cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natria dutionato
Natria dutionato perdas kristaliĝan akvon kiam temperaturo atingas 110 °C. Kiam hejtata al 267 °C ĝi dissociiĝas en Na2SO4 kaj SO2. La tekstila industrio priskribas ke natria dutionato estas la plej efika komponaĵo por forigado feraj kaj manganaj makuloj el vestaĵoj, do, miksaĵo da likvo-sapo kaj natri dutionato estas rekomendata por lavado de malpuraĵoj.
Sintezoj kaj preparadoj
2 NaHSO3 + MnO2 → Na2S2O6 + Mn(OH)2 3 Cl2 + Na2S2O3·5 H2O + 6 NaOH → Na2S2O6 + 6 NaCl + 8 H2O}
Proprecoj
Natria dutionato estas tre stabila komponaĵo, kiu ne oksidiĝas per permanganato, dukromiato aŭ bromo. Ĝi povas oksidiĝi al sulfato pere de fortaj oksidigaj kondiĉoj, kiu inkluzivas longedaŭra bolado dum unu horo kun sulfata acido 5M kaj troo da kalia dukromiato, aŭ traktado kun troo da hidrogena peroksido bolanta sur koncentrita klorida acido.
Eckersley
Eckersley estas la familia nomo de jenaj personoj:
Ruhr-kluzo Mülheim
La Ruhr-kluzo Mülheim estas la unua el serio de Ruhr-kluzoj konstruitaj ĝis 1780 por antaŭenigi ŝiptrafiko sur la Ruhr.
La registaro de Prusio novkonstruigis la kluzon en la jaroj 1843 ĝis 1845 je la hodiaŭa loko. Ĝi ankoraŭ funkcias ĉitempe. Ĝi anstataŭis pli malnovan kluzon kun tro altaj murelstaraĵoj montflankaj kaj la entute problema situo en la ofte ensabliĝinta malsupra akvo de la transŝarĝejo Broicher Schlagd. Tiu ĉi unua kluzo estis konstruata en la jaroj 1779 kaj 1780 tie, kie hodiaŭ troviĝas la fluakva centralo de la Rejnland-Vestfalia akvoproviza societo. En 1927 necesiĝis adaptigo de la nova kluzo, post kiam estis konstruita la vejro de Kahlenberg ĉ. mil metrojn kontraŭflue je la supra finaĵo de la kluzinsulo, pro kio la supra akvonivelo leviĝis je 1,5 metroj. er tio la kluzo de Mülheim estas la ununura tiaspeca ĉe la Ruhr, kiu superas samtempe du vejrojn (de Kahlenberg kaj de Broich). Pro tio ankaŭ la ŝipirkanalo en la supra akvo estas nekutime longa. La kluzo mem estas je 5,64 metroj da larĝeco 63,42 metrojn longa kaj superas diferencon inter supra ka malsupra akvo de 4,95 metroj. Post kiam la vejro ekde 1987 staras sub monumentprotekto, ĝi estis restaŭrita en 1993/1994.
Je la vejro Kahlenberg kaj la Broicher Schlagd (transŝarĝejo) troviĝas po unu fiŝoŝtuparo.
Norodom Sihamoni
Norodom Sihamoni, en la kmera skribo, oficialtitole Preah Karuna Preah Bat Samdech Preah Baromneath Norodom Sihamoni, (nask. la 14-an de majo 1953 Pnom-Peno) estas nuntempa kamboĝa reĝo kaj ununura monarko, kiu parolas flue ĉeĥe. Krom la ĉeĥa kaj la kmera li plu parolas france kaj bone ankaŭ angle kaj ruse.
En la jaro 1962 li estis de la patro sendita studi ĝis Prago, kie li trairis bazan lernejon en la strato Ostrovní, kaj plu li studis en konservatorio kaj en Akademio de Muzaj Artoj. En la jaroj 1975 - 1977 li studis kinematografion en la nordkorea Pjongjango, ekde la 1981 li vivis en Parizo, kie li fariĝis profesoro de danco. Ekde aŭgusto de 1993 li laboris kiel grandambasadoro de Kamboĝo ĉe Unesko en Parizo. En la jaro 1994 reĝo Sihanuk donacis al li titolon Granda princo. La 14-an de oktobro 2004 post abdiko de Sihanuk, lia patro, li estis elektita kiel reĝo de Kamboĝo. Kronita li estis la 29-an de novembro 2004 en la Reĝa palaco en Pnom-Peno.
Six Companies, Inc.
Ili poste konstruis la Akvobaraĵon Parker, nome parto de la Akvobaraĵo Grand Coulee, la Akvedukton de la rivero Kolorado tra la dezertoj Mojave kaj Kolorado al la urba Suda Kalifornio, kaj aliajn grandajn projektojn.
Six Companies Inc. estis komponita de:
Duesme
Duesme estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Duesme kaj la vilaĝetojn Gronet kaj la bieno Chassin. Ĝi etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Sanktaj Jakobo kaj Filipo datiĝas de la fino de la 17-a jarcento.
Petit Papa Noël (kanto)
Petit Papa Noël (Esperante: Avĉjeto Frosto) estas franca kristnaska kanto, kiu rakontas pri infano konversacianta kun Patro Kristnasko vespere antaŭ la kristnaska festo.
Operaco Northwoods
Operaco Northwoods (angle Operation Northwoods) estis usona sekreta plano, kiun ellaboris en 1962 la generalstabo de Pentagono kaj estis prezentita la 13-an de marto 1962 al prezidento John F. Kennedy. Krom Operation Mongoose, tiu plano entenis larĝigon de kaŝita operaco de Usono kontraŭ Kubo. Oni planis kulpigi sistemon de Fidel Castro per aranĝitaj teroratakoj kontraŭ civila aera kaj ŝipa trafiko ene de Usono, disvastigo de falsaj informoj. Tiel oni volis eksciti la publikon por apogo de invado je Kubo. Male al Mongoose, Northwoods neniam estis realigita, ĉar Kennedy rifuzis ties aprobon. La planado okazis jam dum prezidento Eisenhower, la dokumenton subskribis Lyman L. Lemnitzer, prezidanto de Unuiĝinta stabĉefaro kaj pli poste ĉefkomandanto de NATO en Eŭropo, same la brigada generalo William Craig. La dokumentoj publikiĝis post tridekjara sekretigo en 1997/98 danke al Freedom of Information Act.
Petit Papa Noël (kanto)
La tekston verkis Raymond Vincy kaj la muzikon komponis Henri Martinet en 1946 por la filmo Destin de Richard Pottier.
Pluraj artistoj kantis ĝin. La versio kiun Tino Rossi interpretis estas unu el la plej ŝatataj.
Sint-Maarten
Sint-Maarten (nederlanda por Sankta Marteno) estas la suda parto de la insulo Sankta-Marteno en la Kariba Maro. La tuta insulo situas 240 km oriente de Puerto-Riko, kaj sude de Angvilo.
