cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anna Szandtner
Biografio
Anna Szandtner maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2003. Ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Máté (aktoro). Ŝi pasis post la diplomo 2 jarojn en Teatro Katona József, poste ŝi instruis hispanan lingvon. Inter 2009–2018 ŝi estis membro de Teatro István Örkény, poste ŝi havis rolojn en Schauspielhausban en Graz. Ŝi ricevis premiojn inter 2004-2014. Ŝi naskis unufoje.
Hilvarenbeek
Hilvarenbeek estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Teppei Chikaishi
Teppei Chikaishi (近石 哲平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vanraure Hachinohe.
Periodaj san-testoj
Komercumado kaj misutiligado de preventmedicino enhavas la saman malavantaĝon por la socio kiel misa aŭ troa utiligado de kuracmedicino. Nuntempe, oni pli zorge elektas koncerne periodajn ekzamenojn, farante ilin pli adekvataj al la karakterizaĵoj, aĝo kaj vivstilo de paciento.
Hubert Feichtlbauer
Hubert Feichtlbauer (naskiĝinta la en Obernberg am Inn/Distrikto Ried im Innkreis, mortinta la  en Vieno ) estis aŭstra ĵurnalisto kaj publicisto.
Vivo
Feichtlbauer laboris inter 1960 kaj 1965 ĉe la ĵurnalo Neues Volksblatt (Linzer Volksblatt) inter 1965 kaj 1970 ĉe Salzburger Nachrichten kaj de 1970 ĝis 1972 ĉe Wochenpresse. Inter 1972 kaj 1978 li skribis por la taggazeto Kurier, kaj inter 1978 kaj 1984 li ĉefredaktistis ĉe la tre renomita katolika semajngazeto Die Furche. Ankaŭ post 1984 li verkis gastkomentaĵojn por tiu ĉi gazeto.
Inter 1984 li estis gazetar-estro de la Federacia ekonomia ĉambro de Aŭstrio, inter 1993 kaj 1995 generalsekretario de la Aŭstria ligo por la Unuiĝintaj Nacioj. Inter 1979 kaj 1991 li estris la Ligon de katolikaj gepublicistoj de Aŭstrio. En 1998 li elektis prezidanto de la kritikema kaj reformema eneklezia platformo laikula Wir sind Kirche.
Feichtlbauer neniam kaŝis siajn kristanajn vidpunktojn. Li ankaŭ estis membro de Österreichischer Cartellverband.
Premioj
Li estis unu el la unuaj aŭstraj Fulbright-stipendiistoj el Aŭstrio. En 1972 li ricevis la premion "Dr.-Karl-Renner-Publizistikpreis". En 1976 li ricevis la premion "Staatspreis für publizistische Leistungen im Interesse der Geistigen Landesverteidigung". En 2002 aljuĝis al li la salcburgianoj la premion "René-Marcic-Preis". Por la tutviva agado li ricevis en 2014 la premion "Concordia-Preis". Samcelen alia premio aljuĝitis en 2015 al li, nome la premio "Journalist des Jahres".
En 2016 li ricevis la meritkrucon "Österreichische Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst" de unua klaso.
Mario Venuti
Mario VENUTI (Sirakuzo, 28-an de oktobro 1963) estas itala kantaŭtoro kaj gitaristo.
El mesina patro kaj napola patrino, li vivis inter Mesino kaj Sirakuzo ĝis sia junaĝo. Tiam li translokiĝis al Katanio. Lia arta kariero komenciĝis per metilernado en diversaj kovrilaj grupoj, kun kiuj, akompanata de Toni Carbone, li turneis la kataniajn klubojn kaj ĉefe superis la usonan militistaron postlasitan ĉe la Sigonella-bazo; la turnopunkto estis la komenco de la 1980-aj jaroj, kiam Venuti kaj Carbone renkontis la fratojn Gabriele kaj Luca Madonia, kun kiuj en 1982 komenciĝis la aventuro de Denovo.
La arta partnereco inter la kvaropo daŭros malpli ol unu jardeko kaj, en 1990, kun 4 albumoj, centoj da koncertoj kaj spektantaroj kaj kritikistoj, la kvaropo decidis ĉesigi la sperton de Denovo. En 2002 li respondis al la alvoko de malnova amiko Madonia, kiu verkis plenan pecon "Denovo-stile" desegnita por duopo kun Mario. La rezulto estas la kanto In santità, enhavita en la albumo "La consuetudine" de Luca Madonia, kiu ankaŭ inkluzivas kunlaborojn kun Franco Battiato kaj Carmen Consoli.
Straßberg
Straßberg havas diversajn signifojn:
Artúr Hámori
Artúr Hámori, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hámori Artúr estis hungara kuracisto, profesoro, kuracisto pri internaj malsanoj.
Artúr Hámori naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Újvidék (nuntempa Novi Sad en Serbio). Li mortis la en Pécs.
Biografio
Artúr Hámori akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1935. Ĝis 1937 li laboris en kliniko de Szeged, poste en Pécs. En la studjaro 1940 li studis helpe de stipendio en kliniko de Vieno, poste li revenis al Pécs. En 1943 li atingis la instruan rangon privata profesoro en Universitato de Pécs. En 1950 li estis nomumita klinikestro, ankaŭ eksterordinara profesoro, poste katedrestro. Li kandidatiĝis en 1952. Inter 1953 kaj 1956 li estis rektoro. Li multe okupiĝis pri malsanoj de reno.
Kaltenleutgeben
Kaltenleutgeben estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Agordofajfilo
Agordofajfilo estas agordilo, plejofte por kordinstrumentoj, invento de Brahms.
Je la agordofajfilo pluraj fajfiloj kun enigitaj tonlamenoj estas ekludeblaj per blovado. Ili ne celas la muzikadon, sed nur la aŭdigadon de la tonaltoj por la agordado de instrumentoj. Ekzistas kromatikaj agordofajfiloj kun dek du tonoj aŭ tiuj kun tiom da tonoj, kiom kordojn havas la agordenda instrumento, do plejofte kvar aŭ ses tonoj.
Parencaĵo
Elektronikaj agordiloj ne generas tonojn, sed mezuras la tonojn generitajn de la instrumento.
Nesopsaro
La Nesopsaro aŭ Jamajka nesopsaro (Nesopsar nigerrimus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj. Ĝi estas la ununura specio (monotipa) de la genro Nesopsar. Tiu specio estis foje enmetita en la genron Agelaius, sed molekula sistematiko montris, ke ĝi ne estas proksime rilata al iu ajn vivanta membro de la familio.
Tiu specio estas endemia de Jamajko, kie ĝi estas limigita al Cockpit Country, kelkaj centraj areoj kaj la Bluaj kaj la Montoj John Crow.
