cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ohnišťovice
Ohnišťovice (Wonischen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Poběžovice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km oriente de Poběžovice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Staňkov–Poběžovice. Estas ĉi tie registritaj 28 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ohnišťovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,77 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1186.
Eŭristeo
Eŭristeo estis laŭ la helena mitologio la filo de Steneloso kaj Nicipo. Steneloso estis la filo de Perseo kaj Andromedo.
Nasko pripensita de Hera
Laŭ la mitologio la patrino de Heraklo nomiĝis Alkmeno. Ŝi estis la nepino de Perseo, kaj la edzino de Amfitriono, reĝo de Tirinso, en Argolando.
Iun nokton, Zeŭso prezentis sin sub la mensoga aspekto de Amfitriono kaj amoris kun Alkmeno. Por resti kun ŝi dum longa nokto, li petis de Helioso, ke li ne leviĝu dum tri tagoj. Fine de la nokto revenis la edzo kaj ŝi amoris ankaŭ kun li. Ŝi estis naskonta du filojn, unu el homo kaj unu alian el dio.
Hera aŭdinte pri la adulto de sia edzo koleriĝis. Ŝi proklamis, ke iu ido de Perseo regos Argolandon. Kaj tuj ŝi forkuris al Mikeno kie regis la filo de Perseo Stenelo. Li estis edziĝinta kun Nicipo. Ŝi promesis filon al la paro.
Poste ŝi petis de sia filino Ilitio, diino kiu zorgis pri la naskoj, ke plimalfrue ŝi naskigu la bebojn de Alkmeno kaj pli frue la bebon de Nicipo.
Konsekvence, alvenis pli frue la bebo de Nicipo. Li estis nomita Eŭristeo kaj promesita al la regado de Argolando. Kaj post naŭ tagoj kaj noktoj de sufero, laŭ la ordono de Ilitio, fine naskiĝis la du infanoj de Alkmeno, Alcido kaj Ifiklo. Tiu nomo Alcido devenas de Alceo, la filo de Androgeo, kiu estis la avo de la infano.
Ĵaluzo de Eŭristeo kontraŭ Heraklo
Kiam li estis dekok jaraĝa, Heraklo estis preskaŭ du metrojn alta kaj bela junulo. Li tiam plenumis siajn unuajn heroaĵojn, estis mortinta leonon, li estis venkinta Orĥomenon, la rivalan urbon de Tebo kaj protektita de pluraj dioj. En Argolando la kuzo Eŭristeo aŭdis pri tiuj heroaĵoj kaj ĵaluzis pro tio. Plie, li timis, ke Heraklo disvolvigu sian potencon en ties lando. Li sendis mesaĝistojn por peti ke li venu servi en sian landon. Heraklo hezitis.
Mjasiŝĉev M-4
La Mjasiŝĉev M-4 (NATO raportnomo: Bison) estis soveta strategia bombaviadilo, kiun evoluigis OKB Mjasiŝĉev ekde 1951. La M-4 estis garva armila sistemo en distfluga aviado de sovetia aerarmeo.
Ĝi faris sian testflugon komence de 1953 kaj estis publike prezentita la 1-an de majo 1954, dum aera parado. La aviadilo estis la unua strategia bombaviadilo de la Sovetunio.
Eŭristeo
"La dek du laboroj" de Heraklo, puno de Eŭristeo
Eŭristeo kaj Hera deziris, ke li malsukcesu. Fine de la unua laboro kontraŭ la leono de Nemeo, tiom terurita estis Eŭristeo, ke li malpermesis Heraklon eniri Tirinton. Poste, li konstruigis terkruĉon kaj iris kaŝi sin internen ĉiufoje, kiam revenis Heraklo.
Post la morto de Heraklo, milito kontraŭ ties filoj
Eŭristeo minacis ekspedicii kontraŭ Ceikso. Tiam foriris la gefiloj de Heraklo kaj ili translokiĝis al Ateno. Tie, ili estis bonvenigitaj. Ateno decidis militi kontraŭ Eŭristeo, sed necesis, laŭ la orakolo, ke estu oferita virga junulino al la dioj. Ŝi konsentis. Eŭristeo estis venkita kaj mortigitaj siaj kvin gefiloj.
Morto de Eŭristeo
Post la batalo, Eŭristeo fuĝis per sia ĉaro. Tiam postkuris Hilos, la plej maljuna filo de Heraklo. Hilos mortigis lin en Atiko. Li kunportis la mortan korpon de la malamiko al Alkmeno, kiu krevis al li la okulojn.
Orakolo konsilis al la loĝantoj de Mikeno, ke ili elektu kiel reĝon iun idon de Pelopso.
2811 Střemchoví
2811 Střemchoví estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Střemchoví, parto de municipo Dolní Loučky en distrikto Brno-provinco; la naskloko de la malkovrinto.
Aussac-Vadalle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Nová Vieska
Nová Vieska, hungare Kisújfalu estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Ĝangala pasero
La Ĝangala pasero, konata ankaŭ kiel Sinda pasero, aŭ Ruĝecdorsa pasero kiel iela traduko de la latina scienca nomo, (Passer pyrrhonotus) estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta en la Indusa Valo kaj ties alfluantoj en Pakistano kaj partoj de Guĝarato el Panĝabo orienten al Delhi en norda Barato (ankaŭ iom en Irano), kie ties habitato estas kutime alta herbejo kaj arbustaro. Iam estis konsiderata raso de la Dompasero, P. domesticus. Ĝi estas monotipa.
Nová Vieska
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Budapeŝto-Vác-Bratislavo. Štúrovo troviĝas 23 km-ojn for.
Ĝangala pasero
Aspekto
Ĝi havas kiel la Saksaula pasero nigran krucon ĉirkaŭ la ankaŭ nigra bekobazo kun “antaŭtuko” limigita al larĝa vertikala nigra strizono kiu trapasas nur la mentonon kaj la gorĝareon kaj traokula strizono, sed sen nigra frunto kaj tie estas malhelgriza krono kiel tiu de la Dompaseroj, super kutima helbruna orelareo kiu ĉirkaŭas helgrizan vangon ĝis la kolflanko. La subaj partoj estas helgrizaj sen markoj nek strioj. En ŝultroj estas tre helbruna areo super tre blanka ŝultra flugilstrio; flugilplumoj estas nigraj kun helaj bordoj. La dorso estas helbruna kun iom da nigra vertikala strieco en supra dorso, dum tiu suba estas senmarka kaj pli ruĝecburna, dum la pugo estas helgriza.