Gyula Rimanóczy (1932 - 1992)
Gyula Rimanóczy [djula rimanOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rimanóczy Gyula estis hungara arkitekto. Lia patro estis Gyula Rimanóczy (1903), lia frato estis Jenő Rimanóczy, lia fratino estis Yvonne Rimanóczy.
Administra divido de Moskvo
Administra divido de Moskvo estas oficiale akceptita sistemo de teritoriaj unuoj en Moskvo. La nuna administra divido de Moskvo estas bazita sur la reformo de la jaro 1991, tamen dum la sekvaj jaroj ofte ŝanĝiĝis.
Sint-Maarten
Ne konfuzu kun Saint Martin kiu estas la nomo de la alia, norda, parto de la insulo Sankta Marteno.
Gyula Rimanóczy (1932 - 1992)
Gyula Rimanóczy  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Administra divido de Moskvo
En 2014 Moskvo konsistas el 12 administraj arondismentoj: Centra, Orienta, Sud-Orienta, Suda, Sud-Okcidenta, Okcidenta, Nord-Okcidenta, Norda, Nord-Orienta, Zelenograda, Troick, Nov-Moskva. La lastaj du arondismentoj estis oficiale aldonitaj al konsisto de Moskvo la laŭ projekto pri disvastigado de Moskvo (antaŭe ili apartenis al Moskva provinco).
Gyula Rimanóczy (1932 - 1992)
Biografio
Gyula Rimanóczy interrompis la lernadon en gimnazio kaj li eklaboris kiel teknologia desegnisto. Tamen private li faris abiturienton, poste li akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1957. Li ankaŭ laboris dum la studentaj jaroj, post la diplomo li eklaboris en ŝtata arkitekta laborejo. En la 1960-aj jaroj li estis ankaŭ asistanto tie, kie li akiris la diplomon. Li pensiuliĝis en 1986. Li havis edzinon sen idoj.
Sint-Maarten
Ekde la 10a de oktobro 2010 Sint-Maarten akiris apartan statuson (Status Aparte) kaj do ne plu estas parto de la Nederlandaj Antiloj (kiuj cetere ne plu ekzistas nuntempe).
Geografio
Sint-Maarten kovras areon de 34 km² kaj havis preskaŭ 44 000 loĝantojn en 2020; ĝia ĉefurbo estas Philipsburg. Geografia pozicio:
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la nederlanda. De la loĝantaro hejme parolas 68% angle, 13% hispane, 8% kreole kaj 4% nederlande.
Administra divido de Moskvo
La arondismentoj (krom la du akceptitaj en 2012) estas dividitaj je distriktoj. Entute estas 125 distriktoj. Arondismentoj Troick kaj Nov-Moskva estas dividitaj je apartaj teritoriaj unuoj, nomataj poselenije.
Administraj arondismentoj de Moskvo
Statistiko de Moskvo laŭ arondismentoj:
Distriktoj de Moskvo
Sube estas listo de distriktoj de Moskvo laŭ arondismentoj (krom la du fonditaj en 2012 kaj ne havantaj distriktojn).
Historio de adminisra divido de Moskvo
Ruslingve: История административно-территориального деления Москвы.
Armoniko
La Armoniko aŭ trilino (armónico aŭ trilina: ) estas kuba gitaro kun sep kordoj en ses kordoĥoroj.
La sonoj esta E3, A3, D4, G4 G4, B3, E4 en kordoj el ŝtalo. Ĝi estis elpensita de Compay Segundo.
Bida melio
La bida melio (Melia azedarach), estas specio de decidua arbo el la familio de la meliacoj, kiu estas indiĝena en Pakistano, Barato, Hindoĉinujo, Sudorienta Azio kaj Aŭstralio. Estas, ekde sudorienta Azio ĝis norda Aŭstralio, kvar aliaj specioj el la genro melio. Ili ĉiuj estas deciduaj aŭ kvazaŭ-ĉiamverdaj arboj.
La elektita Esperanta nomo signas al uzado de la fruktoj kiel bidoj, ekzemple por rozarioj.
Lokaj nomoj
La lokaj nomoj de Melia azedarach inkludas chinaberry, Persian lilac, white cedar, Texas umbrella, bead-tree, Cape lilac, Ceylon cedar, pride of India , malai vembu (மலை வேம்பு), bakain, zanzalakht (زنزلخت) kaj dharek aŭ dhraik (دھریک). En Sud-Afriko ĝi estas komune sed erare nomita syringa, kiu estas fakte diferenca genro.
Aliaj lokaj nomoj inkludas Ghoda nim (Ghoda signifas ĉevalon kaj nim signas al la specio hinda azadiraĥto aŭ nimo) en Bengalujo kaj Vilayati (fremda) nimo en Bundelkhand-regiono, kaj Bakain en orienta Utar-Pradeŝo kaj Ĝharkhando.
Ĝi estis naturalizita en Madagaskaro kie oni nomas ĝin vaondelaka.
Priskribo
La plenkreska arbo havas rondetan kronon, kaj kutime atingas altecojn de 7-12 metroj, kvankam en esceptaj cirkonstancoj bida melio povas alti 45 metrojn. La folioj longas ĝis 50 cm, estas alternantaj kaj long-petiolaj, du aŭ tri foje kunmetitaj; la segildentaj folietoj supre malhelverdas kaj sube pli helverdas. La floroj estas malgrandaj kaj bonodoraj, kun kvin pal-purpuraj aŭ lilaj petaloj, kreskante en aretoj. La fruktoj estas drupoj, rulglobeto-grandaj, hele flavaj je matureco, pendantaj sur la arbo la tutan vintron, kaj iom post iom iĝante sulkiĝintaj kaj preskaŭ blankaj.
Uzo kaj ekologio
La ĉefa utileco de bida melio estas ĝia ligno. Tiu ĉi estas de meza denseco, kaj kolore varias ekde hel-bruna ĝis malhel-ruĝa. Aspekte ĝi estas facile konfuzita kun la senrilata granda tektono (Tectona grandis). Bida melio, en harmonio kun aliaj membroj de la familio de meliacoj havas lignon de alta kvalito, sed kontraŭe al multaj preskaŭ-formortintaj mahagonospecioj ĝi estas nesufiĉe utilizita. Lignosekigado estas relative simpla ĉar la bretoj sekiĝas sen fendado aŭ deformado kaj la ligno estas rezistema al funga infektado. La saporo de la folioj ne estas tiel amara kiel tiu de hind-azadiraĥtaj folioj.
