cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
And the Band Played On
La libro estas vasta laboro de enketema ĵurnalismo, verkita en formo de ampleksa tempolimo; la okazaĵoj kiuj formis la epidemion estas prezentitaj kiel sinsekvaj resumoj pri fakta materio. Shilts priskribas la efikon kaj la politikon implikitan en batalado kontraŭ la malsano ĉe apartaj individuoj en la gejaj, medicinaj kaj politikaj komunumoj. Shilts komencas sian diskuton en 1977 kun la unua konfirmita kazo de aidoso, tiu de Grethe Rask, dana kuracisto laboranta en Afriko. Li finas kun la anonco de aktoro Rock Hudson en 1985, ke li mortas pro aidoso, kiam internacia atento pri la malsano eksplodis.
Zubogy
Zubogy [zubodj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok.
Situo
Zubogy situas en Nacia parko pri Aggtelek en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Rudabánya troviĝas 7, Miskolc 41 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1182. Dum la turka erao la loĝantaro malpliiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
Ĝemelkomunumo
Krásnohorská Dlhá Lúka, Slovakio
Lutzhorn
Lutzhorn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Rantzau, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Barmstedt, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Mimoň
Mimoň (Niemes) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi apartenas al la distrikto Česká Lípa kaj al la regiono Liberec. La urbo situas en la norda parto de Bohemio, 75 kilometrojn norde de la ĉefurbo Prago kaj 15 kilometrojn oriente de la distrikta centro Česká Lípa. En la urba municipo havis.
Aŭstraliaj Verduloj
La Aŭstraliaj Verduloj estas la ĉefa ekologia politika partio en Aŭstralio. Ĝi estas la dua plej granda maldekstrema partio en Aŭstralio. Ĝin gvidas Richard Di Natale ekde 2015. Bob Brown estis la gvidanto dum 2005-2012 kaj Christine Milne gvidis ilin dum 2012-2015.
La partio formiĝis en 1992 kaj estas hodiaŭ konfederacio de ok subŝtataj kaj teritoriaj partioj. Aldone al ekologiismo la partio celas per kvar fundajn valorojn: ekologia daŭripovo, socia justeco, bazdemokratio kaj paco kaj neperforto.
Juda komunumo de Usono
La Juda komunumo de Usono estas ĝenerale konsiderata la plej granda en la mondo. Estas malfacile fari statistikojn pri la nombro da judoj en kiu ajn lando, ĉar estas malfacile difini precize kiu estas Judo, sed tamen laŭ la plej multo da statistikoj estas almenaŭ 5–6 milionoj da judoj en Usono. Tio signifas, ke ili estas ĉirkaŭ 2 % de la Usona loĝantaro, kaj ke estas pli da judoj en Usono ol en Israelo aŭ iu ajn alia lando en la mondo.
Réaumur - Sébastopol (pariza metrostacio)
Réaumur - Sébastopol [ʁeomyʁ sebastɔpɔl] estas stacio sur linioj 3 kaj 4 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 2-a kaj 3-a arondismentoj de Parizo.
Juda komunumo de Usono
La Judoj ne estas egale disdonitaj en la tuta lando, sed emas koncentriĝi en apartaj regionoj, ĉefe en la nord-oriento, en Florido kaj en Kalifornio, kaj ĉefe en grandaj urboj. Nov-Jorko certe estas la plej "juda" urbo en Usono, ĉar ĝi enhavas pli aŭ malpli du milionojn da judoj. Tio igas ĝin la loko kun la dua plej granda koncentriĝo da judoj en la mondo, post Tel Aviv. Aliaj urboj kun multe da judoj estas Miami kaj Los Angeles.
Aŭstraliaj Verduloj
Partiaj gravecoj spuras el diversaj devenoj – precipe la frua ekologia movado en Aŭstralio kaj la formado de la Unuiĝinta Tasmanio-Grupo, unu el la unuaj verdaj partioj en la mondo, sed ankaŭ el la nuklea senarmiĝo movado en Okcident-Aŭstralio kaj sekcioj de la industria maldekstro en Nov-Sud-Kimrio. Estas kunlaboro inter ekologiistaj aroj dum la 1980aj jaroj kun diversaj gravaj protestoj. Kernaj homoj okupitaj en ĉi tiuj kampanjoj inkluzivis eksajn gvidantojn de la partio Bob Brown kaj Christine Milne kiuj poste celis kaj gajnis seĝoj en la Tasmania Parlamento kaj formis la Tasmaniajn Verdojn.
Juda komunumo de Usono
Ene de la Usona juda komunumo estas kaj laikuloj kaj religiuloj, kaj ĉiuj malsamaj branĉoj de la juda religio estas reprezentitaj. En Usono la Reformismaj kaj Konservemaj korentoj de Judismo estas pli popularaj ol la Ortodoksa korento, male ol en aliaj landoj. La plej multo da Usonaj judoj estas Aŝkenazoj, sed ankaŭ estas multaj sefardoj kaj judoj de orientaj landoj.
Réaumur - Sébastopol (pariza metrostacio)
Stacio
Ĝi estis malfermita sub la nomo Rue Saint-Denis la, kun la ekservo de la unua parto de linio 3 inter stacioj kaj.
Juda komunumo de Usono
Historio
La unuaj judoj alvenis en Usono en 1654, sed la unua granda ondo da juda enmigrado estis en la mezo de la deknaŭa jarcento, kaj procedis el germanio. Inter 1880 kaj 1924, migris al Usono ĉirkaŭ du milionoj da judoj, kiuj venis ĉefe el Rusio kaj Orient-Eŭropo, kaj eskapis de persekutoj kaj malriĉeco. Ili ofte fariĝis laboristoj en fabrikoj aŭ simile. En 1924, la Usona registaro enkondukis leĝon kiu igis enmigrado de Orient-Eŭropo pli malfacila. Dum la tridekaj kaj kvardekaj jaroj, multaj judoj eskapis al Usono por fuĝi de la Nazioj. Tamen, kelkaj estis refuzitaj eniron pro la leĝoj kontraŭ enmigrado.
Aŭstraliaj Verduloj
Federe, la Verdoj havas dek senatanojn kaj unu deputiton en la malalta ĉambro, 23 elektitajn reprezentantojn en subŝtataj kaj teritoriaj parlamentoj, pli ol 100 lokaj konsilistoj kaj proksima al 10 000 partianoj (en 2011).
La partio subtenis federe la Laboristan ministraron de Julia Gillard. Hodiaŭ, ĝi subtenas Laboristan ministraron en la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio. En Tasmanio, ĝi subtenis multajn ministrarojn, kaj laboristajn-maldekstremajn kaj liberalajn-dekstremajn.
Juda komunumo de Usono
Historio
Post la dua mond-milito, estis konstanta juda enmigrado, kaj post la fino de la malvarma milito, estis multe da juda enmigrado de la exa Soveta Unio.
