cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Skvamokoturno
Manĝokutimo
Ĉe nordokcidenta Teksaso, selekto de manĝo fare de la Skvamokoturno dependis el manĝoteknikoj, disponeblo kaj semogrando. Malgrandaj semoj estis selektataj kiam ili estas ankoraŭ en la planto kaj povus esti facile plukataj, sed ne estis manĝitaj post falo, supozeble ĉar ili estas tro malgrandaj aŭ malfacile troveblaj. Arbustoj de serpentoherbo (Gutierrezia sarothrae) estis baza manĝo en vintraj dietoj; ĝi ne estas multe selektata sed estis konsumata proporcie al sia disponeblo (kaj manko de elektodisponeblo). Ĝenerale, ĉe teksasa herbosemoj (ĉefe altaj sporoboloj [Sporobolus asper] kaj tridento [Tridens muticus]) estis plej gravaj konstituantoj de la dieto de la Skvamokoturno. Tio atribuiĝis al pluva modelo kiu rezultis en relative pli alta kvanto de herbosemoj disponeblaj, kaj pli malalta kvanto de disponebla herbaro. Ĉe la sama studo la verda vegetaĵaro formis pli altan proporcion de la dieto ol konstatite en aliaj areoj.
Ĉe sudokcidenta Teksaso, la Brunventra skvamokoturno konsumis herbajn plantosemojn kaj verdan vegetaĵaron. La semoj de arbustaj specioj konsistigis 68 % de la enhavo de la stomakoj de 32 Skvamokoturnoj. Verda manĝo, ĉefe naturaj karotoj (Daucus carota) kaj trifolio (specioj de Trifolium) formis 7.17 %. Kubutarbusto estis la ununura plej grava manĝo, sekve de akacioj roemeraj (Acacia roemeriana), dezerta jaŭpono (Schaefferia cuneifolia), kaj dorna celtio (Celtis pallida).
Ĉe sudorienta Nov-Meksiko, ĉefa manĝo (almenaŭ 5 % de la dieto de la Skvamokoturno kaj somere kaj vintre) estis semoj de prozopo kaj krotono (specioj de Croton), verda vegetaĵaro, kaj kurkulioj. Nepreferata manĝo manĝita vintre kaj disponebla, sed ne konsumata somere inkludis arbustojn de serpentoherbo (la ĉefa vintra manĝo), verbesinoj (Verbesina encelioides), ciklolomoj (Cycloloma atriplicifolium), kaj cimoj. Semoj de prozopo kaj de arbustoj de serpentoherbo kune faris 75 % de la vintra dieto. Akridoj estis somera ĉefa manĝo. Insektoj kiaj cikadoj, skaraboj, semoj de eŭforbio (specioj de Euphorbia), setario (Setaria macrostachya), kaj kramerio (Krameria grayi) estis konsumataj en malpli markata sezonmaniero. Alia studo informis pri substancaj kvantoj de semoj de preriaj sunfloroj (Helianthus petiolaris) kaj de amaranto (Amaranthus spp.) en la dieto de la Skvamokoturno.
Skvamokoturno manĝas ĉe kampoj de luzerno (specioj de Medicago.).
Latham 47
La Latham 47, aŭ Latham R3B4 en ŝiparmea servo estis franca du-motora flugboato desegnita kaj konstruita de Société Latham & Cie por la Franca Ŝiparmeo. Tiu aviadilo atingis notindecon en 1928 kiam la aviadilo numero 47.02 malaperis kun la esploristo Roald Amundsen dum sav-misio por la itala esploristo Umberto Nobile.
Trenta meso
Trenta meso - en Katolika eklezio ŝanĝita ordo de celebrado de la meso en Latina eklezio, laŭ la modelo decidita en la Koncilio de Trento de 1545 ĝis 1563 reage al la protestanta reformacio.
Ĝi nomiĝas Missa tridentina en la latina, kio gravas konsiderinte, ke la latina estas la ununura lingvo akceptita de tiuepoka regularo.
Pli malpli ĝi validiĝis ĝis la Dua Vatikana Koncilio kiam oni akceptis alian formon de la rito kaj la forgeson pri unikeco de la uzado de la latina. Same oni ŝanĝis pozicion de la pastro dummese, kiu ĝis tiam foje estis dorse al la publiko.
MSN (apartigilo)
MSN povas rilati al:
Nikolao Biezo
Nikolaes van Biese (1516-1572), Niklaas Biesius estis belga poeto, filozofo, privata kuracisto de Maksimiliano la 2-a (1564-1576), profesoro pri Medicino en la Universitato de Loveno. Post la unuaj studoj en sia naskiĝurbo, li studis medicinon en la Universitato de Loveno, poste li foriris al Hispanio kie li studis Filozofion kaj Elokventecon en la Universitato de Valencio. Pli malfrue li forvojaĝis al Italio kie doktoriĝis en la Universitato de Sieno, kaj poste li revenis al Loveno, kie la Duko de Alva (1507-1583) lin indikis al katedro en la Universitato. En 1571, la imperiesto Maksimiliano la 2-a lin invitas al Vieno kaj li fariĝas privata kuracisto de la suvereno. Li mortis pro apopleksio en la 28-a de aprilo 1572.
Bishop Hill (Ilinojso)
Bishop Hill estas vilaĝo lokita en la kantono Henry, en la usona subŝtato Ilinojso, ĉe la rivero Edwards. Laŭ la censo de 2000, ĝi havis 125 loĝantojn. Bishop Hill gastigas historian parkon, la Bishop Hill State Historic Site,
Geografio
Bishop Hill situas je la koordinatoj. Ĝi havas entutan areon de 1,4 km².
Historio
La vilaĝo estis fondita en 1846 de svedaj, pietistaj enmigruloj, gviditaj de Eric Jansson. Ili serĉis azilon, for el religia persekutado. La vilaĝanoj vivis en tiu kolektiva, religia kolonio ekde 1846 ĝis 1861. La komunumo disiĝis, kiam komencis la Usona Enlanda Milito.
La elmigruloj de Jansson estis la unua signifa grup da viroj kaj virinoj, kiuj foriris Svedion kaj elmigris al Usono. (Vidu ankaŭ : Sveda elmigrado al Usono).
Ĉu socialismo konstruiĝas en Sovetio?
Ĉu socialismo konstruiĝas en Sovetio estas pamfleto verkita de Eŭgeno Lanti, laŭ dokumentoj rekte kolektitaj en Sovetunio de Robert Guiheneuf. Ĝi unuafoje estis eldonita en 1935 kiel unua broŝuro de la biblioteko de Herezulo, kaj aperis en hispanlingva versio en 1936.
Tiu broŝuro, kiu prezentiĝas sub la formo de diskuto inter tri malsamopiniantaj homoj (inspiritaj de tiamaj SAT-anoj), senrezerve kondamnas la sovetan reĝimon, kiun ĝi nomas "ruĝa faŝismo".
