cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
An Jung-geun
Murdo de Ito Hirobumi
En oktobro 1909, An preterpasis la imperiajn japanajn gardistojn ĉe la stacidomo de Harbino (Ĉinio) kie li mortpafis la japanan ĉefministron Ito Hirobumi kiam tiu estis reveninta de interparolo kun la rusa reprezentanto sur la trajno. Inter la kialoj por tiu murdo li menciis interalie la altrudon de 14 malegalaj traktatoj sur Koreio (ref 16) kaj konfiskon kaj bruligon de koreaj lernolibroj.
Malliberigo kaj morto
La japanoj kiuj kaptis lin montris simpation al li. Li registris en sia aŭtobiografio ke la publika prokuroro, Mizobuchi Takao, ekkris "De kio vi diris al mi, klaras ke vi estas justa viro de orienta Azio. Mi ne povas kredi ke mortpuno povos esti altrudata al justa viro. Ne estas io por maltrankviliĝi." Li ankaŭ ricevis delikatecojn por la Nova Jaro kaj lia kaligrafiaĵoj estis tre admirataj kaj petataj.
Post ses provoj, An estis kondamnita al morto fare de la japana kolonia tribunalo de la distriko 旅顺港; 旅順港 (Lǚshùn Gǎng), antaŭe konata sub ambaŭ nomoj Port Arthur (亚瑟港; 亞瑟港 (Yàsè Gǎngen) kaj Ryojun (japana : 旅順).
Heredaĵo
Dum la An Jung-geun simpozio en Koreio (2010) Wada Haruki (和田春樹), aktivisto ĉe Tokia Universitato, taksis An citante Ito Yukio (伊藤之雄), historia sciencisto ĉe la Universitato de Kioto. En sia teksto eldonita en 2009, Ito Yukio asertas ke la regado de Ito Hirobumi rezultis en forta rezisto ĉe koreoj, ĉar ĝi estis konsiderata kiel la unua paŝo al la aneksado de Koreio pro la kulturaj diferencoj kaj ke oni ne kondamnu An, eĉ se li murdis Ito Hirobumi, sen kompreni la ideologion de Ito Hirobumi (2009, Ito).
La 26-an de marto 2010, tutnacia ceremonio okazis en Sud-Koreio por la centjara honorigo de An, inkluzive de ceremonio gvidata de la ĉefministro Chung Un-Chan kaj honorigaj koncertoj.
Familia historio
La familio de An produktis multajn aliajn koreajn aktivistojn por la  korea sendependeco: lia kuzo An Myeong-Geun (안명근; 安明根), liaj du fratoj Jeong-Geun (안정근; 安定根) kaj An Gong-Geun (안공근; 安恭根), samkiel lia kuzo An Gyeong-Geun (안경근; 安敬根) kaj lia nevo kaj esperantisto An O-seng, konata ankaŭ laŭ la nomo An U-seng, Ahn Woo-Saeng (안우생; 安偶生) alpreninte eĉ esperantan nomon, 'Elpin', ĉiuj luktis kontraŭ Japanio, sub la provizora registaro de la respubliko de Koreio en Ŝanhajo, Ĉinio, sub la gvido de Kim Koo.
Tut-aziismo
An forte kredis je la unio de la tri grandaj landoj en orienta Azio : Ĉinio, Koreio kaj Japanio por kontraŭstari kaj kontraŭbatali la "blankan danĝeron" (la eŭropajn landojn engaĝitajn en koloniismo) kaj restarigi pacon al orienta Azio.
An sentis ke pro la morto de Ito Hirobumi, Japanio kaj Koreio povus fariĝi amikoj pro la multaj tradicioj kiujn ili kunhavigis. Li esperis ke ĉi tiu amikeco, kune kun Ĉinio, fariĝus sekvinda modelo por la mondo. Siajn pensojn pri tutaziismo li klarigis en sia eseo "Pri paco en orienta Azio" (東洋平和論; 동양평화론) por kiu li laboradis kaj ne povis finigi antaŭ sia ekzekuto. En ĉi tiu verko, An rekomendas la organizon de komunaj armeoj kaj la uzadon de komunaj monbiletoj inter Koreio, Japanio kaj Ĉinio. Sasagawa Norikatsu (笹川紀勝), profesoro de juro ĉe Meiji Universitato, laŭdegas la ideon de An kiun li konsideris kiel la ekvivalento de la Eŭropa Unio kaj kiel koncepto kiu antaŭiris la koncepton de la Unuiĝintaj Nacioj.
Polemiko
Historie, la japana registaro ĝenerale konsideris An Jung-geun kiel teroristo kaj krimulo, dum Sud-Koreio konfirmis An kiel nacia heroo.
Filmoj
La nordkorea filmo "La pafilo de An Jung pafas al Ito Hirobumi" estas dramigita rakonto pri la murdo.
La sudkorea filmo (2004) Thomas An Jung-geun (토마스 안중근) estas alia dramigita rakonto de la evento.
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo baziĝas sur la samtitola artikolo en la angla vikipedio je la 6-a de decembro 2018.
Henry Phillips
EdE-P
Henry PHILLIPS (filips), usonano, advokato. Naskiĝis la 6-an de septembro 1838 en Philadelphia, mortis la 6-an de junio 1895. numismato, filologiisto, antikvisto; aŭtoro de multaj verkoj pri tiuj temoj. Sekretario (1884) kaj bibliotekisto (1885) de Amerika Filozofia Societo (v). Ano (1887) de komitato elektita de AFS por ekzameni la sciencan valoron de Volapük. Tradukis (1889) unuan libron de Zamenhof kun antaŭparolo kaj vortaro.
Henry Phillips tre interesiĝis pri la afero de lingvo internacia, kaj, laŭ peto de Zamenhof, verkis la unuan libron pri Esperanto kiu aperis en Usono. Tiu libro konsistis el antaŭparolo de Phillips kaj traduko de la Antaŭparolo kaj Plena Gramatiko enhavitaj en la unua lernolibro de Zamenhof. Ĝi ankaŭ enhavis specimenojn de la lingvo, poeziajn kaj prozajn el la Dua Libro kaj ankaŭ du vortarojn, la esperanta-anglan vortaron de Zamenhof, kun angla-esperanta vortaro verkita de Phillips. Krom tio ĝi enhavis liston de la ĝistiama literaturo de Esperanto kaj kelkajn ekzemplerojn de la aliĝilo de la Unua Libro.
Tiu ĉi lernolibro estis presata uzante la literon h anstataŭ la supersigno, ĉar tiam oni ne povis havigi tiajn presliterojn ekster kelkaj eŭropaj urboj, ĉi enhavis multajn preserarojn kaj tiuj ne estis forigitaj en la presprovaĵoj, ĉar dum la pre parado de la libro la aŭtoro malsanigis kaj post ne longe mortis. Kiam Henry Phillips, la pioniro de la lingvo en Ameriko, mortis, la movado por Esperanto en la lando ricevis fortan baton.
Margites
Margites (Μαργίτης) estas komika poemo eposa kiu estas konsiderata parodio de la Odiseado.
En la Antikveco, ĝi estis atribuita al Homero, kiel legeblas en la verkoj de Platono kaj Aristotelo. La Suido male atribuas ĝin al Pigres de Halikarnaso, frato de la reĝino Artemizio de Kario.