Réaumur - Sébastopol (pariza metrostacio)
Stacio
Ĝi alprenis sian nunan nomon la.
Juda komunumo de Usono
La Juda kontribuo al Usona historio
Judoj donis grandegan kontribuon al la kultura, politika, ekonomia kaj socia vivo de Usono. Estas nuntempe neproporcie granda numero da judoj kiuj estas famaj kaj sukcesaj en ĉiuj ĉi tiuj kampoj. Sufiĉas memorigi pri la nomojn de Henry Kissinger, Noam Chomsky, Woody Allen, Steven Spielberg aŭ Bob Dylan, inter multaegaj aliaj. Interalie, 37% da Usonaj nobel-gainantoj estis Judoj. Laŭ multaj statistikoj, la plej multo da Usonaj judoj emas voĉdoni por la Demokrata Partio. Estas forta tradicia de maldekstra politika agado inter la Judoj, kaj dum la frua dudeka jarcento la judaj enmigrintoj de Orient-Eŭropo ofte kunportis radikalaj aŭ komunismaj ideoj al Usono.
Réaumur - Sébastopol (pariza metrostacio)
Stacio
La, la stacio sur linio 4 estis malfermita.
Juda komunumo de Usono
Antisemitismo en Usono
En Usono ĝenerale ĉiam estis malpli da kontraŭ-juda persekutoj ol en Eŭropo, kaj la lando estis relative libera de antisemitismo, almenaŭ kompare kun aliaj lokoj. Tamen, en la pasinteco, ofte ekzistis formoj da diskriminacio kontraŭ judoj. Eksemple, en kelkaj Usonaj ŝtatoj la judoj ne raitis voĉdoni ĝis la fino de la deknaŭa jarcento, kaj multaj privataj kluboj aŭ universitatoj diskriminaciis kontraŭ judoj ĝis la mezo de la dudeka jarcento. La granda sukceson kiun multaj judoj atingis en Usono, kaj la fakto ke la plej multo da ili fariĝis solide mez-klasaj, kreis envio kaj malamo kontraŭ ili, ĉefe inter aliaj etnaj minoritatoj. Estis aparte multe da problemoj inter la juda kaj la nigra komunumo dum la lastaj jardekoj.
Réaumur - Sébastopol (pariza metrostacio)
Stacio
Ĝia nomo referencas al Strato Réaumur kaj al Bulvardo de Sébastopol, kiuj kruciĝas super la stacio.
Sebastopolo estas urbo en la sud-okcidento de duon-insulo Krimeo, kiu estis loko de batalo de Krimea milito en 1855, kiam ĝi estis konkerita de Francoj kaj Britoj post unu jaro da sieĝado (1854-1855).
4898 Nishiizumi
4898 Nishiizumi estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio. Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kunihiko Nishiizumi, nuklean kemiiston en la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. Li estas fama pro siaj studoj pri la izotopoj kreitaj de la kosmaj radiadoj en la meteorŝtonoj, ĉefe tiuj trovitaj sur la Luno.
Astura lingvo
La astura lingvo havas gramatikon, ortografiajn regulojn, asturlingvan vortaron nome Diccionariu de la Llingua Asturiana. Ĝi estas zorgata de la Akademio de la Astura Lingvo, kiu laboras pri komuna lingvo. kaj eĉ se ĝi ne havas oficialan karakteron en la Aŭtonoma Statuto (la lingvo nur estas konsiderata protektinda kaj ne ekzistas televidkanalo tute en la astura lingvo, malkiel okazas en Galegio, Eŭskio aŭ Katalunio), unu aparta leĝo regulas la uzon de la lingvo en Asturio.
Tamen, nuntempe la lingvo suferas multe pro malprestiĝo kaj politika depremo. Kvankam ĝin parolas entute proksimume 450 000 homoj, laŭ nombrado de 1991 fare de la hispana registaro (400 000 ĝis 600 000 laŭ 2017-aj informoj), nur en Miranda de Douro ĝi estas nun oficiale agnoskata lingvo. Aliloke oni eĉ ne agnoskas ke ĝi estas vera lingvo, sed insistas, ke ĝi estas nur dialekto de la hispana lingvo.
Alia nomo por la lingvo estas bable, kiun memkonsciaj parolantoj de la astura malŝategas. Ĝi estas parenca al "babili". La uzo de tiu termino montras, ke eĉ la kritikuloj sentas la fortan malsamecon inter la astura kaj la hispana, kaj tiel montras falsa ilian pretendon ke ĝi estas nura dialekto de la hispana.
Ekzempla frazo: Munches Gracies = Koran dankon; Güei voi dir al monte = Hodiaŭ mi iros al la monto
La unua fikcia filmo realigita en la lingvo estis A fiya del xastre en 2011. La unua animacia filmo dublita en la asturan lingvon aperis en 2010, t.e. Los viaxes de Gulliver (Gulliver's Travels, de 1939).
Claude Chabrol
Claude CHABROL (naskiĝis la 24-an de junio 1930 en Parizo, mortis 80-jara en Parizo la 12-an de septembro 2010) estis franca reĝisoro, ankaŭ produktoro, aktoro, scenaristo kaj dialogisto.
Biografio
Post juneco en Sardent, en departemento Creuse, kien liaj gepatroj, apotekistoj, sendis lin dum dua mondmilito, kaj juraj studoj kie li renkontis Jean-Marie Le Pen, Claude Chabrol partoprenis kiel kina kritikisto, lanĉon de Franca Nova Ondo, kune kun François Truffaut kaj Jacques Rivette, liaj kunlaborantoj en Cahiers du Cinéma. En la revuo kun flava kovrilo, fondita de André Bazin kaj Jacques Doniol-Valcroze, li partoprenis la defendon de aŭtora politiko kaj publikigis en 1957 kun Éric Rohmer libron pri Alfred Hitchcock, tiu kiu sukcesis trudi sian stilon al la holivuda sistemo.
Li intertempe edziĝis kun Agnès, riĉa heredantino, kiu ebligis al li financi la kreadon de sia produkta firmao. Tiu ĉi debutis per kurtfilmo de Rivette, Le Coup du berger, kun Jean-Claude Brialy. En 1959 li filmis en Creuse sian unuan filmon, Le Beau Serge, kiu fariĝis inaŭgura manifesto de Franca Nova Ondo.
