cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de Suda Rio-Grando
Dum la periodo de la milita diktaturo, Suda Rio-Grando renkontis multajn malfacilaĵojn rilate al libereco de esprimo, kiel alfrontita fare de la tuta lando, sed la ekonomia kresko de la Brazila Miraklo kaŭzis investojn en infrastrukturo. Ĉe la fino de la ciklo, tamen, la ŝtato amasigis enorman publikan ŝuldon. En la lastaj jardekoj, la ŝtato plifirmigis dinamikan kaj diversigitan ekonomion, kvankam proksime ligitan al la agrikultura sektoro, kaj akiris famon kiel havante politikigitan kaj edukitan populacion. Kvankam estas multaj defioj por venki kaj grandaj regionaj diferencoj, ĝenerale ĝia vivokvalito pliboniĝis, atingante nivelojn super la nacia mezumo, kulture projektitaj tra Brazilo kaj komencis procezon de malfermo al aliaj scenaroj fronte al tutmondiĝo, dum tio komencis pli atenti siajn historiajn radikojn, sian internan diversecon, la ekskludulojn kaj minoritatojn, kaj sian naturan medion.
Saint-Thiébaud
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
András Rusznák
András Rusznák [andrAŝ rusnAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rusznák András estis hungara aktoro.
Biografio
András Rusznák estis edukita en Záhony kaj maturiĝis en gimnazio en Debrecen, poste li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Marton (reĝisoro) kaj Géza Hegedűs D. Post la diplomo li kontraktis al teatro de Tatabánya, post jaro li ludis en pluraj teatroj. Inter 2012–2016 li estis membro de Nacia Teatro (Miskolc), poste de Teatro Radnóti. Li ricevis premiojn inter 2013-2021. Li fianĉiĝis en 2021 al Eliza Sodró.
Niels Ebbesen
Niels Ebbesen ("Niels, filo de Ebbe"; mortis la 21-an de novembro 1340) estis dana nobelo, konata pro la mortigo de Gerhard la 3-a, grafo de Holstein-Rendsburg. Ekde 1332 ĝis 1340, Gerhard estis la reganto de Jutlando kaj Fyn, lia morto signifis la finon de regado de Holstein en Danio.
Parque de María Luisa (Metroo de Sevilo)
Parque de María Luisa estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Niels Ebbesen
Dum la dana–germanaj konfliktoj en la 19-a kaj 20-a jarcento li iĝis konsiderata nacia heroo kaj simbolo de kontraŭgermana rezistado.
Sophia Giustina Dussek
Sophia Giustina DUSSEK (naskita Corri; pli lasta Moralt; la 1-an de majo 1775 en Edinburgo – ĉ. 1831 en Londono) estis skota kantisto, pianisto, harpisto kaj komponisto de itala deveno, tre grava en la muzika panoramo de la 18-a kaj 19-a jarcentoj en Anglio.
Niels Ebbesen
Vivo
Pri li kaj lia vivo estas malmulte konata. Probable li estis malalta nobelo el Nordjutlando. Li eble devenis el potenca nobela familio Bild el Nordjutlando.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
Sophia naskiĝis en familio ligita al muziko. Ŝia patro Domenico Corri (1725-1746) estis kantisto, komponisto, muzikeldonisto, recenzisto kaj instruisto naskita en Italio. Lia dua filino Sophia, estis instruita de li kaj en kantado kaj en pianludado. Li komencis prezenti ŝin kiel infano en publikaj instrumentaj prezentadoj.
Niels Ebbesen
Danio dum Kristoforo la 2-a
Post la morto de Erik la 6-a, danaj nobeloj elektis Kristoforon la 2-an kiel reĝo por malforta reĝa potenco ekde januaro 1320 ĝis 1332. Li ricevis "bankrotan landon", ĉar tuta Danio estis hipotekita al germanaj kaj danaj nobeloj.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
Pro ekonomiaj malfacilaĵoj la familio translokiĝis al Londono, kie la instrumenta muziko iom post iom pliampleksigis sian spektantaron kaj la muzikistoj estis multe pli bone pagitaj.
Niels Ebbesen
Danio dum Kristoforo la 2-a
Post lia morto, Danio ne havis reĝon dum la sekvaj 8 jaroj. Tiu periodo de la historio de Danio nomiĝis Den kongeløse tid ("La senreĝa tempo").
Sophia Giustina Dussek
Vivo
En Londono Sophia havis la okazon studi kantadon kun Luigi Marches, Giuseppe Viganoni kaj Giambattista Cimador kaj fariĝis tre talenta interpretistino. Ŝi sukcese debutis kiel kantistino en la koncertoj de la prestiĝa Johann Peter Salomon (1791) kie Haydn dirigentis de la klaviceno.
Niels Ebbesen
Danio sub Gerhard la 3-a
Ekde 1332 ĝis 1340, Gerhard la 3-a estis la fakta dominanto de Jutlando kaj Fyn, tamen krom ĉe Skanderborg slot (kastelo).
Sophia Giustina Dussek
Vivo
Ŝi kantis la ĉefan rolulon en la premiero de la opero “Comala” de Harriet Wainwright (1792), kaj  estis solisto en la Londona premiero de la Rekviemo de John Ashley en Covent Garden (1801).
Sophia ĝuis la kunlaboron de grandaj komponistoj kaj muzikistoj de sia tempo, kiel ekzemple Haydn kun kiu ŝi laboris kune dum multaj okazoj partoprenante en la unua prezentado de “La Ŝtormo” de la propra Haydn. Ŝi ankaŭ ludis grandan rolon en la enkonduko de la muziko de Mozart al Londona muzika scenejo.
Niels Ebbesen
Murdo
La murdo okazis en nokto inter 1-a kaj 2-a de aprilo 1340: Ebbesen kun ĉirkaŭ 50 anoj eniris en lian dormoĉambron kaj senkapigis lin, nur unu ano mortis en la ago.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
En Londono ŝi renkontis Jan Ladislav Dussek (1760-1812) ĵus alveninta el Parizo. Dussek jam famiĝis en la muzika mondo danke al sia brila kariero kiel pianisto. Li moviĝis en prestiĝaj medioj: ludante por la kortego de Katarina la 2-a de Rusio, la Princo Radziwill de Pollando aŭ Marie-Antoinette de Francio.
