cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skvamomerĝo
Kutimaro
La Skvamomerĝoj loĝas en foliarbaroj aŭ miksaj (pinglo- kaj foli-) arbaroj. Ili ofte aperas ĉe riveretoj, valoj, marĉoj, lagetoj kaj herbejoj, 3-5ope, iam kun Mandarenanasoj (Aix galericulata). Ili estas singardemaj. Se ili estas iom surprizitaj, ili tuj levas sian kapon kaj kuntiras la kolon por tuj ekflugi aŭ fornaĝi. Tiu birdospecio favoras mezgrandajn riverojn kun meandroj tra ampleksaj etendoj de mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj en malaltaj teroj ĝis 1,000 metroj super marnivelo aŭ malpli.
Ili lertas en merĝado. Antaŭ mergiĝo ili starigas sin, por ke la brusto estu super la akvo kaj poste plonĝas en akvon, kun la kapo malsupren. Tage ili longe vagadas ekstere, eĉ 15 horojn en aprilo kaj majo. Ili serĉas manĝajon ofte en profunda kvieta fluo kaj preferas iri kontraŭflue al supra rivero, eble ĉar malsupre movitaj sedimentoj povas averti kaj kaŝigi predojn. Kaptinte fiŝon per segileca beko el inter la fona gruzo, ili malmergiĝas kun la kaptito en la beko kaj englutas ĝin. Krom fiŝoj, iliaj manĝaĵoj estas pupoj de triĥopteroj kaj krustuloj. Ofte la birdoj plonĝas por predo, ripete submergante dum kvarono al duono de minuto kun nur kelksekunda paŭzo inter plonĝoj. En neprofunda akvo la birdoj mergas nur la kapon; ili ne vertikaliĝas. Tiuj birdoj ne estas tre sociemaj, kaj nur rare troviĝas en grupoj pli grandaj ol paroj aŭ familioj. Eĉ ĉe vintrejoj, grupoj de pli da dekduo estas tre raraj.
Ili pasas plej el la lumtago manĝante, escepte ĉirkaŭ tagmeze kiam ili dediĉas iome da tempo al ripozo, plumaranĝado kaj rilatado ĉe la riverbordoj, kie ili dormas. La manĝo de la M. squamatus konsistas el akvaj artropodoj kaj malgrandaj aŭ junaj fiŝoj. La membroj de la genroj de Plecoptera kaj la larvoj de la Friganeedoj povus konstitui la kernon de ties dieto kiam disponeblas. Skaraboj kaj krustuloj estas manĝataj malpli regule, kvankam tiuj lastaj povus esti gravaj aŭtune. Ĉar larvoj de akvaj insektoj eloviĝas somere, fiŝoj iĝas plej elstaraj en la dieto. Preferataj fiŝospecioj estas la Doja kobito (Misgurnus anguillicaudatus) kaj la truteca Brachymystax lenok. Pli rare manĝataj estas specioj kiaj la petromizo Eudontomyzon morii, la kotoideo Mesocottus haitej, aŭ la salmo Arkta timalo (Thymallus arcticus). Tiele ili estas oportunemaj manĝantoj; inter fiŝoj, ili probable manĝas ĉiun ajn specion kiu havas la ĝustan longecan formon kaj malgrandon.
Reproduktado
Meze de aprilo ili komencas konstrui neston. Iliaj nestoj ofte troviĝas en arbotruoj (kie ĉe plej membroj de stirpoj de merĝoj kaj klanguloj inter maraj anasoj) de maljunaj poploj ĉe riveroj aŭ riveretoj. Preferataj nestarboj estas specioj kiaj la Denta kverko (Quercus dentata, ĉine 柞栎) kaj la Usuria poplo (Populus ussuriensis, 大青杨). La virbirdo havas sian falsan neston, sed nur kiam la birdino venas, ili ekkonstruas sian veran neston. Iuj birdoj uzas malnovan neston. La ĉinaj merĝoj pariĝas meze de majo. Tiam la virbirdo plenumas ceremonian memmontradon naĝante ĉirkaŭ la birdino. Kiam tiu lasta alproksimiĝas, la virbirdo subite sin ĵetas sur la dorson de la birdino por kopulacio. La birdino demetas 6-12 ovojn. La birdino mem kovas ovojn kaj zorgas pri la idoj. La kovado daŭras 35 tagojn. La ĵus eloviĝinta ido pezas 39 gramojn. Ĉirkaŭ 30 horojn post sia naskiĝo la merĝidoj eltruiĝas kaj ekagas sekvante siajn gepatrojn. En septembro kaj oktobro ili forlasas la reproduktajn areojn.
Ili estas simpatriaj kun la Mandarenanasoj (Aix galericulata); kvankam ambaŭ dependas el samaj insektolarvoj, ili ŝajne ne konkurencas pro manĝo, sed eble pro nestotruoj (kiujn neniu povas elfosi per si mem). En ties vintrejoj, la Skvamomerĝo povus konkurenci kun aliaj Mergenoj kun kiuj ili kunhavas saman habitaton, ekz. la Granda merĝo (M. merganser) aŭ la Orokula klangulo (Bucephala clangula).
Statuso
Konfuziga faktoro estas ke la Skvamomerĝo estas tre soleca kaj ege timida kaj sinzorga. Tiele eĉ kvankam ties teritorioj estas ankoraŭ tre etendaj, akurata ĉirkaŭkalkulo de ties populacio malfacilas. Iom povra sed ĉiukaze grava indiko de la populacistatuso de la Skvamomerĝo povas esti deveni el la ĉiujaraj censoj de malsupra rivero Jangzio, kio konstitutas la ununura plej grava vintruma areo konata ĝis nun. La konsidero de mezo de la 2000-aj jaroj ke estis malpliiĝo de 20% aŭ plie ĝis 2010 estas malakceptata nune, ĉar kvankam estas certe pliiĝanta malpliiĝo ankoraŭ ne estas sufiĉe da informo por certigi ĉu tio estas akurata.
JOCA
JOCA estas kulturcentro kaj hotelo en Kotonuo, Benino.
La domo JoCa estis konstruita en 2005. Dum la postaj jaroj ĝi estis plibonigita kaj plibeligita. Kiel hotelo kaj kulturcentro ĝi ekfunkciis en 2012.
La nomo venas el Josue kaj Caleb, du personoj el la Biblio.
Do la komuna vivo okazas ĉefe ekstere.
JOCA kaj Esperanto
En JoCa okazis kaj okazadas gravaj eventoj de la vivo de Esperanto en Afriko :
La sesa agado de «Scio Sen Bariloj» SSB, la 5-a Afrika Kongreso de Esperanto okazis en JoCa fine de 2013.
La naŭa agado de SSB, kurso SEVI 1, okazis en JoCa en 2015.
La deka agado de SSB, kurso SEVI 2, okazis en JoCa en 2015.
La dekunua agado de SSB, enkonduko al EO, okazis en JoCa en 2015.
La dekdua agado de SSB, la 12-an de decembro 2015, Zamenhofa Tago, kunveno de antaŭaj gestudentoj kaj Tago de Homaj Rajtoj, okazis en JoCa.
