cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baziliko Sankta Petro
Pordegoj
La «Pordego de Filarete» aŭ «centra pordego» (num. 5) estis konstruigita de la papo Eŭgeno la 4-a mendita al Antonio Averulino Filarete, kiu faris ĝin inter 1439 kaj 1445. Ĝi estas farita el bronzo kaj dividita en du folioj, el kiu ĉiu montras tri supermetitajn bildojn. En la bildoj de la supra parto oni montras maldekstre Kriston surtrone kaj dekstre la Virgulinon surtrone, en la centraj paneloj estas montrataj sankta Petro donanta la ŝlosilojn al la papo Eŭgeno la 4-a, kaj sankta Paŭlo kun glavo kaj florvazo. La malsupraj bildoj montras la martiron de la du sanktuloj: maldekstre la senkapigo de Sankta Paŭlo, kaj dekstre la krucifikson de Sankta Petro. La paneloj estas enkadrigitaj per medalionoj havantaj la profilojn de la imperiestroj, kaj inter ili frisoj kiuj montras epizodojn de la pontifikado de Eŭgeno la 4-a. En la interna parto troviĝas la malkutima subskribo de la aŭtoro.
La «Pordego de la Sakramentoj» (num. 6) estis konstruita de Venanzo Crocetti kaj inaŭgurita de Paŭlo la 6-a en la 12-a de septembro 1965. En ĝi montriĝas anĝelo kiu anoncas la sep sakramentojn.
La pordego en la dekstra flanko estas la «Sankta Pordego» (num. 7), konstruita bronze fare de Vico Consorti en 1950 kaj estis donita de la papo Pio la 12-a fare de la katolikoj svisaj por la jubileo de tiu jaro. En du plakoj ekzistantaj ambaŭflanke de la pordego troviĝas la blazono de Pio la 12-a kaj la buleo de Bonifaco la 8-a kiu alvokis la unuan jubileon en 1300. En la entablemento de la arko super la pordego estas la skribaĵo: PAVLVS V PONT MAX AÑO XIII. Tuj super la pordego troviĝas la skribaĵo: GREGORIVS XIII PONT MAX. Inter tiuj du skribaĵoj troviĝas la plakoj kiuj rememorigas ties ĵusan malfermon:
Tiu pordego restas fermita kaj mursigelita per cemento ĉe sia interna parto. Nur la papo rajtas malfermi kaj fermi ĝin en la Sanktaj Jaroj, kaj restas tiun tutan jaron malfermita por aliro de la kredantoj kiuj povas akiri indulgencojn. En novembro 2015, la muro kiu estis havinta ĝin sigelita estis detruita zorge, kaj oni elprenis el ties interno kofron kun la ŝlosiloj de la pordego kaj aliaj dokumentoj, kiel preparo por la komenco de la Jubileo de la Mizerikordo.
Centra navo
La interna spaco estas dividita en tri navoj separitaj per grandaj pilieroj. La centra navo estas 187 metrojn longa kaj 45 metrojn alta; ĝi estas kovrita de granda barelvolbo. Inter la jaroj 1962 kaj 1965 tiu navo estis hejmo de la sesioj de la Dua Vatikana koncilio.
Menciindas elstare la partikulara desegno de la planko el marmoro, kiu prezentas elementojn de la antikva baziliko, kiel la egipta disko de ruĝa porfiro sur kiu surgenuiĝis Karolo la Granda la tagon de sia kronigo. La navo prezentas areon de dek mil kvadrataj metroj de mozaikoj, frukto de la laboro de multaj artistoj, ĉefe de la 17-a kaj 18-a jarcentoj, kiaj Pietro da Cortona, Giovanni de Vecchi, Cavalier d'Arpino kaj Francesco Trevisani.
Ĉe la arkoj troviĝas statuoj de la virtoj. Ĉe la maldekstraj pilieroj, el la pordego, la eklezia aŭtoritato, la dia justico, la virgeco, la obeo, la humileco, la pacienco, la justeco kaj la forto. Ĉe la dekstraj pilieroj, el la altaro, la karitato, la fido, la senkulpeco, la paco, la kompatemo, la persisto, la mizerikordo kaj la kuraĝo.
En la pilieroj malfermiĝas niĉoj en kiuj troviĝas la skulptaĵoj de 39 sanktuloj kiuj krome estis fondintoj. Ĉe la dekstraj pilieroj, estas la statuoj de Santa Teresa de Jesús (num. 93, 1754), Santa Magdalena Sofia Barat (num. 93, 1934), Sankta Vincento de Paul (de Pietro Bracci, num. 92, 1754),, Johano Eudes Sankta Filipo Neri (num. 91, 1737), Jean-Baptiste de La Salle (num. 91, 1904), la antikva bronza statuo de Sankta Petro (de Arnolfo di Cambio, num. 89, 1300) kaj Don Bosco (num. 90, 1936). Ĉe la maldekstraj pilieroj, Sankta Petro de Alkantara (num. 72, 1713), Sankta Lucia Filippini (num. 72, 1949), Sankta Kamilo de Lelis (num. 73, 1753), Luis Maria Grignion de Montfort (num. 73, 1948), Ignaco Lojola (de Camillo Rusconi, num. 74, 1733), Sankta Antonio Maria Zaccaria (num. 74, 1909), Francisko de Paola (num. 75, 1732) kaj Pierre Fourier (num. 75, 1899).
En la perimetro de la navo videblas, situa sur la entablemento sub la volbo, per literoj de du metroj de alto, la skribaĵo:
Epistola navo
La epistola navo estas la navo situa dekstre. La unua kapelo estas hejmo de la Pietato de Mikelanĝelo (num. 9). Pli antaŭe en la navo troviĝas la funebraj monumentoj de Leono la 12-a (num. 10), verko de Giuseppe de Fabris, kaj la reĝino Kristina (Svedio) (num. 11), de Carlo Fontana. Poste estas la kapelo de Sankta Sebastiano (num. 13), prezidita de granda mozaiko pri la martiro de la sanktulo, verko de Pier Paolo Cristofari, bazita sur pentraĵo de Domenichino; la plafono estas dekoraciita per mozaikoj de Pietro da Cortona. Sub la altaro konserviĝas, ekde la 27-a de aprilo de 2014, malantaŭ marmora tomboŝtono kun la surskribo «SANCTVS IOANNES PAVLVS PP. II», la restaĵoj de Johano Paŭlo la 2-a.
