cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blanka gruo
La blanka gruo manĝas ĉefe vegetajojn, kiel radikoj, burĝonoj kaj semoj de sovaĝa apio kaj lagaj herbaĉoj (Potamogeton distinctus). Ĝi estas timema sed sagaca. Surprizite, ĝi povas rapide forflugi antaŭ aliaj birdoj. La blankaj gruoj travintras ĉe Pojang-lago de la meza kaj lasta tagdekoj de oktobro ĝis februaro kaj marto de la sekvanta jaro kaj vivas en grupoj granda aŭ malgranda; kaj krome ili ofte aktivadas kune kun blanknukaj gruoj. Dum la travintrado ili neniam forlasas marĉon, kie kreskas akvaj plantoj. Ĉiutage ili serĉas manĝaĵojn inter la sunleviĝo kaj la 10-a horo kaj inter la 14-a kaj la vespera krepusko. Ili komeneas fekundiĝi de la lasta tagdeko de majo ĝís la unuaj tagoj de junio, kaj konstruas per velkintaj herboj simplan neston. Ĝenerale la gruino demetas du ovojn, kiuj pezas po 240 g. La gegruoj alterne kovas la ovojn, kaj la kovado daŭras 30-31 tagojn.
La blanka gruo estas rigardata kiel specio pereanta. Laŭ la statistiko de la Internacia Grua Fonduso, nun en la mondo estas nur 400 blankaj gruoj. En 1982 oni faris enketadon en iliaj travintraj lokoj kaj trovis ĉ. 140 blankajn gruojn en Pojanglago kaj ĉ. 80 en Hindio. Sed en la fino de 1983, ĉinaj ornitologoj trovis en Pojang-lago grandan amason da blankaj gruoj. Laŭ la statistiko farita en la 15-a de februaro, 1984, oni taksis, ke tie vivas 840 blankaj gruoj.
Flugo de espero
Tre grave por birdidoj de blanka gruo estas lerni flugadon je foraj distancoj kaj migrajn vojojn. Foresto de tia lernado ege malaltigas ŝancojn transvivi por birdidoj breditaj en mallibero kaj poste liberigitaj en la naturon. Solvi tiun problemon sukcesis usonaj sciencistoj: ili decidis konduki birdidojn laŭ itinero de estonta migrado per motora deltaplano stirata de homo. Rezulte de speciala instruado gruidoj konsideras motoran deltaplanon kiel estron de birdaro kaj sekvas ĝin ĝis la loko de vintrumado, haltante por ripozo en speciale elektitaj konvenaj lokoj. Unuafoje tiajn flugojn por instruado de birdoj komencis fari Angelo d'Arrigo.
Ĉefepiskopujo de Milano
La ĉefepiskopujo de Milano (latine Archidioecesis Mediolanensis) estas unu el la metropolaj sidejoj de la Katolika Eklezio. En 2013 en ĝi membris 4.970.975 baptitoj inter 5.451.090 loĝantoj. Nune ĝi estas gvidata de la kardinalo ĉefepiskopo Angelo Scola. La diocezo estis profunde signita de la paŝtista aktiveco de ĝia precipa patrono sankta Ambrozio de Milano, episkopo ekde 374 ĝis 397, kies nomo koloras ĉiujn ĝiajn instituciojn ĝis esti nomata ambrozia. Ĝia kunpatrono estas sankta Karlo Borromeo, ĉefepiskopo ekde 1560 ĝis 1584.
Teritorio
La ĉefdiocezo inkluzivas preskaŭ tutan la milanan provincon kaj tiun de Monza-Brianzujo, grandparton de la provincoj de Varese kaj Leko, kun plue iuj komunumoj de la provincoj de Pavio, Como, Bergano kaj de la apuda svisa teritorio. Ĝin konstituas 1108 paroĥoj.
Ambrozia rito
Elemento forte karakteriza de la ĉeflando estas la ambrozia rito, adoptita en preskaŭ ĉiuj paroĥoj. Ĝi antaŭvidas, inter la multaj apartaĵoj, la adopton de legaĵaro, misalo kaj liturgia kalendaro malsamaj ol tiuj de la roma rito.
Originoj
Iuj bizancaj katalogoj rilataj al la Disĉiploj de la Sinjoro (7-a kaj 8-a jarcentoj) asertas ke sankta Barnabaso, jam alveninta al Romo kun Sankta Petro, misiis en Milano kaj iniciatis ties eklezion; la sama epizodo estas rakontata de Paŭlo Diakono kaj ĉeestas en diversaj milanaj dokumentoj ekde la 9-a jarcento, kiuj lin asociigas al la persono de sankta Anatalono kiel asistanto de la apostolo Barnabaso. Tamen la plejgranda parto de historiistoj opinias ke la bizanca atestaĵo ne meritas konsenton kaj ke simile tiuj de la milanaj dokumentoj kvankam la nomoj kaj eventoj de la unuaj milanaj episkopoj havas kelke da fundamento per kiuj la diocezo povus reale ligiĝi al apostolaj agoj.
La falo de la romia imperio kaj la ĝenova ekzilo
Post la la regado de Ambrozio kaj lia posteulo Simpliciano en la milana diocezo, en la periodo de la malfrua antikveco ĝis la regno de la Gotoj de Teodoriko (inter la 4-a kaj 6-a jarcentoj), kun la translokiĝo de la imperia kortego el Milano al Raveno antaŭe, kaj kun la falo de la imperio poste, la ĉefepiskopo investiĝis ĉiam pli per la civila rolo de "anstataŭado" de la imperiaj institucioj kontraŭ la diskrazo, administrante ankaŭ la juĝistan funkcion. La situacio radike ŝanĝiĝis kun la invado de la Longobardoj en norda Italio, malpli toleremaj ol la Gotoj (ankaŭ se arianaj kiel ili). Kun la descendo al Italio de Alboino kaj la okupo de 568, la tiama ĉefepiskopo, Onorato Castiglioni, forlasis Milanon translokiĝante kun la tuta kuria sekvantaro al Ĝenovo, kie la milana dioceza kurio gastiĝis laŭlonge de okdek jaroj, nerekte favorante tiel la kreiĝon de la triĉapitra skismo. Kun la konkero de Rotari de la Ligurio, la tiama ĉefepiskopo Forte de Milano forfuĝis al Romo allasante la ŝarĝon al Giovanni Bono kiu en 649 reportis la sidejon al Milano.
La komuna periodo
Gravas certe la sintenoj kaj agoj de la milana komunumo, tamen nun la porinforma atento estu adresita al la milanaj ĉefepiskopoj kuntrenitaj en la lukton por la investituro kaj en la ribelon de patarioj. Alternis tiel elektoj ne ĉiam konsiderindaj laŭkanonaj, altruditaj ofte de la imperistro de la Sankta Romia Imperio aŭ de la Patarioj (subtenataj tiuj lastaj, kiel helpo kontraŭ la pretendoj de la imperiestro, de la papo Gregorio la 7-a) kiel en la kazo de, ekzemple, Gvido de Velate, de Gofredo de Castiglione kaj aliaj. Tiuj personoj devis ofte alfronti ribelojn kaj utiligi ekskomunikojn kaj suferi akuzojn pri simonio kaj foje esti devigataj eĉ al fuĝo.