La dektria agado de SSB okazis en JoCa. Kursoj pri EO okazis de januaro ĝis marto 2016. Same la dekkvara agado de SSB.
En oktobro 2016 okazis en JoCa la unua renkontiĝo de la programo "Europ-Afrika junulara lertigado" de TEJO.
La naūan de septembro 2017 okazis en JoCa Laborkunsido inter Afrika Komisiono de UEA kaj la benina landa asocio (ABeE)
La deknaŭa agado de SSB nomiĝis « Coup de Pouce » en la franca, « helpeto » en Esperanto. Kurso pri sinpreparo al akiro de laborposteno, por studentoj kaj senlaboraj junuloj, kun enkonduko pri Esperanto. Instruis Mireille Grosjean. Ĝi okazis en JoCa ankaŭ, la 28-29 oktobro 2017 kaj 11-12 novembro 2017.
La dudek tria agado de SSB, kurso SEVI 3, okazis en JoCa en okt.nov. 2019.
En 2020 okazis SEVI 4 en novembro, SEminario por VIrinoj, okazis ekzamensesio laŭ KER-sistemo (28-an de novembro) kaj okazis SEVI 5 en decembro.
Matthias Schiffer
Li estis la lasta monumenteca baroka pentristo en Stirio. Li kreadis ankaŭ en Karintio, Slovenio kaj suda Germanio
Weingarten
Weingarten signifas en la germana lingvo vinĝardeno.
Geografia nomo
Weingarten estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regionoj:
István Illésházy (politikisto)
Grafo István Illésházy [iŝtvAn ilEŝhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Illésházy István estis hungara politikisto, magnato, oficiro, membro de Hungara Scienca Akademio. Li estis lasta ido de familio Illésházy.
István Illésházy naskiĝis la  1762 en la tiama hungara ĉefurbo Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1838 en Baden bei Wien.
Biografio
István Illésházy frekventis universitatojn en Buda kaj Eger. Li komencis sian karieron kiel juristo. En 1784 li partoprenis en venko de rumanaj ribelantaj kamparanoj en Transilvanio en 1784. En 1786 li edziĝis neniam havanta posteulon. En 1790 li estis deputito de Trencsén (reĝa departemento), post 7 jaroj li batalis kiel kolonelo kontraŭ armeo de Napoleono. Ekde 1802 li estis senatano en supera ĉambro. Li ricevis Ordenon de la Ora Lanfloko en 1808, spite tion, ke li politikadis por la hungaraj interesoj. Li partoprenis en fondo de MTA, kiu komence havis la nomon Hungara Sciencula Societo.
Teksasa libra grandmagazeno
Tiu ĉi konstruaĵo, konstruita en 1901, estis antaŭe eluzata kiel grandmagazeno de lernejaj libroj kaj pluaj lernejmaterialoj. La 22-an de novembro 1963 Lee Harvey Oswald, laborinta ĉi tie kiel brigadano, trifoje ekpafis el fenestro el la 6-a etaĝo de la konstruaĵo kontraŭ preterveturanta prezidenta kolono kaj kaŭzis mortan vundon al la usona prezidento John Fitzgerald Kennedy.
Fine de la 80-aj jaroj urbo Dallas aĉetis tiun ĉi konstruaĵon en sian proprumadon kaj renovigis la 5 subajn etaĝojn, en kiuj ĝi aranĝis kancelariojn por distrikta administracio. La etaĝoj 6 kaj 7 estas alireblaj por publiko, en la 6-a etaĝo estis establita Muzeo de la Sesa Etaĝo dediĉanta sin al atenco kontraŭ John Fitzgerald Kennedy.
Jack Ruby
Jacob RUBINSTEIN (25-a de marto 1911 − 3-an de januaro 1967), kiu laŭleĝe ŝanĝis sian nomon al Jack Leon Ruby, estis posedanto de noktoklubo en teksasa Dallas. La 14-an de marto 1964 li estis kondamnita al mortpuno pro murdo de Lee Harvey Oswald, krimita la 24-an de novembro 1963. Li ja revokis sin sukcese kontraŭ la verdikto, sed antaŭ ol povis komenci nova juĝado, li grave malsaniĝis kaj mortis.
Li neniam klarigis siajn precizajn motivojn por la murdo kaj sian krimon li kialigis sole per neklaraj eldiraĵoj kiel ekz.: aŭ
Pedregulho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Franca. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Tápiógyörgye
Tápiógyörgye situas sur ebenaĵo, laŭ la flankovojoj, laŭ fervojo Budapeŝto-Újszász inter grandvilaĝo Tápiószele kaj Újszász, Abony estas proksime.
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko de skitoj, keltoj, sarmatoj, hunoj, avaroj. La unua skriba mencio devenas el 1220. Pro la tataroj kaj turkoj la vilaĝo senhomiĝis. En 1892 kastelo kune kun parko konstruiĝis. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Dum la socialisma erao kolĥozo pri Verda Kampo formiĝis.
Apud la vilaĝo surfaca minejo pri argilo kaj uzino pri briko funkcias. Nuntempe la vilaĝo estas belaspekta, orda kaj flororiĉa, tial la setlejo ricevis eŭropajn kaj hungarajn premiojn. En 1740 romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Anna konstruiĝis, turo alkonstruiĝis en 1827, fine pligrandiĝis en 1860 jam kiel Preĝejo Sankta Anna (Tápiógyörgye) kaj ĝi iĝis pilgrimloko.
Partnerkomunumo
Partnerkomunumo de Tápiógyörgye estas la komunumo Wünnewil-Flamatt de la distrikto Sense en Kantono Friburgo en Svislando.
La dormoĉambro en Arles
La dormoĉambro en Arles estas olepentraĵo sur kanvaso de 71,6 je 91,3 cm de la nederlanda pentristo Vincent van Gogh. Ĝi troviĝas en la muzeo Van Gogh en Amsterdamo, Nederlando.
Van Gogh elektis kiel motivon, sian ĉambron en la flava domo en Arles. La pentraĵo estis verkita en oktobro 1888, atendante la alvenon de Paul Gauguin kun kiu li volis fondi artistan rondon.
La plej grava aĵo de la ĉambro estas la lito, solida kaj simpla ĝi sugestas varmon, komforton kaj sekurecon. La plej multaj aliaj aĵoj (seĝoj, kusenoj kaj bildoj) estas prezentitaj pare. Tia prezentado aldonas impreson de trankvilo kaj ordo.
Dua versio
Van Gogh verkis du aliajn versiojn de tiu pentraĵo. La originalo estis damaĝita, kaj lia frato Theo van Gogh petis lin krei kopion antaŭ la renovigado de la originalo. Van Gogh pentris do duan version en 1889, tamen sen provi fari veran kopion. Tiu dua versio videblas nuntempe en la Art Institute of Chicago en Ĉikago, Usono.
Tria versio
Kuraĝigita de la rezulto, Van Gogh verkis trian, pli malgrandan (57 x 74 cm) version, kiun li donacis al sia patrino. Tiu pentraĵo videblas en la Musée d'Orsay en Parizo, Francujo.
