cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Lorenzo de Almagro
Prezidantoj
Nomo Periodo Antonio Scaramusso 1908/1914 José Gorena 1914/15 Antonio Scaramusso 1915/19 Eduardo Larrandart 1920/28 Pedro Bidegain 1929/30 Eduardo Larrandart 1931 Alfredo Bonnani 1931/32 Publio Molina 1932/36 Juán Lazzari 1936/37 Juán Scala 1937/39 Enrique Pinto 1939/46 Domingo Peluffo 1946 Luis Nardelli 1947/49 Emilio Bernat 1949/51 Luis Traverso 1951/57 César Tagliani 1957/59 N. Álvarez González 1959/60 Alfredo Bove 1960/63 Ricardo Soriva 1963/65 Angel Colacino 1966/69 Jorge Propato 1969/72 Osvaldo Valiño 1972/76 Cnel. F. de Baldrich 1976/78 Moisés Annan 1978/80 Vicente Bonina 1980/81 Héctor Habib 1982/85 Enzo Zoppi 1985/86 Fernando Miele 1986/2001 Alberto Guil 2001/2004
Pigmea sito
La Pigmea sito (Sitta pygmaea) estas eta kantbirdo de familio sitedoj kaj vivas en Norda Ameriko. Ĝi estas 10 cm longa kaj 10 gramoj peza.
Aspekto
Plumaro de inoj kaj virseksuloj estas sama: blu-griza supro kun brunnuancagriza kapo, suba parto estas blankeca. Dum somera tempo estas je la nuko videbla blanketa makulo. Kiel ĉe aliaj sitoj estas videbla traokula nigra strio.
Vivmanieroj
Tiu specio estas tre ariĝema. La nestada paro povas havi, por zorgi siajn idojn, aliajn birdojn, kiel helpantoj. For de la nestada tempo la birdoj vagadas en birdaroj. Ili ankaŭ komune noktumas; pli ol 100 birdoj estis viditaj en unu arbokavo.
Voĉo
La voĉo de la birdo estas alta fajfado, pepado kaj siblado.
Limnotlipo
Limnotlipo, Limnothlypis swainsonii, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj malgranda genro de Limnothlypis, kie ĝi estas la ununura specio.
Pigmea sito
Disvastiĝo
Ĝi estas nemigranta birdo, tio estas mebro de la grupo de loĝantaj birdoj. Ĝia troviĝo estas de suda Brita Kolumbio suden tra diversaj separitaj partoj de la okcidenta Usono –(nordokcidento de Usono, Sierra Nevada regiono, sudo de Roka Montaro, ktp), al centra Meksiko. Estas ĝi kutime trovita en pinaj arbaroj (precipe Ponderosa Pinoj (Pinus ponderosa, Douglas ex C. Lawson), ankaŭ abiaj aŭ aliaj koniferaj arbaroj. Tiu nearktisa specio estas tre simila kiel alia usona sito – Brunkapa sito, kiu loĝas en orienta usono. La teritorioj de ambaŭ menciitaj specioj ne trakovras reciproke.
BEF
Majuskle: Minuskle: Krome:
Pigmea sito
Nutrado
La birdo grimpas akrobate en la koniferbranĉaro de ĉi tiuj arboj, por nutri sin per insektoj kaj semoj; malpli ofte ili grimpas laŭ branĉoj aŭ sur la trunko kiel pli grandaj sitoj.
Limnotlipo
Malgranda kaj ne bone priskribita specio de Paruliedoj, la Limnotlipo estas ĉirkaŭ 13–16 cm longa kaj 15 g peza (Graves in Winker et al. 2000). Ĝi estas senmarka olivecbruna supre kaj palflava al blankeca sube. Ĝi havas blankecan longan superokulan strion kaj sub tiu ioma malhelbruna traokula strio ne tiom markata, kaj kapopinto estas iom ruĝecbruna. La beko estas tre akrapinta kaj iom rozkoloreca, same kiel la kruroj. Malkiel plej parto de aliaj paruliedoj kiuj estas kazoj de seksa dimorfismo, ne estas diferenco laŭ aspekto inter masklo kaj ino de Limnotlipo.
Pigmea sito
Nestumado
La birdo faras neston en kavoj de mortintaj trunkoj de koniferaj arboj, sternas la malsupron de la kavo kun pinokonuso skaloj, sekaj partoj de kreskaĵoj malsupren, kaj aliaj molaj plantpartoj kaj bestaj haraĵoj. Ili povus plenigi fendetojn ĉirkaŭ la enirejo per pelteroj; la funkcio de ĉi tiu konduto estas nesciata. La ino demetas 4–9 ovojn, kiuj estas blankigitaj. Post demeto ĝi kovas plejparte ovojn dum 16 tagoj. La idoj lasas neston post 22 tagoj post ilia elkoviĝo.
(12505) 1998 FN77
(12505) 1998 FN77 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Limnotlipo
Limnotlipoj estas nekomunaj, ĉefe troviĝantaj en inondataj marĉoj kaj kanejoj de sudorienta Usono. Pli rare, ili loĝas ankaŭ en arbustaroj de rododendro en sudaj Apalaĉaj Montoj. Ili estas migranta specio, kun parto de la populacio migranta sudorienten al la Grandaj Antiloj kaj alia sudokcidenten al la regiono de Jukatano vintre.
Tiu specio ekreproduktiĝas je ĉirkaŭ 10 monatoj de aĝo (Graves en Winker et al. 2000). Paroj formiĝas kaj limigas kaj defendas sian teritorion por nestumado. Nestoj estas grandaj kaj diketaj, konstruitaj el musko, herbo kaj malgrandaj folioj, situa supergrunde en amaso da tigetoj. La ino demetas 3 al 5 ovojn, kiuj estas blankaj kaj foje, sed rare, punktitaj je bruna. La kovadon faras nur la ino kaj daŭras ĉirkaŭ 14 tagoj, post kio okazas eloviĝo. Elnestiĝo okazas ĉirkaŭ 12 tagojn post eloviĝo. Oni ne konas kiom longe paroj restas kune, kvankam post kiam la paro formiĝis ili kutime ne pariĝas kun aliaj birdoj almenaŭ dum tiu nestosezono. Tiuj birdoj vivas ĝis 8 jarojn (Graves in Winker et al. 2000).
