cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉirneko
Pluraj genetikaj studoj faritaj en la lastaj jaroj konkludis, ke kontraŭe al la vasta kredo, ke la ĉashundo estas specio de praa hundo importita antaŭ ĉirkaŭ 3000 jaroj el la Mezoriento, tiuj hundoj fakte havas proksiman genetikan rilaton kun la cetero de eŭropaj ĉashundoj kaj ne pli "praaj" ol la plej multaj el ili.
La maskloj mezuras inter 46 kaj 50 centimetroj, kaj pezas inter 10 ĝis 12 kg, kaj la inoj mezuras inter 42 kaj 46 centimetroj, pezante inter 8 ĝis 10 kg. La kapo estas longa kaj mallarĝa kaj la nazo akra kaj pinta, kun tre malalta postaĵo. La muzelo estas helbruna, kaj la okuloj, malgrandaj, povas esti helaj okrecaj, sukcenaj aŭ grizaj. La oreloj, rektaj, estas triangulaj kaj pintaj, kaj estas enplantitaj alte. La dorso estas rekta kaj longa, kaj la brusto ne estas tro larĝa, kun la pektorala muskolo malmulte evoluinta, malkiel la kruroj, forta kaj kun bone evoluinta muskolo. La vosto, enplantita malalte, estas dika kaj unuforma diametro.
Ĝia nomo povus diveni el la antikva urbo Kireno, kie Aristotelo, en De natura animalium, diris vidi hundon kies priskribo estas kohera kun tiu ĉi tiu. Kvankam ŝajnas klare, ke la raso estas indiĝena el Sicilio, estas eble, ke ĝi pli frue aperis ol la egipta civilizo, kaj ke ĝi estis portita al Nordafriko de Fenicianoj. Ĉi tiu hipotezo estus konfirmita de la ekzisto de statuo eltrovita proksime de Sirakuzo, datita ĉirkaŭ la 4000 aK. C.
Ekzistas reprezentadoj de la cirko en sicilaj moneroj de la 7-a jarcento ĝis la 3-a jarcento a.K., kaj ŝajnas ke ĝi estis tenita en granda konsidero, kiel pruvas la fakto ke unu el la moneroj eltrovitaj en la malnova sicila urbo Segesta estas reprezentita kiel fenica dio kun homaj trajtoj. Ekde tiam la karakterizaĵoj de la raso restis preskaŭ senŝanĝaj, dank'al multaj kamparanoj, kiuj konservis ĝian purecon uzante ilin por ĉasi sur la deklivoj de Etna, kie, pro la solida lafo, malfacilas aliri por la homoj en kelkaj lokoj.
Janusz Palikot
Janusz Marian Palikot (naskiĝinta la en Biłgoraj) estas pola politikisto, parlamentano de Pola Sejmo, Prezidanto de Via Movado (antaŭa nomo: Movado de Palikot) - la tria plej granda partio en la Pola Parlamento. De la Movado de Palikot / Via Movado la plej influaj parlamentanoj estas Wanda Nowicka, la Vicprezidantino de Sejmo, Anna Grodzka kaj Robert Biedroń (esperantisto). Li estis kandidato por Prezidento de Pollando en la Prezidentaj balotoj en Pollando 2015 kaj la 10-an de majo 2015 en la balotoj estis la 7-a en la ranglisto, akirante 211 242 da voĉoj, kio estas 1,42% da validaj voĉoj.
Kaŭkaza lingvaro
Fakte estas tri kaŭkaziaj lingvaroj, de popoloj, loĝantaj ĉefe en Kaŭkazio, ankaŭ en najbaraj landoj. Ili estas la Abĥazo-adiga, Kartvela, kaj Naĥo-Dagestana lingvo-familioj. Plej multnombra popolo de la tri familioj estas kartveloj. Laŭ iuj lingvistoj, familioj (1) kaj (3) estas parencaj, sed tio ne estas klara. La kartvelaj lingvoj ne estas malkovreble parencaj al la aliaj du familioj.
Ĉiuj lingvoj de la tri lingvofamilioj estas konsiderataj indiĝene kaŭkaziaj. Ilin unuigas kelkaj ecoj en la niveloj de fonologio (glotizitaj konsonantoj), gramatiko (ergativo, dudeko kiel bazo de numeraloj) kaj semantiko (similaj idiomoj).
SU - Teritorio de iama Sovetunio sen baltaj landoj.
Sulejmano la 1-a
Sultano Sulejmano la 1-a (en osmanida turka lingvo: سلطان سليمان اول‎‎; en turka lingvo: I. Süleyman aŭ Kanunî Sultan Süleyman), la (resp. aprilo de 1495) ĝis la 5-a de septembro 1566, estis la deka reganto de Osmanida imperio kaj la plej longdaŭra, nome en la jaroj 1520 al sia morto en 1566.
En okcidenteŭropa literaturo li estas konata ankaŭ sub nomo Suleiman (la 1-a) la Glora (eventuale Belega, kelkokaze poste erare kiel Sulejmano la 2-a), en la turka literaturo kiel Suleiman Leĝdonanto (turke Süleyman Muhtesem aŭ Süleyman Kanuni); pluaj formoj de la nomo Suleiman estas Sulejman, Soliman aŭ Süleyman (temas pri araba analogio de nomo Solomono).
Sulejmano iĝis elstara monarko de la 16a jarcento en Eŭropo, reganta super la pinto de la milita, politika kaj ekonomia povo de la Otomana Imperio. Sulejmano personale kondukis la otomanajn armeojn en la konkero de kristanaj gravaj urboj aŭ setlejoj kiaj Belgrado, Rodoso, same kiel plej el Hungario antaŭ siaj konkeroj haltiĝis ĉe la Sieĝo de Vieno en 1529. Li aligis multe de Mezoriento en sia konflikto kun la Safavidoj kaj grandajn areojn de Nordafriko tiom for okcidente kiom ĝis Alĝerio. Sub lia regado, la Otomana Ŝiparo dominis lamarojn el la Mediteraneo al la Ruĝa Maro kaj tra la Persa Golfo.
Ĉe la pinto de la etendo de la imperio, Sulejmano personale instituigis ĉefajn jurajn ŝanĝojn rilate al socio, eduko, impostoj, kaj krima juro. Lia kanona juro (aŭ Kanuns) fiksis la formon de la imperio por jarcentoj post sia morto. Li estis tre religia. Ne nur estis Sulejmano distinga poeto kaj oraĵisto; li iĝis ankaŭ granda patrono de kulturo, supervidante la "Oran" aĝon de la Otomana Imperio en ĝia arta, literatura kaj arkitektura disvolviĝo.
Rompante el la otomana tradicio, Sulejmano edziĝis al Roksolana, iama kristanino konvertita al Islamo el sia haremo, kiu iĝis sekve konatakaj influa kiel Hürrem Sultan. Ties filo, Selimo la 2-a, sukcedis Sulejmanon sekve lian morton en 1566 post 46 jaroj de regado. La antaŭa ŝajna heredonto de Sulejmano nome Şehzade Mustafa, estis murdita strangole 13 jarojn antaŭe laŭ sultanaj ordonoj. Lia alia filo Şehzade Bayezid same estis murdita pro sia elteno kaj pro ordono de Selim en 1561 kun kvar el siaj filoj.
