cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dagŭanjŭan-ĝardeno
Nordokcidente de la kiosko situas Jihongjŭan (Plenzura Ruĝa Korto), loĝejo de Ĝia Baoĝu, heroo en la romano Ruĝdoma sonĝo. Enpaŝinte la kortan pordon dekoraciitan per floroj, oni povas vidi ĉirkaŭantan verandon kaj kvin ĉefajn ĉambrojn. En la korto orname staras groteskaj ŝtonoj. Antaŭ la perono kreskas baŝooj (Musa basjoo) kaj spektabiloj (Malus spectabilis). La tuta konstruaĵo aspektas lukse eleganta.
Oriente de ĝi troviĝas Ŝjaŭŝjanggŭan (Halo en Bambuaro), loĝejo de Lin Daiĝu, amatino de Ĝia Baoĝu. Interne de ringmuro staras delikate ĉarma domo, zigzagas koridoro, verdas bambuaro kaj lirlas fonto.
Kelkan distancon oriente estas Ĉiŭŝŭangĝaj (Domo de Aŭtuna Freŝo), kie la ĉambroj estas altaj, kaj en la malantaŭa korto kreskas sterkulioj kaj baŝooj. Nordoriente de la domo vidiĝas kampara pejzaĝo -- interkampaj padoj, malalta bruna kortomuro, pajlotegmentita domo, heĝo, puto ktp. Jen estas Daŭŝjangcun (Vilaĝdomo de Riz-bonodoro). Ankaŭ ĝi kaj Ĉiŭŝŭangĝaj estas loĝejoj de personoj en la menciita romano.
Sude de Jihongjŭan estas lageto kun klara akvo, kaj sur la akvo staras la kvarangula kiosko Dicuj (Kiosko de Gutanta Smeraldo), kun suprenlevita tegmentrando.
La tuta konstruado de la ĝardeno plenumiĝis en la jaro 1987.
Monaĥejo Engelberg
Monaĥejo Engelberg estas benediktana monaĥejo kaj princabatejo fondita en la jaro 1120 de la nobelo Konrado de Sellenbüren.
Historio
La abato de la Monaĥejo Engelberg dum mezepoko estis la reganto de la tuta valo de Engelberger Aa kaj la monaĥejo posedis multajn bienojn kaj teritoriojn en tuta Alemanio. Engelberg sub la kontrolo de la monaĥejo estis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 aparta ŝtato, kiu ek de 1306 estis asociita membro de la Svisa Ĵurkomunumo. En la jaro 1798 la helveta registaro devigis la abaton de Engelberg rezigni pri la regado de la valo kaj Engelberg tiam unue aliĝis al la Kantono Nidvaldo kaj poste en la jaro 1815 al la Kantono Obvaldo.
La monaĥejo plurfoje estis detruita de incendioj, kaj la valo de Engelberg ankaŭ plurfoje estis viktimo de pestepedemioj kaj politikaj kvereloj. En la jaro 1690 estis konstruita la Senjora domo Grafenort kiel ripozejo de la abato kaj la monaĥoj en la suba valo. La monaĥejo en sia hodiaŭa formo estis konstruita en la 18-a jarcento. La konstruado daŭris dekkvin jarojn de 1730 ĝis 1745.
Eklezia aparteno
Ĝis la jaro 1814 la abatejo Engelberg apartenis eklezijure al la episkopejo Konstanco. Ek de 1814 ĝi estas parto de la episkopejo Koiro.
Apartaĵoj
La orgeno en la abata preĝejo estas la plej granda orgeno de Svislando.
Lieven Gevaert
Lieven GEVAERT [LIvn GEvart] (naskiĝis en Antverpeno la, mortis en Hago la ) estis flandra industriisto.
Li komencis sian karieron en la entrepreno de sia patrino, kie oni mane produktis fotografian paperon. En 1894 li fondis la firmaon Lieven Gevaert & Co. En 1920 ĝi estis renomita al N.V. Gevaert Photo-producten. En 1964 Gevaert Photo-Producten NV kunfandiĝis kun la germana firmao Agfa AG kaj kreiĝis Agfa-Gevaert NV.
Jam kiel junulo li estis tre sociema kaj flandrema. Li estis forte influita de la encikliko Rerum Novarum kaj de la verkoj de Lodewijk de Raet. Liaj ĉefaj agadoj temis pri la nederlandlingvigo de la loka industrio kaj pri la kreo de instruado en la loka lingvo. Tiel li kreis en Antverpeno la Sint-Lievenscollege por knaboj kaj la Sint-Ludgardisschool por knabinoj.
Hardt (Nigra Arbaro)
Hardt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottweil, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(12063) 1998 FH11
(12063) 1998 FH11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Preone
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Enemonzo, Socchieve, Tramonti di Sotto (PN), Verzegnis kaj Vito d'Asio (PN).
Eksteraj ligiloj
e Italio]]
Berendt
Berendt:
Hunsingo
Hunsingo (groninge: Hunzego aŭ Hunzengo) estas regiono en la provinco Groningen ĝi situas inter la rivero Reitdiep kaj la kanaleto Maarvliet. Hunsingo estis unu el la tri Ommelanden. Ĝi limas je la norda flanko al la Vadomaro, en la oriento al la regiono Fivelingo, en la okcidento al la Westerkwartier kaj Frislando kaj en la sudo al la regiono Gorecht. La regiono konsistas el la komunumoj De Marne, Eemsmond la plej granda parto de la komunumoj Bedum kaj Winsum kaj la antaŭa komunumo Middelstum.
Ondine (aktoro)
Robert OLIVO alinome Ondine (16a de junio, 1937 - 28a de aprilo, 1989) estis usona aktoro. Li estis plej bone konata pro sia apero en serio de filmoj en la mezo de la 1960-aj jaroj fare de Andy Warhol.
Ondine aperis ankaŭ en filmoj fare de sia amanto, Roger Jacoby, kiaj Dream Sphinx Opera, L'Amico Fried's Glamorous Friends kaj Kunst Life.
Fine, Ondine vivtenis sin per montrado de filmoj de Warhol kaj prelegoj pri siaj tagoj kiel varholaj "supersteluloj" ĉe la altlerneja itinero. Li mortiĝis pro malsano de hepato en Queens, Novjorko, en 1989 je aĝo de 52. Li estis ludita en la filmo I Shot Andy Warhol de Michael Imperioli.
Ministerio pri socialaj aferoj kaj sano (Francio)
La ministerio pri socialaj aferoj kaj sano estas la ministeria servo de la franca registaro komisiita pri sano, kaj efektivigo de la sociala politiko de la registaro
De la, la ministro pri socialaj aferoj kaj sano estas Marisol Touraine en la dua registaro de Jean-Marc Ayrault. De la 21-a de junio 2012, ĝi disponas pri tri delegitaj ministroj : Michèle Delaunay komisiita pri maljunularo kaj aŭtonomeco, Dominique Bertinotti komisiita pri familio kaj Marie-Arlette Carlotti komisiita pri handikapuloj kaj batalo kontraŭ ekskludo.