Oni ne agnoskis subspeciojn. Ŝajne aperas iom da diverĝo inter populacioj el Arkansaso kaj aliaj el la marbordaj ebenaĵoj. Tio kongruas kun la genetika fluo, sed ŝajne ne estas ĉu geografiaj ĉu ekologiaj baroj kiu limigas la genetikan fluon. Eĉ dum la lasta glaciepoko, kiam averaĝaj temperaturoj, precipitaĵo kaj marnivelo estis pli malaltaj, ŝajne devis esti ampleksa apuda habitato. Klare kelkaj faktoroj limigante genetikan fluon funkcias, sed ĝis nun oni ne konas kio estas. Eblas ke subpopulacioj kongruas kun la diversaj vintrejaj areoj.(Winker et al. 2000)
Ĉe kelkaj migrantaj birdoj oni konas ke la komenca direkto de la migrado estas determinata de simplaj heredaj mekanismoj. Idoj de paroj enhavantaj birdojn de diferencaj subpopulacioj, ĉe kelkaj specioj, klopodas migri je intermeza direkto. Tio alportus Limnotlipon ene de Karibio kie ne estas vintrejoj aŭ eĉ haltejoj kaj la birdo preskaŭ certe mortiĝos. Pli da studo kiaj analizado de birdoringado estas necesaj por determini ĉu tiu mekanismo funkcias ĉe la Limnotlipo.(Winker et al. 2000)
Andaluzito
Andaluzito estas aluminio-silikatmineralo kun formuloAl2SiO5. Ĝi aperas en malgranda kvanto en metamorfaj ŝtonaroj, precipe en sedimentaĵoj.
Ĝi havas minejojn en White Mountain (Kalifornio) kaj Oreana (Nevada), Usono, plie en Kazaĥstano kaj Transvalo (Sud-Afrika Respubliko). Oni uzas ĝin por ceramikaĵoj, fajrorezistaj brikoj, sparkoj, ktp.
La andaluzito havas ankaŭ juvelŝton-kvalitaj tipoj, kiuj havas verdan aŭ ruĝan koloron kaj formon de gruzo. Oni minas ĝin en subŝtato Minas Gerais en Brazilo kaj en Srilanko.
Ĝi havas la tipon ĥiastolito, kiun oni nomas ankaŭ kruc-ŝtono, ĉar en la kristala trasekco havas nigran krucon sur griza fono. Ĝi formas longetajn, prizmoformajn kristalojn, aperas ĉe argil-ardezo. Oni uzas la kversekcon de la polirita mineralo kiel talismanon
Ĝi estis trovita unua foje en Andaluzio, de tio venas ĝia nomo.
Llanfair
Pluraj Kimraj lokoj nomiĝas Llanfair "Kirko de Mair (Maria)":
Antal Nyáry
Barono Antal Nyáry [njAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nyáry Antal estis hungara juĝisto, krongardisto, reĝa ĉambelano, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis nyáregyházi, liaj pli gravaj filoj estis Albert Nyáry kaj Jenő Nyáry.
Antal Nyáry naskiĝis la en Bagonya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bohunice en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (la fontoj mencias malsamajn datenojn!).
Biografio
Antal Nyáry studis sciencojn en Reĝa Universitato de Pest, juron en Sárospatak. En 1823 li estis subnotario, en la sekva jaro nobela juĝisto, en 1830 ĉefa nobela juĝisto, en 1835 vicdepartementestro en Hont (historia departemento). Ekde 1837 li partoprenis jam en la tutlanda administracio, tiam li ricevis la dignon ĉambelano. En 1845 li iĝis ĉefjuĝisto. Li estis fidelulo de István Széchenyi kaj li bredis altnivelajn bestojn. Tamen en la politiko li ne apogis la hungaran revolucion, sed li retiriĝis, same dum la subpremo de la Habsburgoj. En 1861 finiĝis la subpremo, tial li denove estis ĉefjuĝisto kaj ekde 1866 krongardisto. Li havis edzinon ekde 1826, ŝi naskis 6 gefilojn inter 1827-1845.
Veguillas de la Sierra
Geografio
Ĝi estas je 48 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Veguillas de la Sierra apartenas al grupo de kvar municipoj kiuj okupas sudokcidentan terlangon de la komarko: nome Tormón plej norde, Alobras meze kaj Veguillas de la Sierra sudokcidente kaj El Cuervo sudoriente jam lime kun Rincón de Ademuz, eksklavo de la provinco Valencio. Krome okcidente estas limo kun la provinco Kvenko. Veturado al Teruelo eblas nur farante du ĉirkaŭojn unuan dekstren kaj duan maldekstren por alveni ĝis Gea de Albarracín.
La loĝloko staras je 1270 m super marnivelo sur montaro, kio ebligas arbarojn de pinoj, kverkoj kaj juniperoj. Estas ses stratoj kaj unu placo en la urba kerno, komponita de centoduono de domoj grupigitaj en du kernoj, unu ĉirkaŭ la Placo kaj alia laŭlonge de la strato Cantón.
BEG
La vorto havas plurajn signifojn:
Veguillas de la Sierra
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Aktualo
Vidindaĵoj estas la preĝejo de Triunuo kaj la ermitejo de Sankta Marko, fontano kun bestotrinkujo kaj publika lavejo.
Kenji Tomita
Kenji Tomita (冨田 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe All Nippon Airways kaj Sanfrecce Hiroshima.
Roboto
Roboto estas aŭtomata maŝino, kiu imitas la homon.
En literaturaj kaj filmaj sciencfikcioj, robotoj ordinare aspektas kiel homoj, foje kiel metala pupo, foje nedistingeble de la veraj homoj. En la teknika praktiko robotoj kutime ne klopodas imiti la homan aspekton, sed anstataŭigi komplikan aŭ danĝeran homan laboron.
Ili estas uzataj por esplori Lunon, por labori en altaj temperaturoj, en medioj kun venenaj gasoj, kiel persona asistanto en flegejoj, helpanto en biblioteko, akceptejisto en hotelo k.s. Hejmaj robotoj estas kutime kuireja maŝino, kiu havas plurajn funkciojn (muelilo, miksilo, raspilo, tranĉilo k.s.).
Vortdeveno
La vorton roboto enkondukis en la literaturon ĉeĥa verkisto Karel Čapek en sia filozofia dramo R.U.R. (Rossumovi univerzální roboti) en 1920.
La verkisto komence volis nomi la artefaritajn laboristojn "laboroj" (el la latina), sed la vorto ŝajnis al li malmulte vireca. Tiam lia frato pentristo Jozefo elprenis penikon el la buŝo, donis konsilon "Do nomu ilin robotoj" kaj daŭrigis pentradon. En la slavaj lingvoj robota (aŭ rabota) signifas laboro, sed la ĉeĥa nun uzas vorton práce, kaj la vorto robota restis rezervita por historia servuta (duonsklava) laboro de senrajtuloj en la feŭdismaj tempoj. Per forigo de la ina finaĵo -a ekestis vorto robot kiel nomo por maŝina servutulo.
La dramo estis tradukita en la anglan, prezentita kun granda sukceso en Londono, poste la nomon transprenis ankaŭ aliaj verkistoj de sciencfikcio. Isaac Asimov eĉ verkis "dekalogon" por robotoj (roboto ne rajtas vundi sian mastron ktp.).
Literatura instigo
Post 1923 (kaj la presigo de la dramo R.U.R. (Rossum's Universal Robots) ('Rosumaj Universalaj Robotoj')), robotoj kiel pensivaj "homaj" maŝinoj fariĝis ĉefa temo de la fantazia (fikcia) literaturo.
