cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Testio
Testio, reĝo de Pleŭrono
La filoj de Testio mortis post la ĉaso de la Kalidona Apro, en kverelo kontraŭ Meleagro pro la ĉasa trofeo. Testio mem postulis la felon kaj dentegojn de la besto, pledante ke lia filo estis tiu, kiu unue vundis la apron. Meleagro furioze reagis, pro tio ke laŭ li la venkinto estis Atalanto, al kiu li enamiĝis. El tio devenis milito, inter la kalidonanoj kaj la kuretoj, ĉefitaj de la filoj de Testio, kiun aliaj verkistoj atribuas al teritoria konflikto. En tiu milito Meleagro mortigis ĉiujn filojn de Testio, kvankam li mem trovis morton ĉe ĝi.
Testio, reĝo de Beotio
Krom la antaŭa, Testio (pli ofte nomata Tespio) estis filo de la atenaj gereĝoj Ereĥteo kaj Praksiteo. Ĝi estis reĝo de Tespio, en Beotio, kaj edziĝis al Megamedo. Kun ŝi (aŭ kun pliaj virinoj) li estis patro de multaj knabinoj, kiujn Heraklo amis dum sia kvindektaga restado en tiu urbo. Pro li, la filinoj kiujn Heraklo havis kun ili nomiĝis Tespiidinoj.
John Peckham
John Peckham (Lewes, 1240 ĉirkaŭ – Canterbury, 1292) estis angla filozofo kaj teologo de la franciskanoj.
Biografio
John Peckham estis disĉiplo de Adamo de Marisko en Oksfordo, sed perfektigis siajn studojn en la teologia fako de Artoj kaj poste en la fako de Teologio de la pariza Sorbono, kie estis disĉiplo de Bonaventura el Bagnoreggio. Fariĝinte franciskana fratulo en la jaroj 1250-1255, li estis ŝarĝita kiel majstro regi la Studium di Parizo. En 1272 li instruis en universitata studoj de Oksfordo kie li havis kiel disĉiplon Ruggero Marston. Li estis elektita, en 1276 provica superulo de la Angla Franciskana Provinco.
En 1279 papo Nikolao la 3-a, post lia mallonga restado en Romo, lin levis al la digneco de ĉefepiskopo de Canterbury, kiel li engaĝiĝis en energia paŝtista ago por la moraligo de la klerikaro kaj la sendependigi la ekleziajn instituciojn de la politikaj entrudiĝoj kiuj emis okupi la eklezajn oficojn inokuligante amikojn ne ĉiam celantajn la kristanan vivon. Fakte li estis estimata konsilisto de la angla reĝo Eduardo la 1-a.
Li estis ankaŭ kutrenita en la akrajn kverelojn kiuj kontraŭmetis, en la teologia fakultato, la majstrojn sekularajn (nome laikaj kaj diocezaj pastraj majstroj) al la majstroj de la ordenoj almozantaj. Kiel ĉefepiskopo. kaj antaŭe kiel profesoro. kontraŭis la novigajn antropologiajn kaj filozofiajn opiniojn de Tomaso de Akvino. Tiun li ne sekvis pli pro gnoseologiaj kaj antropologiaj ol ontologiaj motivoj: Laŭ li ne eblas la kono sen la senpera ilunimo de Dio, kion ne antaŭvidas Tomismo.
Nivele de doktrino. Peckham estas sekvulo de la Bonaventuraj teologio-filozofio: li partianiĝas en la rondo de subtenantoj de hilemorfismo kiun li aplikas ankaŭ al la spiritaj kreituloj, kaj allasas pluralecon de formoj en hilemorfisma komponaĵo kaj apartan ĉeeston de dia ilumino en la homa intelekto. Doktrinoj, kiujn historiistoj de la filozofio vidas nukleo de la tuje estonta skotismo kaj preambolo de la estontaj mistikuloj de la proksima jarcento.
Li nutris pli ol ordinarajn interesojn pro sciencaj disciplinoj kaj matematiko, aparta esploris en la kampo de la fiziko, pri kiuj produktis fundamentan libron, Perspectiva communis. Lia intereso pri la fiziko memorigas alian samtempan franciskanon Roger Bacon kiu havis la samajn interesojn.
Dokumento pri lia vivo estas la leteroj kolektitaj en la Registrum epistolarum fr. Iohannis Pecham (editorita en Londono en 1882-1885). Li verkis ankaŭ en franca kaj angla vulgaraj lingvoj.
Dezertsilvio
La Dezertsilvioj estas specioj de birdoj de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj. Tiu grupo konsistas el du distingaj formoj. Tiu estis iam traktataj kiel subspecio, sed nun ricevas specifan statuson. Ili estas ankoraŭ iliaj plej proksimaj vivantaj parencoj unu de la alia kaj ties rilato al la aliaj tipaj silvioj ne estas klara. Ili povas esti proksimaj al la Blankgorĝa silvio (kiu siavice ne estas proksima al la Babilema silvio). Krome la inoj de Blankgorĝa silvio aspektas kiel trekolora azia dezertsilvio sed sen superokulaĵo. Se ne ŝajnas ke ĉiuj tiuj 3 taksonoj estas bazaj membroj de la genro.(Helbig 2001, Jønsson & Fjeldså 2006)
Ambaŭ seksoj estas preskaŭ identaj. Temas pri malgranda silvio kun sablokoloraj dorso kaj kapo, blankecaj al helsablokoloraj subaj partoj kaj flava okulo rimarkinda inter la sablokoloraj kapo kaj vizaĝo, grizeca brido kaj pli hela gorĝareo. Kiel ĉe siaj parencoj, ankaŭ tiu ĉi estas insektovora, sed ili manĝas ankaŭ berojn. La kanto estas distinga tintosono ofte dum averta flugo.
Tiu malgranda paserina birdo reproduktiĝas en duondezertoj kaj aliaj aridaj medioj, kie estu kelkaj arbustoj por nestumado. La nesto estas konstruata en malalta arbusto; la ino demetas 4-6 ovojn.
(82913) 2001 QN103
(82913) 2001 QN103 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
2217 Eltigen
2217 Eltigen estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1971 de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Operacio Kerĉo-Eltigeno, ofensivo de la Ruĝa Armeo kontraŭ la Wehrmacht en Krimeo, dum la dua mondmilito.
Furfurila tioformiato
Furfurila tioformiato aŭ C6H6O2S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tioformiata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila tioformiato estas flava likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila tioformiato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila tioformiato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Riso amaro
Riso amaro (amara rizo) estas 1949 itala filmo de 1949 fare de Lux Film, verkita kaj reĝisorita de Giuseppe De Santis.
Priskribo
Produktorita de Dino De Laurentiis, stelulita de Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling kaj Vittorio Gassman, Riso amaro estis komerca sukceso kaj en Eŭropo kaj en aliaj landoj. Ĝi estis produkto de la stilo nomita Itala novrealismo. La itallingva titolo de la filmo estas bazita sur vortoludo; ĉar la itallingva vorto "riso" povas signifi ĉu "rizo" ĉu "rido", kaj la tuto riso amaro povas esti komprenata ĉu kiel "amara rido" ĉu kiel "amara rizo".
