cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mantet
Historio
Dum la Dua Mondmilito, en 1943 la okupantaj nazioj konstruis domon en la valo (je 1980m) por kontroli la pasejon al hispana teritorio. La konstruaĵo nomata "Baraque des Allemands" (domaĉeto de la Germanoj) poste utilis kiel tranoktejo por ĉasistoj kaj piedmigrantoj, sed ĝi estis forbruligita en la jaro 1983 de malatentemaj belgaj skoltoj. En 1944 la nazioj forkondukis la tutan loĝantaron (95 homoj) el la vilaĝo. Post la milito revenis nur ŝafbredantoj. En 1962 estis nur 4 loĝantoj en Mantet. Post 1964 kiam veturebla vojo estis konstruita, novaj loĝantoj ekenvenis, precipe post 1968a kiam ekestis la modo forlasi urbojn por vivi en foraj kamparaj lokoj. La vilaĝo tiam reviviĝis kun nova loĝantaro kaj novaj ekonomiaj aktivecoj (verda turismo, rajdado, fabrikado de fromaĝoj).
La aparta sed ne escepta sendivida terenposedrajto kreita en la 17a jarcento persistas ĝis nun: ne estas apartaj posedantoj de apartaj terenoj. Jen kio grave malhelpis en la jaroj 1970-aj la projektojn de firmaoj kiuj planis akiri la terenojn por krei skiejon. Anstataŭe en 1984 preskaŭ la tuta teritorio (3028 hektaroj t.e. ĉ 94%) fariĝis natura rezervejo, same kiel tiuj de la najbaraj komunumoj Py kaj parto de Prats-de-Mollo kiuj konsistigas vastan naturprotektitan teritorion. Tion oni danku al Georges Bassouls, naturdefendanto kiu klopodis por la kreo de Nacia Parko de Orientaj Pireneoj kiu tamen ne efektiviĝis.
Katreo
Katreo - (helene Κατρεύς, latine Catreus) estis en la helena mitologio filo de la kreta reĝo Minoo kaj lia edzino Pazifao.
Sed post kelkaj jaroj Katreo eksopiris trovi sian filon kaj ekspedis al Rodoso. Tie, tuj post albordiĝo atakis lin paŝtistoj, kiuj pro mallumo opiniis, ke elŝipiĝas piratoj. Okazis batalo kaj pli frue ol la reĝo povis ekparoli, mortigis lin lia propra filo, kiel estis antaŭdirite. La malfeliĉa filo petis diojn, ke prefere absorbos lin la tero. Kaj tiel okazis - la tero malfermiĝis antaŭ li kaj Altaimeno malaperis en la abismo.
San-Marino (urbo)
Urbo San-Marino (Città di San Marino) estas ĉefurbo de la samnoma respubliko, kaj unu el ties naŭ "kasteloj" (= komunumoj).
Ĝi situas en la centro de la lando sur Monto Titano (750 m). El la montokresto elstaras kvar punktoj:
La urbokerno ĉirkaŭ la Unua Turo estas ĉirkaŭata de urbomuro, kiu, kune kun la surmonta situo, estis bonega defendo kaj garantiis al San-Marino ĝian sendependecon ekde la legenda ŝtatfondo en 301. Inter la vala urbo Borgo Maggiore kaj la urbocentro estas niveldiferenco de pli ol 50 metroj. Ĝi estas superebla per krutaj vojoj, per promenejo (Costa dell'Arnella) aŭ per telfero.
San-Marino estas, precipe somere, vizitata de multaj turistoj, kies plejparto tamen restas nur dum kelkaj horoj. Vidindaĵoj, aldone al la jam menciitaj, estas
Dufoje jare (komence de marto kaj de septembro) okazas la solena transdono de la ŝtatestreco inter la du elektitaj "regantaj kapitanoj", kiuj alternas en tiu posteno.
Trafiko
San-Marino ĝis la Dua mondmilito havis fervojon al Rimini, sed ĝi ne plu ekzistas. Ĉe la eksa stacidomo (Piazzale Lo Stradone) ankoraŭ videblas la enirejo de iama fervoja tunelo. Nun la publika trafiko okazas per busoj. Dumtage ĉirkaŭ ĉiuhore estas linia buso al Rimini.
Borgo Maggiore piede de la monto havas kvar-koridoran vojon al Rimini, sed la vojoj sur la monto estas krutaj kaj kurbaj; busoj ne povas uzi la saman vojon por alveni kaj foriri. Ĉiuj parkejoj sur la monto estas pagendaj.
Esperanto-vivo
En la 1980-aj jaroj la Registaro de San-Marino subtenis la fondon de AIS San-Marino; sekve de tio pluraj SUS-konferencoj (numeroj 1–7, 10–13, 15, 17–19, 21, 26) okazis tute aŭ parte en San-Marino aŭ en apuda Borgo Maggiore.
34127 Adamnayak
34127 Adamnayak estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
3886 Shcherbakovia
3886 Shcherbakovia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kaj fizikiston Sergej Vasiljevich Ŝĉerbakov (cirile: Сергей Васильевич Щербаков, 1856–1931).
Urba areo
Urba areo, opozicie al Rura areo, estas areo kun pliiĝanta loĝdenso de homkreitaj strukturoj kompare kun la ĉirkaŭaj areoj. Urbaj areoj povas esti ĉu grandurboj, ĉu urboj, ĉu kunurbejoj, sed la termino ne estas komune etendigita al ruraj setlejoj kiel vilaĝoj kaj domaroj.
Urbaj areoj estas kreataj kaj disvolvigataj de la procezo de urbigo. Mezuro de la etendo de urbanizita areo helpas la analizadon de la loĝdenso kaj de la urbetendiĝo, kaj la determinado de urbaj kaj ruraj populacioj (Cubillas 2007).
Malkiel ĉe urba areo, metropola areo inkludas ne nur la urban areon, sed ankaŭ la satelitajn urbojn krom la ruran teron kiu estas sociekonomie konektita al la urba kerno, tipe pro dungado kaj ĉiutaga veturado, sed dum la kerna urbo estas la unuaranga labormerkato. Fakte, urbanizitaj areoj kuniĝas kaj kreskiĝas samtempe kun la centro de la populacia kaj ekonomia agado en pli granda metropola areo.
Metropolaj areoj kutime estas difinitaj laŭ la grando de distriktoj aŭ politikaj unuoj kiel konstruaĵaroj. Distriktoj aŭ kvartaloj kutime havas stabilajn politikajn limojn; ekonomikistoj preferas labori per ekonomikaj kaj sociaj statistikoj baze sur metropoaj areoj. Urbanizitaj areoj estas pli informigaj por statistikoj por determini la mezaveraĝan riĉon kaj densojn (Dumlao & Felizmenio 1976).