La Nesopsaro estas malgranda ikteredo kun tuta nigra plumaro. La tutnigreco estas tialo de la latina scienca nomo de la specio nome nigerrimus kio signifas pli malpli "plejpleja nigra". Ĝi havas mallongan voston kiu estas ofte eluzita (vidu sube). Ĝi estas strikte arborema kaj havas spirecan alvokon. Paroj okupas grandajn teritoriojn en vario de humidaj montararbaraj tipoj, inklude nanajn arbarojn kaj nebulajn arbarojn, kiuj havas multon de epifitoj kaj musko en arboj.
Majoritato de la manĝo prenata de tiu specio troviĝas en arbotrunkoj kaj ties plej internaj branĉoj, kie ili manĝas animalajn predojn, ĉefe insektojn, kiujn ili trovas en arboŝelo aŭ en Bromeliaceae. Tiu specio havas pli mallongajn krurojn kaj pli longajn ungojn ol la tipaj ikteredoj, kaj uzas sian voston por subteni sin dum grimpado de arbotrunkoj, kaj ambaŭ estas adaptoj al ties niĉo, kaj havas pli longan bekon kaj pli fortan muskolon en makzelo ol aliaj ikteredoj, uzatan por plukado, etendado kaj martelado. Ĝi uzas diferencan niĉon disde alia (duon-)endemia ikteredo, nome la Jamajka iktero, kiu manĝas ĉefe en eksteraj branĉoj de la arboj.
La ĉefa minaco por la Nesopsaro estas habitatoperdo. Estas nombraj minacoj al jamajkaj arbaroj, kiaj minado de baŭksito, bruligado de karbo, forstado, farmado kaj disvolvigo. Tiu specio estas partikulare vundebla ĉar ĝi dependas de grandaj arboj kiuj subtenas multon da epifitoj. Pro tiaj minacoj ĝi estas listita kiel endanĝerita fare de la IUCN. Ĝi estas protektata de la Nacia Parko de Montoj Bluaj kaj John Crow, kaj oni faris klopodojn por pligrandigi la minadon de baŭksito en Cockpit Country.
Richterswil (stacidomo)
Richterswil estas fervoja stacidomo en Richterswil, Svislando.
Gardnerismo
Gardnerismo, aŭ Gardnera viko, estas unu el la branĉoj de viko. Tiu tradicio estas nomita laŭ Gerald Gardner (1884-1964), kiun multaj personoj rigardas kiel la fondinton de viko. Li estis brita ŝtatoficisto, sed ankaŭ klerulo pri magio kaj aliaj okultaj fakoj.
Antaŭ la Dua mondmilito, Gardner transloĝiĝis al Highcliffe, oriente de Bournemouth, ĉe la suda bordo de Anglio. Li asertis, ke tie li estis ekinstruita pri sorĉarto fare de malnova asembleo de sorĉistinoj, kiu datiĝis de antaŭkristana periodo kaj ankoraŭ kunveniĝis en forsto.
Li mem sekve instruis plurajn virinojn, kiuj fariĝis Altaj Pastrinoj, fondis novajn asembleojn kaj kreis tiun novan tradicion.
Bubo (genro)
La gufoj, kornostrigoj (Ameriko) aŭ aglostrigoj (Eŭrazio) estas la birdoj de la genro Bubo, kiu enhavas pli da 20 specioj de tipaj strigoj, kiuj troviĝas en multaj partoj de la mondo. Kornostrigoj estas inter la plej grandaj strigoj. Ili estas grandaj birdoj ene de la familio de Strigedoj kaj havas brilajn kaj grandajn okulojn kaj montras kornoplumojn aŭ orelplumojn.
La specioj en taksonomia ordo estas la jenaj:
Ĵusaj analizoj de datumoj pri DNA (Olsen et al. 2002) sugestas decidon konsideri la specion de la Neĝostrigo ("Nyctea" scandiaca) kiel speciala gufo kaj movebla en genron Bubo:
Simile, la kvar fiŝgufoj iame en la genro Ketupa estis provizore translokigitaj ankaŭ al genro Bubo:
Tamen, la datumoj de Olsen et al. (2002) sugestas, ke la genro monofiletika, nome Scotopelia aŭ fiŝkaptostrigoj ankaŭ necesus esti inkluditaj en Bubo:
Aliflanke, la genro nuntempe iĝas tro granda kaj misdifinita. Alia eblo, agnoski, ke la genro Bubo en la ekspandita senso aspektas konsistiĝi el 2 kladoj, signifus unuigi la fiŝ- kaj fiŝkaptostrigojn en Ketupa kaj ankaŭ movi kelkajn strangajn speciojn de la genro Bubo kiel la Sumatra gufo en tiun ĉi genron (Olsen et al. 2002).
Fosilioj
Nomitaj fosilioj retenitaj en tiu ĉi genro estas jenaj:
Transports Internationaux Routiers
Transports Internationaux Routiers (TIR, france, foje ankaŭ nomata Transit International Routier, en Esperanto "internaciaj ŝoseaj transportoj" aŭ "internacia ŝosea tratransporto") estas internacia interkonsento por dogana transportsistemo por mallongtempa en- respektive tra-transporto de varoj per kamionoj.
Bubo (genro)
Fosilioj
Nepriskribitaj fosilioj de prahistoriaj gufoj estis malkovtitaj el kuŝejoj de malfrua Plioceno ĉe Senèze, Francio (Lambrecht 1933:616), kaj de kuŝejoj de malfrua Pleistoceno ĉe kaverno San Josecito, Meksikio (Steadman et al. 1994). Aldone, oni priskribis kelkajn paleosubspeciojn. La Sinklera gufo de la Pleistoceno el Kalifornio, Bubo sinclairi, povus esti paleosubspecio de la Granda kornostrigo (Howard 1947), dum Bubo insularis estas probable junulo de paleosubspecio de la Bruna fiŝgufo (Mlíkovský 2002).
Transports Internationaux Routiers
Signo kun la mallongigo TIR estas fiksata ĉe la kamionoj kiuj transportas varojn per la dogana sistemo. La kargospacoj de la veturiloj estas oficiale fermitaj per doganistoj. Tiel dumvoje ne eblas malfermi ilin, sen ke tio poste rimarkeblus en sekva dogana kontrolo. Per la sistemo la administra laboro de doganaj kontroloj dumvoje estas signife malaltigita, ĉar nur doganistoj en la ekvetura kaj alvena ŝtatoj devas kontroli la varojn, sed ne tiuj en la mallongtempe traveturataj ŝtatoj.
Bubo (genro)
Fosilioj
Aliflanke, la supozita fosilia ardeo "Ardea" lignitum (malfrua Plioceno en Germanio) estis ŝajne gufo kaj parenca al tiu genro aŭ pli probable fakte apartenas al tiu ĉi (Olson 1985:167).
Zoltán Vajna
Zoltán Vajna, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajna Zoltán estis hungara inĝeniero pri mekaniko, profesoro, membro (korespondanta en 1993, ordinara en 1998) de Hungara Scienca Akademio.
Transports Internationaux Routiers
La sistemo estas internacie administrata pere de la organizaĵo Internacia Unio de Ŝoseaj Transportoj, france nomata Union Internationale des Transports Routiers respektive angle International Road Transport Union (IRU), kun centra oficejo en Ĝenevo.