Li eksedziĝis kvin jarojn poste por edziĝi kun komediistino Stéphane Audran, kun kiu li startis fruktoplenan kunlaboradon, ĝis ilia apartiĝo en 1980. Dum tiu periodo, li fariĝis specialisto de kruela analizo de la franca burĝaro, kies ŝajna konformismo kaŝis abundon da malvirtoj kaj malamoj. Koncerne komedion aŭ policajn filmojn, ofte asociita al scenaristo Paul Gégauff, li ne ĉesis spuri hipokritecon, perfidon kaj stultecon, kun rara kaj ĝojiga ĝuo, kiun aktive partoprenis liaj preferataj aktoroj: Stéphane Audran, Michel Bouquet, Jean Yanne. Li tiel pentris senkompatan portreton de Francio en la 70-aj jaroj, aspran kaj korodan, kie elstaris La Femme infidèle, Juste avant la nuit aŭ Les Biches.
Fine de la jardeko, li faris ŝanĝon, elektante pli eklektikajn subjektojn en kiu lia inspiro foje malakriĝis. Tamen lia renkonto en 1978 kun juna Isabelle Huppert, kiun li kontribuis riveli, estis decida. Violette Nozière, la patricida venenigintino, kiu skandalis dum la 30-aj jaroj, aldonis kroman dimension al galerio de monstroj ĝis tiam filmitaj de Chabrol (li jam estis adaptinta alian sangan aferon en Landru kun Charles Denner). Samtempe, li formis kun la aktorino terure efikan duopon, kiu aliros tiel la bordojn de polica komedio (Rien ne va plus) kiel tiujn de literatura adapto (Madame Bovary) aŭ de politika filmo (L'Ivresse du pouvoir), kulminante per la senbrida La cérémonie kun Jacqueline Bisset, adaptita de romano de Ruth Rendell, "Analphabète".
En 2005, la tuto de lia kina verko estis honorita per Premio René Clair de Franca Akademio.
Tufaŭko
La Tufaŭko estas nigreca eta marbirdo de la familio de Aŭkedoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Claude Chabrol
Biografio
Lia tria edzino estis Aurore Paquiss, aktorino kaj reĝisora asistantino.
Tufaŭko
Kutimaro
La Tufaŭko ne estas karnovoroj. Ilia manĝaĵo konsistas ĉefe el krilo, sed oni scias, ke ili manĝas ankaŭ kopepodojn, pteropodojn (kiel Limacina), amfipodojn kaj larvajn fiŝojn. Ili plonĝas ekde la akvosurfaco kaj helpas sin per retaj piedoj tre lerte, sed pro tio ili estas mallertaj surtere. Ili kutime vivas enmare kaj venas teren nur por reproduktado.
Ĉefaj predantoj estas Arĝentmevo kaj aliaj mevoj, la Arkta vulpo kaj la Korako, sed ili estis trovitaj ankaŭ en stomako de fiŝo halibuto aŭ hipogloso, kaptita en insulo St. Lawrence.
3201 Sijthoff
3201 Sijthoff estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 1960 per la kunlabora esploro de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan gazetestron Albert Georg Sijthoff (1853–1927), kies gazeto "De Haagsche Courant " popularigis astronomion, kaj kies familio monhelpis la planetarion de Hago.
Fikuso
Fikuso estas genro Ficus kun proksimume 800 specioj da arboj kaj arbustoj el la familio morusacoj, konata kiel figarboj, kiuj kreskas aparte en tropika klimato, iuj specioj ankaŭ en la varma modera klimata zono. La plej konata specio estas la komuna figujo: Tiu specio, kiu latine nomiĝas Ficus carica, produktas konsumatajn fruktojn, kiujn oni nomas figoj: ankaŭ la fruktoj de aliaj specoj estas principe manĝeblaj, sed tamen apenaŭ konsumiĝas. La plej multaj specioj estas ĉiamverdaj.
Figoj
Figoj estas bona nutra fonto de flavonoidoj kaj polifenoloj, kaj havas pli grandan kvanton de fibroj ol iu ajn alia frukto, ĉu freŝa aŭ sekigita, kaj havas grandan kvanton da kalcio.
Cent gramoj da freŝaj figoj (310 kJ) enhavas 0,8 gramojn da proteinoj, 0,3 gramojn da grasoj, 19 gramojn da karbonhidratoj, el tio 16 gramojn da sukero, kaj krome 3 gramojn da fibroj. Kompare, cent gramoj da sekigitaj figoj (1041 kJ) enhavas 3 gramojn da proteinoj, 1 gramon da grasoj, 64 gramojn da karbonhidratoj, el tio 48 gramojn da sukero (25 g da glukozo kaj 23 g da fruktozo), kaj krome 10 gramojn da fibroj.
Subgenroj
La genro fikuso (Ficus) estas dividita en ses subgenroj:
Specioj (elekto)
Ekzistas ĉirkaŭ 750 ĝis 1000 Ficus-specioj:
Ĉambroplantoj
Kelkaj figo-specioj kaj iliaj kultivaroj estas ŝatataj ĉambroplantoj (ornamplanto):
Pastoralo
la nocio Pastoralo (lat.: pastor = „paŝtisto“) signifas en la muziko
Fikuso
Historia signifo
Dum junio 2006 dum arkeologia elfosaĵo en la vilaĝo Gilgal 1 en la suba Jordana valo figoj de antaŭ 11.400 jaroj estis trovitaj - malpli ol 15 kilometrojn norde de la antikva urbo Jeriĥo. Figoj estis inter la unuaj kultivitaj fruktoj. Supozeble figoj jam agrikulture kultiviĝis proksimume mil jarojn antaŭ la unuaj grenoj (tritiko kaj sekalo) estis intence plantitaj kaj rikoltitaj.
Pontarion
Pontarion estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 379 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Fikuso
Historia signifo
En antikva Grekio, la figarbo estis dediĉita al la dio Dionizo Sukites (Συκίτης). Figoj ankaŭ en la antikva Romio estis grava nutraĵo. Kato la pli maljuna en sia verko De Agri Cultura (Pri agrikulturo) listigas la diversajn specojn de figoj plej multe kultivataj dum la periodo de publikigo de sia manlibro: la Maŭriska, Afrika, Herkulanea, Saguntina kaj la Nigra Telania (De agri cultura, ĉapitro 8).
Pastoralo
Instrumenta pastoralo
La instrumenta pastoralo estis ofta ĝenro en la epoko de baroko – kiel memstara komponaĵo, pli ofte tamen kiel unuopa movimento, ekz. en konĉerto.
Pontarion
Geografio
Pontarion etendiĝas sur 5,25 km², kaj havis 379 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 72 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Pontarion situas je alteco de 561 metroj.
Pastoralo
Instrumenta pastoralo
La ĝenro devenas de la kristnaska muzikado de la Pifferari, italaj paŝtistoj, kiu dum la kristnaska tempo en Romo muzikis antaŭ bildoj de Dipatrino. Pastoraloj plejofte estas en 12/8-takto kaj tipe komponitaj en la tonalo F-maĵoro. Karakterize estas ankaŭ pedaltonoj, do longaj bastonoj kiel aludo je la paŝtistaj muzikiloj sakŝalmo kaj vjelo. Tiajn komponaĵojn oni nomas „pastoralo“, „siĉiliano“ aŭ „pifa“, je kio la titolo „siĉiliano“ kutime ligiĝas kun punktita baza ritmo.