Auŝtralio
En Aŭstralio, urbaj areoj estas nomitaj "urbaj centroj" kaj estas difinitaj kiel populaciejoj de 1000 aŭ pli da homoj, kun denso de 200 aŭ pli de personoj por km².
Kanado
En Kanado, urba areo estas areo kiu havas pli da 400 homoj por km² kaj havas pli da 1,000 homoj. Se du aŭ pli da urbaj areoj estas en du kilometroj unu de la alia, ili estas konsiderataj kiel unusola urba areo. La konsidero de urba areo ne estas influata de municipaj aŭ eĉ provincaj limoj.
Ĉinio
En Ĉinio, urba areo estas urba distrikto, urbo aŭ ĉefurbo kun loĝdenso pli alta ol 1,500 personoj por km². Kiel por urbaj distriktoj kun loĝdenso pli malalta ol 1,500 personoj por km², nur la populacio kiu loĝas ĉe stratoj, urbolokoj kaj apudaj vilaĝoj esras enkalkulita kiel urba populacio.
Francio
En Francio, urba areo estas zono enhavanta areon de konstrukresko (nomita "urba unuo" (unité urbaine) - rilate al la nordamerika difino de urba areo) kaj ties zono de ĉiutaga veturado (couronne périurbaine). Kvankam la oficiala traduko de aire urbaine estas "urba areo", plej parto de usonanoj trovas tiun difinon simila al tiu de metropola areo.
Japanio
En Japanio urbanizitaj areoj estas difinitaj kiel apudaj areoj de dense loĝataj distriktoj uzante la kalkuladon de censoj kiel unuoj kun densopostulo de 4000 loĝ/km².
Novzelando
Lau la Statistika Servo de Novzelando la Novzelandaj urbaj areoj por statistikaj celoj estas setlejoj kun populacio de mil homoj aŭ plie.
Norvegio
Lau la Statistika Servo de Norvegio denssetlejoj (tettsteder) estas kiel ĉe la aliaj skandinaviaj landoj, kun unu escepto: ne devas esti pli da 50 m inter domoj, dum ĝis 200 m esta pli komune uzata.
Pollando
En Pollando, oficiala "urba" populacio simple rilatiĝas al lokoj kiuj havas tian statuson de urboj (miasta). La "rura" populacio estas tiu de ĉiu areo for de la limoj de tiuj urboj. Tiu distingo povas miskomprenigi en kelkaj kazoj, ĉar kelkaj lokoj kun nur vilaĝa statuso povas havi pli grandan kaj densan populacion ol tiu de multaj pli malgrandaj urboj.
Svedio
Denssetlejoj de Svedio (tätorter) estas statistike difinitaj lokoj, tute sendepende de la administra subdivido de la lando. Estas 1,940 tiaj lokoj en Svedio, kun populacio el 200 al 1,252,000 loĝantoj.
Usono
En Usono estas du kategorioj de urba areo. La termino urbanizita areo implicas urban areon de 50,000 aŭ pliaj homoj. Urbaj areoj sub 50,000 homoj estas nomitaj urban clusters (urbaj domaroj). Urbanizitaj areoj estis unue klasigataj en Usono en la censo de 1950, dum la urbaj domaroj estis aldonitaj en la censo de 2000. Estas 1371 Usonaj Urbaj Areoj kun pli da 10,000 homoj.
Ĉirkaŭ 70% de la populacio de Usono loĝas ene de la limoj de urbanizita areo (210 el 300 milionoj). Kombine, tiuj areoj okupas ĉirkaŭ 2% de Usono. Plej parto de loĝantoj de urbanizitaj areoj estas "suburbanoj"; loĝantoj en urbocentroj faras ĉirkaŭ 30% de la populacio de urbanizita areo (ĉirkaŭ 60 el 210 milionoj).
Insulo Natividad
Insulo Natividad (Kristnaskinsulo) estas insulo de Pacifika Oceano je 6 km okcidente ĉe Punta Eugenia, nordokcidenta ĉeftero de la ŝtato Baja California Sur. Je 200 metroj ĉe ties nordokcidenta pinto kuŝas Roca María ĉe, kun areo de 0.074 km². Insulo Natividad estas separata el kontinento ĉe Punta Eugenia de la Kanalo Dewey kaj el insulo Cedros (Baja California), kiu estas je 15 km norde, de la Kanalo Keller.
La insulo estas parto de Bahía Tortugas, nome submunicipo de Mulegé. Ĝi havas areon de 8.655 km². Ĉe la censo de 2001, la insulo havis populacion de 384, centre en Natividad, nome komunumo de fiŝkaptistoj de haliotoj, omaroj, kaj pektenoj, ĉe la sudorienta pinto. Konekto al kontinento faratas per malgranda flughaveno. Estas lumturo en la norda parto.
Argolando
Argolando (Αργολίς, nuntempe ankaŭ Αργολίδα, Argolida) laŭ PIV estas historia pejzaĝo de antikva Grekio en la nordorienta parto de la duoninsulo Peloponezo, kaj krome en la moderna ŝtato Grekio ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 administraj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2005 havis 108,636 loĝantojn. La historia ĉefurbo de Argolando estas la urbo Argo, sed nuntempe la ĉefa loĝloko kaj samtempe administra centro de la provinco estas la urbo Nafplio.
Mil Ekzotaj Vortoj
Mil Ekzotaj Vortoj, verkita kaj eldonita en 1992 de André Cherpillod en Courgenard, Francujo, estas vortaro kun 1 250 Esperantaj vortoj de ne-eŭropa origino.
Argolando
En la provinco situas pluraj historiaj lokoj de eksaj antikvaj urboj, interalie Mikeno, Epidaŭro, Tirinto kaj Argo.
Mil Ekzotaj Vortoj
La aŭtoro klarigas : per "ekzota" oni devas kompreni "ne hind-eŭropa". Pro tiu, tiu vortareto entenas ankaŭ la etimon de kelkaj Esperantaj vortoj de deveno hungara, suoma, vaska, gruza.
Bromus racemosus
Bromus racemosus, esperante grapola bromuso, estas vegetala specio de la subfamilio de Pooideae. Racemosus signifas kiel grapolo.
Priskribo
Ĝi altas 25-110 cm. Ĝi estas hara. Ĝi havas ligulon. Paniklo similas al Bromus hordeaceus sed ĝi estas malharaĵaj kaj malmolaj.
Ekologio
Ĝi ŝatas la falĉatajn malsekajn herbejojn.
Disvastiĝo
La specio devenas de la palearkta ekozono.
Sertaneja
Sertaneja estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.817 loĝantojn en 2010.
Portugalaj violoj
''Ne konfuzu kun Violo aŭ Vjolo.
La violoj (violas) estas multaj kordinstrumentoj de Portugalio kaj Brazilo, rilata al la vihuelao. Ili kutime havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj.
Amaranta violo
La Amaranta violo (Portugala Viola Aramantina) estas kordinstrumento de Norda Portugalio. Ĝi havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 500mm. La tonoj estas D3 D2, A3 A2, B3 B2, E3 E3, A3 A3.
Bejra violo
La Bejra violo (Portugala Viola Beiroa) estas kordinstrumento de Orienta Portugalio.. Ĝi havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 520mm. La tonoj estas A3 A2, D3 D2, G3 G2, B3 B3, D3 D3.
Braga violo
La Braga violo (Portugala Viola Braguesa) estas kordinstrumento de Brago, Nordokcidenta Portugalio.. Ĝi havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 500-510mm. La tonoj estas C4 C3, G4 G3, A4 A3, D4 D4, G4 G4.
Burutia violo
La Burutia violo aŭ Fleksuosa violo (Portugala Viola de buruti ) estas kordinstrumento de Minas-Ĝerajso, Brazilo. Ĝi havas kvar nilonajn aŭ ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj.
Kajpira violo
La Kajpira violo (Portugala Viola caipira) estas kordinstrumento de Brazilo. Ĝi havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 580mm. La tonoj estas A3 A2, D4 D2, F#4 F#3, A3 A3, D4 D4.
Kajsara violo
La Kajsara violo (Portugala Viola Caiçara) estas kordinstrumento de Suda Brazilo. Ĝi havas ses aŭ sep ŝtalajn kordojn en kvin aŭ ses kordoĥoroj.
Kampanisa violo
La Kampanisa violo (Portugala Viola campaniça) estas kordinstrumento de Sudorienta Portugalio. Ĝi havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 520-550mm. La tonoj estas C3 C2, F3 F2, C3 C3, E3 E3, G3 G3.
Keluza violo
La Keluza violo (Portugala Viola de queluz) estas kordinstrumento de Minas-Ĝerajso, Brazilo. Ĝi havas dekdu ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 550mm.
Koŝa violo
La Koŝa violo (Portugala Viola De Cocho) estas kordinstrumento de Mato-Groso, Sudokcidenta Brazilo. Ĝi havas kvin nilonajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 455mm. La tonoj estas G3, D3, E3, A3, D4.
Madejra violo
La Madejra violo (Portugala Viola de arame aŭ Viola de Madeira) estas kordinstrumento de Madejra. Ĝi havas naŭ ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj kun mezuro de 560mm. La tonoj estas G3 G2, D3 D2, G3 G3, B3, D3 D3.
Tercejra violo
La Tercejra violo aŭ Tria violo (Portugala  Viola Terceira) estas kordinstrumento de la Acoroj. Ĝi havas dekkvar ŝtalajn kordojn en ses kordoĥoroj kun mezuro de 540mm. La tonoj estas E3 E3 E2, A3 A3 A2, D3 D3 D2, G3 G2, B3 B3, E3 E3.
Tojira violo
La Tojira violo (Portugala Viola toeira) estas kordinstrumento de Okcidenta Portugalio. Ĝi havas dekdu ŝtalajn kordojn en ses kordoĥoroj kun mezuro de 550mm. La tonoj estas A3 A3 A2, D3 D3 D2, G3 G2, B3 B3, E3 E3.
9816 von Matt
9816 von Matt estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin en septembro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar. La fotaj platoj, senditaj en Nederlandon, estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra astronomino baronino Elisabeth von Matt (1762–1814), ununura aŭstria virino astronomino de ŝia tempo, kun internacia famo. Ŝi laboris en astronomio de pozicio. Ŝia privata observatorio en Vieno estis pli bone ekipita ol la observatorio de la Universitato.
Dalmatovo
Dalmatovo (Далматово) estas urbo en Kurgana provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 37208501.
La urbo estis fondita en jaro 1644.
La interurba telefona kodo estas 35252, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe rivero Isetj (Исеть) (baseno de rivero Obj).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 11 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 15 mil loĝantojn.
NGC 2673
NGC 2673 (aliaj indikoj — UGC 4620, KCPG 175B, MCG 3-23-11, ARP 167, ZWG 90.19, NPM1G +19.0193, PGC 24792) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
792 Metcalfia
792 Metcalfia estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Joel Hastings Metcalf elde Taunton (Masaĉuseco).
Nomo
Ĝi estis nomita "Metcalfia" honore al ĝia malkovrinto.
Gyula Koczkás
Gyula Koczkás [djula kockAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koczkás Gyula estis hungara biofizikisto, profesoro, instruisto.
Gyula Koczkás naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Alsószombatfalva (nuntempa Sâmbăta de Jos en Rumanio). Li mortis la en Budapeŝto.
Klavarfasono
Kanada franclingva
Linuksa konfigura kodo : ca_enhanced
Kanada plurlingva norma
La klavarofasono Kanada plurlingva norma estas klavarofasono, kiu ebligas relative facile aperigi (per kombinoj de unu ĝis tri aliaj klavoj) ankaŭ la supersignajn literojn de Esperanto. Oni povas premi la unuan klavon dekstre de P kaj poste premu c/g/h/j/s por ĉ/ĝ/ĥ/ĵ/ŝ. Oni povas premi, samtempe kun DEKSTRA-REG kaj DEKSTRA-MAJ, la trian klavon dekstre de L kaj poste premu u por ŭ.
En Kanado estas uzataj ankaŭ usonaj klavaroj.
Plivastigita germana klavarfasono laŭ DIN 2137: E1
La klavarofasono E1 permesas enmeti ĉiujn literojn el latinaj skriboj, do ankaŭ la supersignajn literojn de Esperanto. Oni premu unue la klavon ^ kaj poste c/g/h/j/s por ĉ/ĝ/ĥ/ĵ/ŝ. Por la litero ŭ oni unue premu la dekstran Alt-klavon kune kun la litero u, kaj poste la literon u.
En Linukso eblas uzi tiun klavarofasonon elektante la enigan fonton “German (E1)”. En Mac-OS oni elektu la variaĵon “Deutsch - Standard” de la germanaj klavarfasonoj. Por Windows necesas instali pelilon de privata programisto.