En tiu kapelo estas ankaŭ la funebraj monumentoj de Pio la 11-a (num. 12) kaj de Pio la 12-a (num. 14), faritaj jam dum la 20-a jarcento.
Poste troviĝas la monumentoj al Inocento la 12-a (num. 15), al Filippo Della Valle en 1746, kaj al Matilda de Toskanio (num. 16), de Gian Lorenzo Bernini en 1633. La venonta estas la Kapela de la Sankta Sakramento nome Eŭkaristio (num. 17), protektita de pordo desegnita de Francesco Borromini. En tiu kapelo oni konservas la Sanktan Sakramenton. Apud la ciborio el bronzo kaj lazurito kiu prezidas la altaron, estas du adorantaj anĝeloj, kaj grandaj olelampoj kiuj brulas permanente. La kapelo estis dezajnita de Carlo Maderno por konekti la aktualan bazilikon kun la antikva. Ĝi karakterizas pro posedo de plafono pli malalta ol la korpuso de la baziliko, pro kio ĝi fermiĝas per atiko kiu kaŝas la diferencan alton de la kovraĵo. Ĝi enhavas du monumentojn: tiu de Gregorio la 13-a (num. 18), de Camillo Rusconi en 1723, kaj tiu de Gregorio la 14-a (num. 19). El tie ekas la ĥorĉirkaŭirejo kiu ĉirkaŭas la spacon ĉirkaŭ la kupolo.
Evangelia navo
La Evangelia navo estas la navo situa maldekstre. La unua kapelo estas la «Kapelo de la Bapto» (num. 71), dezajnita de Carlo Fontana kaj dekoraciita per mozaikoj de Baciccio realigitaj poste de Francesco Trevisani; la mozaiko kiu troviĝas malantaŭ la altaro imitas pentraĵo de Carlo Maratta ekzistanta en la baziliko de Sankta Maria de la Anĝeloj kaj la Martiroj.
Post tiu kapelo troviĝas la funebraj monumentoj kiuj enhavas la tombojn de Maria Klementina Sobieska (num. 70), verko de Pietro Bracci en 1742, kaj tiujn de la Stuartoj (num. 69), verko de Antonio Canova en 1829, kun la tomboj de la pretendanta reĝo Jakobo la 3-a kaj liaj filoj Karlo Eduardo Stuarto kaj la kardinalo Henriko Benedikto Stuarto. Poste estas la «Kapelo de la Prezento» (num. 67), en kies altaro troviĝas la korpo de la papo Pio la 10-a. Sur ties muroj estas la monumentoj al Johano la 23-a (num. 66) kaj al Benedikto la 15-a (num. 68), realigitaj jam en la 20-a jarcento. Tuj poste, troviĝas la monumento al Pio la 10-a (num. 65), de 1923, kaj la tombo de Inocento la 8-a (num. 64), realigita de Antonio Pollaiuolo en la 15-a jarcento.
Laste, troviĝas la Kapelo de la Ĥorejo (num. 63), prezidita de la Altaro de la Senmakula Koncipiĝo (num. 62). La kapelo estas ĝemela al la Kapelo de la Sankta Sakramento, situa en la flanko de la epistolo, pro kio ĝi montras la saman komponon. Ĉe la lasta piliero antaŭ la ĥorĉirkaŭirejo troviĝas la monumentoj al Leono la 11-a (num. 61), verko de Alessandro Algardi en 1644, kaj al Inocento la 11-a (num. 60).
Diversaĵoj
Ĉar la kirko ne estas sidejo de episkopo, temas ne pri katedralo. Certe la papo estas ankaŭ episkopo de Romo, sed lia oficiala sidejo estas en la baziliko Sankta Johano de Laterano.
Tamen la baziliko estas scenejo de gravaj katolikismaj ceremonioj. Oni celebras tie la proklamon de novaj papoj, la entombigo de mortintaj papoj, la malfermo kaj fermo de jubileaj jaroj kaj la ritoj de la sankta semajno, de pasko kaj de kristnasko, kun la papa beno tutmonda (latine: urbi et orbi).
La Baziliko Sankta Petro kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Bazilikon de Sankta Petro kiel unu el ĉefaj mirindaĵoj de Romo:
Christy Brown
Christy BROWN (1932–1981) estis irlanda verkisto. Li publikigis sep librojn. Li ankaŭ pentris. Li havis cerban paralizon. Brown povis movi nur sian maldekstran piedon. Li kreskis en unu de plej malriĉaj areoj de Dublino. Brown havis 21 gefratojn. Lia patrino instruis lin legi kaj tajpi. Brown kaj lia flegantino geedziĝis en la jaro 1972. Lia unua libro membiografia My Left Foot en 1954. En 1970 aperis ĝia plivastigaĵo Down All the Days, kiu fariĝis sukcesa libro. Ĝi estas tradukita al 14 lingvoj. Li skribis ankaŭ poemojn. En 1971 kaj 1973 aperis liaj poemaj libroj. Filmo My Left Foot rakontas pri Brown. Lia lasta libro aperis en 1978.
Duciklododekilamino
Duciklododekilamino aŭ C24H47N estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la  duciklododekanolo kun amoniako en ĉeesto de katalizilo. Duciklododekilamino estas senkolora aŭ flaveca solidaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Duciklododekilamino ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Marĉantialoj
La marĉantialoj (Marchantiales) estas planta ordo el briofitoj, kies vegetada aparato estas dikotoma folieca rubando verda, kaj kies histoj estas diferenciĝantaj en asimilada supra tavolo kaj reserveja suba tavolo. Ĝi foje havas skvamojn sur la suba tala surfaco. Tiu ordo enhavas 12 familiojn kaj ĉirkaŭ 400 speciojn,. Ĝia tipa genro estas marĉantio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (15 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (15 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Cikloheksila 3-etilbenzoato
Cikloheksila 3-etilbenzoato aŭ cikloheksila 3-etilfenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Etilbenzoata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila 3-etilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila 3-etilbenzoato prezentas ciklopentilmetanatan grupon kaj etilan grupon respektive ligitajn en la 1-a kaj 3-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Zölkow
Zölkow estas komunumo en Germanio. Ekde la 4-a de septembro 2011 ĝi troviĝas en la pligrandigita distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, antaŭe ĝi situis en la ĝistiama distrikto Parchim. Zölkow apartenas al la administra komunumaro Amt Parchimer Umland. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zörbig
Zörbig estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zittau
Zittau (jen germane, Žitawa, laŭ la slava vorto por "sekalo") estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Ĝis 2008 la urbo situis en pli malgranda distrikto Löbau-Zittau, kiu menciis la urbonomon. La urbo nun estas la germanlingva administra centro de la eŭropa regiono Niso (pollingva centro estas en Jelenia Góra/Hirschberg, ĉeĥlingva en Liberec/Reichenberg).
