cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Internacia Muzika Konsilo
La Internacia Muzika Konsilio (angle: International Music Council aŭ mallonge IMC) estis kreita en 1949 kiel konsila organizaĵo de UNESKO rilate al muziko. Ĝia sidejo ĉe UNESKO en Parizo, Francio, kie ĝi funkcias kiel sendependa internacia ne-registara organizaĵo. Ties unua celo estas faciligi la internacia evoluigon kaj antaŭenigon de muzikokreado.
La IMC nuntempe konsistas de 76 naciaj komitatoj, 34 internacie agnsokatajn organizaĵojn kaj 35 individuoj kaj honoraj membroj, kiuj estas invititaj el eminentaj prezentistoj, komponistoj kaj edukistoj. Ĝi estas reprezentata de regionaj konsilioj en Eŭropo, Afriko, la araba mondo, Ameriko kaj Azio, Aŭstralazio kaj Oceanio. Ilia tasko estas evoluigi kaj subteni programojn specife adaptitajn al la bezonoj de la IMC- membroj kaj partneroj en ilia regiono. Tra ĉi tiuj konsilioj kaj membroj, la IMC havas ligojn al pli ol 1000 organizajoj tutmonde rilate al muziko.
Unu el la bone kantaj kaj regulaj aktivecoj de la IMC estas ties ĉiujara Internacia Rostrum de Komponistoj, foruma kiu proponas al reprezentantoj de elsendiloj la ŝancon interŝanĝi kaj diskonigi muzikaĵojn de nuntempa klasika muziko.
Ekstera ligilo
La retejo de la IMC
(17810) 1998 FM100
(17810) 1998 FM100 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Charles de Gaulle
Charles André Joseph Marie de Gaulle (, Esperantigite Karlo de Golo) (naskiĝis la en Lille, . mortis la  en Colombey-les-Deux-Églises, Ĉampanjo), plej kutime konata kiel "Generalo de Gaulle", aŭ simple "de Gaulle", aŭ familiare "le grand Charles" (la granda Karlo) pro sia rimarkinda altstatureco, estis franca militisto kaj ŝtatulo.
Naskiĝinta en Lille, li gradiĝis en la École spéciale militaire de Saint-Cyr en 1912. Li estis nomumita oficiro dum la Unua Mondmilito, kaj dum tiu li estis foje vundita kaj finfine enprizonigita en Verdun. En 1921 li edziĝis al Yvonne Vendroux, kin kiu li havis tri gefilojn: nome Philippe (1921–nune), Élisabeth (1924–2013) kaj Anne (1928–1948). Dum la Intermilita periodo, li plenumis diversajn militistajn postenojn, partikulare tiun de Subministro de la Konsilantaro de Nacia Defendo (1937–1940), sub estreco de la marŝalo Philippe Petain. Dum la invado de Francio fare de Nazia Germanio en majo 1940, li estris kirasdivizion kiu kontraŭatakis la germanajn invadantojn; poste li estis nomumita subministro pri milito. Post la falo de la registaro de Paul Reynaud kaj la establado de la reĝimo de Pétain, nome lia iam estro, kun la apogo de la naziisma kunlaborulo Pierre Laval, li konstatis, ke la novaj aŭtoritatoj ne pluigos la militon kontraŭ la Tria Regno kaj male ili planigos la francan kapitulacon asntataŭ militi el Alĝerio. Malakceptante la milithalton de la registaro kun Germanio, de Gaulle alvokis la francan loĝantaron rezisti la okupacion kaj pluigi sian luktadon per la alvoko de la 18a de junio el Londono, post eliri el Francio la 16an de junio 1940. Tie li ekprenis estrecon de la movado Libera Francio aŭ Militanta Francio.
Dum tiuj jaroj li verkis la libron L'Appel (La alvoko, inter 1940 kaj 1942), en kiu li eksponis sian koncepton de la milito: la enorma tragedio de la okupacio, la spirito de la malvenkistoj, la sindonemo al la malamiko, la alvoko al malakcepto de kapitulaco el Londono, la organizado de la Libera Francio, la luktado por ties digneco en la defendo de la tuta Francio kaj la kontribuo kiun tiuj francoj havigis al la Aliancanoj, pere de la organizado de armitaj fortoj kiuj partoprenis en gravaj bataloj kontraŭ la Wehrmacht.
Li estris registaron en la ekzilo (fondita kaj kun sidejo en Londono) same kiel ĝiajn armitajn fortojn, kiuj luktis kontraŭ la potencoj de la Akso Berlino-Romo-Tokio. Spite malfacilajn rilatojn kun la Unuiĝinta Reĝlando kaj partikulare kun Usono, li fariĝis la ĉefa estro de la plej granda parto de la franca rezistado. Li iĝis ankaŭ estro de la Provizora Registaro de la Franca Respubliko en junio 1944, kaj tiu estis la provizora registaro de Francia post ĝia liberigo el la okupacio fare de la Nazia Germanio. En tiu sama jaro 1944, de Gaulle enkondukis direktisman ekonomian politikon, kiu postulis esencan kontrolon kondukita de la ŝtato super la kapitalisma ekonomio. La konsekvenco estis 30 jaroj de ekonomia kresko sen antaŭaĵoj en la franca historio, pro kio tiu periodo (1944–1974) estis nomita la "gloraj tri dek".
Frustrita pro la reveno de la malamikema partiismo en la nova Kvara Respubliko, demisiis komence de 1946 sen tute abandoni la agadon en politiko ĉar fondis la partion Kuniĝo de la Franca Popolo (Rassemblement du Peuple Français, RPF). Tamen ĝi retiriĝis el la politiko komence de la 1950-aj jaroj kaj verkis libron pri sia esperto en la milito titolita "Memoroj de Milito", kiu rapide iĝis baza elemento de la franca moderna literaturo. Kiam la Alĝeria Milito de Sendependeco estis eroziante la nestabilan Kvaran Respublikon, la Nacia Asembleo alportis lin denove al la povo dum la krizo de majo 1958. Li fondis la Kvinan Respublikon kun forta prezidenteco, kaj li mem estis elektita poa resti en tiu posteno. Li sukcesis reteni Francion unuigita dum li preparis aranĝojn por finigi la Alĝerian Militon, spite la opozicion de la Pieds-Noirs (nigrapieduloj, nome francoj naskiĝintaj aŭ setliĝintaj en Alĝerio) kaj de fortaj sektoroj de militistoj; ambaŭ partioj antaŭe estis apogintaj lian revenon al la povo por reteni la kolonian hegemonion. Tamen li havigis la sendependecon al Alĝerio kaj iom post iom ankaŭ al aliaj francaj kolonioj. Tio estis konsiderita perfido pare fe la opoziciantoj.
En la kunteksto de la Malvarma Milito, De Gaulle iniciatis sian "politikon de grandeco" asertante ke Francio, kiel hegemonia potenco, ne devus dependi el aliaj landoj, kiel Usono, pro sia nacia sekureco kaj prospereco. Tiucele, li sekvis politikon de "nacia sendependeco" kiu portis lin al la retiriĝo de la militista integrita komando de la NATO kaj al la lanĉo de sendependa programo de disvolvigo de atomarmiloj kiu faris Francion la kvara atomarmila potenco. Poste, li restaŭris la franc-germanajn rilatojn por krei eŭropan kontraŭpezon inter la influsferoj kaj angl-usona kaj soveta pere de la subskribo de la Traktato de la Elizeo la 22an de januaro 1963. Tamen, li opoziciis kontraŭ la disvolvigo de supernacia Eŭropo, favore al suverenema Eŭropo. De Gaulle kritikis malferme la intervenon de Usono en Vjetnamio kaj la "supermezuran privilegion" de la usona dolaro. En siaj lastaj jaroj, lia apogo al la moto Vive le Québec libre (Vivu liberan Kebekion), kaj liaj du vetooj al la eniro de Granda Britio en la Eŭropan Ekonomian Komunumon okazigis konsiderindajn polemikojn.
Spite la fakton ke li estis reelektita prezidento en 1965, lia restado en la posteno estis minacita de la ĝeneralaj protestoj fare de studentoj kaj laboristoj en majo 1968. Tamen, li sukcesis liberiĝi de tiu krizo kaj en la sama jaro li sukcesis venki en la parlamenta balotado per konsiderinda majoritato en la Nacia Asembleo. Surprize, de Gaulle rezignis en 1969 post malvenko en referendumo per kiu li proponis pli ampleksan sencentralizadon. Li mortis unu jaron poste en sia rezidejo en Colombey-les-Deux-Églises, lasinte siajn memorojn de prezidenteco nefinitaj. Multaj francaj politikaj partioj kaj figuroj postulas por si ideologian heredon nome gaull-ismo aŭ golismo, kaj multaj stratoj kaj monumentoj en Francio estas dediĉitaj al lia memoro.
Origino kaj junaĝo
De Gaulle naskiĝis en la industria regiono de Lille en la departemento Nord, la tria el kvin gefiloj. Li estis edukita en katolika kaj tradicia familio. Lia patro, Henri de Gaulle, estis profesoro de historio kaj literaturo en lernejo de Jezuitoj kaj finfine fondis sian propran lernejon. pp. 42-47.
Henri de Gaulle venis el longa linio de parlamentanoj el Normandio kaj Burgonjo. pp. 13-16. La nomo ŝajne estas nederlanddevena, kaj eble derivis el van der Walle ("el la remparo, el la defenda murego"). p. 42. La patrino de de Gaulle, nome Jeanne (denaske Maillot), descendis el familio de riĉaj entreprenistoj el Lille. Ŝi havis francajn, irlandajn, skotajn, nederlandajn kaj germanajn praulojn. pp. 13-16.
La patro de de Gaulle kuraĝigis la historian kaj filozofian debaton inter siaj filoj dum manĝohoroj, kaj pere de tiu kuraĝigo, de Gaulle kreskiĝis familiare kun la historio de Francio jam tre juna. Kortuŝita per la rakonto de sia patrino pri kiel ŝi ploris kiel infanino kiam ŝi aŭdis pri la Francia kapitulaco antaŭ la Germanoj en Sedan en 1870, li disvolvigis intereson en milita strategio. Li estis influita ankaŭ de sia onklo, same nomita Charles de Gaulle, kiu estis historiisma kaj pasia keltisto kiu verkis librojn kaj pamfletojn defendantajn la unuigon de kimroj, skotoj, irlandanoj kaj bretonoj en unu popolo. Ankaŭ lia avo Julien-Philippe estis historiisto, kaj lia avino Josephine-Marie verkis poemojn kiuj enhavis pasio de sia kristana fido. pp. 42-47.
Pro sia katolika, tradiciema, monarĥisma kaj klera familio, kaj pro la politikaj problemoj rilate al la religia instruado en Francio, la estonta generalo studis ĉe francaj jezuitoj en Belgio nome ĉe lernejo Sacré-Cœur (sankta koro) instalita en la kastelo de Antoing, vivante tiele sian unuan esperton pri ekzilo.
De Gaulle estis dejune nutrata de la verkoj de Maurice Barrès, Henri Bergson kaj Charles Péguy (li ĉiam estis samtempe "militista" kaj "intelektula": kiam li estis oficiro en Trèves li postulis, ke ĉiuj oficiroj de lia kompanio plenumus regule prelegojn, kaj li mem sur beletraj temoj). Ekde sia dekkvina jaro li revis iĝi generalon, kaj iam savi Francion, kaj tiele en 1905, li redaktis rakonton kie li aperas kiel «generalo de Gaulle» savante Francion, atesto de fruega ambicio naciisma. Poste li klarigos al sia helpanto Claude Guy esti havinta ekdejune la konvinkon ke li estos iam ŝtatestro.
Li eniris la militistan altlernejon Saint-Cyr en 1908 post unujara preparo ĉe la lernejo Stanislas, diplomiĝis en 1912. Sian oficiran karieron li komencis postene en infanterio en Arras, kie li estis sub la ordonoj de Philippe Pétain (nesciante, kiaj eventoj oponigos ilin poste).
Unua mondmilito kaj intermilita periodo
Li partoprenis kiel kapitano je la Unua mondmilito. Kaptite, li provis dufoje fuĝi, sed lia alta staturo lin perfidis. Li restis kaptita ĝis la fino de la milito. Pri sia kaptiteco de du kaj duono da jaroj, li havis malagrablan memoron, juĝante esti nur "revenanto", ia neutila soldato.
En 1920, kiam Sovetio minacis la ekzistadon de la ĵus revivigita Pollando, Francio sendis armeon sub la komando de marŝalo Pétain, kaj de Gaulle partoprenis en tiu afero. Oni rakontas, ke en tia okazo, li duele batalis rilate al enamiĝo al pola grafino.
Antaŭ la dua mondmilito, li verkis libron pri milita teorio nome Le fil de l'épée (La glavoklingo), kiu proponis modernan strategion per uzado de aviadiloj kaj de tankoj.
Dua mondmilito, Rezistado kaj postvenkaj jaroj
Kiam komenciĝis la Dua mondmilito li estis kolonelo komandanta tankregimenton. Pro liaj sukcesoj sur la batalkampo li iĝis generalo kaj poste ŝtatsekretario pri milito en la registaro de Paul Reynaud. Kiam le marŝalo Pétain petis militpauzon, li ne konsentis kaj rifuĝis en Anglio, el kie li lanĉis la famkonatan Alvoko de la 18a de Junio. Li havis kun Winston Churchill ofte streĉitan (ili havis ambaŭ "malfacilajn" kaj ferkapajn personecojn), sed finfine tamen simpatian kaj kunlaboreman rilaton. Iom post iom li sukcesis akceptigi la grupon de siaj partianoj kiel reprezentanton de Francio, tiel ke en 1945 ankaŭ Francio sin trovis ĉe la flanko de la venkintoj, malgraŭ tio ke la unua intenco de Roosevelt estis trakti ĝin kiel okupaciitan landon. Jam la usona estraro preparis monbiletojn en frankoj kun la mencio AMGOT, alidire: Allied Military Government of Occupied Territories, kaj Anthony Eden poste rakontis, ke Roosevelt intencis krei novan landon, nomatan Valonio, kiu entenus la belgan Valonion, Lorenon kaj Alzacon; li mienis, ke li fariĝis surda kaj oni parolis pri aliaĵo.
Tio klarigas, ke de Gaulle klopodis, por ke la franca armeo eniru en Parizon antaŭ la usona por tuj proklami tie la restarigon de la Respubliko, kaj meti Roosevelton antaŭ faritan fakton. Feliĉe por li, Eisenhower komprenis la danĝeron de la politiko farita de lia prezidanto kaj ne hezitis malagnoski kelkajn liajn ordonojn. Same, de Gaulle insistis, por ke la franca armeo mem liberigu Strasburgon por malhelpi, ke oni kreu sendependan Alzacon. Komence de 1945, kiam germana kontraŭofensivo minacis Alzacon, Eisenhower ordonis, ke la armeoj retroiru malantaŭ la vogezan linion; tio abandonus Alzacon al kruelaj reprezalioj fare de la Germanoj, sed de Gaulle rifuzis kaj la franca armeo defendis sola, malfacile sed sukcese, la provincon. Pro tio li ricevis la ĉiaman dankemon de la Alzacanoj, kiuj ĉiam voĉdonos por li amase.
1958-1969 kaj morto
Sub lia regado Francio elpaŝis el la milita organizo NATO. Tio kaŭzis portempan Franca-Usonan streĉiĝon. Simile li intencege strebis ĝis kiam Francio provizis sin per propra forto de atombombo. Poste li anstataŭigis la strategiajn antaŭstudojn tiam direktitajn kontraŭ malamiko venonta el oriento (Sovetunio) per strategio "ĉiuazimuta" preta kontraŭ malamikoj venontaj el ĉia direkto. Li aktive partoprenis en la Eŭrop-unia konstruado, sed nepre konceptis ĝin kiel kunlaboro de memstaraj landoj, ne kiel unuiĝanta fenomeno; kaj li volis ĝin ne kiel surogatan aliancinton de Usono sed kun propra internacia politiko kaj propra socia modelo interne. Li ankaŭ ekigis ŝtormojn kiam dum ŝtatvizito en Kebekio, franclingva provinco de Kanado, li proklamis: "vivu la libera Kebekio!"
MP 05
La MP 05 (Metroo Pneŭa komisio 2005) estas aŭtomata metroo veturanta sur pneŭoj mendita en 2005 de RATP por la Metroo de Parizo. Destinita anstataŭi la MP 89 de la linio 1 dum ties plena aŭtomatigo sen stiristoj, ĝi estas konstruata en la uzinoj de Alstom.
Charles de Gaulle
Personeco
Li neniam dubis pri siaj superaj talentoj; li eĉ elĉerpis el tiu orgojla certo memfidon kaj tranĉan ordonemon. Armea kolego lia post unue vidinte lin priskribis lin tiel en 1922 (ege ĝuste, ĉar la tutan vivon li aspektis tia): Li estis edukita en medio, kie oni viumas siajn gepatrojn, infanojn, aŭ edzinon. Kaj li konstante montris sin, eĉ kun la familianoj aŭ proksimaj kunlaborantoj, ege distancema, malvarma, impona, enigmema, neniam ia ajn manifestiĝo el tenereco (nur paroloj, foje, en siaj leteroj al la edzino). Tamen kelkaj detaloj montras, ke sub tiu kiraso li estis fakte tiom emociema, kiom iu ajn homo. Kaj kelkaj faktoj iĝas ege impresaj ĉe tia viro: ekzemple unu el inter liaj filinoj, Anne, estis mense malhelpa, kaj fine mortis en 1948. Ŝian foton li tenis en kadreto, kiun li surportis la tutan vivon je ĉeneto sub ĉemizo ĉe la haŭto; kaj kiam li estis Prezidanto de la Respubliko, estis dorse de tiu kadreto, kie li notis la sekretan kodon por uzo de la atombombo, kiun li devis konstante surporti.
MP 05
Ekde la, vagonaroj estas en komerca servo sur la linio 1 kie ili kunestas kun vagonaroj MP 89 kiuj veturas tie kaj atendas sian venontan transiron al la linio 4 kie kelkaj ekzempleroj jam estas atribuitaj.
La livero devus daŭri ĝis komenco de 2013 por la linio 1 kaj poste komenci por la linio 14.
Charles de Gaulle
Frazoj
Li fariĝis fama pro la abrupta kaj trafa stilo de lia parolo, kaj multaj el liaj frazoj restis famaj
Kelkaj ankaŭ pro aliaj kialoj: En 1959 li estis venigita al regado, per duonleĝa procezo, de homoj, kiuj esperis, ke li konservos francan Alĝerion, dum lia unua parolado en Alĝero li diris al la tieaj francoj (konataj sub kromnomo Nigrapieduloj: "Je vous ai compris" (Mi komprenis vin) kredigante al ili, ke li konservos Alĝerion, sed li donis al ĝi sendependecon, kaj tiun frazon la poruloj de "Franca Alĝerio" neniam pardonis al li.
Pullenreuth
Pullenreuth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Charles de Gaulle
Bibliografio
Charles de Gaulle, kiu ekverkis 15jaraĝa, estas konsiderata talenta verkisto. Dum la 1920-aj jaroj, Pétain, kiu deziris eniri en la Franca Akademio, alvokis lin por la redakto de sia verko Histoire du soldat français, kiu devis esti publikigita sub la nomo de la marŝalo. Pétain verkis nur la parton pri la Unua mondmilito (La Guerre mondiale 1914-1918). Pro malkonsento inter ambaŭ verkistoj, la libro neniam estis publikigita kaj De Gaulle reprenis sian verkaĵon por la redakto de La France et son Armée, aperigota en 1938.
Nyugat
A Nyugat [njugat] estis la plej grava hungara literatura revuo en la 20-a jarcento. La revuo estis akceptema kaj inspirita de la tiamaj stiloj kaj filozofioj aktualaj en okcidenta Eŭropo, inkluzive naturalismon, simbolismon, impresionismon kaj ekspresionismon. Nyugat publikigis kaj poezion kaj prozoverkadon.
Charles de Gaulle
Bibliografio
En 1963, li estis parto de nomumitaj por la Nobel-premio pri literaturo kaj liaj Mémoires de guerre (militmemoroj) permesis lin eniri en la prestiĝa Bibliothèque de la Pléiade en 2000. La volumeno 3 de Mémoires de guerre, Le Salut, 1944-1946, eniris en studprogramo por la lernojaro 2011-2013.
Nyugat
La vorto Nyugat signifas en la hungara okcidento, kaj fakte la celo de la revuo estis atingi instigi la hungarlingva literaturo atingi la nivelon de la okcident-Eŭropa literaturo, tiel traktante la epigonistajn konservativajn tendencojn de iuj el la aŭtoroj en la tiama duon-feŭda ŝtato. Kutime du numeroj aperis monate, sed foje unuiĝintaj numeroj ankaŭ estis publikigitaj. Sur la kovrilo de la revuo aperis memormedalo memore al Kelemen Mikes, mezepoka verkisto. Tiu memormedalo estas verko de la skulptisto Ö. Fülöp Beck.
La revuo ne havis unuecan mondkoncepton, sed ja havis "komunan malamikon". Li alfrontis grandegan opozicion de la konservativa flanko (tiuj kiuj vidis ĝin kiel nacian danĝeron), sed ĝiaj famaj reprezentantoj sukcesis protekti ĝin kaj eĉ postvivis kun ĝi la turbulajn tagojn de la unua mondmilito.
Ekde 2000 la ekzempleroj estas legeblaj en interreto.
Historio
Nyugat ne naskiĝis kiel fenomeno "el nenio". Fine de la 19-a jarcento Hungario jam havis tre riĉan kulturan vivon. La poezio de pluraj poetoj, inkluzive de kolekto de kantoj de Endre Ady "Novaj Kantoj" (1906) jam kaŭzis multan diskutadon. En 1908, en la urbo Nagyvárad, nuna Oradea, publikigis antologion kun la titolo "Morgaŭ". Ĉi tiuj jam anoncis la mesaĝojn kaj atingojn de Nyugat.
La fondintoj estis Hugo Ignotus, Ernő Osvát, Fenyő Miksa kaj Lajos Hatvany. La ĉefredaktoroj estis Hugo Ignotus, kaj poste Mihály Babits.
La unua ekzemplero aperis en 1907 kaj la lasta en 1941, kun la morto de la lasta ĉefredaktoro Mihály Babits.
La unua generacio estis ekzemple Endre Ady, Mihály Babits, Aladár Bálint, Géza Csáth, Miksa Fenyő, Lajos Hatvany, Mária Hoffmann, Margit Kaffka, Gyula Juhász, Dezső Kosztolányi, Árpád Tóth, Loránd Orbók kaj Ernő Osvát. Signifa ilustristo estis Elek Falus kaj fotisto Imre Kinszki.
Eraoj de la revuo:
Dum la mondomilito la revuo aperigis kontraŭmilitajn eseojn. En la 1920-aj jaroj aperis la dua generacio: Lőrinc Szabó, Zoltán Zelk, Áron Tamási, Tivadar Rédey, György Sárközi, György Király kaj aliaj. Ekde 1931 tasko de la prozo apartenis al Zsigmond Móricz, la poemoj al Mihály Babits. Baldaŭe la tria generacio verkadis: Zoltán Farkas (kritikisto), Gyula Illyés, Zoltán Jékely, István Vas, Sándor Weöres.
La unua financado estis donita de Hatvany - ne malpli per la sponsorado de la Nacia Unio de Produktantoj (GYOSZ).
Inter la multaj verkistoj de la revuo estis literaturaj kaj artaj kritikistoj (inkluzive de la dua kaj tria generacioj), kiel Endre Vészi, László Kardos (historiisto pri literaturo), Piroska Reichard, Gábor Halász (kritikisto) kaj Pál Justus.
La sekvanta literatura revuo estis la Magyar Csillag, la hungara stelo, kiu estis eldonita ĝis aprilo 1944, kiam okazis la nazia invado de Hungario.
Ekvipotencialo
La kampolinioj de vektora kampo estas do ĉie orta al la ekvipotencialoj de tiuj kampo.
Eŭrovido-Kantokonkurso 1969
La 14-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 29-an de marto 1969 en Madrido (Hispanio). Ĝi estis prezentata en la Teatro Real per Laurita Valenzuela.
La elfaraĵoj de la artistoj mirigis : Salomé (Hispanio) portis porcelanan robon, Ivan (Jugoslavio) kantis "Bonan matenon" en ĉiuj lingvoj de la partoprenintaj landoj kaj Monako sendis tre junan artiston: Jean-Jacques (12 jaroj).
Ankaŭ la rezulto de la atribuaĵo mirigis: kvar landoj finis sur la 1-a loko en punkta egaleco (18 poentoj). La reguloj de 1969 ne estis preparataj je tia kazo, ĉiuj kvar estis deklarataj venkantoj: Hispanio, Francio, Britio kaj Nederlando.
Fesca
Fesca estas la familia nomo de jenaj personoj:
kaj la nomo de firmaoj:
La flor de mi secreto
Intrigo
Leo Macías (Marisa Paredes) estas verkistino de amaferaj romanoj laŭ la pseŭdonimo Amanda Gris. Lia eldonejo devigas ŝin verki kvin romanojn jare, sed pro personaj problemoj li plenumas ĝin. Lia edzo Paco (Imanol Arias) estas militisto kaj multe forestas. Leo estas virino tre dependa de aliuloj, kaj ŝia vivo ofte komplikiĝas foje pro banalaĵoj kiel peti helpon por senvestigi de botetoj kiujn iam Paco donacis al ŝi, kaj precize Betty (Carmen Elías), ŝia plej bona amikino kaj amantino de ŝia edzo kiu helpas ŝin tiucele. Leo malkonsentas kun siaj eldonistoj (Juan José Otegui kaj Gloria Muñoz), kiuj notas ŝanĝojn en la literatura stilo, kun tendenco al tristeco, kio rezultas en eblo de proceso pro malplenumo de kontrakto.
Leo forĵetas literaturan verkon al rubejo, kaj ĝi estis prenita de filo de servistino (Joaquín Cortés), kiu klopodas vendi la historion por ke faru filmon la reĝisoro Bigas Luna, cele al financado de danca spektaklo, kiu relanĉus lian patrinon (Manuela Vargas) kiel grava dancistino de flamenko. Leo alproksimiĝas al Ángel (Juan Echanove), amiko de Betty, por kandidati al laborposteno, sed tio malsukcesas, ĉar ŝi malakceptas verki literaturan kritikon en la ĵurnalo El País, kies direktoro estas Ángel.
Iam, Paco vizitas sian edzinon, sed okazas kverelo kaj peto de divorco, kio incitas Leo al memmortigo malsukcese; Ángel aperas kiel savinto, al kiu ŝi konfesas siajn sekretojn; li ĉantaĝas kaj profitas la situacion por prezenti sin kiel verkisto de la furoraj amaferaj romanoj publikigitaj sub la nomo de Amanda Gris, dum Leo estus la agento de Ángel, pro kio li pagos al ŝi 20% kiel parto de aŭtorrajtoj.
Vrbice u Stříbra
Vrbice u Stříbra (ĝis la jaro 1950 nur Vrbice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kladruby, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Kladruby. Estas ĉi tie registritaj 68 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Vrbice u Stříbra estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,61 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1115.
56788 Guilbertlepoutre
56788 Guilbertlepoutre estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis tiel nomita honore al Aurélie Guilbert-Lepoutre, esploristino ĉe la Laboratorio de Geologio de Liono (Francio), kies studoj inkludas termikan modeligon de malgrandaj korpoj por kompreni ties formiĝon kaj evoluon.
Šišov
Šišov, hungare Sissó [ŝiŝO] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Šišov situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 en formo "Sis". En 1778 loĝis tie 355 vilaĝanoj, en 1828 283 vilaĝanoj en 41 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sissó 367 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Šišov 506 homoj, (502 slovakoj).
Fombellida
Fombellida [fombeLJIda] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Valle del Esgueva (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. Fombellida estas etimologie komprenebla kiel Bela Fonto aŭ eble Fonto de iu iama loĝanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 35,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 166 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 53 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas angule norde kun la provinco Palencio kaj precize kun municipoj Torre de Esgueva (1 km), Castroverde de Cerrato, Valbuena de Duero, Piñel de Abajo, Piñel de Arriba kaj Canillas de Esgueva (5 km). Ĝia municipa teritorio estas trapasata de la rivero Esgueva.
Historio
Estas restaĵoj de vakceoj. En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16a jarcento kaj ermitejo.
Vinila cinamato
Vinila cinamato aŭ C11H10O2 estas organika aromata kemiaĵo el la funkcia grupo de la esteroj rezultanta el interagado de cinamata acido kaj vinila alkoholo kaj uzata kiel unumero en la reakcio por produktato de poli(vinila cinamato). Vinila cinamato en akva solvaĵo rezultas en formado de la cinamata acido, trovata nature en multaj plantoj kaj fruktoj kun antioksigaj, baktericidaj kaj fungicidaj proprecoj.
La cinamata acido estas simpla fenola acido kies biologiaj aktivecoj estis raportitaj, inklude de antioksidiva potencialo, kaj antibakteria kaj anti-inflama proprecoj. Kemie, la funkcieco de la 3-fenilakrilata acido en la cinamataj acidoj provizas tri ĉefajn reakciemajn kondiĉojn: substituado ĉe la fenila ringo, aldono al la α-β-nesaturado, kaj la reakcioj ĉe le funkcienco de la karboksilata acido. Pro ĉi-lastaj aspektoj, multe da atento oni devas fokusi al la derivaĵoj de la cinamata acido en medicina esploro kiel tradicie kaj nuntempe kiel sinteza funkciagento.
Mentonkaveto
Mentonkaveto estas malgranda kaveto en la mezo de la mentono. En la dekoka jarcento, fizionomio, metodo, kiu aspiras determini la karakteron de homo per analizo de liaj vizaĝaj trajtoj, vidis la mentonan kavon kiel atestaĵon de bonkoreco.
En Ĉinio, kavetoj ofte asociiĝas kun juneco kaj beleco. Ili estas vidataj kiel alloga kvalito en la vizaĝo de homo, ĉar ili akcentas la rideton.
En Mezoriento, kavetoj estas vidataj kiel signo de beleco, allogeco kaj bonŝanco.
Thumb Peak
La Thumb Peak aŭ Poleksomonto estas monto en la centra parto de la filipina insulo Palavano. Ĝi altas 1296 metrojn super la marnivelo kaj estas la plej alta monto de montoĉeno, kiu laŭ ĝi anglalingve nomatas Thumb Range.
Srpska Crnja
Srpska Crnja, serbe Српска Црња, germane Serbisch-Zerne, hungare parte Szerbcsernye [serbĉernje], parte Németcsernye [nEmetĉernje] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Nova Crnja.
Situo
Srpska Crnja situas sur ebenaĵo, laŭ la rumana landlimo, laŭ ĉefvojo Zrenjanin-Jimbolia. La lasta urbo troviĝas 6, Kikinda 9, Novi Sad 113, Beogrado 150 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1373 en formo "Csorna". En la 17-a jarcento la Osmana Imperio okupis la regionon kaj fondis najbare novan vilaĝon kaj konstruis malgrandan fortikaĵon. En 1696 tie okazis batalo, kie la Habsburga Imperio kune kun serboj venkis la turkojn, tamen la vilaĝo ĝis 1717 iomete apartenis al la Osmana Imperio. En 1716 aŭstraj inĝenieroj alvenis kaj aranĝis novan vilaĝon kun rektaj stratoj. Baldaŭe rumanoj kaj serboj, fine germanoj alvenis. La lastaj tamen loĝadis apude, kiel nova vilaĝo. En 1836 vivis tie 4370 homoj (2832 serboj, 1538 germanoj). En 1849 en ambaŭ vilaĝoj ĥolero okazis. En 1864 pro malgranda ribelo mortis po 2 loĝantoj kaj tiutempaj policanoj. En 1878 vivis en la serba flanko 3800 loĝantoj en 770 domoj, en la germana flanko 2600 homoj en 260 domoj. En 1886 incendio okazis, laŭ la onidiro germano kaŭzis ĝin. En 1898 fervojo Nagybecskerek-Zsombolya ekfunkciis. Post Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1926 nova fervojo konstruiĝis al Radojevo. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Ili komence deportis 10 serbojn (supozeble partizanojn), baldaŭe la faŝistoj murdis kelkdekojn. Fine de la 2-a mondmilito la germana loĝantaro rifuĝis, serboj alvenis en la malplenajn domojn. En 1970 limpasejo ekfunkciis. En 2002 loĝis en Srpska Crnja 4383 homoj, (3672 serboj (84 %), 413 ciganoj, 163 hungaroj, 20 jugoslavianoj kaj aliaj).
Cossogno
Cossogno estas komunumo de Italio.
Nauzontla
Nauzontla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Nauzontla de Juan C. Bonilla.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3443 enloĝantojn. El tiuj estas 1609 viroj kaj 1834 virinoj. La komunumo havas surfacon de 47.20 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 57′ norda latitudo kaj 97° 36′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1460
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Heptila klorido
Heptila klorido aŭ C7H15Cl estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la klorida acido kaj heptanolo. Heptila klorido estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heptila klorido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heptila klorido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Iván Sipos
Iván SIPOS [ŝipoŝ] estis hungara verkisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 18-a de junio 1897 kaj mortis en Budapeŝto la 7-an de aprilo 1937.
48 Doriso
48 Doriso estas unu el plej grandaj asteroidoj de la asteroida zono. Ĝin malkovris la la germana pentristo kaj amatora astronomo Hermann Mayer Salomon Goldschmidt, elde Parizo (Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Doriso, unu el la Oceanidinoj de la helena mitologio, edzino de Nereo kaj patrino de la Nereidinoj.
Pluraj kaŝadoj de stelo permesis mezuri ĝiajn dimensiojn kaj montris ĝian neregulan formon. La, ĝi kaŝis duopan stelon de la konstelacio Oriono.
Voksigno
Voksigno en radio-komunikado estas individua signo por sendanta stacio. Voksigno estas kombinoj de literoj kaj numeroj eldonitaj de naciaj telekomunikaj aŭtoritatoj. Ili estas uzataj por identigi diversajn elsendstaciojn, por radioamatoraj stacioj, por televido, publika radio, ŝipoj, aviadiloj, armeaj stacioj.
Internaciaj voksignoj
Ĉiu lando havas serion de alfabetaj aŭ numeralaj prefiksoj (= komencaj literoj) kun kiuj la voksignoj devas komenci. La prefiksoj estas fiksitaj de la ITU Internacia Telekomunika Unio.
Erik Brenander
Erik BRENANDER (naskiĝis en 1903 en Fyrunga, provinco Västergötland, Svedio — mortis en 1994). Esperantiĝis kiel adolesko, dumviva menbro de UEA. Li fondis grupon 1922, gvidis kursojn, aranĝis programojn kun eksterlandaj prelegantoj kun traduko svedlingven por publiko. Oni malpermesis paroli svede dum klubaj renkontiĝoj. La protokoloj de la klubo troviĝas en la regiona arĥivo de Lidköping.
Voksigno
Internaciaj voksignoj
Ekzemploj por landaj prefiksoj: Kompleta listo de prefiksoj troviĝas en la artikolo ITU prefiksoj.
449
En la jaro 449 post Kristo okazis, interalie:
Naskiĝoj
Kavadh la 1-a de Persio
Voksigno
Internaciaj voksignoj
Vizitu QRZ.com kaj legu pri tiuj voksignoj. Ankaŭ enmetu Esperanto kiel serĉvorto en QRZ.com kaj serĉu en biografio. Vi ricevos liston de voksignoj, kiuj mencias la vorton Esperanto en siaj biografioj.
Ekzemplo de voksigno de germana privata aviadilo: DEGAT
Modifoj en voksignoj
Eventuale kaj pro konkretaj celoj oni povas modifi voksignojn per aldonoj kiel:
Kiam ekzistas interkonsentoj inter landoj tiam radioamatoroj el iu lando povas elsendi el alia dum mallonga restadtempo per antaŭaldono de prefikso de la vizitita lando la signo / (Oblikvo) kaj poste la propra voksigno: Kvankam tiu regulo estas universala ekzistas kelkaj ekceptoj, ekzemple en Argentino ili uzas literojn post la voksigno por identigi provincojn.
Specialaj voksignoj
La specialaj voksignoj estas transdonita al grupoj, kluboj aŭ persono dum limigita tempo por festi eventojn, konkursojn aŭ datojn. Ekzemple en Kubo oni izas la prefikson T4 kaj ne la kutimaj CO en Francio TM anstataŭ la kutimaj F. La literoj kaj numeroj, kiuj sekvas estas elektitaj laŭ la jenaj kriterioj: mallongaj, por rapidigi kaj faciligi la kontaktojn (tre utilaj por konkursoj) aŭ longaj, kiuj ofte rilatas al la evento. Ekzemple T40KEA (speciala stacio por festi la 40an datrevenon de KEA Kuba Esperanto-Asocio).
Datumbazoj
Ekzistas pluraj interetaj datumbazoj, kiuj kolektas kaj donas precisajn informojn pri radioamatoraj stacioj kiel ekzemple:
Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci aŭ Vinĉi (Leonardo di ser Piero da Vinci, tio estas Leonardo, filo de Piero, el Vinci) naskiĝis la  en Anchiano ĉe Vinci, Italio, mortis la  en Amboise, Francio).
NGC 3811
NGC 3811 (aliaj indikoj — UGC 6650, MCG 8-21-91, MK 185, ZWG 242.74, IRAS11386+4758, PGC 36265) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci estis itala pentristo, skulptisto, inventisto, arkitekto, anatomiisto, botanikisto, muzikisto, verkisto, inĝeniero kaj sciencisto de la alta renesanco, facile vivinte en la du kulturoj de scienco kaj belarto. Li naskiĝis kiel ekstergeedzeca filo de la notario Piero da Vinci kaj de la vilaĝanino Katerina, kaj edukiĝis en la ateliero de la fama florenca pentristo Verrocchio. Grandan parton de sia frua laboro li plenumis kiel helpanto de Ludovico il Moro en Milano. Poste li laboris en Romo, Bologna kaj Venecio kaj pasigis la lastajn jarojn de sia vivo en Francio, en la bieno, donacita al li de la reĝo Francisko la 1-a.
Pinhel
Pinhel (portugallingva prononco: [piˈɲɛl]) estas urbo kaj municipo en la Distrikto Guarda kaj regiono Centra en nordokcidenta Portugalio. La municipo havas 8 092 loĝantojn (2021). La urbo mem havas 3 500 loĝantojn.
NGC 3811
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Leonardo da Vinci
Oni ofte priskribis lin kiel arketipon de la renesanco, homon, kies kvazaŭ senlima scivolemo estis komplementita per lia kapablo inventi. Li estas vaste konsiderata kiel la plej granda pentristo de ĉiuj tempoj kaj eble la plej multfacete talenta persono, kiu iam vivis.
Lia ĉefa akceptata merito kaj ĉefa okupo estis pentrado. Du el liaj verkoj Mona Lisa (La Gioconda) kaj La Sankta Manĝo (La Lasta Vespermanĝo) okupas la unikajn lokojn de la plej konataj, plej ofte reproduktataj kaj parodiataj portretoj kaj religiaj verkoj de ĉiuj tempoj, kies famo estis nur iugrade atingata per la Kreo de Adamo fare de Michelangelo. Inter la pentraĵoj de Leonardo ankaŭ la Vitruvia homo estas ikona. Entute nur ĉirkaŭ 15 liaj pentristaj verkoj sukcesis supervivi ĝis nia tempo, tio estas ege malgranda nombro pro lia konstanta, ofte katastrofa, eksperimentado kun novaj teknikoj kaj lia kronika prokrastado. Tamen, tiuj malmultaj verkoj kune kun liaj notlibroj, kiuj entenas desegnaĵojn, sciencajn diagramojn kaj liajn pensojn pri naturo de pentrado, konsistigas grandan kontribuon por postaj generacioj de pentristoj, kontestataj nur de lia rivalo Michelangelo.
Pinhel
Geografio
La municipo limas norde kun Vila Nova de Foz Côa, nordoriente kun Figueira de Castelo Rodrigo, oriente kun Almeida, sude kun Guarda kaj okcidente kun Celorico da Beira, Trancoso kaj Mêda.
Leonardo da Vinci
Kiel inĝeniero, Leonardo grandskale antaŭenigis sian tempon per siaj ideoj. Li konceptis helikopterojn, tankon, sunan baterion, kalkulilon, proponis la teorion de plata tektoniko. Nur malgranda kvanto de liaj planoj estis realigitaj dum lia tempo, por multaj entute ne eblis konstrui ilin tiuepoke, sed kelkaj malpli grandaj inventoj, kiel aŭtomate turniĝanta ŝpinilo kaj la maŝino por testi la distiran forton de dratoj, eniris tutmondan industrion sen mencio de lia nomo. Kiel sciencisto li draste antaŭis la scio-staton de sia tempo en la terenoj de anatomio, civila inĝenierado, optiko kaj hidraŭliko.
Infanaĝo
La 15-an de aprilo 1452 (laŭ la julia kalendaro), Leonardo naskiĝis eksterleĝa filo de la 25-jara notario Ser Piero, el riĉa itala familio, kaj de la 22-jara kamparanino Caterina, en la toskana vilaĝeto Anchiano (je 2 km de la vilaĝo Vinci, 80 km de Florenco, 50 km de Pizo en Italio). Lia avo Antonio registris en sia taglibro, ke la naskiĝo okazis "je la tria horo nokta" (= 22:30), kaj ke la knabon oni baptis je la nomo Lionardo. El la notoj de Antonio venas ankaŭ pliaj informoj pri la vivo de la juna Leonardo.
Pinhel
Geografio
Ĝi havas 18 freguesias, nome la jenaj: Agregação das Freguesias Sul de Pinhel, Alto do Palurdo, Alverca da Beira/Bouça Cova, Ervedosa, Freixedas, Lamegal, Lameiras, Manigoto, Pala, Pinhel, Pínzio, Souro Pires, Terras de Massueime, Atalaia e Safurdão, Valbom/Bogalhal, Vale do Côa, Vale do Massueime kaj Vascoveiro.
Historio
Ties historio datas de antaŭromia epoko. Ĝi estis loĝata de visigotoj kaj poste de araboj. Ĝi atingis diversajn foruajn dokumentojn el diversaj reĝoj de Portugalio kiuj plialtigis ĝin al kategorio de urbo, kun rajto al foiro en la Mezepoko kaj konstruo de nombraj blazondomoj en la Moderna Epoko. Tie plej fruaj monumentoj datas de la 12-a jarcento. Ĝi estis lima urbo pro kio ties kastelo kaj murego estis konstruitaj kaj rekonstruitaj fojojn.
Laŭ legendo, ĝi estis fondita ĉirkaŭ la jaro 500 a.n.e. fare de keltaj turduloj (Turduli Veteres) kiel antaŭromia kastrumo. Post esti liĝata de araboj, en 1179 estis konkerita de Afonso la 1-a de Portugalio kiu eble havigis foruon al la loko. Same faris cele al reloĝado la prioro de la monaĥejo de la ermitejo de Sankta Maria de Riba Paiva en 1191. Sanĉo la 1-a de Portugalio ekkonstruis la kastelon en 1189, pro kio ĝi iĝis ĉefurbo de municipo. En 1209 la sama reĝo havigis novan foruon kaj ok jarojn poste tio estis konfirmita de Afonso la 3-a de Portugalio. Poste, Denizo la 1-a reformis tiun foruon per privilegioj kaj rekonstruis la kastelon kaj ses turojn.
Leonardo da Vinci
Junaĝo
Baldaŭ Leonardo lernis ĉion, kion Verrocchio povis instrui al li. Laŭ Vasari, unu el la unuaj artkronikistoj kaj samtempulo de Leonardo, li kontribuis al la pentraĵo La bapto de Kristo, kiun Verrocchio preparis por la monaĥoj de Vallombrosa (videbla nuntempe en la Ufficioj de Florenco), la anĝelon surgenuan je la maldekstra flanko. La pentraĵo estis unue pentrita per "tempera"-farbo, sed bedaŭrinde poste surpentrita per oleofarbo (eble de Leonardo); tial malfacilas nun juĝi pri la unuaj aŭtoroj. Oni supozas, ke Leonardo pentris ne nur la vizaĝon de la anĝelo, sed ankaŭ partojn de la vestaĵoj kaj de la pejzaĝa fono kiuj similas al tiuj de liaj verkoj. La pentraĵon oni datumas je 1475.
Pinhel
Historio
Ĉirkaŭ 1321 estis ses preĝejoj ekstermuregaj kaj tri enmuregaj. En 1385 kastilianoj kaptis la kastelon de Pinhel, sed estis venkitaj en la Batalo de Aljubarrota; la venontan jaron Johano la 1-a konfirmis la foruon de la loĝloko. En 1391 oni kreis la foiron de Pinhel. En tiu epoko estis en la urbo juda komunumo.
Leonardo da Vinci
Junaĝo
Ekde 1472 la nomo de Leonardo troviĝas sur la listoj de la gildo Sankta-Luko, la pentristogildo de Florenco. Tie li vivis kaj laboris aliajn dek aŭ dek unu jarojn kaj ĝis 1477. Oni daŭre nomis lin lernanto de Verrocchio. En 1476 oni malkondamnis lin pro "sodomio" (tiama esprimo por samseksemo.
Pinhel
Historio
En 1480 la lokanoj ribelis en la turoj kontraŭ la Marŝalo Henrique Coutinho. Denove oni renovigis la foruojn en 1510, tiam fare de Manuelo la 1-a. En 1693, Catarina Henriqueta de Braganzo, vidvino de Karlo la 2-a de Anglio, gastis ĉe la Domo Seixas de Pinhel, reveninta al Portugalio.
Leonardo da Vinci
Junaĝo
Tiam oni ankoraŭ ne uzis familinomojn en Eŭropo; nur famaj familioj uzis la triban nomon, ekzemple Lorenco de Mediĉo, inter kies antaŭuloj certe estis kelkaj kuracistoj. Kutime homoj estis nomitaj laŭ la persona nomo al kiu oni aldonis precizigan informon, kiel: nomo de la patro, devenloko, kromnomo (Botticelli), nomo de la majstro (Andrea del Verrocchio), ktp. Do, la nomo de la artisto estis Leonardo di ser Piero da Vinci, t.e. Leonardo, filo de majstro Piero, el Vinci. Leonardo subskribis siajn verkojn nur per Leonardo aŭ Io, Leonardo (mi, Leonardo). Aŭtoritatoj do kutime raportas pri la verkoj de Leonardo, sen aldono de "da Vinci". Verŝajne li ne uzis la nomon de sia patro, ĉar li estis eksterleĝa filo.
