cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
La Triunua katedralo
En 1708 komenciĝis foslaboroj, kiuj progresis tre malrapide pro malsufiĉo de laborfortoj kaj konstruaj materialoj. Sekvan jaron vojevodo Daniil Kopjov provis venigi kozakidojn el Tjumena distrikto, sed ankaŭ sen rimarkinda sukceso. La imperiestro Petro la Granda kontentigis peton de Filofeo kaj sendis por la konstruado  rublojn, kio ebligis dungi pliajn konstruistojn. Samtempe estis finita konstruado de la sonorilturo de la Anunciacia katedralo, kio liberigis laborfortojn. Guberniestro Matvej Gagarin post renkontiĝo kun Filofeo ordonis sendi al li forĝistojn, ĉarpentistojn kaj aldone kelkajn masonistojn kaj brikfaristojn el la urboj Verĥoturje kaj Solikamsko. La konstruado daŭris malgraŭ la ukazo de Petro la 1-a, eldonita la kaj malpermesinta ĉian ŝtonan konstruadon en la imperio krom Sankt-Peterburgo. En februaro 1715 komandanto de Tjumeno D. B. Zubov ricevis ordonon sendi al Tobolsko 52 forĝistojn, 20 lignaĵistojn, 15 tornistojn, 20 radfaristojn kaj 30 ĉarpentistojn, evidente kadre de preparado de granda ekspedicio subestre de Ivan Buchholz al Meza Azio. La vojevodo respondis ke li sendis nur 14 metiistojn, ĉar la aliaj estas malsanaj, tro junaj aŭ maljunaj, iuj fuĝis; krome 7 forĝistoj kaj 17 ĉarpentistoj okupiĝis pri la konstruado de la monaĥejo, plenumante ordonon de la guberniestro. Tamen evidente sekvis pliaj ordonoj kaj en 1715 la vojevodo raportis ke Filofeo havas neniujn konstruistojn kaj forĝistojn, ĉar ili ĉiuj estis senditaj al Tobolsko. Faritaj brikoj ankaŭ estis forprenitaj kaj transdonitaj al kanonfaristo Jelizar Kolokolnikov kaj liaj fratoj por konstrui fornojn, necesajn por farado de kanonoj, kiujn bezonis la menciita ekspedicio. Malgraŭ ĉio en junio 1715 la centra parto de la Triunua katedralo jam estis preta kaj la 3-an de junio ĝi estis konsekrita. La norda alkonstruaĵo, lokita sur la sama fundamento, estis finita en 1717.
La katedralo estas alta (kun kruco),  longa kaj  larĝa. Ĝi havas fortan bazon, sur kiu kuŝas tri grandaj kaj du malgrandaj kupoloj. Supozeble ĝia konstruinto estis Matvej Maksimov. Jam dum la konstruado de la bazo oni aldonis ĉe la norda flanko alistilan duetaĝan alkonstruaĵon, kies fenestroj estas ornamitaj simile al tiuj de la preĝejo de Savinto konstruita en Tobolsko en 1709-1713 (eble temas pri la sama konstruisto).
En ĝia arkitekturo dominas la antikvarusaj motivoj, tamen senteblas influo de la ukraina baroko: la asketecon de la pova lakona kuba parto kontraŭstaras la baroka ornamita fasado. Pro tio la tjumena arkitekto Boris Ĵuĉenko supozis ke la tobolska metiisto Matvej Maksimov nur komencis la konstruadon, dum finis ĝin lia ukraina kolego. La usona slavisto William Craft Brumfield eĉ vidis en ĝia arkitekturo aludojn al la konusa vertikala formo de stupao, propra al la budhisma arkitekturo de Sud-Orienta Azio. Historiisto Nina Minenko opinias ke la kupoloj estas faritaj en ukraina stilo dum la muroj en tiu nordrusa. En la dua etaĝo de la Transfiguriĝa alkonstruaĵo troviĝis monaĥejaj arĥivo kaj biblioteko.
Ekde 1750 lokaj metropolitoj plurfoje ordonis forigi el la ikonostazo de la Triunua katedralo ikonon de la Sankta Triunuo kun tri vizaĝoj kaj kvar okuloj, anstataŭiginte ĝin per ikono de la Savinto Neartefarita.
La ordono estis plenumita nur post plurjara ripetado, do en la registroj de la 1780-aj jaroj ikono de Trivizaĝa Triunuo jam ne aperas, sed ĝian lokon ne okupis ikono de Savinto Neartefarita kiel tion ordonis metropolito Silvestr.
En 1823 estis permesite anstataŭigi la originan brikan plankon per tiu ligna. En 1847 tobolska pentristo Ivan Ivanoviĉ Kozlov faris laŭ mendo de arĥimandrito Vladimir vitralon de Savinto sidanta en gloro, kiu estis instalita en la montoloko, do en la supra parto de la orienta bloko de la altaro. En 1801 la norda pordo de la katedralo estis masonita kaj sur ĝia loko aperis fenestro. Samtempe estis farita pordo de la okcidenta flanko al la hejtata alkonstruaĵo de la Endormiĝa forpaso de Maria kaj super tiu ĉi pordo aperis granda fenestro
En 1842 okazis granda incendio. Detruita estis nur la preĝejo de Petro kaj Paŭlo, kiu komplete forbrulis, sed la ikonoj el ĉiuj ikonostazoj estis elprenitaj kaj evakuitaj eksterurben por kelkaj tagoj dum oni estingadis la fajron. Por likvidi sekvojn de la hasta evakuado en 1851-1853 estis aranĝita grava riparado kaj rekonstruado de la katedralo. En la hejtata alkonstruaĵo omaĝe al la Endormiĝa forpaso de Maria estis konstruita nova ikonostazo kaj altaro konsekrita jam omaĝe al la Entempligo de la sanktega Virgulino. En 1859-1862 en la katedralo aperis nova ikonostazo, al kiu oni translokis ikonojn el la antaŭa, pentritajn en la bizanca stilo ankoraŭ de ikonfaristoj el Kievo laŭ ordono de Filofeo. Samtempuloj diris ke ili estis tiom solenaj kaj brilaj, ke iliaj herooj kvazaŭ eliris al la reala mondo. La nova altaro havis kvar ŝtupojn kaj ĝia ĉizado limiĝis je simplaj ornamoj sur blanka fono. Ĝi estis alta kaj  larĝa. Oni lokis tien la ikonojn el la malnova ikonostazo kaj en 1861 renovigis ilin. La novan ikonostazon faris kamparanoj de la urbo Turinsko fratoj Fjodor kaj Aleksej Kozlov, ricevintaj pro tio arĝentajn rublojn.
