cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tretjakova galerio
ŜTATA TRETJAKOVA GALERIO (Государственная Третьяковская галерея) estas arta muzeo funkcianta en Moskvo, Rusio. Ĝi estas plej granda kaj riĉa deponejo de la rusa belarto en la mondo.
Ĝin fondis fratoj Sergio kaj Paŭlo Tretjakov riĉaj negocistoj kolektintaj bildojn prefere de rusaj pentristoj ekde 1856 en propra belega konstruaĵo, kies projekton desegnis fame konata rusa pentristo Viktor Vasnecov. En 1892 la fratoj donacis la kolekton kaj la konstruaĵon al moskvanoj, por ke tiuj povu libere spekti la ĉefverkojn de rusaj grandaj majstroj.
Ekde la 3-a de junio 1919 ĝi estis naciigita kaj nun inkluzivas kelkajn separajn muzeojn sub titolo - ‘Tutrusia muzea unuiĝo – Ŝtata Tretjakova galerio’. Ĝin konsistigas:
Observatorioj Tenagra
La Observatorioj Tenagra, kreitaj de la usona amatora astronomo Michael Schwartz, formas reton da astronomiaj observatorioj disdonitaj en diversaj partoj de la mondo. La teleskopoj ekspluatitaj de observantoj estas plene aŭtomatigitaj kaj administrataj per lupreno far de la uzantoj kiuj ekspluatas horojn da observado tra Interreto.
La reto iom post iom pilgrandiĝis dum jaroj. Komence, estis du instalaĵoj en Usono, unu en Cottage Grove (Oregono), kiu malfermiĝis en 1999, kaj unu en Nogales (Arizono) inaŭgurita en 2000. Poste, aliaj observaj stacioj estis aldonitaj en Norvegio kaj Aŭstralio.
Ilia MPC kodo estas 848 por la observatorio Tenagra I (Cottage Grove) kaj 926 por la observatorio Tenagra II (Nogales). .
La nomo Tenagra referas al fikcia insulo, kiu aperas en epizodo de " Stela Vojaĝo: La Sekva Generacio ", kie du malamikoj lernas vivi kune.
La observantoj, kiuj uzis la reton estas kreditataj far'de Minor Planet Center de la malkovro aǔ kunmalkovro de 112 asteroidoj inter 1999 kaj 2013 sub la nomoj " Tenagra " aŭ " Tenagra II ".
De tiam, la observatorio malkovris multenombrajn supernovaojn,, kaj kometoj, inter kiuj P/2012 TK8 Tenagra, C/2013 C2 Tenagra, P/2013 EW90 Tenagra, C/2013 G9 Tenagra kaj C/2014 F2 Tenagra.
La asteroido 155142 Tenagra estis nomita laŭ la reto da observatorioj kaj laŭ la fikcia insulo de Star Trek.
IJK 1986
La 42-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis inter la 14-a kaj 21-a de aŭgusto 1986 en la junulara vilaĝo Hadasah Ne'urim (hebree הדסה נעורים) iom norde de Netanja borde de la Mediteranea Maro en okcidenta Israelo. La kongreson, kiun pro la tiama politika situacio praktike ne povis partopreni esperantistoj el la komunistaj ŝtatoj de orienta Eŭropo kaj pro altaj aviadaj kostoj sukcesis atingi nur relative malmultaj aliaj junuloj, partoprenis 106 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj ... sed inter la israelanoj ankaŭ gesoldatoj.
La junulara vilaĝo fondiĝis post la Dua Mondmilito por junaj judaj orfoj, kiuj el Eŭropo sukcesis alveni al Israelo sen parencoj kaj kiuj en la edukejo povis atingi mezlernejajn finekzamenojn, lerni la hebrean lingvon kaj metion, por trovi la vojon al socia pozicio en la nova ŝtato. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, en la israela IJK okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO - interalie de ties komitato, kiu kunvenis kaj preparis decidojn, kvankam ĝi ne estis kvoruma kaj tial ne povis fari validajn voĉdonojn. Nekutimaj estis la temperaturoj de ofte pli ol 35 celsiusaj gradoj. Ili kaŭzis ke la junaj kongresanoj malofte naĝe malvarmiĝis en la oceano ĉar nudpiede praktike ne eblis pasi sur la varmega sable survoje al la ondoj, sed ke oni preferis plurfoje tage laŭeble malvarme duŝi, kaj krome eviti ĉiun nenecesan fortostreĉon.
Nekutima evento ankaŭ estis teatra prezento de la germana esperantlingva teatra grupo Kia koincido, kiu prezentis kontraŭmilitan, absurdan teatraĵon - la scenaron "Pikniko sur la batalkampo" de Fernando Arrabal: pro la tre striktaj regularoj pri sekureco ĉe la limoj de Israelo, absolute neeblis entransporti en la landon la necesajn teatrajn kostumojn kaj rekvizitojn - soldatajn uniformojn, armean telefonon, falsajn mitralojn kaj grenadojn aŭ pikdraton. Ĉion do necesis kaj eblis prunti el la stokoj de la israela armeo. Pro la fakto ke la rolon de unu soldato plenumis juna aktorino (la germanino Judith Jackson), kaj ke en plej multaj landoj ekster Israelo almenaŭ tiutempe virinaj soldatoj ankoraŭ estis tre rara fenomeno, la scenaro do ŝajnis tre klara aludo al la absurde tensia daŭra militostato en Israelo.
Malgraŭ la malalta nombro de partoprenantoj, la kongreso estis impona evento por la junaj esperantistoj de Israelo kaj ankaŭ por la alvenintaj samaĝaj eksterlandanoj - aparte granda grupo (krom la menciitaj teatraj aktoroj) venis el okcidenta Germanio, ĉar la okcidentgermana kaj israela ŝtatoj aparte subvenciis la renkontiĝon inter la okcidentgermanaj kaj israelaj junaj kongresanoj. Kadre de tio post la kongreso ankoraŭ estis plua kultura programo, kiu prezentis al tiu grupo de eŭropaj junaj esperantistoj pluajn lokojn de la juda kulturo en Israelo, kiel kompreneble la Diaspora Muzeo kaj muzeo Jad Vaŝem, sed ankaŭ antikvajn lokojn de la fortikaĵo Masada, en Jerusalemo kaj antikvajn ruinojn ĉe la lago Kinneret.
Universitato Johns Hopkins
La Universitato Johns Hopkins (Johns Hopkins University, UJH) estas privata universitato en Baltimore, Marilando, Usono. Ĝi estis fondita je la 22-a de februaro 1876 kiel la unua universitato de Usono, kiu kombinis esploradon kaj instruadon laŭ la principoj de germanaj universitatoj. Ĝian nomon ĝi ricevis de Johns Hopkins, kiu heredigis post sia morto 1873 7 milionojn da usonajn dolaroj al la universitato. Ĉirkaŭ 6.025 studentoj estas nun tie studantaj. UJH estas fondinta membro de la Association of American Universities, asocio de usonaj universitatoj, unuiĝo de elstaraj esplor-intensaj nordamerikaj universitatoj, unuiĝo ekzistanta ekde 1900.
