cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frapa dancado
Historio
En la 1960-aj jaroj okazis la granda revivigo: gravaj eventoj montris la frapan dancadon en heloa lumo, kaj ĝi subite ekestis konsiderata kiel formo de arto anstataŭ distraĵo. Frapa dancado aperis denove en filmoj kaj teatroj, ĝi estis disportita en la mondon kun koncertoj, ankaŭ prenita al la Broadway.
Veľké Revištia
Veľké Revištia, hungare Felsőrőcse [felŝOrOĉe] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Felső-Reviscse.
Frapa dancado
Historio
Konataj dancistoj dum la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj estis Arthur Duncan kaj Tommy Tune.
No Maps on My Taps ("sen mapoj sur miaj frapoj") ĉirkaŭ 1979 helpis komenci la novan reviviĝon de frapa dancado. La elstara sukceso de la animita filmo Happy Feet (Feliĉaj Piedoj) plu pligrandigis la popularecon La Nacia Frapa Danca Tago en la Usono, nun festata je la 25-a de majo, estis subskribita en leĝon de prezidento George Bush en la 7-a de novembro de 1989. La 25-a de majo estis elektita ĉar ĝi estas la naskiĝtago de fama frapisto Bill "Bojangles" Robinson.
Elstaraj frapaj dancistoj de jardeko de la 2000-aj jaroj estas Brenda Bufalino, Jay Fagan, Ted Bebblejad, Savion Glover, Peter Briansen, Gregory Hines kaj Maurice Hines de Hines, Hines kaj Dad, Ayodele Casel, LaVaughn Robinson, Jason Samuels Smith, Chloe Arnold, Jared Grimes, Joseph Wiggan, Sarah Savelli, Jason Janas, Acia Gray, Dormeshia Sumbry Edwards, Omar Edwards, Michelle Dorrance, Max Pollak, Derick Grant, Jumaane Taylor, Sam Weber kaj Grant Swift.
Karakterizoj de frapa dancado
Frapaj dancistoj ofte uzas sinkopon. Dancordigo tipe startas sur la oka aŭ unua pulsokalkulo. Alia aspekto de frapa dancado estas improvizo. Ĉi tio povas esti farita kun muziko kaj sekvi la provizatajn pulsoj aŭ sen melodia akompanado, alie sciata kiel voĉa muzika dancado.
Veľké Revištia
Famuloj
En la iama Felső-Reviscse naskiĝis hungara politikisto László Tomcsányi.
Frapa dancado
Karakterizoj de frapa dancado
Hoofer (laŭvorte "hufisto") estas frapa dancisto kiu dancas unuavice per siaj piedoj kaj kruroj, farante pli laŭtan, pli fundan sonon. Ĉi tiu speco de frapa dancado estas ankaŭ nomata kiel ritma frapo. Historie ĝi venis unuavice de malriĉaj areoj de urboj; kvankam nun ĉi tii estas ne la okazo, aparte kun tia larĝa diverseco de stiloj disvastiĝantaj ĉie en la mondo.
Fruaj dancistoj similaj al Fred Astaire provizis pli dancejan aspekton al frapa dancado, sed Gene Kelly uzis sian baletan trejnitecon por fari ke frapa dancado enhavu ĉiujn partojn de la baleto. Ĉi tiu stilo de frapa dancado donis tion kio estas nun sciata kiel broadway-stilo, kiu estas pli domina en amerika kulturo. Ĝi ofte engaĝas alte kalkanumajn frapajn ŝuojn kaj montradecan muzikon, kaj ĝi estas kutime la speco de frapado unua instruata al komencantoj.
Avise
Avise estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Sankta Brictius.
Najbaras la komunumoj Arvier, La Salle, La Thuile, Saint-Nicolas, Saint-Pierre kaj Saint-Rhémy-en-Bosses.
Chichester (Sussex)
Chichester estas katedrala urbo kaj la ĉefurbo de West Sussex, Anglio. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 23,730 loĝantojn.
Historio
La urbo estis okupata de la romianoj tre frue post ilia invado de Anglio en 43 p.K., kaj tiam nomiĝis Noviomagus Reginorum (foje Noviomagus Regnorum, Regnentium kaj Regentium). Mallonge ĝi servis kiel bazo de legio sub la estonta imperiestro Vespasiano, sed la legio loĝis tie nur du jarojn kaj la loko iĝis la ĉefurbo de kelta regno kiu lojalis al la romianoj. Verŝajne la reĝo mem loĝis ĉe la proksima palaco Fishbourne. Ĉirkaŭ 80 p.K. konstruiĝis amfiteatro, kaj ties formo ankoraŭ videblas en parko. De la 2-a al la 4-a jarcentoj aldoniĝis fortikaĵoj, kaj eblas promeni laŭ parto de la romiaj urbomuroj.
Nepost la 380-a jardeko la urbo iĝis plejparte neloĝata, probable pro disraboj de la saksoj.
Malfrue de la 5-a jarcento Aelle, la unua anglosaksa reĝo de Sussex, kaptis la urbon, sed tiu epoke Selsey estis la ĉefurbo de Sussex.
Pro marinundoj, la episkopoj de Sussex translokiĝis de tie al Chichester en 1075. La unua katedralo konsekriĝis en 1107 sed en 1187 incendio plejparte detruis ĝin, kune kun multe de la urbo. Nova katedralo konsekriĝis en 1199, kvankam la konstruado daŭris pluajn du jarcentojn. La sudokcidenta turo terenfalis en 1210, kaj poste rekonstruiĝis; la nordokcidenta turo terenfalis en 1635 kaj rekonstruiĝis nur en 1910. La katedralo estas dediĉita al Sankta Rikardo de Chichester, kiu estis episkopo de 1245 al 1253, kaj ties sanktejo estis pilgrimcelo ĝis sia detruo en 1538, dum la abolicio de la anglaj monaĥejoj.
Vizitindaĵoj
Inter la vizitindaĵoj estas:
Teatro
En 1962 fondiĝis Chichester Festival Theatre (Festivala Teatro de Chichester) kiu ludas gravan rolon rilate la teatran vivon de Anglio.
Muziko
Aldone al katedralaj koncertoj okazas ĉiujulia muzikfestivalo.
Mézières-sur-Seine
Mézières-sur-Seine estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Méziérois.
Belmont-sur-Yverdon
Belmont-sur-Yverdon estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 331 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Belmont-sur-Yverdon situas 3 kilometrojn sude de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains en la ebenjaĵo de la rivero Orbe. La nordorientan komunumlimon formas la Orienta Kanalo (Canal oriental), flanka kanalo de la rivero Thielle. La komunumo konsistas el la vilaĝo Belmont kaj la setlejoj Le Villaret tute en la sudo kaj La Léchère sude de la vilaĝo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,47 km², de kiuj 17,5% estas kovritaj de arbaro, 76,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Belmont-sur-Yverdon limas en nordo al Yverdon-les-Bains, en nordoriento al Gressy, en oriento kaj sudo al Essertines-sur-Yverdon, en sudokcidento al Suchy, kaj en nordokcidento al Ependes.