Historio
La ministerio pri sano originis kiel ministerio pri higieno, asistado kaj sociala antaŭzorgo la, el la direkcio pri asistado kaj publika higieno, kiu tiam dependis de la ministerio pri enlandaj aferoj kaj de la direkcio pri sociala antaŭzorgo en la ministerio pri laboro ekde ties kreo en 1906. La ministerio pri publika sano estis kreita el tiu lasta ministerio per la leĝo de la. Ĝi fariĝis de 1934 ĝis 1936 ministerio pri publika sano kaj fizika edukado. Dum la dua mondmilito, ĝi estis ligita al la ministerio pri familio aŭ malaperis. Fine de 1946, ĝi fandiĝis kun la ministerio pri loĝantaro, kun la nomo de ministerio pri publika sano kaj loĝantaro, antaŭ ol adopti la nomon de ministerio pri socialaj aferoj en 1956, akirante la atribuojn de sociala asekuro antaŭe donitaj al la ministerio pri laboro. La komisio pri sano multe variis sub la kvina Respubliko, la vorto « sano » kelkfoje estis en la titoloj de neniu ministerio, kaj estis nur « socialaj aferoj » aŭ « solidareco ».
Komisioj kaj atribuoj
La ministro pri socialaj aferoj kaj sano preparas kaj efektivigas la politikon de la registaro pri socialaj aferoj, solidareco kaj sociala kohereco, publika sano kaj organizado de flegsistemo.
Organizado
La ministro pri socialaj aferoj kaj sano aŭtoritatas super :
Ĝi aŭtoritatas super la ĝenerala direkcio pri sociala kohereco kune kun la ministro pri ekonomio kaj financoj, la ministro pri virinrajtoj kaj la ministro pri sporto, junularo, popola edukado kaj asocia vivo, en la limoj de iliaj atribuoj.
Ĝi aŭtoritatas super la direkcio pri sociala asekuro kune kun la ministro pri ekonomio kaj financoj.
Ĝi aŭtoritatas super la direkcio pri esplorado, studoj, taksado kaj statistikoj kune kun la ministro pri ekonomio kaj financoj kaj la ministro pri laboro, dungado, profesia klerigo kaj sociala dialogo.
Ministro
Aldone al la centra administracio, la ministro aŭtoritatas super siaj delegitaj ministroj, sian asistantaron kaj sian proparolanton. Ankaŭ la delegitaj ministroj havas sian propran asistantaron.
Pierrefontaine-les-Varans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ministerio pri socialaj aferoj kaj sano (Francio)
Ministro
En la dua registaro de Jean-Marc Ayrault, la ministro pri socialaj aferoj kaj sano estas Marisol Touraine, Ŝi disponas pri tri delegitaj ministroj : Michèle Delaunay komisiita pri maljunularo kaj aŭtonomeco, Dominique Bertinotti komisiita pri familio kaj Marie-Arlette Carlotti komisiita pri handikapuloj kaj batalo kontraŭ ekskludo.
Leila Pahlavi
Princino Leila de Irano (Leila Pahlavi) (Perse: لیلا پهلوی); ‎27-an de marto 1970 en Teherano – 10-an de junio 2001 en Londono) estis princino de Irano, la plej juna filino de ŝaho Mohammad Reza Pahlavi kaj lia tria edzino Farah Pahlavi.
Ŝi estis 9-jara, kiam ŝia familio estis devigita forlasi Iranon pro la venanta tiel nomata irana islama revolucio gvidata de Ruhollah Ĥomejni.
La patro de Leila mortis en la jaro 1980 en Egiptio. Poste la tuta familio translokiĝis en Usonon, kie la princino fariĝis vizitantino de ĉiutaga ŝtata lernejo en Rye en Novjorkio. Poste ŝi elektis privatan studadon en Universitato de Brown, kiun ŝi finis en la jaro 1992.
Princino Leila neniam edziniĝis. Plimulton de sia tempo ŝi dediĉis al vojaĝado inter la domo en Connecticut kaj Eŭropo.
Leila Pahlavi estis malsana pro anoreksio. La 10-an de junio 2001 ŝi estis trovita morta en sia ĉambro en hotelo Leonard en Londono. Ŝi estis sepultita en pariza tombejo Cimetière de Passy, apud sia avino - Farideh Ghotbi Diba.
NGC 313
NGC 313 estas duopa stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karl Dilthey
Karl DILTHEY (naskiĝinta la en Biebrich, mortinta la  en Göttingen) estis germana klasika filologo kaj arĥeologo. Estante filo de la kalvinisma kortega ĉefpredikisto Maximilian Dilthey li fratis je la filozofo Wilhelm. Lia fratino Caroline iĝis edzino de la filologo Hermann Usener.
Vivo
Post studoj ĉe la universitatoj de Vroclavo kaj Bonn li entreprenis studvojaĝojn Grekujon. Ĝis 1866/67 Dilthey estis privata docento en Bonn. Inter 1867 kaj 1869 li deĵoris en Romo sekvonte vokiĝon je profesoreco pri klasika filologio kaj arkeologio al Zuriko. En 1878 Dilthey ekprofesoris ĉe la Universitato de Göttingen. En 1889 li posteulis la arĥeologon Friedrich Wieseler. Post ties morto li iĝis en 1892 estro de la arkeologia-numismatika kolektoj altlernejaj. Sekve li nomumitis orda membro de la Akademio de Göttingen.
Postmorte li posteulitis fare de Gustav Körte.
Křečovice 1.díl
Křečovice 1.díl estas parto de vilaĝo en Ĉeĥio kaj parto de vilaĝo Křečovice, samtempe parto de municipo Žernov en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Žernov. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 4 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Daniel Boone
Daniel BOONE [Danjel Bun] (naskiĝis (2-an de novembro [ 22-a de oktobro, laŭ Gregoria kalendaro] 1734, mortis la 26-an de septembro, 1820), estis usona pioniro, kiu konstruis la unuan vojon trans la montaron Apalaĉan en la regionon, kie nun situas la ŝtato Kentukio.
Ne ekzistas ĝenerala konsento pri lia naskiĝdato. Modernaj anglalingvaj libroj ofte donas la daton 11a de februaro 1734, kaj la familia registro (enskribita de lia onklo Jakobo) indikas, ke li naskiĝis je 14 julio 1732, sed plej multaj biografoj skribis, ke li naskiĝis en (plej ofte la 11an) februaro 1735, kaj unu (skribante en 1840) eĉ asertis 1746. Kiam li mortis, la 26an de septembro 1820, la nekrologistoj indikis, ke li mortis "en sia 90a jaro", kio ŝajnas argumenti por naskiĝo en 1731 aŭ eĉ 1730... Lia patro, Eskviro Boone (angle Squire Boone), venis el Anglio en la britan kolonion Pensilvanio, kie li ekloĝis okcidente, apud la setlolimo. Tie Daniel naskiĝis. Kiam li havis ĉirkaŭ 18 jarojn (supozante, ke li naskiĝis en 1732), la patro transloĝigis la familion al la valo de la Yadkin rivero en la kolonio Nord-Karolino.
