cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atta Troll
Atta Troll subtitolita Somernokta sonĝo estas poeziaĵo de Heinrich Heine, el la germana tradukita fare de Friedrich Pillath (Zanoni). Ellersiek & Borel el Berlino aperigis la libron 96-paĝe, en la jaro 1925, kiel numero 10 en la serio "Nova Esperanto-Biblioteko"
Stacio Higashi-Sano
Stacio Higashi-Sano (japane: 東佐野駅 [Higaŝi-Sano-eki], angle: Higashi-Sano Station) estas fervoja stacio en Izumisano, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
István Kakas
KAKAS István [kakaŝ], Zalánkeményi Kakas estis hungara nobelo, diplomato en Transilvanujo. Li naskiĝis ĉirkaŭ 1558 en Koloĵvaro kaj mortis la 25-a de oktobro 1603 en Lahidĵano, Persujo.
Biografio
István Kakas finis la universitaton en Vieno kaj Padovo. Ekde 1587 li estis oficisto de reganto Sigmundo Báthori, pli poste fiskisto, en 1590 ano de la reganta juĝkortumo. En 1593–94 li estis sendito de reganto al Pollando kaj Anglujo, en 1595 ĉe la imperiestro. Ekde 1599 li estis la sekretario de reganto Andreo Báthori, kies komisio li estis dipolomacia sendito al Pollando. En 1601 li forlasis Transilvanujon kaj translokiĝis al naskiĝlando de sia edzino, al Bolzano-Bozen. En 1602 komisiite de Rudolfo la 1-a li ekiris al ŝaho de Persujo por fari ligon kontraŭturkan, sed li ne atingis sian celon. Lian vojaĝraportaĵon eldonis lia sekretario (1610).
Holtsee
Holtsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hüttener Berge, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Groß Wittensee.
Charles Thompson
Vivo
Thompson komencis jam en la aĝo de 10 jaroj ludi pianon profesie. Kiam li aĝis 12 jarojn, Count Basie invitis lin kunludi sur la scenejo, kiam li ludis kiel pianisto kun la bando de Bennie Moten en Colorado Springs je dancevento. Tiam li ankaŭ ricevis sian ŝercnomon „Sir Charles Thompson“ (de Lester Young el la bando), sub kiu li poste plejofte. En la 1940-aj jaroj li ankaŭ komencis ludis bibopon, surdiskigis kun Charlie Parker (ekz. kun Parker kaj Gordon sur la albumo „Takin off“, Apollo, noveldonita je Delmark en 1992), Dexter Gordon, J. C. Heard en propraj bandoj kaj estis en 1944/45 en la bando de Coleman Hawkins kaj Howard McGhee.
Laŭ propraj eldiroj li travivis la kontraston de bibopo fronte al svingo tiam ĉefe pro la maniero, prezenti ĵazon – se ĝi antaŭe estis ĉefe dancmuziko, poste oni vizitis „ĵazkoncertojn“ aŭ la ĵazklubejojn. Se antaŭe bona ritmo estis grava, Parker kaj Dizzy Gillespie ludis „pli notojn kaj pli“, kion ili tiam nomis bibopo– por li kiel muzikisto tiuj terminoj tamen estis „tre, tre malgravaj“. En sia intervjuo li indikis kiel rektajn influojn pianistojn kiel Count Basie (kiun li nomis sia „mentoro“) ol la saksofonistojn Coleman Hawkins kaj Lester Young. Poste li ludis ofte sole en trinkejoj kaj kun variaj triopoj sub sia nomo.
Thompson aktivis kiel pianisto ankoraŭ en 2004. En 2000 li aperigis la triopo-registraĵojn „Robbins Nest – Live at the Showcase“ kaj en 2001 „I Got Rhythm – Live at the Showcase“ (ambaŭ ĉe Delmark Records) kaj en 1984 la soloalbumon „Portrait of a Piano“. Li loĝas en Kalifornio.
Kiel komponisto li estas verkinto de ĵaza normkanto „Robbins Nest“, kiun interpretis ekz. Illinois Jacquet.
Franca konstitucio de 1848
La Konstitucio de 1848 estas la konstitucio aprobita en Francio la 4an de novembro 1848 fare de la Nacia Asembleo, nome konstitucifara institucio de la Dua Respubliko de Francio. Ĝi estis revokita la 14an de januaro 1852 pere de la aprobo de la Konstitucio de 1852 kiu multe ŝanĝis la funkciadon de la Dua Respubliko kaj utilis kiel bazo por la Dua Franca Imperio. Por ties redakto estis elektitaj 16 delegitoj kiuj studis la strukturon de la nova konstitucio. Iter ili estis Alexis de Tocqueville aŭtoro de la eseo De la démocratie en Amérique, kiu tiom influis por la disvolvigo de la demokratio en Eŭropo.
Eragrostis minor
Priskribo
Ĝi estas somera unujara. Ĝi altas 10-50 cm. Ingo estas harkovrita. Ligulo ne estas sed haroj anstataŭas ligulon. Floraro estas paniklo. Sur la bordo de la folioj estas kelkaj glandoj.
Disvatiĝo
Origine ĝi estis mediteranea, nun ĝi estis tutmonda, ĉar temas pri invada specio. Ĝi estas ofte rubema.
Kolerikulo
Kolerikulo estas homo, kiu apartenas al unu el kvar tipoj de temperamento (laŭ klasifiko de Hipokrato aŭ Ivan Pavlov). Homo de tiu tipo estas en siaj reagoj rapida, impeta, abrupta, psike tre aktiva kaj povas plene sin doni al iu aktivado, sed ofte ŝanĝas sian humoron. Kolerikulo estas malekvilibra tipo; ĝi emas al tempestaj emociaj eksplodoj (afekcioj). Ofte ĝi estas facile afekciebla, malpacienca kaj agresema.
Terzo di Aquileia
- aŭ Terzo d'Aquileia, jen itale, friule Tierç di Aquilee - estas komunumo en la pleja oriento de Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Blazio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Aquileia, Cervignano del Friuli, Grado (GO), Torviscosa kaj Villa Vicentina.
Carlópolis
Carlópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.706 loĝantojn en 2010.
Jordan Velikov
Jordan Velikov - naskiĝis, do nun -jara - estas bulgara esperantisto. Li esperantistiĝis en 1988, en aĝo de 15 jaroj, kiel multaj samaĝuloj en la tiutempa Esperanto-movado de Bulgario tre riĉa je kursanoj. Post la IJK de 1993 en Vraca, li plurajn jarojn estis estrarano de Bulgara Esperanto-Junularo, kaj de oktobro 1997 ĝis novembro 1998 estis plentempa volontulo de TEJO en la Centra Oficejo de UEA.
