cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endre Lengyel
Biografio
Endre lengyel havigis diplomon de instruisto en Universitato de Koloĵvaro (1921), poste li doktoriĝis pri geologio (1922). Samloke li iĝis praktikanto, asistanto. En Universitato de Szeged li estis adjunkto (1924), poste privatprofesoro (1928). En Italujo li studis la vulkanojn kaj li prelegis (1930) en la Universitato Catanio. Ekde 1939 li iĝis universitata profesoro en Budapeŝto. En 1949 alvenis al Instituto pri Geologio kaj laboris tie kiel scienca ĉefkunlaboranto ĝis sia pensiuliĝo (1959). Li laboris ankoraŭ ses jarojn ĉe la Mineja Esplorinstituto. Li finis sian instrukarieron en la Akademio pri Tekniko kaj Ekonomikscienco (1949-1952). Li havas pli ol cent da sciencaj publikaĵoj. Li estis ĉefsekretario dum pluraj jaroj de Hungara Geologia Asocio, kies en 1978 li iĝis ano honora.
Kajano
Kultivado
Kajano estas tre rezistemaj al arideco kaj povas esti kultivata en areoj kun malpli ol 650mm da jara pluvado. Kun la maiza rikolto malsukcesanta tri el kvin jaroj en sekaj regionoj de Kenjo, konsorcio gvidita de la Internacia Instituto pri Esplorado de Kultivaĵoj por la Duonaridaj Tropikoj (ICRISAT) celis enkonduki la kajanon kiel nutran alternativon, rezistema al sekeco.
Herbert Franklin Solow
Kun Robert H. Justman li verkis libron Inside Star Trek: The Real Story eldonita de Pocket Books en 1996 pri la produktado de Star Trek.
Kajano
Popolaj nomoj
La planto havas tre diversajn nomojn. Ekzemple:
Disvastigo
Kajano estas kultivata en multaj partoj de la tropikoj kaj subtropikoj kaj estas trovebla en alteco inter ĉe maro kaj 1450m super marnivelo.
Imre Pöschl
Imre Pöschl [poŝl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pöschl Imre estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis selmeci [ŝelmeci]. Lia patro estis Ede Pöschl, li estis onklo de Géza Pattantyús-Ábrahám.
Imre Pöschl naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Imre Pöschl akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1893. Post siaj studoj li helpis la instruadon samloke apud Károly Zipernowsky. En 1896 post eksterlana studvojaĝo li laboris en fabriko pri ŝipoj de Budapeŝto. Ekde 1917 li apartenis al stabo de Kálmán Kandó, kiu kreis elektrajn lokomotivojn. Ekde la sama jaro li ankaŭ instruis en la menciita universitato. En 1920 li estis nomumita privata profesoro, en 1925 publika ordinara profesoro kaj katedrestro. En 1952 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio.
Li ricevis premion en 1926.
Galina Riĉardovna Kastel
Galina Riĉardovna KASTEĽ Галина Ричардовна Кастель) estis rusa sovetunia astronomino.
Sushi Bar
Sushi Bar (prononcu "Suŝi Bar") estas meksika rokbando el Ciudad Juarez (Ĉiŭaŭao). Ĝiaj membroj estas Carlos Diaz kiel kantisto kaj gitaristo, Cesar Romeo kiel gitaristo, Hector Quintana kiel basisto kaj Asrael Kato filo de Satano kiel tamburisto.
Galina Riĉardovna Kastel
Ŝi malkovris 9 asteroidojn en kunlaboro kun Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova aŭ Ljudmila Georgijevna Karaĉkina.
Sushi Bar
Ili estas studentoj de la Altlernejo de Medicino de la Universitato Aŭtonoma el Juarez Urbo (UACJ). Ilia unua koncerto okazis la 8-an de oktobro 2005 en la Kongreso de Mangao, Animeo kaj Kulturo en la Centra Parko de Juarez Urbo kiel parto de la Festivalo Internacia Ĉiŭaŭao, organizita de la registaro de la ŝtato.
Galina Riĉardovna Kastel
La asteroido 3982 Kastel' estas tiel nomata en ŝia honoro.
Dávid Frölich
Dávid Frölich [froliĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Frölich Dávid estis hungarlandana sciencisto (astronomo, matematikisto, instruisto). Lia familia nomvarianto estis Fröhlich, lia nacieco ne estas konata. Dávid Frölich naskiĝis en 1595 en Leibitz (Hungara reĝlando, nuntempa Ľubica en Slovakio), li mortis la en Lőcse (Hungara reĝlando, nuntempa Levoča en Slovakio).
Biografio
Dávid Frölich studis en Frankfurto ĉe Odro, poste li studvojaĝis 12 jarojn, fine li ekloĝis en Késmárk. En 1630 li estis kolegiestro en la urbo. Li kreis latinajn, germanajn, hungarajn kaj ĉeĥajn kalendarojn precipe inter 1622–1642. Pli frue en 1615 li grimpis pintojn en Karpatoj. Ferdinando la 3-a (Sankta Romia Imperio) donacis al li titolon "imperiestra kaj reĝa matematikisto". Li havis edzinon, kiu naskis plurfoje.
Flessau
Flessau estas loĝloko kaj eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 7-a de junio 2009 la loĝloko estas parto de la hansa urbo Osterburg (Altmark). Fine de 2007 la komunumoparto havis 981 loĝantojn.
6171 Uttorp
6171 Utorpo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Laurence G. Taff elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo Uttorp (Blekinge län), en sud-oriento de Svedio. Estas tie naturrezervejo uzita de la amatora astronoma klubo de Karlskrona : la ejo estas fama pro la malheleco de ĝia nokta ĉielo.
Mjedzjanko
Mjedzjanko ( Miedzianka, Küpper) estas rivereto en Pollando. Ĝi alfluas Nejson ĉe Trzciniec Dolny.
La rivereto fontas en Ĉeĥio norde de Oldřichov v Hájích. Ĉe Bogatynia ĝi kunfluas kun rivereto Ślad ( Schladebach), ĉ. 5,5 km supre de la riverfino. En la germana lingvo tiu ĉi lasta parto de la rivereto nomiĝas Küpper.
Malgraŭ sia mallongeco la rivero dum pluvado ricevas abunde da akvo el la Izera Montaro kaj foje suferigas per inundoj. Je la ĝi inundis la urbon Bogatynia. Je la rompiĝis digo ĉe urbeto Türchau (intertempe nuligita pro minado), kiu estis inundita. Komence de aŭgusto 2010 Bogatynia denove estis katastrofe inundita.
Listo de la membroj de la Franca Akademio laŭ fotelo
Listo de la membroj de la Franca Akademio laŭ fotelo.
Per dekreto de la, la Nacia Konvencio nuligis la Francan Akademion. Per edikto de la 23 pluviozo de jaro 11 (12-an de februaro 1803), la 1-a Konsulo Napoleono Bonaparte decidis restarigi ĝin kiel la dua klaso de Instituto de Francio. La, la reĝo Ludoviko la 18-a redonis al ĝi ties titolon « Académie française. » Okaze de la restarigo de 1803, nur dek akademianoj elektitaj antaŭ la dissolvo de 1793 reakiris sian seĝon (André Morellet, Stanislas de Boufflers, Henri Cardin d’Auguesseau, Claude de Thiard de Bissy, Jean de Boisgelin de Cucé, Guy Jean-Baptiste Target, Jacques Delille, Jean-Baptiste Antoine Suard, Jean-François Ducis kaj Armand de Roquelaure).
