cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo de Eĉmiadzin
Forigo
Dum la Granda Purigo kaj la radikalaj ŝtataj ateismaj politikoj fine de la 1930-aj jaroj, la katedralo estis "sieĝita institucio, ĉar la kampanjo estis ekstermanta religion". La subpremoj kulminis en 1938 kiam katolikoso Ĥoreno la 1-a estis murdita en aprilo de la NKVD. En aŭgusto de tiu jaro, la armena komunista partio decidis fermi la katedralon, sed la centra soveta registaro ŝajne ne aprobis tian rimedon. Izolita de la ekstera mondo, la katedralo apenaŭ plu funkciis kaj ĝiaj administrantoj estis reduktitaj al ĉirkaŭ dudek homoj. Laŭdire ĝi estis la sola preĝejo en soveta Armenio kiu ne estis kaptita de la komunista registaro. La disidenta kontraŭsovetia armena diocezo en Usono skribis, ke "la granda katedralo fariĝis kava monumento".
Antonio Correia Coimbra
António Correia C OIMBRA  (1930-1996), esperantisto ekde 13-jara aĝo, kiu prezidis Portugalan Esperanto-Asocion en ties tre sukcesa periodo inter 1985 kaj 1989, forpasis aŭguste de 1996 en Lisbono. Kiam post 23 jaroj de malpermeso la esperanto-instruado en 1971 denove fariĝis ebla en Portugalio, li tuj lanĉis kursojn en la lingvolernejo, kiun li direktoris.
Katedralo de Eĉmiadzin
Reviviĝo
Eĉmiadzin reviviĝis sub la regado de katolikoso Vazgen la 1-a ekde la periodo konata kiel la Ĥruŝĉov degelo meze de la 1950-aj jaroj, post la morto de Stalin. Arkeologiaj elfosejoj okazis en 1955–1956 kaj en 1959; la katedralo spertis gravan renovigon dum ĉi tiu periodo. Riĉaj diasporaj bonfarantoj, kiel Calouste Gulbenkjan kaj Alex Manoogian, finance helpis la renovigon de la katedralo. Nur Gulbenkjan disponigis 400,000 usonajn dolarojn.
Sendependa Armenio
En 2000 Eĉmiadzin spertis renovigon antaŭ la festoj de la 1700-a datreveno de la kristanigo de Armenio en 2001. En 2003 la 1700-an datrevenon de la konsekro de la katedralo estis festita de la Armena Eklezio. La Katolikoso Garegino la 2-a deklaris 2003 la Jaron de Sankta Eĉmiadzin. En septembro de tiu jaro akademia konferenco okazis ĉe la Pontifika Loĝejo. En 2006, samseksa paro festis neformalan geedziĝon en la katedralo Eĉmiadzin.
La plej nova renovigo de la katedralo komenciĝis en 2012, kun fokuso pri plifortigo kaj restarigo de la kupolo kaj la tegmento.
Arkitekturo
Hodiaŭ Eĉmiadzin "havas krucoforman planon kun centra kupolo, kvar memstaraj pilastroj kaj kvar elstarantaj absidoj duonrondaj interne kaj plurlateraj ekstere. La centraj pilastroj, krucformaj en sekcio, dividas la internan spacon en naŭ egalajn kvadratajn kupeojn.
Ekstera projektado
Aleksander Sahinjan deklaris, ke Eĉmiadzin havas unikan pozicion en la armena (kaj ne-armena) arkitektura historio, ĉar ĝi reproduktas trajtojn de malsamaj periodoj de armena arkitekturo. Laŭ Mack Chahin la konstruaĵo de la katedralo havas "grandegan arkitekturan intereson, precipe pro la multaj ŝanĝoj kaj aldonoj faritaj al ĝi ekde ĝia fondo. Tiel, nuntempe, la katedralo konstruas pli ol unu stilon de arkitekturo". Malgraŭ la fakto ke la katedralo estis renovigita multajn fojojn tra la jarcentoj kaj kelkaj ŝanĝoj estis faritaj en la 17-a kaj 19-a jarcentoj, ĝi konservas la formon de la konstruaĵo konstruita en 483/484. La konstruaĵo de la 5-a jarcento estas la kerno de la katedralo, dum la ŝtona kupolo, gvatturetoj, belfrido kaj malantaŭa etendaĵo estas ĉiuj pli postaj aldonoj. Gravuritaj sur la ekstero de la konstruaĵo estas ornamaj geometriaj kaj floraj ŝablonoj same kiel blindaj arkadoj kaj medaljonoj prezentantaj sanktulojn. Partoj de la nordaj kaj orientaj muroj de la origina konstruaĵo pluvivis.
La ekstera aspekto de la katedralo estis priskribita kiel severa, asketa , malstreĉa , kaj kiel "masiva kubo superita de faceta konuso sur simpla cilindro". Robert H. Hewsen skribas, ke ĝi estas "nek la plej granda nek la plej bela el armenaj preĝejoj", tamen "la ĝenerala impreso prezentita de la ensemblo inspiras, kaj armenoj tre respektas la konstruaĵon". James Bryce skribis, ke la katedralo estas "malgranda, tio estas kompare kun ĝia famo aŭ graveco". Paul Bloomfield, skribe por The Times, esprimis similan vidpunkton: "[la] katedralo, kvankam eta laŭ eŭropaj normoj, estas ege grava". Herbert Lottman skribis en New York Times artikolo el 1976 : "Kiel ĉiuj praaj armenaj preĝejoj, la katedralo estas karakterizita per senarmige naiva, konusforma spajro. Kun minimuma ornamaĵo, la konstruaĵo [...] estas solida ŝtona konstruaĵo, ĝiaj arkoj sobraj romanikaj kurboj".
Grekaj reliefoj
La norda muro de la katedralo enhavas du reliefojn, kiuj prezentas Paŭlon la Apostolo kaj Sanktan Teklan kaj krucon kun ĉiuj brakoj de egala longo kun grekaj surskriboj. Paŭl kaj Tekla estas reprezentataj en konversacio, Paŭl montriĝas sidanta sur krucgamba tabureto. Ĉi tiuj reliefoj estis datitaj de diversaj aŭtoroj inter la unua kaj sesa jarcentoj. Ŝahĥatunjan kaj Ghevont Aliŝan sugestis, ke ĉi tiuj reliefoj estis kreitaj antaŭ la invento de la armena alfabeto en 405. Art-historiisto Sirarpie Der Nersessian kredis, ke ili devenas de la kvina aŭ sesa jarcento. En lia analizo de la jaro 2012, Grigorjan skribis ke "ni povas insisti ke la tri reliefoj de la Katedralo de Eĉmiadzin estis kreitaj en la frua komenco, en 302-325." Laŭ Hasratjan ili estas la plej fruaj reliefoj sur la muroj de la katedralo kaj inter la plej fruaj eroj de kristana armena skulpta arto.