Żywiec
Żywiec estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Żywiec en distrikto Żywiecki.
En la ekonomio de la urbo ludis grava rolon en la historio la Żywiec Bierfarejo.
Atarfe
Atarfe estas komunumo en la hispana provinco Granada en la regiono Andaluzio kun areo de 47 km². En 2007 Montefrio estis 14144 loĝantojn.
Ties ekonomio estas bazata sur la sektoro serva kiel ĉe la aliaj municipoj de la zono, kvankam dum la 20a jarcento ĝi estis konsiderata granda kerno de produktado de sukerkano el la fekundaj teroj de la Vega.
Ĝi havas submunicipojn Caparacena, Sierra Elvira kaj Hurpe. La municipa teritorio enhavas la areon de la Alvorezervejo de Cubillas.
La koordinatoj estas jenaj:.
Ꞟ
Ꞟ, minuskle ꞟ, estas litero uzata en Volapuko kiel alternativo por ü. Ĝi estas uzata por redoni IFA-an sonon [].
Princo Igorj
Princo Igorj (Князь Игорь en la rusa, Knjazj Igorj transskribe) estas opero en kvar aktoj kun prologo de A. P. Borodin. La libreton verkis Borodin mem, partoprenis en tiu afero kaj multe helpis al la komponisto Vladimir Stasov. Kiel fonto por la libreto servis la elstara eposo de la 12a-jarcenta rusa literaturo "Rakonto pri la militiro de Igorj", kiu priskribas malsukcesan militkampanjon de princo Igorj kontraŭ polovcoj. La premiero okazis la 23an de oktobro (la laŭ la gregoria kalendaro) 1890 en la peterburga Mariinskij-Teatro.
Historio de kreado
La 18an de aprilo 1869 en muzika vespero ĉe L. I. Ŝestakova V. V. Stasov proponis al A. P. Borodin skribi operon laŭ "Rakonto pri la militiro de Igorj". La komponisto ekinteresiĝis kaj komencis la laboron. Li vizitis la ĉirkaŭaĵon de Putivl, studis historiajn kaj muzikajn fontojn, ligitajn kun la priskribita tempo. La opero estis verkata dum 18 jaroj, sed en 1887 la komponisto mortis, kaj ĝi restis nefinita. Laŭ skribaĵoj de A. P. Borodin la laboron finis A. K. Glazunov kaj N. A. Rimskij-Korsakov. A. K. Glazunov restarigis laŭmemore la uverturon, kiun li aŭdis, kiam la aŭtoro ĝin pianludis, kaj ankaŭ finis kaj orkestris la trian akton. N. A. Rimskij-Korsakov orkestris la prologon, la unuan, duan kaj kvaran aktojn. La sukcesplena premiero okazis la 23an de oktobro (la 4an de novembro laŭ la gregoria kalendaro) 1890 en la peterburga Mariinskij-Teatro.
Enhavo
La historio okazas en Putivl (prologo, la unua kaj kvara aktoj) kaj en polovca tendaro (la dua kaj tria aktoj) en 1185.
Prologo
Placo en Putivl estas homplena. Princo Igorj preparas sin por militiro kontraŭ polovcoj. La popolo kaj bojaroj gloras princon Igorj, lian filon Vladimir, aliajn princojn, la tutan batalantaron kaj esperas sukcesan finon de la militiro (la ĥoro "Gloron al ruĝa suno").
Subite ĉio obskuriĝas, okazas suna eklipso. La popolo taksas tion malbona aŭguro kaj persvadas princon Igorj resti hejme, sed Igorj estas firma. Li inspektas la vicojn de siaj gardistoj kaj batalantoj.
Skula kaj Jeroŝka, du malkuraĝaj gudok-ludistoj, decidas forkuri kaj dungiĝi por servi al Vladimir Jaroslaviĉ, la princo de Galiĉ, por resti vivaj, satmanĝi kaj drinki.
Venas adiaŭi princinoj kaj bojarinoj. Jaroslavna, la edzino de Igorj, petegas lin resti, sed li respondas, ke lin igas militiri devo kaj honoro. Li komisias la princon de Galiĉ, fraton de Jaroslavna, zorgi pri ŝi. La princo de Galiĉ en mallonga monologo rakontas, kiel Igorj helpis lin en malfacila tempo, kaj promesas kontraŭservi.
El katedralo eliras maljuna monaĥo kaj benas princon Igorj kaj la batalantaron. Denove sonas la ĥoro de la popolo.
La unua sceno
Ĉe Vladimir, la princo de Galiĉ, drinkas kaj gajas gastoj. La popolo kaj Skula kaj Jeroŝka en la diboĉa kanto gloras la princon de Galiĉ kaj rakontas pri ŝtelita por li junulino. La princo de Galiĉ eliras sur la peronon kaj kantas, ke li malŝatas enuon kaj revas gaje vivi kaj regi la urbon Putivl (la kanto "Se mi ĝisatendos honoron esti la princo de Putivl"). Sian fratinon Jaroslavna la princo de Galiĉ volas sendi en monaĥinejon.
Enkuras amaso da junulinoj. Vladimir ŝtelis ilian amikinon, ili petas liberigi ŝin (ĥoro "Oj, malbonas"). Sed la princo diras, ke ili ne devas plori pri ŝi, ŝi fartas ne malbone ĉe li, kaj forpelas la junulinojn.
Skula kaj Jeroŝka plenumas burleskan kanton pri drinkuloj ("Kiel ĉe princo Volodimir"). Homoj de la princo de Galiĉ pridiskutas eblon fari lin la reganto de Putivl, profitante de la foresto de princo Igorj.
La dua sceno
Ĉambro en la palaco de Jaroslavna. Ŝi kantas la arieton "Ne malmulte da tempo pasis de tiam". Jaroslavna maltrankviliĝas, ĉar ŝi ne havas mesaĝojn pri Igorj, kaj rememoras la tempon, kiam ili estis kune. Ŝi diras, kiel ŝi timas kaj angoras, kiel ŝi suferas.
La vartistino sciigas Jaroslavnan, ke al ŝi venis junulinoj. Ili rakontas al la princino pri maldecaj agoj de la princo de Galiĉ en Putivl kaj pri la ŝtelo de ilia amikino fare de la princo. Ili petas la princinon paroli kun la princo de Galiĉ kaj revenigi la amikinon.
