cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albatrosoj
Kulture
Albatrosoj estis priskribitaj kiel "plej legendaj el ĉiuj birdoj". Albatroso estas centra simbolo en The Rime of the Ancient Mariner de Samuel Taylor Coleridge; kaptiva albatroso estas ankaŭ metaforo de fipoeto en poemo de Charles Baudelaire. Fakte el la poemo de Coleridge derivas la uzado de la albatroso kiel metaforo; iu kun ŝarĝo aŭ baro estas aludita kiel havanta 'albatroson ĉirkaŭ sia kolo', nome la puno uzita en la poemo por la maristo kiu estis mortiginta la albatroson. Parte pro la poemo, estas disvastigata mito ke (ĉiuj) maristoj konsideras katastrofo pafmortigi aŭ damaĝi albatroson; vere maristoj regule mortigis kaj manĝis ilin, ekz., kiel rakontis James Cook en 1772. Aliflanke oni informis, ke maristoj kaptis la birdojn, sed supozebye liberigis ilin poste; ebla tialo estas ke albatrosoj estis ofte konsiderataj la animoj de perditaj maristoj, kaj tiele ties mortigo supozeble povus alporti malbonan sorton. La kapo de albatroso estante kaptita per hoko estas uzata kiel simbolo de la hornakabuloj, tio estas maristoj kiuj estis ĉirkaŭintaj la defion de la Horna Kabo per ŝarĝoŝipoj; kapitanoj de tiaj ŝipoj eĉ ricevas la titolon "albatrosoj" en la the hornakaba organizo.
La maorioj uzis la flugilostojn de albatrosoj por ĉizi flutojn.
Birdorigardado
Albatrosoj estas popularaj birdoj por birdumantoj kaj ties kolonioj estas popularaj destinoj por ekoturistoj. Regulaj birditineroj estas organizataj el multaj marbordaj urboj, kiaj Monterejo, Kaikoura, Wollongong, Sydney, Port Fairy, Hobarto kaj Kaburbo, por vidi pelagajn marbirdojn, kaj albatrosoj estas facile allogitaj al la birdumoŝipoj per montrado kaj propono de fiŝoleo kaj aliaj elfiŝaj restaĵoj. La vizitoj al la kolonioj povas iĝi tre popularaj; la kolonio de Nordreĝa albatroso ĉe Kabo Taiaroa en Novzelando ricevas 40,000 vizitantojn jare, kaj pli izolataj kolonioj estas regulaj allogaĵoj por ŝipturismo al ĉeantarktaj insuloj.
Minacoj kaj konservado
Spite ties legenda statuso, albatrosoj me kapablis eviti ĉu nerektan ĉu rektan premon fare de homoj. Pli fruaj renkontintoj kun albatrosoj nome polinezianoj kaj aleŭtaj indianoj dediĉis sin al ĉasado kio rezultis foje en formortigo el kelkaj insuloj (kiaj Paskinsulo). Kiam eŭropanoj eknavigis la tutan mondon, ili ankaŭ ekĉasis albatrosojn, kiel "fiŝkaptado" por manĝo aŭ eĉ kiel sporto. Tiu sporto oftis ĉefe dum forta elmigrado al Aŭstralio, kaj malpliigis nur kiam la ŝipoj iĝis tro rapidaj por permesi la pafadon aŭ fiŝkaptadon el ili, kaj krome regularo malpermesis la portadon de armiloj pro sekurecaj tialoj. En la 19a jarcento, albatrosaj kolonioj, partikulare tiuj de Norda Pacifiko, estis suferintaj kolektadon por plumokomercado, kio kondukis al la preskaŭ formortigo de la Mallongvosta albatroso.
El la 21 albatrosaj specioj agnoskataj de IUCN en sia Ruĝa Listo, 19 estas minacataj, kaj la aliaj du estas "preskaŭ minacataj". Tri specioj (agnoskitaj de IUCN) estas konsiderataj draste endanĝeritaj: nome la Amsterdama albatroso, la Tristana albatroso kaj la Ondalbatroso. Unu el ĉefaj minacoj estas komerca multhokado, ĉar la albatrosoj kaj aliaj marbirdoj —kiu pretas manĝi fiŝorestaĵojn — estas allogitaj de la disponita allogaĵo por fiŝkaptado kaj iĝas hokokaptitaj en la ilaroj kaj droniĝas. Ĉirkaŭkalkule 100,000 albatrosoj jare estas mortigataj tiele. Neregulita pirataj fiŝkaptejoj pligrandigas la problemon.
Ĉe Midvejo, kolizioj inter la Lajsana albatroso kaj aviadiloj rezultis en kaj homaj kaj birdaj mortoj same kiel gravaj rompoj de la militistaj flugoperacoj. Oni faris studojn fine de la 1950-aj jaroj kaj komence de la 1960-aj kiuj ekzamenis la rezultojn de kontrolmetodoj kiaj la mortigado de birdoj, la niveligo kaj klarigo de tero por nuligi la suprenajn aerfluojn kaj la ĉiujara detruo de nestolokoj. Altaj strukturoj kiaj tiuj de trafikokontrolo kaj radioturoj mortigis 3000 birdojn per flugokolizioj dum 1964–1965 antaŭ la turoj estis forigitaj. Fermo de la usona militista aerbazo de Midvejo en 1993 forigis la problemon de kolizioj kun la militista aviadilaro. Ĵusaj malpliigoj de homa aktiveco en la insulo helpis malpliigi la birdomortigadon, kvankam poluado pro plumbofarbo ĉe militista konstruaĵaro plue venenigas birdojn per ingestado. Albatrosaj plumoj estis popularaj komence de la 20a jarcento. Nur en 1909 oni mortigis ĉirkaŭ 300,000 albatrosojn en Midvejo kaj Lajsano por havigi ties plumojn.
Alia minaco al albatrosoj estas enmetitaj specioj, kiaj ratoj axu sovaĝiĝintaj katoj, kiuj rekte atakas albatrosojn aŭ ties idojn kaj ovojn. Albatrosoj evoluis al reproduktado sur insuloj kie forestas termamuloj kaj ne disvolvigis defendojn kontraŭ ili. Eĉ specioj tiom malgrandaj kiom musoj povas iĝis damaĝaj; en Insulo Gough la idoj de Tristana albatroso estas atakataj kaj eĉ manĝataj vivaj de enmetitaj hejmaj musoj. Enmetitaj specioj povas rezukti en aliaj nerektaj negativaj efikoj: bovoj tropaŝtadis la esencan kovron en Amsterdama Insulo minacante la Amsterdaman albatroson; en aliaj insuloj enmetitaj plantoj malpliigis la eblan nestohabitaton.