Jura bazo de la sistemo estas la Traktato pri Internacia Vara Transporto per Dokumento ("Carnet") TIR de la 14-a de novembro 1975, kiun laŭ la stato fine de la jaro 2010 subtenas 68 membroŝtatoj (vidu la mapon dekstre), inkluzive de ĉiuj membroŝtatoj de la Eŭropa Unio. Praktike tamen nur 56 ŝtatoj praktike aplikas la sistemon kaj havas korespondajn naciajn organizaĵojn, kiuj garantias la laŭsisteman aplikon de la traktato.
Zoltán Vajna
Zoltán Vajna naskiĝis la  1928 en Kluĵo kaj mortis la 27-an de majo 2023.
Biografio
Zoltán Vajna apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis Teknika Universitato de Budapeŝto inter 1948-1952. Li eklaboris en fabriko kiel inĝeniero, sed baldaŭ li revenis al la universitato havanta postenon dum 22 jarojn. Li apogis la revolucion en 1956, tial li ricevis memormedalon en 1991. En 1988 li ricevis la instruan rangon titulara profesoro, samtempe li doktoriĝis antaŭ la akademio. Inter 1990-1994 li estis dekano. Li okupiĝis precipe pri mekaniko de la fluidaĵoj. Li ricevis premiojn inter 1977-1988.
Listo de mondaj heredaĵoj en Eŭropo
La mondaj heredaĵoj en Eŭropo agnoskitaj de Unesko estas listigitaj laŭlande.
''Ĉi tiu listo ne estas kompleta. Helpu kompletigi ĝin!''
En 2013, Unesko agnoskas en Francio 38 lokojn en la listo de monda heredaĵo, el kiuj 34 estas kulturaj, 3 naturaj kaj 1 miksita.
Kultura heredaĵo:
Natura heredaĵo:
Kastelo de Molsdorf
Kastelo MOLSDORF troviĝas en la samnoma urboparto de la turingia ĉefurbo Erfurto. Ĝi situas ĉe la rivero Gera kaj estas ĉirkaŭita de vasta parko.
Fontano sur Holzmarkt (Arnstadt)
La Holzmarkt-fontano (germane: Holzmarktbrunnen) troviĝas en la centro de Arnstadt, Germanio.
Kastelo de Molsdorf
En la 1734-a jaro la diplomatiisto kaj bonvivanto Gustav Adolf von Gotter transformigis la kastelon en plezurkastelon. Hodiaŭ ankoraŭ videblas sennombraj festhaloj riĉe ornamigitaj. Vidindas ankaŭ la kolekto de erotikaĵoj. Verkaro de la grava turingia pentristo Otto Knöpfer estas prezentata per daŭra ekspozicio.
Alikonstruado
Unue la kastelo estis akvokastelo el la 16-a jarcento; pri tio memoras la fortikita norda fasado. Por la alikonstruadon al plezurkastelo la grafo dungis la vajmaran kortegarkitekton Gottfried Heinrich Krohne. Kaj koncerne la internaĵojn li decidis laborigi renomitulon, la kontatan stukiston Johann Baptist Pedrozzi (1710-1778). Por la konservado de jam ekzistinaj ĝardenoj kaj oranĝerioj kaj por la ĝardenkultura plilarĝigo li faris specialan kontrakton kun la ĝardenisto Johann Jacob Hartmann. La internajn partojn faris Antoine Pesne, Johann Kupetzky, Peter Weingart kaj la erfurta pentristo Jakob Samuel Beck.
Postgottera tempo
Sume nur 15 jarojn la kastelo estis sub posedo gottera. Ke necesis poste vendi la tuton eksplikeblas per la diboĉega vivostilo de la grafo. Estante de malbona stato jam tiam, la kastelo malprosperadis tra la generacioj. Uzite kiel hejmo por rifuĝintoj kaj infanoj post la Dua mondmilito ankoraŭ plirapidigis la kadukan aspekton: ankoraŭ je la komenco de la 1950-aj jaroj ekzistis planoj malkonstrui tian juvelaĵon arkitekturan, kies laŭdon estis kantinta iam la poeto Leopold Friedrich Günther von Goeckingk. Kaj ankoraŭ nuntempulojn la kastelo ravigas, ĉefe per sia atrakcia kulisosimila duetaga alo suda en la direkto de la parko.
Fontano sur Holzmarkt (Arnstadt)
Priskribo
Inter la jaroj 1543-45 oni konstruas la pli malsupran Holzmarkt-fontanon ĉe la orienta limo de la Ligno-bazarplaco (= Holzmarkt). Post riparaoj de inter 1550-60 ĝi malkonstruitis kaj novstarigitiis aliloke, t.e. super la strateto Kohlgasse.
Fonto
Informoj sur la urba retpaĝaro
Kastelo de Molsdorf
Efektoj por ĉiuj sensoj
Super ĉiuj aksoj de la fasadoj estas fenestraj pordegoj. Ili simboligas kazaŭ la moton regantan ek de la apero de Gotter: perfekta konkordo de ekstero kaj interno, de homo kaj naturo. Vivu la ĝojo (Vive la joie!): tio legeblas en la belega bankedosalonego kvarfoje, kiu kiel la aliaj ĉambroj atestas gajecon kaj ĝojoplenon.
Kiel normalas por plezurkastelo - surprizoj ne mankas. Ekzemple kaŝita helica ŝtuparo, kiu kondukis de la loĝoĉambro de la grafo rekte al la vinokelo kaj eksteren. Famis la pladoj ekzotikaj kaj ofte troviĝis ene de la vazaro juvelaĵoj, ringoj, kolĉenoj, horloĝoj, je kiuj la gastoj fiŝkaptu.
La plej juna atrakcio de la baroka komplekso (muzeo je la unua etaĝo, kafejo teretaĝe) estas marmora banejo de 1910. Ĝin farigis la tiama posedantino, certa grafino de Gneisenau. Survande je la kontraŭo de la bankuvo estas sofo kun ora-florala lignokadro. Ĉe ĝiaj flankoj estas du oraj kraditaj pordegoj kun secesistilaj elementoj, dume la resto de la ĉambrego estas neoklasika.
Restaŭrado kaj ripozumloka ensemblo
La renovigo de la banejo fariĝis jam post 1998, kiam la 'Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj ekresponsis por ĝi. Baldaŭ poste oni faris ĉe la orienta parto de la kastelo ŝtonskulptaĵparketon. Tie troviĝas la ankoraŭ restintaj ĝardenaj skulptaĵoj barokaj: antaŭ la aliaranĝo tiaj alegoriaj figuroj abundas en la parko (kelkaj estis ĝis la 1970-aj jaroj en la Hirschgarten.
Muro ĉirkaŭ la tuta parko, aleoj invitantaj la promenado, gisferaj pordoj, variaj plantoj, kanaletoj kaj statuoj tie kaj tie garantias ke vizito al la kastelo fariĝos vera travivaĵo.
