cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Les Fontenelles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Stacio Noda (Hanshin)
Stacio Noda (野田駅 [Noda-eki], Noda Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fukushima, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa).
Moosgass
'Moosgass estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Historio de Romo
Roma historio estis inter la plej influaj por la moderna mondo, el subteno de la tradicio de la regado per leĝo al la influo sur la Patroj-fondintoj de Usono pasinte tra la fondo de la Katolika Eklezio. La historio de Romo (respektive Romio) povas esti dividita en la jenaj periodoj:
Porumbeni
Porumbeni [porumbenj] (hungare: Galambod) estas vilaĝo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Ceuaşu de Câmpie.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 486 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 454 (54% hungaroj, 46% rumanoj.
János Csirik
János Csirik [jAnoŝ ĉirik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csirik János estas hungara matematikisto, profesoro.
János Csirik naskiĝis la  en Ambrózfalva.
Biografio
János Csirik akiris diplomon en Scienca Universitato József Attila en 1969. Li estis talenta studento de László Kalmár (matematikisto). Post siaj studoj li ricevis taskojn en la universitato. En 1973 li doktoriĝis, post 4 jaroj li kandidatiĝis, en 1990 li doktoriĝis (DSc). Li studvojaĝis helpe de stipendioj en Vieno en 1974, en Erlangen en 1980-81 1983). Li esploris eksterlande en Berno (1987), Roterdamo (1989-90). En 1991 li estis nomumita katedrestro, inter 1992 kaj 1994 li estis rektoro, en 2005 dekano. Li ricevis 5 premiojn inter 1981-2009.
NGC 286
NGC 286 (aliaj indikoj — PGC 3142, MCG -2-3-34, NPM1G -13.0038, AM 0051-132, PRC C-4) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(137879) 2000 AJ114
(137879) 2000 AJ114 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Bohuslavice (distrikto Opava)
Bohuslavice estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1288, tiutempe ĝi apartenis al sinjorujo de potenca familio de Sinjoroj el Kravaře, kiuj en unu familia linio nomis sin per kromnomo "el Bohuslavice". En la katastro de vilaĝo troviĝas sume 8 fiŝlagoj, kiuj estas uzataj por bredado de fiŝoj.
Béthune-Rivage (stacidomo)
Béthune-Rivage estas franca varstacidomo sur linio - Béthune-Rivage, situanta en  Béthune, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Beuvry - Béthune-Rivage (290000).
Stara Zagora
La urbo Stara Zagora (Стара Загора) situas iom oriente de la centro de Bulgario. Ĝi estas la administra centro de samnoma provinco (oblasto) kaj havas loĝantaron de ĉirkaŭ 158 900 homoj - pli-malpli 42 procentaĵoj el la sumaj loĝantoj de la provinco. Veturiloj registritaj en la urbo samkiel la ĉirkaŭaj municipoj de la provinco rekoneblas per la regiona aŭtokodo CT.
531 Zerlina
531 Zerlina estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, rimarkinda pro ĝia tre klinita orbito.
Nomo
Ĝia nomo, "Zerlina", estas tiu rolulino en la opero Don Giovanni, de Mozart.
Gemona del Friuli
Gemona del Friuli - prononco, jen itale, friule Glemone - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Artegna, Bordano, Buja, Lusevera, Montenars, Osoppo, Trasaghis kaj Venzone.
Sándor Abonyi
Sándor Abonyi [ŝAndor abonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Abonyi Sándor estis hungara zoologo, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Altschul [altŝul] ĝis 1899, lia pli juna frato estis Lajos Abonyi (bestokuracisto).
Sándor Altschul naskiĝis la (laŭ hungara Vikipedio la naskiĝjaro estas 1880) en Földeák, li mortis la  en Budapeŝto.
La firmao de la kato kiu pilkludas
La Firmao de la Kato kiu Pilkludas (france : La Maison du Chat-qui-pelote) estas romano  fare de la franca verkisto Honoré de Balzac.
Esperanta traduko
La Esperanta eldono aperis en 1924 ĉe Ferdinand Hirt und Sohn, serio "Internacia mondliteraturo" Vol. 14. La traduko estis de Paul Benoit.
Tremao
Tremao estas supersigno en la formo de du apudaj punktoj. Ĝi estas uzata precipe por tri celoj:
La hungara lingvo uzas similan supersignon en la formo de duobla dekstra korno por montri la fermecon de umlaŭto.
Noto: en okazo de neceso anstataŭigi literojn kun tremao per la ĉefa latina alfabeto (el 26 literoj A...Z), oni uzas na ae, oe ktp por germana lingvo, kaj simple forĵetas tremaon por la aliaj lingvoj.
En Unikodo la tremao havas la numeron 776 (deksesuma 0x308). Tiu signo ( ̈ ) laŭdifine kombiniĝas kun la antaŭa litero.
Filiberto de Ŝalono
Philibert de CHÂLON (naskiĝis la 18-an de marto 1502 en Lons-le-Saunier, mortis la 3-an de aŭgusto 1530 en batalo de Gavinana) estis franca princo.
Li estis princo de Châlon, senjoro de Arlay kaj Nozeroy. Li estis ano de la dinastio de la princa familio Orange. Tiel li estis praulo de reĝino Beatrikso kaj Willem-Alexander de Nederlando. Li mortis okaze de la batalo de Gavinana apud Florenco en Italio.
Hohenfels (Supra Palatinato)
Hohenfels estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neumarkt kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mangana (II) oksalato
Mangana oksalato aŭ mangana oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj mangana (II) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mangana oksalato posedas 1 manganatomon, 2 karbonatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Mangana oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de manganaj derivaĵoj.
NGC 287
NGC 287 (aliaj indikoj — PGC 3145, ZWG 501.33) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Demre
Demre estas urbo en la provinco Antalya en Turkio. Dum la antikva epoko de la regno Likio, poste sub greka kaj romia regado, dum la tempo de la Bizanca Imperio kaj la sekvaj islamaj jarcentoj, ĝi nomiĝis Mira. Ĉi-tie vivis kaj estis kristana episkopo Sankta Nikolao. Pri la historio de la loko vidu la artikolon Mira.
Elisabetta Vilisics Formaggio
Elisabetta Vilisics Formaggio estas esperantisto en itala-hungara familio, kiu kreskigis du denaske esperantistajn filinojn, el kiuj Eva (vidu supre) pli aktive engaĝiĝis en la internacia Esperanto-movado. Elisabetta interalie kunaŭtoris la itallingvan libron "Esperanto - Una concreta esperienza di educazione internazionale" [traduko: "Esperanto - konkreta sperto de eduko internacia"] de 1988. . Ŝi loĝas en urbeto Chiavari (Italio) kaj estas prezidanto de la loka Grupo Esperanto-Tigullio.
Biografiaj notoj
Post universitataj studoj en sia naskiĝurbo Budapeŝto ŝi renkontis sian estontan edzon Aldo dum Kongreso de Esperanto en Budapeŝto; ŝi moviĝis al Italio, kie ŝi laboris kiel instruistino. La paro havas du filinojn, kiuj kreskis kiel denaskaj esperantistoj. La pli aĝa filino, Eva Formaggio, ankoraŭ nun aktivas kiel esperantisto, post periodo kiel volontulo de TEJO en la centra oficejo de UEA en Roterdamo komence de la 1980-aj jaroj ekloĝinte en Bonno.
Ŝi estas aŭtorino de tri libroj por la instruado de Esperanto.
Kun-fondinto de la Grupo Esperanto-Tigulio (GET).
Esperanto
Moviĝinta al Chiavari, Elizabeto, kun la subteno de sia edzo, Aldo, volis alporti esperanton en ŝia nova teritorio (Tigullio); ŝi komencis instrui en elementaj lernejoj, poste en mezgradaj lernejoj, kaj fine  al plenkreskaj interesiĝantoj; tio ebligis establi en 1980 novan esperantan grupon: la Grupo Esperanto-Tigullio, la plej aktiva en la itala regiono Liguria.
Sed la laboro de Elizabeto neniam estis celo en si mem, malantaŭ ĝi ĉiam estis ideon pli ambicia. Tiel la kursoj por la infanoj havis ankaŭ la celon uzi esperanton kiel ilo propedeŭtika al pli bona lernado de fremdaj lingvoj, kaj ankaŭ doni al la civitanaro konkretan ekzemplon de la valoro de esperanto kiel instrumento de internacia kulturo. Tiuj iniciatoj rezultigis plurajn rekonojn, ambaŭ loke kaj internacie.
Elizabeto sciis, ke sole ŝi ne estus povinta atingi multe, kaj ŝi ĉiam serĉis kunlaboradon al siaj projektoj. La unuaj kursoj por plenkreskuloj havis la celo trejnadi aliajn instruistojn kiuj povis funkcii sendepende en aliaj lernejoj de Chiavari. Tiam oni alvenis al la konstitucio de la grupo. De la grupo, danke al la lecionoj de Elizabeth formiĝis ankaŭ du instruistoj de la itala Instituto de Esperanto, asignita al la katedroj de Ĝenovo kaj Massa.
Eldonoj
Elizabeth Vilisics Formaggio eldonis almenaŭ tri libroj:
Instruado
Elizabeto Vilisics Formaggio instruas esperanton de la sepdekaj jaroj, tio estas, dum preskaŭ 50 jaroj.
En la 1970-aj kaj okdekaj jaroj, en pluraj lernejoj de Tigullio, Elizabeto organizis eksperimentaj kursoj de Esperanto, sukcesinte enmeti regulan instruadon de esperanto en la instru-programo de iuj lokaj klasoj. En la fruaj sepdekaj jaroj, ŝi sukcesis aliĝigi lokan klason al tri-jara eksperimento inter klasoj de kvin eŭropaj landoj, kunordigita de la fakultato de Interlingvistiko kaj Esperantologio ĉe la Universitato Eeotvos Lorand de Budapeŝto (Hungario), en kunlaboro kun la Instituto de Kibernetiko de Paderborn (Germanio), kun ILEA, kun I. C. E. M.-Esperanto (Esperanta fako de pedagogia skolo  Freinet en Francio), kaj kun multaj eksterlandaj lernejoj. La eksperimenta instruado estis kompletigita kun bonegaj rezultoj, kaj en 1974 la infanoj de Chiavari, partoprenis en la konkluda kunveno de la lernantoj de la kvin nacioj, en Primosten, inter la insuloj de la dalmata marbordo proksime de Split. La okazaĵo estis festita publike en Chiavari, kun la gratuloj de la urbestro (Gatti) kaj de la prefekto de Ĝenovo (Rizzo), li mem fervora esperantisto. Tiuj iniciatoj glotto-didaktikaj, pri kiuj okupiĝis la lernejoj de kelkaj urbetoj de la teritorio de Tigulio (Chiavari, Lavagna, Rapallo, Cogorno), akiris gravajn internaciajn rekonojn.
Interkulturaj projektoj
Ĉe lerneja nivelo, danke al aliaj projektoj, kiu estis organizitaj de Elizabeto, la infanoj de la elementara lernejo Fara de Chiavari ricevis la viziton de iliaj francaj kolegoj (gastigitaj de la Urbo Chiavari); grupo de instruistoj de Anglio partoprenis en la lecionoj ĉe la elementara lernejo Riboli de Lavagna; la infanoj de la mezgrada lernejo Garibaldi (Chiavari) havis la ŝancon konversacii dum la lerneja jaro kun gastoj alvenintaj el Japanio (Sato), Brazilo (Ereno) kaj el la Malagasa Respubliko (Raveloson); la lernantinoj de esperanto de la 'Istituto Magistrale di Chiavari', povis aŭskulti Prof. Helmar Frank, direktoro de la Instituto pri pedagogia Kibernetiko en Paderborn (Germanio), pri la propedeŭtika rolo de esperanto en la lernado de fremdaj lingvoj.
Elizabeto sukcesis akiri la subtenon de la komunumo de Chiavari, en la organizado de ekspozicio pri kulturaj interŝanĝoj, farita de la lernantoj de lokaj lernejoj en korespondado kun eksterlandaj kolegoj ol 43 Landoj. Ĉi tiu ekspozicio titolita "Ni malfermu la fenestrojn al la mondo!" estis prezentata en 21 urboj en Italio.
Multaj eksterlandaj esperantistoj vizitante Chiavari-on kontribuis por riĉigi la kulturan aktivecon, kaj instruadon. Elizabeto organizis muzikajn vesperojn (Angelova, Lepuil), prelegojn kaj debatojn, projekciojn de filmoj kaj bildoj, kaj aliajn okazaĵojn. Maria Angelova (operkantistino) el Sofio (Bulgarujo), koncertis okaze de la Internacia Tago de la Infanoj, sponsorita fare de la Komunumo de Lavagna, kaj dediĉita al la studentoj de Tigullio studantaj esperanton.