Ingestado de plasta marrubo estas alia problemo, nome frontita de multaj marbirdoj. La kvanto de plasto en la maroj pliiĝantis spektakle kaj drame ekde la unua registro en la 1960-aj jaroj, veninta el rubo forĵetita de ŝipoj, marborda rubaĵo, forĵetaĵoj surstrande kaj aliaj restaĵoj forportitaj al maroj fare de vento, riveroj, inundoj kaj forta pluvo. Ĝi ne estas digestebla kaj okupas spacon en la stomakoj aŭ maĉstomakoj kiu devus esti uzata por manĝo, aŭ povas kaŭzi ŝtopadon kiu malsategus la birdon rekte. Studoj pri birdoj de Norda Pacifiko montris, ke ingestado de plastaĵoj rezultas en pliigo de la korpopezo kaj de la korpokondiĉo. Tiu plasto estas foje regurgitata kaj trapasata kiel nutraĵo al idoj; studo pri idoj de Lajsana albatroso en Midvejo montris grandajn kvantojn de ingestita plasto en nature mortintaj idoj kompare kun sanaj idoj mortintaj en akcidentoj. Kvankam plasto ne estas la rekta kaŭzo de la morto, ĝi kaŭzas fiziologian streson kaj la sento ĉe la ido ke ĝi satas dum nutrado, malpliigante ties manĝadon kaj sekve ŝancojn de survivado.
Sciencistoj kaj konservadistoj (ĉefe BirdLife International kaj ties partneroj, kiuj administris la kampanjon Savu Albatroson) laboras ĉe registaroj kaj fiŝkaptistoj por trovi solvojn al la minacoj kiujn albatrosoj fruntas. Teknikoj kiaj muntado de multhokadaj ilaroj kun allogaĵo nokte, farbado de la allogaĵo blue por eviti ties trovo fare de albatrosoj, meti la allogaĵon subakve, pliigi la pezon ĉe la ilaro kaj uzado de birdotimigiloj povas malpliigi la nombrojn de marbirdoj mortigitaj aŭ vunditaj pro aldona kaptado. Ekzemple, kunlabora studado inter sciencistoj kaj fiŝkaptistoj en Novzelando sukcese testis subakvan ilaron por multhokadaj fiŝkaptejoj kiuj metas la allogaĵon for de la atingo de la vundeblaj albatrosaj specioj. La uzado de kelkaj el tiuj teknikoj por la fiŝkaptado de Patagonia dentofiŝo ĉe la Falklandoj ŝajne malpliigis la nombrojn de Nigrabrovaj albatrosoj kaptitaj de la ŝiparo en la lastaj 10 jaroj. Konservadistoj laboris ankaŭ en la kampo de insula restaŭrado, forigante enmetitajn speciojn kiuj minacas la indiĝenan naturon, kio protektas albatrosojn el enmetitaj predantoj.
Grava paso al protektado de albatrosoj kaj de aliaj marbirdoj estas la traktato de 2001 pri Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj, kiu ekvalidiĝis en 2004 kaj estis ratifita de 13 ŝtatoj, nome Aŭstralio, Argentino, Brazilo, Ĉilio, Ekvadoro, Novzelando, Hispanio, Sudafriko, Francio, Peruo, Urugvajo kaj Britio. La traktato postulas el tiuj landoj entrepreni specifan agadon por malpliigi la aldonan kaptadon, la poluadon kaj por forigi enmetitajn speciojn el la reproduktejaj insuloj.
Organizaĵo Todt
Organizaĵo Todt (OT) estis grupo de konstruinĝenieriko kaj militinĝenieriko de nazia Germanio. Ĝi havis la nomon de sia fondinto kaj estro ĝis ties morto en 1942, Fritz Todt, inĝeniero kaj grava nazia persono, kiel ĝenerala mandatulo por la regulado de la konstruindustrio (Generalbevollmächtigter für die Regelung der Bauwirtschaft). La organizaĵo estis ŝarĝita per la realigo de multaj konstruprojektoj, en la civila kaj milita sektoroj, tiom en Germanio, dum la periodo kiu antaŭis la milito kaj dum tiu ĉi, kiom en la landoj de Eŭropo sub nazia regado, de Francio ĝis Rusio. Preskaŭ ĉiuj gravaj konstruaj operacoj dum la dua mondmilito estis realigitaj de tiu organizaĵo: armadfabrikoj, submarŝipaj bazoj kaj fortikaĵlinioj, kiaj la Atlantika muro aŭ la linio Gustave.
Dum la milito, OT enhavis nur malgrandan nombron da estroj, teknikaj konsilistoj kaj arkitektoj, sed laborigis egan nombron da eksterlandaj laboristoj ( en 1944), precipe tra la trudita laboro, kadre de la STO administrata de Fritz Sauckel (1894-1946).
Historio
La historio de la organizaĵo dividiĝas en tri grandaj periodoj :
Dum tiuj jaroj, la rolo ludata de Fritz Todt ŝuldiĝis precipe al lia posteno de « ĝenerala inspektisto de la germanaj vojoj » (Generalinspektor für das deutsche Straßenwesen). Lia ĉefa tasko konsistis en la konstruado de germanaj aŭtostradoj, por kiu oni uzis la devigan laboron per la Servo pri Laboro de la Reich. Tiu periodo kolmenciĝis kun la oficiala kreado de la « Organizaĵo Todt » kaj finiĝis per la morto de ties fondinto en aviadila akcidento, la. La projektoj de la organizaĵo estis preskaŭ ĉiuj militaj kaj, en 1940, Todt estis nomumita « ministro pri Armado kaj Minucioj » (Reichminister für Bewaffnung und Munition). Albert Speer (1905-1981) sukcedis al Fritz Todt kaj la Organizaĵo Todt estis integrita en la nova « Ministerio pri Armado kaj militproduktadoj » (Reichsministerium für Rüstung und Kriegsproduktion).
Flago de Madejro
La flago de Madejro estas de blua-ora-blua vertikala flago kun ruĝ-limigita blanka krista kruco en la centro. Multaj postulis ĝian dizajnon esti inspirita per la flago de la nun forpasinta Liberiga Fronto de Madejra Arkipelago.
La bluo simbolas la insulecon de ĉi tiu portugala aŭtonoma regiono, flavo reprezentas la mildan klimaton kaj sablaron de la insuloj kiuj konstituas unu el ĝiaj plejaj riĉaĵ-fontoj.
La kruco de la Ordeno de Kristo aludas la malkovron de Madejro fare de du kavaliroj kiuj apartenis al ĉi tiu ordeno, João Gonçalves Zarco kaj Tristão Vaz Teixeira, kaj la aliĝo al la Portugala Respubliko.
Chía (Huesca)
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko Ribagorza, en la koro de Pireneoj ĉe la rivero Ésera; fakte Ĉe la akso formita per la rivero Ésera kaj la ŝoseo A-139.
