cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fervoja akcidento en Studénka 2008
Sekvoj kaj savlaboroj
La fervojo estis tute trafikigita, unurela trafiko renovigita post noktomezo la 10-an de aŭgusto 2008, tra la sektoro traveturis sole internaciaj trajnoj kaj la rapideco estis limigita al 30 km/h. Al la riparo de la relo malhelpis la restaĵoj de la pontveturejo kuŝanta sur la randoj de la fervojo, do la trajnoj estis tra la sektorro transtirataj per dizellokomotivoj, la trajnoj Pendolino pro diferencaj kupliloj ne veturis tra la sektoro. La 17-an de aŭgusto 2008 ĉirkaŭ la 20-a horo vespere estis renovigita trafiko sur ĉiuj 5 reloj kaj kun elektra trakcio, sed per rapideco limigita ĝis 50 km/h, antaŭ ol la reloj sidiĝos. Post pluaj du semajnoj devas esti permesita rapideco plialtigita al 120 km/h kaj kun komenco de novembro al la devenaj 140 km/h.
Linkolna pasero
Linkolna pasero ricevis sian nomon de Audubon laŭ lia amiko, Thomas Lincoln, de Dennysville, Maine. Lincoln pafis la birdon dum vojaĝo de Audubon al Nov-Skotio en 1834, kaj Audubon nomigis ĝin "Tom's Finch" en lia honoro.
Fervoja akcidento en Studénka 2008
Internacia reeĥo
Rilate al tio, ke temis pri la internacia trajno, per kiu vojaĝis krom ĉeĥoj ankaŭ vico da eksterlandanoj, precipe poloj kaj slovakoj, pri la kazo tre interesiĝis ankaŭ medioj el tiuj ĉi landoj. Sed raportadojn alportis al spektantoj ankaŭ stacioj kiel BBC, CNN, Reuters aŭ Al-Ĝazira.
Listo de urboj de Turkio
Jen listo de kelkaj urboj de Turkio:
Urboj, kies loĝantaro superas unu milionon, estas jenaj (datumoj de la jaro 2008):
Tankredo (Voltaire)
Tancrède (Tankredo) estas tragedio de Voltaire en kvin aktoj kaj en versoj. Ĝi estis premierita ĉe la Théâtre de la rue des Fossés en Parizo, la 9an de marto 1760. La teatraĵo, kiel novaĵo, estis ludita dektri fojojn.
Je la reludado de 1762, la publiko aplaŭdis kelkajn versojn de Tankredo, aplikeblaj al la marŝalo Broglie, ĵus ekzilita, kaj tiele la tragedio de Voltaire estis malpermesita ĝis nova ordono.
Tankredo estas unu el la teatraĵoj de Voltaire, nome el la tragedioj, kie estas plej multe da teatra magio, plej multa sekretemo, kaj oni uzas plej multe da violento kaj ĉarmo.
Joĉjo la Buĉisto
Joĉjo la Buĉisto (el la angla Jack the Ripper) estis la fifama nomo donita al la nekonatulo(j) kiu(j) buĉaĉis almenaŭ kvar prostituinojn en la londona malriĉa kvartalo Whitechapel en 1888.
Lia nomo estis prenita de la subskribo trovita en letero de iu, kiu diris esti la aŭtoro de la mortoj. Tiutempe du oftaj moknomoj estis aldonitaj al la mortiginto: La Whitechapel-Murdisto (The Whitechapel Murderer) kaj Leda Antaŭtuko (Leather Apron).
Liaj viktimoj estis ĉiam okazaj prostituitinoj. La murdoj atribuitaj al li okazis plej ofte en publikaj lokoj frumatene aŭ malfrue en la nokto. Liaj viktimoj estis fraŭlaj ​​virinoj okupiĝantaj pri prostituado. La murdisto kutimis fendi iliajn gorĝojn kaj poste li tranĉis la abdomenon de la virinoj. Iam li tranĉis aliajn partojn de la korpo. Foje li prenis por si iujn el la organoj en ilia tuto aŭ partoj de ili.
Tiuj tranĉoj estis tre precizaj kaj ĉi tiu detalo igis pensi ke Joĉjo estis ĥirurgo aŭ iu kun medicinaj konoj. Laŭ DNA-analizo en 2014, aŭtoro Russell Edwards atestas, ke li estis la 23-jara pola, juda enmigrinto nomata Aaron Kosminski.Nombro kaj nomoj de la viktimoj estas pridiskutataj. Plej komune akceptita estas la listo de la rekonataj kvin:
La longa listo de suspektuloj havis ĝis 175 nomojn sed eĉ hodiaŭ oni ne scias nomon de la krimulo.
Efikoj
La ĵurnaloj, kies cirkulado tiam kreskis, ligis la murdojn al sola seria murdisto, kaj donis al li dubindan internacian diskonigon pro la krueleco de liaj agoj kaj la malkapablo de la polico kaŭzi lian areston. Unu el la kromefikoj de la afero estis la la ŝanĝo okazinta en la aliro de la amaskomunikiloj al la loĝantoj de la malriĉaj kvartaloj, ĉefe tiuj kiuj loĝis en la Orienta Londono. La ĝenerala publiko en Britio plejparte dum jaroj preferis malvidi la malfacilaĵojn de la malriĉuloj, kiuj loĝis en ĉi tiuj lokoj. La publikigo de la murdoj malkaŝis la malbonajn vivkondiĉojn de la loĝantoj, kaj kaŭzis publikan debaton, kiu kaŭzis malrapidan sed rimarkindan plibonigon de la vivkondiĉoj en la regiono. Ĉi tio kaŭzis pliigon de subteno al socialismaj reformoj, kiuj surprize venis ankaŭ de la establitaj klasoj, kiuj kutime ne estis inter siaj naturaj subtenantoj. Precipe rimarkinda estas la sarkasma rimarko de fama dramisto George Bernard Shaw al loka ĵurnalisto:"'Dum ni socialistoj malŝparis nian tempon en edukado, informado kaj organizado, iu sendependa geniulo prenis aferojn en siajn proprajn manojn kaj sukcesis murdi kaj rebati kontraŭ kelkaj virinoj, kuraĝigante la burĝan gazetaron subteni komunistajn ideojn.'"Dum la venontaj du jardekoj, post publika premo efektivita al la decidantoj, plej multaj malriĉulaj kvartaloj en la distrikto estis detruitaj. Tamen la multaj stratoj kaj konstruaĵoj, kiuj travivis ĝis nun, konservas la legendon pri Joĉjo la Buĉisto. Gvidataj vizitoj de la murdaj lokoj regule okazas por turistoj.