La rolulo Margites, kiu nomigas la poemon, estis de la urbo Kolofono, kiu estis kredita kiel naskoloko de Homero. Margites fariĝis proverba pro sia stulteco kaj nescio. Pri li verkis Platono:
De la poemo, kiu estis komponita en heksametroj miksitaj kun jambaj trimetroj, oni konas nur fragmentojn, sed oni supozas, ke ĝi estis tre populara. Oni ne scias kiam ĝi estis verkita, kvankam oni supozas kiel eblaj la 6a kaj 7a jarcentoj a.K., kiam la eposa poezio estis floranta en Kolofono.
Batraĥomiomaĥio
La Batraĥomiomaĥio (Βατραχομυομαχία, de la antikva greka «βάτραχος» - "rano", «μῦς» - "muso" kaj «μάχη» - "batalo") aŭ alinome "La batalo de la musoj kaj la ranoj" estas komika epika verko, parodio de la Iliado, atribuita al Homero fare de la romianoj, sed kiu laŭ Plutarko estis verko de Pigres de Halikarnaso, frato (aŭ filo) de Artemizio, reĝino de Kario kaj aliancano de Kserkso. Tamen kelkaj modernaj fakuloj atribuas ĝin al sennoma poeto de la epoko de Aleksandro la Granda.
La esprimo «batrakomiomakio» venis signifi «stulta disputo». La germana traduko de la esprimo, nome «Froschmäusekrieg», estis aplikita al disputoj kiaj tiu aperinta inter la Skolo de Matematiko kaj la Skolo de Sociologio de la Institute for Advanced Study de Princeton.
Enhavo
La muso Panerkaptul' haltiĝas borde de baseno kaj konas la ranon Vangoŝvel', kiu estas la reĝo tiuloke. Vangoŝvel' invitas Panerkaptul' al sia palaco; sed, dum ili trairas la akvon de la baseno, serpento kaptas ilin surprize kaj Panerkaptul' dronas. Pensante, ke Vangoŝvel' dronigis ĝin intence, Panrodul', reĝo de la musoj kaj patro de Panerkaptul', deklaras militon al la ranoj.
Tiu intrigo montras iun influon de la fablo de Ezopo nome "La muso kaj la rano".
En Esperanto
Estas traduko en Esperanto fare de franco Ernest Deligny, kun la titolo Ranratbatalo, 1907.
The Lion King II: Simba's Pride
La Leona Reĝo 2: La Leonaro de Simba (The Lion King II: Simba's Pride) estas animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 1998. La historio de la filmo konsistas en daŭrigo de la originala filmo.
Intrigo
Kiara, filino de Simba kaj Nala eliras tagon al esploro kaj konas alian leonidon nomata "Kovu". La amikeco de la gejunuloj estas malproksimigita de iliaj gepatroj.
Zira, patrino de Kovu volas ke lia filo sekvu la paŝojn de Skar, kiu tedas al Simba; kiu malpermesas al Kiara vidi sian novan amikon. Sed Kovu enamiĝas Kiaran. Ilian amon ne facile vivos.
Arboŝela dometo (Vajmaro)
Fama Arboŝela dometo (Borkenhäuschen im Park an der Ilm) troviĝas en Vajmaro en Germanujo en la Ilm-parko ĉe krutaĵo de la maldekstra bordo de Ilm.
Konstruo
La kabano ligna staras sur ovala kaj ŝtona spaco kun arboŝelaj tabultegaĵoj el piceo kun ŝinda tegmento; ĝi similas konuson. Tamen la tuto nomiĝas arboŝelaĵo (Borkenhäuschen). Temas pri resto de aranĝo de Goeto el la jaro 1778 okaze de la nomtago de dukino Luizo kiu nomitis Luiza klostro.
Goeto ne nur surscenigis teatraĵon je la honoro dukina sed ankaŭ pentris tion. Samon faris en 1788 Georg Melchior Kraus, kiu nomis la desegnaĵon An der Klause. Tiu ĉi kabano ankaŭ iĝis motivo de multaj bildkartoj.
Servis tiu ĉi dometo por duko Karlo Aŭgusto kiel rifuĝejo kiam tro multe premis la ŝtataj devoj. Ĝi ankaŭ nomitis ermitejo (Einsiedlei, Klause) kaj tre supozeble ankaŭ Goeto de tempo al tempo estadis tie ĉi je kunestado kun lia duka moŝto. Krome tiam ankaŭ ĝenerale modis reiri al la naturo en la spirito de Jean Jacques Rousseau. Ne forgesotas la funkcio de la kabano kun ĉirkaŭaĵo kiel teatra kuliso. Ene rekvizitoj kaj kostumoj deponitis. Iomete tiu ĉi loko estis ankaŭ la elirpunkto por la estiĝo de la tuta Ilm-parko. Antaŭe ekde 1778 pro la suicido de Christiane Henriette Sophie von Laßberg estis estiĝinta Felsentreppe (roka ŝtuparo) kaj Felsentor (roka pordo) respektive Nadelöhr (kudrilotruo) laŭ iniciato goeta.
La dometo plurfoje novigitis kaj alikonstruitis. Danke al rekonstruprovo de 1960 ĝi regajnis sian ovalan aspekton.
Treege proksimas la grava Ŝekspira monumento de Otto Lessing kaj la ruino artefarita (iama pafejo/pafĝardeno). Estante ero de Ilm-parko la arboŝela kabano estas UNESKO-mondheredaĵo.
Morskie Oko
Morskie Oko, aŭ Marokulo, estas la plej granda kaj kvara plej profunda lago en la Tatra Montaro, en suda Pollando. Ĝi estas ene de la Tatra Nacia Parko sur la valo de Rybi Potok (Fiŝ-Rojo), el la Altaj Tatroj ĉe la bazo de la montopintoj Mięguszowiecki, en Malgrandpollanda provinco.
Iam, Morskie Oko estis nomita "Rybie Jezioro" ("Fiŝlago") pro sia natura abundo de fiŝoj, kio estas neofta ĉe Tatraj lagoj kaj lagetoj. En la klaraj akvoprofundoj, oni povas facile vidi trutojn - nomitajn "malsat"-trutoj - kiuj vivas en la lago. La nomo "Morskie Oko" ("Marokulo") estas derivita el malnova legendo, laŭ kiu la lago estas konektita al la maro tra subtera trapasejo.
Charles Pichon
EdE-P
Eŭpatorio
Historio
La historio de la urbo startas jam en antikveco. En la tria kvarono de la VIa jarcento a.K. ĉi tie estis fondita la loĝloko Kerkinitido fare de la helenoj (ĝin mencias, i.a. Herodoto). La ĉefaj okupoj de la tiamaj loĝantoj estis potado, komerco kaj agrikulturo. Komence de la IIIa jarcento a.K. Kerkinitido iĝis parto de Ĥersoneso. La urbo ekzistis ĝis la IVa jarcento p.K. Post tiu tempo ĝi malprosperis kaj en mezepoko ĉi tie ekzistis verŝajne nur tre eta loĝloko (la arĥeologiaj trovaĵoj de tiu tempo preskaŭ mankas).
Charles Pichon
Charles PICHON (piŝon'), franco, literaturisto kaj ĵurnalisto. Naskiĝis en la 17-a de oktobro 1893 en Saumur. De 1908 propagandis Esperanton inter la junuloj. Fondis la Francan Federacion de Junaj Esperantistoj, kaj ties organon, la gazeton „juneco“. Kunlaboris en „La Revuo“, „Juneco“, k. a. Direktis la gazeton de la Deka Kongreso.
Eŭpatorio
Historio
En la jaro 1475 la urbo transiras sub la regadon de la Krimea Ĥanlando. En la sama jaro ĉi tie estis konstruita granda fortikaĵo. De tiu tempo la urbo nomiĝis turke Gezljov (aŭ krime-tatare - Kezlev, kio signifis, eble, "belega domo"). La urbo rapide fariĝas prospera, ĉar ĝi estis la sola haveno de la Krimea Ĥanlando. En la jaro 1552 en la urbo komenciĝas la konstruado de la plej granda kaj majesta moskeo de Krimeo - Ĝuma-Ĝami. La arĥitekto de la moskeo estis famega Ĥoĝa Sinan (greko laŭ la deveno, kreinto de i.a. Blua Moskeo en Istanbulo). En la XVII-XXIIIaj jarcentoj la urbo fariĝas dua plej granda urbo de Krimea Ĥanlando (post la ĉefurbo Baĥĉisarajo).
En la jaro 1783 la urbo kaj tuta Krimeo estas aneksitaj fare de Rusia Imperio. La nomo de la urbo estis ŝanĝita al Eŭpatorio omaĝe al la Ponta caro Mitridato la 6a Eŭpatoro (la Granda) - pro tio, ke la caro ofte helpis al la loĝantoj de Kerkinitido batali kontraŭ skitoj. La loĝloko ricevas la statuson de la urbo.
Ekde mezo de la XIXa jarcento la urbo evoluas kiel ripoz- kaj kurac-loko. Post la Oktobra Revolucio en la urbo estas konstruataj multaj kuracejoj kaj sanatorioj. Ĝi fariĝas grava porinfana kurac-loko kaj populara ripozejo.
Post disfalo de Sovetunio la urbo iĝas parto de Ukrainio. En la jaro 1997 ĝi ricevas la statuson de tutukrainia porinfana kurac-loko.
Kuracado
Eŭpatorio estas grava kurac-loko. La plej gravaj kuracaj faktoroj ĉi tie estas kelkaj. Unue - tre milda klimato (la averaĝa jar-temperaturo estas +11 °C); la kvanto de sunaj tagoj jare estas averaĝe 258. Due, la maro: ĉe Eŭpatorio la maro estas malprofunda, tial la akvo rapide varmiĝas, la averaĝa mar-temperaturo somere estas +23 °C-+26 °C, la plaĝoj estas plejparte sablaj. Trie, apud la urbo troviĝas kelkaj salitaj lagoj, kie multas kuracaj ŝlimoj kaj saturitaj sal-solvaĵoj, kiuj estas vaste uzataj por kuracado; aldone, ĉe la urbo multas la fontoj de kuracaj mineral-akvoj.
Nun en la urbo estas pli ol 60 sanatorioj, kiuj kune povas akcepti samtempe pli ol 30.000 homojn. En Eŭpatorio oni plej sukcese kuracas la malsanojn de skeleto, haŭto, endokrinajn kaj ginekologiajn malsanojn, infanan cerbo-paralizon kaj diversajn traŭmatojn de la centra nerva sistemo.
Transporto
La urbo estas ligita al aliaj urboj de Krimeo per aŭtobusoj kaj fervojo. Eŭpatorio estas la sola urbo en Krimeo, kie estas tramo. Oni povas facile atingi la urbon de la Simferopola fervoja stacidomo.
Soĉica
Soĉica, serbe Сочица, slave Sočica, hungare Temesszőlős (temeŝsOlOŝ) estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1421 laŭ hungara loknomo "Salokfalva". Ĝis Traktato de Trianon Temesszőlős apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Soĉica 170 homoj, (159 rumanoj (94 %), 4 serboj, 3 jugoslavianoj, po 1 makedono, germano kaj hungaro).
27374 Yim
27374 Yim estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de P. J. Yim, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Saratoga High School en Saratoga (Kalifornio, Usono).
Dorothea Tanning
Dorothea TANNING (naskiĝinta je la 25-a de aŭgusto, 1910, mortinta ) estis usona pentristo, skulptisto, presisto, kaj verkisto. Ŝi ankaŭ desegnis dekoraciojn kaj kostumojn por baledo kaj teatro. Naskiĝinta en Galesburg, Ilinojo, Tanning vivis en Parizo dum dudek-ok jaroj. Ŝi konatiĝis kun la germana pentristo Max Ernst en 1942, kaj edzigis lin kvar jarojn poste (lia kvara edzino, post Luise Straus-Ernst en 1918, Marie-Berthe Aurenche en 1927, kaj Peggy Guggenheim en 1942). Li prezentis ŝin al la rondo de la superrealistoj. Ŝia plej bone konata artaĵo, Eine kleine Nachtmusik (malhela pentraĵo plene je simbolismo; ironie nomita pro la gajkora serenado de Mozart), montras ke ŝi enmembriĝis de tiu grupo dum iom da tempo, sed pli malfrue ŝia pentrostilo ŝanĝiĝis al Impresionismo.
Ŝi poste vivis kaj laboris en Novjorko kaj ĝuis duan karieron kiel poeto.
Fonto
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio je la 29-a de januaro, 2007.
Ferenc Baja
Ferenc Baja, laŭ hungarlingve kutima nomordo Baja Ferenc estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, kulturisto.
Ferenc Baja naskiĝis la  1955 en Kecskemét.
Biografio
Ferenc Baja frekventis baz- kaj mezlernejojn en sia naskiĝurbo, Szeged kaj Pécs, en la lasta urbo li abiturientis en 1974. Post soldatiĝo li plulernis unu jaron en altlernejo en Szeged, poste en Universitato de Debrecen laŭ koresponda lernado. Li laboris ekde 1977, sed li pli frue ankaŭ laboris en neplena labortempo. En 1982 li akiris kulturistan diplomon, post 2 jaroj li doktoriĝis el filmestetiko. Ekde 1983 li laboris en municipo de Nyíregyháza, kie li ricevis kulturajn taskojn kun postenoj. Li aliĝis al la komunistoj en 1988, sed la partio transformiĝis al socialistoj en la sekva jarfino. Li estis parlamenta deputito inter 1994 kaj 2014 kaj ankaŭ ministro pri medio inter 1994 kaj 1998, inter 2002 kaj 2010 subministro, sed li havis ankaŭ partiajn postenojn.
Li edziĝis en 1981 baldaŭe havanta filon.
Skolta tutmonda organizaĵo
La Monda Skolta Oficejo de la Monda Organizo de la Skolta Movado havas sian sidejon en Ĝenevo. Ĝi ankaŭ havas regionajn oficejojn en: Santiago de Chile (Interamerika Regiono),Ĝenevo kaj Bruselo (Eŭropa Regiono), Kairo (Araba Regiono), Afrika regiono, Manilo (Azia-Pacifika Regiono), Yalta-Gurzuf kaj Moskvo (Eŭroazia Regiono)
La servojn de la Skolta Monda Oficejo financas la kotizoj de la landaj skoltaj organizoj, laŭ ilia membronombro korektita laŭ ties landa popersona enspezo. Aliaj rimedoj estas subtenoj kaj donacoj de fondaĵoj, kompanioj, instancoj kaj uloj. Aparte gravan subtenon donas la Monda Skolta Fondaĵo
IJK 1985
La 41-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) okazis en la jaro 1985 en granda lerneja komplekso de la loĝloko Eringerfeld en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. La kongreson partoprenis 425 esperantistoj. La kongreso estis la ĉefa evento de TEJO okaze de la "Internacia Jaro de la Junularo" 1995, proklamita per la Unuiĝintaj Nacioj - tial en la programo fokusiĝis junularaj subkulturoj, intergeneraciaj konfliktoj ene de diversaj mondaj kulturoj, kaj la faktoroj kiuj kontribuas al decido de junulo aŭ engaĝiĝi en la ĝenerala socio de sia kulturo aŭ doni sian energion al socia subgrupo (kaj se subgrupo, kio influas la motiviĝon elekti kiun grupiĝon).
La IJK okazis en grandaj konstruaĵoj de privata lernejo en Eringerfeld, sur vasta, parka tereno ĉirkaŭ la baroka kastelo Schloss Eringerfeld. Tiutempe la IJK nur esceptokaze gastis en la lernejaj domoj de la impresa tereno - poste inter 1985 kaj 2014 la kastelo kaj la ĉirkaŭaj konstruaĵoj oficiale kaj konstante estis hotelo kaj kongresejo, ĝis kiam denove ĉio iĝis lerneja komplekso.
Okaze de la kongreso formiĝis Esperanto-teatra grupo "Kia koincido". Ĝia unua teatraĵo, La Kalva Kantistino de Eugène Ionesco, aperis en la programo de tiu IJK.
La organizantoj tre penis ebligi al laŭeble multaj junaj esperantistoj el la komunistaj ŝtatoj de orienta Eŭropo partopreni la aranĝon, kaj pasigis multajn horojn komuniki kun okcidentgermaniaj ambasadejoj kaj kun enlandaj ŝtataj instancoj de FRG pri vizoj kaj oficialaj invitleteroj. Fine nur el komunisma Pollando sukcesis veni pli ol 50 esperantistoj de sub 25 jaroj, per aparta senvaluta interkonsento inter la organizaĵoj PSEK kaj GEJ. Same la organizantoj ĝojis ke per nekutima monsubteno de la usona registaro ili povis venigi al la kongreso grupon de 20 usonaj esperantistoj, lernejanoj kaj studentoj el kiuj neniu antaŭe sukcesis partopreni internacian Esperanto-aranĝon. Tial la semajno por multaj partoprenantoj estis aparte impresa.
Fine de la IJK biciklis karavano de pli ol 40 esperantistoj, organizita de BEMI, al la 70-a UK en Aŭgsburgo.
Flanke menciindas ke la emblemo "41IJK" (bildigita dekstre) estis desegnita tiel, ke eblis turni ĝin je 180 gradoj kaj tamen legis "41IJK".
2306 Bauschinger
2306 Bauschinger estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Julius Bauschinger (1860 - 1934).
Macjo
Macjo (aŭ मत्स्य: Matsya) estas mitologia fiŝo en hinduismo kaj la unua el dek avataroj (enkarniĝoj) de la dio Viŝnuo.
Oberiberg
Geografio
Oberiberg siutas ĉe la pasejvojo tra Ibergeregg de Einsiedeln al Ŝvico. Sude de Oberiberg situas la montmasivo Hoch-Ybrig, kiu plej parte situas sur la komunuma teritorio kaj estas konata skiregiono. Al ĝi kondukas pluraj skiliftoj kaj aertelfero ek de Weglosen. La plej alta punkto de la komunumon estas en sudo la monto Drusberg kun alteco de 2282 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberiberg limas en nordo al Einsiedeln, en oriento al Unteriberg, en sudo al Muotathal, en sudokcidento al Illgau, en okcidento al Ŝvico, kaj en nordokcidento al Alpthal.
Trafiko
Tra Oberiberg pasas la kantona ĉefvojo 386, kiu kondukas de Einsiedeln tra la montpasejo Ibergeregg al Ŝvico. Sur tiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
En la jaro 1350 unuan fojon menciiĝis Ibrig. La regiono en mezepoko estis alproprigita de Ŝvicanoj, tuŝante tiel la interezojn de la habsburga Monaĥejo Einsiedeln. Tiu konflikto kondukis en la jaro 1315 al la Batalo de Morgarten, post kies venko la ŝvicanoj povis certigi siajn interesojn en la regiono. La iama komunumo Iberg en la jaro 1884 post longaj kvereloj estis dividita en Oberiberg kaj Unteriberg. Ĝis la disiĝo Oberiberg estis la ĉefloko de la vilaĝo Iberg. Komence de la 20-a jarcento Oberiberg sin prezentis kiel kuracloko kun sankta fonto.
Sergej Isaejviĉ Utoĉkin
Sergej Isaeviĉ Utoĉkin (Сергей Исаевич Уточкин; Odeso, — Sankt-Peterburgo, ) estis rusa aviadilisto.
Filo de komercisto, 17-jara li jam estis granda ĉampiono pri biciklado, kun venkoj en Rusio kaj alilande. Li havis elstarajn atingojn kiel naĝisto, velisto, skermo, boksado, sketado kaj klasik-stila luktado. Tre populara en sia urbo, de vetkuradoj en biciklo, li transiris al aŭtoj, kaj li aŭdace provis superi mondan rekordon pri rapideco en motorhava veturilo. Sekve li interesiĝis pri balonflugado. En 1907, li flugis sur Odeso sola en balono, poste li superflugis piramidojn en Egiptio kaj la Saharonn. Je la ĵusnaskiĝanta aviado, li ekpensis kiel flugi per motorhava flugmaŝino. La franco Louis Blériot estis transfluginta la Manikon dum en Rusio ankoraŭ ne troviĝis aviadistoj. En printempo 1910 per biplana aviadilo de Farman (Farman IV) elteriĝis el Odeso la unua rusa piloto, Michail Efimov, ĵusveninta el Francio, kie li lernis flugi.
La aviadilo de Efimov ankoraŭ troviĝis en la urbo kaj la 15-an de marto 1910 Utoĉkin, sen antaŭaj instrukcioj, elterigis la aviadilon kaj tiel fariĝis la dua rusa piloto. Ĉe fabriko Anatra, Utoĉkin konstruis biplanon similan al tiu de Farman kaj uzis ĝin por pluraj flugoj super Odeso kaj la Nigra Maro en decembro 1910. En la sekva jaro li faris flugo-elmontrojn en pluraj rusaj urboj kaj alilande. Liaj flugoj estis observataj de pluraj estontaj aviadistoj kaj aviadil-projektistoj kiel V. P. Klimov en Moskvo, N. N. Polikarpov en Orel, A. A. Mikulin en Kiev, P. O. Suĉoj en Homel, P. N. Nesterov en Tbiliso, S. P. Korolev en Nižyn kaj Bolesław Orliński en Kamjanec-Podilskij. Dum sia aktiveco, li spertis multajn akcidentojn, kiuj preskaŭ mortigis lin.
Fatala rezultis la akcidento en la 27-a de julio 1911 dum provo flugi inter Sankt-Peterburgo kaj Moskvo. Tio estis la unua provo en Rusio de longdistanca flugo, kio tiam estis konsiderata tre malfacila. Laŭdire, li asertis, ke li estos en Moskvo por teo. Por la ekflugo prezentis sin pliaj naŭ pilotoj, sed nur unu elteriĝis kiel li, Aleksandro Vasiljev. Post superflugo de Novgorod, la motoro dispeciĝis. Utoĉkin devis fari urĝan alteriĝon kaj la aviadilo eniris riveron. La piloto sukcesis elaviadiliĝi kaj paŝi sur flugilo, sed pro vundoj li svenis kaj enfalis en la riveron. Pro bonŝanco, oni elakvigis lin sed en hospitalo oni konstatis seriozajn damaĝojn: klaviko, brako kaj kruro rompitaj, krom aliaj seriozaj vundoj en la torako kaj la kapo. Post elhospitaliĝo, li fariĝis dependanto de morfino kaj kokaino pro la fortaj doloroj. Malsana kaj kripligita, sen mono kaj sen domo, li fariĝis sola kaj forlasita de la edzino.
Li transloĝiĝis al Sankt-Peterburgo kaj provis trovi laboron. Li fariĝis profesia bilardisto sed li malmulton enspezis kaj li spertis malsaton. Oni suspektis pri lia mensmalsaneco kaj en la 26-a de julio 1913 tio konfirmiĝis: li alvenis al la Vintra Palaco kaj petis, ke pordisto anoncu al la caro Nikolao la Dua la alvenon de la fama piloto Utoĉkin. Je la rifuzo, li agresis la pordiston per sinsekvaj pugnobatoj, furioze. Utoĉkin estis arestita kaj sendita al la psikatria hospitalo Sankta Nikolao de Mojka. La hospitalo estis proksima al la Katedralo Sankta Isaako, kiun vizitadis la caro, kaj supozeble Utoĉkin renkontis la imperiestron, kiu lin invitis al la palaco. Per klopodoj de amikoj, li malrapide resaniĝis kaj estis sendita al privata hospitalo en Peterhof, en aparta sekcio, kun kostoj pagitaj de la urba registaro. Li faris malsato-strikon, dirante, ke li preferas la morton ol troviĝi en hospitalo. En la aŭtuno de 1913 oni lasis lin foriri kaj li reiris al Odeso. En la Unua Mondmilito, multaj aviadistoj estas rekrutataj kaj Utoĉkin petis aliĝon, sed oni rifuzis ĉar oni konsideris lin freneza. Li provis eniri, ĉu kiel laboristo, ĉu kiel provo-piloto, en fabriko de aviadiloj, sed oni rifuzis. Vintre de 1915, amiko trovis lin sur la strato, malsana pri pulmoj, misnutrita kaj apenaŭ vestita. Li mortis pro pneŭmonito, aŭ eble ftizo, en Sankt-Peterburgo la 13-an de januaro 1916 kaj entombigita en la Tombejo Sankta Nikolao proksime de Monaĥejo Aleksandr Nevskij.
Omaĝo
La 2-an de septembro 2001, la urbo Odeso inaŭguris omaĝan bronzan monumenton de V. Glazirin kaj A. Tokarev, en la urba parko, ĉe la enirejo de la kinejo “Utoĉkino”.
Gathemo
Gathemo estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gathemotins.
Demerĝio
Demerĝio estas monta masivo (altebenaĵo) en Krimeo. Ĝi apartenas al la ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro kaj estas ofte menciata kiel la plej bela monto de Krimeo. La nomo de la monto venas el la krime-tatara lingvo, en kiu ĝi signifas "forĝisto". Dum la mez-epoko la monto nomiĝis ankaŭ Funa (el la greka — "fumanta"). La saman nomon havis la mez-epoka fortreso, kies restaĵoj konserviĝis ĉe la bazo de la monto.
Geografio
La monto troviĝas en la teritorio de la Aluŝta municipo kelkajn kilometrojn for de la Nigra maro kaj estas bone videbla de la ŝoseo Aluŝto-Simferopolo.
Oriente de la monto troviĝas la monta masivo Karabio, norde — la Dolgorukova altebenaĵo kaj okcidente (trans la valo de la rivero Angaro) — la monto Ĉatirdago. La monto havas platan supraĵon, kiu konsistas el la du etaĝoj — la Norda Demerĝio (altas 1356 m.) kaj la Suda Demerĝio (1239 m.). Sur la deklivoj de la Suda Demerĝio troviĝas la t.n. Valo de Fantomoj — la loko, kie pro la erodaj procesoj la rokoj alprenis bizaran formon kaj aspektas kiel mirindaj skulptaĵoj. Ĉe la okcidenta deklivo de la monto troviĝas la vilaĝo Luĉistoje.
Nacia biblioteko
Nacia biblioteko estas fondita aŭ nomumita de registaro elstara biblioteko kolektanta kaj arkiviganta literaturon de la ŝtato aŭ lingvoareo. Malkiel publikaj bibliotekoj, malofte lasas pruntepreni librojn. Naciaj bibliotekoj ofte ampleksas multevalorajn, signifoplenajn kaj rarajn verkojn kaj distingas pro sia dimensio kaj stoko, kompare kun aliaj bibliotekoj.
Demerĝio
Geografio
La monto estas unu el la plej popularaj turismaj vidindaĵoj de Krimeo. Onidire, ĝi estas ankaŭ paranormala regiono; iuj turistoj, kiuj noktumis sur ĝia supro aŭ en la Valo de Fantomoj, raportis pri strangaj okazaĵoj, tamen neniuj faktaj pruvoj aŭ klarigoj estas ĝis nun prezentitaj.
Nacia biblioteko
Kelkaj provincoj kaj federaciaj landoj, kiuj ne havas politikan sendependecon, sed volas flegi sian kulturan separecon, fondas siajn naciajn bibliotekojn kun ĉiuj karakterizaj atributoj por institucio de tiu tipo.
Bibliotekon de Kongreso en Usono karakterizas multajn atributojn de nacia biblioteko, malgraŭ ke laŭleĝe naciaj bibliotekoj de Usono estas nur fakaj Nacia Biblioteko de Medicino (National Library of Medicine) kaj Nacia Agrokultura Biblioteko (National Agricultural Library).
La naciaj bibliotekoj de Eŭropo kunkreas la Eŭropan Bibliotekon.
Campo Grande
Campo Grande (Granda Kampo) estas la ĉefurbo de la brazila subŝtato Suda Mato-Groso. Ĝi havis 749,768 loĝantojn (en 2005) kaj situas 532 metrojn super marnivelo.
Koordinatoj:.
Esperanto en Campo Grande
Estis direktoroj de Zamenhof Lernejo: Onézimo Costa e Faria (fondinto), Maria Ribeiro Serra, Maria Heloisa Ferreira Nakazato, Liriacy Matos Sobreira, Norma Aparecida de Oliveira Mota kaj Maria Custódia Oliveira Pinheiro.
En 1950 emerita kolonelo de la Brazila armeo Fernando José Galvão Marinho sukcesis starigi Esperanto-kurson en neŭtrala medio, sendepende de iu ajn religia aŭ filozofia kredo, en Campo Grande.
Dum 1956 Marinho gvidis esperantajn lecionojn ĉe la Klubo de Subleŭtenantoj kaj Serĝentoj de Campo Grande. Grupo da homoj interesataj pri la kurso, ne nur militistoj sed ankaŭ civiluloj, konsistis la unuan grupon, kiu post unu jaro da lernado submetiĝis al la ekzamenoj senditaj de Brazila Esperanto-Ligo. Sub la orientado de Marinho oni fondis “Campo Grande Esperanto-Clube”, kiu disvastigis kaj instruis Esperanton dum kelke da tempo en Campo Grande. Pro la translokiĝo de kelkaj esperantistoj, inkluzive de Marinho, la klubo ĉesis aktivigi.
En 1985 estis fondita en Campo Grande, Esperanto-Societo Mato Grosso do Sul – SOEMS.
En 1999 Campo Grande gastigis la 35-an Brazilan Esperanto-Kongreson kiel parto de la memorigoj de la centjariĝo de la politika kaj administra emancipiĝo kaj estis enmetita en la programon de la kongreso omaĝo al la kvindekjariĝo de Lernejo Zamenhof.
Nuntempe kursoj estas gvidataj jare ĉe Lernejo Zamenhof, en la asocioj “Casa da Família Baís”, “Casa Espírita Discípulos de Jesus”, “Capemi”, “Sala Isaura Guerra Borges”, “SEBRAE” kaj Federação Espírita do Mato Grosso do Sul (Spiritisma Federacio de Mato Grosso do Sul).
10676 Jamesmcdanell
10676 Jamesmcdanell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras James P. McDanell, kiu pasis preskaŭ tri jardekojn ĉe la Jet Propulsion Laboratory antaŭ emeritiĝi en 1999. Li estis la estro de la teamo de navigado de Voyager 1 dum la tre sukcesa renkonto kun Saturno kaj ties satelitoj. Li poste fariĝis mastrumanto de la Sekcio pri Sistemoj de Navigado.
Charles Bukowski
Vivo
Li naskiĝis en Andernach, Germanio. Ekde la jaro 1922 li kun sia familio ekloĝis en Usono.
En 1969, post ricevado de stipendio de 100 USD monate dumvive de John Martin, posedanto de la Black Anchor eldonejo, Bukowski rezignis de lia laborposteno en la poŝtejo kaj faris verkadon sia ĉefa okupo. Kiel Bukowski skribis en letero de tiu tempo: "Mi havis du eblojn - daŭrigi labori ĉe la poŝtejo kaj freneziĝi... aŭ esti verkisto kaj malsati. Mi preferis malsati." Malpli ol monaton post forlasi sian poŝtejon, li finis sian unuan romanon Post Office. Pro aprezo por Martin, kiu apogis relative nekonatan verkiston, Bukowski publikigis la plej multajn el siaj postaj libroj kun tiu eldonejo.
Mjanmaa Instituto de Teologio
La Mjanmaa Instituto de Teologio (MIT) estas protestanta kristana teologia altlernejo situanta en Inseino, Mjanmao. Ĝi fondiĝis (sub la nomo Birma Instituto de Teologio) en 1927 kun kvar studentoj. Tra sia tuta historio, MIT servas kiel la plej alta institucio de kristana teologia edukado en Mjanmao. Anoj de 23 etnoj ricevis sian trejnadon tie. Ĉirkaŭ la jaro 2000, MIT havis proksimume 450 studentojn kaj 14 profesorojn (plus 7 ne aktive deĵorantan). Ĝi estas filia lernejo de la Mjanmaa Baptista Kunvenego, sed ĝi servas ankaŭ al diversaj aliaj protestantaj grupoj en la lando.
Charles Bukowski
Vivo
Entute li publikigis pli ol 40 volumojn da poemoj, rakontoj kaj romanoj. Ofte li en humura kaj/aŭ ŝokige drasta lingvaĵo priskribis proprajn spertojn akiritajn dum sia vivo je la rando de la socio.
Bukowski mortis pro leŭkemio en San Pedro, la havena urboparto de Los-Anĝeleso, la 9-an de marto 1994 en la aĝo de 73, baldaŭ post finado de sia lasta romano, Cheap Literature. La entombigo de Bukowski estis farita fare de budhanaj monaĥoj, kaj sur lia tomboŝtono estis surskribita "Ne provu". Laŭ sia edzino Linda Lee Bukowski, la signifo malantaŭ la surskribo estas simple "Se vi pasigas vian tutan vivon provante, do ĉio, kion vi faras estas provo. Ne provu. Simple faru."
Stilo
La verkadmaniero de Bukowski kaj lia sinteno al poezio apenaŭ ŝanĝiĝis dum la tridek kvin jaroj de lia verkado. Jam en liaj unuaj du poezikolektoj oni povas trovi sentemon al ĉiutaga lingvo, kapablon doni signifon al malkuraĝigaj aŭ maltrankvilaj eventoj en lia vivo kaj la vivo de aliuloj, sen klini sin al patoso aŭ sentimentaleco, kapablon apudmeti eventoj el la ĉiutaga vivo por konstrui scenon aŭ riĉigi la temon kaj emon al rakontaj poemoj, kiujn li uzos en siaj postaj romanoj.
La rakontaj poemoj ankaŭ estis tiuj pro kiuj Bukowski ricevis la plej multajn kritikojn. Tiuj estis karakterizitaj per simpla lingvaĵo, plena de vortoj kiel 'iel', 'tre' kaj 'preskaŭ', kaj simplaj frazoj ligitaj en preskaŭ perfekta maniero. Ĉi tio estas en kontrasto al "preciza" poezio, al kio poeziamantoj alkutimiĝis.
Făgăraș-montaro
La Făgăraș-montaro ( Munții Făgăraș, Fogarasi-havasok) estas parto de la Sudaj Karpatoj en Rumanio. Ĝi havas mezurojn de ĉirkaŭ 70 km × 40 km kaj areon de ĉirkaŭ 2 400 km².
Ses montoj en la montaro superas alton de 2 500 metroj:
Inceşti
Inceşti estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Aignay-le-Duc
Historio kaj vidindaĵoj
Oni vidas menhiron, kiu altas 1,52 m.
La urbo estis grava fortikaĵo de duko de Burgonjo. Post la morto de Karlo la Brava Ludoviko la 11-a detruis la fortikaĵon.
Brown-a Kliko
La Brown-a kliko estas pensita eksperimento kaj ekzemplo de eterna movilo de la dua speco, elpensita de Richard Feynman en prelego pri fiziko ĉe la California Institute of Technology la 11an de majo 1962, kiel ilustraĵo de leĝoj de termodinamiko. La simpla maŝino, konsistanta de padelrado kaj kliko, ŝajnas esti ekzemplo de diablo de Maxwell, kiu kapablas ekstrakti utilan laboron de hazardaj variadoj en sistemo ĉe termodinamika ekvilibro. La detalata analizo de Feynman montris kial ĝi ne povas esti tiel.
La Maŝino
La maŝino konsistas de nesimetria dentrado, konata kiel kliko, kiu libere rotacias laŭ unu direkcio, sed estas limata rotacii laŭ la mala direkcio per dento. La kliko estas ligita per senmasa kaj senfrota stango al padelrado, kiu estas mergata en bano de molekuloj ĉe temperaturo T_1. La molekuloj konstituas varmbanon kie ili submetiĝas al hazarda promenado kun averaĝa kineta energio, kiu estas determinata per la temperaturo. Ĉiu foje molekulo kolizias kun padelo, ĝi donas impulson, kiu aplikas tordon sur la kliko (la meĥanismo image estas sufiĉe eta por esti movata de ĉi tiu forteto). Ĉar la dento nur permesas movadon laŭ unu direkcio, la totala efekto de multaj de ĉi tiuj hazardaj kolizioj devus esti la kontinua rotacio de la kliko laŭ tiu direkcio. La movo de la kliko povas do esti uzita por fari laboron sur aliaj sistemoj, ekzemple levi pezon kontraŭ gravito. La energio bezonata por fari ĉi tiun laboron ŝajne venus de varmbano, sen ajn varmgradiento. Se tia maŝino laborus kiel rimarkita, ĝia operacio kontraŭdirus unu formon de la dua leĝo de termodinamiko, kiu povas esti deklarita kiel: "Estas malebla por ajn aparato, kiu operacias sur ciklo, ricevi varmon de sola baseno kaj produkti netan amason de laboro."
Kial ĝi ne funkcias
Kvankam unuavide la kliko de Brown ŝajnas ekstrakti utilan laboron de Brown-a movo, Feynman montris ke ĝia operacioj estus memvenkobantaj, kaj fakte ne produktus ajn laboron. Simpla metodo, por vidi kiel la maŝino povas malsukcesi, estas memori ke kliko kaj dento, sufiĉe eta por moviĝi laŭ individuaj molekulaj kolizioj, estus sufiĉe etaj por submetiĝi movo de Brown ili mem. Do la dento intermite malsukcesos, permesante la kliko iri malantaŭe. Feynman montris ke se la temperaturo T_2 de la kliko kaj dento estas la sama kiel la temperaturo T_1 de la bano, sekve la malsukcesa rapideco devas egali la rapideco laŭ kiu la kliko moviĝas antaŭe, tiel ke neta movo rezultas dum sufiĉe longaj periodoj aŭ en averaĝaensemblo-senco.
Se, alie, T_2 estas pli eta ol T_1, la kliko povas moviĝi antaŭe. Ĉi tiu kaze, tamen, energio estas ekstraktata de la temperaturo-gradiento laŭ la dua leĝo.
La Feynman-a kliko modelo kondukas al simila koncepto de motoroj de Brown, nanomaŝinoj kiuj povas ekstrakti utilan laboron, ne de varmbruo sed de kemiaj potencialoj kaj aliaj mikroskopaj neekvilibro-fontoj, laŭ la leĝoj de termodinamiko.
Pré-Petitjean (stacidomo)
Pré-Petitjean estas fervoja stacidomo en Montfaucon, Svislando.
Konĵakovskij-monto
La Konĵakovskij-monto (ruse Конжаковский Камень) estas monto en la norda Uralo, Sverdlovska provinco, Rusio.
La Granda Soveta Enciklopedio priskribas Konĵakovskij kiel "montarmasivo" kun alto de 1.569 m. Ĝi konsistas el piroksenito kaj dunito de suba kaj meza paleozoiko. La deklivoj estas kovrataj de pinofitoj, kelkfoje betulo ĝis alto de 900–1000 m, pli supre grandalta tundro.
W. Daniel Wilson
W. Daniel WILSON (naskiĝinta la en Misurio) estas usona filologo kaj profesoro pri germanistiko en Egham, Surrey ĉe Royal Holloway (Universitato de Londono).
Vivo
Wilson studis ĉe Shimer-kolegio (Ilinojso) kaj ĉe Universitato Cornell interrompite de estadoj en Berlino kaj Göttingen. En 1978 li doktoriĝis per defendo de disertaĵo pri la rakontostrategio de Christoph Martin Wieland prizorgate de Eric A. Blackall. Post restadoj ĉe Universitato de Toronto kaj Universitato McGill Wilson profesoris inter 1983 kaj 2005 ĉe Universitato de Kalifornio en Berkeley.
Li furoris per libro eldonita en 1999 Das Goethe-Tabu, en kiu li analizis la politik(ist)an rolon de Goeto en Vajmaro post studo de multo da arĥivaĵoj de ĉe Ĉefa ŝtatarĥivo (Vajmaro). Ankaŭ lia pli frua publikigo de Geheimräte gegen Geheimbünde provokis interscienculan kontroverson, ekz. ĉe la fakgazeto Zeitschrift für deutsche Philologie (ZfdPh). Tie-ĉi priesploritis unuafoje pli profunde la agadoj goetaj ĉe la Iluminatoj. Al tiaj malkaŝoj helpis ankaŭ novaj fontoj, ekz. el la t.n. Svedujo-kesto kun multe da materialo.
En 2003 li elektitis vicprezidanto de la Nordamerika Goeto-societo; post translokiĝi al Britio en 2006 li rezignis pri aŭtomate sekvanta societ-prezidenteco. Ekde 2008 Wilson kuneldonas la gazeton Publications of the English Goethe Society.
Inter 1994 kaj 1996 li ĉefresponsis pri interŝanĝprogramo de la kalifornia universitato kun Universitato de Göttingen. En 2ß16 anoj de la Humbolt-fondaĵo aljuĝis al li la Reimar-Lüst-premion pri internacia scienc- kaj kulturperado.
Ploŝĉadj Revolucii (stacio de Moskva metroo)
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejoj al:
Vivir para contarla
Vivir para contarla (vivi por rakonti ĝin) estas la unua el tri libroj de membiografiaj rakontoj anoncitaj de la Nobel-premio pri literaturo el Kolombio nome Gabriel García Márquez, publikigita en 2002.
Ĝi rakontas la historion de la infanaĝo kaj junaĝo de García Márquez, inter 1927 kaj 1950, fine per la geedzopropono farita al sia estonta edzino. Ĝi centriĝas ĉefe en la familio, la lernejo kaj la unuaj jaroj kiel ĵurnalisto kaj verkisto de mallongaj rakontoj de García Márquez, kaj inkludas ankaŭ referencojn al nombraj eventoj de la reala vivo kiu venis al siaj romanoj iamaniere, inkluzive de la masakro de la bananentreprenoj kiu aperas en Cien años de soledad kaj amikoj kies vivo kaj morto utilis kiel modeloj por Crónica de una muerte anunciada, same kiel la historio de liaj gepatroj kiu utilis kiel inspiro por El amor en los tiempos del cólera.
Ĝi estis tradukita al la angla en 2003.
Rothbach (Alzaco)
Rothbach (jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Hodoș (Sălard)
Hodoş [hodoŝ] (Jákóhodos) estas vilaĝo en Rumanio norde de Oradea. Administre ĝi apartenas al Sălard.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 093 loĝantojn (hungaroj), en 1992 744 (hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Jákóhodos apartenis al Hungario, al Bihar.
Stacio Izumi-Fuchū
Stacio Izumi-Fuchū (japane: 和泉府中駅 [Izumi-Fuĉuu-eki], angle: Izumi-Fuchū Station) estas fervoja stacio en Izumi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Renens
Renens estas ĉefurbo kaj komunumo de la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 20162 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Strahovice
Strahovice estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. La vilaĝo situas en norda parto de distrikto Opava ĉe ŝtatlimo al Pollando. Vivas ĉi tie. Strahovice-on volvigas eĉ fabela pasinteco, kiam en senfundan marĉejon de Horloĝa minejo trafalis sin kastelo kaj post la silentiĝinta vivo aŭdiĝis aŭdebla tik-takado de horloĝo. Hodiaŭ en tiu ĉi loko troviĝas fonto de trinkakvo.
Renens
Geografio
La komunumo Renens situas okcidente de la urbo Laŭzano iomete norde de la Lago Lemano. La komunumo Renens konsistas el la urbo Renens kaj larĝaj industrizonoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,96 km², de kiuj 2,0% estas kovritaj de arbaro, 3,7% servas por agrikulturo kaj 94,3% por setlado.
Strahovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1349.
Renens
Najbaraj komunumoj
La komunumo Renens limas en nordnordoriento al Jouxtens-Mézery, en oriento al Prilly, sudo al Laŭzano, en sudokcidento al Chavannes-près-Renens, en okcidento en unu punkto al Ecublens, kaj en nordokcidento al Crissier.
Trafiko
Tra Renens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 kaj la Vojo de Ĝenevo. Alveturejo al aŭtovojo ekzsistas sude de la urbo al la flanka brako A1a de la svisa aŭtovojo A1. Tra Renens pasas la fervojlinio de Laŭzano al Brigo kun stacidomo en la komunumo kaj krome la urbo estas bone konektita al la loka busreto de Laŭzano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Renens datiĝas el la jaro 888 kiel in villa Runingis. Dum mezepoko Renens estis havaĵo de la katedrala kapitolo de Laŭzano. Sub la berna regado en la jaro 1555 la Senjoro Claude de Praroman akiris interŝanĝe de Berno la senjorecon pri Renens. En la jaro 1750 la urbo Laŭzano aĉetis la senjorujon. Ĝis 2007 Renens apartenis la la Distrikto Laŭzano. Je la 1-a de januaro 2008 ĝi fariĝis la ĉefurbo de la nova Distrikto Okcidento Laŭzana fondita surbaze de la administra reformo de 2006.
Cesare Pavese
La itala verkisto Cesare PAVESE naskiĝis je la 9-a de septembro 1908 en Sankta Stefano Belbo, en la regiono Piemonto. Danke al la riĉeco de sia familio li studis ĉe la Jezuitoj de Torino. Li multe studis la verkojn de usonaj verkistoj kiel Faulkner, John Dos Passos, Steinbeck kaj aliaj, kun la celo reinventi la realismon. Li tradukis al la itala Moby-Dick de Herman Melville.
Li kunlaboris kun la revuo "Solaria" kaj la eldonejo Einaudi.
Li ne estis kontenta pri si mem, kaj li havis multajn politikajn kaj religiajn dubojn, kaj problemojn por rilatigi kun la virinoj. Li decidis memmortigi per narkotiloj je la 27-a de aŭgusto de 1950.
Tio aperis en Esperanto
La maroj de l' sudo ; Vi estas kiel lando ; El mara sal' kaj tero ; Mi trairos Piazza di Spagna / Cesare Pavese. - En: Enlumas min senlimo ; itala poezio de la dudeka jarcento / eld. Carlo Minnaja ; p.187 - 194
Poemoj / Cesare Pavese. Per la traduko de Carlo Minnaja. - 1. eld. - La Chaux-de-Fonds: Kooperativo de Literatura Foiro, 1982. - 29 p.
Brokoleto
Brokoleto aŭ  japana brokolo (Brassica oleracea Italica grupo x Alboglabra grupo) japana: (ブロッコリーニ) (朝日新聞グローブ) aŭ [サイドストーリー ブロッコリー] (物語) estas verda legomo kiu similas al la italdevena brokolo, sed havas pli malgrandajn florarojn kaj pli longajn ŝosojn. Ĝi estas ofte erare identigita kiel juna brokolo. La kultivargrupo estas bredita en 1993 fare de la japana semfirmao Sakata Seed Company el Jokohamo.
La tuta legomo estas manĝebla inklude de la flavaj floroj. La gusto estas dolĉa kaj similas al brokolo kaj asparago. La legomo enhavas multe da vitamino C kaj vitamino A, respektive kalcio, foliacido kaj fero.
En Japanujo ĝi estas ŝatata kiel printempa legomo kaj estas manĝata vaporkuirita.
Fakahina
Fakahina longas 9 km kaj ĝi maksimume larĝas 6,3 km. Ĝi havas terareon de 8 km2 kaj laguno de 20 km2. Ne estas konekto inter la laguno kaj la oceano.
Fakahina havis en 2012 155 loĝantojn. La ĉefvilaĝo estas Tarione.
Historio
La antikva Ma'ohi popolo uzis la atolon kiel loko por oferadoj.
La unua registrita eŭropano kiu venis al Fakahina estis Otto von Kotzebue, velveturinte en servo de la rusaj caroj, en 1824. La atolo aperas kiel "Predpriati" en kelkaj mapoj.
Gatteville-le-Phare
Gatteville-le-Phare aŭ Gatteville-Phare, (Gatteville ĝis 1947) estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gattevillais.
Fakahina
Historio
Parto de la populacio de Fakahina estis translokita al Puka-Puka por labori en la produktado de kopro.
Estas regiona flughaveno en Fakahina inaŭgurita en 1985.
Administracio
Fakahina apartenas al la komunumo Fangatau, kiu konsistas el Fangatau kaj Fakahina.
Andrés Piñó Alegret
Andrés PIÑÓ ALEGRET, advokato, estis hispana esperantisto.
Akbar (romano)
Akbar : orienta romano estas romano de la nederlanda aŭtoro P. A. S. van Limburg Brouwer, aperinta en 1872 en la nederlanda lingvo kaj tradukita en 1923 al Esperanto de Julia C. Isbrücker, J. R. G. Isbrücker kaj Jan Ziermans de 256 paĝoj. Duan korektitan eldonon de 215 paĝoj en 1936 eldonis la Internacia Cseh-Instituto en Hago.
Enhavo
Centra rolulo estas historia figuro, la Imperiestro Akbar (1542-1605), reganto de Hindujo de 1556 ĝis 1605, kie ludas la romano. Kvankam ĝi baziĝas sur historiaj faktoj, ĝi tamen transpaŝas ilin per fikcia rakonto.
La esperantlingva traduko
Laŭ "Lingvaj Notoj" de la tradukintoj librofine la unua eldono baziĝis precipe sur la Vortaro de Esperanto de Kabe, la dua eldono sur Plena Vortaro de Esperanto (PV de SAT, 1930/1934). Dekduo de tiamaj neologismoj, ne jam registritaj en PV estas listigitaj en la notoj. Ili intertempe ĉiuj troviĝas en Plena Ilustrita Vortaro de 1970 (de aŭtoĥtona tra nirvano ĝis vilao). Krome estas plia dekduo de specifaj nocioj rilataj al Hindujo. Kelkaj intertempe eniris la kanonon de PIV (guruo, malabara, mogolo [hodiaŭ kutime mogulo], mulao) aliaj restis ekster ĝi ĝis hodiaŭ (adato = neskribita leĝo, durbaro = solena aŭdienco, kornako = kondukisto de elefanto ktp.).