cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kampanulacoj
Floraroj kaj floroj
La plej ofte mezgrandaj ĝis grandaj, duseksaj floroj estas plej ofte kvinnombraj kun dubla involukro. Ekzistas kaj subfamilioj kun unusimetriaj kaj iuj kun radiosimetriaj floroj; ekzemple troviĝas ĉe Campanuloideae radiosimetriaj kaj ĉe Lobelioideae unusimetriaj, resupinaj floroj. Ĉe malmultaj taksonoj eskzistas kromkalikon. La plej ofte kvin sepaloj estas kunkreskinta inter si kaj kun la ovario (ne ĉe Cyananthus) kaj ekzistas plej ofte kvin (malofte tri, kvar aŭ dek) kalikdentoj. La kvin petaloj estas kunkreskintaj, ĉe radiosemetriaj ofte sonorilformaj kaj ĉe dusemetriaj plej ofte dulipaj kaj plej oftas kvin (malofte kvar ĝis dek) korolloboj. La petioloj estas plej ofte bluaj, sed ankaŭ blankaj, malofte oranĝkoloraj kaj roseaj ruĝaj kaj purpuraj. Ekzistas nur unu cirklo kun kvin fekundaj stamenoj; ili povas esti liberaj aŭ kunkreskintaj. La anteroj povas esti kune kaj havas du tekojn. Du, tri aŭ kvin karpeloj estas kunkreskintaj al du-tri-, kvin-, aŭ malofte de falsa disigvando dekkamera ovario. Ĝi estas epigina aŭ hipogina (vidu subfamilion). Kelkfoje la ovarioj estas kronita de cirklo- au tubforma nektario. La pistilo havas je ĝia pinto polenkolektantaj haroj kaj du, tri aŭ kvin stigmoj. Plej ofte estas proterandrio.
la florformulo estas: \downarrow aŭ aŭ
La polenigado okazas de insektoj (entomofilio).
Fruktoj kaj semoj
Ekzistas plej ofte kapsulfruktoj, kiuj malfermiĝas per klaboj aŭ ĉe la genro Kampanulo (Campanula) per truoj por disigi la multajn semojn. Ekzistas ankaŭ taksonojn kiuj formas beroj. La etaj semoj havas plej ofte olean, malofte amelan endospermon. La semoj estas aŭ flugiöhavaj aŭ ne.
Enhavosubstancoj
Ĉe multaj taksonoj oni trovis inulinon. Poliacetilenoj estas trovitaj. Alkaloidoj kiuj enestas plej ofte en la folioj estas ofte zidtolito.
Sistematiko
La kampanulacoj (Campanulaceae) konsistas el kvin subfamilio kaj 85 ĝis 86 genroj kun 2000 ĝis 2300 specioj:
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (28 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Cerro Branco
Cerro Branco estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 4.454 loĝantojn en 2010.
Občina Trebnje
Občina Trebnje estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Sudorienta Slovena‎. La municipo enhavas 131 komunumojn kaj ĝia areo estas 163,3 km². Komence de 2014 tie loĝis 12 063 homoj. La administra centro estas la urbo de Trebnje.
Loko, priskribo
La komunumo etendiĝas de okcidento al oriento laŭ la A2 aŭtovojo. Ankaŭ en la sama direkto tra la fervoja el Ivancna Gorizia al Novo mesto frapeti en Sevnici kaj plu al la centro de Krško aŭ Celje.
La alteco de la areo estas proksimume 230 m ĝis preskaŭ 610 m.
Komunumoj
La municipo konsistas el 131 komunumoj: Arčelca, Artmanja vas, Babna Gora, Belšinja vas, Benečija, Bič, Blato, Breza, Cesta, Dečja vas, Dobrava, Dobravica pri Velikem Gabru, Dobrnič, Dol pri Trebnjem, Dolenja Dobrava, Dolenja Nemška vas, Dolenja vas pri Čatežu, Dolenje Kamenje pri Dobrniču, Dolenje Medvedje Selo, Dolenje Ponikve, Dolenje Selce, Dolenji Podboršt pri Trebnjem, Dolenji Podšumberk, Dolenji Vrh, Dolga Njiva pri Šentlovrencu, Dolnje Prapreče, Čatež, Češnjevek, Goljek, Gombišče, Gorenja Dobrava, Gorenja Nemška vas, Gorenja vas pri Čatežu, Gorenja vas, Gorenje Kamenje pri Dobrniču, Gorenje Medvedje selo, Gorenje Ponikve, Gorenje Selce, Gorenji Podboršt pri Veliki Loki, Gorenji Podšumberk, Gorenji Vrh pri Dobrniču, Gorica na Medvedjeku, Gornje Prapreče, Gradišče pri Trebnjem, Grič pri Trebnjem, Grm, Grmada, Hudeje, Iglenik pri Veliki Loki, Jezero, Kamni Potok, Knežja vas, Korenitka, Korita, Kriška Reber, Križ, Krtina, Krušni Vrh, Kukenberk, Lipnik, Lisec, Log pri Žužemberku, Lokve pri Dobrniču, Lukovek, Luža, Mačji Dol, Mačkovec, Mala Loka, Mala Ševnica, Male Dole pri Stehanji vasi, Mali Gaber, Mali Videm, Martinja vas, Medvedjek, Meglenik, Mrzla Luža, Muhabran, Občine, Odrga, Orlaka, Pekel, Pluska, Podlisec, Potok, Preska pri Dobrniču, Primštal, Pristavica pri Velikem Gabru, Račje selo, Razbore, Rdeči Kal, Repče, Replje, Reva, Rihpovec, Rodine pri Trebnjem, Roje pri Čatežu, Roženpelj, Rožni Vrh, Sejenice, Sela pri Šumberku, Stehanja vas, Stranje pri Dobrniču, Stranje pri Velikem Gabru, Studenec, Svetinja, Šahovec, Šentlovrenc, Škovec, Šmaver, Štefan pri Trebnjem, Trebanjski Vrh, Trebnje, Trnje, Vavpča vas pri Dobrniču, Vejar, Velika Loka, Velika Ševnica, Velike Dole, Veliki Gaber, Veliki Videm, Volčja Jama, Vrbovec, Vrhovo pri Šentlovrencu, Vrhtrebnje, Vrtače, Zagorica pri Dobrniču, Zagorica pri Čatežu, Zagorica pri Velikem Gabru, Zavrh, Zidani Most, Žabjek, Železno, Žubina.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-jugovzhodnaslovenija.php
Doraemon
Doraemon (ドラえもん, Doraemon) estas mangao kaj animeo kreita en la jaro 1969 de la japana mangaisto Himiko Fujisaki, sub la pseŭdonimo Fujiko F. Fujio. La mangao estis publikigita en revuoj de la eldonejo Shogakukan, inter 1969 kaj 1996. Tri jarojn post la unua publikigo, en 1973, Nippon TV elsendis en Japanio 26 epizodojn de animeo bazita sur la mangao. Nova anime-serio de TV Asahi komenciĝis en 1979 kaj finiĝis en 2005, post 1787 elsenditaj epizodoj. Post la jaro 2005, aperis nova serio, kun renovigita animacio, kies novajn epizodojn ankoraŭ oni elsendas. Ĝi probable estas unu el la plej sukcesaj mangaoj el la historio.