4378 Voigt
4378 Voigt estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Werner Landgraf elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Birma ŝako
Birma ŝako estas alternativoregula ŝako, kiu kredatas esti rekta ĉaturangido.
Reguloj
Nur peonoj estas en la eka pozicio. Kiam la ludo komencas, ludantoj arbitre metas iliajn pecojn sur la tabulo. La pecoj normale movas, krom la kuriero, kiu movas al unu diagonala fako aŭ unu antaŭa fako, kaj la reĝino, kiu movas al unu diagonala fako. Peono povas ŝanĝiĝi al reĝino kiam ĝi movas al la faka tabuldiagonalo (a1, b2, c3, d4, e5, f6, g7, h8, a8, b7, c6, d5, e4, f3, g2, kaj h1) je la krontraŭa flanko, sed nur se ties reĝino kaptitas. Ĉi tiu egalas unu alterno. Post kiam peono movas al faka tabuldiagonalo, ĝi ne povas ŝanĝiĝi al reĝino.
Kolomeo
Kolomeo (Коломия, Kołomyja) estas urbo en la nuna Ivano-Frankivska provinco de Ukrainio je ambaŭ bordoj de rivero Prut. Nun ĝi havas proksimume 60 000 loĝantojn. Unue la urbo estis menciita en galiciaj kronikoj en 1241. De 1405 ĝi havas urbajn rajtojn laŭ la Magdeburga juro. Ĝis la Dua Mondmilito en la urbo vivis precipe poloj kaj judoj - anoj de ambaŭ grupoj en la milito estis amasmurditaj, kaj la travivintaj poloj post la militofino estis perforte translokigitaj al Pollando.
En Kolomeo interalie loĝis la ukrainaj verkistoj Vasil Stefanik kaj Ivan Franko. En la urbo funkcias la tutmonde ununura muzeo de paskaj ovoj.
Ligoj al Esperanto
En la urba gimnazio instruis biologion la renoma ukraina esperantisto Orest Kuzjma. Omaĝe al li funkcias muzeo de Esperanto, laŭ la adreso Rodini Kuzmi 6.
La Oresto Kuzma-tagoj estas regula Esperanto-aranĝo, fum kiu oni povas viziti muzeon de Esperanto, partopreni en ekskursoj kaj prelegoj
Ribinsko
Ribinsko (Рыбинск) estas urbo en Jaroslavla provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 78415.
La urbo estis fondita en jaro 1071.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 0855, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Volgo (Волга).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 182 mil loĝantojn.
Michael Sattler
La martiro Michael SATTLER (naskiĝis ĉirkaŭ 1495, mortis la 20-a de majo, 1527) estis germana monaĥo, kiu iĝis reformaciisto de 16-a jarcenta kristanismo.
Ribinsko
En jaro 2002 la urbo havis 222,7 mil loĝantojn.
Michael Sattler
Post la fondiĝo de la anabaptista komunumo en Zuriko Sattler kun sia edzino translokgiĝis al Zuriko kaj aktivis en ĉi-tiu komunumo. La 18-an de novembro la familio Sattler estis far la aŭtoritatoj de la zurika reformisto Zvinglo arestita kaj ekzilita el Zuriko. Zvinglo estis tre maltolerma kaj ne akceptis alian interpreton de la Biblio ol la sian. La anabaptistoj poste estis severe persekutitaj en Zuriko kaj iliaj anoj aŭ ekzilitaj aŭ mortigitaj.
1927 Sattler revenis al la regiono de Zuriko al Schleitheim en Kantono Ŝafhaŭzo. Li tie gvidis antaŭ sia morto konferencon sekretan, kie estis deklarita fare de la svisaj Anabaptistoj, kies konata gvidanto li estis, la Schleitheima konfesio.
La 17-an de majo 1527 Sattler estis arestita en Horb far la fipolicanoj de la katolikaj aŭtoritatoj kaj portita al la episkopa urbo Rottenburg, kie hereza tribunalo kondamnis lin al morto per bruliĝo. Sattler martiriĝis la 21-an de majo 1527 en Rottenburg. Lia edzino Margaretha estis kelkajn tagojn poste dronigita en la rivero Neckar.
Konopiště
Konopiště estas kastelo en Ĉeĥio, situanta en la samnoma parto de Benešov en Mezbohemia regiono, 40km sudoriente de la ĉefurbo Prago.
Ĝi famiĝis kiel la lasta sidejo de Franz Ferdinand d'Este, tronheredonto de Aŭstria-hungaria imperio, kies murdo en Sarajevo en 1914 estis preteksto por eki la unuan mondmiliton.
Pro sia valoro ĝi estas listigita inter Naciaj kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio.
Historio
Ede 1918 ĝi estas posedaĵo de la ŝtato.
Granda cilindra turo estas demalproksime videbla dominanto de la kastelo. Kvankam la nunan aspekton donis al ĝi nur romantisma rekonstruo, ĝi konservis aspekton de frugotika burgo de franca tipo, en Ĉeĥio nekutima.
Praktikaj informoj
La kastelo estas ĉirkaŭita per ampleksa 225 hektara parko kun valoraj arboj kaj arbustoj kaj Roza ĝardeno kaj estas publike alirebla en 3 apartaj itineroj ekde aprilo ĝis novembro ĉiutage krom lundo.
Sankta Celso
La sanktulo Celso de Milano estis juna martire mortinta kristano de la 1-a jarcento ekzekutita dum la regado de Nerono. Laŭ la kristana tradicio li mortis en Milano per senkapigo kune kun sia pli aĝa kristana instruisto Nazario de Milano. Celso estas festata la 28-an de julio de la Katolika Eklezio kun Nazario de Milano, kaj la 14-an de oktobro de la Ortodoksa Eklezio kun Nazario, Gervasio kaj Protasio.
Manong (Perak)
Manong estas urbeto ene de la parlamentbalota distrikto de Kuala Kangsar en Perak, Malajzio.
Tiu urbeto situas ĉe Perak Rivero.
György Urházy
György Urházy [djord urhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Urházy György aŭ Urházi György estis hungara ĵurnalisto, politikisto, oficiro, membro (korespondanta en 1861) de Hungara Scienca Akademio. György Urházy naskiĝis la  1823 en Tokaj. Li mortis la 1873 en Pest (urbo).