Interna aspekto
La fruaj freskoj ene de la katedralo estis restarigitaj en la 18-a jarcento. Stepanos Lehaci ilustris la belfridon en 1664. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj, armenaj pentristoj kreis freskojn de scenoj de la Malnova Testamento kaj armenaj sanktuloj. Naghaŝ Hovnatan pentris partojn de la interno inter 1712 kaj 1721. Liaj pentraĵoj sur la kupolo kaj la pentraĵo de la Dipatrino sub la altaro pluvivis ĝis hodiaŭ. Aliaj membroj de la elstara Hovnatanjan familio (Hakob, Harutjun kaj Hovnatan) kreis pentraĵojn tra la 18-a jarcento. Ilia laboro estis daŭrigita de la sekvaj generacioj de la sama familio (Mkrtum kaj Hakob) en la 19-a jarcento.
En la 1950-aj jaroj, la ŝtona planko estis anstataŭigita per alia el marmoro.
Pri armena arkitekturo
La projektado de la katedralo de Eĉmiadzin, klasifikita kiel "kvar-absida placo kun ciborio", kaj nomata Eĉmiatsnatip "Eĉmiadzin-tipo" en armena arkitektura historiografio, ne estis ofta en Armenio en la frua mezepoka periodo. La nun detruita preĝejo Sankta Teodora de Bagaran, de 624 ĝis 631, estis la nura konata preĝejo kun signife simila plano kaj strukturo de tiu periodo.
En la 19-a jarcento, dum arkitektura reviviĝo, kiu retrorigardis al la pasinteco de Armenio, la plano de la Katedralo Eĉmiadzin komencis esti rekte kopiita en novaj armenaj preĝejoj. Kelkaj rimarkindaj ekzemploj de tiu periodo inkludas la gaviton de la monaĥejo de Sankta Tadeo en norda Irano, kiu datiĝas de 1811 aŭ 1819 tra 1830, kaj la Katedralo Gazanĉecoc en Ŝuŝo, kiu datiĝas de 1868. Ĝia plano ankaŭ estis reproduktita en la armena diasporo. Unu ekzemplo estas la Armena Preĝejo de Bukareŝto, Rumanio, projektita de Dimitrie Maimarolu kaj konstruita en 1911–1912.
Pri eŭropa arkitekturo
Art-historiisto Josef Strzygowski, kiu estis la unua eŭropano, kiu ĝisfunde studis armenan arkitekturon, kaj kiu metis Armenion en la centron de eŭropa arkitekturo, sugestis, ke pluraj preĝejoj kaj kapeloj en Okcidenta Eŭropo estis influitaj de la katedraloj de Eĉmiadzin kaj Bagaran pro similecoj trovitaj ene de iliaj planoj. Laŭ Strzygowski, iuj ekzemploj de preĝejoj influitaj de Eĉmiadzin kaj Bagaran estas la preĝejo de la 9-a jarcento de Germigny-des-Prés en Francio (konstruita de Odo de Metz, probable armeno) kaj Sankta Satiro de Milano, Italio. Ĉi tiu vido poste estis subtenata de Aleksandre Sahinjan kaj Varazdat Harutjunjan. Sahinjan sugestis ke armena preĝeja arkitekturo estis disvastigita en Okcidenta Eŭropo en la 8a kaj 9a jarcentoj fare de la pavlikianoj, kiuj migris de Armenio en maso post amasa subpremado fare de la bizanca registaro dum la Ikonoklasma periodo. Sahinjan aldonis multajn aliajn mezepokajn preĝejojn en Eŭropo, kiel ekzemple la Palatina Kapelo de Akeno en Germanio, al la listo de preĝejoj influitaj de la katedraloj Eĉmiadzin kaj Bagaran kaj de bizancaj dekoraciaj artoj. Laŭ Murad Hasratjan, La dizajno de Eĉmiadzin disvastiĝis al Eŭropo per la Orienta Romia Imperio kaj servis kiel modelo, krom Germigny-des-Prés kaj Sankta Satiro, por la preĝejo Nea Ekklesia en Konstantinopolo kaj la preĝejoj de la monto Athos en Grekio.
Signifo
Dum multaj jarcentoj Eĉmiadzin estis la nacia kaj politika centro de la senŝtataj armenoj. Ĝi estis nomata "la fokuso de la ĉieaj armenoj". La loko kie sidas la katedralo Eĉmiadzin estas konsiderita "sanktigita grundo" en maniero simila al Templa Monto kaj la Ora Templo, por judoj kaj siĥoj, respektive. La Katolikoso Vazgen la 1-a nomis Eĉmiadzinon "la Templo de Salomono de la Armenoj". La katedrala komplekso estas ofte konata kiel "Armena Vatikano" aŭ eĉ "Armena Mekko" Ĉar la katedralo estis tiel grava por la disvolviĝo de la identeco de armenoj, pilgrimado al Eĉmiadzin estas "tiel etna kiel religia sperto". Usona ĵurnalisto kaj historiisto Francis Whiting Halsey priskribis la katedralon kiel "la plej zorge posedatan de la armena nacio" kaj "la fonto de tiu forto, kiu tenis ilin kune tra jarcentoj da persekutado, militado kaj masakro." la mararmea kapitano James Creagh elstarigis ĝian enorman rolon por la armena popolo en sia libro de 1880, skribante ke "La monaĥejo kaj katedralo de Eĉmiadzin povas, sen ajna troigo, esti priskribitaj kiel la koro de la armena nacio ".
Antaŭ la fondo de la Unua Respubliko Armenio kaj la oficiala nomado de Erevano kiel ĝia ĉefurbo en 1918, okcidentaj fontoj emfazis la politikan signifon de Eĉmiadzin. Libro de 1920 preparita de la Historia Sekcio de la Brita Fremda Oficejo agnoskis, ke Eĉmiadzin "estis rigardata kiel la nacia ĉefurbo de la armenoj". "Senigita de politika estro kaj eĉ politika ĉefurbo la [armena] popolo, almenaŭ kvincent jarojn, rigardis Eĉmiadzinon kiel la hejmon de sia popolo, la centro al kiu ili serĉis gvidon, senperfidan simpation, kaj praktikan helpon", skribis kimra ĵurnalisto kaj politikisto W. Llewelyn Williams en sia libro pri Armenio de 1916.
Mabel Evelyn Elliott, la direktoro de Armena Proksim-Orienta Fondaĵo, skribis pri la longviveco de la katedralo en 1924 :
Vojaĝantoj
Fruaj eŭropaj vizitantoj al Eĉmiadzin, kiuj donis priskribojn de la katedralo, inkluzivis Jean-Baptiste Tavernier (antaŭ 1668), Jean Chardin (1673), Joseph Pitton de Tournefort (ĉ. 1700), James Morier (1810) –16), Robert Ker Porter (1817-20), Friedrich Parrot (1829) , August von Haxthausen (1843), Moritz Wagner (1843), James Bryce ( 1876), H.F.B. Lynch. (1893).
Artistoj kaj humanistoj
Multaj elstaraj individuoj vizitis Eĉmiadzinon, inkluzive de rusa diplomato kaj dramisto Aleksandro Gribojedov (1828), rusa poeto Valerij Brjusov, Fridtjof Nansen (1925), armen-usona verkisto William Sarojan (1976), angla komponisto Benjamin Britten, rusa kantaŭtoro Vladimir Visockij, rus-usona poeto kaj eseisto Iosif Brodskij kaj multaj aliaj.
