cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serĝo kaj Bako
Historio
Anstataŭe, la itala akademiulo Pio Franchi de Cavalieri argumentis ke La Pasiono de Serĝo kaj Bako estis bazita sur pli frue perdita pasiono de Juventino kaj Maksimino, du sanktuloj martirigitaj sub imperiestro Juliano la Apostato en 363. Li notis aparte ke la puno paradi ĉirkaŭe en la vestaĵoj de virinoj reflektis la traktadon de kristanaj soldatoj fare de Juliano. La pliaj notoj de David Woods en Nova Historio de Zosimo inkluzivas priskribon pri Juliano punante dizertintojn de la armeo tiamaniere, fortigante la argumenton ke la verkinto de La Pasiono prenis materialon de la rakontoj de martiroj de la tempo de Juliano prefere ol tiu de Kaio Galerio. Plie, la laboro estis datita al meza 5-a jarcento, kaj ekzistas neniu alia indico por la kultado al Serĝo kaj Bako antaŭ proksimume 425, unu jarcento post kiam ili laŭdire mortis. Tial ekzistas konsiderinda dubo ĉirkaŭ ilia historio.
Populareco kaj admiro
Admiro al la du sanktuloj datas de la 5-a jarcento. Sanktejo al Serĝo estis konstruita en Resafo ĉirkaŭ 425, sed ekzistas neniu certa indico por antaŭa pli antikva kultado al Bako. Tiu sanktejo estis konstruita el ŝlimbriko, evidente laŭ peto de episkopo Aleksandro de Hierapolo. La Pasiono estis datita je la meza 5-a jarcento sur la tereno kie ĝi priskribas la konstruadon de tia sanktejo kvazaŭ ĝi estus relative lastatempa okazo. Tiu strukturo estis anstataŭita per pli fortika ŝtono en 518. Tiu nova ejo estis apogita de gravaj politikaj figuroj inkluzive de romia imperiestro Justiniano la 1-a, reĝo Ĥosroes la 2-a de Sasanida Irano, kaj Al-Mundhir, reganto de la gasanidoj.
La populareco de la kultado al Serĝo kaj Bako kreskis rapide dum la frua 5-a jarcento, laŭ la kresko de la kultado de martiroj, aparte armeaj martiroj, dum tiu periodo. En la Orientromia imperio, ili estis honoritaj kiel protektantoj de la armeo. Granda monaĥejo-preĝejo, la Malgranda Hagia Sofia, estis dediĉita al ili en Konstantinopolo fare de Justiniano la 1-a, verŝajne en 527. Serĝo estis populara sanktulo en Sirio kaj kristana Arabio.
La urbo Resafo, kiu iĝis episkopejo, prenis la nomon Serĝopolo kaj konservis liajn restaĵojn en fortika baziliko. Resafo estis plibonigita de la imperiestro Justiniano, kaj iĝis unu el la plej grandaj pilgrimadocentroj en la Oriento. Multaj aliaj preĝejoj estis konstruitaj dediĉitaj je la nomo de Serĝo, foje kun Bako. Preĝejo dediĉita al Serĝo kaj Bako estis konstruita en Romo en la 9-a jarcento. Kristana arto reprezentas la du sanktulojn kiel soldatoj en armea aspekto kun branĉoj de palmo en iliaj manoj. Ilia festeno estas observita la 7-an de oktobro. La nomadoj de la dezerto rigardis Serĝon kiel ilian specialan patronan sanktulon. Serĝo kaj Bako estas klasika ekzemplo de parigitaj sanktuloj. Akademiulo John Boswell konsideras ilin esti la plej influa ekzemplo de tiaj paroj, eĉ pli bone ekzemplo de tia arketipo ol Sanktaj Petro kaj Paŭlo. En lia libro Samaseksaj unuiĝoj en antaŭmoderna Eŭropo Boswell argumentas ke la rilato inter Serĝo kaj Bako povas esti komprenata kiel havado de romantika dimensio, notante ke la plej malnova teksto de ilia martirologio priskribas ilin kiel erastai, kiu povas esti tradukata kiel "amantoj". Li sugestis ke la du viroj eĉ estis unuigitaj en rito konata kiel adelfopoiezo, kiun li argumentis estis speco de frua kristana samseksa unio aŭ beno, plifortigante sian opinion de indulgemaj fruaj kristanaj sintenoj al samseksemo.
Robinson (stacidomo)
Robinson estas franca stacidomo de Linio de Sceaux, situanta en komunumo (departemento Hauts-de-Seine).
Ĝi rolas kiel finstacio de branĉo B2 de RER B.
Idaso
' Idaso (helene  Iδας, latine  Idas) estis en la helena mitologio filo de mesenia reĝo Afareo kaj lia edzino kaj duonfratino Areno.
Iliaj kuzoj estis Dioskuroj, fratoj Kastoro kaj Polideŭko. Ankaŭ ili havis la saman patrinon, Ledon, patro de Kastoro estis sparta reĝo Tindareo, dum Polideŭka patro estis la plej alta dio Zeŭso, de tie ĉi disponis Polideŭko per senmorteco. Ambaŭ Dioskuroj estis nedisigeblaj, kune travivadis ĉiujn aventurojn. Ambaŭ gajnis en olimpiaj ludoj, dum Polideŭko estis fama en pugnobatado, Kastoro havis famon de soldato kaj dresisto de ĉevaloj.
Inter ambaŭ duopoj de kuzoj ofte sparkis. La unua granda konflikto venis, kiam Dioskuroj forrabis filinojn de mesenia vicreĝo Leŭkipo kaj havis kun ili infanojn. Leŭkipidinoj Foibo kaj Hilareia nome estis longe fianĉinigitaj al Idaso kaj Linkeo.
1830
En la jaro 1830 post Kristo okazis, interalie:
Idaso
Idaso kun Linkeo ĉeestis ĉason de kalidona apro kaj ankaŭ ekspedicion de Argonaŭtoj en Kolĉidon por la oran ŝaffelon, en ambaŭ ekspedicioj ĉeestis ankaŭ Dioskuroj. Poste okazis interpacigo kaj post morto de la reĝo Afareo ili eĉ entreprenis komunan aranĝon, forrabon de bova grego el Arkadio. Alivorte temis pri ŝtelo de bovaro. La ago sukcesis, sed problemoj ekestis ĉe disdivido de rabitaĵo. Okazis disputo kaj poste duelo. Idaso ĵetis lancon en arbokronon kaj trapikis Kastoron. Polideŭko elkuris al rebato, Idaso ĵetis kontraŭ li ŝtonegon el tomba monumento de patro. Polideŭko, grave vundita, mortigis Linkeon per lanco. Kaj poste jam intervenis Zeŭso kaj Idason mortigis per fulmo.