{| align=center cellspacing="5" cellpadding="12" border=1 ! width="50%" bgcolor=#ECECEC| Malparaj foteloj !! width="50%" bgcolor=#ECECEC| Paraj foteloj
MPB
La vorto havas plurajn signifojn:
Luterana nova preĝejo (Szarvas)
Luterana nova preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Szarvas.
Historio
La pli nova luterana preĝejo estis konstruita fine de la 1890-aj jaroj. En 1987 ĝi estis renovigita.
Konstruaĵo
Ĉirkaŭ la preĝejo estas ĝardeno, apude paroĥo. La fundamento formas krucon, la longo estas iom pli longa, ol la larĝo. La preĝejo estas kaj ekstere, kaj interne ornamriĉa, kiu estas nekutima en la luteranaj preĝejoj. Estas 3 turoj, sed nur la meza turo estas tre alta kaj formas kvadraton. La altaro estas 10 metrojn alta, kie la bildo prezentas Kriston sur la kruco.
Mimov
Mimov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Osvračín, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Osvračín. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mimov situas en katastra teritorio Osvračín kun areo 11,24 km².
18548 Christoffel
18548 Christoffel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematikisto Elwin Bruno Christoffel (1829–1900), profesoro ĉe diversaj germaniaj universitatoj. Lia laboro pri kvadrataj diferencialaj formoj inspirata de Bernhard Riemann, anticipis kelkajn el la rezultoj de la teorio pri la tensoroj pli malfrue disvolvita de Ricci-Curbastro kaj Levi-Civita.
Hamada Madi
Hamada Madi (naskiĝis en 1965 en la komora insulo Mohéli) estas komora politikisto. Li oficis kiel la ĉefministro de la Komoroj de 2000 ĝis 2002, antaŭ ol kiam la ofico estis forigita.
Vivo
Madi diplomiĝis en konstitucia juro en Ukrainio kaj laboris kiel politika konsultisto antaŭ ol li iĝis la ĝenerala sekretario de la Respublikana Partio de la Komoroj.
Antaŭ ol li nomumiĝis en novembro 2000 kiel ĉefministro, li plenumis la oficon de la ministro de Defendo kaj ludis ŝlosilan rolon en la intertraktadoj de paco kun la separatistoj de la insulo Anjouan. En januaro 2002, li anstataŭis kolonelo Azali Assoumani kiel provizora prezidanto de la Komoroj, sed pro sia deveno el la insulo de Mohéli li ne estis permesita kandidatiĝi por la prezidantaj balotoj en 2002. Post kiam Assoumani venis al prezidanta potenco en majo 2002, Madi estis nomumita speciala konsilanto. En aprilo 2007, li ricevis permeson forlasi la landon.
Solci
Solci (ruse Сольцы) estas urbo en Novgoroda provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1390.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1914.
La interurba telefona kodo estas 81655, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Ŝelonj (Шелонь) (baseno de lago Ilmenj (Ильмень)).
En jaro 1959 la urbo havis 9,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 11,3 mil loĝantojn.
7507 Israel
7507 Israel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. La eksponitaj platoj estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Suontee
Suontee estas vere fiŝara lago en Finnlando en provinco Meza Finnlando en komunumo Joutsa kaj en provinco Suda Savonio en komunumoj Pertunmaa kaj Hirvensalmi. Ĝia areo estas , longo de bordo , la meza profundo kaj la plej granda profundo. Kvaliteto de akvo de Suontee estas bona, eble bonega. Suontee inkludas akvoareojn Ala-Suontee (pli norda) kaj Ylä-Suontee (pli suda). Ylä-Suontee estas pli naturstata ol Ala-Suontee. Ylä-Suontee estas areo de Reto Natura 2000. Suontee elfluas al lago Viheri. Suontee havas multajn insulojn. Sur kaj apud Suontee vivas vere multaj birdoj. Suontee havas plej ŝtonarajn sed ankaŭ sablajn strandojn.
Soya Fujiwara
Soya Fujiwara (藤原 奏哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Giravanz Kitakyushu.
ETA
ETA (eŭske "Euskadi Ta Askatasuna" — Eŭskio kaj Libereco) estas la eŭska armeo, kiu agas terorisme, fondita de 1959 studenta grupo en Bilbao (Bilbo) (Universitato Deusto), celante, ke la eŭska regiono:
Gergely Moldován
MOLDOVÁN Gergely Grigore Moldovan [moldova'n] estis hungaria rumana etnografo, literaturhistoriisto, universitata profesoro naskita la 12-an de marto 1845 en Szamosújvár kaj mortinta la 6-an de julio 1930 en Kluĵo.
Biografio
Gergely Moldován finis juron en Koloĵvaro. Ekde 1872 li estis advokato, ekde 1876 lernejinspektisto en Erdély kaj dum tiu tempo li organizis 57 da lernejoj. Inter 1886 ĝis 1919 li estis profesoro pri rumana lingvo kaj literaturo en la Universitato de Koloĵvaro. En 1906 – 1907 li estis la rektoro de la universitato. Li estis adepto de la pliproksimiĝo de rumanoj kaj hungaroj.
ETA
ETA estis deklarita terorisma organizo fare de Eŭropa Unio kaj Usono pro la uzo de perfortaj rimedoj kiel murdo, kidnapo kaj ĉantaĝo (kiu estis unu el ĝiaj fontoj de financado). De 1968 ĝis 2010, 829 homoj estis mortigitaj kiel rezulto de la agadoj de la organizo.
Milionoj da Hispanoj dum multaj jaroj jam manifestaciis kontraŭ ETA, inkluzive en la Eŭska Aŭtonoma Komunumo mem. Milionoj ankaŭ manifestaciis kontraŭ la Madridaj atakoj de 11-a de marto 2004, pri kiuj multaj tiutempe kredis ETAn kulpa, grandparte pro manipulado de la informoj fare de la registaro de José María Aznar.
La membroj de la organizo estis nomitaj etarras en la hispana lingvo aŭ etakideak en la eŭska lingvo. La membroj de la organizo kaj iliaj subtenantoj uzis la esprimon gudariak kiu signifas "militistoj" en la eŭska.
En marto de 2006, ETA anoncis provizoran ĉeson de sia terorista agado. Ĉi tiu ĉeso estis fine rompita la 30-an de decembro de tiu mem jaro, kiam okazis terorisma akto en la flughaveno de Barajas en Madrido kaj definitive rompita la 5-an de junio 2007. La 20-an de oktobro 2011, la organizo sciigis ke ĝi finfine ĉesis uzi perforton. La 3-an de majo 2018, la organizo oficiale ĉesis ekzisti.
Zutabe ("kolono", en la eŭska) estis la interna inform-bulteno de la eŭska sendependisma armita organizaĵo ETA.