Intrigo
Nobita Nobi estas 10-jaraĝa knabo, kiu loĝas en iu kvartalo de Japanio. Li vivas pli-malpli ĝoje, eĉ se li ne estas bonega studanto.
Iutage; Doraemon, blua, granda robot-kato aperis tra la tirkesto de la tablo de Nobita kaj prezentis sin kiel vojaĝisto de la 21-a jarcento, sendita de la pra-pra-nepo de Nobita, por malhelpi ke la pigreco de Nobita ruiniĝu la familion. Li posedas magian poŝon konektitan al la estonteco, el kiu li prenas inventaĵojn de la 21-a jarcento. Doraemon ĉiam provas helpi Nobitan tiom multe, kiom li povas, kuraĝigante lin por ke li studu, kaj protektante lin kontraŭ Jaian kaj Suneo.
Ĝis 1992, la epizodoj dividiĝis en tri rakontojn, kun averaĝa daŭro de po 7 minutoj en epizodo. De tiam, ĉiu epizodo havas 2 rakontojn, ĉiu daŭranta 11 minutojn.
Personoj
Li estas unu el la ĉefpersonoj, kune kun Nobita. Li estas roboto fabrikita por helpi tiujn, kiuj bezonas lian helpon. Origine, li estis flava, kiel ĉiuj aliaj hejmrobotoj, sed post kiam muso manĝis liajn orelojn, forta deprimo trafis lin kaj li tiom ploris, ke la flava koloro malaperis. Pro tio, li timegas musojn. Li vojaĝas al la nuna tempo por helpi Nobitan, sendita de lia pra-pra-nepo. Li adoras anno-kuketojn. Li havas fratinon nomatan Dorami.
Ŝi estas la nura knabino el la amik-grupo de Nobita. Ŝi estas inteligenta, afabla kaj bela, sed ankaŭ kolerema kelkfoje. Ŝi ludas pianon kaj violonon, kaj akiras bonajn notojn. Tamen, ŝi ne partoprenas en fortaj sportoj kiel bazopilko, malkiel Takeshi aŭ Suneo. Nobita enamiĝis al ŝi, kaj eĉ se Nobita kutime fuŝas la situacion, li scias ke ili ambaŭ geedziĝos estontece.
Li estas la plej forta kaj alta ulo el la grupo, tial ĉiuj nomas lin Jaian (Grandulo). Li estas tre kolerema kaj volas ke ĉio estu liamaniere. Li pensas, ke li scipovas kanti, sed neniu vere ŝatas lian voĉon. Lia plej bona amiko estas Suneo.
Lia familio havas multe da mono kaj tial Suneo ĉiam montras siajn novajn ludilojn al siaj amikoj, sed ne permesas al Nobita tuŝi ilin. Suneo preferas ne batali kontraŭ Jaian, do li elektas esti lia amiko. Li estas mensogema kaj kutime manipulas Nobitan.
11072 Hiraoka
11072 Hiraoka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Georg Joachim Göschen
Georg Joachim GÖSCHEN (naskiĝinta en la 22-a de aprilo 1752 en Bremen, mortinta en la 5-a de aprilo 1828 en Grimma) estis germana eldonisto. Inter liaj klientoj nombriĝas i.a. Friedrich Schiller, Johann Wolfgang von Goethe, Christoph Martin Wieland kaj Friedrich Gottlieb Klopstock.
Biografio
Göschen estis la filo de komercisto, kiu transloĝiĝis post la morto de la edzino pro financaj kaŭzoj al Vlotho por malaperi poste. Revenigis la infanojn al Bremen konatuloj, kie li ekloĝis ĉe la pastoro Erhard Heeren en Arbergen. Li zorgis pri la orfo Georg Joachim. Li trejnitis kiel librovendisto ĉe la librovendejo Cramer'sche Buchhandlung de en la bremena strato Oberstraße.
En 1770, transloĝiĝinte al Leipzig, li deĵoris en la librovendejo Siegfried Leberecht Crusius. De 1783 ĝis 1788 li estris la vendejon libran Gelehrtenbuchhandlung en Dessau. Li fondis en 1785 en Leipzig la entreprenon G. J. Göschen'sche Verlagsbuchhandlung, kiu estiĝis unu el la plej gravaj eldonejoj de la klasikuloj de Vajmaro. De 1786-90 li publikigis la unuan eldonon kompletan de la goetaj verkoj en 8 volumoj, kio iĝis malprofitiga. Ekde 1785 li prizorgis la ŝileran verkaron. Tiujn du geniulojn li tamen poste perdis: ilies eldonadon kontinuigis Johann Friedrich Cotta. La plej granda tasko estis la eldono de la verkaro de Christoph Martin Wieland, kiu aperis en 1802 kaj konsistas el 42 volumoj.
Inter la desegnistoj laborantaj por Göschen menciindas Johann Heinrich Ramberg.
Profiton Göschen ne havis per la eldono de la verkoj el la germana klasika periodo; monon li gajnis pli per romanoj, almanakoj kaj faklibroj. Göschen intencis fari librojn ankaŭ de ekstere belajn. Ekde 1793 li gvidis propran presejon en Leipzig, kiun li translokis en 1797 al Grimma, kie laboris lia amiko Johann Gottfried Seume kiel korektisto. Ties membiografio Mein Leben aperis en 1813. Göschen mem verkis hodiaŭ forgesitan komedion kaj siajn rememorojn.
En 1795 Göschen aĉetis bienon en Höhnstädt. Tie troviĝas ene de la Göschen-domo muzeo kun Seume-memorigloko. La sukcesan entreprenon plue estris liaj filoj; ĝi tamen en 1838/39 venditis al Cotta’sche Verlagsbuchhandlung.
Göschen estis la avo de la britaj politikistoj George Joachim Goschen kaj de Edward Goschen.
Haŭso
Ne konfuzu la vorton kun la vorto haŭzo, kiu estas speco de elektronika dancmuziko.
Molay (Haute-Saône)
Molay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Witrivier
Blanka Rivero (Witrivier, White River, Emanzimhlope) estas malgranda komunumo en Provinco Mpumalanga, Sud-Afriko. Ĝi situas norde de Mbombela (Nelspruit). Ĝi ricevis sian nomon laŭ la proksima rivero Emanzimhlope.
Blanka Rivero estas centro de agrikultura regiono, kun milda klimato. Ĝi fondiĝis post la Bura milito kiel elarmeiga stacio por britaj soldatoj.
