cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fontenay-près-Vézelay
Fontenay-près-Vézelay estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 131 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Fontenay-près-Vézelay etendiĝas sur 15.48 km², kaj havis 131 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.5 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Administrado
Fontenay-près-Vézelay apartenas al la kantono de Vézelay, kies ĉefurbo estas Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Totò Riina
Salvatore RIINA, konata kiel Totò (Corleone, la 16-an de novembro 1930 - Parmo, la 17-a de novembro 2017), estis itala mafiano, ligita al Cosa Nostra kaj konsiderita la estro de la organizo de 1982 ĝis sia aresto, kiu okazis la 15-an de januaro 1993. Li ankaŭ estis konata per la kromnomoj û curtu, pro sia mallonga staturo, kaj La Belva, por indiki lian sangoplenan kruelegon.
Sportlokoj historiaj en Oberhof
La rondirado Sportlokoj historiaj de Oberhof (germane: Historischer Sportstättenwanderweg) estas 4,5 km longa aventurpado por esplori gravajn spurojn de pli ol 100 jaroj da vintrosporto en Oberhof (Turingio). Informtabuloj survoje klarigas ĉiujn necesajn detalojn. Sekve la tuto estas feliĉa kombino de regionhistoria instrukcio kaj mezmalfacila migradopado tra belega pejzaĝo.
Ĝis fino de 2014 ekzistis en la urbocentro muzeo pri vintrosporto en Oberhof, kiu kompletigis la rondiradon.
Stacio I: Komenco ĉe Katzenteich
Malsupre de la vendejo Oberhof, proksime de la busa stacidomo kaj de la lageto Katzenteich troviĝas granda superrigarda tabulo pri la sume 13 stacioj de la interesa rondvojeto.
Stacio III: Memorigŝtono Wintersportverband
En la 22.1.1905 okazis en Oberhof la unuaj oficialaj skikonkursoj. Ekzistis tri distancoj: 3 km por viroj, 2 km por virinoj, 1 km por infanoj. La posttagmezon samtage fondiĝis en la Domänen-gastejo la Turingia Asocio pri vintrosporto (Thüringer Wintersportverband). Fondinto kaj unua estro estis ĝis 1910 la loka ban-kuracisto Curt Weidhaas. La fanatika bobadisto akiris en sia kvinseĝa bobsleo Preuße la bronzan medalon dum la 1-a Vintrosporta festo de Wintersportverband. Inter la agadoj de la asocio verŝajne plej gravis la sendo de delegacio al Norvegio por varbi evoluigajn helpantojn en Skandinavio.
Stacio IV: Hindenburg-skisaltejo
La malfermo de la Hindenburg-saltejo estis en la 5.2.1928 okaze de la Turingia Skiĉampionado. Ĝi ankaŭ funkciis dum la Nordaj Skiĉampionadoj de 1931. La unua rekordo estis de 45 metroj. Ĝi ofte alikonstruitis. La impetdona alkurturo havis altecon de 28 metroj. Post la Dua mondmilito okazis la unua konkurso en la 1948-a jaro. Unu jaron poste la skisaltejo nove nomitis Thüringenschanze. Okaze de la 2-a Vitrosportĉampionadoj de GDR kunvenis pli ol 100.000 spektantoj. Ekde 1956 faritis surloke la eliminaj konkursoj por formi germanajn olimpikajn teamojn. La porĉiama rekordulo de Thüringen-skisaltejo estis Jens Weißflog kiu saltis tie ĉi en la 1981-a jaro je 83,5 metroj. La skisaltejo malkonstruitis en 1986.
Stacio V: Bobvega domo ĉe Wade-monto
La bobvega domo (germane: Bobhaus am Wadeberg) malfermitis en 1908 kaj havis propran elektrikan telferon. De 1913-45 la domo estis sidejo de la societo Bobsleigh-Club Oberhof. Dum la 1920-aj jaroj la domo servis ankaŭ kiel lernejo. Ĉe la unuaj mondĉampionadoj por duseĝaj boboj en 1931 la bobvega domo estis centro por sportistoj kaj funkciuloj el 16 landoj. En la 7.4.1945 la konstruaĵo detruitis dum nokta kontraŭatako de Wehrmacht kontraŭ la liberigantaj trupoj usonaj. Poste oni forprenis la damaĝitan telferon. Ekde 1950 troviĝis surloke granda kabano kiel deponejo de la boboj. La transporto de la bobslejoj malsoben efektiviĝis nun per ŝarĝaŭtoj. Post la fermo de la bobvego la kabano malkonstruitis.
Stacio VI: La starta zono de la Wadeberg-bobvego
Jen kelkaj datenoj pri la bobslea glitejo de Wadeberg: Inaŭguro: 1908; Longeco: 1.908 m; Maksimuma deklivo: 12%; Averaĝa deklivo: 9%; Diferenco inter startejo kaj malstartejo: 163,5 m; Germanaj ĉampionadoj en kvinseĝaj boboj: 1908-1912, 1914, 1921, 1925, 1928; Ĉampionado en kvarseĝaj boboj: 1937; Ĉampionadoj en duseĝaj boboj: 1921/22; Mondĉampionado en duseĝaj boboj: 1931; Eŭropa ĉampionado en duseĝaj boboj: 1958; Eŭropa ĉampionado de la junuloj: 1958; Uzo kiel trejnejo por sledistoj: ĝis 1975.
Stacio VII: La S-kurbo (Wadeberg-bobvego)
La Wadeberg-bobvego nombriĝis inter la plej rapidaj kaj danĝeraj bobsleaj glitvojoj de la tuta mondo. Apenaŭ ne estis konkursoj sen akcidentoj kaj dekoj da atletoj vunditis. Kvin eĉ mortis. La duseĝuloj veturis je ĝis 90 km/h, la kvarseĝuloj je ĝis 120 km/h. Bobo kun sportistoj ne rajtis esti transpasi la pezon de 390 (respektive 630) kilopondoj.
Stacio VIII: Junula kurbo (Wadeberg-bobvego)
Ĝis 1930 okazis konkursoj de la kvinseĝuloj. La boboj estis aŭ el ligno aŭ el metalo. Krome ekzistis diferencaj stirsistemoj (aŭ rekta stirado de la radoj aŭ pere de ŝnuroj). La partopreno de virinoj ne estis nur dezirata sed eĉ deviga. Pli malfrue kontraŭe, de 1930-94, bobsleado por virinoj estis tabuo.
Stacio IX: La labirinto (Wadeberg-bobvego)
Somere la paŝado sur la vego estis malpermesita. Vintre la glaciigo daŭris ofte du semajnojn kaj bezonis pli ol 20 laborantoj. Sume 20 hidrantetoj survoje garantiis la akvoprovizon. El lageto eltranĉitis ofte glacikubegoj por glui ilin ĉe la flankojn. Malgraŭ tiaj laboregoj ne malofte partoj de la glitejo ne restis kompaktaj dum la tuta konkursodaŭro.