Ne estas necese sciigi, ke ekzistas ankaŭ aliaj versioj de tiu ĉi fratmurda historio, sed tiel jam en mitoj okazas.
Aurigo
Aurigo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Borgomaro, Pieve di Teco kaj Rezzo.
Metila p-nitrobenzoato
Metila p-nitrobenzoato aŭ C8H7NO4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la nitrobenzoata acido kaj metanolo. Metila nitrobenzoato estas blanka aŭ flaveca solidaĵo nesolvebla en akvo sed solvebla en metanolo, etanolo, duetila etero, acetono kaj kloroformo. Ordinare metila nitrobenzoato estas produktata per interagado de la p-aminobenzoata acido kun metila alkoholo sekvata per oksidigo de la amina grupo (NH2) al nitrogrupo (NO2). Nitrokombinaĵoj estas danĝeraj substancoj ĉar ĝiaj derivaĵoj estas volatilaj kaj toksaj. Metila nitrobenzoato uzatas ankaŭ kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj kun farmakologiaj proprecoj.
El Oso
El Oso [elOso] estas municipo en la nordo-centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco. El Oso estas komprenebla maletimologie kiel "la urso", sed etimologie la nomo devenas el la latina vorto lutosus ("koteca, argileca"), reference al la tereno (apud granda natura lageto, nome Laguna del Oso). Alia popola etimologio aludas al antaŭromia granita skulptaĵo de "porkobovo", nun malaperinta, kiu estis miskomprenata kiel de urso fare de la popolo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,49 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 149 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 21 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Cabizuela, San Pascual, Hernansancho, Riocabado, Las Berlanas kaj Gotarrendura.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de 1250.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Groh
Groh:
Krottendorf-Gaisfeld
Krottendorf-Gaisfeld estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Kastelo Ayl
La kastelo Ayl estas iama bieno de la katedrala kanoniko de Treviro, kiu situas en la vilaĝo Ayl en la distrikto Trier-Saarburg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La konstruaĵo konsistas el loĝdomo kaj vinfareja domo. Ĝi estis konstruata fine de la 18a jarcento. Apudas larĝa parko. La konstruaĵo ricevis sian hodiauan kastelsimilan aspekton en la jaro 1897 pro la tiama posedanto Jurkonsilisto Goertz.
Konrád Beöthy
Konrád Beöthy [bOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beöthy Konrád estis hungara kuracisto, profesoro.
Konrád Beöthy naskiĝis la  1898 en Gyapoly [djapoj] (loko nun jam netrovebla). Li mortis la 1958 en Pécs.
Biografio
Konrád Beöthy lernis en Universitato Francisko Jozefo de Koloĵvaro, sed la diplomon li akiris jam en Universitato de Pécs, fine li plulernis en Vieno kaj Glasgow. Ekde 1925 li laboris en medicina instituto en Pécs. Inter 1927 kaj 1930 li laboris eksterlande en diversaj tribunaloj. En 1931 li estis nomumita privata profesoro en Universitato de Pécs, en 1938 eksterordinara profesoro. Dum la 2-a mondmilito li laboris en Norda Transilvanio (tiam apartenanta al Hungario). En 1948 li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro en Pécs. En 1952 li kandidatiĝis. Li estis tiutempe la plej konata tribunala eksperto.
Timofej Aleksandroviĉ Ŝĉavinskij
Timofej Aleksandroviĉ ŜĈAVINSKIJ, ruso. Nask. en 1862, loĝis en Melitopol, poste en Petrogrado, mortis pro malsato kaj aliaj travivitaj krizoj en 1921. Fervora E-isto jam de la unua epoko. Estis prez. de M-a filio de la ES „Espero“. Multe tradukis kaj verkis en E, redaktis lit. almanakon „Verda Radio“ kaj eldonis artiste presitan de li mem hektografe, revuon „Feĉo“.
Ŝi
La vorto ŝi havas plurajn sencojn:
Vidu jenon:
NGC 1887
NGC 1887 (alia indiko — ESO 85-SC59) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Guajeru
Guajeru estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.412 loĝantojn en 2010.
Houppeville
Houppeville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Houppevillais.
Franxault
Franxault estas unu el la komunumoj de la kantono Saint-Jean-de-Losne de departemento Kostodorio (Francio). La komunumo kovras la areon de 12,32 km². Ĝia loĝantaro laŭ la censo de la jaro 2011 estis 422 homoj. Franxault situas en la ebenaĵo de la Saono.
Geografio
Franxault situas 17 km sudokcidente de Dole.
La rivero Auxon trapasas la komunumon. La lago Chour situas ĉe la norda rando de la komunumo.
Historio
Franxault signifas franca, la vilaĝo estis la lasta vilaĝo en Francio antaŭ la Franĉkonteo.
Okazoj
La 19an de julio okazas muzikfestivalo apud la lago Chour. La 30an de aŭgusto okazas la hundomortigo, kie oni festas la finon de la grenrikolto per la mortigo hundon.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (0,99 %) en 2004 kaj ankaŭ 1 voĉon (0,81 %) en 2014.
Famulo
Bossuet naskiĝis tie.
Kuriozaĵoj
En 2012 la franca poŝto presis poŝtmarkon kun la motivo : rikolto de vimeno ĉe Franxault.
Plurtavola lago
Plurtavola lago havas tavolojn de akvo, kiuj ne intermiksiĝas. La plej profunda tavolo de akvo en tia lago ne enhavas solvitan oksigenon. La tavoloj de sedimento je la fundo de plurtavola lago restas relative nemiksitaj, ĉar ili estas ne loĝantaj de organismoj, kiuj povus kirli ilin supren.
Ĉi tiu speco de lago povas formiĝi pro pluraj kaŭzoj:
Bakterioj, kiu uzas sulfurajn kombinaĵojn en fotosintezo prefere ol oksigenon, povas troviĝi en iuj plurtavolaj lagoj.
Foje karbona dioksido (CO2) aŭ alia solvita gaso povas esti en granda kvanto en relative nemiksataj subaj tavoloj de plurtavola lago. Kiam la situacio estas perturbata, kiel povas okazi pro tertremo, povas rezulti subita eligo de gaso el lago. Rimarkinda evento de ĉi tiu speco okazis en Nyos en 1986, kaŭzante proksimume 1800 mortojn.
