiste auprès des artistes.
Politique culturelle entre 1969 et 1981
Après le départ de Malraux à la suite de la démission de De Gaulle, Pompidou décide de pérenniser le jeune ministère. Du fait de la personnalisation du ministère à l'écrivain gaulliste, et le peu de soutien pour une telle institution ni au sein de l'UNR ni à gauche, le nouveau président de la République aurait pu choisir de mettre fin à un « phénomène exceptionnel ». Pourtant, il nomme Edmond Michelet, figure importante du gaullisme, et lui attribue le titre de ministre d'État comme Malraux.
Durant ces années post-gaulliennes, apparaît peu à peu l’idée d’une politique culturelle qui dépasserait son secteur de prédilection pour une vision plus large, devant conduire la société à se transformer. Les années 1970 voient apparaître un autre concept, celui du « développement culturel », illustré par Jacques Duhamel.
En 1971, Jacques Duhamel, dans la ligne d'une recommandation du VI plan, crée le Fonds d'intervention culturelle (FIC) pour soutenir des initiatives et des expériences originales susceptibles de répondre à des « besoins nouveaŭ » et dépasser les cloisonnements des administrations de l'État intervenant dans le champ culturel.
Parallèlement, de nouveaŭ équipements culturels sont lancés. Ils sont plus modestes que les maisons de la Culture de Malraux :
Surtout, Georges Pompidou, devenu Président de la République en 1969, lance le projet du Centre national d'art et de culture Georges-Pompidou, qui sera inauguré en 1977, équipement culturel novateur alliant un musée d'art moderne, un centre de création contemporaine, un institut de recherche musicale et une grande bibliothèque de lecture publique. Il est également à l'origine d'une grande exposition de la scène artistique contemporaine française, organisée par François Mathey au Grand Palais en 1972, et qui suscite la polémique lorsque certains artistes refusent d'y participer en déclarant refuser toute récupération par l'État.
Élargissement du champ culturel
Ainsi le décret du 10 mai 1982, relatif à l’organisation du ministère précise :.
Jack Lang associe également art et apprentissage, en opposition à l'esprit malrucien. Outre un ministère l'Éducation nationale et de la Culture, qu'il a mené pendant moins d’un an, sous le gouvernement Pierre Bérégovoy, c'est aussi l'époque du développement de l'enseignement du théâtre et du projet Collège au cinéma. Catherine Trautmann ensuite travailla sur l'éducation à l’art et la médiation culturelle.
Le ministère a été connecté à l'internet par Bruno Mannoni en septembre 1992. Ce fut le premier parmi les administrations centrales à avoir son site internet, inauguré par Jacques Toubon lors des journées multimédia a l'ENSBA en 1994.
Conséquences de la révision générale des politiques publiques
Depuis 2006, le ministère se composait :
Le Conseil de « modernisation » des politiques publiques du 12 décembre 2007 a annoncé la réduction de moitié du nombre de directions du ministère de la culture et de la communication d'ici à la fin du quinquennat présidentiel. L'administration centrale devait se recentrer sur les « missions de pilotage et de stratégie », la DMDTS et la DAP pourraient être réunies, tandis que la Direction des musées de France devait perdre la gestion des musées au profit de la Réunion des musées nationaŭ, qui pourrait se voir alliée au Centre des monuments nationaŭ.
Malkoncentritaj servoj
<!--À l'échelon déconcentré, le ministère de la Culture et de la Communication dispose, dans les régions, des directions régionales des Affaires culturelles (DRAC) en métropole et des directions des affaires culturelles dans les départements d'outre-mer.
Dans les départements, les services départementaŭ de l'architecture et du patrimoine (SDAP) constituaient eŭ-aussi des services du ministère de la Culture.
Dans le cadre de la révision générale des politiques publiques, une réforme voulait faire des SDAP des « guichets de proximité », dès lors rattachés aŭ politiques locales. Le ministère de la Culture souhaitait distinguer deŭ niveaŭ : Enfin, il était question de créer un collège régional des chefs de services, réunissant les chefs des DRAC et ceŭ des SDAP, afin de mieŭ coordonner les actions entre eŭ.
D'autre part, les Archives départementales, qui relèvent des conseils généraŭ, sont dirigées par des conservateurs du patrimoine mis à disposition des départements par le ministère de la Culture et assurent une partie de leur missions sous l'autorité du préfet et au nom de l'État. À ce titre, elles peuvent être partiellement regardées comme des services déconcentrés de l'État.