Tokseco
Fruktoj estas venenaj al homoj se grandkvante manĝite. Tamen, kiel por la taksuso, tiuj toksinoj ne estas damaĝaj al birdoj, kiuj frukte diboĉmanĝas sin, poste atingante "ebrian" staton. La toksinoj estas neŭrotoksinoj kaj neidentigitaj rezinoj, trovite plejparte en la fruktoj. Iuj birdoj povas manĝi la frukton, disvastigante la semojn en iliaj elĵetoj. La unuaj simptomoj de veneniĝo ekaperas kelkajn horojn post manĝado. Ili povas inkludi mankon de apetito, vomadon, konstipadon aŭ diareon, sangan fekaĵon, stomakdoloron, pulmobstrukciĝon, korhalton, rigidecon, mankon de kunordigo kaj ĝenerala malforto. Morto povas okazi post proksimume 24 da horoj. Kiel ĉe parencaj substancoj, tetranortriterpenoidoj konsitituas gravan toksan komponanton. Tiuj estas kemie rilatigitaj al azadiraĥtino, la primara insekticida komponanto en la komerce grava hind-azadiraĥta oleo. Tiuj komponantoj estas verŝajne rilatigitaj al rezistemo de la ligno kaj de la semo al damaĝbestoj kaj fungoj, kaj eble al la neallogeco de la floroj por bestoj.
La folioj estis utiligitaj kiel natura insekticido por konservi kune kun stokita manĝaĵo, sed oni ne manĝu ilin ĉar ili estas tre venenaj. Diluita infuzaĵo de folioj kaj branĉoj estis uzata en la pasinteco por enkonduki utero-malstreĉiĝon.
Kiel invada specio
La planto estis prezentita ĉirkaŭ 1830 kiel ornama arbo en Usono (Suda Karolino kaj Georgio) kaj vaste priplantita en la sudaj subŝtatoj. Hodiaŭ ĝi estas konsiderita invadan specion tiel fore norde kiel Virginio kaj Oklahomo. Sed arbidkultivejoj daŭre vendas la arbojn, kaj semoj ankaŭ estas vaste haveblaj. Bida melio estiĝis naturalizita en tropikaj kaj varm-mezvarmaj regionoj de Ameriko kaj estis plantita en similaj klimatoj tra la mondo. Krom la problemo de tokseco, ĝia utileco kiel ombrarbo en Usono estas malpliigita kaŭze de ĝia emo ŝosi kie nedezirata kaj transformi trotuarojn en danĝere glitigaj surfacoj kiam la fruktoj falas, kvankam tiu estas neproblema kie kantobirdopopulacioj abunde ĉeestas. Kiel notite supre, la ebleco de komerce enspeziga rikoltado de sovaĝiĝitaj arbareroj restas plejparte neesplorita.
NGC 417
NGC 417 (aliaj indikoj — PGC 4237, ESO 541-24, MCG -3-4-19, NPM1G -18.0052) estas galaksio en konstelacio Baleno.
DeForest Kelley
Jackson DeForest KELLEY (1920 – 1999), konata de amikoj kiel "De" estis usona aktoro konata per siaj roloj en vakeraj filmoj kaj ĉefe per sia rolo Dr. Leonard "Bones" McCoy en serio Star Trek.
NGC 417
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
DeForest Kelley
Vivo
Kelley naskiĝis hejme en Toccoa, Georgio 1920, filo de Clora (denaske Casey) kaj Ernest David Kelley, kiu estis Baptista pastro. DeForest estis nomita omaĝe al pionira elektronikisto Lee de Forest.
Dum la Dua Mondmilito, Kelley militservis ĉe la usona aerarmeo de la 10-a de marto 1943 ĝis la 28-a de januaro 1946. Post restado en Long Beach, Kalifornio, Kelley decidis sekvi karieron kiel aktoro kaj translokiĝis al suda Kalifornio. Li laboris kiel vestzorganto en loka teatro por gajni sufiĉe da mono por la vivadtenado. La patrino de Kelley kuraĝigis sian filon en sia nova kariero, sed lia patro malŝatis la ideon. En Kalifornio, Kelley estis vidita de agento de Paramount Pictures dum farado de portrejna filmo por usona mararmeo.
Li mortis pro stomakkancero 1999.
Kariero
Filma kariero de Kelley komenciĝis per malmultkosta terora filmo Fear in the Night en 1947. Tiu filmo estis tre ŝatata de vidantoj. Lia sekva aktorado estis en Variety Girl. Kelley iris al Novjorko por labori ĉe televidprogramo kaj post tri jaroj revenis al Hollywood.
Kelley ankaŭ rolis dekojn da malgrandaj roloj. En 1956, naŭ jarojn antaŭ roli kiel doktoro McCoy, Kelley ludis malgrandan subtenan rolon kiel kuracisto en The Man in the Gray Flannel Suit en kiu li esprimas la diagnozojn "Ĉi tiu viro mortis, Kapitano" kaj "Tiu viro mortis", kiuj poste iĝos fifamaj pro Star Trek.
Star Trek
Post rifuzi la proponon de Roddenberry en 1964 por ludi Spockon Kelley ludis D-ron Leonard McCoy de 1966 ĝis 1969 en Star Trek: The Original Series. Li reproduktis la rolulon per voĉo-rolo en "Star Trek: The Animated Series (1973-74), kaj la unuaj ses 'Star Trek' kinfilmoj (1979 ĝis 1991).
En 1987, li ankaŭ havis aperon en "Renkontiĝo ĉe Farpunkto", la unua epizodo de "Star Trek: The Next Generation", kiel Admiralo Leonard McCoy, Starfleet Surgeon General Emeritus.
Dum la unua sezono de Star Trek, la nomo de Kelley estis listigita en la finaj nomolistoj kune kun la cetero de la partoprenantoj. Nur Shatner kaj Nimoy estis listigitaj en la malfermaj nomolistoj. Ĉar la rolo de Kelley kreskis en graveco dum la unua sezono, li ricevis salajron por ĉirkaŭ po 2500 USD por ĉiu epizodo kaj ricevis trian nomaperon komencante en la dua sezono post Nimoy.
Kelsterbach
Kelsterbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Groß-Gerau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
DeForest Kelley
Malfrua kariero
Post Star Trek li kvazaŭ emeritiĝis, li rolis en 1972 en terorfilmo Night of the Lepus kaj rolis malgrandajn aperojn en kelkaj aliaj filmoj.
Alfred Christensen
Alfred CHRISTENSEN ( en Nyborg – ) estis dana esperantisto kaj kompostisto. Li vigle propagandis ĉefe pergazete. Li estis prezidanto de Centra Dana Esperantista Ligo (CDEL) de 1927 ĝis 1932.
Tiszabő
Tiszabő [tisabO] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Törökszentmiklós.
Situo
Tiszabő situas laŭ la maldekstra bordo de Tiso fine de sakovojo. Ĉi tie estis trapasejo per pramo. Fegyvernek troviĝas 9, Kunhegyes 16, Törökszentmiklós 19, Kisköre 26, Kisújszállás 28 km-ojn.
Historio
Arkeologoj trovis tie tombon el la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1077 en formo "Bek". Fine de la turka epoko la vilaĝo senhomiĝis.
