cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kadenco (harmoniscienco)
Fina kadenco
<!-- Als Kadenzen im spezielleren Sinne (der Zeit der Wiener Klassik) bezeichnet man zusammengestellte Zusammenklänge eines Musikstückes oder eines Abschnittes davon. Sie sind aus Schlusswendungen (Klauseln) der frühen einstimmigen Musik und seit dem Mittelalter innerhalb polyphoner Strukturen entstanden. Klauseln sind einstimmige, interpretierbare Abfolgen von Tonschritten (Intervallen).
Am wichtigsten und häufigsten ist der Fall um eine Quinte von der Dominante (D) auf die Tonika (T) (Authentischer Schluss) in der Bassstimme. Die oberen Stimmen folgen dem Prinzip des kleinsten Schrittes und dem Charakter der kleinen Sekunde im Schritt nach oben zur Ruhe zu kommen, was heißt, dass in der Folge D-T die Stimmen satztechnischen Regeln folgen sollen, so Dominantterz zu Grundton der Tonika. Alle anderen Stimmen sollen kleine Schritte machen, zum Beispiel eine große Sekunde aufwärts, oder sogar auf dem gleichen Ton stehen bleiben. In diesem Zusammenhang mit dem Bass spricht man auch von Quintfall. Typisch ist die diesem Harmonienpaar vorangehende Subdominante in der Vollkadenz. Die Vollkadenz führt den gesamten Tonvorrat der Tonalität vor, also alle Töne der Tonleiter kommen in den drei Akkorden Tonika (T), Subdominante (S), und Dominante (D) vor. Dabei enthält die Subdominante (z. B. in C-Dur) den Begrenzungston f zur B (Notenschrift)-Seite der Tonalität hin und die Dominante den Begrenzungston h (engl. b) zur -Seite (Kreuz seite) hin.
Genech (stacidomo)
Genech estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Genech, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Kadenco (harmoniscienco)
Fina kadenco
Oft wird die Dominante als Dominantseptakkord gespielt, was den Drang zur Tonika noch verstärkt. Die Entstehung dieses Akkordes leitet sich wie die des subdominantischen „Vierklangs“ der Sixte Ajoutée aus Stimmführungsregeln her, nicht von Akkordfunktionen, denn der Akkord der Sixte ajoutée hat seine subdominantische Funktion schon ohne Grundton der Subdominante. Die Septime des Akkords kann als subdominantischer Anteil der Dominante aufgefasst werden, so dass in einem gewissen Sinn die Vollkadenz in die authentische zusammengezogen werden kann. In Moll stehende Stücke oder Abschnitte können auch auf der Dominante enden; die Schlusskadenz erreicht diese typischerweise über die IV. Stufe (Plagalschluss).
Genech (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Kadenco (harmoniscienco)
Fina kadenco
Auch die Wendung T-S der plagalen Kadenz folgt einem dominantischen Prinzip, der Bass fällt eine Quinte, die Tonikaterz steigt eine kleine Sekunde zum Grundton der Subdominante. Das ist eine Umdeutung von T-D-T T-D-T durch Klammerung T-(D-T-D)-T zu D-T-D, dort wird D mit T und T mit S ersetzt.
Genech (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Somain - Halluin (268000).
Kadenco (harmoniscienco)
Fina kadenco
Aus dem Gesamtzusammenhang der Regeln zur Kadenz ergibt sich ein Verbot der Verbindung D-S. eta| Authentische Kadenz in c-Moll mit der Stufenfolge t-D-t eta| Plagale Kadenz in c-Moll mit der Stufenfolge t-s-t eta| Vollkadenz in c-Moll mit der Stufenfolge t-s-D-t -->
Formoj
<!-- Formen der Kadenz sind:
Bemerkenswert ist, dass sich allein mit der authentischen Kadenz das Gerüst ganzer Kunstwerke aufbauen lässt. Zum Beispiel ist Schuberts „Schlafe, schlafe, holder süßer Knabe“ nur mit der Folge T-D-T aufgebaut. Ebenso beispielsweise das Volkslied, eines von vielen, „Ein Vogel wollte Hochzeit machen“.
Die Erweiterungen der Vollkadenz lassen sich darauf zurückführen, die mittlere (unmotivierte) Verbindung S-D zu „dominantisieren“. Dabei kommen Umdeutungen und Modulationen ins Spiel. Die Mollkadenz ist überhaupt erst mit diesen Erweiterungen zu verstehen. Für sie wird der Tonvorrat der Tonalität erweitert, und sie hat mehr steigende kleine Sekunden (d-es).
Ziel der Erweiterungen ist es, die 24 möglichen Modulationen von einer Tonart in eine andere mit den Mitteln der authentischen Kadenz herzustellen, die neue Tonart mit möglichst wenig Zwischenakkorden zu erreichen und die Stimmführung überzeugend zu gestalten. (offene, oder unvollkommene) Kadenz:irgend eine Kadenz die auf V endet, und der V, ii, IV, oder I, oder irgend ein anderer Akkord vorgeht. Da dieser unvollendet, "suspended", klingt wird eine Halbkadenz als schwache Kadenz betrachtet. sie wird als solche bezeichnet da eine Halbtonbewegung im letzten Teil dazu führt eine II - I Folge zu hören die typisch für das 15. Jahrhundert ist, da dieser Klang ein Relikt aus der modalen Renaissance Harmonie ist. Im besonderen ergibt sich dieser Eindruck wenn dieser phrygischen Halbkadenz eine v (v-iv6-V) Bewegung vorangeht. . -->
Kontrapunkto
<!-- In der Stimmführung des kleinsten Schrittes sind die große Sekunde auf- oder abwärts und sogar der Terzsprung abwärts gute Stimmführungen. Das berüchtigte Verbot der parallelen Quinten ist kein eigentliches Verbot, sondern nur ein Hinweis, dass die Stimmführung den Stimmführungsregeln der Kadenz widerspricht und somit fehlerhaft ist. Unverzichtbar sind Terz- und Sextparallelen, zum Beispiel als Beistand der oberen Stimme.
