cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Princo de Kimrujo
Notindas, ke la titolon Princo de Kimrujo ricevas nur la "verŝajna" heredonto, tio estas masklo ne forpuŝebla el la sukcedo per ia estonta naskiĝo. Povas esti la plej aĝa filo de monarĥo, aŭ post lia morto lia plej aĝa filo kaj tiel plu. Filinoj kaj gefratoj de la monarĥo povas ĉiam esti forpuŝitaj el la sukcedo de pli junaj viraj parencoj; do ili neniam estas konsiderataj "verŝajnaj", sed nur "supozeblaj" (presumptive) heredontoj. Tiel reĝino Elizabeto la 2-a neniam estis Princino de Kimrujo, ĉar teorie ĝis la morto de ŝia patro, reĝo Georgo la 6-a, povintus okazi la naskiĝo de vira filo lia, kiu havintus prioritaton pri la reĝeco.
Otto Schmiedeknecht
Vivo
Ero de liaj kolektoj aĉetitis en 1918/19 de la Naturhistoria muzeo rudostadt-a. Ankaŭ en la urbomuzeo de Bad Blankenstein admireblas kelkaj objektoj liaj respektive lerneblas interesaj informoj pri li. Belvidejo surmonta supre de Bad Blankenburg nomite Kesselwarte starigitis en 1989 en lia honoro.
Skribitaĵoj
Schmiedeknecht ankaŭ verkis la alineon pri faŭno kaj flaŭro ĉe Junk`s Naturführer Thüringen (1927) liverante kontinue kontribuaĵojn altvalorajn je Genera Insectorum de Philogène Wytsman (Bruselo 1909).
NGC 1161
NGC 1161 (aliaj indikoj — PGC 11404, UGC 2474, MCG 7-7-15, ZWG 540.26, KCPG 86B, IRAS02579+4442) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Dorog
La Distrikto Dorog (hungare Dorogi járás) estis distrikto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom. Ĝi situis sur ebenaĵo kaj sur montaro en la nordorienta parto de la departemento (en la norda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estis Dorog, kiu estis minista vilaĝo, same la ceteraj 24 komunumoj estis vilaĝoj.
La areo en 1983 estis 504 km2, kie loĝis ĉ. 69 000 homoj. La loĝantoj okupiĝis pri minadoj de karboj kaj ŝtonoj (marmoroj), agrikulturo kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis inter 1950-1983 precipe el Distrikto Esztergom. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Kaisersbach
Kaisersbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 40 kilometrojn sudokcidente.
Anatolia gregohundo
La Anatolia gregohundo aŭ Anadolu çoban köpeği estas gregogarda hundo-raso tre utila por bestobredado origina en la duoninsulo Anatolio, kiu nuntempe formas plej grandan parton de nuntempa Turkio. La Anatolia gregohundo estas fortika, granda kaj tre povoforta, kun bona aŭd- kaj vidkapablo kio helpas en la protekto de la gregoj. Per sia rapidemo kaj vigleco, tiu hundo kapablas forkuri eblan predanton ege efike. Historie, la Anatolia gregohundo estis traktita kaj kategoriigita kiel aparta raso el la simila kaj samlanda Kangala gregohundo fare de multaj hundoregistroj, sed ili estas nuntempe plej ofte konsiderataj kiel parto de la sama hundraso.
Tiu hundo havas densan duoblam mantelon, larĝan, fortan kapon, bone disvolvigitan muskolajn ŝultrojn kaj longan voston kun hokecforma buklo pinte kiu estas metita alte super la dorso de la hundo kiam tiu estas alerta aŭ ekscitita.
Le Petit Nicolas (filmo)
Le Petit Nicolas (La Eta Nikolao) estas franca filmo de Laurent Tirard aperinta en 2009, adaptita de la samnoma porinfana verko Le petit Nicolas.
Temo
Nicolas travivas pacan ekziston, li havas gepatrojn kiuj amas lin, grupon de kamaradoj kun kiuj li bone amuziĝas, kaj li tute ne volas ke io ŝanĝiĝu. Tamen, iun tagon, Nicolas subaŭskultas konversacion inter siaj gepatroj, kiu kredigas al li ke ŝia patrino estas graveda.
Li ektimas kaj imagas la plej grandan malbonon: frateto baldaŭ estos tie, li okupos tiom da loko ke liaj gepatroj ne plu zorgos pri li, kaj fine ili eĉ forlasos lin en la arbaron kiel La Malgrandan Fingreton. Por eskapi el tiu malfeliĉa sorto, Nicolas lanĉas sin en kampanjon de ĝentileco al siaj gepatroj kaj provas fariĝi nemalhavebla. Tamen, volante tro bone fari, li amasigas mallertaĵojn kaj altiras al si ilian koleron. Senespera, li decidas ŝanĝi sian strategion. Ĉion konsiderinte, ne li devas foriri, ĉar li estis tie la unua. Kiu malaperu, tiu estu la bebo.
Santiago de Alcántara
Santiago de Alcántara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Iam ĝi nomiĝis Santiago de Carbajo [karbAĥo] ĝis mezo de la 20a jarcento.
Kantono Marquette (Miĉigano)
La kantono Marquette - angle Marquette County - estas kantono de Usono en la subŝtato Miĉigano. Ĝia administra centro estas la urbo Marketo (Marquette). Ĝi estas la hejmo de Norda Miĉigana Universitato. La kantono estis fondita la. Ĝi havas sian nomon Rivero St. Joseph]], jezuita franca pastro, misiisto kaj esploristo kiu kun samlandano trairis kaj mapigis la nordan parton de la riverego Misisipo.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Santiago de Alcántara
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas santiagueños. La censita populacio en 2008 estis de 690 loĝantoj.
Situo
Santiago de Alcántara estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto de Valencia de Alcántara, je altitudo de 342 m; je 95 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 155 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 95,56 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Dobrohošť (distrikto Dunajská Streda)
Dobrohošť, hungare Doborgaz estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
Dobrohošť situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, inter Danubo, (kiu estas landlimo) kaj kanalo por akvocentralo. La plej proksima urbo estas Dunajská Streda 32 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1238. La kampoj longe apartenis al diversaj ekleziuloj. Post la mezepoko la turkoj suferigis la loĝantojn. En la 19-a jarcento la posedanto estis ĉefepiskopo de Esztergom. Kelkaj okupiĝis pri orolavado en la Danubo.
En 1910 loĝis en Doborgaz 829 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Somorja, poste al Ĉeĥoslovakio. La novaj ŝtatlimoj en 1920 distranĉis la vilaĝon, ekstera parto trans la rivero restis hungara. El tio formiĝis hungara vilaĝo Doborgazsziget, kiu nun estas parto de Dunasziget. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 336 da homoj (307 hungaroj kaj 29 slovakoj).
Famuloj
En la iama Doborgaz naskiĝis hungara jezuito, profesoro, rektoro Ferenc Kiris.
