cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vojaĝo al Lourdes
La pilgrimo
Carrel estis asociiĝinta al la pilgrimo propete de kolego malhelpata partopreni kiel medicinisto deĵoranta. La tiama tridekjara medicinisto jam ricevis katolikan edukadon, sed poste inkliniĝis kaj fine tute konfesis agnostikismajn konvinkojn. Li diradis:
Olivier Gourmet
Kariero
Krom sia kunlaborado kun la fratoj Dardenne, Olivier Gourmet regule aperis en duarangaj roloj, en filmoj de francaj aŭtoroj. Oni retrovis lin en la rolularo de verkoj tiel diversaj kiel Ceux qui m'aiment prendront le train de Patrice Chéreau en 1998, kaj Peut-être de Cédric Klapisch, en 1999. Li trifoje kunlaboris kun Dominique Cabrera en Retiens la nuit, Nadia et les hippopotames kaj Le Lait de la tendresse humaine.
Vojaĝo al Lourdes
La pilgrimo
'''”Li sisteme rifuzis interesiĝi pri tio kio okazas en Lourdes. Kial ne provi tion fari? Se ne estas nenio pli ol imagaj saniĝoj, ne estos poste troa la tempo elspezita! Kaj se, eventuale, troviĝas kelkan rezulton realan, kiu ajn ĝi estu, aliflanke, la kaŭzo, estus ĝute tia fakto kiu, konstatita laŭ maniero vere scienca, povus havi gravan intereson. Ni konas preskaŭ nenion, vidpunkte de la biologio, pri eblaj fenomenoj. Oni devas nei nenion sur la bazo de leĝojn kiujn ni konas tro supraje”. (Libra teksto, p. 15-16) Dum la irada vojaĝo Carrel vizitis iujn malsanulojn en la trajno, kaj unu aparte altiris lian atenton: juna virino, Maria Bailly, trafita de peritoneito tuberkula finstadia kun la ventro tre ŝvelinta kaj rigida, kaj en grava ĝenerala sanstato. Carrel komentis kun iomete da ironio ke estus malgranda miraklo se la malsanulino sukcesus reveni al sia hejmo ankoraŭ viva.
Olivier Gourmet
Kariero
En 2001, Jacques Audiard donis al li rolon de trinkejstro ĉantaĝanta al Vincent Cassel en Sur mes lèvres. En 2002, li enkarnigis advokaton en Une part du ciel de Bénédicte Liénard kaj alkoholulon en Peau d'ange de Vincent Perez.
Vojaĝo al Lourdes
La pilgrimo
Alveninte al Lourdes, Carrel-Lerrac komencis viziti la sanktejon kaj observi tion kio okazadis; sur la registro de la vizitantoj de la Medicinista Centro li trovis la nomojn de diversaj kolegoj kiuj neniam publike aŭ private rakontis ke mem vizitis Lourdes aŭ kiuj, parolante kun li, ŝajnigis scii nenion pri tiu afero. Ekde la unua tago al li oni raportis pri supozitaj mirakloj, sed Carrel ilin digestis kiel psikosomatikaj malsanoj, spontanee malaperintaj kiam la malsanuloj “ekkonvikiĝis” ke mem resaniĝis.
Olivier Gourmet
Kariero
En 2004, li retrovis Dominique Cabrera por ilia kvara kunlaborado en la filmo Folle embellie.
Vojaĝo al Lourdes
La pilgrimo
Intertempe la sanaj kondiĉoj de Maria Bailly pli akriĝis ĝispunkte ke kiam la fratinoj volis ŝin konduki al la sanktejo kaj al la banejo, Carrel sin deklaris malkonsenta, timante ke ŝi ne eltenus tiun penon. La fratinoj, tamen, insistis argumentante ke la juna virino tre baldaŭ mortus ĉiukaze kaj ke neniu rajtus malpermesi al ŝi kion li arde petis.
Post la vizito al la banejoj, Maria la Bailly estis kondukita al la groto de la Aperoj, kien alvenis ankaŭ Carrel kun grupo de la sama trajno por partopreni en la religia ceremonio. Certmomente, dum la liturgia preĝo, Carrel rigardante la malsanulinon, ekopiniis vidi en ŝi pliboniĝon de la ĝeneralaj kondiĉoj; li dekomence kritikis sin kvazaŭ ankaŭ mem ensorĉitan pro la loka etoso, kaj eĉ pri tio poste priskribis en sia taglibro. Sed iom post, rerigandante la malsanulinon, kun surprizo kaj konsterniĝo travidis ke la ventra ŝvelo senŝveliĝis iompostiome, sub siaj okuloj, ĝis mala peri tute laŭ malmulte da minutoj. Li plialproksimiĝis al la malsanulino kaj kontrolis la batojn de la koro, kiu malmulte antaŭe estis akcelega, kaj ĝin konstatis regula. Vespere, reveninte al la hospitalo, Carrel kaj aliaj liaj kolegoj pli atente vizitis la junulinon, kaj ne trovis iun ajn spuron de la malsano.
Impresite, Carrel foriĝis el la hospitalo. La honesteco kaj la scienca rigoro lin devigis akcepti la realon de la okazintaĵo. Emociiĝinta kaj angorplena, post vagado sen preciza celo li troviĝis antaŭ la sanktejo kaj, antaŭ la bildo de la Virgulino de Lourdes; en li fontis spontanan impulson adresi al Ŝi preĝon:
'''”Virgulino dolĉa, kiu helpas la mizerulojn vin humile petegantajn, min protektu. Mi kredas je vi. Vi volis respondi al mia dubo per klara miraklo. Mi ne kapablas ĝin kompreni, mi dubas plue... Sub la konsiloj profondaj kaj duraj de mia intelektula orgoilo kuŝas, malbonŝance ankoraŭ sufokita, sonĝo... tiu per kiu kredi je Vi, kiel la animkandidaj fratuloj. |}}
Meditoj
La "Meditoj" kolektas pensojn esence prireligiajn, verkitajn ekde 1938 ĝis 1940. Ili konkludiĝas per la jena rimarko: “La spirito neniel ligitas al la limoj de la korpo kaj la supera aventuro estas tia liberigo el la limoj de la korpo, ankaŭ dumvive, por atingi la subtavolon de la mondo kiu estas santempe, inteligenteco kaj amo.
Taisei Miyashiro
Taisei Miyashiro (宮代 大聖, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Ansbaĥo (princlando)
La landeto Brandenburgo-Ansbaĥo aŭ Ansbaĥo (germane Markgrafschaft Brandenburg-Ansbach aŭ Fürstentum Ansbach) estis libera princlando (aŭ pli precize margraflando) kadre de la Sankta Roma Imperio. Ĝia centro kaj ĉefurbo estis Ansbach Ĝi kreiĝis en 1398, kaj daŭris ĝis 1791, kiam la margrafo vendis ĝin al la reĝo de Prusio. Prusio formale aneksis ĝin la 28-an de januaro 1792.
