cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tipo-specio
Strikte dirite, tipo-specio ekzistas nur en la zoologia nomenklaturo. Kiel tion difinas artikolo 42.3 de la ICZN, la tipo de la nomo de genro aŭ subgenro estas la "tipo-specio". Ĉi tio difiniĝas kiel "iu specio kiu estas la nom-dona tipo de iu genro aŭ subgenro". La specia nomo laŭvice ligiĝas kun la tipo-specimeno.
En la botanika nomenklaturo, la tipo de nomo de genro aŭ specio estas specimeno (aŭ ilustraĵo) (ICBN, artikoloj 10.1, 8.1 and 10.4). Tiu ĉi tipo kutime estas la tipo de inkluzivita specio: tiukaze oni povas tion indiki per la nomo de ĉi tiu specio (artikolo 10.1). Oni nomas ĉi tiu specion la "tipo-specio" sed la esprimo ne havas oficialan statuson. La botanikan tipo-specimenon oni kutime nomas "tipo-specimeno".
Sekve, la du difinoj estas ĝenerale identaj en la uzado, sed ili diferencas formale.
(17112) 1999 JM52
(17112) 1999 JM52 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Robert Pattinson
Robert Thomas Pattinson (naskiĝis en Londono, la 13-an de majo 1986) estas brita aktoro, kiu estas konata pro siaj ludoj en la Twilight-filmoj en rolo de vampiro Edward Cullen. Li ankaŭ ludis en la filmo Harry Potter and the Goblet of Fire, kiel Cedric Diggory.
Biografio
Li naskiĝis en Barnes-kvartalo de Londono, lia patrino Claire laboris tiam por moda agentejo, lia patro Richard importis, vendis veteranjn automobilojn el la Usono. En aĝo de 12 jaroj li komencis virmanekenan karieron, kion helpis lia in-eca aspekto. Kiam li iĝis pli vira en aĝo de 16 jaroj, li ne ricevis plu laborojn kiel modelo. Li aliĝis en aĝo de 15 jaroj al Barnes Theatre Company. Lia filma kariaro komenciĝis, post kiam agento vidis lian aktoradon en teatraĵo Our Town de Thornton Wilder.
La unua grava paŝo en sia kariero estis la ludo en la filmo Harry Potter and the Goblet of Fire, kiel Cedric Diggory en 2005. Lian ludadon laŭdis la kritikistoj, nomis 'lin stelulo de la estonto' (The Times), nova 'Jude Law'.
Lia aktora trarompo okazis en 2008 per ludo en rolo de vampiro Edward Cullen en filmo Twilight. Li ankaŭ ludis en ties tri sekvoj en la postaj jaroj.
La magazino People elektis lin en 2008 kaj 2009 al la plej seksaj viroj de la mondo, en 2010 People listigis lin inter la plej belaj homoj. En 2009, la legantoj de Glamour elektis lin al plej seksa viro de la mondo.
Frkanovec
Frkanovec, hungare Ferenchegy [ferenchedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Sveti Juraj na Bregu.
NGC 1410
NGC 1410 (aliaj indikoj — PGC 13556, UGC 2821, MCG 0-10-12, ZWG 391.28, KCPG 93B, VV 729, 3ZW 55) estas galaksio en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Griza tufparuo
La Griza tufparuo (Lophophanes dichrous iam Parus dichrous) estas specio de birdo de la familio de Paruedoj kiu formas parton de la genro Lophophanes kun la ununura kroma specio Tufparuo.
Aspekto
Temas pri birdo 13 al 14 cm longa kaj 11 al 14 g peza. Ĝi estas simila al samgenra Tufparuo je tio ke ĝi havas leveblan tufkreston en malantaŭa krono. Tamen la krono ne estas striata kiel ĉe la Tufkresto sed griza, kiel la tuta kapo (pli hela en vizaĝo) kaj la dorso. Kiel distingilo montras blankan kolumon, pli videblan en flankoj, dum antaŭe ne estas tiom markita; la subaj partoj estas helgrizaj kun ruĝecaj nuancoj en flankoj. La ĝenerala koloro do estas griza de kie devenas la nomo de la specio. Ankaŭ la beko kaj la gamboj estas malhelgrizaj. La irisoj estas brilbrunoranĝaj kaj tre kontrastaj en tia ĝenerala griza koloro. Junuloj estas similaj, sed havas malpli longan kreston kaj estas iom pli senkoloraj.
La kanto estas tre diversa.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en sudorienta Azio el Himalajo al Tibeto kaj suda Ĉinio nome en la landoj Nepalo, Butano, Ĉinio, Pakistano, Barato kaj Birmo. Ĝia natura habitato estas moderklimataj arbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de montetoj. En malaltaj altitudoj ĉefe en arbaroj de kverkoj kaj aliaj specioj, en pli altaj en miksita arbaro ĉefe de pinoj, piceoj kaj betuloj kio nomigas la specion en la franca kiel “mesange des bouleaux” (betulparuo). En suda Ĉinio ĉefe ĉe koniferoj kaj en Birmo ankaŭ ĉe bambuoj.
Subspecioj
Oni agnoskas kvar subspeciojn, nome la jenaj: P.d. kangrae, nordokcidenta Himalajo, el Kaŝmiro al norda Utar-Pradeŝo. P.d. dichrous, la nomiga raso en centra kaj orienta Himalajo, el Nepalo al suda Tibeto. P.d.wellsi, nordorienta Birmo kaj sudokcidenta Ĉinio (okcidenta Siĉuano, nordokcidenta Junano). P.d. dichroides, sudokcidenta Ĉinio (norda Siĉuano, Gansu, Qinghai kaj Shaanxi) kaj nordorienta Tibeto.
Kutimoj
Tiu birdo vivas en paroj aŭ etaj grupoj. Ili manĝas insektojn, ofte en miksitaj aroj, en foliaro ĉefe meza kaj suba kaj ankaŭ surgrunde vintre ĉe neĝo kaj betulidoj.
Reproduktado
La nesto estas arbotruo el 3 al 7 m supergrunde. Interne oni amasigas muskon kun haroj, haŭteroj kaj plumoj. La ino demetas 4 al 5 blankajn ovojn ruĝecmakulitajn. La du gepatroj kovas, sed oni ne konas la daŭron.
Krummesse
Krummesse estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krummesse estas parto de la komunumaro Berkenthin, administra ligo de pluraj najbaraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
667 Denise
667 Denise estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Gyula Némethy
NÉMETHY Gyula estis hungara romkatolika eklezia verkisto, arthistoriisto naskita en Pusztamargitta la 22-an de aprilo 1867 kaj mortinta en Oradea la 19-an de decembro 1951.
Kariero
Némethy Gyula doktoriĝis pri teologio en Vieno (1892). Li estis profesoro de Instituto de Porpastra Edukejo de Nagyvárad, pli poste ĝia rektoro rektora (1894-1948), preleginto de arthistorio en la Jurakademio de 1899.
Volumoj
A nagyváradi római katolikus székesegyház (Nv. 1942).