Ĝi limas okcidente kun Seira, kaj oriente kun Castejón de Sos kaj Villanova. Oni parolas variaĵon de la aragona, nome filologie konata kiel kunejo de la aragona, la kataluna, la gaskona pro kio oni povas paroli pri transira parolmaniero nome "patués".
La klimato estas malvarma, nome altmontara.
La malgranda loĝloko Chía mem (1 223 msm) estas je 134 km nordoriente de Huesca. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-139 kiu kondukas norden al Benasque kaj laŭ la ŝoseo A-260 kiel Pirenea Akso.
Historio
En la 18-a jarcento oni konstruis la preĝejon. Pli frua estas la romanika ermitejo de la 12-a jarcento.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Chía kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 87 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreado kaj disvastigo de skiejo de Cerler, kaj la kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, loĝejaroj, restoracioj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la romanika ermitejo kaj la preĝejo, mezepokaj domegoj, naturaj lokoj kiel padoj por montrogrimpado, ktp.
Koncentrejo Lety
Tendaro Lety estis unue punlabortendaro kaj pli poste ankaŭ kolektiga tendaro dum la dua mondmilito, establita surrande de municipo Lety en la hodiaŭa distrikto Písek. La oficiala markigo de la tendaro depende de ĝia funkcio ŝanĝiĝis. La tendaro en Lety estis fondita la 8-an de aŭgusto 1940 kiel pun-labortendaro por kondamnitaj malliberigitoj, do viroj pli aĝaj ol 18 jaroj. Ekde la 9-a de marto 1942 la loko estis transformita en la tn. kolektigan tendaron, kies celo estis la tn. preventa polica gardo (tiun ĉi funkcion plenumis ekz. ankaŭ loko en Auschwitz I.) Ekde aŭgusto 1942 la loko en Lety u Písku estis alinomita en la tn. Cigana tendaro Lety I kaj radike ŝanĝiĝis ĝia plenigaĵo kaj konsisto de la intergritaj personoj. En kunharmonio kun la regnaj leĝoj, estis en grandaj grupoj, sur veturiloj kaj piede, akompanataj de ĝendarmoj kaj memstare laŭ ordono de oficoj integritaj en la tendaron ĉeĥaj ciganoj. kaj sintioj, kiuj estis konsiderataj de la protektorataj oficoj kiel ciganoj. Temis pri malfermita rasa politiko celita kontraŭ ciganoj. Tiuj estis en la tendaro tenataj dum nehomaj kondiĉoj kaj plejparte ili ĉi tie aŭ pli poste en aliaj koncentrejoj pereis. En ekstermejon en Aŭŝvico estis deportitaj sume 420 malliberigitoj el Lety. La tendaro havis ĉeĥan garnizonon kaj komandadon, dum la tuta tempo de sia ekzistado ĝi estis trafikata de protektorataj oficoj kaj ĉeĥaj ĝendarmoj ankaŭ kunskribis "Ciganojn, ciganajn duonrasojn kaj personojn vivantaj laŭ cigana maniero", retenadis ilin kaj transportis en la tendaron. Grandan parton de la viktimoj pereintaj en la tendaro kreis infanoj, kiuj estas sepultitaj en tombejo en la najbara Mirovice kaj en provizore kreita sepultejo proksime de la tendaro, nur kelke da dekoj de centimetroj sub la tero. En la jaroj 2018 - 2019 estis sur la lokoj de sepultejo kaj la tendaro farita arkeologia esploro.
Sur parto de la teritorio kaj en la ĉirkaŭaĵo de la eksa tendaro estis en la 1970-aj jaroj konstruita agrikultura entrepreno – grandkapacita porkejo. En la 1990-aj jaroj estis ĉe la porkejo establita monumento. Ekde tiu tempo ankaŭ datiĝas klopodoj forigi la porkejon kaj sur ĝia loko konstrui monumenton al viktimoj de la tendaro. En aŭgusto de 2017 registaro decidis pri foraĉeto de la porkejo de ĝia posedanto, ĝian sekvan malkonstruon kaj konstruado de la monumento. La malkonstruon de la konstruaĵoj de la porkejo financita de la ŝtato komencis la 22-an de julio 2022 kaj enspezoj por ĝi ne devus superi 110 milionojn da kronoj. La konstruadon de la monumento administra de Muzeo de cigana kulturo estos parte financita el Norvegaj fondaĵoj.
Labortendaro
Regularon de registaro n-ro 72/1939 "pri punlabortendaroj" aprobis la ĉeĥoslovaka registaro la 2-an de marto 1939, do du semajnoj antaŭ la germana okupado de Ĉeĥoslovakio kaj antaŭ establo de Protektorato Bohemio kaj Moravio. La tendaro en Lety estiĝis per regularo de ministro de enlando de protektorata registaro de Josef Ježek el la 15 de julio 1940, kiu estis eldonita surbaze de la registara regularo n-ro 72. La konstruado komencis la 17-an de julio kaj la 27-an de julio donis al la establo de la tendaro aldonan permesilon regna protektoro Konstantin von Neurath. Pli poste al Lety aldoniĝis tendaro en Hodonín (ĉe Kunštát).
La tendaroj subiĝis al kriminalaj centrejoj en Prago kaj Brno, komandanto de Lety estis nomita ĝendarmo Josef Janovský, personaro konsistis el ĉeĥaj ĝendarmoj kaj oficistoj kaj el gardistoj rekrutiĝintaj el la apudaj municipoj, kiuj ricevis la laboron en la tendaro per ordono. La malliberigitoj venis en la tendaron el plenumo de puno, laŭ § 4 ankaŭ homoj sen pruvebla salajro aŭ okupo. . Ili laboris en transportaj konstruaĵoj, en kampoj kaj en arbaro. Ĝis fino de la jaro 1940 trairis tra la tendaro 233 personoj. En la jaro 1941 la tendaro funkciis sen pli grandaj ŝanĝoj. Estis alveturigitaj en la tendaron 537 personoj, el kiuj estis sole 45 de cigana deveno.
Cigana tendaro
La 24-an de junio 1942 ordonis la protektorata ministro de enlando Richard Bienert fari inventaron de ĉeĥaj kaj moraviaj ciganoj (surbaze de inventaro de vagemaj ciganoj, farita jam inter la 1-a de julio 1928 kaj la 15-a de aŭgusto 1929) kaj ilian deportadon en la tendarojn en Lety kaj Hodonín. La inventaro kaj la deportadoj okazis komence de aŭgusto 1942 (ŝanĝo al la cigana tendaro ekde la 2-a de aŭgusto 1942). La celigo de tenadro do ŝanĝiĝis, el 113 malliberigitoj registritaj en julio de 1942 restis en la tendaro 20 arestitoj, plejparte de ciganaj viroj, kiuj tuj fariĝis malliberigitoj de la cigana tendaro, por ke ili helpu dum rekonstruo de la tendaro por nove venintaj el la deportadoj.