Pentristo Vinokurov, supozeble profesiulo fininta la Sankt-Peterburgan Akademion de Belartoj, denove pentris la murojn de la katedralo, inspirta ĉefe de prezentado de malnovtestamentaj kaj evangeliaj historioj en la okcidenteŭropa pentrarto. Sur la kupolo estas bildigita Cebaot, la volbo estas dispentrita forme de kasona plafono. La norda muro prezentas scenojn el la Malnova Testamento, la suda muro kaj la altaro — tiujn el la Nova Testamento. Ĥorusoj, pilonoj, nartekso, altaro kaj la muroj enhavas ankaŭ bildojn de sanktuloj. Multaj murpentraĵoj estis inspiritaj de klasikaj rusaj pentraĵoj, kiujn Vinokurov grandigis kaj modifis. Nun konserviĝis ĉirkaŭ 70% da ili. Historiisto Valerij Ĉupin supozas ke temas pri tjumena negocisto kaj ikonfaristo Vasilij Vinokurov.
Evidente la laboron plenumis kelkaj pentristoj. En 1856 en la katedralo laboris inĝeniero-teknologo Pavel Goliŝev (Павел Голышев), dispentrinta la murojn kaj kreinta ikonojn. Burĝo Fulvian Plenin (Фульвиан Пленин) kreis kelkajn ikonojn kaj surtombajn portretojn de Filofeo sur metalo, unu el kiuj estis en 1989 (laŭ aliaj informoj — en 1990) trovita de muzeiistino G. Guseva en subtegmentejo de la katedralo kaj nun troviĝas en la Tjumena muzeo de Ivan Slovcov. Valerij Ĉupin atentigas ke la murpentraĵoj estis faritaj ne en la sama akademia stilo, sed en malsamaj manieroj, kio konfirmas la hipotezon pri laboro de kelkaj pentristoj. Fine de la 19-a — komence de la 20-a jarcentoj plurajn ikonojn por la monaĥejo faris ikonfarejoj de Karavajev kaj Maŝtakov, kiuj situis ĉe la apuda strato 1-a Monaĥeja (1-я Монастырская, nun strato Dimitrov) en la domoj N 3 kaj 5. Ĝenerale ikonoj en la katedralo, krom tiuj en la ikonostazoj, evidente estis malmultaj kaj sur la muroj de la Transfiguriĝa alkonstruaĵo kaj tiu de Antonio de Peĉero ili tute mankis.
La Triunua katedralo havas la plej bone konserviĝintajn murpentraĵojn en la tuta Tjumena provinco. Temas pri proksimume 50 bildoj kiuj kovras ĉirkaŭ 80% de la interna spaco. Valerij Ĉupin supozas ke la murpentrado unuafoje okazis dum la rekonstruaj laboroj sekvintaj la incendion en 1842, do meze de la 19-a jarcento. Restaŭristoj, esplorintaj la katedralon en 1980, trovis neniujn spurojn de la murpentraĵoj aŭ stukaĵoj de la 18-a jarcento sub konserviĝintaj postaj tavoloj, pro kio pentristo-restaŭristo Aleksandr Ĉepurnoj konkludis: "dum jarcento kaj duono post la fino de la konstruado la katedralo plej verŝajne ne havis pentraĵojn sur la muroj kaj volboj".
Valerij Ĉupin tamen supozas ke iu parto de la katedralo estis murpentrita. Tiel eta bildo de la benanta Jesuo kiel bebo en eŭkaristia bovlo, konserviĝinta en la altara parto de la Transfiguriĝa alkonstruaĵo, estas datita je 1730-1750. Restaŭristo Aleksandr Ĉepurnoj nomis ĝin bona kaj rimarkinda ekzemplo de baroko en monumenta eklezia pentrarto. Oleaj pentraĵoj de la ĉefa parto de la katedralo estas faritaj sur kalka-sabla stukaĵo, sed tiu ĉi fragmento estis farita per tempero sur freska farbita bazo, kun prepara gratado de konturoj sur malebena kalka-sabla stukŝminkaĵo.
La Transfiguriĝa alkonstruaĵo estas la sola kiu ne estis rekonstruita en la 19-a jarcento. Fragmento de ĝia ikonostazo forme de ligna statuo de Jesuo troviĝas en la Tjumena muzeo de Ivan Slovcov.
Parte dispentritaj estis ankaŭ fasadoj de la katedralo. Super la suda pordo estis bildigita Sankta Triunuo (tri anĝeloj ĉe Abrahamo), super la okcidenta pordo — Deisisen kun anĝeloj. Krome inter fenestroj haveblis pluraj bildoj faritaj en 1885. Plej longe konserviĝinta bildo troviĝis en la suda fasado kaj detruiĝis fine de la 1980-aj, restis nur ĝia nigrablanka foto. Dispentritaj estis tamburoj sub la ĉefa kupolo, tegitaj per fero.
En 1992 la katedralo estis en endanĝerigita stato, ĝia fundamento plurloke enfalis malegale. Tion kaŭzis pluraj faktoroj el kiuj plej gravaj estis:
Akvorezervujo granda je 20х35х5 metroj troviĝis ok metrojn for de la katedralo.
En 2005 la katedralaj kupoloj estis kovritaj per titana nitrido, imitanta orumaĵon, kio laŭ opinio de iuj fakuloj malbonigis la aspekton de la tradicie severe monumenta konstruaĵo.
La preĝejo de Petro kaj Paŭlo
La preĝejo de Petro kaj Paŭlo estas alta kaj  larĝa kaj situas ĉe la suda monaĥeja muro kvazaŭ instalita je ĝi. Ĝi havas enirejojn de la interna korto kaj de la strato.
En la fontoj ne estas indikita preciza dato de ĝia konstruado. Registro de preĝejoj verkita en 1788 mencias nur ke la konstruado komenciĝis antaŭ 1726. Historiisto Nina Minenko atentigas ke brigado de la konstruistoj, finintaj la Triunuan katedralon en 1717, plu laboris en la monaĥejo en 1721, el kio ŝi konkludas ke la konstruado komenciĝis inter 1717 kaj 1721, verŝajne samtempe kun la konstruado de la ĉirkaŭa muro.
En 1733 la monaĥejon ekgvidis Zinovij, kiu daŭrigis la konstruadon. Tiutempe al la urbo revenis plej spertaj metiistoj, kiuj laboris tie en la tempo de Filofeo, kaj en 1728-1729 konstruis la Kazanan preĝejon en la Tobolska Oranta monaĥejo. En 1736 la konstruado denove preskaŭ haltis, ĉar 12 masonistoj (do plejparto) denove estis forsenditaj por konstruado de fabrikoj en Uralo.
