cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coleman Hawkins
Svingobandetoj, Body and Soul kaj bibopo (1939–1945)
„Tri pecoj jam estas enkestigita, kaj kvazaŭ kiel aldono, por ke du diskoj povas estis plenigitaj, sur la programo staras „Body and Soul“, kiu kutime servis kiel finaĵoj de la klubejaj prezentadoj“, skribis recenzisto Werner Wunderlich pri la historia kunsido. „elstarajn muzikistojn Hawkins ne havas en sia ensemblo, do li kun sia tenorsaksofono estas la ununura soloisto je ĉi tiu peco. Kaj ĝuste ĉi tiu lia versio de la ofte ludata peco fariĝas mejlŝtono, jarcentoregistraĵo de la ĵazo, ekzempla por ĵazbalado. Per „Body and Soul“ Coleman Hawkins evidentiĝas kiel unu el la vere grandaj, kiel „patro de la tenorsaksofono“, diris Wunderlich en sia recenzo de la „Jahrhundertaufnahmen des Jazz“. „La perfekta arkitekturo de lia soloo, en kiu ĉiu tono kun samtempe deviga logiko kaj arda intenseco kondukas al la venonta, por sennombraj generacioj fariĝis neforgesebla leciono pri la drameca strukturo de improvizado“, konstatas Marcus A. Woelfle en sia kontribuaĵo al „Body and Soul“ en la libro pri ĵazaj normkantoj. Nun al Hawkins per „Body and Soul“ sukcesis grandioza reveno – „Body and Soul“ estis la ununura titolo, per kiu Hawkins antaŭeniĝis en la ranglisto de Billboard sur rangon 13, restis ses semajnojn en la furorkantaj ranglistoj kaj per tio ankaŭ entuziasmigis la „publikegon“. Revuo Down Beat distingis lin kiel tenorsaksofonisto de la jaro, post kiam lin dum lia tempo en Eŭropo tenorsaksofonistoj kiel Lester Young estis preminta en la fonon. Februaron de 1941 finiĝis la dungiteco en Kelly’s Stable; la impresario Joe Glaser trovis finfine prezenteblecon en Dave’s Swingland en Ĉikago. Tie li direktis bandon interalie kun Darnell Howard kaj Omer Simeon; pro la sonregistrada bojkoto tamen ĝis 1943 ne ekestis surdiskigoj. Dum koncertvojaĝo en Indianapolis surprizite de la ekmilitado de Usono kadre de la Dua Mondmilito, li baldaŭ rimarkis, ke la laboreblecoj nemezureble plimalboniĝis, kaj reiris kun sia dua edzino Dolores Sheridan, kiun li edzinigis en Ĉikago, al Novjorko. Tie li la 24-an de decembro denove prezentis en Kelly's Stable kun nova sesopo, al kiu ankaŭ apartenis Kenny Clarke kaj Ike Quebec. Post longa foresto de la sonregistro-studioj li kunlaboris je kunsido por muzikistoj, kiuj gajnis la premion Poll de revuo Esquire. Tion organizis Leonard Feather por Commodore; kunludantoj de Hawkins estis interalie Art Tatum, Oscar Pettiford kaj Cootie Williams.
La juna basisto Oscar Pettiford, kiu ege impresis Hawkins-on per siaj aŭdacaj harmoniaj ideoj, ĉeestis je liaj venontaj kunsidoj kun Eddie Heywood respektive Ellis Larkins kaj Shelly Manne decembron 1943, kiu surmontris unuajn antaŭsonojn de bibopo („Voodte“ kaj „The Man I Love“). En ĉiustelularo interalie kun Armstrong, Eldridge, Jack Teagarden, Lionel Hampton, Red Norvo kaj Billie Holiday Hawkins prezentis la 18-an de januaro 1944 dum la mita koncerto en la Metropola Operejo.
Kiam meze de la 1940-aj jaroj aperis bibopo, multaj pli maljunaj muzikistoj havis problemojn kun la moderna ĵazstilo; ne tiel Hawkins, ĉar li sciis, kiom multe li povos kontribui al ĉi tiu nova muziko. Februaron de 1944 okazis renkonto kun la bibopa trumpetisto Dizzy Gillespie, kies titolon „Woody’n You“ Hawkins poste surdiskigis. Partoprenis Don Byas, Clyde Hart kaj Max Roach; la titolo validas kiel unu el la plej fruaj sonregistraĵoj de alvenanta bibopo. Meze de 1944 Hawkins enprenis por koncertvojaĝo en sian kvaropon Teloniuson Monk, kies progesemajn ideojn li ŝatis. Poste la kvaropo ludis en Klubejo Downbeat; sonregistro-kunsido okazis la 19-an de oktobro („On the Bean“, „Flyin’ Hawk“ kaj „Drifting on a Reed“); ĉi tio estis la entute unuaj studioregistraĵoj de Thelonious Monk. Coleman Hawkins tamen plue kunlaboris kun la „tradiciistoj“ kiel Eldridge, Ben Webster, Earl Hines, Teddy Wilson kaj Cozy Cole aŭ kun blankulaj muzikistoj el la rondoj de George Wettling kaj Jack Teagarden. Fine de 1944 li akceptis dungitecon – sen Monk, kiu ne volis forlasi Novjorkon – en Los-Anĝeleso; laŭ rekomendo de Pettiford trumpetisto Howard McGhee envenis en la ensemblon; ĉe-piane sidis Charles Thompson. Post prezentadoj en Bufalo, Detrojto kaj Ĉikago ili koncertis la 1-an de februaro 1945 en la klubejo Billy Berg's ĉe la Vino-Strato en Los-Anĝeleso; per tio Hawkins kaj siaj muzikistoj estis la unuaj, kiuj alportis la bibopon al la okcidenta marbordo de Usono, ankoraŭ antaŭ Dizzy Gillespie kaj Charlie Parker, kiuj prezentos tie je la fino de la jaro.
La postmilita tempo (1945–1959)
Charlie Parker ludis en la novjorka klubeo Spotlite kaj intertempe estis renomiĝinta; Hawkins aŭskultis lin tie kun intereso. Aprilon kaj majon de 1946 li partoprenis kun li same kiel kun Lester Young, Buck Clayton, Buddy Rich kaj aliaj vastan koncertvojaĝon kadre de Jazz at the Philharmonic; interese por la aŭskultantoj estis precipe la interrenkonto de Hawkins kaj Lester Young. En 1946 li ankoraŭ surdiskigis kune kun J. J. Johnson kaj Fats Navarro kelkajn baladojn. Majon de 1947 Hawkins reiris al Novjorko kaj ludis pretertempe en Three Deuces; junion de 1947 Miles Davis, Hank Jones kaj Kai Winding ludis en la ĉiustelularo de Hawkins (Bean A Re-Bop). En 1948 li sonregistris sian soloimprovizaĵon „Picasso“, improvizado pri la akordoj de „Body and Soul“, la unua senakompana saksofona soloregistraĵo en ĵazo; la ideo pri la titolo devenis de Norman Granz.