Unua Kabineto Gyurcsány
Unua Kabineto Gyurcsány [djurĉAnj] estis la sesa dupartia registaro depost fino de la socialismo. Tiu kabineto gvidis la landon Hungario inter 2004 kaj 2006.
Historio
La pli frua Kabineto Medgyessy faris pliigon de la vivnivelo, sed poste anonciĝis problemoj. Ferenc Medgyessy ne havis bonajn kontaktojn kun la parlamentaj deputitoj, ja li estis senpartiulo. Krizo kreiĝis, la socialistoj kunsidis kaj ili elektis pli novan kandidaton Ferenc Gyurcsány pri ĉefministro. Tiun kunsidon profitis Medgyessy kaj li abdikis. La pli nova ĉefministro esence daŭris laboron de Medgyessy, nur negravaj ŝanĝoj okazis, eĉ la koalicio restis. Tio sufiĉis venki la parlamentan baloton en 2006. Do depost la socialismo unuafoje okazis, ke ĉefministro venkas en baloto, sekvis poste Dua Kabineto Gyurcsány.
Kyllä isä osaa
Kyllä isä osaa estas finna humura televidserio, kiu estis prezentita en la kanalo Yle TV2 de la finna televido en 1994–1995.
Intrigo
Ĝi rakontas pri vivo de malriĉa malŝanca kvarpersona familio el la finna urbo Tampereo. Nomoj de patro kaj patrino de la familio ne estas menciitaj en la programo. Nomoj de infanoj de la familio estas Jonna (filino) kaj Jussi (filo). La patro ne sukcesas en sia vivo. La patrino, Jonna kaj Jussi mokas lin. La plej elstaraj aliaj figuroj estas ekzemple najbaroj de la familio (Mauri Kuosmanen) kaj labordirektoro de la patro (Mikko Nousiainen). La familio havas aŭton de la rusia marko Lada, en kies malantaŭa fenestro estas teksto räma mutta maksettu ("rompita sed pagita"). La familio estas vere multe en la kuirejo kaj apud la manĝotablo oni ekzemple trinkas kafon, faras lernejajn hejmtaskojn pri matematiko kaj sveda kaj legas gazetojn, speciale la gazeton Aamulehti. La serio estas furora en Finnlando.
En pli novaj periodoj la gepatroj estis divorcintaj. La patrino estis transloĝiĝinta al Svedio kaj patro, Jonna kaj Jussi al apartamenta konstruaĵo en Tampereo. Ili prenis avinon de la patro al sia loĝejo, kaj poste la patro dormis apud la avino.
La plej konata epizodo estas verŝajne Kuollut mies kummittelee (mortinta viro haltas), kie oni legis en ĵurnalo, ke mortis iu tute samnoma ol la patro de la familio. Ekzemple la labordonanto de la patro kredas, ke la patro mortis kaj la najbaro vizitas kaj rakontas, ke ankaŭ li zorgas.
La serio montras sociajn situaciojn, kiuj ekzistis en Finnlando en tiu tempo. La familio ekzemple rigardas televidajn novaĵojn, kie oni rakontas pri tio, ke Finnlando provas aliĝi al EU. La patro provas eŭropanigi sian familion ekzemple konsiderante, ke ili lernu la germanan kaj diras, ke la anglan oni lernas jam ne provante lerni.
Rolantaro
La patron aktoras Tom Lindholm, la patrinon Tuija Ernamo, la filinon Jonna Maiju Jokinen kaj la filon Jussi Jarno Jokinen. La patro estas taksiŝoforo kaj la patrino poluristino. La avinon aktoras Anja Räsänen.
Porte des Lilas (pariza metrostacio)
Porte des Lilas [pɔʁt de lilɑ] (Pordo de Les Lilas) estas stacio de linioj 3bis kaj 11 de la Metroo de Parizo. Situanta inter la 19-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo, ĝi priservas la kvartalon "Porte des Lilas".
Alirejoj
Kajoj de la linio 3bis havas du alirejojn: unu kun ekstera aliro, la cetera kun aliro al interkonekto kun linio 11.
Ankaŭ estas lifto ekde la ekstero ĝis la interkonekta nivelo inter linioj 3bis kaj 11.
Lörrach
Lörrach estas urba komunumo en la sudokcidento de Germanio, ĉe la limo al Svislando. Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach de la federacia lando Baden-Virtembergo kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hita
Hita [Ita] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas kvar setlejoj en la municipo nome Hita mem, Padilla de Hita, Sopetrán kaj urbanizaĵo Arcipreste. Hita estas konata en la tuta Hispanio pro la fama mezepoka verkisto de la 14-a jarcento nome Juan Ruiz, pli konata per sia postena nomo Arcipreste de Hita, tio estas ĉefpastro.
Lörrach
Lörrach estas la hejmo de Ottmar Hitzfeld, unu el la plej sukcesaj kaj popularaj futbalaj teamestroj en Germanio.
Nkongsamba
Nkongsamba estas grandurbo kaj diocezo en Kameruno.
Lörrach
Historie ankaŭ menciindas ke inter la jaroj 1780 kaj 1791 la germana verkisto Johann Peter Hebel kiel vikario laboris en la urbo.
Hita
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas hiteniense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 339 loĝantoj kaj la denseco estas de 6 loĝ/km².
Lörrach
La blazono: ora (flava), suprenfluganta alaŭdo sur ruga fono. La koloroj estas kiel en la blazono de Badeno. La blazono de Lörrach estas tiel nomata parolanta blazono, kiu devenas de la urba nomo.
Hita
Situo
Hita situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties centro, je altitudo de 876 m super marnivelo; je 29 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 86 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 56,49 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°49′29″N 3°02′58″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 339, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Hita, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Hita kie oni falis al la nunaj 339.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Turismo.
Vidindaĵoj
La vilaĝo formas parton de la Asocio de la plej belaj vilaĝoj de Hispanio.
Preĝejo de Sankta Johano Baptisto
La Preĝejo de Sankta Johano Baptisto estis konstruita inter la 13-a kaj 14-a jarcentoj, de stilo mudeĥara, kun tri navoj kaj absido en forma poligona. La turo estas de stilo herera, starigita en la 16-a jarcento. Post la Enlanda Milito falis parto de la tegmento sed restis sentuŝe tiuj de la ĉefaltaro kaj de la altaro de la Virgulino de la Cuesta (de la Deklivo), kie oni konservas belegajn kasonarojn en la kapelo de la Virgulino de la 16-a jarcento, komponita el oklateraj kasonaĵoj. La preĝejo estis restaŭrita inter 2002 kaj 2004. Krom riparado de la tegmento, oni transformis la internon malkovrinte la originalajn murojn konstruitajn el ŝtono kaj briko. Estas ankaŭ kolekto de tomboŝtonoj de la 15-a kaj 16-a jarcentoj devenaj de la ruinigita templo de Sankta Petro.