Die einzelnen Intervalle lösen sich nach den Regeln der immanenten Harmonik des Einzelintervalls schon in einer vorgegeben Form auf. Die Schlusswendungen der einstimmigen Klauseln machen ihre Dominantfunktionen aus:
eta|maldekstra|600px| Immanente Harmonik der Intervalle in der Einstimmigkeit
Kombiniert werden sie zu:
eta|maldekstra| Immanente Harmonik der Intervalle in F-Dur im Zusammenklang im Gegensatz zur Satznorm
Untersuchung immanenter Harmonie
In der einstimmigen abendländischen Musik des Mittelalters liegen zur Untersuchung Quellen in musikalischer Notation vor. Dort kann man überprüfen, ob Schlusswendungen vorliegen. Historisch und auch im Musikempfinden sind in der abendländischen Musik die Schlusskadenzen recht deutlich herausgearbeitet, und die in Europa aufgewachsenen Menschen stimmen darin recht allgemein überein. Bis ins 19. Jahrhundert vermuteten Musiktheoretiker, die Kadenzen entsprächen anthropologischen Gesetzmäßigkeiten des Hörens und seien deshalb besonders markant: Irgendwann hätten die Komponisten der europäischen Musik diese allgemeingültigen harmonischen Entsprechungen entdeckt. Die musikhistorische Entwicklung macht aber deutlich, dass sich die Kadenzen im frühen Mittelalter aus kompositionstechnischen Konventionen ergaben; die Hörer abendländischer Musik gewöhnten sich mit der Zeit so daran, dass sie Alternativen heute noch nicht als gleichwertig empfinden.
Da anderseits ja die Musik zu Beginn gar nicht harmonisch konzipiert sein konnte, bieten sich die in den mittelalterlichen Notationen vorgefundenen melodischen Intervalle für Pendelversuche an: Zum Beispiel für das Intervall der kleinen Sekunde e'-f' spielt oder singt man es einstimmig melodiös pendelnd: e-f-e-f-e-f-e-f. Nach einigen Versuchen mit verschiedenen Anfängen und Schlüssen überprüft man, für welchen Ton man das Empfinden gewinnt, dass die Pendelbewegung darauf endet. Für e-f steigend ist es f, für c'-a fallend ist es das a. Diese Methode bietet sich auch für andere Musikkulturen an, wobei man zu unterschiedlichen Ergebnissen kommen kann. Ebenso kann man historische Entwicklungen der europäischen Kunstmusik (etwa Zwölftonmusik) daraufhin untersuchen (im Beispiel: wie weitreichend Atonalität oder Dissonanz ist).
Für den Ausgang des Pendelversuchs bezüglich der fallenden Quinte und der steigenden Quarte  bekommt man möglicherweise leichter deutliche Ergebnisse, als für die Beispiele oben. In der Zweistimmigkeit (c-e' und f-f' bzw. f-e' c-f') entscheiden wir uns in unserem Kulturkreis fast einmütig für die erste Variante. Die zwei Stimmen arbeiten in der zweiten Variante in ihrer immanenten Harmonik der Schlusswendungen gegeneinander und lösen sich nicht auf. Ebenso ist das Intervall der großen Septime instabil. c-f baut tonale Spannung auf, während gleichzeitig e-f Spannung abbaut, und umgekehrt baut f-c Spannung ab, während sie f-e aufbaut. Das ist gleichzeitig ein Verstoß gegen die Satznorm, die harmonischen Vorgänge zu verdeutlichen.
Ein zweiter Versuch mit (a-e' und c'-f' bzw. c'-e' und a-f') enthält konsonantere Intervalle, aber die erste Variante klingt leer wegen der fehlenden Terzen und unentschieden. Die zweite Variante verdeutlicht die Harmonik und klingt voller.
Fügt man noch das Ergebnis des Pendelversuchs c-a hinzu, gewinnt man noch die Terz zum Klang hinzu. In der Zeit des Übergangs zur Mehrstimmigkeit wurde die vormals dissonante Terz (c-a) zu einem konsonant empfundenen Klang. Für die unverstandene kleine Sekunde (e-f), die irrational empfunden wurde, fand man in der Auseinandersetzung in der beginnenden Mehrstimmigkeit die oben genannten Lösungen. Das bedeutet, dass man sich schon weit der authentischen Kadenz genähert hatte.
Man sieht daraus, dass es für das Spannungsverhältnis der Akkorde in der Kadenz zwei Ursachen gibt:
Harmonische Funktionen sind folglich in der abendländischen Musik nicht allein an Akkorde gebunden. Die zweite Ursache wird in der Harmonielehre meistens als das Spannungsverhältnis angesehen, das je nachdem dazu führt, ob sich Klänge von der Tonika oder Tonalität weg oder zu ihr hin bewegen. Die Wichtigkeit der Stimmführung, schon in der Einstimmigkeit, wird dabei meist unterschätzt. -->
Akompanado de kantoj
<!-- Die Liedbegleitung kombiniert die Elemente der drei verschiedenen Kadenzen. Man findet dort dann immer wiederkehrende Kadenzschemata, die zur Harmonisierung verschiedener Lieder passen. Die jüngeren Stücke harmonisieren taktweise, die älteren werden dichter Note gegen Note harmonisiert, was fälschlicherweise als "kirchlicher" Choralstil aufgefasst wird, aber ebenso bei Liedern (Der Mond ist aufgegangen) vorkommt.
T(onika)-D(ominante)-T
Es genügt oft eine einfache authentische T-D-T Harmonisierung für viele Lieder.
Beispiele: Schubert: "Schlafe, schlafe holder süßer Knabe", "Oh du lieber Augustin", Mozart: "Komm lieber Mai", Beethoven: "Ich liebe Dich, so wie Du mich", "Es tönen die Lieder", "Kein schöner Land", "Der Kuckuck und der Esel", Weber: "Einsam bin ich nicht alleine", "Heute soll das große Flachsernten sein", etc.
T-S(ubdomiante)-T
Lieder mit ausschließlich dieser Begleitung gibt es nicht, weswegen beispielhaft Lieder gewählt werden, die plagal anfangen:
"Nobody Knows the trouble I've seen" (Spiritual), "Il était un´ bergère", "Gott gnad dem großmächtigen Kaiser frumme", "Ehre sei dem Vater", "The Sun shines bright".
Die Plagalkadenz findet sich in Liedern unbestimmten Alters, es beginnen mit ihr beispielsweise "Alle Vögel sind schon da" und "Morgen kommt der Weihnachtsmann".
T-S-T-D-T
"Der Mond ist aufgegangen" (verwendet jedoch Sextakkorde s. u.)
NGC 1723
NGC 1723 (aliaj indikoj — PGC 16493, MCG -2-13-29, IRAS04571-1103) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kadenco (harmoniscienco)
T-S-D-T
Schließlich kann noch die Vollkadenz (z. B. T-D-T-S-D-T-S-D-T) hinzugezogen werden.