Stacio X: Gapkurbo (Wadeberg-bobvego)
Necesis havi ekzaktajn konojn kaj kalkulojn por konstruo de la bobvejo. Tri el la sume kvin kurboj plialtigitis kaj plukonstruitis. En la 1960aj jaroj la t.n. Gapkurbo (germane: Schaukurve, antaŭe: Kronprinzenkurve) estis ne tute 8 metrojn alta. Dum la 1950-aj jaroj la vego travivis novan ekfloron: inter 30.000 kaj 40.000 spektantoj kolektiĝis tie ĉesporteje.
Stacio XI: Cellinio (Wadeberg-bobvego)
En la 1950-aj jaroj la vego estis ekipita per modernaj teknikaĵoj. Krom telefona kablo kaj radifonia interkomunikiĝo - kun mikrofonoj ĉe startejo, celo kaj ĉe ĉiuj kurboj - gravegis moderna tempomezurado. La akurateco estis mezurata en milonoj da sekundo. Ĉe kvar stacioj ĉiuj povis sekvi la tempon de la ĵus preterveturinta persono.
Stacio XII: Schwarzwälder-strato
Ĉe Schwarzwälder-strato en la direkto al Ohrdruf troviĝis la alceliĝo de la sportistoj. La distanco ĝis la ĉaleto Untere Schweizerhütte estis de ĉ. 1 kilometro. La elektrika telfero kun eta antaŭplaco por boboj kaj sledoj estis je 200 m for en la direkto al Oberhof. En 1907 la Schwarzwälder-strato mem estis, malsoben al Ohrdruf, konkursejo por la 1. Germana ĉampionado por kvinseĝaj boboj. Starto estis antaŭ la Domänen-gastejo. Ĝis la 1940-aj jaroj la strato servis ankaŭ kiel trejnejo por sledoj kaj stirsledoj.
Stacio XIII: Monumento ĉe Schweizerhütte
La ĉaleto Obere Schweizerhütte estas fino de la historia rondirado. Proksime estas ankoraŭ interesa monumento memoriganta onin pri du pioniroj de la oberhof-a vintrosporto, nome pri Dr. Curt Weidhaas kaj Otto "Bobby" Griebel.
Eksteraj ligiloj
invito sur porturista paĝaro viziti la lokojn
HES
HES estas mallongigo, kiu povas signifi:
Leovigildo
Leovigildo (? - Toledo, printempo de la jaro 586) estis reĝo de visigotoj en Hispanio el 572 al 586. Li estis filo de Ljuveriko, grafo en 523 kaj 526. Li akiris reĝorajton post la morto de sia frato Ljuvo la 1-a. Li edziĝis dufoje: nome lia unua edzino estis Teodozia, el kiu ili havis du filojn nome Hermenegildo kaj Rekaredo; lia dua edzino estis Gosvinta (vidvino de Atanagildo).
Itapiratins
Itapiratins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 3.532 loĝantojn en 2010.
Lavaufranche (stacidomo)
Lavaufranche estas franca stacidomo sur linioj Montluçon - kaj Champillet - Urciers - Lavaufranche, situanta en  Lavaufranche, en departemento Creuse, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Claire Clairmont
Byron
Kiam ŝi estis dekses-jaraĝa Clairmont estis bela, volupta brunulino kun bonkvalita kantovoĉo kaj deziranta agnoskon. Ŝia hejma vivo iĝis pli kaj pli malfacila dum ŝia duonpatro William Godwin eniris en ŝuldoj kaj la rilatoj de ŝia patrino kun la filino de Godwin nome Mary iĝis pli kaj pli malfacila. Clairmont helpis la kaŝajn renkontojn de sia duonfratino kun Percy Bysshe Shelley, kiu kredis en la libera amo kaj tuj lasis sian edzinon kaj du malgrandajn filojn por esti kun Mary. Kiam Mary foriris kun Shelley en Julio 1814, Clairmont iris kun ili. La patrino de Clairmont sekvis la grupon ĝis gastejo en Calais sed malsukcesis devigi Clairmont reveni hejmen kun ŝi. Godwin bezonis la financan helpon kiun la nobelo Shelley povus havigi.
Clairmont restis kun la Shelley-oj en ilia vagado tra Eŭropo. La tri junuloj trairis la milit-tuŝitan Francion kaj en Svision, kondutante kiel roluloj en romantisma romano, kiel Mary Shelley poste diris, sed ĉiam legante multe, verkante, kaj diskutante la kreivan procezon. Surveture, Clairmont legis verkojn de Rousseau, Shakespeare, kaj verkojn de la patrino de Mary, nome Mary Wollstonecraft. La emocioj de Clairmont estis tiom kortuŝitaj de Cordelia el Reĝo Lear ke ŝi havis unu el siaj "hororoj", nome histeria atako, kion Mary Shelley registris en sia taglibro por la sama tago. Ankaŭ Clairmont, kiu estis ĉirkaŭita de poetoj kaj verkistoj, faris siajn literaturajn klopodojn. Dum la somero de 1814, ŝi startis rakonton titolitan The Idiot, kiu ekde tiam perdiĝis. En 1817–18, ŝi verkis libron kiun Percy Bysshe Shelley malsukcese klopodis publikigi. Kvankam al Clairmont mankis la literaturan talenton de ŝia duonfratino kaj bofrato, ŝi ĉiam intencis ludi centran rolon. Dum tiu periodo ŝi ŝanĝis sian nomon el "Jane" al la unua "Clara" kaj finfine al la pli romantik-sona "Claire".
Ajna romantisma plano kiun Clairmont povus havi pri Shelley malsukcesis dekomence, sed ŝi metis la Shelley-ojn en kontakto kun Lord Byron, kun kiu ŝi estis enirinta en aferon antaŭ li lasis Anglion en 1816 por loĝi eksterlande. (Jaro markita de agrikultura malsukceso kaj disvastigita malsatego en Eŭropo, sed ankaŭ de gravaj literaturaj antaŭeniroj ĉar la grupo Godwin-Shelley-Byron devis resti enhejme: 1816 estos poste konata kiel "jaro sen somero".) Clairmont esperis iĝi verkisto aŭ aktorino kaj skribis al Byron petante "karieran konsilon" en Marto 1816, kiam ŝi estis ankoraŭ preskaŭ 18jaraĝa. Byron estis direktoro ĉe la Teatro Drury Lane. Clairmont poste sekvigis leterojn per vizitoj, foje portante Mary, kiun ŝi sugestis al Byron kiel iu alloga. "Ĉu vi scias ke mi ne povas alparoli vin kiam mi vidas vin? Mi estas tiom mallerta kaj sentas min nur klina preni malgrandan tabureton kaj sidi ĉe viaj piedoj," Clairmont skribis al Byron. Ŝi "bombardis lin per pasiaj ĉiutagaj komunikoj" dirannte al li ke li bezonis nur akcepti "tion kio delonge estis la pasia deziro de mia koro por doni ĝin al vi". Ŝi aranĝis ke ili renkontiĝu ĉe kampara gastejo. Byron, en depresia stato post la rompo de sia geedzeco kun Annabella Milbanke kaj pro la skandalo pri sia rilato kun sia duon-fratino Augusta Leigh, klarigis al Clairmont antaŭ eliri ke ŝi ne estoj parto de lia vivo. Sed ŝi estis decidita ŝanĝi lian menson.