En decembro de 1942 decidis berlina registaro starigi ciganojn en la saman nivelon kun judoj kaj la 16-an de decembro 1942 Heinrich Himmler ordonis ilian deportadon en ekstermejon Oświęcim-Brzezinka. La unuaj 94 plenkreskuloj estis deportitaj en Oświęcim jam la 3-an de decembro, pluan deportadon retenis tifa epidemio. Pro interveno de Jiří Letov el la protektorata ministerio de enlando kaj germanaj policaj organoj Josef Janovský estis pro neretenigado de interrilatoj en la tendaro revokita kaj anstataŭigita de Štefan Blahynka el la tendaro en Hodonín. Mikrobiologo František Patočka en siaj postmilitaj rememoroj skribis: "Malkovriĝis antaŭ mi bildo, kiu rilate al teruro superis ĉiujn miajn plej terurajn imagojn pri infero." Sekvas proiskribo de infanaj viktimoj de tifo, malsatigado kaj manko de akvo kaj vestaro.
Testudoj Ninĵao
Testudoj-Ninĵoj (angle Teenage Mutant Ninja Turtles, mallongigita al TMNT, signifante Adoleskaj Mutaciitaj Testudoj-Ninĵoj) estas fikcia teamo da kvar antropomorfismaj testudaj mutaciuloj ekzercitaj de majstro Splinter, kiu estas mutaciita rato apartenanta al fama ninĵao Hamato Yoshi. Ilia hejmo estas la kloakoj de Manhatano. Ili estas la ĉefpersonoj de fama komiksa kaj televida franĉizo.
Koncentrejo Lety
Cigana tendaro
Pluaj deportadoj al Oświęcim-Brzezinka okazis en marto ĝis majo de 1943, kie estis plimulto da deportitoj nokte el la 2-a je la 3-a aŭgusto 1944 murdita. La restintaj proksimume 200 personoj estis el Lety tralasita aŭ alilokigita en aliajn ekipaĵojn. La 6-an de aŭgusto 1943 tendaro Lety estis oficiale fermita. El la internitaj personoj supervivis proksimume 300 personoj.
Tra la internado en Lety trairis sume 1 309 registritaj personoj, pluaj pli ol 1300 personoj trairis tra la tendaro en Hodonín u Kunštátu. En Lety mortis minimume 326 personoj, en Hodonín 194, el tio parto pro sekvoj de tifa epidemio. El 30 en la tendaro naskiĝintaj infanoj supervivis neniu.
Testudoj Ninĵao
La Testudoj-Ninĵoj inspiris la nomon de prahistoria kornohavanta testudo. Sciencistoj metis ĝin en novan genron, Nimjenys, signifante "ninĵa testudo".
Ĉi tio estis ilia plej bona horo
Ĉi tio estis ilia plej bona horo (angle: This was their finest hour) estas la nomo kaj la fino de la parolado, kiun faris Winston Churchill, nome la brita ĉefministro dum la dua mondmilito, antaŭ la Ĉambro de Komunuloj de la Brita Parlamento la 18an de junio, 1940, monaton post kiam li ekregis kiel ĉefministro de nacia unueca registaro, kiu inkluzivis ĉiujn membrojn en la parlamento.
Ĝi estis la tria parolado en serio de tri paroladoj, kiujn Churchill prononcis dum la batalo de Francio kaj antaŭis tiun konatan kiel "Sango, laboro, larmoj kaj ŝvito" de la 13a de majo, kaj "Ni batalos ĉe la strandojn" de la 4a de junio.
En sia parolado, Churchill pravigis la malmultan subtenon, kiun la francoj ricevis de Unuiĝinta Reĝlando de post la eventoj en Dunkerko kaj raportis pri la sukceso de evakuadoj de Dunkerko de la fortigaj fortoj en Operacio Dinamo. Li rezistis premon formi akordan koalicion kontraŭ Nazia Germanio. Li ankaŭ prienketis la fortojn disponeblajn al Unuiĝinta Reĝlando por eviti invadon de la Britaj Insuloj kaj prienketis subtenajn leterojn de la Regnoj, kiuj fortigis la kredon je la venko de Britio.
La parolado finiĝis per frazo:
Kavinsky
Kavinsky estas la kromnomo de Vincent BELORGEY, franca muzikartisto de. Per Record Makers, Kavinsky publikigis Teddy Boy en 2006 kaj 1986 en 2007. Li estas ankaŭ aktoro.
NGC 2566
NGC 2566 (aliaj indikoj — ESO 495-3, IRAS08166-2520, MCG -4-20-8, AM 0804-252, UGCA 138, CGMW 2-3181, PGC 23303) estas galaksio en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Palaco de Branicki en Choroszcz
Palaco de Branicki en Choroszcz estas historia palaco konstruita en la jaroj 1745-1771 por aristokrato Jan Klemens Branicki sur artefarita insulo, ĉirkaŭita de kanaloj kaj granda, 25-hektara, parko.
1641
1641 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
Parnizo
Monto Parnizo aŭ Parnitha (Πάρνηθα, en la Katharevousa Πάρνης Parnis/Parnes; foje Parnetha) estas dense arbara montaro norde de Ateno, nome la plej alta en la duoninsulo Atiko, kun alto de 1,413 m, kaj pinto konata kiel Karavola (Καραβόλα). Multo de la monto estas deklarita nacia parko, kaj estas protektita habitato por birdaro, unuafoje kreita en 1961. La montopinto estas situa je 18 km norde de Aĥarno kaj ĉirkaŭ 30 km norde de Ateno, dum la monto kovras proksimume 250 km² el tero. Aliaj pintoj estas Mavrovouni (Μαυροβούνι), Ornio (1,350 m), Area (1,160 m), Avgo aŭ Avgho (1,150 m), kaj Xerovouni (Ξεροβούνι, signife seka monto - 1,120 m).
Himeto
Himeto, en greka Υμηττός, estas montaro en la areo de Ateno en Atiko, Orienta Centra Grekio.
La alto estas 1,026 m ĉe Evzonas kaj la longo estas 16 km inter Ateno kaj la Sarona Golfo kaj 6 al 7 km el oriento al okcidento. En la antikvaj tempoj, la plej alta punkto estis konata kiel Mega Ymittos (Granda Himeto) kaj la suda Elattona (Ελάττονα) kaj Anydro Ymitto (Άνυδρο Υμηττό) (nuntempe Mavrovouni (Μαυροβούνι signife nigra monto) kaj Kontra (Κόντρα)). Ĝi estis notita pro sia mielo el timiano. Marmoro estis elfosita ekde antikveco. Plej el la arbaro estas en la nordo, kaj multo el la monto estas rokeca, senarbarigita, herbeca kaj el kalkoŝtono.