Niels Ebbesen
Sekvo
En aŭtuno de 1340, nobeloj de Holstinio sieĝis kastelon Skanderborg, Niels kaj liaj fratoj estis venkitaj kaj mortigitaj kaj liaj restaĵoj publike montrataj sur rado de anoj de Gerhard la 3-a.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
Sophia kaj Dussek enamiĝis kaj geedziĝis en aŭgusto 1792. Ekde tiu momento Sophia komencis studi harpon sub la instruo de la patrino de sia edzo Verónika Stebetova Dussek. Sophia fariĝis tre kompetenta ankaŭ pri tiu instrumento, sumigante ĝin al siaj jam akiritaj kompetentecoj en kantado kaj pianludado. Per tiuj artoj la paro prezentiĝis ludante kune en pluraj kantkoncertoj.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
En 1812 Jan Ladislav Dussek mortis kaj Sophia baldaŭ poste edziniĝis kun la violonisto John Alvis Moralt, establante ilian familion en Paddington, kie ili fondis muziklernejon.
La muzikaj publikaĵoj de Sophia estas pluraj sonatoj, rondoj, variaĵoj kaj multaj aranĝoj por piano aŭ harpo. La verko “Sonatoj opus 2” estis publikigitaj en almenaŭ 3 eldonoj en la 1790-aj jaroj fare de la firmao Corri-Dussek en Londono sub la aŭtoreco de Madame Dussek.
Norvegio en la Vintra Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Artannes-sur-Indre
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono .
Norvegio en la Vintra Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato, kiu en 2007 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato.
Sophia Giustina Dussek
Vivo
Sed esploristoj atentigas ke, kiel okazis en multaj aliaj geedzaj paroj de muzikistoj, verkoj origine komponitaj de virinoj, pro altrudo aŭ la serĉo de pli granda vendo kaj vastiĝo, estis atribuitaj al ŝiaj edzoj. Ekzemple, en la kazo de Sophia Dussek (kiu subskribis siajn verkojn nur kiel Dussek) la fama “Harpsonato en Do minora op. 2” estis neĝuste atribuita al ŝia unua edzo.
Nuntempe, la verkoj komponitaj de Sophia Corri Dussek en la harpa repertuaro estas alte rekonataj kaj aprezataj.
(152517) 2006 AD72
(152517) 2006 AD72 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Ŝtupoj de teruro
Kiel ŝtupoj de teruro en Jáchymov estas en amaskomunikiloj porokaze markataj lignaj ŝtupoj, kiuj en la unua duono de 1950-aj jaroj kunigis jáchymovan ŝakton Svornost kaj samnomatan tendaron konstruita en deklivo super la mineja ŝakto. Temis pri 270 krutaj lignaj ŝtupoj, kiujn devis ĉi tieaj militkaptitoj, respektive punitoj superi dum vojo en laboron kaj precipe el laboro reen en la tendaron. La ŝtupo superis akran ascendon en dislimiĝo 25–28°, do ili havis proksimume 50procentan deklivon al ebenaĵo. El la devena ŝtuparejo ĝis nuntempo nenion konserviĝis. Sed ĉirkaŭ la jaro 2000 estis sur loko de la devena ŝtuparejo trafikigita ilia ligna kopio, kiu estas konsisto de Instrupado Geheno de Jáchymov.
Nuntempo
La unua novepoka kopio de la ligna ŝtuparejo estis konstruita fare de Minista societo Barbora ĉirkaŭ la jaro 2000. Sed la kopio ne estis retenata, do la ŝtuparejo iom post iom disfalis kaj surkreskis de flugema verdaĵo. La nova kopio estis je kelke da jaroj pli poste establita de societo PolitičtíVězni.cz helpe de pluaj institucioj kaj unuopuloj.
Bréhémont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono .
Arĥeologia muzeo de Sanĉio
Historio
La arĥeologia muzeo estis starigita en la jaro 1919 fare de la s-ro John Marshall; poste ĝi konvertiĝis en la hodiaŭan muzeon de Sanĉio. La arĥeologia servo de Hindio estas la nuntempa posedanto de la muzeo. La muzeo malfermiĝas por la publika spektantaro ekde 9 atm ĝis 5 ptm (loka horo). La barataj turistoj pagas kotizon de 30 ₹, dum la eksterlandanoj devas pagi 500 ₹.
Vidindaĵoj
La muzeo kolektadas grandan kvanton da tre antikvaj ŝtonskulptaĵoj de Hindio, de la tria, dua kaj unua jarcentoj a.K.E.. La ĉiuj vidindaĵoj estis kolektitaj en Sanĉio mem. Oni povas vidi en la muzeo — inter la aliaj — plurjarcentajn kestetojn, malsamajn ilojn, kaj kelkajn metalobjektojn uzitaj fare de monaĥoj. Eĉ fama leona kapitelo de Aŝoko, adoptita kiel nacia emblemo de Barato, videblas ene de la muzeo (la plej fama kapitelo troviĝas, anstataŭe, en la muzeo de Sarnato, en Utar-Pradeŝo).
152481 Stabia
152481 Stabia estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Ernesto Guido per la Defora Observatorio de la Astronomia Societo de Nov-Meksiko de Mayhill (Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Bathford
Bathford (prononcata kun la emfazo de la dua silabo) estas vilaĝo kaj civila paroĥo 4,8 kilometrojn oriente de la urbo Bath en Anglio. La paroĥo, kiu inkludas la loĝlokon Warleigh, en 2013 havis 1 759 loĝantojn kaj etendiĝas je 7,3 kvadrataj kilometroj.
(152519) 2006 CT61
(152519) 2006 CT61 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Troja Tendaro » : ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Cheillé
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono .
Lignières-de-Touraine
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono .
Kalvinana preĝejo (Hatvan)
La kalvinana preĝejo de Hatvan estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Hatvan (Hungario).
Historio
La unuaj mencioj pri sporadaj kalvinanoj okazis en Hatvan en la 18-a jarcento. En la 19-a jarcento la kalvinanoj apartenis al Hévízgyörk, sed en 1892 ili fondis memstaran grupon kaj loke en familia domo okazis jam la diservoj. Post 4 jaroj ankaŭ la luteranoj aliĝis al la grupo. Ili konstruis komunun kirkon kun paroĥo en 1898. Laŭ la popolnombrado en 1900 vivis en Hatvan 296 kalvinanoj. En 1902 la paroĥa statuso estis aprobita. Malgrandaj renovigaj laboroj okazis en 1912, 1916, 1926 kaj 1935. En 1967 pastra loĝejo estis alkonstruita al la kirko.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en korto, sed la fasado rekte atingas la trotuaron. Kelkaj ŝtupoj kuras la enirejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo nur iomete reliefas. La enirejo funkcias tra la turo.