Pontarion
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Pontarion apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jacky Guillon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Pastoralo
Instrumenta pastoralo
Instrumentaj pastoraloj troviĝas ankaŭ en la verkoj de multaj barokaj komponistoj. Famaj ekzemploj estas:
Krome menciendas konĉertmovimentoj de Giuseppe Manfredini kaj Francesco Geminiani. Ankaŭ Johann Sebastian Bach verkis memstaran pastoralon kiel orgenpeco (BWV 590); la verko interese estas kvarmovimenta, sed nur la unua movimento klare surmontras la priskribitajn ecojn. Ankaŭ en la epoko post la baroko troviĝas komponaĵoj en la pastorala stilo, ekzemple ĉe Sigfrid Karg-Elert (2 pecoj por violono kaj orgeno op. 48b) aŭ Max Reger (dek du pecoj op. 59).
Pontarion
Monumentoj
Kastelo estis konstruita en Pontarion en la 15-a jarcento por la vicgrafo de Aubusson.
Administrado
Pontarion estas la ĉefurbo de la kantono de Pontarion. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Montbartier
Montbartier estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Kauehi
Kauehi estas atolo en la Tuamotuoj en Franca Polinezio. La plej proksima tero estas Raraka atolo, kiu situas 17 km sudorienten.
Kauehi atolo estas iom renforma kaj havas vastan lagunon; longo 24 km, larĝo 18 km. La laguna areo estas 320 km2 kaj havas unu navigeblan pasejon.
La atolo havis 257 loĝantojn en 2012. La ĉefvilaĝo nomiĝas Tearavero.
Historio
Kvankam Kauehi eble estis bone konata de perlo-komercantoj, la unua registrita vizitinto estis la komandanto de la HMS Beagle Robert FitzRoy en 1835.
Kauehi pliposte estis vizitata de la historia Usona Esplora Ekspedicio, 1838-1842. Charles Wilkes nomis la atolon "Vincennes" laŭ lia ŝipo.
Estas regiona flughaveno sur Kauehi kiu inaŭguriĝis en 2001.
Administracio
Kauehi apartenas al la komunumo Fakarava, kiu konsistas el Fakarava kaj la atoloj Aratika, Kauehi, Niau, Raraka, Taiaro kaj Toau.
Hostíčkov
Hostíčkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Chodová Planá en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km oriente de Chodová Planá. Estas ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hostíčkov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,3 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
9885 Linux
9885 Linux estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Pontifika Laterana Universitato
La Pontifika Laterana Universitato estas prestiĝa universitato, - per Pontifika kaj Civila juro konstituita - kun oficiala sidejo en Romo (Vatikana teritorio). Ĝi havas subsidejojn ankaŭ en ĉirkaŭ 40 landoj de la mondo, kaj magistrigas per titoloj agnoskitaj kaj validaj internacinivele.
Ĝiaj fakultatoj estas: Jurisprudenco, Kanona juro, Filozofio, Teologio, kaj Utriusque Iuris (kaj diversaj institutoj kaj specialigoj). La ateneo estas malfermita al klerikuloj kaj laikoj kaj al ĝi oni aliras post allasa ekzameno.
Historio
Kiam papo Klemento la 14-a en 1773 aboliciis la Societon de Jesuo, konfidis la fakultatojn de filozofio kaj teologio de la Roma Kolegio (“Jezuita universitato”) al la klerikularo de la roma diocezo.
En 1824 papo Leono la 12-a restarigis la jezuitan ordenon kaj redonis al ĝi tiun kiu poste fariĝos la Pontifika Gregoria Universitato, sed konsentis ke la sekulara (dioceza) klerikularo, kiu ĝin anstataŭis, pludaŭrigu sin dediĉi ankaŭ al la instruado. Tiucele li asignis al tiu universitato la Palacon de Sankta Apolinario kie en 1853 papo Pio la 9-a instituigis la fakultatojn de “Kanona Juro” kaj “Civila Juro” kaj “la Pontifikan Instituton “Utriusque Iuris'' (Ambaŭ Juroj). La nova Instituto ricevis la nomon de “Ateneo de la Pontifika Roma Seminario”.
Pio la 9-a asignis al la Ateneo la definitivan sidejon ĉe la Baziliko Sankta Johano de Laterano kaj en 1932 decidis ke la kanceliero estu la “Kardinalo Vikario”. . Ĉe la sama Ateneo papo Pio la 12-a 1958 fondis la “Pontifikan Pastoralan Instituton”. La sekvan jaron papo Johano la 23-a promociis la Ateneon al Universitato kun la definitiva nomo “Pontifika Laterana Universitato”
2532 Sutton
2532 Sutton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Pontifika Laterana Universitato
Historio
Papo Johano Paŭlo la 2-a en 1981 ĉe la sama universitato ekfunkciigis la “Pontifikan instituton por la studoj pri la "geedzigo kaj familio” (nun titolita “instituto Johano Paŭlo la 2-a) kun rajto allasi akademiajn gradojn iure proprio.
2532 Sutton
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan geologon Robert L. Sutton.
Pontifika Laterana Universitato
Historio
Surbaze de la Dekreto de la Ministerio de la Universitatoj kaj de Sciencesploro de la Itala Respubliko de 21-a de septembro 2006, aplikanta la leĝon n. 63 de 5-a de marto 2004, la Pontifika Laterana Universitato allasas studtitolojn samvalorajn al tiuj de la magistriĝo laŭ Prijuraj Sciencoj (L/31) kaj al Magistro en Jurisprudenco (LMG/01) allasita de la italaj universitatoj.
Fakultatoj de la Pontifika Laterana Universitato
La studoj de tiu priteologia fakultato dividiĝas laŭ tri cikloj:
1) Unua ciklo aŭ Institucia Jartrio kiu disvolviĝas laŭ tri jaroj, post la filozofia jarduo kaj konkludiĝas per la atingo de la unua akademia grado, nome Bakalaŭro pri Sankta Teologio.
Stacio Tonda
Stacio Tonda (japane: 富田駅 [Tonda-eki], angle: Tonda Station) estas fervoja stacio en Takacuki, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa).
Pontifika Laterana Universitato
Fakultatoj de la Pontifika Laterana Universitato
2) Dua ciklo, aŭ Jarduo porspecialiga: ĝi realiĝas en du jaroj, kaj konkludiĝas per la dua akademia grado, nome Licencio en S. Teologio.
Pri tri specialigoj de la Fakultato (Fundamenta Teologio, Kristologio, Ekleziologio) eblas akiri Licencion en Sankta Teologio, krom en Fundamenta Teologio, Kristologio, Ekleziologio, ankaŭ en la jenaj subspecialigoj: Sciencoj pri Religio, Teologio de la kristana vivo, kaj Historio.