Religiaj gvidantoj
Gravaj religiaj figuroj kiel Patriarko Cirilo de Bulgario (1967), Ĉefepiskopoj de Canterbury Donald Coggan (1977) kaj George Carey (1993), Ilia la 2-a de Kartvelio (1997, 2003), Papo Johano Paŭlo la 2-a (2001), Bartolemeo la 1-a de Konstantinopolo (2001), Ignaco Zakka la 1-a (2002), Patriarko Cirilo de Moskvo (2010), Papo Francisko (2016) vizitis Eĉmiadzinon. Papo Francisko preĝis en la katedralo la 24-an de junio. Li nomis la katedralon "atestanto pri la historio de via popolo kaj la centro, de kiu radias ĝia spiriteco".
Ŝtatestroj
Gvidantoj de pluraj landoj, kiel Rusio (Vladimir Putin en 2005), Francio (Jacques Chirac en 2006 kaj Nicolas Sarkozy en 2011, Kartvelio (Miĥail Saakaŝvili en 2004, , Giorgi Margvelaŝvili en 2014), Rumanio (Emil Constantinescu en 1998), Libano (Michel Aoun , 2018), Germanio (Angela Merkel  , 2018), kaj reĝoj, kiel ekzemple Nikolao la 1-a de Rusio (1837) , Reĝo Mahendra de Nepalo (1958), , Karolo de Belgio (2013) vizitis la katedralon kiel parto de iliaj ŝtataj aŭ privataj vizitoj al Armenio.
Heredaĵa nomo
En 2000 Unesko aldonis la Katedralon de Eĉmiadzin, la preĝejojn Sankta Ripsime, Sankta Gajane, Ŝoghakat kaj la ruinita Katedralo Zvartnoc al la listo de Mondaj heredaĵo.
En 2002, la katedrala komplekso kun pli ol 50 monumentoj, inkluzive de multaj ĥaĉkaroj (krucŝtonoj) kaj tomboj situantaj ĉirkaŭ la katedralo, estis listigita de la Registaro de Armenio en la listo de historiaj kaj kulturaj monumentoj de la provinco Armaviro.
Relikvoj
La muzeo de la katedralo havas multajn ekspoziciaĵojn, inkluzive manuskriptojn kaj religiajn objektojn. Inter ĝiaj rimarkindaj ekspoziciaĵoj estas la Sankta Lanco, restaĵoj apartenantaj al Apostoloj de Jesuo kaj Johano Baptisto, kaj fragmento de la Arkeo de Noa.
Kulturaj bildigoj
La monata revuo Eĉmiadzin, la oficiala periodaĵo de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin fondita en 1944, prezentas la katedralon sur sia kovrilpaĝo kiel gazeta emblemo.
En la filmo (1991) Mayrig, reĝisorita de franc-armena direktoro Henri Verneuil, reala filmaĵo de la katedralo montriĝas kiam Azad Zakarjan, la ĉefa rolulo kaj filo de pluvivantoj de la Armena genocido, estas pridemandita pri sia fido en katolika lernejo.
Sovetunio kaj Armenio eldonis poŝtmarkojn prezentantajn la katedralon respektive en 1978 kaj 2009. La katedralo estas prezentita sur la averso de la 50.000- dram-monbileto (2001).
Kunlaborismo
La vorto datiĝas de 1871 kaj estas evoluo de la franca vorto collaborateur, kiu estis unue aplikita dum la napoleonaj militoj al francaj kontrabandistoj kun Britio.
Tsubasa Takeuchi
Tsubasa Takeuchi (竹内 翼, n. ) estas japana futbalisto.
Kunlaborismo
La nocio de Kunlaborismo (kun majuskla K|Ko) sekve estis multe uzata okaze de la Dua Mondmilito, ekzemple kun la reĝimo de Vichy, la Nacia Registaro de Vidkun Quisling en Norvegio aŭ Sociala Respubliko Itala simile estis en kelkaj aliaj landoj de germane okupita Eŭropo, escepto estis nur Pollando.
Tsubasa Takeuchi
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama.
Kunlaborismo
Francio: La reĝimo Vichy kunlaboranta kun Germanio dum la Dua Mondmilito
Fakte la regoteritorio de la registaro de Vichy nur ampleksis 60 procentojn de la teritorio de kontinenta Francio (vidu la apudan mapon) kaj la transmarajn teritoriojn. La resto de Francio estis administrata de nazie germania armeestro en Parizo, kaj la pleja nordo de la ŝtato (departementoj Nord kaj Pas-de-Calais) de germania armeestro en Bruselo. En la nazie okupita zono de Francio ĉiuj leĝoj de la reĝimo de Vichy nur ekvalidis, kiam la germana armeestro eksplicite jesis kaj subskribis ilin. Sed ankaŭ en la teritorio de la reĝimo de Vichy, la franca registaro fakte ne estis sendependa de la milite venkinta nazia Germanio: eblas nomi la Vichy-an reĝimon kolaboranto kaj satelita ŝtato de Nazia Germanio. Dum la jaroj 1940-44 la reĝimo de Vichy helpadis germanojn kaptadi judojn sur la teritorio de Francio, sume estis kaptitaj pli ol 60 mil judoj kaj senditaj per vagonaro al la koncentrejoj interalie al Aŭŝvico.
La ĉefa estis la Koncentrejo de Drancy aŭ transirejo de Drancy estis dum certa tempo fifama koncentrejo en la urbo Drancy 20 km nordoriente de Parizo, la loko de la gentekstermo en Francio, kie proksimume 65.000 precipe francaj judoj per fervojo estis transportataj en la ekstermejojn precipe en la nuntempa Pollando (Aŭŝvico kaj aliaj).
Proksimume 63.000 da ili estis murditaj aŭ mortis antaŭe pro la katastrofaj kondiĉoj de loĝado, transporto kaj pritrakto. Inter ili troviĝis ĉirkaŭ 6.000 infanoj. Nur 1.467 travivintoj estis liberigitaj, pere de sveda sendita kaj reprezentanto de la Ruĝa Kruco kune kun la Aliancitaj Militfortoj la 18-an de aŭgusto 1944. Naŭ el dek transportitaj francaj judoj estis deportitaj tra Drancy al Oriento. El la ĉirkaŭ 200.000 deportitoj, ĉirkaŭ 76.000 estis forkondukitaj de la nazioj. La koncentrejo, unue sub franca administracio, estis ekde la 2-a de julio 1943 gvidata de Alois Brunner, asistata de kvar SS-oficiroj. La franca personaro estis maldungita. Ili nomumis malliberigitojn kiel koncentrejan policon ("Membres du Service d'Ordre"). La ceteraj grandaj francaj kolektejoj por judoj troviĝis en la koncentrejo Royallieu en la departemento Oise, la transitejo Pithiviers (departemento Loiret) kaj, en la sama departemento, Beaune-la-Rolande. Post la germana okupado de Francio en majo kaj junio 1940, granda konstruaĵo, la Cité la Muette, unue planita kiel publika loĝkonstruejo, sed poste uzata kiel polica kazerno, estis konfiskita de la germana armeo Wehrmacht kaj transformita en la ĉefan malliberejon por judoj, sed ankaŭ por anoj de aliaj etnaj aŭ sociaj malplimultoj.
