cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas Arthur de Lally-Tollendal
Thomas Arthur, barono de Tollendal, grafo de Lally, nomita «Lally-Tollendal», baptita la 13an de januaro 1702 ĉe Romans kaj ekzekutata en la placo de Grève, en Parizo, la 9an de majo 1766, estis franca militisto kaj alta funkciulo franca de irlanda deveno.
Ruĝenŝoviĝo
Ruĝenŝoviĝo estas ŝanĝo de koloro (ondolongo, frekvenco) de lumo aŭ pli ĝenerale de elektromagneta ondo pro relativa moviĝo de eligilo de la lumo (lumanta objekto) kaj de la observanto.
Ruĝenŝoviĝo estas je lumo de malproksimaj galaksioj, ĉar (minimume nun) universo pligrandiĝas kaj la galaksioj plejparte disflugadas. La meznombra valoro de ĉi tia ruĝenŝoviĝo estas priskribata de leĝo de Hubble.
4-Ciklobutilbenzoata acido
4-Ciklobutilbenzoata acido aŭ 4-ciklobutil-fenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el oksidigo de la 4-ciklobutilbenzila alkoholo kaj 4-ciklobutilbenzaldehido. 4-Ciklobutilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Ciklobutilbenzoata acido prezentas acidan grupon ligitan al 4-ciklobutilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ruĝenŝoviĝo
Ruĝenŝoviĝo estas speco de efiko de Doppler.
La kvanta valoro z
Do z estas:
Gravita ruĝenŝoviĝo
Ruĝenŝoviĝo okazas ankaŭ pro gravita kampo, se la lumo estas eligata de masa objekto.
Ruĝenŝoviĝo de objekto sen elektra ŝarganco, ne turniĝanta, sfere simetria estas
,
kie
Blanka nano kutime havas gravitan ruĝenŝoviĝon ekvivalentan al ruĝenŝoviĝo de forflugo je rapido 5 km/s.
Operaco Anfal
Operaco Anfal estis milita operacio, kiun kondukis la Iraka diktaturo kontraŭ la Kurdoj inter 1986 kaj 1989. La operacio estis tre kruela kaj en 2005 la Internacia Kortumo en Hago deklaris, ke Operacio Anfal estis "akto de genocido". La operacio estis nomita laŭ la oka surao de la korano, kiu nomiĝas Al-Anfal. La surao priskribas la venkon de la Islamanoj kontraŭ 900 nefideluloj en la batalo de Badr (Sauda Arabio), dum la jaro 624 p.K..
La operacion gvidis Ali Hasan al-Maĝid, la kuzo de Saddam Hussein. Ĝi inkluzivis terurajn bombadojn per kemiaj kaj ordinaraj armiloj kontraŭ Kurdaj vilaĝoj, en kiuj mortis miloj da homoj. Laŭ sendependaj fontoj mortis inter 100.000 kaj 200.000 homoj dum la operacio, kaj eble unu miliono da Kurdoj devis forlasi siajn hejmojn, el tuta loĝantaro de 3,5 milionoj da Kurdoj en Irako. Plie okazis teruraj kazoj, en kiuj la Iraka armeo rekte provis mortigi ĉiujn plenkreskajn virojn en aparta regiono.
Alia parto de la operacio estis la provo "arabigi" la urbon Kirkuk, forpelante multajn Kurdojn kaj kuraĝigante malriĉajn Arabojn el la sudo translokiĝi al malmultekostaj domoj en la urbo. Kirkuk estas unu el la ĉefaj urboj de la Kurda regiono, kaj ĝi ankaŭ estas apud multaj rezervoj da nafto. Nuntempe la rilatoj inter Kurdoj kaj Araboj en la urbo restas tre malbonaj.
Fuĉu (gubernio Hiroŝima)
Fuĉu (japane 府中市 [Fuĉu -ŝi]; Hepburn-sistemo Fuchū) estas urbo en Japanio. Ĝi situas en la regiono Ĉugoku, la okcidenta parto de la insulo Honŝuo, kaj administre apartenas al la gubernio Hiroŝima. Laŭ la stato de 2011 la urbo havis 43 932 loĝantojn.
Li Ju-Jing
D-ro Li Ju-Jing aŭ latinliterigite laŭ sistemo Wade-Giles Li Yu Ying estis konata ĉina klerulo kaj prezidanto de la universitato de Suĝoŭo. Laŭ la Enciklopedio de Esperanto, ekde la fino de la 1910-aj jaroj li forte rekomendis Esperanton.
Dum la Dua Mondmilito li estis aktivisto subtene al savado de judoj de la holokaŭsta genocido fare de la nazioj. Vivante en Usono dum la 1940-aj jaroj, li servis kiel kunprezidanto de la Emerĝenca Komitato por Savi la Judan Popolon de Eŭropo, branĉo de la grupo de Peter Bergson, kiu lobiis ĉe la usona registaro kaj publikigis anoncojn en gazetoj en klopodo premi usonan intervenon por savi la eŭropan judaron. En 1943 kaj 1944 li estis porparolisto de la komitato.
Iltios-Funikularo
La funikularo
La Iltios-Funikularo (germane nomita: Standseilbahn Unterwasser–Iltios (DUI) aŭ simple Iltiosbahn) estas funikularo en Unterwasser en la komunumo Malnov-Sankt-Johano en Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando.
Portanta kompanio
La funikularo apartenas al la kompanio Bergbahnen Unterwasser-Iltios-Chäserrugg AG (BUIC AG), kiu ankaŭ funkciigas ĝin.
Vojo
La Itlios-Funikularo komenciĝas je 911 m sub la loko Früeweid en Unterwasser kaj havas longecon de 1195 m. La sojlalteco en la monta haltejo Iltios situas je 1339 m super la marnivelo. De tie la Chäserrugg-Aertelefero daŭrigas la vojon ĝis la pinto de la monto Chäserrugg al alteco de 2262 m super la marnivelo. Krome ĉe la monta haltejo Iltios komenciĝas ankaŭ diversaj sikliftoj.
Historio
La funikularo estis malfermita en la jaro 1934 kaj transformita en la jaro 2005. La originala ŝpurlargeco estis larĝigita de 800 mm al 1000 mm. Ĝis la jaro 2012 la kompanio BUIC planas la akiradon de nova motormaŝino kaj novajn vagonojn, kio konsiderinde altigos la kapaciton.
Turismo
La Iltios-Funikularo ĉefe estas utiligata de montarmigrantoj kaj vintraj sportistoj. La funikularo apartenas al la infrastrukturo de la skiregiono Supra Togenburgo, al kiu apartenas la skivojoj de Wildhaus, Unterwasser kaj Malnov-Sankt-Johano.
Ciferoj
En la sezono 2005/2006 la funikularo entreprenis dum 284 tagoj entute 21 560 veturojn kaj transportis entute 351 849 pasaĝerojn.
La Iltios-Funikularo posedas du vagonojn por po 100 personojn. Ĝia maksimuma kapacito estas 850 personojn hore en ĉiu direkto.