ORF (apartigilo)
La tri-litera kombinaĵo ORF povas rilati al:
Satanismo
Satanismo estas larĝa termino pritemanta grupon de ideologiaj kaj filozofiaj kredoj. Satanismo inkluzivas simbolan asocion kun, aŭ admiron por, Satano, kiun Satanistoj konsideras kiel inspirantan kaj liberigantan estaĵon. Estis taksite ke estis 50,000 Satanistoj en 1990. Nun povas esti tiom multe kiel unu cent mil da Satanistoj en la mondo. La viro Herbert Arthur Sloane asertadis ke li estris Satanan kovenon ekde 1948 antaŭ ol la naskiĝo de la Kirko de Satano en 1966, sed nenia sendependa atestaĵo subtenanta la aserton ekzistas. Sloane partoprenis membrecon en la Kirko de Satano ekde 1968, kaj tamen li mortis en 1975 neniu povas certi ĉu li rezegnis sian membrecon. Laŭ la Kirko de Satano, la membrokarto de Sloane havas lineon tra la nomon kaj la estraro kredas ke la membreco estis nuligita pro la deziro de Sloane adori al "Sathanas," nomo kiu ne ekzistas ene de la Kirko de Satano. La plej forta atestaĵo kontraŭ la aserto de Sloane pri estri Satanan kovenon antaŭ ol la naskiĝo de la Kirko de Satano estas intervjuo de "The Toledo Blade" verkita en 1967 en kiu Sloane nomiĝas kiel "Kala" kaj neniel diskutas Satanon, Satanismon, aŭ ian kovenon. Sen ia atestaĵo subtenanta la aserton de Sloane, la Kirko de Satana ja estas la unua Satana organizo en Usono.
Satanaj grupoj kiuj aperis post la 1960aj jaroj estas tre diversaj, sed du gravaj tendencoj estas teisma Satanismo kaj ateisma Satanismo. Teismaj Satanistoj adoras Satanon kiel supernaturan dion, vidantaj lin ne kiel ĉiopovan dion sed prefere kiel patriarkon. Kontraŭe, ateisma Satanistoj konsideras Satanon kiel simple simbolon de certaj homaj trajtoj.
Estas indikoj ke Satanaj kredoj fariĝis pli sociale toleritaj. Satanismo estas nun permesita en la Reĝa Mararmeo de la britaj Armitaj Fortoj, malgraŭ kontraŭstaro de kristanoj kaj en 2005, la Supera Kortumo de Usono pridebatis protekti la religiajn rajtojn de malliberuloj post kiam proceso kontraŭ la afero estis registrita al ili.
Nuntempa Satanismo estas plejparte amerika fenomeno, kaj la ideoj disvastiĝas per la efikoj de tutmondiĝo kaj la Interreto. La Interreto antaŭenigas konscion pri aliaj Satanistoj kaj estas ankaŭ la ĉefa batalejo por difini Satanismon hodiaŭ. Satanismo komencis atingi Orientan Eŭropon en la 1990aj jaroj, samtempe kun la falo de Sovetunio kaj plej videble en Pollando kaj Litovio, plejparte Romaj katolikaj landoj.
Historia fono
Precipe post kiam la eŭropa Klerismo, kelkaj verkoj, kiel Perdita Paradizo, estis prenitaj de Romantikistoj kiel Byron kaj priskribitaj kiel prezentante la Biblian Satanon kiel alegorion reprezentantan krizon de fido, individuismo, libera volo, saĝeco kaj klerismo.[Citaĵo devis] Tiuj verkoj efektive prezentantaj Satanon kiel heroan karakteron estas malpli en kvanto sed ja ekzistas. George Bernard Shaw kaj Mark Twain (konsideru. Leteroj de la Tero (angle: Letters from the Earth)) inkluzivis tiajn karakterizadojn en iliaj verkoj longe antaŭ ol religia Satanistoj prenis la plumon. Ekde tiam, Satano kaj Satanismo komencis akiri novan signifan ekster Kristanismo.
Luciferismo
Luciferismo povas esti komprenita plej bone kiel kreda sistemo aŭ intelekta kredaro kiu respektas la kernajn kaj esencajn karakterizaĵojn kiuj estas ligilitaj kaj ofte donitaj al Lucifero. Luciferismo estas ofte identigita kiel helpa kredaro aŭ movado de Satanismo, pro la ofta identigo de Lucifero kun Satano. Kelkaj Luciferistoj akceptas ĉi tiun identigon aŭ konsideras Luciferon kiel la "alportanton de lumo" kaj la iluminitan flankon de Satano, permesante ilin uzu la nomon Satanistoj. Aliaj rifuzas ĝin, donante la argumenton ke Lucifero estas pli pozitiva kaj afabla idealo ol Satano. Ili estas inspiritaj de la antikvaj mitoj de Egiptio, Romo kaj Grekio, Gnostikismo kaj tradicia Okcidenta okultismo.
Palladistoj
Palladistoj (angle: Palladists, aŭ Palladians) estas kvazaŭa theisma Satana societo aŭ membro de tiu societo. La nomo Palladisto venas de Pallas (la filino de Tritono) kaj inkluzivas ligilon al la Greko-Roma diino de saĝeco kaj lernado, Atena .
Koveno de Nia Sinjorino de Endor
La Koveno de Nia Sinjorino de Endor, ankaŭ konata kiel Ophite Cultus Satanas (originale literumita "Sathanas"), estis Satana koveno supoze fondita en 1948 de Herbert Arthur Sloane en Toledo, Ohio, sed nenia atestaĵo ekzistas por subteni la aserton. La grupo estis multe influita de gnostikismo (precipe tiu tipo trovita en la nuntempa libro de Hans Jonas, La Gnostika Religio) kaj adoris Satanas, ilia nomo por Satano (Cultus Satanas estas latina versio de Kulto de Satano). Satanas (aŭ Satano) estis difinita laŭ gnostikaj terminoj kiel la Serpento en la Edena Ĝardeno kiu malkaŝis la scion de la vera Dio al Eva. La nomo "Ophite" estas referenco al la antikva gnostika kulto de la Ofitoj, kiuj laŭvorte adoris la serpenton.
Ateisma Satanismo
LaVeja Satanismo estas religia filozofio fondita en 1966 de Anton LaVey, enkorpigita de La Satana Biblio kaj estrita de la Kirko de Satano. Ĝiaj ĉefaj kredoj kaj filozofioj estas bazitaj sur individuismo, egoismo, epikurismo, mem-diigo kaj mem-konservo. Ĝ disvastigas mondan perspektivon de jurnaturalismo, materialismo, Socia Darvinismo, Lex Talionis kaj homaro kiel bestoj en senmorala universo.      Sekvantoj de la filozofio priskribis Satanismon kiel naturalisma religio de la karno aŭ "...La unua karna religio de la mondo".
Kontraŭ la populara kredo, LaVeja Satanismo ne enhavas "adoron de diabloj" aŭ adoron de ajnaj dioj. Ĝi estas ateisma filozofio kiu asertas ke "ĉiu individuo estas sia propra dio [kaj ke] estas neniom da spaco por iu ajn alia dio". Sekvantoj vidas la karakteron de Satano kiel metaforo de fiero, libido, libereco, klerismo, pura saĝeco kaj de kosmo kiun Satanistoj perceptas kiel instigitan de "malluma evolua forto de entropio kiu traestas ĉiom da naturo kaj provizas la deziron por supervivo kaj mem-duoblado ĉeestante ĉiujn vivajn aferojn". Li ankaŭ servas kiel koncepta kadro kaj ekstera metafora enkorpigo de la plej alta potencialo [de la Satanisto]. Satano (hebreo: שָּׂטָן satan, signifanta "kontraŭulo") estas vidita kiel simbolo de spito kontraŭ la konservativismo de ĉefaj filozofiaj kaj religiaj fluoj, plejparte la Abrahamaj religioj, kiuj konsideras ĉi tiun karakteron kiel antipodon.
La prefikso "LaVeja" (angle: LaVeyan) estis neniam uzita de Anton LaVey aŭ de la Kirko de Satano, nek aperas la termino ie ajn en de ĝia literaturo. La kirko asertas ke ili estas la unua formale organizita religio kiu adoptis la terminon "Satanismo." Ili asertas ke Satanismo kaj la "adoro de Satano" ne povas egaliĝi. La termino "Teisma Satanismo" estis priskribita kiel "oksimora" de la kirko kaj ĝia Alta Pastro. La Kirko de Satano rifuzas la pravecon de aliaj ajn organizoj kiuj nomas sin Satanaj; ĝi finomas ilin inversaj kristanoj, kvazaŭaj Satanistoj, aŭ Diablon adorantoj. Hodiaŭ, la Kirko de Satano famigas sin kiel la nura aŭtentika reprezentado de Satanismo kaj ĝi rutine eldonas materialojn emfazantajn ĉi tiun disputon.
La bazoj de la kredaro de la religio estas sintezitaj en La Naŭ Satanaj Eldiroj , La Naŭ Satanaj Pekoj kaj La Dek unu Satanaj Reguloj de la Tero.
Akuzoj de Satanismo
Historie, kelkaj homoj aŭ grupoj estis specife priskribitaj kiel adorantaj Satanon aŭ la Diablon, aŭ de estanta dediĉita al la laboro de Satano. La vasta sumo de ĉi tiuj grupoj en eŭropaj kulturoj estas iome konektita kun la graveco kaj signifo de Satano en Kristanismo.
Islamo
La Jezidoj, malplimulta religio de la Meza Orienta kiu adoras Melek-Taŭson, estas ofte taksita Satana de kelkaj islamanoj. Pro tio, ili estas celita por konvertiĝo kaj mortigo de la islama Ŝtato de Irako kaj Sirio.
Populara muziko
Nigra metalrok ofte estis konektita al Satanismo, parte pro la lirika enhavo de pluraj bandoj kaj ilia ofta uzo de figuraĵo ofte ligita al kredoj de la maldekstro-mana vojo (kiel la inversa stelokvinlatero). Pli ofte ol ne muzikistoj asociantaj sin mem kun nigra metalroko diras ke ili ne kredas je laŭleĝa Satana ideologio kaj ofte pretendas al ateismo, agnostikismo aŭ religia skeptikismo. En kelkaj okazoj, sekvantoj de religioj de la dekstro-mana vojo uzas Satanajn referencojn por amuzi kaj ŝoki. La plejparto de la tiel nomita "unua ondo" de nigra metalroko bandoj nur uzis Satanismon pro ĝia ŝok-valoro; unu el la malabundaj esceptoj estas Mercyful Fate kantisto King Diamond, kiu sekvas LaVejan Satanismon kaj kiun Michael Moynihan nomas "unu el la nuraj prezentistoj de la Satana metalrokaro de la '80aj jaroj kiu estis pli ol nur ŝajniganto uzanta diablon figuraĵon pro ĝia ŝok-valoro". Unu frua antaŭirinto al Satana metalroko estis la 1969 roka eldono Witchcraft Destroys Minds & Reaps Souls, kiu enhavis multenombrajn referencojn al Satanismo kiuj aperis denove en pli posta Satana rok-muziko.
Glen Benton, kantisto kaj unu el la gitaristoj de la bando Deicide, unufoje publike asertadis esti praktikanto de teisma Satanismo kaj publike ofertis fortan kontraŭ-kristanan senton. La polemika Dissection estranto Jon Nödtveidt publike priparolis sian "ĥaoso-gnostikajn" satanajn kredojn, estanta membro de la Hom-malamanta Ordo de Lucifero (angle: Misanthropic Luciferian Order) kaj nomis sian bandon "la Sona Propaganda Grupo de la HOL" (angle: the Sonic Propaganda Unit of the MLO.) Norvega nigra metalroko artistoj kiel Euronymous de Mayhem kaj Infernus de Gorgoroth ankaŭ identigis sin mem kiel Satanistojn kaj aktive antaŭenigis siajn kredojn. Pluraj bruligoj de preĝejoj kiu tra Norvegio en la frua 1990aj jaroj estis ankaŭ atribuitaj al junuloj okupitaj en la nigra metalroko movado, kiu inkluzivis homojn antaŭenigantajn teismajn Satanajn kredojn kaj forte kontraŭ-LaVejan sintenojn. Tamen, la praveco de tiaj agoj kiel Satanaj klopodoj, prefere ol simple ribelemaj agoj faritaj por diskonigo, estas io dubita de eĉ kelkaj de tiuj kontribuantaj al la ĝenro.
La Kirko de Satano
Je Valpurg Nokto, 30a de aprilo, 1966, Anton LaVey fondis la "La Satanan Kirkon" (kiu li poste renomus "la Kirkon de Satano"). La Kirko de Satano estas organizo dediĉita al la akcepto de la karna memo, kiel elparolita en La Satana Biblio, skribita en 1969 de Anton Szandor LaVey.
Unua Satana Kirko
Post la morto de LaVey en 1997 la Kirko de Satano estis estrita de nova administro kaj ĝia estrejo translokiĝis al Nov-Jorko. Karla LaVey (la filino de LaVey kiu mallonge servis kiel la Alta Pastrino de la Kirko), sentis ke la translokiĝo estas fiservo al la heredaĵo de sia patro. La Unua Satana Kirko estis refondita la 31an de oktobro 1999 de Karla LaVey por daŭrigi la heredaĵon de sia patro. Ŝi daŭras estri ĝin en Sanfrancisko, Kalifornio.
Templo de Seto
La Templo de Seto estas inicema okulta societo asertanta esti eminenta religia organizo de la maldekstrmana vojo en la mondo. Ĝi estis fondinta en 1975 de Michael A. Aquino kaj kelkaj membroj de la sacerdoceco de la Kirko de Satano, kiuj forlasis ĝin pro administraj kaj filozofiaj nekonsentoj. La Templo de Seto volonte difinas sin mem kontraŭ la Kirko de Satano per pluraj vojoj, plej grave per teologio kaj sociologio. La filozofio de la Templo de Seto povas esti resumita "enlumigita individuismo" — plibonigo de onia memo per propra edukado, eksperimentado, kaj iniciado. Ĉi tiu procezo estas bezone malsama kaj aparta por ĉiu individuo. La membroj ne konsentas pri tio, ĉu Seto estas "vera" aŭ ne, kaj la Tempo ne postulas ke ili konsentu pri tio.
Setismo, teorie, similas al teisma Satanismo. La ĉefa dio de Setismo estas la antikva egipta dio Set, la dio de la kontraŭstaranto. Seto supoze estas la Malluma Lordo malantaŭ la hebrea estaĵo Satano. Set, kiel la unua principo de konscio, estas kopiita de Setistoj, kiu simbolas la koncepton de individuo, subjektiva inteligento kiu ekzistas ekster la natura ordo kiel la "Nigra Flamo".
