cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
20882 Paulsánchez
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de Brian D. Warner, A. Aznar Macias, M. Serra-Ricart, J. Licandro kaj P. Pravec, uzinte  observitaj elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas orbitan de proksimume 11 km kaj  de 1,3671 ± 0,0008 tago (32,8104 ± 0,0192 horoj). Ĝia diametro estas 1,47 km, ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonataj.
Eman Fiala
Eman Fiala (naskiĝinta la 15-an de aprilo 1899 Prago, mortinta la 24-a de junio 1970 Prago) estis ĉeĥa aktoro kaj muzikisto.
Eman Fiala devenis el artista familio, lia pli aĝa duonfrato František estis konata sub pseŭdonomo Ferenc Futurista. Eman unue dediĉis sin al muziko, dirigentado kaj komponado, li komponis muzikon al proksimume dudek filmoj. Eĉ kiam li komencis roli plki poste, li aperis preskaŭ en du cent filmoj. Li estis ofte okupata en malpli grandajn kaj komediajn rolojn. Li verkis al kelkaj filmoj ankaŭ sian temon.
Kantato
Kantato (itale cantata, kiu signifas "kanto aŭ historio enmuzikigita") estas voĉa komponaĵo akompanata de instrumentoj kaj ĝenerale enhavanta pli ol unu movimenton.
En la 16-a jarcento, kiam ĉia serioza muziko estis voĉa, la termino estis neniel bezonata, sed post la graviĝo de instrumenta muziko en la 17-a jarcento kantatoj komencis aperi sub tiu nomo post kiam la instrumenta arto fariĝis sufiĉe certa por enmetiĝi en sonatojn. De la mezo de la 17-a ĝis malfrue en la 18-a jarcento unu el la plej amataj formoj de itala ĉambra muziko estis la kantato por unu aŭ du solistaj voĉoj, kun akompano de klaviceno kaj eble kelkaj aliaj solistaj instrumentoj. Ĝi konsistis unue el deklama rakonto aŭ sceno en recitativo, kuntenata de primitiva ario ripetata je intervaloj. Bonaj ekzemploj troviĝas en la preĝeja muziko de Carissimi; kaj la anglaj voĉaj soloj de Henry Purcell (ekz. Mad Tom kaj Mad Bess) montris la plej bonan, kion oni povas fari el tiu ĉi arkaika formo. Post la oftiĝo de la triparta ario la kantato fariĝis grupo de du aŭ tri arioj ligitaj de recitativo. La multaj italaj duetoj kaj tercetoj de Georg Friedrich Händel estas ekzemploj sur sufiĉe granda skalo. Lia latina moteto Silete Venti, por soprano sola, montris uzadon de tiu ĉi formo en preĝeja muziko.
La itala solista kantato emis, kiam ĝi estis sur granda skalo, fariĝi nedistingebla de sceno en opero. Tiel same la preĝeja kantato, solista aŭ ĥora, estas nedistingebla de malgranda oratorio aŭ parto de oratorio. Tio ĉi estas egale videbla, se ni esploras la senparalelajn preĝejajn kantatojn de Bach, el kiuj 200 restas, aŭ la Chandos-himnojn de Händel. En la okazo de Johann Sebastian Bach, multaj el la pli grandaj kantatoj efektive nomiĝas oratorioj; kaj la Kristnaska Oratorio estas kolekto de ses preĝejaj kantatoj efektive destinitaj por prezento je ses apartaj tagoj, kvankam ili kune formas artan tuton tiel kompletan, kiel kiu ajn klasika oratorio.
Tamen la ĉefa punkto pri la preĝejaj kantatoj de Bach estas tio, ke ili formis parton de diservo, kaj aparte de diservo, en kiu la organizo de la muziko estis multe pli kohera ol estis eble en la anglikana eklezio. Multaj el la plej grandaj kantatoj de Bach komenciĝas per detalriĉa ĥoro sekvata de kelkaj arioj kaj recitativoj, kaj finiĝas per modesta ĥoralo. Tion ĉi oni ofte prikomentis kiel ekzemplon de manko de intereso flanke de Bach pri arta klimakso en la verko kiel tuto. Sed neniu tion asertos, kiu konscias pri la loko, kiun okupis la preĝeja kantato en la luterana diservo. La teksto estis zorge bazita sur la evangelio aŭ lecionoj por la tago; krom se la kantato estis mallonga, la prediko verŝajne okazis post la unua ĥoro aŭ unu el la arioj, kaj la kongregacio ekkunkantis en la fina ĥoralo. Tiel la unueco de la diservo estis la unueco de la muziko; kaj, en okazoj kiam ĉiuj movimentoj baziĝis sur la sama ĥoralmelodio, tiun ĉi unuecon nenio iam superis, krom tiuj 16-jarcentaj mesoj kaj motetoj, kiuj baziĝis sur la gregoriaj tonoj de la solenaĵo, por kiu ili estis verkitaj.
En la moderna tempo la termino kantato estas aplikata preskaŭ ekskluzive al ĥora muziko, distinge de solista voĉa muziko. Estis eble nur unu speco de kantato post Bach, kiu povas esti rekonita kiel artformo kaj ne nura titolo por verkoj alie neklaseblaj. Estas eble rekoni kiel apartan artotipon tian fruan 19-jarcentan kantaton, en kiu la ĥoro estas prezentilo por muziko pli lirika kaj kanteca ol la oratoria stilo, kvankam ĝi ne malebligas brilan klimakson en la formo de leĝera speco de fugo. Gorreiche Augenblick de Ludwig van Beethoven estas brila vivtenaĵo en tiu ĉi stilo, Jubel Cantata de Carl Maria von Weber estis tipa ekzemplo, kaj la Walpurgisnacht de Felix Mendelssohn estas la klasika. La simfonio-kantato de Mendelssohn, la Lobgesang, estas hibrida verko, parte en la oratoria stilo. Ĝin antaŭas tri simfoniaj movimentoj, montrantaj teknikon laŭkonfese sugestitan de la naŭa simfonio de Betoveno; sed la analogio ne estas akurata, ĉar la verko de Betoveno estas simfonio, kies kvara movimento estas ĥora finalo havanta esence unuecan planon, kaj male la simfonio-kantato de Mendelssohn estas kantato havanta tri simfoniajn preludojn. La plenajn lirikajn eblecojn en serio de ĥoraj kantoj plenumis finfine Johannes Brahms en sia Rinaldo, verko enmuzikiginta tekston, kiun verkis Goeto samtempe dum tiu verkis la tekston de la Walpurgisnacht. La intencon de la verko de Brahms (lia sola provo en tiu ĉi ĝenro) maltrafis kritikistoj, kiuj atendis en tia grandega komponaĵo la kvalitojn de detalriĉa ĥora muziko, kun kiu ĝi havis nenian rilaton. Brahms verŝajne diris la finan vorton pri tiu ĉi temo; kaj la ceteraj specoj de kantato (komence je la Meeres-stille de Betoveno, kaj inkluzive plej multajn el la ĥoraj verketoj de Brahms kaj angloj) estis nure diversaj manieroj enmuzikigi en ĥoran muzikon poemon, kiu estas tro longa por enteniĝi en unu movimento.
Bruno Alexandre Rodrigues
Bruno Alexandre Rodrigues (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu kaj Gainare Tottori.