Trafiko
Tra Belmont-sur-Yverdon pasas konekta vojo de Ependes al Gressy kaj alia fojo al Corcelles-sur-Chavornay. En nordo tra la komunuma teritorio pasas la svisa aŭtovojo A1, kies vojnodo Yverdon kun la svisa aŭtovojo A5 situas ĉe la nordorienta komunumlimo. 1 kilometron nordoriente de la komunumo situas la alveturejo Yverdon al la svisaj aŭtovojoj A1 kaj A5. Pere de poŝtaŭtolinio de Yverdon al Suchy la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Belmont-sur-Yverdon datiĝas el la jaro 1154 kiel castrum Bellimontis. Villaret estis menciita en la jaro 1164 kiel Villars-Frelon. La vilaĝo estiĝis el antaŭurbo menciita en la jaro 1220 kiel semajna merkato, kiu en la jaro 1367 akiris urborajton. En la jaro 1433 la urbeto apartenis al la bonaj urboj de Vaŭdoj, sed poste perdis sian signifon kaj sian urban statuson. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis la sidejo de subvoktejo de la Voktejo Yverdon. En la jaro 1803 ĝi fariĝis ĉefloko de la komunumaro Belmont en la Distrikto Yverdon, kun kiu ĝi surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis integrita al la nove kreita Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Ofelia Medina
María Ofelia Medina Torres (Mérida, Meksiko, 4-a de marto1950) estas meksika aktorino, skriptistino kaj aktivistino.
Ŝi studis en la UNAM kaj kun Lee Strasberg kaj Alejandro Jodorowsky.
Furfurilamido
Furfurilamido aŭ C5H5NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj de la furanata acido kaj amoniako. Furfurilamido estas blanka solidaĵo kun penetranta odoro uzata kiel kemia reakciaĵo kaj en la produktado de farmaciaĵoj pro ĝiaj antiamebaj, antibakteriaj kaj antifungaj proprecoj. Furfurilamido estas solvebla en akvo kaj reakcias kun fortaj bazoj, acidoj kaj reduktagentoj.
Fishbourne (palaco)
Palaco Fishbourne estas granda palaco de la romia epoko kiu situis ĉe vilaĝo Fishbourne tuj okcidente de Chichester (Sussex).
Sulis
Sulis, aŭ Sul estas, en la kelta mitologio de malnova Britio, diino kultata ĉe la varmakva fonto de Bath en Somerset, kiun la romianoj nomis Aquae Sulis (Akvoj de Sulis).
Fishbourne (palaco)
La palaco konstruiĝis dum la 70-a jardeko kaj verŝajne estis la loĝejo de reĝo de kelta regno lojala al la romianoj. Dum la sekvaj du jarcentoj la palaco pligrandiĝis kaj la originalaj mozaikaj plankoj anstataŭiĝis per pli belaj. En 270 incendio detruis la nordan alon de la palaco, kiu tiam forlasiĝis kaj post nelonge malkonstruiĝis.
Sulis
Ŝi estas konata de la romianoj sub la nomo de Sulis-Minerva kaj rigardita ne nur kiel protekta kaj resanigita diino, sed ankaŭ kiel venĝa diino, al kiu oni petis malbeni malbonfarantojn aŭ stelistojn; kaj estigi ĉe ili malsanojn (eĉ mortigajn) se ili ne redonu la ŝtelitaĵon aŭ kompensu la viktimon.
Fishbourne (palaco)
Kvankam la lokanoj longe eltrovis romiajn restaĵojn, la palaco ne elfosiĝis ĝis 1960, kaj ĝi surprizis arkeologojn pro sia grandeco. Apude eltroviĝis aliaj romiaj (eble armeaj) konstruaĵoj.
Sulis
Tiuj petoj estis skribitaj, sur platetoj, per kaŝa skribo: skribitaj inverse, aŭ kun linioj alterne dekstren kaj maldekstren, kaj foje en kelta lingvo.
Fishbourne (palaco)
Muzeo enhavas la plejparton de la videblaj restaĵoj. En apuda ĝardeno estas plantoj de specoj kiujn oni kultivis dum la romia epoko.
Grafhorst
Grafhorst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Helmstedt de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
5442 Drossart
5442 Drossart estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honora la francan astronomon Pierre Drossart, esploriston en la Observatorio de Parizo-Meudon, fakulon pri la atmosferoj de la gasgigantoj.
Ŝahrnuŝ Parsipur
Shahrnush Parsipur ( ‎, n. la 17-an de februaro 1946 en Teherano, Irano) estas irana verkistino kaj tradukistino. La plej fama libro de Parsipur en Irano estas "Tuba kaj la signifo de la nokto" kaj ekster Irano "Women Without Men"(Virinoj sen viroj). Ŝi estis nomumita Virino de la Jaro fare de la 18-a Usona Virina Esplora Konferenco.
Biografio
Shahrnosh Parsipur naskiĝis en Teherano de teherana patrino, dommastrino, kaj patro el Ŝirazo, kiu estis juĝisto. Ŝi diplomiĝis pri sociologio ĉe la Teherana Universitato en 1973 kaj poste (de 1976 ĝis 1980) studis ĉe la pariza universitato Sorbonne por daŭrigi ŝiajn studojn pri ĉina lingvo kaj kulturo.
Ŝi estas la filino de mandatulo en la irana justicministerio. En la malfruaj 1980-aj jaroj,
Parsipour ekverkis en la aĝo de 13 jaroj kaj ekde la aĝo de 16 jaroj ŝiaj rakontoj estis publikigitaj sub diversaj pseŭdonimoj en diversaj periodaĵoj. Ŝia unua romano estis La hundo kaj la longa vintro, kiun ŝi finis verki somere 1974.
Parsipur ricevis konsiderindan atenton en teheranaj literaturaj rondoj, kun la publikigo de pluraj el ŝiaj rakontoj kaj pluraj eseoj, sed ankaŭ interalie pere dedetalema intervjuo kun ŝi en la revuo Donya-ye Sokhan.
Ŝia dua romano estis Tuba va ma'na-ye Shab (Tuba kaj la signifo de la nokto), kiun Parsipur verkis post kiam ŝi pasigis kvar jarojn kaj sep monatojn en irana malliberejo. Post ŝia liberigo, ŝi devis vivtenis sin, sed eldonistoj ne volis publikigi verkon de verkistino kiu estis malliberigita. Tial ŝi turnis sin al la tradukado kaj samtempe starigis subteran librovendejon en la strato Sanai en Teherano.
Ŝi elmigris al Usono fine de la 1970-aj jaroj, baldaŭ post la eldono de la magie realisma romano "Women without men"(Virinoj Sen Viroj) kaj ĝia malpermeso en Irano. En intervjuo, kiu provokis multajn reagojn, Parsipur deklaris, ke ŝi konsentas pri kromvirino (mut'a) kaj ke se estas viroj, kiuj misuzas ĉi tiun leĝon, tio estas alia afero, kiun oni devas konsideri aparte. Ŝiaj polemikaj intervjuoj pri sekso kaj portempa geedziĝo (mut'a) sendube estigis famo.
