cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisco Largo Caballero
Biografio
Stukisto en sia metio, Largo Caballero jam partoprenis en la unua striko de laboristoj de la konstruado en la jaro 1890 kaj aliĝis al socialisma partio PSOE en 1894, estante unu el plej efikaj kunlaborantoj de Pablo Iglesias. En 1909 li estis translokigita pro sia kampanjo kontraŭ la Rif-milito. Li estis skabeno, provinca deputito kaj parlamenta deputito.
Partoprenis en la Komitato kiu organizis la ĝeneralan strikon de 1917 kaj, post ties malsukceso, li estis kondamnita je porviva mallibereco en la karcero de Kartaĥeno. Tamen li estis liberigita jam venontjare kiam li estis elektita deputito en la tiama balotado. Je la morto en 1925 de Pablo Iglesias, fondinto de la partio, sukcedis lin kun Julián Besteiro estre de ties sindikato, la UGT, kies vicprezidanto li estis (1908–1918) kaj ĝenerala sekretario (1918–1932 kaj 1934–1938).
UTC+08:00
UTC+8 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de ok horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
Laŭ la stato komence de la jaro 2012, en la horzona areo vivas 1 miliardo kaj 530 milionoj da homoj, pli-malpli 22.5 procentaĵoj de la monda loĝantaro. Sekve temas pri la plej loĝata horzono de la mondo. La zono estas kandidato iĝi Komuna Tempo de la interŝtata komunumo ASEAN.
Tiu horzono uzatas en ĉiuj ĉinlingvaj ŝtatoj, tiel ke ekzemple ĉiuj internaciaj ĉinlingvaj retejoj havas la saman tempon.
Areoj situantaj ene de la longitudoj de UTC+8, uzantaj aliajn horzonojn
La okcidentaj partoj de Koreio, inkluzive de la urboj Pjongjango kaj Seulo.
Areoj inter 67°30′ oriente kaj 82°30′ oriente ("geografia" UTC+5)
Časové pásmo Huso horario
Kvadro (ŝtono)
Kvadro ankaŭ kvadroŝtono, ŝtonkvadro) estas faktermino el la arthistorio kaj konstruarto. Kvadro estas prilaborita naturŝtono en formo de matematika briko (ortangula paralelepipedo).
Kvadroj estas uzataj en domkonstruado kaj kun mortero, kaj sen mortero kiel sekmasonaĵo. Male al la masonado kun brikoj ĉiu ŝtono devas esti prilaborata de ŝtontajlisto. Por limigi la laboron, la formato de la ŝtonkvadroj estas multe pli granda ol tiuj de la brikoj. Ankaŭ estas pli facile ricevi la deziratan monumentan efikon. Tial oni uzis kvadrojn antaŭ ĉio ĉe sakralaj konstruaĵoj, sed ankaŭ ĉe kasteloj kaj burgoj. Ĉe burgoj ankaŭ pro fortego de tiaj ŝtonoj. Jam la piramidoj estis konstrataj el kvadroŝtonoj.
Morrinhos (Gojaso)
Morrinhos estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 41.460 loĝantojn en 2010.
Kvadro (ŝtono)
Oni distngas inter:
5061 McIntosh
5061 McIntosh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Jonzac (stacidomo)
Jonzac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Jonzac, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Mitsunori Izutani
Mitsunori Izutani (泉谷 光紀, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Hi (kanao)
ひ (hiragana) aŭ ヒ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ĥi, IFA:çi]. Antaŭ Nara-epoko, estis legita kiel [pi], ekde Heian-epoko, estis legita kiel [fi, IFA:φi]. Tiu litero estas 27-a litero de Goĵūon, 44-a litero de Iroha.
Dětřichov (distrikto Svitavy)
Municipo Dětřichov (Dittersdorf) situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en montetaro Třebovské mezihoří, 13 km nordokcidente de urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie. Parto de Dětřichov estas Víska (Stillfried) kaj sudoriente meze de arbaroj domaro Vysoké Pole (Hohenfeld).
Preĝejo
Kiel paroĥa preĝejo estas kirko de Sanktaj Petro kaj Paŭlo rememorata en la jaro 1350. La turo estis aranĝita en la 16-a jarcento kaj rekonstruita post incendio en la jaro 1793. La preĝejo estas ununava kun senŝtupa, duoncirkle fermita presbiterejo, kun sakristio sur norda flanko kaj prisma turo kun bulbo antaŭ la ĉeffrontalo kun antaŭĉambro sur suda flanko. La subturejo estas volbita kruce kun krestetoj, la navo kaj presbiterejo estas plattegmentaj, sakristio barele volbita kun segmentoj. Ligna ĥorejo estas subtenata per du kolonoj.
Hi (kanao)
Bi
び (hiragana) aŭ ビ (katakana) estas prononcata kiel [bi]. Tiu litero estas signifata Hi kun Dakuten, Sekve voĉa [pi] en pre Nara-epoko.
Dětřichov (distrikto Svitavy)
Preĝejo
Ekipaĵo estas metiista laboro kompletigita per bildoj kaj statuoj el la 19-a jarcento.
Hi (kanao)
Pi
ぴ (hiragana) aŭ ピ (katakana) estas prononcata kiel [pi]. Tiu litero estas signifata Hi kun Han-dakuten.
Dětřichov (distrikto Svitavy)
Tombeja pordego
Marna tombeja barilmuro kaj pordego kun reliefoj de mortofalĉisto, surskribo kaj dato 1848.
Hi (kanao)
Malgranda Hi
ㇶ estas uzata por Ajnua lingvo. Tiu litero havas [-h] sonon poste vokalo [-i]
Dětřichov (distrikto Svitavy)
Popola arĥitekturo
Vysoké Pole plejparte post la jaro 1945 neniiĝis kaj el originaj domoj estas semajnfinaj ripozkabanoj. La vilaĝo havis propran lernejon, kaj ankaŭ el ĝi estas ripozejo.
NGC 5110
NGC 5110 (aliaj indikoj — NGC 5111, MCG -2-34-41, NPM1G -12.0454, PGC 46737) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5110, NGC 5111.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Paruma
Paruma estas stratovulkano kiu staras sur la limo inter Bolivio kaj Ĉilio. Ĝi estas parto de kresto kiu enhavas kelkajn stratovulkanojn. Paruma kuŝas ĉe la orienta pinto de la kresto, kun Olca okcidente. La plej malnova vulkano Paruma staras oriente de Paruma. Paruma estis klare aktiva dum la Holoceno, kun multaj morfologie junaj lafofluaĵoj en ties flankoj. Ĝi ankaŭ havas persistajn fumarolojn. Unu lafofluaĵo partikulare etendas al 7 kilometroj sudoriente de la pinto. Historia aktiveco laŭlonge de la kresto estis limigita al unu erupcio el 1865 al 1867, kies karaktero ne estas precize konata.
Kékestető
Kékestető signifanta blueca supro estas la plej alta montopinto de Hungario en la iama vulkanmontaro Mátra.
Alto estas 1014 m. En la supro troviĝas memorŝtono, observatorio, kaj televizia turo 180 m-ojn longa, samtempe elvidejo. En la norda parto komenciĝas skiejo 1800 m-ojn longa (la plej longa en Hungario). En 1978 vojo por aŭtoj konstruiĝis. Oni aranĝas tie biciklajn konkursojn. La monto estas ŝatata ekskursejo de la naturamantoj. La loko administre apartenas al Gyöngyös.