Häberlin
Häberlin aŭ Haeberlin estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Noviciado (metroo de Madrido)
Noviciado (Novicado) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato de San Bernardo inter la Stratoj Noviciado kaj Reyes, en distrikto.
La stacio estis malfermita la.
Champanges
Champanges estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Paldiski
Paldiski estas urbeto en Estonio.
Jahmen
La vilaĝo Jahmen (jen germane, suprasorabe Jamno, ) troviĝas en la federacia lando Saksio kaj en la tradicia regiono Supra Luzacio de Germanio. Ĝi ekde februaro 2009 apartenas al la komunumo Boxberg (jen germane, suprasorabe Hamor) kaj ekde aŭgusto 2008 al la distrikto Görlitz (germane Landkreis Görlitz, suprasorabe Wokrjes Zhorjelc). La loĝloko Jamno kaj sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la tradicia setloregiono de la soraboj. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis.
Terminego
Terminego estas vorto, esprimo aŭ frazo kiu kovras larĝan gamon de aĵoj aŭ funkcioj kiuj ĉiuj falas sub ununura komuna kategorio. Ekzemple, kriptologio estas terminego kiu enhavas kriptografion kaj kriptoanalizo, inter aliaj fakoj.
Terminego estas uzata por priskribi multajn grupojn de rilataj aĵoj. La grado de rilato povas varii, eĉ havi miniman rilaton, sed terminegoj ofte havigas malmultajn detalojn pri aĵoj priskribitaj aŭ pri la rilatoj inter ili, sed estas facile direblaj kaj memoreblaj. Terminegoj povas originiĝi kiel slango, kaj eventuale integriĝas en la ĝenerala vortaro.
Pleuville
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, en limoĝia okcitana lingvo Pleuvila - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Pallas Kulturális Egyesület
Pallas Kulturális Egyesület (Asocio Kulturala Pallas) estas asocio fondita en Kluĵo en marto 1992. Ĝia plej ĉefa celo estas la priatento kaj priskribo de naturaj trezoroj kaj konstruaĵ-artmonumentoj de Rumanio. Ĝia prezidanto Levente Szabó. En 1996 ĝi havis 55 anojn. En ĝia eldono aperas la revuo Erdélyi Gyopár.
Armaviro
Armavir estas loknomo (Արմավիր — valo de ventoj):
Calatafimi-Segesta
Calatafimi-Segesta estas komunumo de Italio. Segesta estis la antikva ĉefurbo de la elimianoj, situanta en la nordokcidento de Sicilio, hodiaŭ en la nuna komunumo Calatafimi-Segesta. La komunumo apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Trapanio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alcamo, Buseto Palizzolo, Castellammare del Golfo, Gibellina, Monreale (PA), Salemi, Santa Ninfa, Trapani kaj Vita.
Fiorello H. La Guardia
Fiorello Enrico La Guardia, plej konata kiel Fiorello La Guardia (n. la 11-an de decembro 1882, Bronkso – m. la 20-an de septembro 1947) estis ital-usona politikisto tre populara kiel urbestro de Novjorko inter 1934 kaj 1945 estante unu el la plej famaj en la historio de la urbo. Lia regado koincidis kun la Granda Depresio.
Funkciante kiel urbestro, LaGuardia revligigis la ekonomion de Novjorko. Liaj amasaj programoj pri publikaj verkaĵoj, administritaj de la Komisio de Parkoj Robert Moses, dungis milojn da senlaboraj novjorkanoj. Lia konstanta kampanjo por serĉado de federaciaj fondaĵoj permesis la disvolviĝon de la novjorka infrastrukturo.
Miltner
Miltner estas la familia nomo de jenaj personoj:
Okorág
Okorág estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.
Situo
Okorág situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ nefunkcianta fervojo Sellye–Szentlőrinc. Sellye troviĝas 8, Szigetvár 18, Szentlőrinc 19, Pécs 40, Budapeŝto 236 kilometrojn.
Historio
Arkeologoj trovis plurajn restaĵojn el kuprepoko kaj ferepoko. La unua skriba mencio devenis el 1235 en formo "Okur". Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 1978 najbara vilaĝo Mónosokor [mOnoŝokor] aliĝis al Okorág.
En Okorág migra poŝto servas.
Péter Hajdú
Péter Hajdú, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajdú Péter estis hungara lingvisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1975). Péter Hajdú naskiĝis la  1923 en Budapeŝto. Li mortis la 2002 en Budapeŝto.
Ludwig Winder
Filo de lernejestro. En 1895 la familio transloĝiĝis al Holešov, studis komercan lernejon en Olomouc, post abiturientiĝo en 1907 li laboris en Vieno kiel maldekstrula ĵurnalisto. En 1908 li foriris al Silezio, poste al Teplice, Plzeň, poste li revenis al Vieno. En la jaroj 1914 - 1938 li estis redaktoro de la praga ĵurnalo Bohemia, kie li publikigis ĉirkaŭ 3 mil artikolojn. Junie 1939 li foriris al Anglio tra Pollando kaj Skandinavio.
Spessart (Brohltal)
Spessart estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ludwig Winder
Lia verko respegulas la judan problemaron, antisemitismon same kiel judan fanatikismon.
Eifelverein
La Eifelverein aŭ en Esperanto Ejfelasocio estas germana asocio por la germana mezmontaro Ejfelo. Kun 30.000 membroj ĝi estas la plej granda asocio de migrantoj en Germanio. Laŭ la statuto la celo de la asocio ankaŭ estas „flegado de la hejmregiona tradicio, monumentprotekto“ (§ 3, cif. 1 de la statuto).
Je la 22a de majo 1888 la Ejfelasocio estis fondita en Bad Bertrich de Adolf Dronke. . Karl Kaufmann, laŭ kiu nomiĝas la ĉefa migrovojo tra la Ejfelo (Karl-Kaufmann-pado inter Brühl kaj Trier), estis prezidento de la asocio de 1904 ĝis 1938. Prezsidantino ekde 2011 estas Mathilde Weinandy.
La agadkompoj de la acocio estas migradsporto, naturprotektado kaj kulturflegado. La asocio eldonas librojn, migradmapojn kaj gvidliebrojn, la almanakon „Eifeljahrbuch“ kaj la membrogazeto „Die Eifel“ (esperanto: „La Ejfelo“). La „Eifelverein“ estas kune kun la „Geschichts- & Altertumsverein für Mayen und Umgebung“ (Asocio por historio kaj Antikvo por Mayen kaj Ĉirkauaĵo“, la urbo Mayen kaj la distrikto Mayen-Koblenz posedanto de la Eifelmuseums (Ejfelamuzeo) en la Genovevaburg Mayen. La asocio mastrumas la junularferiejon „Schilsbachtal“ en tuja najbareco de Rur-digolago Schwammenauel en Simmerath vilaĝparto Woffelsbach. Ĝi estas ekde 1899 posedanto de la Niederburg apud Manderscheid, ties ruino zorge estas renovigita iam post iam.
La Eifelverein estas la germana membroasocio de la „Eŭropa Unuiĝo por Ejfelo kaj Ardenoj (EUEA), kiun membris ekde 1955 Belgio, Francujo (ĝis 1998), Luksemburgo kaj Germanujo. De 1983 ĝis 1993 la Eifelverein organizis Euregio-stelmigradojn en la trilanda punkto Vaals, kie Belgio, Nederlando kaj Germanio kunlimas.