Verkaro
Tupak-e qermez (Ruĝa Pilko), 1949, novelo
Sag va zemestan-e boland (Hundoj kaj longaj vintroj),1976, romano
Avizeh'ha-ye bolur (Kristalaj juveloj),1977, rakontokolekto
Avizeh'ha-ye Bolur (Simpla kaj eta rakonto pri la animo de la arbo), 1977, romano
Tuba va ma'na-ye Shab (Tubo kaj la signifo de nokto), 1989, romano ankaŭ tradukita al la angla, itala kaj germana.
Aql-e abi'rang (Blua Saĝo), 1992, romano
Shiva (Ŝivo), 1999, sciencfikcia romano
Sidante sur la vento, 2002, romano
Ritoj por teo en ĉeesto de lupoj
Memoroj de malliberejo
Bibliografio
Pārsīʹpūr, Shahrnūsh: Zanān bedūn-e mardān. Toronto : Afra Pub., 2000, ISBN 9781894256049 (persa eldono)
Vidu ankaŭ
Shirin Neshat
Ekstera ligilo
Oficiala retejo
Dolní Bukovsko
Kampurbo Dolní Bukovsko situas en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 25 km norde de České Budějovice. En vivis ĉi tie.
Historio
Unua skribita mencio pri urbeto datiĝas de la jaro 1323. Ekde la 12-a de aprilo 2007 estis redonita al ĝi la statuso de kampurbo.
Partoj de kampurbo
Kampurbo Dolní Bukovsko konsistas el ok partoj sur sep katastraj teritorioj:
Aŭtovojoj en Hungario
La unua planado okazis en 1942, sed la mondomilitaj cirkonstancoj baris la ekkonstruadon. La unua aŭtovojo konstruiĝis nur en 1964. Tio estis komuna parto de M1 kaj M7 ĉe rando de Budapeŝto. Post 2 jaroj M7 pretiĝis ĝis Martonvásár. Ekde 1975 oni uzis ĝin inter suda Balatono kaj Budapeŝto, sed samtempe oni ekkonstruis M1, kiu en 1977 atingis Győr. En 1978 nova aŭtovojo pretiĝis: M3 inter Budapeŝto-Gödöllő.
Laŭ la mapo videblas la jenaj aŭtovojoj:
Tra-unu-dupligrandigita dekduedro
Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per pligrandigo de dekduedro per aldono de du kvinlateraj piramidoj al du ĝiaj edroj, lasante 1 edron inter ili.
La pluredro rezultanta per aldono de du piramidoj al najbaraj edroj de dekduedro estas ne konveksa, kaj tial ne estas solido de Johnson.
Martine Aubry
Martine AUBRY (naskiĝis Martine Delors la en Parizo) estas franca politikistino.
Ŝi estis ministro pri laboro, dungado kaj profesia klerigo de 1991 ĝis 1993, poste ministro pri dungado kaj solidareco de 1997 ĝis 2000. En tiu posteno, ŝi starigis la reformon pri la 35 horoj kaj kreis la universalan asekuron kontraŭ malsano (CMU). Ŝi fariĝis poste urbestro de Lille kaj de aprilo 2008 kaj aprilo 2014 estis prezidanto de la urbeca komunumaro de Lille, kiu komence de 2015 transformiĝis al la nuna Eŭropa metropolo de Lillo.
Elektita ĉefsekretario de la franca socialista partio en 2008, ŝi estis kandidato en la socialisma primara baloto de 2011, en kiu ŝi perdis en la dua balota vico fronte al François Hollande. Ŝi forlasis la estradon de la Socialisma Partio la sekvantan jaron.
2008-2012 : ĉefsekretario de la Socialisma Partio
Ŝi varbas la socion de « care », tio estas socio, kie oni zorgas pri ĉiuj, sed sen granda sukceso. Por la uzo de la angla nomo care kaj ankaŭ por la uzo de aliaj anglaj motoj ŝi ricevis en 2010 la premion de la angla mato.
De 2012
Post la enoficiĝo de François Hollande kiel prezidanto de la Respubliko, ĝi estis nomumita speciala reprezentantino por Ĉinio de la ministro pri eksterlandaj aferoj.
La 1-an de decembro 2013, Martine Aubry lanĉis pensgrupon, « Renaissance ». Ŝi montris sin neplenkonsenta pri la registara agado, regule kvalifikita socialdemokratia, kaj la nomumo de Manuel Valls kiel ĉefministro.
129152 Jaystpierre
129152 Jaystpierre estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Jay St. Pierre, Gvidanto pri Gvidado, Navigado kaj Regado (GNR) de Flugo kaj Simulada Programaro de Lockheed Martin por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li estis Gvidanto pri Subsistemo de GNR por la Misio JUNO kaj analizisto kaj programara disvolvanto pri GNR por Mars Reconnaissance Orbiter.
Cocoa Camino
Cocoa Camino estas kanada firmao. Ĝi kreas justkomercajn kaj organikajn manĝaĵojn kaj trinkaĵojn, inter ili, kafo, teo, kaj ĉokolado. Ĝi baziĝas en Otavo, Kanado.
Eksteraj ligiloj
Ĝia retpaĝo
Iván Herczeg
[herceg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herczeg Iván estas hungara kajakisto, mondĉampiono, informadikisto, altlerneja instruisto.
Biografio
akiris inĝenieran diplomon en altlernejo en 1983, baldaŭ li laboris ĉe bankoj kiel informadikisto. Inter 2008-2018 li prelegis en Universitato Semmelweis. Li edziĝis en 1976, lia edzino naskis kvarfoje. Li pensiuliĝis en 2019.
Sporta kariero
ekde 1967 estis kajakisto en sportklubo de centra sporta lernejo, baldaŭ en diversaj ĉefurbaj sportkluboj. Jam ekde 1969 li venkis en signifaj junularaj konkursoj. Li estis hungara ĉampiono dufoje en 1976 kaj 1977 duope, respektive kvarope. Li estis mondĉampiono en 1975 stafete en distanco 500 m. En la sama jaro li jam estis ankaŭ hungara ĉampiono. Dum la vintraj sezonoj li estis karateisto. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1981.
Esperanto-Asocio de Finnlando
Esperanto-Asocio de Finnlando (EAF), finna nomo Suomen Esperantoliitto, sveda nomo Esperantoförbundet i Finland, estas finnlanda organizo kiu kunordigas la agadon de finnlandaj esperantistoj kaj celas disdoni informojn pri la internacia lingvo en Finnlando kaj progresigi la uzadon de Esperanto. EAF estas Landa Asocio de Universala Esperanto-Asocio, kaj estis fondigita en 1907.
Ekde somero 2022 EAF ne plu havas oficejon, sed estas atingebla tra diversaj kanaloj kaj kontaktuloj.