Kvankam Riso amaro ne ricevis siatempe gravan premion, ĝi estis nomumita en 1950 por Oskar-premio al la plej bona historio kaj estis prezentita en 1949 en la Cannes Kinfestivalo.
La filmo estis filmita surloke kampare, precize ĉe rizkampoj de Verĉelo, kun ĉefaj lokoj en Tenuta Selve de Salasco kaj Cascina Veneria en Lignana. La fotofilmisto estis Carlo Egidi.
Intrigo
Du fuĝintaj ŝtelistoj, nome Francesca (Doris Dowling) kaj Walter (Vittorio Gassman), kaŝiĝas inter amaso de laboristinoj kiuj veturas al la rizkampoj de Verĉelo en supra Piemonto en la Pada Valo. Trajne ili miksiĝas kun Silvana (Silvana Mangano), rizkamparanino, kiu enkondukas Francesca en la vivetoso de la kamparanoj, kvankam Francesca ne havas laborpermeson, kaj luktas kun la aliaj "eksterleĝuloj" por havi laborpostenon en la rizkampoj.
Post dekomenca rezistado fare de la dokumentitaj laboristoj kaj ĉefoj, la senpaperuloj estas rajtigitaj labori. Tiukadre, Silvana kaj Francesca renkontiĝas tuj licencota soldato, nome Marco (Raf Vallone), kiu malsukcese klopodas altiri la atenton de Silvana.
Post diversaj epizodoj rilataj al transdonoj de ŝtelita kolringo, Walter alvenas al la rizkampo je la fino de la sezono kun intenco partopreni en komploto por ŝteli grandan kvanton de rizo. Ekscitita de lia krimfripona vivostilo, Silvana enamiĝas de Walter, kaj helpas lin en lia klopodo.
Sed Francesca kaj Marco sukcesas haltigi Walter kaj liajn komplicojn. Francesca kaj Silvana frontas sin unu la alian per pafiloj. Silvana klarigas, ke ŝi estis manipulita de Walter, kaj tial ŝi pafas kaj mortigas lin. Sentinte kulpon, ŝi tuj memmortigas sin. La rizlaboristoj omaĝas ŝin verŝante rizon sur ŝia korpo.
Internacia Esperantista Farmaciista Asocio
La Internacia Esperantista Farmaciista Asocio (I.E.F.A.) estis grava esperantista asocio fondita en 1908 dum la 4-a Universala Kongreso de Esperanto en Dresden. En 1913 la Sekretario estis Oscar Van Schoor. Tiam la adreso estis Vondelstraat, 20, Antverpeno, (Belgio).
Etila sukcenato
Duetila sukcenato aŭ C8H14O4 estas organika kemiaĵo, dumetila estero de sukcenata acido, senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, kiu nature okazas en plantaj kaj bestaj histoj. La molekulo prezentas du esterajn grupojn kaj plenumas gravan rolon en la Ciklo de Krebs, kiel komponaĵo de la metabolo. Sukcenata acido estas potenca kunprodukto en la fabrikado de etanolo, kiu povas plu reakcii kun la alkoholo por produkti sukcenaton de duetilo.
Massoud Barzani
Massoud BARZANI (en kurda مه‌سعوود بارزانی) estas iraka Kurda politikisto kaj eksa prezidanto de Aŭtonoma Regiono Kurdistano (2005-2017). Li estas la nuna gvidanto de la Partio Demokratia de Kurdio (PDK) ekde 1979.
Barzani estas la filo de Mustafa Barzani, la fama kurda naciisma estro kaj kiu fondis la partion PDK en 1946. Dum la Iran-Iraka milito, kiu daŭris de 1980 ĝis 1988, li batalis kontraŭ Irakaj Registaraj Fortoj kaj li gvidis la kurdan ribelon kontraŭ Irako en 1991. Post tio sekura rifuĝejo estis establita en Iraka Kurdio de Usono, Britio kaj Francio. Oni malpermesis, ke irakaj trupoj funkcias ene de la regiono, kaj kurdoj komencis aŭtonoman regadon, kie PDK gvidas la nordon kaj PUK gvidas la sudon. tamen PUK kaj KDP-membroj okupiĝas pri armita konflikto de 1994 ĝis 1998 post packontrakto sponsorita de Usono en Vaŝintono en 1998.
Barzani estis elektita kiel Prezidanto de Iraka Kurdio fare de la Parlamento de Iraka Kurdio en junio 2005 kaj kiel prezidanto li ludis gravan ludon en la milito kontraŭ la Islamŝtata grupo. En 2017 li gvidis la referendumon por la sendependeco de la Kurdia regiono de Irako sed ĝi malsukcesis post kiam Iraka registaro malakceptis la voĉdonon kaj la Kurdoj perdis teritoriojn precipe la naftoriĉan Kirkuk, kiun prenis la Iraka registaro. Post tio li rezignis kiel prezidanto de Iraka Kurdio sed tamen li gvidas la partion PDK. Lia filo Masrour Barzani estas la nuna ĉefministro de Aŭtonoma Regiono Kurdistano.
Baranów Sandomierski
Baranów Sandomierski estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Baranów Sandomierski en distrikto Tarnobrzeski.
Steve Allen
Steve Allen, aŭ plennome Stephen Valentine Patrick William Allen, naskiĝis en Novjorko, mortis en aĝo de 78 jaroj en Los-Anĝeleso, estis usona televida prezentisto, muzikisto, komponisto, aktoro, komikisto kaj verkisto. Kvankam li akiris sian komencan famon en radio, Allen estas plej konata pro sia televida kariero.
Interalie li videblas en anglalingva informa filmo pri Esperanto, produktita de la usona landa asocio Esperanto-Ligo por Norda Ameriko (ELNA) en 1984. En la duonhora filmo li angle intervjuas la esperantiston William Harmon. Tiu filmo daŭre estas publike prezentata, ekzemple kiel fina programero de la malferma tago en la Centra Oficejo de UEA la 10-an de majo 2014.
Swedenborg
Swedenborg (esperantigita Svedenborgo) havas la sekvantajn signifojn:
Vezendiu
Vezendiu (hungare Vezend) estas vilaĝo en Rumanio sude de Carei. En 1910 ĝi nombris 991 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 535 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1262. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Tiream.
Marista Esperantista Ligo
La Marista Esperantista Ligo estis grava ista asocio, fondita komence de la 20a jarcento. La prezidento en 1913 estis Rollet de l'Isle. Tiam la adreso estis Avenue Nicolas II, Le Havre, Francio.
Creuse (apartigilo)
Creuse estas nomo de:
Mussig
(jen france, origine germane same, prononco, alemane Müssig) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Domont
Domont estas franca komunumo situanta en la departemento Val-d'Oise, en la regiono Francilio, ĉirkaŭ 20 kilometrojn norde de Parizo. Ĝi havis 14,612 loĝantojn en 2009.
