cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kverko Chrobry
Fajrosubmetoj
La kverko kelkfoje estis bruligata, sed ĉiam estis ĝustatempe estingita. La lasta serioza incendio okazis la 18-an de novembro 2014. Tiam la arbo estis bruligita de nekonata farinto. Je la 8:49 horo oni sciigis pri la incendio la Distriktan Komandejon de Ŝtata Fajrobrigado en Polkowice. La unua unuo de Przemków alveturis ĝisloke je la 9:06. Sume en la entrepreno partoprenis 13 unuoj de fajrobrigado el 9 lokoj. Flamestingo sekvis tre rapide, sed tamen la estingado de ardo de la fajro daŭris ĝis posttagmezaj horoj. Pro malplena trunko fariĝis t.n. „kamena efekto” kiu vere malhelpis estingadon. Ĉirkaŭ la 14-a horo post sekurigo de la trunko per kovraĵo kontraŭ alfluo de la aero, oni komencis al la interno de la trunko verŝi ŝaŭmon. Oni aplikis Sistemon de Premita Ŝaŭmo CAFS, kiu estas sekura por la medio. Ĝis la printempo 2015 oni supozis, ke la arbo ne travivis la incendion, kio montriĝis malprava.
Legendo
La nomo devenis de la legendo kvazaŭ imperiestro Oto la 3-a sub tiu ĉi kverko renkontiĝis kun Bolesław Chrobry, kio estas legendo, ĉar oni opinias, ke la arbo estas multe pli juna. Krom tio la renkonto de ambaŭ regantoj okazis en fortikejo Ilva, nune Iława – la kvartalo de Szprotawa.
11913 Svarna
11913 Svarna estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la } de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anneta Svarna, matematika logikistino kiu laboras pri informteorio por Eŭropa Unio. Aŭtorino de multenombraj publikaĵoj pri matematika logiko, ŝi publikigis en 1998 kun Dimitris Sinachopoulos gravan artikolon pri la greka filozofio : "Kial Platono estis kontraŭa al la observa astronomio"
New Lanark
New Lanark estas vilaĝo en Skotlando. Ĝi troviĝas 2 km. for de la urbeto Lanark, sud-oriente de Glasgovo. Ĝi estas fama pro la fakto ke ĝi estis fondita en 1786 kiel model-komunumo apud la fabriko de David Dale, bopatro de Robert Owen.
Ataléia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Valo de la Rivero Mukurio) kaj en la mikroregiono Teófilo Otoni (prononco Teofilŭ Otoni). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
New Lanark
New Lanark estas Monda heredaĵo de Unesko
8615 Philipgrahamgood
8615 Philipgrahamgood estas malgranda, hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
(18990) 2000 RW31
(18990) 2000 RW31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Waddinxveen
Waddinxveen estas municipo en la nederlanda provinco Zuid-Holland.
29852 Niralithakor
29852 Niralithakor estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nirali Kunjan Thakor, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto en teamo pri matematikaj sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Shepton High School de Plano (Teksaso, Usono).
Sarmizegetusa
Sarmizegetusa [sarmizeĝetusa] estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en distrikto Hunedoara en Rumanio. La loko situas en la regiono Transilvanio de Rumanio, sudokcidente de la urbo Hațeg.
Administre apartenas al la komunumo la vilaĝoj Breazova, Hobița-Grădiște, Păucinești kaj Zeicani.
Historio
Sarmizegetusa estis la ĉefurbo de la antikva regno Dakio. Proksimume 40 kilometrojn de la antikva dakia ĉefurbo dum la 2-a jarcento konstruiĝis la romia setlejo Colonia Ulpia Traiana Augusta, kiu estis antaŭvidita kiel formala nova centro de la romia provinco, sed la fakta administra regejo de la provinco tamen restis la antikva dakia ĉefurbo.
Ekde la mezepoko la loko rumana nomiĝas Grădiște, hungare Várhely kaj germane Burgort. La mezepoka loĝloko unuafoje menciiĝis en la jaro 1315. Ĝis 1919 la loko apartenis al Hungario (Hunyad vármegye), kaj ekde tiam formale estas komunumo de la ŝtato Rumanio. Dum la jaro 1910 Grădiște havis 1 043 loĝantojn (rumanoj, hungaroj kaj germanoj); dum 1992 temis pri 715 (rumanoj).
Oni nuntempe ofte prirabas la areon kaj vendas la trovitaĵojn eksterleĝe.
Maalai Malar
Maalai Malar (மாலைமலர், IAST: Mālaimalar) estas vespera tamila taggazeto. Ĝin posedas la grupo Dina Thanti. La gazeton fondis S. P. Aditanar en 1977 en Koimbatore. Maalai Malar havas dek du eldonojn, eldonitaj de Ĉenajo, Velor, Dindigul,  Tanĝavur, Tirunelveli, Koimbatore, Erode, Maduraj, Nagerkoil, Puduĉeri, Salem kaj Tiruĉirapali.
Japana biodiverseco-riĉaĵejo
Japanujo estas hejmo al naŭ arbaraj ekoregionoj, kiuj reflektas sian klimaton kaj geografion. La insuloj kiuj konstituas Japanujon, ĝenerale havas humidan klimaton, kiu varias de varma subtropika en la sudaj insuloj al mezvarma en la norda insulo de Hokajdo. Japanujo situas ĉe la konverĝo de tri tersupraĵaj ekozonoj, la palearktisa, la orientalisa kaj la pacifika ekozonoj, kaj siaj flaŭro kaj faŭno kombinas elementojn de ĉiuj tri. La ekoregionoj kiuj kovras la ĉefinsulojn de Japanujo, Honŝuo, Hokajdo, Kiuŝuo kaj Ŝikokuo, kune kun la proksimaj insuloj, estas konsideritaj partojn de la palearktiso. La insularkoj de suda Japanujo, Rjukju-insularo sudokcidente kaj Ogasavaroj sudoriente, estas hejmo al subtropikaj humidaj foliarbaraj ekoregionoj. Rjukju-insularo situas en la orientaliso, kaj Ogasavaroj estas parto de la pacifika ekozono.
La organizaĵo Naturprotekto Internacie signis Japanujon kiel biodiverseco-riĉaĵejon.
Tersupraĵaj ekoregionoj
Tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj
Mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj
Mezvarmaj koniferarbaroj
Maraj ekoregionoj
(nekompleta listo)
Burkhard Spinnen
Burkhard SPINNEN (naskiĝinta la en Mönchengladbach) estas germana verkisto.
Vivo
Spinnen estis sola infano kaj studis, post trapaso de la abiturienta ekzameno kaj militservo, ekde 1976 germanistikon kaj komunikadajn studojn ĉe Universitato de Monastero. En 1984 li magistriĝis samloke. Doktoriĝo estis en 1989. Poste li laboaris ĝis 1995 kiel scienca helpanto antaŭ iĝi liberprofesia verkisto. Li estas kunedzina kaj havas du filojn.
Spinnen membris ĉe PEN-klubo germana. Inter 1997 kaj 2000 li gastprofesoris ĉe Germana literaturinstituo de Lepsiko. Inter 2000 kaj 2006 li anis ĉe la ĵurio pri la aljuĝo de la Ingeborg-Bachmann-premio dum la Tagoj de germanlingva literaturo en Klaŭdiforumo. Inter 2008 kaj 2014 li plenumis tiun ĵurion. Krom verkado de literaturaj kaj eseaj tekstoj faritis ankaŭ recenzoj kaj etartikoloj de li por gazetoj kaj radifonoi.
Ekde 2011 li membris ĉe la klaso de artoj en Düsseldorf ĉe ''Akademio pri sciencoj kaj artoj de Nordrejn-Vestfalio.