Eniras bojaroj, amikoj de Jaroslavna. Ili alportas malbonajn novaĵojn (la ĥoro "Estu forta, princino"). Bojaroj rakontas, ke al Putivl militiras ĥano Gzak, rusa batalantaro estas venkita kaj Igorj kune kun liaj frato kaj filo estas kaptitaj. Jaroslavna ne scias, kion fari, sed bojaroj estas konvinkitaj, ke Putivl ĉion eltenas, ĝia forteco estas en kredo je Dio, fideleco al geprincoj kaj amo al la patrujo (la ĥoro "Ne la unuan fojon, princino, ni renkontas malamikojn ĉe la urbaj pordegoj"). La princino diras, ke tiuj vortoj venigas esperon en ŝian koron. Aŭdiĝas sonorado de alarma sonorilo, vidiĝas rebriloj de brulego. Kelkaj bojaroj restas por gardi la princinon, la aliaj iras defendi la urbon. Virinoj lamentas.
La dua akto
Polovca tendaro. Vespero. Polovcaj junulinoj dancas kaj kantas kanton, kie ili komparas floron, atendantan likvon, kun junulino, esperanta pri rendevuo kun amato. Konĉakovna, juna filino de ĥano Konĉak, estas enamiĝinta en princidon Vladimir kaj atendas rendevuon. Pri sia amo ŝi kantas en la kavatino "Malheliĝas taglumo".
Vidiĝas rusaj kaptitoj, revenantaj de laboro sub gardado. Konĉakovna ordonas al siaj junulinoj trinkigi kaj konsoli ilin. La kaptitoj dankas la junulinojn. Alvenas polovcoj, rund-irantaj tra la tendaro por ĉion kontroli. Konĉakovna kaj la junulinoj foriras. Noktiĝas. Ovlur gardostaras sola.
Venas Vladimir, filo de Igorj. En la kavatino "Malrapide tago estingiĝis" li kantas pri sia pasia amo al Konĉakovna kaj petas ŝin respondi al amvoko. Aperas Konĉakovna. Ili kantas pasian amdueton. Ĥano Konĉak konsentas edzinigi Konĉakovnan kun Vladimir, sed princo Igorj ne volas eĉ aŭdi pri tio, dum ili estas kaptitoj. Vladimir aŭdas paŝojn de la patro, kaj la enamiĝintoj disiras. Aperas Igorj. Li kantas la faman arion "Nek dormon, nek ripozon al turmentita animo". Li rememoras kaj retravivas ĉion okazintan, suferas pro sia malvenko kaj pereo de la batalantaro, pro sia nuna senfortiĝo, petegas pri libereco por elviŝi sian honton. En lirika parto de la ario li kantas pri sia amata Jaroslavna.
La kristaniĝinta polovco Ovlur sekrete alparolas princon Igorj. Ovlur diras, ke la princo devas fuĝi por savi Rusion kaj proponas trovi ĉevalojn. Tamen Igorj konsideras senhonora forkuri kaŝe, li ne volas rompi sian ĵuron al Konĉak. Li rifuzas, sed poste decidas pensi.
Aperas ĥano Konĉak. Li salutas princon Igorj kaj alparolas lin kun estimo kaj konfido (sonas la ario "Ĉu vi bonfartas, princo?"). Konĉak emfazas, ke la princo estas ne kaptito, sed gasto ĉe li, ke li aprezas la kuraĝon kaj bravecon de Igorj kaj volus havi tian aliancanon. Li proponas al Igorj ĉiun ajn ĉevalon, tendon, armilon, sklavinon.
Igorj premas la manon de la ĥano, sed ripetas, ke ne povas vivi en kaptiteco. Konĉak proponas al Igorj liberecon kontraŭ la promeso, ke Igorj ne levos la glavon kontraŭ li kaj ne transiros lian vojon. Sed Igorj honeste diras, ke se ĥano liberigos lin, li tuj kolektos batalantojn kaj atakos denove. Konĉak bedaŭras, ke ili ne estas aliancanoj, kaj vokas gekaptitojn, por ke ili gajigu princon Igorj kaj lin. Komenciĝas la sceno "Polovcaj kantoj kaj dancoj". Komence dancas kaj kantas junulinoj. En la fama ĥoro "Forflugu sur aloj de la vento" ili rakontas pri sia patrujo. Poste dancas viroj kaj junuloj, kaj ĉiuj dancoj alternas. La sceno finiĝas per komuna kulmina danco.
Antaŭas la trian akton orkestra interakto. Sonas polovca marŝo.
La tria akto
La polovca tendaro. Polovcoj renkontas taĉmenton de ĥano Gzak. Renkonte al Gzak elpaŝas Konĉak kaj salutas lin per sia kanto "Nia glavo donis al ni venkon", en kiu li rakontas pri venkoj de polovcoj super rusa batalantaro kaj pri forbruligo de Putivl. Konĉak aranĝas festenon por polovcoj, poste li foriras por konsiliĝi kun ĥanoj kaj ordonas bone gardi la kaptitojn.
Restas taĉmento de gardistoj. Ili ĥore gloras ĥanojn kaj avertas, ke ili nepre kuratingos fuĝontojn. Poste ili ekdancas kaj falas unu post alia. Noktiĝas, gardistoj endormiĝas. Ovlur alŝteliĝas al Igorj kaj denove proponas al li fuĝi, dirante, ke ĉio pretas. Igorj konsentas.
Enkuras tre maltrankviliĝinta Konĉakovna. Ŝi haltas ĉe la tendo de Vladimir. La ĥan-filino sciiĝis pri la intenco de Igorj fuĝi kaj petegas lian filon resti kun ŝi. Eliras Igorj. Li vidas Konĉakovnan kaj akuzas sian filon, ke li iĝis polovco kaj forgesis la patrujon. Vladimir ne povas decidi: la patro vokas lin fuĝi, sed Konĉakovna petegas resti. Finfine ŝi minacas veki la tutan tendaron. Igorj fuĝas. Konĉakovna alarmsonorigas. De ĉiuj flankoj alkuras vekitaj per signalo polovcoj.
Konĉakovna informas pri la fuĝo de Igorj. Polovcoj organizas persekuton kontraŭ Igorj kaj volas mortigi lian filon Vladimir. Konĉakovna ne deziras cedi lin. Konĉak kaj ĥanoj aperas kaj informiĝas pri la okazintaĵo. La fuĝo de Igorj vekas estimon ĉe Konĉak. Li farus same en la loko de Igorj. Konĉak ordonas ekzekuti la gardistojn, sed ne tuŝi la princidon. ĥoro de ĥanoj postulas ekzekuti la kaptitojn, sed Konĉak malkonsentas. Li deklaras princidon Vladimir sia bofilo kaj samtempe intencas militiri kontraŭ Rusio.
La kvara akto
Ĉirkaŭurba muro kaj placo en Putivl. Frua mateno. Jaroslavna staras sola sur la muro. Ŝi ploregas. En sia lamento ŝi vokas al la vento, al Dnepro, al la suno, demandante ilin, kial ili malhelpis al Igorj kaj lia batalantaro.