Fronte al la malfacilaj laboreblecoj Hawkins estis feliĉa pri invito al la unua ĵazfestivalo en Parizo en la Marigny-Teatrejo kaj al pluaj koncertoj. Tie li ludis kun Howard McGhee, Erroll Garner, John Lewis kaj Kenny Clarke, kiu volis resti en Parizo. Ree en Usono li laboris plejparte kiel liberprofesia muzikisto; sed urĝis lin, post denova koncertvojaĝo kun JATP kaj malpliiĝa intereso de la publiko, denove labori en Eŭropo. En Parizo li formis novan ensemblon por vojaĝo al Londono kaj Bruselo, al kiu apartenis Clarke kaj James Moody. Denove en Parizo, li surdiskigis kun Clarke kaj Pierre Michelot por diskeldonejo Vogue „Sophisticated Lady“.
Someron de 1954 li kunlaboris je improvizad-kunsidoj, kiujn organizis Columbia sub la nomo de Buck Clayton kaj kiuj apartenis al la unuaj longeludaj diskoj. Tie renkontiĝis ĉefe muzikistoj el la malnova Count Basie Orchestra. Je la Newport Jazz Festival de 1956 Hawk estis festata. Post kelkaj albumoj por la eldonejoj Jazztone, Coral, Urania li surdiskigis por RCA Victor (Hawk in HiFi kun arĉorkestro) kaj Riverside. Por ĉi-lasta ekestis marton de 1957 The Hawk Flies High, kun kiu li ekligiĝis al la brilegaj bibop-jaroj. Je tio li dungis muzikistojn el ĉi tiu tempo, J. J. Johnson, Hank Jones, Oscar Pettiford kaj Idrees Sulieman, kiu devenis el la medio de Monk, dum kiam Jo Jones kaj Barry Galbraith pli sindediĉis al ĉeftendenca ĵazo. Malgraŭ la ĉeestantaj bibop-muzikistoj tio estis la respondo de Hawkins al la tendencoj reen al la radikoj en la tiam enmoda malmolbopo; jen bluso kaj gospelo ludis fundamentan rolon.
Finfine Hawkins havis en 1957 la eblecon registroludi por la nova diskeldonejo de Granz, Verve, ekzemple duope kun Ben Webster por la albumo Coleman Hawkins Encounters Ben Webster, kaj mallonge poste kun la triopo de Oscar Peterson por la albumo The Genius of Coleman Hawkins. Li pli kaj pli ektenis la rolon de aŭtoritatulo en ĵazo, metis sian tamen ĉiam denove al defioj. Sian malfermecon por novaj tendencoj li montris per sonregistraĵoj kun Max Roach kaj Sonny Rollins, kun kiuj li ludis por Freedom Now Suite; poste li kunlaboris ĉeflanke de John Coltrane pri la albumo de Monk, Monk’s Music, kaj ludis kun Eric Dolphy en la akompanbando de Abbey Lincoln. Fine de la jaro li partoprenis la mitan televidelsendo The Sound of Jazz, kie li je „Fine and Mellow“ lastan fojon ludis kun Lester Young. Krome li ludis meze de la 1950-aj jaroj plej ofte en Metropole kaj je la 7-a Avenuo ĉe Times Square sen konstanta ensemblo kaj kunlaboris je registrad-kunsidoj de J. J. Johnson, Charlie Shavers, Red Allen kaj Cootie Williams/Rex Stewart.
Jam en 1958 Hawkins komencis surdiskigi por eldonejo Prestige, komence kun Swingtet, kiun li estris kune kun Tiny Grimes kaj kun kiu ekestis Bluesgroove. Sekvis albumoj kiel Soul, Hawk Eyes, At Ease kaj Night Hawk kun ŝanĝiĝaj akompanbandoj, en kiuj Hawkins renkontis la junan malmolbopan generacion kun muzikistoj kiel Ray Bryant, Ron Carter, Kenny Burrell, Tommy Flanagan kaj Red Garland. Muzike li enprenis dum ĉi tiu fazo erojn de soŭlo, ritmenbluso kaj malmolbopo; lia larĝa, vibroriĉa tenorsono denove estis demandata.
5619 Shair
5619 Shair estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Coleman Hawkins
La postmilita tempo (1945–1959)
Tuj antaŭ la morto de sia multjara konkuranto Lester Young, dum kiam tiu ĉi post multjara, preskaŭ seninterrompa alkoholo- kaj mariĥuano-konsumo nur estis ombro de sia memo, Hawkins, malgraŭ famiĝinte pli frue ol Young, laŭ taksado de recenzisto Joachim Ernst Berendt ankoraŭ tenis sian malnovan, nedifekteblan viglecon kaj forton.
5619 Shair
Nomo
Ĝia nomo honoras Fredrick H. Shair, mastrumanton pri edukaj aferoj ĉe Jet Propulsion Laboratory kaj estintan dekanon en la Fakultato pri Naturaj Sciencoj kaj Matematiko en la Ŝtata Universitato de Kalifornio de Long Beach (Usono).
Coleman Hawkins
La lastaj jaroj (1960–1969)
Aprilon de 1960 li koncertis en Essen kun Oscar Pettiford, Kenny Clarke kaj Bud Powell; En 1960/61 ekestis revido-registraĵo kun Benny Carter; komence sur la propra albumo de Hawkins, Bean Stalkin’, poste sur tiu de Carter ĉe Impulse, Further Definitions, reproduktaĵo de sia mita kunsido en Parizo el 1937 kun Grappelli kaj Django Reinhardt. En 1962 li koncertvojaĝis kun Duke Ellington, en 1963 ĉe Newport li duelludis kun Sonny Rollins kaj en 1963/1964 denove li estis survoje kun Jazz at the Philharmonic; alikaze li muzikis en Village Gate kun sia nova akompanbando el Flanagan, Major Holley kaj Eddie Locke.
Nova krizo ekestis, kiam li kiel sesdek-jarulo kun tri gefiloj enamiĝis en dudek-jarulino, kiu lin tamen baldaŭ forlasis; pli fortaj depresioj kaj alkoholekscesoj sekvis. En 1964 la prezentadoj maloftiĝis, komence de 1965 li prezentis en Five Spot kun Eddie Locke, Barry Harris kaj Buddy Catlett. Je Hawkins, kiu ĉiam jam estis drinkegemulo, la ega alkoholkonsumo ankaŭ ekestere evidentiĝis: „La iam sinflegema viro ĉesis razi sin kaj iri al la frizisto (…) Lia vestaĵo fariĝis malflegata kaj ankaŭ lia sintira iro kaj kadukiĝe efika korpo estis tipaj por maljunulo“.
Norman Granz apartenis al la malmultaj restintaj amikoj, kiuj provis helpi lin; tiu kunprenis lin en 1966 denove al la koncertaro Jazz at the Philharmonic (soloo „September Song“). Kvankam la koncertvojaĝo al la pli sukcesaj momentoj de liaj malfruaj jaroj, la signoj de kaduko estis ne-pretervideblaj. Kritikisto Arrigo Polillo skribis tiam: „Ĉu ĉi tiu barbhava kaj ne-sinflegema viro, kiu ŝajnis estis pli aĝa ol sepdek jaroj, vere estus li, Coleman Hawkins? Oni ne volis fidi al siaj propraj okuloj. Al siaj oreloj oni rajtis fidi, kaj tio estis la miriga; malgraŭ ĉio Hawk ankoraŭ estis granda majstro.“
Post kiam li en la sama jaro en Oakland kolapsis sur la scenejo, Hawkins devis iri en malsanulejon. Li ja resaninĝis, faris tamen dum la koncertvojaĝo tra Eŭropo en 1967 kun la triopo de Oscar Peterson tiel deprimigas impreson, ke Ralph Gleason eĉ supozis, ke li volas morti. Hawk, kiu ĉiam preferis elegantajn kostumojn, „aspektis kiel hirta vaganto.“ En Barcelono la publiko malaplaŭdis lin, dum kiam la londona publiko povis travivi akcepteble ludantan Hawkins-on. La 13-an de februaro dum koncertvojago tra Danujo ekestis liaj lastaj sonregistraĵoj por Storyville kun Kenny Drew kaj NHOP, kiuj li ankoraŭ montris lin surprize bonfarta; „konvena fino post tiel longa sonregistra kariero“, laŭ Teddy Doering.
