cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Procelariedoj
Reprodukta sezono
Post eloviĝo la ido estas zorgata de patro ĝis ĝi estas sufiĉe granda por termoreguliĝi efike, kaj ĉe kelkaj kazoj defendi sin el predado. Tiu zorgo daŭras mallonge por tru-nestaj specioj (2–3 tagojn) sed pli longe por surface nestantaj fulmaroj (ĉirkaŭ 16–20 tagojn) kaj por gigantaj petreloj (20–30 tagojn). Post tiu zorgo ambaŭ gepatroj manĝigas la idon. Ĉe multaj specioj la nutra gepatra strategio alternas inter mallongaj veturoj daŭre 1–3 tagojn kaj pli longaj veturoj de 5 tagoj. La plej mallongaj veturoj, kiuj faratas ĉe la kontinenta ŝildo, helpas rapidan kreskon de la ido, sed pli longaj veturoj al pli produktaj pelagaj manĝejoj estas bezonataj de la gepatroj por pluhavi sian propran korpon en bona kondiĉo. La manĝoj estas komponitaj kaj de prederoj kaj de stomakoleo, nome energi-riĉa manĝo kiu estas pli malpeza por portado ol nedigestitaj predaĵoj. Tiu oleo estas kreata en stomaka organo, konata kiel proventrikulo, el digestitaj prederoj, kaj havigas al la procelariedoj kaj al aliaj Procelarioformaj ilian distingan haladzan odoron. Idokresko estas tre malrapida por birdoj, kaj elnestiĝo okazas ĉirkaŭ 2 monatojn post eloviĝo ĉe la plej malgrandaj specioj kaj 4 monatojn ĉe la plej grandaj specioj. La idoj de kelkaj specioj estas abandonataj de la gepatroj; gepatroj de aliaj specioj plu alportas manĝon al la nestoloko post la abandono de la ido. La idoj plipeziĝas rapide kaj kelkaj povas superpezi la gepatrojn; kvankam ili devos poste iomete maldikiĝi antaŭ elnestiĝi. La idoj de ĉiuj procelariedoj elnestiĝas per si mem, kaj ne estas plua patra zorgo post elnestiĝo. Vivodaŭro de la Procelariedoj estas inter 15 kaj 20 jaroj; kvankam la plej maljuna registrita membro estis Norda fulmaro kiu estis ĉirkaŭ 50-jaraĝa.
Ekspluatado de procelariedoj
La procelariedoj estis laŭsezone abunda manĝofonto por homoj ĉie kie ili kapablis atingi ties koloniojn. Fruaj registroj de homa ekspluatado de pufinoj (kun albatrosoj kaj kormoranoj) venas el restoj de sambakioj el ĉasistoj-kolektistoj en suda Ĉilio, kie la Griza pufino estis kolektita antaŭ 5000 jaroj. Pli ĵuse la procelariedoj estis ĉasataj por manĝo fare de eŭropanoj, ĉefe la Norda fulmaro en Eŭropo, kaj diversaj specioj fare de eskimoj, kaj de maristoj ĉirkaŭ la mondo. La ĉaspremo sur la Bermuda petrelo estis tiom intensa ke tiu specio estis preskaŭ formortinta kaj estis konsiderata malaperinta dum 300 jaroj. La alternativa nomo de unu specio, nome la Providenca petrelo, derivas el ties (ŝajne) mirakla alveno en la Norfolkinsulo, kie ĝi havigis neatenditan savon por malsategantaj eŭropaj setlintoj; post dek jaroj tiu Providenca aŭ Solandra petrelo estis formortinta en Norfolk. Kelkaj specioj de procelariedoj iĝis formortintaj en la Pacifiko ekde la alveno de homo, kaj ties restoj troviĝis en sambakioj de ĝis tiu epoko. Pli eltenebla pufinkolektado aŭ petreliduma industrio disvolvigita en Tasmanio kaj Novzelando, kie la praktiko petrelkolektado estas konata kiel petrelidumo pluas nuntempe.
Minacoj kaj konservado
Dum kelkaj specioj de procelariedoj havas populaciojn de milionoj, multaj specioj estas multe malpli komunaj kaj kelkaj estas minacataj pro formorto. Homa agado estis kaŭzinta dramajn malpliiĝojn en la nombroj de kelkaj specioj, ĉefe ĉe specioj kiuj estis origine limigitaj al nur unu insulo. Laŭ la IUCN 36 specioj estas listitaj kiel vundeblaj aŭ eĉ pli malbone, kaj dek estas draste endanĝeritaj. Procelariedoj estas minacataj de enmetitaj specioj en siaj reproduktejoj, maraj fiŝkaptejoj, de poluado, ekspluatado kaj eble pro klimata ŝanĝo.
Plej premaj minacoj por multaj specioj, ĉefe por la plej malgrandaj, venas el specioj enmetitaj en ties kolonioj. Procelariedoj reproduktiĝas ĉefe ĉe insuloj for el teraj predantoj kiaj mamuloj, kaj plejparte ili perdis la defendajn adaptaĵojn necesaj por fronti ilin (escepte de la ole-kraĉaj fulmaroj). La enmeto de mamulaj predantoj kiaj sovaĝiĝintaj katoj, ratoj, herpetoj kaj eĉ musoj povas havi katastrofajn rezultojn por ekologie naivaj marbirdoj. Tiuj predantoj povas ĉu rekte ataki kaj mortigi reproduktajn plenkreskulojn, aŭ, plej komune, ataki kaj ovojn kaj idojn. Nestotruantaj specioj kiuj lasas siajn junulojn neatentitaj frue estas ĉefe vundeblaj al atakoj. Studoj pri la Grandaflugila petrelo reproduktanta sur la novzelanda Baleninsulo (Moutohora) montris, ke populacio sub forta premo el Norvega rato produktas praktike neniun junulon dum reprodukta sezono, dum se la ratoj estas kontrolitaj (per uzado de veneno), ties reprodukta sukceso estas multe pli alta. Tiu studo emfazis la rolon kiun povas ludi nepredantaj enmetitaj specioj al damaĝo de marbirdoj; enmetitaj kunikloj sur tiu insulo kaŭzis malmultan damaĝon al la petreloj, krom damaĝi ties nestotruojn, sed ili funkciis ankaŭ kiel manĝofonto por la ratoj for de la reprodukta sezono, kio permesis ke la ratonombroj estu pli altaj ol alimaniere estus estinta, rezulte en pli da predantoj premantaj la petrelojn. Interagado kun enmetitaj specioj povas esti tre komplika. La Blankaflugila petrelo reproduktiĝas nur en du insuloj, nome Insulo Cabbage Tree kaj insulo Boondelbah ĉe Port Stephens, Novsudkimrio, Aŭstralio. Enmetitaj kunikloj detruis la arbaran subkreskaĵaron ĉe la insulo Cabbage Tree; tio kaj pliigis la vundeblon de petreloj al naturaj predantoj kaj lasis ilin vundeblaj al la gluecaj fruktoj de la arbo Pisonia umbellifera, nome indiĝena planto, kiu en natura stato lasas siajn fruktojn en subkreskaĵaro de la arbaro, sed sen tiu ties fruktoj falas surgrunden kie la petreloj moviĝas, gluante ties plumojn kaj farante ties flugon malebla.
Plej grandaj specioj de procelariedoj frontas similajn problemojn al la albatrosoj ĉe multhokadaj fiŝkaptejoj. Tiuj specioj prete prenas tripaĵojn el fiŝkaptadaj ŝipoj kaj ankaŭ ŝtelas allogaĵojn el la multhokada ilaro kiam ili estas lanĉitaj, riske iĝi ligita ĉe la hokoj kaj dronitaj. Kaze de la Okulvitra petrelo tio kondukis al fakto ke la specio entreprenis grandan malpliiĝon kaj estas listita kiel draste endanĝerita. Plonĝantaj specioj, ĉefe la pufinoj, estas ankaŭ vundeblaj al fiŝkaptejoj per brankoretoj. Studoj pri brankoretaj fiŝkaptejoj montras, ke pufinoj (kaj Griza kaj Fajnbeka) komponas 60% el la marbirdoj mortigitaj de brankoretoj en japanaj akvoj kaj 40% en Golfo Monterey, Kalifornio, en la 1980-aj jaroj, kaj la totala nombro de pufinoj mortigitaj en Japanio iĝis inter 65,000 kaj 125,000 jare ĉe la sama studperiodo (1978–1981).
Procelariedoj estas vundeblaj ankaŭ al aliaj minacoj. Ingestado de plasta elŝipa rubaĵo estas problemo por tiu birdofamilio kiel por multaj aliaj marbirdoj. Post engluto, tiu plasto povas kaŭzi ĝeneralan malaltiĝon en la farto de la birdo, aŭ ĉe kelkaj kazoj loĝi en intesto kaj kaŭzi ŝtopadon, konduke al morto pro malsatego. Procelariedoj estas ankaŭ vundeblaj al la ĝenerala marpoluado, same kiel al la naftoverŝado. Kelkaj specioj, kiaj la Baraŭa petrelo, la Nevela pufino aŭ la Flavbeka pufino, kiu nestumas alte en grandaj insuloj estas viktimoj de lumpoluado. Idoj elnestiĝontaj estas allogitaj de stratolampoj kaj nekapablas atingi la maron. Ĉirkaŭkalkulo de 20–40% el elnestiĝontaj Baraŭaj petreloj estas allogitaj al stratolampoj en Reunio.
Konservadistoj laboras ĉe registaroj kaj fiŝkaptejoj por eviti pliajn malpliiĝojn kaj pliigi populaciojn de endanĝeritaj procelariedoj. Oni faris progreson por protektado de multaj kolonioj kie plej specioj estas ĉefe vundeblaj. La 20an de Junio de 2001 oni subskribis la traktaton nome Traktato pri Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj fare de sep ĉefaj fiŝkaptadaj landoj. La traktato starigas planon por administri fiŝkaptejojn, protekti reproduktejojn, helpi konservadon por la industrio, kaj reserĉi ĉe minacataj specioj. La disvolviĝinta fako insula restaŭrado, laŭ kiu enmetitaj specioj estas formovitaj kaj indiĝenaj specioj kaj habitatoj restaŭritaj, estis uzata en programoj por rekuperado de kelkaj specioj de procelariedoj. Invadaj specioj kiaj ratoj, sovaĝiĝintaj katoj kaj porkoj estis ĉu formovitaj aŭ kontrolitaj en multaj malproksimaj insuloj de tropika Pacifiko (kiaj ĉe la Nordokcidentaj havajaj insuloj), ĉe Novzelando (kie oni disvolvigis insulan restaŭradon), kaj en suda Atlantiko kaj Hinda Oceano. La Grandaflugila petrelo de Moutohora (jam menciita supre) atingas multe pli altan elnestiĝantan sukceson post la enmetitaj norvegaj ratoj estis finfine komplete formovitaj. Ĉemare, la procelariedoj minacataj de multhokadaj fiŝkaptejoj povas esti protektitaj uzante teknikojn kiaj lanĉado de multhokada ilaro nokte, kaŝante la allogaĵon blue, metante la allogaĵon subakve, pliigante la pezokvanton ĉe retoj kaj uzante birdotimigilojn kiuj povas inter ĉiuj malpliigi la kaptadon de marbirdoj. Alia paŝo al konservado estis la subskribo de la traktato de 2001 nome Traktato pri Konservado de Albatrosoj kaj Petreloj, kiu ekvalidiĝis en 2004 kaj estis ratifita de ok landoj, nome Aŭstralio, Ekvadoro, Novzelando, Hispanio, Sudafriko, Francio, Peruo kaj Britio. La traktato postulas, ke tiuj landoj entreprenu specifan agadon por malpliigi birdan kaptadon kaj poluadon kaj por formovi enmetitajn speciojn el nestumantaj insuloj.
Etimologio
Procelariedoj derivas el la latinaj vortoj procella kiu signifas violenta vento aŭ ŝtormo, kaj idae kiu estas aldonita por simboli familio. Violenta vento aŭ ŝtormo aludas al la fakto ke membroj de tiu familio akceptas ŝtorman kaj ventan veteron.
Odomez
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
1884
1884 estis superjaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1884 post Kristo okazis, interalie:
Pál Sporzon (1831 - 1917)
Pál Sporzon [ŝporzon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sporzon Pál estis hungara akademia instruisto, agronomo. Lia samnoma filo estis Pál Sporzon (1867).
Pál Sporzon naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Galgóc (nuntempa Hlohovec en Slovakio), li mortis la  en Magyaróvár.