Biografio
Sulejmano la 1-a naskiĝis en Trabzon en hodiaŭa Turkio. Kiam li estis sepjara, li estis sendita en Istanbulon por studi natursciencojn, historion, literaturon, teologion kaj armean taktikon en la lernejoj de la imperia Topkapı Palaco en Konstantinopolo. Kiel administranto de kelkaj osmanidaj provincoj en Malgranda Azio kaj en Krimeo li akiris politikajn spertojn.
Post la morto de lia patro Selim la 1-a (regis en 1512–1520), li komencis sian regadon, eniris en Konstantinopolo kaj ascendis al la trono kiel la deka Otomana Sultano.
Militkampanjoj
Li startigis miltkampanjon per vico da armeaj karavanoj, unue en la jaro 1521 li konkeris Beogradon, en la jaro 1522 li gajnis post sukcesa sieĝado insulon Rhodos, de kie li permesis al johanitoj foriri al Malto. La 29-an de aŭgusto de 1526 (batalo de Mohács) li venkis en batalo la ĉeĥan kaj hungaran reĝon Ludoviko Jogajlido, kiu pereis dum retiriĝo de siaj soldataroj. La turka armeo okupis grandan parton de Hungario inkluzive de Budo kaj Peŝto. En la jaro 1529 la turka armeo kun forto pli ol 100 000 homoj, inkluzive de elitaj janiĉaroj, eksieĝis Vienon. Tiu ĉi unua batalo ĉe Vieno finis malsukcese kaj la turkaj soldataroj formarŝis reen ĝis okupita parto de Hungario. En 1533 la Pactraktato de Konstantinopolo estis subskribita de Ferdinando la 1-a, en kiu li agnoskis la otomanan suverenecon kaj rekonis Sulejmanon kiel lia “patro kaj suvereno”, li ankaŭ interkonsentis pagi ĉiujaran imposton kaj akceptis la otomanan grandan veziron kiel lia frato kaj egalrangulo.
Dum la jaro 1541 Sulejmano venkis en kelkaj bataloj kontraŭ habsburgaj soldataroj, kio ebligis al li rektan anekson de la okupita parto de Hungario kaj proklamon de la t.n. buda paŝaujo. Johano Sigismondo Zápolya, vasalo de Sulejmano, poste ankoraŭ okupis pli malgrandan parton de Hungario kaj li subordigis ĝin al kontrolo de la sultano. Transverse tra Hungario estis kreita la t.n. soldatarlimo, necerta linio, kiu estis la loko de senĉesaj kunpuŝiĝoj inter la turka kaj la habsburga armeoj.
Fakte ĉirkaŭ la 1540-aj jaroj, plinovigo de la konflikto en Hungario havigis al Sulejmano la oportunon revenĝi la malvenkon suferitan en Vieno. En 1541, la Habsburgoj klopodis por sieĝi Buda, sed ili estis forpelitaj, kaj pliaj fortikaĵoj de Habsburgoj estis kaptitaj de la Otomanoj en du sinsekvaj kampanjoj en 1541 kaj 1544 kiel rezulto, Ferdinando kaj Karolo estis devigitaj akcepti humiligan kvinjaran traktaton kun Sulejmano. Ferdinando rezignis pri sia postulo al la Reĝlando Hungario kaj estis devigita pagi fiksitan ĉiujaran monsumon al la Sultano pro la Hungariaj teroj kiujn li plue kontrolis. Kun pli simbola gravo, la traktato aludis al Karolo la 5-a ne kiel 'imperiestro' sed kiel la 'Reĝo de Hispanio', kio ebligis Sulejmanon identigi sin kiel vera 'Caesar'.
En 1552, fortoj de Sulejmano sieĝis Eger, en la norda parto de la Reĝlando Hungario, sed la defendantoj estritaj de István Dobó rezistis la atakojn kaj defendis la Fortikaĵon de Eger.
Otoman–Safavida Milito
La patro de Sulejmano jam faris la militon kontraŭ Persio ĉefa prioritato. Dekomence, Sulejmano ŝanĝis la atenton al Eŭropo kaj kontentiĝis per reteno de Persio, kiu estis priokupita pro siaj propraj malamikoj oriente. Post Sulejmano stabiligis siajn eŭropajn landlimojn, li tiam turnis sian atenton al Persio, la bazo de la rivala islama frakcio de Ŝijaismo. La Safavida dinastio iĝis la ĉefa malamiko post du epizodoj. Unue, Ŝaho Tahmasp la 1-mortigis la guberniestron de Bagdado fidela al Sulejmano, kaj metis sian propran homon tien. Due, la guberniestro de Bitlis dizertis kaj ĵuris aliancon al la Safavidoj. Kiel rezulto, en 1533, Sulejmano ordonis al Pargalı Ibrahim Pasha estri armeon al orienta Malgranda Azio kie li rekaptis Bitlis kaj okupis Tabriz sen trafi rezistadon. Sulejmano kuniĝis al Ibrahim en 1534. Ili marŝis kontraŭ Persio, sed ili trovis, ke la Ŝaho memoferis teritorion anstataŭ fronti riskan batalon, kaj limigis al ĉikanado de la Otomana armeo dum ĝi pli kaj pli eniris en la akra interno. En 1535 Sulejmano faris triumfan eniron en Bagdadon. Li plibonigis sian lokan apogon restaŭrante la tombon de Abu Hanifa, la fondinto de la Hanafia skolo de islama juro al kiu la Otomanoj aliĝis.
En la intenco venkis super la Ŝahon por ĉiame, Sulejmano entrepenis duan kampanjon en 1548–1549. Kiel ĉe antaŭa klopodo, Tahmasp evitis rektan frontigon kun la Otomana armeo kaj anstataŭe preferis retiriĝi, uzante taktikojn de bruligita tero en la procezo kaj eksponante la Otomanan armeon al la akra vintro de Kaŭkazo. Sulejmano abandonis la kampanjojn atinginta portempajn otomanajn akirojn en Tabriz kaj en la regiono Urmia, daŭran restadon en la provinco Van, kontrolon de la okcidenta duono de Azerbajĝano kaj kelkajn fortikaĵojn en Kartvelio.
