cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Agüero
Geografio
La loĝloko Agüero mem (696 msm) estas je 43 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo HU-534 ĝi estas komunikata kun la A-132 kaj Murillo de Gállego sudoriente. La loĝloko Agüero estas sur la pinto de alta monteto, je konsiderinda altitudo rilate al la fluejo de la rivero Gállego, en la montoj antaŭ la Pireneoj dominantaj ampleksan valon.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj. ​ Plej frua mencio estas de la jaro 938.
Restas malmultaj restaĵoj de la kastelo, kiu jam ekzistis fine de la 10-a jarcento, de kiu oni konas dokumente la nomojn de dek kastelestroj de la 11-a kaj 12-a jarcentoj ĝis ĝi perdis strategian intereson.
Komence de la 12-a jarcento la reĝino Berta (vidvino de Petro la 1-a de Aragono) guberniis el Agüero la nomitan "regnon" Mallos, kiu inkludis Murillo, Marcuello, Riglos kaj ĝis Ayerbe.
La Enlanda Milito estis konflikta en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Agüero: oni perdis milon da loĝantoj ekde la komenco de la jarcento.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la romanikaj preĝejoj de Sankta Savinto kun belega timpano en la pordego, kaj de Sankta Jakobo kun elstaraj absidoj, groto Al-Foraz, Muzeo de Orgeno kaj montaraj naturaj lokoj.
Cisneros (Metroo de Medellín)
Cisneros estas stacio sur linio B de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝia nomo devenas de apuda Placo de Cisneros.
Ĝi ankaŭ estas stacio sur linio 1 de Metroplús.
Ferreruela
Ferreruela [fereRŬEla] aŭ Ferreruela de Tábara estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Tábara, en centro de la provinco. Ferreruela estas etimologie tradukebla al Forĝejeto.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Escober de Tábara, Ferreruela de Tábara​ kaj Sesnández de Tábara, okupas totalan areon de 94,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 441 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono. Ĉirkaŭ 1850 integriĝis en la municipon Ferreruela la loĝlokoj Escober de Tábara kaj Sesnández de Tábara,​ kaj tiam ekhavis la municipa teritorio ties aktualan etendon.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado, krom ŝtonminejoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, romanikaj elementoj de preĝejoj, piedirado tra naturaj areoj, Sierra de la Culebra).
Suramericana (Metroo de Medellín)
Suramericana estas stacio sur linioj B kaj C de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝia nomo estas tiu de la kvartalo kie ĝi troviĝas.
Anna Paquin
Anna Hélène PAQUIN ([ˈ|p|æ|k|w|ɪ|n], [PAK|win]; 24a de Julio 1982) estas kanada kaj novzelanda aktorino. Naskiĝinta en Winnipeg kaj edukita en Wellington, Paquin faris sian aktordebuton portretante la rolon de Flora McGrath en la amafera drama filmo The Piano (1993), pro kio ŝi ricevis la Oskar-premion al la plej bona duaranga aktorino estante nur 11-jaraĝa, kio faris ŝin la dua plej juna ricevinto de Oskar-premio. Ankoraŭ kiel infana aktorino, ŝi ricevis plurajn nomumojn al Premio Por Juna Artisto pro siaj roloj en Fly Away Home (1996), The Member of the Wedding (1997), kaj A Walk on the Moon (1999), kaj nomumon por premio de Screen Actors Guild pro sia apero en la filmo de Cameron Crowe nome komedia dramo Almost Famous (2000). Ŝi aperis ankaŭ en filmoj Jane Eyre (1996) kaj Amistad (1997).
Paquin plue ludis elstarajn rolojn en plenkreska aĝo, ekzemple portretante Rogue en la serio de 20th Century Fox nome X-Men (2000–2014), pro kio ŝi estis nomumita por premio Saturn pro sia ludado en la unua seriero. Aliaj filmaj partoprenoj estis en 25th Hour (2002), Trick 'r Treat (2007), Margaret (2011), The Good Dinosaur (2015), kaj The Irishman (2019). Ŝi ludis la ĉefan rolon de Sookie Stackhouse en la privampira drama televidserio de HBO nome True Blood (2008–2014). Pro sia ludado en la serio, Paquin ricevis la premion Golden Globe al la Plej Bona Aktorino en 2009, kaj estis nomumita por kroma premio Ora Globo, same kiel por tri premioj Saturn al la Plej Bona Aktorino kaj por premio de Screen Actors Guild, en 2010. Inter aliaj homoroj, Paquin estis nomumita por premio Primetime Emmy, Golden Globe, kaj Screen Actors Guild pro sia ludado en la televida filmo Bury My Heart at Wounded Knee (2007). Ŝi ricevis kroman nomumon al premio Golden Globe pro sia laboro en televida filmo The Courageous Heart of Irena Sendler (2009).
Sberbank
Sberbank aŭ Sber Bank (Сбер Банк, akronimo de Сберегательный банк, laŭvorta traduko: Ŝparkaso; esperantigita Sberbanko) estas la plej granda universala banko en Rusio kaj Orienta Eŭropo, kun pli ol dudek mil filioj en Rusio. La ĉefa oficejo situas en SverCity en Moskvo.
La ĉefa reganta posedanto de la banko estas la Centra Banko de Rusio, kiu posedas ĉirkaŭ 64% de la akcioj. La banko enhavas pli ol 20,000 filiojn kun 232,000 dungitoj. La profitoj de la banko en 2013 sumiĝis al proksimume 12 miliardoj da dolaroj. La valoro de la banko, aktuale en 2013, sumiĝas al proksimume 486 miliardoj da dolaroj. Multaj vidas ĝin pli kiel registaran agentejon ol kiel bankon, pro la speciala traktado kiun ĝi ricevas de la registaro, precipe post la rubla krizo en 1998.
Aktuale en 2014, la banko estis vicigita kiel la plej granda banko en Rusio kaj Orienta Eŭropo kaj la tria plej granda banko en Eŭropo kaj estas vicigita 33-a en la rangotabelo de tutmondaj bankoj.
La banko estas publika kompanio, komercita ĉe la Moskva Borso kaj ĉiuj ĝiaj akcioj estas en la manoj de la publiko. La banko ofertas al siaj klientoj ampleksajn bankajn servojn en ĉiuj areoj de financa agado, per tutlanda reto de filioj kaj per rekta bankado kaj retaj bankaj servoj. La banko havas agadojn ekster Rusio, tra filioj apartenantaj al ĝi kaj temigis negocaj-komercaj agadkampoj kaj privata bankado.
Historio
La banko ekis en la financa reformo de 1841 iniciatita fare de Georg Ludwig Cancrin, kun la establado de reto de ŝparkasoj posedataj fare de la ŝtato. Antaŭ la fino de la 19-a jarcento la reto kreskis kaj estis unu el la plej grandaj de sia speco en la teritorioj de la Rusia Imperio. En 1905 la filioj komencis vendi asekuron kaj post 1910 kunlaboris kun financejoj en disponigado de monpruntoj. En 1915 la firmao komencis akcepti registarajn obligaciojn. Post la Oktobra Revolucio, la ŝparkasoj estis naciigitaj kaj iĝis parto de la registara banksistemo en Sovet-Unio.
En 1991 la Ŝparkaso estis organizita kiel privata akcia kompanio nomita "Sberbank" kiu kreskis por iĝi la plej granda banko en la lando kaj estas posedata fare de la Centra Banko de Rusio. La banko funkciigas diversajn filiojn en la asekursektoro kiel ekzemple NPF Sberbank.
En septembro 2020, remarkado estis farita dum kiu la emblemo estis ĝisdatigita kaj la nomo de la banko estis ŝanĝita de "Sberbank" al "Sber Bank" kaj la grupo akiris 40% de la akcioj de la Rambler Group, kiu interalie posedas la plej grandan kinĉenon en Rusio: Cinema Park kaj Formula Kino (Синема Парк & Формула Кино).
La emblemo mem estas nefinita cirklo blu-flav-verda kun V ene de ĝi.
Ferreras de Abajo
Ferreras de Abajo [feREras deaBAĥo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Tábara, en centro de la provinco. Ferreras de Abajo estas etimologie tradukebla al Forĝejoj de Malsupro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Ferreras de Abajo kaj Litos, okupas totalan areon de 88,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 494 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 64 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Otero de Bodas, Calzadilla de Tera, Melgar de Tera, Ferreras de Arriba, Villanueva de las Peras kaj Tábara.
Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado (fortikajo de Ferepoko; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono, poste al la Monaĥejo de Moreruela kaj poste al la grafoj de Benavente. En 1850, la iama municipo Litos integriĝis en Ferreras de Abajo.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo kaj brutobredado, jam apenaŭ. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, piedirado tra naturaj areoj).
El 15-a ĝis 19-a de Junio 2022 okazis terura incendio en la tuta montaro Sierra de la Culebra ĝis la valo de la rivero Tera, eksplodinta pro kuniĝo de nekutima varma tajdo (antaŭsomera) kun sekaj ŝtormoj kiu fakte okazigis aliajn 50 incendiojn en la tuta regiono. La incendio detruis pli ol 25 000 hektarojn, oni interrompis la trafikon per ŝoseo kaj trajno kaj loĝantoj de du dek loĝlokoj estis provizore translokigitaj al sekuraj rifuĝejoj. La municipoj damaĝitaj de tiu incendio estis Villardeciervos, Flechas, Cional, Codesal, Villanueva de Valrojo, Ferreras de Arriba, Ferreras de Abajo, Otero de Bodas, Olleros de Tera, Val de Santamaría de Otero de Bodas, Calzadilla de Tera, Villar de Farfón, Junquera de Tera, Milla de Tera, Pumarejo de Tera, Melgar de Tera kaj Vega de Tera. Finaj kalkuloj de detruo ĉirkaŭas 30 000 hektarojn, kio faras tiun incendion la plej detrua en la regiono Kastilio-Leono] kaj eble en la tuta Hispanio, ekde oni havas registrojn.
Zsolt Máthé
Zsolt Máthé [ĵolt mAtE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Máthé Zsolt estas hungara aktoro.
Zsolt Máthé naskiĝis la.
Caribe (Metroo de Medellín)
Caribe estas stacio sur linioj A kaj C de la Metroo de Medellín, situanta en Medeĝino. Ĝia nomo devenas de la kvartalo kie ĝi troviĝas.
Ĝi ankaŭ estas finstacio sur linio O de Metroplús.
Parko Zarjadia
Parko Zarjadia (Парк Зарядье) estas urba parko situanta en la historia distrikto "Zarjadia" en la centro de Moskvo apud Ruĝa Placo. La parko estis malfermita la 9-an de septembro 2017 en la ĉeesto de rusa prezidento Vladimir Putin kaj Moskva Urbestro Sergej Sobjanin.
La parko estis konstruita en la loko de la Hotelo Rossija, kiu estis unu el la plej grandaj hoteloj en la mondo antaŭ ol ĝi estis detruita. La konstruado de la parko komenciĝis en aprilo 2015 kaj la parko malfermiĝis al publiko en septembro 2017 dum la 870-a datreveno de la urbo Moskvo.
La parko situas sur areo de 13 hektaroj. La ĉefa trajto de la parko estas, ke la plej multaj el ĝiaj objektoj estas "kaŝitaj" sub la pejzaĝo. La tuta areo de la parko estas dividita en kvar klimatajn zonojn: arbaro, prerio, tundro kaj riverebenaĵo.
En la parko estas amfiteatro, koncertejo, komunikila centro, subtera muzeo, glacikaverno, kaj "flosponto" kun vido de Kremlo. La parko ankaŭ havas 430 parkumejojn en subtera parkejo.
Zariadia Park estis inkludita en la listo de la revuo Time de la 100 plej mirindaj lokoj en la mondo por 2018
Bière (stacidomo)
Bière estas fervoja stacidomo en Bière, Svislando.
Bulle (stacidomo)
Bulle estas fervoja stacidomo en Bulle, Svislando.
Sándor Mészáros (literaturisto)
Sándor Mészáros [ŝAndor mEsAroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mészáros Sándor estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis en Bonyhád.
Biografio
akiris diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1983, poste stipendion dum 3 jaroj. Li komencis kontribui en 1987. Inter 1988-1991 li instruis en gimnazio, poste li estis redaktoro ĉe literaturaj gazetoj. Li ricevis premiojn inter 1988-2009.
Loarre
Loarre [loAre] (en aragona Lobarre​) estas municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas norde kun Las Peñas de Riglos, sude kun Ayerbe kaj Loscorrales, oriente kun La Sotonera kaj okcidente kun Las Peñas de Riglos. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj ĉe rojoj kiuj alfluas al la rivero Sotón. La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Linás de Marcuello (en aragona Linars de Marcuello), Santa Engracia de Loarre (en aragona Santa Engracia de Lobarre) kaj Sarsamarcuello kaj la senhomejojn Novalla, Liso kaj Jabarrillo (en aragona Chabarrillo).
La loĝloko Loarre mem (773 msm) estas je 30 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-1206 ĝi estas komunikata kun Ayerbe sudokcidente kaj kun Bolea sudoriente.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
En 1016 ekkonstruiĝis la kastelo de Loarre laŭ kelkaj fazoj dum la 11-a jarcento. En marto 1099 la reĝo Petro la 1-a konfirmis al la monaĥejo de Montearagón la preĝejon de “Luar” La 24an de septembro 1381 la reĝo Petro la 4-a vendis al Pedro Jordán de Urriés la lokon de Loarre kun ĝiaj domaroj. La 29an de oktobro 1408 la reĝo Marteno la 1-a vendis la kastelon kaj loĝlokon Loarre al Ramón de Mur. ​
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Loarre: oni malaltiĝis el 1 600 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 353 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo, ĉefe rilate al la kastelo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la kastelo, la preĝejo, gastejo La Hospedería, iama urbodomo de la 16-a jarcento, trituba fontano, tri ermitejoj, kaj montaraj naturaj lokoj.
La kastelo
Ĝi estis konstruita fare de navaranoj en la 11-a jarcento (plej verŝajne sur iama romia fortikaĵo) kiel defendejo de jam kristanigita areo kontraŭ la islamaj ebenaĵoj de Bolea. Ĝi estis impone starigita sur kalkoŝtona elstaraĵo. La impona volbohava romanika kapelo de Sankta Petro havas falsan pordegon sur suda flanko tute ne atigebla perpiede, tiel ke la aliro al la kapelo estas tra kripto al la planko de la kapelo. Kiam oni kristanigis la tutan areon kaj la ĉefa eklezia sidejo instaliĝis en Montearagón, la fortikaĵo perdis gravecon. En la 15-a jarcento, la loĝantaro kiu estis loĝinta ĉe la kastelo translokiĝis al la loko de la aktuala Loarre, pli facile komunikebla, por kio reuzis kelkajn materialojn de la fortikaĵo. Rimarkindaj elementoj estas cisterno, gvatoturo kaj preĝejo de Sankta Maria.
Nuntempe la kastelo estis uzita kiel scenejo por filmoj kaj libroj. Unu de la unuaj filmoj tie filmitaj estis ''Crónica del alba. Valentina en 1982 en kiu ludis Jorge Sanz kaj Anthony Quinn reĝisorita de Antonio José Betancor bazita sur la romano de la verkisto Ramón J. Sender, nome Crónica del alba''. Poste la kastelo de Loarre ludis gravan rolon en la filmo Kingdom of Heaven (2005) de la reĝisoro Ridley Scott, en kiu aktoris Orlando Bloom, Eva Green, Liam Neeson kaj Jeremy Irons krom lokanoj kiel figurantoj; la kastelo videblas en la komenco kaj fino de filmo. La kastelo estis scenejo ankaŭ de la filmo Miguel y William (2006), kun Elena Anaya, Juan Luis Galiardo, Geraldine Chaplin, Malena Alterio kaj Josep María Pou. En la serio de TVE nome El Ministerio del Tiempo (2015-2020), la kastelo de Loarre estis uzita kiel prizono.
En 2015 estis publikigita la historia romano El Castillo de Luis Zueco kun la kastelo de Loarre kiel centra punkto de la intrigo.
Zweisimmen (stacidomo)
Zweisimmen estas fervoja stacidomo en Zweisimmen, Svislando.
33803 Julienpeloton
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan Julien Peloton. Li estas la ĉefa disvolvinto de sistemo por mastrumi la milionojn da nedaùraĵoj detektotaj de la Observatorio Vera C. Rubin. Li aktive promociis la sunsisteman procezon en Fink malfermante multenombrajn perspektivojn por la studo pri malgrandaj korpoj.
VGTRK
La Tutrusa Ŝtata Radia kaj Televida Kompanio aŭ Rusa Ŝtata Kompanio por Radio kaj Televida Dissendado (VGTRK aŭ RTR, ВГТРК, la inicialoj de Всероссийская государственная телевизовная и радиовеь маная прадиовеь) kaj la plej granda amaskomunikila holdingo de la lando. La kompanio estas ls nacia ŝtato-posedita elsendiston kiu funkcias multan televidon kaj radiaj kanaloj en 53 el la oficialaj lingvoj de Rusio, La firmao estis fondita en 1990 kaj estas bazita en Moskvo. Ĉefoficisto de la kompanio estas Oleg Dobrodeyev. Ĝi estas membro de la Eŭropa Dissendado-Unio. Malkiel RT, ĝi estis plejparte produktita por interna konsumo.
La firmao estis establita fare de la Supera Soveto de Rusio la 14-an de julio 1990. Ĝia plena nomo estas la federacia ŝtata korporacio "Tutrusa Ŝtata Radio kaj Televida Kompanio" (ФГУП ВГТРК) kaj tra la jaroj ĝi fariĝis la plej granda amaskomunikila holdingo en Rusio kun dekoj da federaciaj kaj regionaj televidstacioj, radiostacioj kaj retejoj.
Historio
La 13-an de julio 1990, la Ŝtata Televida kaj Radia Kompanio de Rusio (Гостелерадио) estis establita kiel komunika holdingo kaj la sekvan tagon estis establita la Rusa Ŝtata Radio kaj Televida Dissendado Kompanio (ВГТРК) - la ŝtata komunika holdingo. La Prezidanto de la Supera Soveto, Boris Jelcin, ordonis al la ĉefministro tiutempe, Ivan Silajev, trovi konstruaĵon de kiu la firmao povus funkcii kaj ĝiaj kanaloj esti elsenditaj. La kompanio troviĝis en Moskvo.
La 8-an de majo 1998, filiaj kompanioj por televida kaj radioelsendado estis establitaj en 88 regionoj de Rusio. Tiuj kompanioj estis subigitaj al la Rusa Ŝtata Kompanio por Radio kaj Televida Dissendado (ВГТРК) kaj ebligis la starigon de regionaj filiaj kanaloj. Tiel la kanalo komencis dissendi en 54 lingvoj komunume parolataj en Rusio, dum la firmao iĝis la holdingo de la amaskomunikilaro la plej granda en Eŭropo.
En 2014, al la respondeco de la firmao estis transdonita la Ŝtata Fonduso por Radio kaj Televidprogramoj (Гостелерадиофонд).
Dum la rusa invado de Ukrainio, la elsendisto estis akuzita disvastigi propagandon kaj disinformacio, dum ankaŭ provokanta malharmonion kaj malamon. En 2017, unu el ties kanaloj, RTR Planeta, estis malpermesita en Litovio.
Posedaĵoj kaj filioj
VGTRK posedas kaj funkcias kvin naciajn televidajn staciojn, du internaciaj retoj, kvin radiaj stacioj kaj 80 regionaj televidaj kaj radiaj retoj. Ĝi ankaŭ funkciigas la informan agentejon Rossija Segodnja.
Katalin Hollósy (grafikisto)
Katalin Hollósy [holOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hollósy Katalin estas hungara grafikisto, emajlisto, instruisto. Ŝia familia nomvarianto estis Hollósi [holOŝi].
Katalin Hollósy naskiĝis la en Nemesnádudvar.
Biografio
frekventis bazlernejon en sia naskiĝvilaĝo, poste ŝi maturiĝis en gimnazio de Baja. Ŝi akiris pedagogian diplomon en Altlernejo Eötvös József en 1979, poste ŝi ne povis plulerni kaj ŝi laboris en pluraj lokoj, sed ekde 1978 ŝi apartenis al la artistoj en Hajós. Ŝi kreis emejlaĵojn ekde 1986. Ŝi akiris artan diplomon en Pedagogia Altlernejo Gyula Juhász en 1987 (ŝia majstro estis Endre Turi), pliajn diplomojn en 2002 en Industriarta Universitato, post 2 jaroj en Universitato de Pécs. Ŝi instruis en pluraj lernejoj, eĉ ŝi estis lernejestro dum lernojaro en Kunbaracs. Ekde 1999 ŝi estis membro de artistoj en Kecskemét, ekde 2013 ŝi estis ties gvidanto.
Ŝi edziniĝis kaj naskis filinon en 1982, sed post 2 jaroj ŝi divorcis. Ŝi ricevis artajn premiojn ekde 1987, ŝi havis stipendiojn dum mallongaj periodoj inter 1988-2010.
Kantono Calhoun (Miĉigano)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Miĉigano. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kelsey Plum
Kelsey Plum estas usona korbopilkistino. Ŝia korpoalto estas 1.73 m. Ŝi naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1994 en Poway. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Allisha Gray
Allisha Gray estas usona korbopilkistino. Ŝia korpoalto estas 1.83 m. Ŝi naskiĝis la 12-an de januaro 1995 en Greenwood. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Krisztián Máté
Krisztián Máté [kristiAn mAtE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Máté Krisztián estas hungara aktoro.
Krisztián Máté naskiĝis la en Salgótarján.
Biografio
Krisztián Máté post maturiĝo studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, pli poste li akiris aktoran diplomon en aktorakademio en 2002. Liaj plej gravaj instruistoj estis Imre Csiszár (reĝisoro), István Szőke, Éva Tímár, Mária Várady, Judit Gombár, Ildikó Lőkös. Li komencis sian aktoran karieron en pluraj malgrandaj teatroj. Inter 2004-2013 li ludis en memfondita teatro, ankaŭ en aliaj teatroj. Ekde 2013 li apartenis al teatro en Salgótarján. Kelkfoje li reĝisoris kaj li estis ankaŭ instruisto en la Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Li ricevis kelkajn aktorpremiojn.
(160707) 2000 QP10
(160707) 2000 QP10 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra sed feble klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, Ĝia marsa MOID estas 0,25437 astronomia unuo, tie estas 38,053 milionoj da km.
Jackie Young
Jackie Young estas usona korbopilkistino. Ŝia korpoalto estas 1.83 m. Ŝi naskiĝis la 16-an de septembro 1997 en Princeton. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Foxwolde
Foxwolde (Drente: Fokswol) estas domaro en la municipo Noordenveld, en la nederlanda provinco Drento Nederlando.
Ĝi situas ĵus nordoriente de Roden kaj sudokcidento de Roderwolde. Ĝi havas propran poŝtkodon kaj foje estas nomata vilaĝ(et)o, malgraŭ la fakto ke ĝi ne havas veran kernon. Oriente de Foxwolde situas la naturrezervejo De Kleibosch.
La unua skriba referenco al Foxwolde estas ĉarto el 1313, en kiu ĝi estas referita kiel Fokeswolde. En 1382 la nomo Fockeswolde estas uzata kaj en 1548 Foxwolde. La origino de la nomo povus esti "la arbaro de Fokke (aŭ Fokko)", sed ankaŭ "la vulpa arbaro" (fokes, foks , = vulpo). La sufikso -wolde indikas riveran arbaran vegetaĵaron.
Foxwolde situas sur sablokresto en torfareo kiu estis reprenita en la Mezepoko. Origine, la bienoj en kaj ĉirkaŭ la vilaĝeto estis miksitaj bienoj, sed post la Dua Mondmilito, ŝanĝo okazis al grandskalaj brutbienoj, kiu rezultigis la detruon de multaj arbarkovritaj bankoj.
En 1840 vivis tie 122 loĝantoj dividitaj en 22 domoj. En 2021, 160 homoj vivis tie. Adresado ankaŭ inkluzivas la orientan parton de la loĝejo ĉe la Rodervaart (inkluzive de parto de ene de la areo de Roden) kaj kelkajn domojn en Sannebur.
Kantono Calhoun (Alabamo)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Alabamo. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ángel Bello
Ángel Bello estas argentina korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.82 m. Li naskiĝis la 9-an de januaro 1951 kaj mortis la 13-an de junio 2013. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1988.
Nacia Muzeo de Moderna Arto (Francio)
La Nacia Muzeo de Moderna Arto (Musée national d'Art moderne) (MNAM), elpensita de la franca registaro en 1934, estas lokita ekde 1977 en Centro Georges Pompidou, en la 4-a arondismento de Parizo, kaj estas dediĉita al moderna kaj nuntempa arto, de la 20-a kaj 21-a jarcentoj.
Ĝi okupas du etaĝojn, la 4-a estas dediĉita al nuntempa arto kaj la 5-a al moderna arto.
La kolekto konsistas el pli ol verkoj, el kiuj nur parto estas ekspoziciata.
Koncerne nuntempan arton, la verkoj estas ekspoziciitaj per rotacio kaj la elekto estas reviziita ĉiujn du jarojn.
Portempaj ekspozicioj ankaŭ estas organizitaj.
Claudio Pafundi
Claudio Pafundi estas argentina korbopilkisto. Lia korpoalto estas 1.82 m. Li naskiĝis la 31-an de januaro 1962. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1988.
La Sotonera
La Sotonera [lasotoNEra] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). La ĉefurbo de la municipo estas Bolea (en aragona Boleya), kie loĝas ĉirkaŭ la duono de la loĝantaro. La nomo de la municipo devenas de la rivero Sotón kiu trapasas ĝin.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la centro de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas oriente kun Nueno, sude kun Lupiñén-Ortilla, okcidente kun Loscorrales kaj Loarre kaj norde kun Arguis. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj en la valo de la rivero Sotón. La municipo enhavas la loĝlokojn Bolea, Esquedas, Lierta, Puibolea, Plasencia del Monte kaj Quinzano.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La islama loĝantaro estis majoritate de muladioj —posteuloj de hispanromianoj kaj visigotoj— kaj de mozaraboj, kio estus klarigo de la kultivo de vitoj en islama epoko. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Bolea estis araba loko ĝis 1101 kiam konkeris ĝin la reĝo Petro la 1-a de Aragono. ​
La Enlanda Milito estis konflikta en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe La Sotonera: oni malaltiĝis ĝis 919 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo ĉefe rilate al la preĝejo de Bolea.
László Mátray (1976)
László Mátray [lAslO mAtrai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mátray László estas rumanuja hungara aktoro.
La Sotonera
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la Colegiata de Bolea, la preĝejo de Soleco aŭ Sankta Tomaso, Monaĥejo de la Sankta Triunuo, ermitejoj de Mueras, de Sankta Kiteria, de Sankta Andreo Korsino (ruina), de Sankta Kristoforo, ponto super la rivero Sotón, Manova Fontano islamdevena, restaĵoj de iama islama fortikaĵo, iberia setlejo Betance, romia vilao ŝajne Calagurris Fibularia ktp.
László Mátray (1976)
László Mátray naskiĝis la  en Targu Secuiesc (Rumanio).
La Sotonera
Aktualo
En Aniés la preĝejo de Sankta Stefano, la roka ermitejo de la Virgen de la Peña, pliaj ermitejoj, blazondomoj, iberia setlejo Sarrablo, farunmuelejo de la 19-a jarcento, fontano kun trinkujo kaj lavujo de Fermelar, domegoj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj, nome La Abadía, Cañardo kaj Mainer, krucmonumento, ktp.
László Mátray (1976)
Biografio
László Mátray apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en liceo en 1995, poste li akiris aktoran diplomon en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István en 1999. Lia ĉefinstruisto estis Loránd Lohinszky. Li komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro en sia naskiĝurbo. Ekde 2013 li havis rolojn ankaŭ en Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ricevis hungarajn aktorpremiojn inter 2010-2018.
La Sotonera
Aktualo
En Esquedas preĝejo de Sankta Gregorio kun retabloj de la 18-a jarcento. En Lierta preĝejo kaj du ermitejoj, el kiuj unu en groto en montaro. En Plasencia del Monte Preĝejo kaj ermitejo. En Puibolea preĝejo kun retabloj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj. En Quinzano preĝejo de Sankta Marteno kun romanika turo, plurlatera absido kaj juveloj de la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Distrikto Varakļāni
Distrikto Varakļāni (Varakļānu novads) estas distrikto en orienta Latvio. La distrikto estis kreita en 2009, apartigante ĝin de iama distrikto Madona (Madonas rajons, 1949-2009).La centro de la distrikto situas en Varakļāni.
Historio
Komence de la 13-a jarcento, la teritorio de la distrikto estis subigita al latgala ŝtato Tālava.
Post la Livonia konkero de la krucistoj en la 13-a jarcento, la regiono venis sub la kontrolon de la Arkidiocezo de Rigo.
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola rego. En 1772, pro diviĝo de Pollando, la regiono venis sub la kontrolon de Rusia Imperio. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
En 2021, kiam en la plej multaj kazoj la teritoria divido de la Latva SSR de la antaŭaj distriktoj estis reestigita, la distrikto Varakļāni kontraŭbatalis sian aldonon al distrikto Rēzekne, ĉar ĝi antaŭe estis parto de distrikto Madona. La parlamento - Saeima, siaflanke, konsideris ke la regiono apartenanta al Latgalio devus esti unuigita kun Latgalio kulture kaj historie. La Konstitucia Tribunalo juĝis pri la konservado de la distrikto kiel sendependa unuo.
Geografio
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 650 mm jare.
Lagoj
La plej grandaj lagoj estas en Teiči marĉo: Mindaugas (0,4 km²), Lisiņš (0,3 km²), Lielais Murmasts (0,3 km²)
Loĝantaro
Distrikto Varakļāni estas la plej malgranda distrikto en Latvio laŭ populacio.
Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La etna konsisto en 2016 estis: 92,2% latvoj, 5,1% rusoj, 2,7% aliaj naciecoj.
Elisa Barnard
Elisa Barnard estas aŭstralia pafarkistino. Ŝia korpoalto estas 1.71 m. Ŝi naskiĝis la 25-an de majo 1993 en Sidnejo. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2012.
Distrikto Varakļāni
Urbo (pilsēta)
Varakļānu pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Murmastienes pagasts, Varakļānu pagasts.
(160761) 2000 SE105
(160761) 2000 SE105 estas marsrenkonta asteroido malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR, la 24-an de septembro 2000, elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra sed feble klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, ĝia marsa MOID estas 0,26734 astronomia unuo, tie estas 39,993 milionoj da km.
Kantono Calhoun (Arkansaso)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vĩnh Long (apartigilo)
Vĩnh Long havas diversajn signifojn:
Kantono Calhoun (Florido)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Florido. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Abatejo de Michaelbeuern
La abatejo Michaelbeuern (latine: S. Michaelis Archangeli apud Beurn) fondiĝis en la 8-a jarcento en la nuna vilaĝo Dorfbeuern en Aŭstrujo.
Bolea
Bolea [boLEa] (en aragona Boleya) estas ĉefurbo de la municipo La Sotonera de Hispanio, en la centro de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). En ĝi loĝas ĉirkaŭ la duono de la loĝantaro de la municipo.
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
Jam dum la regado de la unuaj episkopoj salcburgiaj ekzistis surloke ĉelo monaĥa ĉ. la 736-a jaro. Ĝi en 817 nomiĝis Buria. La prioro Michael Filz supozis en la 19-a jarcento ke la fare de Virgilio de Salcburgo en 749 konsekrita monaĥejo de Otting translokiĝis ĉ. 785 tien ĉi. Post la interrompo de la klostra vivo per la militoj kontraŭ la hungaroj komenciĝis en 977 rekonstrua fazo post la bienodono fare de imperiestro Oto la 2-a. Sub la regado de la bavara palatino Hartwig la 1-a la abatejo nove fondiĝis. Dum la forlanta mezepoko responsis tre noblaj familioj pri la konvento.
Bolea
Geografio
La municipa teritorio de La Sotonera estas en la centro de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi limas oriente kun Nueno, sude kun Lupiñén-Ortilla, okcidente kun Loscorrales kaj Loarre kaj norde kun Arguis. Ĝi estas norde de la depresio de Ebro kaj en la valo de la rivero Sotón. La municipo enhavas la loĝlokojn Bolea, Esquedas, Lierta, Puibolea, Plasencia del Monte kaj Quinzano.
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
Post solena novkonsekro de la romanika pilastra baziliko en la 18.7.1072 fare de la patriarko de Aquileia Sighard kaj la salcburgia arkiepiskopo Gebhardo. Temis do pri por-nobela duobla monaĥejo kiu baldaŭ poste estis estingita.
La unua nome konata abato estis Werigand (inter 1072 kaj 1100). Sub la abatado de Walther (1161–1190) Michaelbeuern floris. Li ankaŭ akiris gigantan biblion kiu skribiĝis ĉ. 1140. Pli kaj pli da animzorgaj laboroj transprenis la monaĥoj en la diversaj komunumoj, ekz. je Seewalchen am Attersee, je Obersulz kaj Währing, kie ankoraŭ hodiaŭ memorigas onin pri-ĉie la kvartalo Michelbeuern (t.e. la nuna kvartalo Alsergrund). Jam dum la 13-a jarcento estas mencio de konventa lernejo kiu poste eĉ instruis estontajn kantistojn.
Bolea
Geografio
La loĝloko Bolea mem (672 msm) estas je 20 km nordokcidente de Huesca; laŭ la ŝoseo A-1206 Bolea estas komunikata kun Esquedas, kaj siavice laŭ la A-132 kun Plasencia kaj Quinzano. Lierta kaj Puibolea estas oriente de Bolea.
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
Krizaj momentoj tiam pro naturkatastrofoj (ekz. incendio en 1364), pro malbona ekonomio kaj Reformacio neniam vere resaniĝis - kun escepto de reformoj laŭ la ideoj de la monaĥejo Melk sub la abatado de Georgo (1440–1472). Sed pliboniĝa fazo ekis en al 17-a jarcento kiu senteblis en la spirita vivo, en ekfloro de animzorgado, de edukado kaj de konstruado. Ne tute 25 monaĥoj estis docentoj ĉe la Salcburga universitato.
Gravaj artistoj tiutempaj, la skulptisto Meinrad Guggenbichler kaj la pentristo Johann Michael Rottmayr kreis la famegan ĉefaltaron en la barokigita konventa preĝejo. Sub la abateco de Anton Moser nove fariĝis la konventa alo, la biblioteko. En 1771 faris la freskojn en la abateja salonego Franz Nikolaus Streicher. En 1835 oni transdonis la konventon al la aŭgustenanoj de Mülln. De tiam fontas la animzorgada devo de la monaĥoj en Mülln kaj (ĝis septembro 2018) en Maxglan.
Bolea
Historio
Bolea estis araba loko ĝis 1101 kiam konkeris ĝin la reĝo Petro la 1-a de Aragono. ​ La Enlanda Milito estis konflikta en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
La nazioj fermis kaj la lernejon kaj la preĝejon. Rekomenco de la monaĥa vivo eblis baldaŭ post la Unua mondmilito kaj en 1950 estis konsekro de la reromanikigita preĝejo.
Bolea
Historio
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Bolea: oni malaltiĝis ĝis 494 loĝantoj (2021).
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
En la 21-a jarcento, sub la abatado de Johannes Perkmann, la modernigo klostra pli kaj pli efektiviĝis. La eksa ekonomia ero eĉ gajnis novan funkcion kiel kleriga centro kaj alvenis ankaŭ nova orgeno de la firmao Eisenbarth el Passau.
Bolea
Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la Colegiata de Bolea, la preĝejo de Soleco aŭ Sankta Tomaso, Monaĥejo de la Sankta Triunuo, ermitejoj de Mueras, de Sankta Kiteria, de Sankta Andreo Korsino (ruina), de Sankta Kristoforo, ponto super la rivero Sotón, Manova Fontano islamdevena, restaĵoj de iama islama fortikaĵo, iberia setlejo Betance, romia vilao ŝajne Calagurris Fibularia ktp.
David Barnes
David Barnes estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 22-an de februaro 1986. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2004 kaj somera Olimpiko 2020.
Abatejo de Michaelbeuern
Historio
En 2012 oni fermis la internejon kaj ekde 2013/14 malfermiĝis surloke nova mezlernejo.
Ermitejo Gabardilla
Loknomo
Mezepoke la loko, kie estas la ermitejo "Gabardilla", oni nomis kiel "Gabardiella".
La loknomoj "Gabardilla" kaj "Gabardiella" estas oftaj en Aragono:
Ĉiuj tiuj ejoj estas nuntempe neloĝataj.
Geografio
Por atingi la lokon, kie estas la ermitejo, oni devas sekvi la aŭtovojon de Uncastillo al Sos del Rey Católico, kaj post preskaŭ kvin kilometroj kaj trapasi du pontojn, oni devas preni la unuan tervojon, kiu aperas maldekstren, kaj post kelkaj iradoj supren kaj malsupren, oni alvenas al ebenaĵo, kie aperas malnova signalilo por iri ĝis la ermitejo.
La ermitejo estas ĉirkaŭita de pinoj kaj arbustoj. La vido de tiuj ĉi altaĵoj estas larĝa: vojoj kaj vojetoj inter arbustaroj kaj pli supre kaj fore, norde, estas multaj ventoturbinoj. Apud la ermitejo, estas novaj indikiloj, markantaj vojetojn kaj padojn tra la montoj.
La ermitejo situas en altebenaĵo je 800 m super la marnivelo, kaj ĝia distanco al Uncastillo estas proksimume iom pli ol 11 km per iom malplataj vojoj, kun iradoj supren kaj malsupren.
Koordinatoj
Jen sekve la koordinatoj de la ermitejo:
Historio
Komence de la Enlanda Milito, la ĉizita skulptaĵo de la Virgulino malaperis el sia ermitejo, kaj la homoj opiniis la plej malbonan: ke ĝi estis detruita, bruligita aŭ ŝtelita. Post multaj jaroj, kelkaj lignohakistoj el la sama urbo, kiam ili eltranĉis karikajn arbustojn ĉirkaŭ la ermitejo, surpriziĝis trovi inter ili la sendifektan ĉizitan skulptaĵon de la Dipatrino "Gabardilla".
Monumentoj
La ermitejo, de simpla konstruo, estas malfermita, kaj forta krado malhelpas atingi sian kadukan altaron, kiu ne havas la ĉizitan skulptaĵon, ĉar la Virgulino de Gabardilla restas en la domo de la familio Monguilán, kiu posedas la ermitejon, kiu situas en la sama bieno.
Deonne Bridger
Deonne Bridger estas aŭstralia pafarkisto. Ŝia korpoalto estas 1.68 m. Ŝi naskiĝis la 15-an de majo 1972 en Perto. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 1996 kaj somera Olimpiko 2004.
Ermitejo Gabardilla
Monumentoj
De komence de la Hispana Enlanda Milito, kiam malaperis la ĉizita skulptaĵo de la Virgulino "Gabardilla", oni ne plu okazigas pilgrimadon al ĉi tiu loko, malgraŭ ĝia trovo jarojn poste.
David Anear
David Anear estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 26-an de marto 1948 en Lowestoft. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1976.
Tim Cuddihy
Tim Cuddihy estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 21-an de majo 1987 en Toowoomba. Li partoprenis en la somera Olimpiko 2020.
Kantono Calhoun (Ilinojso)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kate Fairweather
Kate Fairweather estas aŭstralia pafarkistino. Ŝi naskiĝis la 2-an de julio 1975 en Subiaco. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2000.
Port-Velike Zaporiĵĵja (stacidomo)
Port-Velike Zaporiĵĵja (Порт-Велике Запоріжжя) estas varstacidomo en Zaporiĵo (Zaporiĵa provinco), urbo en Ukrainio.
Christopher Blake
Christopher Blake estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 13-an de junio 1953. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1984 kaj somera Olimpiko 1988.
Scott Dumbrell
Scott Dumbrell estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 3-an de februaro 1961. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1980.
Maureen Adams
Maureen Adams estas aŭstralia pafarkistino. Ŝia korpoalto estas 1.69 m. Ŝi naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1937 kaj mortis la 15-an de decembro 2017. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 1976.
Rizpapero
Rizpapero estas speco de kuko kies ĉefa ingredienco estas rizo kaj kiu estas sekigita maldika elriza papero; por ke ĝi estu manĝita, ĝi povas esti bakita krakece (en la Nordo kaj Sudo de Vjetnamio ĝi estas nomita kradita rizpapero ) aŭ trempita en akvon por fari printempajn rulojn. Ĝi ankaŭ estas ingredienco por fari tre tipan vjetnaman pladon nomatan printempaj bulkoj aŭ banh da nem.
Nomo
La nomo rizpapero venas de la Sudo, nomata rizpapero ĉar la ĉefa paŝo por kuiri la kukon estas maldikigi ĝin.
En kelkaj lokoj en Thanh Hoa, homoj uzas kaj la vorton rizpapero, krom uzi la vorton seka kuko, por rilati al la speco de rizpapero uzita por baki kaj manĝi rekte. La speco de rizpapero uzata por envolvi printempajn bulkojn (krespoj) nomiĝas banh cha, ĉar la frititaj printempaj bulkoj ĉi tie nomiĝas ĉa.
En la Nordo, ĝi ankaŭ estis nomita rizpapero pro la maniero kiel ĝi estis farita, ĝi estis maldike kovrita, sed dum la regado de Lord Trinh Trang en Dang Ngoai, ĝi devis esti ŝanĝita por esti nomita rizpapero por sindeteni de Lord Trinh Trang. En Dang Trong, ĝi ne estis influita fare de la Trinh-sinjoroj, tiel ke ili daŭre nomis tiun specon de kuko kiel rizpapero.
Farado
Uzu kuleron por ŝovi la paston sur antaŭ-streĉitan tukon super granda poto kun bolanta akvo ene. Tiam uzu kokosan ŝelon por disvastigi maldikan tavolon de pasto en cirklo (kuka tegaĵo), ĉi tiu ago devas esti lerta kaj farata en nur kelkaj sekundoj (povas aspergi pli da sezamo supre). Kiam la kuko estas kuirita, uzu maldikan bambuan bastonon aŭ tubon sub la kuko por forigi ĝin, sternu ĝin sur teksita bambua krado kaj sekigi ĝin al la suno.
La dikeco de la kuko estas reguligitaj depende de la uzado. Se bakado, ĝi estos la plej dika, kiam ĝi estas malseka, ĝi devas esti dika kaj kiam oni faras printempajn rulojn, ĝi devas esti maldika kiel paperfolio. Estas tial ke en la angla, rizpapero estas nomita ricepaper.
Enkonduko en la principojn de moralo kaj leĝofarado
Enkonduko en la principojn de moralo kaj leĝofarado (angle An Introduction to the Principles of Morals and Legislation) estas libro de la angla filozofo kaj juristo Jeremy Bentham "origine presita en 1780, kaj unue publikigita en 1789." Ĝi estas "la plej grava teoria verko" de Bentham. En ĝi li evoluigis por la unua fojo en ampleksa libro la teorion de utilismo.
Resumo
Bentham estis la unua fama filozofo, kiu evoluigis kaj defendis utilisman teorio de etiko. Same kiel John Stuart Mill, kiun li forte influis, Bentham kredis, ke feliĉo aŭ alivorte plezuro estas la sola afero, kiu estas bona en si mem. Li kredis ankaŭ ke homoj estas pro naturo motivataj ununure de la deziro de plezuro ("psikologia hedonismo), kaj ke ili etike devas maksimumigi plezuron ("etika hedonismo"). En La principoj de moralo kaj leĝofarado, Bentham celas determini, kia estus leĝaro konstruita sur pure utilisma bazo. Por tio li zorge elfaras analizojn de la diversaj specoj de plezuroj kaj doloroj; la fontoj de plezuro kaj doloro; la maniero mezuri plezurojn kaj dolorojn; la eroj de homaj agoj, kiuj rilatas al moralo kaj juro; la negativaj sekvoj de damaĝaj agoj; kondutoj nepunindaj; kaj la disklasifiko de ofendoj.
Ĉi tiu libro enhavas kelkajn el la plej konataj citaĵoj de Bentham. En Ĉapitro 1, "Pri la utilprincipo", estas lia aserto, ke agoj estas motivataj de la deziro de plezuro kaj pravigataj de sia eventuala estigo de plezuro: "Naturo metis la homaron sub la rego de du suverenaj mastroj, doloro kaj plezuro. Por ili solaj estas la indikado, kion ni faru, kiel ankaŭ la determinado, kion ni faros."
Noto al ĉapitro 17, "Pri la limoj de la puna branĉo de juro", faras fruan apogdeklaron al la ideo, ke la interesoj de nehomaj bestoj havas moralan gravon: "Estis tago, kaj mi malĝojas diri, ke en multaj lokoj ĝi ankoraŭ ne pasis, en kiu la pliparto de la specio, sub la nomo "sklavoj", estis traktata de la leĝo sur precize la sama nivelo kiel en Anglujo, ekzemple, la malsuperaj rasoj de bestoj plu estas. La tago eble venos, kiam la cetera besta kreitaro akiros tiujn rajtojn, kiujn oni neniam estus povinta reteni de ili, krom per la mano de tiraneco. La francoj jam malkovris, ke la nigreco de la haŭto estas nenia pravigo, ke homo estu fordonita senreparacie en la manon de turmentonto. Eble iam ankaŭ ekkoniĝos, ke la multeco de la kruroj, la harhavo de la haŭto, aŭ la finiĝoformo de la sakro estas pravigoj egale malsufiĉaj por fordoni sentan estulon en la saman sorton. Kio alia estas, kiu devus desegni la netransireblan linion? Ĉu la kapablo rezonadi, aŭ eble la kapablo paroladi? Sed plenkreska ĉevalo aŭ hundo estas preter komparo pli racia, kaj ankaŭ pli parola besto, ol unutaga aŭ unusemajna aŭ eĉ unumonata bebo. Sed imagu, ke la okazo ne estus tia - kio sekvus? La demando ne estas, Ĉu ili povas rezoni? nek Ĉu ili povas paroli? sed Ĉu ili povas suferi?"
La Enkonduko ankaŭ enhavas la faman priskribon de la "feliĉiga (aŭ plezura) kalkulo" - lia proponita metodo determini, kiu estonta agaro produktos la plej grandan superon de plezuro super doloro. Laŭ Bentham, sep faktoroj estas enkalkulendaj en la takso de plezuro aŭ doloro: la intenseco, la daŭro, la certeco, la proksimeco, la fekundeco (t.e. la emo produkti pluajn plezurojn aŭ dolorojn), la pureco (t.e. ĉu ĝi estas pure plezura aŭ dolora, aŭ miksita kun sia malo), kaj la vasteco (t.e. la multeco de la personoj, al kiuj ĝi efikos).
Jackson Fear
Jackson Fear estas aŭstralia pafarkisto. Li naskiĝis la 13-an de januaro 1978 kaj mortis la 21-an de julio 2006. Li partoprenis en la somera Olimpiko 1996.
Jo-Ann Galbraith
Jo-Ann Galbraith estas aŭstralia pafarkistino. Ŝi naskiĝis la 20-an de februaro 1985. Ŝi partoprenis en la somera Olimpiko 2004.
(160826) 2000 XT4
(160826) 2000 XT4 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).