Hasshoku
Hasshoku aŭ Hassyoku (japane 八食センター[Hasshoku-sentā]) en Haĉinohe, Japanio estas manĝaĵ-merkato. Oni povas aĉeti diversajn lokajn manĝaĵojn, tial vizitantoj al Hachinohe ofte venas ĉi tien.
Kazemato
Kazemato estas parto de fortikaĵo speciale aranĝita por ebligi pafadon de kanono aŭ artilerio. La vorto devenas de la itala casamatta, kiu signifas "armita domo". Laŭ NPIV ĝi estas Volba bomb-imuna subtera ĉambro en citadelo aŭ fortreso. Kaj oni indikas al rilataj terminoj bunkro kaj blokhaŭso.
Laŭ Francisko Azorín kazemato estas Arkaĵa subteraĵo de citadelo aŭ fortikaĵo, kie oni gardas la eksplodemajn substancojn, k. a. Li indikas etimologion el la hispana casa mata (domo unuetaĝa).
Stacio Yamamoto (Hjogo)
Stacio Yamamoto (japane: 山本駅 [Jamamoto-eki], angle: Yamamoto Station) estas fervoja stacio en Takarazuka, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Takarazuka (ĉefa).
Kolbaso de Tuluzo
La kolbaso de Tuluzo (france saucisse de Toulouse, okcitane salsissa de Tolosa) estas tipa kolbaso de la urbo Tuluzo (Francio). Ĝi havas famon ĉar ĝi estas unu el la nepraj ingrediencoj de la cassoulet, ankaŭ alia tipa plado de la regiono sed kies renomo transiras la limojn de la okcitana kuirarto (eĉ la francan).
Temas pri franca kolbaso simila al la botifaro kaj farita el viandhaketaĵo el porko miksita kun akvo, sukero, salo kaj pipro. Ĝi konserviĝas en la intestoj mem de la besto kio donas al ĝi rozkolorecan koloron kaj grandon el 26 ĝis 28 mm larĝe kaj inter 12 kaj 15 cm longe (kutime oni vendas ĝin envolvita sur si mem).
Oni malpermesas la aldonon de graso kaj konservaĵoj, kio malpermesas ĝian konservadon por pli ol unu semajno.
Krom en la cassoulet, ĝi ankaŭ estas uzata por la kradrostilo.
Miklós Rónaszegi
Miklós RÓNASZEGI [miklOŝ rOnasegi], laŭ hungare kutima sinsekvo Rónaszegi Miklós estis hungara verkisto.
Biografio
Miklós Rónaszegi laboris en eldonejo, dum li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953. Li estis instruisto, tamen li havis postenojn en diversaj eldonejoj. Liaj ŝatataj temoj estas sciencfikcio kaj porjunularaj historiaj verkoj.
Komputila karto
Komputila karto estas peco de aparataro per kiu eblas pliampleksigi la funkciadon de komputilo. Per tia karto la funkciado kiu ne estas havebla en komputilo povas esti aldonita aŭ ĝia kapacito povas esti plialtigita. Komputilaj kartoj estas muntitaj en la ĉeftabulo.
Ofte krom la aparatara karto estas ankaŭ bezonata programaro en formo de pelilo kaj/aŭ aplikaĵo.
Vidu ankaŭ
USB.
Roudný (Karlovice)
Roudný (Raudny) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Karlovice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Karlovice. Estas ĉi tie registritaj 49 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Roudný situas en katastra teritorio Karlovice kun areo 10,21 km².
En Roudný fontas rojo Radvánovický potok, kiu post ĉirkaŭ 600 metroj donas akvon por Fiŝlago Roudný.
Jumanoj
La Jumanoj kaj Sumaoj estis indianaj triboj el la hodiaŭa provinco Sonora, en Meksiko. La Sumaoj loĝis plej okcidente, dum la Jumanoj okupis la orientan parton de tiu regiono. Ili laŭ variaj raportoj manĝadis fiŝon kaj porkon, sed cetere ĉasadis bizonojn kaj estis elstaraj komercistoj.
La estro de la Jumanoj ekde 1683 ĝis 1692 estis Juan Sabeata. Oni kredas, ke la Sumaoj kaj Jumanoj paroladis lingvon el la uto-azteka lingvofamilio, sed tiu hipotezo baziĝas nur sur kvar identigitaj vortoj kaj kelkaj personaj nomoj : la lingva parencaro estas do malfacile studebla.
Châtel-Censoir
Châtel-Censoir estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 657 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Bohain, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Châtel-Censoir apartenas al la kantono de Vézelay, kies ĉefurbo estas Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Albert-Schweitzer-gimnazio (Erfurt)
La Albert-Schweitzer-gimnazio estas mezlernejo el la urbokvartalo Rieth (Erfurto). Ĝi nomitis laŭ Albert Schweitzer, germana teologo kaj kuracisto. Ĝi havas apartan sekcion natursciencan, sed estas ankaŭ tute normala, publika gimnazio.
Specialiga branĉo
Simila kroma, specialiga branĉo ekzistas ankoraŭ ĉe du aliaj mezlernejoj en Turingio, nome en Ilmenau (Goethe-lernejo) kaj Jena (Carl-Zeiss-gimnazio).
Tiun sekcion natursciencan la lernantoj rajtas viziti de la 9-a klasŝtupo ĝis la abiturienta ekzameno (12-a klasŝtupo). Ĉe tiu ĉi lernejero oni havas po 36 lernantojn por aĝogrupo. Tute estas sekve nur 140 gelernantoj kiujn prizorgas ĉ. 20 fakinstruistoj: tia kvante perfekta rilato garantias plej eble altan efikon.
Specialigo
Intencitas specialigo en la fakoj matematiko, fiziko, biologio, kemio kaj informadiko. Nombro de la horoj natursciencaj estas - danke al propra horartabulo - pli alta ol tiu ĉe nespecialaj gimnazio. Matematikon instruas doktoroj pri matematiko, kio pluse kontribuas al la alta faka kvaliteco.
Krome estas projektfazoj: en ĉiu lerneja jaro la lernantoj planas projekton, kiun ili mem prezentu kaj kandidatigu konkursen. Tiel memstareco en agado kaj pensado pozitive evoluiĝas.
Trejnado pri retoriko ankaŭ ofertatas, por ke la lernejanoj lernu prezenti sin kaj siajn konojn bone kaj lerte. Krome ekzistas la ebleco frekventi kurson de la angla por progresintoj, kio permesas atingi la ricevon de la internacie agnoskita lingvodiplomo Cambridge Certificate in Advanced Engliŝ.
Internulejo
Eblas dumsemajne loĝi en hejmo apud la lernejo. Danke al subteno publika la kostoj malaltas. Dum la semajnfinoj la lernantoj reveturas ĉe siajn familiojn.
Vertain
Vertain estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 479 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Vertain etendiĝas sur 5,78 km².