Famuloj
En Zittau mortis superintendanto Joakim Kalinka el Hungara reĝlando.
Pierre Pflimlin
Pierre Eugène Jean PFLIMLIN (Franclingva prononco: ; 5-a de februaro 1907 – 27-a de junio 2000) estis franca politikisto de kristandemokratia tendenco kiu servis kiel Ĉefministro de la Kvara Respubliko nur dum kelkaj semajnoj en 1958, antaŭ esti anstataŭita de Charles de Gaulle dum la krizo de tiu jaro.
Li estis advokato kaj membro de la kristandemokratia Popola Respublikana Movado (MRP), kaj estis elektita deputito el la departemento Bas Rhin en 1945. Kun personaj radikoj en Elzaco, Pflimlin havis inter sia sampartiannoj de la MRP la Luksemburgi-devena Robert Schuman; por ambaŭ, la rilatoj kun Germanio ludis gravan rolon en ilia politika pensaro.
Li tenis kelkajn registarajn postenojn dum la Kvara Respubliko, nome Ministro de Agrikulturo (1947–1949 kaj 1950–1951) kaj Ministro de Ekonomio kaj Financo (1955–1956 kaj 1957–1958).
La 13an de majo 1958, la Francia Nacia Asembleo aprobis lian nomumon kiel Ĉefministro. Sed la saman tagon, okazis tumultoj en Alĝero. La francaj generaloj en Alĝerio timis, ke li aranĝos negocitan solvon kun la alĝeriaj naciistoj kio havigos al ili la kontrolon de Alĝerio. Ili malakceptis agnoski lian ministraron. Tiam gravaj politikistoj abandonis lin, kiel Guy Mollet, Vincent Auriol kaj Antoine Pinay. La krizo portis Charles de Gaulle al la posteno de Ĉefministro la 1an de junio.
Krom aliaj postenoj, Pflimlin servis kiel urbestro de Strasburgo de 1959 ĝis 1983.
Zorbau
Zorbau estas eksa komunumo kaj nuna parto de la urbo Lützen en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels.Ekde plia administra reformo en januaro 2011 ĝi iĝis parto de la urbo Lützen. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Lützen-Wiesengrund, kiu same tiam ĉesis ekzisti. La 30-an de junio 2009 la komunumo havis 810 loĝantojn.
József Péter Kerényi
József Péter Kerényi naskiĝis la en Kispest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Péter Kerényi akiris arkitekturan diplomon en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato en 1963. En la sekva jaro li laboris en Budapeŝto, inter 1964-1984 en Kecskemét, poste li revenis al Budapeŝto. Ekde 1981 li kreis ankaŭ teatrajn dekoraciojn. Inter 1987 kaj 1995 li estis docento en la teknikuniversitato, poste profesoro kaj katedrestro. Depost fino de la socialismo en 1990 li fondis propran arkitekturan studion. Li akiris sciencan gradon DLA en 1997. Li ricevis premiojn inter 1974-2007, el ili elstaras premio Kossuth en 1992.
Palaco Vigadó de Buda
La Palaco Vigadó de Buda estas grava konstruaĵo de Budapeŝto, en urboparto Buda.
Zorneding
Zorneding - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ebersberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Palaco Vigadó de Buda
Historio
Estis malnova deziro de loĝantoj en Buda havis konvenan amuzejon en la urbo. (La vorto Vigadó proksime signifas amuzejo.) Ekde 1833 jam funkciis tia amuzejo en Pest (urbo), sed transiri la Danubon estis malfacila, foje neebla vintre. Deziro de Buda-anoj plenumiĝis nur jam depost fondo de Budapeŝto kaj jam tiam, kiam jam funkciis stabilaj pontoj. En 1894 malpleniĝis konvena loko, kie Mór Kallina projektis konstruaĵon. La Vigadó ekfunkciis en 1900. Ĝi havis grandan balhalon kaj aliajn ĉambrojn kaj restoracion. La origina celo estis aranĝi balojn kaj similajn aranĝaĵojn, tamen ofte okazis ekzemple politikaj kunvenoj, en kelkaj ĉambroj biblioteko, sur la teretaĝo diversaj butikoj. Dum la 2-a mondmilito la palaco ruiniĝis, post la renoviĝo ĝi estis longe sidejo de la Hungara Popoldanca Grupo, ĉar la halo estis konvena por dancspektakloj. En 2007 ekstera, en 2018 plena renovigaj laboroj okazis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ placo. Ĝi kontaktiĝas kun aliaj domoj dorsflanke kaj havas 2 etaĝojn. La fasado estas simetria.
Mauraz
Mauraz estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 56 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Mauraz situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro ĉe la transiro al la Vaŭda Mezlando proksimume 12 kilometrojn nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Morges kaj 20 kilometrojn okcidentnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La sudan komunumlimon formas la rivero Veyron. En sudoriento la rojo Morand formas la komunumolimon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mauraz kun la du partoj Le Croset kaj Sur le Crêt, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,50 km², de kiuj 10,0% estas kovritaj de arbaro, 76,0% servas por agrikulturo kaj 8,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mauraz limas en nordo al L'Isle, en oriento kaj sudo al Pampigny, kaj en okcidento al Montricher.