Kursoj por plenkreskuloj
Ekde 1974, Elizabeto organizis kaj gvidis la unuajn kursojn por plenkreskuloj, en Chiavari, kaj en Lavagna, ĉe la Stud-Centro de Konstanta Edukado, kun la celo trejni novajn instruistojn de esperanto. Tiuj kursoj "produktis", fakte, bonan nombron de esperanto-parolantoj, kaj kvar novaj instruistoj povis komenci novajn kursojn de esperanto por la infanoj de Chiavari kaj Lavagna. Poste (en 1980) estiĝis la Grupo Esperanto Tigullio. En 2009, ĝi estis organizita koncerto de la franca kantisto Jomo en Chiavari, kun lia spektaklo "22 kantoj en 22 lingvoj.
Informado
Krom la kursoj, en la lastaj jaroj pliboniĝis la informado; ĉiujare estas organizita almenaŭ unu publika prezentado de la lingvo, kiun ĝis nun ĉiam sekvis unua-nivela kurso, laŭ la programoj de IIE, kaj konversacia kurso. Tio permesis la vastigon kaj diversigon de la grupanaro. Inter la aktivaĵoj proponitaj, indas memorigi la semajno en velboato en Tigullio (partoprenis turistoj-esperantistoj el diversaj landoj de eŭropo) kaj la vojaĝo per velboato al la itala kongreso de esperanto en 2017, kiu okazis en Heraclea (Polikoro, regiono Basilikato).
Saŭvastiko
La saŭvastiko estas vorto iam uzata por distingi la maldekstra-frontanta budhisma variaĵo de la simbolo krom la dekstra-frontanta hinduisma svastiko.
La dekstren frontanta variaĵo estas uzata pli en hinduismo kaj la maldekstren frontanta varianto estas uzata pli en budhismo sed ambaŭ religioj uzas ambaŭ.
Gjorge Ivanov
Gjorge Ivanov (alternativa nomformo Gjorgje, alternative transliterigoj: Đorge Ivanov (serbokroata transliterigo), Georgi Iwanow kaj Djordje Ivanov, en cirila alfabeto Ѓорге Иванов) estas makedonia politikisto. Li naskiĝis en Valandovo, tiama Jugoslavio kaj nuna Nord-Makedonio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2009 li estas la ŝtata prezidanto de Nord-Makedonio.
Stacio Nodahanshin
Stacio Nodahanshin (japane: 野田阪神駅 [Nodahanŝin-eki], angle: Nodahanshin Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fukushima, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Sennichimae.
Afrika kukolaglo
La Afrika kukolaglo (Aviceda cuculoides) estas mezgranda rabobirdo de la familio de Akcipitredoj iom simila al la Komuna kukolo, troviĝanta en subsahara Afriko kaj laŭlonge de la orientaj partoj de Suda Afriko. Ĝi preferas densajn arbarojn de ĉu indiĝenaj aŭ ekzotaj arboj.
Aspekto
Ĝi estas malhelbruna supre kun blankaj gorĝareo kaj supra brusto kaj pli subaj partoj blankaj kun malhelbruna horizontala strieco. Estas malhelaj bendoj en la vosto. Estas flavaj la kruroj, irisoj kaj vaksaĵoj. Tiu afrotropisa specio havas malgrandan kresteton super nuko, sed pli malgranda ol ĉe la aliaj samgenranoj.
Kutimoj
Ĝi estas precipe solema kaj kaŝema birdo, kiu flugas inter arboj per mallongaj glitoflugoj per flugiloj tenataj alte, kun fina ascendo al ripozejo. Ĝi troviĝas kutime ĉasanta en herbejo kaj malalta vegetaĵaro, kaj restas kvieta momente kaj poste moviĝas al nova gvatejo. Ties dieto konsistas ĉefe el insektoj, kun prefero por akridoj, sed ĝi manĝas ankaŭ malgrandajn serpentojn kaj lacertojn, same kiel birdojn kaj rodulojn.
La reprodukta sezono okazas el septembro al februaro, kaj konsistas el platformo de kunfoliaj branĉetoj, konstruita de ambaŭ seksoj en supra foliaro de alta arbo kaj situanta je 10–25 m supergrunde, kaj eŭkaliptoj estas ofte preferataj. La ino demetas 2 (pli rare 3) kalkecblankajn ovojn kun ruĝecbrunaj makuloj. Kovado estas farata de ambaŭ seksoj aŭ nur de la ino kaj daŭras 32–33 tagojn. La idoj restas ĉneste dum ĉirkaŭ unu monato kaj estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj.
Éva Pap
Éva PAP, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap Éva estas hungara aktoro, voĉoaktoro, deklamisto. Ŝia familia nomvarianto estas Papp, ŝia edzo estas János Koltai.
Éva Pap naskiĝis la  en Pápa.
Biografio
Éva Pap frekventis ekonomian mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1961. Ŝiaj ĉefaj instruistoj estis Zsuzsa Simon és József Gáti. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged). Pli frue jam en 1959 ŝi debutis en filmo. Inter 1963 kaj 1966 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), poste al la Gaja Teatro. Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: En la sekvaj jaroj ŝi ne ligiĝis al teatra trupo, poste inter 1994 kaj 2003 ŝi estis membro de Teatro Madách. En 2003 ŝia maleolo rompiĝis, poste ŝi havas rolojn en teatretoj. Ŝi ricevis premiojn inter 1972-1994. Ŝi edziniĝis en 1964, ŝi naskis filon en 1975.
Joseph Conrad
Józef Teodor Konrad KORZENIOWSKI de Nałęcz, pli konata laŭ sia pseudonomo Joseph CONRAD (3-an de decembro 1857 – 3-a de aŭgusto 1924), estis pola romanisto naciigite brita kiu verkis en angla lingvo.
Skribante dum la apogeo de la Brita Imperio, Conrad eltiris siajn spertojn unue en la Franca kaj poste en la Britia komerca ŝiparo por krei novelojn kaj romanojn kiuj respegulas aspektojn el tutmonda imperio kune kun profondaĵoj de la homa spirito.
Biografio
Lia reala nomo pola estis Józef Teodor Konrad Nałęcz-Korzeniowski; li naskiĝis je la 3a de decembro de 1857 en Berdyczów (ukraine: Бердичів), en la nuntempa Ukrainio. Conrad estis edukita en la Pollando okupata de Rusio. Lia patro, malriĉigita aristokrato kiu havis eĉ blazonon de Nałęcz, verkisto (li tradukis verkojn de Shakespeare kaj Victor Hugo) kaj armita aktivulo, li estis arestita pro sia agado de la rusaj okupaciantoj kaj kondamnita je punlaboro en Siberio. Malmulte poste, la patrino mortis pro tuberkulozo en la ekzilo, kaj ankaŭ la patro mortis kvar jarojn poste eĉ se oni permesis al li reveni al Krakovo. El tiuj vundigaj spertoj de infano ĉe rusia okupacio eble Joseph Conrad eltiris temojn kontraŭ koloniismo kiel en la romano koro de mallumo (Heart of Darkness) aŭ Nostromo.