Ŝi konvinkis Mary kaj Percy Shelley ke ili sekvu Byron al Svisio, kie ili renkontiĝis kun li kaj kun John William Polidori, nome la persona kuracisto de Byron, ĉe Villa Diodati apud la lago Lemano. Oni ne scias ĉu Clairmont konis ke ŝi estas graveda pro filo de Byron komence de la vojaĝo, sed tio iĝis evidenta kaj al ambaŭ veturkompanoj kaj al Byron ne tro longe post ilia alveno al lia pordo. Dekomence li pluigis sian malakcepton de la akompanado fare de Clairmont kaj permesis ŝian ĉeeston nur akompanata de la Shelley-oj; poste, ili pluigis sian seksan rilaton dum iom da tempo en Svisio. Clairmont kaj Mary faris kopiojn de la verkataj laboroj fare de Byron, nome por Childe Harold's Pilgrimage.
(11888) 1990 UD3
(11888) 1990 UD3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Japanio.
26984 Fernand-Roland
26984 Fernand-Roland estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la francaj amatoraj astronomoj Christophe Demeautis kaj Daniel Matter elde la Observatorio de Village-Neuf (Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Fernand-Roland Merlin (1933–2005), amiko de la malkovrintoj, kiu ĉiam estis forta subtenanto de la amatoraj astronomoj.
Internacia Tago de Forstoj
Internacia Tago de Forstoj (angle International Day of Forests) – festo celebrata la 21-an de marto, fiksita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj la 28-an de novembro 2012 (rezolucio A/C.2/67/L.4).
Festado de tiu ĉi tago celas altigon de la konscio de homaro pri la signifo de forstoj por la homo.
Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (FAO) instigas landojn de la tuta mondo popularigi la ideon kaj agadon ligitan al la forstoj (plantado de arboj, purigado de forstoj).
Luterana preĝejo (Kőszeg)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Kőszeg.
Historio
En Kőszeg en la fruaj 1550-aj jaroj jam pli granda parto de la loĝantoj sekvis la luteranismon, tial en 1554 li ricevis (eble parte) katolikan preĝejon Sankta Jakobo, kie oni aranĝis luteranajn mesojn 117 jarojn. En 1615 oni konstruis apartan luteranan preĝejon por la germanlingvanoj. La katolikoj forprenis ambaŭ preĝejojn en 1673, eĉ la luteranaj mesoj estis malpermesitaj. Laŭ leĝo en 1681 la plej proksima luterana preĝejo povis funkcii en Nemescsó. Laŭ pli nova leĝo en 1781 ankaŭ en Kőszeg oni rajtis konstrui luteranan preĝejon, sed sen turo kaj nur en korto. Post 2 jaroj la teretaĝa preĝdomo estis konstruita, tamen sen orgeno kaj altaro. La orgeno alvenis en 1784. En la 1840-aj jaroj trakonstruoj okazis laŭ klasikismo, tiutempe tie kreiĝis luterana centro kun bazlernejo, gimnazieto, hospitaleto. En 1930 en la proksimo oni konstruin turon kaj lernejon (hodiaŭ infanĝardeno), sed la preĝejo mem pro la tutmonda krizo prokrastiĝis.
Jiří Lábus
Krom per la teatra laboro Jiří LÁBUS famiĝis al vasta publiko per kunaktorado en fabelaj ĉeĥa televidserio por infanoj. Speciale lin famigis la rolo de la minaca magiisto Rumburak en la televidserioj »Arabela« (»Arabela«, 1979 – 1981), »Arabela revenas« (»Arabela se vrací«, 1994) kaj la filmo »Magia korvo Rumburak« (»Rumburak«, 1984).
Luterana preĝejo (Kőszeg)
Konstruaĵo
La konstruaĵo jam estas unuetaĝa. Interne en la etaĝa nivelo ronda galerio estas videbla. La altaro kaj predikejo estis faritaj en la unua parto de la 19-a jarcento.
Nad Ŝamma
Nad Ŝamma (en araba: ند شما) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kiu limas norde kun la Dubaja Internacia Flughaveno kaj estis origine parto de la komunumo Alraŝidija. Nad Ŝamma estas borde sude al Nad Al Hammar, oriente al Um Ramul, okcidente al Mirdif kaj norde al Alraŝidija.
Jiří Lábus
Aldone Jiří LÁBUS estas lingvoadaptiga parolisto, interalie por la ĉeĥlingvaj versioj de usonaj filmaĵoj »M*A*S*H« kaj »Ice Age«. Kaj li estas la ĉeĥa voĉo de Marge SIMPSON el la desegnofilm-televidserio »La SIMPSONoj«.
Jiří LÁBUS havas fraton (Ladislav Lábus, * 1951), kiu havas saman profesion kiel la patro: arkitekto.
Nad Ŝamma
La ŝoseo E 311 (Ŝoseo de la Emirlandoj) formas la orientan periferion de la komunumo. Nad Ŝamma estas disvolviĝanta areo kaj estas tre loĝeja. Estas en ĝi kelkaj vilaoj kaj urbaj loĝejaroj.
Ĝi havas 1,208 loĝantojn.
Zbiroh
Zbiroh (antaŭe ankaŭ germane Zbirov) estas urbo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1230.
Bartoszyce
Bartoszyce (pole ekde 1947, antaŭe de 1945 ĝis 1947: Barsztyn; germane: Bartenstein; litove: Barštynas; prapruse: Bartanstabs) estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Bartoszyce. Ĝis la jaro 1945 la urbeto havis germanlingvan loĝantaron kaj apartenis al la regiono Orienta Prusio, ekde 1871 parto de la Germana Regno. Fine de en la urbo vivis.
Historio
La Ordeno de germanaj kavaliroj konstruis en la loko de hodiaŭa urbo en la jaro 1240 unu el la unuaj defendkasteloj sur la terenoj de Prusio. Proksime de la kastelo, ĉe la bordo de rivero Łyna, ekkreskis la setlejo. La unuaj estis supozeble la germanaj koloniistoj el Hesio aŭ Brandenburgio, poste ankaŭ komencis veni polaj setlantoj el Mazovio. En la jaro 1326 la loko ricevis la nomon Rosenthal kaj la urborajtojn. En la jaro 1332 ricevis la nomon Bartenstein. La lokiga privilegio laŭ la leĝo de Chełmno faris la Granda Majstro de la Ordeno de germanaj kavaliroj Luther von Braunschweig (1275-1335). Antaŭ la veno de la teŭtonaj kavaliroj sur tiuj tereno nomata Bartio loĝis la praprusoj, la gento de bartoj (germane: Barten).
La pli grandaj ligoj kun Pollando estis ĉar la Duklando Prusio estis la feŭdo de polaj reĝoj kaj de Krono de la Regno de Pollando en la jaro 1525, tio donis al la urbo kaj la ĉirkaŭaĵo la disvolvon.