10379 Lake Placid
10379 Lake Placid estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George R. Viscome elde la Observatorio Rand (Nov-Jorkio, Usono).
Mossâmedes
Mossâmedes estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 5.007 loĝantojn en 2010.
Ștefan Luchian
Pentrado > Listo de pentristoj > Ștefan LUCHIAN < Rumanio
Ștefan LUCHIAN [ŝtefan lukian'] (naskiĝis en 1868 en Ștefănești, nord-orienta Rumanio; mortis en 1916 en Bukareŝto) estis rumana pentristo.
Li studis en Bukareŝto, Munkeno kaj Parizo kaj metis sian tutan artan pasion en la pentradon de floroj.
Filipo Melanktono
Filipo Melanktono resp. Filipo Melanĥtono (germane Philipp Melanchthon. laŭnaske Philipp Schwartzerd; naskiĝis la 16-an de februaro 1497, mortis la 19-an de aprilo 1560) estis germana profesoro kaj teologo, gravulo en la Protestanta Reformacio, grava estro de la Lutera Reformacio, kaj amiko kaj partnero de Marteno Lutero.
Junaĝo kaj edukado
Melanktono naskiĝis la 16an de februaro 1497, en Bretten ĉe Karlsruhe, kie lia patro, Georg Schwarzerd, estis armilisto de la grafo Filipo de Palatinato kaj Rejnlando
En 1507 li estis sendita al la Latina Lernejo de Pforzheim, kies rektoro, Georg Simler de Wimpfen, enkondukis lin al studo de latinaj kaj grekaj poetoj kaj de la filozofio de Aristotelo. Sed influis lin ĉefe lia onklo, Johann Reuchlin, la grava reprezentanto de humanismo, kiu konsilis lin ŝanĝi sian familinomon, Schwarzerd (laŭvorte nigra tero), al la greka ekvivalento Melanktono (Μελάγχθων).
Danke al la influo de la onklo, en 1518 akiris la katedron de greka lingvo en la Universitato de Wittenberg. La prelego akceptanta tiun katedron ege alllogis la atenton de Marteno Lutero, katedristo de Biblia Teologio en Wittenberg ekde 1512 kaj kiu ludis gravajn rolon kaj influon sur li. Li studis Teologion kaj finis en 1519.
Reformaciisto
Kiel reprezentanto de la Reformacio antaŭ la Dieto de Aŭgsburgo (libera regna urbo de la Sankta Romia Imperio), en 1530 prezentis la verkon Aŭgsburga konfeso, 28 fidartikoloj redaktataj kunlabore kun Lutero. La sinteno de tiu kredo estas tiom reunuiga, ke surprizis eĉ la katolikojn. Post unu jaro li publikis Apologion, defende de la Aŭgsburga konfeso, profundiĝante en kelkaj el ties specifaj aspektoj per Variantoj (1540). Pro ties intenco akiri interkonsenton inter protestantoj kaj katolikoj aŭ, almenaŭ, inter la diversaj frakcioj protestantaj, la plej striktaj sekvantoj de luteranismo konsideris liajn opiniojn herezo. Li estis komprenema kun la evangelia doktrino kaj dum tempo konservis la plej parton de la katolika ceremoniaro, ĉar li konsideris ĝin adiaphora (de la greka, "banalaĵoj"), malgrava materialo kion pli bone oni toleru. Ĝis sia morto li defendis la reunuigon de la kristanaj eklezioj.
Sekvo
Kelkaj artistoj de la epoko portretigis lin: Durero faris gravuraĵon en 1526 kaj Lucas Cranach la Maljuna faris ksilografion en 1561, baze plej verŝajne sur skizo kiun li faris dum lia funebro.
Prezidenta baloto de 2013 en Zimbabvo
Prezidenta kaj parlamenta balotoj okazis en Zimbabvo la 31-an de julio 2013. Jam oficianta prezidento Robert Mugabe estis reelektita, dum lia partio ZANU-PF (Zimbabwe African National Union – Patriotic Front) gajnis du trionojn de la seĝoj en la nacia parlamento.
Ĝi estis la unua nacia baloto organizita konforme al la nova konstitucio aprobita de referendumo en marto 2013 kaj enleĝigita de Mugabe la 22-an de majo.
Dum la baloto aperis akuzoj pri amasaj balotfraŭdoj kontraŭ Mugabe, precipe fare de ĉefopoziciulo kaj ĉefministro Morgan Tsvangirai. Tsvangirai tamen rezignis kontesti la rezultojn de la baloto antaŭ tribunalo.
Etiopia lupo
Etiopia lupo (Canis simensis), ankaŭ konata kiel abisina lupo, abisina vulpo, ruĝa ŝakalo aŭ semiena ŝakalo estas specio de kanisedoj, endemia en Afriko. Abundeco de ĝiaj nomoj montras longan necertecon pri taksonomia pozicio de la specio, sed laŭ la plej modernaj genetikaj esploroj ĝi estas pli parenca al lupoj de genro Canis ol al vulpoj, al kiuj ĝi similas aspekte. Etiopa lupo preferas altecon de pli ol 3000 metroj en montaraj regionoj de Etiopio, kaj estas la ĉefa rabobesto de tiu ekologia sistemo. Ekologie ĝi estas la plej minacata specio el ĉiuj kanisedoj kaj havas nur 7 populaciojn kun suma nombro de ĉirkaŭ 550 plenkreskuloj. La plej granda populacio situas en Bale-montaro en Oromio, suda Etiopio, sed kelkaj pli malgrandaj populacioj ekzistas en Semien-montaro en la nordo de la lando kaj en kelkaj aliaj areoj. Klopodoj savi tiun specion estas plej forte asociataj kun nomo de Claudio Sillero-Zubiri, zoologiisto el Universitato de Oksfordo. Ekzemple, li produktis vakcinon kontraŭ rabio por protekti la lupojn kontraŭ la malsano, kiun ili ricevis de lokaj hundoj. En 1990 epidemio de rabio malpliigis la plej grandan populacion de etiopia lupo en Nacia Parko de Bale-montaro de 440 ĝis nur 160 plenkreskaj specianoj dum malpli ol du semajnoj. Laboron pri konservo de la specio subtenas brita fonduso Born Free Foundation.
Taksonomio kaj evoluo
Je komenco de molekula esploro estis sugestoj ke la etiopia lupo estas posteulo de griza lupo, sed pli modernaj esploroj pruvas ke tio ne estas ĝuste tiel. Kvankam etiopia lupo estas vere parenca al aliaj lupoj, ĝi plej probable diverĝiĝis antaŭ 3 aŭ 4 jarmilionoj.
Priskribo
Etiopia lupo estas mezgranda kanisedo, iom simila al kojoto je grando kaj aspekto, kun longaj kruroj kaj malvasta, akra muzelo. Averaĝe ĝi pezas ĉirkaŭ 19 kilogramojn, kaj la iĉoj estas 20% pli grandaj ol la inoj. La kranio estas plateca, kun dika kaj malalta frunto, kaj la cerba parto estas preskaŭ cilindra kun bone disvolvitaj parietostoj. La dentoj estas malgrandaj kaj inter ili estas grandaj spacoj rezulte de adaptiĝo al ĉaso de roduloj. La denta formulo estas kun entute 42 dentoj. Foje la plej malantaŭaj molaroj ne disvolviĝas. Kaninoj estas akraj kaj averaĝe longas 19 milimetrojn. La oreloj estas grandaj kaj vastaj, kun akreca pinto kaj la aŭriklo havas vastan franĝon. Antaŭaj piedoj havas po kvin fingroj kaj la malantaŭaj havas po kvar.
La felo de etiopia lupo estas oĥra ĝis rust-ruĝa sur la vizaĝo, oreloj kaj dorso, kaj blanka ĝis pale-flava sur la ventraj partoj de la korpo. Blankaj makuloj ankaŭ estas sur la vangoj kaj sub la okuloj. Kontrasto de ruĝaj kaj blankaj partoj kreskas kun aĝo kaj socia rango, kaj inoj ĝenerale havas pli palajn kolorojn. Dorsa parto de la vosto havas rufan strion, kiu finiĝas je peniko de nigraj haroj ĉe la pinto. La felo havas mallongan superfelon kaj dikan subfelon, kiu ebligas la lupon komforte travivi malvarmon ĝis −15 °C.
Socia konduto
Kvankam etiopiaj lupoj plej ofte ĉasas rodulojn sole, ili vivas en grupoj kaj defendas sian komunan teritorion. Tio diferencigas ilin de aliaj sociemaj kanisedoj, kiuj formigas grupojn por komuna ĉaso de granda predo. En areoj de malgranda homa influo la grupo de etiopiaj lupoj konsistas, averaĝe, je 6 plenkreskuloj, 1–6 adoleskuloj kaj 1–13 idoj. Iĉoj kutime restas en sia denaska grupo tutan sian vivon, sed la inoj ofte forlasas ĝin en la aĝo de 2 jaroj kaj aliaĝas al aliaj grupoj por interŝanĝo de la genoj. Iu grupo enhavas preskaŭ ĉiujn iĉojn kaj ankaŭ 1–2 inojn naskitajn en ĝi, dum la aliaj inoj devenas el aliaj grupoj. Averaĝe, la seksa distribuo en la grupo estas po 2.6 iĉoj por ino.
Dum pariĝa sezono okazas sociaj kunvenoj inter malsamaj grupoj. Tiam konfliktoj ne oftas. En aliaj tempoj, tamen, ofte okazas alfrontumoj inter grupoj de najbaraj teritorioj ĉe la limoj. Dum la konflikto, etiopiaj lupoj produktas multajn blekojn kaj voĉigoj, kaj pli granda (t.e., pli laŭta) grupo forpelas la oponantojn. Fizika lukto preskaŭ neniam okazas.
Reproduktiĝo
Plej kutime dominanta ino de la grupo malpermesas pariĝon kun si al ĉiuj iĉoj de la grupo krom la plej dominanta. Ŝi, tamen, volonte respondos kaj pariĝos kun iu ajn vaganta iĉo de alia grupo. Entute ĝis 70% pariĝoj okazas kun iĉoj de aliaj grupoj. Ĉiuj membroj de la grupo helpas nutri kaj protekti junulojn. Iam malpli dominantaj inoj laktas al idoj de la pli dominanta. Iu aparta ino naskas ne pli ol unufoje po jaro, naskante ĉiufoje de 2 ĝis 6 idojn. La periodo de gravedeco daŭras ĉirkaŭ 2 monatojn, kaj la nasko okazas en fosita nestego, sub granda ŝtono aŭ en roka krevaĵo. Plenkreskuloj regule transmetas idojn inter nestegoj aŭ aliaj rifuĝejoj, iam tra distancoj ĝis 1300 m.
Subspecioj
Estas du konataj subspecioj de tiu afrotropisa specio :
Brutĉasado
Kvankam pasinte etiopiaj lupoj estas timataj rabobestoj de bruto, nun oni plej ofte ne konsideras ilin serioza danĝero. Foje, oni povas vidi ŝafojn kaj kaprojn paŝtantajn memstare en areoj, kie la lupoj troveblas. En sudaj areoj, kie estas nur malgrandaj populacioj de etiopia lupo, ĝiaj atakoj al brutaro estas tiom raraj, ke perdoj estas neglektindaj kompare al atakoj de ŝakaloj kaj makulaj hienoj.
Persekuto
Kvankam etiopia lupo oficie estas protektata specio, mortigoj de lupoj ade okazis dum la Etiopia Enlanda Milito (1974-1991) kaj sekva periodo de nestabileco. Etiopiaj lupoj plej ofte ne estas ĉasataj por felo, kvankam okaze en provinco Wollo oni uzis lupajn haŭtojn por seltapiŝoj.
Herbert Nadler
Herbert Nadler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Nadler Herbert estis hungara ĉasisto, verkisto.
Etiopia lupo
Kultura signifo
Malsimile al aliaj lupoj, etiopia lupo estas apenaŭ reprezentata en folkloro aŭ tradicioj de homaj kulturoj, kun kiuj ili kunekzistas. La sola konata kultura referenco estas uzo de ĝia hepato en tradicia medicino de nordaj regionoj de la lando. Ĝi, tamen, estis menciata en etiopia literaturo ekde 13-a jarcento. Nun ĝi estas oficie agnoskita nacia simbolo de Etiopio kaj aperis en du serioj de poŝtmarkoj.
Herbert Nadler
Herbert Nadler naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis en 1951 en Budapeŝto (pri la preciza mortotempo la fontoj donas malsamajn datenojn).
Biografio
Herbert Nadler lernis en sia naskiĝurbo, dum li okupiĝis pri muziko kaj pentrado. En 1905 li ekhavis postenon de grafo Ervin Batthyány. Li laboris preskaŭ konstante en bieno en Bögöte. Li partoprenis en politikaj diskutoj fere de la grafo. En 1916 Nadler revenis al sia naskiĝurbo, kie li redaktis ĉasistan gazeton. Li enkondukis sistemon pri aprezo de ramuroj. Inter 1929 kaj 1948 li estis direktoro de Bestoĝardeno kaj Botanika ĝardeno (Budapeŝto), poste li pensiuliĝis. En 1942 li ricevis la titolon agrikultura ĉefkonsilisto. Dum sia vivo li estis ankaŭ elstara ĉasisto.
Diancey
Diancey estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
La komunumo enhavas la vilaĝon Diancey kaj la vilaĝetojn Chauvirey, Chelsey, Jonchery kaj eble kelkajn aliajn.
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio
La 15-an de marto 1815 Napoleono la 1-a ripozis en la kastelo de Chissey.
Ferenc Callmeyer
Ferenc Callmeyer, laŭ hungarlingve kutima nomordo Callmeyer Ferenc estis hungara arkitekto, titulara universitata instruisto, koresponda membro de Hungara Arta Akademio (2017).
UTC+09:00
UTC+09 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de naŭ horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
Ferenc Callmeyer
Ferenc Callmeyer naskiĝis la en Miskolc, li mortis la.
UTC+09:00
Tiu tempo uzatas en:
Ferenc Callmeyer
Biografio
Ferenc Callmeyer maturiĝis en minoritana gimnazio, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951. Post la diplomo li instruis samloke, krome li laboris en pluraj ŝtataj arkitekturaj oficejoj, sed li ankaŭ studis en majstrokurso (1953). Inter 1963-1965 li laboris en Londono, poste inter 1965–1990 en arkitektura instituto en Budapeŝto. Ekde 1984 li estis titulara universitata instruisto en la teknikuniversitato. Depost fino de la socialismo (1990) li fondis propran arkitekturan firmaon. Li akiris sciencan gradon DLA. Li ricevis premiojn ekde 1956.
UTC+09:00
30 pliaj minutoj
Horzono UTC+9:30, do tempodiferenco de naŭ horoj plus 30 minutoj al la Universala Tempo Kunordigita, validas eta|maldekstra|200px|Horzonoj en [[Aŭstralio: Jen
]]
Časové pásmo Huso horario
Kakatuedoj
Kakatuedoj (Cacatuidae) estas aŭstralazia familio de birdoj en la ordo de la Psitakoformaj aŭ Papagoformaj (Psittaciformes). Ili estas la sola familio en superfamilio Kakatuideaj (Cacatuidea). Ili havas dikan kaj fortan bekon, kaj pli aŭ malpli grandan plumtufon sur la kapo. Ili vivas en Aŭstralio, Indonezio kaj najbaraj insuloj.
8260 Momcheva
8260 Momcheva estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Roĵen, norde de Smoljan (Bulgario).
Kakatuedoj
Sistematiko
Al la familio Cacatuidae apartenas ĉirkaŭ 44 birdaj specioj kaj subspecioj. La plej nova sistematiko estas jena:
2858 Carlosporter
2858 Carlosporter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉilaj astronomoj Carlos Torres, Sergio Barros kaj Herbert Wroblewski elde la Observatorio de Cerro El Roble en Ĉilio.
8260 Momcheva
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la bulgara astronomio Ivelina Momcheva konata pro ŝiaj esploradoj pri la kaj galaksiamasoj. Dum ŝi jam videtis la tridimensian strukturon de la malproksima universo, ŝi ĉiam esperas atingi sian viv-celon : duonvidi ramuran alkon en la sovaĝejo.
Kakatuedoj
Sistematiko
Subfamilio Nymphicinae Subfamilio Calyptorhynchinae — nigraj kakatuoj:
Subfamilio Cacatuinae
2858 Carlosporter
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉilian zoologon Carlos Porter (1867–1942).
Rottenbach (Turingio)
Rottenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 1996 loĝantojn. Ĝi estas kvartalo de la urbo Königsee. En Rottenbach komenciĝas la fervojlinio Schwarzatalbahn.
Kimbuoj
La kimbuoj estas etno vivanta en okcident-centra Tanzanio. 1987 la nombro de la kimboj estis taksata 78.000.
Galateo (mitologio)
Akiso kaj Galateo
Ŝi reciprokis amon de belaspekta junulo nomata Aciso. Sed Galateo plaĉis ankaŭ al grandega malbela unuokula giganto Polifemo. Li ekamis ŝin senespere kaj sekrete sekvis ŝin.
Kiam foje sidis la belaj geamantoj sur mara bordo kaj tenere interparolis, ĵaluzo de Polifemo eksplodis kaj kontraŭ la duopo li furioze ĵetis grandegan ŝtonon. Galateo eskapis senvunde, sed Acison la ŝtonego dispremis. Elfluanta sango turniĝis en kristalece klaran rivereton, kiu ĝis nun portas sur Sicilio nomon Fiume d´Iaci.
Reflekto en arto
Okazaĵo de amo de Aciso kaj Galateo estis preferata temo de vidartistoj kaj komponistoj, precipe dum rokoka kaj baroka epokoj.
27509 Burcher
27509 Burcher estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sarah Burcher, Direktorinon pri Komuniko de la Observatorio Lowell. Ŝi estas grava ano de la teamo, kiu komisiis la Observatorion « Giovale Open Deck » kaj signife plibonigis la kvaliton de la programo de rekte videa observo.
Shingo Hoshino
Shingo Hoshino (星野 真悟, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Romia templo
Romiaj temploj estis inter la plej gravaj konstruaĵoj en romia kulturo, kaj kelkaj el la plej riĉaj konstruaĵoj en romia arkitekturo, kvankam nur kelkaj pluvivas en iu speco de kompleta ŝtato. Hodiaŭ ili restas "la plej evidenta simbolo de romia arkitekturo". Ilia konstruo kaj prizorgado estis grava parto de antikva romia religio, kaj ĉiuj urboj de iu graveco havis almenaŭ unu ĉefan templon, same kiel pli malgrandajn sanktejojn. La ĉefĉambro (cella) enhavis la kultatan bildon de la dio al kiu la templo estis dediĉita, kaj ofte malgrandan altaron por incenso aŭ verŝoferoj. Malantaŭ la cella estis ĉambro aŭ ĉambroj uzitaj de templanoj por stokado de ekipaĵo kaj proponoj. La ordinara devotulo malofte eniris en la cella, kaj la plej multaj publikaj ceremonioj estis faritaj ekstere, sur la enirhalo, kun homamaso kolektita en la templa areo.
Valter Ahlstedt
Verŝajne, li estis la lasta pioniro de Novialo, kiu mortis. De 1935 1939, li kunlaboris al la revuo "Novialiste" kaj estis ĝia kunredaktanto en 1937. Kiam en 1937, oni intencis krei komisionon por plibonigi Novialon, Ahlstedt estis unu el ĝiaj membroj. Pro lia influo, la nova versio de Novialo proksimiĝis al Okcidentalo. Lia "Gramatike interlingual" de 1947 estis aprobita kiel nova oficiala gramatiko de Novialo.
Romia templo
Priskribo
La plej ofta arkitektura plano havis rektangulan templon levita sur alta podio, kun klara fronto kun enirhalo ĉe la pinto de ŝtupoj, kaj triangula frontono super kolonoj. La flankoj kaj malantaŭo de la konstruaĵo havis multe malpli arkitekturan emfazon, kaj tipe neniujn enirejojn. Ekzistis ankaŭ cirklaj planoj, ĝenerale kun kolonoj ĉiuronde, kaj ekster Italio ekzistis multaj kompromisoj kun tradiciaj lokaj stiloj. La romia formo de templo evoluis komence el etruskaj temploj, influitaj fare de la grekoj, kun posta peza rekta influo de Grekio.
Valter Ahlstedt
Valter Ahlstedt kaj Andrea Baietti el Italio estas treeble la nuraj homoj kiuj interparolis Novialon al alilandano.
Post la falo de Novialo, Ahlstedt fariĝis ano de Interlingvao kaj aliĝis al Societate Svedese pro Interlingua (Sveda societo pro Interlingvao) ĝis sia morto.
Romia templo
Priskribo
Publikaj religiaj ceremonioj de la oficiala romia religio okazis normale ekstere, kaj ne ene de la templokonstruaĵo. Kelkaj ceremonioj estis procesioj kiuj komencis, vizitis, aŭ finiĝis ĉe templo aŭ sanktejo, kie rita objekto eble estos stokita kaj manifestigita por uzo, aŭ kie propono estus deponita. Oferoj, ĉefe de bestoj, okazis ĉe subĉiela altaro ĉe la flanko de ŝtuparo. Precipe dum la Romia Imperio, ekzotaj eksterlandaj kredoj akiris anojn en Romo, kaj tiuj estis la lokaj religioj en grandaj partoj de la vastigita imperio. Tiuj ofte havis tre malsamajn praktikojn, kelkajn preferante subterajn didomojn, dum aliaj, kiel pra-kristanoj, devotis eĉ ene de privataj domoj.
Kelkaj restaĵoj de multaj romiaj temploj pluvivas, ĉefe en Romo mem, sed la relative malmultaj preskaŭ-kompletaj ekzemploj estis preskaŭ ĉiuj transformitaj al kristanaj preĝejoj (kaj foje poste al moskeoj), kutime konsiderinda tempo post la komenca venko de kristanismo sub Konstanteno. La malkresko de romia religio estis relative malrapida, kaj la temploj mem ne estis transprenitaj fare de la registaro ĝis dekreto de la imperiestro Flavio Honorio en 415. Santi Cosma e Damiano, en la Roma Forumo, originale la Templo de Romulo, ne estis dediĉita kiel preĝejo ĝis 527. La plej konata estas la Panteono de Romo, kio estas tamen tre netipa, estante tre granda cirkla templo kun grandioza konkreta tegmento, malantaŭ konvencia enirhalfronto.
László Batthyány-Strattmann
Beatulo, duko László BATTHYÁNY-STRATTMANN, laŭ hungarlingve kutima nomordo Batthyány-Strattmann László (pli longe Batthyány-Strattmann László Antal János Lajos ; naskiĝis la 1870 en Dunakiliti, mortis la  1931 en Vieno) estis hungara kuracisto, kirurgo, membro de Hungara Scienca Akademio. Li estis nomata "kuracisto de la malriĉuloj".
Biografio
László Batthyány-Strattmann frekventis universitaton en Vieno inter 1896-1900 por esti kuracisto. Dum la lernado li edziĝis baldaŭe havanta 12 gefilojn (krome li havis ankaŭ filinon el nelegala rilato). Li fondis privatan malsanulejon en Köpcsény (nuntempa Kittsee en Aŭstrio). En 1915 li heredis kastelon en Körmend, kie li fondis ankaŭ tie malsanulejon, kie li kuracadis la malriĉulojn senpage. Post akuta malsano li mortis en Vieno, sed li estis entombigita en Güssing, kie estas la familia kripto.
En 1944 komenciĝis beatiga ceremonio pri Batthyány-Strattmann, kiun la milito forviŝis. En 2003 li iĝis oficiale beatulo.
Nikolaj Kazi-Girej
Nikolaj Aleksandroviĉ KAZI-GIREJ (naskiĝis la en Peterburgo, mortis la  en Harbino) estis rusa esperantisto el Kaŭkazo kaj civila ĉefinĝeniero en Ĉina Orienta Fervojo.
Li kunfondis kaj prezidis Manĉurian Esperanto-Societon. Li tradukis du rakontojn de Vsevolod Garŝin en 1896. En 1902 li publikigis (en sep eŭropaj lingvoj kaj Esperanto) leteron pri Esperanto, adresitan al Geografia Societo en Antverpeno.
Parlamento de Bretonio
La bretonia parlamento estis parlamento de la franca Malnova Reĝimo kreita en Marto 1554 per edikto de la franca reĝo Henriko la 2-a kiu kunsidis konstante en la palaco de la bretonia parlamento ekde 1709 ĝis sia malfondo fare de la franca Revolucio en Februaro 1790.
Rolo de la parlamento sub la Malnova Reĝimo
Kiel la aliaj parlamentoj de France sub la Malnova Reĝimo, la parlamento de Bretonio estis kortumo pri justico, suverena kortumo decidanta ĉefe pri apelacioj kontraŭ decidoj de subaj juridikcioj.
Al tiu oficiala kialo por rezisti al la reĝaj atencoj, sin miksis konstante la defendo de ĝiaj instituciaj povoj kaj kiel aristokrata korporacio la defendo de la privilegioj de la nobelaro. Pro simila konsistigo kaj proksimaj interesoj, la parlamento de Bretonio kaj la Ŝtatoj de Bretonio estis ĉiam solidaraj, kaj defendante kaj atakante.
Juĝa kompetenteco
La oficiroj de la admiralaro devis estis akceptitaj de la ĉambro de la postuloj (ekzameno de la leĝo kaj informo de « bonaj vivo kaj moroj », decido pri akcept).
Apelacioj omisso medio
<!--
Civilaj procesoj
<!-- En ce qui concerne les arrêts de la grand chambre et si on ne tient pas compte de quelques procès ayant duré plus de dix ans, le délai entre la sentence de première instance (présidial) et l'arrêt d'appel est de deŭ à trois ans jusqu'au début du, mais augmente régulièrement et dépasse cinq années à la fin du siècle.
Pour le même échantillon d'arrêts, le parlement confirme le jugement dans 60% des cas ; il est cassé dans 30% des cas, quelques uns étant l'objet d'une évocation devant la Cour (restent moins de 10% d'arrêt avant faire droit...). Plus de la moitié des procédures concernent des questions de successions, de propriété et d'obligation.
Konsistigo
La nombro kaj la rolo de la parlamentanoj variis dum la tempo.
Sub la dukoj de Bretonio, la konsistigo tre variis. Unue konsistanta precipe el la gravaj personoj, ili estis anstataŭigitaj de juristoj.
La origina konsistigo estis difinita per la edikto de Fontainebleau de 1554.
Listo de la unuaj prezidantoj
La unuaj prezidantoj estis :
Arkivoj
La arkivoj de la parlamento de Bretonio ne suferis damaĝojn; disigitaj en la multaj sekcioj de subserio 1 B, ili estas konservitaj en la departementa arkivejo de Ille-et-Vilaine. Se la arkivoj de la kriminala sekcio (apelacioj; 1 B g kaj 1 B n) estis la bazoj de multaj memuaroj kaj historiaj tezoj, la arkivoj de la civilaj ĉambroj estas preskaŭ neuzitaj.
Laloto
Laloto (latina: Piper lolot) estas florplanto en la familio Piperacoj, al kiu apartenas ankaŭ kelkaj aliaj konataj plantoj kiel nigra pipro kaj betelo. Laloto estas indiĝena je Vjetnamio, Laoso kaj Kamboĝo, kaj ĝi estas antaŭ nelonge enkondukita en Usonon. La folioj de laloto estas multe uzataj en vjetnama kuirado; ekzemple, bovaĵo envolvita en lalot-folioj estas unu el la plej popularaj manĝaĵoj en Vjetnamio. Laloto estas ankaŭ uzata en vjetnama tradicia medicino kiel rimedo kontraŭ artrito. La nomo de la planto en la latina (kaj multaj eŭropaj naciaj lingvoj) verŝajne devenas de erara transskribo de la vjetnama vorto "lá lốt".
Katin (apartigilo)
Katin havas kelkajn signifojn:
Hope Bridges Adams Lehman
Hope BRIDGES DAMS LEHMANN (naskiĝis la 17-an de decembro 1855 en Halliford apud Londono, mortis la 10-an de oktobro 1916 en Munkeno) estis la unua kuracistino en Munkeno.
Ŝi ankaŭ aktivis por civitanaj rajtoj kaj paco. Kaj ŝi aktivis por egalaj rajtoj de virinoj.
Filmo
La vivo de Hope Bridges Adams Lehmann estis temo de filmo en 2008. Reĝisoro Martin Enlen produktis ĝin kun aktorino Heike Makatsch.
Požega (historia departemento)
Pozsega (poĵega) estis historia reĝa departemento en la suda parto de la Hungara Reĝlando, pli precize en la sud-orienta parto de Kroatio-Slavonio, kroate: Požega.
Demografio
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 6 distriktoj, ties nomoj kaj departementejoj samas:
La departemento estis grandparte ebenaĵa, norde estas montoj. Gravaj riveroj limis ĝin: norde Dravo, oriente en mallonga etapo Danubo.
La departemento fondiĝis en la 12-a j.c. Inter 1526-1718 la turkoj okupis la departementon. En 1868 Hungario kaj Kroatio faris ŝanĝon: por departementoj Szerém, Verőce kaj Pozsega (reĝa departemento) hungaroj ricevis havenurbon Fiume. Post 1918 ĝi apartenis al SHS (Serba-Kroata-Slovena Reĝlando), poste al Jugoslavio. Dume dum la Dua Mondmilito ĝi apartenis al Kroatio. Ekde 1991 ĝi apartenas al Kroatio.
Pomerape
Pomerape estas stratovulkano kiu staras sur la landlimo inter norda Ĉilio kaj Bolivio (departemento Oruro, Provinco Sajama, municipo Curahuara de Carangas). Ĝi estas parto de la vulkanaro Paĝaĉata, kune kun Parinakota sude. Ĝi estas el Plejstoceno.
La grimpado estas malfacila, foje kun deklivoj de 50+ gradoj de neĝo/rubo. Kampadejo estis establita je 5,300 m sur la kresto inter Parinakota kaj Pomerape. Depende eel la sezono, la ĉefa malfacilo povas esti penitentes (altaj glacinadloj), kiuj faras la ascendon fizike malfacila aŭ malebla.
Ljubljanica
Ljubljanica estas slovena rivero kiu fontas tra Ljubljana Marĉo kaj poste tra la urbo de Ljubljano en Slovenio. Ĝi alfluas la riveron Savon je kelkaj kilometroj oriente de Ljubljano, en Podgrad.
Ĝi longas 41 Km sed dum 20 km fluas subgrunde tra kavernoj. Pro tio, ĝi havas sep diversajn nomojn laŭ la loko en kiu ĝi reaperas:
- Ĝia fonto troviĝas ĉe la monto Sneĵniko, en la slovena Snežnik, tie ĝi nomiĝas Trbuhovica (Babno polje)
- Obrh (Loška dolina)
- Stržen (Cerkniško polje)
- Rak (Rakov Škocjan)
- Pivka (Pivška kotlina)
- Ljubljanica (fonto apud kraju Verd ĝis enfluo Savon apud Podgrad)
João Henrique Carneiro
João Henrique de Barradas Carneiro, estas brazila politikisto kaj estis la 68-a urbestro de Salvador de Bahio. Profesie li estas ekonomikisto. Li faris politikan karieron en kvar diversaj politikaj partioj, nome en PDT (1989-2007), en PMDB (2007-2010), en PP (2011-2013) kaj en PSL (2013-).
Ljubljanica
Pro la marĉa medio kie kuŝas Ljubljano, la loĝantoj de aliaj regionoj de la lando mokas ties loĝantojn per la kromnomo de "ranoj".
Mundo Novo (Gojaso)
Mundo Novo estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.438 loĝantojn en 2010.
Campoussy
Campoussy (Campossí, Camporsin) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Campoussinois.
NGC 5112
NGC 5112 (aliaj indikoj — UGC 8403, MCG 7-28-3, ZWG 218.5, KUG 1319+389, IRAS13196+3859, PGC 46671) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Urbodomo de Szeged
La Urbodomo de Szeged estas historia monumento en Szeged, laŭ Placo Széchenyi (Szeged).
Historio
Post dominado de turkoj la urbodomo estis konstruita en 1728 apud la fortikaĵo. Estis kunvenoj ankaŭ en episkopa palaco, sed en la gravaj kunsidoj en 1848 kaj 1867 okazis subĉiele. Inter 1799 kaj 1805 pli nova urbodomo konstruiĝis apud la malnova jam la nuna loko. Depost la Inundo de la Tiso (1879) Ödön Lechner faris gravajn ŝanĝojn, nova etaĝo estis konstruita en 1883. En la sama jaro oni konstruis Ponton de la suspiroj, ĉar Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) tranoktiĝis en la najbara domego, helpe de la ponto li povis viziti la urbodomon ne tuŝi la grundon. En 1849 batalo okazis apud Szeged kaj armeestro Julius Jacob von Haynau propraokule vidis la batalon el turo de la urbodomo. Abrupte hungara kanonokuglo trafis la turon, sed la armeestro restis netuŝita.
En 2004 oni muntis antenon sur la turon, helpe de tio en la placo estas senpage atingebla la interreto.
Konstruaĵo
La novbaroka urbodomo situas sola laŭ la placo, la aliaj 3 limoj estas trotuaroj de mallarĝaj stratoj. La fasado rigardas la placon. La konstruaĵo havas internan korton. La ĉefenirejo funkcias ĉe la placo. La fasado havas 3 partojn, meze estas la enirejo kun 3 pordoj, pli supre estas ornama balkono, pli supre estas mansardo, fine plej supre altiĝas la turo, kiun longe oni profitis la fajrobrigado, iu ĉiam kontrolis la panoramon, ĉu estas fajro ie? Post la enirejo troviĝas centra ĉambrego kun du ŝtuparejoj, krome estas elirejo al la korto. Menciindas 3 kolorvitraj fenestroj. En la meza fenestro estas blazono de Szeged kun surskribo: "Szeged estos ple bela, ol ĝi estis".
La kunvena ĉambro estas nevizitebla, ĉar ofte okazas kunvenoj. Tie estas videblaj pentraĵoj pri Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), Elizabeto de Aŭstrio-Hungario, Kálmán Tisza, Lajos Tisza. La plena baldakeno estas kovrita per freskoj.
Katino (apartigilo)
Katino havas kelkajn signifojn:
Brunhilde Flasch-Hellwig
Brunhilde FLASCH-HELLWIG (antaŭ la edziniĝo Brunhild Hellwig, naskiĝis la 15-an de marto 1896 en Suczawa, tiam Bukovino, mortis en 19-a de majo 1965) estis aŭstra doktoriĝinta esperantistino kaj sciencistino, kiu dum multaj jaroj estis profesorino en la mineralogia instituto de la Universitato de Vieno. Ekde 1928 ŝi estis membro de la ŝtata ekzamena komisiono por Esperanto. Multajn jarojn ŝi funkciis kiel kunlaboranto de la gazeto Aŭstria Esperantisto kaj dum ties ekzisto ĝis la Dua Mondmilito ankaŭ de la bulteno AKLE-Informoj, krome publikigis originalajn poemojn kaj tradukaĵojn.