Szeged
Szeged [ˈsɛgɛd], esperante Segedo, Segedín, Segedyn, Seghedin, S(z)egedin, Segedin, Сегедин, Seghedino, estas urbego kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, kies departementejo estas kune kun departementrajto, en Distrikto Szeged, kies centro estas. Szeged estas ankaŭ sidloko de romkatolika diocezo.
Szeged estas la kultura kaj ekonomia centro de la regiono. Post la defalo de la stalinismo ankaŭ bankrotis ĝis tiam gravaj uzinoj produktantaj ekzemple vestaĵojn aŭ alumetojn. Nuntempe gravas la ekspluato de tergaso kaj oleo, farmacia produktado kaj la salamfabriko de Pick. Szeged famas pro sia ruĝa papriko, la salamo de Pick kaj speciala dialekto. La loknomo mem estas speciale prononcebla en la urbo kaj en la ĉirkaŭaĵo. En Szeged trafikas troleoj, tramoj kaj aŭtobusoj, sur Tiso ŝipoj. La teatro tre famas.
Geografio
La urbo situas en Sud-Orienta Hungario, en ambaŭ bordoj de Tiso, ĉe kunfluejo de Mureș (rivero), fine de fervojo Budapeŝto-Cegléd-Szeged, fine de ĉefvojo Budapeŝto-Kecskemét-Szeged, aŭtoŝoseo M5 en la sama direkto preteriras, proksime al la hungara-serba landlimo.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Szeged fondiĝis, evoluis sur la dekstra bordo de la rivero Tiso, sed poste ĝi etendiĝis sur la maldekstra bordo, sude de la rivero Mureș. Sur Mureș alvenis precipe salo kaj ligno. Tial la urbo estis granda komerca urbo kaj grava trapasejo. La unua skriba mencio okazis en 1183. Ekde 1242 la komunumo estis departementejo de Csongrád. En 1498 Szeged ricevis rangon libera reĝa urbo. La mezepokan fortikaĵon la turkoj okupis kaj tre longe firme tenis. Dum la turka erao ĝi estis grava urbo ankaŭ por la turkoj. En 1854 la urbon trairis fervojo Budapeŝto-Suda Danubo, kiu komence estis la plej grava linio post Budapeŝto-Vieno. La urbon tre damaĝis la granda inundo en la jaro 1879, la 12-an de marto, kiam nokte la rivero trarompis la digon kaj inundis la urbon. Tiam el 5723 loĝejoj restis nur 265. El la tuta Eŭropo alvenis donacoj por rekonstrui la urbon. La nova urbo iĝis logika kun avenuoj kaj bulvardoj.
Eduko
Szeged estas loko de Scienca Universitato de Szeged, krome funkcias Altlernejo Ferenc Gál.
Vidindaĵoj
Szeged posedas multajn historiajn konstruaĵojn kaj placojn, allogante multajn turistojn ĉefe el Eŭropo kaj Ameriko.
Inter la plej belaj placoj de la urbo estas Széchenyi tér (tér = placo) kun la Urbodomo de Szeged en la pleja urbocentro. Havante multajn plantojn, statuojn kaj fontanojn, ĝi invitas al promenado kaj ofte gastigas kulturajn eventojn.
Sude de la Széchenyi tér sekvas la strato Kárász utca (utca = strato), la plej granda vendeja strato de la urbo, kiu gvidas tra Klauzál tér al Dugonics tér.
Ĉe placo Klauzál tér troviĝas unu el la plej konataj kaj grandaj kafejoj de la urbo, kun nomo Virág-kávéház. Tie la revoluciulo Lajos Kossuth de la balkono de domo Kárász dum 1849 lastfoje parolis al la popolo, antaŭ ol ekvivi en ekzilo. La placon Dugonics tér dominas impona fontano kaj la administrejo de la universitato de Szeged.
Sudoriente de la Dugonics tér situas la plej konatas urba placo kun la urba katedralo. Dum ĝia starigo oni trovis la restojn de la antikva turo Demetrius, kiu post restaŭro viziteblas kaj estas la plej malnova urba konstruaĵo. La placon flankigas la nacia memorejo Panteono, kie per statuoj kaj bustoj oni honorigas famajn personojn de la publika, politika kaj scienca vivo de Hungario. Plia allogaĵo estas muzika horloĝo ĉe la norda flanko de la placo, kiu ĉiutage je la 12a horo 15 kaj 16a horo 15 sonorigas naŭ-minutan melodiaron kaj montras figuraron. Dum somero kadre de subĉiela teatra festivalo oni montras operojn kaj dramojn ĉi-tie. Vidalvide de la katedralo situas serbe-ortodoksa preĝejo konstruita inter 1773 kaj 1778. Ene de ĝi vidindas ikonostazo kun 80 ikonoj, skulptita el pira ligno en rokoka stilo.
En direkto al la rivero Tiso kaj poste norden al la ponto Belvárosi híd sekvas placo Roosevelt tér. Tie troveblas la Muzeo Ferenc Móra, nomita laŭ hungara verkisto, kiu fondis ĝin. En la muzeo troveblas ekpozicioj pri la frua historio de la regiono kaj arkeologiaj trovaĵoj pri la historia popolo de Avaroj, sed ankaŭ ekspozicioj ekzemple pri arto, scienco, farmacio kaj memoriga ekspozicio pri Ferenc Móra (1879–1934). Proksime, ĉe adreso Vaszy Viktor tér 1, troveblas la Nacia Teatro, konstruita dum 1883 en novbaroka stilo.
Pliaj vidindaĵoj de la urbo estas interalie:
Preĝejoj
Kaj ankaŭ:
Esperanto-movado
La Stenografia Societo en Szeged por la Internacia Kongreso de Stenografio en 1908 jam en 1907 akceptis favoran decidon pri Esperanto. En la kongreso, Friedrich Schneeberger kaj Leon Paul Charles Cogen (Ninove) ricevis medalon por siaj esperantaj laboroj pri stenografio.
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Famuloj
En universitato de Szeged laboris biokemiisto, laŭreato de Nobel-premio Albert Szent-Györgyi. Ferenc Fricsay estis direktoro de sinfoniorkestro de Szeged 1934–1944, kaj 1924–1936 en la urbo laboris grafikisto György Buday, honorcivitano de Szeged.
En Szeged naskiĝis kaj mortis:
En Szeged naskiĝis:
En Szőreg (iama vilaĝo, nuntempa urboparto) naskiĝis:
En Szeged mortis:
Glanbrücken
Glanbrücken estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Du mil vortoj
Du mil vortoj (plena nomo Du mil vortoj, kiuj apartenas al laboristoj, agrikulturistoj, oficistoj, artistoj kaj al ĉiuj) estis unu el du plej signifaj dokumentoj de Praga printempo 1968. Dum Agada programo de KPĈ estis alvoko al reformo de la komunista partio, Du mil vortoj estis iniciatoj, kiuj iris malantaŭ kadro de Akcia programo. Gvidantaro de Komunista partio de Ĉeĥoslovakio rifuzis ilin kaj pli poste, en la periodo de la t.n. politika normaligo ĝi markis la dokumenton Du mil vortoj kiel kontraŭrevolucia.