Biografio
Pál Sporzon frekventis jezuitan gimnazion en Nagyszombat, poste li studis en Jura Akademio (Pozsony) kaj Universitato de Vieno, fine en Reĝa Ekonomia Supera Lernejo de Magyaróvár. Post la diplomo li faris la kutimajn agrarajn ekzercojn en diversaj bienoj. Inter 1858 kaj 1867 li instruis en Joseph Polytechnicum. En 1867 li studvojaĝis al diversaj landoj, poste li estis direktoro de Georgikon. Ekde 1874 li instruis en Magyaróvár, kies lernejo estis jam akademio. En 1890 li pensiuliĝis. Li longe redaktis agrikulturajn revuojn.
Li edziĝis en 1859, baldaŭ li havis 4 gefilojn.
768 Struveana
768 Struveana estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Neujmin elde la Simeiza observatorio, en Krimeo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la german-rusajn astronomojn Friedrich Georg Wilhelm von Struve, Otto Wilhelm von Struve kaj Hermann Struve.
NGC 2419
NGC 2419 (alia indiko — GCL 12) estas globa stelamaso en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Medium Cool
Medium Cool estas usona dramo de 1969 verkita kaj reĝisorita de Haskell Wexler kaj ĉefrolita de Robert Forster, Verna Bloom, Peter Bonerz, Marianna Hill kaj Harold Blankenship. Ĝi okazas en Ĉikago en la somero de 1968. La filmo estis rimarkinda pro la uzado de Wexler de reala kino, same kiel pro kombinado de fikciaj kaj nefikciaj enhavoj.
La filmo estis akceptita kun ĝenerala aklamado de multaj kritikistoj, inkluzive de Roger Ebert kaj Gene Siskel de Siskel & Ebert, ambaŭ nomante la filmon "bon-kreita majstro-verko." La filmo ankaŭ estis nomita unu el la plej bonegaj filmoj de 1969, kaj ankaŭ unu el la plej influaj filmoj en la Nova Holivuda movado. Robert Forster ankaŭ donis universalan agnoskon pro sia agado.
Royère-de-Vassivière
Royère-de-Vassivière estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 584 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Royère-de-Vassivière etendiĝas sur 74,14 km², kaj havis 584 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 8 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Arcos (apartigilo)
Arcos estas nomo de diversaj komunumoj en Portugalio:
Royère-de-Vassivière
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Royère-de-Vassivière situas je alteco de 829 metroj.
Arcos (apartigilo)
en Brazilo:
Royère-de-Vassivière
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Royère-de-Vassivière apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Arcos (apartigilo)
en Hispanio:
Royère-de-Vassivière
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Raymond Rabeteau, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Royère-de-Vassivière estas la ĉefurbo de la kantono de Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Arcos (apartigilo)
Pluaj signifoj de Arcos estas:
vidu ankaŭ
Michelsberg (Eifel)
La monto Michelsberg etas 586,1 metrojn alta monto en la urba teritorio de Bad Münstereifel en nordrejn-vestfalia distrikto Euskirchen. La monto, kiu situas apud la urboparto Mahlberg, apartenas al la Ahrgebirge (Ahreifel), kie plej alta monto ĝi estas.
Fluantaj akvejoj kaj akvodislimo
Trans Michelsberg iras la akvodislimo de Ahr kaj Erft. Al la fluantaj akvejoj, kiuj fontas sur aŭ proksime de la monto apartenas okcidente la Schußbach, kies akvo fluas tra la rojo Waldbach nordokcidenten al la rivereto Erft. Rekte en la rivereton Erft fluas Krumesbach. La proksime de ties fonto komencanta Buchholzbach (Trinkpützsiefen, Escher Bach, Lamersbach) transportas sian akvon tra Armuthsbach sudsudorienten en la riveron Ahr. Ankaŭ tien fluas la Liersbach (Rosensiefen), kiu fontas norde de la monto.
Pilgrimado
La monto Michelsberg estas de multaj jarcentoj celo de pilgrimantoj, kiuj venas ĉiujare je la 29a de septembro. Trans kalvario oni atingas la katolikan kapelon St.Michael sur la montpinto.
Fulmaro
Fulmaro estas genro Fulmarus el la familio procelariedoj, kie estas du elstaraj specioj: unu nordhemisfera kaj alia sudhemisfera, nome la Norda fulmaro kaj la Suda fulmaro. Krome estas du aliaj specioj formortintaj.
Taksonomio
Kiel membroj de la Procelarioformaj, ili kunhavas kelkajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko, kvankam la naztruoj ĉe la albatrosoj estas flanke de la beko. La bekoj de la Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ ĉe tio ke ili disiĝas en 7 al 9 kornecaj platoj. Ili produktas stomakoleon faritan el vaksecaj esteroj kaj trigliceridoj kiuj stokiĝas en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj (kio povas rezulti en ties morto) same kiel energiriĉa manĝofonto por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Fine ili havas ankaŭ salglandojn kiuj situiĝas ĉe la naza trapasejo kaj helpas al sensaligo de ties korpoj, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ili elpelas la salan solvaĵon tra sia nazo.
Oni priskribis du prahistoriajn speciojn el ostoj de fosilioj trovitaj ĉe la marbordo de Pacifiko en Kalifornio: Fulmarus miocaenus el meza kaj Fulmarus hammeri el fina Mioceno.
Priskribo
Evidente ambaŭ fulmaroj estas ege proksime rilataj marbirdoj kiuj okupas la saman niĉon en diferencaj oceanoj. La Norda fulmaro (Fulmarus glacialis) aŭ simple fulmaro loĝas en norda Atlantiko kaj norda Pacifiko, dum la Suda fulmaro, (Fulmarus glacialoides) estas, kiel ties nomo sugestas, birdo de sudaj oceanoj. Tiuj birdoj akpektas supraĵe kiel mevoj, sed estas nerilataj al tiuj, kaj estas fakte petreloj. La norda specio estas grizblanka kun flava beko, 43 al 52 cm longa kun enverguro de 102 al 112 cm. La suda formo estas pli pala birdo kun malhelaj flugilpintoj, 45 al 50 cm longa, kun envergugro de 115 al 120 cm.
Mélisey (Yonne)
Mélisey estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 283 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Fulmaro
Reproduktado
Ambaŭ nunaj specioj reproduktiĝas sur klifoj, kie la ino demetas ununuran blankan ovon. Malkiel multaj malgrandaj al mezgrandaj birdoj de la Procelarioformaj, ili estas nek noktulaj reproduktuloj, nek uzas nestotruojn; ties ovoj estas demetataj sur la nuda roko aŭ sur neprofundaj depresioj kovritaj per planta materialo.
En Britio, Nordaj fulmaroj historie reproduktiĝis sur la insulo Sankta Kildo (kie ties kolektado por oleo, plumoj kaj viando estis gravaj por la insula ekonomio) kaj disvastiĝis al norda Skotio en la 19a jarcento, kaj al la resto de Unuiĝinta Reĝlando ĉirkaŭ 1930. Ekzemple, la setliĝo de kolonioj ĉe la Naturrezervejo Fowlsheugh en Skotio estis unu el la unuaj areoj disvolvigataj por novaj stabilaj reproduktejaj areoj por fulmaroj.
Mélisey (Yonne)
Geografio
Mélisey etendiĝas sur 22.17 km², kaj havis 283 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Fulmaro
Reproduktado
La etendo pluis pli suden; la fulmaro povas nune ofte esti vidata en la Kanalinsuloj kaj en Francio laŭ la marbordoj kaj nordaj kaj okcidentaj, kaj estas reproduktaj paroj aŭ malgrandaj kolonioj en Nordo, Pikardio, Normandio kaj laŭlonge de la marbordo de Atlantiko en Bretonio.
Manĝo
Tiuj birdospecioj estas tre pelagaj for de la reprodukta sezono, kiel ĉe plej tubenozoj, kaj manĝas fiŝojn, oleon aŭ tripaĵojn. Ĵusaj studioj en la Norda Maro montris ilin ĉefe vundeblaj pro restaĵoj el plasto. La teritorioj de tiuj specioj pliiĝis ege dum la lasta jarcento pro la disponeblo de fiŝaj restaĵoj el komercaj ŝipoj, sed povas malpliiĝi pro malpli da manĝo el tiu fonto aŭ pro la klimata ŝanĝo. La populacia pliiĝo elstaris ĉefe en la Brita Insularo.
Kiel ĉe aliaj petreloj, ties piediranta kapablo estas limigita, sed ili estas fortaj flugantoj, danke al agado per rigidaj flugiloj tre malsimile al mevoj. Ili aspektas bovokolaj kompare al mevoj, kaj havas mallongajn fortikajn bekojn. Ili estas longvivaj, kun ofta vivodaŭro de 40 jaroj.
Ekspluatado
Fulmaroj estis dum jarcentoj ekspluatitaj por manĝo. La gravuristo Thomas Bewick skribis en 1804 ke "Pennant, parolante pri tiuj [birdoj] kiu reproduktiĝas, aŭ loĝas, en Sankta Kildo, diras—'Neniu birdo estas tiom utila al la insulanoj kiom tiu: la fulmaro havigas al ili oleon por ties lampoj, lanugon por ties litoj, bongustaĵon por ties tabloj, balzamon por ties vundoj, kaj kuracilon por ties febretoj.'" Foto de George Washington Wilson farita ĉirkaŭ 1886 montras "vidaĵoj de kaj viroj kaj virinoj de Sankta Kildo surstrande dividante la kaptaĵon de fulmaro". James Fisher, aŭtoro de The Fulmar (1952) kalkulis, ke ĉiu every persono de Sankta Kildo konsumis ĉirkaŭ 100 fulmarojn ĉiujare; la viando estis ties baza manĝo, kaj ili kaptis ĉirkaŭ 12,000 birdojn jare. Tamen, kiam la homa populacio lasis Sanktan Kildon en 1930, la populacio ne subite kreskiĝis.
Aspekto
La Norda fulmaro, Fulmarus glacialis, longas je 48 cmj kaj ties flugiloj 100 ĝis 117 cmj. Ĝi estas griza kaj havas blankajn kapon kaj bruston. Ili povas esti ĉu pli blankaj ĉu pli grizaj, sed ambaŭ formoj havas en grizaj flugiloj antaŭpintajn blankajn makulojn. La bekoj estas flavaj kaj la kruroj bluecaj. Tiu ĉi birdo ofte estas konfuzigita kun mevoj, sed ties naza tubo pruvas, ke temas pri membro de petrela familio. Aldone ili havas pli fortikajn kolojn kaj pri mallongajn kaj dikajn bekojn.
68719 Jangyeongsil
La dek-kvina jarcento en Koreio estas rigardita kiel la jarcento de la sciencaj plenumadoj. En ties kerno estas Jang Yeong-sil (1390–1450). Lia talento estas reprezentita de la invento de akvohorloĝo, notinde la instrumentoj tiel nomataj Jagyeokru kaj Okru, la tekniko de kupraj prestipoj kaj la disvolvo de astronomiaj instrumentoj.
Petra (persona nomo)
Petra estas virina persona nomo grekdevena. Vira ekvivalento estas Petro.
Sévérac-le-Château (stacidomo)
Sévérac-le-Château estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Sévérac-le-Château -, situanta en  Sévérac-le-Château, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Fulmaro
Vivo
Rigidigante ĝiajn flugilojn, la fulmaro permesas la venton, ke tiu ĉi forportu ĝin super rokoj kaj ondoj ĉu ŝvebante ĉu plonĝfalante per surpriziga viglo. Tiu ĉi griznigra birdo nestigas en klifoj, kie demetas unu ovon sur rokaj elstaraĵoj. Malsimile mal- aŭ mezgrandaj petreloj nek estas noktaj reproduktantoj nek uzas ternestojn. Reproduktantoj kaj idoj povas elpeli malbonodoregan stomakoleon ĝis 2 m por defendi sin. Tiu oleo difektigas plumaron de atakantoj, kiuj foje eĉ mortiĝas pro tio.
Blazono de Trinidado kaj Tobago
La Blazono de Trinidado kaj Tobago estis dezajnita de komitato formita en 1962 por selekti la simbolojn kiuj estos reprezentaj de la popolo de Trinidado kaj Tobago. La komitato inkludis faman artiston Carlisle Chang kaj la dezajnisto George Bailey. La palmo pinte de la blazono devenas el la blazono de Tobago anataŭa al la politika unuigo kun Trinidado. La florkrono reprezentas la kronon de la monarkio de Granda Britio, koloniisto de Trinidado kaj Tobago je la epoko de la sendependeco. La ŝildo havas la samajn kolorojn (nigra, ruĝa kaj blanka) kiel tiuj de la nacia flago kaj portas la saman signifon. La orkoloraj ŝipoj reprezentas Santa María, La Niña, kaj La Pinta: la tri karaveloj de Kristoforo Kolumbo uzataj en sia veturado al la “Nova Mondo”. La du birdoj en la ŝildo estas kolibroj. Trinidado estas foje aludata kiel la “Lando de kolibroj” ĉar estis registritaj pli da 16 diversaj specioj de kolibroj en la insulo. “Lando de kolibroj” ŝajne estis ankaŭ la indiĝena nomo de Trinidado. La du plej grandaj birdoj estas la Skarlata ibiso (maldekstre) kaj la Ruĝecvosta ortalo (dekstre), nome naciaj birdoj de Trinidado kaj Tobago respektive. Sub la Skarlata ibiso estas tri montetoj, reprezente la Trinity Hills (Triunuaj Montoj) en suda Trinidado (Triunuo), kiu, laŭdire, konvinkis Kolumbon por nomigi la insulon laŭ la Sankta Triunuo. La insulo sub la Ruĝecvosta ortalo reprezentas Tobagon. Sub la birdoj, la insuloj kaj la maro estas la nacia moto, "Together We Aspire, Together We Achieve" nome (Kune ni klopodas, kune ni atingas).
Petra (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Petra (,, , , katalune , , , , , , , , , , , latine), Pietra , Piera , Pietrina , Pierina , Peronella , Петра , Пенка , Петя , Πετρα , Peta , Petrina , Perrine , Pierrette
Itapetingo
Itapetingo (portugale Itapetinga, oficiale Município de Itapetinga) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Suda centro de Bahio kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono  Itapetinga. Laŭ la stato de en la municipo vivis  - tiel estante la 24-a plej loĝata urbo de Bahio - sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Itambé, Caatiba, Itororó, Pau Brasil, Itaju do Colônia, Potiraguá, Macarani kaj Itarantim.
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Salvadoro de Bahio situas en distanco de 562 kilometroj je rekta linio - en distanco de 580 kilometroj per aŭto.
La MEP de Itapetingo estas R$ 555 753 694 mil kaj la MEP pokapa estas R$ 8.432,78. La municipo kovras areon de 1.627,462 km² kaj ĝia loĝdenso estas 41,95 loĝ./km². La municipo estas unu el la plej urbanizitaj de Bahio, 97% de loĝantaro loĝas en la urba areo kaj nur 3% loĝas en la ĉirkaŭa kampara areo.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Fulmaro
Vivo
Plenkreskuloj manĝigas la idaron per elbuŝigita manĝaĵo meze digestita. Ili ofte sekvas fiŝkaptistajn boatojn por manĝi la elpavezigitajn forĵetaĵojn. La speco lastatempe oftas ĉar modernaj fiŝkaptistaj ŝipoj produktas grandan kvanton el forĵetaĵoj.
La Suda fulmaro
La Suda fulmaro, F. glacialoides, vivas en Suda hemisfero; ĝi estas iomete malplilonga sed iomete pli flugillonga.
Mélisey (Yonne)
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro William Pajot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mélisey apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
(9876) 1993 FY37
(9876) 1993 FY37 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Walde
Walde estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Carmen kaj Lola
Carmen kaj Lola (originala titolo: Carmen y Lola) estas hispana amrakonta filmo kun dramaj elementoj el la jaro 2018. Reĝisorita de Arantxa Echevarría, la aktorinoj Zaira Romero kaj Rosy Rodríguez ludas la rolon de la du romaaj (ciganaj) junulinoj el Madrido, kiuj reciproke enamiĝas malgraŭ la malaprobo de la konservema socio en kiu ili vivas. Per sia unua plenlonga filmo la reĝisorino Arantxa Echevarría rompas la tabuon de samseksemo en la cigana mondo.
La reĝisorino provis doni rimarkinde realisman tonon al la filmo, por kiu ŝi uzis neprofesiajn aktorojn kaj donis dokumentan tonon al la rakonto. La filmo debutis en la festivalo de Cannes 2018, kie ĝi estis elektita por projekcio en la serio Quinzaine des Réalisateurs.
Sinoptiko
Lola kreskas kun sia frato Miguel en tradicia romaa familio en antaŭurbo de Madrido (Hispanio) kaj komence de la filmo ŝajnas akcepti sian rolon kiel virino en ĉi tiu kunteksto. Ŝi antaŭĝojas pri estonteco kiel patrino kaj dommastrino. La familio planas geedziĝon en la cigana ĉirkaŭaĵo por la juna Lola. Tamen iom antaŭe Lola renkontis Carmen, kiu estas unu jaro pli aĝa ol ŝi, kiu revas iri al universitato, desegnas birdajn grafitiojn kaj ŝatas virinojn. Carmen havas malsamajn ideojn pri la vivo, volas fariĝi instruistino kaj vivi libere kaj sendepende. Lola rapide sentiĝas allogata al Carmen kaj amafero formiĝas inter ambaŭ. Tamen tio ne respondas al la ideoj kaj normoj de la ĉirkaŭa socio.
Akcepto
En Rotten Tomatoes, 92% de la 13 recenzistoj donas pozitivan recenzon al la filmo, kun averaĝa takso de 6.67 / 10.
Variety taksis, ke la filmo uzis multajn kliŝojn pri la elŝrankiĝo de samseksemuloj en restriktaj kulturoj. Tamen, precipe danke al la laŭdinda fotografia laboro de Pilar Sánchez Díaz, ĝi ja donas ankaŭ sciojn pri la tradicioj kaj ritoj de la romaoj en Hispanio. Ankaŭ la plejparte neprofesiaj aktoroj bonege ludis siajn rolojn.
Ede Brada
Ede Brada, laŭ hungarlingve kutima nomordo Brada Ede estis aŭstrohungara baletisto, koreografo, instruisto. Lia origina nomo estis Eduard Bradac, lia filo, same baletisto estis Rezső Brada.
Ede Brada naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ede Brada studis baleton en lernejo de Viena Ŝtata Operejo. Li debutis en 1892 en la Operejo mem. Inter 1902–1924 li estis dancisto de la Reĝa Operejo de Budapeŝto, ekde 1903 li ankaŭ instruis. En 1915 li estis levita privata dancisto. Inter 1924-1931 li estis baletmajstro samloke, poste li pensiuliĝis. Tamen inter 1925-1936 li instruis en Teatra Altlernejo de Budapeŝto, se ne paroli sia privata lernejo. Lia edzino naskis 3 filojn.
Wild in the Streets
Wild in the Streets estas filmo de 1968 produktita de American International Pictures kaj reĝisorita de Barry Shear. Bazita sur magazina mikronovelo de 1966 ĉe Esquire titolita " The Day It All Happened, Baby!" de Robert Thom, ĝi estas ĉefrolita de Christopher Jones, Hal Holbrook kaj Shelley Winters. La filmo, priskribita kiel kaj "absurda" kaj "averta", estis nomumita por Akademia Premio por Plej Bona Filmo-Redaktado kaj fariĝis klera klasikaĵo de la kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj.
7838 Feliceierman
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Felice Ierman (1922–1996), patro de Giovanni Ierman, kunmalkovrinto de ĉi-tiu asteroido. Felice Ierman forte kredis je la scienco kaj la teknologio, kiuj inspiris la fervoron de lia filo por la astronomio. Li ankaŭ kontribuis morale kaj materiale al la konstruo de la unua observatorio de Farra d'Isonzo.
Templo de Honkongo
La templo de Honkongo estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 48 konstruita de la Eklezio.
Băla
Băla [bǝla] (hungare: Bala) estas komunumo en Rumanio okcident-sudokcidente de Reghin. En 1910 ĝi havis 1 327 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 853 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1327. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Apartenas al ĝi la vilaĝo Ercea.
Vereno (persona nomo)
Vereno estas vira ekvivalento de persona nomo latindevena Verena.
Diverslandaj variantoj
Vereno
Internacia Flughaveno Henri Coandă
La Internacia Flughaveno Henri Coandă estas unu el la du flughavenoj de Bukareŝto kaj la plej granda flughaveno de Rumanio.
En 2004 ĝi ricevis la nomon de Henri Coandă, rumana pioniro de aviado. Ĝis tiam ĝi nomiĝis laŭ la proksima urbo Otopeni; de tio devenas ĝia IATA-kodo OTP.
En 2006 la flughaveno havis 3,5 milionojn da pasaĝeroj kaj 58.053 forirojn/alvenojn de aviadiloj.
La flughaveno situas ĉe la rumana nacia vojo DN1 kaj havas propran enirejon al ĝi. Per publika trafiko ĝi estas atingebla per la busaj linioj de RATB 780 kaj 783. Metroa ligo estas konstruata.
Akcidentoj
La plej grava akcidento ĉe la flughaveno okazis la, kiam aviadilo de TAROM falis grunden ĉe Balotești mallonge post ekflugo al Bruselo. Mortis ĉiuj 50 pasaĝeroj kaj 10 avianoj.
La Bouilladisse
(jen france, okcitane La Borina) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Ars (Creuse)
Ars estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 247 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Ars etendiĝas sur 21,69 km², kaj havis 247 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Ars situas je alteco de 625 metroj.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Denis Sarty, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Ars apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs, kies ĉefurbo estas Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
The Love-Ins
The Love-Ins estas ekspluat-filmo de 1967 pri LSD direktita de Arthur Dreifuss.
La filmo estas malstrikte bazita sur la usona rolulo de 1960-aj jaroj Timothy Leary kaj reprezentas la scenejon en la urbo San-Francisko, precipe la Haight-Ashbury distrikto. La intrigo esence centriĝas sur Timothy Leary, kiu fariĝas la estro de sekto simila al kulto de hipioj, kiuj ĉiuj ĝuas la efikojn de LSD. La produktado ŝajnas esti tipa reprezento de la verko de la produktanto Sam Katzman. La filmo havis kelkajn malsamajn muzikajn agojn popularajn tiutempe. La temoj traktis drogan uzadon kaj martirecon. La filmo estis ĝenerale nebone ricevita kun kelkaj esceptoj.
Ahmad Reza Mamduhi
Biografio
Li studis arĥitekturon kaj urb-dezajnadon ĉe la la Nacia Universitato de Irano (Universitato Ŝahid Beheŝti) kaj tradukis la anglalingvan libron «Seven Rules for Sustainable Communities» en la persan. Ikona figuro de la Esperanta movado en Irano, li eklernis Esperanton en 1976 kaj aktiviĝis dum la 1980-aj jaroj, kiam li iĝis la unua ĉefdelegito de UEA en Irano. Li elektiĝis kiel unua prezidanto de la Irana Esperanto-Asocio (IrEA), kaj reelektiĝis ankaŭ por la dua sinsekva periodo antaŭ prezidantiĝo de d-ro Keyhan Sayadpour. Li instruadis Esperanton en pluraj lernejoj kaj universitatoj de Irano.
Ekde 2003, kontribuas al la esperantlingva Vikipedio, kaj ankaŭ al la perslingva kaj anglalingva Vikipedioj pri temoj rilate al Esperanto. En aŭgusto 2021, Mamduhi elektiĝis prezidanto de ILEI kiel posteulo de Mireille Grosjean; li estas ano de la Internacia Rajtigita Ekzamenantaro (IRE). Ekde 2022, aniĝis al la Akademio de Esperanto. Li plenumas la postenon de vic-prezidanto de la Irana Esperanto-Asocio (IrEA).
Verkoj
Li eldonis perslingvan lernolibron titole «Aasaan-tarin zabaane donyaa» (, 2005, eldonejo Arĝiv, Teherano), ampleksa persalingva eldonaĵo por instrui Esperanton aŭ memlerni paŝon post paŝo.
La libro strukturiĝas sur 3 niveloj, kun kreskanta malfacileco: la elementa nivelo (kie oni lernas la Esperantan alfabeton kune kun la baza gramatiko); la meza nivelo (kun 10 lekcionoj pri diversaj temoj kaj po eta vortaro fine de ĉiu lekciono); kaj, fine, la progresiga nivelo (kun Esperanta literaturo, proverboj, filozofio, scienco, ktp). La libro enhavas perslingvan gramatikon de Esperanto kaj vortarojn persa-Esperanton kaj Esperanto-persan.
Li eldonis na «Padide-ye Esperanto» (2007), kies kero estas traduko de verko de la Nobel-kandidito William Auld kun la titolo «La Fenomeno Esperanto: la solvo de la internacia lingvo-problemo» (1987). Tio estas perslingva enciklopedieto pri Esperanto. La verkaĵo inkluzivas informojn pri la historio de Esperanto en Irano kaj en la mondo, biografion de d-ro Zamenhof, eldiraĵojn de mondaj famuloj pri Esperanto, la ekeston kaj evoluadon de planlingvoj, priskribon de Esperanto, Volapuko kaj Loglano kiel ekzemploj de antaŭ- kaj post-Esperantaj planlingvoj.
Mamduhi ankaŭ aŭtoris multnombrajn artikolojn en kulturaj magazenoj, ĉefe pri la temo de Esperantaj studoj. kaj kontribuas al Irana Esperantisto, la dulingva sezon-revuo en Esperanto kaj la persa.
Globoĵeto
Globoĵetado estas sporto kaj parto de la olimpika fako atletiko. Ĝia ideo estas turniĝi ene de difinita cirkla spaco kun peza metala globo per mano ripozigita sur la ŝultron kaj premita al la flanko de sia vizaĝo, kaj per subita etendo de la brako ĵeti la globon en difinitan direkton kiom eble for de la cirklo. La difinita cirkla spaco, kiun oni ne rajtas forlasi antaŭ la ĵeto de la globo, havas diametron de 2,13 metroj. En sportaj konkursoj eblas trifoje ĵeti kaj la plej distanca ĵeto estas kalkulata. Pliajn tri provojn ricevas la plej bonaj ok sportistoj, kaj tiu kun plej distanca ĵeto de la globo fine venkas la konkurson.
Bottanuco
Bottanuco estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Capriate San Gervasio, Chignolo d'Isola, Cornate d'Adda (MI), Filago, Madone, Suisio kaj Trezzo sull'Adda (MI). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Victor Maurus, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
An-Nasir
An-Nasir aŭ Al-Nasir li-Din Allah (6a de Aŭgusto 1158 – 5a de Oktobro 1225) (الناصر لدين الله) estis la 34a Abasida Kalifo en Bagdado de 1180 ĝis sia morto. Lia lakab, oficiala regonomo, laŭvorte signifas La Venkinto por la Religio de Dio. Li klopodis restarigi la kaliflandon al ties antikva domina rolo kaj atingis surprizan kvanton de sukceso, spite la fakton ke la kaliflando estis delonge estinta militiste subigita al aliaj dinastioj. Li ne nur tenis Bagdadon (nome ĉefurbon de la Abasida imperio), sed etendis sian dominitan teritorion tra Mezopotamio kaj Persio. Laŭ la historiistino, Angelika Hartmann, Al-Nasir estis la lasta efektiva Abasida Kalifo.
Krom fojaj konkeroj, li klare tenis Irakon el Tikrit al la Persa Golfo seninterrompe. Lia longa regado de 47 jaroj estis markita ĉefe de ambiciaj kaj koruptaj traktoj kun la estroj de Tataroj, kaj de liaj hazardemaj alvokoj al la Mongoloj, kiuj tuj okazigos la finon de lia propra dinastio. Sed dum lia regado, estis kompare paco en Bagdado; instruado floris; dum rifuĝejoj por malriĉuloj kaj aliaj vorkoj de publika intereso, estis kuraĝigitaj.
Globoĵeto
Historio kaj reguloj
La ĝis hodiaŭ validaj mezuroj kaj pezoj por viraj sportistoj fiskiĝis dum la jaro 1860. La globo pezas ekzakte 7,257 kilogramojn. Ĉe la virinaj sportistoj dum 1926 fiksiĝis pezo de 4 kilogramoj. La globo devas esti perfekte ronda, kaj la ekstera tavolo ne rajtas esti pli mola ol latuno: la diametro ĉe la viroj rajtas esti inter 110 kaj 130 milimetroj, ĉe la virinoj inter 95 kaj 110 milimetroj.
La difinita cirkla spaco, en kiu la sportisto devas stari dum la ĵeto, devas havi (plejofte lignan) mureton de kelkaj centimetroj da alteco en la flanko de ĵetado, do arkoforman trabon sur la grundo. La kuglo devas surteriĝi ene de sektoro de 34,92 gradoj. Post komenciĝo de la ĵetoprovo la globo ne rajtas esti mallevata sub nivelon de la ŝultroj, kaj la atleto ne rajtas forlasi la cirklan spacon antaŭ ol la globo surteriĝis. Mezuratas la distanco inter la ena rando de la arkoforma trabo ĝis la parto de la surteriĝa kavaĵo plej proksima al la cirkla spaco.
Edward Clark
Edward CLARK (1-a de aprilo, 1815 - 4-a de majo, 1880) estis Ŝtatestro de Teksaso dum la Usona Enlanda Milito.
Clark naskiĝis en New Orleans, kaj transloĝiĝis al Teksaso en 1842 kaj starigis advokatan praktikejon. Clark servis en la Teksasa Aneksada Konvencio, kaj dum du oficperiodoj kiel ŝtata reprezentanto en la Teksasa Parlamento, antaŭ batalado en la meksika-usona milito. Kiam la milito finiĝis, li servis kiel ministro de ŝtato sub Ŝtatestro E.M. Pease kaj kiel vic-ŝtatestro sub Sam Houston. Kiam Sam Houston rifuzis ĵuri lojalecon al la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono, Clark fariĝis Ŝtatestro.
Post perdo de la ŝtatestra konkurso al Francis Lubbock per 124 voĉoj, Clark aliĝis al la 14-a Teksasa Infanterio kiel kolonelo, kaj poste promociiĝis al la rango de brigada ĝeneralo post batala vundiĝo. Li mallonge fuĝis al Meksiko ĉe la fino de la Usona Enlanda Milito, sed revenis hejmen al Marshall (Teksaso) kie li mortis en 1880. Lia tombo estas markita kun historia signo en la Urba Tombejo de Marshall.
Jedovnice
Historio
La unua skriba mencio de la vilaĝo estis en 1251. La 23-a de januaro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Notre-Dame-des-Champs (pariza metrostacio)
Notre-Dame-des-Champs ​[notʁ(ə) dam de ʃã] (esperante: Nia Damo de la Kampoj) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 12, en la 6-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la.
NGC 2420
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Notre-Dame-des-Champs (pariza metrostacio)
Alirejoj
La stacio disponas pri du alirejoj sur Bulvardo Raspail.
Renata Chlumska
Renata Chlumska, naskiĝinta je la 9-a de decembro, 1973 en Malmö, Svedio, estas aventuremulino kaj montgrimpanto. Ŝi estas ĉefe svedino, sed ankaŭ ŝi havas ĉeĥan civitanecon de siaj gepatroj.
En la jaro 1999 ŝi fariĝis la unua sveda virino surgrimpinta Evereston. Dum la jaroj 2005 kaj 2006 ŝi ankaŭ faris defion nomita "Ĉirkaŭ Amerika Aventuro." Ŝi veturis tra Usono (la malsupraj 48 ŝtatoj). Ŝi padelis kajakon de Seatlo al San-Diego, biciklis kun kajako en ĉareto de San-Diego al Brownsville, Teksaso, daŭre kajakis tra Florido al Eastport, Majno, tiam rebiciklis al Seatlo.
Ŝi estis la fianĉino de Göran Kropp ĝis la tempo, kiam li mortis dum grimpakcidento.
Endesa
Endesa estas unu de la tri grandaj kompanioj de la elektra sektoro en Hispanio, kiu kun Iberdrola kaj Naturgy, dominas ĉirkaŭ 90% de la enlanda elektra merkato. ​ Endesa disvolvigas aktivecon de generado, distribuado kaj komercigo de elektro kaj natura gaso.
Listo de deputitoj de Parizo de 1986 ĝis 2012
Tiu artikolo prezentas liston de deputitoj de Parizo de 1986 ĝis 2012, arigante du malsamajn periodoj : la unua, de 1986 ĝis 1988, estis per lista proporcia balotsistemo kun plej forta averaĝo je departemento nivelo, laŭ la leĝo de la 10-a de julio 1985. La dua, de 1988 ĝis 2012, kun la reveno al divido laŭ distrikto kaj restarigo de la ununoma plimulta balotsistemo, laŭ la leĝo n° 86-825 de la 11-a de julio 1986. La limoj de la distriktoj, ne eksplicite difinitaj per la leĝo de julio, estis validigitaj per la leĝo n° 86-1197 de la 24-a de novembro 1986 pri la difino de la distriktoj por la elekto de la deputitoj.
Por la deputitaj balotoj de 1986, la nombro de deputitoj kiu estis ekde la komenco de la 5-a Respubliko 31 estis reduktita al 21 elektitoj por la departemento Parizo. Por la kvin sekvantaj parlamentaj periodoj, la divido de la distriktoj adoptita en 1986 konservis tiun nombron de 21 deputitoj.
En 2010, la deputitaj distriktoj estis denove modifitaj kaj ekvalidis por la balotoj de 2012. La nombro de deputitoj por Parizo estis reduktita de 21 ĝis 18.
8-a parlamenta periodo (2-a de aprilo 1986 - 14-a de majo 1988)
La francaj deputitaj balotoj de 1986 estis bazitaj sur departementa kaj ne distrikta balotsistemo, la listo de la deputitoj estas prezentata laŭ alfabeta ordo.
Hochrüti
Hochrüti estas loko de la sekvantaj lokoj:
San Raymundo Jalpan
San Raymundo Jalpan estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Raymundo Jalpam. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 342.
Geografio
San Raymundo Jalpan apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1788 loĝantojn. El tiuj estis 822 viroj kaj 966 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19,14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1530 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 86 indiĝenoj. El tiuj 64 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 64 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Johann Froben
Li ankaŭ eldonis verkojn de Erasmo de Roterdamo, el kiu li estis intima amiko. La greka testamento, eldonita de Erasmo, uziĝis de Lutero en sia traduko de la Biblio. Frobenius ankaŭ eldonis la grekajn doktorojn, kiuj publikiĝis post sia morto de lia filo Hieronimo kaj sia bofilo, Nicolaus Episcopius (1501-1553). Multaj tekstos de Frobenius ilustriĝis de Hans Holbein, la Juna (1497–1543).
Mezihoří (distrikto Klatovy)
Mezihoří (Meshorsch) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Tonalá
Tonalá estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Tonalá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 101.
Geografio
Tonalá apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 408729 loĝantojn. El tiuj estis 207070 viroj kaj 201659 virinoj. La komunumo havas surfacon de 119,58 km². La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20 C. En la komunumo estas 900.00 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 80245 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 72662 scipovis legi kaj skribi kaj 4822 viroj estis analfabetoj. Do 6.01 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 80512 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 73778 sciis legi kaj skribi kaj 6364 virinoj estis analfabetoj. Do 7,9 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tonalá vivis 231561 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 456 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,197 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Sévérac-le-Château
Sévérac-le-Château estas malaperinta franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sévéragais.
Ĝi nun formas parton de Sévérac d'Aveyron.
Gustave Eiffel
La franca inĝeniero Alexandre Gustave EIFFEL ([efɛl]) (esperante Aleksandro Gustavo EJFELO) naskiĝis je la 15-a de decembro 1832 en Dijon kaj mortis je la 27-a de decembro 1923 en Parizo. Li estas la konstruinto de la Eiffel-Turo kaj la Statuo de Libereco.
Li studis en la Pariza École des Arts et Manufactures kaj laboris poste en metalurgia entrepreno apud sia hejmurbo. Tie li ekinteresiĝis pri metalaj materialoj. En 1856 li fondis sian firmaon por grandaj ferkonstruaĵoj, kiel ekz. pontoj kaj kupoloj.
Ankaŭ la interna ŝtalskeleto de la Statuo de Libereco, grave simbolo de Novjorko, estis konstruita de li laŭ skulptaĵo de Bartholdi. La du ĉefaj konstruaĵoj de Eiffel celebris la centjaran datrevenon de du revolucioj: la Statuo de Libereco la usonan Revolucion (1776), donaco de la Franca Respubliko al Usono, kaj la Eiffel-Turo la francan Revolucion (1789).
Laŭ PIV2002 Gustave Eiffel nomiĝas Ejfelo en Esperanto, same kiel la montaro Ejfelo.
Gustave Eiffel kaj Esperanto
Eiffel estis konata kiel esperantisto. Li diris: Esperanto... kvankam mi mem neniam kuraĝis ĝin lerni, por kio mia alta aĝo povas min senkulpigi, mi rekomendados ĝin al infanoj, ĉar ĝi estas unu el la plej facilaj aferoj kiujn ili iam povos lerni.
Erao de Arpadidoj
La erao de Arpadidoj estas periodo en la historio de la Hungara reĝlando, kiu daŭras de la ŝtatofondiĝo en 1000 ĝis 1301, formorto de la vira branĉo de la dinastio Árpád kun la morto de Andreo la 3-a. Ĝi komenciĝis kun Stefano la 1-a kaj finiĝis kun Andreo la 3-a. Tiu erao daŭris 301 jarojn, dume 23 reĝoj regis. La sekva erao nomiĝas miksdinastia erao. La frua Arpadida erao daŭras de Stefano ĝis invado de la tataroj (1000-1241), tiam evoluo de la lando estis ĝenerale kontinua. Ĝi estas karakterizita per forta centralizita potenco.