Post la dua mondmilito ŝi estis ano de Ekzamena Komisiono de AEF.
Levente Molnár (kantisto)
Levente MOLNÁR [pr. molna:r] estas rumanuja hungara operkantisto (baritono) naskiĝinta en Remetea (Harghita) (Rumanio) la 5-an de aprilo 1983.
Kariero
Levente Molnár la mezlernejon finis en la Liceo de Muziko kaj Arto Nagy István de Miercurea Ciuc en 2001 kaj poste li studis en la fako pri kanto en Oradea. Li debutis en 2001 en Arado. En 2003 en la operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo li kantis la titolrolojn de la operoj Dido kaj Eneaso de Purcell, Orfeo de Monteverdi, kaj de la opereto Orfeo en Hadeso de Offenbach. Ekde aŭtuno de 2004 li estas ano de la Opera Stúdió Budapeŝto, de 2009 de la Bavaria Ŝtata Operejo de Munkeno.
Sulpitia Cesis
Sulpitia Lodovica Cesis naskiĝis en Modeno, Italio en 1577 kaj estis monaĥino kaj komponistino. Ŝiaj gepatroj estis la Grafoj Annibale kaj Barbara Cesis.
Biografio
Je la aĝo de 16, en 1593, Sulpitia prenis siajn votojn por eniri la aŭgustenan konventon de Sankta Geminiano en Modeno, por kio ŝia patro donis 300 pecojn da oro por ŝia doto. La monaĥejo donis al ŝi, kiel al aliaj knabinoj, aliron al muzika instruado, en unu el la solaj respektindaj institucioj por virina lernado de muziko. Sulpitia Cesis tie formiĝis kiel laŭdata liutisto kaj bonega komponisto. En tiu epoko, inter 12 kaj 37 % de la italaj virinoj loĝis en monaĥejoj, kie ili trovis perfektan lokon por kulturado de iliaj talentoj, precipe muzikaj talentoj, kiu estis unu el la ĉefaj manieroj alproksimiĝi al spiritaj spertoj.
Verko
Ŝia sola konata verko estas ok-parta volumo eldonita en 1619 kaj titolita Motetti Spirituali, kolekto de 23 sanktaj motetoj, por du ĝis dekdu voĉoj, verko kiu konserviĝas ĉe la Biblioteko Estense en Modeno. Plej multaj el tiuj motetoj estas skribitaj en la latina lingvo, nur kvar estas en la itala. Iuj esploristoj opinias, ke pro ĝia stilo ĉi tiu verko devis esti komponita plurajn jarojn antaŭ 1619. Ĝi diferencas de aliaj verkoj de tiu tempo, ĉar enhavas indikojn por instrumentoj kiel kornetoj kaj trombonoj, ne permesitaj tiam en konventoj. Eĉ la verko inkluzivas rolon por baso, kio estas interesa se konsideri, ke la muziko estis verkita por grupo de klostraj monaĥinoj. Eble ĉi tiu parto estus skribita por orgeno aŭ violo de gamba, aŭ la subaj partoj estis kantitaj oktavon pli alte ol la skribita, ĉar ŝi skribis ĉi tiun indikojn por aliaj sekcioj.
La aristokratoj kaj nobeloj kutimis viziti la plej famajn konventojn por aldoni pliajn aŭskultajn spertojn al iliaj "kolektoj". Tiel Sulpitia Lodovica Cesis estas menciita en kroniko pri la vivo de Modeno verkita de Giovanni Battista Spaccini, elstara kronikisto de Modena. En liaj kronikoj la muziko de Sankta Geminiano estas menciita multfoje dum dekoj da jaroj. Sed en 1596 li priskribis festivalon kaj procesion, kiu haltis ĉe la pordego de la konvento por aŭskulti muzikon de la monaĥinoj. Ties ensemblo prezentis "ĉiajn specojn de muzikoj kaj instrumentoj " “… kaj ludis motetojn komponitajn de la propra Sulpitia Cesis…”. “…la Fratulino Sulpitia, filino de la plej klera Signoro Grafo Cesis, kiu bonege ludas la liuton, …” La motetoj de Sulpitia “…estis tre laŭdataj precipe de la Cavaliere del Cornetto” [Nicolò Rubini], konata komponisto kaj kornetisto de Modeno.
Sulpitia dediĉis sian libron pri motetoj al Anna Maria Cesis, monaĥino en la monaĥejo de Sankta Lucia en Romo, iu familiano kun pli alta socia pozicio ol tiu de Sulpitia. La konvento de Anna Maria, kiel tiu de Sulpitia, ankaŭ famiĝis pro la kvalito de sia muziko. Sulpitia per sia dediĉo sugestas, ke aliaj monaĥinoj eble ĝuos ludi ŝian verkon. Ŝi esperis, ke "per la splendo kaj nobleco de via nomo ĉi tiuj malmultaj muzikaj verkoj povas esti defendataj kontraŭ la mizero de ĝiaj kritikantoj, kaj ankaŭ, ke de tempo al tempo ili estu ludataj en monaĥejoj, laŭdante nian komunan Sinjoron."
La spiritaj motetoj de Sulpitia Cesis estas grava muzika kolekto, tiel por la alta ĝenerala kvalito de la verkoj, kiel por la informoj, kiujn ĝi disponigas pri la praktiko de prezentado en la italaj monaĥejoj en la komenco de la 17-a jarcento.
Rassemblement pour la France et l'indépendance de l'Europe
RPF estis fondita de Philippe de Villiers kaj Charles Pasqua. Post la eksiĝo de Philippe de Villiers el la partio en 2000, la partia gvidanto estis Charles Pasqua; ĉi-lasta estis nacia ministro pri internaj aferoj dum la estraro de Jacques Chirac kaj kandidato dum la prezidenta baloto en 2002. Lia partio havis sian plej grandan sukceson dum la balotoj de 1999 por la Eŭropa Parlamento, kiam ĝi kun la parenca partio Mouvement Pour la France ("Movado Por Francio", MPF antaŭe fondita de Philippe de Villiers) iĝis la plej granda konservativa francia alianco. Dum la jaro 2004 tamen la partio ne kolektis sufiĉajn voĉojn kaj sekve ne reprezentiĝas en la Eŭropa Parlamento. Ene de la Eŭropa Unio, la partio politike apartenas al la partio Alianco por Eŭropo de Nacioj kaj la similnoma parlamenta frakcio Unio por Eŭropo de Nacioj.
Augusts Kazoks
Augusts KAZOKS (kaĵoks), latvo, telegrafa inspektisto. Naskiĝis en 1880. E-isto de 1908. Estrarano de Latva Esperanto-Socio 1925-32. Red. de Ondo de Daŭgava 1925-31. Propagandis Esperanton per gazetartikoloj. Unu el la plej eminentaj latvaj poemtradukistoj: Kunlaboranto de L. M.
Preĝejo Koro de Jesuo (Pécs-Somogy)
Kirko Koro de Jesuo estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en ekstera urboparto de Pécs (en iam aparta vilaĝo Somogy [ŝomodj]).
Historio
En vilaĝo Somogy jam en la 15-a jarcento funkciis preĝejo, kiu travivis eĉ la turkan dominadon. En 1829 ĝi estis malkonstruita pro la kaduka stato. En 1903 pli nova kirko estis konstruita. La orgeno alvenis en la sekva jaro. En 1979 plena renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto inter arboj. En mezo de la fasado malsupre estas la enirejo, antaŭe larĝa ŝtuparo etendiĝas. La unusola turo altiĝas en mezo de la fasado. Post la fasado la navo etendiĝas, kiu finiĝas en kvarangula absido.
Koichi Kawai
Koichi Kawai (川井 光一, n. ) estas japana futbalisto.
Claudia Sessa
Claudia SESSA estis itala komponisto, monaĥino ĉe la konvento de Santa María Annunciata en Milano. Ŝi naskiĝis ĉirkaŭ 1570 kaj forpasis en nekonata dato inter 1617 kaj 1619. Ŝi estis laŭdata kiel kantistino, instrumentisto kaj komponisto. Ŝi famiĝis pro sia splenda voĉo, pro sia gusto en ornamado, pro sia esprimkapablo kaj la efiko de sia muzika personeco. Tia estis la beleco de ŝia kanto, ke "multaj estis devigataj resti ekster [la preĝejo]… por aŭdi ŝin”, kiel atestis la tiutempa verkisto, Gerolamo Borsieri en “Il supplimento della nobiltà di Milano”. Tiu verkisto estas, nuntempe, la plej detala fonto pri la muzika personeco de Sessa, kiun li laŭdis pro ŝia muzika talento kaj ŝia modesta naturo.
Seth (Holstinio)
Seth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Itzstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Claudia Sessa
La prezentoj de Claudia Sessa estis inspiraj, ĉar ŝi transdonis la impreson esti, samtempe, "muzikisto kaj aktorino"; ŝi beligis la pecojn, kiujn ŝi kantis. Malgraŭ la limigoj truditaj de la Koncilio de Trento, malpermesante certajn specojn de muziko en konventoj, Sessa modeste kaj kontinue komponis kaj kantis al tiom da publiko, kiu plenigis la preĝejon. Inter ŝiaj admirantoj estis Margareta de Aŭstrio (Reĝino de Hispanio), la Duko de Savojo, kaj la nobelaro de Parmo kaj Mantuo. Oni diras, ke la arkiduko Alberto la 7-a de Aŭstrio kaj lia edzino, Isabela, dum sia vizito al Milano, eskapis de siaj oficialaj devoj por aŭdi ŝin kanti.
Claudia Sessa estis "... energia en sia voĉo, atenta kaj rapida en siaj triloj, ĉiam amplena." Ŝi estis lerta muzikisto kaj aktorino, kiu ŝate interpretis komponaĵojn verkitajn de aliaj, sed restis modesta pri siaj talentoj. Plue, ŝi estis ĉarma homo kaj monaĥino feliĉa esti tio, kio ŝi estas. La reĝino Margareta invitis ŝin al sia hispana kortego. Claudia ĝentile rifuzis kaj konservis fidon al siaj religiaj votoj; ŝi preferis, ke la konvento estu ŝia sola loko de prezentado.
Nur konserviĝas du religiaj verkoj de Claudia Sessa: nome “Vattene pur lasciva orecchia umana” kaj “Occhi io vissi di voi” por soprano kaj baso, ambaŭ publikigitaj en 1613 en la antologio “Canoro pianto di Maria Vergine”. La verkaro de Claudia Sessa estas priskribita kiel originala kaj ambicia, sufiĉe por meti ŝin en la liston de rimarkindaj komponistoj de sia tempo.
Verkoj
Ŝia muziko estis registrita kaj eldonita sur KD, inkluzivanta:
Kunmingo
Kunmingo estas sidejo de provinco Junano kaj (universitata) urbo en suda Ĉinio.
Situo
Kunmingo situas sur altebenaĵo, proksime de lago (konata, kiel "Perlo de la altebenaĵo"). La urbo havas novan internacian flughavenon inaŭguritan en julio 2012 kaj estas centro de fervojoj kaj vojoj. Tra Kunmingo movas la varoj el Ĉinio al Vjetnamio kaj la ceteraj proksimaj landoj.
Historio
La unua mencio okazis en 279 a.K. La nuna urbo fondiĝis en 765. La urbo kreskis pro komerco-centro inter sudokcidento kaj mezo de Ĉinio. En la urbo estis en la 13-a jarcento vojaĝisto Marko Polo. Kunmingo suferis pro la ribeloj inter 1858-1868. La urbo graviĝis dum la 2-a mondmilito kiel ĉina armea centro kaj usona aviadila bazo. Poste la urbo industriiĝis.
Klimato
Kunmingo havas mildan klimaton. Somere la plej alta temperaturo estas 30 °C. Vintre tre malofte neĝas. De majo ĝis oktobro estas la pluvsezono kaj la resto de la jaro estas seka. La pluvo estas jare po 1000 mm.
Esperanto en Kunmingo
De la 20a ĝis la 26a de julio 2012 okazis en Kunmingo la 45a konferenco de ILEI en la "profesia kolegio pri artoj". Partoprenis 105 personoj el 19 landoj. Okazis elekto de nova estraro de ILEI.
George Rickey
George Rickey (naskiĝinta la 6-an de junio 1907 en South Bend, Indianao; mortinta la 17-an de julio 2002 en Saint Paul, Minesoto) estis usona skulptisto.
Lesiveoj
Lesiveoj estas grupo de grundoj, kiuj ekestis danke al grundformiĝaj procezoj de senkalkiĝo kaj sekva translokiĝo. Temas pri A-B-C aŭ A-E-B-C grundoj depende de procez-intenseco. Do en lokoj kun pli multe da pluvakvo la translokiĝo estas pli rapida kaj ekaperas malriĉigita E-horizonto kaj sub ĝi riĉigita B-horizonto, kiu estas tipe plej bone formiĝita. Kondiĉo de translokiĝo estas senkalkiĝita A-horizonto. Suba C-horizonto povas enhavi kalkon. Malkompare kun kambizjomo la lesiveoj ekestas sur senŝtonaj ŝuteblaj materialoj, origine enhavantaj kalkon (do procezoj de bruniĝo ne eblas). Fakte kaj kambizjomo povas ekesti sur senŝtonaj materialoj, sed tiu ĉi okazas malofte, en specialaj kondiĉoj (ekzemble sur senkalkaj sabloj minerale tre malriĉaj). Alia diferenco estas, ke kambizjomoj ekestas en regionoj kun pli oftaj pluvoj, kie pluvakvo sufiĉas ne nur sezone, sed dum tuta jaro. Ekesto de diversaj grundotipoj dependas ankaŭ de vegetaĵaro, ĉefe de tempo de senarbarigo.
Balatonendréd
Balatonendréd [balatonendrEd] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Siófok.
Situo
Balatonendréd situas fine de sakovojo el Zamárdi sur mildaj deklivoj. La Balatono estas proksime ĉe Zamárdi.
Historio
La vilaĝo estis unuafoje menciita en 1082 en formo villa Endredes. La kampoj apartenis al diversaj ekleziuloj. Dum la turkoj fortikaĵo defendis la regionon. En la 18-a jarcento ŝvaboj alvenis. En 1948 kolĥozo formiĝis.