Líšnice (distrikto Ústí nad Orlicí)
Municipo Líšnice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 3 km oriente de urbo Žamberk, ĉe ŝoseo n-ro 312 el Žamberk al Králíky. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba mencio pri vilaĝo Líšnice estas el la jaro 1514 en landaj dosieroj okaze de garantiigo de parto el la sinjorejo Žampach, en listo de havaĵo, kiun ĝia posedanto Jan Žampach ne garantiigas.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Anna estas pseŭdoromanika, konstruita en la jaroj 1865-1868 laŭ planoj de J. Pötr el Rokytnice v Orlických horách. Ĝi estas ununava oblonga kun turo. La presbiterejo estas volbita.
Ekipaĵo estas pseŭdostila. Sur la ĉefaltaro estas bildo de Sankta Anna, sur flankaj altaroj estas bildoj de Sankta Francisco Xavier kaj de Sankta Dominiko, sur ĥorejo estas bildo de Sankta Agnesa de Bohemio kaj bildo de Sankta Filomena, ĉiuj de J. Umlauf. Kalvaria vojo estas de J. Kodýtek el la dua duono de 19-a jarcento. La predikejon kreis lignoskulptisto memlernanto J. Langer el Dolní Čermná.
Eckwersheim
(germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Aspremont
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Kazuto Kushida
Kazuto Kushida (櫛田 一斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Iwate Grulla Morioka.
Devonport
Devonport [DEvenpo:t] estis havenurbo de Devon, Anglio. Nun ĝi estas distrikto de Plymouth. En 1919 ĝi kuniĝis kun du aliaj urboj (Plymouth kaj East Stonehouse), fine de 1928 ekestante la moderna urbo Plymouth.
Esperantuje
Ĝi estas konata Esperantuje kiel la loko en Anglio kie naskiĝis Ernest Edward Yelland.
Boroșneu Mare
Boroșneu Mare [boroŝneu mare] (hungare: Nagyborosnyó [nadjboroŝnjo], germane: Gross-Weindorf) estas komunumo en Rumanio laŭ la rivereto Zagon orient-sudoriente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Boroșneu Mic, Dobolii de Sus, Leț, Țufalău, Valea Mică.
Alan Parsons
Alan PARSONS estas angla kantisto-kantoverkisto, muzikisto, soninĝeniero kaj muzikproduktisto, naskiĝinta la 20-a de decembro 1948 en Londono, ĉefe konata pro sia partopreno al la grupo The Alan Parsons Project kaj por sia laboro kiel soninĝeniero en famaj rokaj albumoj, kiel Abbey Road  kaj Let It Be de The Beatles, Atom Heart Mother kaj The Dark Side of the Moon de Pink Floyd aŭ freŝe de The raven that refused to sing de Steven Wilson.
Boroșneu Mare
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 544 loĝantojn (hungaroj); en 1992 1 442 (90 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1332, kiam ĝi estis ekleziejo, sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Dalečín
Dalečín estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta proksimume 7,5 km norde Bystřice nad Pernštejnem kaj 13 km oriente-nord-oriente de Nové Město na Moravě en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua, ofte dubigata, mencio pri Dalečín devenas el la jaro 1086 en dokumento de monaĥejo Opatovice, kie ĝi estas indikata kiel Daletice. La unua fidinda skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1349. Tiam ĝi estis donita komune kun Písečné kaj Dětochov (hodiaŭ Vítochov) al Znata z Tasova (li akiris la teritorion de sia edzino Klára). Dalečín tiutempe kreis centro de memstara senjorujo, kiun en la jaro 1358 akiris Jimram z Pernštejna. Pluaj eventoj el la historio de municipo estas konataj dank' al indikoj en Moraviaj landaj tabuloj. En la jaro 1588 Jan z Pernštejna vendis la municipon al Pavel Katharyn z Katharu. Je du jaroj pli poste akiris ĝin lia edzino Krizelda Čejkovna z Olbramovic. En la jaro 1603 komune kun la ĉirkaŭaj municipoj Petr kaj Jan Katharynidoj vendis ĝin al Vilém Dubský z Třebomyslic. Post Batalo sur Blanka Monto lia posedaĵo estis konfiskita kaj nova posedanto fariĝis Štěpán Schmidt z Freihofenu. Inter la jaroj 1624–1633 estis la senjorujo Dalečín alligita fare de grafino Šlik ze Salmu al senjorujo Kunštát. Ĝi apartenis al ĝi ĝis nuligo de patrimonia administrado. Lasta posedanto fariĝis libera sinjoro Honrichs.
Partoj de municipo
Ĝis la jaro 1920 kaj por mallonga tempo ekde la jaro 1955 ĝis ties pereo estis konsisto de Dalečín ankaŭ Chudobín, kiu estis inundigita de akvoj de akva rezervujo Vír I.
Ito Hirobumi
Kun Takasugi Shinsaku li partoprenis al movado por reversi registaron de Tokugawa. La li fariĝis la 1-a Ĉefministro de Japanio. Kaj poste li refariĝis trifoje. Li klopodis pri konstitui la Konstitucion de Granda Japana Imperio.
La li fariĝis la ĝenerala inspektisto de Koreio. La li estis murdata de korea naciisto An Jung-geun ĉe la Harbin stacio, Manĉurio (nuna nord-orienta Ĉinio).
Lia portreto estis uzata por mil ena papermono.(1963 - 1984)
21610 Rosengard
21610 Rosengard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jamie Erin Rosengard, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho High School de Jericho (Nov-Jorkio, Usono).
-469
En la jaro 469 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kastelo de La Hunaudaye
La kastelo de la Hunaudaye estas kastelo de la 13-a jc, situanta sur la franca komunumo Plédéliac, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio. Ĝi estas klasita Monumento Historia ekde februaro 1922.
Arkitekturo
Temas pri fortreso laŭ neregula kvinlatero, kun 5 turoj ligitaj per kontinuaj kurtinoj sen ĉefturo, je vertikala defendo, kun levponta enirejo, ĉirkaŭata per fosaĵoj. Kontraŭ la okcidentaj kurtinoj, ruiniĝinta loĝejo, posedis ĉambron longan je kun monumenta kameno ; en ĝi restas restaĵoj de inverse turniĝanta ŝtuparo. La kapelo okupas la superan etaĝon de la sud-orienta turo. La tegmentoj, detruitaj en la franca Revolucio de 1789, ne estis restarigitaj dum la sinsekvaj restaŭroj de la kastelo.
Historio
En 1220, Olivier Tournemine akiris de la duko de Bretonio la permeson konstrui la unuan fortreson de La Hunaudaye. Olivier Tournemine devenis de nobela familieto je neklaraj originoj. La hipotezoj estas inter anglaj kaj aŭvernjaj originoj. Kun la konstruado de la kastelo, la familio komencis socian altiĝon, kiu kondukis ĝin al la plej altaj ŝtupoj de la povo. Ĝi restis posedanto de la kastelo dum tri jarcentoj.