Poste Conrad estis edukita de sia onklo, iu multe pli konservativema ol ambaŭ gepatroj. Conrad fine ĉesis sian edukadon je siaj 17 jaroj por iĝi maristo en la komerca franca ŝiparo. Li vivis aventureman vivon, enmariĝante en Marsejlo kaj enirante en trafikon de armiloj kaj politikaj konspiroj eĉ ĉe landoj kiel Venezuelo. En 1878, post klopodo sinmortigo, li ekservis en brita ŝipo por eviti la devigan rusian militservon. Je siaj 21 jaroj li estis lerninta la anglan, lingvo per kio li poste verkis elstare, li sukcesis post kelkaj klopodoj superpasi la ekzamenon por iĝi ŝipkapitano kaj fine li atingis la britan civitanecon en 1884. Li ekestis la unuan fojon en Britio en la haveno de Lowestoft, Suffolk, loĝis en Londono kaj poste proksime de Canterbury, Kent. Li estis ŝipano de la ŝipo Narcissus vizitante lokojn kiel Mumbajo kaj la azian sudorienton, kio inspiris lin por iliaj verkoj Lord Jim, An Outcast of the Islands (Vagulo en insuloj) kaj The Nigger of the 'Narcissus' (La nigrulo de la Narcissus).
Clark Gable
Clark GABLE (naskiĝis la 1-an de februaro 1901 en Cadiz, Ohio, mortis la 16-an de novembro 1960 en Losanĝeleso, Kalifornio) estis usona aktoro. Post mallonga teatra kariero kaj kelkaj statistaj roloj en diversaj mutfilmoj li famiĝis kiam la sontekniko venis en la Kinoarton.En multnombraj roloj Gable prezentis gangsterojn, pilotojn, maristojn, soldatojn kaj ĵurnalistojn – kaj ĉiam li estis la ĉarma aventurulo, kiu ĉefe al la virinoj plaĉis. Neforgesebla estas lia rolo de la ribelema maristo 'Fletcher Christian en Mutiny on the Bounty, sed vere legendan famon li atingis kiel Rhett Butler en la filmo Gone with the wind. Lia lasta filmo The Misfits ankaŭ estis la lasta filmo de lia partnerino Marilyn Monroe: Ambaŭ geaktoroj mortis mallonge post ĝia finpreparo.
Clark Gable kaj Esperanto
En la filmo Idiot's Delight (1939) Gable ludis la rolon de Usonano kiu vizitas fikcian Eŭropan landon en kiu la indiĝena lingvo estas Esperanto.
Joseph Conrad
Biografio
Lia ekdeinfana revo estis viziti Afrikon, kio plenumiĝis en 1889 kiam li partoprenis en la traktato por la Sendependa Ŝtato Kongo. Tiu vizito ĉe kongo vidigis lin la teruraĵojn kiujn fiagis la koloniistoj kontraŭ la indiĝenoj kaj inspiris lin ankaŭ por Koro de Mallumo. Li kunsidis kun la britia diplomato Roger Casement, kiu en sia Raporto pri Kongo, priskribis la malbonaĵojn kontraŭ la indiĝenoj. Konrad verkis en 1901 sian verkon Amy Foster kie esprimis la teruran solecon de sia vivo de ekzilo.
Krom tio, li veturis tra ĉiuj maroj kaj gastiĝis en multaj havenurboj kaj hoteloj. Poste multaj sekvantoj traveturos tiujn lokojn. En septembro de 1888 li ĉeestis insulon Maŭricio, kie li konis aman historion, kiu iris al lia verko kaj eĉ vivis sian propran amhistorion, kiu ne sukcesis parigilin kun virino. Je 1886 li ekposedis sian propran ŝipon, ekhavis britian ŝtatanecon kaj ŝanĝis sian nomon al Joseph Conrad. Li marveturis al multaj partoj de lamondo, inkludante landoj kiel Aŭstralio, havenojnkiel tiuj de la Hinda Oceano, Borneo, Malajzio, Suda Ameriko kaj la insuloj de la Suda Pacifiko. Dum tiu periodo, Li ekverkis. En 1890 li estis en Afriko en la belga koloniservo kaj ŝipveturis la riveron Kongo, kie malsanoj minacis lian vivon.
En 1894, kiam li estis 36jaraĝa, Conrad ĉesis marveturi, parte pro malsaneco kaj parte pro emo verki. Lia unua romano, Almayer's Folly, kies agado okazas ĉe la orienta marbordo de Borneo, estis publikata en 1895. Kune kun la venonta verko, An Outcast of the Islands (1896), ĝi ekkreis la bildon de Conrad kiel romantikisma rakontisto de ekzotaj historioj, miskonsidero de liaj intencoj kio seniluziigis Conrad por la resto de lia verkovivo.
En 1896 li edziĝis al 22jaraĝa brita, Jessie George, de kiu li havis du filojn, Borys kaj John. Kvnakamli estis evidente majstro de la angla lingvo, li parolis ĝin sian tutan vivon kun forta pola akcento. Escepte pro kelka ferio en Francio kaj Italio, veturo en 1914 al Pollando kaj vizito en 1923 al Usono, li loĝis en Britio. Kvankam lia verkolerto estis agnoskata de la brita intelektulara elito, popolan sukceson ne atingis li ĝis 1913 kiam li publikigis Chance — paradokse nuntempe ne konsiderata unu el liaj plej bonkvalitaj verkoj. Oni multe parolis kaj pridiskutis pri li kaj lia verko dum tiuj jaroj. En 1923, unu jaron antaŭ sia morto, Conrad, kiu posedis heredan polan blazonon, malakceptis la oferton de (ne-hereda) britia kavalireco.
Joseph Conrad mortis la 3an de aŭgusto 1924, pro koratako, kaj estis entombigita en la tombejo de Canterbury, Anglio, laŭ la nomo de Korzeniowski.
Aviadilatakoj en Hinda Oceano
La Aviadilatakoj en Hinda Oceano (konata en japana kiel Operaco C) estis marbatalaro fare de la rapidaj aviadilŝipoj de la Imperia Japana Ŝiparmeo el la 31a de Marto al la 10a de Aprilo 1942 kontraŭ ŝipoj kaj bazoj de Aliancanoj en la Hinda Oceano. Ĝi estis frua konfliktaro de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. La japanoj sub estreco de Ĉuiĉi Nagumo devigis parton de la aliancajn (ĉefe el Reĝa Ŝiparo) fortojn retiriĝi al Orienta Afriko, sed admiralo Sir James Somerville tenis sian divizion de aviadilŝipoj, Force A, "... en Hindioceanaj akvoj, por esti preta elteni ajnan klopodon fare de la malamiko regi en tiuj akvoj pere nur de malpezaj fortoj."