Fikcio
En enketo farita de BBC historia magazeno (BBC History Magazine) en 2006, la murdinto estis elektita la plej malestiminda brito de la dua jarmilo.
Pro la fakto, ke la identeco de la Joĉjo la Buĉisto restis mistero ĝis hodiaŭ, diversaj eldonaĵoj pri la murdoj faritaj tra la jaroj inkluzivis, krom la historiaj faktoj, ankaŭ folkloron kaj diversajn urbajn legendojn. Tra la jaroj, multaj - verkistoj, historiistoj kaj amatoraj detektivoj - proponis diversajn teoriojn pri la identeco de la murdinto, aŭ de la murdintoj (supozante, ke la murdisto ne agis sola). La mito teksita ĉirkaŭ lia rolulo kontribuis al verkado de literaturaj verkoj, filmoj kaj eĉ diversaj artaĵoj. Hodiaŭ Joĉjo la Buĉisto estas konsiderata unu el la plej famaj seriaj murdistoj de ĉiuj tempoj, kaj multaj vidas lian rolulon kiel prototipo de la serio-murdisto.
Saint-Léon-sur-l'Isle (stacidomo)
Saint-Léon-sur-l'Isle estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Léon-sur-l'Isle, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
De Persgroep
En 2003 De Persgroep havis debiton de € 334 milionoj.
Radiaj kaj televidaj sendostacioj
De Persgroep kaj Roularta Media Group ĉiu posedas 50% de la akcioj de la Vlaamse Media Maatschappij (VMMa). La VMMa estas posedanto de la jenaj sendostacioj: televidaj radiaj
Grandduka saksia artmetilernejo Vajmaro
Grandduka saksia artmetilernejo Vajmaro (germane: Großherzoglich-Sächsische Kunstgewerbeschule Weimar) estis privata lernigejo en Vajmaro, Germanio, fondita en la 1.4.1908 laŭ iniciativo de la belga arkitekto Henry van de Velde kaj plaĉo de lia duka moŝto Vilhelmo Ernesto. Ĝi ekzistis ĝis la 30.9.1915. Ĝi ne konfuzitu kun la najbara pli maljuna Grandduka saksia artlernejo (Großherzoglich-Sächsische Kunstschule Weimar; ĝi nomiĝis ekde 1910 altlerneje Hochschule für Bildende Kunst). Post la maleksplodo de la Unua mondmilito la postlasitaĵoj kunfandiĝis kun la Ŝtata Bauhaus. Ĝia konstruaĵo de 1906 estas monumentprotektita.
1902–1908
En la 1.4.1902 nomumitis Van de Velde fare de duko Vilhelmo Ernesto privata konsilisto por revivigi la en la duklando lamantaj metioj. Van de Velde do fondis jam en la 15.10.1902 la Artmetian seminarion (Kunstgewerbliche Seminar) en la t.n. Preller-domon proksimantan la malnovaj artmetilernejo. Post du jaroj da pensado kaj observado Van de Velde konvinkiĝis ke nur plibonigo de trejno de la metiistoj en propra lernejo alportus ŝanĝojn verajn en pli altkvalita metiaĵliverado. Li fondis Kunstgewerbliche Institut, planis ĝin kaj post dujara konstruo inaŭguritis en oktobro 1907 la instituto kiu havis komence 16 lernantojn.
1926–1996
Sub Otto Bartning ĉiuj restantaj vajmaraj institucioj unuiĝis en 1926 al Staatlichen Hochschule für Handwerk und Baukunst. Novorganizo kompleta fariĝis fare de Paul Schultze-Naumburg kiu ekestris ekde la 1.4.1930 laŭ plaĉo de la en Turingio jam antaŭ 1933 regintaj nazioj. Sub la estrado de Gerd Offenberg estiĝis en 1940 Hochschule für Baukunst und bildende Künste en la rango de teknika altlernejo. Hermann Henselmann direktoris inter 1945 kaj 1951. La posta altlernejo Hochschule für Architektur und Bauwesen aliaranĝitis ekde la Turniĝo kaj alinomitis en la 17.5.1996 Bauhaus-universitato Vajmaro.
COBISS
COBISS (mallongigo de la angla termino Co-operative Online Bibliographic System and Services, "kunlaboraj retaj bibliografiaj sistemo kaj servoj") estas organiza modelo uzata por kunigi bibliotekojn en unueca biblioteka informa sistemo kun komuna katalogado. Ĝi havas multajn funkciojn de la tiel nomata cifereca biblioteko. La sistemo estas aktuale en uzo en Slovenio (COBISS.SI), kie ĝi origine kreiĝis, krome en Albanio (COBISS.AL), Bosnio kaj Hercegovino (COBISS.BH), Bulgario (COBISS.BG), Nord-Makedonio (COBISS.MK), Montenegro (COBISS.CG) kaj Serbio (COBISS.SR). Aldone ekzistas kunlaboro kun diversaj bibliotekoj en Kosovo, kaj laŭ stato de printempo 2014 estas invito integrigi ankaŭ la bibliotekan sistemon de Kroatio. Tiuj informaj sistemoj estas memstaraj, sed ili dividas komunan programigan platformon. Pli ol 350 bibliotekoj uzas la programaron COBISS por la aŭtomatigo de siaj operacioj. Cobiss.net estas la nomo de la retejo konektanta la COBISS kunlaborajn bibliografiajn sistemojn de modelo COBISS en diversaj landoj. Lige al tio ene de la modelo uzatas norma datumaro de personaj kaj korporaciaj nomoj, nomata CONOR, komparebla al la Virtuala Internacia Norma Datumaro, mallongigata VIAF.
De Persgroep
Radiaj kaj televidaj sendostacioj
De Persgroep ekde la 1a de junio 2005 posedas la nederlandan radian sendostacion Noordzee 100.7 FM. Ekde la 1a de septembro 2005 la nomo ŝanĝiĝis al Q-music 100.7 FM.
COBISS
La modelo estis evoluigita fare de la Instituto pri Informa Scienco (slovene: Institut informacijskih znanosti, IZUM) en Maribor.
De Persgroep
Revuoj
Filia kompanio Magnet Magazines eldonas la jenajn revuojn:
Zone/magazines, senpagaj urbaj revuoj
Pierre Brice
Pierre BRICE (origine Pierre Louis de Bris; naskiĝis la 6-an de februaro 1929 en Brest, mortis la 6-an de junio 2015 en Parizo) estis filma aktoro forte kunigata kun sia plej konata rolo de Winnetou.
Kiam li estis dekjara, li aliĝis al partizanoj helpante en ilia batalo kontraŭ germanoj. Kiam li estis deksesjara, li fuĝis el la hejmo kun falsaj personaj dokumentoj al fremdlandana legio. Deknaŭjara li batalis en Alĝerio, poste du jarojn en Hindoĉinio. En la jaro 1951 li revenis Francion kun tri ordenoj por kuraĝeco kaj rememoroj je falintoj.