Preĝejo de Sankta Petro (ruinoj)
La preĝejo de Sankta Petro, de mezepoka deveno, suferis gravajn transformojn en postaj jarcentoj. Laŭlonge de la 15-a kaj 16-a jarcentoj la hidalgoj de Hita instalis siajn tombojn en la interno de tiu templo. En la 18-a jarcento ĝi iĝis la ĉefpastra sidejo arciprestal kaj estis konstruita kapeleto de la Virgulino, el kiu oni konservas la fasadon el sabloŝtono. Ĝi estis detruita dum la Enlanda Milito.
Nkongsamba
Geografio
Nkongsamba situas laŭ bordoj de rivero Ngam sur 7 montetoj inter 3 montoj en okcidenta parto de la lando. Douala troviĝas 145, Yaounde 370 km.
Hita
Placo de la Arcipreste
La ĉefa placo aŭ de la Arcipreste estis merkato dum la Mezepoko. La plej parto de ties loĝejoj apartenis al la judaj komercistoj de Hita ĝis la jaro de la forpelo: 1492. La placo konservas kelkajn elementojn senegalajn, inter kiuj elstaras portikaro de duobla murspaco kaj granda muro kun parapeto kiu separas ĝin el la placo de la urbodomo, situa je supra nivelo. Ekde 1961 ĝi utilas kiel scenejo por teatraj spektakloj de la Mezepoka Festivalo de Hita. Menciindas, laŭ fama filologo Manuel Criado del Val, la domo nomita "El Alboroque de Samuel Levy", kiu estis loĝejo kaj vendejo de juda komercisto de Hita, amiko de la Reĝa Trezoristo kaj elpelita de la urbeto, kun siaj samideanoj judaj, en 1492. La domo konservas la etoson de la komercisto.
Pordego de Sankta Maria
La Pordego de Sankta Maria estas la ĉefa enirejo de la murego konstruigita de la unua Markizo de Santillana en 1441. Enkadre de de la gotika militarkitekturo, tiu pordego montras belegan romp-arkon, du sentinelbudetojn kaj unu embrazuron kun parapeto kaj kreneloj, kaj estas prezidita de la blazono de la Familio Mendoza, senjoroj de Hita. Tiu pordego estis detruita parte dum la Enlanda Milito (1936-1939), kaj rekonstruita en 1965 kaj restaŭrita en 2005.
Nkongsamba
Ekonomio
Nkongsamba estas centro de terkultivado de palmoleoj, bananoj kaj kafoj, piproj, kakaoj kaj ananasoj. Oni okupiĝas ankaŭ pri bierofaradoj kaj bazaradoj.
Trafiko
En Nkongsamba estas finstacio de la 172 km fervoja linio de Douala. Krome la urbo havas flughavenon kaj bonan aŭtoŝoseon.
Klimato
En Nkongsamba tropika klimato regas, sed la temperaturo estas pli freŝa pro la montoj.
Dortan
Dortan estas franca komunumo en la departemento Aino kaj en la regiono Rodano-Alpoj. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj  Dortanais.
Historio
Dua Mondmilito:
La tutan vilaĝon germanaj soldatoj prirabis kaj bruligis dum julio 1944.
22679 Amydavid
22679 Amydavid estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Amy Jane David, finalistino de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Pinedale Middle School de Pinedale (Vajomingo).
Avegno (Ĝenovo)
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al provinco nomata metropola urbo Ĝenovo de la regiono Ligurio. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Rapallo, Recco, Sori, Tribogna kaj Uscio.
Daŭra eldono
En programado, daŭra eldono aŭ daŭra ĝisdatigo estas daŭra evolua modelo por programaraj sistemoj; ĝi malas de la kutima eldonmodelo bazata sur eldono de programaj versioj, kiujn oni devas reinstali sur la antaŭa versio.
Barrolândia
Barrolândia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 5.349 loĝantojn en 2010.
Daŭra eldono
Daŭra eldonado estas ĝenerale realigata uzante etajn kaj oftajn ĝisdatigojn. Tamen, simple havi ĝisdatigojn ne aŭtomate signifas, ke la programo estas daŭre eldonata; pro tio, la filozofio de programistoj devas esti labori sur nur unu koda branĉo, anstataŭ apartaj versioj. Kiam la daŭra eldono estas uzata kiel disvolviĝmodelo, programĝisdatigoj estas tipe liverataj al uzantoj pere de pakaĵa administrilo en la komputilo de la uzanto.
Ne ĉiuj programaj distribuaĵoj bazitaj aŭ derivitaj de daŭra eldona distribuaĵo estas nepre daŭreldona. Ekzemplero estas ConnochaetOS (antaŭe DeLi Linux), kiu estas "implicita" eldonmodela distribuaĵo, sed bazita sur la daŭreldona distribuaĵo Arch Linukso. Simile, la plejparto de la programoj en la programara stako de daŭra eldona distribuaĵo kutime sekvas la implicitan eldonmodelon.
Sieĝo de Jerusalemo (1244)
Frederiko la 2-a gvidis la Sesan krucmiliton al la Sankta Lando en 1228, kaj postulis la reĝecon de Jerusalemo sur rajto de sia edzino, reĝino Jolanda de Jerusalemo, kiu heredis la titolon de "Reĝino de Jerusalemo" de sia patrino, Maria de Montferrat, edzino de Johano de Brienne.
Grandeco de la armeo de Frederiko la 2-a kaj lia reputacio ene de la islama mondo estis sufiĉaj por reakiri Jerusalemon, Betleĥemon, Nazareton kaj kelkajn najbarajn kastelojn sen perforto. Tiuj estis reakiritaj per traktato kun la ajubida sultano Al-Kamil. Tamen, Jerusalemo ne restis por longa tempo en kristanaj manoj, ĉar ekzistis ne sufiĉe da teritorio ĉirkaŭe sub kristana regado kaj tial estis neeble konservi la pacon.
