cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbokvartaloj de Karaĉio
Gulberg Urbo
Loĝantaro (1998); 453,490, Urbo Nazim (Urbestro); Syed Maud Ahmed Hayat, Naib Nazim; Syed Sohail Ansar Zaidi, Urba Oficiro; Raza Abbas Rizvi, Unio Konsilioj; 8
Liaquat Abad Urbo
Liaquat Abad Urbo estas urbo en la centra parto de Karaĉio, Pakistano nomita pro Liaquat Ali Khan, la unua Ĉefministro de Pakistano. estas randirita de la urboj Norda Nazimabad norde, Gulberg kaj Gulshan oriente, Jamshed sude trans la Lyari Rivero, kaj EJO Urbo okcidente trans la Orangi Nala rivereto. La loĝantaro de Liaquatabad Urbo estis de proksimume pri 650,000 ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Islamano. estas kelkaj etnoj inkluzivanta Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Kaŝmiranoj, Seraikis, Pakhtuns, Balochis, Memons, Bohras, Ismailis.
Loĝantaro (1998); 649,091, Urbo Nazim (Urbestro); Osama Qadri, Naib Nazim; Tasnimul Hassan Farooqui, Urba Oficiro; Ghufran Ahmed, Unio Konsilioj; 11
Shah Faisal Urbo
Shah Faisal Urbo estas malgranda, dense enloĝata urbo en orienta Karaĉio kaj estas nomita pro la forpasinta Reĝo Faisal de SaŭdArabio. La urbo estas randirita de Malir Urbo la nordoriento, Bin Qasim Urbo oriente, Korangi Urbo kaj Landhi Urbo sude, kaj Faisal Kvartiro kaj Malir Kvartiro okcidente kaj nordokcidenta. La Malir Rivero formoj la suda limo de la urbo kaj la Shahrah-e-Faisal ŝoseo formoj grandan parton de la norda limo kun la Jinnah Internacia Flughaveno ĉe la norda fino de la urbo. La loĝantaro de Shah Faisal Urbo estis de proksimume pri 330,000 ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Islamano. estas kelkaj etnoj inkluzivanta Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Kaŝmiranoj, Seraikis, Pakhtuns, Balochis, Memons, Bohras kaj Ismailis.
Loĝantaro (1998); 335,823, Urbo Nazim (Urbestro); Muhammad Imran, Naib Nazim; Ali Akbar, Urba Oficiro; Dro. Zafar Zaidi, Unio Konsilioj; 7
Gulshan Urbo
Gulshan Urbo estas unu el la urboj en Karaĉio, Sindh, Pakistano. Ĉi tiu urbo estis nomita honore al Pakistana nacia poeto Allama Muhammad Iqbal. Gulshan-e-Iqbal laŭvorte traduk Ĝardeno de Iqbal'. La urbo estas randirita de Gadap Urbo norde, la Faisal kaj Malir Kvartiroj oriente, Jamshed Urbo la sudokcidento, kaj Gulberg kaj Liaquatabad okcidente.
La loĝantaro de Gulshan Urbo estis de proksimume pri 650,000 ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Islamano. estas kelkaj etnoj en Gulshan Urbo inkluzivanta: Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Kaŝmiranoj, Seraikis, Pakhtuns, Balochs, Memons, Bohras kaj Ismailis.
Loĝantaro (1998); 646,662, Urbo Nazim (Urbestro); Muhammad Wasay Jalil, Naib Nazim; Shoib Akhtar, Urba Oficiro; Muhammad Shafiqur Rehman, Unio Konsilioj; 13
Lyari Urbo
Lyari Urbo estas la plej malgranda urbo de loko en la urbo Karaĉio, sed ankaŭ la plej dense enloĝata urbo. estas randirita de la urboj EJO Urbo norde trans la Lyari Rivero, Jamshed kaj Saddar oriente, kaj Kiamari okcidente trans la ĉefa haveno de Karaĉio. La loĝantaro de Lyari Urbo estis de proksimume super 600,000 ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Islamano. estas kelkaj etnoj inkluzivanta Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Kaŝmiranoj, Seraikis, Pakhtuns, Balochis, Memons, Bohras kaj Ismailis.
Loĝantaro (1998); 607,992, Urbo Nazim (Urbestro); Malik Muhammad Fayyaz, Naib Nazim; Abdullah Rahim Balouch, Urba Oficiro; khurshid Ali, Unio Konsilioj 11
SITE Urbo
SITE Urbo estas malgranda, dense enloĝata urbo en okcidenta parto de Karaĉio, Pakistano kaj estas nomita pro la Sindh Industria Komerc bieno, kiu formoj la koro de la urbo. La urbo estas randirita de Gadap Urbo norde, Liaquatabad kaj Norda Nazimabad oriente trans la Orangi Nala rivereto, Lyari kaj Saddar sude trans la Lyari Rivero kaj Kiamari okcidente. Ankaŭ najbara la urbo estas Baldia kaj Orangi la nordokcidenta. La loĝantaro de EJO Urbo estis de proksimume pri 470,000 ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Islamano. estas kelkaj etnoj inkluzivanta Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Kaŝmiranoj, Seraikis, Pakhtuns, Balochis, Memons, Bohras kaj Ismailis.
Loĝantaro (1998); 467,560, Urbo Nazim (Urbestro); Izharuddin Ahmad Khan, Naib Nazim; Syed Badshah, Urba Oficiro; Tariq Hussain, Unio Konsilioj; 9
Jamshed Urbo
Loĝantaro (1998); 733,821, Urbo Nazim (Urbestro); Muhammad Arif Aajakia, Naib Nazim; Zia Uddin Blok, Urba Oficiro; Ashfaque Ahmed Mallah, Unio Konsilioj; 13
Malir Urbo
Malir Urbo estas malgranda dense enloĝata urbo troviĝ en la Orienta parto de Karaĉio, Sindh, Pakistano. Malir urbo randirita de Jinnah Internacia Flughaveno, Malir Kvartiro Okcidente kaj Norda, la Malir Rivero kaj Shah Faisal Urbo Sude kaj Gadap Urbo Oriente trans la Thado Nallo rivereto. Modelo Kolonio (Unio Konsilio Ne. 1) estas reten kiel tuta unuo kiu rezultigis 60,000 loĝantarojn simile, la aliajn lokojn kiu havas identecon la propran estas reten kiel tutaj unuoj kiel la homoj de ĉi tiuj lokoj identig sin kun ĉi tiuj lokoj. la tuta urbo konsistas (el) de evoluigitajn lokojn kaj la fizikaj ĉefaĵoj havas difinitan ĝin tiel ke ĝi estas farebla daŭrigi ĝin kiel urbo malgraŭ la taks loĝantaro estanta ĉirkaŭ 400,000, ĉe la 1998 censo, el kiu(j) 99% estas Muslim.There estas kelkaj etnoj interalie Urdu parol, Panĝabanoj, Sindhis, Seraikis, Pakhtuns, kaj Balochis.
