cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roka arto
Situo
Kaj ĉizaĵoj kaj pentraĵoj de roka arto povas esti aplikataj al rokoj, ĝenerale al vertikalaj rokopartoj, kvazaŭ al muroj, kaj ofte en alteco inter unu metro kaj du metroj, tial ke homoj povas facile rigardi ilin. Artaĵoj en kavoj aŭ roka protektejo estas pli bone protektataj de veteraj influoj, sed ofte mankas lumo por bone rigardi ilin; subĉielaj artaĵoj facile rigardeblas, sed estas daŭre eksponitaj al suno, vento, pluvo, neĝo kaj glaciiĝanta akvo en rokaj fendoj.
Roka pentraĵo en sudorienta Utaho, atribuita al la epoko de korbfaristoj de la [[pueblo|puebla arkeologia kulturo.
Kreado
"Petroglifoj" kreiĝas per forprenado de parto de la roko - per skrapado, ĉizado kaj skulptado. Preferataj lokoj por tio estas rokopartoj, kies surfaco havas alian (generale ple malhelan) koloron ol la pli profundaj rokoparto, tial je per skrapado kaj ĉizado videbliĝas koloraj kontrastoj. Foje ankaŭ forpreniĝas la roka surfaco ĉirkaŭ la celita figuro, tiel ke ekestas pli malhelaj figuroj antaŭ hela fono. Kelkaj "petroglifoj" estis aldone pentritaj aŭ akcentitaj per polurado. La grado de remalheliĝo de la forskrapitaj bildopartoj ebligas iugrade taksi la aĝon de la artaĵo: iuj el la plej antikvaj artaĵoj realprenis la saman kolorojn kiel la ĉirkaŭa roko.
"Piktografiaĵoj" kreiĝas per aldono de koloraj pigmentoj al la roko sen forpreni rokan materialon. Ke iuj antikvaj rokaj pentraĵoj konserviĝis ĝis hodiaŭ, ŝuldiĝas al la stabileco de la uzitaj mineralaj pigmentoj, ofte mangano, hematito, malaĥito, gipso, limonito, argilo kaj iuj oksidoj. Plej bone rokaj pentraĵoj konserviĝas sub protektaj rokaj tegmentoj kaj en kavoj.
Puŝ-stango
Puŝ-stango (angle: pushbar aŭ bullbar ) estas frontŝirmilo muntita sur la antaŭa parto de aŭto aŭ simila veturilo, por preventi damaĝon dum kolizioj. Tio povas esti hazardaj kolizioj kun bestoj, kiel ankaŭ intencaj kolizioj fare de policaj veturiloj. Puŝ-stangoj multe varias en grandeco kaj formo. Tradicie ili estas faritaj el velditaj ŝtalaj aŭ aluminiaj tuboj, sed ankaŭ ekzistas gisitaj variantoj el plasto.
Peter Piar
Peter Piar (naskiĝis la en Zvolen), slovaka esperantisto, organizanto. Li esperantiĝis en la jaro 1939 en Piesok, kie li laboris en maŝinfabriko. La kurson tiam gvidis MUDr. Vlastimil Nekuda. Poste kun Ladislav Lauber gvidis lokan E-klubon. Nuntempe li estas pensiulo, vivas en la urbo Liptovský Mikuláš kaj agadas en Liptova Esperanto-klubo kiel kunorganizanto de diversaj E-entreprenoj. Unufoje li partoprenis de UK en Varna, kelkfoje li ĉeestis de SET Lančov.
Verna punkto
En astronomio, la verna punkto (aŭ la printempa punkto, aŭ la unua punkto de Ŝafo, aŭ de Arieso) estas intersekco inter la ekliptiko (la ebeno kie situas la orbito de la Tero) kaj la ĉiela ekvatoro. Ekzistas du tiaj intersekcoj; la verna punkto estas tiu, kiun la Suno trapasas en la nordan direkton. La mala punkto, kie la Suno trapasas la ekliptikon en la sudan direkton, nomiĝas aŭtuna punkto.
Scarborough Fair
Unu el la plej popularaj karakteroj estas ke en la rekantaĵo aperas serio de kvar plantoj uzataj por kuirarto, nome petroselo, salvio, rosmareno kaj timiano (en la angla parsley, sage, rosemary and thyme). Pri la signifo de la apero de tiu serio en la kanto estas diversaj klarigoj.
Verna punkto
Kiam la Suno trapasas tiun ĉi punkton, sur Tero komenciĝas printempo en la norda hemisfero, kaj aŭtuno en la suda.
Scarborough Fair
"Parsley, sage, rosemary and thyme" (petroselo, salvio, rosmareno kaj timiano).
Verna punkto
La nomo unua punkto de Ŝafo (aŭ de Arieso) ekestiĝis ĉar, antaŭ 2100 jaroj, la printempa ekvinokso okazis dum la Suno estis en la konstelacio Ŝafo. Nuntempe, pro la precesio de la ekvinoksoj, la Suno trairas la ekliptikon dum ĝi ankoraŭ situas en la konstelacio Fiŝoj.
Haddaway
Alexander Nestor Haddaway (naskiĝis la en Trinidado) estas trinidada pop-kantisto, kiu nun vivas en aŭstria Kitzbühel. Li estas tre konata pro sia furorkanto el la jaro 1993 nomata What Is Love.
Endre Kőrös
Biografio
Endre Kőrös diplomiĝis en Budapeŝto kaj li instruis en la reformita ĉefgimnazio de Pápa de 1896, de 1902 en la porinstruista reformita instituto, de 1909 ĝis 1934 li estis ĝia direktoro. En 1897 li estis ĉefsekretario de la Jókai Irodalmi Egyesület. De 1903 li estis respondecredaktoro, de 1913 ĝis 1939 ĉefredaktoro de la Pápai Hírlap.
Alliste
Alliste estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Sankta Kvintino (San Quintino di Vermand), kies memortago, la 31-a de oktobro, sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Niemeyer
Niemeyer estas familinomo kiu povas kongrui kun diversaj gravuloj nome ekzemple:
Azeno
Azeno (Equus asinus) estas neparhufulo parenca al ĉevalo kaj zebro, kiu distingiĝas per longaj starantaj oreloj kaj mallonga kolhararo.
Diferenc(ig)oj
Azenbleko estas iao. Ĉiuj azenoj devenas el Afriko, kie vivas du specioj, nome azeno somalia kaj azeno nubia. La doma azeno originas verŝajne el la nubia. Ĝi estas uzata kiel rajdbesto kaj ŝarĝbesto, sed ankaŭ por viando kaj lakto, kiu tre taŭgas por suĉinfanoj kaj malsanuloj. La azenfelo estas utiligata en la peltindustrio kaj por produkti pergamenon kaj safianon.