Tipo (biologio)
En biologio, tipo estas tio, kio ligas nomon kun taksono. Laŭ la nomenklatura konvencio uzata en biologio por identigi iun estaĵon, la tipo povas esti specimeno, ilustraĵo, priskribo, aŭ taksono. La uzado de la termino tipo iom komplikiĝas per la iom diferenca uzado en botaniko kaj zoologio.
La tipa loko estas la indikita loko kie oni trovis la specimenon de specio. Foje estas nur ĝenerala indiko kia "Eŭropo", ĉefe en la komencaj jaroj por taksonomio. Poste estas pli precizaj indikoj kun bieno, vilaĝo aŭ urbo.
Tarragona (Metroo de Barcelono)
Tarragona estas stacio sur linio 3 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
27974 Drejsl
27974 Drejsl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la ĉeĥoslovaka komponisto Radim Drejsl (1923–1953), unu el plej talentaj ĉeĥaj komponistoj de tiu tempo, kiu portis la Armean Artan Ensemblon al ĝia plej alta nivelo antaŭ lia trofrua morto.
Ambroise Thomas
Ambroise THOMAS (* 5-an de aŭgusto 1811 en Metz; † 12-an de februaro 1896 en Parizo) estis franca komponisto. Li vivis kiel operokomponisto en Parizo. Ekde 1871 li estis direktoro de la Konservatorio.
Capelle aan den IJssel
Capelle aan den IJssel estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. Ĝi situas proksime de la urbego Roterdamo kaj konsidereblas antaŭurbo de ĝi. La municipo kovras areon de 70,33 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Sukerpizo
Sukerpizo (Pisum sativum subsp. sativum convar. axiphium) estas pizo-vario el la familio de la Fabacoj.
Kultivado
La sukerpizo estas disvastigita en Eŭropo, Nordameriko, Hindio kaj partoj de Afriko. Ĝi verŝajne devenas de la sovaĝa pizo (Pisum elatius).
La optimuma pH-valoro estas inter 6,5 kaj 7. La grundo estu profunda kaj humoza. Plantidoj toleras temperaturojn ĝis -4 °C. Junaj guŝoj estas manĝataj tute en kruda aŭ kuirita formo. Tial venas la francan nomon de la sukerpizo: „ Mange-tout“, de la franca manger = manĝu kaj tout = tuta.
Zakro
La urbo estis dominata de la Palaco de Zakro, origine konstruita ĉirkaŭ 1900 a.K., rekonstruita ĉirkaŭ 1600 a.K., kaj detruita ĉirkaŭ 1450 a.K. kun la aliaj ĉefaj centroj de Minoa civilizacio. Etendaj ruinoj de la palaco restas, kaj estas populara celo de turismo.
Ida Christensen
Ida CHRISTENSEN verkanta sub pseŭdonimo Adi (naskiĝis la 5-an de novembro 1885, mortis la 29-an de januaro 1966) estis dana esperanto-verkistino, aŭtorino de originalaj rakontoj La Forto de l' Vero (1945). Esperanton ŝi lernis en la aĝo de 50 jaroj en la jaro 1936, baldaŭ fariĝis redaktorino de la gazeto de danaj esperantistoj kaj dum kelkaj jaroj estis ankaŭ prezidantino de la kopenhaga esperanto-klubo KEK. Ŝi gvidis la internaciajn kursojn de Esperanto en la urboj Helsingør kaj Vejle.
Sudokcidenta Kameruno
La regiono sudokcidenta Kameruno (Région du Sud-Ouest) estas unu el dek administraj regionoj de la ŝtato Kameruno. Ĝi ampleksas areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ stato de takso el 2006 havis  loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 34 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Buea.
Bronckhorst
estas municipo en la regiono Achterhoek  en la nederlanda provinco Gelderlando.
La municipo ekestis en 2005 pro komunuma rearanĝo: La municipoj Hengelo (en Gelderlando, ne konfuzu ĝin kun la pli granda loĝloko Hengelo en Overiselo), Hummelo en Keppel, Steenderen, Vorden kaj Zelhem kuniĝis al unu granda municipo kun 37 727 loĝantoj. La administra kaj estrada centro estas la loĝloko Hengelo (Gld.). Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun. La municipo estas nomita laŭ Bronkhorst, la tria plej malgranda urbo de Nederlando, kiu situas en ĉi tiu municipo. Dum la elekto de nomo por la nova municipo oni elektis la nomon Bronkhorst, tamen kun aldono de la litero "C". La nomo Bronckhorst siavice deriviĝis de la mezepoka famkonata gento Van Bronckhorst. La antaŭburgo de la kastelo Bronckhorst kreskis ĝis malgranda setlejo kun la nomo Bronkhorst.
Loĝlokoj
Achter-Drempt, Baak, Bekveld, Bronkhorst, Delden, Dunsborg, Eldrik, Gooi, Halle, Hengelo en Gelderlando (municipejo), Hoog-Keppel, Heidenhoek, Hummelo, Keijenborg, Kranenburg, Laag-Keppel, Linde, Medler, Mossel, Noordink, Olburgen, Rha, Steenderen, Toldijk, Veldwijk, Velswijk, Vierakker, Voor-Drempt, Varssel, Veldhoek, Vorden, Wichmond, Wildenborch, Zelhem.
Heinrich-Mann-gimnazio (Erfurto)
La lernejo Heinrich-Mann-Gymnasium Erfurt – Staatliches Gymnasium Zur Himmelspforte estas ŝtata gimnazio en Erfurto, Gustav-Freytag-Straße nr 65.
Collegium Amplonianum en la domo Porta coeli
Ekde 1767 la lernejo translokitis pro kadukiĝo de la konstruaĵo al Markt-strato nr 6, en domon nomitan Alte Hofstatt. La aĝe respektinda konstruaĵo de ĉe Michaelis-strato malkonstruitis en 1785 kaj transdonis sian nomon Himmelspforte al la nova lernejo en Markt-strato. Tiu nomo ĝis hodiaŭ tie videblas. La fokuso de la Amplonianum-kolegieto estis, en la senco de nova vojo - via moderna nehumanisma, kontraŭe al via antiqua. La germana nomo Himmelspforte - pordo al ĉielo restis eĉ post 1816 kiam la universitato malfonditis.
Nova fondo kiel privata lernejo en 1820
Fondis en 1820 Ephraim Salomon Unger, iama privata docento altlerneja, privatan lernejon en la domo Futterstraße nr 5 (Haus zum goldenen Faß). Tiu lernejo famiĝis ankaŭ ekstere de la urbo. En 1834 ĝi atingis la statuson de Private Realschule. En aprilo 1844 ĝi kunfandiĝis kun la evangelia supera lernejo por knaboj kaj iĝis nehumanisma lernejo kun ses klasŝtupoj translokite en konstruaĵon ĉe Barfüßer-strato nr 22. Sub la estrado de Carl Ferdinand Koch la lernejo gimnaziiĝis. Kreskis la nombro de la lernantoj de 209 al 548 en la 1859-a jaro. La sukceso daŭris kaj ĝi plialtrangiĝis al Lernejo de unua ordo sub la rekta administrado de la Provinzial-Schulkollegium en Magdeburg. En 1870 la lernejo ekrajtis disdoni proprajn abiturientajn ekzamenatestilojn.