Manifestations du ministère français de la Culture
(Manifestations organisées ou pilotées par le ministère français.) -->
Macuda Cuneĵiro
MACUDA Cuneĵiro (-roo), japano, kuracisto. Naskiĝis en la 25-a de aprilo 1869 en Nara-ken, mortis en la 17-a de februaro 1931. Esperantisto de 1906, (sub n-ro 16486). Por provi kompreneblecon de Esperanto, sendis sian unuan leteron al Zamenhof kaj ricevis respondon de li. Delegito de UEA. - (Niŝida)
Bârzava (Ciuc)
Bârzava (Ciuc), [bırzava] (hungare: Csíkborzsova, ĉikboĵova) estas vilaĝo en Rumanio norde de Miercurea Ciuc. En 1910 ĝi nombris 639, en 1992 697 loĝantojn (hungaroj). Ĝia unua skriba menciaĵo estas en 1496. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Csík vármegye). Administre ĝi apartenas al Frumoasa.
Famuloj
En la iama Csíkborzava naskiĝis hungara Lajos Erőss (preposto).
Altprema purigilo
La altprema purigilo estas maŝino kiu, dank' al altprema akvoŝpruco, forigas malpuraĵojn kaj enkrustiĝojn de ajna solida surfaco.
Principo de funkciado
Altprema purigilo kutime konsistas el:
La motoro funkciigas altpreman pumpilon, kiu per ceramikaj aŭ ŝtalaj piŝtoj premas la akvon. Speciala reguliga valvo ebligas reguligi la kvanton da akvo, kiun vi intencas recikli en la spruĉpinto, tiamaniere eblas variigi la rilatumon premo/fluo de la elflua akvo (tamen estas bona praktiko ne recikli akvon).
La premita akvo povas esti varmigita tra la bobeno de vaporkaldrono muntita sur la maŝino.
Sekureco
La potenco de la altprema purigilo generas eblan danĝeron por la uzanto kaj por la ĉirkaŭa medio se uzite sen la atentoj, ĉefe pro la malpura aù infekta akvo. En internaj lokoj estas rekomendita uzi maskon.
Grafling
Grafling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Deggendorf kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ekzemple mia frato
Kiel en La legisto (Der Vorleser) de Bernhard Schlink, la intergeneracia konflikto inter junuloj kaj gepatroj, nekapablaj fronti sian pasintecon kritike, estas grava temo de la rakonto, kiu iĝas evidenta en la malvarma rilato inter Timm kaj lia patro. Ĝenerale, la aŭtoro klopodas trovi respondon al la demando: kiel oni povis alveni al la milito, en kiu mi perdis mian fraton?
Du linioj el la poemo "Mark Anthony in Heaven" de William Carlos Williams el la jaro 1913 formas la moton de la libro.
above the battle’s fury
clouds and tress and grass
super la furiozo de la batalo
nuboj, arboj kaj herbo
Intrigo
La familio Timm vivas dum la Dua Monda Milito en Hamburgo. Ĝi havas tri infanojn. La unua infano estas filino kun la nomo Hanne Lore. La filoj Karl-Heinz kaj Uwe estas du kaj dekok jarojn pli junaj ol la fratino. En 1942 Karl-Heinz plenumas 18 jarojn kaj iĝas volontulo en la milita parto de la nazia organizaĵo "Protekta Skadro", konata kiel Waffen-SS. Li venas al la Divizio Totenkopf, kiu estas elita unuo. Karl Heinz estas sendita al la orienta fronto. Malgraŭ malpermeso li skribas taglibron. En ĝi li raportas pri siaj spertoj. Post ses monatoj li estis grave vundita. Li mortis unu monaton poste en oktobro 1943.
Jarojn post la morto de la familianoj - kiuj inklinis eviti paroli pri la milito - la germana verkisto Uwe Timm (1940) reprenas ĉiujn leterojn skribitaj de la patro kaj de la frato Hans Heinrich, dum ili estadis por bataloj en Ukrainio, kie la lasta mortis. Per aŭtentikaj dokumentoj, la aŭtoro provas rekonstrui, kio estis la respondeco de la germanoj pri la efektivigo de la genocido kontraŭ la judoj. Ĉi pripensado evoluas, tamen ne per detala priskribo la okazaĵoj en la germanaj ekstermejoj, sed per la historio de lia familia sperto, kiu iĝas simbolo de ĉiuj ĉi familioj kiuj perdis siajn amatojn en sensenca milito.
Intenco
Sed pelas lin ne nur historiaj kaj familiaj motivoj. Maltrankviligas lin ankaŭ la socia evoluo post la milito. La aŭtoro volas montri, ke malpravas la pravigaj mitoj naskitaj - precipe en kelkaj el la ekstremaj kvastoj de la germana armeo - ekde la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento. Fakte, kiel montris ankaŭ Gerhard Friedrich en sia eseo "Deutsches Leid: Gründungsmythos des wiedervereinten Deutschland?" - post la bombado de Dresdeno fare de britoj kaj usonanoj oni ne rimarkis amasajn memmortigojn, kiel estis atendebla, ĉar ĝis la lasta momento grandaj partoj de la germana loĝantaro aliĝis plene al la projekto de la "tuteca milito" elpensita de Joseph Goebbels.
Personoj
La ĉefaj karakteroj estas la frato Karl Heinz kaj la patro. Ĝiras ĉirkaŭ ili la patrino, lia fratino, la verkisto-rakontanto Uwe Timm kaj kelkaj oficistoj de SS. Tiuj estas nur menciitaj en la taglibro, skribita de Karl Heinz, al kiu la aŭtoro faras plurajn referencojn en la rakonto.
Internaj ligoj
Uwe Timm
Bangladeŝo
Bangladeŝo (বাংলাদেশ) estas lando en suda Azio, kies najbaroj estas Barato kaj Birmo. En la sudo ĝin limigas la golfo de Bengalo. Bangladeŝo troviĝas en la orienta parto de la historia regiono Bengalo, kiu estis disigita de Barato en 1947 pro la islama plimulto de la loĝantaro kaj iĝis sub la nomo Orienta Pakistano, nome parto de la ŝtato Pakistano. En 1971 sendependiĝis Orienta Pakistano post la liberiga bangladeŝa milito kaj elektis la nomon Bangladeŝo. La nomo de la lando signifas lando de la bengaloj.
Komenca kaj mezepoka periodoj
Iloj de la Ŝtonepoko trovitaj en Bangladeŝo indikas homan setladon dum ĉirkaŭ 20 000 jaroj, kaj restaĵoj el setlejoj de la Kuprepoko datas reen el 4 000 jaroj. Antikvaj Bengaloj estis setlitaj de Aŭstralazianoj, Tibet-Birmanoj, Dravidianoj kaj Hind-Arjanoj en sinsekvaj tajdoj de migrado. Arkeologia pruvaro konfirmas ke ĉirkaŭ la 2a jarmilo a.K., rizo-kultivantaj komunumoj loĝis en la regiono. Ĉirkaŭ la 11a jarcento homoj loĝis en sisteme linigitaj loĝejoj, entombigis siajn mortintojn, kaj fabrikis elkuprajn ornamaĵojn kaj nigran kaj ruĝan ceramikon. La riveroj Gango, Bramaputro kaj Meghna estis naturaj vojoj por komunikado kaj transportado, kaj la estuaroj en la Golfo de Bengalo ebligis maran komercon. Dum la komenco de la Ferepoko okazis la disvolvigo de la produktado de metala armilaro, de moneroj, agrikulturo kaj irigacio. Ĉefaj urbaj setlejoj formiĝis dum la fino de la Ferepoko, en la mezo de la 1-a jarmilo a.K., kiam disvolviĝis la kulturo de la Norda nigra polurceramiko. En 1879, Alexander Cunningham identigis Mahasthangarh kiel la ĉefurbo de la Pundra Regno menciita en la Rigvedo.
Grekaj kaj Romiaj registroj de la antikva regno Gangaridaj, kiu (laŭ la legendo) haltigis la invadon de Aleksandro la Granda, estas ligitaj al la fortikaĵa urbo de la ruinoj de Ŭari-Bateŝŭar. La loko estis ankaŭ identigita kun la prospera komerca centro de Souanagoura listita en la mondomapo de Ptolemeo. Romiaj geografoj notis grandan marhavenon en sudorienta Bengalo, koresponda al la nuntempa regiono Ĉitagongo.
