cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sosnowiec
Iom pri la urbo
La ortodoksa Preĝejo al Kredo, Espero kaj Amo situas en proksimeco de la ĉefa stacidomo. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1888 – 1889, por lokaj rusoj, fervojistaj laborantoj kaj administraj oficistoj. Fondusojn por ĝia konstruo oni akiris danke al socia kvestado. La konstruaĵo masonita de brikoj kaj ŝtonoj estis fondita sur plano de egallatera kruco. Centra, okflanka parto estis kronita de bulboforma kasko. Kvaretaĝa kampanilo distingas sosnowiec’an ortodoksan preĝejon el inter aliaj similaj sanktejoj aperintaj ĉe fino de la 19a jarcento.
Valoras ekkoni Sosnowiec kaj lokojn, pri kiuj skribas gvidlibroj. Jen vera historio, historio de homoj, kiuj konstruis la urbon kaj estis ĝia grava komponanto. Valoras do de proksime ekvidi kaj eksenti etoson de la unika loko.
Historio de la urbo
Sosnowiec kiel urbo povas sin laŭdi pri preskaŭ cent kelkjara historio (urborajtoj ekde la jaro 1902). Tamen mencio pri setlado sur ĉi terenoj estas pli malnovaj kaj retroiras tempon de la reĝa dinastio de Piastoj. Unuaj dokumentoj pri Zagórze (legu: Zaguĵe), situanta en aktualaj administraj limoj de Sosnowiec, devenas el la jaro 1228. Same malnova estas najbara Klimontów. Laŭ plej malnovaj mencioj, Klimontów estis vilaĝo posedita iam de kavaliro Klimunt. Dokumentoj el la 14-a jarcento mencias tiajn vilaĝojn kiel: Milejowice (legu: Milejovice) kaj Pogonia (legu: Pogonja) (probable Litovaj Postkurantoj). 200 jarojn poste ni povas jam akiri informojn pri setlejo Mrowisko (legu: Mrovisko) (Formikejo), kiu poste ŝanĝas sian nomon je Modrzejów (legu: Modĵejuv) (Larikejo) kaj Niwka (legu: Nivka) (Kampeto).
Interesaj estas ankaŭ la sortoj de plej malnova antikvaĵo en la urbo – Sielec’a Kastelo. Unuaj mencioj pri la konstruaĵo devenas el la jaro 1403. Jam en tiamaj tempoj sur loko de la nuna kastelo ekzistis mezjarcenta fortikaĵo. Bedaŭrinde, konserviĝis principe neniuj postsignoj.
Terenoj, sur kiuj nun troviĝas Sosnowiec, eniris en konsiston de la Siewierz’a Reĝlando (legu: Sjevjeĵa) kaj estis propraĵo de sileziaj princoj, poste transiris sub regadon de krakovaj episkopoj. La teritorio en la jaro 1790 estis enkorpigita al reĝaj teroj de la Pola Krono. Post la tria dispartigo de Pollando en la jaro 1795 setlejoj kosistigantaj tiam la nunan terenon de Sosnowiec troviĝis komence sub prusa regado, ekde la jaro 1807 estis en Varsovia Duklando kaj fine post la jaro 1815 estis enkorpigitaj en la t.n. Polan Reĝlandon / Kongresa Pollando (sub la rusa okupacio).
Dinamika disvolviĝo de Sosnowiec en la 19-a jarcento estas ligita kun malkovro de riĉaj mineralaj tavoloj, antaŭ ĉio de la ŝtonkarbo kaj kun evoluo de la fervoja reto. En la jaro 1848 en Maczki (legu: maĉki) (proksime de Sosnowiec) oni konstruis fervojan stacidomon. Tiam la setlejo Maczki nomiĝis Granica (= limo), ĉar ĝi situis ĉe limo de la du imperiaj okupantoj – la rusa kaj la aŭstra-hungara. En la jaro 1859 sekva fervoja stacidomo estis fondita en centro de la estonta urbo Sosnowiec. Tiam oni konstruis vojobranĉon de la Varsovia-Viena Fervojo.
Disvolviĝo de la urbo en la 19a jarcento estis strikte ligita kun ĝia krudminerala bazo kaj kun ĝia ĉelima situiĝo. Unuaj ŝtonaj karbominejoj fondiĝis ĉe komenco de la tiama jarcento. Ili estis: „Nadzieja Ludwika” (Espero de Ludoviko), „Maurycy” (Maŭricio), „Pogoń” (Litova Postkuro), „Ostra Górka” (legu: Ostra Gurka) (Kruta Monteto), „Wiktor” (Viktoro-virnomo), „Szarlota” (Ŝarloto-virinnomo).
En la jaro 1882 estis funkciigitaj zinkokofandejoj: „Anna”, „Ludwik” kaj „Milowice”. Poste estis fonditaj: zinka laminatejo „Emma” kaj fabriko de zinka oksido. Precipe dinamike evoluis la industrio ekde fino de sepdekaj jaroj de la 19a jarcento. Fondiĝis tiaj entreprenoj kiel: “Hrabia Renard” – karbonminejo, kombillana ŝpinejo de H.Dietel, teksejoj de Schön-familio, “Fitzner kaj Gamper” - fabriko de vaporkaldronoj (1880), fera laminatejo de Hulczyński (lgu: Hulĉinjski), ”Puszkin” (legu: Puŝkin) – fandejo (1882), “Aleksander” – fandejo (1882), “Katarzyna” (legu: Kataĵina) – fandejo (1883) kaj multaj aliaj.
Rapida disvolviĝo de vilaĝoj kaŭzis, ke loĝantoj kaj entreprenantoj klopodis ricevi urborajtojn. Danke al interveno de industriistoj la Gubernia Oficejo de Piotrków (legu: Pjotrkuv) en la jaro 1885 unuafoje direktis al Varsovia Ĝenerala Gubernatoro la projekton fondigi urbon Sosnowiec. Nur post 17 jaroj pli poste, en la junio de la jaro 1902., caro Nikolao la 2-a ordonis per ukazo, ke: „... setlejon Sosnowice apartenanta al distrikto Będzin, de Piotrków-gubernio kun apudaj setlejoj, ekestintaj sur kortegaj terenoj de Gzichów (legu: Gziĉuf) kaj Sielec-bienejoj kaj kun vilaĝaj terenoj: Stary Sosnowiec, Pogoń (legu: Pogonj), Ostra Górka (legu: Gurka), Kolonia Radocha (legu: Kolonja Radoĥa) kaj setlejo de Blumental el Niwka (legu: Nivka) kune kun konvenaj partoj de la fervojaj varsovia-viena-grundoj, alinomigi je la urbo nedistrikta kun nomo Sosnowice. Ĝi ampleksis tiam 19 km2 kaj proksimume 60 mil da loĝantoj.
Jam 12 jarojn post ricevo de urbaj rajtoj Sosnowiec nombris 118 mil da loĝantoj. Oni inkludis al ĝi sekvajn kvartalojn: Konstantynów kun Pekin kaj Środula, Milowice, Dębowa Góra, Modrzejów i dwór Zagórze. En 1953 jaro oni almetis sekvajn kvartalojn kiel: Niwka (legu: Nivka), Dańdówka (legu: Danjufka), Bór (legu: Bur), Bobrek kaj Jęzor (legu: Jenzor). Finan teritorian formon la urbo ricevis en la jaro 1975, kiam estis almetitaj al ĝi ĉirkaŭaj urbetoj kiel: Kazimierz Górniczy (legu: Kazimjeĵ Gurniĉi) kun Porąbka (legu: Porombka), Klimontów Maczki (legu: Klimontuf Maĉki) kaj Zagórze (legu: Zaghuĵe).