26533 Aldering
26533 Aldering estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Eklezia muziko
Eklezia muziko (novvorto sakralmuziko laŭ la latina musica sacra) estas kanta kaj instrumenta muziko, kiu estas destinata por prezentado en eklezia diservo. Tipaj eklezimuzikaj formoj estas mesoj kaj motetoj same kiel ĥoraloj kaj unuvoĉaj ekleziaj kantoj. Ĥoralpreludoj por orgeno kaj aliaj instrumentmuzikaj formoj de diversaj instrumentistaroj, kiuj pentras la fonon de la kultaj agadoj en diservo, ankaŭ apartenas al eklezia muziko.
26533 Aldering
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo Gregory ("Greg") Scott Aldering, ano de la Supernova Cosmology Project uzanta la supernovaojn de tipo Ia por determini la. Li estas la unua enketisto por la eksperimento Nearby Supernova Factory kaj kun-enketisto por Supernova/Acceleration Probe.
Eklezia muziko
De la eklezia muziko estas distingenda ĝenerala religia muziko, kiu ne estas destinita por diserva prezentado. Ekzemploj por tiaspecaj religiaj muzikverkoj estas la oratorioj de Händel, la psalmosimfonioj de Liszt kaj Igor Stravinski aŭ Ein deutsches Requiem de Brahms. Male la pasionoj de Bach estas rigardataj kiel eklezia muziko, ĉar tiuj ĉi ekestis por la uzo en la pasiona liturgio.
Pli ĝenerale oni foje ankaŭ nomas ĉiun muzikan praktikon en la eklezia medio eklezia muziko. Tiusence ankaŭ la ekzerckantadoj de la kantoraro, la kantado kun infanoj en tendaro kiel kondukado al bibliaj temoj kaj la orgenkoncerto kun religia sencodonostaras sub la termino eklezia muziko. La tiusence komprenata termino eklezia muziko ampleksas ankaŭ la paroĥopedagogiajn partojn de la muzikpedagogio lige kun la religio-pedagogio, do la kondukadon al muziko kaj la kondukadon al religiaj temoj kaj enhavoj per la muziko. La eklezimuzika praktiko distingiĝas treege laŭ konfesio kaj kultura medio.
Ĉefa praktikanto de la eklezia muziko estas la eklezimuzikisto, ofte en sia rolo kiel ĥordirektisto aŭ orgenisto. Li estras la paroĥajn muzikensemblojn kiel paroĥa ĥoro, ĥoralkantoraro aŭ trombonĥoro kaj studigas ilin kun muzikverkoj por formado kaj ornamo de la diservo.
Antaŭkondiĉoj por eklezia muzikado laŭ la Nova Testamento
La kanonaj tekstoj de la Nova Testamento enhavas nur tre malabundajn indikojn pri la temo muziko. Escepto estas la letero al la efesanoj 5,19: „Parolante unu al alia per psalmoj kaj himnoj kaj kantoj spiritaj, kantante kaj psalmante en viaj koroj al la Sinjoro.“
En la 1-a letero al la korintanoj 14 Paŭlo nomas kadre de spirita instrukcio ja kelkajn muzikinstrumentojn, sed ne esprimas pri tiuj sian opinion. En la 34-a verso de la ĉapitro li esprimiĝas des pli klare: „La virinoj silentadu en la eklezioj, ĉar ne estas permesate al ili paroli.“ Tio ĉi ankaŭ inkluzivas kompreneble la kantadon.
Simile konsekvencoplenan taksadon faris la la praekleziulo Johano Krizostomo dum la 4-a jarcento je la komentado de la paŭlaj leteroj. Li rekomendas al kristana familio ja la kantadon de „sanktaj kantoj“ post la manĝoj, deklaras tamen la uzadon de muzikinstrumentoj superflua.
La muziko de la kristanoj ĝis la 6-a jarcento
Post la misiovojaĝoj de Paŭlo surprize rapide formiĝis kristanaj komunumoj, kiuj estis vaste dissemitaj en la romia imperio kaj ne apartenis al unueca kulturspaco. Oni povas supozi, ke la komunumoj en kristanaj solenaĵoj komence daŭrigis siajn respektive kutimajn kantajn tradiciojn. La muzika agado de la fruaj kristanoj do estis eksterordinare malsamaj.
La ebleco formi propran tradicion malfermiĝis, kiam la kristanismo en la romia imperio estis oficiale akceptita. En la 4-a jarcento ĉefaj Patroj de la Eklezio donis al la kantado eminentan pozicion: En la oriento Bazilo de Cezarea transformis la liturgion. En la okcidento okazis sub episkopo Ambrozio de Milano liturgiaj kaj muzikaj reformoj kaj al la enkonduko de la ambrozia kanto. Ambrozio enkondukis antifonojn kaj novversitajn himnojn.
La kristanismo rapide disvastiĝis, kaj pro tio la unuopaj ĉefepiskopejoj kaj monaĥejoj akiris relativan sendependecon. Krom la ambrozia liturgio evoluis diversaj aliaj kiel la roma rito, la mozaraba rito kaj la gaŭla rito. Multaj el ĉi tiuj liturgioj elformis apartajn kantotradiciojn. Ĝis la 6-a jarcento ankaŭ en la benediktanaj monaĥejoj jam ekzistis stoko da melodioj, kiu sufiĉis por la kantado de ĉiuj psalmoj.
Sévery
Sévery estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 211 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Alabamo
Alabamo (angle Alabama) estas subŝtato de Usono.
Sévery
Geografio
La komunumo Sévery situas en la Vaŭda Mezlando proksimume 8 kilometrojn nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Morges. La komunumo konsistas el la vilaĝo Sévery kaj la kvartalo Château de Sévery sude de la rojo Combagnou konsistanta el la domoj ĉirkaŭ la kastelo kaj la kastelo mem.
Alabamo
Historio
La lastaj jarcentoj antaŭ la alveno de eŭropanoj, en Alabamo loĝis kamplaboristaj popoloj, kiuj jam konis la kupron (do ili ne plu apartenis al la neolitiko sed jam eniris ĥalkolitikon) sed ne la bronzon. La plej grava kultivaĵo por ili estis maizo.
Sévery
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,38 km², de kiuj 7,1% estas kovritaj de arbaro, 85,4% servas por agrikulturo kaj 5,8% por setlado.
Eklezia muziko
La okcidenta eklezio ekde la frua mezepoko: La gregoria ĥoralo
Fine de la 6-a jarcento papo Gregorio la 1-a reformis la liturgion de la latina eklezio. Supozeble en la kadro de ĉi tiuj reformoj komencis ordigo, kolekto kaj unuecigo de la melodioj kaj tekstoj, daŭranta plurajn jarcentojn. La kompilitaj kantoj fariĝis devigaj por la roma eklezio kiel gregoria ĥoralo kaj anstataŭis plejparte lokajn kantostilojn. La gregoria ĥoralo estis prezentata unuvoĉa kaj baziĝis sur latinaj (preĝo-)tekstoj. En la mesoj oni kantis kaj la ordinariumon kaj ankaŭ la proprion.
Sévery
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sévery limas en nordoriento, oriento kaj sudoriento al Cottens, en sudsudoriento al Echichens, en sudo al Apples, en okcidento kaj nordokcidento al Pampigny.
Eklezia muziko
La okcidenta eklezio ekde la frua mezepoko: La gregoria ĥoralo
La melodioj de ĉi tiu reformita kantado enfluis kun siaj latinaj tekstoj en la 8-a jarcento en Anglujon kaj en la Frankan Regnon, per kio ne malpli ol la unueco de la latina okcidenta Eŭropo preskaŭ komplete estis realigita en la kulta kantado.