Trafiko
La komunumo Mauraz situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Mauraz pasas konekta vojo de Pampigny al Cuamens, kaj alia vojo kondukas de Mauraz al L'Isle.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mauraz datiĝas el la jaro 1324 kiel Moraz. La vilaĝo, kiu konsistas el du domgrupoj estiĝis dum la malfura mezepoko ĉirkaŭ du mueliloj, kiuj estis dokumente menciitaj en la jaro 1685. Ĝi apartenis al la Monaĥejo Romainmôtier kaj formis parton de la Senjorujo Montricher. En la jaro 1719 la barono de Montricher rekonis Mauraz kiel komunumo. Sub la berna regado de 1536 ĝis 1798 Mauraz apartenis al la Voktejo Morges. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Cossonau, kiu en la jaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la Distrikto Morges.
Zörnigall
Zörnigall estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 31-a de decembro 2010 temis pri administre sendependa komunumo; ekde la 1-a de januaro 2011 la loĝloko estis parto de la nova urbo Zahna-Elster. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2012 ĝi havis 867 loĝantojn.
Sougères-en-Puisaye
Sougères-en-Puisaye estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 341 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2010.
Geografio
Sougères-en-Puisaye etendiĝas sur 26,5 km², kaj havis 341 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (0,33%) en 2004.
Administrado
Sougères-en-Puisaye apartenas al la kantono Saint-Sauveur-en-Puisaye. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Zorge
Zorge estas parto de la komunumo Walkenried en Germanio. Ĝi ekde la 1-a de novembro 2016 troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio, antaŭe ĝi apartenis al la tiam malfondita distrikto Osterode. Fine de 2015 la komunumo havis 984 loĝantojn.
La loĝloko estas parto de la mezalta montaro Harco. La "Esperanto-urbo" Herzberg am Harz situas proksimume 25 kilometrojn pli okcidente.
9162 Kviilo
9162 Kviilo estas tre malgranda apolona asteroido de la malkovrita la de la usona astronomino Jean Mueller elde la Observatorio de la Monto Palomar, Kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la mita Kwiila, unu el la unuaj homoj laŭ la mito pri kreado de la mitologio de la indianoj Luiseño. Kwiila signifas "nigra kverko", lokala specio, kies glanojn la Luiseño kolektas tradicie somere sur la Monto Palomar
Proksimaj pasoj
Ĝi ankaŭ estas venusrenkonta kaj marsrenkonta asteroido: Ĝi povas pasi al 0,04551 AU (6,8080 milionoj da km) de Venuso kaj al 0,02845 AU (4,2567 milionoj da km) de Marso.
Miklós Németh (lancoĵetisto)
Miklós Németh [miklOŝ nEmet], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Németh Miklós estis hungara lancoĵetisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, entreprenisto. Lia patro estis Imre Németh (martelĵetisto).
Miklós Németh naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Németh maturiĝis en mezlernejo kun teknika licenco en sia naskiĝurbo en 1965, poste li akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1969, fine ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1973. Li edziĝis same en 1973. Li inventis en 1986 novan trejnilon, poste novan lancon. En la 2000-aj jaroj li fondis propran firmaon, kiu okupiĝis pri rekonstruoj de atletikejoj.
Sporta kariero
Miklós Németh inter 1962-1984 estis lancoĵetisto en du ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje inter 1973-1983, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1965-1983. Li estis olimpiano en ĉiuj Olimpikoj inter Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun ora medalo en 1976, krome en Universiado li estis la unua en 1970. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1984, sed ekde 1981 li estis ankaŭ trejnisto ankaŭ eksterlande.
Pataŝooj
La Pataŝooj (Pataxó aŭ Pataxó-Ha-Ha-Hae) estas indiana tribo en Brazilo. Ili estis la unua tribo kiu kontakiĝis kun la portugala konkeranto Pedro Álvares Cabral en 1500. Nun ankoraŭ vivas 3000 Pataŝooj en la rezevejo Monte Pascoal 62 km de Porto Seguro en la ŝtato Bahia. Ili vivas de fiŝkaptado agrikulturo kaj la vendado de ornamaĵoj kiel kolĉenoj.
Vidu ankaŭ
Indiĝenaj etnoj en Brazilo
Cikloheksila 4-etilbenzoato
Cikloheksila 4-etilbenzoato aŭ cikloheksila 4-etilfenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Etilbenzoata acido kaj cikloheksanolo. Cikloheksila 4-etilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Cikloheksila 4-etilbenzoato prezentas ciklopentilmetanatan grupon kaj etilan grupon respektive ligitajn en la 1-a kaj 4-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Kamakshi Amman Templo
La templo Kamakŝi Amman estas en la urbo Kanĉipuram, Tamilnado, Barato. Ĝi estas sankta loko dediĉita al la hindua dio Kamakŝi. La templo estas tre grava por la hinduaj kredantoj kaj ĝi estas vizitata de multaj homoj el diversaj partoj de la mondo.
Priskribo
La templo estas fama pro sia bela arĥitekturo kaj dekoracioj. Ĝi havas grandan kaj mirindan pordojn, kiuj estas el bronzo kaj estas tre ornamitaj. La pordoj estas ilustritaj per multaj figuroj kaj bildoj de diversaj hinduaj dioj kaj diinoj. La templo ankaŭ havas multajn altarojn kaj sanktajn fontojn, kie kredantoj faras preĝojn kaj oferojn.
Historio
Kamakŝi Amman estas nomita la "sankta patrino" de la urbo Kanĉipuram. La templo havas grandan historion, kaj oni diras ke ĝi estis konstruita antaŭ pli ol 2000 jaroj. La templo estis detruita kaj rekonstruita plurfoje dum la jarcentoj. La nuntempan templon konstruis en la 14-a jarcento la reĝo Nrusimha Varman la 2-a.
Distrikto Kanĉipuram
Distrikto Kanĉipuram estas unu el la 38 distriktoj de la ŝtato Tamilnado en Barato. Ĝia ĉefurbo Kanĉipuram estas konata pro sia riĉa historio kaj kulturo, kiu estas datita ekde la epoko de la pandianoj kaj la ĉolajoj. La urbo estas konata pro siaj famaj temploj kaj la distrikto pro sia manufakturo de silkaj sarioj kaj vestoj. La plej konata templo estas la Kamakshi Amman Templo, kiu estas sankta loko por la hinduaj kredantoj.
