cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malkapablo
Modeloj
La sociala modelo ekis ekde de la 1970-aj jaroj en Usono. Ĝi montras la relativecon de malkapabloj. Oni diras, ke ili ne ekas, aŭ ne ekas nur el la mankaj kapabloj, sed ankaŭ el la sociaj kaj mediaj malhelpoj, kiuj malhelpas la socian vivon de la malkapabluloj. Ĝi ne volas sanigi la malkapablulojn, sed aligi la socion kaj medion, ke ili ne malhelpu la malkapablulojn. Ĝi konstruas fizikajn (ekzemple rampojn) kaj informokomunikantajn helpilojn (ekzemple signolingvon) kontraŭ malhelpoj kiuj estas troveblaj en la medio. Ĝi uzas ankaŭ la modernan teĥnikon, ekzemple parolantajn ilojn. Ĝi gvidas la malkapablulojn el la institutoj kaj izoleco, kaj batalas kontraŭ antaŭjuĝoj, timo, moko, kaj evitado. Ĝi ankaŭ traktas la malkapablojn jure, kaj konstituas, ke ankaŭ la malkapabluloj devas havi ĉiujn jurajn rajtojn, kiujn la kapabluloj havas.
Specoj
Ne estas internacia interkonsento, pri kiuj kondiĉoj estas malkapabloj, kiuj ne kaj kiuj depende. Tamen oni plimulte konsideras tiujn:
Ofte la surduloj kaj bone funkciantaj aŭtistoj eldiras, ke ili ne sentas sin malkapablaj malgraŭ de iliaj komunikadaj problemoj. La surduloj difinas sin kiel lingva malplimulto.
Iuj kondiĉoj enhavas pliajn malkapablojn; tiaj estas ekzemple la surdblindeco. Tiuj kondiĉoj signifante diferencas el iliaj faktoroj, do ili estas praktike aliaj tipoj.
Ne konsideras ilin kien kunsortanoj la malkapabluloj kiuj havas aliajn specojn de malkapablo. Nur surduloj kaj blinduloj rekonas similecon de iliaj malkapabloj.
Vidmalkapablo
La vidmalkapablo signifikas tre malbonan vidadon. Plejfoje ĝi estas mezurita per la vidakreco. Foje ankaŭ la ne vidado de la spaco povas ĝin karakterizi. En iuj kazoj oni vidas tre malmultan kolorojn, aŭ la vidkampo estas tre malgranda. Povas esti, ke la okuloj vidas tre malsame. Plejofte la okuloj povas helpi sin, aŭ la vidado estas korektebla per okulvitroj aŭ kontaktlensoj. La vidmalkapablo estas tre malpli korektebla, ankaŭ per la plej bonaj iloj. Iuj perturboj de vidado estas portempaj, sed la vidmalkapablo estas konstanta, aŭ malboniganta. Iuj malsanoj aŭ drogoj povas portempe perturbi la vidadon.
La mezurunuo de vidakreco estas la viso. Oni povas kalkuli ĝin per V = d/D, kie d estas la distanco de la subjekto kaj tabulo, kaj D estas la distanco, el kiu la subjekto povas vidi la plej malgrandan figuron en 5 minuto de angulo. La viso mezurita kun nearmita okulo estas la nepurigita viso. Se la pli bone vidanta okulo per okulvitro korektite havas maksimume 33% vison, temas pri vidmalkapablo. Oni nomas la vidmalkapablon parta, se la viso estas 10-33%; sub tio la vidmalkapablo estas blindeco. La limoj ne estas rigidaj, ankaŭ la aliaj faktoroj estas konsideritaj. Ekzemple se la subjekto povas vidi nur 5% de normala vidkampo, li estas konsiderita blinda. Oni ne konsideras, se la subjekto ne povas aĉeti okulvitron. En tiu kazoj povas helporganizoj helpi. En la kortikala blindeco la subjekto ne vidas konscience.
Aŭdmalkapablo
La aŭdmalkapablo estas difekto de la aŭdsento. Ĝi estas mezurita en la frekvencoj de parolo, sed ĝi povas etendi al aliaj frekvencoj. Ĝia mezuruno estas la decibelo, kaj oni mezuras ĝin po orele. Ĝi povas esti unu aŭ bilaterala. La malgranda kaj unulaterala difekto de aŭdo ne estas malkapablo. La aŭdmalkapablo estas malfacila aŭdo, se ĝi estas 30-90 decibeloj ĉe ambaŭ oreloj, kaj surdeco, se ĝi estas pli severa ol 90 decibeloj.
La pleja surdulo havas restecan aŭdkapablon en la malaltaj frekvencoj, per kiuj ili ne povas kompreni paroladon. La aŭdmalkapablo povas havi multajn kaŭzojn. Ĝi povas eki per malsanoj, ekzemple morbilo, meningito, mumpso, aŭ sifiliso. La genetikaj kialoj povas esti sindromaj aŭ nesindromaj. La plej konata sindromo kiu kaŭzas surdecon estas la sindromo de Usher. Ĝi povas esti sekvo de granda bruo, aŭ venas kun la maljuniĝo. Aliaj kaŭzoj estas drogoj, ekzemple la alkoholismo de patrino dum la gravedo; aliaj ĥemiaĵoj, aŭ traŭmatoj.
Movmalkapablo
La movmalkapablo estas fiziologa malkapablo, kiun oni povas malfacile trakti kiel unuecan kategorion, ĉar la efiko de la malsanoj al la movoj kaj movorganoj ne samas. Al la movkapabloj efikas ankaŭ la amplekso kaj la graveco de la difektoj.
Laŭ Christoph Leyendecker estas iu movmalkapabla, se liaj movorganaj aŭ aliaj difektoj, aŭ kronika malsano limigas liajn eblojn por konduto, ke li povas nur restrikte partopreni en sociaj interagadoj. Schönberger diferencas du aspektojn de la movigmalkapablo:
David Cameron
David William Donald CAMERON (naskiĝis en Londono) estas brita politikisto kaj ekde decembro 2005 estas la estro de la Konservativa Partio. Kiel kandidato de la partio kiu ricevis plej multajn voĉdonojn en la ĝeneralaj balotoj de majo 2010, li ekde la 11-a de majo 2010 estas la ĉefministro de Britio, sekvante Gordon Brown.
Malkapablo
Movmalkapablo
La korpa aspekto estas la konsekvenco de la difektoj de la movorganoj. Tie apartenas la perturboj de la movigado, kiel la bifida spino, aŭ la muskolopatio, kaj la korpaj difektoj, kiel la perturboj de la sangocirkulado, la reŭmatismo, la epilepsio, kaj la hemofilio. Tiaj estas ankaŭ la malsanoj de la skeleto, kaj la difektoj de la artikoloj.