Lilia Ledon da Silva
Lilia Ledon da Silva (1956), laŭ plumnomo Sara Larbar, estas brazila esperantistino, verkistino kaj instruistino de la franca lingvo. Ŝi estas la filino de esperantistoj Gilbert Ledon kaj Symilde Schenk Ledon, do ŝi estas denaskulino kies riĉega vortuzo strikte limiĝas je PIV.
Ŝi ekverkis por gazetoj Impulso kaj Laŭte!.
Vidu ankaŭ
Denaskuloj
Esperantlingva literaturo en la reto
Listo de originalaj romanoj en Esperanto
Eksteraj ligiloj
La libro estas libere de kopirajto kaj legebla en la retejo SCRIBD
Malfermita fonto
Malfermita fonto (angle: Open Source), ne limiĝas al programaro sed ankaŭ inkluzivas produktoj kiuj permesas uzi la fontan kodon, desegnajn dokumentojn aŭ enhavon de la produkto. Ĝi plej ofte referencas al la malfermitfonta modelo, en kiu malfermitkoda programaro aŭ aliaj produktoj estas liberigitaj sub permesilo de Krea Komunaĵo kiel parto de la movado pri malfermitkoda programedo. Uzo de la termino trovis sian originon en programaro, sed vastiĝis preter la programaran sektoron por kovri alian malfermitan enhavon kaj formojn de malfermita kunlaboro.
La malferma fonta modelo por programara evoluigo inspiris homojn uzi la terminon por referenci al aliaj formoj de malfermita kunlaboro, kiel Interretaj forumoj 16, retpoŝtaj listoj kaj retaj komunumoj. Riehle kaj aliaj difinas malfermitan kunlaboron kiel kunlaboron bazitan sur tri principoj; egalrajteco, meritokratio kaj mem-organizado (procezoj adaptiĝi al homoj prefere ol homoj adaptiĝu al antaŭdifinitaj procezoj).
Malfermita kunlaboro estas ankaŭ konsiderata esti la funkciada principo de diversaj entreprenoj, inkluzive de Bitmono, TED (prelegoj) kaj Vikipedio kaj multajn modelojn de malfermita enhavo kiel Krea Komunaĵo. Ĝi ankaŭ klarigas kelkajn modelojn de amaskunlaboro, grupkonsumado kaj malfermita novigo.
Levine kaj Prietula difinas malferman kunlaboron kiel "ajna sistemo de novaĵo aŭ produktado kiu fidas sur celo-oriented sed tamen loosely kunordigita partoprenantojn kiu interrilatas krei produkton (aŭ servon) de ekonomia valoro, kiu ili faras haveblan al kontribuantoj kaj noncontributors egale." Ĉi tiu difino kaptas multoblajn okazojn, ĉiuj aliĝita de similaj principoj. Ekzemple, ĉiuj de la elementaj — bonoj de ekonomia valoro, malferma aliro kontribui kaj konsumi, interrilatado kaj interŝanĝo, decidema sed tamen loosely kunordigita laboron — estas donaco en malferma fonta softvara projekto, en Vikipedio aŭ en uzanta forumo aŭ komunumo. Ili ankaŭ povas esti donaco en komerca retejo kiu estas bazita sur uzanto-produktita enhavon. En ĉiuj de ĉi tiuj okazoj de malferma kunlaboro, iu ajn povas kontribui kaj iu ajn povas libere partake en la fruktoj de interŝanĝado, kiu estas produktita de interrilatanta partoprenantojn kiu estas loosely kunordigita.
Vidu ankaŭ
Malfermita kodo
Malfermita programaro
Jacqueline de Romilly
Jacqueline DE ROMILLY (naskiĝis la 26-an de marto 1913 en Chartres, mortis la 18-an de decembro 2010 en Boulogne-Billancourt) estis franca filologo kaj verkisto.
Ŝi estis internacia fama fakulino pro siaj verkoj pri la civilizo de Antikva Grekio, ĉefe pri Tucidido. Ŝi iĝis la unua virino kiel profesoro en Kolegio de Francio en 1973 kaj instruis ĝis 1982 pri "Grekio kaj formado de la morala kaj politika pensado". Ŝi estis ano de Franca Akademio de 1989 ĝis sia morto.
Verkaro en la franca kaj greka
Jacqueline de Romilly estas aŭtoro de multaj verkoj kaj tradukoj, interalie:
Tradukoj de Jacqueline de Romilly
Listo de asteroidoj (18001–19000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 18 001 al 19 000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, kelkaj el la asteroidoj ricevis nomon.
5266 Rauch
5266 Rauch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana skulptisto Christian Daniel Rauch (1777–1857).
Pine Lake (Viskonsino)
Pine Lake (esperante : "pinlago") estas usona urbeto lokita en Viskonsino, en la kantono Oneida. La urbeto havis 2 720 loĝantojn laŭ la censo de 2000. Ĝi havas entutan areon de 116,6 km² (el kiu 105,2 km² estas lando kaj 11,4 km² estas akvo).
Pine Lake estas kampara loko kovrita de forstoj. Ĝi gastigas ĉiujare la festivalon Hodag Country Music Festival, kiu celebras kontrean muzikon.
Kastelo Hellbrunn
La en la urbo Salzburg/Aŭstrio troviĝanta Kastelo Hellbrunn (germane: Schloss Hellbrunn) estas en la frua 17a jarcento konstruita manierisma plezurkastelo kun famekonataj akvoartaĵoj en la samnoma kastelĝardeno kaj en la samnoma pejzaĝĝardeno sude de la urbokvartalo Morzg. Ĉirkaŭas la kastelon amplekse planitaj parkoj pejzaĝarkitekture altvaloraj. Parto de la historia komplekso rezerviĝas por la Zooparko salcburga. La tuto estas monumentprotektita.
La kastelo
Markus Sittikus von Hohenems, splendida arkiepiskopo salcburga, konstruigis inter 1613 kaj 1615 antaŭ la pordegoj urbaj, respektanta la propran malfrugotikan nobelan rezidejon, t.n. villa suburbana, do vilaegon laŭ itala modelo. Komisiitis pri la konstruo la arkitekto Santino Solari, kiu ankaŭ responsis pri la novfaro de la Katedralo de Salcburgo. La festsalonego riĉe pentritis survande kaj sur la volbita plafono per alegoriaĵoj fare de Arsenio Mascagni. Rimarkindas ankaŭ la Oktangulo, Fiŝĉambro, Birdĉambro kaj Angula ĉambro. Ĉirkaŭ fermita honorigkorto aranĝitis simetrie flankaj ejoj. La kastelo formas, kune kun la alirvojo disde eosto (t.e. trans la orienta portalo kaj la Princa vojo/la nuna Alpenstraße), akson bone en la tuta najbara medio videblan.