La insulo Cejlono estis strategie grava, ĉar ĝi hegemonias en la Hindia Oceano. Fakte ĝi kontrolis la aliron al Hindio, al la ŝlosilaj marvojoj de Aliancanoj al Mezoriento kaj la naftokampoj de la Persa Golfo. Cejlono havis plej el la rimedoj de kaŭĉuko de la Brita Imperio. Grava haveno kaj marmilita bazo, nome Trincomalee, estis en la orienta marbordo de la insulo. La japana propagando havis efikon sur parto de la srilanka loĝantaro, kiu esperis la japanan alvenon.
La 5an de Aprilo 1942 japanoj atakis la militŝipan bazon de Kolombo, Cejlono, sinkigante la armitan komercan krozoŝipon Hector kaj la malnovan destrojeron Tenedos en la haveno. Dek ok japanaj aviadiloj estis perditaj pro la forta kontraŭ-aviadila pafado. La japanoj konfesis nur kvin perdojn, tri el ili surtere — ĉar nur tri detruitaj aviadiloj estis malkovritaj surtere. La RAF perdis almenaŭ 27 aviadilojn. La 6an de Aprilo la krozoŝipo Kumano kaj Suzuĝa kun la destrojero Ŝirakumo sinkigis la britajn komercajn ŝipojn Silksworth, Autolycus, Malda kaj Shinkuang kaj la usonan ŝipon Exmoor. Ankaŭ la 6an de Aprilo, la hindia milita ŝalupo Indus estis sinkigita de aeratako ĉe la marbordo de Birmo, ĉe Sitŭe.
La 9an de Aprilo, la japanoj atakis la havenon de Trinkomali. La britoj estis jam avertitaj pri la atako, kaj la aviadilŝipo Hermes kaj ties protektoŝipoj estis foririntaj la nokton antaŭan. Ili revenis al la haveno kiam ili estis malkovritaj. Hermes ne havis aviadilojn surŝipe, kaj estis sendefenda kiam 70 bombaviadiloj atakis ĝin ĉe Batticaloa. Frapita 40 fojojn, Hermes sinkis kun perdo de 307 homoj. Ankaŭ la destrojero Vampire kaj la korveto Hollyhock estis sinkigitaj.
Volksdeutsche
Kiel "Volksdeutsche" estis markataj ankaŭ germanfonaj minoritatoj en Aŭstra Imperio kaj pli posta Aŭstrio-Hungario kaj sekvantulaj ŝtatoj krom Aŭstrio - en Jugoslavio, Hungario, Rumanio, Ĉeĥoslovakio (la tn. sudet- kaj karpataj germanoj), en Italio (Sudtirolo). En pli vasta senco estis inter ili malofte envicigataj ankaŭ aŭstroj, Luksemburganoj, germanaj svisoj kaj Liĥtenŝtejnanoj.
Antaŭ la jaro 1939 vivis proksimume 8,6 milionoj da germanoj malantaŭ orientaj limoj de la regno: en Ĉeĥoslovakio (3,48 milionoj), en Pollando (1,15 milionoj), en Rumanio (0,75 milionoj), en Hungario (0,6 milionoj), Jugoslavio (0,55 milionoj) en Sovetunio (1,15 milionoj) kaj pluaj 0,6 milionoj en Estonio, Latvio, Litovio (precipe en Klaipėda) kaj en Libera Urbo Dancigo. Post fino de fugcoj kaj forŝovoj en la jaroj 1945–1948 restis nuur proksimume 4 milionoj en la oriento de Eŭropo.
Ilia iama hejmo estas hodiaŭ el pli granda parto jam pasinteco, ĉar sekve de la dua mondmilito ili estis plimuulte ellandigitaj kaj plimuulto el ili ekoĝis nove sur teritorio de hodiauŭa germanlingva spaco (Germanio, Aŭstrio). Kie,l sekvo de la 2-a mondmilito la teritorio kun la germana loĝantaro en Eŭropo malgra ndiĝis je unu triono kaj la germana kulturo perdis je signifo.
Erich Hecke
Erich HECKE (20a de septembro 1887 – 13a de februaro 1947) estis germana matematikisto. Li doktoriĝis en la Universitato de Gotingeno sub superrigardo de David Hilbert. Kurt Reidemeister kaj Heinrich Behnke estis inter liaj studentoj.
Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo
La konvencio de Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo (angle: The United Nations Convention against Transnational Organized Crime; ankaŭ nomita la konvencio de Palermo) estas plurflanka traktato subtenata de la Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo.
Brás Cubas
Brás Cubas (1507-1592) estis portugala nobelulo kaj ekspluatisto. Li estis filo de João Pires Cubas kaj Isabel Nunes, kaj fondinto de la brazila vilaĝo kaj nuna urbo Santos en la 26-a de januaro 1546 kaj de la brazila urbo Mogi das Cruzes en la 1-a de septembro 1560. Li gubernis dufoje la Kapitanlando de Sankta Vicento inter 1545-1549 kaj 1555-1556.
Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo
Historio
Je 15 Novembro 2000, la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj faris rezolucion adoptantan la konvencion. Ĝi efikas ekde 29 Septembro 2003. Unue, 147 ŝtatoj subskribis la traktaton; nuntempe 190 ŝtatoj partoprenas en ĝi. Ĝi estas havebla en kvin lingvoj: la araba, la ĉina, la angla, la franca, la rusa, kaj la hispana. La Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj pri Narkotaĵoj kaj Krimo prizorgas la plenumon de la traktaton.
Malsupra Silezio
Malsupra Silezio (silezi-germane: Niederschläsing, germane: Niederschlesien, silezi-pole: Dolny Ślůnsk, pole: Dolny Śląsk, latine: Silesia Inferior) estas nordokcidenta parto de Silezio. Malsupra Silezio same kiel Supra estis enloĝata de silingoj, parto de pli granda vandala grupo el ĝermana branĉo. Poste ĝi apartenis al la Grandmoravia imperio ekzistinta dum parto de la 8-a jarcento, poste regis lokaj grafoj, interalie fama dinastio de Piastoj, ĝis pli kaj pli la germanlingva reĝlando Bohemio prenis kontrolon, kaj en 1742 la regiono transiris al la germanlingva reĝlando Prusio, kiu kun Silezio en 1870 eniris la Germanan Regnon.
Brás Cubas
Biografio
Li estis filo de "João Pires Cubas" kaj lia edzino "Isabel Nunes". Li venis al Brazilo en 1531 kune kun la unua ekspedicio de Martim Afonso de Sousa, fondinto de la vilaĝo Sankta Vicento. En la 25-a de septembro 1536, Dona Anna Pimentel, edzino de Martim Afonso de Sousa, uzante de siaj plenpovoj kiujn ŝi havigis al si, donis al li parton de la teritorioj kiuj estis la brako de la Kapitanlando de Sankta Vicento, pro la bonfaraĵoj kaj plibonigaĵoj faritaj de li kaj lia familio en tiu regiono. Li iĝis unu el la plej grandaj terposedantoj de la malalta regiono ĉirkaŭ Santos.
Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo
Protokoloj
La konvencio de Palermo havas tri protokolojn aŭ kromtraktatojn, nome:
Brás Cubas
Biografio
Tie li fondis flughavenon, kapelon kaj hospitalon ĝis hodiaŭ ekzistanta kaj konata kiel "Santa Casa de Misericórdia de Santos", kiuj originigus la vilaĝon kaj nuna urbo de Santos. Ĉar la flughaveno estis plej bone lokigita ol tiu de Sankta Vicento, Brás Cubas estis la respondeca pri la transigo de la flughaveno el la kvartalo Ponta da Praia (Santos) en la Centron de la urbo, ĉirkaŭ la Monteto de Sankta Katarina.
Ĉefkapitano de Sankta Vicento (1545), en 1551 li estis nomumita de la portugala reĝo Dom Johano la 3-a Provizanto kaj Disdonanto de la rentumoj kaj rajtoj de la kapitanlando.
En la sekvanta jaro, li konstruigis la "Fortikaĵo de Sankta Filipo el Bertiogo", en la "Insulo de Santo Amaro". Li havis altestaran partoprenon ĉe la defendo de la Kapitanlando kontraŭ atakoj de la Tamojaj indiĝenoj, aliancitaj al la francaj korsaroj.
Pli malfrue, ordonite de la 3-a Ĝenerala Guberniestro en Brazilo, Mem de Sá, li plenumis ekspediciojn tra la internlando de Brazilo serĉe de oro kaj arĝento. Oni diras ke li iris ĝis la "Chapada Diamantina"
Liaj provoj sklavigi la indiĝenojn rezultis en ribeloj kiuj determinis la ekaperon de la "Konfederacio de la Tamojoj". , kiu nur povis esti parte haltigita per la agadoj de la jesuitaj pastroj Manuel da Nóbrega kaj José de Anchieta. Kiam li mortis, li estis nobela de la Reĝa Domo kaj unu el la plej respektataj en la kapitanlando.
La titolo kiel Ĉefguberniestro de la vilaĝo de Santos transiĝis al lia filo, Pero Cubas (1587-1614). Ĉe lia epitafo, oni registris ke li malkovris "oron kaj metalojn en 1560". En 1578, cetere, estis kuranta la novaĵo pri la ekzisto de oraj kaj arĝentaj minejoj en la kapitanlando, laŭ informoj de angla regnano loĝinta en Santos.
Referencoj
]
Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj kontraŭ transnacia organizita krimo
Protokoloj
La protokolo por malhelpi, neniigi, kaj puni trafikon de homoj, aparte virinoj kaj infanoj ekefikis je 25 Decembro 2003. Ĝi unue difinis trafikon de homoj en tutmonda internacia juro, kaj celas la kreon de naciaj leĝoj, kiuj similas unu al la aliaj, por puni homtrafikantojn.
La protokolo kontraŭ kontraŭleĝa fabrikado kaj trafiko de pafiloj, iliaj partoj kaj komponantoj kaj municioj ekefikis je 3 Julio 2005. Ĝi celas tutmondan kunlaboron por ĉesigi la kontraŭleĝajn fabrikadon kaj trafikon de pafiloj, partoj de pafiloj, kaj municioj. Ĝi ankaŭ postulas markadon de pafiloj dum la fabrikado por faciligi la identigadon de ĉiu pafilo.
Plasta flamengo
Rozaj plastaj flamengoj estas ŝatataj gazon-ornamaĵoj en Usono, kune kun ĝardenaj gnomoj kaj aliaj specoj de ornamaĵoj.
La roza flamengo estis desegnita en la jaro 1957 de Don Featherstone, dum li estis laboranta por Union Products. Ĝi estas simbolo de popola kulturo, kaj Featherstone gajnis la Ig-Nobel-premion por Arto en 1996 pro ĝi. Ili eĉ fariĝis ŝerctemo: kelkfoje gregoj da rozaj flamengoj instaliĝas sur la gazono de viktimo dum la mallumo de nokto. Plastaj flamengoj estas larĝe konsideritaj kiel la stereotipa ekzemplo de gazona kiĉaĵo.
Union Products, de Leominster, Masaĉuseco, haltis produktadon de rozaj flamengoj je. Tamen, HMC International LLC, filio de Faster-Form Corporation, aĉetis la kopirajton kaj plastajn muldilojn de la originalaj plastaj flamengoj de Featherstone en 2007, kaj baldaŭ rekomencos produktadon en Westmoreland, Nov-Jorkio.
Plastaj flamengoj provizis la titolon de la filmo Pink Flamingos, reĝisorita de John Waters en 1972.
Kanaletto
Kanaletto (por eviti konfuzo kun kanaleto) estas la kromnomo de Giovanni Antonio CANAL [ĝoVANni anTOnjo kaNAL] (18a de Oktobro 1697 – 19a de Aprilo 1768), pli bone konata kiel Canaletto (en itala prononco: [kanaˈletto]), estis itala pentristo de urbaj pejzaĝoj aŭ vidaĵoj, en itala vedute, de Venecio, Romo kaj Londono. Li ankaŭ pentris imagajn vidaĵojn (referencataj kiel capricci (kapricoj), kvankam la limo en siaj verkoj inter realo kaj imago neniam estas tre klara. Li estis poste grava presisto kiu uzis la teknikon de akvaforto. En la periodo el 1746 al 1756 li laboris en Anglio kie li pentris multajn vidaĵojn de Londono. Li estis tre sukcesa en Anglio, danke al la Brita komercisto kaj artokolektanto Joseph Smith, kies granda kolekto de verkoj el Kanaletto estis vendita al la reĝo Georgo la 3-a en 1762.
Vivstila medicino
Vivstila medicino (angle: lifestyle medicine) estas medicina kampo okupiĝante pri esplorado, preventado kaj kuracado de malsanoj kaŭzitaj de vivstilaj faktoroj kiel malbona nutrado, fizika neaktiveco kaj kronika streso. Ĝi tiucele uzas sciencajn pruvojn por preventi, inversigi la efikojn de malsanoj kaj subteni resanigon pere de la antaŭenigo de ŝanĝoj en la ĉiutaga homa konduto, Tamen efika efektivigo de tiaj ŝanĝoj postulas taŭgajn sciojn kaj kapablojn, kiujn povas oferti la vivstila medicino. Kondutaj ŝanĝoj (vistilo) ĉefe rilatas al ses kampoj: estas branĉo de medicino. Vivstila medicino rigardas sanon plejeble vastmaniere, kaj kombinas la plej novajn sciencajn komprenojn kun antikva tradicia saĝo el diversaj kulturoj.
Tomás Balduino
. Li estas dominikana pastro, grava reprezentanto de la movado Teologio de la Liberigo kaj emerita episkopo de Goiás ekde la.
Biografio
Naskiĝinta en Posse, en la ŝtato de Goiás, centre de Brazilo li eniris en la "Ordenon de Predikantoj" kaj estis ordinaciita pastro la.
Vivstila medicino
Vivstila medicino estas interfaka kampo de preventa medicino, interna medicino, psikologio, sociologio, publika sano kun evolubiologiaj kaj molekulbiologiaj aspektoj. Tamen ĝi ne devas esti konfuzata kun puraj vivmanieraj kuraciloj.
Malbonaj vivkutimoj (kiel malekvilibra nutrado, malofta korpoekzercado, fumado, troa drinkado ktp) kaj psikosociaj faktoroj (kiel kronika streso, manko de psikologia kaj socia subteno) povas kaŭzi kronikajn malsanojn. Instrui kiel prepari ekvilibran dieton hejme ankaŭ estas parto de la praktiko de vivstila medicino.
(83980) 2002 EP9
(83980) 2002 EP9 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Tomás Balduino
Episkopo
Nomumita Prelato-asistanto de Santissima Conceição do Araguaia la, li estis konsekrita episkopo de Goiás la.
Vivstila medicino
La Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) deklaris, ke ne manĝi sufiĉajn legomojn kaj fruktojn kaŭzas 2,8% de la mortoj en la tuta mondo.
La tipe okcidenta nutrado, kiu estas "riĉa je ruĝa viando, laktaĵoj, prilaboritaj kaj artefarite dolĉigitaj manĝaĵoj kaj salo, kun minimuma konsumado de fruktoj, legomoj, fiŝoj, kaj tutgrenoj", estas ĉiam pli adoptata de homoj tra la mondo dum ili forlasas malriĉecon. Ĝi estas ĝenerale konsiderata nesana.
(83980) 2002 EP9
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Tomás Balduino
Episkopo
Li emeritiĝis de sia episkopa ofico la.
Vivstila medicino
La unua lernolibro pri vivstila medicino aperis en 1999. En la sekvaj jaroj, socioj scienoj traktantaj vivstilan medicinon komencis aperi tra la mondo, inkluzive de usona Altlernejo de Vivstila Medicino (ACLM)  kaj La Eŭropa Vivstila Medicina Organizo (ELMO). Landaj organizaĵoj aktive kunlaboras inter si, ankaŭ kadre de la Tutmonda Alianco de Vivstila Medicino.
Tomás Balduino
Episkopo
De la 22-a ĝis la li partoprenis en Romo la celebradojn honore al MS-ro Oscar Romero: ''« Mons. Romero, il coraggio della parola » (« MS-ro Romero, la kuraĝo de la parolo »)''. (Vidu foton dekstre)
En aprilo 2014 li estis enhospitaligita dum dek tagoj kaj mortis la pro pulma tromboz-embolio.
István Lázár (episkopo)
LÁZÁR István estis hungara unitariisma episkopo, eklezia verkisto naskita en Torockó la 3-an de septembro 1742 kaj mortinta en Koloĵvaro la 7-an de oktobro 1811.
Biografio
István Lázár finis teologion en Koloĵvaro kaj juron en Marosvásárhely. De 1771 li studis en Vieno, Amsterdamo kaj Lejdeno kaj li doktoriĝis en 1775 pri filozofio. Li revenis en 1776 al Koloĵvaro kaj instruis en la unitariisma altlernejo, kies pli kaj pli li iĝis rektoro. En la sinodo de Nagyajta en 1786 oni elektis lin episkopo.
Hamfelde (Lauenburg)
Hamfelde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Schwarzenbek-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
NGC 288
NGC 288 (aliaj indikoj — ESO 474-SC37, GCL 2) estas globa stelamaso en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Martin-d'Ordon
Saint-Martin-d'Ordon estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 286 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Martin-d'Ordon etendiĝas sur 10.17 km², kaj havis 286 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 29 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Claude Vergnaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Martin-d'Ordon apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
(66452) 1999 OF4
(66452) 1999 OF4 estas granda transneptuna objekto, malkovrita la elde unu el la Observatorioj de Mauna Kea sur la monto Mauna Kea (Hawaii, Usono).
Ĝi estas de la klaso de la kubevanoj : "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kun feblaj orbitaj discentreco kaj klineco, kaj kiuj ne estas en simpla orbita resonanco kun Neptuno nek aliaj grandaj planedoj (kvankam ĝi estas proksima de la resonanco 6:11 kun Neptuno).
Kuncevskaja (stacio de Moskva metroo)
Kuncevskaja (Кунцевская) estas stacio de la Metroo de Moskvo okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '. Samtempe ĝi estas fina stacio de Filovskaja linio kaj situas najbare de la stacio .
Darial-trapasejo
La Darial-trapasejo estas dekunu kilometrojn longa ravino en la norda Kartvelio al limo kun Rusio. Ĝi situas ĉe la orienta piedo de la monto Monto Kazbek (alto 1024 m) en Granda Kaŭkazio kaj ĝin trafluas la Terek-rivero. La preskaŭ 600 metrojn altaj krutaj rokaj muroj ambaŭflanke de la kanjono ŝrumpiĝas je distanco de ok metroj. La pinglotruo survoje al Kaŭkazio dum jarcentoj estis de granda strategia graveco.
La nuna nomo venas el la novpersa nomo de la trapasejo dar-i Alan (pordego de la alanoj). En la kartvela historia verkado, ĝi estas Ralani, Dargani Darialani. Por la roma natursciencisto kaj geografo Plinio li estis la Portae Caucasiae aŭ Portae Hiberiae. Ĉe Ptolemeo la trapasejo estas nomata Sarmatikai Pylai (greke Σαρματικαι Πυλαι''). La tataroj nomis lin Darioli.
La kontrolo de la pinglotruo, kiel dum jarcentoj la sola vojo tra la Kaŭkazio ludis gravan rolon en la eksterlanda politiko de Kartvelio, la Romia Imperio,  Persio, la araba kalifujoj, la bizanca imperio kaj poste Rusio. Ekde la 13-a jarcento gravis malhelpi militajn nomadajn tribojn de la Norda Kaŭkazio, inkluzive de la nomdonajn alanojn, invadi la sudon. Ili regule invadis Kartvelion, Azerbajĝanon kaj Armenion. Ekde la 18-a jarcento, la trapasejo por la rilato inter Rusio kaj Kartvelio estis esenca. En 1799, oni konstruis super la pasejon en la roko la kartvelan militan vojon.
Rusio konstruis post 1801 je la norda elirejo de la trapasejo fortikaĵon Darialskoje (ruse Дарьяльское) kies sporadaj restaĵoj hodiaŭ kuŝas rekte malantaŭ la rusa-kartvela limo, sur kartvela teritorio. Ankaŭ, la Sovetunio uzis la naturan pinglotruon. Ĝi kontrolis vojaĝantojn, trafikon tra milita posteno kun bariero. Inter 2006 kaj 2010, la limo inter Kartvelio kaj Rusio en la Dariel-trapasejo estis fermita.
Anna Györfi
Anna Györfi [djorfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györfi Anna estas hungara aktoro, muzikalkantisto, voĉoaktoro.
Anna Györfi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Anna Györfi aĝis 6, kiam ŝi iĝis infana aktoro de Operetoteatro (Budapeŝto). Samtempe ŝi frekventis muzikan bazlernejon, poste ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Intertempe ekde 1983 ŝi estis voĉaktoro, ekde 2000 korusano, ekde 2004 kantisto de orkestro. En 2007 ŝi finis kurson de Operetoteatro kaj ŝi ekhavis muzikalkantistan diplometon. Ŝia ĉefinstruisto estis Mária Toldy. Ekde 2009 ŝi apartenas al Nacia Teatro (Pécs). Ŝi ricevis premion en 2014.
Árpád Károlyi
Árpád Károlyi [kAroji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Károlyi Árpád, germane Árpád von Károlyi estis hungara-aŭstra historiisto, arkivisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1889) membro korespondanta de Aŭstra Scienca Akademio (1910).
Árpád Károlyi naskiĝis la  1853 en Pest (urbo). Li mortis la 1940 en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Károlyi frekventis gimnazion en Nagykőrös, poste universitaton en urbo Pest inter 1871-1875, poste li plulernis en Vieno. En 1877 li eklaboris en ŝtata arkivejo de Vieno, sed li ankaŭ ekinstruis en universitato de Budapeŝto. Li trovis en la arkivejo multe da dokumentoj rilataj al Hungara reĝlando. Inter 1909-1913 li estis direktoro de la arkivejo en Vieno, poste li emeritiĝis tamen li direktis hungaran historian instituton en Vieno. Post la 2-a mondmilito li instruis en universitato en Budapeŝto. En 1933 li revenis al Budapeŝto. Li ricevis premiojn inter 1888-1937.
Almanach des gourmands
Almanach des gourmands (laŭvorte, sed sen pejorativa nocio: Almanako de la glutemuloj) estas serio de skribitaĵoj por gastronomio-jarlibro aperinta inter 1803 kaj 1808 kaj denove inter 1810 kaj 1812. Jen la plena titolo de la unua eldono en la franca lingvo: Almanach des gourmands, ou calendrier nutritif, servant de guide dans les moyens de faire excellente chère, par un vieux amateur. Amatoro grandega de kuirarto, Grimod de la Reynière, oftege en ĝi publicitis. Eldonisto estis ĝis 1808 Maradan, poste Chaumerot.
Ĉefaj enhavoj
En 1803 legeblas calendrier nutritif ("calendarium nutritivum") pp. 1-158 de la dua eldono, itinéraire nutritif pp. 159-213; variétés nutritives pp. 214-236. La plejparto de la kalendaaro konsistas el diversaj nutraĵoj kaj iliaj disponiĝoj sur parizaj vendejoj. Sub la rubriko de itinero raportatas pri la Franca revolucio, la ŝanĝiĝantaj manĝohoroj, la kreo de novaj restoraci-specoj, la anglaj kutimoj trudintaj sin al la francoj (pp. 161-168). Ĉe notoj de paĝo 158 laŭdatas festeno de Jean-Jacques-Régis de Cambacérès; la kompleta volumo dediĉas sin je Karlo, la margrafo de Aigrefeuille, ĉefa festen-paganto, kaj al la citita sinjoro Cambacérès (pp. vii-viii).
La dua volumo de 1804 pritraktas Barthélemy-André Camerani, frandemulo kaj verkisto de dramoj (pp. iii-viii). Gastronomiaj eseoj abundas komence ordigite laŭ la diversaj manĝotaĵoj en la kuro de unu tago (tagmanĝo, lunĉoj, vespermanĝo, dumnokta manĝo, desertoj ktp.) (pp. 41-83); sub la rubriko Du potage senvualiĝas recepto de Camerani pri tre nutroriĉa supo (pp. 29-34). Sekvis anekdotoj (pp. 110-143) kaj miksitaj komentoj el kiuj la plej longa traktas supojn (pp. 178-216). Anstataŭ kulinara itinero ĝueblas novaĵoj pri gastronomio el tuta Franclando (pp. 249-274).
En la tria volumo la aktoro torina Carlo Antonio Bertinazzi, kiu mortis en Parizo en 1783, la lasta harlekeno de la itala komedio ĉion alian venkas (pp. vii-viii); ankaŭ etimologio gravas. La unua sekcio de diversaĵoj ĉiuspecaj ĉi-volumo estas ekz. pri la fakterminoj friand kaj friandise (Des gourmands et de la gourmandise, pp. 1-7). Prezentatas pozitive la speciala suposurtabligo laŭ Émilie Contat, juĝistino kulinara (pp. 12-18); tamen konsistigas la plej grandan spacon ĉi-ĉapitre la laŭvica nombrado de diversaj fruktoj (pp. 25-87). Second promenade d'un gourmand dans Paris estu kvazaŭ plibonigita rondgvidado kaj kontinuigo de temoj el la unua volumo (pp. 88-137); sekvis eseoj primanĝaĵaj. Denove oni informatas pri novaĵoj kulinaraj kaj rekomendatas al eldonaĵo Journal des gourmands(pp. 160-163). Nova rubriko titolita Essai de biographie gourmande postflaras kurte la vivon de konataj italaj manĝemuloj (pp. 154-160). Samjare komenciĝas krome Geographie gourmande pri Franclando (pp. 213-220); De la gourmandise allemande; Le Français panivore (pp. 240-245); letero pri ĝuotaj manĝaĵoj germanaj (pp. 289-300).