(159609) 2002 AQ3
(159609) 2002 AQ3 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun la Tero.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso proksime de sia malsuprenira nodo kaj tanĝas tiun de la Tero. Ĝia tre granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la tera orbito
Norvegio en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Larçay
[] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre-et-Loire, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, Centre-Val de Loire, prononco []. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Tours kaj al la kantono .
Daja Ram Sani
La Rai Bahadur Daja Rama Sani (16-a de decembro 1879 – 7-a de marto 1939) estis hinda arkeologo kiu kontrolis la elfosaĵjon de la Indusa valo ĉe Harapo ekde 1920 ĝis 1921 (la unua raporto pri la Harapaj elfosaĵoj estis eldonita en la 29-an marto 1921 fare de John Marshall). Sub la protektado de John Marshall, Sani iĝis la unua hindiano nomumita direktoro-ĝeneralo de la Arĥeologia Servo de Barato (ASB); li servis tiun postenon ĝis 1935.
Sirákov
Sirákov (Sirakau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina 13 km sudokcidente de Žďár nad Sázavou kaj 8 km nordoriente de Polná. Vivas ĉi tie. Ĝi etendiĝas en bohemia flanko de historia landa limo de Bohemio kaj Moravio.
Daja Ram Sani
Kiel arkeologo
En 1903, Sani movis al la Panĝabio kaj al la cirklo de la Unuiĝintaj Provincoj, kie li laboris sub ''J. Ph. Vogel''. Sani estis okupita en la elfosaĵo de Kasia en 1905 kaj de Raĝagriho en Biharo sub John Marshall en januaro–februaro de 1906. Septembre de 1907, Sani helpis Marshall-on en la elfosaĵo de stupao ĉe Rampurva en la distrikto Ĉamparan. Li ankaŭ preparis katalogon de arĥeologiaj ruinoj ĉe Sarnato.
Sirákov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1319.
Daja Ram Sani
Kiel arkeologo
Sani laboris kiel kuratoro de la Muzeo Laknaŭo ekde 1911 ĝis 1912, kiam li estis fine translokigita al la arĥeologia departemento de la ŝtato Kaŝmiro. Sani revenis al Lahoro en 1917, kaj iĝis respondeculo pri la Unuiĝintaj Provincoj kaj Panĝabio. Laborante kiel kunhelpa inspektoro, Sani elfosis la indusan valon ĉe Harapo: tiuj estis la unuaj elfosadoj ene de la indusaj valoj.
En 1925 Sani translokiĝis al Delhio kiel dua direktoro-generalo de la Arĥeologia Servo de Barato, kaj en julio 1931 li plenumis la postenon de Hargeaves kiel la nova direktoro-generalo de la ASB. Sani estis la unua indiĝena hindano kiu plenumis tiun postenon.
Himanŝu Praba Re
Himanŝu Praba Re (naskita la 15-an de aŭgusto 1947) estas sciencistino pri la sanskrita, historiistino kaj arĥeologino. Ŝiaj interesoj inkluzivas la maran arĥeologion, la historion kaj la kulturon de la suda Azio. Re estas ricevinto de la esplora premio de la fondo Humboldt pro sia kunlabora esploro kun la programo Malproksimaj Mondoj (angle Distant Worlds Programme), kaj honora profesoro pri tiu programo ĉe la Universitato Ludoviko-Maksimiliano Munkeno en Munkeno, Bavario, Germanio. Ŝi ankaŭ servis kiel profesoro en la centro pri historiaj studoj de la Univeristato Ĝavaharlal Neru en Nov-Delhio, Barato. Re estis nomumita kiel la prezidantino de la nacia aŭtoritato pri monumentoj, sub la kontrolo de la registaro de Barato, ĝis 2015.
Kun sia interfaka esplorometodo, ŝi verkis multajn librojn kaj esplor-artikolojn pri historio, monda heredaĵo, kaj arĥelogio, kaj estas ricevinto de multaj premioj starigitaj fare de esplor-institucioj.
Re asertas, ke plejparto de la historiistoj esploradis ĉefe pri la politikaj dinastioj de mezepoka suda Azio kaj neglektis la historion de la maro. En ŝia lastatempa projekto — temante pri la marborda zono de Goao ĝis Mangaloro — ŝi celas studi la historion de la maro pere de la historiaj monumentoj kiuj datiĝis malantaŭe, je la tempo de la eŭropa kontrolo de Barato. Re rimarkas, ke la marborda historio ne povas esti izolita kiel la sola historio de Barato; male, ĝi devas esti objekto de studo de areo kovrante la tutan Hindoceanan regionon. Por konservi la endanĝerata marbordan heredaĵon, ŝi rimarkas, ke «ni devas procedi kun rigora esploro kaj miksaĵa historio, arĥeologio kaj heredaĵo, precipe monda heredaĵo».
Heptila valerato
Heptila valerato aŭ heptila valerato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la valerata acido kaj heptanolo. Heptila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heptila valerato prezentas valeratan grupon ligitan al heptila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Viloria de Rioja
Viloria de Rioja [biLOrja deriOĥa] estas loĝloko kaj municipo en la oriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Montes de Oca lime kun Rioĥo kaj en la subkomarko nomita Riojilla Burgalesa (Burgosa Rioĥeto).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,95 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 38 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 53 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Domingo García (poste Domingo de la Calzada) naskiĝis en Viloria en 1019. Tiu grava sanktulo mortis en “Burgo de Domingo” (Santo Domingo de la Calzada, de li mem fondita) en 1109. Al Domingo de la Calzada oni ŝuldas la rekonstruon de la ŝoseo inter Nájera kaj Redecilla del Camino, kio sudigis la Jakoban Vojon, al la Centra Altebenaĵo ĉe Montes de Oca.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1920
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Sfinkso de Naksoso
La Sfinkso de Naksoso, hodiaŭ lokata ĉe la arkeologia Muzeo de Delfo, estas statuo el marmoro alta 2,22 metrojn, portretante sfinkson, mita kreaĵo kun kapo de virino, brusto, kaj kompleksaj flugiloj de imponaj plumoj de rabobirdo turnitaj vertikale laŭ la alteco, kaj kun korpo de leonino. La sfinkso staras sur kolono de 10 metroj, kiu kulminas en unu el la unuaj ionikaj kapiteloj; gi estis starigita apud la templo de Apolono en Delfo, la tiama religia centro de antikva Grekio, en 560 a.K.E..
La unuaj fragmentoj estis malkovritaj en la sanktejo de la templo de Apolono en Delfo, en 1860. La ceterajn partojn oni trovis en 1893. Ĝi estis komence instalita sur steleo la a.K.E. kiel oferdono al la templo de Apolono de Naksoso, unu el la plej riĉaj insuloj Cikladoj de tiu epoko. La totala alto de la statuo (kolono kaj bazo komprenitaj) superas la 12,5 metrojn.
La greka sfinkso — leono kun la vizaĝo de homa virino — havis, laŭ la mitologio, ferocan forton; kiel gardisto, ĝi ofte aperis flanke de la enirejoj de la temploj. La reprezentadoj de sfinkso estas ĝenerale asociitaj al arkitekturaj strukturoj kiel reĝaj tomboj aŭ religiaj sanktejoj.
Priskribo
La fama sfinkso de Naksoso staras sur kolono kiu kulminis en ionika kapitelo.
Tio estas verŝajne la plej antikva ionika konstruaĵo en la Orakolejo de Delfo. Ĉi-statuo estis starigita apud la Halos, t.e., la plej sakra loko de Delfo, kie Apolono supozeble mortigis la pitonon. Laŭ la tradicio kaj ĝia mitologia reprezentado, la sfinkso havis la vizaĝon de virino portanta enigman rideton, la flugilojn de rabobirdo kaj la korpon de leonino. Ĝi estis ĉizita el granda peco de naksosa marmoro. La solida konstruo kombinis elementojn kiuj donis al la statuo karakteron de movado kaj vigleco kun detaloj kiel la hararo, la brusto kaj la flugiloj. ,, Ĝi ankaŭ estas rimarkinda pro esti frua ekzemplo de ĉievidebla skulptaĵo — la spektanto povas promeni ĉirkaŭ ĝin, kaj rigardi ĝin de ĉiuj flankoj —, kontraste al relief-hava skulptarto kiu estis ofta en tiu tempo. La monumento estis farita tute el marmoro kaj atingis 12,45 metrojn en alteco. La monumento ŝajnas impona al vizitantoj kaj estis tipa ekzemplo de naksosa skulptaĵo en sia pli bona epoko, t.e., la 6-a jarcento a.K.E..
Sur la bazo, aperas surskribo datita 328-327 a.K.E., kiu renovigas la promanteia-n por la Naksosanoj:
Tiel, la Naksosanoj rajtis akiri orakolojn kiel unuaj.
Terminologio
La termo «manthian» signifas profetaĵon, kaj la greka vorto Μάντις siginifas «profetinon, aŭguristinon». La roluloj de la manto kaj de la profetino aperas ankaŭ ĉe la poeto Teokrito. Sendube, la nomo de tiu insekto devenas el sia hieratika sinteno.
Aliaj kolonoj
Multnombraj similaj kolonoj kronitaj per sfinksoj estis malkovritaj en la antikva Grekujo, ekzemple en Sparto, Ateno aŭ Spato, kaj kelkaj el ili estis uzitaj kiel funebraj steleoj. .
Oni ankaŭ sugestis, ke la grekaj kolonoj de la 6-a jarcento a.K.E. kiel la sfinkso de Naksoso eble inspiris la pilastrojn de Aŝoko de la 3-a jarcento a.K.E. en Hindio, sekve de la kontaktoj inicitaj de Aleksandro la Granda en 320 a.K.E. kaj daŭrigitaj fare de la Grekoj-Baktrianoj kaj de la Hindogrekoj.
Repliko de la sfinkso de Naksoso estas instalita, ekzemple, antaŭ la enirejo de la Archéopôle (areo pri arkeologio) de Akvitanio, en la kampuso de la Universitato Bordozo Montaigne, en Francio.
Monay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
(159612) 2002 AV17
(159612) 2002 AV17 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,21814 astronomia unuo, tie estas 32,633 milionoj da km.
Darbonnay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1908
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Ankaŭ la gimnasta teamo de 30 atletoj grupe gajnis teaman arĝentan medalon. En tiu teamo estis inter alie:
Ilona T. Erdélyi
Ilona T. Erdélyi [tE erdEji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo T. Erdélyi Ilona estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Török Tamásné, ŝia frato estis Zsuzsanna Erdélyi, ŝia konata filo estis Ádám Török (ekonomikisto), ŝia avo estis János Erdélyi.
naskiĝis en Komárom.
Biografio
en la jaroj 1946 kaj 1947 studis en universitatoj en Romo kaj Peruĝo, tamen ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950. Ŝi laboris en literatura organizaĵo de Hungara Scienca Akademio ĝis 1956, poste en akademia instituto ĝis 1989. Ŝi estis docento en Universitato de Vieno inter 1986-1988, krome inter 1994-2003 ŝi instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. Ŝi kandidatiĝis en 1975, ŝi doktoriĝis en 1995 antaŭ la Akademio. Ŝi naskis du filojn en 1952 kaj 1956. Ŝi ricevis premiojn inter 1994-2016.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1912
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Rodkov
Rodkov (Rotkau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina proksimume 3 km sudokcidente de Bystřice nad Pernštejnem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1436.
Hirako
Kvankam la hirakoj gardas iun similan eksteran aspekton kun ronĝuloj kiel la kavio aŭ la marmoto, fakte ili estas speco de hufuloj. Nuntempe oni konsideras ilin kiel la plej proksimajn vivantajn parencojn al la elefantoj kaj la manatoj, eĉ se ilia fizika aspekto estas tre malsama, kaŭzita de la diverĝa evoluo.
Konduto
Ili kutimas vivi en grupoj kaj komunikas inter si per diversaj krioj. La grundaj specioj estas tagaj kaj pli gregaj, ili rifuĝas sin de la predantoj en nestoj kaj fendoj de la rokoj. La arbaj specioj estas noktaj kaj vivas en grupoj pli malgrandaj kiuj kutimas rifuĝiĝi en la truoj de la arboj dum la tago. Ili nutras sin per malsamaj vegetaloj dependante de la tipo de specio.
Ili estas malgrandaj herbo-manĝuloj kiuj okupas ekologian niĉon kaj similan biotopon al tiu de la kunikloj kaj estas la plej similaj al la malgrandaj prahufuloj de la Terciara Erao. Ili posedas kvar fingrojn antaŭe kaj tri en la postaj membroj, ili posedas hufojn kaj unu ungon en la interna fingro uzata por skrapi sin.
La specioj de la genro Procavia estas komunaj en la tuta Afriko, krom Madagaskaro, kaj ĉefe en la stepoj de Arabio, Palestino kaj Sirio; ili loĝas en nestoj aŭ en la arboj.
Genroj kaj specioj
Oni priskribis la sekvajn genrojn kaj speciojn:
Stacio Fujigaoka (Gubernio Aiĉi)
Strukturo de stacio
Du kontraŭaj kajoj kaj du trakoj estas en levita stacio, instalinte moveblaj kajaj bariloj. Ĝi havas du faldtrakojn sur la norda flanko. Ekzistas 1 biletpordo sur ĉiu flanko de la kunkuro sur la nordaj kaj sudaj flankoj, kaj 3 enirejoj (elirejo n-ro 2a sur la norda flanko de biletpordo povas esti uzata por kaj oriento kaj okcidento). Estas 3 liftoj entute, 1 ĉe la enirejo (ekster la suda biletpordo) kaj 1 ĉe ĉiu kajo por senbariero. Antaŭ tiu ĉi stacio estas la Fujigaoka Fabriko de la Transportado Agentejo de Urba de Nagoya, kiu estas la trajnodeponejo por la metroo, kaj la trako daŭras en la direkto de Urbo de Nagakute.
Tiu stacio estas sub la jurisdikcio de la Linio Higashiyama vetura distrikto.
La " Familia Marto Stacio Fujigaoka de Linio Higashiyama Vendejo" estas malfermita en la stacidomo (ekster la norda biletpordo).
Situacio de uzado
Laŭ la retejo de la Nagoja Urbo Transporta Buroo, la averaĝa nombro da pasaĝeroj en 1 tago en 2019 estis 30.666. Ĝi estas la 4-a stacio sur la Linio Higashiyama post Nagoya, Sakae, kaj Fushimi. De ĉiuj 87 stacioj sur la Nagoja Municipa Metroo, ĝi estas 6-a post Nagoya, Sakae, Kanayama, Fushimi, kaj Yabachō.
Strukturo de stacio
Subtera stacio kun 1 insula kajo kaj 2 trakoj. Estas 1 biletpordo kaj 3 enirejoj. La kunkuro kaj kajo etendiĝas orienten kaj okcidenten sub "Fujigaoka effe". Ĝi situas iomete oriente de la konstruaĵo de metroa stacio. Por senbariero, ekzistas 4 liftoj entute, 1 ĉe ĉiu 3 enirejo kaj 1 ene de la biletpordo. Por sekuro, plenaj vizaĝaj kajaj pordoj estas instalitaj.
Situacio de uzado
Laŭ ĉiu numero de 『ながくての統計』("Stakistika de Nagakute"), la ŝanĝoj en la nombro da pasaĝeroj estas jenaj:
Problemo de Fujigaoka
Dum la Japana Monda Ekspozicio de 2005 ( Aiĉi, Japanio ) okazigita en 2005, ekzistis problemo, ke kapacito de transporto mankas por transdonado de la direkto de Stacio Nagoya inter la Metroa Linio Higashiyama kaj Aiĉi Rapida Transito (ĉi-poste referite kiel Linimo).
Problemo kaj kaŭzo
En 2005, Linio Higashiyama povis transporti ĉirkaŭ 15,000 pasaĝeroj je horo, sed Linimo povis transporti nur ĉirkaŭ 4,000 pasaĝeroj je horo. La kialo estas, ke dum la Higashiyama Linio kuras 6-veturilon trajnon ĉiujn 2 minutojn, la Linimo kuras nur 3-veturilon trajnon ĉiujn 6 minutojn. Tiel, ĉiun fojon, kiam la metroo alvenas al Stacio Fujigaoka, la nombro da pasaĝeroj, kiuj ne povas suriri la Linimo, daŭre pliiĝas. Kaj la pasaĝeroj superfluas sur la kajon, kunkuro kaj grundnivelo, rezultigante restaĵajn pasaĝerojn. Tiutempe, signojn, kiel "Atendotempo 80 minutoj de ĉi tie" estis afiŝita. .
Influo de Ghibli Parko
Kiam Ghibli Parko malfermiĝas la 1-an de novembro 2022, la Nagoja Urba Transportado Agentejo atendas ke pasaĝeroj estas "Ne tiel granda kiel la Ekspozicio". La kialo estas ke dum la nombro da vizitantoj al la Ekspozicio estis pli ol 100,000 tage, Ghibli Parko atendas ĉirkaŭ 5,000 vizitantojn pro la sistemo de rezervado. Tamen estas atentata la eblecon, ke la vizitantoj al la Memora Parko de la Ekspozicio pliiĝos de influo de malfermo de la parko. Tial, la Transportado Agentejo pensas "Kiam rimedo estos necesa, ni prenas la remidon".
Ankaŭ, por eviti obstrukciĝon kiel la Ekspozicio, ili instigas al vizitantojn uzi la sekvantan transporton: la rektan buson al Ghibli Parko, kiu foriras de Stacio Nagoya ĉe la Meitetsu Busa Centro, la trajno tra Stacio Kozoji kaj Stacio Yakusa, kaj la trajno de Stacio Sakaemachi tra Stacio Shin-Seto kaj Stacio Yakusa.
Nagoja Urba Buso
" Fujigaoka " bushaltejo - Foriras kaj alvenas al la urbobusa stacio ĉe la okcidenta flanko de la stacidomo.
Meitetsu Buso
" Fujigaoka " bushaltejo - Foriras kaj alvenas ĉirkaŭ "Fujigaoka effe" sur la orienta flanko de la stacio.
[ ] estas la itinera numero.
Toyotetsu Buso
" Fujigaoka Station " bushaltejo - Kiel Meitetsu Bus, ĝi foriras kaj alvenas ĉirkaŭ "Fujigaoka effe" sur la orienta flanko de la stacio.
Aliaj busoj
Krome, la Nagakute Urba Komunuma Buso "N-Buso" Linio Fujigaoka haltas sur la orienta flanko de la stacio (ne eniras la urbobuson aŭ Meitetsu-busfinstaciojn).
Loknomo
Ĝis la Meiji-epoko, ĝi estis Vilaĝo de Fujimori, do ekzistas loknomoj rilataj al "Fuji" (visterio), kiel Fujimori kaj Fujisato en la ĉirkaŭaĵo. Ĉar ĝi estas monteta zono, estas multaj lokoj nomataj "...gaoka" (de monteta) en la ĉirkaŭaĵo.
Barués
Barués estas neloĝata vilaĝo, en la municipo Sos del Rey Católico, en la provinco Zaragozo. Ĝi apartenas al la komarko Cinco Villas, en la historia hispana regiono Aragono.
Stacio Fujigaoka (Gubernio Aiĉi)
Aliaj
Kvankam komence ekzistis ankaŭ ideo, ke la metroo malfermas tra Inokoishi aŭ Takabari, sed, la altiro al Fujigaoka estis realgita, pro lokaj entuziasmaj kampanjoj kiel disponigado de libera tero por la deponejo.
Barués
Geografio
"Barués" situas proksimume sep kilometrojn sude de "Sos del Rey Católico". La loko estas alirebla per trikilometra pavimita vojo kiu komenciĝas en la vilaĝo "Novellacos".
Stacio Fujigaoka (Gubernio Aiĉi)
Aliaj
Dum la stacio de Linio Higashiyama estas levita linio supergrunda, la stacio de Linimo estas subtera (Preter Stacio Hanamizuki-dōri apud la stacio estas levita supergrunda linio). Ĉar en malfermo de Linio Higashiyama ĉirkaŭo de la stacio estis ne evoluinta, konstruato de la stacio sub tera estis ne necesa pro facila akiro de tero. Sed, ĉar en malfermo de Linimo ĉirkaŭo de la stacio multaj domoj estas konstruita, kaj ĉar Stacio Fujigaoka estas monteta zono, la stacio estis konstruita sub la tero, pro malfacila akiro de tero, kaj pro klino. Kiel ĉi tia ŝablono, ke metroo estas supergrunda kaj privata fervojo estas sub tero, estas Stacio Minami Senju en Kvartalo Arakawa, Gubernio Tokyo, kaj Stacio Kujō en Urbo de Ōsaka.
Barués
Geografio
Ĝia distanco al Zaragozo estas 120 km kaj ĝia alteco sur la marnivelo estas 650 m. Komence de 1999 Barués havis 8 loĝantoj, fine de 2006 nur 3 kaj iom pli poste, en la jaro 2008, ĝi restis tute senhoma.
La vilaĝo "Barués" situas ĉe la kunfluo de la interkrutejoj Barués kaj Vandunchil.
Stacio Fujigaoka (Gubernio Aiĉi)
Aliaj
En la momento de la malfermo de la metroo, ekzistis nur 1 el 4 trajnoj (labortagoj) aŭ 5 trajnoj (ferioj) kurantaj rekte al ĉi tiu stacio (je intervaloj de proksimume 15 minutoj), kaj la resto iris reen al Stacio Hoshigaoka. Tamen en 1971 trajnoj estis pliigata 1 el 3 (labortagoj) aŭ 4 (ferioj), kaj en 1975, 1 el 2 estis pliiganta. En 1982, principe ĉiuj trajnoj foriru de kaj alvenu ĉe ĉi tiu stacio, de la tempo Stacio Takabata estis malfermita.
Barués
Demografio
Evoluo de la loĝantoj de Barués de la jaro 1999 ĝis 2008: 8 (1999) -- 6 (2000) -- 5 (2001) -- 4 (2002) -- 2 (2003)
4 (2004) -- 3 (2005) -- 3 (2006) -- 1 (2007) -- 0 (2008)
Stacio Fujigaoka (Gubernio Aiĉi)
Aliaj
Ĉar ĉiuj trajnoj alvenantaj ĉe Kajo 1 de tiu metroa stacio eniras la deponejon, post la komenco de unu-homa operacio, la en-veturila aŭtomata anonco estis ĝisdatigita. La averta anonco, uzita sur la Linio Sakura-dōri, por malhelpi pasaĝerojn restanta en trajnoj, estis elsendo.
Barués
Historio
Ĝi havis 30 domojn kaj pli ol 100 loĝantojn. Fundamente ĝi vivis per cerealo kaj brutaro. Oni semis tritikon kaj hordeon kaj prizorgis ŝafojn.
La elektro neniam atingis Barués, kaj la akvo devis esti alportita de fonto proksimume 10 minutojn de la vilaĝo. Tie oni lavis kaj blankigis la vestojn per blankigilo de ligna cindro.
Estas menciinde
Malgraŭ esti neloĝata vilaĝo, dum la festo de San Gregorio, ĝiaj iamaj loĝantoj ne ĉesas iri al la pilgrimado ĉiujare.
Vintila Horia
Vintilă HORIA Iucal (Segarcea, Rumanio, 18a de Decembro 1915 - Collado Villalba, Madrido, Hispanio, 4a de Aprilo 1992) estis rumandevena verkisto en rumana, franca kaj hispana lingvoj.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1904
Fakte la Norvega Olimpika Komitato ne sendis oficialan teamon al tiu unua olimpiko ekster Eŭropo. Tamen Charles Ericksen kaj Bernhoff Hansen individue partoprenis en du konkursoj de luktado kaj ĉiu el ili gajnis oran medalon.
Vintila Horia
Biografio
Li estis sekvanto de la ekstremdekstra teoriulo Nichifor Crainic, kaj membro de la redakta teamo de ties revuo, Sfarmă piatră. ​ Li verkis artikolojn en Gândirea kaj Porunca vremii en kiu li laŭdis la italan faŝismon de Benito Mussolini, laŭ li miracolul fascist ('la faŝisma miraklo'), ​ dum li atakis prestiĝajn avangardajn verkistojn kiel Tudor Arghezi kaj Eugen Lovinescu, kiujn la ekstremdekstruloj rumanaj konsideris "dekadencaj".
Kiam li iĝis ministro de propagando de la reĝa diktaturo de Karolo la 2-a, Crainic sendis Horia kiel diplomato al Romo en la faŝisma Italio. Laŭ li mem asertis, Horia kunhavis la opozicion de la faŝismema Crainic kontraŭ la pli ekstrema branĉo de la rumana faŝimo, nome la La Fera Gvardio. Kiam tiu elpostenigis Karolon kaj enpoviĝis en la nova Nacia Legia Ŝtato, ankaŭ Horia estis elpostenigita kaj translokiĝis al Vieno, tiam jam en Nazia Germanio.
Kiam Rumanio ŝanĝis je flanko dum la Dua Mondmilito, kaj aliĝis al la Aliancanoj en 1944, Horia estis arestita de la nazioj en Vieno kaj malliberigita en la koncentrejoj Krummhübel kaj Maria Pfarr. Post unu jaro li estis liberigita de la Brita Armeo kaj translokiĝis al Bolonjo, Italio, kun sia edzino Olga.
Horia decidis ne reveni al Rumanio, eĉ antaŭ ties falo en la bloko de Sovetunio. En 1946 li estis foreste juĝita kaj kondamnita al porviva malliberigo pro sia helpo al la faŝisma ideologio en Rumanio kaj kunlabori kun la nazia ambasadejo tiukadre. Tiu kondamno neniam estis nuligita.
Horia vivis en Italio, kie li amikiĝis kun Giovanni Papini. En 1948 translokiĝis al Argentino, kie dum peronisma regado estis profesoro en la Universitato de Bonaero. Ekzilita denove, en 1953 setliĝis definitive en Frankisma Hispanio​. Tie li ricevis favorajn postenojn kaj verkis, unue en hispana kaj poste en franca la romanon "Dio naskiĝis en ekzilo". ​ En Hispanio li plu verkis, estis ĵurnalisto de la madriga gazeto El Alcázar, elstara proparolanto de la hispana ekstremdekstro, kaj fondinto de diversaj komunikiloj.
Ponto de Neuilly
La Ponto de Neuilly (Pont de Neuilly) estas ŝosea kaj fervoja ponto portanta la Nacian Vojon 13 (N13) kaj linion 1 de la Metroo de Parizo, kiu transiras Sejnon inter la dekstra bordo de Neuilly-sur-Seine kaj Courbevoie kaj Puteaux sur la maldekstra bordo en la departemento Hauts-de-Seine. Ĝi alrigardas la ĉefsidejojn de La Défense kaj troviĝas sur la historia akso de Parizo.
Rantaraitti
Rantaraitti estas porpiedira kaj porbicikla asfalta mallarĝa vojo en Jyväskylä. Ĝi ĉirkaŭas Jyväsjärvin. Oni proponis tian vojon jam dum la 1970-aj jaroj. La projekto fariĝis preta en 2014. Ĝi estas unu el plej popularaj sportlokoj en Jyväskylä.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1900
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Abot-Kamay na Pangarap
Abot-Kamay na Pangarap estas filipina televidseria elsendaĵo de GMA Network en 2022. Ĉefrolado estas de Carmina Villaroel kaj Jillian Ward.
Ermita Virgen Valme (Metroo de Sevilo)
Ermita Virgen Valme estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Moskeo Juĥari Govhar Agha
La moskeo Juĥari Govhar Agha (Yuxarı Gövhər ağa məscidi, վերին մզկիթ) estas moskeo situanta en la urbo Ŝuŝo en la pridisputata regiono Montara Karabaĥo. La moskeo ankaŭ portas la nomon Boyuk Juma (Granda Moskeo) de Govhar Agha (Gövhər Ağanın Cümə məscidi).
La azera nomo signifas supra moskeo Govhar Agha, ĉar estas plia, pli malgranda, samnoma moskeo en la proksimeco, kiu situas iom pli sube. Ambaŭ moskeoj estas konsideritaj simboloj de la azerbajĝanaj kaj islamaj loĝantoj de la urbo. La konstruaĵo situas ĉe la ĉefa strato kaj konsistigas grandan parton de arkitektura komplekso inkluzive de madraso, butikoj, kaj domoj konstruitaj fare de la sama arkitekto. La konstruado de la moskeo estis komencita jam en 1768, sed estis ĉesigita por longa tempo. La konstruo tiam estis rekomencita kaj kompletigita en 1883-1885 fare de la arkitekto Karbalayi Safikhan Karabakhi.
La moskea preĝhalo estas tri-nava en kvadrata formo dividita per 6 ŝtonkolonoj. La tri-traba verando en la norda sekcio de la moskeo donas al ĝi ortangulan formon.
La sama konstrupadrono povas esti rigardita en la plej multaj el la moskeoj ĉie en Karabaĥo konstruita fare de Kerbalayi Safikhan Karabakhi.
Hospital de Valme (Metroo de Sevilo)
Hospital de Valme estas estonta stacio sur linio 3 de la Metroo de Sevilo, situanta en Sevilo.
Wendy Doniger
Wendy Doniger O'Flaherty (naskiĝinta la 20-an de novembro 1940 en Nov-Jorko) estas usona hindologo kaj sciencistino pri la sanskrita.
Kariero
Doniger naskiĝis en Nov-Jorko de ne-praktikantaj judaj gepatroj, kaj kreskis en la kvartalo Great Neck, kie lia patro Lester L. Doniger (1909–1971) laboris kiel eldonisto.
Dum siaj jaroj de gimnazio, ŝi studis la dancon kun George Balanchine kaj Martha Graham. En 1962, ŝi diplomiĝis kun honoroj en la sanskrita kaj en hindaj studoj ĉe la Radcliffe College. En junio 1963, ŝi atingas la grado de magistro pri arto. En 1963–1964, ŝi studis en Barato dank'al 12-monata stipendio de la American Institute of Indian Studies (Usona instituto pri hindaj studoj) de la universitato Ĉikago. En junio 1968, ŝi ricevas sian unuan Doktorecon ĉe la universitato Harvard por ŝia tezo Asketismo kaj sekseco en la mitologio de Ŝivo, redaktita sub la direkto de Daniel H. H. Ingalls. En februaro 1973, ŝi ricevis sian duan Ph.D.-on pri orientala scienco ĉe la universitato Oksfordo, por sia tezo The Origins of Heresy in Hindu Mythology («La originoj de herezo en la hindua mitologio») gvidita fare de Robert Charles Zaehner. Ekde tiam, ŝi estis nomita ses-foje doktoro "honor-kaŭze".