La ajubidoj invitis la ĥorezmajn klanojn por rekonkeri la urbon. En la sieĝo la 15-an de julio 1244 la ĥorezmanoj tute detruis Jerusalemon, lasante ĝin en ruinoj kaj senutila kaj al kristanoj kaj islamanoj. La Sepa krucmilito sub Ludoviko la 9-a (Francio) estis instigita per tiu masakro, sed ĝi plenumis malmulton krom anstataŭigi la ajubidojn kaj ĥorezmanojn kun la pli potencaj mamelukoj kiel la ĉefaj kontraŭuloj de la krucistoj en 1250.
Peñalba de Ávila
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 116 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 20 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Mingorría, Cardeñosa, Las Berlanas kaj Monsalupe.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Distrikto Peine
La distrikto Peine (germane Landkreis Peine) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Peine. La distrikto havas areon de 534 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
János Dénes Orbán
ORBÁN János Dénes rumanuja hungara poeto, verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Braŝovo la 4-an de julio 1973.
Biografio
János Dénes Orbán finis la fakon pri hungara-angla lingvoj en BBTE (1996). Li estis en Kluĵo la prezidanto de Literatura Rondo Bretter György (1994–1998); ĉefredaktoro de revuo Előretolt Helyőrség (1995–2000); universitata instruisto (1995–1998); redaktoro kaj afergvidanto de la Erdélyi Híradó (1995–1998), poste ĝia direktoro; redaktoro de Irodalmi Jelen (ekde 2003); prezidanto de E-MIL ekde aprilo 2006. Li estas la posedanto de Kafejo Bulgakov kaj de Restoracio Toldi en Kluĵo. En 2023 li ricevis premion Kossuth.
La Manzanilla de la Paz
La Manzanilla de la Paz estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas La Manzanilla de la Paz. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 057.
Geografio
La Manzanilla de la Paz apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3623 loĝantojn. El tiuj estis 1684 viroj kaj 1939 virinoj. La komunumo havas surfacon de 129,35 km². La meza alteco estas 2050 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19 C. En la komunumo estas 1001,2 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1024 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 904 scipovis legi kaj skribi kaj 118 viroj estis analfabetoj. Do 11.52 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1168 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1078 sciis legi kaj skribi kaj 88 virinoj estis analfabetoj. Do 7,53 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en La Manzanilla de la Paz vivis 3026 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,099 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Pourrières
(jen france, okcitane Porrièras) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Maria Lankowitz
Maria Lankowitz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Stacio Kusurimizu
Stacio Kusurimizu (japane: 薬水駅 [Kusurimizu-eki], angle: Kusurimizu Station) estas fervoja stacio en Ojodo, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yoshino.
Traktato de Kopenhago
La traktato de Kopenhago aŭ "paco de Kopenhago" interkonsentiĝis la 6-an de junio 1660 en Kopenhago, Danio. Ĝi signis finon de milito inter la reĝlandoj Svedio kaj Danio-Norvegio - konflikton kiu rigardatas parto de la Nordia Milito 1655-1660.
Trondheim kaj Bornholm du jarojn post la Traktato de Roskilde denove iĝis dana posedaĵo. La ankoraŭ nuntempe validaj limoj inter la ŝtatoj Danio, Norvegio kaj Svedio estis fiksitaj.
Kokoslakto kun rizbuloj
Kokoslakto kun rizbuloj estas deserto en Filipinoj, kaj ĝi konsistas el buloj el rizofaruno en varma aŭ malvarma kokoslakto. Tagaloglingve, ĝi nomiĝas pinindot /pɪ.nɪn.ˈdɔt/ aŭ ginataang bilu-bilo /gɪ.na.ta.ˈʔaŋ bɪ.ˌlu.bɪ.ˈlɔ/. La vortoj bi lu devenas de la ĉina hokkiena por "rizo gluanta" 米糯.
Lindi
Lindi estas urbo en Tanzanio, ĉefurbo de regiono Lindi. Ĝi konsistigas la distrikton Lindi Urba (svahile Lindi Mjini). Laŭ la censo de 2002 ĝi havis 41.549 loĝantojn.
Lindi situas ĉe la bordo de Hinda Oceano, ĉe la fino de rivero Lukuledi. Ĝiaj koordinatoj estas. Ĝi havas malgrandan havenon, kiu akceptas nur unu aŭ du malgrandajn ŝipojn samtempe kaj ne sufiĉas por trans-oceanaj ŝipoj. La laŭborda ŝoseo tanzania ligas ĝin al Mtwara en la sudo (kun pli grava haveno) kaj al Kibiti kaj Daresalamo en la nordo (350 km).
Islamo estas la superrega religio en Lindi. La komercistoj estas precipe araboj kaj hindoj; la lokanoj okupiĝas pri fiŝkaptado kaj agrokulturo. La ĉirkaŭa regiono estas inter la malplej loĝataj de la lando.
Lindi posedas malgrandan flughavenon (IATA-kodo "LDI"). La voja reto estas malfacile uzebla en la pluva sezono de novembro al majo. La jara pluvokvanto estas ĉ. 1.000 mm.
Traktato de Roskilde
La traktato de Roskilde (aŭ Panika Paco de Roskilde) interkonsentiĝis la 26-an de februaro 1658 inter la reĝlandoj Danio-Norvegio kaj Svedio. La Traktato finis la dum la jaro 1657 komenciĝintan danian militon kontraŭ Svedio sub la reĝo Karolo Gustavo la 10-a - konflikton kiu rigardatas parto de la Nordia Milito 1655-1660.
Danio devis cedi siajn teritoriajn posedaĵojn en la hodiaŭa suda Svedio. La reĝlando Svedio per la novaj landopartoj Skanio, Blekinge kaj Halland ricevis aliron al la markolo Sundo kaj la mareto Kategato. Halland jam laŭ la antaŭa traktato de Brömsebro (dane Brømsebro) en la nuna Svedio el la jaro 1645 por 30 jaroj estis deklarita parto de Svedio. Krome Svedio gajnis la norvegajn provincojn Bohuslän kaj Trondheim kaj la danan insulon Bornholm en la Balta Maro.
Laŭ la traktato de Kopenhago de la jaro 1660 Trondheim kaj Bornholm ree iĝis dana posedaĵo.
La paragrafo 9 de la pripaca traktato antaŭvidis, ke la rajtoj, privilegioj kaj liberecoj de la danlingvaj loĝantoj de la al Svedio ceditaj danaj landopartoj estu netuŝitaj. Malgraŭ tio ekis ampleksa svedigo de Skanio, Blekinge kaj Halland.
Premio Hugo
La Premio Hugo (Hugo Award) doniĝas ĉiujare por la plej bonaj sciencfikciaj aŭ fantastaj verkoj, kies unua anglalingva eldonado okazis dum la antaŭa jaro, kaj por rilataj fakoj kiel la plej bona sciencfikcia artaĵo, la plej bona filmo, kaj la plej bona rilata libro. La kategorioj ŝanĝiĝas tra tempo, kiel la sciencfickia fako kreskas kaj ŝanĝiĝas. La gajnantojn elektas sciencfickiaj fervoruloj, kaj la premioj doniĝas ĉe la ĉiujara Monda Sciencfikcia Kunveno.
La premio estas nomata pro Hugo Gernsback, la fondanto de la pioniranta sciencfikcia revuo Amazing Stories ("Mirigaj Rakontoj").
La unua Monda Sciencfikcia Kunveno (Worldcon) okazis ĉe Novjorko, Usono, en 1939. Kvankam "plej bonaj" elektiĝis ĉe ĉiu kunvenoj, ne estis premioj ĝis la 11-a Worldcon (Filadelfio, Usono, 1953) kaj tiu okazo estis, tiutempe, intencata kiel unufoja. Tamen por la 13-a kongreso (Klevlando, Usono, 1955) oni decidis konstantigi la materiajn premiojn.
Simila premio estas la Premio Nebulozo. Kontraste al la Premio Hugo, la gajnantojn elektas verkistoj, ne fervoruloj.
ISO 3166-2:GI
ISO 3166-2:GI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Ĝibraltaron. La subaro ISO 3166-2:GI estas malplena. Ĝibraltaro estas Brita transmara teritorio. Ĝia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas <tt>GI</tt>, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
NGC 1888
NGC 1888 (aliaj indikoj — MCG -2-14-13, ARP 123, IRAS05202-1132, PGC 17195) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Felfoko
Felfoko estas iu el naŭ specioj de pinipedoj de la familio Otariedoj. Unu specio, nome la Kalorino (Callorhinus ursinus) loĝas en Norda Pacifiko, dum sep specioj de la genro Arctocephalus troviĝas ĉefe en la Suda Hemisfero. Ili estas multe pli rilataj al la marleonoj ol al la veraj fokoj, kaj kunhavas kun ili eksterajn orelojn (aŭriklojn), relative longajn kaj muskolajn antaŭajn naĝilojn, kaj la kapablon piediri sur ĉiuj kvar naĝiloj. Ili estas markita de densa subfelo, kiu faris ilin dumlonge celo de komerca fokoĉasado.
San Juan Lachao
San Juan Lachao estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Lachao. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 202.
Geografio
San Juan Lachao apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3936 loĝantojn. El tiuj estis 1900 viroj kaj 2036 virinoj. La komunumo havas surfacon de 190.10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 600 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1828 indiĝenoj. El tiuj 1444 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1444 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bangalo
Bangalo (guĝarate: બંગલો, baṅglo; hinde: बंगला baṅglā; bengale: বাংলা/বাংলো, bāṃlā/bāṃlo) estas memstara domo, kelkfoje feridomo, kiu konsistas el kelkaj loĝ- kaj dormĉambroj sur la teretaĝo.
Kiam unu ĉambro troviĝas sur la unua etaĝo ĝi tamen nomiĝas bangalo aŭ kelkfoje duonbangalo.
Laŭ Francisko Azorín bangalo estas Somerdomo, kampodomo de la fremduloj, en Hindio. Kaj li indikas etimologion el Bengala, propra nomo de hindalando, urbo.
Zahrádka
Zahrádka povas esti:
Georg Heinrich Lux
Johann Georg Heinrich LUX (naskiĝinta la en Sättelstädt aŭ en Mechterstädt, mortinta la  en Ruhla) estis germana pedagogo, orgenisto kaj komponisto.
Vivo
Lux deĵoris ekde 1805 kiel kantoro ĉe la Triunuo-kirko de Ruhla. Kiel muzikisto li estis memlerninto kaj tamen konsideritis elstarega pianisto, orgenisto kaj komponisto. Lia filo estis la komponisto Friedrich Lux. Sume li havis kvin filojn.
Laŭ raporto de Johann Ludwig Böhner estis dirita de Lux en 1852 esti estinta la kreinto de la popola kanto Ach, wie ist’s möglich dann. Kromaj atestoj pri tio-ĉi ne ekzistas, nek aŭtografo. Tion maljesis ankaŭ Franz Magnus Böhme dirante ke Lux persone al li malkonfesis aŭtorecon. Dua kontraŭargumento estas ankaŭ la piana taŭgigo de la menciita kanto fare de Friedrich Wilhelm Kücken. Sed eble prototipa melodio de antaŭ 1820 eble estis estinta de Lux el kiu evoluis la nun konata kanto.
Verkoj
De Lux bedaŭrinde konserviĝis nur la jenaj du komponaĵoj:
Leon Cyboran
Disĉiplo de profesoroj: Jan Legowicz (filozofo, historiisto) kaj Eugeniusz Słuszkiewicz (hindeŭropisto, hindologo). En Barato ricevis sanskritan nomon Siṁha Śivorām aŭ (laŭ alia raporto) Siṁha Śivovarṇ (kie siṁha signifas leono = Leon (samptempe "leono" simbolas venkon); Śiva estas nomo de la dio de joganoj, Rāma - nomo de la alia grava dio de hinduismo, varno estas socia grupo), t.e. "(Venkanta) Leono de la gento de Śiva" (de la kasto de joganoj).
Ligist
Ligist estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Leon Cyboran
Biografio
Siatempe unusola en Pollando fakulo pri la hinda filozofio, unu el malmultaj okcidente, edukita pri la eŭropa filozofio kaj la hinda filologio. Leon Cyboran finis tri studdirektojn: filozofion kaj ekonomikon en Vroclavo kaj hindologion en Varsovio, doktoriĝis ĉe la Filozofia Fakultato de la Varsovia Universitato surbaze de disertaĵo Purusza – byt podmiotowy w „Jogasutrach” (Próba nowej interpretacji systemu jogi) (Puruŝo – ento subjekta en „Jogasutroj”. Provo de nova interpreto de la sistemo de jogo). Lekciisto ĉe ATK en Varsovio (Akademio pri la Katolika Teologio) kaj KUL en Lublin (Katolika Universitato Lublina).
