cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cent jaroj da soleco
Realo kaj fikcio
La rakonto prezentas fantaziajn eventojn ene de la stranga ĉiutageco, kio tamen estas normala laŭ la vidpunkto de la rolulo. Same, oftas troigo ĉe la ĉirkaŭo. Oni prezentas ankaŭ historiajn eventojn de Kolombio kiel la enlandaj militoj inter politikaj partioj kaj amasmortigo de laboristoj de la bananindustrio ene de la mito de Macondo. Eventoj kiel la ĉieliro de Remedios, la profetaĵoj en la manuskriptoj de Melquíades, la levitacio de la pastro Nicanor, la reapero de mortintaj roluloj kaj la eksterordinaraj inventoj kiujn alportas la ciganoj, kiel la magneto, la lupeo, la glacio, ktp., rompas la kuntekston de la realo en la verko kaj invitas la leganton eniri mondon kie eblas la plej malverŝajnaj situacioj.
Incesto
La rilatoj inter parencoj enkadriĝas ene de la mito de la nasko de filo kun porka vosto; spite tion, ili okazas inter diversaj membroj de la familio kaj en diversaj generacioj laŭlonge de la rakonto.
La historio komenciĝas je la rilato inter du gekuzoj: José Arcadio Buendía kaj Úrsula, kiuj kreskis kune en malnova bieno, kaj rememoras geonklojn kiuj naskis filon kun porka vosto. Poste José Arcadio (filo de la fondinto) edziĝas al Rebeca Ulloa (adopta filino), en supozata gefrata rilato. Aureliano José enamiĝas al sia onklino Amaranta en malsukcesa rilato, ĉar li proponis geedziĝon, sed ŝi malakceptas. Fine okazas la rilato inter Amaranta Úrsula kaj ŝia nevo Aureliano Babilonia kiuj ne konas sian parencecon ĉar Fernanda del Carpio, avino de Aureliano kaj patrino de Amaranta Úrsula, kaŝis la veron de ŝia deveno.
Tiu lasta —unika vera amrilato en la historio—, paradokse estas kulpa de la malapero de la familio, kio estis antaŭdirita en la manuskriptoj de Melquíades.
Bibliaj referencoj
Tre interesa en tiu verko estas la fantoma asocio kun multaj eroj de la Biblio kaj de la katolika tradicio, kiel evoluo ekde kreado (Genezo) ĝis detruo (Apokalipso). Oni aludas per simileco de la rakonto al elstaraj eventoj kiel la Ĉieliro de Maria je la supreniro de Remedios, al la Eliro per la marŝo realigita de la fondintaj familioj tra la montaro ĝis la marĉo, al la Tutmonda diluvo per la pluvego kiu sieĝas Macondon dum preskaŭ 5 jaroj, al la dek plagoj de Egipto, kiam la loĝantaro suferas de sendormeco kaj je amnezio kaj al la prapeko pro la puno pro incesto.
Oni aludas ankaŭ al la Katolika eklezio kiam la pastro Nicanor Reyna alvenas al Macondo por geedzigi Aurelianon Buendía kaj Remedios Moscote kaj trafas, ke la vilaĝo vivas enpeke, laŭ natura leĝo, sen bapto nek diservo kaj decidas resti por kristanigi ĝin. Tiam oni allogas kredantojn danke al la levitacio de la pastro, kion tiu atingis per trinkado de ĉokolado. Similcele José Arcadio estas sendita al Romo, por iĝi Papo.
Rakonta tekniko
En Cent jaroj da soleco la aŭtoro uzas rakontan teknikon kun specifaj tono, spaco kaj romana ritmo. Tiuj tri elementoj permesas, ke la leganto alkutimiĝu facile al la historio.
La rakonta tono estas klare difinita de tria persono aŭ rakontisto ekstera al la historio, kiu rilatas al la eventoj sen juĝi kaj sen marki diferencon inter realo kaj fantazio. Ekde la komenco, la rakontisto konas la historion kaj rakontas ĝin rekte kaj nature, eĉ en tiuj epizodoj kie oni rakontas tragediajn eventojn. Tiu distanco antaŭ la faktoj permesas pluhavi objektivecon laŭlonge de la verko.
La rakonta spaco estas la universo montrita de la rakontisto. Macondo naskiĝas kaj mortas en la verko, kie oni inkludas la rolulojn kaj kie oni observas, ke kio okazas ekstere estas malpli densa kaj konsista ene de la rakonto.
La mesaĝo de tiu historio estas tre klara, sed samtempe iom komplika, la mondo origine estis paca kaj trankvila mondo, sed post jaroj oni detruas ĉion per la teknologio. Kiam la registaro kaj la aŭtoritato, kiu antaŭe estis Jose Arcadio Buendía, klopodas organizi la vilaĝon, ili kunportas la detruon de si mem kaj atingas nur la inferon kaj ruinojn. Neniu estis mortinta en Macondo, sed ekde la kverelo inter liberaluloj kaj konservatuloj kaj la alveno de militistoj Macondo eniras en totala kaoso kaj amasmortigo.
La eventoj, inspiritaj de realaj faktoj, transformiĝas en idealaj pro la fantazio de la verkisto. Ĉio eblas: homoj pli ol centjaraĝaj, pluvegoj de pli ol kvar jaroj, aperoj kaj dialogoj kun mortintoj, flugantaj tapiŝoj, ktp.
Piperazino
Piperazino estas organika kemia heterogena kombinaĵo konsistante je sesmembra ringo enhavanta du nitrogenatomoj en kontraŭaj pozicioj de la ringo. Piperazino prezentiĝas kiel etaj higroskopaj kristaloj kun sala gusto.
Cent jaroj da soleco
Rakonta tekniko
Tiu mondo de magia realo estas tuŝita de "la malbono" en Macondo; alvenas enlandaj militoj, la banana febro, la alveno de fremduloj, la politika malamo, malriĉeco, amasmortigo, sekeco, la alveno de la fervojo, kio alportas nur morton kaj katastrofojn. Tiele, imago kaj realo interplektiĝas kun la historio de Kolombio kaj de la tuta Latinameriko. Fine la rakonta ritmo havigas al la historio allogan dinamismon. La rakontisto multe rakontas, sed kunpremante la informon kaj montrante nur la esencajn detalojn de la historio.
Piperazino
La piperazinoj estas vasta klaso da kemiaj komponaĵoj, multaj kun gravaj farmakologiaj proprecoj, kiuj enhavas ian piperazinan nukleon kiel funkcian grupon. Piperazinoj estis tiele nomitaj pro ilia kemia simileco kun la piperidino, kiu estas parto de la strukturo de la piperino trovata en la nigra pipro. Tamen, estas grave rimarki ke la piperazinoj ne estas derivitaj el plantoj de la genro pipro.
Cent jaroj da soleco
Tempo kaj spaco
La rakonto etosiĝas en la vilaĝo Macondo, fikcia loko kiu respegulas multajn de la kutimoj kaj okazaĵoj transvivitaj de García Márquez dum sia infanaĝo kaj junaĝo en vilaĝo Aracataca, Kolombio. La tempo fluas inter eterneco, rektodirekteco kaj cikleco kaj ritma prozo proksima al la parola tradicio atingas distingan karakteron de kaŝa mito kiu igis la kritikistojn konsideri ĝin unu el la fondintaj verkoj de la literatura ĝenro konata kiel magia realismo.