Punkto-linio-ebena postulato
La punkto-linio-ebena postulato en geometrio estas kolekto de tri supozoj (aksiomoj) kiu estas la bazo por eŭklida geometrio en tri dimensioj (solida geometrio) aŭ pli multaj dimensioj.
Supozo de unika linio
Tra ĉiuj du malsamaj punktoj estas akurate unu linio.
Nombra linia supozo
Ĉiu linio estas aro de punktoj kiu povas esti igita en bijekcia rilato kun la reelaj nombroj. Ĉiu punkto povas korespondi al 0 (nulo) kaj ĉiu alia punkto povas korespondi kun 1 (unu).
Dimensia supozo
Se estas donita linio en ebeno, tie ekzistas almenaŭ unu punkto en la ebeno kiu estas ne sur la linio.
Se estas donita ebeno en spaco, tie ekzistas almenaŭ unu punkto en spaco kiu estas ne en la ebeno.
Akvokonsumo
Akvokonsumo estas la kvanto da akvo uzata por homa uzo. Ĝi entenas ne nur la trinkakvon, sed ankaŭ la kvanton da akvo necesa al la ĉiutaga vivo (lavado, uzado de necesejo, kuirado, ktp.) kaj tiun uzatan en agrikulturo, komerco kaj industrio.
Akvomezuriloj indikas la uzitajn kvantojn. En Germanio la kvanto uzata hejme atingas apenaŭ 10 % de la tuta akvokonsumo. Centraloj (elektraj kaj termaj) uzas ĉirkaŭ 66 %.
Akvokonsumo tra la mondo
En Azio loĝas 61% de la monda loĝantaro kaj estas konsumitaj 68% de la akvo. Tia porcento klariĝas pro la kulturo de rizo.
Ambaŭ Amerikoj konsumas 300.000 m³, t.e. 14% de la akvo.
Afriko konsumas 200.000 m³, t.e. 9 %.
Eŭropo konsumas 180.000 m³ da akvo, 80.000 el ili en Okcidenta Eŭropo.
Hitlera Junularo
Hitlera Junularo (Hitlerjugend) estis militistaspekta junulara organizaĵo de la Nazia Partio en Germanio. Ĝi ekzistis seninterrompe de 1922 ĝis la jaro 1945. Ĝi estis fondita nur unu jaron post sia plenkreskula varianto, la Sturmabteilung (SA). Ĝi estis dediĉita al virseksaj adoleskuloj inter la aĝoj 14 kaj 18. Tamen ankaŭ ekzistis sekcio por pli junaj knaboj inter la aĝoj 10 kaj 14 (Jungvolk), kaj speciala sekcio por knabinoj (Jungmädel).
Jesenice
Nomon Jesenice havas pli da sidejoj:
4574 Yoshinaka
4574 Yoshinaka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
Jesenice
en Ĉeĥio:
4574 Yoshinaka
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la samurajo Minamoto no Yoshinaka (japane 源義仲, 1154 – 1184) sindirinte Kiso Yoshinaka, kuzo de la ŝoguno Minamoto no Yoritomo kontraŭ kiu li ribelis.
Jesenice
en Slovenio:
en Pollando:
kaj ankaŭ:
Malsano de Basedow
Malsano de Basedow, ankaŭ nomata malsano de Graves aŭ malsano de Graves-Basedow estas malsano en tiroido. Malkrovis ĝin Robert James Graves kaj Karl Adolph von Basedow sendepende ĉirkaŭ 1840.
La Basedowa malsano estiĝas, kiam la hipertrofiita (trograndiĝinta) tiroida glando enverŝas en la sangon sian sekreciaĵon tro abundan aŭ difektŝanĝitan. Aperas tiam simptomoj de nerva toksiĝo ĉe la komenco: maltrankvileco, palpitacioj, incitiĝemo, sendormeco, malvigleco. Poste aperas konstanta tro rapida pulso; mola, sendolora, ofte pulsanta strumo (kropo); elstarantaj okuloj, kaj tremantaj manoj. La fizionomio estas karakteriza: fiksa rigardo, tro vasta interpalpebra aperturo, senpalpebrumado. Kiam la paciento rigardas malsupren, la supra palpebro ne sekvas la okulon, kiel ĉe sana homo, sed restas senmova. La okuloj estas brilaj kaj malsekaj. Kiam la eksoftalmio (troelstarantaj okuloj) estas tre granda, povas okazi inflamo kaj eĉ detruo de la korneo.
La haŭto estas malseka kaj ŝvitema. Kelkfoje aperas iom da febro. Malgraŭ bona apetito la paciento kontinue malgrasiĝas. Liaj haroj ofte defalas kaj liaj ungoj iĝas rompiĝemaj. La kora aktiveco kreskas kaj ties batado povas atingi ĝis 160 ĉiuminute, ne malkreskante dum la ripozo. Oftaj laksoj intensigas la malgrasiĝon. Glikozo en urino povas aperi post enstomakigo de malgranda kvanto da sukero. La nerva maltrankvilo manifestiĝas per angoro, agitiĝo kaj tremantaj movoj, naŭzo, kordoloro, ŝvitatakoj kaj kramfoj, kiuj povas konduki eĉ al mensa perturbo. Pro muskola atrofio povas prezentiĝi gamba malforteco. Sen trafa kuracado, aparte en malfavoraj vivkondiĉoj, la morto fine alvenas pro kora trolaciĝo.
Móric Preysz
Móric Preysz [prejs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Preysz Móric estis hungara kemiisto, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1863).
Móric Preysz naskiĝis la  1829 en Sopron. Li mortis la 1877 en Budapeŝto.
Biografio
Móric Preysz frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno. En 1852 li estis aktivulo por fari gasolumon en Sopron. En la sekva jaro li estis kunlaboranto de universitato en Vieno 2 jarojn, poste li ekinstruis en gimnazio en Pest. En 1859 li ricevis la taskon, kiel liveri vinojn, dume la vino gardu ĉiujn gustojn. Li inventis la pasteŭrizadon en 1861, kiu solvis la problemon, tamen li ne faris tuj jurajn paŝojn, tial post jaroj Louis Pasteur inventis la samon kun ĉiuj rajtoj. Baldaŭe Preysz strebis por akvodukto en Pest, krome li okupiĝis pri vinoj.
Duon-hilberta spaco
En matematiko, duon-hilberta spaco estas ĝeneraligo de hilberta spaco en funkcionala analitiko. En duon-hilberta spaco la ena produto estas postulita nur al esti pozitive duon-difinita sed ne pozitive difinita, tiel ke ĝi donas la duonnormon sed ne normon.
La kvociento de ĉi tiu spaco per la kerno de ĉi tiu duonnorma estas ankaŭ postulita al esti hilberta spaco en la kutima senco.
Shogo Taniguchi
Shogo Taniguchi (谷口 彰悟 n. ) estas japana futbalisto. Li de 2015 ĝis 2017 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Maŭro La Torre
Maŭro LA TORRE (naskiĝis la en Romo, mortis la  en Romo) estis itala esperantisto.