En 1769, kun kvin kunuloj, Daniel ekmigris okcidenten en la landon nomatan Kentukio.
En 1964 oni produktis televidserion inspiritan en lia nomo, nome Daniel Boone.
Noida
Noida, mallongigo de Nova Oĥla Industria Disvolviga Aŭtoritato, estas planita urbo, jam metropolo en Barato sub administracio de la Nova Oĥla Industria Disvolviga Aŭtoritato (nomita ankaŭ NOIDA). Ĝi estas parto de la Nacia Ĉefurba Regiono de Barato. Noida venis al administracia ekzisto la 17an de aprilo 1976 kaj celebras la 17an de aprilo kiel "Noida Tago". Ĝi estis kreita kiel parto de urbaniza trusto dum la polemika Urĝa Periodo (1975–1977). Tiu urbo estis kreita laŭ la UP Industria Aredisvolviga Leĝo pro iniciato de Sanjaj Gandhi. La urbo havas la plej altan enspezon por persono en la tuta Nacia Ĉefurba Regiono. La Noida Aŭtoritato estas inter la plej riĉaj urbaj areoj en la lando. Laŭ provizoraj informoj de la Barata Censoservo, la loĝantaro de Noida en 2011 estis 642,381; el kiuj maskloj kaj inoj estas 352,577 kaj 289,804 respektive. Noida estas fama pro elstaraj, arboliniitaj ŝoseoj kaj konsiderata la plej verda urbo de la lando kun ĉirkaŭ 50% de verda ŝirmo, la plej alta el ajna urbo en Barato.
Noida estas situanta en la distrikto Gautam Budh Nagar de la subŝtato Utar-Pradeŝo state. La distriktaj administraciaj sidejoj estas en la najbara urbo Granda Noida. Tamen, la distrikta plej alta registara funkciulo, nome la Distrikta Magistrato (DM), sidejas en Noida. La urbo estas parto de la ento Noida Vidhan Sabha (ŝtata asembleo) kaj de Gautam Budha Nagar (Lok Sabha ento). Ministro de Ŝtato por Kulturo, Turismo de Civila Aviado nome Maheŝ Ŝarma de la Partio de la Popolo de Barato estas la nuna MP de Noida.
Miklós Vermes
VERMES Miklós (vermeŝ mikloŝ) (3-a de aprilo de 1905, Sopron – 4-a de aprilo 1990 en Budapeŝto) estis hungara, karisma instruisto de fiziko. Li verkis lernolibrojn por gimnazianoj en 1987, kiuj respegulis lian 50-jarajn spertojn. Tiujn librojn oni baldaŭ tradukis en 6 lingvojn. Pro lia laboro li ricevis multajn distingojn.
Li lernis en la fama Evangela Liceo de Sopron. Lin - kiel eminentulon - interesis la natursciencoj, sed li atingis bonajn rezultojn en la humanaj sciencoj. Li plustudis en 1923 en la Kolegio Eötvös, poste en la matematika-fizika fako de budapeŝta scienca universitato.Li diplomiĝis en 1928 kiel instruisto, en 1930 li doktoriĝis.
Inter 1928-1935 li laboris en kemia esplorinstituto, sed ankaŭ instruis (1929-1933) en la Evangelia Gimnazio Fasori [faŝori ~(ĉe Arbovico aŭ Arbovica) laŭ kontrakto. Ekde 1935 li elektiĝis al la instruistaro kaj li instruis dum pluaj 55 jaroj.
En 1952 ĉesis funkcii la Evangelia Gimnazio, li pluinstruis en la Gimnazio Jedlik Ányos en Csepel [ĉepel, fama insulo en Budapeŝto]. Li pluinstruis tie 38 jarojn, sed ankaŭ instruis en la Universitato ELTE inter 1949-1968 kiel docento.
Oni distingis lin En 1973 li ricevis Eötvös-plaketon.
Li ekde la 1960-aj jaroj organizis, prezidantis kemiajn konkursojn.
Aliaĵoj
Li estis ĉiama opoziciulo, ŝatis romanon Kazohinio de Sándor Szathmári
Li edzinigis kemiistinon FRANKL Erzsébet en 1937, sed ili divorcis en la 1950-aj jaroj.
Fernando Botero
Fernando Botero naskiĝis en la 19-a de aprilo 1932 en Medellin, Kolombio. Li estas pentristo kaj skulptisto. Lia stilo estas markata de rondegaj aŭ dikegaj roluloj aŭ figuroj.De 1974 li famiĝis en la tuta mondo.
Kiel infano li estis fascinita de Baroka arkitekturo kaj la ilustraĵoj de Dia Komedio de Gustave Doré. Poste li deklaros, ke li "neniam pentris ion alian krom la mondo, kiel li konis ĝin en Medellín". En la aĝo de 16 jaroj li jam projektas la ilustraĵojn por la aldonoj de "El Colombiano", la plej grava ĵurnalo en sia hejmurbo. Tre juna, en 1948 li ekspoziciis la unuan fojon en Medellín.
Viĝajavado
Geografio
Vijayawada situas sur montetoj laŭ 2 riveroj kaj laŭ 3 kanaloj. Hajderabado troviĝas je 275 km-ojn. Apud la urbo granda arbaro etendiĝas, kiel pulmo de la urbo.
Historio
Vijayawada estis loĝata jam dum la neolitiko. La urbo precipe evoluis dum dominado de britoj kaj tre grava fervoja nodo konstruiĝis.
Klimato
Vijayawada havas tropikan klimaton kun influo de musono, kie regas varmegaj someroj. La temperaturo varias inter 24-30 ° C. Jare pluvas po 998 mm.
Fernando Botero
En 1952 li gajnis la duan premion ĉe la IX Salono de kolumbiaj artistoj, organizitan ĉe la Nacia Biblioteko de Bogoto: li investas la premimonon por studvojaĝo al Eŭropo. En Hispanio li vizitas la Muzeon de la Herbejo en Madrido, kie li konas interalie la verkojn de Francisco Goya kaj Ticiano. En Parizo li meditas pri franca avangarda arto kaj decidas interesiĝi pri la antikvaj pentristoj. Fine li alvenas en Italujo, kie li kontaktas la ĉefajn verkojn de la itala Renesanco, precipe de Giotto kaj Andrea Mantegna kiuj inspiras lin aparte tiom, ke li reproduktas plurajn ekzemplerojn de iliaj ĉefverkoj, tamen ne malestimante la aliajn aŭtorojn de la lernejo Sieno, kaj de Toskanio ĝenerale.
En 1955 Fernando Botero revenas al sia patrujo kie li edziĝas kun Gloria Zea, tiam Ministro pri Kulturo de Kolombio, kaj komencas ekspozicii siajn verkojn, sed ricevas fortajn kritikojn ĉar tiutempe la kolombia medio estis forte influita de la franca avangardo, kiun Botero anstataŭe malakceptis. Miskomprenita de la kolombia ĉirkaŭaĵo, Botero translokiĝas al Meksiko, kie li malkovras por la unua fojo la eblojn plivastigi kaj dilatigi la volumon de formoj laŭ persona maniero. Trajto, kiu forte influos lian verkon. Sed ĝuste en 1957 li malkovras abstraktan ekspresionismon, dum persona ekspozicio en Vaŝingtono, danke al vizito al Novjorkaj muzeoj. Ankaŭ en 1957 li revenis al Bogoto, kie li gajnis la duan premion ĉe la X Salono de kolombiaj artistoj.
En 1958 li akiris la katedron pri pentrado ĉe la Bogota Arta Akademio. En la sama jaro, li ekspoziciis denove en Vaŝingtono, ĉe la Gres Gallery. Liaj verkoj estas ĉiuj venditaj la tagon de la inaŭguro.
Oni kontestis lin en Kolombio, pro kio Botero estas devigita forlasi sian landon, en malfortikaj ekonomiaj kondiĉoj. La Gres-Galerio en Vaŝingtono, kiu ĝis tiam subtenis lin, fermiĝas kaj la artisto, en severaj monaj malfacilaĵoj, eksedzigas sian edzinon. En 1961 io ŝajnas ŝanĝiĝi: la Muzeo pri Moderna Arto en Novjorko decidas aĉeti sian Gioconda en la aĝo de dek du , sed lia unua novjorka ekspozicio montriĝas fiasko.
En 1969 li ekspoziciis en Parizo, kie li ekloĝis en 1973 kaj daŭre dediĉis sin al skulptaĵo. Meze 1970 li dediĉis sin preskaŭ ekskluzive al skulptaĵo dum certa periodo, kaj prezentis siajn verkojn en Parizo en 1977. En 1983 li revenis al Italio kaj malfermis studion en Pietrasanta, kie li restis kelkajn monatojn de la jaro, por esti proksima al la marmoraj ŝtonminejoj En la urbo Versilia li kreis du freskojn pri la temo Paradizo kaj Infero en la preĝejo de la Miserikordio.
La fanciulla del West
La fanciulla del West (La junulino de la West respektive de la Okcidento) estas opero en tri aktoj de Giacomo Puccini por itallingva libreto de Guelfo Civinini kaj Carlo Zangarini, bazite sur la teatraĵo The Girl of the Golden West fare de la usona verkisto David Belasco. Fanciulla sekvis Madama Butterfly, kiu estis ankaŭ bazita sur verko de Belasco. La opero havas malmulton el la kernaj scenoj kiuj estas karakteraj de aliaj verkoj de Puccini, sed ĝi estas admirata pro sia impresiga orkestrigo kaj pro muziko kiu estas pli melodie integrita ol tipe de liaj antaŭaj verkoj. Fanciulla montras influojn de komponistoj Claude Debussy kaj Richard Strauss, sed ĝi ne estas tamen imitema. Oni trovis ankaŭ similaĵojn inter la libreto kaj la verkaro de Richard Wagner, kvankam kelkaj atribuas tion plie al la origina intrigo de la teatraĵo, kaj oni asertis ke la opero restas kvintesence itala.
Fernando Botero
En 1975 lia dua geedzeco finiĝas post la morto, en 1974, en trafika akcidento, de la tria filo Pedro, al kiu li dediĉos multajn el siaj verkoj. En la sama kazo Fernando Botero perdas la lastan falangon de la malgranda fingro de sia dekstra mano, kaj tio kondukos lin ofte skulpti grandegajn manojn. La plej aĝa filo, Fernando Botero Zea, estis ministro pri defendo de Kolombio. En 1978 Botero geedziĝis kun Sophia Vari. Inter la plej gravaj eventoj estas la ekspozicio de liaj enormaj skulptaĵoj en Champs-Elysées en 1992, kaj aliaj en la publikaj spacoj de iuj eŭropaj urboj en 1994.
Hohenwarth
Hohenwarth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cham kaj en la distriktaro Supra Palatinato (Oberpfalz) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Frontispico
Frontispico (de franca frontispice = frunta paĝo, de latina frontispicium de frons frunto, spicere rigardi), estas ilustraĵo sur la dua paĝo vid-al-vide de la titolpaĝo (paĝo 3). Kutime ĝi do troviĝas sur la malantaŭa flanko de la protekta (resuma) titolpaĝo (paĝo 1).
La frontispica paĝo ĉe modernaj libroj ofte estas malplena. Ĉe biografioj aŭ art-volumoj tie ofte troviĝas ilustraĵo, ekzemple portreto de la verkisto.
Ĉe sciencaj eldonoj, serioj aŭ verk-eldonoj sur tiu paĝo ofte estas indikitaj informoj pri tiuj. Ĉe kelkaj poŝlibroj oni tie trovas indikojn pri la enhavo kaj aŭtoro de la libro.
Undertale
Undertale estas sendependa videoludo kreita de Toby Fox. Ĝi proponas kontroli infanon kiu falis en la «Subteraĵon» (angle "Underground"), granda spaco sub la Tero, popolita per monstroj kaj apartigita de la surfaco per magia baro. Por reiri la infanon al la surfaco, la ludanto ofte interagas kun la monstroj de la Underground, ĉefe per batalsistemo kombinanta turno-al-turno kaj shoot'em up. En ĉi tiu batalsistemo, la ludanto devas eviti pafaĵojn senditajn de rekontis monstroj kaj tiam havas la ŝancon ataki sian kontraŭulon mortigi lin, aŭ ŝpari lin. La elekto por mortigi aŭ ŝpari efikas la ludon, ŝanĝante la dialogoj, karakteroj kaj rakonto laŭ la elektoj faritaj.
La videoludo tute estis sendependa disvolvigita de Toby Fox, usona ellaboranto kaj komponisto. Li faris la skripton kaj la muzikon, kvankam iuj karakteroj estis desegnita de aliaj artistoj. Inter la inspiroj de la videoludo, estas precipe cititaj rolludo serioj Mother kaj Mario and Luigi, same kiel shoot'em up videoludoj de Touhou Project kaj la brita komedio-serio Mr Bean. Origine planis daŭri du horojn kaj esti publikigita meze de 2014, Undertale fine bezonis preskaŭ tri jarojn de laboro, pro la konsiderinda etendo de la tempodaŭro de la ludo kampanjo.
La videoludo estis publikigita la 15-septembro 2015 en la platformo Steam (Microsoft Windows, MacOS kaj GNU/Linux en julio 2016). Undertale tiam estis publikigita la 15-aŭgusto 2017 en PlayStation 4 kaj PlayStation Vita, kaj fine en Nintendo Switch dum septembro 2018.
Ĝi kiam eldonas, estas aklamita por ĝia skribo, ĝia temo, ĝia batalsistemo, ĝia muziko kaj ĝia originaleco; multaj laŭdoj ankaŭ estis faritaj al la historio, dialogoj kaj karakteroj Undertale vendis pli ol milionojn da kopioj kaj estis nomumita por pluraj premioj kiel Game of the Year ("Videoludo de la jaro"), donita per pluraj amaskomunikiloj kaj konvencioj.
Ludsistemo
Ĝi estas ludilo kiu uzas rol-sistemon baze sur elsupra rigardo.
Dum ludado, la ludanto kontrolas homan infanon kaj kompletigas celojn por progresi tra la rakonto. Dum la aventuro, la ludanto esploras la subteraĵon plenan de urboj, de kavernoj kaj solvi divenaĵojn. La subteraĵon (la Underground) estas la mondo de monstroj, iuj el ili batalante la ludanton; la ludanto tiam havas la elekton inter mortigi la atakantan monstron, aŭ ŝpari ĝin.
Kiam la ludanto renkontas malamikon, ĉu en okazaĵoj planitaj de la ludo aŭ hazarde renkontiĝo, li eniras batalon. Dum batalo, la ludanto kontrolas malgrandan ruĝan koron reprezentantan sian animon, kaj devas eviti la atakojn lanĉitajn de la kontraŭa monstro, laŭ la maniero de videoludoj de tipo manic shooter.
Historio
Undertale estis disvolvigita de Toby Fox dum 32 monatoj.
Muziko
Undertale muziko estis tute formita fare de Toby Fox.
Wschowa
Wschowa - historie germane Fraustadt - estas urbo en la regiono Lubuŝio de Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Wschowa en distrikto Wschowski.
Kajpirinjo
Kajpirinjo (portugale caipirinha []) estas brazil-devena alkohola mikstrinkaĵo (koktelo) el kaŝaso (cachaça, brazila sukerkana brando), suko de limeo aŭ persa lemono, kansukero kaj glacikuboj.
La nomo kajpirinjo venas de la brazil-portugala vorto caipira, kiu signifas kamparano. Kun la diminutivo (-inha) ĝi signifas proksimume Etul(in)o de la kamparo.
Malatya
Malatya estas urbo kun 401,705 loĝantoj (2010) en provinco Malatya en Turkio. Ĝi troviĝas en tre monta regiono kaj ĝis la armena geocido estis signifa kulturcentro de la armenoj. Malatya estas la antikva Melitene.
Anazarbe
Anazarbe, (Ain Zarba aŭ Anavarza) estis antikva kilikia urbo, situanta en Anatolio en nuna Turkio, en la Alejan-ebenaĵo proksimume je 10 mejloj okcidente de la ĉeffluo de la rivero Ceyhan kaj proksime de ĝia enflurivero Sempas Su.Sub la frua Romia Imperio la loko estis konata kiel Caesarea, kaj estis la metropolo de Cilicia Secunda. Rekonstruita de la imperiestro Justino la 1-a post tertremo, ĝi iĝis Justinopolis (525); sed la malnova indiĝena nomo daŭris, kaj kiam Toros la 1-a, reĝo de Malgranda Armenio, igis ĝin lia ĉefurbo frue en la 12-a jarcento, ĝi estis konata kiel Anazarva.
Internacia Organizaĵo de la Franclingvio
La Internacia Organizaĵo de la Franclingvio (Organisation Internationale de la Francophonie) estas institucio kies membroj (ŝtatoj aŭ registaroj) havas inter si la francan lingvon kaj iujn valorojn (kiaj, inter aliaj, kulturan diversecon, pacon, demokratian regadon, plifirmigo de la jurŝtato, naturprotektadon). Laŭ ĝia retejo, en marto 2014, ĝi arigis 77 landojn aŭ registarojn (57 plenrajtaj membroj kaj 20 observantojn), tio estas pli ol 890 milionoj da loĝantoj disaj sur la kvin kontinentoj.
La 20-an de marto, ĉiujare estas festata en la mondo la internacia tago de la franclingvio.
Ĝi apogas sin sur kvar rektaj organizaĵoj (la Universitata Organizaĵo de la Franclingvio, TV5, la Universitato Senghor en Aleksandrio, la Internacia Asocio de la Franclingvaj Urbestroj) kaj la konsultiĝa Asembleo. Ĝi kunlaboras kun multaj asocioj kiaj la Franclingva Asocio pri Amikeco kaj Ligado (AFAL), la Internacia Federacio de la Profesoroj de la Franca Lingvo (FIPF), la Internacia Unuiĝo de la Franclingva Gazetaro (UPF), Asocio por la franclingva internacia dissendo de libroj, verkoj kaj revuoj (ADIFLOR), ktp.
IOF volas kontribui al la antaŭgardo de konfliktoj ene de la franclingviaj landoj, helpi al la plifirmigo de la jurŝtato kaj demokratio, kaj agi por la promocio kaj efektiveco de la homaj rajtoj en la franclingviaj landoj. Ĝi volas promocii kulturan diversecon. Ĝi servas al edukado kaj intervenas je ĉiuj ŝtupoj de la klerigo. Ĝi ankaŭ pretas servi al ekonomio kaj evoluigo.
Historio
La Parlamenta Asembleo de la Franclingvio, kreita en 1967, rekomendis la kreon de franclingva interregistara institucio, kio estis farita okaze de la konferenco de Niamey en 1970, kun la kreo de la Organizaĵo por Kultura kaj Teknika Kunlaborado (ACCT), fariĝinta nun Internacia Organizaĵo de la Franclingvio.
Funkciado
La Internacia Organizaĵo de la Franclingvio enhavas 56 membrojn (ŝtatoj kaj registaroj) kaj 19 observantojn.
La pintkonferenco de la franclingvio estas la plej supera instanco de IOF, ĝi okazas ĉiun duan jaron. (Vagaduguo, Burkino en 2004, Bukareŝto, Rumanio en 2006 kaj Kebeko, Kanado en 2008). Tiu de 2010 okazis en Montreux, en Svislando (anstataŭante Madagaskaron kun interrompita membreco pro puĉo).
Ĝenerala sekretario
La posteno de ĝenerala sekretario estis kreita en 1997 en la 7-a pintkonferenco de la franclingvio en Hanojo.
Konstanta Konsilio de la Franclingvio
Aldone al la konferenco de la ministroj komisiitaj pri franclingvio, ekzistas Konferenco de la Franclingvaj Ministroj pri edukado de la landoj kun komuna franca lingvo (CONFEMEN) kaj la Konferenco de la Franclingvaj Ministroj pri junularo kaj sportoj de la franclingvaj landoj (CONFEJES). La Konstanta Konsilio arigas eminentajn personojn el diversaj fakoj.