Evoluo de plurvoĉeco kaj la Skolo de Notre Dame
Ankaŭ en la meza mezepoko la katolika eklezio flegis la gregorian ĥoralon kiel regula eklezia muzikpraktiko. Pli kiel flanka aperaĵo en kelkaj malmultaj centroj evoluis la okcidenteŭropa plurvoĉeco surbaze de la ekzistaj gregoriaj kantoj.
Alabamo
Historio
Similaj kulturoj ekzistis en la tuta sudorienta parto de Usono. La komuna fono estas nomata Misisipo-kulturo, el la granda rivero apud kiu ĝi ekestis (poste ĝi disvastiĝis orienten). En Alabamo estas grava arkeologia loko apud Moundville.
Sévery
Historio
La unua dokumenta mencio de Sévery datiĝas el la jaro 979 kiel Siuiriaco. En la vilaĝo estis trovita restaĵoj de romia bieno, kies ĉefa parto supozeble troviĝas sub la hondiaŭa preĝejo. Ankaŭ ekzistas tombokampo el la fura mezepoko. Dum mezepoko Sévery apartenis al Baronejo Cossony. Ekzistis en Sévery malnova kastelo, kiu estis malkonstruita en la jaro 1885. De alia kastelo el la 13-a jarcento estas konservita ankoraŭ ronda turo. Proksime de ĝi ekzistas plezura kastelo, kiun konstruis la familio de Charrière en la jaro 1768. Sub la berna regado ek de 1539 Sévery estis administrita de kvinpersona konsilio kaj submetita al la Voktejo Morges. Post la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la distrikto Cossonay, kiu en la jaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la grandigita Distrikto Morges.
Alabamo
Historio
Hispanoj alvenis en Alabamon jam en la 16-a jarcento. En 1702 la francoj fondis la unuan urbon, Mobile: Alabamo estis tiam parto de Luiziano. Post la Sepjara Milito Alabamo estis transdonita al Britio (1763). En 1783 la norda parto de Alabama pasis sub la ĵus nakiĝintan Usonon, kaj la suda parto sub Hispanion.
Eklezia muziko
Evoluo de plurvoĉeco kaj la Skolo de Notre Dame
Unuaj dokumentoj de la eŭropa plurvoĉeco devenas el la 9-a jarcento. La vaste disvastiĝinta muzika traktaĵo Musica enchiriadis priskribas organumo-komponaĵojn, en kiuj partoj de la gregoria originalo estis paralele kunkantataj je tondistanco de kvinto aŭ kvarto (kvintorganumo, kvartorganumo, paralelorganumo). Ankaŭ la partoprenon de muzikinstrumentoj Musica enchiriadis klare intencas. Kadre de ĉi tiu praktiko oni unuafoje klare notis (relativajn) tonaltojn, prezentante la kantotan tekston sur malsamajn liniojn.
La rigida intervaloligo, kiu jam en la fruaj fontoj ŝajnas prezenti pli teorian elirpunkton, malligiĝis plu en la sekvaj jarcentoj. En la Saint-Martial-Manskribaĵoj (proksimume 1100) kaj en la Codex Calixtinus (proksimume 1140) estas transdonataj multaj pli liberaj duvoĉaj organumoj.
Komence oni metis al unu noto de la ĉefa voĉo ĉiam unu noton de la dua voĉo (noto kontraŭ noton). Je tio oni sentis la kunsonaĵojn unuto, kvarto, kvinto kaj okto kiel konsonancajn (bonsonajn). Krom tio ekestis la eltenotona tonmetado. Ĝi kombinis longe eltenatan noton de la gregoria modelo kun notoserio (melismo) en la kontraŭvoĉo.
Alabamo
Historio
En 1813 la tuta Alabamo pasis al Usono. Ĝi iĝis la 22-a ŝtato de Usono la 14-an de decembro 1819.
Eklezia muziko
Evoluo de plurvoĉeco kaj la Skolo de Notre Dame
Pinton de ĉi tiu evoluo prezentas la verkoj de la skolo de Notre Dame, kiuj ekestus supozeble en Parizo proksimume samtempe kun la konstruado de la katedralo Dipatrino de Parizo (1163 ĝis proksimume 1250). Léonin kaj Pérotin verkis kiel solenan muzikon por altaj ekleziaj festoj grandedimensiajn du- kaj trivoĉajn organumojn – la elstaraj organa quadrupla, Viderunt omnes fines kaj Sederunt principes estas eĉ kvarvoĉaj.
Tiuj ĉi organumoj estas strukturitaj el du alternaj tonmetaj tipoj: al „organumaj partoj“ kun eltenataj tonoj kontraŭstaras diskantaj partoj, en kiuj pli longaj melismaj partoj el gregoria firma kanto estis strikte ritmigitaj. Oni metis sub la respektiva parto el la ĥoralmelodio respektive fiksan skemon (modalritmo) el longaj kaj mallongaj notoj, kiu estis regule ripetata (ritma modalo) – eventuale la ĥoralparto ankaŭ estis ripetata kelkajn fojojn. La tiamaniere ritmigita kanto estis kombinata kun unu aŭ du novkomponitaj voĉoj, je kio sur unu noto de la kanto plejofte troviĝas unu aŭ du notoj de la novkomponitaj voĉoj. Ekzakta skriba fiksado de la ritmo unuafoje fariĝis ebla per la modalnotacio.
Ekde la frua 13-a jarcento ankaŭ diskantaj partoj kun tono post tono silabe tekstitaj suprovoĉoj estas konataj.
Ars Antiqua
Post la skolo de Notre Dame sekvis la ars antiqua (1230–1320).
La unua mencio de la vorto „eklezia muziko“
Proksimume la jaron 1300 muzikteoriisto Johannes de Grocheo unuafoje uzis la vorton „eklezia muziko“ (musica ecclesiastica), nome por la gregoria ĥoralo kontraste al la plurvoĉaj genroj.
Ekde la koncilio de Vieno kaj ĝiaj postefikoj
La 14-a jarcento estas la epoko de la ars nova.
Je la koncilio de Vieno, kiu okazis en la jaroj 1311 kaj 1312, la Dominikanoj postulis la malpermeson de la moteto. Poste papo Johano la 22-a provis solvi la ekestintan problemon per malpermeso de iuj kompoziciaj teknikoj, alparolis tamen ankaŭ „iujn novigantojn“. Gravaj estas nun la efikoj de ĉi tiu dekreto: Tiu ĉi ja ne influis la muzikan evoluon, tamen efikis, ke oni multloke finis la disvolvadon de la moteto. Per tio jam en la 14-a jarcento okazis la uzo de orgeno en la diservo. Tamen la liturgiaj kantoj ne estis forŝovataj, sed la liturgian muzikon ofte karakterizis alterno inter orgeno kaj kantaĵoj, la tiel nomata „alternatim-praktiko“. Je tiu ĉi la ĥoro kantas la unuan duonon de la kantoj, la alian duonon transprenas la orgeno per plurvoĉa aranĝaĵo, la verseto. Aliajn muzikinstrumentojn oni preskaŭ ne uzis.