Li doktoriĝis pri Matematika lingvistiko en la universitato La Sapienza, en Romo. Li poste iĝis profesoro pri Eksperimenta pedagogio en la Fakultato pri Klerigsciencoj de la Universitato Romo, kie li instruis pri Lernotaksado, Komputik-didaktiko, Teksto-komputado, Interlingvistiko. Apartenante je la Departemento pri Didaktika kaj Eduka Projektado (DIPED), li kunordigis tiean esplorlaboratorion pri Aŭtomata Tekstanalizo (LAAT).
Li verkis plurajn librojn kaj artikolojn, interalie pri analogia lernotaksado, komputik-instruado, aŭtomata tekstanalizo, lernado de Esperanto. Li longe okupiĝis pri Terminologio, ĝenerale kaj aplike en la kampoj de matematiko kaj komputiko (vidu ekzemple Komputekon).
Li estis prezidanto de ILEI, kaj en ĝia kadro, en la jaro 1998, li lanĉis la interlernejan edukprojekton Interkulturo, celantan egalrajtan Interkulturan edukadon. Pro tiu projekto, en 2000, li elektiĝis Esperantisto de la Jaro.
Maŭro La Torre estis membro de la Akademio Internacia de la Sciencoj de Sanmarino kaj – ekde 2007 – de Akademio de Esperanto. Li kontribuis en Vikipedio kiel vikipediisto Laturo.
Premio Mauro La Torre
En 2014 la familio La Torre anoncis al ILEI deziron lanĉi Premion honore al Mauro La Torre kaj disdoni ĝin ĉiun duan jaron.
La unua Premio estis anoncita okaze de la 48-a ILEI-Konferenco en Oostende, Belgio, en julio 2015. Ĝi iris al D-ro Davide ASTORI el Italio por lia laboraĵo pri la du tradukoj de la verko Pinokjo de Collodi. Transdono de la Premio okazis en Lillo komence de la Tago de Lernado dum la 100-a UK.
La dua Premio iris al Alessandra Madella en 2018. Ŝi ricevis ĝin en Lisbono dum UK komence de la Tago de Lernado. Ŝia temo estis Pri la instruado de Esperanto ĉe la Artkolegio de Kunming kiel etos-konstruado.
La tria Premio estis asignita al Nitta Takamichi en 2022 pro la eseo "Instrumetodo por Esperanto-kurso bazita sur metakognado kaj aktiva lernado", kiun li elpensis en majo, 2014. Oni raportas ke ĉiuj ĵurianoj de la Premio voĉdonis al Nitta. Transdono de la Premio kaj la prelego de la laŭreato okazis en VEKI-3, la tria virtuala kongreso de ILEI. En la ceremonio ĉeestis ankaŭ la edzino Margherita La Torre kaj la filino kaj denaskulino Laura La Torre.
Eksteraj ligiloj
</Br>
Regiono Pamina
La Regiono Pamina estas ligo de pluraj komunumoj, urboj kaj administraj regionoj en parto de la limregiono de Germanio kaj Francio, pli konkrete en la regiono Palatinato de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato, en la regiono Badeno de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj la nordo de la regiono Alzaco en Francio. La nomo Pamina (kiu sonas kiel la nomo de ĉefa personaĵo de la opero "Sorĉa Fluto" de W. A. Mozart) estas artefarita vorto kaj kunmetaĵoj el la la literoj PA por "Palatinato" (Pfalz), MI por "Mittlerer Oberrhein" (Meza Supra Rejno) kaj NA por "Nordo de Alzaco".
Taskoj
La kunlaboro inter la membraj komunumoj, urboj kaj administraj regionoj ekestis dum la lasta jardeko de la 20-a jarcento kaj unue precipe celis varbadon de turistoj. Dum la jaro 2003 formale fondiĝis la translima regiona ligo. Al la taskoj aldoniĝis translima geografia planado (de trafikaj vojoj, novaj areoj por loĝado kaj industrio ktp.) kaj la preparo kaj akompano de eŭropaj programoj.
Avifaŭno
Avifaŭno, aŭ birdaro, povas esti:
Kalvinana preĝejo (Encs-Abaújdevecser)
La Kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en urbo Encs (Hungario). Ĝi troviĝis ĝis 1984 en memstara vilaĝo Abaújdevecser.
Historio
Dum dominado de turkoj la loĝantoj de Abaújdevecser konvertiĝis al kalvinismo. Ili havis lignan kirkon supozeble ekde 1696, kiu cindriĝis pro incendio en 1840. La nun videbla kirko (tamen sen turo) estis konstruita en la sekva jaro. La turo estis konstruita en 1895.
Conesus
Conesus estas unu de la minoraj Fingraj Lagoj. Ĝi situas je la okcidenta fino de la Fingra-Laga Regiono. La lago estas en departemento Livingston (Nov-Jorkio) en Usono, sude de Roĉestro. <!-- Ĝi situas for de Interŝtata 390 (elirejo 9), pri 15 mejla sudo de Interŝtata 90.
Conesus estas ok mejlojn (13 kilometrojn) longa. Conesus Boato Lanĉi estas (ŝtato, stato, stati) parko je la orienta bordo, proksima la vilaĝo de Livonio. Conesus's maksimuma profundaĵo estas 66 (futo, piedoj) (20 (mezuriloj, metroj)).
Iuj rimarkindaj areoj ĉirkaŭ Conesus:
(13442) 2646 P-L
(13442) 2646 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Monto Palomar. La 130 fotaj platoj tiel eksponitaj, senditaj en Leiden, estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Dinamo Tbiliso
Dinamo Tbiliso – kartvele თბილისის დინამო - estas profesia futbalklubo de Kartvelio. Kiel la nomo indikas, ĝi situas en la urbo Tbiliso. La unua vira futbalteamo de la klubo estas inter la gvidaj de la lando kaj ankaŭ jam en la epoko de Sovetunio havis gvidan rolon en la futbala Supera Ligo (ruse Высшая лига) de Sovetunio. Inter la internaciaj sukcesoj menciindas, ke ĝi en 1981 kun la angla klubo Liverpool FC havis unu el du unuaj lokoj de la turniro UEFA-superpokalo – finala matĉo tiujare ne okazis.
ISO 3166-2:FM
ISO 3166-2:FM estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate de Federacio de Mikronezio. La kodojn havas la kvar ŝtatoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>FM</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Federacio de Mikronezio. La dua parto estas tri literoj.
17056 Boschetti
17056 Boschetti estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Carla Stefania Boschetti, de la Universitato de Padovo, kiu partoprenas al la studoj pri la galaksioj de Seyfert.
Kumasi
Kumasi (konata ankaŭ kiel "ĝardenurbo") estas universitata urbo kaj romkatolika episkopejo en Ganao.