En 1553 Sulejmano komencis sian trian kaj finan kampanjon kontraŭ la Ŝaho. Perdinta dekomence teritoriojn en Erzurum al la filo de la Ŝaho, Sulejmano reprezaliis rekaptante Erzurum, trapasante Supran Eŭfraton kaj farnate detruojn en partoj de Persio. La armeo de la Ŝaho pluigis sian strategion eviti la Otomanojn, kio kondukis al sakostrato en kiu neniu armeo faris gravan akiron. En 1555, oni subskribis interkonsenton konata kiel Paco de Amasjo, kiu difinis la limojn de ambaŭ imperioj. Per tiu traktato, Armenio kaj Kartvelio estis egale dividitaj inter ambaŭ, kaj Okcidenta Armenio, okcidenta Kurdio, kaj okcidenta Kartvelio (inklude okcidenta princlando Samcĥe) estis en otomanaj manoj dum Orienta Armenio, orienta Kurdio, kaj orienta Kartvelio (inklude orienta princlando Samcĥe) restis en Safavidaj manoj. La Otomana Imperio akiris plej grandan parton de Irako, inklude Bagdado, kio havigis al ili aliron al la Persa Golfo, dum la Persoj retenis sian iaman ĉefurbon Tabriz kaj ĉiujn siajn aliajn nordokcidentajn teritoriojn en Kaŭkazo kaj kie ili estis antaŭ la militoj, kiel ĉe Dagestano kaj en ĉio kio estas nuntempe Azerbajĝano.
Kampanjoj en la Hinda Oceano
Otomanaj ŝipoj estis naviganta en la Hinda Oceano ekde la jaro 1518. Oni scias, ke otomanaj admiraloj kiel Hadim Sulejman Paŝa, Sejdi Ali Reis kaj Kurtoğlu Hızır Reis veturis al la mogolaj imperiaj havenoj de Thatta, Surat kaj la princlando Ĝanĝira. Oni scias ankaŭ, ke la Mogola Imperiestro Ĝalaluddin Muhammad Akbar interŝanĝis ses dokumentojn kun Sulejmano la Granda.
Per sia forta kontrolo de la Ruĝa Maro, Sulejmano sukcesis disputi la kontrolon de la komercvojoj el la portugaloj kaj eltenis gravan nivelon de komerco kun la Mogola Imperio laŭlonge de la tuta 16-a jarcento.
El 1526 ĝis 1543, Sulejmano staciigis ĉirkaŭ 900 turkajn soldatojn por batali ĉe la somala Adal Sultanlando estrita de Ahmad ibn Ibrahim al-Ghazi dum la konkero de Abisenio. Post la unua Ajuran-Portugala milito, la Otomana Imperio en 1559 absorbis la malfortigitan Adal Sultanlando en sia teritorio. Tiu ekspansio pluigis la otomanan regadon en Somalio kaj en la Korno de Afriko. Tio pliigis sian influon ankaŭ en la Hinda Oceano por konkurenci kontraŭ la Portugala Imperio kun sia amika aliancano, nome la Ajurana Imperio.
En 1564, Sulejmano ricevis ambasadon el Aĉeo (nome sultanlando en Sumatro, en nuntempa Indonezio), postulante Otomanan apogon kontraŭ portugaloj. Kiel rezulto, Sulejmano sendis otomanan ekspedicion al Aĉeo, kiu havigis etendan militistan apogon al la Aĉeanoj.
La malkovro de novaj markomercaj vojoj fare de okcidenteŭropaj ŝtatoj ebligis, ke ili evitis la otomanan komermonopolon. The portugala malkovro de la Kabo de Bona Espero en 1488 iniciatis serion de Otoman-Portugalaj marmilitoj en la Hinda Oceano laŭlonge de la 16-a jarcento. La Ajurana Sultanlando aliancana kun Otomanoj defiis la portugalan ekonomian monopolon en la Hinda Oceano uzante novan monerstampadon kiu sekvis la Otomanan modelon, tiel proklamante sintenon de ekonomia sendependeco rilate al la Portugaloj.
Mediteraneo kaj Nordafriko
En sekvanta periodo Sulejmano certigis por si kontrolon super grandega teritorio en Maroko kaj en Meza Oriento. Osmanida imperio ankaŭ dumtempe tute priregis plimulton de Mediteraneo. En la jaro 1562 Sulejmano akiris Transilvanion. Male malsukcesa estis sieĝado de Malto en la jaro 1565. Li mortis en 1566 dum sieĝado ĉe Szigetvár, kiu estis defendata de kroata bano Mikolao Zrina.
Bassillac et Auberoche
Bassillac et Auberoche estas nova franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Sulejmano la 1-a
Mediteraneo kaj Nordafriko
Plifirmiginta siajn konkerojn sur tero, Sulejmano ricevis la novaĵon ke fortikaĵo de Koroni en Moreo (en nuntempa Peloponezo, en duoninsula Grekio) estis konkerita de la admiralo de Karolo la 5-a nome Andrea Doria. La restado de hispanoj en Orienta Mediteraneo priokupis Sulejmanon, kiu vidis ĝin kiel frua indiko de la intenco de Karolo la 5-a rivali kun la otomana hegemonio en la mondoregiono. Agnoskante la neceson plifirmigis la mararmean dominadon en la Mediteraneo, Sulejmano nomumis eksterordinaran ŝiparmean komandanton nome Ĥair ad Din, konata de eŭropanoj kiel Barbarosa. Nomumita ĉef-admiralo, Barbarosa zorgis pri la rekonstruado de la otomana ŝiparo.
En 1535, Karolo la 5-a estris la Sanktan Ligon de 26 700 soldatoj (10 000 hispanoj, 8 000 italoj, 8 000 germanoj, kaj 700 Kavaliroj de Sankta Johano) por venki kontraŭ la Otomanoj en Tunizo, kio kune kun la milito kontraŭ Venecio la sekvan jaron, kondukis Sulejmanon akcepti proponojn el Francisko la 1-a de Francio por formi aliancon kontraŭ Karolo. Etendaj islamaj teritorioj en Nordafriko estis aneksiitaj. La pirateco farita de Berbereskaj piratoj de Nordafriko povas esti vidita en la kunteksto de la militoj koontraŭ Hispanio.
En 1541, la hispanoj kondukis nesukcesan ekspedicion al Alĝero. En 1542, frontante la komunan Habsburgan malamikon dum la Italiaj Militoj, Francisko la 1-a klopodis renovigi la Franc-Otomanan aliancon. Komence de 1542, Polin sukcese negocadis la detalojn de la alianco, kaj la Otomana Imperio promesis sendi 60 000 trupojn kontraŭ la teritorioj de la germana reĝo Ferdinando, kaj 150 militŝipojn kontraŭ Karolo, dum Francio promesis ataki Flandrion, ĉikanadi la marbordojn de Hispanio per ŝiparmea forto, kaj sendi 40 militŝipojn helpi la turkojn por operacoj en Levantenio.
En Aŭgusto 1551, la otomana ŝiparmea komandanto Turgut Reis atakis kaj konkeris Tripolon kiu estis posedo de la kristanaj Kavaliroj de Malto ekde 1530. En 1553, Turgut Reis estis nomumita komandanto de Tripolo fare de Sulejmano, kio faris la urbon grava centro por la pirataj atakoj entreprenitaj el Berberio en Mediteraneo kaj la ĉefurbo de la Otomana provinco Tripolitanio. En 1560, povega ŝiparmea forto estis sendita rekapti Tripolon, sed tiu forto estis venkita en la Batalo de Ĝerbao.