Kamakshi Amman Templo
Religia signifo
La Kamakŝi Amman Templo ludas gravan rolon en la religia vivo de la hinduaj kredantoj. Ĝi estas konsiderata sankta loko, kie oni povas renkonti la diaĵojn kaj diinojn kaj esprimi siajn preĝojn kaj petojn. Multaj homoj vizitas la templo dum religiaj festivaloj kaj okazoj, kiel ekzemple Pongal kaj Navaratri.<mapframe latitude="12.8407" longitude="79.7032" zoom="14" width="400" height="300" /> Kamakŝi Amman Templo estas tre grava por la hindua komunumo en Barato kaj estas unu el la plej gravaj religiaj lokoj de Tamilnado. La templo estas ne nur sankta loko, sed ankaŭ unu el la plej belaj kaj impresaj konstruaĵoj en la regiono.
Rudolfstetten (stacidomo)
Rudolfstetten estas fervoja stacidomo en Rudolfstetten-Friedlisberg, Svislando.
Distrikto Kanĉipuram
Krome, Kanĉipuram estas ankaŭ fama por sia kuirarto, unika kaj kolorplena. La plej famaj manĝaĵoj estas idli, dosa, vada, kaj sambar.
Agrikulturo estas la ĉefa okupo de la laboristoj je 47% de la populacio. Rizo estas la ĉefa kultivaĵo en tiu distrikto. Nuksoj, sukerkano, cerealoj, maizo kaj aliaj legomoj estas la aliaj ĉefaj kultivaĵoj.
Lajos Lajtai
Lajos Lajtai [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Lajtai Lajos Manó estis hungara komponisto pri operetoj.
Zornheim
Zornheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lajos Lajtai
Lajos Lajtai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Lajtai devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste komercan akademion en Vieno. Li soldatiĝis en 1918. Post la 1-a mondmilito li komponis por revuoj. En 1923 lia opereto debutis en Budapeŝto, en la sekvaj jaroj li daŭre komponis operetojn. Li edziĝis en 1933, post 2 jaroj li migris al Svedio pro la maziismo. Depost la 2-a mondmilito li ofte revojaĝis al Hungario, sed tiam li komponis nur solan opereton. Liaj operetaj ŝlagroj eĉ hodiaŭ estas konataj (Hétre ma várom…, Legyen a Horvát kertben Budán…, Jöjjön ki Óbudára…, Hol van az a nyár…, Én édes Katinkám…).
Zornheim
Komunuma konsilantaro
La komunuma konsilantaro de Zornheim konsistas el 20 anoj, kiu elektiĝias en komunuma baloto ĉiun kvin jarojn, kaj el la honorofica komunumestro kiel prezidanto.
Seĝodistribuo:
Marie-Armelle Deguy
Marie-Armelle Deguy estas franca aktorino. Ŝi estas pensiulo de la Franca Komedio de 1985 ĝis 1998.
Zornheim
Komunumestro
La nuntempe deĵoranta komunumestro estas d-ro Werner Dahmen (CDU). Li estis elektita en 2009 de 65,5 % de la elektantoj de Zornheim. Li anstataŭis Richard Becker (FWG) en 2003, kiu demisiis pro privataj kialoj.
Marie-Armelle Deguy
Ŝi estas la filino de Michel Deguy.
Zossen
Zossen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Teltow-Fläming de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cecilia Maria Barthélemon
Cecilia Maria BARTHÉLEMON (la 1-an de septembro 1767 – la 5-an de decembro 1859) estis angla kantistino, komponistino, pianisto kaj orgenisto. Ŝi eldonis sonatojn kaj aliajn kunmetaĵojn kaj kantis profesie en muzikaloj.
Vivo
Ŝi naskiĝis en familio de muzikistoj: ŝia patro François-Hippolyte Barthélemon estis franca violonisto, pedagogo kaj komponisto kiu aktivis en Anglio; ŝia patrino estis angla “mirinfano”, kantistino kaj komponistino Maria (Polly Young) Barthélemon.
Ŝiaj gepatroj estis verŝajne la unuaj muzikinstruistoj kiujn ŝi havis de juna aĝo. Ŝi poste studis klavicenon, pianon, kaj orgenon kun Johann Samuel Schröter (ĉ. 1752-1788).
Ankoraŭ bebo Cecilia Maria vojaĝis en turneoj kun siaj gepatroj. Je la aĝo de 9 -10 ŝi kantis antaŭ la reĝo de Napolo kaj la franca reĝino Marie Antoinette kiel parto de la turneo de siaj gepatroj tra Germanio, Francio kaj Italio, tiel adoptante kaj daŭrigante la muzikan tradicion de sia familio.
Ŝia venonta grandskala prezentado estis kiam ŝi ludis la rolon de la Unua Feino en la muzikalo "The Arcadian Pastoral" (1782) kiam ŝi aĝis 15 jarojn. Ŝia patro dirigentis la orkestron kaj ŝia patrino estris la koruson ekster scenejo.
Ĉe la prezentado de la opero Eliza de Thomas Arne, la deksep jaraĝa Cecilia Maria ludis piankonĉerton kaj ŝia patro akompanis ŝin sur la aldviolono por la unua akto. Post la dua akto, ŝi kaj ŝia patrino kantis italan dueton. Foje ŝi ludis siajn proprajn verkojn kaj klavarkomponaĵojn.
La Barthélemon-familio estis proksimaj amikoj kun Joseph Haydn. Ili renkontiĝis kun li kiam Haydn vojaĝis al Anglio en 1790. Cecilia ĝuis la oftajn vizitojn de Haydn al sia hejmo, kie li kantis canzonetti akompanante sin sur piano. Kiam ŝi estis 20 jaraĝa li donacis al Cecilia kopiojn de sia muziko ‘Psalmo 26’. Kiel atentigas la priskribo de la kopio ĉe la arkivo Haydn (lot 60), la kopio estis “''la manskribita muziko de la ĉefa kopiisto de Haydn, Johann Elssler, kun la skribitaj vortoj de la komponisto ĉiam por ĉiu voĉa parto”. Kaj daŭrigas: ”surskribita ĉe la fundo de la unua kaj lasta paĝo fare de Cecilia Maria Barthélemon: ("Skribita de Haydn mem, komponita de Li, kaj donita al mi (kiam CMB ) de la aŭtoro... Ĉi tio estas valorega por mi, ricevinte ilin el la mano de unu el la plej grandaj geniuloj de sia tempo, la neimitebla Haydn kiam mi estis Cecilia Maria Barthélemon nun Henslowe").''