En 1741 estis finita okfaceta tendoformaen sonorilturo ĉirkaŭ 39 m alta. Origine ĝi staris aparte, sed poste estis unuigita al la preĝejo de Petro kaj Paŭlo.
La preĝejo de Petro kaj Paŭlo estis finita nur en 1755 kaj konsekrita la.
Origine ĝi havis formon de egala kruco kaj laŭ sia formo similis al la preĝejo de Vidubecka monaĥejo en Kievo, konstruita en 1696-1700, eble pro kontribuo de ukrainaj konstruistoj. Poste oni grave alikonstruis ĝin, unuiginte kun la sonorilturo kaj kreinte duetaĝan alkonstruaĵon ĉe la suda flanko, kie lokiĝis stokejo de preĝejaj aĵoj kaj sidejo de eklezia administracio. Lignaj kupoloj en 1842 forbrulis kaj estis rekonstruitaj kiel cepoformaj, kvankam origine ili estis plurŝtupaj kiel ĉe la Triunua katedralo. La ikonostazo tiam estis alportita el la alkonstruaĵo omaĝe al la Endormiĝa forpaso de Maria en la Triunua katedralo
Krucformaj preĝejoj populariĝis en la ukraina arkitekturo fine de la 17-a jarcento. La sovetia arkitekto Viktor Koĉedamov supozis, ke la preĝejo estis kreita laŭ ekzemplo de la Georga katedralo en Kievo kaj ke dezajnis ĝin la tobolskano Semjon Remezov. Tamen la tjumena arkitekto Boris Ĵuĉenko opinias ke la arkitekton inspiris dezajno de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj de la Monaĥejo de la Grotoj de Kievo. La preĝeja sonorilturo havas pavilonan formon, tipan por la preĝeja arkitekturo antaŭ la 18-a jarcento.
La preĝejo de grandmartiroj Demetrio de Tesaloniko kaj Sankta Georgo kaj 40 martiroj
La preĝejo de grandmartiroj Demetrio de Tesaloniko kaj Sankta Georgo kaj 40 martiroj (церковь во имя великомучеников Дмитрия Солунского и Георгия Победоносца и Четыредесяти (Сорока мучеников)) estis finita samtempe kun la ĉefa parto de la Triunua katedralo en 1717. Ĝi situis en la norda parto de la monaĥejo, 16 saĵenojn norde de la katedralo. La preĝejo estis unuetaĝa, havis du kupolojn kaj hejtatan refektorion. Al ĝi estis alkonstruita unuetaĝa brika korpuso, en kiu lokiĝis kuirejo kaj loĝejoj de la monaĥoj. De la okcidenta flanko ĝin apudis duetaĝa turo, en kies dua etaĝo, laŭ legendo, troviĝis hejma preĝejo de la metropolito Filareto kaj en la unua etaĝo estis lia loĝejo. En tiu alkonstruaĵo en 1891 estis restarigita preĝejo omaĝe al al la Bogolubova ikono de Dipatrino. Oni uzis betulojn el la monaĥeja bosko por fari novan ikonostazon kaj denove pentris la ikonojn.
En 2016, post foriro de la akvoproviza kompanio tjumena arkitekto Vladimir Silantjev proponis restarigi la preĝejon sur la sama loko. Li supozis ke eble ĝi estis ne komplete detruita, sed nur grave rekonstruita aŭ ke almenaŭ nova konstruaĵo estis farita el ĝiaj brikoj. Samtempe li proponis konstrui brikan muron flanke de la rivero, gastejon kun butiko, orfejon, loĝejon por la monaĥoj, pilgriman centron.
Muro
En 1739 la monaĥeja muro estis finita de ĉiuj flankoj, krom la orienta kie, kiel opinias historiisto Nina Minenko, pro oftaj terglitoj oni starigis nur lignan barilon. Viktor Koĉedamov opiniis ke origine la muro estis ŝtona, sed poste anstataŭigita pro la menciita kialo per malpeza ligna barilo. Komence de la 18-a jarcento oni fortikigis la bordon per trabaro. . La brika muro estis longa, 5 m alta kaj ĝis 1 m ddika. Ligna barilo estis longa. Partoj de la ŝtona barilo estis konektitaj je diversaj anguloj, do poste oni fortigis ilin per kontraŭfortoj.
Domo de monaĥejestro
En 1739 ĉe la okcidenta muro de la monaĥejo, 77 m for de la Triunua katedralo estis konstruita duetaĝa brika domo de monaĥejestro konektita al la muro, kun tenejoj sube.
Paroĥa lernejo
En aŭgusto 1998 monaĥejestro Tiĥon petis la aŭtoritatojn permesi detruadon de la ligna paroĥa lernejo, grandparte putriĝinta, sed plu konsiderata historia monumento. Malgraŭ pluraj klopodoj kaj vojaĝo al la Ministerio pri kulturo en Moskvo li ne ricevis formalan aprobon. Printempe 1999 li taskigis konstruan firmaon kaj volontulojn detrui la konstruaĵon kaj konstrui sur ĝia loko novan, jam brikan. Sekvis akuzo pri grava krimo — detruo de la historia monumento de federacia signifo, punata per ĝis kvin jaroj de malliberigo en puntendaro de strikta reĝimo. Gazetaro aktive raportadis la proceson, paroĥanoj kolektadis subskribojn subtene al la monaĥejestro.
Pastro-arkimandrito
Aktuala (2022) pastro-arkimandrito de la monaĥejo estas Dimitrij, metropolito de Tobolsko kaj Tjumeno. En la monaĥejo loĝas 19 monaĥoj (inkluzive la monaĥejestron).
Monaĥejestroj
La monaĥejestro estas Miĥej (Selakov).
Piazzola sul Brenta
Piazzola sul Brenta estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Padovo kaj la historia regiono Veneto, nordokcidente de la Adriatika Maro. Kiel la nomo indikas, la komunumo situas borde de la rivero Brenta.
Krasice
Krasice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Prostějov en distrikto Prostějov. Ĝi situas okcidente de la urbocentro inter Čechovice kaj la urbo. Krasice havas plejparte urban konstruareon kun devena preĝejo, fiŝlago kaj tombejo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 336 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Monaĥejestroj
Li naskiĝis la en la urbo Kuŝva, Sverdlovska provinco kiel Miĥail Ivanoviĉ Selakov. Post fini mezlernejon li sep jarojn okupiĝis pri priservado de alarmosistemoj en gardoservo de loka policejo. En 2001 laŭ oficiala rekomendo de ĉefepiskopo de Jekaterinburgo kaj Verĥoturje Vikentij, li studentiĝis je la Tobolska Ortodoksa Spirita Seminario. En la tria kurso li akceptis la en la Pokrovfesta katedralo  monaĥiĝon kaj akceptis nomon omaĝe al Miĥej, monaĥejestro de Radoneĵ. La dum la Anunciacio li estis konsekrita kiel diakono. La en la Sofia katedralo li estis konsekrita kiel pastromonaĥo. Dum du jaroj li estis komandanto de la ĉefpastra rezidejo de ĉefepiskopo de Tobolsko kaj Tjumeno Dimitrij (Kapalin).