Demografio
Laŭ la censo de 2001, Witrivier havis, en areo de 23,15 km², entute 8 211 loĝantojn en 2 833 loĝejoj. Sekse, 51,58% estis inaj kaj 48,42% estis viraj. Etne, la loĝantoj estis 68,68% blankuloj, 23,70% nigruloj, 5,42% miksrasuloj, kaj 2,19% hindaj/aziaj. Laŭlingve, la afrikansa estis la unua lingvo de 48,82%, la angla de 28,35%, la svazia de 11,36%, la conga de 3,67%, kaj la zulua de 2,45%.
Vaganteco (biologio)
Vaganteco estas fenomeno kiu okazas en biologio kiam individuaj animaloj aperas tre for de sia normala teritorio; individuaj animaloj kiuj montras tian vagantecon estas konataj kiel vagantoj. Oni uzas foje ankaŭ la terminon akcidenta, kiu ĉiukaze povas nuanciĝi al akcidenta kaŭzo de la vaganteco kia ŝtormo, incendio ktp. Estas nombro de faktoroj kiuj povus kaŭzi ke individuo iĝas vaganto — genetikaj faktoroj aŭ veterkondiĉoj estas du kutimaj — sed povas esti multaj kaj ne ĉiam konataj aŭ antaŭvideblaj. Vaganteco povas esti antaŭanto de koloniigo se la individuoj survivas kaj emas reproduktiĝi.
Vaganteco okazas ĉe birdoj, insektoj, mamuloj kaj testudoj.
Bruna sulo
Aspekto
Ili havas kapon kaj gorĝojn helbrunajn (iom blankecajn) en pacifikaj subspecioj kaj kafbrunajn al nigreca en atlantika. Kolo, dorso, vosto kaj flugiloj estas malhelbrunaj. Brusto, ventro kaj subaj partoj estas tre kontraste blankaj. La latina scienca nomo de la specio S. leucogaster montras kunmetaĵon de du radikoj el la antikva greka signife respektive "blanka" kaj "ventro". Beko kaj kruroj flavverdecaj kun bekobazo iom pli blueca; la beko estas akra, fortika kaj kun segilecaj bordoj. Okuloj helgrizaj. Ili havas mallongajn flugilojn kaj longajn, mallarĝajn vostojn.
La junula formo estas griz-bruna kun pli da malhelo ĉe kapo, flugiloj kaj vosto.
Vaganteco (biologio)
Ĉe birdoj
Aŭtune kelkaj junuloj anstataŭ direktiĝi al kutimaj vintrejoj, prenas "neĝustan" direkton kaj migras tra areoj kiuj ne estas ilia normala migrovojo. Ekzemple siberiaj paserinoj kiuj normale vintras en Sudorienta Azio estas komune trovataj en Nordokcidenta Eŭropo. Tio estas inversa migrado, kiam la birdoj migrats en la mala direkto (ekzemple nordokcidenten anstataŭ sudoriente). La kaŭzoj de tio estas nekonataj, sed oni sugestas genetikajn mutaciojn aŭ aliaj nenormalaĵoj rilate al la magneta sensiveco de la birdoj.
Morašice
Morašice estas nomo por pluraj municipoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Vaganteco (biologio)
Ĉe birdoj
Aliaj birdoj estas elpelitaj fare de ŝtormoj, kiaj la birdoj de Nordameriko, pelitaj tra la Atlantika Oceano al Okcidenta Eŭropo.
Bruna sulo
Aspekto
Kvankam tiuj birdoj estas tipe silentaj, birdobservantoj informis foje pri eventualaj sonoj similaj al gruntado aŭ kvakado.
Kutimoj
Ili reproduktiĝas en grandaj kolonioj de insuloj ekzemple de la Golfo de Meksiko kaj de la Kariba Maro. La ino demetas du kalkecajn bluajn ovojn surgrunde en amaso de rompitaj konkoj kaj vegetaĵaro. Ili vintrumas en alta maro en ampleksa areo.
Paroj restas fidelaj dum kelkaj sezonoj. Kutime ili faras tipajn ceremoniojn parigadajn.
Ĉabrako
Ĉabrako (hungare:csábrák, turke:çaprak) estas ornama kovraĵo sur kiu oni metas la selon de ĉevalo. Ĝi speciale estas uzata dum festaj rajdadoj. Dum ĉiutagaj rajdadoj oni plejofte uzas normalan selokovrilon.
Kabo Katoĉe
Katoĉe estis la loko de la unua intenca surteriĝo fare de eŭropanoj en la teritorio kiu nun estas de moderna Meksiko, nome de la Kordoba ekspedicio de 1517. Ĝi estis ankaŭ la loko de la unua konata akcidenta surteriĝo, nome vrako en 1511 (vidu: Gonzalo Guerrero).
La nomo estas supozeble koruptaĵo de majaa vorto cotoch, "niaj hejmoj, nia hejmtero".
Kabo Katoĉe estas ankaŭ hejmo de insulo Holbox kaj tre speciala laguno. Insulo Holbox kaj ties Jalahaua laguno je pli nordorienta angulo de la meksika Jukatana Duoninsulo estas kie kuniĝas Atlantiko, Karibo kaj la Golfo de Meksiko, kreante la plej riĉan dedion pro abundo de mara vivo. Ĝi estas fakte, hejmo al la plej granda ariĝo de Balenŝarkoj en la mondo sum ĉirkaŭ kvin monatoj el la jaro. Pro mikso de tiuj akvoj kaj la blankaj koralsabloj, troviĝas tie la plej spektaklaj turqkisaj kaj smeraldaj akvoj. Tiu insulo estas protektita areo kaj ties sabloj estas grava reproduktejo por martestudoj kaj hejmo de birdaj specioj. La Jalahaua Laguno estas nesalakva laguno kaj tiel profunda ke ties akvo ŝajnas nigra. En satelitaj fotoj la laguno ŝaajnas nigra truo.
Sušany (distrikto Poltár)
Sušany, hungare Susány [ŝuŝAnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Občina Kostel
Loko, priskribo
Občina kuŝas nur de la limo kun Kroatio. Ĝi situas sur la maldekstra bordo de la Kolpas Rivero, de la vilaĝo Srobotnik proksime de Kolp ĝis la vilaĝo Grgelj. Alteco estas de 200 al 240 m super la rivero Kolpa ĝis 905 m (monto Kapič).
Sušany (distrikto Poltár)
Geografio
Sušany situas en valo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Poltár-Rimavská Sobota. La lasta urbo troviĝas je 15 km-oj.
Občina Kostel
Loko, priskribo
La sola transporta ligilo estas la ĉefa vojo No. 106 — Ljubljana-Kočevje-Petrina (-Delnice).