En la jaro 1953 li transloĝiĝis Parizon. Li vivtenis sin kiel ĉedoma vendisto revante pri vojo de arkitekto. Fine li fariĝis modelo, li prezentiĝis en "fotoromanoj", li estis dancisto kaj kantisto, dum vesperoj li studis aktoradon. En la jaro 1954 li unuafoje rolis en filmo.
Rompo okazis en la jaro 1962. En Berlina filma festivalo rimarkis lin producento Horst Wendlandt, kiu prepariĝis filmi la unuan filmon de Karl May sub nomo La trezoro sur Arĝenta Lago (filmita en Plitvice). Rolonto por Old Shatterhand jam estis elektita (tio estis Lex Barker), sed mankis al li Winnetou. Li alparolis Pierre Brice-on. Poste Pierre Brice rolis en multaj filmoj de May pri indianoj.
Sukceso de la filmoj precipe en Germanio estis grandega. Kontribuis al ĝi ankaŭ tio, kiel konvinkeme Brice agadis en la rolo de Winnetou, li tute identiĝis kun ĝi. Fine de la 60-aj jaroj de la lasta jarcento la intereso pri la filmoj de May abrupte sinkis. Pierre Brice poste rolis ankaŭ en aliaj filmoj, sed ili estis forgesitaj mallongtempe post ilia prezento en kinejoj.
Sed Brice ne kapablis adiaŭi kun tribestro de Apaĉoj kaj li revenis al la rolo. En la 70-aj kaj la 80-aj jaroj li rolis lin en someraj scenejoj, alterne en GDR kaj en FRG. El lia impulso estiĝis ankaŭ serialo Winnetou (1980) kaj televida filmo Winnetou revenas (1998).
Li revenis regule al la lokoj de filmigado de la filmoj de May. Ekzemple en la jaro 1995 ĝis Bosnio, kie furiozis milito. Li kolektis du milionojn da markoj por infanoj kaj kun humanitara konvojo li traveturis tra serba pafado.
Pierre Brice rememoris: „Poste bosnianoj haltigis min kiel onidiran spionon. Mi diris al ili, ke ili povas haltigi min unusole perforte. Sed se ili faros tion, skribos pri tio ĉiuj germanaj ĵurnaloj. Poste mi foriris, sed mi timis. Ili tenis en la manoj revolverojn...“
Registaro de Bonaero
La plenuma povo de la aŭtonoma urbo Bonaero, nome en hispana Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires (GCBA) aŭ Jefatura de Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires, estas farita de ĉefministro elektita per popola voĉdonado laŭ du balotvicoj, kies regotempo estas de kvar jaroj kun eblo esti reelektita sekve nur unu fojon.
Historio
Ekde 1996 la Registaro de Bonaero (Argentino) estas organizita pere de reĝimo de aŭtonomeco laŭ la Reformo de la Argentina Konstitucio de 1994 (art. 129). Tiu reĝimo de aŭtonomeco estis precizita pri ties karakteroj de la Ley Nacional Nº 24.588 (ŝtata leĝo) kaj la Konstitucio de Bonaero de 1996 kiu, kongrue kun la Argentina Konstitucio, starigis respublikan reĝimon, kun separo de la tri klasikaj povoj (plenuma, leĝdona kaj jura), diversaj kontrolinstitucioj kaj komunuman reĝimon.
La respondeculo de la plenuma povo estas ĉefministro de la Ciudad de Buenos Aires nome urbo Bonaero.
Gianfrancesco Guarnieri
Gianfrancesco Sigfrido Benedetto Marinenghi de Guarnieri naskiĝis en Milano, Italio en 1934, mortis en San-Paŭlo 2006. estis grava reĝisoro de teatro kaj ankaŭ aktoro de kino, teatro kaj televido en Brazilo, kiel li vivis la plejparton de sia vivo. Lia unua laboro en teatro estis Eles Não Usam Black-Tie, prezentita en 1958. Guarnieri havis ankaŭ gravan, kvankam nerektan, politikan rolon,
Vjetnama Ruĝa Kruco
La Vjetnama Ruĝa Kruco - vjetname Hội Chữ thập đỏ Việt Nam, laŭvorte societo Kruco Ruĝa [en] Vjetnamio - estas societo de humanitara helpo en Vjetnamio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Hanojo.
La organizo fondiĝis dum la Unua Hindoĉina Milito, kaj origine havis du branĉojn. La Norda branĉo estis establita en Hanojo en 1946, kaj la Suda filio estis establita de d-ro Hồ Văn Nhựt en Sajgono en 1951.
La Suda filio funkciis aparte de la Norda Branĉo kaj estis oficiale rekonita de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco, por trakti la kreskantajn bezonojn por helpo al vjetnamaj civiluloj kaptitaj en la konflikto inter Norda kaj Suda Vjetnamio dum la Hindoĉina Milito kaj al tiuj tuŝitaj de naturaj katastrofoj. La oficiala nomo de la organizo estis Vjetnama Ruĝa Kruco (VRK), kun sia ĉefsidejo ĉe avenuo en centra Sajgono nomita laŭ la organizo. La VRK ludis gravan rolon en la programo de helpo al la milionoj da rifuĝintoj de Norda ĝis Suda Vjetnamio, post la Ĝeneva Interkonsento en 1954.
Koga (Ibaraki)
Koga (古河市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Koga-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Ferenc Jancsin
Ferenc Jancsin [janĉin], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jancsin Ferenc estis hungara violonisto, koncertmajstro, orkestrestro, instruisto.
Ferenc Jancsin naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Jancsin studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1929-1933. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ede Zathureczky, Jenő Hubay kaj Leó Weiner. Jam en 1931 li estis violonisto en koncerta orkestro, post 2 jaroj en orkestro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Inter 1936 kaj 1971 li estis koncertmajstro, poste li pensiuliĝis. Antaŭ la 2-a mondmilito li ankaŭ recitalis en Svedio, Aŭstrio, Italio, Germanio kaj Ĉeĥoslovakio. En 1947 li fondis violonan kvaropon kaj gvidis ĝin ĝis 1968. En tiu periodo li ankaŭ instruis en diversaj muziklernejoj. Lio registris ankaŭ muzikdiskojn.
Ágnes Kun
KUN Ágnes  (pron. a:gneŝ) estis hungara tradukistino naskita en Nadjenjedo la 21-an de januaro 1915 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de oktobro 1990. Ágnes Kun estis filino de politikisto Béla Kun kaj edzino de poeto Antal Hidas.