Malgraŭ grandaj militaj difektoj kaj homperdoj, industrio sur la terenoj rapide leviĝis post la ruiniĝo. Fondiĝis ĉitempe multaj novaj entreprenoj kaj firmaoj. En la jaro 1927 Sosnowiec estiĝis sidejo de la Industria-Komerca Ĉambro, laboroj ampleksis larĝan sferon de problemoj ekonomiaj, socialaj, juraj ktp.
Sekvajn dramecajn momentoj nia urbo travivis en la jaro 1939. Germanoj enpaŝis en Sosnowiec la 4-an de septembro kaj jam ĉitage ekzekutis publike kaj unuope kelkdek personojn - polojn kaj judojn. La 8-an de aŭgusto 1940 germanaj ĝendarmoj pafmortigis 10 personojn kondamnitajn al morto pro "malutila ekonomia agado". En Środula-kvartalo estis organizita de hitleranoj, geto, al kiu estis transportitaj judoj el tuta Zagłębie. Post kelkaj jaroj de okupacio la Ruĝa Armeo konkeris la urbon la 27-an de januaro de la jaro 1945. La tempo de milito kaj okupacio ne estis favora por Sosnowiec. Postmilte loĝis nur 86 mil da personoj. Senprokraste post finiĝo de militaj operacioj oni aliris rekonstruon de la urbo kaj industriaj entreprenoj. Oni investis antaŭ ĉio en pezan industrion, fondiĝadis minejoj fandejoj kaj kaj entreprenoj por maŝinkonstruado.
Kulminan evoluon la urbo travivadis en la 70aj jaroj de la pasinta jarcento. Tiam kiel unua sekretario de Pola Unuiĝinta Laborista Partio (PZPR) estis elektita sosnowiec’ano Edward Gierek. La kontraŭversia, por multaj historiistoj, figuro, estas alte taksata kaj rekonata en Zagłębie. En la sama tempo sur tereno de la urbo fondiĝis novaj domkvartaloj ekzemple en Zagórze kaj Środula. Rekonstruita estis komunikacia sistemo, kiu ĝis nun solvas komunikajn problemojn en la urbo, post 30 jaroj de iamaj investadoj, eĉ dum kulmina trafiko, en la urbocentro malofte ŝtopiĝas aŭtocirkulado.
Sekvan turnopunkton alportis komenco de la 90aj jaroj de la 20a jarcento. Al Sosnowiec ĝi estas antaŭ ĉio formiĝo de forta distrikta municipo, restrukturo de ekonomio, privatizado de la entreprenoj, evoluigo de merkato kaj servoj. Kaŭze de konstitucia transformiĝo kaj enkonduko de konkurenca merkato, multaj industriaj branĉoj eniris ekonomian krizon. Multaj malmodernaj entreprenoj ĉesis ekzisti, ankaŭ estis fermitaj (pro politikaj kaŭzoj) kelkaj minejoj. En tia situacio Sosnowiec devis ŝanĝi sian ekonomian aspekton. La urbo fariĝis plejparte servocentro, fondiĝas ankaŭ novaj modernaj entreprenoj. Favorigas tion interalie kreita sur distrikta tereno en la junio de la jaro 1996, danke al peno de Urba Estraro, subsfero de Speciala Katowice’a Ekonomia Zono.
Surbaze de la konstitucio el la 5a de junio de la jaro 1998, Sosnowiec ekde la 1a de junio de la jaro 1999 estas denove urba distrikto. Unu el la plej esencaj eventoj en historio de la urbo estis vizito de la Papo Johano Paŭlo la 2-a en junio de la 1999. La Papo renkontiĝis kun kelkcent mil da kredantoj el tuta Zagłębie (legu: Zagŭembje), sur placo en la mezo de la domkvartalo en Zagórze (legu: Zaguĵe).
Ekde komenco de la 21a jarcento Sosnowiec radikale ŝanĝiĝas. Trakonstruo de la urbocentro kune kun fervoja stacidomo estiĝis vizitkarto de Sosnowiec. Danke al la plej granda, ĝis hodiaŭ, distrikta investado, la ĉefurbo de Zagłębie povas merite ĝui plezuron pro la plej bela kaj la plej moderna el inter urbocentroj en Pollando. Evoluaj ŝanĝoj progresas, danke al tio komencis malatiĝi senlaboreco kaj tio signifas, ke la plej malfacilan transformiĝon Sosnoviec jam posthavas.
Muzeo en Sosnowiec
Ekde la 1985 jaro la Sosnowiec’a Muzeo funkciis kiel Filio de Suprasilezia Muzeo en Bytom. Transprenita de sosnowiec’a komunumo la 1-an de januaro 1995 jaro, Sosnowiec’a Muzeo havas propran sidejon en iama rezidejo, palaco de sosnowiec’aj fabrikantoj Schön-fratoj. Pitoreske situanta palaco, ĉirkaŭita de parko kun valora arboprovizo, suprenlevita estis ĉe dekandenco de la 19a jarcento.
Aktuale en la eksterordinara ĉirkaŭaĵo organizataj estas ekspozicioj kaj praekspozicioj altirantaj loĝantojn de la urbo kaj regiono. Al la plej interesaj tem-ekspozicioj oni povas alkalkuli: Pri Jan Matejko alie, Leon Wyczółkowski (legu: viĉuŭkovski), Pentroarto – desegno – grafiko, Picasso, Jerzy Duda-Gracz, Bildoj provinciaj-komunumaj, Pola kristalo ĉe fino de la 20-a jarcento aŭ Hieroglifoj – sanktaj signoj de la Egiptujo. Tradicie de multaj jaroj la Muzeo, enkadre de kultura interŝanĝo, pruntas ekspoziciojn el eksterlandaj muzeopostenoj. Kaj ekzemple el Ołomuniec / Olomouc: Migrado tra deknaŭjarcentaj Moravio kaj Aŭstria Silezio (2000); el Czadca – Slovakiaj paska ovoj (2002); el Ostrava - Paskofesto en Ostrava (2003); el Medzilaborec (Slovakio) – Andy Warhol – Sosnowiec 2002. Perceptado de la vivo kaj kreaĵo.
Fako de arto
La fako de arto posedas kelkcent objektojn el sfero de pola moderna arto kiel: pentraĵoj, grafikaĵoj, desegnaĵoj. La kolekto havas lokan karakteron ĉar reprezentas antaŭ ĉio kreemon de sosnowiec’aj artistoj tie ĉi loĝantaj aŭ naskiĝintaj. Ĝi suplementita estas per grupo de laboraĵoj el 30aj jaroj de la 20a jarcento, inter ili estas oleopentraĵoj de Władysław Araszkiewicz (legu: vŭadislav araŝkjeviĉ), Michał Stańko (legu: miĥaŭ stanjko) kaj grafikaĵoj de Bogna Krasnodębska-Gardowska (legu: krasnodembska-gradovska). Plej multe da laboraĵoj devenas el postmilita periodo kun eminentaj reprezentantojde la Krakova Grupo kiel: Jadwiga Maziarska, Janina Kraule, ĉu Andreo S. Kowalski. En la Fako troviĝas kolektaĵo de grafikaĵoj de la eminenta pola grafikisto, sosnowiec’ano Marian Malina (1922-1985). Ĝi konsistigas kelkdek da grafikaĵoj, desegnaĵoj el jaroj 1948-1980 kaj oleaj pentraĵoj apartenantaj al unikaj en muzeaj kolektaĵoj. La kolektaĵo bildigas kompletan atingaĵon de la artisto ekde unuaj litografiaj provoj, tra lignoritaĵo kaj linorito ĝis la plej karakteriza por la artisto tekniko – cellografio.