Eldonaĵoj
Esperanto-Asocio de Finnlando estas ankaŭ eldonanto. La asocio eldonis esperantlingve la finnan nacian epopeon Kalevala kaj Muminvalon, kaj ĝi vendas finnan-esperantan vortaron kaj la originalan novelaron Kie Boacoj Vagadas de la finna aŭtorino Eija Salovaara.
La organo de la asocio nomiĝas Esperantolehti - Esperanta Finnlando.
Lokoj de Vintraj kaj Aŭtunaj Tagoj
La asocio aranĝas ĉiujare du semajnfinajn eventojn, Vintrajn Tagojn en marto kaj Aŭtunajn Tagojn en septembro. La Vintraj Tagoj enhavas ankaŭ la jarkunvenon de la asocio. Foje la Tagoj nomiĝis Renkontiĝoj (AR) aŭ Kongresoj (AK), aŭ temas nur pri jarkunveno (JK). Krome la asocio okazigas aliajn eventojn, ekz. trejnseminariojn aŭ someran Esperantokurson.
En la jaro 2007, la jubilea jaro de EAF, realiĝis tri ĉefaj eventoj: la jubilea tago la 28-an de aprilo, Festivalo Arta Lumo la 27-an de julio ĝis la 1-a de aŭgusto en Kuopio kaj oktobre la simpozio ”Finnlando, Esperanto kaj pluraj lingvoj praktike” en la dulingva urbo finne nomigita Vaasa, svede Vasa. Aŭtunaj Tagoj en 2007 estis ligitaj al la simpozio.
Internacia kunlaboro
EAF aliĝis en 1939 al Internacia Esperanto-Ligo kiel Landa Asocio, malaktiviĝis kiel landa asocio en 1941–1946 kaj definitive aliĝis en 1955 al Universala Esperanto-Asocio. Finnlanda Esperantista Junulara Organizo estas nacia sekcio de TEJO kaj ĝis 2002 kunlaboris kun aliaj nordiaj Esperanto-junularoj en la organo Kvinpinto.
Listo de Prezidantoj
ª Laŭ la retpaĝo de EAF, Ramstedt estis prezidento 1936–1941 kaj Pesonen 1941–1950, tamen laŭ Jouko Lindstedt, Ramstedt estis prezidanto 1936–1939 (kaj post tio honora prezidanto). Ankaŭ ekzistas informo ke Ramstedt ankaŭ estis prezidanto dum kelkaj monatoj en 1919, kion li devis haltigi pro diplomata misio en Japanio.
Estraro
La nuna estraro de la asocio estas:
Membraro
EAF havas individuajn membrojn kaj 7 membroorganizojn, el kiuj 5 estas lokaj esperantokluboj. La suma kvanto da membroj estas iom sub 200. Esperantistoj troviĝas en dekoj da urboj kaj vilaĝoj en ĉiuj partoj de Finnlando.
Aliaj:
Historio
La Esperanto-Asocio de Finnlando estas fondita la 28-an de aprilo 1907. Post la UK 1922 en Helsinko la movado iomete velkis, pro internaj (politikaj kaj personaj) kvereloj. Nur post la dua mondmilito la movado fariĝis daŭre stabila. La Universala Kongreso okazis en Finnlando tri pliajn fojojn, en Helsinko 1969, en Tampereo 1995 kaj en Lahtio 2019.
412 Elisabetha
412 Elisabetha estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Esperanto-Asocio de Finnlando
Historio
La Esperanto-Instituto de Finnlando transprenas la devizon fare de sia tiama prezidento Ramstedt: “palvelua ikä kaikki” (laŭvorte “la tuta vivo [estas] servado”, esperantigita “unu vivo, unu servado”).
Stacio Tsurugaoka
Stacio Tsurugaoka (japane: 鶴ケ丘駅 [Curugaoka-eki], angle: Tsurugaoka Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Abeno, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Brazila kuirarto
La brazila kuirarto estas kuirarto de Brazilo, la kvina laŭ loĝantoj kaj areo plej granda lando de la mondo. La landego havas de nordo al sudo kvar sinsekvajn klimatzonojn. La loĝantoj konsistas grandparte el enmigrintoj kaj ties idoj el Eŭropo, Afriko kaj Azio.
Tial estas komplike difini unu brazilan kuirarto​n, ĉar la multaj popoloj kaj kulturoj kunportis al Brazilo sian proprajn kuirartojn. Ankaŭ la tradiciaj kuirartoj estis influitaj multe de enmigrintoj de Eŭropo, precipe el la kolonia potenco Portugalujo – kaj el Afriko. Estas en Brazilo kvin specoj de kuirarto: la norda, la indiĝendevena, la nordorienta, la bahia kaj la suda. Aparte tipa manĝaĵo, konsiderita brazila nacia plado, estas feijoada [fejĵoada] ("fazeolumo", "brazila fazeolaĵo"). Por homoj el aliaj landoj ekzemplo de signife pli ekzotika kaj nekutima manĝaĵo estas la plado tanajura /tana'ĵura/, farita de frititaj aŭ bakitaj formikoj.
Specimenoj de tipaj trinkaĵoj estas cajuína [kaĵuina], brazila trinkaĵo farita el akaĵuo, aŭ kajpirinjo (portugale caipirinha []), brazil-devena alkohola mikstrinkaĵo (koktelo) el kaŝaso (cachaça, brazila sukerkana brando), suko de limeujoj, kansukero kaj glaciaĵo.
Ĝeneralaĵoj
Oftaj manĝaĵoj estas i.a. nigraj fazeoloj, rizo, manioko kaj la bone konservebla sekigita fiŝo.
Manĝotempoj
Tipa estas kvin ĝis ses manĝotempoj dum la tago:
Kuirarto de la nordo
Gravaj pladoj estas:
Kuirarto de la nordoriento
Nome en nordorientaj subŝtatoj Alagoas, Ceará, Maranhão, Paraíba, Pernambuco, Piauí, Rio Grande do Norte, Sergipe
La sekaj regionoj de la nordokcidento havas fortan afrikan kaj kreolan influon. Proksime al la maro la nutraĵoj ofte venas el la maro. En la landinterno la homoj manĝas pli da rizo, fazeoloj, fromaĝo kiel paçoca de pilão, sekigitan viandon, maniokon kaj similan.
La bolo de rolo estas rigardata kiel la kultura heredaĵo de Pernambuko.
La Kuirarto de Bahio
Apartenane al la nordoriento de Brazilo la bahia kuirarto distingiĝas pro multvarieco. Tiu kuirarto distingiĝas tre multe disde la aliaj regionoj. Ĝi havas la plej grandan afrikan influon.
Famaj pladoj estas:
Tripligrandigita dekduedro
En geometrio, la tripligrandigita dekduedro estas unu el la solidoj de Johnson (J61).