Malir iam estis fama por sia(n) densa legomo frukto kaj legomo bienoj, sed aktuale pro severa malabundeco de grundakvo ĉi tiuj agraroj estas ..ata rapide transformanta en loĝdomaj lokoj, tiel pliig urbanizadon kaj degenerado de la ekologio. Socio por Konservado kaj Protekto de Natura medio (AMPLEKSO) estas ..n zorgig senpluveco kaj dezertiĝo en Malir distrikto kaj lanĉ kampanjo kontraŭ kontraŭleĝa sablo kaj ŝtonetaro minado en seka rivero litoj de Malir kaj ĝia diversaj distributories. Aktuale AMPLEKSO estas evoluiganta pluvakvon reservois en senpluveco influ kamparaj lokoj.
Loĝantaro (1998); 398,289, Urbo Nazim (Urbestro); Ansar Ahmed, Naib Nazim; Sharafat Ali, Urba Oficiro; Munawar Ali Syed, Unio Konsilioj; 7
Ferenc Dobó (libroeldonisto)
Biografio
Ferenc Dobó pristudis juron en Nagyvárad, Berlino kaj Budapeŝto, kie li doktoriĝis en 1908. Li redaktis la fakrevuon Magyar Jogász, en la 1920-aj jaroj li estis redaktoro de Ellenzék. Li eldonis purlingvan bibliografian gazeton titolitan Ex-Libris (1925-39). Okaze de la centjaro de naskiĝo de Imre Madách li eldonis la ĉefverkon de aŭtoro (La Tragedio de l' Homo) kiel miniaturlibro. Li partoprenis la establon de revuo Korunk. En kadro de firmao Lepage kiel librokomercisto kaj libroeldonisto li havis gravan rolon en la disvolviĝo de moderna publikkulturado. Kune kun Gábor Gaál kaj Jenő Szentimrei li eldonis memstran libroserion por diskonigi la malpli konatajn aŭ forgesitajn verkojn de la hungara literaturo.
Provinco Razgrad
La provinco Razgrad (Област Разград; vidu la artikolon oblasto) - situas en la nordo de Bulgario. Ĝi havas loĝantaron de ĉirkaŭ 152 500 homoj, el kiuj pli-malpli 26 procentaĵoj vivas en la administra centro Razgrad. La provinco kovras areon de 2 637 kvadrataj kilometroj kaj konsistas el 7 municipoj. Veturiloj registritaj en ĝi rekoneblas per la regiona aŭtokodo PP (do "rr", bulgaraj aŭtokodoj uzas nur literojn kiuj ekzistas kaj en la latina kaj la cirila alfabetoj, kaj tio rezultigas foje iom nekutimajn kodojn).
Rosny-Bois-Perrier (stacidomo)
Rosny-Bois-Perrier (Gare de Rosny Bois Perrier) estas franca stacidomo sur linio E de RER (branĉo E4) en komunumo Rosny-sous-Bois, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1971 de Société nationale des chemins de fer français (SNCF). Ĝi estis malfermita kiel stacidomo de RER la.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
Lluís Maria Xirinacs
Lluís Maria Xirinacs i Damians (Barcelono, 1932 - Ogassa, Ripollès, 11-an de aŭgusto 2007) estis pacema opozicianto de la diktaturo de Francisco Franco, pacisto, aktivulo, politikisto, verkisto, religiulo kaj defendanto de sendependeco de la Katalunio. En 2002, li estis kondamnita je du jaroj da prizono pro nobligo de terorismo.
Biografio
Li fariĝis katolika pastro, kiam li estis 22-jara.
En la 1960aj kaj 1970aj jaroj li faris kelkajn malsatstrikojn, el kiuj la unua longa por protesti kontraŭ la ligo de la katolika eklezio kaj la ŝtato dum frankismo. La hispana faŝista reĝimo malliberigis lin dufoje (1972 kaj 1974-1975). Li deklaris sin sekvanto de Gandhi-aj tezoj kaj bataladis per senperforto. Kiel ekzemplo, li elspezis dek du horojn ĉiutage dum unu jaro kaj naŭ monatoj, starante antaŭ prizono de Barcelono ĝis la aprobo de amnestia leĝo por politikaj malliberuloj.
Nobelpremia kandidateco
Pro ĉiuj ĉi tiuj agoj li estis proponita dum tri jaroj (1975, 1976, 1977) por la Nobel-Premio pri paco.
Politika agado
En 1977 en la unua balotado post Frankisma diktaturo, li fariĝis senatano por Barcelono kiel sendependa kandidato. En 1979 li gvidis kandidatecon por la hispaniaj kortesoj en koalicio, kiu nomiĝis Maldekstra Bloko de Nacia Libereco (Bloc d'Esquerra d'Alliberament Nacional, BEAN). Tiu ĉi depostulis la spiriton de la antaŭa Asembleo de Katalunio, de kiu li ankaŭ estis unu el la ĉefaj varbantoj. Poste, BEAN prezentis kandidatojn ankaŭ en la elektoj de 1980 por la Parlamento de Katalunio; sed, en ambaŭ okazoj, ĝi ne akiris iun ajn reprezentadon.
De 1980, li ĉesigis sian politikan aktivadon.
Socia engaĝiĝo
En 1984 li fondis kune kun Agustí Chalaux, la Centron de Studoj Joan Bardina, kie li volis profundiĝi en novan ekonomian, politikan kaj socian modelon.
En 2000 li ekprotestis denove, ĉiutage sidante antaŭ la palaco de Generalitat por la sendependeco de la Katalunaj Landoj.
Estante 65-jara, li doktoriĝis pri filozofio.
Kondamnoj
La 11an de septembro 2002, nacia tago de Katalunio, li depostule paroladis en Fossar de les Moreres kaj deklaris: "Gandhi diris, ke la neperfortemulo ne povas neŭtrale pritrakti la partojn de perforta konflikto: la agresanto estas la malamiko, la atakita estas la amiko, kvankam li povus perforti. Mi provis dum mia tuta vivo la batalon per senperforta vojo. Sed mi deklaras tie ĉi kaj, mi diras ĝin laŭte, kaze ke tie povus esti iu polico aŭ publika prokuroro: Mi min deklaras amiko de ETA kaj de Batasuna kaj malamiko de la Hispana Ŝtato”.
Poste, li estis kondamnita de Audiencia Nacional (hispania tribunalo kontraŭ gravegaj krimoj, inkluzive de terorismo) je du jaroj da prizono kaj kvar da nekompetento pro nobligo de terorismo. La 17an de decembro 2002 li deklaris en sia defendo antaŭ la ĵurio: "Mi opinias, ke labori kiel historiisto estas neniu krimo (malgraŭ ebla malkonsento): - priskribi militon por nacia liberigo, kiu daŭras jam 40 jarojn, - kaj kompari ĝin kun aliaj militoj." Kaj li ankaŭ almetis: "Hispanaj tankoj estas tiuj, kiuj okupas Eŭskion. Neniu eŭska armilo volas konkeri Hispanion".
Malgraŭ kondamna verdikto kaj serĉ-arest-ordono, li ne estis arestita. Kiam li estis 74-jara, je la 25a de oktobro 2005, li estis arestita de polico, kiam li vizitis komisarejon por renovigi sian identigan karton. Du tagojn poste li estis enprizonigita, sed ĝuste en la posttagmezo, post tuja mobiliziĝo de la kataluna registaro kaj de plej diversaj asocioj, la Ĉefprokuroro decidis liberigi lin, invokante humanitarajn kialojn pro lia aĝo.
Honoroj
En 2004 la Kataluna Somera Universitato premiis lin per la premio Canigó.
Morto kaj lasta noto
Ĝis la fino li daŭrigis sian politikan aktivadon ĉe Fundació Randa.
La 11an de aŭgusto 2007 li estis trovita mortinta en la arbaro. Li lasis noton en sia laborejo klarigantan lian decidon, en kiu li kritikis la malkuraĝon de katalunaj politikistoj kaj substrekis, ke la Katalunaj Landoj estas okupaciataj de Francio kaj Hispanio.
"Kiam morton sentos mi, translokiĝos en la monton Sant Amanç kaj tie lasos min peli de la morto.
Tiel oni faris en Barato: maljunuloj, kiam sentas sin morti, forlasas sian hejmon, kaj grimpas sur monton kaj tie lasas sin peli de la morto."
Jen la lasta noto lasita de Xirinacs en fondaĵo Randa la 6an de aŭgusto, verkita dum lia datreveno:
Lasta noto
En plena posedo de miaj fakultoj mi foriras ĉar mi volas fini miajn tagojn en la soleco kaj en la silento. Se vi volas feliĉigi min ne serĉu min. Se iu trovas min, mi petas ke, kiel ajn mi fartu, ne volu tiu perturbi mian solecon kaj mian silenton.
Dankon!
Suverenec-ago
Mi vivis sklave sepdek kvin jarojn en Kataluna Landaro okupaciata de Hispanio, de Francio (kaj de Italio) de antaŭ jarcentoj. Mi vivis batale kontraŭ ĉi sklaveco ĉiujn jarojn de mia plenaĝa vivo. Sklava popolo, samkiel sklava homo, estas honto por la homaro kaj por la universo. Sed popolo neniam estos libera se siaj anoj ne volas riski ties vivon en ĝia liberigo kaj defendo. Amikoj, akceptu al mi tiun finon absolute venkan de mia batalo, kiu kontraŭstaras la malkuraĝon de niaj gvidantoj, amasigantoj de l' popolo. Hodiaŭ mia nacio iĝas absolute suverena en mi. Ili perdis sklavon. Ĝi estas iom pli libera, ĉar mi troviĝas en vi, amikoj!
Bibliografio
La plej konata estas la trilogio de politikaj memoraĵoj «La traïció dels líders» (La perfido de la partiestroj), publikigita inter 1993 kaj 1997, kie li kritikas la rolon de la postfrankaj politikistoj dum la Transiro al demokratio.
Tysfjord
Tysfjord estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Baugevatnet.
Heřmanice (Králíky)
Heřmanice (Hermsdorf) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Králíky en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 5 km norde de Králíky. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 44 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Heřmanice situas en katastra teritorio Heřmanice u Králík kun areo 5,56 km².
Hotelo Krone (Arnstadt)
Hotelo Krone (germane: Hotel Krone, iam: Bahnhofshotel) estas fortimpresa konstruaĵo kontraŭe al la Stacidomo de Arnstadt, en Arnstadt, Germanujo (Am Bahnhof 8).
Historio
En 1924/25 iĝis restaŭradlaboroj, plilarĝigo de la keloj kaj instalo de vintrinkejo. En 1929/33 la Monda ekonomia krizo provokis financajn problemojn kaj en 1934 la linda hotelo aŭkcie venditis fare de la urba ŝparkaso.
Willy Hahn, filo de la fondinto, akiris ĝin ĉe la aŭkcio kaj en 1937 la majstra kuiristo Wilhelm Schimpf. Ekde 1950 ĝi estis HO-hotelo estante dum jardekoj je dispono ĉefe al afervojaĝantoj kaj al muntistoj.
Post la Turniĝo transprenis la hotelon la familio Schmidt kaj novaranĝis 40 ĉambrojn.
Gary Numan
Gary Anthony James Webb (8a de marto 1958), pli bone konata kiel Gary Numan, estas angla kantisto, muzikisto, kantoverkisto, komponisto kaj diskoproduktisto. Li por unua fojo eniris en la muzikindustrio kiel frontulo de la bando de novonda muziko nome Tubeway Army. Post publikigi du albumojn kun la bando, li publikigis sian debutan soloalbumon nome The Pleasure Principle en 1979, atingante la britan pintoliston UK Albums Chart. Lia komerca populareco pintis en la finaj 1970-aj kaj komencaj 1980-aj jaroj per la numerunuaj unuopaĵoj "Are 'Friends' Electric?" kaj "Cars", sed pli plutenis fortan kultan sekvon.
Numan estas konsiderata pioniro de elektronika muziko, kaj lia personeca sono konsistas el forta uzado de sintezilo nutrata pere de gitaraj efektaparatoj. Li estas konata ankaŭ pro sia distinga voĉo kaj androgineca "androida" karaktero. En 2017, li ricevis la premion Ivor Novello, nome Inspirpremion el la Brita Akademio de Kantoverkistoj, Komponistoj kaj Aŭtoroj.
Ibn al-Baitar
Ḍiyāʾ Al-Dīn Abū Muḥammad ʿAbdllāh Ibn Aḥmad al-Mālaqī (ضياء الدين أبو محمد عبد الله بن أحمد المالقي en araba, alinome "la malagano" kaj al-Nabatí (la botanikisto) plej ofe konata kiel Ibn al-Baitar, estis kuracisto kaj botanikisto de Al-Andalus, naskiĝinta ĉirkaŭ 1190 aŭ 1197 en la Provinco Malago (eble en Benalmádena) kaj mortinta en 1248 en Damasko. Lia nomo "ben abidar" signifas en berbera lingvo amazigh "la filon de la lamulo", kio derivis en araba al la nomo de tiu profesio (tabib), kaj en hispana al la iom arkaika vorto "albéitar" (veterinaro).
Al-Baitar studis kun la botanikisto Abu al-Abbas al-Nabati en Sevilo kie li komencis kolekton de plantoj kies studo centriĝis en siaj medicinaj proprecoj. Ĉirkaŭ 1220 li elmigris al Proksima Oriento tra Nordafriko, Anatolio kaj Sirio kaj finfine li setliĝis en Kairo, kie li estis nomumita ĉefa botanikisto de Egipto fare de la sultano. Tie li studis la medicinajn proprecojn de la plantoj kaj faris nombrajn esplorveturojn kun siaj lernantoj. Ibn al-Baitar surprize listigis ĉirkaŭ 3000 aĵojn kiaj 800 botanikaj drogoj, 145 mineralaj drogoj kaj 130 animalaj drogoj.
Ibn al-Baitar faris nombrajn verkojn kiuj kolektis la farmacian sciaron de sia tempo en Nordafriko. Lia plej konata verko estas Kitāb al-Jāmiʻ li-mufradāt al-adwiya wa-l-aghdhiya ("Libro kompila de kuraciloj kaj simplaj manĝoproduktoj"). Li nomis plantojn kaj priskribis la uzadon de pli ol 1 400 specioj ĉefe de la araba farmacia sciaro. Lia verkaro estis uzita kaj tradukita dum la tuta Mezepoko.
Saad Zaglul
Saad Zaglul (en egipta araba: سعد زغلول‎; ankaŭ: Saad Zaghlul, Saad Zaghlûl, Sa'd Zaghlul Paŝa ibn Ibrahim) (Julio 1859 – 23a de aŭgusto 1927) estis egipta revoluciulo kaj politikisto. Li estis la estro de la egipta naciisma Vafd-Partio. Li servis kiel Ĉefministro de Egiptio el la 26a de januaro 1924 ĝis la 24a de novembro 1924.
Zaglul iĝis pli kaj pli aktiva en la naciismaj movadoj, kaj en 1919 li estris oficialan egiptan delegitaron (aŭ ŭafd, ĉar la nomo de politika partio venos poste) al la Konferenco de Parizo 1919 postulante ke Britio formale agnosku la sendependecon kaj unuecon de Egiptio kaj Sudano (kiu estis unueca lando sub Muhammad Ali).
NGC 47
NGC 47 (aliaj indikoj — NGC 58, PGC 967, MCG -1-1-55, IRAS00119-0726) estas galaksio en konstelacio Baleno.
András Dugonics
András Dugonics [andrAŝ dugoniĉ], hungare Dugonics András, kroate Andrija Dugonić estis hungara-kroata verkisto, pastro, instruisto kaj profesoro.
NGC 47
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 47, NGC 58.
András Dugonics
András Dugonics naskiĝis la 17-an de oktobro 1740 en Szeged. Li mortis la 25-an de julio 1818 en Szeged.
Pascal Chimbonda
Pascal Chimbonda (naskiĝis la 21-an de februaro de 1979) estas franca futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006.
Hingstheide
Hingstheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis nur  loĝantojn.
Sándor Puhala
Sándor PUHALA estas rumania hungara verkisto pri pedagogio, ĵurnalisto. Li naskiĝis Kassa la 18-an de januaro 1882 kaj mortis en Temeŝvaro la 17-an de januaro 1962.
Kariero
Sándor Puhala diplomitiĝis en la Universitato de Budapeŝto pri latina-hungara lingvoj kaj li doktoriĝis pri lingvistiko kaj arthistorio. Li estis ano de societo Arany János Társaság. Li instruis en Újpest, Lugos kaj post la unua mondmilito en Temeŝvaro. Li publikigis plurajn pedagogiajn studaĵojn en Országos Tanáregyleti Közlöny de Budapeŝto, eseojn en Temesvári Hírlap, Temesvarer Zeitung. Li redaktis la gazeton Krassó-Szörényi Lapok, de oktobro 1942 ĝis januaro 1943 li estis respondecredaktoro de Déli Hírlap.
Laibach (muzika grupo)
Laibach estas slovendevena muzikgrupo. Ĝi prezentas la muzikan parton de artkolektivo Neue slowenische Kunst (germane por: Nova Slovena Arto) memkreita en 1984.
Ĝian ĝenron oni komune taksas Industria, ĉar dum ĝiaj tridek ses publikaĵoj ĝi oftege ŝanĝis la ĝenron sed nuntempe oni ne povas atribui al la grupo nur unu ĝenron. Por krei kolizpotencialon kun la registaro la muzikantoj vole elektis la malnovan, germanan nomon de slovena ĉefurbo Ljubljano, kiu ne estis volonte aŭdita dum la socialista regado.
La unuaj albumoj
En la jaro 1985 la ljubljana firmao «ŠKUC Ropot» eldonis la unuan albumon, sen mencii la grupnomon pro la malpermeso. Anstataŭe la nekonfuzebla Laibach-Kruco ornamis la antaŭaĵon. En la sama jaro ankaŭ la albumoj «Rekapitulacija 1980-1984» kaj «Nova Akropola» esti eldonitaj.
La dancisto Michael Clark invitis 1986 la grupon por kunlabori kun sia nova verko en dek-unu teatroj tutmonde. La albumo «Opus Dei» (latine por: verko de dio), kiu enhavas la Laibach-Eldonoj de «Live is Life» (de Opus) kaj «One Vision» (de Queen), esti eldonita en 1987. Post mallonga tempo la grupo invitata de germana dramateatro en Hamburgo estis por zorgi pri la muziko de teatraĵo Macbeth de Shakespeare.
Post 1990
La Macbeth-Kantardisko publikiĝis en la jaro 1990 kaj pro la Germania Reuniĝo la slovenoj publikigis novan novan version de «3. Oktober». kiu aperis je 1992 en la eksperimenta elektronika albumo «Kapital». Tiu ĉi estis forte malaprobata tiutempe. Dum 1993 aperis «Ljubljana-Zagreb-Beograd», kiu primemorigas antaŭirintajn Laibach-Koncertojn de la jaro 1982. Kun ĝia nova albumo «NATO» la grupo komentis aktualajn okazaĵojn de la orienta eŭropo, speciale eks-Jugoslavio kaj NATO-politiko. La albumo enhavas nur novinterpretaĵojn, ekzemple de Europe, Status Quo, Zager and Evans kaj DAF. 1996-jara «Jesus Christ Superstar» aludis al muzikaĵo de Andrew Lloyd Webber. Ĝi ekskluzive enhavas kantojn pri religio — memkompozicioj sed ankaŭ novinterpretaĵoj de muzikaĵoj «Superstar», «The Cross» (angle por: la kruco) de Prince kaj «God is God» (angle por: dio estas dio) de Juno Reactor. Post la turneo, kiu varbis por tiu ĉi albumo, la grupo ludas kune kun la slovena filharmoniorkestro kaj la akademia ĥoro Tone Tomšič ĉe la malfermo de eŭropa kulturmonato en Ljubljano. La 1997-a publikiĝa lumdisko, nomata «M.B. December 21, 1984» enhavas novajn versiojn de malsamaj koncertoj el la jaro 1985.
Post 2000
2002 Strange Fruit Records eldonis la lumdiskon «The John Peel Sessions» (angle por: La sesioj de John Peel), kiu enhavas ses kantojn faritaj en du elsendoj en 1985 kaj 1986. Per la albumo «WAT (We are Time)» (angle: ni estas tempo) Laibach reaperas en la muzikindustrio. Fine 2004 la plej bona albumo «Anthems» (angle por: himnoj) kaj du lumdiskegoj enhavante koncertvideojn de «Occupied Europe NATO Tour 1994-95» (angle por: okupata eŭropo NATO vico 1994-95) kaj la reportaĵon «A Film from Slovinia» (angle por: filmo el Slovenio) aperis. Je la unua de junio 2006 Laibach surscenigis la novan version de «Kunst der Fuge» (germane por: arto de la fugo) de Johann Sebastian Bach. Je la unuan de septembro samjare la grupo kontribuis Industria-Sonkompilaĵon ĉe la ekspozicio «Return of the Repressive» (angle por: reveno de opresuloj).
Je la 23-an de oktobro 2006 la ĝisnuna lasta albumo «Volk» (germane por: popolo), en kiu Laibach interpretas malsamajn nacihimnojn, aperas. Por realigi tiun albumon la grupo kunlaboris kun Boris Benko kaj Primož Hladnik de la muzikgrupo Silence el Ljubljano.
Dominique Lapierre
Dominique LAPIERRE, (naskiĝis en Châtelaillon (Charente-Maritime), mortis ) estis franca verkisto kaj filantropo.
Li verkis ankaŭ kun aliaj verkistoj kaj ĉefe kun Larry Collins, ekzemple Ô Jérusalem, 1972, kiu popularigis en Eŭropo la problemojn kaj disvolviĝon de la Arab-israela konflikto, sed ĉefe el la juda flanko.
Post la sukceso de lia romano La Cité de la Joie (La urbo de la ĝojo), 1985, vendita laŭ multaj milionoj da ekzempleroj, li donis la duonon de la enspezoj pri aŭtor-rajtoj por lukti kontraŭ la malriĉo en Barato, li kreis sian propran asocion samnoman. Tiu romano estis adaptita al kino, samtitole. Dominique Lapierre flue parolis la bengalan.
Tadeusz Isakowicz-Zaleski
Tadeusz Bohdan ISAKOWICZ-ZALESKI, armene: Թադևոս Վարդապետ Իսահակյան-Զալեսկին, Tatewos Wartapet Isahakian-Zaleski, pseŭdonomoj Jacek Partyka, Jan Kresowiak, Pastro Robak (naskiĝis la 7-an de septembro 1956 en Krakovo) – pola armeno, katolika animzorganto de armena kaj rom-katolika ritoj, socia aganto, historiisto de la Katolika Eklezio, plurjara partoprenanto de kontraŭkomunisma opozicio en Pola Popola Respubliko, poeto. Filo de filologo Jan Zaleski.
Infanaĝo kaj junaĝo
Estante liceano li ligiĝis al Movado Lumo-Vivo realiganta decidojn de la Dua Vatikana Koncilio kaj post abituro eniris al Supera Animzorga Seminario en Krakovo. En 1975 kiel kleriko soldatiĝis. Fine de la 1970-aj jaroj kunredaktis subteran periodaĵon Krzyż Nowohucki (Kruco de Nowa Huta) kaj agis en Studenta Komitato de Solidareco. En 1977 debutis kiel poeto en semajnrevuo Tygodnik Powszechny. De 1980 sin dediĉis al agado de Sendependa Aŭtonomeca Sindikato "Solidareco". Partoprenis seminarion gvidatan de eminenta hstoriisto de la Eklezio pastro profesoro Bolesław Kumor kaj sub lia direkto verkis magistran tezon.
Sacerdoteco
En 1983 fariĝis ordinita sacerdoto kaj estis direktita studi en Papa Armena Kolegio en Romo. Trifoje tamen ne ricevis pasporton pro kunlaboro kun subtera "Solidareco". Li ligiĝis kun, gvidata de pastro Kazimierz Jancarz, Animzorgado de Laboruloj en paroĥejo de sankta Maksimiliano Kolbe en Mistrzejowice (Nowa Huta). Tie partoprenis en ĵaŭdaj Mesoj por la Patrio.
Opozicia agado
Dum la tuta vivo li estis persekutata de Sekureca Servo. En 1985 estis dufoje serioze batita de ties funkciuloj. Lia persekutado fariĝis kanvaso de la filmo de Maciej Gawlikowski Zastraszyć księdza (Timigi pastron; 2006).
Inter armenoj
Paroĥestro de la armenkatolika paroĥo kun sidejo en Gliwice. Aktiva aganto de la armena medio, populariganto de scio pri historio kaj kulturo de armenoj, precipe de katolika eklezio laŭ armena rito. Iniciatinto de proksimiĝo inter la medioj de tiel nomata malnova kaj nova diasporoj. Pledanto pri memorigo de viktimoj de la armena genocido. Multfoje partoprenis en radi-televidaj disaŭdigoj, en kiuj prezentis historion de la armena nacio kaj eklezio kaj problemojn de la polaj armenoj. Li estas parenca kun antaŭlasta armenkatolika ĉefepiskopo de Lvovo, eminenta predikisto kaj filantropo Izaak Mikołaj Isakowicz. En la 80-aj jaroj studis en Papa Armena Kolegio en Romo. En 2009 estis elektita reprezentanto de la armena diasporo en la Komuna Komisiono de Registaro kaj de Naciaj kaj Etnaj Minoritatoj
Humanecaj konvojoj
Partoprenanto kaj organizanto de multaj humanecaj konvojoj i.a. al landoj de eksa Jugoslavio, Ĉeĉenio, Albanio, Ukrainio, parte kunlabore kun Pola Humaneca Organizaĵo de Janina Ochojska.
Lustracio de animzorgantoj
Februare 2006 postulis malkaŝi sekretajn kunlaborantojn de Sekureca Servo, agantaj inter animzorgantoj de la krakova ĉefdiocezo. Li mem esploris dokumentojn de Sekureca Servo, kiujn ricevis kiel viktimo el Instituto de Nacia Memoro. Liaj agadoj kaŭzis multe da diskutoj pri lustracio. Kardinalo Stanisław Dziwisz haltigadis lian agadon. Maje 2006 ne okazis planata gazetara konferenco, dum kiu pastro Tadeusz Isakowicz-Zaleski montrus rezultojn de sia scienca esplorado. Oktobre 2006 la pastro eksciis ke jam ne plu estas animzorganto de armenoj, sed unu monaton pli poste episkopa kurio retirigis sian decidon.
Februare 2007 eldonejo Znak aperigis lian libron "Księża wobec bezpieki na przykładzie archidiecezji krakowskiej" (Pastroj kontraŭ Sekureca Servo ekzemple de krakova diocezo). Krom dokumentitaj kazoj de kunlaboro de pastroj kun instancoj de reprezalio en Pola Popola Respubliko li montris ankaŭ ekzemplojn de heroa rezisto. Novembre 2007 pastro Zaleski ricevis Literaturan Premion je la nomo de Józef Mackiewicz. Li mem opinias, ke en ekleziaj regopovoj kaj en la laikaj agas malamika al li lobiado.
Genocido en Landlimaj Regionoj
En 2008 apelaciis pri kondamno fare de pola registaro la genocidon de poloj faritan de Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj kaj Ukraina Ribela Armeo en Volinio kaj Orienta Malgrandpolio. De multaj jaroj strebas dece memorigi la viktimojn de la krimo.
La 1-an de julio 2009 organizis proteston en Lublin kontraŭ atribuita de Katolika Universitato de Lublin "Johano Paŭlo la 2-a" la honora doktoreco al Viktor Juŝĉenko, kiu multfoje honorigis Stepan Bandera. Li ankaŭ kontribuis al protestoj kontraŭ trapaso tra Pollando de motorcikla parado de je la nomo de Bandera, pro kio ukrainaj naciistoj mortminacis al li. La 5-an de februaro 2010 kunaranĝis protestojn lige al agnosko de Bandera nacia heroo de Ukrainio fare de cedanta tiam prezidento Juŝĉenko kaj pasiveco de pola registaro ĉi-rilate. Tiutage okazis manifestacioj antaŭ la ambasadejo de Ukrainio en Varsovio kaj konsulejoj en Poznań, Wrocław, Kraków, Lublin kaj Gdańsk.
Publicaĵoj
De 2007 estas felietonisto de "Gazeta Polska" kaj kontribuas al "Nasz Dziennik". Ankaŭ verkas blogon ĉe sia retpaĝo.
En 2010 iĝis membro de la Krakova Socia Komitato de Apogo de Jarosław Kaczyński en plirapidigita prezidentec-baloto.
Akva fluanto
Akva fluanto estas en hidrologio kolektiva esprimo por ĉiu surface fluantaj akvoj, do, fluantaj akvoj en la interno de la lando. Temas pri malfermaj akvoj.
Akvofosaĵo povas esti aŭ fluanta akvo aŭ nefluanta, do kuŝanta akvo.
Torreorgaz
Torreorgaz estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto “torre”, turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.
Akva fluanto
Divido laŭ grandeco
Oni povas distingi fluantajn akvojn laŭ ilia kvanto de akvo:
Torreorgaz
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas torreorgaceños. La censita populacio en 2009 estis de 1.764 loĝantoj.
Akva fluanto
Portempaj fluantaj akvejoj
Pli malgrandaj, sed ankaŭ iom grandaj fluantaj akvoj povas esti dum certa tempo de la jaro sen akvo, ili estas sekaj tiam. En karstaj regionoj relative oftas ke akvejo malaperas kaj plufluas subgrunde tion oni nomas „rivermalapero“ aŭ ponoro.
Torreorgaz
Situo
Torreorgaz estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 425 m; je 16 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 76 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31 km².
Akva fluanto
Portempaj fluantaj akvejoj
Portempaj fluantaj akvoj povas havi nur dum certa tempo de la jaro akvon (eventuale regule dum sekaj someroj) aŭ nur post nur „epizode“ (ekzemple post granda pluvo, kiel la uedoj aŭ dum neĝdegelo).
Torreorgaz
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kun malaltaj montetoj. Elstaras la anzino kaj la makiso kun cistoj, genistoj ktp. En la norda zono estas paŝtejoj, por brutobredado de ŝafoj, bovoj, kaj iom malpli ĉevalo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, sed nuntempe pro proksimeco kun la provinca ĉefurbo ĉiutage la junalaborforto translokiĝas al Cáceres kie oni trovas pli facilajn kaj fruktodonajn postenojn. Ĉiukaze restas brutobredado de ĉefe ŝafoj, bovoj, kaj malpli de ĉevaloj.
Gutsbezirk Münsingen
'''Gutsbezirk Münsingen, gemfr. Gebiet''' estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 30-an de septembro 2006 la komunumo havis 215 loĝantojn.
Eŭropa konferenco pri plurlingveco
Eŭropa konferenco pri plurlingveco kunvenigas politikajn gravulojn, esploristojn kaj membrojn de ne-registaraj organizaĵoj por pridiskuti lingvajn aferojn kaj iliajn konsekvencojn politikajn kaj sociojn je nivelo de eŭropuniaj institucioj kaj de ĉiu europunia ŝtatomembro. Eŭropa ĉarto pri plurlingveco estis ankaŭ verkita el la unuaj konferencoj.
Historio
La unua konferenco pri plurlingveco okazis la 24an kaj 25an de novembro 2005 en Parizo kaj emfazis la neceson pri verkado de eŭropa ĉarto pri plurlingveco, laboron kiun faris la eŭropa observejo pri plurlingveco kaj ĝiaj partneroj de pluraj landoj. La protokoloj estis eldonitaj sub la titolo "Plurlingveco, interkultureco kaj dungiteco ».
La dua konferenco subigita la duoblan patronecon de la urbodomo de Berlino kaj la urbodomo de Parizo okazis en la Centre français de Berlin la 18an kaj 19an de junio 2009 kaj kunvenigis ĉirkaŭ 150 partoprenantojn el sindikataj kaj firmaj organizoj. La protokoloj de la dua konferenco estis eldonitaj ĉe la retejo de la eŭropa observejo pri plurlingveco. Financaj partneroj de la dua konferenco estis : Eŭropa Komisiono (Agence européenne Éducation Culture Audiovisuel - Programme Citoyenneté), la urbodomo de Parizo, la asocio Verein Deutsche Sprache, la franca ministerio pri kulturo (Délégation générale à la langue française et aux langues de France) kaj la agentejo Agence universitaire de la Francophonie.
La tria konferenco okazis en Romo la 10an, 11an kaj 12an de oktobro 2012 sub la ĝenerala temo "Lingvoj sen limoj : plurlingveco". Dum dek temaj kunvenoj estis pridiskutitaj temojn pri plurlingveco rilate la mediojn de edukado, de ekonomio, de politiko kaj de kulturo kun la duobla celo klarigi agadon kaj vortumi proponojn.
La kvara konferenco okazis en Bruselo la 18an de majo, 19an kaj 20an de majo 2016. La temo de la konferenco estis « Plurlingveco kaj kreemo ».
La kvina konferenco okazis en Bukareŝto la 23an kaj 24an de majo 2019. La temo estis plurlingveco kaj daŭripova disvolviĝo.
La sesa konferenco okazos en 2022.
Kvam
Kvam estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Bjølsegrøvvatnet. Fine de en la komunumo vivis.
Torrequemada
Torrequemada [TorekeMAda] (Bruligita turo, kio aperas en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto “torre”, turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas terrequemadeños. La censita populacio en 2009 estis de 604 loĝantoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj ĉefe brutobredado; lastatempe granda parto de la laborforto laboras en proksima ĉefurbo Cáceres kaj translokiĝas ĉiutage.
Une hirondelle a fait le printemps (filmo)
Une Hirondelle a fait le printemps (Unu hirundo printempon alportis) estas franca filmo de Christian Carion aperinta en 2001.
Rakonto
Sandrine estas instruanto pri informadiko en pariza regiono. Sed ŝi ne plu elportas sian vivon kaj decidas dediĉiĝi al agrikulturo. Post lernado, ŝi alvenas masivon da montoj de Vercors por zorgi pri farmbieno, kiun ŝi volas aĉeti de maljuna Adrien. Okazas kultura konflikto.
Dontreix
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Dontreix situas je alteco de 753 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Dontreix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Denis Richin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Dontreix apartenas al la kantono de Auzances, kies ĉefurbo estas Auzances. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Pál Gyulai (kritikisto)
Biografio
Pál Gyulai studis en sia naskiĝurbo. Li komencis sian kritikistan karieron en 1850 en Pesti Röpívek. En 1853 kune kun Albert Pákh li redaktis la revuon Szépirodalmi Lapok. Inter 1855-1856 kun sia studento Tamás Nádasdy li studis en Berlin, Parizo, München. Ekde 1858 li instruis en Koloĵvaro. En 1860 li fariĝis membro de Societo Kisfaludy. En 1862 li revenis en urbon Pest kaj helpredaktis la revuon Szépirodalmi Figyelő, ekde 1873 li redaktis la revuon Budapesti Szemle. Inter 1876-1892 li estis universitata profesoro en Budapeŝto. En siaj lastaj jaroj li redaktis nur la revuon Budapesti Szemle.
Ferenc Puskás (fizikisto)
Ferenc PUSKÁS [puŝkaŝ] estas rumania hungara fizikisto, universitata profesoro. Li naskiĝis Kluĵo la 21-an de septembro 1929.
Kariero
Ferenc Puskás diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1951). Li estas doktoro de fizikaj sciencoj, profesoro (1995) de UBB de Kluĵo. Li publikigis en Matematikai és Fizikai Lapok, Korunk, A Hét.
Porte de Villiers (Tramtransporto en Parizo)
Porte de Villiers estas estonta haltejo de tramvojo T3b, situanta en la 17-a arondismento de Parizo.
Kongreso de Eŭropa Esperanto-Unio
KEEU estas la Kongreso de Eŭropa Esperanto-Unio.
La 6-a okazis en aŭgusto de 2004 en Bilbao, Hispanio. Partoprenis ĝin 284 Esperantistoj el 24 landoj. La rezolucio de Bilbao interalie invitas EU-parlamentanojn establi interpartian grupon pri lingva egalrajteco. Okazis pluraj prelegoj, kulturaj programoj kaj ekskursoj. En la inaŭguro festprelegis pri la temo "Eŭropa Unuiĝo: Esperanto por multlingva mondo" Michael Cwik el Belgio. Aliaj prelegoj temis pri Historio de la vaska laborista movado (A. del Barrio), Vidpunktoj pri Eŭropa Unio el neunia lando (A. Nikolaeva); Juraj aspektoj pri la pligrandigo de Eŭropa Unio (Rafaela Urueña); Kian Eŭropon ni volas aŭ bezonas (Michael Cwik).
La 7-a okazis en julio/aŭgusto de 2007 en Maribor, Slovenio. Partoprenis ĉ. 256 Esperantistoj, inkluzive de 2 Esperantistaj membroj de Eŭropa parlamento (Margareta Handzlik de Pollando kaj Ljudmila Novak de Slovenio). Unuan fojon la kongreso havis nelingvan temon: Akvo.
La 8-a Eŭropa Esperanto-Kongreso okazis samtempe kun la 86-a Germana Esperanto-Kongreso de 28.05.-03.06.2009 en Herzberg am Harz - la Esperanto-urbo, Germanio. La ĉeftemo estis: "Esperanto por multkultura Eŭropo". Aliĝis pli ol 350 homoj el 28 landoj.
Listo de kongresoj de EEU
Ĝis nun 9 fojojn okazis Kongreso de Eŭropa Esperanto-Unio (KEEU). En somero de 2008 ĝi okazis en Herzberg am Harz, Germanio, kaj en somero de 2012 en Galivo (Galway/Gaillimh, Irlando). La temo de la kongreso de 2012 estis "Lerni lingvojn en la EU: lerni pli, kosti malpli".
Gedeon Ráday
Grafo Gedeon RÁDAY [rAdai], hungare Ráday Gedeon estis hungara poeto, tradukisto kaj politikisto. Lia patro estis Pál Ráday.
Gedeon Ráday naskiĝis la 1-an de oktobro 1713 en tiutempa Ludány. Li mortis la 6-an de aŭgusto 1792 en Pécel.
Hans Selye
SELYE János aŭ Hans SELYE [ŝeje] (naskita la en Vieno, mortis la  en Montrealo) estis kuracisto kaj medicina esploristo de hungara-aŭstra deveno. Li laboris en Kanado, oni ligas al lia nomo la teorion pri streso.
Tie li ekpensis: La soldato post vundiĝo, la patrino angoranta pri sia soldata filo, la ludvetanto ŝtonrigide rigardanta la ĉevalvetkuron, ankaŭ la ĵokeo kaj la ĉevalo mem: ili ĉiuj estas en la stato de stress (streso). La almozulo turmentata de malsato, la frandemulo preskaŭ krevanta pro la plenŝtopo de sia stomako, la komercisto timeganta bankroton, la mon-magnato ĉaspelanta novajn milionojn: ankaŭ ĉi tiuj estas penetrataj de streso. La patrineto gardanta la paŝojn de sia trokuraĝa bebo, la infano broginta al si la haŭton, precipe per varmega kafo: ĉiuj ĉi estas sub la efiko de la streso. Kio do estas ĉi tiu mistera stato, kiu povas tusi plej diversajn personojn, milojn da specoj de bestoj, la vivantajn ĉelojn? Jen kion demandis János Selye, hungardevena esploristo, vivanta ekde 1932 en Kanado.
Kaj tie li, post apenaŭ kvarjara esplorado, aperigis sian unuan grandsignifan publikigaĵon pri la „alarma reago". Ĝi enhavis liajn gravajn observaĵojn pri la akutaj simptomoj de damaĝo atakanta la homan organismon. Baldaŭ li pluevoluigis kaj plilarĝigis sian koncepton. Tiel li kreis la „ĝeneralan sindromon de adaptiĝo", kiu klarigis la antaŭajn observojn de liaj hungaraj samlandanoj, Frigyes Verzár kaj Aladár Beznák. Laŭ ĉi tiuj observoj, la surrena glando pligrandiĝas ĉiukaze, kiam ia ajn ekstera aŭ interna perturbo trafas la organismon.
Cent kaj cent animal-eksperimentojn bezonis Selye, ĝis li sukcesis konstati la tutan „draman" procezon ĉiokazan. Ĝi okazas, se tiel diri, en tri aktoj. En la unua akto, kiun Selye nomas „fazo de preteco", en la sango plimultiĝas la hormonoj produktataj de la surrena glando-krusto. Ĉi tiuj hormonoj estas destinitaj defendi la organismon kontraŭ la damaĝa efiko, mildigante la reakcionon de la organismo, malhelpante ke tios troa forto estigu procezojn danĝerajn aŭ eble eĉ fatalajn.
En la dua akto, la surrena glando, sekve de sia pliiĝinta produktado, pligrandiĝas, por ke ĝi povu daŭre sekrecii la necesajn hormonsukojn. Ĉi tio estas la fazo de sukcesa rezisto aŭ „plenumita adapto."
Krajné Čierno
Krajné Čierno, hungare Végcsarnó [vEgĉarnO], rutene Крайнє Чорне [krajne ĉorne] estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Hans Selye
Selye detale desegnis la cirklon de la disvolviĝo de ĉi tiu adaptiĝa funkcio, sen kiu la estaĵoj ne povus vivi, pli precize: ili ne povus transvivi la „stresojn" kaŭzatajn de perturbaj cirkonstancoj. La stres-reakciono, laŭ la pruvoj de Selye, estas specifa procezo, kvankam la damaĝo ĝin estiganta povas esti de tre diversaj specoj, do ne estas specifa. Hodiaŭ, pli ol tridek jarojn post la unua publikigaĵo de la juna hungara kuracisto, lia stres-teorio estas mondfama, ĝi kvazaŭ revoluciigis la medicinon en la tuta mondo. La „kortikoidoj", t. e. hormonoj ekstraktitaj el la krusto de la surrena glando, jam estas medikamentoj ne malhaveblaj en la ĉiutaga kuraca praktikado, en medicinfakoj okupiĝantaj pri „akutaj statoj" kaj kronikaj malsanoj.
La respondojn li donis per sia stres-teorio, kaj ĉi tiu teorio en kelkaj jardekoj konkeris la tutan medicinon, ties kaj teoriajn kaj praktikajn branĉojn. Ĝin konigas la mondfama scienculo en sia populara verko: „La streso de la vivo" (The stress of life).
Krajné Čierno
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1618 en formo "Krainiay Czarno". En 1787 83 vilaĝanoj loĝis en 14 domoj, en 1828 162 vilaĝanoj en 20 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Krajnó-Csarnó, poste ĝi ricevis parte hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Végcsarnó 163 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Felsővízköz, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 gravaj bataloj okazis tie. En 2001 vivis en Krajné Čierno 84 homoj, (48 slovakoj, 34 rutenoj).
Hans Selye
János Selye kiel homo estas pratipo de konscia scienculo, de senlaca esploristo, neniam ŝanceliĝanta antaŭ iel ajn grandaj obstakloj, sed venkanta ĉi tiujn unu post la alia, kredante ke liaj inventoj servos la bonon de la suferantoj, de la tuta homaro. Li multe rememoras pri sia malgranda patrujo, pri sia gepatra lingvo, pri siaj kolegoj kaj amikoj hungaraj, kiujn li povis nun jam dufoje saluti ankaŭ persone, kiam la Hungara Scienca Akademio invitis lin prelegi pri sia epokfara teorio. Okaze je lia dua vizito, la Akademio elektis lin inter siajn honorajn membrojn, kiel unun el la plej grandaj fieroj de la hungara popolo, doninta jam al la mondo multajn scienculojn kaj artistojn eminentajn.
La hungarlingva universitato en Komárno (Slovakio) portas la nomon de Selye.
NGC 48
NGC 48 (aliaj indikoj — PGC 929, UGC 133, MCG 8-1-31, ZWG 549.27, IRAS00113+4757) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Dalmata insektofloro
La dalmata insektofloro (Tanacetum cinerariifolium, pli fruaj nomoj estis Pyrethrum cinerariifolium kaj Chrysanthemum cinerariifolium) estas plantospecio el genro tanaceto (Tanacetum). Ĝi similas al la lekanto pro ties blankaj-flavaj floroj. La specio estas indiĝena en Kroatio, Bosnio kaj Hercegovino, Montenegro kaj Albanio.
NGC 48
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dalmata insektofloro
Ĝi estas plurjara planto kun ligniĝanta rizomo. La tigoj ne disbranĉiĝas, altas ĝis 45 cm, apenaŭ havas foliojn. La folioj staras sur ĝis 15 cm longaj foliaj pedunkloj, iliaj ambaŭaj flankoj estas dense hararigitaj. La folioj estas trioble plumsimile entranĉitaj.
La frukto estas akeno kun longo de 2,75-3,5 mm, havas 5 ripojn. La floro entenas la insekticidan efikaĵojn piretrino kaj cinerino, el kiu oni produktas piretron.
La planto vivas 8-10 jarojn, tiel oni ofte uzas ĝin kiel ornamplanton en rokĝardenoj.
Michael Altenburg
Michael ALTENBURG (naskiĝinta en la 27-a de majo 1584 en Alach, mortinta en Erfurto en la 12-a de februaro 1640) estis germana teologo kaj komponisto.
Karoteno
Karoteno estas oranĝa kolorigilo kiu abundas en multaj legomoj, kiel karoto kaj dolĉa terpomo. En tomato estas likopeno, kiu apartenas al la karotenoj. Ankaŭ en folioj troviĝas karoteno, kiu tamen nur videblas dum la aŭtuno kiam la klorofilo, kiu donas al la folio sian verdan koloron, malkomponiĝas. Karoteno estas grava por la fotosintezo, kiu okazas en la folio sub influo de lumo. Karoteno transdonas la kaptitan energion al la klorofilo.
Michael Altenburg
Vivo
Estante filo de forĝisto Altenburg frekventis la Konsilantargimnazion, studis teologion en sia naskiĝurbo, bakalaŭriĝis en 1555, magistriĝis en 1602 kaj eklernejestris en 1607 ĉe la lernejo de la Regler-komunumo. En 1609 li iĝis paroĥestro en Ilversgehofen kaj Marbach (ambaŭ lokoj apartenas hodiaŭa al la turingia ĉefurbo).
De 1610-21 Altenburg estis paroĥestro en Tröchtelborn kaj en je la fino de 1621 oni trovis lin deĵoranta en Großen-Sömmerda.
Karoteno
Karoteno estas antioksidanto kaj apartenas al la terpenoj.
Estas du diversaj formoj, kiuj nur diferencas je la fino de la strukturformulo:
Michael Altenburg
Vivo
Li suferis multe pro la Tridekjara milito, perdis sian edzinon kaj fuĝis Erfurton kie li estis ekde 1638 diakono ĉe la Andreo-kirko. Altenburg edukis i.a. la filojn de Michael Praetorius.
Karoteno
Ruĝa palmoleo estas nerafinita kaj havas altan titron da karoteno.
Michael Altenburg
Graveco
Muzikhistorie Altenburg antaŭ ĉio gravas kiel eltrovinto de multaj ĝis nun kantataj eklezikantmelodioj kiel ankaŭ kiel prilaboranto de tiaj kantoj por pli facila instrumenta akompano. Ne klaras ĉu li estas la poeto kaj komponisto de la kanto Verzage nicht, du Häuflein klein, kiu estas, ekde la Batalo de Lützen, konata kiel la batalkampa kanto de reĝo Gustavo la 2-a Adolfo (Svedio) (1632).
Barro Alto (Bahio)
Barro Alto estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 13.612 loĝantojn en 2010.
Michael Altenburg
Graveco
Lia pranepo estis la komponisto, trumpetisto kaj orgenisto Johann Ernst Altenburg.
Karoteno
Uzado
Beta-karoteno estas prekursoro por vitamino A (retinolo) kaj tial ankaŭ kelkfoje nomiĝas provitamino A. Ĝi povas esti stokata en la hepato el kiu, kiam necesa, ĝi disponeblas por la farado de vitamino A. Troa vitamino A estas malutila, kontraŭe al troa karoteno.
Karoteno estas uzata kiel kolorigilo en nutraĵoj kaj en vitaminepreparaĵoj kaj havas numeron E 160. Kelkfoje oni aldonas karotenon al la nutraĵo por kokinoj por doni al la ovoflavaĵo pli malhelan koloron.
Pola landvojo n-ro 32
Pola landvojo n-ro 32 (DK32) – landvojo en provincoj Lubuŝa Provinco kaj Grandpollanda Provinco je longeco ĉirkaŭ 160 km. Ĝi gvidas al pasinta landlima trairejo kun Germanio en Gubinek apud Gubin el Stęszew.