cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalo de Ĉangŝa (1941)
Post unua malvenko en la regiono, la japanoj frontis denove la ĉinajn trupojn. La batalo komenciĝis la 6an de septembro 1941, kiam la ĉina komunista gerilo atakis la japanajn trupojn sur la montoj sude de Ĝveĝang. Japana forto de 120 000 homoj, dediĉita al finigo de la ĉina rezistado, trapasis la riveron Miluo. La 27an de septembro, la japanoj atingis Ĉangŝa-on kaj ekkonstruis defendejojn. Tamen ili malsukcesis konkeri la urbon, kaj devis finfine retiriĝi al Ĝveĝang.
NGC 920
NGC 920 (aliaj indikoj — PGC 9377, UGC 1920, MCG 8-5-11, ZWG 553.12) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
75841 Brendahuettner
75841 Brendahuettner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey : astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brenda Huettner, diligentan Ambasadorinon de OSIRIS-REx, kiu helpas la Lunan kaj Planedan Laboratorion de la Universitato de Arizono per publikaj eventoj. Krome, ŝi estas fervora Ambasadorino de la NASA por la Sunsistemo kaj entuziasma pri la kosmo. Ŝi estas anino de la Societo por Teknika Komuniko.
35978 Arlington
35978 Arlington estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Arlington (Masaĉuseco) tuj okcidente de Kembriĝo. Komence nomita Menotomy la urbo estas rigardita kiel la situejo de plej perforta batalo dum la unuaj tagoj de la Usona Milito de Sendependeco, la.
Orbe VD
Orbe (la malnova germanlingva nomo Orbach nuntempe ne plu estas uzata) estas historia urbo kaj komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso de Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 5965 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La historia urbokerno de Orbe tronas sur elstaraĵo de la Ĵurasa Montaro, kiun je tri flankoj ĉirkaŭfluas la rivero Orbe, laŭ kiu la urbeto nomiĝas. La historia urbokerno plejparte konservis sian mezepokan aspekton. La plej granda parto de la urbo hodiaŭ etendiĝas sub la historia urbokerno sur la Orbebenaĵo (france Plaine de l'Orbe). En oriento la rivero Talent alfluas al Orbe. Ek de la kunfluejo la rivero nomiĝas Thielle.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,04 km², de kiuj 3,0% estas kovritaj de arbaro, 77,0% servas por agrikulturo kaj 17,0% por setlado.
Najbaraj komunumumoj
La komunumo Orbe limas en nordo al Valeyres-sous-Rances, en norda nordnordoriento al Mathod, en nordnordoriento al Ependes, en nordoriento al Essert-Pittet, en oriento kaj sudoriento al Chavornay, en sudo al Arnex-sur-Orbe, en sudokcidento al Agiez, kaj en okcidento al Montcherand.
Trafiko
Al la publika transportreto Orbe estas konektita per flanka fervojlinio de la linio de Yverdon-les-Bains al Laŭzano de Chavornay al Orbe. De Orbe eliras diversaj buslinioj, kiel ekzemple la poŝtaŭtolinio de Orbe al Vallorbe.
Oriente de Orbe en Suchy situas la disbranĉiĝo de la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A9. Al A9 Orbe havas porpran alveturejnon oriente de la urbo, la plej proksima alveturejo al A1 situas 3 kilometrojn sude en Chavornay.
Historio
La unua dokumenta mencio de Orbe datiĝas el la jaro 280 kiel Urba. Orbe ĉiam estis grava trafiknodo, ĉar de ĝi flankeniĝas la vojo al la Jougne-Pasejo. En la epoko de Rudolfo la 1-a en la jaro 888 Orbe estis palatinato de la burgonjaj reĝoj. En la jaro 1032 post la morto de la lasta rudolfa reĝo de Burgonjo Orbe estis integrita al la Sankta Romia Imperio. La regado pri Orbe transiris al la Grafoj de Montfaucon de Montbéliard. En la jaro 1235 la Grafo Girard de Montfaucon konstruiigis muron ĉirkaŭ la kastelo de Orbe kaj koncedis al la loko la urborajton, kiun en la jaro 1352 lia vidvino Jaquette de Grandson formale konfirmis. En la jaro 1475 la Svisa Ĵurkomunumo la unuan fojon konkeris la urbon. Post kiam Hugo de Chalon rekonkeris la urbo, Karolo la Brava akceptis en Orbe la senditon de la Svisa Ĵurkomunumo. Post la fino de la Burgonjaj Militoj Orbe falis definitive sub la servuteco de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu ĝis administris kiel komuna havaĵo de 1484 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. En la jaro 1798 la civitanoj de Orbe subtenis la Helvetan Revolucion kaj petis la subtenon de Napoleono por liberiĝi de la ĵurkomunuma servuteco. De 1798 ĝis 2006 Orbe estis ĉefurbo de la samnoma distrikto, kiu dum la tempo de la Helveta Revolucion une apartenis al la Kantono Lemano kaj poste estis integrita al la nove fondita Kantono Vaŭdo. Ek de la 1-a de januaro 2007 Orbe apartenas al la distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Sangopremo
La sangopremo estas la specifa premo de sango en difinita angio. Koresponde oni en la faka medicina lingvaĵo parte uzas la pli ekzaktan vorton "angiopremo".
En diversaj partoj de la sangocirkula sistemo ekzistas malsamaj premoj. Se oni uzas la vorton sangopremo sen aldonaĵo, ĝenerale celatas la sangopremo de la grandaj arterioj proksime al la koro – ĝi plej ofte mezuriĝas laŭ la braka arterio ĉe la humero. Krome ankaŭ la centra vejna sangopremo estas de aparta medicina intereso.
Historio de mezurado de la sangopremo
La komencon de la moderna kardiologio, la subfako de interna medicino pri la koro kaj la sangocirkula sistemo, oni plej bone povas datigi en la jaro 1638, kiam la angla kuracisto William Harvey publikigis sian malkovron de la sangocirkula sistemo.
Rudolf Fischer
D-ro Rudolf-Josef FISCHER (naskiĝis en 1944 en Greven) estas germana matematikisto, lingvisto kaj esperantisto.
Sangopremo
Historio de mezurado de la sangopremo
Dum la jaro 1733 la angla pastro kaj sciencisto Stephen Hales unuafoje "sange", do per operacieto, povis mezuri la sangopremon, enmetante metalan tubeton en la kolan arterion de ĉevalo kaj ligante la tubeton al vitra cilindro. Dum la 19-a jarcento evoluis pluraj aparatoj por sen-operacia mezuro de la sangopremo, el kiu la plej praktika konsideriĝis tiu de la itala kuracisto Scipione Riva-Rocci el la jaro 1896 per balona rubando aplikebla al la brako de homo. La anglo Harvey Williams Cushing plibonigis la teknikon kaj la rusa armea kuracisto Nikolaj Korotkov dum 1905 modifis ĝin. Nuntempe nur malofte oni mezuras la sangopremon laŭ la metodo de Riva-Rocci, plej ofte laŭ tiu de Korotkov. Erare tamen en multaj landoj oni daŭre indikas la ("korotkove") mezuritan sangopremon per la mallongigo "RR" por Riva-Rocci.
Rudolf Fischer
De proksimume 1975, li seninterrompe aktivas por la Germana Esperanto-Asocio, kie li akceptis diversajn taskojn, postenojn kaj honorigojn:
Bl
La literkombino havas plurajn signifojn:
Sangopremo
Historio de mezurado de la sangopremo
Kontraste al la nunaj natursciencaj kutimoj ankoraŭ nuntempe ne mezuriĝas la absoluta premo, sed la relativa pli alta premo de la sango kompare al la atmosfero, kaj ne uziĝas la unuo Paskalo en la Internacia Sistemo de Unuoj kutima por premoj, sed la tradicia unuo mm Hg (milimetroj da hidrarga kolono). . La arteria premo konvencie menciiĝas kiel paro de nombroj: la unua estas la "sistola premo", la maksimuma premo tuj post kontrakto de la koro, la dua la "diastola premo", la minimuma premo dum la fazo de senstreĉiĝo de la kora muskolo.
Rudolf Fischer
Li tradukis al Esperanto la infanlibrojn Maks kaj Morits de Wilhelm Busch kaj Hirthara Petro de Heinrich Hoffmann. Krome li kaj lia edzino Hedwig (nomata Hedi) organizis de 1986 ĝis 1990 la familian Esperanto-renkontiĝon Printempa Semajno Internacia (PSI).
Sangopremo
Normala, tro alta kaj tro malalta sangopremo
En fazo de ripozo la normala "sistola" arteria premo de plenkreska sana homo estas inter 13,3 kaj 17,4 kPa (100 kaj 130 mmHg) kaj "diastola" premo inter 8,0 kaj 11,3 kPa (60 kaj 85 mmHg). Se la arteria premo estas pli alta ol 140 je 90 mmHg, rekomendatas kontroligi ĉe kuracisto, ĉu ĝi ne tro altas: tamen ĉiam rekomendindas plurfoje kontroligi la sangopremon, ĉar kaj la "sistola" kaj la "diastola" premo plialtiĝas en kazo de streso, kaj la nura mezurado de sangopremo povas esti streso por paciento, do povas kaŭzi nenormale altan mezurorezulton, aparte se la paciento zorgiĝas pri sia sanstato. Pri malsanaj statoj de konstante tro alta aŭ tro malalta sangopremo bonvolu rigardi la artikolojn pri
Rudolf Fischer
Li estas patro de tri denaskaj esperantistoj: Gudrun Fischer, Gunnar R. Fischer kaj Harald Fischer.
En 2013 elektita li estis membro de la Akademio de Esperanto, de kiu li demisiis en 2015.
En 2020 li elektiĝis kasisto de la germana sekcio de Kristana Esperantista Ligo Internacia. Jam antaŭe li aktivis tie kiel komisiito pri la kaso kaj ĉeforganizanto de la Bibliaj Tagoj.
Fuĵioka
Fuĵioka - 藤岡市 - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Gunma. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn.
Zawadzkie
Zawadzkie (germane Zawadzki, nur inter la jaroj 1936 kaj 1945 la tiamaj naziaj regantoj difinis alian urbonomon Andreashütte) estas urbo en la provinco Opolio de Pollando, kiu laŭ la stato de havis loĝantaron de  urbanoj, kio egalas al loĝdenso de  homoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la administra distrikto Strzelce. Ĝis la jaro 1945 la urbo apartenis al Germanio kaj havis germanlingvan loĝantaron, kiu estis forpelita ĝis la jaro 1947. Ĝin anstataŭis poloj el pli orientaj regionoj. Kadre de tio ŝtata komisiono fiksis novan nomon de la urbo.
Eŭropa Regiono Tirolo-Sudtirolo-Trentino
La Eŭropa Regiono Tirolo-Sudtirolo-Trentino (Europaregion Tirol-Südtirol-Trentino; Euregio Tirolo-Alto Adige-Trentino) estas eŭropa regiono formita fare de la aŭstria federacia lando Tirolo kaj la italaj provincoj Sudtirolo kaj Trentino.
La limoj de la unuiĝo egalas al la antaŭa aŭstra-hungaria Tirolo. Disigita post unua mondmilito, la regiono retenis multon da sia kultura identeco. La multjaraj kulturaj, sociaj kaj ekonomiaj ligoj kaj la rekono de konverĝaj interesoj bazitaj sur la tradicia rolo kiel transita lando, same kiel la  plejparte identaj medicirkonstancoj en la centraj Alpoj, estis la bazo por la kreado de la Eŭregio en 1996.
Translima kunlaboro inter la tri najbaroj hodiaŭ kovras multajn kampojn, inkluzive de turismo, trafiko, infrastrukturo, sociservoj kaj mediaj temoj. En 2001, la komuna Alpendeklaration (Alpa deklaracio), ĉarto pri daŭripovo, postulis repacigon de ekonomiaj celoj kun la deziro de la loka loĝantaro konservi ĝian medion.
La renkontiĝoj inter la parlamentoj de la tri provincoj ( Dreier Landtag) estas okazigataj en diversaj lokoj de historia graveco, kiel ekzemple Insbruko kaj la antaŭa ĉefurbo de Tirolo, Merano.
Komuna kontaktoficejo de la tri provincoj estis starigita en Bruselo por kreskigi la rilatojn de la eŭregio kun la Eŭropa Unio.
Aluno
Aluno estas duobla salo, entenanta reĝan akvon (Klorida acido- Nitrata acido). Ĝi konsistas plej ofte el aluminia sulfato - Al2(SO4)3 - kaj sulfato de iu alia elemento. La duobla salo estas produktebla per hidratigo de sulfato de iu unuvalenta katjono (ekz. kalio) kaj iu trivalenta katjono (ekz. aluminio). La aluminia sulfato formas alunojn kun la unuvalenta kalia, natria, amonia, cezia katjono aŭ kun katjonoj de aliaj elementoj kaj kemiaj kombinaĵoj.
La aluno estas acidgustaj, senodoraj, blankaj, kristalaj pulvoroj en senakvigita stato. Ili solviĝas bone en varma akvo, estas bone koaguligeblaj el akva solvaĵo kaj formas grandajn, okedrajn kristalojn.
La aluminia sulfato povas esti anstataŭigebla per sulfatoj de de trivalentaj katjonoj de fero, kromo, mangano, kobalto kaj aliaj metaloj. La plej gravaj alunoj estas la kombinaĵoj de la kalia, amonia kaj natria sulfato. La kalia aluminia sulfato havas la kemian formulon de K2SO4•Al2(SO4)3•24 H2O aŭ KAl(SO4)2• 12 H2O.
La alunoj estas facile koaguligeblaj el akva solvaĵo. Oni ekzemple solvas dum la produktado de kalia aluminia sulfato aluminian kaj kalian sulfaton en akvo, kaj la aluno kristaliĝas el la solvaĵo dum la destilado. Pli ofte okazas, ke oni traktas baŭksiton per sulfata acido, poste per kalia sulfato.
Dum produktado de amonio-entena aluno, oni destilas akvan solvaĵon de amonia kaj aluminia sulfato. Tiu aluno estas produktebla ankaŭ per amonia traktado de amonia sulfato kaj sulfata acido. La naturaj alunoj aperas en multaj mineraloj, ekzemple en la alunito.
Uzeblecoj
La aluminia hidroksido ligas la ŝvebantajn korpusklojn de la akvo, tiel la akvopurigaj uzinoj uzas ĝin kiel koaguligaĵon.
