cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meksika Ŝaka Ĉampionumo
La Meksika Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Meksiko por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando. Ĝi okazas ekde 1973. Malsamaturniro estas la Meksika Malferma Ĉampionumo, kiu ne limigas la partoprenon al eksterlandaj ŝakistoj, ĝi okazas ekde 1954.
Stegmann-domo
Nomdonanto
Ĝi nomiĝas por la arĥitekto Carl Martin von Stegmann. Do estis Stegmann samtempe konstruiginto, arĥitekto, ĉefkonstruisto. Li mem ankaŭ figuritis enfrise.
La domo memkompreneble aperis sur la listo de la kulturaĵoj protektotaj vajmaraj.
Soběšice (apartigilo)
Soběšice povas esti:
HOR
La vorto havas plurajn signifojn:
Senné
Senné povas esti:
Camerino
Camerino estas komunumo de Italio, fama pro la universitato, fondita en 1336.
IAM
La vorto havas plurajn signifojn:
Johannes Nicolaus Stupanus
Johano Nikolao Stupano (1542-1621) estis svisa italdevena kuracisto, produktiva tradukisto k profesoro pri Logiko k Teoria Medicino en la Universitato de Bazelo inter 1589 k 1620. Li estis multefaka esploristo k verkisto, k publikigis multajn verkojn pri fiziologio, patologio k medicina pri diagnozo.
Evidente, li estis fervora defendanto de la principoj de Paracelsus kiuj antaŭiris la Iatrokemian Lernejon de Jakobo Silvjo. Li estis patro de la kuracisto k profesoro en la Universitato de Bazelo, Emmanuel Stupanus (1587-1664).
Douroula
Douroula (prononcu "Durula") estas urbo en Burkino. Ĝi estas la ĉefurbo de Douroula Departemento en provinco Mouhoun, regiono Boucle du Mouhoun.
816
En la jaro 816 post Kristo okazis, interalie:
Johannes Nicolaus Stupanus
Vivo
En 1589 li estis invitita anstataŭi sian profesoron Teodoro Zvingero la 1-a (1533-1588) kiel teoria profesoro pri Medicino en la Universitato de Bazelo. Li tradukis multajn verkojn el la itala en la latinan.
Douroula
La loĝantaro estas 3 471.
Johannes Nicolaus Stupanus
Vivo
Ĉi-verkoj inkluzivis tekstojn pri astronomio, la verkoj de Makiavelo (La Princo k Paroladoj pri Tito Livjo (1588) - kiu, cetere, estis dediĉita al lia pola patrono Jan Osmólski ) krom historilibroj inklude de ia historio de Napolo fare de Pandulphis Collenutius.
Cenzuro en Orienta Germanio
Cenzuro en Orienta Germanujo estis la tuto de cenzuraj agadoj, kies celo estis malhelpi liberan informadon de la popolo en orienta Germanujo, malebligi laboron de la opozicio kaj libera publika diskutado. La fino de orienta Germanujo finis ankaŭ la cenzuron.
Johannes Nicolaus Stupanus
Vivo
Li ankaŭ tradukis tri verkojn de Alessandro Piccolomini, nome, "De sphæra mundi", "Compendium de stellis fixis" kaj "De magnitude terræ et aquæ". . Stupano erare dediĉis "La Princon" al la katolika episkopo de Bazelo, Jakob Christoph Blarer von Wartensee (1542-1608) (kiu, cetere, estis kontraŭ la protestantaj reformoj), kaj dum iom da tempo li estis forprenita de sia instruposteno.
Douroula
fonto
Kategorio : Burkino
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Unterfrauenhaid)
Historio
La gotika kirko kaj samtempe pilgrimejo estis menciita unuafoje en 1222. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en 1460. En la 18-a jarcento ĝi estis plene trakonstruita, sed restis partoj el la malnova preĝejo. La predikejo fariĝis en 1760.
Konstruaĵo
En tiu preĝejo oni baptis Franz Liszt-on, pri kio memortabulo memorigas. Apud la preĝejo skulptaĵo pri Kristo troviĝas de 1628.
János Sárdy
János Sárdy [jAnoŝ ŝArdi], hungare Sárdy János, Esperante Johano Sárdy estis hungara aktoro kaj operokantisto (tenoro).
János Sárdy naskiĝis la 1907, Nagykónyi - mortis la  1969, Budapeŝto.
Ĉeh (armena litero)
Ĉeh (aŭ tĵeh), ճէ aŭ ճե armene ([tʃʼɛ] aŭ [ʤɛ]), estas la 19-a litero de la armena alfabeto.
Lingvistiko
Ĉeh estas uzata por reprezenti la sonon de :
Laŭ la normo ISO 9985, la litero estas transkribata per « č ». Tamen, ĝi estas transkribata plurmaniere.
Ji (armena litero)
Ji, յի aŭ հի armene ([hi]), estas la 21-a litero de la armena alfabeto.
Lingvistiko
Ji estas uzata por reprezenti la sonon de:
Laŭ la normo ISO 9985, la litero estas transkribata per « y ».
Oedheim
Oedheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 5922 loĝantojn.
Kruŝedol Prnjavor
Kruŝedol Prnjavor, serbe Крушедол Прњавор, slave Krušedol Prnjavor, hungare Krusedormonostor [kruŝedormonoŝtor] estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Irig. La vilaĝo estas konata ankaŭ en mallonga formo Prnjavor.
Situo
Kruŝedol Prnjavor situas sur deklivoj de Fruška Gora.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Kruŝedol Prnjavor 277 homoj, (269 serboj (97 %), po 3 jugoslavianoj kaj hungaroj, ankaŭ aliaj).
IAN
La vorto havas plurajn signifojn:
Tabula Hungariae
Tabula Hungariae aŭ mapo de Lázár ) estas la plej malnova konservita printita mapo de Hungarujo. Ĝi estis verŝajne verko de la hungaro Lazaro (sekretario) farita antaŭ 1528. En 2007 ĝi estis enlistigita en la memoron de la mondo de Unesko.
Priskribo
La mapo mezuras ĉirkaŭ 65 per 85 cm kaj orientiĝas de sudokcidento al nordoriento. Ĝi montras la setlejojn kaj landmarkojn de la hungara reĝlando en la frua 16-a jarcento. La sudaj areoj okupitaj de la otomana imperio estas markitaj de malsamaj koloroj. Ĉar la nuraj kovritaj regionoj eksterlimaj troviĝas sude oni supozas ke la celuzo de tiu mapo estis prepariĝo por la milito kontraŭ la otomanoj. Kelkaj el la setlejoj videblaj sur la mapo malaperis dum la jaroj de otomanaj militoj kaj okupado.
La plej gravaj informoj sur la mapo estas la nomoj kaj priskriboj de setlejoj. Troviĝas pli-malpli 1400 geografiaj nomoj sur la mapo, el kiuj 1270 estas setlejaj nomoj (365 sur la teritorio de posttrianona Hungarujo).
Malsupre sur la mapo legeblas priskribo de la lando en la germana kaj en la latina.