Aliloke en Mediteraneo, kiam la Kavaliroj Hospitalanoj estis re-establitaj kiel Kavaliroj de Malto en 1530, iliaj agadoj kontraŭ islamaj ŝipoj tuj koleriĝis la Otomanojn, kiuj arigis alian amasan ŝiparmeon por elhejmigi la Kavalirojn el Malto. La Otomanoj invadis Malton en 1565, kaj entreprenis la Grandan Sieĝon de Malto, kiu startis la 18an de Majo kaj daŭris ĝis la 8a de Septembro, kaj estis evidente portretita en la freskoj de Matteo Perez d'Aleccio ĉe Sankta Mikaelo kaj Sankta Georgo. Dekomence, ŝajnis, ke tio estos ripeto de la batalo ĉe Rodoso, kaj plej granda parto el urboj de Malto estis detruitaj kaj duono el la Kavaliroj estis mortigitaj en batalo; sed helpa forto el Hispanio eniris en la batalo, kio rezultis en la fina perdo de 10 000 Otomanaj trupoj kaj la venko de la lokaj maltaj civitanoj.
Regado
Grandan influon je lia politiko havis lia ukrain-devena ĉefa edzino Roksolana. Ŝi grave influis sian edzon kaj la politikon de la Osmana Imperio, surtronigis sian filon Selimo la 2-a kaj tial ŝi iĝis unu el plej konataj sultaninoj de la periodo nomita Sultanlando de la Virinoj.
Osmanida imperio dum la regado de Sulejmano atingis zeniton de sia potenco kaj ĝi fariĝis monda grandpotenco. Post lia morto oni ankoraŭ sukcesis disvastigi osmanidajn teritoriojn, sed ekde la 2-a duono de la 17-a jarcento jam komenciĝis dumtempa malfloro.
Milhac-d'Auberoche
Milhac-d'Auberoche estas malaperinta franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Milhacois.
Ĝi nun formas parton de Bassillac et Auberoche
Moirans (stacidomo)
Moirans estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Valence - Moirans, situanta en  Moirans, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Baricella
Baricella estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 5990 loĝantojn.
Villaconejos de Trabaque
Villaconejos de Trabaque [biĝakoNEĥos detraBAke] (Vilaĝo de kunikloj (aperas unu en la blazono) de T.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas villaconejero [biĝakoneĤEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 366 loĝantoj kaj la denseco estas de 11,57 loĝ/km².
Situo
Villaconejos de Trabaque estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 840 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 31,64 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°24′00″N 2°19′06″Ok. Ĝi situas je ĉirkaŭ 49 km de la provinca ĉefurbo Kvenko, kaj je 175 km de Madrido, ŝtata ĉefurbo.
Historio
Villaconejos de Trabaque ekis kiel la nuna setlejo en la 16a jarcento, post la divido de Albalate Bombarrá en du sendependaj setlejoj, nome Albalate de las Nogueras kaj Villaconejos de Trabaque, kvanjam jam antikve la areo estis loĝata fare de komunumo de la Ferepoko, probable de la etna grupo de olkadoj. Poste estis romianoj, visigotoj kaj araboj. Ekzistas en la areo multij restaĵoj de la vivo de tiuj civilizoj, el kiuj kelkaj en la setlejo mem, en lokoj kiaj Los Villares, La Perejila, La Fuente de los Baños, inter aliaj.
Estas multaj grotaj vinkeloj, el kiuj kelkaj datas el la epoko de visigotoj kaj estis uzataj en la Mezepoko kiel rifuĝejoj en tempo de militoj inter kristanoj kaj islamanoj. Poste nur kiel vinproduktejoj tradiciaj ĝis nun, kiam estas ankoraŭ 190 el ili.
Villaconejos de Trabaque havis 459 loĝantojn laŭ la censo de 2008. Se kompari la informon de Villaconejos de Trabaque kun tiuj de la provinco Kvenka oni konstatas ke ĝi okupas la 74an rangon el la 238 municipoj de la provinco, kio konsistigas 0,2112 % de la totala loĝantaro de tiu. Je landa nivelo, Villaconejos de Trabaque okupas la 4.456an ragon el la 8.110 municipoj kiuj estas en Hispanio kio estas 0,0010 % de la totala loĝantaro de la ŝtato.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villaconejos de Trabaque kun preskaŭ milo da loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villaconejos de Trabaque kie oni alvenis al la nunaj 366.
São João da Ponte
São João da Ponte (prononco: saunĵoaŭ daponĉi, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Ibiracatu, Varzelândia, Verdelândia, Lontra, Japonvar, Janaúba, Patis, Montes Claros kaj Capitão Enéas.
La loĝloko fondiĝis en 1840 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 553 kilometroj.
Bruligo de libroj en Nazia Germanio
Bruligo de libroj en Nazia Germanio estis serio da eventoj gvidataj de la Germana Studenta Asocio (germane, DSt) en la 1930-aj jaroj en Nazia Germanio kaj Aŭstrio. En tute 34 librofajroj okazis en universitatoj, urboj kaj urbetoj. La bruligo de la libroj servis kiel potenca simbolo de nazia maltoleremo kaj cenzuro. La bruligitaj libroj estis konsiderataj subfosaj aŭ reprezentantaj ideologiojn kontraŭajn al naziismo. Ĉi tiuj inkluzivis librojn verkitajn de judoj, pacistoj, liberaluloj, anarkiistoj, socialistoj, komunistoj, teologoj kaj libroj verkitaj de seksologoj, inter aliaj fakuloj. La unuaj bruligitaj libroj estis tiuj de Karl Marx kaj Karl Kautsky.
Tiu ĉi akto ne estis nur simbola protesto, kiel ekzemple detruo de nur unu aŭ kelkaj ekzempleroj po ĉiuj laŭ ili fifamaj titoloj, sed tuta purigado de ĉiuj ekzempleroj, ĉion ke la bruligantoj povis trovi el listo kun ĉirkaŭ 4,000 titoloj de ĉirkaŭ 200 verkistoj.
Fono
La unua "Listo de Libroj Bruligindaj" aperis en la eldonaĵo Berliner Nachtausgabe la 26-an de marto 1933. Neta kaj nekompleta, ĝi baldaŭ estis anstataŭigita per pli ĝisfunda indekso.
Nazipartiano kaj bibliotekisto Wolfgang Herrmann komencis krei pliajn listojn de aŭtoroj surbaze de sia nigra listo. En aprilo 1933, post kiam la nazioj ekprenis la povon, komitato kunvenis en Berlino por establi "novan ordon" por berlinaj publikaj bibliotekoj. Herrmann estis membro de la komitato. La unuaj listoj de Herrmann servis por indiki verkojn, kiujn bibliotekoj devas deteni de pruntedonado. Tiam la DSt petis Herrmann disponigi al ili sian nigran liston de "malutila kaj nedezirinda literaturo" por ilia "Ago Kontraŭ la Mal-Germana Spirito". Tiu listo ekde tiam fariĝis la fundamento por la bruligo de libroj. Jardekoj da esplorado pri la nazia epoko trovis nek la bruligojn de libroj de la 10a de majo 1933 nek la nigran liston kreitan de Herrmann estis komisiita aŭ direktita de la Ministerio de Publika Klerismo kaj Propagando. Male, la listo estis kreita de memstara iniciato de Herrmann, estiĝis el liaj naziaj konvinkoj.