Oni uzas en la industrio hodiaŭ anstataŭ ĝi jam ĉefe aluminian sulfaton, ĉar tiu estas facile produktebla per sulfatacida traktado de la baŭksito.
Ákos Buttykay
BUTTYKAY Ákos [butjkai Akoŝ] estis hungara komponisto naskita en Halmi la 22-an de julio 1871 kaj mortinta en Debrecen la 26-an de oktobro 1935. Lia edzino estis Emmi Kosáry, kiu naskis filinon Emmi Buttykay.
Kariero
Ákos Buttykay studis en Weimar, poste en Reĝa Muzikakademio de Budapeŝto, kie li lernis precipe de István Thomán. Inter 1907 kaj 1922 li instruis en la Muzikakademio. Li komponis precipe operetojn. La Reĝa Operejo (Budapeŝto) en 1912 prezentis lian fabeloperon titolitan Hamupipőke (Cindrulino).
Daisuke Oku
Daisuke Oku (japane 奧 大介, n. 7-an de februaro 1976, m. 17-an de oktobro 2014) estis japana futbalisto. Li de 1998 ĝis 2004 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Bangued
Bangued - Bayan ng Bangued - estas urbo (municipo) kaj katolika diocezo en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Kordilera Administra Regiono, kie ĝi estas administra centro de la provinco Abrao. La loknomo signifas: vojbaro. Bangued havas 31 distriktojn.
Geografio
Bangued situas en la nordokcidenta parto de la insulo Luzono sen marbordo. Laoag troviĝas 70, regiona ĉefurbo Baguio 132, Kezonurbo 327, ĉefurbo Manilo 337, Cebuurbo 885, Dabao 1291, General Santos 1369 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu areo indiĝenoj vivis, kiuj kontraŭis la kristanigon, tial ili faris vojbarojn, same en rivero. Tamen la hispanaj soldatoj enpenetris kaj en tiu loko estis establita regula komunumo en 1598, misia centro en 1615, sendependa aŭgustenana misia teritorio en 1692 kaj fariĝis la sidejo de la provinca registaro en 1861. La usona dominado komenciĝis komence de la 20-a jarcento kaj finiĝis dum la 2-a mondmilito.
Trafiko
Al Bangued kuras 3 vojoj, inter ili unu el la marbordo. En la urbo aŭtobusoj, busetoj kaj tricikloj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Bangued situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas po 896 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter majo-oktobro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 22-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Eduko
En Bangued kolegioj, institutoj, seminario kaj akademio funkcias en alta nivelo.
121352 Taylorhale
121352 Taylorhale estas asteroido de la ĉefa asteroida zono iom proksima de la orbita resonanco 5:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Taylor Hale, instrumenta sistema inĝeniero por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Antaŭ OSIRIS-REx, li estis ĉefa inĝeniero por de la Varma Infraruĝa Sensilo (Thermal Infrared Sensor aŭ TIRS) de Landsat 8, disvolvita ĉe Goddard.
Knüllwald
Knüllwald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwalm-Eder de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
Knüllwald situas en la Knüll-montaro inter la riveroj Efze kaj Beise sude de Kassel.
Najbaraj komunumoj
Knüllwald limas norde al la komunumo Malsfeld, oriente al la komunumoj Morschen (ambauz distriko Schwalm-Eder-Kreis), Alheim kaj Ludwigsau, sude al la komunumo Neuenstein (ĉiuj tri en la distrikto Hersfeld-Rotenburg) kaj la urbo Schwarzenborn, krome okcidente al la urbo Homberg (Efze) (ambaŭ en la distrikto Schwalm-Eder).
Disdivido
La komunumo apartenas el entute 16 komunumaj partoj: Appenfeld, Berndshausen, Ellingshausen, Hausen, Hergetsfeld, Lichtenhagen, Nausis, Nenterode, Niederbeisheim, Oberbeisheim, Reddingshausen, Remsfeld (komunuma administrejo), Rengshausen, Schellbach, Völkershain kaj Wallenstein.
Estiĝo kaj enkomunumigoj
La komunumo Knüllwald formiĝis dum la hesa komunuma reformo. Je la 31-a de decembro 1971 unuiĝis la komunumoj Appenfeld, Ellingshausen, Hergetsfeld, Oberbeisheim, Reddingshausen, Remsfeld, Schellbach, Völkershain kaj Wallenstein libervole por formi la novan komunumon Knüllwald.
Same je la 31-a de decembro 1971 la komunumoj Hausen, Lichtenhagen, Nausis, Nenterode kaj Rengshausen formis libervole la novan komunumon Rengshausen.
Laŭ landa leĝo de la 1-a de januaro 1974 oni devige enkomunumigis la komunumojn Berndshausen, Niederbeisheim kaj Rengshausen al la jam ekzistanta komunumo Knüllwald. Tiel estiĝis unu el la plej grandaj komunumoj de Hesio.
Ŝtonepoko
Ŝtonepoko estas prahistoria tempodaŭro tiel nomita ĉar la plej oftaj restaĵoj lasitaj de homa kulturo estas ŝtonaj iloj. Ĉizeblaj ŝtonoj, precipe silikaj specoj, obsidiano, bazalto kaj kalkŝtono, estis dezajnitaj por uzo kiel iloj, tranĉado, prilaborado kaj kiel armiloj. Aliaj materialoj, kiel ekzemple ligno kaj osto, ankaŭ estis uzitaj, tamen la unua malofte estas konservita en arkeologiaj trovaĵoj, dum ĉi-lasta estis malpli ofta ol ŝtonaj iloj. Ĝuste dum tiu ĉi periodo okazis la evoluo de la homo kaj lia kulturo, de la antaŭmodernaj ĉasistoj-kolektistoj en la afrika savano ĝis la socioj de farmistoj kaj paŝtistoj kiuj metis la fundamenton por la historiaj urboj kaj landoj.
Pri la nomo
La Ŝtonepoko komenciĝis antaŭ proksimume 2,600,000 jaroj, kiam Homo habilis komencis produkti ŝtonajn ilojn. La periodo finiĝas kun la komenco de la Kalkolita periodo en Okcidenta Azio kaj Suda Eŭropo, aŭ la komenco de la Bronzepoko en aliaj regionoj, kiam metalaj iloj iom post iom komencis anstataŭigi la ŝtonajn. Tiu ŝanĝo okazis en la Levantenio antaŭ proksimume 6,500 ĝis 5,500 jaroj (depende de ĉu la Kalkolita periodo estas konsiderita parto de la Ŝtonepoko).
Subdividoj
Ŝtonepoko dividigis en tri partojn:
Homoj en la ŝtonepoko
Kiel unuaj reprezentantoj de la Hominioj, kiuj uzis ilojn, oni taksas Homo habilis kaj Homo rudolfensis, sed ankaŭ pri Paranthropus robustus el la Australopithecina troviĝis iloj.
La sekva Homo erectus jam uzis ilojn kaj fajron. La nur en 2003 malkovrita, malaltkreska Homo floresiensis, kiu vivis ankoraŭ antaŭ ĉirkaŭ 12.000 jaroj sur la indonezia insulo Flores, estis eble rekta posteulo de Homo erectus.