Januaron de 1969 lia patrino mortis en la aĝo de 96 jaroj, kiu lin faligis lin pli profunden en depresion. La reston de la vintro Hawkins plejparte pasigis en novjorka apartamento; sed en marto li ludis en Fillmore East; en Ĉikago okazis lasta renkonto kun Roy Eldridge kaj Barry Harris okaze de televidproduktaĵo. Post lia reveno okazis plena kolapso. Oni diagnozis je li bronkan pulminflamon kaj ĝenerala malforto pro subnutrado. Barry Harris zorgis por la transporto en la malsanulejon Wickersham Hospital, kie kelkaj amikoj lin ankoraŭ vizitis, Monk, „ĵazbaronino“ Nica kaj la novjorka „ĵazpastro“ John Garcia Gensel. Li mortis la 19-an do majo 1969. La programo, ankoraŭ registrita en Ĉikago, estis tutlande dissendata kiel memoriga elsendaĵo.
Vionnaz
Vionnaz (malnova germanlingva nomo Vienen) estas komunumo en la distrikto Monthey en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2266 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Coleman Hawkins
Evoluo de la stilo de Coleman Hawkins
Coleman Hawkins, ofte nomata „inventinto“ de la tenorsaksofono, defendis sin kontraŭ ĉi tiu atribuado kaj menciis pli fruajn saksofonistojn kiel Happy Caldwell en Ĉikago aŭ Stump Evans al Kansasurbo. „Kvankam li ne estis la unua, kiu ludis saksofonon, li tamen estis la unua, kiu malkovris ĝiajn multajn eblecojn, fiksis ĝian sonkarakteron kaj perfektigis ĝian teknikon“, jen Arrigo Polillo omaĝe, „tiu, kiu havigis respekton al la instrumento (kaj ne nur al tenoro, sed al la tuta familio de la saksofonoj) dum la dua duono de la dudekaj jaroj en la ĵazmondo“.
Vionnaz
Geografio
La komunumo Vionnaz Vionnaz situas en Suba Valejo kaj etendiĝas de la ebenaĵo en la delto, kiun formas la rivero Rodano sude de Lago Lemano super la flotkeglo de la rivero Greffaz ĝis al la Alpoj ĉe la limo al Haute-Savoie. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vionnaz en la valo kaj la montaraj vilaĝoj Mayen, Revereulaz kaj Torgon, kaj la vilaĝetoj Crébellay, Beffeux
Coleman Hawkins
Evoluo de la stilo de Coleman Hawkins
„Mi ludis tre laŭte“, memoris Hawkins en 1967 dum intervjuo kun Downbeat, „kaj uzis tre malmolan anĉon, ĉar mi devis provi, realigi miajn soloojn super sep aŭ ok samtempe ludantaj blovinstrumentoj. Mia plensono tiel evoluis, dum kiam mi elprovis ĉi tiujn anĉojn kaj dumpase de la vespero ĉiam denove elŝanĝis la buŝaĵojn. Mi devis egalvalori kun homoj kiel Armstrong, Charlie Green, Buster Bailey kaj Jimmy Harrison.“ Polillo plue skribis: „La unua disko, sur kiu Hawkins montris, ke li intertempe estis evoluiginta la plenan majstrecon je sia instrumento kaj personan stilon, estas The Stampede el 1926. Ĉi tiu (frua) registraĵo prezentis por ĉiuj saksofonistoj siatempaj komparkriterion.“ Laŭ opinio de Martin Kunzler ĉi tiu disko enkondukis „la venkiron de instrumento, kiu antaŭe en la ĵazo spertis ne malpli mizeran eston“. „Li estis la unua, kiu ĝin vere ludis kiel instrumenton“, jen Ronnie Scott.
28272 Mikejanner
28272 Mikejanner estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Coleman Hawkins
Evoluo de la stilo de Coleman Hawkins
„Lia frua stilo ankoraŭ estis influita de la klarneto-ludmaniero de la instrumento“, tiel Carlo Bohländer; „en la tridekaj jaroj lia akordmelodiaro estis karakterizita kreskakvante per harmoniaj pliampleksigoj, punktitaj okononota movado kaj legato-artikulacio. Lia riĉa inventotalento igis lin pluŝpini frazojn ĉiam denove kaj vicigi ilin sen-cezure. Tial estis la pli neintencita sonregistraĵo de Body and Soul, kiu definitive firmigis la pozicion de Hawk; „je la surprizego de Hawk ĝi fariĝis lia plej fama kaj plejofte vendita sonregistraĵo kaj validas kiel ĉiam citita ekzemplo por ĵazimprovizado.“ Estis la registraĵoj el 1939 kaj el la fruaj kvardekaj jaroj, kiuj konsistigas la kernon de lia verkado: „When Lights are Low“, ekestinta en 1939 en kunsido kun Lionel Hampton, poste „Sweet Lorraine“ kaj „The Man I Love“ el 1943 kun Eddie Heywood, Oscar Pettiford kaj Shelly Manne. Lian rangon en la leviĝanta bibopo montras liaj kunsidoj por diskeldonejo Apollo februaron de 1944, kiam la saksofonisto kun etaj bandoj laboris ĉe la 52-a Strato. Li estis unu el la unuaj muzikistoj de sia generacio, kiuj montris respekton kaj konfidon al bibopo kaj „aktivis por ties sonregistraĵoj, kiuj malfermos novan ĉapitron en la historio de ĵazo“. Kvankam por li ĉi tiu muzika esprimmaniero estis nova, li surdiskigis kun Pettiford, Dizzy Gillespie kaj Max Roach titolojn kiel „Rainbow Mist“, „Yesterdays“ kaj la bibopaĵojn „Woody'n You“, „Disorder at the Border“ kaj „Bu Dee Dah“, kiuj portis al li la respekton de la tiamaj pioniraj muzikistoj.
Vionnaz
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,93 km², de kiuj 52,0% estas kovritaj de arbaro, 32,3% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
28272 Mikejanner
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Leonard Janner, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Redlands East Valley High School de Redlands (Kalifornio, Usono).
Coleman Hawkins
Evoluo de la stilo de Coleman Hawkins
Hawkins-on distingas „ronda, plena, vibroriĉa kaj esprimpova sono,“ jen Carlo Bohländer. Martin Kunzler akcentas la aŭtoritaton de lia ludo, la vibrosonon, la rapsodian bazan sintenon, lian grandiozan moviĝemon je rapidaj pasaĵoj kaj la romantisman dimension de lia baladoludo. La aŭtoro citas Majlson Davis per la vortoj: Aŭdante Hawk-on, mi lernis ludi baladojn. Paul Gonsalves taksis Hawkins „kiel unu el la plej grandaj muzikisto-personecojn de la jarcento, kiuj neniam kliŝigis sian personan stilon.“
Vionnaz
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vionnaz limas en nordo al Vouvry, en oriento kaj sudo al Collombey-Muraz, en sudo ankaŭ al eksklavo de Monthey, en sudokcidento al Châtel (Haute-Savoie, Francio), kaj en nordokcidento al La Chapelle-d'Abondance (Haute-Savoie, Francio).