Nomoj de setlejoj
La geografiaj nomoj estas skribitaj malkiel nun. La nuntempa é ekzemple estis skribita ee, la nuntempa ö estis ew. Foje la c estas skribita tz, kio estas eco de la malnovaltgermana ortografio. Eble tion faris kunlaborantoj, kiuj preparis la printadon de la verko. Tamen por kelkaj aliaj nomoj Lázár uzis la prononcadon de hungaraj dialektoj.
Heredo
Nur malmultaj mapoj estis printitaj, preskaŭ ĉiuj perdiĝis tra historio, tiel historiistoj sciis pri ili nur tra priskriboj. Tamen en la fruaj 1880-aj jaroj unu mapo estis hazarde trovita. Ĝi estis aĉetita de la kolektanto Sándor Apponyi en la jaro 1882. La mapo translokiĝis en 1924 al la nacia biblioteko Széchényi, kie ĝi ankoraŭ estas nun.
Postaj versioj
La originala mapo estis plurfoje kopiita antaŭ 1552, sed tiuj kopioj ne supervivis. Tamen ekzistas ankaŭ mapoj faritaj post 1552 laŭbaze de la mapo de Lázár, kiu titoliĝas Tabula Hungariae, illetve Nova descriptio totius Hungariae. Ses diversaj versioj estas konataj:
Tordopendolo
En fiziko, tordopendolo estas aparato, kiu konsistas el unu horizontala stangeto, pendigita al kadro per tordofadeno aŭ tordodrato. Ŝtalodrato kreas revenigan momanton de forto, proporcie al la altrudita tordoangulo \theta_a \,: kie C estas la tordokonstanto de la drato (inverse proporcia al ĝia longo).
Sur la stangeto, oni povas poziciigi simetrie du globetojn, por modifi la inercimomanton.
Modelo sen frotado
Kiam oni liberigas la instrumenton malantaŭ ke oni altrudis angulon for de la ekvilibra pozicio en la horizontala ebeno, la stango oscilos en tiu ebeno. Laŭ taŭgaj proksimumoj, la periodo ne dependas de la altrudita angulamplitudo: tiaj osciladoj estas priskribitaj kiel izokronoj (t.e. konstanta periodoT, kiaj ajn estas amplitudoj); la sekvanta formulo permesas kalkuli ĝin:
kie J estas la inercimomanto de la stangeto ekipita de globetoj.
Tiu simpligita formulo devenas de la diferenciala ekvacio pri la movado, ĝi rezultas de la teoremo de la kineta momanto aŭ de la konservado de la mekanika energio, kiam frotoj nekonsiderindas.
Se \theta \ estas la tordoangulo de la drato, la diferenciala ekvacio estas: la ideala tordopendolo estas konsiderita kiel harmona oscilo, ĉar la solvo de la angulo laŭ la tempo estas pura sinusa formo: \phi \ estas angulo dependante de la origino de polusa koordinato.
Modelo kun frotado
Se oni volas konsideri perturbojn kiujn cirkaŭaj fluidoj kaŭzas per frotado (ekzemple tiu de aero), taŭgas la modelo pri vikozajoj al malaltaj rapidoj; tiel la frotaj fortoj kreas kontraŭan momanton proporcie kun la rapido:
La ekvacio de la movado tial skribiĝas:
La solvo de tiu ekvacio estas:
Tiam, la osciloj de movado estas iom post iom amortizitaj, ĝis la stabila ekvilibra pozicio okazas.
La amotizkoeficiento egalas al, la periodo, kiu estas konstanto (do ankoraŭ izokrona oscilado laŭ la ĉi sube teoria ekvacio), egalas al:
Konsideru nun frotadon de solidoj (ekzemple frotoj de la du globetoj sur ĉirkaŭa cilindro); laŭ la leĝo de Coulomb pri mekaniko, la kineta frota forto Fk ne dependas de la rapido, sed la laboro de tiu forto transformiĝas en varmon, kiu do proporcias al tempo; la ekvacio de la movado tial skribiĝas: la signo \pm estas pozitiva aŭ negativa laŭ la kontraŭa signo de \theta. La solvo de tiu ekvacio estas:
La amplitudoj malkreskas lineare laŭ la tempo, tiaj osciladoj estas ankaŭ pseŭdoperiodaj.
Langnau ĉe Albis
Pri la komunumo
Langau ĉe Albis estas komunumo en la distrikto Horgen en la Kantono Zuriko. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 6971 loĝantojn, kiu nombro kreskis al 7178 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Langnau ĉe Albis situas inter la montoĉenoj Albis kaj Zimmerberg en la Sihlvalo en arbara regiono. En Langau troviĝas la bestoparko Langenberg, kie videblas diversaj sovaĝaj bestoj, kiuj vivas en Svislando de la apro ĝis la bruna urso. Al la komunumo apartenas krom la ĉefa vilaĝo la setlejoj Rängg, Striempel, Unteralbis, Mittelalbis kaj Albis sur la kulmino de Albispasejo. La teritorio de la komunumo Langnaŭ ĉe Albis etendiĝas sur areo de 8,66 km², de kiuj 47,5% estas kovritaj de arbaro, 25,8% servas por agrikulturo kaj 19,1% por setlado; 6,1% estas trafiksurfaco kaj 0,9% akvejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Langnau limas en nordo al Adliswil, en nordoriento al Rüschlikon, en oriento al Thalwil, en sudoriento al Horgen, en sudokcidento al Hausen ĉe Albis, en okcidento al Aeugst ĉe Albis, kaj en nordokcidento al Stallikon.
Trafiko
En la komunumo estas stacidomo de la Sihlvalo-Zuriko-Uetliberg-Fervojo, kiu hodiaŭ apartenas al la Zurika Trafik-Unio. En Langau ĉe Albis ekiras la strato al la Albispasejo, kiu kondukas al Hausen ĉe Albis. Tra Langau ankaŭ pasas la kantona ĉefvojo n-ro, kiu konektas Zuriko kun la Gothard-Aŭtoŝoseo. Tial la komunumo multe suferas pri grandega trafiko. Per la malfermo de la Uetliberg-Tunelo en la jaro 2009 kaj la la finkonstruo de la svisa aŭtovojo A4 tra la distrikto Affoltern la transirtrafiko rimarkeble malpliiĝis.
Historio
Unua dokumenta mencio de Langnaŭ ĉe Albis kiel komunumo datiĝas el la jaro 1397. La vilaĝo tiam apartenis al la Senjorujo de Maschwanden, kiun la urbo Zuriko akiris en la jaro 1406 kaj integris en la jaro 1512 al la nova voktdistrikto Knonaŭo.
Tubuoj
La Tubuoj estas etna grupo en la centrala Saharo. Ili dividiĝas je la etnaj subgrupoj de la Tedaoj kaj la Dazaoj.
La tubuoj ("homoj de la montaroj / de la rokoj) antaŭe loĝis en grandaj partoj de la centra Saharo en la hodiaŭaj ŝtatoj Ĉado, Sudano, Libio kaj Niĝero. Sed per la arabigo kaj la ekspansio de la Tuaregoj ili pli kaj pli repuŝiĝis. Hodiaŭ la plej multaj el ili vivas en la nordo de Ĉado kaj en la respubliko Niĝero. Centro de ilia setleja regiono estas la montaro Tibesti en la samnoma provinco Tibesti.
