cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝirafa gazelo
La ĝirafa gazelo estas sveltkorpa, grandorela, longkrura kaj okulfrape longkola gazelo. ĝi vivas en dezertaj, arbustaj areoj de orienta Afriko, unuope aŭ grupe. Ĝi manĝas foliojn de arboj kaj arbustoj, junaj ŝprosoj. La gerenuko ofte apogas sin sur la antaŭaj kruroj sur piedtrunkon kaj tiel nutras sin.
La besto havas ŝultroalton de ĉ. 1 m, ruĝ-brunan felon kun blanka ventroparto, malhela dorsoparto. La virbestoj havas diketan kavkornon, kiu kliniĝas malantaŭen kaj fine kiel hoko antaŭen.
Leonhard von Keutschach
Leonhard von KEUTSCHACH (naskiĝis ĉirkaŭ 1442 en Viktring, mortis la 8-an de junio 1519 en Salcburgo) estis salcburga ĉefepiskopo ekde 1495.
Vivo
Keutschach iĝis en 1460 kanoniko aŭgustenana en Eberndorf kie li estis ĝis 1467 bienadministranto. En 1473 li nomumitis preposto ĉe Sankta Laŭrenco en Sankt Kanzian am Klopeiner See-Stein kaj en 1481 preposto en Eberndorf. En la li ricevis fare de la papo Inocento la 8-a kapitulestrecon en Salcburgo. Tiun ĉi funkcion li daŭre havis ĝis 1503, verŝajne kun antaŭe aljuĝita kanonika digneco. En la li elektitis salcburga arkiepiskopo fare de kompromisuloj, en la  konsekrita episkopo.
Graveco
Tipas por lia regado ŝparemo kaj ekonomia ekfloro. Salekspluatado kaj -komerco garantiis grandajn spezojn; la unua granda prospero de la orekspluatado kaj la grandiĝinta komercado kun Venecio donis plue multajn gajnojn. En tiu ĉi kunteksto vidindas la reformoj katastraj (1496-1600), la rekomenco de monerfarado kaj la subteno de internacia komerco per la konstruo de novaj komercvojoj. Ekonomia estis verŝajne ankaŭ la kaŝita celo malantaŭ la forpelo de ĉiuj judoj el la episkopujo en 1498 laŭ ordono de Keutschach kiel ankaŭ la detruo de iliaj sinagogoj.
La absolutisma regado de Keutschach ekde 1503 kontraŭbatalis la privilegiojn de la urbo Salcburgo. En 1511 la episkopo arestigis ĉiujn gravulojn de la urba administracio kaj devigis ilin rezigni pri ĉiuj rajtoj garantiitaj iam per la Granda konsililetero de 1481. En 1512 finfine deklaritis nova urba regularo.
La rilato kun imperiestro Maksimiliano la 1-a estis ŝanĝanta kaj ŝancela pro la salcburgaj havaĵoj en Interna Aŭstrio kaj Tirolo kaj pro la ĉirkaŭo de Salcburgio per habsburgaj teritorioj disde multaj flankoj. Senteblis tiu ĉi geografia minaco malgraŭ la salcburga neŭtraleco en la Heredmilito de Landshut (1505), kiam Laufen (Salzach), Rupertiwinkel kaj Mühldorf am Inn suferis sub la reĝaj trupoj. Sed sukcesis almenaŭ la reakiro de Gmünd in Kärnten (1502) kaj Ptuj (1511) kaj novaj akiroj de la regiono Wildeneck kun al komunumoj Mondsee kaj St. Wolfgang im Salzkammergut kiel ankaŭ la akiro de la regiono Itter (Tirol) La lastaj vivojaroj estis ĉagrenigitaj per la konflikto kun Matthäus Lang von Wellenburg kiu laŭ ordono de papo Julio la 2-a (laŭ ruza instigo de imperiestro Maksimiliano) instalitis kiel helpepiskopo de Keutschach en 1512. Lang gajnis la konfidon de la katedralkapitulanoj per la promeso zorgi en Romo ke la regulo de la aŭgustenanaj kanonikoj ne plu validu por la salcburgaj kanonikoj. Tion Keutschach ne volis akcepti kaj komencis longan proceson ĉe la Roma kurio kiun li perdis en majo 1519.
La tutan regadon helpis ĝenerala bonstato: Salcburgo iĝis unu el la plej riĉaj germanaj princolandoj. Arto kaj muziko ŝatatis kaj burgoj kaj kasteloj novkonstruitis respektive alikonstruitis. En la Citadelo Hohensalzburg Keutschach farigis fortimpresajn salonojn kaj Hans Valkenauer komisiitis fari monumenton por li. Aliaflanke lia avareco, absolutisma regostilo kaj nepotismo kiel ankaŭ lia duonklereco igis lin malsimpatia por multaj samtempuloj.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe NDB
18493 Demoleo
18493 Demoleo estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio. Ĝi ricevis la nomon de Demoleo, mita troja batalinto de la troja milito. Li estis mortigita far de Aĥilo per frapo de lanco en la kapon.
Béla Ambrózy
Kariero
Ambrózy koniĝis pri abelbredado en Italujo dum sia restado tie kiel oficiro. En 1875 li fondis la Abelbredasocio de Sudhungarujo, poste je lia inicio fondiĝis la Tutlanda Asocio pri Abelbredado. Ekde 1880 li estis kunulredaktoro de la gazeto Magyar Méh (Hungara Abelo).
Buckman (lago en Minesoto)
Buckman Lake estas malgranda lago en Minesoto, kies akva surfaco estas 414 metrojn super la marnivelo. La lago situas 32 kilometrojn sudoriente de Bigfork kaj 48 kilometrojn norde de Grand Rapids. De ĝi ĝis la limo al Kanado, kiu situas norde, estas proksimume 120 kilometroj.
Latour-de-Carol
Latour-de-Carol (La Tor de Querol) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono Okcitanio.
Osij
Osij (Осій, Осой [osoj], Osoj, Szajkófalva [sajkOfalva]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Latour-de-Carol
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Carolans.
Osij
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1600. Longe oni minadis tie feroercon. En 1910 vivis en Szajkófalva 1809 loĝantoj, (1459 rutenoj, 302 hungaroj, 48 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Osij. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Nordia Konsilantaro
En 1962 la jura bazo de la Konsilantaro estis difinitaj per Traktato inter Danujo, Finnujo, Islando, Norvegujo kaj Svedujo, ankaŭ nomata Traktato de Helsinko (alia ol Esperanto-rilata Kontrakto de Helsinko).
NGC 7411
NGC 7411 (aliaj indikoj — UGC 12241, MCG 3-58-10, ZWG 453.20, NPM1G +19.0557, PGC 69974) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dollnstein
Dollnstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Julien-de-l'Escap
Saint-Julien-de-l’Escap [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 859 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Saint-Julien-de-l’Escap situas en la oriento de Charente-Maritime, apud Saint-Jean-d'Angély.
Turany nad Ondavou
Turany nad Ondavou (hungare Turány [turAnj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ĝis 1948 la oficiala slovaka loknomo estis Turiany.
Situo
Turany nad Ondavou situas laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ ĉefvojo Vranov nad Topľou-Stropkov. La lasta urbo troviĝas je 12 km. Tie komenciĝas akvorezervujo Veľká Domaša sur Ondava.
(18494) 1996 HH10
(18494) 1996 HH10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Miĥail Kasjanov
Miĥail Miĥailoviĉ Kasjanov (Михаил Михайлович Касьянов; rusa elparolo: [], alie konata kiel "Miŝa 2%", naskiĝinta la 8-an de decembro 1957, do nun -jara) estas rusa ŝtatisto kaj politikisto. Li estis la ĉefministro de Rusio de majo 2000 ĝis februaro 2004 kaj ministro de financoj en 1999-2000. Nuntempe, li estas prezidanto de la politika partio Partio de Popola Libereco (Партия народной свободы, Partija narodnoj svobodi), la estro de la movado Rusia Popol-Demokrata Unio (Российский народно-демократический союз, НарДемСоюз, РНДС; Rossijskij narodno-demokratiĉeskij sojuz, NapDemSojuz, RNDS) kaj konata kritikisto de Vladimir Putin.
Dibrivka
Dibrivka, ukraine Дібрівкa, hungare Cserhalom [ĉerhalom] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Nándor Koch
KOCH Nándor (pr. koĥ na:ndor) estis hungara geografo, geologo naskita en Koloĵvaro la 7-an de julio 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de aprilo 1961. Li estis filo de geologo Antal Koch (1843-1927).
Dibrivka
Historio
En 1910 vivis en Cserhalom 753 loĝantoj, (617 rutenoj, 85 hungaroj, 51 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dibrivka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Nándor Koch
Biografio
Nándor Koch diplomitiĝis en la Universitato de Budapeŝto en 1908 pri biologio-kemio, doktoriĝis en 1909. En 1909-10 li estis asistanto de la katedro pri mineralogio-geologio de la teknikuniversitato József de Budapeŝto. Inter 1910-1929 li estis gimnazia instruisto, inter 1929-35 mezlerneja instruisto de la Porinstruista Instituto. Lia ĉefesplorkampoj estis: monteto Kálvária de Tata, geologio de la montaro Gerecse, geologio de departemento Krassó-Szörény kaj de Budapeŝto. Inter 1924-1934 li estis helpredaktoro de gazeto Sporthírlap, dum jaroj 1930-38 redaktoro de la revuo A Tenger. Li verkis plurajn lernolibrojn.
Inter 1903-1907 li ankaŭ futbalis en Budapeŝto, eĉ li estis dufoje membro de la nacia teamo.
Sekretaj kodoj de la Biblio
Sekretaj kodoj de la Biblioj, samkoncepte nomataj «kodoj en la Torao», estas vortoj aŭ frazoj eltiritaj per kriptografaj «saltantaj» metodoj kaj per ilia grupigo kaj «semantikaj kruciĝoj» kun aliaj vortoj kaj tekstoj de la bibliaj frazoj, kiujn kelkaj personoj opinias ŝarĝitaj je gravaj signifoj atentomeritaj. Laŭ tiuj «esploristoj», tiuj signifoj estintus intence kriptografiforme inokulitaj en la originalan tekston. Tiuj kunaĵe kombinitaj tekstoj estis famigitaj de Michael Drosnin kaj Elijahu Rips  per libro «The Bible Code»: ili pli/malpli malkaŝe deklaras, ke tiaj sekretaj kodoj povas antaŭanonci la estonton, krom pliklarigi la pasinton.
Se tiuj «malkovraĵoj» ne interesas la religiojn de la Libro (almenaŭ rilate kristanojn), ili krom scivolemon kaj kelke da konsento, ekscitis la kontraŭecon de skeptikuloj kaj spertuloj de pribibliaj sciencoj.
Sekvenco, aŭ laŭmetoda gruprigo, de samdistancaj literoj
La precipa metodo kiu kondukus «deĉifri» signifajn mesaĝojn konsistas en la eltirado de iu serio de literoj samdistancaj unu de la alia, aŭ «ELS» (el la angla Equidistant Letter Sequence). Por kombini ELS-on el iu teksto, necesas fiksi la komencan punkton (nome, kiu ajn litero, laŭvole) kaj salti difinitan nombron de literoj, ankaŭ libere decidite, sed konstante plenumitan: antaŭen aŭ malantaŭen laŭvole, kondiĉe tamen ke periodo estu konstanta. Sekve, ekde la komenco oni «mekanike» elprenas la tekstajn literojn, neniun el ili foratentante kaj konservante la konstantan interspacigon jam laŭvole establitan.
Se ekzempli, se oni «eltiras» la grasigitajn literojn laŭ la bildo ĉi-flanka oni ekvidas "P-G-O-L-A-U-S", transformebla ankaŭ en "Per-GOLA USa"). Ĉi tie la salto estas +4. En la proponita tekniko, la malplena spaco kaj punktado kun interpunkcio estas malkaŝe ignoritaj.
En la suba ekzemplo, ero de la Genezo (26,5-10) el la biblia versio de reĝo Jakobo etendiĝas ĉiulinie laŭ 21 literoj. La ELS (devenigitaj el la angla teksto) kodigas "BIBLE" kaj "CODE" (Biblion kaj Kodon), kiel bilde montrate ĉi sube.
Kvankam la supre raportita ekzemplo estas anglalingva, kutime kodoj ĉeestaj en la Biblio evidentiĝas precipe el la hebrelingva Biblio: ankaŭ pro religiaj kialoj. Kaj troviĝas ankaŭ kiuj ĵuras ke la metodo estas religie pravigebla.
Historio pri la trovsistemoj de tiuj kodoj
Ŝajnas, ke pravas la informo laŭ kiu hispana rabeno Baĉja ben Aŝer estis la unua, tempe de la 13a jarcento, trovanto de ELSojn en la Biblio. Lia metodo estis apenaŭ imitita kvankam per malsamaj teknikoj. Sed tia serĉado pri sekretaj kodoj kaŝaj en la Biblio restis preskaŭ nekonata kaj nepraktikata ĝis la 20a jarcento: ĉirkaŭ la 1980-aj jaroj la malnovan elpensaĵon atingis Elijahu Rips matematikisto ĉe la Universitato de Jerusalemo kaj la intereso pri tiaj kodoj rekomenciĝis.
Tiutipaj eksperimentoj estis publkigitaj sur diversaj pribibliaj revuoj kun ankaŭ notoj pri statistiko rilate la oftecon de kodaj kazoj anataŭvidigantaj la samon. Eĉ eventoj kaj protagonistoj de la pasinto emergiĝuntus el tiuj kodoj!
Similaj eksperimentoj praktikitaj sur la Talmudo, kiu por judoj respektindas tiom kiom la Biblio, kaj sur Samariana Pentateŭko (varianto de la kvin libroj diritaj Moseaj) ne rezultigis signifajn mesaĝojn.
La teknikaj metodoj por "malkovri" la sekretajn kodojn estas diversaj kaj plirenoviĝintaj.
Kritikoj kontraŭ la valideco de sekretaj kodoj
Respondante al eksplicita aserto de Drosnin laŭ kiu tekstoj nebibliaj ne povas kaŝi tiutipajn sekretajn kodojn, nome ELSojn, la aŭstralia matematikisto Brendan McKay pruve montris, ke je tiuj eblas malkovri ankaŭ en longaj nebibliaj tekstoj kiel Moby Dick. Tiuj ELSoj perfekte aranĝiĝas por aludi al modernaj eventoj kiel la murdo de Martin Luther King. Eĉ li per tiu tekniko aranĝis el Moby Dick frazon antaŭvidigantan la mortigon de Jicĥak Rabin kun la nomo kaj kromnomo de la mortiganto kaj kun eĉ indiko pri la universitato de tiu vizitata; kaj alian rilatan al la interkonsento de Oslo (1993) ref>
Aliaj esploristoj, kiel la usona fizikisto Dave Thomas, trovis/konstruis, samteknike, aliajn ekzemplojn en aliaj nebibliaj verkoj. Aliaj rimarkigis, ke foje la flekeseblaj literoj hebrealingvaj estis diversmaniere skribitaj kaj alifoje ili suferis ŝanĝojn pro kopiistaj eraroj; kaj pri tio citas multege da ekzemploj. Pro tio ne eblus trafi la originan fonton kiu konservus la mesaĝon.
Do, la hezitoj de skeptikuloj apogiĝas ankaŭ sur sciencaj deduktaĵoj.
Vidu ankaŭ
a) El religia flanko
b) El la matematikista flanko
Eksteraj ligiloj
a) Retejoj favoraj al la troveblo de kodoj en la Biblio
b) Retejoj malfavoraj al troveblo de sekretaj kodoj en la Biblio
Schwarzenburg
Schwarzenburg estas vilaĝo de la iama komunumo Wahlern kaj ek de la 1-a de decembro 2012 komunumo estiĝinta el la kuniĝo de la iamaj komunumoj Wahlern kaj Albligen. Ĝi havis 6674 loĝantojn je ĝia fondiĝo la 1-an de januaro 2012.
Geografio
La komunumo Schwarzenburg situas 15 kilometrojn sudsudokcidente de la federacia urbo ĉe la bordo de la rivero Sense, kaj estas la ekonomia kaj kultura centro de la regiono Schwarzenburgerland, kiu ĝis la 31-a de januaro 2009 estis distrikto de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 2011 la iama distrikto Schwarzenburg estis integrita al la nova administra distrikto Berno-Mezlando. La komunumo konsistas el la kvin vilaĝoj Albligen, Lanzenhäusern, Milken, Mamishaus, Schönentannen, Steinenbrünnen, Steinhaus, Schwarzenburg, Wagerten kaj Wahlern, kaj tuta serio da pliaj biengrupoj kaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 44,79 km², de kiuj 27,9% estas kovritaj de arbaro, 62,2% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schwarezburg limas en nordo al Köniz, en nordoriento al Oberbalm, en oriento al Rüeggisberg, en sudoriento al Rüschegg, en sudo al Guggisberg, en sudsudokcidento al Alterswil (FR), en sudokcidento al Sankt-Antoni (FR), en nordokcidento al Heitenried (FR), kaj en nordnordokcidento al Ueberstorf (FR).
Trafiko
Tra Schwarzenburg pasas la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Friburgo al Kirchenthurnen, kiu en la centro de Schwarzenburg unuiĝas kun la kantona ĉefvojo nr-o 232 de Schwarzenburg al Berno. De Schwarzenburg la Berno-Schwarzenburg-Fervojo, kiu hodiaŭ apartenas al la kompanio Berno-Lötschberg-Sempinono-Fervojo kondukas la Berno. Ĝin servas la regiona trajnlinio S6 en duonhora kadenco. De la stacidomo de Schwarzenburg diversaj poŝtaŭtolinioj kondukas al la ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schwarzenburg datiĝas el la jaro 1025 kiel Suarcenburc. Ĝis la 31-a de decembro 2011 Schwarzenburg estis kvartalkomunumo de la komunumo Wahlern. Kun efiko de la 1-a de janauro 2012 Wahlern kaj Albligen estis kunigitaj al la nova komunumo Schwarzenburg. Jam dum mezepoko Schwarzenburg estis la centro de la paroĥo kaj merkatoloko, kiu en la 16-a jarcento de la Grafoj de Savojo ricevis la rajton organizi tri jarajn merkatojn. La Kastelo Schwarzenburg ĝis la 31-a de decembro 2009 estis la sidejo de la administracio de la distrikto Schwarzenburg, kies ĉefloko Schwarzenburg estis.
Stacio Nishi-Mukō
Stacio Nishi-Mukō (japane: 西向日駅 [Niŝi-Mukō-eki], angle: Nishi-Mukō Station) estas fervoja stacio en Muko, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa).
Seiji Kimura
Seiji Kimura (木村 誠二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe FC Tokyo.
Elek Andrád
ANDRÁD Elek [pr. andra:d] estis hungara aktoro kaj verkisto naskiĝinta en ? en 18-a jarcento kaj mortinta en ? en 19-a jarcento.
Kariero
Andrád studis juron en Koloĵvaro, poste li paŝis je la servo de la teatrotrupo de Koloĵvaro en 1805 patronite de la barono Miklós Wesselényi kaj dum kelkaj jaroj li ludis en Hungario kun la trupo. Poste li revenis en Transsilvanion kaj ekde 1812 ĝis sia morto li estis advokato. Oni prezentis plurajn el liaj teatraĵoj, sed ili grandparte restis en manuskripto.
Bombado de NATO super Jugoslavio
La bombado de NATO super Jugoslavio en 1999, ankaŭ konata kiel la kodnomo Operaco Aliancita Forto (Operation Allied Force), estis area puna operaco de la NATO kontraŭ la tiama Jugoslavio dum la okazintaĵoj konataj kiel Milito de Kosovo. La atakoj okazis ekde la 24-a de marto ĝis la 11-a de junio 1999. La bombado estis la dua granda operaco de NATO ekde ĝia kreo. Ĝi estas konsiderata kiel la unua milita operaco en la historio, kiu atingis la venkon per la nura uzado de flugaparatoj.
La operaco estis entreprenita de NATO sen antaŭa aprobo de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj, pro kio multaj amaskomunikiloj kaj grupoj konsideris, ke la bombado estis militkrimo. Intelektuloj kiel Noam Chomsky kaj Jean Bricmont kondamnis la atakon, asertante, ke ĝi estis kontraŭ la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj. Laŭ Jean-Christophe Buisson, ĉefredaktoro de la franca ĵurnalo Le Figaro Magazine kaj eseisto, tiu ĉi humanitara-armea operaco malobservis plurajn internaciajn leĝojn kaj konvenciojn — ekzemple, artikolon 2, paragrafon 4 de la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj, kiu asertas, ke membroj devas sindeteni "en siaj internaciaj rilatoj de uzo de minaco aŭ uzo de forto, ĉu kontraŭ la teritoria integreco aŭ la politika sendependeco de iu ŝtato, aŭ en ajna alia maniero nekongrua kun la celoj de la Unuiĝintaj Nacioj".