Nová Vieska
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la loko devenis el 1233 en formo Ösztövér. Posedantoj de la vilaĝo ofte ŝanĝiĝis. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1601 jam ekzistas vilaĝo Kisújfalu. La tiamaj loĝantoj estis kalvinanoj. En 1683 la poloj detruis la vilaĝon. Pesto okazis en 1710, incendio en 1874. La fervojo atingis la vilaĝon en 1850. En 1910 loĝis tie 881 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Esztergom (reĝa departemento), al la distrikto de Párkány. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo retiriĝis al Hungario. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš, krome parto de la hungareco estis deportita en 1947. Kolĥozo formiĝis en 1949. Ekde 1993 la vilaĝo apartenas al Slovakio. En 2001 loĝis tie 799 da homoj (703 hungaroj, 91 slovakoj).
Rinnthal
Rinnthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Annweiler am Trifels.
Semonides de Amorgos
Semonides de Amorgos ( malnovgreke : Σημωνίδης ὁ Ἀμοργῖνος) estas poeto greka de la 7-jarcento a.K.
Lia poezio estas elegio verkita per la Jamba metriko. Lia poezio pluvivas kiel citaĵoj cititaj fare de aliaj verkistoj kaj poetoj.
Lajos Baricz
Lajos BARICZ [lajos baric] rumania hungara romkatolika pastro, poeto, rakontisto, eklezia verkisto. Li naskiĝis en Borzont la 15-an de februaro 1958.
Citrongorĝa barbulo
La Citrongorĝa barbulo (Eubucco richardsoni) estas specio de birdoj de la familio de Ramfastedoj aŭ de propra familio de Kapitonedoj, laŭ kelkaj fakuloj, sed ĉiukaze parencoj de tukanoj, tukanetoj kaj membroj de la grupo de Sudamerikaj barbuloj.
La plej rimarkinda karaktero de la specio estas la flavaj gorĝo kaj supra ŝultro (kio nomigas la specion) kio nuancas al bruna kaj ruĝa pli sube (mentono estas bruneca). La ventro estas verdeca. La kapo estas nigra kun malhelaj grenatkoloraj nuancoj aŭ eĉ al ruĝo. La nuko montras horizontale bluan larĝan strion. La dorso estas grizverdeca, plei hela supre kaj malhela sube. La beko estas flava sufiĉe kontrasta kun la najbaraj ĉu ruĝecaj ĉu malhelaj partoj.
Tiu ĉi specio montras ekzemplon de seksa duformismo, nome la ino estas pli senkolora, ja kun flava supra brusto, sed sen tiom markitaj malsupra brusto, kapo aŭ nuko.
Pestszentimre
Historio
La komunumo senhomiĝis dum dominado de turkoj, la kampoj apartenis al Soroksár. En la 19-a jarcento formiĝis domaro laŭ nomo vivis Soroksárpéteri. En 1875 bienocentro ekfunkciis. Post jardeko iom apude vitejo troviĝis, kiu havis tutlandan famon. En 1898 en la alia parto oni komencis vendi parcelojn kaj diversaj kolonioj formiĝis. Pestszentimre naskiĝis en 1930, tiam ĝi estis sendependa vilaĝo kaj aliĝis al la ĉefurbo en 1950.
Citrongorĝa barbulo
Li estas ĉirkaŭ 15 cm longa kaj ĉirkaŭ 31 g peza.
Li manĝas ĉefe artropodojn (insektojn, araneojn kaj aliajn senvertebrulojn). Tiu ĉi specio serĉas siajn predojn inter la seka foliaro restanta en la branĉaro.
Oni agnoskas ĝis 4 subspeciojn:
Sándor Gaál (honvedgeneralo)
Biografio
En 1842 kiel leŭtenanto Sándor Gaál pensiuliĝis. En 1848 unue li estis kapitano, ekde decembro majoro, poste ekde januaro de 1849 oni nomumis lin kolonelo kaj fine li iĝis generalo. Post la falo de liberecbatalo li elmigris, komence li agadis en Hamburg kaj London. En 1852 oni komdamnis li al morto. En 1860 li estis ano de la legio de Garibaldi en Napolo. Li faris planon por liberigi la Sikullandon.
.ie
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
24926 Jinpan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jin Pan, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2012, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo pro lia projekto pri biokomputiko kaj genomiko. Li estis lernanto ĉe la Henry M. Gunn High School de Palo Alto (Kalifornio, Usono).
2090-aj jaroj
La 2090-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2090 kaj la 31-a de decembro 2099.
Nadryby
Nadryby estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň 16 km nordoriente de Plzeň. Vivas ĉi tie. La municipon ĉirkaŭfluas rivero Berounka.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 11-a jarcento.
Ĉirkaŭaĵo
Nadryby troviĝas en naturparko Horní Berounka. Norde la municipo najbaras kun Kostelec, oriente malantaŭ Berounka kun Kříše, sude – denove malantaŭ la rivero – kun Sedlecko kaj sudokcidente kun Dolany. Elstaraĵo de la ĉirkaŭaĵo estas montopinto de Chlum, kiu elstaras sur kontraŭa bordo de Berounka.
Turismo
La turismo ĉi tie aperas precipe somere. Temas priakvoŝatantoj, kiuj flosigas riveron Berounka. En la katastra teritorio de la municipo troviĝas du kampadejoj kaj pramŝipejo trans Berounka.
Farkas Cserey (pli aĝa)
CSEREY Farkas [ĉerei farkaŝ] estis hungara filozofia doktoro, kortega konsilanto kaj referanto. Li naskiĝis en Csíkrákos en 1719 kaj mortis en Vieno la 9-an de decembro 1782. Lia nobela antaŭnomo estis nagyajtai [nadjajtai], lia filo estis Farkas Cserey (pli juna).
Granges-Lens (stacidomo)
Granges-Lens estas fervoja stacidomo en Sierre, Svislando. Ĝi estis fermita en 1982.
Sergej Birjuzov
Sergej Semjonoviĉ Birjuzov (Сергей Семёнович Бирюзов) (n. la 21-an de aŭgusto 1904, Skopin — mortis la 19-an de oktobro 1964) estis marŝalo (1955) en Sovetunio.
Li studis en la Milita Akademio Frunze (1934-1937), poste li komandis fusilan divizion.
Li mortis pro aviadila akcidento en la montaro Avala, proksime al Beogrado.
Migra vojo
La svisaj migraj vojoj sistemo - pri konstruado - povus esti turisma modelo por turismaj landoj. Svisa instruisto havis la ideon. En jaro 1934 oni fondis la organizaĵon: svisaj migraj vojoj. En Svislando oni trovas ĉirkaŭ 50 000 km bonajn migrajn vojojn laŭ la ligno-konstrua manlibro.
