cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo Noravank
Historio
Enskribita de Armenio sur la indikan liston de Unesko por iĝi Monda heredaĵo de Unesko la 25-an de aŭgusto 1996 laŭ kriterioj i, iii, vi, vii kaj ix kaj sub la titolo "Monaĥejo Noravank kaj Supra Valo Amagou", Noravank hodiaŭ estas unu el la kvin ĉefaj turismaj lokoj en la lando, kune kun la templo de Garni, Zvartnoco, historia kvartalo de Gjumri kaj Ĥor-Virapo. Informaj paneloj pri la monaĥejo kaj la gorĝo, en kiu ĝi troviĝas (kaverno Magil, faŭno, flaŭro, ktp.) Estis precipe instalitaj en la loko por la atento de turistoj ekde 2008.
Komplekso Noravank
La fortikaĵaj muroj ĉirkaŭantaj la komplekson estis konstruitaj en la 17a-18a jarcentoj.
Preĝejo Surb Astvacacin
La plej grandioza strukturo estas Surb Astvacacin (Sankta Dipatrino), ankaŭ nomita Burtelaŝen (la konstruaĵo de Burtel) honore al princo Burtel Orbeljan, ĝia financisto. Ĝi situas en la sudoriento de la preĝejo Surb Karapet (Sankta Johano). Surb Astvacacin estis finkonstruita en 1339, majstraĵo de la talenta skulptisto kaj miniaturisto Momik, kiu projektis ĝin, kaj ankaŭ estis lia lasta verko. Proksime de la preĝejo estas lia tombo kun ĥaĉkaro, malgranda kaj modeste ornamita, datita de la sama jaro. En la lastaj tempoj la falinta tegmento estis kovrita per simpla tegmento. En 1997 la tamburo kaj ĝia konusa tegmento estis rekonstruitaj, kun la formo bazita sur ekzistantaj fragmentoj. Tamen oni kritikis ĝin kiel "fantazian rekonstruon". La teretaĝo enhavis kompleksajn tombojn de Burtel kaj lia familio. Mallarĝaj ŝtupoj elstarantaj de la okcidenta fasado kondukas al la enirejo en la preĝejon. Estas bona reliefo-skulptaĵo super la enirejo, prezentanta Kriston kaj ambaŭflanke akompanata de la apostoloj Petro kaj Paŭlo. .
Burtelaŝen estas tre arta monumento rememoriga pri la turecaj tombaj strukturoj de la unuaj jaroj de kristanismo en Armenio. Ĝi estas memora preĝejo. Ĝia teretaĝo, rektangula en plano, estis familia tomboĉambro. La planko supre, krucforma laŭ plano, estis memortemplo kronita per plurkolona rotondo. Burtelaŝen estas la domina strukturo en Noravank. La origina tritavola konsisto de la konstruaĵo baziĝas sur la kreskanta alteco de la tavoloj kaj la kombinaĵo de la peza fundo kun la dividita mezo kaj la duonmalferma supro. Sekve, ornamado estas pli modesta malsupre kaj pli riĉa supre. Utiligitaj kiel ornamaj elementoj estas kolonoj, malgrandaj arkoj, profilitaj krampoj formantaj krucojn diversformajn, medaljonojn, interplektitajn bendojn ĉirkaŭ fenestroj kaj pordoj. . La okcidenta portalo estas ornamita per speciala majstreco. Gravan rolon en ĝia ornamado ludas la kantilevraj ŝtupoj, kiuj kondukas al la supra nivelo, kun kornicaj ŝtupoj. La pordejoj enkadriĝas kun larĝaj rektangulaj plektbendoj, kun kornicoj en la supra parto, kun kolonoj kaj strioj el diversaj, plejparte geometriaj, fajnaj kaj malsimplaj padronoj. Inter la ekstera plataĵo kaj la arka kadro de la aperturoj estas reprezentoj de kolomboj kaj marvirinoj kun virinaj kronitaj kapoj. Tiaj reliefoj estis vaste uzataj en armena arto de la 14-a jarcento kaj en pli fruaj tempoj en arkitekturo, miniaturoj kaj artaĵoj, sur diversaj vazoj kaj bovloj. La eniraj timpanoj estas ornamitaj per reliefoj montrantaj, sur la malsupra timpano, la Sanktan Virgulinon kun la Infano kaj la ĉefanĝelojn Gabrielo kaj Mikaelo ĉe ŝiaj flankoj, kaj, sur la supra timpano, duonlonga reprezentado de Kristo kaj figuroj de la apostoloj Petro kaj Paŭlo. Aparte de la reliefoj de la sakristio de Noravank, ĉi tiuj estas ĉizitaj sur simpla surfaco, kio donas al ili pli grandan sendependecon. La figuroj distingiĝas per sia plastikeco de formo, moleco de modelado kaj akcentado de iuj detaloj de vestaĵoj. Grupo de la fondintoj de Burtelaŝen estas prezentita sur tri kolumnoj de la okcidenta parto de ĝia rotondo. La bildo konsistis el reliefaj figuroj de la Sankta Virgulino kun la Infano, sidantaj sur trono, kaj du starantaj viroj en riĉa vesto, unu el ili tenanta modelon de la templo.
Preĝejo Surb Karapet
La dua preĝejo estas Surb Karapet (Sankta Johano la Baptisto), kruco ene de kvadrata dizajno kun reestigita tamburo kaj kupolo konstruitaj en 1216-1227, ĝuste norde de la ruinoj de la origina Surb Karapet, detruita pro tertremo. La preĝejo estis konstruita per la dekreto de princo Liparit Orbeljan.
La ekstera dekoracio fokusiĝas ĉefe sur la okcidenta fasado, kie estas la enirejo al la konstruaĵo. Enkadrigite en du vicoj de trifolioj kaj surskribo, la duonronda timpano de la pordo estas plenigita per ornamaĵo kaj kun reprezentado de la Sankta Virgulino sidanta sur tapiŝo kun la Infano kaj laŭflankita de du sanktuloj. La ornamaĵo ankaŭ havas grandajn literojn interplektitajn per ŝosoj kun folioj kaj floroj. La Sankta Virgulino sidas laŭ orienta maniero kun Infano. La ŝablono de la tapiŝo estas videbla kun pendantaj kvastoj. En la temploj de la provinco Sjuniko dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj la kultado al la Sankta Virgulino estis vaste disvastigita. Ŝi estis prezentita en krizhelpo, kaj multaj preĝejoj estis dediĉitaj al ŝi.
La pinta timpano de la ĝemela fenestro super la pordo estas ornamita per unika reliefo-reprezentado de la grandkapa kaj barba Dio Patro kun grandaj migdalformaj okuloj benante la Krucifikson per sia dekstra mano kaj tenante en sia maldekstra mano la kapon de Johano la Baptisto, kun kolombo, la Sankta Spirito, super ĝi. En la dekstra angulo de la timpano estas kolombo; la spaco inter ĝi kaj la figuro de la Patro estas plenigita per surskribo.
Kapelo Surb Grigor
La flanka kapelo de Surb Grigor (Sankta Gregorio) estis aldonita de la arkitekto Siranes al la norda muro de la preĝejo Surb Karapet en 1275. La kapelo enhavas pli da orbeljan-aj familiotomboj, inkluzive de belega ĉizita leono aŭ homa tomboŝtono datita je 1300, kovrante la tombon de Elikum, filo de princo Tarsajiĉ Orbeljan. La modesta strukturo havas rektangulan planon, kun duonronda altaro kaj volboplafono sur murarko. La enirejo kun arka timpano estas ornamita per kolonoj, kaj la altara absido estas laŭflankita per ĥaĉkaroj kaj reprezentoj de kolomboj en reliefo. .
Ĥaĉkaroj
La komplekso havas plurajn pluvivajn ĥaĉkarojn. La plej komplika el ĉiuj estas ĥaĉkaro de Momik de 1308. Ĝi staras kontraŭ la ĉizita fono de granda kruco super ŝildforma rozeto kaj elstaraj ok-pintaj steloj vertikale aranĝitaj sur ĝiaj flankoj. La pinto de la ĥaĉkaro montras scenon pri deezo kiu estas enkadrigita en kvinfoliaj arkoj simbolantaj pergolon kiel sugestite per la fonornamaĵo de floroj, fruktoj kaj vinberfolioj.
Naturo
Noravank troviĝas en la Papilia Areo Gnisheek kaj  Noravank Grava Bird-areo. Vasta gamo de bestoj kaj plantoj troveblas ĉi tie, kiel ekzemple la kaproj, ŝafgrifoj, Aleksanora papilio, kaj aliaj.
Regiono Surĥandarjo
La regiono Surĥandarjo, Surĥandarja regiono aŭ provinco Surĥandarjo (Surxondaryo viloyati) estas unu el la 12 regionoj de Uzbekio. Ĝia ĉefurbo estas Termezo. La regiono Surĥandaro etendiĝas sur. Ĝi estas ĉirkaŭata oriente de Taĝikio, sude de Afganio, okcidente de Turkmenio kaj la regiono Kaŝkadaro. En 2005 ĝi havis 1,676,000 loĝantojn.
Hacukaiĉi
Hacukaiĉi (japane 廿日市市 [Hacukaiĉi -ŝi]; Hepburn Hatsukaichi) estas urbo en Japanio. Ĝi situas en la regiono Ĉugoku, la okcidenta parto de la insulo Honŝuo, kaj administre apartenas al la gubernio Hiroŝima. Laŭ la stato de 2010 la urbo havis 115 120 loĝantojn.
2085 Henano
2085 Henano estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉinaj astronomoj de la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉina provinco Henano.
José Maria Velasco Gómez
José María Tranquilino Francisco de Jesús Velasco Gómez naskiĝis en Temascalcingo, Estado de México, je la 6-a de julio de 1840 kaj mortis en Villa de Guadalupe Hidalgo, Meksikurbo, je la 26-a de aŭgusto de 1912). Li estis meksika pentristo. Oni konsideras lin kiel unu el la plej famaj pejzaĝistoj de la 19-a jarcento.
La verkoj de Velasco estas troveblaj en pluraj muzeoj de la mondo, sed ĉefe en la urbo de Meksiko kaj en Toluca de Lerdo (Muzeo José María Velasco).
Infanaĝo
José María Velasco laŭ la baptodokumento naskiĝis je la 6-a de julio 1840. Li estis la unua de kvin gefiloj de "Don Felipe Velasco" kaj de "Doña María Antonia Gómez Obregón de Velasco. En la jaro 1849 la familio translokiĝis al la urbo de Meksiko, kie post kelkaj monatoj post la alveno mortas "Don Felipe". Li estis viktimo de ĥolera epidemio je kiu suferis la urbo en 1850.
Post la morto de la parto, José Maria komencis labori en vestaĵ-vendejo kaj samtempe komencis studi en la lernejo "Lancasteriano" kaj li komencas senti grandan ŝaton de desegnado.
Unuaj jaroj en San Carlos
Velasco havis malmultajn ekonomiajn rimedojn kaj tio lasis lin dubi pri la daŭrigo de la studoj. En la jaro 1860 venis de Eŭropo la pentristo Santiago Rebull por fariĝi direktoro de la "Real Academia de Bellas Artes de San Carlos de Valencia". Landesio kaj Rebull organizis en tiu jaro konkurson. La premio estis pensio. Velasco gajnis per sia verko de la eksa monaĥejo de San Agustín. Tiu triunfo solvis la ekonomiajn problemojn kaj li krome ekhavis fidon kaj entuziasmon.
Kiam José María Velasco venis al la "Academia de San Carlos" la ĉefaj temoj de la meksikaj pentristoj estis la homa figuro en diversaj variantoj, la religiaj pentraĵoj, mitologio kaj historio. Dediĉante grandan parton de siaj verkoj al la prezento de la naturo li reprezentis novecon en la pentrarto. La vidsento, la sentemo kaj la konoj permesis al li rekoni pli ol homo normalkapabla, rilate al la formo, la koloroj kaj la karaktero de la pejzaĝo.
Kiam Velasco komencis siajn studojn la verkoj estis influitaj grandparte de la tekniko de Landesio, sed baldaŭ, Velasco perceptas la pejzaĝon de Meksiko kun la okuloj de meksikano. Li malproksimiĝas pli kaj pli de la akademia vidpunkto de la arto kaj poste li sukcesis trovi propran personecon kaj li kreas majstrajn verkojn.
Profesia kaj familia vivo
En la jaro 1868, Velasco fariĝas profesoro de perspektiveco. Ekde tiu momento li rezignas al la pensio kiun li gajnis en la konkurso. En la sama jaro li edziĝis kun Luz Sánchez Armas Galindo. La atestantoj estis la frato Dr-o Ildefonso Velasco kaj sia instruisto Eugenio Landesio, kio montras la amikecon kiu ekzistis inter la du pejzaĝistoj.
En la jaro 1889 Velasco havis la honoron esti nomata de la meksika registaro ĉefo de delegacio kiu partoprenis en Francio en ekspozicio Universala Ekspozicio de Parizo de 1889, prenante pentraĵojn de diversaj aŭtoroj. De Velasco partoprenis en tiu ekspozicio entute per 68 verkoj. La posteuloj de Velasco hodiaŭ vivas en la urbo de Meksiko.