La Akvaj amuzigiloj
La en la tuta mondo plej bone konserviĝintaj akvumaĵoj el la malfrua renesanco kun multaj akvaj ŝercoj kaj diversaj moveblaj figuroj sen forgesi la multon da skulptaĵornamitaj grotoj ja admirotas tie ĉi: Theatrum (romia teatro) kun Princa tablo kaj lageto, Orfea groto, Vinkelo, Stela lageto kun la puto de Altemps kun Perseo, Neptuna groto (Pluvogroto), la Grotoj spegula/konka/birdkanta/ruina (enkastelaj), Venusa groto, harlekenoj kaj statuoj apraj, Kapra groto kaj Diana-puto, Midaso- respektive Kronogroto kaj Neptuna puto. Inter 1749 kaj 1752 oni aldonis laŭ komisio de princĉefepiskopo Andreas Jakob von Dietrichstein, malgraŭ malbona financa situacio ŝtata, la belegan Mekanikan teatron.
Ĝardenaro
La ĝardenoj de Hellbrunn rangas inter la plej gravaj pejzaĝarkitekturaĵoj de Aŭstrujo. La tuto situas en la protektita zono Salcburga sudo. Ĝi ankaŭ gravas kiel verda belto por la grandurbo.
Manierisma plibeligĝardeno
La malavare aranĝita fortimpresa ĝardenero de Wasserparterre libere alireblas. Ĝi formas kun la Pina aleo pejzaĝakson, kiu etendiĝas trans rivero Salzach ĝis Kastelo Goldenstein. Ĝi enhavas geometrie aranĝitan centran lagon kun meza insulo, kiu estas mezpunkto parka kaj havis iam fragan monteton. Ambaŭflanke de tiu ĉi lago estas simetrie faritaj du kromaj akvujoj. Diversaj statuoj, taksusaj ornamaĥoj kaj artiste pritonditaj aleoj pliriĉigas la originan manierisman plezurĝardeno. Ĝi alifariĝis kaj en la baroka tempo kaj parte eĉ pli malfrue.
Ĉasadĝardeno kaj Hellbrunn-monto
Monatsschlössl (kun antaŭa nomo Waldems-Schlösschen) estis konstruita en la jaro 1615-a kaj rigardas disde Hellbrunn-monto je la centro de la ornamiĝardeno. Tie enestas hodiaŭ la Muzeo pri regionhistorio (Volkskundemuseum Salzburg). Unikas la tute en la rokojn konstruita Ŝtona teatrejo (Steintheater) ĉe Hellbrunn-monto. Tie ĉi okazis en 1617 mallonge unu el la unuaj operaj prezentadoj de Meza Eŭropo, nome L'Orfeo de Claudio Monteverdi.
La Ĝardeno sakrala
Kiel kontraŭon al la fortimpresa plezurĝardeno en la parka nordo oni instalis en la sudo de la kastelĝardeno, en la spirito de la ordeno de la kapuĉenoj kaj de Karlo Borromeo, seriozan/religian kaj sovaĝan ĝardenon supre de la rojo Altersbach en formo de Kalvaria monto kie troviĝis iam ankaŭ diversaj skulptaĵoj de ermitoj medite gapantaj la kalvarimontajn kapelojn kaj ermitejo kun loĝanto. Esprimu la sovaĝeco la dian naturon kontraŭe al la feŭda, malnatura mondo. Krome ne estu ĝenata la edifaj momentoj per malreligia lindeco. De ĉio tia konserviĝis bedaŭrinde nur kelkaj fundamentoj. Jes ja konserviĝis la natura sovaĝa ĝardeno apud la rojo Alterbach en Anif estante nun memstara parto de la historia kastelĝardenaro. Grandaj partoj de la sakrala ĝardeno apartenas nuntempe al la zooparko kiu uzas tiujn malnovajn parkopartojn tre malavare.
Pejzaĝĝardeno ĉirkaŭanta Hellbrunn
Pluse unikas la bone konserviĝinta ĉirkaŭanta pejzaĝmedio:
Planoj aktualaj je plibeligoj ĉe Princa vojo
Nuntempe uzatas iamaj historiaj ĝardeneroj ene de la muroj ankoraŭ kiel malbele asfaltitaj parkumejoj. La iam fortimpresa alirzono disde Hellbrunn-aleo al la eosta portalo kastela servas ankaŭ por parkumado. Alilokigo de tiaj ĝenantaj poraŭtomobilmalbelaĵoj kaj la kombino de ĉiuj parkumzonoj je unu loko rekomendendas ege. Sekve gravos ankaŭ la refaro de la asfaltitaj zonoj laŭ historiaj modeloj.
Lunery
Lunery estas franca situanta en departemento, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lunérois.
26266 Andrewmerrill
26266 Andrewmerrill estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Merrill, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Catlin Gabel School en Portlando (Oregono).
Distanca sondado
En la moderna kosmoesploro, distanca sondado estas la atingo de informoj pri la surfaco de la tero aŭ alia astro sen fizika kontakto kun ĝi. Tio estas farita perceptante kaj registrante reflektitan aŭ elradiitan energion kaj per transformado, analizado kaj uzado de la gajnitaj informoj. Ofte ĉi tiu procezo inkluzivas interagadojn inter alvenanta radiado kaj la celobjektoj. Tamen rimarku, ke distanca sondado ankaŭ inkludas la percepton de elradiita radiado kaj uzadon de ne-bildigaj sensoroj. Ĝenerale, oni povas realigi la procezon tiel: Tiuj sep elementoj reprezentas la distancan sondadon kiel procedon de komenco al fino.
Geometriaj efikoj
Hazardaj kaj ne-hazardaj (sistemaj) eraroj okazas dum la ricevado de radiitaj datenoj. Kelkaj kialoj kaŭzas erarojn, kiel suna angulo, angulo de sensilo, alteco de sensilo, padlongeco kaj dekliveca malĝustaĵo de la tera rotacio. Malfunkciaĵoj en la sensilo dum la datenkolektado kaj la movado de la platformo estas ceteraj fontoj de eraroj. Rotacio ĉirkaŭ ĉiuj aksoj povas krei erarojn de kelkmil metroj, depende de la alteco kaj la distingivo de la sensilo. Geometriaj korektadoj plejofte estas farataj per reskanado de bildo. Tio estas procedo kiu ŝovas kaj rekalkulas la datenojn. La plej ordinaraj metodoj inkluzivas la utiligon de surfacaj kontrolpunktoj, la aplikadon de matematika modelo aŭ reskanadon laŭ la plejproksim-najbara aŭ la kubokonvolvaĵo-metodo.
Korektado de empiriaj modeloj
Mezuritaj aŭ empiriaj datenoj kolektitaj sur la surfaco, kiam la sensilo superpasas, permesas komparadon inter surfacaj kaj sensilaj reflekteco-mezuroj. Karakterizaj datenkolektoj inkluzivas aŭ spektrajn mezuradojn de elektitaj objektoj ene de la sceno aŭ la teston de la atmosferaj ecoj dum la sensil-uzado. Poste, la empiriaj datenoj estas komparataj kun la bilddatenoj por interpoli adekvatajn korektaĵojn. Empiriaj korektaĵoj havas kelkajn limigojn, inkluzive de kostoj, disponebleco de spektraj mezuriloj, videbleco de celoregio kaj ampleksa preparado. Estas krite, ke la kampa spektrodatenkolektado okazu samtage kaj sammomente kun la superpaso de la satelito, kiu kolektas radiadajn datenojn. Tio postulas konon de la pado de satelito kaj ĝia revizita tabelo. Koncerne arkivitajn dataojn, kolekti kampajn mezuraĵojn estas ekskluzivita. Tiuokaze, matematika modelo aŭ meteologaj arkivoj devas kompletigi la korektaĵon.