Laŭ Radio-Televido de Serbio, la 11-an de junio 2017, "speciala" teamo de kuracistoj kaj advokatoj (serbaj kaj eksterlandaj) anoncis sian intencon prezenti plendon en la tribunaloj de ĉiu el la 19 membrolandoj de NATO, pri kiuj ĝi akuzas pri bombado en 1999, "ĉefe en Kosovo, sed ankaŭ en kvar lokoj en suda Serbio" sen leĝa rajtigo kaj malobee al la artikoloj 5 kaj 6 de la statutoj de NATO, kiuj asertas, ke NATO ne estas ataka strukturo, sed la defenda. La teamo intencas kolekti pruvojn, ke la uzo de grapolbomboj kaj la bombado de kemiaj aŭ petrolkemiaj fabrikejoj havos - longtempe - prisanajn konsekvencojn. La nombro de mortintaj civiluloj estis alta, spite al asertoj de funkciuloj de NATO, ke ili celis nur militistajn lokojn. La realo estas, ke ne malpli ol 1700 personoj mortis pro la bombadoj, inter ili pli ol 300 infanoj. Krome oni atingis kaj detruis multajn gravajn objektojn de la infrastrukturo de la jugoslava ŝtato, kiel pontoj, turoj, civilaj konstruaĵoj ktp., kio rezultigis gravajn ekonomiajn damaĝojn (ĝis 30 miliardoj da dolaroj). . Enketo de la neregistara organizaĵo Human Rights Watch registris 90 okazaĵojn dum la bombadoj, kaŭzante la morton de 489 ĝis 528 civiluloj. Ĉirkaŭ du trionoj el ili (303 ĝis 352) estis albanaj rifuĝintoj el Kosovo. Kvankam NATO sin defendis alvokante la koncepton de flanka damaĝo, ĝi tamen estis forte kritikata kaj tutmonde kaj en siaj propraj membro-landoj; la antaŭa enketo, ekzemple, trovis malobservon de la internacia humanitara juro.
Uzo de uranenhavaj fusiloj kaj celado de kemiaj fabrikoj sekvigis porlongan poluadon de akvoj kaj grundo. Jugoslavio raportis pri pli oftaj denaskaj teratoj kaj kresko de diversaj malsanoj, interalie kanceroj de diversaj tipoj.
La 18-an de majo 2021, la prezidanto de Ĉeĥio, Miloš Zeman, sen nuligi la agnoskon de Kosovo fare de Ĉeĥio, estas la unua ŝtatestro kiu petis pardonon de la serba popolo pro la bombadoj de 1999.
Mara monstro
Mara monstro aŭ marmonstro estas mita kreitaĵo kutime granda, kiu vivas en maro. Ofte ili troviĝas laŭdire ankaŭ en malhelaj profundaj akvoj de lagoj, kiuj malfacile sondeblas kaj kies bordoj havas malbone esploritajn kavojn.
Lagaj monstroj
Inter la plej famaj estas:
Nenia pruvo atestas la ekziston de tiuj kreaĵoj, kiuj estas parto de la popola folkloro.
Laŭte!
Laŭte! estis dumonata liberesprima Esperanto-gazeto por progresemaj esperantistoj eldonata kaj ĉefredaktita de Christian Baudé (Kribo) de 1977 ĝis 2010.
TYL
La vorto havas plurajn signifojn:
Laŭte!
Laŭ la redakcio de Laŭte! : « Esperantisto ne estas individuo, kiu vivas nur pro kaj per Esperanto. Ni nature ligas nian scipovon de interpopola lingvo al la ĉiutaga vivo, kun la ĉiutagaj zorgoj, plezuroj kaj strebadoj. Laŭte! spegulas do la realan vivon de siaj legantoj kaj faciligas la interŝanĝojn inter ili. »
Celoj de Laŭte! estis jen difinitaj :
Ĉar Laŭte! estis ne organo de asocio, sed precipe esprimilo, povis aboni ĉiu ajn mondlingvano, komencanta aŭ pli lerta, sendistinge de fako aŭ tendenco, kiu deziris ja aktive interŝanĝi, pli ol pasive ricevi pliajn E-gazetojn.
Aperadis 6 numeroj jare. Kiam eblis, aperis kroma numero (literatura suplemento). Ĉiu numero ampleksis minimume 36 paĝojn (72-paĝaj numeroj en A5-formato). Tiuj de 2003 enhavis krome K-diskon. Nova abonanto donace ricevis unu el la plu disponeblaj tekstoj de la broŝura serio. Prioritate aperis tekstoj originale verkitaj de abonantoj mem. Ĝi principe evitis publikigi artikolojn jam aperintajn aliloke. Ankaŭ kontribuoj de komencantoj estis bonvenaj. Abundis la regulaj rubrikoj laŭ iniciatoj de la abonantoj-kontribuantoj: Debato, Ĉies voĉo (reagoj al aperintaj artikoloj), Poezio, Lingva angulo, Felietonoj, Poŝtarto...
Paralele eldoniĝis serio da broŝuroj (ĝis nun pli ol 200 titoloj) aparte mendeblaj.
NGC 7412
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
TYN
La vorto havas plurajn signifojn:
Njiri-dezerto
Njiri-dezerto (aliaj nomoj: Njiko, Taruo, estas dezerto en suda Kenjo. Ĝi situas oriente de Lago Magadi kaj inter Amboseli, Tsavo- kaj Najrobio- naciaj parkoj. Granda parto de Kajiado distrikto apartenas al Njiri-dezerto.
Avo Frosto
Avo Frosto (i. a. ruse Дед Мороз, latinliterigite Ded Moroz, diminutive ankaŭ Deduŝka Moroz, sed ankaŭ en neslavaj lingvoj, ekzemple litove Senis Šaltis aŭ estone Näärivana) estas orienteŭropa nomo por legenda kaj fabela figuro de maljuna viro aperanta dum la Jul- aŭ Jolka-festo la 31-an de decembro - figuro iom parenca al la konceptoj Sankta Nikolao, Patro Kristnasko respektive Kristnaska Viro.
Koncepto
En Rusio, Ukrainio kaj Belarusio Avo Frosto la 31-an de decembro, okaze de la Jul- aŭ Jolka-festo, alportas al la infanoj donacojn. Li estas akompanata de sia nepino, kiu nomiĝas "Sneguroĉka. Laŭ la nuntempe distvastiĝinta kutima imago Avo Frosto havas longan blankan barbon kaj magian sceptron, kies pinto frostigas ĉion, kion ĝi tuŝas. Li loĝas profunde en la vastaj pinarbaroj de la Tajgo en la nordo de Siberio, estas tre naturema, veturas per sledo tirata de tri blankaj ĉevaloj aŭ de tri boacoj - la "Trojko" - kaj havas glacie blank-grizan peltan mantelon kun iom da bluaj (foje ankaŭ flavaj aŭ verdaj) eroj.
Ekesto
Kontraste al la en Rusio nuntempe ĝenerale disvastiĝinta opino, ke Avo Frosto jam de jarmiloj respondecis pri la disvastigo de donacoj al la orienteŭropaj infanoj, li fakte - samkiel la konceptoj de Patro Kristnasko respektive Kristnaska Viro - estas modifo de la mito pri Sankta Nikolao nur inventita dum la 20-a jarcento.
Origine Avo Frosto estis iuspeca personigo de la vintro. Ĝi ekestis - kaj ricevis la taskon porti donacojn - en la 1920-aj jaroj en Sovetunio, por en la ateisma ŝtato anstataŭigi la historian kristnaskan feston de la rusie ortodoksa eklezio, kiu okazis la 6-an respektive 7-an de januaro. Per lerta interplekto de la nova, de la bolŝevistoj instigita "mito" kun la figuroj el la historia rusia fabelaro, aparte kun la knabina figuro „Sneguroĉka“ („neĝulino“) la figuro rapide disvastiĝis kaj same la ateisma "Jolkafesto" (nome simila al la skandinavia festo Julo) en la silvestra nokto, kiu celebris la finon de la malnova kaj komencon de la nova jaroj.
La figuro de Avo Frosto kaj la de la bolŝevistoj kreita "Jolkafesto" en la sovetunia Rusio tiom populariĝis, ke ankaŭ post la disfalo de Sovetunio kaj la reenkonduko de la rusie ortodoksa kristnaska festo la plej multaj rusianoj celebras ĝin. Intertempe ĝi eĉ en la urbo Velikij Ustjug havas poŝtan adreson, al kiu la infanoj povas skribi leterojn por li.
Simila situacio estas pri la neslavaj ŝtatoj post la Dua Mondmilito perforte integritajn en Sovetunion respektive la sovetunie kontrolitan Orientan Blokon: Ekzemple en Litovio la figuro ricevis la nomon Senis Šaltis ["Maljunulo Malvarmo"], en Estonio Näärivana kaj en orienta Germanio la nomon Väterchen Frost ["Patreto Frosto"]. Ankaŭ tie la figuro malaperis post la jaro 1990.
Sinteno de la rusie ortodoksa eklezio
Nuntempe, post la falo de la komunismaj reĝimoj en orienta Eŭropo kaj aparte en Rusio, la rusie ortodoksa eklezio havas problemojn malligi la miton de Avo Frosto de la ortodokse kristana kredo, ĉar por multaj rusianoj Avo Frosto kaj Patro Kristnasko nun konsideriĝas la sama persono. La ortodoksa eklezio tamen substrekas, ke laŭ ĝi Avo Frosto estas kaj plu konsideriĝos "komunisma inventaĵo".
Laŭte!
En jaro 2003, estis ĉ. 300 legantoj; duono loĝis en Francio, kaj la cetero en aliaj landoj tutmondaj. Ĉiujardue aperis adresaro de la abonantoj. Kutime kontribuis ĉirkaŭ 70 por animi la gazeton.
Oni povis viziti la sidejon de la gazeto, eksmuelejon kun 7-hektara bieno, en Beauville (Lot-et-Garonne), kaj tie aranĝi renkontiĝojn.
Lasttage de la Vilno-a UK 2005, revuo Laŭte! ricevis la 3-an premion de la Premio Grabowski, je 170 dolaroj. De (? kiu povas konfirmi ?) post la lasta numero novembro/decembro 2010, Laŭte ĉesis aperi.
Distrikto Opava
Distrikto Opava estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Moravia-Silezia Regiono en Ĉeĥio. La distrikto estas unu el ses distriktoj de tiu ĉi regiono. En la distrikto troviĝas 80 urboj kaj vilaĝoj.
Timbuo
Timbuo (ཐིམ་ ཕུ) en multaj lingvoj ankaŭ skribite Thimphu) estas ĉefurbo de Butano. Ĝi havas ĉirkaŭ loĝantojn (2005). La gravaj monaĥejoj Tango kaj Cheri situas apud la urbo.
Johano Georgo (Saksio-Weißenfels)
Johano Georgo de Saksio-Weißenfels (n. 13-an de julio 1677 en Halle; m. 16-an de marto 1712 en Weißenfels) estis la tria duko de la elektoprinca saksia flanka linio Saksio-Weißenfels same kiel princo de Saksio-Querfurt kaj devenis de flanklinio de la albertidaj Wettinanoj.
Driva reto
Driv-retado estas fiŝkapta tekniko per kiu la retoj, nome drivaj retoj, povas flosi libere el la surfaco de maro aŭ lago. Kutime driva reto estas reto kun ret-flosiloj ligataj al ŝnuro laŭlonge de la pinto de la reto, kaj pesiloj ligataj al alia ŝnuro laŭlonge de la subo de la reto por teni ĝin vertikala en la akvo. Drivaj retoj estas muntitaj el ŝipoj kaj estas lastaj libere floxantaj ĝis repreno. Tiuj retoj kutime celas fiŝaroj de pelagaj fiŝoj. Tiuj kutime memkaptiĝas en la retoj ĉar ties naĝiloj aŭ brankoj restas kroĉitaj el la retaj fadenoj.
István B. Szőnyi
Ne miskomprenu kun István Szőnyi!
B. SZŐNYI István, Ștefan estis rumanihungara pentristo, grafikisto naskita en Bánlak la 20-a de julio 1913 kaj mortinta en Bukareŝto en decembro de 1967.
Konsilio de Madrido
La Konsilio aŭ Urbestraro de Madrido - en la hispana Ayuntamiento de Madrid - estas la institucio, kiu okupiĝas pri la regado de la urbo kaj municipo Madrido (Hispanio). Ĝi estas prezidata de la urbestro de Madrido, kiu ekde 1979 estas demokratie elektata.
La urbkonsilistoj estas elektataj ĉiun kvaran jaron de ĉiuj adoltaj civitanoj (ekde 18-jariĝo). La balotoj estas kunvokataj samtempe por cìuj municipoj de Hispanio samtempe, kun kandidatoj en listoj de politikaj partioj aŭ grupoj. Oni elektas urbkonsilistojn, kiuj siavice elektas la urbestron. La nuna (2020) urbestro estas José Luis Martínez-Almeida, post interkonsento inter la tri dekstraj partioj.
Sidejo
La sidejo de la Urbodomo de Madrido situas en la t.n. Palaco de Komunikaĵoj (antaŭa sidejo de la Poŝto) en Placo Cibeles. La tradicia sidejo situis en konstruaĵo ĉe la Placo de la Vilaĝo, kaj diversaj oficejoj troviĝas dise en la urbo.
Lajos Erőss (preposto)
Lajos Erőss [lajoŝ erOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erőss Lajos estis hungara pastro, preposto.
Konsilio de Madrido
Distriktaj municipaj konsilioj
La urbo Madrido politike dividiĝas en 21 distriktojn, kiuj samtempe estas regataj de municipaj konsilioj. Tiuj ĉi organoj okupiĝas pri la regado je loka nivelo, ĉar la regado de urbo kia Madrido estas kvazaŭ neebla pro tiom granda loĝantaro je centralizita maniero. Oni devas rimarki, ke unu sola el tiuj distriktoj povas havi pli da loĝantoj ol iu ajn provinca ĉefurbo.
Nuntempe la distriktoj de la urbo estas la sekvaj (tamen, ili estas reorganizotaj):
Lajos Erőss (preposto)
Biografio
Lajos Erőss frekventis gimnazion en Miercurea Ciuc, poste li plulernis en Alba Iulia kaj Kluĵo. Li pastriĝis en 1943. poste li estis pastro en diversaj komunumoj. En 1951 pro falsaj akuzoj li estis kondamnita 2 jarojn. En 1956 li denove estis akuzita, poste kondamnita 6 jarojn. Baldaŭe li ricevis diversajn postenojn en episkopejo de Alba Iulia.
Konsilio de Madrido
Urbestroj
Jen listo de urbestroj de Madrido ekde la unuaj demokratiaj balotoj en 1979 post la fino de la diktaturo en Hispanio:
Dollrottfeld
Dollrottfeld (dane Dollerødmark) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Süderbrarup, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Distrikto Westerwald
La distrikto Westerwald [Vestavalt], Westerwaldkreis, situas en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato - pli-malpli meze inter la urbegoj Frankfurto ĉe Majno kaj Kolonjo. Ĝia sidejo estas la urbo Montabaur.
Sian nomon al la distrikto donas la arbaroriĉa mezmontaro Westerwald. La estingita vulkano Fuchskaute kun alteco de 657,3 metroj super marnivelo estas la plej alta monto de la mezmontaro kaj distrikto. Ĝi situas sur la teritorio de la komunumo Willingen.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
John Donne
Ne konfuzo kun John Dunn (politika teoristo de la 20-a jarcento)
John DONNE (n. la 21-an de januaro 1572, m. la 31-an de marto 1631) estis angla pastro kaj anglalingva poeto, kiu estis la unua grava el la metafizikaj poetoj.
Familio
Donne naskiĝis en Londono kaj estis ano de romkatolika familio. Tiutempe romkatolikoj ofte persekutiĝis en Anglio. Liaj gepatroj estis komercisto kaj Elizabeth Heywood, filino de John Heywood, dramisto kiu fuĝis al kontinenta Eŭropo pro religiaj kialoj. Pluraj aliaj parencoj aŭ ekzekutiĝis aŭ eliris de Anglio pro sia romkatolikismo.
Frua vivo
En 1576 mortis lia patro. Post pluraj monatoj lia patrino denove edziĝis, al riĉa vidvo; ŝi mortis la sekvantan jaron. Du fratinoj de Donne mortis en 1581.
Donne edukiĝis sub Jezuitoj antaŭ ol eniri la Universitaton de Oksfordo. Post tri jaroj de studoj li plustudis ĉe la Universitato de Kembriĝo. Pro sia romkatolikismo li ne rajtis diplomiĝi. En 1591 li revenis al Londono kie li studis juron.
Lia frato Henry arestiĝis en 1593 ĉar li ŝirmis romkatikon pastron, William Harrington. Harrington ekzekutiĝis kiel ŝtatperfidulo, kaj Henry mortis pro pesto en malliberejo. La morto de lia frato instigis Donne dubi pri romkatolikismo.
Edziĝo
Tamen tio ne okazis. Li enamiĝis al Anne More, nepino de Egerton, kaj decembron 1601 ili geedziĝis senpermese de Egerton kaj de George More, la patro de Anne kaj estro de la Turo de Londono. Mallonge Donne, la pastro kiu celebris la nupton, kaj atestanto malliberiĝis. Nur en 1609 Donne kaj George More amikiĝis kaj Donne ricevis doton. Dume li loĝis en Surrey. Li laboris kiel juristo kaj verkis pamfletojn por episkopo, sed ne gajnis sufiĉe da mono por havigi al sia kreskanta familio komfortan vivmanieron. En 1602 Donne iĝis parlamentano, sed tio donis al li neniun pagon. Anne naskis 12 idojn ene de 16 jaroj. Nur per la malavaro de kuzo de Anne havis Donne kaj lia familio loĝejon, kaj aliaj riĉaj amikoj monprovizis lin. Li verkis poemojn por influaj patronoj kiu finance rekompencis lin.
Anne mortis la 15-an de aŭgusto 1617, kvin tagojn post mortnaski bebon.
Pastro
Nepost 1610 Donne altiris la atenton de Jakobo la 1-a. Li verkis du kontraŭromkatolikajn traktaĵojn kiuj plaĉis al la reĝo. Sed Jakobo rifuzis doni al li kortegan postenon: anstataŭe li urĝis Donne ordiniĝi. Longe Donne ne konsentis, sed fine en 1615 li iĝis pastro.
Tuj Jakobo favoris lin. En 1615 li nomumiĝis Donne reĝa kapelano. La sekvantan jaron li akiris pluan eklezian postenon en londona jura kolegio. En 1618 la Universitato de Kembriĝo donis al li doktoran teologan diplomon. En 1619 li akompanis korteganon dum dujara diplomata misio al Germanio. En 1621, nelonge post sia reveno, li nomumiĝis dekano de la Katedralo de Sankta Paŭlo (Londono), kaj tiel ĝuis grandan enspezon. Li retenis tiun postenon ĝis sia morto.
Bráulio Tavares
Bráulio TAVARES (elp. Braŭljo Tavares) (n. Campina Grande, 1950) estas brazila verkisto, poeto kaj komponisto.
John Donne
Pastro
Malfrue de 1623 li spertis preskaŭ mortan malsanon, kaj, dum li resaniĝis, li verkis serion da pensadoj pri sano kaj malsano.
Bráulio Tavares
Li studis kinon en la Supera Kina Lernejo de la Katolika Universitato de Minas-Ĝerajso.
John Donne
Pastro
Li nomumiĝis estro de riĉa londona paroĥo en 1624, kaj, la sekvantan jaron, kapelano de Karlo la 1-a (Anglio). Li ĝuis famon kiel elokventa predikisto.
Bráulio Tavares
Li estas ankaŭ esploristo de fantasta literaturo kaj sciencfikcio, kompilis la unuan bibliografion pri tia brazila literaturo, la "Fantastic, Fantasy and Science Fiction Literature Catalog" (Fundação Biblioteca Nacional, Rio, 1992), estas ĵurnalisto kaj skribas rolgvidilojn por spektakloj, kino kaj televido.
John Donne
Pastro
Verŝajne li mortis pro stomaka kancero.
Bráulio Tavares
Li loĝis en Belo Horizonte kaj Salvadoro, nun loĝas en Rio de Ĵaneiro ekde 1982.
John Donne
Verkoj
Donne estis la unua grava el la metafizikaj poetoj (inter postaj tiaj poetoj estis George Herbert, Richard Crashaw, Andrew Marvell kaj Thomas Traherne). La metafizikaj poetoj uzis karambolojn kaj malsimplajn ideokombinojn por esplori filozofajn temojn, kaj aludoj al cixutagaj aĵoj ofte enkondukis profundan pensadon.
Tradukoj de tri poemoj aperis en Angla Antologio.
Fruaj poemoj
La fruaj poemoj de Donne plejparte konsistis el satiroj kaj ampoemoj. Sub la surfaco de ampoezio Donne traktis sciencajn kaj filozofajn temojn. La poemoj ofte enhavis paradoksojn kaj nekonvenciajn metaforojn - ekzemple li komparis pulon kiu mordas amorantojn al amorado, kaj, en alia poemo, la senvestigon de amoratinon al la eltrovo de Ameriko. Ofte la stilo tre retorikis, kiel oni legas teatraĵan paroladon. Pro la nemorala kaj erotika etoso de la poemoj, Donne malsukcese klopodis malebligi ilian manuskriptan cirkuladon; ili eldoniĝis nur post lia morto.
Postaj poemoj
Ĉirkaŭ 1610 la temoj de liaj poemoj ŝanĝiĝis, sed li uzis la samajn stilajn rimedojn. Ofte li traktis religiajn temojn, kaj la etoso pli malgajiĝis. Inter la poemoj estis
Prozaĵoj
La ĉefaj prozaĵoj de Donne estis
En siajn prozaĵojn Donne enkondukis la saman stilajn teknikojn, kaj aŭdacan esploron de ideokombinoj, kiuj troveblas en liaj poemoj.
Reputacio
Dum la unua duono de la 17-a jarcento la verkoj de Donne estis tre influaj, kaj aliaj poetoj uzis liajn poeziajn teknikojn. Tamen poste oni kritikis lin pro tro da malsimpleco kaj pro tro neverŝajnaj metaforoj. Malmultaj poemoj aperis en antologioj de la 19-a jarcento. Nur dum la 20-a jarcento liaj poemoj reakiris grandegan favoran reputacion.
Tamen eltiraĵoj de liaj prozaĵoj estis ĉiam tre konataj - ekzemple, "Neniu estas insulo..."
Stacio Tobakaidō
Stacio Tobakaidō (japane: 鳥羽街道駅 [Tobakajdō-eki], angle: Tobakaidō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Higaŝijama, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Motu Iti
Motu Iti (ankaŭ nomata Hatu Iti aŭ Kikimai) estas malgranda neloĝata insulo en la Pacifiko kiu apartenas al la Markizinsuloj, Franca Polinezio. Ĝi situas proksimume 50 kilometrojn nordokcidente de Nuku Hiva. La insulo estis (laŭ okcidentula vidpunkto) malkovrita en 1791 de la usonano Joseph Ingraham, sed li ne surpaŝis la insulon. Ingraham nomis ĝin Franklin Island, laŭ la usona filantropo, verkisto, inventisto kaj diplomato Benjamin Franklin.
La plej alta punkto estas 220 m alta.
La signifo de Motu Iti estas "Malgranda Insulo".
Boharevicja
Boharevicja (Богаревиця, Богаревица [bogarevica], Bogarevice, Falucska [faluĉka]) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Kamjanske.
Situo
Boharevicja situas laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1412. Ĝis Traktato de Trianon Falucska apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Boharevicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Miklós Izsó (skulptisto)
Miklós Izsó [miklOŝ iĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Izsó Miklós estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto. Li estis fondinto de la hungara ĝenroskulptado, signifa figuro de la 19-a jarcenta hungara nacia skulptoarto levanta ĝin al la eŭropa nivelo.
Miklós Izsó naskiĝis la en Disznóshorvát, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Izsó frekventis kalvinanan bazlernejon en sia naskiĝvilaĝo (1837-1840), poste kolegion en Sárospatak (1840-1847), pli poste li lernis ŝtonskulptadon en Rimaszombat. En 1849 li batalis por la Hungara revolucio de 1848, kie li vundiĝis. Post la falo li kaŝiĝis. Inter 1851 kaj 1856 li estis ŝtonskulptistob en Rimaszombat, sed li lernis ankaŭ de István Ferenczy (skulptisto). Post morto de Ferenczy li lernis jaron de János Marschalkó, poste en Vieno de pluraj majstroj, fine en la akademio en Munkeno (1859-1862). Hejmenveninta li estis konata artisto. En 1868 li studvojaĝis al Italio kelkajn monatojn. Inter 1970-1972 li instruis en gimnazio en Pest (urbo), ankaŭ en Reĝa Modela Desegna Lernejo ekde 1871. Li establis propran atelieron kaj li edziĝis. Li frue mortis pro tuberkulozo, liajn restintajn verkojn finfaris Adolf Huszár.
Christo kaj Jeanne-Claude
Christo (aŭ plennome: Christo Vladimiroff JAVACHEFF, denaske Христо Владимиров Явашев) estas bulgardevena artisto, kiu je la 13-a de junio 1935 naskiĝis en la bulgara urbo Gabrovo kaj mortis la  en Novjorko. En Sofio li studis Pentradon, Skulptadon kaj Arkitekturon. En la jaro 1956 li uzis vojaĝon al Prago por fuĝi al Vieno, kaj post restado tie kaj en Ĝenevo li en 1958 ekloĝis en Parizo, kie li vivtenis sin ĉefe per la pentrado de portretoj.
Jeanne-Claude (aŭ plennome: Jeanne-Claude Marie ANDERSON) naskiĝis je la 13-a de junio 1935 (je la sama tago kiel Christo!) en Casablanca, Maroko kaj mortis la  en Novjorko. Ŝi studis en Tunizio, poste venis al Francio kaj konatiĝis kun Christo, kiam li pentris portreton de ŝia patrino. Ekde la jaro 1959 ili vivas kune kaj laboras en multaj komunaj projektoj; ekde 1964 la paro vivas ĉefe en Novjorko.
Famon ili gajnis per la agado, kovri ĉiutagajn objektojn (ekz. seĝojn, skatolojn kaj botelojn) per ne-travideblaj plastaj materialoj. La objektoj de ilia arto baldaŭ tamen fariĝis pli kaj pli grandaj: En la jaro 1962 ili en la Pariza Rue Visconti starigis 4,30 m altan muron el bareloj, kiun ili nomis Wall of Barrels – the iron kurtain (= Muro de bareloj – la fera kurteno). Tiu ĉi kreaĵo, kiu plene okupis la 176 metrojn longan straton, estis ilia reago al la konstruo de la Berlina Muro unu jaron antaŭe.
Aliaj sensaciaj agoj estis i.a. la kovrado de roka marbordo en Aŭstralio en la jaro 1969; en 1985 la Pariza ponto Pont Neuf kaj en 1995 la Berlina Reichstag akiris dumtempan pakumon. La projektoj de Christo kaj Jeanne-Claude ofte estas tiel gigantaj, ke inter la ideo kaj la fina realigo ofte plurjara komunikado, konvinkado kaj preparado necesas. Ambaŭ ĝenerale perceptiĝas kiel ano de koncepta arto.
TYR
La vorto havas plurajn signifojn:
Tom Neuwirth
Thomas NEUWIRTH (naskiĝinta en la 6-a de novembro 1988 en Gmunden) estas aŭstra kantisto kaj transvestisma artisto, kiu famiĝis internacie sub la nomo Conchita Wurst. Li venkis en 2014 en Danujo la Eŭrovido-Kantokonkurson per la kanto Rise Like A Phoenix.
Vivo kaj kariero
Li pasigis siajn junajn jarojn en Bad Mitterndorf. En 2006 li partoprenis la trian eldonon de la televida artistotrovanta serio Starmania de la Aŭstra televido kaj sukcesis havigi la duan rangon. En 2007 li fondis kune kun Falco De Jong Luneau, Johannes K. Palmer kaj Martin Zerza la knaban bandon Jetzt anders — kiu tamen disfalis jam la saman jaron. En 2011 li trapasis finan ekzamenon ĉe la faklernejo pri modo kaj vesto en Graz.
Kaŭzoj por la artista "alia egoo" Conchita Wurst
La kreadon de la artefarita reĝinja figuro de Conchita Wurst Neuwirth taksis reago al diskriminacio kiun li suferis junule pro samseksemo. Lia transvestismo pensigu la homojn pri siaj estimoj kaj pri toleremo por aliaj opinioj ĝenerale: do fariĝu pli facile aparte por junuloj trovi sian vojon. La nomon Conchita li ricevis de amikino el Kubo; Wurst signifu la negravecon de ies origino. Conchita havas fikcian biografion kiu komenciĝas en la montoj de Kolombio kaj kontinuiĝas kun junuljaroj en Germanlando.
Granda publiko atentis lin unuafoje kiam Neuwirth prezentis sin en la talentotrova televidspektakto Die große Chance (la 6-a rango).
Tiufigure li kandidatiĝis ankaŭ por la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012: oni asignis al li la duan premion malantaŭ Trackshittaz (51 %). Sekvis aperoj surekranaj en 2013 en serio pri specialaj laborlokoj Die härtesten Jobs Österreichs (kie li laboris en fiŝfabriko) kaj en somero 2013 ĉe la germana televidkanalo RTL ĉe Wild Girls — Auf High Heels durch Afrika.
La saman jaron li donacis la kanton That's What I Am (kun aliaj artistoj el Aŭstrio) kontribue al bonfara kristnaska albumo Licht ins Dunkel 2013.
Sendodecido kaj venko
En septembro 2013 ĵurianoj de ORF deklaris lin aŭstra kandidato por la menciita kantokonkurso de 2014, kiun li venkis. Li estas — post Udo Jürgens (en 1966) — la dua venkinto el Aŭstrio.
Fonto
Artikolo en la Germanlingva Vikipedio.
The New Republic
The New Republic (Esperantigite La Nova Respubliko) estas centr-maldekstra redaktrevuo eldonata en Usono, kiu inkluzivas artikolojn pri la politiko, artoj, kaj libroj. La revuo havas pli ol 65 000 da abonantoj. Ĝia nuna redaktoro nomiĝas Martin Peretz.
Heinz Friedrich Wendt
Vivo
Estante filo de la sukcesa komerca reprezentanto Ferdinand Wendt (1883-1971) li jam kiel junulo entuziasmiĝis pri elektrotekniko kaj lingvoj.
Post la abiturienta ekzameno kun bonegaj notoj en 1934, li faris trejnadon kiel bankisto. Li rifuzis studi ĉefe pro la politika interplektiĝo de la altlernejoj kaj preferis memlernadon.
Dum la Internacia Ekspozicio de 1937 en Parizo, kiun li vizitis kun sia patrino Anna (1887-1975), li konsideritis franco pro siaj perfektaj lingvokonoj.
Somere de 1938 li estis dungita fare de la Ministerio pri aviado kiel tradukisto. Dum la Dua Mondmilito li tradukadis, sekrete aŭskultadis kaj interpretadis fremdlingvajn mesaĝojn kiel kunlaboranto de la kontraŭspionada organizo. Tiamaniere li evitis militan servon kiel soldato.
En majo 1945 li iĝis interpretisto de la Soveta armeo sed ne akceptis oferton de granda loĝejo kaj pluan dungadon post ekscio pri minacanta dividiĝo de la urbo Berlino.
La sekvantajn jarojn li laboris sen laborkontraktoj je longa daŭro i.e. ĉe popolaltlernejoj kaj kiel ĵurnalisto.
Langenscheidt-kariero
Bonege salajrotan laboroferton de la firmao Krupp en 1955 li malpreferis kontraŭ laboro kiel eldoneja redaktoro ĉe la eldonejo Langenscheidt. Tie li ekdeĵoris en 1956 kaj gvidis la kontrolon pri lernolibroj por fremdaj lingvoj (krom de la angla kaj de la latinidaj lingvoj) dum jardekoj.
Komunumoj de Eure
Jen listo de la 675 komunumoj de la franca departemento Eure, laŭalfabete. (CAE) Kunurba komunumo de Évreux, kreita en 2000. (CAL) Kunurba komunumo de Louviers, kreita en 2001. (CAV) Kunurba komunumo de Vernon, kreita en 2003.
Komentarioj pri Apokalipso
Commentarium in Apocalypsin (Komentarioj pri Apokalipso) estas la ĉefa verko de Beato de Liébana. Li dediĉis ĝin al Eterio de Osma, alia religiulo kiu rifuĝiĝis en Liébana, Kantabrio, Hispanio, fuĝinta el la suda islama invado. La atribuo de la verko al Beato estas konsiderata certa, kvankam oni ne havas rektan ateston prie. La verko generis unu de la plej gravaj kolektoj de iluminitaj manuskriptoj, nome "Beatus".
La Commentarium konsistas de dek du libroj kaj oni supozas, ke ĝi havis kelkajn redaktojn. La kalkulo de la eraoj de la mondo en el libro 4a tion sugestas. La unua redakto estus de la jaro 776 kaj la dua de 786, dum la polemiko de la adoptismo.
Pro sia gravo kaj grafika bonkvalito, tiuj komentarioj formas parton de la Programo Memoro de la Mondo de la Unesko ekde 2015, en kuna kandidatiĝo de Hispanio kaj Portugalio.
(33001) 1997 CU29
(33001) 1997 CU29 estas granda transneptuna objekto, de la klaso de la kubevanoj : "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno.
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu, Jun Chen, Chadwick A. Trujillo kaj David C. Jewitt elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
NGC 7412A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
TZU
La vorto havas plurajn signifojn: