cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandungo
Historio
En 1880 oni konstruis fervojon inter Batavio kaj Bandungo, kaj oni enmetis elektron en Bandungon. Poste enmigris multaj ĉinoj kiuj tuje prosperis. La malnova ĉina kvartalo ankoraŭ rekoneblas ĉe la stacio. En 1906 Bandungo ricevis la municipalecon kun pli alta posteno en 1926. Komence de la 1920aj jaroj, la registaro de la Nederlanda Orienta Hindio planis translokigi la ĉefurbon el Batavio al Bandungo. Por tio dum tiu jardeko la nederlanda kolonia registaro ekkonstruis militistajn kazernojn, la registejon, la nunan Gedung Sate) kaj aliajn registarajn konstruaĵojn. Tamen tio fiaskis pro komenco de la Dua Mondmilito post kio Nederlando ne kapablis reorganizi la kolonion. La fruktodona areo de la montaroj Parahjangan ĉirkaŭ Bandungo enhavas riĉajn plentejojn de teo. En la 19-a jarcento, Franz Junghuhn enmetis la planton cinchona (kina). Pro sia alta pejzaĝo, ĉirkaŭita de plantejoj, Bandungo iĝis preferinda ripozejo por eŭropanoj. Riĉaj plantejposedantoj vizitis la urbon semajnfine, allogante fraŭlinojn kaj negocistojn el la ĉefurbo, Batavio. La strato Braga iĝis ĉefa promenejo kun kafefjoj, restoracioj kaj vendejoj. Du hoteloj de stilo art-deco, nome Savoy Homann kaj Preanger, estis konstruitaj ĉe la Concordia Society, klubo por riĉuloj kun granda dancejo kaj teatro. Tiam la urbo ricevis la kromnomon "Parijs van Java" (Parizo de Javo).
Post la Indonezia sendependeco en 1945, Bandungo ekestis ĉefurbo de la provinco Okcidenta Javo. Dum la Indonezia Nacia Revolucio (1945-49) kontraŭ Nederlando kiam tiu klopodis kehavi sian kolonion, Bandungo estis unu el la batalejoj dum la evento konata kiel ''Bandung Lautan Api'.
En 1955 okazis la unua Azia-Afrika Konferenco en Bandungo, kie kunvenis registoj de 29 landoj kaj kolonioj el Azio kaj Afriko. Tio okazis en Gedung Merdeka, iama Concordia Society. De tie eliris ĉefa movado kontraŭ kolonialismo konata kiel Deklaro de Bandungo, kaj kio ŝanĝis en tute la politikan mapon de la mondo. Tiu konferenco estis ankaŭ la unua internacia konferenco de neblankuloj en la historio de la homaro. Eĉ estontaj negraj aktivuloj de Usono rilatis tiun konferencon de Bandungo kiel pruvo de solidareco Afroazia en 1960aj jaroj.
En 1987 la urbo estis tute reurbigita kun detruo de malnovaj domoj kaj ŝanĝo de parto de la malnova centro en nova kvartalo de supermerkatoj kaj bankoj.
Réaumur (apartigilo)
Réaumur [ʁe.o.myːʁ] povas signifi:
Calvin J. Konya
Calvin J. Konya, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kónya Kálmán [kOnja] estas usona hungardevena inĝeniero pri minado, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1995).
Biografio
Calvin J. Konya ricevis diplomon en universitato Missouri en 1966, poste li ekinstruis samloke en la universitato, baldaŭe en universitato Morgantown. En 1975 li studvojaĝis al Pollando kaj Hungario. Inter 1978-1987 li instruis en universitato en Columbus (Ohio), kie li ricevis rangojn ordinara profesoro kaj katedrestro, sed li samloke estis ankaŭ direktoro de instituto (Ohio Mining and Mineral Resources Research Institute). En 1987 li revenis al sia naskiĝurbo por instrui en universitato. Li okupiĝas ne nur pri minado, sed ankaŭ pri teknologio pri eksplodoj.
NGC 3941
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
24270 Dougskinner
24270 Dougskinner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Doug Skinner, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Westwood High School de Aŭstino (Teksaso).
Vârșolț
Vârșolț [vırŝolc] (hungare: Varsolc [varŝolc]) estas komunumo en Rumanio okcidente de Zalău. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Recea kaj Recea Mică.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1147 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1765 (rumanoj, 84 % da hungaroj).
En la censo de 2002, 83 % el la loĝantoj de la vilaĝo Vârșolț deklaris sin etnaj hungaroj, dum en Recea kaj Recea Mică rumanoj estis klara plimulto.
Ustj-Ĉorna
Ustj-Ĉorna (ukraine kaj ruse Усть-Чорна, Királymező, Königsfeld, Ustčorna) estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.
Vârșolț
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Varsolc apartenis al Hungario (Kraszna, de 1876 Szilágy).
Ustj-Ĉorna
Situo
Ustj-Ĉorna situas en valo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo al Teresva. Tjaĉiv troviĝas 190 km-ojn. La kvazaŭurbo konsistas el 7 km-ojn longa strato.
Historio
Germanaj arbarhakistoj fondis setlejon en 1775. Ĝis 1920 Királymező apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ustj-Ĉorna/Királymező. Ekde 1945 Ustj-Ĉorna apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Ustj-Ĉorna ricevis statuson urbotipa loĝloko en 1957.
György Vastagh (pentristo)
György Vastagh [djordj vaŝtag], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun distinga vorteto (=pli aĝa) '''id. György Vastagh''' estis hungara pentristo, ilustristo, fotisto. Lia nobela antaŭnomo estis alsótorjai [alŝOtorjai], liaj filoj estis Béla Vastagh, Géza Vastagh kaj la samnoma György Vastagh, lia nepino estis Éva Vastagh, lia nepo estis László Vastagh.
György Vastagh naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Vastagh batalis en la hungara armeo dum la Hungara revolucio de 1848, poste li kaŝiĝis por eviti la trudan soldatiĝon en la aŭstran armeon. En 1854 li eklernis en Akademio de Belartoj de Vieno. En 1858 li malfermis atelieron kun fotisto en Kolozsvár, li okupiĝis ankaŭ pri fotado. En la sekvaj jardekoj li vivis aŭ en Kolozsvár, aŭ en Vieno kaj aŭ en Budapeŝto. En tiuj lokoj li pentradis portretojn kaj ĝenrojn, malofte freskojn, krome li ofte pentradis en Transilvanio. Intertempe en 1863 li edziĝis, poste la paro vivis du jarojn en Ploiești.
Google Earth
Google Earth (http://earth.google.com/) estas programaro kiu montras la teron en 3 dimensioj per satelitaj bildoj. La programaro estis kreita de Keyhole, Inc. kaj aĉetita de Google en 2004. Tri versioj ekzistas: senpaga versio, Google Earth Plus ($20 US/jaro) kun aldonaj aferoj, kaj Google Earth Pro ($400/jaro) por komercaj uzoj.
