cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento
Pola Armeo en Oriento
La 6-an de majo 1945 en Wilhelmshaven generalo Stanisław Maczek kiel komandanto de la 1-a Kirasita Divizio akceptis kapitulacon de gvidantaro de fortikaĵo, la bazon de Kriegsmarine, ŝiparo "Ostfriesland", konsistanta de 10 divizioj de infanterio kaj ok regimentoj de infanterio kaj artilerio.
Internigitaj soldatoj
1939
Elektitaj eventoj
1939
1.11. Nombreco de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento estis 4 586 personoj
20.11. Londona "Daily Express" citas opinion el Kairo de aviada vicmarŝalo Coningham: ''Polaj aviadilistoj konas nur du rapidigilojn: elŝalti gason kaj plena akcelo. Ili estas grandiozaj. Unusola ilia ekinteresiĝo en la vivo estas mortigi germanojn. Mi postulis tri polojn por ĉiu divizio''; radiostacio en Bejruto komencis ĉiutage disaŭdigi en la pola lingvo
1940
16.01. Al Nov-Jorko alvenas armea generalo Józef Haller por oficiale viziti prezidenton de Usono informe pri trapaso de la germana invado en Pollandon kaj terura situacio de poloj sub la germana kaj rusa okupadoj
Printempe polaj militaj unuoj nombris jam ĉirkaŭ 85 mil soldatoj
24.10. Sidi Bishr: brita militministro Anthony Eden vizitis polan Memstaran Brigadon de Karpato-Pafistoj
25.10. Forfar (Britio): Ĉefkomandanto Władysław Sikorski enmanigis Militan Ordenon Virtuti Militari al komandantoj de tri polaj unuoj en la franca kaj norvega kampanjoj, brigadaj generaloj Bronisław Duch, Stanisław Maczek kaj Zygmunt Bohusz-Szyszko
Regiono Primorsko-Notranjska
Municipoj
La regiono estas formita de ĉi tiuj municipoj: Občina Bloke, Občina Cerknica, Občina Ilirska Bistrica, Občina Loška Dolina, Občina Pivka, Občina Postojna.
Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento
Elektitaj eventoj
28.10. Rumanion forlasis anstataŭanto de pola armea ataŝeo majoro Marin Zimnal, kiu poste raportis, ke postrestis neniu sana pola soldato malpli aĝa ol 40 jaroj, kiu volis forveturi al armeo — restis nur neevakueblaj ĉirkaŭ 800 oficiroj kaj 2500 pliaĝaj soldatoj
12.11. Komandanto pri ligiteco kun la lando kolonelo Stanisław Rostworowski forlasis Bukareŝton forveturante kun la Bazo de Interligiteco de Rumanio al Istanbulo
18.11. En Kairo reĝo de Egiptio Faruk akceptis dum aŭdienco komandanton de Memstara Brigado de Karpatoj-Pafistoj kolonelon Stanisław Kopański; Sidi Bishr apud Aleksandrio: "Ku Wolnej Polsce" (Al Libera Pollando) mallongigis vastan artikolon Svislando admiras polajn soldatojn, prezentitan en la kaira "Egyptian Sunday Mail" kaj usona "Christian Science Monitor", dediĉitan al internigitaj en Svislando soldatoj;
1941
12.10. Tel-Avivo: dutaga Skolta Konferenco en Proksima Oriento komenciĝis kun partopreno de anglaj, arabaj, aŭstraliaj, judaj kaj polaj skoltistoj — rekonita poste kiel la 1-a Ĝenerala Kunveno de Pola Skoltistaro en Oriento
6.11. Britio: unua lekcio de la Kampa Universitato de la pola 10-a Brigado de Kirasita Kavalerio okazas en Forfar
21.11. Kunvokita laŭ iniciato de Pollando, en Londono finiĝis konferenco de 9 ŝtatoj okupataj de Tria Regno dediĉita al dokumentado de krimoj farataj de germanoj sur konkeritaj teritorioj (daŭranta de la 5-a de novembro) kaj aperis dediĉita al Pollando semajnrevuo "Čechoslovak" interalie intervjuanta armean generalon Władysław Sikorski
22.11. En Einsiedeln finiĝis katolika-socia kurso por polaj soldatoj internigitaj en Svislando; en Blackpool okazis koncerto de pola muziko
1944
7.10. Pentristino Jadwiga Walkerowa, volontulino de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento, ekspoziciis en Edinburgo 62 siajn verkojn el la vivo de polaj soldatoj
23.10. Brita parlamentano, kolonelo Harold Mitchell, parolis pri Polaj Armitaj Fortoj en Belgio kaj Nederlando" alte taksinte polajn soldatojn
27.11. En Bletchley apud Londono ĉesis funkcii pola radiostacio "Świt" (Aŭroro), funkcianta de aŭtuno 1942
Interesaĵoj
31.10.1941: En Varsovio konspira "Rzeczpospolita Polska" enkondukan artikolon titolis Du armeoj de Pollando (eksterlanda en Skotlando, Egiptio, Kaŭkazio, Kanado, Norvegio, Francio, Afriko kaj la subtera en Pollando) — represata en Nov-Jorko, Londono kaj Palestino
Arbustara koturno
La Arbustara koturno, Perdicula asiatica, estas birdo de la familio de Fazanedoj kaj genro de Perdicula.
Temas pri kazo de seksa duformismo, kie la masklo de Arbustara koturno havas blankan mustaĉon kaj malhelbrunan traokulan strion, blankajn subajn partojn horizontale tre striecajn, kaj tre multkolorajn flugilojn. La ino havas uniforman, tre brunajn bruston kaj ventron. Tamen kaj masklo kaj ino havas ruĝajn kaj blankajn striojn en kapo.
La dieto de la Arbustara koturno konsistas ĉefe el semoj, ĉefe el herboj, kvankam ĝi povas manĝi ankaŭ insektojn. Reproduktado okazas post pluvoj kaj daŭras ĝis komenco de pli malvarma vetero, kaj la preciza periodo varias tra la teritorioj; la ino demetas 5 aŭ 6 ovojn kaj kovado daŭras el 16 al 18 tagoj. Tiu specio ne estas tutmonde minacata ĉar ĝi havas etendan teritorion kaj tendencas eviti agrikulturajn areojn. La populacio de Srilanko malpliiĝis el la 1950-aj jaroj, sed oni supozas, ke ĝi estas disvastigata kaj komuna en aliaj partoj de siaj teritorioj.
La Arbustara koturno estas ege specio de loĝantaj birdoj, kvankam la birdoj de Nepalo ŝajne migras vintre.
Georg Fröschel
Georg FRÖSCHEL (naskiĝis la 9-an de marto 1891 en Vieno, mortis la 22-an de novembro 1979 en Los-Anĝeleso, nomis sin ankaŭ George FROESCHEL) estis advokato, ĵurnalisto kaj verkisto de romanoj kaj filmmanuskriptoj. En 1942, li gajnis Oskar-premion pro sia manuskripto de la filmo Mrs. Miniver, pri la erupcio de la Dua Mondmilito en ĝis tiam tre paca kaj burĝa kvartalo de Londono.
Stefano Báthori
BÁTHORI István aŭ Stefano Bátory (naskiĝis la 27-an de septembro 1533 en Szilágysomlyó, Transilvanio, mortis la 22-an de decembro 1586 en Grodno, Pollando) estis princo de Transilvanio inter 1571 kaj 1575, kaj reĝo de Pollando-Litovio inter 1576 kaj 1586, kune kun sia edzino Anna Jogajlido, filino de reĝo Sigismondo la 1-a.
Kariero
Stefano Báthori estis la suvereno de Transilvanio (1571–1586): li establis la pli-malpli memstaran landon. Dum lia regno la turkoj ne atakis Transilvanion, ĉar li ĉiujare precize pagis la imposton. Li subtenis la disvolviĝon de industrio kaj komercon, helpis la ekflorigo de minado. En 1571 li fondis en Kolozsvár jezuitan lernejon, kiu en 1576 ricevis universitatan rangon. En lia kortego de Gyulafehérvár restadis iom da tempo poeto Bálint Balassi (1554-1594).
Alvaro Rodrigues
Alvaro Rodrigues (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalas ĉe Montedio Yamagata.
Hwanggumbol (pjongjanga metrostacio)
Stacio Hwanggumbol (황금벌역) estas metroa stacio de Hyoksin-linio de la Metroo de Pjongjango.
Erzsébet Kútvölgyi
Erzsébet KÚTVÖLGYI [erĵEbet kUtvoldji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kútvölgyi Erzsébet estas hungara aktorino, voĉoaktoro.
Erzsébet Kútvölgyi naskiĝis la 1950 en Budapeŝto.
Béla Varga (filozofo)
VARGA Béla (naskiĝis la 23-an de oktobro 1886 en Torda, mortis la 10-an de aprilo 1942 en Koloĵvaro) estis rumanuja hungara pedagogo, unitariisma episkopo, teologia verkisto, universitata profesoro, ano de MTA (1940).
Erzsébet Kútvölgyi
Biografio
Erzsébet Kútvölgyi frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1969-1973 en Budapeŝto, sed ekde 1971 ŝi ricevis rolojn en Vígszínház, kiun neniam ŝi forlasis. Ŝi naskis 2 filojn en 1978 kaj en 1986. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2008, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Béla Varga (filozofo)
Biografio
Béla Varga akiris mezlernejan instruistan diplomon en la Universitato de Koloĵvaro. Li studis filozofion en Berlin, Leipzig kaj Ĝenevo. Post la unua mondmilito li iĝis teologia profesoro en Kluĵo. En la komenco de la 1920-aj jaroj li faris teologiajn studojn en Oxford. En 1938 oni elektis lin episkopo, sed post du jaroj li abdikis.
György Vókó
György Vókó [djordj vOkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vókó György estis hungara prokuroro, altlerneja instruisto, kriminologo.
Biografio
György Vókó maturiĝis en cisterciana gimnazio en Pécs en 1966, poste li akiris juran diplomon en Universitato Janus Pannonius en 1974, post 2 jarojn diplomon en pli alta grado. Ekde 1977 li estas prokuroro aŭ kriminologo. En 1991 li kandidatiĝis, en 2012 li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Li akiris sciencan gradon Ph.D en 1998, lia habilitiĝo okazis en 2000. Li ekinstruis en 2004 en Universitato de Pécs, ankaŭ en Katolika Universitato Péter Pázmány. Li ricevis premiojn inter 1983-2016. Li edziĝis en 1976 kaj vidviĝis en 2013.
Titești (komunumo, Vâlcea)
Titești [titeŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bratovești, Cucoiu kaj Titești (la sidejo).
Kun malpli ol 900 loĝantoj Titești je la censo de 2011 estis la plej malgranda komunumo de Vâlcea. Ĝi situas en la Sudaj Karpatoj. Oriente ĝi limas al la distrikto Argeș; ĝia norda ekstremaĵo atingas la limon al la distrikto Sibiu.
Titești estas atingebla per la nacia vojo DN7D, kiu tamen ne havas la kvaliton de moderna longdistanca vojo. Pli grava estas la distrikta vojo DJ 703P, kiu ligas Titești al Racovița kaj tiel rekte al la valo de Olt, sep kilometrojn okcidente.
En Titești troviĝas restaĵoj de romia fortikaĵeto el la 2-a aŭ 3-a jarcento.
Nové Hamry
Nové Hamry, iama minej-urbo en Ĉeĥio, troviĝas en belega angulo de Ercmontaro - meze de arbarriĉaj deklivoj. Tiu ĉi origine minista kolonio post la dua mondmilito apartenis al proksima urbo Nejdek, sed nun estas denove memstara civito. Vivas ĉi tie.
De la urbo Nejdek estas ĉi tien distanco 6 km norden kaj de tie al la alia ercmontara centro, por multaj certe jam konata - al urbo Pernink estas la distanco 5 km.
La civito troviĝas en supermara alto de 690 m ĝis 850 m. Ĝin fondis en la 15-a jarcento ministoj, kiuj tiam tie ĉi ekspluatis stanon kaj fer-ercon.
En Ercmontaro estas multaj montoj, arbaraj deklivoj, multaj centroj historiaj ... kaj nuntempe ĉi tie estas centroj de ripozo, centroj de vintraj sportoj, multaj belegaj valoj, kie oni povas trovi kvieton, silenton, refreŝiĝon. Nové Hamry estas unu el multaj ercmontaraj centroj, kiu somere kaj ankaŭ vintre servas kiel ripozloko por laboruloj; sed ankaŭ por unuopuloj. Montaraj kabanoj kaj dometoj estas ĉi tie kvazaŭ disŝutitaj sur la deklivoj de kelkaj montoj: Monto de Pernink (Perninský vrch, alta 996 m), Monto Tisovský (Tisovský vrch, alta 977 m) kaj Monto Borový (Borový vrch, alta 925 m). La urbeton ĉirkaŭas apud la menciitaj ankaŭ aliaj montoj: Rudenský Špičák (926 m), Monteto Chaloupecký (899 m), Monteto Vysoký (882 m), Monteto Dvorský (839 m).
Tra la urbeto fluas montara rivereto Rolava, kiu trafluas urbojn Nejdek, Nová Role, Stará Role kaj finas sian vojon en Karlovy Vary, kie ĝi enfluas en la riveron Ohře.
En Nové Hamry kaj en ĉirkaŭaĵo estas bonaj skiterenoj. Vintro estas kutime en Ercmontaro sufiĉe longa kaj abundas per neĝo.
El la tuta urbeto estas rimarkinda la preĝejo de Sankta Johano de Nepomuk, konstruita en la jaro 1789. Ĝi estas tipa ekzemplo de malfrua barokstilo de karlovara regiono.
Drebach
Drebach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Senkapigo
La senkapigo estas la perforta disigo de la kapo disde la trunko, kio povas okazi per aktiva agado (ekzekuto) aŭ kiel akcidento.
Jan Niewiński
Jan Niewiński (naskiĝis la 27-an de decembro 1920 en Rybcza (nun Ternopila provinco), mortis la 13-an de marto 2015 en Varsovio) – kolonelo de Ministerio pri Internaj Aferoj, soldato de Pola Enlanda Armeo, komandanto de Pola memdefendo en Volinio en la vilaĝo Rybcza dum la Volinia masakro (IX 1943-III 1944), sporta kaj socia aganto, entreprenisto-ĝardenisto.
Vivo
Filo de Wawrzyniec, agrikulturisto de Rybcza. Post fino de baza lernejo iĝis lernanto de la Liceo de Krzemieniec. Post soveta invado en Pollandon lia patro estis maje 1940 arestita de soveta NKVD. Jan Niewiński ĝis atako de Nazia Germanio al Sovetunio kaŝis sin. De marto 1943 kunorganizanto kaj partoprenanto de la memdefendo de pola vilaĝo Rybcza, komandanto de unu el defendaj sektoroj de la vilaĝo, soldato de Pola Armeo, de septembro 1943 komandanto de la vilaĝ-memdefendo.
Post anekso de Rybcza flake de Ruĝa Armeo (la 17-an de marto 1944) enkorpigita al kvazaŭarmea bataliono de NKVD en Krzemieniec. La 12-an de majo 1944 eniris al Polaj armitaj fortoj en Sovetunio sub komando de Zygmunt Berling. Direktita al Sumio, enkorpigita al formiĝanta tie la 4-a Divizio de Infanterio. Kiel komandanto de plotono de peza maŝinpafilo partoprenis en trarompo de Pomeria Remparo kaj bataloj pri Kołobrzeg kaj Berlin.
Senkapigo
Origino
Senkapigo okazis jam en la ferepoko, kiam oni senkapigis la ĉasitan beston kaj rezervis poste ties kapon, kranion.
Jan Niewiński
Vivo
La 25-an de majo 1945 la 4-a Divizio de Infanterio estis apartigita de la Pola Soldataro kiel bazo por formigo de la Korpuso pri Interna Sekureco (KBW) – interna militistaro subigita al Ministerio de Publika Sekureco. Jan Niewiński avanciĝis ĝis grado de leŭtenanto.
Senkapigo
Historio
La senkapigo okazis plej frue per kavalira glavo aŭ per speciala hakilo. La franca revolucio enkondukis la t.n. gilotinon. Tiu nova metodo certigis rapidan kaj fideblan senkapigon. Ambaŭ metodoj okazis sur eŝafodo.
Jan Niewiński
Vivo
Post fino de plirapidigita jara kurso por oficiroj ĉe Akademio de Korpa Edukado avancita ĝis grado de la kapitano de KBW kaj nomumita ĉefo de la korpa edukado de la KBW-militistaro.
Senkapigo
Historio
En la mezepoko, la senkapigo estis rezervita por la nobeloj kiel "honora" mortpuno, kontraste al pendumo ĉe pendumilo. Dum la franca revolucio, oni uzis tiun metodon je ĉiu ekzekutinto.
Jan Niewiński
Vivo
En 1956 (pola oktobro ligita al Władysław Gomułka) elektita ĝenerala sekretario de Asocio de Sportaj Kluboj „Gwardia”, kie dum kelkaj kadencoj igis personajn ŝanĝojn riskante riproĉon pri kontraŭjudismo. En la jaroj 1961-1964 kaj 1969-1972 estrarano de Pola Olimpika Komitato, en la jaroj 1964-68 gvidis ties Sportan Komisionon. Pro siaj funkcioj partoprenis Someran Olimpikon en Romo, Someran Olimpikon en Tokio kaj Someran Olimpikon en Meksiko.
En 1974 pensiiĝis en la grado de kolonelo. En la jaroj 1972-1975 komence komisara kaj poste ordinara prezidanto de Pola Boksista Asocio. Organizanto de la Kongreso de Eŭropa Bokso en Varsovio kaj Eŭropa Ĉampioneco pri Bokso en Katowice (1975).
En 1973 akiris duhektaran kampon najbare al Kabacki-Arbaro, kie kultivis plantejon de tulipoj. En la 90-aj jaroj likvidis ĝin komencante socian agadon.
De 1995 eldonis bultenon „Głos kresowian” (La voĉo de kresanoj). En 1997 organizis la Unuan Forumon de Kresaj kaj Ekssoldataj Organizaĵoj, unu jaron poste fondis Tutpollandan Komitaton pri Celebrado de la 55-a Datreveno de la Genocido de Ukrainaj Naciistoj kontraŭ la pola loĝntaro de Volinio kaj Orienta Malgrandpolujo, al kiu prezidis ankaŭ dum la 60-a kaj 65-a datreveno.
La 22-an de majo 1999 laŭ iniciato de Niewiński fondiĝis en Varsovio Kresa Patriota Movado membriganta 37 organizaĵojn de Orientaj Limregionoj, kiun prezidis ĝis 2014. Li ankaŭ establis en 2007 kaj prezidis Tutpollandan Komitaton pri Monument-Konstruo de la Viktimoj de Genocido farita de Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj kaj Ukraina Ribela Armeo. Poste honora prezidanto de Patriota Asocio de Kresaj kaj Ekssoldataj Organizaĵoj, fondita la 20-an de septembro 2014 en Varsovio kaj prezidanto de Socia Fondaĵo pri la Memoro de Pola Nacio.
Senkapigo
Historio
Intertempe, en Anglio, oni senkapigis homojn genuantajn. La nobeloj genuis en rekta pozicio, oni senkapigis ilin per glavo, dum la nenobeloj estis senkapigitaj per hakilo sur ligna trunko.
En Svedio, oni senkapigis 644 homojn inter 1800 kaj 1866, inter ili preskaŭ 200 virinojn. Poste estis senkapigitaj ankoraŭ 14 homoj ĝis enkonduko de la gilotino en 1903. La lasta publika ekzekuto okazis en 1876.
En Germanio senkapigo estis favorita ekzekuta metodo pro civilaj krimoj ekde 1871, dum en la armeo oni mortpafis krimulojn. Dum epoko de la naziismo, mortis ĉirkaŭ 10.000 homoj per gilotino.
Hodiaŭ
Hodiaŭ, la senkapigo kiel ekzekuta metodo estas praktikita nur en Sauda Arabio (plej laste en 2007).
Post la senkapigo
Laŭ kuracistaj rimarkoj, kelkajn sekundojn post la senkapigo, la okulo povis moviĝi je alparolo. Laŭ patologo Ron Wright, post disigo de kapo kaj trunko, la cerbo povas plu funkcii ĉirkaŭ 13 sekundojn kaj eblas okulmoviĝoj ene de tiu tempolimo.
András Ádám
ÁDÁM András (a:da:m) estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto, belartverkisto: Oradea, 10-a de aprilo 1925 – Budapest, 13-a de aŭgusto 1985.
Biografio
Li finis en 1956 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Li laboris kiel desegninstruisto en sia naskiĝurbo, pli poste kiel liberprofesiulo. Li ekspoziciis ekde 1950. En 1977 li translokiĝis Hungarujon kaj li iĝis scienca kunlaboranto de la Magyar Nemzeti Galéria. Liaj belartaj artikoloj aperis en Élet és Tudomány, kies li estis rubrikgvidanto ĝis sia morto.
Cserszegtomaj
Cserszegtomaj (csersegtomaj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Hévíz.
Situo
Cserszegtomaj situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Hévíz troviĝas 3, Keszthely 4, Balatono 5 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj, poste avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1357 en formo "Tolmaj". Ekde 1564 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio kaj iom poste senhomiĝis, tamen la vinberejoj estis daŭre kulturitaj. Setlejo "Cserszeg" formiĝis en la 17-a jarcento. Cserszeg kaj Tomaj unuiĝis en 1846. Komence de la 21-a jarcento alvenis ankaŭ eksterlandanoj por loĝadi. La vilaĝanoj okupiĝas pri vinkulturo kaj turismo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, poŝto, kuracejo, apoteko.
Taja bokso
Taja bokso (aŭ muaj-tajo) estas potenca luktosporto, kiu evoluis el Tajlando. Ĝi estas ankaŭ konata kiel la "arto de la ok membroj", ĉar la manoj, piedoj, kubutoj kaj genuoj estas ĉiuj multe uzataj.
11721 Shawnlowe
11721 Shawnlowe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Shawn Lowe, mentorinon de unu finalisto de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la T. C. Williams High School, Alexandria (Virginio).
Taja bokso
Kvankam la altaj piedbatoj al la kapo povas aspekti pli impresaj en konkurso, la spertuloj pri la sporto asertas, ke la kubutoj kaj genuoj estas plej damaĝaj, kaj eĉ mortigaj, al la batalantoj.
Dum konkurso, la partoprenantoj faras longan ceremonion kaj ritojn antaŭ la batalo. Ili estas por religiaj kialoj kaj ankaŭ servas kiel streĉiga varmiĝo.
La trejnado por taja bokso estas fama pro sia intenseco kaj rigoreco. Ĝi celas hardi la ok anatomiajn armilojn tiel, ke esti batita de la tibio de luktisto estas ofte komparata al esti batita de bazopilka bastono. Tajaj piedboksistoj piedbatas per la tibio anstataŭ la piedo.
Taja bokso ege influis la disvolvadon de piedbokso, kiu kreiĝis poste en Japanio, Eŭropo kaj Nordameriko.
Preskaŭ ĉiuj movoj en taja boksado uzas la tutan korpon, turnante la kokson je ĉiu piedbato, pugnobato kaj baro. Rezulte la atakoj kaj defendoj en taja boksado estas pli malrapidaj sed pli potencaj ol ekzemple tiuj en boksado aŭ karateo.
William Lee
William LEE (naskiĝis en 1563, mortis en 1614) estis angla kleriko kaj inventinto kiu konceptis la unuan trikmaŝinon en 1589. Lia maŝino restis en uzo dum jarcentoj, kaj ankaŭ la modernaj industriaj trikmaŝinoj principe funkcias laŭ lia modelo.
Kiel studento li edziĝis. Ĉar lia profesio kiel paroĥa pastro estis malmulte salajrata, la edzino devis kontribui al la familiaj enspezoj per trikado de ŝtrumpoj. William Lee cerbumis pri maŝino kiu trikus pli rapide ol homo kaj havis la ideon kurbigi plurajn pintojn de trikaj stangetoj al miniaturaj hokoj. En 1589 li povis prezenti la unuan bone funkciantan trikmaŝinon por ŝtrumpoj,, kiu laboris sesoble pli rapide ol sperta trikistino. Tamen li ne ricevis patenton pri lia inventaĵo, ankaŭ ne pri posta plibonigita versio.
En junio 1600 li partneriĝis kun la kunentreprenisto George Brooks, sed tiu mallonge post tio estis ekzekutita. Sekve William Lee kun sia frato James kaj kun la familio elmigris al Francio, kie la franca reĝo Henriko la 4-a atribuis al li patenton. Li malfermis trikan manufakturon en Rouen. En 1610 li starigis ekonomian partnerecon kun la tukovendisto Pierre de Caux. Post la morto de la reĝo Henriko la 4-a en 1610 lia patento ne plu estis atentata, do senĝene kopiata fare de konkuraj manufakturoj, kaj William Lee mortis en malespero. Lia frato James post la morto de Williams en 1614 retranslokigis la maŝinojn al Anglio kaj fondis novan manufakturon proksime de Nottingham. Li estis tie pli sukcesa kaj povis disvastigi la trikmaŝinon ne sole en Anglio sed ankaŭ en ceteraj eŭropaj landoj.
21148 Billramsey
21148 Billramsey estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Cardeña
Cardeña estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 512 km2 kie loĝas 1717 geloĝantoj, do loĝdenso estas 3.4 loĝ./km2. Cardeña situas je 80 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1717 geloĝantoj de la municipo Cardeña estas 861 inoj kaj 856 viroj. En la 512-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 1643 geloĝantoj, kaj aliaj 74 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 15, 9 inoj kaj 6 viroj, kaj mortis 26, 13 inoj kaj 13 viroj. Tiel la natura kresko estis -11 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 727 homoj (42.3%).
Plezurkastelo Favorite (Majenco)
La plezurkastelo Favorite (ofte nur nomata Favorite ) ĉe la rejna bordo de Majenco estis grava baroka konstruaĵo en la princelektista Majenco. La hodiaŭa urbo Majenco estas la ĉefurbo de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Aerponta monumento
La unua aerponta monumento estas statuo starigita en la jaro 1951 en Berlino ĉe la Placo de la aerponto (Platz der Luftbrücke), antaŭ la flughaveno Tempelhof, laŭ la plano de Eduard Ludwig (1906–1960). Ĝi memorigas pri la viktimoj de la berlina aerponto kaj estas nomata de la berlinanoj ankaŭ foje Hungerharke (malsatrastilo) aŭ Hungerkralle (malsatungego).
La tri streĉaĵoj ("ungegoj") de la monumento starigitaj kiel arko al okcidento simbolas la iamajn tri aerkoridoroj inter okcidenta Berlino kaj okcidenta Germanio. La surskribo sur la ronda soklo estas: "Ili donis sian vivon por la libero de Berlino servante la aerponton 1948/1949". Sub tio troviĝas la titoloj kaj nomoj de ĉiuj, kiuj mortis dum akcidentoj.
Kopioj
Kopioj de la berlina monumento troviĝas ĉe la flughaveno Frankfurta (iama usona zono) kaj - iom malpligrandigita - ĉe la militflughaveno Celle (iama brita zono).
Vinila heksanato
Vinila heksanato aŭ C8H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj vinila alkoholo, senkolora brulema likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel kemia reakciaĵo en polimeraj reakcioj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Vinila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Aerponta monumento
En Frankfurto
Kutime la monumento ne estas alirebla; oni povas vidi ĝin tra la barilo de la flughaveno (de la Germana aŭtovojo A5 aŭ de pado por piedirantoj).
En Celle
La aerponta monumento en Celle estis inaŭgurita la 24-an de junio 1988, ĝuste 40 jarojn post la komenco de la blokado de Berlino, de la urbo Celle kaj de altrangaj gastoj el Germanio, Usono, Britio kaj Francio. Ĝi staras je la aŭtovojo 310 ĉe la forko al la flughaveno. La konstruo estis mendita la 10-an de septembro 1985 de la tiama konsilano Karl Duffner ĉe la urba adiminstracio por la 40-a datreveno de la blokado de Berlino por memorigi la viktimojn kaj la rolon de la loka flughaveno.
La monumento estas 6,5 metrojn alta kaj 13,5 tunojn peza. Krom la grandeco ĝi tute similas al la berlina modelo, kaj kiel la frankfurta, direktas siajn simbolajn ungegojn al Berlino.
La ĉirkaŭo estas parko publike alirebla. Karl Duffner mortis en decembro 1987, duonjare antaŭ la plenumo de sia ideo.
Historia fono
Sovetunio blokis ĉiujn surterajn kaj surakvajn alirvojojn al okcidenta Berlino en junio 1948 por ke ĝi iĝu parto de la Germana Demokratia Respubliko. Post tio de junio 1948 ĝis majo 1949 la urbo ricevis nutraĵojn, konstrumaterialojn, karbon kaj aliajn necesaĵojn nur per la aviadialtransportoj, kiujn organizis la aliancanoj tra tri aerkoridoroj. Multaj pilotoj havis akcidenton aŭ perdis sian vivon dum danĝeraj tagaj aŭ noktaj flugoj, foje sub ekstremaj veterkondiĉoj.
Der Untergang
Der Untergang (germane La Pereo) estas germana filmo aperinta en 2004. Ĝi rakontas la lastajn tagojn de Hitlero kaj de siaj defendantoj. La filmo estis ĉu kritikita ĉu aklamata pro la emfazo de la humana flanko de la ulo. La rakonto baziĝas sur la libro Joachim Fest, La Lastaj Tagoj de Hitlero, la memuaroj de Albert Speer, la nazia Ministro pri Armilaro kaj la memuaroj de Traudl Junge, sekretario de Hitlero.
Scenaro
Estas la lastaj momentoj de la Dua mondmilito, kaj la Ruĝa Armeo batalmarŝas al Berlino. Profunde subgrundo, en sia bunkro, Hitlero vivas sian lastan naskiĝtagon kaj siajn finajn dek tagojn. Li tamen ade kaj malespere ordonas kontraŭ-atakoj kiu neniam okazos, de armeoj kiuj ekzistas nur sur mapo, al homoj kiuj verŝajne ne plu vivas. La ulo estas montrata kiel senfortigita patosulo, jam aspektante maljuna malgraŭ siaj nuraj 56 jaroj, preskaŭ skizofrenia kaj ankoraŭ tre atenta rilate al virinoj. Ĉirkaŭ li staras aro de soldatoj, sekretaroj, kelneroj kies unua intereso estas glugluti kiel eble plej multajn botelojn antaŭ la fino.
Ĉefrolantoj
Fikciaj personoj :
Internacia brakumtago
La internacia brakumtago estas ĉiujara internacia tago de brakumoj kiu okazas la 21-an de januaro. En la jaro 1986 Kevin Zaborney iniciatis tagon dediĉitan al la brakumo ĉar li opiniis, ke la periodo inter la 1-a de januaro kaj la 14-a de februaro estas tro deprima.
En 1986 ankaŭ okazis la unua brakumtago en Usono, post kiam la brakum-iniciato rapide internacie disvastiĝis interalie al Aŭstralio, Britio, Germanio aŭ ankoraŭ Pollando, Francio, Nederlando.
Brakumejoj
Eĉ ekestas profesiaj brakumejoj tra la mondo, ĉar en la interreta epoko multaj homoj spertas multan streson kaj tempopremo pro troa laboro. Ankaŭ rilatoj ne malofte fariĝis iom pli senpersonaj. Tial homoj klopodas rekonekti unu al la aliaj. La unua brakumejo ekestis en Usono kie nun jam estas pluraj. Ekzistas almenaŭ unu brakumejo en Kanado kaj unu en Eŭropo, nome en Amsterdamo. Ĉi lasta fakte estas brakumejo-masaĝejo kie oni ekzemple voĉlegas al klientoj el la brakumo-sutra libro aŭ kie eblas veni por brakumi sur speciala kuseno kiu alprenas la formon de la korpo. Klientoj estas ĉiugeneraciaj homoj kiuj sopiras al pli da brakumoj kaj senseksa korpotuŝo. Brakumo alportas senton de bonfarto ĉar ĝi liberigas oksitocinon, kiu provokas senton de amo. Viziti brakumejon povus esti konsiderata kiel ebleco por pliriĉigi ies senso-sperton. En ripozo-zorgejoj brakumoj taŭgas por montri veran, personan atenton kaj helpas kontraŭbatali solecon.
Brakumokulturo kaj Esperanto
Por iuj saluti en Esperanto aŭ disverslingve ne sufiĉe esprimas signifoplene la salutadon. Tial en iuj Esperanto-aranĝoj okazas ke iu krom salutvorto volas esprimi koran amikecon en formo de brakumo kaj amikumado. Dum Esperanto-renkontiĝoj en Belgio eblis vidi brakumantojn kaj iu portis T-ĉemizon kun la vorto knuflo. Ŝajne ili volis proponi la vorton "knuflo" por brakumo.
Eŝafodo
Eŝafodo altigita subĉiela planko, ekzekutejo, sur kiu oni ekzekutis krimulojn.
Kantono Greene (Nov-Jorkio)
La kantono Greene - angle Greene County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. La administra centro estas la urbeto Catskill (formale historia samnoma vilaĝo kaj urboparto Catskill en la nordorienta parto de la urbeto). La kantono estis fondita la.
Eŝafodo
La senkapigo okazis plej ofte sur publikaj ejoj. La publika karakterizaĵo celis la timigon de la popolo, fari krimojn; demonstradon de aŭtoritato de la registaro kaj samtempe ian distrigon de la amaso, tie ĝi servis kiel podio.
NGC 7517
NGC 7517 (aliaj indikoj — MCG 0-59-8, ZWG 380.10, NPM1G -02.0506, PGC 70715) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Greene (Nov-Jorkio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Betteville
Betteville estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Saint Martin de l'If.
Lu (Italio)
Lu estas komunumo de Italio.
Stadiono Barthélemy Boganda
La stadiono Barthélemy Boganda (france Complexe Sportif Barthelemy Boganda) estas la nacia stadiono de la Centr-Afrika Respubliko. Ĝi situas en Bango, la ĉefurbo de la lando, kaj estas nun ĉefe uzata por futbalo.
La stadiono kapablas enteni 20 000 spektantojn. Ĝi estis nomita laŭ Barthélemy Boganda, politikisto ofte rigardita kiel la fondinto de la lando.
Korkovado-golfo
Korkovado-Golfo (Golfo de Corcovado) estas vasta akvokorpo kiu apartigas Ĉiloe-Insulon de la ĉilia kontinento. Geologie ĝi estas antaŭlanda baseno kiu estis eltranĉita de la kvaternaraj glaĉeroj. Granda populacio de blua baleno tie troviĝas, sed ĝi estas minacata pro marokulturo de salmoj.
-43°N, -73°W
Orientazia betulo
La orientazia betulo (Betula platyphylla), estas arbospecio kiu apartenas al genro betulo. Ĝi troviĝas en mezvarmaj aŭ subarktaj klimataj regionoj de Azio : Japanujo, Ĉinujo, Koreo, kaj Siberio. En Japanujo la arbo atingas altojn de 20 m ĝis 30 m.
Tiu palearktisa specio ankaŭ estas konsiderata kiel varion de penda betulo far iuj botanikistoj kiuj nomas ĝin Betula pendula var. platyphylla.
Orientazia betulo gastigas la noktopapiliojn Acleris delicatana, Acleris logiana kaj Acleris submaccana.
Imre Aszódi
Imre Aszódi [aSódi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aszódi Imre estis hungara juristo, tradukisto, verkisto. Lia unua edzino estis Márta Chiovini, ilia filino estis Mária Aszódi.
Imre Aszódi naskiĝis la en Békésszentandrás, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Aszódi maturiĝis en Szarvas, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1943. Li komencis sian juran karieron en tiam hungara urbo Beszterce, krome li estis ankaŭ soldato. Baldaŭ li laboris en Szolnok, sed en 1952 li forlasis la juĝejon kaj estis jura konsilisto en la sama urbo. Li apogis la hungaran revolucion en 1956, tial li estis kondamnita per prizono, kie li lernis lingvojn. Li liberiĝis dum la tutlanda amnestio en 1963, poste li estis tradukisto, dum li kontribis poemojn, novelojn, dramojn. Li ricevis premiojn en 1991 kaj 2003. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis du gefilojn.
Etila fluoroacetato
Etila fluoroacetato estas etila estero de la fluoroacetata acido, kaj tia kia la metila fluoroacetato, ĝi estas senkolora, senodora, brulema kaj toksa substanco. Ĝi estas volatila kemiaĵo uzata kiel pesticido en agrikulturo. Per hidrolizo ĝi estigas alte toksan fluoroacetatan acidon kaj etanolon.
Take Five
Ekestohistorio
Dave Brubeck kaj lia kvaropo evoluigis foje inklinon al neparaj taktspecoj, kaj Take Five per sia 5/4- aŭ Blue Rondo A La Turk per 9/8-taktoj estas ekzemploj por tio. Krom de la ritmo la peco vivas de la plaĉa melodio de saksofonisto Paul Desmond. Kiam la albumo Time Out estis aperonta, Brubeck rimarkis, ke Paul Desmond kaj la frapinstrumentisto de la kvaropo, Joe Morello, improvizis dum la paŭzoj kune laŭ 5/4-takto. Brubeck komisiis post tio Desmondon, verki por la venonta bandekzercado pecon laŭ 5/4-takto. Dum la venonta bandekzercado Desmond rezigneme diris, ke li ja havas du temojn, tamen li ne fakte ne ekhavis ideon por peco. Brubeck propronis preni la duan temon de Desmond por parto A kaj lian unuan por parto B, kaj tiamaniere ekestis Take Five. La komponaĵo havas 24 taktojn kun la kantoformo ABA kaj estas ludata en modera tempo. Ankaŭ homoj, kiuj alikaze ne interesiĝas pri ĵazo, konas la pecon. Origine ĝi estis planita kiel peco por frapinstrumentara soloo. La mezparto elstarige prezentas la frapinstrumentaran soloon. En la registradkunsidoj, produktitaj de Teo Macero la 25-an de junio, la 1-an de julio kaj la 18-an de aŭgusto 1959 en la novjorkaj studioj de Columbia (30-a Strato), ludis Paul Desmond (aldosaksofono), Dave Brubeck (piano), Gene Wright (baso) kaj Joe Morello (frapinstrumentaro). Take Five ekestis kune kun Strange Meadowlark la 1-an de julio 1959, je kio komponisto Desmond tranprenis la meloditenan ĉefparton.
Publikigo kaj sukceso
La instrumenta peco aperis aŭguston de 1960 kun 6 pluaj titoloj sur la diskego „Time Out“, kiu atingis rangon 2 de la usona furorkanta ranglisto. Nur aŭguston de 1961 oni elprenis el ĝi Take Five kaj faris el ĝi disketon, kiu en Britujo atingis rangon 5 kaj tutmonde vendiĝis pli ol milionoble. Estis la ĝis tiam plej ofte vendita ĵazdisko. Sekvan jaron Carmen McRae kantis (kun Brubeck) unuan version kun teksto, kiun verkis Brubeck kune kun sia edzino Iola. La peco ekestis kiel koncertregistraĵo la 6-an de septembro 1961 en la novjorka „Basin Street East“.
Kiam Desmond mortis en 1977, li postlasis la rajtojn pri Take Five kaj sian tutan havaĵon al la usona Ruĝa Kruco. La 15-an de aprilo 2011 la testamentplenumanto de Desmond, Noel Silverman, raportis, ke la tantiemoj el Take Five intertempe sumiĝas je pli ol 6 milionoj da dolaroj.
Novaj versioj
La peco evoluis jam antaŭ longe al ĵaza normkanto; ĝin surdiskigis tiel malsamaj muzikistoj kiel Monica Zetterlund, Chet Atkins, Augustus Pablo, Al Jarreau, George Benson, Quincy Jones, Grover Washington, Jr., The Specials, Moe Koffman, Yo-Yo Ma kaj Eric Singleton. Broadcast Music Incorporated (BMI) surlistigis 27 versiojn.
Udo Jürgens
Udo Jürgens, propranome Udo Jürgen Bockelmann (naskiĝinta la en Klagenfurt, mortinta en Gottlieben la ) estis aŭstra kantisto kaj popmuzika komponisto, kies populareco daŭris pli ol 50 jarojn. Lia unua karakteriza furorkanto "Jenny" estis eldonita en la jaro 1959 kaj tuj estis inter la plej furoraj germanaj kaj aŭstraj "ŝlagroj".
Kreiva agado
Udo Jürgens en la jaro 1978 transloĝiĝis el la aŭstra Kitzbühel al la svisa vilaĝo Zumikon proksime de Zuriko kaj ekde la jaro 2007 krom la aŭstra ankaŭ havas svisan civitanecon.
En 1950 Udo Jürgens en komponista konkurso de la Aŭstra Radio el 300 kandidatoj kiel plej juna partoprenanto gajnis la unuan premion. Liaj unuaj koncertoj je la artista nomo Udo Bolán okazis en relative malgrandaj restoracioj. La tiutempe ofta kaj longa pianludado kaŭzis al li daŭran manartikan damaĝon, sed malgraŭ la manartika doloro li restis elstara pianisto.
En 1959 li konatiĝis per la de li komponita kanzono Jenny; du jarojn pli poste la kanzonistino Lale Andersen plikonatigis ĝin per de li reverkita teksto (Jonny).
En 1960 li por la brita kantistino Shirley Bassey komponis la furoran kanton Reach for the Stars ("penu atingi la stelojn"). En 1964 li por Aŭstrio partoprenis en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1964 en Kopenhago kaj per la germanlingva kanto Warum nur, warum? ("kial do, kial?") atingis la 5-an vicon. La brita kantisto Matt Monro publikigis la anglalingvan version Walk Away ("iru for") de tiu kanto, ene de malmultaj semajnoj vendis 1,5 milionojn da gramofondiskoj je la kanto kaj igis ĝin la 4-a plej furora kanto en Britio. Kun la kantistino Alexandra li komponis la kanton Illusionen ("iluzioj"), kies anglalingvan version publikigis la usona kantisto Sammy Davis Jr., kiu de tiam finis ĉiun koncerton per tiu kanto. Furora la muzikaĵo samtempe ankaŭ iĝis en interpreto de Shirley Bassey.
Venkinto de la Eŭrovido-Kantokonkurso
En 1965 Udo Jürgens duafoje partoprenis en la Eŭrovido-Kantokonkurson 1965, ĉi-foje en Napolo, kaj per la kanzono Sag ihr, ich laß sie grüßen ("peru al ŝi mian saluton") atingis la 4-an vicon. En 1966 li triafoje partoprenis kaj en Luksemburgo per la kanto Merci Chérie ("dankon karulino") gajnis la konkurson. Tiu sukceso internacie konatigis lin, kaj sekvis abundaj koncertoj en multaj landoj. Tiutempe li prezentis siajn kantojn en pluraj eŭropaj lingvoj kaj atentis pri elstaraj literaturaj tradukoj de la tekstoj. En 1975 la kanzono Griechischer Wein ("greka vino") temigis la vivon de grekaj gastlaboristoj en Germanio, kaj apreze por la socikritika, sed ankaŭ tre kortuŝa teksto la grekia ĉefministro Konstantinos Karamanlis invitis la kantiston kaj la tekstiston Michael Kunze gasti en Ateno. La kanto en greklingva versio File kerna krasi en Grekio iĝis iuspeca popolkanto. La usona kantisto Bing Crosby konatigis anglalingvan version de la titolo Come Share the Wine ("venu dividi la vinon") kaj poste je simile granda sukceso ankaŭ prezentis ĝin la kantisto Al Martino.
La plej granda komerca sukceso estis la kanto Buenos dias, Argentina ("bonan tagon, Argentino"), kiun li prezentis kun la germana nacia teamo de futbalo okaze de la Futbala Mondpokalo 1978 en Argentino. Post kvin semajnoj li ricevis la vendopremion ora disko, kaj post pliaj tri semajnoj la premion platena disko. Ankaŭ en norda Ameriko la kanto en kontre-muzika versio de la kantisto Marty Robbins populariĝis.
En la 1950-aj, 1960-aj kaj 1990-aj jaroj li krome estis aktoro en pluraj "malpezaj", distraj kinejaj kaj televidaj filmoj, sed la aktorado nur konsideriĝis kromefiko de lia publika konateco - fokuso de lia laboro ĉiam restis kantado kaj kantokomponado.
Liaj kantoj en la komencaj jaroj ofte konsideriĝis "ŝlagroj", do popularaj kaj senpolitike distraj kantoj, sed intertempe lia ampleksa kompona verkaro delonge transpaŝis la limojn de tiu muzika ĝenro. Liaj kantotekstoj ofte temigas sociajn problemojn, ekzemple dekadenco (Cafe Größenwahn, "kafejo megalomanio", 1993) aŭ konsumomanio (Aber bitte mit Sahne, "sed kun kremo mi petas", 1976). Per la kanto Ein ehrenwertes Haus ("honorinda domo", 1975) li primokis la etburĝan bigotecon abomeni paran vivon sen geedziĝo. Ankaŭ pri la temoj de media poluo (5 Minuten vor 12, "kvin minutoj antaŭ la 12-a (nur kvin minutoj ĝis la fino)", 1982), de vetarmado (Traumtänzer, "revdanculo", 1983), pri misuzo de drogoj (Rot blüht der Mohn, "ruĝe floras la papavo", 1983) kaj pri la problemo integrigi alilandajn laboristojn en la gastigan landon (Griechischer Wein, 1974) li prenis politikan pozicion. Interalie li en la kanto Gehet hin und vermehret Euch ("disiru kaj multobliĝu") de 1988 li ankaŭ akre kritikis la sintenon de la papo pri kontraŭkoncipiloj.
Inter liaj verkaĵoj ankaŭ estas simfoniaj komponaĵoj, kiel la verkoj Wort ("vorto") kaj Die Krone der Schöpfung ("la krono de la kreo"), kiujn li publikigis kun la Berlina Filharmonia Orkestro. Decembre 2007 en Hamburgo premieris lia muzikalo Ich war noch niemals in New York ("Mi ankoraŭ neniam estis Novjorke"), kiu iĝis plia komerca sukceso.
En Germanlingvio interalie ankaŭ konatas liaj melodioj por diversaj furoraj animaciaj filmoj.
Kun la kanistoj Alexandra kaj Reinhard Mey li komune komponis kantojn, kaj ankaŭ kun la kanzonisto Rainhard Fendrich li ofte komune koncertis. Multaj aliaj kantistoj reinterpretis liajn kantojn.
Esperanto
Ĉ. 1970 Joachim Gießner kaj aliaj komencis muzikan projekton kun Udo Jürgens; oni tamen ne atingis la minimuman mendokvanton por eldoni muzikdiskojn. Laŭ alia fonto temas pri la kantoj "Kion mi volas diri al vi" ("Was ich Dir sagen will") kaj "Mi kredas" ("Ich glaube"). Pri la projekto informis Germana Esperanto-Revuo, i. a. titolpaĝe per saluto de Udo Jürgens. Kaj en 2015 okaze de la morto de li la revuo Esperanto aktuell publikigis personan manskriban saluton de li en Esperanto, kiu en 1971 estis grandkvante disdonita sur varba informilo pri la planita projekto.
Eŭropa Ĉampionado de Naĝado 2010
La 30-a Eŭropa Ĉampionado de Naĝado okazis inter la 4-a kaj la 15-a de aŭgusto 2010 en la hungaria ĉefurbo Budapeŝto kaj la urbo Balatonfüred. Estis la kvara fojo ke la urbo Budapeŝto okazigis tiun eventon post 1926, 1958 kaj 2006. Okazis konkursoj pri naĝado (en sporta baseno), sinkrona naĝado, naĝado en natura akvejo kaj akvosaltoj. La eventon organizis la Ligo Eŭropa de Naĝado (LEN), france nomata Ligue Européenne de Natation.
Distrikto Kaiserslautern
La distrikto Kaiserslautern situas en la okcidento de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia administra sidejo estas la urbo Kaiserslautern, kiu tamen troviĝas ekster la distrikta teritorio kaj nur preskaŭ komplete estas ĉirkaŭita de ĝi.
Eŭropa Ĉampionado de Naĝado 2010
Partoprenantaj nacioj
Sume partoprenis 969 naĝistoj el 43 nacioj:
Distrikto Kaiserslautern
Najbaras la distriktoj Kusel, Donnersberg, Bad Dürkheim, kaj Südwestpfalz. Tre eta parto de la distrikto ankaŭ rekte limas al la distrikto Saar-Pfalz de la najbara federacia lando Sarlando.
Blankavosta buteo
La Blankavosta buteo (Buteo albicaudatus) estas granda amerika rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu inkludas ankaŭ aglojn kaj vulturojn. Kiel membro de la genro Buteo, ĝi ne estas akcipitro spite komunaj nomoj en kelkaj lingvoj. Tiu specio troviĝas en tropikaj aŭ subtropikaj medioj de Ameriko.
Aspekto
Averaĝe 53–58 cm longa kun enverguro de ĉirkaŭ 1.2 m, la Blankavosta buteo estas granda kaj fortika buteo. Plenkreskulo estas griza supre (kun tre malhela kapo) kaj blanka sube kaj en pugo, kun svaga palgriza aŭ ruĝeca strieco. La mallonga vosto estas blanka kun mallarĝa nigra bendo ĉe la pinto kiu estas videbla dumfluge. Ruĝeca ŝultromakulo estas tre karaktera kiam la birdo sidas havante fermitajn flugilojn. La flugiloj estas malhelaj supre, mikse el griza ĉe la bazoj de la nigrecaj unuarangaj flugilplumoj. La subflugiloj estas blankecaj, kun nedistinga bruneca strieco en subflugilaj kovriloj kio etendas al flankoj kaj femuroj. La irisoj estas helbrunaj (avelkoloraj), la vaksaĵo estas helverda, la beko estas nigra kun kornokolora bazo, kaj la piedoj estas flavaj kun nigraj kalkanumoj.
Nematuruloj estas iome pli malhelaj ol plenkreskuloj; ili povas ŝajni preskaŭ nigraj je svaga lumo, ĉefe individuoj kiuj havas malmulte blankan sube. La flugilkovriloj estas tre punktecaj blankanigraj; la ruĝeca ŝultromakulo forestas ĉe pli junaj birdoj. La vosto ŝanĝas el bruna kun kelkaj malhelaj strioj al grizeca kun svaga malhela bendo kiam la birdoj alproksimiĝas al matureco. La nudaj partoj estas kolore multe kiel ĉe plenkreskuloj.
Ties alvoko estas altatona babilaĉo ke ke ke..., kun kuntinta kvalito kiu similas iome al meko de kapro aŭ al alvoko de Ridmevo.
Gallenkirch
Gallenkirch estas iama komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ek de la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nova komunumo Bözberg.
Geografio
La vilaĝo, kiu laŭ loĝantaro estas la dua plej malgranda de la kantono, situas sur altebenaĵo de la Tavola Ĵuraso duonan kilometron okcidente de la Bözberg-Pasejo. En nordokcidento de la komunumo situas profunda ravino, en kiu troviĝas unu el la fontoj de Sissle.
La iama komunumo etendiĝis sur areo de 1,37 km², de kiuj 0,26 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,10 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo sitas sur alteco de 582 m s.m. en la regiono Holzmatten, la plej malalta punkto situas sur alteco de 490 m s.m. en fundo de la ravino.
Iamaj najbaraj komunumoj
La iama komunumo Gallenkirch limis en nordoriento al Unterbözberg, en sudo al Linn, kaj en nordoriento al Effingen.
Trafiko
Gallenkirch situas 250 metrojn sude de la kantona ĉefvojo de Bazelo al Zuriko tra la Bözberg-Pasejo, kun kiu ĝi estas konektita kun du lokaj stratoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Linn. Ĉe la ĉefvojo troviĝas ankaŭ haltejo de la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gallenkirch datiĝas el la jaro 1338 kiel Gallenkilch.
Laŭ legendo en Gallenkirch restadis la iraj misiistoj Sankta Columban kaj Sankta Gallus ĉi tie en la jaro 612 dum ilia vojaĝo al Sankt-Galo, kie Gallus fondis la emeritejon el kiu estiĝis la Monaĥejo Sankt-Galo kaj la hodiaŭa urbo. Por memoro al Sankta Gallus estis konstruita la Gallus-Kapelo. En mezepoko la kapelo tamen estis abandonita kaj poste transformita al loĝdomo, la Gallus-Domo, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas. En la jaro 1460 la urbo Berno aĉetis de la tiama posedanto, la Monaĥejo Säkingen la regorajtojn pri la loko, kaj integris ĝin al la tribunala distrikto Thalheim de la voktejo Schenkenberg. Ĝi nun estis parto de Berna Argovio.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Gallenkirch fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Blankavosta buteo
Aspekto
La Blankavosta buteo estas malfacile konfuzebla kun iu ajn alia birdo, escepte en la vintro de Suda Hemisfero, ĉar junaj birdoj estas foje misidentigitaj por migrantaj individuoj de Varia buteo.
Subspecioj
Oni konas tri subspeciojn:
Distribuado kaj ekologio
La Blankavosta buteo povas troviĝi ie ajn el marborda Teksaso kaj valo de Rio Grande al centra Argentino same kiel ĉe multaj insuloj de Karibio, kvankam ĉefe ĉe la sudaj insuloj. Por habitato ili preferas malfermajn aŭ duonmalfermajn regionojn ĝis ĉ. 600 m super marnivelo, kun kelkaj arboj kiuj malhelpas iome ties flugon. Ĝi ne estas migranta birdo, kvankam kelkaj populacioj povas fari regionajn movojn kiam manĝo malabundas. Ĝi emas ripozi sur arbustoj, arboj, telefonfostoj aŭ eĉ stari supergrunde, same kiel ŝvebi. Ĝenerale, ili preferas aridajn habitatojn kaj rare loĝas en tre pluvaj lokoj.
Kvankam ĝi malaperas el netaŭgaj lokoj post habitata fragmentado, ĝi havas ampleksan teritorion kaj ne estas konsiderata tutmonde minacata specio fare de IUCN.