cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villar del Rey
Populacio
Ĝi estas 2.447 loĝantoj. La evoluo ekde 1860 (2.108 loĝ.) montris kreskon ĝis 1955 (4.554 loĝ.), tio estas en 95 jaroj, kreskis ĝis atingi pliiĝon de 2.446 loĝantoj en tiu periodo. Male ekde 1955 al 2007 ege malpliiĝis je 2.014 loĝantoj pro elmigrado al la provincaj ĉefurboj de la regiono, industriaj nordaj areoj kaj eĉ eksterlanden.
Dante Alighieri
Influo
Dante argumentis (en la verko De vulgari eloquentia) (Pri nacilingva elokvento) kaj efektive pruvis (per la Komedio), ke nacilingvo – kaj ne sole la latina – povas esti efika kaj belega ilo de alta literaturo. Dante estis influita de la Trobadoroj, inter aliaj Arnaut Daniel, kiun li citas en De vulgari eloquentia.
Dante verkis kaj en la latina kaj en la itala, helpante formi la modernan italan lingvon kaj starigante sian toskanan dialekton la itala de literaturo.
Inter aliaj, Dante influis la anglan romantikan poeton William Blake, kaj la usonan/anglan poeton T. S. Eliot
Verkoj
en la Itala:
en la Latina:
Verkanalizo
La Dia Komedio priskribas la veturadon de Dante tra la Infero (Inferno), Purgatorio (Purgatorio), kaj Paradizo (Paradiso); lin dekomence gvidis la Romia poeto Virgilio kaj poste Beatrice, celo de lia amo kaj de alia el liaj verkoj, precipe La Vita Nuova (Vivo Nova).
Infero estas viveca por modernaj legantoj; la teologiaj detaloj abundaj en la ceteraj libroj (Paradizo estas la plej peze teologia) postulas iom da pacienco kaj da kulturo. Purgatorio estas eble la plej lirika el la tri, referencante pli da tiutempaj poetoj kaj artistoj ol Inferno. En Paradizo laŭ multaj fakuloj aperas la plej belaj kaj mistikaj eroj de la Dia Komedio' (ekzemple, kiam Dante rigardas la vizaĝon de Dio: "Al mia fantazio mankis povo." Par. XXXIII, 142).
Kun sia graveco de celo, sia literatura staturo kaj la amplekso - kaj stila kaj tem-rilata - de sia enhavo, la Komedio baldaŭ iĝis angulŝtono en la evoluo de la itala kiel establita literatura lingvo. Danto estis pli konscia ol pli fruaj italaj verkistoj pri la gamo da italaj dialektoj kaj de la bezono krei unuigitan literaturan lingvon preter la limoj de la latina; per sia klopodo krei gepatralingvan literaturon en konkurenco kun pli fruaj klasikaj verkistoj, li estas antaŭulo de la Renesanco.
Li estis vaste honorata dum jarcentoj post lia morto, sed pli malfrue pluraj detaloj de lia lingvo iĝis eksmodaj: tro mezepokaj kompare kun la gusto de la renesanco.
Li verkis la Komedio-n en lingvaĵo kiun li nomis "itala", iasence amalgamita literatura lingvo plejparte bazita sur la regiona dialekto de Toskanio, sed kun kelkaj elementoj de la latina kaj aliaj regionaj dialektoj. Li konscie planis atingi legantaron ĉie en Italio inkluzive de laikoj, klerikoj kaj aliaj poetoj. Kreante poemon kun eposa strukturo kaj filozofia celo, li firmigis la koncepton, ke la itala lingvo estu taŭga por ĉiunivela esprimo. En la franca, la itala lingvo estas moknomita La langue de Dante (la lingvo de Dante). Publikigo en la gepatra lingvo markis Dante kiel unu el la unuaj en romkatolika Okcidenta Eŭropo (inter aliaj kiel ekzemple Geoffrey Chaucer kaj Giovanni Boccaccio) se temas pri liberiĝo de normoj de eldonado en nur la latina (nome la lingvo de liturgio, historio kaj fakularo ĝenerale, sed ofte ankaŭ de liriko). Tiu rompo metis precedencon kaj permesis ke pli da literaturo estu publikigita por pli larĝa legantaro, metante la scenejon por pli grandaj niveloj de legopovo en la estonteco. Tamen, male al Boccaccio, Milton aŭ Ariosto, Dante ne vere iĝis verkisto legita ĉie en Eŭropo ĝis la Romantismo. Al la romantikuloj, Dante, kiel Homero kaj Shakespeare, estis ĉefekzemplo de la "origina geniulo" kiu fiksas siajn proprajn regulojn, kreas personojn de superpova staturo kaj profundo, kaj iras longen preter iu imito de la modeloj de pli fruaj majstroj kaj kiu, en victurno, ne povas vere esti imitita. Dum la 19-a jarcento, la reputacio de Danto kreskis kaj solidiĝis; kaj ĉirkaŭ 1865, la 600-a datreveno de lia naskiĝo, li fariĝis firme establita kiel unu el la plej grandaj literaturaj ikonoj de la okcidenta mondo.
Analoga revolucio por enkonduko de la itala lingvo en la scienco estis farita en la 17a jarcento de Galileo Galilei i ankaŭ entombigita en Santa Croce.
Novaj legantoj ofte ne povas kompreni kiel tia grava laboro povas esti nomita "komedio." En la tempo de Danto, ĉiuj gravaj sciencaj verkoj estis skribitaj en la latina, tradicio kiuj daŭros por pluraj jarcentoj plie ĝis la jaroj de la klerismo, kaj verkoj skribitaj en iu alia lingvo estis supozitaj esti pli sensignifaj en naturo. Krome, la vorto "komedio" en la klasika signifo rilatas al verkoj kiuj reflektas kredon je ordigita universo, en kiu okazaĵoj emis direkte al ne nur feliĉa aŭ distra fino sed ankaŭ estis influitaj per Providenca volo kiu ordigas ĉiujn aĵojn al finfina bono. Laŭ tiu signifo de la vorto, kiel Danto mem skribis en letero al Cangrande de la Scala, la progresado de la pilgrimado de Infero ĝis Paradizo estas la paradigma esprimo de komedio, ĉar la laboro komenciĝas kun la morala konfuzo de la pilgrimo kaj finiĝas kun la vizio de Dio.
Aliaj verkoj de Dante estas Convivio ("La bankedo"), nome kolekto de liaj plej longaj poemoj kun (nefinita) alegoria komentario; De monarchia, resuma traktaĵo pri politika filozofio en Latina kiu estis kondamita kaj bruligita post la morto de Dante fare de la Papa Delegito Bertrando del Poggetto, kiu argumentas por la neceso de universala aŭ tutmonda monarkio por establi universalan pacon en tiu vivo, kaj pri la rilato de tia monarkio al la Romkatolika Eklezio kiel gvidilo al eterna paco; De vulgari eloquentia ("Pri nacilingva elokvento"), pri nacilingva literaturo, parte inspirita de Razos de trobar de Raimon Vidal de Bezaudun; kaj La Vita Nuova ("La nova vivo"), nome historio de lia amo al Beatrice Portinari, kiu utilis ankaŭ kiel lasta simbolo de savo en la Komedio. La Vita Nuova enhavas multajn el la ampoeziaĵoj de Dante en la toskana, kio estis ne senprecedenca; la gepatra estis regule uzata por lirikaj verkoj antaŭe, dum la tuta 13a jarcento. Tamen, la komentario de Dante pri sia propra verkaro estas ankaŭ en la gepatra — kaj en la Vita Nuova kaj en la Convivio — anstataŭ la Latina kiu estis preskaŭ universale uzata tiucele. Referencoj al la Divina Commedia estas laŭ la formato (libro, kanto, verso), ekz., (Inferno, XV, 76).