En sia londona notlibro (1792) Haydn menciis Cecilian Marian kiel unu el la muzikaj personecoj de Londono.
La muziko de Cecilia Maria Barthélemon estis publikigita inter 1786 kaj 1795. Ŝi publikigis: “Tri sonatojn por piano aŭ klaviceno" en la aĝo de 19; en la aĝo de 25 “Du sonatojn por pianoforte”; kiam ŝi estis 27 jaraĝa “Sonaton por piano aŭ klaviceno” (kiun ŝi dediĉis al Haydn); je siaj 28 jaroj “Sonaton por fortepiano aŭ klaviceno”.
Ŝi publikigis siajn “Tri Sonatojn por fortepiano aŭ klaviceno” per abono en 1791. La abonlisto nomas aron da homoj el diversaj landoj, kiuj kolektive promesis mendi la ekzemplerojn. La listo inkludas kaj Haydn kaj Mozart, reĝajn abonantojn, komponistojn, muzikvendistojn kiuj mendis kelkajn kopiojn por vendi al siaj klientoj, italajn kantistojn, instrumentistojn, muzikverkistojn, aristokratojn… La listo rivelas larĝan gamon de kontaktoj de la Barthélemon-familio.
Ŝajnas ke Cecilia Maria ne havis sendependan muzikan karieron; ŝiaj publikaj prezentadoj kaj komponaĵoj ĉesis post la geedziĝo kun la kapitano Henslowe en 1796.
Gramophone en sia muzikregistraĵo (1989) de 5 komponistinoj prezentas la Sonaton en Mi maĵora de Cecilia Maria Barthélemon dirante ke ĝi “rivelas guston por dramo … per ĝia dependeco sur oktavoj, skalpasejoj, zumidoj kaj, koncerne la Rondo-finalon, preskaŭ komikan falsan finaĵon”.
Ĉapelnigra tinamo
La Ĉapelnigra tinamo (Nothocercus nigrocapillus) estas tipo de surgrunda birdospecio troviĝanta en arbaroj de Bolivio kaj Peruo.
Ioan Dragoș
Ioan Dragoș [iŭan dragoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun hungara ortografio Drágos János estis hungaria rumana politikisto, parlamentano, juristo. Lia nobela antaŭnomo estis toplicai.
(9163) 1987 RB1
(9163) 1987 RB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĉapelnigra tinamo
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj je pli granda etendo estas ankaŭ Strutoformaj, kvankam kelkaj fakuloj atribuas propran ordon Tinamoformaj. Malkiel aliaj Strutoformaj (respektive ĉiuj Strutoformaj), la Tinamedoj povas flugi, kvankam ĝenerale, ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiu Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj Tinamedoj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj. La Ĉapelnigra tinamo havas du subspeciojn:
Ioan Dragoș
Biografio
Ioan Dragoș devenis el rumana nobela familio. Li akiris juran diplomon en la Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad), poste li havis diversajn jurajn taskojn en la Bihar (historia departemento) kaj helpis jure la ortodoksan (rumanan) eklezion. Li travivis la Hungaran revolucion, li eĉ estis elektita parlamenta deputito en junio. Jam en aprilo li strebis pri paco pro la konfliktoj, ĉar la revolucio forstrekis rajtojn de la nobeloj. Li apogis politikadon de Lajos Kossuth. Li estis sendita al Avram Iancu (advokato) por fari pacon, sed intertempe la hungara armeo atakis la rumanojn. La rumanoj opiniis, ke Dragoș estas perfidulo, tial li estis murdita.
Ĉapelnigra tinamo
Habitato kaj teritorioj
La Ĉapelnigra tinamo troviĝantas en humida montararbaroj de ĝis 1550 al 3000 m de altitudo. Tiu specio estas indiĝena de Andoj de Bolivio kaj Peruo.
Aspekto
La Ĉapelnigra tinamo estas helbruna supre kaj tre makulita nigre. Ĝi estas pli pala sube kun malhela strieco, ventro helmakulita kaj averaĝe estas 33 cm longa.
Kutimaro
Kial ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Ĉapelnigra tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Konservado
Tiu specio havas ĉirkaŭkalkulitan tutmondan loĝan etendon de 35,000 km².
Rudolf Maros
Rudolf Maros naskiĝis la  en Stachau, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Rudolf Maros frekventis konservatorion en Győr, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1942. Inter 1939–1942 li estis ankaŭ aldviolonisto. Liaj pli gravaj instruistoj estis Zoltán Kodály, János Temesváry, Albert Siklós. Post la diplomo li instruis en konservatorio de Pécs. En 1949 li plulernis en Prago de Alois Hába, poste li instruis en la Muzikakademio ĝis 1978. En la 1960-aj jaroj kelkfoje li frekventis somerajn kursojn en Darmstadt, en 1971 li havis stipendion en Berlino. Li ricevis plurajn premiojn inter 1954-1980, en 1991 postmortan premion. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2 gefilojn.
Zotzenheim
Zotzenheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Sprendlingen-Gensingen. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Proksime estas monto Zotzenheimer Horn.
Ciklooktilamino
Ciklooktilamino aŭ C8H15NH2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la  ciklooktanolo kun amoniako en ĉeesto de katalizilo. Ciklooktilamino estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklooktilamino ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Bremgarten West (stacidomo)
Bremgarten West estas fervoja stacidomo en Bremgarten, Svislando.
Josef Rehrl
Josef REHRL (naskiĝinta la en Salcburgo, mortinta la  samloke) estis aŭstra oficisto kaj politikisto de ÖVP. Inter 1947 kaj 1948 li estis ministroprezidanto de Salcburgio.
Vivo
Estante frato de Franz Rehrl li anis ekde 1916 ĉe la katolika studenta korporacio K.ö.St.V. Almgau Salzburg ene de MKV kaj honore ĉe AV Austria Innsbruck ene de ÖCV.