Dum la Napoleonaj Militoj la 26an de aprilo 1807 Bartoszyce ekestis la centro de la politikaj eventoj, tie renkontiĝis la reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a (Prusio) kun la caro Aleksandro la 1-a (Rusio). Post la Dua Mondmilito laŭ la decido de la Potsdama konferenco oni forpelis la germanan loĝantaron kaj anstataŭis per la pola kaj ukraina loĝantaro, kaj en 1947 aperis Bartoszyce, la nova nomo de la urbo.
Gefiloj
Bibliografio:
Johann Gottlob Behnisch (1836): Versuch einer Geschichte der Stadt Bartenstein in Ostpreußen und des Kirchspiels : als Denkmal der fünfhundertjährigen Jubelfeier der Stadt am 3ten August 1832, nebst Beschreibung dieser Feier und LIX Beilagen, Paschke, Königsberg.
Jan Borodzicz, Kazimierz Borowicz (1987): Bartoszyce. Z dziejów miasta i okolic, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn.
Max Hein, Henryk Sznytka, Jerzy Drogomir (2001): Historia miasta Bartoszyce 1332-1932, Wydawnictwo Press Foto, Olsztyn.
Manfred Hübner (1994):Das Herz Preussens: das Bartnerland im Rahmen der preussisch-deutschen Geschichte von den Anfängen bis zur Gegenwart, Institut für Landeskunde Ost- und Westpreußens, Oberschleißheim.
Paweł Pizuński (2003): Poczet wielkich mistrzów krzyżackich 1198-2000, Arenga, Gdańsk.
August Eduard Preuß (1835): Preußische Landes- und Volkskunde, Verlag der Gebrüder Bornträger, Königsberg.
34419 Corning
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la grandurbo Corning, hejmo de la vitra fabriko, kiu faris profesiajn spegulojn por teleskopoj, inklude la diskon de 5 m por la Teleskopo Hale de la Observatorio de la Monto Palomar. Inĝeniera modelo je la skalo unu-dekono de la Teleskopo Hale troviĝas en la Observatorio Eileen M. Collins kaj utilis por malkovri tiun malgrandan planedon.
16425 Chuckyeager
16425 Chuckyeager estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Chuck Yeager, la unua piloto konfirmita esti trapasinte la sonbarieron en horizontala flugo en la aviadilo Bell X-1, unu mateno de
Griza pavofazano
La Griza pavofazano aŭ Birma pavofazano (Polyplectron bicalcaratum) estas specio de la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj kiu troviĝas en Sudorienta Azio, ekzemple en Ĉinio en la suda kaj sudokcidenta partoj de Junano, insulo Hajnano de Gŭangdong-provinco. Ĝi troveblas ankaŭ en Sikimo, Butano, norda Barato, Birmo, Tajlando, Vjetnamio k.a.
Ĝi estas proksime rilata al pavoj (Pavo), kaj kiel tiuj – kaj kiel plej-parto de aliaj membroj de la genro Polyplectron – havas brilajn okulmakulojn en sia plumaro. Tiu orientalisa specio estas la nacia birdo de Birmo.
Aspekto
La Griza pavofazano estas mezgranda fazano, kun pezo de ĉ. 0,7 kg. kaj longo de ĝis 67 cm. Sur la kapo de la virbirdo hirtas longa plumtufo (kresteto) kun blanketaj makuloj. La birdo preskaŭ tutkorpe malhelbruna aŭ grizbruna estas ornamita per blanketaj delikataj punktoj kaj horizontalaj makuloj. Brile verdbluaj kaj purpuretaj okulformaj makuloj (ocelli) vidiĝas sur la dorso, flugiloj kaj vosto. Estas rozkolora aŭ flaveca nuda haŭtaĵo vizaĝa, blanka gorĝo kaj grizaj irisoj, bekoj kaj kruroj. La birdino malgranda havas sur la kapo disvolviĝantan malhelan plumtufon, mallongan voston kaj neklarajn okulformajn makulojn. Krome la virbirdo havas du ergotojn kaj la birdino ne. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la ino estas pli malgranda, pli malhela kaj malpli ornama ol la masklo. Junuloj similas al inoj.
Kutimaro
La Grizaj pavofazanoj fikse loĝas unuope aŭ duope en ĉiamverdaj arbaroj aŭ densaj bambuaroj sur montetoj malpli ol 1 500 metrojn super la marnivelo. Ili estas tre malofte vidataj eĉ en siaj loĝlokoj, kie tamen aüdeblas ilia kriado. Ilia krio estas rapida, ripetada laringa sono. Ili tage serĉas kiel manĝaĵojn semojn, termitojn, aliajn insektojn, larvojn kaj vegetaĵajn fruktojn. Ili, timemaj, tre rapide kuras, tamen ne lertas en flugado. Nokte ili ripozas sur arboj.
En la reprodukta sezono ili pare ludas en maldensejo en arbaro. Tiam la virbirdoj tre ĉarme etendas siajn flugilojn kaj belajn vostoplumojn. Marte kaj aprile ili pretigas neston en valoj de densaj arbaroj kaj sekundaraj arbaroj apud kulturataj kampoj en montoregionoj. La ino demetas sume 2-5, iafoje 6 ovojn en la nesto, kiuj estas flavecaj aŭ blankaj, senmakulaj kaj malpli grandaj ol la kokovo. La 2-jara pavofazano sekse maturiĝas.
Distribuado
La Griza pavofazano distribuiĝas en arbaroj de malaltaj teroj kaj montetoj de kontinenta Sudorienta Azio, sed ne en plej parto de Hindoĉinio same kiel la tuta Malaja Duoninsulo.
Disvastigata tra sia granda teritorio, la Griza pavofazano estas pritaksata kiel specio Malplej Zorgiga fare de la Ruĝa Listo de IUCN de minacataj specioj. Ĝi estas listita en la Apendico II (2) de CITES, limiganta ties komercon de birdoj kaptitaj en naturo por konservado de la originaj fazanaroj.
Sistematiko
Oni agnoskis tri subspeciojn ĝis nune, dum alia aldona estas de neklara valideco:
Unu iama subspecio, nome la Hajnana pavofazano (P. b. katsumatae), ricevis aprobitan specistatuson (AS) fare de la International Ornithological Congress.
Hans Domizlaff
Hans Wilhelm Karl Gustav DOMIZLAFF (naskiĝinta la en Frankfurto ĉe Majno, mortinta la  en Hamburgo) estis germana grafikisto, reklama psikologo kaj verkisto.
Griza pavofazano
Sistematiko
La Griza pavofazano de Lowe estis priskribita el kaptiva birdo de nekonata deveno. Similaj ekzemploj aperis, sed la valideco kaj – se distinga – hejmteritorio de tiu taksono restas nekonata. Oni teoriigis ke loĝas en okcidenta Asamo de orienta Himalajo, sed tio estas baze nur sur supozoj.
La filogenio de tiu specio estas tre enigma. Analizoj de DNA konfirmas ke ĝi apartenas al granda kontinentazia klado kun la Germajna pavofazano (P. germaini), sed ankaŭ kun la "brunaj" sudaj specioj nome la Bronzvosta pavofazano (P. chalcurum) kaj la Monta pavofazano (P. inopinatum).