3) Tria ciklo, aŭ Supera Priesploro Jarduo: ĝi konkretiĝas en du jaroj, post unu el la Licencioj en Sankta Teologio, kaj konkludiĝas per la tria akademia grado, nome Doktoreco pri Teologio.
La Fakultato de Teologio, krome, proponas, pere de la Pontifika Pastorala Instituto “Redemptor Hominis” (dua kaj tria cikloj), la specialigojn pri Pastorala Teologio (Licencioj: pastorala Teologio pri la eklezia komunumo, Teologio pri la evangelizado, Teologio de la edukado, Teologio de la komunikado), kaj pri la Sociala Doktrino de la Katolika Eklezio.
Enestas en tiu Fakultato ankaŭ tri enkorpigitaj Institutoj kiuj perfektigas en la specialigoj (dua kaj tria noveloj), sed ĝuas apartan aŭtonomion: temas pri Alfonsa Akademio (Supera Instituto pri Morala Teologio), Patristika Instituo «Augustinianum»; Instituto pri Teologio de la konsekrita vivo «Claretianum».
La Pontifika Laterana Universitato, ĉar “Pontifika Universitato” – kaj do ankaŭ ĝia Fakultato de Filozofio – sekvas la didaktikajn statutojn de la Vatikanurbo, kiu antaŭfiksas tri studciklojn:
1. Institucia ciklo, por akiri Bakalaŭron en Filozofio (Bachelor of Arts, BA);
2. Specialiga Jarduo, por la akiro de la Licencio pri Filozofio (Master of Arts, MA);
Fakultato pri Civila Juro
La aktivaj kursoj ĉe tiu fakultato estas tri: la kurso de Magistrigo pri Jurisprudenco - ekvivalenta al la itala “Laurea Magistrale” – (LMG/01); la Licencio pri Civila Juro (tri jaroj) kaj doktoreco (kvin jaroj); la Licencio pri Civila Juro (3 jaroj) kaj la Doktoreco pri Civila Juro (2 jaroj).
Teologia Instituto de Asizo
En tiu instituta centro lokiĝas kaj aktivas la centro por la:
Franz Schalk
Vivo
Franz Schalk estis, same kiel lia pli aĝa frato Joseph, lernanto de Anton Bruckner. Li ja esence kontribuis al la konatigo de la simfonioj de Bruckner, tamen oni devas mencii, ke li treege priverkis ĉi tiujn verkojn, ofte kunlabore kun sia frato kaj / aŭ Ferdinand Löwe, por sia prezentado kaj ne malofte plene misformis ilin. Plej elstara ekzemplo estas jen la 5-a simfonio de Bruckner, kies unuan prezentadon Schalk direktis en1894 je Graz. Li forstrekis el ĝia finalmovimento pli ol 100 taktojn kaj instrumentis la restaĵon same kiel la aliajn simfonio-movimentojn tute nova. En ĉi tiu versio la verko finfine estis publikigata. Nur en la 1930-aj jaroj muziksciencisto Robert Haas povis publikigi la originalajn versiojn de la kvina same kiel ankaŭ de la aliaj priverkitaj simfonioj de Bruckner. La versioj de la fratoj Schalk kaj Ferdinand Löwes eniris en forgesitecon.
Valpurga Nokto
Mitologie la Valpurga Nokto okazas - simile al la kelta festo Belteno - kiel luna festo en la nokto de la unua plenluno inter la Ekvinokso (la tago printempe kiam ekzakte samas lumaj kaj mallumaj horoj) kaj la Solstico (la somera tago kiam plej longe estas lume). Tiam la sorĉistinoj laŭdire sur siaj balailoj flugu al altaj montoj (en Germanio ekzemple sur la legendan monton "Blocksberg", vernome monto "Brocken" en la mezmontaro Harco oriente de urbo Göttingen aŭ ĉe Hexentanzplatz) kaj tie atendas la alvenon de la "korna dio". Tradicie tamen oni interkonsentis, ke la nokto inter la 30a de aprilo kaj la 1a de majo estu la nokto de tiu sorĉistina festo. Same kiel la pli frua karnavalo, la festo aludas al pra-kristanaj kutimoj de la homoj en centra Eŭropo festi la finon de la vintro.
Dum la kristanigo de Eŭropo la kulto de la Valpurga Nokto kaj parencaj kultoj (ekzemple la antikva Pajn-Kulto) laŭvorte estis "diabligita": el la korna dio, la simbolo de vireco, kiu tiunokte unuiĝas kun la ineco, iĝis la diablo.
Parte la Valpurga nokto dum la jarcentoj estis kaj estas festo de homoj, kiuj timis sorĉistinojn, ekflamis grandajn fajrojn por simbole forbruligi la malbonon, kaj memoris la sanktulinon Valpurgo, kaj aliflanke ĝi en aliaj tempoj kaj por aliaj homoj estis kaj estas festo simpatia al sorĉistinoj, festo memora al la misteraj legendoj pri magiaj posedantoj de antikvaj scioj kaj kapabloj.
Mitologio
La nomo Valpurga Nokto devenas de la kristana sanktulino Valpurgo. Ŝi estis proklamata sanktulino la 1an de majo. La abatino de la monaĥejo Heidenheim en Frankonio (Germanio), kiu estis naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 710 en Anglio, aparte subtenis la sciojn pri sanigaj plantoj kaj praktikoj: por multaj kristanoj de tiu epoko kaj regiono, kiuj (pro nescio kaj sekva timo de malsanoj kaj aliaj malfavoraj eventoj, sed ankaŭ pro konscia misinformo de la kristanigistoj, kiuj "diabligis" pra-kristanajn kutimojn kaj sciojn) timis sorĉadon kaj magion, la pia abatino iĝis protektantino kontraŭ magiaĵoj, kiuj povus malhelpi al homoj kaj hejmaj bestoj. Laŭ malnovaj kutimoj, festo aŭ memortago komenciĝas, kiam subiras la suno la antaŭan tagon.
En la monda literaturo oni traktas la fenomenon de Valpurga Nokto diversmaniere, interalie en la germana dramo '"Faŭsto, Unua parto'" de Johann Wolfgang von Goethe, kie okazas sonĝo pri Valpurga Nokto kun drastaj seksaj aludoj, kiujn dum longa tempo oni ne permesis surscenigi. En Esperanto ekzistas, aldone al tio, ankaŭ ĉarma infana libro kun titolo "La Malgranda Sorĉistino", de la germana verkisto Otfried Preussler, kiu rakontas la historion de relative juna kaj naiva sorĉistino, kiu volas partopreni la Valpurgan Nokton sed estas forbarita de la malicaj maljunaj koleginoj.