Krummhörn
Krummhörn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Heinrich-Mann-gimnazio (Erfurto)
La lernejo ekde 1885
En 1885 iĝis la ŝtatanigo de la lernejo sub la nomo Königliches Realgymnasium zu Erfurt. Komisiitis pri la lernejestrado s-r Friedrich Zange. La lernejo transloĝiĝis al Markt-strato nr 6 kaj adoptis - komence neoficiale - la malnovan nomon Himmelspforte. De 1918-24 regadis Richard Schenk, ekde 1925 Konrad Franke. Pro liaj intstigoj la nomo ŝanĝiĝis al Staatliches Realgymnasium zur Himmelspforte. Danke al bonaj rilatoj al la supera kolegiaro en Magdeburg li sukcesis novkonstrui lernejon aliloke. En majo 1928 metitis la fundamenta ŝtono en Gustav-Freytag-strato kaj post 23 monatoj ĉio estis finkonstruita. La kostoj estis de 1,2 mililonoj da markoj. En aprilo 1930 la lernejo translokitis. Hodiaŭ la lernejo estas unu el nur tre en tuta Germanio kiu havas propran lernejan orgenon. En la konstruaĵo en Markt-strato malfermitis lernejo por lernantoj el la plej malriĉaj klasoj.
Monadologio
En Esperanton Modadologio-n tradukis Émile Boirac en 1902. Ĝi estas eldonita de la franca eldonejo Hachette.
Krummhörn
Krummhörn estas parto de la historia regiono Orienta Frislando kaj situas senpere ĉe la Norda Maro.
Heinrich-Mann-gimnazio (Erfurto)
Dum la socialisma epoko
Post la fondo de GDR la eduksistemo novorganizitis laŭ la socialismaj ideoj. Celo estis malfondi ĉiujn gimnaziojn kaj enkonduki unuecan superan lernejon. Malfermitis en 1950 la tradiciriĉa Konsilantargimnazio en Schiller-strato, kiu mallongan tempon antaŭe ankoraŭ alinomitis Thomas-Müntzer-gimnazio, kaj la restintaj instruistoj eklaboris en la Gustav-Freytag-strato. En la 5.1.1951 malaperis finfine ankaŭ la honorinda nomo Himmelspforte: la lernejo ekde tiam nomitis Heinrich-Mann-Schule, poste Heinrich-Mann-Oberschule. Bazo de edukado estu la socialismo mondkonceptaĉo dum aliaj ideoj subpremitis. En la 20.5.1953 oni perfortis lernantojn subskribi deklaracion taksantan la evangelian ligon Junge Gemeinde kiel kriman organizaĵon! Kelkaj lernejanoj kiuj rifuzis fari tion devis forlasi la lernejon. . En aŭtuno 1961 enkondukitis la instruprogramo de Erweiterte Oberschule - EOS.
Refondiĝo gimnazia de post 1990
Post la Turniĝo la lernejo refaritis gimnazio kun lingva kaj naturscienca branĉoj. En la 1.8.1991 ĝi nomitis Staatliĉches Gymnasium 5, kaj en la 1.3.1993 Heinrich-Mann-Gymnasium.
En 2005 kunfandiĝis la Mann-lernejo kaj la Albert-Einstein-gimnazio kaj la nomo denove iĝis Staatliches Gymnasium 5. En la 13.9.2005 unuanime voĉdonitis por la nomaldono Zur Himmelspforte kaj la definitiva nomo iĝis Heinrich-Mann-Gymnasium Erfurt – Staatliches Gymnasium „Zur Himmelspforte“ Tiuokaze estis solena aranĝo en la aŭlo. Inter la gastoj troviĝis la tiama ĉefurbestro Manfred Ruge kaj multaj aliaj iamaj Ĉielportanoj.
En 2008 jam estiĝis nova kunfandiĝo, nome kun la Buchenberg-gimnazio.
En septembro 2012 startis la german-franca duobla abiturekzameno, la t.n. AbiBac. Ekde 2014/15 eblas por la lernantoj trapasi paralele francan kaj germanan maturiĝekzamenojn permesantajn aliron senbarilan al altlernejoj en Germanlando kiel ankaŭ en Franclando. Por akiri tion oni ofertas dulingvan instruadon de geografio kaj historio. Krom la Humboldt-gimnazio de Vajmaro la Mann-gimnazio en Erfurto estas la unusola en tuta Turingio kun tia ĉi kleriĝvojo.
Plastikaĵo super de la ĉefenirejo
Ĉe la aranĝo de la fasado en la kadro de la novkonstruo de la lernejo oni decidis starigi skulptaĵon el konka kalkŝtono super la ĉefenirejo. Ĝi faritis fare de Carl Melville, profesoro ĉe la Artmetilernejo de Erfurto montrante du knabojn kiuj simboligu aleogorie la simbiozo de spirita kaj korpa edukado ĉe la lernejo.
WAN
La vorto havas plurajn signifojn:
Ramón Mesonero Romanos
Ramón de Mesonero Romanos (Madrido, 19a de julio 1803 - Samloke, 30a de aprilo 1882), verkisto de Hispanujo. Gravas ĉar el liaj verkoj eblas koni la tiaman Madridon.
Biografio
Filo de influa familio de Madrido, lia patro, Matías Mesonero, el Salamanko, estis ŝatanto de literaturo; forpasis la 5an de januaro de 1820, kaj Mesonero Romanos ekprizorgis familiajn negocojn. La progresema epoko de la registaro nomita Trienio Liberal markis profunde la aŭtoron per sia liberala kaj revoluciema etoso kaj li aliĝis kiel nacia milicano jam dekokjara. Jam tiam li presigis siajn unuajn morartikolojn, kiuj estis jam majstroverkoj laŭ observado kaj stilo: Mis ratos perdidos o ligero bosquejo de Madrid en 1820 y 1821 (Miaj perditaj momentoj aŭ svaga skizo de Madrido en 1820 kaj 1821), Madrido, Presejo de Don Eusebio Álvarez, 1822. Literature li interesiĝis ĉefe pri Leandro Fernández de Moratín, Bartolomé José Gallardo kaj Sebastián de Miñano, kaj legis la dramistojn de la Hispana ora epoko: Tirso de Molina, Lope de Vega, Pedro Calderón de la Barca, Agustín Moreto aŭ Francisco Rojas Zorrilla. Li entuziasmiĝis ankaŭ pro itala opero. La konata babilrondo de El Parnasillo estos nostalgie memorata en liaj verkoj kaj formis parton de la nomata grupo Partida del Trueno (Tondrobando). José de Espronceda, Ventura de la Vega, Patricio de la Escosura, Miguel de los Santos Álvarez, Mariano José de Larra, Romero Larrañaga, Pelegrín, Segovia... formis parton de tiu cirklo, kie estis ankaŭ Mesonero Romanos. Artistoj, dramistoj kaj konataj entreprenistoj estos same samrondanoj kaj amikoj de Mesonero. El ĉiuj José María Carnerero, ĵurnalisto kaj dramisto, estos la plej ligata al Mesonero Romanos kaj kiu enkondukos lin en la ĵurnalisman medion plej gravan de la epoko. Juan Grimaldi, direktoro de la Teatro del Príncipe kaj aŭtoro de la fama magikomedio La pata de cabra (La kaprokruro), estas alia el la famaj gravuloj, kiu gravos por El Curioso Parlante, pseŭdonomo per kiu Mesonero kutime subskribis siajn verkojn.