Alabamo
Historio
Je la 11-a de januaro 1861, Alabamo secesiis de Usono dum la Usona Enlanda Milito kaj Montgomery, Alabamo, fariĝis en 1861 la unua ĉefurbo de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko.
Eklezia muziko
La eklezia muziko de la renesanco
En la 16-a jarcento per la reformacio okazis skismo, kiu disfendis la eklezion en katolikismon kaj protestantismon. Tial ekde tiu momento oni devas separe esplori la katolikan kaj evangelan ekleziajn muzikojn. Ankaŭ memstaran evoluon ekhavis la diserva muziko de la eklezio de Anglujo.
La reformo de la eklezia muziko je la koncilio de Trento
Dum la Koncilio de Trento en 1545 estis du malsamaj opinioj pri la reformo de la eklezia muziko: La unuaj serĉis la tradicion de meso kaj moteto, la aliaj novan, vortonaskigitan eklezian muzikon, kies modelo estu la madrigalo (do plurvoĉa, solisma kantkomponaĵo). La koncilio finigis tamen nur per malpermeso de „maldecaj melodioj“. Krom tio la milana kardinalo Karlo Boromeo pritraktis la problemon de la tekstkomprenebleco. La esenca graveco de la koncilio por la eklezia muziko konsistas en tio, ke la eklezio rigardis sian muzikon kiel „ornamado“ de la liturgio.
La eklezia muziko en la 17-a kaj 18-a jarcentoj
En la 17-a kaj 18-a jarcentoj estis kutima la eklezia sonato (itale: Sonata da chiesa) por unu aŭ du soloinstrumentoj kaj kontinua baso. Komponistoj kiel Corelli, Vivaldi, Albinoni, Mozart kaj multaj aliaj postlasis abundan stokon de tiaj verkoj. Pli malfrue oni ankaŭ nomis ĝin epistola sonato kaj muzikis ĝin dum la prezentlegado (gradualo).
Wolfgang Amadeus Mozart verkis entute 20 mesojn (ekz. 1779 Krönungsmesse KV 317).
Muldometala ludilo
La esprimo muldometala ludilo referencas ĉi-tie al ajna ludilo aŭ kolektero produktita per uzado de metalmulda metodo. Tiuj ludiloj estas faritaj el metalo, kun plasta, gumaj aŭ vitraj detaloj. Tute plastaj ludiloj estas faritaj per simila procezo de injekta muldado, sed ambaŭ estas rare konfuzataj. La metalo uzata estas ĉu plumba alojo (ĉe la unuaj ludiloj), aŭ plej ofte Zamako (aŭ Mazako en UR), nome alojo de zinko kun malgrandaj kvantoj da aluminio kaj kupro. Plumbo, iam amplekse uzita por fandometalaj ludiloj, aŭ fero estas malpuraĵoj kiuj devas esti zorge evitataj en tiu alojo, ĉar ili povas produkti zinkomalsanon. Tiuj alojoj estas ankaŭ referencataj foje kiel blanka metalo, kvankam tiuj terminoj estas ankaŭ konfuzataj kun la plumaj ludilalojoj. La plej oftaj muldometalaj ludiloj estas skalmodeloj de aŭtomobiloj, aviadiloj, konstrumaŝinoj, kaj trajnoj, kvankam preskaŭ ĉio ajn povas esti produktita per tiu metodo.
Alabamo
Historio
Alabamo estis la loko de gravaj manifestacioj por civilaj rajtoj por nigruloj, interalie la aŭtobusa bojkoto de Montgomery (1955) kaj libereca marĉo (1965) al Montgomery de la urbo Selma kie okazis fama malobeo kiam nigrulino rifuzis sidi je la malantaŭo de aŭtobuso kiel la blankuloj postulis ke ili ĉiam sidu.
Etimologio
La nomo devenas de la popolo Alabama, unu el la indiĝenaj tribaroj parolantaj lingvojn muŝkokian (angle: muskogean). Pli precize, la nomo Alabama devenas de la ĉoktaa, alia lingvo de la sama aro: ĝi estis la nomo per kiu la ĉoktaoj montris la alabamoj.
La unuaj mencioj de la nomo Alabama fare de eŭropdevenaj esploristoj aperis en 1540 sub la formo Alibamo. Komence la nomo celis nur la rivero fluanta apud la tero loĝata de alabamoj, kaj nur poste ĝi iĝis la nomo de la lando.
Geografio
Granda parto de Alabamo estas ebena. Nur en la nordo estas montetoj; la plej alta pinto (monto Cheaha) atingas 735m.
La plej longa rivero estas la Tenesio (Tennessee), kiu trafluas la nordan parton de la subŝtato. Ĝi estas entute 1049km longa.
La rivero Tombigbee fluas dum la unuaj kilometroj en la najbara subŝtato Misisipio. Ĝi ekestas per kunfluo de la rivero Black Warrior kaj kanalo Tenesio-Tombigbee, kaj post vojo de 320 kilometroj kunfluas kun la Rivero Alabama por krei la riveron Mobile.
La rivero Chattahoochee (690km) nur tuŝas Alabamon laŭ la limo kun Georgio.
9271 Trimble
9271 Trimble estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
3605 Davy
3605 Davy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Davy" en honoro de Davy De Winter, filo de la tiama administratorino de la Reĝa observatorio de Belgio, S-ino Asselberghs.
Laŭ ĝia luma kurbo, ĝi estus akompanata de hipoteza satelito.
9271 Trimble
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomino Virginia Louise Trimble, klarvida komentistino pri astronomio. Krome sia speciala intereso pri la stela strukturo kaj evoluo, ŝi plibonigi la sanon de la profesio per ŝia apliko al la studo de historiaj citadoj.
Eklezia muziko
La eklezia muziko en la 17-a kaj 18-a jarcentoj
Ĝenerale la eklezia muziko de tiuj ĉi du jarcentoj estis komponata por la ĉiutaga bezono. Tiuj ĉi kantoj estas ofte transdonataj ĝis la nuntempo kaj ekkonigas ne malfacile sian devenon. Nur en la dua duono de la 18-a jarcento alkreskis finfine burĝa eklezimuzika kulturo.
Resume oni povas diri pri ĉi tiuj du jarcentoj, ke la eklezia muziko estis komprenata nur kiel loka kutimo, tamen ne kiel ĝenerala repertuaro.
La eklezia muziko en la 19-a kaj 20-a jarcentoj
Krom tio je la fino de la 19-a jarcento la komponado de eklezia muziko fariĝis speciala fako de eklezimuzikistoj. Multaj renomaj komponistoj de la 19-a jarcento ekzemple Franz Liszt aŭ Anton Bruckner komponis nur malmultegan muzikon por diservoj. Interese estas ankaŭ la evoluo de la eklezia muziko en Francujo. Alie ol en la aliaj eŭropaj landoj la eklezia muziko en Francujo sin apogis sur la profana muziko.
La unua duono de la 20-a jarcento esence karakterizas, ke la katolika eklezia muziko ne egalrapide evoluis kompare kun la evoluo de la profana muziko. En Germanujo ekestis post la Unua Mondmilito katolika eklezia muziko, kiu ekde tiam havas alian rilaton kun la liturgio ol la eklezia muziko post la koncilio de Trento. Karakterize por la muzikstilo ekestinta el tio estas travidebla, kanteca teksto.