Li famiĝis ankaŭ eksterlande pro la plano reokupi kaj resalcburgiigi la partojn de Salcburgio kiuj perdiĝis en 1816 kaj troviĝas nun en Bavarujo je Rupertiwinkel. Krome iĝu partoj de Salcburgio la Distrikto Berchtesgadener Land kaj Bad Reichenhall kun siaj ĉirkaŭaĵoj. Kromoj planoj antaŭvidis novan landlimon de Salcburgio eĉ ĉe la rivero Traun (alfluanto de Alz) - kvankam historie neniam estis ekzistinta iam landlimo ĉe Traun!
Kaj la koncernitaj liberigotaj germanoj kaj la ministroprezidanto de Bavarujo Wilhelm Hoegner anoncis rezistadon, se necese eĉ armilare: Wenn es sein muß, werden unsere bayerischen Bauern ihr Land mit Mistgabeln und Sensen verteidigen.
Pro partiinternaj kvereloj li retiriĝis el la ministroprezidanteco. Posteulo lia iĝis en decembro 1949 Josef Klaus.
Okaze de la ĝenerala kunveno de la societo Mozarteumorchester Salzburg en la 4-a de julio 1953 oni elektis Rehrl klubprezidanto.
Honoroj
Je la bieno Lürzerhof en la urbokvartalo Lehen nomiĝas lernejo por li, Josef-Rehrl-Schule.
Zöschen
Zöschen ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Leuna en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). La 30-an de junio 2017 la komunumoparto havis 973 loĝantojn.
146921 Michaelbuckley
146921 Michaelbuckley estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael R. Buckley, alta fakulo pri publikaj aferoj ĉe la Laboratorio de Aplikata Fiziko de la Universitato Johns Hopkins. Li servis kiel Oficialulo pri Publika Aferoj por la Misio New Horizons al Plutono.
Bremgarten Obertor (stacidomo)
Bremgarten Obertor estas fervoja stacidomo en Bremgarten, Svislando.
Zschepplin
Zschepplin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Těchlovice
Nomon Těchlovice havas pluraj setlejoj:
(158595) 2002 PH94
(158595) 2002 PH94 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, do ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Albert Hochleitner
Albert HOCHLEITNER (naskiĝinta la en Werfen-Blühnbach, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra politikisto de ÖVP.
Vivo
Post frekvento de la bazlernejo en Rauris kaj de gimnazio en Salcburgo li pasigis la abiturientan ekzamenon en 1914. Post soldatado dum la Unua mondmilito li studis inter 1919 kaj 1923 agronomion en Vieno. Poste li iĝis direktoro en la Ĉambro por nutrado de Salcburgio kaj estis ekde 1931 deĵoranta en la federacia ministerio pri agrikulturo. Inter 1939 kaj 1945 li laboris en la privata ekdonomio. En 1954 li iĝis solene en Linz ano de la Kavalira Ordeno de la Sankta Tombo en Jerusalemo. Ekde 1914 li estis membro de la katolika studenta korporacio KÖStV Austria Wien ene de ÖCV.
Politika kariero
Inter decembro 1945 kaj decembro 1947 Hochleitner estis ministroprezidanto de Salcburgio. Pro neklaraj cirkonstancoj okaze de dono de la aŭstria ŝtataneco li retiriĝis. Priesplora komisiono poste trovis nenian kulpon ĉe Hochleitner. Ĝis novembro 1948 li ankaŭ anis ĉe Federacia Konsilio.
Zschaitz-Ottewig
Zschaitz-Ottewig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Milito de la Sesa Koalicio
En la Milito de la Sesa Koalicio (Marto 1813 – Majo 1814), koalicio de Aŭstrio, Prusio, Rusio, la Unuiĝinta Reĝlando, Portugalio, Svedio, Hispanio kaj nombraj Germanaj ŝtatoj finfine venkis super Francio kaj kondukis Napoleono Bonaparte al ekzilo en Elba. Post la katastrofa Franca invado al Rusio de 1812, la kontinentaj potencoj aliĝis al Rusio, Unuiĝinta Reĝlando, Portugalio kaj la ribeluloj en Hispanio kiuj estis jam milite kontraŭ Francio.
Zschopau
Zschopau estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio, kaj krome estas la administra centro de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Milito de la Sesa Koalicio
En la Milito de la Sesa Koalicio plej gravaj bataloj okazis en Lützen, Bautzen, kaj en Dresdeno. La eĉ pli granda Batalo de Leipzig (konata ankaŭ kiel la Batalo de la Nacioj) estis la plej granda batalo en la Eŭropa historio antaŭ la Unua Mondmilito. Finfine, la plej fruaj malvenkoj de Napoleono en Rusio kaj Germanio montriĝis kiel la semo de lia ekruiniĝo. Havinte siajn armeojn reorganizitaj, la aliancanoj forigis Napoleonon el Germanio en 1813 kaj eĉ invadis Francion en 1814. La Aliancanoj venkis super la restintaj Francaj armeoj, okupis Parizon, kaj devigis Napoleonon abdiki kaj iri en ekzilon. La Franca monarkio estis revivita de la aliancanoj, kiuj trudis heredanton de la Burbonoj en la Burbona Restaŭradon.
Disvolviĝo
Estis ektrankvilo en la luktado dum la vintro de 1812–13 dum kaj la Rusoj kaj la Francoj rekonstruis siajn fortojn; Napoleono kapablis pretigi 350,000 trupojn. Kuraĝigita pro la Francia perdo en Rusio, Prusio aliĝis al Aŭstrio, Svedio, Rusio, Britio, Hispanio, kaj Portugalio en nova koalicio. Napoleono ekprenis komandon en Germanio kaj okazigis serion de malvenkoj al la Koalicio kiuj finigis en la Batalo de Dresdeno en Aŭgusto 1813.
Spite tiujn sukcesojn, la nombroj plue enkalkuliĝis kontraŭ Napoleono, kaj la Franca armeo renkontis forton dufoje sian grandon kaj malvenkis en la Batalo de Leipzig. Tiu estis pro multo la plej granda batalo de la Napoleonaj Militoj kaj kostis pli ol 90,000 perdojn totale.