Membroj de la Templo de Seto estas plejparte viroj, inter la aĝoj de dudek jaroj kaj kvindek jaroj.
Ordo de Naŭ Anguloj
La verkistoj Per Faxneld kaj Jesper Petersen skribas ke la Ordo de Naŭ Anguloj (ONA, O9A) "reprezentas danĝeran kaj ekstreman formon de Satanismo". La ONA unue allogis publikan atenton dum la 1980aj jaroj kaj 1990aj jaroj post kiam estas menciitaj en libroj pritemantaj faŝisman Satanismon. Ili estis unue formita en Britio kaj estas aktuale organizita ĉirkaŭ sekretaj ĉeloj (kiujn ĝi nomas tradiciaj interkonektiloj) kaj ĉirkaŭ kion ĝi nomas sinistraj triboj.
La Satana Templo
La Satana Templo uzas la literaturan Satano kiel mitologian fundamenton por ne-supernatura religio, por konstrui kulturan rakonton kiu povas helpeme enkorpigi vivajn spertojn kaj antaŭenigi pragmatan escepticismon, racian reciprokecon, personalan liberon, kaj scivolecon. Ambaŭ de la fondintoj estas ateismaj Satanistoj - ili ne kredas ke Satano vere ekzistas.
97336 Thomasafleming
97336 Thomasafleming estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo James E. McGaha elde la Observatorio Grasslands en la regiono de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Thomas Anthony Fleming iksradia astronomo kaj edukisto ĉe la Observatorio Steward de la Universitato de Arizono. Li malkovris, ke la de tipo DA ne estas abundaj iksradiaj fontoj, kaj li estas konata pro sia kreo kaj disvolvo de interaktiva per-komputila eduko pri astronomio.
Bódvalenke
Bódvalenke estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Situo
Bódvalenke situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Szendrő troviĝas 24, Miskolc 57 km-ojn.
Historio
En 2009 ciganaj pentristoj kreis freskojn (aŭ sekpentraĵojn) al la eksteraj muroj, kiuj tiras turistojn (La freskoj estas videblaj ekzemple en la larĝa foto).
En Bódvalenke migra poŝto servas.
Pietismo
La rekta iniciatinto de la movado estis Philipp Jacob Spener, germana luteranisto.
Pohronský Inovec
Pohronský Inovec estas eta montaro sur la teritorio de Slovakio. Ĝia longeco estas nur 15 km. Ĉi geomorfologia tuteco apartenas al subprovincio Enaj Okcidentaj Karpatoj kaj teritorio Slovaka Mezmontaro. En estinteco ĝi estis konsiderata, kiel nur parto de montaro Vtáčnik. Nun estas memstara tuteco de la Slovaka Mezmontaro.
Ĝi najbaras:
Attila Hevesi
Attila Hevesi [atila heveŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hevesi Attila estis hungara geografo, speleologo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Attila Hevesi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Attila Hevesi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1959, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964. Li instruis en gimnazio en Miskolc inter 1964-1973 kaj doktoriĝis en 1969. Inter 1973-1988 li laboris en geografia instituto en Budapeŝto, sed en tiu periodo li ankaŭ instruis foje-foje en Pezindustria Teknika Universitato, Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh, Universitato Loránd Eötvös kaj gimnazioj en Budapeŝto, Budaörs, Etyek. Li estis katedrestro inter 1990-1994, en 1995 li akiris la instruan rangon docento, en 2001 profesoro en la Pezindustria Universitato. En tiu instrua periodo li kandidatiĝis en 1987, habilitiĝis en la universitato en 2002 kaj doktoriĝis post 2 jaroj ĉe la Hungara Scienca Akademio. Li ankaŭ multe vojaĝis en la mondo. Li ricevis premiojn en 1989 kaj 2006.
Herezulo
Herezulo estis trimonata sendependa gazeto eldonata de Eŭgeno Lanti inter januaro 1935 kaj decembro 1936, kun la celo kritiki ĉiujn dogmojn, kaj aparte la situacion en Sovetunio, eĉ pli akre ol tion faris la tiama Sennaciulo. Ĝi rolis kiel organo de la Sennaciista Frakcio de Sennacieca Asocio Tutmonda.
Feneko
Feneko — scienca nomo Vulpus zerda (aŭ Fennecus zerda) — estas miniatura vulpo, loĝanta en apud-meditaraneaj dezertoj. (Iuj fakuloj apartigas la beston en propran genron - Fennecus.) La nomo devenas de la araba fanak (vulpo); zerda greke signifas "seka".
Feneko havas fortajn piedojn, per kiuj fosas en sablo kavojn por nestado. Loĝas fenekoj familie - paro kaj siaj idoj, plus kun la familio povas kunnesti pli aĝa generacio da idoj.
Anton Straŝimirov
Anton STRAŜIMIROV (bulgare Антон Страшимиров; naskiĝinta la en Varna; mortinta la  en Vieno, Aŭstrio) estis bulgara verkisto.
Gatersleben
Gatersleben ĝis la 15-a de julio 2009 estis administre sendependa urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La urbo kovris areon de 16,15 km² kaj fine de la jaro 2009 havis 2 272 loĝantojn. Ekde la 15-an de julio 2009 la antaŭe sendependa komunumo Gatersleben estis administrata en la tiam kreita nova urbo Seeland (Saksio-Anhalto) kaj la 1-a de septembro 2010 estis anigita al la urba teritorio.
Die neutrale Sprache
Die neutrale Sprache estas germanlingva doktoriga disertaĵo pri la politika historio de UEA, verkita de Ziko van Dijk kaj defendita la 3-an de novembro 2006 en la universitato de Utrecht (Nederlando). Doktoriganto estis Duco Hellema, estro de la instituto pri la historio de internaciaj rilatoj, kaj dua doktoriganto (copromotor) estis Marc van Oostendorp.
Marcus Sikosek (Ziko van Dijk): ''Die neutrale Sprache. Eine politische Geschichte des Esperanto-Weltbundes''. Bydgoszcz: Skonpres 2006. 459 paĝoj, il. ISBN 978-83-89962-03-4
Tradukita kaj adaptita por pli granda publiko: Ziko van Dijk: Historio de UEA, Partizánske : Espero, 2012, 369 paĝoj, il., ISBN 978-80-89366-15-6
Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds
La Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds (manlibro pri aŭstraliaj, novzelandaj kaj antarktaj birdoj), konata mallongige kiel HANZAB, estas elstara scienca referencverko pri Birdoj en la regiono, kiu inkludas Aŭstralion, Novzelandon, Antarkton, kaj insuloj de la ĉirkaŭa oceano kaj la ĉeantarktaj insuloj. Ĝi klopodas kolekti ĉion kio estas konata pri la 957 birdospecioj listitaj.