Post fini en 2006 la seminarion, li estis sendita al la Abalaka monaĥejo. La li estis nomumita vic-monaĥejestro (благочинный). La dum la Entempligo de la sanktega Virgulino pro fervora servado li estis premiita per rajto surporti brustokrucon (наперсный крест). La li estis nomumita plenumanto de la devoj de monaĥejestro de la Abalaka monaĥejo. La li iĝis prezidanto de la Eparĥia Komisiono pri la Monaĥejaj Aferoj.
Krasice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310.
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Monaĥejestroj
La li iĝis plenumanto de la devoj de la monaĥejestro de la Tjumena monaĥejo de Sankta Triunuo. La li iĝis la monaĥejestro. La metropolito Dimitrij gvidis liturgion en la preĝejo de Petro kaj Paŭlo dum kiu li konsekris Miĥej kiel monaĥejestron.
Krasice
Industrio
La plej konata industria fako ĉi tie estas: ledindustrio - Gala Krasice (produktado de sportaj kaj medicinaj pilkoj, bezonaĵoj por akva, piediranta kaj altmontara turismo)
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Monaĥejestroj
Li astudas malĉeeste je kurso por la magistra grado en la Tobolska seminario kaj en la katedro de historio kaj ŝtato en la Tobolska filio de la Tjumena Ŝtata Universitato.
Monaĥejestroj
Filofeo
En 1711 al la monaĥoj aliĝis metropolito Filofeo (Leszczyński), akceptinta la nomon Teodoro (Феодор). Post emeritiĝo en 1720 li denove ekloĝis en la monaĥejo, kie mortis la kaj laŭe al sia testamento estis sepultita kontraŭ la okcidenta pordo de la Triunua katedralo "por ke... preterirantoj tretu miajn restaĵojn".
Oni ĉiam prizorgis memoron pri Filofeo kiel la pleja (fakte sola) famulo de la monaĥejo. En 1810 arĥimandrito Gavriil planis konstrui nartekson ĉe la okcidenta enirejo al la Triunua katedralo kaj beligi la tombon de Filofeo. Estis kreita la dezajno, sed la plano ne estis plenumita, ĉar Gavriil mortis kaj sen li "konstruadon de la nartekso fari neniu kuraĝis" (строение притвора учинить никто не отважился). En 1811 trezoristo Filadelf en sia mesaĝo al la konsistorio esprimis dubon pri tiu ĉi plano, atentigante ke ĝi sekvigos grandan rekonstruon de la katedralo kaj povos kaŭzi ĝian neripareblan damaĝon. Do oni vendis la preparitajn tiucele brikojn kaj nuligis la planon.
En 1821 arĥimandrito Amvrosij kreis super la tombo tomboŝtonon kun surskribo, bildo de anĝelo kaj portreto de Filofeo. Super la tomboŝtono aperis malgranda fera ŝedo. En 1890 laŭ ordono de arĥimandrito Filareto, la portreto kaj la surskribo estis grandigitaj, anstataŭ ŝtona barilo aperis tiu ligna, kun feraj finaĵoj, aperis sufiĉe larĝa ligna preĝeja perono, el kiu laŭ ŝtuparo oni povas veni al la dua etaĝo de la Transfiguriĝa alkonstruaĵo. En tia stato ĝi aperas en la fotoj ekde la dua duono de la 19-a jarcento kaj ĝis la 1920-aj jaroj. En 1926 la ligna preĝeja perono estis malmuntita de la muzeo, okupinta la monaĥejon. La muzeistoj argumentis ke la konstruaĵo estis tro kaduka kaj ŝirmis la malnovajn fenestrojn kaj pordojn de la katedralo.
En 1922 pastro Andrej Straĥov, servinta en la Ĉielira preĝejo, tiutempe regita de la Viva Eklezio, kune kun paroĥestro de la monaĥejo de Sankta Triunuo Aleksandr Meŝkov kaj kelkaj aliaj homoj, elfosis la restaĵojn de Filofeo kaj translokis ilin al la Oranta katedralo. Poste ili denove elterigis ilin kaj metis sub gisferan plankon en la Ĉielira preĝejo, apud maldekstra kolono. La ĉefpastro de la Ĉielira preĝejo Vladimir Marsov petis la Gubernian Plenumkomitaton permesi translokon de la restaĵoj el la monaĥejo al lia preĝejo.
Laŭ legendo, la pastroj elprenis el la tombo nur kelkajn malnovajn aĵojn kaj translokis ilin al la preĝejo dum la restaĵoj mem jam estis kaŝitaj tie. Unu el la partoprenintoj, Andrej Straĥov, poste eksiĝis kiel pastro kaj laboris en la Tjumena kontraŭreligia muzeo, lokita en la Anunciacia katedralo, kien li transdonis "bukojn, sandalojn kaj parton de episkopa mantelo" de Filofeo, uzitajn kiel eksponaĵoj.
Post la Dua mondmilito en la eksa sidejo de la Urba Dumao denove ekfunkciis muzeo. La speciala komisiono esploris la eksponaĵon N 1647 ekstere kaj interne kaj faris akton, en kiu skribis ke temas pri kesto kun vitraj muretoj, 90x36x25 cm granda, en kiu situas "ĉerketo sur piedetoj" (гробик на ножках). La plenrajtigito pri aferoj de la Rusa Ortodoksa Eklezio ĉe la Tjumena Provinca Plenumkomitato informis la direktoron de la muzeo, ke la eksponaĵo ne havas muzean, nek religian valoron, do "la forprenon de la eksponaĵo el la muzeo la eklezio rifuzis" (от изъятия экспоната из музея церковь отказалась). Sekve de tio ĉeeste de tjumena vic-episkopo (благочинный) Aleksandr Siĉugov la eksponaĵo estis bruligita en la muzea forno, cindro volvita je papero kaj ŝtofo kaj sinkigita je glacitruo ĉe rivero Turo apud la muzeo. Antaŭ sia morto Aleksandr Meŝkov konfesis al Aleksandr Siĉugov ke li partoprenis la elprenon kaj kaŝon de la restaĵoj de Filofeo. La la restaĵoj estis solene translokitaj el la Ĉielira-Georga preĝejo al la monaĥejo.
Montara biciklado
Montara biciklado povas ĝenerale esti dividita en multoblajn kategoriojn: transterena biciklado, enduro, malsupreniro, libera rajdado, malpura saltado, kaj barprovoj. La vasta plimulto de montbiciklado falas en la distraj tutterenaj kategorioj.
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Filofeo
Komence de 1930 la Tjumena Urba Partia Komitato ordonis detrui la tombon de Filofeo, liaj restaĵoj estis transdonitaj al la kontraŭreligia muzeo, lokita en la Anunciacia katedralo. En 1946 la muzeo proponis transdoni la lignan skatolon kun la restaĵoj de Filofeo al la eklezio, konsiderante ke la muzean valoron ĝi ne havas, sed vic-episkopo D. A. Radionov respondis ke ĝi ne havas religian valoron. Do la la relikvujo kun ĝia enhavo estis bruligita en la muzea forno.
En 2007 dum rekonstruado de la Ĉielira-Georga preĝejo estis malkovritaj la restaĵoj de Filofeo kaj solene translokitaj al la Triunua katedralo.
Montara biciklado
Tiu individua sporto postulas eltenivon, kernforton kaj ekvilibron, biciklon pritraktantan kapablojn, kaj memfidon. Progresintaj rajdantoj okupiĝas pri krutaj teknikaj aferoj kaj, koncerne liberrajdadon, descendon, kaj malpuran saltadon, aermanovroj kaj naturaj ecoj aparte konstruigis saltejojn kaj deklivejojn.
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Filofeo
La laŭvoje el Sankt-Peterburgo al vilaĝo Pokrovskoje en la monaĥejo gastis Grigorij Rasputin. Spurintaj lin agentoj de sekurecservo raportis ke li "unusola eldrinkis du kvaronojn da monaĥeja vino" (do ).
Montara biciklado
Montara biciklado povas esti farita preskaŭ ie ajn de korta ĝardeno ĝis gruza vojo, sed la plimulto de montaraj biciklantoj rajdas ekster-vojajn migrovojojn, ĉu ĉe foraj vojoj, kontraŭincendiaj vojoj, aŭ unutrakaj (mallarĝaj migrovojoj kiuj serpentumas tra arbaroj, montoj, dezertoj, aŭ kampoj). Ekzistas aspektoj de montbiciklado kiuj estas pli similaj al tutterena kurado ol al regula biciklado. Ĉar rajdantoj ofte estas malproksime de civilizo, ekzistas forta etiko de memfido en la sporto. Rajdantoj lernas ripari siajn rompitajn biciklojn aŭ trapikiĝojn por eviti esti senhelpaj mejlojn for de helpo. Multaj rajdantoj portos dorsosakon, inkluzive de akvujo, enhavanta ĉiujn esencajn ilojn kaj ekipaĵon por migrovojaj flankriparoj, kaj multaj rajdantoj ankaŭ portas krizoprovizojn koncerne ilojn de urĝa helpo. Klubveturoj kaj aliaj formoj de grupveturoj estas oftaj, precipe sur pli longaj piedvojaĝoj.
Agnosko kiel olimpika sporto
En 1996, montbiciklado (nur kategorio transterena biciklado, sub la siglo XCO pro la angla esprimo cross-country cycling at Olympics) estis inkludita en la konkursoj de la someraj olimpiaj ludoj.
Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
Ikono de Savinto Neartefarita
En la monaĥejo mankis miraklaj aŭ speciale valoraj kaj honorataj ikonoj. Tamen ekzistis tradicio alporti ĉiujare la honoratan ikonon de Savinto Neartefarita el vilaĝo Kamenka kaj lasi ĝin en la monaĥejo por tri semajnoj ekde la. La ikono estis konservita en la sovetia epoko en la domo de T. I. Rjupina en vilaĝo Sorokina (apud Kamenka) kaj poste transdonita al la Kovrofesta preĝejo en Kamenka.
Du virinoj kaj negocistoj
La monaĥejo luigis siajn tenejojn (кладовые палаты) al negocistoj, kiuj stokis kaj vendis tie siajn varojn. Foje tio sekvigis incidentojn. Nokte al la bojarido Semjon Tekutjev, plenumanta la devojn de policestro, kun proksimume 20 subuloj deĵore marŝis apud la monaĥejo kaj je la 4-a horo ekaŭdis ĉe la okcidenta pordego virinajn kriojn. La policistoj frapis la pordon kaj vokis, sed neniu respondis, do ili iris al la suda pordego kondukanta al monaĥaj ĉambroj kaj petis renkontitan monaĥon sciigi monaĥejestron Sofronij ke ili dezirus esplori la stokejojn, sed denove neniu reago sekvis. La policistoj iris al la ligna barilo esperante de tie penetri la tenejojn, sed ĝuste en tiu momento trans la barilon flugis du soldataj edzinoj — Marja Simanova kaj Varvara Jegarmina. Kaptinte ilin la teamo denove iris al la okcidenta pordego, el kiu eliris du aliurbaj negocistoj. Kiam la policistoj provis kapti ilin, komenciĝis interbatiĝo, kiun partoprenis aliaj negocistoj. Eksonoris la sonorilo, alkuris monaĥejaj servistoj kaj ili ĉiuj forte batis la policistojn. Fine la du grupoj disiĝis, ĉe tio unu policano restis kaptita en la monaĥejo dum la aliaj forkondukis al la vojevoda kancelario kvar atakintojn kaj la soldatinojn.
Dum la enketado la soldatinoj rakontis ke ili konatiĝis kun la negocistoj hazarde, serĉante varojn en la monaĥejo kie tiuj aranĝis vendadon. Du negocistoj kaj ses iliaj amikoj invitis ilin festeni en la ejo, abunde regalis per alkoholaĵoj kaj kiam ili deziris foriri, la negocistoj kaptis ilin kaj seksperfortis. Kiam venis servisto kaj informis pri la alveno de la policistoj, la negocistoj kaŝis la virinojn sub pezaj stakoj da varoj kaj, kiam tiuj komencis krii, oni batis ilin per piedoj kaj ŝlosiloj, kaj fine foĵetis ilin el la monaĥejo trans la lignan muron.
Monaĥejestro Sofronij sendis al la vojevodo koleran raporton, en kiu li akuzis policestron Tekutjev pri senkaŭza invado, perforto kaj kalumnioj. Li skribis ke la policestro kun proksimume 40 akompanoj subite atakis la monaĥejon, komenciĝis interbatiĝo, timigitaj monaĥoj eksonoris por preventi hommortigojn ktp. Li asertis ke per tio Tekutjev "faris al la sankta domo grandajn ofendon kaj malhonoron" (навёл святой обители великую обиду и бесчестие). La fina verdikto subtenis tiun ĉi version: la enketado konkludis ke la virinoj en la monaĥejo mankis kaj kondamnis la policistojn al skurĝado kaj bastonado kaj la policestron al monpuno.
Eksplodo
La je 15-30 okazis eksplodo en la amasloĝejo por monaĥoj. Junulo (n. 1984) estis malgrave brulvundita. 23 fajrobrigadistoj venintaj kun ok aŭtomobilaj cisternoj post duonhoro estingis la fajron. Oni diris ke la eksplodo okazis en la monaĥejestra korpuso. La lernantoj ne estis surloke.
Elpelo de hundo
La virino vidis kiel ulo elpelis el la monaĥejo per balailo kaj piprogasujo stratohundon. Kiam ŝi provis admoni lin kompati la beston, li atakis ŝin kaj ŝian filinon kiu filmis la incidenton. Ili diris ke alia alveninta ulo en nigraj vestoj sugestis al ili meti la hundon en pakaĵon kaj forĵeti al rubujo. Post kiam la video aperis en Instagramo kaj sekvis pluraj kritikaj komentoj, la monaĥejo respondis ke la hundo estis forpelita per balailo por garantii sekurecon de la vizitantoj, antaŭjare plurfoje atakitaj de stratohundoj.
En arto kaj literaturo
La monaĥejo aperas en novelo "Flugantaj fabeloj" (Летящие сказки) de verkisto Vladislav Krapivin, kiun pasigin junaĝon en Tjumeno.
La monaĥejo jam dufoje aperis sur poŝtaj kovertoj. Unuan fojon poŝtstampo kun konturo de la monaĥejo aperis omaĝe al Novjaro kaj Kristnasko en decembro 2013 — januaro 2014. En 2016 aperis alia koverto kun speciala poŝtstampo okaze de la 400-a datreveno de la monaĥejo.
En 2014 la monaĥejo eniris turisman itineron de Unesko.
En 2016 laŭ iniciato de kolektivo de la akvoproviza kompanio unu el stratoj ricevis nomon de Vladimir Baĥarev, estro de la kompenio en 1964-1995. Inter liaj meritoj oni listigis konstruadon de nova bazo por la kompanio kio ebligis transloki tien la instalaĵojn kaj ekipaĵojn, kaj tiel kontribuis al la savo de la detruiĝanta monaĥejo.
Publika transporto
La plej proksimaj haltejoj estas Stroitelnij Institut (Konstrua Instituto) en strato Respubliko kaj du samnomaj haltejoj Skver svjatitela Filofeja (Skvaro de baptanto Filofeo) en strato Kommunistiĉeskaja. Tra la unua sekvas pluraj busaj kaj busetaj itineroj, la du lastaj havas malmultajn itinerojn.
Galerio
<Center> <Gallery mode="packed"> Tyumen-monastyr-01.JPG| Vido de sur la ponto de Geamantoj Троицкий собор в Тюмени-8.JPG| Vido de sur la rivero Turo Grave of Filofey (Leshinsky).jpg| La tombo de Filofeo Leszczyński en la Triunua katedralo. 1912. </Gallery> </Center>
Pianiga
Pianiga estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Venecio, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Venecio. Najbaraj komunumoj estas Dolo, Fiesso d'Artico, Mira, Mirano, Santa Maria di Sala, Vigonza (PD) kaj Villanova di Camposampiero (PD). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
6070 Rejnlando
6070 Rejnlando estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Rejnlando, ne-oficiala nomo de la germanaj regionoj kiuj kuŝas sur ambaŭ flankoj de Rejno.
Pieve d'Alpago
Pieve d'Alpago ĝis la 23-a de februaro 2016 estis komunumo de Italio. Tiam ĝi kunfandiĝis kun la apudaj komunumoj Farra d'Alpago kaj Puos d'Alpago al nova komunumo Alpago, kiu apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. La komunumopartoj situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
Weißenohe
Weißenohe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pieve di Cadore
Pieve di Cadore estas komunumo de Italio.
Brenas
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 6998
NGC 6998 (aliaj indikoj — ESO 464-14, A 2058-28, PGC 65925) estas galaksio en konstelacio Mikroskopo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Weißenhorn
Weißenhorn estas urba komunumo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi administre estas parto de la distrikto Neu-Ulm kaj la distriktaro Ŝvabio de Bavario, kaj krome de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras partojn kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nokian Renkaat
Nokian Renkaat havas fabrikojn en Nokia en Finnlando, en Dayton en Tennessee en Usono kaj du fabrikoj en Seuloskoi en Rusio. Aldone al siaj propraj produktadinstalaĵoj, la firmao havas kontraktoproduktadon, kiu respondecis pri ĉirkaŭ 3% de la pneŭvendoj de la firmao en 2013. Produktevoluo kaj administrado situas ĉe Nokia. Nokian-pneŭoj havas sian propran podetalan ĉenon Vianor, kiu vendas pneŭojn en Eŭropo kaj Nordameriko. Fine de 2015, la ĉeno Vianor inkludis entute 1 475 vendopunktojn en 26 landoj.
Nokian Tires estas la merkatgvidanto en la nordiaj landoj kaj Rusio. En 2013, 34% de la spezo venis de Rusio kaj la CIS-landoj. La parto de Finnlando de la vendo de la grupo en 2013 estis 14%. La jara produktado de la fabrikoj de la firmao estis 15 milionoj da pneŭoj en 2013. Nokian Renkaat estas unu el la plej grandaj dungantoj en Pirkanmaa.
NGC 6999
NGC 6999 (aliaj indikoj — ESO 464-15, PGC 65940) estas galaksio en konstelacio Mikroskopo.
14403 de Machault
14403 de Machault estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca mezepoka poeto Guillaume de Machaut (~1300–1377), unu el la lastaj poetoj-muzikistoj. Li apartenis al la muzika movado ars nova kaj perfektigis la sekularaj formojn de kantoj rondelo kaj balado. Lia ĉefverko, Le Veoir Dit, inkludas intencajn malkoherecojn, kiuj devigas, ke la leganto demandu sin pri la vereco de la rakonto.
Ryotaro Ito
Ryotaro Ito (伊藤 涼太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Mito HollyHock kaj Oita Trinita.
Pedobear
Pedofilurso (el la angla Pedobear) estas fikcia karaktero rikura sur interreto, aperinta unuafoje sur la japana retejo 2Channel. Temas pri urso reprezentanta pedofilion, ordinare elvokita por aludi ĝin ironie. Ĝi estis popularigita en 2005 en la diskutforumo 4chan, dediĉita interalie al animea kaj mangaa kulturoj, kaj ekde tiam disvastiĝinta sur interreto.
Ĝi aperis unuafoje sub la formo de aski-artaĵo afiŝita de ぶる ~ 3 la 27-an februaro 2003 sur la japana bildforumo 2channel. Ĝi estis origine nomita クマー (Kumā, クマー?) kaj havis nenian ligon al pedofilio, sed estis prefere uzata por atentigi la evidentan intencon de iu membro krei polemikan diskuton (trolo). .
Ĝi estis alprenita de la uzantoj ĉe la komenco de la bildforumo 4chan. Ĝi ne estis tiam uzata kiel alegorio de pedofilio, sed por primoki la animeojn montrantajn knabinojn en seksprovoka kostumo (lolikono). .
Li estis vere asociita al pedofilio nur en februaro 2005, post apero de artikolo sur la retejo Urban Dictionary prezentanta Pedofilurson kiel karaktero uzata de pedofiluloj kaj permesanta ilin kundividi siajn fantaziaĵojn.
Listo de asteroidoj (50001–51000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 50001 al 51000.
Arkiviko
La Arkiviko delonge centriĝis al sistemoj de stokado, konservado kaj eĉ restaŭrado de fizikaj dokumentoj, sed post la apero kaj disvolvigo de la plurmedio, la Arkiviko ŝanĝiĝis al novaj formoj de stokado kaj administrado de la informaro. Tiu fako okupiĝas ankaŭ pri la kunteksto kie aperas tiu informo kaj pri la uzado kiu okazigos, kaj kvankam tiu profesio estis ofte asociigita kun la bibliotekoj kaj grandaj arkivoj, oni aliris ankaŭ al studado de teknikoj por malgrandaj arkivoj, kiaj familiaj, de organizoj ktp.
Listo de asteroidoj (50001–51000)
La asteroidoj ricevas numerojn nur kiam iliaj orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post iliaj malkovroj. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Plejparte el la asteroidoj restas sennomaj kaj havas nenian menciindecon.
Arkiviko
La Arkiviko studiĝas kiel scienco en multaj universitatoj; en programoj de Bibliotekscienco, Dokumentiko kaj Muzeologio, nome dokumentarsciencoj; kaj foje ĉe Historio.
La unuaj gvidlibroj pri Arkiviko historie konataj estus presitaj en 1571, probable verkitaj dum la unua duono de la 16a jarcento, kies aŭtoro, nome la germana Jacob von Rammingen, estus konsiderita «patro» de la fako. Vidu:
NGC 7000
NGC 7000 (alia indiko — LBN 373) estas emisia nebulozo en konstelacio Cigno.
Kohei Yamakoshi
Kohei Yamakoshi (山越 康平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Omiya Ardija.
NGC 7000
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Weißensberg
Weißensberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
128177 Griffioen
128177 Griffioen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Andrew Vanden Heuvel elde la Observatorio de la Kolegio Calvin en Grand Rapids (Miĉigano, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roger D. Griffioen, kiu servis 37 jarojn ĉe la Kolegio Calvin, inklude sep jarojn kiel akademia dekano kaj dek sep jarojn de katedro pri fiziko. Li konstruis alt-kvalitan programon pri fiziko, plenumis la konstruon de kolegia observatorio kaj ludis edukan rolon en la vivo de multenombraj studentoj.
Saint-André-de-Lidon
Saint-André-de-Lidon [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 962 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-André-de-Lidon situas en la centro de Charente-Maritime, sudokcidente de Saintes.
Dobřany
Dobřany (Dobrsan, en la jaroj 1939–1945 Wiesengrund) estas urbo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň 12 km sudokcidente de Plzeň sur rivero Radbuza. Vivas ĉi tie.
Tra la urbo kondukas fervojlinio el Plzeň ĝis Železná Ruda.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1243.
Haruki Fukushima
Haruki Fukushima (福島 春樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds kaj Gainare Tottori.
Žešov
Žešov estas iama memstara vilaĝo en Ĉeĥio, hodiaŭ parto de urbo Prostějov en distrikto Prostějov. Ĝi situas proksimume 4 km sude de la urbocentro. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 115 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Žešov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,28 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Dénes Fülöp G.
FÜLÖP G. Dénes [fyloep] (naskiĝis en Ocna de Jos la 27-an de majo 1931 kaj mortis en Budapeŝto la 15-an de januaro 2005) estis rumania hungara reformita pastro, politika malliberulo.
Biografio
Dénes Fülöp G. akiris diplomon de bazlerneja instruisto en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc, poste en protestanta teologio de Kluĵo en 1958. Oni arestis lin la 2-an de julio 1959 kaj laŭ falsaj akuzoj oni kondamnis lin al 11-jara grava malliberejo, 10-jara socia rajtperdo kaj plena havaĵperdo. Li elliberiĝis laŭ amnestio en 1963. Li estis pastro plej longe de 1984 en la Fortikaĵpreĝejo de Târgu Mureș. En 1990 establis protestantan porkantoran kaj porinstruistan instituton, la Fondumon Lazarenum por malriĉaj kaj orfaj infanoj, en 1993 la Porinfanhejmon Lidia. Inter 1996 kaj 2002 konstruiĝis Diakonia Hejmo de Fortikaĵpreĝejo, kiu de tiujaro asekuris por 20-25 infanoj bonajn vivkondiĉojn. Same en kadro de Lazarenum kiel parto de diakonia servo oni apogis kvazauc duonmil infanojn vivantajn en 144 plurinfanaj familioj. En 1990 li estigis la Fondumon Calepinus por instrui lingvojn. Li estis la ĉefredaktoro de kongrecia monata gazeto Új Kezdet.
14411 Clérambault
14411 Clérambault estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Louis-Nicolas Clérambault (1676–1749), franca komponisto por orgeno kaj klaviceno, orgenisto en Parizo. Nediskutebla majstro de la franca kantato, li estas bone konata pro siaj sonatoj por violono kaj baso kontinua.
Parkstein (monto)
La monto Parkstein situas en la centro de la samnoma urbeto kaj altas 595 metrojn. Ĝi estas la plej suda estingiĝinta vulkano de Bavario. Inter la 11-a kaj la 18-a jarcento troviĝis burgo sur la pinto. Nuntempe kronas la pinton la preĝejo de Maria "Bergkirche". Parkstein estas populara loko por ekskursoj kaj Alexander von Humboldt priskribis ĝin kiel "la plej belan bazaltkonuson de Eŭropo".
Geologio
La vulkano de Parkstein estas eksa kondukvojo de magmo, kiu solidiĝis subtere sen erupcio de la vulkano kaj poste aperis sur la nivelo de tero pro la erozio de la ĉirkaŭanta, pli mola ŝtonaro.
La karakteriza formo de la bazaltaj koloj (vidu la bildon) kreiĝis dum la malvarmiĝo de la magmo pere de la kreo de etaj ŝrumplarmoj. La direkto de la koloj ĉiam estas perpendikulara al la malvarmiĝanta surfaco. Tio permesas diveni la tiama pozicio kaj direkto de tiu surfaco.