Fako de vitro
La kolektaĵo de la fako de vitro konsistas el tri elementoj: kolektaĵo de pola vitro utilcela, kolektaĵo de vitro unika kaj artista laŭ aŭtoreco de polaj kreantoj kaj kolektaĵo de historia vitro. La kompleta kolektaĵo ampleksas ĉ. 5.700 da eksponaĵoj. Ĉe fonto de la kolektonaskiĝo kuŝas fondigo de Centra Vitro-Modelejo, en Sosnowiec en 1980. Danke al ĝia transformiĝo, post jaro, en Muzeon de Moderna Vitro, la kolektaĵoj konserviĝis sen perdoj. Ekde la jaro 1995 la kolektaĵo estas posedaĵo de la Muzeo en Sosnowiec.
Modeloj de la utilcela vitro ekestis en jaroj 1963 - 2003 kaj ĝi estas escepta, ĉar ĝi estas unika tipo de tia kolekto en Pollando, kiu dokumentas kaj prezentas atingaĵojn de la aŭtoktona vitroarto de la 2a duono de la 20a jarcento kaj komencoj de la 21a jarcento. Hodiaŭ antaŭ fakto pri likvidado de pola vitroarto, la vitrokolekto havas specialan signifon, ĉar plimulto de niaj aksponaĵoj havas historian valoron kaj konstituas arkivon de polaj atingaĵoj fare de desegnistoj, teknologoj kaj fandistoj. Formas ĝin vitrokompleksoj de mastruma (soda) kaj kristala vitro. Plimulto de nia kolektaĵo estas objektoj permane formitaj kaj dekoritaj pere de ĉibuko kaj lignoformiloj, ĝian lastan fragmenton konsistigas eksponaĵoj formitaj mekanike kiel vitro polurita. Utilcelaj kaj dekoraciaj modeloj prezentas plenan gamon de la dekorteknikoj.
Unika kaj artista vitrokolekto nombras aktuale ĉ. 175 da laboraĵoj laŭ aŭtoreco de la aŭtoktonaj artokreantoj. Dominas inter ili vitroskulptaĵoj, sed estas ankaŭ grupo de artistaj laboraĵoj kiuj ne perdis ecojn de praktika utilcelo. Kolektita aktuale vitrokomplekso estas reprezenta por kompleta sumo de pola artvivo en sfero de la vitro. Ĉiujare oni gajnas laboraĵon de sekvaj artokreantoj en kio kontribuas kunlaboro kun Akademio de Belartoj en Vroclavo, kiu estas unika en Pollando altlernejo edukanta vitroprojektantojn. Kompletecon de la kolektaĵo suplementas kolektaĵo de la historia vitro nombranta aktuale ĉ. 220 da eksponaĵoj, kiuj konsistigas eksponaĵoj kreitaj en periodo inter la 18-19aj jarcentoj ĝis duono de la 20a jarcento. Ili devenas el la plej famaj polaj vitroproduktejoj kiel ekz.: „Hortensja“ en Piotrków Trybunalski (PL), „Niemen“ en Litovio (LT), „Zawiercie“ en Zawiercie (PL) (legu: Zavjercje) kaj „Ząbkowice“ en Dąbrowa Górnicza (PL) (legu: Dombrova Gurniĉa). Eŭropaj vitroproduktejoj reprezentas antikvaĵojn ek ĉeĥaj fandejoj ekz.: „Pallme-König“, „Lötz-Witwe“ kaj „Moser“, francaj fandejoj ekz.: „Lamartine“ kaj „Emil Gallé“, germanaj fandejoj ekz.: „Vereinigte Lausitzer Glaswerke AG“ kaj „Württembergische Metallwarenfabrik“ kaj multaj aliaj.
Fako de urba historio kaj kulturo
Ĝi kolektas memoraĵojn el pasinteco de Sosnowiec kaj Zagłębie-regiono tiajn kiel: arkivaĵoj, presaĵoj, ikonografikaĵoj, realaĵoj. Kolektitaj kaj konstante suplementataj kolektaĵoj ilustras pasintecon de la urbo ekde ĝia prakomenco ĝis tempoj plej novaj. En la kolektaĵoj troviĝas objektoj bildigantaj proceson de urbonaskiĝo kaj ĝian urbanisman-spacan transformiĝon, materialoj koncernantaj industrion, komercon kaj metion kaj ankaŭ koncernantaj vivkondiĉojn kaj laboradon de la loĝantoj, krome eksponaĵoj ilustrantaj socian-politikan pasintecon kaj ankaŭ prezentantaj evoluon de kulturo, eduko kaj sporto. Signifan grupon de objektoj konsistigas poŝtkartoj de antaŭ la Unua Mondmilito kaj el Intermilitaj jaroj. Atenton meritas malnovaj fotoportretoj, familiaj kaj laboristaj memorfotoj. Inter la kolektitaj arkivaĵoj troviĝas i.a.: personaj dokumentoj, dokumentoj el tempoj de Hitlero-okupacio, paperfolioj, komunikaĵoj, afiŝoj, reklamafiŝoj, teatraj programoj, lernejaj diplomoj, diplomoj. Al valoraj objektoj apartenas ankaŭ mapoj de Pola Reĝlando kaj planoj de la urbo ekde 20a jarcento. Realaĵoj estas i.a. standardoj de politikaj, societaj kaj profesiaj organizaĵoj, memormedaloj, sportaj plakedoj, militistaj distingaĵoj, historiaj uniformoj kaj minista ilaro.
Fako eduka-promocia
Ĝi okupiĝas pri popularigado de la konstanta ekspozicio: „Pola moderna vitro“ kaj pri popularigado de periodaj ekspozicioj, kies temaro estas larĝa. Ĝi koncernas ne nur historion de Sosnowiec kaj Zagłębie-regiono, sed ankaŭ problemaron el ĝenerala historio, arthistorio, etnografio, naturo, kaj eĉ fiziko kaj astronomio. La Fako organizas primuzeajn lecionojn kaj ciklajn lekciojn pri: „Akademio de Scio pri Zagłębie“, „Akademio de Scio pri Sosnowiec“, plastikistajn, historiajn kaj fotografiajn konkursojn, popularsciencajn sesiojn kaj atelierojn por infanoj, junularo kaj plenkreskuloj.