Viktimoj
La hispana ministerio pri internaj aferoj deklaris, ke inter 1960 kaj 2003 817 homoj estis mortigitaj de ETA, inter ili 339 civiluloj. La aliaj apartenis al ŝtataj organoj: Guardia Civil (198 mortintoj), Policía Nacional (145), armeo (97), Policía Local (24), Ertzaintza (eŭska polico, 13), Mossos d'Esquadra (kataluna polico, 1). La civilaj mortigitoj plejparte estis politikistoj, urbaj parlamentanoj, juĝistoj, profesoroj kaj entreprenistoj.
La atencoj, kiujn oni imputas al ETA, komenciĝis en 1960. La suba listo montras atencojn depost 1986:
Eksteraj ligiloj
Detalan dokumentadon pri ETA-atencoj vi povas legi ĉe http://www.el-mundo.es/eta/atentados.html (hispanlingve)
Bad Zurzach
Pri la komunumo
Bad Zurzach (kiu ĝis la 1-a de decembro 2006 oficiale nomiĝis Zurzach - prononcu curcaĥ) estas kuracloko, komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 4,344 loĝantojn je la 31-a de decembro 2018.
Geografio
La komunumo Bad Zurzach situas sur ebenaĵo sude de la rivero Rejno kaj norde de la Argovia Ĵuraso.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bad Zurzach limas en nordo al Küssaberg (Germanio), en oriento al Rekingen, en sudo al Tegerfelden, en sudokcidento al Döttingen, en okciento al Klingnau, kaj en nordokcidento al Rietheim AG.
Trafiko
La komunumo situas ĉe la fervojlinioj de Koblenz kaj de Waldshut tra Eglisau al Vinterturo. La linio de Waldshut al Vinterturo estas servata per regionaj trajnoj de la turgovia fervojkompanio THURBO.
Historio
El arkeologiaj trovaĵoj evidentiĝas, ke en la regiono de Zurzach jam en la 3-a jarmilo a.K. dum la neolitiko setlis homoj. Aliaj trovaĵoj datiĝas el la 12-a jarcento a.K. el la bronzepoko. Ĉirkaŭ en la jaro 400 a.K. estiĝis sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo kelta setlejo kun la nomo Tenedo. Post la malvenko de la helvetoj kontraŭ la armeoj de Julius Caesar apud Bibracte en 58 a.K., la romianoj estis la novaj regantoj en Tenedo. La vilaĝo fariĝis grava fortikaĵo apud la legionejo Vindonissa. Estis konstruita ponto trans Rejno, defendoinstalaĵo kun duobla kastelo kaj konsiderinda setlejo. En la jaro 401 la romianoj forlasis la limlokon Tenedon kaj retiriĝis trans la Alpoj al Italio.
En la jaro 344 mortis en la tiama Tenedo la Sankta Verena, sur kies tombo estis poste konstruita preĝejo. La loko tiam fariĝis pilgrimejo, kiu en la jaro 888 fariĝis posedaĵo de la Monaĥejo Reichenau. En mezepoko Zurzach fariĝis siginifa foirejo.
En la jaro 1415 Zurzach kune kun la tuta Argovio estis konkerita de la Svisa Ĵurkomunumo. La loko tiam estis integrita al la Grafejo Baden.
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Zurzach fariĝis distriktĉefloko en Kantono Baden, kaj gardis tiun funkcion kiam la distrikto Zurzach estis en la jaro 1803 post la pereo de la Helveta Respubliko integrita en la nova Kantono Argovio.
En la jaro 1914 en Zurzach estis malkovrita termalfonto okaze de borado por salo. Oni unue refermis la fonton kaj nur 40 jarojn poste ekutiligis ĝin por kuracbanejo. La 5-an de septembro 1955 oni realboris la termalfonton kaj la unuaj bangastoj venadis al Zurzach. La loko evoluis al unu el la plej signifaj kuraclokoj de Svislando. Kun efiko de la 1-a de decembro 2006 la komunumo ŝanĝis per publika baloto sian nomon de Zurzach al Bad Zurzach. Per la aldono de la vorto "Bad" (en Esperanto "banejo") al la nomo de la komunumo ĝi volis emfazi la signifon de la loko kiel kuracloko.
MRI
La vorto havas plurajn signifojn:
NGC 7660
NGC 7660 (aliaj indikoj — UGC 12594, MCG 4-55-12, ZWG 476.35, PGC 71413) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(18549) 1997 AD13
(18549) 1997 AD13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
MUD
La vorto havas plurajn signifojn:
Ferenc Doór
Ferenc Doór naskiĝis la  en Petrilla (Hungara reĝlando, nuntempa Petrila en Rumanio), li mortis la  en Szentendre.
Biografio
Ferenc Doór akiris diplomon en Hungara Belarta Alternejo en 1949, sed pli frue post la 2-a mondmilito li estis militkaptito en Siberio. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Szőnyi kaj Nándor Lajos Varga. Post siaj studoj li estis asistanto samloke kelkajn jarojn. Li pentradis pejzaĝojn kaj aĵpentraĵojn ekzemple en artistkolonio (Szentendre), artistkolonio (Kecskemét), Szigliget, Hódmezővásárhely, Mártély. Li ricevis premion en 2011.
Trouville - Deauville (stacidomo)
Trouville - Deauville estas franca stacidomo sur linioj - Trouville - Deauville kaj  - Trouville - Deauville, situanta en komunumo  Deauville, apud Trouville-sur-Mer, en departemento Calvados, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Normandio.
Portugala kverko
La Portugala kverko (Quercus faginea), estas specio de arbo rezisto-falfolia planto (la sekaj folioj ne falas ĝis la apero de la novaj printempe) de mezaveraĝa grando de ĝis 20 metroj de alto, tipa de zonoj de mediteranea klimato de Nordafriko kaj Iberio. Ĝi estas specio indiĝena de mediteraneaj arbaroj. Floras inter aprilo kaj majo, preskaŭ ĉiam antaŭ la anzino; la glanoj maturiĝas kaj estas disigitaj ĝis septembro aŭ oktobro.
Priskribo
La Portugala kverko estas arbo simila al la anzino, kvankam de falfoliplanta foliaro kaj malpli densa.
Komunaj nomoj en la hispana
Albar, bellota, billota, cajiga, cajigá, cajigu, carcoxa, carrasca, carrascal, carrascalejo, cascabillo, caxigo, encina, enciniego, gállara, gaña (agalla), llata, macharu, matoju, quejido, quejiga, quejigo, quejio, rebollo, roble, roble ancina, roble andaluz, roble carraspo, roble carrasqueño, roble encimego, roble encina, roble enciniego, roble matorrizo, roble quejigo, robre, tallar.
Soroĉinsk
Soroĉinsk (ruse Сорочинск) estas urbo en Orenburga provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53427.
La urbo estis fondita en jaro 1737.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1945.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 35346, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas apud Uralo, sur maldekstra bordo de rivero Samara (Самара) (kiu enenfluas en riveron Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio Soroĉinskaja (Сорочинская).
Traduko de nomo de la urbo estas "(io de) pigo".
En jaro 1959 la urbo havis 19,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 30,1 mil loĝantojn.
Distrikto Nalut
Nalut (نالوت, latinliterigo laŭ DMG Nālūt) estas distrikto de Libio, en la centra nordo de la lando. La distrikta ĉefurbo estas la samnoma urbo Nalut.