Venas amaso da kamparanoj kun la kanto "Ho, ne estas furioza vento, kio bruis". Jaroslavna, rigardante al ruinigitaj ĉirkaŭaĵoj, kantas la arieton "Kiel malgajigas ĉio ĉirkaŭe". Ŝi rimarkas du rajdantojn: unu surhavas polovcan veston kaj la alia aspektas kiel rusa princo. Ili proksimiĝas, kaj subite ŝi rekonas princon Igorj, kiu rajdas kun Ovlur. Igorj kaj Jaroslavna ne kaŝas sian ĝojon, sonas ilia amdueto. Jaroslavna ne povas kredi, ke ĉio ĉi ne estas sonĝo. Ŝi demandas Igorj, kiel li saviĝas. Igorj respondas, ke li fuĝis. Jaroslavna denove kantas pri la ĝojo revidi sian edzon. Igorj diras, ke alvokos al nova militiro kontraŭ la ĥano.
Sur la placo aperas ebrietaj Jeroŝka kaj Skula. Ili ludas muzikilojn kaj kantas pri malsukcesa militiro kaj malvenko de Igorj. Subite ili vidas la geprincojn Igorj kaj Jaroslavna. Ili tuj komprenas, ke ili estos punataj pro la perfido. Skula kaj Jeroŝka sidiĝas unu kontraŭ la alia kaj ekpensas, kion fari. Ili ne havas lokon, kien fuĝi, kaj ne volas post la sata kaj libera vivo "arboŝelon ronĝi" kaj "akvon trinkaĉi". Subite Skula trovas eliron: necesas sonorigi por voki la putivlanojn. De ĉiuj flankoj alkuras homoj. Komence ĉiuj pensas, ke denove venas polovcoj. Poste homoj decidas, ke ebriaj burleskuloj tumultigas la popolon, kaj volas forpeli ilin. Finfine Skula kaj Jeroŝka konvinkas la popolon, ke vere revenis princo Igorj. Pro bona novaĵo alvenintaj maljunaj monaĥoj kaj bojaroj pardonas la perfidulojn. Ĉiuj bonvenigas kaj gloras princon Igorj.
Kenneth Rethrox
Oni ĝenerale konsideras la poeton, aŭtoron, kritikiston kaj tradukiston Kenneth Rethrox "fondinta patro" de la Sanfranciska Renesanco. Rexroth estis elstara duageneracia modernisma poeto, kiu korespondis kun Ezra Pound kaj William Carlos Williams kaj eldoniĝis en la influa Objectivist Anthology. Li estis inter la unuaj usonaj poetoj, kiuj esploris japanajn poeziajn tradiciojn kiel hajkon kaj ankaŭ forte influiĝis de ĵazo.
Se Rexroth estis la "fondinta patro", tiam Madeline Gleason estis la "fondinta patrino". Dum la 1940-aj jaroj, kaj ŝi kaj Rexroth amikiĝis kun grupo de pli junaj poetoj el Berkeley, konsistante de Robert Duncan, Jack Spicer kaj Robin Blaser. Gleason kaj Duncan estis precipe intimaj, kritikante la verkon unu la alian.
La termino Sanfranciska Renesanco estas uzata kiel tutampleksa difinilo por gamo da poezia agado centrita ĉirkaŭ Sanfrancisko en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, kiu elstarigis la urbon kiel nabon de la usona poezia avangardo. Tamen aliaj (ekzemple Alan Watts, Ralph J. Gleason) kredis, ke tiu renesanco estis pli vasta fenomeno, kiu devas esti rigardata enhavanta ankaŭ pli ampleksajn vidajn kaj rendimentajn artojn, filozofion, transkulturajn interesojn (precipe tiuj, kiuj engaĝiĝis al aziaj kulturoj) kaj novajn sociajn sent-inklinojn.
Kiel tradukisto
(en kronologia ordo)
Fiez
Fiez estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 389 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Fiez situas en la Ĵurasa Montaro. La komunuma teritorio konsistas el du partoj. La suda parto kun la vilaĝo Fiez situas ĉe la suda flanko de la Ĵuraso proksimume 2 kilometrojn nordokcidente de la Lago de Neŭŝatelo la alia parto estas montara eksklavo sur la kresto de Chasseron. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Fiez kaj Vers chez Patthey kaj kelkaj izolitaj bienoj en la eksklavo sur la monto Chasseron.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,84 km², de kiuj 23,8% estas kovritaj de arbaro, 72,4% servas por agrikulturo kaj 2,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fiez limas en nordokcidento kaj nordo al Fontaines-sur-Grandson, en oriento al Champagne, en sudoriento al Grandson, kaj en sudokcidento al Giez. La eksklavo la Grandsonne Dessous limas en nordo al Val-de-Travers (NE), en oriento al Fontaines-sur-Grandson, en sudo al Bullet, kaj en okcidento al Sainte-Croix.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fiez datiĝas el la jaro 885 kiel Figiaco. En la 9-a jarcento Fiez estis bieno de la burgonja reĝo. Post ĝi fariĝis havaĵo de la episkopo de Laŭzano kaj fine de la Baronejo Grandson. Pere de donaco ĝi estis koncedita al la priorejo Sankta Johano Baptisto en Grandson, al kiu ĝi apartenis ĝis la reformacio. Sub la berna regado ek de la Batalo de Grandson de 1476 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Fiez estis la centro de majorejo kun tribunalo kaj konsilio en la Voktejo Grandson. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Grandson, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
545 Mesalino
545 Mesalino estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Paul Götz elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Mesalino, tria edzino de la romia imperiestro Klaŭdio kaj patrino de Britaniko.
22105 Pirko
22105 Pirko estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Richard G. Pirko (1952–2008), produktoro kaj edukisto pri kosmaj scienco ĉe la Planetario Ward Beecher de la Ŝtata Universitato de Youngstown. Plenumita fotisto, piloto kaj ĉevaltrejnisto, lia fervoro por la astronomio eksponis multenombrajn kolegojn studenojn al novaj edukaj esperimentoj.
Gyula Konkoly
Gyula Konkoly [djula konkoli? konkoj?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Konkoly Gyula estas hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, afiŝisto, altlerneja instruisto.
Gyula Konkoly naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Konkoly frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Hungara Belarta Altlernejo inter 1956-1964. Lia ĉefinstruisto estis Gyula Hincz. Post siaj studoj li studvojaĝis al Italio kaj Francio. Li disidis al Parizo en 1970, inter 1974 kaj 1987 li kreis afiŝojn kaj ilustris librojn. En 1990 (depost fino de la socialismo en Hungario) li vivis jaron en Svedio, poste li hejmenvenis. Inter 1992-1995 li instruis en Universitato Janus Pannonius kiel katedrestro. Li ricevis francan komunan premion en 1971, hungaran en 1992. Li edziĝis dufoje.