Kiel aliaj malliberejoj en Francio, la transira koncentrejo Drancy estis starigita laŭ ordono de la okupadforto sub respondeco de la alta SS-policgvidanto kaj estis submetita al la kontrolo de la SS ĝis julio 1942 sub Theodor Dannecker, ĝis junio 1943 Heinz Röthke kaj ekde la 3-a de julio Alois Brunner. Ĝi estis elektita pro sia proksimeco al la granda stacidomo. La koncentrejo estis malfermita post homĉasado kontraŭ parizaj judoj en aŭgusto 1941, kiam 4.000 homoj estis arestitaj. Pluaj ondoj de arestoj kontraŭ judoj estis faritaj de la franca polico laŭ decido de la Reĝimo de Vichy de marŝalo Philippe Pétain ekde 1941 ĝis 1944 ne nur en la okupata zono, sed ankaŭ en la "neokupata" suda zono. Tiuj direktiĝis ankaŭ kontraŭ la judoj fuĝintaj el Germanio kaj Aŭstrio al Suda Francio, kiuj en koncentrejoj atendis sian vizon, sian ŝipvojaĝon aŭ sian eliron en landon sen persekutado (plej ofte Usono aŭ Meksiko, Kubo, Ĉinio aŭ transiran vizon por Hispanio aŭ Portugalio.
La koncentrejo en Drancy estis kvaretaĝa U-forma konstruaĵo ĉirkaŭ proksimume 400 m longa, proksimume 40 m larĝa interna korto de la arĥitektoj Marcel Lods kaj Eugène Beaudoin, origine konceptita por 700 homoj, en kiu tamen, dum sia kulmina tempo, pli ol 7.000 homoj estis enfermitaj. Ĝi servis ankoraŭ en oktobro 1939 al la franca polico por internigi aktivajn komunistojn, kaj komence de la milito oni enfermis tie francajn militkaptitojn, poste kaptitajn jugoslavajn kaj grekajn civilulojn. La koncentrejo estis ĉirkaŭata de pikdrato kaj ĉe ĉiuj kvar anguloj de gvatturoj kaj gardata de francaj ĝendarmoj. Surbaze de dokumentoj kaj atestoj, la malhumanaj kondiĉoj kaj la brutaleco de la francaj gardistoj en Drancy estas pruvitaj, interalie la tuja disigo de etaj infanoj disde iliaj gepatroj ekde ilia alveno.
Distrikto Bad Kissingen
La distrikto Bad Kissingen (germane: Landkreis) situas en la ekstrema nordokcidento de la federacia lando Bavario, kiu estas subŝtato de Germanio. La samnoma urbo Bad Kissingen estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 1.139 km² fine de loĝis  homoj; do meznombre 96 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekvanta skema mapo la distrikto Bad Kissingen estas signita per 7.
Kunlaborismo
Francio: La reĝimo Vichy kunlaboranta kun Germanio dum la Dua Mondmilito
Klaus Barbie, la fifama buĉisto de Liono, forkondukis ĉiujn judajn infanojn kiujn li povis kapti ĉe traserĉadoj de francaj infanhejmoj, al Drancy, de kie ili estis por murdiĝo senditaj al la koncentrejo Aŭŝvico (vidu ankaŭ: Infanoj de Izieu).
Distrikto Bad Kissingen
Najbaraj distriktoj estas (de okcidento laŭ horloĝa iro) Main-Kinzig kaj Fulda (en Hesio), Rhön-Grabfeld, Schweinfurt kaj Main-Spessart.
Kunlaborismo
Francio: La reĝimo Vichy kunlaboranta kun Germanio dum la Dua Mondmilito
En la sama monato, la majoro Walter Bargatzky, juristo, kiu apartenis al la germana arme-administrado en la hotelo Majestic, faris unuafoje detalan raporton de okulatestanto pri la amasaj mortigoj norde de Kievo en Babi Jar. Tiu priskribo rapide cirkulis en la germana stabo. Komence oni ankoraŭ opiniis, ke temas eble pri amasmortigoj pro lokaj kialoj kaj limigitaj al lokaj kondiĉoj. Sed kiam Reinhard Heydrich post la Wannsee-konferenco faris ekskluzivan prelegon antaŭ altranguloj de la Hotelo Majestic, la 7-an de majo 1942, en kiu li parolis pri provoj mortigi judojn per speciale preparitaj ŝarĝaŭtomobiloj, kies ellasgasoj devis mortigi la deportitojn kaj en tiu kunteksto unuafoje uzis la vorton gasumado, por la ĉeestantoj jam ne estis dubo pri la sorto de la judoj de Drancy. Ĉe tiu okazo, Heydrich enkondukis la novan polic- kaj SS-gvidanton de Parizo, Carl Oberg, kiu jam ne, kiel liaj antaŭuloj, dependis de ofica helpo de la armekomandanto de la francaj instancoj, sed havis nun rektan permeson je deportado. Li estis fifama pro sia ĉikana konduto, ekz-e malpermeso de muziko, de kartludado aŭ danco aŭ la rifuzo de helppakaĵoj de parencoj kaj helporganizaĵoj al la malliberuloj.
Ĉar okazis aeratakoj de la aliancanoj al la parizaj stacidomoj, tra kiuj la deportaj trajnoj veturis tage kaj nokte, okazis ke ŝlositaj vagonoj pro la bombado rompiĝis kaj malliberuloj fuĝis. Por povi pli rapide distingi ilin disde aliaj homoj, la respondeculoj havis la fian ideon transporti judojn jam nur nudaj. Pro tio, tiuj transportoj ricevis la kromnomon "nudtransportoj". Bargatzky, kiu apartenis al la germana rezistado kontraŭ la naziismo (atenco de la 20-a de julio 1944) kaj kiu, ĉe sukceso de la atenco estis elektita kiel reprezentanto de la akuzo kontraŭ la respondeculoj de la okupad-krimoj, estis kolektinta tiujn detalojn, por fari ilin bazo de akuzo je "subfosado de la armespirito".
Laŭ esploroj de Serge Klarsfeld, 42 trajnoj kun 40.450 deportatoj forlasis Drancy tra la stacidomo Bourget-Drancy inter la 17-a de marto 1942 kaj la 23-a de junio 1943. 21 trajnoj transportis 22.450 deportatojn en la morton tra la stacidomo en la nordo. 58 el tiuj transportoj atingis la koncentrejon Aŭŝvico-Birkenau (en okupita Pollando fare de Germanio), po du morttrajnoj iris al la koncentrejo Majdanek (en okupita Pollando fare de Germanio) kaj al la ekstermkoncentrejo Sobibor (en okupita Pollando fare de Germanio) kaj unu al Kaŭno en la okupita fare de germanoj la teritorio de Litovio kaj al la urbo Talino en Estonio (okupita fare de de Germanio). Ĝis julio 1943, la trajnoj estis akompanataj de SS-gardistoj kaj de francaj ĝendarmoj. Poste aldoniĝis ankaŭ polico el Germanio.