Hans Domizlaff
Li aktivis kiel artpentristo, scenejfaranto, verkisto, reklamkonsilisto kaj kreanto de famaj markoj en Leipzig, Berlino kaj Hamburgo. Per siaj publikigitaĵoj Typische Denkfehler der Werbung (1929) kaj ''Die Gewinnung des öffentlichen Vertrauens. Ein Lehrbuch der Markentechnik'' (1939) li iĝis fondinto de la primarka manaĝerado.
Vivo
Jam dum lernejfrekvento i.a. ĉe Salzmann-lernejo (Schnepfenthal) Hans Domizlaff famiĝis kiel pentristo. Liaj fruaj favorintoj estis [Fedor Flinzer]] kaj Max Klinger. Dum la tempo inter 1912 kaj 1914 li ofte estis en Parizo kaj Londono. En printempo 1914 li vojaĝis tra Hispanio kaj Maroko reen en Germanlandon trapasante ankaŭ Barcelonon kaj Venecion. En Lepsiko li komencis en septembro 1914 trejniĝon pilotan. Kraŝo kiun li postvivis gravege vundite malhelpis komence lian soldatadon dum Unua mondmilito. Li profitis de tio kaj studis ĉe la lepsika altlernejo. Ekde marto 1916 li ja soldatis en Franclando kaj iĝis tie elaera fotografiisto.
Griza pavofazano
Sistematiko
Notu tamen ke pro malesto de dediĉitaj studoj de filogeografio, la molekula informo estas nur de limigita valoro ĉe tiu specio, la plej diversa morfologie kaj disvastigata inter pavofazanoj: Ne estas informo pri la deveno kaj nombroj de specimenoj, sed malverŝajnas ke oni uzis pli da unu aŭ du individuoj – eble de kaptiva deveno kaj nedeterminebla subspecia loko. Kio povas esti akceptita estas ke la Griza pavofazano evoluis en kontinenta Sudorienta Azio, probable dum la fina Plioceno al komenca Pleistoceno antaŭ 3.6-1 milionoj da jaroj.
Hans Domizlaff
Vivo
Post la milito li malfermigis en Lepsiko apud Tomaso-preĝejo atelieron propran de artpentristo. Li dezajnis i.a. foirajn angulojn kaj afiŝojn reklamajn, sed precipe scenejajn bildojn por la Municipa teatrejo kaj la Lepsika popola teatrejo. Konsilante la presejon kaj pakaĵfarantan firmaon Wezel & Naumann li komencis okupiĝi pri la ankoraŭ moderna metodo de science farita reklamo kaj ties miraj efektoj kaj efikoj.
Laŭ aŭtobiografiaj asertoj li renkontis en 1936 la ministerion pri propagando Joseph Goebbels kiu montriĝis bonege informita pri la laboroj domizlaff-aj. Krome li kutimis distancon disde nacisocialismo kaj retiriĝis ekde 1941 pli kaj pli je la bieno Heidehof akirita en 1927. Meze de 1943 li iĝis prezidanto de la Societo amikara de la naturprotektita parko luneburga erikejo (Verein Naturschutzpark Lüneburger Heide). En 1941 li finis unue la kunlaboron kun la firmao Siemens. Apogite fare de la eost-hanovra goviestro Otto Telschow, kiu iĝis oficiala protektanto de la menciita parko, Domizlaff sukcesis ne nur protekti la viridajn zonojn kontraŭ diversaj planoj de Wehrmacht je alifunkciigo sed eĉ atingis pligrandigon ĝian. Ĵus malantaŭ militfiniĝo Domizlaff plurfoje esplordemanditis fare de la britaj militadministrantoj kaj internigitis ses monatojn. Oni konfiskis liajn posedaĵojn en Hamburgo kaj Egestorf; li ne antaŭ 1947 liberigitis. Paŝon post paŝo li reekigis laboradon por Siemens kaj Reemtsma. Ĝis la mezo de la 1960-aj jaroj li konsiladis pluse por la sondiskfirmao Deutsche Grammophon antaŭ retiriĝo el aktiva konsiladdeĵoro.
Verkaro
En aŭtuno 1920 Domizlaff renkontiĝis kun la erfurtaj cigaredfabrikantojn Philipp F. Reemtsma kaj Hermann F. Reemtsma, pro kiuj li ekde majo 1921 laboris. Li kreis la konatajn markojn R6, Ernte 23, Sennoŭsi, Gelbe Sorte Post ŝanĝiĝo de la firmao je akcia kompompanio (Reemtsma AG; aŭtuno 1921) li estis membro de la kontrolkomisio. Post transloko de la Reemtsma-fabrikojn al Hamburgo en la jaro 1922-a Hans Domizlaff ekloĝis ekde 1927 ĉe Elb-ŝoseo kie li loĝis ĝismorte. Pro elstara laboro li iĝis kompaniano kaj estrarano. En 1934 li laboris por Carl Friedrich von Siemens kun la celo furorigi la konzernon surbaze de la scienca marka atentigo. Domizlaff ellaboris unikecan aspekton por la tuta entrepreno (Siemens-Stil), kio iĝis modelo por multaj firmaoj. Ekde 1928 Domizlaff givis la ĉefan reklamsekcion de Simens. Li kreis dezajnojn por radiaparatoj, telefonoj kaj polvosuĉiloj. Post la Dua mondmilito li faris diversajn sondiskajn emblemojn por ''Deutsche Grammophon, Polydor. Heliodor, Brunswick Records, Literarisches Archiv''. Kune kun Ernst von Siemens li fondis Muzikhistorian instituton de Deutsche Grammophon-Gesellschaft, kiu funkcias ĝis hodiaŭ.
Propagando-teorio
En 1932 Domizlaff publikigis la verkon Propagandamittel der Staatsidee, kiu estiĝis el penso-interŝanĝo kun la mentoro kaj eldonisto Hermann Ullstein. Per tiu ĉi libro li nedirekte kandidatis ĉe kanceliero Heinrich Brüning kiel reklamisto de la ŝtato. Post la fuĝo de Brüning eksterlanden - post la potencakiro de la nazioj - kaj la elmigro de Ullstein finiĝis la aktiva politika engaĝiĝo de Domizlaff. Domizlaff ankau proponis novan germanan flagon kies formon li preskribis kaj che Propagandamittel der Staatsidee (1932) kaj che Es geht um Deutschland en 1952 En 1954 li malfermis en Hamburg la Instituton por marka tekniko kiu funkciis ghis 1971. Ekde 1966 li korespondis kun Paul W. Meyer, ulo grava che Societo pri konsumesplorado (Gesellschaft für Konsumforschung/GfK). En la 16.6.2006 fondighis la societo Hans-Domizlaff-Arkivo en hamburgo.
Kategoria imperativo
Kategoria imperativo estas esprimo de Immanuel Kant el kiu kaj ĉirkaŭ kiu li konstruis la moralan sistemon de sia filozofio. Anoncita unufoje en 1785 en lia verko “La fondado de metafiziko de la moroj”, la esprimo-koncepto estos reprenita en aliaj samaŭtoraj verkoj temantaj pri etiko-moralo. Kritikita plurflanke, tiu nocio estis studita kaj plielaborita ĉe diversaj filozofoj.