La Aliancanoj proponis pacterminojn ĉe la Frankfurtaj proponoj en Novembro 1813. Napoleono restis kiel Imperiestro de Francio, sed tiu estis limigita al siaj "naturaj landlimoj". Tio signifis ke Francio povis reteni kontrolon de Belgio, Savojo kaj Rejnlando (nome okcidenta bordo de la rivero Rejno), dum rezignis la kontrolon de la ceteron, kiel ĉio de Hispanio kaj Nederlando, kaj plej el Italio kaj Germanio. Metternich diris al Napoleono ke tiuj estis la plej bonaj terminoj kiujn la Aliancanoj estis pretaj proponi; post pliaj venkoj de la aliancanoj, tiuj terminoj estus pli kaj pli akraj. La motivo de Metternich estis reteni Francion kiel ekvilibrilon kontraŭ Rusiaj minacoj, dum finigi la tre malstabiligan serion de militoj.
Napoleono, esperante venki la militon, prokrastis ĝin tro longe kaj perdis tiun oportunon; ĉirkaŭ Decembro la Aliancanoj estis retintaj sian proponon. Kiam li havis sian dorson kontraŭ la muro en 1814 li klopodis remalfermi pacnegocadon sur la bazo akcepti la Frankfurtajn proponojn. La Aliancanoj nuna havis novajn, pli akrajn terminojn kiuj inkludis la retiron de Francio al siaj limoj de 1791, kio signifis la perdon de Belgio. Napoleono restis Imperiestro, tamen li malakceptis la terminojn. La Britoj volis ke Napoleono estu porĉiame forigita; ili sukcesis. Napoleono obstine malakceptis.
Napoleono retiriĝis en Francion, lia armeo malpliiĝis al 70,000 soldatoj, kaj malmultan kavalerion; li frontis tri fojojn tiom multaj Aliancanaj trupoj. La Francoj estis ĉirkaŭitaj: Britaj armeoj premis el la sudo, kaj aliaj Koaliciaj fortoj poziciis por ataki el la Germanaj ŝtatoj. Napoleono venkis serion de venkoj en la Sestaga Kampanjo, kvankam tiuj ne estis sufiĉe gravaj por ŝanĝi la tajdon. La estroj de Parizo kapitulacis al la Koalicio en Marto 1814.
La 1an de Aprilo, Aleksandro alparolis al la Konservisma Senato. Delonge obeema al Napoleono, sub la incito de Talleyrand ĝi estis turniĝinta kontraŭ li. Aleksandro diris al la Senato ke la Aliancanoj estis luktantaj kontraŭ Napoleono, ne kontraŭ Francio, kaj ili estis pretaj proponi honorajn pacterminojn se Napoleono estu forigita el la povo. La venontan tagon, la Senato aprobis la Imperiestran Elpostenigilon ("Acte de déchéance de l'Empereur"), kiu deklaris Napoleonon elpostenigita. Napoleono estis veninta ĝis Fontainebleau kiam li eksciis ke Parizo estis perdita. Kiam Napoleono proponis al la armeo marŝi kontraŭ la ĉefurbo, liaj veteranaj oficiroj kaj marŝaloj insurekciis. La 4an de Aprilo, estrita de Ney, ili frontis kontraŭ Napoleono. Napoleono asertis ke la armeo sekvos lin, kaj Ney respondis ke la armeo sekvos siajn generalojn. Kvankam la ordinaraj soldatoj kaj regimentaj oficiroj volis lukti plue, sen veteranaj oficiroj aŭ marŝaloj sukcesa invado de Parizo estus tue malebla. Akceptinte tion neeviteblan, la 4an de Aprilo Napoleon abdikis favore de sia filo, kun Marie Louise kiel regentino. Tamen, la Aliancanoj malakceptis akcepti tion sub instigo de Aleksandro, kiu timis ke Napoleono povas trovi ekskuzon por rehavi la tronon. Napoleono estis tiam devigita anonci sian senkondiĉan abdikon nur du tagojn poste.
Ajtoniacoj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (15 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (15 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ĉapelruĝa tinamo
La Ĉapelruĝa tinamo aŭ Makulbrusta tinamo (Nothocercus julius) estas tipo de surgrunda birdospecio troviĝanta en humida montararbaro. Ties teritorio estas nordokcidenta Sudameriko.
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj je pli granda etendo estas ankaŭ Strutoformaj, kvankam kelkaj fakuloj atribuas propran ordon Tinamoformaj. Malkiel aliaj Strutoformaj (respektive ĉiuj Strutoformaj), la Tinamedoj povas flugi, kvankam ĝenerale, ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiu Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj Tinamedoj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Aspekto
La Ĉapelruĝa tinamo havas malhelbrunajn suprajn partojn striece je nigra, kaj ties flugiloj havas sablokolorajn punktojn. Sub ties brila helbruna kapo, ĝi havas blankan gorĝon. Ties brusto kaj flankoj estas olivecbrunaj, dum la resto de ties subaj partoj estas brilrufa. Tiu tinamo estas proksimume 38 cm longa.
Kutimaro
Kial ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Ĉapelruĝa tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Teritorio
Tiu specio estas indiĝena de Andoj en tre okcidenta Venezuelo, centra Kolombio, Ekvadoro, kaj suda Peruo.
Habitato
La Ĉapelruĝa tinamo aŭ Makulbrusta tinamo (Nothocercus julius) estas tipo de surgrunda birdospecio troviĝanta en humida montararbaro ĝis 1,700 al 3,350 m de altitudo.
Konservado
La Ĉapelruĝa tinamo estis listita kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN, kaj havas ĉirkaŭkalkulitan tutmondan etendon de 110, 000 km2.
Referencoj
Brands, Sheila (Aŭg 14 2008). "Systema Naturae 2000 / Classification, Genus Nothocercus". Project: The Taxonomicon. Konsultita Feb 04 2009.
9173 Viola Castello
9173 Viola Castello estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 2:5 kun Marso, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda vilaĝo Viola Castello, (50 loĝantoj) en Piemonto (Italio), ĉirkaŭata de granda arbaro da kaŝtanarboj, iuj plurajn jarcentojn aĝaj. La loĝantoj de la vilaĝo bontenas la arbaron en harmonio kun la naturo.
(9182) 1991 NB4
(9182) 1991 NB4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Míšovice
Míšovice (Nispitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hostěradice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Hostěradice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/413. Estas ĉi tie registritaj 89 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Míšovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,19 km². Míšovice estas urbanisme kunkreskinta kun Hostěradice.
Zschorlau
Zschorlau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.