La eklezia muziko post la Dua Vatikana Koncilio
La Dua Vatikana Koncilio nomis la „tradician eklezian muzikon“ kiel „valoran trezoron, kiu estas flegenda kaj pliigenda“ (Liturgia konstitucio el la 4-a de decembro 1963). Pro tio okazis ankaŭ prosperigo de paroĥaj ĥoroj. Tiu ĉi liturgia konstitucio starigas la tutan eklezian muzikon sur novaj fundamentoj: la eklezia muziko mem kaj ne plu la parolado de la kantotekstoj fare de la pastro estas liturgia plenumo. Tio signifas nenion alian ol ke la eklezia muziko nun estas esprimilo de la paroĥo en la diservo, kaj ke ĥoro kaj muzikistoj estas eroj de ĉi tiu paroĥo. Ankaŭ la Dua Vatikana Koncilio permesis la uzadon de la respektivajn naciajn lingvojn en la liturgio, kaj tio havis efikojn al la eklezia muziko: la eklezia muziko malfermiĝis nun por la diversaj genroj de la popola kantado same kiel ankaŭ por evangela eklezia muziko kaj por Nova Muziko. Post tio aperis finfine en Germanujo en la jaro 1975 nova kantaro nome „Gotteslob“ [Dia laŭdo], kiu laŭ sia esenca strukturo ĝis nun estas en uzo.
La eklezia muziko ekster okcidenta Eŭropo
La Dua Vatikana Koncilio vidis la neceson konsideri la apartaĵojn de la variaj muzikkulturoj. El tio evoluis multloke memstara eklezia muziko. Jen kelkaj ekzemploj por ekstereŭropa katolika eklezimuziko:
La eklezia muziko sur la amerika kontinento, ekzemple la usonaj ekleziaj kantoj, estas multrilate ligita kun tiu de Eŭropo. En Aŭstralio tamen formiĝis multaj diversaj stiloj, kiuj estis kelkrilate antaŭenigitaj. Kiel sur la amerika kontinento ankaŭ la japana eklezia muziko orientiĝas plejparte je la eŭropa muziko. Ekde nove oni tamen provas krei propran katolikan eklezian muzikon surbaze de la riĉa muzika tradicio de Japanujo.
La komencoj
Luther kontraŭstaris ekstremajn strebojn en la reformacia movado, rezigni ĉion eksterecan kaj per tio aparte ankaŭ la muzikon. Tute male, rilate la muzikon en la preĝejo lia celo estis pli aktiva partopreno de la komunumo je la diservo. Li ekzemple pledis por tio, enkonduki je certaj lokoj de la diservoj germanajn kantojn. Liaj ideoj pri la uzo de la muziko estas plej klara en lia traktaĵo Deutsche Messe und Ordnung Gottesdiensts [Germana meso kaj ordo de la diservo] el 1526. Anstataŭ la unuopaj mespartoj laŭ tio germanlingaj paroĥaj kantoj, tiel nomataj ordinariumaj kantoj, povus anstataŭi aŭ kompletigi latinajn partojn. Je tio al li ne sufiĉis, simple transmeti la tekston nur en la germanan. La muziko devis estis adaptata al la postuloj de la germana lingvo.
De Luther estas transdonitaj 36 kantoj. Konrad Ameln kaj Markus Jenny supozas en sia publikaĵo Das deutsche Kirchenlied, ke Luther verŝajne verkis 45 kantojn kaj kantaĵojn. Je almenaŭ 20 el ĉi tiuj kantoj la melodioj certe estas de li mem. Je la verkado de la kantoj Luteron parte subtenis la elektoprinca kantmajstro Konrad Rupff kaj kantoro Johann Walter.
La ĥoraloj de Luther aperis unuafoje 1523/24 en la Achtliederbuch kaj poste en 1524 je Wittenberg en protestanta kantaro. Ili fariĝis kolono de la reformacia diservo kaj krome stampis daŭreme la historion de la religia kanto sur la kontinento Eŭropo.
La plua evoluo ĝis la 19-a jarcento
La memstareco de la protestanta eklezio disvolviĝis ekde la lutera eklezia kanto, kiu komence ligiĝis al la mezepokaj formoj. La tipa legadomuzikoj ofte estis muzikigitaj evangeliaj devizoj.
Svendborg
Svendborg estas urbo en la regiono suda Danio sur la insulo Fyn, fondita en la jaro 1253. Ĝi estas la dua plej granda urbo sur Fyn, kun proksime 27.512 loĝantoj. Ĝi estas la naskiĝloko de pentristo kaj esperantisto Axel Andersen.
Eklezia muziko
La plua evoluo ĝis la 19-a jarcento
Meze de la 17-a jarcento ekestis per la vesperaj muzikadoj ĉe la Marienkirche en Lübeck sub la orgenistoj Franz Tunder kaj Dietrich Buxtehude la unua serio de ekleziaj koncertaranĝoj ekster la diservo, por kiuj ili aparte komponis.
Vidu ankaŭ: Nordgermana Orgenskolo
Ekde la mezo de la 18-a jarcento oni finfine enkondukis la terminon „eklezia muziko“. Ĝi devis priskribi nur la funkcion, ne la stilon de la muziko. Dum la epoko de la klerismo la malnovaj diservaj formoj kadukiĝis, la malnovaj ekleziaj kantoj estis modernigataj kaj okazis ĝenerale emancipiĝo de la spirita vivo. La klerismo estis tiel epoko de la kadukiĝo de la malleviĝo de eklezia muziko.
Per la romantisma restarigismo en la 19-a jarcento ja ekestis reiro al la tradicio, tamen oni provis nur restarigi pasintaĵojn. La konsekvenco estis, ke la protestanta eklezia muziko nun sin mem flankenstarigis. Tio evidentiĝas ankaŭ en la komponado de grandaj komponistoj tiutempaj, ekzemple Mendelssohn-Bartholdy aŭ Brahms, kiuj komponis preskaŭ neniujn ekleziajn kantojn.
La eklezia muziko en la 20-a jarcento en Germanujo
Lige kun la liturgia novigado en Germanujo okazis dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ankaŭ eklezimuzika novigomovado kun la celo de nova sanktigo de la diserva muziko, orientita je la reformacio kaj je la muziko de la germana altbaroko, eksklude subjektivajn romantismaĵojn. Ekde la fino de la Dua Mondmilito en 1945 okazis granda disvolviĝo de la eklezia muziko. La antaukondiĉo por tio estis la reinstalado de ĉefprofesia kantoreco. Ekde la dua duono de la lasta jarcento tamen la komplikigo de la kompoziciaj procedoj kaŭzis novan disflosadon inter eklezimuzika modernismo kaj diserva uzmuziko.
Kadre de la ĝenerala evoluo de la muziko ankaŭ elementoj el la populara muziko eniris en la eklezian muzikon. Ĉefe en la 1960-aj jaroj aperis multaj novaj ekleziaj kantoj, el kiuj kelkaj – ekzemple „Danke für diesen guten Morgen“ (Dankon pro ĉi tiu bona mateno) – tuj fariĝis treege popularaj. Titoloj kiel „ĵazmeso“ provis sugesti inspiron fare de la ĵazo, sed fakte grandparto de la muziko tiele nomata ne estis vere influita de ĵazo nek de bitmuziko aŭ rokmuziko. Se ĉi tiu muziko estas prezentata dum diservo kiel esencaĵo, ĝi estas nomenda eklezia muziko (vidu Nova Religia Kanto). Al tio apartenas ankaŭ la gospelomuziko, la religia praformo de la soŭlo kun origino el la nigrula preĝokanto, kiu ankaŭ ekster Usono populariĝis.
