cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planta komunikado per mikorizaj retoj
Komunikado
Pretigo okazas kiam la defendoj de planto aktiviĝas antaŭ atako. Studoj montris ke pretigo de plantaj defendoj inter plantoj en mikorizaj retoj povas esti aktivigitaj de la retoj, ĉar ili plifaciligas por ĉi tiuj informkemiaĵoj disvastiĝi inter la parencaj plantoj. La defendoj de neinfektitaj plantoj estas pretigitaj de ilia respondo tra la reto al la terpenojdoj produktitaj de la infektitaj plantoj. AM-retoj povas pretigi plantajn defendajn reakciojn kaŭzante ilin pliigi la produktadon de terpinojdoj.
En studo de tomataj plantoj konektitaj tra AM-reto, planto ne infektita de funga patogeno montris indikojn de defenda pretigo kiam alia planto en la reto infektiĝis, kaŭzante la neinfektitan planton pliige reguligi genojn por la SA kaj JA vojoj. Simile, plantoj sen afidoj evidente nur kapablas esprimi la SA vojojn kiam mikoriza reto konektas ilin al infestitaj plantoj. Cetere, nur tiam ili montris reziston al la herbovorulo, montrante ke la plantoj kapablas translokigi defendajn informkemiaĵojn tra la mikoriza reto.
Enkonduko de budworm, Choristoneura sp., al arboj de Menzies-pseŭdocugo (Pseudotsuga menziesii) rezultigis pliigitan produktadon de defendaj enzimoj en neinfestitaj pinoj (Pinus ponderosa) konektitaj al la difektita arbo per EM-reto. Ĉi tiu efiko montras, ke defendaj informkemiaĵoj translokigitaj tra tia reto povas kaŭzi rapidajn pliigojn en rezisto kaj defendo en neinfestitaj plantoj de malsama specio.
La rezultoj de ĉi tiuj studoj subtenas la konkludon ke kaj EM- kaj AM-retoj provizas vojojn por defendaj informkemiaĵoj de infektitaj aŭ infestitaj gastigantoj por instigi defendajn ŝanĝojn en neinfektitaj aŭ neinfestitaj samspeciaj kaj alispeciaj plantoj kaj ke iuj ricevintaj specioj ĝenerale suferas malplian difekton pro infestiĝo aŭ infekto.
Mekanismoj
Pluraj mekanismoj estas observitaj kaj proponitaj, per kiuj nutraĵoj povas moviĝi inter plantoj konektitaj per mikoriza reto, inkluzivante fonto-malfontaj interrilatojn, preferatan translokigon kaj parencajn mekanismojn.
Translokigo de nutraĵoj povas sekvi fonto-malfontan interrilaton, kie nutraĵoj moviĝas de zonoj de pli alta koncentriĝo al zonoj de pli malalta koncentriĝo. Eksperimento kun gresoj kaj forboj el Kalifornia kverka arbaro montris, ke nutraĵoj translokiĝas inter plantaj specioj per AM-mikoriza reto, kun diversaj specioj agantaj kiel fontoj kaj malfontoj por malsamaj elementoj. Nitrogeno evidente fluas de nitrogeno-fiksanta j plantoj al ne-nitrogenofiksantaj plantoj tra mikoriza reto laŭ fonta-malfonta interrilato.
Montriĝis ke ekzistas mekanismoj per kiuj mikorizaj fungoj povas prefere asigni nutraĵojn al specifaj plantoj sen fonto-malfonta interrilato. Studoj trovis dudirektan translokigon de nutraĵoj inter plantoj konektitaj per reto, kaj plantoj povas dividi karbonon inter si neegale, foje al la avantaĝo de unu specio super alia.
Parenceco povas agi kiel alia translokiga mekanismo. Troviĝis ke pli da karbono interŝanĝiĝas inter la radikoj de pli proksime rilataj pseŭdocugoj kiuj dividas reton ol malpli rilataj radikoj. Pruvo estas ankaŭ pliiĝanta, ke mikronutraĵoj translokigataj tra mikorizaj retoj povas komuniki parencecon inter plantoj. Karbona translokigo inter semplantidaj pseŭdocugoj supozigis laboristojn ke mikronutraĵa translokigo tra la reto eble pliigas karbonan translokiĝon inter rilataj plantoj.
Superrigardo
Oni supozas, ke evoluan taŭgecon plibonigas la translokigo de informkemiaĵoj per komunaj mikorizaj retoj, ĉar tiaj signaloj kaj indikoj povas instigi reagojn kiuj povas helpi la ricevanton supervivi en ties medio. Plantoj kaj fungoj evoluigis heredebajn genetikaj n trajtojn, kiuj influas siajn interagojn, ĉiu kun aliaj, kaj eksperimentoj, kiel tiu, kiu montris la heredeblon de mikorizaj koloniigo en la okulvigno, (Vigna unguiculata), donas pruvon. Cetere, ŝanĝoj en la konduto de unu partnero en mikoriza reto povas influi aliajn en la reto; tiel, la mikoriza reto povas provizi selekteman premon pliigi la taŭgecon de ties membroj.
Kata Varga
Kata Varga laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Kata estas hungara-franca aktoro. Ŝia origina persona nomo estis Katalin, baldaŭ ŝi uzis ankaŭ la nomformon Kata-Lina.
Kata Varga naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Kata Varga maturiĝis en muziklernejo en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris ekonomian diplomon en 1976 en Ekonomia Universitato Marx Károly. Ŝi estis nelonge ekonomo, pli poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1980. Ŝia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Dum la sekvaj tri jaroj ŝi estis membro de la Teatro de Kecskemét. Inter 1983-1988 ŝi apartenis al ĉefurbaj teatroj aŭ en Teatro Csokonai (Debrecen). Inter 1990-1992 ŝi studis en aktorlernejo en Parizo helpe de stipendio, poste ŝi estis franclingva aktoro, sed ŝi estis ankaŭ franca-hungara tradukisto kaj interpretisto. Ŝi akiris francan ŝtatanecon. En 1993 ŝi establis teatran trupon. En 2005 ŝi hejmenvenis kaj aliĝis al la teatra vivo. En 2015 ŝi translokiĝis al fora vilaĝo Lócs, sed ŝi ne distranĉis la aktoran vivon. Ŝi ricevis premiojn inter 1980-2010.
Mezihoří (Mlázovice)
Mezihoří estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Mlázovice en distrikto Jičín. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Mlázovice. Estas ĉi tie registritaj 6 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Mezihoří situas en katastra teritorio Mlázovice kun areo 8,48 km².
Kostopil (stacidomo)
Kostopil (Костопіль) estas fervoja stacio en Kostopil (Rivna provinco), urbo en Ukrainio.
Planta komunikado per mikorizaj retoj
Adaptivaj mekanismoj de mikorizaj fungoj kaj plantoj
Kvankam oni serĉas pli rigoran pruvon, jam proponitaj mekanismoj eble povas klarigi kiel la translokigo de informkemiaĵoj per mikorizaj retoj povas influi la taŭgecon de la konektitaj plantoj kaj fungoj.
Planta taŭgeco ankaŭ povas pliboniĝi laŭ pluraj vojoj. Parenceco eble estas faktoro, ĉar plantoj en reto estas pli probable rilataj; tial, parenca elektado eble plibonigas inkluzivan taŭgecon kaj klarigas kial planto subtenu fungon kiu helpas aliajn plantojn akiri nutraĵojn. Ricevi defendajn signalojn aŭ indikojn de infestita planton estus adaptive, ĉar la ricevanta planto kapablus pretigi ties proprajn defendojn antaŭ atako de herbovoruloj. Alelopatiaj kemiaĵoj translokigitaj tra KMR ankaŭ povus influi kiujn plantoj elektiĝu por supervivo, limigante la kreskon de konkursantoj per redukto de ilia aliro al nutraĵoj kaj lumo. Sekve, translokigo de la diversaj klasoj de informkemiaĵoj eble estus adaptiva por plantoj.
Gower (duoninsulo)
Duoninsulo Gower (Kimre: Penrhyn Gŵyr), ofte referita kiel Gower mallonge, estas duoninsulo sur la sudokcidenta marbordo de Kimrio, norde de la Kanalo de Bristol, kaj sudokcidente de la historia distrikto de Glamorgan. En 1956 ĉi tiu estis la unua areo en Britio estanta rekonita kiel Areo de Elstara Natura Beleco.
Gower estas limigita norde per la buŝo de la Loughor kaj sur la oriento de Swansea Bay.
Gower havas grandan nombron da kavernoj, inkluzive de la Paviland Kaverno kaj la Minchin Hole Cave.
Strandoj kaj klifoj alternas laŭ la 22 km longa suda marbordo de la duoninsulo. Ekzistas ankaŭ multaj golfoj, inkluzive de Lowland Bay kaj Three Cliffs Bay. Ekzistas pli malmultaj strandoj sur la norda flanko de Gower.
Gusztáv Eőry Pordán
Gusztáv Eőry Pordán [gustAv Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eőry Pordán Gusztáv estis hungara aktoro.
Gusztáv Eőry Pordán naskiĝis en 1843 en Nagybereg (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Veliki Beregi en Ukrainio) li mortis la en Újpest (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Gusztáv Eőry Pordán frekventis gimnaziojn en Sárospatak kaj Nagykőrös, en 1863 li aliĝis al migra aktora kompanio de Károly Sipos. Liaj sekvaj signifaj aktoraj stacioj estis Imre Csaby (1864), Béla Szilágyi (aktoro) (1866), Gerő Aradi (1867, 1869), Ákos Egressy (1868), Károly Mosonyi (1870), Gyula Miklósy (1871), Vilmos Lászy (1872), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1873–1875), Népszínház (1875–1880, 1882-1887), Ignác Krecsányi (1881). Lia edzino naskis 2 filojn.
Pál Fischer
Pál Fischer [fiŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fischer Pál estas hungara futbalisto (avanulo).
Pál Fischer naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Fischer futbalis en junularaj teamoj en provinco kaj ĉefurbo inter 1980-1984, poste jam en pluraj plenkreskaj futbalkluboj enlande kaj eksterlande ĝis 2005 en 286 matĉoj kun 107 goloj. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono kaj golreĝo unufoje, same nederlanda ĉampiono. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1988–1992 19-foje sen goloj. Lastfoje li ludis en 1995, poste li fondis firmaon pri liverado. Lia edzino naskis filinon.
János Quittner
János Quittner [jAnoŝ kvitner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Quittner János estas slovakia hungara dancisto, koreografo. Lia persona nomo slovake estis Ján.
János Quittner naskiĝis la en Vrakuňa, (Slovakio, nuntempa urboparto de Bratislavo).
Biografio
János Quittner apartenis al la hungara minoritato en Slovakio. Li maturiĝis en arta mezlernejo en Bratislavo, dum li dancis en hungaraj popoldancaj ensembloj. Inter 1964–1973 li estis dancisto kaj kunkoreografo ĉe Hungara Ŝtata Popola Ensemblo. En 1967 li diplomiĝis en koresponda kurso pri koregrafio, post 2 jaroj li establis propran ensemblon en Bratislavo. En 1977 li akiris koreografian diplomon en Teatra Altlernejo de Bratislavo. En 1983 li elmigris al Aŭstralio kaj li estis laboristo, sed libertempe li fondis en Melburno popoldancan ensemblon. Pli poste li koreografis ne nur hungaran, sed ankaŭ slovakan, kroatan kaj indiĝenan dancensemblojn. Quittner revenis al Eŭropo kaj ekloĝis en Dunasziget (Hungario) en 1990 kaj li faris koreografiajn laborojn en Hungario, Slovakio, Germanio, Serbio, eĉ denove en Aŭstralio.
Preĝejo Sankta Anna (Kerepes)
La preĝejo Sankta Anna estas sakrala konstruaĵo en urbo Kerepes (Hungario).
Historio
Dum la malfrua mezepoko Kerepes havis kirkon kun patroneco de Sankta Nikolao. Dum dominado de turkoj la loĝantoj iĝis kalvinanoj, sed ĝis 1690 la tiama vilaĝo senhomiĝis. La novaj alvenintoj refondis la paroĥon en 1702 kaj la kirko estis pligrandigita en 1739. Fulmo trafis ĝin en 1907, tial pli nova estis konstruita inter 1910-1912 jam kun patroneco de Sankta Anna. La orgeno estis farita en 1912.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, kiu kuŝas laŭ la trotuaro. La fasado estas malsimetria, ĉar la kvadrata turo altiĝas ĉe la dekstra angulo. La enireja pordo iomete reliefas en la fasado. La turo havas niĉon kun statuo en la strata flanko. La navo havas fenestrojn ambaŭflanke. La absido estas plurlatera kaj kontaktiĝas kun sakristio.
Kermeso okazas en la 26-an de julio.
Tombejo Batignolles
La tombejo Batignolles estas pariza tombejo, kies enirejo situas ĉe n-ro 8 strato Saint-Just, 17-a arondismento de Parizo, en la kvartalo Épinettes.
Ĝi etendiĝas plejparte en la nordoriento de la 17-a arondismento kaj ankaŭ parte en la sudo de Clichy, laŭlonge de bulvardo Victor Hugo. Ĝi estis malfermita la.
Tiu tombejo estas parte superata de la "Periferia Bulvardo", inter la pordoj de Clichy kaj Saint-Ouen.
Ĝi kovras areon de ĉirkaŭ dek unu hektaroj, la saman areon kiel la tombejo de Montmartre, igante ĝin ex æquo la trian plej vastan enurban tombejon post tombejo Père-Lachaise kaj tombejo de Montparnasse. Ĝi enhavas proksimume 800 arbojn (hipokastanoj, aceroj, ktp.).
Béla Szepes
[sepeŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Szepes Béla estis hungara lancoĵetisto, skiisto, olimpiano, karikaturisto, ilustristo, ĵurnalisto. Lia origina familia nomo estis Strauch [strauĥ], lia edzino estis Mária Szepes.
Béla Strauch naskiĝis la  en Igló, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio), li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 26-a) en Budapeŝto.
Gyula Zsivótzky
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Kostopil
Kostopil (Костопіль) estas urbo en Rivna provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Gyula Zsivótzky
Biografio
edziĝis en 1977, lia edzino naskis 2 filojn. En la sensporta vivo li estis sportinstruisto. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1997.
Béla Szepes
Biografio
akiris artan diplomon en Hungaran Reĝa Desegnista Edukejo en 1926, poste li estis ĵurnalisto en Berlino ĝis 1933, pli poste en Budapeŝto. Depost la 2-a mondmilito li estis liberprofesia karikaturisto, ilustristo. Li partoprenis en kreado de kelkaj filmoj, krome li kreis ankaŭ medalojn. Li ricevis premion en 1967. Li edziĝis en 1930, lia edzino naskis unufoje, la bebo mortis frue.
Gyula Zsivótzky
Sporta kariero
inter 1952-1973 estis martelĵetisto en sia naskiĝurbo, poste en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono inter 1958-1970 13-foje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 196-1973, eĉ li tenis la hungaran rekordon inter 1958-1982. Li estis olimpiano en ĉiuj Olimpikoj inter Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun ora kaj du arĝentaj medaloj, krome en eŭropa ĉampionumo li estis la unua en 1962 kaj en Universiado trifoje en 1959, 1961 kaj 1965. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1973, poste li havis postenojn en la sporta vivo.
Béla Szepes
Sporta kariero
ekde 1918 estis skiisto, ekde la sekva jaro ankaŭ lancoĵetisto en Budapeŝto. Li estis hungara lancoĵeta ĉampiono sepfoje inter 1925-1931, dum li apartenis al la hungara nacia teamo dekfoje kaj faris 5 hungarajn rekordojn. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1928 kun arĝenta medalo. Li estis hungara skia ĉampiono kvarfoje inter 1924-1930. Li havis signifan postenon en la hungara atleta asocio.
Ferenc Orosz (futbalisto)
Ferenc Orosz [oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz Ferenc estas hungara futbalisto (avanulo), trejnisto.
Ferenc Orosz naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Orosz futbalis en la junulara teamo de Budapest Honvéd FC inter 1983-1989, poste jam en la plenkreska futbalklubo ĝis 1995 (tamen kun interrompoj) en 76 matĉoj kun 22 goloj. En la sekvaj jaroj li ludis en aliaj signifaj kluboj en 164 matĉoj kun 73 goloj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje kaj golreĝo unufoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1991-1997 17-foje kun 3 goloj. Li estis trejnisto inter 2001-2003 sen gravaj rezultoj.
Gerlospaß
Gerlospaß aŭ Pinzgauer Höhe estas strata montpasejo en Aŭstrujo inter Pinzgau en Salcburgio kaj la valo Zillertal de Distrikto Schwaz en Tirolo. Gia uesta ramplo kondukas disde Zell am Ziller trans la tirola vilaĝo Gerlos ĝis alteco de 1531 metroj. Poste la eosta ramplo dividiĝas: la malnova strato sobkondukas al Wald im Pinzgau dume la pli nova unue eĉ pli sor etengiĝas ĝis 1628 metroj. Poste ĉi tiu ankaŭ kondukas ĝis Wald trans Krimml.
Malnova itinero
La pli norda malnova strato ne estas permesata por veturo de kamionoj kaj ĉaroj kaj vintre ne ĉiam funkcias. Ĝi estas parto de la federacia ŝoseo B 165 Gerlosstraße.
Nova itinero
La pli suda strato kiu germane nomiĝas Gerlos- Alpenstraße estis starigita en la 1960-aj jaroj fare de la entrepreno Großglockner Hochalpenstraßen AG kaj estas malfermita dum la tuta jaroj. Ĝia plej alta punkto kondukas preter la skiada zonoj Gerlosplatte, troviĝante en sia salcburgia parto ne tute 4 kilometrojn pli oriente de la plej malalta intermona kronpunkto. Ĉiuj aŭtistoj devas pagi vojimposton ĉe budo kiu troviĝas proksime de la plej alta strato punkto.
Ĉirkaŭaĵoj
Sude de la intermonto troviĝas la akvobaraĵo Durlaßboden kaj sudoriente la konataj akvofaloj de Krimml.
József Csermák
József Csermák [jOĵef ĉermAk], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Csermák József estis hungara martelĵetisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, fervojisto.
naskiĝis la en Senec (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio), li mortis la  en Tapolca.
Biografio
apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li duonorfiĝis en sia aĝo 5, depost la 2-a mondmilito li estis edukita en Tapolca. En sia aĝo 15 li eklaboris en ŝtonminejo, post jaroj en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Kun 38-jara fervojista laboro li pensiuliĝis. En 1997 lia koro estis operaciita. Li edziĝis en 1954. Li ricevis premiojn en 1952-1992.
Sporta kariero
en sia aĝo 17 estis martelĵetisto, oficiale li estis sportisto inter 1950-1962. Li apartenis al la hungara nacia teamo 40-foje, dum li estis hungara ĉampiono kvarfoje inter 1953-1957. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun ora medalo kaj mondrekordo en 1952. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1962, poste li estis trejnisto.
Pampelmusujo
La pampelmusujo (Citrus maxima) estas fruktarbo verŝajne origina el okcidenta Malajzio, multe kultivata en suda Azio kaj Israelo por produktado de pampelmusoj.
Hoření Starý Dub
Hoření Starý Dub (Oberaltaicha) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Dub en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Český Dub. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hoření Starý Dub situas en katastra teritorio Modlibohov kun areo 2,65 km².
Starý Dub
Starý Dub (Alt-Aicha) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Dub en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Český Dub. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Karl Landauer
- naskiĝis la 12-an de oktobro 1887 en Munkeno, murdiĝis la 27-an de januaro 1945 en la nazia koncentrejo Bergen-Belsen - estis germana kuracisto, psikiatro kaj psikoanalizisto. Inter la du mondmilitoj li laboris en Frankfurto ĉe Majno, kie li interalie ekde 1927 psikoanalize trejnis la junan terapiistinon Laura Perls.
Anne Louise Brillon de Jouy
Anne Louise Brillon de Jouy (naskiĝinta Boyvin d'Hardancourt; 13-an de decembro 1744 – 5-an de decembro 1824) estis franca muzikisto, klavarludanto, kaj komponisto.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Parizo en la familio de la reĝa impostkolektisto Louis-Claude Boyvin, kiu estis pasia muzikamanto. De tio profitis lia filino, kiu ricevis tre zorgeman muzikan edukadon ekde infanaĝo kiam ŝi lernis ludi klavicenon.
Anne Louise distingiĝis pro siaj rafinita edukado kaj granda inteligenteco. Ŝi edziniĝis en la aĝo de 19 jaroj al Jacques Brillon de Jouy, kaj ekloĝis en Passy, urbo proksima al Parizo. En ilia hejmo pentrado kaj muziko ludis gravan rolon, kaj la paro certiĝis, ke iliaj du filinoj estis instruitaj ankaŭ pri muziko, precipe kantado.
Baldaŭ Anne-Louise Brillon de Jouy prezentis ‘socian salonon’ en sia kampardomo. Tiuj ĉi salonoj estis oftaj en Parizo, la vera kultura ĉefurbo de Eŭropo, kaj la salonoj estis ĝia ĉefa kultura centro. Ili estis konataj kiel "intelektaj renkontiĝoj", kiuj kunigis artistojn, intelektulojn, filozofojn, muzikistojn kaj la tutan burĝan socion de la 18-a jarcento. En la fruaj jaroj de ilia geedzeco, ĉiun merkredon kaj sabaton la domo de la familio Brillon fariĝis konstanta renkontigejo de eksterlandaj intelektuloj kaj muzikistoj pasantaj tra Parizo.
Estante admirinda klavarludanto, Anne Louise distris la ĉeestantojn kaj akompanis elstarajn muzikistojn. Pluraj komponistoj kiel Johann Schober, Luigi Boccherini, Charles Burney, Ernst Eichner kaj Henri-Joseph Rigel kun admiro dediĉis al ŝi sonatojn. Komence, ŝia instrumento estis la klaviceno, baldaŭ ŝi preferis la novan instrumenton, la pianon kiam ankoraŭ la klaviceno estis la ĉefa instrumento de komponado kaj ludado. Ludante en sia propra hejmo antaŭ kleraj spektantoj, ŝi akiris bonegan reputacion kiel muzikistino, kvankam ŝi neniam prezentiĝis en publikaj koncertoj.
Krom ŝia talento kiel instrumentisto, Anne Louise Brillon ankaŭ komponis. Ŝi havas preskaŭ 90 verkojn. Oni povas supozi, ke ŝiaj verkoj prezentiĝis nur sur la scenejo de ŝia propra salono, ĉar ŝiaj komponaĵoj ne estis publikigitaj dum ŝia vivo. Tiutempe estis konsiderata hontinda por virinaj membroj de la elito kiel Anne Louise, publikigi iliajn verkojn; la komponado kaj reproduktado de muziko fare de virinoj estis nur rezervitaj por la privata sfero. Kiel rezulto, ŝia muziko estis plene forgesita en la polvaj bretoj de antikva familia biblioteko.
La muziko de Brillon estas vere mirinda, plena de vivo, de dramo, kaj de brila virtuozeco. La plej granda parto de ŝiaj komponaĵoj estas ĉambra muziko, kaj Anne Louise elmontras, ke la ĉambra muziko ne estis leĝera aŭ supraĵa, sed prefere estis kvazaŭ muzika laboratorio, forte inspirita de la plej novaj operaj kreaĵoj. En sia enhavo la sonatoj de Anne Louise Brillon reflektas riĉegan muzikan medion, integrante kaj transformante muzikajn elementojn de la epoko inkluzive de opero, kaj serioza kaj komedia, kun granda fantazio kaj kreemo.
En 1777, ŝi komponis la Marche des insurekcianojn (Marŝo de la Insurekcianoj) por festi usonan venkon en la Usona Revolucia Milito. Ŝi fariĝis amiko de Benjamin Franklin, kun kiu ŝi havis grandan korespondadon, kaj konatiĝis kun li dum kaj post lia restado en ŝia hejma urbo dum la Usona Revolucio.
József Nagy (pantomimisto)
József Nagy [jOĵef nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy József estas hungara pantomimisto, koreografo, reĝisoro. Lia nomvarianto ekster Hungario ofte estis Joseph Nadj.
Anne Louise Brillon de Jouy
Vivo
Ŝi mortis ĉe Villers-sur-Mer, Calvados, maljuniĝis estante 79-jaraĝa.
József Nagy (pantomimisto)
József Nagy naskiĝis la en Kanjiĵa (Jugoslavio, nun en Serbio).
Biografio
József Nagy apartenis al la hungara minoritato de Jugoslavio. Li maturiĝis en arta mezlernejo en Novi Sad en 1976, poste li konatiĝis pri la pantomimo en Budapeŝto, ekde 1980 en Parizo de Marcel Marceau kaj de:Etienne Decraux. Li fondis teatron en 1976, kie ekde la sekva jaro li memstare reĝisoris. Inter 1995–2016 li estis teatrestro de fr:Centre chorégraphique national d'Orléans, inter 2012–2017 li estis gvidanto de spektaklejo en Budapeŝto. Li pionire uzis muzikon en la spektakloj, eĉ la maloftaj tekstoj sonis hungare ankaŭ ekster Hungario. Li ricevis premiojn inter 1988-2011.
Francesco Foscari
Francesco FOSCARI (1373 – 1a de novembro 1457) estis doĝo de Venecio de 1423 ĝis 1457, en la komenco de la Renesanco.
Biografíio
Foscari devenis de antikva nobela familio kaj okupis en la Respubliko Venecio nombrajn oficialajn postenojn: nome ambasadoro, Prezidante de la Kvardekopo, membro de la Konsilio de la Dekopo, Inkvizitoro kaj Procuratore di San Marco.
Li estis nomumita Dux superante la alian kandidaton, Pietro Loredan. Lia tasko kiel Dux esti regadi Venecion en laonga kaj daŭra serie de militoj kontraŭ Milano, regata de la familio Visconti, kiu klopodis por dominadi la tutan nordan Italion. Spite la venecian justigon de "Domini di Terraferma", havigita en la funebra diskurso de Foscari fare de la humanista senatoro kaj historiisto Bernardo Giustiniani, kaj kelkajn venkojn, la milito estis tro kosta por Venecio, kies vera enspezofonto kaj povo estis la maro.
Kritikistoj asertis, ke dum la regado de Foscari Venecio abandonis sian aliancanon Florenco; finfine Venecio estis superita de la fortoj de Milano regata de Francesco Sforza. Sforza tuj repaciĝis kun Florenco, sed ne kun Venecio.
Foscari edziĝis dufoje, unue kun Maria Priuli kaj poste kun Marina Nani. Lia nura filo survivanta, Jacopo, estis juĝita de la Konsilio de la Dekopo pro akuzoj de subaĉeto kaj korupto kaj ekzilita for de la urbo.
Podhradí nad Dyjí
Podhradí nad Dyjí (ĝis la jaro 1949 Freistein, Frejštejn) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie. Ĝi etendiĝas okcidente de Vranov nad Dyjí sur moravia-malsupraaŭstria limo kaj sur la dekstra bordo de pentrinda valo de rivero Moravia Dijo apud enfluejo de rojo Křeslický potok, kiu trafluas tra la municipo. Sur la maldekstra bordo la municipo borderas rokaro de protektita areo Podhradské skály. Sude super la vilaĝo elstaras ruino de burgo Frejštejn. Freistein / Frejštejn fariĝis ekde la fino de la 19-a jarcento elserĉata somerrestadejo kaj elirpunkto por turistaj ekskursoj tra la moravia kaj la malsupraaŭstria Podyjí.En la urbeto loĝis ĝis la jaro 1945 plejparrte germana loĝantaro, kiu estis poste forŝovita. Nun vivas ĉi tie.
La plej malnova historio
Wernhard de Trnowa, ministerialo de grafoj el Pernegg, akiris por siaj meritoj al moravia markgrafo Vladislav Jindřich rajton koloniigi la moravian limregionon. Norde de la familia sidejo - burgo Trnava / Thürnau (super la malsupraaŭstria municipo Unter-Thürnau) fondis liaj idoj burgon Frejštejn, en kiu en la jaro 1251 rememoriĝas parencoj de senjoroj el Thürnau, Oldřich (Uldalriko) nomata Liber (Libera, germane Frei) kaj lia filo Gaytmar. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1286. En la jaro 1422 akiris la burgon de reĝo Sigismondo en heredan dependecon hetmano Leopold / Lipolt Krajíř z Krajku. Post la morto de Leopold z Krajku, la senjoro en Landštejn, Bystřice kaj Frejštejn, en la jaro 1433 en fontoj aperas lia frato Jan z Krajku kun predikato el Frejštejn kaj el Vratěnín, en la jaro 1444 kaptita en rango de la plej supera tablisto karintia kaj hetmano en Drosendorf. En la jaro 1487 la burgo estas indikata kiel detruita.
Jan ekprenis bienojn en la aŭstriaj landoj, Wolfgang, la filo de frato de Jan Konrád, la bienojn en Moravio kaj en la jaro 1459 alaĉetis senjorujon Bílkov. Kiam estis konkerita Cornštejn en la jaro 1465 akiris Wolfgang Krajíř por siaj meritoj dum la konkerado la burgon kiel feŭdon kaj en la jaro 1493 tralasis reĝo Vladislao al lia filo Lipolt z Krajku burgon Cornštejn el la feŭdo. Burgo Cornštejn fariĝis pro kaŭzo de la neloĝigebla Frejštejn centro de la frenŝtejna senjorujo. Al Cornštejn, kiu laŭ testamento ricevis filoj Leopold kaj Jindřich, apartenis lokoj: la detruita burgo Franštýn (Frejnštejn), urbeto Vratěnín, Mladoňovice (Mladoňovice), Štálek (Stálky) kun paroĥo, dezerta vilaĝo Krajzink (pereinta vilaĝo Křeslík), Franštýn (Podhradí nad Dyjí), Chrlopy (Korolupy) kun la korto, Uherčice, Mešovice, Rancieřov (Rancířov), Teufmpoch (Hluboká), Šatice (Schaditz), Kostníky.
Burgejo en Kostníky kaj korto en Lubnice estas indikataj kiel malplenaj pratempaj feŭdoj ("de praaj tempoj") apartenantaj al burgo Frejštejn. En la jaro 1493 apartenis kvin kaj duono de lanoj en Kostníky al burgo Cornštejn. En la jaro 1498 alaĉetis Kostníky kun la burgejo posedanto de Police Hynek z Bačkovic kaj en la jaro 1500 ankaŭ lanojn apartenantaj al Cornštejn. Kostníky tiel fariĝis por longa tempo konsisto de polica senjorujo. En la jaro 1493 tralasis Půta z Lichtenburka al Sigismondo Krokvicar el Nová Ves kaj en Lubnice zel la feŭdo: "tri lanojn eĉ kun arbaro Rudice, ĉiun apartenaĵon, kiu al tiu varo apartenas kaj du kortegojn en Mešovice" kaj en la jaro 1501 forvendis Zich Krokvicar en Nová Ves lubnican burgejon kun apartena varo al Lipolt z Krajku kaj en Cornštejn.
Vircentrismo
Vircentrismo estas pensmaniero kiu, ĉu konscie aŭ ne, centrigas viran mondrigardon kaj malcentrigas virinajn, kreante konfuzon inter viraj ecoj kaj tuthomaraj aŭ universalaj. Ĝia teoria malo, kiu universaligus virinecon, estas incentrismo.
Koncepto
Vircentrismo centrigas viran mondrigardon kaj malcentrigas virinajn, tiel ebligante ke konceptoj elpensitaj kiel tuthomaraj (ekzemple individua aŭtonomeco kaj subjekteco) estas praktike atribuitaj nur al viroj. Ĝi ankaŭ povas rezultigi, ke fakte viraj vivospertoj estas atribuataj al la tuta homaro.
Kritiko al vircentrismo povas fariĝi kritiko al homcentrismo ĉar homcentrisma mondrigardo ofte centrigas koncepton de homo, kiu mem estas vircentrisme pensata. La ligo inter vircentrismo kaj homcentrismo estas plej multe diskutata de veganaj feministoj kaj ekofeministoj.
Historio de la koncepto
La koncepto estis enkondukita per la vorto androcentrism de Charlotte Perkins Gilman en scienca debato. Ŝi priskribis vircentrajn praktikojn en la socio kaj la rezultajn problemojn en sia libro La virfarita mondo; aŭ, Nia vircentra kulturo, eldonita en 1911. Ĉe vircentrismo oni normigas virecon kaj difinas ĉion neviran kiel aliulan. Perkins Gilman rimarkigis ke viraj agmanieroj kaj pensmanieroj pretendas universalecon por si dum ili konsideras virinajn devioj.
En 1949 la filozofo Simone de Beauvoir en sia libro La dua sekso faris grandan kontribuon al la disvastigo de konscio pri vircentrismo, kvankam ŝi ne uzis la vorton.
La koncepto de vircentrismo estis vaste uzata en feminismaj kritikoj de scienco en la jardeko de 1980.
En literaturo
Esploro de David Anderson kaj Mykol Hamilton dokumentis la maltroreprezentadon de rolantinoj en 200-libra specimeno, kiu inkludis la plej furorajn porinfanajn librojn de 2001 kaj sep jarojn da Caldecott-premiitaj libroj. Preskaŭ duoble pli da ĉefrolantoj estis viraj ol inaj, kaj virrolantoj aperis en ilustroj 53 elcente pli ofte ol rolantinoj. La intrigoj plejparte centris pri virrolantoj kaj ties vivospertoj.
Norme vira lingvaĵo
En multaj lingvoj oni uzas laŭvorte virseksajn esprimojn por neviroj. Tio okazas parte kiam oni nomas sekse miksitajn grupojn aŭ homojn de nesciata sekso per virseksa vorto, ĉar la lingvo ne havas seksneŭtralan formon kaj oni konsideras la virseksan pli universala. Ekzemplo estas la tradicia uzo de li en Esperanto por nedifinita homo aŭ homo kies sekson oni ne scias (kiel en jena citaĵo de la Dua Libro: "La leganto ne pensu, ke en la libro, kiun mi intencas eldoni, li vidos iajn mirindaĵojn"). Ĝi ankaŭ povas okazi en la nomoj de okupoj aŭ sociaj roloj, kiujn oni rezervis ĉefe por viroj; ekzemple, la tradicia angla vorto por "negocisto" estas businessman (laŭvorte "negocviro"). Krome, origine seksneŭtralaj vortoj ofte fariĝas virseksaj, sed malkonsekvence konservas kelkajn universalajn sencojn; ekzemple, el la latina vorto homo, homin- "homo" evoluis la hispana hombre "viro", kiun oni tamen daŭre uzas ankaŭ por la signifo "homaro". Multaj filozofoj kaj sociaj sciencistoj trovas, ke norme vira lingvaĵo malcentrigas virinojn, interseksulojn, kaj neduumulojn en la socio.
En la lastaj jardekoj pli neŭtralaj parolmanieroj estas enkondukataj en tiajn lingvojn. La ĉefaj tiuspecaj debatoj en Esperanto koncernas la pronomon ri; la sufikson -iĉ-; kaj la neŭtralecon aŭ virecon de la signifo de la sufiksoj -ul-, -ist-, -an- kaj de diversaj aliaj radikoj.
Oranĝarbo
Oranĝarbo, oranĝujo, (Citrus sinensis) estas fruktarbo, eble origina el Ĉinio, kultivata en sufiĉe varmaj regionoj por ĝiaj fruktoj (oranĝoj) kaj por la floroj kaj la ŝelo, el kiuj oni ekstraktas esencon.
Argumentoteorio
Argumentoteorio aŭ argumentadoteorio, estas la interfakeca studo pri la maniero en kiu konkludoj povas esti subtenita aŭ malsubtenitaj de premisoj. Historie rilata al logiko, dialektika kaj retoriko, argumentadteorio inkluzivas la artojn kaj sciencojn de civila debato, kune kun dialogo, konversacio kaj persvado. Ĝi studas la regulojn kaj la procedurojn de inferenco, en ambaŭ artefarita kaj realmondaj kuntekstoj.
Argumentado inkluzivas diversajn formojn de dialogo kiel ekzemple decidofarado, negocado, debatado rilataj procedoj. Ĝi ankaŭ kovras socian debaton en kiu venko super oponanto estas la ĉefa celo, kaj krome la didaktika dialogo uzata por instruado. Ĉi tiu disciplino ankaŭ studas la rimedon per kiu homoj povas esprimi kaj racie solvi aŭ almenaŭ mastrumi sian nekonsenton.
Argumentado estas unu el la kvar retorikaj manieroj (ankaŭ sciita kiel diskursaj manieroj), kune kun klarigo, priskribo kaj rakontado.
Ĉefaj partoj de argumentado
Ĉefaj partoj de argumentado estas:
Oktobrofesto
Oktobrofesto (Oktoberfest) estas la monde plej granda kermeso, kiu okazas ĉiujare en Munkeno sur la Tereza Herbejo. Ĝi estas 16-taga folklorfestivalo daŭranta ekde meza aŭ malfrua septembro ĝis la unua semajnfino de oktobro, alloganta proksimume ses milionojn da vizitantoj ĉirkaŭ la mondo. Loke, ĝi ofte estas nomita Wiesn, pro la parollingva nomo por la foirejo Theresienwiese. Oktobrofesto estas grava parto de bavara kulturo, kaj estas aranĝata en jara ritmo ekde 1810. Aliaj urboj tra la mondo ankaŭ okazigas oktobrofestajn festadojn kiuj estas modeligitaj post la origina Munkena okazaĵo.
La Munkena Oktobrofesto kutime okazas dum la 16-taga periodo gvidanta ĝis la unua dimanĉo de oktobro. En 1994, tiu delonga horaro estis modifita sekve al la Germana reunuiĝo. Tiel, se la unua dimanĉo en oktobro okazas la 1-an aŭ 2-an de oktobro, la festivalo daŭras ĝis la (Tago de la germana unueco) kaj do estas 18 aŭ 17 tagojn longa. En 2010, la festivalo daŭris ĝis la unua lundo en oktobro (la 4-a de oktobro) por marki la okazaĵon ducentjariĝan. La festivalo estas okazigita en areo nomita Theresienwiese (kampo, aŭ herbejo, de Therese), ofte nomita la Wiesn, situanta proksime de la centro de Munkeno. Dum la okazaĵo, grandaj kvantoj de oktobrofesta biero estas konsumitaj: dum la 16-taga festivalo en 2013, ekzemple, 7,7 milionoj da litroj estis servitaj. Vizitantoj ankaŭ ĝuas multajn altirojn, kiel ekzemple plezurekskursoj, flankbudoj kaj ludoj. Ekzistas ankaŭ vasta gamo de tradiciaj manĝaĵoj inkluzive Hendl (kokfritaĵo), Schweinsbraten (porkrostaĵo), Schweinshaxe (rostita ŝinkopoplito), Steckerlfisch (rostitaj fiŝoj sur bastono), Würstel (kolbasoj) kune kun Brezen (brecoj), Knödel (knedlikoj, kneditaj terpomo- aŭ panopastogloboj), Käsespätzle (fromaĝonudeloj), Reiberdatschi (terpompatkukoj), Sauerkraut (acida brasiko) aŭ Rotkohl/Blaukraut (ruĝbrasiko) kune kun tiaj bavaraj bongustaĵoj kiel Obatzda (spica fromaĝa bongustaĵo) kaj Weißwurst (blanka kolbaso).
Historio
La unua oktobrofesto okazis la 12-an de oktobro 1810 por publike festi la geedziĝon de kronprinco Ludoviko kaj princino Therese von Sachsen-Hildburghausen. Centra evento de la festo estis ĉevalkonkurso sur granda herbejo antaŭ la urbo, la 17-an de oktobro. Honore al la novedzino tiu herbejo ricevis la nomon Theresienwiese (= Tereza Herbejo) - okcidente la herbejo ekde la jaro 1850 limiĝas per granda virina statuo simboliganta Bavarion, oriente ekde la jaro 1951 per la Esperanto-placo.
La ĉiujara aranĝo de la festo iĝis tradicio, kvankam ĝis nun oni 24 fojojn devis nuligi la feston pro milito, epidemio aŭ ĝenerala mizero. De 1819 la urbo organizas la feston. Poste oni decidis komenci ĝin jam en septembro (pro pli bona vetero).
De 1880 oni verŝas bieron, unue en budoj aŭ tendoj, kiuj proponis ankaŭ dancejojn aŭ kegloludejojn. Fine de la 19-a jarcento oni forigis tiujn amuzilojn por havi pli da spaco por sidi. Nun la bierejoj proponas nur manĝaĵojn, trinkaĵojn (ankaŭ senalkoholajn) kaj muzikon.
De 1950 okazas oficiala malfermo kun 12 pafoj kaj ekmalŝtopo de la unua bierbarelo fare de la ĉefurbestro, en bierejo Schottenhamel. Tiun tradicion enkondukis ĉefurbestro Thomas Wimmer, bavare nomita Wimmer-Dammerl. La ekmalŝtopo estas ceremonio observata de granda publiko kaj ĵurnalistoj. Kiam ekoficis Christian Ude, ĉefurbestro inter la jaroj 1993 kaj 2014, necesis rearanĝi la ceremonion, ĉar li estas maldekstramanulo.
La plej malĝojiga festo okazis en 1980, kiam ĉe la enirejo de la festo okazis bombo-atenco, mortiganta dek tri homojn kaj vundanta ĉirkaŭ 200.
Tradicie la bierfarejoj por la festo produktas specialan "festan" bieron, kiu havas pli da esenco kaj pli da alkoholo. Tiu biero estas aĉetebla en vendejoj, sed ne plu verŝata en la festejo, ĉar ĝia efiko surprizis tro da vizitantoj.
Imitado
En pluraj landoj oni transprenis la tradicion fari aŭtunan bierfeston, kaj parte eĉ la nomon. Ankaŭ en Brazilo ekzistas Oktoberfest en urbo Blumenau, kie oni parolas la germanan.
Kloten (stacidomo)
Kloten estas fervoja stacidomo en Kloten, Svislando.
Alecu Russo
Alecu Alexandru RUSSO (naskiĝinta la en Kiŝinevo, mortinta la  en Iași) estis rumana patrioto, politikisto kaj verkisto moldavia kiu naciiĝis kiel rumano. La universitato de Bălți portas lian nomon.
Vivo
Estante el familio kiu suferis je ĥolero li iĝis baldaŭ orfano kaj senditis je studoj al Vernier kaj Vieno. George Călinescu asertas ke en lia familio estis bojaroj. Poste Alecu ŝanĝis iomete la familian nomon de Ruso (kio signifs ruslandano) je Russo por simili pli al la nomo de la filozofo Jean-Jacques Rousseau.
Liaj verkistaj komencoj estis en 1836 per franclingva poemo La mort d'Alibaud, omaĝe al Louis Alibaud, kio provokis malfacilaĵojn kun aŭtoritatoj de Aŭstrio. Forpelite li revenis en Moldavion kaj ekloĝis verŝajne sur familiaj bienoj proksime de Suceava). Tie li ankaŭ kolektis la unuajn poeziaĵojn popularajn eldononte la tuton france sub la titolo La Pierre de Tilleul (montarana legendo).
Rompoj familiaj
La patro reedzigitis en 1833 post nupto de Maria Rosolino, vidvino de la francia konsulo en Konstantinopolo. En 1840 kvereloj interfamilianaj malheredantigis Alecu kiu ekloĝis por mallonga tempo en Iași. Al li ŝuldiĝas unu el la unuaj urbopriskriboj en rumana lingvo. La sekvan jaron li petis kaj ricevis postenon de tribunalasesoro en Piatra Neamţ, de kie li retiriĝis en 1844, mortojaro de la patro. . Russo renkontis Costache Negri kaj sur siaj bienoj je Mânjina (Distrikto Dâmbovița) li amikiĝis kun Vasile Alecsandri, Mitică Filipescu kaj Nicolae Bălcescu.
Teatro
En la 11.1.1846 surscenigitis en Iași fare de anoj de la trupo de Costache Caragiale lia teatraĵo Băcănia ambiţioasă kiu furore provokadis. Russo do proponis novan verkon al la Nacia Teatro, Jicnicerul Vadră kiu nur unu fojon (25.2.1846) montritis. La aplaŭdo certis, kun escepto fare de la aŭtoro mem kiu ĉagreniĝis pri amputo teksta fare de la cenzuristoj. Li imputitis de ofendo de aŭtoritatoj kaj karieremo de "ciocoi", parvenuoj). Bedaŭrinde la teksto de tiu ĉi verko ne konsreviĝis. En la 26.2.1846 li malliberiĝe senditis kun siaj aktoroj en la monaĥejon de Soveja (Distrikto Vrancea) ĝis la 5.4.1846. Tie li verkis taglibron kiu eldonitis postmorte. . Samloke Russo kolektis popolpoeziaĵojn kies fruktojlegeblis en 1863 sub la titolo Poezia Poporală. Ne klaras kion li ekzakte faris ĝis la jaro 1848.
Politiko
En 1848 li troviĝis inter la redaktantoj de proklamo de la Nacia partio de Moldovio por instigi ribelon kontraŭ la reĝo Mihail Sturza kio fiaskis. Russo mem fuĝis en Transilvanion kaj poste en Bukovinon, al Ĉernivco, kie maturiĝis la planoj iri Parizon tra Budapeŝto. Tie li bruske reciprokis postulojn de hungaroj kiuj favoris anekson de Moldavio kaj Valaĥio al Hungario.
Li arestitis en Dej kaj enkarcerigitis en Kluĵo pro laŭdira kaŝleganteco por Valaĥio. En septembro li liberiĝis kaj atingis la francian ĉefurbon en 1849 kie li renkontis Nicolae Bălcescu. En la 9.11. li tie publikigis en franca lingvo Cantique roumain  kiu nur poste tradukitis rumanlingven Cântarea României.
Reveno patrujen
Post reveno patrujen li eldonis Studie moldoveană sub la pseŭdonimo Terentie Hora. Oni nomis lin asesoro ĉe la kortumo de apelacio de Iași de kie li tuj retiriĝis preferante advokati. Krome li aktivis kiel ĵurnalisto kaj deklaritis pli malfrue estro de la Publikaj laboroj. Post fortuna tempo li finfine estis superŝutita de monŝuldoj kaj suferis je tuberkulozo. Laŭdire estis liaj lastaj vortoj la jenaj: ''Courage, mes amis! Réveillez la patrie, si vous voulez que je m'endorme content''.
Verkoj kaj temoj
Andreia Roman kaj Paul Cornea taksas Russo lirika doktrinfiksanto de la generacio de 1848 kaj iniciinto de kritika spirito en romana kulturo por krei proprajn verkojn kaj eviti simplan imitadon de fremdaĵoj. Liaj manuskriptoj kaj libroj bedaŭrinde perdiĝis.
Reĝa Palaco El Pardo
Historio
En sia origino ĝi estis ĉas-pavilono de la reĝoj de la dinastio de Habsburgoj, kaj poste estis la ĉefa porvintra rezidejo de la reĝoj de la dinastio de Burbonoj. Dum la frankisma diktaturo ĝi estos la oficiala rezidejo de la diktatoro Francisco Franco; nuntempe ĝia ĉefa uzado estas por gastigi la eksterlandajn ŝtatestrojn kiam ili estas por oficiala vizito en Hispanio.
Ĝi estas en la Real Sitio (reĝa loko, do kaj loko kaj vilaĝo) El Pardo, apartenanta al la municipo Madrido, en la areo de la Monto de El Pardo. Ties administrado dependas el la ŝtata ento Patrimonio Nacional (Nacia Heredo), nome organismo kiu zorgas pri la havaĵoj tradicie je la servo de la Monarkio de Hispanio. Ĝi estis ekkonstruita en la 16a jarcento el iama konstruaĵo de la 15a jarcento desegnita de la arkitekto Luis de Vega. Ties nuna aspekto korespondas al la reformoj kaj ampleksigoj faritaj en la 18a jarcento, je ordonoj de la reĝo Karlo la 3-a, en kiuj partoprenis la arkitekto Francesco Sabatini.
Krom la arkitekturaj valoroj, la palaco elstaras pro sia interna ornamado, reprezenta de diversaj epokoj kaj stiloj. Menciindas la freskoj, kiuj enhavas el la malfrua renesanco de la epoko de Filipo la 2-a ĝis la novklasikismo de Fernando la 7-a tra la malfrua baroko de la epoko de Karlo la 3-a. Same, speciale elstaras la kolekto de tapiŝoj, de la 18a jarcento, en kiu figuras kvin de la plej konataj serioj de Francisco de Goya.
Kaj la palaco kaj la ĝardeno estis deklaritaj Havaĵo de Kultura Intereso en 1931 kaj 1934, respektive, jam dum la Dua Hispana Respubliko, tio estas kiam jam ne estis monarkio en Hispanio.
Sabah (kantistino)
Sabah (صباح‎, vera nomo Jeanette Gergis al-Feghali, جانيت جرجس الفغالي‎  ; n. la 9-an de novembro 1927 en Bdadoun, m. la 26-an de novembro 2014 en Bejruto) estis fama libana kantistino kaj aktorino. En la araba mondo ŝi estas konsiderata muzika ikono.
Adhémar Gelb
- naskiĝis la 8-an de novembro 1887 en Moskvo kiel filo de du germanaj gepatroj hazarde tiam laborantaj en la urbo, mortis la 7-an de aŭgusto 1936 en Schömberg (distrikto Calw) - estis germana psikologo kaj universitata profesoro. Li estis Geŝtalt-psikologo, estis instruanto interalie de Laura Perls kaj konsideriĝas esti unu el la ideofontoj de la psikoterapia skolo Gestalt-terapio.
Malý Dub
Malý Dub estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Český Dub en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordokcidente de Český Dub. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Malý Dub situas en katastra teritorio Český Dub kun areo 9,04 km².
Poilhes
Poilhes (jen france, Pòlhas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Pomérols
Pomérols (jen france, Pomeiròus) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
"Femme Kabyle d'Algerie" kaj "Janissaire du Sultan Mahmoud II"
En 2008, lia bronza skulptaĵo de 1884 "Femme Kabyle d'Algerie and Janissaire du Sultan Mahmoud II" (Kabila Virino de Alĝerio kaj Janiĉaro al Sultan Mahmound II) ŝanĝis en 1,202,500 USD kaj plie pagoj ĉe aŭkcio en New York al privata kolektanto tra Sotheby's. Aŭkcio.
Priskribo
Femme Kabyle d'Algerie kaj Janissaire du Sultan Mahmoud II estas faritaj el bronza, arĝenta, orumita kaj polikroma patino kun koloraj durŝtonaj kaboŝonoj, ambaŭ levitaj sur Levanto-marmora piedestalo; la virina figuro estis subskribita Guillemin / 1884, kaj la masklo subskribita Ele Guillemin.
Guillemin specialiĝis pri metaforaj verkoj kaj estis inspirita fare de la Meza kaj Malproksima Oriento. Liaj reprezentaĵoj de hindaj falkistoj (kunlabore kun Alfred Barye), turkaj, kurdaj, kaj alĝeriaj junulinoj, same kiel japanaj amaĵistinoj, firme establis lian reputacion kiel unu el la plej elstaraj orientalismaj skulptistoj de la mezaj 1870-aj jaroj. Li ekspoziciis por la lasta fojo ĉe la Salono de 1899 kaj multaj el liaj verkoj estis aĉetitaj fare de la ŝtato.
La janiĉaro estis membro de elita armea korpuso, origine formita de militkaptitoj, kiuj protektis la Otomanan Regnon kaj tenis tre altan lokon en socio ĝis estis aboliciitaj fare de sultano Mahmud la 2-a (m. 1839). Pro siaj populareco kaj politikaj rajtigoj, ili formis interesan temon por portretado. La ina busto, Femme Kabyle d'Algerie, unue estis ekspoziciita ĉe la Salono en 1884 al bonega agnosko. La nuna paro estas kelkaj el la plej bonaj ekzemploj de fajne-detalaj polikromaj kaj aplikataj skulptaĵoj, pro kiuj Guillemin estis plej konata.
Arta ​​merkato
Ĉe aŭkcio de Sotheby's en Novjorko en 2008, "Femme Kabyle d'Algerie and Jannisaire du Sultan Mahmoud II" de Emile Guillemin (1967), bronzo, estis vendita por eŭro 1.202.500 plus aŭkciaj kotizoj.
Kurt Goldstein
Kurt Goldstein [prononco ] (naskiĝis la 6-an de novembro 1878 en Kattowitz, provinco Silezio, Germana Regno (ekde 1922 pole Katowice) — mortis la 19-an de septembro 1965 en Novjorko - estis german-usona kuracisto, psikiatro kaj psikologo. Li estis Geŝtalt-psikologo, estis instruanto interalie de Laura Perls kaj konsideriĝas esti unu el la ideofontoj de la psikoterapia skolo Gestalt-terapio.
"Femme Kabyle d'Algerie" kaj "Janissaire du Sultan Mahmoud II"
Stilo
Orientalismo estis okcidenta fascino kun la ekzotismo de aliaj kontinentoj kiu iĝis populara dum la lasta duono de la 19-a jarcento. Romantikaj portretadoj de afrikaj landoj en tiutempaj literaturo kaj operoj, kiel ekzemple L'Africaine kaj Aida, instigis tiun ekzotecon. En Usono, la Turka Bazaro en 1876 ĉe la Filadelfia Jarcento-Ekspozicio plue pliigis la fascinon kun "turkaj" aŭ "maŭraj" temoj kiuj daŭris bone en la 1880-ajn jarojn. Orientalismaj temoj permesis al artistoj liberiĝi de la ekstrema monokromata Novklasikismo; utiligante gamon da orumita kaj arĝenta bronzo, marmoron, onikso, kaj kolorajn ŝtonojn, ili aldonis riĉecon al sia laboro, dum daŭre konservante fervoran intereson en la etnografio de siaj subjektoj.
Antoceraloj
La antoceraloj (Anthocerotales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion, 11 genrojn kaj ĉirkaŭ 160 speciojn,. Ĝia tipa genro estas antocero.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (16 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (16 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Striptizo
Striptizo estas prezentiĝo de unu aŭ kelkaj personoj, dum kiu la prezentantoj iom post iom demetas la vestojn, kutime en ritmo de muziko kaj kun certa, plimulte simpla koreografio. Oni do povas konsideri tion kiel certan formon de danco. La prezentiĝo plejparte kutime finiĝas per nudiĝo.
La prezentanta virino nomiĝas striptizistino kaj la viro striptizisto.
Striptizejo estas instalaĵo kie ge-striptizistoj kavigas distradon por plenkreskuloj, ĉefe en la formo de striptizo aŭ aliaj erotaj aŭ ekzotaj dancoj.
La unua striptizo laŭ People's Almanac aperis fine de la 19-a jarcento en Parizo. Ĝis la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento la striptizo estis praktikata eksplicite nur de virinoj, sed kun progresata seksa revolucio komencis aperi ankaŭ viraj striptizistoj.
Oni faras striptizon aŭ en noktokluboj aŭ aliaj erotikaj entreprenoj. Iam ĝi povas esti ia preludo de prostitucio. La striptizo aperas iam ankaŭ kiel parto de privataj solenoj.