Ekde 1978, ŝi okupas la katedron «Mircea Eliade» pri la historio de la religioj ĉe la Universitato Ĉikago, Divinity School. .
En 1979, ŝi ekpartoprenis la eldonan komitaton de la ĵurnalo History of Religions (Historio de la Religioj). En 1984, ŝi estas elektita prezidantino de la American Academy of Religion (Usona akademio pri religio). En 1997, ŝi estas elektita prezidantino de la Association for Asian Studies (Asocio pri aziaj studoj).
Verkoj
Plejparte de ŝia verko konsistas en la traduko, la interpreto kaj la kompara studo de elementoj de la hindua mitologio, inkluzivante la modernajn konceptojn de ĝenro, de sekseco kaj de identeco.
Ŝi estas sanskritisto kaj filologo laŭ malnova maniero.
Doniger verkis16 librojn kaj estas la aŭtoro de centoj da artikoloj eldonitaj, inter la aliaj, por The New York Times Book Review, la London Review of Books, The Times Literary Supplement, The Times, The Washington Post, U.S. News & World Report, International New York Times, Parabola, The Chronicle of Higher Education, Dædalus, The Nation, kaj la Journal of Asian Studies.
152533 Aggas
152533 Aggas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la arizonan inĝenieron pri kaj  Steven Aggas, tenanton de 20 patentoj en tiu kampo. Kiel amatora astronomo, li gajnis premiojn pro la konstruo de teleskopoj. En 1020 li fondis la Centron Apache-Sitgreaves por Astrofiziko, kiu estas en norda Arizono.
Deklaracio pri Virinaj kaj Civitaninaj Rajtoj
La deklaracio de la rajtoj de virinoj kaj civitaninoj kiun ŝi verkis havas grandan historian signifon pro sia pionireco. Ĝi sukcesis unuafoje enfokusigi la publikan tenton sur diversaj feminismaj temoj kaj tra la paso de la sekvantaj generacioj akiris grandan influon.
Antaŭaj provoj de egaleco
La Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj estis adoptita en 1789 fare de la Nacia Konstituciiga Asembleo (france Assemblée nationale constituante), dum la la fruaj tagoj de la Franca Revolucio. La deklaracio, preparita kaj proponita fare de la Markizo de La Fayette, deklaris ke ĉiuj viroj "naskiĝas kaj restas liberaj kaj egalaj en rajtoj" kaj ke tiuj rajtoj estis universalaj. Tiu deklaracio iĝis centra kaj ŝlosila dokumento por la historio de la homaj rajtoj kaj klasika formuliĝo de la rajtoj de la individuo rilate al la ŝtato. La deklaracio elmontris faktajn konfliktojn en leĝoj kiuj traktis civitanojn malsame surbaze de sekso, raso, klaso aŭ religio. En 1791, novaj artikoloj estis aldonitaj al la franca konstitucio kiu etendis burĝajn kaj politikajn rajtojn al protestantoj kaj judoj, kiuj antaŭe estis persekutitaj en Francio.
En 1790, Nicolas de Condorcet kaj Etta Palm d'Aelders malsukcese apelaciis al la Nacia Asembleo por etendi burĝajn kaj politikajn rajtojn al virinoj. Condorcet deklaris ke "li kiu voĉdonis kontraŭ la rajto de alia, estu ĝi la religio, koloro aŭ sekso de tiu alia persono, ekde nun neniam rajtas la observado de sia propra rajto."
En oktobro 1789, virinoj en la parizaj merkatoj, tumultantaj pro la alta prezo kaj malabundeco de pano, komencis marŝi al Versailles, en marŝo foje konata kiel la "Virina Marŝo sur Versailles". Kvankam la marŝo ne estis bazita sole sur provo etendi naturajn kaj politikajn rajtojn al virinoj, la manifestaciantoj kredis ke egaleco inter ĉiuj francaj civitanoj etendus tiujn rajtojn ankaŭ al virinoj, politikaj malplimultoj, kaj senteraj civitanoj. Kvankam dum la marŝo, la reĝo Ludoviko la 16-a finfine agnoskis la ŝanĝojn asociitajn kun la Franca Revolucio kaj jam ne kontraŭbatalis tiajn liberalajn reformojn, la gvidantoj de la revolucio ne rekonis ke virinoj estis la plej granda forto en la marŝo, kaj ne etendis naturajn rajtojn al virinoj.
En novembro 1789, en respondo al kaj la Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj kaj la malsukceso de la Nacia Asembleo rekoni la naturajn kaj politikajn rajtojn de virinoj, grupo de virinoj komencis peticion por etendi egalecon al virinoj, kaj petis al la Nacia Asembleo inkluzivi ankaŭ virinojn. Malgraŭ ke multe da peticioj estis plurfoje prezentitaj kaj reprezentitaj al la Nacia Asembleo, ĉi tiu temo de virina egaleco neniam estis levita aŭ diskutita.
La Franca Revolucio ne kaŭzis la rekonon de la rajtoj de virinoj, kaj tio igis de Gouges publikigi la Deklaracion de Virinoj kaj Civitanrajtoj komence de 1791.
Politiko de de Gouge
Olympe de Gouges estis franca dramisto kaj politika aktivulo kies feminismaj kaj kontraŭsklavecismaj verkaĵoj atingis grandajn spektantarojn. Ŝi komencis sian karieron kiel dramisto en la fruaj 1880-aj jaroj, kaj kiam la politikaj streĉitecoj de la Franca Revolucio konstruiĝis, ŝi iĝis pli engaĝita en aferoj de politiko kaj leĝo.
En 1788 ŝi publikigis Réflexions sur les hommes négres, kiu postulis kompaton por la malfacilaĵoj trafitaj de sklavoj en la francaj kolonioj. Por de Gouges ekzistis rekta ligo inter la absoluta monarkio en Francio kaj la institucio de sklaveco, ŝi argumentis ke "viroj ĉie estas egalaj... reĝoj kiuj simple ne deziras sklavojn; ĉar ili scias ke ili havas submetiĝemulojn ." Ŝi venis al la atento de publiko kun la teatraĵo l'Esclavage des Noirs, surscenigita ĉe la fama Comédie Française en 1785.