cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sándor Erőss
Biografio
Post havigo de kuracistdiplomo ĝis 1940 Sándor Erőss laboris en Ŝtata Okulmalsanulejo ĉe József Imre en Budapeŝto. Ekde 1940 li laboris en la Okulkliniko numero 1-a. Ekde 1954 li estis ajunkto ĉe profesoro István Csapody en okulsekcio de la Malsanulejo János. Ekde 1962 ĝis 1974 li estis direktoro de ambulatoriinstituto de la Malsanulejo János. Lin interesis ĉefe la malsanoj de retino (tumoroj) kaj ties kuracigo per iksradio.
Mártély
Geografio
Mártély situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Szolnok-Hódmezővásárhely. La lasta troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1024. La loĝantoj okupiĝis pri fiŝkaptado dum la historio. En la 19-a jarcento pro regulado de Tiso la viva rivero troviĝas iomete for, sed la vilaĝo havis mortan Tison (iaman riverbranĉon). La fervojo atingis la komunumon en 1894. La rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Apud la riverobordo feriejo troviĝas, kiu estas laŭ la reklamo perlo de Tiso-bordo.
Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, familihelpa servo, klubo de maljunuloj.
Famuloj
En Mártély mortis pentristo Béla Endre.
Familio de Steyl
La Familio de Steyl (populara nomo en Germanlingvio estas ankaŭ Steyler Missionare - Steylaj misiistoj) estas monaĥ(in)a ordeno laŭ papa juro de la katolika eklezio. Ĝi konsistas el tri kongregacioj fondite de Arnold Janssen.
Partoj
La sindivido de la Steyl-misiistoj en tri kongregaciojn (unu por viroj, du por virinoj) jenas:
Boeing 747
La Boeing 747, (ankaŭ nomata Jumbo Jet (Elefanta Jetaviadilo)) estas pasaĝeraviadilo de Boeing, ellaborita en 1969. La Boeing 747 estas la plej rekonata pasaĝeraviadilo en la mondo. Post sia unua komerca flugo en 1970 Boeing 747 estas operaciita en pli ol 100 aerlinioj, inkluzive Pan Am, Air France, Lufthansa kaj ktp. Laŭ 31-an de julio 2017, Boeing produktis 1,532 aviadilojn.
La Boeing 747 estas unua larĝkorpa pasaĝeraviadilo, kiu komencis epokon de larĝkorpaj aviadiloj. Historie, B747 ne nur ebligis transporti pli pasaĝerojn, ankaŭ ebligis longdistancan komercan flugon inter kontinentoj. La apero de B747 signifas apero de larĝkorpaj aviadiloj, kiuj influis al ĉiu aviadindustrio.
Variantoj
Originala serio :
Roubaix
Roubaix - prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, historie nederlande Robaais respektive okcidentflandre Roboais - estas franca komunumo en la departemento Nord, en la regiono Hauts-de-France (unua nompropono Nordo-Kaleza Markolo-Pikardio). Ĝi havis 94,713 loĝantojn en la jaro 2010. Ĝi apartenas al granda urba areo kune kun Lillo, Tourcoing, Villeneuve-d'Ascq kaj aliaj komunumoj, kaj apartenas al la metropola areo Métropole européenne de Lille.
Geografio
Roubaix / Robaais situas nordoriente de Lillo kaj apenaŭ  for de la landlimo kun Belgio.
Boeing 747
Vidu ankaŭ
Konkurantaj aviadiloj :
Roubaix
Transporto
En Roubaix / Robaais troviĝas 6 stacioj de la Linio 2 de la metroo de Lillo.
En la stacidomo de haltas rapidaj trajnoj (TGV), regionaj trajnoj (TER) kaj ankaŭ belgaj trajnoj.
George Washington Bush
George Washington BUSH (naskita en 1778 aŭ 1779 en Pensilvanio; mortinta la 5-an de aprilo 1863) estis unu el la plej fruaj usonaj setlantoj de la regiono, kiu poste fariĝis Vaŝingtonio.
Frua vivo
George Washington Bush estis la sola infano de kvakero kaj edukiĝis en Filadelfio. Lia patro, Matthew Bush, naskiĝis en Hindujo, de afrikdevenaj gepatroj. Matthew Bush laboris por riĉa angla komercisto nomita Stevenson dum plejparto de la vivo. En la domo de Stevenson en Filadelfio, Matthew Bush ekkonis sian edzinon, irlandan servistinon, kiu same laboris por Stevenson. La gepatroj de George servis al Stevenson ĝis lia morto. Stevenson ne havis aliajn parencojn, do li postlasis sian riĉaĵon al ges-roj Bush.
Misurio kaj edziĝo
Ĉirkaŭ 1830, Bush revenis al Misurio, kie li edziĝis al Isabella James, filino de germandevena baptista pastro, la 4-an de julio, 1831. Misurio estis sklava ŝtato je tiu epoko. Bush estis liberulo, neniam estinte sklavo, sed ĉar li estis parte afrikdevena, Misurio ne donis al li la saman juran statuson kiel al blankulo, kaj lia familio frontis severan antaŭjuĝemon.
Nordokcidenten
En 1844, Bush kaj lia familio (kun kvin aliaj familioj, inter kiuj li amiko Michael Simmons) forlasis Misurion, okcidenten veturante laŭ la Oregona Vojo. Pro lia sperto kiel bestokaptisto en tiu parto de la mondo, li estis grava persono en la grupo, la gvidanto. Ankaŭ la fakto ke Isabella estis trejnita kiel flegistino tre utilis ĉe Fort Bridger.
Kiam ili atingis Oregonon-Kolumbion, post kvar-monata veturado, ili trovis ke la Provizora Registaro de Oregono kreis leĝon, kiu malpermesis ke nigruloj posedu teron. Pro tio, la grupo transiris Kolumbio norden en parton de la regiono, kie ankoraŭ ne estis decidite, ĉu Usono aŭ Britio regas. Verŝajne lia antaŭa laborado por HBC ĉe Fuorto Vankuvero helpis ilin akiri permeson ekloĝi en regiono, kie la kompanio kutime malpermesis, ke usonanoj setlu.
Bush Prairie
Ges-roj Bush kaj la aliaj kvin familioj establis vilaĝeton, kiun ili nomis Bush Prairie, ĉe la plej suda ekstremaĵo de Puĝeta Fjordo, kie nun situas la urbo Tumwater (Vaŝingtonio). Bush kaj Michael Simmons konstruis la unuan muelejon-segejon en la regiono, kaj Bush helpis financi la arbofaligan firmaon de Simmons.
La Oregona Traktato de 1846 finis la dulandan administradon norde de Kolumbio, lokante Bush Prarie klare en Usono. Bedaŭrinde tio signifis, ke nun la samaj leĝoj etendiĝis norden, minacante la terposedan rajton de Bush. Post la kreiĝo de Vaŝingtonia Teritorio en 1853, unu el la unuaj aktoj de la teritoria parlamento estis peto al la Usona parlamento, ke oni malambigue donu la teron al ges-roj Bush, kio fine realiĝis en 1855.
Laŭ la Biblioteko de la Historio de la Oregona Vojo, "La Grupo Bush-Simmons ricevas krediton ĉe iuj historiistoj kiel grandparte respondeca pri la enusonigo de la regiono norde de Kolumbio. Ili establis ĉeestecon tie, kiu allogis aliajn setlontojn kaj fortigis la usonan pretendon pri la regiono en postaj debatoj inter Britio kaj Usono pri la disdividado de Oregono-Kolumbio."
George Washington Bush vivis siajn ceterajn jarojn en Vaŝingtonio. Li mortis la 5-an de aprilo 1863 kaj estas la sola veterano de la Milito de 1812 enterigita en Kantono Thurston. Isabella James Bush mortis la 12-an de septembro, 1866.
Postlasaĵo
Iliaj ses filoj daŭrigis la familian tradicion de bienkultivado kaj publika servado. La plej maljuna, William Owen Bush, servis dufoje en la Vaŝingtonia Parlamento. En 1890, li enkondukis la leĝproponon, kiu establis la altlernejon nun nomatan Washington State University.
En 1973, Jacob Lawrence faris serion de kvin pentraĵoj bildigante la vojaĝon de George Washington Bush per ĉaroj de Misurio ĝis Bush Prairie. La pentraĵoj estas en la kolekto de la Vaŝingtonia Historia Societo.
Claude François Geoffroy
Claude-François Geoffroy (1729-1753) estis franca kemiisto kaj botanikisto, malkovrinto de la kemia elemento Bismuto. Li estis membro de la Akademio de Sciencoj de Parizo kaj penis trovi eksplikadon por la koloroj de la plantoj, ĉar li kredis ke la plantoj estis formitaj de substancoj kombinitaj en pluraj manieroj kaj sukceseblaj pere de distiliĝo aŭ fermentado. Li malkovris ke la oleo de timiano, sukcesita de macerado kaj distilita, reakcias kun vinagro, Kalia hidroksido kaj aliaj substancoj el vegetala origino por formi koloraĵojn similajn al tiuj de la planto-floroj.
Melun
Melun [] estas franca komunumo en la sudorienta ĉirkaŭurbo de Parizo. Ĝi estas la ĉefurbo de la departemento Seine-et-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 39,589 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Melun troviĝas ĉe la rivero Sejno, 41 kilometrojn surodiente de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Voisenon, Rubelles, Vert-Saint-Denis, Maincy, Le Mée-sur-Seine, Vaux-le-Pénil, Dammarie-lès-Lys kaj La Rochette.
Gortva
Gortva, hungare Gortvakisfalud estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Santópolis do Aguapeí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gortva
Situo
Gortva situas meze de sakovojo, laŭ rojo, laŭ fervojo Fiľakovo-Tornaľa. Rimavská Sobota troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1326 en formo "Gurtuatu". En la 16-a jarcento pro la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, en la 18-a jarcento rehomiĝis. En 1846 incendio okazis. En 1910 loĝis en Gortvakisfalud 411 da homoj, (390 hungaroj, 20 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Gortvakisfalud apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Gortvakisfalud rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Gortva 493 da homoj, (273 hungaroj, 142 slovakoj, 67 ciganoj kaj aliaj).
Puebla de Alcocer
Puebla de Alcocer estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas Pueblacorecenses. La censita populacio en 2008 estis de 1.291 loĝantoj.
Situo
Puebla de Alcocer estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 527 m; je 178 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 260 km de Madrido, la ŝtata ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 296,7 km², en kies sudo troviĝas la vilaĝo en la norda deklivo de monto sur kiu staras grava kastelo. Puebla de Alcocer estas en la distrikto aŭ komarko La Siberia.
Ĝi komunikiĝas pere de la ŝoseoj <font style="background-color:#FF8C00;color:black">  EX-103  kaj <font style="background-color:yellow;color:black">  EX-322 .
Historio
Diversaj fontoj rilatigas la nunan vilaĝon kun respektivaj urboj de la epokoj de la punikoj nome Akra-Leŭka kaj el la Romia Imperio nome Lacimurga, sed certigo ne estas.
Post la araba epoko oni rekristanigis la areon en la 13a jarcento fare de la Ordeno de Alcántara. Multaj senjoroj posedis la teritoriojn inter ili la urbo de Toledo, kiu donis al la vilaĝo en la 14a jarcento la ĉefecon de la ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Meze de la 20a jarcento oni konstruis akvobaraĵojn en la valoj de la riveroj Guadiana kaj Zújar laŭ la Plan Badajoz kaj tiele la vilaĝo perdis siajn plej fruktodonajn terojn; elmigrado okazis dum la venntaj jardekoj kaj sekve oni deprenis de la vilaĝo administrajn funkciojn kio malbonigis plie la laboran situacion. Multaj elmigrintoj loĝigis novajn konstruitajn vilaĝojn kiel Entrerríos ĉe Villanueva de la Serena aŭ Torrefresneda kaj Hernán Cortés.
Kastelo
La elstarega kastelo estas de la 13a jarcento rekonstruita fine de la 15a jarcento. Ĝi situas sur monto de kie eblis kontroli kaj defendi etendan areon kaj nun ĝui mirindan pejzaĝon, tio estas la tuta valo de La Serena, kun la samnoma akvorezervejo nome embalse de La Serena, la dua plej granda de Iberio kaj unu de la plej grandaj de Eŭropo.
La kastelo estas poligona kaj malregula kun dikegaj muregoj sur la rokoj de la monto. Restas la ĉefturo kaj restaĵoj kiuj montras la riĉecon de la tiamaj palacaj konstruaĵoj. Ĉio estas vizitebla.
Preĝejo de Santiago Apóstol
Ĝi estas de stilo romanika-mudeĥara de la jarcentoj 11a al 12a, ĉar dekomence estis araba moskeo. En la interno estas freskoj de la 13a jarcento, malkovritaj dum restaŭrado de la 1990-aj jaroj.
La norda fasado havas portalon de prilaborita ŝtono de stilo plateresko, mendita de Fray Juan de la Puebla, kie aperas la moto de la Superulo Don Gutierre de Sotomayor: "Todo es poco" (Ĉio estas malmulta); kaj kronita de bildo de Jakobo la pli aĝa) kiel pilgrimanto.
Monaĥejo de San Francisco
Ĝi estis konstruita en la 16a jarcento kaj estis de franciskanoj.
Monaĥejo de la Visitación
For de la vilaĝo: de Aŭgustinoj kun bela preĝejo kaj klostro. Ĝi estas ruina, sed konservas platereskan pordon kun klostro de duobla arkaro kaj kolonoj de granito.
Ermitejo de San Antón
Estas konstruaĵo mezepoka, nome kapelo de la antikva tombeko de la vilaĝo.
Muzeo pri Etnografio
Estas arkeologiaj restaĵoj de romia epoko de la antikva vilao romia de "Lacimurga" kaj ĉiutagaj objektoj de lokanoj, kiel iloj, kamparaj laboriloj, aparatoj ktp.
Nobelaj domoj
Nome la Palaco de la Dukoj de Osuna rekonstruita en la 17a jarcento. La domo de la "Santa Inquisición" kun granda arko superporda kaj du minacantaj bildoj. La domo de la Komendadoro de la 17a jarcento. La domo de la familio Chacón kun blazono sur azuleĥoj. La domo de Arévalo. La domo de la familio Sólo de Zaldívar, jam de la 20a jarcento.
Kuriozaĵoj
En tiu vilaĝo naskiĝis en la 19a jarcento la fama "giganto de Puebla de Alcocer" (nome Agustín Luengo Capilla), kiu pro malsano troege kreskis ĝis 2,35 m, kio permesis lin montriĝi en cirko. La skeleto montriĝas en la Museo Nacional de Antropología de Madrido. Nuntempe estas strato kiu portas lian nomon kaj skulptaĵo en la vilaĝo.
En tiu vilaĝo naskiĝis ankaŭ Antonio Hernández Gil, fama juristo de la epoko de la transiro de la frankismo al la demokratio.
Agelastes
Agelastes estas malgranda afrotropisa genro de birdoj de la familio de numidoj. Ĝi enhavas nur du speciojn kiuj estas la jenaj:
Ambaŭ estas indiĝenaj de centra Afriko kun disigo de teritorioj, nome la unua loĝas en okcidenta areo de la Golfo de Gvineo, dum la dua loĝas en la angulo de la menciita golfo orienten al Centrafrika Respubliko kaj suden al Kongo kaj Angolo.
Laurenzana
Laurenzana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Anzi, Calvello, Castelmezzano, Corleto Perticara, Pietrapertosa kaj Viggiano.
Kortesoj (Centro)
Kortesoj aŭ en hispana Cortes estas kvartalo de Madrido. Ties nomo rilatas al fakto ke en tiu kvartalo troviĝas la Congreso de los Diputados, sidejo de la Hispana Parlamento aŭ Kortesoj, kio nomigas la kvartalon. Pro tio multaj manifestacioj okazas sur la ĉirkaŭaj stratoj, dum la registaro uzas leĝon protektan de la ŝtataj institucioj por subpremi ilin.
Limoj
La kvartalo limas kun la Paseo del Prado (promenejo), la strato Atoĉa, la strato Alcalá, la strato Montera kaj la strato Carretas.
Carl Friedrich Behrens
Carl Friedrich BEHRENS (naskiĝis en 1701 en Rostock; mortis en 1747) estis germana malkovranto kaj marvojaĝanto.
21-jara Behrens surteriĝis la 9-an de aprilo 1722 kiel unua eŭropano sur la Paska insulo. La kaporalo el Meklenburgo estis skipano de tri ŝipoj, kiuj sub komando de la nederlanda admiralo Jacob Roggeveen kaj misiita de la okcidenthindia negocsocieto veturis por trovi la sudan kontinenton. La 5-an de aprilo ili ekvidis la polinezian insulon Rap Nui, kiun ili nomis Paasch Eylandt (Paska insulo). Roggeveen mem, kiu estis jam pli ol 60-jaraĝa, neniam surteriĝis sur la Paska insulo.
Imielin
Imielin estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Imielin en distrikto Bieruńsko-Lędziński.
Butoo
Butoo (舞踏) estas formo de japana danca teatro kiu ampleksas diversan gamon de agadoj, teknikoj kaj instigoj por dancado, prezento kaj movado. Post la Dua Mondmilito, la ĝenro leviĝis en 1959 tra kunlaboroj inter la du ŝlosilaj fondintoj Hijikata Tatsumi kaj Ohno Kazuo. La artformo priskribiĝis esti "rezista kontraŭ kompreno" kaj malfacile difinebla. Oftaj karakterizaĵoj de la arto inkludas ludemajn kaj groteskajn figuraĵojn, tabuajn temojn, ekstremajn aŭ absurdajn mediojn, kaj la scenejaj dancadoj estas tradicie farataj en blanka korpofarbado kun malrapida, tre kontrolita moviĝo. Tamen, kun la tempo grupoj de la ĝenro kreiĝis en multaj partoj de la mondo, kaj sekve diversiĝis la estetikaj idealoj kaj intencoj.
(16446) 1989 MH
(16446) 1989 MH estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Neuviller-la-Roche
(jen france, origine germane kaj alemane Neuweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Poiana Mărului (Zăvoi)
Poiana Mărului (Zăvoi) (pojana maruluj) (hungare:Almafatelep) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Caransebeş. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Zăvoi. Laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Catulli carmina
Historio kaj karaktero de la verko
En la 1930-a jaro Orff skribis la muzikon por 7 ĥoroj akapelaj kaj nomis la kolekton Catulli Carmina. En 1943 li pligrandigis la tuton aldoninte intrigon al la scenejaj ludoj (ludi scaenici).
Li mem verkis la latinan tekston por la ĉefroloj: Katulo, lia amantino Lesbia, lia amiko Caelius kaj du ĉiesulinoj. La intrigon prezentas dancistoj, dum la ĥoro kantas la poemojn. La orkestro konsistas el 4 pianoj, 4 timbaloj kaj frapinstrumentoj (10-12 ludantoj).
Premieroj estis en la 6-a de novembro 1943 sub la gvido de la dirigento Paul Schmitz en la operejo de Lepsiko.
Nur poste li unuigis la katulajn poemojn kun la Carmina Burana kaj Trionfo di Afrodite al triptiko kun la nomo Trionfi (tradukite: Triumfoj).
Antaŭludo
Dume knaboj kaj knabinoj laŭdas la eternecon de amo, olduloj reagas skeptike kaj pridubas tion. Ili memorigas la sorton de Katulo kaj volas sanigi la junulojn, averte seniluziigi ilin por ilia profito.
1-a akto
Katulo, apogante sin ĉe kolono meze de la scenejo, admiras sian amikinon Lesbia. Post amodanco li endormiĝas. Lesbia forlasas lin kaj prezentas sin antaŭ siaj amikoj en trinkejo. Katulo vekiĝas, vidas ĉion kaj plendas pri ŝi ĉe amiko.
2-a akto
Nokte Katulo ŝteliras al la domo de Lesbia kaj sonĝas esti ĉirkaŭbrakita de ŝi. Vekite li ekvidas la realecon: estas ŝia amanto neniu alia ol lia amiko Caelius mem!
3-a akto
Katulo rakontis ĉion al la ĉiesulino Ipsitilla. Naŭzite de la prostituistino Ammiana, li turniĝas denove al Lesbia, por forlasi ŝin tamen je la fino.
Postludo
Fakte, la vivo kaj destino de Katulo tute ne impresas la gejunulojn. Ili promesas denove unu al la alia la neniaman ĉeson de la reciprokaj simpatioj.
Großhartmannsdorf
Großhartmannsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Jan Šmíd (verkisto)
Jan ŠMÍD, pseŭdonime ankaŭ Jaime Pessoa (naskiĝis la 4-an de marto 1921 en Prago - mortis la 13-an de decembro 2002) estis ĉeĥa verkisto, ĵurnalisto kaj tradukisto.
Li redaktis gazeton Svět motorů (La mondo de motoroj) kaj laboris kiel redaktoro de la eldonejo Magnet. Li verkis ankaŭ tekstojn por publikaĵoj pri la enlanda historio kaj naturo, tradukadis el la angla en la ĉeĥan. Plej grandan popularecon li atingis per siaj historiaj romanoj (Sub la signo de Leono, Sub la signo Erato, Kvar cignaj plumoj) kaj bonhumoraj romanoj (Puraj ĝojoj de mia vivo).
Mauzac (stacidomo)
Mauzac (Mausac) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mauzac-et-Grand-Castang, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Libourne - Le Buisson (629000).
Pusztamérges
Pusztamérges (pustamErgeŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Mórahalom.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kiskunmajsa estas la plej proksima urbo.
Vilaĝservoj estas lernejo, gimnazio, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, dentokuracejo.
Historio
La historia nomo estas "Asszonyszállása" (asonjsAlAŝa) (=virina tranoktejo), ĉar Ladislao la 4-a tie diboĉadis ofte kun kumanaj virinoj. Tiutempe estis tie preĝejo, do devis esti ankaŭ komunumo. Matiaso la 1-a donacis al la setlejo rajton pri paŝtado. La turkoj faris la vilaĝon senhoma. En 1572 serboj alvenis. Ekde 1641 la kampoj apartenis al Szeged, sed estis tempoj, kiam apartenis al Jászberény aŭ Kiskunmajsa. En 1902 oni disdonis parcelojn por vinkulturo, tio estis ĝermo de la nuna vilaĝo. Ĝi iĝis "etvilaĝo" en 1908. En 1933 vojo, en 1939 preĝejo konstruiĝis. Dum la socialismo 2 kolĥozoj formiĝis, kiuj poste unuiĝis.
Heli Rantanen
Heli RANTANEN (naskiĝis la ) estas iama finna lancoĵetisto. Ŝi atingis olimpikan oron en 1996 en Atlanta, Usono. Ŝi partoprenis ankaŭ en la Somera Olimpiko 1992 de Barcelono.
Francisco Jiménez de Cisneros
Francisco Jiménez de Cisneros aŭ Giménez de Cisneros kies kromnomo, pli konata kiel Kardinalo Cisneros (n. en Torrelaguna, 1436 – m. en Roa, la 8-an de novembro 1517). Kardinalo, ĉefepiskopo de Toledo kaj Primaso de Hispanio, ano de la Franciskanoj, tria Ĝenerala Inkvizitoro de Kastilio kaj ĝia regento post la morto de Fernando la Katolika. Post la morto de Filipo la Bela prezidis la Konsilio de Regentado kiu prenis la regadon sen konsento de la reĝino Johana la Freneza ĝis la alveno de Fernando la Katolika. Cisneros estas grava elstarulo de pluraj kastiliaj urboj sed specife de Alcalá de Henares, kie inter aliaj aferoj, li fondis la Universitaton de Alcalá de Henares.
Centrifuga forto
En klasika mekaniko la centrifuga forto aŭ decentra forto estas fikcia forto, pseŭdoforto, kiu aperas, kiam la movo de korpo estas priskribebla en rotacianta kadro de referenco. Do ĝi estas la forto, kiun perceptas observanto, kiu troviĝas en rotacianta kadro de referenco. La origino de tiu "forto" sur moviĝanta maso estas fakte la korpo-inercio, kiu ekzakte kontraŭstaras (kun sama absoluta valoro) la rotaciigantan centripetan forton, estas la kialo por konsideri ĝin "fikcia".
La apudnomo "centrifuga" signifas "fuĝi for de la centro". Fakte, observanto (en ne inercia kadro), kiu staras sur rotacianta platformo, perceptas forton, kiu tiras lin for de la centro de la platformo. Ankaŭ pasaĝero, kiu staras sur veturilo moviĝanta laŭ kurba vojo, perceptas forton, kiu tiras ŝin/lin for de la kurbocentro.
Ĝenerale, la centrifuga forto, kiu agas sur objekton de maso m\, en rotacianta kadro de referenco kun angula rapido kaj kies gravitocentro estas je distanco  de la centro de la rotacio, estas:
Salomarŝo
La Salomarŝo aŭ Salo-Satyagraha estis kampanjo de Mohandas Karamchand Gandhi en la jaro 1930, por rompi la salomonopolon de la britoj kaj fine kondukis al la sendepenco de Hindujo. La salomarŝo estis la plej spektakla kampanjo inter tiuj iniciitaj de Gandhi dum sia batalo por sendependeco.
Historio
Gandhi ekmarŝis kun 78 disĉiploj la 12-an de marto 1930 de sia aŝramo de Sabarmati ĉe Ahmadabado. Post 385 km kaj 24 tagoj ili alvenis en Dandi ĉe la Araba maro. Kiel simbola ago, Gandhi rikoltis kelkajn salerojn por protesti kontraŭ la brita salomonopolo. Li instigis siajn samlandanojn fari same, sen uzo de perforto, kio okazis en la tuta Barato: ne nur liaj anoj, sed ankaŭ aliaj hindoj rikoltis salon metante marakvon en bovlon kaj sekigante ĝin sub la suno. Ili ne nur mem uzis tiun salon, sed ankaŭ vendis ĝin senimposte.
Sekve estis malliberigitaj 50.000 baratanoj, inter ili preskaŭ ĉiuj kongresgvidantoj de Hindujo, de la britoj. Tiel rapidege pligrandiĝis la sukceso de la marŝo.
Hrubieszów
Hrubieszów estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Lublinio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Hrubieszów. Fine de en la urbo vivis.
- en la jaroj 1975-1998 apartenis al vojevodio Zamość.
Laŭ statistikaj donitaĵoj la 30-an de junio 2009 la urbo nombris 18 350 loĝantojn.
En la ĉirkaŭaĵo troviĝas pluraj frumezepokaj tombaroj, tumuloj, kurganoj kal aliaj arkeologiaj malkovraĵoj (i.a en Gródek, Masłomęcz kaj Kryłów).
Belvidejo de Petro
Belvidejo de Petro (Petrova výšina) ebligas belegan vidon al la valo de la rivero Teplá. Tiun ĉi lokon vizitis rusa caro Petro 1-a la Granda dum lia restado en Karlovy Vary. Tio okazis en la jaro 1712. Rajdante sur ĉevalo - tiam ankoraŭ tra sovaĝa naturo, li atingis la pinton de la altaĵo. Tie li gravuris en la lignan krucon, kiu tiam staris sur la plej alta roko, siajn komenc-literojn (latine M.S.P.I. = manum sua Petro I.a.). Por memoro al Petro I-a staras nun sur la altaĵo lia busto. La buston oni ĉi tie starigis en la jaro 1877. Sabloŝtonan skulptaĵon faris Tomáš Seidan el Prago (profesoro de art-akademio, instruisto de konata J.V. Myslbek).
Hrubieszów
Historio
Post la dua mondmilito Hrubieszów iĝis la plej orienta urbo de Pollando, apud la rivero Huczwa, alfluo de Okcidenta Bugo, 5 km distance de la landlimo kun Ukrainio.
9435 Odafukashi
9435 Odafukashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fukashi Odo, scienca instruisto ĉe la Mezlernejo kaj Altlernejo Ŝudo en Hiroŝimo. Li estas aktiva kiel ano de la personaro de la Japana Societo por la Eduko kaj Popularigo de Astronomio.
Lhota pod Radčem
Lhota pod Radčem estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sub masivo de Radeč (konsisto de Křivoklata montetaro). La municipo estas en distanco 13 kilometrojn nordoriente de Rokycany kaj ses kilometrojn sudokcidente de Zbiroh. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.
Hrubieszów
Personoj ligitaj kun la urbo
Honoraj civitanoj
Naskiĝintoj
Loĝintoj
Aliaj
Cremona (Kanado)
Cremona estas vilaĝo en centra Alberto norde de Cochrane kaj okcidente de Carstairs.
Demografio
En 2006 loĝis en Cremona 463 homoj en 198 domoj, pligrandiĝo de 11,6% super tiu nombro de 2001. La vilaĝo havas areon de 0,68 km² kaj loĝatecon de 677.1 loĝantoj/km².
Sânpetrul Nou
Sânpetrul Nou (hungare: Újszentpéter, germane: Neu-Sankt-Peter) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 749 loĝantojn (germanoj, hungaroj, serboj). Ĝi estis fondita de germanaj koloniistoj en 1796. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al Periam.
Aji (asama gazeto)
Aji (আজি, ) estas asama taggazeto eldonata en Guvahati, en ŝtato Asamio de Barato. La gazeton starigis firmao Ramdhenu Prakashan Private Limited en marto 2000. La fondanta ĉefredaktoro estis Aĝit Kumar Bujan.
La 24-an de marto 2009 la administra redaktoro de la ĵurnalo, nome Anil Maĝumdar, estis pafita morte. Maĝumdar estis fundamenta por revivigi la gazeton, kiu preskaŭ malaperis, dum la lastaj jaroj. Maĝumdar eble estis murdita ĉar li «postulis paroladojn inter la ULFA kaj la registaro».
KFOR
KFOR (Kosovo Force) estas internaciaj fortoj agantaj sur teritorio de Kosovo. La misio de KFOR komenciĝis la 12-an de junio 1999 laŭ mandato de UN, du tagojn post akcepto de rezolucio n-ro 1244 fare de Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj, post fino de la Kosova Milito.
Akrotiri kaj Dekelia
Akrotiri (greke Ακρωτήρι, turke Agrotur) kaj Dekelia (ankaŭ Dhekelia, greke Δεκέλεια, turke Dikelya) estas du militistaj bazoj de Britio sur la insulo Kipro. La teritorio de la bazoj apartenas al Britio kaj estas nomataj oficiale kiel Sovereign Base Areas (SBA). La administrado de la bazoj okazas en Episkopi Cantonment, kun ĉefsidejo de SBAA (Sovereign Base Areas Administration).
Akrotiri situas okcidente de Limassol, havas la surfacon de 123 km². Ĝi entenas la garnizonon Episkopi kun infanteria bataliono, la aviadilan apogpunkton Akrotiri (RAF Akrotiri) kun SAR-helikoptera stablo (84 skvadronoj) kaj batalaviadilojn. Sur la areo troviĝas ankaŭ relative granda sala lago, ortodoksa monaĥejo kaj bana strando.
La SBA Dekelia situas oriente de Larnaka, havas la areon de 130,8 km. Tie troviĝas la garnizono Dekelia, kie stacionas infanteria bataliono, skoltaj helikopteroj (16 Flight Army Air Corps).
En Akrotiri kaj Dekelia vivas ĉ. 1.300 soldatoj kaj aldone 5.000 britaj ŝtatanoj, parencoj de oficiroj aŭ civilaj dungitoj. Laboras tie ankaŭ kipraj ŝtatanoj, sed estas malpermesita por ili, tie loĝi.
La bazojn ricevis Britio en 1959 laŭ la Zurika kaj londona traktatoj, inter Britio, Grekuio kaj Turkio.
La redonon de tiuj teritorioj pretendas same la grekoj kiel la turkoj.
Marie von Schleinitz
Marie („Mimi“) Grafino de Schleinitz-Wolkenstein, denaska von Buch (naskiĝinta la 22-an de januaro 1842 en Romo; mortinta la 18-an de majo 1912 en Berlino) estis unu el la plej eminentaj berlinaj salonestrinoj en la dua duono de la 19-a jarcento kaj la plej grava mecenatino de Richard Wagner.
Transfeminismo
Transfeminismo, aŭ transgenra feminismo, estis difinita de verkisto kaj aktivulo Emi Koyama kiel "movado fare de transgenraj virinoj kaj por transgenraj virinoj, kiuj konsideras sian liberiĝon imanente ligata al la liberiĝo de ĉiuj virinoj kaj pretere [ĝis aliaj marĝenaj grupoj]." Koyama rimarkis, ke ĝi "ankaŭ estas malferma al aliaj kviroj, interseksaj homoj, transgenraj viroj, netransgenraj virinoj, netransgenraj viroj kaj ĉiu, kiu estas kunsenta kun la bezonoj de transgenraj virinoj kaj konsideras sian aliancon kun transgenraj virinoj kiel esenca por sia propra liberiĝo." Transfeminismo ankaŭ estis difinita, pli ĝenerale, kiel "formo de feminismo, informita per transgenra politiko."
Malgraŭ sia relative malfrua apero kiel termino, transfeminismo ekzistis jam ekde la frua dua ondo de feminismo en diversaj formoj, plej elstare reprezentata de pensantoj kia Sandy Stone, konsiderata la fondinto de akademiaj transgenraj studoj, kaj Sylvia Rivera, ribelinto ĉe Stonewall kaj fondinto de Street Transvestite Action Revolutionaries. En 2006, la unua libro pri transfeminismo, Trans/Forming Feminisms: Transfeminist Voices Speak Out redaktita de Krista Scott-Dixon, estis eldonita de Sumach Press.
Transgenraj feministoj ne nepre estas transfeministoj; multaj klopodas minimumigi la malsamaĵojn inter si kaj cisgenruloj, ĉu el pluviva strategio aŭ simple propra prefero.
Historio
Fruaj voĉoj en la movado inkludis Kate Bornstein kaj Sandy Stone, kies eseo "The Empire Strikes Back" ("La imperio rebatas") rekte respondis al la kontraŭtransgenra verko de Janice Raymond, The Transsexual Empire (La transseksa imperio). En la 21-a jarcento, Krista Scott-Dixon kaj Julia Serano eldonis gravajn verkojn pri transfeminismo.
En la lastaj kelkaj jardekoj, la ideo, ke ĉiuj virinoj kunhavas komunan sperton, estis defiata de neblankaj virinoj, lesbaninoj, kaj virinoj de la laborista klaso, interalie. Ankaŭ multaj transgenraj kaj transseksaj personoj demandis, kion signifas sekso, kaj defias ĝin kiel biologian fakton. Transfeministoj insistas, ke iliaj spertoj estu rekonataj kiel parto de la feminisma sfero. Transfeminismo inkludas ĉiujn gravajn temojn de la tria ondo de feminismo, inklude multkulturismon, korpan memestimon, kaj la aganteco de virinoj. Transfeminismo ne nur temas pri mikso de transgenraj aferoj kun cisgenra feminismo. Ĝi temas ankaŭ pri kritika analizado de la dua ondo de feminismo el la vidpunkto de la tria ondo.
Kiel ĉiuj feminismoj, transfeminismo kritikas la nocion de la plimulto pri maskleco kaj argumentas, ke virinoj meritas egalajn rajtojn. Fine, transfeminismo kunhavas la unuigan principon de aliaj feminismoj, ke sekso estas patriarkeca socia konstruaĵo uzata por subpremi la virinojn. Rilate transgenra idento, Nicholas Birns kategoriigas transfeminismon kiel "feminismo, kiu difinas la terminon 'trans-' en la laŭeble plej inkludema maniero." "
La transfeministo Cristan Williams skribis, ke malgraŭ la malamikema historio de iuj specoj de feminismo kontraŭ transaj virinoj, ŝi tamen engaĝiĝas en feminismo pro tio, ke ŝi bezonas ĝin kiel ĉiu virino:
La vojo al legitimeco por transfeminismo kiel koncepto estis malsama kaj pli ĉagrenita ol aliaj feminismoj. Almerĝenigitaj virinoj el transgenraj fono kaj afekto devis pruvi, ke iliaj bezonoj estas malsamaj, kaj ke la feminismo de la plimulto ne per si mem parolas por ili. Aliflanke, transgenraj virinoj devis pruvi, ke ilia virineco estas egale valida kiel tiu de cisgenraj virinoj, kaj ke feminismo povas paroli por ili sen ĉesi esti feminismo. La verkoj de la trans-ekskluda radikala feministo Janice Raymond reprezentas ekstreman formon de tia obstaklo.
Neuwiller-lès-Saverne
(jen france, origine germane kaj alemane Neuweiler aŭ pli formale Neuweiler bei Zabern, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nonogramo
Nonogramoj estas bildaj enigmoj. Oni plenigas ĉelojn en matrico laŭ numeroj flankaj por riveli kaŝitan bildon. En tiaj enigmoj la numeroj indikas kiom da linioj de konektitaj vicoj de plenaj ĉeloj (tradicie nigraj) estu en ĉiu vico horizontala aŭ vertikala. Ekzemple indiko "4 8 3" signifas ke estas tri sekcioj de 4, 8, kaj 3 plenaj ĉeloj, en tiu ordo, kun almenaŭ unu malplena ĉelo inter sekvaj sekcioj.
La enigmoj kutime estas nigra kaj blanka, sed eblas havi kolorojn. Tiuokaze, la numeraj indikoj mem estas koloraj por indiki la koloron de ĉeloj en sekcio. Du nombroj kun malsamaj koloroj povus havi aŭ ne havi spacon inter si. Ekzemple nigra 4 apud ruĝa 2 povus signifi 4 nigraj ĉeloj, iom da malplenaj ĉeloj, kaj 2 ruĝaj ĉeloj, aŭ povus signifi 4 nigraj ĉeloj kaj tuj poste 2 ruĝaj.
Ne estas teoria limo pri grandeco, sed en praktiko eldonitaj tiaj enigmoj ne pli grandas ol 100x100. La matrico ne nepre estas kvadrata.
Nomoj
Nonogramoj havas multajn nomojn eĉ ene de unu lingvo. Ekzemple: Paint by Numbers, Griddlers, Pic-a-Pix, Picross, Pixel Puzzles, Crucipixel, Edel, FigurePic, Grafilogika, Hanjie, Illust-Logic, Japanese Crosswords, Japanese Puzzles, Kare Karala!, Logic Art, Logic Square, Logicolor, Logik-Puzzles, Logimage, Obrazki logiczne, Zakódované obrázky, Maľované krížovky, Oekaki Logic, Oekaki-Mate, Paint Logic, Shchor Uftor, Gobelini and Tsunami. Alia popular nomo estas "Paint by Sudoku" (Pentrado laŭ Sudoko), kvankam tio sensencas ĉar ili ne rilatas al Sudoko.
Historio
En 1987, Non Ishida (Non Iŝida), japana grafika redaktoro, gajnis konkurson en Tokio per kreo de kradaj bildoj per lumoj en ĉielskrapaj konstruaĵoj. Samtempe koincide profesia japana enigmisto Tetsuya Nishio (Tetsuja Niŝio) inventis tiajn enigmojn.
En 1988 Non Ishida eldonis 3 tiajn enigmojn en Japanujo laŭ la nomo "fenestraj artaj enigmoj".
En 1990, James Dalgety de Britujo inventis la nomon "Nonograms" laŭ la nomo de kreinto Non Ishida, kaj The Sunday Telegraph ekeldonis ilin ĉiusemajne.
En 1993, Non Ishida eldonis la unuan libron de nonogramoj en Japanujo. La Sunday Telegraph eldonis libron "Book of Nonograms". Nonogramoj ekeldoniĝis ankaŭ en Svedujo, Usono, Sud-Afriko, ktp.
En 1995, programoj pri la enigmoj ekaperis en ludaj komputiloj kiel Game Boy kaj en aliaj plastaj ludiloj. La enigmoj plipopulariĝadis en Japanujo kaj aperis pliaj eldonejoj kaj monataj revuoj, kiuj enhavis ĝis 100 enigmoj monate.
En 1998, la Sunday Telegraph faris konkurson por elekti novan nomon por siaj enigmoj. "Griddlers" gajnis.
En 1999, "Paint by numbers" eldoniĝis de Sanoma Uitgevers en Nederlando, Puzzler Media en Britujo, kaj Nikui Rosh Puzzles en Israelo.
Nuntempe revuoj kun nonogramoj eldoniĝis en Usono, Britujo, Germanujo, Nederlando, Italujo, Hungarujo, Finnlando, Pollando, kaj multaj aliaj landoj. Krome estas diversaj retpaĝaroj kun kaj pri la enigmoj.
Solvaj teĥnikoj
Por solvi enigmon, oni devas eltrovi kiuj ĉeloj estos plenaj kaj ĉiuj estos malplenaj. Trovi malplenajn ĉelojn same gravas kiel trovi plenajn dum la solvado, ĉar la spacoj helpas decidi kie sekcioj de plenaj ĉeloj povas esti. Solvantoj kutime uzas punkton aŭ ikson or marki sciite malplenajn ĉelojn.
Gravas neniam diveni laŭ intuicio. Oni nur marku ĉelojn pri kies staton logiko pruvas, ĉar eĉ unu eraro disvastiĝos tra la matrico kaj ruinigos la solvon, kaj ofte ne evidentiĝas ĝis poste, kiam malfacilas lokalizi la eraron kaj korekti ĝin. Nur spertuloj kutime povas ripari tiajn ruinigitajn enigmojn.
La kaŝita bildo mem ne rolas en la solvado. Eĉ se ŝajnas evidenta laŭ la aperanta bildo de iu ĉelo estos plena (aŭ malplena), estas riske fidi tion. Tamen la bildo fojfoje utilas por rimarki evidentan fuŝon.
Simplaj enigmoj ofte solveblas per simpla rezonado bazita nur sur unu vico post la alia sendepende, trovante kiel eble plej multajn sciatajn ĉelojn en unu vico, poste en alia vico. Traki unu vicon post alia sendepende povas sufiĉe solvi tiajn simplajn enigmojn.
Pli malfacilaj enigmoj povas postuli diversajn pli komplikajn teĥnikojn kiuj uzas pli ol unu vicon samtempe. Tia rezonado ofte dependas de nekonsekvenco: "Se tiu ĉelo estus plena, estus nekonsekvenco en ia alia ĉelo kiu povus esti nek plena nek malplena, do tiu unua ĉelo devas esti malplena." Pli spertaj solvantoj povas vidi pli distancajn konsekvancojn.
Simplaj ĉeloj
En la komenco de solvado simpla metodo sufiĉas por decidi kiel eble plej multajn ĉelojn. La metodo analizas ĉiujn eblajn lokojn por sekcioj de plenaj ĉeloj. Ekzemple, en horizontalo de 10 ĉeloj kun nur unu numero 8, la sekcio de 8 plenaj ĉeloj povus esti: Rezulte la plena sekcio certe inkluzivas la mezajn 6 ĉelojn.
La sama logiko aplikeblas kiam estas pli ol unu numero en vico. Ekzemple en horizontalo de 10 ĉeloj kun numeroj 4 kaj 3, la sekcioj de plenaj ĉeloj povus esti: Rezulte la 1a sekcio de 4 ĉeloj certe inkluzivas la 3an kaj 4an ĉelojn, kaj la 2a sekcio de 3 ĉeloj certe inkluzivas la 8an ĉelon. Do oni povas plenigi la 3an, 4an kaj 8an ĉelojn. Notu ke tiu teĥniko rajtigas plenigi ĉelon nur se la sama sekcio ĉiam kovras ĝin. En tiu ekzemplo la 2 sekcioj ambaŭ povas kovri la 6an ĉelo, kaj ne estas sciate ĉu tiu ĉelo estos plena aŭ ne.
Simplaj spacoj
Tiu metodo serĉas spacojn kiuj ne atingeblas de iu ajn sekcioj de plenaj ĉeloj. Ekzemple se horizontalo de 10 ĉeloj havas plenajn 4an kaj 8an ĉelojn kaj numerojn 3 kaj 1, la 3-sekcio inkluzivas la 4an ĉelon kaj la 1-sekcio estas la 9a ĉelo. Unue la 1-sekcio jam estas kompleta, do devas esti malplenaj ĉeloj tuŝantaj ĝin ambaŭflanke, t.e. la 8a kaj 10a ĉeloj estas certe malplenaj.
Due la 3a sekcio povas esti nur ie inter la 2a kaj 6a ĉeloj, ĉar ĝi ĉiuokaze devas inkluzivi la 4an ĉelon. Tial la 1a kaj 7a ĉeloj certe estas malplenaj.
Notu ke se estas aliaj numeroj kun nesciataj lokoj, oni estu zorga ne tro supozi aferojn!
Devigado
Per tiu teĥniko malplenaj ĉeloj povas devigi sekciojn aperi en certaj subvicoj. Malplena ĉelo en la mezo de vico povas devigi longan sekcion esti en unu flanko aŭ la alia. Krome subvico de malsciataj ĉeloj ĉirkaŭitaj de du malplenaj ĉeloj povas esti tro malgranda por iu ajn sekcio, do markeblas kiel malplena.
Ekzemple, horizontalo de 10 ĉeloj kun malplenaj 5a kaj 7a ĉeloj, kaj numeroj 3 kaj 2:
Belemo (Lisbono)
Belém [prononco: Beléjn], portugale por Betleĥemo (esperanta nomo Belemo), estas la nomo de kvartalo en la okcidenta parto de la portugala ĉefurbo Lisbono, situanta ĉe la rivero Tejo. En la komunumo granda 3,45 kvadratajn kilometrojn la 30-an de junio 2011 loĝis 110632 loĝantoj.
Nonogramo
Gluo
Fojfoje estas ĉelo apud la rando kiu ne estas pli distance de la rando ol la longo de la unua nombro-indiko. Tiuokaze, la rando etendas la unuan sekcion tra tiu ĉelo kaj dekstren. Ekzemple, kun horizontalo de 10 ĉeloj kun plena 3a ĉelo kaj numero 5, la 5 iras tra la 3a ĉelo al la 4a kaj 5a ĉeloj pro la rando.
Belemo (Lisbono)
La urbo estis memstara ĝis 1885, post tio ĝi estis enkomunumigata al Lisbono. Ĉar dum la granda lisbona tertremo en 1755, kiu vaste detruis la urbocentron de Lisbono, Belemo preskaŭ ne suferis, ĉi tie nun troviĝas multaj famaj vidindaĵoj de la portugala ĉefurbo, precipe tiaj el la tempo antaŭ la tertremo.
Nonogramo
Gluo
Notu: tiu teĥniko povas utili en la mezo de vico for de la enigmaj randoj.
Belemo (Lisbono)
Vidindaĵoj
En Belemo troviĝas multaj el la vidindaĵoj de Lisbono, inter alie: La iama reĝa palaco Palácio Nacional de Belém nun estas la oficiala sidejo de la prezidanto de la portugala respubliko. En Belemo ankaŭ troviĝis la porto Restelo, la tradicia haveno de la portugala ĉefurbo, de kiu multaj famaj malkovrintoj portugalaj ekvelis transmaren.
Nonogramo
Kunigado kaj Disigado
Proksimaj plenaj ĉeloj fojfoje povas esti kunigitaj (per plenaj ĉeloj inter ili) aŭ disigita per iu malplena ĉelo inter ili. Kiam 2 plenaj ĉeloj havas nemarkitan ĉelon inter ili, tiu ĉelo: Ekzemple, en horizontalo de 15 ĉeloj kun plenaj 3a, 4a, 6a, 7a, 11a, 13a ĉeloj kaj numeroj 5, 2, 2:
Hidrargo
Hidrargo estas specifa kazo de la teĥniko Simplaj spacoj. (La nomo aludas kiel hidrargo iras for de flankoj de ujo.) Se estas ĉelo en horizontalo kiu havas saman kvanton de ĉeloj maldekstre de si kiel la nombro de la unua sekcio, la unua ĉelo estu malplena. Alie la unua sekcio ne sidus maldekstre de la plena ĉelo; ĝi devas inkluzivi tiun ĉelon, lasanta la unuan ĉelon malplena. Krome kiam tiu plena ĉelo estas efektive la maldekstra ekstremo de plena sekcio, estos pli da spacoj je la komenco de la horizontalo.
Nekonsekvencoj
Iuj pli malfacilaj enigmoj povas postuli pli altnivelan rezonadon. Kiam ĉiuj jam menciitaj teĥnikoj ne plu helpas, serĉado de nekonsekvencoj povas helpi. Nespertaj solvantoj eble uzu forviŝeblan krajonon (aŭ alian koloron) por malfari notojn. La procezo inkluzivas: Kompreneble vi povas ankaŭ supozi ke iu nemarkita ĉelo estas malplena.
En tiu ekzemplo oni provas ĉelon en la 1a horizontalo, kiu kondukas al malplena ĉelo je la komenco de tiu vico. Tiu malpleno tiam devigas plenan ĉelon en la 1a vertikalo, kiu gluas al sekcio de 3 ĉeloj en la 4a horizontalo. Sed tio ne eblas ĉar la 3a vertikalo ne permesas plenan ĉelon tie, do tiu nekonsekvenco pruvas ke la provita ĉelo ne povas esti plena, do devas esti malplena.
Malfacilaĵo de tiu metodo estas kutime ne evidentas kiu nemarkita ĉelo provindas. Kutime nur kelkaj ĉeloj donas fruan frukton, dum la aliaj kondukas al longa vojo kun neklara rezulto. La plej provindaj ĉeloj ofte:
Pli profunda rekurso
Iuj enigmoj (ekzemple konata kiel Old tree (Malnova arbo)) povas postuli pli profundan serĉadon por trovi nekonsekvencojn. Tiu kutime ne eblas simple per krajono kaj papero pro la tro multaj branĉaj ebloj serĉendaj.
Pluraj vicoj
Fojfoje rezonado pri kelkaj vicoj povas konduki al solva paŝo sen nekonsekvenco kaj sen pli profunda rekurso. Sed trovi tiajn vicgrupojn ofte tiom malfacilas kiom trovi nekonsekvencon.
Pluraj solvoj
Ekzistas enigmoj kun pli ol unu solvo. Simpla ekzemplo estas ŝaktabulo. En tiaj enigmoj, ĉiu solvo estas "ĝusta" laŭ difino, sed eblas ke iuj ne donas sencan rezultan bildon.
Nonogramoj ka komputado
Solvado de nonogramoj estas problemo NP-kompleta. Tio implicas ke ne ekzistas algoritmo kiu povas efike (en polinoma tempo) solvi ĉiujn nonogramajn enigmojn krom se P = NP.
Tiu teoria komplekseco kutime ne gravas por eldonitaj enigmoj. Tiuj estas konstruitaj kaj kontrolitaj, do ili solveblas de homoj. Ĉiu enigmo solvebla de homo en mallonga tempo ankaŭ solveblas rapide de komputilo.
Krome iuj subspecoj de nonogramoj solveblas en polinoma tempo, ekzemplo tiuj en kiu ĉiu vico havas nur unu sekcion de plenaj ĉeloj.
Eksteraj ligiloj
http://www.comp.lancs.ac.uk/~ss/nonogram/faq estas en Esperanto kaj la angla, kun programoj por solvi nonogramojn.
La Libro de la mirindaĵoj
La Libro de la mirindaĵoj, aŭ La priskribo de la mondo estas verko de anonimulo, eble Rustichello da Pisa, al kiu Marko Polo rakontas siajn vojaĝojn. La libro verkiĝis en la provenca lingvo, kiun Polo ne regis, kaj estis titolita Le divisament dou monde (la priskribo de la mondo), kvankam ĝi populariĝis sub la nomo Il Milione (la titolo devenas aŭ de miliono, tiam konsiderata grandega nombro, aŭ de la kromnomo de la familio Polo, Emilione).
La verko estas dividita en kvar "libroj". La unua libro priskribas la landojn de Meza Oriento kaj Centra Azio, kiujn Polo vidis en sia vojaĝo al Ĉinio. La dua libro priskribas Ĉinion kaj la kortegon de Kublaj-Ĥano. La tria libro priskribas kelkajn regionojn ĉe la azia marbordo: Japanio, Hindio ktp. kaj parton de Afriko. Fine, la kvara libro priskribas kelkajn militojn de mongoloj kaj la regionojn de ekstrema nordo, kiel Rusion
Oni diras ke la verkon redaktis kunulo de Polo en malliberejo. La libro tradukiĝis postnelonge en multajn eŭropajn lingvojn kaj en Esperanton tradukis Daniel Moirand kaj publikigis UEA, 2001 (Serio Oriento-Okcidento, n-ro 34, 445 paĝoj).
Egiptuso
Egiptuso (en la helena Αἴγυπτος, Aegyptus) estas en la helena mitologio filo de egiptia reĝo Belo kaj lia edzino Anĥinoa. Egiptuso estis reĝo en Egiptio.
Liaj fratoj estis Danao, kiu regis en Libio kaj pli poste en urbo Argo. La tria estis Cefeo, reĝo de Etiopio, patro de Andromedo.
Egiptuso kaj Danao estis ĝemeloj, inter ili dividis ilia patro la regnon tiel, ke Egiptuso regis en Egiptio kaj Danao en Libio. Tuj post morto de sia patro la fratoj ekkverelis pri la heredaĵo. Egiptuso havis kvindek filojn kaj tiujn li volis kiel gesto de repaciĝo edziĝi al kvindek filinoj de Danao. Sed nek la filinoj, nek ilia patro deziris subiĝi al lia volo. Egiptuso deklaris al la frato militon.
Alejandro Pareja
Alejandro PAREJA estas hispana esperantisto kaj tradukisto. Li loĝas en Valdemoro (Madrido, Hispanio), kaj estas profesia literatura tradukisto de 1989. Li tradukas ankaŭ el aliaj lingvoj, sed profesie ĉefe librojn el la angla en la hispana. Totale temas pri pli ol 275 libroj. Interalie, temas pri libroj de Frank McCourt, Mitch Albom, Deepak Chopra, Carlos Castaneda, William Peter Blatty kaj aliaj modernaj aŭtoroj, kaj klasikaj verkoj de la anglalingva literaturo, kiel Jane Eyre, Frankenstein, Lord Jim de Joseph Conrad, Drakulo de Bram Stoker, kelkaj libroj de Sherlock Holmes, kaj verkoj de Mark Twain, R. L. Stevenson, Jack London kaj William Faulkner.
Li partoprenis en multaj naciaj Esperanto-kongresoj kie prelegis kaj gvidis kursojn de Esperanto.
Egiptuso
Legendo rakontas, ke ĉiujn kapojn de Egiptaj filoj estis ĵetitaj en riveron Lerno, kiu de tiam havas ĝuste tiom da fontoj. Danaidinoj estis punitaj el volo de hadesa juĝa konsilistaro. Ili devas por eterne portadi en frakasitaj kruĉoj akvon kaj verŝi ĝin en senfundajn barelojn.
Laŭ Egiptusa nomo Grekoj devenigis nomon de la lando, kiun akceptis ankaŭ romianoj. Tiu ĉi nomo konserviĝis ĝis nuna tempo. Sed nek tiun ĉi miton, nek nomon de la lando egiptoj ne konis kaj ne uzadis. Por sian landon ili uzis aliajn nomojn.