Multaj francaj judaj intelektuloj kaj artistoj estis tenataj kaptite en Drancy, ekz-e Max Jacob, la filozofo Tristan Bernard kaj la koreografo René Blum.
Norvegio: La Nacia Registaro, ankaŭ konata kiel la Quisling-reĝimo aŭ Quisling-registaro dum la Dua Mondmilito
La Nacia Registaro de Vidkun Quisling: la 5-an de decembro 1940, Vidkun Quisling flugveturis al Berlino por oficiala traktado pri la estonteco de Norvegio. Li dum tiu renkonto konsentis mobilizi volontulojn por kunbatali ĉe la germana SS (organizaĵo) / Schutzstaffel (SS). En januaro, la SS-estro Heinrich Himmler alvenis al Norvegio por superkontroli la preparadon de la mobilizo. Quisling klare opiniis, ke se Norvegio bone subtenis Nazian Germanion sur la batalkampoj, tiam estus neniu kialo por germana aneksado de Norvegio. Li tiucele rifuzis la instalon en Norvegio de germana SS-brigado rekte dependa de Hitler. Li cetere malmoligis sian sintenon rilate al Britio, kiu tiam gastigis la ekzilitan reĝon, kaj kiun li ne plu konsideris kiel amikon de Skandinavio. Quisling fine harmoniigis la norvegan politikon pri judoj kun tiu de Germanio : li faris paroladon en Frankfurto la 26-an de marto 1941, en kiu li advokatis devigan ekzilon sed atentigis ke li ne estis subtenanto de fina solvo.
Amin al-Husajni
Muhammad Amin al-Husajni (en araba, أمين الحسيني, transskribita ankaŭ kiel Husseini, Hussaini kaj aliaj) (Jerusalemo, ĉ. 1895 - Beirut, 4a de julio 1974) estis naciista araba palestina estro kaj religia islama estro kiel granda muftio de Jerusalemo. Entuziasma kontraŭjudisma, li estris nombrajn pogromojn kontraŭ judoj dum la Brita Mandato Palestino, kaj iĝis la ĉefa islama aliancano de la Tria Regno dum la Dua Mondmilito. (vidu la du apudajn fotojn)
Sociala Respubliko Itala
La Sociala Respubliko Itala (Repubblica Sociale Italiana, RSI) estis ŝtato kreita de italaj faŝistoj post la 25-a de julio 1943 (la dato de la eksigo de Benito Mussolini kiel itala ŝtatestro). Ĝia ĉefurbo estis Salò ĉe Garda-Lago; tial oni foje nomas ĝin "Respubliko de Salò".
Je la 3-a de septembro 1943 Italio sekrete subskribis armisticon (fakte kapitulacon) kun la okcidentaj aliancanoj. Je la 8-a de septembro la interkonsento estis diskonigita de Radio Alĝero je la 17.30; duonhoron poste la usona generalo Dwight D. Eisenhower konfirmis ĝin per la vortoj: "La itala registaro ordonis al siaj armitaj fortoj kapitulaci sen kondiĉoj."
Je la 19.45 marŝalo Pietro Badoglio anoncis radie, ke dum la nokto la armeo estos dissolvita; kelkajn tagojn poste, kiam germanoj transprenis la regadon de Romo, li fuĝis suden al Brindisi. Mussolini estis arestita de italaj aŭtoritatoj, sed je la 12-a de septembro liberigita de germanaj paraŝutistoj.
RSI havis proprajn juron, poŝton kun poŝtmarkoj, armeon (ENR = Esercito Nazionale Repubblicano = Nacia Respublika Armeo) kaj radion, eĉ aŭtomobilsignojn.
La respubliko tamen ne estintus vivkapabla longe sen protekto de germanaj trupoj, kiuj aplikis represaliojn kontraŭ partizanoj kaj eĉ kontraŭ la loĝantaro (vidu Masakro de Marzabotto). Fakte la germana influo al la respubliko estis konsiderinda. RSI parte transprenis leĝojn de la germana regno kaj ne malhelpis fortransportadon de italaj judoj al la koncentrejoj.
Oficiale oni konsideras fino de la respubliko la 25-an de aprilo 1945, kiam Mussolini foriris de Salò por rifuĝi en Svislando. La lastaj germanaj unuoj en Italio kapitulacis je la 2-a de majo.
Ferenc Szálasi
Ferenc Szálasi (pron. sa`laŝi ferenc) (naskiĝis Kassa (nun Košice en Slovakio) en la 1-a de junio 1897 – mortis Budapeŝto la 3-a de decembro 1946). Li estis hungara faŝisma politikisto, gvidanto de Hungario fine de la dua mondmilito.
== La deveno de eksterlandaj (alilandaj) soldatoj de Waffen-SS (La Waffen-SS /germana vorto por "Armita SS"/ estis la milita fako de la organizaĵo Schutzstaffel ("Protekta Skadro") aŭ mallonge SS) ==
Krome en Waffen-SS milit-servis malgrandnombre: slovenoj, grekoj, ĉeĥoj, litovoj, slovakoj kaj unuopuloj luksemburgianoj kaj poloj.
2905 Plaskett
2905 Plaskett estas asteroido de la asteroida zono, ano, laŭ ĝia orbitaj ecoj, de la gefiona familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada astronomo John Stanley Plaskett (1865–1941) kaj de lia filo Harry Hemley Plaskett (1893–1980), ankaŭ astronomo.
Armeo de Irako
La armeo de Irako (القوات المسلحة العراقية) estas la armeo de la respubliko Irako. Ĝi precipe konsistas el la Iraka Terarmeo (القوة البرية العراقية), la Iraka Aerarmeo (القوة الجوية العراقية), kaj la Iraka Mararmeo (القوات البحرية العراقية) - aldoniĝas aerdefenda unuo kaj unuo nomata "specialaj operaciaj fortoj" ( قوات العمليات الخاصة العراقية).
La armeo de Irako havas longan sed ne precipe sukcesan historion. Ĝi estis komence formita en la fruaj 1920-aj jaroj. Ses militistaj puĉoj estis iniciatitaj de la armeo inter 1936 kaj 1941. La armeo unue havis batalon en la Angla-Iraka Milito de 1941. Ili batalis kontraŭ Israelo en la Araba-Israela Milito de 1948, en la Sestaga Milito de 1967 kaj en la Milito de Jom Kippur en 1973. Du militoj kun la kurdoj estis batalitaj en 1961-70 kaj 1974-75. Multe pli granda konflikto estis la Irana-Iraka Milito, iniciatita de la irakanoj en 1980, kiu daŭrigis ĝis 1988. Poste Irako komencis la invadon de Kuvajto kiu kondukis al la Golfa Milito de 1991, kiu kondukis siavice al alfrontoj super la irakaj sen-flugaj zonoj dum la 1990-aj jaroj, kaj fine la Iraka Milito de 2003. la iraka armitaj fortoj havis miksitan sukceson ĉe la strategia nivelo, sed dum la plimulto de sia historio suferis pri malsukcesa taktika realigo de la strategiaj planoj.