-16
En la jaro 16 antaŭ Kristo okazis, interalie:
133854 Wargetz
133854 Wargetz estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Annie Wargetz, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel gvidantino de la sociaj komunikiloj kaj poste kiel fakulino pri la teknika dokumentaro por la SPOC. Annie ankaŭ laboris en la programo de kosmoŝipo Orion kiel staĝulino pri komuniko kaj popularigo antaŭ la misio EFT-1.
Bestoĝardeno de Madrido
La Bestoĝardeno de Madrido (Parque Zoológico de Madrid kaj Zoo Aquarium de Madrid, estas bestoĝardeno de Madrido (Hispanio) kiu troviĝas ĉe la Kampardomo, nome granda arbara parko de la urbo Madrido. La parko apartenas al la entrepreno Parques Reunidos S.A.
Historio
La unua bestoĝardeno de Madrido datiĝas el 1770, nome la Casa de Fieras del Retiro fondita de Karlo la 3-a.
La iniciatinto de la aktuala bestoĝardeno de Madrido estis Antonio Lleó de la Viña, kiu konstruis la unuajn instalaĵojn en la Kampardomo. La komenca projekto estis je la respondeco de la kataluna arkitekto Jordi Mir Valls, venkinto en konkurso konvokita tiucele. La parko inaŭguriĝis en 1972.
Post dekkvin jaroj, nome en 1987, oni konstruis delfenejon, kiu estis inaŭgurita enhavanta sep delfenojn de la specio Tursiops truncatus. Poste oni konstruis ejon nome Naturaleza Misteriosa (Mistera Naturo) kie oni montras kolekton de reptilioj, amfibioj kaj senvertebruloj.
En 1995 oni konstruis Aquarium, kun formo de piramido el vitro, e 3.000 m².
En 1997, komencis montroj de flugoj de ekzotaj kaj rabaj birdoj.
En 2003, oni konstruis ejon por fokoj de la specio Zalophus californianus kaj pingvenoj (Spheniscus demersus).
En 2006, oni konstruis ejon por sudorientaziaj simioj (orangutanoj kaj specio Hylobates lar).
Ekde septembro de 2007 estas ejo por gigantaj pandoj (Ailuropoda melanoleuca). La du unuaj ekzempleroj estis donaco de la registaro de Ĉinio.
Enhavo
La Bestoĝardeno de Madrido enhavas kolekton de pli ol de 6000 animaloj de pli ol 500 specioj.
Radeburg
Radeburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meißen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Montaro Mackenzie
La Montaro Mackenzie, en angla Mackenzie Mountains, estas kanada montaro kiu formas parton de la limo inter Jukonio kaj Nordokcidentaj Teritorioj inter la riveroj Liard kaj Peel. La montaro estis nomita honore de la dua ĉefministro de Kanado, nome Alexander Mackenzie. La Nacia Park-Rezervejo Nahanni kaj la Nacia Park-Rezervejo Nááts'ihch'oh estas en la Mackenzie Montaro.
La plej alta monto en tiu montaro estas Keele Peak kun 2,972 en Jukonio. La dua plej alta monto estas Monto Nirvana. Ĝi estas, kun 2,773 m, la plej alta monto en la Nordokcidentaj Teritorioj.
Keisuke Ota
Keisuke Ota (太田 圭輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Ventforet Kofu, Kashiwa Reysol, JEF United Chiba, Tokushima Vortis kaj FC Gifu.
Blokado de Berlino
La blokado de Berlino estas la blokado de okcidenta Berlino, meze de la sovetia okupadzono (la posta Germana Demokratia Respubliko) fare de Sovetunio de la 24-a de junio 1948 ĝis la 12-a de majo 1949.
Post longa malpliboniĝo de la rilatoj inter la kvar okupantoj de Germanio, Sovetunio blokis ĉiujn surterajn vojojn al Berlino la 24-an de junio 1948. Tio estis la unua krizo de la epoko de internaciaj rilatoj konata kiel malvarma milito. Berlino situis tiam centre de la alfronto inter Usono kaj la Sovetio de Stalin.
Por eviti, ke la okcidenta parto de la urbo iĝu sovetia, Usono kaj ties aliancanoj starigis gigantan aeran ponton, kiu ebligis al la urbanoj pluvivi kaj rezisti.
-17
En la jaro 17 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Tra l' silento
Tra l' Silento. estas poemaro de Edmond Privat publikigita en jaro 1912, en kiu li evidentigas grandan senton de ritmo kaj harmonieco de la versoj. Tiuj talentaj kaj kortuŝaj poemoj estis skribitaj de junulo maksimume 23 jara, sed ili ŝajnas esti skribitaj de maljunulo kruele stampita de la vivo.
Jen inter ili eble la plej bona kaj konata poemo de Edmond Privat:
Sur vojo de l’vivo vaginte tre sola Dum jaroj bruemaj de l’knaba juneco, Kaj multe plorinte sen vorto konsola Dum sonis ridad’ el apuda gajeco,
Tagon mi renkontis voje La rigardon de princino, Tuŝis mian manon foje Dolĉa mano de fratino.
Rinyaújnép
Rinyaújnép [rinjaUjnEp] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs. Újnép signifas: nova-popolo.
Tra l' silento
La manon mi kaptis kaj premis tremante. El miaj okuloj ŝi plorojn ĉesigis, Kaj sulkoj de l’frunto forigis kisante. Ni manon en mano la vojon daŭrigis.
Blue brilis la ĉielo ; Ĉie floris la ĝardenoj. Por la haroj de l’anĝelo Kreskis rozoj kaj jasmenoj.
Rinyaújnép
Situo
Rinyaújnép situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, laŭ rojo nomata Rinya. Barcs troviĝas 19, Nagyatád 20, Kaposvár 68, Pécs 85, Budapeŝto 242 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1352 en formo "Wynep". Dum la socialismo kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas kuracejo, migra poŝto.
Tra l' silento
Sur vojo de l’vivo nun dolĉa kaj bela Ni, kvazaŭ du cignoj sur blua rivero, Malpeze glitadis al revo ĉiela, Dum harpoj kantadis pri l’ama mistero.
Pura ŝajnis tuta mondo, Bona ĉiu, bela ĉio. Ĉirkaŭ ni dancadis rondo De petaloj el lilio.
Ni revon mirindan komencis sen limo Pri lando eterna de paco kaj ĝojo ; Kaj kanton de nia komuna animo Plej pure ŝi ritmis laŭlonge la vojo.
Niajn rozojn ŝi disdonis Al lacegaj vojirantoj, Kaj infanoj ofte kronis Per kronetoj el diantoj.
II
Sur vojo de l’vivo nun vagas mi sola, Senzorge al kie la tempo min blovas ; Ĉar, kvankam min celus eĉ vorto konsola, En aĝ’ mia nuna mi vivi ne povas.