Geografio
En la tuta distrikta teritorio laŭ statistikaj informoj el la jaro 2006 vivas proksimume loĝantoj sur areo de pli-malpli.
En la okcidento la distrikto limas al Tunizio. Enlande ĝi limas al la sekvaj libiaj distriktoj:
Administra historio
En la tuta distrikta teritorio laŭ la stato de la jaro 2003 vivis loĝantoj sur areo de tiutempe sume. Kadre de la administra reformo de 2007, la sude najbara kaj kompare multe pli granda distrikto Gadames estis integrigita.
Ŝtata Historia Muzeo
La Ŝtata Historia Muzeo (Госуда́рственный Исторический музе́й) estas plej ampleksa deponejo de la rusaj naciaj eksponaĵoj situanta en Ruĝa Placo de Moskvo, Rusio. Ĝin ordonis fondi caro Aleksandro la 2-a en 1872. Ĝis 1917 ĝi nomiĝis La Historia Muzeo de Lia Imperiestra Moŝto Aleksandro la 3-a .
La projekton de la konstruaĵo faris kaj realigis en 1881 arkitekto Vladimir Ŝervud kaj inĝeniero A. Semjonov. Ili sukcesis bele komplektigi la Ruĝan Placon per sia kreaĵo kaj Kremlo, do oni trovas neniun videblan diferencon inter arkitektaj stiloj de konstruaĵoj el la 15-a kaj la 19-a jarcentoj, des pli, ke ambaŭ objektoj havas saman ruĝbrunan koloron.
Internon de la muzeo ornamis famaj rusaj pentristoj: Viktor Vasnecov kaj Ivan Ajvazovskij.
En 2010 kvanto de la muzeaj eksponaĵoj atingis 4,400,000, kiuj okupas 4000 m² da areo.
Filioj de la muzeo estas:
Kobudo
Okinava kobudo (沖縄古武道?), aŭ simple kobudo, referencas al luktartoj inter armitaj luktartoj el Okinavo, Japanio. Ĝi estas ankaŭ konata kiel Rjukjua kobudo aŭ kobujucuo (琉球古武術?). Tiuj sistemoj povas havi el unu al tiom multaj kiom dekduo da armiloj en ties praktikaro, inter kiuj bastono rokuŝakubo aŭ "bō", glavo sai, tenilenhava frapilo tonfa, rikoltilo kama kaj plej famaj nunĉakoj (katenitaj bastonetoj), sed ankaŭ la metalfrapilo tekko, glavo kaj ŝildo, kaj fraposnuro surujin. Malplej oftaj okinavaj armiloj estas la bastonoj tambo, hanbo kaj eku (remilo).
Pécs
Pécs [pEĉ] estas urbego kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, kies departementejo estas kun departementrajto, en Distrikto Pécs, kies centro ĝi estas. Pécs estas ankaŭ romkatolika diocezo.
Nomo
Pécs havas nomojn en diversaj lingvoj:
Geografio
La urbo situas sur sudaj deklivoj de montaro Mecsek, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Barcs, fine de fervojo Budapeŝto-Pécs. Urboj Komló kaj Kozármisleny estas proksime.
Pécs konstruiĝis ĉe la sud-okcidenta rando de la lando, proksime al la kroatia limo. Ĝia suda parto estas ebena, la norda parto situas sur la moderaj deklivoj kaj valoj de la montaro Mecsek. La situo de Pécs estas tre avantaĝa koncerne la klimaton ĉe la limo de regiono eĉ nun arboriĉa. En varmaj someraj tagoj vespere aerfluo venas de sur la deklivoj de Mecsek, kiu malvarmigas kaj purigas la aeron de Pécs. La urbo sude estas malfermita, norde ĝin ŝirmas la suda parto de Mecsek, kiu el suda direkto al nordo krute altiĝas de alteco ĉirkaŭ 120 metroj super la marnivelo ĝis alteco de 400 eĉ 600 metroj. Eksteraj partoj de la urbo atingas altecon ĉirkaŭ 200. La areo de vinberkultivado reduktiĝis al mallarĝa parto. La arbokovritaj terenoj komenciĝas super alteco ĉirkaŭ 300 m. La montaron Mecsek dividas pluraj valoj, kiuj havas gravan rolon por plibonigi la atmosferon en la urbo kun varma klimato kaj sen liberaj akvosurfacoj. La akvoj fluantaj de sur Mecsek kuniĝas en la rivereto Pécsi-víz (akvo de Pécs) el nord-oriento al sud-okcidento, kaj ĝi kondukas ilin al la rivereto Fekete-víz (nigra akvo), kiu poste atingas la riveron Dravo.
Historio
En iu valo de Mecsek, en kaverno oni malkovris restaĵojn de loĝloko 60 aŭ 80 mil jaraj. La monto Makár havis loĝlokon antaŭ 6 mil jaroj. Sur la monto Jakab (Jakobo) la arkeologoj trovis restaĵojn de keltaj remparoj kun kelta vilaĝo. Plej frue produktantoj de strie ornamitaj ceramikaĵoj loĝis en la ĉirkaŭaĵo, ilia loĝloko situis sur la altebenaĵo de la monto Maklár. Antaŭ la romianoj krom la keltoj loĝis ĉi tie ankaŭ iliroj.
Romianoj
La loĝlokon Sopiane fondis la romianoj en la dua parto de la 1-a jarcento pK, kiam Transdanubio estis provinco de la Romia Imperio. La urban rangon ĝi ricevis nur poste, dum la regado de imperiestro Hadriano (117-138). La nomo Sopiane verŝajne devenas el la pluralo de la kelta vorto "sop", kiu signifas marĉon. La centro de Sopiane estis tie, kie nun staras la Palaco de Poŝto. Kelkaj partoj de la romiaj akvokondukiloj (duktoj) estas videblaj eĉ nun. Kiam Panonio estis dividita al kvar partoj, do fine de la tria jarcento, dum la regado de imperiestro Diokleciano, Sopiane fariĝis la ĉefurbo de la provinco Valeria. La nomon la provinco ricevis laŭ la tiel nomata edzino de iu imperiestro (Galerius Maximianus). Sopiane en la romia epoko havis ĉirkaŭ 8 aŭ 10 mil loĝantojn. Ĝi fariĝis ankaŭ grava centro de la prakristanismo. La tombejan arkitekturan ensemblon, kiu devenas el la menciita periodo, la Komitato de Mondheredaĵoj kadre de UNESCO registris en la listo de mondheredaĵoj. La kristanismo disvastiĝis en la unua duono de la 4-a jarcento. En tiu epoko aperis en la urbo kristanaj tombejoj tie, kie nuntempe troviĝas la katedralo.
Sorsk
Sorsk (ruse Сорск) estas urbo en Ĥakasio en Rusio.
Pécs
Romianoj
Fine de la 4-a jarcento la potenco de Romio reduktiĝis en la regiono pro la invado de barbaroj kaj konkerado de hunoj. Kiam la armeo de Karolo la Granda alvenis, en la urbo loĝis jam avaroj kaj slavoj. Karolo la Granda por kelka tempo aneksis la regionon al la Franka Imperio. Koncerne la eklezion, ĝi apartenis al la episkopejo de Salzburgo.