Etno
Etno aŭ etna grupo estas homgrupo konscia pri siaj diferencoj kun aliaj homgrupoj laŭ kriterioj, kiuj povas esti tre diversaj (teritorio, lingvo, religio kaj aliaj kulturaj tradicioj).
Edafo
Edafo (de la greka: ἔδαφος, edafos = grundo) nomiĝas la tuto de la en la grundo vivantaj organismoj (grundorganismoj, grundmikroorganismoj). La nocion enkondukis komence de la 20-a jarcento la aŭstria-hungara botanikisto kaj mikrobiologo Raoul Heinrich Francé.
Etno
La monda loĝantaro, kiu nun superas 6 miliardojn, prezentas buntan bildon laŭ etna, kultura, lingva, rasa kaj religia vidpunktoj. Oni supozas, ke sur nia planedo vivas 3-4 miloj da popoloj.
La termino popolo klarigeblas kiel vasta grupo de homoj, konsciaj pri sia malsimileco kun la ceteraj najbaraj grupoj, kaj loĝantaj kune, plej ofte en la sama lando. Kutime ili havas ĝeneralajn stabilajn specifajn ecojn de kulturo (inkluzive lingvon) kaj psiko, kaj ankaŭ memkonscion pri siaj unueco kaj diferenco de aliaj komunumoj kun.
Lastatempe en scienca literaturo tiusence oni ofte uzas la terminon "etno" (devenas de malnovgreka - popolo, tribo), ĉar "popolo" havas ankaŭ aliajn signifojn: loĝantaro, grupo de homoj, laboruloj, civitanoj, ktp.
Oni distingas tri ĉefajn historiajn tipojn de etnoj: tribo, popolo, nacio. Laŭ tradicio oni atribuas tribon al primitiva epoko, popolon - al sklavposeda kaj feŭda sistemoj, kaj nacion - al kapitalismo kaj socialismo.
Por multnombraj popoloj estas kutima dispartigo je subetnoj aŭ etnografiaj grupoj, kiuj aperas rezulte de apartigo de teritorioj, pro neplena asimilado de alidevenaj grupoj, pro historie kaŭzitaj specialaj statusoj, rasaj kaj religiaj diferencoj. Ekzemple, inter germanoj konserviĝis multaj etnografiaj grupoj - bavaroj, ŝvaboj k.a. kun kelkaj etnografiaj specifaĵoj.
Aliflanke, la termino "metaetno" indikas komunumon de popolgrupoj havantaj komunajn trajtojn de kulturo kaj memkonscio, kvankam ili povas diferenci laŭ origino. Unuj el ili estas rezulto de genetika kaj lingva proksimeco (slavoj, araboj, latinamerikanoj), aliaj - de teritoria kunvivado (baltianoj, nordkaŭkazianoj) aŭ religia unueco. Ĉiuj taksonomiaj rangoj de etnaj komunumoj: subetnoj, etnoj kaj metaetnoj faras komplikan hierarkian sistemon, kio reliefiĝas en homa memkonscio. Unu homo povas sin konsideri kaj slavo (metaetno), kaj ruso (etno), kaj pomorano (subetno), kvankam plej forte senteblas inklino al sinidentigo per meza rango - etno.
Ĉiu historia tipo de etnoj estis kaj estas objekto de komplikaj procesoj de reciprokaj influoj. Ekzistas tri tipoj de etnoprocesoj:
Pri la studado kaj esplorado de la etna fenomeno okupiĝas pluraj sciencoj: antropologio, etnografio k.a.
Etna konflikto estas termino en sociologio por difini ajnan konfrontadon de perforta naturo aŭ militon inter du aŭ pliaj etnaj grupoj, tio estas, grupoj de personoj de diferencaj kulturaj, religiaj, rasaj aŭ geografiaj devenoj.
Multetna socio estas socio kiu konsistas el pluraj grupoj de etneco, kontraste al etna homogeneco. Praktike hodiaŭ la plej multaj socioj en la mondo estas multetnaj socioj kaj nur kelkaj landoj estas konsiderataj homogenaj etnaj socioj (inkluzive Japanion, Koreion kaj Somalion).
Batalo de Ĉangŝa (1942)
La ofensivo origine intencis eviti, ke ĉinaj fortoj plifortigu la fortojn de la Brita Komunumo engaĝiĝintaj en Hongkongo. Per la konkero de Hongkongo en la 25a de decembro, tamen la japanoj decidis pluigi la ofensivon kontraŭ Ĉangŝa por maksimumi la premon kontraŭ la ĉina registaro.
La ofensivo rezultis en malsukceso por la japanoj, ĉar la ĉinaj fortoj kapablis allogi ilin al kaptilo kaj ĉirkaŭi ilin. Post suferi fortajn perdojn, la japanaj fortoj estis devigitaj retiriĝi.
Ŝtonepoko
Homoj en la ŝtonepoko
Ĉiuj tiuj specioj de homoj apartenas al la ŝtonepoko. Kalkuloj taksas, ke en tiu epoko loĝis sur la tero nur kelkaj dek miloj da individuoj. La homa tipo de la meza ŝtonepoko estas konsiderata de multaj sciencistoj la Neandertala homo, kiu estiĝis en Eŭropo antaŭ ĉirkaŭ 200.000 jaroj el Homo erectus / Homo heidelbergensis.
Samtempe ekzistis en Afriko jam la transuloj de Homo erectus al Homo sapiens (do la moderna homo). La unuaj modernaj homoj en Eŭropo estis antaŭ ĉirkaŭ 35.000 jaroj la homoj de Cro-Magnon. Neandertalaj homoj kaj modernaj homoj vivs kune dum kelkaj jarmiloj. Antaŭ ĉirkaŭ 30.000 jaroj formortis la homo de Neandertal kaj postlasis la teron al la modernaj homoj, portantoj de multaj kulturoj.
Nutraĵo
Nutrofonto de ĉasistoj-kolektistoj estis dum longa tempo ĉio, kio troveblis en la rekta natura medio de homoj: plantoj, fruktoj, semoj, radikoj, fungoj, sed ankaŭ mielo, ovoj, viando, fiŝaĵo kaj tiel plu. Lakto kaj laktaĵoj ne disponeblis antaŭ la alhejmigo de brutaro. Homoj vivis en malgrandaj triboj kaj estis nomadaj laŭ la vivo de la ĉasado. Modernaj esploroj evidentigis, ke ŝtonepokaj homoj akiris ĉirkaŭ du trionojn de la necesa energio el bestaj nutraĵoj kaj nur unu triono el planta. Sed fine de la lasta glaciepoko la faŭno tute ŝanĝiĝis: la ĝis tiam preferataj grandaj malvarmemaj bestoj kiel mamutoj kaj lanaj rinoceroj formortis kaj pli malgrandaj, rapidaj mamuloj enmigris el pli varmaj regionoj. Jam en la mezolitiko oni tenis tiajn bestojn ĉe la loĝejoj. Planta nutraĵo gajnis pli kaj pli da graveco, ĉar pro la pliboniĝinta klimato troveblis pli da vegetaraĵoj. Unu el la plej grandaj inventaĵoj de la homo estis la neolitika revolucio, tio estas la celata agrikulturo kaj bestbredado. Nur tio ebligis nur la daŭran setladon, komercon kaj fine disvastiĝon de la homo, ĉar pli da homoj povis esti nutrataj.
Loĝejo
En regionoj, kiuj nature prezentis geologiajn loĝejojn kiel grotoj aŭ protektejoj, ili estis uzataj de longa tempo kiel loĝejoj. Krome oni trovis el la epoko de la malnovpaleolitiko ĝis nun nur homfaritajn ŝtoncirklojn, kiuj eble estis restoj de loĝejoj. La plej malnova kabano trovita en Eŭropo situas ĉe Przletice (ĉe Prago) kaj estas ĉirkaŭ 600.000 jarojn maljuna. La kabanoj en Terra Amata ĉe Nizza en suda Francujo estas ĉirkaŭ 400.000 jarojn maljunaj, tiuj en Bilzingsleben ĉirkaŭ 370.000 jarojn maljunaj.
En la junpaleolitiko aperis kavokabanoj diversaj, iuj tute profunde fositaj en la grundon, aliaj preskaŭ surteraj kabanoj. Ili kutime havas fajrejon kaj regule ordigitajn fosttruojn, kiuj indikas solidan superkonstruaĵon. Oni supozas, ke la kabanoj havis tendsimilan aŭ tendkabanecan formon.
Laŭ la neolitiko estiĝis kun la unuaj agrikulturaj kulturoj ĉirkaŭ 10.500 a.K., ankaŭ solidaj, daŭre priloĝataj domoj. Laŭregione ili konsistis el argilo, ŝtono aŭ ligno. Argilkonstruaĵoj konatas de la oriento ĝis Hungarujo, ŝtonkonstruaĵoj ekde pli ol 10.000 jaroj en la oriento, lignaj konstruaĵoj kun muroj el bretoj aŭ argilkovrita plektaĵo en arbaraj regionoj. En Mezeŭropo fostokonstruado estas kutime konstrumaniero.
Neniaj loĝejoj, sed tombejoj kaj kultejoj troveblas ĉefe en Okcidenteŭropo (megalitaj konstruaĵoj kaj dolmenoj.
Lumbrein
Pri la komunumo
Lumbrein estas komunumo de la komunumaro Lumnezia/Lugnez kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 380 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Edafo
Konsisto de la edafo
Jenaj valoroj estas nur proksimumaj:
Lumbrein
Geografio
La komunumo Lumbrein situas en la malantaŭa parto de la valo Lumnezia ĉe la bordo de la rivero Glogn (kun germanlingva nomo Glenner). La setlejoj troviĝas ambaŭflanke de la rivero. Krom la ĉefa vilaĝo Lumbrein mem sur teraso ĉe la okcidenta valflanko, al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝoj Sankt Andriu, kaj Nussaus, kiuj ambaŭ situas ĉe la kantona vojo al Vrin okcidente de la rivero Glogn, kaj la vilaĝoj Surin, Pruastg kaj Silgin oriente de la rivero.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lumbrein limas en nordo al Vignogn, en okcidento al Sankt Martin, en sudo al Valzo, en sudokcidento al Vrin, en okcidento al Sumvitg, kaj en nordokcidento al Obersaxen.
Trafiko
Lumbrein situas ĉe la vojo de Glion/Ilanz al Vrin, sur kiu kondukas poŝtaŭtolinio, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lumbrein datiĝas el la jaro 850 kiel in villa Lamarine.
Ŝtonepoko
Desegnaĵoj
Ne gravuritaj, sed per farbo surpentritaj estas rokpentraĵoj kaj grotopentraĵoj.
Lumbrein
Historio
En la jaro 1935 estis malkovrita 300 metrojn okcidente de Surin la bronzepoka setlejo Crestaulta. Ĝin parte elfosis inter 1935 kaj 1938 Walo Burkart.
Ŝtonepoko
Skulptaĵoj
Unuaj tridimensiaj skulptaĵoj montris plej ofte virinajn figurojn kun troigitaj seksaj ecoj kiel grandaj mamoj kaj larĝaj basenoj (venusoj aŭ ĉasbestojn. Ili estis faritaj el ŝtono kaj argilo, verŝajne ankaŭ el ligno aŭ ostoj. Iuj detaloj ĉe la virinaj statuetoj tute ne estis reprezentitaj kiel vizaĝoj, brakoj aŭ kruroj. Sciencistoj interpretas la reprezentaĵojn kiel terpatrino aŭ fekundecdiino, eble ankaŭ kiel indiko por matriarkeco, sed ili certe ne estas realaj portretoj. Oni ja povas supozi, ke la averaĝa ŝtonepoka virino ne havis ŝancon iĝi tiel dika.
Lumbrein
Historio
Dum mezepoko Lumbrein estis feudo de la episkopo de Koiro kaj kiel tia voktejo de la Senjoroj de Belmont, ek de 1371 de la Senjoroj de Lumbrein kaj ek de 1390 de la Senjoroj de Sax-Misox. Ek de 1395 Lumbrein estis membro de la tribunalkomunumo Lugnez kaj kiel tia en la jaro 1851 integrita al la komunumaro Lumnezia/Lugnez. En la jaro 1538 Lumbrein sin liberaĉetis de la episkopa feudo.
Ŝtonepoko
Skulptaĵoj
Kontraŭe la trovitaj bestofiguroj montras ofte surprizigan realismon, ofte reprezentitaj en situo de forfuĝo aŭ en la momento de la mortigo. Sciencistoj supozas, ke la figuroj utilis por alvoki ĉassukceson.
Unu el la plej konataj junpaleolitikaj skulptaĵoj estas la ĉirkaŭ 11 centimetrojn alta Venuso de Willendorf trovita en la nuntempa Aŭstrujo.
Troveblas ankaŭ gravuritaj ostoj, kies interpretado oni plej ofte ne sukcesas. Reprezentaĵoj de viroj estas multe pli maloftaj. Tiuj figuroj ne prezentas seksajn troigojn kiel la virinaj. Falussimboloj kiel skulptaĵoj okazis nur en postaj jarmiloj, sed ja ekzistas junŝtonaĝaj rokpentraĵoj tiaj.
Religio
Ŝajne la homoj de la mezpaleolitiko jam entombigis mortintojn. Grandaj kolektoj de poleno eble indikas aldonon de floroj aŭ plantoj, ankaŭ okro, altvalora materialo, estis aldonita, same kiel uzataj aŭ novaj iloj.
Interŝanĝo kaj komerco
Interŝanĝo de nutraĵoj, materialoj, iloj en la proksima ĉirkaŭo verŝajne jam ekzistis ĉe la unuaj kulturoj de la ŝtonepoko. Gravaj varoj estis jam frue, eĉ granddistance negociitaj. Trovaĵoj de konkoj for de marbordoj estas konsiderataj eroj de juveloj; siliko kaj aliaj materialoj por fabriki ilojn kaj armilojn estis disvastigitaj laŭ tiel nomataj silikovojoj.
Luterana preĝejo (Hegyvidék)
La Luterana preĝejo estas parte moderna konstruaĵo-grupo (parte ankaŭ historia monumento) en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Hegyvidék.
Historio
En la 19-a jarcento en Buda estis nur unu luterana grupo kun preĝejo en Monto Vár. En tiu urboparto en 1935 pli nova luterana grupo formiĝis. La unua meso okazis en lernejo en la sekva jaro. Ekde 1946 la mesoj okazis en restoracio, poste en aliaj lokoj. En 1949 la grupo aĉetis vilaon, kie oni aranĝis ĉiujn luteranajn aranĝaĵojn. Post 2 jaroj interne ekfunkciis kapelo kun kapacito de 220 personoj. En 1956 tie faris meson episkopo Lajos Ordass, kiu pli frue estis en malliberejo pro la politiko. En 1994 la ŝtato ŝanĝis la vilaon al pli granda loĝdomo (kun 6 loĝejoj) kun la najbara malplena parcelo. La loĝdomo estis trakonstruita, krome moderna preĝejo estis konstruita inter 1999-2001. Dum konstruado en la kelo okazis la unua loka meso en 2000. La orgeno alvenis en 2002. Ekde tiam foje oni aranĝas ankaŭ orgenokoncertojn.
Konstruaĵo
La konstruaĵo-grupo konsistas el malnova loĝdomo, nova preĝejo kaj kampanilo. Ili situas en korto. La navo mem aspektas moderna, tamen la fenestroj citas la romanikon kun la mallumo.
Isaiah Nettles
Isaiah NETTLES estis frua usona bluso-gitaristo kaj kantisto, pri kies vivo nur malmulto estas konata. Li famiĝis en la 1930-aj jaroj per la helpo de la manaĝero H. C. Speir sub la nomo The Mississippi Moaner.
Itzstedt
Itzstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Itzstedt estas la administra sidejo de samnoma komunumaro el sep najbaraj komunumoj.
Isaiah Nettles
La spuro de Nettles perdiĝas en Carlisle, Claiborne County, Misisipio, kie li vivis ĝis 1936.
Parola komunikado
La parola komunikado estas establita inter du aŭ pliaj personoj, ĝi havas kiel komunikrimedo la parolon kaj kiel kodo unu lingvon.
Ĉiu tekniko uzata cele al interŝanĝo de ideoj havas kampon de aplikado tre varian, inter kiuj figuras: personan, socian, profesian, politikan aŭ sciencan, inter aliaj. En ajna momento, loko aŭ cirkonstanco, komunikado estas procezo neevitebla de la homa estaĵo.
La parola komunikado permesas al individuoj realigi la agadojn de la ĉiutaga vivo, formiĝi kiel persono kaj integriĝi en la socia vivo.
László Szabó (reĝisoro)
László Szabó [lAslO sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó László estis hungara-franca aktoro, reĝisoro.
László Szabó naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Szabó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto inter 1954-1956, sed li estis ankaŭ amatora aktoro. Post la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Parizo, kie li aliĝiĝis al nova ondo de francaj filmistoj. Kelkfoje li estis aktoro en filmoj de Jean-Luc Godard. Ekde mezo de la 1960-aj jaroj pro la amnestio li ofte hejmenvenas al Hungario, eĉ li ricevas fimajn rolojn. Foje li vivas en Francio, foje en Hungario kaj li partoprenas en produktadoj de filmoj. Li ricevis 3 hungarajn premiojn en la jaroj 1985 kaj 1986.
Senioro
Senioro (latine senior = la pli aĝa) estas novvorto kun la ekzakta signifo maljunulo. Ĝi ne estas enlistigita ĉe Reta vortaro nek ĉe PIV kaj do superfluaĵo.
Foje la vorto, laŭ influoj de naciaj lingvoj, ankaŭ uzatas en la senco de "pli longe laborinta kaj pli sperta profesiulo" - en tiu senco "senioro" tute ne necese devus esti biologie maljuna.
Racibórz
Racibórz (prononco, jen en la pola, almenaŭ inter la jaroj 1551 kaj 1945 germane Ratibor) estas urbo kun 63 000 loĝantoj, situanta en la regiono Supra Silezio. Ekde la jaro 1945 ĝi apartenas al la ŝtato Pollando, ĝi estas la ĉefurbo de la Distrikto Racibórz kaj ekde 1999 apartenas al ties administra provinco Silezio. Krome ĝi estas la administra centro de samnomaj al komunumo kaj distrikto.
Historio
Mezepoka burgo, ŝirmanta transporton trans la rivero Odro kaj situanta en komerca vojo kondukanta tra Moravia pordego en Pollandon, ekzistis jam en la 9-a jarcento. Ĝi situis en vojkruciĝoj de vojoj el Bohemio kaj Moravio ĝis Krakovo, al Rusio kaj en Silezion. Laŭ malnovpolaj anoncoj Racibórz estis ĉefurbo de familio Gvadidoj. Ĝi estas menciata en kroniko de Gallus Anonymus, kie troviĝas informo pri konkero de la burgo en la jaro 1108 fare de tutpola reganto, pola princo el dinastio Piastoj la Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa, pli poste la burgo estas menciata kiel kastelana burgo kaj ekde la jaro 1172 kiel ĉefurbo de Ratibora princlando kun Mjeŝko la 1-a sur trono. Racibórz elkreskis al forta averta burgo – dufoje en la jaro 1241 ĝi alfrontis al tataraj atakoj, al kiuj malvenkis eĉ Krakovo. En la jaro 1299 pro volo de princo Przemysław transprenis regadon en Ratibora princlando loka administrantaro. La 13-a jarcento estis tempo de elasta evoluo kaj kultura divido en aliajn polajn landojn.
En la princa monerstampejo estis stampata la unua monero kun pola surskribo „Milost“, kaj en monaĥejo de dominikanoj Wincent el Kielec, aŭtoro de himno pri sankta Stanislavo „Gaude Mater Polonia“ enskribis en la kronikon la unuan polan frazon. La nomo de la loko devenas el slava nomo Racibor. La germana formo de la nomo estas „Ratibor“. La konvena situo influis al rapida evoluo de la urbo. Estiĝis grandaj deponejoj de salo. Ĉi tie okazis la plej grandaj foiroj kun varo en Silezio. Evoluiĝintaj estis metioj, precipe drapproduktado kaj teksproduktado.
En la 1-a duono de la 14-a jarcento tio estis la plej dense loĝata loko en suda Silezio. En regado de Piastoj Racibórz pludaŭris ĝis la jaro 1336. Tiam la urbon transprenis Přemyslidoj el Opava. Dum ilia regado la urbo sukcesis aĉeti kontraŭ granda sumo de monoj heredan vojevodion en la loko. La transakcio okazis antaŭ 1413 uzante kiel pagilon helerojn raciborzajn – ambaŭflanke stampata arĝenta monero. Tiutempe estis ankaŭ solvita kompetencoj de la urba administrantaro, kiu krom alia akiris rajton de elekto de urbestro, administranta regadon plenumanta en la urbo.
Post senida morto de Valenta Přemysl en 1521, regadon super la Ratibora princlando transprenis la princo Johano la 2-a de Opolo, "Johano la Bona", el la suprasilezia linio de la Piastoj. Eldoninte en 1531 la tiel nomatan privilegion de Hanusz, la reganto markis Raciborzon, apud Opole, la lokon de regiona administrantaro kaj ankaŭ lokon de omaĝoj al reĝo de Bohemio.
En la jaro 1551 poste komune kun Bohemio la urbo enfalas sub regadon de Habsburgoj. Plej laste de tiam ĝi estis plejparte germanlingva, kaj kutimis la germanlingva nomo Ratibor. Dum la Tridekjara Milito en la 17-a jarcento ĝi estis kelkfoje neniigata. En 1683 la loĝantoj preparis varman bonvenon al la pola reĝo Jan la 3-a Sobieski, marŝanta kun viena helpo.
Post prusia-aŭstria milito pri Silezio, en 1742 la urbo iĝis parto de Prusio. Tiam okazis evoluo de ekonomio de la urbo, precipe rapida post konstruado de fervojo en la jaro 1846, kiu du jaroj post tio kunigis Berlinon tra Ratibor kun Vieno. Estis ĉi tie fosata erco, kiu estis gisata en gisejoj. Pli malfrue evoluis metalindustrio. En la unua dekjaro de la 20-a jarcento la nombro de loĝantoj ekkreskis al 39 mil.
En la 2-a duono de la 19-a jarcento kaj en la 20-a jarcento la urbo estis centro de la pollingva malplimulto en Silezio. Funkciis ĉi tie krom alia Kompanio Pola-Suprasilezia (1886 – 1939), pola biblioteko, Domo de Pollando „Tegmento“ (pollingve „Strzecha“) kaj aperis polaj gazetoj. Poloj ekloĝis precipe en ĉirkaŭaj vilaĝoj. En la urbo mem daŭre dominis la germanoj. La rilatoj inter la germana plimulta kaj pola malplimulta loĝantaroj evoluis en harmonio. La loka prusia administrantaro publikigis ordonojn kaj en la germana kaj en la pola lingvo kaj oficistoj devis regi ambaŭ lingvojn. Tension al la centra registaro en Berlino en la 1880-aj jaroj tamen alportis la tiel nomata kulturbatalo, kiu signifis ŝtatan malpermeson de katolikaj kirkoj, lernejoj, malsanulejoj kaj maljunulejoj en la luterane dominata subŝtato Prusio de la Germana Regno, kaj elvokis kompreneblajn protestojn kaj de la lokaj germanlingvaj kaj la pollingvaj katolikoj.
La loĝantoj partoprenis en tri sileziaj ribeloj. La rezultoj de plebiscito en 1921 decidis, ke Ratibor restis en la germana ŝtato. La nova limo inter Pollando kaj Germanio kondukis proksime de la urbo. Plu funkciis polaj organizoj kaj asocioj kulturaj, sociaj kaj ekonomiaj. Aktive agadis Ligo de poloj en Germanio, kooperativoj „Kamparano“ kaj „Ĝardenisto“, Popola Banko. Plu floris vivo en la centro de kulturo „Tegmento“.
La politikaj kaj ekonomiaj ŝanĝoj en Eŭropo post la Unua Mondmilito, naskiĝo de kaj ribelo en Ĉeĥoslovakio, kaŭzis falon de la signifo de Ratibor kiel la urbo situanta en gravaj vojoj de komunika kaj industria centro. La ĝisnunaj limoj de la ŝtatoj deŝiris ĝisnunajn ligojn ekonomiajn, kunigantaj la tutan regionon.
La loĝantoj de Ratibor ne estis favoruloj de faŝismo, pri kio atestas raportoj de hitlera politika polico. Viktimoj de reprezalioj fariĝis same polaj kaj germanaj loĝantoj de la regiono. Laŭ opinioj de usonaj sciencistoj, la sinteno de kontraŭfaŝistoj el Ratibor malhelpis estiĝon de germana atombombo jam en la jaro 1942. Ili falsigis ĥemian deponejon de blokoj el grafito, kreataj en Plania Werke.
En la tempo de nazia Germanio, en la urbo laboris ok taĉmentoj de laborantaj militkaptitoj el Britio, Francio, Sovetunio kaj Italio. Ekzistis same malfacila karcero kaj labor-tendaro por elhejmigitaj poloj kaj ankaŭ tri pun-abortendaroj. Komence de la jaro 1945 trairis tra la urbo kolonoj de arestitoj, evakuitaj el la labor-koncentrejoj antaŭ proksimiĝanta batalfronto. La 31-an de marto 1945, konkerita post malfacilaj bataloj de la sovetia armeo, la urbo estis detruita. Oni taksas, ke ĉirkaŭ 80 % de loĝdomoj, grandaj publikaj konstruaĵoj kaj industriaj bazoj estis neniigitaj. Post la Dua Mondmilito la regiono falis sub regadon de Pollando. Dum la unuaj du monatoj revenis en la urbon apenaŭ 3 mil loĝantoj. Pli malfrue ili plinombriĝis, ekloĝis reenpatrujigitoj el aliaj regionoj de Pollando. En la unua postmilita jardeko la urbo restis rekonstruita, kaj en la sekvantaj jaroj konstruata. Komenciĝis konstruado de domoj por loĝantoj inkluzive de kultura kaj socia infrastrukturoj. La urbo estis kreskanta. En la jaro 1975 estis kunigita kun Racibórz la najbaraj vilaĝoj Markowice, Sudół, Miedonia kaj Brzezie. La 8-an de julio 1997 Racibórzon trafis la plej granda inundo en jarcento. La 21-an de junio 2001 Racibórz kiel la unua urbo en Pollando kaj Eŭropo akiris "certifikaton" ISO 14001.
Konciza kroniko
(...)
Frank Borman
. Post kiam Borman en 1950 en la armea akademio West Point finis sian studon de aviada tekniko, li ĝis la jaro 1953 estis militpiloto de la usona aerarmeo en la Filipinoj, kaj poste estis instruisto pri aviado en Georgio kaj Arizono. En 1957 li en West Point ricevis magistran titolon de aviado kaj kosmoflugado. Ĝis la jaro 1960 li en West Point estis asista profesoro pri termodinamiko kaj fluidomekaniko. Post tio li en armea bazo de Kalifornio reiĝis aerarmea piloto: komece kiel testpiloto de novaj aviadiloj, poste kiel pilota edukisto.
Inter la jaroj 1962 kaj 1970 li estas kosmonaŭto de la usona institucio NASA. Kadre de tio li partoprenis en la kosmaj misioj Gemini 7 (1965) kaj Apollo 8 (1968).
Racibórz
Esperanto en la urbo
En la Unuiĝo de Katolikaj Junuloj de Ratibor la jam pensiita fervojoficisto Klemens Wieczorek parolis la 9-an de aŭgusto 1925, komisie de laborunuiĝo por popolklerigo pri Esperanto kiel organizilo por la katolika gejunularo. La Laborunuiĝo por Popolklerigo komencis Esperanto-kurson gvidita de Wieczorek. Ĝis la malpermeso de Esperanto en 1936 kontinue sekvis pliaj kursoj gvidataj de li, ekzemple kurso de 20 personoj kiu komenciĝis la 2-a de decembro 1932.
Bellona
Bellona estas komunumo de Italio.
Sierck-les-Bains
Sierck-les-Bains [siʁk.le.bɛ̃] estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Sierckois.
Cb
La literkombino havas plurajn signifojn:
Dobřichovice
Dobřichovice (legu: Dobrĵiĥovice), urbo en Ĉeĥio kun, situanta en Mezbohemia regiono, 25 km de la urbocentro de Prago, etendiĝas sur ambaŭ riverbordoj de la rivero Berounka.
Historio
Pri renovigo de la kastelo post husanaj militoj meritis krucportanta grandmajstro Hynek Berka el Dubé, kiu igis sur la loko de burgaro konstrui renesancan kastelon, servanta plu kiel sidejo kaj li fondis „sinjoran ĝardenon“, hodiaŭa parko kontraŭ urbodomo. Dum la tridekjara milito la vilaĝo suferis, kiam ĝi estis en la jaro 1631 komune kun la kastelo forbruligita de svedoj. La kastelo estis poste renovigita. En la jaro 1679 estis al la kastelo alkonstruita kapelo. En la jaro 1779 la kastelo denove forbrulis kaj poste ĝi estis novkonstruita en hodiaŭan, malfrubarokan aspekton.
Krucportantoj posedis en Dobřichovice krom la kastelon ankaŭ arbarojn kaj domojn de arbargardistoj, grandbienon kaj multajn kampojn. Kun nuligo de servuteco kaj pli malfrue ankaŭ laborego en la vilaĝo evoluis kamparana kaj metia gildoj. Krucportantoj iom post iom vendis parton de siaj kampoj aŭ al lokaj kamparanoj aŭ kiel konstruparceloj. En la jaro 1862 estas finita la unua masonita lernejkonstruaĵo. En la jaro 1863 estas komencita fervoja trafiko Prago – Plzeň kaj la urbeto tre proksimiĝas per tio al Prago. En la jaro 1872 estas dokumentita la plej granda inundo (500-jara akvo). En 1876 Dobřichovice estas avancigita je urbeto. Ekde la 80-a jaroj de la 19-a jarcento komenciĝas granda evoluo de la urbeto, bonhavaj praganoj ĉi tie konstruas vilaojn, kutime nur kiel somerrestadejoj en montetriĉa dekstreflanka parto nomata Brunšov.
En la jaro 1896 estas komencita konstruado de la unua ponto trans rivero Berounka. La ponto estis malfermita preskaŭ unu jaron post tio, la 15-an de julio de 1897. Post la jaro 1918 okazis plua evoluo de la urbeto, oni konstruis familiajn domojn en orienta parto de la urbeto en la maldekstra bordo. Muelisto Karel Havlík konstruis turbinon kaj li elektrigis la urbeton, krucportantoj konstruas en Brunšov akvokondukilon. Fine de la 30-a jaroj de la 20-a jarcento oni parceligas kampojn en la nordan parton de la urbeto direkte al Karlík. Pluaj grandaj inundoj trafis la urbeton en la jaroj 1941 kaj 1947. En la 1950-aj jaroj oni konstruis laŭlonge laŭ ambaŭ bordoj de la rivero Berounka digojn, kiel ŝirmon kontraŭ inundoj.
Post la dua mondmilito ekprenis regadon komunistoj, la urbooficoj perdis siajn kompetencojn, sed ankaŭ la posedaĵon kaj siajn proprajn enspezojn. Malnova pramejo en la orienta parto de la urbeto estis anstataŭigita en la jaro 1975 per ŝtala tabulponteto por piedirantoj. En la jaro 1979 estis malfermita nova infanvartejo kaj en la jaro 1984 nova lernejkonstruaĵo. En julio de 1981 venis plua granda inundo, sed la digoj malhelpis elverŝadon de akvo en la stratojn. Post novembro de 1989 revenas vera memstareco de la urbeto, sed ĝi estis blokita pro grandega interna ŝuldo. En la jaro 1990 estas deŝirita la 93 jarojn malnova ponto trans Berounka kaj ĝi estas anstataŭigita per armea unudirekta provizoraĵo. Ekde la 1-a de januaro de 1993 Karlík fariĝis denove memstara vilaĝo. En la jaro 1996 estis je la kostoj de la urbeto konstruita nova ŝtala arkponto sur la origina loko uzante la malnovajn pillierojn. En la jaro 1998 estis al la urbeto donita blazono kaj standardo. La plej granda inundo en la historio de la vilaĝo okazis en aŭgusto de 2002, kiam la akvo transiris la kontraŭinundan barilon kaj rapide plenigis Dobřichovice-on kiel basenon ĝis alteco de pli ol 2 metroj.
Memorindaĵoj
En Dobřichovice estas: la kruculana kastelo, antaŭ la kastelo staras baroka statuo de Johano Nepomuka el la jaro 1729, apude memoriga tilio el la sama jaro. En la urbeto ankaŭ troviĝas statugrupo Kalvario el 1760, kolono kun statuo de Immaculata el 1680.
Kun la urbeto estas ligitaj ĉiuj grandmajstroj de Kavalira ordeno de Kruculanoj ekde ties estiĝo.
Esperanto en Dobřichovice
En Dobřichovice havas sidejon, krom aliaj, la kongresa kaj eduka agentejo kaj eldonejo KAVA-PECH, kiu produktas krom aliajn librojn ankaŭ esperantlingvajn. Ekstera ligo al ĝi en Esperanto:. En Dobřichovice estas ofte organizitaj Esperanto-aranĝoj, ĉiujare Internacia Paroliga Semajno InPaSem kaj Ekoturisma Renkontiĝo Ekotur kaj ĉiun paran jaron estis organizita Konferenco Aplikoj de Esperanto en Scienco kaj Tekniko KAEST.
Brazila tradicia mezuro
Brazilo adoptigis la Sistemo Internacia de Unuoj de jam en la 19-a jarcento, malnovan mezuron estis oficiala lasita, sed kelkaj el ili ankoraŭ estas uzataj en kelkaj regionoj.
Longo
ponto (punkto) 0,002 m    polegada (colo)  0,0275 m    palmo (spano)  0,022 m    pé (futo)  0,33 m    côvado (ulno)  0,66 m    vara (stango)  1,1 mm    braça (brako)  2,2 m    nó (knoto)  1852 m    milha (mejlo)  2200 m    légua (leŭgo)  6600m milha geográfica (geografia mejlo) 7420m
Areo
braça quadrada (kvadrata brako) 4,84 m2    geira  1936 m2    tarefa (tasko)  4356 m2    quadro (bildo)  50 m2    alqueire paulista (san-paŭlia buŝelo)  2420 m2    alqueire fluminense (rio-de-ĵanejria buŝelo)  4840 m2    milha quadrada (kvadrata mejlo)  4,84 km2 légua quadrada (kvadrata leŭgo) 43,56 km2
Pezo
grão (grano) 0,049 g (komprenu gramon X gravita akcelo) quilate (karato) 0,199 g    escrópulo (skrupulo)  1,195 g    oitava (oktono)  3,586 g    onça (unco)  28,691 g   marko (marko)  229,523 g    arratel aŭ libra (funto)  459,05 g    arroba (@|heliko)  14,6896 kg    quintal (korto)  58,7584
Volumeno
garrafa (botelo) ĉ. 0,75 l   cuia (botelkurkubo)  ĉ. 5 l   martelo (martelo)  0,165 l    lata (lada ujo)  18 l
NGC 921
NGC 921 (aliaj indikoj — PGC 9287, MCG -3-7-15) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de komunumoj en distrikto Bihor
Jen listo de komunumoj en distrikto Bihor:
Bellizzi
Bellizzi estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Battipaglia, Montecorvino Pugliano, Montecorvino Rovella kaj Pontecagnano Faiano.