cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(155287) 2005 XK1
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,16562 astronomia unuo, tie estas 24,776 milionoj da km.
Păltiniș (Sibiu)
Păltiniș [pəltiniŝ] (germana nomo: Hohe Rinne, hungare: Szebenjuharos) estas kuraca kaj neĝsporta loko en la Karpatoj, ĉ. 30 km sud-okcidente de Sibio. Ĝia meza alto super maro estas 1 440 m, la plej alta punkto atingas 1 681 m. Ĝi estas la plej malnova kaj plej alta kuracloko de Rumanio.
La vilaĝeton ĉirkaŭ 1894 fondis Siebenbürgischer Karpatenverein (transilvania karpata asocio), asocio de german-etnaj transilvanianoj. El tiu tempo konserviĝis la "turista domo", la "kuracista domo" kaj la salono "Monaco"; ili nun estas protektataj monumentoj. La loko perdis la titolon "kuracloko" en 1992, ĉar pro malzorgo ĉiuj instalaĵoj estis kadukaj, sed sukcesis reakiri ĝin en 2002.
Ĉe la monto Oncești (1 713 m) eblas skiado, mezume dum ses monatoj jare. Pliaj proksimaj montoj estas Bătrâna (1 911 m) kaj Cindrel (2 244 m), kiu protektas la lokon kontraŭ fortaj ventoj. Dum la senneĝa sezono la regiono estas ŝatata por turismaj migradoj.
En la monaĥejo de Păltiniș la rumana filozofo kaj pedagogo Constantin Noica pasigis siajn lastajn vivojarojn; li tie fondis la "skolon de Păltiniș". Lia tombejo troviĝas ĉe la ligna kirko konstruita en la 1930-aj jaroj.
Kuriozaĵoj
La vilao Sinaia (n-ro 20) dum la reĝimo de Nicolae Ceaușescu estis je ekskluziva dispono de lia filo Nicu Ceaușescu. Lia apartemento nun estas luebla de turistoj.
Sklavo-Marbordo
La Sklavo-Marbordo aŭ ankaŭ Diego Cao (nomata laŭ portugala malkovrinto) estas la historia nomo de la marbordo de Togolando, Benino kaj okcidenta Niĝerio. La Sklavo-Marbordo situas je la Gvinea Golfo, ĉe la Golfo de Benino, kaj longas proksimume 450 kilometrojn. En la antaŭkoloniisma epoko ĝi estis unu el la plej dense loĝataj regionoj de Afriko. La havenoj ĉe la Sklavo-Marbordo estis ekde la 16-a ĝis la 19-a jarcentoj gravaj centroj de la sklavokomerco.
Malkovro kaj koloniigo
En la 15-a jarcento portugalaj maristoj, serĉante surmaran vojon al Barato, malkovris la marbordon. Post la malkovro baldaŭ komenciĝis fazo de konkurenco inter Hispanujo kaj Portugalujo. Pro la diversaj interesoj de la du ŝtatoj, ili decidis, dispartigi la diversajn grandregionojn de intereso. Portugalujo transprenis la ekspluato de Afriko, dum kiam Hispanujo koncentriĝis pri teritorioj en Ameriko. Portugalujo atingis per tio hegemonion, kies konsekvencoj efikos ĝis en la 20-a jarcento.
Sklavokomerco
Baldaŭ post la esploro de la regiono komenciĝis vigla komerco kun devigrekrutigitaj aŭ ĉaskaptitaj afrikanoj, kiujn oni deportis al la diversaj sklavofoirejoj de la marbordo. De tie disvolviĝis la transatlantika sklavokomerco. Proksimume 20 elcentoj de la proksimume 20 milionoj da kaptitoj estis ekspedataj per ŝipo ekde la marbordo Diego Cao; komence tion faris portugalaj ŝiparoj, pli malfrue la merkato malfermiĝis, kaj ĝin ankaŭ partoprenis angloj, francoj, danoj, nederlandanoj kaj eĉ brandenburgianoj.
Metodo de sklavokaptado
La maristoj cedis al la afrikaj triboj la akiron de la homa "varo" kaj komercis en diversaj havenoj laŭlonge de la afrika okcidenta marbordo, ekzemple en Porto Novo aŭ Lagos, kiujn fondis portugaloj.
Alte militemaj popoloj kiel ekzemple aŝantioj, ojoj aŭ dahomeanoj faris militkampanjoj en la montaraj landoj for de la marbordo. Celo de ĉi tiuj rabomilitoj estis precipe kunpeli junajn virojn inter 15 kaj 30 jarojn aĝajn, kiuj estis por la sklavofoirejoj aparte profitodonaj. La virinojn oni ofte enkorpigis en la korteganaron aŭ ankaŭ vendis tiujn de naskopova aĝo, por ke formiĝu pluaj generacioj en sklaveco. Parton de la kaptitoj oni rezervis por la nobelaro, sed la plej multajn oni enspezige vendis.
Velko de la sklavokomerco
Per la komenciĝo de la industriiĝo en la vendomerkatoj de la komercistoj la negoco perdis pli kaj pli sian gravecon. Krom tio evoluis aboliciismaj movadoj, kiuj provis venkigi la forigo de la sklavokomerco. En 1803 Danujo kiel unua sklavokomerca lando malpermesis la sklavokomercon. Kiel unua grandpotenco en 1807 Britujo malpermesis la sklavokomercon; Usono sekvis en 1808, je kio tamen la sistemo de sklaveco konserviĝis ĝis la fino de la Usona Enlanda Milito en la plejparte suda duono de la federacieroj. Sur la Viena Kongreso de 1815 Britujo realigis principan malpermeson de la sklavokomerco.
La intertribaj militoj ĉe la Sklavo-Marbordo malfortigis la tieajn popolojn, kio ebligis al la eŭropaj potencoj facilan koloniigon kaj la supreniĝon de imperiismo.
Křižanov (Hrob)
Křižanov situas en katastra teritorio Křižanov u Hrobu kun areo 3,38 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
15045 Walesdymond
15045 Walesdymond estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astronomo William Wales (~1734–1798) kaj de ties helpanto Joseph Dymond (1746–1796), du junaj viroj senditaj ĉe la bordojn de la Hudsona Golfo fare de la Reĝa Societo de Londono por observi la pasadon de Venuso de la. Ili restis tie pli ol unu jaro en la Fortikaĵo Princo de Kimrio, proksime de la nuna Churchill (Manitobo).
Błędów Dezerto
Dezerto Błędów (pole : Pustynia Błędowska) estas sabla zono inter Błędów (parto de la urbo Dąbrowa Górnicza, Supra Silezio) kaj la vilaĝo Klucze (urbo Olkusz), en Pollando.
La zono lokiĝas precipe sur la altaj altebenaĵoj de Silezio en la Silezia provinco. Ĝi kovras aeron de 32 km². Ĝi estas la nura pola dezerto, kaj estas unu el la kvin naturaj dezertoj en Eŭropo.