"Als ich ein jung Geselle war", "Wenn die Nachtigallen schlagen", "So scheiden wir mit Sang und Klang", "Wem Gott will eine rechte Gunst erweisen", "Es freit ein wilder Wassermann", "Kommet ihr Hirten", "Ihr Kinderlein kommet", "O Straßburg, O Straßburg, du wunderschöne Stadt", "Alleweil ein wenig lustig", "An der Saale hellem Strande", "Gaudeamus igitur" und die Mehrzahl volkstümlicher Liedmelodien, die die Tonart nicht verlassen.
Vollkadenzen mit Sextakkorden
Sie finden sich mehr in Kirchenliedern, die jeden Melodieton einzeln Note gegen Note harmonisieren, dazu übe man den Generalbass.
"Aus tiefster Not", "Schmücke dich oh liebe Seele", "In dulci jubilo", "Was Gott tut, das ist wohlgetan", "An Wasserflüssen Babylon" (By the Rivers of Babylon)
T-D-S-T
Dieses Schema verletzt die darzustellende Satznorm der Klassik und findet sich deshalb bei außereuropäischen Liedern, der Absicht, das Fremde, Exotik (a la turca) durchscheinen zu lassen, und zukunftweisenden Erfindungen, bei der Kadenz geht es aber um die Norm einer ganz spezifischen Stilepoche und eines Bereichs, eben des Barock bis zur Frühromantik. Da es aber kein richtig und falsch gibt, finden sie sich eben auch während dieser Epoche. Man findet sie in lokal verbreiteten Stilen und Tanzliedern, und in englischen, französischen und amerikanischen Liederbüchern. Heute ist das eine typische Schlußwendung des Blues und Pop. -->
Muzikteorio
<!--
Muzikinstruo
Im Musikunterricht steht die Kadenz an erster Stelle. Die heutige funktionstheoretische Deutung der Kadenz hat ihren Ursprung im 19. Jahrhundert beim ersten Musikwissenschaftler Hugo Riemann, in einer Zeit, als die Kadenz als Prinzip der Musik schon wieder aufgegeben worden war.
Der Unterricht ist oft praktisch ausgerichtet und mit der Akkordschreibweise oder in der Populärmusik mit der Akkordskalentheorie verknüpft. Ebenso gibt es ein historisch-empirisches Modell, das der Auslegung der Interpretation der „klassischen“ Harmonielehre z. B. im Sinne Diether de la Mottes entspricht. Im Gegensatz zu einer umfassenden, alle Erscheinungen vereinheitlicht erklärenden Theorie versucht dieser Ansatz eher, einzelne Stile und Interpreten aufgrund der ihnen eigenen ästhetischen Absichten zu deuten.
Mit diesem Ansatz können wie mit dem Generalbass Satzelemente, denen Stimmführungen zugrunde liegen, nicht mehr offensichtlich erkannt werden. Der Generalbass brachte Begriffe wie Umkehrung, die bei Vierklängen mehrdeutig werden, und der Begriff der Lage hat von vorneherein mehrere ungenaue Bedeutungen.
Das Problem entsteht handgreiflich, wenn man sich beim praktischen Musizieren systematisch mit Stimmführungen befassen will, man keine Regeln dazu an der Hand hat. Zum Beispiel kommt der Dominantseptakkord sehr selten in der Grundstellung (Septlage) vor, sondern am häufigsten in der I. Umkehrung, dem Quintsextakkord. eta|dekstra|310px|In der Abbildung ist – exemplarisch – für drei Tonarten jeweils der Bereich im Quintenzirkel farbig unterlegt, der für die jeweilige Tonart von Bedeutung ist. Kadenz für C-Dur (blau); E-Dur (rot); Es-Dur (gelb) bzw. im Quintenzirkel innen stehend: a-Moll (blau); cis-Moll (rot); c-Moll (gelb) Allerdings benutzt die Stimmführung die älteren Regeln aus der Zeit vor der harmonisch konzipierten Musik. Das schlägt sich auch in der Literatur zur Harmonielehre nieder.
Erweiterte Kadenz
Als Kadenz im allgemeineren Sinne bezeichnet man ein mehr oder weniger kurzes Harmonie-Abfolgeschema, in dem die Akkorde durch Abschnitte des Quintenzirkels wandern, bis es auf der beabsichtigten Schlusstonart ankommt. Eine solche erweiterte Kadenz kann auch das harmonische Grundgerüst für eine Modulation bilden. Ein Beispiel für eine nicht modulierende erweiterte Kadenz (vgl. Quintfallsequenz): (Großbuchstabe = Dur-Dreiklang, Kleinbuchstabe = Moll-Dreiklang.) Die verwendeten Akkorde kommen alle im Quintenzirkel um die Tonika (hier C-Dur) angeordnet vor. In funktionaler Schreibweise lautet dieses Beispiel: (T = Tonika, S = Subdominante, D = Dominante, Tp = Tonika-Parallele, Dp = Dominant-Parallele.)
Funktionaler Hintergrund
Bei einer Dur- oder Moll-Tonleiter lassen sich auf jeder Stufe (jedem Ton) so genannte leitereigene Dreiklänge erstellen, die jeweils aus dem gewählten, dem übernächsten und dem nochmals zwei Töne höheren Ton bestehen. Eine Dur-Tonleiter hat also folgende leitereigene Dreiklänge:
In einer (natürlichen) Molltonleiter sieht es folgendermaßen aus:
Referencoj
<references group="anm."/>
Komarko de Haro
La Komarko de Haro estas la plej norda kaj precize en la nordokcidenta pinto de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ la plej norda el la kvin komarkoj kiuj estas ene de la Supra Rioĥo, en la okcidenta triono de la regiono. Ties ĉefurbo estas Haro. Escepte pri la komarka ĉefurbo, la cetero de la komarko suferis fortan senloĝigadon pro elmigrado laŭlonge de la 20-a jarcento kaj ĉefe dum ties dua duono.
Municipoj de la komarko
Ábalos, Anguciana, Briñas, Briones, Casalarreina, Cellorigo, Cidamón, Cihuri, Cuzcurrita de Río Tirón, Foncea, Fonzaleche, Galbárruli, Gimileo, Haro, Ochánduri, Ollauri, Rodezno, Sajazarra, San Asensio, San Millán de Yécora, San Torcuato, San Vicente de la Sonsierra, Tirgo, Treviana, Villalba de Rioja, Zarratón.
Demografio
La komarko de Haro estis komarko kiu ege suferis la ruran elmigradon ekde la 1960-aj jaroj, spite la ekonomian kaj demografian disvolvigon de Haro. La demografia disvolvigo de Haro ne estis sufiĉa por kompensi la malpliiĝon de la komarko. Spite tion, en la lastaj 30 jaroj haltiĝis tiu descendo pere de la pliigo de la vitkulturo kaj enologia turismo, ĉefe pro la kreado de la Protektita Devennomo "Rioja".