Dietel–palaco
Palaco de Henriko Dietel estas unu el la plej interesaj kaj la plej belaj ekzemploj de palacoj fonditaj de fabrikantoj el 19a jarcento. Per sia arkitekturo ĝi distingiĝas ne nur sur fono de similtipaj sosnowiec’aj objektoj, sed ankaŭ en skalo de la iama lando. Aktuala palaco havas novbarokan stilon, danke al alikonstruadoj. Aŭtoro de lasta ŝanĝo, realigita ĉe komenco de la 20a jarcento estis varsovia arkitekto Antoni Jabłoński-Jasieńczyk (legu: Jabŭonjski-jasienjĉik). Unuaj konstruplanoj, parafitaj de Waligórski (legu: valigurski) aperas ĉe dekadenco de 80aj jaroj de la 19a jarcento. La realiga projekto ekestas en la jaro 1890. Ĉirkaŭ la jaro 1900, samtempe kun finlaboroj pri palaco, ekestas parka komplekso ĉirkaŭita de muro, kun oranĝerio kaj elementoj de suplementa arkitekturo. La palaco konsistigis patronecan komplekson kun konstruaĵoj de malnova fabriko, laborista domaro kaj ankaŭ kun evangelia preĝejo. La impona rezidejo estis konstruita al la saksa fabrikanto Henriko Dietel, fondinto de la unua kombillana ŝpinejo en Pola Reĝlando kaj unua en la cara Rusia Imperio. Kiel familigenta Dietel-rezidejo, la palaco funkciis ĝis la jaro 1945.
Historeska interno de la palaco konservis parton de origina ekipaĵo. Reprezentaj salonoj situis sur la unua etaĝo. Konservitaj estis: en novbaroka stilo – la manĝejo kaj la kabineto, en stilo de la dua rokoko – granda bala salono kaj t.n. buduaro, en eklektika stilo – pipoĉambro, en modernisma - kabineto kaj en klasikisma - salono. Unika perleto de la palaco estas riĉe ornamita kaj elegante kahelumita banĉambro, kelkfoje servanta al bezonoj de filmaj reĝisoroj.
Bedaŭrinde Dietel-palaco en sia historio posedas malhelajn kartojn ligitajn kun difektado de la objekto kaj apuda parko kun konstruelementoj en ĝi. Ĝis lastaj jaroj de la pasinta jarcento ekipaĵo de la palaco estis parte priŝtelita. En la jaro 1997, kiel posedaĵo de de Ŝtata Trezorejo, ĝi estis vendita al privata posedanto pere de Regiona Oficejo en Będzin, en tiama, katastrofa stato. Malkohera tegmento, fenditaj internaj muroj kaj manko de interna varmigosistemo estis kaŭzo de persista humideco kaj progresanta mikozo. Ekde momento de transpreno de la palaco, aktualaj posedantoj gvidas ĝian kompleksan restaŭradon danke al kio la objekto havas ŝancon reveni al pasinta splendoro. Multaj renovigaj laboroj estas jam finitaj, ĉe grandega financa apogo.
Schön–palaca-parka komplekso
Schön-palaco En la jaro 1875 alvenis al Sosnowiec heredantoj de Christian Gottlieb Schön, posedanto de la teksofabrikoj en Werdau en Saksio. En la jaro 1879 oni konstruis vikunlanan ŝpinejon en Sielec kaj 7 jarojn poste kombillanan ŝpinejon en Środulka. Ĉe la fabrikoj, fratoj: Ernst, Frantz, Roman kaj Brunon de Schön-familio, komencis konstruadon de sia unua rezidejo. La konstruado estis finita ĉirkaŭ la jaro 1885 laŭ projekto de nekonata arkitekto. La rezidejo posedas barokan stilon, kion substrekas aksa ĝardenfondo konstituanta longiĝon de ĉefakso de la palaco. Anglatipa parko pejzaĝe subordigita estas al topografio de la Nigra Przemsza-rivero (legu: pĵemŝa). Ĉe la fino de palaca akso oni situis en la parko keglan pavilonon en la 1900 jaro, iom pli frue en najbareco de la ĝardeno ĉe la fabriko, estis konstruitaj novromanikaj fragmentoj de la parko kiel: muroj kaj grotoj kaj ankaŭ oranĝerioj kiuj ne postrestis ĝis hodiaŭ. Palaco estis multfoje alikonstruata kaj ĝia ekipaĵo ne postrestis ĝis niaj tempoj. Interese prezentiĝas vestiblo kaj ŝtuparo gvidanta al unua etaĝo ĉirkaŭita de belegaj vitraloj. Aktuale en la Schön-palaco lokiĝas muzeo.
En la arkitektan komplekson eniras dua, malpli granda palaco. Ĝi estis konstruita en jaro 1900, laŭ projekto de Józef Pomian-Pomianowski, en novbaroka stilo. Palaceto estis devinta plenumi akcesoran funkcion (loĝigan kaj gastejan) kompare al unua rezidejo. La domego estis ankaŭ multfoje alikonstruata, sed la plej grandaj ŝanĝoj estis faritaj post la Dua Mondmilito. Kvankam ĝi estas objekto malpli pitoreska kaj senigita de la reprezentaj ĉambroj, ĝi ankaŭ estas valora objekto de la palaca-parka komplekso de la Schön-familio. Multajn jarojn, kiam ĝi troviĝis en privataj manoj, ĝi ne estis loĝata kaj ĝia teknika stato malboniĝadis. En la jaro [[2004] la komunumo Sosnowiec elaĉetis la palacon kun celo garantii al ĝi originan belaspekton.
Sielec-Kastelo
Historio de la plej malnova kaj la plej valora antikvaĵo en Sosnowiec retroiras mezepokon. Ekzistantan ĉi tie fortikaĵon oni oni prinotis en 14-jarcentaj dokumentoj. Nova defenda kastelo estis fondita ĉirkaŭ 1620 jaro kaj masonita de Sebastian Minor el Przybysławice (legu: pĵibisŭavice). Tiam ĝi estis kvar-ala fondaĵo kun kastelturo, ĉirkaŭita de fosaĵo. Ĝi estis alikonstruita en 1814 jaro de Ludwik Anhalt Köthen el Pszczyna (legu: Pŝĉina). La objekto en jaro 1824 estis detruita dum la incendio kaj ĝis la jaro 1832 estis rekonstruita. La Sielec-kastelo ofte ŝanĝadis posedantojn kaj en 60aj jaroj de la 19a jarcento tiama posedanto, grafo Jan Renard ĉirkaŭis ĝin per la parko. En la duono de la 19a jarcento oni efektivigis plej grandajn ŝanĝojn en arkitekturo de la objekto. Ĝi estis senigita de orienta konstru-alo kun enveturejo kaj hodiaŭ prezentiĝas kiel kastelo projekciita hufoforme. Alikonstruadoj rezultigis perdon de origina aspekto de la objekto, sed ĝian antikvan karakteron konfirmas tiaj karakterizaj ecoj kiel: geometriiforma solido, kvar angulturoj kaj korbelfacoj sur longiĝo de flank-aloj.
En la jaro 1998 la Urba Konsilantaro de Sosnowiec decidis pri transpreno de la objekto kaj pri komenco de renovigaj laboroj en ĝi. Dum la laboroj oni rivelis faktojn konfirmantajn riĉan historion de la kastelo kaj ĝian Mezepokan devenon. Aktuale lokiĝas en ĝi Sosnowiec’a Arto-centro.
Preĝejo al s-ta Tomaso Apostolo
La preĝejo al s-ta Tomaso Apostolo en Sosnowiec-Pogoń, konstruita estis en jaroj 1904–1911 en novgotika stilo laŭ projekto de la arkitekto Józef Pomian-Pomianowski (legu: Jozefo Pomjan-Pomjanovski). La preĝejo masonita el briko suprenlevita estis sur plano de la latina kruco kun plikonstruita ĉefaltarejo. Ĝi estas bazilika kaj trinava konstruaĵo. Solido de la konstruaĵo estas variigita per la du modernaj, aĵuraj turoj en la fasado. Ekde la 2004 jaro estis realigata alkonstruo de la du turoj laŭ projekto de Ewa kaj Tomasz Taczewski (legu: eva kaj tomaŝ taĉevski). Ekipaĵo de la preĝejo sukcesive kreskadis, dominas tamen elementoj stilizitaj novgotike. Interno riĉigita estis per ligna, skulpte prilaborita ĉefaltaro, stilizita moderne laŭ 1925-stilo (art déco) kaj situanta koincide kun la ĉefnavo kaj transepto.
Kadedrala baziliko al Ĉielpreno de la Plej Sankta Maria Virgulino
La preĝejo estis konstruita en jaroj 1893 - 1906 en novromanika stilo, sur plano de latina kruco, laŭ projekto de la arkitekto Karol Kozłowski (legu: kozŭovski). Permeson de la okupantoj je fondigo oni ricevis pere de anonco, ke la preĝejo estos dankema votofero pro la savo de la cara vivo kontraŭ mortiga atenco. La domego, masonita per rablo, estas trinava kun transepto. Super la preĝeja vestiblo leviĝas turego kronita de kasko, unu el inter multaj karakterizaj simboloj de la urbo. La preĝejo estis konsekrita de episkopo A. Łosiński (legu: ŭosinjski) el Bielsko (legu: Bjelsko). En la jaroj 1935–1939 estis instalitaj vitraloj, kiujn muntis Żeleński-firmao (legu: ĵelenjski) el Krakovo.
Interne de la preĝejo en jaroj 1904 – 1906 aperas freskoj prezentantaj scenojn el historio de Pollando, pentritaj de Włodzimierz Tetmajer (legu: vŭodzimjeĵ) kaj Henryk Uziembło (legu: henrik uzjembŭo). Włodzimierz Tetmajer (legu: Vŭodzimjeĵ tetmajer) estas aŭtoro de multaj polikromioj ornamantaj polajn antikvaĵojn kiel: Katedralo sur Vavelo, preĝejo en Wieliczka (legu: Vjeliĉka), ĉu Kalisz (legu: Kaliŝ) aŭ Kalwaria Zebrzydowska. Polikromio en interno de la katedralo estas enskribita per aparta decido al rejestro de moveblaj antikvaĵoj de la silezia vojevodio. La urbo Sosnowiec de multaj jaroj participas en renovigaj kostoj de la pentraĵoj, kiuj danke al helpo de urba buĝeto sukcesive revenas al origina splendoro.
Domego de la paroĥejo
La domego de la paroĥejo, konstruita komence de la 19a jarcento, simile kiel katedralo, ekestis laŭ projekto de arkitekto Karol Kozłowski (legu: kozŭovski). Ĝi estas objekto libere staranta, situanta en najbareco de la preĝejo.
Apogmurego kun komercaj lokaloj
La murego situiĝas en nordokcidenta flanko de la katedrala preĝejo. Preciza dato de ĝia ekesto kaj nomo de aŭtoro de la projekto ne estas konata. Ĝi estas masonita el ŝtono kaj dividita je du partoj per ŝtuparoj gvidantaj al la ĉefa enirejo de la preĝejo. La apogmurego samtempe formas frontan fasadon de la vendejoj.
Teatro de Zagłębie (legu: Zagŭembje)
Planoj de Karol Steczkowski-arkitekto (legu: steĉkovski) ampleksis konstruon de brikdomo: la „Vintra Teatro“ kune kun gastoĉambroj sub nomo „Saski-hotelo“ kaj lignodomo: „Somera Teatro“, funkciigita en julio de la jaro 1897, kiu ĉesis ekzisti en la jaro 1918. La ĉiuj objektoj estis konstruitaj de privata fabrikanto, grafo Renard. Funkciado de la „Vintra Teatro“ estis inaŭgurita la 6an de februaro 1897 jaro. La teatro kelkfoje ŝanĝadis nomojn: “Pola Teatro” (1920), “Urba Teatro” (1927), „Teatro de Zagłębie” (1955).
Domego de la teatro estis multfoje alikonstruata. Aktualan arkitektan formon ricevis dum la modernigo realigita en jaroj 1976-1978 kaj post plikonstruo okazinta en la jaro 1992. Ne postrestis tamen elementoj de la origina aspekto kaj ekipaĵo de la interno. Valoras mencii, ke la teatro ekestis ankoraŭ en la 19a jarcento, antaŭ ricevo de la urborajtoj. Post Varsovio, Lvovo, Krakovo, Lodzo kaj Poznano, ni lokiĝis sur la sesa pozicio inter urboj sur polaj terenoj, kiuj posedis konstantan teatrosidejon.
Klubo al Jan Kiepura
Jan Kiepura (legu: Kjepura) estis fama tenoro, plej populara stelulo de oper- kaj operet-scenoj en intermilitaj jaroj komence de la 1920 kaj ankaŭ aktoro ekde la 30aj jaroj de la 19a jarcento. Fama operkantisto, kiu en la pasinta 100-jaro sukcesis enorman popularecon en la tuta mondo. Tiel plej koncize oni povas prezenti patronon de nia KLUBO, kiu ekestis en jaro 1983.
Fundamenta tasko kaj celo de nia Klubo estis popularigo de muzika-vokala kulturo inter infanoj, junularo kaj maturaj melomanoj. La celo estas persiste realigata pere de konstanta organizado de la ciklaj muzikaj aŭskultadoj por infanoj kaj koncertoj de klasika muziko. Aktivado en specifa kaj netipa por urba Klubo, profesia sfero kaŭzis, ke nia klubejo estiĝis rapide konata ne nur en la urbo, sed en- kaj eksterlande.
Trajna transporto
Sosnowiec havas regulan trajnan konekton kun Varsovio. Tra Sosnowiec veturas ankaŭ rapid-trajnoj EuroCity en direkto Katowice kaj Vieno aŭ Prago.
Esperanto en Sosnowiec
En 1925 en la urbo fondiĝis klubo kaj rondo esperantista. La klubo en kurso instruis 25 anojn. Danke al la senlacaj klopodoj de s-ro Józef Goldfarb, instruisto de la Cseh-Instituto, la inspektoro de la ŝtataj lernejoj en Sosnowiec kaj ĝia distrikto donis permeson al instruado de Esperanto en la popolaj lernejoj 1932. Bolesław Czechowski (legu: Bolesuav Ĉeĥovski) gvidis kurson por senlaboruloj kaj alian kurson por 14 popollernejaj instruistinoj, oficistinoj, inĝenieroj kaj instruistoj. En perfektiga kurso oni enkondukis ludon bazitan sur la Ĉe-kurso.
En 1933 en la urbo prelegis afrikdevena samideano Kola Ajayi kun granda sukceso. De la 16-a ĝis 22-a de majo 1934 en Sosnowiec okazis „monda ekspozicio pri arto", el kies materialo granda parto estis kolektita per Esperanto.
De la 2011 jaro tre aktivas en Sosnowiec Jerzy Antoni Walaszek (legu: Jeĵi Antonji Valaŝek) (Georgo Antono Walaszek), ano de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kaj vic-sekretario de la Eŭropa Estraro de EDE-Federacio. De la 13-a de septembro 2012 ĝis septembro 2015 li estis prezidanto de EDE-Pollando, kaj poste vicprezidanto de la Asocio. En Sosnowiec estas Klubo de EDE-Pollando aganta ĉe Ne-Registaraj Organizaĵoj (NRO).
Komence de oktobro 2013 venis al Sosnowiec dum sia turneo tra Pollando la Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. Post la Senato la ekspozicio estis en Malborko / Malbork, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja kaj Vroclavo. Al Sosnowiec la ekspozicion invitis la loka rondo de EDE-Pollando kun la Prezidanto de EDE-Pollando Jerzy Antoni Walaszek. La vernisaĝo de la Senata Ekspozicio okazis la 8-an de oktobro 2013 en la Urba Publika Biblioteko, inaŭguris ĝin la Direktorino de la Biblioteko mag. Elwira Kabat-Grigorijewa. Enkondukan prelegon faris anino de EDE-Pollando Daniela Gizela Matray, parolante pri historio kaj aktualaĵoj de E-Movado en la mondo kaj en Pollando. La inaŭguron ĉeestis krom la anoj de EDE-PL ankaŭ la eks-vicurbestro de Sosnowiec Wilhelm Zych kiu nun estas la ano de la Urba Konsilantaro kaj kaj Prezidanto de la Urba Komisiono kaj ankaŭ la alia ano de la Urba Konsilantaro Jan Bosat. La najbaran urbon Dąbrowa Górnicza reprezentis la eks-urbestro Jerzy Talkowski kiu estas granda Esperanto-amiko kaj invitis la Senatan Ekspozicion al sia urbo. Ĉeestis ankaŭ la redaktoroj de la loka gazetaro i.a. de "Wiadomości Zagłębia" ("Novaĵoj de la Karbobaseno"), krome partopenis la vernisaĝon kelkdeko da gejunuloj el la apuda Liceo de Bolesław Prus en kiu antaŭ la jaroj estis oficiala la lingvo Esperanto sub gvido de mag. Maria Krause kaj i.a. lernanto Jan Górnik kiel la unua sukcese plenumis oficialan ekzamenon en la matura (abiturienta) ekzameno en la lingvo Esperanto. Post la prelego okazis longa diskutado, ĉar aperis multaj demandoj de la junularo kaj eĉ de la eksurbestro Talkowski. Poste Eduardo Kozyra gvidis ĉiujn tra la Ekspozicio, ankaŭ tie aperadis multaj demandoj. Pos ta fino de la Ekspozicio la gravuloj faris enskribojn en la Memorlibroj de la Ekspozicio kaj de la Biblioteko kaj la anoj de EDE-PL iris al la sedejo de la loka klubo de EDE por partopreni en la Eksterordinara Ĝenerala Kunveno de EDE-Pollando por fari ŝanghojn en la Estraro kaj en la Statuto de la Asocio. La Senata Esperanto-ekspozicio de Sosnowiec iris fine de decembro 2013 al urbo Czeladź en Supra Silezio.
La jenaj informoj estas tro afiŝaj por enciklopedia artikolo:
KONTAKT-RET-ADRESO kaj telefona kun EDE-PL en Sosnowiec:
jerzy.walaszek@wp.pl ; +48 604 471 480
Sidejo de la Estraro de EDE-PL:
Pliajn informojn kaj aktualaĵojn (novaĵojn) pri EDE-PL legu en la artikolo en Esperanta Vikipedio: Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto
Gârceiu
Gârceiu [gırĉeju] (hungare: Szilágygörcsön sila:djgoerĉoen) estas vilaĝo en Rumanio norde de Zalău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 068 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 448 (rumanoj, 47% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Közép-Szolnok, poste Szilágy). Administre ĝi apartenas al Crişeni.
Thalasseus
Thalasseus estas la genro de birdoj de la familio de Ŝternedoj kiuj povas esti nomataj ankaŭ kiel krestoŝternoj, pro la evidenta kialo ke ili montras pli grandan aŭ ne tiom grandan kreston. Ĝi estas genro de ses specioj de marbirdoj. Ili havas tutmondan disvastiĝon kaj multaj el tiuj specioj estas abundaj kaj tre konataj en siaj teritorioj.
Tiuj grandaj ŝternoj reproduktiĝas en tre densaj kolonioj en marbordoj kaj insuloj, kaj kiel escepto interne en taŭgaj grandaj nesalaj lagoj proksime de marbordo. Ili nestas en engrundaj truoj.
Ŝternoj de la genro Thalasseus manĝas fiŝojn per plonĝado, preskaŭ ĉiam el maro. Ili kutime plonĝas rekte kaj ne laŭŝtupe kiel la Arkta ŝterno. Propono de fiŝo farata de la masklo al la ino estas parto de la ceremonia pariĝo.
Tiuj specioj havas longajn maldikajn akrajn bekojn, kun nuancoj ĉu flavaj ĉu oranĝaj escepte ĉe la Sandviĉa ŝterno kie la beko estas nigra kun flava pinto en plej granda parto de subspecioj. Ĉiuj specioj havas malkombitajn krestojn inter krono kaj nuko malantaŭen direktitajn.
Vintre la fruntoj de la ŝternoj de la genro Thalasseus iĝas blankaj.
Hiti
Hiti, aŭ Hiti-rau-mea, estas eta atolo de la Tuamotua Arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 19 km sudokcidente de Makemo.
Hiti havas ovalan formon. Ĝi longas 9 km kaj maksimume larĝas 6 km. Estas kelkaj mallarĝaj insuletoj je la norda flanko de ĝia rifo kun totala terareo de proksimume 3 km2. La suda parto de la rifo estas pli larĝa sed ne havas insuletojn. La laguno de Hiti ne havas konekton kun la oceano per pasejo.
La eta grupo kiu konsistas el Hiti, Tepoto Sud kaj Tuanake ankaŭ nomiĝas "Raevski Atoloj".
Hiti estas permanente neloĝata.
Historio
La unua registrita eŭropano kiu venis al Hiti estis la rusa oceanesploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820.
Administracio
Hiti apartenas al la komunumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.
Flaŭro kaj faŭno
La Tuamotua kanbirdo kaj la Polinezia grundokolombo troviĝas sur la atolo.
Dubová (distrikto Pezinok)
Dubová, Cserfalu [ĉerfalu], Wernersdorf estas malgranda vilaĝo en Slovakio.
Situo
Dubová situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Trnava troviĝas je 20 km.
NGC 216
NGC 216 (aliaj indikoj — PGC 2478, ESO 540-15, MCG -4-2-35, HARO 13) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Li Yunfei
Li Yunfei (ĉine: 李云飞; pinyin: Li Yúnfēi; naskiĝis la 6-an de aprilo 1991) – ĉina boksistino, mondĉampiono de amatorinoj.
Ŝia kategorio superas 81 kg. Gajnintino de la ora medalo de mondĉampioneco en 2012 en Ĉinhŭangdaŭo kaj de la bronza en 2010 en Briĝurbo (Barbado).
Halbs
Halbs estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tradicia ĵazo
Tradicia ĵazo estas stilo de ĵazo, kiu komence de la 1940-aj jaroj ĝis en la 1950-aj jaroj venkis ĉefe en anglalingvaj landoj kiel Britujo aŭ Aŭstralio kaj ankoraŭ nuntempe havas multajn adeptojn. Tradicia ĵazo estas muzika adaptigo de la novorleana ĵazo kaj de diksilando. Britaj kaj aŭstraliaj muzikistoj kaj bandoj kopiis la stilon de iliaj modeluloj, ekzemple de Sidney Bechet, Bix Beiderbecke, Muggsy Spanier aŭ King Oliver.
Estas disputate, ĉu la termino „tradicia ĵazo“ por puristoj estas vlida, ĉar en la muzika praktiko bandoj kiel tiuj de Chris Barber aŭ Lonnie Donegan ankaŭ enmiksas elementojn de eŭropaj muzikstilojn (ekz. de popolmuziko aŭ skiflo) en la origine nigrusonan ĵazon. Parte, aparte en la bando de Alex Welsh, observeblas tralasemo al moderna ĵazo.
Dum la 1950-aj kaj komencaj 1960-aj jaroj oni dancis pri tradicia ĵazo precipe ĵivon aŭ svingon. La plej multaj adeptoj de tradicia ĵazo preferis je tio tradician instrumentadon, kiu orientiĝis je klasika novorleana ĵazo kaj plej ofte finiĝas per soloo je la fino de muzikpeco. Tutmonde tamen venkis pli la moderna ĵazo, al kiu sin dediĉas diskeldonejoj kiel Blue Note.
Zanesville
Zanesville estas vilaĝo kaj municipo en la subŝtato Ohio de Usono. En 2010 estis 197 loĝantoj. En 1975 en la vilaĝo mortis la usona esperantisto Henry B. Milsted.
Provinco Sliven
La provinco Sliven (Област Сливен; vidu la artikolon oblasto) - situas en la orienta centro de Bulgario. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 234,000 homoj, el kiuj pli-malpli 49 procentaĵoj vivas en la administra centro Sliven. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 4 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo CH (do "sn").
La provinca ĉefurbo situas piede de la unika roka masivo "Sinite Kamani" ("bluaj rokoj"), tre proksime de mineralaj fontoj. La urbo konatas pro pura freŝa aero, puraj akvofontoj, mildaj vintroj kaj malvarmetaj someroj.
Pfulgriesheim
(jen france, origine germane kaj alemane Pfülgriesheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Serbia Esperanto Junulara Organizo
Serba Esperanto Junulara Organizo (aŭ mallonge SerbEJO) - serbe Esperantska omladina Srbije (EOS), cirile Есперантска омладина Србије - estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Serbio. Ĝi fondiĝis en novembro 1993 kaj en 1995 kadre de ka IJK apud Sankt-Peterburgo ĝi iĝis plenrajta landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO). La asocio estas la junulara sekcio de Serbia Esperanto-Ligo (SEL); la du asocioj tamen havas malsamajn sidejojn, SerbEJO en Beogrado, kaj SEL en Niš.
Olivvosta turdo
Oni supozas, ke la totala populacio estas granda, kvankam oni ne faris oficialan kalkuladon.
La Olivvosta turdo loĝas en arbustejoj, arbaroj kaj pluvarbaroj. Ili estas nemigrantaj. Kvankam iom minacata de la homa detruo de ties natura habitato, ties teritorio estas tiom granda ke la sekvoj de tiu detruo estas negrava.
27330 Markporter
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mark Porter, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Mira Loma High School de Sacramento (Kalifornio Usono).
Stacio Kōshien
Stacio Kōshien (japane: 甲子園駅 [Kōŝien-eki], angle: Kōshien Station) estas fervoja stacio en Nishinomiya, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa).
Ahbach (Ahr)
La Ahbach estas 21 km longa, orografie dekstra flankriverode la rivero Ahr en Rejnlando-Palatinato kaj Nordrejn-Vestfalio (Germanio).
Geografio
La rojo fontas ĉ. 700 m sudoriente de Betteldorf je la nordorienta deklivo de la monto „Bremelchen“(608,7 m alta) sur alteco de 559 m super marnivelo. Unue ĝi flua nordorienten kaj trafluas norde de Dockweiler plurajn lagetojn. Fluante nordorienten ĝi atingas la sudan vilaĝrandon de Dreis. Ĉi tie alfluas la Angersbach. En la vilaĝo mem enfluas la Feuerbach. De tie ĝi turnas sin okcidentnordokcidenten. Post la vilaĝo enfluas de dekstre la Brückerbach. Nun ĝi fluas ĝi la muelejo Dreisermühle okcidenten.
Tie li turniĝas norden. Post unu kilometro la rojo pasas Oberehe-Stroheich. Ĉe la norda rando alfluas de maldekstre la Sellbach Poste ĝi fluas nordnordorienten. Post 1,7 km alfluas la Rudersbach. Kaj pliaj 1,6 km poste venas de dekstre la Grünbach. Tie la Ahbach turniĝas nordokcidenten kaj post 1,3 km li ricevas akvon de maldekstre de la rojo Schmitzbach. 1,2 km suben enbuŝiĝas la rojo Niedereherbach. Poste oni apartigas akvon an la ĉ. 500 m longa muelejo kanalo de la muelejo Nohnermühle. Sube de la Nohnermühle la rojo formas tri grandajn meandrojn.
Denove fluante norden en ĝin fluas sude de Üxheim-Ahütte de naldekstre la rojo Mühlenbach. En Ahütte enbuŝiĝas de maldekste la rojo Rohrsbach kaj post pliaj 900 m la Kirbach. La Ahbach meandriĝas norden kaj pasas la muelejon Hammermühle kaj poste la limon al Nordrejn-Vestfalio. Mallonge post la limo alfluas de maldekstre la rojo Kalbsbach kaj post 750 m la Klausbach. Tuj poste sur alteco de 331 m la Ahbach enfluas la riveron Ahr.
Flankriveroj
Jen la flankriveroj de la Ahbach.
Medio
La Ahbach estas malfajne mineralriĉa silkata mezmontara rojo. Ĝia akveja strukturo estas en la supra parto ĝis Oberehe-Stroheich grandparte indikita kiel tre forte ĝis forte ŝanĝita. Sube de Oberehe-Stroheich la akveja strukturo pliboniĝas.
Ĉaka noturo
La Ĉaka noturo (Nothura chacoensis) estas birdospecio el la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en arbustaroj en Argentino kaj Paragvajo.
Ashley Harkleroad
Ashley Harkleroad (Rossville (Georgio), 2-an de majo 1985) estas usona tenisistino.
Ĉaka noturo
Aspekto
La Ĉaka noturo estas proksimume 24 cm longa. Tiu specio estas simila al la Makulnoturo sed pli pala kaj pli sablokolora ĝenerale.
Ashley Harkleroad
Ŝi fariĝis profesia tenisistino je la 12-a de junio 2000 kaj gajnis ĝis nun 8 turnirojn je internacia ITF nivelo. Ŝia plej alta klasifikado je la WTA mondoranglisto estas la 39-a loko, kiun ŝi atingis je la 9-a de junio 2003. Ŝi atingis je Roland Garros kaj la Australian Open la trian raŭndon, respektve en 2003 kaj 2007.
Ĉaka noturo
Teritorio kaj habitato
La Ĉaka noturo loĝas en subtropikaj kaj tropikaj arbustaroj ĝis 500 m de altitudo. Tiu specio estas indiĝena de Granda Ĉako de nordokcidenta Paragvajo kaj nordcentra Argentino en Sudameriko.
Taksonomio
La Ĉaka noturo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Konservado
La IUCN klasigas tiun tinamon kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 110,000 km².
Nicolas Malebranche
Nicolas Malebranche (prononce france [nikɔlɑ malbrɑ̃ʃ]; naskiĝinta la, mortinta la ) estis franca pastro, membro de la franca katolika societo Société de l'Oratoire de Jésus et de Marie Immaculée kaj raciisma filozofo. En siaj verkoj, li serĉis sintesigi la pensaron de Sankta Aŭgusteno kaj de Descartes, por klopodi pruvi la aktivan rolon de Dio en ĉiu aspekto de la mondo. Malebranche estis plej bone konata pro siaj doktrinoj pri la vizio en Dio kaj pro la okazismo.
Provinco Veliko Tarnovo
La provinco Veliko Tarnovo [Veliko Tărnovo] (Област Велико Търново; vidu la artikolon oblasto) - situas en la nordo de Bulgario. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 293,000 homoj, el kiuj pli-malpli 35 procentaĵoj vivas en la administra centro Veliko Tarnovo - kun la antaŭurboj 70 procentaĵoj. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 10 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo BT (do "vt").
Plej norde, la provinco limiĝas per la rivero Danubo, aliflanke de la rivero situas Rumanio.
Gruișor
Gruişor [grujŝor], hungare: Kisgörgény (kiŝgoerge:nj) estas vilaĝo en Rumanio sude de Târgu Mureș. Administre Gruişor apartenas al Acăţari.
Loĝantaro
En 1910 Kisgörgény havis 497 loĝantojn (hungaroj), en 1992 296 (90% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1312. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Maros-Torda. En 1914 Béla Bartók kolektis tie 12 popolmelodiojn.
Bilibili
Bilibili (skribita bilibili; 哔哩哔哩; pinjine: bìlībìlī) estas retejo de disdonataj videoj kies temoj estas Animeo, mangao, kaj Videoludo-komunumo en la Ĉina Popola Respubliko, kie uzantoj povas submeti, vidi kaj aldoni komentariajn subtitolojn al videoj. La retejo uzas Flash Video kaj HTML5-teĥnologiojn por montri videojn submetitajn de uzantoj, kiuj estas gastigitaj de tria-personaj fontoj, dum tio aspektas kiel samtempa supertavola subtitola sistemo por interaga reluda eksperimento.
Inspirita de similaj retejoj de disdonataj videoj Nico Nico Douga kaj AcFun, la fondinto de Bilibili, Xu Yi (徐逸; pinjine: xúyì), kreis prototipan retejon nomitan Mikufans.cn en tri tagoj post universitata diplomitiĝo. Li lanĉis la retejon la kun nomo Bilibili. Poste en 2011 li fondis ekfirmaon, Hangzhou Huandian Technology, por administri la disvolviĝon kaj mastrumadon de Bilibili.
2293 Gerniko
2293 Gerniko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo omaĝas al la eŭska-hispana urbo Gerniko, kiu, la suferis mortigivan bombadon fare de la nazia aviadilaro.
Diademo
Diademo estas speco de krono, specife ornama kaprubando portita fare de orientaj monarkoj kaj aliaj kiel insigno de reĝeco. La vorto venas de la greka διάδημα diádēma, "bendo" aŭ "rubando", de διαδέω diadéō, "mi rondoligas", aŭ "mi bukas". Laŭ Francisko Azorín Diademo estas Surkapa zono aŭ duonkrono ornamita ofte per juveloj. Li aldonas diademajn tipojn kiel asira, hinda, egipta, moderna, klarigitaj per bildoj.
La esprimo originale rilatis al la brodita blanka silka rubando, finiĝante en nodo kaj du franĝaj strioj ofte drapirite super la ŝultroj, kiuj ĉirkaŭis la kapon de la reĝo por indiki lian aŭtoritaton. Tiaj rubandoj ankaŭ kutimis kroni venkajn atletojn en gravaj sportludoj en antikvo. Estis poste aplikite al metala krono, ĝenerale en cirkla aŭ ĉirkaŭkapa formo. Ekzemple, la krono eluzita fare de la reĝoj de anglosaksa Anglio estis diademo, kiel estis tiu de barono poste (en kelkaj landoj surigita per tri globoj). La antikvaj keltoj verŝajne uzis maldikan, duonovalan orpladon nomitan mint (en malnovirlanda) kiel diademo. Kelkaj el la plej fruaj ekzemploj de tiuj specoj de kronoj povas esti trovitaj en antikva Egiptujo, de la simpla ŝtofa speco ĝis la pli kompleksa metala tipo kaj en la mondo de Egea Maro.
Diademo ankaŭ estas juveligita ornamaĵo en la formo de duonkrono, eluzita fare de virinoj kaj metita super la frunto (en tiu signifo, ankaŭ nomita tiaro). En kelkaj socioj, ĝi povas esti girlando uzita ĉirkaŭ la kapo. La antikvaj persoj uzis altan kaj vertikalan reĝan tiaron ĉirkaŭitan per diademo.
Per etendaĵo, "diademo" povas esti uzita ĝenerale por emblemo de reĝa potenco aŭ digno. La kapregnaj simboloj portitaj fare de romiaj imperiestroj, de la tempo de Diokleciano antaŭen, estas priskribitaj kiel diademoj en la originaj fontoj. Estis tiu objekto kiun la Foederatus generalo Odoakro revenigis al imperiestro Zenono (nome imperiestro de la Orienta Romia Imperio) post lia elpelo fare de la uzurpanto Romulo Aŭgustulo for de Romo en 476 p.K.
Komunumoj de Hauts-de-Seine
Jen listo de la 36 komunumoj de la franca departemento Hauts-de-Seine en la Pariza Regiono, laŭalfabete.
Antoine Arnauld
Antoine Arnauld (naskiĝis la, mortis la ) — le Grand (la Granda) kiel nomis lin samtempuloj, por distingi lin de lia patro — estis franca katolika teologo, filozofo, kaj matematikisto. Li estis unu el la ĉefaj intelektuloj de la grupo de Jansenismo de la pariza abatejo de Port-Royal kaj havis ampleksan sciaron pri patristiko.
Lia libro, De la fréquente Communion (pri ofta komunio, 1643), estis grava paŝo por fari la celojn kaj idealojn de tiu movado kompreneblaj al la ĝenerala publiko.
Ĉefaj verkoj
Ligiloj al la versio de Gallica.
Camino al Tagliamento
Camino al Tagliamento [prononco "KaMIno al TaljiaMENto"] estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Valenteno de Terno, kies memortago - la valentena tago de enamiĝintoj - sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Codroipo, Morsano al Tagliamento (PN), San Vito al Tagliamento (PN) kaj Varmo.
Bidio
Bidio (el la hindia बीड़ी, Bidî) estas baratdevena konusforma cigaredo kiu konsistas el eroj da tabako (10-20%) ĉirkaŭvolvitaj de tendu-aj folioj. Kvankam oni ofte mise opinias ke temas pri eŭkalipto, la verdaj folioj ja apartenas al la Tendu (aŭ Kendu), arbo kiu kutimas kreski en la barata ŝtato Oriso. La folioj estas tenite de kotona fadeno, ofte rozkolora.