NGC 4696D
NGC 4696D (aliaj indikoj — ESO 322-88, MCG -7-26-49, DRCG 56-10, DCL 228, PGC 43249) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Hoboken-registro
La Hoboken-registro estas la plej ĝenerale uzata verkregistro de la komponaĵoj de Joseph Haydn. La ekzakta titolo tekstas jene: ''„J. Haydn, tema-bibliografia verkregistro“''. Ĝin starigis la nederlanda muziksciencisto Anthony van Hoboken, kaj ĝi aperis inter 1957 ĝis 1977 en tri volumoj. Numero laŭ la Hoboken-registro estas ĝenerale indikataj per la skriba mallongaĵo Hob..
NGC 4696D
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Migra vojo
Germanlando havas grandan sistemon de migraj vojoj, sed en Italio la migraj vojoj - sistemo estas bona nur en turismaj regionoj, oni devas plani zorgeme.
Hoboken-registro
Joseph Haydn ja publikis grandparton de siaj komponaĵoj kun verknumeroj, sed la abundo de liaj verkoj necesigis sisteman katalogadon kiel bazo por la scienca esploro. Pro tio la Hoboken-registro male al Köchel-registro de la verkoj de Wolfgang Amadeus Mozart aŭ la Deutsch-registro de la verkoj de Franz Schubert ne estas kronologie ordigita, sed specigita laŭ verkgrupoj. Tio ĉi havas la avantaĝon, ke la verknumeroj plejparte kunfalas kun la Hoboken-numeroj.
Migra vojo
Hodiaŭ, ankaŭ malnova pilgrima vojoj estas parto de svisa migra vojoreto.
Hoboken-registro
Ankaŭ se la Hoboken-registro nuntempe pro novaj ekkonoj de la esploro parte estas malnoviĝinta, ĝi tamen konservis grandan praktikan gravecon, precipe ĉar preskaŭ ĉiuj lumdiskaj registraĵoj kaj koncertprogramoj uzas ĉi tiun numeradon.
Migra vojo
La vojo pro Santiago de Compostela kondukas de Germanlando en direkto de Rapersvilo, en germane (Rapperswil) (Kantono Sankt-Galo) al Einsiedeln (monastero) kaj direkte per la Franclando. La Ruhr-Altaĵovojo (germane) aŭ Ruhrhöhenweg estas migrovojo proksimume 240 kilometrojn longa, kiun en 1975 la montrigrimpa kaj -migra asocio Sauerländischer Gebirgsverein (SGV) aranĝis ekde la fonto de la rivero Ruhr ĉe Winterberg ĝis ties enbuŝiĝo en la malsupran Rejnon en Duisburg. La vojo je tio malofte pasas tuj apud la rivero, sed sekvas la riveron en la najbaraj mont(et)oj de la Ruhr-Valo.
Vortaro pri migraj vojo, konstruado de vojoj
En Svislando oni skribis manlibrojn pri la konstruado de migra vojo. La manlibroj helpas plibonigi la migrajn vojojn. La bona migra vojo estas ankaŭ sekura vojo en neceso, en tertremoj kun ŝoseoj difektaj. La manlibro pri konstruado helpas ankaŭ konstrui simplajn pontojn kaj sekurajn vojojn en foraj landaj partoj sen grandaj teknikaj kaj financaj ebloj. Oni skribis pri
La alpa kurso, alpa vojo
Sed ĉiuj vojoj estas cirkaŭ 80 cm larĝaj en alto de ŝulteroj. En Svislando la migra vojo estas mallonga kaj bona, sed en grandaj eŭropaj landoj la konstruado kaj flegado estas granda laboro.
Konstruado
La svisaj libroj skribas pri 2 tipoj de konstruado:
Piednotoj
Vidu ankaŭ en germana vikipedio la artikolojn: Wanderweg,, Schweizerwanderwege.
Muslim Magomajev
Muslim Magometoviĉ MAGOMAJEV (Müslüm Maqomayev, Müslüm Məhəmməd oğlu Maqomayev,, naskiĝinta la , mortinta la ) estis tre fama sovetunia, azerbajĝana kaj rusia opereja kaj populara kantisto (baritono). Li havis la titolon Popola Artisto de Sovetunio.
Biografio
Muslim Magomajev naskiĝis en Bakuo la. Lia patro, Magomet Magomajev, estis teatra pentristo, partoprenis la Duan mondmiliton kaj pereis maje 1945; la patrino, Ajŝet Magomajeva (naskita Kinĵalova), estis drama aktorino. Lia avo, Muslim Magomajev pli aĝa, estis fama azerbajĝana komponisto (la Azerbajĝana filharmonio estas nomita omaĝe al li).
Post fino de la muzika lernejo ĉe la Bakua konservatorio Muslim Magomajev eniris la Azerbajĝanan konservatorion, kie li studis la kant-arton. Li famiĝis tutlande post la partopreno en la lasta koncerto de la festivalo de la azerbajĝana arto en la jaro 1962 (en Moskvo). La okazis lia unua sol-koncerto en la koncertejo "Ĉajkovskij".
En la jaro 1963 Magomajev iĝas solisto de la Azerbajĝana teatro de opero kaj baleto kaj daŭre kantas sur koncertejaj scenejoj. En la jaroj 1964-1965 li staĝis en la milana teatro La Scala. Fine de la 1960-aj — komence de la 1970-aj jaroj li multfoje sukcese koncertis en diversaj koncertaj centroj de Eŭropo kaj ricevis kelkajn gravajn premiojn (i.a., la "Oran Diskon" en Cannes en la jaro 1969). Malgraŭ la invito al la Moskva Bolŝoj-Teatro li elektis kiel ĉefan aktivaĵon la popularajn kantojn.
En la jaro 1973, estante nur 31-jara, li iĝas Popola artisto de Sovetunio. Inter la jaroj 1975 kaj 1989 li estris la Azerbajĝanan ŝtatan estrad-simfonian orkestron, kun kiu li multe gastrolis tra Sovetunio.
Ekde la 1970-aj jaroj Magomajev loĝis en Moskvo. En la lastaj vivojaroj li koncertis relative malofte, sed okupiĝis ĉefe pri pentro-arto kaj bonfarado. Pri la ĉesigo de gastroloj li foje diris: "Por ĉiu voĉo la Dio difinis certan tempon, kaj ne necesas ĝin trolongigi", malgraŭ tio, ke li havis neniujn problemojn pri la voĉo.
La estante 66-jara li mortis en Moskvo pro daŭra malsano de la koro.
La kantisto estas enterigita en Aleo de honoraj tomboj en Bakuo.