La disvolvigo de la komarko estis tre malegala se kompari la diversajn municipojn. Haro ĝuis multe pli grandan disvolvigon pere de ties rolo kiel komarka ĉefurbo, kaj tial kiel ĉefa urbo por servoj, kaj pro sia granda prestiĝo kiel vinkela centro; tial komence de la 20-a jarcento 75% de la loĝantaro de la komarko loĝis ekster Haro, dum nuntempe nur 45% de la komarka loĝantaro loĝas ekster Haro.
Unuflanke estas la municipoj de la valo de Ebro; nome San Vicente de la Sonsierra, Briones, San Asensio kaj Ábalos, kiuj havas sufiĉan progresan ekonomion ĉirkaŭ vino kaj bonan lokon apud la ŝoseo AP-68; en ili la demografia perdo estis multe pli malgranda, kaj eĉ la loĝantaro pliiĝis en la lastaj jaroj. Aliflanke la municipoj de la Valo de Tirón suferis pli grandan descendon, kvankam ties loko apud teroj tre favoraj por vitoj, ebligis la eltenadon de loĝantaroj inter 100 kaj 500 loĝantoj.
Aparte la municipoj kiuj dediĉas sin pli al cerealoj, kaj tial ne helpitaj de la sektoro vitovina, pli for de Haro, kaj ĉe la Montoj Obarenes, kiel Cellorigo aŭ Foncea, aŭ en la ebenaĵo de Valpierre kiel Cidamón aŭ San Torcuato, estas en malfacila situacio de senloĝiĝo kaj maljuniĝo ĉiuj sub 50 loĝantoj.
Legde/Quitzöbel
Legde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio situas borde de la rivero Elbo.
Taso (mitologio)
Taso (helene Θάσος, latine Thassos) estas en la helena mitologio filo de cidona reĝo Agenoro kaj lia edzino Telefaso.
Liaj gefratoj estis:
Kiam Zeŭso forrabis lian fratinon Eŭropan, forvojaĝis kun siaj fratoj serĉi ŝin. Sed la serĉadon ĉiuj fratoj laŭgrade rezignis, loksidiĝis en foraj regionoj kaj tie fariĝis reĝoj.
Taso unue en Olimpio kosekris statuon al dioj, poste venis en insulon Tasoson, kaj iom post iom prisetlis ĝin. Malkovris tie orajn minojn, kiujn ekspluatis.
San Francisco Teopan
San Francisco Teopan estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco Teopan. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 151.
Geografio
San Francisco Teopan apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 390 loĝantojn. El tiuj estis 201 viroj kaj 189 virinoj. La komunumo havas surfacon de 45.93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2280 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2 indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ruĝa akacio
Priskribo
La ruĝa akacio estas 6–10 m alta arbo kun pale verdeca aŭ ruĝeca ŝelo. Ĉe la bazo de la 3–10 cm longaj  plumecaj folioj troviĝas du rektaj, hele grizaj dornoj, kreskantaj ĝis longeco de 7–20 cm. La floroj estas aranĝitaj kiel rondajn brilajn aretojn kun diametro de proksimume 1,5 cm.
Ĉe Acacia seyal var. fistula, kiu estas pli komuna sur dens-argilaj grundoj, iuj el la dornoj estas ŝvelitaj kaj gastigas simbiozajn formikojn.
Disvastiĝo
Tiu palearktisa kaj afrotropisa specio havas arealon ekde Egiptujo ĝis Kenjo kaj okcidenta Senegalo. En Saharo, ĝi ofte vegetas en humidaj valoj.
Araba gumo
Ruĝa akacio, kune kun aliaj akacioj, estas grava fonto por araba gumo, natura polisakarido, kiu sekrecias el la damaĝitaj branĉoj  kaj solidiĝas.
Luan Madson Gedeão de Paiva
Luan Madson Gedeão de Paiva (n. ) estas brazila futbalisto.
Ruĝa akacio
Tanado
Partoj de la arbo havas tanino-entenon de ĝis 18-20%. La ŝelo kaj guŝoj de Acacia seyal sensu lato var. seyal havas tanino-entenon de proksimume 20%.
Ligno
Ligno de la arbo laŭdire estis uzata en antikva Egiptujo por fari ĉerkojn kaj ankaŭ la Keston de Interligo.
Arboŝelo
La ŝelo estas uzita por trakti disenterion kaj bakteriajn infektojn de la haŭto, kiel ekzemple lepro. La ŝelo ankaŭ estas utiligita kiel stimulilo.
Gumo
La gumo estas utiligita kiel afrodiziigaĵo, por trakti diareon, kiel hidratanto, por trakti hemoragiojn, inflamon de la okulo, intestajn malsanojn kaj riniton. La gumo estas uzita por repuŝi artriton kaj bronkiton.
Ligno
Incenso de la ligno estas uzata por trakti doloron de reŭmatismo kaj por preventi riniton kaj febron ĉe la naskontinoj.
Botanikaj varioj
Acacia seyal okaze hibridiĝas kun A. xanthophloea.
Alaminos
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas alamineño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 67 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,44 loĝ/km².
Situo
Alaminos estas situanta en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro. La areo de ties teritorio estas de 19,50 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°51′50″N 2°43′29″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 67, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alaminos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Alaminos kie oni falis al la nunaj 67.
Distrikto Tapolca
La Distrikto Tapolca (hungare Tapolcai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém. Ĝi situas ĉe montaro Bakony laŭ norda bordo de Balatono en la sudokcidenta parto de la departemento (en la meza parto de Transdanubio).
La distrikta ĉefurbo estas Tapolca, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj grandvilaĝo, la ceteraj 30 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 540,30 km², kie loĝas 34 689 homoj. La loĝantoj okupiĝas pri fremdultrafiko, agrikulturoj (kie la vinkulturo estas la plej grava) kaj bredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed ĝis 1950 ĝi apartenis al Zala (historia departemento). La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Komunumaro Friedrichstadt
La komunumaro Friedrichstadt  – germane Amt Friedrichstadt – ĝis marto 2008 estis administra ligo de 6 komunumoj en norda Germanio, pli ekzakte en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de marto 2005 la komunumaro havis 12254 loĝantojn. Sidejo de la komunumaro estis la samnoma urbo Friedrichstadt.
La 1-an de aprilo 2008 el la komunumoj de la antaŭaj komunumaroj Friedrichstadt (escepte de la urbo Friedrichstadt), Hattstedt, Nordstrand kaj Treene kreiĝis nova, pli granda komunumaro kun la nomo Norda Maro-Treene.
Membraj komunumoj de la eksa komunumaro Friedrichstadt estis
Castelnuovo di Porto
Castelnuovo di Porto estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Romo de la regiono Latio.
Sándor Antus
Sándor Antus [ŝAndor antuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Antus Sándor estis hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 2004, ordinara en 2010) de Hungara Scienca Akademio.
Sándor Antus naskiĝis la  1944 en Szeged.
Biografio
Sándor Antus frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste teknikan universitaton. En 1968 li ricevis diplomon pri kemio, poste li laboris en kemia uzino ĝis 1973. En 1971 li doktoriĝis en la universitato. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1977, li doktoriĝis en 1992 antaŭ la akademio. Inter 1973-1977 li laboris en kemia instituto, inter 1987-1992 li instruis en la teknika universitato en Budapeŝto, poste en universitato en Debrecen. Li estis katedrestro inter 1993-2008, dume li ankaŭ estis vicdekano kelkajn jarojn. Foje li esploris en eŭropaj universitatoj helpe de stipendioj. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 1984-2007.
Venceslaa Placo
Venceslaa Placo (ĉeĥe: ), kies amplekson difinis Karolo la 4-a mem, estas la plej granda placo de Prago kaj ekde sia fondiĝo ĝi estas centro de la komerca vivo.
Ĝi ludis gravan rolon en la historio de Prago; ekz. en 1848 oni celebris tie tri naciajn Pentekostajn mesojn, kiuj iniciatis la ekflagron de revolucio. Ankaŭ en la 20-a jarcento la placo estis scenejo de gravaj politikaj manifestaĵoj. La domoj de la placo devenas el la lasta kvarono de la 19-a kaj el la 20-a jarcentoj. Supre fermas la placon monumenta novrenesanca konstruaĵo, la Nacia muzeo, kiun oni konstruis laŭ la planoj de arkitekto Josef Schulz en la jaroj 1885-1890.
Sub la Muzeo, iomete pli proksime al centro de la placo, staras Monumento de Sankta Venceslao, eminenta verko de la skulptisto Josef Václav Myslbek el la jaroj 1912-1913, formanta optikan kulminon de la tuta placo.
La supera duono de la Venceslaa placo havas ankaŭ tri novajn konstruaĵojn, kiuj reprezentas la nuntempan ĉeĥan arkitekturon, ili estas nome: la "Domo de nutraĵoj" (Dům potravin), la moderna hotelo "Jalta", kaj la "Domo de la modo" (Dům módy). Menciinda estas plue la novrenesanca domo de arkitekto A. Wiehl sur angulo de strato Vodičkova, kun fasado ornamita per pentraĵoj de L. Novák laŭ proponoj de Mikoláš Aleš kaj de arkitekto J. Fanta.
37530 Dancingangel
37530 Dancingangel estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brila kaj talenta krimea dancistino Ekaterina Pavlova (1991–2010), kiu dediĉis sian mallongan vivon al la orienta danco. Dufoje ĉampionino de orienta danco en Krimea Respubliko, ŝi gajnis multenombrajn aliajn konkursojn. La nomo « Dancingangel » (Dancanta Anĝelino) reflektas ŝiajn spiritajn kvalitatojn kaj profesiecon.
Inversa osmozo
La inversa osmozo estas fizika metodo por malpliigi la konzentritecon de solvaĵo. Per sufiĉe alta premo la natura procezo de osmozo estas inversiita.
La metodo estas ofte uzata por sensaligo de marakvo.
Principo
Kiam du solvaĵoj kun malsama koncentriteco estas disigitaj per duontralasa membrano, la molekuloj de la solvanto difuzas tra la membrano, ĝis la koncentritecoj ekvilibras aŭ ĝis la diferenco de premo egalas al la osmoza premo. Pro la trapaso de solvanto al la alia flanko de la membrano, la koncentriteco de la solvaĵo pli koncentrita malpliiĝas kaj tiu de la pli malkoncentrita pliiĝas.
Sensaligo
eta|300x300px|Skemo de sistemo inversa osmozo uzata por la [[sensaligo, uzante interŝanĝilon de premo.
2: elfluo de la akvo filtrita (40 %),
3: koncentrato de salakvo (60 %),
4: enfluo de marakvo (60 %),
5: elfluo de la koncentrato,
A: enfluo per altprema pompilo (40 %), B: pompilo de cirkulado, C: osmoza filtrilo kun duontralasaj membranoj, D: interŝanĝilo de premo]] La inversa osmozo estas efika industria procedo por sensaligo. Kun premo de 50 ĝis 80 bar − la osmoza premo de la marakvo egalas al proksimume 60 bar −, proksimume 50 % de la akvo de marakvo povas esti eltirita. Sekve la salo troviĝas koncentrita en la restantaj 50 %. La akvo "osmozita" taŭgas por ĉiuj uzoj de la trinkakvo (ekzemple la fabrikado de sodakvoj ).
Filtrado de doma trinkakvo
La  inversa osmozo estas utila ankaŭ en privataj mastrumaĵoj. Tie la celo estas  precipe la malkreskigo de la akvohardeco, kio faciligas ĝian uzon kaj  protektas la ekipaĵojn. Alia celo estas malaperigi el akvo la poluilojn (nitratoj, restaĵoj de pesticidoj ...) kaj plibonigi la guston per la elimino de la kloritaj kombinaĵoj.
Industriaj uzoj
La  inversa osmozo estas uzata ankaŭ por redukti la kvanton da akvo en la mosto post la vinrikolto.
La  inversa osmozo estas uzata por produkti senmineraligitan akvon kiu estas uzata en elektraj akumulatoroj.
Ĝi estas ankaŭ uzata en la farmacia industrio kaj en produktado de  duonkondukantoj, kie pura akvo estas nepra al la fabrikado de la produkto.
En la agronutra industrio, ĝi estas uzata por :
Malavantaĝoj
La malavantaĝoj de la inversa osmozo estas :
Congrés (Metroo de Barcelono)
Congrés estas stacio sur linio 5 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Aŭdmalkapablo
La aŭdmalkapablo estas difekto de la aŭdado. Ĝi estas mezurita en la frekvencoj de parolo, sed ĝi povas ekstendi al aliaj frekvencoj. Ĝia mezuruno estas la decibelo, kaj oni mezuras ĝin po orele. Ĝi povas esti unu aŭ bilaterala.
La aŭdmalkapablo povas havi multajn kaŭzojn. Ĝi povas eki per malsanoj, ekzemple morbilo, meningito, mumpso, aŭ sifiliso. La genetikaj kialoj povas esti sindromaj aŭ nesindromaj. La plej pli konita sindromo kiu kaŭzas surdecon estas la sindromo de Usher. Ĝi povas esti sekvo de granda bruo, aŭ venas kun la maljuniĝo. Aliaj kaŭzoj estas drogoj, ekzemple la alkoholismo de patrino dum la gravideco; aliaj ĥemiaĵoj, aŭ traŭmatoj.
Laŭ tipo ĝi povas esti nerva aŭ konduka. La konduka ekas per difekto de la ekstera aŭ meza orelo; la nervan okazas la difekto de heliko aŭ de la aŭdnervo. Laŭ tempo de ekado ĝi pvas esti antaŭlingva aŭ postlingva. La malgranda grupo de perilingvalaj surduloj dum la tuta infaneco batalas por lia aŭdebla patrina lingvo.
La tempo de ekigo de surdeco gravas el lingva vidpunkto. La antaŭlingaj surduloj ne povas mem lerni aŭdeblan lingvon; ili lernas ilian nacian lingvon lerneje. Plejfoje ilia patrina lingvo estas ia signolingvo. Ĉirkaŭ tiuj lingvoj ekigis la internacia surdkulturo. Kelkaj el ili estas edukitaj sen ia signolingvo. Oni sukcesas instrui al kelkaj el ili la nacian lingvon, sed plimulte la provo kondukas al gravaj problemoj de la lingvo kaj parolo. En malriĉaj, primitivaj komunumoj restas la antaŭlingvaj surduloj senlingve. La signuma komunumo riproĉas tiujn, kaj parolas pri la rajto de surduloj al ia signolingvo. La patrina lingvo de postlingvalaj surduloj estas plej plie iu parollingvo.. Al ili estas signolingvo fremda lingvo. Ili estas isolitaj el iliaj fratoj kaj familianoj, do ili devas serĉi novan komunumon. En iuj landoj ili asimiliĝas en la signumanta komunumo, en aliaj landoj ili enigas en la komunumo de la parollingve parolantaj surduloj, ĉar la signumanta komunumo ne entenas ilin pli ol aŭdantuloj.
La parolo de malfacile aŭdantaj uloj estas difektita laŭ ilia aŭda malkapablo. La fakuloj povas estimi la severeco kaj tipo de ilia aŭdmalkapablo laŭ ilia parolo. Ilia patrina lingvo estas lautlingvo, sed oni devas evolvi ĝin. Oni devas korigi la parolon kaj riĉigi vortostokon.
Iuj difektojn de inteligado de parolo oni ne povas mezuri en decibeloj. Oni povas aŭdi ĉiujn aŭdeblan frekvencojn bone, sed ne aŭ malpli inteligi paroladon. La amusio estas la difekto daŭdi musikon. Ĝi malhelpas inteligi la musikon. Ankaŭ tiu estas sendependa de decibelaj aŭdaj difektoj.
Laŭ iuj estimoj oni povus antaŭmalhelpi la duonon de aŭdaj difektoj. Per vakcioj oni povus antaŭmalhelpi rubeolon, kaj infekcioj per H. influenza kaj S. pneumoniae. La rubeolo de patrino povas difekti la audxdadon de feto. La H. influenza kaj S. pneumoniae povas okazi inflamon de meza orelo. Ankaŭ kontraŭ la bruo estas iloj
La aŭdiloj laŭtigas la sonojn selektive, kaj povas ilin ŝanĝiĝi por la rezidua aŭdado, sed per tiu deformas ilin. Per tiuj funcionoj la malfacile aŭdantaj uloj povas pli bene aŭdi. La koĥlea enplanto helpas aŭdi la surduloj; ĝi povas plej pli helpi al beboj aŭ al novuloj. Ĝiaj avantaĝoj kaj disavantaĝoj estas disputitaj.
La aŭdado de 10% de homoj estas difektitaj. En 2004 fariĝis 124,2 miliono homoj aŭdmalkapablaj. El ili vivis 107,9 miliono en meze kaj malplie evoluitaj landoj, kaj 65 miliono homoj estis aŭdmalkapablaj ekde infaneco. En la evoluitaj landoj naskigis 3 beboj el 1000 aŭdmalkapable, kaj en la evolviĝantaj pli ol 6 el 1000. La plimulto de aŭdmalkapabloj estas partaj.
6626 Mattgenge
6626 Mattgenge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita planedologo Matthew Genge  de la Imperia Kolegio Londono. Li estas fakulo en la studo pri la mikrometeostonoj kaj pri ties fontoj inter la asteroidoj.
Bigelow
La gloso Bigelow povas referenci al:
Bulgaroj
Bulgaroj (Българи) estas sudslava  popolo, aperinta rezulte de miksiĝo de slavoj, trakoj en prabulgaroj.
Střemošice
Vilaĝo Střemošice, origine de vilaĝplaca tipo, situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en ondoforma teritorio de Bohemia-Moravia montetaro, 4 km oriente de la urbo Luže kaj 10 km sudokcidente de la urbo Vysoké Mýto. Vivas ĉi tie.
Bulgaroj
La bulgaroj loĝas en Bulgario, Nord-Makedonio, Ukrainio, Moldavio, Grekio kaj aliaj landoj. La totala kvanto estas ĉirkaŭ 9 milionoj (kun makedonoj). Ilia lingvo estas la bulgara. La plejmulto de bulgaroj estas ortodoksaj kristanoj, la malplimulto de pomakoj estas muzulmanoj.
Literaturo
(en) Tomasz Kamusella, Ethnic Cleansing During the Cold War: The Forgotten 1989 Expulsion of Bulgaria’s Turks (eld: Routledge Studies in Modern European History). 2018. Londono: eldonejo Routledge, 328 paĝoj, ISBN 978-1-138-48052-0.
Střemošice
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Bulgaroj
Vidu ankaŭ
Bulgario
Bulgaria Imperio
Střemošice
Historio
La unua skriba mencio pri Střemošice en historia dokumento devenas el la jaro 1559.
Niĉa kapeleto
Novgotika kapeleto el tempo ĉirkaŭ la jaro 1900 situas sur norda flanko de la monteto en vilaĝo.
Statuo
Statuo de arĥianĝelo Mikaelo troviĝas sur vilaĝplaco. Ĝi estas baroka el la jaro 1746.
Poklona
Belvideja monteto Poklona kun samnoma baroka kolono de Sankta Triunuo. Devenas el la unua duono de 18-a jarcento. Temas pri trilatera prismo membrigita per pilastroj kun niĉoj en du etaĝoj kun figuroj de anĝeletoj kaj kun Dia okulo.
Žižkův stůl
Sude de Střemošice troviĝas bone konservita rondforma, per fosaĵo ĉirkaŭigita fortikaĵejo nomata Žižkův stůl (Tablo de Žižka). Gvidas al ĝi el Střemošice kaj de Bílý Kůň blua turisma pado. Oni supozas, ke fortikaĵeton starigis monaĥejo de Podlažice.
Legden
Legden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Borken de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando.
Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo
Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo je nomo de Ilja Glazunov (Российская академия живописи, ваяния и зодчества Ильи Глазунова) estas pentra altlernejo, funkcianta en Moskvo ekde 1987. Ĝi estis fondita de la pentristo Ilja Glazunov, kiu fariĝis ĝia rektoro (kaj restas ĝis nun).
Antaŭhistorio
Ekde 1843 en Moskvo estis Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo.
Post la Oktobra Revolucio en 1918 la Altlernejo estis reorganizita kaj nomiĝis la Dua Belarta metiejo, ekde 1920 - Alta belarta-teknika metiejo (VĤUTEMAS), ekde 1926 - Alta belarta-teknika instituto (VĤUTEIN), ekde 1930 - la moskva akademia Instituto de balartoj (ekde 1946 - nome de Vasilij Surikov).
Apero kaj nuna stato
En 1986 la Sovetia registaro redonis la konstruaĵon al la nova Instituto de pentrarto, skulpturo kaj belarta pedagogio, laŭ iniciato de Ilja Glazunov. Poste ĝi renomiĝis kiel la Rusia Akademio de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Glazunov iĝis ĝia rektoro.
Ekde 1989 la Akademio instruas al ĉ.370 studentoj ĉiujare en kvin fakultatoj:
Les Ponts-de-Martel
Pri la komunumo
Les Ponts-de-Martel estas komunumo en la distrikto Le Locle en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1264 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Les Ponts-de-Martel situas en altmontara valo en la Neŭŝatela Ĵuraso 16 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. Oriente de la vilaĝo fluas la rojo Le Bied, kie en sudo malaperas subtere. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur alteco de 1337 m s.m. sur la kulmino de la monto Grand Som Martel. Krom la vilaĝo Les Ponts-de-Martel al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Martel-Dernier, Le Voisinage kaj Petit Martel.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,23 km², de kiuj 30,5% estas kovritaj de arbaro, 59,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Les Ponts-de-Martel limas en nordo al Le Locle, en nordoriento al La Sagne, en sud oriento kaj sudo al Brot-Plamboz, en sudokcidento al Val-de-Travers, kaj en okcidento al La Brévine.
Trafiko
Tra Les Ponts-de-Martel kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 170 de Le Locle trans La-Tourne-Pasejo al Neŭŝatelo. La konekto al la publika transportreto funkcias unuflanke per poŝtaŭtolinio de Le Locle al Neŭŝatelo kaj aliflanke per mallarĝspura linio de la Neŭŝatelaj Fervojoj kondukas de Les-Ponts-de-Martel tra La Sagne al La Chaux-de-Fonds.
Historio
La unua dokumenta mencio de Les Ponts-de-Martel datiĝas el la jaro 1360 kiel Martel. La loĝigo de la regiono estas dokumentita en lukontraktoj de la Grafoj de Neŭŝatelo el la jaro 1444 kaj 1473. En la jaro 1652 Les Ponts-de-Martel fariĝis aparta paroĥo kaj en la jaro 1786 politika komunumo. En la jaro 1920 la vilaĝo Le Joratel estis disigita de la komunumo Les Ponts-de-Martel kaj atribuita al la komunumo Brot-Plamboz.
Hijiri Kato
Hijiri Kato (加藤 聖, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo V-Varen Nagasaki.
Vilao Ameriko
Vilao Ameriko (Letohrádek Amerika, strato "Ke Karlovu") estas ĉarma barokstila somera restadejo de Kilian Ignaz Dientzenhofer. La origine barokstila ĉirkaŭa parko en 1793 trakonstruiĝis al angleca pejzaĝa parko. En ĝi staras statuoj el la verkejo de Matthias Bernhard Braun (Matyáš Bernard Braun). Nuntempe la vilao entenas muzeon pri Antonín Dvořák.
NGC 1724
NGC 1724 (alia indiko — OCL 405) estas malfermita stelamaso en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Worcestershire
Worcestershire estas unu el la graflandoj de Anglio. Ĝi situas en la regiono West Midlands. Ĉefurbo estas Worcester.
Lokaj produktoj
La graflando ankaŭ famas pro kelkaj ne-agrikulturaj produktoj. La urbo Worcester kaj la ĉirkaŭa graflando estas plej konata pro tipa loka saŭco kaj pro siaj porcelanfabrikoj. La saŭco, konata kiel Vorcestera saŭco, estas bongustiga miksaĵo el vinagro, soja saŭco, anĉovoj kaj spicoj, uzata por spici diversajn manĝaĵojn kaj la koktelon Bloody Mary ("Sanga Maria") kiu estas trinkata tutmonde. Vegetarana alternativo por la saŭco (sen anĉovoj) estas Hendersona reliŝo.
Castiglione in Teverina
Castiglione in Teverina estas komunumo de Italio.
Filokteto
Kiam liaj ŝipoj navigis al Trojo, ŝipo de Filokteto haltis ĉe la insulo Krizo, kie mordvenenigis lin serpento kaj el la vundo vastiĝis tiel netolerebla odoro, ke la soldatoj rifuzis daŭrigi la vojaĝon kun li. Agamemno je propono de Odiseo elŝipigis lin en la insulo Lemno. Tie Filokteto vivis tutajn naŭ jarojn, dum kiuj li batalis pri nura vivo. Fine la grekoj veturigis lin al Trojo, ĉar orakolo diris, ke sen sagoj de Filokteto oni ne povas la Trojon konkeri. Aĥajoj uzis artifikaĵon - ili sendis por li la junan Neoptolemon, kiu ŝajnu, ke li veturigos lin en la patrujon kaj poste li turnu al Trojo. Sed Filokteto eksciis tion kaj volis prefere salti en maron ol batali. Sed Heraklo fantomaperis kaj ordonis al li veturi al Trojo, ĉar tie liaj vundoj cikatriĝos kaj ankoraŭ li atingos gloron por si. Kaj fakte, tuj la unuan tagon li eminentiĝis. Li pafis sagon kontraŭ Pariso kaj trafis. Kaŭzita vundo estis neresaniĝebla kaj Pariso mortis. Filokteto poste repaciĝis al la militestroj kaj restis en la bataloj ĝis venka fino de la milito.
Li eminentiĝis ankaŭ en multaj pliaj bataloj. Li estis ankaŭ unu el la viroj, kiuj en la Troja ĉevalo venis malantaŭ la muregoj de la urbo kaj ruinigis la trojan burgon. Post la milito Filokteto revenis feliĉe en sian patrujon.
Reflekso en la artoj
Lia figuro ne estis en Iliado tro prilaborita. Pro tio ĝi allogis multajn aliajn kreantojn. Lian historion prilaboris Esĥilo kaj Eŭripido, sed iliaj verkoj perdiĝis.
Provinco Azuay
Azuay estas provinco de Ekvadoro.
Demografio
Kanjarioj aŭ en hispana Cañari (en Kiĉua: Kañari) estas indiĝena etno tradicie loĝanta en la teritorio de la nuntempaj provincoj Azuay kaj Cañar.
22558 Mladen
22558 Mladen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Peter Kolény kaj Leonard Kornoš elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Mladen Kolény, Sr. (1925–1995), patro de la unua malkovrinto, kiu instruis geografion kaj biologion en duagrada lernejo ; kaj de Mladen Kolény, Jr. (1951–2007), frato de la unua malkovrinto, kiu donis lekciojn pri fizika geografio ĉe la Universitato Komenio de Bratislavo.
Jay Bothroyd
Jay Bothroyd (n. ) estas angla futbalisto. Li en 2010 membris en la angla nacia teamo de futbalo.
Caatiba
Caatiba estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 11.420 loĝantojn en 2010.
Badal (Metroo de Barcelono)
Badal estas stacio sur linio 5 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Adelantado
Adelantado estas la hispana titolo por oficiro de la Regno de Kastilio kiu dum la Malsupra Mezepoko kompetentis pri juraj kaj registaraj aferoj sur determinita distrikto aŭ regiono donata de la reĝo. Tiu vorto venas de la araba almuqaddám hispane adaptita kiel almodacén. Ĝi komencis aperi unuafoje en navaraj kaj kastiliaj dokumentoj de la 11-a jarcento.
Grigorij Perelman
Grigorij Griŝa Jakovleviĉ Perelman (Григорий Яковлевич Перельман) (naskiĝis la 13-an de junio 1966 en Leningrado (nun Sankt-Peterburgo)) estas rusia matematikisto, fakulo pri topologio, ĉefe pri la Ricci-fluo. En 2002 li publikigis sian pruvon de la konjekto de Poincaré, unu el la grandaj nesolvitaj matematikaj problemoj. Pro liaj mirindaj verkoj oni ordenis lin en 2006 per la medalo Fields, sed li iĝis la unua matematikisto kiu rifuzis akcepti ĝin. Poste li ankaŭ malakceptis premion de Clay Instituto, kiun la instituto donis por solvo de unu el problemoj de la jarmilo.
Vivo
Dum la fino de la 80-aj jaroj akj la 90-aj jaroj Grigorij Perelman laboris ĉe diversaj universitatoj usonaj. Sed meze de la 90-aj jaroj, malakceptante laborojn de famaj universitatoj kaj institutoj, li hejmeniris al Rusio, kie li laboris retiriĝinte ĉe la Steklov-Instituto. Ĝis aŭtuno 2002 Grigorij Perelman famiĝis ĉefe pri sia laboro pri kompara geometrio.
Konjekto de Poincaré
La laboro de Perelman estis longe (de 2003 ĝis 2006) kontrolata far de matematikaj fakuloj. Intertempe kelkaj fakuloj, kiel Gang Tian, Bruce Kleiner kaj John Lott, kiuj detale kontrolis la pruvon, parolis pozitive pri ties ĝusteco. Li enhavas ja kelkajn eraretojn, sed kiuj estas korekteblaj kaj ne prezentas verajn problemojn. Grigorij Perelman ricevis unu el la Fields-medaloj dum la Internacia Kongreso de Matematikistoj en 2006 en Madrido, sed li malakceptis ĝin. Oni konsideras tiun medalon kiel oficiala agnosko de la pruvo.
En la jaro 2000 la Clay Mathematics Institute nombris la Poincaré-konjekton kiel unu el la sep plej gravaj nesolvitaj matematikaj problemoj kaj proponis premiojn de unu miliono da usonaj dolaroj por la solvo de ĉiu problemo. Grigorij Perelman, kiu publikigis sian laboron en interreto, ŝajnas ĝis nun ne interesiĝi pri publikigo de la pruvo en fakgazeto, kio estas kondiĉo por ricevi la premion.
Kameničná (distrikto Komárno)
Kameničná (kameniĉnA) (hungare Keszegfalva' [kesegfalva]) estas vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Komárno. Kelke da eksteraj setlejoj apartenas al la vilaĝo.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Komárno-Kolárovo. La plej proksimaj urboj estas Komárno 10, Kolárovo 13 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1482. En la 16-a jarcento ĝi apartenis al fortikaĵo de Komárno. Poste la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Post la turka erao konstruiĝis ĉerivera fortikaĵo, sekve ankaŭ la vilaĝo refondiĝis. En 1848 okazis batalserio laŭ la rivero Váh, ankaŭ ĉi tie okazis bataleto. Inundoj okazis en 1898 kaj 1903, poŝto en 1884, vilaĝdomo en 1910 konstruiĝis.
En 1910 loĝis en la vilaĝo 1772 da homoj, (plejparte hungaroj). La komunumo ĝis Traktato de Trianon apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto Csallóköz, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj estis deportitaj, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Kolĥozo formiĝis en 1948. En 1965 granda inundo okazis. En 2001 loĝis tie 1793 da homoj, (1409 hungaroj, 345 slovakoj).
IEEE
IEEE (mallongigo de Institute of Electrical and Electronics Engineers) estas tutmonda instituto de inĝenieroj de elektroniko kaj elektrotekniko. La instituto estas bazata sur propra partoprenado. IEEE helpas al evoluo de teorio kaj praktiko de komputila tekniko kaj teknologioj de prilaboro de datumoj. La organizaĵo gvidas agadon de teknikaj socioj kaj helpas projekti normojn.
16700 Seiwa
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Seiwa (勢和村 Seiwa-mura), kie troviĝas la publika observatorio de Seiwa-Kogen, en la centro de la insulo Kjuŝuo. La vilaĝo estas fama pro sia pupteatro Bunrako.