Matematikaj modelkorektoj
Alternative, matematikaj korektoj dependas de taksataj atmosferaj parametroj por la sceno. Tiuj inkluzivas videblecon, humidecon kaj la procentecon kaj tipon de iu ajn substanco en la atmosfero. Datenvaloroj estas uzataj por difini la atmosferparametrojn. Poste, tiun tipon de modelo eblas kompletigi per helpo de programoj, kiaj 6S, MODTRAN kaj ATREM.
Interagoj de energio kun la tera surfaco
Elektromagneta energio atinganta la celon estas absorbata, tralasata kaj reflektata. La proporcioj dependas de kompozicio kaj teksturo de la cela surfaco. Distanca sondado ofte koncernas reflektitan energion.
Historio
Distanca sondado devenas de armea rekognoskado. Ofte estas pravigite, observi movojn de batalantoj de alta vidpunkto kiel monto aŭ turo. Ekde la komenco de aviado, ŝanĝiĝis la perspektivo al vidpunkto de supre. Por tio komence ankoraŭ servis balonoj kaj homaj observantoj kun skizbloko, poste aeroplanoj kun aerbildaj fotiloj. La aerbildojn relative rapide eblis interpreti, sed ja la rezulto ofte dependis de la observanto. Nuntempe, kun satelitplatformoj kaj diversaj bildigiloj kaj spektrometroj, la datenojn oni povas procezi per komputiloj.
László Lázár (kuracisto)
LÁZÁR László (la:za:r) estas rumanihungara kuracisto, nevropatologiisto naskita en Lueta la 5-an de februaro 1925.
Kariero
László Lázár diplomiĝis en Târgu Mureș (1950), doktoriĝis en Bukareŝto (1966). Li instruis en OGYI de Târgu Mureș, poste li estis esploristo same tie. Li estis stipendiulo en pluraj germanaj universitatoj (1974).
Návarov
Návarov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zlatá Olešnice en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudokcidente de Zlatá Olešnice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 7 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Návarov situas en katastra teritorio Lhotka u Zlaté Olešnice kun areo 4,27 km².
En la vilaĝo troviĝas fervoja haltejo Návarov sur fervojlinio Železný Brod - Tanvald.
Eugen Macko
Eugen MACKO [Ojgn Mako] (naskiĝis en 1943 en Szabadka) estas germana esperantisto.
Li studis konstruteknikon je la Universitato de Beogrado, sed laboris nur 3 jarojn kiel konstruinĝeniero en Germanio. Tuj poste li studis filozofion, internacian politikon kaj socipsikologion ĉe la Munkena Universitato. Li ekzercas jogon ekde la infanaĝo kaj fariĝis joginstruisto laŭ la normoj de la Eŭropa Jogo-Unio (EYU).
Li esperantistiĝis post la sperto de la internacia etoso en la 74-a UK 1989 de Brajtono.
Li estas vicprezidanto de la Federacio de EDE (Eŭropo - Demokratio - Esperanto) ekde 2007 kaj same vicprezidanto de ĝia germana sekcio Europa - Demokratie - Esperanto ekde 2008.
Distingoj
La 6-an de decembro 2012 Prezidento de Pollando Bronisław Komorowski dekrete atribuis al li la altan ŝtatan ordenon: Kavaliran Krucon de la Ordeno de Merito por Respubliko Pollando pro la popularigo de Esperanto kiu estas la akiraĵo de pola kulturo. La proponon por tiu grava distingo faris Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto. La enmanigo de la kruco okazis en la Grandpolia Vojevodiejo en Poznano la 25-an de marto 2013 kien la Kavaliro de la Ordeno Eŭgeno Macko estis invitita kiel honora gasto. La Kavaliran Krucon de la Ordeno de Merito por Respubliko Pollando persone enmanigis la Vojevodo de Grandpolio Piotr Florek (vidu la foton: http://poznan.uw.gov.pl/fr/node/6647</ref).
Donceni
Donceni [donĉenj] (Dancsfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sebiş al kiu ĝi administracie apartenas. En 1910 ĝi havis 347 loĝantojn (rumanoj), en 1992 192. Ĝia unua skriba mencio estas en 1439. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Eisenberg (Turingio)
Eisenberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio, kaj estas la administra centro de la distrikto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 11451 loĝantojn.
El la originoj ĝis 1900
Atestite datumas la radikoj de la urbo en ŝtonepoko. Burgo Eisenberg estis antaŭula de la nuna kastelo. Ĝin konstruigiis en la 12-a jarcento margrafo de Meißen. En la 16-a jarcento ĝi alikonstruigis; sub duko Kristiano ĝi ricevis sian nunan aspekton (ĝis 1692). En la urbokvartalo Kursdorf estas tumulo-loko ĉe Malnova strato kiun militistoj sovetiaj damaĝis bedaŭrinde. En Jagen 88 estas du tumuloj de la juna ŝtonepoko.
Ĉirkaŭfortikaĵo ekzistis jam en 1171. En 1219 klostro de la benediktaninoj el Zwickau alilokigitis tien ĉi; la meblaro estis de la aŭgustenana konvento kiu translokigitis malmulte antaŭe disde Camburg al Zwickau. En 1219 Eisenberg nomitis jam civitas kaj el 1256 oni jam konas la nomojn de pluraj burĝoj. Ekde la 13-a jarcento surlokis landgrafaj ministroj.
En 1450 en la kuro de la Saksia interfrata milito la Jakobo-kapelo - en la nuna ŝtata forstujo Hainspitz - detruitis laŭdire. La ŝtonojn oni uzis je la fino de la 16-a jarcento por starigi la kirkon en la nuna kvartalo Saasa kaj la Hundertmark-domo ĉe la ĉefa bazarplaco. Restaĵoj kapelaj videblis ĝis la 18-a jarcento. En 1485 Eisenberg, parto de elektoprinca Saksio venis okaze de la Lepsika separokontrakto en la manojn de la Ernestidoj. En 1524 enkondukitis Reformacio kaj inter 1681 kaj 1707 la urbeto estis eĉ rezideja de la Duklando Saksio-Eisenberg. Poste ĝi apartenis al Saksio-Altenburg. Ankaŭ la Distrikta administradujo ajzenberga havis siajn ejojn en Eisenberg.
En 1880 konstruitis fervojlinio ĝis Crossen an der Elster kaj en 1905 uesten ĝis Neuengönna-Porstendorf. La laste menciita funkciis ĝis 1969, la parto ĝis Crossen almenaŭ ĝis 1999. La trakoj forigitis kaj la tuto estas nuntempe ciklovojo.
1900 ĝis nun
Dum nazia tempo estis enregione etaj grupoj da socialdemokratoj kaj komunistoj kiuj rezistadis: rondoj ĉirkaŭ Heinz Schubert kaj Friedrich Singer disdonis kontraŭnaziajn skribaĵojn. Minimume 326 punlaboristoj laboris en la urbo dum la Dua mondmilito (ekz. en la industrioj armilfara, lignoprilbora, meblofara, ŝufara, ledaĵfara, metalprilabora, ilarfara, ĥemiindustria). En 1974 renovitis memorigaĵo ĉi-priea.
En la 9.2.1945 koliziis en la aerspaco inter Jena kaj Eisenberg du bombaviadiloj de la Usona Armeo. La plejmulto de la ekipo mortis. Antaŭkraŝe oni terensendis ankoraŭ la bomojn. En la 9.4.1945 atakitis efektive la stacidomo; ankaŭ loĝdomoj trafitis. Liberiĝo fare de la nazia diktaturo fare de la usonanoj estis en la 13.4.1945 antaŭ okupiĝo fare de la Ruĝa Armeo ekde julio 1945. Je la komenco de la 1950-a jaroj iĝis kontraŭkomunisma rezistadgrupo nome Eisenberger Kreis kiu vidis sin en la tradicio de kontraŭfaŝisma agado. En la 25.10.1989 okazis preĝo por la paco en plenŝtopita Lutera salonego antaŭ ekmarŝo tra la urbo. La spektaklo ripetitis ĉiun merkredon.
En Eisenberg estas la centra bonvenigcentro de la Liberŝtato Turingio por rifuĝintoj kaj azilpetantoj el la tutoa mondo. La konstruaĵo konstruitis en 1870 kiel kolbasfabriko kaj estis poste oldulejo, lazareto, kazerno, policejo kaj hejmo por la (malmultaj!) okcidentgermanaj azilpetantoj en GDR. Je alfino de 2013 estis ene pli ol kvin centoj da homoj.
Demografio
La interesa demografia evoluo de Eisenberg jenas: Datenfonto ekde 1994: Thüringer Landesamt für Statistik
Promeneto traurba
Ĝis 1524 ekzistis en Eisenberg Kruco-monaĥinejo kion atestas hodiaŭ nur stratonomo. Arkitekturemuloj ŝatas viziti la Kastelan kirkon (germane: Schloßkirche) el la 17-a jarcento. Ĝ nombriĝas inter la plej belaj kaj imponaj kastelaj kapeloj barokaj en Turingio. La kombino inter altaro, ambono kaj orgeno perfektas. Krome fascinas la stukaĵoj enaj. La Kastelo Christiansburg, kie estis hodiaŭ oficejoj distriktaj, kun sia kastela parko ankaŭ apartenas al tiu ĉi ensemblo. Ĉe la piedo de la kastelo troviĝas herboĝardenego alloga por botanikemuloj kaj ripozumserchantoj.
En la historia kerno estas bela bazarplaco kun elstare belaj burĝaj domoj el la jarcentoj 16-a, 17-a kaj 18-a. Urbodomo kun okangula turo kaj la superintendantejo kiel ankaŭ la Klötzner-domo kun la urbomuzeo menciindas. Kompletigas tiun belecon aranĝan la malfrugotika paroĥuja Kirko Sankta Petro kaj la Puto de la maŭro. La Bestoĝardenon de Eisenberg fondis la pianokonstruisto Felix Geyer, kiu starigis sur sia propra bieno ĝardenon belan kun maloftaj kreskaĵoj kaj fantaziaj ejoj. Bedaŭrinde ne tuto konserviĝas, nek de la ejoj nek de la plantoj. Sur areo de 2,5 hektaroj vivas ĉirkaŭ 350 bestoj de 50 specoj.
Geografio/geologio
Eisenberg troviĝas en al aero de la sandŝton-tavolo de Saale-Elster en ne tro alta monteta pejzaĝo, kies flaŭro konsistas parte el arbaroj foliaj kaj pinglaj. Geologie superpotencas bunta grejso. Eisenberg plejparte kuŝas sur altebenaĵo kiu etendiĝas sur ĉ. 275 metroj de oriento al okcidento. Sude kaj norde supraĵo tuj deklivas en du valojn en kiuj fluas la torentoj Malzbach kaj Raudabach. Nordokcidente troviĝas Reuche, altaĵo el konkokalko kun arbaroj kiu fine iĝas agra montetaro.
Klimato
La averaĝa pluvo de la jaroj inter 1961 kaj 1990 estis laŭ la mezurstacio ajzenberga 646 mm: tio estas malpli ol la tutgermana meznombro ekster la monatoj aprilo kaj aŭgusto. La plej seka monato estas februaro, la plej malsekaj junio kaj aŭgusto.
Viljĥivĉik
Viljĥivĉik ukraine Вільхівчик, ruse Ольховчик [olhovĉik], slovake Vulchovčik, hungare Vulchovcsik, Olhovcsik [vulhovĉik, olhovĉik] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv, en municipo de Vilĥivci.
Situo
Viljĥivĉik situas laŭ traira flankovojo.
Boock
Boock havas diversajn signifojn:
Rauzan
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Rausan - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Grekaj ciferoj
Grekaj ciferoj estas cifera sistemo por skribi nombrojn uzante literojn de la greka alfabeto. En moderna Grekio, ili estas ankoraŭ uzataj por vicordaj numeroj, en similaj okazoj en kiuj romaj ciferoj estas uzataj en multaj latinliteraj lingvoj. Normale, en Grekio, oni uzas por nombroj la t.n. arabajn ciferojn, kiuj estas kutimaj ankaŭ en Esperanto.
La sistemo estas kvazaŭ-dekuma kaj skribata per literoj de la greka alfabeto. Aparta litero estis asignita al ĉiu el la nombroj 1, 2, ... 8, 9, 10, 20, ... 80, 90, 100, 200, ... 800, 900. Por ricevi la valoron de nombro, oni adiciu la valorojn de ĉiuj signoj uzataj en la nombro.
La sistemo postulas 27 literojn, tiel la 24-litera greka alfabeto estis etendita per uzo de tri arkaikaj literoj: digamo ϝ, ankaŭ uzata estas stigmo ϛ aŭ, en novgreka lingvo, literkombino στ por 6, kuoppo ϟ por 90, kaj sampio ϡ por 900. . Por distingi ciferojn de literoj ili estas sekvitaj per la κεραῖα (keraia) - insekta anteno''), simbolo simila al akuta signo (Unikoda U+0374).
Por prezenti nombroj inter 1000 kaj 999999 la samaj literoj estas uzataj por miloj, dekoj da miloj, kaj centoj da miloj, kaj la maldekstra keraia (Unikoda U+0375, ‘greka suba numerala signo’) estas metata antaŭ litero uzata por miloj por distingi ĝin de la norma uzo.
Ekzemple:
En novgreka lingvo, majusklaj literoj estas kutime uzataj por nombroj, ekzemple Φίλιππος Βʹ = Filipo la 2-a (Makedonio).
Historio
Antaŭ ekigo de uzo de la greka alfabeto, la liniaj skriboj A kaj B uzis malsamajn sistemojn kun simboloj por 1, 10, 100, 1000 kaj 10000: | = 1, – = 10, ◦ = 100, ¤ = 1000, ☼ = 10000.
La plej frua greka alfabeta sistemo de ciferoj estas simila al romiaj ciferoj, kiuj deriviĝis de ĝi. En la sistemo estas Ι = 1, Π = 5, Δ = 10, ΠΔ = 50, Η = 100, ΠΗ = 500, Χ = 1000, ΠΧ = 5000, Μ = 10000 kaj ΠΜ = 50000.
La sistemo simila al la romiaj ciferoj estis anstataŭigita per pli nova alfabeta sistemo de grekaj ciferoj ekde la 4-a jarcento a.K..
Nulo
Antikvogrekaj astronomiistoj kreis surbaze de alfabetaj grekaj ciferoj sesdekuman pozician ciferecan sistemon per limigo de maksimuma valoro en ĉiu pozicio je 59 kaj inkluzivo de speciala simbolo por nulo, kiu estis ankaŭ uzata sole simile al la moderna nulo, ne nur kiel simpla ŝtopaĵo. Tamen, la pozicioj estis kutime limigita al la frakcia parto de nombro - minutoj, sekundoj, triaj, kvaraj, kaj tiel plu, ili ne estis uzataj por la entjera parto de nombro. Ĉi tiu sistemo estis verŝajne adaptita surbaze de babilonaj ciferoj per Hiparko en proksimume -140. Ĝi estis tiam uzita per Ptolemeo en proksimume 140, Theon de Aleksandrio en proksimume 380, kaj Hipatia (filino de Theon, mortis en 415).
La greka signo por nulo ŝanĝis kun tempo. La simbolo uzita en la 2-a jarcento estas tre malgranda cirklo kun streko supre je kelkaj diametroj longa, finiĝanta je ambaŭ finoj diversmaniere. Poste, la streko mallongiĝis al nur unu diametro, simile al omikrono kun la supra streko ō, kiu estis ankoraŭ uzata en malfruaj mezepokaj arabaj manuskriptoj kiam alfabetaj ciferoj estis uzataj. Sed la supra streko ne estis desegnata en bizancaj manuskriptoj, kaj la nulo tie aspektis kiel ο (omikrono).
Iuj el la veraj nuloj de Ptolemeo aperas en la unua linio de ĉiu el liaj eklipsaj tabeloj, kie estas mezurata la angula distanco inter centro de la Luno kaj centro de la Suno por sunaj eklipsoj aŭ la centro de la Tera ombro por lunaj eklipsoj. La nuloj estas en formo 0 | 0 0. La vertikala streko | indikas ke la entjera parto maldekstre de ĝi estis en aparta kolumno markita en la tabeloj kiel ciferoj (ĉiu de kvin arko-minutoj), la frakcia parto estis en la sekva kolumno markita kiel minutoj de mergo, kun signifo de sesdekonoj kaj tridek-ses-centonoj de cifero.
Pli grandaj nombroj
Grekoj ankaŭ uzis nocion miriado por 10000 (Μʹ) kaj la miriado da miriadoj por cent milionoj 108 (ΜΜʹ). Arkimedo proponis plibonigitajn manierojn por skribi pli grandajn nombrojn, inter ili kvanto de grajnoj de sablo en plaĝo, kaj kvanto de grajnoj de sablo en ĉiuj plaĝoj en ĉiuj mondoj en la universo.
Etel Adnan
Etel Adnan (إيتيل عدنان), naskiĝis la 24-an de februaro 1925 en Bejruto, Libano, mortis la 14-an de novembro 2021 en Parizo, Francio , estis libana-usona poeto, ĵurnalisto, eseisto kaj bildartisto kiu verkis ĉefe en la franca, sed ankaŭ en la angla.
Biografio
La patrino de Adnan estis kristana grekino kaj ŝia patro estis islamana siriano. Kvankam ŝi kreskis parolante la grekan kaj turkan en ĉefe arablingva komunumo, ŝi estis edukita en francaj monaĥejaj lernejoj kaj en la franca lingvo. Tial ŝi skribis siajn fruajn verkojn en la franca. Adnan loĝis en multkultura kaj plurlingva medio, kie ideoj estas formitaj pere de la lingvo en kiu ili estas konceptitaj. Dum vizito al la kultura centro Pompidou en Metz, Francio, ŝi proponis ke iun tagon formeti "ĉiujn pentraĵojn kaj skulptaĵojn por sole montri manuskriptojn el malsamaj epokoj kaj en malsimilaj lingvoj".
Ŝi ankaŭ instruis en Usono. Adnan loĝis en Parizo kaj Sausalito, Kalifornio.
Verkaro
Krom poemoj kaj verkado por gazetoj kaj teatro, ŝi verkis ankaŭ librojn ĉefe en la angla kaj franca lingvoj.
Ŝia plej internacie konata romano nomiĝas Sitt Marie Rose kaj temas pri la libana civila milito. En 1984 ŝi ankaŭ verkis la libron "To Write in a Foreign Language" (Verki en fremda lingvo), poste eldonita en antologio kun la sama titolo, aperinta ĉe la eldonejo Unheard Words de Mineke Schipper kaj en Britio de la eldonejo Allison & Basby. Sennome- de intervjuo kun Etel Adnan pri ŝia romano, Sitt Marie Rosen "Outside the tribe"
Vidaj artoj
En la 1960-aj jaroj, ŝi komencis integri araban kaligrafion en siajn artaĵojn kaj en siajn librojn, kiel en Livres d'Artistes [Libroj de artisto] kiu rememorigas tiujn, kiuj sidas dum horoj kopiante vortojn el araba gramatika libro, sen klopodi kompreni la signifon de la vortoj. Ŝia arto estas tre influita fare de la fruaj hurufiyya artistoj; inkluzive de la iraka artisto Jawad Salim, palestina verkisto kaj artisto Jabra Ibrahim Jabra kaj la iraka pentristo Shakir Hassan al Said, kiuj malaprobis okcidentan estetikon enkondukante novan artan ĝenron kiel moderna sed daŭre ligita al tradicia kulturo, amaskomunikilaro kaj teknologio.
Inspirite per japanaj falditaj broŝuroj, Adnan ankaŭ pentras pejzaĝojn sur faldeblaj ekranoj kiuj povas esti "vastigitaj en spacon kiel memstaraj desegnaĵoj".
Važecká jaskyňa
Slovakio > Geografio de Slovakio  > Slovakaj grotoj  > Važecká jaskyňa (Groto de Važec)
Groto de Važec troviĝas en la orienta parto de Malaltaj Tatroj, ĉe la rando de la karakteriza vilaĝo Važec. Enirejo troviĝas en la alteco de 784 m super marnivelo. La groton malkovris en la jaro 1922 naskiĝdevenanto de Važec Ondrej HÚSKA, tiutempe studento de arbara lernejo. Por publiko ĝi estis alirebligita en la jaro 1928. La groto kreiĝis en malhelaj meztriasaj kalkoŝtonoj per erozia kaj korozia agadoj de atmosfera akvo kaj per surfacaj akvoj de la rivero Blanka Váh, kiuj apudsfere de tektoniaj likoj pere de alfluinta granita materialo kreigadis la grotajn areojn. Sedimentado en la rotaj areoj okazis en tri fazoj dum pluraj evolu-eraoj. La groto, eĉ se aree pli malgranda ol ceteraj alireblaj grotoj en Slovakio, elstaras per bunteco de gutŝtona ornamaĵo, kiun kreis diverskoloraj stalagmitoj, stalaktitoj kaj sintraj lagetoj. Al la plej belaj areoj apartenas Lageta halo, Halo de Húska, Galerio, Juvelejo kaj ceteraj. La Groto de Važec estas unu el la plej konataj eŭropaj lokigoj de trovaĵoj de ostoj de la grota urso (Ursus speleaus), kiuj en la granda aro troviĝas en la aluvioj de la koridoro, nomita Ostejo. La konata longeco de la groto estas 530 m. Por la publiko estas alirebligita komfortira trarigard-teritorio en longeco de 235 m. Alirebleco al la groto estas simpla, rilate al avantaĝa situo proksimece de Altaj Tatroj, de la ŝtata aŭtoŝoseo Žilina – Poprad, deflankiĝe al la vilaĝo Važec.
Terany
Terany, hungare Terény [terEnj], germane Terin estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La hungaroj uzis ankaŭ loknomon Hontterény.
Situo
Terany situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dudince-Krupina. La lasta urbo troviĝas je 24 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam antaŭ la hungara dominado. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1298 en formo "Teryan", (poste ankaŭ aparta vilaĝo "Kysterien" (=Malgranda-terien), kiu poste iĝis Alsóterény). En 1715 oni komputis tie 19 domojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 235 vilaĝanoj en 39 domoj, apude 299 vilaĝanoj en 29 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóterény (=Suba T.) 211, en Felsőterény (=Supra T.) 310 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Terany 747 homoj, (704 slovakoj).
Derk Wiersum
Derk Wiersum (naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1975 en Amsterdamo, mortis la 18-an de septembro 2019 en Amsterdamo) estis nederlanda advokato.
Kariero
Wiersum studis inter 1995 kaj 2001 nederlandan juron kun specialigo pri kriminala juro ĉe la Regna Universitato de Groningen, kie li estis membro de Vindicat. Li komencis sian karieron ĉe Van Gessel Advocaten. En 2003 li estis ĵurita kiel advokato. Li komencis entreprenon kun Bart Stapert kaj fokusiĝis je gravaj krimoj. Post lia foriro ĉe Blaauw advocaten en Harlemo, kie li laboris ekde 2017, li starigis komence de 2019 propran advokato-oficejon en Amsterdamo.
Wiersum defendis interalie la ĉefatestanton Nabil B., en la tiel nomata Marengo-proceso pro kvin murdoj kaj pluraj provoj murdi, pri kio oni suspektas 16 membrojn de la bando de la fuĝanta drogkrimulo Ridouan Taghi.
Krom tio li estis juĝisto-anstataŭanto ĉe Rechtbank Zeeland-West-Brabant en Breda kaj kasisto de Stichting Rechtshulp Terdoodveroordeelden.
Morto
Wiersum estis mortpafita la 18-an de septembro 2019 surstrate en Amsterdamo.
Nova Upsalo
Nova Upsalo (svedlingve Nya Upsala, anglalingve New Upsala), estis skandinava kolonio fondita en la 1840-aj jaroj proksime al Pine Lake, en Viskonsino (Usono). La malgranda komunumo, nomita laŭ la sveda urbo Upsalo, estis kreita de Gustaf Unonius, kaj estis alikonita kiel la "kolonio Pine Lake". Ĝi situis apud la hodiaŭa loko de la viskonsina urbo Merton, en la norda parto de la kantono Waukesha.
La kolonianoj interalie celis krei universitaton, por omaĝi la universitaton de Upsalo.
La Karavano
La Karavano estas verko de  Wilhelm Hauff, esperantigita el la germana de J. W. Eggleton. Tiu ĉi traduko aperis 107-paĝa en Londono danke al Brita Esperantista Asocio, en la jaro 1910. Sekvis dua eldono en 1921.
Karageno
Karageno  estas kolektiva esprimo de grupo de longĉenaj karbonhidratoj, kiuj troviĝas en ruĝalgaj ĉeloj. Temas pri anjonaj hidrokoloidoj, kiuj malsamas laŭ ilia kemia strukturo. La diversaj tipoj malsamas en la procentaĵoj de galaktozo kaj 3,6-anhidrogalaktozo respektive nombro de la sulfatgrupoj. De komerca signifo estas κ-, ι- kaj λ-karagenoj.
Farado
Por fari karagenon el ruĝaj algoj la algoj estas lavitaj kaj poste kuiritaj en alkala solvaĵo. Tiu proceso povas daŭri ĝis 48 horojn.
Tipoj
Oni ĉefe bezonas κ-, ι- kaj λ-karagenon.
Uzado
En la nutraĵindustrio karageno estas bezonata kiel ĝeligilo por ŝveltigaj produktoj kaj en viandaj produktoj (ekzemple kolbaso), kaj kiel dikiĝa substanco en marmeladoj, bebonutraĵo, laktaj produktoj, glaciaĵoj kaj desertoj. Karageno ankaŭ estas uzata por forigi malklarecon en la vino.
En la EU karageno estas permesata kiel manĝaj aldonaĵoj kaj dikigaj aldonaĵoj kun la numeroj E 407. Karageno ankaŭ estas uzata en la kosmetika industrio (dentkremo). Laŭ la eŭropa bio-dekreto karageno estas uzata ankaŭ en bio-nutraĵoj.
Regiono Andiĝono
La regiono Andiĝono, Andiĝona regiono aŭ provinco Andiĝono (Andijon viloyati, antaŭe cirile Андижон вилояти [Andiĝon vilojati]), estas administra regiono de Uzbekio, situanta en la orienta parto de la lando, kies ĉefurbo estas la samnoma urbo Andiĝono. Aliaj gravaj urboj estas Asaka (en la sovetunia epoko Leninsk), Xonobod [Ĥonobod], Shahrixon [Ŝahriĥon] (en la sovetunia epoko Moskovskij), kaj Korasuvo. Inter ĝiaj naturaj rimedoj troviĝas deponejoj de nafto, tergaso, ozokerito kaj kalkŝtono.
(13043) 1990 QT4
(13043) 1990 QT4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Eleŭziso
Eleŭziso estas greka urbeto kiu situis ĉirkaŭ tridek kilometrojn nordoriente de Ateno. Ĝi estis agra komunumo, produktanta tritikon kaj hordeon. Tie okazis, ĉiujare, la plej fama religia manifestacio de la Helenio, la Eleŭzisaj Misteroj.
Pontifika Gregoria Universitato
Pontifika Gregoria Universitato, sigle PUG, estas unu el la eminentaj universitatoj regataj de la Jezuitoj kaj dependanta de la Sankta Seĝo en Romo.
Kanuroj
La kanuroj estas etno, kiu vivas en la nordokcidento de Niĝerio kaj en partoj de sudorienta Niĝero. Ilia setlejo do estas la regiono okcidente de la Ĉada Lago.
Laz (Arad)
Laz (Arad) (hungare: Déznaláz) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sebiş administracie apartenanta al komunumo Dezna. En 1910 ĝi havis 563 loĝantojn (rumanoj), en 1992 114. Ĝia unua skriba mencio estas en 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Kanuroj
Ilia tutnombro estas proksimume 4 milionoj da homoj.
Pontifika Gregoria Universitato
Historio
La unua kerno de tiu Studcentro estis establita de sankta Ignacio de Loyola, fondinto de la Kompanio de Jesuo, en 1551, ĉe deklivo de Monteto Kapitolo en Romo, en la Placo Aracoeli kaj oni ĝin nomis Roma Kolegio.
Kanuroj
La etnogenezo de la Kanuroj klariĝas per la longa ekzisto de la ŝtato Kanem-Bornu kaj precipe de ties partoŝtato Bornu.
Pontifika Gregoria Universitato
Historio
En 1581 papo Gregorio la 13-a volis donaci novan sidejon de la kolegio de Jezuitoj, kaj komisiis la arkitekton Bartolomeo Ammannati konstrui novan establon pli grandan kaj ne multe foran el la antaŭa, kiu estis inaŭgurita la 28an de oktobro 1584. La pontifika suvereno, do, estas konsiderata la fondinto kaj la patro de la Roma Kolegio kiu estis dividita en du partojn: la Gregoria Kolegio kaj la Gregoria Universitato.
Agno TI
-
Pontifika Gregoria Universitato
Historio
En 1773, jaro de la forstrekado de la Kompanio de Jesuo, la universitato estis konfiskita kaj asignita al la sekulara roma kleriklaro, poste, la 17-an de majo 1824, redonita laŭ dekreto de la papo Leono la 12-a.
La Cabrera (Leono)
Temas pri montara zono inter 600 kaj 2122 metrojn super marnivelo. Ties teritorio enhavas, laŭ informo de 2007, areon de 127 687 ha kaj inkludas 7 municipojn, el kiuj la plej vasta estas Truchas (301,38 km²).
Estas rivero Cabrera.
Agno TI
Agno estas komunumo de la komunumaro Agno kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 4050 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Pontifika Gregoria Universitato
Historio
En 1873, la palaco estis konfiskita, kaj neniam pli redonita, fare de itala registaro kun ĉiuj ĝiaj dotaĵoj: la biblioteko, sciencaj kabinetoj kaj astronomia observatorio ktp. La universitato, senigita je sia sidejo, devis elmigri kaj dispartiĝi: tial, la universitata sekcio estis translokigita en la proksiman palacon Gabrielli-Borromeo, sidejon de la Germana-Hungara kolegio kaj la Kolegio, en 1879, en vilaon Peretti ĉe Termini, kiu fariĝos pliposte Instituto Massimo. La 4an de septembro 1873, papo Pio la 9-a atribuis al la universitato de Jezuitoj la titolon de Pontifika Gregoria Universitato de la Roma Kolegio kaj iom post iom ĝi reakiris sian pasintan akademian fizionomion kun ĝiaj diversaj studobjektoj.
Vracov (Plánice)
Vracov estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Plánice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Plánice. Estas ĉi tie registritaj 3 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis neniu loĝanto.
Agno TI
Geografio
Agno situas ĉe la alfluo de la rivero Vedeggio al la okicdenta brako de la Lago de Lugano, du kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Agno, Cassate, Mondonico kaj Serocca.
Pontifika Gregoria Universitato
Historio
Nun la universitato estas ĉiam regata de Jezuitoj kaj vizitata ordinare de 1500 studentoj ĉe fakultatoj de teologio, filozofio, kanona juro kaj Sociaj Sciencoj. Ĉe ĝi ankaŭ gastas la centro «Kardinalo Bea» kiu distingiĝas pro studoj pri judismo, kaj diversaj centroj por la interfaka esploro pri interreligia dialogo (kun aparta atento al la abrahamaj religioj), kies refleksoj vastiĝas tra la tuta mondo.
Eminentaj studuloj kaj profesoroj de la Pontifika Gregoria Universitato
Oni povas listigi 14 papojn, inter kiuj
Agno TI
Najbaraj komunumoj
La komunumo Agno limas en nordo al Bioggio, en oriento al Muzzano, en sudo al Magliaso, en sudsudokcidento al Neggio, kaj en okcidento al Vernate.
Pontifika Gregoria Universitato
Eminentaj studuloj kaj profesoroj de la Pontifika Gregoria Universitato
Inter la famaj vizitantoj 20 estis, postomorte, honoritaj per la sanktigo kaj 39 per la beatigo.
Vracov (Plánice)
Vracov situas en katastra teritorio Vracov u Číhaně kun areo 1,96 km².
Agno TI
Trafiko
Tra Agno pasas la kantona ĉefvojo n-ro 399 de Lugano al Ponte Tresa kaj la kantona ĉefvojo 398 de Ponte Tresa al Manno, kie ĝi kuniĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 2 al la montopasejo Monte Ceneri. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas 2 kilometrojn oriente de la komunumo en Muzzano. En Agno situas la internacia Flughaveno de Lugano. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la trama etspura fervojo de Lugano al Ponte Tresa, kaj per la liniŝipoj sur la Lago de Lugano.
Tonanitla
Tonanitla estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tonanitla. La komunumo nur kreiĝis en la jaro 2003. Pro tio ankoraŭ ne estas multaj statistikaj datoj.
Vracov (Plánice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1558.
Pontifika Gregoria Universitato
Eminentaj studuloj kaj profesoroj de la Pontifika Gregoria Universitato
Memorindas ankaŭ
Agno TI
Historio
La unua dokumenta mencio de Agno datiĝas el la jaro 818 Anium. La merkatoloko supozeble estis centro de romia kantono. Dum mezepoko la episkopo de Milano posedis fiŝkapatan rajton en Agno, kiun poste akiris la episkopo de Como kaj kiu tiam fariĝis privata havaĵo kaj en la jaro 1843 surbaze de kantona verdikto estis nuligita. En la dua duono de la 20-a jarcento Agno kiel la tuta regiono forte ekkreskis. Ek de la jaro 1980 ek de la flugplaco Agno ekzistis liniflugoj. En la jaro 1996 la aerodromo ricevis la flughavenan permeson kaj estis transformita al internacia flughaveno.
Kanuroj
La kanura lingvo apartenas al la okcidentsahara grupo ene de la nilo-saharaj lingvoj.
Pontifika Gregoria Universitato
Eminentaj studuloj kaj profesoroj de la Pontifika Gregoria Universitato
Citendas ankaŭ
Kanuroj
Subgrupo de la kanuroj estas la kanebuoj. Oni konjektas, ke la edukisto kaj framasonisto Anĝelo Soliman originis el la kanuroj.