Parlamenta Asembleo de la Franclingvio (APF)
Tiu asembleo arigas reprezentantojn de la naciaj parlamentoj.
Membroj
La Internacia Organizaĵo de la Franclingvio havis, en 2013, 57 membrojn (ŝtatoj kaj registaroj) (el kiuj 4 asociitaj membroj) kaj 20 observantojn, disaj en la 7 regionoj de la mondo. Parolata de 220 milionoj da vere francparolantaj personoj en la mondo (taksado de la Internacia Organizaĵo de la Franclingvio en 2007), la franca lingvo havas oficialan statuton, sola aŭ kun aliaj lingvoj, en 32 ŝtatoj aŭ registaroj membroj de IOF.
Afriko (ekster Nordafriko)
{|border="0" cellspacing="0" cellpadding="0"
Panamo (provinco)
Panamá estas provinco de Panamo. Ĝi estas la loko de la nacia ĉefurbo Panama Urbo, kiu ankaŭ servas kiel la provinca ĉefurbo.
Formulo de Herono
En geometrio, formulo de Herono estas formulo kiu ligas areon A de triangulo kun longoj de ĝiaj lateroj a, b, c:
kie s estas la duonperimetro de la triangulo:
La formulo povas esti skribita ankaŭ kiel:
Historio
estis esplorita en Ĉinio sendepende de la grekoj. Ĝi estis publikigita en Shushu Jiuzhang (Matematika traktato en naŭ sekcioj), skribita de Qin Jiushao kaj publikigita en 1247.
Pruvo
Jen estas moderna pruvo, kiu uzas algebron kaj trigonometrion kaj estas sufiĉe malsimila al tiu provizita de Herono. Estu a, b, c longoj de la lateroj de la triangulo kaj A, B, C la anguloj kontraŭaj al tiuj lateroj. Tiam
laŭ la leĝo de kosinusoj. De ĉi tie:
La alto de la triangulo al bazo a havas longon b sin(C), kaj de ĉi tio
La faktorigo de diferenco de du kvadratoj estis uzita dufoje.
Cifereca stabileco
Formulo de Herono en sia klasika formo, donita pli supre, estas ciferece malstabila por trianguloj kun tre malgranda angulo. Ekzistas la stabila alternativo. Antaŭ uzo de ĝi necesas ordigi la longojn de la lateroj tiel ke a ≥ b ≥ c. Tiam
La krampoj en ĉi tiu formulo priskribas la ordon de la kalkulado kaj estas nepraj por malebligi ciferecan malstabilecon.
Ĝeneraligoj
La formulo de Herono estas speciala okazo de la formulo de Brahmagupta por areo de cikla kvarlatero; ambaŭ ili estas specialaj okazoj de formulo de Bretschneider por la areo de kvarlatero. En ambaŭ okazoj la formulo de Herono estas ricevata per preno de longo de unu el la lateroj egala al nulo.
La formulo de Herono estas speciala okazo ankaŭ de formulo de areo de trapezo laŭ longoj de lateroj kaj estas ricevata per preno de longo de la pli malgranda paralela latero egala al nulo.
kio videbligas ĝian similecon al formulo de Tartaglia por volumeno de kvaredro (3-dimensia simplaĵo).
Sinagogo en Opava
Sinagogo en Opava, aŭ alie Templ, novromana konstruaĵo en maŭra stilo de signifa arkitekto Jakob Gartner situis en silezia urbo Opava inter la jaro 1895 kaj 1938, kiam ĝi estis forbruligita kaj egaligita kun la tero fare de sudetaj germanoj. Tio estis unu el la plej karakterizaj konstruaĵoj de sia speco en tiama Ĉeĥoslovakio. Al la origina objekto ĝis hodiaŭ ligas nomo de strato U sinagogy (Ĉe sinagogo).
Historio de juda komunumo en Opava
La unua dokumentita mencio pri judoj en Opava devenas el la jaro 1281. Pli poste verŝajne la judoj el Opava estis ekziligitaj, sed rektajn fontojn oni ne havas al tio. Nova juda loĝiĝo estis poste ellandigita el la tuta Silezio en la paso de la 16-a jarcento. Judoj devis forlasi Opavon dumtempe en la jaro 1501, definitive poste en la jaro 1523. Sed la unua duono de la 19-a jarcento signifas revenon de la judaj familioj ĝis Opava. En 1850 estas malfermita la unua preĝloko. Ekde duono de la jarcento nombro de la judaj familioj rapide kreskis; en 1876 en la urbo vivas 134 personoj de juda kredo, en la jaro 1921 tio jam estas preskaŭ je mil pli, 1,127 (3% da loĝantoj). Al la jaro 1930 ĉi tie anoncis sin al la juda nacieco 971 loĝantoj (2%), eĉ kiam supozata reala nombro estas pli alta. Finon de prospereco de la opavaj judoj alportis en la dua duono de la tridekaj jaroj veno de naziismo. Opava, kiel unu el la urboj apartenantaj en Sudetio, estis post Munkena interkonsento absolute priregita de Tria regno.
Post la dua mondmilito estis ĉi tiea juda komunumo renovigita kaj ĝi funkciis ĝis la jaro 1959, kiam ĝi estis ŝanĝita en sinagogan korpuson, kiu pereis antaŭ la jaro 1980. La komunumo povis esti post la milito renovigita dank' al personoj de la juda kredo el Karpata Rutenio, kiuj liberigis Ĉeĥoslovakion kiel membroj de la 1-a ĉeĥoslovaka armea korpuso kaj jam ili ĉi tie ekloĝis, same dank' al plenmano da revenintoj el koncentrejoj. Hodiaŭ en Opava la komunumo ne estas.
Sinagogo
Sur la loko, kie la sinagogo situis, hodiaŭ estas malplena loko. Al iama objekto ĝis hodiaŭ ligas nomo de strato U sinagogy (Ĉe sinagogo).
Alfred Hitchcock Presents
Alfred Hitchcock Presents ("Alfred Hitchcock prezentas") estas usona televida serio, kiu konsistas el 268 epizodoj 26-minutaj. Ĝi estis kreita de Alfred Hitchcock kaj dissendita inter la 2-a de oktobro 1955 kaj la 26-a de junio 1962 sur la televidreto CBS, sekve sur la reto NBC.
La televidserio famas pro sia enkonduka sceno, dum kiu la silueto de Hitchcock progrese aperas en la fono, kune kun funebra melodio. Ĝi konsistas el multaj, pesimistaj rakontetoj, kiuj ofte finiĝas laŭ tute neatendita maniero.
Rolantaro
Multaj aktoroj rolis en la serio, interalie:
Richard Knill Freeman
Richard Knill FREEMAN (naskiĝis en 1840, Stepney, Londono, mortis la ) estis brita arĥitekto kiu komencis sian karieron en Derby kaj translokiĝis al Bolton, Lancashire en la malfruaj 1860-aj jaroj. Lia verko, en Viktoria Gotika stilo kaj tipe rememoranta la periodon de la Angla Gotika Arĥitekturo de malfrua mezaĝa arĥitekturo, estas videbla en pluraj urboj kaj urbetoj tra la nordo de Anglio. Li entute prilaboris ĉirkaŭ 140 konstruaĵojn, el kiuj ĉirkaŭ duono plu ekzistas sub ia formo.
Freeman estis ano de "Manchester Society of Architects" kaj prezidanto de tiu societo ekde 1890-1891.
Kariero
La verko de Freeman inkluzivis novajn preĝejojn, restaŭrojn, vikariejojn, lernejojn, hejmojn, muzeojn, municipajn konstruaĵojn kaj hospitalojn. Li desegnis aldonojn al varfo deSouthport kaj "Indianan Pavilonon" por norda varfo de Blackpool en 1874. Lia Muzeo, Biblioteko kaj Artgalerio de Derby, donaco al Derby farita de Michael Thomas Bass, estis kompletigita en 1876.
En 1882 li gajnis la unuan kompetadon por la Muzeo de Scienco kaj Arto, Dublino per desegno por "konstruaĵo de kvarangula formo, kun mansardaj tegmentoj" kiu plenumis la postulojn por la kolekto de la Reĝa Irlanda Akademio; tamen ĉar neniu Irlanda arĥitekto estis pra-listigita fariĝis polemiko kondukanta al dua kompetado en 1883, kiu estis gajnita de Thomas Newenham Deane & Son.
En 1878 Freeman estis elektita por desegni la Anglikanan Preĝejon St. Andrew en Moskvo, Rusio. Responde al la kresko de la brita komunumo de Moskvo, ekleziaj oficialuloj deziris anglan arĥitekton, kaj Freeman respondis submetante planojn por "tipe angla preĝejo en Viktoria Gotika stilo". La preĝejo estis kompletigita en 1884.
En 1887 Freeman laboris kiel arĥitekto de hejmo en Bryerswood, Far Sawrey, delegante la laboron de supervido de la konstruo al sia asistanto, Dan Gibson. Brita ĝarden-dezajnisto Thomas Hayton Mawson estis dungita por labori pri la ĝardeno samtempe. Sur la forto de tiu komisio, la triopo plu laboris kun la samaj kapabloj en Graythwaite Hall, Newby Bridge, kaj Gibson kaj Mawson engaĝiĝis en mallonga partenereco post tio.
Holy Trinity Church, Blackpool de Freeman estis kompletigita en 1895, same kiel lia preĝejo de St Lawrence en Barton, Preston. Li ankaŭ konstruis Preĝejon St Margaret en Hollingwood, faris restaŭran laboron por la preĝejo de Worsley, kaj desegnis hospitalon.
Lia filo, Frank Richard Freeman (1870–1934), estis ankaŭ arĥitekto. Li daŭrigis la praktikon de sia patro kiel Freeman & Son kaj konstruis plurajn preĝejojn en stilo simila al tiu de sia patro.
Urboĝardeno Essen
La Urboĝardeno Essen estas la plej malnova, publike alirebla ĝardenaĵo resp. parko de Essen. Ĝi lokas sude de la ĉefa stacidomo en la Suda Kvartalo, inter la Aalto-Teatrejo, la filharmoniejo kaj la lima urboparto Rüttenscheid.
Komencoj
Jam en 1859 ekestis ĝardenaĵo proksime de la nuna Huyssen-Aleo en la sudo de la urbo sur antaŭe terkulturita areo. Tie ankaŭ troviĝis iama ŝtonminejo intertempe pleniĝinta per akvo, el kies ŝtonoj iam estis konstruata la remparo de Essen. Der in Hannover tätige Pezaĝarĥitekto Christian Schaumburg el Hanovro ricevis la komision pri la formado de la ĝardenaĵo, post kiam Peter Joseph Lenné estis rifuzinta la taskon. Dum la epoko de la indusriigo, de rapidege kreskanta nombro da karbominejoj kaj de la rapide kreska ŝtalindustrio de la firmao Friedrich Krupp AG, la ĝardenaĵo servu kontraste kiel ripozejo de la loĝantaro. La supren strebanta grandburĝaro volis montri, kiel kutime en la tiama epoko, sian ekonomian bonstaton kaj akiri socian renomon.
En 1863 fondiĝis la Komunutila Akcia Societo de Essen por la financado de la konstruo de eventohalo en la Popolĝardeno. Tiel sekvis en 1864 la metado de la fundamentŝtono por la Urboĝardena Halo: trabfaka domo kun granda festohalo, kompletigita per simpla restoracia domo en duetaĝa masiv-konstrumaniero. Ĉi tiun domon oni malkonstruis en 1901 pro kreskintaj postuloj kaj starigis sur la sama loko la koncertejon Saalbau.
En 1877 la parko, ĝis tiam granda je 2,7 hektaroj, post financaj problemoj de la akcia societo, kiel unua parko fariĝis posedaĵo de la urbo. Per tio la Urboĝardeno tiel nomata ekde 1881 estas la plej malnova, publike alirebla ĝardenaĵo de la urbo. Vizito de la urboĝardeno estis senpaga. Nur dum eventoj oni devis pagi kotizon de 20 pfenigoj. Sub la estrado de la urba ĝardenisto Heinrich Stefen la ĝardenaĵo estis pliampleksigata en 1888, ĉar la ĝistiama areo estis tro malgranda por la kreskintaj vizitantoamasoj.
La urboĝardeno en la 20-a jarcento
En 1904 la nova koncertejo Saalbau estis preta. La urboĝardeno nune 12 hektarojn granda estis ĝis en la 1920-aj jaroj la plej grava parko de la urbo. Tiam sekvis la Gruga-Parko kiel granda konkurenco. Gravajn detruoj suferis la urboĝardeno dum la dua Dua Mondmilito, kio rezultigis rekonstruadon. Ankaŭ Saalbau estis detruita en 1943 kaj inter 1949 kaj 1954 ŝanĝite rekonstruata. Post plurfoja alikonstruo en ĉi tiu troviĝas la nuna Filharmoniejo Essen.
Pli malfrue, en la 1980-aj jaroj la urboĝardeno perdis iom da areo pro la konstruo de la hotelo Sheraton en la okcidenta kaj de la Aalto-Teatrejo en la norda parto.
Ekde 2004 okazis alikonstruadoj kaj modernigoj en la urboĝardeno. Krom tio oni ŝanĝis en 2006 la sigelitan areon de mastrumejo grandan je 2.400 kvadrataj metroj al verdejo. Finfine oni novigis en 2008 vojojn kaj parkbenkojn, ali- kaj novformis ludkampojn kaj plibonigis la allogopovon de la lageta ĉirkaŭaĵo per novaj ripozeblecojn. Oni forigis el la lageto mem 1.820 tunojn da ŝlimo kaj nove surplantis la bordon. Alvenis nova akvofontano dek du metrojn alta, kiun prilumas ok subakvaj lumĵetiloj. Ĉiuj tiuj agadoj finiĝis en oktobro de 2008. Ili realiĝis per subteno de labormerkata projekto.
Nuna parko
La urboĝardeno de Essen estas per nun 6,87 hektaroj la plej granda verdejo en la urbinterno. Ĝi ree prezentas inter kelkaj razenareoj pli malnovan konsiston da arboj, du ludkampojn kaj centran lageton kun fontano.
Artverkoj en la urboĝardeno
Krom tio oni starigis dumpase de la tempo kelkajn artverkoj en la urboĝardeno. La plej malnova skulptaĵo el la jaro 1905 estas la Feino de Wilhelm Nida-Rümelin, kiu origine estis konceptita kiel Afrodito por puto en la promenhalo de Saalbau. En 1987 artisto Wolfgang Liesen instalis Starejon por deklamanto aŭ liberparoladanto. Tio estas kolono trovita en 1983 en la ŝtonrubaĵo de la malkonstruo, kiu aperas kiel derompita de la soklo kaj ensinkinta en la grundon, tiel ke oni povas lokiĝi tie liberparolante. Pejzaĝarĥitekto Ulrich Falke starigis kvar el la terfaŭkoj de Guido Hoffmann-Flick – po unu minerala, planta, besta kaj homa – ĉe la ludkampo instalita en 1994.
Artverkoj laŭ tempa sinsekvo:
Bonfinópolis de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Unaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Prepotto
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Brda/Collio/Cuei/Hügel (SLO), Kanal ob Soči/Canale d'Isonzo/Kanalburg (SLO), Cividale del Friuli, Corno di Rosazzo, Dolegna del Collio (GO), San Leonardo, San Pietro al Natisone kaj Stregna.
Manavgat
Manavgat estas urbo en provinco Antalya en Turkio.
129312 Drouetdaubigny
129312 Drouetdaubigny estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 30-an de septembro 2005 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Christian Drouet d´Aubigny, kiu servis kiel adjunkta sciencisto pri instrumentoj kaj gvidanta planisto por la fotilo OCAMS de la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li ankaŭ laboris en teknologia disvolvo por terahercaj bildigaj radaroj, bildigaj spektrometroj kaj por la Terrestrial Planet Finder proponita de la NASA.
Feke
Feke (antikva greka: Βακχη, Vàĥe) estas distrikto de la provinco Adana, Turkio, je 122 km de la urbo Adana, 620 m super la marnivelo, ĝi estas urbeto en alloga arbarkovrita montflanko.
La areo estis loĝita de la hititoj en la 16-a jarcento a.K., persoj en la 6-a jarcento a.K., konkerita de Aleksandro la Granda en 333 a.K, kaj poste apartenis al romianoj kaj bizancanoj. Kiam armeoj de Islamo prenis Kilikion en 1081 la armena loĝantaro fuĝis al la montetoj kaj prenis kastelon de la bizancanoj. Ĝi iĝis grava fortikejo de la Rubenida Dinastio, kiu poste iĝis la reganto de la Armena reĝlando en Kilikio. Ĝi poste pasis al mamelukoj kaj otomanoj.
Rodrigo García Barcha
Rodrigo García Barcha (Bogoto, 24a de aŭgusto 1959) estas reĝisoro de televido kaj kino el Kolombio. Inter laij filmaj produktaĵoj troviĝas Things You Can Tell Just by Looking at Her kaj Mother and Child. Li ankaŭ reĝisoris apartajn ĉapitrojn de serioj kiaj Los Soprano, Six Feet Under kaj Carnivàle. Li estas la plej aĝa filo de la mortinta kolombia verkisto Gabriel García Márquez.
Karlo
Karlo aŭ Karolo estas ĝermandevena vira nomo. Ĝi devenas de ĝermana vorto kun la signifo 'viro', sed ankaŭ inaj formoj de la nomo estas popularaj: en Esperanto Karla kaj Karolino.
Karlo estas la titolo de fama legolibro de Edmond Privat.
Longejlo
Longejlo (Longueuil /lɔ̃ɡ­œj/) estas urbo en sudokcidenta Kebekio, Kanado, sur la suba bordo de la Rivero Sankt-Laŭrenco kontraŭ Montrealo, de kiu ĝi estas antaŭurbo. En 2006, la nove unuigita urbo Longejlo havis loĝantaron de 229,330, la kvina plej granda urbo de Kebekio kaj 19a de Kanado.
NGC 314
NGC 314 (aliaj indikoj — PGC 3395, ESO 411-32, MCG -5-3-15, IRAS00544-3214) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Longejlo
Historio
En 1969, la urbo Longejlo kuniĝis kun du aliaj urboj, Ville Jacques-Cartier kaj Montréal-Sud. Sekve, dum la kebekiaj municipaj unuigoj de 2002, oni kunigis Longejlon kun la urboj Boucherville, Brossard, Greenfield Park, LeMoyne, Saint-Bruno-de-Montarville, Saint-Hubert kaj. La antaŭa urbo Longejlo fariĝis la arondismento de Vieux-Longueuil. Sekve, en 2004, Boucherville, Brossard, Saint-Bruno-de-Montarville kaj Saint-Lambert decidis per referendumo refariĝi apartaj urboj. La ceteraj arondismentoj restis en la urbo Longejlo, kaj LeMoyne fariĝis parto de la arondismento Vieux-Longueuil.
NGC 314
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ferike Szalontay
Ferike Szalontay [salontai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalontay Ferike estis hungara operetkantisto, kabaredkantisto, subreto. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Slamenik Franciska Alojzia, ŝiaj familiaj nomvariantoj estis Szalontai, Szlaminek, Slaminek, ŝia edzo estis Ferenc Farkas (operetkantisto).
Drienčany
Drienčany (drienĉani), hungare Derencsény (derenĉEnj) estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ankoraŭ unu setlejo apartenas al la municipo.
Situo
Drienčany situas flanke de monto 450 m-ojn alta, laŭ akvorezervujo, fine de mallonga sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 13 km.
Ferike Szalontay
Biografio
Ferike Szalontay akiris aktoran licencon en privata aktorlernejo de Aranka Hegyi en sia naskiĝurbo. Ŝi debutis en Teatro Magyar, kie ŝi estis membro de la opereta branĉo inter 1901-1905. En la sekvaj jaroj ŝi ludis province (Szabadka, Szentes, Igló, Lőcse, Ungvár, Munkács), ekde 1907 denove en la ĉefurbo, sed plej ofte en kabaredaj scenejoj. Ekde 1920 ŝi rolis nur laŭokaze. Ŝi edziĝis en 1907.
Vals
Vals havas plurajn signifojn:
Longejlo
Etimologio
La etimologio de la nomo estas necerta. Laŭ la abato FAILLON, Charles Le Moyne, la senjoro de la regiono ekde 1657, nomis la urbon laŭ Longueil, vilaĝo de sia hejmlando Normandio.