Brazila kuirarto
Afrikobrazila kuirarto
La afrikobrazila kuirarto superregas en la federaciero Bahio; ĝi kunmetas afrikajn, indianajn kaj portugalajn manĝaĵojn kaj kuirmanierojn. Tipaj kuiraĵoj estas vatapao kaj mokeko, ambaŭ estas preparataj kun marfruktoj kaj palmoleo. Palmoleo (azeite de dendê) estas tropika oleo, kiun oni eltiras el la oleopalmo, kiu kreskas en norda Brazilo. La afrikaj sklavoj pluevoluigis la feijoada-n. Kutime ĝi konsistas el nigraj fazeoloj, rizo, porkaĵo kaj manioko-faruno. Origine portugala kuiraĵo, la afrikaj sklavoj pluevoluigis ĝin kaj enkondukis kelkajn malplivalorajn erojn: porkajn orelojn, piedojn kaj taliojn kaj fazeolojn. Ĉiuj malsamaj kulturoj ĝin pluevoluigis, kaj ekzistas pli ol cent kuirmanieroj.
Kuirarto de la meza okcidento
Nome en mezokcidentaj subŝtatoj Goiás, Mato Grosso, Mato Grosso do Sul, Distrito Federal
Tripligrandigita dekduedro
Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per pligrandigo de dekduedro per aldono de tri kvinlateraj piramidoj al tri ĝiaj nenajbaraj edroj.
Se iuj el la aldonataj piramidoj estas aldonataj al najbaraj edroj de dekduedro la rezultanta pluredro estas ne konveksa, kaj tial ne estas solido de Johnson.
Brazila kuirarto
Kuirarto de la meza okcidento
Gravaj pladoj estas tie la jenaj:
Kuirarto de la sudoriento
Nome en sudorientaj subŝtatoj Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro, Sanpaŭlio
Famaj menuoj estas:
Kuirarto de la sudo
Nome en sudaj subŝtatoj Paraná, Santa Catarina, Rio Grande do Sul
En la sudo de Brazilo la influo de Eŭropo estas granda, ekzemple el Germanujo, Nederlando, Francujo, Italujo ktp. La eŭropanoj kunportis la vinberojn en tiu regiono. Viandaĵoj estas ŝatataj, inkluzive de sekigita viando kaj peklita viando. Fama menuo estas barreado,
Anvin (stacidomo)
Anvin estas franca stacidomo sur linio - Étaples, situanta en  Anvin, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pol-sur-Ternoise - Étaples (308000).
Park Kulturi (Kolcevaja linio)
Park kulturi (Парк культуры, "Parko de Kulturo") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio "Park Kulturi - ".
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
François de La Rochefoucauld
Vivo
La filo de Francisko la 5-a (lia nomo estis ĝis ties morto Princo Marcillac) jam frue estis soldato kaj implikiĝis en intrigojn kontraŭ Richelieu kaj Mazarin. Li estis la amato de la bela dukino de Longueville, kiu sukcese peris repaciĝon inter Rochefoucauld kaj la kortego.
Pro liaj brilaj ecoj li ludis precipan rolon ĉe elstaraj rondoj kaj la bela virinaro (ekz. la damo de Sablé, la dukino de Chevreuse, la damo de Sévigné kaj aparte la damo de Lafayette). Liaj Mémoires transdonas interesajn bildojn de tiuj tempoj kvankam li verkis ilin ne tute sole. Ili aperis unue en Kolonjo en 1661. Tamen estas sendube la verko la plej fama Réflexions, ou Sentences et Maximes Morales, pli bone konata sub la titolo: Maximes (1665). Tiuj ofte paradoksaj frazoj, plenaj de maliceco satira kaj realismo, estas ja gvidilo pri egoismo kaj ĝuemo. Estas neata en ili - sub la mantelo de ŝajna moraleco - ĉiu ajn senchavo de bona konduto. Ĉio estis skribata en eleganta kaj rapidsprita lingvo, en sobra kaj preciza stilo. La francoj precize taksas tiun ĉi verkon klasikaĵon. Sub la titolo Œuvres Inédites de La Rochefoucauld eldonis Barthélemy en 1863 grandan nombron da maksimoj, kiuj grandparte estas nur variaĵoj de la originalo.
Dreyfus-skandalo
La Dreyfus-skandalo (aliaj nomoj estas Dreyfus-afero kaj Dreyfus-krizo), kiu okazis en 1894, estis publika konflikto en la historio de la Tria Franca Respubliko, kiu estis kaŭzata de la misjuĝo pri la juda soldato Alfred Dreyfus, kiun oni estis akuzinta pro ŝtata perfido favora al la Germana Imperiestra Regno. Li ne kulpis, ĉar li ne vere perfidis Francujon, sed la respondeca kortumo juĝis tamen tiel, ke li ricevu la plej altan punon. Poste la juĝo estis oficiale retirita, sed la okazo, kiu iĝis temo de tre diversopiniaj kaj akraj diskutoj, ege damaĝis al la franca respubliko.
Anvin
Anvin estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Dreyfus-skandalo
Perfido kaj akuzoj
Fine de septembro 1894 la franca ŝtato estis informita de sia sekreta servo, ke sekretaj milito-armilaj informoj estis donitaj de spiono al Germanujo en la germana ambasadorejo de Parizo. Tie oni trovis detruitan dokumenton, kiu enhavis la sekretajn informojn, kaj estis evidente antaŭe donita al germana reprezentanto. Pro la manskribo kaj la donitaj informoj, oni konkludis, ke Alfred Dreyfus estis la spiono, kiu kreis la dokumenton kaj donis ĝin al la germanoj.
Anvin
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Anvinois.
Dreyfus-skandalo
Aresto kaj publika diskuto
La 15-an de oktobro 1894 oni arestis Dreyfus, kiu estis ano de la franca armeo, kaj fine de oktobro la publiko estis informita pri la okazo. Ne multe poste kreskis la nombro de antisemitaj kontraŭantoj de Dreyfus, kiuj akuzis lin “nur esti alliĝinta al la franca armeo por perfidi Francujon, ĉar li kiel judo malamas la francojn”. Dume oni serĉis pli da pruvoj por la kulpo de Dreyfus, sed eĉ post dufoja pertelegrama konfirmo de la ambasadoroj, ke Dreyfus ne havis kontakton al la eksterlandaj oficistoj, la franca ŝtato falsigis la telegramojn en ilian negativan signifon kaj uzis ilin kiel pruvojn kontraŭ Dreyfus.
Post la aldono de pluaj falsitaj pruvoj, Dreyfus estis juĝita al militranga malpromociigo, elhejmigo kaj vivdaŭra aresto sur atlantika insulo, kio estis la plej alta puno por ŝtata perfido, post kiam la mortopuno estis forigita el la konstitucio ekde 1848. La sekvan jaron, en 1895, la ministro pri milito Auguste Mercier ordonis, ke Dreyfus estu deportata al la puna kolonio Diabloinsulo. Samjare la familio de Dreyfus estis informita, ke oni uzis falsitajn pruvojn en la proceso, pro kio la familianoj incitis intelektulojn verki pri la “justeca eraro”, kio kondukis al pliampleksigo de la publikaj diskutoj.