Ĉefaj kampusoj de la Universitato de Ateno kaj la Nacia Teknika Universitato de Ateno (kolektive nomata "Universitata Urbo") estas situa en la okcidenta deklivo, inter la Aŭtoŝoseo 64, ringa vojo konektita kun la Aŭtoŝoseo 6. Preskaŭ ĉio el Ateno, ties orientaj ĉeurboj kaj la nova flughaveno, povas esti vidata el la montopinto kun la montoj Parnizo nordokcidente, Penteliko norde kaj Aegaleo okcidente.
Krieglach
Krieglach - prononco  - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En Krieglach vivis kaj mortis la verkisto Peter Rosegger.
(17296) 3541 P-L
(17296) 3541 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Agadfilmo
Agadfilmo (aŭ agadplena filmo) estas speco de komerca amuzfilmo, en kiu la eventoj kutime okazas depende de spektakle filmitaj batal- kaj perforto-scenoj, kies ĉefa celo estas distri kaj amuzi. La tie prezentita perforto ofte ne estas realisma.
En la filmo plej ofte okazas bataloj, luktoj inter Bono kaj Malbono, kie la bona figuro estas ofte forta vira heroo, kiu reprezentas unuecan moralon (bonulo kontraŭ malbonuloj, protekto de la malfortuloj, justeco por la suferantoj ktp).
22923 Kathrynblair
22923 Kathrynblair estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Agadfilmo
Surbaze de tio, aperas en agfilmo ankaŭ elementoj de aliaj parencaj filmotipoj, ekzemple el la aventura filmo, milita filmo, krimfilmo, psiĥo-trilero, hororfilmo aŭ sciencfikcia filmo. Fakte, multaj agfilmoj apartenas ankaŭ al unu aŭ pluraj el la ĵus menciitaj tipoj.
Zsira
Zsira (ĵira) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Sopron-Fertőd.
Situo
La komunumo troviĝas laŭ la aŭstra landlimo for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero havanta nur trairan flankovojon. Estas ne tro for flankovojo inter Fertőszentmiklós kaj Kőszeg. Trans la limo situas Lutzmannsburg, inter ili limpasejo funkciis ĝis 2008. Bük troviĝas 12, Kőszeg 17, Sopron 36, Győr 83 km-ojn.
Historio
La vilaĝo en 1922 aldoniĝis al Aŭstrio, sed la loĝantaro unuece konfesis sin hungaroj kaj restis en Hungario. Ĝis 1945 estis trapasejo kaj kontaktoj al Aŭstrio. En 1931 memstaraj vilaĝoj Gyüleviz kaj Salamonfa aliĝis al Zsira. En 1947 Fera kurteno konstruiĝis, oni instalis minojn en zonon de la limo. En 1989 la fera kurteno ĉesis, oni trovis en la zono netuŝitan arbaron dum 40 jaroj. Poste oni faris memorlokon pri la fera kurteno. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senĝene estas trapaseblaj.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas katolikaj preĝejoj omaĝe al Sankta Laŭrenco kaj omaĝe al Sankta Jozefo, novromanika kapelo Öskör, fine kastelo de Rimanóczy kune kun la parko.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Kisunyom)
La preĝejo Sankta Mikaelo estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Kisunyom (Hungario).
Historio
La vilaĝo estis menciita en la 14-a jarcento, kiel Egyházasunyom (Unyom havanta preĝejon). La gotika kirko estis trakonstruita en la 18-a jarcento. En 1869 pro incendio ĝi bruldetruiĝis, sed en 1899 ĝi estis rekonstruita. Inter 1960-1968 oni faris renovigon, sed arkeologia esplorado ne okazis, tial neniu scias, ĉu la preĝejo havas mezepokan parton. Inter 1977-1980 ekstera renovigo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo havas turon super la enirejo kaj unu navon. La kvadrata sanktejo estas pli mallarĝa, ol la navo. En la suda parto situas la sakristio. Interne la ĉefa altara bildo prezentas Sanktan Mikaelon kaj Anton Spreng pentris ĝin en 1808. La alia altaro estas dediĉita al Sankta Johano.
Antaŭ la enirejo kruco situas. Kermeso okazas en la 29-an de septembro.
Szidor Bátor
Szidor Bátor [sidor bAtor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bátor Szidor estis hungara komponisto, instruisto. Lia origina familia nomo estis Breisach [brejzaĥ].
NGC 2567
NGC 2567 (aliaj indikoj — OCL 708, ESO 431-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
(16849) 1997 YV
(16849) 1997 YV estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Gyalóka
Gyalóka [djaloka] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron.
Rio Bonito do Iguaçu
Rio Bonito do Iguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.660 loĝantojn en 2010.
Gyalóka
Situo
Gyalóka estas proksime de landlimo de Aŭstrio for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Flankovoje Csepreg kaj Bük estas proksime. Győr troviĝas 100 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1308. La vilaĝo en 1922 trovis sin proksime de la nova landlimo de Aŭstrio. En 1959 kolĥozo formiĝis. En Gyalóka migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas romkatolika preĝejo omaĝe al Johano la Baptisto el 1761.
Izoindeno
Izoindeno estas ducikla hidrokarbonido konsistanta je unu cikloheksaduena ringo ligita al ciklopentaduena ringo. Ĝi estas izomero de la indeno kies derivaĵoj uzatas en kemia industrio kaj farmakologio. Sub kelkaj kondiĉoj je temperaturo kaj premo indeno iĝas izoindeno kiam submetita al 180°C.
Vidu ankaŭ
<Gallery> 1H-indazole 200.svg| Indazolo Isoindazole.png| Izoindazolo Benzo(b)thiophene 200.svg| Benzotiofeno Benzofurazan.png| Benzofurazano </Gallery>
Mária Kékesi
Mária Kékesi [kEkeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kékesi Mária estis hungara baletisto, altlerneja instruisto.
Biografio
Mária Kékesi akiris baletan licencon en Ŝtata Baleta Instituto en 1958, post jaroj ankaŭ diplomon pri baletmajsto. Li aliĝis al baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li estis baletisto (1958 - 1967), privata dancisto (1967 - 1968), titulara dancisto (1968 - 1985). Ekde 1983 ŝi ekinstruis en la Baleta Instituto, kie baldaŭ ŝi atingis la instruan rangon docento. Ŝi ricevis premiojn inter 1970-2017 kaj titolon "eterna mebro de la Operejo" en 2018. Ŝia edzo estis muzikisto Vilmos Jüptner.
Martin Radeck
Johann Martin Radeck (naskiĝinta en 1640 - mortinta en 1684) estis komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Estas tradiciita, ke Radeck en 1674 estis orgenisto ĉe la preĝejoj Trinitatis Kirke kaj Helligåndskirke kaj en 1676 donis klavarleciojn. Je la 8-a de novembro 1670 li edziĝis kun Magdalene Sybille Schindler.