Biografio
Ágnes Kun alvenis en la komenco de la 1920-aj jaroj en Sovetunion kaj revenis en Hungarion en 1959. Ŝi studis literaturon, historion kaj filozofion. Sub plumnomo Anna Krasnova ŝi tradukis kaj redaktis en la 1940-aj jaroj. El hungara lingvo ŝi tradukis rusen la prozaĵon de Petőfi, rakontojn de Zsigmond Móricz, la romanon Steloj de Eger de Géza Gárdonyi ktp.. Por rusa eldono de la Antologio de la hungara poezio ŝi elektis la poemojn kaj faris krudtradukaĵojn (Mihály Fazekas, Mihály Vörösmarty, János Arany, Endre Ady, Attila József, Miklós Radnóti) ktp.
1976 Monda Superrealista Ekspozicio
La Monda Superrealista Ekspozicio okazis ĉe Galerio Black Swan (Nigra Cigno) en Ĉikago, 1976. Kiel la nomo sugestas, pli vaste je skalo ol antaŭaj "internaciaj" ekspozicioj, ĝi enhavis centojn da verkaĵoj preskaŭ ekskluzive de samtempaj partoprenintoj en Superrealismo de tridek-unu landoj.
Mirinda Libereco/Vekeco de Deziro estis la nomo de la katalogo de la 1976 Monda Superrealista Ekspozicio. Ĝi enhavas nombron da tekstoj kaj reproduktaĵoj, kaj ankaŭ planon de la aranĝaĵo de la galerio, kun la loko de la variaj sekcioj en kiujn la galerio organiziĝis.
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis tradukita rekte el la angla versio la 28-an de novembro, 2006.
Uitgeversbedrijf Tijd
Uitgeversbedrijf Tijd (eo litere: "eldona entrepreno Tempo") estas flandra amaskomunika entrepreno. Ĝia plej konata produkto estas la gazeto De Tijd.
La entrepreno fondiĝis en 1968 de la Vlaams Economisch Verbond. Ĝia sidejo estis ekde la komenco en Antverpeno. Dum longa periodo Uitgeversbedrijf Tijd estis la sola sendependa eldoneja grupo de Belgio. Tio nun finiĝis; De Persgroep kaj Rossel en marto 2005 pagis preskaŭ € 40 milionoj por la eldonejo kaj tiel akiris pli ol 95% de la akcioj.
Discus shimekii
Discus shimekii estas specio de malgrandaj, pulmohavaj, surteraj helikoj, en la familio Diskedoj.
Ili loĝas en Usono en, , , , , , , , kaj , estas konsiderataj kiel formortintaj en Iovao, , , , , , , , kaj loĝas en Kanado, en , , , kaj.
Antofagasta
Antofagasta povas esti:
La orfo de Ĉinio
L'Orphelin de la Chine (La orfo de Ĉinio) estas teatraĵo de Voltaire verkita en 1755. Ĝi estis premierita en la 20a de aŭgusto 1755 ĉe la Franca Komedio.
Voltaire inspiriĝis el la traduko de La orfo de la familio Zhao el Zhaoshi gu'er, fare de la pestro Prémare aperinta en Francio en 1735.
Eksteraj ligiloj
Ĉiuj ludoj ĉe la retejo CÉSAR
Lesko
Lesko estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Lesko kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Lesko. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
Provinco Van
Van estas unu el la 81 provinco de Turkio. Ĝi situas en la administra regiono Orienta Anatolio, en la orienta parto de la lando, inter la lago Van kaj la landlimo kun Irano. Ĝi havas areon de 19.069 km² kaj 1.012.707 loĝantojn (2006). La plejparto de la loĝantaro estas kurdoj. Ĝia ĉefurbo kaj administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Van, kies koordinatoj estas. Krome menciindas interalie la urboj Başkale kaj Edremit.
Ĝiaj najbaraj provincoj estas Bitlis okcidente, Siirt sudokcidente, Şırnak kaj Hakkari sude, kaj Ağrı norde. Ĉi tiu provinco kaj la ĉirkaŭaĵoj estis la centro de la ferepoka ŝtato Urarto kaj historia regiono de Granda Armenio.
Pluraj okazintaĵoj de la Armena Genocido okazis en la provinco, kiel la konata sieĝo de Van, en 1915.
En oktobro 2011 okazis tertremo en la provinco mortigante dekojn da homoj.
Casalfiumanese
Casalfiumanese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 2922 loĝantojn.
Arbarista panteono
Forsta panteono estas aro de monumentoj kaj fontoj en arbaro de kompanio "Lerneja forsta entrepreno - Arbaro de Masaryk", inter urboj Brno kaj Blansko en Moravia karsto. Tiuj objektoj estas dediĉitaj al forstistoj kaj artistoj. La ideo de iĝo de la forsta panteono estas de la 1920-aj jaroj. Solena malfermo de panteono okazis la 18-an de junio 1929 en regiono de vilaĝo Olomučany, partoprenis interalie Rudolf Haša (kiu estas kune kun Josef Konšel kaj Josef Opletal konsiderata kiel aŭtoro de panteono).
Mylo (Norda Dakoto)
Mylo [majloŭ] estas urbo en kantono Rolette en Norda Dakoto en Usono.
Mylo estis fondita en 1905. Ĝi situas ĉe la koordinatoj. Ĉe la censo de 2000 ĝi havis 19 loĝantojn; ili apartenis al 10 mastrumaj unuoj kaj 7 familioj. La loĝdenso estis 8,2/km². 100,0 % de la loĝantoj deklaris sin blankuloj.
El la 10 mastrumaj unuoj 10,0 % havis infanojn je aĝo de malpli ol 18 jaroj. 70,0 % estis geedzaj paroj kunvivantaj. 30,0 % estis "ne-familioj". La mezuma grando de mastruma unuo estis 1,90 personoj; la mezuma grando de familio estis 2,29 personoj.
Por ĉiu femala persono estis 1,375 masklaj personoj. Por ĉiu femala persono almenaŭ 18 jarojn aĝa estis 1,125 masklaj personoj.
Johann Peter Lange
Johann Peter LANGE (naskiĝinta la en Wuppertal-Sonnborn, mortinta la  en Bonn) estis germana protestantisma teologo.
La filozofo kaj sociologo Friedrich Albert Lange estis lia filo.
Vivo
Inter liaj multaj, ankaŭ edifaj poeziaĵoj de didaktika kaj lirika ĝenroj kaj diversaj predikadkolektoj menciindas la jenaj: »Vermischte Schriften« (Mörs 1840–41, 4 volumoj; nove Bielefel 1860-1864, 3 volumoj); »Das Leben Jesu« (Heidelberg 1844–47, 3 volumoj); »Christliche Dogmatik« (Heidelberg 1849–52, 3 volumoj); »Das apostolische Zeitalter« (Braunschweig 1853–54, 2 volumoj); »Zur Psychologiein der Theologie« (Heidelberg 1873); »Grundriß der theologischen Enzyklopädie« (Heidelberg 1877); »Grundriß der biblischen Hermeneutik« (Heidelberg 1878); »Grundriß der christlichen Ethik« (Heidelberg 1878); »Die Menschen- und Selbstverachtung als Grundschaden unsrer Zeit« (Heidelberg 1879); »Grundriß der Bibelkunde« (Heidelberg 1881).
Ekde 1857 li kuneldonistis la ampleksan verkon homilian-biblian »Theologisch-homiletische Bibelwerk«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 12. Leipzig 1908, p. 163-164 (tie ĉi interrete)
Herzberg (Elster)
Herzberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(14882) 1991 PP11
(14882) 1991 PP11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Saint-Léon-sur-l'Isle
Saint-Léon-sur-l'Isle estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Léonnais.
Kantono Washington (Majno)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Majno. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La orienta parto de la kantono estas la plej orienta punkto entute de Usono: la kantono foje nomatas "sunleviĝa kantono" ĉar la suno leviĝas pli frue tie ol en la resto de Usono.
Hermann Lenz
La germana verkisto Hermann Karl LENZ [heman kal lenc] naskiĝis la 26-an de februaro 1913 en Stutgarto. Li mortis la 12-an de majo 1998 en Munkeno.
Kvankam liaj unuaj verkoj estiĝis en la tempo post la Dua mondmilito, li nur en la 1970-aj jaroj trovis vastan atenton. En la jaro 1978 Lenz, kies romanoj ofte montras membiografiajn trajtojn, gajnis la Georg-Büchner-Preis, kiu estas la plej renoma literaturpremio en Germanio.
Teofilândia
Teofilândia [teofilanĝja] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 21.482 enloĝantojn en 2010.
Irén Gál
GÁL Irén  (pro. ga:l), edzino de 1913 de politikisto Béla Kun estis hungara fortepianinstruistino naskita en Nadjenjedo la 14-an de decembro 1890 kaj mortinta en Budapeŝto la 17-an de septembro 1974. Ŝi estis patrino de tradukistino Ágnes Kun.
Biografio
Irén Gál post la falo de la hungara konsilantarrespubliko en 1919 elmigris Aŭstrion, poste Italion, fine Sovetunion. En 1924-26 ŝi laboris en la centro de la Internacia Ruĝa Helpo, inter 1926–37 en la Instituto Marx–Engels–Lenin. Oni malliberigis ŝin, sed pli poste oni amnestiis ŝin. Ŝi revenis en Hungarion en 1959.
Duonreala rolludo
Duonreala rolludo aŭ vivrolludo, (, el Live Action Roleplaying) estas tipo de rolludo, en kiu vivantaj homoj per siaj agoj fizike prezentas sian rolon. Ĝi ofte okazas en Skandinavio kaj Germanio.
Principo
Partoprenantoj eniras fikcian mondon en kio ili ludas sian rolon, sen aŭ kun manuskripto. Post eniro, ĉiu partoprenanto devas aktori sian rolon; rolon pri kiu antaŭrollude interkonsentis partoprenanto kun aranĝistoj. Ofte (en skandinavaj vivrolludoj) aranĝistoj antaŭskribas priskribon de ludmondo (se oni ne ludas vivludon en reala mondo). Ĉiu partoprentanto devas legi tiun preskribon kaj adapti sian rolon kaj aktojn de sia rolo al ĝi. Tial rolantoj povas ludi sian rolon sen manuskripto.
Diference de surtabla rolludo, ludmajstro ne gvidas la rolojn aktive - li ofte partoprenas en la ludo ĉar ludantoj ofte bezonas helpon en siaj rolvivoj.
Lokigo
Ofte rolludo estas mezepoka aŭ fantazitipa kun mezepoka kulturo (ekz. kiel la mondo de Tolkien). Tial oni ludas en solejo aŭ en loko kiu ne similas al moderna mondo, ekzemple en kastelo, herbejego, malnovaj domoj aŭ arbaro. Se ludmondo estas en fora estonteco oni ofte ludas en malnovaj bunkroj, ĉar ilii donas postapokalipsan senton.
Ĉiovendejo
Por tiaj ege diversvaraj vendejoj foje oni uzas nomojn ne rilatajn al ilia diverseco sed al ilia egeco, ekzemple: hipermerkato, butikego aŭ grandmagazeno.
Famaj ĉiovendejoj
Plej famaj ĉiovendejoj kreiĝis je fino de 19-a kaj eko de 20-a jarcento en centro de grandaj urboj. Tiel ekzemple en 1907 malfermiĝis berlina Kaufhaus des Westens (mallongigita al KaDeWe, vendejo de Okcidento), ĝi estas plej ega vendejo de kontinenta Eŭropo kaj dum jardekoj estis simbolo por materiala riĉeco de Okcidenta Eŭropo.
Aliaj egaj vendejoj en Germanio estas Galeria Kaufhof en Kolonjo (36.000 m² da vendoareo), Karstadt am Hauptbahnhof (iama Hertie) en Munkeno (preskaŭ 40.000 m² da vendoareo) kaj Breuninger-Haupthaus en Stutgarto (35.000 m² da vendoareo), tamen tiu lasta prezentas malpli da diversaĵoj, ĝi ofertas ĉefe vestaĵojn kaj tial ne vere estas ĉiovendejo.
Plej famaj kompanioj kies afero estas ĉiovendejoj kutime fondadas "ĉenon" da ĉiovendejoj en multaj egaj urboj kaj ofte en kelkaj landoj.
Konataj ĉiovendejoj
Vaste konataj ĉiovendejoj estas:
Organika kemio
Organika ĥemio aŭ organika kemio estas branĉo de ĥemia scienco, kiu okupiĝas pri organikaj kombinaĵoj, kiuj enhavas karbonon; nome, studado de ties strukturo, sintezo kaj reakcioj.
La organika kemio ne okupiĝas pri la karbon-monoksido, karbon-dioksido, karbonata acido, karbonatoj kaj karbidoj, aŭ pri la diversaj formoj de la karbono (grafito, diamanto, fulereno); tiuj ĉi temoj apartenas al neorganika kemio. Organika kemio temas pri la studado de molekuloj, kiuj enhavas ĉefe karbonon, hidrogenon kaj ofte aliajn elementojn kiel oksigeno, nitrogeno, halogenoj, sulfuro kaj aliaj. Originae la fako temis pri la studado de la kemio de vivulaj procezoj, sed nun pligrandiĝas kiel scienca fako. Pri la studado de la kemio de vivo okupiĝas biokemio.
Kontraste al neorganika kemio, kombinaĵojn organikajn oni ne povas priskribi simple per la kvanto da atomoj de ĉiu elemento en la kombinaĵo, ĉar povas ekzisti pluraj, iafoje multegaj organikaj molekuloj havantaj la saman kemian formulon (do havantaj la saman kvanton de ĉiu elemento), sed kies la strukturo, la aranĝado de la atomoj estas malsamaj: tiuj do estas malsamaj molekuloj, kun malsamaj fizikaj kaj ĥemiaj ecoj kaj kondutoj. La diversaj molekuloj havantaj la saman krudan formulon estas nomataj izomeroj. Pro tio, oni devas ankaŭ priskribi la aranĝadon de la atomoj por esprimi nedusence apartan molekulon: tio estas, kiu atomo estas ligita al alia, kaj kiel (per kia ligaĵo). Plej ofte, speciale por pli komplikaj molekuloj, oni simple montras la strukturan formulon anstataŭ uzi nomon; tamen ekzistas ankaŭ ebleco nomi ĉiun molekulon laŭ la reguloj de IUPAC. Ekzistas pluraj aliaj sistemoj de molekul-struktura priskribo, meze de kiuj la topologia formulo kaj la ĉeno SMILES.
Kiel fondinto de la organika kemio konsideriĝas la germana kemiisto Justus von Liebig.
Historio
Antaŭ la 19a jarcento, kemiistoj ĝenerale kredis, ke komponaĵoj akiritaj el viv-organismoj estis dotitaj per viviga forto kiu distingis ilin disde la neorganikaj komponaĵoj. Laŭ la koncepto vitalismo (teorio de viviga forto), organika materio estas dotita de "viviga forto". Dum la unua duono de la 19a jarcento, kelkaj el la unuaj sistemaj studoj de organikaj komponaĵoj estis registritaj. Ĉirkaŭ Michel Chevreul startigis la studadon de sapoj faritaj el variaj grasoj kaj alkaloj. Li separis la acidojn kiuj, kombine kun la alkaloj, produktis la sapon. Ĉar tiuj estis ĉiuj unuopaj komponaĵoj, li pruvis, ke estas ebla fari kemian ŝanĝon en variaj grasoj (kiuj tradicie venas el organikaj fontoj), produktante novajn komponaĵojn, sen "viviga forto". En 1828 Friedrich Wöhler produktis la organikan kemian ureon (karbamido), nome konstituanto de la urino, el neorganikaj startomaterialoj (nome saloj kalia cianato kaj amonia sulfato), en tio kio estas nuntempe nomata la "sintezo de Wöhler". Kvankam Wöhler mem estis zorgema pri la postulo, ke li mem estis malakceptante vitalismon, tiu estis la unua fojo kiam substanco konsiderita organika estis sintezita en laboratorio sen biologia (organika) startomaterialoj. Tiu okazaĵo estas nuntempe ĝenerale akceptita kiel fakte malakcepto de la doktrino de kemia vitalismo.
En 1856 Siro William Henry Perkin, klopodante fabriki kininon hazarde produktis la organikan tinkturon nuntempe konata kiel "mauveino". Lia malkovro, fariĝis amplekse konata pere de sia financa sukceso, kio ege pliigis la intereson en organika kemio.
Ŝlosila elrompo por la organika kemio estis la koncepto de kemia strukturo, disvolvigita sendepende en 1858 fare kaj de Friedrich August Kekulé kaj de Archibald Scott Couper. Ambaŭ esploristoj sugestis, ke la kvarvalentaj karbonatomoj povus ligiĝi unu al la alia por formi karbonreto, kaj ke la detalaj modeloj de atomligado povas esti komprenitaj per lertaj interpretadoj de la taŭgaj kemiaj reakcioj.
La epoko de la farmacia industrio komenciĝis en la lasta jardeko de la 19a jarcento kia la fabrikado de acetylsalicylic acid - plej ofte referencata kiel aspirino - en Germanio estis startita fare de Bayer. Ĉirkaŭ 1910 Paul Ehrlich kaj lia laboratoria grupo ekdisvolvis arseni-bazitan arsfenaminon, (nome Salvarsan), kiel la unua efektive medicina traktado de la sifiliso, kaj tiel iniciatis la medicinan praktikon de kemiterapio. Ehrlich popularigis la konceptojn de drogoj kiel "magia kuglo" kaj de la sistema plibonigo de la drogterapioj. Lia laboratorio faris gravajn kontribuojn al la disvovligo de kontraŭserumoj por traktado de difterio kaj al la normigo de terapeŭtaj serumoj.
Fruaj ekzemploj de organikaj reakcioj kaj aplikoj estis ofte trovitaj pro kombino de sorto kaj preparado por neatenditaj observoj. La lasta duono de la 19a jarcento tamen estis atestanto de sistemaj studoj de organikaj komponaĵoj. La disvolvigo de sinteza indigo estas klara montro. La produktado de indigo el plantofontoj falis el 19 000 tunoj en 1897 ĝis 1 000 tunoj ĉirkaŭ 1914 pro la sintezaj metodoj disvolvigitaj de Adolf von Baeyer. En 2002, 17 000 tunoj de sinteza indigo estis produktitaj el petrokemiaĵoj.
En la komenca parto de la 20a jarcento, polimeroj kaj enzimoj estis montritaj kiel grandaj organikaj molekuloj, kaj petrolo estis montrita kiel de biologia origini.
La malkovro de petrolo kaj la disvolvigo de la petrokemia industrio stimulis la disvolvigon de organika kemio. Konverti unuopajn petrolkomponaĵojn en tipoj de komponaĵoj pere de variaj kemiaj procezoj kondukis al organikaj reakcioj kiuj ebligis larĝan gamon de industriaj kaj komercaj produktoj kiel, inter (multaj) aliaj: plastoj, sinteza kaŭĉuko, organikaj gluoj, kaj variaj proprec-modifaj petrol-aldonaĵoj kaj kataliziloj.