La loĝantaro okupiĝas pri terkulturado kaj bestobredado. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Gorecht
La Gorecht (groninge: t Gerecht), kelkfoje skribita kiel Goorecht, estas de origino jurisdikcio (gericht) ĉirkaŭ la urbo Groningen. Ĝi grandparte konsistis el la areo de la antaŭaj municipoj: Groningen, Haren kaj Hoogezand-Sappemeer. En postaj tempoj ĝi ankaŭ nomiĝis la Gerecht van Selwerd, kvankam Selwerd mem ne estis parto de la Gorecht. La origina Groningen mem ankaŭ situis en la Gorecht, sed ĉiam havis propran pozicion, en pli longa daŭro ĝi fariĝis kiel urbo propra jurisdikcio.
Ruĝkola kaprimulgo
La Ruĝkola kaprimulgo, Caprimulgus ruficollis, estas birda specio kaj la plej granda el la kaprimulgoj, kiuj ĉeestas en Eŭropo.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en Iberio (pli precize en la suda duono kaj malofte en la nordo) kaj norda Afriko (el Maroko al Tunizio), kaj vintras en tropika okcidenta Afriko. Ĝi estas malfrua migranto, rare aperanta antaŭ la fino de aprilo aŭ komenco de majo. Foje dum la migrado perdiĝas kaj atingas ĉu insulojn de okcidenta Mediteraneo ĉu eĉ la portugalajn insulojn de la Atlantiko.
En Iberio loĝas la nomiga subspecio Caprimulgus ruficollis ruficollis kaj la Caprimulgus ruficollis desertorum loĝas nur en Maroko, Alĝerio kaj Tunizio kaj estas pli hela, arĝentgriza aŭ ruĝeca.
Aspekto
La plumaro similas al tiu de la Eŭropa kaprimulgo. La plenkreskulo estas likengriza, striita sablokolore, brune kaj nigre. La subaj partoj estas striitaj, ekzemple estas nigreca strio laŭlonge de la krono. Ĝi estas pli granda kaj longvosta ol la plej disvastigataj specioj, kaj havas ruĝecan kolumon, kio nomigas la specion kaj en scienca nomo kaj en multaj lingvoj, inter ili Esperanto; tiu ruĝeca aŭ flavbruna kolumo estas pli facile videbla ĉe la nuko, kiam la birdo kuŝas surgrunde. Kiel aliaj kaprimulgoj, ili havas ampleksegan buŝtruon, etan bekon (ĉirkaŭitan de etaj bridaj harplumetoj utilaj por detekti la krepuskajn insektojn), longajn flugilojn, mildan plumaron kaj noktemajn kutimojn. Ambaŭ seksoj havas blankajn flugilpunktojn, vostoflankojn kaj rimarkindan blankan gorĝon, kiu diferencigas la specion el la Eŭropa kaprimulgo. La kapo estas larĝa kaj plata kaj la okuloj estas grandaj kaj nigraj, sed tumtage la birdo malfermas nur etan fendon, sed nokte brilegas ekzemple kontraŭ la aŭtolumoj. La longo estas 32 cm, la pezo el 80 ĝis 85 g (multe pli ol la 61 ĝis 65 g de la Eŭropa kaprimulgo, Caprimulgus europaeus), kaj la enverguro 64 ĝis 66 cm.
Dumfluge tiu specio videblas pli hela, ruĝeca kaj granda ol la Eŭropa kaprimulgo. La kruroj estas mallongaj kaj ŝajnas malfortaj por piediro, tamen tiu specio ne malbone piediras kaj la ĵus naskiiĝintaj idoj havas ilin preskaŭ tiom disvolvigitajn kiom la plenkreskuloj kaj danke al ili povas salteti vigle.
Kutimoj
Malferma sabla arbustejo kun arboj aŭ arbetoj estas la kutima teritorio de tiu krepuska kaprimulgedo. En suda Iberio oni preferas duondezertajn arbarojn de korkokverko (Quercus suber) kaj de anzinoj (Quercus ilex). En la Nacia Parko de Doñana, en Andaluzio, la "nestoj" estas lokitaj en humidaj grundoj, kaj en la interno de pinarbaroj, serĉe la protekton de arbustoj. Ankaŭ oni uzas arbarojn de eŭkaliptoj en Hispanio kaj Portugalio.
Ĝi flugas krepuske, ĉefe ĉe la sunsubiro, kun facila, silenta flugo kiel de tineo; ties fortaj kaj decidemaj flugilfrapoj kombiniĝas kun graciaj kurboj kaj turniĝoj kun senmovaj flugiloj.
Frigyes Keresztély Petrovics
Frigyes Keresztély Petrovics [fridjeŝ kerestEj petroviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petrovics Frigyes Keresztély estis hungara historiisto, juristo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1830).
Ruĝkola kaprimulgo
Kutimoj
La voĉo estas ripeteca mekanika priskribita kiel kjok-kjok-kjok…. aŭ "paka-paka-paka", kiu leviĝas kaj falas dum la birdo turnas sian kapon el flanko al flanko. Kiam ĝi vibrokrias, la birdo kuŝas aŭ ripozas laŭlonge de branĉo aŭ lignaĵo, kaj kantas el fosto. Dum pariĝadaj ceremonioj, kaj eventuale alifoje, ĝi uzas mekanikan signalon, kiel akra krakosono, kaŭzita de la flugilfrapado kontraŭ la dorso. Ties manĝo estas krepuskaj insektoj, kiel tineoj, skaraboj aŭ akridoj; ankaŭ kuloj en humidejoj.
Frigyes Keresztély Petrovics
Frigyes Keresztély Petrovics  naskiĝis la  1799 en Hungara reĝlando en Holics (nuntempa Holíč en Slovakio). Li mortis la 1836 en Munkeno.
Biografio
Frigyes Keresztély Petrovics frekventis universitaton en Pozsony, poste en 1820 li iĝis luterana pastro. En la sekva jaro en Pest (urbo) li edukis grafon László Teleki. Ili duope lernis juron komence en Pest, poste en Sárospatak. En 1830 li iĝis juristo. En 1833 li vizitis grandan parton de Eŭropo, kie li esploris en arkivejoj pri hungaraj temoj.
São Sebastião do Anta
(prononco: saŭnsebasĉjaŭn doanta, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun São Domingos das Dores, Imbé de Minas kaj Inhapim.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Araba perdriko
La Araba perdriko aŭ Nigrakrona perdriko (Alectoris melanocephala) estas specio de birdo de la subfamilio de perdrikenoj en la familio de Fazanedoj. Ĝi estas sufiĉe distinga el la aliaj membroj de la genro kaj pro tio kutime enmetita en monotipa subgenro.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en suda Saŭdarabio, el montoj ĉe Jedo, orienten al Omano (Muskato), kaj suden al Jemeno (Adeno). Ĝi ĵus estis ankaŭ enmetita en Pakistanon el Omano. Iu populacio el orienta Hadramuto, Saŭdarabio, estis separata en diferenca raso, quichardi, sed ne estis amplekse akceptata, kaj pro tio la specio estas konsiderata monotipa. Estis neakceptebla vidaĵo en Eritreo, ĉar tiuj informoj devas esti bazataj sur liberigitaj birdoj.
Aspekto
Ĝi estas ĝenerale helgriza perdriko kun forta sablokolora koloro en nuko kaj iom en kolo. En ventroflankoj al ŝultroj estas markata areo de nigrablanka strieco. La femuroj estas kovritaj de blankeca al sablokolora plumaro. La kapobildo estas tre specifa konsista je tre nigra krono klare kontrasta kun tre markata blanka superokula strio. La nigra krono estas kialo por la alternativa komuna nomo kaj por la latina scienca nomo A. melanocephala kio estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “nigra” kaj “kapo”. Estas tre granda fortika ruĝa beko kun supra brido kaj tre markata ruĝa okulringo, sub kiu estas iom da nigra bridostrio. Sube estas blanka gorĝareo, bordita el la nukoflankoj per nigra larĝa strizono kiu separas tiun de la sablokolora nuko. La tri koloroj (blanka el la gorĝo, nigra el la klina kolumo kaj sablokolora el la nuko) kuniĝas en la centra brusto, kie foje estas nigraj punktoj.
Aliaj
Tiu specio de la grupo de perdrikoj estas parto de la nova etendo de la videloludo nome Zoo Tycoon 2: Arabiaj Noktoj
Norodom de Kamboĝo
Norodom (1834-1904) sekvis sian patron Ang Duong kiel reĝo de Kamboĝo, reganta ekde 1860 ĝismorte.
Dum la tempo de Norodom-a regado, Kamboĝo estis sendependa protektorato de Tajlando. Tamen, la lando estis tre malforta por kontraŭstari batalojn inter Francio kaj Siamo (tiama nomo de Tajlando). En 1863, Norodom subskribis kontrakton kun Francio, igante sian landon sendependa protektorato de Francio. Tiu sendependeco daŭris ĝis 1884, kiam Francio akiris regon super la regiono.
Post morto de Norodom, sekvis lin surtrone lia duon-frato Sisovat.
Martin Walser
Martin Johannes WALSER (naskiĝinta en la 24-a de marto 1927 en Wasserburg (Bodenlago), mortinta la  en Überlingen ) estis germana verkisto. Per la verkoj Ehen in Philippsburg (1957) kaj Halbzeit (1960) li kreis la ĝenron de okcidentgermana socia romano. Al la plej bonaj noveloj de postmilita germana literaturo nombriĝas Ein fliehendes Pferd (1978).
Vivo
La filo de karbonkomercisto kaj gastejestro devis kiel 11-jaraĝulo transpreni la entreprenistan taskon de la patro. En 1943 li eksoldatis: nur post la Dua mondmilito li rajtis trapasi la abiturientan ekzamenon. Post studo de literatursciencoj, filozofio kaj historio en Regensburg kaj Tübingen - tiam li ankaŭ verkis por kabaredoj kaj aktoris - li promociiĝis en la 1951-a jaro ĉe Friedrich Beissner per disertaĵo pri Franz Kafka.
Poste li deĵoris kiel reportisto kaj reĝisoro por radiodramoj ĉe Süddeutscher Rundfunk. En 1953 li membriĝis al Gruppe 47 kie li komence devis toleri la riproĉon pri Kafka-epigonado/imitado. Sed jam 2 jarojn pli malfrue li ricevis la premion de la grupo por la rakonto Templones Ende, elĉerpita el la volumo Ein Flugzeug über dem Haus und andere Geschichten (1955). Nun voĉlegadoj pri poetiko k.a. vojaĝigis lin Usonon, kio verke estis pritraktota ĉefe en la romano Brandung (1985).
Czarne
Czarne estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czarne en distrikto Człuchowski.
Martin Walser
Premioj (elekto) kaj membrecoj
Walser estas membro de PEN-klubo internacia kaj de la Germana akademio pri lingvo kaj poezio en Darmstadt.
Kiam Walser prelege dankis por la aljuĝo de la pacpremio de la germanaj librovendistoj en 1998, iĝis granda skandalo: ĉar li kritikis la seneskapeblan kaj prefabrikitan publikan manieron pensi pri la Dua mondmilito kaj la implikiĝo de la germana popolo. La prezidanto de la Centra komitato de judoj en Germanujo, Ignaz Bubis sekve taksis Walser "spirita brulofaranto".
4510 Shawna
4510 Shawna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Clyde Tombaugh elde la observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono, Usono).
Martin Walser
Verkado kaj temoj
Jam la furaj romanoj Ehen in Philippsburg (1960) kaj Halbzeit (1960), kiu per Das Einhorn (1966) kaj Der Sturz (1973) komplitiĝis al la t.n. Kristlein-trilogio, ekfamigis la aŭtoron kiel gravulon kaj akuratan rakontiston de la epoko de postmilita ekonomia ekfloro. Ofte la neherooj estas en la centro de atentigo, rakontataj el la perspektivo de la mio; ne forgesatas la montro de sencerbeco de la protagonistoj uzantaj vantan kaj malbonan lingvaĉon. La figuroj tamen ĉiam strebas - per lingva kaj vivmaniera adaptiĝo - fari karieron en kapitalisma medio. Tial ili iĝas kaptitoj de lingvaj kaj sociaj konvencioj.
4510 Shawna
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Shawna " en honoro de Shawna Willoughby, nepino de la malkovrinto.
Czarne
Historio
La urbeto estiĝis apud grava vojo de Człuchów ĝis Szczecinek. Malnova slava nomo devenas de rivero Czarna (Nigra), nuntempe nomata Czernica.
NGC 418
NGC 418 (aliaj indikoj — PGC 4189, ESO 412-9, MCG -5-4-2, AM 0108-302, IRAS01082-3029) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Martin Walser
Verkado kaj temoj
Kiel la postaj romanoj Seelenarbeit (1979) kaj Das Schwanenhaus (1980) ankaŭ tiuj libroj konas specifan psikologian realismon. Walser daŭriĝis ironie-sarkasme okupiĝi pri la okcidentgermanaj sociaj valoroj.
NGC 418
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Martin Walser
Verkado kaj temoj
Ankaŭ la novelo Ein fliehendes Pferd (1978) kaj la sekvontaj romanoj (ekz. Verteidigung der Kindheit de 1991) entuziasme akceptitis de la legantaro. La intrigoj de Ein fliehendes Pferd, tre simile al la verko Wahlverwandtschaften de Goeto, priskribis la neintencitan renkontiĝon de du malsimilaj paroj dum ferioj. Tio provokas kaj malaperigas longe kaŝitajn agresiojn. Ŝajne sukcesa impresinto de virinoj prezentiĝas kiel ulo kompleksohava; la ŝajne feliĉa geedzeco evidentiĝis neegala kverelo je potenco. Ĉe Verteidigung der Kindheit la ĉefrolludanto Alfred Dorn ne partoprenas la atenditan roldisdonon de la plenkreskula mondo.
En 1996 aperis la romano Finks Krieg, politika farso pri karieremo kaj la malakcepto de maldungigo fare de regiona altrangulo: Ĝi sufiĉis por provoki skandalon publikan ĉar multo en ĝi similis al eventoj en heslanda politiko de 1989.
Dramoj
La dramoj estas en la tradicio de Bertolt Brecht, sed ofte troigitaj kaj parte absurdaj. Iĝis la plej sukcesa dramo Die Zimmerschlacht (1967), nura primokado de konduto de viroj kaj virinoj ene de geedzeca vivo.
Novaj temoj
Sekvis pli kaj pli fokusiĝo pri viraj mezvivaj krizoj kaj teroro de politika korekteco. En marto de 1997 estis en Karlsruhe la premiero de la teatraĵo Kaschmir in Parching. Tie ĉi la verkisto - por la tria fojo (post Eiche und Angora, 1962, kaj Der schwarze Schwan, 1964) okupiĝas pri la t.n. "kompleta kaj senpardona konfrontiĝo al la tempo nacisocialismo". En Kaschmir in Parching (finskribita jam en 1995) temas pri elekto je urbestreco en provincurbo de Bavario. Unu kandidato estis organizinta ekspozicion pri 12 jaroj da nazia diktaturo, dum la alia ne akceptis priplori tiun tempon pro la aktiva implikiĝo de la avo.
Verkaro
Okaze de la 70-a datreveno naskiĝtaga eldonitis eldono de ĉiuj verkoj de Walser.
Jen aliaj titoloj (elekto) de kompleksa kaj granddimensia verkista kreivo:
Ne malmultaj verkoj adaptitis al la ekrano, inter ili Eiche und Angora (1964, reĝisoro R. Wolffhardt), Das Einhorn (1977, reĝisoro Peter Patzak), Der Sturz (1978, reĝisoro Alf Brustellin) kaj Ein fliehendes Pferd (1986, reĝisoro Peter Beauvais, kun Rosel Zech kaj Vadim Glowna).
Kilombo
Kilombo (portugala skribmaniero: Quilombo) signifis dum la epoko de portugala regado loĝlokon de fuĝintaj sklavoj en Brazilo. La vorto kilombo devenas el la bantuaj lingvoj Bantu-Sprachen ki-kongo kaj kimbundo kaj signifas loĝloko. Kondiĉe, ke temas pri defendpovaj komunumoj, oni uzis tiam ankaŭ la vorton „mokambo“, kio en ki-kongo signifas „rifuĝejo“ aŭ „fuĝejo“.
Historio
La plej granda kaj fama kilombo estis tiu de Palmares en la nuna brazila federaciero Alagoaso kun kelktempe inter 20.000 kaj 30.000 loĝantoj. La loĝloko ekzistis de 1630 ĝis 1694 kontraŭstaris plurajn konkerprovojn de la portugalaj koloniestroj, ĝis kiam trupo sub komando de la fifama esplorbandito Domingos Jorge Velho ĝin plene detruis. La mortotagon de Zumbi, legenda lasta estro de la kilombo Palmares, la 20-an de novembro 1695 nuntempe la afrikbrazilaj movadoj solenas kiel Tago de la Nigrula Konscio (Dia da Consciência Negra).
Aliaj legendoj volviĝas ĉirkaŭ la bataloj inter sklavoj kaj sklavotenantoj en la kilomboj – oni diras ekzemple, ke tie la luktoarto kapoejro treege pluevoluis, kaj ke la sklavoj ĝin ankaŭ aplikis en la bataloj kontraŭ la (pafilarmitaj) sklavoĉasistoj.
La kontraŭstaro de la kilomboj jam estis rompata en la 17-a jarcento, la loĝlokoj tamen pluekzistis.
Kilombanoj
Ekde 1988 la terposedaj rajtoj de la kilombanoj estas leĝe fiksita en la brazila konstitucio. Per tiu ĉi antaŭmetaĵo Brazilo troviĝas inter la pioniroj por la rajtoj de ne-indiĝenaj lokaj komunumoj, kiuj tenas tradician vivmanieron.
Literaturo
Werner Zips (eldoninto): ''Afrikanische Diaspora. Out of Africa - Into New Worlds.'' vol. 1, 2-a versio, Lit Verlag, 2008. ISBN 978-3-8258-3971-0
Vince Korda
Vince Korda, laŭ hungarlingve kutima nomordo Korda Vince estis hungardevena brita pentristo, dekoraciisto. Lia origina familia nomo estis Kellner, lia persona nomo ekster Hungarlando estis Vincent. Liaj pli aĝaj fratoj estis Alexander Korda kaj Zoltán Korda.
Vince Kellner naskiĝis la  en Pusztatúrpásztó (Hungara reĝlando, nuntempe Túrkeve), li mortis la  en Londono.
Bussy-le-Repos (Yonne)
Bussy-le-Repos estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 359 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Bussy-le-Repos etendiĝas sur 23.79 km², kaj havis 359 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Gasc, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Ferrières-le-Lac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Johano Reuchlin
Lia verko rudimenta linguae hebraicae (rudimentoj de la hebrea lingvo, 1506) estis signifa por intensigi la studon de tiu lingvo en Eŭropo. (Alia titolo donata por tiu verko estas De Rudimentis Hebraicis = pri hebreaj rudimentoj.)
La patro de Reuchlin, Georg, estis administranto de dominikana monaĥejo. Reuchlin laŭ tiama kutimo tradukis sian germanan nomon (Johannes Reuchlin ) al la helena formo Kapnion (= "fumeto", germane Räuchlein, prononcata tre simile al Reuchlin).
Reuchlin lernis la hebrean de Jakob ben Jeĥiel Loans kaj estis la unua germano, kiu science okupiĝis pri tiu lingvo. Pro tio li estis konsultita de imperiestro Maksimiliano, kiam Johannes Pfefferkorn proponis la detruon de ĉiuj hebreaj libroj kiel rimedon konverti la judojn al kristanismo. Reuchlin demonstris, ke ekzistas hebreaj libroj de alta valoro, kaj oponis la detruadon.
Kiam disvastiĝis la konvinko, ke la kabalo kaj la Talmudo ne enhavas ion kontraŭ-kristanisman, Papo Leono la 10-a deklaris, ke tiu opinio estas herezo. Tio efektive malpermesis al Reuchlin publike esprimi sian konvinkon.
Reuchlin estis la elstara germana reprezentanto de humanismo. Lia naskiĝurbo Pforzheim ekde 1955 ĉiun duan jaron atribuas la premion Reuchlin por laboroj en la spirito de humanismo.
Edward Larocque Tinker
Edward Larocque Tinker (Nov-Jorko, 12-an de septembro 1881- ibidem, 6-an de julio 1968) estis usona kaj homama verkisto tre interesita por la latinamerika kulturo.
Li estis nepo de la advokato Joseph Larocque, lia patrino estis Louise (Larocque) Tinker, kaj lia patro Henry Champlin Tinker.
Li studis juron en la Universitato de Kolumbio, doktoro en la universitatoj de Parizo kaj Madrido.
En 1959, li kreis la Tinker Foundation kun sia dua edzino Frances McKee Tinker, sia avo Edward Greenfield Tinker kaj sia patro.
La Biblioteko Edward Larocque Tinker estas en la Harry Ransom Center.
Bussy-le-Repos
Bussy-le-Repos estas la nomo de pluraj artikoloj.
Poštorná
Poštorná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 21,77 km².
Geografio
Poštorná troviĝas en Malsupramoravia valego apud enfluejo de rojo Včelínek en sistemon de branĉoj de rivero Dijo. La tereno estas plejparte plata, milde klinita al oriento, plimulto de la konstruareo situas sur malalta teraso super la dija ebeneĵo. El plimulto de flankoj ĉirkaŭas Poštornon arbaroj: el okcidento kaj sudo arbaro Boří les, el nordoriento kaj sudoriento komplekso de ĉeriveraj arbaroj laŭlonge laŭ la malsupra Dijo. Tiuj ĉi arbarigitaj partoj de la katastro apartenas en Areon de Lednice-Valtice.
Poštorná najbaras norde kun Charvátská Nová Ves, oriente kun la propra Břeclav, okcidente kun Valtice kaj sude kun Aŭstrio (municipo Bernhardsthal).
Kopačevo
Kopačevo (kopaĉevo), hungare Kopács estas vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Bilje.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo. Osijek troviĝas 10 km-ojn for.
Universitato de Miskolc
Historio
En 1949 oni establis universitaton en Miskolc, signifaj fakultatoj translokiĝis el Sopron al Miskolc. La unuaj instruadoj okazis en 1952. Komence la universitato prenis la nomon Mátyás Rákosi. Dum la socialismo okazis diversaj ŝanĝoj en la fakultatoj. La nuna nomo estas uzata de 1990, pli frue longe estis Pezindustria Teknika Universitato. Inter 2000 kaj 2013 aliĝis al Universitato de Miskolc Pedagogia Altlernejo Komenio, kiu fondiĝis en 1531.
Preĝejo Sankta Triunuo (Levelek)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en grandvilaĝo Levelek.
Historio
La gotika kirko konstruiĝis supozeble en la 13-a jarcento, sed la restaĵoj pruvas devenon el la 15-a jarcento. Laŭ dokumento inter 1597-1722 la kalvinanoj profitis la preĝejon, tamen en 1699 ĝi estis forlasita. En 1959 oni trovis renesancan enirejon. En la 17-a jarcento la preĝejo estis trakonstruita, post jarcento, en la 1970-aj jaroj kaj en 1997 estis renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan navon kaj ne havas turon. Super la ornama ĉefenirejo estas baroka skulptaĵo pri Sankta Jozefo (laŭ alia informo Sankta Antonio). La absido estas ok-kvadrata. La klasikismaj mebloj devenas el la 18-a jarcento. Apud la preĝejo sonorilostablo funkcias.
Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.
Arkozona domo
Priskribo
Laŭ TAKE ĝi estas domo
Peter Singer
Peter Albert David SINGER, (naskiĝis la 6-an de julio 1946) estas aŭstralia morala filozofo. Li estas profesoro pri Bioetiko en Universitato Princeton, kaj Laŭreata Profesoro ĉe la Centro por Aplikata Filozofio kaj Publika Etiko en la Universitato de Melburno.
Singer specialiĝas pri aplika etiko kaj aliras etikajn aferojn el laika, utilisma perspektivo. Li estas konata precipe por lia libro Besta Liberigo (1975), en kiu li argumentas favore al veganismo, al Efika altruismo kaj lian eseon "Malsato, Aflikto kaj Moralo", en kiu li argumentas favore donaci por helpi la tutmondajn malriĉulojn. Dum la plej granda parto de lia kariero, li estis prefera utilisto, sed li deklaris en La Vidpunkto de la Universo (2014), kun Katarzyna de Lazari-Radek, ke li fariĝis hedonisma utilisto.
Kremenec
Kremenec (Кременець) estas urbo en Ternopila provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2017.
Peter Singer
Singer dufoje estis estro de la fako de filosofio ĉe Monash Universitato, kie tiu fondis la Centro por Homa Bioetiko. Je 1996 Singer kandidatiĝis sensukcese kun Verduloj por la aŭstralia senato. Je 2004 Singer riceveis la honoron de aŭstralia humanisto de la jaro, donita de la Konsilio de Aŭstraliaj Humanistaj Socioj. Je 2005, The Sydney Morning Herald taksis lin inter la dek plej influaj publikaj intelektuloj de Aŭstralio. Singer kunfondis la organizaĵon Animals Australia kaj fondis la organizaĵon La Vivo Kiun Vi Povas Savi.
Champignolles (Côte-d'Or)
Champignolles estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo situas nordokcidente de Beaune. La komunumo enhas la vilaĝon Champignolles kaj la vilaĝetojn Coëffant kaj Chaumot. La ekonomio estas ĉefe agrikultura.
Historio
Malta Ordeno havis tie malsanulejon.
Nuklea industrio
Nuklea industrio estas la tuta industrio, kiu partoprenas la procedon de elektroprodukto per nuklea energio.
Champignolles (Côte-d'Or)
Historio
La ĥorejo de la preĝejo datiĝas de la 13-a jarcento.
Sep mirindaĵoj de la antikva mondo
La sep mirindaĵoj de la antikva mondo estas vaste konata listo de sep rimarkindaj homfaritaj konstruaĵoj de la antikva epoko. Ĝi estas bazita sur gvidlibroj popularaj al vizitantoj je helena civilizacio, kaj enhavas nur objektojn trovitajn ĉirkaŭ la Mediteraneo, tio estas, objektojn konitajn de helenoj. La Granda Muro en Ĉinio, ekzemple, klare estis ankaŭ mirindaĵo de la antikva mondo, sed estis nekonata al la grekoj.
Champignolles (Côte-d'Or)
Vidindaĵoj
En la tombejo staras kruco kaj en la preĝejo du grandaj statuoj el la 16-a jarcento.
Sep mirindaĵoj de la antikva mondo
La listo devenas de la 2-a jarcento a.K., kvankam Herodoto (el Halikarnaso mem, parenteze) menciis pri la ideo de tia listo en la 5-a jarcento a.K..
Champignolles (Côte-d'Or)
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropa baloto en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (4,44 % de voĉoj).
Sep mirindaĵoj de la antikva mondo
El la mirindaĵoj, nur la piramido ankoraŭ staras.
Nuklea industrio
La produktado de la energio mem okazas en nukleaj centraloj.
Quintana Roo (Yucatán)
Quintana Roo estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Quintana Roo. La komunumo situas en la centra parto de Yucatán en la regiono 4 "Centro". La regiono "Centro" limas norde al la regiono 3 "Litoral Centro", oriente al la regiono 1 "Litoral Oriente", sude al la regiono 5 "Centro Sur" kaj okcidente al la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31060.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 965 loĝantojn. El tiuj estis 485 viroj kaj 480 virinoj. La komunumo havas surfacon de 139,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 18 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 152,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 644 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 506 scipovis legi kaj skribi kaj 138 personoj estis analfabetoj. Do 21,43% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
20722 Aaronclevenson
Ĝia nomo honoras Aaron Clevenson, emeriĝinta profesoron pri astronomio ĉe la Lone Star College-Montgomery en Teksaso kaj direkoro de la Observatorio Insperity en la Lerneja Sendependa Distrikto de Humble. Li ricevis la premion de la Astronomia Ligo (AL) pro dumviva kontribuoj al la Observaj Programoj de la AL kiel Direktoro de Nacia Observa Programo.
Nagybajom
Ne miskomprenu kun Biharnagybajom!
Nagybajom [nadjbajom] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Nagybajom situas laŭ ĉefvojo Kaposvár-Nagykanizsa. Kaposvár troviĝas 25, Nagykanizsa 51, Dombóvár 53, Gyékényes 56, Fonyód kun Balatono 59, Pécs 85, Budapeŝto 201 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1197. Pro la poŝta servo la loknomo estis iam Somogynagybajom. En 1945 la fronto daŭris 4 monatojn. La vilaĝo en 1996 ricevis la titolon Eŭropa cikoniovilaĝo pro 30 da nestoj. En 1970 la statuso estis grandvilaĝo, en 2001 jam urbo.
Belcastel (Tarn)
Belcastel (Belkastelo) estas komunumo de la departemento Tarno en la regiono Sudo-Pireneoj, en Francio. Temas pri malgranda loĝloko kun plurdeko da domoj ĉirkaŭ malnova kastelo de la 15-a jarcento transformita en kirkon (al Sankta Stefano) de kiu ĝi prenas sian nomon. En 2011 ĝi havis 201 loĝantojn.
Czchów
Czchów estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czchów en distrikto Brzeski (Małopolski).
Franc Ksaver Lušin
Franc Ksaver LUŠIN (Franz Xaver Luschin, Franciszek Ksawery Luszin; naskiĝis la en Tainach, mortis la  en Gorico) estis aŭstria teologo slovenlingva kaj ekleziulo.
Vivo
Post studoj en Klagenfurt, kie li ankaŭ ordinitis pastro, li iĝis instruanto de bibliaj kaj orientalaj sciencoj ĉe la teologia fakultato de la universitato en Graz. Li estis konsilisto provinca de la registaro de Tirolo. En la jaro 1823-a li elektitis princo-episkopo de la ĉefepiskopujo de Trento kio helpis lin gajni spertojn multajn politikajn kaj administrajn. Lia posteulo tiea iĝis Johann Nepomuk von Tschiderer. En la jaro 1834 li translokitis al la ĉefepiskopujo de Lvivo kie li restis malpli ol unu jaro. En la 17.9.1835 li iĝis ĉefepiskopo de Gorico. En 1836 nomumitis "princo de la imperio" (Reichsfürst).
En Gorico li pligrandigis la centran seminariejon kaj venigis la Karitatajn fratinojn al kiuj komisiitis la zorgo pri la porvirina malsanulejo kiel ankaŭ pri la instituto Casa di ricovero.
Alberto Moreno
Alberto MORENO (naskiĝis en Sevilo, do nun -aĝa) estas hispania futbalisto. Ekde aŭgusto 2014, li estas futbalisto de la klubo Liverpool FC.
En 2013, Moreno estis selektita en la "Teamo de la Turniro" de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado de viraj sub-21-jaruloj.
Alfred Andersch
Alfred ANDERSCH (naskiĝinta en la 4-a de februaro 1914 en München, mortinta en la 21-a de februaro 1980 en Berzona) estis germana verkisto. Li ege influis la postmilitan germanan literaturon.
Vivo
La filo de oficiro iĝis kiel 18-jaraĝulo la organizada estro de la Komunista porjunulara ligo en Suda Bavario. En 1933 li internitis tri monatojn en la koncentrejo de Dachau pro siaj politikaj konvinkoj. Ekde 1940 li soldatis. Dizertinte ĉe la itala fronto li arestitis fare de la unsonanoj en 1944. En 1945-46 li laboris kiel redakcia asistento de la munkena gazeto Neue Zeitung. De 1946-47 li eldonis kune kun Hans Werner Richter la magazinon Der Ruf. Kiel fondomembro de Gruppe 47 kaj radifonia redaktoro (en 1948 li estis fondinta la "Vespera studio" de elsendostacio en Frankfurt am Main) li donis al moderna germana postmilita literaturo grandan podion publikan. Li radifonie furoris per radiodramoj kaj radifelietonoj. Ekde 1958 li loĝis en Svislando.
Karaktero de la verkoj
Meze de ĉiuj verkoj estas la nekondiĉa postulo je persona libereco, kio ofte povas esti en konekso kun dizertado kaj fuĝo kaj nemalofte tio igas la homojn unuopoluloj ekskluditaj el la socio.
La membiografia rakonto Die Kirschen der Freiheit (1952) pripensas la fruajn spertojn ene de la komunista partio kiel ankaŭ la dizerton disde Wehrmacht. En la centro de la romano Sansibar oder der letzte Grund (1957) estas pluraj figuroj, kiuj fuĝas al la libereco (ne nur de la nazia sistimo sed ankaŭ de komunista malracia dogmo-emo) ĝis la urbo Rerik. Adaptita al la ekrano estis en 1987 la romano Sansibar oder der letzte Grund fare de Bernhard Wicki.
Verŝajne la plej granda literatura akiro estis la romano Winterspelt (1974), fikcia milita konferenceto pri milita planado, rekte antaŭ la ofensivo en la Ardenoj: la protagonisto diskutas kun ĉiuj taĉmentanoj pri la avantaĝoj kaj neavantaĝoj de atako/de kapitulaco, helpe de argumentoj de nazia kaj komunista ideologioj.
Aliaj ĝenroj
Krom romanoj Andersch publikigis plurajn rakontojn, kiuj kolektitis en la volumoj Geister und Leute (1958), Ein Liebhaber des Halbschattens (1963), Tochter (1970), Mein Verschwinden in Providence (1971), Der Vater eines Mörders (1980; rakonto pri la patro de Heinrich Himmler) kaj Flucht in Etrurien (1981). Ekster tio troviĝis surlibromerkate lirikaĵoj (Empört Euch, der Himmel ist blau, 1977), eseoj (Die Blindheit des Kunstwerks, 1965, Öffentlicher Brief an einen sowjetischen Schriftsteller, das Überholte betreffend, 1977) kaj vojaĝrakontaoj (Wanderungen im Norden, 1962, Hohe Breitengrade, 1969, Norden, Süden, rechts und links, 1972, Einmal wirklich leben. Tagebuch in Briefen, 1985).