La sablaro en Błędów estas la plej granda amaso da sablo fora de maroj en centra Eŭropo, delasitaj de degelo de glaĉeroj antaŭ milionoj da jaroj. Apero de tia pejzaĝa dezerta tipo datiĝas de Mezepoko, pro akcidenta kialo: mineja ekspluatado (zinko, arĝento, karbo). Sed la aparta geologia strukturo estis ĉefa kialo - la averaĝa diko estas ĉirkaŭ 40 metroj (maksimume 70 metroj) - tio kiu kaŭzis facilan rapidan profundan malsekigon. Lastajare, dezerto ekis malgrandiĝi. Fenomeno de miraĝoj estas konata tie.
Öskjuvatn
Öskjuvatn estas kratera lago en Islando. La lago situas en la kaldero de la vulkano Askja, en orienta parto de la lafa altebenaĵo Ódáðahraun, norden de la glaĉero Vatnajökull, sur la teritorio de la samnoma nacia parko.
Ĝeneralaj informoj
Areo de la lago estas. Ĝi profundas ĝis kaj estas la plej profunda lago de la lando.
La lago formiĝis en 1875 rezulte de forta vulkana erupcio.
Apud Öskjuvatn situas tervarma lago Víti, kies akvo havas laktan-helbluan koloron.
Pereo de germanaj esploristoj en 1907
La du germanaj esploristoj, geologo Walter von Knebel kaj pentristo Max Rudloff, malaperis kun sia malgranda boato dum studado de la lago. La fianĉino de Knebel, verkistino Ina von Grumbkow, organizis en 1908 serĉan ekspedicion, sed serĉado estis senrezulta. La sciencistoj supozeble pereis sub terglitoj, estiĝintaj pro sisma aktiveco de la vulkano.
Sur la okcidenta bordo de Öskjuvatn estas starigita omaĝe al Knebel kaj Rudloff memorsigno.
Das Cabinet des Dr. Caligari
Das Cabinet des Dr. Caligari (esperante "La Kabineto de D-ro Caligari") estas germana, muta filmo reĝisorita de Robert Wiene en 1920 kaj adaptita el teatraĵo verkita de Hans Janowitz kaj Carl Mayer. Ĝi estas unu el la plej fruaj, influaj kaj arte aklamitaj filmoj de germana ekspresionismo.
La intrigo ĉefe temas pri la freneza D-ro Caligari kaj ties lojala, somnanbula Cesare. Ili ŝajne estas implikitaj en serio da murdoj en la germana montvilaĝo Holstenwall.
Monique Klemann
Monique Klemann (Amsterdamo, la 18-an de septembro 1965) estas nederlanda modelo, kantistino kaj aktorino.
Klemann estas plej konata kiel unu el la du kantistinoj de la popgrupo Loïs Lane, kiu estis populara en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj fruaj 1990-aj jaroj. En Loïs Lane ŝi kantas kune kun sia fratino Suzanne Klemann. Ŝi ankaŭ estas membro de la grupo Girls Wanna Have Fun. Klemann publikigis tri proprajn KD-ojn kiel solluda kantistino: On Patrol (2006), Coool (2016) kaj Lovers In Motion (2020).
Filmo & Televido
Klemann videblis junaĝe en televida reklamvideo de la modomarko Van Gils. La tri filoj de Miel van Gils daŭrigis la komercon de sia patro en 1978 kaj Klemann videblis en reklamvideo, vestita per eleganta vira jako. En 1989 ŝi ludis rolon en filmo por diplomiĝo ĉe la Filmakademio titolita "De schaker en de dame" (La ŝakisto kaj la damo). En 2005 ŝi pozis kiel Lynn en la krimserio Parels & Zwijnen (Perloj & Porkoj) sur televidelsendejo Talpa. Ekde la 1-a de januaro, 2008, tiu serio daŭris sur RTL 5. La kantoj kiujn ŝi kantas en tiu serio estas en ŝia unua solalbumo On Patrol, kiu estis publikigita ĉe la fino de 2006. En 2014 ŝi ankaŭ partoprenis en la sepa sezono de la Plejbonaj kantistoj.
Private
Monique Klemann havas rilaton kun komponisto kaj produktanto Jeroen den Hengst, kiu ankaŭ, dum iom da tempo, ludis en Loïs Lane kiel gitaristo. Kune ili havas du infanojn.
János Kótsi Patkó
Biografio
János Kótsi Patkó en 1780 li lernis en Sárospatak, en 1781 en Koloĵvaro. En 1792 li estis fondantano de Erdélyi Magyar Színjátszó Társaság. Inter 1792–1808 li estis aktoro, inter 1793–95 entreprena direktoro, inter 1795–1797 artgvidanto, ekde 1797 ĝis 1808 direktoro. En 1808 li retiriĝis kaj mastrumadis en sia bieno en Magyarfráta, dume li verkis sian verkon pri la universala historio de dramo kaj teatro. Inter 1820–1824 li revenis al frunto de trupo. Li sukcese ludis kaj tragikajn kaj sentimentalajn heroojn. Li estis la unua hungara Shakespeare-aktoro.
Batalo ĉe insulo Rennell
La Batalo ĉe insulo Rennell (en angla: Battle of Rennell Island, en japana: レンネル島沖海戦) okazis la 29an–30an de Januaro 1943. Ĝi estis la lasta grava marbatalo inter Usona Ŝiparmeo kaj la Imperia Japana Ŝiparmeo dum la kampanjo de Guadalcanal en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. Ĝi okazis en Suda Pacifiko inter la insuloj Rennell kaj Guadalcanal en la sudaj Salomonoj.
En la batalo, japanaj ŝiparmeaj ter-bazitaj torpedo-bombaviadiloj, klopodante havigi protekton por la tuja evakuado de japanaj fortoj el Guadalcanal, faris kelkajn atakojn dum du tagoj al usonaj militŝipoj kiuj operacis sude de tiu insulo. Aldone ili alproksimiĝis al Guadalcanal kun la celo ataki japanajn ŝipojn kiuj povus aperi, ĉar la usona forto estis protektanta aliancanan transportan ŝipkonvojon kiu klopodis porti tien anstataŭajn trupojn.
Kiel rezulto de la japanaj aeratakoj al la transporta forto, unu usona peza krozoŝipo estis sinkigita, unu destrojero estis tre damaĝita, kaj la cetero de la usona transporta forto estis devigita retiriĝi el la areo de sudaj Salomonoj. Parte ĉar ili sukcesis revenigi la usonan transportan forton en tiu batalo, la japanoj ankaŭ sukcese evakuis siajn restintajn trupojn el Guadalcanal ĉirkaŭ la 7a de Februaro 1943, kio lasis ĝin en la manoj de Aliancanoj finigante tiel la batalon por la insulo.
(22012) 1999 XO82
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Lauri Oinonen
Lauri OINONEN estas finna pastro kaj konservativa politikisto de Finnlanda Centro. Li estis membro de finna parlamento pli ol 15 jarojn. Li estis ankaŭ instruisto. Laŭ li seksneŭtralan geedzecon neniam oni rajtas ebligi kaj devigan armeservon en Finnlando oni devas konservi ĉiam. Oinonen loĝas en Keuruu. Antaŭe li estis soldata pastro. Li havas du filinojn. Oinonen postulas, ke Finnlando helpu afrikajn landojn.