La majoritato de kemiaj komponaĵoj okazantaj en biologiaj organismoj estas fakte karbonkomponaĵoj, kaj tiel la asocio inter organika kemio kaj biokemio estas tiom proksima ke biokemio povas esti konsiderata esence kiel branĉo de organika kemio. Kvankam la historio de biokemio povas esti rigardita kiel daŭranta ĉirkaŭ kvar jarcentoj, la fundamenta kompreno de la fako komencis disvolviĝi nur fine de la 19a jarcento kaj la nuntempa termino biokemio estis stampita ĉirkaŭ la komenco de la 20a jarcento. La esplorado en la fako pliiĝis laŭlonge de la 20a jarcento, sen indiko de malaltigo en la proporcio de pliigo, kiel povas esti konstatita per inspektado de abstraktigo kaj indicigaj servoj kiel la "BIOSIS Previews" kaj la "Biological Abstracts", kiuj komencis en la 1920-aj jaroj kiel unusola jara volumo, sed kreskiĝis tiom draste ke ĉirkaŭŭ la fino de la 20a jarcento ĝi estis disponebla nur al ĉiutaga uzanto per interreta elektronika datumbazo.
Klasifikado de organikaj kombinaĵoj
Organikaj molekuloj estas dividitaj laŭ la funkciaj grupoj, kiujn ili enhavas, kaj laŭ la speco de ĉeno - ĉu cikla aŭ alifata (necikla):
Hidrokarbonoj
Hidrokarbonoj (termino laŭ NPIV) konsistas sole de karbono kaj hidrogeno. La subspecoj estas:
(11988) 1995 WB
(11988) 1995 WB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Organika kemio
Nitrogenenhavaj
kaj aliaj
Aliaj
Pluraj aliaj, inkluzive kombinaĵojn kun fosforo, halogeno kaj aliaj elementoj ankaŭ ekzistas.
ISO 3166-2:BJ
ISO 3166-2:BJ estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Beninon. La kodojn havas 12 departementoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>BJ</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Benino. La dua parto estas du literoj.
Alfréd Zawadowski
ZAWADOWSKI Alfréd (zavadovski) estis hungara juristo, prezidanto de la Plejsupera Kontrevizia Oficejo naskita en Temeŝvaro la 20-an de novembro 1862 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de novembro 1935.
Kariero
Zawadowski en 1884 dungiĝis al Országos Statisztikai Hivatal (Landa Statistika Oficejo). De 1890 li laboris en la financa ministerio. En 1911 li estis juĝisto, de 1920 vicprezidanto, de 1921 prezidanto ĝis sia morto de la Legfőbb Állami Számvevőszék (Plejsupera Kontrevizia Oficejo).
Alleyrat (Creuse)
Alleyrat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 102 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Alleyrat etendiĝas sur 9,54 km², kaj havis 102 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Alleyrat situas je alteco de 589 metroj. La vilaĝo cetere apartenas la natura regiona parko Millevaches, kiu etendiĝas sur partoj de la tri departementoj Creuse, Haute-Vienne kaj Corrèze.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Alleyrat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Henry Maingonnat, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Alleyrat apartenas al la kantono de Aubusson, kies ĉefurbo estas Aubusson. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Mallongvosta paradoksornito
La Mallongvosta paradoksornito (Paradoxornis davidianus) estas specio de birdo de la familio de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj aŭ de Paradoksornitedoj, en la tipa genro de Paradoxornis aŭ Paradoksornitoj, karakteraj pro bekoj similaj al tiuj de psitakoj.
Tiu orientalisa birdo troviĝas en Ĉinio, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas specio iom simila al la parencaj Nigragorĝa paradoksornito kaj Ora paradoksornito, kun ruĝecbruna kapo kaj nigra mentono, sed ĉe tiu specio la tre ruĝecbruna areo estas pli etenda kaj la nigra mentono estas malgranda areo kun nigraj punktoj sube. La beko estas ebureca kaj tre larĝa ĉebaze kiel la papageca tipo de la genro. La dorso estas griza kaj la brusto helgriza, dum la ventro montras iom da ruĝeca nuanco. La flugilplumoj kaj vosto estas brile malhelgrizaj al nigrecaj. Inter la nigra okulo kaj la bekobazo estas iom da nigreca brido.
2,5-Dumetilbenzoata acido
2,5-Dumetilbenzoata acido aŭ 2,5-dumetilfenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj acidoj, rezultantaj el oksidado de la 2,5-dumetilbenzila alkoholo kaj hidrolizo de la 2,5-dumetilbenzoila klorido. 2,5-Dumetilbenzoata acido estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2,5-Dumetilbenzoata acido prezentas acidan grupon ligitan al 2,5-dumetilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Piroska Virág
Piroska VIRÁG [vira:g] rumania hungara biologino. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 13-an de januaro 1972.
Kariero
Piroska Virág diplomitiĝis pri biologio en UBB de Kluĵo (1996) kaj ŝi doktoriĝis en 2001 (A citokinek terápiás hatása az onkológiai sugár- és chemoterápiában). De 1996 ŝi laboris en Onkologia Instituto de Kluĵo. De 1999 paralele ŝi instruas en UBB de Kluĵo. Ŝiaj publikaĵoj aperis en Buletinul Universităţii de Ştiinţe Agrare şi Medicină Veterinară, en Jarlibroj de Rumana Ĉelbiologia Societo. Ŝi estas kunulaŭtorino de Lucrări Ştiinţifice, Medicină Veterinară, Phytotherapie Research, Radioterapie & Oncologie.
Morija (Ibaraki)
Morija (守谷市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Moriya-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urbo de Morija estas
Róbert Menczel
Róbert Menczel [mencel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Menczel Róbert estas hungara dekoraciisto, universitata instruisto.
Róbert Menczel naskiĝis la  en Karancsalja.
Biografio
Róbert Menczel frekventis mezlernejojn en Salgótarján kaj Budapeŝto, poste universitaton en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, fine li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1982. Li komencis sian dekoraciistan karieron en Nacia Teatro (Szeged) en la jaroj 1981 kaj 1982, poste li partoprenis en fondo de Teatro Hevesi Sándor. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Operetoteatro (Budapeŝto) (1997–2001, ĉefdekoraciisto). Ekde 2002 li instruas en Universitato de Kaposvár kiel katedrestro kaj docento, sed foje li kreas dekoraciojn en pluraj teatroj. Li ricevis premiojn en 1993 kaj 2016.
Leszno
Leszno, kiu de 1793 ĝis 1918 germane nomiĝis Lissa, estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Ĝi estas la administra centro de samnoma distrikto Leszno, kiu ĉirkaŭas la urbon, sed Leszno mem ne apartenas al la distrikta teritorio kaj do estas tiel nomata eksterdistrikta urbo. Fine de la urbo havis  kaj areon de 31,9 km². Ĉi tio signifas, ke Leszno havas sepan lokon en la provinco laŭ la grandeco.