Antikvaj ŝtatoj Budhismaj kaj Hinduismaj kiuj regadis Bangladeŝon inkludis regnojn kiel Vanga, Samatata kaj Pundra, la Maŭrja kaj Gupta imperioj, la Varma dinastio, la Ŝaŝanka regno, la Ĥadga kaj la Kandra dinastioj, la Pala Dinastio, la Sena dinastio, la Harikela regno kaj la Deva dinastio. Tiuj ŝtatoj havis bone disvolvigitajn valutojn, bankadon, ŝipkonstruadon, arkitekturon kaj arton, kaj la antikvajn universitatojn de Bikrampur kaj Mainamati kiuj estis hejmo de fakuloj kaj studentoj el aliaj partoj de Azio. Ŝjuanzango el Ĉinio estis fama fakulo kiu loĝis en Somapura Mahavihara (la plej granda monaĥejo de la antikva Hindio), kaj Atisa veturis el Bengalo al Tibeto por prediki Budhismon. La plej antikva formo de la Bengala lingvo ekaperis dum la 8a jarcento.
Islamigo
La komencaj islamaj esploristoj kaj misiistoj alvenis en Bengalo fine de la unua jarmilo. La islama konkero de Bengalo komencis per la invado en 1204 fare de Baĥtiar Ĥilji; post aligi Bengalon al la Delhia Sultanlando, Ĥilji iniciatis militan kampanjon en Tibeton. Bengalo estis regata de la Delhia Sultanlando dum unu jarcento fare de guberniestroj el la Ĥilji, Mamluka, Balbana kaj Tughluka dinastioj. Dum la 14a jarcento, sendependa Bengala Sultanlando estis establita fare de ribelaj guberniestroj. Regantaj dinastioj de la sultanlando estis ekzemple Ilĝas Ŝahi, tiuj de Jalaluddin Muhammad Ŝah, Hussain Ŝahi, Suri kaj Karrani, kaj en tiu epoko okazis la enkonduko de diferenca moskea arkitekturo kaj de la valuto taka. La regiono Arakan venis sub Bengala hegemonio. La Bengala Sultanlando estis vizitita de esploristoj Ibn Batuta, Ĉeng He kaj Niccolo de Conti. Dum la fino de la 16a jarcento, la Baro-Bhuĝanoj (konfederacio de islamaj kaj hinduaj aristokratoj) regadis orientan Bengalon; ties estro estis Mansad-e-Ala, titolo tenita de Isa Ĥan kaj de lia filo Musa Ĥan. La dinastio Ĥan estas konsiderata lokaj herooj ĉar rezistis Nord-hindiajn invadojn per siaj riverŝipoj.
La Mogola Imperio kontrolis Bengalon ĉirkaŭ la 17a jarcento. Dum la regado de la imperiestro Akbar, la Bengala agrara kalendaro estis reformita por faciligi la impostkolektado. La Mogoloj establis Dakon kiel fortikaĵa urbo kaj komerca metropolo, kaj ĝi estis la ĉefurbo de Mogola Bengalo dum 75 jaroj. En 1666, la Mogoloj elpelis la Arakananojn el Ĉitagong. Mogola Bengalo allogis eksterlandajn komercistojn por iliaj varoj el muslino kaj silko, kaj la Armenoj estis elstara komerca komunumo. Portugala setlejo en Ĉitagongo floris en la sudoriento, kaj nederlanda setlejo en Rajŝahi ekzistis en la nordo. Dum la 18a jarcento, la Naŭaboj de Bengalio iĝis la de facto regantoj de la regiono. La Naŭaboj forĝis aliancojn kun eŭropaj koloniaj kompanioj, kio helpis fari la regionon relative prospera en la komenco de la jarcento.
La loĝantaro de Bengalaj islamanoj estis produkto de konvertoj kaj religia evoluo, kaj iliaj antaŭ-islamaj kredoj inkludis elementojn de Budhismo kaj Hinduismo. La konstruo de moskeoj, islamaj lernejoj (madrasoj) kaj Sufiismaj monaĥejoj (ĥankah-oj) faciligis konverton, kaj la islama kosmologio ludis gravan rolon en la disvovligo de la Bengalia islama socio. Fakuloj teoriigis ke Bengaloj estis allogitaj al Islamo pro ties egalisma socia ordo, kiu kontrastis kun la kastosistemo de Hinduismo. Ĉirkaŭ la 15a jarcento, islamaj poetoj estis verkantaj en Bengala lingvo. Elstaraj mezepokaj Bengalaj islamaj poetoj estis Daulat Kazi, Abdul Hakim kaj Alaol. Sinkretismaj kultoj, kiaj la movado Baul, aperis en la randoj de la Bengala islama socio. La persiigita kulturo estis grava en Bengalio, kie urboj kiaj Sonargaon iĝis la plej orientaj centroj de Persia influo.
Brita Imperio
Post la Batalo de Palaŝi de 1757, Bengalio estis la unua regiono de la Hindia subkontinento kiu estis konkerita de la Brita Orienthinda Kompanio. Tiu kompanio formis la Prezidentecon de Fort William, kiu administraciis la regionon ĝis 1858. Elstara aspekto de la kompania regado estis la Permanenta Setlejo, kiu establis la feŭdan sistemon de zamindar. Nombraj malsategoj, kiel tiu de 1770, okazis dum la kompania regado. Kelkaj ribeloj eksplodis dum la komenco de la 19a jarcento (inklude unu estrita de Titumir), sed la Britia regado forigis la islaman regantan klason. Konservisma islama kleriko, Haĝi Ŝariatullah, klopodis la forigon de la Britoj propagante la islaman revivismon. Kelkaj urboj de la nuna Bangladeŝo partoprenis en la Hindia Ribelo kaj plendis aliancon al la lasta Mogola imperiestro, Bahadur Ŝah Zafar, kiu estis poste ekzilita al la najbara Birmo.
Brita Hindio estis malrapida por permesi memregadon en la kolonia subkontinento. Ĝi establis la Bengalan Leĝofaran Konsilantaron en 1862, kaj la konsilantara indiĝena bengalia reprezentado pliiĝis dum la komenco de la 20a jarcento. La Bengalprovinca Islama Ligo estis formita en 1913 por defendi la plenumadon de civilaj rajtoj por la Bengaliaj islamanoj ene de konstitucia kadro. Dum la 1920-aj jaroj, tiu ligo estis dividita en frakcioj kiuj subtenis la Ĥilafatan movadon kaj favoris la kunlaboradon kun la Britoj por plenumi la memregadon. Tavoloj de la Bengalia elito subtenis la sekularajn fortojn de Mustafa Kemal Ataturk. En 1929, formiĝis la Tutbengala Asocio de Luantoj en la Bengala Leĝofara Konsilantaro por kontraŭi la influon de la Hinduaj posedantoj, kaj la Hindia sendependiga movado kaj la Pakistana Movado plifortiĝis dum la komenco de la 20a jarcento. Post la reformoj Morley-Minto kaj la epoko de duarkio en Brita Hindio, la Britia registaro promesis limigitan provincan aŭtonomecon en 1935. La Bengala Leĝofara Asembleo, nome plej granda leĝofara asembleo en Brita Hindio, estis establita en 1937.
Heinrich Gelzer
Heinrich Gelzer (Berlino, 1-a de julio 1847-Jena, 11-a de julio 1906) estis germana klasika filozofo.
Bangladeŝo
Brita Imperio
Kvankam ĝi atingis majoritaton de sidlokoj en 1937, la Bengala Kongreso bojkotis la regotempon. A. K. Fazlul Huk de la Partio Kriŝak Praja estis elektita kiel unua Ĉefministro de Bengalio. En 1940 Huk subtenis la Lahoran Rezolucion, kiu antaŭvidis sendependajn ŝtatojn en la nordokcidentaj kaj orientaj islam-majoritataj regionoj de la subkontinento. La unua regotempo de Huk, kiel koalicio kun la Bengala Provinca Islama Ligo, daŭris ĝis 1941; ĝi estis sekvata de koalicio de Huk kun la Hindua dekstra partio Mahasabha kiu daŭris ĝis 1943. Huk estis sukcedita de Ĥaŭaĝa Nazimuddin, kiu devis barakti kontraŭ la efikoj de la Birma Kampanjo, la malsatego de 1943 kaj la Hindia Aŭgusta movado. En 1946, la Bengalprovinca Islama Ligo venkis en la provinca balotado, atingante 113 de 250-sidloka asembleo (la plej granda regotempo de la Islama Ligo en Brita Hindio). H. S. Suhraŭardi, kiu faris finan malsukcesan klopodon por Unuiĝinta Bengalio en 1946, estis la lasta ĉefministro de Bengalio.