HANZAB estas la plej granda projekto entreprenita de la Royal Australasian Ornithologists Union (RAOU), konata ankaŭ kiel Birds Australia. Ĝi estis preparata dum ĉirkaŭ 20 jaroj de teamoj de plen- kaj parta-tempaj verkistoj, eldonistoj kaj artistoj, kaj publikita de Oxford University Press en sep volumoj inter 1990 kaj 2006 (volumoj 1 kaj 7 po du partoj).
Craon (Mayenne)
Craon [kʁã] estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Craonnais.
Konrad Grebel
Konrad Grebel (naskiĝis ĉirkaŭ 1498 ĉe Grüningen en Kantono Zuriko, mortis en 1526 ĉe Maienfeld en Kantono Grizono) estis svisa anabaptisto, kiu studis ĉe pluraj universitatoj eŭropaj. Konrad Grebel estis nobelulo, kiu helpis al la kreo de la anabaptismo. Li mortis en juna aĝo kiel rifuĝinto en iama ne-svisa lando (Kantono Grizono).
Murdo en Esperantujo
Murdo en Esperantujo estas originale esperantlingva krimromano pri la vivo de Esperanto-klubo, verkita de Daniel Moirand. Flandra Esperanto-Ligo el Antverpeno eldonis la libron 156-paĝe en la jaro 1988. Okazis en 2010 reeldono en la formoj ePub kaj Mobipocket.
Heľpa
Heľpa (hungare Helpa) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno.
Situo
Heľpa situas sur malebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nálepkovo-Brezno. La lasta urbo troviĝas 27 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1549. Pro pesto 615 homoj mortis inter 1709-1711. En 1828 loĝis tie 1608 homoj en 149 domoj. En 1910 loĝis en Helpa 2164 homoj, (2074 slovakoj, 73 hungaroj, 8 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Vaľkovňa, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Heľpa 3019 homoj (2973 slovakoj, 14 ciganoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).
Ribnoje
Ribnoje (Рыбное) estas urbo en Rjazanja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 61227501.
La urbo estis fondita en jaro 1597.
La interurba telefona kodo estas 09137, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Pikrata acido
Pikrata acido aŭ C6H3N3O7 estas organika nitro-komponaĵo apartenanta al la familio de la trinitrotolueno aŭ TNT. Pikrato de hidrogeno, ankaŭ konata kiel trinitrofenolo, estas flava, senodora kristala solidaĵo ofte uzata en militaj agadoj kiel flava tinkturo k antisepsaĵo. Pikrata acido (el la greka πικρός kiu signifas amara) ricevis tiun nomon en la 19-a jarcento de la franca kemiisto Jean-Baptiste-André Dumas pro la ekstreme amara gusto de ĝiaj flavaj akva solvaĵoj. Perkutado aŭ rapida varmigo povas igi ĝin (aŭ ĝiajn salojn kun pezaj metaloj, tiaj kiaj kupro, arĝento aŭ plumbo) eksplodi.
Ribnoje
La urbo estas ĉe rivero Voĵa (Вожа) (kiu enenfluas en riveron Oka (Ока)).
En la urbo estas fervoja stacio.
Pikrata acido
Pikrata acido estas trinitro-aromata kombinaĵo ofte trovata en jura aŭ histologia laboratorioj kiel makula k fiksigagento. En la pasinteco, ĝi estis uzata en medicinaj formulaĵoj por malario-traktado, trikinozo, herpeto, variolo k antisepsaĵo. Ĉi-komponaĵo montriĝis kiel potenca eksplodoforto kaj estas ĉefe uzata en municioj kaj eksplodo-artefakto industrio.
Ribnoje
En jaro 1959 la urbo havis 10,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 19,2 mil loĝantojn.
Pikrata acido
Kiam seka, pikrata acido povas formi malstabilajn kristalojn kiuj estas ŝoko-, froto- aŭ varmo-sensivaj kaj krei potencan eksplodon. Seka pikrata acido povas ankaŭ formi eĉ pli malstabilajn eksplodemajn salojn kiam en kontakto kun betono, aminoj, bazoj k kelkaj metaloj. Pikrata acido devas konserviĝi en humida medio kun minimume 10% da akvo aŭ pli.
Historio
Pikrata acido estis probable unue menciita en la alkemiaj manskribaĵoj de Johann Rudolph Glauber. Komence, ĝi estis produktita per nitrogenigo de substancoj tiaj kiaj besto-kornoj, silko, indigo kaj natura rezino. La sintezo ekde la blua indigo estis unue farita en la jaro 1771 de la skota kemiisto Peter Woulfe (1727-1803). Nur en 1841 ĝia sintezo ekde la fenolo estis raportita samkiel ĝia korekta formulo-determinigo. La reakcio de pikrata acido (flavkolora) kun sukeroj estas uzata por identigo de diabeto en homoj kun formado de pikramata acido (ruĝkolora).
Antaŭ ol tio, la kemiistoj agnoskis nur ke la saloj de la pikrata acido estis eksplodema, ne la ĝustadira acido. En 1871, Hermann Sprengel (1834-1906) montris ke ĝi estas eksplodebla kaj ekde tiam multaj militaj agadoj komencis uzi la pikratan acidon kiel iliaj ĉefaj alteksplodo-povaj materialoj. Pikrata acido estas ankaŭ uzatas en analiza kemio de metaloj, ercoj kaj mineraloj.
Ibiúna
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Piedade. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
33501 Juliethompson
33501 Juliethompson estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julie Thompson, mentorino por unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la William P. Clements High School en Sugar Land (Teksaso).
Dinan
Dinano (france kaj bretone: Dinan) estas urbo de Francio kaj subprefektejo de la departemento Côtes-d'Armor, en la regiono Bretonio. Ĝi estas mezepoka urbeto, el kiu tempo datiĝas ne nur la famaj remparoj kaj kastelo, sed ankaŭ tipaj trabfakaj domoj kaj pavumitaj stratoj en la centro kaj al la haveno. Ĝi estas konate turisme pro la festo de la remparoj, kiu ekde 1983 revivigas dum somera semajnfino la urban centron en mezepoka stilo. La festo okazas nuntempe ĉiun duan jaron sub aparta temo (en 2010 la temo estas mezepokaj timoj).
Geografio
Dinan situas en aparta geografia loko. Kontraŭe al vala situo, kiel ekzemple tiu de Morlaix, la plej granda parto de la urbo troviĝas sur la monteto kaj superrigardas la riveron Rance. La parto de la urbo laŭ la rivero nomiĝas la haveno de Dinan kaj estas ligita al la surmonteta urbocentro de la kruta strateto Jerzual kaj ties sekvo ekster la remparoj strato de Petit Fort (malgranda fortikaĵo).
Dum multaj jaroj la ponto super la rivero Rance en Dinan estis la plej norda punkto, kiu ebligis transiri la riveron, antaŭ la konstruo de la tajdobaraĵo inter Saint-Malo kaj Dinard en la 1960-aj jaroj.