Frua mezepoko
En la frua mezepoko Salzburga dokumento mencias unuafoje la urbon en 871 per la nomo "Quinque Basilicae" (kvin katedraloj). Tiu nomo eble aludas al tio, ke por konstrui la preĝejojn de la urbo oni uzis la ŝtonojn de kvin prakristanaj preĝejoj.
Sorsk
La urbo estis fondita en jaro 1940-aj jaroj.
Pécs
Frua mezepoko
En 896 diversaj hungaraj gentoj alvenis, poste la proksima urbo Baranyavár (pron: baranjavar) fariĝis la centro de la departemento, aliflanke Pécs estis grava eklezia centro, sidejo de episkopo. Latinlingvaj dokumentoj mencias ĝin per la nomo "Quinque Ecclesiae" (kvin preĝejoj). Reĝo Stefano la 1-a (Hungario) tie fondis la episkopan sidejon en 1009.
Sorsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
Cezio
Cezio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Cs kaj la atomnumeron 55. Ĝi estas mola argent-or-kolora alkala metalo. Ĝi estas konata por uzo en atomaj horloĝoj. Ĝi estis malkovrita de Robert Bunsen kaj Gustav Kirchhoff en la jaro 1860.
Pécs
Frua mezepoko
Dum la regado de reĝo Petro Orseolo estis konstruita la katedralo de Pécs, kiu fine fariĝis ankaŭ la fina ripozejo de la reganto. En 1064 reĝo Salomono la 1-a (Hungario)ĉi tie festis dum Pasko, post kiam li repaciĝis kun sia kuzo, kiu poste estis konata per la nomo reĝo Géza la 1-a. En la sekva tago la katedralo bruldetruiĝis, kaj poste estis konstruita la katedralo ekzistanta eĉ nun. En 1235 oni mencias la urbon laŭ la nuna formo "Pécs" la unuan fojon. En la urbo ekloĝis pluraj monaĥaj ordenoj, unue la benediktanoj en 1076. La unua hospitalo ekfunkciis en 1181. La unua monaĥejo de dominikanoj estis konstruita en 1238.
Malfrua mezepoko
Reĝo Ludoviko la 1-a (Hungario) laŭ la propono de sia vickanceliero Vilhelmo, episkopo de Pécs, fondis universitaton en la urbo en 1367. Ĝi estis la unua universitato en Hungario. La permesa dokumento (eldonita de la papo Urbano la 5-a) tre similas al tiu de la viena universitato, kaj ĝi deklaras, ke la universitato rajtas instrui ĉiujn sciencojn krom teologio. La profesoroj estis dominikanaj monaĥoj. Pli da informoj ne restis, eĉ tion oni ne scias, kie estis la universitato, kaj kiom longe ĝi ekzistis. La lasta fidinda informo pri la universitato datiĝis en 1464. [26] (Eĉ hodiaŭ ĉi tie funkcias la plej granda universitato de la lando kun pli ol 34 mil studentoj.)
La urbo estis ŝatata restadejo de reĝo Matiaso la 1-a, kaj ankaŭ lia filo, princo Johano Corvin rifuĝis al Pécs, al episkopo Sigismundo kun la konservita krono post la batalo ĉe la urbo Sárvár (pron: ŝarvar). En 1459 Janus Pannonius, la unua latinlingva poeto de Hungarujo ricevis postenon: li estris la diocezon, la urbo fariĝis unu el la centroj de la kultura kaj arta vivo en Hungario. Li plu levis la kulturan karakteron de la urbo. [21] En 1456 la parlamento kunvenis ĝuste ĉi tie. En 1485 la hungara reĝo Ladislao la 2-a kaj la Turka Imperio en tiu ĉi urbo subskribis packontrakton por 3 jaroj. Post la katastrofa batalo ĉe Mohács (kie mortis eĉ la hungara reĝo) en 1526 la turkoj tute bruligis la urbon en 1541.
La opinioj de la tutlanda publiko pri la demando "kiu estu la reĝo?" estis diversaj. Pécs subtenis Fredinandon el la Habsburga dinastio, sed la ceteraj partoj de la departemento subtenis reĝon Johano la 1-a (familia nomo Zápolya, pron: zapoja). En 1527 somere Ferdinando venkis la armeojn de Johano, la 3-an de novembro li estis kronita. Ferdinando rekompencis la urbon pro ĝia fideleco, nuligis ĝian impostodevon, tiel ebligis rekonstrui kaj fortikigi la urbon.
Pécs dum kaj post la turka regado
La urbon regis la turkoj de 1543 ĝis 1686, sed pli frue jam en 1526 la urbo estis forrabita. El la 150 jara turka okupado postrestis pompaj arkitekturaj valoraĵoj, kiel ekzemple la moskeo de paŝao Gazi Kasim, kiu konstruaĵo estas videbla sur la ĉefplaco de la urbo. La alia fama turkaĵo estas minareto kun moskeo de Jakovali Hassan. En la moskeo muzeo funkcias.
En 1529 la turkoj denove okupis la urbon Pécs, kaj ili komencis militiron kontraŭ Vieno. Pro la turka trudado la urbo akceptis Johanon la 1-an kiel reĝon, sed li baldaŭ mortis en 1540. En 1541 la turkoj per trompo okupis la ĉefurban fortikaĵon Buda, kaj la sultano ordonis al la reĝedzino Izabella (al la vidvino de Johano la 1-a) rezigni pri la urbo Pécs, kiu havis strategian rolon. La loĝantoj de Pécs decidis kontraŭstaron, ili sukcese defendis la urbon kaj ĵuris fidelecon por Ferdinando Habsburg, kiu en la komenco subtenis la urbon, sed poste laŭ la propono de konsilistoj preferis la urbojn Székesfehérvár (pron: sekeŝfehervar) kaj Esztergom (pron: estergom). La loĝantoj de Pécs sciis, ke sen la helpo de Ferdinando ili ne povos defendi la urbon, do en junio de 1543. Ili memvole malfermis la pordegojn por la turka armeo.
Post la okupado la turkoj fortikigis la urbon Pécs kaj ili formis el ĝi vere orient-etosan lokon. El la preĝejoj oni formis moskeojn (du el ili eĉ nun ekzistas kvankam unu kiel kristana preĝejo), konstruiĝis turkaj banejoj, maŭzoleoj, oni fondis lernejojn pri la Sankta Korano, mohamedanan monaĥejon. Pécs fariĝis vera balkana komercurbo. Ĝian belecon Evliya Çelebi trovis simila al tiu de Istambulo. Li emfazas la gravecon de puraj riveretoj en la urbo. Kiel riĉa komercurbo la urbo Pécs dum cent jaroj estis insulo de la paco en la maro de milita kaoso ĉirkaŭ ĝi.