Tiame li ekinteresiĝis pri urbanizado. La ŝanĝo, pro kiu suferis la tiama Madrido dum tiuj jaroj, kialis multnombrajn veturadojn eksterlanden pro scivolemo pri la urbanizado de diversaj urboj; tiele el aŭgusto de 1833 al majo de 1834 Mesonero Romanos veturis al Francio. Nur parte restis la Fragmentos de un Diario de Viaje (Fragmentoj de veturtaglibro), publikitaj de la filoj de la verkisto dum la jarcentiĝo de lia nasko. La dua eksterlandaveturado aperas en lia verko Recuerdos de Viaje por Francia y Bélgica (Veturmemoroj tra Francio kaj Belgio); tamen li veturis tra multe de Eŭropo dum la epoko de la regentado de María Cristina, kiel aperas en la Trabajos no coleccionados (Nekolektitaj verkoj) publikitaj de liaj filoj. Li redaktoris kun Estébanez Calderón la ĵurnalon Cartas Españolas (Hispanaj Leteroj). En la periodo 1845-1850 li dediĉis sin al Urbodomo de Madrido kiel skabeno. Lia Proyecto de mejoras generales (Projekto de ĝenerala plibonigado), legita en la urbodomo la 23an de majo de 1846, klarigas aŭtentan remodeligon de la tiama Madrido. Post jaroj li verkis novan municipan regularon Ordenanzas municipales, kiu validis dumlonge. Poste li dediĉis sin al la literaturo: eldonis verkojn de la samtempaj dramistoj kaj de tiuj postaj al Lope de Vega kaj Rojas Zorrilla por la Biblioteca de Autores Españoles, kaj li estis oficiala kronikisto el 15a de julio de 1864. Li kunlaboris ankaŭ en publikaĵoj kiel El Indicador de las Novedades, El Correo Literario y Mercantil, Cartas Españolas, Revista Española, Diario de Madrid, Semanario Pintoresco Español. Li estis fondinto kaj apoganto de kulturinstitucioj kiel Ateneo kaj Liceo. Li eniris en la Real Academia (Lingva Akademio) la 3an de majo de 1838 kiel honora akademiano kaj la 25an de februaro de 1847 kiel enkalkulata membro. Li estis poreterna bibliotekisto de Madrido kaj la Municipo de Madrido aĉetis lian libraron kontraŭ 70.000 realoj. Li iom post iom moderigis sian komencan liberalismon kaj fine iĝis firma konservatulo. Maljunaĝe li verkis bonkvalitan aŭtobiografion, nome Memorias de un setentón (Memoroj de sepjarulo).
Mesonero Romanos elstaras kiel primora verkisto, ĉefe pri homoj, popolaj karakteroj, lokoj kaj etosoj de Madrido.
Bisazza
Bisazza estas itala dezajnomarko kaj fabrikanto de vitra mozaiko por interna kaj ekstera luksaj dekoracioj. Bisazza ekde 1956 estas sinonimo de lukso kaj dezajno en la produktado de vitraj mozaikaj kovraĵoj por ornamado.
Historio
Renato Bisazza (1925-2012), patro de Piero kaj Rossella, respektive ĉefa oficulo kaj direktoro pri komunikado, fondis la kompanion en 1956 en Alte di Montecchio Maggiore sub la nomo Vetricolor, la nomo de la unua produkto.
Malloka reto
Malloka reto (wide area network) estas komputila reto konektanta komputilojn geografie malproksimajn.
Komputilaj retoj ene de la sama konstruaĵo aŭ inter apudaj konstruaĵoj nomiĝas loka reto. Plej ofte oni parolas pri malloka reto kiam du tiaj lokaj retoj estas ligitaj. Tian ligon teknike fakuloj kreas pere de interreto, VPN-konekto aŭ luitaj dediĉitaj datumlinioj.
Memphis Slim
Memphis Slim (3a de Septembro, 1915 – 24a de Februaro, 1988) estis usona pianisto, kantisto kaj komponisto de bluso. Li direktoris serion de bandoj kiuj, kongrue kun la populara altiro de la nomita jump blues, inkludis saksofonojn, basojn, tamburojn, kaj pianon. Lia kanto de 1947, nome "Every Day I Have the Blues", iĝis blusa agnoskita reprezentanto, registrita poste ankaŭ fare de multaj aliaj artistoj. Li faris ĉirkaŭ 500 registraĵojn.
Viskia Ribelo
La Viskia Ribelo, aŭ Viskia Insurekcio, estis priimposta protestado en Usono kiu komencis en 1791, dum la prezidenteco de George Washington. La tiel nomita "whiskey tax" (viskia imposto) estis la unua imposto metita al hejma produkto fare de la ĵus formita federacia registaro. Ĝi iĝis leĝo en 1791, kaj intencis generi enspezon por helpi malpliigi la landan ŝuldon. Kvankam la imposto aplikiĝis al ĉiuj distilitaj alkoholaĵoj, viskio estis pro multo la plej populara distilita trinkaĵo en la 18a-jarcenta Usono. Pro tio, la imposto iĝis amplekse konata kiel "whiskey tax" (viskia imposto). La nova imposto fakte estis parto de la programo de la Usona Ministro pri la Kaso nome Alexander Hamilton por financi la promilitan ŝuldon okazinta dum la Revolucia Milito.
Tiu imposto estis malakceptita de farmistoj de la regionoj de la okcidenta limo kiuj estis delonge alkutimiĝintaj al distilado de sia kromaj greno kaj maizo al viskio. En tiuj regionoj, viskio estis tiom sufiĉe populara ke ĝi ofte utilis eĉ kiel interŝanĝilo. Multaj el la rezistantoj estis veteranoj kiuj kredis ke ili luktis por la principoj de la Usona Revolucio, partikulare kontraŭ impostoj sen loka reprezentado, dum la Federacia Registaro defendis ke la impostoj estis la leĝa esprimo de la impostigaj povoj de la Kongreso.
Tra kantonoj en Okcidenta Pensilvanio, protestantoj uzis violenton kaj ĉikanon por eviti la federalajn funkciulojn kiuj kolektis la imposton. Rezistado venis al pinto en Julio de 1794, kiam ŝtata marŝalo alvenis en Okcidentan Pensilvanion por liveri mandatojn al distilantoj kiuj ne estis pagintaj la imposton. Leviĝis alarmo, kaj pli ol 500 armitaj homoj atakis la fortifikita hejmo de la impostinspektisto kaj generalo John Neville. Washington respondis per sendo de packomisiistoj al Okcidenta Pensilvanio por negocadi kun la ribeluloj, dum samtempe alvokis guberniestrojn por sendi milicon por devigi la imposton. Per 13,000 milicanoj havigitaj de la guberniestroj de Virginio, Marilando, Nov-Ĵerzejo, kaj Pensilvanio, Washington rajdis estre de armeo por subpremi la insurekcion. La ribeloj iris hejmen antaŭ la alveno de la armeo, kaj ne estis batalo. Ĉirkaŭ 20 homoj estis arestitaj, sed ĉiuj estis poste senkulpigitaj aŭ pardonitaj. Plej distilantoj en najbara Kentukio estis deklaritaj maleble impostigeblaj; en la venontaj ses jaroj, ĉirkaŭ 175 distilantoj el Kentukio estiskulpigitaj pro malobeo al la imposta regularo. Nombraj ekzemploj de rezistado estis registritaj en juĝistaj dokumentoj kaj gazetaraj rakontoj.
La Viskia Ribelo montris ke tiu nova nacia registaro havis la volon kaj kapablon subpremi violentan rezistadon kontraŭ siaj leĝoj. La viskia imposto restis malfacile kolektebla, tamen. La eventoj kontribuis al la formado de politikaj partioj en Usono, procezo jam survoje. La viskia imposto estis nuligita post la tiama Respublikana Partio de Thomas Jefferson, kiu kontraŭis la Federalan Partion de Hamilton, enpoviĝis en 1801.
Soprano
Per soprano (el la itala sopra = „supra“) oni nomas la plej altan homan voĉregistro. Plejparte ĝi estas kantata de virinoj, sed ankaŭ knaboj antaŭ la voĉoŝanĝiĝo povas kanti ĝin same kiel viroj, kiuj kantas falsete. Dum pasintaj jarcentoj ankaŭ ekzistis kastritoj kantantaj soprane. Aparta escepto estas la Brazila kantisto Cordeiro. Ankaŭ se li ne estas kastrito, li antingas la tonon g‘‘, tono kiu superas la plej altan tonon en la ario "Königin der Nacht" (Reĝino de la nokto) el la opero „Zauberflöte“ de Mozart je unu plentono.
La sonskalo de la sopranvoĉo etendiĝas normale ekde c’ ĝis a’’, ĉe profesiaj kantistinoj tamen pli altaj tonoj eblas.
Kelkaj specialaj kantfakoj por la sopranistoj formiĝintaj dum la 19-a jarcento estas:
Dum la renesanco kaj la baroka epoko la sopranregistron voĉan aŭ instrumentan oni nomis ankaŭ „diskanto“.
''Vd. ankaŭ:'' kantado, voĉregistro, kastrito,
Blazono de Teruelo
La blazono de la urbo Teruelo konsistas en dispartita blazono, maldekstre el oro (ĉu flava ĉu orkolora) kun kvar strioj de gorĝo (ruĝa); kaj dekstre el lazuro (blua) kun piediranta bovo el oro sur tero de sinoplo (verda) kaj superita de stelo okpinta de la sama metalo (koloro). Sube sur gorĝo estas kanono el arĝento kaj haŭbizo de la sama metalo, metitaj en ikso, sur amaseto de kugloj, de sablo (nigra), kaj superitaj de grenado, samkolora.
Supre estas reĝa krono, malferma kaj sen diademoj nome cirklo el oro, kun juveloj, komponita el ok floraĵoj, el kiuj videblas kvin, el kiuj du flanke, markitaj de perloj.
La ora kampo kun kvar ruĝaj strioj estas la blazono de Aragono. La kanono, la haŭbizo, la grenado kaj la kugloj estis aligitaj al la blazono kiel agnosko de la defendo de la urbo fare de ties loĝantoj dum la sieĝo suferita pro la agado de la trupoj de la Leŭtenanto Generalo Manuel Enna en 1833, dum la Karlismaj Militoj.
NGC 1411
NGC 1411 (aliaj indikoj — IC 1943, PGC 13429, MCG -7-8-4, ESO 249-11) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Blazono de Teruelo
La reĝa krono malferma estas la formo kiun havis la antikva reĝa krono, uzita ĝis la 16a jarcento, uzata ofte en la heraldiko de plej malgrandaj teritoriaj entoj, municipoj kaj provincoj.
Blazono de la provinco
La blazono de la provinco Teruelo estis adoptita en la 10a de majo 1957, kaj konsistas ankaŭ en diskadrigita blazono:
NGC 1411
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blazono de Teruelo
Blazono de la provinco
Centre sur ruĝa fono, rajdanto kiu vundas surteran drakon, nome Sankta Georgo.
Supre estas reĝa krono, malferma kaj sen diademoj nome cirklo el oro, kun juveloj, komponita el ok floraĵoj, el kiuj videblas kvin, el kiuj du flanke, markitaj de perloj, same kiel sur la ĉefurba blazono.
Imre Égerházi
Imre ÉGERHÁZI (e'geha'zi) (1925) en Hajdúhadház (HAJdu'hadhaz') - 2001) hungara pentristo.
Hajdúhadház estis urbo de la hajdukoj kaj Debreceno determinis lian debuton, ja siajn studojn li faris en tiuj ĉi du loĝlokoj, inter tiuj homoj, kiuj per siaj ĉiutagaj laboroj estas partoprenantoj en la vivo de la homaro. Krom sia ĉiutaga laborado, li faris la komencajn paŝojn, por disvolvi ekde sia juneco siajn streĉitajn emon kaj pretecon verki kaj krei, en la libera lernejo belarta de Debreceno, kie li progresis sur vojo elektita de si mem sub direktado kaj vojmontro de la pentro- kaj grafik-artisto József MENYHÁRT (joĵef MENJhart').
Pere de siaj talento kaj eksterordinara diligenteco, celdirekteco kaj pretendemo kontraŭ si mem, li levis sin inter tiujn, kiuj riĉigas per sia art-laboro la belartan vivon de Debreceno. Per sia art-organiza agado samtempe li ligas ĝin al la sangocirkulado de la enlanda arto-vivo. Oni povas diri sen troigo ankaŭ, tiu ĉi art-organiza agado kelkpunkte kunligas la agadon de artistoj de Hajdukio ankaŭ al la arto de proksimaj kaj pli foraj regionoj de Eŭropo. Tiuj ĉi agadoj nature fontas el la puritanaj naturo kaj edukiteco de Imre ÉGERHÁZI. Liaj puritanaj naturo kaj edukiteco portas kun si mem - krom fa pretendo disvalviĝi - ankaŭ Ia pretendon strebi por la komunumo.