Per la finkonstruo en 1832 de la kanalo Ille-kaj-Rance estis kreita navigebla ligo al la bretona ĉefurbo Rennes.
Dinan estas vizitinda loko al multaj turistoj kaj etendiĝas al trans la muregoj ĝis la komunumoj de Léhon, Quévert, Taden kaj Lanvallay.
Villagarcía del Llano
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas gilgote. La censita loĝantaro en 2016 estis de 774 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,6 loĝ/km².
Dinan
Frua mezepoko
La historio de Dinan estas konata ekde la 11-a jarcento, kvankam la loko sendube estis okupata ekde la antikvo. Tiutempe Dinan estis vilaĝo, en kiu troviĝis monaĥinejo benediktana.
Villagarcía del Llano
Situo
Villagarcía del Llano estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 728 m; je 113 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 117,27 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°19′35″N 1°50′47″Ok.
Dinan
Konstruado de la fortikaĵoj
Unu el la fragmentoj de la tapiŝo de Bayeux elvokas la detruon de la ligna palisaro sur termonteto fare de Vilhelmo la Konkerinto. Temas ĉi tie pri grava bildigo de tia mezepoka kastelo, kiu pro la konstruado el ligno ne konserviĝis.
Villagarcía del Llano
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de pli ol 1,200 loĝantoj al 774, tio estis oni perdis pli ol 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villagarcía del Llano, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villagarcía del Llano kie oni falis al la nunaj 774.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Dinan
Konstruado de la fortikaĵoj
En la 12-a jarcento, araba geografo menciis Dinan en siaj verkoj, indikante ĝian prosperon kaj la ĉeeston de ĉirkaŭa ŝtonmurego. Ĉi tiu fortikaĵo estis firmigata ĝis la 15-a jarcento.
Organizita ĉirkaŭ la paroĥoj Saint-Malo (sankta Malo) kaj Saint-Sauveur (sankta Savinto), Dinan estis aĉetita en 1283 de la duko de Bretonio Johano la Rufulo. Tiutempe la urbo ricevis sian muregon, la remparojn tiajn, kiaj ili estas nuntempe. La turoj de Asignita, Vaucouleurs, Sankta Julien, Beaufort, la Connétable, Coëtquen, Penthièvre, Longa kaj Sankta Katarina troviĝis ĉirkaŭ la malnova urbo.
Tiu ĉirkaŭa vojo estas ankoraŭ sendifekta laŭ 2.600 metroj. Ekzistas ankoraŭ la pordegoj de Jerzual, Saint-Malo, Brest, kaj Saint-Louis. En 1357, dum la sukceda milito pri la duklando Bretonio, Bertrand du Guesclin defendis sukcese la urbon sieĝatan de la anglaj trupoj. Li alfrontis kaj venkis Tomason de Canterbury en eksterordinara batalo. En 1364, post kelkaj malsukcesaj provoj, la duko Johano la 4-a sukcesis preni denove la regon de la urbo kaj tiam konstruigis la turegon de la dukino Ana. Kiel ĉiuj aliaj bretonaj urboj, Dinan estis definitive aligita al la regno de Francio fine de la 15-a jarcento.
Bertrand Du Guesclin
Bertrand du Guesclin naskiĝis en Broons, je 20 km de Dinan, en 1320. Li fariĝis konestablo de Francio, tio estas ĉefo de la armeoj en 1370, kaj konservis tiun postenon ĝis sia morto en 1380. Dum la centjara milito, li batalis kontraŭ la angloj kaj samtempe kontraŭ la partizanoj de Johano de Montfort en la bretona sukceda milito.
La duko de Lankastro ĉeestis la duelon. Tomaso de Canterbury malvenkis, sed pro peto de la duko de Lankastro, Du Guesclin ne mortigis lin. Canterbury devis pagi grandan sumon kaj aldone li ne plu rajtis militi.
Post la 15-a jarcento
Kiel ĉiuj aliaj bretonaj urboj, Dinan iĝis definitive parto de Francio fine de la 15-a jarcento. La urbo plue kreskas pro metiistoj loĝantaj en la urbo kaj komerco faciligita pro la situo ĉe la rivero Rance. Dinan ĝuis la efektivan kontrolon de la rivero, kiu ebligis la transporton de varoj ĝis Saint-Malo. En la jaro 1598 Dinan subtenis la novan reĝon de Francio, Henriko la 4-a, kontraŭ la dukon de Mercoeur. Ekde tiam la fortikaĵoj perdis sian signifon kaj ne plu estis riparitaj.
En la 17-a jarcento fondiĝis novaj religiaj monaĥejoj: aldoniĝis al la franciskanoj kaj jakobinoj, kapucinoj, ursulinoj, benediktanoj, dominikanoj kaj klarisoj.
En la 18-a jarcento floris la komerco pro la ĉeesto de multaj teksistoj, kiuj fabrikis ĉefe ŝipveloj, kiuj estis senditaj perŝipe al Saint-Malo.
Evoluanta burĝaro decidis kontraŭbatali la mankantan higienon, kiu regis tiam en la urbo.
En la 19-a jarcento la haveno perdis pli kaj pli sian gravan rolon pro la konstruo de la viadukto en 1852 kaj de fervoja stacio en 1879. Konstruiĝas multaj grandaj kaj belaj domoj en la urbo, kiu transformiĝas iom post iom al somera loĝloko, ŝatata ĉefe de angloj.
En la 20-a jarcento la urbocentro de Dinan suferis incendion en 1907 kaj estis bombita aŭguste de la jaro 1944. La kultura heredaĵo de la urbo estas renovigita ĝis en la nuna tempo. Trabfakaj domoj staras ankoraŭ nuntempe ĉirkaŭ la placo de Cordeliers, laŭ la strato de la horloĝo kaj aliaj pavumitaj stratoj en la urbocentro. La preĝejoj Saint-Sauveur kaj Saint-Malo situas en la centro de la du iamaj paroĥoj de la urbo.
La strato de Jerzual
La strato de Jerzual (prononcu: ĵerzual') estis la enirvojo de la urbo en la mezepoko. La nomo Jerzual devenas de rivereto, kiu fluis meze de la strato.
De la rivero aŭ la kamparo alvenis la komercistoj. La ĉaroj estis plenaj de ledaĵoj, tolaĵoj, lignaĵoj, cerealoj. Ili devis pagi impostojn antaŭ ol supreniri laŭ la kruta deklivo. Aliaj ĉaroj estis ŝarĝitaj de salo, moruo, teo, cidro, spicoj kaj porcelano.
La pordo de Jerzual estas ogiva unuflanke kaj volbokurba aliflanke. Rimarkindas la konzoloj kaj la ĵettruoj, la iama loko de la levponto. En la muzeo de Luvro, en Parizo, videblas pentraĵo de Jean-Baptiste Corot pri tiu pordo.
Situis en tiu strato interalie la renesancstila domo de la guberniestro. La guberniestro estis la ŝtata oficisto, administranto de la urbo.
Granda trabfaka domo de la 17-a jarcento situas en la suba parto de la strato. En la supra etaĝo, oni sekigis ledon en la mezepoko. Multe da tanistoj loĝis en tiu strato. Ili lavis la felojn en la akvo de la rivero Rance. Oni fermis aŭ malfermis la klapojn de la ŝutroj depende de la direkto de la vento por faciligi la sekiĝon.
La placo Bertrand du Guesclin
La statuo estas verko de la franca skulptisto Fremiet. Ĉe tiaj statuoj la pozicio de la piedoj de la ĉevalo indikas kiel mortis la rajdanto. Ĉi tie leviĝas unu el la antaŭaj kruroj de la ĉevalo de Du Guesclin, kio signifas, ke li mortis nek pro natura morto (tiam la kvar piedoj tuŝus la grundon), nek batalante (tiam nur la du lastaj piedoj tuŝus la grundon). Fakte Du Guesclin mortis pro subita malsano en Aŭvernjo.
La remparoj
La murego de Dinan, nomata kutime les remparts (la remparoj) estas eble la plej konata konstruaĵo de la mezepoka urbeto. Oni nombras nuntempe 15 turojn kaj 4 pordojn, kiuj estas parto de la remparoj.
En la nokto de la 6-a al la 7-a de junio 2007 forfalis parto de la murego sur la malsupran aŭtovojon. Feliĉe tiu falo kaŭzis nenian akcidenton. Ĝis konstrulaboroj sekurigis la muregon, la vojo estis malpermesita al trafiko.
La ĉefturo
La tiel nomata ĉefturo estis konstruita post 1365, tio estas post la fino de la sukceda milito. En Dinan, neniu amis Johanon de Montfort, oni preferis al li la dukon de Blois, Karlo la 1-a. Kiam Johano venkis, li decidis eniri la urbon de Dinan, sed la urbanoj fermis la pordegojn. Li devis sieĝi la urbon dum tuta monato antaŭ ol la dinananoj kapilulaciis. Li tuj konstruigis tiun ĉefturon sur la bazo de pli malnova turo kaj plifortigis la ŝtonmuregojn. Tamen, Karolo kutime ne loĝis en Dinan, sed en sia kastelo de Nantes.
La ĉefturo konsistas el du mezaj turoj ligitaj per kurtino. Rimarkindas la krono de la trilobaj ĵettruoj. Origine, la turo estis kovrita per dupinta tegmento, sed iam oni faligis ĝin por anstataŭigi ĝin per platformo por kanonoj.
La ĉefturo utilis kiel loĝejo por la guberniestro aŭ por militistoj kaj post la revolucio, kiel malliberejo.
Sur la tapiŝo de Bayeux estas pentrita la kastelo de la Dinantes. Oni vidas la armeon de Vilhelmo la 1-a, kiu atakas la kastelon kaj bruligas ĝin. La surskribaĵo diras, ke la duko de Bretonio transdonas la ŝlosilon de la urbo, ĉar li kapitulacis. Tiu malnova kastelo situis en alia parto de Dinan, sed nuntempe restas nenio de ĝi, eĉ ne ruinoj. La loĝantaro de Léhon diras, ke tiu kastelo de la tapiŝo de Bayeux estas la kastelo de Léhon.
9416 Miyahara
9416 Miyahara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Dinan
La pordego de la giĉeto
La nomo de la turo, giĉeto, devenas de truo borita tra la pordego por pli bone kontroli la piedirantojn, kiuj eniris la urbon aŭ eliris el ĝi.
9416 Miyahara
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kenji Miyahara (1937–2011), kiu klarigis la mekanismon de okazo de geologiaj katastrofoj en la regionoj de veterdisfalita granito en sudokcidenta Japanio. Li kontribuis multe al la mildigo de tiuj katastrofoj.
Dinan
La pordego de la giĉeto
La ogiva pordego estis fermita de herso kaj pordego, sed ne havis levponton. Krutaj fosaĵoj estis fositaj antaŭ ĝi. Historiistoj ne akordas pri la fakto, ĉu la fosaĵoj estis plenigitaj de akvo aŭ ne.
Rimarkindas la korbeloj, kiuj iam subtenis lignan galerion. En la periodo, kiam estis konstruita la turo, kanonoj ankoraŭ ne estis uzataj. La embrazuroj utilis al pafarkistoj por defendi la urbon kontraŭ alvenantaj malamikoj. Poste, por defendi la urbon kontraŭ atako de kanonoj, la muregoj estis plidikigitaj kaj plialtigitaj.
La turo de Coëtquen
Fakte, neniam iuj kanonoj pafis kuglegojn, ĉar kiam estis konata la malvenko de Saint-Aubin-du-Cormier, Dinan kapitulacis. La traktato de Verger en 1488 donis al Francio multe da urboj, inter ili Dinan. En tiu traktato estis menciita, ke Ana ne rajtos edziniĝi sen la konsento de la reĝo de Francio. Kelkajn semajnojn poste, la duko mortis pro ĉagreno.
Cent jarojn poste, dum la francaj religiaj militoj, la duko de Mercoeur loĝis en Dinan kiel ĉefo de la Ligo kontraŭ la protestantoj. Liaj militistoj loĝis en la «kastelo», tio estas en la tri kunligitaj turoj. Problemo estis, ke la Dinananoj abomenis lin, sed ŝatis la reĝon Henriko la 4-a. La duko de Mercoeur masonfermigis la pordegon de la giĉeto kaj konstruigis galeriojn kaj terason interne de la muroj kun paftruoj por defendi la urbon kontraŭ malamikoj. Oni ne scias ĉu li estis vera katoliko aŭ ĉu li deziris estri sendependan Bretonion, ĉar li estis kuzo de la familio Guise.
En 1598 la Dinananoj helpis la militistojn de la reĝo Henriko la 4-a eniri la urbon. Fakte, ekde 1593, la reĝo ne plu estis protestanto, sed katoliko. Fine la duko submetis sin al la reĝo kaj eliris el Bretonio.
La horloĝturo
La tiel nomata horloĝturo estas sonorilturo el la 15-a jarcento, 45 metrojn alta. Ĝi estas simbolo de la prospero de la urbo.
Kiam ĝi estis konstruita en 1470, ĝi estis nur gvatoturo. Poste, ĝi fariĝis alarmturo, ĉar oni timis fajregojn. Sonorilo estis metita en la turon en 1507 kaj la dukino Ana de Bretonio estis elektita kiel baptopatrino de la sonorilo. La sonorilo aŭdiĝas ĉiun kvaronon de horo. Ĝi estis refandita en 1906.
En la horloĝturo okazis kunvenoj de la magistratoj ĝis la revolucio. Estis konservita en la turo la mono de la impostoj kaj la arkivoj de la urbo.
Antaŭ ol eniri la urbon, la bazaristoj devis pagi impostojn. Per tiu mono, la burĝoj de Dinan pavumis la stratojn, pi kio ili fieris. Dinan estis unu el la plej sanigaj urboj de Bretonio (aŭ eble prefere unu el la malplej malsanigaj).