La tagon, en kiu ŝi haltis kun larmo Kaj blankan la manon forŝiris el mia, Mi kial ne povis en morta malvarmo Ŝin sekvi sub teron al tombo glacia ?
For de l’tomb’ en nuna horo, Min disrompas per tirado Malantaŭen rememoro Kaj antaŭen plu-vivado.
Sur vojo de l’vivo, pro kia mistero Eĉ amo nur estas pruntaĵo momenta ? Ĉielon ni trovas kaj perdas sur tero, Kaj blovas ankoraŭ la tempo turmenta.
Tamen ĉesu, plendo mia, Se antaŭen vokas devo. Kantu, harpo melodia, Pri la land’ de nia revo ;
Ĉar iam ni revon komencis sen limo Pri lando eterna de paco kaj gojo ; Sed kanto de nia komuna animo Kun voĉo karega perdiĝis sur vojo.
Kaj vagadas nun fantome Mi, kun floroj en la manoj Por disporti ŝianome Al laculoj kaj infanoj.
Veľké Držkovce
Veľké Držkovce, hungare Nagydraskóc [madjdraŝkOc], germane Derschkowitz estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Tra l' silento
La hodiaŭa leganto kritike rimarkas la uzon de adasismoj: Aliflanke troveblas ankaŭ aro da interesaj rimparoj, kie foje eĉ respondas unu rimvorto al la alia enhave:
Veľké Držkovce
Situo
Veľké Držkovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 8 km-oj.
Historio
La unua ŝajna mencio okazis pri la vilaĝo en 1232, poste en 1400 en formo "Dersk" (en 1352 pli nova proksima vilaĝo aperis laŭ tiama hungara ortografio "Chuklaz"). En la 15-a jarcento 2 apudaj vilaĝoj formiĝis. En 1426 aperis en hungara formo "Also Dersk" (=Suba Dersk), en 1515 Felsew Derskfalva ==Supra D.). En 1828 loĝis en Alsódraskóc (slovake Dolné Držkovce, germane Unterderschkowitz) 219 vilaĝanoj en 20 domoj, en Felsődraskóc (slovake Horné Držkovce, germane Oberderschkowitz) 146 vilaĝanoj en 16 domoj, en Csuklász [ĉuklAs] (slovake Čuklasovce) 136 loĝantoj en 24 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis , poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsódraskóc 251, en Felsődraskóc 72, en Csuklász 198 homoj, (ĉie plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1976 la tri vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Veľké Držkovce 672 homoj (667 slovakoj).
Ramnozo
Ramnozo estas natura karbonhidrato, monosakarido. Oni povas klasifiki ĝin aŭ kiel metil-pentozo, aŭ kiel 6-deoksi-heksozo. Malsame al plimulto de sakaridoj, ramnozo troveblas en naturo nur en sia L-ĥirala formo, nomita L-ramnozo (aŭ 6-deoksi-L-manozo). Absoluta plimulto de naturaj sakaridoj troveblas preskaŭ precipe en D-formo. Krom L-ramnozo, solaj ekskludoj estas alia metilpentozo L-fukozo kaj pentozo L-arabinozo.
La nomo ramnozo devenas de la nomo de planto ramno (Rhamnus), kie ĝi estis unue trovita. Ankaŭ ĝi troveblas en pura formo en folioj de toksikodendrono (Toxicodendron vernix), kaj kiel parto de glikozidoj en aliaj plantoj.
Ramnozo estas komponento de ekstera ĉela muro de acid-rezistaj bakterioj de genro Mycobacterium, incluzive Mycobacterium tuberculosis, kaŭzanto de tuberkulozo.
Zalha
Zalha (hungare: Zálha) estas komunumo en Rumanio oriente de Jibou. Administre apartenas al ĝi Ceaca, Ciureni, Valea Ciurenilor, Valea Hranei, Valea Lungă, Vârteşca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 786 loĝantojn (rumanoj), en 1992 681.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1378. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Belső-Szolnok, de 1876 Szolnok-Doboka).
Faŭlo
Ankaŭ tuŝi la pilkon per la mano estas tialo de faŭlo.
Roland Dumas
Roland DUMAS (naskiĝis la en Limoges (Haute-Vienne)) estas franca advokato kaj politikisto.
Béla Sipos (ekonomikisto)
Béla Sipos (ekonomikisto) [ŝipoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipos Béla estas hungara ekonomikisto, vicrektoro, profesoro, Doktoro pri ekonomiko en Hungara Scienca Akademio (1988).
Rombo-dudekedro
En geometrio, la rombo-dudekedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U56.
Faŭlo
La arbitracianto povas ne haltigi la ludadon, se la suferinto ĝuas klaran pormomentan avantaĝon, kaj je la fino de la atako, indiki la faŭlon. Same tiu povas taksi la perforton kiel troa kaj montri punkarton. Se la faŭlo okazis en la goleja areo, la arbitracianto povas indiki punŝoton.
Rombo-dudekedro
Ĝi komunigas la situon de verticoj, situon de lateroj kaj ankaŭ la kvadratajn edrojn kun la rombo-dekdu-dekduedro.
Béla Sipos (ekonomikisto)
Béla Sipos naskiĝis la 1945 en Sopron.
Henriette Hanke
Henriette Wilhelmine HANKE, fraŭline Arndt (naskiĝis la en Jauer en reĝlando Prusio, hodiaŭ Jawor en Pollando, mortis la  samloke) estis germana verkistino de la malfrua romantikismo.
Béla Sipos (ekonomikisto)
Kariero
Liaj gepatroj (d-ro Béla Sipos kaj Dóra Szakács) translokiĝis en Hungarion el Transilvanio en 1944. Li devenas de intelekta familio kaj havas du fratinojn, Dóra (1947) kaj Judit (1951). Béla Sipos vivis en Budapeŝto ĝis 1971, kiam li ekloĝis en Pécs. La bazaj lernejoj okazis en Budapeŝto, en la dua distrikto. En 1963 li maturiĝis en gimnazio en Óbuda kun bonegaj rezultoj. Li daŭrigis siajn studojn ĉe la Universitato de Ekonomiko Marx Károly, kie li diplomiĝis en 1967 kun grado en ekonomiko. Dum la lastaj 2 jaroj li ricevis stipendion. Inter 1968-1975 li instruis en la menciita universitato, poste en Universitato de Pécs. Li edziĝis kun statistikisto d-ro Katalin Rédey en 1970. Iliaj du filoj estas advokato Béla (1971) en juĝejo Győr kaj Balázs (1972) en Pécs. Iliaj kvin nepoj estas Máté Béla (2003), Rebeka (2007), Bertalan (2009), Hédi (2010), Mária Dóra (2016). Ŝi okupiĝas pri familiaj originoj ekde 1985. La rezultoj de familiara esplorado elŝuteblas de www.terray. familia historio Sitemgr..
Lajos Ernő Batthyány
Grafo Lajos Ernő (Ludoviko Ernesto) BATTHYÁNY, laŭ hungarlingve kutima nomordo Batthyány Lajos Ernő estis hungara magnato, politikisto, kanceliero, la lasta nacia palatino. Lia nobela antaŭnomo estis németújvári (de Németújvár, hodiaŭ Güssing), lia patro estis Ádám Batthyány (reĝa juĝisto). Lajos Ernő Batthyány naskiĝis la  1696, li mortis la  1765.
Biografio
La fruaj titoloj de Lajos Ernő Batthyány estis „ĉefglasisto” en la kortumo de Habsburgoj, krome visdepartementestro kaj supera juĝisto. Li estis kanceliero inter 1732-1746. Li estis ĉefa apoganto de Maria Tereza de Aŭstrio en la hungara parlamento en 1741. En 1751 li estis elektita palatino. Post 3 jaroj li konstruis kastelon en Bicske. En 1756 li fondis la unuan hungaran arkivon.
Roland Dumas
Proksima de François Mitterrand, li estis plurfoje ministro, pri eksteraj rilatoj de 1984 ĝis 1986 kaj pri eksteraj aferoj de 1988 ĝis 1993. Li poste prezidis la Konstitucian Konsilion de 1995 ĝis 2000.
Béla Sipos (ekonomikisto)
Premioj, honoroj
Károly Borli-Béla Sipos: Evoluado kaj prognozo de la nombro de ne-manaj laboristoj en industriaj entreprenoj. Bulteno pri Statistika Industria kaj Konstrua 1978 n-ro 5 158
Roland Dumas
Prezidanto de la Konstitucia Konsilio
En 1995, du monatojn antaŭ la fino de la dua mandato de François Mitterrand, Roland Dumas estis nomumita de la prezidanto de la Respubliko prezidanto de la Konstitucia Konsilio.
Juĝaj kaj amasinformilaj aferoj
Ekde 1997, li estis citita en la aferoj de la petrol-industria firmao "Elf" kaj de "fregatoj de Tajvano", pri la rolo ludita de sia amorantino Christine Deviers-Joncour. Li decidis provizore interrompi sian oficon de prezidanto de la Konstitucia Konsilio la, poste li estis devigita demisii la.
Béla Sipos (ekonomikisto)
Plej gravaj publikaĵoj
Nombro de publikaĵoj 211:
Roland Dumas
Juĝaj kaj amasinformilaj aferoj
Ankaŭ persekutita pro kompliceco de fidotrompo, en la heredo de la skulptisto Alberto Giacometti, kies testamenta plenumanto li estis, Roland Dumas estis kondamnita, definitive al dek du monatoj da malliberigo kun prokrasto kaj eŭroj da monpuno sekve de la forĵeto de lia apelacio al la Kasacia Kortumo la 10-an de majo 2007.
Okaze de la franca prezidanta baloto de 2007, li subtenis la socialisman kandidatinon Ségolène Royal.
En decembro 2010, li okupis la amasinformilojn kaj la politikan mondon, irante dum kelkaj tagoj al Eburbordo kun sia kolego Jacques Vergès por defendi la elirantan prezidanton Laurent Gbagbo, kiu kontestis la venkon de Alassane Ouattara en la prezidanta baloto de 2010, agnoskita de sendependa balota komisiono kaj de preskaŭ la tuto de la internacia landaro. Laŭ la gazeto Libération, Dumas estus konvinkita iri tien de Marcel Ceccaldi, konsilanto de pluraj afrikaj ŝtatestroj, jura konsilanto de la dekstre ekstremisma politika partio Front National kaj eksa proksimulo de Jean-Marie Le Pen.
Henriette Hanke
Vivo
Estante unu el kvin filinoj de la komercisto Johann Jakob Arndt ŝi rangas inter la plej furoraj verkistinoj germanaj el la unua duono de la 19-a jarcento. En la aĝo de 30 jaroj ŝi truditis je nupto kun la multe pli aĝa, vidva pastoro Gottfried Heinrich Carl Hanke el Dyhernfurth (hodiaŭ Brzeg Dolny). Ŝi do dediĉis sin al la eduko de ties ses infanoj el la pli fruaj geedzecoj. Sume ŝi estis lia tria edzino. Dum la tagoj pasigitaj en Brzeg Dolny ŝi havis multe da kontaktoj kun la familio de la loka bienposedanto grafo kaj ministro de Hoym. Tio respeguliĝis en la postaj romanoj, ĉar oftege, ĉiam denove revenanta intrigejo estas iu silezia kastelo. Post la morto de la edzo en 1819, post kvin jaroj edzinaj, ŝi revenis al sia gepatra domo pasigonte la reston de sia vivo en la malnova loĝejo de la gepatroj.
Komenciĝis ŝia kariero kun serio da familiaj romanoj kies celgrupo estis ĉefe la virinoj; la rakontoj fare de granda kvanto de la literaturemulinoj admiritis. Poste ŝi transiris al didaktikaj verkoj kie senteblas multo el la tipe sentimentala admirademo kaj popularromantika etoso. Ŝi ĉiam voli esti konsolantino, malgraŭ la propraj malpli feliĉaj spertoj, por virinoj. Ankaŭ al izolitaj virinoj ŝi celis kiuj post legado de ŝiaj romanoj kaj noveloj sentu kuneston post mildigita ĉagreno. Tial iĝu kvavaŭ nedirekta komunikado kun la legantaro. Ŝi postlasis sume 64 volumoj ĉe Gesammelte Werke (eldono de Hannover 1860). Kelkaj verkoj ŝiaj tradukitis en la lingvojn anglan, svedan, danan, rusan kaj polan.
Ŝi entombigitis sur la tombejo de la fama jawor-a Packirko. Ŝia tombo malaperis dum la 1970-aj jaroj. En 1997 ŝi recevis almenaŭ memortabulon ĉe sia domo en Jawor.
Blokus
Ludo>>tabulludo
Blokus estas abstrakta strategia tabulludo verkita de Bernard Tavitian. Eldonis Sekkoia (Parizo, Francio), kiu provizas regulojn en kvar lingvoj (la angla, nederlanda, franca, germana).
Listo de partoj
La listo konsistas el la jenaj: Ĉiu el la 21 pecoj de unu koloro havas malsaman formon. Estas 1 peco kun nur unu kvadrato, 1 peco kun du kvadratoj, 2 pecoj kun tri kvadratoj, 5 pecoj kun kvar kvadratoj, kaj 12 pecoj kun kvin kvadratoj. Ĉi tiuj pecoj estas ĉiuj eblaj aranĝoj kunigi de 1 al 5 kvadratojn.
Celo
Ĉiu ludanto devas sidigi kiel eble plej multajn el siaj 21 pecoj sur la tabulon.