La librobruligoj estis ĝenerale organizitaj de DSt, kvankam kun subteno de la Reichsministerium. La nazia propaganda ministro Josef Goebbels provis komenci kunordigi germanan kulturon kun la nazia ideologio - Goebbels serĉis reflekti naziajn celojn per arto, forpeli kaj forviŝi de Germanio novajn kaja rebelaj.
Uzante ĉi tiujn listojn, studentaj ŝokaj trupoj traserĉis la bibliotekojn de universitatoj kaj institucioj kaj, ekde la 6a de majo 1933, librovendejojn kaj pruntajn bibliotekojn, forigis la "malutilan kaj nedezirindan literaturon". Publikaj bibliotekoj tiam estis premataj "purigi" siajn proprajn akciojn; la konfiskitaj libroj estis transdonotaj al la DSt por publikaj librobruligoj la 10-an de majo 1933
Operacioj pri bruligado de libroj
La 6-an de aprilo 1933 la Ministerio pri Komunikado kaj Propagando de la Germana Studenta Asocio disdonis liston de libroj "minacantaj la germanan spiriton", kiujn laŭaserte estu detruitaj per fajro, por purigi bibliotekojn en Germanio. La listo de libroj estis disdonita en la amaskomunikiloj, elsendita en germana radio kaj presita en la gazetaro. La 8an de aprilo la Studenta Unio ankaŭ publikigis dek du "Principojn", sur ĉiuj bibliotekaj pordoj en Germanio (simile al tiuj principoj de la Naŭdek kvin Tezoj farita de Marteno Lutero); laŭaserte de la principoj oni purigu germanajn naciajn lingvon kaj kulturon, ataku "judan intelektismon" kaj starigu centrojn de germana naciismo en universitatoj. La studentoj priskribis la agon kiel respondon al kalumnia kampanjo organizita de monda judaro kontraŭ Germanio kaj kontraŭ tradiciaj germanaj valoroj.
La 6-an de majo 1933, la Germana Studenta Unio organizis atakon kontraŭ la Instituto de Seksa Esplorado de seksologo Magnus Hirschfeld. La biblioteko kaj arkivoj de ĉirkaŭ 20,000 libroj kaj ĵurnaloj estis forprenitaj por esti bruligotaj la venontaj tagoj.
Librobruligo ĉe la tiama nomata Operplaco
Unu el la plej famaj fajroj estis la bruligo de libroj en la Operplaco, nuntempe nomata Bebelplaco, en Berlino la 10an de majo 1933, organizita de la Ministerio pri Propagando post iniciato de la germana ministro pri propagando, Josef Goebbels. Ĉirkaŭ 20 000 libroj, desegnitaj "Mal-germanaj", estis bruligitaj en ĉi tiu fajrobrulo.
La ceremoniestro, anoncis la nomojn kaj titolojn de la bruligitaj libroj kaj iliajn respektivaj aŭtorojn. Bruligitaj libroj estis verkitaj de ĉirkaŭ 200 verkistoj, sciencistoj, filozofoj, artistoj kaj ĵurnalistoj, el kiuj ĉirkaŭ du trionoj estis judoj, kaj la ceteraj estis komunistoj, liberaluloj kaj iuj ajn kontraŭuloj de la naziisma reĝimo.
Ĉi tiu evento kaŭzis ondon de publikaj librobruligoj fare de studentoj tra Germanio, inter aliaj ĉe Königsplatz en Munkeno, Schlossplatz en Breslau, Bremerberg en Frankfurto, ĉe la piedo de la Monumento Bismarck en Dresdeno kaj en aliaj universitataj urboj tra Germanio. Ankaŭ framasonaj libroj estis bruligitaj, ĉar Goebbels akuzis ilin pri seksa prostituado, diabla kultado kaj kontakto kun demonoj; krome li asertis, ke la framasonuloj estas sklavoj de "monda judismo", tial iliaj libroj devas esti traktataj kiel judaj aŭ komunismaj libroj.
Pro pluvoj falantaj en kelkaj lokoj, ne ĉiuj libroj estis tute aŭ parte bruligitaj je ĉi tiu dato kiel estis la plano, do la bruligo de libroj de aliaj bibliotekoj estis prokrastita al la 21-a de junio, tradicia festotago. Sed en 34 universitatoj en Germanio la operacio estis kronita sukceso por la studenta asocio.
Ĉiuj jenaj literaturaj specoj, kiel priskribis la nazioj, estis malpermesotaj kaj do destinota al bruligo kaj detruo :
Povas esti interese menci ke kontraŭe al publikaj libro bruligoj pli frue en la historio, kaj specifice eŭropa, religiaj libroj, kiel la fama Talmudo, ne estis disĵetitaj en la fajron. Eble ĉar la universitataj bibliotekoj estis la celo de la rabo, kaj ne la temploj. Tio estis okazota pli malfrue en la historio de naziismo.
Persekutitaj aŭtoroj kies libroj estis bruligitaj
Inter la germanlingvaj verkistoj, aŭtoroj, artistoj kaj sciencistoj de la bruligitaj libroj eble la plej elstaraj estas jene: Vicki Baum, Walter Benjamin, Ernst Bloch, Franz Boas, Bertolt Brecht, Maks Brod, Otto Dix, Alfred Döblin, Albert Einstein, Friedrich Engels, Lion Feuchtwanger, Marieluise Fleißer, Leonhard Frank, Sigmund Freud, Salomo Friedlaender, Iwan Goll, Jaroslav Hašek, Werner Hegemann, Heinrich Heine, Hermann Hesse, Ödön von Horvath, Heinrich Eduard Jacob, Franz Kafka, Georg Kaiser, Alfred Kerr, Egon Erwin Kisch, Siegfried Kracauer, Theodor Lessing, Alexander Lernet-Holenia, Karl Liebknecht, Emil Ludwig, Georg Lukács, Rosa Luksemburg, Erich Kästner, Klaus Mann, Thomas Mann, Ludwig Marcuse, Karl Marx, Robert Musil, Carl von Ossietzky, Erwin Piscator, Alfred Polgar, Gertrud von Puttkamer, Walter Ratnau, Erich Maria Remarque, Ludwig Renn, Joachim Ringelnatz, Joseph Roth, Nelly Sachs, Felix Salten, Anna Seghers, Carl Sternheim, Bertha von Suttner, Ernst Toller, Frank Wedekind, Franz Werfel, Jakob Wassermann, Grete Weiskopf, Stefan Zweig kaj Arnold Zweig.
Ne nur libroj de germanlingvaj aŭtoroj estis bruligitaj, sed ankaŭ de francaj aŭtoroj kiel Henri Barbusse, André Gide, Victor Hugo kaj Romain Rolland; usonaj verkistoj kiel John Dos Passos, Theodore Dreiser, F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Helen Keller, Jack London, Upton Sinclair, kaj Margaret Sanger; same kiel anglaj aŭtoroj Joseph Conrad, Radclyffe Hall, Aldous Huxley, D. H. Lawrence, kaj H. G. Wells; irlandanaj aŭtoroj James Joyce kaj Oscar Wilde; kaj rusiaj aŭtoroj inkluzivante Isaac Babel, Fjodor Dostojevskij, Ilya Ehrenburg, Maksim Gorkij, Vladimir Lenin, Vladimir Majakovskij, Vladimir Nabokov, Leo Tolstoy, Leo Trotskij, kaj Ilja Ehrenburg.
La bruligo de libroj reprezentas la pinton de la persekutado de tiuj aŭtoroj, kies parolaj aŭ skribaj opinioj kontraŭis la nazian ideologion. Multaj artistoj, verkistoj kaj sciencistoj ekde tiam estis malpermesitaj labori kaj publiki en Nazia Germanio kaj okupata Eŭropo. Iliaj verkoj ne plu troviĝis en bibliotekoj aŭ en la instruplanoj de lernejoj aŭ universitatoj. Kelkaj el ili estis forpelitaj al ekzilo (kiel Albert Einstein, Sigmund Freud, Magnus Hirschfeld, Walter Mehring, kaj Arnold Zweig); aliaj estis senigitaj je sia civitaneco (ekzemple, Ernst Toller kaj Kurt Tucholsky) aŭ devigitaj en memelektitan ekzilon de la socio (ekz. Erich Kästner). Por aliaj verkistoj la naziaj persekutoj finiĝis per morto. Iuj el ili mortis en koncentrejoj, pro la konsekvencoj de la malliberigaj kondiĉoj, aŭ estis ekzekutitaj (kiel Carl von Ossietzky, Erich Mühsam, Gertrud Kolmar, Jakob van Hoddis, Paul Kornfeld, Arno Nadel, Georg Hermann, Theodor Wolff, Adam Kuckhoff, Friedrich Reck-Malleczewen, and Rudolf Hilferding). Ekzilitaj aŭtoroj malesperis kaj sinmortigis, ekzemple: Walter Hasenclever, Ernst Weiss, Carl Einstein, Walter Benjamin, Ernst Toller, and Stefan Zweig.
Respondoj kaj reagoj
Helen Keller publikigis "Malferman Leteron al Germanaj Studentoj", en kiu ŝi skribis: "Vi eble bruligos miajn librojn kaj la librojn de la plej bonaj mensoj en Eŭropo, sed la ideoj, kiujn tiuj libroj enhavas, trapasis milionojn da kanaloj kaj daŭros."
Tiu ĉi biblioteko ne nur enhavis tiujn librojn malpermesitajn de la nazioj, sed la pli grava misio estis esti la "centro de intelektaj kontraŭnaziaj agadoj". Krome, ĝi havis ampleksajn arkivojn "pri la historio de naziismo kaj la kontraŭnazia batalo sub ĉiuj ĝiaj formoj". Laŭ la vortoj de la fondinto Alfred Kantorowicz, "... la vera signifo de la Biblioteko ne limiĝis al ĝia materia ekzisto. Kiam ni inaŭguris ĝin, ni volis fari tiun hontindan tagon glora por literaturo kaj por libereco de penso, kiun neniu despoto povus mortigi per fajro. Kaj krome per ĉi tiu simbola ago, ni volis veki Eŭropon al la danĝeroj, kiuj minacis ĝian spiritan kaj ankaŭ ĝian materian ekziston."
Esperanto libroj
Interese ke malgraŭ la malfavoro de la nazia reĝimo al Esperanto kaj sia ideologio de homa komuneco, je la unuaj jaroj de tiu reĝimo esperanto ne estis malpermesata. La Germana Esperanto Asocio provis adaptiĝi al la novoj cirkonstancoj sed finfine estis malfondita nur kelkaj jaroj poste, antaŭ la dua mondmilito.
Detruo de libroj en okupaciita Eŭropo
Dum la milito ankaŭ librokolektoj en la okupataj landoj estis detruitaj sendepende de ilia enhavo, ĉu kiel kromefiko de la bataloj aŭ kun la intenco detrui la kulturon de la okupataj landoj. Aliflanke, estis korpusoj, kiuj laboris por konservi ĉi tiujn kolektojn, kaj ne estis unuforma kaj klara politiko pri ĉi tiu afero.
Laŭ diversaj taksoj, inter 1933 kaj 1945, milionoj da libroj estis bruligitaj laŭ ordono de la nazia reĝimo en Germanio kaj la okupataj landoj. Ekzemple, en okupata Pollando, dekmiloj da polaj verkistoj, intelektuloj kaj bibliotekistoj estis murditaj kadre de la deziro de la nazioj detrui polan kulturon. Bibliotekoj en Pollando estis fermitaj unu post alia, ĝis la fermo de la lasta biblioteko en Pollando ĉirkaŭ du jarojn post la okupado. Librobutikoj tiam estis fermitaj, libroeldonado estis malpermesita, kaj plej multaj gazetoj estis fermitaj. Krome dekoj da miloj da libroj estis prirabitaj de Pola Nacia Biblioteko kaj Pola Nacia Muzeo.
La nazioj ankaŭ kaptis multajn librojn de judaj komunumoj en Orienta Eŭropo. Ili ja intencis konservi kaj montri kelkajn rarajn kaj antikvajn librojn en muzeo pri judismo post kiam la Fina Solvo sukcese finiĝis.
Librobruligo en Germanio post la milito
En 1946 la aliancanoj preparis liston de pli ol 30,000 librotitoloj, de poeziaj libroj ĝis naziaj propagandaj libroj, kies aŭtoroj apartenis al la nazia partio aŭ estis suspektataj esti membroj de ĝi. Multege de lernolibroj de naciŝtataj lernejoj ankaŭ estis forprenitaj, inkluzivante verkoj de la klasika militestro Carl von Clausewitz.
Milionoj da ekzempleroj de ĉi tiuj libroj estis konfiskitaj kaj detruitaj por forviŝi la naziismon de germanio porĉiame.
La brita milita reprezentanto komisiita fari ĉi tiun operacion agnoskis, ke la maniero per kiu la libroj estis detruitaj ne diferencas de la manieroj per kiuj la libroj estis detruitaj de la nazioj. kiel aliaj amaskomunikiloj, la artoj estis submetitaj al tia cenzuro:"Ĉiuj artoj kaj literaturo pri germanaj militaj invadoj kaj naziismo estis detruitaj aŭ arestitaj por ĉiam."
Memoraĵoj
Memore al la bruligado de libroj la monumento "Malplena Biblioteko" projektita de la israela artisto Micha Ullman estis starigita en la placo Babel en Berlino, kie okazis unu el la plej famaj bruleventoj. La monumento estis inaŭgurita la 20-an de marto 1995. La monumento estas konstruita kiel subtera ĉambro kun vitra plafono, lokita sub la placo en la ĝusta loko, kie la libroj estis bruligitaj. La ĉambro estas lumigita per interna lumigado kaj kovrita per blankaj librobretoj, taŭga por stoki 20,000 librojn, pli malpli la samnumbro de libroj bruligitaj en la Operplaco, kaj reprezenti la kulturan spacon post la bruligo de libroj. La dimensioj de la monumento estas kvin metroj en longo, larĝo kaj profundo, do kubo. Apud la monumento estis du memortabuloj, sur kiuj estis gravurita interalie la profeta adaĝo de la german-juda poeto Heinrich Heine ::
Nathalie Sarraute
Nathalie SARRAUTE (naskiĝinta en la 18-a de julio 1900 en Ivanovo, mortinta en la 19-a de oktobro 1999 en Parizo) estis franclingva verkistino de rusa origino. Kiel Alain Robbe-Grillet aŭ Michel Butor, Claude Simon kaj Marguerite Duras, ŝi kreis gravajn verkojn de Nova Romano.
Vivo
Ŝia patro Ilja Ĉernjak estis juda intelektulo, profesoro de literturo. La gepatroj eksgeedziĝis en 1902. En 1904 ŝi transloĝiĝis kun la patrino en la franclingvan Svislandon, poste Parizon. Ŝi pasigis la junajn jarojn alterne en Franclando kaj en Sankt Peterburgo. Poste ŝi studis en Francio, Oksfordo kaj Berlino la anglan lingvon, historion kaj juron. En 1923 ŝi konatiĝis kun la advokato Raymond Sarraute kiu ŝin edzinigis du jarojn poste.
Poste ŝi laboris ĝis 1937 kiel advokatino ĉe pariza tribunalo. Tio neekeblis en 1940, kiam Wehrmacht okupis Francion, pro ŝia juda deveno. Pro tio ŝi tute dediĉis sin al la verkado. En 1941 ŝi devis fuĝi el Parizo kaj vivis en 1943-44 kaŝe sub la nomo Nicole Sauvage.
Post 1955 ŝi faris multajn vojaĝojn tra Sovetunio, Italio, Skotlando, Greklando, Maroko, Hispanio, Jugoslavio, Belgio, Svedlando, Norvegio, Danio, Germanlando, Anglio kaj Usono. Inter liaj amikoj nombriĝis i.a. Jean-Paul Sartre kaj Simone de Beauvoir. En 1964 oni aljuĝis al ŝi la premion Prix international de littérature, en 1982 la premion Grand Prix National des Lettres.
La Nova Romano kaj Verkista agado
Krome ŝi faris multajn eseojn (L’usage de la parole, 1980) kaj dramteatraĵojn (Le Silence. Le Mensonge, 1967. Tradukoj de ŝiaj verkoj ekzistas en ĉ. 30 lingvoj. Ŝiaj verkoj troviĝas ankaŭ en la Biblioteko de la Plejado.
Sarraute verkis post la tempo de Proust kaj Joyce, kiuj jam skribis per saltoj en tempo kaj spaco. Sekve, ŝi skribis pri aferoj, kiuj ankoraŭ ne troviĝis manieroj priskribi per vortoj, kiel mensaj fluktuoj, kiuj estas en la transiro inter la subkonscio kaj la konscio. Ekzemple, ŝi uzas la esprimojn "subkonversacio" kaj "subago" por priskribi neverbajn komunikilojn inter homoj, kiel aspekto, voĉtono, silento, rideto aŭ levado de brovo.
Tropismes
La romano estas skribita en 24 vinjetoj, kaptante mallongajn scenojn tre detale, kaj ĉiu vinjeto staras memstare, sen kronologia aŭ tema ligo inter ili. La pasejoj ŝajnas ĝeneralaj, kelkfoje oni sentas, ke oni ne parolas entute pri homoj. La limigita longo de la pasejoj, 1-3 paĝoj, signifas, ke neniu vorto en la teksto povas esti preterlasita. La romano estas verkita en la tria persono, escepte de pasejoj, kiuj konsistigas dialogojn, en kiuj la dua persono estas uzata. Plej multaj sekcioj finiĝas per surpriza fino.
En sia romano, Sarraute provas montri, ke vortoj pezas, kaj havas kaj konscian kaj subkonscian pezon. Estas ligo inter tio, kio estas dirita kaj pensita, kaj al la momento, kiam la (subkonscia) penso leviĝas al la surfaco, al konscio, aŭ fariĝas fakto. La pasejoj prezentas psikologiajn momentojn kaj karakterajn trajtojn, kaj la romano estas vico de apartaj prozaj poemoj, kiuj reprezentas unuopajn pasejojn kaj tropismajn kazojn. La romano estas verkita realisme, ĉar ĝi diskutas momentojn, kiuj povas okazi en la realo en la vivo de iu ajn, sen la interpreto de la aŭtoro. Malgraŭ tio, ne ekzistas fizikaj priskriboj pri medio aŭ homoj.
La tropismo devas havi aktivan partneron - ĉu la partnero estas iu perceptebla, ĉu la imago de la leganto - kiu estas ĉiama kaj konstanta partnero, por ke la verkisto ne devigu siajn opiniojn. La roluloj ne estas unuformaj sed fakte sen priskriboj, do espereble estas pli facile mense ligi kun ili kaj identigi kun ili laŭ la inklino de la koro de la leganto kaj laŭ sia volo. En la romano estas pli ol 24 malsamaj roluloj, sed Sarraute priskribas novan momenton en ĉiu epizodo kaj tiel kreas la impreson, ke ĉiu epizodo havas novajn rolulojn. Krome, estas ankaŭ tiom da duarangaj roluloj, sed ili ne gravas al la kurso de la rakonto, sed gravas al la skribmaniero.
La lingvaj rimedoj, per kiuj Sarraute uzas en la romanon, estas ekzemple ripetoj de vortoj, per kiuj ŝi emfazas siajn ideojn; Multaj interpunkciaj signoj, kiuj kreas senton de detranĉo kaj indikas malsekurecon, rapidecon kaj emocian streĉon, tiel ke oni ne devas detaligi la situacion kaj la intensecon, kiu okazas inter homo kaj si mem, kaj inter homoj en siaj kunveno; En pastoralaj pasejoj la tendenco estas por pli longaj kaj pli trankvilaj frazoj; Uzado de priskriboj de la naturo por ilustri la emocian sperton de la roluloj.
Sarraute provas montri en la romano, ke la homa menso pensas ĉiam, kaj plej multaj pensoj pasas sen referenco, sed Sarraute atentigas la leganton pri ĉiutagaj spertoj, kiuj same kiel tiuj pensoj oni ne donas al ili gravecon.
La romano estis rangita numero 73 en La 100 libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Švošov
Švošov (hungare Sósó [ŝoŝO], (foje Svossó)) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Švošov situas laŭ dekstra bordo de Váh (sen ponto), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Poprad-Žilina. Ružomberok troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1572 en formo "Sosow". En 1625 oni komputis tie 18 familiojn. En 1669, 1802 kaj en 1946 incendioj okazis. En 1715 17 familioj pagis impostojn. En 1784 321 vilaĝanoj loĝis en 30 domoj, en 1828 437 vilaĝanoj loĝis en 63 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sósó 585 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Ružomberok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Švošov 810 homoj, (804 slovakoj).