La imperativo estas precipe konata laŭ tri formuloj per kiuj la aŭtoro ĝin prezentis.
Malgraŭ la diversaj formuladoj, el ili aperas ke la morala kategoria imperativo estas unika.
Du tipoj de moralaj imperativoj
Kant distingas du tipojn de morala imperativo: nome imperativo kategoria kaj imperativo hipoteza.
Oni konstatas, do, ke surfaciĝas seka opono inter la hipotezaj imperativoj, kiuj povas esti multegaj kaj ligitaj al ekstaraj celoj, kaj la kategoria imperativo kiu valoras unike el si mem kaj ne pro ekstera elemento.
Kategoria imperativo
La kategoria imperativo enkalkuliĝas en la kritiko pri la antikva koncepto pri la homo: la celo de tiu ĉi ne plu estas la feliĉo aŭ la bono feliĉiga kiel ĉe la antikvuloj, sed la agado morala mem; la feliĉo por Kant estas nocio empiria kaj neracia. Laŭ Kant, la laŭmorala ago ne juĝindas rilate al ĝia rezulto, sed rilate al siaj kialoj; se la volo kiu ordonas estas bona, la ago estas morale bona. La kategoria imperativo de Kant konsistas en la plenumo de la devo, nome: la ago justa estas senrezerve senpaga kaj senprofita. Se io profita en ĝi eniras, ĝi putriĝas. La senpaga ago eblas, laŭ Kant, pro la fakto ĝi okazas en la homa libero. Fakte, kvankam ofte tie kaj tie oni opinias ke moralo kaj libero oponas unu la alian, la morala kvalito de la ago konsistas en la regado de la egoismaj instinktoj por agadi racie, t. e. esti libere. La devo ne havas propran enhavon, sed ĝi estas kiel malplena formo kaj kiel ĝenerala sento: ĝi universaligeblas. Kio justas por iu, devas justi por ĉiuj. Ago konforma al la devo en la aspekto kaj faro ne estas necese justa: ekzemple, respekti la leĝon pro timo de la puno konformas ja jes al la devo, sed senmoralas ĉar profitema pro manko de interna senkondiĉo. Tial ne eblas taksi la valoron de alies agoj pro tio ke ne eblas koni ĉiujn kialojn movantajn al la ago. Same kiel estas aparte malfacile taksi la valoron de sia agaro: pro kio Kant sugestas devon sin analizi ofte kaj korekte. (en monaĥismo kaj mistika kulturo estis urĝe konsilita spiritgvidanto).
Hipoteza imperativo
Kant distingas du specojn de hipoteza imperativo:
Fine oni povas tiel registri la imperativojn kaj ties konceptajn apudaĵon:
Aproboj kaj malaproboj pri la kategoria imperativo
La kategoria imperativo trovis tuj konsentantojn ĉar ĝi tutŝajne povas identiĝi kun la natura morala leĝo kaj kun ekzaltado de la konscienco. Fine, ĝi aperis ankaŭ kiel facila liberigilo el neceso de religia moralo kaj helpa savilo de la aŭtonomio de konscienco; kaj ankaŭ skeptikuloj kaj eĉ ateismemuloj povis aserti ke eĉ ili havas "moralon", tiun de la kategoria imperativo.
Sed detuj ĝi ricevis ankaŭ kritikojn. Se la karakterizo de senkondiĉo de la kategoria imperativo tiom plaĉis ĉar ŝajnis doni moralan superecon, moralistoj observis, ke la profitema celo en la morala agado ne ruinigas la tutan moralecon de la agado. Ekzemple, almozdoni por obei al Dio kaj por sekvi la ordonon de sia konscienco povas kunvivi moralrespekte. Tiel, respekti la leĝon por obei konsciencon kaj ne damaĝi la proksimulojn kaj samtempe por eviti la punon, povas ekzisti sen detrui la moralecon de la ago. La religia tradicio, ankaŭ en kristanismo, konas la moralan efikon de la minacataj punoj por tiel motivita aganto, kiu tamen estas spronata al la grado pli alta de la amo al Dio, do al la perceptita normo de la konscienco: kristanismo proponas la perfekton, sed ne malŝatas ankaŭ la perfektiĝemon.
Sur la plano de la intrinseka logikeco de la kategoria imperativo, oni observas, ke la morala ago donas el si mem kontentigon kaj ĝojon, kiujn oni ne sukcesas elimini sen elimini la agon mem, kie senprofiteco do ne povas esti absoluta.
Krome, sed tiu kritiko naskiĝas pli el metafizika flanko ol el psikologiaj konstatoj, fluo de filozofoj sin demandas kiel eblas percepti konsciencan ordonon sen referenco al ordonanto. Ĉu la konscienco devigas sin mem? aŭ ĝi sin sentas devigata? de kio?
Alia kritiko estas formulita el tio kion Kant diras pri la "moralo de la feliĉo" aŭ eŭdemonismo. La pozicion kiun li atribuas al la antikvuloj, nome precipe al Platono kaj Aristotelo, koncentriĝas ĉirkaŭ la nocio de bono. Por Aristotelo, la risorto de la ago estas la serĉado pri bono kiu altiras ĉar, en mezuro kalkulebla, ĝi plaĉas (ευχαρειν). Nu, tio ne estas la kantana perspektivo: tiu ĉi pretendas, ke la morala valoro estu daŭre sekvata sen iu ajn kondiĉo. Justigi, eĉ aldone, la valoron de la morala ago per la bono akirinda per ĝi, egalvalorus agi ekstermorale.
Tiam kritikantoj pli urĝas: "Kial agadi morale se el ĝi nenio perspektivas? Kant respondas ke la risorto estas la homa digno. Sed kial celi tian dignon, se ĝi estas tio kio kontentigas la homan serĉanton, do, kio kontentigas lian profitemon? Ŝajnas neeviteble, ke la motivo de la morala agado ne povas elimini la konscion, ke la agado morala estas ankaŭ "bono".
Famega kritika formulo ŝutiĝas el la Pensées (oktobro 1910) de Charles Péguy: "Kantismo havas la manojn purajn, sed ĝi ne havas la manojn": por diri, ke la moralo de Kant abstrakte sublimas, konkrete neeblas. Ankaŭ Hegel kritikas la kantanan moralon pro tio ke en la hegela sistemo ĉiu libera elekto estas tezo aŭ antitezo de la Spirito, do neniam malbono.
Ĉiuj kritikistoj, tamen, konvenas en la agnosko, ke Kant per tiu sia imperativo ne lasis konsciencon sennorma aŭ nebezona je normo morala.
(18952) 2000 QF105
(18952) 2000 QF105 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Burgo Gutenfels
La burgo Gutenfels estas spronburgo sur 200 m alta roksprono 110 m super la urbo Kaub en la distrikto Rhein-Lahn de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Kaub situas en la valo de la meza Rejno. La burgo estas malofta relative bone konservata burgkonstruaĵo de la ŝtaŭfoj.
Okulvitra silvio
La Okulvitra silvio, Sylvia conspicillata, estas specio de birdo de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj.