Sh (ŝelo)
La Bourne-ŝelo aŭ mallonge sh estas simpla uniksa ŝelo, originale verkita de Stephen Bourne [born]. Elirinte kun "Versio 7" de Unikso en 1977 ĝi estas preskaŭ la originala uniksa ŝelo – antaŭis ĝin nur tiu de Ken Thompson, kies pluevoluigaĵo sh estas. Ĝia komanda-dosiera nomo estas "sh", la sama kiel tiu de la ŝelo de Thompson.
sh estas ankoraŭ populara kaj la implicita ŝelo de novkreita uzantokonto ĉe multaj GNU/Linuksaj sistemoj. sh estas la bazo de multaj aliaj ŝeloj, ekzemple ksh, dash (nun la implicitaĵo en Debian) kaj bash. La programo de sh lokiĝas en <tt>/bin/sh</tt> en la plejmulto de uniksaj sistemoj.
Humuro
Humuro estas komika esprimmaniero, vekanta gajon kaj ridemon. Ofte ĝi baziĝas sur ironio, sur ŝajna seriozeco ĉe absurdaĵoj, sur kontrasto inter laŭdaj kaj mallaŭdaj esprimoj; preskaŭ ĉiam ĝi efikas per surprizo. Humuron utiligas satiroj, anekdotoj, komedioj, amuzaj libroj kaj filmoj, ŝercoj. Humuro povas esti akre sarkasma, sed ne noce malica.
La vorto devenas el la latina "humor" (= humido), ĉar la antikvuloj kredis, ke la korpaj sukoj kaŭzas agrablan kaj malagrablan staton de la menso, do bonan kaj malbonan humoron.
Konataj estas la humuro de Mark Twain, la nigra humuro de Jonathan Swift, la angla humuro, la humuro de la gabrovanoj, ktp.
Atentinda lingva noto
Atentu: En moderna Esperanto humuro kaj humoro estas apartaj nocioj - kontraste al la unuaj jardekoj de la lingvo kiam humoro reprezentis ambaŭ nociojn.
Etimologio
La vorto "humuro" venas de la latina vorto humorem, kiu signifas likvo. De la latina, la vorto estis tradukita en la francan kiel humeur, vorto kiu difinas korpaj fluidojn laŭ la teorio de Hipokrato de Humorismo (La kvar humoroj kiuj estas distingaj korpofluaĵoj en persono). Laŭ tiu teorio, atribui strangajn kondutojn al fluidaj malekvilibroj kondukis al alia enkarniĝo de la vorto, donante al ĝi specialan signifon - la vorto humuro estis uzata por priskribi kondutojn, kiuj devias de la akceptita normo. Homoj, kiuj tiel kondutis, estis konsiderataj strangaj kaj ilia konduto provokis la ridon ĉe la homoj. Aliaj, volante provoki ridon, imitis tiajn kondutojn. Tiuj, kiuj tiel kondutis, estis nomitaj humuristoj, kaj tiel oni determinis, ke tiuj, kiuj povas provoki ridon, havas senson de humuro.
Historio
Ne ekzistas preciza dato por la apero de humuro en homa kulturo, sed la plej frua trovaĵo skribita estas kolekto de anekdotoj kiu datiĝas al la periodo de 550 a.K. En antikva Grekio, viroj komencis sekvi elstarajn figurojn sur la strato aŭ en publikaj institucioj kaj imiti siajn agojn en ironia maniero. Platono, Aristotelo kaj Pitagoro provis limigi la malĝentilan, amasan ridon, favore al kultura ironio. En la greka teatro, humuro akiris sian propran ĝenron, komedio.
Laŭ romia juro, estis malpermesite direkti ironion al Patricioj, tial Cicerono estis singarda kun siaj ŝercoj, kiuj estis mildaj, sed Plaŭto estis pli vulgara en sia humuro kaj malpli rafinita. La graveco de humuro en tiu tempo estas konstatita per la fakto ke Cicerono elamasigis parton de sia libro pri la teorio de parolado, De Oratore, por klarigi la enecajn avantaĝojn de integrigado de humuro en paroladojn.
Reagoj al Humuro
En la procezo de kompreno de humura situacio, estas bezono de kunordigita kaj perfekta agado inter milionoj da nervaj ĉeloj en onia cerbo. Helpe de la sentoj ni perceptas la situacion, en la kazo de parola situacio ni transdonas ĝin al la centro de lingvokompreno. En la maldekstra fruntlobo efektiviĝas analizo de la ŝerco, de tie estas ligo al la dekstra lobo de la cerbo, kie la punkto estas rivelita, post tio okazas pliaj procezoj, kiuj transdonas la mesaĝon al la centro de emocioj en la limba sistemo, estas sekrecio de substancoj, kiuj kaŭzas plezuron, kaj la motora parto de la cerbo donas instrukciojn al la vizaĝaj muskoloj por kuntiri same kiel al la muskoloj de la brusto kaj abdomeno. Nur rezulte aperas la reago, kutime rido aŭ rideto.
Rotten Tomatoes
Rotten Tomatoes (putraj tomatoj) estas usona reta datumbazo pri filmoj kaj televido. La firmao estis lanĉita en aŭgusto 1998 fare de Senh Duong kaj ekde januaro 2010 estis posedata de Flixster, kiu estis poste akirita en 2011 de Warner Bros. La nomo "Rotten Tomatoes" venas de la praktiko de spektantaroj ĵeti putrajn tomatojn dum malaprobado de malbona scenejospektaklo.
Humuro
Reagoj al Humuro
La reago al humuro estas varia kaj dependas de la sperto de la humuro - spriteco kreas mensan sperton, gajeco evoluigas emocian sperton kaj produktas ridon kiu ebligas fiziologian sperton. La reago varias laŭ la eksteraj cirkonstancoj, laŭ la edukado-kulturo de la reaganto kaj laŭ tio, kio estas akceptata en sia socio. Iuj reagas al ŝerco per tondra rido, aliaj per malpeza rido kaj iuj kontentiĝas per rideto, sed ankaŭ estas pokervizaĝaj homoj, kiuj malhelpas, ke la ĉirkaŭantoj sciu, kiom multe la ŝerco ridigis ilin.