La celo de la kastelo estis gardi la riveron Arguenon, situantan je du kilometroj de tie kaj markantan la limon inter Pentievro (lando de Lamballe) kaj Puduvro (lando de Dinan) tiam en konflikto. La kastelo estis starigita en marĉa kavo, kiu estis okupita de milita gaŭla-romia kampadejo. La nomo de la kastelo devenas de la nuna proksima vilaĝo Saint-Jean, kiu estas multe pli malnova ol la kastelo kaj kiu nomiĝis « ville de la Hunaudaye ».
Komence, la kastelo ŝajnas ne esti suferinta atakojn. Nur dum la hereda milito de Bretonio (1341-1364) ĝi estis atakita por la unua fojo. Tiu milito estis inter du grandaj bretonaj nobeloj, kiuj disputis pri la duka krono : iuflanke, la armeo de Johano de Montfort, baldaŭ subtenata de la angloj, aliflanke, la familio de Pentievro, alianciĝinta al la familio de Blois, kaj baldaŭ subtenata de la francoj. Tiam, Bretonio estis ankoraŭ sendependa duklando, kaj ĝi estos oficiale alligita al la reĝlando de Francio nur en 1532. La konflikto inter la Montfort kaj la pentievranoj transformiĝis en vera civila milito. La Tournemine aliĝis al la partio de la pentievranoj. La kastelo estis tiam atakita per la armeo de Montfort kaj de la angloj. Ĝi nelonge rezistis al la atako kaj estis detruita. La Tournemine multe tributis al tiu milito, kiu difektegis la tutan Bretonion. La familio perdis ne nur sian feŭdon, sed ankaŭ tri el siaj homoj.
Pierre Tournemine, la plej juna, estas la sola, kiu postvivis sian patron kaj siajn du fratojn. Li komencis la rekonstruon, ekde 1367. La laboroj estis konfiditaj al la arkitekto La Hersadaye kaj estis finitaj nur iom post unu jarcento, en 1474, post la forpaso de Gilles Tournemine. Kompleta arkitektura plano estis farita, ĝi konsideris la militajn ŝanĝojn kaj produktis la nunan formon de la kastelo : al la okcidenta tureto kaj al la sud-orienta turo estis aldonitaj tri novaj turoj (sud-okcidenta, nord-okcidenta, norda) je simila grandeco, kaj novaj kurtinoj. La loĝejoj konsistigis tri alojn ankoraŭ diveneblajj nun. La kastelo estus havinta privatan kapelon kun pastro sed la fontoj kiuj indikas tion ne ŝajnas vere aŭtentaj.
La rekonstruado estis longa, sed la sinsekvaj laboroj okazis kiel antaŭvidite. Tiu rekonstruado eblis en prospera Bretonio de la 15-a kaj 16-a jc. La bieno de La Hunaudaye estis altigita al baronlando en 1487 favore al François Tournemine, kavaliro, senjoro de La Hunaudaye, generalleŭtenanto de la duko. En la duklando, la familio Tournemine pligraviĝis. La familio de tiam apartenis al la kortego de la duko. Politikaj, militaj aŭ diplomatiaj komisioj sin sekvas por la homoj de la familio. Iliaj edzinoj estis nomumitaj sinjorinoj por kompanio de la diversaj dukinoj. La bienoj dependantaj de la kastelo etendiĝis sur pli ol 80 paroĥoj. La kastelo eskapis al la perturboj de la Franca Katolika Ligo (1592-1598), la kontraŭaj partioj estis konsentintaj pri neŭtraleco de la kastelo.
Fine de la 16-a jc, tamen, la familio Tournemine estingiĝis en prospereco sen hereda filo. La diversaj posedantoj de la kastelo sin sekvas laŭ heredado. Tiuj familioj dum tempo daŭrigas la aranĝon de la kastelo, la modifoj estis faritaj precipe pro zorgo pri komforto kaj ornamo. La nova pompa ŝtuparo estas atribuita al Sébastien de Rosmadec. La kastelo estis iom post iom forlasita, tiel la ŝtuparo konstruita de Rosmadec restos la sola vera modifo de la kastelo inter la fino de la 16-a jc kaj la franca Revolucio de 1789. En 1783, la kastelo estis vendita al markizo de Talhouët, estonta urbestro de Rennes.
En la revolucio, la kastelo estis denove detruita en 1793. Tiujare, la vendeanoj trairis la landojn. Irante norden, ili transiris la riveregon Loire kaj direktiĝis al Bretonio. La administrado de la distrikto de Lamballe timis ke la kastelo utilus kiel ilia retretejo kaj decidis la malkonstruon de la kastelo. Fine, grupo de revoluciuloj de Lamballe intervenis pli malpli laŭleĝe kaj fajrigis la kastelon. La meblaro, la arkivoj, la tegmentoj kaj la plankoj el ligno malaperis. La levponto kaj la kurtinoj estis faligitaj. Tiam komenciĝis longa periodo, kiu etendiĝis ĝis la komenco de la 20-a jc, en kiu la kastelo utilis kiel ŝtonmino.
La kastelo estis klasita kiel Monumento Historia en 1922 ; la ĉirkaŭaj terbienoj en 1930. En 1930, la disfalo de la norda kurtino kaj la turo de la glaciejo instigis la ŝtaton aĉeti la monumenton por konduki konservajn laborojn. La unuaj laboroj urĝe okazis ekde 1932, post la disfalo de la turo de la kapelo. La disfalintaj masonaĵoj estis restarigitaj kaj ĉiuj muroj estis traktitaj per cementaj enfluoj. La korto estis senrubigita kaj la norda turo refirmigita. Post la dua mondmilito, la laboroj daŭris per stajado de la milita turo en 1949, poste inter 1955 kaj 1962, la refirmigo de la masonaĵoj de la kvin turoj. Dum la refirmigoj daŭris sen la urĝo de la antaŭaj jardekoj, la ŝtato komencis ekde 1968 la sekurigon de la loko, sekve de akcidenta falo de vizitanto.
Dum tiuj jaroj la fosaĵoj estis malembarasitaj. La turo de la kapelo estis ŝirmita per ferbetona tegmento. De 1977, la kastelo estas administrata, bontenata kaj valorigata de asocio asocio de la kastelo de La Hunaudaye. La posedo de la kastelo iris de la ŝtato (ministerio pri KulturO) al la departementa konsilio de Côtes-d'Armor la. Kelkaj aranĝoj estis tiam faritaj por ebligi la malfermon de la loko al la publiko, kiaj necesejoj kaj tri ĉambroj en la nigra turo. La levponto sen ties meĥanismo estis rekonstruita.
Lastaj informoj
La kastelo estis restaŭrita inter 2005 kaj 2008.