Historio
La nomo "Vertain" estis menciita por la unua fojo en ĉarto de Pipino la pli juna la 17-an de aŭgusto 749.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Marc Lemeiter, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Vertain apartenas al la kantono de Solesmes, kies ĉefurbo estas Solesmes. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Juanlin
Juanlin (員林市) estas universitata urbego en nordokcidenta Tajvano. La loknomo signifas: "la ronda maldensarbaro".
Geografio
Juanlin situas sur ebenaĵo en la okcidenta-meza parto de la insulo.
Historio
La tero ĉirkaŭ Juanlin estis malplenigita de arboj kaj arbustoj en la 18-a jarcento, tiel ĝi konvenis por agrikulturo. En 2015 la statuso de Juanlin estis levita.
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Juanlin produktas diversajn fruktojn, el tio oni faras siropojn kaj kristalojn por trinki.
Eduko
Juanlin havas unusolan universitaton.
Klimato
La klimato de Juanlin estas subtropika kun efiko de musono. La averaĝa jara temperaturo estas 23,1 °C kaj varias laŭsezone inter 16-17 °C en januaro kaj 28-29 °C en julio. La jara precipitaĵo estas 1620 mm averaĝe. La plej pluvaj monatoj estas de majo ĝis septembro.
Trafiko
En Juanlin stacidomoj por trajnoj kaj aŭtobusoj servas.
Redemptor Hominis
Redemptor Hominis (Elaĉetinto de la homo), estas la unua encikliko verkita de papo Johano Paŭlo la 2-a, publikigita la 4-an de marto de 1979. apenaŭ kvin monatojn post la komenciĝo de lia papeco.
En ĝi, kiu konstituas preskaŭ manifeston de lia papeco, li indikas kiel prioritata la analizon pri la problemoj la nuntempa homo. La solvoj de ĝi proponitaj volas starti el profunda kompreno pri la homa persono ĉe la lumo de la kristana Revelacio
Enhavo
La indekso de la Redemptor Hominis (RH) estas tiel aranĝita:
Enkonduko
La encikliko ekzamenas la plej gravajn problemojn pri kiuj diskutadis la tiama mondo. Johano Paŭlo la 2-a komencis sian apostolecon dum fazo de la interna krizo de la Katolika Eklezio. Li al tiu aludas en la enkonduko, deklarante tamen ke tiu krizo ne skrapas la kristanan doktrinon ĉar la sintomoj de renovigo estas tre pli ĉeestaj kaj energiaj en la Eklezio (RH 5).
La Redemptor Hominis asertas la solvo de la homaj problemoj povas esti trovata per kompreno pli profunda pri la persono, jen de la homa persono jen de la persono de Jesuo. Por tion atingi, la encikliko tenace realkroĉiĝas al la filozofia fluo de personismo, aliro ŝatata kaj diversdokumente utiligata de tiu papo.
La encickliko, krome, intencas konsciigi la Eklezion pri la baldaŭa alveno de la tria jarmilo, kiu estas difinita de la papo kiel la ''nova Advento de la Eklezio (RH 1).
La homaro en la mistero de la Kriosta Elaĉeto
Johano Paŭlo la 2-a indikas la fundamentajn de la Enkarniĝo kaj de la Elaĉeto kiaj superaj provoj de la amo de Dio por la homaro.
Reponde al tiu amo ĉiu homo kiu volus vere koni sin mem, ne gravas kion febla li estas, devas alproksimiĝi al Kristo.
Kritikoj al la ateistaj reĝimoj
Sen ĝin mencii, la Redemptor Hominis ĝisfunde esploras la komunismon kaj ateismon, kiu estis viva ankaŭ en Pollado, naskiĝa lando de la papo; ateismo kiu estas antaŭplanita, organizita kaj strukturita laŭ politika sistemo (RH 11). Nivele de filozofio, Johano Paŭlo la 2-a ĝin taksas kontraŭhoma sistemo: kaj tial substance ne kapabla kompreni la homon kaj kontentigi liajn bezonojn pli profundajn, kaj ankaŭ tiujn materiajn.
Tiu filozofia koncepto estos en la bazo de ĉiuj intervenoj por kritiki komunismon eĉ en la politika kampo, kie estas skrape malpermesita la religia libero. (RH 17)
Misia engaĝiĝo
En la encikliko oni insistas sur la neceso porti la evangelian mesaĝon al ĉiuj kulturoj, al ĉiuj ideologiaj konceptoj, al ĉiuj homoj de bona volo kun la ĝusta misia sinteno. Tia sinteno, rimarkigas la papo, devas komenci kun la ĝusta konsidero pri tio kio kuŝas en ĉiu homo, kaj emfazas ankaŭ ĉikaze personismon. La katolika misiismo ne detruas se apogiĝas sur tio kio jam estas.
Johano Paŭlo la 2-a utiligas tiun koncepton ankaŭ kiel bazon de alia temo de sia papeco: tiu de la religia libero. Apogiĝinte sur la asertoj de la Dua Vatikana Koncilio (vidu: Konstirucio Dignitatis Humanae = Deklaro pri la religia libero) la papo instruas ke ĉiu misia aktiveco de la Eklezio startu el profunda estimo por la homo, por liaj intelekto, lia volo, liaj konscienco kaj libero. La Katolika Eklezio estas respektoplena al la aliaj religioj.
La unuiĝo de Kristo kun unuopa persono
Rilate alian aspekton de la personalisma temo, Johano Paŭlo la 2-a asertas ke ne esta esta korekta paroli pri la unio de Kristo kun la homo kiel pri senpersona unio de Kristo kun la “Homaro” intencita kiel unuforma aglomeraĵo: “Ne temas pri abstrakta homo”, sed pri tiu ”konkreta, historia”. Temas pri ĉiu homo (RH 14).
Okazas ĉipunkte ke la papo asertas ke la homo estas la vojo de la Eklezio ĉar en la homo, kvankam en stato de pekulo, konservas ĉiam la spurojn de la dia bildo. <la homo kiu meritas tiom respekto flanke de la Eklezio estas tiu priskribita en la Biblio, aparte en la Nova Testamento: kreita de Dio, pekanta, bezona je perdono, timanta perdi aŭtonomion per la akcepto de la elaĉeto de kristo. Ne temas do pri homo elpensita de la Eklezio. (RH 14).
la timoj de la homo
En la encikliko estas asertate ke, kvankam la materia kaj teknologia progresigo reprezentas aŭtentan signon de la grando de la homo, ĝi sugestas maltrankviligan demandon:”ĉu tiu disvolvo, kies admira aŭtoro estas la homo, igas la homan vivon sur la tero, en ĉiuj ĝiaj aspektoj, pli homa?” Kaj plue “''La homa persono devas esti la la mezuro de tio kio bonas ĉar ne estas farita por nur produkti kaj akumuli. Kontraŭ ĝiaj intencoj, ĉiu sistemo pure materialisma, kiu esense ignoras la homan personon, fine kondamnas la produktanton al la kondiĉo de sklavo de sia produkto.”''
162002 Spalatino
Ĝi estis nomita en memoro de la germana teologo, humanisto kaj historiisto Georgo Spalatino (1484 – 1545). En 1502 li iris en la Universitaton de Wittenberg kaj havis bonajn rilatojn kun Marteno Lutero kaj por la Reformacio. Spalatino estis pripentrita far'de Lucas Cranac, patro kaj filo. Li mortis en Altenburg kaj estis entombigita en la Kirko Sankta Bartolomeo.
Elŝrankigo
Elŝrankigo estas ago malkaŝi la seksan orientiĝon aŭ sekson de samseksema, neniuseksema, ambaŭseksema, aŭ transgenra persono sen ties konsento. Elŝrankigado diskutigis onin pri aferoj, kiaj privateco, elekto, hipokriteco, kaj damaĝo kaj debatigis onin pri kio estas la komuna bono en klopodoj kontraŭstari homofobion kaj aliseksemismon. Publikigita elŝrankigo celas elstarulojn el la socio, ekzemple bone konatajn politikistojn, talentajn atletojn aŭ popularajn artistojn. Kontraŭuloj al movadoj por GLAT-aj rajtoj kaj ankaŭ akivistoj en GLAT-aj komunumoj uzis tian elŝrankigon kiel polemikan politikan kampanjon aŭ strategion. En klopodo antaŭmalhelpi elŝrankigon, publika GLAT-ulo povas decidi publike elŝrankiĝi mem, kvankam rego de la kondiĉoj de la malkaŝo de GLAT-a idento estas nur unu el diversaj motivoj por elŝrankiĝi.
Historio
Estas malfacile precize trovi la unuan elŝrankigon modernsencan. En numero de la gazeto Harper's, Taylor Branch antaŭdiris, ke elŝrankigado iĝos politika metodo kaj la enŝranka mondo trovos sin en inter du militantaj flankoj. La artikolo "Forcing Gays Out of the Closet" ("Devigi gejojn elŝrankiĝi") fare de William A. Henry III en Time (January 29, 1990) enkondukis la koncepton al la ĝenerala publiko.
Kvankam la termino estas moderna, la praktiko estas antikva. Elŝrankigo de viroj, kiuj seksumis kun viroj, estis ofta insulto de grekaj kaj romaj parolistoj. Antaŭ la Kristana erao, sodomio inter plenkreskaj civitanoj ne estis kontraŭleĝa en greka aŭ romia juro, sed samseksa amoro inter civitanoj estis akceptata nur en iuj sociaj cirkonstancoj. Kaj romianoj kaj grekoj rikane nomis vulgaraj la personojn, kiuj faris tiajn agojn.
La afero Harden-Eulenburg de 1907–1909 estis la unua publika elŝrankiga skandalo de la 20-a jarcento. Maldekstraj ĵurnalistoj, kiuj oponis la politikojn de la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a, elŝrankigis multajn eminentajn membrojn de lia ministraro kaj interna cirklo — kaj, implice, la imperiestron mem —komencante kun la akuzo fare de Maximilian Harden de la aristrokrata diplomato kaj princo Phillip de Eulenburg kaj Hertefeld. La akuzoj de Harden incitis aliajn ĵurnalistojn al sama agado, inkluzive de Adolf Brand, fondinto de Der Eigene.
Maldekstraj ĵurnalistoj elŝrankigis la plej proksiman aliancanon de Adolf Hitler, Ernst Röhm, en la fruaj 1930-aj jaroj. Brand sekve skribis:
En la 1950-aj jaroj aperis klaĉgazetoj kia Confidential, kies fako estis la malkaŝado de skandala informo pri famaj amuzistoj kaj politikistoj. Inter la politikaj gravuloj celitaj de la gazeto estis la iama usona Subsekretario de Ŝtato Sumner Welles kaj Arthur H. Vandenberg, Jr., kiu mallonge servis kiel rendevua sekretario al la usona prezidento Eisenhower.
Post la ribelo de Stonewall en 1969, amasoj da samseksemaj liberigistoj elŝrankiĝis en la 1970-aj jaroj, ekkriante: "Out of the closets, Into the streets!" ("El la ŝrankoj, en la stratojn!") Iuj komencis postuli, ke ĉiuj samseksemuloj elŝrankiĝu, kaj se ili ne volus fari tion, estus la respondeco de la komunumo elŝrankigi ilin. Unu ekzemplo estis la elŝrankigo de Oliver Sipple (kiu savis la vivon de la usona prezidento Gerald Ford dum asasina klopdo) fare de gejaj aktivistoj, plej elstare Harvey Milk. La negativa efekto de la elŝrankigo al la vivo de Sipple poste incitis kontraŭstaradon. Iuj argumentis, ke privateco estu plej grava, kaj sentis, ke estas pli bone por la movado protekti enŝrankajn gejojn, precipe en homofobiaj religiaj institucioj kaj la militistaro. Malgraŭ iliaj plej bonaj klopodoj, multaj gejoj kaj lesbaninoj ankoraŭ ne volis elŝrankiĝi.
Ankaŭ iuj politikaj konservistoj, kiuj kontraŭis pli multan publikan akceptadon de samseksemo, engaĝiĝis en elŝrankigado dum tiu periodo, kun la celo hontigi aŭ senkreditigi siajn ideologiajn malamikojn. Konservisma komentisto Dinesh D'Souza, ekzemple, eldonis la leterojn de gejaj kunstudentoj ĉe la altlernejo Dartmouth College en la lerneja ĵurnalo, kiun li redaktis (The Dartmouth Review), en 1981; post kelkaj jaroj, la sekva redaktoro de la ĵurnalo sekrete registris renkontiĝon de geja altlerneja organizo per videa registrilo, poste eldonis transskribon kiel parton de artikolo, kiu denuncis la grupon kiel "huraistojn por latentaj lokaj sodomiistoj."
En la 1980-aj jaroj, la pandemio aidoso kondukis al la elŝrankigado de pluraj gravaj amuzistoj, inklude Rock Hudson.
La unua elŝrankigo fare de aktivisto en Usono okazis en februaro de 1989. Michael Petrelis, kune kun kelkaj aliaj, pretendis, ke Mark Hatfield, Respublikana senatano el Oregono, estis geja. Ili faris tion pro tio, ke li subtenis kontraŭgejajn leĝojn iniciatitaj de Jesse Helms. En financa subten-akira evento ekster Portland, la grupo ekstaris kaj elŝrankigis lin antaŭ la amaso. Petrelis poste klopodis denove igi sin aktualaĵo, starante ĉe la ŝtuparo de la kapitolo de Usono kaj legante la nomojn de "dek du geviroj en politiko kaj muziko, kiuj kaŝe estas gejaj." Kvankam la gazetaro alvenis, neniuj grandaj novaĵ-organizoj eldonis la informon. Eventualaj kalmuniaj procesoj mallogis eldonistojn.
OutWeek, kiu ekeldonis en 1989, estis hejmo por la aktivisto kaj frua elŝrankiganto Michelangelo Signorile, kiu maltrankviligis la publikon, kiam li elŝrankigis la laste forpasintan Malcolm Forbes en marto 1990. Lia artikolserio "Gossip Watch" iĝis ofta loko por la elŝrankigo de riĉuloj kaj famuloj. Kaj laŭdita kaj mallaŭdita pro sia konduto, li ricevis diversajn respondojn al siaj agoj de "unu el la nuntempaj gejaj herooj" ĝis "abomeninda, infaneca, ĉipa insultanto."
Aliaj homoj, kiuj estis elŝrankigitaj, inkludas Fannie Flagg, Pete Williams, Chaz Bono, kaj Richard Chamberlain.
En 2004, GLAT-rajta aktivisto Michael Rogers elŝrankigis Edward Schrock, Respublikana Kongresano el Virginio. Rogers afiŝis artikolon je sia retejo pretendante, ke Schrock uzis interagan telefonan amorservon por renkonti aliajn virojn kaj seksumi kun ili. Schrock ne negis tion, kaj anoncis la 30-an de aŭgusto 2004, ke li ne klopodos esti reelektita. Rogers diris, ke li elŝrankigis Schrock por puni lin pro lia hipokriteco, kiam li voĉdonis por leĝo kaj konstitucia amendo difinante geedziĝon kiel union inter unu viro kaj unu virino.
Nov-Ĵerzeja guberniestro Jim McGreevey anoncis en aŭgusto 20014, ke li estas "geja usonano." McGreevey konsciiĝis, ke li estis nomota en seks-ĝena proceso per Golan Cipel, lia antaŭa sekureca konsiliisto, kun kiu McGreevey supoze havis seksan rilaton. McGreevey rezignis, sed nesimile al Schrock, McGreevey decidis ne forlasi la publikan vivon. La prezidenta klopodo de John McCain forigis imagojn de Alabama Advokat-Generalo Troy King el sia retejo post kiam li estis elŝrankigita en 2008.
Iuj aktivistoj, kia usona kongresano Barney Frank, argumentas, ke elŝrankigado estas taŭga kaj legitima nur en iuj kazoj — ekzemple, se la individuo aktive kontraŭstaras GLAT-ajn rajtojn. Frank klarigis sin, dum la skandalo Mark Foley en 2006, "Mi pensas, ke oni rajtas al privateco. Sed rajto al privateco ne estu rajto al hipokriteco. Kaj homoj, kiuj volas demonigi aliulojn pro iu ago, ne poste rajtu iri hejmen, fermi la pordon kaj fari la saman agon.
Motivoj
Ne ekzistas vaste interkonsentita difino de justa elŝrankigo, nek klara interkonsento en la plimulto da organizoj pri kiam oni rajtas fari ĝin. Virtuale ĉiu, kiu publike opiniis pri elŝrankigado, inkludis la limojn - ofte tre malsamaj laŭ la argumentanto - en kiuj oni rajtas elŝrankigi homojn. La ekstremoj estas "elŝrankigu neniun" kaj "elŝrankigu ĉiun." Inter tiuj, kvar mezaj starpunktoj estas distingeblaj por justigi tiel nomatan justan elŝrankigon: La plimulto da elŝrankigantoj celas tiujn, kiuj subtenas decidojn kaj pluajn politikojn, kaj religiajn kaj laikajn, kiuj diskriminas kontraŭ GLAT-aj homoj, dum ili samtempe kaŝe pasigas GLAT-an ekziston. "Aforismo por aktivuloj en la geja movado [estas], ke la plej grandaj obstrukcoj al la progreso de samseksemo ofte ne [estas] aliseksemuloj, sed enŝrankaj samseksemuloj," diris Sanfranciska ĵurnalisto Randy Shilts.
Ilia celo ne nur estas riveli la hipokritecon de la personoj en tio, kion Branch nomis la "ŝrankoj de potenco" sed ankaŭ konsciigi gejajn personojn pri la ĉeesto de gejaj homoj kaj politikaj aferoj, tial montrante, ke esti geja aŭ lesbana ne estas "tiom groteska, ke ĝi neniam estu diskutata." Richard Mohr rimarkis, ke "iuj personoj komparis elŝrankigon al Makartiismo... Kaj venĝema elŝrankigo ja estas kiel Makartiismo: tia elŝrankigo manĝigas per gejoj la lupojn, kiuj tial iĝas pli fortaj....Sed la formo de elŝrankigado, kiun mi porparolis, ne envokas, mobilizas, aŭ rite konfirmas kontraŭgejajn valorojn; anstataŭe, ĝi tranĉas kontraŭen de ili, funkcias por malfari ilin. La kialo de elŝrankigado, kiel mi defendis ĝin, ne estas venĝo, ne estas puno, kaj ne estas malatentigo de onia propra malnobleco. La kial estas, ke oni evitu malnobligi sin." Tiel, elŝrankigo estas "kaj permesebla, kaj atendita konsekvenco de vivado morala."
Plue, elŝrankigo ne estas la publikigo de privataj detaloj. Kiel Signorile demandis, "Kiel gejeco povas esti privata, sed malgejeco ne estas? Seksumo estas privata. Sed elŝrankigo ne diskutas la seksuman vivon de la elŝrankigitoj. Ĝi nur diras, ke ili estas gejaj." "Mezaj homoj estas elŝrankigataj, jam dum jardekoj. Oni ĉiam elŝrankigis la leterportiston kaj la laktoliveriston kaj la ŝpinistinon, kiu loĝas domblokon pli fore ol oni. Do la celo antaŭ elŝrankigado nur estas montri la kvanton da gejaj homoj inter la plej videblaj homoj en nia socio, por ke, kiam oni elŝrankigas la laktoliveriston aŭ la ŝpinistinon, ĉiu demandos, 'Nu, kaj?'"
Efikeco
La efikeco de elŝrankigo kiel politika strategio dependas de la volonteco de la gazetaro raporti ies elŝrankigon. La alveno de la Interreto pli faciligas la elŝrankigon de publikaj homoj. Antaŭ 20 jaroj ĵurnalisto devis konvinki ĵurnalon aŭ alian amaskomunikilon riski proceson per raporto de la akuzoj. Hodiaŭ ĵurnalisto rajtas eldoni tiajn akuzojn per sia propra retejo, kaj aliaj amaskomunikiloj poste povas raporti tion sen risko de proceso.
Eliksiro
Eliksiro en la antikva medicino, en alkemio kaj magio estas esencaĵo de kuracaj herboj aŭ aliaj magiaj substancoj en alkoholo kun diversaj eblaj aldonaĵoj.
En la mezepoka latina lingvo de alkemiistoj la vorto nomiĝis elixirum, kiu venis el la araba vorto الإكسير (al-iksir, "la esenco") kaj probable origine devenis de la malnovgreka vorto xerion (pulvoro).
Dum la mezepoko ankaŭ magia likvaĵo por transformigo de malmultekostaj metaloj al oro aŭ arĝento, pri kiu revis kaj kiun serĉis la alkemiistoj, nomiĝis eliksiro. Laŭ la moderna kemio la ekzisto de tia transformiga likvaĵo ĝis nun ne pruveblis kaj kontraŭus ĉiujn leĝojn de kemio. La eliksiroj de alkemiistoj tamen dum tiu epoko konsideriĝis ĉionsanigaj kuraciloj kaj al pluraj el ili oni atribuis junigan aŭ vivoplilongigan efikon.
Kuraca aŭ magia trinkaĵo
En fabeloj kaj en la fantasta literaturo kaj plue en magiecaj rolludoj "eliksiroj" ofte havas gravan rolon. Foje ili estas kuraca, foje magia trinkaĵo aŭ havas la renomon de "eliksiro de eterna vivo" aŭ "de eterna juneco". Ekzemple oni laŭ la legendo atribuas al la alkemiisto Nicholas Flamel el la 13-a jarcento la konon produkti tian vivoplilongigan eliksiron – multaj aliaj fantastaj verkoj, interalie la romanoj pri la sorĉista lernanto Hari Poter kaj ŝtono de la saĝuloj, aludas al tiu legendo.
Kuraca trinkaĵo
Kuraca trinkaĵo estas likva kuracilo, kies trinkado (laŭ efikeco de la trinkaĵo) povas renovigi certan parton de la korpa forto kaj saneco, en la fikcia formo de Mana-trinkaĵo ankaŭ povas renovigi psikajn fortojn.
Magia trinkaĵo
Magia trinkaĵo estas likvaĵo, kies trinkado veku aŭ plifortigu magiajn fortojn, aŭ transportu magiajn efikojn al la trinkanto. Ĝi prepariĝas fare de magie spertaj personoj – ekzemple sorĉistoj, sorĉistinoj aŭ keltaj druidoj – por doni al la magiisto aŭ al alia persono, konscia aŭ nekonscia pri la trinkado de la magia likvaĵo, certajn avantaĝojn (respektive malavantaĝojn). Nuntempe arkeologoj supozas ke la "magiaj trinkaĵoj" de la keltaj druidoj estis alkoholo kun herbaj esencoj, kiuj desinfektis vundojn kaj tial grave helpis pri la sanigo de vunditaj militistoj.
Fama literatura ekzemplo estas la eliksiro de la druido Miraklomiks el la bildstria serio pri la gaŭlo Asteriks, kiu post la trinkado dum iom da tempo al la trinkinto donu superhomajn fortojn.
Eliksiro Esperanto
Trinkaĵo sole produktita de la firmao "H.J. Bridges, L Schumacher, Posteulo" en Anvers/Antwerpen, Lozanastraat/rue Lozane 219-221. La prezo de unu botelo en 1913 estis 1 Sm. La firmao varbis en "Belga Esperantisto" (oktobro 1913 paĝo 40)
Stolo (liturgio)
Stolo, (el la latina Stola, greke stoλή = vesto el stέλλω = vesti) estas ornato de la Katolika liturgio, utiligita tamen ankaŭ de aliaj kristanaj konfesioj, aranĝita per stofa strio ofte brodita, kies liturgiaj koloroj varias laŭ la liturgia tempo. Temas pri aludo al sanktaj tekstoj, kaj reprezentas la mildan jugon de la Mateo (11,30): "ĉar mia jugo estas facila kaj mia ŝarĝo estas malpeza”.
Ĝia formo: longo 200-250 cm. kaj larĝo 8-10 cm.
Utiligo
Ĉar temas pri distinga elemento propra de la ordinita ministro, en la celebroj kaj en publikaj ritoj gravas ke la sacerdoto ĉiam surmetu la stolon, ankaŭ sub la kazublo aŭ pluvialo:
Iam kutime la sacerdoto surmetanta la stolon, antaŭ la mescelebro, preĝadis tiel: “Donu al mi, Sinjoro, la stolon de la senmorteco, kiun mi perdis pro la peko de la prapatroj; kaj se spite de mia sendigno mi aliras viajn santajn misterojn, faru ke mi ricevu same vian gracon”. . Fakte, la devoteco igis la stolon simbolo de la “riveroj de viva akvo descendantaj sur la elektitojn” (Evangelio laŭ Johano 7,38).
Historio
La origino datiĝas en la unuaj jarcentoj de la liturgia uzo. Pri ĝi estas parolate en diversaj koncilioj kaj en la Proksima Oriento kaj en Okcidento, kiuj normigas la uzon, kutime pro la samaj liturgiaj servoj kaj simboloj, kvankam kun etaj variaĵoj en la formo kaj en liturgiaj destinoj.
Gyula Patkó
Gyula Patkó [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Patkó Gyula estas hungara inĝeniero, profesoro. Gyula Patkó naskiĝis la  en Molnaszecsőd.
Biografio
Gyula Patkó frekventis mezlernejon en Győr, poste li estis faklaboristo en la sama urbo. Li akiris diplomon en Pezindustria Universitato de Miskolc en 1969, poste li restis plu por esplori. En 1974 li esploris kaj instruis en Dresdeno. En 1985 li kandidatiĝis, en 1989 li estis nomumita docento, en 1995 katedrestro en la menciita universitato. Inter 1989 kaj 1994 li estis vicdekano, poste vicrektoro ĝis 1997, inter 2006-2013 rektoro. Li esploris aŭ instruis ankaŭ eksterlande, ekzemple en 1988 en Varsovio, en 1995 en Londono, en 2012 en Pekino. Li okupiĝis pri mekaniko, dinamiko, statiko. Li ricevis hungarajn rusan, slovakan premiojn.
Legado
Legado estas kompleksa kogna procezo malkodigi simbolojn por konstrui aŭ derivigi signifon (legokompreno). Ĝi estas rimedo por akirado de lingvaĵo, nome por komunikado, kaj por kunhavado de informo kaj de ideoj. Kiel ĉe ĉiuj lingvaĵoj, ankaŭ ĝi postulas kompleksan interagadon inter la teksto kaj la legantoj, kiu estas konsistigata de dekomenca sciaro fare de la leganto, ties spertoj, sintenoj kaj lingva komunumo, kie ĝi estas kulture kaj socie situanta.
Funkciado
La legoprocezo postulas kontinuan praktikon, disvolvigon kaj refajnigon. Aldone, legado postulas kreivecon kaj kritikan analizon. Konsumantoj de literaturo iel veturas tra idearo legante ĉiun pecon, ĉiam iom devojante el laŭliteraj vortoj por krei bildojn kiu havu senco al ili en la nefamiliaj lokoj kiujn la tekstoj povas priskribi. Ĉar legado estas tia kompleksa procezo, ĝi ne povas esti kontrolita aŭ limigita al unu aŭ du interpretoj. Ne estas precizaj reguloj por legado, sed tio permesas al legantoj eliron el sia propra realo por produkti siajn proprajn produktojn enmense. Tio helpas profundan esploradon de tekstoj dum interpretado.
Legantoj uzas varion de legostrategioj por helpi al malkodigo (nome traduki simbolojn en sonojn aŭ vidajn reprezentaĵojn de parolo) kaj kompreno. Legantoj povas uzi kuntekstajn ŝlosilojn por identigi la signifon de nekonataj vortoj. Legantoj integras la legatajn vortojn en sia ekzistanta kadro de kono aŭ skemo.
Aliaj tipoj de legado funkcias ne laŭ parolbazitaj skribsistemoj, kiaj ĉe la muzika notacio aŭ piktogramoj. La komuna ligilo estas la interpretado de simboloj por elpreni la signifon el la vidaj notacioj aŭ tuŝaj signaloj (okaze de Brajlo).
Legogrupo estas grupo de homoj kiuj kuniĝas, fizike aŭ virtuale, por diskuti apartan temon laŭ interkonsentitan legoliston. Legogrupoj povas koncentriĝi pri literatura kritiko aŭ pri malpli akademiaj temoj. Iuj fokusiĝas al aparta ĝenro kiel romantikismo aŭ hororo. Ekzistas eĉ librogrupoj dediĉitaj al verkisto aŭ serio da libroj. Legogrupoj regule kunvenas, kutime unufoje monate.
Mothern
(jen france, origine alemane kaj germane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Michel-Richard Delalande
Michel-Richard DELALANDE (de Lalande) (naskiĝis en 1657, mortis en 1726) estis fekunda Franca baroka komponisto kaj orgenisto kiu speciale verkis orkestrajn suitojn, konataj en sia tempo kiel "Simphonies pour les Soupers du Roy" (Simfonioj por la verspermanĝoj de la Reĝo), aŭ, en alternativa ortografio de la tempo, simple kiel "Simfonioj".
Delalande ankaŭ komponis baletojn kaj eklezian muzikon.
Li naskiĝis en Parizo kaj estis samtempulo de Jean-Baptiste Lully kaj Francois Couperin.
Delalande instruis muzikon al la filinoj de Ludoviko la 14-a (Francio), kaj estis direktoro de la reĝa kapelo el 1714 ĝis sia morto ĉe Versajlo en 1726.
Kadooj
La Kadooj estas tribaro da Indianoj el sudorienta Nord-Ameriko. En la 16-a jarcento, ili kovris la plej grandan parton de orienta Teksaso, okcidenta Luiziano, suda Arkansaso kaj Oklahomo.
Kadooj hodiaŭ restas kohera grupo, kaj ilia ĉefurbo estas Binger en Oklahomo. La multaj kadoaj dialektoj kuniĝis en unu solan lingvon. La nuna estro de la Kadooj estas LaRue Parker.
Thomas Phillips
Thomas Phillips, RA (18a de Oktobro 1770 – 20a de Aprilo 1845) estis grava angla pentristo. Li pentris ĉefe portretojn el multaj el la tiamaj gravuloj kiel sciencistoj, artistoj, verkistoj, poetoj kaj esploristoj.
Nicholas Liverpool
Nicholas Joseph Orville LIVERPOOL (naskiĝis en 1934) estas la nuna prezidanto de Dominiko, la 8-a de ties sendependiĝo en 1978. Li enoficiĝis la.
Lia antaŭulo estis Vernon Shaw.
Liverpool aktive engaĝiĝas en eksterlanda politiko. En 1997 la Organizo de Amerikaj Ŝtatoj (OAŜ) elektis lin juĝisto de sia administra tribunalo, kiu en sia rezolucio 344 dankis pro liaj servoj.
Liverpool, kies ofico estas paralela al tiu de ĉefministro kaj havas reprezentan karakteron, pledas, ke Dominiko enkonduku la oficon de "plenuma prezidanto", laŭ usona modelo, kiu estu ŝtatestro kaj registarestro samtempe. Tion li diris la, malfermante parlamentan sesion.
Thomas Phillips
Jam en 1806, li pentris la portretojn de la Princo de Kimrio, la Markizino de Stafford, la "Familio de la Markizo de Stafford", kaj Lord Thurlow. En 1807 li faris la tre bone konatan portreton de William Blake, kiu nun estas en la Nacia Portretgalerio, Londono. Aliaj portretitoj estis Joseph Banks, Lord Byron, George Crabbe, Francis Leggatt Chantrey, Walter Scott, Robert Southey, Samuel Taylor Coleridge, kaj Sir John Franklin.
Li ankaŭ verkis pri pentrarto.
Domspirito
Domspirito (домовой) en slava mitologio estas spirito de domo. Oni imagas lin kiel homon, ofte aspektantan same kiel mastro de domo, aŭ kiel etan maljunulon, kies vizaĝo estas kovrita per blankaj haroj.
Gușterița
Gușterița [guŝterica], hungare Szenterzsébet, germane: Hammersdorf, estis vilaĝo aligita al Sibiu en 1954; ĝi havis en 1910 1741 loĝantojn (germanoj, rumanoj), nun ĉirkaŭ 4.000 (precipe rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1309. Ĝis 1919 Szenterzsébet apartenis al Hungario (Szeben vármegye).
La nuna kvartalo de Sibio situas en ties nord-oriento kaj estas de ĝi dividita per rivero Cibin; ekzistas unu sola ponto. La koordinatoj de Gușterița estas, ĝi situas 440 metrojn super marnivelo. Paralele al la rivero oni nuj konstruas aŭtovojon. Estas regula urba bustrafiko inter la kvartalo kaj la centro.
Ĉar Gușterița longe estis loĝata precipe de german-etnaj protestantoj, ĝi havas protestantan kirkon el la 13-a jarcento, en romanika stilo. Ĝi estis konstruita ankaŭ por defendo kontraŭ atakantoj, kiel defend-kirko. La ortodoksa kirko estas pli novtempa.
Angela Melillo
Angela Melillo (naskiĝis la en Romo) estas itala aktorino. ;
Gerăușa
Gerăușa estas voje atingebla nur tra Ardud, al kiu ĝin ligas la distrikta vojo DJ194D.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 849 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 661 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Akposoj
La akposoj estas etno en Togolando kaj Ganao. En Ganao vivas 7.500 ĝis 8.000 akposoj. La plej granda parto de la etno vivas nuntempe en Togolando, proksimume 155.000 ĝis 172.000 homoj. Ili nomas sian lingvon Ikposo.
Leiderdorp
Leiderdorp estas urbo kaj municipo en la nederlanda provinco Sud-Holando (Zuid-Holland).
Ĝemelurbo
Samorín en Slovakio
Vorotan (rivero)
Vorotan (armene: Որոտան, azere: Bazarçay) estas rivero en Transkaŭkazio, maldekstra alfluanto de la rivero Araks. La plejparto de la rivero kuras en la norda parto de sud-armena provinco Sjuniko, (119 km en ĝenerale sudorienta direkto) tra Armenio kaj poste 59 km tra Montara Karabaĥo, la memproklamita respubliko disputita inter Armenio kaj Azerbajĝano, ĉe la limo kun Irano. La rivero fluas plejparte tra montara lando kaj en pluraj lokoj tra profundaj kanjonoj. La urboj Sisian kaj Kubatli situas laŭ ĝia trairo. Dum la soveta periodo, tri rezervejoj de akvoenergiaj stacioj estis konstruitaj en ĝi.