En 1664 la armeo de Miklós Zrínyi (heroo) (pron: zrinji) atingis la urbon. Zrinyi sciis, ke eĉ se li okupos la urbon, li ne povos defendi ĝin, tiel profunde ĝi troviĝis en la malamika teritorio. Li bombardis la urbon per kanonoj de sur la montaro Mecsek, poste prirabis kaj bruligis ĝin, sed la fortikaĵon li ne sukcesis okupi. Tiel neniiĝis la mezepoka periodo de Pécs. Post la liberigo de Buda en 1686 armeo de la kristanoj ekiris por liberigi ankaŭ la urbon Pécs. La antaŭgvardio invadis en la urbon kaj prirabis ĝin. La turkoj ekkomprenis, ke ili ne povos defendi la urbon, tial ili bruligis ĝin, kaj retiriĝis en la fortikaĵon. La armeo de Luizo Baden (W. Ludwig von Baden) la 14-an de oktobro okupis la urbon kaj detruis la akvokondukilojn de la fortikaĵo, do la turkoj en la fortikaĵo havis nenian eblon krom kapitulaci. Tio okazis la 22-an de oktobro. En la urbo regadis milita tribunalo sub la gvidado de komandanto Karl von Thüngen. La viena kortego komence volis neniigi la urbon, sed poste ĝi decidis tamen rezervi ĝin, por kompensi la efikon de Szigetvár, kiu ankoraŭ estis turka teritorio.
La urbo de tempo al tempo denove ekprosperis, sed ĝi neniam plu atingis sian iaman pompon. La progreson malhelpis ankaŭ du pestaj epidemioj komenciĝantaj post 1690. En 1688 el sud-germaniaj regionoj alvenis novaj loĝantoj por kompletigi la loĝantaron reduktiĝintan pro la amasbuĉadoj kaj fuĝado. En la sekvaj periodoj proksimume la kvarono de la loĝantaro estis hungaroj, la cetera parto estis germanoj kaj balkanaj slavoj. En la urbocentro ĉirkaŭita per muroj ekloĝis ĉefe germanoj, ĉe la urborandoj loĝis balkanaj slavoj, kaj la hungaroj vivis en la ĉirkaŭaĵo de Pécs sur la montoj de vinberĝardenoj. Pécs ne subtenis la liberbatalon de Francisko Rákóczi la 2-a, tial lia armeo en 1704 prirabis la urbon.
En la 18-a jarcento ekprogresis la metioj, fondiĝis gildoj (interesoprotektaj organizoj de metiistoj). Laŭ la turkaj kaj balkanaj tradicioj daŭris la ledo-prilaborado, konstruiĝis nova urbodomo, ekfunkciis la komercado kaj dank' al la novaj germanaj loĝantoj prosperis la kultivado de vinberoj. La urbo deziris liberiĝi de sia feŭda posedanto (kiu estis la episkopo de Pécs) kaj fariĝi libera civito (reĝa urbo). Episkopo Georgo Klimó konsentis, sed la Romia Eklezio malpermesis tion al li. Georgo Klimó estis progresema homo, li fondis la unuan presejon de la urbo, kaj li fondis la unuan publikan bibliotekon de la lando, por ĝi li donacis 3000 librojn el la episkopa biblioteko. La materialo de tiu biblioteko nun riĉigas la sortimenton de la Universitata Biblioteko de Pécs. Fine Maria Teresia tiel sukcesis plenumi la deziron de la urbo, ke en 1780, kiam mortis la episkopo, ŝi donis al la urbo civitan rangon antaŭ ol la nova episkopo estis enoficigita. Ekde la 21-a de januaro 1780 Pécs estas libera reĝa urbo. Tio signifis, ke la urbo devis pagi imposton nur al la reĝo, kaj krom la reganto neniu havis potencon super la urbo. Fine de la jarcento komenciĝis la minado de ŝtonkarbo. La loĝantaro - kiel en aliaj urboj - okupiĝis pri metioj, sed ankaŭ la agrikulturo (precipe vinberkultivado) havis gravan rolon en la vivo de la urbanoj. La majstroj rekomencis fondi gildojn, kaj ili plenumis gravajn oficojn ankaŭ en la administrado de la urbo. Ekprosperis la komercado, la Ĉefplaco (nun Placo Széchenyi (Pécs) kaj la Malgranda placo (nun placo Jókai) denove estis loko por vendoplacoj.
Tiutempe abundis la domoj havantaj nur teretaĝon, kaj en la ĉirkaŭurbo estis domoj kun pajlotegmentoj tre bruliĝemaj. Samtempe ankaŭ pluretaĝaj ekleziaj, privataj kaj administraciaj konstruaĵoj, tegitaj per tegoloj, karakterizis la aspekton de la urbo. (Urbodomo, Departementa Oficejo, Arkivejo de Administrado ktp.) Troviĝis metiistoj (oristoj, botistoj, tajloroj ktp.), kies metiejoj kaj loĝejoj estis en la plej frekventataj, centraj partoj de la urbo, laŭ la akso oriento-okcidento, cetere en la ĉefplaco. Samtempe la nesto de la urba industrio estis la parto orinte de la urbocentro. Tie, laŭ la rivereto Tettye (pron: tetje) viciĝis muelejoj, metiejoj ktp. Tiun gravan akvoprovizon uzis ankaŭ la felistoj (tanistoj). [29] Papera uzino fondita de episkopo ekfunkciis en 1773. Ĉe apuda vilaĝo Vasas en 1782 oni trovis nigran terkarbon, post la minado fondiĝis industriaj uzinoj.
Jozefo la 2-a ordonis la unuan popolnombradon en 1787. En la urbo troviĝis 1474 domoj, en kiuj loĝis 1834 familioj. La urbo havis entute 8853 loĝanton, el ili 133 pastrojn kaj 117 nobelojn.
Pécs en la 19-a jarcento
Al la ekprospero de la loka industrio en Pécs apartenis ankaŭ la plivastiĝo de la loka komercado, la plimultiĝo de financaj institucioj (bankoj, asekuraj asocioj ktp.), la konstruiĝo de fervoja reto, la kresko de la edukada strukturo. Baldaŭ konstruiĝis ankaŭ sukerfabriko, tabakfabriko. En 1852 fondiĝis la fama porcelanfabriko Vilmos Zsolnay (profitanta glazuron nomatan "eozin" por la porcelano), kiun Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) eĉ dufoje vizitis. Ankaŭ la karbominado estis grava. La urbo jam havis 14 616 loĝantojn.
Pro la kaŭzo, ke la finance bonstataj loĝantoj de la urbo preferis la kulturon, sed la biblioteko de episkopo ne kontentigis la pretendojn, konstruiĝis la nova (ĝis nun funkcianta) biblioteko laŭ stilo klasikisma, en la strato nun nomata Ignác Szepesy. Franz Liszt eĉ du koncertojn prezentis en la urbo al la muzikama publiko fine de 1846. En la gastlibro sur la unua paĝo videblas la nomo de imperiestro Francisko Jozefo.
Dum la revolucio kaj liberbatalo de 1848 unue la kroatoj, poste en 1849 la aŭstroj okupis la urbon. Post la hungara-aŭstria interpaciĝo en 1867 Pécs, kiel la plejparto de hungaraj urboj, rapide progresis. Por la karbo kaj aliaj produktaĵoj aparta privata fervojo konstruiĝis al Mohács, kie estis haveno. Longe la tutlanda fervoja reto ne atingis la urbon, nur en 1867 al Barcs (pron: barĉ), kaj en 1882 ankaŭ al Budapeŝto. La fervoja reto plirapidigis la progreson de la urbo. Jam antaŭ la mondmilitoj ekfunkciis en la urbo la tramoveturado, kiu funkciis ĝis la 1960-aj jaroj.