La penso pri maŝinuloj inspiris ankaŭ aliajn artiatojn, sed oni longe rigardis tiujn mekanikaĵojn nur kiel ludilojn.
La unuaj robotoj (1930-1960)
En 1939, ĉe la 1-a mondekspozicio de Novjorko oni prezentis produktaĵon de la usona firmao Westinghouse (uestinkhaus), la Electro-n, promenantan kaj parolantan roboton. Ĝia tasko estis informi la eventualajn aĉetontojn pri la plej novaj produktoj de Westinghouse. Unu jaron poste la firmao fabrikis la plej bonan amikon de Electro (elektro), la mekanikan hundon Sparko, kiu helpis per sia ĉarmo la agadon de la reklamroboto.
En la jaroj 1950-aj W. Grey Walter (grej volter), brila sciencisto, kreis mekanikajn "testudojn", kiuj kapablis sensi lumfontojn, kaj ili movis sin proksimen al ili. Tiuj mekanismoj pruvis, ke simplaj kombinaĵoj de elektronikaj kaj mekanikaj elementoj povas konduti aŭtomate, sed simile al bestoj kaj insektoj.
Fruaj esploradoj pri Artefarita intelekto (1960-1980)
Komence de la 1960-aj jaroj mondvaste oni instalis laboratoriojn por esplori la artefaritan intelekton. Tiutempe vagadia tra koridoroj de Universitato Johns Hopkins (ĝons) estaĵo nomita hopkinsa bestio. Ĝi estis nutrata de piloj, kaj ĝi prizorgis,ke tiuj piloj estu ĉiam ŝargitaj. Sian decid-kapablon gi demonstris per tio, ke ĝi mem decidis, kiam ĝi devas konektiĝi "nutrocele" al konektiloj de siaj koridoroj. Ĝissate "nutrinte sin" la bestio daŭrigis sian vagadon, dume ĝi atentis la sekvan palatotiklan konektilon.
En 1969 Andy Reichel (endi rajfiel) pretigis reklamroboton kun 82-kilograma maso kaj 158-centimetra alto, por la entrepreno Quasar Industrie (kvasar industri). La entrepreno nomis ĝin "androido helparta vendadon", sed gia sonsistemo foje paneis, pro tio ke ĝi ripetadis la esprimon "you talk" (vi parolas) deformitan "klatu", tiel fariĝis ĝia nomo.
En 1969 kaj 1971 esploristoj de Stanford Research Institute International finis konstrui du versiojn de memmova robotobaptita per la nomo Shakey (ŝeki = tremema), trafa pro ĝia ŝanceliganta moviĝo. Ambaŭ estis konstruitaj por moviĝi en tiaj ejoj, en kiuj troviĝas grandaj blokoj. En la mekanismo, direktebla per radio, surmetita televida kamerao, tuŝo- kaj distanco-mezuraj elementoj, la sistemoj kaj la programad-lingvoj de la du versoj estis malsimilaj.
En 1970 oni prezentis en mond-ekspozicio de OOsaka – rikoltante grandan sukceson -la robot-ensemblon en la FUJI-pavilono. La lud-aŭtomataj tradicioj de la lastaj tri jarcentoj, la rezultoj de la laboratorioj esplorantaj la artefaritan intelekton kaj la agado de entuziasmaj amatoroj kune rezultigis, fine de la jaro 1982, la amasan aperon de "personaj robotoj". Iuj robotoj, direktataj de siaj ultrasona aŭ ultraruĝ-sensiloj, kapablas iri ĉirkaŭ domo, aliaj "parolas", sed ili malkapablas "silenti", aliaj kelnerece servas trinkaĵojn aŭ portas la poŝtajn sendaĵojn en la domon. Ankaŭ tiaj personaj robotoj estas fabrikataj kiuj "scipovas" purigi per polvosuĉilo.
Graviĝo de robotoj (1980-Nun)
En 1985, che la mondekspozicio de Tsukuba (cukuba), urbo de sciencistoj, 60-km-ojn de Tokio, la robotoj ricevis signifan rolon. Oni prezentis "muzikist-roboton" ludantan per sintezilo. La "piktor-roboto" pentranta per peniko faris la portreton de vizitantoj. La roboto de la firmao, Toshiba (toŝiba) havis la spektaklaĵon, ke iu "ĵonglistroboto" metia zum-turbon sur la tranĉ-eĝon de japana glavo tenata de ĝia "kunulo". La "ŝintopastro-roboto" geedzigis japanajn gefianĉojn.
La du-braka Wabot-robotmaŝino,prezentita en 1990, entreprenis ludi eĉ malsimplajn pianmuzikojn. En la japana Universitato Waseda oni perfektigis la pianludajn robotmanojn,rezulte de kio la roboto kapablis prezenti ne nur simplajn melodiojn, sed eĉ komponaĵojn de LISZT (list).
En la asembleo de Brita Sciencevoluiga Kompanio, en 1993, Kevin WARWICK (ŭorik), profesoro de Universitato Reading (riding) en Anglio, prognozis ke post ne pli ol dek kvin jaroj oni povos konstrui robotojn kun homeca pli alta intelekto. La profesoro kaj lia grupo konstruis intelektajn robotojn. En la komputil-cerbo de la eksperimentaj ekzempleroj, grandaj kiel persona aŭteto, estas observebla la konscio de insekto. La maŝinetoj fuĝas pro danĝero, poste ili daŭrigas sian agadon. Ili orientiĝas per ultrasono, la brita elektro-retaro aplikas ilin por kontroli telekablojn.
Por kio robotoj?
Se ekzistas almenaŭ unu afero pri robotoj pri kiu oni konsentas, tiu certe estas ke la celo de kreado de robotoj estas la plifaciligo de vivo. Ekde la kreo de la unua simpla maŝino, la homaro penadas plifaciligi la pezan fizikan laboron.
Krimaj uzoj de robotoj
Robotoj povas esti aplikataj ne nur por utilaj celoj. Ankaŭ bankrabistoj interesiĝis pri ili.
Specifaj ekzemploj
Je ne bagatela konsterniĝo de la polico en Nov-Jorko, krimulo sukcese elevoluigis novan "sef-rompilon". Ili transformis bor-masinon en roboton por plifaciligi la penetron en la sopiratan sef-ĉambron.
En 1993 oni alarmis la policistojn ĉe iu mon-institucio en la kvartalo Queens (kvins) de NovJorko. La ordo-gardistoj, rapidintaj al la banko, trovis borilon starigitan ĉe muro, kiu ĝuste tiam "provis malfermi vojon" en la trezorejon.
Kiel klariĝis per la ekzamenoj, la bank-rompistoj starigis la borilon sur fajro-estinga krano ĉe la malantaŭa muro, poste ili nutris ĝin per la elektra reto de la strat-1umigo. La inĝenia inventinto tiel aliigis sian bormaŝinon, ke ĝi aŭtomate pasis antaŭen. La inventaĵo tiom bone funkciis, ke post tridek minutoj ĝi estus enrompinta la muron kaj la flankon de la sefo. En la kalkuloj intervenis nur unu erareto: la vibrado estigita de la maŝino alarmis la sekureco-gardiston de najbara vendejo.
