cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaphararo
Kresko
Kapharo kreskas plej rapide kompare al la cetero de la homa korpohararo. Ĉe viroj, la hararo povas fariĝi 40-50 centimetrojn longa, ĉe virinoj ĝi povas atingi longecon de 70-80 cm. Hararo ne kreskas senfine, kio signifas ke longecoj de pli ol unu metro ne estas oftaj. Ankaŭ tio dependas de la hararo-ciklo kiu diferencas de unu hararospeco al alia. Ĝis la hararoperdo unuopa haro kreskeblas du ĝis ses jarojn. Poste eblas krei novan unuopan haron nur maksimume dek du fojojn. Tio signifas, ke kelkaj homoj, precipe viroj, pli frue kunfrontiĝas kun kalveco ol aliaj. Esceptoj ankaŭ ekzistas kiel la Ĉina Xie Qiuping, kiu laŭ la Guinness-Libro de Rekordoj, havas la plej longan kaphararon, precize 5,627 metrojn. Ŝi ne plu tondigas sian hararon ekde 1973, kiam ŝi estis dek tri.
.cx
.cx estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Kristnaskinsulo.
Seeburg (Malsupra Saksio)
Seeburg [seburg] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
(12816) 1996 ES1
(12816) 1996 ES1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Béla Vágó (aktoro)
Kursiva tekstoVÁGÓ Béla [pr. va:go:] estis hungara aktoro kaj reĝisoro naskiĝinta en Nagyvárad la 26-a de junio 1871 kaj mortinta en Budapeŝto la 31-an de januaro 1931.
Kariero
Béla Vágó debutis en 1893 en trupo de Antal Bokody. Post provincaj jaroj ekde 1903 li fariĝis ano de la Király Színház. Inter 1908 kaj 1929 li estis aktoro kaj reĝisoro de l Magyar Színház. Li rolis ankaŭ en la Teatro Blaha Lujza (1924) kaj en la Fővárosi Operettszínház (1928). Ekde septembro de 1930 ĝis januaro 1931 li reĝisoris en la Belvárosi Színház. Li instruis en la aktorlernejo de Szidi Rákosi. Ekde 1917 ĝis 1925 li estis vicprezidanto de la Budapesta Aktorligo.
Emma Teleki
Grafino Emma TELEKI, aŭ De Gerando Ágostné, estis hungara verkistino naskiĝinta en Kővárhosszúfalu la 5-an de novembro 1815 kaj mortinta en Pálfalva? la 30-an de aprilo 1893. Ŝi estis la pli juna fratino de Blanka Teleki. Ŝi estis la patrino de pedagogino, verkistino Antonia De Gerando.
Kariero
Grafino Emma Teleki post la falo de hungara liberecbatalo vivis ĝis 1870 en elmigro en Francio, kie publikis multe da artikoloj por la kaŭzo de Hungario.
Fragotorto
Fragotorto estas unu el la klasikaj fruktaj tortoj, kiuj estas farataj en multaj variantoj kaj kies tegaĵo ĉefe konsistas el fragoj. Ĝi ne nur estas konata en la germanlingvaj landoj sed ankaŭ en Britio, Pollando kaj Rusujo.
Kutimaj estas du diversaj variantoj.
Ĉiam estas uzataj freŝaj fragoj, kiuj estas izolataj per torta glazuro. Ĉiuj eblaj manieroj de konservado estas nur parte aplikeblaj por fragoj kaj ne rezultigas uzeblan produkton. Fragotorto estas ofte servata kun batita kremo al kafo.
Katolika universitato de Loveno (Flandrio)
La Katolika universitato de Loveno en Leuven (nederlande Katholieke Universiteit Leuven) estas la nederlandlingva (flandra) universitato kiu ekestis post la skismo en la originala historia Katolika universitato de Loveno en 1968. Ĝi restis en la sama loko, dum kiam la franclingva (valona) parto translokiĝis al novkonstruita urbo Louvain-la-Neuve (Loveno-la-Nova), 20 km sude de Bruselo. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Epoko (astronomio)
En astronomio, epoko estas ero en tempo relative je kiu oni mezuras pozicion kaj rapidon de ĉielaj objektoj. Ekde epoko, oni povas kalkuli je ajna momento pozicion de ĉiela objekto helpe de ĝiaj parametroj movaj.
2-Metil-1-butanolo
2-Metil-1-butanolo estas organika komponaĵo, primara alkoholo kaj senkolora likvaĵo kun maldolĉa akra odoro, nature trovata en fruktoj tiaj kiaj vinberoj, pomoj kaj tomatoj. Ĝi uzatas kiel solvanto kaj peranto en manufakturo de aliaj kemiaĵoj. Ĉar nuntempe benzino konsistas je tre bone kombinita miksaĵo da komponaĵoj, probable estas ke la estonto-generacia brulaĵo ankaŭ estos miksaĵo kaj la kvin-karbona alkoholo 2-metil-1-butanolo, ankaŭ konata kiel aktiva amila alkoholo, eble estos signifoplena komponaĵo.
Antaŭe, 2-metil-1-butanolo estis konsiderata malpli grava produkto trovata en biero, vino kaj aliaj fermentitaj drinkaĵoj. Tio okazis pro la ĉeesto de pluraj enzimoj konataj kiel piruvataj senkarboksilazoj trovataj en gistoj, Saccharomyces cerevisiae, uzataj por fermentado de alkoholaj drinkaĵoj, kelkaj el kiuj kapablas katalizi la senkarboksiligon de 2-keto-acidoj pli grandaj ol la piruvato, ĉefe tiujn 2-keto-acidojn partoprenantajn en la sintezo de branĉohavaj aminoacidoj.
Enzimoj piruvataj senkarboksilazoj konvertas ĉi-2-keto-acidojn en aldehidojn, kiuj tiam reduktiĝas al alkoholoj dum posta etapo uzante la enzimo alkohola senhidrogenazo. Ĝis tiam, la uzo de tiuj pli altaj alkoholoj kiel bio-fuelo ne estis konsiderataj promesplenaj. Neniu raporto estis elmontrinta la troproduktiĝo de 2-metil-1-butanolo ekde la glukozo fare de mikro-organismoj.
La produktado de pli densaj alkoholoj ekde aminoacidaj antaŭuloj en la Escherichia coli finfine elmontris bonan sukceson. Bonaj rezultoj venas el la uzo de la izoleŭcino-biosinteza vojo aparte en la sintezado de la 2-keto-metil-valerato (KMV), kiu poste konvertiĝas al 2-metil-1-butanolo pere de la promesplena 2-keto-acida senkarboksilazo kaj alkohola senhidrogenazo.
Lamartine (Tramtransporto en Parizo)
Lamartine estas haltejo de Tramvojo T7 situanta en komunumo Villejuif.
La nomo Lamartine estas tiu de apuda strato, omaĝe al la franca poeto Alphonse de Lamartine (1790-1869).
Luterana preĝejo (Várpalota)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Várpalota, malantaŭ la fortikaĵo.
Historio
En Várpalota la unua mencio okazis en 1629, tiam la luteranoj kaj kalvinanoj havis komunan preĝdomon. En 1700 la 2 religioj disiĝis, poste la luteranoj aĉetis domon, kie okazis mesoj ĝis 1721. Oni konstruis novan preĝdomon en 1721, poste jam kirkon en 1779. La orgeno alvenis en 1780. La turo estis konstruita nur en 1805. La internaj muroj estis pentritaj en 1810 kaj 1896. Nova orgeno estis aĉetita en 1834. La preĝejo pro la mondomilito iomete ruiniĝis en 1945, sed poste ĝi renoviĝis. En la jaroj 1971 kaj 1972 la preĝejo estis trakonstuita, nur la turo kaj la 4 ĉefmuroj restis originaj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, malsupre funkcias la enirejo, la plej supre la turo altiĝas. Interne la galerio estis konstruita en 1810, la ĉefaltara bildo estis pentrita en 1799, la predikejo estis farita tiutempe.
La preĝejo havas koruson.
NGC 4907
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
À mort l’arbitre (filmo)
À mort l'arbitre (Morton al arbitraciisto) estas franca drama filmo de Jean-Pierre Mocky, aperinta en 1984.
Rakonto
Trudinte penalon, arbitraciisto estas postsekvata de klub-subtenantaro de la malgajninta teamo.
Antaŭ grava futbala matĉo, policanaro estas instalata, estrata de inspektoro Granowski dum ekscititaj klub-subtenantoj, el kiuj Rico kaj lia kunularo alvenas al la stadiono. En la fino de la matĉo okazas batalo inter subtenantoj de ambaŭ teamoj. Maurice, la arbitraciisto kaj lia fianĉino estas postsekvataj ĝis televida stacio kie okazas elsendo. Ili forfuĝas kaj denove estas sekvataj de Rico kaj lia bando en komerca centro kie ili rifuĝas. Rico nevole mortigas unu el siaj amikoj kaj kredigas al siaj ceteraj amikoj, ke mortigis lin Maurice.
La klub-subtenantoj iras ĝis la domo de la fianĉino celante mortigi la arbitraciiston.
La bando serĉas la loĝejon, kie la fianĉino loĝas. Ili atakas gardiston, tranĉas la telefon-liniojn, rompas pordon de najbara loĝejo kaj finfine trovas la ĝustan pordon. Tiam ili ekipiĝas per materialo por enrompi la blenditan pordon kaj ankaŭ malŝaltas la elektron. La duopo akrobate forfuĝas tra la fenestro, Rico estis vundita de la fianĉino kaj unu el la homoj falis kaj mortis. La duopo denove estas postsekvata ĝis fabriko dum policanoj estrataj de Granowski samtempe alvenas. Alia homo mortas, la arbitraciisto estas pafvundita, tamen la duopo sukcesas eskapi ĝis konstruejo. Rico sekvas ilin per aŭtoĉaro kaj ili trovas aŭton por fuĝi. Rico puŝas la aŭton en kavaĵon kaj forveturas sed Granowski fine retrovas lin.
Komentaro
Jean-Pierre Mocky subskribis kultan verkon montrante la mondon de futbalo per alia rigardo. Li montras al ni klub-subtenantojn, kiuj pro nura penalto trudita de la arbitraciisto, povas transiri en frenezecon, ĉefe Rico, la bandestro, enkorpigita de Michel Serrault, kiu iros ĝis la neripareblo koncerne la arbitraciiston, ludatan de Eddy Mitchell kaj lian kunulinon, ludatan de Carole Laure.
Plie, Mocky montras al ni la homan stultecon, personigitan de Rico, malnobla kaj fia ulo.
Almașu Mic (Balc)
Almaşu Mic [almaŝu mik] (Szalárdalmás [salardalmaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio 15 km oriente de Marghita. En 1910 Szalárdalmás nombris 228 loĝantojn (rumanoj), en 1992 209. Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Balc.
Stacio Nagahama
Stacio Nagahama (japane: 長浜駅 [Nagahama-eki], angle: Nagahama Station) estas fervoja stacio en Nagahama, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hokuriku (ĉefa).
3476 Dongguan
3476 Dongguan estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina urbo Dongguan (ĉine : 东莞, pinjine Dōngguǎn) en la provinco Gŭangdongo.
Organizo de mondheredaĵaj urboj
La Organizo de mondheredaĵoj urboj (Organization of World Heritage Cities) estas organizo de urboj kun lokoj kiuj troviĝas sur la unesko monda heredaĵo-listo. La sidejo de la organizo troviĝas en Kebekio, Kanado.
Sándor Czigándi Varga
Sándor Czigándi Varga [ŝAndor cigAndi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czigándi Varga Sándor estis hungara skulptisto, instruisto. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Czigándi Varga Sándor. Sándor Varga naskiĝis la en Sátoraljaújhely.
Organizo de mondheredaĵaj urboj
La Organizo de mondheredaĵaj urboj estis fondita la 8-an de septembro 1993 en Fez, Maroko. Ekde la 31-a de decembro 2001 la organizo konsistas el 203 urboj. De tiuj urboj sep situas en Afriko, 36 en Latin-Ameriko, po 20 en Azio kaj la Pacifiko, po 120 en Eŭropo kaj Nord-Ameriko kaj 20 en la araba mondo. Ekzistas ankaŭ membroj en la kategorio 'observantoj'.
Sándor Czigándi Varga
Biografio
Sándor Czigándi Varga frekventis bazlernejon en Cigánd kaj li praktikadis hejme en skulptadoj de lignoj. Li aĝis 13, kiam li atingis signifajn rezultojn en artaj konkursoj. Li abiturientis en belarta mezlernejo de Nyíregyháza, poste li akiris skulptistan kaj pedagogian diplomojn en Hungara Belarta Universitato en 2012. Liaj plej gravaj instruistoj estis Pál Kő, Géza Sallai, Péter Gálhidy kaj Zoltán Karmó. En 2013 li ekinstruis en la menciita mezlernejo en Nyíregyháza. Li ricevis premiojn en 2009 kaj 2011.
Tibor Szilágyi
Tibor Szilágyi [silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Tibor estas hungara aktoro, voĉoaktoro kaj reĝisoro.
Tibor Szilágyi naskiĝis la 1942 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Szilágyi frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon en Budapeŝto, poste li komencis sian aktoran karieron en 1965 en Teatro de Kecskemét. Post 3 jaroj li aliĝis al Teatro Petőfi (Veszprém). Inter 1969-1973 li apartenis al trupo de Teatro Thália (Budapeŝto), poste al Teatro József Attila, sed li estis ankaŭ en Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 2003 li estras Teatron Petőfi en Sopron. Li ricevis premion Kossuth en 2007, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Mosado
Mossad estas sekcio de la Israelaj sekretaj servoj, kiu respondecas ĉefe pri eksterlandaj aktivaĵoj. La aliaj du sekcioj de la Israelaj sekretaj servoj estas Shabak, kiu okupiĝas pri internaj sekretaj operacioj, kaj Aman, kiu apartenas al la armeo. La kompleta nomo de la organizaĵo estas Ha-Mossad Le-Modi'in U-Le-Tafkidim Meyukhadim (hebree: La Instituto por Informado kaj specialaj Operacioj), sed ĝi kutime estas simple nomata Mossad, kies signifo estas "Instituto". Ĝia rolo estas simila al tiu de CIA en Usono. La direktoro de Mossad raportas rekte al la ĉef-ministro.
Mossad estis kreita en 1949. Ĝiaj ĉef-kvartaloj estas en Tel-Avivo, kaj estas ĉirkaŭ 1200 homojn kiuj laboras por ĝi. La organizaĵo ne estas parto de la armeo kaj ĝiaj agentoj ne aŭtomate havas armean titolon. Oni kredas ke Mossad konsistas el dek malsamaj departementoj. La plej granda estas tiu kiu okupiĝas pri kolektoj de informoj. Ĝi havas agentojn, kiuj laboras eksterlande nomataj Katsa, kaj estas tridek aŭ kvardek el ili, kiuj agas ĉefe en Eŭropo kaj en Mezoriento. Ekzistas ankaŭ speciala departamento nomata "Metsada", kiu okupiĝas pri murdoj kaj for-rabadoj.
Dum ĝia historio Mossad akiris reputacion kiel tre efika kaj aktiva sekreta servo. Dum la jaroj ili faris multajn spektaklajn kaj sukcesajn operaciojn. En 1960 ili for-rabis la Nazian milit-krimulon Adolf Eichmann en Argentino, kaj portis lin al Israelo, kie li estis procesita pro lia rolo en la Holokaŭsto kaj kondamnita al morto. En la sesdekaj jaroj la agento de Mossad Eli Cohen sukcesis eniri Sirion ŝajnigante esti Siriano, kaj amikiĝi kun multaj gravaj Sirianoj, inkluzive de la ĉef-ministro. Li sendis multajn valorajn informojn al Israelo pri la movoj de la siria armeo, sed en la fino li estis kaptita de KGB kaj pendumita. En 1976 Mossad donis tre valorajn informojn al la Israela armeo kiuj helpis en la operacio por liberigi la ostaĝojn de la flughaveno Entebbe, en Ugando.
Mossad ankaŭ estis envolvita en multaj tre dubindaj kaj polemikaj operacioj, ekzemple la for-rabo de la teknikisto Mordechai Vanunu en Romo, kaj la murdo de multaj malamikoj de Israelo eksterlande. Mossad ankaŭ murdis multajn el la Palestinanoj kiuj partoprenis en la terorisma operacio kontraŭ la israelaj sportistoj en la olimpiaj ludoj de Munkeno, en 1972. Ili estis mortigitaj en malsamaj landoj trans Eŭropo, dum la sekvaj jaroj. En ĉi tiuj operacioj, ofte estis mortigitaj ankaŭ senkulpaj homoj. Ekzemple, en Lillehammer, en Norvegio, en 1973, senkulpa Maroka kelnero estis murdita de Mossad, ĉar la israelaj agentoj pensis, ke li estas Ali Hassan Salameh, la palestinano kiu gvidis la terorisman atakon kontraŭ la israelaj atletoj. La filmo "Munich" de Steven Spielberg rakontas pri ĉi tiuj operacioj.
Mossad ankaŭ estas en la centro de multaj ne pruvitaj kaj kutime senbazaj teorioj pri internaciaj komplotoj, eĉ pli ol aliaj sekretaj servoj. Dum la jaroj, ĝi estis akuzita pri la murdo de John F. Kennedy, la morto de la princino Diana kaj la atencoj kontraŭ la Ĝemelaj Turoj. Multaj homoj kredas ke ĉi tiuj teorioj estas la rezulto de kontraŭjudismo.
(18070) 2000 AC205
(18070) 2000 AC205 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
.dd
.dd estas nun forigita interreta nacia domajno de la alta nivelo de Germana Demokratia Respubliko. La domajno plu ne estas uzata. Ekde la kuniĝo de Germanio la ununura germana domajno estas .de.
7274 Washioyama
7274 Washioyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Washio-yama, monteto en la sudo de Koĉi.
Hasli
Hasli havas diversajn signifojn:
Jurbise
Jurbise (france: [JYRbiz'] aŭ Jurbeke) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Mons (nederlande Bergen).
Ekde 1977 la municipoj Erbaut, Erbisoeul, Herchies, Masnuy-Saint-Pierre kaj Masnuy-St-Jean apartenas al Jurbise, la ĉefa municipo.
Paragvaja ilekso
Paragvaja ilekso (Ilex paraguariensis) aŭ matea herbo (de la hispana yerba |gvaranie]]: ka'a'') estas ilekso-specio de la familio akvifoliacoj, vegetanta en Sudameriko.
El ties folioj kaj branĉoj, sekigitaj kaj muelitaj, oni kuiras mateon, infuzaĵon oftan en la kuirarto kaj tradicioj de Argentino, suda Brazilo, Bolivio, Paragvajo kaj Urugvajo. Ĝi unue estis uzata kaj kultivata fare de la gvaranioj kaj en kelkaj tupiaj komunumoj en suda Brazilo, antaŭ la eŭropa koloniigo. Ĝin science klasifikis la svisa botanikisto Moses Bertoni, kiu ekloĝis en Paragvajo en 1895.
Priskribo
Paragvaja ilekso estas origina de la riveraj basenoj de Supra Paranao, Supra Urugvajo kaj ĉe kelkaj alfluantoj de Rivero Paragvajo kie ĝi vegetas nature, precipe formante parton de la subarbaraĵo aŭ de la meza tavolo de la montarbaro.
Tiu neotropisa specio, komence nur arbedo, povas iĝi arbo 15 metrojn alta. La folioj estas ĉiamverdaj, 7–11 cm longaj kaj 3–5,5 cm larĝaj, kun segildentaj randoj. La folioj estas ofte nomataj yerba (hispane) aŭ erva (portugale), kio signifas "herbo". Ili enhavas kafeinon (konatan en iuj partoj de la mondo kiel "mateino") kaj ankaŭ la parencan ksantinan alkaloidon, kaj estas rikoltataj komerce.