Ludado
Ĉiu el la 4 ludantoj elektas koloron kaj ricevas aron da 21 pecoj. Laŭvice ludantoj metas pecon sur la tabulon. Elektu unuan ludanton laŭplaĉe. La unua ludata peco de ĉiu ludanto devas kovri kvadraton sur la apud ludanto angulo de la tabulo. Tiam la novaj pecoj devas tuŝi almenaŭ unu angulon de la sama koloro, sed nur ĉe la anguloj. Samkoloraj pecoj ne rajtas tuŝi ĉe flankoj. Estas neniuj malpermesoj pri tuŝado de malsamkoloraj pecoj. Post kiam oni metas pecon, oni ne rajtas movi la pecon dum posta vico.
Fino de la ludo
Kiam ludanto ne povas meti iujn el siaj nejamludataj pecoj sur la tabulon, tiu ludanto devas ĉesi ludi. La ludo finiĝas kiam ĉiuj ludantoj estas blokataj. Tiam ĉiu ludanto kalkulas la nombron de kvadratoj en siaj neludataj pecoj. (1 kvadrato = -1 poento.) Se ludanto havas neniujn pecojn (tio estas ĝi ludis ĉiujn siajn pecojn), tiu ludanto gajnas eksterajn +20 poentojn se la lasta ludita peco estis la plej malgrandan (unukvadratan) pecon, aŭ alie +15 poentojn. La gajnanto estas la ludanto kun la plej alta kalkulo.
Tempodaŭro
Ludoj kutime daŭras de 20 al 30 minutoj.
Variaĵo kun du teamoj de du ludantoj (sume kvar ludantoj)
La ludantoj en teamo sidas sur kontraŭaj flankoj de la tabulo, kaj la kvar ludantoj ludas laŭvice. Ekzemple Blua kaj Ruĝo estas teamo, kaj Flavo kaj Verdo estas alia teamo. Do Blua metas unue, tiam Flavo, tiam Ruĝo, tiam Verdo, tiam Bluo, ... Post ludfino, ambaŭ teamoj gajnas la sumon de la poentoj de la du membroj.
Variaĵo kun du ludantoj
Unu ludanto regas Bluon kaj Ruĝon, kaj la alia regas Flavon kaj Verdon. Tiam ludu kaj kalkulu poentojn simile al la teama variaĵo.
Variaĵo kun tri ludantoj
Ĉiu ludanto regas unu koloron. La kvara koloro estas dividata, kaj ludata laŭvice de ĉiu ludanto. Ekzemple, se neniu elektis Verdon, do la ludordo estas Bluo, Flavo, Ruĝo, Verdo (de unua ludanto), Bluo, Flavo, Ruĝo, Verdo (de dua ludanto), ktp. Kalkulu poentojn kiel la normal ludo, kaj malagnosku la kvaran (dividitan) koloron.
Variaĵo por unu ludanto
Unuopaj ludantoj povas testi sian lertecon per la jenaj:
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝaro de Blokus
31631 Abbywilliams
31631 Abbywilliams estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Abigail Anne Williams, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Brevard High School de Brevard (Norda Karolino, Usono).
Tim Westover
Tim WESTOVER (naskiĝis ) estas estrarano de Esperanto-USA kaj plurfoje premiito en la Belartaj Konkursoj de UEA. Li esperantiĝis en 2000 kaj unue elektiĝis kiel estrarano de ELNA (nun Esperanto-USA) en 2001. En 2005 li estis reelektita al la estraro de Esperanto-USA.
S-ro Westover estis dufoje helpinstruisto ĉe la Nord-Amerika Somera Kursaro de Esperanto (NASK) en Brattleboro, Vermonto kaj San Diego, Kalifornio.
95-a SAT-Kongreso 2022
La 95-a SAT-kongreso okazis inter la kaj la, en formo virtuala. Unue estis planita, ke ĝi okazu inter la kaj la  en Moskvo, organizota de skipo en kiu partoprenus homoj, kiuj jam organizis la 73-a SAT-Kongreson en Moskvo en la jaro 2000, sed tiu ĉeesta kongreso estis nuligita pro la komenco de la milito en Ukrainio.
Tim Westover
En 2005, s-ro Westover gajnis la trian premion por prozo en la Belartaj Konkursoj de UEA pro sia novelo "Spektaklo." En 2006, li gajnis la duan premion por prozo pro sia novelo "Meduzet'." En 2007, li gajnis la unuan premion por prozo pro sia novelo "Ruĝvela Ŝipo." Krome li gajnis honoran mencion en la konkurso LIRO-2006 pro sia novelo "Nia Bestoĝardeno" kaj duan premion por prozo en la konkurso MUZO-2007 pro sia novelo "La Malplena Urbo." Liaj verkaĵoj estis publikigitaj en Fonto, Literatura Foiro, Beletra Almanako, La Ondo de Esperanto kaj La Brita Esperantisto, inter aliaj.
95-a SAT-Kongreso 2022
Partoprenis virtuale 76 kongresanoj.
Tim Westover
Kontribuis al BA1.
95-a SAT-Kongreso 2022
Klarigo de la ŝanĝo de planoj
En komuna keklaro de SAT-Plenumkomitato kaj la Organiza Komitato por la 95a SAT-kongreso, kiu devintus okazi ĉi-jare en Moskvo la decido estis klarigita tiel: La Organiza Kongresa Komitato por la 95-a Kongreso de SAT, kune kun la Plenum-komitato de SAT, konstatas, ke pro la morala kaj praktika maleblo okazigi kongreson de SAT en militanta lando, la kongreso ĉi-jare ne povos okazi ĉeeste.
Tim Westover
En 2009 aperis lia novelaro Marvirinstrato. La libro estas aparte notinda pro sia aperigo sub la permesilo Creative Commons, kiu permesis senpagan elŝuton de la elektronika verko, kaj ankaŭ liberan uzadon de la enhavo en aliaj verkoj (ekz. bultenoj, ĵurnaloj, kursoj, kluboj, kaj podkastoj). Marvirinstrato aperis ankaŭ kiel papera libro.
95-a SAT-Kongreso 2022
Klarigo de la ŝanĝo de planoj
Ni kondamnas la teruran agreson de la nuntempa registaro en Rusio kontraŭ la ukraina popolo. Ni subtenas la kontraŭmilitan movadon en Rusio, kaj esperantistojn, laboristojn, studentojn kaj popolojn en la mondo, kiuj helpas civilulojn en Ukrainio. Diplomatio tutmonde devas agadi por ĉesigi la militon kaj ne akceligi konfliktojn. Ne al milito. Jes al paco!
Dum la sekva periodo ni provos trakti diversajn manierojn krei alternativojn al la ĉeesta kongreso planita por Moskvo. Ni esperas okazigi aranĝojn, verŝajne virtualajn, kiuj ebligos esperantistojn interkompreniĝi kaj diskuti pri diversaj pacmovadoj, sociaj reagoj kontraŭ milito, kaj simile. Ni ankaŭ provos serĉi manieron okazigi kongreson iamaniere, eĉ se virtuala, kaj intencas fokusigi ĝin pri pacmovadoj. Ni bonvenigos proponojn de SAT-membroj kaj aliaj esperantistoj pri tiaj temoj.
Plenumkomitato - Sennacieca Asocio Tutmonda
Organiza Kongresa Komitato - 95a Kongreso de SAT
Kongresa programo
La programo de la virtuala kongreso estas konsultebla en la retejo de SAT:
Realiĝis la kutimaj laborkunsidoj pri la raportoj de la diversaj SAT-instancoj, pri venontaj kongresoj, LEA-komitato ktp., krom kutimaj prelegoj (ekzemple de Mikaelo Bronŝtejn pri sia verko "Mi stelojn jungis al revado" kaj de Xana pri kolonia-kontraŭkolonia milito de Portugalio) kaj koncerto ekzemple de Nikolao Povorin. Oni decidis, ke la venonta kongreso okazos en Kastelo Greziljono, por kiu oni planis tuj la necesajn demarŝojn. Kompreneble viglaj debatoj okazis pri la milito en Ukrainio.
Dum fina laborkunsido oni prilaboris Deklaracion kaj Gvidrezolucion de la Kongreso.
Deklaracio
La Deklaracio jenas: "La 95-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazinta perinterrete de la 29‑a de julio ĝis la 1‑a de aŭgusto 2022:
Gvidrezolucio
La Gvidrezolucio jenas: "La 95-a SAT-Kongreso okazinta perinterrete de la 29‑a de julio ĝis la 1‑a de aŭgusto 2022:
NGC 3942
NGC 3942 (aliaj indikoj — MCG -2-30-35, IRAS11489-1108, PGC 37099) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Almadén
Almadén estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Gravo de tiu urbo venas de la epoko de romianoj kiam jam estis ekspluatitaj la minejoj de cinabro el kiu oni produktas hidrargon. Menciis tiun fakton Strabono, Vitruvio kaj Plinio la Maljuna, kiam ili parolas pri apuda romia urbo Sisapo.
Komarko
Almadeno estas ĉefurbo de samnoma komarketo aŭ distrikto, kiu ricevas ankaŭ la nomon de Monte Sur. Ĝi enhavas la los municipojn de Agudo, Alamillo, Almadenejos, Chillón, Guadalmez, Saceruela kaj Valdemanco del Esteras, kiu havas en Almadeno komarkan ĉefurbon, kaj administran kaj porserva, krom sidejo de la jurisdikcia centro.
Toponimio
De araba deveno kaj la nomo kaj la urbaniza kerno, rilate al grupiloĝejaro konstruita ĉirkaŭ la minoj. Oni trovis monerojn kaj aliajn aĵojn de araba kulturo en la antikvaj minaj laborejoj, kaj verkis pri tiu loko arabaj historiistoj Razis e Ibu Faĉi Alak Omari. Ankoraŭ popole uzeblas multaj priminaj terminoj de la hispana kiuj estas arabdevenaj kaj apenaŭ estas konataj for de tiu areo, kiaj "alarife" por masonisto, "aludel" por akvokondukejo, "jabeca" [ĥabEka] por forno, "azogue" [azOge] por hidrargo kaj eĉ la propra nomo de la urbo Almadeni, kiu signifas minon.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas almadenenses. La censita populacio en 2010 estis de 6.175 loĝantoj kaj la denseco estas de 25,77 loĝ/km².
Situo
Almadén estas situa en la sudokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Monte Sur en la sudokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 589 m; je 106 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 239.64 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°34.82′″N 13.28°′″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Minejoj.
Historio
De la epoko de la araboj, de kio la nomo kiu signifas "minejo".
Specitranslokigo
Specitranslokigo en naturkonservado estas la kapto, transporto kaj liberigo aŭ enkonduko (enmeto) de specioj, habitatoj aŭ alia ekologia materialo (kiel ekzemple grundo) de unu loko ĝis alia. Ĝi kontrastas al reenkonduko, esprimo kiu estas ĝenerale uzita por indiki la enkondukon en la sovaĝejon de specioj de kaptita materialo.
Almadén
Historio
La loko estis sub islama povo ĝis 1151, kiam Alfonso la 7-a konkeris la komarkon. En 1168 Alfonso la 8-a cedis la teritorion al la Ordeno de Kalatravo kun la kamparo de Castilseras. En majo de 1218, Ferdinando la 3-a konfirmis la donacon, kiu estis renovigita de Alfonso la 10-a, la Saĝulo en aprilo de 1251, kaj de Sanĉo la 4-a, kiu pliampleksigis ĝin, en 1285 kaj 1289. La Ordeno ekspluatis la minojn per luado al privatuloj. Dum la 15a jarcento la vilaĝo kaj minoj pasis al la reĝaj posedaĵoj kies administrado uzis por ties ekspluatado laborforton de sklavoj kaj malliberuloj.
Specitranslokigo
Translokigo estas efika administra strategio kaj grava temo en konservadekologio. Ĝi malpliigas la riskon je formorto pliigante la teritorion (arealo) de specio, pliigante la nombrojn en endanĝerita populacio, aŭ establante novajn populaciojn tiel reduktante la riskon je formorto. Tio plibonigas la nivelon de biodiverseco en la ekosistemo.
Almadén
Historio
La reĝo Karlo la 3-a en julio de 1777 kreis la Akademion pri Minado kaj Subtera Geografio de Almadeno, kies unua direktoro estis la germana Henriko Kristoforo Störr. Tiu Altlernejo pri Minado de Almadeno estis la unuan kiu kreiĝis en Hispanio kaj la kvara de la mondo, post tiuj de Freiberg (Saksio) en 1767, Schemnitz (Hungario) en 1770 kaj de Sankta Petersburgo (Rusio) en 1772. En 1795 oni konstruis la konstruaĵon de la Akademio kie realiĝis la instruado primina ĝis 1973 kaj Muzeon de Minoj. Tie instruos kaj studos diversaj gravuloj kiaj ekzemple Andrés Manuel del Río malkovranto de vanado kaj Fausto Elhuyar, malkovranto de volframo.
En 1792 Karlo la 4-a donis al la vilaĝo pliajn privilegiojn. Dum la 18a jarcento la urbo etendiĝis kaj okazis granda konstrua aktivado: oni konstruis la Hospitalon por Ministoj, la Taŭrludejon, la Lernejon por Minestrojn kaj Prizonon, nune malaparinta kaj konstruita en 1754 fare de la inĝeniero Silvestre Abarca.
Dum la Hispana Milito de Sendependiĝo falis la urbo sub la povo de francoj, la 15an de januaro de 1810, kaj tie restis la francaj trupoj ĝis 1812.
La Minlernejo
Ĝi estis kreita en 1777, en 1785 oni ampleksigis la lernejon kaj oni inaŭguris la novan konstruaĵon. La Altlernejo pri Inĝenieroj translokiĝis al Madrido en 1835, dum en Almadeno restis la Lernejo por Ministoj kaj tiele integriĝis en la Politeknika Universitato de Madrido.
Flaŭro kaj faŭno
Temas pri regiono kie okazas butobredado de ŝafoj, kie tiuj kunvivas armonie kun la flaŭro asocia al kverkoj, kaj kun hegemonia faŭno de apro kaj cervo. Multaj vilaĝoj de la komarko kiaj Agudo, Alamillo, Almadén, Almadenejos kaj Chillón partoprenas en projektoj por protektado de Iberia imperia aglo, Nigra cikonio, Monaĥvulturo, Iberia linko, ktp.
Reptilioj
Surprizas, ke spite la minado por hidrargo la ĉirkaŭa medio ne suferis la kutimajn negativajn sekvojn de la uzado de hidrargo. Fakte pli danĝera estis la troa lignoproduktado por protekto de la minputoj, kiu kaŭzis senarbarigon.
Mezulo
En futbalo, mezulo, mezkampisto, mezkampulo aŭ mezludisto, estas la futbalisto ĉu atakanta ĉu defendanta kiu ludas ĉefe en la centro de la ludejo. Ties ĉefaj funkcioj estas la jenaj: ekvilibrigi la teamon inter la defendo kaj la atako, konstrui kaj organizi la ludon, pasigi la pilkon al la avanuloj, rekuperi la pilkon kiam tiu estas posedata de la kontraŭa teamo, inter aliaj. Spite teorian malgravon de mezuloj, kompare kun goluloj kaj avanuloj, ili povas esti decidigaj en la ludado, ekzemple por rapide pasigi pilkon el defendantoj aŭ el sia propra rekupero al rapida avanulo kiu faru golon.
Inter konataj mezkampuloj estas menciindaj Diego Armando Maradona, Paulo Roberto Falcão, Michael Laudrup, Zinedine Zidane, Hidetoshi Nakata, Johan Cruijff, Luís Figo, Michel Platini ktp.
-18
En la jaro 18 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Saint-Aignan (Ardennes)
Saint-Aignan estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Stephan Ladislaus Endlicher
Stephan Ladislaus Endlicher [endliĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj personaj nomoj Endlicher István László estis hungarlandana-aŭstra botanikisto, profesoro. Lia oficiala botanika mallongigo estas "Endl". Stephan Ladislaus Endlicher naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la en Vieno.
Biografio
Endlicher doktoriĝis el filozofio en 1823 en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto. Ekde 1828 li laboris en biblioteko en Vieno, ekde 1836 li havis postenon en la sama urbo en muzeo. Li kreis novan katalogan sistemon pri plantoj, krome li verkis la unuan germanan gramatikan libron pri la ĉina lingvo. En 1840 li estis nomumita profesoro de la universitato, samtempe gvidanto de la botanika ĝardeno. Li estis membro de la aŭstra kaj germana parlamentoj. Li okupiĝis ankaŭ pri la hungara historio, tial li estis akuzita kiel revoluciulo. Li sinmortis.
Wilhelm Filchner
Wilhelm FILCHNER (n. la 13-an de septembro 1877 - m. la 7-an de majo 1957) estis germana esploristo. Li partoprenis en sia unua ekspedicio, kiam li estis nur 21-jara, direkte al Rusio. Du jarojn poste, li vojaĝis sole kaj perĉevale al la montaro Pamiro. Li inter 1903 kaj 1905 estris ekspedicion tra Tibeto.
Post sia reveno el Tibeto, Filchner estis petita organizi germanan ekspedicion por mapigi Antarkton. Post trejnekspedicio al Spicbergo, la ekspediciaro ekiris al Antarkto kun la ŝipo Deutschland la 4-an de majo 1911. Ili atingis interalie la Weddell-maron.
Filchner mortis 79-jare en Zuriko, Svislando.
Pohle
Pohle estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
20271 Allygoldberg
20271 Allygoldberg estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hamun-lago
Hamun-lago estas lago en provinco Sistan kaj Beluĉistan en Irano. Ĝi atingas la plej grandan surfacon en la pluva sezono, ĉ. 1.600 km². La ruinoj de la kastelo Dahan-e-ye Gholman de Zabol situas en la proksimo de la lago.
Bunta parulio
La Bunta parulio, Myioborus pictus, estas birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj genro de Mjoboroj kiuj karakteras pro montrado de blankaj eksteraj vostoplumoj kaj havo de malhelaj supraj partoj kaj flavaj al ruĝaj subaj partoj.
Taksonomio
Kiam li unuafoje priskribis tiun specion en 1829, naturalisto William John Swainson atribuis ĝin al genro Setophaga — la sama genro de la Ruĝvosta parulio — kie ĝi restis dum ĉirkaŭ jarcento kaj duono, kvankam unu naturalisto lokigis ĝin en la genro Muscicapa dum tiu tempo. Sed meze de la 1960-aj jaroj, fakuloj rekomendis ties movon al la nuna genro, Myioborus, baze sur variaj similecoj kun la aliaj blankavostuloj. Estas du subspecioj, kiuj diferencas nur iome laŭ aspekto:
Aspekto
La Bunta parulio estas la plej granda de la blankavostuloj, kaj estas 15 cm longa kaj pezas 5.9 al 9.6 g. Ambaŭ seksoj estas samaj laŭ plumaro, kvankam maskloj estas averaĝe iom pli grandaj ol inoj. Plenkreskulo estas ĉefe nigra (kapo, kolo, supraj partoj kaj flankoj), kun brilruĝaj centraj suba brusto kaj ventro, grandaj blankaj flugilmakuloj, blankaj eksteraj vostoplumoj (almenaŭ tri) kaj blankaj duonlunoj subokule ege rimarkindaj spite malgrandeco pro kontrasto kun la nigra fono. La beko kaj kruroj estas nigrecaj. La plej suba ventro estas blankeca.
La nomo de la specio aludas al la tre rimarkinda bunta bildo kiun montras tiu specio ege nigrablanka kun tre ruĝa subaĵo kaj ĉefe kiam ĝi malfermas kiel ventumilo sian voston nigran centre kaj blankan flanke.
Junulo de Bunta parulio ne havas la ruĝan ventron nek la brilnigran plumaron de la plenkreskulo. Ĝi estas brunecgriza supre, kun pli pala ventro kaj subvosto kaj palkrema aŭ sablokolora nuanco ĉe la flugilmakuloj.
Voĉo
Buntaj parulioj estas nekutima inter birdoj, kaj ĉefe inter paruliedoj pro tio ke la ino de la Bunta parulio kapablas kanti tiom bone kiom la masklo, kaj dum printempa pariĝado paro ofte ligiĝas dum kunkantado.
Vivejo kaj teritorio
Buntaj parulioj estas komunaj je altoj de 1,500-2,500 m kaj nestumas en malfermaj arbaroj de kverkoj kaj kanjonoj de Centrameriko, sed ankaŭ havas teritorion tiom norde kiom ĝis Arizono kaj Nov-Meksiko en Usono, nome ĉe la Madreaj arbarinsuloj kaj ĉe la Mogollon Rim norde, (sudaj regionoj de la Ebenaĵo Kolorado). Somere kaj vintre, tiuj birdoj povas veturi tiom suden kiom ĝis Nikaragvo. Ĵuse unu Bunta parulio estis trovata pli norde en Kalifornio ol iam ajn, nome en Auburn (Kalifornio), oriente de Sacramento.
Nestumado
Ties nestumado fariĝas surgrunde, kaj ili faras siajn nestojn bone kaŝi inter rokoj, radikoj aŭ herbotufoj sur dekliveca grundo. Ties nestoj estas grandaj kaj profundaj, konstruitaj el arboŝelo, plantaj fibroj, folioj kaj herbo. La ino demetas 3 aŭ 4 (sed eĉ ĝis 8) blankajn al kremokolorajn aŭ verdecajn ovojn kiuj estas punktecaj je fajnaj brunaj kaj ruĝecaj punktoj. Kovado daŭras ĉirkaŭ 10 al 14 tagoj, sed pri aliaj nestodetaloj oni scias malmulte. Elnestiĝo okazas post 8 aŭ 12 tagoj.
Junulo de Bunta parulio havas tre flavoranĝan buson.
Maurice Papon
Maurice Papon (La 3-an de‏ septembro 1910 - La 17-an de februaro 2007) estis franca oficulo, interalie guberniestro de la departamento Geronde, kiu kunlaboris kun Nazia Germanio en siaj agoj por ekstermi la judojn dum la holokaŭsto. En 1961 li estis la ĉefo de la metropola polico de parizo kaj ordonis al la pariza polico fari la Masakron de Parizo. Li estis kondamnita tre malfrue pro siaj krimoj kontraŭ la homaro dum la dua mondmilito kaj poste dum la kvina Franca Respubliko, kaj estis liberigita antaŭ ol plenumi la plenan punon de malliberigo trudita al li, pro tio, ke lia sanstato ne estis normala.
Unuaj jaroj kaj la periodo de la dua mondmilito
Papon naskiĝis en Parizo. Filo de advokato. Li studis juron, sociologion kaj psikologion.
En la aĝo de 20 jaroj li eniris la publikan servon kaj progresis tra la jaroj en siaj devoj, ĝis en 1942, en la tempo de Reĝimo de Vichy, li atingis la rangon de guberniestro de provinco Gironde ĉirkaŭ la urbo Bordeaux, en sudokcidenta Francio. En tiu funkcio li respondecis pri judaj aferoj, kaj kunlabore kun la nazioj ordonis la amasan deportadon de judoj al ekstermado, malliberigante ilin unu en koncentrejo Merignac, poste en Koncentrejo de Drancy, kiu servis kiel transitstacio por la francaj judoj survoje al Aŭŝvico kaj aliaj naziaj ekstremejoj tra Eŭropo.
De la mezo de 1944, kiam jam estis klare, ke la germanoj perdos la militon, Papon komencis transdoni informojn pri la germanoj al la franca rezista movado ("la rezisto").
Post la dua mondmilito
Post la milito, Papon ricevis atestilon kiel rezista batalanto, kaj li aliĝis al la nova establo. En 1958 li estis nomumita komandanto de la pariza polico. Kiel komandanto de la polico, en 1961 li ordonis al siaj fortoj ataki senarman alĝerian homamason de manifestaciantoj en tio, kio fariĝis konata kiel la Pariza Masakro (1961). La nombro de viktimoj en la masakro estis taksita je 70 ĝis 200.
En 1963 li estis menciita kiel kandidato por servi kiel ambasadoro al Israelo. En 1966, li faris privatan viziton en Israelo, kaj estis priskribita kiel "lojala amiko de Israelo." En ĉi tiu jaro lia nomo estis menciita kiel unu el tiuj implikitaj en la afero Ben Barka.
En 1968, Papon eniris politikan vivon. Li estis la ministro pri la buĝeto dum la prezidanteco de Valerie Giscard d'Estaing. Dum la tuta tempo, Papon sukcesis konservi sian sekreton kaj kaŝi la fakton de sia partopreno en la deportado de la judoj al ekstermado, sed en 1981 liaj agoj estis elmontritaj, kiam centoj da dokumentoj estis hazarde trovitaj en la municipaj arkivoj de Bordeaux, inkluzive la deportadajn ordonojn subskribitaj de Papon. La dokumentoj estis publikigitaj en Le Canard enchaîné, populara franca ĵurnalo, leĝa enketo komenciĝis kaj Papon estis devigita eksiĝi.
Lia proceso kaj kondamno
En 1983 akuzo estis prezentita kontraŭ Papon sed en 1987 la akuzo estis eksigita pro teknikaj juraj kialoj. En 1988 nova akuzo estis prezentita kaj Papon estis akuzita pri farado de krimoj kontraŭ la homaro. Jaroj pasis kaj la akuzo estis ŝanĝita en 1995 al "kunkulpeco pri krimoj kontraŭ la homaro." Papon prenis procesojn kaj pledojn por eksigi la akuzon kontraŭ li, sed finfine estis procesigita en 1997.
Francaj juristoj spekulis, ke la registaro faris paŝojn celitajn por treni la procesojn, pro sia malemo malkaŝi la gamon kaj profundon de franca kunlaborismo en la periodo de Vichy. La prokrastoj ankaŭ daŭris dum la proceso, de kiu Papon forestis de siaj kunvenoj pro sia malfortika sanstato.
Je la proceso, la prokuroro akuzisto asertis, ke Papon kaŭzis la deportadon de 1 560 judoj, inkluzive de virinoj, maljunuloj kaj infanoj, al iliaj mortoj. La defendo baziĝis sur malfacilaĵoj por identigi kaj interpreti pruvojn de antaŭ kvindek jaroj. Papon eĉ asertis esti daŭrinta en sia ofico por helpi la reziston en ĝia lukto savi judojn. Li ankaŭ asertis, ke li ne sciis, kien la judoj estas transportataj per la kaĝtransportaj trajnoj.
La proceso finiĝis per la kondamno de Papon pro kunlaborado kaj farado de krimoj kontraŭ la homaro. Nur unu franca kunlaboranto antaŭ li, Paul Touvier, milicia komandanto de Vichy, estis kondamnita pro krimoj kontraŭ la homaro.
La proceso de Papon helpis refuti la aserton, ke la franca rezista movado en la periodo de Vichy estis amasa movado. La gazetaro taksis, ke la jura proceso daŭris tiel longe sub la influo de franca prezidanto Francois Mitterrand (kiu mem estis altranga oficisto en la registaro de Vichy) kun la celo malklarigi la memoron de la pasinteco.