Disvastiĝo
Ili reproduktiĝas en nordokcidenta Afriko, sudokcidenta Eŭropo el Iberio al Italio, kaj pli orienten al orientaj insuloj de Mediteraneo kaj marbordaj regionoj eĉ de Maroko al Tunizio. Ankaŭ en Mezoriento, Israelo, Jordanio kaj eble Sinajo kaj Nordokcidenta Egiptio. Ili estas ĉefe loĝantaj birdoj en Afriko, sed aliaj populacioj migras vintre amplekse al norda kaj okcidenta Afriko kaj Egiptio. Tiu birdo estas rara vaganto al norda kaj okcidenta Eŭropo. La eŭropa populacio estis ĉirkaŭkalkulita je 180.000-440.000 paroj (25-49 % de la tutmonda loĝantaro).
Ĝi loĝas ankaŭ en kelkaj insuloj de Atlantiko. La subspecio orbitalis estis proponita por tiuj de Kabo-Verdo. La proponita subspecio por la birdoj de Madejro nome bella estas ankoraŭ inkludita en tiu taksono, dum la birdoj de Kanarioj, kie la specio estas tre komuna escepte en El Hierro kaj konata kiel zarzalero” kaj “ratonero (Álamo Tavio 1975).
Priskribo
Tiuj estas tre malgrandaj silvioj intermezaj inter la Blankgorĝa silvio kaj la Atlassilvio laŭ koloro. La Okulvitra silvio estas bruna supre kaj sablokolora sube, kun tre ruĝecbrunaj flugilmakuloj (pli nigrecaj en bordoj kaj ŝultro kie videblas eta nigreca makulo eĉ dum ripozo) kaj blanka gorĝo tre rimarkinda inter la malhela kapo kaj la rozbruneca brusto (kiu iĝas pli klara en ventro) kaj iom pli malgranda ol tiu simila de la Blankgorĝa silvio. Masklaj plenkreskuloj havas grizan kapon kun la blanka okulringo kiu havigas al la specio ties nomon, kiu estas ege kontrasta ĉefe kun la pli nigreca okulmasko inter la okulo kaj la beko, kiu siavice kontrastas kun la blanka gorĝo. Inoj estas malpli grizaj enkape kaj pli brunecaj kaj la gorĝo ne estas tiom blanka, sed iom sablokolora; temas pri seksa duformismo. La beko estas flaveca kaj malhela nur en pinto kaj bordo de la supra makzelo. La kruroj estas flavecbrunecaj aŭtune kaj ruĝecbrunaj printempe; ankaŭ la iriso varias laŭ koloroj. Nematuruloj povas esti konfuzataj kun kaj la Blankgorĝa silvio kaj kun la Barbstria silvio, kaj ties identigo en naturo estas malfacila.
Mittelhausbergen
(jen france, origine alemane kaj germane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Okulvitra silvio
Priskribo
Pri la preciza rilataro de tiu birdo, oni ne povas diri multe certece. Ŝajne ties intermeza aspekto, krom la aŭtapomorfa blanka okulringo, indikas sian rilataron sufiĉe klare. Ĉiukaze almenaŭ ne estas la plej proksima vivanta parenco de la Atlassilvio.(Helbig 2001, Jønsson & Fjeldså 2006)
Kutimoj
La kanto estas rapida altatona trilado ĉu el ripozejo ĉu el kaŝejo. Estas tre konata akra alarmalvoko simila al tiu de la Troglodito. Dum pariĝado la masklo kantas urĝece kaj rapidege, dum kovado de la ino li kantas pli trankvile el ripozejo en arbustopinto.
Tiu malgranda paserina birdo troviĝas en seka malferma kamparo kun arbustoj, inter kiuj ĝi moviĝas aktive kaj konstante.
Kiel siaj parencoj, la Okulvitra silvio estas insektovora. Ili manĝas ĉefe malgrandajn insektojn kaptatajn inter vegetaĵaro kaj nur eventuale dumfluge. La idoj estas manĝigataj per etaj raŭpoj kaj aŭtune kaj vintre semoj estas gravajen la dieto.
Reproduktado
La reproduktado komencas el marto al aprilo. En la teritorio elektita de la masklo ambaŭ seksoj konstruas la neston en arbusto. Kutime proksime de la grundo, sed neniam sur li, plej ofte je 30–60 cm. La nesto estas farita el seka herbo, folioj kaj radiketoj, kovrita interne per pli fajna herbo kaj haroj. La ino demetas 3-6 ovojn sed plej ofte 4-5 kun tre variaj koloroj inter olivecaj al blankecaj tre fajne punktecaj grize aŭ brunece. La kovadon faras preskaŭ nur la ino, sed la masklo iom ĉeestas; tio daŭras 12-14 tagoj. Ambaŭ plenkreskuloj manĝigas la idojn per insektoj kaj elnestiĝo okazas post 12-13 tagoj, sed la idoj estos plue zorgataj de almenaŭ unu el la gepatroj dum pluaj tri semajnoj. Oftas du ovodemetadoj sed foje okazas eĉ tria.
Big Big World (kanto)
La kanto furoris en Eŭropo, kie ĝi atingis plej altan kvinopon en multaj landoj, sed ĝi ne tiom bone sukcesis en Usono, kie ĝi restis sube de Billboard Hot 100.
La kanto ricevis Grammy-premion por la "Kanto de la jaro 1998" kaj ĝi ankaŭ gajnis Rockbjörnen-premion en la kategorio "Sveda kanto de la jaro 1998".
Nigramentona iktero
Ĝi troviĝas disvastigata en subtropikaj malaltaj teroj en Meksiko ĉe la Golfo de Meksiko kaj norda Centrameriko, ĉe la marbordo de Pacifiko kaj interne. Ĝi povas troviĝi ankaŭ en la suda pinto de Teksaso, (loke nomata Valo Rio Grande).
Ĝi estas 25 cm longa kaj 56 g peza, kaj pro tio ĝi estas la plej granda iktero de la genro Icterus. Tiu estas birdospecio kun ĉefe sulfurflava plumaro. Maskla plenkreskulo havas malgrandan nigrajn okulmaskon kiel brido el la bekobazo al la okulo, kiu pluas kaj kovras iomete la gorĝareon, kio nomigas la specion kaj rekte en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie gularis aludas al gorĝo. Dume Icterus aludas al la ĝenerala flava koloro. Estas nigraj ankaŭ la vosto kaj la flugiloj kiuj montras ne markatajn blankajn flugilstriojn kaj ankaŭ ne larĝan flavan ŝultromakulon. La beko estas tre fortika ĉebaze kaj griza (kun eburblanka unua duono de la suba makzelo), dum ankaŭ la kruroj estas grizaj.
Tiu birdo nestumas en malfermaj arbaroj. La nesto estas tre longa teksita saketo, ligata al fino de horizontala arbobranĉo, foje al telefonfosto.
Tiu birdo manĝas alte en arbo, foje ĉe subkreskaĵaro. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj berojn.