NGC 1249
NGC 1249 (aliaj indikoj — PGC 11836, ESO 155-6, IRAS03085-5331) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hegemonio
Hegemonio (grekdevena vorto) estas stato, kiam unu grupo (etno, partio ktp.) dominas inter la aliaj. Ekzemplo de hegemonio estas antikva Romo kaj la nocio de Pax Romana. Pli proksime al nia tempo terminon "hegemonio" aktive uzis marksistoj (hegemonio de laboristaro).
Guillaume Legrant
Guillaume Legrant (Guillaume Lemacherier, Le Grant) (ĉ. 1405 – 1449) estis franca komponisto el la frua renesanco, kiu aktivis en Flandrio, Italio kaj Francio. Li estis unu el la unuaj komponistoj, kiuj skribis polifonie por diferenci inter pasaĝoj por sola kaj pluraj voĉoj en ĉiu parto.
Vivo
Neniu estas konata pri lia frua vivo, sed lia vera nomo (Lemacherier) sugestas francan devenon. Unuan fojon li estas menciita en ekleziaj registroj en 1405, kiam li estis kantisto en Bourges. Tie en 1407 li iĝis subpastro kaj li restis en Bourges ĝis 1410. La sekvaj ok jaroj enhavas neniun registraĵo pri liaj aktivecoj, sed li estis en Romo oktobre 1418, kiam li aniĝis la papan kapelon kiel kantisto, tiutempe sub papo Martino la 5-a; li restis tie ĝis 1421. Dum kiam neniu muzika aktiveco lia estas dokumentita en Francio, li tamen akiris tie prebendojn en la diocezo de Rouen. Ĉar li tenis unu finfine ĝis 1449, oni supozas, ke li tiam ankoraŭ vivis.
Muziko
La muziko de Legrant estas kolektata en volumo 11 de Corpus mensurabilis musicae. Sep pecoj transvivis, el kiuj tri estas sakralaj kaj la resto profanaj. La sakrala muziko inkludas du komponaĵojn de la Credo el la mesciklo kaj unu muzikigo de la Gloria; tiuj ĉi estas la pecoj, en kiuj li diferencas inter solo kaj plena ĥoro en la polifoniaj partoj.
Imagawa (klano)
Imagawa estas familio de daimioj el japana mezepoko, posteuloj de la imperiestro Seiwa (850-880).
Guillaume Legrant
Verkoj
Virelaioj (ĉiuj por tri voĉoj)
Imagawa (klano)
Imagawa Kuniuji, pranepo de Ashikaga Yoshiuji, translokiĝis al Imagawa (provinco Mikawa) dum la 13-a jarcento kaj uzos la nomon de la loko.
Tiu klano estris la provincojn de Suruga kaj Totomi de la 14-a jarcento ĝis la 16-a jarcento, kaj influis la provincon Mikawa dum la juneco de Tokugawa Ieyasu.
La potenco de klano malpligrandiĝis dum la bataloj kontraŭ la klano Oda. Oda Nobunaga venkis super la Imagawa-klanon dum la batalo de Okehazama, dum kiu mortis Imagawa Yoshimoto.
Dum la Edo-epoko la Imagawa-klano estis inter la "koke", grandaj familioj de Japanio.
Matt Craven
Matt CRAVEN (10a de Novembro, 1956) en Port Colborne, Ontario; fakte, Matthew John Crnkovich) estas kanada kin- kaj teatro-aktoro.
Vivo
Matt Craven estas unu el la plej konataj teatr-aktoroj en Kanado. Lia unua kin-rolo estis en 1979 en Bebo dika kaj kneloj. En la sama jaro, li ĉefrolis en la mallonga filmo Bravery en la Kampo, kiu estis nomumita por Oskar-premio. En la 1980-aj jaroj, li plejparte ludis en televidaj produktadoj de CBS. Ekde 1990, li aperas pli en filmoj.
Guillaume Legrant
Verkoj
Mesfragmentoj (ĉiuj por tri voĉoj)
Karel van Mander
Li studis en la latina lernejo de Tielt kaj lernis la francan lingvon. Poste pro sia evidenta talento li estis sendita al la pentristo kaj poeto Lucas de Heere, poste al Pieter Vlerick, pentristo en Kortrejko. Reven­inte en sian vilaĝon li sin okupis per versfarado kaj multfoje estis laŭreato en la konkursoj de la Retorikaj Ĉambroj. Kiel 26-jarulo li entreprenis la kutiman vojaĝon al ltalujo. Pli ol tri jarojn li restis tie kaj pentris por diversaj kardinaloj. De la papo Pio la 5-a li ricevis la favoran permeson porti la spadon, grandan meritsignon en la Ekleziaj Ŝtatoj. En 1577, Van Mander forlasis Romon kaj reveturis tra Florenco, Nurenbergo, Kremso kaj Vieno al sia naskiĝejo kie li estis triumfe salutata.
En tiu tempo la valonaj t. n. «Malkontentuloj», je preteksto protekti la katolikan religion kontraŭ la despotismo de la Princo de Oranĝio, elrabadis la vilaĝojn. Van Mander forkuris al Kortrejko kaj preskaŭ estis pendigata de bando da soldatoj. En tiu urbo Van Mander pentris triptikon, kiu ankoraŭ parte troviĝas en la preĝejo S-ta Marteno. Pro epidemioj li en 1583 forkuris al Holando. Liaj, de kelkaj literaturhistoriistoj supozataj inklinoj al Reformacio estis ankaŭ ebla kaŭzo de lia ellandiĝo.
En sia nova patrujo, Van Mander vivis trankvile en Harlemo, honorata kaj laŭvalore taksata. Kiel fondinto de Akademio li mem instruis la pentrarton, formante talentajn lernantojn i.a. Frans Hals. Kiel verkisto li skribis diversajn poeziaĵojn sed ĉefe sian faman «Pentristolibron». En 1604 li transloĝis al Amsterdamo, kie li mortis en la jaro 1606.
Carel Van Mander estas la unua nederlanda arthistoriisto. En sia ĉefa verko «La Libro de la Pentristoj», li kun pedagogiaj sed ankaŭ kun historiaj intencoj kaj aldonante sian kritikon, priskribas la pentr­arton de la pli frua tempo ĝis la sia. Ni trovas en la libro biografiojn laŭforme verajn novelojn, paĝojn kun forta, plastika prozo. Oni ofte havas la impreson troviĝi antaŭ anekdota kaj mora pentraĵo, elspirante la vivon de la 16-a jarcento. La valoro de la «Pentristlibro» estas netaksebla por la kultur­historio.
En Esperanto aperis
El la vivo de Floris, bonega pentristo de Antverpeno, tradukita de Hector Vermuyten, aperinta en Belga Antologio, flandra parto, p. 74.
Joseph Barbera
Joseph Roland "Joe" BARBERA ( – ) estis usona animaciisto, kartunisto, artisto, reĝisoro, produktoro kaj kunfondinto de animacia studio Hanna-Barbera kun William Hanna. La studio produktoris bone konatajn kartunojn Tom and Jerry, The Huckleberry Hound Show, The Flintstones, The Jetsons, Scooby-Doo, kaj ankaŭ la muzikan filmon Charlotte's Web.