Piperazino
Kemio
Piperazino estas facile solvebla en akvo kaj etileno-glikolo, sed nesolvebla en duetila etero. Ĝi estas malforta bazo kun du pKbS je 5.35 kaj 9.73 sub 25 °C. La pH en 10% akva solvaĵo de piperazino estas inter 10.8 kaj 11.8. Piperazino facile absorbas akvon kaj karbona duoksido el la aero.
Cent jaroj da soleco
Historia tempo
Cent jaroj da soleco eblas tempolokiĝi en la historio de Kolombio inter mezo de la 19-a jarcento kaj mezo de la 20-a jarcento, epoko klare rekonebla pro la enlandaj militoj inter la ĵus naskitaj partioj, liberala kaj konservativa, kiuj polemikis pri la ideologioj federisma kaj centrisma en la lando. La prezidento Rafael Núñez aprobis la konstitucion de 1886, kio starigis centrisman reĝimon ĉefe ĉe politiko kaj ekonomio, komencante la konservativan respublikon (kiu daŭris ĝis 1930) kaj havante kiel kontraŭulon Rafael Uribe Uribe, kiu gvidis la enlandajn militojn de 1895 kaj de 1899 al 1902, kio finiĝis per la pactraktatoj de Neerlandia kaj Wisconsin.
Piperazino
Kemio
Kvankam multaj piperazinaj derivaĵoj nature okazas, piperazino ĝustadire povas esti sintezebla pere de pluraj formuliĝoj. Piperazino estas ordinare industrie disponebla kiel heksahidrato C4H10N2. 6H2O, kiu fandas je 44 °C kaj bolas je  125-130 °C. Du ordinaraj saloj kun strukturoj de la piperazino ĝenerale preparata por farmaciaj kaj veterinaraj celoj estas la piperazina citrato kaj la piperazina adipato.
Cent jaroj da soleco
Historia tempo
En 1906 oni konstruas la fervojon en la kolombia atlantika marbordo ligante Santa Marta kaj Ciénaga (Magdalena) kaj tiam setlis en la lando la entrepreno United Fruit Company por ekspluatado de banano, kio disvolvigas la regionon. La kruela ekspluatado de la laboristoj kaŭzis strikon en novembro de 1928, kio sekvigis la okazaĵojn konataj kiel Masakro de la Bananistoj, trafe prezentita en la romano.
Cikla tempo
Spite la lokiĝon en rekonebla historia kadro, la historio ŝajnas senmova ĉar okazas eventoj kiuj ĉiam ripetiĝas cikle. Gabriel García Márquez personigis simile la rolulojn kiuj aperis dekomence kaj pro tio ili havas similajn nomojn, kiel Aureliano kaj José Arcadio. Tiu sama karaktero prezentiĝas en aliaj situacioj kiel la incestaj rilatoj aŭ la solecaj destinoj de la ĉefroluloj, laŭ cirklo kiu finiĝas nur pro la dekadenco kaj fino de la familio Buendía.
José Arcadio Buendia
Patriarko de la familio Buendía kaj fondinto de Macondo. Li edziĝis al sia kuzino Úrsula Iguarán. Li havas fortajn karakteron, volon, estas fantazia iluziito, dediĉas sin al strangaj inventoj kaj interesiĝas pri filozofiaj misteroj, estis tre idealisma kaj aventurema. Li estis responsa estro de Macondo kaj la plej revema homo de la vilaĝo ĝis fini sian vivon ligita al ĝardena arbo.
Piperazino
Historio
Piperazino estis unue enkondukita en 1953 kiel antihelmintaĵo. Vasta gamo da piperazinaj kombinaĵoj posedas antihelminta aktiveco. Ilia agadmaniero ĝenerale okazas per paralizado de la parazitoj, kiu permesas al la gastiga korpo facile forigi aŭ forpeli la invadan organismon. La neŭromuskolaj efektoj estas kaŭzataj per blokado de la acetilkolino ĉe la neŭromuskola aŭ mioneŭra junto.
Cent jaroj da soleco
Úrsula Iguarán de Buendía
Kuzino kaj edzino de José Arcadio Buendía. Ekonomia estro de la familio, iniciatema kaj laborema ino, kiu antaŭenigas la tutan familion Buendía. Ankaŭ ŝi estas forta; sed suferas konstante esti la "voĉo de la racio en freneza familio", kiel ŝi mem asertas. Fine de sia vivo, ŝi blindiĝas kaj senilas, sed pluhavas sian spiriton. Ŝi vivis proksimume 120 jarojn.
José Arcadio
Li estas forta kaj impulsema, same kiel la patro. Amrilatas kun amikino de la familio multe pli maljuna ol li, Pilar Ternera, sed li abandonas ŝin post gravedigi ŝin. Li abandonas ankaŭ la familion por foriri kun ciganino, sed post pluraj jaroj revenas surprize kiel kruda kaj fortega eksmaristo. Li incestedziĝis al Rebeca kaj vivas for de la familio. Li iĝas rabema estro kaj estas enigme mortigita. La sango de lia vundo trakuras la tutan vilaĝon ĝis la patrino, kiu venas trovi la mortintan filon.
Kolonelo Aureliano Buendía
Ankaŭ li estas forta kaj strangulo. Li studis metalurgion kaj juvelarton. Li edziĝas al Remedios Moscote, nur 9-jaraĝa, baldaŭ mortinta. Li iĝas liberalulo kaj kolonelo en la revolucia armeo, mikse de pasio al armiloj kaj al sciencoj. Li luktis en 32 enlandaj militoj, kaj evitas la morton plurfoje. Li naskigas 17 filojn kun 17 diversaj virinoj dum tiu tempo. Poste li revenas hejmen. Dum sia maljunaĝo, la kolonelo dediĉas sin al fabrikado de oraj fiŝetoj. Li estas la plej profunda ekzemplo de soleco en la verko.
Remedios Moscote
Remedios estas la juna filino de la konservativa estro de Macondo, Don Apolinar Moscote. Ŝi estas belulino. En la futuro kolonelo Aureliano enamiĝas al ŝi, spite ŝian infanaĝon, kaj la geedziĝo prokrastriĝas ĝis junaĝo.
Amaranta
Ŝi kreskis kun la adopta fratino Rebeca; sed tiuj sentoj ŝanĝiĝos pro enamiĝo al Pietro Crespi. Kiam Rebeca edziniĝas al José Arcadio, Amaranta malakceptas ĉiun ajn viron, inkludante Pietro Crespi, kiu sinmortigas. Ŝi mortos ankoraŭ kiel fraŭlino post teksi kaj malteksi sian propran mortotukon. Ŝi estas ekzemplo de virino malakceptanta amon pro timo antaŭ la propra koro.
Piperazino
Historio
Hidrato de piperazino, piperazina adipato kaj piperazina citrato (uzataj en la traktado de askaridozo kaj oksiurozo) estas la plej ordinaraj antihelmintaj piperazinaj komponaĵoj. Tiuj drogoj ofte estas nomataj simple kiel "piperazinoj", kaj tio povas kaŭzi konfuzon inter la specifaj antihelmintaj drogoj, la tuta klaso de la piperin-enhavantaj komponaĵoj kaj la komponaĵo ĝustadire.
Cent jaroj da soleco
Rebeca Montiel
Rebeca estas orfino kiu alvenis al Macondo 10-jaraĝa, post perdi sian gepatrojn en tempo de la plago de sendormo. Ŝi konservos infanecajn maniojn dum sia tuta vivo. Ŝi malakceptis Pietro Crespi kaj edziniĝis al José Arcadio. Sed tio okazas dum funebro kaj inceste, do ili apartiĝas de la familio. Post la morto de la edzo, Rebeca enfermiĝas porvive.
Piperazino
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Flupentixol.svg| Flupentiksolo Levocetrizine_Structural_Formulae.png| Levocetrizino Aripiprazole.svg| Ariprazolo Cetirizine structure.svg| Cetirizino Clozapine_FormulaV1.svg| Klozapino Fluphenazine_200.svg| Flufenazino Hydroxyzine.svg| Hidroksizino Imatinib.svg| Iminatibo Nefazodone_200.svg| Nefazodono Olanzapine_Structural_Formulea_V.2.svg| Olanzapino Perphenazine2d.png| Perfenazino Ranolazine.svg| Ranolazino Sildenafil.svg| Sildenafilo 2-(3-(4-(3-chlorophenyl)piperazin-1-yl)propyl)-(1,2,4)triazolo(4,3-a)pyridin-3(2H)-one_200.svg| Trazodono Vanoxerine.svg| Vanokserino Vardenafil.svg| Vardenafilo Ziprasidon.svg| Ziprasidono Zuclopenthixol.svg| Zuklopentiksolo Zopiclone.svg| Zopiklono Azaprocin.png| Azaprocino Trimetazidine.svg| Trimetazidino Benzylpiperazine.svg| Benzilpiperazino Azepane.svg| Azepano 2-pipecoline.svg| 2-Pipekolino Piperin.svg| Piperino </Gallery>
Cent jaroj da soleco
Arcadio
Li miskredis esti la filo de la geavoj. Li estas instruisto, sed iĝas estro de Macondo kiam la kolonelo Aureliano Buendía foriras kaj petas lin plenumi tiun mision. Li iĝas diktatoro uzante siajn lernantojn kiel persona armeo.
Aureliano José
Filo de Pilar Ternera kaj la kolonelo Aureliano Buendía. Li partoprenis kun la patro en kelkaj militoj, sed revenas al la vilaĝo pro enamiĝo al sia onklino Amaranta, kiu kreskigis lin. Li ja sciis kiu estis lia patrino kaj eĉ iome kunvivis kun ŝi.
Piperazino
Aliaj piperazinoj
<Gallery> 1,4-Dibenzyl piperazine 3D.png| 1,4-Dubenzila piperazino 1034-11-3 Piperazine acetate 3D.png| Piperazina acetato 14566-74-6 Piperazine adipate 3D.png| Piperazina adipato 142-88-1 1,4-Diaminopiperazine 3D.png| 1,4-Piperazino duamino 106-59-2 Benzylpiperazine-3D-balls.png| Benzilpiperazino 2759-28-6 Piperazine benzoate 3D.png| Piperazina benzoato Cyclohexyl piperazine 3D.png| Cikloheksila piperazino 17766-28-8 Cycloheptyl piperazine 3D.png| Cikloheptila piperazino 21043-42-5 Cyclopentyl piperazine 3D.png| Ciklopentilpiperazino 21043-40-3 Piperazine citrate 3D.png| Piperazina citrato 144-29-6 1-Ethyl piperazine 3D.png| 1-Etilpiperazino 5308-25-8 2-Ethyl piperazine 3D.png| 2-Etilpiperazino 13961-37-0 1,4-Diethyl piperazine 3D.png| 1,4-Duetila piperazino 6483-50-7 Diphenylmethylpiperazine 3D ball.png| Dufenilmetila piperazino 841-77-0 1,4-Diphenyl piperazine 3D.png| Dufenilpiperazino 841-77-0 Phenylpiperazine-3D-balls.png| Fenilpiperazino 92-54-6 Formyl piperazine 2D.png| Formilpiperazino 7755-92-2 Piperazine phosphate 3D.png| Piperazina fosfato 14538-56-8 Piperazine chloride 3D.png| Piperazina klorido 6094-40-2 Piperazine lactate 3D.png| Piperazina laktato 1,2,4-Trimethyl piperazine 3D.png| 1,2,4-Trimetil piperazino 120-85-4 1,2,5-Trimethyl piperazine 3D.png| 1,2,5-Trimetil piperazino 82546-86-9 1-Methyl piperazine 3D.png| 1-Metilpiperazino 109-01-3 2-Methyl piperazine 3D.png| 2-Metilpiperazino 109-07-9 1,4-Dimethyl piperazine 3D.png| 1,4-Dumetila piperazino 106-58-1 Piperazine picrate 3D.png| Piperazino pikrato 6091-39-0 Piperazine-2,5-dione 3D.png| 2,5-Piperazino-duketono 106-57-0 Piridylpiperazine 3D.png| Piridinilpiperazino 34803-66-2 Pyrimidylpiperazine 3D.png| Pirimidilpiperazino 20980-22-7 Piperazine salicylate 3D.png| Piperazina salikato Piperazine tartrate 3D.png| Piperazina tartrato 133-36-8 Piperazine-2,3,5,6-tetrone 3D.png| Tetraketo piperazino 49715-78-8 </Gallery>
Cent jaroj da soleco
Santa Sofía de la Piedad
Santa Sofía estas virino de Arcadio. Filino de vendisto, ŝi iĝas amantino de Arcadio pete de Pilar Ternera, kiam Arcadio ekpersekutas tiun sen koni ilian parencecon. Ŝi estis patrino de Remedios, la belulino, kaj la ĝemeloj José Arcadio la Dua kaj Aureliano la Dua. Ŝi estas anstataŭanta matriarko post Úrsula. June ŝi estis belega kaj de ŝi heredas belon Remedios.
17 Aurelianoj
Dum siaj 32 enlandaj militoj, la kolonelo Aureliano Buendía generis 17 filojn kun 17 diversaj virinoj, kun kiuj li estis po unu nokton. Tio okazas pro kutimo sendi la junulinojn al militistoj por naski fortajn filojn. La 17 patrinoj vizitas Úrsula por bapti siajn filojn. Úrsula baptas ilin ĉiujn per la sama nomo de Aureliano kaj la familinomo de la patrino.
16 el ili 16 estis mortigitaj de la registaro aŭ la usonanoj (supozeble pro minaco de la kolonelo iam armigi la filojn), markitaj de la neforviŝebla cindrokruco de la Cindra Merkredo sur siaj fruntoj. Saviĝas nur Aureliano Amador kiu forfuĝis en la montara ĝangalo, sed li estos mortigita post kiam revenis hejmen kaj Aureliano Babilonia kaj José Arcadio, ne rekonante lin, forpelas lin, do li estas mortpafita de kaŝitaj persekutistoj.
Luterana preĝejo (Oroszlány)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbomezo de Oroszlány.
Cent jaroj da soleco
Aureliano la Dua
Li estis impulsema, kiel ĉiu José Arcadio de la familio. Li kunvivis kun Petra Cotes, eĉ dum sia geedziĝo kun Fernanda del Carpio. Dum tiu kunvivado kun Petra, la grego reproduktiĝas senkontrole, kaj pro tio li spertis abundan epokon, ĝis kovri la murojn per monbiletoj. Post la pluvego, la bonŝanco malaperis, supozeble por ne havi jam amrilaton kun Petra Cotes. Li perdas ĉion, mortis samtempe kun la frato kaj denove oni interŝanĝis ilin antaŭ entombigo.
Luterana preĝejo (Oroszlány)
Historio
Post dominado de turkoj Oroszlány ne estis loĝata, en 1701 luteranoj alvenis. Ili aranĝis mesojn subĉiele dekomence, sed jam en la sekva jaro ili havis preĝejon kun lernejo. Post jaroj la loka bienestro estis katoliko, tial la luteranoj suferis pro molestadoj. Tamen en 1747 la preĝejo estis parte renovigita, en 1763 plene rekonstruita, en la jaroj 1786-1787 eĉ nova preĝejo (nun videbla) estis konstruita. La orgono estis farita en 1792, modernigita en 1963. En 1898, post la 2-a mondmilito kaj en 1987 la preĝejo renoviĝis. Ekde 1962 koruso funkcias en la preĝejo.
Cent jaroj da soleco
Fernanda del Carpio
Ŝi devenas de nobela, sed malriĉa familio de la stepo. Ŝi edukiĝis en monaĥinejo kaj vivis kun la patro post la morto de la patrino. Aureliano la Dua venis serĉi ŝin pro esti aŭdinta pri ŝia beleco. Ŝi edziniĝis al li spite ke li pluvivas kun sia kunulino. Ŝia alveno al la hejmo de la Buendía markas la komencon de la dekadenco de Macondo, pro ŝia malhela kaj tristema karaktero. Sed ŝi estas ankaŭ dominanta, neŭroza kaj perfektema. Ŝi volis estri ĉe la Buendía, kaj tiele okazis. En siaj lastaj tagoj ŝi vivas sole hejme kun Aureliano Babilonia, la nevo kiun ŝi nek amis, nek agnoskis. Ŝi mortis kvar monatojn antaŭ la reveno de sia filo José Arcadio el Romo.
Luterana preĝejo (Oroszlány)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola ĉe stratangulo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. Malantaŭ la navo la kvarlatera sanktejo etendiĝas, apude malalta sakristio troviĝas. Interne galerio estas en 3 flankoj. estas la kasona plafono. Pli malsupre ĉe la enireja kaj tura flankoj galerio etendiĝas.
Cent jaroj da soleco
Renata Remedios (Meme)
Meme lernis ludi la klavikordon kaj ĝuas festojn kiel la patro. Ŝi enamiĝis al Mauricio Babilonia, mekanikisto ĉe la atelieroj de la banana entrepreno. Kiam la patrino Fernanda ekscias, ke ili jam amrilatis, ŝi petas de la vilaĝestro armitan roton por gardi siajn posedaĵojn kaj tiu pafas kontraŭ Mauricio dum unu el la noktaj vizitoj. Li restas paralizita dum la resto de la vivo, dum Fernanda forkondukas Meme al monaĥinejo. Meme restos muta porĉiame, ne pro korvundo, sed pro ribelo. Post monatoj ŝi ekscias, ke ŝi estas graveda. La monaĥinoj alportos tiun filon al Macondo.
Bionaz
Bionaz - france kaj arpitane, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bagnes (CH-VS), Evolène (CH-VS), Nus, Ollomont, Oyace, Torgnon, Valtournenche kaj Zermatt (CH-VS).
Cent jaroj da soleco
José Arcadio
Úrsula volis, ke li iĝu Papo, kaj pro tio li estis sendita al Romo, sed li retiriĝis de la seminario iom poste. Je sia reveno de Romo post la morto de sia patrino, li malkaŝas trezoron kaj miselspezas ĝin en luksaj festoj kie li seksumas kun junuloj. Kiam li planis negoci kun sia nevo Aureliano Babilonia, José Arcadio estis dronigita en naĝejo de kvar junuloj, kiuj poste forprenis la reston de la trezoro.
Amaranta Úrsula
Amaranta Úrsula havas la samajn karakterojn de Úrsula (la matriarko), kiu mortis dum ŝia infanaĝo. Ŝi neniam ekscios, ke la infano ĉe Buendía estas ŝia nevo, filo de Meme. Post pasi sian infanaĝon en monaĥinejo, ŝi revenas de Eŭropo kun sia edzo, Gastón, kiu poste revenis al Bruselo pro negocoj kaj ne interesiĝis pri la amrilato de sia edzino kun Aureliano Babilonia. Ŝi mortis pro sangoperdo dum la nasko de sia filo, Aureliano, kiu reprezentis la finon de la familio Buendía.
Aureliano Babilonia
Aureliano estas la filo de Meme kaj Mauricio Babilonia. La avino, Fernanda, inventis historion, ke li estis trovita en flosanta kesto. Lia personeco estas simila al tiu de la kolonelo Aureliano. Li estas saĝulo. Dum aliaj membroj de la familio foriras kaj revenas, Aureliano restas hejme. Li vivis sian infanaĝon kaj adoleskon enfermita, legante la skribaĵojn de Melquíades kaj klopodante deĉifri ilin. Multfoje aperas antaŭ li Melquíades, kiu helpas deĉifri la manuskriptojn. En la librejo de la kataluna saĝulo li ekkonis siajn kvar amikojn Álvaro, Alfonso, Gabriel kaj Germán. Li enamiĝas al Amaranta Úrsula, kun kiu komencas amrilati kaŝe ĝis kiam ŝia edzo Gastón foriras kaj ili povas ami libere. Tiu estas la plej granda amekzemplo en la verko. Ili suspektas, ke ili estas gefratoj. Ili naskas filon kun porka vosto. Amaranta Úrsula mortas kaj Aureliano portempe freneziĝas pro doloro. Kiam li revenas hejmen, li vidas, ke lian filon manĝas formikoj kaj tiam rememoras pecon de la manuskriptoj de Melquíades "La unua de la familio estas ligita al arbo kaj la lastan manĝas formikoj", kaj ekscias, ke en tiuj skribaĵoj estas la tuta destino de la familio Buendía. Tiam li ekkonas, ke Amaranta Úrsula vere estis lia onklino, dum Macondo ekdetruiĝas de la vento.
Aureliano
Filo de Aureliano Babilonia kaj ties onklino, Amaranta Úrsula, naskiĝis kun porka vosto kaj reprezentas la finon de la familio Buendía.
Prudencio Aguilar
Li kverelis kun Jose Arcadio Buendía, kiu mortigis lin per lanco. Lia fantomo ĝenis José Arcadio Buendia kaj Úrsula, kio igis ilin foriri kaj fondi Macondon. Sed la fantomo daŭre vizitas Jose Arcadio Buendía, jam kiel amikon. Ekde kiam José Arcadio Buendía freneziĝis, Prudencio Aguilar estas la unika “persono” kun kiu li kontaktas. Li vizitas lin ligitan al la kaŝtanarbo en la korto.
Melquíades
Melquíades estas unu el la ciganoj kiuj vizitas Macondon ĉiujare alportante kaj vendante inventojn, inklude du magnetojn (José Arcadio planis milionuliĝi esperante, ke tiuj allogus oron), gigantan lupeon (José Arcadio Buendía planis uzi ĝin kiel armilon) kaj laboratorion de alkemio. Spite informojn pri sia morto, li subite revenis por vivi kun la familio Buendía (ĉar laŭ li "li ne eltenis la solecon de la morto"). Li skribis manuskriptojn antaŭdirante la historion de la familio Buendía, kiuj estos tradukitaj de Aureliano Babilonia jarojn poste. Tiu rolo estas klare inspirita en la rolo de Septimus Warren Smith de la romano de Virginia Woolf; "Miss Dalloway".
Pilar Ternera
Pilar estas gaja, saĝa kaj decidema virino. Ŝi iĝos konkubino de la fratoj Aureliano kaj José Arcadio Buendía, kaj naskos al ili po unu filon (Aureliano José kaj Arcadio, respektive). Ŝi vivos pli ol 140 jarojn.
Pietro Crespi
Pietro estas itala muzikisto, kiu venas instali la pianolon ĉe la Buendía kaj establis muzikan lernejon. Li fianĉiĝas kun Rebeca, sed Amaranta, kiu estas enamiĝinta al li, prokrastigas la geedziĝon dum jaroj. Kiam Rebeca ligas sin al José Arcadio, Pietro ampetas al Amaranta, kiu malakceptas lin. Seniluzie, li sinmortigas.
Gerineldo Márquez
La plej bona amiko de la kolonelo Aureliano Buendía. Li enamiĝis por sia tuta vivo al Amaranta, sed tiu ĉi malakceptis lin. Li mortis de maljuneco dum la pluvego pensante pri Amaranta kaj esperante la emeritiĝon, kiu neniam venis.
Petra Cotes
Petra estas decidema mulatino, amantino unue de José Arcadio la Dua kaj poste de Aureliano la Dua. Eĉ post sia geedziĝo Aureliano la Dua finfine iras por vivi kun ŝi. Kiam Aureliano kaj Petra amindumas, ilia grego surprize multobliĝas, sed la animaloj mortas dum la pluvego.
Mr. Herbert kaj Mr. Brown
Mr. Herbert estas jankio kiu post gustumi lokajn bananojn decidas venigi entreprenon por la ekspluatado de la bananoj en Macondo. Tiu estos alportita de Mr. Brown. Kiam José Arcadio la Dua aktivas en la striko, oni perfidas la laboristojn kaj mortpafas ilin, amasigante la kadavrojn sekrete en trajno kaj forĵetante ilin al la maro. José Arcadio la Dua, infano kaj Aureliano Babilonia kies dua avo estis José Arcadio la Dua, estis la unikaj sciantoj ke la strikantoj estis mortpafitaj de la entrepreno.
Mauricio Babilonia
Mauricio estas kuraĝa mekanikisto. Ŝajne li devenas de la ciganoj, kaj estas konstante sekvata de aroj de flavaj papilioj. Mauricio ekrilatas kun Meme, ĝis malkaŝo fare de ŝia patrino Fernanda, kiu planas, ke oni pafu kontraŭ li dum ties vizitoj. Tio okazas kaj li restos paralizita porĉiam. Meme naskos filon de Mauricio Babilonia.
Gastón
Gastón estas la belga edzo de Amaranta Úrsula. Li estas ĉirkaŭ 15 jarojn pli aĝa ol Amaranta Úrsula. Li estas aviisto kaj aventuremulo. Kiam li rimarkas, ke la edzino planas resti en Macondo, li petas sendon de aviadilo por realigi poŝtan servon, sed la aviadilo estas sendita erare al Afriko. Kiam li skribas al Amaranta Úrsula por informi ŝin, ke li veturos por repreni sian biciklon, Amaranta respondas per konfeso de sia amo al Aureliano Babilonia. Gastón trankvile kaj nature alfrontas la novaĵon.
Kataluna saĝulo
Estis la oldulo kiu zorgis la vendejon kie Aureliano aĉetis librojn necesajn por deĉifri la manuskriptojn de Melquíades. La librejo estis malnovega kaj neniu vizitis ĝin escepte de Aureliano Babilonia kaj ties kvar amikoj. Lia ĉefa agado en Macondo konsistis je verkado de libroj, kiuj poste okupis tri tirkestojn. Pro nostalgio li revenis al sia naskiĝloko, sed tiam li suferis la nostalgion pri Macondo kaj tio frenezigis lin. Iam li korespondis kun Aureliano kaj Gabriel, ĝis kiam alvenis letero, kiun Aureliano ne volis legi, sed kie oni informis pri lia morto.
Álvaro, Alfonso, Gabriel kaj Germán
Estas la kvar amikoj de Aureliano Babilonia ĉe la vendejo de la kataluna saĝulo. Ili distras sin per debatoj pri literaturo kaj pri bordeloj. La plej proksima al Aureliano estas Gabriel, pranepo de Gerineldo Márquez kaj pro tio la sola kredanto je la historioj kiujn rakontas Aureliano pri la kolonelo Aureliano Buendía kaj pri la masakro de la bananistoj. La aliaj malaperas, dum Gabriel restas en Macondo, sub la "zorgo" de Nigromanta kaj de Mercedes, ties fianĉino kiu laboris en la apoteko. Fine Gabriel gajnas en konkurso bileton al Parizo kaj Aureliano restas sola.
Interpretado
Ekde ties publikigo en 1967, Cent jaroj da soleco spertis multajn kritikojn kaj interpretadojn surbaze de diversaj kulturoj al kiuj alvenis la verko.
En la latinamerika etoso, la perua verkisto Mario Vargas Llosa kiu publikigis en 1971 la libron García Márquez: historia de un deicidio kie analizas tiun verkon, asertas, ke Cent jaroj da soleco kreas ampleksegan mondon. La urugvaja verkisto Mario Benedetti diris en 1972, ke Cent jaroj da soleco ŝajnas malebla iniciato, sed ties realigo estas majstroverko kaj ke Macondo estas ne nur bildo de Kolombio, sed tiu de la tuta Latinameriko. Siavice, la ĉilia verkisto kaj ricevinto de la Nobel-premio pri literaturo Pablo Neruda konsideris tiun verkon «La Kiĥoto nuntempa».
Unu el la ĉefaj kritikistoj en la anglalingva eldono estas la usona verkisto kaj ĵurnalisto Norman Mailer, kiu asertis, ke en tiu verko Gabriel Garcia Marquez «kreis centojn da mondoj kaj roluloj en verko absolute surpriza». Siaparte, en la franclingva eldono, la tunizia romanisto Hubert Haddad, kiu analizis la verkon de García Márquez, enmetis tiun romanon en la ĝenron de memorlibroj, ĉar la rakonto respegulas la etoson kie la verkisto kreskis.
En la angla
La traduko de Cent jaroj da soleco en la anglan estis farita de la profesoro Gregory Rabassa en 1970. En tiu lingvo la romano sub la titolo One Hundred Years of Solitude, lokiĝis en la listo de la plej venditaj libroj, interesigante anglalingvajn legantojn kaj eldonistojn kaj influante la nuntempajn verkistojn. Laŭ Julio Cortázar kaj GGM mem tiu ĉi estas unu el plej bonkvalitaj tradukoj de la verko kaj ĝi malfermis la vojon kaj al okcidenteŭropaj kaj al pli malproksimaj lingvoj.
En la itala
Unu el la unuaj tradukoj publikigitaj estis la itala, farita de Enrico Cicogna en 1968 kaj publikigita de la eldonejo Casa Editorial Feltrinelli, sub la titolo Cent'anni di solitudine. Cicogna iĝis la oficiala tradukisto de la verkoj de García Márquez al la itala.
En la franca
En la francan tradukis la verkon la filologoj Claude kaj Carmen Durand en 1968. Ĝi estis publikigita de la eldonejo Editions du Seuil en Parizo sub la titolo estas Cent ans de solitude. La geedzoj Durand tradukis ankaŭ verkojn de aliaj latinamerikaj verkistoj kiel Isabel Allende.
En la germana
En la germanan Cent jaroj da soleco estis tradukita en 1970 sub la titolo Hundert Jahre Einsamkeit de Curt Meyer-Clason, kiu tradukis ankaŭ aliajn verkojn el la hispana kaj la portugala, inter kies aŭtoroj elstaras Jorge Luis Borges, Pablo Neruda, César Vallejo kaj Rubén Darío.
En la hungara
En la hungaran la romano estis tradukita en 1971 de Székács Vera sub la titolo Száz év magány. Székács Vera tiam estis literatura reaktistino ĉe la eldonejo Magvető. Ŝi tradukis ankaŭ aliajn verkojn de Gabriel García Márquez, kiel El amor en los tiempos del cólera kaj Del amor y otros demonios.
En la pola
En la polan la romano estis tradukita en 1974 de filologino Grażyna Grudzińska kaj tradukistino Kalina Wojciechowska sub la titolo Sto lat samotności. Grażyna Grudzińska estas profesoro ĉe la Universitato de Varsovio. Kalina Wojciechowska tradukis ankaŭ aliajn verkojn de la hispana kaj anglalingva literaturoj, kiel verkojn de Miguel de Unamuno kaj William Faulkner.
En Esperanto
La libro aperis en Esperanto kadre de la Serio Oriento-Okcidento sub n-ro 27: la unua kaj dua eldonoj ĉe Fonto en 1992 respektive 2012, la tria eldono en 2015 ĉe Mondial.
Pro tiu ĉi traduko la tradukisto ricevis la OSIEK-premion de la Organiza Societo de Internaciaj Esperanto-Konferencoj en 1997.
Recenzo
"Mi volus esti ankoraŭ ne leginta la splendan libron por denove volupte ĝui la unikan unuan legadon de rara juvelo en nia traduka trezoro. En ĉi tiu pintoverko kunfandiĝas la vulkana imago de García Márquez kaj la genia stilo de Diego. Kia aŭdaca entrepreno sin jungi por esperantigi tian plumon; mi jam legis mialingve alian romanon de García Márquez kaj konis la riĉon de lia vortostoko kaj taksas kuraĝa defio lin esperantigi. Ĉiuj, kiuj legis Doña Barbara aŭ Don Quijote en la tradukoj de Diego kaj en la propra lingvo ja scias, ke li perfekte transdonas stilon kaj etoson de hispanlingva verko.
Cent jaroj da soleco komenciĝas jene:
"Multajn jarojn poste, fronte al la ekzekutplotono, kolonelo Aureliano Buendia memoris la pasee foran postmidon, en kiu lia patro prenis lin koni la glacion."
Tia frazo milde kaj ritme fluas tiom glate ke oni povas laŭtvoĉe legi ĝin sen stumblorisko kaj kun aldona plezuro. Provu voĉe diri la saman frazon kun "posttagmezo" prefere al "postmido"... vi detruos la muzikon de la frazo. Tio ne signifas, ke oni forpuŝu la vorton "posttagmezo" de nia lingvo, tute ne; eĉ estus pedante uzi "postmido"-n en konversado; sed ni respektu la rajton kaj taskon de trovemaj verkistoj, sen kiuj nia literaturo anemiiĝus. Fernando de Diego estas unu el ili."
(en LG59, Madeleine de ZILAH)
Graveco de la verko
La originaleco de tiu verko evidentiĝas en la konsekvencoj kiujn ĝi kreis por la universala literaturo. La romano estas mejloŝtono de la tiel nomita latinamerika boom kaj de la Magia realismo, kun diversaj verkistoj sekvantaj la saman stilon kiel Isabel Allende. Post Cent jaroj da soleco ekis la makonda skolo, kiu radikiĝis eĉ en tiom malproksimaj landoj kiel Barato ĉe la verkisto Salman Rushdie.
La romano inspiris ankaŭ aliajn artajn esprimojn kiel ekzemple ĉe muziko; la kantoj Roderigo de la grupo Seven Mary Three, The Sad Waltzes of Pietro Crespi de Owen, Banana Co. de Radiohead, de Belaya Gvardiya kaj Macondo de la meksikia kantisto Óscar Chávez baziĝas sur la romano.
La hungara televido faris dokumentan filmon bazitan sur la libro (Száz év magány, en hungara), sub reĝisorado de Peter Gothar, kiu estis filmita en la urbo Cartagena de Indias, ene de la televida serio nomita "A Nagy Könyv".
En la naskiĝurbo de Gabriel García Márquez, Aracataca, kiu inspiris la kreadon de Macondo, realiĝis en 2006 popola referendumo iniciate de la urbestro Pedro Sánchez por ŝanĝi ĝian nomon, kiu identigas ĝin ekde 1915. Oni intencis nomi la urbon laŭ la verko, Macondo. Pro granda sindeteno la iniciato estis malakceptita ĉar estis postulitaj 7.500 favoraj voĉoj, sed oni registris nur 3.596 voĉdonantojn.
Dum la Internacia Kongreso de la Hispana Lingvo la 26-an de marto 2007 en Cartagena de Indias oni omaĝis al Gabriel García Márquez kaj ties verko ĝuste 40 jarojn post ties publikigo. Ĉeestis la reĝo de Hispanio Johano Karlo la 1-a, la reĝino Sofia de Grekio, la prezidento de Kolombio Alvaro Uribe Velez, la prezidento de Panamo Martín Torrijos, la eksprezidento de Usono Bill Clinton kaj kelkaj verkistoj, inter multaj aliaj gravaj invititoj, kiuj laŭdis la verkon de García Márquez. Krome, la Real Academia Española kun la Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo komerciigis memoran eldonon de Cartagena de Indias impulse de la bona ricevo antaŭ du jaroj de la eldono de la Kiĥoto, kiun la akademioj subtenis okaze de la kvara centjariĝo. La volumo inkludis enkondukajn tekstojn al la verko de García Márquez fare de Álvaro Mutis, Carlos Fuentes, Mario Vargas Llosa, Víctor García de la Concha kaj Claudio Guillén.
Popola kulturo
La verko iĝis parto de la popola latinamerika kulturo, ĉar ofte oni faras menciojn de Macondo, la fikcia vilaĝo kie disvolviĝas la romanintrigo. En la 1980-aj jaroj, la muzika grupo de ĉilia kumbjo Sonora Giolito y su Combo, interpretis la kanton "Yo me voy para Macondo" (Mi foriras al Makondo). Same, la kanto "Sudamérica suda" de la ĉilia grupo Sexual Democracia aludas al Cent jaroj da solecos komparante la historion de Macondo kun tiu de Sudameriko.
Premioj
Cien años de soledad ricevis la premion Rómulo Gallegos en Venezuelo en 1972. Krome Gabriel García Márquez ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1982 pro sia tuta verkaro.
Aŭklandoj
La Aŭklandoj (Motu Maha) formas arkipelagon aŭ insularon de Novzelandaj Ĉeantarktaj Insuloj apartenantaj al Nov-Zelando kiu enhavas la jenajn insulojn: Aŭklanda Insulo, Adamsa Insulo, Enderbia Insulo, Insulo Disappointment, Insulo Ewin, Insulo Rose, Dundasa Insulo kaj Verda Insulo, kun totala areo de 625 km². La insularo distancas 465 km el la haveno de Bluff al la Suda Insulo, inter latitudoj 50° 30' kaj 50° 55' S kaj longitudoj 165° 50' kaj 166° 20' Or. La insularo ne havas konstantan homan loĝantaron. Biogeografie la Aŭklandoj formas parton de la ekoregiono "antipoda-subantarktinsula tundro".
Ocumare de la Costa
Ocumare de la Costa [okuMAre] estas marborda urbeto en la norda pinto de la subŝtato Aragua, Venezuelo, kaj ĉefurbo de la municipo Ocumare de la Costa de Oro. Ocumare estas situanta ĉe la deklivaro de la Marborda Montaro, kio havigas la naturajn elementojn proprajn de la marborda zono de la Nacia Parko Henri Pittier. Krom la kultivo de kakao, la fiŝkaptado el maro estas aktuale la dua ekonomia vivresurso por la komunumo.
Ocumare de la Costa troviĝas ĉe 43 kilometroj de la urbo Marakajo kaj havas ĉirkaŭ 13.043 loĝantojn.
Historio
La 6-a de julio 1816 Simón Bolívar elŝipiĝis ĉe Ocumare de la Costa devena el Haitio kaj setligis ĉe la marbodo sian stabanejon provizore. Tiam la Libertador proklamis sian faman abolon de la sklaveco kaj deklaris nuligita la Dekreton por Milito je Morto per kiu ekis la Milito por Sendependigo de Venezuelo.
3029 Sanders
3029 Sanders estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran (Novsudkimrio, Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la usona studento de Kalteko Jeffrey D. Sanders, kiu partoprenis al la "Palomar Planet-Crossing Asteroid Survey".
Anani Dzidzienyo
Anani Dzidzienyo (naskiĝis en 1941) estas Asistanta Profesoro de afrikaj Studoj kaj Portugalaj kaj Brazilaj Studoj ĉe la Universitato Brown en Providence, ĉefurbo kaj plej granda urbo de la usona subŝtato Rodinsulo. Origine de Ganao, li ĉeestis al kaj ricevis sian atestilon de la Koleĝo Williams. Li fakis je Latin-Ameriko, precipe je la rolo de tiuj Afrikdevenaj en tiu regiono.
Serrania
Serrania (prononco: sehania) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Alfenas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
21743 Michaelsegal
21743 Michaelsegal estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Segal, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Central High School de Filadelfio, (Pensilvanio, Usono).
Iniesta
Iniesta [injEsta] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas iniestense. La censita loĝantaro en 2013 estis de 4557 loĝantoj kaj la denseco estas de 19,62 loĝ/km².
Situo
Iniesta estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 868 m; je 105 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj pli proksime, nome je 56,7 km el Albacete. La areo de ties teritorio estas de 232.30 km², nome unu el plej grandaj en la provinco. La geografiaj koordinatoj estas 39°26′40″N 1°44′56″O.
Limas norde kun la municipoj Castillejo de Iniesta kaj Graja de Iniesta, oriente kun Villalpardo, Villarta kaj El Herrumblar, ĉiuj en la provinco Kvenko, sude kun Villamalea (provinco Albaceto) kaj Ledaña kaj okcidente kun Villanueva de la Jara kaj El Peral, ĉiuj en la provinco Kvenko.
Historio
Oni trovis restojn el Bronzepoko kaj de tempo de iberoj en la sama urba kerno. Ankaŭ de romianoj. En epoko de araboj estis lima urbo kun ekonomia gravo pro kultivo de safrano, ŝafa brutobredado kaj industrio de tapiŝoj.
Tiu lima situacio kun Alarcón devigis ĝin posedi kastelo, kiu estos duonmalkonstruita en tempo de la Katolikaj Gereĝoj kiel puno pro malhelpo. Alfonso la 8-a konkeris ĝin en 1186 kaj donis serion de privilegioj. Sed ĉefe Alfonso la 10-a donos al ĝi la saman foruon kiel al Kvenko, kaj aliaj reĝoj kaj senjoroj ampleksigos ties privilegiojn, kiaj Alfonso de Aragono, Johano la 1-a, Henriko la 3-a, kaj la Katolikaj Gereĝoj.
Karlo la 1-a, en la 16a jarcento, donis kiel doto al sia edzino Izabela de Portugalio la vilaĝon de Iniesta. La insurekcio de la Kastiliaj Komunumoj venigis ĝis Iniesta la faman episkopon Acuña cele rekruti luktantojn kontraŭ la reĝo. Dum la reĝado de Filipo la 2-a, laŭ ties Relaciones Topográficas, Iniesta estis konsiderata unu el plej influaj urbetoj de la provinco Kvenko. Dum la 17a jarcento oni konstruis gravajn palacdomojn kaj en la 18a jarcento pludaŭris la hegemonion. Sed pro militoj kaj ĝenerala malhelpo de politiko dekadencigis la areon kaj la urbon Iniesta.
55753 Raman
55753 Raman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Iniesta
Historio
En la 20a jarcento la industria revolucio en agrikulturo permesis ĝeneralan disvolvigon kiun rompis la enlanda milito de 1936 kaj la dura postmilito. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Iniesta, sed poste okazis elmigrado (ĉefe al Valencio kaj Barcelono, sed ankaŭ eksterlanden), senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Iniesta kie oni falis laŭ loĝantaro. Nune la urbo rekuperiĝis kaj oni ricevis enmigrintojn, ĉefe devenaj el Ekvadoro kaj Rumanio.
16398 Hummel
16398 Hummel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Feliĉaj estas la pacigantoj, ĉar filoj de Dio ili estos nomataj
Feliĉaj estas la pacigantoj, ĉar filoj de Dio ili estos nomataj. Nur Mateo (5, 9) raportas pri tiu beateco; Luko pri ĝi silentas dum post liaj kvar beatecoj sekvas longa parolado pri la amo al la malamikoj kio estas, praktike, kio devas plenumi la pacigantoj (Luko 6, 20-23) de la Evangelio laŭ Mateo.
Nuna kunteksto
Eble en neniu historia epoko, kiel la nuna, konsciaj pri la riskoj ligitaj al armiloj ĉiam pli rafinitaj kaj amasdetruaj, signitaj per la sperto de du mondaj militoj, homoj serĉas la pacon. Ĝin oni postkuris,sin streĉante por elpensi la manieron superi naciismojn, ilin konverĝigante en pozicio en kiu ili povas konfrontiĝi kaj mildiĝi kun tiuj de la monda komunumo; sed la rezultoj estas ĉiam nekontentigaj, eĉ ĉiam preskaŭ senrezultaj. Tio memorigas alian informon de Jesuo laŭ kiu la paco estas frukto de la amo kiu superas ĉiun limojn kiel estas dirite en en Luko 6, 27-38.
Tial, la paco estas ja jes objekto ĉiuforte postulenda kaj celinda, sed kontentige akirebla nur per la amo kaj per amo igita ebla de Jesuo: Tia estas la senco de tiu beateco.
Plia ekspliko
Por pli bone kompreni la sencon de tiu beateco utilas elstarigi alian diron de Jesuo (Jo 14, 27): “27 Pacon mi lasas al vi; mian pacon mi donas al vi; ne kiel la mondo donas, mi donas al vi…”. Do bonvenu “pacismaj movadoj”, publikaj iniciatoj por la paco, konscie tamen ke ilia efiko (eĉ de tiuj kristanaj) dependas de la akcepto kaj ekesto de la evangelia beateco, laŭ kiu paco estas dia donaco, akceptita flanke de la homaro. Paco, do, kreiĝas kiam oni fariĝas kaj agadas kiel filoj de Dio, ĝuste kiel diras la beateco.
Fényeslitke
Fényeslitke [fEnjeŝlitke] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Kisvárda.
Situo
Fényeslitke situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Záhony. Mátészalka troviĝas 33 km-ojn for.
Historio
La unua mencio okazis en 1334 en formo Litke. Fényeslitke havis la gloran epokon dum la socialismo, kiam la apudfervoja komunumo partoprenis al fervoja liverado inter Sovetunio kaj Hungario.
Vilaĝservoj estas: lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, hejmo de gemaljunuloj.
16398 Hummel
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭsta komponisto kaj pianisto Johann Nepomuk Hummel (1778–1837). Disĉiplo de Mozart kaj amiko de Beethoven, li faris multnombrajn turneojn de koncertoj. Li estis dungita kiel dirigento de la kortega orkestro de Weimar en 1819 kaj tenis tiun postenon ĝis sia morto. Lia tombo estas en la historia tombejo de Weimar.
Fényeslitke
Famuloj
En Fényeslitke naskiĝis kaj mortis Lajos Erőss (politikisto).
Iniesta
Historio
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis dum multa tempo la sama persono nome 1987–1991 Juan Vicente Casas Casas (PSOE) precize el 1991 al 2007. Poste sekvis Teodomiro Risueño Pérez (PP).
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, vino, ĉampinjono, safrano) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj) tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Transporto ĝis 400 kamionoj. Industrio rilate al agrikulturo.
Ararato
Ararato (Արարատ, foje nomata ankaŭ [Masis] laŭ la nomo de la plej alta pinto) estas monto, kiu troviĝas ĉe la nord-orienta limo de Turkio, apud Armenio, 5137 metrojn alta kaj la plej alta punkto de Turkio. Diverslingvaj nomoj de la monto estas: Ağrı Dağı ("monto de doloro"); Çîyayê Agirî ("fiera, fajra monto").
La monto havas vulkanan devenon. En la jaro 1840 la Ararato lastfoje erupciis. Kvankam ĝi apartenas al Turkio, Ararato apartenas al la t.n. historia teritorio de Armenio ĉar tie vivis la armenoj dum pluraj miloj da jaroj kaj ĝi fariĝis parto de la Armena reĝlando en Kilikio ĝis la okupado fare de la turkoj. Tial ĝi daŭre estas la simbolo de Armenio. La monto estas menciita jam en la Biblio (al ĝi albordiĝis la arkeo de Noa).
La du konusaj pintoj de la Ararato, 5 165m kaj 3 914m, apartiĝas per malalta, plata kavaĵo. La supraj 900 metroj de la pli alta pinto estas kovritaj per eterna neĝo. J. J. Friedrich Parrot, la tiama rektoro de la universitato de Tartu (Estonio), gvidis la unuan dokumentitan surgrimpadon al la granda Ararato je la 27a de septembro en 1829.
Biblioraporto
Kvin monatojn post la komenco de la diluvo, "la arkeo haltis en la sepa monato, en la sep-deka tago de la monato, sur la montoj Ararat", ŝajne ne sur la plej alta pinto. La pordo de la arkeo malfermiĝis post unu jaro kaj dek tagoj post la komenco de la diluvo kaj ĉiuj forlasis la arkeon (Genezo 7:11; 8:4,14). Ne ekzistas pruvo, ke ligno, kiun oni trovis tie, devenis de la arkeo.
Eusebius, Hieronymus kaj aliaj egaligis Ararato kun Armenio, same la traduko de Jesaja 37:38 el la septuaginto en la angla lingvo.
Alpismo
Ekde 2001 la turka ŝtata instanco permesas montogrimpadon sub kelkaj kondiĉoj al eksterlandanoj.
Fontoj
Londona Biblio
Septuaginto
Atik Rahimi
Atik RAHIMI, naskiĝinta en Kabulo en la jaro 1962, filo de reĝismana juĝisto, frato de maŭisma marksisto, devis lasi afganion en 1984 kaj ekziliĝis Francion, kie li studis en Sorbonne. Li verkis du romanojn, kaj iĝis kino-reĝisoron. Li konatiĝis per sia unua filmo, sed jam ĉefverko en la kontempla simplentena kaj homatentema maniero de la iranaj reĝisoroj, plena de korŝira tragikeco kaj malespero el la milito kaj homa vivo: "tero kaj cindroj" (2005). Ĝ estas kiel eterna klasiko, kaj helena tragedio.
Citaĵo el li: Mi ne priloĝas socion, mi priloĝas la mondon.
Neunkirch
Neunkirch estas historia urbeto kaj komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 1828 loĝantojn je la 30-a de junio 2008.
Geografio
Neunkirch situas en la sudo de la regiono Klettgau ĉe la norda flanko de la montaro Randen. En la sudo de la komunumo sur Randen troviĝas vasta arbaro, kiu invitas al migrado.