David Cameron
Vivo
David Cameron kreskiĝis kiel filo de borsisto. La lernejan tempon li trapasis en la privatlernejo Eton College, poste li studis ĉe la Brasenose College ĉe la universitato de Oksfordo. Dum sia studado li membris en studenta unuiĝo Bullingdon Club, konata pro la riĉeco de siaj membroj kaj multe da uzado de alkoholojaĵoj. En 1988 li finis sian stutadon kun distingo en la transfaka studo PPE (filozofio, politiko, ekonomio).
Kaj David Cameron kaj lia edzino Samantha estas parencaj al la reĝa domo de Britio. Ili apartenas al la landa Eklezio de Anglio (Church of England). Ili geedziĝis en 1996 kaj havas tri infanojn. Unu infano mortis en infanaĝo, estinta forte handikapita.
Malkapablo
Lernado, rehabilitado kaj laboro
Tradicie la malkapablaj infanoj lernas je sanpedagogiaj internulejoj, institucioj. Ili lernas ne nur la kutiman lernostudaron, sed ankaŭ teĥnikojn, kiuj povas helpi ilin memstare vivi. Ofte tiuj teĥnikoj estas preferitaj al la kutima lernado, ekzemple estas pli grava la parolkapablo ol la landa lingvo mem. Tiuj institucioj estas laŭ la specoj. En iuj lernejoj la malkapablaj infanoj povas lerni kun kapablaj infanoj, sed ne ĉiam estas sufiĉa la fakosciado de normalaj instruistoj. Se ili povas bone fari, tio povas helpi eduki la intelektularon de la malkapabluloj. Inverse kunvivado kun malkapabluloj povas riĉigi la vivosperton de "kapablaj" infanoj.
David Cameron
Politiko
Cameron laboris jam por la registaro de John Major kiel konsilianto. Li malsukcesis ĉe sia unua provo, en 1997, eniri la britan parlamenton (distrikto Stafford). Tiam la konservativuloj perdis la ĉefministrecon al la laborpartio. Sed en 2001 kaj 2005 Cameron venkis en la distrikto Witney, Oxfordshire. Li havis rapidan karieron interne de la rondoj de la konservativuloj. Jam en junio 2003 li fariĝis membro de la ombra kabineto, kiu prezentas homojn de la opozicia partio kiuj povus fariĝi mininistroj en kazo de venko. En 2004 li fariĝis eĉ unu el la plej gravaj ministroj en la konservatisma ombra registaro. Li multe kontribuis al la elektomanifesto de sia partio en 2005.
Post la denova malvenko de la konservativuloj, en 2005, li ekrespondecis en la ombra kabineto pri lernejaj aferoj. En la parlamento Cameron ĉiam sekvis la decidojn de sia partio kaj ankaŭ subtenis la militon kontraŭ Irako.
En decembro 2005 Cameron fariĝis estro de la konservativa partio, kaj estro de la opozicio. Al tio antaŭiris konkurenco kun David Davis.
Je la 6-a de majo 2010 okazis baloto al la brita parlamento, en kiu la partio de Cameron fariĝis la plej granda politika forto. Tamen li ne havis absolutan plimulton kaj sekve devis formi koalicion kun la liberaldemokratoj. Je la 11-a de majo, samtage kiel la demisio de la antaŭa ĉefministro Gordon Brown de la laborpartio, la reĝino nomumis lin ĉefministro.
Malkapablo
Lernado, rehabilitado kaj laboro
La Internaciaj Rulseĝulaj kaj Amputulaj Sportoj, aŭ en angla International Wheelchair and Amputee Sports (IWAS) World Games (aŭ IWAS World Games, tio estas IWAS Mondaj Ludoj aŭ IRAS) estas mult-sporta konkurenco por atletoj kun miskapablo, kiu laŭ la iama nomo de International Stoke Mandeville Games aŭ Internaciaj Ludoj Stoke Mandeville estis la antaŭaĵo de la Paralimpiko. Tiu konkurenco estis iam konata kiel World Wheelchair and Amputee Games aŭ Mondaj Rulseĝulaj kaj Amputulaj Ludoj, la Stoke Mandeville Wheelchair Games aŭ Rulseĝulaj Ludoj Stoke Mandeville, la Stoke Mandeville Games aŭ Ludoj Stoke Mandeville, la World Wheelchair Games aŭ Mondaj Rulseĝulaj Ludoj, kaj en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj estis ofte referencataj kiel la Wheelchair Olympics aŭ Rulseĝula Olimpiko. Tiuj ludoj estis origine okazintaj en 1948 fare de la neŭrologo Sir Ludwig Guttmann, kiu organizis sportan konkurencon por veteranoj de la Dua Mondmilito kiuj estis suferintaj vundojn ĉe la mjelo okazonta en la rehabilitaj instalaĵoj de la Hospitalo Stoke Mandeville en Aylesbury, Anglio, kiu okazis samtempe kun la unua post-milita Somera Olimpiko okazanta en Londono.
Rajtoj de malkapabluloj
La 7an de Junio 1999, en Gvatemalurbo, la Ĝenerala Asembleo de la Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj aprobis la Interamerikan Konvencion por la Eliminado de ĉiuj Formoj de Diskriminacio kontraŭ Diskapabluloj, kiu establas en sia artikolo 1a ke:
En la 13-a de decembro 2006, la Unuiĝintaj Nacioj aprobis formale la Konvencion pri la rajtoj de malkapabluloj:
Tiu estas la unua traktato de la sistemo de homaj rajtoj de la 21-a jarcento, destinita al la protektado kaj plifortigo de la rajtoj kaj de la egaleco de oportunoj de ĉirkaŭ 650 milionoj de personoj kun diskapablo ĉirkaŭkalkulita je tutmonda nivelo. En ĝi, oni establas, ke ĉiuj homaj estaĵoj havas rajtojn respektendajn, kelkaj el kiuj estas la jenaj:
La landoj subskribintaj de la konvencio devos adopti novajn ŝtatajn leĝojn, kaj nuligi malnovajn leĝojn, tiel ke la personoj kun diskapablo, por ekzemplo, havu la samajn rajtojn al la edukado, al la dungita laboro kaj al la kultura vivo.
En 1976, la UN lanĉis sian Internacian Jaron por la Personoj kun Diskapabloj por 1981, kaj poste oni nomis ĝin Internacia Jaro de la Personoj kun Diskapabloj. En 1979, Frank Bowe estis la reprezentanto de la personoj kun diskapablo.
La Jardeko de la Diskapabluloj de la UN, inter 1983 kaj 1993, proponis Mondan Agadprogramon pri Diskapabluloj; aktuale, multaj landoj nomumis reprezentantojn kiuj estas diskapabluloj mem. Krome, jam en 1984 la Unesko akceptis la signolingvon por la edukado de surdaj infanoj kaj junuloj.
Diskriminacio kontraŭ malkapabluloj
Diskriminado kaj socia antaŭjuĝado kontraŭ homoj kun malkapabloj nomiĝas kapablismo. Kapablismo karakterizas homojn kiel difinitaj per siaj malkapabloj kaj kiel malsuperaj al la nemalkapabluloj. Samtempe al tiuj homoj, pro tiu sinteno, iuj perceptitaj kapabloj, lertaĵoj, kaj/aŭ karakteraj trajtoj estas asignitaj aŭ negitaj. Diskriminado kontraŭ homoj, kies malkapablo estas psika, ankaŭ pli precize nomiĝas sanpsikismo aldone al kapablismo.
La kapablismo subtaksas la handikapulojn kaj iliajn kapablojn kontraŭe al kapabluloj. Ĝi kondutas malamike aŭ paternalisme kontraŭ ili, kaj ĝi pensas, ke ili bezonas kontinuan apogon. Ĝi diskriminas kaj subpremas. Stereotipoj estas asociitaj kun diversaj malkapabloj, kiuj atribuas aŭ depostulas samajn kvalitojn al same malkapablaj homoj. Tiuj stereotipoj siavice servas kiel kialoj de kapablismaj praktikoj kaj influas la sintenojn kaj konduton de la socio al anoj de la respektiva grupo. La stigmato tuŝas la homojn kun malkapabloj, limigante iliajn elektojn kaj ŝanĝante iliajn identecojn. Ĝi insistas en ĝiaj stereotipoj, ankaŭ sciigado ne povas nuligi tiujn. Ĝi povas esti selektiva, kaj limiĝi sin nur unu aŭ kelkaj tipoj de handikapoj. Ĝi similas al seksismo, rasismo kaj lingvismo.
Sporto kaj diskapablo
La diversaj sportoj adaptitaj por personoj kun movdiskapablo disvolviĝas ekde la 1950-aj jaroj, ekzemplo de tio estas la Paralimpiko inter kiuj, por ekzemplo, atletismo, estas la fako kiu sukcesis adapti la plej parton de siaj subfakoj.
El 2006 oni organizas konkurencojn eĉ de ekstremaj sportoj por fizikaj diskapabluloj, kiel de skateboarding, wakeboarding, rokgrimpado, montara biciklado, surfado, moto-x kaj kanuado.
Sekso kaj diskapablo
La personoj kun diskapabloj povas senti la seksan deziron kaj povas esprimi sian seksecon diversmaniere. Ofte ili ne ricevis integran seksan edukadon kiu povu helpi laŭlonge de sia seksa vivo pro la antaŭjuĝo le ili estas senseksaj homoj kaj ne estas sekse aktivaj. Kvankam kelkaj diskapabluloj ja estas senseksemaj, estas eraro ĝeneraligi kaj akcepti, ke ĉiuj diskapabluloj estas senseksemaj. Multaj diskapabluloj ne estas kapablaj plenumi siajn rajtojn kiuj ebligus al ili havi intimecon kaj rilatojn. Pri la sekseco de diskapabluloj, ties interrilato kun la diskapableco estas asociata ofte kun la viktimeco, mistraktado kaj pureco.
Por kazoj de fizikaj diskapabloj kiuj ŝanĝas la seksan funkciadon de la persono, kiel ekzemple okazas pro la vundo de la mjelo, ekzistas variaj solvoj. La suferanta persono povas ĝui sekson helpe de erotikaj helpiloj, fizikaj helpoj (kiel modifoj en la lito), adoptante taŭgajn seksajn sintenojn aŭ eĉ pere de la servo de kvalifikita seksolaboristo.
NGC 306
NGC 306 (alia indiko — ESO 29-SC23) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kombinaĵo de 12 kvinlateraj kontraŭprismoj kun turna libereco
En geometrio, kombinaĵo de dek du kvinlateraj kontraŭprismoj kun turna libereco estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 12 kvinlateraj kontraŭprismoj. Ĝi povas esti konstruita per enskribanta de unu paro de kvinlateraj kontraŭprismoj en dudekedro en ĉiu el la ses eblaj vojoj, kaj tiam turno de ĉiu kvinlatera kontraŭprismo per egala kaj kontraŭa en paro angulo θ.
Se θ estas 36 gradoj, la kontraŭprismoj koincidas en paroj kaj rezultiĝas (du koincidantaj kopioj de) la kombinaĵo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj (sen turna libereco).
Ĉi tiu kombinaĵo havas la saman situon de verticoj kiel la kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj krucigitaj kontraŭprismoj kun turna libereco.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
1441 Bolyai
1441 Bolyai estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hungaran matematikiston János Bolyai.
Rosanna Scalfi Marcello
Rosanna Scalfi MARCELLO (1704 aŭ 1705 – post 1742) estis itala komponistino kaj escepta kantistino de la unua duono de la 18-a jarcento. Ŝi iniciatis sian muzikan aktivecon en junaĝo, kiel gondola kantistino de veneciaj boataj arioj sur la kanaloj de Venecio.
Vivo
Ĉirkaŭ 1723 la itala nobelo, magistrato kaj komponisto Benedetto Marcello (1686-1739), aŭdis Rosannan kanti ‘ariojn de gondoloj’ (arie di battello) sur la veneciaj kanaloj kaj estis ravita de ŝia voĉo. Post diskreta interkonsento de kunveno kun ŝi, li fariĝis ŝia kantinstruisto. Post kelkaj jaroj, en 1728 kiam ŝi estis 24 jaraĝa ili geedziĝis dum religia ceremonio, kiu estis sekreta, eble pro tio ke la geedzeco inter nobeloj kaj ne-nobeloj estis kontraŭleĝa.
Bedaŭrinde la paro neniam plenumis la civilajn postulojn kiuj oficialigus ilian geedzecon. Post kiam la edzo mortis pro tuberkulozo en 1739, malgraŭ ke li testamentis al ŝi sian heredaĵon, lia familio sukcesis bloki la heredon. Do, ĉar la geedziĝo ne estis atestita de la civilaj aŭtoritatoj, ĝi estis deklarita senvalora fare de la ŝtato kaj Rosanna ne povis heredi. Lasita sen neniu rimedo, tute malriĉa, ŝi prezentis proceson en 1742 kontraŭ la frato de Benedetto, Alessandro Marcello (1673 – 1747) kiu ankaŭ estis komponisto. Ŝi nur serĉis financan subtenon, sed ŝiaj petoj estis malakceptitaj. Oni kredas, ke ŝi mortis en malriĉeco.
Verkado
Rosanna Scalfi Marcello komponis dek du kantatojn por solista voĉo kaj kontinua baso, kaj ankaŭ verkis la plej multajn kantotekstojn. La verkoj estas konvenciaj en sia formo kaj ofte havas du ariojn ‘da capo’. La voĉaj saltoj kaj la aŭdacaj harmoniaj elektoj, esprimas draman intensecon tiutempe nekutiman.
Eĉ la dek du kantatoj de Rosanna Scalfi Marcello estis ensorbitaj en la bibliotekon de ŝia edzo kaj malĝuste atribuitaj al li dum preskaŭ 400 jaroj. Nur per nuntempa esplorado de John Glenn Paton oni konstatis, ke ŝi efektive verkis ĉi tiujn verkojn. La volumo de la manuskripto ‘Dek du kantatoj por alda voĉo kaj kontinua baso’ verkita de Rosanna Scalfi Marcello ĉirkaŭ 1730, estis publikigita en moderna eldono de Deborah Hayes kaj John Glenn Paton en 2012. La antaŭparolo de la redaktistoj inkluzivas biografion de la komponistino, notojn pri la kantotekstoj kaj la muziko de la kantatoj, kaj gvidliniojn por la interpretado. Ĝi estis reeldonita fare de la Cambridge University Press en 2013.
Oni scias ke en la jaro 1742, dum la Ĉielira sezono, Rosanna prezentiĝis en la rolo de Arbace en la opero ‘Artaserse’ de Giuseppe Antonio Paganelli.
En 1878 la germana komponisto Joachim Raff verkis la operon en tri aktoj ‘Benedetto Marcello’ pri la vivo de la komponisto; en ĝi Raff aperigas Rosannan kiel rolulon kantita de mezosoprano.
Listo de kantatoj
II. In questo giorno
Muzeo Thyssen-Bornemisza
La Muzeo Thyssen-Bornemisza estas muzeo pri antikva arto kaj de la 20-a jarcento (en ĝia plejparto pentraĵoj) kiu troviĝas en Madrido, Hispanio. Ĝia ekzistado ŝuldiĝas al la interkonsento pri luado (1988) kaj posta akirado de la Hispana Registaro en julio 1993, de ampleksa kolekto de la kolekto de la familio Thyssen-Bornemisza laŭlonge de du generacioj. Ĉi tiu privata kolekto kalkulis je multnombraj eksterlandaj artistoj malĉeestaj en la hispanaj pinakotekoj, ekde gotiko (Duccio, Jan van Eyck) ĝis pop art kaj en la 1980-aj jaroj (Tom Wesselmann, Lucian Freud), kiu rezultigas perfektan komplementon por la du ĉefaj muzeoj de Madrido, la Prado-Muzeo kaj la Muzeo Reĝino Sofia. Ili tri formas la konatan Triangulo de la Arto, eble la regiono plej grava laŭ pentrokolektoj en Eŭropo.
Rosanna Scalfi Marcello
Listo de kantatoj
III. Quand'io miro in oriente
Muzeo Thyssen-Bornemisza
La institucio, gvidata sub publika fondaĵo, havas sian sidejon en historia konstruaĵo, la Palaco Villahermosa, kie ĝi posedas pli ol 700 verkaĵojn. Danke al ĝia anekso poste aldonata kun aliaj pruntedonitaj objektoj de la Kolekto Carmen Thyssen-Bornemisza, kaj krom tio, ĝi havas aliajn 60 proprajn en Barcelono.
La muzeo estis inaŭguita la 8-a de oktobro 1992, kun la ĉeesto de la reĝoj de Hispanio. En 2004 ampleksiĝis por la akceptado de la plej valora nukleo de la Kolekto Carmen Thyssen-Bornemisza per la prezo de du apudaj konstruaĵoj, apartenantaj al la familio Goyeneche,
Kolektoj
La Muzeo Thyssen-Bornemisza de Madrido montras pli ol 700 verkaĵoj kronologie, komencante en la Gotiko kaj finiĝante en la 20-a jarcento; Ĝi ofertas panoramon de antikva kaj moderna arto en sama loko, rara kazo en la eŭropaj muzeoj.
La profilo, preskaŭ enciklopedieca, povas ilustri per si mem la evoluadon de la eŭropa kaj usona pentrartoj, kvankam speciale per la artisma kunteksto en la komplementigaj sekcioj de la Prado-Muzeo kaj la Muzeo Reĝino Sofia, ĉefe pri itala mezepoka pentrarto, germana renesanco, nederlanda baroko kaj internaciaj tendencoj ekde la realismo.
Rosanna Scalfi Marcello
Listo de kantatoj
V. Dunque fia vero
VI. Mirar quei chiari lumi
VII. Arde quest'alma
VIII. Ferma, Fileno ingrato
IX. Mio cor, alfin sei vinto
X. Arder di due pupille
XI. Ecco il momento
Altina (Serbio)
Altina, serbe Алтина, estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Altina etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo kontaktiĝanta kun Zemun. Centro de Beogrado troviĝas 11 km.
Vladimir Markovnikov
Vladimiro MARKOVNIKOV (ruse: Владимир Васильевич Марковников) (1837-1904) estis rusa kemiisto, studis ekonomion en la Universitato de Kazano, estis asistanto (1860) de Aleksandro Butlerov (1828-1886), kaj lernanto de Emil Erlenmeyer (1825-1909) en la Universitato de Hajdelbergo kaj de Hermann Kolbe (1818-1884) en la Universitato de Lepsiko. En 1869, li sukcedis al Butlerov kiel profesoro en la Universitato de Kazano. En 1871, li estis nomumita profesoro en la Ŝtata Universitato de Odeso kaj post du jaroj li ekinstruis en la Universitato de Moskvo, kie li restis ĝis la lastaj jaroj de sia vivo.
Markovnikov estas ĉefe konata pro ties Regulo de Markovnikov, kreita en 1869, kiu klarigas la aldonajn reakciojn de la halogenidoj al alkenoj. Li same montris ke la buterata kaj izobuterata acidoj havas la saman kemian formulon, tamen, malsimilajn strukturojn. Do ili estas izomeroj.
10682 Kutryk
10682 Kutryk estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la asteroida zono, proksima de la orbita resonanco kaj 3:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan mekanikan inĝenieron Joshua Kutryk, kiu laboris en flugaj testoj kaj pilota instruado. Li estis selektita kiel kosmonaŭto far'de la Kanada Kosma Agentejo en 2017.
(108565) 2001 MC
(108565) 2001 MC estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Mezurteorio
Mezurteorio aŭ mezuro-teorio estas fako de matematiko, kiu esploras ecojn de mezuro.
En mezurteorio oni konsideras:
La mezurteorio formiĝis en 1902. Ĝi havis grandan influon al disvolvo de analitiko kaj probablo-teorio.
Riello
Riello [RJEljo] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco, en tradicia areo Omaña, ĉe rivreo Omaña. Riello estas komprenebla etimologie kiel Rivereto, eble ĉar ĝi estas inter du rojoj. En ties teritorio estas la ruinoj de la kastelo de Benal.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de 39 loĝlokoj, nome Andarraso, Ariego de Abajo, Ariego de Arriba, Arienza, Bonella, Campo la Lomba, El Castillo, Castro la Lomba, Ceide y Orrios, Cirujales, Cornombre, Curueña, Folloso, Garueña, Guisatecha, Inicio, Manzaneda de Omaña, Marzán, Omañón, La Omañuela, Oterico, Pandorado, Riello, Robledo de Omaña, Rosales, Salce, Santibáñez de Arienza, Santibáñez de la Lomba, Socil, Sosas del Cumbral, Trascastro de Luna, La Urz, Valbueno, Vegarienza, La Velilla, Villadepán, Villar de Omaña, Villarín de Riello kaj Villaverde de Omaña, okupas totalan areon de 235,93 km² en la suda deklivaro de la Kantabra Montaro. Ĝi limas kun San Emiliano, Sena de Luna, Los Barrios de Luna, Murias de Paredes, Soto y Amío, Igüeña kaj Valdesamario.
Laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 616 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Estis loĝado jam en Bronzepoko, sed tiuj lokanoj estis romiigitaj rilate al la orminado. En Mezepoko okazis reloĝado kaj plej fruaj mencioj de loĝlokoj estis de 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono. El la 14-a jarcento en epoko de Henriko la 2-a la loĝlokoj ekdependis de la Grafoj de Luna.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj) kaj prie estas tri spikoj kaj kverkobranĉo en la blazono, krom ĉasado, fiŝkaptado, forstado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado, gravega flaŭro, faŭno kaj geologio), kio pliigis pomalgrandan komercon kaj servojn. Ventogeneratoroj okazigis polemikojn kaj procesojn.
Adam Elsheimer
Adam ELSHEIMER (n. la 18-an de marto 1578 - m. la 11-an de decembro 1610) estis germana artisto kaj pentristo, kiu ĉefe laboris en Romo. Li mortis frue je la aĝo 32, sed lia stilo fariĝis tre influa komence de la 17-a jarcento. Liaj malmultaj pentraĵoj estis malgrandskalaj, kaj preskaŭ ĉiuj estis pentritaj sur kupraj platoj.
Tago de la indiĝenaj popoloj
La tago de la indiĝenaj popoloj aŭ tago de la la indiĝena amerikano estas ferio celebrata en diversaj lokoj de Usono. Ĝi komenciĝis kiel kontraŭcelebro al la Kolumbotago, celebrante indiĝenan amerikan kulturon anstataŭ Kristoforon Kolumbon kaj memorante la historion de la indiĝenaj amerikaj popoloj. La celebro komenciĝis en Berkeley, Kalifornio, fare de la organizo International Indian Treaty Council, kaj en Denver, Koloradio, kiel protesto kontraŭ Kolumbotago, kiu estas federacia ferio en Usono, sed ne estas observata kiel subŝtata ferio en ĉiu subŝtato. La tago de la indiĝenaj popoloj kutime estas observita la duan lundon de oktobro, samtempe kun kaj kontraŭe al la federacia observo de Kolumbotago.
La 8-an de oktobro 2018, kadre de la tago de la indiĝenaj popoloj, Duolingo eldonis kursojn pri la navaha kaj havaja lingvoj.
Kombinaĵo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj
En geometrio, kombinaĵo de ses kvinlateraj kontraŭprismoj estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj. Ĝi povas esti konstruita per enskribo en dudekedro de unu kvinlatera kontraŭprismo en ĉiu el la ses eblaj vojoj, kaj tiam turno de ĉiu per 36 gradoj ĉirkaŭ ĝia akso kiu pasas tra la centroj de du ĝiaj kontraŭaj kvinlateraj edroj.
Ĉi tiu kombinaĵo havas la saman situon de verticoj kiel la kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj krucigitaj kontraŭprismoj.
Wisches
(jen france, origine germane kaj alemane Wisch, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas france Wischois kaj germane Wischer.
Fred Herko
Li dediĉis sin ĉefe al danco ekzemple por komencaj filmoj de Andy Warhol kiaj Haircut (No. 1), Kiss, The Thirteen Most Beautiful Boys, kaj Rollerskate (konata ankaŭ kiel Dance Movie). Herko estis asocia kun grupo de oftuloj de la studio de Warhol nome Silver Factory ĉe la 47a Strato kiaj Ondine, Rotten Rita, kaj Billy Name.
Kombinaĵo de 6 kvinlateraj kontraŭprismoj
Karteziaj koordinatoj
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Edvardas Levinskas
Edvardas Levinskas (naskiĝis la en vilaĝo Vaižgučiai, distrikto Joniškis; mortis la  en Žagarė) estis vendisto, poste pedagogo kaj esperantisto.
Plej arda adepto de etika mondkoncepto de Leo Tolstoj en Litovio. Por tiu celo en 1923 - 1924 li eldonadis revueton "Renaskiĝo" en litova lingvo; tradukadis kaj popularigis verkojn de L. Tolstoj en litovaj kaj E-aj revuoj. Ĝis la unua mondmilito laboris en vendejoj de Šiauliai, Riga. Ekde 1920 jam instruisto, 1940 - inspektoro de elementaj lernejoj en distrikto kaj urbo Panevėžys. Ekde 1945 kun familianoj li estis ekzilita al Taĝikio kaj nur en 1955 rajtis reveni en Litovion.
Vazo
Vazo estas ujo el diversaj materialoj, de diversaj formo kaj grando, destinita enteni likvajn aŭ solidajn substancojn.
Ekzemploj de vazoj estas kruĉo, marmito, poto, sitelo, tino, urno, fandvazo, kuirvazo, noktovazo, trinkvazeto, kratero, trogeto.
Laŭ Francisko Azorín vazo estas ''Ujo el diversaj materialoj, de diversa formo k. grando, destinita por enteni fluidajn aŭ solidajn substancojn, foje kiel ornamo. La greka k. romana popolo elpensis belegajn tipojn. Li indikas etimologion el la latina vas'' (vazo). Kaj li aldonas liston de vaztipoj, el kiuj multaj estas klarigitaj per bildoj: alabastrono, amforo, aribalo, bombilo, epikiso, hidiso, hidrio, holmo, kalpiso, kantaro, karkeso, kelebo, kiato, kaliko, kotilisko, kratero, lekito, ojnoso, oksivalfo, olpeo, peliko, pikso, prokoso, ritono, skifo, stamno.
En anatomio vazo estas alia nomo de vaskulo, pli precize sangovazo. Vazaj vazetoj (vasa vasorum) estas vaskuletoj en la parietoj de la pli dikaj vaskuloj.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vazo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:
9533 Aleksejleonov
9533 Aleksejleonov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sovetunia kosmonaŭto Aleksej Arĥipoviĉ Leonov (cirile : Алексей Архипович Леонов), unua "kosma marŝanto" : Dum sia flugo en Vosĥod 2 kun Pavel Ivanoviĉ Beljajev, li plenumis la unuan la. Li estis ankaŭ komandanto de la Sojuz kiu alkroŝiĝis al la usona kosmoŝipo Apollo la.
Ludwig Gotthard Kosegarten
Ludwig Gotthard KOSEGARTEN (n. la 1-an de februaro 1758 - m. la 26-an de oktobro 1818), ankaŭ konita kiel Ludwig Theobul aŭ Ludwig Theoboul, estis germana poeto kaj luterana pastro.
Kosegarten naskiĝis en Grevesmühlen, kiu tiam apartenis al Sveda Pomerio. Li studadis teologion en la universitato de Greifswald, kaj sekve oficis kiel pastro de Altenkirchen, sur la insulo Rügen.
La libroj de Kosegarten estis brulitaj okaze de la Wartburgfest de la 18-a de oktobro 1817. Li influis la pentraĵojn de Philipp Otto Runge, Caspar David Friedrich, kaj la muzikon de Franz Schubert.
Wilhelm Ernst Christian Huschke
Wilhelm Ernst Christian HUSCHKE (naskiĝinta la en Bürgel, mortinta la  en Vajmaro) estis germana kuracisto estante kaj kortega medicinisto kaj registarkonsilisto en Vajmaro, Germanujo.
Vivo
Wilhelm Ernst Christian Huschke estis la filo de la apotekisto Johann Gottfried Huschke el Bürgel. Li studis medicinon en Jena kie li doktoriĝis en 1788 per defendo de la disertaĵo Dissertatio inauguralis medica de masturbatione, Jena 1788. Li estis disĉiplo de Johann Christian Stark.
Ekde 1788 li deĵoris kiel kortega medicinisto kaj persona kuracisto kaj de dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach kaj de duko Karlo Aŭgusto. Krome li nomumitis sekreta kortegkonsilisto kaj flegis sebezone ankaŭ Christoph Martin Wieland kaj Johann Gottfried Herder. En 1792 estis la oficiala nomumiĝo je kortega medicinisto fare de lia duka moŝto Karlo Aŭgusto.
La mondo ŝuldas al Huschke - koncerne la morton de Friedrich Schiller (1805) - du aferojn. Unue estas tre verŝajne li la persono kiu komisiis la faron de masko de la mortinto, krome li verkis kune kun Gottfried von Herder la sekco-raporton ŝileran. Mallonge antaŭmorte Huschke mem kuracis Ŝileron anstataŭante profesoron Stark. Mallonge dirite, al Huschke venis multaj pacientoj inter la elstarularo vajmara, eĉ Johann Wolfgang von Goethe.
Liaj filoj estis Emil Huschke kaj Johann Friedrich Karl Huschke, kiuj ankaŭ kuracistis. Ĉi-laste ankaŭ estis grandduka kuracisto. Huschke entombigitis sur la Historia tombejo vajmara.
Avokado
La avokado estas la frukto de avokadujo (Persea americana = amerika perseo), neotropisa plantospecio. Ĝi estas tre nutra, havas fortikan ŝelon brunan aŭ verdan, ovoidan, globecan aŭ piran formon kaj pezon de ĉirkaŭ 150 – 300 gramoj. En Peruo kreskas eĉ konsiderinde pli grandaj ekzempleroj, pezantaj ĝis unu kilogramon.
Laŭ botanika vidpunkto Avokado estas bero. Ĝi havas unu solan semon, malmolan, kiu, same kiel la ŝelo, gustas amare kaj ne estas manĝinda.
La vorto avokado devenas de la navatla vorto ahuacat, kiu signifas ankaŭ "testiko".
Homoj tre bone akceptas manĝadon de avokadoj, sed katoj kaj hundoj ne. Unu el la plej popularaj manĝaĵoj avokadaj estas kaĉo nomata hispan- kaj mult-lingve guacamole.
Precipaj produktantoj de avokadoj estas Meksiko, Indonezio, Usono kaj Brazilo, kiu importis la planton.
Gvinea arbara-savana mozaiko
La gvinea arbara-savana mozaiko estas ekoregiono el la afrik-arbara ekoprovinco de la afrotropisa ekozono, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al la tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj. Ĝi ampleksas zonon de interplektataj arbaroj, savanoj, kaj herbejoj etendiĝantan orient-okcidente kaj disigantan la tropikajn humidajn foliarbarojn apud la marbordo de la okcident-sudana savano de la landinterno.
Priskribo
La gvinea arbara-savana mozaiko okupas areon de 673 600 kvadrataj kilometroj, situante ekde okcidenta Senegalo ĝis orienta Niĝerio, kaj inkludante partojn de Gambio, Gvineo Bisaŭa, Gvineo, Sieraleono, Ebur-Bordo, Ganao, Togolando kaj Benino. La Kamerunaj Altaĵoj de orienta Niĝerio kaj Kameruno disigas la gvinean arbar-savanan mozaikon de la nord-konga arbara-savana mozaiko, kiu troviĝas oriente. La Benina Senarbejo (angle : Dahomey Gap) estas regiono de Togo kaj Benino kie la arbara-savana mozaiko etendiĝas ĝis la marbordo, kaj disigas la supra-gvineajn arbarojn de Gvineo, Sieraleono, Liberio, Ebur-Bordo, kaj Ganao de la malsupra-gvineaj arbaroj de Niĝerio kaj Kameruno.
Flaŭro
La ekoregiono precipe estas herbeja, alternante kun arboj vegetantaj laŭlonge de riveroj kaj sur montetoflankoj, kie la neŝanĝiĝeme okazantaj fajroj malhelpas la kreskadon de la arboj en malferma pejzaĝo. Lophira laceolata estas pli fajrorezista arbo.
Faŭno
La miksaĵo de arbaro kaj herbejo kreas biotopojn por multaj grandaj mamuloj kiaj arbara elefanto (Loxodonta cyclotis), amfibia hipopotamo (Hippopotamus amphibius) kaj antilopoj kia Cephalophus rufilatus. Oni komune trovas testudojn kaj ankaŭ pli lokajn speciojn, inkluzive de Erythrocebus patas (primatoj) kaj Amphisbaenia (skvamuloj).
La malsekejoj en la ekoregiono estas riĉaj je birda vivo pro specioj kiaj la smeralda brilsturno (Coccycolius iris, sturnedoj) kaj la Balearica pavonina (gruedoj).
Homa koloniado
La ekoregiono kovras grandajn partojn de multaj okcidentafrikaj landoj, inkluzive de :
Minacoj kaj konservado
La areo estas home loĝata antaŭ jarmiloj kaj malmulte da ĝi estas formale protektita. Naciaj parkoj inkluzivas Outamba-Kilimi en Sieraleono.
Kumluca
Kumluca estas urbo en provinco Antalya en Turkio.
Vazistaso
Vazistaso estas malfermebla klapo, aranĝita en pordo aŭ fenestro, por aerumado (PIV).
Etimo
La vorto devenas el la germana Was ist das? (Kio estas tio?), el kiuj francoj kreis sian vasistas por porda apertuto, tra kiu oni povas rigardi, kiu venis. Poste la signifo transportiĝis al diversaj klapoj kaj kradoj, tra kiuj oni povas aerumi.
Prilly
Prilly estas urbo kaj komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 11522 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Prilly situas okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas, inter Laŭzano kaj Renes. La komunumo konsistas el la urbo Prilly kaj la vilaĝo Cery.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,19 km², de kiuj 5,5% estas kovritaj de arbaro, 11,9% servas por agrikulturo kaj 82,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Prilly limas en nordo al Jouxtens-Mézery, en nordnordoriento al Romanel-sur-Lausanne, en oriento al Le Mont-sur-Lausanne, en sudo al Laŭzano, kaj en okcidento al Renens.
Trafiko
Tra Prilly pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Laŭzano al Payerne kaj la kantona ĉefvojo n-ro 9. Norde de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A9, kies plej proksima alveturejeo situas en distanco de 3 kilometroj. En sudo la komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Ĝenevo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Prilly datiĝas el la jaro 976 kiel in uilla que uocatur presliacus. Dum mezepoko la katedrala kapitolo de Laŭzano kaj la Abatejo de Saint-Maurice posedis bienojn kaj rajrojn en Prilly. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la Voktejo Laŭzano poste ĝis ~2007 al la Distrikto Laŭzano, kiam ĝi surbaze de la administra reformo de 2006 estis atribuita al la nova Distrikto Okcidento Laŭzana.
Sèchenat
La Sèchenat estas  apenaŭ 3 km longa, maldekstra alfluanto de la Mozelo en Francio. La rivereto fontas en la Vogezoj piede de la monto Large Tête. Ĝi enfluas la Mozelon apud la loko Taye, komunumo Bussang.
Balliol College
Balliol College, fondita en 1263, estas unu el la kolegioj en la Universitato de Oksfordo en Britio.
El la Oksfordaj kolegioj, ĝi estas tiu, kiu ricevas la plej grandan nombron da kandidatoj por studenta membriĝo.
Ĝi allogas ankaŭ pli da internaci-devenaj studentoj ol aliaj kolegioj.
La eksstudentaro de la kolegio inkluzivas interalie kelkajn iamajn ĉefministrojn de Britio.
28452 Natkondamuri
28452 Natkondamuri estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nathan Sai Kondamuri, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Munster High School de Munster (Indianao, Usono).
Kuopion maalaiskunta
Kuopion maalaiskunta (Kuopio landskommun), do en Esperanto "kampara komunumo Kuopio", estas eksa komunumo de Finnlando en Norda Savonio. Ĝi estas ligita al Kuopio kaj Siilinjärvi en 1969. Areo de la komunumo estis 620,3 km². La 31.12.1968 Kuopion maalaiskunta havis 8,258 loĝantojn.
Prato Carnico
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Comeglians, Forni Avoltri, Ovaro, Rigolato, Sappada (BL), Sauris kaj Vigo di Cadore (BL).
Aleksandr Skrjabin
Aleksandr Nikolajeviĉ Skrjabin (Александр Николаевич Скрябин; (n. jul. 25-an de decembro 1871 / greg. 6-a de januaro 1872 en Moskvo; m. jul. 14-a de januaro / greg. 27-an de aprilo 1915 samloke) estis rusa pianisto kaj komponisto, kiu verkis plejparte modernan muzikon kaj multe uzis atonalan harmonion. Li temigis la plej radikalan kaj originan muzikon de la frua 20-a jarcento. Lia muzika vizio kombinas muzikon kun kompleksaj filozofioj kaj mistikaj vizioj, kaj iam eĉ kun odoroj kaj koloroj. Liaj verkoj transpontas la interspacon inter romantisma muziko kaj moderna muziko - same kiel la muziko de aliaj komponistoj de lia generacio, kiuj vivis sur la kudro inter la du epokoj.
Vivo
Ekde 1888 ĝis 1892 Skrjabin studis ĉe la moskva konservatorio: kompozicion ĉe Anton Arenskij kaj Sergej Tanejev samkiel pianon ĉe Vasilij Safonov. La preparon por la studo transprenis la tiutempe plej renoma moskva privata muzikistruisto Nikolaj Sverjov. Ĉar la kompozicistudon de Skrjabin tamen ombrumis konfliktoj kun lia instruisto, li decidis, ne akiri komponistodiplomon. En 1892 Skrjabin finis sian pianostudadon per la Malgranda Ormedalo (lia kunstudento Sergej Rachmaninoff ricevis la Grandan Ormedalon).
En 1894 li konatiĝis kun Mitrofan Beljajev, kiu fariĝis lia eldonisto kaj mecenato. Ĉi tiu organizis unuajn turneojn en eksterlando (1895/96), kiuj baldaŭ famigis lin tutmonde. Je siaj prezentadoj tamen Skrjabin ludis preskaŭ nur proprajn verkojn.
En 1897 li geedziĝis kun koncertpianistino Vera Isakoviĉ, kun kiu li havis kvar gefilojn. Ekde 1898-1903 Skrjabin estis pianoprofesoro ĉe la moskva konservatorio. La materiaj bezonoj de lia familio tamen necesigis kroman laboron kiel inspektisto por muziko ĉe la instituto St. Katherina en Moskvo.
La renomo de Skrjabin en eksterlando kaj Rusio komencis kreski, precipe post unua prezentado de la 3-a simfonio la 29-an de majo 1905 en Parizo. La unuaj prezentadoj de la 5-a pianosonato en Moskvo samkiel de Le Poème de l'Extase en Novjorko (1906) estis komenco de „triumfprocesio“. El liaj multaj turneoj tiuj en Anglio en 1911 estis speciale gravaj, ĉar li ti kontaktis kun anglaj teozofoj.
Malmultajn tagojn post la novjorka premiero de „Promethée“ kun lumefektoj Skrjabin malsaniĝis je sangoveneniĝo, pro kiu li mortis nelonge poste. Post lia morto lia dua familio restis senmona, ĝi tamen ricevis varian subtenon de amikoj kaj muzikistoj.
Novigoj
Skrjabin estas rigardata kiel eksterkutime bona pianisto, kiu kiel plenkreskulo tamen nure ludis siajn proprajn komponaĵojn publike. Krome li komponis muzikon nur por „sia“ instrumento, la piano, kaj simfonian muzikon. En la fruaj jaroj li ankoraŭ tre orientiĝis je Frédéric Chopin kaj Franz Liszt, poste li ekkonis la muzikon de Richard Wagner, sed evoluigis sian tonlingvon jam baldaŭ trans la kromatismon de Tristan und Isolde de Wagner. Li laŭiris harmonikan sistemon, kiu ne plu baziĝas sur maĵore-minore-tonalaj ligoj, sed sur la uzado de akordo baziĝanta sur kvartotavoligoj, de la t.n. „mistika akordo“ aŭ ankaŭ „Prometeo-akordo“ (Ĉilasta nomigo laŭ la orkestrokomponaĵo Promethée – Le Poème du Feu op. 60). La muziksciencistino Zofia Lissa priskribis la t.n. soncentroteknikon de Skrjabin – maltonala komponteknikon – kiel antaŭformo de dekdutonismo. Krome li pluevoluigis la pianosonaton, kondukante ĝin al unumovimenteco. Ĉi tiun evoluon oni bone povas postplenumi je liaj sonatoj. La kvin movimentoj de la 1-a sonato jam estas intime krucitaj same kiel orientitaj sur la lastan; ekde la 5-a sonato unumovimenteco fariĝas normo. Sama principo de ŝanĝiĝo al unumovimenteco validas ankaŭ por liaj orkestrokomponaĵoj.
Teozofio
Pro malsaniĝo de sia dekstra mano (trostreĉo) en 1891 kaj denova atako en 1893, kiu preskaŭ sekvigus al nervokolapso, je Skrjabin formiĝis unuaj duboj pri Dio kaj la religio. Malmultajn jarojn poste li plene malakceptis la ortodoksan kredon. En 1903 li pli kaj pli komencis legi filozofiajn verkojn kaj grekajn mitojn samkiel teni intimajn rilatojn kun teozofiaj rondoj (Skrjabin estis membro en la Teozofia Asocio Adyar en Belgio, kiun estris Jean Delville.)
La sinesteziisto Skrjabin
Muziko kiel esprimo de liaj filozofiaj ideoj baldaŭ jam ne sufiĉis al li. Li talentis pri kolorsinestezio, t.e.: certajn tonalojn resp. tonojn li ligis per apartaj kolorperceptadojn (komp. ankaŭ la suban ilustraĵon). Sed ĉar li ne havis absolutan sonsenton, la kolorperceptoj aperis nur tiam, kiam certan tonon (aŭ akordon) li legis, skribis aŭ ludis. La partituro de sia lasta finfarita orkestroverko ''Promethée. Le Poème du feu'' antaŭvidas apartan voĉon por aparte konstruenda kolorpiano. Dum lia vivotempo la planitaj kolorefektoj nur malkomplete estis realigeblaj. Nur la moderna lumtekniko en la dua duono de la 20-a jarcento permesis en apartaj prezentadoj konvenan realigon.
La „mistero“
Fine de lia vivo lin okupis la ideo de multkomunika „mistero“. Ĉi tiu devis komuniki kun ĉiuj sensoj kiel simfonio el vorto, tono, koloro, odoroj, tuŝoj, danco kaj movata arkitekturo. Ĉi tiun tutartan verkon, kiu devis prezenti sintezon el ĉiuj artoj kaj estis de neniam vidita amplekso, li volis prezenti en Barato ( Barato por Skrjabin estis la lando de magio kaj mistiko) sub duonglobo kun 2.000 kunagantoj tiam longe ĉiam denove, ĝis kiam la tuta homaro spertos la t.n. misteron kaj estos ekstazigita. Ĉi tio, jen kredis Skrjabin, levus la homaron sur pli altan gradon de konscio, kun li mem kiel la mesia figuro en ĝia centro. Skrjabin sin sentis iaspeca mesio: sian naskiĝon je kristnasko li perceptis signo de eliteco. Ankaŭ lian fruan morton je mardo de la paskosemajno multaj komprenis simbole. Same oni sentis lian kreadon kiel profetaĵo de minaca monda katastrofo, kiun li ankoraŭ travivis per la eksplodo de la unua mondmilito. Sangoveneniĝo pro absceso sur la supra labio en 1915 subite ĉesigis la misterioplanojn. Antaŭ sia morto li nur povis koncepti la tekston kaj kelkajn muzikajn fragmentojn.
Entute la malfrua verkaro de Skrjabin montras stilan evoluon, kiu - malgraŭ lia mallonga vivo - pravigas envicigon de Skrjabin inter la gravajn novigantojn de la muziko de la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento.
Familio
Skrjabin estis edzo de Tatiana de Schloezer (1883-1922), fratino de la muziksciencisto, tradukisto kaj esploristo pri Skrjabin Boris de Schloezer. La filo de Skrjabin, Julian Skrjabin (1908-1919), ekiris la saman karieron kiel la patro, tamen mortis frue; la bofilo de Skrjabin, Vladimir Sofronickij (1901-1961), sukcedis lin kaj validis kiel unu el la plej aŭtentaj interpretistoj de Skrjabin.
Laŭ, tamen ne klare dokumentita, indiko aperanta en la sekundarliteraturo (ekz. ) Molotov – kies naskiĝnomo estis Skrjabin kaj kiu fariĝis sub Stalino ministro pri eksterlandaj aferoj de Sovetunio – estus nevo de Aleksandr Skrjabin.
Aŭdekzemploj
Januare 1910 Skrjabin sonregistris 9 proprajn verkojn por Welte-Mignon:
NGC 307
NGC 307 (aliaj indikoj — PGC 3367, UGC 584, MCG 0-3-35, ZWG 384.39, Z 054.0-0202) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zvornik
estas urbeto kaj municipo en orienta Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi apartenas al la Serba Respubliko, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Laŭ la stato de en la municipa teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kombinaĵo de 12 stelokvinlateraj kontraŭprismoj
En geometrio, kombinaĵo de dek du stelokvinlateraj kontraŭprismoj estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 12 stelokvinlateraj kontraŭprismoj, laŭliniigitaj en paroj laŭ la aksoj de kvinobla turna simetrio de dekduedro. Ĝi rezultiĝas per komponigo de la du reflektaj variantoj de la kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj kontraŭprismoj.
Kumru
Kumru estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
Ĉangŝa
Ĉangŝa (ĉine 长沙市, en tradicia skribo 長沙市, pinjine Chángshā shì） estas milionurbo, universitata urbo kaj ĉefurbo de Hunano.
Geografio
Ĉangŝa situas sur ebenaĵo laŭ la rivero Ksiang, riverido de la Jangzio.
Historio
Dum la unua jarmilo a.K. la tiama Ĉangŝa estis centro de regno nomata "Ĉu". En 202 a.K. ĝi jam estis fortigita grandurbo. Dum la Han-dinastio ĝi ankaŭ estis la ĉefurbo de regno. Inter 750 kaj 1100 ĝi iĝis grava komerca urbo, la populacio de la areo pliiĝis dekoble. Dum la Tajpinga ribelo la urbo estis sieĝita fare de la ribelantoj (en 1854) sed neniam falis. Ĉangŝa estis malfermita al internacia komerco ekde 1904. En 1918 la fervojo ekfunkciis, kiu portis prosperon. En 1938 incendio okazis. La japanoj longe atakis la urbon dum kvar bataloj, kiun ili akiris nur en 1944.