Kelkaj esploristoj supozas, ke Martin Radeck estas identa kun la orgenisto kaj vikario Johann Martin Radeck naskiĝinta je 1623 en Mühlhausen kaj entombigita je 1683 en Roskilde.
De Radeck tradiciiĝis mallonga manuskripto, kiu enhavas unu kantaton Herr, wenn ich nur dich habe, kelkajn variaciojn pri la ĥoralo Jesus Christus unser Heiland por orgeno samkiel suito por klavarilo.
Edward Irving
Edward IRVING (naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1792, mortis la 7-an de decembro 1834 en Edinburgo) estis skota kleriko, viziulo kaj mistikulo hugenotdevena, konsiderata antaŭulo de karisma movado. Fondinto de irvingismo, religia movado, kiu apartiĝis en la 19-a jarcento de la Eklezio de Skotlando.
Kalvinana preĝejo (Ajka-Tósok)
Historio
Apud Tósok estis tre proksime alia vilaĝo Berénd, kiu havis ŝtonan kirkon ekde 1545. En la sekvaj jardekoj dum dominado de turkoj disvastiĝis la protestantaj religioj. En la 17-a jarcento Tósok kaj Berénd havis komunan kalvinana pastron kaj la loĝantoj uzis la menciitan kirkon. En 1783 en Ajka estis konsekrita la kalvinana preĝejo, poste Tósok kaj Berénd estis filio de Ajka. En 1786 ankaŭ en Tósok estis konstruita kirko, poste en proksima loko pli nova en 1834. Oni aĉetis harmoniumon en 1932. Dum la 20-a jarcento la kirko kelfoje estis renovigita. Inter 1953-1955 oni konstruis kunvenan ĉambron al la navo, poste pli grandan en 2000 malantaŭ la absido.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola ĉe stratangulo en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas plurlatera piramido.
Provinco Morona-Santiago
Morona-Santiago estas provinco de Ekvadoro.
<LI>Ĉefurbo: Macas <LI>Areo: 25 700 km² <LI>Loĝantaro:100 000
Kantonoj
Kantono (Ĉefurbo)
Soconusco
Soconusco rilatas al diversaj lokoj:
William John Bankes
William John BANKES (n. la 11-an de decembro 1786 - m. la 15-an de aprilo 1855), filo de Henri Bankes la 2-a, estis eminenta brita esploristo egiptologo kaj aventuristo. Li apartenis al la familio Bankes el Dorset, kaj rekonstruis la terenon Kingston Lacy laŭ ties nuna aspekto. Li abunde vojaĝis al Mezoriento kaj Egiptio, kaj kreis la plej grandan kolekton de egiptaĵoj en la tuta mondo.
Acacoyagua
Acacoyagua estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acacoyagua. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14653 loĝantojn. El tiuj estis 7295 viroj kaj 7358 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 80 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8075 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6594 scipovis legi kaj skribi kaj 1466 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 18% estis analfabetoj.
András Róna-Tas
András Róna-Tas [andrAŝ rOna-taŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Róna-Tas András estas hungara lingvisto, orientalisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).
110702 Titostagno
110702 Titostagno estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
András Róna-Tas
András Róna-Tas naskiĝis la  1931 en Budapeŝto.
110702 Titostagno
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan televidan ĵurnaliston Tito Stagno. Kiel raportisto, li sekvis la tutan serion de la misioj Apollo kaj en 1969 li faris senperan komenton pri la surluniĝo de la unua homo sur la Luno.
Boun Pha Vet
Boun Pha Vet estas grava festivalo okazinta en Laoso. Ĝi memorigas la sendependiĝon de Laoso kaj okazas dum la monatoj januaro aŭ februaro, laŭ la luna ciklo. Dum ĉi nacia festivalo, okazas defilado, teatraĵoj, dancoj kaj procesioj inter aliaj kaj omaĝo al la pereintoj por la sendependeco de Laoso.
Vessantara Jataka
Havaja erupcio
Havaja erupcio estas relative trankvila vulkana erupcio, nomita laŭ erupcioj de vulkanoj sur Havaja insularo. Ĉefaj montroj de tiu ĉi erupcio estas trankvila elfluo de maldensaj lafoj, plimulte de bazalta konsisto, kun malalta enhavo de solvitaj gasoj kaj alta temperaturo (super 100 °C). Dum tiaj ĉi erupcioj estas ankaŭ tre malalta enhavo de emisiita cindro kaj polvo.
Ofta formo de firmiĝintaj lafaj fluoj estas diversaj langoj, sulkoj aŭ tavolitaj fluoj. Danke al sia malalta viskozeco superanta vulkana formo estas ŝilda vulkano.
Vidu ankaŭ
火山
4859 Fraknoi
4859 Fraknoi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Andrew Fraknoi, profesoro en la Kolegio Foothill kaj verkinto de pluraj libroj pri astronomio por junuloj.
Sterkorariedoj
La rabmevoj estas marbirdoj de la familio Sterkorariedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj birdoj.
Specioj
Scienclatina nomigo estas iom komplika ĉe la tri specioj de la genro Stercorarius, kiuj ne estas ankaŭ nomataj Catharacta, ĉar la tri nomoj de specio, tio estas longicaudus, parasiticus kaj pomarinus, principe taŭgas por ĉiuj tri samgenraj specioj: nome, longicaudus signifas en la latina longvosta, kaj la tri specioj estas tiaj; parasiticus signifas parazita, kaj la sep rabmevoj estas tiaj kaj, fine, pomarinus signifas kun karnaĵo ĉe nazobazo, kaj la sep rabmevoj havas tion. Tio, ke naciaj lingvoj, kaj eĉ Esperanto, paŭsas tiajn nomojn, kontribuas al la konfuzo inter tre similaj specioj, kvankam tio ĉi ne tiom gravas koncerne la specion longicaudus, kiu efektive estas la pli longvosta.
Krome, inter la tri specioj foje klasitaj kiel Catharacta, escepte la Granda rabmevo Stercorarius skua (Catharacta skua), okazas simila konfuzo, nome inter la Ĉilia rabmevo, Stercorarius chilensis (Catharacta chilensis), la Sudpolusa rabmevo, Stercorarius maccormicki (Catharacta maccormicki) kaj la Bruna rabmevo aŭ Antarkta rabmevo, Stercorarius antarctica (Catharacta antarctica), ĉiuj estas brunaj, ĉiuj estas sudpolaj, do antarktaj, kaj ne nur la Ĉilia rabmevo videblas ĉe la marbordoj de Ĉilio.
Kutimoj
La rabmevoj faras neston surgrunde en mezvarmaj kaj arktaj regionoj kaj estas longdistance migrantoj.