La sovaĝa azeno estas tre timida, fuĝas ĉe plej eta signalo de danĝero. Tamen en kazo de neceso kapablas defendi sin per hufobatoj de la malantaŭaj piedoj. La gregon kutime gvidas sperta azenino.
La azeno kapablas kruciĝi kun ĉevalo kaj produkti malfekundajn hibridojn: mulo kaj hino.
Tradicioj
En la antikva epoko estis azeno konsiderata simbolo de erotika manio (La Ora Azeno de Apulejo), nun ĝi simbolas stultecon kaj ĝia nomo eĉ servas kiel sinonimo por stultulo, "azenaĵo" por stultaĵo.
Laŭ Evangelioj, Jesuo eniris Jerusalemon sur azeno. Liaj anoj vidis en tio plenumon de profetaĵo pri la Mesio (Maŝiaĥo). Kristanoj festas tiun agon ĉe Palmodimanĉo.
En Eisenach troviĝas la Azenstacio ĉe Wartburg, ekzemplo de daŭre funkcianta servejo de azenoj en la nunaj azenmalŝatantaj, rapidaj tempoj.
En politiko, la plej komuna maskota simbolo de la usona Demokrata Partio estis la azeno. Malgraŭ ke pozitive ĝi povas esti konsiderata obstina besto, ĝi ne plu estas uzata tiom ofte kiom la elefanto, maskota simbolo de la usona Respublikana Partio.
En Esperanto
Jean Ribillard verkis beletraĵojn pri parolema azeno nomata M'Saud
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri azeno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
(18908) 2000 OC21
(18908) 2000 OC21 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(14816) 1981 UQ22
(14816) 1981 UQ22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
(16408) 1986 AB
(16408) 1986 AB estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Takeŝi Urata elde Tojota (gubernio Aiĉi, Japanio).
Armășenii Noi
Armășenii Noi (hungare: Ménaságujfalu [menaŝagujfalu]) estas vilaĝo en Rumanio en la Montaro de Ĉiko, oriente de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Ciucsângeorgiu.
Armășenii Noi situas inter Ciucsângeorgiu kaj Armășeni, ĉe la distrikta vojo DJ123C. La plej proksima fervoja stacio estas en Sânsimion.
Loĝantaro
En la censo de 2002 280 el la 282 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Mulde
Mulde estas nenavigebla rivero en Germanio. Ĝi estas maldekstra alfluanto de Elbo. La rivero ekestas ĉe Zschadraß, iom norde de Colditz, tio estas sudoriente de la urbo Leipzig en Saksio, kie kunfluas Zwickauer Mulde kaj Freiberger Mulde.
Rigács
Rigács [rigAĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Sümeg.
Situo
Rigács situas sur ebenaĵo, Marcal preterfluas, laŭ ĉefvojo Vieno-Balatono, laŭ fervojo Celldömölk-Tapolca. Sümeg troviĝas 13, Devecser 21, Celldömölk 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1348 laŭ la tiama ortografio "Rygach". Dum la mezepoko la kampoj apartenis al familio Rigácsi. La turkoj neniigis la vilaĝon, kiun oni refondis en la 18-a jarcento. Inter 1959-1992 kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas migra poŝto, kuracejo, vendejo, sportejo.
Ŝtatokonsilio (Francio)
La Ŝtatokonsilio, aŭ ŝtata Konsilio (france, Conseil d'État), estas franca publika institucio kreita en 1799 de Napoleono Bonaparte per la konstitucio de la jaro 8-a (Konsulato). Ĝi sidas en la Reĝa Palaco en Parizo de 1875.
San Adrián del Valle
San Adrián del Valle [sanaDRJAN delBAlje] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco. San Adrián del Valle estas komprenebla etimologie kiel Sankta Adriano de la Valo, alude al iama malgranda monaĥejo, dokumentita inter la 10-a kaj 12-a jarcentoj.
Ŝtatokonsilio (Francio)
En la institucioj de la 5-a Respubliko, ĝia unua rolo estas konsili la registaron. Tiucele, la ŝtata Konsilio devas estis konsultata de la registaro por iuj aktoj, aparte la leĝprojektoj. Ĝia dua rolo estas tiu de la plej supera tribunalo. Tamen, la ŝtata Konsilio estas submetita al la decidoj de la tribunalo pri intertribunalaj konfliktoj, kiu juĝas la konfliktojn de kompetentecoj, kaj al la decidoj de la konstitucia Konsilio, kiu eventuale kontrolas, se ĝi estas petata, la konstituciecon de la decidoj, kiujn ĝi eldiras.
San Adrián del Valle
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 100 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 64 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion rojaj alfluantoj de la rivero Órbigo. Ĝi limas kun Pozuelo del Páramo, Maire de Castroponce (Zamora), Matilla de Arzón (Zamora) kaj Pobladura del Valle (Zamora).
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. San Adrián del Valle integriĝis en la municipon Audanzas (poste La Antigua) en la 1a de Januaro 1837. San Adrián del Valle separiĝis poste por formi sian propran municipon inter 1842 kaj 1857.​
Ŝtatokonsilio (Francio)
La ŝtata Konsilio estas prezidata de sia vicprezidento. La vicprezidento prezentas al la prezidento de la Respubliko la bondezirojn de la tuto de la konstituciaj institucioj, parolanta je la nomo de la ŝtataj servoj kaj ŝtatoficistaro.
San Adrián del Valle
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, preĝejo, ermitejo, piedirado).
Ŝtatokonsilio (Francio)
Konsultebla administracia funkcio
La ŝtata Konsilio estas konsilanto de la franca registaro (kaj, en iuj kazoj, de la konstitucia revizio de julio 2008, de la Parlamento). submetitaj al la Konsilio de la ministroj, same kiel la dekretoprojektoj, kiujn la leĝo kvalifikas kiel « dekreto en ŝtata Konsilio ». De la konstitucia revizio de la 23-a de julio 2008, la ŝtata Konsilio povas ekzameni ankaŭ la leĝproponojn (proponojn de la parlamento).
San Adrián del Valle
Vidindaĵoj
Estas du gravaj vizitindaĵoj. Unue la preĝejo de Sankta Adriano, kies sonorilmuro estis restaŭrita en 2020 polemike ĉar oni respektis nek la historian pinton, nek la cikonineston, nek aliajn nestotruon de malgrandaj birdoj. Ĝi enhavas retablon de la 17-a jarcento. Krome estas Ermitejo de la Sankta Kristo de las Heras ĉe tombejo.
Ŝtatokonsilio (Francio)
Konsultebla administracia funkcio
La ŝtata Konsilio diras sian opinion pri la jura laŭleĝeco de tiuj tekstoj, ties formo kaj ties administracia oportuneco. Tiu opinio povas aperi kiel modifita teksto aŭ rifuza noto. La kunsidoj okazas pordferme kaj la opinio estas sendita nur al la registaro, kiu povas publikigi ĝin aŭ ne.
Emil Burján Gál
BURJÁN GÁL Emil [burjAn gAl] axx Emil Burján rumanuja hungara skulptisto, poeto, artteoristo naskita la 2-an de januaro 1947 en Gheorgheni. Li estas la edzo de poetino, pentristo Éva Emese Gál la patro de Enikő Burján Gál.
San Adrián del Valle
Vidindaĵoj
Dua afero estas tradiciaj vinkeloj, inter 350 kaj 600, elfositaj en municipa tereno, pro kio ili estas de privata uzeblo, sed ne de privata posedo. Nuntempe ne estas vitejoj, pro kio la keloj estas uzataj kiel renkontigejoj kaj distrejoj. Prie estas simboloj en la malsupra parto de la blazono sur verda fono. El tiuj keloj unu estas tre grava, ĉar temas pri tre granda vinproduktejo, nome de Doña Rosa, elfosita en 1918 en 6 000 m² kiu enhavis fervojajn relojn, enormajn ujojn, nome unu el ligno de 112 000 litroj, alia ceramika de unu miliono de litroj, kaj du el cemento de po 300 000 litroj. Ĝi estis konektita kun grava alkohol-fabriko.
Ŝtatokonsilio (Francio)
Konsultebla administracia funkcio
La registaro povas konsideri ĝin, sed tamen la konstitucio igas la konsulton devigan por la leĝprojektoj (leĝproponoj de la registaro). La registaro ne povas rajte modifi la tekston, kiun ĝi submetis al la ŝtata Konsilio aŭ la version de la teksto modifita de la ŝtata Konsilio, escepte per informo al la ŝtata Konsilio per modifa letero. En 2003, la konstitucia Konsilio punis la neobeon al tiu regulo parte senvalidigante leĝon (Leĝo pri elekto de la regionaj konsilianoj kaj de reprezentantoj al la Eŭropa Parlamento same kiel la publika helpo al la politikaj partioj - Decido n° 2003-468 DC de la 3-a de aprilo 2003).
La ŝtata Konsilio povas esti libere konsultata de la registaro pri ĉiu demando aŭ malfacilaĵo jura aŭ administracia.
La ŝtata Konsilio povas diri trispecajn opiniojn :
La ŝtata Konsilio sendas ĉiujare al la prezidento de la Respubliko publikan raporton, kiu listigas la leĝajn, reularajn aŭ administraciajn reformojn, kiujn ĝi proponas al la registaro. En 1991, la ĉiujara raporto de la ŝtata Konsilio, skribita de Françoise Chandernagor, estis alarminta pri la jura nesekureco, ŝuldata al la komplekseco kaj abundeco de leĝoj.
Jurdona funkcio
La ŝtata Konsilio estas la plej supera nivelo de la administraciaj tribunaloj, kiu juĝas la apelacioj kontraŭ la publikaj aŭtoritatoj.
La membroj de la ŝtata Konsilio
La membroj de la ŝtata Konsilio, proksimume 350 el kiuj ĉirkaŭ 80 estas pruntitaj, konsistigas korpuson de ŝtatoficistoj kun pluraj gradoj :
Prezido de la ŝtata Konsilio
De la, Jean-Marc Sauvé estas vicprezidento de la ŝtata Konsilio.
Proskimume 380 personoj laboras por la ŝtata Konsilio.
Sekcioj kaj subsekcioj
La ŝtata Konsilio konsistas el sep sekcioj :
Servoj de la ŝtata Konsilio
La servoj de la ŝtata Konsilio konsistas el :
Grandaj decidoj de la ŝtata Konsilio
La decidoj de la ŝtata Konsilio kaj de la tribunalo por la intertribunalaj konfliktoj estis gravaj por la konsistigo kaj la evoluo de la franca administracia juro. Oni nomas « grandaj decidoj » la decidojn, kiuj havis apartan gravecon laŭ tiu vidpunkto.
Publikaj raportoj de la ŝtata Konsilio
Jen la temoj pritraktitaj :
Aracitaba
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
Țentea
Țentea [centja] (hungare: Cente) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 464 loĝantojn (rumanoj); en 1992 223 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1219. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Chiochiș.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Komitato por Defendo de Laboristoj (Komitet Obrony Robotników, KOR) estas pola opozicia organizaĵo aganta de septembro 1976 ĝis septembro 1977, kontraŭstaranta al politiko de la regopovoj de Pola Popola Respubliko, portanta helpon al persekutataj peronoj rezulte de la eventoj el Junio 1976, antaŭ ĉio en Radom kaj Ursus (nun kvartalo de Varsovio), kaj ankaŭ en Płock. Post parta plenumo de ĝiaj postuloj flanke de la regopovoj transformiĝis al Komitato de Socia Memdefendo de KOR.
Sobotín
Sobotín (Zöptau) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda Moravio, en Regiono Olomouc kaj Distrikto Šumperk. Vivas ĉi tie.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Genezo
Ekeston de la Komitato por Defendo de Laboristoj antaŭis helpagado al persekutataj personoj en apudvarsovia Ursus organizata de la medio de t.n. Grupo da Vagabondoj "Nigra Unuo", aganta ĉe la 1-a Varsovia Skolta Teamo je la nomo al Romuald Traugutt, kiun gvidis Antoni Macierewicz, kaj de pli junaj agantoj de la Klubo de Katolika Intelektularo en Varsovio (interalie Henryk Wujec) apogataj de aliaj personoj, antaŭ ĉio de Jan Józef Lipski. La helpo konsistis en kolektado de mono por personoj maldungitaj kaj membroj de iliaj familioj, kunlaborigo de advokata kaj kuracista helpo por persekutataj personoj. Simbola komenco estis partopreno en t.n. la unua Ursusa proceso (16-17-a de julio 1976 en Varsovio), dum kiu oni ligis kontakton kun la familioj de juĝataj laboristoj. De septmbro 1976 partoprenantoj de la agado aktivis ankaŭ en Radom.
Sobotín
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351. La historio de Sobotín, simile kiel de plimulto de ĉirkaŭaj municipoj, estas kunigita kun minado de fererco. Tiun ĉi tie minis kaj la lokan ĉirkaŭaĵon koloniigis Žerotínidoj el Velké Losiny. Preĝejo de sankta Laŭrenco en Sobotín fariĝis en la 17-a jarcento komencanta loko de malglore konataj sorĉistinaj procesoj en senjorujo Velké Losiny. Maljunulino el Vernířovice tiam elprenis el la buŝo hostion, por ke ŝi kaŝu ĝin por malsana bovino. Tiel ne okazis sen atestantoj kaj la unua akuzo estis en la mondo.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Kreo de la Komitato
Organizantoj de la agado konsideris, ke por efikeco de iliaj aktivecoj estos bezonata kreo de formala organizaĵo, kies konsiston eniros ankaŭ personoj kun rekonita aŭtoritato. Tio estis helponta kunordigi ĝisnunan agadon kaj ankaŭ protekti certagrade partoprenantojn de la agadoj. Septembre 1976 Antoni Macierewicz kaj Piotr Naimski, kune kun apogo de Jan Józef Lipski kaj Jacek Kuroń, fine konvinkis al la ideo pli grandan nomron de personoj.
Sobotín
Historio
En la 19-a jarcento Sobotín fariĝas grava centro de industria revolucio. Per konstruado fare de grafo Mitrovský (posedanto de senjorujo Loučná) ĉi tie estiĝas granda entrepreno por prilaborado de fero. En ties evoluo poste daŭrigas entreprenista klano de fratoj Kleinoj (Gebrüder Klein), kiuj per nekredebla klopodo, kreativeco kaj entreprenista spirito ellaboris el ordinaraj vilaĝanoj al unu el la plej influemaj magnatoj de tiama monarĥio, kio alportis al ili eĉ avancigo en nobelan staton kun predikato "von Wiesenberg" (el Loučná). Post la morto de grafo Mitrovský aĉetis la senjorujo Loučná, en kiun apartenis ankaŭ ferfabriko en Sobotín, kiujn ili poste kun kontribuo de profesoro Riepl disvastigis kaj enpraktikigis en sian entreprenadon. Tio bazis grandmezure en konstruado de fervojoj kaj ankoraŭ hodiaŭ ni povas vidi la nomon Sobotín sur reloj de kelkaj fervojlinioj.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Kreo de la Komitato
La ideodonanto estis Macierewicz. La 11-an de septembro 1976 Antoni Macierewicz, Piotr Naimski kaj Wojciech Onyszkiewicz prilaboris enkondukan version de la dokumento estiganta Komitaton por Defendo de Laboristoj. Post renkonto la 22-an de septembro 1976 14 subskribantoj anoncis t.n. Alvokon al la socio kaj regopovoj de Pola Popola Respubliko, en kiu konstatis, ke lige al reprezalioj kontraŭ partoprenintoj de la protestoj en Radom, Ursus kaj aliaj urboj estas nepra "solidareco kaj reciproka helpo" de la socio. Tial ili fondis la Komitaton, kies celo estis iniciatoj de la jura, financa kaj kuracista helpo kun la informo pri reprezalioj. La Komitato postulis amnestion por kondamnitoj kaj arestitoj, reveno de persekutataj personoj al laboro. La tekston de la alvoko verkis Macierewicz, siajn plibonigojn enkondukis Jan Olszewski kaj Jan Józef Lipski, kaj la lasta frazo devenis de Jerzy Andrzejewski.
Sobotín
Historio
Albrecht Klein rekonstruis iaman armilfabrikon en kastelon, per kio okazis divido de Kleinidoj en branĉoj de Loučná kaj Sobotín. Necesas mencii, ke Sobotínsko - Ferfabrikoj kaj maŝinfabrikoj el Štěpánov, apartenis kaj per kvalito kaj per kvantito inter plej gravaj siatempaj entreprenoj. Sed la nekredebla kresko de la giganta entrepreno de Kleinidoj staris plejparte sur kapabloj de unuopuloj de la unua generacio. La sekvanta idaro jam nur koncentriĝis al reteniĝado de la antaŭe akiritaj sukceso kaj posedaĵo. En radikala evoluo kaj bezono de renovaĵoj poste dum stagno ili leĝe ne povis sukcesi kaj pro la unua respubliko tiel finiĝas ankaŭ plimulto de iliaj akvivaĵoj. Rilate al neglekto de neceseco akomodiĝo al novaj teĥnologioj restis ilia sobotina entrepreno neeluzita kaj la tradicio de la ferfabrika produkatado tiel havas ĉi tie nur etan kaj nerektan heredanton en entrepreno Velamos. Post la dua mondmilito Kleinidoj devis, same kiel plimulto de la germana etno, forlasi Moravion kaj municipo Sobotín komencas verki la historion surbaze de preskaŭ komplete nova konsisto de la loĝantoj.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Membroj kaj kunlaborantoj
La unuaj 14 subskribintoj de la Alvoko – membroj-fondintoj de KOR estis: Jerzy Andrzejewski, Stanisław Barańczak, Ludwik Cohn, Jacek Kuroń, Edward Lipiński, Jan Józef Lipski, Antoni Macierewicz, Piotr Naimski, Antoni Pajdak, Józef Rybicki, Aniela Steinsbergowa, Adam Szczypiorski, pastro Jan Zieja kaj Wojciech Ziembiński (rezignis julie 1977).
Sobotín
Historio
Post Kleinoj ĉi tie restis kelke da konstruaĵoj, kiuj per siaj simboloj rememorigas apartenecon al la pereinta entrepreno, plu poste la kastelo - hodiaŭ servanta kiel hotelo kaj en nelasta vico maŭzoleo.
Komitato por Defendo de Laboristoj
Membroj kaj kunlaborantoj
La 29-an de septembro 1976 aliĝis al ili Halina Mikołajska. Laŭvicaj membroj iĝis Mirosław Chojecki (aktiva de la komenco de helpado), Emil Morgiewicz, Wacław Zawadzki (ĉiuj de oktobro 1976), Bogdan Borusewicz kaj Józef Śreniowski (de novembro 1976), Wojciech Onyszkiewicz (aktiva de la helpokomenco), Anka Kowalska kaj Stefan Kaczorowski (de januaro 1977), Adam Michnik (de aprilo 1977), pastro Zbigniew Kamiński kaj Jan Kielanowski (de julio 1977).
Inter la membroj de KOR karakteriza grupo estis t.n. maljunaj Gesinjoroj (Cohn, Lipiński, Pajdak, Rybicki, Steinsbergowa, Szczypiorski, Zieja, Zawadzki, Kielanowski), kiuj per sia aŭtoritato kaj konsilo apogis kurantan helpagadon kaj partoprenis en redaktado de programaj deklaroj.
26940 Quintero
26940 Quintero estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Oliver Adolfo Quintero, finalisto en 2012 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la John Cooper School de The Woodlands (Teksaso).
Jan Willem Minke
Jan Willem Minke (naskiĝis la en Amsterdamo, mortis la  en Amsterdamo) estis nederlanda kontoristo kaj esperantisto de novembro 1926. Li estis estrarano de Ni volas Lumen (amsterdama sekctio II de Federacio de Laboristaj Esperantistoj) inter 1927 kaj 1932, regiona peranto de Sennacieca Asocio Tutmonda inter 1931 kaj 1933, kaj kunaŭtoro de Esperanto-lernolibro.
Minke estis la filo de Jan Minke kaj Maria Vos. Jan Willem Minke edziĝis kun Maria Catharina de Vos la. Ili ambaŭ estis kontoristoj.
(44619) 1999 RO42
(44619) 1999 RO42 estas tre malgrada, tre hela kaj tre rapide rotacianta marsrenkonta asteroido malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Orbito
Ĝia rotacia rapido ŝajnas nenormale granda. Estas tre malofte, ke asteroido rotacias kun periodo de malpli ol 2,4 horoj.
Károly Osváth
Károly OSVÁTH [oĵva:t] estis rumania hungara apotekisto, redaktoro. Li naskiĝis en Marosvásárhely la 15-a de marto 1884 kaj mortis en Bonyha la 23-an de aprilo 1951.
Litohlavy
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1390. Ekde la 1-a de januaro 1980 ĝis la 31-a de decembro 1993 la municipo estis konsisto de urbo Rokycany.
Károly Osváth
Kariero
Károly Osváth akiris diplomon de apotekisto en Budapeŝto (1902). Li estis apotekisto en Parajd, de 1913 en Marosvásárhely. Li faris kaj vendis plurajn proprajn preparaĵojn (interalie la t.n. "tüdőfűcukorka" (pulmbombono). Li estis ano de pluraj redakcikomitatoj de fakrevuoj: Pharmacia Gyógyszerész Újság (1920-24), de dulingva Revista Farmaciei-Gyógyszerészeti Folyóirat (1923-28)
Dr. Alban
Dr. Alban (nask. 26-an de aŭgusto 1957 kiel Alban Nwapa en Enugu, Niĝerio) vivanta nun en la sveda Stockholm estas muzikisto, kantisto kaj denta kuracisto, kies plej konata furorkantoj estis It's My life, Sing Hallelujah, Papaya Coconut.
Altaĵo de la Tri Krucoj
La altaĵo de la Tri Krucoj (Cerro de las Tres Cruces) estas unu el la plej gravaj montoj de Cali, ĝi lokiĝas en Montebello (Bela Monto), en la kampara areo en la municipo. Ĝi havas 1480 msm. En ĝia pinto oni trovas la monumento de la Tri Krucoj, polica stacio kaj kelkaj antenoj de telekomunikado. La grimpado komencas en loko nomata Altos de Normandía (Altaĵoj de Normandio), en la kvartalo Normandio; oni grimpas proksimume 480 metroj. Ĉiu semajno Sankta la parokanoj grimpas ĝis ĝia pinto kiel montro de sia kredo.
La monumento oni komencis leviĝi en 1937, la skizoj kaj la konstruado estis laboro de la inĝeniero Argemiro Escobar kaj la subarkitekto Luis Felipe Perea. La bazo havas 420 m², la centra kruco estas la plej granda per 26 metroj de alteco kaj 11 metroj de larĝeco, dume la lateraj krucoj havas 22 m de alteco kaj 8 m de larĝeco.
La monumento estis konstruita ĉar, laŭ la legendo, oni rakontas ke la diablo aperis en la altaĵo kaj malbenis al la loĝantoj de Cali, do, por rezisti ĉi malbeno pastro organizis la konstruado de la krucoj por enŝlosi al demono ene de la altaĵo mem. Unue estis el Gvadŭo (Giganta bambuo Amerika) sed poste oni anstataŭis ilin por la nunaj de cemento.
La Legendo de Buzirako
La legendo rakontas ke en la Altaĵo de la Popa en Kartaĥeno loĝis demonon kiu nomiĝis Buziraco (Buzirako),  en malhela kabano sur la pinto de la altaĵo kie ĉi demono estis adorita por geindiĝenoj kaj liberaj nigruloj. tie estis banujo kie juveloj estis subakvigitaj por ke la dajmono benu ĝin, meze dancoj, tabakfumo, tamburoj kaj alkoholaĵoj.
Kiam la aŭgustena monaĥo, Frato Alonso de la Cruz Paredes, alvenis al Kartaĥeno en konfidita misio de la virgulino maria, li rigardis ke la dajmono loĝadas en tiu loko, kie la virgulino maria konfidis al li konstrui la preĝejon. La monaĥo kun la helpo de la episkopo de Kartaĥeno, Juan de Ladrada, kunigis viroj kaj supreniris al la altaĵo kie li elpelis la dajmonon, kiu tiam estis sub la formo de virkapro nomata Urí, ĵetanta ĝin en la klifo kaj rompanta ĝiajn ostojn. Ŝajnas kio vere okazis estis ke la monaĥo ĵetis ora statuo de la virkapro al la maro, simile al kiu oni povas vidi en la Eklezia Muzeo de Kartaĥeno (Museo Eclesiástico de Cartagena).
Buzirako alvenas al Kaliurbo
Dumepoke, en la jaro 1837, Cali suferadis ondon de teruro pro diversaj mortoj, la variolo, la dengo, la lepro, la prostitucio, incendioj, epidemioj, plagoj, kaj la manko de rikoltado. La dajmono lasis sin vidi tra la ĉieloj per la figuro de vesperto giganta aŭ kiel la ombro de satano.
Tiel estis ke, je la 3 de majo de 1837, la du fratoj supreniris en procesio alportanta tri krucoj de gvadŭon ornamitajn per floroj kaj branĉoj, kun la celo ekzorci la Burizakon por la ordo de la arkidiocezo de Kaliurbo. Kiam la tri krucoj estis enplantitaj, profunda voĉo leviĝis de la altaĵo malbenanta la urbon. La du monaĥoj sekvu ĉiuj 3 de majo supreniranta al la altaĵo por renovigi la krucojn kiuj tenis al la dajmono kaptitan ĝis la jaro de 1850, ĉar en 1851 ili devis foriri la urbon pro entrudiĝi multe en la loka politiko, la du fratoj tiam, iris al Santa Rosa de Ocopa en Peruo.
La liberiĝo de Buzirako
Post la iro de la fratoj Cuesta, la procesioj sekvu dank' al Frato Damián Gonzáles, kiu sekvis benanta kaj alportanta la krucojn al la pinto de la altaĵo. Post sia morto la loĝantoj de la kvartalo Sankta Rozo, rekolektis iom da mono ĉiujare por financi la procesion. La novaj procesioj havis muzikon de la grupo Palo Alto (Alta Lignopeco) kiu promenadis tra la stratoj kune kun la procesio kaj poste ĉiuj en karavano supreniris ĝis la altaĵo, kiam ankoraŭ ne ekzistis vojo, meze de etoso de festo kaj feliĉo.
Rekonstruo de la Tri Krucoj
Kaim alproksimiĝis la festo de la 4-a centjaro de la urbo, kaj 100 jaroj de kiam la fratoj Cuesta enplantis la krucojn, la Pastro Marco Tulio Collazos proponis konstrui la Tri Krucoj en fero kaj cemento. La centra kruco ekkonstruiĝis je la 26-a de majo de 1937 kaj finiĝis je la 31-a de decembro de tiu jaro. Por sia konstruo oni elspezis 30.000 litroj da akvo kaj la prezo estis 10.000 COP$ de tiu epoko, la inĝeniero estis Argemiro Escobar, kaj la subarkitekto Luis Felipe Perea. La verko finiĝis je la 6-a de januaro de 1938 kun la aliaj du krucoj, kaptanta fine al Buzirako.
La strukturo
La monumento lokiĝas je 1.465 msn kaj havas bazo de420 m². La centra kruco estas la plej granda, ĝi havas 11 m de larĝeco kaj 26 m de alteco, la flankaj krucoj havas 22 kaj 8 m de alteco kaj larĝeco respektive.
7670 Kabeláč
7670 Kabeláč estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov, ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago.
Andor Jánossy
Andor Jánossy [jAnoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jánossy Andor estis hungara agronoma inĝeniero, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1970).
Andor Jánossy naskiĝis la  1908 en Szombathely. Li mortis la 1975 en Budapeŝto.
Biografio
Andor Jánossy frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1926-1930, poste li eklaboris en Nyírbátor. En 1933 li doktoriĝis, poste li eklaboris en ŝtata bieno en Mezőhegyes. Baldaŭe li ekhavis postenon en oficejo, baldaŭe en la ministerio, fine en instituto. Ekde 1965 li instruis en ĉeflernejo en Debrecen. Li okupiĝis precipe pri novaj semogenoj kaj li longe redaktis fakrevuojn, ekzemple Acta Agronomica. Li ricevis memormedalon en 1972.
Pola Partio Socialista
La Pola Partio Socialista (Polska Partia Socjalistyczna, PPS) estas maldekstra pola politika partio laborista kaj socialista. Ĝi estis kreita en la jaro 1892 dum tiel nomata pariza kunveno kiel Eksterlanda Asocio de Polaj Socialistoj kiel unu el la plej potencaj partioj en Pollando ĝis la jaro 1948. Dum la tempo de Pola Popola Respubliko la partio agadis nur eksterlande.
Červená Lhota (Bílá Lhota)
Červená Lhota estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bílá Lhota. Ĝi troviĝas 1 km nordokcidente de Bílá Lhota. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 83 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pola Partio Socialista
En 1987 kreiĝis enlanda PPS kiu estas daŭriganto de la tradicioj de Pola Partio Socialista. Post la jaro 1989 dum kelkaj oficperiodoj de la Sejmo havis PPS propran, sed ege malgrandan reprezenton en pola parlamento, sed nun la partio havas ege etan socian apogon en Pollando.
Červená Lhota (Bílá Lhota)
Červená Lhota situas en katastra teritorio Červená Lhota u Řimic kun areo 1,3 km².
Pola Partio Socialista
El la agado
2.08.1941: Konspire aganta Pola Partio Socialista deklaras sian sintenon al subskribita pola-soveta pakto.
Červená Lhota (Bílá Lhota)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.
Tivadar Bertalan
Tivadar Bertalan naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tivadar Bertalan frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li laboris jaron por havi ŝancon pri la plulerno. Li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1955. Post siaj studoj li aliĝis al la hungara produktejo pri filmoj, kie li restis ĝis 1991. Menciindas, ke dum la socialismo li havis eblecon labori en filmoj produktitaj en Okcidenta Germanio, Francio, Usono, ktp. Li instuas ankaŭ en la Hungara Belarta Universitato, krome li kontribuis en libroj, eĉ li ilustris librojn. Li partoprenas en ekspozicioj. Li ricevis premiojn ekde 2009, lastfoje premion Kossuth en 2017. Li havas edzinon kun filo.
Strugureni
Strugureni [strugurenj] (hungare: Mezőveresegyháza, germane: Rothkirchen) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 580 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 269 (rumanoj, 94% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1313. Ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Chiochiş.
Zsuzsa Rab
Zsuzsa RAB [ĵuĵa], hungare Rab Zsuzsa estis hungara poetino kaj tradukisto.
Zahájí
Zahájí estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio netutaj 3 km norde de Zliv kaj 15 km nordokcidente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.
Zsuzsa Rab
Biografio
Zsuzsa Rab frekventis gimnazion en Pápa, universitaton en Budapeŝto. Ŝi oferis sian vivon al tradukaĵoj de la rusa lingvo. Inter 1971-1984 ŝi redaktis ankaŭ en grava revuo. Ŝi ofte ricevis premiojn.
Kloŝo kaj vajra
Simbole vajra representas la tundron de ilumineco, ĝi alportas ŝanĝojn kaj homan konsciencon, kiu estas rekonita en ĉiuj religioj kiel grava epizodo de la vivo de mistikuloj aŭ sanktuloj.
Kloŝo enmana maldekstre kiel simbolo de virina aspekto aŭ saĝeco; Dorĝe, aŭ vira aspekto enmanita dekstre kiel metodo. Kune ili reprezentas, unuiĝon de saĝeco kaj metodo, alivorte vojo por ilumineco.
Dorĝe estas komuna nomo por viroj en Tibeta kulturo. Hence Phu Dorje, Ang Dorje (juna Dorĝe) kaj Nima Dorje (Lunde Dorje) aŭ, pli kutime, Dorje.
Vivien Edelényi
Vivien Edelényi [edelEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Edelényi Vivien estas hungara aktoro.
Vivien Edelényi naskiĝis la  en Dombóvár.
Zahájí
Naturrilatoj
Sudoriente de la vilaĝo situas naturmemorindaĵo Blana.
Klepáčov
Klepáčov (Kleppel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Sobotín en distrikto Šumperk. Vivas ĉi tie.
Klepáčov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,25 km².
Historio
Klepáčov estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1784 sur teritorio de senjorujo Velké Losiny, post apartigo de la senjorujo Vízmberk ĝi alfalis al ĝi. Post la jaro 1945 la municipo iom post iom elhomoĝis, ĝi fariĝis nura refreŝigejo. En la jaro 1949 la municipo estis alligita al Rudoltice kaj kun ĝi en la jaro 1961 al Sobotín.
Podmokly
Nomon Podmokly portas pluraj setlejoj:
kaj eksaj senjoraj sidejoj
Románd
Románd [romAnd] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Pannonhalma.
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Pápa-Tatabánya. Pannonhalma troviĝas 14, Kisbér 25, Zirc 27, Győr 28, Veszprém 47 km-ojn.
Enel
Enel (origine ENEL, sigloj de Ente nazionale por l'energia elettrica) estas transnacia firmao kiu produktas kaj distribuas elektron kaj gason. Ĝi estis starigita kiel publika ento fine de 1962; en 1992 ĝi estis transformita en akcia kompanio kaj en 1999, post la liberaligo de la elektra merkato, ĝi estis privatigita. La itala ŝtato, tra la Ministerio de Ekonomio kaj Financo, ankoraŭ restas la ĉefa akciulo. En majo 2015 ĝi havis 25,5% de la akcia kapitalo. Ĝi kotizas en la Borso de Milano. Enel estas la 56-a kompanio en la mondo laŭ vendo-volumeno kun 75.7 miliardoj da eŭroj kaj merkata kapitaligo de pli ol 39 miliardoj da eŭroj. Fine de 2017 ĝi havis preskaŭ 69.000 dungitojn, kun malpeza fleksio rilate al la antaŭa jaro.
Virieu-sur-Bourbre (stacidomo)
Virieu-sur-Bourbre estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Panissage, apud Virieu, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Zahájí (apartigilo)
Nomon Zahájí portas pluraj municipoj:
…aŭ partoj de municipoj:
Jakovlev Jak-9
La Jakovlev Jak-9 (NATO raportnomo: Frank) estis unusideja kaj unumotora ĉasaviadilo, kiu estis evoluigita kaj produktita dum la dua mondmilito. La Jak-9 staris ĉe finpunkto de la evoluigo de la piŝtaj motoroj por la ĉasaviadiloj en la Sovetunio. Ĝin baldaŭ sekvis la MiG-15 kun jetmotoro.
Oni konstruis el ĝis 14 diversajn variojn dum la dua mondmilito,
Grenzach-Wyhlen
Grenzach-Wyhlen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo situas borde de la rivero Rejno, kiu konsistigas la limon al Svislando, nordokcidente la komunumoj Riehen kaj Bettingen, antaŭurboj de Bazelo, kaj okcidente post nur 100 metroj la urbo Bazelo mem ankaŭ signifas rektan najbarecon al Svislando. De la plej okcidenta pinto de la komunumo, Francio situas nur en distanco de 7 kilometroj (Saint-Louis, germane Sankt Ludwig, en la historia regiono Alzaco).
Jamaga Taiĵi
JAMAGA Taiĵi aŭ Taiji Yamaga (naskiĝis la 26-an de junio 1892 en Kioto, mortis la 6-an de decembro 1970) estis japana anarĥiisto, pacifisto kaj esperantisto.
Tre juna li malkovris la anarĥiismon en Tokio kaj ekaktivis en la Japana Esperantista Asocio, el kiu li fariĝis sekretario. En 1910, kiam la japana ŝtato provis elradikigi la japanan anarĥiismon, li ankoraŭ estis tre juna kaj ne troviĝis inter la plej serĉataj aktivuloj, kaj tiel sukcesas eskapi el la policaj persekutoj. Li unue forfuĝis al Tajvano kaj poste al kontinenta Ĉinio. Tie, li instaliĝis en Ŝanhajo, kaj kunlaboris kun la ĉina anarĥiisto Sifo, kaj kun la ĵurnalo Ming Sing, en kiu li zorgis pri la esperantista sekcio.
Dum la Unua Mondmilito, li malaprobis la militistajn sintenojn de la Manifesto de la 16.
Li revenis Japanion kun sia kunulino Mika, sed en 1927, li revenis kun Sanŝiro Iŝikaŭa en Ĉinion; en tiu momento Ŝanhajo troviĝis en tre revolucia stato. Li fariĝis instruiston de Esperanto kaj ekzercis fortan anarĥiistan aktivadon. Sed la okupado de Ĉinio fare de japana armeo igas lin forlasi la kontinenton kaj foriri al Filipinoj, kie li laboras kiel redaktisto de manila ĵurnalo dum la Dua Mondmilito. Li verkas ankaŭ tagalogan-japanan vortaron.
Post la milito li revenis al Japanio, kie li kontribuis al la refondado de la anarĥiismo en sia lando, kaj al la kreado, la 12-an de majo 1946 de la Japana Anarkista Federacio. Danke al siaj lingvaj konoj, li fariĝis la sekretario de Internaj Rilatoj. Li ankaŭ estis Ĝenerala Sekretario de la Federacio, kaj kunlaboris en la ĵurnalo Heimin Ŝimbun, aperinta de la 15-a de julio de 1946.
Kiel pacisto, li aktive partoprenas la aktivadojn de la War Resister's International publikigante “Monda Civitano” kaj ĉeestante la 10-an Kongreson en Hindio en 1960.
Jamaga estis granda admiranto de Laozio, kaj li verkis tradukon de la libro Daŭdeĝingo al Esperanto. Tiu versio estas poste uzita de Eduardo Vivancos por fari version en la hispana lingvo kun la titolo "El libro del camino y de la virtud" (1963), tiel ke Esperanto rolas kiel pontolingvo.
De 1961 li malsaniĝis, sed li plu aktiviĝis ĝis sia morto en 1970.
Stacio Kōnan (Ŝiga)
Stacio Kōnan (japane: 甲南駅 [Kōnan-eki], angle: Kōnan Station) estas fervoja stacio en Koka, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kusatsu.
Niccolò Cacciatore
Niccolò Cacciatore (n. la 26-an de januaro 1770 - m. la 28-an de januaro 1841) estis itala astronomo.
(11872) 1989 WR
(11872) 1989 WR estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Niccolò Cacciatore
Cacciatore helpis Piazzi kompili la duan eldonon de la Stelkatalogo de Palermo (1814). Li faris la plej grandan parton de la laboro, fakte gvidante la projekton ekde 1807. Li ankaŭ publikigis verkojn pri la kometoj de 1807 kaj 1819.
Listo de urboj de Finnlando
Geografio > Eŭropo > Nordio > Finnlando> Listo de urboj de Finnlando < Urboj
Niccolò Cacciatore
Cacciatore sukcedis Piazzi kiel direktoro de la Observatorio de Palermo en 1817. Kiel tia, lia plej rimarkinda observo estis la malkovro de globa stelamaso NGC 6541 la 19-an de marto 1826. La observatorio estis atakita, kaj li estis malliberigita dum la sicilia revolucio de 1820, li postvivis por restarigi la instalaĵon kaj gvidi ĝin dum du pliaj jardekoj.
Listo de urboj de Finnlando
Tiu ĉi estas la listo de urboj de Finnlando. En 1977 la diferenco inter kampara komunumo kaj urbo estis nuligita kaj formale la finnlandaj urboj estas komunumoj, kiuj ricevis rajton nomi sin urboj. Nuntempe Finnlando havas 114 urbojn, el kiuj 35 estas fonditaj antaŭ 1905 kaj 28 inter 1960 kaj 1976.
Niccolò Cacciatore
Aldone al astronomio, li estis fakulo pri meteorologio kaj verkis kelkajn librojn pri la temo. Plue, post la politikaj problemoj de 1820, li servis kiel membro de la parlamento de la Reĝlando de la Du Sicilioj. Cacciatore estis elektita Fremda Honora Membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj en 1837.
Listo de urboj de Finnlando
Antaŭ la jaro 1960 urboj bezonis mem respondeci pri diversaj aferoj, kiujn la ŝtato prizorgis en kamparo kaj en urbetoj. Tial inter 1905 kaj 1960 neniu urbo estis fondita. Post 1960 pluraj tiamaj urbetoj (finne: kauppala) ricevis urban statuson kaj en 1977 ĉiuj urbetoj fariĝis formale urboj.
Niccolò Cacciatore
Li geedziĝis kun Emmanuela Martini en 1812, kun kiu li havis kvin infanojn. Lia filo, Gaetano, sukcedis lin kiel direktoron de la observatorio.
Listo de urboj de Finnlando
Pri urboj, kiuj estas formale dulingvaj aperas ankaŭ la sved- aŭ finnolingva nomo. En Esperanto estas uzata la urbonomo en la lingvo de loka plimulto.
Redwood-nacia parko
La Nacia Parko Redwood aŭ pli precize Redwood National and State Parks (esperante: Sekvoja nacia kaj ŝtata parko) de Usono estas apud la kalifornia pacifika marbordo proksime al la limo al Oregono. En la protektejo kreskas preskaŭ 50 procentoj de la naturaj arboj sekvojoj aŭ Sequoia sempervirens, nome la plej alte kreskanta arbo de la mondo. Al la parko apartenas la nature lasita varia marborda strio de multklifa marbordo kiu etendiĝas trans ebenaj rokaĵoj kun tajdaj lagetoj ĝis strandoj kaj deklivoj de la marborda montaro kaj la sekvojaroj.
En la 1920-aj jaroj fondiĝis unue la tri kaliforniaj ŝtataj parkoj Prairie Creek Redwoods State Park (preria rivera sekvoja parko), Del Norte Coast Redwoods State Park (Del Norte marborda sekvoja ŝtata parko) kaj Jedediah Smith Redwoods State Park (Jedediah Smith sekvoja ŝtata parko). La nacia parko fondiĝis je la 2a de oktobro 1968 kaj kuniĝis la administrado kun tiu de la ŝtataj parkoj. Ekde 1980 la regiono estis monda kultura heredaĵo de UNESKO. La parko estas administrita kune kun la Nacia Parkoservo kaj la California Department of Parks and Recreation (Kalifornia departemento de parkoj kaj distro).
Historio
Male al la plej multaj aliaj naciaj parkoj de Usono la Sekvojaj naciaj parkoj ne estiĝis por protekto de geologiaj formacioj aŭ aliaj nemoveblaj objektoj, sed ĝi dankas al sia fondaĵo por la historio de la landuzo. Pro la trouzo de la sekvojo en Nordkalifornio troviĝis la arbo nur ankoraŭ en tre foraj regionoj aŭ tute malaperis.
La indiĝenoj
Tiuj ĉi popoloj konsistis el nur kelkaj cent ĝis mil personoj, kiuj loĝis en malgrandaj vilaĝoj kaj familiaj komunumoj. La milda klimato kaj la riĉeco je fiŝoj en la maro kaj riveroj, kaj la sovaĝbestoj de la lando donis sufiĉan bazon por vivteni la popolojn. La domoj konstruiĝis el la ligno de sekvojoj. La favoraj kondiĉoj permesis grandan popoldensecon.
La jurokoj vivtenis sin ekzemple per plektado de korboj el radikoj, gresoj kaj filikoj. Ili havis lancojn kiel ĉasarmiloj kaj por fiŝkapti ili uzas malpezajn lancojn kaj retojn.
Malkovrantoj kaj orserĉantoj
La unuaj malkovrantoj atingis la regionon en la jaro 1775. En la „golfo de Trinidad“, kelkajn kilometrojn sude de la hodiaŭa parko ankris la Ekspedicio Heceta-Bodega kaj deklaris la marbordon hispana posedaĵo de Vicreĝlando Nova Hispanio. La kontaktoj kun la praloĝantaro estis malofta. Verŝajne la hispanoj kunportis variolon kiu kaŭzis multajn viktimojn ĉe la anoj de la saliŝa popolo.
Nur ekde 1828, la regiono apartenis al la de Hispanujo sendependa Meksikio, trarajdis la marbordajn montojn la kaptilisto Jedediah Smith kune kun 20 peltbestĉasistoj kaj karavano el 300 muloj. La densaj arbaroj estis peze traireblaj.
En 1849 la sciencisto kaj aŭtoro Josiah Gregg kun ses kamaradoj trarajdis la nordan marbordon serĉante oron, mallonge antaŭ la fino de la meksika-usona milito. Kiel rezulto de tiu milito Kalifornio apartenas al Usono. Li esploris kiel unua la sekvojojn. Unu jaron antaŭe, 1848, oni trovis oron ĉe la supra parto de la rivero Trinity. Tiam oni komencis la kalifornian deliron pri oro. Laŭlonge de la riveroj la orserĉistoj eniris pli kaj pli profunden en la arbaroj de la marborda montaro. Novaj setlejoj ekestis dum nokto, unue kiel tendo-urboj kaj oni faligis arbojn por konstrui domojn. Post la trovo de oro ĉe la Gold Bluff Beach pli kaj pli da homoj ekloĝis tie.
La tempo de la lignoindustrio
La enorma kresko de la populacio kaŭzis grandegan kreskon de la loĝantoj. La ligna industrio fariĝis post kelkaj jaroj la gvida ekonomia branĉo okcidente de la Misisipo. La ligno de la sekvojo estis ŝatata kiel bona utilligno kun multaj uzeblecoj, ĉar ĝi estas rezista en la klimato kontraŭ fungoj kaj rezista kontraŭ cerambikedoj kaj termitoj. Antaŭ ĉio sekvojo kreskas en densaj arbaroj. La arbo donis grandan kvanton de ligno. Ekzemple unu averaĝa sekvojo donis la lignon por konstrui 22 domojn.
Geografio
La sekvoja nacia ŝtata parko etendiĝas en la nordo de la usona ŝtato Kalifornio preskaŭ 90 km laŭlonge de la pacifika marbordo en la montetoj de la Kaliforniaj Marbordaj Montaroj. La plej alta punkto estas la monto Grashoppers Peak (1014 m) en la Bald Hills. La parko troviĝas en la kaliforniaj kantonoj Humboldt kaj Del Norte. La parko havas areon de 534 km² kaj konsistas ĉefe el arbarkovritaj deklivoj, el 52 km longa marborda strio, pluraj riveroj kaj lagoj kaj malgrandaj preriaj areoj. La parko entenas la marbordajn partojn de la Pacifika oceano ĝis 400 m antaŭ la normala marnivelo.
Al la parko apartenas la lokoj Crescent City, Orick kaj Klamath kun ĉ. 5000 loĝantoj kaj la elfluejo de la rivero Klamath.