En 1896 atingis la francan sekretan servon pruvo (la tiel nomata petit bleu) pri la kulpo de la origine aŭstra soldato Ferdinand Walsin-Esterházy, kiu estis veninta al la franca armeo en 1892, koncerne la kazon de la perfido, pri kiu oni estis akuzinta Dreyfus. La antisemita preso plu subtenis la juĝon, dum ankaŭ kontraŭ-antisemitismaj skribantoj kiel Émile Zola publikigis gazetajn artikolojn por proklami, ke la juĝo pri Dreyfus neĝustis. Anstataŭ tuj rehabiliti la akuzitan soldaton, la ŝtato provis reteni la novan dokumenton, kiu pruvis la senkulpecon de Dreyfus, kio parte eĉ sukcesis. Denovaj falsitaj pruvoj por lia kulpo, kiel la faux Henry (francalingve por malĝusta Henry), estis poste publikigitaj.
Fine la pruvo petit bleu estis donita al la familianoj de Dreyfus per bonvola soldato, kio kondukis al la finfina publikigo de la pruvo. La antisemitoj kaj aliaj malamikoj de Dreyfus ankoraŭ provis despere konfuzi la ministrojn sendante falsitajn telegramojn kaj denovajn fuŝpruvojn. Post kiam oni komencis proceson kontraŭ Esterházy la 4-an de decembro 1897, oni ĝin denove finis pro “manko de iu kaŭzo por akuzo” la 31-an de decembro. Du tagojn poste, en la nova jaro, la pariza urbestro ordonis denovan proceson kontraŭ Esterházy, kiu denove estis finigita pro samaj kaŭzoj. Nur kelkajn tagojn poste Émile Zola publikigis la konatan malferman leteron “J’accuse...!” (franclingve por Mi akuzas) al la franca prezidento en la gazeto L’Aurore. En la letero li akuzis la francan publikecon pri la malĝusta traktado de Dreyfus. Pro la publikigo de tiu artikolo, la primilita ministro lasis akuzi Zola, kiu fuĝis al Anglujo por ne esti juĝata. Post rifuzita peticio de familionoj liberigi Dreyfus kaj rehabiliti lin kaj post la publikigo pri la nevereco de la pruvo faŭ Henry kontraŭ Dreyfus, Esterházy, kiu tiutempe ankaŭ estis en Anglujo, unuafoje publike deklaris, ke li estis la skribinto de la dokumento enhavanta la milito-armajn informojn direktatajn al la germana ambasadorejo. Per tio la ŝtato vidis sin devigata denove prilabori la procezon pri Dreyfus. En 1899 oni decidis, ke oni denove faru proceson, en kiu estu pruvata, ĉu Dreyfus kulpis aŭ ne, kaj li povis do forlasi la Diabloinsulon je la 9-a de junio por reveni al Francujo, kie li estis vokata al la kortumo, kiu devis denove juĝi pri li. Spite ĉiujn jamajn pruvojn kaj la krizon, kiu jam tiutempe ŝancelis la francan publikecon, la kortumo decidis denove la kulpecon de Dreyfus kaj donis al li la punon de dekjara aresto. Pro la premo al la franca registaro pri la krizo, kiu dume estis jam internacie diskutata, kaj ĉar la nova franca prezidento ne volis danĝeri la pacan kuneston en la monda ekspozicio, kiu estis okazonta en la jaro 1900, li deklaris finfine la 27-an de decembro 1899, ke ĉiuj juĝoj kontraŭ Dreyfus estu sensescepte nuligataj. Dreyfus estis plene rehabilitata kaj eĉ estis militrange promociita.
Signifo
Estas kompreneble, ke la Dreyfus-afero iĝis simbola konflikto inter la plej diversaj opinioj, kiuj estis envolvitaj en tiu konflikto: antisemitaj, reakciemaj, konservativaj, socialaj kaj liberalaj opinioj montriĝis en la publika diskuto pri la fuŝa proceso kontraŭ la senkulpulo. Precipe la antisemitismo montriĝis kiel kreskanta kaj neevitebla ideologio, kies plej grandaj efektiviĝoj en la totalismaj reĝimoj de la 20-a jarcento origine fontis el tempoj antaŭ la fino de la 19-a jarcento.
Politike
Inter historiistoj estas vaste kredite ke la afero kaŭzis konsiderindan malfortiĝon en la potenco de la monarkistoj, kiuj perdis la simpation de publiko kaj la gazetaro. La fakto ke la plej multaj el la monarkistoj kontraŭbatalis Dreyfus igis ilin esti identigitaj kun la multe da perforto kaj maljustoj kiuj akompanis la aferon. Retrospektive, la Respublikanismo aperis tiel fortigita el la afero kiel ĝi ne estis antaŭe, kaj esperoj de reveno al la malnova reĝimo tute malaperis. Tamen estas tiuj, kiuj kredas, ke la monarkistoj estis ĉiukaze en malrapida procezo de perdo de sia potenco kaj la afero nur elstaris ĝin.
Ne estas dubo, ke la afero tuje efikis por malhelpi la centro-dekstran registaron kaj helpis plifortigi la potencon de maldekstraj frakcioj. Aliflanke, la afero unuigis la naciistojn, helpis ilin akrigi iliajn pretendojn kaj celojn kaj iom post iom starigi ilian potencon. La socialistoj en Francio ankaŭ spertis konsiderindan influon de la aferon, ĉar la unuan fojon ili devis trakti la demandon, ĉu ili devas partopreni en la konflikto inter burĝoj, kiel okazis, kaj fakte la demando elstaris ĉu socialisma partio povus sidi en burĝa registaro. Multaj socialistoj (kiel ekzemple Jaurès kaj Blum) esprimis subtenon por Dreyfus, eĉ se la oficiala instrukcio de la socialistgvidantoj estis ke neniu devus partopreni en la konflikto.
Socie
La afero Dreyfus akompanis Francion dum preskaŭ ses jaroj, dum kiu tempo ĝi estis la ĉeftemo de politiko kaj novaĵoj tiel ke ĝi estis simple referita per la nomo la "afero". La afero pliakrigis la kontraŭaĵojn inter la politika dekstro kaj maldekstro, kaj kreis en la franca socio profundan fendiĝon, kiu ne resaniĝos ĝis la fino de la tagoj de la Tria Respubliko. La disigo multe malfortigis Francion interne, kaj kelkaj eĉ citis ĝin kiel unu el la frutempaj kialoj de la rapida falo de Francio en Dua Mondmilito, 40 jarojn poste.
En la baldaŭo de la afero, estas interkonsentita ke la potenco de la eklezio malpliiĝis, kaj la prestiĝo de la armeo estis difektita. La statuso de antisemitismo en Francio ankaŭ tre malpliiĝis. La afero reliefigis alian gravan punkton, kiu iris multe preter la limoj de Francio, kaj tio estis la pliiĝo de la potenco de la publika opinio kaj la gazetaro. La venena propagando cirkulita en la gazetaro kontraŭ Dreyfus estis inter la kaŭzoj de lia akuzo, same kiel la artikolo "Je accuse" (Mi akuzas) kies publikigo en gazetaro konsekvence helpis malkondamni lin. Politikistoj en Francio komencis pli kaj pli plaĉi al la publika opinio kaj klopodi akiri simpatian raportadon en la gazetaro.
Figa (distrikto Bistrița-Năsăud)
Figa (hungare: Füge) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beclean. Administre ĝi apartenas al Beclean (Bistrița-Năsăud).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 457 loĝantojn (rumanoj, ciganoj); en 1992 487 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1305. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Emanuele Crialese
Emanuele CRIALESE estas itala kinreĝisoro kaj scenaristo kiu nakiĝis en Romo la 26-an de julio 1965.
Emanuele Crialese studis en la Universitato de Novjorko ĝis 1995. Post pluraj eseoj pri mallongaj filmoj, li sukcesis elstari danke al la longa filmo Once We Were Strangers, kiun li financis per mono heredita. Li de tiam produktas Nuovomondo (konata kiel Ora Pordo) kaj Respiro, du filmoj kiuj estas tre sukcesaj, precipe en Francio.
Irana Moskeo (Dubajo)
La Irana Moskeo[a] (konata ankaŭ kiel Ali ibn Abi Talib Irana Moskeo) estas moskeo de Ŝijaismo ĉe la malnova Tekstila Soŭko en la distrikto Bur Dubajo de Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Arkitekturo
Estas alia Irana Moskeo en Al Satva, Dubajo, inspirita de similaj elementoj.
Komunumoj de Lot-et-Garonne
Jen listo de la 319 komunumoj de la franca departemento Lot-et-Garonne, laŭalfabete. (CAA) Kunurba komunumo de Agen, kreita en 2000.
Paya Jaras
Paya Jaras estas urbeto en Selangoro, Malajzio
141496 Bartkevicius
141496 Bartkevicius estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la litovaj astronomoj Kazimieras Černis kaj Justas Zdanavičius elde la Observatorio de Molėtai (Molėtai, Litovio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
21739 Annekeschwob
21739 Annekeschwob estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anneke Ellen Schwob, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri biokemio. Li ricevis ankaŭ la premiojn Achievement Award, Young Scientist Award kaj Seaborgde la Stockholm International Youth Science Seminar. Ŝi estis lernantino ĉe la Boston Latin School de Bostono (Masaĉuseco, Usono).
Walking Stewart
John "Walking" STEWART (19 de Februaro 1747 – 20-a de Februaro 1822) estis angla filozofo kaj vojaĝisto. Stewart disvolvis unikan sistemon de materiisma panteismo.
Veturado
Li estis konata kiel 'Walking' (piedemulo, piediranto) Stewart por siaj samtempuloj ĉar veturis piede el Madras, Barato (kie li estis laboranta kiel oficisto por la Brita Orienthinda Kompanio) reen al Eŭropo inter 1765 kaj mezo de la 1790-aj jaroj. Oni supozas, ke Stewart piediris sola tra Persio, Abisenio, Arabio kaj Afriko antaŭ vagadi en eŭropaj landoj tiom orienten kiom ĝis Rusio.
Dum la venontaj tri jardekoj Stewart verkis fekunde, kaj publikigis preskaŭ tri dek filozofajn verkojn, kiel The Opus Maximum (Londono, 1803) kaj la longa poemo The Revelation of Nature (Novjorko, 1795). En 1796, la portretisto de George Washington nome James Sharples faris paŝtelan skizon de Stewart por serio de portretoj kiu inkludis tiujn de William Godwin, Joseph Priestley, kaj Humphry Davy, kio sugestas la intelektulan estimon al Stewart liaepoke.
Post siaj veturoj en Hindio, Stewart iĝis vegetarano. Li estis ankaŭ elalkohola abstinulo.
Materiisma panteismo
Dum sia veturado, li disvolvis unikan sistemon de materiisma filozofio kiu kombinas elementojn de Spinoza panteismo kun nocioj de jogo. Stewart ekdisvastigis siajn ideojn publike en 1790 per la publikigo en du volumoj de siaj verkoj Travels over the most interesting parts of the Globe kaj The Apocalypse of Nature (Londono, 1790).
Bergisches Land
La pejzaĝa regiono Bergisches Land - germane, laŭ la loka ripuara dialekto Et Berjische - estas mezalta montaro en la suda centro de la federacia lando Rejnlando-Palatinato de Germanio, oriente de la rivero Rejno. Ĝi sude limiĝas per la montetaro Siebengebirge sudoriente de Bonn (laŭ iuj difinoj iom pli norde per la rivero Sieg) kaj norde per la rivero Ruhr kaj la najbara mezalta montaro Sauerland.
Walking Stewart
Materiisma panteismo
Post retirigo el veturado, Stewart finfine setliĝis en Londono kie li partoprenis en filozofiajn kunsidojn kaj ekhavis reputacion kiel unu el plej famaj ekstravaganculoj el la urbo. Li estis ofte vidita publike vestante ĉifonan armenan militistan uniformon.
Bergisches Land
La hodiaŭa regiono situas ĉirkaŭ la tri kernaj urboj Remscheid, Solingen kaj Wuppertal, kaj krome kovras la teritorion de la eksterdistrikta urbo Leverkusen kaj la distriktoj Mettmann, Rhein-Berg kaj Rhein-Berg plus parto de la distrikto Rhein-Sieg. Ĝi do ampleksas la sudorienton de la landoparto Rejnlando. La regiono ekestis el la teritorio de la historia Duklando Berg, kiu tamen ankoraŭ inkluzivis iom pli da tereno en la rejna valo okcidente de la montaro, aparte la urbon Duseldorfo, kiu estis la ĉefurbo de la historia duklando.
Corignac
Corignac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 357 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Corignac situas en la sudo de Charente-Maritime, nordoriente de Bordeaux.
Bergisches Land
Geologie la regiono apartenas al la Rejnlanda Ardeza Montaro. La montoj estas malkrutaj, kaj kovritaj per densaj arbaroj.
Evaluna Montaner
Evaluna MONTANER (naskiĝis la 7-a de aŭgusto 1997) estas venezuela aktorino kaj kantistino, filino de kantisto Ricardo Montaner kaj pli juna fratino de Mauricio kaj Ricardo Montaner, konata kiel Mau & Ricky.
Bergisches Land
Troviĝas intensaj spuroj de homa loĝado ekde la ŝtonepoko. Pli detale pri la mezepoka historio eblas legi en la artikolo pri la Duklando Berg. Ekde la mezo de la 19-a jarcento la intensa industriigo, kiu komplete transformis la pejzaĝojn en la valoj de la riveroj Rejno kaj Ruhr, ankaŭ draste transformigis la vivon en la historiaj urboj de la montara regiono tutproksima al la du riveraj valoj, kvankam la ŝanĝoj ne sufiĉis por tute transformigi la pejzaĝojn. Plej drasta ŝanĝo estis, ke ekestis multaj akvobaraĵoj kaj multnombraj arbaraj valoj transformiĝis al grandaj artefaritaj lagoj.
Gabriel Fauré
Vivo
Fauré ricevis muzikedukadon ĉe la Pariza lernejo pri eklezimuziko de Louis Niedermeyer. Ekde 1861 Camille Saint-Saëns fariĝis lia instruisto. Gabriel Fauré estis en 1871 fondomembro de la Société Nationale de Musique (Nacia Asocio de Muziko).
Bergisches Land
Historiaj urbocentroj
Vidindas interalie la historiaj urbocentroj de Solingen-Gräfrath, Hückeswagen, Remscheid-Lennep kaj Velbert-Langenberg kun siaj mezepokaj trabfakaj domoj, la arkitekturo de inter la jaroj 1870 kaj 1990 en la norda urbocentro de Wuppertal-Elberfeld kaj la mezepoka urbocentro de Ratingen kun la plej malnova gotika preĝejo de Rejnlando, kun restoj de la urba remparo kaj imponaj historiaj burĝaj domoj.
Gabriel Fauré
Vivo
Post kelkaj jaroj kiel orgenisto en la provinco li ekaktivis en Parizo. Tie li ricevis en 1874 la orgenistopostenon ĉe la preĝejo La Madeleine. Ĉe Konservatorio de Parizo li laboris ekde 1896 kiel profesoro pri kompozicio kiel posteulo de Jules Massenet, ekde 1901 li instruis ĉe Lernejo Niedermeyer. Ekde 1905 li estis direktoro de la Konservatorio. Pro sia agado li ricevis en 1920 la grandkrucon de la Honora Legio.
Evaluna Montaner
Biografio
Montaner estis naskita en Karakaso, Venezuelo al Ricardo Montaner kaj Marlene Rodríguez. Ŝi estis edukita en Bonaero, Argentino. Ekde infanaĝo ŝi lernis pianon, harpon kaj diversajn specojn de danco. Ŝi studis en Cushman Lernejon ĝis la aĝo de 13, kiam ŝi komencis studi hejme. Ŝi nuntempe loĝas en Miamo.
Bergisches Land
Pliaj kasteloj, katedraloj kaj muzeoj
Elstaras pluraj historiaj kasteloj - ekzemple en Bergisch Gladbach-Bensberg, Solingen-Burg, Marienheide, Homburg apud Nümbrecht, Hückeswagen kaj Heiligenhoven apud Lindlar. Krome plurloke viziteblas mezepokaj katedraloj kaj monaĥejoj, kaj en la lokoj Altwindeck kaj Lindlar situas subĉielaj etnologiaj muzeoj pri la regiona vivo antaŭ la 20-a jarcento.
Rodezo
Rodezo (france: Rodez, loke elparolata [], okcitane: Rodés [rudes]) estas franca komunumo kaj la prefektejo de la departemento Aveyron, en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi havis 23,744 loĝantojn en la jaro 2012.
Bergisches Land
Pliaj kasteloj, katedraloj kaj muzeoj
Multas interesaj muzeoj, ekzemple pri la fabrikado de tranĉiloj, tondiloj kaj pliaj laboriloj, pri teksado kaj tukoj, pri la vivo en mezepokaj urboj kaj fortikaĵoj, pri historiaj veturiloj, seruroj kaj pliaj forĝaĵoj, pri la prahistoria epoko de la Neandertala homo ktp ktp.
Filipo la 2-a (Hispanio)
Filipo la 2-a (Felipe II), estis reĝo de Hispanio (1556-1598) kaj de Portugalio (kiel Filipe I) (1580-1598). Li naskiĝis en Valadolido, je la 21-a de majo 1527 en la Palaco de Pimentel kaj mortis en El Escorial (Madrido), je la 13-a de septembro 1598.
Gabriel Fauré
Stilo
Lia komponaĵoj baziĝis sur solida kompreno de harmoniaj strukturoj, kiun li akiris de sia instruistoj pri harmonio Niedermeier kaj Gustav Lefebvre, aŭtoro de la libro Traité d'harmonie (Parizo 1889). En ĉi tiu libro, Lefebvre prezentas harmonian teorion, kiu signife diferencas de la klasika teorio de Jean-Philippe Rameau; Laŭ ĉi tiu teorio, akordoj de septo kaj naŭto intervaloj ne estas konsiderataj malharmoniaj, kaj la trito povas esti ŝanĝita sen anstataŭigi la modalon. Krome eblas estimi pri la kompreno de Fauré pri eklezia modalo el diversaj modalaj formoj, precipe en liaj melodioj.
Evaluna Montaner
Biografio
La 8-an de februaro 2020, ŝi geedziĝis kun sia fianĉo de kvin jaroj, la kolombia kantisto Camilo Echeverry.
Filipo la 2-a (Hispanio)
Vivo
Li estis filo de imperiestro Karlo la 5-a (Karlo la 1-a de Hispanio) kaj de Izabela de Portugalio. Li edziĝis kvarfoje: kun Maria Manuela de Portugalio, Maria Tudor, Izabela de Valois kaj Anna de Aŭstrio – ne la sama kiel Anna de Aŭstrio (1601-1666).
Bergisches Land
Teknikaj vidindaĵoj
El la teknikaj vidindaĵoj de la regiono elstaras la ŝvebotrajno de Wuppertal. Krome viziteblas pluraj historiaj minejoj de mineraloj kaj metaloj, kaj iuj el la plej longaj pontoj kaj tuneloj de okcidenta Germanio situas ene de la teritorio.
Mírovka (Havlíčkův Brod)
Mírovka (ĝis la jaro 1947 Frýdnava, Friedenau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Havlíčkův Brod, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sudoriente de Havlíčkův Brod. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Havlíčkův Brod - Veselí nad Lužnicí. Estas ĉi tie registritaj 152 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mírovka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,18 km².
Gabriel Fauré
Stilo
Kontraste al lia harmonia kaj melodia stilo, kiu deflankiĝis de tiama kutimo, en siaj ritmaj motivoj li montris emon al minuteco, rafinado kaj ripetemo, por ne rompi la fluon de la melodia linio. Tamen li multe uzis sinkopojn, similajn al tiuj en la verkoj de Brahms. Aaron Copeland nomis lin "franca Brahms".
Filipo la 2-a (Hispanio)
Vivo
Filipo reĝis el 1556, kiam abdikis lia patro. Li neniam uzis la titolon de reĝo de Hispanio, sed de Kastilio, Leono, Aragono, Navaro kaj de siaj tutmondaj teritorioj, kiuj etendiĝis en Eŭropo, la nove konkeritaj landoj en Ameriko kaj ankaŭ en Azio (Filipinoj, tiel nomataj laŭ lia nomo).