Li komencis en la du universitatoj de Pollando novan aliron en la monda scienco (escepte de Hindio) – regulajn lekciojn pri la hinda filozofio kune kun la instruo de sanskrito en filozofiaj fakoj, ekster la orientalistikaj institutoj, kaj postulis ke aliaj okcidentaj universitatoj sekvu la ekzemplon. Aŭtoro de la projekto fondi en Barato Internacian Akademion pri la Hinda Filozofio. Li emfazis neprecon rompi eŭropcentrismon de onia filozofia penso kaj bezonon plivastigi onian pensan horizonton en filozofio. La hindan filozofion lekciis por studentoj de filozofio por pliampleksi ilian pensokampon.
Tradukinto - de sanskrito en la polan lingvon - de fundamentaj traktaĵoj pri la klasika jogo: Jogasutroj de Patanĝali kaj la unua komentario Jogabhaŝja de Vjaso, eldonitaj de PWN (Ŝtata Scienca Eldonejo) en la serio „Biblioteko de Klasikuloj pri Filozofio” sub la titolo Klasyczna joga indyjska (Klasika hinda jogo). La aŭtoro de libro Filozofia jogi (Filozofio de jogo) kaj de pluraj artikoloj pri la hinda filozofio. Konanto de teorio kaj praktiko de la jogo en la monda skalo. Tro frua foriro ne permesis al li fini habilitan disertaĵon „Joga klasyczna. Filozofia i praktyka” (Klasika jogo. Filozofio kaj praktiko), kiu estis defendota aŭtune 1977 ĉe la Filozofia Fakultato de Katolika Universitato en Lublin. Same li ne finis aliajn kontribuojn pri la hinda filozofio kaj la propra.
Aforismoj de Leon Cyboran
Estu libera kaj donadu liberecon
(La plej alta moralleĝo)
Mi estas spirito
Ekstere homo
(La tuta religio)
Vivu per la koro
1980
1980 estis superjaro komenciĝanta je mardo (vidu ĉi tie kalendaron).
Leon Cyboran
Aforismoj de Leon Cyboran
Menso malvarmigu ĝian ardon
1980
En la jaro 1980 post Kristo okazis, interalie:
Leon Cyboran
Aforismoj de Leon Cyboran
Sed ne estingu
1980
Anekdoto
1980 estas titolo de franca kanzono kantata de duopo Pascal Obispo kaj Melissa Mars, eldonita en 2006.
Leon Cyboran
Aforismoj de Leon Cyboran
Ne serĉu feliĉon
agu
Jakobo Ŝapiro
Jakobo ŜAPIRO (Jakub Szapiro; naskiĝis la, estis murdita la en Bjalistoko) estis grava lingvisto, verkisto, instruisto, ĵurnalisto (prezidanto de la Unuiĝo de Ĵurnalistoj por la Bialistoka regiono) kaj juda bjalistoka esperantisto. La 12-an de julio 1941 li estis murdita de germanoj en okupata Pollando.
Leon Cyboran
Aforismoj de Leon Cyboran
feliĉon vi havas ene
Domenico Cimarosa
Domenico Cimarosa (* 17-a de decembro 1749 en Aversa, reĝlando Napolo; † 11-a de januaro 1801 en Venecio) estis itala komponisto.
Leon Cyboran
Aforismoj de Leon Cyboran
Pri la amo
Sed admiru
En spiriteco ĉio inverse
Por la mensulo paradoksoj
Ne ekzistas problemoj
''Pririgardo! Prijuĝo!''
Decido, ago!
Kolektis Tadeusz Suchocki, tradukis Lidia Ligęza
Malaperigo
En 2015 Instituto pri Nacia Memoro komencis enketan esploron. Antropologo pruvis surbaze de prisekcaj fotoj de la kadavro, prezentita post kelkaj semajnoj al familianoj por identigo, ke ili montras alian personon ol fotoj de la viva homo. La eltombigo, okazinta februare 2017, permesis genetikan esploron, kiu montris, ke la genetika kodo estas identa kun tiu de la fratino Zofia Muzyka. Akuzisto, jam post retombigo, plu esploras la kazon.
Domenico Cimarosa
Vivo
Liaj gepatroj estis malriĉaj, sed zorgis pri bona edukado de sia filo. Post la transloĝiĝo al Napolo ili sendis lin al libera lernejo, kiu estas ligita kun unu el la monaĵejoj de la urbo. La orgenisto de la monaĵoejo, patro Polcano, kiu registrintis la inteligenton de la knabo, instruis al li la bazajn elementojn de la muziko samkiel la malnova kaj nova literaturo de la lando. Lian influon Cimarosa dankas liberan aliro al la konservatorio de Santa Maria di Loreto, kie li restis dum dekunu jaroj kaj precipe studis la gravajn majstrojn de la antika itala skolo. Niccolò Piccinni, Antonio Sacchini kaj aliaj muzikistoj altrangaj estis inter liaj instruistoj.
En la aĝo de 20 jaroj Cimarosa komencis sian komponistan karieron per la komika opero Le Stravaganze del Conte, kiun oni unuan fojon prezentis en 1772 ĉe Teatro del Fiorentini en Napolo. La verko konsistis el nur du aktoj, pro kio oni aldonis por kompletigo de la programo la unuaktaĵon Le Pazzie di Stelladaura e di Zoroastro, farso plena je humuro kaj ekstravagancoj. En 1774 oni invitis lin al Romo, por ke li skribu operon por la venonta sezono, sekve li komponis la komikan operon L'Italiana in Londra, kiu konatigis kaj famigis lin trans Napolo.
La sekvaj 13 jaroj de la vivo de Cimarosa enhavas neniujn rimarkindajn okazintaĵojn. Li plue skribis serion de operoj por diversaj italaj teatroj, loĝis kelktempe en Romo, kelktempe en Napolo kaj entreprenis koncertvojaĝojn. Ekde 1784 ĝis 1787 li vivis en Florenco kaj skribis ekskluzive por la urba teatro. Tiutempe lia produktiveco estas enorma, li komponis komikajn kaj seriozajn operojn, kantatojn kaj eklezimuzikaĵojn. Inter multaj aliaj verkoj jenaj estas speciale menciindaj: Caio Mario; la tri bibliaj operoj Assalone, La Giuditta kaj Il Sacrificio d'Abramo, krome Il Convito di Pietra kaj La Ballerina amante, komika opero prezentita en Venecio kun granda sukceso.
En 1787 Cimarosa iris sekve de invito de la carino Katerino la 2-a al Sankt-Peterburgo. Je ŝia kortego li restis kvar jarojn kaj skribis ankaŭ ĉi tie enorman nombron de komponaĵoj, pleje laŭokazaj pecoj, de kiuj eĉ ne konserviĝis la nomoj. En 1791 li forlasis Rusion kaj sekvis inviton de imperiestro Leopoldo la 2-a sukcedi Antonio Salieri kiel kortega komponisto en Vieno. Ĉi tie li komponis sian ĉefverkon Il matrimonio segreto (La sekreta geedziĝo), kiu rangas inter la plej bonaj sukcesoj de leĝera opermuziko. En 1793 Cimarosa reiris al Napolo, kie Il Matrimonio segreto kaj aliaj verkoj estis alprenitaj aplaŭdege. Inter la komponaĵoj el la tempo de lia lasta restado en Napolo menciendas la komika opero Le Astuzie femminili kaj la serioza opero "Gli Orazi e Curiazi". Tiun ĉi lastan li verkis en 1796 por Venecio kreante per tio verko, kiu vaste montras trans la sojlo de la 19-a jarcento.
Dum la okupado de Napolo far‘ de la trupoj de la franca respubliko Cimarosa alprenis komponkomisiojn de la novaj potenculoj, pro kio li post la reveno de la Burbonoj estis arestita kaj kondamnita al morto. Pro intervenado de influriĉaj admirantoj oni mildigis lian kondamnon en ekzilon, tiel ke li forlasis Napolon direkten Sankt-Peterburgo. Sed lia sanstato nun estis malbona, kaj post longa suferado li mortis en Venecio januare 1801 pro inflamo de la dika intesto. La speco de lia malsaniĝo vekis la suspekton, ke liaj kontraŭuloj venenus lin, kion oni tamen post formala enketo rifuzis kiel senfonda. Li laboris ĝis la lasta momento de sia vivo, tiel ke unu el liaj operoj post lia morto restis nekompleta.
Krom la operoj Cimarosa verkis dramajn kantatojn, sakralan muzikon, pianosonatojn, oratoriojn, simfoniojn kaj solokonĉertojn.
Klein-Netterden
Klein-Netterden estas parto de la urbo Emeriĥo ĉe Rejno kun 798 loĝantoj. Ĝi lokas oriente de la urbocentro de Emeriĥo kaj limiĝas nordokcidente kun la nederlanda vilaĝo Netterden, kiu estas atingebla per la limtransirejo.
(122180) 2000 KV43
(122180) 2000 KV43 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Banŝio (estaĵo)
Banŝio (el la irlanda bean sí, [ˈbæn.ʃi] laŭ IFA, t.e. Virino de la fea monteto) estas legenda estulo en irlanda, skotlanda kaj kimria folkloro kutime rigardita kiel mortiga omeno.
(122180) 2000 KV43
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun la Tero.
Jakobo Ŝapiro
Li esperantistiĝis havante 14 jarojn. En 1910 ekfunkciis la unua Esperanto-societo en Bjalistoko kaj Ŝapiro ekagis en ĝi fervore. En 1913 la familio Ŝapiro elmigris al Lodzo kaj tie Jakobo kunlaboris kun lokaj esperantistoj kaj komencis verki por famaj ĵurnaloj esperantistaj (ia. Literatura Mondo, Esperanto Triumfonta, The Esperanto-Monthly, Esperantista Voĉo, Progreso).
Klein-Netterden
En diferenco al la ceteraj urbopartoj de Emeriĥo en Klein-Netterden ekzistas nek preĝejo nek lernejo. Pli frue la dogano ludis gravan rolon en la loko, nun la ĉefa ekonomia branĉo estas la terkulturo. De la starejo Emeriĥo de la militistaro forcedita en 2008 en la urboparto troviĝas la iama pafekzercejo same kiel la iama municideponejo, kiu nun estas uzata por la stokado de neeksplodaj civilaj varoj.
Banŝio (estaĵo)
Etimologio
Ekzistas multajn nomojn laŭ la regiono, kaj Banŝioj nuntempe estas plej fama sub la angligo Banshee.
Jakobo Ŝapiro
Poste komenciĝis la 1-a mondmilito. En 1915, pro siaj spertoj, Ŝapiro verkis kontraŭmilitan broŝuron La mondmilito kaj Esperanto. Ĉ. 1917-18 li revenis al Bjalistoko kaj eklaboris kiel profesoro en komerca lernejo.
Banŝio (estaĵo)
Etimologio
Ĉiuj tiuj nomoj devenas de la maljuna irlanda lingvo ben síde kiu signifas "fea virino". Ben estas virino kaj síde (kiu poste fariĝos Sídhe en la irlanda kaj Sìth en la skotgaela) aludis unue al teraj montetoj kies loĝantoj estis supernaturaj estuloj, similaj al elfoj aŭ feoj en alilandaj mitaro. Poste, la senco evoluis kaj Sídhe nomis tiujn loĝantojn mem. Laŭ la malsamaj fontoj, ilis estus ĉu prauloj, ĉu spiritoj de la naturo, ĉu la keltaj gedioj mem.
Jakobo Ŝapiro
Post la fino de la milito, pro la iniciato de Ŝapiro jam la oni ŝanĝis la nomon de la strato Zielona (la Verda) al la strato Zamenhofa. La Portempa Urba Komitato, kaj poste la urbestraro, plurfoje apogis agadon de esperantistoj vidante en tio bonan reklamon por la urbo. Dum la jaroj 1919-21 li estis sekretario de la urbo.
Ituaçu
Ituaçu estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 18.127 loĝantojn en 2010.
Lorsch
Lorsch estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bergstraße de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Samuil Ŝatunovskij
Samuil ŜATUNOVSKIJ (ukraine Самуїл Шатуновський; naskiĝis en 1859, mortis en 1929) estis soveta esperantisto, hebreo kaj matematikisto.
Li laboris en Germanujo kaj Svislando, poste loĝis en Odeso kiel privatdocento en ties universitato. Post la revolucio Ŝatunovskij fariĝis profesoro en instituto de popolklerigo kaj en politeknika instituto en Odeso. Li estis aŭtoro de gravaj verkoj pri matematiko kaj logiko.
Samuil Ŝatunovskij estis pioniro de Esperanto en la unuaj jaroj de Esperanto-movado en Odeso. Li vigle kunlaboris kun Vladimir Gernet kaj Antoni Kofman. En 1897 li partoprenis en juĝanta komitato de literatura konkurso de la Peterburga Esperanto-Societo. Li kunlaboris al la Fundamenta Krestomatio.