For la reprodukta sezono ili manĝas fiŝojn, iternaĵojn kaj kadavraĵojn. Multaj estas parte kleptoparazitaj, per atakado de mevoj, ŝternoj kaj aliaj marbirdoj por forpreni siajn predojn; la plej grandaj specioj ankaŭ regule mortigas kaj manĝas plenkreskajn birdojn ĝis la grando de Nigramantela mevo. Ĉe reproduktejoj ili manĝas plej ofte lemingojn, kaj ovojn kaj idojn de aliaj birdoj.
Aspekto
Ili estas mezgrandaj ĝis grandaj birdoj, ĝenerale de griza aŭ bruna plumaro, ofte kun blankaj markoj en la flugiloj. Ili havas longecajn bekojn kun hokoformaj pintoj kaj retajn piedojn kun akraj krifoj. Ili ŝajnas grandaj malhelaj mevoj, sed ili havas karnaĵon supre la supra makzelo. Ili estas fortaj kaj akrobataj flugantoj.
Ĉe la tri plej etaj specioj (ĉiuj Holarktaj), reproduktuloj havas da du centrajn vostoplumojn klare plilongigitajn kaj almenaŭ kelkaj plenkreskuloj havas blankon en supraj partoj kaj helflavon en la kolo, ecoj kiujn la plej grandaj specioj (ĉiuj indiĝenaj el la Suda Hemisfero escepte la Granda rabmevo) ne kunhavas.
Taksonomio
Rabmevoj rilatas al mevoj, karadriedoj, aŭkoj kaj similaj birdospecioj. Oni ofte dividas rabmevojn en du genrojn, metante la pli etajn speciojn en la genron Stercorarius kaj la grandajn speciojn en la genron Catharacta. Tamen ne estas genetika bazo por tiu separigo. La DNA de Larĝvosta rabmevo kaj la Granda rabmevo (kion oni heredas nur el la patrino) estas vere pli rilataj inter si ol kun iu ajn el la rabmevoj ĉu arktaj ĉu longvostaj ĉu el la Suda Hemisfero. Pro tio hibridiĝo eble ludas elstaran rolon en evoluo de la diverseco de rabmevoj de la Norda Hemisfero.
Leopold von Berchtold
Leopold Graf von BERCHTOLD (grafo de Berĥtold laŭ la tiama nobeleca sistemo) naskiĝis en Vieno. Li estis de 1906 al 1911 aŭstria ambasadoro en Sankt-Peterburgo kaj inter 1912 kaj 1915 aŭstria ministro pri eksterlandaj aferoj. Post la mortigo de la aŭstria tron-heredonto arkiduko Franz Ferdinand en Sarajevo li subtenis la kulpigan ultimaton al Serbio. Post la deklaro pri neŭtraleco de Rumanio kaj Italio li demisiis kiel ministro.
Berchtold mortis en Peresznye apud Sopron (germane Ödenburg) en Hungario.
Caravate
Caravate estas komunumo de Italio.
Maguarichi
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2116 loĝantojn. El tiuj estis 1109 viroj kaj 1007 virinoj. La komunumo havas surfacon de 937,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1690 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 683,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 11,5 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 1787 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 500 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 27,98 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sankta Familio kun birdeto
La Sankta Familio kun birdeto (Sagrada Familia del pajarito) estas oleo-pentraĵo farita ĉirkaŭ 1650 de la hispana pentristo Bartolomé Esteban Murillo. Ĝiaj dimensioj estas 144 × 188 cm.
Temas pri unu el la plej gravaj verkoj de la tuta produktado de ĝia aŭtoro. Ĝi montras Sanktan Jozefon, la Virgulinon Maria kaj la bebon Jesuo en familia sceno.
Akirita en 1744 fare de Isabel de Farnesio kaj integrigita en la reĝajn kolektojn, ĝi estas nuntempe ekspoziciita en Prado-Muzeo en Madrido.
Vampiro
Vampiro estas, laŭ la folkloro de multaj landoj, jam morta kreitaĵo kiu eliras el sia tombo kaj nutras sin per vivforto (prefere per sango) de aliaj vivuloj, por resti aktiva. En kelkaj indiĝenaj orientaj aŭ latinamerikaj kulturoj, vampiroj estas malicaj demonoj aŭ dioj, ne mortaj homoj, kiuj vivis denove.
En la okcidenta kaj eŭropa kulturo, kiel en la nuna monda kulturo, la plej konata speco de vampiro estas la slava vampiro (homo, kiu iĝis aktiva kadavro kaj sangosuĉulo).
La ĝentlemana vampiro, tiu karisma figuro kun forta ĉarmo, kapabla altiri al si la viktimojn sen tro da streĉado, naskiĝis en 1819 kiam la kuracisto John Polidori verkis sian romanon The Vampire, kie la protagonisto, Lord Ruthven, estis ekstraktata el Lord Byron. Ekde tiam, la figuro de vampiro en literaturo, obtenis grandajn sukcesojn, por fini kun la pleja pinto de la ĝenro, Dracula de Bram Stoker, kiu kunigis parton de la eŭropaj folkloraj elementoj kaj parton de la literaturaj temoj de la periodo.
Etimologio
La vorto vampiro havas slavan originon: rekondukebla al la radiko -pi, magiisto, sorĉisto, kaj al la litova verbo wempt, trinki, suĉi. Nomataj vampir en Serbio kaj Bulgario, upiór en Pollando, upir en Rusio.
La originoj de la mito
La originoj de la vampiroj estas antikvegaj: fakte, ne estas malmultaj la arĥeologiaj malkovroj, kiuj indikas kiom antikva la timego de la vampirismo estis. Por ekzemplo, en multaj antaŭhistoriaj nekropoloj estis trovitaj homaj restaĵoj kun ŝtonoj sur la korpo aŭ en la buŝo, probable por malebligi la vekiĝon de la mortinto. La plej antikva vampir-rilata teksto kiun oni konas, estas babilona tabuleto konservata en la Brita Muzeo, sur kiu estas gravurita magia formulo, kiu necesas gardi sin de la sangosuĉantaj demonoj, la etimmé.
Libor Sztemon
Libor Sztemon (naskiĝis en 1978; mortis la ) estis ĉeĥa lingvisto.
Sztemon kreis la lingvojn Ardensi, Euransi, Xronari kaj aliajn lingvojn.
Iznatoraf
Iznatoraf (konata ankaŭ kiel Torafe) estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Vampiro
La originoj de la mito
En la hebrea antikva tradicio ekzistas aluka (sangosuĉulo), ulo kiu atakas la perditajn vojirantojn en la dezerto. La unua kaj malica edzino de Adamo, Lilit estas opiniata en la hebrea tradicio la patrino de ĉiuj vampiroj; kiel ĉiuj sukuboj ŝi soifas de homa semo kaj tial, ŝi nokte eniras en la liton de viroj por preni ilian vivforton.
Iznatoraf
La areo de la municipo estas 86,54 km2 kie loĝas 960 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 11,56 loĝ./km2.