Pécs en la 20-a jarcento
Fine de la 1-a mondmilito la sudan parton de la departemento Baranya (pron: baranja) kun Pécs okupis serbaj-antantaj taĉmentoj ĝis 1921. Dum tiu tempo Baranya estis parto de la serba-hungara respubliko, fine dum 6 tagoj estiĝis Hungar-serba respubliko Baranya-Baja, kies ĉefurbo estis Pécs. La okupado reduktis la progreson de la industrio kaj komercado en Pécs. Pro la novaj limoj por la urbo perdiĝis la sudaj merkataj ebloj. Post la unua mondmilito en 1923 la Universitato Elizabeta translokiĝis al Pécs, kaj tio ĝis nun bone efikas al la kultura progreso de la urbo. Dum la 2-a mondmilito la urbon Pécs trafis nur bagatelaj damaĝoj, malgraŭ tio, ke 20 aŭ 25 kilometrojn al suda direkto okazis grava tankbatalo. La bonŝanco estas dankebla al tio, ke la emerita komandanto de la urbo, Kolomano Péchy (pron: peĉi) konvinkis la germanan stabon transloki la armeon el Pécs, pro tio la urbon trafis nur unu bagatela bombarda atako ĉirkaŭ la fervojstacio. Fine de la jardeko inter 1940-1950 oni alŝtatigis la privatajn produktrimedojn, la industriaj uzinoj fariĝis ŝtataj posedaĵoj. Spite tion la prospero de Pécs atingis gradon ne spertitan ĝis tiam. La urbo fariĝis unu el la industriaj centroj de Hungario. Grave kreskis la minindustrio. En la tuta lando nur en Pécs kaj Komló oni minis altkvalitan nigran karbon taŭgan por produkti feron kaj ŝtalon. Krom tio ĉirkaŭ 1960 oni komencis elmini uranion, kion ĝis la jaroj post 1980 oni jam faris en 5 minejoj. Ankaŭ la konstrua industrio estis sukcesa, fare de ĝia funkciado aperis du novaj kvartaloj ("Ĝardenurbo" kaj "Urania urbo"), cetere efektiviĝis la strukturo de centrala hejtado. Progresis la Park-arbaro de Mecsek, kie per laboro de volontuloj konstruiĝis la amuza parko (angla parko), la bestoĝardeno, kaj porinfana fervojo (pionirfervojo). Multaj novaj ekskursejoj, feriejoj konstruiĝis ĉirkaŭ la urbo. Anstataŭ la malnova televida elsendoturo estis konstruita nova turo, kiu poste fariĝis unu el la simboloj de la urbo. Menciindas la "nuboskrapulo" 25 etaĝa, 84 m-ojn alta betonaĵo, kiu malstabiliĝis kaj loĝas nun neniu en ĝi.
Pécs estis ĉiam multnacia urbo, diversaj kulturaj tavoloj kuŝas unu sur la alia, tradicioj kaj valoroj de diversaj etnoj miksiĝis dum ĝia dumil jara ekzistado. Hungaroj, kroatoj kaj ŝvaboj eĉ nuntempe vivas pace en riĉa kultura harmonio, do ne estas surprizo, ke en 2010 la urbo kune kun Essen kaj Istanbulo ricevis la rangon "kultura ĉefurbo de la regiono eŭropa". La konkursdokumenton por tiu rango, kiu estis akceptita en 2005, plejparte verkis civitanoj, do la projekto "Kultura Ĉefurbo Pécs 2010", estis fakte la programo de la urbo. La programo baziĝis sur kvar kulturaj investadoj: centro por konferencoj kaj koncertoj en Pécs, Regiona Biblioteko kaj Scienca Centro de Suda-Transdanubio, strato de Muzeoj, kaj Kultura Kvartalo Zsolnay. Tiujn investadojn kompletigis renovigo de publikaj placoj kaj parkoj, kiujn finance subtenis parte Eŭropa Unio. La honora titolo generis gravajn projektojn en la urbo. Konstruiĝis novaj, modernaj hoteloj, komerca centro kaj domoj kun lueblaj administrejoj.
En 1998 Pécs gajnis la premion de UNESCO kun la titolo "Urboj por la paco" pro la flegado de minoritataj kulturoj kaj pro la akceptema, tolerema rilato al la rifuĝantoj de la balkanaj militoj. La urbo en 2007 gajnis la trian, kaj en 2008 la duan lokon kadre de la konkurso "Lokoj, taŭgaj por vivo" (The LivCom Awards) en la kategorio "lokoj kun loĝantaro inter 75 mil kaj 200 mil".
Edukado
En Pécs 10 infanĝardenoj funkcias. En lernejoj preskaŭ 10000 infanoj lernas. Ankaŭ la ciganoj havas tie mezlernejon nome Gandhi Gimnazio. La universitato iam nomiĝis pri Erzsébet, baldaŭ Janus Pannonius, krome funkcias Teologia Altlernejo (Pécs). Iam funkciis Jura Akademio (Pécs).
Sorsk
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Pécs
Esperanto
Adalberto Huleŝ, renoma esperantisto kaj verkisto (kun verkaro Esperanta kaj hungara), vivis en la urbo de 1964 ĝis 1979. Li gvidis tie diversnivelajn kursojn de Esperanto; en la jaroj 1968-1969 li instruis Esperanton en la tiutempa pedagogia altlernejo.
En la urbo okazis la 22-a Internacia Junulara Kongreso en 1966. Ekde tiam Pécs havas Esperanto-parkon.
Inter la 14-a de julio kaj 21-a de julio 2012 okazis en Pécs la 65-a kongreso de IKUE.
Jakob Prandtauer
Jakob PRANDTAUER (naskiĝinta la en Stanz/Distrikto Landeck, mortinta la  en Sankt Pölten) estis gravega baroktempa aŭstra arĥitekto, skulptisto kaj stukisto.
Sorsk
La interurba telefona kodo estas 39033, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Jakob Prandtauer
Vivo
Estante filo de masonisto Jakob estis lernoknabo ĉe Hans Georg Asam en Schnann/Distrikto Landeck inter 1677 kaj 1680 kaj travivis poste migradajn lernojarojn kiujn li verŝajne pasigis en Suda Germanujo malpost ol ekloĝi en Sankt Pölten. Tie li plejofte nomitis skuptisto, laŭ la tiama tradicio arĥitekta tiutempe: tiam multaj arĥitektoj, ekz. ankaŭ Johann Bernhard Fischer von Erlach havis plurajn talentojn. En 1693 Prandtauer klopodis gajni la necesajn dokumentojn por rajti ekprofesiumi surloke. La saman jaron li laboris kun la samlandano tirola Christian Alexander Oedtl ĉe la aŭgustenana konvento de Dürnstein.
Sorsk
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Jakob Prandtauer
Vivo
Post ricevo de la unuaj mendoj en la ĉirkaŭaĵoj de Sankt Pölten (paroĥejo en Grafenegg-Haitzendorf, 1694–1700) kaj Vieno (Palais Questenberg, ĉ. 1700) li faris en 1702 kontrakton pri la novkonstruo de la Abatejo Melk kun abato Berthold Dietmayr. Kiel arĥitekto, inĝeniero, ĉefkonstruisto kaj ĉefinspektisto li okupiĝis pri tiu ĉi abatejo kvazaŭ ĝismorte. Krom lia lerteco fari planojn ankaŭ la metia sperto kaj lia efikaj kaj severa kontrolo de la laboristoj rekomendis lin al aliaj ekleziaj prelatoj: pro tio li ankaŭ rajtis transpreni la konstrugvidadon ĉe diversaj konventoj aliaj (de Garsten/Distrikto Steyr-Land kaj Sankt Florian/Distrikto Linz-Land ekde 1709, Abatejo Kremsmünster ekde 1710 kaj de Herzogenburg ekde 1714). Sekve juste li taksatas la plej grava klostrokonstruisto kaj konstruentreprenisto baroka en sia lando. Starante en la itala tradicio de la 17-a jarcento la talento prandtauer-a ankaŭ ĉerpis el la monumenta-plastika stilo de Johann Bernhard Fischer von Erlach kaj de la pli dekoraciema-iluziiga sinteno de Lukas von Hildebrandt. Tamen Prandtauer kutimis taŭgigi la modelojn je regionaj cirkonstancoj. Rimarkinde simplaj motivoj karakterizas la konstruarton de Prandtauer. La ofte longa fasado bone kaj fortimprese ordigitis fenestre. Ĉe avankorpe elsaltantaj kolonoj kaj pavilonoj lia motiva ŝanĝemo eĉ plialtiĝis.
Sorsk
En jaro 1959 la urbo havis 11,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,3 mil loĝantojn.
Eŭropa Centra Banko
La Eŭropa Centra Banko (ECB) estas la eldona banko de la eŭro, la komuna mono de 19 membroŝtatoj de EU. Ĝi situas en Frankfurto ĉe Majno, en Germanio.
Ĝia ĉefa celo estas la regulado de la inflacio en Eŭrozono.
La unua direktoro de ECB estis Wim Duisenberg. Francio konsentis lian nomumon nur je la kondiĉo, ke post duono de lia ofic-periodo li cedu sian oficon al Jean-Claude Trichet.
Jakob Prandtauer
Vivo
La vera temo de Prandtauer estas ankaŭ la rilato de la konstruaĵoj kun la ĉirkaŭaĵoj kiu elstare videblas en Melk. Sur modeste alta montokresto supre de la rivero Danubo la kapon de la konventa tuto igas paro da oblikvaj pavilonoj kun bastiona meza duo. Ĝi malfermiĝas verte je Danubo. Tiu ĉi grupo regatas de remetita dutura fasado de la konventpreĝejo kun giganta tambura kupolo. La ensemblo tre diversa en si faritis por ke ĝi fortimpresu kaj de la proksimeco kaj de la malproksimeco. Krom grandaj, simplaj kaj ŝtupe grandiĝantaj siluetoj la arĥitekturo ĝojas ankaŭ pri elementoj por spektado disde la proksimeco, ekz. kurba pilastra ordo de la kirka fasado aŭ la plastikaj fenestrogrupoj de la pavilonoj.
Eŭropa Centra Banko
La eŭro-biletoj portas la subskribon de la aktuala direktoro kaj la mallongigojn de ECB en la lingvoj de la eŭro-landoj:
Tierras del Burgo
Tierras del Burgo estas regiono ("komarko") de la provinco Sorio.
Ĝia ĉefurbo estas Burgo de Osma.
Jakob Prandtauer
Vivo
Prandtauer strebas plidinamikigi la konstrusubstancon kaj malfermi la tuton al la ekstero por pli fortimpresigi la fasadojn. La frontoj ofte plurajn metrojn longaj en la direkto de la urbo akcentatas de plataj elsaltantaj kolonoj aŭ memstaraj pavilonaĵoj kun interesaj monumentaj solvoj (kelkfoje simile al aferoj ĉe la monaĥejo de Sankt Florian). La influo de la viena palaca arĥitekturo, aparte de Fischer von Erlach, ĉiam rimarkatas tie, kie Prandtauer prenas kiel modelon palaco-skemon (ekz. ĉe la ĉefa enireja zono de Melk kie oni memorigatas je la aspekto de la erlach-a Trautson-palaco en Vieno).
Eŭropa Centra Banko
Male al aliaj eŭropaj instancoj, kiuj almenaŭ formale aplikas du- aŭ plurlingvecon, la Eŭropa Centra Banko aplikas nur la anglan lingvon. Ĝia sidejo nomiĝas Eurotower, la tiea restoracio Living XXL.
Jakob Prandtauer
Vivo
En la 21.7.1692 li nuptis Elisabeth Maria Rennberger, servistino de la grafinod Gurland zu Thalheim. Lia parenco Joseph Munggenast finfaris aferojn kiujn Prandtauer ne plu povis malkomenci.
Eŭropa Centra Banko
De ECB necesas distingi la Eŭropan Sistemon de Centraj Bankoj, en kiu partoprenas la centraj bankoj de ĉiuj EU-landoj, eĉ se ili ne enkondukis la eŭron.
Jakob Prandtauer
Fonto
Prange, Peter: "Prandtauer, Jakob", ĉe : Neue Deutsche Biographie 20 (2001), p. 670-671 (tie ĉi interrete)
Irma Huszár
HUSZÁR Irma [husa:r], Szigethy estas rumania hungara televida redaktorino, raportistino. Ŝi naskiĝis en Turda la 28-an de februaro 1933. Ŝi estis la edzino de verkisto Sándor Huszár. En 1988 ŝi translokiĝis kune kun sia edzo en Hungarion.
Eŭropa Centra Banko
Sidejo
La nuna sidejo de ECB estas la "Eurotower" (Eŭroturo), konstruaĵo kiu situas en Frankfurto ĉe Majno. La nuna sidejo de la ECB antaŭ 2010 translokiĝos al nova konstruaĵo dizajnita de Coop Himmelb(l)au.
Irma Huszár
Biografio
Irma Huszár studis du jarojn de 1952 en la aktorakademio Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet de Târgu Mureș. De 1954 ŝi estis hungarlingva anoncantino de la radio de Kluĵo, poste ĝia redaktorino. De 1971 ĝis ĝia ĉesigo en 1985 ŝi estis anino de la hungara redakcio de la rumana televido de Bukareŝto. Ŝi plifamiĝis precipe pri siaj porinfanaj programoj.
Pertunmaa
Pertunmaa estas komunumo de Finnlando en provinco Suda Savonio. La areo de la komunumo estas, el kio estas akvo. 31-a de decembro 2021 la komunumo havis 1,654 loĝantojn. La komunumo estas fondita en 1926. Komunestro de Pertunmaa estas en la jaro 2021 Leena Ruotsalainen.
NUN
NUN povas esti:
Makrociklo
Makrociklo, kiel difinita ĉe IUPAK, estas "makromolekulo aŭ cikla makromolekula porcio de molekulo". En la prikemia literaturo, organikaj kemiistoj emas difini makrociklo molekulon entenantan “ringon” de sep aŭ pli atomoj. En la kunordinada kemio kutime oni pliprecize difinas makrociklon tiel: cikla molekulo kun tri aŭ pli atomoj donacantoj kapablaj establi kunordigan ligilon kun metala centro.