Flavabdomena tragopano
La Flavabdomena tragopano, Flavventra tragopano aŭ Kabota tragopano, (Tragopan caboti) el la ordo de Kokoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj estas birdo propra al sudorienta Ĉinio, kiu loĝas en meza kaj nordokcidenta Fuĝjan, norda Gŭangdong, nordorienta Gŭangŝji, suda Ĝeĝjang kaj nordorienta Hunan.
Kastelo de La Hunaudaye
Verkoj
En sia romano Le Gerfaut des brumes, Juliette Benzoni surscenigis Gilles de Tournemine, fikcia heredinto de la kastelaj posedantoj.
Flavabdomena tragopano
Tiu granda (61 cm) birdo estas dividita en du subspecioj, el kiuj la nomiga raso troviĝas en la provincoj de Fuĝjano, Jianĝio, Zheijiango kaj Guangdongo, kaj T. c. guanĝiensis kiu estas limigita al nordorienta Gŭangŝji kaj suda Hunano.
Aspekto
Ĝi estas iom pli granda ol koko. La maskla birdo havas plumtufon, kies antaŭa duono estas nigra kaj la posta duono ruĝa. La supra korpo sin montras kaŝtanruĝeca, kun haŭtflavaj ovalaj makuloj, la malsupra korpo estas haŭtflava (sablokolora). La nuda vizaĝa haŭtaĵo kaj pendantaj bridoj estas oranĝecaj.
Temas pri specio kun seksa duformismo. La femala birdo havas okran supran korpon punktitan de nigraj kaj brunblankaj lancoformaj makuloj kaj helan haŭtflavan malsupran korpon. La brusto estas punktita de nigraj makuloj kaj la abdomeno kun evidentaj blankaj makulegoj.
Kutimoj
La birdoj loĝas en montoregionoj ĉirkaŭ 700 ĝis 1 600 metrojn super la marnivelo. Ili agas 7-12-ope, en valoj, kie tutjare fluas rivereto, prosperas arbustoj, bambuoj, pteridoj kaj aliaj lignecaj plantoj. Junaj folioj, burĝonoj kaj fruktoj estas iliaj ĉefaj manĝaĵoj. Ili manĝas ankaŭ iom da insektoj.
Ĉar la birdo ne estas homtima, moviĝas malrapide; oni nomas ĝin populare surloke stulta koko. Oni mezuris la cerbon de la Flavabdomena tragopano kaj oni trovis, ke la proporcio de ĝiaj cerba kaj korpa pezoj estas malpli granda ol tiu de la Blanka fazano (Lophura) aŭ Ora fazano. Tio estas interesa temo.
En aprilo kaj majo la birdoj konstruas neston sur arbo aŭ sur tero. Ĉiufoje la birdino demetas 7-12 ovojn, kiuj estas terkoloraj kaj punktitaj de brunaj makuletoj. La ovo kun pezo de 41-52 gramoj estas same granda kiel kokovo. La femala birdo plenumas kovadon, kiu daŭras 27-29 tagojn. En tiu tempo la femala birdo tute ne volontas forlasi sian neston, escepte se aperas danĝero al ĝi. Tragopanidoj povas flugi tuj post eloviĝo. La idoj kreskas malrapide kaj nur post du jaroj la femalaj kaj masklaj birdoj povas diferenciĝi inter si per malsamkoloraj plumoj kiel iliaj gepatroj.
Christian Frederik Heerfordt
Christian Frederick Heerfordt ( – 1953) estis dana okulkuracisto kaj klinikposedanto, kiu priskribis en 1909 febran inflamon de la konektiva histo kun nervo.
Li ankaŭ interesiĝis pri politiko. Lia libro Et nyt Europa (La nova Eŭropo) aperis en 1924, en Kopenhago, en kiu li insistis je komuna Eŭropo, kun Britio. Li proponis iniciaton por konvinki la neŭtralajn nordajn landojn pri avantaĝoj de la unuiĝo.
Lin apogis oficiale nur Danio, dum liaj klopodoj finiĝis en 1935, post kiam la nazioj enpotenciĝis, fortiĝis.
Preĝejo Johano Nepomuka (Mosonmagyaróvár)
La paroĥa preĝejo sankta Johano Nepomuka estas sakrala historia monumento en urbo Mosonmagyaróvár (Hungario), ĝis la unuiĝo en vilaĝo Moson.
Historio
Moson havis kirkon jam dum la mezepoko. Pli nova, impona kirko estis konstruita en 1757. Plena renoviga laboro okazis en fino de la 19-a jarcento laŭ novbaroko. La orgeno estis kreita en 2008.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la urboparto Moson. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas, ene 3 sonoriloj loĝas. La ornama enirejo troviĝas meze, apude estas po unu fenestroj. Super la enireja pordo granda fenestro estas videbla, apude po unu niĉoj, ene statuoj estas. La navo finiĝas en plurlatera absido, al kiu sakristio aliĝas. En flanko de la navo estas aliaj enirejoj. Sub la sanktejo kriptoj etendiĝas. La internaj instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento, la ĉefaltaro renoviĝis en 1880. La plafono estas kovrita per freskoj.
Ĉambrotono
La ĉambrotono estas la komuna tono, sur kiu oni agordas la instrumentojn de muzikensemblo.
„Ĉambro-“ rilatas al princaj privataj ĉambroj, en kiuj oni antaŭe muzikis. Tial ekzistas laŭ historia konsidero kontrasto inter „ĉambro“- kaj „ĥortono“ resp. „orgentono“, kiu ĉilasta estis ĝis plentono pli alta. Ĉi tiu distingo perdiĝis post 1800.
Evoluo
Ne jam ĉiam kaj ĉie ekzistis unueca ĉambrotono. En Germanio ĝi situis dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj ofte je ĉ. 415 Hercoj (Hz), en Italio dum la 17-a jarcento je 466 Hz kaj en Francio dum la 18-a jarcento ankaŭ je 392 Hz.
Pro la muzika vivo pli kaj pli interregia kaj internacia kreskis la bezono je samalta agordotono. Tial en 1788 en Parizo ekestis la t.n. Pariza agordo, fiksata je 409 Hz. Ĉar la ĉambrotono dumpase de la 19-a jarcento pli kaj pli altiĝis, en 1858 la Franca Akademio novefiksis ĝin je 437,5 Hz. Pluan plialtiĝon provis haltigi en 1885 internacia agordotona konferenco en Vieno, kiu normigis la agordotonon je 435 Hz. La ĝis nun lastan agordotonan konferencon okazigis en 1939 la International Federation of the National Standardizing Associations en Londono. Ĝi tiam difinis la ĉambrotonan frekvencon je 440 Hz je 20 °C por la tono a (normo ISO 16). Ĉi tiun normon aprobis la delegitoj de la Konsilio de Eŭropa Unio por la  Eŭropa Unio la 30-an de junio 1971.
Praktiko
La klasika metodo por aŭdigi la ĉambrotonon estas la diapazono; alternative ekzistas ankaŭ agordofajfiloj. Nuntempe elektronikaj agordiloj estas pli kaj pli disvastigitaj. En kelkaj telefonretoj ankaŭ antaŭkonekta tono situas serve al muzikistoj je 440 Hz; en la reto de la germana Deutsche Telekom tamen ĉi tiu tono situas kvarontonon pli malalta. En Aŭstrio la Federacia Oficejo por Normigo kaj Mezurado ofertas la ĉambrotonon sub servonumero (+43 1 1507), kio estas tutmonde unika.
Ne nur en germanaj orkestroj nuntempe instaliĝis – sendepende de la ankoraŭ valida normo de 440 Hz – la frekvenco 443 Hz kiel ĉambrotono, precipe ĉar kordinstrumentoj sonas pli laŭte kaj pli sonore ĉe pli alta frekvenco. Tiun ĉi aŭdigas komence de provludo aŭ koncerto la hobojo, ĝin transprenas la koncertestro (tiu estas la gvida instrumentisto en la grupo de la unuaj violonoj). Tiu agordas sian violonon laŭ ĉi tiu tono kaj transdonas ĝin al la orkestro. En aliaj landoj ankaŭ kutimas agordotonaltoj de 440 Hz ĝis 446 Hz, ekz. en Italio dominas agordotono de 442 Hz. Por la koncertado sur (laŭ)historiaj instrumentoj oni uzas ofte ĉambrotonon de 415 Hz (t.e. kompare kun 440 Hz ĉ. duontonon pli malalta) por baroka, 430 Hz por klasika kaj 438 Hz por romantikisma instrumentaro.
Rimarkoj
Ĉi supre nomitaj diferencaj ĉambrotono-frekvencoj evidentigas, ke ne ekzistas unusenca dedukto de absoluta ĉammbrotono. Jam en la 1950-aj jaroj ekestis duboj pri la fiksigo de 440 Hz laŭ la internacia agordotona konferenco. Kelkaj muzikistoj ne povis postplenumi la decidon kaj havis la impreson de arbitra decido. Tamen ĉiu solisto kaj ĉiu ensemblo mem decidas la agordotonon de sia muzikado. Homoj kun absoluta sonsento alkutimiĝintas al diferencaj ĉambrotonoj depende de sia regiona kaj socia deveno kaj siaj aŭskultadkutimoj.
Eksteraj ligiloj
Камертон
Stubben
Stubben havas diversajn signifojn:
Stacio Cosmosquare
Stacio Cosmosquare (japane: コスモスクエア駅 [Kosumokusuea-eki], angle: Cosmosquare Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suminoe, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Osaka Urba Transportoficejo: Linio Nankō Port Town kaj 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Chūō.
Blazono de Butano
La blazono de Butano (རྒྱལ་ཡོངས་ལས་རྟགས་) estas la oficiala nacia emblemo de Butano.
La nacia emblemo, enhavita en cirklo, estas kunmetita de duobla diamanto - tondrokojno (dorje) metita super lotuso, venkita perjuvelo kaj enkadrigita per du drakoj. La tondrokojno reprezentas la harmonion inter laika kaj religiema potenco. La lotuso simbolaspurecon; la juvelo esprimas suverenan potencon; kaj la du drakoj, masklaj kaj inaj, signifas la nomon de la lando kiun ili proklamas kun sia bonega voĉo, la tondro." Ĝi ankaŭ estas konata pro siaj simbolaj koloroj de la emblemo kun la oro, kerkedulo, ruĝa. ktp.
Blazono de Palaŭo
La blazono de Palaŭo enkondukiĝis en 1955. Ĝi samtempe estas la sigelo de la Palaŭa Nacia Kongreso.
Priskribo
La blua-blanka sigelo montras tradician kunvenejon, en kiu kolektiĝas la tribaj reprezentantoj kaj kie okazas la komunaj festoj. La 18 stonoj sub la kunveneja domo reprezentas la 18 respublikojn, kiuj kune konsistigas Palaŭon.
Sur la ringo, kiu ĉirkaŭas la blazonon, videblas la nomo de la respubliko Palaŭo - en la supra duono en la palaŭa lingvo kaj en la suba duono en la angla:
Kantono Sullivan (Pensilvanio)
La kantono Sullivan - angle Sullivan County - estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Gareth Jones
Gareth Richard Vaughan Jones (naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1905 en Barry, mortis la 12-an de aŭgusto 1935 en Manĝukuo) – kimra ĵurnalisto, kiu informis pri Granda Malsatego en Ukrainio kaj raportis pri eventoj en Germanio dum aliro al regopovo de Adolf Hitler. Li estis unu el malmultaj fremdlandanoj, kiuj estis senperaj atestantoj de la soveta genocido, kiam pro malsatego mortis laŭ diversaj pritaksoj de 3 ĝis 6 milionoj da viktimoj. Li disputis kun influa ĵurnalisto Walter Duranty, korespondanto de New York Times en Moskvo en la jaroj 1922-1936 kaj laŭreato de Pulitzer-premio en 1932 pro serio da raportoj pri Sovetunio, glorantaj progreson de komunismo.
Jones proprakoste venis al Moskvo, kie neglektante malpermeson de vojaĝo eniris la 7-an de marto 1933 al trajno ĝis Ĥarkovo, poste elvagoniĝis en hazarda stacidomo kaj kun dorsosako plena de nutraĵo migris tra ukrainaj vilaĝoj, kie kunfrontis "malsaton en giganta skalo". Ĉie, kien li alvenis aŭdis la samajn sciigojn: "Ĉiuj ŝvelis de malsato" kaj "Ni atendas la morton". Li dormis sur nuda tero apud mortantaj infanoj kaj raportis pri siaj observoj. Duranty faris ĉion, kio estis en lia povo, por subfosi raportojn de la kimra ĵurnalisto, liajn raportojn nomis "panika klaĉo", nomante ĉiutagan malsategon "oftaj ekmalsaniĝoj kaŭzitaj de nesufiĉa nutrado". Hodiaŭ la raportoj de Duranty estas konsiderataj senkompetente senkritikaj kontraŭ la soveta reĝimo kaj estantaj elemento de stalinisma propagando.
Ĝis junio1933 Jones trifoje vizitis Sovetunion kaj verkis multe da artikoloj en britaj kaja usonaj revuoj. Aŭguste 1933 en Gdańsk renkontiĝis kun germana konsulo en Ĥarkovo, kiu esprimis estimon por lia raportista agado kaj konfirmis, ke la situacio estas multe pli malbona ol tion Jones priskribis, ĉar en Ukrainio mortas milionoj da homoj.
Soveta komisaro pri eksteraj aferoj Maksim Litvinov (kiun pli frue en Moskvo Jones intervjuis) akuzis lin pro spionado kaj en persona letero al ĉefministro de Britio Lloyd George informis pri ĝisviva malpermeso de eniro al Jones sur la teritorion de Sovetunio.