Utila idioto
En politika ĵargono, utila idioto estas malestima termino por persono, rigardata kiel propagandanto pri iu afero, intereso, sen plene kompreni la celojn de la afero kaj kies simpatiemo, entuziasmo estas cinike eluzata por popularigo de la afero. La termino estis origine uzita dum la malvarma milito por priskribi nekomunistojn rigardatajn kiel sentemajn al komunisma propagando kaj manipulado. La esprimo ofte estis atribuita al Vladimir Lenin, sed ĉi tiu atribuo estas nepruvita.
Striegistal
Striegistal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Splugopasejo
Splugo (germane Splügenpass, itale Passo de Splugo kaj romanĉe Pass dal Spleia) estas montpasejo, kiu ligas la svisan Kantonon Grizonon kun Lombardio en Italio. La pasejo estas akvodislimo inter Norda Maro kaj Mediteraneo.
La pasejo en ciferoj
La pasejkulmino situas sur alteco de 2113 m s.m.. De la norda elirpunkto Splugo ĝis la pasejkulmino la distanco estas 8,8 km. De la pasejkulmino ĝis la finpunkto en Chiavenna la distanco estas 30,3 km. La tuta pasejvojo do havas longon de 39,1 km. La averaĝa deklivo sur la norda ramplo estas 7,4 %, maksimume 10 %, kaj sur la suda flanko 5,9 %, maksimume 14 %. La pasejvojo estas malfermita en somero de junio ĝis oktobro. Sur la pasejkulmino troviĝas doganstacio pro la landlimo inter Svislando kaj Italio.
Historio
Ekzistas hipotezo, ke la romia mencio de Cunus Aureus rilatas al la Splugopasejo, tamen estas multe pli verŝajne, ke tio estis la nomo de Juliopasejo, ĉar laŭ la trovitaĵoj ŝajnas, ke en romia epoko la Splugopasejo ne vetureblis kaj ke ekzistis tiutempe nur piedpado. En pacokontrakto inter Schams kaj Chiavenna el la jaro 1219 la loĝantoj ambaŭflanke de la pasejo interkonsentis pri garantio de la trafiksekureco sur la pasejo. En la jaroj 1818 ĝis 1823 estis konstruita la unua veturebla vojo tra la Splugopasejo, kiu estis plibonigita en 1834. En 1841 estis konstruita sur la pasejkulmino je la norda flanko la unua gastejo kun la doganstacio. Kiam en la 19-a jarcento la Svisa Federacio planis la transalpan fervojon, oni unue diskutis la vojon tra Splugo. Pro la protestoj de Kantono Tiĉino, kiu tiel troviĝintus flanke de la transalpa vojo, oni tiam favoris fine Gotardon. La sama diskuto ripetiĝis fine de la 20-a jarcento, kiam oni planis la baztunelon tra la Alpoj, kaj denove oni fine donis la preferon al Gotardo.
Bivilliers
Bivilliers estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
11582 Bleuler
11582 Bleuler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Bivilliers
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bivillierois.
Ĝi nun formas parton de Tourouvre au Perche.
11582 Bleuler
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa psikatriisto Eugen Bleuler (1857–1939), aŭtoro de Lehrbuch der Psychiatrie (1916). Li enkondukis la terminon "skizofrenio" kaj etendis la laboron de Sigmund Freud por neŭrozaj pacientoj al la psikozaj pacientoj, insistante ke psikozo povus havi psikologiajn, prefere ol fizikajn kaŭzojn.
Plaza Alta (Badajoz)
La Plaza Alta en la hispana (aŭ Alta Placo en Esperanto) de Badajoz (Ekstremaduro, Hispanio), tre ĵuse renovigita, estis dum multaj jarcentoj la centro de la urbo ekde kiam ĝi trasaltis la limojn de la islama alkazabo.
Portikita grandparte, ĉe ties arkaroj celebriĝis la merkatoj en la Mezepoko. Estis ankaŭ festocelebrejo kaj kunvenejo. Ekde 1899 ĝis la 1970-aj jaroj loĝigis elferan merkaton kiu estis translokiĝita jam senuza al la universitata kampuso.
En ties ĉirkaŭaĵoj troviĝas elstaraj domoj kaj monumentoj, kiel la alkazabo, la Ruĝaj Domoj, la Mudeĥaraj Domoj aŭ la Turo de Espantaperros.
Dum la unua duono de la 20a jarcento kaj du pliaj jardekoj aŭ eĉ pli la zono estis iom kadukiĝinta kiel loko por malsekureco kaj prostituado, sed je la fino de la jarcento ĝi rekuperis la perditan viglon kaj alvenis novaj loĝantoj, institucioj kaj komercoj.
25562 Limdarren
25562 Limdarren estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lim Darren, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Internacia Lernejo de Ĉengduo (Siĉuano, Ĉinio).
Americana
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la samnoma mikroregiono Campinas.
Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Limeira, Cosmópolis, Paulínia, Nova Odessa kaj Santa Bárbara d'Oeste.
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 126 kilometroj.
En ĝi estas strato nomita omaĝe al Francisko Valdomiro Lorenz.
Eksteraj ligiloj
<!--
Dana Sporta Asocio
La Dana Sporta Asocio, Olimpika Komitato (dane Danmarks Idræts-Forbund, Olimpisk Komite, DIF) estas neprofitdona organizaĵo, kiu ankaŭ funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Danio. Ĝi kreiĝis en 1905 kaj estis internacie agnoskita samjare.
Kiel NOK, la Dana Sporta Asocio celas subteni danajn atletojn, sporton en Danio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Danio, kvankam ĝis la jaro 2023 ankoraŭ nek okazis nek estonte antaŭvidatas Olimpikaj Ludoj en la lando.
NGC 5993
NGC 5993 (aliaj indikoj — UGC 10007, MCG 7-32-50, ZWG 222.48, KCPG 471B, IRAS15426+4116, PGC 55918) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Thyra Németh
Thyra Németh [tira nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Thyra estis hungara aktoro.
Thyra Németh naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Thyra Németh akiris diplomon en Tutlanda Teatra Lernejo. En 1942 ŝi aliĝis al trupo de Gaja Scenejo. Ŝi edziniĝis en 1944. Depost la 2-a mondmilito ŝi estis videbla en spektakloj en germanaj rifuĝejoj. En 1948 ŝi kun sia edzo migris al Argentino, kie ŝi ricevis rolojn en la hungarlingva teatro. En 1951 la teatro prenis la nomon Argentina Hungara Nacia Teatro, kies gvidanto estis Zita Szeleczky. Ŝajnas, en 1962 membroj de la teatro loksidiĝis al Novjorko.
Orient-himalajaj subalpaj koniferaroj
La orient-himalajaj subalpaj koniferaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hinda ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la mezaltaj kaj altaj altitudoj de orientaj Mez-Himalajoj de okcidenta Nepalo, Butano kaj la nord-barataj subŝtatoj inkludantaj Arunaĉal-Pradeŝon. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "orient-himalajaj foliaj kaj koniferaj arbaroj".
Priskribo
La ekoregiono konstituas zonon de koniferaro kovrantra 27 500 da kvadrataj kilometroj ekde altitudo de 3 000 ĝis 4 000 m etendiĝanta ekde Gandaki-Rivero en Nepalo oriento tra Butano kaj en  Arunaĉal-Pradeŝon. Ĝi estas parto de transira zono de la orientaliso, sude, al la palearktiso norde kaj estas la lasta arbara biotopo sub la arbolimo de Himalajo. Tiu ĉi estas borderata kun vivejozonoj ekde la herbejaj piedmontetoj al altaj pintoj kaj gastigas iom da birdoj kaj bestoj kiuj sezone migras tra tiuj zonoj, inluzive de tiuj koniferaroj, ĉiu el kiuj provizas per decidaj biotopoj dum diferencaj temperoj de la jaro. Plie la riveroj kaj riveretoj de la krutaj montarodeklivoj inundos sen ĉeesto de la arbaroj.
Orienta Himalajo ricevas humidecon de la bengal-golfa musono kaj tial estas pli humida ol la okcidenta kaj prezentas arbolimon je pli alta altitudo (4 500 m kompare kun 3 000 m en Okcidentaj Himalajo).
La ekoregiono limtuŝas la nordorient-himalajajn subalpajn koniferarojn, la orient-himalajajn subalpajn arbustarojn kaj herbejojn, la orient-himalajajn foliarbarojn kaj la himalajajn subtropikajn pinarojn.
Flaŭro
Tiuj arbaroj tipe troviĝas je krutaj, rokaj norden-fruntantaj deklivoj. La plej komunaj arbospecioj estas Abies spectabilis, Larix griffithii, Juniperus recurva, Juniperus indica, Betula utilis, Acer spp., kaj Sorbus spp. La subarbaraĵo ampleksas riĉan komunumon de multkoloraj rododendroj, inkludante Rhododendron hodgsonii, Rhododendron barbatum, Rhododendron campylocarpum, Rhododendron campanulatum, Rhododendron fulgens, kaj Rhododendron thomsonii. Aliaj arbedoj rilatas al Viburnum grandiflorum kaj Lonicera angustifolia.
Tsuga dumosa troviĝas en pli humidaj areoj kaj malpli altaj altitudoj. Pinus wallichiana vegetas en pli sekaj areoj ĉirkaŭ Tibeto. Ĝi estas speciale komuna en Khumbu-Regiono. Taxus baccata estas grava sed ne komuna.
Juniperaj duonarbaroj vegetas en ebenaj, internaj rivervaloj, kun variaj specioj de saliko kaj prunuso. Tiuj en Tsarijatang-Valo en la butana Nacia Parko Jigme Dorji estas grava somera vivejo por la takino (Budorcas taxicolor).
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Józsefváros)
Preĝejo Patrono de Hungaroj (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas katolika konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros, en kolonio de oficistoj.
Orient-himalajaj subalpaj koniferaroj
Faŭno
Tiu ekoregiono gastigas 130 mamulospeciojn  kiuj originas  kaj de la orientaliso  kaj de la palearktiso, inludante civetojn, martesojn, himalajan hemitragon (Hemitragus jemlahicus) kaj muntjakon. La himalaja moskulo, ĉasita por siaj mosko-glandoj, kaj la endanĝerigita malgranda  pando estas gravaj loĝantoj por kiuj la koniferaroj estas tipa biotopo. La malgranda pando vivas je altitudoj inter 3 000 kaj 4 000 m kie troviĝas bambuosubarbaraĵo sub la abioj. Aliaj minacataj specioj trovitaj tie ĉi estas takino, himalaja kaprikorno (Capricornis thar), kaj himalaja hilopeto (Hylopetes alboniger) dum musorela mioto (Myotis sicarius), montara kuono (Cuon alpinus), azia nigra urso kaj himalaja hemitrago (Hemitragus jemlahicus) estas konsiderataj esti vundeblaj. Estas du preskaŭ endemiaj sciuredoj, superba flugsciuro (Petaurista magnificus) kaj nobla flugsciuro (Petaurista nobilis) kune kun tut-endemia musedo, himalaja apodemo  (Apodemus gurkha).
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Józsefváros)
Historio
En la 1880-aj jaroj kolonio por oficistoj estis konstruita, poste ankaŭ laborista kolonio. La katolikoj havis kapelo, kie oni aranĝis mesojn ekde 1897. La katolika grupo formiĝis en 1918, en la sekva jaro paroĥo estis fondita, la mesoj okazis plu en lernejo.
Orient-himalajaj subalpaj koniferaroj
Faŭno
Proksimume 202 birdospecioj estas registritaj en tiu ekoregiono. El ili ses estas endemiaj :brunbrusta perdriko (Arborophila mandellii), Actinodura nipalensis (timaliedoj), ludlova fulveto (Alcippe ludlowi), Pnoepyga immaculata  (timaliedoj),  Tetraophasis szechenyii (fazanedoj), kaj Psittacula derbiana (papagedoj). La lastaj du estas limigitaj al areo de koniferaro en Arunaĉal-Pradeŝo. Minacataj aŭ endanĝerigitaj inkludas tibetan orelfazanon (Crossoptilon harmani) kaj blankmakulan monalon (Lophophorus sclateri) dum iom da aliaj birdoj estas sentemaj por vivejaj ŝanĝoj kaj tial estas potence vundeblaj. Tiuj ĉi inkludas sangan fazanon (Ithaginis cruentus), grizabdomenan tragopanon (Tragopan blythii), karmezinan tragopanon (Tragopan satyra), gvardan trogonon (Harpactes wardi) kaj la brunbrustan perdrikon. Efektive tiu ekoregiono estas parto de du endemibirdaj areoj de la organizaĵo Birda Vivo Internacie kaŭze de la nombro da birdoj por kiuj la koniferaroj estas gravaj por la reproduktado en naturo.
Minacoj kaj konservado
La homa loĝantaro de tiuj altaĵoj estas tre malmulta kaj plimulto de la natura koniferaro restas kun konsiderinda proporcio en protektitaj areoj. Damaĝo estas kaŭzita kiam arboj estas hakitaj por provizi per brulligno por la lokaj loĝantoj aŭ por la turistoj aŭ por senarbarigo por paŝtado. Grandaj protektitaj areoj inkludas Konservadan Areon Anapurno, Nacian Parkon Langtang kaj Nacian Parkon Makalu Barun en Nepalo, Nacian Parkon Singalila en Barato, kaj Faŭnan Protektejon Sakteng, Nacian Parkon Jigme Singje Vangĉuk kaj Nacian Parkon Jigme Dorji en Butano.
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Józsefváros)
Historio
La solena konstruado de la preĝejo komenciĝis en 1924, la praktika konstruado komenciĝis en 1929 kaj finiĝis en 1931. Dum la oficiala melfermo partoprenis Miklós Horthy. La menciita kapelo estis malkonstruita, sed kelkaj partoj trovis lokon malantaŭ la preĝejo. En 1977 la kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola laŭ placo. En mezo de la fasado malsupre estas la enirejo, sed antaŭe klasikismaj kolonoj estas videblaj. La navo havas grandan kupolon, sed en la 4 anguloj estas ankaŭ turetoj kun kupoloj.
Kermeso okazas en la 8-an de oktobro.
Pocinovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325.
32776 Nriag
32776 Nriag estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Nacia Instituto de Astronomia kaj Terfizika Esploro de Egiptio (arabe : المعهد القومي للبحوث الفلكية والجيوفيزيقية مصر, National Research Institute of Astronomy and Geophysics (NRIAG) en Helwan, egipta centro por studo en observa astronomio kaj geodezio. Fondita en 1903, la NRIAG administras la operaciojn per la reflekta teleskopo de 0,76 m ĉe la Observatorio de Helwan, kaj, de 1964, la teleskopon de 1,9 m ĉe la Observatorio de Kottomia.
Guardistallo
Guardistallo estas komunumo de Italio.
Erich Schleyer
Erich Hermann SCHLEYER (naskiĝinta la en Dresdeno, mortinta la  en Vieno ) estis germana aktoro, scenaristo, televida moderigisto, ĵurnalisto kaj verkisto de literaturo porinfana.
Vivo
Post studo ĉe la teatra altlernejo de Lepsiko li ĝismorte ekde 1961 aktoris. Post fuĝo el GDR en 1968 li laboris i.a. en Düsseldorf, Köln, Hamburg, München, Zürich, Berlin kaj Salzburg (Salzburger Festspiele) kaj ĉe la Festivaloj en Bad Hersfeld. En Vieno li laboris kun George Tabori ĉe Burgteatrejo kaj Akademiteatrejo. Ĉe la viena Schauspielhaus, sub la aranĝo de Hans Gratzer, li famis en la rolo de Frank N. Furter el Rocky Horror Picture Show. Li estis membro ĉe Josefstadt-teatrejo en Vieno kaj ludis ankaŭ ĉe Popola Operejo de Vieno, Volkstheater, Teatro ĉe la Vieno kaj Viena Ŝtata Operejo.
En Germanlando li moderigis porinfanajn televidseriojn kiujn li intertempe ankaŭ aktore partoprenis (Bruder Tom ĉe Das feuerrote Spielmobil; vilaĝa policisto ĉe Die rote Zora und ihre Bande) kaj la serion Clown & Co., kiu ekis en 1977. Je la komenco de la 1990-a jaroj produktitis laŭ komisio de ORF la serio Erichs Chaos kun la aktorino Gusti Wolf. La schleyer-a elsendo Der schiefe Turm estis ofte inter februaro 2005 kaj septembro 2008 spektebla ene de la ORF-programero porinfana Confetti TiVi. En tiu ĉi elsendo prezentitis porinfana literaturo. Schleyer mem verkis. En 2017 eldonis ĉe Kral-eldonejo Der Geschichtenerzähler.
Schleyer moderigis kaj kreis/prilaboris dokumentadojn ĉe ORF, ekz. Als die Heiden Christen wurden de Jos Rosenthal. En la ORF-elsendo Compas de Franz Hlavac, Schleyer rakontis pri la malfondiĝo de GDR ĉe Berka/Werra - ein Ort an der Grenze. Sume li videblis en pli ol 350 filmoj/televidaj roloj.
Naziaj koncentrejoj
Nazia Germanio aŭ fakte Tria Regno havis koncentrejojn (ekstermejojn) (Konzentrationslager, KZ aŭ KL) tra la teritorioj kiujn ĝi kontrolis antaŭ kaj dum la Dua Mondmilito.
Historio
La unuaj (Naziaj) koncentrejoj estis establitaj en Germanio komence de marto 1933 tuj post Hitler iĝis Kanceliero kaj lia Nazia Partio ricevis la kontrolon de la polico pere de la Regna Internoministro Wilhelm Frick kaj la Prusia Internoministro Hermann Göring. Uzitaj por enprizonigi kaj torturi politikajn opoziciantojn kaj sindikatajn organizantojn, la koncentrejoj dekomence tenis ĉirkaŭ 45,000 prizonulojn.
Andrzej Seweryn
Andrzej Teodor Seweryn - naskiĝis en Heilbronn, Germanio, do nun -jara - estas pola aktoro. Interalie li aktore kontribuis al la filmo Schindler's List farita en 1993 de reĝisoro Steven Spielberg bazita pri romano Schindler's Ark de Thomas Keneally, kiu estas biografio pri Oskar Schindler, germana savinto de judoj dum la Holokaŭsto. Sume li konsidereblas unu el la plej sukcesaj polaj aktoroj, partopreninta en pli ol 50 kinejaj filmoj, la plej multaj el ili produktitaj en Pollando, Francio kaj Germanio. Ankaŭ li estas unu el ĝis la stato de marto 2016 nur tri ne-francaj aktoroj, kiuj dungiĝis en la franclingva teatro Comédie Française en Parizo.
Naziaj koncentrejoj
Historio
La SS (organizaĵo) (SS) de Heinrich Himmler ekkontrolis la policon kaj la koncentrejojn tra tuta Germanio en 1934–35. Himmler etendis la rolon de la koncentrejoj por teni la tiel nomitajn "ras-nedezireblajn elementojn" de la germana socio, kiaj judoj, krimuloj, samseksemuloj, kaj ciganoj. La nombro de personoj en la koncentrejoj, kiu estis falinta al 7,500, rekreskis al 21,000 komence de la Dua Mondmilito kaj pintis je 715,000 en Januaro 1945.
Fakuloj pri Holokaŭsto markas distingon inter koncentrejoj (priskribitaj en tiu artikolo) kaj ekstermejoj, kiuj estis establitaj de Nazia Germanio por la industri-nivela amasmurdo de judoj el la getoj pere de gas-ĉambroj.
Stacio Hommachi
Stacio Hommachi (本町駅 [Hommaĉi-eki], Hommachi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Chūō, Osako, Japanio. La stacio servas 3 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Midōsuji, Linio Chūō, Linio Yotsubashi.
Hindeŭropaj studoj
Hindeŭropaj studoj aŭ Hindĝermanaj studoj (en germana Indogermanistik) estas fako de lingvistiko kaj interfaka kampo de studo pritraktanta kun Hindeŭropaj lingvoj, kaj nuntempaj kaj iamaj, formortintaj. Ties celo estas amasigi informaron pri hipotezaj pralingvoj el kiuj ĉiuj el tiuj lingvoj estas descendintaj, pri lingva dubo pri prahindeŭropa, kaj ties parolintoj, nome la Prahindeŭropanoj, inklude ties socio kaj religio. Tiuj studoj kovras ankaŭ kie la lingvo originiĝis kaj kiel ĝi disvastiĝis.
Oficregionoj (Surinamo)
Oficregiono estas administra unuo en kiu la distriktoj en Surinamo estas subdividitaj. En la 10 distriktoj de Surinamo entute estas 62 oficregionoj (nederlande: ressorten).
Strohkirchen
Strohkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Hagenow-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.