Familio
Li estis edzo de fama rusia kantistino Tamara Sinjavskaja ekde la 24-a de novembro 1974. Li adoptis ŝian filinon - Marina Magomajeva-Kozlovskaja.
Famo kaj kreado
En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj li estis la plej populara kantisto de Sovetunio. Lia famo estis vere senlima, liaj koncertoj kunvenigis milojn da homoj, li senĉese koncertis en televido. Liaj diskoj estis vendataj en grandega kvanto. Ankaŭ nun li restas idolo por multaj homoj sur la terenoj de eksa Sovetunio.
La repertuaro de Muslim Magomajev enhavis pli ol 600 kantojn (rusaj romancoj, operaj, popularaj kantoj); li mem aŭtoris pli ol 20 kantojn kaj komponis muzikon por kelkaj filmoj. Krome, li estis filmita en kelkaj filmoj kaj sonigis kelkajn animaciajn filmojn.
Reta Projekto de la Vivarbo
La Reta Projekto de la Vivarbo, en la angla Tree of Life Web Project, estas funkcianta projekto en Interreto kiu havigas informaron pri diverseco kaj filogenetiko de vivo sur la tero. Tiu kunlabora parreviziita projekto ekis en 1995, kaj estas verkita de biologoj el la tuta mondo.
La paĝoj estas ligitaj hierarkie, laŭ formo de la branĉara evoluo de la vivarbo, organizita kladistike. Ĉiu paĝo enhavas informaron pri unu partikulara grupo de organismoj kaj estas organizita laŭ branĉeca arboviva formo, tiele montrante la hipotezajn rilatojn inter diferencaj grupoj de organismoj.
En 2009 la projekto suferis financajn problemojn el la Universitato de Arizono. Paĝoj kaj portaloj nune atendas konsiderindan pli longan tempon antaŭ esti aprobitaj ĉar ili esta reviziataj de malgranda grupo de volontuloj.
(11415) 1999 JG81
(11415) 1999 JG81 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Esperanto en Danio (revuo)
Esperanto en Danio estas Esperantlingva revuo de la Dana Esperanto-Asocio (DEA).
Enhavo
Celante la membrojn, la gazeto ĉefe prezentas informojn pri la funkciado de DEA: jarraportoj, informado pri Esperanto, libroservo, raportoj de la kluboj en Danujo, anoncoj de renkontiĝoj.
Granda paruo
Granda paruo (Parus major) estas paseroforma birdo en la familio Paruedoj. Ĝi estas loĝanta birdo kaj plejparto el ili ne migras.
Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World
La Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World estas libro de Richard Howard kaj Alick Moore kiu prezentas liston de la birdospecioj de la mondo. Ĝi estis la unua ununurvolumena monda birdolisto kiu inkludas subspeciajn nomojn, kaj ĝis la publikigo de la 5a eldono de la verko de James Clements Checklist of Birds of the World estis la ununura kiu faris tion.
2100-aj jaroj
La 2100-aj jaroj ampleksas la jardekon inter la 1-a de januaro 2100 kaj la 31-a de decembro 2109. La unua jaro estos la lasta de la 21-a jarcento, kaj sekve komenciĝos la 22-a jarcento.
Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World
Ĝi estas nune en sia tria eldono (2003), kaj estas publikigita de Christopher Helm en UR (Unuiĝinta Reĝlando).
Peter Knauer
Peter KNAUER (naskiĝis la 5-an de februaro 1935 en Berlino) estas germana katolika teologo, jezuito kaj esperantisto.
Ekde 1969, li instruis fundamentan teologion en la Filozifi-Teologia Altlernejo Sankt Georgen en Frankfurto ĉe Majno. Li profesoriĝis tie en 1978 kaj estis de 1993 ĝis 1997 vicrektoro de tiu altlernejo. En 2003 li emeritiĝis tie kaj fariĝis kunlaboranto en la Foyer Catholique Européen kaj en la Office Catholique d'Information et d'Initiative pour l'Europe (OCIPE) en Bruselo.
La Rinconada
La Rinconada estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 139 km2 kie loĝas 34211 geloĝantoj, do loĝdenso estas 246.1 loĝ./km2. La Rinconada situas je 9 km de la provinca ĉefurbo Sevilla. Estas du ĉefaj setlejoj en la municipo, La Rinconada kaj San José de la Rinconada.
Granda paruo
Aspekto
Estas tre facile rekonebla birdospecio kaj krome maltimida, do facile rigardebla. Nigraj kapo kaj kolo, blankaj vangoj kaj orelkovriloj, flavaj subaj partoj kun nigra streko tre kontrasta ĉe la flavo de la gorĝo al la ventro, olivverda dorso. Ĉe virbirdoj la ventra streko estas pli larĝa. Ili havas blankajn flugilstrion kaj eksterajn vostoplumojn. Ĉe junuloj nigro estas anstataŭata de bruna kaj blanka de flava.
La Rinconada
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 34211 geloĝantoj de la municipo La Rinconada estas 17060 inoj kaj 17151 viroj. En la 139-kvadratkilometra teritorio estas 14 setlejoj, kie loĝas 33926 geloĝantoj, kaj aliaj 285 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 472, 228 inoj kaj 244 viroj, kaj mortis 200, 104 inoj kaj 96 viroj. Tiel la natura kresko estis 272 (0.8%). La laborkapabla loĝantaro estis 13734 homoj (40.1%).
Granda paruo
Disvastiĝo kaj habitato
Tiu palearktisa specio vivas en la tuta Eŭropo, escepte de Islando kaj norda Skandinavio, nordokcidenta Afriko, tio estas norda Maroko kaj Alĝerio kaj moderklimata Azio, de Turkio kaj Mezoriento ĝis plej parto de Ĉinio, Koreio kaj Japanio, dua populacio el Irano al norda Barato kaj Sudorienta Azio kaj Indonezio ĝis Borneo, dum alia populacio loĝas en la suda Barato. Estas la plej granda kaj la plej ofta el la paruedoj en tiuj landoj.
La prefera medio por tiu birdo estas parko, t.e. mezarbaraj pejzaĝoj, ĝardenoj, heĝsemitaj kamparoj. La homa aktiveco ne ĝenas ĝin, kaj oni povas vidi grandan paruon ĝis urba centro, se tie ĝi trovas sufiĉe kavojn por nesti kaj arbojn por sin nutri.
Reproduktado
En la dua mezo de aprilo la granda paruo demetas de ses ĝis dekdu (sed plej ofte 7 aŭ 8) ovojn blankajn kun ruĝaj punktoj, kiujn la ino sola kovos dum du semajnoj. Foje grandaj ovodemetadoj estas tasko de du inoj. Ĝi nestas en arbaj kavoj sed ankaŭ en artefaritaj nestejoj (nestoskatoloj), muroj, rokfendoj ktp. En la okazo, truo de nestejo devas esti ronda, kaj vasta ĝuste 32 mm.
La idoj malkutime inter birdoj havas plumaron kun koloroj similaj al plenkreskuloj pro la karotenoido. La nuko estas flava kaj allogas la atenton de la gepatroj per ultraviola reflektado. Tiu makuleto blankiĝas post la unua mudo je la aĝo de du monatoj, kaj malpliiĝas poste.
Nutrado
La nutraĵo estas tre varia, ĝi manĝas ĉiujn specojn de insektoj, araneoj, vermoj, al kiuj ĝi aldonas dum vintro semojn, berojn kaj fruktojn. Ĝi estas ofta vizitanto de birdaj nutrejoj dum vintro.
La Granda paruo estas ĉefe insektovoruloj. Ili preferas proteinriĉajn raŭpojn dum la reprodukta sezono por manĝigi sian idaron. Studo publikita en 2007 pruvis, ke la Granda paruo helpas malpliigi la damaĝon fare de raŭpoj en pomĝardenoj je 50 %. En Anglio, Grandaj paruoj lernis rompi la ŝtopkovrilojn de la boteloj de lakto liveritajn ĉe hejmoj por atingi la flosantan kremon supre.
Voĉo
Ĝi estas, kiel aliaj paruoj, kantobirdo, kaj havas grandan varion de alvokoj, el kiuj la plej familiara estas io kio sonas al angloparolantoj kiel "tiĉa, tiĉa", ankaŭ kvazaŭ knaranta ĉarumo. En la Unua Movo de la simfonio de Anton Bruckner nome 4a Simfonio oni aŭdas kelkajn kantojn de Granda paruo kune en tre realisma maniero. Interese, la Grandaj paruoj Great de la du sudaziaj grupoj de rasoj ne rekonas la alvokojn de la moderklimataj Grandaj paruoj, kaj eble ili devus esti aparta specio.
Taksonomio
La Granda paruo estis origine priskribita laŭ ties nuna scienca nomo de Linnaeus en lia verko de la 18a jarcento, Systema Naturae. La scienca nomo devenas el la Latina parus "paruo" kaj maior "plej granda".
La Granda paruo havas multajn rasojn, sed ĉiu eniras en tri grupoj. La Grandaj paruoj en moderklimataj Eŭropo kaj Azio estas ĝenerale verdaj supre kaj flavaj sube. La Grandaj paruoj en Ĉinio, Koreio, Japanio kaj la sudorienta Rusio estas verdaj supre kaj blankaj aŭ flavnuance blankaj sube, kaj la Grandaj paruoj en Barato kaj la sudorienta Azio estas grizaj supre kaj blankecaj sube.
Eksteraj ligiloj
Pliaj bildoj:
QIP
QIP (angle: Quiet Internet Pager) estas malgranda, rapida kaj facila tujmesaĝilo por Vindozo. En nova testa versio (Infium) ĝi subtenas multajn protokolojn (Jabber kaj ICQ), Unikodon, kromprogramojn ktp.
QIP estas programo kun fermita fonto kaj ne estas portita al Uniksoj, sed oni povas ruligi ĝin en Linukso per programo wine.
Butila bromoacetato
Butila bromoacetato aŭ C6H11BrO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la bromoacetata acido kaj 1-Butanolo. Ĝi estas brulema, senkolora aŭ flava larmiga likvaĵo kun tranĉa odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. Butila bromoacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Butila bromoacetato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo. Kiel reakciaĵo, butila bromoacetato estas alkiligagento kaj uzata en kemiaj sintezoj.
(15943) 1998 AZ
(15943) 1998 AZ estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Aspendos
Aspendos, en greka Ασπενδος, estas antikva urbo, situanta en Turkio, 46 km oriente de Antalya je la vojo al Alanya.
Caudéran - Mérignac (stacidomo)
Caudéran - Mérignac estas franca stacidomo sur linio Ceinture de Bordeaux, situanta en Bordeaux, apud, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Aspendos
La granda teatro el romia tempo estas unu de la plej bone konservitaj de la antikva tempo. Ankaŭ nun ĝi estas uzata por prezentadoj. La antikva urbo ankoraŭ ne estas elfosita. Ĉiuj videblaj konstruaĵoj estas de la romia tempo de imperiestroj, la 2-a kaj 3-a jarcento.
La akvedukto ne estas de la ofte uzata nekovrita tipo, sed uzas tubojn en la longa malalta, centra parto. Nur je la du finoj de la akvedukto estas altaj konstruaĵoj, en kiuj la akvo fluis nekovrite.
Detala priskribo troviĝas en la libro Frontinus, Wasserversorgung im alten Rom, S. 184
Caudéran - Mérignac (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ceinture de Bordeaux (586000).
Přibice
Přibice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi situas en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Pavlová
Pavlová, hungare Garampáld estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Přibice
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1222.
Pavlová
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Hron preterfluas. Štúrovo troviĝas 14 km-ojn for.
Přibice
Historio
Pro kaŭzo de germana orienta koloniigo en Moravio la municipo estis ĝis la jaro 1945 kun la najbaraj Vranovice kaj Ivaň ĉeĥa etna duoninsulo ĉirkaŭita de germane parolantaj municipoj de ĉirkaŭaĵoj de Pohořelice, Mikulov kaj Hustopeče. Post Munkena interkonsento en la jaro 1938 ĝis la liberigo de la municipo, kiu okazis la 17-an de aprilo 1945 fare de Ruĝa Armeo, la municipo situis rekte sur la limo kun la Grandgermana regno, ekde la 15-a de marto 1939 kiel konsisto de Protektorato Bohemio kaj Moravio.
Pavlová
Historio
La vilaĝo estis loĝata ekde la neolitiko. En 896 hungaraj triboj alvenis, kiuj fondis reĝlandon en 1000. La unua mencio pri la loko devenis el 1135. Longe la komunumo ne estis memstara. La kampoj precipe apartenis al diversaj ekleziuloj. En 1910 loĝis tie 521 da homoj (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al la distrikto de Vámosmikola. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo retiriĝis al Hungario. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. Nun loĝas tie 288 da homoj (plejparte hungaroj).
Přibice
Historio
En la jaro 1895 estis tra la municipo establita fervojlinio Vranovice - Pohořelice, kiu ebligis trajnan komunikon kun Brno kaj Vieno kun ŝanĝado de trajnoj en la najbara Vranovice.
Schwallungen
Schwallungen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Wasungen-Amt Sand. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Pervomajsk (Luhanska provinco)
Pervomajsk (Первомайск) estas urbo en Luhanska provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
7240 Hasebe
7240 Hasebe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Iarăși
Iarăși, hungare Nyáraspatak, alinome Nyáraspataka, Nyárospatak estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Hăghig.
7240 Hasebe
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Akira Hasebe, observanto de la luna surfaco. Li instruis la astronomion al la unua malkovrinto.
Opola-Ratibora princlando
La Opola-Ratibora princlando aŭ duklando (Księstwo opolsko-raciborskie, Herzogtum Oppeln-Ratibor; rezidejo Opolo) en Supra Silezio estis unu el la multaj Sileziaj princlandoj. Ĝi ekzistis inter 1202 kaj 1281 el kunigo de la Opola kun la Ratibora princlando, kaj denove inter 1497 kaj 1532. Pro formorto de la opolaj Piastoj ĝi iĝis rekte submetita sub la Krono de Bohemio. Kiel preskaŭ tuta Silezio, ĝi fariĝis en 1742 parto de Prusio kaj post la Dua Mondmilito de Pollando.
Iarăși
Historio
En 17-a jarcento Nyáraspatak verŝajne estis rumana setlejo.
Opola-Ratibora princlando
Regantoj
Princoj (dukoj) de Opolo-Ratiboro:
Iarăși
Loĝantaro
En 1910 el 330 loĝantoj 96% estis rumano. En 2002 el 503 loĝantoj 62,2% rumano, 36% cigano, 1,6% hungara, 0,2% germano.
Stelokvinlatera krucigita kontraŭprismo
En geometrio, la stelokvinlatera krucigita kontraŭprismo estas pluredro, unu el malfinia aro de nekonveksaj kontraŭprismoj. La edroj estas 8 triangulaj flankoj kaj 2 stelokvinlateraj bazoj.
Ĝi diferencas de la stelokvinlatera kontraŭprismo per havo de kontraŭaj orientiĝoj de la du stelokvinlateroj.
Se ĝiaj edroj estas ĉiuj regulaj, ĝi estas duonregula pluredro, ĉi tia pluredro estas identigita kun la indekso U80 kiel unuforma pluredro.
.il
.il estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Israelo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Melchior Ayrer
Melchior Ayrer (1520-1579) estis germana kuracisto, kemiisto kaj matematikisto. Li estis frato de Aegidius Ayer (n. 1509) kaj patro de Julius Ayer (n. 1546). Li ricevis sian dokterecon pri Medicino en 1546, en la Universitato de Bolonjo kaj komencis praktiki Medicinon en sia naskiĝolando, kie li ekdirektis hospitalon en 1549. Pro lia reputacio rilate al traktado de malsanoj, lia famo disvastiĝis al najbaraj landoj kaj li estis elektita kiel persona kuracisto de la palatinata elektistino, edzino de Frederiko la 2-a.
NGC 4696E
NGC 4696E (aliaj indikoj — ESO 322-90, MCG -7-26-50, DRCG 56-62, DCL 233, PGC 43262) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Birth of the Cool
Birth of the Cool estas ĵazalbumo de Miles Davis, kiu lokas ĉe la transiro de bibopo al malpasia ĵazo. Ĝin muzikis la tiel nomata Capitol Orchestra kunlabore kun aranĝisto Gil Evans.
Graveco
Davis opiniis pri la sonregistraĵoj en sia aŭtobiografio: „Ni ludis nin iomete pli milde en la orelojn de la homoj ol Birdo aŭ Dizzy, moviĝis en direkton al ĉefstilo. Estis nenio plu.“. Kontraŭe tion taksis Joachim Ernst Berendt: „Per ĉi tiuj pecoj estis venkigita sonbildo, kiu efikis skoloforma sur la tuta evoluon de la malvarmeta ĵazo“. Grava, eĉ „programa konceptalbumo“ Birth of the Cool fariĝis tamen nur en la ĵazhistoria retrorigardo. Ĉar kiel diskego la titoloj nur aperis, post kiam la malpasiaj registraĵoj de Davis el la mezo de la 1950-aj jaroj estis surmerkate. Tamen ili treege influis la okcident-marbordan ĵazon.
„Aldone al rafinitaj aranĝaĵoj ĉi tiuj numeroj entenis la plej certajn soloojn de Davis, kiujn ĝi ĝis tiu ĉi momento surdiskigis“, skribis lia biografiisto Eric Nisenson. Laŭ Nisenson Davis tiam eltrovis sian stilon; la sonregistraĵoj aperis kiel Birth of the Cool. La etikedo malpasia dum kelka tempo gluiĝis je Davis: „Mi neniam komprenis, kial tio estis nomata tiel; mi kredas, tio kion ili vere volis esprimi, estas milda sono – ne tiel trapenetra,“ rimarkis Davis.
La albumo
La albumo publikigita en 1957 entenas 11 muzikpecojn. Komence Capitol Records publikigis sur ŝelakdisko ok el la titoloj, kiuj estis registritaj je du datoj en 1949 kaj 1950; tiuj ok pecoj jam en 1953 aperis kiel vinila disko. En 1971 la eldonejo almetis je la noveldono de la albumo la titolon „Darn That Dream“ (kun kantisto Kenny Hagood), kiun ĉiuj postaj eldonoj entenas.
Capitol-Orchestra kunigis unuaflanke bibopdevenajn nigrulajn muzikistojn kaj aliaflanke blankulajn muzikistojn devenaj el la ĵazbandego de Claude Thornhill. Ĉi tiu bando de Davis ludis unuafoje aŭguston kaj septembron de1948 dum du semajnoj en "Royal Roost". Poste ili ankaŭ ludis en Clique Club. La grupo ekonomie tamen malsukcesis kaj malfondiĝis en 1950.
Pli novaj eldonoj
La lumdisko Complete Birth of the Cool de 1998 enhavas krom la Sonne prilaboritaj originalaj titojn pluajn sonregistraĵojn de la naŭopo de la 4-a kaj la 18-a de septembro 1948; ĉi tiuj origine ekestis por radioelsendo de Symphony Sid en Royal Roost. Ili ankaŭ aperis aparte sub la titolo Real Birth of the Cool aŭ kiel Cool Boppin´ ).
Pro la alta graveco de ĉi tiu albumo por la ĵazo sonreĝisoro Rudy Van Gelder, konata pro siaj multaj sonregistraĵoj de ĵazo, entreprenis denovan ciferecigon de la originalaj sonregistraĵoj. Tiu ĉi lumdisko aperis en 2000 sub la nomo Birth of the Cool - The Rudy Van Gelder Edition ĉe eldonejo Blue Note Records.
Novregistradoj de la aranĝaĵoj
En 1991 Gerry Mulligan decidiĝis, denove vivigi la aranĝaĵojn; Miles Davis evidentiĝis interesita, tamen la sonregistraĵoj por Re-Birth of the Cool okazis nur post lia morto. John Lewis kaj Bill Barber partoprenis kiel anoj de la originala bando, krome Wallace Roney, Phil Woods, Dave Bargeron, John Clark kaj la ritmogrupo de Mulligan. La novinterpretadoj de la unuopaj pecoj ne plu devis orientiĝi je la unupecaj diskoj, tiel ke oni ankaŭ registris pli longajn soloojn. .
Joe Lovano prezentis sur sia albumo Streams of Expression en 2006 tri el la aranĝaĵoj (Move, Moon Dreams kaj Boplicity), kiu estis transskribitaj por pli konvencia kaj iomete pli granda instrumentaro kaj enigita en nova suito de Gunther Schuller nome Birth of the Cool, kiu tenas harmonie ege pli komplikajn strukturojn ol la originalo.
Datoj de la sonregistradoj
Sonregistrite en Novjorko
1, 2, 5, 7 — 21-an de januaro 1949
4, 8, 10, 11 — 22-an de aprilo 1949
3, 6, 9, 12 — 9-an de marto 1950
Aranĝaĵoj
1, 5, 11 — John Lewis
2, 4, 6, 7, 9, 12 — Gerry Mulligan
3, 8 — Gil Evans
10 — Johnny Carisi
Listo de sternaĵoj
Ĉi tio estas listo de sternaĵoj.
Ĝeneralaj familioj de sternaĵoj
Grupoj de Lie provizi pluajn interesantajn familiojn.
The Immunity Syndrome
"The Immunity Syndrome" [La Imuneca sindromo] estas la 18-a epizodo de la dua sezono de Star Trek. Verkita fare de Robert Sabaroff kaj reĝisorita fare de Joseph Pevney, ĝi estis unue elsendita la 19-an de januaro 1968.
Intrigo
La Enterprise ricevas vokon de helpo de la USS  Intrepid , federacia kosmoŝipo kreita tute de vulkananoj. Ĉefoficiro Spock subite aspektas ŝokita kaj anoncas ke li sentis ke la  Intrepid  'mortis'. Stelfloto sendas prioritatan mesaĝon al Kapitano James T. Kirk kaj ordigas ke lin esploru la sistemon Gamma 7A, la lastan konatan pozicion de la  Intrepid . Alveninte tie, Piloto Pavel Chekov raportas, ke la sensiloj ne montras vivajn estojn en la sistemo de miliardoj da loĝantoj.
Dume, Spock estas ekzamenita de ĉefkuracisto Leonard McCoy en malsanulejo, kie li klarigas, ke li sentis la kombinitan ŝokon kaj teruron en la mensoj de 400 el siaj samspecanoj el Vulkano sur la "Intrepid" dum ili mortis. McCoy miregis, ke Spock sentis ion je la distanco, sed konsentas, ke estas multe pri vulkanoj, kiujn li ankoraŭ ne komprenas.
Spock reiras al la komandejo same kiam Lt. Uhura anoncas, ke ŝi perdis kontakton kun stelfloto. Kirk ordonas ke Spock skanu malluman zonon kiu aperas sur la ĉefa ekrano. Subite, duono de la kosmonaŭtoj malsaniĝas aŭ malfortiĝas. Spock ne povas determini la naturon de la zono, sed sugestas, ke ĝi estas ia energia turbuleco, kaj eble respondeca pri la morto de la loĝantoj kaj la anaro de Intrepid. Kirk igas ke Chekov ĵetas sondilon en la malplenon. La sondilo transdonas akutan, altan sonon antaŭ la kontakto perdiĝas.
Stará Lehota
Situo
Stará Lehota situas sub monto 574 m-ojn alta, meze de sakovojo. Nové Mesto nad Váhom troviĝas je 20 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1348 en slava formo "Lehata". En 1753 oni komputis tie 39 familiojn. En 1787 loĝis tie 449 vilaĝanoj en 71 domoj, en 1828 441 vilaĝanoj en 60 domoj. En 1806 farejo pri papero, en 1870 farejo pri vitro ekfunkciis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Ó-Lehota, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szentmiklósvölgye 553 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágújhely, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 batalo okazis inter faŝistoj kaj partizanoj. En 2001 vivis en Stará Lehota 277 homoj, (272 slovakoj).
The Immunity Syndrome
Intrigo
La "Enterprise" ŝajnas akceli de si mem, kaj la motoroj ŝajnas funkcii male: antaŭenpuŝo malrapidigas la kosmoŝipon. Kirk sugestas, ke ĉiuj haveblaj potencoj estas konektita en amasa antaŭenpuŝo, esperante liberiĝi de la zono, sed la penado sukcesas nur damaĝi la ŝipon.
La malpleno fine malkaŝiĝas esti giganta, multkolora objekto simila al amebo. Kirk ĵetas sensor-sondilon en ĝi, kio malkaŝas, ke la objekto efektive fariĝas el protoplasmo, kaj estas viva. McCoy opinias, ke tripulata sondilo devas esti sendita al la ulo por kolekti la datumojn necesajn por detrui ĝin kaj volontiĝas por la laboro. Spock insistas, ke li estas pli bone kvalifikita, kaj Kirk konsentas. Spock stiras pramon tra la ekstera membrano de la besto kaj direktas sian vojon al la kerno. Finfine li raportas, ke la besto pretas reproduktiĝi, kaj sugestas metodon detrui ĝin, sed ŝlosila parto de la mesaĝo perdiĝas. Kirk kaj McCoy renkontiĝas por diskuti la situacion, kaj Kirk spekulas, ke se la organismo estas kiel invada viruso, tiam io ekvivalenta de "antikorpo" bezonas detrui ĝin.
Kirk metas la "Enterprise'n" en la korpon de la amebo, kaj ordigas ke la inĝeniero Scott preparu bombon de antimaterio kun tempilo por sep minutaj prokrasto. La bombo estas pafita en la kernon de la ĉelo kaj la "Enterprise" malantaŭas uzante malgrandan potencon. La pramo de Spock finfine videblas kaj Kirk ordonas ke Scott trenu ĝin per traktora fasko. Kun potencaj niveloj preskaŭ elĉerpitaj, la kosmoŝipo alproksimiĝas al la ekstera membrano same kiel la bombo eksplodas. La "Enterprise" kaj la pramo estas ĵetitaj el la organismo.
Peter Schamoni
Peter Schamoni (n. 27-an de marto 1934 en Berlino, mortis la 14-an de junio 2011 en Munkeno) estis germana filmreĝisoro kaj produktisto. Schamoni estas kunverkinto de la manifesto de Oberhausen.
(11416) 1999 JK96
(11416) 1999 JK96 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Provinco Hadramaut
La provinco Hadramaut (البيضاء, latinliterigo Muḥāfaẓat Ḥaḍramawt - laŭ sistemo DMG - respektive Muhafazat Hadramaŭt) estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la orienta parto de la lando, de la norda landa limo al Sauda Arabio ĝis la suda limo borde de la Hinda Oceano, oriente de la Golfo de Adeno. La provinco laŭ areo estas la plej granda de Jemeno, kaj havas sian nomon de la antikva regno Hadramaut, kiu multajn jarcentojn tre prosperis pro produktado kaj vendado de olibano.
Laŭ la stato de la censo de 2004 la nuna provinco havis loĝantojn. La provinca areo estas kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso rezulte po  loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Al Mukala (aŭ Al-Mukala).
En 2004 la insularo Sokotra, kiu antaŭe estis parto de la provinco Adeno, estis aligita al la provinco Hadramaut. Ankaŭ la insuloj Perim kaj Kamaran en la Ruĝa Maro apartenas al la provinco Hadramaut, kvankam ili - inter Jemeno oriente kaj la limo de Eritreo kaj Ĝibutio okcidente, situas multege pli okcidente ol la tuta resto de la provinca teritorio.
Ida Benczúr
Ida Benczúr [bencUr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benczúr Ida estis hungara pentristino. Ŝia patro estis Gyula Benczúr, ŝiaj gefratoj estis Gyula Benczúr (kuracisto) kaj Olga Benczúr.
Ida Benczúr  naskiĝis la  en Munkeno (Bavario, Germanio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ida Benczúr studis en sia naskiĝurbo en la akademio (ĝis 1883), kie ŝi lernis de sia patro. Inter 1907 kaj 1914 ŝi daŭris la lernadon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Imre Révész (pentristo), István Bosznay, Viktor Tardos Krenner, István Réti. Ŝi ekspoziciis ekde 1912. Ŝi studvojaĝis en Italio kaj Germana Regno en 1914.
Givisiez
Givisiez (prononcu ĵivizie, malnova germanlingva nomo Siebenzach) estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 3010 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Givisiez situas en la Friburga Mezlando, proksimume 3 kilometrojn nordokcidente de la centro de la kantonĉefurbo Friburgo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Al la komunumo apartenas la kerna vilaĝo Givisiez, granda industrizono en nordo de la komunumo kaj parto de la loĝkvartalo La Faye en nordoriento, kies pli granda parto apartenas al Granges-Paccot.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,46 km², de kiuj 23,1% estas kovritaj de arbaro, 34,4% servas por agrikulturo kaj 40,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Givisiez limas en nordo al La Sonnaz, en nordoriento al Granges-Paccot, en orientsudoriento al Friburgo, en sudo al Villars ĉe Glano, en sudokcidento al Corminboeuf, kaj en nordokcidento al Belfaux.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 157 de Friburgo al Payerne, kaj laŭlonge de la sudorienta komunumlimo kondukas la svisa aŭtovojo A12, al kies vojnodo Friburgo-Sudo sude de la vilaĝocentro kondukas de la vilaĝocentro rapidvojo. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano kaj estas ankaŭ per lokaj buslinioj de Friburgo, nome la trolejbuslinio n-ro 3, bone konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Givisiez datiĝas el la jaro 1142 kiel Juvinsie. Ĝis komence de la 19-a jarcento la komunumo nomiĝis Juvisy. Givisiez dum mezepoko estis feŭdo de la Senjoroj de Stäffis, poste de la Senjoroj de Englisberg kaj ĝi fariĝis en la jaro 1290 havaĵo de riĉaj civitanoj de la urbo Friburgo. En la 15-a jarcento ĝi fariĝis posedo de la Senjoroj de Affry, kiuj en la jaro 1539 en Givisiez konstruis kastelon, kiu hodiaŭ servas kiel maljunulejo. Sub la Novurba Flago Givizsiez ĝis la fino de la malnova reĝimo apartenis al la Malnova Kamparo de Friburgo. Ek de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝi sub la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Sarino.
Claiton Fontoura dos Santos
Claiton Fontoura dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj Consadole Sapporo.
Mérignac-Arlac (stacidomo)
Mérignac-Arlac estas franca stacidomo sur linio Ceinture de Bordeaux, situanta en, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ceinture de Bordeaux (586000).
Dennis Stanford
Dennis STANFORD (13-a de majo 1943 - 24-a de aprilo 2019) estis usona arkeologo, li estis la estro de la arkeologia departemento kaj direktoro de la programo pri praindianoj ĉe la nacia muzeo de natura historio de la Smithsonian Institution. Kune kun Dr. Bruce Bradley, Stanford subtenas la hipotezon Solutreen, kiu supozas, ke la teknologio pri ŝtonaj iloj de la Solutreen-kulturo en prahistoria Eŭropo influis la evoluon de la Clovis-kulturo en Ameriko.
5094 Seryozha
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-soveta fizikisto kaj demografo Sergej Petroviĉ Kapica (cirile: Сергей Петрович Капица), filo de la nobel-premiito Pjotr Leonidoviĉ Kapica (kiu li mem lasis sian nomon al la asteroido n° 3437).
Rinteln
Rinteln estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Ĝi estas en la malnova urbo karakterizas por multnombraj de framskeleto domoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pirofilio
La pirofilio estas la ekologia termino. Oni parolas pri pirofilio, se besto aŭ planto profitas de fajro, kaj alkutimiĝas al fajro kiel media faktoro. Pirofilio ekzistas ĉe fungoj, plantoj kaj bestoj, kie natura fajro ludas gravan rolon en la ekosistemo.
Inter la plej konataj organismoj, kiuj estas pirafiliaj estas la sekvojo, kies fruktaj strobiloj, ne malfermiĝas sen incendio. Ankaŭ ĉe eŭkaliptoj kaj diversaj pino-specioj ekzistas tio. Ankaŭ Lilium pyrophilum, genro de lilio (Lilium) de la amerika sekcio.
La sudeŭropa makiso apartenas al la pirofilaj plantkomunumoj, kiuj en la mediteranea regiono superkreskas la restaĵojn de alta arbaro post arbara incendio.
Santiago (mikroregiono)
La mikroregiono de Santiago estas unu de la 35 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Suda Rio-Grando. Ĝi enhavas 9 municipojn.
.im
.im estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Manksinsulo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän