cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vieux Lyon
Vieux Lyon (Olda Liono) estas la mezepoka kaj renesanca kvartalo de Liono. Ĝi situas rande de la rivero Saono, piede de la monteto Fourvière ĉe la dekstra bordo de Saono.
Famaĵo de ĉi kvartalo estas la transstratoj (en la Liona lingvo: Traboule). Tio estas etaj stratoj sub la domoj, kiuj kunligas la aliajn stratojn.
Taganskaja (stacio de Moskva metroo)
Taganskaja (Таганская, "laŭ la placo 'Taganskaja' ('Ekspedici-kaldrona')") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Violkolora linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio "Taganskaja - ".
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Cornelis Geurts
Cornelis GEURTS (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1907 en Den Helder, mortis en 1978 en Harlemo) estas nederlanda esperantisto. De 1949 ĝis 1951 li estis prezidanto de Tutmonda Junular-Organizo kaj poste honora membro. Li organizis la 7-an IJK-on en 1951.
Profesie li estis estro de elementa lernejo en Edam. En tiu urbo li ankaŭ loĝis.
István Vitányi
István Vitányi [iŝtvAn vitAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vitányi István estas hungara advokato, parlamenta deputito.
Cornelis Geurts
Li estis membro de la socialdemokrata Partio de la Laboro.
István Vitányi
István Vitányi naskiĝis la  en Berettyóújfalu.
Biografio
István Vitányi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1971, poste li estis soldato, pli poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1980, post 3 jaroj advokatan diplomon. Post la unua diplomo li estis juristo en Berettyóújfalu, ekde 1984 jam advokato. Ekde 1986 li helpis jure la kalvinanan eklezion. En 1991 li malfermis propran advokatan atelieron. En 1994 li komencis politikadi en municipa kunsido de Berettyóújfalu. Ekde 1998 li estas parlamentano en frakcio de Fidesz, sed nur ekde 1999 li estas membro de partio Fidesz. Li edziĝis en 1975, lia edzino naskis 2 filinojn en 1976 kaj 1980.
Proletarskaja (stacio de Moskva metroo)
Proletarskaja ("Proletara", Пролетарская) estas stacio de Metroo de Moskvo sur Violkolora linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " - ".
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Varpas
Varpas (laŭvorte: "La Sonorilo") estis ĉiumonata litovlingva gazeto aperinta dum la litova gazetara malpermeso de januaro 1889 ĝis decembro 1905 por litovlingvaj legantoj en la Rusia Imperio. Ĉar ĝia publikigo estis kontraŭleĝa en la Rusia Imperio, ĝi estis presita en Tilsit (nun nomata Sovetsk) kaj Ragnit (nun nomata Neman) en Germana Orienta Prusio kaj kontrabandita en Litovion de la knygnešiai (librokontrabandistoj). Varpas, kun eldonkvanto de ĉirkaŭ 500 ĝis 1000 ekzempleroj, ludis pivotan rolon en la Nacia Litova Reviviĝo.
En liaj artikoloj, la redaktoro Vincas Kudirka, medicina studento en la universitato de Varsovio, kuraĝigis la litovojn fieri pri sia kultura heredaĵo, diskutis la problemojn la Rusia Imperia regado kaŭzis por la litova loĝantaro, kaj kontraŭagis la provojn kulture rusigi la socion. Dum sia ĵurnalista laboro, li notis siajn pensojn kio estas Litovio kaj kio ĝi estu, kaj la rezulta esenco iĝis la kvindek-vorta poemo Lietuva, Tėvynė mūsų (Litovio, patrujo nia). Tiu poemo, Tautiška giesmė, unu el poemoj de fondinto kaj redaktoro verkitaj por memorfesti la 10-jariĝon de Varpas, fariĝis la litova nacia himno.
La redakcio de Varpas poste komencis du pliajn fakajn eldonaĵojn: pli praktikan gazeton Ūkininkas ("La Kamparano", 1890–1905) por malpli kleraj kamparanoj kaj senpolitikam publikaĵon Naujienos (Novaĵoj, 1901–1903) por ĝenerala publiko.
Michael Stipe
Michael Stipe (naskiĝ-nomo John Michael Stipe, naskiĝis la 4-an de januaro, 1960 en Decatur, Usono (subŝtato Georgio) estas la voĉ-kantisto kaj vizaĝulo de la rok-grupo R.E.M.. Stipe famiĝis unue (kaj foje iom parodiiĝis) pro sia "murmura" stilo en la karierfruo kaj pro siaj iom malsimplaj, surrealismaj muziktekstoj, kaj ankaŭ pro sia sociala kaj politika aktivo. Stipe kaj la aliaj anoj de R.E.M. iĝis patronoj de alternativa roko kaj estas treeble la unua tia muzikgrupo atinganta sukceson.
Stipe konatiĝis de Peter Buck, Bill Berry kaj Mike Mills en 1980 dum lernado de fotografado kaj pentrado ĉe Universitato de Georgio. Ili kreis R.E.M. en tiu jaro kaj eligis sian komencan "Radio Free Europe" en Hib-Tone. La kanzono estis sukceso en la Fakultata Radio kaj la grupo subskribis al I.R.S. Records por la elsendado de Chronic Town EP unu jaron poste. Ĉirkaŭ 1983 komencante kun Murmur, R.E.M. elsendis serion de recenz-laŭditaj albumoj kun larĝa sukceso ankaŭ ĉe la publiko. Kelkaj famaj muzikoj kaj kreskanta politika aktivo donis al Stipe pligrandiĝantan videblon. La forpasinta River Phoenix staris inter lia amikaro, kaj la albumo de 1994 Monster enhavas la tekstdediĉon "For River".
En 1998, Stipe publikigis kolektaĵon titoligitaTwo Times Intro: On the Road with Patti Smith kaj verkis en 'Single Cell', art/ind-film-kompanio kiu eligis Velvet Goldmine, kun la ĉefrolulo Ewan McGregor, kaj Being John Malkovich, American Movie en 1999, American Psycho en 2000 kaj Saved! en 2004). La kompanio antaŭ ne iom da tempo aĉetis la ekzibo-rajtoj de All Families are Psychotic, de la kanada aŭtoro Douglas Coupland kaj pensas fari filmon el ĝi.
En intervjuo en 2001 en Newsweek, Stipe priskribis sin kiel "kviro". Ekde 1998 li havas firman interrilaton kun sia koramiko.
Li ankaŭ skribis hajkuojn por libro de la eldonejo Soft Skull Press, kies nomo estas The Haiku Year.
Komunumaro Bad Hönningen
La komunumaro Bad Hönningen - germane Verbandsgemeinde Bad Hönningen - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Volgogradskij prospekt (stacio de Moskva metroo)
Volgogradskij prospekt  ("Volgograda avenuo", Волгоградский проспект) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Violkolora linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sud-oriente de Moskvo.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " - ".
Winterbach (Palatinato)
Winterbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Komunumaro Bad Ems
Bad Ems estis komunumaro en Germanio, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Ems, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi ekestis en 1972 kaj fuziis komence de la jaro 2019 kun apuda komunumaro Bad Ems al nova komunumaro Bad Ems-Nassau. Ĉiuj tri administraj unuoj troviĝis respektive troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La teritorio apartenas al la mezalta montaro Taunus. Fine de decembro 2018, ĵus antaŭ la malfondo, la komunumaro sume havis loĝantojn.
Jenneke van Veenendaal
Jenneke Christina VAN VEENENDAAL (naskita la en Graft; mortinta la  en Amsterdamo) estis nederlanda esperantistino. Ŝi estis filino de la esperantistaj geedzoj Elisabeth Bouwes kaj Cornelis Josinus van Veenendaal, kiuj organizis la 1-an IJK-on en 1938. Ŝia edzo estis Floris Meijdam (naskita la 29-an de decembro 1919), same esperantisto.
Kuzjminki (stacio de Moskva metroo)
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " - ".
Winterbach (Rems)
Winterbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La centro de la landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 24 kilometrojn okcidente.
Lentvaris
Lentvaris (jen litove, pole Landwarów) estas urbo en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Trakai. Lentvaris situas 7 kilometrojn oriente de la administra centro Trakai. En en la urbo vivis. La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.
En la urbo krom litovoj ankaŭ tradicie loĝas multaj poloj. Laŭ la censo de 2011, en la urbo Lentvaris vivis pli ol 54 procentaĵoj da litov- kaj pli ol 25 procentaĵoj da pollingvanoj.
Floris Meydam
Floris "Floor" MEYDAM (naskita la en Leerdam; mortinta la  en Leerdam) estis nederlanda dezajnisto kaj esperantisto.
Profesie li dezajnis ĉefe vitraĵojn kaj ceramikaĵojn.
Lia edzino estis Jenneke van Veenendaal, filino de la georganizintoj de la 1-a IJK en 1938, Elisabeth Bouwes kaj Cornelis Josinus van Veenendaal. Dum tiu kongreso estis fondita Tutmonda Junular-Organizo, kies unua sekretario estis Floor Meydam. Jenneke van Veenendaal kaj Floris Meydam ekhavis tri gefilojn, Floris Cornelis Meydam, Flora Meydam kaj Willem Joost Meydam. La geedzoj divorciĝis en 1955, Floris Meydam en 1957 edzinigis alian virinon.
Eišiškės
Eišiškės (jen litove, Ejszyszki, historie ankaŭ איישישאק) estas urbo en la sudo de Litovio, rekte ĉe la limo al Belorusio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šalčininkai. Eišiškės situas 32 kilometrojn sudokcidente de la administra centro Šalčininkai. En en la urbo vivis. La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.
En la komunumo Šalčininkai vivas pluretna loĝantaro el litovoj, poloj, belorusoj, rusoj kaj romaoj. Ene de Litovio, la komunumo havas unu el la plej grandaj polaj komunumoj. Laŭ la censoj de 2011 kaj 2001, en la urbo Eišiškės vivis pli ol 83 procentaĵoj da pollingvanoj.
UTF-8
UTF-8 estas kodoprezento, maniero prezenti unikodajn signonumerojn per sinsekvo da bajtoj. Ĝia nomo devenas de la anglalingva mallongigo Unicode Transformation Format (unikoda transforma aranĝo). La nombro "8" indikas la fakton, ke la signonumerojn oni malkomponas en 8-bitajn bajtojn, bitokojn. Tia perbajta kodoprezento havas varian longon, de 1 ĝis 4 bajtoj.
UTF-8 estas difinita en la normo RFC 3629. Principe ĝia skemo povas uzi ĝis 6 bitokojn por unu signo, sed la Unikodaj signonumeroj ne superas 17·216, kaj por tiuj sufiĉas 4 bitokoj.
UTF-8 sekvas la principon, ke la komenca bitoko de signonumero estu klare rekonebla. Tial eblas malkodi kodoprezenton de signoĉeno ne nur ekde la komenco, sed de ajna ties pozicio. Tio funkcias, ĉar la unua bitoko en signonumero neniam komenciĝas per la bitoj "10", sed la sekvaj bitokoj ĉiam. Krome, la unua bitoko klare indikas, kiom da bitokoj havas la prezento de signonumero — nome tiom, kiom da unuoj (kiom da bitoj "1") aperas komence de la unua bitoko. Escepto estas la unubajtaj prezentoj de signonumeroj, kiuj komenciĝas per "0".
Difino
Jena tabelo montras la strukturon de la 1-, 2-, 3- kaj 4-bitokaj prezentoj de signonumeroj (x-oj indikas variajn bitojn informajn, kiuj konsistigas la propran numeron):
Avantaĝoj de UTF-8
Oni kritikis pri UTF-8, ke la prezentoj de signonumeroj havas malsamajn longojn. Iam tiurilate la kodoprezento UTF-16 havis avantaĝon, sed de kiam 2 bitokoj ne plu sufiĉas por Unikodo, tiu avantaĝo malpliiĝis.
La fakto, ke la unu-bitokaj signoj komenciĝas ne per "10", sed per "0", impresas kiel neregulaĵo. Sendube tiun decidon kaŭzis la deziro de kongrueco kun 8-bita reprezento de Askio.
Ekzemplo esperanta
Jen kiel la tradician ĉiuĉapelaĵon esperantan, prezentitan en UTF-8, vidigas la uniksa komando <tt>od</tt> (la neaskiaj kodoj en la supraj linioj, kaj ĉiuj kodoj en la malsupraj, aperas okume): Kompreneble, en normala esperanta teksto la averaĝa denso de ĉapelitaj literoj estas multe malpli granda.
Rūdiškės
Rūdiškės (jen litove) estas urbo en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Trakai. Lentvaris situas 16 kilometrojn sude de la administra centro Trakai. En en la urbo vivis. La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.
En la urbo krom litovoj ankaŭ tradicie loĝas multaj poloj. Laŭ la censoj de 2011 kaj 2001, en la urbo Lentvaris vivis pli ol 50 procentaĵoj da litov- kaj pli ol 36 procentaĵoj da pollingvanoj.
Komunumaro Bad Marienberg
La komunumaro Bad Marienberg - germane Verbandsgemeinde Bad Marienberg - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj ĉirkaŭ la samnoma komunumo Bad Marienberg. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj apartenas al la samnoma mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Ĝurĝuro
Ĝurĝuro estas akvofalo en Krimeo (Ukrainio) sur la rivero Orienta Uluuzeno. La akvofalo altas 16 metrojn kaj estas populara turisma vidindaĵo. La nomo de la akvofalo estas onomatopea (simila al la Esperanta radiko murmur).
La akvofalo situas sur la teritorio de la Aluŝta municipo proksime al la vilaĝo Generalskoje en la intermontejo Ĥapĥal, formita pro la erozio fare de la rivero Orienta Uluuzeno. La intermontejo situas inter la nordorienta parto de la Demerĝia altebenaĵo kaj la okcidenta parto de la Karabia altebenaĵo.
La akvofalo troviĝas sur la alto de 468 metroj super la marnivelo kaj estas opiniata kiel la plej multakva akvofalo de Krimeo: la averaĝa jara akvokvanto laŭ la multjaraj observoj estas ĉ. 0,27 m³/s; ĝi ne sekiĝas eĉ dum la plej varmega sezono.
Ekde la jaro 1974 la akvofalo kaj la ĉirkaŭa teritorio (kun la suma areo de 250 hektaroj) estas gardataj kiel hidrologia protektata zono.
Baltoji Vokė
Baltoji Vokė (jen litove, pole Biała Waka) estas urbeto en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šalčininkai. Baltoji Vokė situas 28 kilometrojn nordokcidente de la administra centro Šalčininkai. En en la urbo vivis. La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.
En la komunumo Šalčininkai vivas pluretna loĝantaro el litovoj, poloj, belorusoj, rusoj kaj romaoj. Ene de Litovio, la komunumo havas unu el la plej grandaj polaj komunumoj. Laŭ la censoj de 2011, en la urbo Eišiškės vivis pli ol 58 procentaĵoj da pollingvanoj.
Komunumaro Bellheim
La komunumaro Bellheim - germane Verbandsgemeinde Bellheim, mallonge VG Bellheim - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Komunumaro Bernkastel-Kues
La komunumaro Bernkastel-Kues - germane Verbandsgemeinde Bernkastel-Kues, mallonge VG Bernkastel-Kues - estas adminstra komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la urbo Bernkastel-Kues. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Kritiko de la juĝo
La Kritiko de la juĝo (Kritik der Urteilskraft), tradukebla ankaŭ kiel Kritiko de la juĝopovo, estas verko de 1790 de la germana filozofo Immanuel Kant. Foje referencata kiel la "tris kritiko," la Kritiko de la juĝo sekvas post la Kritiko de pura racio (1781) kaj la Kritiko de praktika racio (1788).
La unua parto de la libro studas la kvar eblajn estetikajn reflektajn juĝojn: nome akceptebla, bela, la sublima, kaj la bono. Kant klarigas, ke estas la nuraj eblaj reflektaj juĝoj, ĉar li rilatigas ilin al la Tabelo de Juĝoj el la "Kritiko de pura racio". La dua duono de la "Kritiko" studas teleologian juĝon. Tiu maniero juĝi aferojn laŭ ties propraj celoj (greke "telos") estas logike konektita al la unua studado almenaŭ rilate al belo kaj sugestas tipon de (mem-) celeco (tio estas, signifeco konata kiel memo).
Winterbach (Soonwald)
Winterbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vollèges
Vollèges estas komunumo en la distrikto Entremont en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1678 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Vollèges situas en la franclingva Suba Valezo sudoriente de Martigny ĉe la enirejo al la Valo de Bagnes, tra kiu fluas la rivero Dranse de Bagnes. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Vollèges, Cries, Chemin-Dessus, Etiez, Le Levron, kaj Vens.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,87 km², de kiuj 44,5% estas kovritaj de arbaro, 32,6% servas por agrikulturo kaj 7,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vollèges limas en nordo al Saxon, en oriento al Bagnes, en sudo al Sembrancher, en sudokcidento al Bovernier, en okcidento al Martigny, kaj en nordokcidento al Fully.
Trafiko
Tra Vollèges pasas la kantona ĉefvojo n-ro 205 de Sembrancher al Bagnes. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 6 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Martigny. Pere de la mallarĝspura trajnlinio de Martigny al Bagnes la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vollèges datiĝas el la jaro 1150 kiel Octiet. En la jaro 1178 aperis la mencio Villezo. En la jaro 1150 la Grafoj de Savojo koncedis parton de siaj rajtoj pri Vollèges al la Abatejo Saint-Maurice. Inter 1333 kaj 1335 en Vollèges estis dokumentita la ekzisto de komunumo. Ĝis la konkero fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 Vollèges apartenis al la savoja Subvoktejo Entremont, kiu troviĝis sub la regado de la Abatejo Saint-Maurice. Poste ĝi estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 sub la regado de la Voktejo Saint-Maurice. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Entremont.
Angélique Kidjo
Angélique Kpasseloko Hinto Hounsinou Kandjo Manta Zogbin Kidjo, naskita en 1960 en Ouidah Benino, nomita Angélique Kidjo, estas benina kantistino kaj aktivulino; ŝi ricevis la premion Grammy Awards kaj premion de Akademio Charles Cros. Ŝi estas konata pro la diverseco de siaj muzikaj influoj, la originaleco de siaj kanzonoj kaj sia homama engaĝiĝo kiel ambasadorino de UNICEF. Ŝi kreis la fondumon Batonga kaj aktivas por subteni la instruadon de knabinoj.
Inter ŝiaj plej konataj kantoj estas Agolo, We We, Adouma, Wombo Lombo, Afirika kaj Batonga.
Hendrik Schut
Hendrik J. SCHUT estis nederlanda instruisto kaj esperantisto. Kiam fondiĝis Tutmonda Junular-Organizo dum la 1-a IJK en 1938, li fariĝis estrarano de Tutmonda Junular-Organizo kaj okupiĝis pri filmservo, do pri filmoj pri la kongresoj.
Li estis instruisto en Heerhugowaard kaj ekde 1947 en Donkerbroek. Ekde 1951 li estis ĉefinstruisto de nove fondita elementa lernejo en Heerenveen, kiun neoficiale oni kutimis nomi School Schut (Schut-lernejo). Lin oni ofte nomis Rooie Henkie (rufhara Henĉjo).
Jamusukro
Jamusukro (Yamoussoukro) estas de marto 1983 la formala ĉefurbo de Ebur-Bordo. Ĝi havas loĝantojn (je 2005-01-01) kaj situas centre de la lando, ĉirkaŭ 215 km nord-okcidente de la antaŭa ĉefurbo Abiĝano, kiu situas marborde kaj plu estas la plej grava urbo de la lando.
La nomo de la urbo deriviĝas de reĝino Jamuso, kiu ĉe la koloniigo en 1901 regis vilaĝon  N'Gokro.
En Jamusukro naskiĝis Félix Houphouët-Boigny, la unua prezidento de Ebur-Bordo. Li igis tie konstrui la plej ampleksan kirkon de katolikismo omaĝan al la Dipatrino: la baziliko de Nia Sinjorino de la Paco; fakte tiu ĉi estas pli larĝa ol la baziliko de Sankta Petro de Romo. La baziliko estas fervora loko de la katolika fido en Afriko.
119248 Corbally
119248 Corbally estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 10-an de septembro 2001 de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomo kaj jezuito Christopher J. Corbally S.J., kiu daŭrigis longan karieron en astronomio. Liaj kontribuoj inkludis la kampojn de la kelkopaj stelaj sistemoj, la klasigo de steloj, la galaksia strukturo, la stela formiĝo kaj la teknologio de la teleskopoj.
Komunumaro Bitburg-Land
Bitburg-Land estis administra komunumaro en Germanio, kiu ekzistis ĝis la 1-a de julio 2014. Ĝi troviĝis en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 30-an de junio 2014 la komunumaro havis loĝantojn.
La 1-an de julio 2014 ĝi kun la komunumoj de la komunumaro Kyllburg unuiĝis al nova komunumaro Bitburger Land.
Preĝejo Vizito de Maria (Kővágószőlős)
La preĝejo Vizito de Maria estas romkatolika Monumento historia en vilaĝo Kővágószőlős (Hungario).
Historio
En 1290 la vilaĝo iĝis apartenaĵo de Katedralo de Pécs, oni supozas, ke la gotika kirko tiutempe konstruiĝis. En 1332 ĝi havis la titolon paroĥo. En 1512 la kirko estis trakonstruita. Post jardekoj la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, sed la vilaĝo ne senhomiĝis, la preĝejo ne estis detruita. Post la turka erao inter 1763–1772 la kirko (escepte la turon) estis malkonstruita kaj pli nova baroka preĝejo konstruiĝis. Ankaŭ la turo estis plialtigita. La orgeno estis farita en 1835, trakonstruita en 1941. La turo restaŭriĝis inter 1974-1979.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo, sed dum la mezepoko la tombejo etendiĝis tie. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Ekde 2003 el la turo estas aŭdebla muziko honore al la ministoj. La predikejo venis depost 1780 el kapelo de Katedralo de Pécs, same aliaj mebloj kaj objektoj. Bildo de la ĉefaltaro estis pentrita de Karl Bachmann en la 18-a jarcento.
Victoria Ruffo
Victoria RUFFO (Victoria Eugenia Guadalupe MARTÍNEZ DEL RÍO MORENO FAYAD, naskiĝis la 31-an de majo 1962 en Meksikurbo) estas meksika aktorino. Ŝi rolas plejparte en telenoveloj. Ŝi estas kromnomata Reĝino de telenoveloj.
Winterberg
Winterberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hochsauerland de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
La urbo troviĝas en aparte alta parto de la mezalta montaro Sauerland centre de Germanio, kaj dumvintre tie falas kompare multe da neĝo. Tial la urbo tiusezone estas vintrosporta centro, rapide atingebla de la grandaj urboj de Nordrejn-Vestfalio kaj Hesio.
Schaarbeek
Schaarbeek (nederlande [SĤA:Rbe:k]) aŭ Schaerbeek (france [ska:rBE:K]) estas municipo en Belgio, unu el la 19 municipoj de la Brusela Ĉefurba Regiono. Kiel aliaj urboj en la Brusela Ĉefurba Regiono, Schaarbeek estas laŭleĝe ambaŭlingva (la franca kaj nederlanda). La unua apero de la nomo estis registrita en dokumento de la episkopo de Cambrai el la jaro 1120, en kiu Schaarbeek estis skribita kiel Scarenbecca. Eble venas la nomo el la Frankoniaj (Antikva nederlanda) vortoj "schaer" ("noĉo" aŭ "streko") kaj "beek" ("rivereto").
Hinda ansero
La Hinda ansero aŭ Strikapa ansero (Anser indicus) estas anseroforma birdo de la familio de Anasedoj, kiu reproduktiĝas en meza Azio en kolonioj de miloj da individuoj kaj migras trans montaro Himalajo al Barato dum vintro. ornitologoj kredas, ke ĝi flugas la plej alte, kaj birdoj de ĉi tiu specio estis vidataj flugantaj ĉe pli ol 9.000 metroj alte. La ino tipe demetas 3-8 ovojn en nesto apude de monta lago.
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 75 cm, la bazkoloro estas helgriza, karakterizas ĝin du nigraj strioj ege rimarkindaj ĉe blanka kapo, nome unu el la malantaŭokulo supren kaj la alia preskaŭ paralela el la fino de la orelareo al la supra nuko. Tiuj strioj mankas ĉe la junbirdoj. La kolo estas antaŭe kaj ĉefe malantaŭe malhela el nigra al malhelbruna, inter tiuj malhelaj markoj duflanke formas la resta plumaro blankan longan strion. La kapo estas blanka, la beko flava kun nigra pinto, la kruro ruĝeta al oranĝflava.
Ĝi estas foje separata el genro Anser, kiu ne havas alian membron indiĝenan de la Hinda mondoregiono, same kiel nek en la regionoj Etiopia, Aŭstralia, aŭ Novtropika, kaj lokita en la monotipa genro Eulabeia.
Ekologio
La Hinda ansero aŭ Strikapa ansero estas laŭsupoze unu el plej alte flugantaj birdoj, ĉar ili estis aŭdataj flugantaj super la Monto Makalu (la kvina plej alta monto surtere ,nome 8,481 m alta) kaj ŝajne vidataj super la Monto Everest (8,848 m alta, kvankam tio estas necertigita informo). Tiu nekredebla postulema migrado delonge pensigis fiziologojn kaj naturalistojn: "devas esti bona klarigo kial tiuj birdoj flugas je tiom ekstremaj altecoj […] ĉefe ĉar estas montopasejoj tra Himalajo je pli malaltaj altitudoj, kaj kiuj estas uzataj de aliaj migrantaj birdospecioj" citate el Black & Tenney (1980). Fakte Hindaj anseroj neniam estis rekte kontrolitaj (uzante GPS aŭ satelitan teknologion) flugante pli alte ol 6,540 m, kaj nun oni nur supozas, ke ili uzas la plej altajn pasejojn tra la montoj. La defia nordena migrado el suda Barato por reproduktiĝi somere en la Tibeta Altebenaĵo estas farata laŭ etapoj, kaj la flugo super Himalajo (el marnivelo) estas farata per senhalta flugo tiom rapide kiom dum sep horoj. Surprize, spite antaŭvideblaj vostoventoj kiuj blovas super Himalajo (en la sama direkto de la veturado de la anseroj), la Hindaj anseroj malakceptas tiujn ventojn, kaj atendas ĝis kiam tiuj jam ne blovas nokte, kiam ili entreprenas la plej altajn indicojn de grimpoflugo neniam konstatitaj ĉe birdoj, kaj eltenas ilin dum horoj ĝis la fino.
Oni scias, ke la Hindaj anseroj estas bone ekipataj por tiu nekredeble defia migrado. Ili havas iom pli grandan flugilareon proporcie al ties pezo ol aliaj anseroj, kio supozeble helpas la anserojn flugi je tiom altaj altitudoj. Studoj trovis, ke ili spiras pli profunde kaj efike sub kondiĉoj de malalta kvanto de oksigeno. La hemoglobino de ties sango havas pli altan okxigenemon ol tiu de aliaj anseroj.
Plej ĵusaj studoj uzis pli prilaboritajn mezurilojn kiuj kontrolas ne nur situon (per GPS) sed ankaŭ metabolon, spirritmon, kaj korbatadon. Tiele oni lernis, ke tiu specio ne konstante flugas alte dum migrado, sed male ili plej ofte flugas konstante malalte, por kio ili devas sekvi tre rompiĝeman kurbon suprenirante kaj malsuprenirante konstante. Tiele ili profitas ĉiam la plej altan proporcion da oksigeno (kio sube estas trioble ol ĉe la plej alta nivelo ebla).
La Hindaj anseroj migras super Himalajo por pasi vintron en partoj de Suda Azio (el Asamo tiom suden kiom ĝis Tamilnado. La vintra habitato de la Hindaj anseroj estas terkultivejoj, kie ili manĝas hordeon, rizon kaj tritikon, kaj ili povas damaĝi rikoltojn. Birdoj el Kirgizio estis konstatita dum haltoj en okcidenta Tibeto kaj suda Tajikio dum 20 al 30 tagoj antaŭ migri pli suden. Kelkaj birdoj povas montri altan fidelecon al vintrejoj.
Ili nestumas ĉefe en la Tibeta Altebenaĵo. Intraspecia nestoparazitado estis notita, nome la inoj plej malaltrangaj klopodas ovodemeti siajn ovojn en la nestoj de plej altrangaj inoj.
Distribuo kaj vivkondiĉoj
Tiu palearktisa specio troviĝas en Centra Azio (esence en Mongolio kaj en Ĉinio) kie ĝi ĉeestas ĉe lagoj de alta montaro. Tiu estas specio migranta kiu pasas la vintron norde de Barato kaj en najbaraj regionoj. La plej granda kolonio estis observata ĉe la lago Tso Moriri en Ladako.
La Hindaj anseroj estas ofte tenitaj en kaptiveco, ĉar ĝi estas konsiderata bela kaj reproduktiĝas facile. Vidaĵoj en Britio oftas, kaj preskaŭ certe ili rilatas al fuĝoj. Tamen tiu specio reproduktiĝis tie foje dum la lastaj jaroj kaj oni registris ĉirkaŭ kvin parojn en 2002, la plej ĵusa disponebla registro de la Rare Birds Breeding Panel. Eble la specio iĝas laŭgrade pli preta setliĝi en Britio. Tiu birdo estas sociema kaj ne kaŭzas problemojn al aliaj birdoj. Ĉiukaze oni supozas, ke la "natura" populacio malpliiĝas en Britio pro troa ĉasado. Ankaŭ en Svedio kaj aliaj lokoj de Eŭropo ili naturiĝis; oftas en bestoĝardenoj.
Nobel-premiitinoj
Nobel-premiitinoj ĝis 2022, Nobel-Premioj estis aljuĝitaj al 894 viroj, 60 virinoj (Marie Curie gajnis ĝin dufoje), kaj 27 unikaj organizoj.
Hinda ansero
Distribuo kaj vivkondiĉoj
Temas pri specio tre gregema kaj dum migrado kaj dum nestumado. La reproduktado ekas aprile, kaj ili foriras el la reproduktejoj el aŭgusto.
Nobel-premiitinoj
Premiitinoj
La distribuo de virinoj Nobel-premioj estas jene:
Hinda ansero
Distribuo kaj vivkondiĉoj
La populacio estas ĉirkaŭkalkulata inter 52,000 kaj 62,000 individuoj kaj ŝajne ne estas minacata.
Nobel-premiitinoj
Premiitinoj
La unua virino gajninta Nobel-premion estis Marie Curie, kiu gajnis la Nobel-premion pri Fiziko en 1903 kun sia edzo, Pierre Curie kaj Henri Becquerel. Curie ankaŭ estas la sola virino gajninta plurajn Nobel-Premiojn; En 1911, ŝi gajnis la Nobel-premion pri Kemio. La filino de Curie, Irène Joliot-Curie, gajnis la Nobel-premion pri Kemio en 1935, igante la du sola patrino-fila paro gajninta Nobel-Premion.
La plej Nobel-Premioj al virinoj ricevitaj en unu jaro estis en 2009, kiam kvin virinoj iĝis laŭreatoj en kvar kategorioj.
La plej lastatempaj virinoj gajnintaj la Nobel-premion estis Carolyn Bertozzi en Kemio kaj Annie Ernaux en Literaturo (2022), Maria Ressa en Paco (2021), Andrea M. Ghez en Fiziko, Emmanuelle Charpentier kaj Jennifer Doudna en Kemio, kaj Louise Glück pri Literaturo (2020), Esther Duflo en Ekonomiaj Sciencoj (2019), Donna Strickland pri Fiziko, Frances Arnold pri kemio, Nadia Murad pri paco, kaj Olga Tokarczuk pri Literaturo (2018).
Seksa malegaleco
Ĉe la plej prestiĝaj premioj en la fakoj STEM (scienco, teknologio, inĝenierado kaj matematiko), nur malgranda proporcio estis havigitaj al virinoj. El 210 premiitoj en Fiziko, 181 en Kemio kaj 216 en Medicino inter 1901 kaj 2018, estis nur tri premiitinoj en fiziko, kvin en kemio kaj 12 en medicino. Faktoroj proponitaj kiel kontribuintaj al la malegaleco inter tio kaj la preskaŭ egaleca homa seksa proporcio estas la tendencemaj nomumoj, la pli malmultaj virinoj ol viroj estantaj aktivaj en elstaraj fakoj, Nobel-premioj tipe atribuitaj jardekojn post la faro de la esplorado (respegulante tempon en kiu seksa tendenco en elstaraj fakoj estis pli granda), pli granda prokrasto en la atribuo de Nobel-premioj por atingoj de virinoj konsiderante iliajn longvivecon gravan faktoron ĉe virinoj (oni ne povas esti nomumita al Nobel-premio postmorte), kaj tendenco neglekti virinojn se temas pri kunhavon de Nobel-premioj.
Louise Mushikiwabo
Louise Mushikiwabo estas politikistino el Ruando. Ŝi naskiĝis en 1961. Ŝi studis en Usono, do flue parolas la ruandan lingvon, la anglan kaj la francan. En Ruando ŝi estis ministrino.
En 2019 post Michaëlle Jean el Haitio-Kanado ŝi enposteniĝis kiel ĝenerala sekretariino de la Internacia Organizaĵo de la Franclingvio.
Winterborn (Rejnlando-Palatinato)
Winterborn - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Arkeologo
Arkeologo (aŭ arĥeologo) estas iu kiu profesie studas aŭ praktikas arkeologion, oni kiu studas antikvajn homajn kulturojn per iliaj artaĵoj, iloj, arkitekturo, kaj aliaj fontoj. Arkeologoj elfosas, konservas, studas, kaj klasigas elfositaĵojn de la proksima kaj malproksima pasinteco por lerni kiel homoj vivis en fruaj kulturoj kaj socioj. La profesia arkeologo bezonas larĝan komprenon da historio kaj malfacilan kaj malrapidan laboron fosante en la suno. Multaj arkeologoj laboras por universitatoj aŭ muzeoj.
Dungcela intervjuo
Dungcela intervjuo estas momento, renkontiĝo, kiam dunganto volas konatiĝi kun kandidato, kiu deziras akiri laboron en la firmao de la dunganto. Por la persono, kiu serĉas laboron, la dungoto, la unua tasko estas krei dosieron kun kariertabelo, kandidatiga letero kaj aldonaj kopioj de diplomoj kaj atestiloj. Poste la dungoto liveros sian dosieron al la dunganto. Se la dunganto estas interesata per legado de tiu dosiero, li/ŝi venigos la dungoton al dungcela intervjuo.
La dungoto devas bone prepari sin al tiu intervjuo. Li/ŝi devas esplori pri la loko, kunporti ĉiujn dokumentojn denove, esplori per diversaj manieroj, per Interreto kaj aliaj, pri la aktivecoj de la firmao, tiel ke li/ŝi povos montri al la dunganto, ke liaj/ŝiaj kapabloj kaj servoj vere helpos al la kompanio. La aspekto (vestaĵoj) kaj sinteno (korpa lingvo, movoj, mienoj) kaj parolfluo, prononco, elektitaj vortoj, argumentado, ĉio tio havos sian gravecon en la decido de la dunganto.
Alonso Fernández de Avellaneda
Alonso Fernández de Avellaneda estas la plumnomo de la nekonata aŭtoro de plagiatita versio de la verko Don Kiĥoto, kiu estis publikita en Taragono en la jaro 1614, kun la titolo Dua libro de Don Kiĥoto el Manĉo). Ankoraŭ lia vera identeco estas nesciata.
Post la publikigo de la unua parto de la verko de Miguel de Cervantes en 1605, kiu ĝuis nekontesteblan popolan sukceson, ekzistis diversaj provoj plagiati ĝin, fare de nekonataj aŭtoroj. En 1614 aperas en Taragono la plej longa kaj grava, sub la nomo de Alonso Fernández de Avellaneda.
Ĝi spronis la publikigon dum la sekva jaro de la dua parto verkita de Cervantes, kiu eĉ mencias la plagiaton.
Ekzistas tre diversaj hipotezoj pri la aŭtoro. Unu el la plej citataj estas la nomo de Jerónimo de Pasamonte, soldato kaj verkisto, granda amiko de Lope de Vega. Tiu ĉi lasta, kiu estis konata malamiko kaj rivalo de Cervantes, estis mem foje akuzita de la redaktado se ne de la tuta verko, almenaŭ de la prologo. Alia citato estas iu pastro de Avellaneda.
La verko estas ankoraŭ foje eldonata, kvankam estas agnoskata la malpli granda kvalito kompare kun la origina verko.
Komunumaro Bodenheim
La komunumaro Bodenheim - germane Verbandsgemeinde Bodenheim - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Bodenheim. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Imre Mészáros
Imre Mészáros [mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Imre estis hungara pastro, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858).
Imre Mészáros naskiĝis la  1811 en Hungara reĝlando, en Muzsla (nuntempa Mužla en Slovakio). Li mortis la 1865 en Vieno.
Biografio
Imre Mészáros frekventis gimnazion en Esztergom, poste li lernis teologion kaj filozofion en Nagyszombat. En 1834 li pastriĝis, poste li laboris en preĝejoj de diversaj vilaĝoj en Esztergom (reĝa departemento). Baldaŭe li instruis en Esztergom, fine li iĝis rektoro en katolika altlernejo en Vieno kiel rektoro. En 1864 li ricevis la pasteran rangon kanoniko.
Dobro (Simferopola distrikto)
Dobro estas vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, administra centro de la Dobra komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 3461 homoj. Antaŭ la jaro 1945 la vilaĝo nomiĝis Mamut-Sultan. La vilaĝo situas en la valo de la rivero Salgiro, ĉe la aŭtoŝoseo Simferopolo-Aluŝto-Jalto 17 kilometrojn for de Simferopolo.
Orsières
Orsières estas komunumo en la distrikto Entremont en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 3072 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Dobro (Simferopola distrikto)
Geografio
La vilaĝo situas en la valo de la rivero Salgiro (ĉefe sur ĝia maldekstra bordo). La teritorioj de la vilaĝo estas pli-malpli ebenaj, la averaĝaj altoj estas ĉirkaŭ 350 metroj super la marnivelo. Dominas step-herbeja kreskaĵaro; la kampoj estas uzataj por kultivado de poacoj; multas fruktaj ĝardenoj. La vilaĝo senpere najbaras la vilaĝojn Zareĉno sudoriente kaj Pionersko nordokcidente.
Historio
Sur la teritorio de la vilaĝo oni trovis multajn malnovepokajn restaĵojn de la homa aktivado, kio ebligas supozi, ke la ĉirkaŭaj teritorioj estis loĝataj minimume ekde la 9a jarcento a. K. La vilaĝo mem sur la nuna loko aperis en la 15a jarcento p. K.
Orsières
Geografio
La komunumo Orsières situas en la franclingva Suba Valezo proksimume 12 kilometrojn sude de Martigny ĉe la bordo de la rivero Dranse. Supre de la vilaĝo Orsières kunfluas la du fontriveroj Dranse d'Entremont kaj Dranse de Ferret. La komunumo konsistas el multnombraj vilaĝoj kaj vilaĝetoj, nome la ĉefloko Orsières, okcidente de la Dranse de nordo al sudo La Douay, Soulalex, Verlonne, Chez les Reuse, Le Bioley, Champex-Lac, Prasurny,Som-la-Proz, Saleinaz, Branche, Prayon, L'Amône, La Fouly kaj Ferret, kaj oriente de Dranse Chamoille, La Rosière, Chez-les-Addy, Chez-les-Giroud, Reppe kaj Commeire. En sudokcidento de la komunumo situas la trilanda punkto inter Italio, Francio kaj Svislando sur alteco de 3820 m s.m. sur la kulmino de Monto Dolent. Sur la komunuma teritorio troviĝas inter aliaj la Saleina-Glaĉero.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 165,02 km², de kiuj 24,0% estas kovritaj de arbaro, 17,2% servas por agrikulturo kaj 1,8% por setlado. Pli ol la duono de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto kaj el glaĉeroj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Orsières limas en nordo al Bovernier, en nordnordoriento al Sembrancher, en nordoriento al Bagnes, en oriento al Liddes, en sudoriento al Bourg-Saint-Pierre, en sudsudoriento al Saint-Rhémy-en-Bosses (Italio), en sudokcidento al Courmayeur, en okcidentsudokcidento al Chamonix-Mont-Blanc, en okcidento al Trient, kaj en nordokcidento al Martigny-Combe.
Dobro (Simferopola distrikto)
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo (sub la nomo Magmut-Sultan) aperas en la jaro 1784. Meze de la 19a jarcento la vilaĝo ege malgrandiĝis pro amasa elmigro de la krime-tatara loĝantaro en Turkion. En la jaro 1890 en ĝi loĝis nur ĉirkaŭ 100 homoj. Antaŭ la revolucio la vilaĝo kaj la ĉirkaŭaj terenoj apartenis al la familio de princoj Dolgorukov (tiu familinomo donis la nomon al la Dolgorukova altebenaĵo, kies plej nordaj partoj troviĝas oriente de la vilaĝo).
En la jaro 1923 la vilaĝo estis administre subigita al la Simferopola distrikto, al kiu ĝi apartenas ankaŭ nun. Laŭ la decido de la Prezidio de la supera konsilio de RSFSR la 21an de aŭgusto 1945 la vilaĝo estis alinomata kiel Dobroje (la nomo en la rusa signifas laŭvorte "bona, bonkora"). En la 1990aj jaroj la loĝantaro de la vilaĝo rimarkinde kreskis pro la amasa reveno de deportitaj krime-tataroj.
Orsières
Trafiko
Tra Orsières pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21 de Martigny trans la Montpasejo Granda Sankta Bernardo al Aosta. De ĝi defklankiĝas la vojo al la Valo de Ferret. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la mallarĝspura trajnlinio de Martigny al Orsières. Pasas tra la komunumo ankaŭ la poŝtaŭtolinio de Martigny al Aosta kaj de la stacidomo de kondukas poŝtaŭtolinio al Ferret.
Historio
La unua dokumenta mencio de Orsières datiĝas el la jaro 972 kiel Pons Ursarii, kiam saracenaj trupoj kaptis la abaton de Cluny. En la jaro 1052 la abato Aymon de Siono koncedis la lokon Orsières, kiun li heredis, al la katedrala kapitolo de Siono. En la jaro 1228 Liddes disiĝis de Orsières. Ĝis la konkero fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 Orsières apartenis al la savoja Subvoktejo Entremont, kiu troviĝis sub la regado de la Abatejo Saint-Maurice. Poste ĝi estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 sub la regado de la Voktejo Saint-Maurice. Post la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Entremont.
Dobro (Simferopola distrikto)
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 3461 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 3653 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 345,6 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 795.
La ĉefa ekonomia branĉo de la vilaĝo estas agrikulturo. En la vilaĝo funkcias mezlernejo, antaŭlernejo, kulturdomo, kelkaj vendejoj kaj kafejoj. La vilaĝo estas ligita al Simferopolo per busa trafiko. Krome, tra la vilaĝo pasas la interurba trolebusa linio Simferopolo-Jalto.
Winterburg
Winterburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kandidatiga letero
Kandidatiga letero estas letero skribita de persono, kiu serĉas laboron, kiu kandidatiĝas. Ĝi estas parto de dosiero por kandidatiĝo por akiri postenon, oni petas esti konsiderata por certa posteno ĉe firmao, kompanio aŭ instanco.
Kutime la dosiero konsistas el
Se la kariertabelo entenas faktojn, liston, la kandidatiga letero entenas frazojn. En ĝi la kandidato komencas per priskribo de la bezono de la firmao, de la dunganto. Poste la kandidato prezentas siajn kapablojn, kiuj devus kongrui kun la bezonoj de la kompanio. Plej bone la kandidato poste finas per "ni", "vi kaj mi povos alporti sukceson kaj kreskadon al via kompanio". Do la stilo kaj la argumentado plej gravas. Se la kariertabelo kaj la kandidatiga letero konvinkas la dunganton, la dunganto invitos la dungoton, la kandidaton, al dungcela intervjuo.
Kandidata letero ofte estas skribata kaŭze de vakanta posteno, sed kelkfoje oni sendas ĝin spontane (tiam ĝi nomiĝas malferma kandidatiĝo). Gravaj entenaj partoj de kandidata letero estas: Verki kandidatan leteron estas malfacila afero, ĉar la personarfunkciulo kelkfoje devas elekti el centoj da leteroj. La esenco estas pozitive okulfrapi, sed ne troigi.
Aiud
Aiud [ajud'] (Nagyenyed [nadjenjed], Strassburg am Mieresch) estas urbo en Rumanio laŭ la rivereto Aiud, nord-nordoriente de Alba Iulia. Administre apartenas al ĝi Aiudul de Sus, Ciumbrud, Gâmbaș, Gârbova de Jos, Gârbova de Sus,  Măgina, Păgâda kaj Sâncrai.
Historio
Ĝiaj unuaj skribaj mencioj estas en 1293-1301, 1332 kiel ekleziejo. La urbo havis tre gravan rolon en la kulturo de Transilvanio. En 1662 translokiĝis tien la kolegio el Alba Iulia, kiu fariĝis la Schola Transilvanica (lernejo de Transilvanio), en kiu ĝis 1848 lernis pli ol 100 mil lernantoj. La 8-an de decembro 1846 koncertis en la urbo Franz Liszt.
Komunumaro Brohltal
La komunumaro Brohltal - germane Verbandsgemeinde Brohltal - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Kabru
Kabru estas montpinto situanta en la alta montaro Himalajo ĉe la limo inter Nepalo kaj la federacia ŝtato Sikimo de Barato. La montopinto ne estas atingita.
Toniko
La gloso Toniko povas signifi la jenajn:
Max Kruse
Max KRUSE estas la nomo de la sekvaj germanoj:
Listo de sciencistoj
Jen '''listo de sciencistoj:
A
Agricola - Ulisse Aldrovandi - André Marie Ampère - Aristotelo - Arkimedo
B
Francis Bacon - John Bardeen - Christiaan Barnard - Antoine Henri Becquerel - Emil Adolf von Behring - Friedrich Bessel - Niels Bohr - Robert Boyle - Tycho Brahe - Alfred Edmund Brehm - Leopold von Buch
C
Georg Cantor - Anders Celsius - Noam Chomsky - Joan Coromines - Charles-Augustin de Coulomb - Francis Crick - Marie Curie - Pierre Curie
D
Darvino - Amalie Dietrich - Kenelm Digby - Konrad Duden
E
Umberto Eco - Paul Ehrlich - Albert Einstein - Eŭlero
F
Michael Faraday - Alexander Fleming - Dian Fossey - Jean-Baptiste Joseph Fourier - Roger Fouts - Freud - Leonhart Fuchs
G
Dennis Gabor - Galeno - Galileo - William Gilbert - Jane Goodall - Louis Harold Gray - Bernhard Grzimek - Otto von Guericke
H
Otto Hahn - William Henry Harvey - Stephen Hawking - Ernst Haeckel - Werner Heisenberg - Joseph Henry - Heinrich Rudolf Hertz - Johannes Hevelius - Thor Heyerdahl - Hipokrato - Alexander von Humboldt - Wilhelm von Humboldt - James Hutton - Christiaan Huygens
J
James Prescott Joule
K
Kartezio - Keplero - Robert Koch - Koperniko
L
Joseph-Louis Lagrange - Jerome Lalande - Lamarck - Karl Landsteiner - Laplace - Lavoisier - Georges Lemaître - Leonardo - Linnaeus - Miĥail Lomonosov -
M
Andreas Sigismund Marggraf - James Clerk Maxwell - Lise Meitner - Dimitri Mendelejev - Maria Sibylla Merian - Friedrich Mohs - Theodor Mommsen
N
Neŭtono
O
Georg Ohm
P
Pascal - Pauling - Jean Piaget - Ilja Prigogine - Ptolemeo - Jan Evangelista Purkyně
R
Ferdinand Reich - Rentgeno - Theodor Richter - Bernardo Rimano - Ernest Rutherford
S
Frederick Sanger - Adolf Schmidt - Johannes Heinrich Schultz - Reinhard Selten - Ignaz Semmelweis - Ernst Werner von Siemens - Rolf Maximilian Sievert - B. F. Skinner
T
Edward Teller - Nikola Tesla - William Thomson - Tombaugh - Josep Trueta -
V
Andreo Vesalio - Volta
W
James Watson - Wilhelm Eduard Weber - Alfred Wegener - Abraham Gottlob Werner - Clemens Winkler - Carl Woese - Eugen Wüster
Migreno
La migreno, nomita ankaŭ duonkrania aŭ hemikrania (de la greka ἡμικρανίον hemikranion 'unu flanko de la kapo'), estas malsano kiu havas kiel ĉefa simptomo kapdoloron, pulseca, unuflanka aŭ premega, akompanata de naŭzo, vomo, sentiveco al la lumo aŭ la sonoj, kutime tre intensa kaj malkapabliga por la suferanto. Estas malordo tre ofta, kies deveno estas kombino de genetikaj kun mediaj faktoroj, kiu suferigas 11-16 % de la ĝenerala loĝantaro, kaj la indico estas pli alta inter virinoj.
Oni devas distingi la veran migrenon disde aliaj tipoj de kapdoloroj, kiaj: la tensia kapdoloro, kiu estas multe pli ofta, la grapola kapdoloro (aŭ seria kapdoloro) kaj la duaranga kapdoloro, kiuj povas havi multajn diversajn tialojn, kiel gripo, meningito, kraniencefalaj traŭmatoj kaj cerbotumoroj.
La 80 elcento de la migrensuferantoj montras sian unuan atakon antaŭ siaj 30 jaroj. La malsano konsistas el epizodoj de akuta doloro intersentitaj inter longaj periodoj sen simptomoj. La ofteco de la krizoj estas tre variebla, plej ofta inter unu kaj kvar epizodoj monate kiuj pluas inter 4 kaj 72 horoj, se oni ne faras traktadon. La doloro povas esti anstataŭata de variaj neŭrologiaj manifestacioj nomitaj "aŭroj" kiuj konsistas en vidaj malordoj aŭ sento de formikado en lipo, lango kaj la duono de la vizaĝo. La doloro ofte estas ege intensa, suferigas dekstran aŭ maldekstran duonon de la kapo, plej rare ambaŭflanke samtempe, akompanate de sentiveco al la lumo (fotofobio), naŭzo, torporiĝo de membroj kaj lango, vomo kaj malboniĝas klare pro la fizika ekzercado. Pro tio la pacientoj kutime retiriĝas al malhela ĉambro kaj restas neaktivaj ĝis la malapero de la simptomoj.
Korla Awgust Kocor
Korla Awgust Kocor, ankaŭ Karl August Katzer (* 3-a de decembro 1822, Berge (sorabe: Zahor) - † 19-a de majo 1904, Kittlitz (Sorbe: Ketlicy)) estis soraba komponisto, ĥorestro kaj verkisto.
Kocor iris al la baza lernejo en Großpostwitz (Budestyce) kaj sekvis ekde 1838 la edukadon ĉe la "Landständische Seminar" en Bautzen (Budyšin). Korla Awgust finigis sian edukadon 1842 kaj ricevis sian unuan postenon kvazaŭ instruisto en Wartha (Stróža).