Krom Jones unusola esenca prezentita en la angla lingvo informo estis anonima raporto en Manchester Guardian de Malcolm Muggeridge, en kiu tiu ĉi esprimis opinion, ke la malsatego en Ukrainio estis "unu el la plej teruraj krimoj en la historio, tiom kruelega, ke la homoj estonte apenaŭ kredos, ke tio okazis".
Gareth Jones ankaŭ vizitis Germanion dum transpreno de regopovo fare de Adolf Hitler. La 25-an de februaro 1933 li flugis kun Hitler de Berlino ĝis Frankfurto kiel la unua ĵurnalisto en aviadilo de la nova kanceliero de Germanio. Tiam li skribis, ke "Se la maŝino frakasiĝos la tuta historio de Eŭropo trapasos laŭ alia vojo". Li tralegis Mein Kampf kaj estis konscia pri planoj de germana dominado, koloniigo de Orienta Eŭropo kaj ekstermado de judoj. Estante atestanto de germana reago al la gvidanto en Berlino kaj dum manifestacio en Frankfurto li sentis povon de "pura, primitiva kulto".
En 1935 Jones iris al Manĝukuo por rigardi sovetajn-japanajn rilatojn sur tiu ĉi kontroversia teritorio. Li trafe konsideris la areon spektejo de la monda konflikto inter "faŝismo" kaj "kontraŭfaŝismo". En neklaraj cirkonstancoj estis forkondukita de banditoj kaj murdita. Ekzistas spuroj, ke mortigon de la ĵurnalisto ĉeestis soveta NKVD.
11797 Warell
11797 Warell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
43931 Yoshimi
43931 Yoshimi estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Metsäpirtti
Metsäpirtti estas eksa komunumo de Finnlando en Karelio en Karelia istmo sur sudokcidenta strando de Ladogo kaj eksa limo de Finnlando en areo, kiun Finnlando perdis al Sovetunio en Vintra milito (1939–1940) kaj denove en Daŭriga milito (1941–1944). En 1933 Metsäpirtti havis 5,031 loĝantojn kaj ĝia terareo estis. La plejaj vivrimedoj estis agrikulturo, brutara vivmedo kaj fiŝkaptismo. Kampoj en la komunumo estis 4489 hektaroj. La rivero Vuoksi fluas en Ladogon en eksa areo de komunumo Metsäpirtti. En Metsäpirtti estas ankaŭ monteto Paukunmäki. La areo estis plejparte sablotero. En Metsäpirtti estis apoteko alimaniere ol plej de aliaj malgrandaj komunumoj en la tempo. La loĝantaro de Metsäpirtti estis movita post daŭriga milito plejparte al komunumoj Hinnerjoki, Kalanti, Karjala, Kodisjoki, Laitila, Lokalahti, Mynämäki, Pyhämaa, Pyhäranta, Uudenkaupungin mlk, Uusikaupunki, Vehmaa kaj Yläne.
Ettersburg
Ettersburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordkreis Weimar, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Berlstedt.
Hollands Kroon
Hollands Kroon estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Fine de en la municipo vivis.
Laoso en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj unuafoje en 1980 kaj poste kontinue ekde la jaro 1988 ĝis  inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiuj de 1980 kaj 1980. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis laosaj partoprenantoj.
Shota Kikuchi
Shota Kikuchi (菊池 将太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Iwate Grulla Morioka.
Laoso en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Laosa Olimpika Komitato (laose ຄະນະກໍາມະ ໂອລິມປິກແຫ່ງຊາດ ຂອງສປປລາວ, latinliterigite ĥanakoama oolimpikaehngsad ĥongspplav).
Faco
Faco estas ebena parto de la surfaco de iu objekto, ekzemple la faco de martelo.
En la geometrio, la faco (aŭ edro) de solido estas ebena surfaco ĝin limanta. Kiam ĉiuj surfacoj limantaj la solidon estas ebenaj, la solido nomiĝas pluredro. En Esperanto, la sufikso "edro" foje iĝas memstara vorto kun la signifo de faco.
Laŭ Francisko Azorín faco estas Antaŭaĵo de io. Kaj li indikas etimologion el la latina facies (faco, vizaĝo). Kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj faceto, por malgranda faco, ofte glata kiel rezultanta pro tranĉado de solido per ebeno; faceti, por fari facetojn sur io; surfaco, por limo, kiu apartigas korpon de la spaco ekster, lokaro de sinsekvaj pozicioj de linio (naskanto), gvidita de aliaj linioj (direktantoj); facebena, facrevolua, facmalebena, facduaorda aŭ kvadrikoj.
Hollands Kroon
La municipo estis kreita la 1-an de januaro 2012 kiel kunigo de kvar municipoj: Anna Paulowna, Niedorp, Wieringen kaj Wieringermeer.
Ĝi inkludas vilaĝon Hippolytushoef.
Laarbeek
Laarbeek estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Eckartswiller
(jen france, origine germane kaj alemane Eckartsweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(14706) 2000 CQ2
(14706) 2000 CQ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Malesherbes
Malesherbes [malzɛʁb] estas malaperinta franca komunumo situanta en departemento Loiret en regiono Centro-Valo de Luaro. Depost la ĝi formas parton de nova komunumo Le Malesherbois.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Malesherbois.
Medicare
Medicare estas publika asekuro pri malsano en Usono, por la pli aĝaj (ekde 65 jaroj) aŭ handikapulaj ŝtatanoj (ekde 1972). Medicare estis enkondukita en 1965.
La reformado de la projekto estas ĉiam diskuta temo inter la demokrata kaj konservativa partioj de Usono.
Medicaid
Medicaid estas sanasekura programo por tiuj, kiuj aĝas sub 65 kaj havas modestajn enspezojn aŭ estas super 65, sed jam eluzis eblecojn de Medicare.
La programon apogas la federacia registaro kaj la unuopaj federaciaj ŝtatoj kune, sed la federaciaj ŝtatoj mem limigas tion, kiuj rajtas uzi la programon. Oni proponas la programon al tiuj, kiuj havas posedon kaj enspezon sub iu limo.
Simile al Medicare, la uzo de Medicaid rapide kreskis kaj ŝarĝis la buĝeton, tiel la federacia ergistaro enkondukis en 1972 la unuajn limigajn traktojn.
Esperanta regno
La ideo venis de Gustave Roy, instruisto pri germana kaj hispana lingvoj ĉe la kolegio en Saint-Girons (subprefekta urbeto de departemento Ariège, suda Francio), verŝajne en 1906, kiu verkis du broŝurojn pri la temo, unu en la franca kaj unu en Esperanto.
La "ŝtateto" Amikejo estis fondata en aŭgusto 1908 (la 13-an ?), en ĉeesto de almenaŭ Moresnetaj, belgaj, germanaj, nederlandaj, anglaj kaj francaj samideanoj. Ŝajnas ke almenaŭ 135 moresnetanoj eklernis Esperanton: la plej granda proporcio de la loĝantoj de lando en la tuta mondo (ĉar estis nur ĉirkaŭ 4.000 neŭtralmoresnetanoj).