cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minoraj ordinoj
Post la Koncilio de Trento, fine, la minoraj ordinoj estis oficiale, kaj definitive, deklaritaj nure propedeŭtikaj al la stadio de sacerdoteco, kutime nur formalaj, dum la jaroj de la formiĝo en la seminarioj kun la perspektivo de la sacerdoteco.
Ili estis, kronologiorde, la sekvaj:
En la katolika eklezio de latina rito post la dua vatikana koncilio
Por tiu koncilio en la katolika eklezio estis aboliciitaj la minoraj ordinoj de la “pordisto” kaj "ekzorcisto" (tiu lasta, tamen, estas praktikita en aliaj formoj de aliaj personoj, nome de la sacerdoto ŝarĝita de la dioceza episkopo): estis aboliciita ankaŭ la subdiakona figuro.
Daŭris, male, la ceteraj minoraj ordinoj, nome lektoro kaj akolito, kiuj tamen estas enkadrigitaj en la listo de la katolika oficoj, diritaj "ministerioj", sed por ili ne ŝanĝiĝas la statuso de laikeco en ĝi establita (alivorte ili ne fariĝas klerikoj).
En aliaj kristanaj eklezioj
La orientaj eklezioj inkluzivas inter la minoraj ordinoj nur la subdiakonecon kaj lektoron.
Iuj aliaj eklezioj de la anglikana komunio aŭ konservis aŭ restarigis la latinajn minorajn ordinojn.
CYP3A4
Citokromo P450 familio 3 subfamilio A polipeptido 4 (mallongiĝita CYP3A4) estas ano de la citokromo P450. Ĝi estas unu el la plej gravaj enzimoj implikitaj en la metabolo de ksenobiotiko en la korpo. CYP3A4 estas engaĝita en la oksigenado de la plej granda gamo da substratoj inter tuta la CYPs. CYP3A4 estas en granda kvanto en la hepato. Ĉe homoj, la CYP3A4-proteino estas kodiĝata per la CYP3A4 geno. Tiu geno estas parto de grapolo de citokromo P450 genoj sur la kromosomo 7q21.1.
Hiperiko kaj pampelmuso interagas kun CYP3A4.
Nacia Observatorio de Kitt Peak
La Nacia Observatorio de Kitt Peak (angle Kitt Peak National Observatory, KPNO) estas astronomia observatorio situanta sur la supro de Kitt Peak (Pinto Kitt) en la Sonora-Dezerto, 88 km sud-okcidente de Tucson (Arizono – Usono).
Ĝia MPC kodo estas 695. Kun 24 optikaj teleskopoj kaj 2 radioteleskopoj, ĝi estas plej granda kaj plej diversa aro da astronomiaj instrumentoj en la mondo. Ĝi estas mastrumita de la National Optical Astronomy Observatory (Nacia Optika Astronomia Observatorio aŭ NOAO).
Historio
Kitt Peak estis elektita kiel situejo por observatorio de ties unua direktoro Aden Meinel en 1958, sub kontrakto kun la National Science Foundation (NSF). Ĝi estas mastrumita de la Association of Universities for Research in Astronomy (Asocio de Universitatoj por Esploro pri Astronomio). La tereno estis luprenita de la indianoj Tohono O'odham kun porĉiama interkonsento. La dua direktoro estis Nicholas Mayall, de 1960 al 1971.
En 1982 la NOAO estis kreita por kunsolidigi la mastrumadon de tri observatorioj:
• Kitt Peak ;
• La Nacia Suna Observatorio, kiu havas instalaĵojn sur Kitt Peak kaj sur Sacramento Peak en Nov-Meksiko ;
• La Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
En 2005 la nacio Tohono O'odham procesis kontraŭ la National Science Foundation por altigi la konstruon de kromaj gama-detektiloj en la "Ĝardenoj la Sankta Tohono-O'odham-a Sprito I'itoj", kiuj estas tuj sub la kulmino.
Instrumentoj
La observatorio de Kitt Peak loĝigis la unuan teleskopon de 0,91 m uzata de la projekto Spacewatch por la serĉo de apud-teraj objektoj.
Tute najbare troviĝas la Observatorio MDM kun du teleskopoj de 2,4 m kaj 1,3 m.
Malfermo al publiko
Kitt Peak gastigas programojn al kiuj la publiko povas partopreni :
Julie Bindel
Julie BINDEL (naskiĝis la 20-an de julio 1962) estas angla verkisto, radikala feministo, kaj kunfondinto de la jura reforma grupo Justice for Women, kiu ekde 1991 helpis virinojn, kiuj estis procesigitaj pro mortigado de perfortaj viraj partneroj.
Vizitanta esploristo ĉe la Universitato de Lincoln (2014-2017) kaj eksa direktoro de la Esplor-Centro pri Perforto, Malbono kaj Genraj Rilatoj en Metropola Universitato de Leeds, plejparto el la laboro de Bindel koncernas viran perforton kontraŭ virinoj kaj infanoj, precipe prostituado, pornografio, turmentado, religia fundamentismo, kaj homvendado.
Bindel verkis aŭ kunaŭtoris pli ol 30 libro-ĉapitrojn kaj kvar librojn, inkluzive de Straight Expectations (2014) kaj The Pimping of Prostitution) (2017). Ŝi ankaŭ estas la redaktisto, kun sia partnero Harriet Wistrich, de La Mapo de Mia Vivo: La Rakonto de Emma Humphreys (2003). Ŝi regule verkas por The Guardian, New Statesman, The Sunday Telegraph-revuo, kaj Standpoint.
Antoine-Isaac Silvestre de Sacy
Antoine-Isaac Silvestre de SACY (naskiĝinta la en Parizo, mortinta samloke la ) estis gravega franca orientalisto. Filo lia estis la juristo kaj verkisto Samuel Ustazade Silvestre de Sacy.
Vivo
Per nelacigebla elano traduka, instrua, scienca li reklamadis por orientalaj lingvoj kaj kulturoj en Franclando; ĉefe la lingvoj persa kaj araba kaj ties kulturoj konatiĝis en la tuta lando ankaŭ danke al li.
Jam 12 jaraĝa li estis trejnita en la hebrea lingvo fare de la benediktano Berthereau. Poste Sacy sinlernige lernis la lingvojn sirian, ĥaldean, araban, persan, turkan, englezan kaj germanan.
Gravaj verkoj
Inter multaj verkoj menciindas i.a. grava araba gramatiko Grammaire arabe de 1810, frukto de 15 jaroj da esplorado. Sekvis la fablokolekto Livre de Kalilah et Dimnah (1816) et Chrestomathie arabe (1826: antologio de arabaj verkoj tradukitaj kaj eksplikataj). Sacy ankaŭ skribis Notice sur Champollion le jeune (1833) kaj Exposé sur la religion des Druzes (1838; en du volumoj).
Moșnița Nouă
Moșnița Nouă [moŝnica noŭə] (hungare: Újmosnica, Mosnica; germane: Neumoschnitza) estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 896 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 199 (rumanoj, 3 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1333 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Albina, Moșnița Veche, Rudicica kaj Urseni. Kune ili havas 3 874 loĝantojn (2005).
Listo de gravaj personoj de Aiud
Listo de gravaj personoj de Aiud
Arcachon
Arcachon - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Arcaishon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al kaj estas la centro de la samnoma arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
La teritorio de Arcachon estas kabo ĉe la sudo de la golfo de Arcachon. Ĝi troviĝas en la sudokcidento de la departemento Gironde, sudokcidente de Bordozo, kaj ĝi havas limon kun La Teste-de-Buch (La Tèsta de Buc), urbeto de kiu Arcachon origine estis parto, ĝis ĝi sendependiĝis. En la komunumo situas la duno de Pilat, la plej granda duno de Eŭropo, antaŭ dua preskaŭ samalta apud la vilaĝo Nida en la komunumo Neringa de Litovio.
István Semlyén
SEMLYÉN István (semje:n), nomvarianto: Semjén; pseŭdonimo: György István, estis rumanuja hungara ĵurnalisto, tradukisto, eseisto. Li naskiĝis en Budapeŝto je la 10-a de novembro 1916 kaj mortis en Kluĵo je la 29-a de majo 1987. Li estis la edzo de Éva Semlyén.
Kariero
István Semlyén finis juron en Koloĵvaro (1940–45), li doktoriĝis pri ŝtatatscienco. Inter 1934–38 li estis raportisto de ĵurnalo Új Kelet de Kluĵo, inter 1942–44 laborservulo. Post sia reveno, li estis unu el gvidintoj de kooperativo MÁGISZ inter 1945–48. Oni arestis lin pro falsaj akuzoj, sed post unu jaro li liberiĝis. De 1949 li estis ĉefbibliotekisto de filio kluĵa de rumana akademio (1978)
Avoudrey
(jen france, en loka dialekto Voudrâ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko
La Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko (germane Eidgenössisch-Technische Hochschule Zürich, mallongigo ETH Zuriko, ankaŭ nomita en Esperanto Federacia Politeknika Altlernejo) estas politeknika altlernejo de la Svisa Federacio. Ĝi estas unu el la plej famaj politeknikoj de la mondo kaj asociita kun 21 nobelpremiitoj.
La ETH Zuriko posedas 16 departementojn, ofertas 23 studkursarojn bakalaŭrajn, 30 magistrajn kaj multnombrajn postenojn por doktoriĝi en la teknika kaj matematika sektoro. Nuntempe (stato 2012) en la ETH Zuriko estas registritaj ĉirkaŭ 18 000 studentoj el 100 landoj, el tiuj 3800 kandidatoj por doktoriĝo. Laboras ĉe la lernejo pli ol 10 200 personoj kaj ĝi havas 500 profesorajn postenojn.
Pilieroj de Islamo
La Pilieroj de Islamo estas, laŭ pluraj skoloj, la bazaj devoj de ĉiu islamano (arabe: arkan al-Islam aŭ arkan al-din, “pilieroj de religio”). Oni tradicie nombras kvin ĉefajn, kiujn Korano ne precize elnombras aŭ nomas, malkiel la Dekalogo en la Biblio, sed ili estas raportitaj en profeta hadito fare de Al-Buĥari kaj Muslim. Tiu koncepto estis adoptita de plejparto de sunaistoj kaj iamaniere de ŝijaistoj (kvankam la listo de pilieroj estas pli longa por ŝijaistoj), sed forpuŝita de aliaj hodiaŭ minoritataj grupoj. Devoj de islamanoj ne limiĝas je tiuj ĉi, sed apliko estas imperativa por menssanuloj ekde pubereco.
23128 Dorminy
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Wilson Dorminy, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Sola Fide Home School de McDonough (Georgio, Usono).
Pilieroj de Islamo
Listo de Pilieroj laŭ Al-Buĥari kaj Muslim
Plej gravaj islamaj fakuloj Imamo Al-Buĥari kaj Muslim ibn al-Haĝaĵ raportis en siaj haditokolektaj libroj Sahih Buĥari kaj Sahih Muslim pri profeta hadito rigardata kiel ĝusta aŭ aŭtentika (arabe /sahih/), en kiu enlistiĝas "kvin pilieroj" aŭ principoj:"'Islamo estas konstruita sur kvin pilieroj: konfeso de kredo, plenumado de preĝo, senŝuldiĝo je deviga almozdono, pilgrimado, fasto dum monato Ramadano.'"
Konfeso de kredo
La unua tradicia piliero temas pri konfeso de kredo (aŭ fidodeklaro) je la ununureco de Dio (Tawhid /taŭhid/) kaj samtempe je la profetaĵo de Mohamedo (arabe الشهادة‎‎ /aŝ-ŝahadah/, "la konfeso"). Ĝi estas rigardata kiel la plej grava kaj konsistas el tiu frazo: "'Mi konfesas, ke estas neniu dio krom Dio, kaj mi konfesas, ke Mohamedo estas la sendito de Dio'                    (arabe: أشهد أن لا إله إلا الله وأشهد أنّ محمّدا رسول الله  /aŝ-hadou 'al-la 'ilaha 'illallah, ŭa 'aŝ-hadou 'anna mouhammadar-rasulullah/)."En ŝijaismo, la konfeso estas iom pli longa kun kroma parto pri Ali: "'Mi konfesas, ke estas neniu dio krom Dio, kaj mi konfesas, ke Mohamedo estas la sendito de Dio, kaj Ali estas la imamo (aŭ 'amiko' en alia tradukoj) de Dio'."
Preĝo
Ĉiutagaj preĝoj aŭ Salat estas la dua piliero. La preĝonto devas sincere intenci dediĉi siajn preĝojn al Dio kaj plenumi ritan sinlavadon (arabe الوضوء‎‎ /al-ŭuduʼ/). La kredanto povas preĝi tie, kie li deziras, kutime sur tapiŝo sed ĉiam direkte al Kaab o (Kiblo). Preĝo konsistas el sinsekvo de movoj kun laŭta citado de suraoj (la unua surao al-Fatiha estas ĉiam citenda), kiun oni nomas rakahon (arabe ركعة /rakʿah/). Islamanoj kutime preĝas grupe en moskeo vendrede tagmeze, kaj aŭskultas predikon de imamo. Estas po kvin devigaj preĝoj tage : En landoj kun islamana plimulto, muezinoj vokas preĝontojn al diservo. Aliaj preĝoj memvolaj eblas sed estas nedevigaj.
Almozo aŭ Zakato
Ĉiujara n imposton aŭ zakato kredanto pagu al ŝtata aŭ religia kolektanto. Ĝi rolas kiel almozo favore al malriĉuloj, vojaĝantoj, konvertiĝintoj, ktp. kaj pagendas en proporcioj preskribitaj (tradicie 2,5%).
Pilgrimado
Pilgrimado al Mekko aŭ Haĝo estas la lasta tradicia piliero. Ĝi plenumendas almenaŭ unufoje dum ies vivo, se kredant(in)o havas fizikajn kaj materialajn rimedojn. Ĝi okazas dum la dek unuaj tagoj de la dekdua monato de la lunjaro. Pilgrimantoj surhavas tre simplajn vestaĵojn. La celpunkto de la pilgrimado estas la Kaabo en la granda moskeo Masĝid al-Haram, kiujn kredantoj ĉirkaŭiras sepfoje maldekstrerotacien.
El la vidpunkto de ŝijaismo
Ambaŭ gravaj doktrinaj skoloj de ŝijaismo agnoskas la Pilierojn de sunaismo, krom la konfeso de kredo, kiu estas ĉiamaniere deviga por ĉiu islamano. Ili tamen aldonas aliajn principojn.
Dekduimamismo
Por Dekduimamismo, la Pilieroj estas nomitaj "Branĉoj de la kredo" (arabe: فروع الدين /furu' ad-din/):
Sepimamismo
Por Sepimamismo estas sep Pilieroj:
Pilieroj en Korano
"XIX, 55 : 'Li ordonis al sia gento preĝi kaj almozdoni kaj li estis agrabla al sia Sinjoro.'" "III, 96-97 : 'Vere la unua Domo, kiu estis fondita por la homoj, estis tiu en Bakka, benata, kaj gvidilo por ĉiuj nacioj. En ĝi estas signoj evidentaj, ĝi estas la restadejo de Abraham. Kiu ĝin eniras, tiu havas pacon. Por tiu, kiu iel ajn povos trovi la vojon por iri pilgrime al ĝi, tio estas deva antaŭ Alaho [...]'" "II, 185 : 'Estas la monato Ramadano, en kiu estis sendita al vi la Korano kiel gvidilo por la homaro kaj kiel evidenta signo kaj ekkonigilo. Kiu el vi estos hejme en tiu monato, tiu fastu. Kiu tamen estos malsana aŭ en vojaĝo, tiu fastu poste por la sama nombro da tagoj. Alaho volas faciligi kaj ne malfaciligi vian taskon, kaj Li volas, ke vi plenumu la nombron da tagoj kaj laŭdegu Alahon, ĉar Li gvidis vin, kaj ke vi estu dankaj.'" "XXXVII, 35 : 'ĉar al ili estis dirite: 'Ne ekzistas alia Dio ol Alaho' [...]""II, 285 : 'La sendito kredas je tio, kio estas sendita al li de lia Sinjoro kaj same la kredantoj. Ĉiu kredas je Alaho kaj je Liaj anĝeloj kaj je Liaj Libroj kaj al Liaj senditoj [...]'"Ekster la "Pilieroj" de sunaistoj, la aliaj "Branĉoj de la kredo" de ŝijaistoj havas fonton en Korano. "III, 104 : 'Estiĝu inter vi societo, kiu instigu al la bono kaj ordonu la justecon kaj malpersu la malbonon. Nur tiuj estos sukcesaj.'" "XLII, 23 : 'Estas tio, pri kio Alaho donas la bonan novaĵon al Siaj servantoj, kiuj kredas kaj bonfaras. Diru: 'Mi ne volas iun ajn rekompencon pro tio, krom la amo al la parencoj'. Kiu plenumas bonan agon, por tiu Ni faras ĝin eĉ pli bona. Vere Alaho estas senkulpigema, indulgema.'"
Rimondeix
Rimondeix estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 73 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Rimondeix etendiĝas sur 8,03 km², kaj havis 73 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Rimondeix situas je alteco de 444 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Rimondeix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Hrnčiarske Zalužany
Geografio
Hrnčiarske Zalužany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Poltár-Rimavská Sobota. La lasta urbo troviĝas je 11 km-oj.
Rimondeix
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Serge Jannot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Rimondeix apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Ferenc Bernáth
Ferenc Bernáth [bernAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernáth Ferenc, ukraine Ференц Бернат estas ukrainia hungara gitaristo, komponisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Ferenc Bernáth naskiĝis en 1981 en Ĉop (Ukrainio).
Lajos Homoródi
HOMORÓDI Lajos, Habereger estis hungara inĝeniero pri geodezio, ano de MTA, universitata profesoro naskita en Arado la 2-an de majo 1911 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de januaro 1982.
Ferenc Bernáth
Biografio
Ferenc Bernáth apartenis al la hungara minoritato en Ukrainio. Li frekventis muziklernejon en sia naskiĝurbo, kie komence li pianadis, poste gitaradis. Inter 1996-2000 li daŭris la lernadon en arta mezlernejo en Uĵhorodo, pli poste inter 2001-2007 en Artscienca Universitato de Ĥarkivo. Post la diplomo en 2007 li translokiĝis al Budapeŝto kaj ekinstruis en muzika mezlernejo, poste ekde 2012 en muzika pedagogia altlernejo. En 2015 li fondis la plej grandan gitaran orkestron de la mondo. Li ricevis ukrainiajn kaj hungarajn premiojn inter 2012 – 2018. Lia repertuaro konsistas el klasika, popola, flamenka, distra kaj ĵaza gitarludoj sola aŭ kun pluraj instrumentoj.
Lajos Homoródi
Kariero
Lajos Homoródi diplomiĝis en la Teknikuniversitato József. De 1934 li instruis en la katedro pri geodezio, dum 25 jaroj estis inĝeniero, ĉefinĝeniero grupestro, sekciestro en ĉefurbo pri geodezio. Alia fakkampo lia estis la fotogrammetrio. Li estis fondintano kaj ĝia prezidanto inter 1962-1980 de la Geodéziai és Kartográfia Egyesület (Unuiĝo pri geodezio kaj kartografio).
Dello
Dello estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Azzano Mella, Bagnolo Mella, Barbariga, Capriano del Colle, Corzano, Longhena, Mairano kaj Offlaga.
Kristana patrono de la komumo estas la Sankta Georgo, kies memortago, la 23-a de aprilo, sekve estas la komunuma festotago.
Duko de la frankoj
Duko de la frankoj estis titolo donita en la merovidaj kaj karolidaj dinastioj al la duarangulo de la reĝlando de frankoj post la reĝo de frankoj. Ĝi estis la titolo de arnulfidoj kaj robertidoj antaŭ ol tiuj familioj surtroniĝis kaj anstataŭis la regantan dinastion. verŝajne pro tio la kapetidoj rifuzis denove atribui ĝin.
La duko de la frankoj en la merovida dinastio
La 1-a kiu prenis la titolon dux Francorum, kiu tradukiĝas duko de la frankoj, estis Pepino el Herstal , post lia venko en la batalo de Tertry en 687.
Ankaŭ liaj idoj, Karolo Martelo, Pipino la pli juna kaj Karlomano havis tiun titolon. En 751, Pipino la pli juna fariĝis reĝo de frankoj post estinta duko de la frankoj kaj laŭ tiu titolo estis la vera reganto de la reĝlando de frankoj.
La duko de la frankoj en la karolida dinastio
La 25-an de julio 936, por rekompenci lian helpon por rekonkeri la tronon de la reĝlando de frankoj, Ludoviko la 4-a, donis al Hugo la Granda la rimedojn por montri en la reĝlando sian superecon super la aliaj princoj, atribuante al li la titolon dux Francorum, duko de la frankoj. La signifo de tiu titolo estis klarigita en la 26-a de decembro de la sama jaro per dokumento en kiu Ludoviko la 4-a substrekis ke tio faris de Hugo « en tous nos regna, le second post nous », similigia al « vicreĝo » kun rango ekvivalenta al la majordomo sub la lastaj merovidoj.
En 960, la reĝo Lotaro konsentis redoni al Hugo Kapeto la titolon "duko de la frankoj", kiun lia patro Hugo la Granda (filo de Roberto) estis akirinta interŝanĝe de helpo al Ludoviko la 4-a de Transmaro.
En la 10-a jc, la duko de la frankoj prezidis la kunvenon de la granduloj, kiuj elektis la reĝon pro prerogativo dufoje konfirmita ekde 936.
Forigo de la ofico "duko de la frankoj" kun la kapetida dinastio
Printempe de 993, la grafo Eŭdo la 1-a de Blois, malkontenta ke Hugo Kapeto kaj ties filo estis rifuzinta doni al li la titolon duko de la frankoj, imagis kun Adalberono de Laon kapti ilin okaze de renkontiĝo antaŭvidita en Metz kun la imperiestro Oto la 3-a kaj surtronigi Ludoviko, filo de Karolo de Malsupra Lotaringo. Eŭdo la 1-a de Blois estus fariĝinta duko de la frankoj kaj Adalbéron episkopo de Reims. Hugo Kapeto kaj ties filo antaŭinformitaj fiaskigis tiun provon.
Baseno Klamath
La Baseno Klamath estas la regiono de la usonaj ŝtatoj de Oregono kaj Kalifornio drenataj de la rivero Klamath. Ĝi enhavas plej el Kantono Klamath kaj partojn el la kantonoj Lago kaj Jackson de Oregono, kaj partojn el kantonoj Del Norte, Humboldt, Modoc, Siskiyou, kaj Trinity en Kalifornio. La Akvokolekta areo etendas kaj estas  en Oregono kaj  en Kalifornio. En Oregono la baseno ĉefe kuŝas oriente de la Kaskada Montaro, dum Kalifornio enhavas plej el la rivera parto kiu pasas tra la montoj. En la parto de la rivero de Oregono kaj plej norda Kalifornio, la baseno estas duonarida je malaltaj lokoj kaj seka kaj alpa en la supraj lokoj. En la okcidenta parto de la baseno, en Kalifornio, tamen, la klimato estas pli de moderklimata pluvarbaro, dum la baseno de la rivero Trinity konsistas el pli tipa alpa klimato.
Igny (Haute-Saône)
Igny estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Rózsa Györffy
Rózsa Györffy [rOĵa djOrfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györffy Rózsa estis hungara aktoro (subreto-primadono), verkisto. Ŝia origina familia nomo estas nekonata.
Rózsa Györffy naskiĝis la  en Căpeni (Rumanio), ŝi mortis la.
Biografio
Rózsa Györffy apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi frue orfiĝis, ŝi estis edukita en diversaj familioj. Ŝi aliĝis al trupo de Mihály Erdélyi (teatrestro) 1938, en la sekvaj jaroj al pluraj migrantaj teatroj (ekzemple al Ferenc Galetta en 1940, Ferenc Krémer en 1941). Ekde 1942 ŝi apartenis al Teatro Madách, depost la 2-a mondmilito al Vilaĝteatro Déryné. Ŝia unua edzo estis Ferenc Krémer (la menciita teatrestro) inter 1945-1961; ŝi naskis filon en 1948, ŝia dua edziniĝo daŭris inter 1966–2001.
34192 Sappington
34192 Sappington estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Donovan Sappington, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri terscienco kaj scienco de la vivmedio. Li estis lernanto ĉe la South Fork High School en Edgewater (Marilando, Usono).
(124136) 2001 LT2
(124136) 2001 LT2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,24161 astronomia unuo, tie estas 36,144 milionoj da km.
Santiago Atitlán
Santiago Atitlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Atitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 454.
Geografio
Santiago Atitlán apartenas al la distrikto Mixe al kiuj apartenas entute 17 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Norte, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3187 loĝantojn. El tiuj estis 1628 viroj kaj 1559 virinoj. La komunumo havas surfacon de 82,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2333 indiĝenoj. El tiuj 1946 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1946 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Hradčany (Prago)
Hradčany (kastel-urbon) estas kvartalo en Prago en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĝi fondis ĉirkaŭ la jaro 1320, en la tempo de reĝo Johano de Luksemburgio, la kastel-estro Berka de Dubá kiel malgrandan feŭdan urbeton. Ĝi konservis sian mezepokan planon kaj antikvecan karakteron de la konstruaĵoj, same kiel la Malgranda Kvartalo. Ĝi estis kvartalo precipe nobelara, escepte de la parto "Nový svět" (Nova mondo), kie loĝadis la malriĉularo de Prago. Ne pli frue ol la 5-an de junio 1756 oni altigis Hradčany je la kvara urbo de Prago. Baldaŭ poste, en la jaro 1784, oni unuigis la urbojn, kaj Hradčany fariĝis la kvara kvartalo. La centro de Hradčany estas la placo ("Hradčanské náměstí"), ĉirkaŭita plejparte per palacoj de la iama nobelaro. Origine la Kastelo estis apartigita disde la placo per fosaĵo, muroj kaj pordego, kiel memstara komplekso kun propra fortikaĵo.
Vektoro
Vektoro estas matematika objekto kiu estas difinita per nombro (sia longo, aŭ normo) kaj sia direkto. Oni povas desegni ĝin per sago.
Pli ĝenerale, en la lineara algebro vektoro estas difinita kiel elemento de vektorspaco. Tiu estas multe pli ampleksa difino, kiu entenas krom la "ordinarajn" geometriajn vektorojn, kaj krom n-dimensiajn vektorojn (n pozitiva entjero), ankaŭ diversajn aliajn matematikajn objektojn (nombrojn, vicojn, funkciojn kaj bildigojn). Laŭ tiu difino ankaŭ ĉiuj tensoroj estas vektoroj.
En la diferenciala geometrio, la fiziko kaj la tekniko la esprimo vektoro plej ofte alcelas la geometrian vektoron de la eŭklida spaco, kiu estas difinta de sia longeco kaj direkto. Ekzemploj estas situa vektoro, vektora rapido, impulso, forto, momanto kaj akcelo. Laŭ ĉi tiu difino vektoro estas unuagrada tensoro.
En matrica algebro, vektoro estas n×1 matrico - kolumna vektoro aŭ 1×n matrico - linia vektoro. Ĉi tiuj vektoroj estas prezentoj de geometria vektoro en iu bazo.
Fritomuzeo
La Frietmuseum (Fritomuzeo) estas muzeo en Bruĝo, Belgio, kiu estas dediĉita al la historio de terpomoj kaj la produktado de belgaj fritoj. Ĝi priskribas sin kiel la unuan kaj nuran muzeon dediĉitan al terpomfritoj.
Historio
La muzeo estis fondita en 2008 fare de Eddy Van Belle, kiu antaŭe malfermis du aliajn muzeojn, kiuj kune troviĝas en alia bruĝa konstruaĵo: Choco-Story (Ĉokolado-rakonto), kiu estas dediĉita al la ĉokoladindustrio de Belgio, kaj Lumina Domestica, kiu gastigas la 6500-pecan kolekton de lampoj de Van Belle. Inspirite de la populareco de Choco-Story, Van Belle priesploris la eblecon de muzeo dediĉita al fritaj terpomfingroj, ĉar neniu simila muzeo ekzistis aliloke.
Priskribo
La Fritomuzeo troviĝas en la gotika Saaihalle (iama lanohalo) je Vlamingstraat 33. Tio estas unu el la plej malnovaj konstruaĵoj en la Mondheredaĵo-listigita historia centro de Bruĝo kaj originas el 1399, kun alkonstruaĵo aldonita iom poste. Dum la dekkvina jarcento, ĝin uzis ĝenovaj komercistoj. Antaŭ la malfermo de la muzeo, okazis restaŭrolaboroj, inkluzive de renovigo de la fasado. Dum tiu laboro, neniuj strukturaj ŝanĝoj estis faritaj al la interno de la konstruaĵo.
Konstruaĵo
La konstruaĵoj el 1399 estis la rezidejo de la Konsulo de Ĝenovo in 1441, estis uzata de teksistoj inter 1578-1750, kaj poste funkciis kiel gastejo, trinkejo, kinejo, dancejo, kaj ekde 1978 kiel banko kaj ekspoziciejo.
Geko
Geko (Gekko) estas genro de lacerto el la familio de gekedoj, kiu troviĝas en varmaj klimatoj tramonde. Ili estas unikaj el la lacertoj voĉe, ĉar nur ili kapablas fari sonon klakantan, kiam ili interreagas socie kun aliaj gekoj. Tiu nomo originas de la malaja « Gekoq », kiu estas onomatopeo pri la bleko de la indonezia geko. Multaj specioj havas kspecialajn adherajn fingrojn, per kiuj ili povas iri sur vertikalaj muroj kaj fenestroj. Tiuj specioj havas fingrofine krom ungoj specialajn adherajn harojn, du milionojn da ĥetoj sur ĉiu fingro. Tiuj etĥetoj longas centmilion-onojn da metroj (duoblan hom-haran diametron), dum pintoj de ĉiuj etĥetoj disbranĉiĝas 100-1000foje al spatuloj. Tiuj spatuloj longas 200 miliard-onojn da metroj (pli mallongaj ol la ondolongo de la videbla lumo). Tiel la adhera surfaco estas grandega, la adhereco baziĝas je la van der-Waals-fortoj.
La palpebroj estas kunkreskintaj kaj fariĝis travideblaj. Gekoj estas varmoŝatantaj, noktaj bestoj.
Kelkaj taksonoj
La taggekoj aŭ felsumoj (Phelsuma) estas genro de malgrandaj lacertuloj el la familio de la gekoj (Geckonidae). Ĝia plej vaste disvastigita specio estas la palma taggeko (Phelsuma dubia). Male al la plimulto de la aliaj gekoj la felsumoj estas escepte de Phelsuma guentheri tagaktivaj, aliaj tagaktivaj gekoj apartenas al la genroj Lygodactylus, Sphaerodactylus, Quedenfeldtia kaj Gonatodes.
Oni konas preskaŭ 1050 speciojn de gekoj, kiuj apartenas al 5 subfamilioj:
Specioj de tri subfamiloj ne havas moveblajn palpebrojn:
Specioj de 2 subfamilioj havas moveblajn palpebrojn:
Alia grupigo estas, ke parto de bestoj estas nokte nutriĝanta, ili havas vertikalan striforman pupilon. La dumtagaj gekoj havas cirkloforman pupilon.
La geko en Ĉinio
La makulita geko (Gekko gecko) el la ordo de skvamuloj kaj familio de gekedoj troveblas en Fuĝjan, Gŭangdong, Gŭangŝji, Junnan provincoj de Ĉinio, kaj vidiĝas ankaŭ en Tajvano, Hindio, la Hindoĉina Duoninsulo kaj Indonezio. Ĝi kun longeco de ĉirkaŭ 34 Fm. havas grizan dorson punktitan de karnlezinaj kaj blugrizaj makuloj, grizblankan abdomenon, malhelgrizan voston kun ringaj strioj kaj haŭtvalvojn sub la piedfingroj.
La gekoj vivas en rokfendoj aŭ arbotruoj, kaj ankaŭ en kaj ĉirkaŭ loĝejoj de homoj. Ili agas plej pfte en vespero kaj nokto, kaj iafoje sunumas sin sur rokoj aŭ muroj. Ĝi nutras sin ĉefe per insektoj kaj ankaŭ malgrandaj vertebruloj, kiaj musoj, lacertoj kaj birdoj. Dum ĉasado, ĝi ĉiam nerimarkeble proksimiĝas al la celajo kaj subite buŝe kaptas ĝin je ĝia meza korpoparto. Poste, ĝi skuas la kaptiton kontraŭ muron, tenante ĝin en la buŝo. La skuado estas tre forta, ke ĝi povas forskui la kapon de muso. La geko estas kuraĝa kaj malcedema. Se ĝi trovas ĉasaĵon, ĝi neniel lasas ĝin eskapi. La loĝantoj en la sudorienta Azio, kie estas hejmo de gekoj, rigardas ĝin kiel bonan aŭguron, neglektante ke ĝi estas venena kaj rabema. Ĝi ofte krias, precipe la virgeko. Ĝi aktivadas unuope aŭ pare, malofte triope aŭ kvarope. Ĝi kuŝas en profunda truo en frosta vetero kaj en malprofunda truo, kiam varmiĝas. Ĉiujare, en marto kaj aprilo la gegekoj sekskuniĝas. En junio kaj julio la gekino demetas ovojn. Bredataj gekoj krias tage kaj nokte, precipe ĉirkaŭ la deka nokte. Ili faras sekskuniĝon kaj demetas ovojn nokte. Kutime ili ellasas po du ovojn.
ĉina giganta salamandro
En Japanio
En la japana lingvo oni nomas la gekon “Ja-mori” t.e. “domgardanto”.
József Samassa
József Samassa [jOĵef ŝamaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Samassa József estis hungara pastro, kanoniko, ĉefepiskopo, instruisto, parlamentano, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1906).
József Samassa naskiĝis la  1828 en Hungara reĝlando en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio. Li mortis la  1912 en Eger.
Biografio
József Samassa frekventis eklezian altlernejojn en Nagyszombat kaj Vieno. Li pastriĝis en 1852, poste li instruis en gimnazio, ekde 1859 jam en universitato en Pest (urbo). Inter 1869-1872 li estis parlamenta deputito, dume li ricevis postenon en la ministerio en 1869. Baldaŭe li iĝis kanoniko en Esztergom, en 1871 episkopo, fine post 2 jaroj ĉefepiskopo en Eger. Baldaŭe li ricevis ankaŭ altajn ekleziajn titolojn, krome ekde 1872 li estis senatano.
Blattbach
La rojo Blattbach estas ĉirkaŭ 3 km longa alfluanto de la Helmbach. Ĝi havas sian fonton meze de la Palatinata Arbaro en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La rojo komplete fluas tra la teritorio de la komunumo Elmstein.
NGC 2911
NGC 2911 (aliaj indikoj — UGC 5092, MCG 2-25-3, ZWG 63.7, ARP 232, PGC 27159) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Deklaro de Neŭtraleco
La Deklaro de Neŭtraleco estis deklaro de la Aŭstria Parlamento deklaranta la porĉiaman neŭtralecon. Ĝi estis aprobita la 26an de Oktobro 1955 kiel konstitucia parlamenta leĝo, t.e., kiel parto de la Konstitucio de Aŭstrio.
Formale, la deklaro estis aprobita volonte de la Respubliko Aŭstrio. Politike, ĝi estis la rekta rezulto de la aliancana okupacio fare de Sovetunio, Usono, Unuiĝinta Reĝlando, kaj Francio inter 1945 kaj 1955, el kio la lando estis liberigita pere de Aŭstria Ŝtattraktato de 15a de Majo la saman jaron. Sovetunio ne estus interkonsentinta kun la Aŭstria Ŝtattraktato se Aŭstrio ne estus engaĝinta deklari sian neŭtralecon post la aliancanaj fortoj estus lasinta la landon.
Wolfgang Waldstein
Wolfgang WALDSTEIN (naskiĝinta la en Hanko, Finnlando) estas aŭstria historiisto de juro.
Vivo
Estante filo de pianisto li studis jursciencojn kaj doktoriĝis. En 1963 li habilitiĝis ĉe la Universitato de Innsbruck kaj iĝis tie en 1964 eksterorda profesoro pri romia juro. De 1965 ĝis emeritiĝo en 1992 li profesoris ĉe la Salcburga universitato pri romia juro kaj jurfilozofio. Inter 1968/69 li rektoris tie. Inter 1996 kaj 1998 li katedestris ĉe la civiljura fakultato de la Pontifika Laterana Universitato. Krome li lernigis kanonan juron ĉe la privata Gustav-Siewerth-Akademio en Weilheim (Badeno).
Li famiĝis kiel longjara prilaboranto kaj eldonisto de fundamenta verko pri romia juro konate kiel Dulckeit/Schwarz/Waldstein. Waldstein klopodis revivigi jurnaturalismon kaj publikigis kelkajn librojn pri la rajto je vivo. De lia libro Ins Herz geschrieben citis plurfoje lia papa moŝto Benedikto la 16-a kiam li parolis antaŭ Bundestag en septembro 2011.
En 1976 Waldstein engaĝiĝis pri daŭrigo de permeso de la Trenta meso. Ekde 2007 li honorprezidantis ĉe la laikula organizo Pro Missa Tridentina kiu batalis por rita pluralismo en romkatolika meslegado kaj kontraŭ la sufokigo de la Trenta meso fare de la netoleremaj ekleziaj aŭtoritatoj. Subtenante la Porvivan Movadon li aktivis ĉe diversaj organizoj kaj apartenis al la juristaro Juristenvereinigung Lebensrecht kiu klopodis leĝan persekuton de medicinistoj farantaj aborton.
Ekde la 31.5.1994 Waldstein estis membro de la Papa Akademio por la Vivo kaj ekde 1999 ano de ties estraro: en 2016, kiam la influo de Opus Dei enakademie plimalgrandiĝu, Waldstein forlasis ĝin. Li mem en siaj rememoroj nur menciis la membrecon de unu sia filino ĉe Opus Dei.
Estante vidvo kaj patro de pluraj infanoj li hobie okupiĝas pri lignoskulptado. Lia filo Michael Waldstein estas konata teologo.
Jan van Beverwijk
Jan van Beverwijck estis nederlanda kuracisto kaj kirurgo, lernanto de Gerardus Vossius, kun kiu li studis la latinan kaj la grekan, kaj laboris en Dordrecht dum eksplodo de pesta epidemio, en la 1630-aj jaroj. Li edziĝis unuafoje al Maria Boot van Wesel, en Dordrecht, en la 1-a de aprilo 1619. Lia edzino mortis en 26-a de aŭgusto 1624 kaj li edziĝis en dua nupto en la 2-a de decembro 1626, kun Elisabeth de Backer.
Lia patrino estis iom parenca de la anatomo Andreas Vesalius. En la 25-a de majo 1611 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Lejdeno por studi juron. Pli malfrue li decidis studi medicinon. En 1614 li diplomiĝis pri medicino en Leiden kie li defendis sian tezon pri apopleksio. Por fariĝi fakulo li vojaĝis Francion, kie li vizitis la Universitatojn de Caen, Parizo kaj Montpellier. En la Universitato de Padovo li ricevis la diplomon pri doktoreco.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Peter-Pauw-1.jpg| Petrus Pavius (1564-1617) Aelius-Everhard-Vorstius 1.jpg| Aelius E. Vorstius (1565-1624) Arnoldus_Buchelius_(1614).jpg| Arnoldus Buchelius (1565-1641) Jacob_Cats_by_Michiel_Jansz_van_Mierevelt.jpg| Jacob Cats (1577-1660) Gerardus_Johannes_Vossius_(1577-1649),_by_Anonymous.jpg| Gerhard J. Vossius (1577-1649) Daniel Heinsius - Imagines philologorum.jpg| Daniel Heinsius (1580-1655) </Gallery>
Johann Tetzel
Johann TETZEL, korekte: Johann Dietze (naskiĝinta ĉ. la jaro 1460 en Pirna aŭ en Leipzig, mortinta la 11-an de aŭgusto 1519 en Leipzig) estis germana teologo kaj fariĝis projekciilo de kontraŭkatolikismo pro liaj ofte troigitaj predikoj je indulgenco. Famis ankaŭ la t.n. Tetzelaj kestoj kien la pekuloj ĵetu la monon por esti savitaj postmorte.
Vivo
La filo de oraĵisto studis ekde 1482 teologion kaj filozofion en Leipzig kaj bakalaŭriĝis en la 1487-jaro. Du jarojn poste li aliĝis al la surloka dominikana monakejo. Pro liaj retorikaj kvalitoj li nomumitis fare de Romo predikisto de indulgencoj kaj trairis inter 1504-07 Brandenburgion, Silezion, Prusion kaj Litovujon, ankaŭ por havigi monon por la batalo kontraŭrusa de kavaliraj ordenoj en Livonio.
Lagoão
Lagoão estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 6.185 loĝantojn en 2010.
Johann Tetzel
Dua kariero
Kiam papo Leono la 10-a anoncis la gracojn de nova indulgenco, Tetzel eklaboris diligente (denove kiel predikisto) en 1516. En la 1517-a jaro li ekdeĵoris por Albrecht von Magdeburg, ĉefepiskopo de Mainz, kiu nomumis lin ankaŭ juĝisto de heretikuloj: tuj li ricevis fare de la papo la permeson prediki en tuta Germanlando kaj vendi indulgencojn, kion li faris kun granda pompo, en la regiono de Mainz kaj en Brandenburgio antaŭ cio.
Tiam li troviĝis ĉe la landlimo kun Saksio kaj antaŭenpuŝis vole nevole la Reformacion: kontraŭ li persone estis ankaŭ adresitaj kelkaj el la famaj naŭdek kvin tezoj de Martin Luther. Tetzel mem estis en tiu ĉi momento en Jüterbog kie li publike bruligis la luterojn skribitaĵojn antaŭ ol iri al Frankfurto ĉe Odro kie li doktoriĝis kaj defendis la indulgencojn kontraŭ la tezoj de la ribela reformanto.
Kiam la papo ekkonis la neceson trankviligi la situaciaĉon provokitan de la indulgencaĵoj li nomumis Karl von Miltitz legato en Germanujo. Kiam la asignita Tetzel ne aperis ĉe la oficiala alvoko en Altenburg en 1519, von Miltitz mem vojaĝis al Leipzig por insulte transdoni la papan indignon pro la petolemeco kaj impertinenco de Tetzel minacante eblan eksmonakigon de tiu. Tetzel estante plena de ĉagreno baldaŭ post tio mortis en la monakejo.
Fonto
Pierer's Universal-Lexikon, vol. 17, Altenburg 1863, p. 421-422.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe ADB.
Triquerville
Triquerville estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Triquervillais.
Bro gozh ma zadoù
Bro gozh ma zadoù (Bretone: Antikva lando de miaj patroj) estas la nacia himno de Bretonio en Francio. Ĝi kantatas laŭ la melodio de la Kimra nacihimno, Hen Wlad Fy Nhadau, kaj havas similan vortumon. La saman melodion eĉ uzas la Kornvala himno, Bro Goth Agan Tasow.
La tekston verkis François Jaffrenou (1879-1956), konata ankaŭ kiel Taldir, "Granda druido de Bretonio", laŭ inspiro de la Kimra originalo.
Teksto
Ni, Breizhiz a galon, karomp hon gwir Vro!
Brudet eo an Arvor dre ar bed tro-do.
Dispont kreiz ar brezel, hon tadoù ken mat,
A skuilhas eviti o gwad.
Diskan
Ar Vretoned zo tud kalet ha kreñv;
N'eus pobl ken kalonek a-zindan an neñv,
Gwerz trist, son dudius a ziwan eno,
O! pegen kaer ez out, ma Bro!
Breizh, douar ar sent kozh, douar ar varzhed,
N'eus Bro all a garan kement 'barzh ar bed.
Pep menez, pep traoñienn, d'am c'halon zo kaer,
Mard eo bet trec'het Breizh er brezelioù bras,
He Yezh zo bepred ken bev ha biskoazh.
He c'halon birvidik a lamm c'hoazh en he c'hreiz,
Dihunet out bremañ, ma Breizh!
Esperanta traduko
Arvor estas fama tutmonde
Verŝis sian sangon por ĝi
Rekantaĵo:
Bretonoj estas homoj rezistaj kaj fortaj
Neniu popolo sub ĉielo estas tiel fervora
Ho! Kiel vi belas, mia patrujo!
Rekantaĵo
Bretonio, lando de malnovaj sanktuloj, lando de bardoj
Neniun alian landon en la mondo mi tiom amas
Ĉiu monto, ĉiu valo estas kara en mia koro
En ili dormas pli ol unu heroa Bretono!
Se antaŭlonge Bretonio fleksiĝis dum grandaj militoj
Ĝia lingvo por ĉiam restis viva
Daura lingvo
La daura lingvo estas lingvo unuavice parolata de la etno dauroj en nordorienta Azio. Ĝi apartenas al la mongola lingvaro.
Disdivido
La daura estas mongola lingvo konsistanta el kvar dialektoj: du dialektoj de la "amura daura" ĉe la okcidenta bordo de la rivero Nonni de regiono sude de la urbo Ĉiĉiharo ĝis la daura aŭtonoma areo Morin Daŭa (莫力達瓦達斡爾族自治旗 / 莫力达瓦达斡尔族自治旗, Mòlì Dáwǎ Dáwò'ěrzú Zìzhìqí) en Hulun Buir, parto de la aŭtonoma regiono Interna Mongolio de Ĉinio, kaj du dialektoj de la "hailara daura", en la distrikto Hailar de Interna Mongolio kaj proksime de Taĉeng en Ŝinĝango, kien la prapatroj de tiuj dauroj estis translokigitaj dum la dinastio Qing.
Lingvo
La daura estas mongola lingvo. Ne ekzistas skriba normo, kvankam ortografio baziĝinta je pinjino estas rekomendata fare de la daura klerulo Merden Enhebatu. Multaj dauroj uzas mongolan aŭ ĉinan skribon, ĉar parolandoj de la daura plejparte konas ankaŭ tiujn lingvojn.
Fonologio
La fonologio de la daura estas aparta en tio ke iuj dialektoj evoluigis grupon de labialigitaj konsonantoj (ekzemple 'muso' kontraŭe al  'luno'), dum ĝi dividas palataligitajn konsonantojn kun multaj dialektoj de la mongola lingvo, dum tiaj konsonantoj ne kutimas en la plej multaj aliaj membroj de la mongola lingvaro. Ĝi ankaŭ havas la sonon, kiu estas tamen limigita ke fremdaj vortoj. Vortfinaj mallongaj vokaloj malaperis kaj historie mallongvaj vokaloj en nevortkomencaj silaboj perdis foneman statuson. La daura estas la sola membro el la mongola lingvaro kiu dividas tiun evoluon kun la mongola lingvo. Pro kunfandiĝo de kaj  kun  kaj, vokalharmonio perdiĝis.
Personaj pronomoj
La formoj de la genitivo kaj akuzativo unuiĝis en iuj variaĵoj, kun rezulto –ji, kaj la ablativa formo povas preni la formon de la instrumentalo.
Vortaro
La vortaro de la daura je 50 procentaĵoj samas al tiu de la mongola lingvo. Pliaj 5 ĝis 10 procentaĵoj preniĝis el al norma ĉina lingvo, pliaj 10 procentaĵoj el la manĉura lingvo, kaj ankaŭ iuj vortoj el la evenka kaj rusa – proksimume 20 procentaĵoj de la vortaro estas unikaj nur en la daura lingvo.
NGC 2912
NGC 2912 estas stelo en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Milimetro
Milimetro (simbolo: mm) estas mezurunuo de longo kiu egalas milonon (1/1000) de metro. La mallongigo de la termino estas mm, sen fina punkto.
1 mm = 0,001 m = 0,01 dm = 0,1 cm = 1000 μm.
Baume-les-Dames (stacidomo)
Baume-les-Dames estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Baume-les-Dames, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Lüdersdorf
Lüdersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Schönberger Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lednica (apartigilo)
Lednica povas esti pluraj lokoj en Slovakio:
Birdarigado (kutimo)
Birdarigado aŭ arigado estas la kutimo montrata kiam grupo de birdoj, nome birdaro, manĝas aŭ flugas. Estas paraleloj kun la kutimo fiŝariĝi ĉe fiŝoj, la kutimo svarmo ĉe insektoj, kaj la grega kutimo ĉe teraj animaloj.
Komputilaj simuliloj kaj matematikaj modeloj disvolvigitaj por ŝajnigi la arigajn kutimojn ĉe birdoj povas ĝeneralige esti aplikataj ankaŭ al "ariga" kutimaro de aliaj specioj. Kiel rezulto, la termino "arigado" estas foje aplikata, ĉe komputiko, al diversaj specioj kaj ne nur birdaj.
Slovenske Konjice
Slovenske Konjice estas urbo kaj komunumo en nordorienta Slovenio. La areo estis parto de la tradicia regiono Stirio. La komunumo nun estas inkluzivita en la Regiono Savinja Statistika Regiono.
Vilaĝo Slovenske Konjice estas la administra kaj kultura centro de la Dravinja valo. Ĝi kuŝas sub la nordaj deklivoj de la monto Konjice kaj la vitraj montetoj Škalce. Sur monteto super la urbeto sudokcidente estas la ruinoj de la 12a-jarcenta Gonobitz-kastelo, kiu havas poste aldonojn kaj estis forlasita en la 18-a jarcento. Ĝiaj ruinoj estis parte restarigitaj.
Tuj super Malnova Placo (Stari trg) staras la mezepoka Trebnik-palaco.
La domina strukturo en la supra parto de la mezepoka kerno de la urbeto estas la arkipreĝa preĝejo dediĉita al Sankta Georgo kaj apartenanta al la Roman Katolika Arkidiocezo de Maribor, kiu datiĝas de la malfrua 13-a jarcento kun aldonoj de la 18-a jarcento (baroka flanka kapelo).
La veneraĵo de la sanktulo ĉe ĉi tiu loko iras ankoraŭ pli malantaŭen en la historio. La vilaĝo estis menciita en skribaj fontoj, kiuj datiĝis al 1165 kiel duontona paroko. La kastelo unue menciiĝis en 1148 kaj la merkata urbeto en 1236. La vilaĝo mem ne estis ĉirkaŭita de muroj. En la epoko de la otomanaj atakoj, la preĝejo kun sia vicaraĝo servis kiel fortika rifuĝejo. Dua preĝejo en la setlejo estas dediĉita al sankta Anna. Ĝi datiĝas al la meza 16-a jarcento kun beletra kaj baroka aldonoj de la 17a jarcento.
La ĉefstrato kaj la transversaj ligoj super la Dravinja estas vicitaj kun longformaj aŭ transversaj poziciigitaj unuetaĝaj domoj kun bone konservitaj gotikaj kernoj kaj renesancaj aldonoj. La fasadoj estis renovigitaj en la 19a jarcento (Biedermeier, Historiismo). Malofteco estas la konstruaĵo Art Nouveau de la eksa ŝparkaso. Marian-kolumno el la meza 18-a jarcento kaj kolumna sanktejo dediĉita al sankta Floriano super la torento (ambaŭ projektitaj de la loka artisto Franc Zamlik en 1750) regas la malferman placon. La urbocentro estas bone konservita.