Rotten Tomatoes
Historio
Rotten Tomatoes estis lanĉitaj la 12-an de aŭgusto 1998, kiel libertempoprojekto de Senh Duong. Kiam li kreis Rotten Tomatoes lia celo estis "krei ejon kie homoj povas ricevi aliron ĝis recenzojn de gamo da kritikistoj en Usono". Kiel fanatikulo de de Jackie Chan, Duong estis inspirita por krei la retejon post kolektado de ĉiuj recenzoj de la filmoj de Chan kiam ili estis publikigitaj en Usono. La unua filmo kies recenzoj estis prezentitaj sur Rotten Tomatoes estis Your Friends & Neighbors (1998). La retejo estis tuja sukceso, ricevante menciojn de Netscape, Yahoo! kaj USA Today ene de la unua semajno da ĝia lanĉo, ĝi altiris "600-1000 ĉiutagaj unikaj vizitantoj" kiel rezulto. Duong formis teamon kun Berkeley samklasanoj Patrick Y. Lee kaj Stephen Wang, liaj iamaj partneroj ĉe la interreta dizajnofirmao Design Reactor, por trakti Rotten Tomatoes kiel plentempa tasko. Ili oficiale lanĉis ĝin la 1-an de aprilo 2000. En junio 2004, IGN Entertainment akiris Rotten Tomatoes por sekreta sumo. En septembro 2005, IGN estis aĉetita fare de News Corp Fox Interactive Media. En januaro 2010, IGN vendis la retejon al Flixster. La kombinita atingo de ambaŭ firmaoj estas 30 milionoj unikaj vizitantoj monate en ĉiuj malsamaj platformoj, laŭ la firmaoj. En majo 2011, Flixster estis akirita de Warner Bros.
Kritikoj de la spektantaro
Ĉiu filmo havas la kritikojn de la spektantoj "user average", kiu kalkulas la elcenton laŭ la opinioj de registritaj uzantoj pere de 10 stela skalo.
Humuro
Humuro kaj sano
Ridado influas la homan korpon kemie kaj fiziologie. Ĝi helpas redukti sangopremon, liberigante en la sangajn substancojn kiel: endorfinoj kaj neŭropeptidoj, kiuj igas onin senti pli bone. Ridado ankaŭ disvolvas spiradon kaj kapacito de la pulmojn.
Lutzingen
Lutzingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dillingen an der Donau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Humuro
Humuro kaj sano
Humuro kaj ridado ludas gravan rolon en konservado de mensa kaj fizika sano. Tiu ĉi kompreno ne estas nova kaj diraĵoj kiel: "rido bonas por la sano" atestos pri tio, sed en la moderna tempo ankaŭ scienca esplorado aldoniĝis por plifortigi la intuician percepton. En moderna medicino, humuro estas uzata por plifortigi pacientojn kaj trakti depresion. Medicina klaŭnado estas kreskanta fenomeno en la ĉefaj hospitaloj de la okcidenta mondo. La hinda Doktoro Madan Kataria fondis Mondan Tagon de Ridado (ekde 1998, la unua dimaĉo de majo) kaj la movadon "Rida Jogo".
Ofendilo
Dum la 17-a jarcento, en Britio, estis socie akcepteble ridi koste de mensaj aŭ korpe handikapuloj. En la 18-a jarcento, sekvante la influon de humanismo, la sinteno ŝanĝiĝis kaj humuro estis limigita, kontraste al ironio, satiro kaj sarkasmo, al ridi pri socie akcepteblaj temoj. Homo kun sento de humuro estas konsiderata tiu kiu posedas bonaj kvalitoj, sed kutime necesas ke ŝi aŭ li ŝercu je sia propra kosto.
La humuro, kiu amuzas kaj amuzas multajn, povas esti tre ofenda al individuoj kaj eĉ grupoj. Estas konataj ŝercoj, kiuj atribuas malestimajn kvalitojn al homoj de malsamaj nacioj, kiel: stulteco, avareco, malvirteco kaj pli. Ankaŭ humuraĵoj kiuj mokas specifan homon, precipe konatan personecon, dum fokuso pri liaj trajtoj, realaj aŭ imagitaj, povas kaŭzi al li tre gravajn mensajn vundojn. Se tiu tipo de parodio estas absorbita en la publiko la sekvoj por la publika kariero de tiu persono povus esti gravaj.
Humuro estis utiligita kiel ofensiva armilo fare de anoj de malsamaj ideologioj, kontraŭ la rivalaj ideologioj. En Nazia Germanio, bildstrioj estis uzitaj manipule por ofendi kaj demonigi la judojn. Kun la malapero de la nazia reĝimo, ĉi tiu tekniko ne malaperis kaj simila stilo estis uzata fare de karikaturistoj kontraŭ ideologiaj kontraŭuloj dum la malvarma milito.
Socia rolo
De socia vidpunkto, humuro estas tre efika rimedo por malkonstrui streĉitecojn kaj krei malstreĉan etoson. Humuro permesas al homo pli facile akcepti agojn, eventojn kaj vortojn, kiuj povas vundi lin. Humura reago povas preni la pikon de la insulta aŭ incitema adreso de alia persono. Humuro povas forigi barojn inter homoj kaj igi la etoson agrabla. Unu el la profesioj indikitaj, interalie, por tiu celo estas la bufono (tipo de kortega pajaco). Humuristoj havas similan rolon en popolara kulturo.
Tipoj
Baza speco de vida humuro estas la slapstiko, kiu inkluzivas viglan movadon aŭ fizikan agadon kiu surprizas la spektanton. Plej ofte, la grado de humuro en slapstiko dependas de la grandeco de la interspaco inter atendoj kaj ilia realigo. Konata slapstiko situacio estas glito sur banana ŝelo. La grado de amuziĝo travivita de tiuj, kiuj rigardas homon glitkurantan sur banano, kutime dependas de la intenseco de la surprizo. Glitkurado estas pli distra kiam la glitkurantoj estas honora Sinjorino, ŝika Sinjorino aŭ la moŝta estro, kiuj neatendite glitkuras sur ĝi, kompare kun situacio kie la glitkuranto estas iu nekonata homo.
En multaj kazoj, la sento de bonfarto en spektado de slapstiko kaj ĉi tiuj simplaj specoj de humuro estas plifortigita kiam la spektanto atendas esti surprizita kaj iliaj atendoj estas plenumitaj. La humuro en tiaj okazoj ne estas kompleksa kaj foje preskaŭ neekzistanta, kaj ĝi ĉefe transformiĝas en daŭran senton de bonfarto. Tial ĉi tia simpla humuro estas pli ŝatata de infanoj, kiuj pli profitas de la simpla bonsento kaj de klara sperto distingi inter "mi" kaj "alia".
Pli sofistikaj specoj de humuro, kiel ekzemple ironio, parodio, sarkasmo aŭ satiro estas kutime bazitaj sur pli larĝa konateco kun la socia kaj kultura fono. La ĝuo de la humuro en parodioj, ekzemple, postulas ampleksan konon ne nur kun la objekto de la parodio, sed ankaŭ kun sia socia kaj kultura statuso. Kiam ne ekzistas tia konateco, la bezonata komika breĉo ne estas kreita kaj la humuro kutime ne amuzas.