En la 70-aj jaroj, en la periodo de la t.n. normaligo, oni estis persekutitaj pro konsento kun tiu ĉi manifesto.
Weinsheim
Weinsheim havas diversajn signifojn:
Titania
Titania estas la nomo de rolulo de William Shakespeare en lia verko de teatro Somermeznokta sonĝo. En la verko, ŝi estas la Reĝino de la Feinoj. Pro la influo de tiu ĉi teatraĵo, ekzistis aliaj verkoj de fikcio en kiuj oni uzas ĉi tiun nomon por la persono de la Reĝino de la feinoj.En la verko de Ŝekspiro, Titania estas tre fiera persono kaj havas la sufiĉan forton kiel por konkurenci kun ŝia edzo Oberono.
Ŝia nomon oni donis al du astroj :
Ploemeur
(jen france, bretone Plañvour) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Porhoët
Porhoët estas historia regiono centre de Bretonio ambaŭflanke de rivero Oust, dekstra flankrivero de rivero Vilaine.
Etimologio
La nomo Porhoët venas de Poutrecoet (pou-tre-coet, « la lando tra la arbaro ») (ĝi temis pri vastega arbara montaro utila kiel natura obstaklo), la bretonlingva formo de Pagus trans sylvam (Transarbara lando). Per lingvistika erodo, la formo reduktiĝis al Porhoët.
Pro tiu origino, la vorto utilis por nomi :
Sed neniu el tiuj teritorioj koincidas kun la mezepokaj limoj de la vicgraflando de Porhoët. .
Judenfrei
Judenfrei - libera de judoj - estas termino uzata de germanaj nazioj por difino de elektita tereno aŭ urbo, kie ne loĝas judoj.
Regopovoj de Nazia Germanio plej ofte "purigis" teritoriojn de ilia juda loĝantaro pere de amasaj deportoj sur okupataj terenoj de la getoj kaj koncentrejoj (Germanio, Pollando kaj aliaj okupataj landoj) aŭ amasaj murdoj faritaj de mortigaj taĉmentoj, kelkiam organizataj de lokaj kunlaborismaj regopovoj (ĉefe sur la terenoj de Sovetunio: Rusio, Ukrainio, Estonio kaj Latvio).
Unuafoje la termino judenfrei estis uzita en Reĝlando Prusio kaj poste en Aŭstrio en la 19-a jarcento.
Afrika blanka ibiso
La Afrika blanka ibiso (ankaŭ Sankta ibiso laŭ PIV 2005) (Threskiornis aethiopicus) estas birdo el la ordo de Pelikanoformaj (antaŭe cikonioformaj birdoj) kaj familio de Treskiornitedoj.
Dum antikveco ili renkontatis en Egipto (nun ne plu), kaj iĝis sanktaj bestoj kaj simbolo de la dio Toto, dio de skribo kaj scienco. Pro tio ili estis mumiigitaj.
Aspekto
Ili eligas strangan obtuzan sonon. Ĝenerale estas silentema.
Disvastiĝo
Ĝi vivadas en marĉaj humidejoj kaj kotejoj (kun arboj kaj arbustoj), apud riveroj, akvorezervejoj kaj lagetoj, kaj interne kaj marborde. Ili vizitas ankaŭ kultivejojn kaj rubejojn. Same kiel la cikonioj, ĝi estas muta kaj eligas elventrajn gruntojn dum nestado. Ili agas grupete kune kun ardeoj kaj aliaj specoj de ibisoj.
Laŭ IUCN la tutmonda populacio estas de 200.000 al 450.000 ekzempleroj.
Konservado
La Afrika blanka ibiso estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
La Sankta ibiso en mito kaj legendo
Venerata kaj ofte mumiigita de antikvaj egiptoj kiel simbolo de la dio Toto, tiu Ibiso estis laŭ Herodoto kaj Plinio la Maljuna alvokitaj ankaŭ kontraŭ atakoj de flugoserpentoj. En plej mitaj rakontoj, oni diras ankaŭ ke la muŝoj kiujn alportas putrado mortas tuj post oferbuĉado de tiu birdo.
Ludwig Compenius
Ludwig COMPENIUS (naskiĝinta ĉ. en 1603 en Halle (Saale), mortinta en la 11-a de februaro 1671 en Erfurto) estis mezgermana konstruisto de orgenoj kaj klavicenoj kaj ano de la konata orgenkonstruista familio Compenius.
Weisenheim
Weisenheim havas diversajn signifojn:
Ludwig Compenius
Vivo
Ludwig Compenius estis verŝajne la plej talentita filo de Heinrich Compenius la pli juna. Li deĵoris en Naumburg ĉe la katedralkapitulo kiel respondeculo por orgenoj (li ekloĝis tie verŝajne en 1632; en Naumburg li eĉ devis pagi monpunon pro "duobla gravedigo"). De post 1647 li dokumentitis kiel loĝanto de Erfurto.
En 1646/47 li konstruis la orgeno por la Preĝejo Sankta Johano en Gera, de 1647-49 la orgeno de la Dominikana preĝejo (Erfurt) de kiu ankoraŭ ekzistas la orgenfasado. En 1655/56 li faris la orgenon de la Franciskana preĝejo de Altenburg, en 1657 la Kastela orgeno en Weimar kaj de 1662-64 la orgeno de la Unterneustädter-kirko en Kassel. La orgenojn de la kaselaj Franciskana kaj Marteno-kirkoj li renovigis en 1664 "je la kontentigo de ĉiuj". Por la Tomaso-kirko en Leipzig li konstruis en 1670 klavicenon.
Ĉe lia orgeno en Erfurto ludis Johann Pachelbel, en Weimar estis de 1708-17 kortega orgenisto la granda Johann Sebastian Bach de 1708 ĝis 1717.
Ludwig havis kvar filojn; unu el ili - Christoph (nask. en 1625) - estis kortega muzikisto kaj kantoro; la aliaj estis Anton Joachim Compenius (nask. 1632), Johann Gottfried (1648-67) kaj Heinrich Rudolph (1650-55).
Nacia parko Pieniny (Pollando)
Nacia Parko Pieniny (pole: Pieniński Park Narodowy) estas nacia parko en la suda Pollando, sur limo inter Pollando kaj Slovakio. Unu el la 23 naciaj parkoj en la pola ŝtato. Ĝi estis fondita en la 1-a de junio 1932. PPN estas la plej valora en terminoj de pejzaĝo kaj de naturaj areoj en Pieniny Właściwe (Masivo Trzech Koron, Pieninki, Kanjono de Dunajec). Estas 35 km de padoj.
Faŭno de la Nacio Parko Pieniny estas tre riĉa. Estas 7 mil specioj de bestoj, inkluzive de 300 specioj de vertebruloj. Mamuloj inkluzivas ekzemple: melo, apro, ruĝa cervo, linko kaj kapreolo. La riĉa faŭno de vespertoj - 15 specioj. Ĉirkaŭ 160 specioj de birdoj, inkludante 100 tie nestumas. Maloftaj specioj de birdoj vivas en Pieniny: ekzemple tikodromedoj, nigra cikonio kaj gufo. Estas pli ol 1600 specioj de papilioj, inkludante la maloftaj Apolono-papilio.