Karolo de Blezo
Beata Karolo de Blezo, Charles de Blois, (naskiĝis en 1319 en Blezo, Blois, mortis la 29-an de septembro 1364 en Auray) estis filo de Vito la 1-a de Châtillon, grafo de Blezo kaj de Margareta de Valezio, fratino de Filipo de Valezio.
Li estis barono de Majeno, senjoro de Guise kaj per geedziĝo grafo-regento de Pentievro, kaj duko-regento de Bretonio. Li estis beatigita.
Tubuoj
Historio kaj socio
En la konflikto inter Libio kaj Ĉado pri la Auzuo-strio (1973-1994) la tubuoj apogis Libion kontraŭ la centra registaro en Nĝameno. En la oriento de la respubliko Niĝero ili unuigis sin en la 1990-aj jaroj al la opozicia partio Front démocratique pour le renouveau (FDR, Fronto demokratia por la renovigo), por defendi sin per armita rezisto kontraŭ la ekonomia kaj politika malavantaĝigo per la militista reĝimo.
Karolo de Blezo
Biografio
En Parizo la 4-an de Junio 1337, Karolo de Blezo edziĝis al Johana de Pentievro (nomata "Johana la Lama"), filino de Vito de Pentievro (fr: Gui), nepino de la duko Johano la 3-a de Bretonio kaj nepino de Arturo la 2-a de Bretonio. La kondiĉoj de la geedziĝo antaŭvidis ke Karolo de Blezo akiros la nomon kaj la blazonon de Bretonio kaj ke li heredos la duklandon de la duko Johano la 3-a, kiu ne havis infanojn.
La duko Johano la 3-a nevolinte klarigi la heredon kiam li vivis, lia morto en 1341 ekigis severan militon inter la pretendantoj, tiu milito nomata la hereda milito de Bretonio daŭris dum 23 jaroj. Per la decido de Conflans, la reĝo de Francio Filipo la 6-a de Francio agnoskis sian nevon Karolo de Blezo duko prefekto de Bretonio kaj ricevis lian omaĝon. Plejmultaj senjoroj kaj baronoj omaĝis al li, kiel al la probabla heredanto de sia suvereno, sed ankaŭ Johano de Montfort, duonfrato de Johano la 3-a, pretendas al la duklando. En Oktobro 1341, Karolo de Blezo marŝas sekve de Johano, duko de Normandio kaj probabla heredanto de la krono de Francio, por trudi siaj pretendojn super la duklando de Bretonio kontraŭ Johano de Montfort.
En 1344, li konkeris Quimper. En 1347, li estis kaptita de la angloj en la sieĝo de Vannes (aŭ batalo de La Roche-Derrien). Dum li estis enkarcerigita en la Turo de Londono, Johana de Pentievro, daŭrigis la militon kontraŭ Johana de Flandrio, edzino de la grafo de Montfort. Liberigita en la, post naŭ jaroj de mallibereco en Anglio, post promeso pagi ostaĝmonon je 700000 orguldenoj, kiu ankoraŭ ne estis finpagita je lia morto.
Dum tiu longa konflikto,en kiu la reĝo de Francio subtenis Karolon de Blezo kaj Anglio apogis lian rivalon, pluraj famaj militistoj elstaris: Bonabes la 4-a, siro de Rougé kaj de Derval, Gautier de Mauni, Johano de Beaumanoir, Olivero de Clisson, Bertrand du Guesclin (kiu unuafoje elstaris en 1357 partoprenante en la defendo de Rennes sieĝata de la duko de Lankastro) kaj de John Chandos.
Karolo de Blezo kavalirigis Bertrand du Guesclin, en la kastelo de Montmuran proksime de Ifs, kaj nomumis lin kapitano de Pontorson kaj de la monteto Sankta-Mikaelo.
Lia edzino, Johana de Pentievro donis al li kvin infanojn:
Karolo de Blezo, alinomata la Sankta, havis naturan filon: Johano, siro de Averoult, mortinta kun sia patro en 1364 en la batalo de Auray.
Batalo de Debrecen
La Batalo de Debrecen, nomita de la Ruĝa Armeo Debrecena Ofensiva Operaco, estis batalo okazinta de la 6a ĝis la 29a de oktobro 1944 en la Orienta Fronto dum la Dua Mondmilito.
La ofensivo estis farita de la 2a Ukrainia Fronto de la marŝalo Rodion Malinovskij. Opozicie estis la Germana Sesa Armeo de Maximilian Fretter-Pico kaj la aliancita Hungara Sepa Armea Korpuso de la Armegrupo Suda Ukrainio.
La unuoj de la Akso estis devigitaj retiriĝi ĉirkaŭ 160 kilometrojn, opozicie al la 2a Ukrainia Fronto kiu havis la urbon Debrecenon en Hungario kiel strategia celo. La germanoj suferis ĉirkaŭ 15 000 perdojn enkalkulinte mortintojn kaj vunditojn, dum hungaroj perdis ĉirkaŭ 20 000 same enkalkulinte mortintojn kaj vunditojn. De la alia flanko oni perdis preskaŭ duoble: 19 713 sovetaj mortintoj aŭ malaperintoj kaj 64 297 vunditoj kaj rumanoj ĉirkaŭ 33 500 mortintojn kaj vunditojn. Tamen tiuj lastaj ciferoj aspektas troigitaj.
Bibliografio
Ziemke, Earl F. - Stalingrad to Berlin, 549 pp, U.S. Government Printing Office, 1968
Men (armena litero)
Men, մեն armene ([mɛn]), estas la 20-a litero de la armena alfabeto. Ĝi estas uzata por reprezenti la sonon [m]. Ĝi estas transkribata per "m"
Dezső Kiss
Dezső KISS [deĵO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Dezső, ruse Dezse Kis/Деже Киш, estis hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1985).
Dezső Kiss naskiĝis la  1929 en Debrecen. Li mortis la 2001 en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Kiss ricevis diplomon en universitato de Debrecen en 1952. Li eklaboris en fizika instituto en Budapeŝto. En 1957 li komencis instrui en ELTE. Inter 1960-1963 li laboris en Kuna Instituto por Atomfizika Esploro de Dubna. En 1966 li doktoriĝis el fiziko. Inter 1967-1969 li esploris en universitata instituto en Kopenhago, en 1975 same en Genf. Poste li revenis al Dubna, kie estis vicdirektoro, baldaŭe direktoro. Li okupiĝis precipe pri partikla fiziko, nuklea fiziko, muonoj, neŭtronoj, pionoj. Ekde 1989 li redaktis fakrevuon Eĉaja (Эчая). Li ricevis akademiajn premiojn en 1965 kaj 1973.