Katmanduo
Katmanduo aŭ Katmando (काठमाडौं) estas ĉefurbo de Nepalo kun pli ol 500.000 homoj. Ĝi estis dekomence fando­poto, kaj tio klarigas ĝian riĉan kulturon. Ĝi havas unikan urboplanon: kvartalojn centritajn sur temploj kaj internaj kortoj. Ĉiam ĝi estis fonto de inspiro por multaj artistoj kaj verkistoj, kaj post la malfermiĝo de Nepalo en 1950 ankaŭ por multaj homoj el la tuta mondo.
La valo de Katmanduo
Pasintece la valofundo estis kovrita de lago. Laŭ legendo la bodisatvo Manĝuŝri venis de Ĉinio kaj tranĉis la sudan monton por lasi la akvon elflui. Poste li kreis la unuan loĝantaron. De ĉirkaŭ 2,000 jaroj, la Nevaroj kresis propran civilizacion en la valo. Tiuj establis la dinastion Malla kaj kreis ties imponajn artaĵojn. Ĝis kiam la reĝo Prithvi Nārājaṇ Shāha akiris ĝin en la jaro 1768, nur la Nevaroj loĝis tie kaj ilia lingvo estis la lingvo de la ŝtato. Poste malrapide venis migrantoj de aliaj etnoj kaj rasoj.
Nun la Nevaroj, indiĝenoj estas nur 33 elcentoj de la loĝantaro kaj aliaj homoj apartenas al aliaj malgrandaj etnoj. La registaro eĉ malpermesis uzadon de Nevara lingvo en registaraj oficejoj. Post kiam la registaro deklaris ke Nepalo estu Federacia Respubliko, la Nevaroj deziras ĝin nomi kiel Nevara Respublika Ŝtato.
La 25-an de aprilo 2015 okazis forta tertremo en la valo, pli precize en la distrikto Gorkha. Mortis ĉirkaŭ 8000 homoj kaj multaj kulturaj heredaĵoj estis detruitaj.
Katmanduo kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Jen kiel oni prezentas Katmanduon:
Dolné Zelenice
Dolné Zelenice, hungare Alsózélle [alŝOzEle] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec. Dolné kaj alsó signifas: suba.
Situo
Dolné Zelenice situas inter dekstra bordo de Váh kaj aŭtoŝoseo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo. Hlohovec troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1244. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al fortikaĵo de Galgóc kaj estis ankaŭ doganprena loko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsózélle 326 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolné Zelenice 554 homoj, (548 slovakoj).
Kłodzko
Kłodzko (la Glacium, Glacensis urbs, Glocium, Glatz, kaj en la loka germana dialekto: Glooz, Kladsko) (ĝis 1945 germane Glatz) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Kłodzko.
Historio de Kłodzko
Dum la 1-a jarcento (jc) (p.K.) ĝis la 4-a jc (p.K.) tra tiu valo de Kłodzko iris de la romia sukcena vojo de Venecio al la Balta Maro al la regiono de la nunaj urboj Gdansko, Malborko kaj Kenigsbergo (vidu la apudan mapon).
Plej malfrue ekde la 1-a jarcento de nia erao (p.K.) la teritorio estis setlata fare de la ĝermanaj triboj de lugioj respektive de silingoj, parto de la vandaloj. Ekde la dua duono de la 6-a jarcento (p.K.) alvenis okcidentslavoj, inter ili la triboj de Ślężanie (en la regiono de hodiaŭa Ślęża) kaj de Opolanie (en la regiono de hodiaŭa Opole). Ekde la jaro 990 la teritorio estis pribatalita inter la regnoj polaj kaj bohemaj. Fine de la 10-a jc la loka burgo apartenis al la sendependa princlando Libice ĉe la Cidlina (rivero) en kiu regis princo Slavnik. La princo estis la patro de la posta fama Sankta Adalberto el Prago. En la jaro 981 mortis princo Slavnik kaj pri tiu fakto menciis la historiisto Kosmas okaze pri la burgo Kłodzko.
Dum la 11-a jc pri la Tero de Kłodzko (Graflando Glatz) okazadis la bataloj inter polaj princoj poste reĝoj Piastoj kaj la ĉeĥaj Premislidoj. En la jaro 1003 venkinte eniris pola armeo de pola princo (poste reĝo de la jaro 1025) Boleslao la 1-a (Pollando), konata kiel Boleslao la 1-a, nomata "la Brava". En la jaro 1114 la burgon Kłodzko konkeris la ĉeĥa princo Sobeslav la 1-a el la dinastio de la ĉeĥaj reĝoj Premislidoj kaj li post plurjaraj bataloj finfine en la jaro 1137 subskribis la Pacon de Kłodzko kun la pola reĝo (princo de sinjoreco) Boleslao la 3-a (Pollando) nomata Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa, laŭ la pac-traktato la tuta Silezio restas en la polaj limoj nur la Tero de Kłodzko kaj Tero de Opava estos en la limoj ĉeĥaj.
Jam Venceslao la 2-a enpraktikigis vicon da sileziaj princlandoj en apanaĝan rilaton al Ĉeĥa reĝlando, tiun ĉi procezon finis en la jaroj 1327 – 1335 Johano de Luksemburgio. Ĉeĥan superecon super Silezio ripete agnoskis ankaŭ pola reĝo Kazimiro la 3-a la Granda (1333 – 1370); unue en la jaro 1333 per Vyšehrada kontrakto kaj poste en la jaro 1335 per Trenčína kontrakto, tie en Trenčín hungara Karolo, ĉeĥa Johano de Luksemburgio kaj pola Kazimiro la 3-a la Granda reĝoj faris pacon (dum kunveno kun Johano de Luksemburgio kaj tiam ankoraŭ margrafo Karolo per interŝanĝo por tio, ke la ĉeĥa reĝo rezignis pri pretendoj al la pola krono) kaj denove en la jaro 1348 per paco en Namysłów kun Karolo la 4-a, kiu samtempe per geedziĝo al Anno Svidna / Anna de Świdnica (Anna Świdnicka, filino de Bolko la 2-a Mały, nomata "Malalta" aŭ Świdnicki), Karolo la 4-a akiris per hereda pretendo la lastajn ĝis nun sendependajn sileziajn princlandojn.
La Graflando Glatz ([]; germane Grafschaft Glatz, en la loka dialekto de la silezia-germana lingvo Grofschoaft Glootz aŭ Groofschoft Glootz, ĉeĥe Hrabství kladské, pole Hrabstwo Kłodzkie, latine provincia glacensis) estis ekde 1459 imperie senpera graflando en la Sankta Romia Imperio. Ĝi apartenis al la reĝlando Bohemio kaj ekde la jaro 1348 estis unu el la Landoj de Krono ĉeĥa, kiuj ekde la jaro 1526 apartenis al la Habsburga monarkio kun centro en Vieno. Ĉefurbo estis la samnoma urbo Glatz.