La floroj estas malgrandaj, verde blankaj, kun kvar petaloj. La frukto estas ruĝa drupo, laŭdiametre 4–6 mm.
Kultivado
Paragvaja ilekso estas kultivata kaj prilaborata en Sudameriko, specife en norda Argentino (Corrientes, Misiones), Paragvajo, Urugvajo kaj suda Brazilo (Suda Rio-Grando, Sankta Katerino, Paranao kaj Suda Mato-Groso). Kultivistoj estas konataj kiel yerbateroj (hispane) aŭ ervateiroj (brazil-portugale).
Semoj uzotaj por produkti novajn plantojn estas rikoltataj de januaro ĝis aprilo, nur post kiam ili fariĝis malhelpurpuraj. Post rikolto, ili estas subakvagitaj por elimini ŝvebajn ne-vivkapablajn semojn kaj defalaĵojn kiel branĉetojn, foliojn ktp. Novaj plantoj estiĝas inter marto kaj majo. Por plantoj establitaj en potoj, transplantado okazas de aprilo ĝis septembro. Plantoj kun nudaj radikoj estas transplantataj nur dum la monatoj junio kaj julio.
Kiam paragvaja ilekso estas rikoltita, la branĉoj fojfoje estas sekigataj per lignofajro, aldonante fumplenan aromon. Poste la folioj kaj foje la branĉetoj estas disrompitaj.
Paragvaja ilekso povas varii laŭ forteco de la aromo, kafeinnivelo kaj aliaj nutraĵoj, depende de tio, ĉu ĝi estas maskla aŭ femala planto. Femalaj plantoj emas esti pli mildaj laŭ gusto, kaj pli malaltaj je kafeinonivelo. Ili estas ankaŭ relative malabundaj en la lokoj kie la specio estas plantata kaj kultivata.
Laŭ la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo, Brazilo estas la plej granda produktanto de matea herbo en la mondo, kun 434 727 tunoj (53%), sekvate de Argentino kun 300 000 tunoj (37%) kaj Paragvajo kun 76 663 tunoj (10%).
Uzado kiel trinkaĵo
La infuzaĵo mateo, nomata mate en hispane parolantaj landoj aŭ chimarrão en suda Brazilo, estas preparata per trempado de sekaj folioj (kaj branĉetoj) en varma akvo prefere ol en bolanta akvo. Ĝi estas konsumata simile kiel teo, pli tradicie varme, sed fojfoje malvarme.
Trinkado de mateo kune kun amikoj el komuna kava kukurbo (ankaŭ nomata guampa, porongo aŭ mate en la hispana, aŭ cabaça aŭ cuia en la portugala, aŭ zucca en la itala) per metala ŝalmo (bombilla en la hispana, bomba en la portugala) estas ofta socia praktiko en Urugvajo, Argentino kaj suda Brazilo inter homoj de ĉiuj aĝoj.
Mateo estas plej populara en Urugvajo, kie homoj videblas piedirantaj en la strato portante mate kaj termo en siaj brakoj, kaj kie oni povas trovi varmakvostaciojn por replenigi la termo survoje. En Argentino, po 5 kg da mateo estas konsumataj ĉiun jaron de ĉiu viro, virino kaj infano, dum en Urugvajo po 10 kg da mateo estas konsumataj de ĉiu persono en la sama periodo.
La gusto de preparita mateo similas infuzaĵon de legomoj, herboj, kaj memorigas pri iuj specoj de verda teo. Iuj konsideras la guston tre plaĉa, sed ĝi estas ĝenerale amara se trempite en bolanta akvo. Ankaŭ aromigita mateo estas vendata, en kiu la mateaj folioj estas miksitaj kun aliaj herboj (kiaj ekzemple pipromento aŭ citrusa ŝelo ).
En Paragvajo, Brazilo kaj Argentino, sekrostita versio de mateo, konata kiel mate cocido (Paragvajo), chá mate (Brazilo) aŭ simple mate, estas vendata en teosaketoj kaj en nepakita formo. Ĝi estas ofte servata dolĉigita en specialiĝintaj butikoj aŭ surstrate, aŭ varme aŭ glaciigite kun fruktosuko aŭ lakto. En Argentino kaj suda Brazilo, ĝi estas ofte konsumata por matenmanĝo aŭ en sukeraĵejoj kiel posttagmeza teo, ofte kun sortimento de dolĉaj bakaĵoj.
Glaciigita, dolĉigita versio de sekrostita mateo estas vendata kiel sengasa senalkoholaĵo, kun aŭ sen fruktaromo. En Brazilo, tiu malvarma versio de chá mate estas aparte populara en sudaj kaj sudorientaj regionoj, kaj estas facile trovebla en podetalbutikoj en la sama malvarmigilo kiel nealkoholaĵoj. Mate batido, kiu estas sekrostita, havas malpli da amara gusto kaj pli da spica parfumo. Mate batido iĝas kremeca se skuite. Mate batido estas pli populara en la marbordaj urbegoj de Brazilo, kontraste al la ege sudaj subŝtatoj, kie ĝi estas konsumata laŭ la tradicia maniero (verda, konsumata per arĝenta ŝalmo el komuna kukurbo) kiu estas nomata cimarrón. ankaŭ En Paragvajo, okcidenta Brazilo (Suda Mato-Groso, okcidente de San-Paŭlo) kaj la argentina Regiono Litoral, mateoinfuzaĵo estas konsumata kiel malvarma aŭ glaciigita trinkaĵo kaj nomata terereo (tereré kaj tererê respektive hispane kaj portugale), kaj estas kutime suĉata el korntaso nomata guampa per bombilla. Terereo povas esti preparata uzante malvarman aŭ glaciigitan akvon (laŭ la plej ofta maniero en Paragvajo) aŭ uzante malvarman aŭ glaciigitan fruktosukon (laŭ la plej ofta maniero en Argentino). La versio "nura akvo" povas esti tro amara, sed tiu preparata uzante fruktosukon estas dolĉigata per la suko mem. Kuracplantoj, konataj kiel yuyos, estas miksataj en pistujo kaj aldonataj al la akvo pro gusto aŭ medikamentaj kialoj. Terereo estas plej populara en Paragvajo, Brazilo, kaj Regiono Literal (nordorienta Argentino).
Ksantinoj
La matea herbo enhavas tri ksantinojn: kafeino, teobromino kaj teofilino, el kiuj la ĉefa estas kafeino. La kafeinenhavo varias inter 0,7% kaj 1,7% de la seka pezo (kompare kun 0,4- 9,3% en tefolioj, 2,5-7,6% en gvarano (Paullinia cupana, Sapindaceae), kaj ĝis 3,2% en muelita kafo ; la teobrominenhavo varias de 0,3% al 0,9%; teofilino ĉeestas en malgrandaj kvantoj, aŭ povas esti tute forestanta . Substanco antaŭe nomata "mateino" estas sinonimo por kafeino (kiel teino kaj gvaranino).
Provizoraj limigitaj studoj pri mateo montris, ke la matea ksantinokoktelo estas malsama ol ĉe aliaj plantoj enhavantaj kafeinon, plej signife en siaj efikoj al la muskola histo, kontraste al efikoj al la centra nerva sistemo, kiuj estas similaj al tiuj de aliaj naturaj stimuliloj. La ĉeestantaj tri ksantinoj en mateo pruviĝis havi malstreĉan efikon al glatmuskola histo, kaj stimulan efikon al kora muskola histo.
Minerala enhavo
La matea herbo enhavas ankaŭ elementojn kiel ekzemple kalio, magnezio kaj mangano.
Sanefikoj
Ĝis 2011 okazis neniu science kontrolebla klinika esplorado pri la efiko de trinkado de mateo rilate al kronika malsano. Tamen, mateo enhavas polifenolojn, kiuj povas utili al la imunsistemo, trankviligas alergiojn , reduktas la riskon de diabeto kaj hipoglikemio ĉe musoj , enhavas kunmetaĵojn kiuj, ekstraktite de verda teo, bruligas pli da kalorioj , funkcias kiel apetitsubpremilo kaj malplipezigilo , pligrandigas la provizon de nutraĵoj kaj oksigeno al la koro , povas malpliigi la riskojn de korinfarktoj kaj apopleksiojn , pliigas mensan energion kaj atenton , plibonigas humoron , kaj favoras pli profundan dormon; aliflanke dormo povas esti problema ĉe homoj kiuj estas sentemaj al kafeino.
John Quijada
John QUIJADA (esperantigita kiel Ĝon Kiĥada) estas usona lingvisto kaj kreinto de la lingvoj Ithkuil kaj Ilaksh.
Ĥvojnaja (setlejo)
Ĥvojnaja estas urbotipa loĝloko en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la distrikto Ĥvojnickij.
Ĥvojnaja troviĝas nord-oriente en la provinco, je 290 km oriente de la Novgorodo kaj je 80 km de Boroviĉi. La setlejo siuas ĉe la enfluo de la rivereto Talka en la rivereto Pesj. En la setlejo en 2020 loĝis 5637 homoj.
Ĥvojnaja estis fondita en 1927 kiel fervoja stacio. La administra centro de la distrikto Mineckij translokiĝis el la vilaĝo Minci en la fervojan stacion Ĥvojnaja, kaj la nomo de la distrikto respective ŝanĝiĝis. En la 1935 Ĥvojnaja ricevis la statuson de urbotipa loĝloko.
Lavilletertre (stacidomo)
Lavilletertre estas franca stacidomo sur linio -  situanta en  Lavilletertre, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Rommersheim
Rommersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arĝentmevo
La arĝentmevo aŭ Eŭropa arĝentmevo, Larus argentatus, estas granda bruema kaj batalema mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj. Ĝi estas unu el la plej disvastigata kaj adaptebla de la tuta Norda Hemisfero, kaj pro tio estas konsiderata la tipa mevo kaj foje oni uzas la vorton "mevo" por tiu specifa specio.
Aspekto
Temas pri granda mevo 55 ĝis 67 cm longa kun enverguro de 130 ĝis 158 cm kaj pezo de 750 ĝis 1250 g. Ili havas blankajn kapon, kolon, ventron kaj voston kaj helgrizajn dorson kaj flugilojn. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed maskloj estas iom pli grandaj ol la inoj.
Arĝentmevo de unua vintro estas multe pli brunaj, sed tiuj de dua aŭ tria vintro povas esti konfuzigaj ĉar mildakoloraj partoj estas variaj kaj triavintraj ofte montras bekoringon. Tiuj birdoj estas facile diferencigeblaj pro grando kaj pli granda beko. Post la tria jaro ili atingas plenkreskulan plumaron.
Kelkaj fakuloj konsideras ses similajn speciojn:
Plenkreskuloj estas facile diferencigeblaj pro grando, helgrizan dorson kaj la ruĝa makulo en pli granda beko. La kruroj estas rozkoloraj en ĉiu aĝo. La priskribita formo estas la okcidenta eŭropa raso Larus argentatus argenteus. La skandinavia raso L. a. argentatus estas iomete pli granda kaj malhela, kun pli da blanko en la flugilpintoj. La orienta skandinavia raso L. a. omissus havas flavajn krurojn kaj pli malhelan dorson kaj la mediteranea raso L. a. michahellis havas flavajn krurojn.
La nordamerika Amerika arĝentmevo estas simila al la argentatus, escepte ke nematuruloj estas pli malhelaj kaj entute brunaj.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas tra Norda Ameriko, Eŭropo kaj Azio. Pli precize en Eŭropo en Islando kaj en la tuta marbordo ekde norda Rusio kaj Finnlando tra Skandinavio kaj Britio ĝis la norda Francio. En Ameriko en Kanado (escepte sudokcidente kaj la plej nordaj insuloj) kaj en Alasko.
Kelkaj loĝantaroj de Arĝentmevo, ĉefe tiuj de pli malvarmaj regionoj, migras suden vintre, ekzemple en Eŭropo al la Mediteraneo kaj en Ameriko al centra kaj suda Usono kaj la karibaj insuloj, sed multaj estas konstantaj loĝantoj, ekzemple tiuj de la regionoj de la Grandaj Lagoj, en orienta marbordo de Norda Ameriko aŭ ĉe la strandoj de la Norda Maro aŭ en brita insularo. Junuloj migras pli ol plenkreskuloj.
Taksonomio de Arĝentmevo rilate la Flavkrura mevo estas komplika, ĉar laŭ diversaj fakuloj oni konsideras inter du kaj ok specioj. Tiu grupo havas ringoforman teritorion ĉirkaŭ la norda hemisfero. Diferencoj inter similaj formoj en tiu ringoforma teritorio estas tro etaj, sed almenaŭ kaj finfine estas certa, ke Arĝentmevo kaj la Flavkrura mevo estas diferencaj specioj.
Temas pri specio origine marteritoria, sed kiu koloniigas la internon sekvante la rivervojojn, foje translokigante aliajn speciojn aŭ eĉ endanĝerigante ilin.
Kutimoj
Tiu specio estas ĉiomanĝanta kiel plej granda parto de la mevoj de la genro Larus kaj manĝas putraĵojn en rubejoj aŭ simile, sed ankaŭ serĉas etajn predojn en kamparo aŭ marbordo (etajn mamulojn, etajn birdojn, ovojn -eĉ de sia propra specio-) aŭ parazitante pluviojn aŭ vanelojn de ties predojn. Foje ili lasas fali la predojn por ke ili mortu aŭ malfermiĝu antaŭ manĝi ilin. Ili ofte ĉeestas strandojn kaj persekutas fiŝkaptististajn ŝipojn por profiti restaĵojn kaj forĵetaĵojn kaj foje eĉ ŝtelaĵojn.
Okazas ceremonioj per movo de kolo kaj kriaj alvokoj "kaŭ- kaŭ- kaŭ- kaŭ- kaŭ-". La ino demetas la ovojn, plej ofte tri, en algokovrita nesto surgrunda aŭ ĉe klifaj truoj (foje eĉ sur tegmentoj) en kolonioj, kaj tiuj estas defenditaj agreseme de tiu granda kaj forta mevo foje de aroj. La paroj estas dumvivaj. Ĉefe la ino kovas. La idoj bekofrapas la ruĝajn makulojn de la beko de la generinto por ricevi manĝaĵon.
La laŭta, rideca kaj akra voĉo estas tre konata en la tuta norda hemisfero.
Parazitoj de Arĝentmevo inkludas la trematodon Microphallus piriformes.
Ili vivas ĝis 32 jarojn, sed lastatempa informo de setembro 2005 priskribis ekzempleron ringitan enneste en 1967 en Nederlando kaj helpita de portugala ŝipanaro Noruega, kiu poste liberigis ĝin; tiu estis almenaŭ 38 jaraĝa kaj pluvivis.
Těšany
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
Laŭ okazintaĵo, kiu okazis ĝuste en Těšany – eĉ kun malpli drama fino – verkis Alois kaj Vilém Mrštíkidoj vilaĝan dramon Maryša. La ludo havis premieron la 9-an de majo 1894 en praga Nacia teatro, en Brno poste la 27-an de oktobro 1894. La tombo de Marie Turková – "Maryša" – situas en la malnova tombejo en Těšany.
Kroata Ŝaka Ĉampionumo
La Kroata Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Kroatio por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando. Ĝi okazas ekde 1992.
NGC 4908
NGC 4908 (aliaj indikoj — UGC 8129, MCG 5-31-90, ZWG 160-259, DRCG 27-143, PGC 44832) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Al la „Esperantisto“
Al la „Esperantisto“ estas poemo de L. L. Zamenhof publikigita unuafoje en la gazeto La Esperantisto, n-ro 2, en novembro 1889. Ĝi aperis en du lingvoj: Esperanto kaj la germana, subskribita per la pseŭdonimo "Amiko".
En la poemo Zamenhof parolas pri siaj idealoj kaj la verda stelo, kiu gvidas al la fina venko. En la lasta strofo aperas la nekutima pasiva participa vorto alvenita; ĝian uzon Zamenhof klarigis en Respondoj al la amikoj en La Esperantisto, n-ro 5.
Berchem (apartigilo)
Berchem estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Berchem estas la nomo de kelkaj lokoj:
.gg
.gg estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Gernezejo (angle Guernsey).
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Gugarko
Gugarko (Գուգարք, გოგარენე, Gogarene) estis la 13-a provinco de la antikva Reĝlando Armenio. Ĝi nun konsistas el partoj de norda Armenio, nordorienta Turkio, kaj sudokcidenta Kartvelio.
Unue, Gugarko estis parto de Urarto; ekde la 6a jarcento, ĝi fariĝis parto de Orontida Armenio. En la 3-a jarcento la teritorio estis konkerita de la reĝlando Iberio, sed dum la regado de Artaŝes la 1-a, ĝi rekuniĝis. Dum la regado de artaksia kaj arŝakida dinastioj de Armenio, Gugarko funkciis kiel unu el la reĝlandaj kvar bdeŝĥ-oj, respondecaj protekti la nordan landlimon de la ŝtato. Dum la 4-a jarcento, la regiono estis regita de la nobela familio Mihran. En 387, Armenio estis dividita inter la bizancaj kaj sasanidaj imperioj kaj Gugarko, kun la escepto de la kantono de Taŝiro, iĝis parto de kaŭkazia Iberio. La reganto ĉirkaŭ 425 estis Arŝuŝo. En 652, la armena princo Teodoros Rŝtuni permesis al la araboj kunigi Gugarkon kun siaj regnoj.
En la sekvaj jarcentoj Gugarko kaj ĝiaj kantonoj falis sub la regadon de pluraj regantoj. En la 8-a jarcento, ĝi iĝis parto de la emirlando de Tbiliso; meze de la 9-a jarcento, ĝi estis prenita de la kartvelaj bagrationi, dum la armenaj bagratidoj transprenis ĝiajn orientajn kantonojn.
Armena katolikoso Hovhannes Drasĥanakertci diras en siaj libroj, ke la plimulto de ĉi tiu regiono estis ne-armenaj homoj, rilate al kaŭkazaj iberoj. Ankaŭ armena historiisto Ghazar Parpeci mencias la reĝon Arŝuŝo kiel kartvelo.
Belorusia stacidomo (Moskvo)
Belorusia stacidomo (Belorusskij Vokzal, Белорусский вокзал) estas unu el naŭ ĉefaj pasaĝeraj fervojaj stacidomoj de Moskvo, fervoja stacio "Moskva-Passaĵirskaja-Smolenskaja" de Moskva fervojo.
Ĝi situas ĉe la placo Tverskaja Zastava (adreso:placo Tverskaja Zastava, domo 7).
De la stacio forveturadas trajnoj laŭ okcidenta direkto, interalie al Belorusio, Pollando kaj Kaliningrada provinco.
Historio
Konstruado de la fervojo inter Moskvo kaj Smolensk komenciĝis en 1860-aj jaroj. En fino de aprilo 1869 oni komencis konstrui la stacidomon. Solena malfermo de Moskva-Smolenska fervojo okazis la. La nova stacidomo estis nomita Smolenska (Smolenskij). En novembro de 1871, post finkonstruado de la fervojo ĝis Bresto, ĝi akiris nomon "Brestskij" (Bresta). Ekde 1907 pasis rekonstruo de la stacidomo.
La la fervojo estis alinomigita al Aleksandrova, la stacidomo ekestis "Aleksandrova" (Aleksandrovskij). En aŭgusto de 1922 du fervojoj estis kunigitaj al Moskva-Belorusia-Baltia fervojo kaj ekde tie oni nomis la stacidomon "Belorusia-Baltia" (Belorussko-Baltijskij). En majo de 1936 post laŭvica rekonstruo la stacidomo akiris sian nuntempan nomon.
Arkitekturo kaj teknikaj detaloj
La stacidomo havas 7 kajojn kaj 11 pasaĝerajn trakojn (Skemo de la stacidomo).
Trajnoj
De la stacio ekzistas regula trafiko (long-distancaj itineroj) ĝis la jenaj lokoj:
Trapasantaj itineroj:
Apudurbaj elektrotrajnoj
Ekzistas rapidtrajnoj "Aeroekspres" ĝis la flughaveno "Ŝeremetjevo".
(12805) 1995 YL23
(12805) 1995 YL23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Johann Michael Bach la 3-a
Johann Michael Bach (* 9-an de novembro 1745 en Struth ĉe Schmalkalden; † 13-an de junio 1820 en Elberfeld) estis germana komponisto el la familio Bach. Lia parenca rilato al la linio de Wechmar, el kiu devenas Johann Sebastian Bach, ne estas klara.
Pruna
Pruna estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 100 km2 kie loĝas 2950 geloĝantoj, do loĝdenso estas 29.5 loĝ./km2. Pruna situas je 106 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Johann Michael Bach la 3-a
Li frue vojaĝis al Nederlando kaj Anglio, laboris en Tann (Rhön) kiel kantoro, studis en Göttingen kaj Lepsiko, setlis en Güstrow kiel juristo, revenis al Tann kaj post vojaĝo al Svisio pasigis sian restan vivon en Elberfeld, urboparto de la nuna Wuppertal.
De li estas konserviĝinta jenaj verkoj:
Pruna
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2950 geloĝantoj de la municipo Pruna estas 1432 inoj kaj 1518 viroj. En la 100-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 2900 geloĝantoj, kaj aliaj 50 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 24, 11 inoj kaj 13 viroj, kaj mortis 25, 13 inoj kaj 12 viroj. Tiel la natura kresko estis -1 (-0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 1482 homoj (50.2%).
Project MKUltra
Project MKUltra estis la kodnomo de kontraŭleĝa usona programo kiu faris homo-eksperimentadon, administrata de la Central Intelligence Agency. La celo de la eksperimentoj estis eltrovi kaj produkti drogojn kaj procedojn por uzo en pridemando kaj torturo, por malfortigi la suspektaton kaj devigi konfeson per cerbolavado.
Projekto MKUltra uzis diversajn manierojn por manipuli la mensstaton kaj la funkciadon de la cerbo. Kelkaj manieroj por fari ĉi tion estis kaŝe doni drogojn (aparte, LSD) kaj aliajn ĥemiaĵojn, hipnotiko, senigo de la sensoj, izolado, kaj torturo.
La projekto komenciĝis en 1953 kaj ĉesis en 1973.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2020
La 65-a Eŭrovido-Kantokonkurso devis laŭplane okazi en Roterdamo, Nederlando, post venko de la kantisto Duncan Laurence en Eŭrovido-Kantokonkurso 2019. La okazaĵo estis nuligita en marto 2020 pro la pandemio de malsano COVID-19.
Unua duonfinalo
La unua duonfinalo devis okazi je la 12-a de majo 2020 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Dua duonfinalo
La dua duonfinalo devis okazi je la 14-a de majo 2019 je 21:00 MEST (19:00 UTC).
Finalo
La finalo devis okazi je la 16-a de majo 2020 je 21:00 MEST (19:00 UTC). Ĝin ordinare partoprenus 20 reprezentantoj elektitaj en la duonfinaloj kaj la reprezentantoj de la landoj de t.n. "Granda Kvinopo" (angle Big Five) kaj la reprezentanto de la gastiganta lando (Nederlando).
Ahmad Zaher
Ahamd Zaher ( احمد ظاهر) (naskiĝis la en Kabulo (1325 laŭ la afgana kalendaro); mortis la  en Salang) estis unu el la plej famaj muzikistoj kaj kantistoj de Afganio kiu kantis ne nur en daria lingvo, sed ankaŭ kelkajn kantojn en la paŝtoa kaj la angla lingvoj. Li dum sia mallonga vivo eldonis 33 albumojn.
Li estis multfaceta muzikisto, kantverkisto kaj komponisto kiu kombinis okcidentan muzikon kun afganaj melodioj kaj poemoj kaj kantotekstoj de persaj poetoj kaj tradiciaj popolkantoj. En 1979, li mortis en neklaraj cirkonstancoj kiam li estis nur 33-jara.
Vivo
Ahamd Zaher naskiĝis la 14-an de junio 1946 en Kabulo kaj kiam li estis lernanto komencis kanti kaj kiam li estis lernanto de Habibia mezlernejo, li kantis sian unuan kanzonon kies nomo estis "Aĥar aj darja" kaj poste li ekkantis en la radio de Afganio. li poste iris al Barato por studi muzikon, por unua fojo li uzis okcidentajn muzikilojn en afganaj kanzonoj kaj pro siaj kanzonoj li pli famiĝis ol sia patro kiu estis ĉefministro de Afganio inter 1971 kaj 1972.
Kantada kariero
Ahmad Zaher klopodis uzi bonajn poeziaĵojn kaj tial multaj el liaj kanzonoj estas kantitaj laŭ poemoj de famaj gepoetoj kiel Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi, Hafizo, Mosleh-od-din Sadio, Omar Ĥajam, Forug Farroĥ-Zad, Abolqasem Lahouti kaj tiel plu. Multaj el liaj kanzonoj ĝis nun tre plaĉas al afganoj kiel "Ĥuda bud jarat", "Madari man", "Az piŝe man bero ke dil azaram", "Barajam girja kon imŝab", "Aĝab sabri ĥoda darad" kaj tiel plu.
Morto
Laŭ oni diro li estas mortigita de "Hafizollah Amin" pro kialoj, sed oni ne certas pri tio kaj ĝis nun neniu elkomprenis pri kio kaŭzis lian morton kaj oni dubas pri lia aŭtoakcidento. Lia tombo estas en tombejo "ŝuhadaje salehin" en Kabulo. Kiam la talibanoj konkeris Kabulon en 1996, ili detruis lian tombon, maŭzoleon, kiu fariĝis loko de pilgrimado por siaj multaj admirantoj.
Vidu ankaŭ
Multlngveco en muziko
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Ahmad Zaher
Kanzonoj de Ahmad Zaher
Espejo de Paciencia
Espejo de Paciencia (Pacienca Spegulo) estas poemo verkita en 1608 de Silvestre de Balboa, skribisto de la urbo Santa María del Puerto del Príncipe. Ĝi estas konsiderata la unua literatura verko verkita en Kubo.
Kristóf Lukácsy
LUKÁCSY Kristóf (luka:ĉi) estis hungara armenologo. Li naskiĝis en Bethlen la 30-an de marto 1804 kaj mortis en Szamosújvár la 24-a de oktobro 1876.
Biografio
Kristóf Lukácsy ordinis pastro en Vieno] en 1827 kaj ekde tiam li estis armena helppastro en Szamosújvár. Ekde 1837 li estis instruisto en pastroedukejo de Gyulafehérvár, ekde 1853 samloke gimnazia direktoro. Ekde 1856 ĝis sia morto li estis armenkatolika parokestro de Szamosújvár, distrikta dekano, ekde 1861 samtempe direktoro de la loka gimnazio. Dum la periodo de absolutismo li rifuzis la nomumon armena episkopo de Transilvanio. Per sia donaco (40 000 Ft) li establis la armenan knaborfejon en Szamosújvár. Li estis la establinto de la hungarlingva armenologio. Lia armena-latina vortaro restis en manuskripto.
Ľubá
Ľubá, hungare Libád estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Espejo de Paciencia
Ĝi estas bazita sur historia fakto pri la kapto de la episkopo de Kubo, Juan de las Cabezas Altamirano,​ fare de la franca korsaro Gilberto Girón en 1604 en la haveno de Manzanillo, kaj posta elaĉeto fare de la lokanoj estritaj de Gregorio Ramos, kaj pri kiel la korsaro estis mortigita de la sklavo Salvador Golomon.
La verko estis kaŝita kaj survivis al incendio kiu detruis la urbon Camagüey en 1616. Ĝi estis malkovrita en 1836 fare de José Antonio Echeverría, kiu trovis la manuskriptojn en tre malbona stato en la arkivoj de la Patriota Socio de Havano, inter aliaj dokumentoj. La poemo estis publikigita laŭ fragmentoj du jarojn post ties trovo, nome en 1838, en la gazeto El Plantel kaj poste komplete por la unua fojo en la dua eldono de la Bibliografía Cubana de los siglos XVII y XVIII.
Ľubá
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Štúrovo troviĝas 14 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1247 en formo Leuka. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 17-a jarcento. La kampoj longe apartenis al vicpastro de Esztergom. En 1910 loĝis tie 714 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Esztergom (reĝa departemento), al la distrikto de Párkány. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo retiriĝis al Hungario. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj vilaĝoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 458 da homoj (398 hungaroj, 51 slovakoj).
Sek-Butila kloroformiato
Sek-Butila kloroformiato aŭ C5H9ClO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la kloroformiata acido kaj sek-butanolo. Ĝi estas koroda, senkolora aŭ flava likvaĵo kun karakteriza odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. Sek-butila kloroformiato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Sek-butila kloroformiato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo.
Kavalirejo Bubikon
La Kavalirejo Bubikon (germane Ritterhaus Bubikon; Koordinatoj: 47° 16′ 0″ N, 8° 49′ 41″ O) estas bone konservita iama komandorejo de la Ordeno de Johanitoj en la komunumo Bubikon en Svislando. La komandorejo estis fondita inter la jaroj 1191 kaj 1198. La ordenkonvento estis malfondita en la jaro 1528 kaj la komandorejo fermita en la jaro 1789. Ek de la jaro 1936 la iama komandorejo estas posedaĵo de la Kavalirejsocieto Bubiko (germane Ritterhausgesellschaft Bubikon), kiu subtenas la konstruaĵon kaj funkciigas ĝin kiel muzeo.
Sek-Butila kloroformiato
Kiel reakciaĵo, sek-butila kloroformiato estas uzata kiel insekticido, baktericido kaj en kemiaj sintezoj. La vaporoj de sek-butila kloroformiato estas pli densaj ol la aero kaj povas vojaĝi tra la medioj. Sek-butila kloroformiato malrapide reakcias kun humideco kaj akvo por generi fumojn de klorida acido.
Kavalirejo Bubikon
Historio
La Kavalirejo kaj Komandorejo Bubikon estis fondita fine de la 12-a jarcento de la Grafoj de Togenburgo. La ekzakta fondojaro ne estas konata, sed devas esti inter 1191 kaj 1198. La komandorejo akiris post sia fondo iom post iom ĉefe per donacoj multajn bienojn en la hodiaŭa Kantono Zuriko kaj najbaraj kantonoj, precipe en Tobel, Hinwil, Flaach, Wald ZH, Buchs ZH kaj Wangen ZH, diversajn bienojn en Kantono Argovio, la voktrajojn pri la bieno Alt-Hellberg en Gosaŭo ZH, kaj kromoajn bienojn en Dübendorf, la voktrajtojn pri Ringwil, Wangen ZH kaj Hermikon. En la jaro 1287 la komandorejo estis tiom riĉa, ke la komandoro Henriko de Lichtensteig povis aĉeti la regadon pri Wädenswil.
En la jaro 1408 la komandorejo falis kiel parto de la voktdistrikto Grüningen sub la suverenceo de la urbo Zuriko. Post la formorto de la nobelaj familioj de Rapperswil en la jaro 1283 kaj de Togenburgoen la jaro 1436 la subteno de la alta nobelaro forrestis. La Johanitoj tial dum la Malnova Zurika Milito restis strikte neŭtralaj, tamen tio ne savis ilin de elrabo far la ŝvicanoj en la jaro 1443.
Post la reorganizo de la Ordeno de Johanitoj en la 15-a jarcento, la komandorejoj de Bubikon kaj Wädenswil troviĝis rekte sub la gvidado de la grandprioro de Germanio kiel Camerae priorales [prioraj kameroj], kial ek de tiam triono de la enspezoj devis esti pagita al la sidejo de la grandprioro en Heitersheim. Ek de 1445/1467 la grandprioro de Germanio tial estis ankaŭ komandoro de Bubikon.
Liancourt-Saint-Pierre (stacidomo)
Liancourt-Saint-Pierre estas franca stacidomo sur linio -  situanta en  Liancourt-Saint-Pierre, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Denis - Dieppe (330000).
Buggerru
Buggerru - jen itale, sarde Bugerru - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Fluminimaggiore kaj Iglesias. Kristana patrono estas la sankta Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
8240 Matisse
8240 Matisse estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo Henri Matisse (1869–1954), kiu studis en la École des Beaux-Arts (Lernejo de la Belartoj) de Parizo. Vojaĝinte tra Eŭropo kaj la pacifikaj insuloj, li komence malvolvis impresionisman stilon, kaj pli malfrue iĝas gvidanto de nova skolo : la Faŭvismo, karakterizita de krudaj koloroj kaj distorditaj formoj.
Terpinila izovalerato
Terpinila izovalerato aŭ C15H26O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izovalerata acido kaj terpineolo, senkolora likvaĵo kun karakteriza pinodoro, uzata kiel odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Terpinila izovalerato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Terpinila izovalerato ankaŭ uzatas en parfumfabrikado kaj medicinaĵoj pro ĝiaj antioksidigaj proprecoj. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe altan por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj.
Listo de misprononcadoj
Ĉi tiu artikolo enhavas liston de misprononcadoj en Esperanto. Kvankam la lingvo ne havas dialektojn, depende de la gepatra lingvo de la parolanto, aparte en komenca fazo de la lingvolernado foje okazas misprononcado.