Shoko Hamada
Shoko Hamada (浜田 彰子) estas japana futbalisto. Ŝi en 1986 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Trisetum flavescens
Etimologio
Trisetum latine signifas tri harojn. Tri haroj estas du pintoj kun unu aristo en la ekstera paleo. Flavescens latine signifas igantan flava.
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝi altas 40–100 cm. Ĝia ligulo estas malgranda. Ĝiaj spiketoj konsistas el po 2-3 floroj kun longaj aristoj. Sub floroj estas malgrandaj haroj. Ĝi formas herbotufojn. Ĝi estas alogama.
Parazitoj
Ergoto fungo parazitas ĝian ovarion. Tranzscheliella hypodytes, Puccinia graminis kaj Puccinia recondita parazitas ankaŭ Trisetum flavescens.
Charles Friedel
Charles Friedel (1832-1899) estis franca kemiisto kaj mineralogo kiu, kune kun James Crafts, kreis la reakcion de elektrofila substituo, kie iu aromata ringo, aŭ iu hidrogena jono estas anstataŭata de aŭ karbonjono elektropozitive ŝarĝita aŭ de acila jono.
Li estis lernanto de Louis Pasteur kaj profesoro pri kemio kaj mineralogio en la Universidade de Paris. Li estis membro de la Reĝa Societo de Londono pro liaj esploroj rilate al la organikaj kombinaĵoj de la silicio, alkilizo de Friedel-Crafts kaj acilizaj reakcioj en 1877. Li ankaŭ provis produkti sintezajn diamantojn. Lia filo Georges Friedel (1865-1933) ankaŭ estis renoma mineralogo.
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1880.
Lago de Silso
Lago de Silso (Silsersee, Lej da Segl) estas lago en kantono Grizono en Svislando.
Turismo
La Lago de Silso estas la plej alte situanta lago en Eŭropa kun komerca ŝipveturado. La lago estas somere tra ŝatata por breta velado. Vintre trans la frostigita lago pasas la Engadina Skimaratono.
Historio
La lagoj de Supra Engadino estiĝis post la fino de la lasta malvarmepoko, kiam la alpaj glaĉeroj retiriĝis. Origine la tri lagoj Lago de Silso, Lago de Silvaplano kaj Lago de Sankta Maŭrico formis unusolan, grandan lagon. Dum mezepoko la episkopo de Koiro posedis la fiŝkaptorajtojn sur la lagoj, kiujn li en la jaro 1288 luis al la familio von Planta. La Svisa Federacia Tribunalo malpermesis en la jaro 1934 post multjara kverelo projektojn por elektrocentraloj el la jaroj 1905 kaj 1908.
Friedrich Nietzsche
Dum la someroj de la jaroj 1881 ĝis 1888 Friedrich Nietzsche pasigis la somerojn en Sils-Maria, kaj tie skribis kelkajn de siaj gravaj verkoj inter kiuj la duan parton de Jen diris Zaratuŝtro.
Rakunuo
Rakunuo estas unuo de longo uzata por mezuri la alton de aparato muntebla en 19-cola rako. Unu rakunuo estas 44,45 mm (1,75 coloj), kaj la alto de aparato normale estas entjera nombro de rakunuoj. Oni uzas la mallongigon U, priskribante rakmunteblan komputilon kiel ekzemple 1U aŭ 2U.
Areni
Areni (armene: Արենի; antaŭe Harpo ) estas vilaĝo en la provinco Vajoco-Dzoro de Armenio. Ĝi estas plej konata pro sia vinproduktado, kvankam la plejmulto de vino produktita loke estas de la proksima vilaĝo Getap. La preĝejo Sankta Dipatrino estas ununava du-korpa kupola armena preĝejo finkonstruita en la jaro 1321, kaj situas sur altebenaĵo sur la rivero Arpa kaj Areni. Ĝi estis projektita de la arkitekto kaj skulptisto Momik, kiu estas plej konata pro siaj altreliefaj ĉizadoj en la monaĥejo Noravank (situanta proksimume 6 kilometrojn sudoriente de Areni). Proksime estas ankaŭ la 13-a-jarcentaj ruinoj de sinjoro Tarsajiĉ Orbeljan nobelulo de la Sjunika reĝlando, proponita de Jeghegis al Areni dum tiu tempo. Ruinoj de 13-ajarcenta ponto konstruita de episkopo Sarkis en 1265-1287 estas unu kilometron nordoriente de la preĝejo. En la sama loko troviĝas la restaĵoj de pli malnova ponto.
Historio
Areni estas unu el la malnovaj famaj vilaĝoj de Vajoco-Dzoro, vojkruciĝo kaj militista armea punkto fermanta la gorĝon enirante en la provincon ĉirkaŭ la valo Ŝarur. Antikve Areni situis duonan kilometron norde de la nuna vilaĝo, sur monteto, kie ankoraŭ staras la preĝejo de Sankta Dipatrino, konstruita de la fama mezepoka arkitekto Momik en 1321. En la areo de la vilaĝo estas praaj ejoj, pluraj ruinigitaj vilaĝoj, multaj ĥaĉkaroj kun surskriboj kaj pluraj kavernoj esplorataj de arkeologoj.
Oda Nobuhide
ODA Nobuhide (japane: 織田信秀; naskiĝis en 1510; mortis la 21-an de aprilo 1551) estis militestro kaj administranto de la provinco Owari dum la Sengoku-epoko en Japanio. Li estis la patro de Oda Nobunaga.
Areni
Historio
Areni havas grandan turisman allogon kaj diversajn altvalorajn historiajn kaj kulturajn monumentojn. La komplekso Noravank, monumento kun internacia signifo, situas en la administra teritorio de la komunumo. Estas multaj naturaj monumentoj: rokoj, akvofaloj, profundaj gorĝoj.
En la centro de la vilaĝo, la loĝantoj de Areni starigis monumenton al la memoro de siaj samvilaĝanoj mortintaj en la dua mondmilito, kaj ĥaĉkaro al la memoro de siaj samvilaĝanoj mortintaj en la milito en Montara Karabaĥo.
Vinfestivalo estas organizita en vilaĝo Areni ekde oktobro 2004. Ĝi fariĝis tradicia, estas atendite, ke la festivalo kontribuos al la disvolviĝo de internacia turismo surloke.
Elfosadoj de Ĥalkolitiko
En 2007, armena-irlanda teamo decidis provi elfosadojn en la kaverna loko de Areni-1. Du provaj tranĉeoj en la antaŭaj kaj malantaŭaj galerioj rivelis tavolojn de la Ĥalkolitiko kaj Frua Bronzepoko de 5000-4000 a.K. Elfosadoj dum 2007-2008 malkovris 3 potajn entombigojn en la malantaŭa ĉambro de la kaverno. Ĉiu poto enhavis ĥalkolitikan homan kranion kun neniuj rilataj tombovaroj. Ĉiuj kranioj apartenas al subplenkreskuloj de 9–16 jaroj. Ĉi tiuj nuntempe estas analizataj de la biologia antropologo de la teamo. Rimarkinde, unu kranio enhavis pecon de bone konservita cerba histo. Ĉi tiu estas la plej malnova konata homa cerbo el la Malnova Mondo.