Tiuj birdoj estas konstante loĝantaj birdoj, kaj malkiel la migrantaj ikteroj kiuj reproduktiĝas en Usono, tiu specio estas kazo de seksa unumorfismo -- kaj maskloj kaj inoj havas prilaboratajn kolorojn kaj bildon.
Briko el kunpremita tero
La mekanikaj aspetoj de la BKT estas iomete malpli ol la kuirita briko.
Oni povas aldoni al la BKT aldonaĵojn (ĝis 10% po volumeno) tiaj kiel kalko aŭ cemento, cele ke ĝi estu malpli rompebla kaj pli likvoimuna, kaj ankaŭ cele de pli facila transtportebelco.
Ĝenerale, oni uzas, por fabriki la BKT-jn, la argilon de la loko mem kie ili estos uzotaj. Per la kunpremilo aparta, iu povas fabriki ĉirkaŭ 200 BKT-jn tage, t.e. ĉirkaŭ por 7 kvadrataj metroj de konstruaĵa muro.
Kiam ĝi estas nur el tero, la muro devas esti protektita kontraŭ la pluvo per ŝmiraĵo farita de kalko-sablo-gipso egalparte.
Vidpunkte de la karbona bilanco (t.e. la kvanto de energio usata por fabriki ĝin), la BKT estas la malplej maniero, poste la adobo, de konstrui domojn. Des pli, ĝi estas ege kalor-izolanta (eble la plej kalor-izolanta materio por konstrui muron) kiam ĝi estas nur el tero. Ankaŭ, ĝi estas tre bona humidec-regulanta materio.
Șandra (Beltiug)
Șandra [ŝandra] (hungare Krasznasándorfalu, germane: Schandern) estas vilaĝo en Rumanio sude de Satu Mare. En 1910 ĝi nombris 592 loĝantojn (germanoj, hungaroj), en 1992 207 (rumanoj, 13 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1316. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Beltiug.
En la censo de 2002, 56 el la 233 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj, tio estis 24 %. Pliaj 56 deklaris sin romaoj, 12 germanoj. Pli ol 30 % deklaris la hungaran sia precipa lingvo.
Prevezo
Prevezo (novgreke Πρέβεζα, Preveza), estas malgranda havenurbo kaj komunumo ĉe la greka marbordo, inter la Ambrakia golfo kaj la Ionia maro aliflanke, en provincio Prevezo. Ĝi estas administra centro de la samnoma provinco en la regiono Epiro. Prevezo havas 16.000 loĝantojn kaj estas sidejo de ortodoksa episkopo.
Oni produktas en Prevezo precipe olivojn, laktaĵojn kaj vegetalaĵojn. Sur la duoninsulo Actium (sude de Prevezo) troviĝas trafika flughaveno. La haveno de Prevezo situas sur la okcidenta marbordo de la ambrakia golfo. La urbo ne havas fervojajn kontaktojn.
Eŭropa ŝoseo 55
Ceteraj informoj
6 km norde situis la antikva urbo Nikopolis, kie okazis en 31 a.K. la batalo de Actium.
Ĉe Prevezo okazis en 1538 la marbatalo de Prevezo, en kiu la osmana mararmeo venkis la kristanan.
Duonregula pluredro
En geometrio duonregula pluredro estas alte simetria vertico-transitiva konveksa pluredro komponita el du aŭ pli multaj specoj de regulaj plurlateroj. Duonregula pluredro diferenciĝas de la platonaj solidoj kiuj estas komponita el nur unu speco de plurlatero, kaj de la solidoj de Johnson kiuj estas ne vertico-transitivaj.
Laŭ sia difino ĉiuj duonregulaj pluredroj estas unuformaj pluredroj.
La tuta aro de duonregulaj pluredroj konsistas el tri partoj: Uniforma prismo kun 4-lateraj bazoj (kubo) kaj uniforma kontraŭprismo kun 3-lateraj bazoj (okedro) havas edrojn de nur unu speco kaj pro tio ili ne estas duonregulaj pluredroj.
Ĉiuj arĥimedaj solidoj povas esti faritaj per konstruo de Wythoff.
Salvador Bacarisse
Salvador Bacarisse Chinoria (Madrido, 12-a de septembro de 1898 – Parizo, 5-a de aŭgusto de 1963) estis muzikisto kaj komponisto hispana.
Bacarisse komponis por piano, por ĉambromuziko, operojn (inklude Charlot [1933] kaj El tesoro de Boabdil, per kiu li ricevis premion de la franca radio en 1958), kaj orkestrajn verkojn, inter kiuj du koncertojn por piano kaj unu por violono.
Lia plej konata verko estas la Concertino para guitarra y orquesta en la menor, opus 72, komponita en 1957, laŭ stilo novromantika simila al tiu de la Concierto de Aranjuez de Joaquín Rodrigo (1940). Lia Fantasía andaluza estas mallonga peco ĵus akceptata en repertorio por harpo kaj orkestro.
Aure Atika
Privata vivo
Ŝi estis kunulino de Philippe Zdaret, membro de Motorbass kaj de duopo Cassius, kun kiu ŝi havis filinon Angelica, naskitan en 2002.
Ŝi nun estas kunulino de aktoro Vincent Lindon.
Reflekta simetrio
La simetriakso de du-dimensia figuro estas linio tia ke, se perpendikularo estas konstruita, ĉiu du punktoj kuŝantaj en la perpendikularo je egalaj distancoj de la simetriakso estas identa. Alia vojo al pripensi ĝin estas tiu ke se la figur estas faldita en duonon tra la akso, la du duonoj devas esti identaj: unu el ili estas spegula bildo de la alia. Tiel kvadrato havas kvar aksojn de simetrio, ĉar estas kvar malsamaj vojoj faldi ĝin kaj kongruigante ĉiujn laterojn. Cirklo havas malfinie multajn aksojn de simetrio.
Se la letero T estas reflektita laŭ vertikala akso, ĝi restas la sama. Noto ke ĉi tio estas iam nomata kiel horizontala simetrio, kaj iam nomata kiel vertikala simetrio. Pli preciza vortumo por ĉi tiu okazo estas tiu kun vorto "akso", ekzemple "T havas vertikalan simetrian akson."
Triangulo kun ĉi tiu simetrio estas izocela triangulo. Kvarlatero kun ĉi tiu simetrio estas la kajto aŭ izocela trapezo.
Por ĉiu linio aŭ ebeno de reflekto, la geometria simetria grupo estas izomorfia kun Cs (vidu en punkta grupo en tri dimensioj), unu el la tri specoj de ordo du (involucioj), de ĉi tie algebre C2. La fundamenta domajno estas duonebeno aŭ duonspaco.
Duflankulo (ambaŭflanka animalo, inkluzivantaj homojn) estas plimalpli simetria kun respekto al la simetriebeno.
Al pli ĝenerala specoj de reflekto estas respektivaj pli ĝeneralaj specoj de reflekta simetrio. Ekzemploj:
Aksa simetrio
Aksa simetrio kun akso l estas geometria bildigo Sl de ebeno aŭ spaco, kiu al ĉiuj punktoj P el argumentaro kunigas punkton Q, kiun estas en orta rekto al rekto l kaj ĝi (rekto) pasas (trakuras) tra punkto P, ke: