cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gyula Károlyi
Li studis en Budapeŝto, Bonn kaj Berlin, estis inter 1906 kaj 1910 ĉefprefekto de fortikaĵa departemento Arad (nun en Rumanio). Li fondis kontraŭrevolucian registaron kontraŭ la Hungara Sovetrespubliko (5-an de majo 1919) en Arad, poste iĝis prezidanto de la unua kontraŭregistaro en Szeged (30-an de majo–12-an de julio). Li estis ekde 1927 membro de la supra ĉambro de la hungara parlamento, inter 1928 kaj 1930 krongardisto, en 1930–31 eksterafera ministro de la Bethlen-registaro, ĉefministro en 1931–32. Li provis kontraŭbatali la ĝeneralan ekonomian krizon per ŝata interveno. Li deklaris statarion en septembro de 1931 kontraŭ la malkontenteco kaj organizadoj de la laboristaro.
Mihály Károlyi
Grafo Nagykárolyi KÁROLYI Mihály [karoji mihaj] (n. la 4-an de marto 1875, Fót, Hungario – m. 20-an de marto 1955, Vence, Francio) estis hungara politikisto, kiu kontraŭis la unuflankan germanamikan politikon de la Aŭstrio-Monarĥio antaŭ la Unua Mondmilito. Li volis larĝajn internaferajn reformojn kaj plibonigon de la nacimalplimulta politiko de Hungario. Post la unua mondmilito, li ne sukcesis obstakli la detruon de la historia hungara ŝtato kaj enpotenciĝon de la komunistoj, li iris baldaŭ en elmigradon. Károlyi naskixgis en unu el la plej riĉaj kaj famaj hungaraj aristokrataj familioj. Li iĝis parlamentano en 1910 kiel konservativulo, sed baldaŭ proksimiĝis al la maldekstra flanko. Lia politika vidpunkto estis radikala: li volis dividon de la bienegoj, ĝeneralan balotrajton, egalrajtigon de la naciaj malplimultoj kaj plej grandan liberecon en aferoj komunaj kun Aŭstrio. Liaj radikalaj pensoj trovis neniun apogon inter la politikaj gvidantoj.
Li iĝis influa politikisto fine de la unua mondmilito, kiam la milita situo malboniĝis por la centraj potencoj. Károlyi kreis la 25-an de oktobro 1918 la Nacian Konsilion, kiun formis liaj sekvantoj, la burĝaj radikaluloj kaj la socialdemokratoj. Je efiko de la revoluciaj amasmovadoj, kun aprobo de hungara reĝo Karlo la 4-a (aŭstra imperiestro Karlo la 1-a), ĉefprinco Jozefo nomumis Károlyi – la 31-an de oktobro – hungara ĉefministro kaj Hungario iĝis fakte sendependa ŝtato.
Gyula Károlyi
En julio de 1932, oni ekzekutis laŭ decido de la stataria juĝistaro du gvidantojn de la kontraŭleĝa komunista partio Imre Sallai kaj Sándor Fürst.
Strato de Ludoviko Zamenhof en Varsovio
Strato de Ludoviko Zamenhof estas strato sur la setlejo Muranów en Varsovio, ĉirkaŭ 600 da metroj longa, konektanta Nowolipki kun la kruciĝo de stratoj Dubois kaj Miła. Sur la sekcio inter la stratoj Nowolipki kaj de Mordechaj Anielewicz, estas unudirekta busa trafiko, kiu rilatas al la malpermeso de turnado de veturiloj de la sudo de Anders rekte en Anielewicz. Estas ankaŭ bicikla vojo laŭ la strata fragmento.
Gyula Károlyi
Károlyi apartenis dum la dua mondmilito al interna konsilista rondo de Miklós Horthy.
Strato de Ludoviko Zamenhof en Varsovio
Strata patrono
La patrono de la strato estas Ludoviko Zamenhof, pola kuracisto de juda deveno, kreinto de la internacia lingvo Esperanto. Dum sia restado en Varsovio, Zamenhof loĝis en unu el la domoj sur ĉi tiu strato.
Priskribo
La strato estis kreita de la renomado de la suda sekcio de Dzika Strato. La nomo ricevis en novembro 1930.
Mihály Károlyi
Károlyi esperis, ke li povas sukcese intertrakti kun la aliancanoj laŭ la 14 punktoj de Wilson. La venkintoj donis liberan agadterenon por Ĉeĥoslovakio, Rumanio kaj la sudslavoj por okupi partojn de de Hungario. Kiam la aliancanoj postulis plu da hungara teritorio (20-an de marto 1919), Károlyi abdikis pri la ŝtatprezidanta posteno (plenumita ekde la 11-a de januaro 1919). Li transdonis la potencon al la socialdemokratoj, kiuj kun la komunistoj kaj ties gvidantoj Béla Kun elkriis la Hungaran Sovetrespublikon.
Strato de Ludoviko Zamenhof en Varsovio
Priskribo
Dum la germana okupado, la strata nomo ŝanĝiĝis al Wildstrasse (strato Dzika). En novembro 1940 ĝi estis tute ene de la limoj de la Varsovia geto.
De la 6a ĝis la 11a de septembro, 1942, dum la tielnomata Granda Agado, inter la stratoj: Smocza, Gęsia, de Ludoviko Zamenhof, Szczęśliwa kaj Parysowski-Placo, ĉirkaŭ 100.000 homoj kolektiĝis. loĝantoj de la geto ("kotioł na Miłej" aŭ "kotioł na Niskiej"). Kiel rezulto de la elekto de 32.000 homoj ricevis "numerojn por vivo" kaj povis resti en la geto, 2,6 mil estis pafitaj, kaj pli ol 54 mil deportitaj al la ekstermejo Treblinka.
Mihály Károlyi
Károlyi estis dum la komunista diktaturo en hejmaresto, en julio de 1919 fuĝis en eksterlanden kaj en la elmigrado aliĝis al la maldekstraj socialistoj. Li revenis en Hungarion en 1946, poste laboris kiel ambasadoro en Parizo (1947–49), sed pro aresto de László Rajk, li abdikis kaj protestis kontraŭ la mortpuno de Rajk.
Strato de Ludoviko Zamenhof en Varsovio
Priskribo
En novembro 2012, la Varsovia Konsilio korektis la stratan nomon de Ludwik Zamenhoff al Ludoviko Zamenhof.
Mihály Károlyi
Liaj memuaroj aperis kun titolo „Hit, illúziók nélkül”, originale en la angla.
Sukcenata anhidrido
Sukcenata anhidrido aŭ  C4H4O3 estas organika kombinaĵo rezultanta el senhidratigo de sukcenata acido, senkoloraj aŭ blankaj kristaloj uzataj kiel reakciantoj en organikaj sintezoj. Industrie, sukcenata anhidrido estas preparata per kataliza hidrogenigo de maleata anhidrido. Sukcenata anhidrido estas uzata en la fabrikado de kvarhidrofurano, solvanto kun multaj aplikoj, en nutro-industrio kiel gustigagento, en farmaciaĵoj por acideco-reguligado kaj en agrikulturo.
Nat Turner
Nat Turner (n. 2-an de oktobro 1800 en Southampton, Virginia; m. 11-an de novembro 1831, ekzekutita) estis sklavo en Usono, kiu gvidis sklavan ribelon en 1831.
La sklava ribelo
En februaro de 1831 li vidis en suneklipso signon de Dio por komenci la liberigon. La 21-an de aŭgusto Nat kaj sep aliaj sklavoj murdis siajn posedantojn. Al la grupo aliĝis ankaŭ aliaj sklavoj kaj liberaj kolorhaŭtuloj kaj ili per tranĉiloj, hakiloj migris de bieno al bieno kaj murdis ĉiujn blankulojn eĉ virinojn, infanojn. Ili murdis entute 55 blankulojn, ĝis militistaro venkis ilin. Oni murdis pro venĝo pli ol cent senkulpajn sklavojn kaj enkondukis pli akrajn sankciojn.
Turner povis fuĝi, sed oni kaptis lin post ses semajnoj, la 30-an de oktobro 1831. Dum lia kaptiteco notskribis Thomas R. Gray la vivon de Nat. Tio estis publikigita kiel The Confessions of Nat Turner en ĵurnaloj.
Nat Turner estis ekzekutita (pendigita) la 11-an de novembro 1831. Lia korpo estis dekapigita, distranĉita.
Submunicipo
Submunicipo estas administra unuo de teritoria karaktero kiu, laŭ la landoj, donas precizan registan aŭtonomion aŭ almenaŭ de kontrolo super konkretaj rajtoj de tiuj unuoj kaj ĉefe de ties loĝantaro.
En Hispanio
En Hispanio ili estas malgranda loka unuo dependa de municipo, kiu povas ĝui de aŭtonomio rilate al tiu. Ili posedas vilaĝestron kiu ne estas elektita laŭ la sama maniero de la municipo, sed laŭ pli provizora sistemo. Tamen la loĝantoj de tiuj municipoj voĉdonas en la ĝenerala balotado de la municipo.
La submunicipoj estas plej ofte ruraj. La divido en submunicipoj karakteras ekzemple de la provincoj de Asturio, Leono kaj de Galegio (en la nordo de la lando kun tre disiga loĝantaro) aŭ de la Regiono de Murcio, kun kelkaj municipoj kiuj ĉirkaŭas teritoriojn de 1.000 km² de etendo. Ili oftas ankaŭ en la komarkoj de irigacio en Ekstremaduro ĉefe en tiuj de la nomita Plan Badajoz, kie ne temas pri historiaj domaroj, sed de tiuj konstruitaj meze de la 20a jarcento.
Dolné Saliby
Dolné Saliby, hungare Alsószeli estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Galanta troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1217 havanta doganprenan rajton. En 1910 loĝis tie 2148 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Galánta, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1922 da homoj, (1500 hungaroj, 414 slovakoj).
János Gertler
János Gertler [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gertler János estas hungara elektra inĝeniero, altlerneja instruisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (1995).
János Gertler naskiĝis la en Budapeŝto (laŭ la akademio en Vieno?).
Biografio
János Gertler frekventis gimnazion en Budapeŝto en la lernojaro 1950, poste teknikan mezlernejon inter 1951-1954. Li akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1959. Li okupis postenojn en esplorinstitutoj kaj teknikauniversitato dum dek jaroj. Li estis vicdirektoro de la akademia instituto por komputado kaj aŭtomatigo inter 1971-1981. Li doktoriĝis en 1980. Inter 1981-1984 li instruis en universitato de Klevlando, poste en Novjorko, ekde 1985 en en:Fairfax, Virginia. La fokuso de la esplorado de d-ro Gertler estis la komputila kontrolo de teknikaj procezoj. Dum la pasintaj 20 jaroj li koncentriĝis pri misfunkciado kaj diagnozo en inĝenieraj sistemoj. Li jam estas emerita. Li ricevis 3 premiojn inter 1995-2005.
Bartholomeus Breenbergh
Bartholomeus BREENBERGH (antaŭ 13a de Novembro 1598 – post 3a de Oktobro 1657) estis pentristo de la Ora jarcento de Nederlando kiu specialiĝis en italiaj pejzaĝoj, en Romo (1619-1630) kaj Amsterdamo (1630-1657).
Estas duboj ĉu li naskiĝis en Utreĥto aŭ plej verŝajne en Deventer; ĉiuokaze li translokiĝis kun sia familio probable al Hoorn. Tie li estis samtempulo de Jacques Waben kaj eble tie li ricevis sian unuan trejnadon; registritaj instruistoj liaj estis Pieter Lastman kaj Jacob Symonsz Pynas. En Romo li kunvivis kun aliaj flandraj pentristoj kiuj influis al li por enamiĝo al italaj pejzaĝoj. Siavice li mem influis super Claude Lorrain. En 1630 li revenis al Amsterdamo, kie geedziĝis, populariĝis kaj eĉ ricevis apogon de la reĝo Karlo la 1-a de Anglio.
Pirolino
Pirolino aŭ Azolino estas heterocikla organika kombinaĵo kiu prezentiĝas en tri malsamaj konfiguracioj kiuj diferenciĝas en la pozicio de la duobla ligilo. Pirolinoj derivas el la aromata pirolo per hidrogenigo. Pirolinoj estas ciklaj aminoj. La pirolinoj reprezentas ian strukturan elementon de la porfirinaj kompleksoj. Ĉi-tiuj estas du paroj da pirolo kaj pirolino alterne aranĝitaj, kiuj ligiĝas pere de la metinaj grupoj (=CH-).
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> 2-Acetyl-1-pyrroline.png| 2-acetil-pirolino Delta-1-pyrroline-5-carboxylic_acid.svg| 1-pirolino-5-karboksilata acido Myosmine.svg| Miosmino Nifene.svg| Nifeno Methine chain.gif| Metino Pyrroline hydroxycarboxylic acid.png| Pirolina hidrokso-karboksilata acido Hygrine_Structural_Formula_V.1.svg| Higrino Pyrrolidin-2-one_200.svg| Pirolidono Piracetam.svg| Piracetamo Aniracetam.svg| Aniracetamo Procyclidine-hydrochloride-2D-skeletal.png| Prociklidino Hydroxyproline_structure.svg| Hidroksoprolino Piperidin.svg| Piperidino Piperazine_Structural_Formula_V1.svg| Piperazino Tetrahydrofuran.svg| Kvarhidrofurano L-Ornithin2.svg| Ornitino Anabasin.svg| Anabazino Pyrrolizidine.svg| Pirolizidino Pyrrolysine.svg| Pirolizino Trospium_chloride.svg| Nortropano Tropane 2.svg| Tropano Methyl-pyrroline.png| 1-metil-pirolino ethyl-pyrroline.png| 1-etil-pirolino </Gallery>
Hasselberg
Hasselberg (dane: Hasselbjerg) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Geltinger Bucht, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Steinbergkirche.
Jalutorovska distrikto (1782-1923)
Historio
Jalutorovska distrikto estis establita en 1782 kadre de Tobolska provinco (Тобольская область) de Tobolska ĉefgubernio (Тобольское наместничество). Post malfondo de Tobolska ĉefgubernio en 1796, ĝi estis parto de Tobolska gubernio (Тобольская губерния).
Konsisto je 1781-1784
En registro farita en 1781-1784 oni listigas jenajn setlejojn :
Konsisto je 1893
En 1893 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj (волость) :
Konsisto je 1912
En 1912 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj :
Mercheașa
Mercheașa [merkjaŝa] (hungare: Mirkvásár, germane: Streitfort) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Rupea. Administre ĝi apartenas al Homorod.
En 1910 ĝi nombris 1 134 loĝantojn (germano, rumanoj, ciganoj), en 1992 501 (rumanoj, ciganoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1448. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
Jalutorovska distrikto (1782-1923)
Konsisto je 1919
En 1912 Jalutorovska distrikto konsistis el jenaj subdistriktoj :
Malestablo
Laŭ ordonoj de la Tutlanda Centra Plenuma Komitato de la kaj  Jalutorovska distrikto estis malestablita. Ĝia teritorio eniris Tjumenan kaj parte Kurganan distriktojn.
Kelkaj subdistriktoj estis dispartigitaj:
Loĝantaro
Laŭ informoj de ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin en 1861 en la distrikto loĝis, el kiuj estis tataroj, okupintaj du volostojn. Li diris ke ili estas militaj koloniistoj, ligitaj al la Tobolska tatara ĉevala regimento.
Ivanovskoje
Vilaĝo Ivanovskoje (Ивановское) fine de la 19-a jarcento estis grandparte enloĝita de komioj. Ĝi havis preĝejon, kies belecon priskribis fine de la 19-a jarcento vojaĝanto Konstantin Nosilov.
Zavod Petrovskij
Vilaĝo Zavod Petrovskij (Завод Петровский) en 1898 estis la sola vilaĝo en la distrikto, kiu havis havenon. Tie funkciis fabriko, kiu produktis vitron kaj vitrajn ujojn.
Rafajlovskoje
Vilaĝo Rafajlovskoje (Рафайловское) en 1898 estis konsiderata malgranda, sed riĉa. Ĝi havis preĝejon, kies arkitekturon admiris vojaĝanto Konstantin Nosilov.
Apud la preĝejo estis popola lernejo kaj ĉirkaŭ ĝi eta ĝardeno.
Mostovskoje
Vilaĝo Mostovskoje (Мостовское) en 1898 estis menciita kiel fama pro siaj printempa kaj aŭtuna foiroj. Aŭtune okazis fiŝa foiro, de kiu fiŝaĵo estis transportata supren laŭ rivero Iseto ĝis Uralo. La foiron frekventis eĉ negocistoj el Tjumeno kaj Ŝadrinsko.
Kodskoje
Vilaĝo Kodskoje (Кодское) laŭ Konstantin Nosilov devus pli ĝuste nomiĝi Kondinskoje (Кондинское), ĉar ĝi formiĝis en la 17-a jarcento kiel Nikola-vilaĝeto (Никольская заимка) de la Konda monaĥejo. Tiu lasta situis ĉe la norda rivero Obo, kie naturo malkonvenis por terkultivado, pro kio ĝi petis ĉe aŭtoritatoj permeson fondi vilaĝeton en pli suda loko, situanta apud oportuna rivero, ebligonta transportadon de greno kaj kolektitaj oferoj al la monaĥejo. La vilaĝeton fondis monaĥoj, kiuj konstruis tie preĝejon kaj aranĝis kultivadon de greno helpe de kamparanoj.
La unua preĝejo forbrulis en 1713 kaj en 1761 aperis la nova, konstruita danke al monoferoj, kolektitaj tra la tuta Siberio. En 1898 vojaĝanto Konstantin Nosilov ankoraŭ trovis ene de ĝi grandan bildon de la Savinto, pentritan sur tolo en la 17-a jarcento por la unua preĝejo. Dum la incendio en 1713 ĝi estis forportita de vento kaj trovita sur monteto apud la vilaĝo, nur iom bruldamaĝita. Lokaj kamparanoj konsideris ĝin miraklofara, asertis ke ĝi avertis ilin pri malbonaj rikoltoj kaj epidemioj, kaj ĉiujare aranĝis krucomarŝon al loko, kie ĝi estis trovita.
En 1898 la vilaĝo havis bonan popolan lernejon kun internulejo por infanoj el malriĉaj kaj alilokaj familioj. La internulejo troviĝis en granda domo, oferita de loka riĉa kamparano. Vilaĝanoj okupiĝis pri agrikulturo kaj farado de peltoj (ĉefe vintre). Apud la vilaĝo eĉ funkciis peltofara grasofabriko de loka kamparano, kie oni buĉis brutojn kaj pritraktis iliajn felojn. Apud la vilaĝo troviĝis ankaŭ akvomuelejo.
Beŝkilcevo
Vilaĝo Beŝkilcevo (Бешкильцево) en 1898 estis priskribita de vojaĝanto Konstantin Nosilov kiel malriĉa kaj malpura, dronanta en koto kaj sterko, kun preĝejo kies stukaĵoj skvamiĝis.
Arĥangelskoje
Vilaĝo Arĥangelskoje (Архангельское) en 1898 estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov "granda, bone prikonstruita, neordinara vilaĝo". Ĝi havis vastan preĝejon kiu staris sur malnova bordo de la rivero Iseto, imponajn domojn kaj butikojn similajn al tiuj urbaj, lernejon. La vilaĝo famis per sia foiro, okazinta en novembro kaj specialiĝinta pri ledoj, alportitaj de la ĉirkaŭaj setlejoj. Laŭdire en 1898 oni alportis po ĝis, venis po ĝis 60 komercistoj, inter kiuj estis riĉaj negocistoj kiel fratoj Kolmakovoj (Колмаковы) el Jalutorovsko kaj Tjumeno, Abajdullinoj (Абайдуллины), Reĉanovoj (Речановы). Pli ol duonon da ledoj aĉetadis lokaj ledfaristoj, speciale tataroj el vilaĝo Nov-Jurtoj (Новые Юрты). Pudo da ledo kostis en 1898 ĝis 4,5 rublojn, do Nosilov supozis ke jara enspezo de la foiro atingas.
Krasnogorskoje
Vilaĝo Krasnogorskoje (Красногорское) en 1898 estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov "bela vilaĝo", kun imponaj domoj, poŝtejo, prizorgita ligna preĝejo. Ĝi staris sur alta bordo de Iseto kaj estis ĉirkaŭita de pluraj vilaĝetoj.
Isetskoje
Vilaĝo Isetskoje (Исецкое) en 1898 estis nomita de vojaĝanto Konstantin Nosilov negranda, sed "vigla riĉa vilaĝo, konsiderante ĝian geografian situon, estonta urbeto". Li skribis ke iam tie ekzistis tatara urbeto, transformita de rusaj koloniistoj je remparburgo. En 1898 la vilaĝo havis bonan brikan preĝejon, vastan foiran placon kaj butikojn. Nosilov konstatis ke ĉiujare la rivero Iseto subfosas la bordon, sur kiu staras la vilaĝo, pro kio konstruaĵoj devas densiĝi en ĉiam pli malvasta areo. Li prognozis kun certeco ke fine la rivero ĉirkaŭos la vilaĝon, transforminte ĝin je insulo. En Isetskoje kuniĝis kvar landvojoj — la Kurgana, Ŝadrinska, Jalutorovska kaj Tjumena — kio faris ĝin grava transporta nodo. Rande de la vilaĝo staris antaŭneloge konstruita granda malsanulejo, kie laboris kuracisto kaj sukuristo. Sabate okazis bazarvendado, sed foiroj estis subevoluintaj kompare al apudaj vilaĝoj. Tie haveblis tamen riĉaj negocistoj, el kiuj unu eĉ vendis birdaĵojn, ledojn kaj grason ĉiujare eksterlanden tra Rigo, enspezante po.
Ekonomio
Ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin skribis en 1861: «De Jalutorovska distrikto jam komenciĝas fekunda grundo de sudaj distriktoj de tiu ĉi gubernio, kaj ankaŭ de la tuta malsupra parto de Siberio de Kurgano ĝis Transbajkalio». Tiutempe oni kultivis tie ĉefe printempan (яровой) grenon, ankaŭ linon kaj kanabon. Tiujare en la distrikto estis, , pli ol , ĝis.
Fine de la 19-a jarcento la distrikto loĝantoj okupiĝis pri metioj, komerco kaj agrikulturo. Vojaĝanto Konstantin Nosilov, vizitinta ĝin en 1898, mencias ke Jalutorovska distrikto famas per siaj toloj.
Li rimarkigis ke ĉiujare Jalutorovska distrikto vendis en foiroj po ĝis 1,5 milionoj da arŝinoj da toloj kontraŭ pli ol 100 mil rubloj. Tio okazis ĉar argileca grundo ebligas kultivi bonan linon, do linaj toloj estis fajnaj kaj kvalitaj, kostis po 25 kopekoj kontraŭ arŝino. Dum virinoj okupiĝis preskaŭ sole per farado de toloj kaj teksaĵoj el lano, kanabo kaj lino, viroj faris radojn, ĉarojn, lignajn telerojn kaj manĝilojn, agrikulturajn laborilojn, radrondojn, ringegojn ktp, uzante tiucele bonan lokan lignon (betuloj, pinoj, poploj). Ĉio ĉi estis vaste vendata en Uralo kaj transportata laŭ Tobolo, Irtiŝo kaj Obo al Centra Siberio.
Grava okupo rilatis al brutaro. Komence de aŭtuno kamparanoj veturis al kazaĥaj stepoj, tiutempe nomataj Kirgiza stepo (Киргизская степь) kaj dum monatoj vagadis tie, aĉetante ĉe nomadoj ŝafojn, ĉevalojn kaj bovojn por venigi ilin al Jalutorovska distrikto kie oni nutris ilin kaj antaŭ komenco de vintraj frostoj oni mortigis la ŝafojn kaj bovojn dum ĉevaloj estis sendataj al foiroj aŭ fabrikoj en Uralo. Tra la tuta distrikto estis konstruitaj buĉejoj (забойки), kie okazis buĉado kaj pritraktado de dekmiloj da bestoj. Konstantin Nosilov taksis en 1898, ke ĉiujare tie estas buĉataj ĝis kaj opiniis ke tiu malnova loka industrio estas la plej profita por Jalutorovska distrikto, klariganta ĝian prosperon kompare al la najbaraj distriktoj.
Foiroj okazis regule en ĉiu sufiĉe granda vilaĝo. Ĵurnalisto Ippolit Zavaliŝin konstatis en 1861, ke en la distrikto estas 52 foiroj, iuj el kiuj enspezas po, kaj resumis: «Jalutorovska distrikto estas eterna foiro».
Biache-Saint-Vaast (stacidomo)
Biache-Saint-Vaast estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Biache-Saint-Vaast, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Lago de Leek
La Lago de Leek (nederlande: Leekstermeer) estas la plej granda lago de la provinco Drenthe.
Ĝi situas en la komunumo Noordenveld kaj estas parto de la pli granda areo Leekstermeer. Antaŭ la (groninga) komunuma rearanĝo de 1990 la provincolimo trairis la nordan parton de la lago, pliposte ĝi situas je la norda bordo de la lago. La lago estas nomita laŭ la komunumo Leek.
La lago ankaŭ foje nomiĝas Zulthermeer aŭ 'Zulthe'' (sala lago), laŭ regiono inter Nietap kaj Roden. La nordorienta parto foje nomiĝas Rietboor (kanborilo).
La lago ekestis dum la prahistorio je natura maniero. Ĝi nun grandas 335 hektarojn kaj profundas inter 1 kaj 1,5 metrojn.
(18878) 1999 XD118
(18878) 1999 XD118 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Efikoj
La efikoj (aŭ efik-ibibioj) estas etno, kiu vivas en la enflueja regiono de la riveroj Kalabaro kaj Kroso (Cross-River). La setleja regiono de la efikoj ampleksas la sudon de la federacia ŝtato Kroso kaj regionon en la oriente allima Kameruno. Ilia kultura kaj politika centro estas la urbo Kalabaro, kiun ili fondis ĉirkaŭ 1600. Entute proksimume 600.000 homoj apartenas al la efikoj. La efika lingvo estas proksime parenca kun la ibibia lingvo. La plej multaj efikoj estas membroj de iu el la diversaj evangeliaj eklezioj.
La nomo de la etno estas derivita de la ibibia verbo fik, kio signifas "subpremi". La efikoj transprenis tiun nomon spite al la negativa kromsignifo; ili mem nomis sin ankaŭ iboku, kio signifas "kverelantoj kun la iboj". Ambaŭ nomoj indikas ilian militeman pasintecon en la delto de la Kros-rivero.
Gaspar Núñez de Arce
Gaspar Núñez de Arce (Valadolido, 1834 - Madrido 1903) estis hispana politikisto kaj poeto de la epoko de de la Romantismo.
Li estis civila guberniestro kaj deputito, krom ministro.
Li verkis la teatraĵon El haz de leña (lignofasko), kies agado okazas ĉirkaŭ la mistera morto de la princo don Carlos, filo de Filipo la 2-a. Liaj plej gravaj poeziaj verkoj estas La última lamentación de lord Byron (lasta lamento de LB), nome longa monologo pri la misero de la mondo, la ekzisto de supera kaj ĉiopova ento, politiko, ktp., kaj La visión de Fray Martín (la vizio de FM) Núñez de Arce prezentas la rolulon de Marteno Lutero kontemplanta ekde rokaĵo la landojn kiuj sekvos lin.
Biografio
Li estis destinita al eklezia karioero, kiun li malakceptis: tiele li premieris la teatraĵon Amor y orgullo (amo kaj fiero) en Toledo en 1849; kaj spite la patran volon, li malakceptis eniri en seminario kaj fuĝis akl Madrido. Tie li eniris en la redaktejo de El Observador, liberala gazeto, kaj ekstudis. Poste li fondis la gazeton El Bachiller Honduras, kiu prenas nomon de la pseŭdonimo kiun li adoptis por subskribi siajn artikolojn, per kiuj li defendis politikon kiu unuigu la diferencajn branĉojn de la liberalismo.
Estis kiel kronikisto en la milito kontraŭ Maroko (1859–1860) kaj implikiĝis en la politika vivo; li estis enprizonigita en Cáceres pro siaj ardaj atakoj kontraŭ la konservatisma politiko de la generalo Narváez. Kiam falis Isabel la 2-a, li estis elektita sekretario de la Junta Revolucionaria (revolucia estraro) de Katalunio kaj verkis la Manifiesto a la Nación (manifesto al la nacio) publikita de la provizora registaro la 26an de oktobro 1868. Li estis ankaŭ civila guberniestro de Barcelono, deputito por Valladolid en 1865 kaj ministro pri transmaraj aferoj, internaj aferoj kaj edukado en la progresisma partio de Sagasta; li estis nomumita porviva senatano en 1886; lia sanstato pelis lin lasi la politikan agadon en 1890. Li eniris en la Real Academia de la Lengua la 8an de januaro de 1874.
Literatura kariero
Li ekverkis teatron kunlabore kun Antonio Hurtado, kaj poste sola; elstaris ĉefe pri historiaj teatraĵoj, El haz de leña (lignofasko) (1872), pri Filipo la 2-a kaj la mistera morto de la princo don Carlos, sed en tiu verko pli gravas la poezia valoro ol tiu teatra. Li verkis krome Deudas de la honra (1863), Quien debe paga (1867), Justicia providencial (1872) kaj aliajn verkojn. Li estis prezidanto de la Asocio de Hispanaj Verkistoj kaj Artistoj dum la periodo de 1882 al 1903.
Plie elstaris li pro poezio, tamen, kaj konsolidis verkon multe pli gravan kaj kiu atingis famon: Gritos del combate kaj Raimundo Lulio, tiu lasta en tercetoj, estis publikitaj en 1875; en la unua estas la poemoj «A Darwin» (al Darvino), «A Voltaire» (al Voltero), «La duda» (la dubo), «Tristeza» (tristo) kaj «El miserere». La última lamentación de Lord Byron, en oktavoj, La selva oscura, inspirita en Dante Alighieri, kaj El vértigo, en dekversa strofo, estas de 1879. La visión de fray Martín (1880), La pesca (1884), kie li aperas kiel granda amanto kaj observanto de la naturo, Maruja (1886), de inspiro sentimentala, ktp. estas aliaj gravaj poeziaj libroj. Li ne finigis Luzbel kaj Hernán el lobo (1881). Liaj historiaj poemoj diferenciĝas disde la romantikaj, ĉar ili ne klopodas priskribi etosojn, eble pro influo de la teatra monologo de Robert Browning.
Same li dediĉas sin al sociaj temoj en siaj poemoj. Por tio li preferas facilan stilon konscie kaj evitas retorikon same kiel sia samtempulo kaj samstilano Campoamor, sed li ne estas tiom prozeca: Tamen, kiel tiu defendis, ke la ritmo estis ĉio en verso. Lia tendenco uzi ĉiutagan lingvaĵon estos lia ĉefa kontribuo, same kiel okazos ĉe Ramón de Campoamor kun la posta poezio, kaj tra Miguel de Unamuno tiu influo ebligos la ekziston de Antonio Machado.
Monda Neceseja Organizo
Ĝi estis fondita en Singapuro en la jaro 2001 de Jack Sim, kiu estas prezidanto de la organizo ĝis nun. MNO organizas ĉiujare konferencon kaj nomumis la 19-an de novembro monda neceseja tago. World Toilet Day (WTD) aŭ Monda Neceseja Tago estas oficiala internacia observeja tago de Unuiĝintaj Nacioj je la 19-a de novembro kiu celas instigi agadon por ataki la tutmondan salubrigan krizon. Tutmonde, 4.5 miliardo da homoj vivas sen "sekure mastrumita salubrigo". Monda Neceseja Tago (angle World Toilet Day) estis kreita de la Monda Neceseja Organizo en 2001.
Kastelo Neuwied
Kastelo Neuwied [nojvIt] estas la iama rezideja kastelo de la grafoj kaj princoj de Wied en la urbo Neuwied, distrikturbo de la distrikto Neuwied, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝis 1806 la kastelo estis sidejo de la registaro de la princlando Wied. La kastelo situas en la norda parto de la centro de Neuwied proksime al la bordo de la Rejno kaj sude de la enfluejo de la rivero Wied en la Rejnon.
Orbe (stacidomo)
Orbe estas fervoja stacidomo en Orbe, Svislando.
Filiaș
Filiaș (Fiatfalva) estas vilaĝo en Rumanio sude de Cristuru Secuiesc. Ĝi administre apartenas al la urbo Cristuru Secuiesc.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1460. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Contrières
Contrières estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Contrièrais.
Ĝi nun formas parton de Quettreville-sur-Sienne.
Driver
Personoj:
lokoj en Usono:
Animaniacs
Steven Spielberg prezentas Animaniacs aŭ Animaniacs (anemej'niakz) estas usona animacia televida programo distribuita de Warner Bros. Television kaj produktita de Amblin Entertainment kaj Warner Bros. Animation. Animaniacs estis la dua animacia programo produktita per la kunlaboro de Steven Spielberg kaj Warner Bros. Animation dum la animacia renasko de la malfrua 1980-a kaj frua 1990-a jardekoj. La unua, Tiny Toon Adventures, sukcese atraktis multe da kaj infanoj kaj plenkreskuloj. La verkintoj kaj animaciintoj de Animaniacs, sub ĉefproduktoro Tom Ruegger, uzis la sperton gajnitan de antaŭaj programoj por krei novajn animaciulojn stile de Chuck Jones kaj Tex Avery.
Golfo Urabao
La Golfo Urabao aŭ en hispana Golfo de Urabá estas golfo en la norda marbordo de Sudameriko. Ĝi estas parto de la Kariba Maro. Ĝi estas longa, mallarĝa golfeto situanta ĉe la marbordo de Kolombio, ĉe la konekto de la kontinento al la Istmo de Panamo. La urbo Turbo, Kolombio, kuŝas ĉe la suda pinto de la Golfo. La rivero Atrato fluas en la Golfon Urabaon.
Studo fare de Bio-Pacifico sugestis kiel alternativo al konstruo de ŝoseo tra Darienio por kompleti la konekton de la Tut-Amerika Ŝoseo, ke la parto en Panamo de la Ŝoseo estu etendita al la marbordo de Karibo kaj finu ĉe la Golfo Urabao, kaj poste estu konektita per pramo al jam ekzistantaj ŝoseoj de Kolombio.
Antoni Grabowski
Eduko kaj profesio
Baldaŭ post lia naskiĝo la familio transloĝiĝis de Nowe Dobra al Thorn (hodiaŭ Toruń). Pro nesufiĉaj vivrimedoj Antoni jam en aĝo de dek-kelkaj jaroj, tuj post la fino de la baza lernejo, devis komenci labori. Tamen lin plu pelis grandega lernovolo; sen ies helpo li aŭtodidakte preparas sin por la ekzameno por aliro de gimnazio. Tiun ekzamenon li pasis kun elstaraj rezultoj. Dum la sekva lernado en la toruna gimnazio "Nikolao Koperniko" li atingis bonegajn rezultojn; per siaj abundaj scioj li superis la samaĝulojn; sekve oni sendis lin du fojojn en pli altan klason. En septembro de la jaro 1879 li finis la gimnazion. Baldaŭ poste pliboniĝis la financa situacio de la familio. Grabowski nun studis filozofion kaj natursciencojn en la Universitato de Breslau (hodiaŭ Vroclavo). Poste li studlaboris kiel inĝeniero pri kemio en Zawiercie kaj en diversaj lokoj kiuj nun apartenas al Ĉeĥio, post kio li iĝis estro de teksaĵ-fabriko en Ivanovo-Voznesensk (rusa urbo 250 km nordoriente de Moskvo).
Dum tiu tempo li daŭre profunde studis kemiajn problemojn. Liaj multaj teknologiaj inventoj faris lin pli vaste konata inter fakuloj en tuta Eŭropo. Grabowski publikigas multajn fakajn artikolojn. Siajn inventaĵojn li priskribis interalie en la revuoj Chemik Polski kaj Przegląd Techniczny. Li tradukis tiutempe elstaran libron pri kemio, verkitan de Ira Remsen, el la angla al la pola kaj poste iĝas membro de komitato, kies tasko estis ellabori polalingvan teknikan terminologion. Kelkajn jarojn pli malfrue, en la jaro 1906, aperis lia Słownik chemiczny, la unua kemia vortaro por poloj.
Esperanto kaj literaturo
Jam dum sia universitata tempo Antoni Grabowski evoluigis profundan interesiĝon pri literaturo. Li estis membro de la Literatura Slava Societo (Towarzystwo Literacko-Słowianskie) en Vroclavo. Sed Grabowski entuziasmiĝis ne nur pri la polaj lingvo kaj literaturo; iom post iom li lernos 9 fremdajn lingvojn kaj aldone li regos minimume 15 pasive. Antaŭ tiu fono ne mirigas, ke la studento Grabowski interesiĝas ankaŭ pri la ideo de lingvo internacia. Tiun ĉi rolon tiam pretendis Volapuko, do li lernis ĝin. Kiam Grabowski vizitis Johann Martin Schleyer, la aŭtoron de la lingvoprojekto, montriĝis, ke eĉ ĉi tiu ne kapablis flue paroli Volapukon. Finfine ambaŭ interparolis germane. Post tiu ĉi elreviĝo Grabowski tuj ĉesis okupiĝi pri Volapuko, tamen li ne rezignis pri la ideo de internacia planlingvo.
En la jaro 1887 li aĉetis kaj trastudis la freŝe aperintan libreton "Dr-o Esperanto. Internacia Lingvo. Antaŭparolo kaj plena lernolibro", en kiu L. L. Zamenhof prezentas sian lingvoprojekton, kiu baldaŭ konatiĝos sub la nomo "Esperanto". Forte impresita de ties travidebla strukturo kaj surprize rapide akirebla esprimkapablo li vojaĝis al Varsovio kaj vizitis Zamenhof-on; en tiu tago okazis inter ili la unua buŝa dialogo en Esperanto.
Same kiel Zamenhof, Antoni Grabowski plene konsciis pri la signifo de la literaturo en la evoluo de lingvoj kaj despli de Esperanto, kiu ekpaŝis sur la vojo de lingvoprojekto al lingvo plene funkcianta en ĉiuj sferoj de la vivo. Grabowski jam baldaŭ ekagis; 1888 aperis lia traduko de La Neĝa Blovado de Aleksandr Puŝkin. En la jaro 1889 sekvis "La gefratoj" de Johann Wolfgang von Goethe.
Komence de la 1890-aj jaroj Grabowski estis malkontenta pro la malrapideco de la disvastiĝo de Esperanto. Li kredis, ke ĝin kaŭzas malperfektaĵoj de la lingvo. Sekve li pledis por reformoj, eĉ ellaboris propran lingvoprojekton, sed en la voĉdonado de la jaro 1894 li voĉdonis kontraŭ reformoj kaj ekde tiam defendis la lingvan bazon, la t.n. Fundamenton de Esperanto.
Kiam en 1904 fondiĝis la Varsovia Societo Esperantista Grabowski fariĝis ties prezidanto. Post la transformiĝo al Pola Esperanto-Societo en 1908, li prezidis longe plu. Ekde la sama jaro li direktoris en la gramatika sekcio de la Akademio de Esperanto. Samtempe li publikigis artikolojn kaj prelegis pri Esperanto kaj organizis kursojn.
En la jaroj 1908-1914 Grabowski kiel la unua gvidis Esperanto-kursojn en kelkaj lernejoj de Varsovio. Jam en artikolo el la jaro 1908 li atentigis pri la propedeŭtika valoro de Esperanto. Interalie li montris per konkretaj ekzemploj, kiagrade la antaŭa lerno de Esperanto helpas lerni la francan kaj latinan lingvojn (aserto tiutempe tre surpriza por la publiko).
Dum la unua mondmilito Grabowski, jam malsana, restadis solece en Varsovio, sen siaj familianoj, kiuj fuĝis al Rusio. En tiu ĉi situacio li tradukis la polan patriotan epopeon Sinjoro Tadeo de Adam Mickiewicz. Ĝin Grabowski rekreis formfidele, elprovis latentajn eblojn de la planlingvo kaj tiel donis gravajn impulsojn al la plua evoluo de la esperantlingva poezio.
Post la morto de Zamenhof li vivis tre soleca, kaj pli kaj pli turmentis lin ankaŭ lia kormalsano, kiun li ne povis konvene kuraci pro liaj premaj financaj cirkonstancoj. Kiam post la fino de la milito lia familio revenis, li jam estis preskaŭ elĉerpita korpe. Tamen li laboris plu por Esperanto, ĝis sia subita morto pro koratako en la jaro 1921.
Sinjoro Tadeo en Esperanto
Roman Dobrzyński, en sia artikolo Sinjoro Tadeo parolas Esperante, parolas pri Sinjoro Tadeo kiel la ĉefverko de Adam Mickiewicz (Adam Mickjeviĉ) pri junulo Tadeusz Soplica (Tadeuŝ Soplica) kiu flirtas, fuĝas eksterlanden kaj revenas kun la napoleona armeo. Mickiewicz planis verki nur "idilian rememoraĵon", sed poste li "modifis la enhavon" por malfermi "la perspektivon de la nacia sendependiĝo", tio estas la verko iĝis nacia epopeo. Tiukadre la eseisto resumas la biografion de Mickiewicz kadre de la historia kaj politika fono de sia vivo. La verko estas komponita de 8600 versoj, verkitaj inter 1832 kaj 1834. Ĝi estis tradukita de Antoni Grabowski en kontakto kun Zamenhof, same kiel ekzistas 78 tradukoj en 30 lingvoj, kaj adaptita al kino fare de la pola reĝisoro Andrzej Wajda uzanta "850 versojn, do apenaŭ dekonon de la tuto". La filmo estis subtekstigita en Esperanto uzante la tradukon de Grabowski.
Bibliografio
nova eld. Czeladź, Hejme, 2001, ISBN 83-907637-2-9, (140 p.) >recenzo 1 >recenzo 2
Komentoj
"La grandaj atingoj en poezio en tiu frua epoko okazis ĉefe sur la tereno de tradukitaj verkoj, ĉar tradukaĵoj ja etendis la terenon de la lingvo (ne nur la leksikon, sed ankaŭ la strukturajn strategiojn disponeblajn al la uzantoj) kaj enportis spertojn kaj literaturajn formojn antaŭe nekonatajn. Rigardante preter la "spirito de la lingvoj Eŭropaj" (por uzi la Zamenhofan vortumon), Antoni Grabowski trovis per siaj tradukoj latentojn en la morfologio de Esperanto." Humphrey R. Tonkin: Esperantologio eksogena kaj endogena en Studoj pri interlingvistiko
5401 Minamioda
5401 Minamioda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Koyo Kawanishi kaj Toshiro Nomura elde la observatorio de Minami-Oda, apud Kamikaŭa en gubernio Hjogo.
Santo Stefano di Sessanio
Santo Stefano di Sessanio estas komunumo de Italio.
Seseña
Seseña [sesEnja] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estas formata de 5 setlejoj: nome Seseña Viejo (antikva), Stacidomo de Seseña, Seseña Nuevo (nova, situanta je 4 km de la ĉefa kerno), Vallegrande, kiu troviĝas separate de Seseña Nuevo per la aŭtoŝoseo al Andaluzio (A4) kaj El Quiñón, kie situantas la Rezidejaro Francisco Hernando, urbanizaĵo kiu nune havas 7.500 loĝejojn (la projekto dekomence estis de 13.500, pro kiu granda parto nun aspektas kiel fantoma urbo senhoma) kaj situantas ĉe la municipaj limoj de Valdemoro, Ciempozuelos, Aranjuez, Esquivias kaj Borox.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Seseñeros. La censita populacio en 2010 estis de 17.522 loĝantoj kaj la denseco estas de 241,08 loĝ/km².
Situo
Seseña estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la Provinco Toledo, je altitudo de 598 m; je 50,9 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 47,9 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 72.68 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°6′18″ N 3°42′8″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
Tiu teritorio pro sia proksimeco al irigacia zono, gravis elĉiame en la provinco de Toledo. En la 12-a jarcento, Alfonso la 8-a donas al episkopo Alderiko, de la Katedralo de Sigvenco, heredobienon ĉe la riveroj Jarama kaj Taĵo, kiun poste la reĝo interŝanĝas kun la episkopo al muelejo en Berlanga. La sama reĝo faris donaĵojn pri la salejoj de Las Espartinas. Ĝi estis vilaĝo de la senjorlando de la princo don Felipe, ene de la regno de Chinchón. La vilaĝo reloĝiĝis meze de la 15-a jarcento, dum la reĝado de Johano la 2-a, kiu por tio donacis al la vilaĝanoj la duonon de la teritorio de Las Espartinas; kion poste konfirmos lia posteulo Henriko la 4-a.
Poste kaj pro la enorma disvolviĝo urba de la municipo en la lastaj du jardekoj, oni konstruis la Urbanizadojn Vallegrande kaj El Quiñón. En 2009 oni konstruis eron de la linio por grandrapida trajno el Madrido al Valencilando kiu trapasas Seseña de nordo al sudo paralele al la aŭtoŝseo RAdial 4. Aktuale pro la urbaniza eksplodo, la municipo troviĝas diserige en 4 malproksimaj domaroj dise inter si kaj sen por piedirantoj vojo inter ili, spite esti unu de la plej gravaj municipoj de la provinco de Toledo.
Duedro
En geometrio, duedro estas pluredro, konsistnata el du plurlateraj edroj kiu havas la saman aron de lateroj. Ĝi estas degenera se ĝiaj edroj estas ebenaj.
Regula duedro enhavas du regulajn plurlaterojn kaj ĝia simbolo de Schläfli estas {n, 2}.
La duala de n-latera duedro estas la n-latera duvertica pluredro, kie n dulateraj edroj (komunigi, parto) du verticoj.
Kiel pluredro
Lateroverticotranĉa (entutotranĉa) operacio sur regula duedro {n,2} konvertas ĝin en (2n)-prismon (4.4.2n).
Kiel kahelaro sur sfero
Kiel kahelaro sur sfero, duedro povas ekzisti kiel nedegenera formo, kun du n-lateraj edroj, ĉiu el kiuj okupas duonon de la sfero, kaj la verticoj kuŝas ĉiuj en unu ĉefcirklo. Ĝi estas regula se la verticoj estas egale spacitaj.
Duverticaj pluredroj kiel regulaj pluredroj
Por regula pluredro kies simbolo de Schläfli estas {m, n}, la kvanto de plurlateraj edroj estas
La platonaj solidoj sciataj ekde antikveco estas la nuraj entjeraj solvaĵoj por m ≥ 3 kaj n ≥ 3. La limigo n ≥ 3 signifas ke ĉe ĉiu vertico devas kuniĝi almenaŭ tri plurlateraj edroj.
Kiam pluredroj estas konsiderantaj kiel kahelaroj sur sfero, ĉi tiu limigo povas esti malstreĉiĝita. Permesante valoron n = 2 oni ricevas la novan malfinian familion de regulaj pluredroj, kiu estas la duedroj. Sur sfero, la pluredro {m, 2} estas prezentata kiel du m-lateroj, ĉiu el kiuj okupas duonon de la sfero.
Malstreĉiĝo m = 2 ĉi tie rezultigas duvertican pluredron.
La pluredro {2,2} estas mem-duala, kaj estas samtempe duvertica pluredro kaj duedro.
Duhiperĉelo
Duhiperĉelo estas hiperpluredro, multdimensia analogo de 3-dimensia duedro, kun Simbolo de Schläfli {p,2,...,2}. Ĝi havas du facetojn kiuj komunigas ĉiujn krestojn.
Nagyacsád
Nagyacsád [nadjaĉAd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Pápa. Nagy signifas: granda.
Situo
Nagyacsád situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Pápa troviĝas 10, Celldömölk 26 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1332 laŭ la tiama ortografio "Achad". Vilaĝservo estas poŝto.
Amálie Kutinová
Amálie KUTINOVÁ estis moravia verkisto, aŭtoro de popularaj romanoj por infanoj kaj junuloj, magistro de farmacio, apotekisto vivanta en Suda Moravio kaj Bohemio.
Ŝi naskiĝis la 22-an de junio 1898 en sudmoraviana vilaĝo Rouchovany (Ĉeĥio, Moravio)en multenombra familio de gvidinstruisto Jan Tauber kaj sian junaĝon ŝi travivis en vilaĝo Štítná sur Vlára en regiono Valaĥio (Ĉeĥio, Sudorienta Moravio). Ŝi studadis gimnazion en Valašské Meziříčí (Moravio) kaj fakultaton de farmacio de Universitato de Karolo en Prago. Ŝi laboris en apotekoj en Prago, Tábor, Kostelec sur Orlice, Karlovy Vary, Křinec ĉe Nymburk kaj aliaj lokoj. Siajn unuajn rakontojn ŝi skribis en neutiligitajn budĝetajn librojn en apoteko, kie ŝi laboris kiel apotekisto.
Ŝiaj plej popularaj verkoj estas rakontoj pri vivo de du knabinoj, Gabra kaj Málinka. Tiuj rakontoj estas aŭtobiografaj, ĉar Málinka estas familia formo de nomo Amálie. Agadoj de la rakontoj okazas en Štítná sur Vlára, Valašské Meziříčí, sudmoraviana-slovaka limregiono Kopanice kaj en Prago. Ŝi ofte uzadis valaĥian dialekton de ĉeĥa lingvo kaj ŝiaj rakontoj distigiĝis per pieco, humanismo kaj patriotismo. Ŝi publikis ankaŭ en gazetoj kaj aktoris en radiodisaŭdigoj. Ŝi kolektis popolajn fabelojn, kantojn kaj aliajn produktojn de folkloro en ĉeĥa montaro Krkonoše (Orienta Bohemio).
Verkoj
Manuskripto de kolekto de nepublikigitaj popolaj kantoj el Krkonoše estas deponita en Muzeo de la Nacia Literaturo en Staré Hrady (Ĉeĥio, Bohemio).
Biache-Saint-Vaast
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Biachois.
Lískovec (Koryčany)
Lískovec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Koryčany en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Koryčany. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/432. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 147 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lískovec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 10,07 km².
Marius Dyglys
Marius Dyglys (naskiĝis la en urbo Naujoji Akmenė, Litovio) estas litova katolika pastro.
Li studis teologion en katolika pastra seminario en urbo Telšiai. Ĝin finis en 2008. Nun li estas paroĥestro kaj loĝas en litova urbeto Kurtuvėnai. En 2004 li partoprenis en kongreso de IKUE en Kretinga, kongreso de TEĴA en Vilnius, en 90-a Universala Kongreso en Vilnius, en 100a Universala Kongreso en Lillo kaj UK 2016 en Nitra.
Michel Basso
Michel BASSO (naskiĝis la ) estas franca esperantisto kaj profesia konstru-entreprenisto vivanta en Kolmaro, Alzaco. Post studado de matematiko kaj informadiko en la Universitato de Strasburgo, li aktivas en la regiona Esperanto-asocio "Espéranto France-Est", en 1993 estis inter la fondintoj de la organizaĵo Tutmonda Asocio de Konstruistoj Esperantistaj (TAKE) kaj daŭre aktive kontribuas al tiu faka grupiĝo. Interalie li ankaŭ kontribuas al Vikipedio. Dumviva membro de UEA kaj IKEF.
Marius Dyglys
Li eklernis Esperanton en 1998 kaj sekvontjare ekaktivis en la E-movado. Marius Dyglys partoprenis en Baltiaj Esperanto-Tagoj de la 1999-a jaro kaj aliaj E-renkontiĝoj en Litovio, Latvio kaj Estonio.
Li membras ĉe Universala Esperanto-Asocio kaj tradukas artikolojn por la esperantlingva Vikipedio.
Arikapalli Giridhar Rao
Arikapalli Giridhar RAO (అరికపల్లి గిరిధర్ రావు; naskiĝis la 8-an de oktobro 1963 en Viĝajavado, Andra-Pradeŝo) estas barata lingvisto kaj esperantisto, ano de la Akademio de Esperanto.
Vivo
Rao naskiĝis en Viĝajavado, en suda Barato, sed kreskis en la distrikto Hisar, en la nordbarata ŝtato Harjano, kie lia patro estis universitata instruisto pri veterinara fiziologio ĉe la Harjana Agrikultura Universitato. Li akiris la bakalaŭron tie, kaj poste magistriĝis kaj doktoriĝis en Hajderabado, en ŝtato Andra-Pradeŝo. En 1995, li aliĝis al ICRISAT (International Crops Research Institute for the Semi-Arid Tropics), neprofitcela organizaĵo troviĝanta en Patanĉeru, tuj for Hajderabado. Li poste profesoriĝis ĉe la Universitato Azim Premji, en Bengaluro.
Li regas la teluguan, la anglan, Esperanton, kaj la hindian. Li estas ateisto.
Esperanto
En 1994 li doktoriĝis en la Universitato de Hajderabado en la angla fakultato per disertacio titole «Beyond the Sense of Wonder: Science Fiction as Adventure Fiction». Dum tiu epoko, konversacioj kun Probal Dasgupta pri sciencfikcio enkondukis lin al Esperanto. En 2000, li formale ekinstruis la internacian lingvon ĉe la Internacia Instituto pri Informo kaj Teĥnologio (IIITH) de Hajderabado, kie li estis instruisto pri lingvoj kaj literaturoj. Tra la jaroj, lia loka esperantlingva grupo ricevis vizitojn de esperantistoj el Brazilo, Japano, Nepalo, Francio, Germanio, Rusio, Ukrainio kaj Usono. En intervjuo kun The New Indian Express, Rao asertis, ke «En tutmondiĝanta mondo, oni bezonas ĉiujn rimedojn por kompreni ĝian kompleksecon kaj diversecon. Kiel lingvo, Esperanto plenumas gravan rolon por krei tutmondan civitanecon.» En aliaj okazoj, li parolis pri «glocal world», t.e., mondo en kiu oni respektas kaj la tutmondajn kaj la lokajn bezonojn de esprimo kaj komunikado. Post loĝi 30 jarojn en Hajderabado, li moviĝis al Bengaluro, kie li estas profesoro pri lingvistiko ĉe la Universitato Azim Premji. Liaj ĉefaj esploradaj interesoj estas la «plurlingveco en socioj» kaj la «politikoj de edukado por minoritataj lingvoj»;  pri ĉi tiuj temoj, li eldonis plurajn artikolojn kaj angle kaj esperante. En 2015 lokan esperantan klubon fondis li en Bengaluro, kaj en 2017 ĝi okazigis — kune kun FEB, KAEM kaj UEA — la Sud-Azian Seminarion (SAS-4).
Dum la jaroj li aktiviĝis en la Esperanto-movado kaj Barate kaj eksterlande. Okaze de la UK 2013 en Rejkjaviko li estis honorigita per la Diplomo pri Elstara Agado de UEA, pro sia plurflanka Esperanto-agado en la faka, instrua-ekzamena kaj organiza kampoj. En 2016, li estis elektita ano de la Akademio de Esperanto. Oktobre 2020, li iĝis prezidanto de la Ateista Tutmonda Esperanto-Organizo (ATEO).