Situo
Kumasi troviĝas en zono de tropika ĝangalo. Akrao troviĝas je 250, Ekvatoro je 480, la maro je 160 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. En 1695 Kumasi iĝis ĉefurbo, kiun la britoj okupis en 1874. Baldaŭe ĝi ĉesis esti ĉefurbo, tamen ankaŭ nun ĝi estas simbola sidejo aŭ reĝa urbo.
Trafiko
Kumasi havas flughavenon kaj fervojan kontakton. En la urbo malgrandaj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Kumasi havas tropikan savanan klimaton kun stabila temperaturo. Jare pluvas po 1400 mm. La longa pluvsezono daŭras de marto ĝis julio, la pli mallonga pluvsezono de septembro ĝis novembro. La temperaturo estas ĉirkaŭ 29 °C.
Kötzschau
Kötzschau ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Leuna en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). La 30-an de junio 2017 la komunumoparto havis 802 loĝantojn.
Mangana (II) fosfato
Mangana (II) fosfato aŭ manganoza ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la mangana (II) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Mangana (II) fosfato posedas 3 manganatomojn, 2 fosforatomojn kaj 8 oksigenatomojn. Mangana (II) fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de manganaj derivaĵoj.
Clémence Saint-Preux
Clémence, per plena nomo Clémence Saint-Preux, estas franca kantistino, kiu naskiĝis la 29-an de novembro 1988 en Neuilly-sur-Seine (departemento Hauts-de-Seine). Ŝi estas la filino de la komponisto Saint-Preux.
Biografio
Kiel filino de komponista patro kaj verkista plus pentrista patrino, Clémence ekde sia plej juna aĝo kreskis en artista etoso. Tiel ne estis surprize ke ŝi frue interesiĝis pri muziko kaj kantado, lernis ludi pianon kaj gitaron kaj prenis kursojn pri danco kaj komedia teatrumado. En aĝo de 12 jaroj, ŝi renkontis la kantiston Johnny Hallyday. Ĉarmita de ŝia voĉo, li registris kun ŝi la kanzonon On a tous besoin d’amour ["Ĉiuj bezonas amon"], kiu estis granda sukceso en Francio kaj en novembro 2001 estis la kvara plej populara kanto tie. Tamen la sekvajn tri jarojn ŝi ne aperis publike: En 2004 ŝi en kanta duopo interpretis kun la junulo Jean-Baptiste Maunier, freŝe konatiĝinta pro la sukceso de la kineja filmo Les Choristes, la unuopaĵon Concerto pour deux voix ["Koncerto por du voĉoj"]. La muzikaĵo, kiu pro malĉeesto de ĉiaj vortoj iom similis al kanta ekzerco de la voĉaj eblecoj, estis adapto de Concerto pour une voix, komponita fare de la patro Saint-Preux en 1969. Ankaŭ tiu muzikaĵo sukcesis, kaj fine de la jaro 2005 Clémence eldonigis unuan soloan unuopaĵon, Sans défense ["Sendefende"], sekvata sekvajare de plia unuopaĵo La vie comme elle vient ["La vivo kiel ĝi venas"].
Unua albumo, titolita Bewitching, eldonita en 2009, enhavas 2 titolojn en la franca kaj 5 en la angla. Duobla albumo franca/angla sekvis samjare.
Antikodono
Antikodono estas la sektoro de molekulo de transiga RNA, kiu konsistas el tri nukleotidoj kaj kongrue rekonas komplementaran tri-nukleotidan sektoron de molekulo de matrica RNA (kodono). Specifa interago kodono-antikodono okazas en ribosomoj dum tradukado garantias pravan envicigon de aminoacidoj en polipeptidan ĉenon.
Vidu ankaŭ
Transfer RNA
Prostato
Prostato estas vira glando. La prostato troviĝas inter la urin-vezika cerviko kaj la uretro. Kvankam ĝi estas akcesora genera glando, pro apudeco ĝi povas forte influi sur la vezikon kaj ties funkciojn. Hipertrofio de prostrato estas ofta ĉe maljunuloj.
La prostata hipertrofio (nenormala trograndiĝo de tiu glando) estas renkontata precipe ĉe maljunaj viroj, kiuj suferis de kronika prostatito. Ĝi manifestiĝas komence per malfacila kaj ofta urinado (pisado) dumnokte; poste la veziko ne povas malpleniĝi komplete, kaj la malfacila ofta urinado intensiĝas kaj aperas eĉ dumtage. Se la paciento ne submetiĝas al trafa kuracado, la veziko disstreĉiĝas kaj sekve la kvanto da urino, kiu postrestas en ĝi post urinado pliiĝas; la simptomoj antaŭe menciitaj pliintensiĝas kaj aperas novaj: digestaj perturboj, difektŝanĝo de la ĝenerala stato kaj eĉ grava difekto de nutrado. Kelkaj komplikaĵoj povas aperi: urinreteno, poguta malreteno, hematurio, infektoj ktp.
Vidu ankaŭ
Prostata masaĝo (sub anusa seksumado, pegado)
Tria tronhereda milito de Geldern
La tria tronhereda milito de Geldern, ankaŭ nomata Milito de Kleve, Malpaco de Geldern kaj Malpaco de Jülich, estis milita konflikto pri Duklando Geldern inter la Unuiĝintaj Duklandoj Jülich-Kleve-Berg kaj la Imperiestro Karlo la 5-a en la jaro 1543. La konflikto finiĝis en la sama jaro per la Kontrakto de Venlo. Ĝi estas konsiderata kiel mejloŝtono en la historio de la nederlanda-malsuprarejna regiono, en kiu kunpuŝiĝis la regionaj interesoj de la Jülich-a duko Vilhelmo la 5-a kaj la universala postulo de la imperiestro pri regeco. La milito daŭris preskaŭ tri monatojn kaj dezertigis vastajn partojn de la Unuiĝintaj Duklandoj.
Politika elirsituacio
En 1472 de duko Arnoldo de Geldern garantidonis sian duklandon al Karlo la Brava de Burgonjo. Tiu ĉi konkeris la duklandon en la sekva jaro, je kio li transcedis kelkajn partojn, inter ili Goch, al Duklando Kleve. La popolo de Geldern multe suferis pro la potencoŝanĝo, tamen ne povis rezisti al la burgonja-aŭstra regado.
En 1477 la morto de Karlo la Brava ŝanĝis la situacion. Por la venontaj 60 jaroj Duklando Geldern ree fariĝis memstara, ĉar Reĝlando Francio pro strategiaj kaŭzoj instalis la lastan vivantan heredanton el la dinastio Egmond, Karlon de Egmond, kiel reganton. La francoj eluzis lian malamon kontraŭ la dinastio de la Habsburgoj, por loki lin kiel konstanta malhelpulon en najbarecon al habsburgaj teritorioj.
La 3-an de oktobro 1528 Karlo de Egmond estis promesinta en la Kontrakto de Gorkum, ke Geldern iru al Karlo la 5-a, se li mortus sen viraj idoj. Karlo la 5-a eksciis tamen mallongan tempon poste pri sekreta kontrakto, kiu promesis al la franca reĝo Francisko la 1-a la teritorion por ĉiujare pagenda monsumo da 50.000 pundoj da Turnozo. Pro ĉi tiu kaŭzo Karlo de Egmond devis subsigni per la Kontrakto de Grave duan dokumenton, kiu denove konfirmis la rajtojn de Karlo la 5-a.
En la jaro 1538 Karlo de Egmond mortis sen heredanto. Per tio ekestis potencovakuo, kiun multaj potencoj volis eluzi je siaj avantaĝoj. La fratino de la mortinto, Filipa de Geldern, deduktis el siaj parencaj ligoj regopretendon de Loreno. Ŝia filo duko Antono de Loreno, postulis Duklandon Geldern por si.
Aldone la dinastio Jülich-Kleve-Berg prezentis heredopretendojn. Tiuj ĉi rezultis el la geedzeco de duko Vilhelmo la 2-a de Jülich, mortinta en 1393, kun Maria de Geldern. Aldoniĝis, ke la statoj de Geldern en januaro de 1538 estis sin decidintaj por reganteco de la heredoprinco Vilhelmo de Jülich-Kleve-Berg. Kvankam Karlo de Egmond fakte ne konsentis kun tiu ĉi solvo, la 27-an de januaro 1538 duko Karlo faris kontrakton kun duko Johano de Jülich-Kleve-Berg. Konforme kun ĉi tiu kontrakto heredoprinco Vilhelmo transprenis Duklandon Geldern sub patroneco de Karlo de Egmond. Post la morto de Karlo de Egmond Vilhelmo estus okuponta la heredosekvon en Geldern. Per tio la reganta familio de la Unuiĝintaj Duklandoj Jülich-Kleve-Berg rigardis la transprenon de Geldern kiel devige ligan.
Akiro de Geldern fare de Jülich-Kleve-Berg estus plirangigonta tiun ĉi landamason al transregione grava potenco en la imperio. Per la akiro de Geldern estus ekestinta seninterrompa teritoria akso ekde Jülich trans Kleve resp. de Mark trans Berg kaj Kleve ĝis la bordo de la Suda Maro. La teritoria ligo tiel ekestinta estus ampleksanta grandajn partojn de Vestfalio (Mark, partojn de Berg, Lippstadt kaj Ravensberg), de Rejnlando (Kleve, Berg kaj Jülich) kaj de Nederlando (Gelderlando, Zutphen kaj Ravenstein). Krom tio tia evoluo estus efikonta sur la konfesioj en Rejnlando, ĉar la dukoj de Jülich-Kleve-Berg estis malfermaj al protestantismaj ideoj.
La 6-an de februaro 1539 mortis Johano de Jülich-Kleve-Berg, al kiu postsekvis Vilhelmo la 5-a. Lia pretendo pri Geldern tamen ne estis akceptata. Por teni pli fortan pozicion kontraŭ Karlo la 5-a, Vilhelmo la 5-a geedziĝis en 1541 pro nure taktikaj kialoj kun la nur 13 jarojn aĝa nevino de la franca reĝo, Jeanne d’Albret. Li esperis de tio en konfliktokazo francan subtenon kaj la kronon de Navaro, kiu estus fortikiganta lian renomon ĉe la kortegoj en Eŭropo. La geedzeco tamen ne estis plenumita kaj post kvin jaroj nuligita. En 1555 Jeanne d’Albret fariĝis kiel Johana la 3-a reĝino de Navaro kaj zorgis por la elimino de la katolika doktrino en sia reĝlando.
Militagoj kaj packontrakto
La 16-an de julio 1542 la marŝalo de duko Vilhelmo la 5-a, Maarten van Rossum, enmarŝis en la imperiestrajn Nederlandojn. Tion li faris kiel aliancano de la reĝo de Francio. Tiu ĉi estis deklarinta la 12-an de julio 1542 al Karlo la 5-a la militon. Maria de Aŭstrio, Guberniestro de la Nederlandoj, komencis la 1-an de oktobro 1542 kontraŭofensivon. Paskolundon de la jaro 1543 ŝi suferis en la Batalo de Sittard malvenkon kontraŭ la trupoj de la Unuiĝintaj Duklandoj.
Post la alveno de la imperiestro kun novaj trupoj ĉe la malsupra Rejno la milito komenciĝis denove. Karlo la 5-a konkeris kaj ruinigis la urbon Düren, kredata nekonkerebla, kies remparoj en la jaroj antaŭe estis konsiderinde modernigitaj. Saman sorton kiel la urbo ankaŭ havis Kastelo Nideggen, kiu apartenis al Duklando Jülich-Kleve-Berg. Dum la bataloj ĉe Düren ĝis 61.000 imperiestraj soldatoj sieĝis la urbon, en kiu troviĝis nur 3000 loĝantoj kaj trupoj de la Unuiĝintaj Duklandoj. Je la bataloj daŭrantaj du tagojn mortis 16.000 homoj, inter ili 2500 defendantoj. Oni raportis, ke Karlo la 5-a la tagon antaŭ la atako vizitis kapelon en Düren, la Sanktuldometon, preĝante pri la Dia beno por la sturmo kontraŭ la urbo.
Post la plena malvenko de Jülich-Kleve-Berg okazis la Kontrakto de Venlo, kiu estis subskribita la 7-an de septembro 1543. En tiu ĉi Vilhelmo la 5-a rezignis pri siaj pretendoj je Duklando Geldern kun ĝiaj kvar partoj Nimego (Betuwe), Arnhem (Veluwe), Zutphen kaj Roermond. Tiuj ĉi iris pro la dispartigo de la habsburgaj posedaĵoj post la abdiko de Karlo la 5-a al la hispana linio kaj fariĝis finfine parto de Hispana Nederlando. Krom tio Vilhelmo la 5-a devis sindevigi resti katolika kaj pribatali la reformacion.
Arkeo
la vorto Arkeo povas signifi:
Zsuzsa Szilágyi
Zsuzsa Szilágyi [ĵuĵa silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Zsuzsa estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Zsuzsa Szilágyi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Szilágyi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1977. Ŝia ĉefinstruisto estis Károly Kazimir. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de la plej malgranda teatro en Budapeŝto. Ekde 1982 ŝi apartenas al Népszínház. Ŝi ricevas ankaŭ rolojn en filmoj kaj televizioj. Ŝi ricevis premion en 1997.
Gloucester
Gloucester estas la nomo de pluraj urboj en angloparolantaj landoj, inter kiuj:
Traian Vuia (Timiș)
Traian Vuia [trajan vuja] (hungare: Bozsor) estas vilaĝo kaj sidejo de samnoma komunumo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 659 loĝantojn (rumanoj), en 1992 451 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1364. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario departemento Krassó-Szörény. Administre apartenas al ĝi Jupani, Săceni, Surducu Mic, Susani kaj Sudriaș.
Ĝis 1950 la vilaĝo nomiĝis, rumane, Bujoru. Tiam ĝi ŝangis sian nomon honore al Traian Vuia, naskiĝinta tie en 1872.
Metroo de Vieno
La metroo de Vieno, Aŭstrio, konsistas el kvin metrolinioj kun 90 stacioj kaj entuta linilongo de 74 kilometroj. Du el la linioj (U1 kaj U3) estas diametraj linioj kaj trairas la urbocentron, du el ili (U2 kaj U4) kune formas cirklon ĉirkaŭ ĝi por poste same atingi pli periferiajn regionojn, kaj unu (U6) konektas la internajn kaj eksterajn urbodistriktojn inter si. Dum la trajnoj de la linioj U1 ĝis U4 prenas sian energion el kontaktrelo, pro historiaj kialoj la linio U6 uzas supertrakan kontaktan lineon kaj tial ankaŭ malsamajn vagonojn.
La unua testa sekcio de la moderna metroo (germanlingve U-Bahn) malfermiĝis en 1976 kaj la unua tute novkonstruita segmento en 1978. Du el la linioj (U4, U6) uzas parte la trakojn de la antaŭa urbfervojo de Vieno unue malfermita en 1898.
Historio
Fine de la 1950-aj jaroj la urba registaro ankoraŭ kontraŭis "veran" metrosistemon, anstataŭe nur du tramsegmentoj estis subterigitaj en la 1960-aj jaroj, el kiu unu fariĝis poste la metrolinio U2. Tamen en 1966 la urbestro Bruno Marek prezentis planon por metroreto konsistanta el kvar linioj: En 1968 estis koncesiita la konstruado de baza reto konsistanta el U1, U2 kaj U4; la linio U1 ekkonstruiĝis en 1969. La plej konata oficiala malneto por estonta metroreto estas la "ret-malneto M" de 1972, kun sep linioj kun multe pli granda vasteco ol la hodiaŭaj; interalie multaj lini-forkiĝoj estis tiam planitaj.
Unua konstrufazo: la linioj U1, U2 kaj U4
La unua segmento de la metroo estis testa segmento de la linio U4 inter Heiligenstadt kaj Friedensbrücke, en la nordo de la urbo, malfermita en 1976. Tiu ĉi segmento, kiel la tuta linio U4, estas rekonstruo de la antaŭa urbfervoja sistemo. La unua nove konstruita segmento malfermiĝis du jarojn pli malfrue, en 1978, sur la linio U1. En la sama jaro, la linio U4 transprenis la urbfervojon ĝis Karlsplatz, en du ŝtupoj, kaj la linio U1 ekatingis la placon Stephansplatz, la centron de Vieno. Dum la konstruado de la metroo sub la Stephansplatz, oni malkovris subteran mezepokan kapelon nomatan Virgilkapelle, kiun oni povas hodiaŭ vidi el la stacio. En 1979, la U1 ricevis dustacian etendon norden kun la stacioj Schwedenplatz kaj Nestroyplatz. En 1980, ne nur la linio U4 estis eĉ plu etendita al Meidling Hauptstraße, sed ankaŭ la linio U2 inter Karlsplatz kaj Schottenring estis malfermita; parto de ĝi uzis tramtunelon sub la strato neoficiale nomata Zweierlinie.
En 1981, denove en du ŝtupoj, la metrolinio U4 estis finkonstruita kaj la urbfervojo laŭ la Vieno-rivero kaj la Danuba Kanalo finanstataŭigita; samjare la linio U1 atingis la placon Praterstern kaj do la Vienan Prater. En tiu jaro, trafikis dum nur 17 tagoj, de la 5-a ĝis la 25-a de septembro, la linio U2/4 (alidirekte nomata U4/2), kiu servis la (tiam) tutan linion U2 kaj en la stacio Schottenring transiris al la linio U4 kaj pluiris laŭ ĝi ĝis ties tiama finstacio Hietzing; ĝi konsistigis do interalie plenan cirklon ĉirkaŭ la urbocentro. Tiu linio kaŭzis diversajn operaciajn problemojn kaj tial denove - ĝis nun sola inter ĉiuj vienaj metrolinioj - ĉesis funkcii.
Kvankam origine ne estis planite plukonstrui la linion U1 al la maldekstra flanko de Danubo, ĉar en 1976 estis disfalinta la ponto Reichsbrücke, necesis konstrui novan ponton tuj nordoriente de la planita finstacio de la linio U1. Oni do konstruis duetaĝan ponton, kies suban etaĝon uzis la metroetendo al Kagran en 1982, kiu finis la unuan konstrufazon kaj la konstruadon de la baza reto.
121608 Mikemoreau
121608 Mikemoreau estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Dolores Ibárruri
Dolores IBÁRRURI, alnomita La Pasionaria (9-a de decembro 1895 - 12-a de novembro 1989), estis historia gvidanto de la Komunista Partio de Hispanio kaj unu el la plej konataj figuroj de la tutmonda komunista movado.
Ŝi naskiĝis en Gallarta, Biskajo, sine de eŭska familio de longa minista tradicio. Ŝi komencis studi sed devis ĉesi siajn studojn tre juna, por eklabori, sed ŝi sukcesis ricevi relative ampleksan meminstruan kulturon. Ŝi baldaŭ agadas en sindikataj luktoj, apoge al sia edzo, Julián Ruiz, ankaŭ ministo, kaj poste en la hispana socialista partio PSOE. Post la Rusa Revolucio, ŝi fariĝas unu el la unuaj anoj de la nove naskita komunista partio.
Ŝi verkas diversajn artikolojn kun la pseŭdonimo Pasionaria, kiu povas esti interpretebla diversmaniere: laŭ la floro pasifloro, kiel pasiulino aŭ kun referenco al la pasiono.
Pasionaria suferas dum tiuj jaroj diversajn enkarcerigojn. Krome, ŝi devas sperti kiel forpasas pluraj el ŝiaj filoj, pro la malbonaj sociaj kondiĉoj kiujn la familio devas elteni. Nur atingas junecon du filoj, Rubén kaj Amaya.
121608 Mikemoreau
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:1 kun Marso.
Dolores Ibárruri
En la tridekaj jaroj, post la alveno de la Dua Hispana Respubliko, ŝi translokiĝas en Madridon kaj prenas gravajn respondecojn en la ĝis tiam tre malforta kaj sektema partio. Baldaŭ famiĝas ŝiaj agadoj kaj ŝia potenca retoriko, farantaj el ŝi unu el la ĉefaj atutoj de la partio.
121608 Mikemoreau
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Michael C. Moreau, inĝeniero ĉe la Centro pri Kosma Flugo Goddard de la NASA, estro de la Navigacia Teamo de la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li grandiĝis en lakta bieno en Vermonto kaj estas konata pro siaj kontribuoj al la teknikoj de aùtonoma kosmoveturila navigacio.
Dolores Ibárruri
Pasionaria estas elektita deputito en la hispana Parlamento, reprezentante la ministan regionon Asturion.
Dum la enlanda milito ŝi fariĝas unu el la simboloj de la respublikana flanko, kaj famigas sloganojn kiel “¡No Pasarán!” (Ili ne pasos!) aŭ “Plej valoras morti stare ol vivi surgenue”. Post la fino de la milito ŝi ekziliĝas al Sovetunio.
Jean d'Estivet
Jean d'Estivet estis kanoniko de Beauvais. Li estas fama por la partopreno en la proceso kaj juĝo de Johana de Arko en 1431. Li devis fuĝi de Beauvais, kun Pierre Cauchon, episkopo kaj poste prezidanto de la tribunalo, kiu nomumis lin iniciatinto de tiu ĉi proceso. En marto 1431, li verkis sian akuzon, kiu inkludis 70 temojn, ĉiuj refutitaj de Johana de Arko.
Dolores Ibárruri
En 1942 ŝi estas elektita Ĝenerala Sekretario de la partio, kaj ankaŭ prenas respondecojn en la internacia komunista movado. Dum la Dua mondmilito forpasas lia filo Rubén, luktante en la soveta armeo.
En 1960 ŝin anstataŭas kiel ĉefan gvidanton la pli juna Santiago Carrillo, kaj ŝi estas nomumita Prezidanto, posteno ĉefe simbola.
Metroo de Vieno
Dua konstrufazo: la linioj U3 kaj U6
La komenco de la dua konstrufazo entute nuligis la urbfervojan sistemon; la urbfervojo laŭ la Viena Zono (linioj G kaj GD) estis etendita suden, signale modernigita kaj alinomita U6 en 1989, tamen la vagonoj restis la samaj. De 1989 ĝis 1991 ĝi ankoraŭ, kiel la antaŭa urbfervojo, trafikis en la nordo alterne al Heiligenstadt kaj al Friedensbrücke, sed en 1991 la branĉo al Friedensbrücke estis fermita. En la sama jaro, la unua segmento de la orienta-okcidenta linio U3 estis malfermita; sur sia tiama vojo de Erdberg al Volkstheater ĝi estas de tiam la dua linio krucanta la urbocentron. Tiuj du linioj estis ankoraŭ etenditaj al ambaŭ direktoj por alveni al siaj hodiaŭaj (2012) vojoj; la branĉo de la U6 de Nussdorfer Straße al Heiligenstadt fariĝis dum tio la dua fermita metrosegmento, ĉar anstataŭe la U6 nun ektrafikis norden al Floridsdorf kaj fariĝis do la dua linio transiranta Danubon.
Tria konstrufazo: etendoj de U1 kaj U2
La tria konstrufazo konsistis el tri etendoj, sed neniu tute nova linio:
Linioj
La metrolinioj de Vieno ne havas nomojn, sed nur numeron kun la prefikso “U” (el U-Bahn). Cetere, ĉiu linio identigeblas per aparta koloro, kiun uzas ne nur la oficialaj mapoj, sed ankaŭ la staciaj signoj sur la kajoj kaj ofte ankaŭ aliaj elementoj de la stacio. Nuntempe ekzistas kvin linioj, U1, U2, U3, U4 kaj U6. Ĉiuj linioj kuras tut-nokte dum noktoj antaŭ sabatoj, dimanĉoj kaj leĝaj feri-tagoj ekde la 3-a de septembro 2010.
U1
La plej malnova tute novkonstruita linio estas la linio U1, de Leopoldau en la 21-a distrikto al Reumannplatz en la 10-a distrikto.
Ĝi komenciĝas en la subtera stacio Leopoldau proksime al la limo de Vieno, kie trafikas ankaŭ S-Bahn-aj kaj regionaj trajnoj al la nordaj kaj nordorientaj antaŭurboj de Vieno. Poste ĝi atingas la stacion Großfeldsiedlung, ĉe samnoma slabokonstruaĵa kvartalo. Tuj antaŭ la haltejo Aderklaaer Straße ĝi eliras la tunelon.
Post la limo inter la 21-a kaj la 22-a distrikto troviĝas la stacio Rennbahnweg. De tie ĉi, la linio U1 plejparte sekvas la straton Wagramer Straße (B8) ĝis la urbocentro (la strato havas tamen en la internaj distriktoj aliajn nomojn). La sekva stacio - nun denove subtera - estas Kagraner Platz, la historia centro de la eksvilaĝo Kagran.
Tuj antaŭ la stacio Kagran la linio denove eliras la tunelon. Tiu ĉi stacio estas unu el la plej gravaj trafikaj nodoj de la 22-a distrikto, kaj apud ĝi troviĝas ankaŭ la plej grava vendejaro de Vieno, la Donau Zentrum (Danuba Centro). Poste la trajnoj veturas sur viadukto tra dometa kvartalo, transiras la Malnovan Danubon kaj atingas la stacion Alte Donau (Malnova Danubo). Sekvas ĝin la stacio Kaisermühlen-VIC, kiu troviĝas tuj apud la Vienna International Centre, la UNO-sidejo en Vieno. De tiu ĉi stacio oni povas atingi ankaŭ la Danuban Parkon, kaj estas busoj al la proksima Gänsehäufel, la plej granda naĝejo de Vieno.
Transirante Novan Danubon, la Danuban Insulon kaj Danubon per la ponto Reichsbrücke, la trajnoj haltas ankaŭ en la stacio Donauinsel (Danuba Insulo) antaŭ denova - kaj nun fina - subteriĝo en la 2-a distrikto de Vieno. Post tiu subteriĝo estas la stacio Vorgartenstraße. Nun la U1 pluveturas sub la strato Lassallestraße kaj atingas la stacion Praterstern sub la samnoma placo. Tiu ĉi stacio estas la unua kun eblo transiri al alia metrolinio, la U2. Krome haltas tie ĉi S-Bahn-aj kaj regionaj trajnoj, tramoj kaj busoj.
La stacio Stephansplatz en la centro de Vieno sekvas. Pro la eblo transiri al la linio U3 kaj pluraj proksimaj turistaj vidindaĵoj kiel la Stefana Katedralo, tiu ĉi stacio estas tre frekventata. Pluiras la linio sub la grava butikstrato Kärntner Straße por atingi la stacion Karlsplatz, la solan kun entute tri metrolinioj en Vieno: U1, U2 kaj U4. Nun la U1 denove forlasas la 1-an distrikton kaj eniras la 4-an por servi la stacion Taubstummengasse sub la strato Favoritenstraße, kiun la linio de nun sekvas.
Sur la limo inter la 4-a kaj la 10-a distrikto troviĝas la stacio Südtiroler Platz sub la Viena Zono, kie en decembro 2012 malfermiĝos la ĉefa fervojstacio de Vieno (Wien Hauptbahnhof) kaj kie trafikas ankaŭ S-Bahn-trajnoj. En la 10a distrikto restas nun ankoraŭ du stacioj: Keplerplatz kaj la fina stacio Reumannplatz, de kie eblas preni bus- kaj tramliniojn por iri eĉ pli suden.