Kenji Fukuda
Kenji Fukuda (福田 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Komia De
Komia De (Ԁ ԁ; kursive:  Ԁ ԁ) estas la kvina litero de la komia cirila alfabeto de Molodcov, kiu estis oficiale aprobita en 1918 kaj uzita ĝis 1930, kaj poste en 1936–1939. Ԁ signifas la voĉan alveolaran plozivon. En la moderna komia alfabeto por tiu ĉi sono oni uzas la cirilan literon Д.
Ambaŭ formoj, majuskla kaj minuskla, de la litero Ԁ estas derivitaj de la minuskla latina d. Tio okazis, ĉar necesis el la litero Ԁ fari literon por palataligita. En la alfabeto de Molodcov multaj literoj por palataligitaj konsonantoj estis faritaj el la literoj de la respektivaj nepalataligitaj konsonantoj per aldono de speciala hoko dekstre, sed tiun hokon eblas aldoni nek al la cirila Д, nek al majuskla latina D, sed nur al minuskla d (la rezulto estas la litero Ԃ).
Arnold Feil
Arnold FEIL (naskiĝis la 2-an de oktobro 1925 en Mannheim) estas germana muziksciencisto kaj altlerneja intruisto. En 1965 li estis unu el la fondintoj de la Internacia Franz-Schubert-Asocio, kiu tiam eldonis la Neue Schubert-Ausgabe, je kiu Feil decide kunlaboris ĝis sia pensiiĝo.
Campofilone
Campofilone estas komunumo de Italio.
(15655) 2209 T-1
(15655) 2209 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Saulius Skvernelis
Saulius SKVERNELIS (naskiĝis en Kaunas, do nun -aĝa) estas litovia administra juristo kaj politikisto. Ekde la ĝis 2020 li estis ĉefministro de Litovio, sekve de Algirdas Butkevičius. Antaŭe li estis ministro pri internaj aferoj (2014-2016) kaj polic-ĉefo.
IAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Nova israela siklo
La nova israela siklo (aŭ en alia vortordo israela nova siklo, foje esperantlingve ankaŭ nomata "ŝekelo", hebree שקל חדש, prononco ŝekel ĥadaŝ, plurale שקלים, ŝkalim, arabe شيقل جديد aŭ شيكل جديد, prononco ŝekel ĝadid, jide ניי שקל) estas la ŝtata valuto de Israelo. Unu siklo estas dividita je cent agoroj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas ILS. Jam en la antikva epoko la siklo estis la historia valuto de la judoj. La moderna valuto hebree havas la simbolon ₪, kuntiraĵo de la literoj ש kaj ח, akronime nomata ש״ח‎ (prononcata "ŝaĥ"). Ĝi estas uzata ekde la 1-a de januaro 1986.
Laŭ artikolo 4 de la Pariza Protokolo de 1994, la nova israela siklo ankaŭ estas oficiala valuto en la Palestinaj teritorioj, sed ties registaro rajtas permesi la uzon ankaŭ de aliaj valutoj: En Cisjordanio la jordania dinaro estas multe uzata, kaj en la Gazaa Sektoro la egipta pundo.
Guillermo de Torre
Guillermo de TORRE (Madrido, 1900 - Bonaero, 14a de januaro 1971) estis hispana eseisto, poeto kaj literatura kaj arta kritikisto apartenanta al la generacio de 1927. Li estis edzo de Norah Borges, fratino de Jorge Luis Borges.
Biografio
Pli rekonata kiel grava literatura kaj arta kritikisto, estis tamen unu de la pioniroj de literatura ultraismo en ties komencoj. Li partoprenis en la vaganta babilrondo de Rafael Cansinos Asséns kaj, post la publikigo de sia ultraisma poezia libro Hélices (1923), li orientiĝis definitive al la kultivo de la literatura kaj arta esearo, per kiu li elstaris kiel erudicia kaj fakula komentisto de la estetika fenomeno de la Avangardo.
Li estis ofta kunlaboranto de la gazetoj Revista de Occidente, Sur kaj de la ĵurnalo El Sol, kaj fondis kun Ernesto Giménez Caballero la gazeton La Gaceta Literaria (1927), fundamenta organo de la nomita generacio de 1927, kaj, kun Pedro Salinas, Índice Literario (1932).
817
En la jaro 817 post Kristo okazis, interalie:
Guillermo de Torre
Biografio
El 1956 li estis profesoro de la Universitato de Bonaero kie, edziĝinta al la fratino de la argentina verkisto Jorge Luis Borges, nome la pentristino Norah Borges, fiksis sian loĝejon. Li mortis en Bonaero la 14an de Januaro 1971, kaj liaj restaĵoj kuŝas en la tombejo Rekoleta de Bonaero, kune kun tiuj de lia edzino, Norah, kaj de lia bopatrino, Leonor Acevedo Suárez.
Liaj plej gravaj verkoj estas Literaturas europeas de vanguardia (1925, reeldonita kaj ampleksigita en 1965); La aventura y el orden (1943), Problemática de la literatura (1951), ¿Qué es el superrealismo? (1955), La metamorfosis de Proteo (1956), El fiel de la balanza (1961) kaj Tres conceptos de la literatura hispanoamericana (1963).
La Flèche
La Flèche [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Sarthe, en la regiono Luarlandoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis, en 2010 estis 15,087 loĝantoj - sekve La Flèche estas la dua plej loĝata urbo en la departemento, post Le Mans. La urbanoj vivas sur areo de kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝia nomo signifas “La Sago”.
Monumento de la hundo Dżok
Monumento de la hundo Dżok estas monumento situiĝanta en la Bulvardo Czerwieński super Vistulo en Krakovo, proksime al Vavelo kaj la Ponto Grunwaldzki.
Historio de la hundo Dżok
Historio de Dżok estas de kelkaj personoj konsiderata kiel unu de legendoj de Krakovo. Temas pri nigra mikshundo, kies posedanto dum tragediaj okazaĵoj mortis pro koratako proksime de Rondo Grunwaldzkie. La hundo tie atendis sian posedanton. Post ĉirkaŭ unu jaro da atendado, la hundon adoptis nova posedanto, Marii Müller, edzino de Władysław Müller. La virino mortis en 1998 kaj la besto fuĝis kaj vagante en fervojo mortis pro superveturo de trajno.
Ekesto de la monumento
Malgraŭ komenca malemo de urbestraro, por starigo de la monumento pledis pluraj organizoj (krom aliaj Krakova societo de bestozorgado kaj tutpollandaj amaskomunikiloj kun sidejoj en Krakovo), konataj personoj (krom aliaj Zbigniew Wodecki, Jerzy Połomski, Krzysztof Piasecki aŭ Krzysztof Cugowski), kaj ankaŭ multaj loĝantoj de Krakovo.
La kreinto de la monumenta statuo estas prof. Bronisław Chromy. Ĝi estis senvualigita la 26an de Majo 2001 fare de hundo – germana ŝafhundo nomita Kety. Tiumomente ĝi estis tria monumento pri hundo en la mondo.
Malgranda monumento prezentas hundon, kiu etendas antaŭen sian maldekstran piedon. La hundo troviĝas ene de malfermitaj homaj polmoj. Baze ĝi simbolas hundan fidelecon kaj pli ĝenerale rilaton de besto kun homo.