Yongchun
La distrikto Yongchun (永春县), elp. jongĉun, estas Gubernio en la guberni-nivela grandurbo de Ĉjuanĝoŭ, en la sudorienta Ĉina provinco Fujian. Ĝi havas areon de 1.451,8 km² kaj havas 549.581 loĝantojn (fine de 2003). Ĝia ĉefurbo estas la municipo de Taocheng 桃城镇, elp. Taoĉeng.
Areni
Elfosadoj de Ĥalkolitiko
La kaverno ankaŭ ofertis surprizajn novajn sciojn pri la originoj de modernaj civilizoj, kiel evidenteco de vinfarada entrepreno kaj aro da kulture diversaj ceramikaĵoj. Elfosadoj ankaŭ donis ampleksan aron de ĥalkolitikaj artefaktoj datantaj ĝis inter 4,200 kaj 3,900 a.K. La novaj malkovroj ene de la kaverno movas fruan bronzepokan kulturan agadon en Armenio ĉirkaŭ 800 jarojn. Pliaj malkovroj en la loko inkluzivas metalajn tranĉilojn, semojn de pli ol 30 specoj de fruktoj, restaĵojn de dekoj da cerealaj specioj, ŝnuron, tukon, pajlon, herbon, kanojn kaj sekigitajn vinberojn kaj prunojn. En januaro 2011 arkeologoj anoncis la malkovron de la plej frua konata vinfarejo, la vinfarejo Areni-1, sep monatojn post la malkovro de la plej malnova ledŝuo de la mondo, la ŝuo Areni-1, en la sama kaverno. La vinfarejo, kiu havas pli ol ses mil jaroj, enhavas vinpremilon, fermentajn barelojn, kruĉojn kaj tasojn. Arkeologoj ankaŭ trovis vinberajn semojn kaj rebojn de la specio Vitis vinifera. Patrick McGovern, biomolekula antropologo ĉe la Universitato de Pensilvanio, komentante pri la graveco de la eltrovaĵo, diris, "La fakto, ke vinfarado jam tiel bone disvolviĝis en 4000 a.K., sugestas, ke la teknologio probable reiras multe pli frue. "
Yongchun
Administra divido
Ĉe la komunuma nivelo, la distrikto konsistas el  dekok grandaj komunumoj kaj kvar komunumoj.
Areni
Romano
En aŭgusto 2014, fikcia alternativa historia romano titolita Originoj: Malkovro estis publikigita, kiu havis la vilaĝon Arpa (kiu estis renomita Areni fine de la 1930-aj jaroj) dum la periodo 1930 ĝis 1952, kaj la Kaverno Areni-1.
Naturo
Naturaj vivejoj inkluzivas duondezertajn, kalkajn herbejojn, kaj juniperarbaroj alternitaj kun klifoj, kanjonoj kaj rokaj nudrokoj. Najbareco de komunumo Areni estis konsiderata kiel Ĉefa Papilia Areo, kie oni povas observi ampleksan varion de raraj papilioj, inkluzive de Papilio alexanor, Colias chlorocoma , Colias aurorina , Pseudochazara schahrudensis, Tomares romanovi , Callophrys paulae, kaj multajn aliajn. Ankaŭ la areo estas interesa por observado de birdoj, loĝata de kadavrogrifo, blankgorĝulo, persia sito, nigrakapa emberizo, kaj nombro de aliaj specioj.
Bouchain
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes respektive okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bouchinois(es).
Campos Altos
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Araxá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Tia ĉi brazila municipo artfaras faman brazilan fromaĝon ("Canastra"). La produktita kafo en ĝiaj kampoj jam gajnis plurfoje la titolon de La plej bona kafo de la mondo.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Kreischa
Kreischa [prononco Krájŝa] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Banqueting House
La Banqueting House (domo por bankedi) en Whitehall, Londono (Britio) estas la ununura restinta konstruaĵo de la tiama Whitehall palaco kiu forbrulis en 1698.
La Banqueting House estis konstruita dum la jaroj 1619 ĝis 1622 laŭ la projekto de Inigo Jones, kiu inspiriĝis el la konstruaĵoj de la itala arkitekto Andrea Palladio, por la reĝo Jakobo la 1-a. La domo estis la unua konstruaĵo en paladiana stilo en Londono.
La pentraĵoj sur la plafono de la salono estis faritaj de la fama pentristo Peter Paul Rubens kaj montras ovacion al la reĝoj de la domo de stuarto.
NGC 1250
NGC 1250 (aliaj indikoj — PGC 12098, UGC 2613, MCG 7-7-40, ZWG 540.66) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(10889) 1997 AO1
(10889) 1997 AO1 estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Vozdviĵenskoje (distrikto Klin)
Vozdviĵenskoje (Воздвиженское) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 1715 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Skulptaĵo
Skulptaĵo estas figuro kreita el solida materio, kiel ŝtono, marmoro, ligno, argilo, vakso, aŭ hakante, aŭ tranĉante, aŭ skrapante, aŭ knedante.
6565 Reiji
6565 Reiji estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana desegnisto de mangaoj Reiji Matsumoto (japane 松本 零士, Matsumoto Reiji, ankaŭ transkribita "Leiji Matsumoto").
Domps
- jen france, prononco [], okcitane Doms - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Anasurbo
Anasurbo (Duckburg) estas fikcia urbo, kiu rolas en multaj komiksoj kaj animaciaj filmoj de la kompanio Walt Disney. Ĝi estas la hejmloko de Donaldo Anaso, Onklo Skruĝo MakAnaso, la anasidoj Hui, Dui kaj Lui Anaso, kaj multaj aliaj homecaj bestoj. La urbo unuafoje menciiĝis en komikso de la jaro 1944 kaj estas kreaĵo de la desegnisto Carl Barks.
Ecoj
Anasurbo estas mezgranda urbo en la fikcia usona ŝtato "Kalisoto" (angle "Calisota") - la vorto estas kombino el la nomoj de la realaj usonaj ŝtatoj Kalifornio (angle "California") kaj Minesoto (angle "Minnesota").
En la historio de la desegnisto Don Rosa, Anasurbo estas lokigita ĉe la okcidenta marbordo de Usono, iom norde de San-Francisko, kvankam aliaj desegnistoj lasas la lokon de la urbo pli vage maldefinitan. La urbo estas enloĝata de variaj fantaziaj bestoj kun homaj ecoj - la plej multaj estas anasoj, anseroj, musoj kaj hundoj - iom malplinombras porkoj, kaj signife pli raras bovoj, ĉevaloj kaj aliaj bestospecoj.
La plej elstara loĝanto de Aansurbo estas Skruĝo MekAnaso, Scrooge McDuck, la plej riĉa anaso de la mondo. Anasurbo estas la sidejo de sia tutmonda ekonomia imperio, kaj multaj el la urbaj entreprenoj apartenas al li.