Tomoya Kitamura
Li ekde la jaro 2019 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Roasso Kumamoto.
Sieĝo de Metz
La sieĝo de Metz okazis ek la 19-a de aŭgusto ĝis la 27-a de oktobro 1870 dum la pruso-franca milito, kaj finiĝis per nepra malvenko de Francio.
Post esti venkita ĉe Gravelotte, la marŝalo Bazaine fuĝis al Metz kie li esperis trovi gravan defendan subtenon. Lin kaj lian roton sieĝis la 2-armeo prusa, kiam komandita per la princo Friedrich Karl el Pruso.
Sĥoneo
Sĥoneo (helene Σχοινεύς, latine Schoeneus) estis en la helena mitologio boiota reĝo, patro de ĉasistino Atalanto. La reĝo Sĥoneo kaj lia edzino Klimeno naskigis filinon Atalanton. Sed la patro sopiris filon kaj filinon volis neniukaze. Ordonis lasi ŝin en arbaro, supozante, ke ŝi tie pereos. Ne konjektis, ke trovos ŝin kaj transprenos por edukado ursino. Atalanto elkreskis en belan knabinon kaj faman ĉasistinon, kiu egaliĝis al viroj per sia forto, persistemo kaj ĉasista arto kaj allogis ilin ankaŭ pro sia beleco.
Provinco San Antonio
Provinco San Antonio (hispana lingvo: Provincia de San Antonio) estas provinco de Ĉilio.
Duheptila dusulfido
Duheptila dusulfido aŭ C14H30S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la sulfidoj el la dusulfida acido kaj heptila alkoholo. Duheptila dusulfido estas senkolora likvaĵo kun sulfura odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Duheptila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Duheptila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Dusulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Orienta sturnelo
La Orienta sturnelo, Sturnella magna, estas paserina birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Sturneloj, kiu enhavas speciojn kies maskloj havas nigran aŭ brunan dorson kaj tre etendajn ruĝajn (5 specioj) aŭ flavajn subajn partojn en la kazo de la Orienta sturnelo, la Okcidenta sturnelo kaj la Liliana sturnelo.
Aspekto
Plenkreskuloj havas flavajn subajn partojn kun nigra marko kun formo de "V" en brusto kaj blankaj flankoj kun nigra strieco. La supraj partoj estas ĉefe brunecaj kun nigra strieco. Ili havas longan pintakran bekon; la kapo estas strieca je helbruna kaj nigra montrante malhelan traokulan strion kaj blankan superokulan strion, kiel aliaj samgenranoj kiaj la Blankabrova sturnelo al la Longavosta sturnelo kun kiu ne konfuzeblas ĉar ĉiuj tiuj havas brilruĝajn subajn partojn kaj tute ne flavajn. El la bekobazo estas iom da flava superbrida strio simile al tiu ruĝa de la Longavosta sturnelo.
La kanto de tiu birdo estas de puraj, melankoliaj fajfoj, kaj tiele pli simpla ol tiu miksaĉa kaj fluteca kanto de la Okcidenta sturnelo; ties teritorioj koincidas tra centra Nordameriko. En naturo la kanto estas ofte la plej facila distingilo inter ambaŭ specioj, spìte plumardiferencoj kiaj vostobildo kaj vangokoloro.
La pala Liliana sturnelo de norda Meksikio kaj sudokcidenta Usono estas foje disigata kiel separata specio.
Taksonomio
La eraro de Linnaeus klariĝas pro du faktoj: unue, li ne distingis inter la Orienta sturnelo kaj la Okcidenta sturnelo. La stranga supozo ke tiu birdo loĝas ankaŭ en Afriko estis kaŭzata pro konfuzo de la flavbrustaj sturneloj kun iaj Longunguloj (Macronyx), tre nerilataj afrikaj kantobirdoj. Specife la Kablanda makronikso (M. capensis) kaj la Flavgorĝa makronikso (M. croceus) kunhavas similajn habitatojn kaj kutimaron, kio klarigas la longan malantaŭan ungon; ties plumarbildo tamen estas tute identa, rimarkinda ekzemplo de konverĝa evoluo. Ĉar tiu preciza plumarbildo ne havigas evidentan adaptan profiton kompare kun tiu de la aliaj Sturneloj kaj de la genro Calcarius, ŝajne tio okazis dufoje pro pura hazardo.
La scienca nomo Sturnella magna estas latina esprimo por, sufiĉe konfuziga, "granda malgranda sturno", dum la genra nomo devenas el la fakto ke la kutimaro de la sturneloj estas simila al tiu de la sturnoj. Pri magna tiu "granda" devenas el la nomo Alauda magna per kiu Linneo priskribis la specion, ĉar ja inter alaŭdoj estus granda, kio ne necesas inter sturneloj.
Ekologio
Ties reprodukta habitato estas herbejoj kaj prerioj, ankaŭ paŝtejoj kaj kampoj de fojno. Tiu specio estas de loĝantaj birdoj tra multe de sia teritorio, sed plej parto de nordaj birdoj migras suden vintre. En Centra kaj Sudameriko, ili tendencas ankaŭ esti limigitaj al orienta marbordo (Atlantiko) de la kontinento. En 1993 tiu specio estis unuafoje konstatita en Salvadoro tamen, kaj malkovro de reprodukta paro en 2004 konfirmas ke la specio estas jam loĝanta tie.
Nestumado okazas tra la someraj monatoj. La nesto estas ankaŭ surgrunda, kovrita per tegmento teksita el herboj. Pova esti pli da unu reprodukta ino en la teritorio de unu masklo.
La nombroj de tiu specio pliiĝis dum arbaro estis klarigataj en orienta Nordameriko; ties nombroj estas nune malpliiĝantaj pro sama malpliiĝo de taŭga habitato. Aliflanke ties teritorio etendas en partoj de Centrameriko al Pacifiko, okcidenta flanko de la kontinento.
Jean-Louis Debré
Vidi Familio Debré.
Jean-Louis Debré, naskiĝinta la en Toulouse, estas franca politikisto. Eksa ministro pri enlandaj aferoj kaj prezidanto de la Nacia Asembleo, prezidas la Konstitucian Konsilion ekde la.
Biografio
Jean-Louis Debré estas la filo de Michel Debré, eksa ĉefministro, kaj la frato (falsa ĝemelo) de Bernard Debré, kuracisto kaj deputito. Li havas du aliajn fratojn : Vincent Debré, aferisto naskiĝinta en 1939, kaj François Debré, ĵurnalisto, naskiĝinta en 1942. Li estas ankaŭ la nepo de la pediatro Robert Debré kaj, flanke de sia patrino, de la arkitekto Charles Lemaresquier. Li estas ankaŭ la nevo de la pentristo Olivier Debré. Fine, li estas la pranepo de la granda rabeno Simon Debré (1854-1939). Kun sia edzino Anne-Marie Debré, mortinta la, li havis tri infanojn : Charles-Emmanuel Debré, direktoro de la kompania konto de Bouygues Télécom, Guillaume Debré, ĵurnalisto kaj Marie-Victoire Debré, komediistino. Li estis lerninto de la lernejo Hattemer.
Li estis elektita por la 1-a fojo deputito en la deputitaj balotoj de 1986, laŭ proporcia balotsistemo en Eure. Ekde 1988, li estas elektita laŭ plimulta ununoma balotsistemo je du balotvicoj en la 1-a distrikto de tiu sama departemento. Li estis municipa konsiliano de Évreux inter 1989 kaj 1995. En 1995, li estis kape de listo en la 18-a arondismento de Parizo, kaj akiris mandaton de konsiliano de Parizo. Jean Tiberi, la nova urbestro de Parizo, nomumis lin kiel vicurbestron.
Ministro pri enlandaj aferoj en la registaroj de Alain Juppé, li estis kritikita por esti lasinta organiaziĝi la gazetarkonferenco de la armitaj korsikaj kaŝaktivuloj en Tralunca.
Li ordonis la elpelon, la, de 300 eksterladanoj en neregula stato, kiu okupis la preĝejon Saint-Bernard de la Chapelle en Parizo, ne sen deklari antaŭe ke li agos « kun humaneco kaj koreco » ,. Malgraŭ la deklaroj de la registaro, plej multaj eksterlandanoj ne estos elpelitaj, pro fortaj ligiloj en Francio, kiuj igas kompleksaj elpelajn decidojn.
La deputitaj balotoj de 1997, kiuj kondukis al la venko de la plurpartia maldekstro, markis tamen lian revenon al Eure, konfirmitan en 2001, kiam li fariĝis urbestro de Évreux venkante la komunistan eliranton Roland Plaisance, elektitan ekde 1977. En la periodo de la 3-a kunregado de 1997 ĝis 2002, li estis le prezidanto de la frakcio RPR en la Nacia Asembleo.
Tre fidela al Jacques Chirac, li multfoje kontraŭis Nicolas Sarkozy. Li taksas sin tro malsama kaj asertas ke la eksa prezidanto de Respubliko « ne ŝatas la ŝtaton ».
Li estis reelektita deputito la, por la 12-a parlamenta periodo (2002-2007), en la 1-a deputita distrikto de Eure. De 2002 ĝis 2007, li estis elektita de la deputitoj prezidanto de la Nacia Asembleo, fronte al Edouard Balladur, kaj je surprizo de sia amiko Jacques Chirac, kiu estis konsilinta al li rezigni kandidatiĝon, konvinkita ke li estus venkita.
La, Jacques Chirac nomumis lin prezidanto de la Konstitucia Konsilio por anstataŭi Pierre Mazeaud, malgraŭ la kontraŭstaroj, kiujn ĝi ekigas, aparte en sia politika familio, kiam Nicolas Sarkozy pretiĝas por fariĝi prezidanto de la Respubliko. Li eliras el sia rezerva devo ligita al sia posteno deklarante, en 2008, siajn « rezervajn rimarkojn » pri la prezidenta stilo de Nicolas Sarkozy kaj, en 2010, taksante « neutila por li, por Francio » la estontan proceson de Jacques Chirac,.
Li estas le parrain de la promotion 2011-2012 de la école de formation professionnelle des barreaux de la Cour de appel de Parizo, formant les futurs advokatos parisiens, Li estas également le parrain de la promotion 2014-2015 de la École des Advokatos du Sud-est. Li estas également membro de honneur de la Observatoire du patrimoine religieŭ (OPR), une asocio multiconfessionnelle qui œuvre en la préservation kaj au rayonnement du patrimoine kulturol français.
Rilato al Jacques Chirac
Jean-Louis Debré havas granda-fidan rilaton kun Jacques Chirac, pli aĝa per dek du jaroj. La du viroj renkontiĝis en la flughaveno Orly en 1967, kiam Jean-Louis Debré akompanis sian patron por akcepti la generalon De Gaule revene de Kebekio. Jean-Louis Debré fariĝis teknika konsilanto de Jacques Chirac en 1973, kiam li estis ministro pri agrikulturo. En 1974, li demisiis kiam Jacques Chirac decidis subteni Valéry Giscard de Estaing kontraŭ Jacques Chaban-Delmas por la prezidenta baloto, ĉar li subtenis, kiel sia patro Michel Debré, la degaŭlistan kandidaton. Tamen li reeniris la asistantaron de Jacques Chirac en Matignon post la venko de Valéry Giscard de Estaing, ĝis la demisio de la ĉefministro la 25-an de aŭgusto 1976.
Post la venko de Jacques Chirac la 17-an de majo 1995, Jean-Louis Debré estis nomumita ministro pri enlandaj aferoj. Post la malfondo de la Nacia Asembleo en 1997, Jean-Louis Debré kandidatiĝas por fariĝi prezidanto de la frakcio RPR kaj provi savi la unuiĝon de la deputitoj ĉirkaŭ la prezidanto de la Respubliko. Li estis elektita je ĝenerala surprizo.
Lipót Óváry
Lipót Óváry [OvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Óváry Lipót, en itala formo Leopoldo Ovary estis hungara historiisto, arkivisto, ĵurnalisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1892). Lia nomo estis ĝis 1848 Altstädter Lipót.
Lipót Óváry naskiĝis la  1833 en Veszprém (urbo). Li mortis la 1919 en Budapeŝto.
Biografio
Lipót Óváry devenis el juda familio. Li frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Pápa. En 1848 li batalis por la revolucio, fine li iĝis militkaptito. Inter 1851-1856 li frekventis universitaton en Vieno, poste li redaktis diversajn gazetojn. En 1859 li aliĝis al armeo de Giuseppe Garibaldi. En 1861 li edziĝis en Napolo, dume li esploris en arkivejo kaj li redaktis italan gazeton. En 1876 li hejmenvenis kaj ricevis postenon en la tutlanda arkivejo, kiun li gvidis inter 1904-1908. Li pensiuliĝis en 1908. Li okupiĝis pri historiaj kontaktoj inter Italujo kaj Hungarujo. Li ricevis premion "Kavaliro de Italio".
Operdomo de Novjorko
La Operdomo de Novjorko (angle New York City Opera) en el New York State Theater situanta en la Lincoln Center de Novjorko.
Anna Seghers
Anna SEGHERS (naskiĝis la 19-an de novembro 1900 en Mainz, mortis la 1-an de junio 1983 en Orienta Berlino) estis juddevena germana aŭtorino kun komunismaj idealoj. En la jaro 1933 ŝi fuĝis de la nazioj el Germanio tra Francio kaj Hispanio al Meksiko. En 1947 ŝi konforme al sia politika sinteno ekloĝis en Germana Demokratia Respubliko GDR, kie ŝi ĝismorte restis.
Inter ŝia verkaro plej famas la romano “Das siebte Kreuz” (=La sepa kruco), kiu temas pri la fuĝo de sep kaptitoj el faŝisma koncentrejo. Ses el ili estas retrovataj, mortigataj kaj ligataj al lignaj krucoj. La sepa kruco restas vaka: ĝi estas simbolo de la espero en preskaŭ senespera tempo. Kvankam tiu ĉi romano en 1944 estis tre sukcese filmigita en Usono, Anna SEGHERS pro sia komunisma sinteno longtempe ne trovis veran aprobon en la okcidenta mondo.
14727 Suggs
14727 Suggs  estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Vácegres
Vácegres [vAcegreŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Aszód.
Situo
Vácegres situas sur malebenaĵo laŭ traira flankovojo, urbo Veresegyház estas proksime.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1284, sed tiam la vilaĝo havas la nomon Sydo (=judo), tamen la vorto estis familia nomo de la loka bienulo. Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomoĝis. En 1943 pro la kontraŭjuda etoso la vilaĝo ricevis novan nomon Vácegres. Egres signifas groso. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Post kelkaj jaroj kolĥozo formiĝis en la disdonitaj terenoj.
Famuloj
En la iama Zsidó naskiĝis episkopo Antal Bajtay.
Razilo de Ockham
Razilklingo de Ockham estas regulo de scienca teoria ŝparemo, plej fame vortigita latine kiel «entia non sunt multiplicanda praeter necessitatem aŭ sine necessitate» (Esperante: «entoj ne estu multobligataj sen neceso»).
Ĝi estas nomita laŭ la filozofo kaj logikisto Vilhelmo de Ockham (ĉirkaŭ 1285–1349), kiu tamen ne uzis tiun ĉi vortumon. De Ockham mem tradukitaj estas du similaj frazoj: «Pluralitas non est ponenda sine necessitate.» (Plureco ne estu metita sen neceso.) kaj «frustra fit per plura, quod potest fieri per pauciora.» (Vane estiĝas per pluraj tio, kio povas estiĝi per pli malmultaj.)
Colcultura
Colcultura estis la mallonga nomo de la Instituto Colombiano de Cultura ("Kolombia Instituto por Kulturo"), organizaĵo kreita far la nacia kolombia registaro en 1968 por direkti la oficialan agadon de la ŝtato en la kultura kampo, kaj kiel peranto tiufaka inter la ŝtato kaj la civitanoj.
La Instituto dependis de la kolombia Nacia Ministrejo pri Edukado, kaj estis respondeca pri konservado, defendado kaj disvastigado de la popolkulturo kaj la kultura heredaĵo arkeologia, historia kaj arta de Kolombio. Ĝi ankaŭ celis stimuli la sciencan esploradon, legemon en la popolo, kaj la disvastigadon de libroj, publikaj bibliotekoj, kulturdomoj, kaj muzeoj. Ĝi helpis la regionajn registarojn de la lando por starigi proprajn kulturplanojn.
En la jaro 1997 la kolombia registaro anstataŭis ĉi tiun instituton per la kreo de la Nacia Ministrejo pri Kulturo. Jam en ministra rango, la ŝtata kultura agado povis ekhavi pli da povo kaj amplekso por atenti la ceterajn kulturajn flankojn, ekzemple: etnaj grupoj, junularo, kaj kino-produktado (ĉi-lasta ankaŭ antaŭe estis prizorgata per aparta organizaĵo nomata Focine).
Homturo
Homturo (katalune castell) estas tradicia kataluna kultura aktiveco en kiu homoj montas unu sur la alian por formi pluretaĝan turon.
La moto de la Castelliers estas "Forto, Ekvilibro, Kuraĝo kaj Racio" (Força, Equilibri, Valor i Seny), kiuj estas konsideritaj kiel la kvar kvalitoj postulataj de tiuj kiuj okupiĝas pri tradicio.
Tiuj kiuj praktikas tiun tradicion estas nomitaj Castellers (Casteller kaj Castellers en la pluralo), kaj la kluboj establitaj tiucele estas nomitaj Colles castelleres. La tradicio ekestis fine de la 18-a jarcento en la areo de la urbo Taragono, kiu ankoraŭ estas konsiderata gvidanto en la kampo, kaj de tie ĝi disvastiĝis al la resto de Katalunio ĝis la Balearoj.
Historio
Homturoj estas tradicie konstruataj ekde pli ol ducent jaroj (ekzistas datumoj ekde la 18-a jarcento) en la Kampo de Tarragona, kaj kiu poste etendiĝis al Penedés kaj dum la tuta 20-a jarcento, en tuta Katalunio, Rusiljono kaj Balearoj, precipe ekde la 1980-aj jaroj, iĝante populara dum festoj.
La 16-an de novembro 2010, els castells (la homturoj) estis deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko.
Konstruo
Viroj kaj virinoj, junuloj, maljunuloj kaj infanoj, de variaj fizikaj kondicioj povas kunpartopreni en colla (homtura teamo). La korpformo parte decidos la pozicion, kiun la homo okupos en la homturo. La colles praktikas longe por konstrui turojn dum konkursoj, urbaj festoj kaj aktivaĵoj.
Homturo povas esti de unu, du, tri, kvar, aǔ pli da rengles (rangoj), t.e. kolumnoj de homoj unu sur la alia. Homturo de unu rango nomiĝas pilar (kolumno); de du rangoj, torre (turo); de pli da rangoj, laŭ la kvanto; ekzemple, homturo kun tri rangoj kaj sep etaĝoj nomiĝas tres de set (tri de sep), dum homturo de unu rango kaj kvin etaĝoj estas pilar de cinc (kolumno de kvin).
La homo je la fondo de ĉiu rengla nomiĝas baix (bazo). En la plejparto de konstruoj, la baixos estas ĉirkaǔataj de densa homgrupo por apogi ilin kaj la segons (la "duaj", tiuj kiuj staras sur la ŝultroj de la baixos); tiu grupo nomiĝas pinya (laǔvorte, "pinkonuso"). La pozicioj en pinya estas la sekvaj: La mans, vents, kaj laterals estas plej ofte apogitaj per aliaj malantaŭ ili; tiukaze, oni parolas pri primeres, segones, ktp. mans (unuaj, duaj, ktp. manoj). Ĉiu cirklo de apogantoj nomiĝas cordó (kordono).
Super la pinya povas esti ĝis du pliaj niveloj de apogantoj: la folre (ingo) kaj la manilles (mankatenoj).
Sekve, tiuj kiuj staras sur la baixos nomiĝas laǔorde de sia etaĝo : segons, terços, quarts, quints, sesens (duaj, triaj, kvaraj, kvinaj, sesaj). La lastajn tri etaĝojn okupas la pom de dalt (supera grapolo). Tiu konsistas el: Tiuj estas la bazaj pozicioj en homturo; aliaj eblecoj ekzistas.
Homturo nur konsideriĝas kompleta - carregat (ŝarĝita) - ekde kiam la enxaneta faras la aleta-geston. Tamen, por plena sukceso (kaj plenaj poentoj, kiam temas pri konkurso) necesas la malkonstruo de la turo sen falo, kaj tia turo estas konsiderita descarregat (malŝarĝita). Homturo kiu falas antaŭ la kompleta ŝarĝo estas intent (provo); kiam oni ordonas kaj senfale finas la malkonstruon de la turo antaŭ la kompletiĝo ĉar oni antaŭvidas malstabilecon kaj falon, tion oni nomas intent desmuntat (provo malkonstruita).
Falo (fer llenya, "fari lignon") estas relative malofta; nur ĉirkaŭ 5% de provitaj homturoj falas, kaj gravaj vundoj estas tre raraj pro la sekurec-rimedoj uzataj. Granda parto de la funkcio de la pinya estas la interrompo de eventuala falo, kaj infanoj ĉiam portas kaskojn.
Nigra ibiso
La Nigra ibiso aŭ pli precize Ruĝnuka ibiso (Pseudibis papillosa) estas birdospecio el la ordo de pelikanoformaj birdoj (antaŭe en cikonioformaj birdoj) kaj familio de treskiornitedoj. Ĝi troviĝas ĉefe en la Hinda subkontinento kaj la Hindoĉina Duoninsulo, krom en sudokcidenta Junano, Ĉinio. Ĝi estas komuna reprodukta specio de loĝantaj birdoj en Harjano.
Aspekto
La femala kaj maskla birdoj estas samkoloraj, do ne estas grava seksa duformismo; ĝi estas svelta ibiso kun longa kaj subenkurba beko, kaj nigra nuda kapo, sur kiu kreskas ruĝa tubero. Tial oni foje nomas ĝin tuberverta ibiso aŭ pli precize Ruĝnuka ibiso. Ankaŭ lo kolo estas longa kaj en dorso kaj kolo plumaro estas tre malhelbruna. La nigrecaj flugiloj brilas purpure kaj verde kaj blankajn makulegojn havas iliaj kovrilplumoj. Kaj aliaj plumoj sin montras olivecbrunaj. La dorso brilas iom verde. La irisoj estas ruĝecaj al flavecbrunaj kaj ankaŭ la kruroj estas ruĝecaj.
Kutimaro
La Ruĝnuka ibiso loĝas en vastaj marĉoj aŭ ĉe irigaciaj kampoj, lagoj, riverbordoj. Surtere ĝi agas pare aŭ grupete: kompare kun aliaj grandaj vadbirdoj, kiel blanka ibiso, blanka cikonio kaj ardeo, ĝi preferas serĉi grajnojn, insektojn, vermojn, krustulojn kaj aliajn ol dormi kaj longtempe stari "meditante"; ĝi ne estas tiom akva vadbirdo, sed ja estas gregema. Ĝi ĝenerale manĝas ĉe bordoj de humidejoj en malgrandaj nombroj. Ĉu en genera tempo, ĉu en la alia tempo, ĝi ĉiam restas sur arbo. Ĝi flugas rektalinie, samkiel natura ansero kaj gruo, kun kapo kaj kolo antaŭen kaj kruroj malantaŭen. Ĝi krias kiel rabobirdo, per du-tri akutaj silaboj.
Miklós Darvas
naskiĝis la en Budapeŝto.
Nigra ibiso
Reproduktado
La reprodukta sezono ne estas regula kaj varias laü lokoj kaj jaroj (marto al oktobro en Norda Barato). Ĝenerale la generado okazas inter marto kaj novembro. La femala kaj maskla birdoj kune konstruas sian neston sur alta arbo. Sur unu arbo estas unu nesto, malofte du aŭ tri. Ili uzas ankaŭ forlasitan neston de granda rabobirdo. La nesto estas farita el branĉoj kaj ene estas sternitaj rizpajloj, herboj, plumoj kaj tolpecetoj. La femala birdo demetas 3-4 helverdajn ovojn, el kiuj malmultaj havas sur si brunajn aŭ ruĝajn makulojn aŭ striojn. La ovojn kovas alterne la gepatroj dum 21 tagoj. Ankaŭ la nutradon faras ili ambaŭ. Ili nutras siajn idojn 35-40 tagojn tiel, kiel la blanka ibiso.
Miklós Darvas
Biografio
estis edukita ĝis sia aĝo 14 en Révfülöp. Inter 1965-1976 li estis kanuisto en ĉefurbaj sportkluboj sur Danubo escepte inter 1970-1973 en Szeged sur Tiso. Li estis hungara ĉampiono trifoje, ankaŭ li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972 sen medalo. En mondĉampionumoj li estis la unua en 1973 kaj la dua post 2 jaroj, ambaŭ individue en distanco 500 m. Depost sia aktiva sporta kariero li estis merkata komercisto kaj vivis en Pilisszántó. Lia edzino naskis 5 filinojn.
Nigra ibiso
Reproduktado
La nigra ibiso estas tre rara en Ĉinio.
NKVD-trio
NKVD-trio – komisionoj fonditaj laŭ NKVD-ordono n-ro 00447 el la 30-a de julio 1937 por rapida prijuĝo de juĝaferoj (provizora juĝado) ligitaj kun "kontraŭsovetaj elementoj" kaj "kontraŭkomunistaj". Aktivaj dum la Granda teroro. Oni pritaksas, ke NKVD-trioj ordonis ĉ. duonmilionon de mortpunoj, en tio dum la pola operaco de NKVD.
Unu el reprezaliitoj tiel priskribas kunsidon de la NKVD-trio, okazinta en 1942 en Tjumeno.
(16317) 2127 T-1
(16317) 2127 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Reiner Haseloff
Reiner HASELOFF (naskiĝis en Bülzig, distrikto Wittenberg, GDR, do nun -jara) estas germana fizikisto kaj politikisto. Lia partio estas la Kristandemokrata Unio de Germanio (CDU). Ekde la li estas ministroprezidanto de la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio.
Antaŭe, li ekde 2006 estis ministro pri socia solidaro kaj de 2000 ĝis 2006 ministro pri ekonomio kaj laboro de la federacia lando. Li estas ano de la katolika eklezio kaj estas la unua ministroprezidanto de la federacia lando, kiu estas katoliko kaj naskiĝis en la landa teritorio, do estas lokulo kaj ne pro kariero venis el okcidenta Germanio.
Ploërdut
(jen france, bretone Pleurdud) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Pembo
Pembo (al-ĝazirat al-ĥadra signifante la verda insulo) estas insulo en la Hinda Oceano. Ĝi nun apartenas al Tanzanio kaj konsistigas du el ties regionoj, Norda Pembo kaj Suda Pembo.
Pembo havas areon de 984 km², longon de 67 km, mezan larĝon de 22 km kaj loĝantaron de 300.000 (2002). Ĝi situas antaŭ la bordo de regiono Tanga, disigite de ĝi de la Pemba Markolo, ĉirkaŭ 50 km larĝa. Gravaj urboj estas la du regionaj ĉefurboj Wete kaj Mkoani kaj la havena urbo Ĉakeĉako, kiu situas ĉe profunda golfo de la okcidenta bordo.
Ĝis la kreo de Tanzanio en 1964 Pembo estis parto de la kolonio, reĝlando kaj respubliko Zanzibaro, kiu konsistis el Pembo kaj insulo Unguĵo. Tiu du insuloj kaj insulo Mafia estas konataj kiel "spicaj insuloj". Efektive la kultivado de spicaj plantoj, ekzemple muskato kaj kariofilo, estas grava en Pembo; krome oni kultivas bananojn kaj sukerkanon.
Guichen
Guichen estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.