Najbaraj municipoj estas Občina Kočevje en la nordo kaj Občina Osilnica en la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el 54 vilaĝoj:
Ajbelj, Banja Loka, Briga, Brsnik, Colnarji, Delač, Dolenji Potok, Dren, Drežnik, Fara, Gladloka, Gorenja Žaga, Gorenji Potok, Gotenc, Grgelj, Grivac, Hrib pri Fari, Jakšiči, Jesenov Vrt, Kaptol, Kostel, Krkovo nad Faro, Kuželj, Laze pri Kostelu, Lipovec pri Kostelu, Mavrc, Nova sela, Oskrt, Padovo pri Fari, Petrina, Pirče, Planina, Poden, Podstene pri Kostelu, Potok, Puc, Rajšele, Rake, Sapnik, Selo pri Kostelu, Slavski Laz, Srednji Potok, Srobotnik ob Kolpi, Stelnik, Stružnica, Suhor, Štajer, Tišenpolj, Vas, Vimolj, Vrh pri Fari, Zapuže pri Kostelu.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-jugovzhodnaslovenija.php
Stromo (fungoscienco)
thumb|right|Stromo de [[Claviceps purpurea
Zoltán Balog
Zoltán Balog  naskiĝis la  1958 en Ózd.
Stromo (fungoscienco)
supraĵe oni vidas ostioloj de peritecioj]] Stromo estas densa amaso da vegetaj hifoj en aŭ sur kiu formiĝas askujoj de kelkaj askofungoj.
En latina lingvo oni uzas la nomo stroma plurale stromata.
Zoltán Balog
Biografio
Zoltán Balog estis volontula laboristo en Orienta Germanio inter 1974-1976. Li abiturientis en gimnazio en Debrecen en 1976, poste li laboris 2 jarojn en fabriko en Diósgyőr. Li lernis teologion inter 1978-1983 en Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen, Kalvinana Universitato Gáspár Károli, Orienta Berlino, Halle, fine li iĝis kalvinana pastro kun diplomo, poste li akiris plian diplomon en Universitato Semmelweis. Inter 1983 kaj 1987 li estis pastro en Maglód, poste li plulernis 2 jarojn en Tübingen. Inter 1989 kaj 1991 li instruis en la teologia akademio, inter 1991 kaj 1996 li estis pastro de germanlingvanoj en Budapeŝto, inter 1993 kaj 1995 li plulernis en Bonn. Ekde 1998 li estis konsilisto de Viktor Orbán. Li estis parlamenta deputito ekde 2006. En 2010 li estis nomumita subministro pri justico, post 2 jaroj ministro en Dua Kabineto Orbán, same en Tria Kabineto Orbán.
Li edziĝis dufoje, li havis 5 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 2003-2012.
Fryštát
Fryštát (Freystadium Orientale, Frysztat, Freistadt), en traduko urbo de libera komerco, estas parto de distrikta urbo Karviná (respektive Fryštát estas hodiaŭa Karviná) en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Estas ankaŭ burgo Fryštát.
Historio
Fryštát estas gotike-renesanca historia centro de Teŝina Silezio kaj eksa princlando - Teŝina princlando. Ĝi estas urba memoriga kaj banloka zonoj de la nuntempa Karviná. La historia parto de urbo Karviná, dum kio en ties katastran teritorion (nun Karviná-město) enfalas ankaŭ modernaj urbaj partoj Nové Město, Hranice kaj Mizerov. Urbo Fryštát, en la jaro 1949 alinomita je Karviná, estas ununura sidejurbo de sileziaj regantaj princoj el familio Piastidoj sur teritorio de Ĉeĥa Silezio. La historia princa urbo estas silezia memoriga loko en bona stato kun miljara historio.
Santo Domingo Tlatayapam
Santo Domingo Tlatayápam estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santo Domingo Tlatayápam. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Dominiko. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 518.
Geografio
Santo Domingo Tlatayápam apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 146 loĝantojn. El tiuj estis 66 viroj kaj 80 virinoj. La komunumo havas surfacon de 12,76 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2260 metroj super la marnivelo.
NGC 3051
NGC 3051 (aliaj indikoj — ESO 499-16, MCG -4-24-4, PGC 28536) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Kantono Sellières
La kantono Sellières (france canton de Sellières) estas franca kantono, kiu situas en la departemento Jura kaj en la regiono Franĉ-Konteo. Ĝi estas unu el la 19 kantonoj de la arondismento Lons-le-Saunier. Ĝia ĉefurbo estas Sellières.
NGC 3051
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santo Domingo Tlatayapam
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3 indiĝenoj. Ĉiuj el tiuj 3 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Kantono Sellières
Komunumoj
La kantono Sellières enhavas 13 komunumojn :
Santo Domingo Tlatayapam
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Aiwo
La elektodistrikto elektas 2 anojn al la Parlamento de Nauro.
19704 Medlock
19704 Medlock estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la usona  astronomo Steve Brady elde Hudson (Nov-Jorkio, Usono).
Charnois
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Sáránd
Sáránd [ŝArAnd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Derecske. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
Sáránd situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Debrecen-Békéscsaba, laŭ fervojo Debrecen-Oradea, Derecske kaj Debrecen estas proksime. Derecske troviĝas 9, Debrecen 14, Budapeŝto 227 km.
Dorilenoj
Dorilenoj (Dorylinae) estas subfamilio de formikoj, kun distribuado kaj en la Malnova Mondo kaj en la Nova Mondo. En 2014, Brady et al. sinonimigis la iamajn dorilomorfajn subfamiliojn (Aenictinae, Aenictogitoninae, Cerapachyinae, Ecitoninae, kaj Leptanilloidinae) ene de Dorylinae.
Sáránd
Historio
La unua mencio devenis pri la komunumo el 1219 havanta preĝejon. La vilaĝo iĝis hajduka urbo. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.
Dorilenoj
Genroj
Estas pli ol tri dek genroj, nome la jenaj:
Sáránd
Vidindaĵoj
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, interretejo, poŝto, apoteko, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo, komuna kuirejo, familihelpa servo.
La Chapelle-Taillefert
La Chapelle-Taillefert estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 353 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La Chapelle-Taillefert etendiĝas sur 14,11 km², kaj havis 353 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 25 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Chapelle-Taillefert situas je alteco de 690 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Chapelle-Taillefert apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Thierry Dubosclard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
La Chapelle-Taillefert apartenas al la kantono Guéret-Sud-Ouest, kies ĉefurbo estas Guéret. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Arie van Weerhorst
Arie van WEERHORST (naskiĝis la en Amersforto, mortis la  en Nimego) estis nederlanda esperantisto, prezidento de la Nimega Centra Esperanto-Propaganda Komisiono kaj profesie prokuristo. Inter 1925 kaj 1936, Van Weerhorst propagandis la mondlingvon Esperanto en Nimego kaj en diversaj nederlandaj ĵurnaloj.
Biografio
Van Weerhorst naskiĝis en Amersforto, sed transloĝiĝis en 1923 al Nimego. Tie li aliĝis la Esperanto-asocion Stelo de la Maro, kiun "kolonelo Niesten" prezidis ĝismorte. De 1924, la nimega esperantistaro kunvenis en la loĝvilao de Van Weerhorst. En 1926, kune kun kelkaj esperantistaj nimeganoj, Van Weerhorst fondis la Nimegan Centran Esperanto-Propagandan Komisionon ( Nijmeegsche Centrale Esperanto Propaganda Commissie; NCEPK). Kun Anton van Straaten kiel kursgvidanto, la NCEPK gvidis du kursojn: unu por intelektuloj, kaj unu por malplikleraj uloj. Plue, ili havis skriban kurson. Totale, la NCEPK havis 22 500 kursanojn inter 1926 kaj 1931.
Van Weerhorst loĝis en Vilao Schoonzicht (Belvido) en Ubbergen, oriente de Nimego. Li mortis 52-aĝe.
Biblioteca-Museu Balaguer
La Biblioteko-Muzeo Balaguer estis starigita en Vilanova i La Geltrú en 1884 fare de Víctor Balaguer, politikisto kaj verkisto de la Kataluna Renesanco, kiel signo de dankemo kaj de reciproka fideleco dum plejparto de lia politika kariero.
Unue, la plejparto de la kolektoj estis ceditaj fare de Víctor Balaguer, sed jam de la komenco ĝi daŭre riĉiĝis per malsamaj donacoj. De siaj komencoj, la muzeo havas gravan deponon de la Muzeo Prado. Nuntempe, ĉi tiu institucio estas regata per urba memstara organizo kiu dependas de la Magistrato de Vilanova i la Geltrú. Ekde jaro 2000 la muzeo estas sekcio de la Museu Nacional d'Art de Catalunya kaj la biblioteko de la Biblioteca de Catalunya.
Poutnov
Poutnov (Pauten) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Teplá en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km oriente de Teplá. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Karlovy Vary – Mariánské Lázně. Estas ĉi tie registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1214, kiam ĝi apartenis al monaĥejo en Teplá.
Nabonido
Nabonido (en akada lingvo Nabû-nāʾid) estis la lasta reĝo de la Novbabilona Imperio (556 a.K. - 539 a. K.) Lia regado finiĝis per la falo de Babilono antaŭ la perso Ciro la 2-a. La deveno de Nabonido ne estas tute klara. Surbaze de elementoj tiaj kiaj liaj aludoj al la asiria reĝo Asurbanipalo en reĝaj propagandaj tekstoj aŭ lia specifa intereso pri Harran, la lasta rezista fokuso asiria post la falo de Ninivo en la jaro 612 a. K., oni sugestis ke li estis asiridevena Krome, oni sugestis ke li havas ankaŭ okcident-aramean originon. Pri kio oni certas estas ke li ne apartenis al la antaŭa dinastio kaj ke li surtroniĝis post venko super la juna reĝo Labaŝi-Marduk en la jaro 556 a. K. Verŝajni li legitimis sian alprenon de la trono per geedziĝo kun Nitokriso, filino de Nebukadnecar la 2-a kaj vidvino de Neriglisar.
Nilgiria Biosfera Rezervejo
La Nilgiria Biosfera Rezervejo estas biosfera rezervejo en Okcidentaj Ghatoj, Nilgiri-Montetoj de suda Barato. La Okcidentaj Ghatoj, kiuj ampleksas Nilgiri-Montetojn, estas konsiderataj kiel estontan Mondan heredaĵon de Unesko.
Protektitaj areoj
La Mudumalaja Nacia Parko (321.1 km²), Wajanado Rezervejo (344km²), Bandipura Nacia Parko (874km²), Nagarholea Nacia Parko (643 km²), Mukurtia Nacia Parko (78 km²) kaj Silent-Vala Nacia Parko (89.52km²) estas protektataj areoj ene de la biosfera rezervejo. Tiu ĉi ankaŭ enhavas zonojn de Nilgiri-Montetoj kie forstumado kaj turismo estas permesataj, inkluzive de Nilgiris-Distrikto (Norda (448,3 km²) kaj Suda Nilgiris-Distrikto (198,8 km²)), Erode-Distrikto (Satjamangalam-Arbaro (745,9km²) kaj Erode- (49.3 km²)) kaj Kojmbatore-Distrikto (696.2 km²) en Tamilnado.
La rezervejo etendiĝas ekde la tropikaj humidaj arbaroj de la lofaj okcidentaj deklivoj de Ghatoj ĝis la tropikaj sekaj arbaroj je la leaj orientaj deklivoj. Precipitaĵo varias ekde 500 mm ĝis 7000 mm jare. La rezervejo ampleksas tri ekoregionojn, la sudokcident-ghatajn humidajn deciduajn arbarojn, sudokcident-ghatajn montarajn pluvarbarojn, kaj sud-dekkan-altebenaĵajn sekajn deciduajn arbarojn. La biotopaj tipoj inkluzivas montaran arbaron, kvazaŭĉiamverdajn humidajn arbarojn, dornan arbaron kaj arbustaron, montarajn herbejojn, kaj alt-altitudajn Ŝola-arbarojn.
Faŭno
La faŭno inkludas pli ol 100 speciojn de mamuloj, 350 speciojn de birdoj, 80 speciojn de reptilioj; ĉirkaŭ 39 speciojn de fiŝoj, 31 speciojn de amfibioj, 316 speciojn de papilioj kaj nenombreblajn senvertebrulojn.
Maloftaj bestoj inkludas tigrojn, aziajn elefantojn, kaj nilgiritragojn (Nilgiritragus hylocrius).
Flaŭro
La rezervejo havas tre riĉan plantan diversecon. El 3 300 specioj, 1 232 estas endemiaj. La genro Baeolepis estas ekskluzive endemia al Nilgiria Biosfera Rezervejo. Aliaj plantaj komplete limigitaj al ĝi inkluzivas speciojn de Adenoon, Calacanthus, Baeolepis, Frerea, Jarodina, Wagotea kaj Poeciloneuron. El la 175 specioj de orkidacoj kiuj oni tie ĉi trovas, 8 estas endemiaj. Ili inkludas la minacatajn speciojn Vanda, Liparis ( orkidacoj ),  Bulbophyllum, Spiranthes kaj  Thrixspermum.
Biotopo
En ekologio, biotopo aŭ vivloko estas areo de similaj vivkondiĉoj kiuj formas la lokon favoran por certa flaŭro kaj faŭno (biocenozo). En tiu ĉi senco, biotopo estas la samo, kiel ekocenozo. Tamen kelkaj ekologoj limigas tiun terminon nur al la aro de fizikaj kondiĉoj, formantaj la certan vivlokon por certa vivkomunumo.
Varma sango
La termino varmsangulo estas populara termino por priskribi animalajn speciojn kiaj havas relative altan sango-temperaturon kompare kun ektotermaj bestoj, kaj eltenas terman homeostazon ĉefe danke al internaj metabolaj procezoj. Tiuj estas karakteraj traitoj de mamuloj kaj birdoj.
Ambaŭ terminoj "varmsangulo" kaj "malvarmsangulo" perdis la intereson aŭ atenton de la sciencistoj pro ties svageco kaj pliiganta subkompreno. Tipoj de korpa temperaturoj ne estas precizaj kategorioj. Ĉiu termino povas esti anstataŭta de unu aŭ pliaj variaĵoj. Korpotemperatura eltenado (termoregulado) aligas ampleksan gamon de diferencaj teknikoj kiuj rezultas en korpotemperatura konstanteco.
Meneng
Meneng estas distrikto kaj elektodistrikto de Nauro.
Meneng troviĝas en la sudorienta parto de la insulo, estas banata de la Pacifika Oceano kaj najbaras al la distriktoj Anibare, Buada kaj Jareno. Ĝi havas surfacon de 2,88 km² kaj proksimume 1900 loĝantojn.
Inter la substrukturoj de la distrikto, estas citindaj la Hotel Menen (unu el la du hoteloj de la insulo), la stadiono Menen kaj la eksa rezidentejo.
Blanka Rivero (Mpumalanga)
La Blanka Rivero (Emanzimhlope, White River, Witrivier) estas unu el du "Blankaj Riveroj" en Sud-Afriko. Tiu ĉi rivero fluas tra la provinco Mpumalanga en la orienta parto de la lando. Ĝi alfluas la Krokodilan Riveron, kiu siavice alfluas Limpopon. Ĝi fluas proksime de la samnoma urbeto, Witrivier.
Meneng
La elektodistrikto de Meneng elektas 2 anojn al la Parlamento de Nauro.
Jämsä
Jämsä estas urbo kaj komunumo en la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. Ĝi fariĝis urbo en jaro 1977. En 2001 apuda komunumo Kuorevesi estis ligita al Jämsä kaj en 2007 parto el komunumo Längelmäki kaj en 2009 la urbo Jämsänkoski.
Kuorevesi kaj Eväjärvi estas lagoj en urbo Jämsä.
9872 Solf
9872 Solf estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Mannstedt
Mannstedt - prononco - estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urbo kaj „landa“ komunumo Buttstädt. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Tamás Fellegi
Tamás Fellegi [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plena nomo) Fellegi Tamás László estas hungara politikisto, ministro, negocisto, politologo.
9872 Solf
Nomo
Ĝia nomo honoras Josef K. M. Solf, profesoro pri astronomio en Heidelberg kaj Jena, kaj ekde 1994 direktoro de la Observatorio Karl Schwarzschild. Dum 1969 ĝis 1994 li estis ano de la direktoraro de la Max-Planck-Institut für Astronomie ĉe Heidelberg kaj de la Observatorio de Calar Alto. Li unue interesiĝis pri instrumentaro por grandaj optikaj teleskopoj. Pioniro en la teknikoj pri long-fendaj spektroskopoj kun granda distingivo, Solf faris gravajn kontribuojn al la studo de la elĵeto de masoj de junaj kaj evoluiĝintaj steloj, Objektoj Herbig-Haro, protoplanedaj nebulozoj, ŝeloj de supernovaoj eljeto de simbiozaj steloj, kaj centra stelo de.
Tamás Fellegi
Tamás Fellegi  naskiĝis la  1956 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Fellegi abiturientis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1974. Li frekventis Sciencan Universitaton pri Eötvös Loránd inter 1976-1981, kie li akiris juran diplomon. Li eklaboris en politika instituto, samtempe li instruis en Universitato Eötvös Loránd, sed en la jaro 1985 li plulernis en Harvard. Post 2 jaroj li lernis kaj instruis en Universitato de Konetikuto, fine li akiris PhD. Li esploris en Rochester, poste li instruis en Novjorko ĝis 1993. Hejmenveninta li denove instruis en la universitato kiel docento. Inter 1996 kaj 2000 li havis signifan postenon en telekomunika firmao, poste en aliaj firmaoj. En 2010 li estis nomumita ministro pri nacia evoluo, en la sekva jaro senpostena ministro. En 2012 li forlasis la politikon, li iĝis negocisto. Li havas edzinon, kiu naskis dufoje.
Intertajda zono
Intertajda zono (vadmaro - vade irebla maro) estas tiu areo ĉe la marbordo, kiu estas sub forta influo de la tajdo. Tiu fenomeno estas spektebla ĉefe en la modera zono, dum en la tropikoj konvenaj bordaj regionoj troviĝas nur en la mangrovoj, kie ĝi estas superkreskita per plantoj.
La intertajda zono estas dufoje inundita po tago pro mara alfluo kaj iĝas senmarakva dum defluo. Por la estiĝo de intertajda zono necesas la eta (maks. 1 m) altodiferenco en relative longa distanco en maro (1000 m). Samtempe necesas, ke la altodiferenco inter mara alfluo kaj defluo estu min. 2 m. Tiel sufiĉe granda surfaco senakviĝas.
Novo Cabrais
Novo Cabrais estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.855 loĝantojn en 2010.
Pijijiapan
Pijijiapan estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Pijijiapan. Ĝi situas ĉe la pacifiko duonvoje inter la landlimo de Oaxaca al la landlimo de Gvatemalo. La nomo estas kombino inter radiko de la mamea lingvo kaj de la navatla lingvo. Pijiji estas regiona birdo kaj "apam", kiu signifas loko de la akvo; kune ĝi signifas loko de la pijijioj. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07069.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 46439 loĝantojn. El tiuj estis 22915 viroj kaj 23524 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2223 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 50 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 28682 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 22810, do 80 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 5847 personoj respektive 20 % estis analfabetoj.
46949 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 523 personoj respektive 1,1 % estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.11% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Klez Brandar
En 2019, li publikigis sian unuan libron (Triste Mesure), kaj lia dua trilingva libro (Lusk Dizehan // 06) estis publikigita fine de 2021.
Klez parolas kaj kantas en 7 lingvoj, inkluzive de la bretona. Li aperis en pluraj mallongaj filmoj kaj serioj dum sia kariero, inkluzive de Totemoj kaj Lasta Lumo, publikigitaj en 2022.
Orienta ĉevalo
La termino orienta ĉevalo referencas al antikvaj rasoj de ĉevaloj disvolvigitaj en Mezoriento, kiaj la Araba, Aĥal-Tekeo, Berbera, kaj la nune formortinta Turkmena ĉevalo. Ili tendencas esti fizike rafinite maldikhaŭtaj, sveltaj kaj longkruraj. Orientaj ĉevaloj, foje nomitaj "varmsanguloj", havas nivelon de inteligenteco kiu permesas al ili esti atletecaj, viglaj, kuraĝaj kaj lerni rapide. Estas rasoj por vigleco kaj rapideco. La originaj orientaj rasoj estis alportitaj al Eŭropo el Mezoriento kaj Nordafriko kiam eŭropaj bredistoj deziris enmeti tiujn trajtojn en porkuradaj kaj malpezaj ĉevaloj de kavalerio.
Germana Esperanto-Biblioteko
La Germana Esperanto-Biblioteko estas la biblioteko de Germana Esperanto-Instituto. La kolekto troviĝas ek de 1989 en la urba biblioteko de la sudgermana urbo Aalen. Ĝi posedis fine 2019 ĉ. bibliografiajn unuojn, inter ili libroformaj kaj  periodaĵaj titoloj kun pli ol  kompletaj jarkolektoj (stato fine de 2019). Pro tio la Germana Esperanto-Biblioteko estas la dua plej granda Esperantobiblioteko en la mondo. Ses membroj de Esperanto-Grupo Alena kunlaboras en ĝi.
Post la morto de longjara direktoro Adolf Burkhardt en 2004 nova direktoro estas Utho Maier, ekde la. Afergvidanto de 1989 ĝis hodiaŭ estas Karl Heinz Schaeffer.
Centjariĝo
La oni solene festis la centjariĝon de la Biblioteko. La historion de 1908 ĝis 2008 de la biblioteko {teksto en la germana} prezentis la biblioteka direktoro, diplomita inĝeniero kaj teologo Utho Maier, kaj la festprelegon faris profesoro Martin Haase, direktoro de la Germana Esperanto-Instituto. Ĉeestis ĉirkaŭ 70 personoj. Post la festakto, la afergvidanto de la biblioteko, Karl Heinz Schaeffer, malfermis ekspozicion pri la literaturaj perloj de la biblioteko en kvin vitrinoj. Vasta publiko uzis la eblecon dum la sekvantaj kvar semajnoj informiĝi pri Esperanto kaj planlingvoj ekde la jaro 1636 ĝis hodiaŭ.
30 jaroj en Aalen
Dum la Zamenhof-Festo je la 15-a de decembro 2019 la Esperanto-Grupo Alena (EGA) memoris la 30-jaran ĉeeston de la biblioteko sen granda publika bruo.
Rilatoj kun aliaj Esperanto-Bibliotekoj
La Germana Esperanto-Biblioteko flegas bonajn rilatojn kun la Centro de Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (CDELI) en la svisa urbo La Chaux-de-Fonds, kaj kun la Internacia Esperanto-Muzeo kaj Biblioteko (IEMV) en Vieno.
Triangula nombro
Triangula nombro estas nombro de objektoj, kiun estas eble dismeti laŭ formo de egallatera triangulo. Evidente, ke n-a triangula nombro estas sumo de n komencaj naturaj nombroj.
Germana Esperanto-Biblioteko
Eldonoj antikviĝintaj, eble nur historie interesaj
Karl Heinz Schaeffer: La Germana Esperanto-Biblioteko / Die deutsche Esperanto-Bibliothek. Trad. de Karl Heinz Schaeffer [1. eld.] [Aalen]: Eld. Germana Esperanto-Biblioteko, [2003]. - 28 p.
Triangula nombro
La sinsekvo de triangulaj nombroj T_n por komenciĝas tiel:
Germana Esperanto-Biblioteko
Eldonoj antikviĝintaj, eble nur historie interesaj
Karl Heinz Schaeffer: La Germana Esperanto-Biblioteko / Die deutsche Esperanto-Bibliothek. Trad. de Karl Heinz Schaeffer [2. eld.] [Aalen]: Eld. Germana Esperanto-Biblioteko, [2004]. - 28 p.
Triangula nombro
Ecoj
La formuloj por n-a triangula nombro:
Ĝeneraligo
Triangulaj nombroj estas speco de plurlatera nombro.
Fuko
Fuko aŭ vezika algo (Fucus vesiculosus) estas algogenro el la grupo de brunalgoj, tre disvastiĝanta sur la norda hemisfero, precipe en la bordaj regionoj de la Norda maro, Orienta maro, la Atlantiko kaj la Pacifiko. Ĝi kreskas sur rokoj, ŝtonoj kaj lignoj.
En la 19-a jarcento, fuko estis la ĉefa fonto de la kemia elemento jodo, malkovrita en 1811. Ĝi havas hodiaŭ gravecon en la naturaj metodoj por la maldikiĝo.
Priskribo
La forte varia makroalgo longas de 30 ĝis 100 cm. Ĝi konsistas el talo kaj la adhera plato. La koloro de la talo varias de la olivverda ĝis nigrabruna. Karakteriza estas la poare aranĝitaj gasvezikoj, kiuj helpas ŝvebadon de la algo. Dum maltajdo, fuko protektas sin per mukotavolo kontraŭ la elsekiĝo.
Somere troviĝas vezikoj kun ĵelea enteno kaj veruksimila surfaco ĉe fino de la stango. Tiuj vezikoj entenas seksajn ĉelojn, kiuj eliras tra la poroj el la veziko kaj fekundigas aliajn algojn en la proksimo. El tio estiĝas la juna stadio de la algoj, la svarmoĉeloj, kiuj adheras sur konvenaj lokoj kaj ekkreskas. La fuko estas do diploida sporofito; gametofitoj tute mankas, ke la fukaloj (ordo Fucales) estas la solaj plantoj, kiuj multobliĝas kiel la bestoj: haploidoj estas nur la (aniso-) gametoj.
Ekonomia kaj medicina uzo
Fuko entenas mukaĵon, alginon, mannitolon, beta-karotinon, zeaksantinon, jodon, bromon, kalion, volatilajn oleojn kaj aliajn mineralojn.
En Japanio, la algo estas surtabligitia kiel legomo. En Eŭropo, la vezika fuko estas uzata en la nutraĵa industrio kiel aldonaĵo kaj aromaĵo.
Pro la granda jodenteno, fuko estis uzata longtempe kontraŭ kropo. Oni uzis ĝin ankaŭ por mildigo de la plendoj, doloroj, kiujn kaŭzas reŭma artrito. Ĉar oni supozis, ke efikaĵoj de la vezika fuko pligrandigas la bazan metabolismon, oni uzis ĝin ekde mezo de la 19-a jarcento pro traktado de la trodikiĝo. Fuko estas ankoraŭ hodiaŭ parto de multaj malapetitaĵoj. Oni uzas ĝin plue por traktado de reflua ezofagito kaj kiel laksigaĵo. Oni malrekomendas uzon de fuko okaze de trofunkcio de tiroida glando, kormalsanoj kaj gravedeco.
Ernő Sipőcz
Ernő Sipőcz [ŝipOc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipőcz Ernő estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto).
Ernő Sipőcz naskiĝis la en Szombathely, li mortis la  en Szombathely.
Biografio
Ernő Sipőcz dum la lernojaroj ricevis violonlecionojn en muziklernejo. Poste li frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, kie li partoprenis en fondo de lerneja ŝlagrorkestro en 1968. Li same partoprenis en fondo (nomo de la orkestro estis Lord) en 1972. Post plurjaraj muzikistaj sukcesoj tamen li forlasis la muzikan vivon en 1981 pro vivtenaj problemoj. Tamen en 1995 li fondis propran orkestron, kie li estis kantisto kaj gitaristo ĝismorte. Li havis edzinon.
Ciro la Juna
Ciro la Juna (en malnovgreka lingvo: Κῦρος [Kiros]; en malnovpersa lingvo Kuraĉ; 424 a.K - 401 a. K.) estis persa princo de la aĥemenida dinastio, satrapo kaj generalo.
Li estis filo de Dario la 2-a de Persio kaj lia duonfratino Parisatido. Frato de la reĝo Artakserkso la 2-a kaj aspiranto al la persa trono.
En 408 a. K., post la venkoj de Alkibiado, Dario la 2-a decidis daŭrigi la militon kontraŭ Ateno kaj plu kaj pli subteni la spartanojn. Li sendis Ciron la Junan al Malgranda Azio, kiel satrapo de Lidio, Frigio kaj Kapadokio, kaj komandanto de la persaj trupoj. Tie, Ciro konis la spartan generalon Lizandro, en kiu li vidis homon kiu povus lin helpi en siaj deziroj iĝi reĝo, samkiel Lizandro volis iĝi absoluta reganto de Grekio, kun la helpo de la persa princo.
Pli malfrue, Dario malsaniĝis kaj vokis sian filon al la mortkuŝejo; Ciro lasis monon al Lizandro kaj iris al Suzo. Plutarko skribis ke, Parisatido, la patrino de Ciro, lin favorigis kaj deziris ke li atingu la tronon, sed malgraŭ tio la plej aĝa filo, Arsiko kiu estis proklamita reĝo, ŝanĝinte poste sian nomon al Artakserkso. Ciro restis kiel satrapo de Lidio, kaj komandanto de la ĉemaraj provincoj."
Iom post la morto de Dario, kaj surtroniĝo de Artaksekso la 2-a en 404 a. K., Tisaferno, alia satrapo, denuncis komploton de Ciro por murdi sian fraton, kaj Ciro estis kaptita, sed per perado de Parisatido li estis pardonita kaj restarigita en la satrapio. Laŭ Plutarko, "lia rankoro pro tiu ĉi arestado, igis lin pli avida pri la reĝlando ol antaŭe."
La historio de Ciro kaj la retroiro de la grekoj estas rakontita de Ksenofono en sia Kroniko. Alia rakonto, eble de Sofeneto de Stinfalo, estis uzata de Eforo de Kimo.
Ksenofono difinis Ciron la Junan kiel «la plej taŭgan por regi kaj la plej indan por regi el inter la persoj kiuj sukcedis Ciron la Maljunan» kaj aldonis «mi juĝas ke neniu estis tiel amata de personoj nek inter la grekoj nek inter la barbaroj».
Klavo
Klavo (lat. Clavis) estas, plejofte mekanika mastrumelemento, kiu estas ekfunkciigata per premo kaj kutime resaltas en la elirpozicion post maltendado. La ĝeneraliga nocio de elektraj klavoj estas la ŝaltilo.
Klavoj estas uzataj unuopaj, ekzemple kiel tintiloklavo, aŭ en aro da plejparte ordigitaj klavoj (klavaro), parte surskribitaj kiel ĉe skribmaŝino, parte sen surskribaj, kiel ĉe klavarinstrumentoj. Klavoj funkciigataj per piedoj nomiĝas pedaloj.
Neelektraj klavoj
Ĉe la skribmaŝino oni batas per klavoj trans leviloj kaj stangetoj literilon kontraŭ farbobendo. ekzistas tamen ankaŭ leviloj, kiuj levas la rulon por atingi la majusklojn, kaj fiksiloj, per kiu oni laŭbezone fiksas aŭ malfiksas la rullevilojn.
13691 Akie
13691 Akie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsuo Asami elde la observatorio de Hadano en gubernio Kanagaŭa, Japanio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Akie Asami, edzinon de la malkovrinto.
Nods BE
-
Nods (malnova germanlingva nomo Nos) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto La Neuveville kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berna Ĵuraso en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 746 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Nods situas sur la altebenaĵo de la Monto de Diess (en la germana lingvo Tessenberg) sur alteco de 885 m s.m. alte super la Lago de Bielo sude la ĵurasa montoĉeno Chasseral. La komunumo konsistas el la vilaĝo Nods kaj la vilaĝetoj Les Combes (sur alteco de 860 m s.m. sur la suda deklivo de Chasseral) kaj La Praye (sur alteco de 806 m s.m.), kaj diversaj izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 1607 m s.m. sur la kulmino de Chasseral.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 26,63 km², de kiuj 51,6% estas kovritaj de arbaro, 45,0% servas por agrikulturo kaj 3,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Nods limas en nordo (de okcidento al oriento) al Villeret, Cormoret, Courtelary, Cortébert kaj Corgémont, en nordnordoriento al Orvin, en nordoriento al Lamboing, en oriento al Diesse, en sudoriento al Prêles, en sudokcidento al Lignières (NE), kaj en okcidento al Val-de-Ruz (NE).
Historio
La unua dokumenta mencio de Nods datiĝas el la jaro 1255 kiel Nos. Dum mezepoko Nods unuflanke apartenis al la Grafoj de Neŭŝatelo kaj Nidau, kiun sekvis la urba ŝtato Berno, kaj aliflanke ala princepiskopo de Bazelo. Dum la malnova reĝimo ĝis la franca revolucio la komunumo apartenis al la Senjorujo Tessenberg. Post la Franca Revolucio de 1797 ĝi ek de 1798 ĝis 1815 apartenis al Francio, unue al la departemento Mont-Terrible kaj poste al la departemento Haut-Rhin. Per la Viena Kongreso de 1815 ĝi estis atribuita al Kantono Berno kaj une atribuita al la distrikto Erlach kaj ek de 1846 al la distrikto La Neuveville, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berna Ĵuraso.
ISO 8859-5
ISO 8859-5 estas signara kodo por prezenti en komputilo literojn de cirila alfabeto kaj aliajn signojn. Ĝi praktike ne estas uzata.
ISO 8859-5 estis farita surbaze de la ĉefa cirila kodo.
ISO 8859-5 ne havas kelkajn signojn uzatajn en presado - ( <font style="font-size: large; font-family: serif"> — (haltostreko), <font style="font-size: large; font-family: serif"> « » (citiloj), <font style="font-size: large; font-family: serif"> ° (grado) ktp. ).
Tabelo de la kodo
Deksesumaj nombroj sub la literoj estas la kodnumeroj de la signoj laŭ Unikodo.