Precipe altnivela speco de humuro estas tiu, kiu kreas humuron el nia atendo de humuro. Tiel, ekzemple, komikulo kiel Andy Kaufman bazis signifan parton de sia humuro kontraŭi la atendon de siaj spektantoj pri humuro per ekstreme serioza konduto, anstataŭo de tio kio estas atenda. La ĉefa parto de la plezurspektantoj derivas de tiu speco de humuro estas bazita sur ilia scio ke la prezentisto estas komikulo kaj de tio la supozo ke li "ne intencas tion serioze" kio permesas ke amuzo estu derivita de la situacio. Kiam ĉi tiu supozo ne ekzistas, la humuro en la situacio malaperas plejofte.
Alia altnivela speco de humuro estas tio kio uzas la absurdon. La bando Monty Python, ekzemple, uzis absurdan humuron en skeĉo kiu traktis bandojn de maljunulinoj ĵetantaj sian hentajon al publiko. La humuro en la skeĉo baziĝis sur la surpriza (sed logika, se oni aplikas la regulojn de la absurdo) konvertiĝo de "adoleskantoj" al "maljunuloj" kvazaŭ ili estus interŝanĝeblaj aĝgrupoj. Se la skeĉo temis ekzemple pri bandoj de junuloj, neniu el la en ĝi prezentitaj situacioj estus amuza.
Memhumuro estas tiu en kiu la persono, kiu diras ĝin, ŝercas pri si mem por la amuziĝo de la spektantaro.
Nigra humuro
Oni nomas 'nigra humuro' tian humuron, kiu baziĝas sur normale neridindaj faktoj aŭ situacioj, kiel morto, malsano, senlaboreco, labora ekspluatado, misfortuno ktp. Se ĝi ne malrespektas kruele aliajn personojn (kiel en la okazo de rasismaj aŭ maĉismaj ŝercoj), nigra humuro povas esti eĉ tre bona maniero psike sin defendi kontraŭ deprimiĝo, depresio kaj eventuale ankaŭ sinmortigo.
Ekzemple, en la kebekia filmo "La barbaraj invadoj", de Denys Arcand, la ĉefrolulo, malsana je kancero, kuŝante sur la lito de hospitala skanilo diras al sia filo:
"Sur skanon kristnaske, en tombon paske" (france: "Noël au scanner, Pâques au cimetière")
Superrealisma humuro
Superrealisma humuro (ankaŭ konata kiel absurda humuro), aŭ surrealisma komedio, estas formo de humuro antaŭvidita pri diskutitaj malobservoj de kaŭzaj rezonadoj, produktante eventojn kaj kondutojn, kiuj evidente estas neleĝaj. Konstruoj de superreala humuro inklinas impliki bizarrajn apudmetojn, ne-sekvencojn, neraciajn aŭ absurdajn situaciojn kaj esprimojn de sensencaĵoj.
La humuro ŝprucas de subversio de atendoj de la spektantaro, tiel ke amuzo estas bazita en neantaŭvidebleco, aparta de logika analizo de la situacio. La humuro derivita ricevas sian alvokon pro la fakto, ke la situacio priskribita estas tiel ridinda aŭ neprobabla. La ĝenro havas radikojn en superrealismo en artoj.
Komparu kun
humoro, spritaĵo, rido, ŝerco, ironio, satiro, moko, parodio, karikaturo, ciniko
Miklós Erdélyi
ERDÉLYI Miklós [erde:ji] Pósa estis hungara aktoro, sekretario, direktoro naskita en Zombor la 22-an de majo 1966 kaj mortinta en Oradea, la 10-an de februaro 1934.
Kariero
Li ludis malgrandajn rolojn. Li estis por jardekoj direktoro de la teatro de Oradea. Lia edzino estis la aktorino Mariska Kovács (Budapeŝto, 1864 –Oradea, 16-a de julio 1929).
Lützkampen
Lützkampen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de 2013 la komunumo havis 380 loĝantojn.
Zsujta
Zsujta [ĵujta] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
Zsujta situas en valo de Hernád laŭ rojo, laŭ flankovojoj, fervojo Szerencs-Hidasnémeti preteriras. Gönc troviĝas 15, Miskolc 63 kilometrojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko (vidu la foton!). La unua mencio devenis el 1219 laŭ tiama ortografio "Sucta". En 1910 dum la popolnombrado vivis en Zsujta 479 homoj, (471 hungaroj, 5 slovakoj).
En Zsujta migra poŝto servas.
NGC 2970
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bhalval
Bhalval بهلوال estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Sargodha, kie Bhalval estas sidejo de la samnoma distrikto.
Geografio
Bhalval situas en la nordorienta (iom meza) parto de la lando. Bhalval kuŝas ĉirkaŭ 30 kilometrojn nordoriente de la kantona sidejo Sargodha, Ĝelum (rivero) fluas norde de la urbego.
Trafiko
Al Bhalval kuras 5 vojoj, la plej grava el Sargodha. la aŭtovojo M-2, kiu ligas Lahoron kun Islamabado, kuras proksime de Bhalval. La fervoja stacidomo havas grandan trafikon. La plej proksima internacia flughaveno en Fajsalabado funkcias.
Lully FR
Lully estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1004 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Lully situas en la friburga eksklavo de Estavayer sur la molasaj montetoj inter la baseno de la Lago de Neŭŝatelo kaj la ebenaĵo de Brojo. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Lully, Boillon kaj Seiry, krome la setlejoj Champs de la Croix kaj Mussillens. La komunumon senakvigas suden al la Eta Glano la rojoj Le Bainoz kaj L'Arignon kaj norden la Muelejrojo al la Lago de Neŭŝatelo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,50 km², de kiuj 20,4% estas kovritaj de arbaro, 66,5% servas por agrikulturo kaj 12,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lully limas en sudo al Estavayer-le-Lac, en oriento al Les Montets, en sudo al Murist, kaj en okcidento al Châbles.
Trafiko
Lully atingeblas pere de flankaj vojoj de la najbaraj komunumoj. Tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1 kaj en oriento de ĝia teritorio situas la aŭtovoja alveturejo de Estavayer-le-Lac, tra la kantona vojo nr- 150, kiu formas la orientan komunumlimon. Okcidente de la alveturejo Estavayer-le-Lac sur komunuma teritorio situas la aŭtovoja ripozejo ''Rose de la Broye" [Rozo de la Brojo].
Santiago Tlazoyaltepec
Santiago Tlazoyaltepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Tlazoyaltepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 494.
Geografio
Santiago Tlazoyaltepec apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4357 loĝantojn. El tiuj estis 1896 viroj kaj 2461 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2540 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3593 indiĝenoj. El tiuj 2902 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2902 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Gastindustrio
Gastindustrio aŭ gastiga sektoro estas ĝeneralaj terminoj por la ekonomia agado konsistanta en la propono de servoj ligitaj al sporadaj gastigado kaj nutrado, tre ofte ligitaj al turismo, sed ne nur.