Coleman Hawkins
Evoluo de la stilo de Coleman Hawkins
Teddy Doering nomas kronologie kvin distingilojn de la persona stilo de Hawkins:
Vionnaz
Trafiko
Tra Vionnaz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21- de Savojo al Valezo kaj la centro de Vionnaz komenciĝas la kantona ĉefvojo n-ro 11 tra Aigle kaj Château-d'Oex al Zweisimmen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 3 kilometrojn oriente de la komunumo apud Aigle. La stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Saint-Gingolph al Saint-Maurice situas rekte oriente de la komunumlimo sur la teritorio de Collombey-Muraz. Tra la komunumo kondukas la buslinio de Aigle al Torgon.
Coleman Hawkins
La „Hawkins-Skolo“
La stilo de Hawkins estis jam en la 1930-aj jaroj modela por samtempuloj kiel Ben Webster kaj de la frue mortinta Chu Berry, kiuj estis liaj rektaj posteuloj ĉe Fletcher Henderson. „Ben Webster eĉ sukcesis intensigi ĉi tiun (Hawkins)-sonon kaj la esprimpovon ligitan per tiu, dum kiam Chu Berry klopodis superi Hawkins-on je lia ornamarto.“
Charles Tournemire
Charles TOURNEMIRE (naskiĝis la 22-an de januaro 1870 en Bordeaux, mortis la 4-an de novembro 1939 en Arcachon) estis franca orgenisto kaj komponisto.
Vionnaz
Historio
La unua dokumenta mencio de Vionnaz datiĝas el la jaro 1282 kiel Viona. En la komunuma teritorio estis trovita restaĵoj de rifuĝejo el la mezolitiko de la 7-a ĝis 10-a jarmilo antaŭ Kristo kaj restaĵoj de romia vilao el la 2-a jarcento post Kristo. Ek de 1025 Vionnaz, Revereulaz kaj Torgon formis senjorujon, kiu apartenis la la Abatejo Savigny-en-Lyonnais. En la jaro 1293 Vionnaz ricevis liberecleteron de la Grafo Amadeo la 5-a de Savojo. Post la morto de la lasta Senjoro de Vionnaz en la jaro 1552 la valezanoj aldonis Vionnaz al sia Voktejo Monthey, kiun ili konkeris jam en la jaro 1536. Ek de tiam Vionnaz dividis la historian sorton de la Voktejo kaj poste Distrikto Monthey. Ĉar la rivero Greffaz multfoje inundis la vilaĝon Vionnaz, la valeza registaro konstruigis en la 17-a jarcento protektomuron, kiu ankoraŭ hodiaŭ videblas. Post la Helveta Revolucio la vilaĝoj Vionnaz, Revereulaz kaj Torgon estis kunigitaj al la hodiaŭ komunumo.
Coleman Hawkins
La „Hawkins-Skolo“
Poste lia sono influis tutan generacion – lia biografiisto Teddy Doering diras pri „Hawkins-Skolo“ – de svingaj, ritmenblusaj kaj bibopaj muzikistoj kiel Illinois Jacquet, Arnett Cobb, Lucky Thompson, Dexter Gordon kaj Sonny Rollins,, krome Don Byas, kiu vidis sian forton en la interpretado de baladoj, kaj Eddie „Lockjaw“ Davis kun sia malmilda, pelanta kaj agresema ludmaniero kaj finfine la blusaj tenorsaksofistoj kiel Hal Singer, Houston Person, Al Sears, Jack McVea kaj Jimmy Forrest. por nomi nur kelkajn. Doering krome mencias la ritmenblusajn saksofonistojn, kiu referencis al Hawkins, ekz. Big Jay McNeely, Bull Moose Jackson aŭ Sam „the Man“ Taylor. Alvenis multaj blankulaj muzikistoj, kiuj ludis en la grandaj svingo-orkestroj, ekz. Sam Donahue, Flip Phillips, Tex Beneke, Vido Musso aŭ Georgie Auld.
Charles Tournemire
Vivo
Charles Tournemire studis en Parizo muzikon kun César Franck (orgenludadon kaj kontrapunkton), Charles-Marie Widor (orgenludado), Vincent d'Indy (kompozicion) kaj A. Toudou (harmoniinstruon). Ekde 1898 li tenis orgenistan postenon ĉe la Pariza baziliko Sainte-Clotilde; liaj tieaj antaŭuloj estis la famaj orgenistoj César Franck kaj Gabriel Pierné. En 1919 Tournemire profesoriĝis pri ĉambromuziko ĉe la Pariza Konservatorio.
Coleman Hawkins
Diskoj (selekto)
Sur la duoblodisko Coleman Hawkins – a Documentary, aperinta ĉe Riverside, li rakontas pri sia vivo.
Charles Tournemire
Verkaro
Dumvive la famo de Tournemire baziĝis precipe sur liaj kvalitoj kiel elstara orgenisto kaj orgenimprovizisto. Nuntempe oni memoras ĉefe siajn ok orkestrosimfoniojn, krome ankaŭ lian grandiozan verkon L'Orgue Mystique (op. 55-57). Jen temas pri komponaĵociklo, kiu enhavas por ĉiu dimanĉo en la paso de eklezia jaro kvin pecojn ligitajn al la katolika liturgio, kiuj estas inspiritaj de koresponaj gregoriaj ĉantoj kaj kiujn oni interpretu kun fleksema agogiko. Pro la strikta ligiteco kun la liturgio oni preskaŭ neniam prezentas ilin en koncertoj. Ege rimarkinda estas la Symphonie-Choral op. 69 por orgeno, kiu estas strukturita unuteme kaj surmontras kompleksan, parte plurtonalan tonlingvaĵon. Ĉi tiu komponaĵo samkiel la Symphonie sacrée atestas la enprofundiĝintan misteran katolikismon de Tournemire.
La komponisto posedis etan domon sur soleca, ŝtormplena insulo Ouessant ĉe la franca okcidenta marbordo Ouessant, kie li ŝatis loĝi. Tie la muĝego de la ventego inspiris lin al liaj viziaj orgenkomponaĵoj. Tournemire ŝatis esti en la abatejo de Solesmes kaj la katedralo de Amiens. Liaj samtempuloj priskribis lin kiel temperamentoplena kaj kaprica. Ĉiun muzikon, kiu ne estas komponita por la glorado de dio, li rigardis sensenca. Tournemire ankaŭ estis fama improvizisto de eksterordinara inventemo, inspiriteco kaj vizia esprimpovo. Lia surdiskigita improvizaĵo pri la paska sekvenco Victimae paschali laudes atestas liajn kapablojn kaj lertecon. Ĝis nuntempe oni aŭdas la orgenverkaron de Tournemire maloftege.
Famaj lernantoj de Tournemire estis Maurice Duruflé kaj Jean Langlais. Olivier Messiaen, kies stilon la orkestrosimfonioj de Tournemire jam iomete anticipas, lin nomis lin „majstro de la arabesko“.