Vulkanmuzeo
Ekde la jaro 2013 ekzistas ĉe la monto vulkanmuzeo, kiu montras al vizitantoj informojn pri ĝenerala geologio, vulkanoj, la specifa monto kaj la historio de la ĉirkaŭanta urbeto. Estas ankaŭ simulado de vulkanelsputo kaj subtera ĉambro ene de la vulkano.
Burgo
La unua konata mencio de la burgo, kiu antaŭe okupis la pinton de la monto, okazis en la jaro 1052, kiam la burgo estis detruata de fajro. Post ĝia rekonstruo estis pluraj posedantoj, inter ili la grafoj de Sulzbach, Frederiko Barbarossa, Otto la 2-a de Bavario, Nurenbergo, Bohemio, la grafoj de Leuchtenberg, la Vitelsbaĥoj. Siatempe la burgo estis unu el la plej grandaj de la Supra Palatinato. Dum la 19-a jarcento komenciĝis la malrapida ruiniĝo. Inter aliaj, oni uzis ŝtonojn de la burgo por konstrui turon de la kirko de Weiden kaj por rekonstrui la urbeton Parkstein post ĝia fajra detruo. Nuntempe ekzistas nur malgrandaj ruinoj de la burgo.
Buzignargues
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Numantio
Numanco aŭ Numantio (latine Numantia, hispane Numancia) estas la nomo de iama keltibera urbo en Hispanujo, kies ruinoj troviĝas maldekstre de Doŭro, je 7 kilometroj, norde de urbo Sorio kaj apud vilaĝo Garrajo.
Numanco eniris en okcidentan historion pro ĝia efika dudekjara rezisto kontraŭ la romiaj legioj kaj ĝia tragedia fino, post romia dektri-monata sieĝo. Numancanoj fine decidis en 134 a.K. forbruligi la urbon kaj multaj preferis mortigi sin ol iĝi sklavoj de la romianoj. Tamen la legendo rakontas ke romianoj, konkerinte la urbon, trovis en ĝi neniun postvivanton.
La numanca sinteno impresis al romianoj kaj fakte, estis romiaj verkistoj, kiuj rekordis kaj elstarigis la historian rezistadon de Numanco. Tial, tian rezistadon oni nomas "numanca" en la nuntempa hispana lingvo.
La urbo estis rekonstruita kaj reloĝigita de romianoj kaj iliaj aliancanoj de aliaj ĉirkaŭaj keltiberaj triboj. Tamen, pro veteraj kaj agrikulturaj kialoj, aldonitaj al senneceso de milite strategia loĝoloko, post longa tempo, oni forlasis la monteton, sur kiu estis Numanco. La tempo forgesigis la situon de la urbo, kaj oni eĉ teoriis ke ĝi troviĝis en la nuna hispana provinco Zamoro, pro la detajloj donitaj de la romiaj verkistoj. En 1860, Eduardo Saavedra malkovris la ruinojn. La situo de la romiaj kampadejoj, kiuj ĉirkaŭis Numanco, estis precizigita de Adolf Schulten kaj nuntempe estas markitaj per blankaj fostoj. Arkeologiaj laboroj komencis en la jaro 1906. Tiaj laboroj ankoraŭ ne estas finitaj.
La ruinoj estas viziteblaj kaj oni rekonstruis keltiberan domon kaj alian romian por montri numancan vivomanieron al vizitantoj.
Dwain Chambers
Dwain Chambers (naskiĝis, do nun -jara) estas brita sportisto, kiu specialiĝis en kurado, aparte de la distancoj de 60 kaj 100 metroj, kaj krome konkurse aktivas en usona piedpilkado. Li gajnis internaciajn medalojn de monda kaj eŭropa niveloj (detalojn pri liaj plej gravaj atingitaj medaloj en internaciaj konkursoj de atletiko vidu en la informkesto dekstre) kaj estas unu el la plej rapidaj eŭropaj kuristoj en la historio de atletiko. Lia plej forta disciplino estas la 100-metra kuro, en kiu li havas la trian plej rapidan tempon el ĉiuj britaj atletoj. En 2002 li nomumiĝis "vira eŭropa atleto de la jaro".
(14437) 1992 GD3
(14437) 1992 GD3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 7001
NGC 7001 (aliaj indikoj — UGC 11663, MCG 0-53-16, ZWG 374.37, NPM1G -00.0540, IRAS20585-0023, PGC 65905) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kimmo Kiljunen
Kimmo Kiljunen (naskiĝinta 13-a de junio 1951 en Ruokolahti) estas finna politikisto kaj verkisto de nefikcio. En Finnlando li estis konata pli kiel politikisto, sed li mem difinas sin pli verkisto de nefikcio. Li estis parlamentano de Finnlanda socialdemokratia partio en la jaroj 1995–2011 kaj estas denove ekde la jaro 2019. Li ankaŭ skribis kaj redaktis multajn librojn. Li kaj lia eksa edzino havas kvar infanojn. Lia filo estas Jaakko Kiljunen.
6099 Sarlando
6099 Sarlando estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la federacia lando Sarlando, en la okcidento de Germanio, landlime kun Francio.
NGC 7002
NGC 7002 (aliaj indikoj — ESO 235-43, PGC 66009) estas galaksio en konstelacio Indiano.
Brissac
(jen france, langvedoke kaj katalune Briçac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Pieve di Soligo
Pieve di Soligo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la nordo de la provinco Treviso, ĉe la limo al provinco Belluno. Rivero Soligo fluas tra la urbeto. Unu flankon de la rivero oni nomas Contà, la alian Trevisan. Estas granda rivaleco inter la loĝantoj de la du partoj.
Barbisano havas proksimume 3000 loĝantojn. La preĝejo Sankta Katarina havas 100 jarojn. Festotago estas la 25-a de novembro.
Cabrerolles
(jen france, Cabrairòlas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
6120 Anhalto
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama duklando Anhalto (Anhalt), kiu integriĝis al la germana lando Saksio-Anhalto.
Atsushi Kurokawa
Atsushi Kurokawa (黒川 淳史, n. ) estas japana futbalisto.
Piombino Dese
Piombino Dese estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Padovo kaj la historia regiono Veneto, nordokcidente de la Adriatika Maro.
Kento Kawata
Kento Kawata (川田 拳登, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Thespakusatsu Gunma kaj Tochigi SC.
(128198) 2003 SR39
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 16-an de septembro 2003 en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (regiono de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Modane (stacidomo)
Modane estas franca stacidomo sur linio - Modane (landlimo), situanta en  Modane, en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Aŭvernjo-Rodano-Alpoj kaj Trenitalia.