Malborghetto Valbruna
Malborghetto Valbruna - jen itale, friule Malborghet, slovene Naborjet - Ovčja vas - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la novtestamenta evento Vizito de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Chiusaforte, Dogna, Feistritz an der Gail (AT-2), Hermagor-Pressegger See (AT-2), Hohenthurn (AT-2), Pontebba, Sankt Stefan im Gailtal (AT-2), Tarvisio.
Světliny 1.díl
Světliny 1.díl (ĝis la jaro 1946 kaj germane Lichtenhain 1. díl) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de domaro Světliny kaj registra parto de urbo Varnsdorf en distrikto Děčín, en suda parto de Ŝluknova montetaro, norde super valo Lužnička, kaj ĝi estas kreata de konstruaĵoj disigitaj laŭlonge laŭ rando de arbaro inter Dolní Podluží kaj Studánka. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Varnsdorf. Estas ĉi tie registritaj 92 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Světliny 1.díl situas en katastra teritorio Studánka u Rumburku kun areo 9,15 km².
Historio
Ĝi estiĝis verŝajne en 17-a kaj la 18-a jarcentŝanĝo. Ĝi estas unuafoje menciata nur en la jaro 1734. En la jaro 1885 la domaro havis 30 domojn, en kiuj vivis 210 loĝantoj. Liganta 2-a parto de domaro apartenas al municipo Dolní Podluží.
Johann Brenz
Johann BRENZ (naskiĝinta la en Weil der Stadt, mortinta la  en Stuttgart) estis evangelia luterana teologo kaj reformisto en la imperia urbo Schwäbisch Hall kaj en la duklando Virtembergo. Hazardokaze Brenco uzadis la pseŭdonimojn Huldreich Engster, Ulricus Enc(h)aust(i)us kaj Johannes Wit(t)ling(ius) pli malfrue dum sia kaŝejo en la Kastelo de Hohenwittlingen.
Vivo
Brenz studis ekde 1512 en Hejdelbergo okupiĝante pri reformaciaj ideoj. Jam en 1522 li fariĝis predikisto en Schwäbisch Hall. Li ĉeestis la faman disputon en Marburg en 1529, la intertraktojn ĉe la Reichstag de Augsburg (1530), la religiajn interparoladojn en Haguenau kaj Worms (1540) kiel ankaŭ en Regensburg en 1541 kaj 1546. La rezisto kontraŭ la t.n. "Augsburga provizoraĵo" (Augsburger Interim) de imperiestro Karolo la 5-a irigis lin al Stuttgart kie li iĝis provosto en 1553. Lia kateĥismo estis - krom la lutera malgranda - la unusola kiu en la germana protestantisma eklezio gravis dum jarcentoj. Liaj verkoj eldonitis en ok volumoj en Tübingen inter 1576-90.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 392, kio legeblas tie ĉi interrete.
Gazipaşa
Gazipaşa estas urbo en provinco Antalya en Turkio.
Rangen
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Arthur Jellinek
Arthur Jellinek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jellinek Arthur estis hungara advokato, parlamenta deputito. Lia familia nomvarianto estis Jelinek. liaj personaj nomvariantoj estis Artur kaj Artúr, lia patro estis Mór Jellinek.
Arthur Jellinek naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
14942 Stevebaker
14942 Stevebaker estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la usona aerarmea observatorio, Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory (AMOS) sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui.
Nomo
Ĝia nomo honoras Steve Baker, gravan anon de la teamo de Air Force Maui Optical and Supercomputing, kiu provizas subtenon en komputila sekureco kaj helpis fari, ke la ĉiujara Teknika Konferenco de AMOS estu sukceso.
Arthur Jellinek
Biografio
Arthur Jellinek devenis el juda familio. Li maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li studis juron en Universitato de Vieno kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto akirinta diplomon en 1875. En la sekvanta jaro li malfermis advokatan atelieron. Inter 1887 kaj 1897 li estis parlamenta deputito kaj li partoprenis en la kodigaj laboroj. Li edziĝis en 1886, lia edzino naskis 3 gefilojn en 1887, 1891 kaj 1899.
Maniago
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Dubaja Scio-Vilaĝo
Dubaja Scio-Vilaĝo (Arabe: قرية المعرفة, oficiala Angle: Dubai Knowledge Village) estas loko, kiu enhavas edukadajn institutojn. La loko situas proksime al Dubaja Jakthaveno kaj Dubaja Interreturbo.
Paleu
Paleu (paleu) (hungare Hegyközpályi) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. Administre ĝi apartenas al Cetariu.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1229. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye).
Cuarny
Cuarny estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 168 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Afiŝo
Afiŝo estas plej ofte grandformata, preseje multobligita, surpapera sciigaĵo, kun grafikaj kaj tipografiaj elementoj, gluita sur kolonoj, muro. Ĝi estas klasika formo de la vida komunikado. Plej konataj estas la komercaj, politikaj kaj kulturaj afiŝoj.
Cuarny
Geografio
La komunumo Cuarny situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando proksimume 3 kilometrojn sude de la Lago de Neŭŝatelo kaj 5 kilometrojn oriente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cuarny kaj la setlejoj Fignerolles kaj La Grand-Fin, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Afiŝo
Tre malofte oni uzas afiŝhomojn, kiuj iras sur la stratoj, portante afiŝtabulon sur la ŝultroj.
Eksteraj ligiloj
http://www.posterpage.ch/
Cuarny
Trafiko
Tra Cuarny pasas konekta vojo de Pomy al Yvonand. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu en sudo pasas tra la komunuma teritorio, situas proksimume 4 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cuarny datiĝas el la jaro 1174 kiel Quarnie. Dum diversaj arkeologiaj fosadoj ek de la fino de la 20-a jarcento estis trovitaj restaĵoj de diversaj setlejoj el la bronzepoko kaj de romia kanalizacio. Dum mezepoko la supra parto de Cuarny kaj Fignerolles apartenis al la bienoj de la Abatejo Montheron, dum la orienta parto de Cuarny apartenis al la Subvoktejo Saint-Martin. Sub la berna regado ek de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Cuarny apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso. En la jaro 1964 la setlejo La Grand-Fin estis disigita de la komunumo Pomy kaj atribuita al Cuarny.
Tczew
Tczew (prononcu: Tĉef) (koĉeve: Derszewo; kaŝube: Dërszewò; ); germane: Dirschau; latine: Trsovia) estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando ĉe la rivero Vistulo. Ĝi apartenas al komunumo Tczew en distrikto Tczewski.
Situo
La urbo situas ĉe la plej granda pola rivero Vistulo en la regiono Kociewie / Koĉevio. Najbare situas alia regiono Kaszuby / Kaŝubio kaj la tuta regiono nomiĝas la Gdanska Pomerio. Tĉevo estas unu el la plej malnovaj urboj de Pomerio, ĉar ekzistas jam spuroj de la jaro 1198. Tĉevo estas la trafik-nodo en norda Pollando, ĝi situas ĉe la vojo Silezio - Balta Maro kaj Berlino - Kenigsbergo. Tie kruciĝas la landvojo n-ro 91 Gdansko - Toruno kaj la vojevodia vojo n-ro 224 Tĉevo - Wejherowo, proksime estas la aŭtovojo A1 - la enirejo Stanisławie kaj la landvojo n-ro 22 Kostrzyn nad Odrą - Grzechotki.
Prahistorio
La setlado en Tĉevo estis unu el la plej fruaj en la Gdanska Pomerio. Arkeologiaj trovaĵoj montras, ke la ĉirkaŭaĵo de Tĉevo estis setligita de la homoj jam antaŭ 3000 - 1700 jaroj a.K., t.e. en neolitiko kaj ĥalkolitiko / kuproepoko t.n. funelpokalkulturo kiu situis en la suda Skandinavio kaj norda Eŭropo (ekde Nederlando ĝis la hodiaŭa Ukrainio). La funelpokalkulturo estis kulturo en la neolitiko / Nova Ŝtonepoko de ĉ. la 4350 jaroj a.K. ĝis la 2800 - 2700 jaroj a.K. La nomo funelpokalkulturo estas kolektiva nomo. Estis granda nombro da parencaj komunumoj en la Nova Ŝtonepoko aŭ neolitiko, kiuj situis en suda Skandinavio kaj norda Eŭropo (ekde Nederlando ĝis la hodiaŭa Ukrainio t.e. orienten de Volinio kaj laŭ tuta Danubo. Oni trovas ankaŭ ornamaĵojn kaj ilojn el la Hallstatt-epoko / halŝtata ferepoko la (500-400 jaroj a.K.). Poste el la bronzepoko kaj la ferepoko estas la lasta etapo de la homara prahistorio. La nomo ferepoko devenas de la fakto, ke iloj trovitaj el tiu epoko estis faritaj el fero. Oni trovis ĉi tie la tombejon de romiaj tempoj kaj la romiajn restaĵojn el la 1-a jarcento kaj la 2-a jarcento p.K. de la t.n. la Sukcena Vojo (vidu la sube alkroĉitan mapon) kiu ligis la Mediteraneon kun la Balta Maro. Sukceno estas fosilia rezino de pinofitoj, rara en Mediteraneo kaj tre aprezata de la antikvuloj, kiuj vidis en ĝi resanigan kaj magian gemon kaj bruligeblan ŝtonon. De la bronzepoko, la mediteraneaj etnoj (egiptoj, grekoj, fenicoj) importis sukcenon de Balta Maro, laŭ teraj vojoj, kiuj sekvis la valojn de Vistulo kaj Dnepro. Oni trovis, en la tombo de Tutanĥamono, aĵojn el sukceno de la Balta Maro, oni scias, ke oferaĵoj de sukcenaĵoj estis senditaj de Norda Maro al la Apolona sanktejo de Delfo.
En la 2-a jarcento p.K. venis de suda Svedio la gotoj kiuj havas orient-ĝermanan devenon, ili praloĝis en suda parto de la nuntempa Svedio kaj en Gotlando kaj de tie translokiĝis al riverdelto / riverbuŝo de Vistulo ili migris en la 3-a jarcento p.K. suden kaj disiĝis al du partoj: la okcidentaj gotoj (visigotoj) setlis en Dakio, la orientaj (ostrogotoj) en norda parto de la Nigra Maro. Gotoj estinte en tiu regiono kreis t.n. Wielbark-kulturon. La suba mapo montras la disvastiĝon de la Wielbark-kulturo en la 3a jc p.K. / la nomo Wielbark-kulturo estas de la kvartalo Wielbark en Malborko / Malbork. (Sur la suba mapo la verda koloro: gotoj en suda Svedio, la viola koloro: Gotlando, la ruĝa koloro: Wielbark-kulturo, la bruna: ostrogotoj en norda parto de la Nigra maro kaj la blua koloro: la Romia Imperio. Restaĵojn de gotoj kiel Wielbark-kulturo oni trovas en kvartalo Wielbark kaj en la apuda vilaĝo Gościszewo kaj apud la vilaĝo Odry en Kaŝubio en Distrikto Chojnicki (tie konata ekzemplo de la Wielbark-kulturo kiel kromleĥoj, tio estas ŝtoncirkloj, parto de granda nekropolo de gotoj, vidu la alkroĉitan foton). Ankaŭ oni trovis tie la frumezepokan setlejon.
Historio
La unua informo pri Tĉevo devenas de la jaro 1198 kiam la princo de urbo Świecie Grzymisław (legu: Gĵimisŭaf) faris la ter-donacion en Pomerio al la Malta Ordeno (Suverena Kavalira Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo, Rodiso kaj Malto). En la donaci-dokumento li menciis la setlejon Tĉevo. Komence de la 13-a jc jam estis tie paroĥejo. Etimologie la vorto Tczew (Tĉevo) devenas de la balta lingvo - t.e. la prusa lingvo aŭ eĉ la deveno estas de la etruska lingvo.
En la jaro 1308 urbon Tĉevo konkeris la Ordeno de germanaj kavaliroj de Malbork / Malborko. La Ordeno transprenis ĉiujn urbajn dokumentojn, t.e. urborajto-dokumenton, la urban stampilon, la libron de juro de Lubeko. La Urba Konsilantaro estis devigita ĉesi funkcii dum la duono de jarcento. Nur en la jaroj 1364 - 1383 la Ordeno de germanaj kavaliroj donis al la urbo 4 privilegiojn kiuj reguligis la rajtojn kaj la devojn de la urbanoj rilate al la Ordeno (i.a. oni ŝanĝis la juron de Lubeko al la juro de Chełmno. Post la jaro 1308 la Ordeno konstruis la kastelon kiu estis la sidejo de la Ordeno kaj de la Vokto de Tĉevo.
En la 1410 post la Batalo de Grunwald la urbo por momento estis sub la pola regado. Post la unua pac-traktato de Toruno tamen Tĉevo kaj la tuta Pomerio restis en la Ordena Ŝtato. En la jaro 1440 Tĉevo aliĝis al la Prusa Konfederacio. eta|300px|maldekstra|Perdoj de teritorio de Germanio pro la [[Traktato de Versajlo
]]
Dum la Dektrijara milito (1454 - 1466) la urbo kelkfoje estis sub aŭ pola aŭ teŭtona regado, kaj finfine post la dua pac-traktato de Toruno en la jaro 1466 la urbo revenis al Pollando. De la 1468 jaro Tĉevo estis la sidejo de starosto kaj la ĉefurbo de la tĉeva distrikto. La urbo revenis al la ĉe-vistula karaktero, ĝi fariĝis komerca kaj metia centro kaj estis ankaŭ grava centro de la eksportado de pola greno (t.n. la grena merkato). Dum la polaj tempoj multfoje en la urbo okazadis la kunvenoj de la soci-reprezentantoj (delegitoj) de la tuta pola Reĝa Prusio. En la jaro 1577 okazis granda incendio farita pro la nesingardeco de la soldatoj de pola reĝo Stefano Batory, la incendio detruis preskaŭ la tutan urbon, restis nur la sakralaj konstruaĵoj. En la jaro 1623 jam rekonstruitan urbon post la incendio vizitis alia pola reĝo Sigismondo la 3-a Vasa. Dum la militoj kun Svedio (Sveda diluvo) kaj dum la Granda Nordia Milito (1700 - 1721) la urbo estis multe detruita pro la kelkfoje trairantaj urbon la armeoj. Ankaŭ maltrankvilaj por Pomerio kaj Tĉevo estis la saksiaj tempoj tuj antaŭ la dispartigoj de Pollando (1772) kaj poste la prusa regado.