Tibeta stepkoko
Aspekto
La Tibeta stepkoko estas 30–41 cm longa kaj 299-395 g peza, kun sablokoloraj supraj partoj. La vizaĝo, gorĝo kaj nuka ringo estas tre flavoranĝaj kaj krono, mentono kaj brusto estas punktite grizaj; la ventro estas blanka kaj la subflugiloj nigraj (tiuj du lasta eroj distingigas la specion disde la rilata Stepkoko, kun kiu koincidas en parto de sia teritorio. Kiel tiu specio, la Tibeta stepkoko havas plumokovritajn krurojn kaj piedojn.
La ino havas pli striitajn kaj senkolorajn suprajn partojn ol la masklo (tiu helbruna dorso montras en supra centra parto kelkaj striojn da nigraj duonlunoformaj markoj) kaj pli mallongan voston. Junuloj estas similaj al inoj, sed sen tiom flava kapo. Tiu gregema pteroklo havas etajn kolombecajn kapon kaj kolon, sed pli fortikan korpon. Ĝi havas pintajn longajn flugilojn kaj voston kaj rektan flugon. La beko estas mallonga.
Kutimoj
Aroj flugas al akvejoj mateniĝe kaj ĉfe krepuske. Temas pri gregema specio laŭ aroj de 5 ĝis 100 birdoj. Ili ne timas homojn kaj permesas alproksimigojn de ĝis 10 m, tiukaze ili flugas proksimegen. Spite la plumokovritaj piedoj ili povas piediri lerte kaj rapide.
Tiu ĉi palearktisa specio reproduktiĝas en sekegaj ŝtonaj altebenaĵoj de Tibeto kaj najbaraj regionoj de centra Azio ekde Taĝikio ĝis okcidenta Ĉinio; ili preferas ŝtonetaroj ĉe riverejoj, lagejoj, ktp. kun ĉiujaraj herboj kaj foje proksime de neĝo. Ties nesto estas engrunda truo kovrita de herberoj kaj plumoj, kie la ino demetas du aŭ plej ofte tri helbrunajn ovojn kun kamufligaj brunaj markoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum 20 ĝis 24 tagojo kaj ne surterigas ĉenesten, sed malproksime kaj poste alproksimiĝas piedirante. En Tibeto reproduktado okazas el aprilo ĝis julio, sed en Taĝikio nur junie. Eble okazas dua ovodemetado kaj kaze de danĝero inoj ŝajnigas esti vunditaj por allogi eventualajn predantojn kaj malproksimigi ilin el la nesto. Dum la sezono de reproduktado, la specio okupas altitudojn de 3600 ĝi 4900 m en Centra Azio, de 4400 ĝis 5700 m en Tibeto kaj de 4300 ĝis 6000 m nordokcidente de la hinda subkontinento. Vintre la specio malsupreniras ĝis 3200 m. Krom tio la specio ne migras.
Ili manĝas burĝonojn, florojn, verdajn partojn de vegetaloj kaj ĉefe legomaĵojn printempe kaj grenojn vintre.
Voĉo estas muzikeca "gŭa-gŭa" kaj kaze de danĝero inoj avertas per "ka-ka-ka-ka-ka-ra"
Cistacoj
La cistacoj (Cistaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malvaloj (Malvales). Ĝi enhavas 7 ĝis 9 genrojn kaj ĉirkaŭ 200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas cisto.
Tiuj plantoj estas malgrandaj arbustoj aŭ moltigaj plantoj kaj kreskas ĉefe en la mediteraneaj landoj (iuj en Sud-Ameriko).
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (6 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Dionizo de Halikarnaso
Dionizo de Halikarnaso (54 a. K. - 7 a. K.), (latine Dionysius Halicarnassensis) estis greka retorikulo, erudiciulo, historiisto, kronikisto, latinisto kiu floris dum la regado de Aŭgusto Cezaro. Iom post la fino de la civilaj militoj li translokiĝis al Romo, kaj pasigis dudek du jarojn studinte la latinan kaj literaturon kaj preparante materialojn por sia historio. Dum ĉi tiu periodo, li donis lecionojn pri retoriko, kaj ĝuis la societon de multaj eminentaj viroj. En la 19-a jarcento, oni ofte supozis, ke li estis la prapatro de Aelius Dionysius de Halicarnassus.
Biografio
Lia ĉefa verko, titolita "Rhōmaïkḕ Arkhaiología" (Ῥωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία, "Romiaj Antikvaĵoj"), rakontas la historion de Romo ekde la mita periodo ĝis la komenco de la Unua Punika Milito en dudek libroj, el kiuj la unuaj naŭ restas ekzistantaj dum la ceteraj libroj ekzistas nur kiel fragmentoj, en la eltiraĵoj de la romia imperiestro Konstantino Porphyrogenitus kaj en epitomo malkovrita de Angelo Mai (1782-1854) en Milana manuskripto.
30939 Samaritaine
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉiovendejo la Samaritaine malfermita en 1869 proksime de la Ponto Neuf en Parizo (Francio). La vendejo pligrandiĝis de 1869 ĝis 1933, ensorbante ĉikaŭantajn konstruaĵojn. Inter 1903 kaj 1907, la arkitekto Frantz Jourdain aplikis tie la stilon secesion. La konstruaĵo estas nun klasita Historia Monumento.
Dionizo de Halikarnaso
Biografio
Dionysius estas la unua grava historiisto de frua romia historio kies laboro nun ekzistas. Pluraj aliaj antikvaj historiistoj, kiuj verkis pri ĉi tiu periodo, preskaŭ certe uzis Dionizo-n kiel fonton por ilia materialo. La verkoj de Apiano, Plutarko kaj Livio ĉiuj priskribas similajn homojn kaj eventojn de la Antikva Romo kiel Dionizo.
Kvanto de pezaj elementoj
Kvanto de pezaj elementoj (aŭ metalenhavo aŭ metaleco) estas parametro de stelo. Kiel pezaj elementoj (aŭ metaloj) kalkuliĝas ĉiuj elementoj krom hidrogeno kaj heliumo.
Kvanto de pezaj elementoj en Suno estas 1,6% laŭ maso
Kvanto de pezaj elementoj en la aliaj steloj kutime estas esprimata relative al tiu de Suno - simple kiel parto en centonoj, aŭ kiel dekuma logaritmo de la parto.
Suno estas juna stelo de loĝantaro I kun relative granda kvanto de pezaj elementoj. Pli maljunaj steloj de loĝantaro II havas sufiĉe malpli grandan kvanton de pezaj elementoj. Pli plej unuaj steloj de loĝantaro III (kiuj fariĝis el unueca hidrogeno kaj heliumo) havas ankoraŭ malpli grandan kvanton de pezaj elementoj, malpli grandan ol -6 laŭ la logaritma skalo. Steloj de loĝantaro III ne estas trovitaj en observoj ĝis nun.
Kvanto de pezaj elementoj estas des pli granda ju pli granda estas denso de steloj en la regiono, ĉar ju pli multaj estas steloj des pli multfoje la substanco estis en seloj kaj estis revenigita tra planedumaj nebulozoj aŭ supernovaoj, ĉiufoje pliriĉigata je pezaj elementoj.
Do en centro de galaksio kvanto de pezaj elementoj estas ĝenerale pli granda, kaj en grandaj galaksioj kvanto de pezaj elementoj estas ĝenerale pli granda.
Ekzemple en Granda Magelana Nubo - malgranda nana galaksio - meznombra kvanto de pezaj elementoj estas 40% de tiu de Lakta vojo - granda galaksio.
En Malgranda Magelana Nubo - eĉ pli malgranda nana galaksio ol Granda Magelana Nubo - meznombra kvanto de pezaj elementoj estas nur 10% de tiu de Lakta vojo.
En regionoj de Lakta vojo meznombra kvanto de pezaj elementoj estas plejparte inter -0,3 kaj +0,2 de Suno laŭ la logaritma skalo.
Pezaj elementoj, kiuj estas en steloj, estas plejparte karbono C, nitrogeno N, oksigeno O, neono Ne.
Köppel (Westerwald)
Köppel estas la nomo de 540,2 m alta kaj post la proksima Alarmstange (alteco 545,2 m) la dua plej alta monto de la Montabaurer Höhe, longa altaĵ de la  Niederwesterwald. Ĝi situas sur la limo inter Montabaur kaj Dernbach en  Rejnlando-Palatinata distrikto Westerwald. Sur sia pinto staras elrigardoturo.
Nomo
„Köppel“ estas la ĝenerala esprimo por monteto aŭ monto en la dialekto de la regiono Westerwald.
Situo
Sur la norda deklivo fontas la rojo „Masselbach“, sur la nordorienta flanko la rojoj Schlabebornbach kaj  Waldbach. En la sudo preterfluas la Biebrichsbach, kiu fontas ĉe Alarmstange estante fontrojo de la Stadtbach. Okcidentnordokcidente kaj nordokcidente fontas la rojoj „Vorderster Bach“ kaj „Hinterster Bach“, ambaŭ fontrojoj de Brexbach.
Korktirilo
Korktirilo estas ilo konsista el metala helico kun tenilo aŭ levilo kiu inventiĝis por povi tiri aŭ elpreni la ŝtopilojn el korko al boteloj de vino aŭ boteletoj de parfumoj. La korktiriloj fabrikiĝas el materialoj tiom diversaj kiaj plasto, metalo aŭ ligno sed la spiralo ĉiam estas el ŝtalo.
Tipoj
Estas diversaj tipoj de korktiriloj. Ĉirkaŭ 50 000 diferencaj.
Historio de la korktiriloj
La unua montro de korktiriloj datiĝas el la 17a jarcento en Anglio. Kvankam nune tiu ilo asociiĝas kun la vinindustrio, tiam ĝi rilatis al la komerco de parfumoj, ĉar sinjorinoj portis ilin kaj uzis ilin por malfermi boteletojn de parfumoj aŭ de kosmetikaĵoj. Ĝis tiam la vino estis transportita en bareloj, kio malhelpis ties konservadon. Kiam etendiĝis la uzado de boteloj ŝtopitaj per korko dum la 18a jarcento, vastiĝis ankaŭ la uzado de la korktiriloj.
Laizy
Laizy estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Leterkolombo
La leterkolombo estas kolombo kiu utilas por transporti leterojn aŭ mesaĝojn profitante la kapablon de kolomboj reveni al siaj kolombejoj. Tiu uzado nomiĝas plej ofte Kolombopoŝto. Tiuj kolomboj kutime estas Hejmkolomboj devenantaj el la origina specio Rokkolombo, Columba livia.
Korktirilo
Historio de la korktiriloj
La unuaj korktiriloj estis similaj al la iloj kiuj uziĝis por elpreni kuglojn el pafiloj, kaj la unua patento estis de Samuel Henshall (1765-1807) en 1795. Tiu ne estis fakte la inventinto de la korktiriloj, sed aldonis radon por eviti la troan eniron de la korktiriloj kaj faciligi la elprenon. Lia patento havis formon de "T". En 1802 Edward Thompson aldonas haltigilon kiu plie faciligas la elprenon. Dum la 19a jarcento la ilo etendiĝis tra Francio, Kanado kaj Usono; aperis diversaj modeloj (400 nur en Anglio) kaj la tuto evoluiĝis. El modelo kun levilo Joseph Haynes dezajnas en 1844 modelon por trinkejoj, kie malfermado de boteloj oftas kaj necesas rapida uzado de la korktiriloj.
Leterkolombo
Nomita ankaŭ mesaĝa kolombo, ĝi estas speciala raso de kolombo, kiun oni bredas kaj dresigas reiri hejmen. En antikvaj tempoj, mesagajn kolombojn oni uzis por porti gravajn mesaĝojn. La vetkolombo hodiaŭa estas ido de la antikva mesaĝa kolombo. Ĉiuj kolomboj iomete povas reiri hejmen, sed mesaĝaj kolomboj havas tiu ĉi trajton plibonigita per bona bredado. Mesaĝaj kolomboj (kaj vetkolomboj) povas flugi centojn da kilometroj je 100 km/horo.
Historio
Laŭ la Biblio, la mesaĝokolombo plej antikva estus tiu kiu alportis al Noa la mesaĝon de la reveno de akvoj post la Diluvo revenante kun olivobranĉo enbeke, iĝante la simbolon de la paco (pacokolombo). La grekoj komunikis al siaj urboj la gajnjntojn en la Olimpiaj Ludoj pere de kolomboj kaj la romia armeo disponis el moveblaj kolombejoj enhavantajn milojn da kolomboj. La araboj perfektigis tiun uzadon ekzemple en siaj militoj kontraŭ la kruckavaliroj en Palestino por koni iliajn movojn. Poste ekzistis regulaj postoservoj pere de leterkolomboj kaj oni eldonis poŝtmarkojn eksterordinarajn por tiuj servoj.
Eksperimentoj
Nome eĉ en malhela vetero tiuj kolomboj precize atingas la celon. Okaze de eksperimento sur la okulojn de iu leterkolombo oni fiksis nepoluritajn kontaktolensojn, kaj la kolombo eĉ tiel trafis la celon. Dum la pasintaj jardekoj oni plivastigis la eksperimentojn pri la orientiĝo de la birdoj ankaŭ por aliaj birdospecioj. De post nelonge la sciencistoj opinias, ke la migrantaj birdoj sin orientas kaj tenas la flugdirekton laŭ la termagnetismo. Tiun opinion subtenas ankaŭ eksperimentoj faritaj per ruĝgorĝuloj. Kiam oni flugigis la ruĝgorĝulon en magneta kampo estigita en ŝtalkamero oni spertis, ke ili flugas en la direkto de la fortlinioj. Se la direkton de la fortlinioj oni ŝanĝis per 180°, la eksperimentataj birdoj daŭrigis sian flugadon kontraŭdirekte (returne). La orientiĝon laŭ la magnetaj fortlinioj subtenis ankaŭ leterkolombaj eksperimentoj. Plurfoje oni sukcesis devojigi ĝin de ĝia flugdirekto per miniatura elektromagneto fiksita sur ĝia korpo. La sensivon de kolomboj pri magnetaj fortlinioj oni provis priuzi ankaŭ el praktika vidpunkto en Parizo, en aŭtuno de la jaro 1981.
Sed la eksperimentoj per ruĝgorĝuloj kaj leterkolomboj finiĝis kun pozitivaj rezultoj. James Gould, kunlaboranto de la Universitato de Princeton (Usono), plurfoje spertis, ke la leterkolombo sian flugdirekton korektas laŭ la magnetaj fortlinioj mezurataj ekde la nordo-direkto. Estas tre interese, ke la leterkolombo kapablas korekti eĉ lokajn termagnetajn deviojn, kaj fine el granda distanco ĝi trafas la celon kun dekliniĝo de nur 2-5 km, en tiaj teritorioj en kiuj troviĝas signifaj magnetaj devioj.
Post la eksperimentoj de Gould, la esploristoj opiniis certe, ke en la organismo de la leterkolombo funkcias tiaspeca organo, kiu rolas kiel interna kompaso. Walcott Presti kaj Pettigrew, usonaj biologoj, provis pruvi sian hipotezon per supersensiva detektilo. Per la detektilo nomata SQUID (Super Condueting Quantum Interference Device --- Superkondukta Kvantuminterferenca Aparato) oni povas demonstri eksterordinare malfortan magnetokampon. La du esploristoj ekzamenis per tiu ĉi detektilo leterkolombon ultrafridigitan je -196 "C, kaj ili spertis, ke la aparato mezuris magnetokampon ĉe certa punkto de la kolomba cerbo. Sekve li pretigis tranĉaĵojn el la kolomba cerbo, kaj ekzamenis ilin per elektronmikroskopo. Inter la nervohistoj ili trovis oblongajn partetojn asociigantajn pri mikrontagnetoj. Poste per iksradiaj difrakto-esploroj ili provis kvalifiki la konsiston de la oblongaj partetoj. Surprizite ili ohservis, ke temas pri materialoj magnetitriĉaj, kiuj entenas eĉ feron, krome en malpli alta proporcio nikelon, kupron kaj zinkon. La magnetito (feroksida mineralo) estus forte magnetiĝinta mineralo, kiu signas la direkton de la kampoforto en la termagneta kampo. La kolombo do kunportas en sia kapo naturdiutitan kompason, tiel ĝi kapablas teni sian flugdirekton. Sed nekonata estas tiu interna procezo, kin funkciigas, ligite al nervofadenoj, la internan kompason.
4000 Hiparko
4000 Hiparko estas asteroido de la asteroida zono, malkrovrita la de japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda apud Kuŝiro en Japanio.
907 Rhoda
907 Rhoda estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomo "Rhoda", tiu de la edzino de la usona astronomo Edward Emerson Barnard.
Benacazón
Benacazón estas urbeto kaj municipo en provinco Sevilo, 23 km de ĉefurbo Sevilo en Andaluzio. Tie loĝas 6.089 loĝantoj. Ĝi situas ĉe koordinatoj.
Hooseek
HooSeek estas multmotora serĉilo, kiu montras sian diferencon proponante novan komforton al uzantoj. La unua versio estis lanĉita en novembro 2006, la publika versio en septembro 2007.
Prezentado
HooSeek kreiĝis ĉirkaŭ la koncepto SuperMoteur. Tio signifas, ke la uzanto liberiĝas de la kutime uzata serĉilo kaj disponas musklake la plej bonajn serĉilojn. Li do povos facile ŝanĝi, se li ne trovas la atenditan rezulton. Hooseek proponas ankaŭ serĉadon laŭ aliaj temoj kiel bildoj, vortaroj, ktp.
Rohinĝoj
Laŭ la nacia leĝo de ŝtateneco de Mjanmao de 1982 la rohinĝoj ne konsideratas kiel unu el 135 ŝtate akceptitaj enlandaj etnoj kaj do ne havas rajton je la ŝtateneco de Mjanmao. Pro fortaj reprezalioj, perfortoj kaj murdoj aparte kontraŭ junaj etnanoj, jam ekde la 1970-aj jaroj sed forte plimultiĝintaj en 2017, ekde aŭtuno 2017 almenaŭ miliono da etnanoj nun vivas en troplenigitaj kampadejoj de rifuĝintoj plejparte en Bangladeŝo, iom ankaŭ en aliaj landoj de sudokcidenta Azio.
Pli ol 700 mil rohinĝoj forkuris trans la bangladeŝa landlimo en aŭgusto 2017, fuĝante de bruligita-tera kampanjo de la birma militistaro responde al atakoj de rohinĝaj batalantoj kontraŭ gvatejoj en la okcidenta parto de la ŝtato Raĥine. Enketo de la Unuiĝintaj Nacioj konkludis ke la kampanjo estis okazigita «kun genocida intenco», laŭ intervjuoj de postvivantoj kiuj prezentis multajn atestojn pri amasbuĉoj, eksterjuĝaj mortigoj, amasaj seksperfortoj kaj ekbruligoj de tutaj vilaĝoj.
La la Internacia Kortumo malfermis proceson, rilate akuzojn pri genocido kontraŭ Birmo pro la kruela subpremado de ĝia militistaro kontraŭ la rohinĝaj islamanoj. La aŭdiencoj fontas el proceso-peto prezentita en novembro 2019 en Hago de Gambio nome de la Organizaĵo de Islama Kunlaboro. Gambio akuzas Birmon pri malobservo de la Konvencio pri genocido de 1948.
La la kortumo ordonis al Birmo fari «ĉion, kion ĝi povas» por malhelpi genocidajn agojn kontraŭ rohinĝaj islamanoj. Laŭtlegante la verdikton la kortuma prezidanto Abdulqawi Ahmed Yusuf diris ke «reala kaj tuja risko» de persekutado ankoraŭ minacas la rohinĝojn flanke de la armeo. La kortumo ordonis al Birmo certigi ke la respondeculoj estu respondecigitaj; certigi ke la armeo kaj ĉiu ajn aliancita grupo ne faru genocidajn agojn aŭ sin impliku en konspiron okazigi genocidon kontraŭ la rohinĝoj; restigi ĉiujn pruvojn rilate la krimojn kaj faciligi la revenon de la rohinĝoj en la ŝtaton Raĥine. Krome, la kortumo ordonis al Birmo prezenti raporton ene de kvar monatoj pri la agoj kiujn ĝi faras por observi la verdikton, kaj prezenti pluajn raportojn ĉiun sesan monaton poste.
La birma armeo estis defendita de Aung San Suu Kyi, la neoficiala ŝtatestro de Birmo. Pledante antaŭ la kortumo en sia oficiala rolo de ministro pri eksteraj aferoj, ŝi ripetis la aserton de sia registaro ke la armeo celis rohinĝajn batalantojn.
Robecchetto con Induno
Robecchetto con Induno - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Castano Primo, Turbigo, Cuggiono kaj Galliate (NO).
Čechy (distrikto Přerov)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Barra de São Miguel (Paraibo)
Barra de São Miguel estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.611 loĝantojn en 2010.
Yann Arthus-Bertrand
Yann ARTHUS-BERTRAND, kiu naskiĝis en Parizo, la 13-an de marto 1946, estas franca fotisto, ĵurnalisto raportisto kaj ekologi-aktivulo.
Biografio
Lia unua filmo "HOME" [Hejme/Hejmo] estis produktata de Luc Besson [Luk BeSON]. Ĝia filmado daŭris dek ok monatojn; la 5-an de junio 2009, ĝi estis unuafoje montrata okaze de la Monda Tago por Mediprotektado kiu estas organizata de la Unuiĝintaj Nacioj ekde 1972. La franca televido publika "France 2" elsendis la 90-minutan version je 20:35; kaj ekde 22:45 estis elsendata la pli longa versio sur la Pariza Marsa Kampo same kiel en multaj aliaj urboj, dum li mem respondis al la demandoj de la televidĵurnalisto Yves Calvi antaŭ ol partopreni la aranĝon sur la Mars-Kampo. La filmo estis samtempe videbla en kinejoj, malmultekoste, kaj senpage tra "YouTube"; ĝi ankaŭ estas aĉetebla kiel DVD.
Filmaro
Kiel aktoro Kiel reĝisoro
Miltern
Miltern ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Tangermünde. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj situas borde de la rivero Elbo. Fine de 2008 la loĝloko havis 379 loĝantojn.
Takashi Umezawa
Takashi Umezawa (梅澤 貴史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Tatra nacia parko (Slovakio)
Tatra nacia parko, (Tatranský národný park - TANAP), troviĝas en la nordokcidenta parto de orienta Slovakio ĉe la ŝtata limo kun Pollando.
Samtempe ĝi estas la plej malgranda montarego en la mondo, ĉar ĝi okupas nur 260 km². Ĝi estis formiĝinta de ekstrema altaĵa reliefo kiel rezulto de glacia aktiveco. El la vidpunkto de turismo ĝi estas la plej grava montaro. Al la plej turisme allogaj lokoj apartenas alireblaj montopintoj Kriváň ("Malrektulo"), Rysy ("Linioj"), Východná Vysoká ("Orienta Alta"), Slavkovský štít ("Slavkova pinto"), Jahňací štít ("Ŝafida pinto").
Alirebla per telfero estas Lomnický štít kaj kun montara gvidisto vi povas atingi la plej altan pinton Gerlachovský štít (2655 m). En la valoj troviĝas montarlagoj; kelkaj el ili estas preskaŭ dum la tuta jaro kovritaj de glacio. La alttatraj valoj enhavas unikan valoran altmontaran flaŭron kaj faŭnon. Setlejo Štrbské Pleso ĉe lago Štrbské pleso fariĝis gravan sportan centron, kie troviĝas ordigitaj spurejoj por skituristoj kaj ski-saltsportistaj pontoj.
Ekde 1993 Tatra nacia parko (kune kun sia pola parto) apartenas inter unu el kvar biosferaj defensejoj de programo UNESCO Homo kaj biosfero (Man and Biosphere - MaB).
Komence de la jaro 2010 ekaperis planoj ŝanĝi zonoplanon de naturprotektado en Tatra nacia parko. Al tiu diskuto kontribuis ankaŭ komercaj organizaĵoj kiuj volas utiligi la nacian parkon por turismo. En Slovakio tio rezultis en granda malkontento de civitanaro ĉar en multaj lokoj nun plej strikte protektataj poste eblus dehakadi eĉ en praarbaroj.
Natura parko
Natura parko estas tiu natura spaco kun biologiaj karakterizaĵoj aŭ pejzaĝaj specialaĵoj en kiu oni pretendas garantii ties protekton.
La naturaj parkoj enfokusigas sian atenton al la konservado kaj bontenado de siaj flaŭro kaj faŭno.
Ili povas esti ĉu maraj aŭ teraj kaj povas troviĝi en montaro, en la maro, en la dezerto aŭ en ajna alia spaco difinita geografie.
Gilbert Bécaud
François Gilbert Léopold Silly, artistnomo Gilbert Bécaud [ĴilbEr BekO] (24-an de oktobro 1927 en Toulon - 18-an de decembro 2001 en Parizo), estis franca kantisto, komponisto, pianisto kaj aktoro.
Bécaud dum sia kariero 33 foje aperis en la pariza muzikteatro Olympia kie li en 1954 akiris siajn unuajn grandajn sukcesojn pro la sving-stilo, la energia karaktero de siaj spektakloj kaj la granda entuziasmo per kiu la publiko akceptis lian kantarton. Pro tio li ricevis la kromnomon Monsieur 100 000 Volts (Sinjoro 100 000 voltoj). Li ĉiam vekis la impreson ke li daŭre movadis, kvazaŭ li estus elektre ŝargita. Aliaj tipaj karakterizaĵoj de liaj aperoj estis la malhelblua kompleto, blanka ĉemizo kaj blua kravato kun blankaj punktoj.
Gilbert Bécaud mortis, post kariero de pli ol kvindek jaroj, la 18-an de decembro 2001 en aĝo de 74 jaroj surŝipe de sia pariza domboato Aran pro pulma kancero. Li estis entombigita apud la aktorino Marie Trintignant en la pariza tombejo Père-Lachaise.
Robecco Pavese
Robecco Pavese estas komunumo de Italio.
28273 Maianhvu
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mai-Anh N. Vu, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la McNeil High School de Aŭstino (Teksaso, Usono).
Friedenstag (opero)
Friedenstag (eo: Pacotago) – unu-akta opero (verknumero op. 81) estas la dek dua opero de komponisto Richard Strauss. La libreton verkis Joseph Gregor. La unua prezentado okazis la 24-an de julio 1938 en la Nacia Teatrejo je Munkeno.
Ekestohistorio
La ideo pri la opero Friedenstag devenas de la hispana poeto Pedro Calderón de la Barca kaj ties dramo "La kapitulaco de Breda". Strauss legis de la peco en "Weltgeschichte des Theaters" de la teatrohistoriisto Joseph Gregor, li ankaŭ konis la pentraĵon "La kapitulaco de Breda" de Velázquez. Lia tiama libretisto Stefan Zweig pretigis en 1934 laŭ deziro de Strauss koncepton nome "1648". Dum kiam Zweig havis ideon de parabolo pri la politika situacio en la nazia Germanujo, oportunisto Strauss provis enigi "operecajn" elementojn en la agadon. Pro la elmigrado de Zweig la verkado estis interrompata. Zweig mem proponis, ke la nomita Joseph Gregor realigo la libreton. Strauss akceptis la proponon, sed la nur malmulte harmonia kunlaboro inter la komponisto, Gregor kaj letere interkomunikanta "arbitraciulo" Zweig rezultigis al teksto ne inspiran por la komponisto. En 1936 Strauss finfaris la operon kaj omaĝis la partituron al orkestrestro Clemens Krauss kaj ties edzino, sopranistino Viorica Ursuleac.
Prezentohistorio
Origine la komponisto estis planinta prezenti la preskaŭ samtempe ekestintajn operojn Friedenstag kaj Daphne dum unu vespero - Strauss ŝatis, ankaŭ je la temoj de siaj komponaĵoj, la alternadon de tragedia kaj serena. Friedenstag tamen estis pli frue prezentata. La 24-an de julio 1938 Clemens Krauss direktis la unuan prezentadon en la Munkena Nacia Teatro. La nazioj politike ekspluatis la miksaĵon inter senkondiĉa oferemo kaj profunda pacemo, destinante per tio la akcepton de la verko. Sekvis prezentadoj en Dresdeno (kun unua prezentado de Daphne, je la kombinado de la du verkoj dum unu vespero montriĝis kiel ne sencoplena), Vieno kaj Berlino. La opero aperis ĝis la fermado de la teatroj dum la milito en pli ol 20 urboj, tamen sen ke ĝi konkerus fiksan lokon en la repertuaroj. Ankaŭ post la milito la opero restis unu el la plej malofte prezentataj verkoj de la komponisto. La malakorda politika sinteno de Strauss dum la ekestoperiodo, la blokema teksto kaj la (kompreneble ankaŭ kaŭzita de la tekstmaterio) iom pala komponaĵo malebligis disvastiĝon de la opero ekster "verkaroprezentadoj" aŭ kuriozaĵovesperoj.