En iuj historioj, pluraj riĉaj rivaloj de Skruĝo MekAnaso ankaŭ havas entreprenobranĉojn en Anasurbo, kaj feroce konkurencas kontraŭ Skruĝo.
Alia elstara vidindaĵo de la urbo estas statuo de la urbofondinto, kiu angle nomiĝas Cornelius Coot (germane li ekzemple havas la nomon Emil Erpel).
La urbo havas maran havenon kaj situas proksime de pluraj montoj. En proksimeco de la urbo troviĝas bieno posedata kaj mastrumata fare de Elvira Coot, "Avino Anaso", la patrinflanka avino de Donaldo Anaso. La kuzo de Donalo, Gus Ansero, kunvivas sur la bieno kaj estas biena helpanto, kvankam pro sia pigreco li estas ne-tre-utila helpanto. La bieno ofte estas loko de familiaj festoj.
Historio
Anasurbo ricevis longan, same fikcian historion, al kiu kontribuis multaj desegnistoj kaj aŭtoroj, inkluzive de la famaj desegnistoj Carl Barks kaj Don Rosa.
Anasurbo, aŭ en la origina lingvo Duckburg, restis trankvila eta urbo ĝis la alveno de la riĉa komercisto Skruĝo MakAnaso, kiu ĉi-tie konstruigis sian trezorejon kaj aĉetis respektive starigis multajn entreprenojn en kaj ĉirkaŭ la urbo. Rezulte de tio, la enloĝantaro de la urbo tre kreskis, kaj ene de malmultaj jardekoj transformigis la trankvilan urbeton al zumanta grandurbo.
Eksteraj ligiloj
Duck universe
19-cola rako
19-cola rako estas normigita speco de rako por munti elektronikajn aparatojn. Tiaj rakoj origine estis por telefona ekipaĵo, sed hodiaŭ ili estas uzataj ankaŭ por komputiloj kaj sonekipaĵo.
Cjukovac
Cjukovac, serbe Ћуковац, kroate Ćukovac estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun. La loknomo signifas: strigomonteto.
Geografio
Cjukovac etendiĝas sur unu el la 3 montetoj de Zemun. La aliaj 2 montetoj estas ĉe Gardoŝ kaj Kalvarija (Zemun). Ankaŭ Sava Kovaĉevicj estas proksime.
Historio
Tiu loĝkvartalo longe ne havis kanalizadon, tio danĝerigis jam la vilaojn.
4584 Akan
4584 Akan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝia nomo estas dediĉita al la Nacia Parko Akan en Hokkaido, kiu entenas la grandajn lagojn Akan, Maŝu kaj Kusŝaro, termofontojn kaj vulkanojn.
Most pri Bratislave
Most pri Bratislave, hungare Dunahidas [dunahidaŝ], germane Bruck estas vilaĝo en Slovakio. Most, híd kaj Bruck signifas: ponto.
Situo
Most pri Bratislave situas sur ebenaĵo laŭ dekstra bordo de Danubo-branĉo nomata Malgranda Danubo, laŭ flankovojoj. Centro de Bratislavo troviĝas je 12 km-oj.
Historio
En la 8-a jarcento slavoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1238 en formo "Pruck". En la 13-a jarcento oni vokis tien germanojn. Pro la oftaj militadoj dum erao de turkoj la loko senhomiĝis, sed en la 18-a jarcento denove germanoj alvenis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Dunahidas 1161 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Somorja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la germanoj deportiĝis al Germanio. En 1947 la najbara vilaĝeto aliĝis al la municipo.
Armi Kuusela
Armi KUUSELA (naskiĝis la en Muhos) estas finna belulino, kiu venkis unuan Suomen Neito-konkurson en 1952 kaj unuan konkurson de Fraŭlino Universo samjare. Post ŝia venko de Suomen Neito (junulino de Finnlando) unu de premioj de Armi estis vojaĝo en Usonon. Ŝi iris al Novjorko, kie ŝi partoprenis unuan konkurson de Fraŭlino Universo. Finnaj rigardantoj pensis, ke eble ŝi parados la sekvanta, ne eble la lasta, sed ŝi finfine venis lasta kaj do estis eksciata, ke ŝi venkis la konkurson. Estis la 29-an de junio 1952. Ŝi estis en Usono kaj Kanado unu monaton. La scio de venko de Armi venis al prezidanto J. K. Paasikivi kaj sinjorino Alli Paasikivi la 30-an de junio. Kiam ŝi alvenis reen Finnlando, Armi ricevis triumfegan renkonton. Finnan viron, kiu estis dancinta kun ŝi, oni demandis, ĉu li amis Armin. Li respondis, ke kompreneble jes, ĉiuj ja Armin amis. Sed baldaŭ ŝi transloĝiĝis al Filipinoj. Ŝi fariĝis edzino de filipina viro. Tamen ŝi ne komencis malŝati sia finnecon. Post ĝi ŝi ne estas multe en finna publikeco. Ili havas tri filojn kaj du filinojn. En 2014 en Finnlando Armi rakontis, ke ŝi vizitas Finnlandon ĉiun trian jaron. Ŝi parolas plu bone finnan. Jarmo Heikkinen faris televidprogramon pri Armi en 2002. Ĝi fariĝis vere populara. Kuusela legas finnlingvajn librojn.
Influo al pensoj pri finnoj
Estas dirita, ke venko de Kuusela plibonigis nacian memvidon de finnoj kaj penson pri finnoj en Eŭropaj landoj, kie oni estis plu rasismaj al finnoj. Penso pri beleca venko de finnino estis problemo al rasteorioj en por ekzemple Francio (vidu Arthur de Gobineau), Germanio kaj Svedio. Estis provita klarigi, ĉu ŝi estas tute finna sed ĉar oni ne trovis el ŝia familio ne-finnaj gepraavojn, ili agnoskis finnecon de Armi kaj komencis kredi, ke finna virino povas esti vere bela. Ĝi estis ankaŭ unu de influoj, kioj plejparte finigis germanajn kaj skandinavajn rasismajn teoriojn pri finnoj.
(19241) 1994 BH4
(19241) 1994 BH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst kaj de la franca astronomo Christian Pollas elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Angkor
Angkor (ebla esperantigo: Ankoro) estas la nomo de regiono proksima al la urbo Siem Reap en Kamboĝo. Tiu regiono konsistigis de la 9-a ĝis 15-a jc centron de la historia kmer-reĝlando Kambuja. En la [ (de Nagara) signifas laŭvorte urbon. Hodiaŭ signifas "Angkor" areon de la iama ĉefurbo de Kambuja-reĝlando (el la vorto Kambuja devenas la hodiaŭa nomo de la lando (Kampuchea)).
Angkor mondfamiĝis pro la videblaj produktoj de kmera konstruarto en formo de unika templaro – el kiuj plej fama estas Angkor Wat (Ankor vat), la plej granda templaro de la mondo. Oni konstruis sur tuta areo de pli ol 200 km² kelkajn najbare starantajn ĉefurbojn kaj en la centro grandan ĉeftemplon. Ĝis 2005, oni malkovris pli ol 1000 templojn kaj sanktejojn diversgrandajn. En Angkor vivis en la florada tempo de la historia reĝlando ĉ. 1 miliono da homoj.
Historio
Vidu ankaŭ: Historio de Kamboĝo
La historio de Angkor kiel centra setleja areo de la historia Kambuja estas ankaŭ la historio de Kamboĝo de la 9-a ĝis la 15-a jarcento.
Post la florada tempo, vivis tie sporade kmeroj uzis daŭre la templojn ĝis meze de la 17-a jc, sed ankaŭ pli poste la tie setliĝintaj kamparanoj. La re-malkovro, mondfamigo de la areo estas dankebla al franca esploristo Henri Mouhot.
Templaro
Jen kelkaj el la plej gravaj temploj kaj konstruaĵoj:
Hamura
Hamura (羽村市 [hamura-ŝi]) estas urbo en Tokio.
La urbo estis fondita la 1-an de novembro 1991.
Nový Svet
Nový Svet estas tre malgranda vilaĝeto en Slovakio. La loknomo signifas: nova mondo.
Situo
Nový Svet situas sur ebenaĵo inter ĉefvojo kaj fervojo Galanta-Bratislavo.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1871. Setlejo formiĝis nur en 1926. La alvenintoj ricevis parcelojn je malalta prezo. Tiam la kampoj apartenis al Reca. Municipo formiĝis en 2002.
Ŭanuko
Ŭanuko (Huánuco ['wa.nu.ko]) estas unu urbo en Peruo, en la centra oriente parto. Huánuco estas tre bela urbo, tie oni povas trovi multajn pejzaĝojn. Tamen, Huánuco ne havas nur pejzaĝon, en la urbo vivas multe da birdoj kaj aliaj bestoj.
Klimato
En Huánuco, la klimato estas tre bona ĉar dum tuta la jaro la urbo estas tre varma. Dum la vintro la temperaturo estas de 21 °C, sed dum la somero la temperaturo estas de 30 °C.
Turismo
En la urbo oni povas trovi multajn turismajn lokojn:
Argentina Nordokcidento
Geografio
La regiono prezentas la jenajn biomojn de okcidento al oriento:
Ekonomio
La ekonomio dependas el la medio. La loĝantoj de la Punao grupiĝas en malgrandaj vilaĝoj, kaj praktikas agrikulturon kaj brutobredadon por vivtenado, pere de aroj de ŝafoj, alpakoj kaj lamoj. Estas ankaŭ espluatado industria, grandskala, de mineraloj kiaj plumbo, arĝento, zinko kaj salo.
La fekundaj valoj de la Orienta Montaro estas pli dense loĝataj. Tie estas agrikulturo intensiva, kun kultivoj de sukerkano, tabako, olivo kaj citrusoj, kiuj utilas por la ĉefaj industrioj de transformado de tiaj krudaj materialoj. La densa ĝanĝalo kiu kovras la ĉeandajn montarojn havigas arbojn de valorega ligno. Krome en tiu areo estas riĉaj kuŝejoj el nafto kaj gaso.
Tamen tiu aktivado generas mediajn problemarojn. La senarbarigo de ĝangaloj kaj arbaroj degradas tiujn biomojn kaj endanĝerigas diversajn speciojn de plantoj kaj animaloj. La unukultivo (ĉefe de la neindiĝena sojo ekde la 1990-aj jaroj krom la rapidan senarbarigon okazigas elĉerpigon kaj degradadon de la grundo. Sen la necesa "sponga efiko" de arbaroj kaj ĝangaloj (ĉefe ĉe la jungaoj) oni observas grandajn pluvegojn kiuj kaŭzas katastrofajn inundojn laŭ la riveroj, kiaj tiu kiu inundis la gravan argentinan urbon Santa Fe en 2003 kaj ankaŭ fortajn regionajn sekegojn, kaj ĉe la NOA kaj ĉe la NEA aŭ eĉ en la pampa regiono kaj ĉe Ĉako ĉar sen spongaj arbaroj la nesala akvo forvaporiĝas facilege.
József Halász
HALÁSZ József (hala:s) estis rumania hungara sociologo, ĵurnalisto, esperantisto naskita en Gamás la 14-an de aprilo 1874 kaj mortinta en Târgu Mureș la 9-an de junio 1928. Li estis la patro de bibliotekistino Boriska Halász.
Kariero
József Halász finis komercakademion en Székesfehérvár (1891) kaj estis dungita de Akciasocio Sikula Banko kaj Ŝparkaso. Pli poste li rolis kiel sekretario de Akciasocio Agroŝparkaso kaj sekve unu el ĝiaj direktoroj. Li estis unu el la iniciatintoj kaj ĝis 1921 prezidanto de Laboristhejmo kaj libraro de Târgu Mureș kaj de la unua laborista liberlernejo de la lando. Li estis apoginto kaj orgazinto de movadoj esperantista, feminista kaj kontraŭalkoloholisma. Li artikolis en Marosvölgyi Munkás, Tükör, Előre, Erdélyi Munkás, Világ, Ellenőr, Zord Idő, A Jövő Társadalma, Korunk. Li estis esperantisto de 1915, fervora organizanto, subtenanto (ankaŭ materie) de la Esperanto-movado en Rumanio. Li kunlaboris kun Andreo Cseh kaj instigis lin pri pli vasta agado. Li iniciatis kelkajn Esperantaj kongresojn en Rumanio.
Can Cuiàs (Metroo de Barcelono)
Can Cuiàs estas stacio sur linio 11 de la Metroo de Barcelono, situanta en Montcada i Reixac.
Campos Gerais
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Varginha. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1901.
Pec
Pec estas municipo en sudokcidenta parto de distrikto Domažlice en Ĉeĥio, pentrinde metita sub monto Čerchov (la plej alta pinto de Bohemia Arbaro), sur kiu troviĝas Belvedero de Kurz. La vilaĝo, el tri flankoj ĉirkaŭita de arbaroj, estas malproksima 7 km sudokcidente de Domažlice kaj 9 km norde de limpasejo Folmava (ĝis Germanio). Vivas ĉi tie.
Historio de la municipo
Municipo Pec estas relative de maljuna dato - la unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1652 en konekso kun konstruaĵo de fornoj kaj metalurgiaj fornoj por prilaborado de fererco. Ĉirkaŭ la jaro 1805 tiu ĉi metalurgia uzino pereis kaj estis anstataŭigita per vitrofarista forno. En la 19-a jarcento loka loĝantaro okupiĝis precipe per lignohakado kaj produktado de ilaro kaj ŝuaro. En la jaro 1869 vivis en Pec 545 homoj, en la jaro 1910 poste 626. Dum la 1-a respubliko nombro de la loĝantoj malaltiĝis al 460 (1930) kaj Pec fariĝis ŝatata turisma somerrestadejo en Bohemia Arbaro. Post la dua mondmilito okazis forŝovo de tieaj germanoj, sed tiuj ne kreis plimulton de la loĝantoj de la municipo. Ĝis la jaro 1991 Pec estis alterne municipo de municipoj Chodov aŭ Trhanov.
Matraco
Matraco estas dika litkuseno, kiun oni metas sur latkadron aŭ risortojn (antaŭe ankaŭ sur dratkradojn), por ebligi komfortan kuŝadon kaj dormon. La matracokerno el ŝaŭmigita plasto, latekso aŭ naturproduktoj estas laŭvole kovrita de ŝaflano, kotono, sovaĝa silko au ĉevalharoj kaj tegita de teksaĵoj aŭ elastaj ŝtofoj.
Modernaj matracoj havas kelkfoje tri ĝis sep kuŝzonoj kiuj alportas specifan komforton al la diversaj korpopartoj. Pli kaj pli nun eblas forpreni la tegilon por lavi aŭ purigi ĝin.
Hodiaŭ matracoj plejofte konsistas el nur unu parto - ĉefe pro la pli malpezaj materialoj. Antaŭe ekzistis du aŭ tripartaj matracoj por faciligi la aeradon kaj purigadon de la matracoj. Longtempe ekzistis matracoj kun vintra kaj somera flanko, sed tiaj nuntempe estas maloftaj. Teniloj je la flankoj faciligas transporton de matracoj.
Historio
La vorto matraco devenas de la fru-itala vorto materazzo, kiu mem devenas ŝajne de la araba vorto matrah = plankkuseno. Sed pramatracoj jam ekzistis en la antikvo.
Laŭ homera rakonto la lito de Odiseo estis ornamita kvarpieda kadraĵo kun streĉitaj rimenoj el purpure glimbrilanta virbovhaŭto, kovrita de feloj kaj tapiŝoj, kun lina tegilo kaj lana mantelo kiel kovrilo. La grekoj uzis lignajn litojn, ofte kun riĉornamitaj piedoj kaj apogileca plialtigo je la kapflanko. La matracoj plenaj de lano aŭ naturfibroj troviĝis sur rimenoj.
La romia lito estis simila kaj ofte luksega. Sur rimenoj troviĝis la matraco plenita de fragmito, fojno, lano, ansero- aŭ cigno-plumoj. Dum elfosado en Herkulano, kiu estis viktimo de la erupcio de Vezuvio en la jaro 79, oni trovis en domo de ekssklavo bebolulilon en kiu troviĝis matraco el vegetaĵaj fibroj. Tio signifas, ke ankaŭ la simpla popolo jam uzis tiun komforton.
Jam dum la krucmilitoj de la 12-a kaj 13-a jarcento matracoj estis kutime uzataj en la arabaj landoj. Tiel ekkonis ilin la kavaliroj ekkonis ilin je la kortumo de Frederiko la 2-a en Sicilio kaj tiel alvenis al Eŭropo.
Kalvinana preĝejo (Sándorfalva)
La Kalvinana preĝejo estas sakrala monumento historia (deklarita en 1999) en urbo Sándorfalva (Hungario).
Historio
En la 19-a jarcento ĉefe katolikoj vivis en Sándorfalva, la sporadaj kalvinanoj apartenis eklezie al Szeged. Post Traktato de Trianon alvenis ankaŭ kalvinanoj. Tiutempe la kalvinanoj kaj la luteranoj unuiĝis en la tiama vilaĝo. En 1939 la vilaĝo donacis parcelon al la kalvinanoj, ili kolektis monojn eĉ en eksterlande kaj ili konstruis propran kirkon finkonstruitan en 1940. Ĝi estis renovigita en 1999.
Placo Maggiore
44.49375°N, 11.34306°W
Placo Maggiore (Piazza Maggiore ) estas la ĉefa placo en la urbo Bolonjo, en la nordo de Italio. Ĝi longas 115 metrojn kaj larĝas 60 metrojn, kaj ĉirkaŭ ĝi situas la ĉefaj mezepokaj palacoj de la urbo. La plej malnova el ili estas la Palazzo del Podestà (Palaco de la Komunumestro), kiu fermas la nordan flankon de la placo; ĝi estis konstruita proksimume en 1200, kaj ligiĝas al la Torre dell'Arengo (Turo de la Arengo), per kies sonorilo oni kunvokis la urbanojn. Post malmulte oni ekkonstruis Palazzo Re Enzo (Palacon Reĝo Enzo), sub kiu kruciĝas promenejoj kun krucvolboj.
Priskribo
En la okcidenta flanko de la placo situas la palaco Palazzo d'Accursio, konstruita dum la 13-a jarcento; ĝi funkcias kiel arkivejo de la komunumo de Bolonjo kaj gastigas artajn ekspoziciojn.
En la suda flanko situas la Baziliko Sankta Petronio, kies fasado restis nekonstruita; temis pri ekzemplero de itala gotika arkitekturaĵo, kies konstruado komenciĝis fine de la 13-a jarcento.
Juto
Juto (hinde: dschuto) estas basto-fibro el stipoj de la planto korkoro (corchorus, aparte corchorus capsularis kaj corchorus olitorius). La herbecaj, unujaraj, ĝis 4 metrojn altaj vegetaĵoj devenas el Orienta Azio kaj bezonas ĉiammalseketan tropikan klimaton ((la optimala temperaturo estas 27-31 °C, precipitaĵo > 1500mm/jaro).
La kultivado okazas ĉefe en Azio kaj Brazilo. La kvanto tutmonde produktita estas ĉirkaŭ 3,5 milionoj da tunoj.
La fibroj unue devas putri pr. 15 tagojn en akvo, poste estas produktitaj per rost-procedo, lavado kaj sekigado. Jutofibroj estas facile kolorigeblaj, sed ili forte odoras kaj estas putremaj.
Jutofibroj estas uzataj por pakaĵmaterialoj kiel sakoj, dikaj fadenoj kaj tapiŝoj.
Juto estas rekreskanta krudmaterialo.
Resonancplanko
Resonancplanko estas ĉ. 1 cm dika plato el piceoligno en piano, kiu fortigas la svingadojn de la kordoj.
Fenicoj en Brazilo
En 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento estis populara teorio pri ĉeestado de fenicoj en Brazilo. Kelkaj homoj asertis ke la famaj fenicaj navigantoj envenis kaj faris surŝtonaĵajn skribaĵojn troveblajn en Brazilo, ĉefe sur la Monto Gávea en Rio-de-Ĵanejro, kiu iom similas al homa kapo. Bernardo de Azevedo da Silva Ramos kopius la skribaĵon kaj tradukis: TYRO FENICA BADEZIR UNENASKITO DE JETHBAAL. Fakte, laŭ Diodoro, la fenicoj en praa tempo eknavigante foren ekster la Kolonoj de Herkulo estis pelataj de forta vento al lando neniam antaŭe vidita kaj rimarkinde meze de la oceano fronte al Afriko.
Géza Mészáros (pentristo)
Géza Mészáros [mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Géza estas hungara pentristo.
Fenicoj en Brazilo
Alfredo Brandão kaj John Casper Brannen trovis en nordoriento de Brazilo fine 19-a jarcento surskribojn en ŝtonoj kiuj ili publikigis en librojn. Ankaŭ fama angla eksploristo Richard Francis Burton diris pri tiuj skriboj en sia verko pri Brazilo kaj citis la teorion pri la fenicoj.
Géza Mészáros (pentristo)
Géza Mészáros naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Mészáros frekventis belartan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Alternejo en 1969. Lia ĉefinstruisto estis Aurél Bernáth. Inter 1969-1974 li lernis de la sama majstro la freskoteknikon grandparte helpe de stipendio. En 1977 li debutis en ekspozicio. En la sekva jaro li havis stipendion en la reĝa belarta akademio en Bruselo. Li studvojaĝis al Benelukso kaj Siberio (1978), Kartvelio kaj Turkio (1979), Kubo (1983, 1984), Egipto (1986), Usono (1994). Inter 1981 kaj 1994 li havis atelieron en uzino pri paperoj, kie li kreis artaĵojn (ekzemple pentraĵojn, reliefojn) per paperaj krudmaterialoj. Inter 1981-1984, poste en 2005 li ricevis stipendiojn. Inter 1994-1998 li estis arta gvidanto de metiejo pri gobelinoj, poste li revenis al la paperoj. Li ricevis (ankaŭ eksterlandajn) premiojn inter 1976-2004. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Fenicoj en Brazilo
Poste oni konstatis ke "skribaĵo" en Gávea estas nur natura skraparo, kaj Ramos neniam lernis la fenican. La "skribaĵoj" de Brandão kaj Brannen, kvankam vere ekzistas, ne estas fenicaj, sed indiĝenaj surŝtonaj ideografiaj pentradoj. Bourton ankaŭ vidis indiĝenajn ideografiaĵojn, sed ilin opiniis indiĝenajn kaj nur citis la teorion pri fenicoj kiel ridindaĵo.
NGC 1251
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Goveĝi Brod
Goveĝi Brod, serbe Говеђи Брод, slavee Goveđi Brod estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Goveĝi Brod etendiĝas laŭ dekstra bordo de Danubo ĉe Zemun kaj Batajnica.
Historio
Tiu loko preskaŭ ne estas loĝata, nur institutoj kaj similaj domegoj troviĝas tie. Iom da ciganoj vivas tie. En 2006 inundo okazis, kiu detruis la kabanojn. Tiam granda parto de ciganoj forlasis Goveĝi Brod-n.
Adolf Halbedl
Adolf HALBEDL, aŭstrogermano, doktoro, advokato en Ried. Naskiĝis en la 30-a de majo 1893 en Spital sur Semmering. Mortis. Esperantisto de 1909. Reprezentis diversajn internaciajn Esperanto-societojn. Estis prezidanto de AKLE kaj Esperanto-Societo Peltier; iama estro de Esperanto-Grupo en Graz. Kunlaboranto de Espero Katolika, Aŭstria Esperantisto, revuo Esperanto, HDE. Traduko: Respondoj al kontraŭreligiaj paroloj de Segur, 1925.
Limgardistaro (Ĉeĥoslovakio)
Limgardistaro (ĉeĥe: Pohraniční stráž (PS)) estis ĉeĥoslovaka armita konsistero, kies zorgo estis gardado kaj kontrolo de ŝtatlimo.
Ĝi estis establita laŭ leĝo pri ŝirmo de la ŝtatlimo. Ties organiza enmembriĝo kelkfoje ŝanĝiĝis, plej longe ĝi falis sub ministerio de enlando (lasfoje ekde la jaro 1972 ĝis sia nuligo en la jaro 1990). Ĝia agado ne trafis ekonomian transliman krimecon (tio estis zorgo de dogana gardistaro), sed ĝi observis movon ĉirkaŭ la ŝtatlimo. Plej akre ĝi evoluigis sian agadon en sektoro de limo kun FRG kaj Aŭstrio, kie estis konstruita barilaro, la tn. fera kurteno. Gardante la limon gardis la anoj de Limgardistaro (precipe dum la komencoj de ties agado) al fortoj, kiuj estis malamikaj al tiama reĝimo kaj kiujn klopodis entrepreni en la teritorion de tiama Ĉeĥoslovakio (ekz. agentoj irantoj), kaj ankaŭ al fuĝantoj en fuĝo el la komunisma Ĉeĥoslovakio, kaj ili ne hezitis dum tio uzi armilojn en konekso kun tiamaj juraj preskriboj. Falis centoj da homoj elflanke de ŝirmantoj de la limoj kaj elmigrantaj civitanoj aŭ eksteraj rompantoj de la ŝtatlimo. Direkte al la enlando troviĝis antaŭ ĝi la tn. limzono (larĝa du ĝis dudek kilometroj), kien la eniro estis permesita nur je aparta permeso.
Establo
La limgardistaro estis establita en la jaro 1951 laŭ modelo de soveta limgardista soldataro. La 11-an de julio de tiu jaro aprobis Nacia asembleo leĝon n-ro 69/1951 Sb., pri ŝirmo de la ŝtataj limoj, kiu konfidis ŝirmon de la ŝtatlimo en agadecon de Limgardistaro kaj ekipis ĝin per leĝpovoj de soldataro kaj sekurecaj organoj. La anoj estis soldatoj de baza militservo, en la komencoj, en la 1950-aj jaroj, kun plilongigo de la militservo al 27 monatoj. Proksimume ok procentojn kreis soldatoj el profesio. Forkondukitoj estis elektataj el vicoj de verkontrolitaj soldatoj, eventuale el membroj de KPĈ kaj asociaj funkciuloj, sed servis ĉi tie ankaŭ ordinaraj "politike nearanĝitaj" rekrutitoj vokitaj al tiu ĉi konsistero fare de soldataj administradoj. La forkondukitoj absolvis unue trimonatan bazan ekzercon kun celigo pri la ŝirmo de ŝtatlimo. La elektitaj anoj estis sekve senditaj al sep monatoj en suboficiran lernejon. Jam en la jaro de estiĝo de Limgardistaro (en la jaro 1951) estiĝis Soldata akademio de Limgardistaro alinomita pli malfrue en Soldatan metilernejon, kie lernis leŭtenantoj de Limgardistaro.
Celo
La ĉefa celo de Limgardistaro estis garantii fermecon de limoj. Fera kurteno malhelpis trairon tra la ŝtatlimo, nome kaj el la respubliko kaj en la respublikon. La limgardistaro povis kontraŭ la tn. rompantoj de la limoj dum definitaj kondiĉoj uzi deĵor-armilon. Plimulto de la rompantoj de limo de tiama Ĉeĥoslovakio etis fare de la limgardistaro en sektoro de la ŝtatlimo haltigitaj. Sed multe da homoj estis mortigitaj. La limgardistaro uzis ankaŭ aparte ekzercitaj laborhundojn. En la 1980-aj jaroj, kiam estis el la limoj forigitaj teraj kampoj, la hundoj estis ekzercitaj al memstara reteno de rompanto.