cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phineas Gage
Phineas P. GAGE (1823 – ) laboris kiel labor-antaŭprepara dungito ĉe la usona fervoja kompanio ĉe Cavendish (Vermont) kaj suferis tie la 13-an de septembro 1848 gravan akcidenton. Li prembatis eksplodaĵon, kiu eksplodis kaj pafis ferstangon en/tra lian kranion. La ferstango longis 1,10 m, dikis 3 cm kaj estigis grandan vundan kanalon. La stango penetris sube de la maldekstra vanga osto kaj forlasis la kranion ĉe la supro. Dum kaj post la akcidento, Gage ne perdis konscion kaj eĉ poste kapablis paroli pri la akcidento. Li transvivis la akcidenton, la vundoj resaniĝis, li perdis nur la maldekstran okulon. La akcidento de Phineas P. Gage estas grava por la neŭrosciencaj esploroj: laŭ informoj de la kuracisto, Dr. John D. Harlow, Gage post kelkaj semajnoj reakiris siajn antaŭajn intelektajn lingvo- kaj mov-kapablojn. Ŝanĝiĝis nur – post iom da tempo – okulfrape lia persona kondutado. La pripensema, amika kaj kvieta Gage iĝis infaneca, impulsa kaj nefidebla homo.
Phineas Gage mortis la 21-an de majo 1860. Lin trafis post la akcidento epilepsiaj atakoj, post akra spasma atako li perdis la konscion kaj ne rekonsciiĝis post serio de la pluaj spasmoj.
Oni eltombigis liajn restaĵojn en 1867. La kranio – kun la ferstango – estas videbla nun en la Muzeo de Harvard Medical School. La kranion skanis en 1994 Hanna Damasio en universitato de Iowa kaj simulis cerbon, kiu povis situi en tiu kranio. Danke al la truoj en la kranio oni povas konstati, kiuj cerboareoj estis damaĝitaj per la stango.
(7821) 1991 AC
(7821) 1991 AC estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Ĝia diametro estis taksita je ĉirkaŭ 6,3 km, supozante, ke ĝia albedo estus 0,15.
Vojo
Vojo estas identigebla pado inter du aŭ pluraj geografiaj lokoj. Vojoj povas esti preparitaj, ekzemple per pavimo, por faciligi la suriradon, tamen tio ne estas deviga. Historie multaj vojoj estis rekoneblaj sen formalaj konstruaĵoj.
Laŭ Francisko Azorín vojo estas ''Spaco trairota por sin movi de unu loko al alia. Loko speciale preparita por veturiloj aŭ piedirantoj. Spaco trairita de moviĝanta korpo. Li indikas etimologion el la latina via'' (vojo). Kaj li aldonas la terminojn fervojo, por vojo kun reloj por vagonaro; vojkruciĝo, por loko, en kiu du aŭ pluraj vojoj renkontiĝas transverse; vojforko, aŭ duforkiĝo, por loko, kie unu vojo dividiĝas en du; subvojo, supravojo, akvovojo, tramvojo, ĉefvojo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vojo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Muñomer del Peco
Muñomer del Peco [munjoMER delpeKO] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La loknomo rilatas al familinomo Muñoz, ofta en Hispanio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 108 loĝantojn. Ĝi perdis 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 35 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Collado de Contreras, Constanzana, Narros de Saldueña, Viñegra de Moraña, Albornos kaj Papatrigo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de 1250.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Szőce
Szőce [sOce] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. La nomo selce signifas slave: vilaĝeto.
Yazoo Records
Yazoo Records estis usona diskeldonejo fondita en la fino de la 1960-aj jaroj fare de Nick Perls. Ĝi specializiĝis en frua usona bluso, kontreo, ĵazo, kaj aliaj ruraj usonaj ĝenroj kolektive konata kiel radikmuziko.
La markoj Belzona kaj Yazoo montris desegnon de Artdekora stilo kiu prezentas pavon, adaptita el marko de 1927 de Black Patti Records.
Szőce
Historio
La unua mencio devenis el 1286.
Yazoo Records
Yazoo Records Perls kompilis rarajn 78-rpm diskojn faritajn en la 1920-aj jaroj fare de muzikistoj kiaj Charley Patton, Blind Willie McTell, la Memphis Jug Band, Blind Blake, kaj Blind Lemon Jefferson.
Szőce
Vidindaĵoj
La komunumo havas romanikan-gotikan romkatolikan Preĝejon Sankta Andreo el la 13-a jarcento. Ĉirkaŭ la komunumo torviĝas naturprotektata arbaro kaj marĉo.
Temporalo
La temporalo (latine ossum temporis) estas ĉiu el la du ostoj formantaj la flankajn kaj malsuprajn partojn de la kranio. Ĝi entenas la internan orelon. La temporalo konsistas el tri partoj: la skvamo, la petro kaj la timpano, kaj sube havas aldonan apofizon, la mastoidon.
Isaac Henry Wright
Isaac Henry WRIGHT [rajt] (naskiĝis la en Keighley; mortis la  en Worcester) estis angla esperantisto kaj inĝeniero (il-maŝinoj, dentradoj). Sekr. de Teĥ. Inĝ. Inst. E-isto de 1903. Fondis grupon en Coventry, 1908 kaj en Northampton, 1911. Unua sekr. de Mezlanda Fed. Prez. de Okcidentmezlanda Fed., 1929-32.
Oregona mahonio
La oregona mahonio, aŭ akvifolia berberiso (latine Berberis aquifolium, antaŭe Mahonia aquifolium ), estas specio el la familio de berberidacoj. Ĝi estas ĉiamverda arbusto parenca al berberiso (Berberis). Iuj aŭtoroj metas Mahonia en la berberisan genron. La planto similas Rampantan mahonion (M. repens) kaj Nanan mahonion (M. nervosa).
Priskribo
Tiu nearktisa planto altas 1–5 metrojn. Ĝiaj ledecaj folioj similas tiujn de ilekso, kaj la tigoj kaj branĉetoj havas dikigitan, korkecan aspekton. La floroj, kiuj estiĝas malfru-printempe, estas flavaj.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2017
La 15-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazu la 26-an de novembro 2017 en Tbiliso (Kartvelio).
Oregona mahonio
Disvastiĝo
Mahonia aquifolium estas indiĝena planto je la okcident-nordamerika marbordo ekde Brita Kolumbio ĝis norda Kalifornio, troviĝanta en la suba etaĝo de Menzies-pseŭdocugaroj kaj en arbustaroj. Ĝi estas la subŝtata floro de Oregono.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2017
Laŭ stato de majo 2017, sep ŝtatoj respektive naciaj televidaj kompanioj anoncis sian partoprenon, do nacian antaŭelekton kaj sendon de infana kantisto kiel landa reprezentanto al la konkurso kaj televidan dissendon de la finalo. En la antaŭa jaro fine estis 17 partoprenantaj naciaj televidaj kompanioj, kaj antaŭvideblas ke en novembro 2017 fine estos simila kvanto.
Oregona mahonio
Disvastiĝo
En iuj areoj ekster ĝia hejma arealo, la Oregona mahonio estas konsiderata kiel invadan specion kiu povas anstataŭi la indiĝenan vegetaĵaron.
Ĉela agrikulturo
Ĉela agrikulturo temigas la produktadon de agrikulturaj produktoj de ĉelkulturoj uzante kombinaĵon de bioteknologio, hista inĝenierarto, molekula biologio, kaj sinteza biologio krei kaj desegni novajn metodojn por produkti proteinojn, grasojn kaj histojn kiuj alie venus de tradicia agrikulturo. Plejparto de la industrio fokusiĝas al bestaj produktoj kiel viando, lakto kaj ovoj, produktitaj en ĉelkulturo prefere ol bredado kaj buĉado de breditaj brutoj, kiuj rilatas al granda tutmonda problemo de malutilaj mediaj efikoj de agrikulturo (ekzemple de viandoproduktado), bestoprotektado, nutra sekureco kaj homa sano. Ĉela agrikulturo estas kampo de la biobazita ekonomio. La plej konata koncepto pri ĉela agrikulturo estas kulturita viando.
Politis
Politis estas semajna maldektra franca ĵurnalo. Ĝi estas kunfondinto de neregistara organizo ATTAC NGO. Le Monde diplomatique havas posedaĵon de 30% en ĝi.
Eksteraj ligiloj
La (Litvinov-)Politis-formulo estis politika nocio inter la du mondmilitoj por priskribi la agresoron, atakanton (1933). Ĝi portas la nomon de Nicolas Politis, greka politikisto pri ekseraj aferoj.
Vulcano
Vulcano povas esti:
Claude Gagnière
Claude Gagnière (Alès, 20a de januaro de 1928 - Parizo, 12a de septembro de 2003) estis franca verkisto.
Li ricevis postmorte la premion de la Bouquinistoj pro la aro de lia verko en 2004.
Werner Brix
Werner Brix (naskiĝis la 7-an de decembro 1964 en Vieno) estas aŭstra kabared-artisto kaj aktoro.
Vivo
Brix kreskis en Klosterneuburg. Li diplomiĝis de la Supera Teknika Instituto por Telekomunikado en Vieno. Sekve li laboris en industria entrepreno dum ses jaroj. Samtempe li partoprenis en amatora teatro. Brix prenis lecionojn pri aktorado de Monika Pagnieux (Le Coq), Erika Mottl, Herwig Seeböck kaj Giora Seeliger. Li laboras kiel liberprofesia aktoro kaj reĝisoro ekde 1987. De 1991 ĝis 1993, li transprenis la direktadon de la kabareda teatro "Spektakel" ("spektaklo").
Aldone al sia kabaredista kariero, Brix aperas kiel teatra aktoro, aperas en longaj filmoj kaj pluraj televidaj produktadoj. Malantaŭ la kamerao, li laboras kiel reĝisoro kaj scenaristo kaj disvolvas filmajn konceptojn por kompanioj. Li ankaŭ aranĝas aktorajn metiejojn en Aŭstrio kaj Germanio kaj trejnas komercistojn kaj politikistojn. Li docentas kaj instruas en kursoj ĉe la Universitato de Kaselo.
Stacio Shima-Akasaki
Stacio Shima-Akasaki (japane: 志摩赤崎駅 [Ŝima-Akasaki-eki], angle: Shima-Akasaki Station) estas fervoja stacio en Toba, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shima.
Mapuĉoj
La mapuĉoj estas indiĝena komunumo kiu origine loĝis je centra-suda partoj de Ĉilio kaj Argentino.Tiu gento ankaŭ pli malofte estas konata sub la nomo 'Araŭkanoj'. Tiun nomon la hispanaj konkerantoj prenis el la nomo Raŭko (la loko kie mapuĉoj loĝas). La nomo raŭko laŭ multaj fakuloj, devenas el la keĉua palqu (sovaĝa) aŭ awqa (ribelema).
La mapuĉa gento estas argentindevena kaj pere de longa migrado prenis la landon trovitan inter la riveroj Biobio kaj Toltén.
La epika poemo La Araucana (1569, 1578 kaj 1589) de Alonso de Ercilla estas epopeo kiu glorigas la mapuĉojn.
Geografia distribuo
Laŭ censo el la jaro 2002 oni estimas ke en Ĉilio troviĝas 604.349 mapuĉoj aŭ ĉirkaŭ 4% de la ĉilia loĝantaro.. Ili estas la plej altnombra indiĝena etno (87%) en Ĉilio. Ili plejparte loĝas en la 9-a regiono de Araucanía. En Argentino trovĝas proksimume 113 000 mapuĉoj, kiuj plejparte loĝas en la provinco Neuquén.
Historio
La Inkaa Imperio klopodis sensukcese konkeri la mapuĉojn. Poste, kiam la hispanoj faligis la Inkaan Imperion, ili klopodis submetigi ankaŭ la mapuĉojn. Tamen, la rezisto de Lautaro (knabo kiu lernis militistajn strategiojn dum li estis kaptita de la hispanoj) kaj la posta ribeliĝo de Pelantaro je la 1590-jardeko, kreis la landlimon inter hispanoj kaj mapuĉoj je la rivero Biobio.
Je la venontaj jarcentoj, la hispanoj zorgplene eniradis la mapuĉan teritorion. Multaj "kongresoj" estis okazigitaj, dum kiuj ambaŭ flankoj interŝanĝadis donacojn kaj subskribadis interkonsentajn kontraktojn. Dum la kongreso de Quillén (kiljen') je la jaro 1641, oni interkonsentis je tio, ke milita fino necesas kaj ankaŭ oni agordis fiksan landlimon je la rivero Biobio.
Dum la sendependiĝa milito de Ĉilio, estis ofta ke mapuĉoj apogis la reĝanan (dependec-favora) flankon, kvankam ili ne amase partoprenis la batalojn pro tio ke ili okazis for la mapuĉa teritorio. Post la ĉilia sendependiĝo, ĉilianoj sekvis sen-atakan politikon. Tamen, la mem-deklariĝo de Orélie Antoine de Tounens kiel Reĝo de Araŭkanio kaj Patagonio okazigis ĉilian reagon, ĉar se tiu teritorio apartenus al alia ŝtato, Ĉilio restus dividita duope. Ĉilio do komencis militistan kampanjon por eviti ribeliĝon tian. Tiun kampanjon oni nomis "Araŭkania Pacigo"
Sekvantjarare, mapuĉoj aliĝis al la ĉilia nacio je ĝiaj urboj, kvankam rezistago kaj ribelemo ĉiam ekzistis ĝis nun. Dum la 1970-jarcento ili iom kreskis. Mapuĉoj ankoraŭ ne flankenlasas iliaj teritoriaj petoj kaj ekzistas organizoj kiuj luktas favore al pliaj oportunoj por politika reprezentado, pere de la kreo de aŭtonomiaj leĝoj por la mapuĉa teritorio aŭ la naskigo de mapuĉaj politikaj partioj.
La «pacigado» en Argentino estis iom pli kruela: Ilia unua klopodo okazis je 1833 tio ebligis la okupon de preskaŭ la tuta teritorio norde de la riveroj Negro kaj Limay fare de la argentina militistaro, tamen la argentina civitana milito ebligis la reprenon de la perdita lando fare de la mapuĉoj. Mapuĉoj estis definitive venkitaj post la nomata Conquista del Desierto (Dezerta konkero).
Oni uzas la terminon araŭkanigo aŭ mapuĉigo por la procezo de etendo kaj disvastigo de aro de kulturaj trajtoj de la araŭkanoj, kiaj estas la mapuĉa lingvo, kutimoj, kredoj kaj ritaroj, same kiel konoj pri teksado, metalurgio kaj kultivoj al aliaj etnoj kaj popoloj, kiaj pehuenches, tehuelĉoj kaj puelĉoj. Tio okazis ĉefe dum la 18a jarcento al la sudo de Mendoza.
Lingvo kaj kulturo
La mapuĉoj nomas sian lingvon mapudungun aŭ mapuĉa lingvo. Temas pri aglutina lingvo, kies rilaton al aliaj lingvoj lingvistoj ankoraŭ ne trovas.
Mapuĉoj, samkiel ajmaraoj, keĉuoj kaj atakamanoj, posedis grandan konon rilate al scienco, astronomio kaj spiritaj aferoj. Ili povis interpreti la movadon de la suno, la luno, la steloj kaj eĉ tiun de la planedo Venuso.
Mapuĉoj vivtenis sin precipe per agrikulturo. Ilia kulturo baziĝas sur rakontata tradicio, ilia socia kaj religia agado estis regata de la Admapu, pro tio ke ili ne konis skribon.
Ili praktikis aron da ekzercoj similaj al luktartoj kiuj nomiĝas kollellaullin (koljeljaŭljin'). Ili ludis sporton nomatan palín, ankaŭ nomata "ĉŭeka", kiu tre similas al hokeo.
Socia Organizado
Milittempe, diversaj lof-oj kunfandiĝis, kreante pligrandajn grupojn nomatajn reŭe, similnombra al tribo. Ĉiu Reŭe havis militistan ĉefon nomatan Toki.
Katastroftempe, t.e. dum senpluvaj jaroj, epidemioj, invadoj aŭ aliaj grandaj problemoj; kunfandiĝis pluraj reŭe-oj, kreante pligrandan grupon nomatan ajljareŭe kies estro nomatas Maputoki (militista ĉefo de militanta regiono). La ajljareŭe-oj akiris gravecon kaj estis ofte-uzata sistemo por lukti kontraŭ la hispanan konkeron.
Kaŭze de la kontraŭ-hispana rezistmilito, mapuĉoj devis krei novajn aliancojn por fortiĝi. Do, pluraj ajljareŭe-oj kunfandiĝis, kreante grandegajn grupojn nomatajn Butalmapu (Militaj Zonoj). La Butalmapu-ajn ĉefojn la hispanoj konis kiel Gran Toqui (Granda Toki). Ekzistis tri Butalmapu-oj, nome Lafken-mapu (marborda regiono), Lelfun-mapu (glata meza regiono) kaj Inapire-mapu (ĉenmontara regiono).
Religio
La mapuĉa mitologio baziĝas precipe je adorado al prauloj, kies ĝenerala nomo estas Pillán (piljan'). Krom Pillán ekzistas ankaŭ adoro al naturo. Ili ankaŭ kredas je supera diaĵo, kiu superregas ĉion, nomata Ngünechen (ngjuneĉen`). Ngünechen konsistas precipe el kvar diuloj. Antaŭ la kristana influo temis pri kvar individuaj diuloj. Malgraŭ la alta nombro de diaĵoj en la mapuĉa mitologio ili neniam kreis panteonon de propraj dioj, kiel la grekoj aŭ la ĝermanoj faris.
La plej elstara religiulo estas la Maĉi (ĉiam estas ino), kiu organizas la adoron kaj la celebron de pluraj ritualoj. Ekzistas ritualo kiu estas miksaĵo inter adorado kaj amuziĝo nomata Guillatún (giljatun').
Vidu ankaŭ
Ĉilianoj
Mapuĉa lingvo
Almendo
Eksteraj ligiloj
RedArgentina.com/Dialectos/Araucano (hispana-mapuĉa vortaro)
DMOZ.org/World/Español/Países/Chile/Sociedad/Etnias/Mapuche (direktorio DMOZ)
Hispanlingva poemo La araucana
Bibliografio
(es) Aldunate, Carlos (1997), Mapuche: gente de la tierra en Culturas de Chile. Santiago, Andrés Bello.
(es) Bengoa, José (1999). Historia del pueblo mapuche: siglo XIX y XX. [1985]. Santiago de Chile: LOM.
(es) Ibarra, Mario (2003), Algunas reflexiones y notas a propósito de algunos tratados, en éste momento, no reconocidos, firmados entre potencias coloniales o Estados actuales y pueblos indígenas. en : Seminario de expertos sobre tratados, convenios y otros acuerdos constructivos entre los estados y los pueblos indígenas, Ĝenevo, Oficejo de la alta komisaro de la UN por homaj rajtoj.
(es) Saavedra Peléz, Alejandro. Los mapuche en la sociedad chilena actual. Santiago de Chile: LOM, 2002. ISBN 956-282-490-X.
(es) Verta, Ricardo, José Aywin, Andrea Coñuecar y Elicurá Chihauilaf: ''El despertar del pueblo mapuche. Nuevos conflictos, viejas demandas''. Santiago de Chile: LOM, 2004. ISBN 956-282-647-3.
Tortum
Tortum estas urbo kaj distrikto en provinco Erzurum en la regiono Orienta Anatolio, Turkio. Ĝi situas je 52 km de Erzurum, 1600m super la marnivelo.
Ĝi havis 38.697 loĝantojn en 2000.
Nathan Mayer Rothschild
Barono Nathan Mayer ROTHSCHILD (16-an de septembro 1777 en Frankfurt am Main - 28-an de julio 1836) estis la kvara infano kaj tria filo de la fondinto de la Rothschild-dinastio, Mayer Amschel Rothschild (1744–1812) kaj Gutle Rothschild (naske Schnapper (1753–1849). Li naskiĝis en la fankfurta juda geto de la urbo kaj iĝis fondinto de la angla branĉo de la familio.
Li agadis inter 1790 kaj 1800 kiel teksaĵa komercisto en Manchester. Li geedziĝis kun filino de Levi Barent Cohen (Hannah) en oktobro de 1806 kaj tio igis lin bofilo de influhava londona komercisto kaj kiu altigis la kapitalon per grava doto. Li aĉetis en 1808 domon en Londono kaj fondis la bankon N M Rothschild & Sons, kiu ankoraŭ nuntempe sukcese agadas.
Sub gvido de Nathan, la Rotŝildoj iĝis en 20 jaroj la plej gravaj bankistoj de Eŭropo.
Nathan investis la monon de Vilhelmo la 1-a el la soldata komerco - kiun li pensis protekti kontraŭ Napoleono - en oron de la Brita Orient-Hindia Kompanio, kiu estis uzata poste por la militiroj de Wellington. Aĉeto kaj reaĉeto de la Wellington-akcioj, la vendo kaj reaĉeto de oroj je Wellington, ties sendo al Portugalio kaj la kontrabando dum la kontinenta blokado, alportis por li profitegon. Li iĝis plej influhava financisto de la brita registaro.
Lia filo, Lionel Nathan Rothschild (1808–1879), plu gvidis la komercon en Anglio.
Ekde 1822 li estis Freiherr (barono en la germana nobelaro). Lia nepo kun la sama nomo (Nathan Mayer Rothschild (pli juna) 1840–1915) iĝis la unua Baron Rothschild (barono en la brita nobelaro) en la familio.
Poggio Mirteto
Poggio Mirteto estas komunumo de Italio.
Wu Ta-Kwang
WU Ta-Kwang estis ĉino, licenciato de la Pekina Universitato, magistro de politika scienco de la Universitato Kolumbio en Usono, kaj ekde la jaro 1925 direktoro por publika instruado en Kantono (Ĉinio). Li naskiĝis en 1887 en Kantono. Li en 1926 kun urba subvencio fondis Esperanto-Instituton kaj ekde la jaro 1927 estis ĝia direktoro. Kun samideanoj Hsu, Sinpak Au kaj Won Kenn li gvidis la Esperanto-movadon en Kantono. Ekde la jaro 1928 li vojaĝis en Eŭropo kaj Ameriko, kaj nur en 1931 revenis al Kantono. Li fondis Esperanto-bibliotekon, kaj estis prezidanto de Kantona Esperanto-Asocio.
30140 Robpergolizzi
30140 Robpergolizzi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Pergolizzi, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Academy for the Advancement of Science and Technology de Hackensack (Nov-Ĵerzejo).
Berg im Drautal
Berg im Drautal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Naĥimovskij prospekt (stacio de Moskva metroo)
Naĥimovskij prospekt (Нахимовский проспект, "Avenuo de Naĥimov (familinomo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Serpuĥovsko-Timirjazevskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en suda parto de Moskvo.
James Wolfe
Generalo James Wolfe (2a Januaro 1727 – 13a Septembro 1759) estis oficiro de la Brita Armeo, konata pro sia trejn-reformoj sed rememorita ĉefe pro sia venko super la francoj ĉe la Batalo de Kebeko en Kanado en 1759. La filo de elstara generalo, Leŭtenant-Generalo Edward Wolfe, li estis ricevinta sian unuan mision tre juna kaj faris etendan servon en Eŭropo dum la Milito de Aŭstria Sukcedo. Lia servo en Flandrio kaj en Skotlando, kie li partoprenis en la nuligon de la Dua jakobita ribelo, alvokis atenton de liaj superuloj. Lia kariero estis haltigita de la Pactraktato de 1748 kaj li pasis multe de la venontaj ok jaroj enkazerne ĉe la Skotaj Altaj Teroj. Li iĝis leŭtenant-kolonelo kiam li estis ankoraŭ 23jaraĝa.
La eksplodo de la Sepjara Milito en 1756 havigis al Wolfe novajn oportunojn por karieravanco. Lia partopreno en la malsukcesa atako kontraŭ Rochefort en 1757 kondukis al William Pitt nomumi lin vic-komandanto de ekspedicio por kapti la Fortikaĵon de Louisbourg. Sekve de la sukceso de tiu sieĝo de Louisbourg en 1758, li iĝis komandanto de trupo kiu navigadis la fluejon de la Rivero Sankta Laŭrenco por kapti Kebekon. Post sieĝo Wolfe venkis super la franca truparo sub estreco de Louis-Joseph de Montcalm kio permesis la britajn fortojn kapti la urbon. Wolfe mortiĝis dum la Batalo de la Ebenaĵoj de Abrahamo pro vundoj el tri muskedaj kugloj.
Semsales
Geografio
Semsales situas en la Friburgaj Antaŭalpoj, proksimume 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Bulle, norde de la urbeto Châtel-Saint-Denis. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Semsales kaj La Rougève kaj multnombraj izolitaj bienoj. Sur la komunuma teritorio situas la fontoj de la riveroj Brojo kaj Sionge.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 29,36 km², de kiuj 48,2% estas kovritaj de arbaro, 46,5% servas por agrikulturo kaj 3,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Semsales limas en nordo al Sâles, en nordoriento al Vaulruz, en oriento al Grejerco, en sudoriento al Haut-Intyamon, en sudo al Châtel-Saint-Denis, en okcidento al Maracon (VD), en okcidentnordokcidento al Saint-Martin, kaj en nordokcidento al La Verrerie.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Friburgo al Laŭzano kaj la svisa aŭtovojo A12, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo en Semsales. Per stacidomo ĉe la trajnlinio de Bulle al Palézieux la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Semsales datiĝas el la jaro 1100 kiel septem salis. En la jaro 1177 Semsales estis menciita kiel ĉelo de la Monaĥejo Mont-Joux sur la Grnda Sankt-Bernardo. En la jaro 1536 Semsales estis konkerita de la urba ŝtato Friburgo kaj en la jaro 1537 integrita al la Voktejo Rue kaj poste en la jaro 1581 al la Voktejo Châtel-Saint-Denis, el kiu okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 fariĝis distrikto, kiu poste en la jaro 1848 sub la nova friburga konstitucio estis integrita al la distrikto Vevejso. En la jaro 1968 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo La Rougève estis integrita al Semsales.
Radivoje Manić
Radivoje Manić (n. ) estas serba futbalisto. Li en 1997 membris en la jugoslavia nacia teamo de futbalo.
Antoon Jozef Witteryck
Antoon Jozef WITTERYCK [VITerik] (naskiĝis la en Oostkamp (Flandrio), mortis 69-jara la  en Assebroek (Bruĝo) estis belga esperantisto kaj presisto. Li estis pioniro de Esperanto en Belgio.
En 1902 Witteryck fondis la Bruĝan Esperanto-grupon. Li estis dua prezidanto de BLE (Belga Ligo Esperantista), honora prezidanto de la Esperantistaj grupoj de Hastings (GB) kaj Bruĝo (B), membro de la Lingva Komitato (LK) de 1909 ĝis 1932, prezidanto de la 4-6-aj (1912-1914), 11-a (1922) kaj 13-a (1924) Belgaj Kongresoj kaj de la Internacia Semajno-Kongreso en 1910.
Familio, profesio kaj unuaj planlingvaj paŝoj
Lia patro estis Richard Witteryck, instruisto en Hertsberge kaj Oostkamp, poste en Bruĝo. En 1890 Witteryck ekkonis Volapük, lernis ĝin sed konstatis ke ĝi estas tro malfacila. Sekve li dum jaroj okupiĝis pri propra projekto de internacia lingvo. La 7-an de oktobro 1901 li eksciis pri Esperanto, tuj mendis Esperanto-kurson en Parizo, kaj eklernis. Ekde 1902 li eldonas la monatan ilustritan revuon flandralingvan De Lusthof kun Esperanta rubriko. En septembro 1902 Charles Lemaire fondis sian monatan revuon La Belga Sonorilo. Witteryck fariĝis administranto. Inter 1902 kaj 1906 li transprenas la bopatran presejon/eldonejon Delplace.
Antaŭ 1914
1909 Loĝloko „Nouvelle Promenade, 4, Bruges". Je 1910-05-15/16 2a Belga Kongreso en Bruĝo. Post la morto de Amatus van der Biest-Andelhof (1912-01-22) li fariĝas prezidanto de BLE, samjare li prezidas la Belgan kongreson en Gento, en 1913 la Belgan kongreson en Spa kaj la Internacian Esperanto-Semajnon en Gento dum la tiea Universala Ekspozicio. Li prezentas du raportojn favorajn al Esperanto en la Internacia Kongreso por la helpo al militvunditoj.
Postmilita agado
Post la milito (ĉ. 1918/19 (?)) li revenas al Bruĝo: la presejo estas detruita, la presiloj forprenitaj. En 1920 Witteryck pro malsano cedas la prezidantecon de la Bruĝa Grupo al f-ino Yvonne Thooris kaj fariĝas ties „honora prezidanto". En 1922 li denove prezidas la Belgan kongreson en Sint-Niklaas, en 1924 (aŭ 1927?), kiam Frans Schoofs fariĝas prezidanto, Witteryck fariĝas honora prezidanto. Pro kor-malsano li ne plu povas labori kiel antaŭe. Tamen je 1924-06-7/9 li denove prezidas la 13-an Belgan Kongreson en Bruĝo.
En 1929 la Bruĝa Grupo akiras la oficialan titolon „Reĝa Societo" (almenaŭ 25 jara ekzistado). Pro lia influo nova publika vojo proksima je lia domo en la municipo Assebroek (Steenbrugge) apud Bruĝo estis nomita Zamenhofstraat.
Verkoj
Witteryck tradukis al la flandra lernolibron de Théophile Cart kaj M. Pagnier, verkis kaj eldonis diversajn lernolibrojn kaj legolibrojn (detalojn vd. sube), gvidis multajn kursojn kaj kunlaboris je La Belga Sonorilo de 1902 ĝis ties Idiĝo en 1908, Tra la Mondo, Belga Esperantisto (1908-?), The British Esperantist k.a.
Villa de Arriaga
Villa de Arriaga estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa de Arriaga. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24046.
Antoon Jozef Witteryck
Verkoj
Pliaj verkoj vd. Guido Thys. Flandra kaj Nederlanda Esperanto-Bibliografio. Antwerpen 1983. N-roj 338, 487-497.
Villa de Arriaga
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14952 loĝantojn. El tiuj estis 7367 viroj kaj 7585 virinoj. La komunumo havas surfacon de 860,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2160 metroj super la marnivelo.
Antoon Jozef Witteryck
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1908 Zakboekje van den Nederlandschen Esperantist 1.jpeg Dosiero:1908 Zakboekje van den Nederlandschen Esperantist 2.jpeg Dosiero:1910 Witt 07.jpg|Listo de publikigaĵoj (1910). Dosiero:1914 Leergang Eo 1a serio.jpeg Dosiero:1932 Interparoladoj N-Eo.jpg </Gallery>
Villa de Arriaga
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12726 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 18 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 12726 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 12187 apartenis al la katolika religio kaj 76 al la evangelia religio. 463 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Champnétery
- jen france, prononco [], okcitane Champ Menesterí - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
6639 Marchis
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Franck Marchis, estro de la teamo, kiu malkovris Remon, la dua satelito de 87 Sylvia.
Roșiori (Bihor)
Roșiori [roŝjor] (hungare: Biharfélegyháza) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio norde de Oradea. Administre apartenas al ĝi Mihai Bravu (Roșiori) kaj Vaida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 609 loĝantojn (hungaroj); en 1992 2 322 (rumanoj, 56 % da hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Administre ĝi iam apartenis al Diosig, kiu situas 6 km norde.
Roșiori situas 5 km de la limo al Hungario, kaj malpli ol 10 % el ĝiaj loĝantoj estas etnaj rumanoj. En la censo de 2002 la 1.324 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
Tra Roșiori pasas la nacia vojo DN 19.
Akceptindeco (lingva)
En tradukoscienco, la principo de lingva akceptindeco - kontraste al la principo de "sufiĉindeco" - celas maksimumigi la uzeblecon de la teksto de la ricevanta kulturo (eĉ koste de la specifeco de la originalo).
Por fari akcepteblan tradukon, necesas traduki la originalan tekston (en la originala lingvo) kaj reformuligi ĝin en la lingvo de la ricevanta lingva kaj kultura komunumo. Malgraŭ la risko de kultura niveligo, akceptinda traduko zorgas por glata legebla teksto, en kiu fakte ne plu temas pri la prezentado de originala verko, sed versio de tiu verko, kiu tamen sekvas la lingvan kaj literaturan modelon de la ricevanta kulturo.
Noto
Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la artikolo Accettabilità (traduzione) en la itala vikipedio, listo de aŭtoroj.
Elisabeth Wunderlich
Elisabeth WUNDERLICH estis germana esperantistino kaj sekretariino, kiu naskiĝis la 6-an de septembro 1889 en Dresdeno, kaj mortis je nekonata dato, tamen plej laste en la 1980-aj jaroj. 1910-17 en la Germana Esperanto-Librejo en Leipzig. 1921-29 oficistino en la Esperanto-fako de la Lepsika foiro. 1918-20 sekretariino en la Saksa Esperanto-Instituto, de 1923 ĉe la Esperanto-Instituto por la Germana Regno. Ŝia tasko: administrado de la Reĝa Saksa Esperanto-Biblioteko; prilaborado de diversaj statistikoj (ekz. la tutmonda statistiko en 1928); vasta korespondado. La Enciklopedio de Esperanto de 1934 karakterizis ŝin per la vortoj "preciza laboro, nelacigebla diligento".
Muñosancho
Muñosancho [munjoSANĉo] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Muñosancho estas kunmetita nomo rilata al iama(j) loĝanto(j): Nuño kaj Sancho.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 91 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 56 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Flores de Ávila, Cisla, Flores de Ávila, Fontiveros, Salvadiós kaj Rivilla de Barajas.
Matthew Collier (astronomo)
Matthew COLLIER estas usona astronomo.
Unuforma pluredra kombinaĵo
En geometrio, unuforma pluredra kombinaĵo estas pluredra kombinaĵo kies komponantoj estas identaj (kvankam eble diversaj reflektaj variantoj) unuformaj pluredroj, en ordigo kiu estas unuforma: la geometria simetria grupo de la kombinaĵo agas transitive sur la kombinaĵaj verticoj, alivorte ĝi estas vertico-transitiva.
La unuformaj pluredraj kombinaĵoj estis unue nombritaj de John Skilling en 1976, kun pruvo ke la listo estas plena. Jen estas tabelo de ili.
Liepgarten
Liepgarten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Liepgarten, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Jädkemühl kaj Starkenloch.
Setoa lingvo
Se konsiderata dialekto, la lingvo konsideratas parto de la sudestona dialektaro. Ĝi tre proksimas al la voroa lingvo, sed el tiuj du lingvaj grupoj la setooj havas signife pli malnovegajn, tre arkaikajn tradiciojn kaj fortan kulturan identecon - tial kutime la voroa kaj setoa lingvoj aŭ lingvovariaĵoj konsideratas aparte.
Pliaj parencaj estonaj dialektoj estas Tartu, parolata ĉirkaŭ la samnoma urbo Tartu, kaj Mulgi - tiuj du tamen estas praktike formortintaj.
Estonoj nur malfacile povas kompreni parolantojn de la setoa lingvo, kaj la setooj en Rusio same malfacile parolantojn de la estona lingvoj. Ĉiuj setooj vivantaj en Estonio tamen fremdlingve ankaŭ regas la estonan. En pluraj estoniaj lernejoj laŭ stato de printempo 2012 instruatas la setoa lingvo: en 26, se oni kune sumigas la setoan kaj voroan. La ŝtataj oficejoj kaj juĝejoj tamen en Estonio estas nur estonlingvaj, kaj en Rusio nur ruslingvaj.
Max Wurmbrandt
EdE-W
Max WURMBRANDT, rumano. Nask. en 1901. E-isto de 1923. Faris kursojn en Focşani kaj Bucureşti, estis sekr. de RES. Trad. el rumana lingvo por LM kaj HDE.
Poggio Moiano
Poggio Moiano estas komunumo de Italio.
Zygmunt Krasiński
Zygmunt Napoleon KRASIŃSKI (naskiĝis la 19-a de februaro 1812 en Parizo, mortis la 23-a de februaro 1859 en Parizo) estis granda pola verkisto, poeto, filozofo kaj unu el "kvar profetoj" (inter Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Cyprian Norwid). Pseŭdonomo - Spiridion Prawdzicki. Li estis ido de magnata familio Krasińscy.
Li studis juron ĉe Varsovia Universitato. Kiam elveturis al Svisujo li ekkonis tie literaturon kaj pensadon de eŭropa romantikismo. Plej gravan influon al lia menso havis lia patro, Wincenty Krasiński, generalo napoleona, adepto de "ejo de klasikuloj". Neniam Zygmunt povis eliri de influo de la patro, kiu ingeris same en liaj opinioj politikaj kiel en privata vivado. Tial Krasiński ne partoprenis novembran ribelon kaj devis interrompi studadon. Li forveturis eksterlanden por ke povu liberiĝi de influado de sia patro. Li estadis en Francio kaj en Italio.
Li komencis skribi ankoraŭ en Varsovio debutinte en 1828 per makabraj rakontoj laŭ stilo de gotika literaturo, tamen la famon gajnis nur post eldono de "Nie-boska komedia" ("Ne-dia komedio") en la jaro 1833. En lia plej granda verkaro estas "Irydion" (1836), "Agaj Han" (1834) kaj "Psalmoj de estonteco" (1844-1848). Krasiński estis tre influita per mesianismo. Laŭ li afero de sendependeco de Pollando rilatas de Dia afero. Laŭ multaj Krasiński volis batali sed li estis tute pacifisto.
En Pola Popola Respubliko liaj "Pisma polityczne" (Politikaj skribaĵoj) estis cenzuritaj de komunistoj. Dum la milita stato en Pollando estis eldonataj samizdate. En siaj leteroj plej bone skizis panoramon de la unua duono de la 19-a jarcento. Lia signifo konsistas en defendo de kristanisma heredaĵo de Eŭropo kaj montro de etika aspekto de politiko. Estis konvinkita pri ebla sintezo de okcidenta komunismo kun la rusa imperia ideo.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Pápa)
Franciskana preĝejo de Naskiĝo de Maria estas romkatolika preĝejo kaj iama monaĥejo en Hungario, en urbo Pápa.
Historio
Oni supozas, ke franciskanoj alvenis jam en la 15-a jarcento. La nuna preĝejo kun la monaĥejo konstruiĝis en la1670-aj jaroj. En 1707 la Habsburgoj bruldetruis ilin. En 1747 pro incendio la preĝejo denove bruldetruiĝis, sed en 1764 ĝi renoviĝis. Baldaŭe la preĝejo renoviĝis en 1822, 1921 kaj en 1940. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj kaj neniam ili revenis. La fama biblioteko malaperis. La monaĥejo estas neuzata kaj ruina.
Konstruaĵo
Super la enirejo estas videblaj skulptaĵoj pri Dipatrino, Sankta Francisko el Asizo kaj Sankta Katerino. La turo estas laŭ kutimoj de franciskanoj ĉe la duonronda sakristio. La impona ĉefaltaro pretiĝis en 1921. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio, Sankta Jozefo, Sankta Francisko kaj Koro de Jesuo. Fresko de la navo prezentas Dipatrinon.
Batalo de Smolensk (1812)
Batalo de Smolensk (1812) okazis en la tagoj 16-18 de aŭgusto 1812 dum la rusa kampanjo de Napoleono Bonaparte.
Ekbatalis Grande Armée kun 175 miloj de soldatoj komandataj de Napoleono kaj la rusa armeo kun 130 miloj de soldatoj gvidataj de generalo Michael Andreas Barclay de Tolly. Post senindulga batalo, en kiu klare superis francoj, rusoj retiriĝis de Smolensk, dumvoje bruligante la urbon (de 2,5 miloj de domoj saviĝis 350). Batalkampe pereis 11 mil rusoj kaj ĉirkaŭ 9 mil de francoj. Pereis Michał Grabowski, brigada generalo de la Armeo de Varsovia Dukejo. Al Smolensk kiel la unuaj eniris polaj taĉmentoj.
Memorigo
Bataloj de la pola soldato apud Smolensk estis, post 1990, memorigitaj sur la Tombo de Nekonata Soldato en Varsovio per surskribo sur unu el la tabuloj "SMOLEŃSK 17 VIII 1812".
Liĉio
La Liĉiarbo (Litchi chinensis) estas, ĝis 30m alta, arbo el la familio de Sapindaceoj, kiu kreskas aparte en la sudo de Ĉinio kaj tie kultiviĝas ekde ĉirkaŭ la jaro 1766 antaŭ Kristo, dum la tempo de la dinastio Ŝang de antikva Ĉinio. La fruktoj nomiĝas liĉioj (ĉine 荔枝, pinjine lizhi). Intertempe la arbo kultiviĝas tutmonde en la suptropikaj klimataj zonoj, interalie en Tajvano, Barato, Tajlando, Sudafriko, Madagaskaro, Aŭstralio, Israelo, Brazilo, Meksiko kaj Usono.
Nutra valoro
Nutra valoro en 100 gramoj:
Luciano Floridi
Luciano FLORIDI estas itala filozofo naskiĝinta en 1964 en Romo. Li laboras por la Universitato de Oksfordo kaj estas plej bone konata pro lia esploro pri skeptikaj tradicioj kaj pro lia fonda laboro pri filozofio pri informo kaj pri informa etiko.
Kleblach-Lind
Kleblach-Lind estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Vaida
Vaida (hungare: Biharvajda) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. Administre ĝi apartenas al Diosig.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 765 loĝantojn (hungaroj); en 1992 598 (rumanoj, 98% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1286. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Ruĝokula fazano
La Ruĝokula fazano, Cinamovosta fazano aŭ Senkresta fazano (Lophura erythrophthalma) estas specio de birdo de la familio de Fazanedoj. La nomo Ruĝokula fazano aludas al la nuda granda ruĝa haŭtaĵo komuna al aliaj samgenraj fazanoj kaj kongruas kun la latina scienca nomo erythrophthalma, kio estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “ruĝa” kaj “okulo”; ankaŭ Cinamovosta fazano estus taŭga nomo, ĉar estas la plej rimarkinda karaktero de tiu fazano kompare kun la similaj samgenranoj, tamen ankaŭ la Krestofazano havas tiun econ krom aliajn karakterojn distingajn; fine Senkresta fazano estus traduko de la nomo en aliaj lingvoj kiaj angla. La nomo Ruĝokula fazano utilas ankaŭ por diferenci ĝin el la ununura samgenrano kiu havas simian helbrunan voston nome la Krestofazano, ĉar tiu havas tre diferencan helbluan kaj enorman vizaĝan haŭtaĵon.
Habitato kaj populacio
Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio kaj Singapuro, tio estas en insuloj Borneo (malmultaj lastaj vidaĵoj) kaj Sumatro (nur iomete pliaj vidaĵoj) kaj en Duoninsulo Malajzia. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo ĉefe pro arbarklarigado: populacio ŝajne estas malgranda. Ĝi preferas malaltajn terojn kaj praarbarojn, krom bone regeneritan, fermitan kanopeon, de ĉiamverdaj arbaroj. Ŝajne nur la birdoj de Malajzio toleras arbarojn tuŝitajn pro lignoproduktado kaj la specio estas vidata en malmulte tuŝitaj pro lignoproduktado arbaroj de Sumatro. Oni ne konas pli precizajn detalojn de ties habitatopreferojn, aŭ de ties ekologia interagado kun sia samgenrano L. ignita.
La samgenra sed ne tro simila (ĉe maskloj) L. ignita koincidas en teritorio sed disdividas ĝin, tiele ke ambaŭ evitas unu la alian: kie abundas unu malabundas la alia ĉefe tiu specio lasas valojn. L. inormata estas pli simila.
Subspecioj agnoskataj estas la jenaj:
Aspekto
Masklo estas distingebla pro enorma skarlata vizaĝo grava por pariĝado, ĝenerale estas pupurnigra kun griza fajna hela ornama strieco ĉefe flanke sed ankaŭ en subaj partoj, hela dorso kaj tre rimarkinda hela kaj milda karamelkolora, cinamobruna aŭ helbruna vosto tre kontrasta kun la malhela resto de la korpo kaj malkutima inter samgenranoj. Grizaj kruroj kun forta sprono. Li estas 46-51 cm longa.
Ino estas tutnigra krom la ruĝa vizaĝo, iom pli bruneca kapo, pli hela gorĝo kaj pli senbrila malhelgriza vosto. Bluecgrizaj kruroj kun forta sprono sed pli malgranda ol ĉe masklo. Ŝi estas 42-44 cm longa. Temas pri specio kun klara kazo de seksa duformismo kaj laŭgrande kaj laŭ plumarkoloro.
Junuloj estas similaj al inoj.
Estas laŭta alarmalvoko kak. Mallaŭta tak-takraŭ. Mallaŭta klukado dum manĝado.
Distrikto Strzelce (Lubuŝio)
Distrikto Strzelce - pole powiat strzelecki - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Lubuŝio de Pollando, kiu malfondiĝis en 1975. Distrikta centro estas la urbo Strzelce Krajeńskie. Fine de 1973 en la distrikto vivis.
General Motors EV1
EV1 estis la unua elektra aŭtomobilo produktita ĉe General Motors en la Usono. La eksperimenta aŭto estis la sola veturilo en la historio de la kompanio, uzata la "General Motors"-an insignon. GM produktis ĉ. 800 EV1-aŭtojn kun kondiĉo, ke - post trijara lizingo – la aŭtoj revenas al la kompanio. Tio estis nur aĉetebla en Kalifornio kaj Arizono kaj sole nur ĉe la Saturn-vendistoj. La unua generacio de EV1 uzis plumbo-acidajn bateriojn en 1996 (kiel modela jaro 1997) kaj la dua generacio kun nikel-metalhidridajn bateriojn en 1999. Kiam la aŭtoj revenis el lizingo, oni transformis ilin konforme al la dua generacio. GM eldonis pli ol $1 miliardojn da usona dolaro por evoluigi kaj surmarketigi EV1-on, sed la kompanio haltigis la programon 2003, ĉar rigardis ĝin ne-profitdona.
Kiam la programo finiĝis, la aŭtoj estis rezervitaj en Burbank (Kalifornio). GM donis la kelkajn da EV1-oj al universitatoj por inĝenieraj studentoj kelkajn al muzeoj (Smithsonian Institution). Marte de 2005, la lastaj 78 rezervitaj aŭtoj estis transportitaj al GM Desert Proving Grounds en Mesa (Arizona), por "fina dispono", frakasi kaj recikligi ilin, spite al la indigno kaj publikaj protestoj. Pli ol 100 homoj ofertis aĉeton de la elektraj aŭtoj, sed GM rifuzis tion, ĉar li ne volis akcepti leĝajn protestojn pro la mankontaj aŭto-eroj, kiujn la firmao devus certigi por la aĉetintoj en la estonto.
La eksperimento ne estis tute senvana, ĉar oni kolektis spertojn kaj antaŭenigis la baterian teknologion. .
La aŭtomobilo veturis 55 ĝis 95 mejloj (90 ĝis 150 km) kun ŝargo de plumbo-acidaj baterioj kaj 75 ĝis 130 mejloj (120 ĝis 210 km) kun unu ŝargo de nikel-metalhidrida baterio. La reŝargo daŭris 8 horojn, la bateria pako konsistis el 26 12-voltaj plumboacidaj baterioj kun 67,3 MJ da energio aŭ 26 13,2-voltaj nikel-metalhidridaj baterioj kiuj entenas 95 MJ da energio.
La prezo de aŭto estis $33,995 to $43,995, ĉe luado oni devis pagi $299 ĝis $574 monate. La kosto de elektra kurento por aŭto estis 1/3 ĝis 1/2 de la prezo ĉe simila dizela aŭto.
Frederiko la 7-a (Danio)
Frederiko la 7-a, dane Frederik 7., ( – ), estis reĝo de Danio de 1848 ĝis sia morto.
Filo de Kristiano la 8-a.
Ĉanamasalo
Ĉanamasalo (hinde: चना मसाला, panĝabe: ਛੋਲੇ ਮਸਾਲਾ) aŭ Kikera spicmiksaĵo estas populara panĝaba manĝaĵo de pakistana kaj barata kuirarto. La ĉefaĵo, kiun oni uzas por kuirado de ĉanamasalo, estas kikero. Ĝi estas seka kaj spica; kies gustumo estas acidetema.
Ingrediencoj
Kune kun kikeroj, aliaj ingrediencoj estas cepo, tomato, semoj de koriandro, ajlo, kapsiketo, zingibro, seka pulvoro de mango, frakasitaj semoj de granatujo kaj miksaĵo de spicoj.
Barato
Ĉanamasalo estas populara en la panĝaba regiono de norda Barato, kaj kelkaj partoj de Guĝarato. En lokoj de Guĝarato kaj Raĝastano, oni ĝin kuiras per sekaj kaj acidemaj spicoj.
En Barato, oni manĝas ĝin kun rostita pano. Kune la manĝaĵon oni nomas "ĉola baturo." Surstrataj kuirejoj kaj restoracioj vendas ĝin.
Paŝtist-satelito
En ĉiela mekaniko, paŝtist-satelito estas natura satelito de planedo (aŭ alia objekto), kiu limigas la disvastecon de ringo ĉirkaŭ tiu objekto, aŭ kiu kreas malplenon en tiu ringo.
Ĉanamasalo
Barato
En Keralo, blanka "apamo" kaj ĉanamasalo estas la ĉefa matenmanĝaĵo. Oni nomas la manĝaĵon kiel "kadala kurio" tie.
Paŝtist-satelito
Paŝtist-satelito, ofte malgranda luno, orbitas apud unu el la randoj de la ringo; kaj per gravito repuŝas al la ringo la erojn, kiuj forfuĝis ĝin, aŭ akrecias ilin.
Tia satelito povas limi unu randon de ringo, aŭ ambaŭ randojn de malpleno, kiel la malpleno de Encke aŭ la malpleno de Keeler
Ĉanamasalo
Pakistano
Pakistana varianto de ĉanamasalo estas "terpomaj kikeroj." En Lahoro, alia varianto, kiun oni nomas "murgaj kikeroj" estas populara. La lahora varianto konsistas el ingrediencoj kikero kaj kokida viando. La varianto estas parto de tradicia lahora matemanĝaĵo.
Kiszsidány
Kiszsidány [kiŝĵidAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario en en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Kőszeg. La loknomo germane estas Roggendorf, kroate Lukindroff.
Situo
Kiszsidány situas laŭ la traira flankovojo inter Kőszeg kaj Csepreg.
Historio
La unua mencio okazis en 1225 en latina formo Terra Sydan. Dum la mezepoko tera fortikaĵeto estis konstruita, iom da parto estas videbla ankaŭ nun. La vilaĝo trovis sin en 1919 apud la nova landlimo de Aŭstrio. Proksimume en 1947 fer-kurteno konstruiĝis. La vilaĝo ne povis evolui. En 1989 nuliĝis la fer-kurteno, oni trovis tie netuŝitan arbaron dum 40 jaroj. La loĝantaro estas precipe germanlingva.
En Kiszsidány migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Ĉe la komunumo troviĝas restaĵo de mezepoka terfortikaĵo. Kiszsidány havas katolikan preĝejon pri Nomo de Dipatrino (Maria) kaj luteranan sonorilostablon.
Seelisberg
Seelisberg estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 648 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Seelisberg situas sur montoteraso 400 metrojn super la Kvarkantona Lago. La plej alta punkte de la komunumo estas la kulmino de la monto Oberbauenstock sur alteco de 2117 m s.m., dum la plej malalta punkto situas ĉe la bordo de la Lago de Urio sur alteco de 434 m s.m. La komunumo konsistas el la partoj Sunnenberg, Oberdorf kaj Unterberg. Krome al ĝi apartenas la loko Treib ĉe la lagobordo, kie situas la ŝiphaltejo kaj kiu estas ligita al la ĉefvilaĝo per kurboriĉa vojo kaj funikularo, kaj la setlejoj Volligen, Geissweg, Schattenhalb, Volligen kaj Wyssig. La plej fama komunumparto estas la herbejo Rütli, kie laŭ la legendo okazis la fondokunveno de la Svisa Ĵurkomunumo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Seelisberg limas en nordo alflanke de la Kvarkantona Lago al Ingenbohl (SZ), en oriento ankaŭ aliflanke de la lago al Morschach (SZ) kaj Sisikon, en sudo al Bauen, en sudokcidento al Isenthal, kaj en okcidento al Emmetten (NW).
Trafiko
Al la vilaĝo Seelsiberg kondukas kantona ĉefvojo ek de Stans, sur kiu cirkulas linia poŝtaŭto. Al la ŝiphaltejo en la komunuma parto Treib ĉe la lagobordo kondukas de la vilaĝocentro funikularo kaj kurbariĉa vojo. De Treib Seelisberg atingeblas per la ŝipoj sur la Kvarkantona Lago. La fama herbejo Rütli atingeblas nur ŝipo aŭ per malfacila montara pado.