Jennifer Tilly
Jennifer TILLY (16-an de septembro 1958 kiel Jennifer E. CHAN en Los Angeles, Kalifornio) estas usona aktorino kaj pokerludistino. Ŝi havas ĉinan devenon, ŝi estas la pli aĝa fratino de Meg Tilly.
Kariero kiel aktorino
Tilly komencis aktoradan karieron en 1983. Ĝis fino de la 1980-aj jaroj, ŝi ludis en diversaj roletoj, gastoroloj en televidaj serioj kiel Hill Street Blues kaj Remington Steele. Ŝia aktorina trarompo okazis en 1989 en la rolo de Blanche "Monica" Moran en The Fabulous Baker Boys, ludante kun fratoj Jeff kaj Beau Bridges. Ŝi estis nomumita en 1995 por Oskar-premio pro ŝia aktorluda prezento de la senespere sentalenta aktorino en filmo de Woody Allen: Bullets over Broadway.
Ŝi estis edzino de produktoro kaj scenaristo Sam Simon (1984-1991).
Kariero kiel pokerludistino
Ŝi partoprenis krom la aktorado ankaŭ pokerajn turneojn kaj venkis en 2005 la Ladies Event, en Las Vegas, Nevado kaj atingis monpremion de 158.000 usonaj dolaroj.
Krosno ĉe Odro
Krosno ĉe Odro (Krosno Odrzańskie, Crossen an der Oder, Krosyn ) estas urbo en la historia regiono Luzacio. Ĝis 1945 ĝi apartenis al la reĝlando Prusio kaj kadre de ĝi ekde 1871 al la Germana Regno, ekde 1945 ĝi troviĝas en la provinco Lubuŝio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Krosno ĉe Odro. Fine de en la urbo vivis.
Nomo
La nomo rilatas al la suprasoraba nomo por teksiloj (krosna). La germana lingvisto Heinrich Adamy en sia verko pri la nomoj de Silezio, eldonita en 1888 en Breslaŭo, trovis ĝin en dokumento el 1105 kiel Crosno donante la signifon "Stadt der Weber" - "urbo de teksistoj".
Internacia kunlaboro
Partneraj urboj
Kunlaborantaj urboj
Balotaszállás
Balotaszállás (balotasAlAŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunhalas, kiu troviĝas 11 km-ojn for.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Beogrado. Ĉefvojo Dunaföldvár-Szabadka preteriras.
Historio
Antaŭ la hungaroj sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La tataroj faris senhoma la vilaĝon en 1241, Béla la 4-a setligis kumanojn. La unua mencio pri la komunumo okazis en 1493 en formo Baltha-szállása. Ŝajnas Baltha aŭ Balota estis kumana estro, szállás signifas tranoktejo. La turkoj okupis la vilaĝon en 1550, sekve ĝi senhomiĝis. Sur la kampoj oni paŝtadis. Post la turkoj formiĝis senfina vico de farmoj. El ili formiĝis vilaĝo en 1952. Dum la socialismo 2 kolĥozoj funkciis. Nuntempe krom la agrikulturo oni minas gason kaj nafton. En la vilaĝo aŭtonomio de ciganoj funkcias.
Ŝahinŝahr
Geografio
Ŝahinŝahr situas sur altebenaĵo en la orienta parto de la Zagros-montaro norde de Esfahano. Ŝahinŝahr troviĝas 24 kilometrojn de Esfahano kaj 305 kilometrojn sude de Tehrano.
Historio
Ŝahinŝahr estis fondita en 1971. En la unua paŝo oni konstruis laŭplane 10,000 loĝejojn por 50,000 loĝantoj. Rifuĝintoj de la irana-iraka milito estis la unuaj loĝantoj. Oni preparis planojn por 300,000 homoj, krome por universitato kaj fabriko. Ŝahinŝahr estis deklarita urbo en 1976. En la 1970-aj jaroj amerikanoj kaj aliaj eksterlandaj laboristoj laboris laŭ kontrakto kaj la irana armeo trovis apartan lokon en murita kaj enirkontrolita loko. Filia kampuso situas ĉe la norda pinto de la grandurbo. Ŝahinŝahr estas fama en Irano pro siaj bonegaj edukaj instalaĵoj kaj sistemoj, krome la urbego estas hejmo de dungitoj de registaraj organizoj.
Ekonomio
Ŝahinŝahr estas grava regiona ekonomia kaj industria centro. La urbego havas rafinejon, plurajn entreprenojn pri kemia kaj aviada industrioj.
Klimato
Ŝahinŝahr situas en arida klimato. Jare pluvas proksimume 210 mm.
Trafiko
La vojaĝantoj irantaj el Esfahano al Tehrano renkontas kiel unuan urbegon Ŝahinŝahr.
Duobligo (lingvo)
Duobligo en la germana
En la germana la duobligo okazas malofte. Ankaŭ prefiksoj povas esti duobligataj resp. iteraciataj: Urur…großmutter, vorvorvor…gestern. En la infana lingvaĵo tiaj vortoj estas pli ofte troveblaj, oni pensu ekzemple pri Papa, Mama, Wauwau.
La preterita formo tat (pli malnove: tät/tet) de tun enhavas kun la duobla ‚t‘ reston de la malnova hindeŭropa duobligo de la perfekto. Tio konserviĝis ekzemple en malnova greka, en sanskrito sed ankaŭ en restoj en la latina. Tiel la greka verbo παιδεύω paideuō kreas la perfekton πεπαίδευκα pepaideuka, de la latina tango la perfektformo estas tetigī (tiel nomata duobliga perfekto).
Ĉe gehen kaj tiuj germanaj verboj, kies radika vokalo en la infinitivo kaj en la participo II estas la sama, en kies preterito tamen staras -ie- (komparu: neregula verbo), reiras same ankaŭ al la duobligo de la perfekto, ĉe kio tiuj ĉi tie sinkrone ne plu kiel tiaj estas rekoneblaj kaj ankaŭ la historia evoluo de ĉi tiuj formoj ankoraŭ atendas kompletan klarigon.
Gyula Kiss
Gyula Kiss [djula kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Gyula estis hungara politikisto, ministro, advokato.
Duobligo (lingvo)
Duobligo en la germana
Duobligaj vortoj ofte hejmiĝis el fremdaj lingvoj, kiel ekzemple Bonbon aŭ Tamtam.
Ledegem
Ledegem ( [LE:d'ĥem]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Roeselare.
Listo de urboj de Niĝerio
Jen, urboj de Niĝerio laŭ la loĝantaronombro:
Antal Dávid
DÁVID Antal (ĝis 1944 Dávid Iván) estis rumanihungara/hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Kézdivásárhely 30-an de julio 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-a de julio 1988. Li estis la filo de kantkomponisto István Dávid.
Ledegem
Ekde 1977 la municipoj Rollegem-Kapelle kaj Sint-Eloois-Winkel apartenas al Ledegem, la ĉefa municipo.