Post tiuj kaj sinsekvaj periodoj de senstabileco, kun elekto de Oberto de Pirovano oni revenis al la normala paca stato ĉar li sukcesis trovi ekvilibron inter la du povoj, tiu papa kaj tiu imperia. La situacio, tamen, estis destinita ŝanĝi kun la altroniĝo de Frederiko Ruĝabarba. Tiu, fakte, decidis limigi la influon de Milano en la medio de Alta Italio, konsentis kun la protestoj de la najbaraj urboj kaj sin montris tuj malamika al la granda urbo Milano. Kiam Oberto decidis subteni la rajton de la laŭkanona papo Aleksandro la 3-a (kontraŭ la nelaŭkanona Viktoro la 4-a, subtenata de la imperiestro Frederiko), sin trovis definitive en kontrasto kun la imperia aŭtoritato. Naskiĝis, do, aperta konflikto kun la imperiestro kiu sieĝis kaj tute detruis Milanon 1162. Oberto rifuĝis al Ĝenovo kaj ne plu revenis al Milano. Tiu detruo, tamen, fariĝinta simbolo de la imperia dominado en la nordo de Italio, puŝis por ke la oponantoj kreu la Lombardan Ligon. Tiu ligo kuntrenis al la venko en la batalo de Legnano kiu devigis la imperiestron moderi siajn pretendojn kaj modifi sian politikon: fakte, kun la fina paco de Konstanco Milano povis denove ekĝui je sia aŭtonomio (kvankam formale rekonante la imperian aŭtoritaton). Tiel la ĉefepiskopo de Milano fariĝis la referenca modelo por la rilatoj inter Milano kaj Frederiko (kaj do inter la Apostola Seĝo kaj la imperio). Foje la milanaj ĉefepiskopoj grave rolis la taskon de gvido, spirita kaj politika, de multaj urboj kaj ŝtatoj.
Kromaj gloroj de la ĉefdioceza lando
La milana diocezo fieras pri serio da modernaj geniaj ĉefepiskopaj gvidantoj kaj pri ĉefepiskopoj deklaritaj sanktuloj, kies personeco ne estas objekto de tiu artikolo. Utilas tamen almenaŭ aludi al sankta Karlo Borromeo kiu stampis en la paŝtistaj praktikoj de la ambrozia eklezio kriteriojn socie kaj religie validajn eĉ niaepoke sed precipe sugestojn al la individua kaj kolektiva sanktiĝo. Tiel okazis pri papo Paŭlo la 6-a kiu kiel “kardinalo Giovanni Battista Montini” gvidis la diocezon en malfacilaj cirkonstancoj.
Bara (distrikto Trebišov)
Bara (hungare Bári) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Bara situas en valo, laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 26 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1296 en formo "Bary". Tiam la kampoj apartenis al familio Bári. En 1414 menciiĝas du apudaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda Bári. En 1910 loĝis en Granda Bári 387, en Malgranda Bári 151 da homoj, (en ambaŭ plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 ambaŭ Bári rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1960 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 loĝis en Bara 336 da homoj, (235 hungaroj, 96 slovakoj, 4 ciganoj).
Somera Olimpiko 1972
Plej grava sportejo estis la Munkena Olimpa Stadiono.
Partoprenantaj ŝtatoj
Klarigo: Teamoj kun klinitaj literoj havas kolektan subpaĝon por la partopreno en kelkaj jaroj kaj teamoj kun rektaj literoj eĉ havas apartan subpaĝon nur pri tiu-ĉi jaro.
Amonia pirosulfito
Amonia pirosulfito, pirosulfito de amonio aŭ (NH4)2S2O5''' estas neorganika salo rezultanta el reakcio inter la amoniako kaj pirosulfita acido. La strukturo de la amonia pirosulfito estis starigita de argentina kemiisto Sergio Baggio, en 1971. En tiu sama jaro, Scargill mezuris la dissocigan varmon de la amonia sulfido kaj amonia dusulfito, kaj raportis ke la ĉeesto de humideco en la aero favoras la sulfitan estigon, dum nur akvo favoras produktadon de pirosulfato.
Sintezoj
Amonia pirosulfito estiĝas per termika dumerizado de la amonia bisulfito kun akvoforigo:
aŭ per reakcio de amonia sulfito kaj sulfura duoksido:
Titov (1983) studis miksaĵon da sulfura duoksido, amoniako kaj akvo kun estiĝo de amonia pirosulfito.
Tamen, ĉi-miksaĵo estigas amonian sulfiton sub pli altaj temperaturoj:
Reakcio
Pirosulfito de amonio reakcias kun klorida acido estigante sulfuran duoksidon kaj amonia klorido
Béla Klimkovics
Béla Klimkovics [klimkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Klimkovics Béla, slovake Vojtech Klimkovič estis hungara-slovaka pentristo, instruisto, muzeestro. Lia frato estis Ferenc Klimkovics. Béla Klimkovics  naskiĝis la  en Kassa (Hungara reĝlando nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la  en Kassa.
Biografio
Béla Klimkovics frekventis lernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en arta akademio en Vieno inter 1851-1853. Lia ĉefinstruisto estis Ferdinand Georg Waldmüller, sed li lernis ankaŭ hejme de sia patro. Hejmenveninta li establis privatan pentristan lernejon. Inter 1861 kaj 1885 li instruis en mezlernejo. En 1872 li establis artan muzeon, poste li estis ties unua muzeestro. Nuntempe tiu muzeo estas la Slovaka Nacia Galerio. Li pentradis portretojn, pejzaĝojn, ĝenrojn, altarajn bildojn.
Libertad (Bonaero)
Libertad (signifanta Liberecon) estas urbego en Argentino en Provinco Bonaero. Ĝi apartenas al urbaro de Granda Bonaero.
Historio
Em la 1870-aj jaroj en tiu ĉi loko nur vendejo-gastejo "Libertad" funkciis, kiun la preterirantoj profitis. En 1871 tombejo establiĝis pro granda epidemio. En 1889 lernejo ekfunkciis. En 1893 la gastejo bankrotiĝis. Tiutempe enmigrantoj kaj terkultivistoj vivis tie sporade. Komence de la 20-a jarcento oni konstruis fervojan linion kune kun fervoja uzino, kiu portis homojn amase. Tiutempe vilaĝo kreiĝis.
Klimato
Libertad situas en subtropika klimato, kie jare pluvas ĉ. 1100 mm. La temperaturo varias inter 6-32 °C.
Liptovský Trnovec
Liptovský Trnovec (hungare Tarnóc foje Liptótarnóc, germane Tharnowitz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ proksima vilaĝeto apartenas al la municipo.
Situo
Liptovský Trnovec situas laŭ akvorezervujo, laŭ flankovojoj. Liptovský Mikuláš troviĝas je 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1283 en formo "Tornouch". En 1429 ĝi iĝis kampurbo, en 1480 ĝi ricevis sendoganecon. En 1625 oni komputis tie 61 familiojn. En 1784 951 vilaĝanoj loĝis en 157 domoj, en 1828 1094 vilaĝanoj loĝis en 147 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tarnóc 729 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liptovský Trnovec 587 homoj, (576 slovakoj).
Radumo
Radumo estis ekzekuta metodo, uzita de la mezepoko ĝis frumezo de la 19-a jarcento. Ĝi estis specifa formo de la mortbatado, oni ĵetis tiomfoje radon sur la viktimon, ĝis lia/ŝia ĉiu osto rompiĝas. Tiam oni alligis al la rado kaj metis ĝin sur pinton de masto, por ke oni povu ĝin bone vidi el fora distanco.
Albigensismo
Albigensismo (1000–1400) estis dualisma religia movado, kiu floris en kio nun estas suda Francio dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj, en la lando kaj epoko de la trobadoroj. La nomo venas el la kostumo blanka (Alb) kiu foje kredigas al urbo Albi, sed temas nur pri sama etimologio. La katolika eklezio kondamnis ĝin kiel kristanan herezon.
Albigensismo instruis, ke estas du dioj: unu bona dio, kiu kreis la spiritan mondon, kaj unu malbona dio, kiu kreis la materian mondon. Tial io ajn karna estas malbona: nasko, edziĝo, eĉ la sakramentoj. Ĝi instruis, ke la tero estas la infero, ke Jesuo ne estis Dio, ke milito kaj edziĝo estas malbonaj. Anoj praktikis fastegadon kaj volontan malriĉecon. Albigensismo estis la plej populara branĉo de pli larĝa religia movado, katarismo (de la greka, katharos, "pura"), rezulto de maniĥeisma influo en kristanismo. La katolika eklezio fondis la Inkvizicion, la ordenon de la dominikanoj kaj la rozarion por batali kontraŭ ĝi.
Doktrino
Albigensismo estis religio dualisma. Laŭ ĝi la universo estas lukto inter du dioj:
Ni estas animoj kreitaj de Dio, loĝintaj en la ĉielo, en paradizo, sed Satano trompis kaj kaptis nin, malliberiginte niajn animojn en korpojn karnajn, metinte nin en lian mondon, la teron, kiu en realo estas la infero. La materia mondo kreita de Satano estas nature korupta, tial homo, en korpo karna, estas nature pekema. Sed por liberigi nin el ĉi tiu infero, Dio sendis al ni Jesuon Kriston.
La materio estas nature malbona kaj la homa korpo "karcero de la spirito", la seksamo kaj generado evitendas ĉar forigantaj el Dio kaj savo. (Dum katarismo tion konfesigis, Francisko el Asizo komponis la Kantikon de la kreitaĵoj!)
Jesuo Kristo ne estis Dio mem, sed kreito de Dio. Ĉar li estis perfekta, lia korpo estis ne karna, sed de ĉiela esenco, per kiu li eniris en la orelon de Maria. Liaj naskiĝo kaj suferado estis ŝajnaj kaj ne efektivaj. Li savas nin ne per siaj sango kaj suferado sur la kruco (kiuj estis falsaj), sed sole per siaj ekzemplo kaj instruo.
Ĉasado de sorĉistinoj
La ĉasado de sorĉistinoj — per tiu esprimo oni indikas la serĉadon kaj persekutadon kontraŭ virinoj suspektitaj pri sorĉaĵoj, magiaĵoj, envultoj, ligadoj, aŭ pluteno de rilatoj kun obskurismaj inferaj fortoj el kiuj riĉevi povon por damaĝi homojn - aparte en la koncipokapablo, aŭ por maligi aŭ ligi amojn. Vere tiu ĉasado koncernis, kvankam laŭ malpli vasta kvanto, ankaŭ virojn; sed jam la fenomeno fikse vortiĝis virine.
Albigensismo
Doktrino
Nur la ĉielo (paradizo) kaj la tero (infero) ekzistas – ne ekzistas purgatorio. Se oni mortas en peko, oni vivos denove en alia korpo per la transmigrado de la animo; se oni mortas pura kaj sen peko, sia animo reiros al la ĉielo, sed sia korpo ne releviĝos. Ĉiu animo estos savita antaŭ la fino de la mondo.
Ĉasado de sorĉistinoj
Se la fenomeno alpaŝas paralele al preskaŭ ĉiuj kulturoj kaj religioj, ĝi registris apartan reintensiĝon kaj spektaklecon ĉe la fino de la 14-a jarcento kaj la komenco de la 17-a ene de la eŭropa kristanismo. Taksitaj danĝeraj kaj socidetruantaj, eĉ post la protestanta reformacio, apartaj virinoj estis objekto de persekutado kaj de la religiaj instancoj kaj de civilaj ŝtatoj kaj de la inkvizicio, kaj ofte mortkondamnitaj.
Albigensismo
Doktrino
Laŭ katolika doktrino, por komparo, Dio kreis la teron kaj la ĉielon, la materian kaj la spiritan. La materia mondo, por si mem, estas bona, ĉar ĝi estis kreita de Dio. Peko eniris la mondon ne per la naturo de la mondo, sed per la origina peko de Adamo, la unua homo, kiu ruinigis nian naturon. Satano estas ne dio, sed ribelanta anĝelo. La peko de Adamo kaj Satano ne estis de iliaj naturoj, sed de ago de la volo, de ilia fiereco, kiuj turnis sin kontraŭ Dio. Jesuo ne estas kreito, sed Dio mem, kaj lia korpo estas karna, lia suferado tre reala. Kiu mortas, ties animo iras al la infero, la purgatorio aŭ la paradizo, laŭ ties pekoj, kaj, je la fina tago de la mondo, Jesuo revenos por juĝi la mortintojn kaj la vivantojn, relevinte ĉiujn en karno.
Ĉasado de sorĉistinoj
En moderna lingvouzado, ĉasado de sorĉistinoj antonomazie metaforiĝis por indiki serĉadon kaj persekutadon de apartaj kategorioj de personoj perceptataj kiel malamikaj, aparte kiam tiu serĉado estas praktikata per ekstremaj metodoj kaj precipe kun malmulta konsidero pri la reala kulpeco.
Albigensismo
Sakramento
Por forlavi la pekon de animo kaj certigi ĉielan postmorton, la albigensoj praktikis ne la katolikajn sakramentojn (kiuj estas koruptaj, ĉar ili uzas materiaĵojn – pano, vino, akvo, oleo, ktp), sed la novan sakramenton de konsoleco (consolamentum) kaj, laŭ neceso, rekonsoleco (reconsolatio). La esenca rito estis la surmetado de manoj. Ĝi ofte estis ricevita sur la mortolito. La preparado por la sakramento estis tempo de studo kaj pentofarado. Infanoj ne povis ricevi la sakramenton.
Ĉasado de sorĉistinoj
Historio
Disfluganta rajde de balaila tenilo! Tiel oni reprezentis sorĉistinon en la popola kaj arta ikonografio, kiu eble paŭsas antikvajn skemojn eble jam ekde la fino de la paleolitiko, laŭ iuj antropologoj. Pri sorĉistinoj jam parolis la roma poeto Horacio laŭ kiu la maleficae (malbonportantaj) buĉas infanojn, simile pri ili mencias (striges)Petronio kaj Apuleo. La Kristana Eklezio se je unuflanke batalis magiajn kredaĵojn, aliflanke facile akceptis la popolan konvinkon pri la ekzisto de sorĉistaro kaj magiistaro, kaj ekesto de la sabatorgio, kun rilatoj eĉ seksaj, kun la diablo. Laŭ iu, kvankam dubafonta dokumento, Canon episcopi, de la naŭa jarcento kaj destinita al la episkopoj, neis la eblecon de la sabatorgio kaj paktoj kun la diablo, sed samtempe akceptis ke ĝi povas okazi intence, en la menso de la ŝorcistaro; diversaj dokumentoj, papaj buleoj aŭ de provincaj koncilioj, insistas sur la realeco de la sorĉistaĵoj. Se duboj pri tiuj konvinkoj plu ekzistus, ilin forigas la civilaj kaj ekleziaj kaj inkviziciaj procesoj kaj kondamnoj kontraŭ la supozitaj sorĉistinoj; kaj la famega manlibro Malleus maleficarum (martelo de la sorĉistinoj). Tiu libro, publikigita en 1486, aranĝita de du germanaj dominikanoj, liveras la precizajn kriteriojn por malkovri kaj puni la sorĉistinojn, estis reeldonita 34 fojojn fariĝinte la plej disvastigita libro post la Biblio. Krome multaj estis la manlibroj konkurantaj, sed sustance samopiniigantaj, la manlibroj halpantaj la juĝistaron.
Persekuto
Tia ĉasado koncentriĝis precipe ĉe la fino de la 15-a jarcento kaj la dua duono de la 16a, kvankam la mava fenomeno ne mankis antaŭe ekde la fino de la 14-a jarcento. Tiuj virinoj apartenis plejofte al la popolaj klasoj kaj kutime estis [Vidvoj kaj vidvinoj|vidvinoj]], prostituitinoj, akuŝistinoj kaj perherbaj kuracistinoj. Malofte, tiuj virinoj kulpis pri veraj krimoj: ĉi rilate oni citas la Markizinon Montespan, favoratinon de la Ludoviko la 14-a, kiu kulpis ankaŭ pri murdo.
Albigensismo
Moralo
<ul>
Ĉasado de sorĉistinoj
Persekuto
Kutime la popolamaso akuzanta kaj la diversaj tribunaloj konvinke kredis, akuzis, kaj kondamnis pro damaĝoj al personoj kaj bestoj kaj aĵoj provokitaj per iliaj satanaj ritoj kaj dekoltaĵoj kaj infuzaĵoj, kiujn efektive ili aplikadis kiel verajn kuracilojn laŭscie de la tempo.
Multaj sorĉistinoj estis brulŝtiparitaj per oficialaj motivoj plejdiversaj, kaj torturataj por ke ili rivelu la nomojn de komplicoj, kiuj, se riĉaj, en venontaj procesoj povis profitigi al publikaj instancoj ekonomiajn avantaĝojn ĉar la kondamnitoj suferis ankaŭ konfiskon de la havaĵoj.
Albigensismo
Moralo
<li>La perfektuloj, kiuj ricevis la konsolecon, per kiu ili estis purigitaj de ĉiu peko. Ili praktikis severan moralon: ĉar la karno estas malbona, ili ne manĝis viandon (escepte de fiŝo), ne edziĝis kaj evitis seksumadon kaj vivis malriĉe sen posedaĵoj. Ili fastis longe kaj severe, eĉ ĝis morto. Ili staris kontraŭ milito kaj mortpuno. La virinoj ne vojaĝis, kaj la viroj nur duope. La perfektuloj ankaŭ estis konataj kiel la bonaj homoj (france, les bons hommes). Ili estis ĉastaj, pacamaj kaj multe amataj. Kaj estis bruligotaj en la venontaj krucmilito kaj inkviziciado.
<li>La kredantoj, la plimulto de albiganoj, kiuj ne ricevis la konsolecon. Ili edziĝis kaj militis, sed praktikis la Dekalogon kaj promesis ricevi la konsolecon iam antaŭ morto.
Ĉasado de sorĉistinoj
Krimeco
Rilate mortkondamnon sur brulŝtiparo, ne forgesendus ke tiu kompetento apartenis nur al la civila aŭtoritato, kiu baziĝante sur la juĝa sentenco de la eklezia tribunalo, la sola kompetenta en la afero de herezo, elmetis sian propran kondamnon kaj provizis al ĝia efektiviĝo. Fakte, la inkviziciaj aŭ religiaj tribunalaj kondamnoj koncernis herezulojn kaj do ne rajtis mortkondamni; tial la kulpulo estis liverita al la ŝtata aŭtoritato, dirata civila juĝopovo, kiu el si mem konsideris la herezon krimon mortpunendan. Tiel kreiĝis mortiganta fronto kontraŭ kiu ne eblis liberiĝi. Foje la jurisprudenco pravigis la tutan aberaciaĵon per la evangelia johana diraĵo (15,6): “Se iu ne estas en mi, tiu estas elĵetita, kiel branĉo, kaj sekuĝas; kaj oni ilin kolektas kaj ĵetas en fajron, kaj ili brulas”, kiu iris plifortikigi la malnovan biblian “Ne lasu vivi la magiiston”.
Albigensismo
Moralo
</ul>
Ĉasado de sorĉistinoj
Krimeco
Kvankam al la inkvizicio atribueblas la malpli nombra kvanto da mortkondamnoj je sia propra mano, ĝuste ĝia influo, subtenata de teologiistaj skriboj, kontribuis al la disvastiĝo de la fenomeno devigante fakte la ŝtatajn povojn pluinsisti. Veras tamen ke kiam la fenomeno minacis fariĝi manio, la inkvizicio ekkondukis mem, kiam eblis, tiujn procesojn inventante la ĉeeston de laiko (membro ne apartenanta al la tribunalo) kies tasko estis kontroli ĉu la tribunalo respektas la leĝan proceduron, la devigan instaliĝon de la popola ĵurio, la defendan advokaton kaj torturon limigitan en la tempo kaj manieroj: fine okazis la ke sorĉistinoj juĝataj de la inkvizicia tribunalo havis grandan ŝancon sin savi. Sinteze dirite, la inkvizicio alkuris savi sorĉistinojn!
Albigensismo
Organizo
La albigensoj estis regataj religie de episkopoj kaj diakonoj, kaj eble papo. Nur la perfektuloj povis esti episkopoj aŭ diakonoj.
Ĉasado de sorĉistinoj
Krimeco
Ĉu vere kulpa la sorĉistaro? Ĉu vere senkulpaj la torturitoj? Pro la nura fakto ke, foje, ili konfesis krimon sub torturo ne signifas ke ili, foje, ne plenumis krimon: se malveras ke la sorĉistino seksumis, foje laŭ ilia diro, kun la diablo, veras tamen ke foje ili venenigis kaj aranĝis abortaĵon...
Albigensismo
1000
La deveno de albigensismo estas nekonata – ĝi subite aperis en suda Francio en la 11-a jarcento – sed la rito kaj doktrino estas strange similaj al iuj antikvaj herezoj de la eklezio, ekzemple gnostikismo.
Ĉasado de sorĉistinoj
Vasteco
Multaj studuloj alfrontis la temon kaj diskutis provante determini akceteblan kaj komune kunsenteblan takson pri la kvanto da viktimoj de ĉasado de la sorĉistinoj en la du pli furoraj jarcentoj en kiu pli insistis la tribunaloj de la Inkvizicio kaj tiuj de la Reformacio. Sed la certecoj pri la temo estas obstaklataj de multaj elementoj: la perdiĝo de la dokumentoj pro militoj, aparte rilate la procesojn neinkviziciajn. Oni suspektigis ke la inkvizicio mem decidis tion por eviti ke la aktoj falus en manojn de estontaj kontraŭeklezianoj; sed tio multe malproblablas ĉar ĝuste la Inkvizicio inventis la rigidan registradon de ĉiuj momentoj de la proceduro kaj, fine, la Inkvizicio, ĉe la eklezio, ĉesis sian agadon nur la pasintan jarcenton, kvankam sub aliaj taskoj kaj kun alispecaj kondamnoj.
Albigensismo
1000
Albigensismo aperis antaŭ 1022 en Okcitanio, kiu nune estas suda Francio, ĉirkaŭ Tuluzo, la centro de la herezo. Okcitanio tiam estis la ekonomia mastro de la okcidenta Mediteraneo kaj estis la plej riĉa, altkultura kaj avangarda regiono de la tiama Okcidento. Feŭdismo ekis malaperi. Religie, la popolo estis tre tolerema kaj la katolika pastraro diboĉa. La ĉefepiskopo de Narbono, diris la papo, havis monujon anstataŭ koro.
La disvastigado de albigensismo estis grada kaj paca: la anoj simple ĉesis iri al preĝejo kaj anstataŭe sekvis al unu el la centoj da perfektuloj. Ĝi ne estis herezo brua kaj ribelema, kiel protestantismo en la 16-a jarcento, sed kvieta kaj paca, kio trompis la Eklezion.
Ĉasado de sorĉistinoj
Vasteco
La minimumaj hipotezoj rilate murditojn oscilas inter 50 000 kaj 110 000 ekzekutoj. Multe diverĝas, tamen, la taksoj de la katolikaj historiistoj kompare kun tiuj kontraŭkatolikaj. Rilate tion interesas la lastaj konkludoj de la Internacia Simpozio pri Inkvizicio, okazinta en Vatikano en 1998, laŭ kiu la nombro de kondamnitoj de inkvizicio estas kiel indikite en la artikolo nigra legendo de la Inkvizicio.
Albigensismo
1100
Unue la katolika eklezio batalis kontraŭ la herezo per norma eklezia disciplino kaj predikado. Sed la herezo floris tiel, ke dum 1150–1200 ĝi estis organizita kiel kontraŭeklezio, kiu estis subtenata de la eta nobelaro. Laŭ Sankta Dominiko la predikantoj estis tro pompaj por influi homojn kontraŭ la bonaj homoj, kiuj vivis simple kaj malriĉe. Tial Dominiko kaj aliaj monaĥoj vivis kiel la perfektuloj, predikante kaj almozante. Sed eĉ tio ne turnis la koron de la plimulto de la herezuloj. Dominiko, forirante el Francio, avertis, "Nun ni instigos princojn kontraŭ vi kaj multegaj pereos." Bedaŭrinde li pravis. La herezo nun estis herezo de mil urboj kaj unu triono de la loĝantaro de suda Francio.
Ĉasado de sorĉistinoj
Vasteco
Mankas, tamen, la taksoj rilate diversajn landojn, inter kiuj Rusio kun nalbaraj landoj, kie ankaŭ svarmis la sama fenomeno. Utilas ankaŭ precizaj informoj pri kolonioj: en tiuj regataj de katolikaj ŝtatoj ne okazis tiaj procesoj, dum ili etendiĝis space kaj tempe en tiuj regataj de ŝtatoj protestantaj.
Albigensismo
1100
En 1194 la grafo de Tuluzo, Rajmondo la 6-a, decidis subteni la perfektulojn. Vidinte laman perfektulon kuŝanta en la strato, li diris, "Mi preferas esti ĉi tiu homo ol reĝo aŭ imperiestro." La papo Inocento la 3-a, ekskomunikis lin, sed vane, ĉar suda Francio estis tro tolerema. Rajmondo mortigis la senditon de la papo, ago rara antaŭ la Renesanco.
1200
Inocento fariĝinte konvinkita, ke milito estis neevitebla, petis la reĝon de Francio krucmiliti kontraŭ la herezaj princoj de la sudo. La batalo kontraŭ islamo nun turniĝis kontraŭ kristanaj herezuloj. La krucmilito daŭris dum 1209-1229 kaj fariĝis milito de politikaj ambicioj, grandaj masakroj, brulantaj perfektuloj kaj brulantaj vilaĝoj. En Béziers la tuta loĝantaro, albigensoj kaj katolikoj, estis mortigita de la glavo, eĉ tiuj, kiuj estis en la katedralo. "Mortigu ĉiujn. Dio konos siajn" estis la devizo.
Ĉasado de sorĉistinoj
Vasteco
Svarmas ankaŭ strangaj konkludoj laŭ kiu la viktimoj nombrus ĝis 12 000 000.
Albigensismo
1200
En 1213 la milito turniĝis al la favoro de la katolikaj armeoj. La milito estis batalita kastelo post kastelo (ekzemple, la kastelo de Foix, kies bildo staras ĉe la kapo de la artikolo). En 1229 la reĝo fine venkis la sudon, savinte Francion kiel nacion kaj katolikismon kiel eklezion, kaj detruinte Langvedokon kaj Okcitanion kiel nacion kaj albiganismon kiel religion. Se la reĝo kaj papo malvenkis, la Okcidento estus ŝanĝiĝita profunde. Kvankam la katolika eklezio apenaŭ venkis, ĝi ja venkis. En la 16-a jarcento, ĝi ne povos venki kontraŭ protestantismo (kaj inverse), tial protestantismo travivas ĝis nia tempo, albigensismo ne.
XEB
XEB povas rilati al:
Ĉasado de sorĉistinoj
Vasteco
Aldonendas ke ĝuste antaŭ tiu masakro, institucioj, kiuj persekutis la sorĉistinojn, hodiaŭ rekonas ke tiam ili mem ne respektis la homajn rajtojn kaj, pardonpetante antaŭ la homaro kaj Dio, pentas pri sia kulpo kiel okazis en la pardonpetoj de la papo.
Eblaj kaŭzoj
Pri kaŭzoj senbridigantaj la amasan fenomenon interesiĝas anropologoj, historiistoj, teologiistoj, sociologoj, psikologoj kaj alisciencaj esplorantoj. La unua demando: ĉu estis spontana fenomeno aŭ ankaŭ ruze inokulita? Kutime, sed ne unuanime, la esploristoj opinias: ĉiuj, eĉ aŭtoritatuloj kaj intelektuloj, kredis je la objektiveco de la supozitaj endanĝerigaj magiaĵoj de la sorĉistaro.
Ekaliroj al ekrespondoj pri la kaŭzoj resumiĝu tiel: a) Antaŭ la multaj suferigaj cirkonstancoj, homoj ne pli kontentiĝis je la antaŭaj respondoj: la kaŭzo ne estas la nura Adama peko, sed ankaŭ aliaj enkondukitaj de la homa konduto kaj mala influo: jen la bezono malkovri kaj indiki kulpigendulojn! a) Timo antaŭ la malamiko, katolika aŭ reformacia aŭ hereza: jen la neceso antaŭigis la defendon kontraŭ la ebla malfermiteco de la interna fronto eliminante la febligantojn de la fermiteco. c) La eklezioj timis perdi la kontrolon sur la konsciencoj kaj la aŭtonomiojn de la kondutoj. d) Nekonscia bezono projekcii la malbonon kiu kuŝas en unuopulo en alian eksteran: sinliberigi kulpigante la eksteron: propeka kapro, kvankam ne oferata al Dio. e) Ekelaĉetiĝo de la virino, kutime ĉiespaspekte submetita, se konsideri sinakuŝiĝojn de kelkaj supozitaj sorĉistinoj. f) Ekreago de la klasoj subpremataj. g) Lukto originanta el seksista socio...
Ĉiuj tiuj kaŭzoj kaj aliaj estis tute aŭ parte akceptitaj kaj samtempe rifuzitaj. Trans la diskuto restas la fakto ke sojle de la moderna epoko, la socio trafis en gravegan fatalan eraron!
Liberigaj kritikoj
Brilaj homoj kiel Montaigne kaj Kristina el Svedio intervenis skribe kaj parole por denunci la murdigan eraron. Dinstingiĝis en tio precipe iuj kleristoj, kaj kredataj kaj nekredantaj...
Bibliografio
Tiu bibliografio estas preskaŭ tute en la itala sed atendas alilingvajn aldonojn
Albigensismo
1200
Post la milito, la katolika eklezio fondis la Inkvizicion por tute elradikigi la herezon. La inkvizicio kontraŭ la albigensoj, kondukita de la dominikanoj, la ordeno de fratoj fondita de Sankta Dominiko, ne uzis torturon (kiel en la Renesanco), sed la leĝa procedo ne sufiĉe gardis la senkulpajn. La perfektulo estis brulita, kaj la kredanto perdis siajn posedaĵojn kaj devis porti flavan krucon sur sia vesto, dum la resto de sia vivo.
1300
Post tempo albigensismo grade velkis, malaperinte en la 14-a jarcento. La lasta katara perfektulo estis brulita en la kastelo de Villerouge-Termenès en la jaro 1321.
Novaĵgrupo
Novaĵgrupo estas deponaĵo ene de la sistemo Usenet por mesaĝoj sendataj de multaj uzantoj ĉe malsamaj lokoj.
Novaĵgrupoj estas tre similaj al publikaj mesaĵejoj ĉe malnovaj afiŝejoj. Por tiuj legantoj kiuj ne scias pri ĉi tiu ideo, imagu elektronikan version de afiŝtabulo en publika loko kiel butiko.
New York
En Usono, New York estas la angla nomo por:
StorageTek
StorageTek (ankaŭ Storage Technology Corporation kaj STK) estis usona kompanio, ekzistinta de 1969 ĝis 2005 kaj ellaboradinta datumdeponan aparataron por organizaĵoj. Inter famaj produktaĵoj de StorageTek estas ilaro por sekurkopiado kaj programaro por datumdeponaj sistemoj.
La kompanio havis sidejon en kaj uzinon en Ponce (Porto-Riko).
XED
XED povas rilati al:
How My Heart Sings!
How My Heart Sings! estas ĵazkanto de Anne kaj Earl Zindars, kiu samtempe estas la titolpeco de la samnoma ĵaza muzikalbumo de Bill Evans, sonregistrita la 17-an de majo, la 29-an de majo kaj la 5-an de junio 1962 en Novjorko kaj en 1964 publikigita fare de Riverside Records.
La albumo
Pro la akcidenta morto de kontrabasisto Scott LaFaro la 6-an de julio 1961 la triopo de Bill Evans de la malfruaj 1950-aj jaroj travivis rapidan finon. Mallonge antaŭe ankoraŭ estis ekestintaj la koncertregistraĵoj en la novjorka Village Vanguard, publikigitaj kiel Waltz for Debby kaj Sunday at the Village Vanguard. Chuck Israels finfine anstataŭis mortintan LaFaro, post kiam la pianisto – ŝokite pro la perdo de la basisto kaj amiko – pretertempe ne plu verkis. Post kelkaj monatoj kun provludoj Bill Evans denove sentis sin preta por sonregistradoj ĉe Riverside.
Orrin Keepnews, kiu ĉi-foje volis surbendigi kun Evans nuran balado-albumon, igis lin surbendigi kun sia triopo dum la registradoj okazantaj en majo kaj junio de 1962 varian materialon. Al tio apartenis la komponaĵoj „Very Early“ kaj „Re: Person I Knew“ de Evans, kiuj tiam aperis en 1963 per la balado-albumo Moon Beams (RLP 428), same kiel pluaj aliaj pecoj de Evans kiel „Walking Up“, „Show-Type Tune“ kaj „34 Skidoo“, kiujn la pianisto ludis precipe en meza kaj rapida tempoj, pli malfrue tamen nur malofte havis en sia programo. La pli malfrua albumo komencas per lirika valso, la titolpeco de la albumo el la plumo de komponisto Earl Zindars, kiu estis amiko de Evans. Jam en ĉi tiu peco montriĝis la intenco de Evans, produkti je ĉi tiuj kunsidoj svingan sonon, kiel li mem diris en la akompanteksto por ĉi tiu albumo. „Ĝi enhavas ĉarman 4/4[-taktan] interludon, enkadrigita per rava, lirika linio en 3/4-takto, “ jen Bill Evans.
Aldoniĝis interpretaĵo de la Gershwin-klasikaĵo „Summertime“, kiu laŭ Cook/Morton apartenas al la pli dramecaj versioj de la normkanto same kiel la komponaĵo „In Your Own Sweet Way“ de Brubecks (de kiu la lumdiska eldono ankaŭ enhavas alternativan registraĵon).
Je la normkanto "Summertime", kiun Evans ludis en mezrapida tempo, li sekvis je la melodio la la svingan temon de la frapinstrumentara ludo de Motian, ŝanĝas finfine la linion de la melodio per aro de arpeĝoj kaj mallongaj hakitaj frazoj. En la titolpeco li ondece movas sian soloon el la meza registro, kaj la maniero de Paul Motian uzi la bastonetojn aperigis la ritmon de la peco kaj akcentis per tio la dancecan kaj kanteblan karakteron de la peco. En "Everything I Love" de Cole Porter Evans kaptas motivon de la peco, rompas ĝin kaj enordigas ĝin en la pelantan svingon de la peco.
La titolo
Bill Evans Trio – "How My Heart Sings!" (Riverside RM 473, OJC 369-2)
Notoj pri la eldono
En 1977 finfine Orrin Keepnews publikigis la sonregistraĵojn de la du albumoj de Riverside kune en duobla albumo ĉe Milestone Records sub la titolo The Second Trio (Milestone M-47046). La novpublikigo de la albumo en la jaro 1989 fare de eldonejo Original Jazz Classics enhavas kroman sonregistraĵon de „In Your Own Sweet Way“.
Soong Ĉing-ling
Rosamond Soong Ch'ing-ling (27a de Januaro 1893 - 29a de Majo 1981) estis ĉina politikisto. Kiel la tria edzino de Sun Yat-sen, unu el la estroj de la Ksinhaja Revolucio de 1911 kiu establis la Respublikon Ĉinion, ŝi estis ofte referencata kiel Madame Sun Yat-sen (Sinjorino Sun Yat-sen, Edzino de Sun Yat-sen). Ŝi estis membro de la familio Soong kaj, kun siaj fratinoj, ludis gravan rolon en la ĉina politiko antaŭ kaj post 1949.