La ĉefa sekretariejo de la asocio kun 160 lokaj grupoj troviĝas en Düren.
Adrienne Bolland (Tramtransporto en Parizo)
Adrienne Bolland estas haltejo de Tramvojo T3b situanta en la 20-a arondismento de Parizo.
Józef Mélèze-Modrzejewski
Józef Edmund MÉLÈZE-MODRZEJEWSKI (naskiĝis la 8-an de marto 1930 en Lublin, mortis la 29-an de januaro 2017) estis pola historiisto de antikveco pri Antikva Grekio kaj Romio, papirusologo.
Adrienne Bolland (Tramtransporto en Parizo)
La nomo Adrienne Bolland omaĝas al franca aviadistino Adrienne Bolland (1895-1975).
Józef Mélèze-Modrzejewski
Vivo
Li studis juron en Jurscienca Fakultato de Varsovia Universitato, kaj poste en 1957 defendis en Historia Fakultato doktoran disertaĵon verkitan sub la direkto de Rafał Taubenschlag. De 1959 daŭrigis sciencan karieron en Francio, komence laboris en Centre national de la recherche scientifique, kaj poste lekciis juran kaj socian historion de helenismo en Faculté de Droit de Paris kaj en Sorbono. En 1972 ĉe École Pratique des Hautes Études gvidis seminarion pri jura papirusologio kaj historio de antikvaj leĝoj. De 1979 ĝis 2011 lekciis pri historio de judismo en Libera Universitato en Bruselo, estis eksterlanda membro de Pola Scienca Akademio (de 1997), membro de Pola Akademio de Scipovoj, Atena Akademio kaj Pola Scienca Societo en Eksterlando. Pro disvolvo de la pola-franca kunlaboro estis en 2002 distingita per Kavalira Kruco de la Merit-Ordeno de Pola Respubliko.
Li estis membro de la Redakta Komitato de "Czasopismo Prawno-Historycznego" (Jura-Historia Reuo).
Kundasang
Kundasang (Kundasango) estas urbeto proksima al Kinabalu-Monto. Ĝi situas nur je 6 km de la Nacia Parko Kinabalu, en Malajzio. Komforta vetero kaj belaj pejzaĝoj estas la ĉefaj kialoj kial turistoj venas viziti la urbeton.
Fonto de enspezoj
Agrikulturo estas la ĉefa fonto de enspezoj por la loĝantoj ĉi tie. Kundasango estas komerca centro de legomoj. Ĝi estas tre fama en la disktrikto. Turismo estas la dua plej grava fonto de enspezo por homoj en Kundasango.
La loĝantaro konsistas el etnoj Dusun-a, Sungai-a, Bajau-a, malaja, ĉina, sed ekzistas ankaŭ kelkaj indoneziaj migrantoj kiel Bugiso, Tatoro, Timoroo, Javoo, kiuj igis malgrandan parton de la ekonomio, kontribuante mobilizi ĉirkaŭ la urbeto, speciale en la agrikultura sektoro. Kvankam nur malgranda vilaĝo, Kundasango ankaŭ havigas komfortejojn kiel hotelojn, motelojn, ĉaledojn kaj familiaj hosteloj (homestay) por la turistoj.
Esperanto en Kundasang
Nova grupo estas komencante. Ili atendos por la helpo el Esperantujo.
Dlouhoňovice
Vilaĝo Dlouhoňovice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, sub arbarriĉa Žamberecká vrchovina, en vasta valo de Lukavický potok. Ĝi havas antaŭurban karakteron ĉar senpere ligas al la suda industria urboparto de Žamberk kaj kreas kun ĝi kaj kun vilaĝo Helvíkovice kunurbaron. Fervoja stacio Žamberk situas eĉ en katastra distrikto Dlouhoňovice. Vivas ĉi tie.
Historio
Historie ĉeĥa vilaĝo Dlouhoňovice laŭ legendo nomiĝas laŭ sia fondinto Dlúhoň. Ĝi estis en havaĵo de sinjoroj el Žampach, kio nun estas ruino de burgo proksimume 6 km sude de Dlouhoňovice. En la jaro 1648 en la vilaĝo jezuitoj de Žamberk establis mastruman korton. Ĝi servis ankaŭ kiel eksmastra loĝejo de baronino Bukovská. Post nuligo de la ordeno la korto estis en la jaro 1777 dividita al la servutuloj.
Sonorilturo
En la vilaĝo konserviĝis ligna sonorilturo el la jaro 1797.
Statuo
Apud statuo de Sankta Salvatoro situas tri tilioj enplantitaj en la jaro 1833 okaze de renovigo de malnova lernejo.
Hidalgotitlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17395 loĝantojn. El tiuj estis 8652 viroj kaj 8743 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1668.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 46 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 39 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Dlouhoňovice
Turismo
Dlouhoňovice troviĝas sub zono de krutaj muregoj de Litické montetoj, turisme alloga. Trans la vilaĝo gvidas du turismaj padoj, flava kaj verda, al la burgo Žampach kaj ankaŭ la cikloturisma traceo n-ro 18 el Žamberk al Choceň. Proksime de la vilaĝo troviĝas sporta flughaveno de Aeroklub Žamberk, kiu aranĝas turismajn flugojn super belega proksima kaj iom malproksima ĉirkaŭaĵo. En Dlouhoňovice havas sidejon rajdanta klubo, kiu proponas lernadon de ĉevalrajdado kaj rajdajn promenojn en ĉirkaŭaĵon. En vintro estas disponebla negranda prilumata skiareo kun trenlifto kaj artefarita neĝigado.
Hidalgotitlán
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 21901 personoj. En la jaro 2000 temis pri 18205, do temis pri kresko / malkresko je -3.63 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 15781 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 549 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 3.48 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30070a.htm
Lukov (distrikto Znojmo)
Lukov (Luggau) estas kampurbo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1235.
Ekde la 24-a de septembro 2008 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Personecoj
Naskiĝis ĉi tie Adalbert Dungel (1842–1923), aŭstra benediktana monaĥo, abato de monaĥejo Göttweig kaj politikisto, en la 19-a kaj la 20-a jarcentŝanĝo deputito de Regna konsilantaro.
Granda Migrado (afrikusonanoj)
La Granda Migrado estis la translokiĝo de ĉirkaŭ 2 milionoj da negroj el Suda Usono ĝis la mezokcidenta, nordorienta kaj okcidenta Usono de 1910 al 1930. Afrikdevenaj usonanoj migris por eviti rasismon kaj antaŭjuĝojn de la sudaj ŝtatoj, kaj por la serĉado de laboro en industriaj urbegoj.
Kelkaj historiistoj diferencigas inter Unua Granda Migrado (1910-1940), kalkulante proksimume 1.6 milionojn da migrantoj, kaj la Dua Granda Migrado (1940-1970), en kiu 5 milionoj aŭ pli da homoj iradis al pli vastaj cellokoj. De 1965-1970, 14 ŝtatoj de la sudo, precipe Alabamo, Luiziano kaj Misisipo, kontribuis ĝis granda reta migrado de negroj al aliaj tri regionoj de Usono. Proksime de la fino de la Dua Granda Migrado, afrik-usonanoj iĝis urbigita loĝantaro. Pli ol 80 procentoj loĝis en urboj. Kvindek tri procentoj restis en Suda Usono, dum 40 procento vivis en la nordoriento kaj en nordcentraj ŝtatoj kaj 7 procentoj en la okcidento.
Ozontavola detruo
Ozontavola detruo konsistas el du rilataj aferoj observataj ekde la fino de la 1970-aj jaroj: konstanta malaltigo de ĉirkaŭ kvar procento en la totala kvanto de ozono en la atmosfero de la Tero (nome ozona tavolo), kaj multe pli granda pliiĝanta malpliigo de la stratosfera ozono ĉirkaŭ la polusaj regionoj de la Tero. Tiu lasta fenomeno estas referencata kiel ozona truo aŭ ozontavola truo. Estas ankaŭ pliiĝantaj polustroposferaj ozondetruaj okazaĵoj aldone al tiuj stratosferaj okazaĵoj.
En 2019, NASA anoncis, ke la "ozontruo" super Antarkto estis la plej malgranda iam registrita ekde kiam ĝi estis por la unua fojo malkovrita en 1982.
La ĉefa kaŭzo de ozondetruo kaj de la ozontruo estas la fabrikitaj kemiaĵoj, speciale fabrikitaj halokarbonaj malvarmigiloj, solvantoj, pelantoj kaj saŭm-blovantaj agentoj (kloro-fluoro-karbonoj (CFC-oj), HCFC-oj, halonoj), referencataj kiel ozon-detruaj substancoj (ODS). Tiuj komponaĵoj estas transportataj en la stratosferon fare de turbulentoj post esti elsendita el la surfaco, mikse multe pli rapide ol la molekuloj povas elteni.
Gustav Klemm
Gustav Klemm estas la nomo de jenaj personoj:
Partiumi és Bánsági Műemlékvédő és Emlékhely Bizottság
Partiumi és Bánsági Műemlékvédő és Emlékhely Bizottság (Komitato Artmonumentdefenda kaj Memorloko de Partium kaj Bánság estas fondita en 1993 por esplorado, konservado kaj popularigado de lokhistoriaj tradicioj kaj historiaj memoraĵoj kaj por edukado hejmlandkona de publiko. Prezidanto: Géza Dukrét, sekretario Gábor Gyarmati, regionaj vicprezidantoj Péter I. Zoltán (Bihar), Kovách Géza (Arad), Bántó Bálint (Szatmár), Major Miklós (Szilágyság), Véső Ágoston (Máramaros) Pálkovács István (Temes megye). De 1995 ĝi eldonas la serion Partiumi Füzetek en kiu aperis la verkoj de Benedek Zoltán, Bessenyei István, Borbély Gábor, Csernák Béla, Dánielisz Endre, Dukrét Géza, Jancsó Árpád, Major Miklós. Kiel aldonaĵo de Partiumi Közlöny ĝi eldonas la hejmlandkoniga gazeton Partium.
Marilyn Monroe
Marilyn MONROE (prononco, origine: Norma Jane MORTENSON aŭ BAKER, naskiĝis la en Losanĝeleso, Kalifornio, kaj mortis la  samloke) estis usona aktorino. Ŝi estis unu el plej popularaj filmostelulinoj kaj seksaj simboloj de la 1950-aj jaroj, kaj estas konsiderata unu el plej gravaj ikonoj de la popola kulturo de la 20-a jarcento.
Ruhnke
Ruhnke estas la nomo de jenaj personoj:
Marilyn Monroe
Post naskiĝo kaj malriĉa infanaĝo en Losanĝeleso ĉefe en orfejoj, ŝi je la aĝo de 16 jaroj edziniĝis kaj eklaboris en aviadilfabriko kiel parto de la militpeno por la Dua Mondmilito. Tie ŝi ekkonis fotiston kiu fotis por armea gazetaro, fariĝis fotomodelo kiel sukcesa afiŝulino, blondigis siajn harojn kaj baldaŭ estis malkovrata de filmentreprenistoj. Sian artistnomon Marilyn Monroe ŝi ekuzis en 1948, kiam ŝi unuafoje subskribis filmkontrakton. Ŝia populareco kiel modelo kondukis ŝin al du nelongaj kinkontraktoj kun Twentieth Century-Fox (1946–1947) kaj Columbia Pictures (1948), dum kiuj ŝi havis sian unuan stelrolon en la malaltbuĝeta muzikalo Ladies of the Chorus (1948). Ŝi poste aperis en malgrandaj roloj en The Asphalt Jungle (1950) kaj All About Eve (1950), kaj subskribis novan kinkontrakton kun Fox en 1951. Laŭ tiu nova kontrakto, ŝi tuj iĝis popola aktorino per ne tre gravaj roloj en kelkaj komedioj, kiaj As Young as You Feel (1951) kaj Monkey Business (1952), kaj en dramoj Clash by Night (1952) kaj Don't Bother to Knock (1952). Komence de 1952, ŝi estis ankaŭ ĉe la centro de grava skandalo, kiam oni disvastigis ke ŝi estis pozinta por nudofotoj antaŭ ol iĝi stelulino. Tiu skandalo fakte ne damaĝis ŝian karieron, sed male plie popularigis ŝin.
Monroe iĝis unu el plej monproduktaj alteuloj de Holivudo kun protagonistaj roloj en tri filmoj en 1953: la nigra filmo Niagara, kiu fokusiĝis al sia seksa allogeco, kaj la komedioj Gentlemen Prefer Blondes kaj How to Marry a Millionaire, kiu konfirmis sian bildon kiel "stulta blondulino". Spite sian sukceson, ŝi malamis la kontrolon de la studio super sia kariero, inklude stereotipecon kaj malaltan salajron, kaj estis maldungita de ili en Januaro de 1954 kiam ŝi malakceptis partopreni en sia venonta planita filmo por ŝi. La disputo eksplodis en Marto, post kio ŝi aperis en unu el la plej grandaj sukcesoj de sia kariero, The Seven Year Itch (1955). Kiam la studio estis ankoraŭ malpreta ŝanĝi ŝian kontrakton, Monroe lasis Holivudon por la Orienta marbordo fine de 1954, kie ŝi formis kinproduktoran kompanion, nome Marilyn Monroe Productions, kun fotisto Milton Greene. Ŝi pasigis 1955 konstruante ŝian kompanion kaj studante metodaktoradon ĉe Actors Studio, ĝis atingis setladon kun la studio ĉe la fino de la jaro, kio garantiis ŝin pli da kontrolo kaj pli grandan salajron. Ŝiaj venontaj filmoj, Bus Stop (1956), The Prince and the Showgirl (1957), kaj Some Like It Hot (1959) havigis al ŝi aprezon pro ŝia aktorado same kiel Premion Ora Globo kaj nomumon por BAFTA. Ŝia lasta kompletita filmo estis la dramo The Misfits (1961).
La roloskemo ĉiam estis la sama: bela, naiva, sekse alloga. Tion atendis la publiko, kaj kelkaj provoj, eskapi al pli postulemaj roloj (ekz. en The prince and the Showgirl) ne estis vere akceptataj, tiel ke la aktorino rezignacie revenis al sia kutima rolaro. Intertempe ŝi denove estis edziniĝinta: unue kun la basbalisto Joe DiMaggio kaj poste kun la verkisto Arthur Miller. Ankaŭ la edzeco kun Miller fiaskis: dum la laboroj por la filmo The Misfits, kies scenaron li verkis, la paro disiĝis. The Misfits restis la lasta filmo de Marilyn Monroe: en la aĝo de 36 jaroj ŝi mortis pro trodozo da dormigiloj en Losanĝeleso.
Infanaĝo kaj unua edziniĝo (1926–1944)
Monroe estis naskita Norman Jeane Mortenson en la Distrikta Hospitalo de Los-Anĝeleso la 1-an de junio 1926 kiel la tria infano de Gladys Pearl Monroe (1902 —1984), tranĉistino de negativoj en Columbia Pictures. La pli aĝaj filoj de Gladys, nome Roberto (1917-1933) kaj Berniece (1919), estis de ŝia unua edziniĝo kun John Newton Baker en 1917-1923. Post kiam ŝi aliris por eksedziniĝo en 1921, Baker kunportis la infanojn al sia indiĝena Kentukio. Al Monroe oni ne rakontis ke ŝi havas fratinon ĝis ŝi estis 12jaraĝa, kaj ŝi renkontis ŝin por la unua fojo kiel plenkreskulo. Gladys poste edziniĝis kun Martin Edward Mortensen en 1924, sed ili apartiĝis post nur kelkaj monatoj kaj antaŭ ol ŝi iĝis graveda por Monroe; ili divorcis en 1928. Tamen, en la baptoatesto de Monroe, Gladys nomis Mortensen kiel la patro (kvankam la nomo estis misliterumita), verŝajne por eviti la stigmaton de eksterleĝeco. La identeco de la patro de Monroe estas nekonata. Dum ŝia infanaĝo, Mortenson, Mortensen kaj Baker estis ĉiuj utiligitaj kiel ŝiaj familinomoj.
Gladys estis mense kaj finance nepreparita por zorgi filon, kaj tial portis Monroe ĉe evangeliismaj kristanaj vartgepatroj Albert kaj Ida Bolender en Hawthorne, Kalifornio, kiam ŝi estis nur kelkajn semajnojn aĝa. Komence, ŝi vivis ĉe la Bolenders por zorgi la bebon mem, ĝis pli longdaŭraj laborŝanĝoj devigis ŝin movi reen al Holivudo komence de 1927. Ŝi tiam komencis viziti sian filinon dum la semajnfinoj kaj planis repreni ŝin reen post kiam ŝi sentiĝu pli stabila. Ŝi estis preta fari tion en junio 1933, kaj post tiu somero ŝi aĉetis dometon ĉe Arbol Drive proksime de la Holivuda Bovlo, kiun ili partumis kun aliaj loĝantoj. Tamen, nur kelkajn monatojn poste, komence de 1934, Gladys havis mensan kolapson kaj estis hospitaligita. Ŝi ricevis diagnozon de paranoja skizofrenio kaj estis instituciigita ĉe la Ŝtata Hospitalo en Norwalk, Kalifornio, en 1935. Ŝi pasigis la reston de sia vivo enire kaj elire de hospitaloj, kaj estis nur foje en kontakto kun Monroe.
Sekvante la enhospitaligon de ŝia patrino, Monroe estis deklarita infano zorgota de la ŝtato, kaj amikino de ŝia patrino, nome Grace McKee Goddard, transprenis respondecon kaj pri ŝi kaj pri la aferoj de ŝia patrino; ŝi iĝis la laŭleĝa kuratoro de Monroe en 1936. Ŝi estis tamen ofte nekapabla zorgi Monroe mem, kaj metis ŝin ĉe aliajn familiojn, la plej granda parto de ili siaj amikoj kaj familianoj, kvankam ŝi vizitus ŝin ofte. Kiel plenkreska, Monroe deklaros publike ke ŝi estis sekse fitraktita kiel infano, sed estas neklare kiu la kriminto estis kaj ĉu tio okazis ĵus antaŭ la enhospitaligo de Gladys aŭ en la sekvaj jaroj.
Komence de 1942, la firmao por kiu Doc Goddard laboris postulis lin por translokiĝo al Okcidenta Virginio. Kaliforniaj leĝoj malhelpis la prenadon de Monroe fare de Goddards el la kalifornia ŝtato, kaj ŝi renkontis la eblecon devi reveni al la orfejo. Kiel solvo, estis decidite ke ŝi edziniĝus kun la 21-jaraĝa filo de la najbaroj, nome James "Jim" Dougherty, nome laboristo ĉe Lockheed. Biografiistoj malkonsentas ĉu ili jam estis amikiĝintaj aŭ ĉu la geedziĝo estis totale fiksita de Grace. Ili geedziĝis la 19-an de junio 1942, tuj post kiam Monroe fariĝis 16jaraĝa, kaj ŝi poste eliris el mezlernejo. Ŝi malŝatis esti dommastrino kaj poste deklaris ke la "geedziĝo ne igis min malĝoja, sed ĝi ankaŭ ne igis min feliĉa. Mia edzo kaj mi apenaŭ parolis unu la alian. Tio ne estis ĉar ni estis koleraj. Ni havis nenion direnda. Mi mortis pro enuo." En 1943, Dougherty membriĝis en la usona komerca ŝiparo. Li estis komence postenigita sur la Insulo Santa Catalina ĉe la marbordo de Kalifornio, kie ŝi vivis kun li dum pluraj monatoj ĝis li estis ekspedita eksteren al la Pacifiko en aprilo 1944, kie li estus restinta por la plej multo el la venontaj du jaroj. Monroe tiam translokiĝis ĉe la gepatroj de Dougherty, kaj komencis labori pri la fabriko Radioplane de senpilotaj aviadiloj kiel parto de la militklopodoj.
Modeligado kaj unuaj kinroloj (1945-1949)
Fine de 1944, Monroe renkontis fotiston David Conover, kiu estis sendita fare de la kinservo First Motion Picture Unit (FMPU) de la Usona Aerarmeo (U. S. Army Air Forces) al la fabriko por foti laboristinojn por plifortigado la militmoralo. Kvankam neniu el ŝiaj fotoj estis uzitaj fare de la FMPU, ŝi ĉesis labori en la fabriko en januaro 1945 kaj komencis modeligadon por Conover kaj liaj amikoj. Li ankaŭ instigis ŝin por aliĝi al la modelagentejo Blue Book Model Agency, prizorgita fare de Emmeline Snively, al kiu ŝi aliĝis en aŭgusto 1945. Ŝi komencis foje utiligi la nomon Jean Norman dum laborado, kaj ŝanĝis ŝian buklan brunulinhararon al rektiĝo kaj blondigo. Ĉar ŝia figuro estis rigardita kiel pli taŭga por nudafiŝo ol por modmodeligado, ŝi estis dungita plejparte por anoncoj kaj virrevuoj. Laŭ Snively, Monroe estis unu el la plej ambiciaj kaj laboremaj fotomodeloj de la agentejo; proksime de printempo 1946, ŝi estis aperinta en 33 gazetkovrilpaĝoj por publikaĵoj kiaj Pageant, U.S. Camera, Laff, kaj Peek.
Impresita de ŝia sukceso, Snively aranĝis kontrakton por Monroe kun aktorada agentejo en junio 1946. Tra ili, ŝi renkontis Ben Lyon, oficulon de 20th Century-Fox, kiu aranĝis kinteston por ŝi. La estro de la studio administranto Darryl F. Zanuck estis malentuziasma pri ŝi. Li estis persvadita por doni al ŝi normigitan ses-monatan kontrakton por eviti ke ŝi estu dungita de rivala studio RKO Pictures, kies posedanto Howard Hughes esprimis intereson en ŝi post vidado de ŝi sur revua kovrilpaĝo. Monroe komencis sian kontraktitan laboron en aŭgusto 1946, kaj kune kun Lyon selektis por ŝi la ekrannomon de "Marilyn Monroe". La antaŭnomo estis elektita fare de Lyon, kiu estis memorigita pri Broadvaja stelulino Marilyn Miller; la familia nomo estis elektita fare de Monroe laŭ la fraŭla aŭ nasko nomo de ŝia patrino. En septembro 1946, al ŝi estis havigita eksedziniĝo de Dougherty, permesante al ŝi koncentriĝi plene pri sia aktorada kariero.
Monroe havis neniujn filmrolojn en la unuaj monatoj de sia kontrakto kaj anstataŭe dediĉis siajn tagojn al aktoradaj, kantadaj kaj dancadaj klasoj. Entuziasma por lerni plie koncerne la filmkomercon kaj promocii sin, ŝi ankaŭ pasigis tempon ĉe la studio multe por observi aliajn labori. Ŝia kontrakto estis renovigita en februaro 1947, kaj dum tiu printempo ŝi ricevis siajn unuajn du filmrolojn: nome unu-linia prezentiĝo en la komedio Scudda Hoo! Scudda Hay! (1948), kaj naŭ linioj de dialogo kiel servistino en la dramo Dangerous Years (1947). La studio ankaŭ rekrutis ŝin en la Actors' Laboratory Theatre, aktorada lernejo kie oni instruis la teknikojn de la Grupteatro Group Theatre de Novjorko. Tamen, ŝia kontrakto ne estis renovigita por dua fojo kaj ŝi estis lasita foriri en aŭgusto 1947.
Sekvante sian malakcepton, Monroe revenis al modeligado. Ŝi daŭre ricevis klasojn ĉe la Laboratorio de la Aktoroj, kaj en Oktobro aperis kiel blondulina delogistino en la mallongdaŭra teatraĵo Glamour Preferred ĉe la Teatro Lernejo Beverly Hills Playhouse, sed ĝi ne estis reviziita fare de iu grava publikaĵo.
Kabo Blanc-Nez
Ĝi konsistas el krutaj klifoj el kalko kaj marno. Tiuj klifoj altas ĝis 134 metroj (151 metroj laŭ Konservatorio de Marbordo) super roka flusejo.
Marilyn Monroe
Modeligado kaj unuaj kinroloj (1945-1949)
Monroe akiris sian duan filmkontrakton en marto 1948, tiun fojon kun Columbia Pictures. Laŭ Spoto, Summers kaj Banner, ĝi estis aranĝita de Fox-administranto Joseph M. Schenck, kies amantino ŝi estis tiutempe, kaj kiu estis amiko de la estro de Columbia, Harry Cohn. En Columbia, Monroe komencis labori kun la ĉef-dramtrejnisto de la studio, Natasha Lytess, kiu restus ŝia mentoro ĝis 1955, kaj faris kelkajn modifojn al ŝia aspekto: ŝia harlinio estis kreskigita per elektrolizo kaj ŝia hararo estis blankigitaj eĉ pli hela, al plateno blonda. Ŝia nura filmo en la studio estis la malalt-buĝeta muzika Ladies of the Chorus (1948), en kiu ŝi havis sian unuan ĉefan rolon kiel korusknabino kiu estas flatita fare de riĉa viro. Dum la produktorado, ŝi komencis amaferon kun sia voĉa trejnisto, Frederick M. Karger, kiuj ankaŭ pagis por ke ŝi havu sian iometan elstaran supran makzelon korektita. Malgraŭ la ĉefa rolo, la kontrakto de Monroe ne estis renovigita en septembro 1948. Ladies of the Chorus (Sinjorinoj de la koruso) estis publikigita la sekvan monaton kaj ne estis sukceso.
Kabo Blanc-Nez
Ĝi estas unu el la simbolaj lokoj de Regiona natura parko de Kaboj kaj Marĉoj de Opale, kiu estas unu el la du grandaj lokoj de « Grand Site des Deux Caps ». Sur la klifo kreskas herba erikejo, je kvalito ligita al la grundo, al la ventoj kaj al la salitaj ondoŝprucaĵoj. Tiuj herbaj areoj estas ĉirkaŭataj de grandaj kulturoj kun militaj spuroj (bombkrateroj de la dua mondmilito ).
Marilyn Monroe
Modeligado kaj unuaj kinroloj (1945-1949)
Post forlasado de Columbia, Monroe iĝis protektita de Johnny Hyde, vicprezidanto de la Agentejo William Morris. Li komencis reprezenti ŝin kaj ilia rilato baldaŭ iĝis seksa, kvankam ŝi rifuzis liajn edziĝproponojn. Por avanci ŝian karieron, li pagis por ke ŝi havu silikonprotezon enplantita en sia makzelo kaj eventuale rinoplastion, kaj aranĝis por ŝi iometan rolon en la filmo de la Fratoj Marx nome Love Happy (1949). Monroe ankaŭ daŭrigis modeligadon, kaj en majo 1949 pozis por nudfotoj filmitaj fare de fotisto Tom Kelley. Kvankam ŝia rolo en Love Happy estis tre malgranda, ŝi estis elektita por partopreni en la varba turneo de la filmo en Novjorko la someron.
Kabo Blanc-Nez
En klara vetero, eblas distinge observi la klifojn de la anglaj bordoj, Kabon Gris-Nez kaj golfon de Wissant sudokcidente, la flandrian ebenaĵon norde, la montetojn de Bulonjlando oriente.
Marilyn Monroe
Sukceso (1950–1952)
Monroe aperis en ses filmoj publikigitaj en 1950. Kvar el ili - Love Happy, A Ticket to Tomahawk, Right Cross kaj The Fireball - estis ordinaraj filmoj en kiuj ŝi havis nur etajn rolojn, sed ŝi ankaŭ faris negravajn prezentiĝojn en du de kritikistoj aklamitaj filmoj: tiu de John Huston krimfilmo The Asphalt Jungle kaj la dramo All About Eve de Joseph Mankiewicz. En la unua, Monroe ludis kiel Angela, la juna amantino de maljuna krimulo. Kvankam ŝia surekrana tempo estis nur kvin minutoj, ŝi akiris mencion en gazeto Photoplay kaj laŭ Spoto "ŝi ŝanĝiĝis efike de filmmodelo al gravmiena aktorino". En ĉi-lasta, Monroe ludis Miss Caswell, naiva juna aktorino.
Kabo Blanc-Nez
Geologio
Kabo Blanc-Nez kaj la montetoj al ĝi asociitaj konsistigas kreston kun malebena reliefo, kiu estas la norda branĉo de antiklinalo de Artezo. Piede de tiuj blankaj klifoj restas spuroj de malnova kvaternara bordo, fosiliigita per la mara ebenaĵo. Tranĉo de tiu fosiliigita plaĝo konsistigas esceptan kuriozaĵon, internacie faman.
Mediaj kaj biogeografiaj aspektoj
Tiu loko enhavas la solan loĝlokon laŭ tipo "kalka herbobedo" situanta marborde en la tuta mara fasado de regiono Nord-Pas-de-Calais.
Marilyn Monroe
Sukceso (1950–1952)
La dua jaro de la kontrakto vidis Monroe iĝi pint-listigita aktorino. Komence de 1952, ŝi komencis tre diskonigitan amaferon kun retiriĝinta ludanto de la teamo New York Yankees nome Joe DiMaggio, unu el la plej famaj sportaj personoj de la epoko. En marto, skandalo krevis kiam ŝi rivelis en intervjuo ke ŝi prezentiĝis en 1949 por nudbildoj, kiuj estis prezentitaj en popularaj kalendaroj. La studio eksciis pri la fotoj kelkajn semajnojn pli frue, kaj por bremsi la eble katastrofajn efikojn al ŝia kariero, ili kaj Monroe decidis paroli pri ili malkaŝe, emfazante ke ŝi pozis por ili nur en serioza financa situacio. La strategio sukcesis pri akirado de ŝia publika simpatio same kiel pliigado de ŝia populareco: la sekvan monaton, ŝi estis prezentita sur la kovrilpaĝo de Life kiel "The Talk of Hollywood" (La Babilado de Holivudo). Monroe aldonis al sia reputacio kiel nova seksosimbolo aliajn reklamaĵojn tiun jaron, kiel ekzemple per portado de malkaŝanta robo dum funkciado kiel Grand Marshal ĉe la parado de Miss America, kaj per deklarado al klaĉa ĵurnalisto Earl Wilson ke ŝi kutime portis neniujn subvestojn.
Kabo Blanc-Nez
Flaŭro
Kalkaj herbejoj unikaj en la regiono kaj verŝajne en Francio (endemiaj specioj de Bulonjlando) pluestas supre de klifoj. Ili gastigas esceptan flaŭron, el kiu du novaj specioj por franca flaŭro, kaj la maloftega genciano amara (Gentianella amarella). La mara krambo estas unu el la simbolaj specioj ; ĝi estas praplanto de ĉiuj kultivataj brasikoj. Origano kaj timiano parfumas la vegetalan tapiŝon kie kreskas ankaŭ kloro, eŭfrazio, skabiozo aŭ poligalo, heliantemo, diversaj orkidacoj. La nealireblaj klifoj ebligas kreskon de apartaj specioj kiaj la klifbrasiko.
Bedaŭrinde, la loko multe suferis pro sia turisma allogo. Aldoniĝanta al diversaj rubĵetoj, la tro multa tretado transformis la herbejojn kaj loke la patrina roko surface aperas : la flaŭro malriĉiĝas kaj iuj specioj fine malaperas. De 1987, departemento Pas-de-Calais kaj Konservatorio de Marbordo provas protekti tiujn altvalorajn naturajn areojn. Tial, la loko estis restrukturita en 2005, kun aparte la forigo de parkumejoj de Blanc-Nez kaj de Escalles.
Marilyn Monroe
Sukceso (1950–1952)
Estis dum tiu periodo kiam Monroe ankaŭ akiris reputacion kiel malfacile traktebla dum filmado, kio iĝus nur pli forta dum ŝia kariero progresis: ŝi ofte alvenis malfrue aŭ ne aperis entute, ne povis memori siajn liniojn, kaj postulis ke pluraj filmeraĵoj estu faritaj antaŭ ol ŝi estis kontentigita kun sia aktorada efikeco. Ŝia dependeco el la agado de aktoradaj trejnistoj, unue Natasha Lytess kaj poste, Paula Strasberg, ankaŭ agacis ŝiajn reĝisorojn, kaj biografiistoj malkonsentas ĉu iliaj konsiloj plibonigis ŝian aktoradon. La problemoj kaj bezono de Monroe de subteno klariĝis kiel kombinaĵo de perfektemo, malalta memfido, publikotimo, kaj ŝia iom post iom eskaladanta uzo de barbituratoj kaj amfetaminoj, kio plej verŝajne komenciĝis dum tiu periodo, komence por helpi kontraŭ ŝia ĝenerala timemo kaj kronika sendormeco. La uzado de farmaciaĵoj por helpi dormi kaj disponigi energion ne estis malkutima en la 1950-aj jaroj, kaj estis tre ofta en la kinindustrio. Ili tamen havigis nur provizoran helpon kaj ĉar ŝia uzo da ili pliiĝis, ŝia sendormeco, timemo kaj deprimiĝemaj kondutoj plimalboniĝis. Ŝi ankaŭ foje uzus alkoholaĵojn por trakti siajn problemojn, ofte kombinante ilin kun farmaciaĵoj, kvankam ŝi estis kapabla kontroli sian drinkadon dum pluraj jaroj.
Kabo Blanc-Nez
Faŭno
La herbejoj gastigas precipe paseroformajn birdojn, el kiuj la ruĝkola saksikolo (Saxicola rubicola). La klifoj estas grava nestiĝa loko dank'al multaj anfraktoj kaj kavernetoj en la kalka vando : monedo, murhirundo, norda fulmaro, turfalko, trifingra mevo, ŝterno, arĝentmevo, ktp.
Marilyn Monroe
Establado kiel stelo (1953)
Monroe ĉefrolis en tri filmoj publikigitaj en 1953, kaj aperis kiel unu el la plej monfaraj Holivudaj steluloj same kiel unu el la plej grandaj seksosimboloj de la 1950-aj jaroj. La unua el tiuj estis la teknikolora nigra filmo Niagara, en kiu ŝi ludis rolulon de fatala virino kiu intrigadas por murdi sian edzon, ludita de Joseph Cotten. Ĉirkaŭ tiam, Monroe kaj ŝia ŝminkisto nome Allan "Whitey" Snyder evoluigis la ikonecan ŝminkaspekton kiu ekde tiam estos asociita kun ŝi. Niagara estis unu el la plej malkaŝe seksaj filmoj de ŝia kariero, kaj la filmo inkludis scenojn en kiuj ŝia korpo estis kovrita nur per littuko aŭ bantuko, konsiderita ŝoka fare de tiutempaj spektantaroj. Tamen, ĝia plej fama sceno estas 30-sekunda longdaŭra filmero de Monroe montrita piedirante de malantaŭe balancigante ŝiajn koksojn kiu estis uzita ege multe en la merkatigo de la filmo. Niagara iĝis monfara sukceso ekde sia publikigo en Januaro. Recenzoj de la filmo notigis ties sekse sugestian efikecon, kaj la kluboj de virinoj oponis kontraŭ ĝi kiel malmorala. Monroe ankaŭ daŭre altiris atenton pere de ŝiaj rivelaj kostumoj en diskonigaj okazaĵoj, plej fame ĉe la Photoplay premioj en Januaro 1953, kie ŝi gajnis la premion "Fastest Rising Star". Ŝi portis striktan oran metalfadenŝtofan robon, kiu instigis veteranan stelon Joan Crawford priskribi ŝian konduton kiel "malkonvena por aktorino kaj sinjorino" al la gazetaro.
Kabo Blanc-Nez
Faŭno
Dum la periodoj de birdomigrado (printempo, aŭtuno), la borda kresto - vera ekologia koridoro - tuteŭrope grava por la birdoj - estas laŭlonge irata kaj flugata de milionoj da migraj birdoj.
Marilyn Monroe
Establado kiel stelo (1953)
Se Niagara faris Monroe unu el la plej grandaj Holivudaj seksosimboloj kaj establis ŝian "aspekton", ŝia dua filmo de la jaro, nome muzikalo Gentlemen Prefer Blondes, establis ŝian stelbildon kiel "stulta blondulino". Surbaze de la plejbonvendita romano de Anita Loos kaj de ĝia Broadvaja versio, la filmo temas pri du monserĉaj spektakloknabinoj nome Lorelei Lee kaj Dorothy Shaw, luditaj fare de Monroe kaj Jane Russell. La rolo de Loreley estis origine destinita por Betty Grable, kiu estis la plej populara "belblondulino" de 20th Century-Fox en la 1940-aj jaroj; Monroe rapide superbrilis ŝin kiel stelo kiu povis allogi kaj virajn kaj inajn spektantarojn. La filmo inkludis unu el la plej famaj scenoj de ŝia kariero, nome kantdanca prezento de la kanto "Diamantoj estas la plejbona amiko de knabino" en ŝok-rozkolora robo. Kiel parto de la reklama kampanjo de la filmo, ŝi kaj Russell premis ilian man- kaj pied-signojn en malseka betono en la antaŭkorto de la Ĉina Teatro Grauman en junio. Gentlemen Prefer Blondes estis publikigita tuj poste kaj iĝis unu el la plej grandaj biletvendaj sukcesoj de la jaro, gajnante pli ol duoblo de ĝiaj produktokostoj.
Kabo Blanc-Nez
Faŭno
De sur la klifoj, atenta observanto per bonaj binokloj kelkfoje povas vidi fokojn kaj etajn cetacojn.
Marilyn Monroe
Establado kiel stelo (1953)
En septembro, Monroe faris ŝian televiddebuton en la Jack Benny Show, pozante kiel la fantazivirino de Jack en la epizodo "Honolulu Trip". Ŝia tria filmo de la jaro, How to Marry a Millionaire (Kiel geedziĝi kun milionulo), kunaktorita kun Betty Grable kaj Lauren Bacall estis publikigita en novembro. Ĝi havis Monroe en la rolo de naiva modelo kiu formas teamon kun ŝiaj amikinoj por trovi riĉajn edzojn, tiel ripetante la sukcesan formulon de Gentlemen Prefer Blondes. Ĝi estis la dua filmo iam publikigita en Cinemaskopo, larĝekrana formato el kiu Fox esperis ke ĝi tirus spektantarojn reen al la teatroj ĉar televido estis komencanta kaŭzi perdojn al kinstudioj. La filmo estis la plej granda biletvenda sukceso de Monroe ĝis tiam, gajnante eĉ pli ol Blondes kaj ekigante la deklaron ke "en 1953, la du plej grandaj aktivaĵoj de Fox estis Cinemaskopo kaj Marilyn Monroe, en tiu sinsekvo". En kaj 1953 kaj 1954, ŝi estis listigita en la ĉiujara listo Top Ten Money Making Stars Poll (Plej Monfaraj Steluloj).
La pozicio de Monroe kiel gvida sekssimbolo estis plue fortigita en decembro, kiam Hugh Hefner montris ŝin en la kovrilpaĝo kaj kiel centra faldebla paĝaro en la unua numero de la gazeto Playboy. La kovrilbildo estis foto de ŝi ĉe la parado por la beleckonkurso Miss America en 1952, kaj la centrobildo estis unu el ŝiaj nudaĵoj de 1949.
Kabo Blanc-Nez
Klasadoj kaj biena protektado
La loko estas jam klasita pro sia escepta [pejzaĝo|pejzaĝa]] kaj ekopejzaĝa intereso.
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
Kvankam Monroe estis fariĝinta unu el la plej grandaj steloj de 20th Century-Fox, ŝia kontrakto ne ŝanĝiĝis ekde 1950, signifante ke ŝi estis pagita multe malpli ol aliaj steloj de ŝia statuso kaj ne povis elekti siajn projektojn aŭ homojn kun kiu ŝi laboru. Ŝi ankaŭ estis laca esti arkeotipigita, kaj ŝiaj provoj esti elektita por filmoj krom komedioj aŭ muzikaloj estis malsukcesigitaj fare de Zanuck. En decembro 1953, ŝi estis proponita por komenci filmadon de alia muzikala komedio, nome The Girl in Pink Tights (La knabino en rozkoloraj ŝtrumpoj), kun Frank Sinatra. Kiel protesto, ŝi ne venis al filmejo, kio rezultis en tio ke la studio devis suspendi ŝin la 4-an de januaro 1954.
La suspendo estis frontnovaĵo kaj Monroe tuj komencis kampanjon de mem-reklamo por rebati ajnan negativan diskonigon kaj por fortigi ŝian pozicion en la konflikto. La 14-an de januaro, ŝi kaj Joe DiMaggio, kies rilato estis atentigita de konstanta atento de amaskomunikiloj ekde 1952, estis geedzitaj ĉe la Sanfranciska Urbodomo. Ili poste vojaĝis al Japanio, kombinante mielmonaton kun lia negocvojaĝo. De tie, ŝi vojaĝis sola al Koreio, kie ŝi prezentis kantojn de siaj filmoj kiel parton de USO spektaklo por 60-70,000 usonaj marsoldatoj dum kvartaga periodo. Post revenado al Holivudo en februaro, ŝi ricevis la premion "Most Popular Female Star" ("Plej Populara Stelulino") de Photoplay. Ŝi atingis kompromison kun la studio en marto: inkludis novan kontrakton kiu estos farita pli poste en la jaro, kaj ĉefrolan rolon en la kina versio da teatraĵo de Broadvajo nome The Seven Year Itch, pro kio ŝi devis ricevi gratifikon de 100,000 usonaj dolaroj.
Kabo Blanc-Nez
Klasadoj kaj biena protektado
Aldona klasado en reto Natura 2000 en maro estas antaŭvidita antaŭ mezo de 2008 kaj pro tio ĝi havas apartan gravecon por la tuteŭropa ekologia reto kaj por la regiona verda reto kaj la nacia verda kaj blua reto.
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
La sekva monato vidis la liberigon de la vakera filmo River of No Return (Rivero senrevena), en kiu Monroe ekaperis ĉe Robert Mitchum. Ŝi nomis ĝin "Z-grada vakera filmo en kiu aktorado iĝis duaranga post la pejzaĝo kaj la CinemaScope procezo", kvankam ĝi estis populara ĉe la spektantaroj. La unua filmo kiun ŝi faris post revenado al la studio estis la muzikalo There's No Business Like Show Business (Ne estas negoco kiel la spektakla), kiun ŝi forte malŝatis sed kiun la studio devigis ŝin fari kiel interŝanĝo kontraŭ faligado de The Girl in Pink Tights (La knabino en rozkoloraj ŝtrumpetoj). Dum la filmigo, ŝi havis amaferon kun sia voĉa trejnisto, Hal Schaefer. La muzikalo malsukcesis post sia apero en decembro. La duaranga rolo de Monroe en la filmo estis aparte elektita por negativaj novaĵoj.
Kabo Blanc-Nez
Klasadoj kaj biena protektado
Komence de jaro 2009, 116 hektaroj estis akiritaj fare de Konservatorio de marbordo (de 1987 - 2003), en 23 subskribitaj akiraktoj, sur komunumoj Escalles kaj Sangatte. La akiritaj terparceloj estas regataj de EDEN 62 kun la regiona natura parko de Kaboj kaj Marĉoj de Opale.