En Esperanto aperis
Antoni Grabowski tradukis la poemon Mia estrino kaj aperigis ĝin en El Parnaso de Popoloj en 1913.
Traduko en Esperanto ekzistas de Infero fare de Kálmán Kalocsay. Tiu ĉi traduko, kiun aperigis Literatura Mondo en 1933, estas mejloŝtono en la evoluo de la poezia lingvo de Esperanto.
Krom tio kompleta traduko de La Dia Komedio estis eldonita - sen vicnumero - en la Serio Oriento-Okcidento, en senrima traduko de Giovanni Peterlongo kaj kun ilustraĵoj de Sandro Botticelli. Tiu eldono, kun la itala teksto kaj la traduko en du paralelaj paĝoj, celis komprenigi la lingvon de Dante al fremduloj, kiuj konas ĝin nur supraĵe. Ĝi estas la sola eldono, en kiu estas ilustraĵoj de Botticelli.
Ankaŭ Vivo Nova aperis en Esperanta traduko: dulingva eldono aperis ĉe Fonto; la tradukon verkis brila poeto Enrico Dondi en 2003.
De la sama tradukinto en 2000 aperis ĉe Fonto nova traduko en tercinoj de Purgatorio; grandioze bona kompleta traduko lia de l' Dia Komedio - tute en la origina tercina formo - aperis en 2006 en tri volumoj kun ilustraĵoj de Gustave Doré: La Dia Komedio: Infero, Purgatorio & Paradizo.
De La Floro de Dante (aŭ eventuale de alia Durante, ĉar la aŭtoreco ne estas senkontesta) jam aperis pluraj eroj en la jarkolekto de l' literatura revuo Fonto en 2006, denove en traduko de Dondi.
En julio 2007 aperis - denove ĉe Fonto - traduko de la tuta verko sub la indiko: Durante (?) Dante - La Floro; Toskana poemo el la 13a jarcento. Temas pri adaptiĝo al la toskana burĝa medio de la franca korteza Roman de la Rose en 232 sonetoj.
Hargarten (Eifel)
Hargarten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Musabeyli
Musabeyli estas urbo en provinco Kilis en Turkio.
Marienburg
Marienburg en la nuna urbo estas majstroverko de arkitekturo defenda kaj rezideja el la malfrua mezepoko. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko, unu el dekkelkaj en Pollando. Ĝi estas la plej granda gotika brika fortikaĵo en la mondo kun la surfaco ĉirkaŭ 21 hektaroj kaj kun la suma kub-amplekso de pli ol kvaronmiliono da kubaj metroj, entute la plej granda brika konstruaĵo manfarita de homoj. Ĝi estas ordena fortikaĵo, kiu troviĝas 60 kilometrojn sudoriente de Dancigo / Gdansko ĉe la rivero Nogat, riverbuŝa disbranĉiĝo de la Vistulo, ĉe la urbo Marienburg, (pole: Malbork), kiu ekde 1945 denove apartenas al Pollando. Ekde 1309 ĝis 1454 la fortikaĵo estis sidejo de la ĉefordenestro de la ordeno de germanaj kavaliroj en la ordena ŝtato.
La 15-an de julio 1410, post la malvenko de la ordena armeo en la Batalo de Grunwald, la pola-litova armeo kun pola reĝo Ladislao la 2-a (Jogaila) / Władysław la 2-a sieĝis la ordenan fortikaĵon, tamen sen sukceso, kio savis la ekziston de la Ordeno. Pro la politik-ekonomia krizo en la ordena ŝtato okazis ribelo fare de la regatoj (en 1454) kaj rezulte de ĝi la enkorpigo al la Krono de la Regno de Pollando (Pola Reĝlando). En majo 1457 la ordenestro fuĝis de la kastelo Marienburg al Kenigsbergo, la ordene dungitaj soldatoj konkeris la kastelon kaj ekmarĉandis kun la pola reĝo Kazimiro la 4-a. De tiam, dum pli ol tri jarcentoj la regiono je la nomo Reĝa Prusio estis parto de la pola reĝlando kun multaj privilegioj por la loka germana loĝantaro.
Post la unua dispartigo de Pollando-Litovio en 1772, la regiono Reĝa Prusio kun la fortikaĵo iĝis parto de Prusio. Dum tiu periodo la kastelo servis kiel kazerno kaj stokejo. Tiam la kastelo estis grave ruinigita, tamen ĝi revenis al la perdita gotika formo danke al rekonstruo fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento fare de la arkitekto Conrad Steinbrecht.
La vasta fortikaĵo estas la plej granda brika konstruaĵo en Eŭropo kaj en la tuta mondo.
Altkastelo
. La kvar-ala konstruaĵo funkciis kiel bazo kaj loĝejo de la ordenaj kavaliroj. La norda alo de la altkastelo finkonstruata proksimume 1280 komence hejmigis krom la kapelo kaj la kapitulejo ankaŭ la dormejon de la ordenkavaliraj fratoj.
La ĉefordenestro Dietrich von Altenburg pligrandigis ĝis 1344 la kapelon al preĝejo Sankta Maria, alkonstruigante plurlateran ĥorejon elstaranta super la konstrukorpo de la altkastelo. Ĉe la ekstera muro de la ĥorfinaĵo ĝis 1945 troviĝis en niĉo plenplastika statuo de la Dipatrino tegita per kolora vitromozaiko. Sur la Suda teraso de la Altkastelo kreskas greftaĵo el la plej malnova vito de la mondo Malnova vito - donaco de la Urbestro kaj esperantistoj de la urbo Mariboro kun la Esperanto-informtabulo pri tiu evento - t.e. ZEO (Zamenhof-Esperanto-objekto).
Mezkastelo
La mezkastelo estis konstruata ekde 1309 kaj loĝigis gravajn instituciojn necesajn por la administrado de la ordeno kaj de la lando. En la mezkastelo ankaŭ troviĝis la sidejo de la ĉefordenestro kun la reprezentoĉambroj. Siegfried von Feuchtwangen, kiu en 1309 transigis la ĉefordenestran sidejon de Venecio al Marienburg, kaj Luther von Braunschweig elkonstruigis la mezkastelon.
La plej grava parto de la mezkastelo estas ja la ĉefordenestra palaco. La profankonstruaĵo, starigata kaj finkonstruata en 1400 verŝajne laŭ planoj de Nikolaus Fellenstein (li devenis el Koblenz / Koblenco), montras arĥitekturan apartaĵon: Laŭ sia formo la ĉefordenestra palaco konvenas kun la tipo de loĝoturo kaj montras krom malaltGermanaj-gotikaj elementoj ankaŭ influojn de itala kaj flandra-burgonja konstrutradicio. Per tio la konstruaĵo ankaŭ montras sur la rilatoj de la Germana Ordeno vaste sin etendiĝantaj ĉe la turniĝo al la 15-a jarcento.
La somera kaj la vintra manĝoĉambroj, du ĉambregoj troviĝantaj en la ĉefordenestra palaco, estis konstruataj por reprezentaj celoj de la ĉefordenestro kaj apartenas pro sia arĥitekturo al la plej imponaj enaj spacoj de la malfrua mezepoko. La stelovolbojn de la du lumotrafluataj, kvadrataj ĉambregoj portas pokaze ununura maldika granitkolono.
Inter 1822 kaj 1828 oni fasonis la someran manĝoĉambron laŭ konceptoj de Karl Friedrich Schinkel. Vitraloj verkitaj laŭ pentraĵoj de la berlina historiema pentristo Carl Wilhelm Kolbe montras scenojn el la ordena historio. En la iomete malpli granda vintra manĝoĉambro troveblas restaĵoj el la mezepokaj murpentraĵoj de Majstro Petro el la komenco de la 15-a jarcento.
La manĝoĉambrego situanta en la mezkastelo apud la ĉefordenestra palaco longas 30 metrojn, havas malpezajn stelovolbojn, kiujn portas tri maldikaj ruĝaj granitpilastroj.
Antaŭkastelo
La antaŭkastelo ekzistis en 1309 elementece. En la kapelo de Sankta Laŭrenco, modesta konstruaĵo kun plata tegmento, sinapoga ĉe la ekstera muro de la antaŭkastelo, okazis la diservoj por la duonfratoj de la germankavalira ordeno kaj por la servantaj fratinoj. La kapelo entenis unu el la plej grandiozaj majstroverkoj pentrartaj de la 14-a jarcento en la ordenaj landoj, la altaro el la ordenkastelo Graudenz / Grudziądz. Ĉefordenestro Dietrich von Altenburg konstruigis la komandorejon kaj palisoponton trans la riveron.
Sub Heinrich von Plauen okazis meze de la 15-a jarcento plifortikigo de la defendoinstalaĵoj (Plauen-Remparo). Ekzistas ekde ĉi tiu tempo komplika sistemo el muroj, fosaĵoj kaj interremparaj spacoj kun parte kvarobla muroringo. La remparojn en la norda kaj orienta antaŭa kampo konstruis la svedoj en la jaroj 1656 ĝis 1659, kiuj antaŭe en 1655 estis invadintaj sangoverŝe kaj pereige en Pollandon-Litovion.
Ordena epoko
Kadre de sia ekspansio orienten la germana ordeno sekurigis la konkeritajn regionojn per la konstruo de fortikaĵoj. Unu el ĉi tiuj estis ankaŭ fortikaĵo Marienburg, starigata inter 1270 kaj 1300 ĉe la riverbordo de Nogat, riverbuŝa disbranĉiĝo de la Vistulo. Komence ĝi servis kiel sidejo de la landmajstroj. Sian nomon la kastelo ricevis laŭ la patronino de la „Ordeno de la Fratoj de la Germana Domo de Sankta Maria en Jerusalemo“, kiel tekstas la kompleta nomo de la Germana Ordeno.
Kiam en 1307 la Templana Ordeno estis malfondata, kaj en 1308 resp. 1309 la Germana Ordeno transprenis Dancigon / Gdanskon, ĉefordenestro Siegfried von Feuchtwangen translokis septembron de 1309 sian sidejon de Venecio en la fortikaĵon Marienburg. Oni elkonstruis la fortikaĵon iom post iom al kastelo, ĉar ĝi baldaŭ montriĝis kiel tro malvasta por la reprezentaj celoj de tiel potenca ordeno. Ĉi tie ekzemple okazis la grandaj kapitulaj kunvenoj de la tuta ordeno, kiun ankaŭ partoprenis la ĉefaj komisiitoj por la Sankta Romia Imperio kaj la Livona Ordeno kaj dum kiu oni elektis la ĉefordenestron. Dumpase de la 14-a jarcento regule restadis ankaŭ reprezentantoj de la eŭropa altnobelaro survoje al krucmilito en la baltaj landoj en la Marienburg.
Post la malvenko de la ordeno dum la Batalo ĉe Tannenberg kontraŭ Pollando-Litovio unuafoje en 1410 okazis vasta sieĝo kontraŭ la fortikaĵo Marienburg. Je tio Heinrich von Plauen sukcesis defendi la fortikaĵon.
Dum la Dektrijara Milito de 1454 ĝis 1466 en 1454 ĉefordenestro Ludwig von Erlichshausen komence sukcesis defendi la fortikaĵon kontraŭ reĝo Kazimiro la 4-a de Pollando-Litovio. La reĝo subtenis la Prusan Ligon, en kiu estis unuiĝintaj multaj urboj kaj malaltaj nobeloj kontraŭ la ordeno. Sed ĉar la ĉefordenestro ŝuldis la soldopagojn, li devis tamen garantie doni la kastelon en 1455 al siaj ribelaj dungomilitistoj. Tiuj ĉi vendis la kastelon senhezite al la reĝo de Pollando-Litovio.
Pola kaj prusa regecoj
La ĉefordenestro translokis sian sidejon al Kenigsbergo, kaj la 7-an de junio 1457 la pola reĝo okupigis la kastelon Marienburg. Per packontrakto la ordeno cedis la urbon kaj la fortikaĵon definitive al pola Reĝa Prusio. La restanta ordena ŝtato en 1525 estis transformata en la profanan (sekularigitan) Duklandon Prusio, kiu staris ankoraŭ ĝis 1635 sub pola feŭdosuvereneco.
Dum la Tridekjara Milito, en la jaroj 1626 kaj 1629, la Svedoj okupis la fortikaĵon, pluan fojon ekde 1656 ĝis 1660 dum la Dua Pola-Sveda Milito. Post la unua dispartigo de Pollando-Litovio Marienburg iris en 1772 al Reĝlando Prusio kaj apartenis ekde 1773 al la novformita provinco Okcidenta Prusio.
La sekva uzo, ekzemple kiel kazerno, detruis multajn elementojn de la mezepoka arĥitekturo, kaj ekzistis eĉ planoj malkonstrui la altkastelon favore al nova stokejo. Kontraŭ tio sin turnis interalie Friedrich Gilly kaj Friedrich Frick, kiuj ekde 1794 publikigis bildojn de Marienburg. En 1803 poeto Max von Schenkendorf vokis por la savo de Marienburg, kaj en 1804 reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a malpermesis pluajn malkonstrulaborojn. Ekde 1817 komenciĝis riparlaboroj, kiujn ankaŭ partoprenis Karl Friedrich Schinkel. Li vojaĝis en 1819 laŭ komisio de ŝtata kanceliero Karl August von Hardenberg, kiu donacis la Hardenberg-Vitralon en la manĝoĉambrego, al Marienburg. Ĉefprezidanto Heinrich Theodor von Schön vaste riparigis ĝin kaj ricevis por tio de reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a la honortitolon „Burggrafo de Marienburg“.
Imperiestra Regno
Dum la Germana Imperiestra Regno sub regeco de imperiestro Vilhelmo la 2-a la kastelo ludis gravan rolon en la nacia identeco. La ordena kastelo estis unu el la oficialaj reĝaj palacoj de la imperiestro. En la jaroj 1896 ĝis 1918 Conrad Steinbrecht riparis kastelon Marienburg daŭrema. Paralele oni konstruis ekde 1907 kiel anstataŭaĵo por la Mararmeaj Akademio kaj Lernejo en Kiel la Mararmea Lernejo Mürwik en Flensburg-Mürwik, kiu validas kiel ĉefverko de la Vilhelmisma Epoko kaj je kio oni orientiĝis je la konstruaĵo de la ordena fortikaĵo Marienburg. Dum la Unua Mondmilito kastelo Marienburg estis krom tio por kelkaj semajnoj sidejo de la ĉefa komandorejo de la 8-a armeo sub Hindenburg kaj Ludendorff.
Woodinville (Vaŝingtonio)
Woodinville estas urbo en Kantono King, Vaŝingtonio, Usono. Laŭ la usona censo de 2010, Woodinville havis enloĝantojn. Ĝi situas en la metropola statistika regiono de Seatlo.
Marienburg
Naziismo
Pli malfrue la naziismo ideologiis la Germanan Ordenon kaj per tio ankaŭ kastelon Marienburg, simile kiel ankaŭ la Tannenberg-Monumenton. La funkciuloj de la partio NSDAP kaj ties organizaĵo SS ofte uzis ĝin por kunvenoj, solenaĵoj kaj paradoj. Ekde 1934 komenciĝis la konstruo de granda amfiteatro ĉe la orienta flanko de la kastelo. Ekzistis ankaŭ planoj por novkonstruo de „NS-Ordenkastelo“ nordoriente de la mezepoka domensemblo, kiuj tamen ne plu realiĝis.
Beşiktaş Jimnastik Kulübü
Beşiktaş Jimnastik Kulübü (Beşiktaş Gimnastiko-Klubo), kutime konata kiel Beşiktaş, estas sportklubo el Istanbulo (Turkio) fondita en 1903. La plej populara sekcio de la klubo sendube estas la futbala teamo, sed en la klubo ankaŭ estas praktikataj basketbalo, volejbalo, remado, bokso, boatado, atletiko, naĝado kaj tabloteniso.
Marienburg
Detruo kaj rekonstruo
Dum la Dua Mondmilito la kastelo estis 60-elcente detruita. Poste ĝi iris al la socialisma Pola Popola Respubliko, kaj la pola ŝtato rekonstruis ĝin.
Ekde kelkaj jaroj ankaŭ la Maria-preĝejo estas denove alirebla por la publiko. Ĝi ne estis riparita, sed nur sekurigita kontraŭ kunfalego; tiel la amplekso de la detruo insiste montriĝas. Tamen en la jaroj 2015-2016 finfine plene rekonstruita ankaŭ kun la grandega mezepoka statuo de Dipatrino Maria kiu situas en la blinda fenestro de la preĝejo de Maria en la Alta Kastelo (vidu la supran foton en la komenco de la artikolo).
Woodinville (Vaŝingtonio)
Woodinville komenciĝis en la 1870-aj jaroj kiel arbofaliga kaj sega centro, fondita de gesinjoroj Ira kaj Susan Woodin. Post la malapero de la arbaregoj, en la 20-a jarcento ĝi fariĝis agrikultura vilaĝo, kaj finfine loĝa antaŭurbo de Seatlo. Ĝi municipiĝis en 1993.
Inter la vidindaĵoj kaj frandaĵoj de Woodinville estas pluraj vinfarejoj (plej fama estas Chateau Ste. Michelle), konata bierfarejo "Redhook", kaj la elstara restoracio "The Herbfarm".
Marienburg
Detruo kaj rekonstruo
Marienburg estas nun unu el la plej gravaj allogejoj por turistoj en la regiono; ĝi estas plejparte uzata kiel muzeo. Ekde la 7-a de decembro 1997 Marienburg estas monda heredaĵo de Unesko.
La posedantoj de la kastelo
Malsupre estas la listo de ĉiuj homoj, kiuj iam posedis ĉi-konstruaĵon. Ekde 1198 tiu listo esence kongruas kun la Altaj majstroj de Ordeno de germanaj kavaliroj.
Clichy - Levallois (stacidomo)
Clichy - Levallois (plennome Chichy - Levallois-Perret) estas franca stacidomo sur linio L de Transilien, situanta inter komunumoj Clichy kaj Levallois-Perret en departemento Hauts-de-Seine.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF). Ĝi havas altecon de.
Botelhos
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis origine konata kiel São José dos Botelhos. Ĝi estis levita al la rango de municipo la 30-an de aŭgusto 1911 kaj renomita Botelhos ekde 1915. Botelhos estas konata pro siaj multaj religiaj konfesioj. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 455 km.
Iniciativo por Katalunio - Verduloj
Iniciato por Katalunio - Verduloj - katalune Iniciativa per Catalunya Verds (ICV) - estis politika partio, kun maldekstrema ideologio, kiu funkciis en Katalunio (Hispanio). La partio fondiĝis la 23-an de februaro 1987, kaj estas fuzio de la antaŭe sendependaj partioj Iniciativa per Catalunya (Iniciato por Katalunio) kaj Els Verds. IC estis socialisma partio, siavice formita per kunigo de maldekstraj partioj, inter kiuj la eksa historia komunistema partio PSUC, kaj Els Verds (La Verduloj), klasika verda partio. ICV havis fortajn rilatojn kun la hispana partio Izquierda Unida (Maldekstro Unuiĝinta), kiun iel reprezentis en Katalunio,
La partio post la ĝeneralaj elektoj de 2004 partoprenis en la registaro de Katalunio, en koalicio kun du pliaj partioj Partio Socialista de Katalunio (Partit dels Socialistes de Catalunya, PSC) kaj la socialisme sendependisma Maldekstro Respublikana de Katalunio (Esquerra Republicana de Catalunya, ERC).
La junulara branĉo de la partio nomiĝas Joves d'Esquerra Verda ("Junuloj de Maldekstro Verda"). Antaŭe, kaj inter la anoj ankoraŭ nun, ĝi nomiĝis Joves amb Iniciativa ("Junuloj kun iniciativo").
En la jardeko de 2010 la partio suferis la konkurencon de la novaj partioj, inter kiuj Podemos, kaj perdis ĉefrolecon. Ĝi tamen partoprenis koaliciojn kun Podemos (Podem en la kataluna) kun diversaj nomoj.
En 2019, sekve al forta ekonomia krizo, la partio anoncas sian dissolviĝon.
Saul Perlmutter
Saul PERLMUTTER estas usona fizikisto de juda deveno. Li naskiĝis en 1959 en la metropola areo Champaign–Urbana, Ilinojso, Usono, kaj estas profesoro pri fiziko en la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. En 2011 li kune kun Brian P. Schmidt kaj Adam G. Riess "pro la malkovro de rapidiĝanta ekspansio de la universo per observoj de malproksimaj supernovaoj" ricevis la nobelpremion pri fiziko.
Mont-de-Laval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kapucena kripto (Brno)
Kapucena kripto troviĝas en teretaĝo de kapucena preĝejo de Trovo de sankta Kruco, kiu situas en Kapucena placo en Brno. En la jaroj 1656–1784 ĝi servis al sepultado de fratoj kaj bonfarantoj de la ordeno. Dank' al inĝenia sistemo de ventolilaj aperturoj okazis al natura mumifikado de kelkaj ĉi tie sepultitaj korpoj. Konserviĝis ankaŭ vico da devenaj barokaj kolorigitaj ĉerkoj. Sume ĉi tie estis sepultitaj ĉirkaŭ du cent homoj, el tio proksimume cent kvindek fratoj kapucenoj. La kripto estas tutjate alirebla al publiko.
Historio de kripto
La plej malnovan mencion pri la kripto ni trovos en kroniko de brna kapucena monaĥejo. Post ĝia finkonstruo en la jaro 1656 la kapucenoj transportis korprestaĵojn de siaj fratoj, kiuj estis devene sepultitaj en kripto de la unua monaĥejo malantaŭ remparoj, en la kripton sub la nova preĝejo. En la jaro 1726 la kripto estis plilarĝigita, laborojn gvidis brna konstruisto Mořic Grimm. Por la spacoj de la kripto estis verŝajne uzitaj kelaj ĉambroj de domoj, kiuj situadis sur tiu ĉi loko, ol ili estis foraĉetitaj kaj detruitaj pro konstruado de la kapucena areo. Respondas al tio malsama alteco de plankoj kaj tipoj de volboj en unuopaj partoj de la kripto. La kripto servis al sia celo ĝis la jaro 1784, kiam imperiestro Jozefo la 2-a pro danĝero de disvastigado de epidemioj malpermesis sepultadon en la urboj.
Kapucena sepultado
La kapucenoj havis tre simplan manieron de la sepultado, kiu repuŝis ilian bazan karismon: malriĉecon. La mortintan fraton, vestita en religiulan robon, ili metis en kverkan ĉerkon kun elŝovebla fundo kaj post ceremonioj en la preĝejo ili malsuprenportis lin en la kripton. Ĉi tie ili metis lin sur nudan teron, nur kun ŝtonoj aŭ brikoj sub la kapo. La ortinto tenis en la manoj miniaturan eldonon de Ordo de sankta Francisko kaj lian Testamenton. Tiuj ĉi dokumentoj estis baza ekipaĵo de ĉiu kapuceno.
La fratoj estis sepultataj sen tomboŝtonoj kaj ĉiuj same. Nur tiuj, kiuj travivis en la Ordeno pli ol 50 jaroj, mortinte ĝisatendis etan privilegion: ili estis sepultitaj kun simpla ligna kruco. Tamen la kapucenoj ĝis hodiaŭ tre zorgeme konservas libron de siaj mortintoj (la tn.. nekrologiumo) kaj ĉiun tagmezon ili preĝas por la fratoj, kies morto falas al tiu tago. La mortintoj estas tiel ĉi senĉese ĉeestantaj en la preĝoj de siaj vivantaj kunfratoj, ili senĉese kreas unu komunumuon.
Same kiel ĉiuj kristanoj ankaŭ la fratoj kapucenoj perceptas la morton nur kiel portalo al Dio. Sankta Francisko el Asizo nomis eĉ la morton "sia fratino".
Sepultitoj
En la kripto estis sepultitaj ekzemple tiuj ĉi homoj:
Akita Tokuzu
Akita Tokuzo (pseŭdonome Akita-Uĵaku) (naskiĝis en 1883 en Aomori-ken - mortis en 1962) estis japana socialista verkisto kaj esperantisto.
Studis anglan literaturon en Waseda Universitato. Vizitis Sovetan Rusujon 1927. Li verkis dramojn kaj ankaŭ verkojn por infanoj, precipe en gazetaraj rakontoj.
Esperantisto de 1913 pere de Vasilij Eroŝenko. Gvidanto de Japana proleta Esperanto-movado, membro de la grupo „la Semanto“, la unua proleta verkista rondo en Japanio (1921).
En januaro 1931 okazis fondiĝo de l' tutjapana organizo, Japana Prolet-Esperantista Unio (JPEU), kun ĉirkaŭ 150 membroj, kaj Akita-Ujaku fariĝas prezidanto.
Kelkaj liaj dramoj esperantigitaj.
Valo de Jizre'el
La Valo de Jizre'el (עמק יזרעאל) estas ebenaĵo en norda Israelo inter la montoj Galileo kaj Samario. Oni ofte nomas la ebenaĵon simple haEmek („La valo“), en la Biblio aperas la nomumo Esdrelon por la valo. La esprimo estas uzata en vasta senco por ĉeno de valoj, etendiĝante de Golfo de Ĥajfo en sudorienta direkto ĝis rivero Jordano ĉe Bet Ŝean. La malvasta senco validas nur je la centra parto de tiu valĉeno, je areo inter la urboj Jokneam, Nazaret kaj Ĝenin. Okcidente formas limon al la valo la Karmel-montaro.
La Jizreel-valo havas areon de 365 kvadrataj kilometroj, tiel ĝi estas la plej granda baseno de Israelo. La basenon forlasas la fluakvo per rivero Kiŝon, kiu alfluas la maron ĉe Hajfo. La akvoj de la oriente ligantaj valoj alfluas la Jordanon.
La ĉefa komunumo de la valo estas la urbo Afula, sed tie troviĝas la plej malnova moŝavo, Nahalal.
La areo estis longtempe marĉa, ĝis kiam alvenis la judaj koloniistoj en komenco de la 20-a jarcento kaj eksekigis ilin, ekkultivis la estiĝantan agron. Tiu areo estas hodiaŭ plej grava agrikultura parto de Israelo.
Habelanoj
Abelanoj pli malkongrue, Habelanoj aŭ Abelitoj, estis kristana sekto naskiĝianta kaj disvolviĝinta en Nordafriko najbare de Hipono (Hippo Regius. Hodiah en Alĝerio). Iliaj hstorio lokiĝas ekde la epoko de la romia imperiestro Arkadio (4-a jarcento), sed ĝi esti preskaŭ malaperinta epoke de Sankta Aŭgusteno de Hipono.
Ĝiaj membroj estis subtenantoj de la absoluta deteniĝeno rilate la seksajn rilatojn, ankaŭ ene de la geedziĝo, opiniante ke la vera geedziĝo konsistus en la unuiĝo de la koroj kaj ne de la korpoj. Ĉiu habelana paro adoptis infanon destinitan heredi siajn bonaĵojn: por povi heredi, tamen, tiuj adoptitaj filoj devis geedziĝi, sin devigante siavice ne generi gefilojn kaj ne profiti de la seksinklino kun la partnero. Tion ili faris por helpi la saviĝon de aliaj homoj.
Ilia nomo devenis de la biblia Habelo kiu, laŭ ili, estis ja jes edziĝinta kun la fratino de Kaino, tio estas kun sia propra fratino, sed kun ŝi neniam seksumis. Tion ili ricevis precipe de rakontaĵoj de rabenoj interpretistoj de la Biblio.
Ĉi-teorio komplete ignoris, laŭ la malmultaj scioj alvenintaj de tiamaj herezolojoj, la figuron kaj funkcion de Jesuo.
Tiu doktrino estis forpuŝita de la tiamaj kristanaj verkistoj krom de aŭtoritatuloj de la Kristana Eklezio.
Fjodor Postnikov
Fjodor Aleksejeviĉ POSTNIKOV (ps. F. A. Post, naskiĝis la 29-an de februaro 1872 en Kaŭno, mortis en 1952), ruso, poste usonano, estis kozaka oficiro, poste milita inĝeniero en Rusio ĝis 1905, inĝeniero kaj termezuristo en Usono. Li oficis kiel prezidanto de la unua oficiala Esperanto-Asocio Espero de la urbo Petrograd, 1897-1899, estis prezidanto de Vladivostoka Esperanto-Grupo, 1902-1905, konstruisto de balonoj por la floto, la unua el kiuj nomiĝis „Espero“ dum la rusa-japana milito. Akcelanto de Esperanto en Japanio, instruinte Esperanton al Hasegawa Tatsunosuke, plumnome Futabatei Shimei, kiam tiu ĉi restadis en Vladivostoko, kaj instigis lin eldoni esperantan lernolibron en Japanio.
Restado en Usono
Organizanto de la unua Esperanta rondo en Kalifornio, Berkeley, 1907, prezidanto de la tiea grupo kaj ĝia kursgvidanto dum multaj jaroj. Multaj artikoloj en la unuaj Esperanto-revuoj „La Esperantisto“, Lingvo Internacia (revuo) ktp., eldonisto de „Pacifika Espero“, 1915, 1925-1928. Membro de Amerika Esperanto-Akademio en la 1940-aj jaroj. Mortis en 1952 en Little Rock, st. Arkanzas en Usono.
Fjodor Postnikov estis frato de la fama rusa esperantisto Aleksandr Postnikov.
Vidu ankaŭ
Ĥaborovsk
Ĵetfluo
Eksteraj ligiloj
Fjodor Postnikov, Bernard Golden, La Ondo de Esperanto, 1996
La historij paĝoj de la Esperanto-movado en la Fora Oriento, Aleksandr B. Titajev, REGo, Sept. 2001
Pionerskaja (metrostacio de Moskvo)
Pionerskaja (Пионерская, "Pionira") estas stacio de la Metroo de Moskvo okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Filovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Kyjatice
Bazaj informoj
Kyjatice (kijatice), hungare Kiéte estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Mut (Mersin)
Mut estas agra distrikto en provinco Mersin en Turkio.
Ekstremaj punktoj de Rusio
La plej nordaj kaj plej orientaj punktoj de Rusio koincidas kun tiuj de Eŭrazio (ambaŭ por la kontinento kaj inkluzive de la insuloj).
Kyjatice
Situo
Kyjatice situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Rimavská Sobota troviĝas 22 km-ojn.
Ekstremaj punktoj de Rusio
La ekstremaj punktoj de Sovetunio estis identaj, krom tio ke la plej suda punkto de Sovetunio estis Serĥetabad en Turkmenio, kaj la plej alta pinto estis Montopinto Ismail Samani (Montopinto de komunismo) en Taĝikio, je.
Kyjatice
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. Oni trovis riĉajn restaĵojn el tiuj epokoj. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1413 en formo "Kyethe". Proksimume en 1560 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Kiéte 130 da homoj, (escepte 6 hungaroj ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kyjatice 101 da homoj, (94 slovakoj, 6 ciganoj, unusola ĉeĥo).
Ekstremaj punktoj de Rusio
De 1799 ĝis 1867 la plej orienta punkto de la Rusia Imperio situis en Nordameriko, ĉe la limo inter rusa Alasko kaj Brita Nordameriko, kiu koincidis kun al la tiama internacia datlinio. La plej okcidenta punkto de la Imperio estis lokita en Pyzdry en Kongresa Pollando de 1815 ĝis la okupacio fare de germanaj kaj aŭstro-hungaraj soldatoj en 1915. Serĥetabad en la hodiaŭa Turkmenio estis la plej suda punkto de la Imperio ekde 1885. Denove, ĝis la Vendo de Alasko, la pinto de Denali estis la plej alta pinto en la Imperio, je super la marnivelo.
Ekstremaj koordinatoj
Inkluzive de insuloj kaj eksklavoj
Glos-sur-Risle
Glos-sur-Risle estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Glosiens.
Ekstremaj punktoj de Rusio
Ekstremaj koordinatoj
Vilaĝoj kaj urboj
Konstantaj loĝpunktoj
1 laŭ la limo de la internacia datlinio.
(8701) 1993 LG2
(8701) 1993 LG2 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Esperanto-movado en Portugalio
Esperanto-movado en Portugalio. La unua portugalo trovebla en la Esperanto-dokumentaro estas d-ro Manuel Ribeiro da Costa e Almeida, kiu estis ano de la unua juĝanta komitato en 1895 kaj multjarposte la unua portugala membro de la Lingva Komitato (LK). La movado gutgute pligrandiĝis en Porto, kiam la unua lernolibro aperis duonverkita de Heinlein Ferreira (1896). En Porto J. A. Proenca kaj en Lisbono (Lisboa) Rudolf Horner paroladis (unue la 8-an de januaro 1907) kaj kursgvidis unue sindonante kore al la movado.
Unuaj grupoj
Jen la unuaj estraroj de la unuaj grupoj (1909):
Samjare en aprilo aperis la unua numero de la unua portugala Esperanto-revuo, kies unua gvidanto estis Proenca. La unuan duonoficialan favoron prezentis Portugala Societo de Ruĝa Kruco kun la eldono de 10 000 Esperanto-gvidiloj, disdonitaj senpage al la sanigserva oficistaro kaj al la membroj de la societo (1912).
La akcepto de Esperanto kiel lingvo permesata de la promilita centro (1916) estis la unua oficiala venko; cenzuristo estis kapitano Acacio Lobo. En „Lisbona Verda Stelo“ la unua laborista Esperanto-spertulo Costa Junior starigis la unuan laboristan Esperanto-asocion (1917). Samjare Saldanha Carreira ricevis permeson oficialan de la Militministro kunporti la Esperanto-distingilon; en la mondo li estis la unua oficiro kun tia permeso. La prezidanto de la Portugala Respubliko d-ro Sidonio Pais persone ĉeestis gravan feston en la Nacia Teatro je honoro de L.L. Zamenhof (1918). Aperis en la registara tagĵurnalo la 8-an de aŭgusto 1919 la unua oficiala permeso al senpaga kurso de Esperanto en komerca lernejo. La oficialaj rezultatoj estas enskribitaj en la granda registrolibro de la ĝeneralaj ekzamenoj, kiuj okazis sub la prezido de d-ro Antunes Coimbra, direktoro de la lernejo Ferreira Borges kaj gvidataj de Luzo Bemaldo (eminenta Esperanto-pioniro) kaj de la profesoro de la kurso, Saldanha Carreira.
En la unua periodo de la movado Proenca, Horner kaj Bemaldo estis la sana cerbo de la movado; Godofredo, d-ro Costa Esteves, Acacio Lobo, Eduardo Moreira iliaj viglaj helpantoj. Iliaj nomoj aperis ĉiam tra kursoj, paroladoj kaj artikoloj. Multaj efemeraj grupoj stariĝis kiel multaj kursoj en metropola kaj koloniaj urboj. Kiam okazis la registarŝanĝo en Portugalio en 1910, Esperanto servis por detrui neverajn noticojn dissendatajn eksterlanden de la malamikoj de la nova reĝimo. En 1916 la movado ĝuis gravan favoron de ĉiutaga ĵurnalo „Jornal do Comercio e das Colónias“, kiu malfermis rubrikon sur la unuapaĝo sub titolo: Oficiala Fako de la Komitato „Por Esperanto en la Komerco“. La komitato estrata de Bemaldo redaktis pli ol kvindek artikolojn. Pro sia agado meritas specialan mencion Lisbona Esperanto-Societo, en kiu sindone laboris Adelino de Carvalho kaj Etelvina Silva. La laboristoj tra Lisbona Verda Stelo kaj la Vero eldonis 6 n-rojn de la gazeto „Laboro“ kaj poste 12 de „La Vero“.
Portugala Esperanto-Asocio
En 1924 la societo „Rondo Amikeco“ kaj aliaj fondis la Portugalan Esperanto-Asocion (PEA), kiu nacia societo laboris vigle en la sidejo de framasona lernejo, ĝis kiam militistaj diktatoroj ĝin okupis. De tiam PEA vivas kvazaŭ nur en poŝtkesto 279 Lisboa, en la espero de pli favoraj kondiĉoj. Saldanha Carreira oficiale gvidis kurson ĉe la Polico. La policistoj uzis kaj uzas Esperanto-distingilon kaj iliaj turismaj servoj estis kaj estas oficiale uzataj de la ĉefdelegito de la Portugala Teritorio de Universala Esperanto-Asocio (UEA) laŭnecese. Post fermo de la unua kurso la kursanoj malfermis asocion Portugala Esperanta Polica Asocio, bele meblitan de la ĉefkomandanto. Dum 1925 aperis 6 n-roj de la oficiala organo de PEA ĉefe per la donaco de Teixeira Lino-Fundao (Eskudoj 12.000 S 00). De 1927 ĝis 1930 la movado dormadis, nur la laboristaj Esperantistoj daŭrigis konstante kaj senlace la propagandon, kiu eĉ nun estas tre vigla. Registrindaj nomoj: Costa Junior, Irmundo Barros, Vicente Junior kaj Armando d' Almeida. La ĉefaj nunaj laboristaj asocioj estas "Ligo de l' Okcidentaj Esperantistoj", "Antaŭen" kaj "Nova Vojo".
En 1933 fondiĝis Esperantista sekcio en „Touring Club de Portugal“. Pere de ĝia agado oni sukcesis aranĝi duonoficialan nedevigan Esperanto-kurson en la komercaj lernejoj de Ferreira Borges, Veiga Beirao, Rodrigues Sampaio; oficialan nedevigan kurson ĉe la polico; kaj kurson en Touring Club, kies vicprezidanto, la fama verkisto D. Alberto Bramao prezidis ĉiujn kunvenojn kaj paroladojn organizitajn de la sekcio.
Bibliografio
Unu-hora DVD-dokumentario en la brazilportugala pri la vivo de la kreinto de esperanto. Libro kun 26 rakontoj, kun tri partoj: rakontoj por infanoj, por adoleskantoj kaj por adoltoj. Ĉiu rakonto disvolvas unu proverbon kaj estas ilustrita per unu bildo laŭcele desegnita por ĝi far la profesia desegnisto Luch Ofer, la filino de Luiza Carol. Esperanta lernolibro por portugallingvanoj. Ĝi estas kompleta kaj moderna lernolibro 300-paĝa, kun 25 lecionoj, Gramatika Gvidilo, Vortareto Esperanto-Portugala, Vortareto Portugala-Esperanto, kaj kun kelkaj aneksaĵoj.
Telegrafostria parado
Telegrafostria parado estas parado okazanta en urba etoso, kiu ebligu forĵeti grandajn kvantojn de dispecigita papero (origine fakte telegrafa papero, sed nuntempe ĉefe konfeto, kio havigas ankaŭ la nomon konfetoparado) el la najbaraj oficejaj konstruaĵoj sur la parada vojo, kreante celebran efikon kiel neĝoŝtormeca kirliĝo. La koncepto originiĝis el kaj estas ĉefe uzata asocie kun Usono, ĉefe kun Novjorko.
En la posttagmezo de la 28-an de oktobro 1886. Prezidanto Grover Cleveland, antaŭe novjorka guberniestro, prezidis la inaŭguron de la Statuo de Libereco. Dum la mateno de la inaŭguro, parado estis okazigita en Novjorko; taksoj de la nombro da homoj kiuj observis ĝin variis inter pluraj centmiloj kaj unu miliono. Prezidanto Cleveland gvidis la procesion, poste li staris en la reviziado por vidi bandojn kaj manifestaciantojn venintaj el tuta Usono. La itinero komenciĝis ĉe Madison Square, iama hejmo de la statua brako, kaj daŭrigis tra Battery Park ĉe la suda pinto de Manhatano, Kvina Avenuo kaj Broadway, kun iometa kromvojo tiel ke la parado povu pasi antaŭ la konstruaĵo de la gazeto New York World, kiu monkolektis por la piedestala konstruado, ĉe Park Row. Kiam la parado preterpasis la Novjorkan Borson, borsistoj ĵetis telegrafstriojn tra la fenestroj, komencante la novjorkan tradicion de la telegrafostria parado.
Susan Howard
Susan HOWARD estas artnomo de Jeri Lynn Mooney (naskita 1944), usona aktorino kaj verkistino.
Ŝi komencis sian televidan karieron per Love on a Rooftop en 1966 kaj partoprenis televidseriojn The Monkees, The Flying Nun, Tarzan, Star Trek (en kiu ŝi rolis la unuan inan klingonon en la serio), Here Come the Brides, The Outcasts, I Dream of Jeannie, Ironside, The Virginian, Bonanza kaj Land of the Giants inter aliaj.
Dum 1970-aj jaroj ŝi partoprenis televidseriojn kiel Love, American Style, Mission: Impossible, The Sixth Sense, Columbo kaj The Rockford Files. Susan havis ĉefan virinan rolon en televidserio Petrocelli (1974-1976). Post Petrocelli ŝi aperis en televidaĵoj The Fantastic Journey, Killer on Board kaj Barnaby Jones, inter aliaj.
Li finis sian profesian televidan karieron en 1980-a jardeko per televidaĵoj kiel The Love Boat kaj Dallas.
En 1993 ŝi aperis en sia nura kinfilmo Come the Morning.
Hohes Kreuz
Hohes Kreuz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Leinetal, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
En la kirko de Siemerode troviĝas ekde 1950 belaga plafono kiu originas el la kirko de la eksa Monaĥejo Anrode.
Georg Habsburg-Lothringen
Georg Habsburg-Lothringen, Paul Georg Maria Joseph Dominikus von Habsburg-Lothringen, hungare Habsburg György (naskiĝis la en Starnberg, Germanio) estas la plej juna filo de Otto von Habsburg kaj ties edzino Regina de Saksio-Meiningen. Li do estas nepo de Karlo la 1-a, la lasta aŭstra imperiestro kaj (kiel Karlo la 4-a) lasta hungara reĝo.
Li abiturientiĝis en 1984 en Tutzing (Bavario). Ekde 1984 ĝis 1993 li studis juron, politiksciencojn, historion kaj islamistikon en Innsbruck, Madrido kaj Munkeno. Krom tio, li en 1987 kaj 1988 estis kunlaboranto de ZDF; de 1990 ĝis 1992 li gvidis eĉ televidan produktan firmaon.
Li vivas ekde 1993 en Sóskút ĉe Budapeŝto, kie li laboris ekde 1995 en gvidantaj pozicioj de televidaj produktaj firmaoj. Li iĝis fine de 1996 speciala ambasadoro de Hungario.
Georgo Habsburg ekde 2004 estas prezidanto de la Hungara Ruĝa Kruco. Li kaj lia edzino (protestantino Eilika, princino de Oldenburgio, naskiĝinta en 1972) vivas en Sóskút. Ili geedziĝis en 1997 en la ĉefurba baziliko de Sankta Stefano.
Ili havas tri gefilojn:
Brilsturnoj
Brilsturnoj, Lamprotornoj aŭ Lamprotornis estas granda genro de sturnoj kiuj loĝas en Afriko sude de Saharo. Ili havas brilajn bluajn aŭ verdajn suprajn partojn, pro malplenaj ĉeloj el melanino situaj en ununura tavolo ĉe la surfaco de la barboplumoj. Tiu unika karaktero permesis trapason de kelkaj Brilsturnoj iam lokitaj en la genro Spreo al tiu de Lamprotornis, ĉar ili kunhavas tiun karakteron (sed vidu ankaŭ sube).
La subaj partoj de tiuj specioj ne havas irizecon. Ili povas estis bluaj, purpuraj, flavaj aŭ brunaj. Plej parto de Brilsturnoj Lamprotornis havas rimarkindajn flavajn aŭ ruĝajn irisojn kaj kelkaj havas longajn vostojn.
Tiuj Brilsturnoj troviĝas en vario de habitatoj el densaj arbaroj al malfermaj arbaroj kaj ĝardenoj. Ili nestumas en arbotruoj, ĉu naturaj, ĉu faritaj de pegoj aŭ afrikaj barbuloj, kaj eĉ sur artefaritaj strukturoj. Plejparto de specioj estas loĝantaj birdoj krom sezonaj aŭ lokaj movoj, sed la Ŝelia brilsturno estas migranta. Plejparto de specioj estas gregemaj ekster la reprodukta sezono.
La Brilsturnoj de la genro Lamprotornis estas ĉiomanĝantaj kaj ĉefe manĝas surgrunde, kvankam ili manĝas fruktojn el arboj. Kelkaj manĝas ĉe aŭ eĉ sur grandaj mamuloj por trovi insektojn.
Specioj en taksonomia ordo
La limoj de tiu genro bezonas revizion. Ekzemple, la Nigraventra brilsturno estas foje lokata en aparta genro Notopholia, kaj ĝi (kaj eble aliaj) ŝajnas tre distinga. Aliflanke genroj kiaj Coccycolius, Spreo kaj Compsarus estas foje inkludataj en Lamprotolius.(Zuccon et al. 2006)
Mihály Adami
Mihály Adami [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Adami Mihály, slovake Michal Adami estis hungaria instruisto, reĝa oficisto, lingvisto, jezuita monaĥo. Lia familia nomvarianto estis Adámi, lia nacieco estas nekonata, lia frato estis Paul Adami.
Mihály Adami naskiĝis la en Bellus (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Beluša en Slovakio), li mortis la  en Vieno (Aŭstra Imperio).
Biografio
Mihály Adami dum siaj studoj ekde 1740 apartenis al la jezuita ordeno, sed ĝuste antaŭ la monaĥiĝo (1750) en Graz li rezignis pri ĝi kaj eklaboris kiel kortuma oficisto en Vieno ĝis sia morto. Li instruis la hungaran lingvon en milita akademio de Vieno, eĉ li verkis lernolibron pri la hungara lingvo. Liaj aliaj verkoj ofte restis en manuskripto. Li havis grandan influon pri la hungara ortografio.
Somera tempo
]]
Somera tempo estas ŝanĝo de la oficiala tempo per aldono de unu horo, tiel delokigante la lumtagajn horojn dum iu periodo de la jaro. Sur la norda hemisfero, la hor-fortiro okazas fine de marto aŭ komence de aprilo, la reŝanĝo (redono) de la horoj okazas fine de septembro aŭ en oktobro. En Kanado kaj Usono (krom lokaj esceptoj), la hor-fortiro okazas komence de marto kaj redono en komenco de novembro. Estas kontraŭe en la suda hemisfero, la hor-fortiro je unu horo okazas de meze aŭ fine de oktobro ĝis meze aŭ fine de marto.
Historio
La ideon suprenĵetis unuafoje Benjamin Franklin, en sprita eseo de 1784, dum la epoko de oleaj lampoj. En 1907, la angla William Willett proponis en kvar paŝoj antaŭenigi la horon je po 20 minutoj, sume je 80 minutoj. La brita parlamento rifuzis en 1908 leĝoproponon, pri printempa unuhora tempoŝanĝo.
En 1916, kelkaj landoj (ekz. Aŭstralio, Grand-Britio, Germanio, Aŭstrio-Hungario kaj Usono) enkondukis dum la unua mondmilito la someran tempon por ŝpari je la lumigado kaj energio.
Dum la dua mondmilito, kelkaj landoj ŝanĝis la tempon por longa tempo je unu horo pli (tiel en Usono inter la 9-a de februaro 1942 kaj 30-a de septembro 1945). En Francujo oni enkondukis duoblan somertempon, tio estas oni antaŭenigis la tempon je 2 horoj (vintre je 1 horo); la unua foje tio okazis de 1942 ĝis 1945, kaj denove enkondukitas ekde la 28-a de marto 1976.
Post la 1940-aj jaroj - la somera tempo estis denove enkonduktita ekde 1979 en Hungario, kaj eĉ en Svislando ekde 1981, malgraŭ la referendumo de 1978, pri kiu la majoritato de Svisoj ne volis tian tempoŝanĝon. Per du referendumoj en 1992 kaj 2011 loĝantaroj de Kvinslando rifuzis someran tempon, kaj vivas kun senŝanĝa tempo.