Ankaŭ la kantaĵoj de Taizé envenis en la protestantan diservon. Tiuj mallongajn kantojn oni kantas kaj rekantadas origine en la komunumo de Taizé dum la nokto de la lumoj. Kvankam ili ja sonas iomete katolikecaj, ili tamen populariĝis en la protestanta eklezio, kie ili estas kantataj dum regulaj dimanĉaj diservoj same kiel dum piecoj.
La eklezia muziko en la orientaj eklezioj
Ankaŭ en la orientaj eklezioj ekzistas eklezia muziko. Ĝi estas nurvoĉa kaj orientiĝas je la bizanca mesritaro.
Unterdorf
Unterdorf signifas en la germana lingvo "Suba vilaĝo", kaj estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regiononoj:
Eklezia muziko
La eklezia muziko en la anglikana eklezio
Ankaŭ en la eklezioj de anglikanisma tradicio ekzistas kantaroj same kiel riĉa tradicio de ekleziaj kantoj kaj de alia eklezia muziko laŭ la preĝaro-kantaro Book of Common Prayer kun la ĉefaj formoj himno kaj liturgia muziko.
Brazila kristana muziko
Dum kiam en la brazila protestantismo, kies influon oni povas ankaŭ noti en la usona protestantismo, en la periodo inter la 1970-aj kaj komencaj 1990-aj jaroj ekzistis brazila movado, kiu enmiksis variajn afrikbrazilajn ritmojn same kiel la Muzikon Popularan Brazilan kun elstaruloj kiel ekzemple Caetano Veloso,Roberto Carlos,Gilberto Gil, adaptante tiujn ĉi stiloj al la eklezioj kaj donante al ili religian signifon.
Kaj en Brazilo kaj en la hispanlingvaj landoj ĝi ankaŭ estas konata kiel evangela muziko. La brazila muzika skolo ankoraŭ pluevoluas per kontribuaĵoj de multaj artistoj kiel ekzemple Guilherme Kerr, Elomar Figueira Mello, kiu estas konsiderata kiel erudiciulo pri regiona kristana muziko en Brazilo, kiu distanciĝas de la ĝenerala nihilismo de la nuntempa kristana muziko.
Eklezia muziko en aliaj kristanaj eklezioj
En la plej multegaj aliaj kristanaj eklezioj ankaŭ ekzistas, kantaroj, ekleziaj kantoj laŭ eŭropa, angla aŭ usona tradicio aŭ ankaŭ alia eklezia muziko:
Formoj de eklezia muziko
La eklezia muziko naskis dumpase de du jarmiloj multajn diversajn stilojn. Por ordigi ilin iomete oni povas interalie distingi inter unuvoĉaj kaj plurvoĉaj stiloj.
La gregoria ĥoralo
La gregoria ĥoralo estas unuvoĉa liturgia kanto de la roma eklezio en latina lingvo. Ĝi nomiĝas laŭ papo Gregorio la 1-a, kiu proksimume 600 ekigis reformadon de la liturgio.
La eklezia kanto
Ekleziaj kantoj, „ĥoralkomponaĵoj sen speciala postulemo“ (dtv-Atlas zur Musik), kutime estas kantataj en la respektiva nacia lingvo kaj havas plej ofte strofan strukturon. Ili estas kantataj en diservoj, sed ankaŭ ofte je procesioj kaj pilgrimadoj. La eklezia kanto devenas el la evangela tradicio (vidu dtv-Atlas zur Musik).
Ekzemploj: La luterana ĥoralo deiras de Martin Luther, kiu uzis la ĥoralon germanlingvan komune kantatan kiel ĉefa rimedo de la evangela diservo. Je tio Lutero kaj liaj posteantoj utiligis ankaŭ popolkantojn kaj popularajn melodiojn, ofte en la stilo de tiam popularaj dancoj (alemandoj ktp.).
Oratorio
Oratorioj estas opersimilaj grandformataj muzikaĵoj, kiuj kvazaŭ enscenigas bibliajn tekstojn kaj apartenajn komentariojn per disdonataj soloroloj, ĥoro kaj orkestro. Preskaŭ ĉiuj agadoplenaj bibliaj tekstoj jam estas muzikigitaj, plej vaste konatiĝis tamen pasionaj oratorioj.
Je tio temas pri la kantata suferhistorio de Jesuo ekde lia kapto ĝis la krucumado. La pasiono estas legata kaj kantata en la Sankta Semajno je kvar tagoj laŭ la raportoj de la evangeliistoj. Krom tio ekzistas la tiel nomata pasiona ludo, kiu estas malligita de la liturgio kaj estas parolata.
Ekzemploj:
La kantato
La kantato estas kantokomponaĵo kun instrumenta akompano. Ĝi ekestis komence de la 17-a jarcento. Krom ekleziaj kantatoj ankaŭ ekzistas profanaj verkoj tiuĝenraj.
Laŭ la okupantaro oni povas distingi inter solokantatoj, ĥorkantatoj kaj miksformoj. Teksta bazo de eklezia kantato plejofte estas biblia teksto alternanta kun meditaj aŭ klarigaj liberaj poeziaĵoj. Ekzistas tamen ankaŭ ĥoralkantato, kiu baziĝas sur eklezia kanto. La intiman interplektiĝon de diservon kun prezentado de kantato oni nomas kantatodiservo; pri tio evoluis en la pli nova tempo interesaj formoj.
Eklezia muziko en la diservo
La muziko en diservo konsistas el elementoj de la liturgio, el arta kaj / aŭ liturgia muziko. Ekzemple: preludo, interludo, entonigoj, ĥoralpreludoj, ĥormuziko, ĉambromuziko, muziko „sub communionem“ (do prefere mallaŭta, trankvila kaj milda muziko dum la disdono de la komunio), postludo kaj la paroĥa kantado (eklezia kanto aŭ ĥoralo).
Historie kaj ene la la mesa liturgio (Komparu ankaŭ luterana meso aŭ evangela aŭ germana meso), liturgiaj elementoj estas esence preĝoj de muzika formo, ekzemple tiuj de la proprio (liturgisezone ŝanĝiĝantaj tekstoj), Introitus (enirpsalmo), Graduale aŭ Haleluja(-verso), precipe tamen la psalmo, kiu jam sur biblia fundamento estas kantata preĝo. Tiuj ĉi samtempe ankaŭ apartenas al la plej malnovaj partoj de la liturgio. La luterana kompreno de meso enigas grandparte ĝuste per la kantado resp. per kantataj preĝoj la tutan paroĥon en la diservon.
Ĉefa instrumento por la akompano de la paroĥa kantado estas la orgeno (liturgia orgenludo). Eblas tamen ankaŭ la kantoakompano per aliaj instrumentoj, depende de la stilo de la kantoj. Pro tio estas imagebla akompano per ĉiuj klasikaj muzikiloj (ekzemple en la kadro de kantatodiservo orkestra akompano). Por la akompano de Novaj Religiaj Kantoj la pastroj pleje ŝatas la gitaron aŭ la bandon, kvankam kontentiga akompano ankaŭ eblas per piano aŭ orgeno.
Kantado de la diserva komunumo do povas esti akompanata aŭ senakompana, unuvoĉa aŭ plurvoĉa. Parte pro liturgiaj aŭ historiemaj kaŭzoj oni atribuas grandan signifon al neakopanata unuvoceco. La historisma unuvoĉa formo de la kantado, foje praktikata ekzemple je la alterna kantado de kyrie eleison inter kantoro kaj diserva komunumo, devenas de la praktiko de la gregoria ĥoralo kiel fundamento de la katolika eklezia muziko. Tamen ĝuste el ĉi tiu ekestis la plurvoĉeco, nome proksimume 900 per la organumo, la radiko de plurvoĉa mezepoka motetarto kun ĝia kulmino en la 12-a kaj 13-a jarcentoj. Escepte certajn historie dokumentitajn klopodojn, ekzemple tutplene malpermesi la orgenmuzikon en preĝejoj kaj submeti eklezian muzikon al la plej diversaj jurminacoj, male al tio la historio de la diserva eklezia muziko travivis jam de ĉiam plej brilan formvariecon kaj ĝi dokumentas depende de la epokoj grandan liberecon je la muzikaj formoj kaj je la speco akompani kantojn.
Apartan atenton meritas je tio el la luterana kantorara praktiko de la alternatim-muzikado, en kiu alternas diversaj formoj de kantoakompanado kaj akompanado de (kanto-)verso la verso kaj je kiu sekve de la reformacio partoprenis plenkreskaj laikoj, junuloj kaj infanoj.
Dum la lastaj jardekoj okazis forta interŝanĝo de kantoj inter la popoloj kaj kristanaj eklezioj. Ekzemple en Germanujo la katola kantaro Gotteslob kaj la evangela kantaro Evangelisches Gesangbuch havas komunan aron da ekumenaj kantoj, kaj la evangela kantaro prezentas multajn kantojn el la tuta mondo.
Pli kaj pli ofte - pastroj kaj aktivaj laikoj - provas „aktualigi“ la diservon, kantigante „modernajn“ aŭ „popularajn“ kantojn. Tiaj strebadoj kaŭzis la ekeston de respektivaj muzikmondetoj: ekzemple en Usono ekzistas ekde la 1970-aj jaroj kristana popmuziko, en Germanujo la sakropopmuziko kun siaj respektivaj adeptaroj.
Bariono
Barionoj (de greka βαρύς — multepeza) — estas familio de elementaj partikloj, kiu inkluzivas forte interagantajn fermionojn, konsistaj el tri kvarkoj de diferaj kolorŝargoj. Ekspektata estas ekzisto de t.n. ekzotaj barionoj, kiuj konsistas je kvin aŭ pli kvarkoj (ekz. pentakvarko), sed tio ankoraŭ ne estas pruvita. Barionoj kaj mezonoj apartenas al grupo de hadronoj.
Barionoj, sortitaj al pli granda maso, estas: protono, neŭtrono, lambda-hiperono, sigma-hiperono, ksi-hiperono kaj omega-hiperono. Maso de omega-hiperono estas 3287-oble maso de elektrono kaj preskaŭ 1.8-oble maso de protono.
Plej stabilaj barionoj estas protono kaj neŭtrono (kiuj kune estas nomitaj nuklonoj). Protonoj, laŭ modernaj scioj, estas absolute stabila, kaj neŭtrono povas disfali post kvantuma vivdaŭro de ĉirkaŭ 1000 sek. Pli pezaj barionoj disfalas post tempo de 10−23 ĝis 10−10 sek.
Nuklonoj konsistas el u kaj d-kvarkoj. Protono havas konsiston uud kaj neŭtrono udd. Kune kun siaj nestabilaj ekscitaj variantoj ili kompozas grupon de N-barionoj.
Klasado de barionoj
Entute en familio de barionoj estas jenaj grupoj:
Krome, ekzistas multegaj ekscitaj variantoj de supremenciitaj partikloj kun tre mallonga vivdaŭro.
Disfaloj de plimulto de malmultepezaj barionoj okazas pro malforta nuklea forto, kaj do ili vivas relative longe (la sola ekskludo estas Σ0-hiperono).
Malmultepezaj barionoj (hiperonoj, Δ-barionoj kaj nuklonoj) apartenas al grupoj laŭ spino: aŭ al dekopo (spino 3/2: Δ-barionoj, Ω-hiperonoj kaj ekscitaj variantoj de Σ- kaj Ξ-hiperonoj), aŭ al okopo (spino 1/2: nuklonoj, Σ-, Λ- и Ξ-hiperonoj).
Bariona nombro
Ĉiuj barionoj sekvas leĝon de konservo na bariona nombro: en ĉiu fermita sistemo diferenco inter nombro de barionoj kaj nombro de kontraŭbarionoj estas konstanta. Tiu ĉi diferenco nomiĝas bariona nombro. Oni ne scias, kial ĝi estas tiel neŝanĝebla - almenaŭ, neniu kalibra kampo estas trovita konekta al tiu ĉi fenomeno. Eble en iuj moderne trovitaj fenomenoj, ne kongruaj al norma modelo, tiu leĝo ne plu validas. Se bariona nombro povas ne konserviĝi, el tio sekvas ke protono (la malplej multepeza el barionoj) povas disfali. Tamen, disfalo de protono ankoraŭ neniam observeblis. Nun estas prediktita nur soba limo de vivdaŭro de protono - inter 1029 kaj 1033 jaroj, depende de atendebla vojo de disfalo.
Haris Silajdžić
Haris Silajdžić estas politikisto de Bosnio kaj Hercegovino. Li naskiĝis la en Breza, Bosnio kaj Hercegovino, do nun estas -jara. Inter oktobro 2006 kaj oktobro 2010 li estis la bosna reprezentanto en la tripersona ŝtata prezidantaro de Bosnio kaj Hercegovino.
Ailly-sur-Noye
Ailly-sur-Noye estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Aillysiens.
Voto
Voto estas sankta promeso plenumi ion aŭ sin deteni de io, kiel ekzemple la promeso de nova kleriko sin dediĉi al dia servo.
Le Theil-de-Bretagne
Le Theil-de-Bretagne estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Theillais.
Taŭmatropo
Taŭmatropo estas optika ludilo kiu estis populara en la 19a jarcento. Disko kun bildo en ĉiu flanko estas ligita al du pecoj de ŝnuro. Kiam la ŝnuroj estas rapide turnitaj inter la fingroj la du bildoj aspektas miksiĝi en unu pro la persisto de vido.
Áron Fülöp
FÜLÖP Áron (fyloep) estis hungara poeto naskita en Felsőboldogfalva la 15-an de marto 1861 kaj mortinta samloke la 22-an de oktobro 1920.
Taŭmatropo
Ekzemploj de oftaj taŭmatropaj bildoj estas nuda arbo en unu flanko, kaj ties folioj en la mala, aŭ birdo en unu flanko kaj kaĝo en la mala. Multaj klasikaj taŭmatropoj inkludas ankaŭ enigmojn aŭ poeziaĵetojn, kun unu linio en ĉiu flanko.
Áron Fülöp
Biografio
Áron Fülöp havigis instruistan diplomon en Budapeŝto. Li estis direktoro de la biblioteko de la hungara landkunveno (1911–16), ano de la KZST.
Taŭmatropo
Taŭmatropoj povas havigi iluzion de movo kun la du flankoj de la disko montrante ĉiu po diferencan fazon de la movo, sed oni ne konas ekzemplojn kiuj estis produkitaj ĝis longe post la enkonduko de la unua disvastigata animacia aparato: nome la fenakistoskopo.
Taŭmatropoj estas ofte rigardataj kiel gravaj antaŭaĵoj de la filmoj kaj partikulare de animacio. Tio okazas ĉefe pro la kredo de multaj filmohistoriistoj kiuj ke la asocia teorio de la persisto de vido klarigas la fiziologian bazon por filmoj, kvankam tio estis malpruvita en 1912.
En la filmo de 1999 de Tim Burton nome "Sleepy Hollow" taŭmatropo de birdo kaj kaĝo estas montrata de la rolulo fare de Johnny Depp.
Apendicito
Apendicito estas la inflamo de apendico, kelkfoje misnomata cekumito. La kaŭzo estas la parta aŭ tuta fermiĝo de la sola aperturo kaj ĉiokaze la plimultiĝo de la bakterioj. Ĝi povas kaŭzi la danĝeran inflamon de la peritoneo (peritoneito). Okaze de apendicito, oni forigas multfoje la apendicon (apendicektomio).
Károly Bakóczi
BAKÓCZI Károly (bako:ci) estas rumanuja hungara verkisto, literaturhistoriisto, tradukisto naskita en Hajdúböszörmény la 24-an de januaro 1883 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 3-an de septembro 1956.
Biografio
Ekde 1908 ĝis 1924 Károly Bakóczi instruis en Odorheiu Secuiesc. En la 20-aj jaroj li estis kunlaboranto de Zord Idő kaj de Pásztortűz: li publikis scenetaĵojn, unuaktajn teatreaĵojn, novelojn, studojn kaj tradukaĵojn. Li estis ano de KZST. Li tradukis poemojm de Percy Bysshe Shelley, Charles Baudelaire, Paul Verlaine, Paul Valéry, Giosuè Carducci kaj de rusaj poetoj.
Koki Harada
Koki Harada (原田 虹輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Postmorto
Postmorto (aŭ transtombo kaj foje transmondo) estas stato de homo post la morto. Tiu estas unu el la ĉefaj okupoj de religioj kaj multaj filozofiaj skoloj. La pensado pri postmorto, kaj la timo pri tio, estas sekvo de instinkto de memkonservado, komuna al ĉiuj vivantaj estaĵoj.
Transtombo estas ĉio kio estus krom la surtera vivo. Transtombo povas esti infero, purgatorio, paradizo, vaganteco, ktp. laŭ malsamaj religiaj vidpunktoj.
En kulturoj
Kredo je la postvivo estas antikva kaj komuna al la plej multaj antikvaj civilizacioj. Ĝi ŝajne fontas el la bezono respondi demandojn faritajn de homo pri la ĉeso de la materia ekzistado, kaj kio okazas al la korpo kaj menso post la morto de homo. Inter la ideoj por respondi ĉi tiujn demandojn estas la ideo de reenkarniĝo, la resurekto de la mortintoj kaj la ideo de la sekva mondo.
La unuaj kiu skribe dokumentis sian kredon je la postvivo estis la antikvaj egiptoj per detalaj priskriboj de iliaj ritoj kaj preparo de la mortinoj al entombigo. Sekve, gloraj entombigoj kaj enbalzamigado estis trovitaj en antikva Egiptio, kiuj estis praktika apliko de tiu kredo. La grava egipta mortinto estis entombigita kun liaj havaĵoj sed ankaŭ kun suna ŝipo kiu laŭsupoze gvidus lin al eterna vivo sur la surfaco de la suno.
Diskuto pri kredoj
Estas, laŭ Sokrato kaj Seneko, inter aliaj, du ebloj al postmorto: la neesto aŭ la esto.
Kredo je neesto
Materialistoj kredas, ke postmorto estas la fino de ekzistado, kaj diras, ke se estas nenio postmorte, oni ne timu la morton. Male, oni devas timi postmorton kaj perdas la liberecon, kiam oni devas obei religiajn regulojn.
Nekontesteble, ĉi tiu doktrino diferencas de materialismo, ĉar ĝi akceptas ion, dum materialismo akceptas nenion. Sed la konsekvencoj estas ĝuste samaj al individuo. Al la homo estas same esti dronita en nenio aŭ en komuna ujego; aŭ perdite sian individuecon estas tiel same, kvazaŭ ne ekzisto, ĉar la sociaj interrilatoj nepre rompiĝas kaj por ĉiam la persona memo malaperas.
Kredo je esto
Plejparto de religioj akceptas la konservadon de memo post la morto. Al tiuj skoloj restas du eblecoj: la feliĉo aŭ la malfeliĉo post la morto.
Skolastika de Nursio
Sankta Skolastika de Norsio (Norsio, 480 – Piumarola (najbare de Nursio), 547) estis itala monaĥino, patronino de la benediktaninoj. Nun ŝi estas kultata kiel sanktulino de la Katolika, Ortodoksa kaj Anglikana Eklezioj.
Postmorto
Kredo je esto
Ekscepte al pli ortodoksa kalvinismo, la religioj diras ke la sorto de ĉiu animo post la morto dependas de personaj kvalitoj. Laŭ tiu principo, la animoj devas respondi por siaj agoj, kaj ricevi feliĉon aŭ malfeliĉon post la morto. Laŭ la religio, tiuj agoj eble estas nur moralaj, aŭ inkluzive obeon al ritojn kaj cerimonioj dum la vivo, ekzemple, fundamentismaj kristanoj kredas ke homo bezonas nepre ricevi bapton por esti feliĉa post la morto.
Skolastika de Nursio
Hagiografio
Ĝemela fratino de Benedikto de Nursio. Skolasika naskiĝis en Nursio ĉikaŭ 480: ŝia patro, Eŭtropio Anicio, posteulo de la antikva romia senatana familio Anicioj, estis Generala Kapitano de la romianoj de la regiono de Nursio, dum la patrino, Klaŭdia Abondantia Reguardati, grafino de Nursio mortis tuj post la naskigo de la du ĝemeloj. La patro, kiu elspezis grandajn zorgojn, elpensis ŝin destini al la monaĥa vivo..
Postmorto
Kredo je esto
Ne ĉiuj religioj akceptas la principon de feliĉo aŭ malfeliĉo de la animo post la morto. Ekzemple, adventismo kaj Jehovismo diras ke la bonaj homoj estos feliĉaj, sed malbonaj homoj simple malaperos, sekve, ne estos puno al malbonaj agoj. Al klasika paganismo, ĉiuj estus iom malfeliĉaj post la morto, la bonaj homoj ne ricevus punon, sed ankaŭ ne ricevus premion en infero kaj eĉ soifus kaj malsatus se parencoj ne plu oferus manĝaĝojn al ili.