Post la establado de la Popola Respubliko Ĉinio en 1949, ŝi tenis kelkajn elstarajn postenojn en la nova registaro, inklude tiun de Vicprezidento (1949–1954; 1959–1975) kaj Vicprezidento de la Konstanta Komitato de la Nacia Popola Kongreso (1954–1959; 1975–1981), veturis eksterlande dum la komencaj 1950-aj jaroj, reprezentante sian landon en nombraj internaciaj eventoj. Dum la Kultura Revolucio, tamen, ŝi estis akre kritikita. Post la elpurigo de la Prezidento Liu Shaoqi en 1968, ŝi kaj Dong Biwu kiel Vicprezidentoj iĝis de facto ŝtatestroj de Ĉinio ĝis 1972, kiam Dong estis nomumita Fakta Prezidento. Soong survivis la politikan maltrankvilon dum la Kultura Revolucio, sed ŝi aperis malpli ofte post 1976. Kiel fakta prezidento de la Konstanta Komitato de la Nacia Popola Kongreso el 1976 ĝis 1978, Soong estis denove fakta ŝtatestro. Dum sia fina malsano en Majo 1981, ŝi ricevis la specialan titolon de "Honora Prezidanto de Ĉina Popola Respubliko".
Sankta Semajno de Arundo
La Sankta Semajno en Arundo, deklarita de Interés Turístico Andaluz (regiona turisma intereso), estas, el religia vidpunkto, unu el ĉefaj eventoj kiuj okazas ĉiujare en la urbo, nome la semainon de la unua plenluno de la printempo.
La semajno enhavas ekde la Palma Dimanĉo ĝis la venonta dimanĉo kiu estas la Dimanĉo de Resurekto, kaj okazas procesioj, escepte marde kaj sabate, montrante bildojn kiuj reprezentas la Pasion de Kristo en tute ĝis 15 defiloj procesiaj fare de 14 frataroj.
La tutan semajnon pliiĝas la kutima turisma alvenado.
Vergokuro
Vergokuro estas punmetodo, kuro inter la malhonorigaj vergokolonoj, tio estas vico de frapontaj homoj. Ĝi estis uzata ĝis mezo de la 19-a jarcento en la armeoj kontraŭ simplaj soldatoj pro etaj aŭ egaj pekoj aŭ miskondutoj. Ĝi kelkfoje okazis ĝis morto.
Vergokuro estis puno por kulpigita soldato kaj samtempe efikis timigi la ĉeestantajn punantajn soldatojn.
Ĉi tiu puno estis aboliciita en Prusio la, en Virtembergo 1818, en Aŭstrio 1855 kaj en Rusio 1863.
NGC 7475-2
NGC 7475-2 (aliaj indikoj — UGC 12337, MCG 3-58-28, ZWG 453.59, PGC 70382) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Vergokuro
Metafora uzado
En metafora senco „vergokuro“ signifas publikan malhonorigon, malamikecon aŭ ĉikanon, ofte pro kaŭzo trans la povo de la trafita (raso, dikeco …).
NGC 7475-2
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Ciferaro
Skribarto > Ciferaroj
Ciferaro estas kohera sistemo skribi numeralojn pere de signoj. Tion oni povas fari ĉu per literoj el iu skribsistemo, ĉu per memstaraj ciferoj, ĉu per ordigitaj strekoj, punktoj ktp. Plej evoluintaj estas la ciferaroj, kiuj entenas simbolon por nulo. Al la plej konataj apartenas:
("0" indikas kunnulecon)
Malsupra regiono Vítkovice
Malsupra regiono Vítkovice estas nacia kultura memorindaĵo troviĝanta proksime de urbocentro de Ostrava en Vítkovice. Ĝi ensumigas ampleksan industrian areon de Ferfabriko Vítkovice kun unika komplekso de industria arkitekturo. Oni nomas la komplekson de tri kunligantaj tutaĵoj - nigrakarba minejo, koaksigejo kaj altforna uzino - ankaŭ Hradčany en Ostrava. La regiono estas enskribita en listo Eŭropa kultura heredaĵo kaj ĝi aspiras al alskribo en liston de monda heredaĵo de Unesko.
Mallonga historio
Unua iniciato por fondi Ferfabrikon Vítkovice ekis la 9-an de decembro 1828 de olomouca ĉefepiskopo Rudolfo Johano. La trafiko de la Gisejo de Rudolfo estis poste komencita en duono de septembro de 1830. Je unu jaro pli poste estiĝis ĉi tie koaksigejo. La unua altforno por koakso estis bruligita je du jaroj pli poste. En 1852 estis proksime de la gisejo fondita minejo Hlubina. Iom post iom estis funkciantaj ses altfornoj, kiuj estis iom post iom malfunkciigataj ĝis la 27-a de septembro 1998.
La nomigo Hradčany en Ostrava estas surprize de pli malnova dato ol oni konjektas. Ĝi estiĝis jam dum la unua respubliko, kiam estis emisiita poŝtmarko kun motivo de Hradčany en Prago kaj surskribo "Ĉeĥoslovakio - Hradčany". Komune kun ĝi estis emisiita ankaŭ marko kun panoramo de Vítkovice kaj surskribo "Ĉeĥoslovakio - Mor. Ostrava". Popola kreemo poste faris la sian kaj estiĝis la nomigo Hradčany en Ostrava.
Nuntempo
Post la finigo de fabrikado de fero oni diskutis, kion fari pri la eksa industria areo. Ideon por ties malkonstruo superis opinio de revitaligo de la objektoj kaj ties konservo kiel teknika memorigaĵo por la estontaj generacioj. En junio de 2002 estis per ordono de registaro Malsupra regiono Vítkovice proklamita kiel nacia kultura memorigaĵo. En decembro de 2008 ĝi poste kiel unu el kvar ĉeĥaj memorigaĵoj venis al estiĝanta listo de Eŭropa kultura heredaĵo.
Nuntempe oni faras en la tuta spaco purigon, malkonstruon de nebezonataj konstruaĵoj kaj ekipaĵoj kaj preparas la areon por kunigi ĝin en estonteco kun konstruita areo en Karolina, kiu estas ankaŭ de fundamente rekonstruata.
Festivaloj
Malsupra regiono Vítkovice fariĝis okazejo de diversaj muzikaj festivaloj, inter ili Colours of Ostrava, Beats for Love.
Uccle
Uccle, Ukelo (france: [Ikl] aŭ nederlande: Ukkel [Ek'l]) estas municipo en Belgio, unu el la 19 municipoj de la Brusela Ĉefurba Regiono. En ĝi havis  loĝantojn.
En Uccle troviĝas 3 sciencaj institutoj: la meteorologia instituto (KMI), la Reĝa observatorio de Belgio (KSB) kaj la instituto por spaco-aeronomio (BIRA).
Dörphof
Dörphof estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Schlei-Ostsee, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la urbo Eckernförde, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Patrick Lagrange
Patrick LAGRANGE (naskita je 4-a de januaro 1954) estas denaska esperantisto kaj astronomo. Aktiva en Astronomia Esperanto-Klubo.
Kuntradukis Asteriks ĉe la olimpiaj ludoj.
Girau do Ponciano
Girau do Ponciano estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 36.600 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1959.
NGC 7476
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
XEU
La vorto havas plurajn signifojn:
Marca (sportĵurnalo)
Marca [mArka], signife marko aŭ rekordo, estas hispana ĵurnalo pri sporta informo, kun mezaveraĝa eldonkvanto de 413.252 ĉiutagaj ekzempleroj kaj averaĝa disvastigo de 287.641 ekzempleroj (OJD). Estas la ĵurnalo kontraŭ pago pli legita en Hispanio kun 2.749.000 ĉiutagaj sekvantoj, laŭ la EGM. Kvankam laŭdire temas pri tutsporta informo, praktike plej granda parto de informo kaj allogo al legantoj temas pri futbalo.
Tiu ĵurnalo donas regule diversajn premiojn al elstaraj sportistoj, teamoj, profesiuloj ktp.
Jonu (pjongjanga metrostacio)
Stacio Jonu (전우역) estas metroa stacio de Chollima-linio de la Metroo de Pjongjango. Stacio Jonu estas ŝanĝa stacio al stacio de Hyoksin-linio.
Marca (sportĵurnalo)
Marca elsendas ankaŭ diverse per diversaj kanaloj, kiaj Interreto kaj propraj radio, televidkanalo, sociaj retejoj Twitter kaj Facebook kaj propraj gazetoj pri specifaj sportoj aŭ temoj.
Tertrema prognozo
La tertrema prognozo estas ĉiu metodo, signo kaj provo por antaŭanonci tertremon, ties forton kaj disvastiĝon. Ekzakta prognozo de la sismo nuntempe ne eblas, sed ekzistas kelkaj signoj, kiuj povas helpi. Tiuj estas forta ŝanĝiĝo de konduto de bestoj, pro ŝajne nekonataj kaŭzoj. Tion oni jam rimarkis en la antikvo (Plinio).
Marca (sportĵurnalo)
Marca suferas kritikon, ke ĝi misinformas por akiri povon en la sporta medio kaj influi sur alies decidojn.
Tertrema prognozo
Oni vidas antaŭsigno de sismo la malaperon de akvo aŭ malpliiĝon de ties nivelo, dum bovoj blekas, ĉevaloj ĵetadas la kapon, la kokoj ne volas eniri kokejon.
La unua antaŭanoncita tertremo okazis en Haicheng en februaro de 1975. Tiam pro malkutima konduto de bestoj oni ordonis forlason de la urbo. Tiel mortis nur 2000 homoj. Tiam aperis la naturaj fenomenoj - kiel menciite supre - kaj krom tio eĉ duonkonsciaj serpentoj, ratoj.
Oni supozas, ke okaze de onta tertremo estiĝas infrasono aŭ iu elektra proceso, kiun sentas la bestoj. Science oni tion ne povis pruvi.
Amfipodoj
Amfipodoj, en latina scienca nomo Amphipoda, estas ordo de malakostrakaj krustuloj kiu ne havas karapacon sed ĝenerale havas laterale kunpremitajn korpojn. La nomo amfipodo aludas al diversaj formoj de membroj, malkiel izopodoj,kie ĉiuj torakaj kruroj estas similaj. El 7,000 specioj, 5,500 estas klasitaj en unu subordo, nome Gammaridea. La resto estas dividata en du aŭ tri pliaj subordoj. Amfipodoj gamas laŭ grando el 1 al 340 mm kaj estas ĉefe rubomanĝantoj aŭ kadavromanĝantoj. Ili vivas en preskaŭ ĉiaj akvaj medioj; 750 specioj vivas en kavoj kaj la ordo inkludas ankaŭ terajn animalojn kaj salikoketojn (talitroj) kiaj la Talitrus saltator.
Trikiuro
Trikiuro (Bendfiŝo) estas genro de marfiŝo vivanta en  Hinda Oceano kaj Pacifika Oceano grandamase kaptata.
Sľažany
Sľažany [sljaĵani], hungare Szelezsény [seleĵEnj], germane Slasan estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sľažany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Nitra-Zlaté Moravce. La lasta urbo troviĝas je 5 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1156 en formo "Scelemsam". La vilaĝo naskiĝis en tiu formo en 1960. Tiam unuiĝis la sube priskribitaj vilaĝoj. En 2001 vivis en Sľažany 1696 homoj, (1663 slovakoj).
Alsószelezsény/Dolné Sľažany
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1156. En 1663 la turkoj atakis la vilaĝon. En 1601 oni komputis tie 58 domojn, lernejon kaj 2 nobeldomojn. En 1828 vivis tie 631 vilaĝanoj en 94 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsószelezsény (aŭ Nagyszelezény) 473 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Zlaté Moravce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Famuloj
En la iama Nagyszelezsény naskiĝis hungara instruisto Károly Jezsovics.
Pavol Habera
Pavol Habera (naskiĝis la 12-an de aprilo 1962 en Brezno) estas slovaka kantisto, komponisto kaj muzikala aktoro.
La vivo
Li studis ekonomion, sed profesie li dediĉas sin al muziko. Li komencis sian karieron en kapelo Avion, ekde la jaro 1988 li ludas kun muzika grupo Team. En la jaro 1991 li samtempe eliris por soloa vojo. Pavol Habera vivis ian tempon en Usono, nun li vivas en Prago.
Bálint Bakfark
BARFKARK Bálint (1507, Brassó - 1576, Padova) estis hungara liutisto.
Biografio
Li naskiĝis en Transilvanio kaj estis la unua hungara komponisto, muzikprelegist, kiu travagadis Eŭropon. Lia virtuoza liuta ludo mirige kaptis la atenton de la aŭskultantaro kaj samtempe donis vivsignon pri Hungario suferanta dum la turka jugo. Liaj liutaj fantazioludoj estas ankaŭ hodiaŭ ŝatataj.
Li pasigis sian infanaĝon en la transilvania korto de Johano la 1-a (Hungario) kaj en Buda. Li vivis inter 1549-66 en Pollando, poste en Vieno. En 1568, János Zsigmond donacis al li bienon en Transilvanio. Li veturis en aĝo de 69 kun sia familio al Padova kaj tie estis viktimo de la pesta epidemio.
Li transplantis la renesancan korusan polifonion al sia muzikilo, liuto. Lia mirinda komponista kapableco ebligis ludi eĉ grandarkajn melodiojn sur tiu plektra instrumento. Lian elstaran arton prikantis eĉ la poetoj.
Eksteraj ligiloj
aŭdu ĉi tie
Perlinsuloj
La Perlinsuloj (Archipiélago de las Perlas aŭ Islas de las Perlas) estas grupo de 100 aŭ pliaj insuloj (multaj malgrandaj kaj neloĝataj) je ĉirkaŭ 48 km ĉe la marbordo al Pacifiko de Panamo en la Golfo de Panamo.
Insuloj
Plej elstara insulo estas Contadora, konata pro siaj turismejoj, ŝajne iam uzita de hispanaj konkistadoroj kiel haltejo por kalkuli ŝiparon (aŭ havaĵojn aŭ perlojn) antaŭ ties resendo al Hispanio, kaj de tie la nomo (contador signifas "kalkulisto" en hispana). Contadora estas turismeja insulo, kie posedas multajn domojn riĉaj panamanoj. Estas ankaŭ granda hotelo kaj aliaj disponeblaj gastejoj. Plej el ties laboristoj loĝas en apuda Insulo Saboga. En 1979, la jam eksa Ŝaho de Irano dum mallonge ekziliĝis en Insulo Contadora. Enlandaj flugentreprenoj Air Panama kaj Aero Perlas realigas oftajn flugojn inter Panamurbo kaj Contadora, Insulo San Jose kaj Isla del Rey.
La plej granda estas Isla del Rey kaj aliaj estas Bolano, Buena Vista, Cana, Casaya, Chapera, Chitre, Cocos, Espiritu Santo, Galera, Gallo, Gilbraleon, Lampon, Marin, Mina, Mogo Mogo aŭ Pajaro, Pacheca, Pachequilla, Pedro Gonzalez, Puerco, San José, Señora, Vivenda, Vivienda kaj Viveros.