Lastaj jaroj
Velasco suferis koratakon, sed la atako ne venkis Velaskon. Li daŭras la pentradon. Post 1902 li rezignas pri la donado de kursoj de perspektiveco en la "Academia de San Carlos". Post 1905, li preskaŭ nur pentras en sia domo, kie li mortas same kiel la patro pro ĥolero je la 26-a de aŭgusto de la jaro 1912. Oni entombigis lin en la tombejo de Tepeyac.
Brand
Brand havas diversajn signifojn:
3571 Milanštefánik
3571 Milanštefánik  estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Milan Rastislav Štefánik (1880–1919), slovaka astronomo kaj generalo en la franca armeo, unu el la fondintoj de Ĉeĥoslovakio.
Puisseguin
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Puègseguin - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània).
Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono . Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Lupești
Lupești [lupeŝtj] (hungare: Farkasháza) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Lipova administracie apartenanta al la komunumo Vărădia de Mureș. En 1910 ĝi havis 884 loĝantojn (rumanoj), en 1992 365. Ĝia unua skriba mencio estas el 1479. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Toponimio
Kaj la rumana vorto lup kaj la hungara farkas signifas "lupo".
(106001) 2000 SR283
(106001) 2000 SR283 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la 23-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
E20
La kombino E20 havas plurajn signifojn:
(106001) 2000 SR283
Ĝi estas ano de la grupo da korpoj, kiuj orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata «Troja Tendaro».
Sorsogono
situo de la regiono kadre de la Filipinoj (helverde, sub la majuskla "S")
Sorsogono - hispane provincia de Sorsogon, bikole Probinsya nin Sorsogon, tagaloge respektive filipine Lalawigan ng Sorsogon - estas unu el 79 administraj provincoj de la Filipinoj. La provinco situas en la Bikola Regiono, en la plej sudorienta parto de la norda ĉefinsulo Luzono. Norde ĝi limas al la provinco Albajo, kaj krome nur ĉirkaŭiĝas je marbordoj de la Pacifika Oceano. La provinco fondiĝis la 17-an de oktobro 1894 kaj havas la samnoman ĉefurbon Sorsogon. Alia grava urbo estas Bulan.
Ĝi kovras areon de kvadrataj kilometroj (inter la 79 provincoj rango 58) kaj laŭ la nacia censo de 2015 havis 792,949 loĝantojn (rango 35), kio rezultigas loĝdenson de 370 homoj po km² (rango 15).
Fenokso-acetata acido
Fenokso-acetata acido, fenokso-acetata acido aŭ C8H8O3 estas unukarboksilata acido, o-fenila derivaĵo de la glikolata acido, uzata en manufakturado de farmaciaĵoj, pesticidoj, fungicidoj kaj farboj. Ĝi estas iom mielodora kaj peraĵo en la sintezo de gustigiloj kaj tinkturoj. Ĝi estas solvebla en duetila etero, karbona dusulfido, metanolo kaj acetata acido.
Proprecoj
Fenokso-etanoata acido formas senkolorajn kristalojn tre malmulte solveblajn en akvo. Ĝi estas acido kun modera forto kun pKa 3,17 kaj fortaj antisepsaj proprecoj. Fenokso-etanoata acido estas pli forta ol cinamata acido pro ĝia potenca kapablo doni elektronojn. . Ĝi ankaŭ uzatas en produktado de penicilino.
Sintezo
La fenokso-acetata acido povas estiĝi per traktado de fenolo kaj kloroacetata acido en ĉeesto de solvaĵo da natria hidroksido. La alkala solvaĵo deprenas la protonon el la hidroksila grupo de la fenolo. La fenolata jono tiel formita faras nukleofilan atakon en la ß-karbono de la kloroacetata acido, kaŭzante rompon de la ligo kloro-karbono kaj formado de klorida jono.
Halogenidaj derivaĵoj de acetata acido
<Gallery> Fluoroacetic acid 3D.png| Unufluoroacetata acido Difluoroacetic acid 3D 2.png| Dufluoroacetata acido Trifluoroacetic acid 3D.png| Trifluoroacetata acido </Gallery> <Gallery> Chloroacetic acid 3D.png| Unukloroacetata acido Dichloroacetic acid 3D.png| Dukloroacetata acido Trichloroacetic acid 3D.png| Trikloroacetata acido </Gallery> <Gallery> Iodoacetic acid 3D.png| Unujodoacetata acido Diiodoacetic acid3D.png| Dujodoacetata acido Triiodoacetic_acid3D.png| Trijodoacetata acido
</Gallery> <Gallery> Bromoacetic acid 3D.png| Unubromoacetata acido Dibromoacetic acid 3D 2.png| Dubromoacetata acido Tribromoacetic acid3D.png| Tribromoacetata acido
</Gallery> <Gallery> MCPA molecule ball.png| Unuklorofenokso-acetata acido 2,4-Dichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls-2.png| Duklorofenokso-acetata acido 2,4,5-Trichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls.png| Triklorofenokso-acetata acido </Gallery>
Listo de la 72 nomoj sur la Eiffel-Turo
La konstruinto de la Eiffel-turo (Alexandre Gustave Eiffel) gravurigis la nomojn de 72 eminentuloj (ĉefe sciencistoj) de sia tempo en la turon. Krom unu denaska italo (Lagrange) kaj unu sviso (Breguet) ĉiuj estas francaj. Ĉiuj estas viroj.
La nomoj troviĝas supre en la unua etaĝo, skribitaj en oraj literoj. Komence de la 20-a jarcento ili estis superpentritaj kaj restis tiel apenaŭ videblaj ĝis la restaŭrado 1986/1987 far la Société nouvelle d'exploitation de la tour Eiffel (SNTE).
Distrikto Příbram
Distrikto Příbram estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Mezbohemia regiono. La distrikto estas unu el dek du distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 120 urboj kaj vilaĝoj.
Agno
Agno estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Střekov (burgo)
Střekov (germane Schreckenstein) estas ruino de burgo troviĝanta en Ústí nad Labem (germane Aussig a. d. Elbe) en Bohemia mezmontaro en Ĉeĥio. Ĝi situas sur traĥita roko super la dekstra bordo de rivero Elbo en kvartala parto Střekov, proksimume 2,5 kilometro sudoriente de urbocentro. Střekov diskoniĝis precipe pro la pentraĵo Überfahrt am Schreckenstein de Ludwig Richter, kiu estas rigardebla en muzeo en Dresdeno. Rimarkinda estas la lokiĝo de la kastelo sur kruta unuŝtono leviĝanta 100 metrojn tuj super la Elbo, kiu estas distingilo de norda Bohemujo. Grandaj partoj de la kastelo ankaŭ nuntempe estas konserviĝintaj aŭ estis rekonstruitaj, ekzemple la turo, la palaco kaj la fortikaĵomuroj.
Apaj
Apaj estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Ráckeve.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo inter Budapeŝto-Beogrado, laŭ traira flankovojo. Budapeŝto troviĝas je 50 km-oj, la Danubo estas proksime.
Dolič (Kuzma)
Dolič, hungare Völgyköz estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Kuzma. La historia hungara loknomo estis Dolics. Pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Dolič situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo.
Historio
Dum la hungara regado oni nombris tie 92 domojn kaj 505 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito Völgyköz apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En Dolič minoritata vivas ciganoj.
Ĉefministro de Sovetunio
La Ĉefministro de Sovetunio (en rusa: Глава Правительства СССР) estis registarestro de Sovetunio. Tiu posteno havis kvar diferencajn nomojn tra ties ekzistado: Prezidanto de la Konsilio de Popolaj Komisaroj (1923–1946), Prezidanto de la Konsilio de Ministroj (1946–1991), Ĉefministro de Sovetunio (Januaro - Aŭgusto 1991) kaj Prezidanto de la Komitato pri Operacia Administrado de la Soveta Ekonomio (Aŭgusto - Decembro 1991). Longe antaŭ 1991 plej el la ne-sovetaj fontoj referencis al la posteno kiel "Premier" aŭ "Ĉefministro."
Episkopujo Verden
La historia ŝtato Verden troviĝis norde de la mezo de nuna Malsupra Saksujo kaj estis komence la teritoria posedaĵo de la episkopujo Verden. Tiaforme gi ekzistis ĝis 1648. La teritorio, kiun la episkopoj kaj la katedrala kapitulo administris, ne estis kongrua kun la regiono de la eklezia episkopujo, sed ampleksis nur parton de tiu. Ĝi nomiĝis tiutempe la nomon Princepiskopujo Verden, Hochstift Verden aŭ Fürstbistum Verden. Kadre de la Vestfalia Paco en 1648 ĝi estis sekularigita al Duklando Verden.
Villa Guerrero
Villa Guerrero estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Guerrero.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la Inegi) 59 991 loĝantojn. El tiuj 38.492 viroj kaj 39.327 virinoj. La komunumo havas surfacon de 209,96 kvadrataj kilometroj kaj ĝi situas je 2 160 metroj super la marnivelo.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 18° 58′ norda latitudo kaj 99° 36′ okcidenta longitudo.
Ara Ketu
Ara Ketu (laŭ araketo el la joruba lingvo por „la popolo de Ketu“) estas ensemblo de brazila muziko el Salvador de Bahio kaj reprezentanto de aŝeo-muziko kaj de samboregeo.
Ara Ketu fondiĝis la 8-an de marto 1980 en la kvartalo Periperi de Salvador kiel tiel nomata bloco afro (karnavala prezentantaro kaj asocio) kaj ekde tiam regule partoprenas la karnavalon de Salvador. El la origine granda grupo evoluis dum la paso de la jaroj pli malgranda ensemblo, kiu prezentas sursceneje kaj verkas diskojn, kiujn ĝi pokaze vendas milionoble. Al la plej grandaj sukcesoj de Ara Ketu apartenas interalie furorkantoj kiel "Mal Acostumada", "Pipoca", "Mare de Emocao" kaj "Cheguei Pra Balancar".
Jan Zumbach
Jan Zumbach, pseŭdonomo Kaczor Donald, Johan (naskiĝis la 14-an de aprilo 1915 en Ursynów (nun kvartalo de Varsovio), mortis la 3-an de januaro 1986 en Parizo) – diplomita subkolonelo, piloto de Pola Soldataro, subkolonelo (angle: Wing Commander) de Reĝaj Aer-Fortoj, ĉasaviadilista flug-aso de Polaj Aer-Fortoj en eksterlando.
Infaneco, juneco, militista kariero kaj eksplodo de la milito
Li estis nepo de svisa enmigrinto kaj filo de Eugeniusz, kiu posedis duoblan civitanecon: polan kaj svisan. Li mem posedis la svisan civitanecon. En la jaroj 1922-1935 loĝis en Bobrowo apud Brodnica, kie lia patro ricevis bienon post Hakata (germana naciisma organizaĵo). La patrino devenis de ĉirkaŭaĵoj de Płock, el malnova bienula familio. En 1935 finis Polan Gimnazion je la nomo al Marŝalo Stanisław Małachowski en Płock. En 1936 Jan Zumbach eniris kiel volontulo al aviado kaj soldatservo, farante trompon, ĉar al la armeo povis eniri nur personoj kun la pola civitaneco. Kiel pruvon de identeco montris legitimaĵon, kiu ne informis pri civitaneco. En 1938 finis Lernejon de la Substandardistoj de Aviado en Dęblin, estis avancita al subleŭtenanto-piloto. Antaŭ la dua mondmilito servis en la 111-a skadro de ĉasaviadiloj. Pro kolizio kun aŭtomobilo, kiu dismetis prilumaĵon por noktaj flugoj, ĉe malsuprenteriĝo en majo 1939, trafis al malsanulejo, kaj trapasis resanigadon. Post eksplodo de la milito ne sukcesis trovi sian unuon kaj la 17-an de septembro trairis de Pollando al Rumanio. Poste tra Bejruto atingis per mara vojo Francion.
Boldizsár Adorján
Boldizsár Adorján [boldiĵAr adorjAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Adorján Boldizsár estis hungara juristo, poeto, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis otrokócsi [otrokOĉi], lia pseŭdonimo estis Ivánfy Malvina, lia edzino estis Emília Lemouton.
Boldizsár Adorján naskiĝis la en Kisfalud (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Gortva en Slovakio), li mortis la  en la sama vilaĝo.
Biografio
Boldizsár Adorján akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1840. Post la diplomo li estis advokato, foje li havis postenon en juĝejo de Pest (urbo). Li ankaŭ verkis poemojn en revuoj (Athenaeum (revuo), Életképek, Pesti-Divatlap). Li apartenis al amika rondo de Sándor Petőfi kaj Mihály Vörösmarty. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1848 li havis juran postenon en juĝejo de Rimaszombat. Li edziĝis en 1846, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1852-1854.
18605 Jacqueslaskar
18605 Jacqueslaskar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Jacques Laskar, kiu studis la kaosan sintenon de la ĉefaj planedoj. Ano de la personaro de la Institut de mécanique céleste de Parizo, li estis la unua, kiu montris la kaosan movon de la intera sunsistemo kaj la stabiligo de la kliniteco de la ekliptiko far de la Luno.
5296 Friedrich
5296 Friedrich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana romantikista pentristo Caspar David Friedrich (1774–1840), verkinto de la mondfama pentraĵo "Vaganto super Nebulmaro".
Jaromír Nohavica
Jaromír Nohavica (naskiĝis la 7-an de junio 1953 en Ostrava-Mariánské Hory) estas unu el la plej popularaj ĉeĥaj kanzonistoj.
Ekde 2009 en lia oficiala retpaĝaro troviĝas ankaŭ tradukoj de liaj kantoj en Esperanton - de Georgo Handzlik (Pollando), Cezar (Germanio) kaj Vladimír Türk. Samjare polaj artistoj surbendigis muzikalbumon "Świat według Nohavicy" (La mondo laŭ Nohavica) kun 31 poligitaj verkoj. Lian nomon ricevis asteroido Nohavica.
Averrhoa bilimbi
Averrhoa bilimbi aŭ bilimbo estas apud la stelfruko unu el la specioj el la genro de Averrhoa. Ĝi apartenas al la familio de Oksalidacoj kaj estas indiĝena en Sudorientazio. La arbo estas kultivata tutmonde en la tropikoj kaj subtropikoj.
Floraroj kaj floroj
La floraroj de la bilimboarbo estas cimoj, kiuj staras en la foliakseloj aŭ estas trunkfloraj. Ili ekzistas el 15 ĝis 20 floroj kaj estas fajne peltaj kaj glandece haraj. La brakteoj estas 4 mm longa, la alenforma antaŭfolioj havas longecon de 1,5 ĝis 2 mm. La flortigoj longas 4 ĝis 20mm.
La malgrandaj floroj estas radsemetriaj kaj kvinnombaj. La kvin sepaloj estas ĉe la bazo kunkreskintaj, 1,5 ĝi 2,5 mm longaj, 1,5 ĝis 3 lmm larĝaj kaj ovofomaj ĝis elipsaj, nur unu interna sepalo estas pli longa. Ĉe ambaŭ flankoj estas glandecaj triĥomoj. La ruĝece violkoloraj, liberaj petaloj estas 10 ĝis 20 mm longaj kaj ĉ. 2,5 mm larĝaj. mallarĝe spatelformaj kaj defalas frue.
Ekzistas du cirkloj kun po kvin fertilaj stamenoj, unu en la ekstera cirklo kun malpli longaj (4 mm) kaj la alia en la interna ciklo kun longaj (10 mm) stamenoj. La stiluso estas 7,5 ĝis 12 mm longa kaj la ovario 4 ĝis 7,5 mm longa.
Fruktoj
La fruktoj estas karnecaj beroj kaj longas ĉ. 5 ĝis 10 cm. La diametro estas 3,5 cm. La surfaco estas glata kaj kun 5 kaneloj. Ili havas rondan ĝis kvineĝan kverprofilon.: La beroj estas pli acidaj ol karambolfrukto (Averrhoa carambola).
Utiligado
Pro la acideco ili apenaŭ estas manĝataj freŝe. Nur en Kostariko oni servas la verdajn, krudajn fruktojn al rizo kaj fazeoloj. En Azio la fruktoj estas uzataj por kareo kaj por fari trinkaĵon.
Eisenschmitt
Eisenschmitt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
„La Virina Vilaĝo“
La vilaĝo  Eisenschmitt servas al la verkistino Clara Viebig (1860-1952) kiel loko de sia romano Das Weiberdorf (La Virina vilaĝo). La romano priskribas la vivon en tiu malgranda ejfela vilaĝo. En la romano la vilaĝo havas la nomon Eifelschmitt. Je la fono de la romano staras la specialaĵo el la 19a jc de la vilaĝa komuneco: Pro la elĉerpiĝanta fererco en la regiono ĉirkaŭ "Eifelschmitt" la laborkapablaj homoj estas devigataj iri al la Ruhr-Regiono por vivteni siaajn familiojn. Restis hejme preskaŭ nu la virinoj kaj la infanoj. La viroj laboras dum la tuta jaro en la ŝtaluzinoj de la Ruhr-regiono. La inoj mastrumas la domon kaj la agrikulturajn taskojn kaj estras la vilaĝan vivon dum la tuta jaro. Por multaj samtempuloj tiu priskibo estis skandalo. La virinoj ja havis rolon kiun ili tiutempe ne havu. Pro tio la romano estas sur la "indekso" de la katolika eklezio.
Scenoj el la romano estas montrataj sur la vilaĝa puto apud la preĝejo.
Ekde junio 2005 Clara-Viebig-Zentrum (Clara-Viebig-Centro) en Eisenschmitt rememorigas la verkistinon.
Tournus (stacidomo)
Tournus estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Tournus, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Otto Dix
Wilhelm Heinrich Otto DIX (naskiĝis la in Gera-Untermhaus, Germanio, mortis la  en Singen) estis germana pentristo kaj grafikisto.
La verkaro de Otto Dix estas tre varia, sed plej konataj estas liaj primilitaj pentraĵoj. Li estis nekutima desegnisto kaj postlasis pli ol 6000 desegnaĵojn kaj skizojn. Krome li postlasis pentraĵojn kaj akvarelojn, kiuj tre forte memorigas pri la renesanco, kaj diversajn portretojn. La plimulto de liaj verkoj estas konservita en la Arta Muzeo de Stuttgart kaj en la Muzeo Gunzenhauser en Chemnitz.
Brandenburg
Lige al tio, ĝi donis sian nomon al
266 Aline
266 Aline estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Ĝi estis malkovrita, elde la observatorio de Vieno, la, de la aŭstria astronomo Johann Palisa kaj ricevis la antaŭnomon de "Aline", tiu de la filino de la aŭstria astronomo Edmund Weiss.
Otto Dix
Li uzis Esperanton por sia korespondado dum la unua mondmilito.
Vidu ankaŭ
Otto-Dix-domo (Gera)
Brandenburg
Laŭ la federacia lando ricevis sian nomon ankaŭ la asteroido 6068 Brandenburg. Krome granda grupo de germanlingvanoj havas la familian nomon Brandenburg.
Synalpheus pinkfloydi
Synalpheus pinkfloydi estas specio de krustulo de la familio Alfeedoj (Alpheidae).
Ĉi tiu rozkolora specio, malkovrita en Panamo, estis nomita honore al la rokgrupo Pink Floyd.
Priskribo
Synalpheus pinkfloydi havas pinĉilon, ke ĝi svingas por svenbati sian predon. Kiam ĝi uzas ĝin, ĝi kreas bobelon kies eksplodo produktas sufiĉe fortan sonon (ĝis 210 dB) por svenigi siajn predojn, aŭ eĉ mortigi ilin kiam temas pri malgrandaj fiŝoj.
Villa Victoria (Meksikŝtato)
Villa Victoria estas komunumo en la Estado de México. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Victoria.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 77.819 loĝantojn. El tiuj 38.492 viroj kaj 39.327 virinoj. La komunumo havas surfacon de 424.03 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2570 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 800.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 26′ norda latitudo kaj 100° 0′ okcidenta longitudo.
Brandscheid
Brandscheid havas diversajn signifojn:
Mohhsen Massarrat
Mohssen MASSARRAT (14-a de Majo 1942 en Teherano, Irano) esta emerita profesoro pri politiko kaj ekonomiko kiel fakoj de sociaj sciencoj en la Universitato de Osnabrück kun ĉefaj studfakoj de Mezorientokaj Proksima Oriento, Energio, Pacismo kaj Konfliktosolvado, partikulare pri Nord-Suda Konflikto. Li edukiĝis en Irano kaj translokiĝis en 1961 al Germanio. Massarrat estis instruisto por la Fondaĵo Friedrich Ebert kaj por la Fondaĵo Heinrich Böll kaj ekde 2002 li agadis por la germana ATTAC.
Lia teksto "La "paradokso" de Sinn aŭ kial merkatfortoj ne povas protekti la klimaton" publikiĝis en Esperanto en la kolektiva verko ''Kien la klimato? N-ro 3 (2012). Pri la roloj de kresko kaj de merkato en la tasko protekti la klimaton. Kvin eseoj''.
Włochy (administra parto de Varsovio)
Włochy estas administra parto de Varsovio. Ĝi situas inter: Bemowo, Wola, Ochota, Mokotów. Ursynów kaj Ursus.
Funo
Tiu pozo, aŭ pli bone la foto de ĝi, nomiĝas funo, simple ĉar tio ŝajnis taŭga kaj adekvatsona nomo por ĝi. Homoj amuziĝadis kapti tiajn fotojn kaj sendi ilin al Darrow, kiu iam, kiel junulo, pro faris tian foton. Funado iĝis pli kaj pli populara: homoj fotiĝas fune antaŭ la egiptiaj piramidoj kaj aliaj konataj objektoj tutmondaj.
Estas kelketaj reguloj por ĝusta funo:
1. La funanto devas esti fotita de la flanko. 2. La modelo devas fleksi la kubuton, tiel ke aspektas kiel kuranto, ne kiel dancanto. 3. Oni devas stari sur nur unu gambo. 4. Ne rigardi en la kameraon kaj ne rideti. 5. La funanto devas estas tutkorpe videbla sur la foto. 6. Ju pli speciala la loko, des pli interesa la funo.
Orăștie
Loĝantaro
En 1910 Szászváros havis 7 672 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj, ciganoj); en 1992 24 174 (rumanoj, 2,6 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1224; en 1332 ĝi estis ekleziejo. En la 11-a kaj 12-a jarcentoj tie loĝis sikuloj, kiuj plulokiĝis orienten, kaj alvenis saksoj anstataŭ ili. En 1324 ĝi estis jam urbo. En 1582 tie aperis unu el la plej fruaj rumanaj tradukaĵoj de la Malnova testamento per literoj cirilaj: Palia de la Orăștie. En 1663 Apafi la 1-a, landestro de Transilvanio, fondis kolegion en la urbo, kiu fariĝis gimnazio en la 19-a jarcento. Ĝis 1919 Orăștie apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
21438 Camibarnett
21438 Camibarnett estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Camille Barnett, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2005 : scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Charles W. Flanagan High School de Pembroke Pines (Florido, Usono).
Kantono Beaune-Nord
La kantono Beaune-Nord (france canton Beaune-Nord) estas franca kantono situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Beaune. Ĝia ĉefurbo estas Beaune. La tuta kantono partoprenas en la Interkomunumreto : "Communauté d'agglomération Beaune-Chagny-Nolay".
Komunumoj
Apartenas al la kantono Beaune-Nord la jenaj 15 francaj komunumoj :
(1) frakcio de komunumo.
Sordaria macrospora
Sordaria macrospora estas fungo el la klaso Sordariomycetes.
Corrado Sanguineti
Biografio
Corrado Sanguineti naskiĝis en Milano en 1964. Li studis en la Seminario de Ĝenovo kaj fariĝis pastro la.
Ekde 2005 li estas pro-ĝenerala vikario de la diocezo de Chiavari.
La papo Franciscko ; nomumis lin episkopo de Pavio, kaj estis konsekrita la.
Gredisans
Gredisans estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Demografio
fonto: Insee
Xonacatlán
Xonacatlán estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Xonacatlán.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 45.274 loĝantojn. El tiuj 22.374 viroj kaj 22.9 virinoj. La komunumo havas surfacon de 32.87 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2580 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 700.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 24′ norda latitudo kaj 99° 32′ okcidenta longitudo.
Vasilij Kuroĉkin
Vasilij Stepanoviĉ KUROĈKIN (naskiĝis la 28-an de julio, 1831, mortis la 15-an de aŭgusto, 1875), estis naskita en Peterburgo, Rusio. Estis rusa verkisto kaj tradukisto. Li estis ankaŭ ligita kun revolucia movado kaj estis la ano de socia movado "Tero kaj Libereco" ("Земля и свобода"), kun sia kunlaboranto N. Stepanov li eldonis ĵurnalon "Fajrero" ("Искра").
Francisco de Paula Vallet
Francisco de Paula VALLET Y ARNAU (naskiĝinta la en Barcelono, mortinta la  en Madrido) estis kataluna pastro katolika, jezuito kaj ordenfondinto. Li staris ĉe la luliloj de la kongregacio Paroĥkunlaborintoj de Kristo Reĝo (CPCR; latine: Congregatio Cooperatorum Paroesialium Christi Regis).
Vivo
Estante filo de konstruentreprenisto li pasigis la junulajn jarojn en Barcelono. Post abiturienta ekzameno ĉe la Jezuita gimnazio li studentis en Barcelono sen fiksa celo. Kiam li falis en ekzistecan krizon en 1907, li partoprenis en Manresa kurson de ignacaj ekzercoj kaj tuj frokuliĝis ĉe la jezitoj. Jam dum la novicado en Gandia li komencis intensan kampanjon de evangelizado en la tiea regiono kaj en Valencio. Post lia pastra ordinacio li estis sendita al Manresa en 1920 por kompletigi la trian kaj lastan laŭordenregulan provtempon; tie li mem jam komisiitis pri propra organizo kaj moderigado de ekzercoj.
Por igi la ignacianajn ekzercojn potenca ilo de enpopola misio li simple mallongigis ilin de kvar semajnoj al kvin tagoj sen perdi substancon. Pro sia karisma personeco kaj lia senlaca engaĝiĝo, li sukcesis igi pli ol 12.000 homojn partopreni ekzercsemajnojn spiritajn en Katalunio de 1923 ĝis 1927. El tio ekestis la ideo reformi la tutan socion sur religia bazo. Klopodoj en simila direkto de spiritigo de la ĉiutaga vivo propaganditis samtempe fare de anoj de Opus Dei en Hispanujo kaj en Francio sub la slogano de socia regado de Jesuo Kristo (Henri Ramière). Pri tio temas ankaŭ la en 1925 promulgita encikliko Quas primas de papo Pio la 11-a (atingite post strebado i.a. de la asketino Marthe de Noaillat). Tiajn aspirojn ankaŭ favoris Action Française (kiu en 1926 frontis papan malaprobon pro troa politika engaĝiĝo). Fine menciindas ankaŭ Katolika Agado kiun agnoskis en 1922 la roma pontifiko. Ties membroj tamen kritikis poste la troigitan konservativismon de Vallet.
En 1927 li decidis fondi verkon pri paroĥekzercoj kaj forlasis la jezuitan ordenon por fari tion. En 1928 li fondis CPCR. Ĉar li rifuzis prediki en la hispana (anstataŭ la kataluna), li ne estis endiocezigita de iu hispana episkopo kaj en 1929 li devis translokiĝi kun siaj sekvantoj al Urugvajo. Tie, kun la subteno de episkopo Tomás Gregorio Camacho (episkopujo de Salto apud Montevideo), daŭrigitis lia laboro. En 1929 kaj 1931 Vallet sentis sin en siaj ideoj apogita de aliaj papaj enciklikoj nome Mens nostra kaj Quadragesimo anno. En 1932 li revenis al Hispanio, sed ne povis resti tie kaj translokiĝis al Francio en 1934, kie episkopo Camille Pic akceptis lin en la diocezo de Valence kaj donis al li la Domon de Nazareto por spirita laborado en Chabeuil. En 1943 aldonitis al vira ordeno virina branĉo (por kiu estis varbinta ekde 1938 lia fratino).
Morto en Hispanio
Kiel strikte ortodoksa dogmatikisto, Vallet venis en konfliktoj kun la modernismaj tendencoj de la romkatolika eklezio en Francio. Lia inklino al la Vichy-reĝimo estis lia pereo en 1944/45, kaj li devis reiri al la Hispanio de Francisco Franco, kie li malfermis la domon Casa Cristo Rey en Canillejas (Madrido) en 1945. Ĝi poste translokitis al Pozuelo de Alarcón.
Filepitedoj
La Filepitedoj (Philepittidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Passeriformes). Ekzistas kvar specioj en du genroj.
Disvastiĝo
Filepitedoj estas endemiaj en Madagaskaro, tio signifas, ke ili troviĝas nur sur tiu insulo.
Aspekto
Temas pri malgrandaj birdoj – Neodrepanis coruscans havas nur 10 centimetrojn kaj similas al certio – sed ili havas malsveltan korpon. La vosto estas mallonga, la kruroj longaj, la beko pli mallonga ol la kapo, kiu ĉe kelkaj havas du haŭtajn lobojn. La maskloj estas distingeblaj de la femaloj (seksa duformismo / dimorfismo).
Vivo
Ili estas apenaŭ esploritaj, kaj oni nur malmulton scias pri ili, ĉar ili plejparte vivas kiel soluloj en la densa subkreskaĵo de arbaroj. Oni supozas, ke ili sin nutras per etaj fruktoj, ankaŭ per insektoj aŭ nektaro. Ili konstruas pendantajn nestojn.
(13054) 1990 ST15
(13054) 1990 ST15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Johnny Coles
Johnny COLES (John David Coles, * 3-an de julio 1926 en Trenton/Nov-Ĵerzejo; † 21-an de decembro 1997 en Filadelfio/Pensilvanio) estis usona ĵaztrumpetisto kaj flugilkornisto.
Vivo kaj verkado
Coles eklernis en la aĝo de dek jaroj meminstrue la trumpetludon, poste aldoniĝis la flugilkorno kiel instrumento. Li studis ĉe la Mastbaum Vocational School en Filadelfio kaj ludis dum la militservo en la Dua Mondmilito en diversaj armebandoj. Post la milito li komence laboris en diversaj ritmenblusaj ensembloj, komence apud John Coltrane kaj Red Garland sub Eddie „Cleanhead“ Vinson, komence de la 1950-aj jaroj sub Earl Bostic kaj Bull Moose Jackson. Krome li prezentis kun Philly Joe Jones kaj ekde 1956 ĝis 1958 kun James Moody.
Ekde 1958 li estis membro de la bando de Gil Evans, kun kiu li sonregistris i.a. La albumojn Porgy and Bess, New Bottle, Old Wine (1958) kaj Great Jazz Standards (1959) samkiel Out of the Cool (1960), kiu validas kiel plej grava verko de Evans. En 1963/64 li kunlaboris je la albumo The Individualism of Gil Evans; la bandestro elstarigas Coles per soloo en la titolo "El Toreador". En 1964 lin dungis Charles Mingus por koncertvojaĝo tra Eŭropo, kiun Coles devis derompi pro malsangiĝo.
Li poste plulaboris en Novjorko, i.a. kun pianisto Duke Pearson kaj la brazila kantistino Astrud Gilberto. En 1968 li aliĝis al la unua sesopo de Herbie Hancock, kun kiu li en 1969 surdiskigis The Prisoner. En 1969 li membriĝis en la orkestro de Ray Charles, al kiu li apartenis ĝis 1976, interrompite de dujara kunlaboro kun Duke Ellington. En la 1980-aj jaroj li laboris i.a. kun la Count Basie Orchestra kaj la bando Mingus Dynasty kaj partoprenis je projekto dediĉita al pianisto kaj aranĝisto Tadd Dameron. En 1989 li retiriĝis el la aktiva muziknegoco, prezentis tamen en 1996 kun Geri Allen okaze de la Jazzpar-koncertoj.
„La subtaksita kaj ekstreme efika improvizanto“ laŭ Rough Guide Jazz povis esprimi „ene de tonala spektro unuflanke multan per nur malmultaj notoj kaj aliaflanke, se bezonata, surmontri fluan teknikon.“
Konspiro-teorioj pri la 11-a de septembro 2001
La nocio
Konspiro-teorio estas teorio, kiu rekondukas iujn eksterordinarajn eventojn al tia sekreta plano. Ĝi tiel proponas alternativan klarigon de tiuj eventoj, deviantan de la ĝenerale akceptata teorio.
La eventoj de la 11-a de septembro 2001 provokis aron da tiaj klarigoj. Pro asertataj nekongruaĵoj en la oficiala prezentado de la kaŭzoj de la atako pluraj verkistoj dubigis la ĝenerale disvastigitan klarigon, interalie Mathias Bröckers, Gerhard Wisnewksi, Thierry Meysann, Andreas Von Bülow kaj Eric Hufschmid.
Tiuj verkistoj kutime emfazas, ke iliaj teorioj baziĝas sur tute normalaj ĵurnalistaj enketoj. Tiajn ili konsideras necesaj, ĉar ili siavide malkaŝis grandan aron da kontraŭdiroj kaj neresponditaj demandoj, kiuj pravigas dubojn pri la oficiala versio.
Tial kelkaj tiaj verkistoj malakceptas la nocion "konspiro-teorio" kiel antaŭjuĝan. Ili argumentas, ke ĉiun enketon pri fonaj faktoj eblas tiel nomi. La ĝenerale akceptatan teorion ili siaflanke atribuas al konspiro kontraŭ la publiko.
Pensilvanio: "Ne estis aviadilo"
Aserto: Ĉe la kraŝejo en Pensilvanio oni trovis nur etajn rompaĵojn de aviadilo. Tial ne eblas, ke tie falis granda pasaĝera aviadilo.
Kontraŭaj argumentoj
La germana magazino Der Spiegel en sia numero 27/2003 enketis pri tiuj onidiroj kaj demandis kelkajn el la atestantoj nomitaj de Wisnewsky.
Pentagono: "Ne estis aviadilo"
Aserto: Ankaŭ la aviadilo trafinta la Pentagonon ne ekzistas.
Subtenaj argumentoj
La duboj pri la publike disponeblaj fotoj de la du kraŝoj estas kombinitaj al la aserto, ke dufoje en tiu tago granda pasaĝera aviadilo preskaŭ senspure malaperis ĉe kraŝo. Tio laŭ la skeptikuloj estas tre malprobabla novaĵo en la historio de aviado kaj suspektigas, ke tiel ne povis esti.
"La turoj estis eksplodigitaj"
Aserto: La subfalo de la ĝemelturoj de la Monda Komerca Centro en Novjorko kaj de aliaj proksimaj konstruaĵoj okazis kiel ĉe planita eksplodigo.
"La turoj estus devintaj fali flanken"
Aserto: Ĉe iom-post-ioma malfortiĝo de subtenaj elementoj pro kerosena varmo la turoj estus devintaj renversiĝi flanken.
Argumentoj kontraŭ la 3-a, 4-a kaj 5-a asertoj
Ekspertizo de material-sciencisto de la renoma Masaĉuseca Instituto pri Teknologio (MIT) traktas ĉi ĉiujn hipotezojn, inkluzive de la laŭaserte necesaj planitaj eksplodigoj. fiksitajn inter la kerno kaj la ŝtala ekstera muro. Tiu aluminiaj ladoj estis kovritaj per maldika tavolo de cemento.
"La unua turo devis fali antaŭ la dua"
Pro la malsamaj altoj kaj anguloj de la alfrapo la turo unue trafita estus devinta fali pli frue ol la dua.
La Laborista Esperantismo
La Laborista Esperantismo estas 40-paĝa verko de Eŭgeno Lanti, unuafoje eldonita de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) en 1928.
Konspiro-teorioj pri la 11-a de septembro 2001
"La krimintoj ne povis esti tiuj"
Aserto: La multaj "senambiguaj spuroj" impresas aranĝitaj kaj ne estas kredeblaj.
"La tempo estis malbone elektita"
Aserto: Islamanoj estus elektintaj alian tempon por la atencoj, same precize kalkulantaj teroristoj: Unu aŭ du horojn poste aŭ je semajnfino la atencoj postulus senkompare pli da viktimoj.
Tiu argumento estas duflanka: Unue ĝi supozas pli grandan malicon ol la montritan, alie ĝi supozigas, ke la veraj krimintoj volis eviti viktimojn; tio ne kongruas kun la faktaj 3.000 viktimoj.
La Laborista Esperantismo
Eldonoj
La publikigo de tiu dokumento, interpretita de kelkaj kiel provo trudi oficialan programon al SAT, estis unu el la elementoj, kiun uzis la stalinisma opozicio por ataki la gvidantojn de SAT dum la 30-aj jaroj.
Konspiro-teorioj pri la 11-a de septembro 2001
"CIA sciis"
Aserto: estas neimageble, ke Usono estis surprizita de la atencoj.
Kontraŭaj argumentoj
Tian homan kaj organizan misfunkciadon la usona registaro provas estonte malebligi per nova, forte centrigita aŭtoritato, la ministerio pri "hejmlanda protekto".
Alípio de Miranda Ribeiro
Alípio de Miranda-Ribeiro (21a de februaro 1874, Rio Preto - 8a de januaro 1939) estis brazila herpetologo kaj iĥtiologo nome zoologo fakulo pri amfibioj kaj fiŝoj. Ankaŭ lia filo, Paulo de Miranda-Ribeiro (1901-1965) estis zoologo.
Konspiro-teorioj pri la 11-a de septembro 2001
"Estas nepruvite, ke kulpis Bin Laden"
Aserto: Ne estas konvinkaj pruvoj, ke krimis Al-Kaida.
Subtenaj argumentoj
La "konfesa" videoaĵo de Usama bin Laden pruvas nenion, ĉar ĝi ne enhavas konfeson kaj la teksto eble estas falsaĵoj.
Alípio de Miranda Ribeiro
Dekomence Miranda-Ribeiro havis pasion por natura historio; junaĝe li tradukis verkojn de Buffon al portugala. Li studis medicinon en Rio de Janeiro, kaj el 1894 li laboris kiel preparisto ĉe la Nacia Muzeo de Brazilo. Tie li poste servis kiel sekretario (el 1899), kaj direktoro de la departemento de zoologio (el 1929).
Konspiro-teorioj pri la 11-a de septembro 2001
"La amaskomunikiloj estas cenzurataj/cenzuras sin mem"
Aserto: La amaskomunikiloj estas centre regataj, ĉar ĉiuj malhelpas la disvastigon de "veraj" informoj pri la atencoj.