Unuaj verkoj, Milano
Lorenzo de Mediĉo interesiĝis pri li en 1477 kaj de 1482 ĝis 1483 Leonardo verkis kiel libera artisto sub lia patronado. Dokumentoj ekzistas pri grava mendo de la urba konsilio en 1478 kaj alia de la monaĥoj de San Donato en Scopeto en 1480.
Pinhel
Historio
Post preskaŭ unu jarcento, nome en 1770, Pinhel estis altigita al kategorio de urbo kaj oni kreis propran diocezon per apartigo de la diocezo de Lamego, kio pluis ĝis 1881, kiam ĝi estis nuligita per papa buleo de Leono la 13-a. En 1810, dum la Napoleonaj Militoj, ĝi estis okupaciita de la generalo Loisson. Poste, en 1827 la generalo António José de Sousa Manuel de Menezes Severim de Noronha, grafo de Vila Flor kaj duko de la Terceira, komandanto de la liberalaj trupoj, instaliĝis en Pinhel, en la Domo Seixas.
Aktualo
La municipo, kiel ĉe aliaj ruraj municipoj de la interno, perdis grandan parton de la loĝantaro pro rura elmigrado. Fakte el pli ol 20 000 loĝantoj en 1960 oni malaltiĝis ĝis nunaj 8000.
Inter vidindaĵoj menciendas la kastelo, pilorio, municipa muzeo, preĝejoj, ermitejoj, horloĝturo, cisterno de la konvento de Sankta Klara. fontanoj kaj blazondomoj. La rivero Coa, alfluanto de la grandrivero Doŭro, trapasas la municipon de sudo norden. En la norda parto de la municipo estas la arkeologia kuŝejo de rokarto de la valo de Coa, klasita de la Unesko kiel Monda Heredaĵo, en la aktuala submunicipo de Vale do Coa, iam Cidadelhe.
Leonardo da Vinci
Unuaj verkoj, Milano
Ĉe la duko en Milano li ne nur pentris, sed ankaŭ laboris pri diversaj aferoj, la artisto estis ekzemple organizanto de festoj kaj spektakloj en la palaco kaj inventis teatromaŝinojn kiuj mirigis la publikon. Li pentris plurajn portretojn de la milana kortego kaj ekstudis kiel ebligi ŝipiradon sur la kanalo de la Martezana. En 1483 li ekpentris unu el siaj plej famaj ĉefverkoj nome La Virgulino ĉe la rokoj por la kapelo San Francesco Grande. Tiam li ankaŭ ekpripensis teknikajn kaj militistajn projektojn. Li plibonigis horloĝojn, teksilojn, arganojn, ... Li ankaŭ studis urborganizadon kaj proponis planojn por idealaj urboj.
Ĉirkaŭ 1490 Leonardo malfermis akademion, kie li instruis dum kelkaj jaroj kaj notis siajn esplorojn en serio da verketoj. Samtempe li planis grandegan statuon fandotan el bronzo Il Cavallo de Francesco Sforza (la patro de la duko de Milano) sur baŭmanta ĉevalo. Prodaĵo en la tiama epoko, kiu tamen neniam estis realigita.
En 1495 la dominikanoj de la monaĥejo Sankta Maria de la gracoj mendis de li La Sanktan Manĝon, kiun li pentris freske sur la muron de la monaĥeja manĝejo. En 1498 li pentris la plafonon de la palaco Sforza.
En 1499 la trupoj de Ludoviko la 12-a invadis la dukejon de Milano kaj eksigis la dukon Ludoviko Sforza. Lia statuo kun baŭmanta ĉevalo estis detruita. Ludoviko la 12-a volis eĉ eltranĉi la monaĥejan muron por forporti La Sanktan Manĝon al Francio.
Verkado tra Italio
Post du monatoj en Mantova kun la sciencista monaĥo Luca Pacioli, li vojaĝis al Venecio en marto 1500, kie li pristudis la defendorimedojn je la orienta limo de la venecia ŝtato kontraŭ ebla atako de la turkoj. Fino de aprilo li estis denove en Florenco.
En 1501 li loĝis en la monaĥejo de la Santissima Annunziata. Dum mallonga tempo li restis en Romo en la Vilao Tivoli por pristudi antikvaĵojn. Li realigis por la potenca ŝtatsekretario de Ludoviko la 12-a, Florimond Robertet, Virgulinon nun malaperintan.
En 1502 Leonardo estis vokita de la princo Cezaro Borgia, duko de Valentinois, kiu donis al li la titolon de "kapitano kaj ĝenerala inĝeniero". Li loĝis en Markio kaj Romagna por revizi la fortikaĵojn kaj de la filo de la papo Aleksandro la 6-a novkonkeritajn landojn. Li renkontiĝis kun Nicolas Machiavel "spiono" de Florenco, je la servo de Cezaro Borgia.
De 1503 ĝis 1506 Leonardo loĝis en la monaĥejo Santa Maria Novella kaj havis novan pentristan laborejon. Li pentris la Batalon de Anghiari.
En 1504 oni petis konsilon de Leonardo por la loko de la David-statuo de Mikelanĝelo, kaj kune kun kelkaj kolegoj li konsilis starigon en niĉo "por ke ĝi ne ĝenu la ceremoniojn de la oficialuloj". Fine oni sekvis la opinion de Filippino Lippi (kaj ja de Mikelanĝelo) kaj aliaj kaj starigis la statuon pli centre. Lia patro mortis kaj pro sia eksterleĝa naskiĝo Leonardo ne povis heredi. Ludoviko la 12-a petis de Florenco, kie Leonardo faris anatomiajn studojn kaj provis klasifiki siajn nenombreblajn notojn, ke la majstro revenu Milanon.
En 1505 li studis la flugon de birdoj kaj verkis la kodekson de Torino.
En 1506 la registraro de Florenco permesis al li viziti la francan gubernatoron de Milano, Charles d'Amboise, kiu gardis lin kontraŭ la protestoj de la regnestro.
Pirow
Pirow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 519 loĝantojn, sed kvar jarojn poste la nombro falis ĝis 484 - fine de estis  loĝantoj.
Leonardo da Vinci
Verkado tra Italio
En 1507 la pentristo heredis de sia onklo Francesco, sed liaj nevoj kontraŭbatalis la testamenton. Ludoviko la 12-a estis en Milano kaj Leonardo iĝis denove organizanto de festoj en la lombarda ĉefurbo. En 1508 li eklaboris pri Sankta Ana, kiu troviĝas nun en la Luvro en Parizo.
Mortis la gubernatoro Charles d'Amboise en 1511 kaj Francio forlasis la regionon de Milano post la perdita batalo de Ravenna.
En septembro 1513 Leonardo transloĝiĝis al Romo, kie li laboris por la papo Leono la 10-a el la riĉa kaj potenca familio Mediĉo. En 1514 li pentris la serion de "Diluvoj" kaj preparis projekton por sekigi la marĉojn Pontins, kiuj apartenis al la duko Julien de Mediĉo.