La agadon belartan de Imre ÉGERHÁZI karakterizas eble fa varieco de la temo-elektado. Tiujn karakterizajn motivojn ni trovas en liaj temoj, kiuj fariĝas dominantaj pere de tio, ke li reliefigas ilin el ilia ĉiutageco, kreante el ili mondon konatan tiel de ĉiuj. Per la karakterizaj motivoj tiel reliefigitaj li elformis por si proprajn stilon kaj koloraron. La temo, la stilo kaj la koloroj bone alojiĝas en ĉiuj liaj verkoj, estigante specialan artistan mondon. Ankaŭ li kolor-spektro akomodiĝas al tiu ĉi speciala artista mondo. Per moderitaj, vido-trankviligaj koloroj li kreas sian artistan mondon. Lia stilo estas simpligita, sed Ii evitas arbitrajn taŭzajojn. La reliefigo de la karakteraĵoj ĉiam servas densigi la artistan travivaĵon, kapti la esencon...Imre ÉGERHÁZI pentras kaj desegnas, gravuras linoleumon kaj pretigas linotipajoĵn. Liaj formoj en ĉiuj teknikoj estas malekstremaj, en stilizado, en abstraktigo li antaŭeniras ade nur dum tio ne malutilas al ia temo, al la diraĵo. En liaj verkoj tial konserviĝas la speciala karaktero de la objekto, regiono, homo. En formoj, koloroj, strukturoj li efektivigas per specilala sento-ŝargiteco la ritmo-ordon, tiel elformiĝas lia Mara, pura, sinkarakteriza esprimlingvaĵo.
Eksteraj ligiloj
paĝo hungare
Truchtersheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. En 1974 la antaŭa najbara komunumo Behlenheim integriĝis en la komunumon, en 2016 ankaŭ la antaŭa najbara komunumo Pfettisheim.
Ágnes Neufeld
Kariero
Neufeld Ágnes diplomiĝis pri angla-franca lingvoj en la Universitato Reĝo Ferdinand la 1-a (1942). Ŝi reverkis el rumana lingvo plurajn lernolibrojn al hungarlingvaj lernejoj kune kun kunlaborantoj Samu Braver, Sarolta Kristóf kaj Éva Semlyén.
Konvencio
Konvencio estas tio, kio estas starigita per esprimita aŭ neesprimita konsento inter la homoj, ekz. interakceptitaj fiktivaĵoj, sociaj konvencioj (deco), teatraj konvencioj, sensencaj konvencioj. Konvencia valoro de la papermono, konvencia alfabeto, ĵargono kondiĉa.
Konvencio povas signifi ankaŭ interregnan, internacian kontrakton ekz-e la poŝta konvencio de Bern, konvencia klaŭzo. (traktato, interkonsento), aŭ Konvencio pri la statuso de la rifuĝintoj kaj senpatrujuloj.
Konvencio povas signifi ankaŭ nacian eksterordinaran asembleon ekz. la Franca konvencio (1792–1795).
PETN
La pentaeritrit-tetranitrato (aŭ alinome PETN, pentrito aŭ nitropento) estas eksplodema azotacida estero, kiun oni uzas en larĝa tereno en industrio kaj armeo.
Ĝi estas blanka, kristala en pura stato, samtempe la plej eksplodema eksplodaĵo. Oni uzas ĝin en detonatoroj (kiel sekundara plenigaĵo), en plastaj eksplodaĵoj (ekz: semtekso), malgrand-kalibraj pafaĵoj kaj fuzeo), sed ĝi estas ankaŭ vejnolarĝiga medikamento (kontraŭ kormalsanoj).
Proprecoj
Eksploda raido estas 8400 m/s (okaze de denseco de 1,7 g/cm3). Oni povas produkti ĝin el pentaeritrito. Oni esterizas ĝin per sulfura acido kaj poste per azota acido aŭ estigas azotacidan esteron direkte per densa azota kaj sulfura acidoj (nitriga miksaĵo):
C(CH2OH)4 + 4 HNO3 → C(CH2ONO2)4 + 4 H2O
La finprodukto estas stabila, se ĝi estas tute senacida, okaze de acidrestaĵoj, ĝi iĝas nestabila. Tiukaze, ties malkonstruado povas daŭri ĝis eksplodo.
Historio
La nitropentaton unuafoje produktis Tollens kaj Wiegand per nitratigo de la pentaeritrito, en 1891. Ili patentigis ĝin en 1912, la industria produktado komenciĝis en Germanio, ekde 1926.
Suda Kameruno
La regiono suda Kameruno (Région du Sud) estas unu el dek administraj regionoj de la ŝtato Kameruno. Ĝi ampleksas areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ stato de takso el 2006 havis  loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 8 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Ebolowa.
Cezaropapismo
Cezaropapismo estas vorto naskita en la politikaj kaj kulturaj okcidentaj medioj de la 19-a jarcento por karakterizi registaro-sistemon aŭ ŝtatan povon pri teraj aferoj (Cezaro), kiu emas kaj provas etendi sian povon sur religiajn aferojn (papaj). Ekzemple, imperiestro reguligas religiajn ceremoniojn aŭ nomumojn al sanktaj oficoj, kaj, foje (la historio montras eĉ tion) en kvereloj teologiaj. Tiu ŝtata aŭtoritatulo foje en la ĉefaj preĝejoj okupas sian apartan lokon. Okaze de monarkioj oni povas paroli pri teokratio.
La rilatoj de la du povoj, la tera kaj la spirita, prezentas jenan problemon: kiu regas en la nomo de Dio; enketendas ĉu estas la papo aŭ la patriarko kiu estas submetita al la imperiestro ĉar roma civitano aŭ la imperiestro submetita al la papo ĉar kristana. . La naskiĝo de cezaropapismo estas samtempa kun la konvertiĝo al Kristanismo de Konstanteno la 1-a komence de la 4-a jarcento, kiu jam heredis el la moroj de la romanoj ankaŭ la oficon de Pontifex maximus (Plejalta pontifiko). La sinteno de Konstanteno pludaŭris en la Bizanca Imperio. En Okcidento ĝi koncernis precipe la epokon de Otonanoj
Origino de Cezaropapismo
Cezaropapismo ekenradikiĝis en la romia koncepto pri la imperiestraj povoj. Post Aŭgusto, la imperiestro kunigis en sia persono la politikajn destinojn de la imperiaj kaj la religiaj povoj. Kiel pontifex maximus, nome ĉefo de la roma sistemo de religio, li estis celo de imperia kulto kaj kunigis la komunumojn por la preĝo ĝuste por la imperiestro: li presidis la ceremoniojn de la oferoj. Fideleco al la imperiestro kaj religia fideleco estis ligitaj tiamaniemere ke la rifuzo de unu kunportis ankaŭ la rifuzon de la dua, aŭ tiel estis taksitaj ribeluloj kaj herezuloj. .