Post la unua dispartigo de Pollando
En la jaro 1772 post la unua dispartigo de Pollando Tĉevo troviĝis en Prusio. Tiam la centro de pola kulturo restis la ordeno de dominikanoj (ĝis la kasacio de la ordeno en la jaro 1818). Privigliĝo de la espero por la baldaŭa liberiĝo de la prusia regado okazis dum la Insurekcio de Kościuszko en la jaro 1794, kaj denove en la jaroj 1806-1807 kiam eniris la armeo de Napoleono Bonaparto kaj la polaj legioj al Grandpolio kaj al Gdanska Pomerio. Ĉe Tĉevo la armeo de Bonaparto / Napoleono Bonaparte kaj polaj legioj de Dąbrowski staris la 17-an de januaro 1807. La urbon Tĉevo konkeris la legioj de pola generalo Jan Henryk Dąbrowski - bonvolu rimarki, ke eĉ estis menciitaj en pola nacia himno Mazurek Dąbrowskiego / Mazurko de Dąbrowski same Bonaparto kaj Dąbrowski:
"Iros ni trans Vistul', Varto,
Estos pollandanoj,
Kiel venki, Bonaparto,
Montris al kompanoj.
/refreno:
Marŝu, marŝ' Dąbrowski
El itala lando;
Al Patruj' nin gvidos
Via Ĉefkomando."
La urbo estis konkerita dum la sturmo la 23-an de februaro 1807 parte helpis en tio la lokaj poloj, kiuj vidis en la legioj la protektanton kaj la reprezentanton de la pola regado. Laŭ la rekomendo de Napoleono Bonaparto la urbo post la konkero estis tuj pli fortikigita kaj oni krome aldonis 12 novajn redutojn. Dum la jaroj 1807 - 1812 kelkfoje restadis en la urbo Bonaparto.
Post la falo de la Novembra ribelo en Tĉevo restadis la partoprenantoj de la ribelo kiuj estis fare de prusia registaro internigitaj tie, parto de ili eĉ setlis tie por ĉiam. En la unua duono de 19-a jc Prusio parte malkonstruis la urbajn fortikaĵojn kun la turpordegoj, ekz. oni malkonstruis la duonon de la fortikaĵoj de la svedaj kaj napoleonaj militoj kaj oni malkonstruis la tĉevan kastelon. Dum la dua duono de la 19-a jc Tĉevo komencis disvolviĝi industrie kaj kiel voja kaj fervoja nodo. En la jaroj 1851 - 1877 oni konstruis la unuan ponton super la Vistulo. La pilierojn oni ornamis per la novgotikaj turoj (vidu la foton). Ĉe la pontokapoj oni konstruis la riĉe ornamitajn enirej-pordegojn. En tiu tempo ĝi estis la plej longa ponto en norda Eŭropo (ĉ. 800 m). Baldaŭ ĝi ne sufiĉis kaj dum la jaroj 1888 - 1890 oni konstruis tutapude (nur 30 m) la duan ponton kaj ĝi ekfunkciis nur por la fervojo kaj la unua ekfunkciis por la aŭtomobiloj kaj piedirantoj. En la dua duono de la 19-a jc kaj komence de la 20-a jc estis konstruita en Tĉevo: vapor-muelejo, maŝin-fabriko "Muscat", fabriko kaj maŝin-riparejo de "Kriesel", fabriko de metal-faraĵoj "Kelch", la reĝa maŝin-entrepreno, fer-fandejo, cement-entrepreno "Hoffman", 2 sukerfabrikoj, vaflo-fabriko, bierfarejo, gasfarejo, urbaj akvoduktoj, kanalaro. Disvolviĝis ankaŭ la grenmerkato kaj la navigado sur la rivero Vistulo.
Antaŭ la akiro de sendepedeco de Pollando jam estis aktivaj polaj organizaĵoj en Tĉevo. En la jaro 1897 establis la Pola Fajrobrigado, Pola Faka Ligo (1905), Popola Banko (1906), Kantista Asocio de Sankta Cecilio (reaktivigita en la jaro 1918). Polaj asocioj grupiĝis ĉe la Katolika Eklezio kiu firmigis kaj apogis la polecon.
Intermilita periodo
Post la Unua Mondmilito kaj post la Traktato de Versajlo Germanio perdis multajn teritoriojn por siaj najbaroj - la plej multon akiris Pollando danke i.a. al la sukcesa Grandpolia Ribelo. Pollando aperis denove sur la mapo de Eŭropo post la dispartigoj de Pollando (vidu la supran mapon). La 30-an de januaro de la 1920 jaro – enmarŝis al Tczew la Pola Armeo de generalo Haller kaj denove Tczew estis en la limoj de Pollando. De la jaro 1918 establis kaj aktivis la Pola Konsilantaro transprenante la regadon de la "germanaj manoj". La Konsilantaro pretigis la loĝantaron de Tĉevo por la solena kaj oficiala transdono de la urbo al la polaj taĉmentoj de Haller-Armeo t.n. "Blua Armeo" de pola generalo Jozefo Haller kiu persone venas al jam libera urbo la 4-an de februaro ("Blua Armeo" - la nomo estas de la koloro de soldat-uniformoj).
Esperanto en Tĉevo
En malnova centro de Tĉevo apud la Haller-placo, ĉe la strato Kościelna 2 (legu: Koŝcjelna) estas "TEO-TRINKEJO" - tiu E-nomo ne estas hazarda, posedantino de ĝi iam lernis Esperanton kaj patrino de la posedantino estas konata esperantistino Jadwiga Wasiuk kiu loĝas en apuda urbo Pelplin. Fine de decembro 2008 jaro Esperanto-aranĝo Ago-Semajno 2008 okazis en najbara urbo Malbork / Malborko. Al Tĉevo organizita estis tiam la unutaga vizito. Ĉe bivak-fajro manĝante kolbasetojn (kaj ne nur) - kolektiĝis ĉirkaŭ 230 junaj esperantistoj el 28 landoj el 4 kontinentoj - tio okazis en Tĉevo apud la Ponto de Ejfelo ĉe Vistulo (la ponto estas monda teknik-heredaĵo de Unesko konstruita de la franca inĝeniero Ejfelo, li estas fama pro la Turo de Ejfelo en Parizo). La bivak-fajron organizis la lokaj esperantistoj Daniela Zając kaj Jozefo Lis el Rokitki-Tĉevo kun skoltoj kaj kun granda helpo de granda amiko de Esperanto Ludwik Kiedrowski, la Estro de Promociig-fako de Urba Oficejo de Tĉevo.
Eksteraj ligiloj
La ponto super la Vistulo konstruita de la franca inĝeniero Ejfelo – ĝi estas la monda teknik-hederaĵo de Unesko
Wilhelm Zopf
Friedrich Wilhelm ZOPF (naskiĝinta la en Roßleben, mortinta la  en Münster) estis germana botanikisto.
Vivo
Nur post deĵoro kiel elementarlernejinstruisto en Gerbstedt-Thondorf li trapasis la abiturientan ekzamenon ĉe la gimnazio de Eisleben. Poste li studis natursciencojn en Berlino kie li habilitiĝis en 1883 ĉe la universitato respektive ĉe la Agrikultura altlernejo. En 1888 li ekprofesoriĝis pri botaniko kaj ekestris en la kriptogama laborejo de Halle (Saale).
En 1899 li nomumitis profesoro kaj direktoro de la botanika ĝardeno en Münster. Li ankaŭ eldonis inter 1892 kaj 1895 la fakgazeton Beiträge zur Physiologie und Morphologie niederer Organismen (en Lepsiko).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 20. Leipzig 1909, p. 993 kio relegeblas tie ĉi interrete.
Latihano
La Latihano (de la indonezia termino latihan kejiwaan, kun la signifo "spirita trejnado" aŭ "trejnado de la interna memo") estas la ĉefa praktiko de la spiriteca movado Subud. En ĝi, la partoprenantoj estas kuraĝigitaj permesi al si ricevi gvidon de la "forto de dio" aŭ "la granda forto de vivo". Tiu forto dum la trejnado manifestiĝu kiel interna vibrado kiu esprimiĝu malsamstile por ĉiu individuo. Ekzemple, povas esti ke la praktikantoj senintence moviĝas, faras sonojn, iras, dancas, saltas, ridas, ploras, preĝas aŭ ke la persono en plena trankvilo staras. En la sprita trejnado, la Subud-membroj estas konsilataj ne antaŭatendi ion specifan aŭ fari ion ajn krom "kio kreiĝas de interne". Estas konsilate ne fokusiĝi pri iu ideo aŭ reciti iun mantron, ne miksi iujn aliajn aktivecojn kiel meditado aŭ prenado de drogoj, sed simple esti preta akcepti la "volon de dio".
La Latihano povas esti praktikata individue hejme, sed interesatoj estas kuraĝigitaj praktiki ĝin grupe, se eble. Multaj membroj de la Subud-movado spertis ke plej bonas komence praktiki ĝin dufoje ĉiusemajne. Poste, kiam oni mem povas fidinde mem trovi la momenton por fini la spiritan trejnadon, eblas aldoni trian ĉiusemajnan sesion hejme.
Se praktikata grupe, viroj kaj virinoj praktikas la latihanon en malsamaj, spacaj kaj nemeblitaj salonoj.
Johano la 11-a
Johano la 11-a (latine: Ioannes Undecimus, mortinta en la decembro de 935 en Romo) estis papo inter 931-935.
Vivo
Li proklamitis en februaro/marto 931 papo fare de sia patrino Marozia kiu tiutempe fakte regis la urbon; kiel papo li tute dependis de ŝi. Laŭ la imperiestrema historiografo Liutprando el Kremono li estis filo de la papo Serĝo la 3-a.
En la jaro 932 li arestitis kune kun la patrino fare de ties filo - do fare de sia duonfrato Alberiko el Spoleto - kaj mortis - verŝajne dum malliberiĝo - en la jaro 935 en Laterano. . Lia tombo troviĝis, laŭ Pavinio, ene de la Baziliko Sankta Johano de Laterano, dume la historiisto grava Louis Duchesne lokigis la tombon antaŭ la portaloj de la menciita kirko. Situo ekzakta ne konatas, la tombo nuntempe ne plu ekzistas. Eklezipolitike li tre favoris la Klunizan kongregacion kiu poste iĝis forta reformanta organizo ene de la Eklezio.
Prahistoria vivo
Prahistoria vivo estas diversaj organismoj, kiuj vivis sur la tero, de la komenciĝo de vivo antaŭ kelkaj 3,8 bilionoj da jaroj ĝis la historia epoko (ĉirkaŭ -3500), kiam homoj lasis skribaĵojn.
Prahistoria vivo evoluis dum tia vasta epoko de simplaj bakteriecaj ĉeloj enoceanaj al algoj kaj protozooj kaj fine al kompleksaj multĉelaj formoj kiel fungoj, plantoj, vermoj, moluskoj, krustacoj, insektoj kaj vertebruloj.
El geologia vidpunkto, homa evoluo okazis antaŭ malmulte da tempo, nur antaŭ kelkaj 4 milionoj da jaroj.
Nur tre malmultaj specioj de prahistoria vivo, kiel ekzemple la celakanto, ankoraŭ ekzistas hodiaŭ samaj post dekoj da milionaj la jaroj, kio iĝis ilin vivaj fosilioj. Tamen aliaj vivuloj, kiel ekzemple ŝarkoj nur malmulte evoluis en milionoj da jaroj.
Tamen la plej multaj vivoformoj - pli ol 99 procentoj - estingiĝis kaj la nuraj atestoj restantaj hodiaŭ estas piedsignoj aŭ fosilioj.
Flavgorĝa leporo
La Flavgorĝa leporo aŭ Leporo de Tehuantepeko (Lepus flavigularis) estas specio de mamulo de la ordo de lagomorfoj de la familio de Leporedoj. Oni povas distingi ĝin facile el aliaj leporoj pro la du nigraj strioj kiuj estas el la bazo de la oreloj ĝis la nuko kaj pro ĝiaj blankaj flankoj. La malsupra parto estas blanka, la supra estas brilbruna kun nigraj nuancoj, la malantaŭa parto estas griza kaj la vosto estas nigra. Temas pri unu el la plej grandaj leporoj kaj ĝi havas grandajn orelojn kaj gambojn. Plenkreskuloj pezas inter 3.500 kaj 4.500 g.
Bulgara levo
La bulgara levo (bulgare: лев [lev] = leono) estas la valuto de Bulgario.
Centono de levo nomiĝas стотинка [stotinka], de сто = cent. La nomo levo venas de la bulgara nacia besto, la leono, kiu estis stampita sur la unua moneroj.
Ferdinand Georg Waldmüller
Ferdinand Georg WALDMÜLLER (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Hinterbrühl / Distrikto Mödling) estis aŭstra pentristo.
Bulgara levo
Ĝis 1999 validis la (nun tiel nomata) malnova levo (kodo laŭ ISO 4217: BGL). La 5-an de julio 1999 ĝin anstataŭis nova levo (BGN), kies kurzo al la eŭro estas ŝtate garantiita laŭ tiu de la eksa germana marko (1 eŭro = 1,95583 levoj). Cirkulas moneroj de 1, 2, 5, 10, 20 kaj 50 centonoj kaj de 1 levo, kaj biletoj de 1, 2, 5, 10, 20, 50 kaj 100 levoj.
Bulgario celas al enkonduko de la komuna eŭropa valuto eŭro, kvankam la momento laŭ la stato de 2015 ankoraŭ ne precize fiksiĝis.
Ankaŭ la nomo de la najbarlanda rumana valuto, leŭo, deriviĝas de la vorto por leono.
Monbiletoj
La monbiletoj montras jenajn portretojn:
Historie
En 1948 la valoro de unu levo povas esti ĉirkaŭkalkulata jene: ĵurnalo kostis 5 levojn, 1 kg da pano 25 levojn, 1 kg da terpomoj el 20 al 40 levojn, 1 l da lakto el 70 al 80, 1 paro da ŝuoj 2,200, poŝtkarto 3; taga salajro estis el 250 al 500 levoj.
Referenco
Elin Pelin, Elektitaj rakontoj, Bulgara Esperantista Kooperativo, Sofio, 1948. paĝoj 93.
Ferdinand Georg Waldmüller
Vivo
Li faris studvojaĝojn en Italujon kaj al Parizo kaj estis pli poste pro naturstudoj ofte en Salzkammergut. Waldmüller en la kuro de la tempo akiris virtuozecon en la respeguligo kaj reprodukto de la realeco ("Die Mutter des Hauptmanns von Stierle-Holzmeister", 1819; "Selbstbildnis", 1828). Li anstataŭigis ekde 1830 la francan-glatan manieron per pli malferma penikmanipulado. En 1830 li dungitis ĉe la viena Akademio kiel Unua gvardanto de la portreta kolekto; kiel profesoro li docentis pri "elementoj de pentro-arto".
La kulmino de la portreta arto estis antaŭ ĉio en la 1830-aj jaroj ("Familienbild Dr. Eltz", 1835), antaŭ kiam li koncentriĝis pri aĵpentraĵo. Tamen ĉiam dominis ankaŭ pejzaĝoj kaj ĝenropentrado. Waldmüller altigis la ĝenroarton per elementoj de historia bildfarado kaj sakralaj aludoj je pli alta dimensio ne evitante socialkritikajn tonojn. Samtempe li enkorpigis teknikojn de nederlandaj artaĵoj kaj profitis de la multo da iamaj vojaĝoj en Italujon ĉe problemoj pri lumo kaj spaco. Kun akra reprodukto de sunlumo/ombro kaj kvazaŭ dramaj aranĝoj la waldmüller-aĵoj iĝis vere klasikaj. ("Der Notverkauf", "Fronleichnamsmorgen", ambaŭ 1857; "Die Klostersuppe", 1858). En la malfruaj verkoj gravas buntaj kaj atmosferaj akĉentoj ("Vorfrühling im Wienerwald", 1861). Samtempuloj ne malŝparis kun kritiko pri lia ege etosdonanta kaj realisma prezentado.
Graveco
Internacian furoron Waldmüller havis en 1856 en Londono. Estante tre varieca kaj forme malfermita artisto li kreis fundamentojn gravajn por la plua evoluo de la aŭstra artosceno. Tamen li ĉiam restis en la kadro de la tradicioj de la Malnova viena skolo kaj iel reĵetis la ideojn de impresionismo. Ĝis 1851 li paralele donis multajn privatajn horojn al pentremuloj.
Waldmüller estis sendube la plej grava pentristo de Bidermajro en sia lando. Liaj ege realismaj, kritikaj sed ankaŭ humurplenaj bildoj iĝis modelaj por tuta artistogeneracio. Socialkritika sinteno en temoj prifarmistaj treege bone senteblas. Malgraŭ cenzuro dum la revolucia jaro 1848 li daŭrigis la akuzon pri povreco kaj sortobato en multaj bildoj.
Flavgorĝa leporo
Distribuado kaj nomo
La Flavgorĝa leporo estas specio endemia de Oaxaca (Meksiko) kaj troviĝas nur en savanoj kaj dunoj kun herboj de la bordoj de sala laguno konektata kun la Golfo de Tehuantepeko. Tri malgrandaj populacioj restas izolitaj unuj al aliaj.
La distribuado de la Flavgorĝa leporo ne estas certe dokumentata detale, sed la maksimuma atingo estas ekde la Terkolo de Tehuantepeko, ekde Salina Cruz en Oaxaca al Tonalá en Chiapas, zono de nur ĉirkaŭ 5.000 km².
De la distribuado ĉe la Terkolo de Tehuantepeko devenas la nomo de Leporo de Tehuantepeko. La nomo de Flavgorĝa leporo estas rekta traduko de la latina scienca nomo Lepus flavigularis, kiu signifas tute same kiel en Esperanto.
Reproduktado
La daŭro de la sezono de reproduktado etendiĝas el februaro al decembro, kun maksimumo dum la pluvsezono (el majo al oktobro). Ili havas kutime 1 al 4 idojn ĉiun naskaron, sed la nombro de naskaroj jare estas ankoraŭ certigota.
(12023) 1996 YJ
(12023) 1996 YJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
16515 Usmanʹgrad
16515 Usmanʹgrad estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la malnova rusia urbo Usmanj, fondita en 1645 kaj naskiĝloko de notindaj homoj : la fama fizikisto kaj Nobel-premiito Nikolaj Basov (1922–2001); la etnografo B. P. Knjaĵinskij (1892–1975); kaj la astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ (1931–2004).
Trzcińsko-Zdrój
Trzcińsko-Zdrój (kaŝube: Szémflét, Szénflétwe, diversaj nomoj dum historio: Sconevlete 1248, Schowenfliet 1281, ciues de Scowemlith 1296, Sconenvlet 1302, Schoneflies, Schönfließ; germane: Bad Schönfließ) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Trzcińsko-Zdrój en distrikto Gryfiński.
Historia de Trzcińsko-Zdrój en la Mezepoko
Probable komence tie estis la la setlejo de unu el la gentoj de slavoj nomataj Licicaviki. Tiu gento estis inter la riveroj Varta, Odro, Rurzyca kaj Myśla. La anoj de tiu gento el la 10a jc setligis ĉe la rivero Rurzyca. La setlejo agriukultur-fiŝista estis defendata per la ligno-tera remparo. Iris tie grava komerca vojo de Poznano tra Santok (vidu la apudan mapon de slavoj), Myślibórz, Trzcińsko kaj Chojna ĝis la slavaj teroj de Veletoj (okcidenten de Pomerio, vidu la apudan mapon de slavoj) kaj ĉemaraj burgoj. La setlejo rapide riĉiĝis, kaj ŝanĝadis al la solidaj densaj kontruaĵoj. Ĝis la fino de la 12a jc, simile kiel la aliaj setlejoj kaj burgoj la setlejo estis sub la centro de la regado en kastelo en Cedynia. La signifa disvolvo ekkomencis post la enkonduko de kristanismo kaj la establigo en la jaroj 1123-1124 de la Lubuŝa Diocezo. Fine de la 12 jc al tiuj terenoj venadis monakoj el diversaj ordenoj. En la 13a jc venis tien la monakinoj de la ordeno de cistercianinoj. En la jaro 1248, dum la vizitado de la ordeno de templanoj en Rurka, la episkopo Wilhelm de Kamień Pomorski donis al la ordeno la privilegion por kolektado de dismo en tiu setlejo. En tiu privilegio oni nomis la setlejon Scone(n)vlete. Danke al la bona situo ĉe la kruciĝo de la komercaj vojoj el Grandpolio al Szczecin kaj el Pomerio al la teroj de Veletoj (okcidenten de Pomerio, vidu la supran mapon de slavoj) la setljo bone disvolviĝis. Meze de la 13a jc la setlejo kaj la ĉirkaŭaĵo eniri en la limojn de Nova Markio (parto de Margraflando Brandenburgio) kiu disigis Okcidentan Pomerion de Pollando. En la sekvontaj jaroj oni komencis alikonstruado de la setlejo. En la centro oni konstruis la domon de komercistoj kaj preĝejon. La domo de komercistoj baldaŭ plenumis la rolon de urbodomo, nu estas opinio ke la domo estas unu el la plej malnovaj historiaj monumntoj en Pollando kaj ĝe estas en bona stato. La dato de la ricevo de la urborajtoj ne estas precize konata – la unua skriba mencio pri la urbo aperis en la jaro 1281, kiam ĝi ricevis la leĝon por la foiroj. En la jaro 1296 la urbo partoprenis en la konstruado de komerca domo en urbeto Banie, pro tio ricevante la permeson de la vendado kaj interŝanĝo de siaj varoj. En la 14 jc la urbo ricevis la permeson pri eksporto de greno, lapermeson de libera foiro kaj estis liberigita de la dogano en Nova Markio (kiu estis parto de Margraflando Brandenburgio, vidu la apudan mapon). La urbo ankaŭ estis liberigita de la doganoj jam por ĉiam, komence de la jaro 1356). Dum la jaroj 1402-1454 la urbo apartenis al la Teŭtona Ordeno. En la jaro 1433 la urbon detruis husanoj, kaj en la jaro 1468 la princoj de Pomerio.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Trzcińsko-Zdrój de la 16a jc ĝis la 20a jc
En la jaro 1538 la urbon ekposedis markgrafo Jana Kostrzyński, kiu alportis al la urbo Protestantismon.
Grandan detruon en la urbo alportis la Tridekjara milito (1618-1648), kiam la urbon invadis la armeo de la imperiestro en la jaro 1627 kaj poste la sveda armeo de la sveda reĝo Gustavo Adolfo en la jaro 1630. En la jaro 1807 dum la Napoleonaj militoj al la urbo venis la francoj kiuj batalis kun Prusio kaj Rusio. Post tiuj militoj alvenis la tempo de la ekonomia prospero de la urbo. En la jaro 1850 la urbo havis kvar farmbienojn kaj 1860 ha da grundo (plugtero) kaj 600 ha da gresejoj. La urbo riĉiĝis ankaŭ de la impostoj de muelejoj kaj de la fiŝkaptado. La defendnuroj restis ĝis la fino de 19a jc, kiam oni komencis malkonstrui la defendmurojn kaj fosaĵojn. Sur tiuj akiritaj terenoj oni konstruis la etajn privatajn agrojn por urbanoj. En la 18a jc oni trovis tie ŝlimtorfon, oni establigi tie unuan banejon kaj la unuan kuraclokon. Komencis venadi tien malsanuloj el la norda Eŭropo kaj la urbo ricevis la aldonnomon "fonto" (-Zdrój) t.e. kuracloko. Ĝis la Dua Mondmilito la urbo restis kiel tipa agrikulturaj funkcioj. La duono de la surfaco de la urbo estos la kultivataj terenoj. Post la fino de Dua Mondmilito Trzcińsko-Zdrój eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). En la jaro 1948, pro la proksimeco de la milita fluarmeo de Sovetunio en Chojna, oni malestablis la kuraclokon en Trzcińsko.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
3703 Volkonskaya
3703 Volkonskaya  estas tre malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono, ano de la Vesta familio kaj en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusaj geastronomoj Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ kaj Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa grafino Marija Nikolajevna Volkonskaja (cirile: Мария Николаевна Волконская, 1805–1863), kiu memvole sekvis sian edzon, la generalmajoron Sergej Grigorjeviĉ Volkonskij (cirile: Сергей Григорьевич Волконский, 1788–1865) ekzilitan en Siberion post la Decembrista revolucio.
Satelito
La satelito, malkovrita en 2005 per analizo de havas grandon taksitan je 1,39 km. Ĝi orbitas je ĉirkaŭ 7,8 km de la centra korpo en proksimume 24 h. Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Suspendo el la pastraj oficoj
Suspendo de la pastraj oficoj, aŭ latine Suspendo a divinis, estas kanona, nome propra de la Katolika Eklezio, puno antaŭvidita de la kanono 1333 de la kodo de kanona juro (eldono 1983, rekonfirmita en tiu de 1917). La latina lokucio a divinis laŭlitere tradukita signifas “el la diaj oficoj''.
Naturo kaj aplikado
La suspendo povas esti aplikita nur al klerikoj, nome al membroj de la tri gradoj de la sankta ordino, nome al (diakono, al presbiteroj kaj al episkopoj), kaj malpermesas ĉiujn aŭ iujn agojn proprajn de la ordina povo, ĉiujn aŭ iujn agojn de la regada provo, la praktikon de ĉiuj aŭ iuj rajtoj aŭ funkcioj rilataj al la oficoj, aŭ la amplekson de la agoj, rajtoj kaj funkcioj propras de la ordine konsekrito. Rilate al ilia amplekso aŭ al unuopulo el ili, la suspendo a divinis povas esti totala aŭ parta. Ĝi povas esti aplikita laŭ ferendae sententiae aŭ laŭ latae sententiae (per deklarita sentenco, aŭ per sentenco ne deklarita, nome “aplikita al la krimulo pro la fakto mem de la krimado) (kanono 1314).
Al la presbitero “suspendita” povas, ekzemple, estis malpermesite administri la sakramentojn, ankaŭ nur antaŭ la publiko (kaj do ne private): kio povus inkluzivi ankaŭ la mescelebron, kaj administradon de la sakramento de la konfeso. La malpermeso ĉesas “se necesas spirite asisti fidelulon minacatan de tuja morto kaj en aliaj cirkonstancoj antaŭviditaj de la juro (kanono 1335).
Nedvězí
Municipo Nedvězí situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, sur ambaŭ bordoj de rojo Trhonický potok, en orienta submontaro de Žďárské vrchy, 9 km sude de urbo Polička. Vivas ĉi tie.
Suspendo el la pastraj oficoj
Naturo kaj aplikado
La suspendo el la pastra oficoj aplikeblas al kleriko kiu:
Nedvězí
Historio
Ĝis la jaro 1924 Nedvězíčko estis parto de moravia vilaĝo Ubušínek, poste ĝi estis alligita al bohemia vilaĝo Nedvězí.