Kiaj estos la venontaj robotoj?
Japanaj sciencistoj laboras pri tia roboto, kiu havas la inteligentecon minimume de kato. La komputil-cerbo de tiuj maŝinoj baziĝas sur la teknologio de la nervoreto imitanta la funkciadon de la reala nervosistemo (nervoretara teknologio).
En Japanio inter la evoluintaj industriaj landoj daŭras plej energioplene la evoluigo de robotmaŝinoj. La kreintoj de Wabot, pianludanta roboto dekfingra, celis konstrui la unuan generacion de antropoidaj robotoj. En la esplorlaboratorioj de Universitato Waseda, sub la gvidado de IĈIRO Kato oni "vestis" la pianisto-roboton ne nur per la kapablo legi la muziknotojn mem, sed ili taŭgigis ĝin ankaŭ por atenti per siaj son-analiziloj la voĉon de la kantisto, tiel ĝi estas aplikebla ankaŭ kiel akompan-pianisto.
La robotoj estas kreaĵoj de homoj, mekanismoj konstruitaj de homoj, kvankam eĉ nun ŝvebas cirkaŭ ili la obskuro de mitoj. En pli kaj pli multe da terenoj estontece ili fariĝos utilaj helpkunuloj de la homaro.
Robotoj povas esti speciale utilaj ĉie, kie homoj ne povas labori: danĝeraj lokoj i.a. en kemio, en radioaktivaj lokoj, je tro altaj temperaturoj, profunde en la maro.
En Japanio surmerkatiĝos en 2019 specala roboto nomata Lovot, kies ununura funkcio estas peti kareson.
En literaturo
Mi, roboto (I, Robot) estas libro de Isaac Asimov kiu unue estis publikigita fare de eldonejo Gnome en 1950. La libro enhavas kolekton de naŭ noveloj, ligitaj en unu kadrorakonto. La rakontoj unue aperis en la usonaj revuoj Super science stories, kaj Astounding science fiction, inter la jaroj 1940-1950. Ĉiuj rakontoj traktas robotojn kun artefarita cerbo, kiuj estas kondiĉigitaj de la robotleĝoj de Asimov - la leĝoj kiuj malhelpas ilin damaĝi homojn aŭ sin. La rakontoj en la libro estas rilatitaj al la serio de robotoj fare de Asimov.
Mi, roboto (I, Robot) estas usona scienfikcia filmo de 2004 reĝisorita de Alex Proyas, surbaze de lia originala filmo "Hardwired", kaj inspirita de la samnoma novelaro de Isaac Asimov. Mi, roboto estis publikigita en Usono la 16-an de julio 2004 kaj en aliaj landoj inter julio kaj oktobro 2004. Produktita per buĝeto de 120 milionoj da dolaroj, la filmo atingis 346 milionojn tutmonde kaj ricevis miksitajn recenzojn de kritikistoj, kun laŭdoj pro la vidaj efikoj kaj aktorado sed kritikoj pro la intrigo. Ĉe la 77-a Akademiaj Premioj, la filmo estis nomumita al Plej bonaj vidaj efektoj.
(51885) 2001 QD14
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kastelo de Iszkaszentgyörgy
La Kastelo de Iszkaszentgyörgy (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Amadé–Bajzáth–Pappenheim) estas historia monumento en Hungario, en vilaĝo Iszkaszentgyörgy.
Faworki
Faworki (pluralo de faworek, pron. favorki, favorek), konata ankaŭ kiel chrust (pole: seka branĉaro; pron. ĥrust) estas pola tradicia manĝaĵo, dolĉaj kukoj frititaj en densa oleo, kokosbutero aŭ en ŝmalco kaj surŝutitaj per sukerpulvoro. Ili havas formon de faldita kokardo. Oni manĝas faworki plej ofte dum karnavalo, Grasa Ĵaŭdo aŭ Antaŭfasta Mardo (tio estas unu tago antaŭ la Cindra Merkredo la komenco de la fastsezono de Karesmo por la plej multaj okcidentaj kristanaj eklezioj).
Kastelo de Iszkaszentgyörgy
Historio
Kastelo estis konstruita jam en 1735 fare de familio, pli nova alo konstruiĝis en 1764. La centra kastelo supozeble estiĝis en la 18-a jarcento. En 1800 la nova posedanto estis episkopo József Bajzáth, kiu post 2 jardekoj konstruis klasikismajn alojn. En 1870 grafa familio Pappenheim akiris la kastelon kaj malkonstruis partojn de la kastelo, poste konstruis etaĝajn novbarokajn alojn. Stalo estis konstruita inter 1906-1909. Depost la 2-a mondmilito ŝtatiĝo okazis, en la granda kastelo funkciis hospitalo, feriejo kaj hoteleto por laboristoj. En la 1960-aj jaroj tie funkciis la municipo, polico, vendejo, apoteko, poŝtejo, kulturdomo, biblioteko, kinejo, bazlernejo. En 1985 plena renoviĝo komenciĝis. Depost la socialismo la posedanto estas la mem la ŝtato. La kastelo estas vizitebla.
Faworki
La vorto faworek devenas de la franca faveur, kiu signifas graco kaj favoro.
Kastelo de Iszkaszentgyörgy
Parko
La parko estis konstruita en terasa sistemo laŭ franca stilo.
Faworki
Recepto
300 gramojn de la tritika "torta" faruno,
5 la kokinajn ovoflavojn,
1 kulereton da blanka sukero,
1 kulereton da pura 95% alkoholo (etila alkoholo) (povas esti 10% vinagro),
duonkulereton da salo,
5 la supajn kulerojn de 18% kremo,
6 por friti ŝmalco (fandita porkograso) aŭ sengusta oleo,
Ĉefpropozicio
En gramatiko, ĉefpropozicio estas propozicio, parto de frazo, kiu povas gramatike stari per si mem.
Difino
Frazo konsistas el pluraj propozicioj, kelke el kiuj estas ĉefpropozicioj, kaj la aliaj el kiuj estas subpropozicioj. La distinga kriterio inter la du klasoj estas tio, ke la ĉefpropozicio, per si mem, formas gramatike validan (sed eble sence nekompletan) frazon, malsimile al la subpropozicioj. Tial, ĉefpropozicioj havas verbon, kaj (plej ofte) eksplicitan subjekton kaj (ofte) objekton.
Frazo povas enhavi plurajn ĉefpropoziciojn, konektitajn per konjunkcioj.
Ekzemploj
En la frazo Ekzistas unu ĉefpropozicio kaj pluraj subpropozicioj: La subpropozicioj dependas gramatike de la ĉefpropozicio, sed la ĉefpropozicio mem ne dependas de io alia.
Ĉefpropozicioj estas konekteblaj ankaŭ per la interpunkcioj dupunkto aŭ punktokomo. Ekzemple, en La tri ĉefpropozicioj estas konektitaj per punktokomoj. Notu, ke la subpropozicioj (ekz. “kiam mi bezonos monon”) estas ligitaj al siaj ĉefpropozicioj per komoj, ne punktokomoj. En pluraj lingvoj, uzo de komoj por konekti ĉefpropoziciojn estas rigardata kiel eraro.
Popola labor-universitato
Popola labor-universitato aŭ simple labor-universitato estas movado kreita de Omer Buyse por fari universitatojn al laboristoj cele prepari laboristaron al novaj sociaj demandoj. Krom teknikaj aspektoj, la labor-universitato devus krei novan socian konscion kaj divastigi ideojn por al laborisma klaso. La labor-universitatoj aperigu lertajn teknikistojn bezonataj de industria mondo. Labor-universitato estus alternativo al "liberalaj" universitatoj. Tuj, faŝismo adoptis la bazan ideon de Buyse.
La unua labor-universitato aperis en Belgio 1902, sed la ideo prosperis ĉefe en Latinameriko. En Brazilo, Popola labor-universitato funkciis de 1930 ĝis 1954 en Recife, Belo Horizonte kaj Porto Alegre, en Urugvajo ekde 1942, en Argentino ekde 1948, ankaŭ en Ĉilio, Kolombio kaj Venezuelo. En Hispanio, ankaŭ ekzistis labor-universitato ekde 1952.
Ankoraŭ hodiaŭ ekzistas kelkaj labor-universitatoj en la mondo.
Izobutila valerato
Izobutila valerato aŭ C9H18O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la valerata acido kaj izobutanolo. Izobutila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila valerato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila valerato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Lurtigen
Lurtigen (en la franca lingvo Lourtens) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 185 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Edouard Corroyer
Edouard CORROYER (naskiĝis en 1837; mortis en 1904) estis franca arkitekto.
Lurtigen
Geografio
Lurtigen situas situas sudoriente de la urbo Morato kaj norde de la Ŝtata Arbaro Galm en la valo de la rivereto Biberen ĉe la suda marĝeno de la Granda Marĉo. La komunumo, kiu estas komplete ĉirkaŭigita de arbaro konsistas el la vilaĝo Lurtigen, la setlejo Neumatt kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Edouard Corroyer
Li estis lernanto de Viollet-le-Duc.
En 1874 li estas nomumita dioceza arkitekto de Soissons kaj en la sama jaro ŝarĝita de la laboroj de la Monto Sankta Mikaelo kiu ĵus iĝis oficiala belartaĵo.
Lurtigen
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,32 km², de kiuj 33,6% estas kovritaj de arbaro, 59,5% servas por agrikulturo kaj 6,0% por setlado.
Edouard Corroyer
Li supervidos la laborojn de la Monto Sankta Mikaelo ĝis 1888.
En 1885, li estas nomumita ĝenerala inspektoro pri diocezaj laboroj.
Lurtigen
Trafiko
Lurtigen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas flanka vojo de Gempenach al Salvenach. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 4 kilometrojn norde apud Morato. Per la buslinio de Morato al Gümmenen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lurtigen datiĝas el la jaro 1397 kiel Lurtens. Dum mezepoko Lurtigen apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Lurtigen kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Lurtigen fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.
Edouard Corroyer
Eksteraj ligiloj
Fonto de tiu artikolo:
Universitato de Kanagaŭa
La privata Universitato de Kanagaŭa (japane: 神奈川大学 [en la Hepburn-transliterigo Kanagawa daigaku]), mallongigo Jindai (神大), estas unu el la plej prestiĝaj universitatoj de Japanio. Establita kiel privata lernejo vespere de fama politikisto en 1928. En 1949 la kolegio disvolviĝis en Universitato de Kanagaŭa, sub la nova eduka sistemo de Japanio.
Kampusoj
Estas aliaj kampusoj:
806
En la jaro 806 post Kristo okazis, interalie:
D♭-maĵoro
D♭-maĵoro aŭ D-bemola maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko d♭. La tonalon D♭-maĵoro oni indikas en la notacio per kvin ♭j (b♭, e♭, a♭, d♭, g♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko d♭-f-a♭), oni nomas D♭-maĵoro.
D♭-maĵoro ofte estas sentata kiel varma kaj mola. Multaj verkoj de la romantismo tonalas en D♭-maĵoro
Fire Eagle
Fire Eagle estas servo kreita de Yahoo! kiu funkcias kiel memorilo por informoj de uzantaj lokoj. Alias servoj povas ĝisdatigi aŭ aliri tiujn informojn pere de API (aplikaĵprogramada interfaco) Fire Eagle kun permeso de la uzanto. La aŭtentiga procezo estas traktita de OAuth. La celo de tiu servo estas faciligi por la uzantoj la kontrolo de iliaj lokoj kaj kunhavigi ĝin kun aplikaĵoj kiuj povas oferi geografinformo-havantajn servojn.
Diversaj ttt-ejoj kaj servoj enuzas Fire Eagle interalie Dash Express, Dipity, Dopplr, Lightpole, Skyhook, Movable Type, Navizon, Outside.in, Plazes, Pownce, Rummble, Spot Messenger, Zkout kaj Zonetag.
Cugnasco-Gerra
Cugnasco-Gerra estas komunumo de la Komunumaro Navegna kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 2890 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Cugnasco-Gerra konsistas el du neligitaj teritorioj, nome Gerra (Verzasca) sur alteco de 826 m s.m. en la valo de la rivero Verzasca kaj Gugnasco kun Gerra Piano en la Ebenaĵo de Magadino. Al Cugnasco apartenas krome la setlejoj Agarone, Boscioredo, Bosco, Brancadella, Massarescio, Medoscio, Moncucco, Pianrestello, kaj Sciarana. Tra Gerra (Verzasca) fluas la rivero Verzasca, tra la suda pinto de Cuganasco fluas la rivero Tiĉino.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 35,72 km², de kiuj 63,8% estas kovritaj de arbaro, 9,1% servas por agrikulturo kaj 4,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumparto Gerra (Verzasca) limas en nordoriento al Frasco, en sudoriento al Lavertezzo, en sudokcidento al Brione (Verzasca), kaj en nordokcidento al Sonogno. La komunumparto Cugnasco limas en nordo al Vogorno, en nordnordoriento al Preonzo, en nordoriento al Monte Carasso, en oriento al Sementina, en sudoriento al Gudo, en sudsudoriento al Cadenazzo, en sudo al Locarno, en sudokcidento al la eksklavo Riazzino de la komunumo Lavertezzo, kaj en okcidento al Gordola.
Trafiko
Tra Gugnasco pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13. Pere de buslinio de Belinzono al Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto. En pieddistanco de la centro de Cugnasco situas krome la stacidomo de Riazzino. Gerra (Verzasca) situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas la vojo tra la Verzasca Valo al Sonogno. Pere de buslinio de Locarno al Sonogno la eksklavo Gerra (Verzasca) estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gugnasco datiĝas el la jaro 1374 kiel Cunyascho.
La unua dokumenta mencio de Gugnasco datiĝas el la jaro 1387 kiel Giera. Ĝis 1742 Gerra apartenis al la paroĥo Brione.
La komunumo Cugnasco-Gerra estis fondita kun efiko de la 20-a de aprilo 2008 per kuniĝo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Verzasca kaj Gerra (Verzasca). Gerra (Verzasca antaŭ la kuniĝo konsistis el la vilaĝo Gerra en la Valo Verzasco kaj la eksklavo Gerra-Piano.
Sankta-Piero
Sankta-Piero (Île Saint-Pierre) estas malgranda insulo situanta en Norda Atlantiko, proksime al la orienta marbordo de Kanado. Ĝi estas parto de Sankta-Piero kaj Mikelono kaj havas areon de 25 km² kaj loĝantaron de loĝantoj en 2011, kun loĝdenso de 236 loĝ/km². La urbo kaj haveno Sanktpiero situas sur ĉi tiu insulo. Ĝia areo inkluzivas la samnoman komunumon.
Kijomizu-dera (Fukuoka)
Kijomizu-dera (japane, 清水寺, kio signifas templo de fonta akvo aŭ templo de pura akvo) estas budhisma templo en Mijama, Fukuoka, Japanio. Ĝi estas unu el pluraj japanaj temploj, kiuj nomiĝas Kijomizu-dera. Ĉi tiu en Mijami apartenas al la sekto Tendai. Ĝia honora antaŭnomo estas motojoŝizan (本吉山).
Laŭ legendo, Kijomizu-dera fondiĝis en la epoko Heian; ĝin fondis Saiĉoo, kiu iris al Ĉinio en 804-805, primastris la Tendai-budhismon, kaj revenis al Japanio en 806. Post lia reveno al Japanio, birdo gvidis lin al monto Kijomizu kie li trovis persajn albiziojn. Li tondis ilin kaj kreis paron da statuoj pri la bodisatvo Kannon. Unu li dediĉis por kultado en la kiota Kijomizu-dera, kaj la alian ĉi tie en Mijama.
La ĉefan pordegon (sanmon) konstruis en 1745 Taĉibana Sadanori, reganto de la subregno Janagaŭa. En 1836 oni konstruis tri-etaĝan pagodon, laŭ la ŝablono de la kvin-etaĝa pagodo de la templo Ŝitennoo-ĝi en Osako; la nunan pagodon oni rekonstruis en 1984. Ambaŭ enlistiĝis kiel Guberniaj Kulturaj Propraĵoj.
Vernay FR
-
Vernay estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1042 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. La ĉefloko de la komunumo estas Forel.
Geografio
Vernay situas en la friburga eksklavo Estavayer, ĉe la suda bordo de la Lago de Neŭŝatelo. Laŭlonge de la lagobordo etendiĝas vasta naturprotekta rezervejo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Autavaux, Forel kaj Montbrelloz, kaj la setlejoj Les Planches, Champs Maillet, Esserts Dessous kaj Esserts Dessus, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,29 km², de kiuj 18,2% estas kovritaj de arbaro, 75,6% servas por agrikulturo kaj 5,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vernay limas en nordo al la Lago de Neŭŝatelo, en nordoriento al Chevroux (VD), en oriento al Grandcour (VD), en sudoriento al Rueyres-les-Prés, en sudsudorento al Morens, en sudo al Bussy, en sudokcidento al Sévaz, kaj en okcidento al Estavayer-le-Lac.
Trafiko
En sudokcidento la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Avenches al Estavayer-le-Lac pasas la teritorio de la komunumo. La ceteraj partoj de la komunumo atingeblas pere de flankaj vojoj de la kantona vojo respektive de Estavayer-le-Lac. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 3 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Estavayer-le-Lac. Pere de buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga la vilaĝoj de la komunumo estas konektitaj al la publika transportreto.
Historio
La komunumo Vernay estis kreita la 1-an de januaro 2006 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Autavaux, Forel kaj Montbrelloz.
BEH
La vorto BEH havas plurajn signifojn:
Vernay FR
Historio
La unua dokumenta mencio de Autavaux datiĝas el la jaro 1350 kiel Autavauz. En Autavaux ekzistis du prahistoriaj lagobordaj setlejoj, de kiuj unu datiĝas el la neolitiko kaj la alia el la malfrua bronzepoko. Dum mezepoko Autavaux apartenis al la Senjorujo Estavayer, kun kiu ĝi en la jaro 1536 fariĝis friburga havaĵo.
Forel estis dokumente menciita la unuan fojon en la jaro 1239 kiel Forest. En Forel ekzistis du prahistoriaj lagobordaj setlejoj el la neolitiko kaj el la malfrua bronzepoko. Dum mezepoko Forel apartenis al la Senjorujo Estavayer, kun kiu ĝi en la jaro 1536 fariĝis friburga havaĵo. En la jaro 1594 Forel estis aĉetita de Louis Griset kaj formis apartan senjorujon interne de la Voktejo Estavayer.
Polaj idiotismoj
Jen listo de idiotismoj uzataj en pola lingvo:
Oberlauch
Oberlauch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
807
En la jaro 807 post Kristo okazis, interalie:
Plch
Municipo Plch (prononcu Plĥ) situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de rivero Elbo 9 km norde de urbo Lázně Bohdaneč, flanke de ŝoseo inter vilaĝoj Staré Ždánice kaj Osice. Vivas ĉi tie.
Historio
Vilaĝo Plch estis fondita en la jaro 1777 sur loko de estinta, sekigita fiŝlago. Kreas ĝin 35 domoj ĉe la strato proksimume 700 m longa. Ŝosea ligo al Staré Ždánice kaj cetera teritorio estas de la jaro 1846.
Novtempa historio de la vilaĝo komenciĝas en la jaro 1990, de kiam estas la vilaĝo memstara, sendependa kaj havas propran administradon. La vilaĝo estas ĉiam bele ordigita, en fenestroj kaj sur bedoj antaŭ domoj estas floroj, la vilaĝo estas provizada per trinkakvo kaj gaso.
Legendo
Jam kelkaj jarcentoj tradicias inter homoj legendo, ke tie aperas fajrofeo. Kiu renkontos ĝin diru: "Helpu Dio". Tiun saluton la feo onidire atendas dum jarcentoj.
Mitsuaki Kojima
Mitsuaki Kojima (小島 光顕, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujitsu, Sanfrecce Hiroshima kaj Avispa Fukuoka.
Théophile Gautier
Théophile Gautier (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1811 en Tarbes; mortis la 23-an de oktobro 1872 en Parizo) estis franca poeto, romanverkisto, pentristo kaj kritikisto pri arto.
Vivo
Théophile Gautier longtempe konservis memoron pri la bluaj montoj de sia naskiĝloko Tarbes, kvankam juna li translokiĝas kun sia familio al Parizo.
Tie li ofte estis en la ateliero de la pentristo Rioult, strato Saint-Antoine, kaj kun siaj amikaj artistoj kuniĝis en la fama "Cénacle". Tiam li decidis iĝi pentristo.
Kvin monatojn poste, la 28-an de julio 1830 estis eldonitaj la Poésies (poezioj) de Théophile Gautier ĉe Mary. Bedaŭrinde tiu tago estis ankaŭ tiu de la barikadoj en Parizo kaj oni ne parolas pri la libro.
En 1836 pro financaj kialoj Théophile Gautier iĝis ĵurnalisto kaj aperigis la romanon Mademoiselle de Maupin, kiu iĝis skandalo.
Por la gazeto « La Presse », Théophile Gautier verkis kiel artokritikisto. Oni nombras pli ol mil kritikojn, kiujn li aperigis en la gazeto, kelkaj el ili estas kunigitaj en volumoj.
(13827) 1999 WK4
(13827) 1999 WK4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Théophile Gautier
Vivo
En 1840 Téophile Gautier restis dum ses monatoj en Hispanio kaj publikigis la vojaĝkajeron Voyage en Espagne (vojaĝo en Hispanio). Sekvis baldaŭ aliaj vojaĝoj: en 1845 al Alĝerio, en 1850 al Italio, en 1852 al Grekio kaj Turkio, en 1858 al Rusio kaj en 1862 al Egiptio. Al ĉiu vojaĝo sekvis eldono de vojaĝkajero.
En 1857, Gautier transloĝiĝis kun sia edzino, Ernesta Grisi (fratino de la dancistino Carlotta Grisi), siaj filinoj, Judith Gautier kaj Estelle, kiu poste edziniĝis al Émile Bergerat, kaj siaj du maljunaj fratinoj al Neuilly-sur-Seine, en malgrandan domon, kie li akceptis siajn amikojn: Baudelaire, Dumas fils, Ernest Feydeau, Gustave Flaubert, Puvis de Chavannes, Gustave Doré, k.a.. De Eugénie Fort, hispandevena virino multe pli juna ol li, li havis filon Théophile Gautier fils.
En 1862 li estis elektita prezidanto de la Société nationale des Beaux-Arts (societo nacia pri belartoj). Li estas konsiderata unu el la gravaj pensuloj de la estetikisma arta movado.
Tre tuŝita de la militaj eventoj de 1870, nome la francia-Prusia Milito, li mortis malsana en Parizo, kie li estis entombigita en la tombejo de Montmartre.
Verkoj
Inter aliaj:
Zubrovko
Zubrovko ( żubrówka, prononcata: ĵubrufka) estas pola vodko distilita el sekalo. Al tiel preparita alkoholo oni aldonas esencon de aroma herbo populare nomata żubrówka (en la pola ĝi signifas "bizona herbo", latine Hierochloe odorata), kiu kreskas en Arbaro de Białowieża. La herbo kaŭzas specifan guston, aromon kaj verdaflavan koloron. En ĉiu originala botelo da zubrovko estas unu trunketo de la herbo.
Svojkovice (distrikto Jihlava)
Svojkovice (Swoikowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1257.
Zubrovko
Hodiaŭ la originalan vodkon produktas Polmos en Bjalistoko. Krome, en aliaj landoj oni produktas similaĵojn sub la nomoj: Wisent Vodka (Usono), Зубровка (Rusio), Zubrivka (Ukrainio), Grasovka (Belorusio).
Zubrovko estas ĝenerale trinkata pura kaj malvarmigita aŭ kiel koktelo kun pomsuko.
Cesare Paoli
Cesare PAOLI (naskiĝinta la en Florenco, mortinta la  samloke) estis itala historiisto.
Vivo
Post studoj historiaj en Florenco li iĝis en 1859 arĥiveja deĵoranto; ekde 1865 li estis arĥivisto en Sieno kaj 1870 en Florenco. Tie li nomummitis en 1887 profesoro pri historiaj helpsciencoj ĉe la tiea altlernejo.
Krom multaj eseoj pri la historio florenco kaj konkretaj demandoj arĥivsciencaj li verkis »Programma scolastico di paleografia latina e di diplomatica« (Florenco 1888-98, 3 volumoj; traduko germana de Lohmeyer, Innsbruck 1889-99). Ekde 1888 Paoli redaktis la gazeton »Archivio storico italiano« (en kies 29-a volumo de 1902 troviĝas biografio de Paoli).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 15. Leipzig 1908, p. 380 (tie ĉi interrete)
Bailey Jay
Bailey Jay estas usona transseksula pornaktorino, virin-viro (shemale). Ŝi kunlaboras en podkastoj.
Ŝi ricevis premion de la plej bona transseksula ludanto.
Balustrado
Balustrado (el la franca: balustrade) estas vico da balustroj kun supra breto, ĉe la rando de teraso, balkono kaj similaj. Ĝi estas ankaŭ analoga barilo aŭ apogilo, starigita por eviti defalon.
Laŭ Francisko Azorín balustrado estas Vico da balustroj kunfiksitaj de la ekstremoj, servanta kiel barilo ĉe teraso, balkono, ŝtuparo k.c. Kaj li indikas etimologion el greka balaystion kaj latina balaustium, nome propra nomo de la granatarba floro.
Chmiňany
Chmiňany, hungare Monyhád [monjhAd] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Chmiňany situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, sed la ĉefvojo estas tre proksime. Prešov troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 en formo "Mocnahac". En la 14-a jarcento granda inundo. En 1789 275 vilaĝanoj loĝis en 40 domoj, en 1828 253 vilaĝanoj en 33 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Monyhád 372 homoj, (slovakoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Kisszeben, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Chmiňany 735 homoj, (661 slovakoj, 68 ciganoj).
BEJ
La vorto havas plurajn signifojn:
Lajos Szabó (pentristo)
Lajos Szabó [lajoŝ sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Lajos estis hungara pentristo, portretisto. Lia nomo estis tre ofta, tial foje liaj nomvariantoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) ''Csepeli Szabó Lajos aŭ Cs. Szabó Lajos''.
Lajos Szabó naskiĝis la en Levice (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Lajos Szabó apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li ne volis esti viktimo de Dekretoj de Beneš, tial post la 2-a mondmilito li alvenis en Budapeŝton. Li finis la mezlernejon, li laboris en fabriko de Csepel kaj li aliĝis la la komunista movado. Li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1951. Liaj plej gravaj instruistoj estis Rezső Burghardt, László Kandó, Bertalan Pór kaj János Kmetty. Intertempe en 1950 li lernis en simila altlernejo de Krakovo helpe de stipendio. Inter 1953-1957 li gvidis pentristan rondon en Sztálinváros, poste li pentradis en Artistkolonio (Kecskemét). Li edziĝis en 1963. Tiutempe li pentradis en propra ateliero en Budapeŝto aŭ Szentendre, Visegrád. Liaj oftaj temoj estis laboristoj konformaj al la socialismo. Li ricevis premion en 1952.
László Földes
László Földes
Polmos
Polmos ( pole: akronimo de vortoj polski monopol spirytusowy, pola spiritusa monopolo) estas nomo de ŝtataj entreprenoj kiuj dum komunisma epoko en Pollando (t.n. Pola Popola Respubliko) havis monopolon por produkti vodkojn kaj aliajn fortajn alkoholaĵojn. La entreprenoj produktis ankaŭ giston kaj vinagron. Post la jaro 1989 kaj enkonduko de kapitalismo plejparte Polmos estis elaĉetita de okcidentaj firmaoj aŭ privataj investantoj. Nuntempe sub la nomo Polmos en Pollando funkcias:
Tiranosaŭro
Tiranosaŭro (Tyrannosaurus = 'tirana lacerto') estas dinosaŭra genro. Ankaŭ konata kiel T. rex, la specio Tyrannosaurus rex vivis en tiu landparto, kiu nun estas okcidenta Nordameriko. Iuj sciencistoj konsideras la iom pli malnovan tarbosaŭron (Tarbosaurus bataar) de Azio dua tiranosaŭra specio dum aliaj opinias, ke tarbosaŭro estas aparta genro. La tiranosaŭro estas la dinosauro plej ofte prezentita en la populara kulturo.
Same kiel aliaj tiranosaŭredaj teropodoj, tiranosaŭro estis dupieda karnomanĝulo kun granda kranio kontraŭbalancita per longa, peza vosto. Kompare kun la grandaj, potencaj malantaŭaj kruroj, la antaŭaj kruroj de la tiranosaŭro estis malgrandaj kaj havis nur du fingrojn. Kvankam aliaj terapodoj estis same grandaj aŭ eĉ pli grandaj ol la tiranosaŭro, ĝi estis la plej granda tiranosaŭredo (pri kiu ni scias) kaj unu el la plej grandaj teraj rabobestoj, kun longeco de pli ol 12 metroj kaj pezo de elefanto.
Oni trovis en Nordameriko fosiliojn de T. rex en formacioj de la plej malfrua kretaceo; ĝi estis inter la lastaj dinosaŭroj ekzistantaj antaŭ la kretacea-terciara formorta evento. Oni jam identigis pli ol 30 ekzemplerojn de T. rex, iuj preskaŭ kompletaj, kio permesis profundan esploradon pri multaj aspektoj de ĝia biologio, inkluzive ĝian vivhistorion kaj biomeĥanikon. Ankoraŭ ne estas konsento pri la manĝkutimoj kaj potencia rapideco de T. rex.
Priskribo
Tyrannosaurus rex estis unu el la plej grandaj teraj karnomanĝuloj iam ajn, ĉ. 12 ĝis 13 metrojn longa kaj 5 metrojn alta kiam plenkreska. Pritaksoj de la pezo de tiranosaŭro multe variis dum la jaroj, de pli ol 7200 kg ĝis malpli ol 4500 kg kun la plimulto de la modernaj pritaksoj estante inter 5400 kg kaj 6800 kg. La plej grandaj kranioj de T. rex konataj estas 1,5m longaj. Kompare kun aliaj teropodoj, la tiranosaŭra kranio estis multe kodifita. Malantaŭe ĝi estis tre larĝa kaj antaŭe mallarĝa, kio permesis iom da binokla vidpovo. Iuj ostoj estis kunfandiĝintaj, kio malhelpis moviĝon inter ili. Grandaj truoj (fenestrae) en la kranio malpligrandigis pezon kaj donis lokojn kie povis ligiĝi muskoloj. La ostoj mem estis masivaj, same kiel la segil-dentaj dentoj kiuj, anstataŭ esti klingecaj, estis ovalaj kversekce. Kiel aliaj tiranosaŭredoj T. rex havis frapan diversdentecon, kun la antaŭaj dentoj ĉe la antaŭa parto de la supra makzelo dense pakitaj kaj D-formaj kversekce. Grandaj mordo-signoj sur la ostoj de aliaj dinosaŭroj indikas ke ĉi tiuj dentoj povis penetri solidajn ostojn. T. rex havis la plej grandan mordo-potencon de ĉiuj dinosaŭroj kaj de plimultaj bestoj entute. Oni ofte trovas frotitajn aŭ rompitajn dentojn, sed malkiel la dentoj de mamuloj, la dentoj de tiranosaŭredoj daŭre anstataŭiĝis dum la vivo de iliaj posedantoj.
La kolo de T. rex havis la formon de natura S-kurbiĝo, same kiel ĉe aliaj teropodoj, sed ĝi estis mallonga kaj fortmuskola por subteni la grandan kapon. La du-fingraj antaŭkruroj estis tre malgrandaj kompare kun la korpo, sed ili estis fortmuskolaj. La malantaŭaj kruroj kontraŭe estis inter la plej longaj, proporcie al korpograndeco, de ĉiuj teropodoj. La vosto estis peza kaj longa, foje kun pli ol kvardek vertebroj, por kontraŭbalanci la grandajn kapon kaj korpon. Por kompensi la grandecon de la besto, multaj ostoj de la skeleto estis kavaj. Ĉi tio malpligrandigis la pezon de la skeleto dum ĝi retenis multon el la forteco de la ostoj.
Klasado
Tiranosaŭro estas genro de la superfamilio de tiranosaŭroideoj, la familio de tiranosaŭredoj, kaj la subfamilio de tiranosaŭrenoj. Inter aliaj membroj de la tiranosaŭrena subfamilio estas la nordamerika daspletosaŭro kaj la azia tarbosaŭro, kiuj ambaŭ ofte traktiĝis kiel sinonimoj de tiranosaŭro. Oni iam kredis tiranosaŭedojn esti posteuloj de pli fruaj grandaj teropodoj kiel la megalosaŭroj kaj karnosaŭroj sed intertempe oni reklasigis ilin metante ilin kun la ĝenerale malpli grandaj celurosaŭroj.
En la jaro 1955 la sovetunia paleontologo Evgeny Maleev nomis novan specion, Tyrannosaurus bataar, de Mongolio. Ĝis 1965 oni renomis ĉi tiun specion Tarbosaurus bataar. Spite la renomadon multaj filogenetikaj analizoj traktas Tarbosaurus bataar kiel fratinan taksonon de Tyrannosaurus rex, kaj oni havis konsideris ĝin azia tiranosaŭra specio. Lastatempa repriskribado de la kranio de Tarbosaurus bataar montris ke ĝi estis multe pli mallarĝa ol Tyrannosaurus rex kaj ke dum mordado la distribuo de premoj en la kranio estus ege alia, pli proksima al tiuj ĉe alioramo (Alioramus), alia azia tiranosaŭredo. Parenca kladistika analizo trovis ke alioramo, ne tiranosaŭro, estis la fratina taksono de tarbosaŭro kio, se vero, sugestus ke tarbosaŭro kaj tiranosaŭro devus resti apartaj genroj.