La apostoloj, iniciatintoj de unuaj kristanaj komunumoj, konsilis kompletan obeon al la ŝtataj aŭtoritatoj. La fideluloj estis invititaj preĝi pro ili kiel en la letero de kvara papo Klemento la 1-a al la korintanoj, kaj ilin konsideri kiel perantoj de la dia volo. Sed la kristanoj rifuzis doni kulton al la imperiestro, vivanta aŭ mortinta. Per tia sinteno la kristanoj, rifuzante la kulton praktikitan en la urbo, defendis la liberon de unuopa konscienco. Sed la konvertiĝo de Konstanteno kreis situacion novan, en kiu al kulto anstataŭiĝis la akcepto de lia ioma aŭtoritato en la Eklezio mem. Eŭsebio de Cezareo, repreninte en konsideron la tezon de Melito el Sardeso ellaboras, en tiu epoko, la teologion pri la kristana imperio. Laŭ li, la politika unuiĝo donis ŝancon al la unuiĝo religia. La grandiozeco de la romia imperiestro kaj la triumfo de la kristanismo fine unuiĝis kaj kune devas marŝi. En tiu kadro, la imperiestro leviĝas al la digneco de servanto de Dio kaj bildo de la Difilo, sinjoro de la universo. . Eŭsebio tezas pri la regno de Konstanteno kiel pri dia plano antaŭvidita ekde la eterneco. La imperiestro ricevas, tial, la taskon gvidi al la savo la kristanan popolon. Oni revenas al nova adaptiĝo al kristanismo de la antikva helenisma ideo de la sankta regneco kun vestoj kaj simboloj esprimantaj universalecon.
Ekde Konstateno, la Kristana Eklezio estas certe favorata, sed tenata en regateca stato. Konstateno sidiĝas inter la episkopoj kvazaŭ li estus unu el ili. Li kondutas kiel gardanto de la dogmo kaj leĝfaranto en aferoj de la eklezia disciplino, li decidas en ĉiuj aferoj de la Eklezio, li kunvokas aŭ igas eblaj la Konciliojn, intervenas en la formuloj de la kredo, pretas igi leĝojn la aŭtonomajn decidojn de la episkoparo. La ŝtata povo sekurigas la episkopojn dum ties vojaĝoj, la decidoj de la koncilioj akiras la vestojn de ŝtataj leĝoj.
Konstateno la 1-a aŭdacas aserti: La dia providenco estas en akordo kun mi. . Kiel reprezentanto de Dio sur la tero, liaj decidoj estas sanktaj. Tia pretendo estas kontraŭata kaj de herezuloj kaj de tiuj kiuj dubas pri la kredo de la imperiestro.
Konstancio la 2-a, ariana konvinka, strebis por akceptigi al arianoj kaj ordodoksaj kristanoj kredon kiu kontentigus ambaŭ celante la unuiĝon de la imperio: li ne hezitis promulgi leĝon per kiu difinis kio estas la kredo de la subuloj de la imperio, iĝante tiele la kolono de cezaropapismo: La kredo vera estas tiu de la reganto.
Laŭ la 4-a jarcento, tial, fariĝis, en ekstrema konfuzo de la du povoj en la sama ŝtata personulo, malferma kaj senrajta la pozicio de judoj kaj papanoj kaj herezuloj. Ĉiu malsamsenca ago de la Eklezio estas tuj taksata ribelo kontraŭ la imperio. La herezo krom negado de la komuna kristana kredo, fariĝas punenda krimo. Kiam la eklezio ekskomunikas, nome deklaras neortodoksa aparta kredero, aŭtomate igas krimulon la herezulo.
La reagoj de ekleziuloj ĉe la fino de la sama jarcento kaj precipe en la 5-a jarcento, kiel tiuj de episkopoj Hilaro el Poitiers kaj Ambrozio el Milano ekmetis la bazojn de la teorio de la du povoj, la povoj ŝtata kaj la povo eklezia, enŝovante eĉ la submetiĝon de la ŝtata povo al tiu spirita. Ambrozio devigas la imperiestron Teodozio la 1-a konduti kiel publika pentanto kaj nudpiede marŝi sur la cindro por elpagi punon pro la masakro de plurmiloj da homoj en la ribela Tesaloniko (390).
La sama doktrino estas amplekse teoriigita de Aŭgusteno de Hipono en sia ĉefverko “De civitate Dei” (La urbo de Dio). Laŭ li: “Agas reĝo por la ĉi-tera vivo kaj reĝo por la eterna vivo”. La tera povo havu kiel celon helpi por ke la Eklezio sukcesu establi ĉi-tere “la urbon de Dio”.
Cezaropapismo en la Bizanca Imperio
En Oriento la kristana eklezio dekomence prezentiĝas multfaceta. La patriarkoj havis grandan influon sur la regionoj en kiuj etendiĝis ilia aŭtoritateco. Por ili la imperiestro realigas la kontinuon de la vojoj elektitaj de Dio por la savo de la imperiaj subuloj: tiusence la imperiestro estas ankaŭ pastro.
Post la 450 la kronado fare de la manoj de la patriarko egalas perdi survestadon, kio fortigas la pretendojn de la imperiestro sur la eklezio. La falo de la Okcident-Romia Imperio provokas, en la okcidentaj zonoj, plian sendependecon de la papo kaj, do, de la okcidentaj eklezioj el la civilaj povoj, dum la cezaropapismo ne estas kontestata en la Bizanca Imperio; eĉ en la nombraj kristologiaj kvereloj oni alvokas la intervenon de la imperiestro.
Justiniano kaj la Eklezio
Justiniano la 1-a celas reunuigi la imperion rekonkerante la okcidentan eron jam pasintan al la regado de barbaroj kaj profitante la komunan religian kredon. Li sin konsideras la elektito de Dio, lia reprezentanto sur la tero; taskiĝas aperi kaj esti ĉampiono de ortodoksio kaj en milito kaj en politika agado kaj en regado sur la eklezio kaj izolado de herezuloj. Li volas regi kiel mastro la eklezion, kaj, kiel repago por la protekto kaj favoroj al ĝi konceditaj, li sukcesas obteni esti, fakte, proklamita imperiestro kaj “episkopo”.
Justiniano provas influi la decidojn de la patriarkoj dum la kristologiaj debatoj. Kaj ke liaj influoj estas akceptitaj flanke de la episkoparo montriĝas el la jena deklaro de la konstantinopola patriarko Menaso en la Sinodo de 536: “Nenio el tio pri kio debatas la Sankta Eklezio kontraŭu la direktivojn kaj la ordonojn (de la imperiestro)”. Li igas sia la kondamnon kontraŭ monofizitismo kaj ĝin akompanas kun persekutoj en la jaroj 537-538. Kaj samtempe emanas severajn leĝojn rilate judojn kaj paganojn kaj herezulojn.
Li leĝfaras pri monaĥejoj, konstruigi religiajn establojn, ordonas kaj decidas pri aferoj internaj de la eklezioj, ŝarĝas episkopojn pri civila administrado de urboj... Fama lia Corpus juris civilis kiu plurfoje proklamas la obeon de la tuta ŝtato al kristana religio.
Neeviteble la reago de ekleziuloj kiuj provis meti la imperiestron en la limojn de siaj funkcioj kaj ne “ordoni” en aferoj pri dogmoj aŭ eklezioj. Tio videblas en la kontrastoj kun papo Vigilio kaj en la rezistoj kiujn la imperiestro renkontis en la afero Triĉapitra skismo dum la monofizitaj kvereloj. Pri la ĝeno pro la eklezia politiko de la imperiestro skribis la nordafrika episkopo Fakundo el Hermiano kiu provas difini la limojn kaj funkciojn de la imperiestro. En lia verko Defendo de la Tri Ĉapitroj (al Justiniano) publikigita ĉe éditions du Cerf en 2004, en la sfero de dogmoj, la imperiestro devas “plenumi la ordonojn de la Eklezio, neniel ilin establi aŭ malobei” (ecclesiasticorum canonum executor… non conditor, non exactor). “Kiel homo pia vi devas obei la decidojn de la Konciliaj Patroj...”.