Klavarofasonoj por Esperanto
Klavarofasono taŭga por la supersignaj Esperanto-literoj kaj ne postulanta iujn aliajn programojn estas la supre menciita Kanada plurlingva norma. Ĝi estas ŝaltebla (kiel virtuala klavarofasono) per la lingvaj kaj regionaj agordoj de la sistemkontrolo sub la operacisistemo Vindozo. Por uzantoj estas diversaj eblaj entajpmetodoj por Esperanto, la plej fama estante la fleksebla programo "Ek!" de Jurij Finkel. Aliflanke, por fabrikantoj, aparte kiam temas pri maŝinoj sen facile agordeblaj klavaroj ekzemple poŝtelefonoj aŭ televidiloj, estas bezono por klaraj normoj pri klavaro de Esperanto. Jam dum kelkaj jaroj ŝajne estas tri elmergiĝantaj klavaroj, kiujn oni povus taŭge nomi "baza" kaj "plena". Sube, la terminoj DEVEGAS ("MUST") kaj DEVETAS ("SHOULD") estas laŭ RFC 2119.
Baza klavaro por Esperanto
Ekzemplo (uzante QWERTY) de baza klavaro por Esperanto estas en la suba bildo (sed certe eblas AZERTY ktp laŭ samaj principoj). En iu ajn "baza klavaro"
En Linukso tian fasonon eblas aranĝi per la komando setxkbmap -option -layout us -option lv3:ralt_switch,esperanto:qwerty
(kompreneble en konkreta distribuaĵo kutime disponeblas GUIa maniero fari tion).
Plena klavaro por Esperanto
En la "plena klavaro" (alinomata 'ekverta klavaro'), bildo sube, ĉ=x ĝ=w ŝ=q ŭ=y (kompare kun Qwerty), kaj ĥ=] ĵ=[ aŭ ĥ=AltGr-h ĵ=Alt-Gr-j aŭ ĥ=AltGr-h ĵ=apud l/m (kie la modifklavo povas esti AltGr).
Tiu ĉi klavarfasono troviĝas kiel normo sur Linukso (setxkbmap epo do temas pri /usr/share/X11/xkb/symbols/epo) kaj sur Android ekde versio 4.2 (https://android-review.googlesource.com/#/c/30970/). Dum en Vindozo, ekzemple, programeto XK (Kio tio estas ? Ek ?) subtenas ekverton.
La historia klavaro, tiu de la tekstoprilaborilo Ĉapelilo de Pejno Simono, estas iom kiel la suba bildo. debuto de la aŭtomata aŭ/eŭ-mekanismo. Eklanĉite, Ĉapelilo aŭtomate modifis la nacilingvan klavaron de la uzanto - substituante al la klavoj Q, W, X kaj Y. Poste la programeto Ek! de Jurij Finkel kapablis interalie fari same aŭ manke de tiu iuj uzas unikodkapablan programon aŭ retejon kun Unikoda Konvertilo. (->eksteraj ligiloj)
Internacia 2
La klavarfasono "Usono - Internacia 2" faras Esperantajn ĉapelitajn literojn tajpante apostrofon sekvitan de F, G, H, J, W, X.
Esperanto 2
La klavarfasono "Esperanto - Internacia 2" faras 5 ĉapelitajn literojn rekte, kaj 2 tajpante apostrofon sekvitan de J aŭ H.
Iksa klavaro por Esperanto
En la "iksa klavaro" sinsekva tajpado de c kaj x, gx, hx, jx, sx, ux/vx donas la supersignitajn literojn ĉ ĝ ĥ ĵ ŝ ŭ, dum xx (kaj/aŭ ;x) donas simplan x; se oni volas atingi ekzemple veran ux (kiel en la nacia skribmaniero 'Luxembourg'), oni kutime tajpas uxx.
Komerca maladaptemo kaj uzanta mallerteco
Kompare al aliaj lingvoj kun ĉapelitaj literoj esperanto-parolantoj konas malfacilaĵojn tajpante per komputilaj klavaroj kiuj malfacile adapteblas al supersignoj se oni ne estas informatike klera. Krome Esperanto-parolantoj trejniĝu esti lertaj tajpantoj por tajpi kombinatajn klavojn kiel ektrejnas orgenisto. Se la klavaro ne havas la kutiman querty sed la azerty-fasonadon oni renkontas pliajn zorgojn. Ĉio tio ne spertas la uzantojn de lingvoj kun ordinara latina skribo por kiu la klavaro estas adaptita al iliaj bezonoj.
Unu el la plej klaraj kaj relative facilaj lingvoj kiel Esperanto meritas subtenon aŭ efikan helpskribilon kiel ĉi tie en Vikipedio anstataŭ komplikaj entajpmetodoj aŭ temporaba ŝaltado al retejo kun unikoda konvertilo. Estas multaj manieroj skribi la ĉapelitajn literojn (ŝĉĝĵĥŭ) sed tiu ĉi reta konvertilo estas oportuna precipe kiam vi uzas publikan komputilon kaj ne eblas instali proprajn programarojn. Ekzemple skribu tekston por retpoŝto ĉi tie kaj algluu ĝin al la mesaĝo.
Armena
En la antaŭkoputila tempo kutime estis uzata pli-malpli standarta klavodismeto, kiu faciligis entajpadon de oftaj litersinsekvoj tipaj por la lingvo.
Post la alveno de komputilo oni klopdis dismeti la pli multenombrajn armenajn literojn sur la klavojn latinajn, laŭeble proksimaj laŭ la sono. El tio ekestis multaj variaj dismetoj.
Fine de la pasinta jarcento estis kreita klavodismeto inspirita per Dvorak, tamen ne kopianta ĝin.
Rusa (cirila)
(ЙЦУКЕН)
Sertanópolis
Sertanópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 15.637 enloĝantojn en 2010.
-ej-
La sufikso -ej- respektive finaĵo -ejo estas uzata por lokoj ĝenerale, ekzemple manĝejo kie oni manĝas, sed plej ofte ĉambro aŭ similaĵo kie oni manĝas.
Vorterklaso: sufikso
Statuso: oficiala, fare de Zamenhof en 1887.
Deveno: probable la germanlingva sufikso -ei (prononco ), ekzemple Bäcker (bakisto) kaj Bäckerei (bakejo), Bücher (libroj) kaj Bücherei (librejo, biblioteko)
Similaĵoj en aliaj lingvoj: En la hispana ĉefe por homaj instalaĵoj por labori aŭ vendi iajn varojn oni uzas la sufikson -ería ekzemple zapatería, kie oni vendas aŭ aranĝas ŝuojn, nome ŝuejo, cervecería, kie oni vendas kaj trinkas bieron, nome bierejo ktp. Similas en la itala lingvo, ekzemple pizza (pico) kaj pizzeria (picejo) aŭ gelato (glaciaĵo) kaj gelateria (glaciaĵejo). En la rusa laŭkontekste similan signifon havas la sufikso -ня, kiel en пека́рня (bakejo) respektive резня́ aŭ бо́йня (viandejo aŭ buĉejo, de поре́з, tranĉo kaj бо́й, buĉo, bato, batalo). En la litova estas du koncernaj silaboj: -ykla, ekzemple kepti (baki) kaj kepykla (bakejo), aŭ kirpti (tondi, aparte tondi harojn) kaj kirpykla (hartondejo kaj frizejo), kaj -inė, ekzemple mėsa (viando) kaj mėsinė (viandejo), aŭ kava (kafo) kaj kavinė (kafejo).
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Esperantotur
Esperantotur estas per-Esperanta turisma agentejo kun sidejo en Bydgoszcz, Pollando. Ĝi apartenis al Andrzej Grzębowski.
Jampruca
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Monthelie
Monthelie estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Vino
La surfacampleksoj pri produktado estas :
Historio
En 962, la abatejo de klunizo ricevis terenojn kaj rajtojn en Monthelie.
Santa Rita do Sapucaí
Santa Rita do Sapucaí (prononco: santahita dosapukaii) estas urbo kaj municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj estas la centra loko de la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Rielacoj
La rielacoj (Riellaceae) estas planta familio el briofitoj, kies taloj similas al staraj tigoj dikotomaj portantaj verdajn lamenojn ondumantajn. Ili kreskas enakve, fiksitaj sur la vazo, sub la klimatoj mediteraneecaj. Tiu familio apartenas al la ordo sferokarpaloj (Sphaerocarpales). Ĝi enhavas 1 genron (rielo), kaj 13 speciojn.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (16 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (16 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Cotne Gamsaĥurdia
Cotne GAMSAĤURDIA estas filo de Zviad Gamsaĥurdia, la unua prezidento de moderna Kartvelio, opozicia kartvela politikisto. En aŭtuno 2007 li estis akuzita pri spionado por Rusio kaj preparo de ŝtata renverso kaj devis fuĝi al Rusio.
Cotne Gamsaĥurdia estas filo de la dua edziĝo de Zviad Gamsaĥurdia kun Manana Arĉvadze-Gamsaĥurdia. Post fuĝo de lia patro el Kartvelio en 1992, Cotne loĝis en Ĉeĉenio. En 1997 li estis ostaĝigita de ĉeĉenaj militistoj, sed poste liberigita.
Tiam li revenis al Kartvelio kaj iĝis helpanto de la urbestro de Batumo. La 11-an de aprilo 1999 Cotne, post kverelo, pafis el pistolo en sian samaĝulon, sportiston Avtandil Maglakelidze, kaj kaŝis sin. En oktobro 2005, en kompanio de amikoj Gamsaĥurdia deiris de la tablo, eniris banejon kaj batis sian bruston per tranĉilo, post kio li estis urĝe enhospitaligita. La parencoj klarigis lian agon per depresio.
Somere de la jaro 2006 la vidvino de Zviad Gamsaĥurdia decidis reentombigi sian edzon en Tbiliso. Ŝi turnis sin al la patriarkoj de Kartvelio kaj Rusio (en ambaŭ landoj ortodoksa kristanismo estas la plej disvastiĝinta religio) kun peto helpi pri retrovo de la tombo de Zviad Gamsaĥurdia en la Grozno. La 3-an de marto 2007 la restaĵoj estis trovitaj; tion ĉeestis Cotne, kiu rekonis la patron laŭ kruco, horloĝo, piedvestoj kaj kartvela tero, kiun parencoj enmetis en la tombon ĉe entombigo. Juĝ-medicina ekspertizo poste pruvis, ke la restaĵoj estas de Zviad Gamsaĥurdia. Nokte de la 27-a al la 28-a de marto 2007 Cotne elportis restaĵojn de sia patro al Kartvelio; laŭ lia peto rusiaj potenculoj permesis al li uzi la rekonstruatan kaj nun nefunkciantan limkontrolejon en Verĥnij Lars (Norda Osetio).
Poste Cotne aliĝis al kartvela opozicio. Dum la politika krizo de 2007, kartvelaj sekurecservoj publikigis videon, el kiu eblas kompreni, ke Cotne interkonsentas kun reprezentantoj de la rusia ambasado pri renverso de la prezidento Miĥeil Saakaŝvili. Cotne Gamsaĥurdia kaj alia opoziciano Ŝalva Natelaŝvili estis akuzitaj pri spionado por Rusio kaj provo perforte renversi la ŝtatan potencon, sed oni ne arestis ilin. De Natelaŝvili poste la akuzoj estis deprenitaj, Gamsaĥurdia fuĝis al Rusio. Preskaŭ dum jaro li loĝis en Moskvo, laboris kiel politologo kaj verkis por gazetaro artikolojn, en kiuj alvokis al „liberigo de Kartvelio de la neokoloniisma jugo fare de Usono" kaj batalo kontraŭ la „reĝimo de Saakaŝvili".
Cotne Gamsaĥurdia estis arestita en la flughaveno de Tbiliso la 3-an de septembro 2008 pro akuzoj pri planado de ŝtata renverso en Kartvelio kunlabore kun rusiaj sekurecservoj. La akuzoj povas kaŭzi lian enprizonigon por 20 jaroj, laŭ la funkcianta kartvela leĝaro. Cotne rifuzas konsideri sin kulpa. Lia advokato neniel komentis la aferon.
Zambezi-regiono
La Zambezi-regiono aŭ simple Zambezio - ĝis la nomita Caprivi-regiono aŭ simple Kaprivo - estas unu el la 14 administraj regionoj de Namibio. La regiono konsistigas la plej grandan parton de la Caprivi-streko, do, de tiu "duoninsulo", kiu elstaras nordoriente el la konturo de Namibio, etendiĝante al rivero Zambezo ĝis preskaŭ la Viktoria Akvofalo.
Nomdonanto por tiu parto de la iama germana kolonio "Germana Sudokcidenta Afriko" estis Leo von Caprivi, germana regna kanceliero de 1890 ĝis 1894. La nova nomo ekde aŭgusto 2013 aludas al la loka riverego Zambezo.
Geografio
La regiono Zambezio najbaras al la Kavango-regiono (Namibio), norde ĝi limas al Angolo, oriente al Zambio kaj Zimbabvo kaj sude al Bocvano.
Zambezio estas la sola regiono de Namibio, kiu apartenas preskaŭ ekskluzive al la tropiko, kaj ĝi konsistas preskaŭ nur el ebena marĉo. Pluraj tutjare fluantaj riveroj trafluas ĝin: Okavango, Kwando kaj riverbranĉoj de Zambezo. Tiel Caprivi-regiono estas - ĉefe dum la pluvsezono (decembro ĝis marto) - tre malseka regiono, kie inundoj ne maloftas. Ĝi ankaŭ estas riĉega je sovaĝaj bestoj. Granda parto de Caprivi estas naturprotektata (Caŝparko Caprivi, Nacia Parko Mudumu, Nacia Parko Mamili).
Historio
En 1890 la regiono apartenis al la brita protektorato Beĉuanalando, sed per la Helgolanda-Zanzibara Traktato de la Britio donis - interŝanĝe kontraŭ aliaj terenoj - la Kaprivi-strekon al Germanio, kiu integrigis ĝin en la kolonion "Germana Sudokcidento". Germanio strebis al landa konekto inter siaj kolonioj en Afriko, do de Germana Sudokcidenta Afriko al Germana Orient-Afriko. Kanceliero Leo von Caprivi estis la ĉefa traktanto por la germana flanko.
Depost 1890 Caprivi do estis sub germana protekto, foje nomita "Germana Barocelando" aŭ "Germana Zambezilando", kaj administrita de Grootfontein, ĝis en 1909 (la 27-an de januaro) ĝi estis integrita en la protektoraton Germana Sudokcidenta Afriko. En 1914, post ekflamo de la Unua Mondmilito ĝi estis konkerita kaj okupata de Britio. De 1918 ĝis 1929 Caprivi apartenis al la brita kolonio Beĉuanalando, la hodiaŭa Bocvano, poste ĝi denove estis administrita de Sudokcidenta Afriko, kiu siaflanke estis mandate administrita de Sud-Afriko. Dumtempe ĝi konsistigis hejmlandon.
En 1990 Namibio atingis suverenecon kaj Caprivi estis regiono de Namibio. Aŭguste 1999 en la regiona ĉefurbo Katima Mulilo okazis armita konflikto inter la secesiema movado „Caprivi Liberation Movement“ (CLM) kaj la namibia ŝtato. La konflikto daŭras, kvankam ne plu milite.
Caprivi suferis pro la longdaŭra enlanda milito en Angolo (1975 - 2002): izolitaj trupoj de la venkita Unita fuĝante prirabis kaj terorigis la regionon, armeoj de Angolo kaj Namibio persekutis ilin. Okazis multaj perfortaĵoj, kaj la civila trafiko en Caprivi preskaŭ komplete ĉesis.
Loĝantoj
La Caprivianoj estas ĉ. 4 % de la namibia populacio el la etnoj Fwe, lozioj, Subia, San (boŝmanoj), Nyemba kaj aliaj.
Caprivi estas la namibia regiono kun la plej alta kvoto de aidoso. Proksimume ĉiu kvara graveda virino estas infektita per HIV. Entute 34 % de la populacio estas HIV-pozitiva.
La medicina servo de Caprivi havas po unu malsanulejon en Katima Mulilo (220 litoj) kaj Andara (100 litoj), krome 3 sancentroj („Health Centres“) kaj 29 klinikoj.
Ekonomio
Per Caprivi Namibio havas aliron al la akvo de Okavango. Turismo ludas pli kaj pli gravan rolon: Caprivi provizas ekskursojn al Zambezo, Viktoria akvofalo kaj al Okavango-delto. Krome ĝi allogas per la lago Liambezo, la Nacia parko Zambezio kaj la Nacia parko Mudumu.
1951
1951 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1951 post Kristo okazis, interalie:
Jantaj
Jantaj (烟台/煙臺) estas metropolo en nordoriento de la provinco Shandong, en Ĉinio. La urbo estas la plej granda fiŝhaveno en Shandong kaj hodiaŭ grava ekonomia centro. En okcidentaj landoj, Jantaj estis erare konata, kiel Chefoo, sed tiu nomo rilatas nur al la Zhifu-insulo, iam ligita al Jantaj.
La nuntempa nomo de Jantaj devenas de la gvato-turoj konstruitaj sur Monto Qi en 1398, dum la regno de la imperiestro Hongwu, fondinto de la Dinastio Ming (yan—fumo; tai—turo). La turoj estis uzataj por averti pri invadoj de japanaj piratoj.
Administrado
En la urbo mem loĝis 790.411 da homoj en 2009.
La urbo administras 12 urbopartojn.
Geografio
Estas 121 riveroj pli ol 5-kilometraj, el kiuj la plej longaj :
2643,60 km² estas urbanizitaj. En 2003 estis 6 468 200 loĝantoj.
La meza temperaturo estas 12 oC. La jara pluvofalo estas 20 mm.
Ekonomio
Jantaj nuntempe estas la dua plej granda industria urbo en Shandong. La plej grava sektoro estas agrikulturo. Ĝi famas en Ĉinio pro aparta pomo-variaĵo kaj estas la loko de la en la lando plej granda kaj malnova vitaro (Changyu).
Instruado
Listo de institucioj pri supera lernado:
Transportoj
El la flughaveno Yantai Laishan International ekzistas flugoj al la ĉefaj flughavenoj en Ĉinio, kaj ankaŭ al Seoul, Osako kaj Honkongo.
Turismo
Pro siaj vetero kaj longa marbordo, Jantaj estas populara somera celo.
Ĝemelaj urboj
Jantan estas ĝemelurbo de la sekvantaj urboj.
Kokoskrabo
La kokoskrabo, (Birgus latro), estas granda manĝebla ter-krabo kiu rilatas al la ermitokrabo. Kokoskraboj troviĝas en la tropika Hinda Oceano kaj Pacifika Oceano. Kvankam ili nomiĝas kokoskraboj, ili ne ofte manĝas kokosnuksojn. La ĉefa manĝaĵo estas fruktoj kaj nuksoj. Kokoskraboj povas grimpi en arboj. La viando de kokoskraboj estas konsiderata kiel loka bongustaĵo. Kokoskraboj havas ekstrem-altan prezon en la nacia manĝaĵokomerco.
Súchil
Súchil estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Súchil. Al Súchil apartenas entute 33 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10033.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6928 loĝantojn. El tiuj estis 3314 viroj kaj 3614 virinoj. La komunumo havas surfacon de 822,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1980 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 500,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,0 °C.
Sociogeografio
4582 de la loĝantoj de Súchil en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 461 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 10,06 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 11,3 % (263 el 2328), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 8,78 % (198 el 2254).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 6348 personoj apartenis al la katolika religio kaj 113 personoj al la protestantisma religio. 29 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 94 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sireno (besto)
La sirenoj estas herbomanĝantaj bestoj en la ĉebordaj akvoj.
ordo : SIRENOJ - Sirenia
Undekila salikato
Undekila salikato aŭ undekila salikato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj undekanolo. Undekila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Undekila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al undekila grupo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 28 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Mihály Sághy (episkopo)
Mihály Sághy [mihAj ŝAgi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sághy Mihály estis hungara pastro, kanoniko, titularaj abato episkopo.
Mihály Sághy naskiĝis la en Répceszemere, li mortis la  en Vác.
Biografio
Mihály Sághy studis teologion en seminario de Szombathely inter 1801 kaj 1805, poste li havis eklezian postenon. Li pastriĝis en 1806, post 3 jaroj li estis pastro en Salomvár, ankaŭ honora juĝisto. Inter 1813 kaj 1825 li estis paroĥestro en Zalaegerszeg. En 1827 li estis levita al kanoniko, en 1830 prioro, en 1835 titulara abato. Inter 1836-1838 li estis seminariestro, inter 1837-1839 liceestro, fine ekde 1839 ĉefpreposto.
-estr-
La sufikso -estr- utilas por indiki tiun kiu estras, nome regas en iu instanco aŭ grupo, ekzemple ŝipestro, lernejestro ktp.
Statuso: oficiala, fare de Zamenhof en 1887.
Nuna signifo kaj uzado:
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
2496 Fernandus
2496 Fernandus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona bestosciencisto kaj genetikisto Fernandus Payne (1881 — 1977).
-id-
La sufikso -id- utilas por indiki la filon, posteulon, kaŭziton de iu aŭ io, ekzemple ĉevalido el geĉevaloj ktp.
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Santa Cruz Nundaco
Santa Cruz Nundaco estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Cruz Nundaco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 379.
Garges - Sarcelles (Tramtransporto en Parizo)
Garges - Sarcelles estas haltejo de Tramvojo T5, situanta en la limo de komunumoj Garges-lès-Gonesse kaj Sarcelles, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Santa Cruz Nundaco
Geografio
Santa Cruz Nundaco apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2692 loĝantojn. El tiuj estis 1240 viroj kaj 1452 virinoj. La komunumo havas surfacon de 159,48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 2674
NGC 2674 (aliaj indikoj — NPM1G -14.0280, PGC 24785) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Germana Orient-Afriko
Germana Orient-Afriko estas la nomo de iama germana kolonio de 1885 ĝis 1918. La tereno ampleksis la hodiaŭajn landojn Tanzanio (sen Zanzibaro), Burundo kaj Ruando kaj havis ĉirkaŭ 7,75 milionojn da loĝantoj: ĝi estis la plej granda kaj la plej populata kolonio de la germana regno.
Literaturo
germanlingve:
Torfejo
Torfejo estas tereno en kies grundo sedimentiĝis torfo. Torfejoj evoluas el marĉoj. Tradicie oni ekspluatis la torfon por gajni hejtmaterialon kaj por fekundigi la grundon en ĝardenoj per mikso de la loka ĝardenogrundo kun torfo. Ĉar marĉoj estas protektindaj naturoregionoj, hodiaŭ - almenaŭ en la evoluintaj landoj - oni plejparte rezignas pri grandaskala ekspluatado. Torfon oni uzas plu por kuracaj celoj.
Flago de Karelo-finna Soveta Socialisma Respubliko
La flago de la Karelo-finna Soveta Socialisma Respubliko estis adoptita en 1953.
Antaŭ tio, la flago estis ruĝa kun ora rikoltilo kaj martelo en la pintangulo, kaj la latinaj karakteroj Karjalais-Suomalainen SNT (Karjalais-Suomalainen Sosialistinen Neuvostotasavalta) kun (Карело-Финская Советская Социалистическая Республика) sub ili en ora koloro.
Propono de 1947 sur la sama dizajno kiel la flago adoptiĝis en 1953 krom kun la mallongigoj K.- s. S.N.T. kaj К.-Ф.С.С.Р. en oro sub la martelo kaj rikoltilo. La propono ankaŭ havis vicon de nigraj stiligitaj arboj sur la blua linio kiu igis ĝin elstari inter SSR-flagoj.
Castelleone
Castelleone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Cappella Cantone, Fiesco, Gombito, Izano, Madignano, Ripalta Arpina, San Bassano, Soresina kaj Trigolo.
Vidu ankaŭ: Castelleone di Suasa
Klaudia Kovács
Klaudia KOVACS [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Klaudia estas hungara-usona aktoro, reĝisoro. Ŝia patrino estis en:Éva Erdélyi.
Klaudia Kovács naskiĝis la  en Eger.
Biografio
Klaudia Kovács estis edukita en malbonaj cirkonstancoj. Ŝia patrino mortis en 1978, ŝi vivis en orfejo, poste en eduka familio, kiuj mortis pro pro aŭtoakcidento, tial ŝi iĝis senhejmulo. Ŝia lernado ne sukcesis en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), tial ŝi migris al Usono. Pli frue en aĝo 16 ŝi estis amatora aktoro en Budapeŝto. En Holivudo ŝi studis en diversaj lokoj, ekzemple private de en:Lynn Redgrave, poste ŝi laboris en teatro, filmo, kaj televido en Los-Anĝeleso kaj Novjorko. Ŝi rikoltis sume 35 premiojn.
György Vastagh
VASTAGH György [vaŝtag] estis hungara skulptisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 18-an de septembro 1868 kaj mortis en Budapeŝto 3-an de junio 1946. Li estis la filo de pentristo György Vastagh kaj la pli aĝa frato de pentristo Géza Vastagh, ankaŭ frato de Béla Vastagh. Lia edzino estis Olga Benczúr, lia filino estis Éva Vastagh, lia filo estis László Vastagh.
Kariero
György Vastagh komencis siajn artstudojn en Országos Minta Rajztanoda de Budapeŝto en 1887. Li studis inter 1888-1891 en Vieno, poste en Munkeno. Li havis sukcesojn per siaj bestskulptaĵoj kaj ĝenroj. Li partoprenis la dekoradon de Baziliko de Budapeŝto. Li faris ankaŭ kelkajn monumentskultaĵojn (Hadik-skulptaĵo en Fortikaĵo Buda, skulptaĵo de Gabrielo Bethlen sur Monumento Miljara, skulptaĵo de Péter Pázmány por universitato de Budapeŝto, ĉevalskulptaĵo de Francisko Rákóczi la 2-a en Szeged ktp.). Liaj skulptaĵoj estas troveblaj en Hungara Nacia Galerio, pluraj bestskulptaĵoj en Agrikultura Muzeo. La skulptaĵo de Artúr Görgey (1935) staris en Fortikaĵo, sed en 1944–45 ĝi difektiĝis, kaj tial oni malkonstruis ĝin.
Vojaĝo al Kazohinio
Priskribo
Ĝi estas utopio/malutopio modelita parte laŭ La vojaĝoj de Gulivero de la irlandano Jonathan Swift, pro kio la verko eniras en librotipoj kaj utopioj kaj vojaĝlibroj. Fakte, kvankam la deklarita tempo de la romano estas 1935, la rakontanto kaj ĉefrolulo prezentas sin brita kuracisto nomata Gulivero kaj mencias siajn antaŭajn vojaĝrakontojn. Laŭ la ekzemplo de Swift la elira situacio estas pereo de ŝipo. Gulivero saviĝas kaj atingas nekonatan landon, la landon de la hinoj; tie vivas ankaŭ alia tre malsama popolo, nome la behinoj, kaj Gulivero komparas la spertojn travivitajn loĝante inter ambaŭ. Laŭ tio la romano de la hungara verkisto plej similas al la kvara vojaĝo de Gulivero, en kiu la tre inteligentaj kaj virtaj houjhnhnmoj estas komparataj kun la brutecaj jahuoj. Malkiel en la verko de Swift, la hinoj estas teknologie pli evoluintaj ol la ekstera mondo, kaj la behinoj ne estas servistoj kiel la jahuoj sed vivas aparte. La plej granda diferenco kun Swift estas la morala dubsenseco: la ŝajne perfekta vivo de la hinoj estas malhumana kaj neeltenebla por Gulivero, tiel ke li elektas vivi inter la behinoj, kiuj ŝajnas pli homecaj; tamen la behina kulturo montriĝas tute malracia kaj malpraktika. En ĉi tiu dua parto la romano draste turniĝas el utopio en satiron kaj sekve pli similas al la verko de Swift, ĉar ĉiu frenezaĵo de la behinoj sufiĉe travideble maskas diversajn flankojn de la eŭropa vivmaniero kiel religion, parlamentismon, militon, arton, seksajn morojn, filozofion...
Inter la hinoj
Britio deklaras militon al Italio kaj Gulivero rekrutiĝas al krozŝipo. En la Hinda Oceano lia ŝipo estas bombardata kaj sinkas. Per savboato li alvenas al nekonata insulo, kies loĝantoj, la hinoj, ĉiuj vestas same, loĝas en tute similaj domoj kaj kondutas silente, sen sociaj konversacioj. Ĉar ili ne uzas monon, restoracioj, fervojoj kaj vendejoj estas senpagaj. Li estas ekzamenata de kuracistoj kaj sendata al la instruisto Zatamon, kiu instruas al li la hinan lingvon, kaj la kernan koncepton de la hina mondobildo: la kazoo. Kiuj malobeas la kazoon estas nomataj behinoj; kiuj ankoraŭ devas lerni ĝin estas la belohinoj. Gulivero ricevas belohinan legitimaĵon kiu rajtigas lin ricevi respondon al demandoj starigotaj al kiu ajn hino.
Baldaŭ Gulivero lernas ke inter la hinoj ne ekzistas sociaj klasoj nek fakte sociaj rilatoj, individueco, amikeco aŭ malamikeco. Privata posedaĵo ne ekzistas. Fabrikoj kaj terkulturistoj produktas sen salajro kaj ĉiu rajtas senpage preni varon el magazeno, sen ke iu ajn provu akapari. Ĉiuj laboras, ĉar la produktado de necesaĵoj estas la celo de ilia vivo kvankam ne okazas ekstera komerco nek krizoj pro troa produktado. Ili ja konas la ripozon sed ne la distrojn; eĉ la ludoj ne ekzistas, ĉar mankas al ili la instinkto konkuri. Artoj, muziko, beletro, historio, filozofio kaj sociaj sciencoj ne ekzistas: la bibliotekoj enhavas nur teĥnikajn fakojn. Teknologie, ili superas la eksteran mondon je cent jaroj proksimume. Hinoj havas nenian ŝtatan organizon: efektive ili estas anarĥiistoj. Fine montriĝas ke ne ekzistas ĉe ili familia aŭ patruja amo, ĉar kaj amo kaj malamo estas ambaŭ rigardataj kazi, tio estas, malesto de kazoo. La hina lingvo malhavas vortojn por «neekzistantaj aferoj» kiel animo aŭ belo.
Gulivero spertas la enuon de neniofarado kaj enposteniĝas en hospitalo, sed forlasas tiun laboron malkovrinte kun abomeno ke la hinoj «ĉesigas» aŭ eŭtanazias la nekuraceblajn pacientojn kaj ke la kadavrojn nekropsias infanoj por lerni pri la homa korpo. Poste li eklaboras en teksfabriko, sed ankaŭ tie li enuas freneze, ĉefe pro manko de amikeco kaj homa varmo. Li ekkonas hininon, Zolema, en kiu li provas veki seksan fidelecon kaj romantikan amon, malsukcese; fine riveliĝas ke ŝi laboras en fabriko kie kadavroj estas «prilaborataj» kaj reutiligataj. Post nerv-atako, li plendas al Zatamon ke hinoj vivas neestantan malplenan vivon. Zatamon kontraŭargumentas ke nur ne-hinoj vivas tian vivon, ĉar ili baraktas kaj batalas por idealoj nomataj «religio», «standardo», «amo», «belo», kiuj estas nur vortoj kaj neekzistantaj neniaĵoj ekster la materia vivo; ankaŭ en amo, studo, arto kaj ludo la atingo de la celo lasas la nehinojn malkontentaj, tiel ke ili devas ĉiam starigi al si novajn neatingeblajn celojn por vivi, ekzemple naski kaj eduki proprajn gefilojn. Fine asertas, ke instinktan deziron al neestantaj aferoj sentas ankaŭ la behinoj. Tial Gulivero petas esti enlasata en la behinan kolonion.
Siqueira Campos (Paranao)
Siqueira Campos estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 18.446 loĝantojn en 2010.
Vojaĝo al Kazohinio
Inter la behinoj
La behina kolonio similas al frenezulejo. Kiam hinoj montras nekuraceblan fiksiĝon al «neestantaj aferoj» aŭ nepraktikaj agoj, la aliaj hinoj internigas ilin en la beninejon. Tie la hinoj provizas la behinojn per manĝaĵo kaj vestaĵo, ne enmiksante sin en la disvolvado de tipaj behinaj «manioj». La behinoj parolas la hinan lingvon, sed kun la aldono de multaj vortoj kiujn Gulivero ne tradukas ĉar ne sukcesas kompreni. La vorto kave, ekzemple, signifas ion similan al honto, sed anstataŭ sekson aŭ ekskrementon ĝi koncernas la manĝaĵon, kiun behinoj nomas per la eŭfemismo spiritualaĵo, pro kio la signifo de kave pli similas al «tabuo». Klarigi tiujn vortojn kondukas al malvirta cirklo; ekzemple: ia ago estas ketni ĉar oni devas ĝin fari tiel, kaj inverse, tiel oni devas ĝin fari ĉar ĝi estas ketni.