Aŭroro
Signifoj de la vorto Aŭroro (aŭ en formo de Aurora kiel samsignifa vorto en diversaj lingvoj) estas ankaŭ la jenaj:
14969 Willacather
14969 Willacather estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Robert Linderholm elde la Observatorio Lime Creek en Cambridge (Nebrasko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona verkistino Willa Cather (1873–1947), ricevintino de la Premio Pulitzer. Ŝi movis en Nebraskon en 1883. Ŝia frua vivo en la herbejo kaj ŝia simpation por la pioniraj enmigrintoj influis ŝia maturaj jaroj kaj montriĝis en ŝia plej konataj romanoj, My Antonia kaj Death Comes for the Archbishop.
Aŭroro
Metafore
En metafora senco temas pri esperiga komenciĝo.
Kauern
Kauern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Wünschendorf.
1449 Virtanen
1449 Virtanen estas S-tipa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Ĉi-tiu asteroido estis unuafoje malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, provizore nomita 1928 DC kaj nomita 1095 Tulipa. En 1966, Conrad Bardwell, de Cincinnati, konstatis, ke tiu asteroido estis identa kun 1449 Virtanen. Tiu-ĉi astroido gardis sian nomon, kaj la nomo 1095 Tulipa estis redonita al la planedeto 1926 GS, malkovrita la de K. Reinmuth kaj ĵus enkatalogita.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro al la finnlandan biokemiiston Artturi Ilmari Virtanen (Nobel-premiita pri kemio en 1945).
MinHaketo
En komputoscienco, MinHaketo (aŭ la mininuma-sepdependa-permuta loko-zorga haketado) estas tekniko por rapide taksi la similecon de du aroj. La teknikon inventis Andrei Broder, kaj oni unue uzis por la AltaVista serĉilo por detekti kaj forigi kopiojn de retpaĝo el la serĉrezulto. Ĝi ankaŭ uziĝas por granda arigado, ekzemple arigi fajloj per simileco de iliaj enhavaj vortoj.
Ĝakarda simileco kaj minimuma haketvaloro
La Ĝakarda simileco estas ofteuzita mezuro de simileco inter du aroj. Por aroj A kaj B oni difinas la mezuron kiel la kardinalo de ilia komunaĵo dividita de kardinalo de ilia kunaĵo. La valoro egalas al 0 kiam la du aroj estas disaj kaj 1 kiam ili estas samaj, alie inter 0 kaj 1. La mezuro estas pli proksima al 1 kiam la du aroj estas pli similaj. La celo de MinHaketo estas rapide taksi J(A,B), sen vere komputi la komunaĵon kaj kunaĵon.
Per pluraj haketfunkcioj
Por taksi J(A,B) ĉimaniere, komputu la k heketfunciojn en A kaj B. y estu la nombro da haketfunckioj tia, ke hmin(A) = hmin(B), do y/k estas la takso. Tiu ĉi takso estas la meznombro de  k malsamaj hazardaj variabloj inter 0-1, kiuj estas senbiasaj taksoj de J(A,B). Tial, la meznombro estas ankaŭ senbiasa takso. Laŭ norma Ĉernofa neekvacio por sumo de hazardaj variabloj inter 0-1 havas atenditan eraron.
Per unu haketfunkcio
Estus longe komputi multe da haketfunkcioj, do alia versio de MinHash evitas tion per uzi unur unu haketfunkcio por elekti multe da valoroj de la aroj, anstataŭ elekti unu valoro po funkcioj. h estu haketfunkcio. S estu aro kun pli multa ol k elemento en la fonto-aro de h, h(k)(S) estu la subaro de la k anoj de S kun la plej malgrandaj valoroj laŭ  h. La subaro h(k)(S) estas "priskribilo" de S, kaj la similecon de du aroj oni taksas per kopmpari iliajn priskribilojn.
Speciale, X = h(k)(h(k)(A) ∪ h(k)(B)) = h(k)(A ∪ B) estas aro da k elementoj en A ∪ B. Ĉar h estas bona haketfunkcio, ĉiu subaro de k elementoj eblus elektiĝi egalprobable. Do X estas simpla hazarda specimenado de A ∪ B. La subaro Y = X ∩ h(k)(A) ∩ h(k)(B) estas la aro de elementoj de X, kiuj ankaŭ apartenas al A ∩ B. Tial, |Y|/k estas senbiasa takso de  J(A,B).
La malsamo inter versio per multaj haketfunkcioj kaj unu haketfunkcio estas  X ĉiam havas k anoj, sed pluraj haketfunkcioj povas elekti la saman minimumon, do estus malpli da elementoj ol k. Tamen, kiam  k estas malgranda rilate al S, tio ĉi estas ignorebla.
Laŭ norma Ĉernofa neekvacio por specimenado sen remeto, la takso hasvas atenditan eraron, same al la versio per multaj haketfunkcioj.
Tempokosto
Oni povas komputi la takson |Y|/k en tempo O(k) el la du priskribiloj por ambaŭ versioj. La priskribilon de aro oni povas komputi en tempo lineare rilata al kardinalo de la aro. Do la tekniko malkostas multe da tempo, kiam oni devas taksi similecon inter multaj paroj da aroj, kontraste al plena komparo inter anoj de aroj. Speciale, por aroj de kardinalo n la versio per multaj haketfunkcioj kostas tempon O(n k). La versio per unu funkcio kostas nur tempon O(n) por komputi la k minimimajn haketvalorojn, alprene n \gg k.
Vicién
Vicién [biZJEN] (en aragona Bizién aŭ Vicién) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Historio
Oni diras, ke la lokonomo Vicién plej verŝajne devenas el la latina persona nomo Vicens aŭ Vicentius (Vincento).
Plej frua mencio estas el 28a de Aprilo 1083, kiam la reĝo Sanĉo Ramírez de Aragono cedis al la Monaĥejo de San Juan de la Peña la impostadon de Vicién.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Vicién akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 356 loĝantoj en 1900 ĝis 113 en 2005 kaj poste apenaŭ plialtiĝis (male al aliaj loĝlokoj same proksimaj al la provinca ĉefurbo) ĝis nunaj 128 loĝantoj (2022) pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
(12049) 1997 GT32
(12049) 1997 GT32 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vicién
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo, krom servoj propraj de dormurbo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo kaj ekstere naturaj lokoj.
Junulara Esperanto-klubo JUNECO
La junulara Esperanto-klubo JUNECO de Vilno - litove Vilniaus jaunimo esperantininkų klubas "JUNECO" - estas junulara esperantista organizaĵo en la urbo Vilno de Litovio. Ĝin en 1961 fondis grupo da junaj esperanto-parolantoj gvide de Vytautas Šilas, en epoko kiam Litovio ankoraŭ estis perforte aneksita parto de Sovetunio, kaj agado esperantista nur limigite eblis. Tradicie la plej multaj membroj estis kaj estas studantoj de la Vilna Universitato. En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj en la klubo interalie aktivis Jūratė Baronaitytė (nun post edziniĝo Jūratė Bušienė), Marijonas Ročius, studanto de matematiko, Laimius Stražnickas, studanto de la franca kaj de ĵurnalistiko, la tiama paro Valdonė Kasperiūnienė, studento pri statistiko en la inĝeniera kaj arkitektura instituto, kaj Arvydas Kasperiūnas, kaj Remi Rudaitytė, studanto pri anglistiko. En la 1980-aj jaroj la klubon unue gvidis Dalia Vidickienė, ĝis la kunordigadon transprenis Kazys Tamošetis, studanto pri arkitekturo.
Daŭre la klubo aktivas, en parto de la 1990-aj kaj la 2000-aj jaroj gvidata fare de Marijus Dilba, kaj nun komunikas interalie per interaktiva kluba facebook-paĝo.
Bagpat
Bagpat aŭ Baghpat (बाघपत) estas urbo de NĈR kaj municipa ento en la distrikto Baghpat en okcidenta Utar-Pradeŝo, Barato. Ĝi estas la administracia sidejo de la distrikto Baghpat. Antaŭ la establado de la distrikto Baghpat en 1997, Baghpat estis tehsil de la distrikto de Mirat. La nomo de la urbo derivas el la hindia vorto por tigro (बाघ Baagh). Baghpat situantas ĉe la bordoj de la rivero Jamuna je 28 g 57' Norda Latitudo kaj 77 g 13' Orienta Longitudo. Ĝi estas 52 km el Merath kaj estas ĉe la ĉefa Aŭtoŝoseo Delhio–Saharanpur ĉirkaŭ 40 km el Delhio al nordo.
Aglomeraĵo de Kielce
Aglomeracja kielecka estas aglomeraĵo en Sanktakrucio en Pollando.
Torre del Lago
Torre del Lago (Turo de la Lago) estas urbo de ĉirkaŭ 11,000 loĝantoj, nome frazione (submunicipo) je 4 km de la Toskana marbordo de la comune (municipo) Viareggio, en la provinco Lucca, Toskanio, Italio, inter la Lago Massaciuccoli kaj la Tirena Maro.
La Festivalo Puccini, la ĉiujara oper-festivalo dum julio kaj aŭgusto allogas ĉirkaŭ 40,000 vizitantojn. Ĝi okazas en subĉiela teatro, je mallonga distanco de la vilao kie la operkomponisto Giacomo Puccini loĝis kaj laboris. In Torre del Lago li verkis interalie siajn plej famajn operojn Tosca kaj Madame Butterfly. Kvankam li mortis en Bruselo li estis enterigita en malgranda kapelo ene de la vilao, vizitebla ĉar intertempe la vilao funkcias kiel muzeo pri Puccini.
La areo de la apuda vllaĝo ĉe la maro (Marina di Torre del Lago) estas bone konata kiel grava somerferiejo por samseksemuloj.
Eksteraj ligiloj
Gayfriendly Versilia
Puccini Festivalo, retejo
43.83333°N, 10.28333°W
Badevel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Capitão Leônidas Marques
Capitão Leônidas Marques estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.936 loĝantojn en 2010.
İnebolu
İnebolu estas urbo en provinco Kastamonu en Turkio.
9519 Jeffkeck
9519 Jeffkeck estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jeffrey David Keck, kiu kontribuis al la misio Lucy de la NASA al la kiel Estro pri disvolvo kaj produkto en Aviadiko.
Giorgio Buizza
Giorgio BUIZZA (naskiĝis la en Lecco) estas itala agronomo, scienca populariganto, verkisto kaj fakulo pri pejzaĝo.
10691 Sans
10691 Sans estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la urugvaja profesoro kaj popularigisto de astronomio Juan Diego Sans (1922–2005) de la Universitato de la Respubliko. Li estis kunfondinto de la Asociación de Aficionados a la Astronomía (Asocio de Amatoroj de Astronomio) kaj prezidento de la Societo Urugvaya de Astronomio.
Popești (rivero)
Popești [popeŝtj] estas rivereto en Rumanio. Ĝi enfluas en Kluĵo en riveron Nadăș.
José de Antequera y Castro
José de Antequera y Castro [anteKEra] (Panamurbo, 1a de januaro 1689 - Lima, 5a de julio 1731), estis hispana politikisto, kiu okupis diversajn postenojn en la kolonia administracio de la Hispana Imperio en Hispanameriko.
Li studis en Panamo, sed poste pasigis kelkajn jarojn en Hispanio. Li estis sendita en 1721 al Paragvajo, pr soliv kverelojn de la popolo kontraŭ la guberniestro, sed li aliĝis al la partio de la popolo kaj nomumis sin mem guberniestro, kio startigis la komunuman revolucion.
Antequera forpleis la jezuitojn de la paragvaja teritorio en 1724, kio okazigis ke la vicreĝo de Perruo, nome José de Armendáriz, ordonis lian kapton al la argentina guberniestro Bruno Mauricio de Zabala. Antequera fuĝis al Kordovo, rifuĝiĝis en konvento de franciskanoj, kaj eskapis al Lima, kie li estis kaptita en 1726. Post kvinjara proceso, li estis finfine kondamnita je mortopuno kaj estis pendumita sur placo meze de tumulto la 5an de julio 1731. Lia ĉefa principo estis ke la popolo rajtas elekti siajn regantojn se la reganto malĝuste agadas. Tio multe helpis la disvastigon de la konceptoj pri demokratio en Hispanamerikon.
Religio de la Joruboj
La religio de la Joruboj estas praktikata ĉefe en partoj de Niĝerio kaj de najbara Benino. Ĝi estas ankaŭ la origino de aro da religiaj tradicioj florantaj nun en diversaj landoj de Ameriko. Al ĉi tiuj afrikamerikaj religioj apartenas voduo, santerio, umbando, kandombleo, makumbo kaj kelkaj aliaj pluaj, je kio la limo kaj inter si kaj ankaŭ kun la kristanismo ofte estas fluaj. Kelkiuj diras ankaŭ pro la vasta disvastiĝo precipe inter la nigruloj de multaj landoj „joruba tutmonda religio“.
Ekde 2005 la Sankta Arbaro de Diino Oŝun estas monda heredaĵo de Unesko kaj la orakolo Ifá de Oriŝo (dio) Òrúnmìlà majstraĵoj de la buŝa kaj malmateria heredaĵo de la homaro de Unesko.
Denise Radó
Denise RADÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Radó Denise estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro. Ŝia onklo estis teatrestro Vilmos Radó.
Denise Radó naskiĝis la  en Békéscsaba.
Biografio
Denise Radó post la gimnaziaj jaroj laboris jaron en la Teatro Kisfaludy. Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1985, ŝia ĉefinstruisto estis András Békés. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro József Attila, sed dum kelkaj jaroj ŝi apartenis ankaŭ al Teatro Gárdonyi Géza. En la fruaj 2000-aj jaroj ŝi estis reĝisoro kaj arta konsilisto en malgranda ĉefurba teatro, poste ŝi ne ligiĝis al trupo. Ekde 2007 ŝi estas membro de Teatro Szigligeti (Szolnok). Ŝi ricevis premiojn en 2012 kaj 2013. Ŝi havas edzon, ŝi naskis filinon.
Avoceto
La  Avoceto (Recurvirostra avosetta) estas granda vadbirdo de la familio de Rekurbostruledoj, ku enhavas avocetojn kaj himantopojn. La vorto “avoceto” taŭgus kaj por tiu ĉi specifa specio kaj por ĉiu specio de la genro Recurvirostra. Tiu ĉi specio povus esti konsiderata ankaŭ kiel Eŭrazia avoceto.
Disvastiĝo
Ili reproduktiĝas en mezvarma Eŭropo, Danio kaj ĉirkaŭe, Hispanio, Italio, Francio, la rivero Danubo, Grekio, Kaŭkazio kaj okcidenta kaj centra Azio ĝis norda Ĉinio. Tiu specio estas migranta kaj ĉefe vintras en Afriko -norde kaj marborde- aŭ suda Azio. Kelkaj restas por vintri en plej mildaj partoj de ties teritorio ekzemple en sudaj Hispanio, Portugalio kaj Britio. Grava vintrejo estas estuaro de rivero Taĵo ĉe Lisbono, kie estis kalkulitaj ĝis 18,000 ekzempleroj -inter triono kaj kvarono de la eŭropa loĝantaro-.
Aspekto
Estas grandaj birdoj kiuj longas inter 42 kaj 45 cm kaj havas enverguron de ĝis 80 cm. Ili povas pezi inter 300 kaj 400 g. Plenkreskulo havas blankan plumaron escepte nigrajn kapon, malantaŭan kolon kaj striajn partojn en flugiloj kaj dorso, kiuj videblas kiel nigra cirklo sur ĉiu flugilo kaj krome nigra flugilbordo. Ĝi havas longan, suprenkurbitan nigran bekon kaj longajn bluecajn krurojn. Dumfluge videblas la nigraj pintaj trionoj kaj antaŭaj vertikalaj strioj de la flugiloj. Junuloj estas brunaj kie la plenkreskuloj estas nigraj kaj ties blanka plumaro estas foje grizmakulita.
Reproduktado
Ties reprodukta medio estas neprofundaj lagoj kun mezsala akvo kaj koto ĉeborde. Okazas elegantaj parigadaj ceremonioj. Ili faras neston en malferma planko, ofte laŭ etaj grupoj, foje kun aliaj vadbirdoj. La ino demetas 3-5 ovojn en monteta truo kun iom da plantoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum malpli ol unu monato. La idoj rapide manĝas post eloviĝo; patro alportas ilin al la akvo. Post 6 semajnoj ili havas kompletan plumaron, sed restas kun la gepatroj iome.
Kutimoj
La alvoko de la Avoceto estas laŭta klujt-klujt-klujt.
Ili vivas multe, ĝis 25 jaroj almenaŭ.
Avoceto kaj homo
Tiu specio prenas esperantan, kelkajn nacilingvajn -kiel en la angla, franca, hispana- kaj sciencan nomojn de ties nigra kapo simila al tiu survestita de eŭropaj advokatoj aŭ juristoj.
Tiu specio ekstingiĝis en Britio meze de la 19a jarcento. Ties sukcesa rekoloniado en la 1940aj jaroj igis, ke ĝi estis adoptita kiel blazono de konservadisma asocio, nome Royal Society for the Protection of Birds.
La  Avoceto (Recurvirostra avosetta) estas unu el la specioj protektita de internaciaj traktatoj.
Pritzker-premio
La Pritzker-premio estis kreita en 1979 de Jay A. Pritzker (posedanto interalie de la hotelĉeno Hyatt) kaj aljuĝata ĉiujare. Ĝi estas la plej grava kaj respektata premio pri arkitekturo en la mondo (ĝia reputacio estas komparebla nur al tiu de Nobel-premio, kaj oni ofte aludas al ĝi kiel la “Nobel-premio de arkitekturo”).
Laŭ la oficiala retpaĝaro ĝi celas “omaĝi unu aŭ pliajn vivantajn arkitektojn, kies laboro montras kombinon de kvalitoj, nome talenton, larĝvidon kaj engaĝiĝon, kaj produktis realajn, signifoplenajn kontribuojn al la homaro kaj al la medio, per la arto de arkitekturo.”
Premiitoj
Listo de la premiitoj:
Capanema (Paranao)
Capanema estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 18.512 enloĝantojn en 2010.
Luís Fróis
Luís FRÓIS (naskiĝinta en 1532 en Lisbono, mortinta la ) estis portugala teologo, misiisto kaj jezuito.
Fróis iĝis membro de la Kompanio de Jesuo kiel 16-jarulo. La samordenanojn li sekvis en Hindujon, por misiadi tie. En la 1563-a jaro li atingis Japanion. En 1565 li renkontiĝis la tiamam ŝogunon Aŝikaga Joŝiteru kaj en 1569 la veran reganton, la militistarestro Oda Nobunaga.
Fróis kaj Oda Nobunaga
Oda uzis la kristanajn misiistojn por starigi alternativan potencon al la opoziciaj budhismaj sektoj estantaj malamikaj kontraŭ Oda kaj havantaj ofte fortajn privatajn armeojn (sōhei). Tial Oda permesis al la jezuitoj, post interparolo kun Fróis, ke ili aktive misiadu en Kioto kaj en la ĉirkaŭaĵoj. Antaŭe la jezuitoj estis ricevinta tian gracon nur en teritorioj de Kjuŝuo kies daimioj aŭ mem kristaniĝis aŭ esperis ekonomiajn avantaĝojn pro komercado kun Portugalio.
La unue amika rilato inter Fróis kaj Oda en la kuro de la tempo senteble plimalboniĝis: Oda ne nur ne volis konvertiĝi sed eĉ ordonis ke oni starigu certan templon en kiu li mem postmorte veneratu kiel dio.
Tngri
En la panteono de mongola ŝamanismo kaj tengrismo, tngri (ankaŭ tengri, tegrí) konsistigas la plej altan klason de diaĵoj kaj estas atestitaj en fontoj jam en la 13-a jarcento. Ili estas gviditaj fare de malsamaj ĉefaj diaĵoj en malsamaj dokumentoj kaj estas dividitaj en kelkajn malsamajn grupojn - inkluzive de nigra (terura) kaj blanka (bonintenca), kaj orienta kaj okcidenta. Dum ĝenerale ŝajnas esti 99 tngri, kelkaj dokumentoj proponas tri aliajn (de la nordo), kaj dum ili estas ĝenerale la plej altaj diaĵoj, kelkaj liturgiaj tekstoj proponas plian grupon de 33 ĉefdioj kune kun la tngri. Ili estis alvokitaj nur de la plej altaj ŝamanoj kaj gvidantoj por specialaj okazoj; ili daŭre estas venerataj precipe en nigra ŝamanismo. Ĉefoj inter la tngri estas Kormusata Tngri kaj (ĥano) Mengke Tngri (mongole Möngke Tngri).
La esprimo tngri estas parenca kun la tjurka teonimo tengri "ĉielo" (𐱅𐰭𐰼𐰃), mongola taŋɣaraɣ "ĵuro" kaj tenger "ĉielo".
Preĝejo Sankta Mikaelo (Belváros-Lipótváros)
Kirko Sankta Mikaelo estas romkatolika historia monumento (ekde 1997) en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros.
Historio
En la proksimeco la dominikanoj fondis kirkon kun abatejo en la 1230-aj jaroj. En 1541 la turkoj okupis la urbon kaj detruis la preĝejon. La nun videbla kirko konstruiĝis inter 1700-1765, dume en 1716 la preskaŭ preta konstruaĵo bruldetruiĝis. En 1787 ordeno Congregatio Jesu ricevis la konstruaĵon, kiuj profitis ankaŭ la najbaran konstruaĵon por instrui fraŭlinojn. En 1799 kaj 1809 inundoj atingis la preĝejon, sed dum inundo de la Danubo (1838) interne estis 2 metrojn alta akvo. La kirko estis renovigita interne en 1892 kaj 1945, ekstere en la 1960-aj jaroj, poste en 1998.
Inter 1950–1998 la ordeno ne povis funkcii, en la abateja lernejo m köedicina lernejo funkciis. En 2007 la abatinoj komencis instrui denove. Ekde 1993 oni aranĝas kroatajn mesojn (krom la hungara), kelkfoje okazas ekspozicioj. En 2004 oni fondis koruson havanta la nomon Franz Liszt.
Konstruaĵo
La kirko situas en stratoangulo laŭ la trotuaro kaj ĝi kontaktiĝas kun la najbara domo. En mezo de la fasado la enirejo funkcias, plej supre la turo altiĝas. En la ornamriĉa fasado estas videblaj 3 niĉoj kun skulptaĵoj Sankta Dominiko, Sankta Tomaso el Akvino kaj Madono. La navo kaj la absido havas saman larĝon. Interne menciindas la originaj lignaj skulptaĵoj de la dominikanoj. La meblo devenas el 1760.
Kermeso okazas en la 29-an de septembro (aŭ en la sekva dimanĉo).
Comblanchien
Ekonomio
Oni produktas vinon "Côtes de Nuits villages".
Tie estas ŝtonminejoj. La stonoj estis uzataj por la Pariza Opero aŭ por la stacidomo de Lyon ĉe Parizo
Aglomeraĵo de Kraków
Aglomeracja krakowska estas aglomeraĵo en Malgrandopolio en Pollando. Centro de ĝi - tion jam indikas la nomo - estas la urbo Krakovo.
Comblanchien
Historio
Je la fino de la 19-a jarcento la loĝantaro enhavas multe fremdulojn (italianojn, svisojn ...) kiu laboris en ŝtonejoj kaj la opinio estas ege fremdofobia. Dum la nokto de la 21-a ĝis 22-a aŭgusto 1944, la germana armeo brulvundis la vilaĝon kaj murdis 8 ulojn.
3720 Hokajdo
3720 Hokajdo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana insulo Hokajdo, kie troviĝas Kuŝiro.
Motul
Motul estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas Motul de Carillo Puerto. La komunumo situas en la norda, centra parto de Yucatán en la regiono 3 "Litoral Centro", ĉ. 40 km for de la ĉefurbo de Yucatán Mérida. La regiono "Litoral Centro" limas norde al la Meksika Golfo. Sude estas la regiono 4 "Centro". Oriente troviĝas la regiono 1 "Litoral Oriente" kaj okcidente situas la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31052.
Geografio
Ĝi limas al la sekvaj komunumoj: norde kun Telchac Pueblo kaj Dzemul, sude al Cacalchén, oriente al Bokobá kaj Cansahcab kaj okcidente al Baca kaj Muxupip. Al la komunumo apartenas entute 42 loĝlokoj, la ĉefaj estas: Motul de Carrillo Puerto (ĉefurbo), Kini, Uci, Kaxatah kaj Timul.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 85,1 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,1 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto. La vento plej ofte venas el la oriento.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 19712 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 16836 scipovis legi kaj skribi kaj 2866 personoj estis analfabetoj. Do 14,54% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 29485 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 10483 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 35,6% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Politiko
Momente (2009) la estro de la komunumo estas Celina Yolanda Montañeez y Aviles, kiu apartenas al la PRI (Revolucia Institucia Partio / Partido Revolucionario Institucional). Jen sekvas listo de la estroj post 1941:
Historio
Oni ne scias ekzakte kiam kreiĝis la ĉefurbo de la komunumo Motul de Carillo Puerto. Ĝin fondis la majaa pastro Zac Mutul plej verŝajne en la 11a jarcento kaj la regiono de la komunumo antaŭ la konkero apartenis al la majaa provinco Ceh Pech. La vilaĝo plej evoluis post la sendependiĝo de Hispanio. Je la 10a de marto 1852 ĝi akiras la titolon "Villa" kaj restas kiel ĉefurbo de la komunumo.
Turismo
En la ĉefurbo de la komunumo troviĝas templo dediĉita al San Juan Bautista. La templo konstruiĝis en la 17a jarcento. Preĝejo, kie oni adoras al la "Virgen de la Asunción" estas de la kolonia epoko. Vizitinda loko estas la domo kie naskiĝis Felipe Carrillo Puerto, la fama meksika revoluciulo. Vizitindaj krome estas la Haciendas: Santa Teresa, Ukanhá, Xinteilá y Dzitox.
Holungen
Holungen ĝis la 1-a de decembro 2011 estis memstara administra komunumo en Germanio kaj ekde tiam estas parto de la novkreita komunumo Sonnenstein. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 941 loĝantojn.