Entute, la Cezaropapismo de Justiniano trafis antidoton. Kaj la eklezio mem trovas la oportunajn sugestojn por eviti subiĝi al la imperiestra entrudo. Kiel? Ne petante, al la ŝtataj povoj defendon de sia ortodoksio aŭ helpon por triumfigi sian religian mesaĝon. .
Post Justiniano
Antaŭ la ikonoklasta krizo, cezaropapismo ne multe pezas sur la papo ĉar precipe en Oriento la suverenoj determinas kaj organizas laŭ sia plaĉo la administrajn ekleziajn distriktojn, elektas episkopojn kaj ĉeepiskopojn. Ili kunvokas konciliojn, promulgas ties finajn dekretojn kaj provizas pri ilia plenumiĝo. En 638 imperiestro Heraklito ordonas fidkredi je la unikeco de volo en Kristo Homo-Dio. Dek jarojn poste Konstanto la 2-a trudas silenton pri tiu temo, dum la papo Marteno la 1-a estas deportita, pro tio ke tiu ĉi kondamnas la doktrinon de la unikecon de volo en Kristo, al Ĥersono, kie mortas. .
Dum la ikonoklata kverelo la imperiestroj adoptas sintenojn foje ikonofavorajn foje ikonoklastajn.
Post la ikonoklasta kverelo estas ellaborita nova doktrino kiu ŝajnas kompromiso: La imperiestro submetu siajn priekleziajn decidojn al la Patriarka Sinodo (de Konstantinopolo) kaj inverse; la patriarko rajtas kritiki kaj ankaŭ ekskomuniki la imperiestron, sed ne estas pridubita la religia aŭtoritato de la imperiestro, dum la Roma Kurio limiĝas kontroli nur la ortodoksecon de la doktrino.
La tento de Cezaropapismo en Okcidento
En Okcidenta Eŭropo cezaropapismo estis antaŭe tolerata, sed ĝuste, kiam la Imperio montras la unuajn signojn de febleco, ĝi estas kritikata kaj rezistata. La pensado kaj konduto de papo Gelasio la 1-a (492-496) ekzercos determinantan influon sur la politikaj sintenoj de Mezepoko. Li, fakte, establis la distingon inter la du povoj (tera kaj spirita) aldonante la doktrinon laŭ kiu la papo respondecas pri la tera savo de la imperiestro. Laŭ li, la imperiestro estas kristano kiel la aliaj. Li estas nek kleriko kaj nek, eĉ malpli, episkopo!
Fakte, la kristana Okcidento sukcesis starigi la distingon inter la du povoj pro tio ke frue la okcidenta imperio disfalis kaj la papado ne transformiĝis en Teokratio.
Ekde la imperiestrigo de Karolo la Granda, la papo trovas en la karola suvereno protektanton kiu tamen hastiĝas sin ŝovi en teologiajn diskutojn kaj decidojn kiel en la Koncilio de Frankfurto (794).
Dume oni povas paroli pri cezaropapismo rilate la ambicion de kelkaj imperiestroj de la Sankta Romia Imperio kiuj provis trudi sian aŭtoritaton al la papo. Oto la 1-a de la Sankta Germana Romia Imperio, kiu renovigis la karolidan tradicion per la konsekra kronado per la manoj de la papo en Romo (962), ekpretendas kontroli la nomumadon al papado: li pretendas, ke la imperiestraj legatoj kontrolu la regulecon de la elektado de la papoj. La pretendo iom post iom transformiĝas en Privilegium Ottonianum (Otona Privilegio), per kiu la sekvuloj rajtas kontroli la papadon kaj la episkopadojn: le episkopoj fariĝis la fidelaj ekzekutantoj de la imperiestraj administrado kaj politiko. .
Poste naskiĝis la kverelo de Investituroj, kiel natura konsekvenco de la neklarecon pri la du povoj. En la lukto, la du povoj ekscesas, kiel en Dictatus papae de Gregoro la 7-a, en kiu estas asertate, ke pleneco de la povo (latine: plenitudo potestatis) apartenas nur al la roma pontifiko. La konkordato de Worms (1122) signas la finon de la cezaropapismo en Okcidento. Dum la 12-a jarcento la pleneco de la spirita povo teoriumas la principon de “la du ŝlosiloj”, laŭ kiu la eklezio ne povas toleri alian povon ol tiun spiritan, la papo retenas ambaŭ fontojn de juro kaj delegas la ŝlosilon de la tera povo al la princoj... La principo marŝiĝus al nova Teokratio. Sed la historio korektos la principojn...
Literaturo
Franclingva:
Anglalingva:
LAN
La vorto havas plurajn signifojn:
Rosalind Franklin
Rosalind Elsie FRANKLIN (25-a de julio 1920 – 16-a de aprilo 1958) estis molekula biologiistino kiu helpis en la malkovro de la strukturo de DNA.
Franklin naskiĝis kaj mortis en Londono (Anglio).
Rosalind Franklin akiris sian doktoran diplomon pri fizika kemio ĉe Cambridge University en 1945. Ŝi lernis teĥnikojn de difraktado per X-radio dum tri-jaraj studoj en Parizo ĉe Laboratoire Central des Services Chimiques de L'Etat (Centra Laboratorio de la Ĥemiaj Servoj de la Ŝtato), ŝi revenis al Anglio por labori kiel helpesploristino ĉe King's College London kun John Randall.
Ne sciiginte al ŝi, alia helpanto de Randall Maurice Wilkins montris kelkajn el ŝiaj fotoj de X-radiaj difraktaĵoj de DNA al James Watson, sur kiuj sin apogis Watson kaj Francis Crick, kiuj publikigis en 1953 artikolon priskribantan la duoble-helican strukturon de DNA. Franklin estis mortinta pro ovaria kancero en 1958 kiam Wilkins, Watson kaj Crick ricevis Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino en 1962.
Irana muziko
Irana muziko enhavas la muzikon produktita de diversaj artistoj el Irano. Krom la tradicia muziko kaj la klasikaj ĝenroj, ĝi inkludas ankaŭ pop-muzikon kaj internaciaj stiloj kiel ĵazo, rok-muziko kaj hiphopo.
La irana muziko influis en aliaj kulturoj de Okcidenta Azio, en la konstruado de granda parto de la muzika terminaro de la najbara Turkio kaj de la arabaj kulturoj, kaj alvenis al Barato tra la Mogola Imperio de la 16-a jarcento, kies kortego helpis novajn muzikajn formojn alportante muzikistojn el Irano.
Prignano Cilento
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Agropoli, Cicerale, Ogliastro Cilento, Perito, Rutino kaj Torchiara.
Francis Crick
Francis Harry Compton CRICK (naskiĝis la 8-an de junio, 1916, mortis la 28-an de julio, 2004) estas unu el la malkovrintoj de la strukturo de DNA-molekulo.