U2
La ankoraŭ plej mallonga metrolinio de Vieno estas la linio U2, kiu komenciĝas en tunelo ĉe la centra stacio Karlsplatz, poste duon-rondiras ĉirkaŭ la urbocentro por finfine atingi la stacion Aspernstraße en la 22-a distrikto de Vieno.
La unua stacio post Karlsplatz nomiĝas Museumsquartier laŭ la muzea konstruaĵo apud si. Tie ĉi estas ankaŭ la komenco de Mariahilfer Straße, unu el la plej famaj butikstratoj de Vieno. Tiu ĉi segmento (de Museumsquartier ĝis Rathaus) de la linio U2 estis origine parto de tramtunelo por la linioj E2, G2 kaj H2, laŭ kiuj oni ankoraŭ neoficiale nomas la straton super la segmento Zweierlinie (linio 2).
La sekva stacio estas Volkstheater, kie eblas transiri al la linio U3, kaj ĝin sekvas Rathaus, kiu nomiĝas laŭ la urbodomo kaj troviĝas ĉe ĝia malantaŭo.
Post la kurbo kun la plej malgranda radiuso de la metroreto de Vieno sekvas la stacio Schottentor, la komenco de sep tramlinioj kaj la situo de la universitato de Vieno. Rekte sub la Danuba Kanalo troviĝas la sekva stacio Schottenring, kiu pro sia situo (la Danuba Kanalo estas distriktlimo) havas elirojn kaj al la 1-a kaj al la 2-a distriktoj de Vieno. En la 2-a distrikto sekvas la stacio Taborstraße kaj la grava trafiknodo Praterstern kun eblo transiri al la U1. La lasta subtera stacio estas Messe-Prater apud la foirejo de Vieno, kaj poste la trajnoj eliras la tunelon por atingi la staciojn Krieau, Stadion (stadiono; tie ĉi troviĝas la Ernst-Happel-Stadion, la plej granda piedpilka stadiono de Vieno) kaj Donaumarina. Tuj post tiu ĉi lasta stacio sekvas la ponto Donaustadtbrücke trans Danubo, la Danuba Insulo kaj Nova Danubo, laŭ kiu nomiĝas la stacio Donaustadtbrücke, la unua en la 22-a distrikto, tuj post la ponto.
La sekvan stacion Stadlau servas ankaŭ fervojaj trajnoj ekzemple al Bratislavo. Sekvas nun ankoraŭ la tri stacioj Hardegggasse, Donauspital kaj Aspernstraße, de kiuj oni povas preni surfacajn publikajn transportilojn al aliaj partoj de la 22-a distrikto.
U3
La plej nova metrolinio estas la linio U3, kiu havas la plej grandan proporcion de subteraj segmentoj: nur la stacioj Erdberg kaj Ottakring estas superteraj. La finaj haltejoj estas Simmering kaj Ottakring, kiuj ambaŭ nomiĝas laŭ la distriktoj (11 kaj 16), en kiuj ili troviĝas.
La stacio Simmering en la 11-a distrikto estas ankaŭ fervoja stacio, kie haltas ekzemple ankaŭ longdistancaj trajnoj al Ĉeĥujo, kaj internaciaj regionaj trajnoj al Bratislavo. De tie ĉi, la U3 sekvas la straton Simmeringer Hauptstraße, sur kiu trafikas la tramlinio 71. Stacioj laŭ ĝi estas Enkplatz kaj Zippererstraße, kaj sekvas tiujn la stacioj Gasometer kaj Erdberg norde de tiu strato. Erdberg estas la unua stacio en la 3-a distrikto, kaj male al ĉiuj ĉirkaŭaj stacioj ne troviĝas en tunelo.
Nun la linio U3 trairas la 3-an distrikton preskaŭ rekte, kun la stacioj Schlachthausgasse, Kardinal-Nagl-Platz kaj Rochusgasse, kaj poste atingas la stacion Landstraße apud la fervoja stacio Wien Mitte, kie eblas transiri al la linio U4 kaj ankaŭ al la City Airport Train, rapida trajno al la flughaveno.
Post malmulta distanco sekvas la stacio Stubentor ĉe la Ringstrato, jam en la 1-a distrikto. En tiu ĉi stacio, la kajoj por la du distancoj troviĝas unu super la alia pro la limigita spaco. Stephansplatz estas la sekva stacio kaj troviĝas rekte en la centro de Vieno, sub la Stefana Katedralo. Eblas tie ĉi transiri al la linio U1. Ankoraŭ en la unua distrikto sekvas la stacioj Herrengasse kaj Volkstheater - tiu ĉi lasta ebligas transiron al la linio U2.
Nun la linio faras kurbon suden kaj atingas la butikstraton Mariahilfer Straße konsistiganta tie ĉi la limon inter la 6-a kaj la 7-a distrikto, sub kiu ĝi servas la staciojn Neubaugasse kaj Zieglergasse, kiuj kiel Stubentor havas kajojn unu super la alia. La metroo denove forlasas tiun straton post servo de la stacio Westbahnhof (Okcidenta Stacio), la plej grava (en 2012) fervoja stacio por regionaj kaj longdistancaj trajnoj al la okcidento. Tie ĉi eblas ankaŭ transiri al la linio U6.
Nun la metroo denove kurbas norden kaj trairas la 15-an distrikton paralele al la tramlinio 49 (stacioj Schweglerstraße, Johnstraße kaj Hütteldorfer Straße) por atingi, ĉe la stacio Kendlerstraße, la 16-an distrikton post denova kurbo norden. Nun la U3 pluiras norden, paralele al la Periferia Linio, kaj kun ĝi havas post kelka distanco komunan haltejon Ottakring, kiu por la U3 estas la fina haltejo.
U4
La entute plej malnova metrolinio de Vieno estas la linio U4, kiu konstruiĝis el la urbfervojo. Dum urbfervojaj tempoj, ĝi nomiĝis Wiental-Donaukanal-Linie (Vien-vala kaj Danubkanala linio), kio montras, ke la linio preskaŭ plene sekvas la Danuban Kanalon kaj la Vieno-riveron. Same kiel dum urbfervojaj tempoj, la linio U4 konektas la nordan stacion Heiligenstadt kun la okcidenta Hütteldorf.
Heiligenstadt estas ankaŭ grava fervoja stacio en la 19-a distrikto, kaj tie ĉi haltas trajnoj de la Periferia Linio, de la Francisko-Jozefo-fervojo, urbaj kaj regionaj busoj. La U4 de tie ĉi trafikas paralele al la Francisko-Jozefo-fervojo kaj ili havas post pli ol kilometro duan komunan stacion Spittelau, sur la limo de la 19-a kaj la 9-a distrikto, kie eblas transiri ankaŭ al la linio U6.