La teksto sur la monumento (en lingvoj: la pola kaj angla) estas:
Libro pri Dżok
Pri la hundo Dżok aperis libro de Barbara Gawryluk „Dżok. Legenda o psiej wierności” („Dżok. Legendo pri hunda fidelo”), Lodzo, eldonejo Literatura, 2007.
Ankaŭ Karol Kozłowski priskribis per versojn lian historion en la libro „Pies Dżok. Najwierniejszy z wiernych” („Hundo Dżok. Plej fidela de fidelaj”), Krakovo, eldonejo SMYK, 2012
Televida raporto pri Dżok
En la jaro 1991 Telewizja Polska en Krakovo preparis kaj elsendis raporton pri la hundo Dżok.
Szamosszeg
Szamosszeg [samoŝseg] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Mátészalka.
Situo
Szamosszeg situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Somesul kun ponto al Panyola, Crasna preterfluas. Vásárosnamény troviĝas 13, Fehérgyarmat 16, Baktalórántháza 26, Nyíregyháza 72 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la komunumo devenis el 1290 laŭ tiama hungara ortografio "Zomuszigh". La vilaĝo estis longe grava doganprena loko. Dum la historio ofte okazis inundoj, la lasta okazis en 1970. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, apoteko, poŝto.
Ferenc Kiss (arkeologo)
Ferenc KISS [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Ferenc estis hungara juristo, arkeologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1839).
Ferenc Kiss naskiĝis la  1791 en Habsburga Imperio, en Vieno. Li mortis la 1859 en Buda.
Biografio
Ferenc Kiss frekventis lernejojn en diversaj urboj de Hungara reĝlando, fine li akiris diplomon el juro en Nagyvárad. Li komencis sian karieron en societo pri Kanalo Danubo-Tiso-Danubo, sed li havis ankaŭ postenon en Zombor. En 1828 li translokiĝis al Buda, kie li okupiĝis pri arkeologiaj laboroj. Li instruis ankaŭ en universitato de Pest (urbo) ekde 1852 ĝis sia morto, krome li estis ankaŭ juĝisto en Bács-Bodrog (reĝa departemento).
Jiangnanaj subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj
La jiangnanaj subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al la tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Jiangnano en sudorienta Ĉinujo. La ekoregiono estas parto de tutmondaj 200-regiono, la "sudorient-ĉinaj kaj hajnanaj humidaj arbaroj".
Priskribo
La ekoregiono kovras 663 600 kvadratajn kilometrojn. Ĝi inkludas la vastan montetan regionon kiu troviĝas sude de la malsupra jangzia baseno kaj norde de la tropikaj marbordaj ebenaĵoj de sudorienta Ĉinujo. Ĝi etendiĝas ekde la sudorienta marbordo okcidenten al junanaj kaj gŭiĝoŭaj altebenaĵoj.
La klimato estas malsevera. La precipitaĵo-modeloj estas musono-dominataj kun somerpluvo kaj varma vetero printempe. Klimataj influoj el centra Ĉinujo alportas pli da vintra precipitaĵo al tiu areo ol la sezonaj tropikaj areoj kiuj troviĝas sudokcidente. Tiu parto de Ĉinujo estas ankaŭ submetita al oftaj tajfunoj.
Flaŭro
La arbaroj de Nanling-Montaro estas superregataj de kastanopsoj (Castanopsis spp.) kaj aliaj membroj de la fagacoj (Quercus spp., Cyclobalanopsis spp.), kun Schima spp., membro de la teacoj kaj diversaj laŭracoj kiel gravaj asociatoj. Tiu kombinaĵo de kverko, laŭracoj kaj Schima spp. identigas tiun arbaron kun tiuj de aliaj regionoj de montara subtropika Azio kiuj estas larĝe disvastigintaj ekde Tajvano okcidenten al piedmontetoj de nepala Himalajo. Pli sekaj kreskejoj estas dominataj de kverkoj. Arbaroj sur kalkoŝtono troviĝas sub 1 000 m kaj subtenas kvazaŭ-deciduan foliarbaron superregatan de Cyclobalanopsis glauca, Cinnamomum calcarea, Ulmus parvifolia, Bridelia fordii, kaj Celtis spp. en humidaj ejoj kaj Canthium dicoccum, Cornus fordii, kaj Sapium rotundifolium en pli sekaj ejoj kun malprofundaj grundoj.
La subtropikaj arbaroj de la malaltaĵoj estas nuntempe preskaŭ neniigitaj. La dominantaj arbospecioj inkludas fagacojn (Castanopsis spp., Cyclobalanopsis spp., Fagus spp.), teacojn (Shima spp., Camellia spp.) kaj laŭracojn (Phoebe spp., Persea spp., Cinnamomum spp.) kaj la proktetitan Cryptocaria chinensis (laŭracoj), kies arboŝelo produktas valoran volatilan oleon.
Faŭno
Pluraj protektitaj mamulospecioj kun limigitaj arealoj troviĝas en Gŭangŝio kaj en la ekoregiono. El ili estas notindaj : Presbytis leucocephalus, P. francoisi (cerkopitekedoj), kaj Naemorhedus sumatraensis (kaprenoj). Manis pentadactyla estas relative abunda la regiono.
Iuj protektataj birdoj inkludas flavabdomenan tragopanon (Tragopan caboti) kaj nigran cikonion (Ciconia nigra). Pluraj amfibioj kaj rampuloj ankaŭ estas listigitaj, inkluzive de la giganta salamandro (Megalobatrachus davidiana) kaj kelonio (Chelonia mydas).
La ekoregiono estas birdospecioriĉa. Specialaj areoj ene de la ekoregiono tipe ampleksas 400 da specioj aŭ pli. Migrantaj paseroformaj birdoj povas travintri en la subtropikaj arbaroj aŭ trairi la areon por vintrumi en tropika Sudorienta Azio. Granatoriolo (Oriolus traillii) estas specio kun limigita arealo kiu vizitas arbarigitaj deklivoflankoj somere. Riveroj kaj lagoj (nuntempe malpli ĉeestantaj) provizas per decida vintra vivejo por multaj akvobirdoj.
Vilmos Kohut
Vilmos Kohut [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kohut Vilmos estis hungara futbalisto (avanulo, ekstremulo), trejnisto. Lia origina familia nomo estis Kohaut, lia nomo en Francio estis Willy Kohut, kie li estis ofte menciita kiel "le canon Hongrois" (=la hungara kanono). Vilmos Kohut naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Kohut en nekonata tempo komencis futbali en loka junulara klubo, inter 1924–1933 jam inter la plenkreskuloj en prestiĝa ĉefurba klubo. Li ludis 181-foje, dum li trafis 90 golojn kaj li estis hungara ĉampiono kvarfoje. Pro la pli bonaj financaj eblecoj li ludis en Olympique de Marseille inter 1933-1938, kie li ludis 150-foje, dum li trafis 64 golojn, eĉ li estis franca ĉampiono en 1937. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1925-1938 26-foje kun 14 goloj. En 1938 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon, sed li ludis nur dufoje. Li estis trejnisto de Olympique de Marseille en la futbala jaro 1938, poste en Hungario inter 1948-1959 ĉe malgravaj kluboj.
Linio Meitetsu-Hashima
Linio Meitetsu-Hashima (japane: 名鉄羽島線 [Mejtecu-Haŝima-sen], angle: Meitetsu Hashima Line) estas linio de la fervojo reto Meitetsu en Ĉubu, Japanio.
(38647) 2000 OW8
Ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ne trairas ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,266319 AU, tie estas 39,841 milionoj da km.
Münchsmünster
Münchsmünster estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pfaffenhofen an der Ilm kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
818
En la jaro 818 post Kristo okazis, interalie:
Gregorio de Narek
Gregorio de Narek (Գրիգոր Նարեկացի; ĉ. 950 - 1003/1011) estis armena mistika kaj lirika poeto, monaĥo kaj teologo. Li estas sanktulo de la Armena Apostola Eklezio kaj estas deklarita Doktoro de la Eklezio de Papo Francisko en 2015.
Filo de episkopo, Narekaci estis edukita de parenco kiu vivis en la monaĥejo Narekavank, ĉe la suba bordo de la lago Van (moderna Turkio). Li estis bazita tie preskaŭ sian tutan vivon. Li estas plej konata pro la Libro de Lamentoj, grava peco de mistika literaturo.
Narekaci ankaŭ verkis multajn aliajn verkojn. Lia unua konservita laboro estas komentaĵo pri la Kanto de Kantoj («Մեկնութիւն երգոց երգոյն Սողոմոնի», Meknutiun jergoc jergojn Soghomoni), skribita en 977, la jaro kiam li estis ordinita pastro. Ara Baliozjan konsideras ĝin prozo-majstraĵo. Li poste skribis himnojn, panegirojn pri diversaj sanktaj estuloj, homiliojn, multajn ĉantojn kaj preĝojn kiuj ankoraŭ estas kantataj hodiaŭ en armenaj preĝejoj. Narekaci ankaŭ verkis ĉirkaŭ dudekon da personaj poemoj, kiuj estas la unuaj religiaj poemoj en armena literaturo, kaj spiritaj kantoj nomitaj gandz, ambaŭ en verso kaj prozo. Narekaci ankaŭ komponis muzikon por siaj odoj, sed ili ne estas konsiderataj ŝarakanoj.
Narekaci estis la unua grava armena lirika poeto kaj estas konsiderata la plej amata persono en armena kristanismo. Robert W. Thomson priskribis lin kiel la "plej signifan poeton de la tuta armena religia tradicio," dum la akademiulo Jos Weitenberg deklaris lin la "plej elstara teologia, mistika kaj literatura figuro de armena kulturo." Oni listigas Narekaci kiel unu el la tri viziuloj de la armena tradicio, kune kun Mesrop Maŝtoc kaj Jeghiŝe Ĉarenc.
Historia kunteksto
Gregorio de Narek estas samtempulo de la "brila 10-a jarcento", unu el la maloftaj preskaŭ pacaj periodoj en la historio de Armenio. Du reĝlandoj tiam koliziis: la bagratidoj en la nordo, kaj la arcrunidoj en la sudo, kiuj regas la Vaspurakan reĝlandon. La protektorato de Konstantinopolo kaj la protektorato de la araboj ekzercas sian potencon super ĉi tiuj novaj monarkioj. “En 884, Aŝot Bagratida povus esti kronita nur kun la konsento de Bazilo la 1-a kaj la Kalifo de Bagdado. Proksimume 25 jarojn poste, la Yusuf Ibn Abi'l-Saj rajtigis Gagik Arcrunido sin proklami reĝo de Vaspurakano, antaŭ ol esti rekonita kiel tia de la bizanca imperiestro. "
Serio Mondliteraturo
La Serio Mondliteraturo estas kolekto de libroj eldonitaj en Esperanto fare de la eldonejo Sezonoj de Kaliningrado,Rusio. La serio intencas arigi gravajn verkojn de la universala literaturo, kaj de tie la nomo. Temas tiele pri tradukoj de literaturo el la plej diversaj lingvoj en Esperanton.
Gregorio de Narek
Vivo
Narekaci naskiĝis meze de la 900-aj jaroj: malfrue eble iam en 940, 950, 951, 945-951  kaj mortis komence de la 11-a jarcento: eble en 1003 1010, 1011. Li loĝis en la duon-sendependa Vaspurakana reĝlando, parto de la pli granda Bagratida Armenio, kun sia ĉefurbo, unue, en Kars, poste en Anio.
Oni scias malmulton pri lia vivo. Li naskiĝis en vilaĝo en la suda marbordo de lago Van, en kio nun estas orienta Turkio, de Ĥosrovo Andzevaci, familiano de la Arcrunida reĝa familio. Ĥosrov, lia patro, estis ordinita episkopo post vidviĝo kaj estis nomumita primaso de la diocezo Andzevatsik. Lia patro estis suspektita pri por-bizancaj kalcedonaj kredoj kaj estis poste ekskomunikita fare de la Katolikoso Anania Mokaci pro sia interpreto de la rango de Katolikoso kiel ekvivalenta al tiu de episkopo, surbaze de la verkoj de Pseŭdo-Dionizio la Areopagano. Gregorio kaj sia pli aĝa frato Hovhannes estis senditaj al Narekavank, la monaĥejo de Narek, kie li ricevis religian edukadon fare de Anania Narekaci (Ananias de Narek). Ĉi-lasta estis lia patrina onklo kaj famkonata erudiciulo, kiu levis la statuson de Narekavank al novaj altaĵoj. Estante kreskita en intelekta kaj religia fervoro, Gregorio estis ordinita pastro en 977 kaj de tiam instruis teologion al lernantoj en la monaĥeja lernejo ĝis sia morto.
Ekzistas pluraj duboj ĉu Narekaci elektis izolitan vivon aŭ ne kaj fariĝis debato inter akademiuloj. Arŝak Ĉobanjan kaj Manuk Abeghjan kredas ke jes, dum Hrant Tamrazjan argumentis ke Narekaci tre bone konsciis pri la laika mondo kaj lia tempo, havis profundan scion pri kamparanoj kaj princoj kaj bone konis la kompleksecojn de la mondo. Tamrazjan kredas, ke Narekaci ne povus verki kaj vivi nur per literatura ekstazo.
Divido per du
Divido per du estas nomata en matematiko ankaŭ mezigo aŭ dimidiado (duonigo). La taksado de divido per du kiel aparta matematika operacio, malsama de obligo kaj de divido per aliaj nombroj devenas de la antikvaj egiptoj, kies algoritmo de multiplikado uzas la dividon per du kiel unu de la fundamentoj etapoj.
Gregorio de Narek
Vivo
Narekaci estis entombigita ene de la muroj de la monaĥejo de Narek. Rektangulforma kapela maŭzoleo estis konstruita sur lia tombo, kiu travivis ĝis meze de la 20-a jarcento, kiam la monaĥejo estis detruita de la turkaj aŭtoritatoj, kaj poste anstataŭigita per moskeo .
Divido per du
Kelkaj matematikistoj daŭrigis ĝis la 16-a jarcento konsideri la dividon per du kiel aparta operacio, kaj ĝi ekzistas ankoraŭ tia en modernaj komputilaj programoj.
Tiu operacio estas facile realigebla en ladekuma sistemo, la duuma sistemo kaj aliaj paraj bazoj.
Gregorio de Narek
Libro de Lamentoj ( Narek )
La Libro de Lamentoj (klasika armena lingvo: Մատեան ողբերգութեան, Matean voghbergutjan ) estas ĝenerale konsiderata la ĉefverko de Narekaci. .  Ĝi ofte nomiĝas simple kiel Narek (Նարեկ). Kompletigita je la fino de lia vivo, ĉirkaŭ 1002-1003,  la verko estis priskribita kiel monologo, persona lirika kaj konfesia poemo, mistika kaj meditema. Ĝi entute konsistas el 95 ĉapitroj kaj pli ol 10,000 linioj. Preskaŭ ĉiuj ĉapitroj (krom du) estas titolitaj "Vortoj al Dio el la Profundo de Mia Koro". La ĉapitroj, kiuj estas preĝoj aŭ elegioj, varias laŭ la longeco, sed ĉiuj alparolas Dion. La centra temo estas la metafizika kaj ekzisteca konflikto inter la deziro de Narekaci esti perfekta, kiel instruite de Jesuo Kristo, kaj lia propra konstato, ke tio estas neebla kaj inter la dia graco kaj lia propra sento de onia propra malindeco ricevi tiun gracon. Tamen la amo kaj kompato de la tute ampleksanta, tute pardonema kaj mirinda graco de Dio kompensas la malindecon de la homo.
La libro estas konsiderata ĉefverko de kristana spirita literaturo kaj la "plej amata verko de armena literaturo". Ĝi estis historie konservita en armenaj hejmoj. Akademiuloj priskribis ĝian popularecon inter la armenoj kiel sekundara verko nur post la Biblio. En 1853 usona misiisto HGO Dwight skribis, ke la libro "estas estimata kiel unu el la plej bonaj specimenoj de belaj verkoj en la [armena] lingvo." Dum jarcentoj, armenoj zorge konservis la libron kiel sorĉa trezoro kaj atribuis al ĝi miraklajn proprecojn. Ekzemple, unu legaĵo estis legita al la malsanuloj atendante kuracon. En la 21-a jarcento, psikiatro Armen Nersisjan asertis esti ellaborinta unikan specon de terapio surbaze de la libro, kiu povas kuraci multajn malsanojn, almenaŭ parte.
Aliaj verkoj
Narekaci ankaŭ verkis plurajn aliajn verkojn. Lia unua pluekzistanta verko estas komento pri la Alta Kanto de Salomono («Մեկնութիւն երգոց երգոյն Սողոմոնի», Meknutiun jergoc jergojn Soghomoni ), verkita en 977, la jaro kiam li pastriĝis. Ara Baliozjan konsideras ĝin proza ​​ĉefverko. Estas angla traduko kun komentoj de Roberta Ervine. La komento estis skribita laŭ peto de princo Gurgen-Ĥaĉik Arcruni (Գուրգէն-Խաչիկ Արծրունի) de Vaspurakano. Gregorio ofte uzis la Leterojn pri Alta Kanto de Salomono de Sankta Gregorio de Nyssa, kvankam kiel Ervine atentigas, li ne sklavece sekvas la legadon de Nyssa. La komento enhavas eksplicitan kondamnon de praktikoj de Tondrakianoj kaj eble estis komisiita kontraŭstari herezajn instruojn atribuitajn al la Tondrakianoj pri geedzeco kaj sekseco.
Kvankam la komento pri la Alta Kanto de Salomono estas la sola pluvivanta kompleta komento de Gregorio pri biblia libro, ekzistas ankaŭ unusola manuskripto de komento pri ĉapitroj 38 kaj 39 de la libro de Ijob. Monografio de Arusjak Tamrazjan estas dediĉita al ĉi tiu komento.
Gregorio poste verkis himnojn, panegirojn pri diversaj sanktaj figuroj, moralaj predikoj, multajn ĉantojn kaj preĝojn, kiuj ankoraŭ hodiaŭ estas kantataj en armenaj preĝejoj. Multaj el la festaj odoj kaj litanioj same kiel la panegiroj (ներբողք) estis tradukitaj kaj komentitaj de Abraham Terjan. Dum ekzistas longa tradicio de panegiroj kaj enkomioj en klasika armena literaturo, kiuj proksime aliĝas al la grekaj retorikaj konvencioj de ĉi tiu ĝenro, fakuloj rimarkis, ke Narekaci ofte foriras de la normoj de ĉi tiu tradicio kaj novigas laŭ interesaj kaj distingaj manieroj. Aparte gravas por la kompreno de liaj mariologiaj instruoj la du revizioj de la laŭdado pri la Sankta Virgulino. En ĉi tiuj li asertas la doktrinojn pri la korpa ĉielenpreno de Maria (Վերափոխումն), la ĉiama virgeco kaj eble la senmakula koncipiĝo.
La laŭdado pri la Sankta Virgulino estis verkita kiel parto de triptiko petita de la episkopo Stepanos de Mok. La aliaj du panegiroj formantaj ĉi tiun aron estas la Historio de la Sankta Kruco de Aparank ',  kiu memorigas la donacon de restaĵo de la Vera Kruco al la monaĥejo de Aparank de la bizancaj imperiestroj Bazilo la 2-a kaj Konstanteno la 8-a, kaj la Enkomio pri la Sankta Kruco. Fokusiĝante pri la kruco, ambaŭ ĉi tiuj panegiroj kontraŭas Tondrakianan malakcepton de admiro al la kruco kaj aliaj materiaj objektoj. Ĉi tie denove, kiel en la resto de la korpuso de Gregorio, ni vidas, ke la sanktulo defendas ortodoksecon kontraŭ la tondrakianoj kaj aliaj herezaj movadoj. Gregorio ankaŭ skribis panegiron pri Sankta Jakobo de Nisibis (Սուրբ Յակոբ Մծբնացի), siria episkopo de la kvara jarcento, kiu estis kaj restas hodiaŭ alte estimata inter la armenoj. Finfine, ekzistas ordeno pri la Sanktaj Apostoloj.
Camporotondo di Fiastrone
Camporotondo di Fiastrone estas komunumo de Italio.
4019 Klavetter
4019 Klavetter estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo James Jay Klavetter (1960–1997) profesoro pri fiziko en la Kalifornia Ŝtata Universitato ĉe Sakramento.
Alianco de Malgrandaj Insuloj-Ŝtatoj
Alianco de Malgrandaj Insuloj-Ŝtatoj (Alliance of Small Island States, mallongigite AOSIS) estas insterregistara organizaĵo, kiu kunigas malaltajn insulajn ŝtatojn kaj marbordajn ŝtatojn.
La celo de la organizaĵo, establita en 1990, estas kunlabori nome de ĉi tiuj landoj, kiuj estas tre minacataj de la fenomeno de leviĝo de la marnivelo kiel rezulto de tutmonda varmiĝo.
La organizaĵo aktivas ekde sia komenco, kiam ĝi prezentis la unuan projekton de la Protokolo de Kioto jam en 1994. Reprezentantoj de multaj el la membroŝtatoj de la organizaĵo partoprenis en la Konferenco de UN pri klimata ŝanĝo en 2009.
Multaj membroŝtatoj ĉeestis la Konferencon de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝo en decembro 2009. Democracy Now! raportis, ke membroj de la insula nacio Tuvalo ĉesigis la Konferencon de UN pri Klimata Ŝanĝo de la 10-an de decembro 2009 por postuli ke la tutmonda temperaturaltiĝo estu limigita al 1,5°C anstataŭ la proponita 2°C. Oni kredas, ke Tuvalo, Kiribato kaj Maldivoj estas la landoj kun plej granda risko je sinkigo.
La organizaĵo havas 44 membroŝtatojn (el kiuj 39 estas membroŝtatoj de UN, kiuj konsistigas kvinonon de la membroŝtatoj), krom kvar membroŝtatoj kun statuso de observanto.
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de AOSIS
ARI
La vorto havas plurajn signifojn:
Gregorio de Narek
Aliaj verkoj
Narekaci ankaŭ verkis ĉirkaŭ dudek odojn, personajn poemojn, kiuj estas la unuaj religiaj poemoj en armena literaturo, kaj spiritajn kantojn nomitajn gandz, kaj en versoj kaj prozo. Abraham Terjan tradukis multajn el la odoj de Gregorio en la anglan. Narekaci ankaŭ komponis muzikon por siaj odoj, sed ili ne estas konsiderataj ŝarakanoj (ĉantoj).
Ero el liaj verkoj
- Gregorio de Narek, La Libro de Lamentoj, 26.
Perspektivo kaj filozofio
Laŭ la centra ideo de la filozofio de Narekaci ekzistas eterna savo dependanta nur de fido kaj de la dia graco, kaj ne nepre de la institucia eklezio, en kiu la opinioj de Narekaci similis al tiuj de la Protestanta reformado de la 16a jarcento. Ĉi tiu interpreto de Narekaci kiel antaŭulo de protestantismo estis pli ĵuse kontestita. Narekaci verŝajne estis suspektita je herezo kaj simpatia al la pavlikianoj kaj tondrakjanoj, du gravaj sektoj en mezepoka Armenio. Li precipe skribis disertaĵon kontraŭ la tondrakianoj en la 980aj jaroj, eble por purigi sin de akuzoj laŭ kiuj li simpatiis al ilia movado. En la traktato li deklaras kelkajn el siaj teologiaj vidpunktoj. Kvankam Narekacii ne menciis la tondrakianojn en la Libro de Lamentadoj, kelkaj akademiuloj interpretis certajn ĉapitrojn kiel enhavantaj kontraŭ-tondrakianajn elementojn. Aliaj erudiciuloj rimarkigis, ke la Libro de Lamentoj estas regata de la temo pri la centreco de la sakramentoj, precipe bapto, repaciĝo kaj la Komunio, kaj tiel rekte kontraŭas la tondrakianan malvalorigon de la sakramentoj. En lia lukto kontraŭ la antinomio Tondrakianoj, Narekaci sekvis sian antaŭulon en la monaĥejo de Narek: lia praonklo Anania, kiu estis kondamnita pro, supozeble, tondrakianaj kredoj.
Laŭ Ara Baliozjan Narekaci rompis kun la helenisma penso, kiu regis inter la armena intelekta elito ekde la ora epoko de la 5-a jarcento. Li estis, anstataŭe, profunde influita de Novplatonismo. Fakte, la lernejo de Narek estis instrumenta en ensorbigado de kristana novplatonismo en armena teologio. Nome, kristanaj novplatonaj konceptoj kiel divenado, la atingo de la potenco de spirita vizio aŭ komprenemo per pentofara purigado de la interna kaj ekstera homo, kaj de simbola ekzegeza metodaro. Li eble estis influita de Pseŭdo-Dionizio la Areopagano, pivota aŭtoro en kristana novplatonismo, kvankam ĉi tiu vidpunkto estis kritikita. Sovet-armena filologo Vaĉe Nalbandjan argumentis ke la perspektivo de Narekaci estas esence kontraŭfeŭda kaj humanisma.
La tono de la Libro de Lamentoj estis komparita kun tiu de Konfesoj fare de Aŭgusteno de Hipono. Iuj modernaj erudiciuloj komparis la mondkoncepton kaj filozofion de Narekaci kun tiuj de pli postaj sufiaj mistikaj poetoj Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi kaj Yunus Emre ,  kaj rusaj verkistoj de la 19-a jarcento Fjodor Dostojevskij kaj Leo Tolstoj. Mikael Papazjan, fakulo pri Narekaci, opiniis, ke li estas "kion vi ricevus, se vi miksus kun Aŭgusteno kaj James Joyce. Sed lian spiritecon ankaŭ plenigas la simpla pieco de la Patroj de la dezerto; kaj, kvankam li vivis antaŭ li, ankaŭ en li estas elemento de Sankta Francisko. Li estas sintezo de tiom da fadenoj de kristana tradicio."
Rekono
Narekaci estis la unua grava armena lirika poeto  kaj estas konsiderata la plej amata persono en armena kristanismo. Robert W. Thomson priskribis lin kiel la "plej signifan poeton de la tuta armena religia tradicio", dum Jos Weitenberg deklaris lin la "plej elstara teologia, mistika kaj literatura figuro de armena kulturo. "  James R. Russell listigas Narekaci kiel unu el la tri viziulojn de la armena tradicio, kune kun Mesrop Maŝtoc kaj Jeghiŝe Ĉarenc. Agop Jack Hacikyan notis ke, per lia "vigla, aktiva kaj tre individua stilo" Narekaci formis, rafinis kaj tre riĉigis klasikan armenan lingvon per siaj verkoj. Laŭ Hraĉik Mirzojan, Narekaci kreis ĝis 2,500 novajn armenajn vortojn, kvankam multaj el kiuj ne estas aktive uzataj.
Laŭ Haĉikjan, Narekaci "meritas esti konata kiel unu el la grandaj misteraj verkistoj de mezepoka kristanaro." Vreĵ Nersesjan konsideras Narekaci "poeto de monda rango" en la "amplekso kaj larĝo de sia intelekto kaj poezia inventemo, kaj en la tro ellaborita, vizia kvalito de lia lingvo", samrange kun Sankta Aŭgusteno, Danto kaj Edward Tylor. Ĉi tiu vidpunkto estis ripetita de Levon Zekijan. Armen-naskita rusa kritikisto Karen A. Stepanjan skribas ke la geniulo de Narekaci igas lin komparebla kun Ŝekspiro, Miguel de Cervantes, kaj Dostojevskij.