Ontario Lacus
Ontario Lacus estas la unua malkovrita ekstertera lago , observata sur Titano, plej granda satelito de Saturno, kaj ununura satelito havanta konsiderindan atmosferon.
Iznatoraf
La nomo de Iznatoraf devenas de la araba hisn at-turāb (حصن التراب), kiu signifas "kastelo de la vojo" aŭ "de la ŝoseo".
Ontario Lacus
Tiu lago entenas verŝajne miksaĵon da hidrokarbonoj, ĉefe likvaj metano kaj etano. Ĝia surfaco estas simila al tiu de la nord-amerika lago Ontario, el kiu venas ĝia nomo. Ĝi situas apud la suda poluso de Titano.
Vampiro
La originoj de la mito
Ankaŭ grekoj kaj romianoj havis ilian vampiran mitologion, ĉefe vampiroj de ina sekso. La lamia, ekzemple, reĝino de la sukuboj, estas ia sorĉistino, kiu iam aperas en formo de bela knabino, iam kiel maljuna virino, iam ankaŭ kun animalaj aspektoj, prefere serpento kun la kapo de virino.
Iznatoraf
Geografio
Iznatoraf situas sur la okcidento de la komarko Las Villas en la sudoriento de la provinco, lime kun Villacarrillo, Villanueva del Arzobispo en la komarko, kaj kun Castellar kaj Santisteban del Puerto de la komarko El Condado. Estas sur monteto je 1037 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno je 99 km de la provinca ĉefurbo, Ĥaeno. La geografiaj koordinatoj estas 38°09′ N, 3°02′ O.
Vampiro
La epidemioj
El ĉi tiuj unuaj grekaj-romanaj mitoj, probable influitaj de pli antikvaj mitoj devenitaj el la Oriento, la legendo de la vampiro disvastiĝis en la Orientan Eŭropon kaj el ĉi tiu en la tutan Okcidenton. Sed, ĉi tio riveliĝis multe pli de simpla legendo, sed veran kaj propran epidemion, kiu estis dokumentata jam de la Sescent. Oni deiras el la 1672 en Istrio kun la vampiro Giure Grando de Coriddigo, poste en Grekio (1701), Orienta Prusio (1710 kaj 1721), Hungario (1725-30), Serbio (1725-32), Silezio (1755), Valaĥio (1756), Rusio (1772) kaj for paroladante. En ĉiuj de ĉi tiuj kazoj, la inkvizitoroj kaŭzis vastan kaj detalan dokumentaron, en kiu estis priskribataj eltombigoj de kadavroj, kiuj prezentis kreskon de haroj kaj de ungoj post la morto, vivecan haŭtkoloron kaj kiuj promulgis korŝirajn kaj nehumanajn kriojn kiam estis hakata al ili la kapo kaj enpikata paliseto en la koro, la ĉiu eldonante de la tiel kaŭzitaj vundoj fluaĵojn da freŝa sango (por ĉiu havus minimuman bazon de tanatologio estos facila rekoni la klasikajn signojn de la putriĝo, fakte la kresko de haroj, ungoj kaj dentoj estas ŝuldata al la retiro de la histoj, tiel kiel la ruĝa fluidaĵo, erare tenata por sango, ne estas nenio alia ke klasika produktaĵo kaŭzata de la putriĝo de la internaj organoj, por kiom rerigardas la altan temperaturon de la putraj likvaĵoj anstataŭe, oni devas scii ke dum la procezo post-mortem de "bakteria digestado" estas produktata varmo).
Iznatoraf
Geografio
Parto de la municipo formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj. La municipa teritorio inkludas la eksklavon de Bardazoso, integrita ene de la Sierra de las Villas. Tiu estis grave tuŝita de la incendio de Las Villas en aŭgusto 2005, kiu bruligis pli ol 5000 hektarojn ene de la Natura Parko.
Ontario Lacus
Titano estas, krom Tero, la ununura astro sur kiu ĉeesto de likvaĵo estis evidentigita en surfaco.
Saudade do Iguaçu
Saudade do Iguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.007 loĝantojn en 2010.
Vampiro
La epidemioj
Multaj estis la personuloj kiuj okupiĝis de vampiroj, obtenante, kun bona rajto, la kvalifikon de vampiristoj (Dom Augustin Calmet, Collin De Plancy, Montague Summers), sed la summa pri la argumento estas laboro de pli ol 900 paĝoj redaktita de la abato Augustin Calmet, Dissertation sur les Apparitions des anges, des démons e des esprits et sur les revenants et vampires de Hongrie.
Iznatoraf
Historio
En la municipa teritorio estis homa okupo jam en la Bronzepoko kaj opidumo de iberoj kiu poste estis okupita de romianoj. La visigotoj jam estis setlitaj en la nuna urba kerno, kiun poste okupis la araboj. En la epoko de Al Andalus la setlejo plifirmiĝis kaj etendiĝis al la sudo de la altebenaĵo, plibonigante la infrastrukturojn kaj konstruinte "hisn", tio estas fortikaĵo sur altura. La altebenaĵo iĝis tiel ĉirkaŭita de murego, el kiu restas aktuale du turoj, kvin arkoj kaj kelkaj muregeroj.
Zomba
Zomba estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd.
Iznatoraf
Historio
Eble en la 11a jarcento kaj sur iamaj strukturoj oni starigis gravan defendejon kun muregoj kaj alkazaro, kiel protektilo de la lokanoj, kio pliigis la strategian valoron de la enklavo. Oni plibonigis ankaŭ la hidraŭlikajn infrastrukturojn (reto de putoj, fontanoj, akvorezervujoj) kaj de tiu epoko restis la aktuala urba etoso, kun neregulaj kaj grandegaj domblokoj, kun mallarĝaj kaj ondecaj stratetoj, el kiuj multaj estas vere sakostratoj, en la plej antikva parto de la historia domarkerno.
Vampiro
La epidemioj
Calmet arigis en sia volumo la atestojn kaj la legendojn pri la vampiroj (nomitaj revenants, fantomoj kiuj reiras), provante ankaŭ doni raciajn eksplikojn al la fenomenoj: ŝajnajn mortojn, diversajn gradojn de putriĝo, kaj ankaŭ aliajn. La ekspliko kiun sed la abato proponis pli ofte estis supernatura tio: la vampiroj estis, fakte, considerataj de Calmet verajn kaj proprajn dajmonojn, kiuj konservis post la morto veran ekziston. Ili estis kapablaj eliri el la baroj per truoj farataj sur la baro, probable senmateriiĝi kaj remateriiĝi, kaj poste ili iris el vivantoj en ĉason de la necesa sango por daŭrigi ilian malpuregan ekziston.
Zomba
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Siófok-Szekszárd. La lasta urbo troviĝas 17 km-ojn for.