Bauhaus Dessau
Bauhaus Dessau aŭ Baŭhaŭs Dessau aŭ Baŭhaŭskonstruaĵo Dessau estas konstruaĵaro en Dessau-Roßlau, Germanujo. La Baŭhaŭskonstruaĵo estiĝis de 1925 ĝis 1926 laŭ planoj de Walter Gropius kiel lerneja konstruaĵo por la arto-, dezajno- kaj arkitekturolernejo Bauhaus. Ekde 1965 partoj detruitaj dum la milito aŭ modifitaj poste estis rekonstruitaj laŭ la originalo. En 1976 la konstruaĵo estis renovigita kaj parte modernigita. Inter 1996 kaj 2006 okazis denove renovigo kaj riparo laŭ memoraĵflegaj principoj.
Etimologio
Bauhaus, signifas en la germana konstrudomo, kaj rilatas al la mezepoka Bauhütte (konstrudometo), kiu estis la gildo, kiu zorgis pri la konstruado de la katedraloj. Por emfazi tian ligon, oni nomis la instruistojn majstroj.
Arkitekturo
Senornameco troveblas en la tuta konstruaĵaro. Pro la malferma fasado estiĝas nova, ankaŭ pedagogie efika rilato inter ekstero kaj interno, kiu donas impreson de libereco kaj klareco. La vitra muro tamen kaŭzis grandajn problemojn rilate al sunprotektado kaj klimatizigo de la konstruaĵo. Somere ĝi ege varmiĝis pro la rektaj sunradioj kaj necesa sunprotektsistemo el kurtenoj neniigis la deziratan travideblon. Vintre la konstruaĵo rapide malvarmiĝis, ĉar la vitraĵo estis simpla kaj necesis multe da hejtado.
Historio
Jam en 1919 Bauhaus fondiĝis kiel posteulo de la Weimarer Kunstschule (artlernejo Weimar) fondita en 1906 de la grandduko de Saksujo-Weimar.
De 1919 ĝis 1928 estris ĝin Walter Gropius, posteulo de Henry van de Velde. Pro ŝanĝiĝo de politikaj fortoj dekstriĝintaj, Baŭhaŭs estis malfondita en 1925 pro politika premo. Jam la 29-an de decembro 1924 la deklaro pri malfondiĝo estis publikigita en multaj gazetoj. Tamen ĝi vere efikis nur post la fino de kontraktoj, la 31-an de marto 1925. La urbestro de Dessau, Fritz Hesse, kaj ties konsilisto pri kulturo, Ludwig Grote, ebligis la translokigon de la lernejo al Dessau, kie la Baŭhaŭs estis konstruita en la jaroj 1925 kaj 1926 laŭ planoj de Gropius. La lernejo estis oficiale agnoskita alta lernejo de Anhalt en la jaro 1926.
Marte 1925 Gropius ricevis la mendon de la urbo Dessau, septembre 1925 la konstruado ekis, la 21-an de marto 1926 tegmentoj estis pretaj kaj la 4-an de decembro 1926 okazis la oficiala inaŭguro.
La metiejoj de la majstroj kaj de la Baŭhaŭs mem planis grandan parton de la mebloj, kiuj estis konstruitaj de la lignistejo, kiel ekz. la seĝoj de la aŭlo de Marcel Breuer. La lampoj estis dezajnitaj kaj kreitaj en la metalistejo, kiel la lumiloj de la aŭlo de Max Krajewsky, ŝtofoj por mebloj kaj kurtenoj kreiĝis en la tisejo. Ŝildoj estiĝis en la reklamejo kaj la farboj en la metiejo pri murpentrado. Konstruiĝis mebloj el ŝtaltuboj kaj pendoseĝoj laŭ planoj de Marcel Breuer, Mart Stam kaj Ludwig Mies van der Rohe. Kunlaboro komenciĝis kun la industrio.
Kun la fondiĝo en 1926 unuan fojon estiĝis arkitektura sekcio, kies estro estis en 1927 la svisa arkitekto Hannes Meyer. En 1928 Gropius retiriĝis de la estrado. La politike tre engaĝita Hannes Meyer iĝis lia posteulo la 1-an de aprilo 1928. Li laboris laŭ la ideo "popolbezono antataŭ luksobezono" kaj plue evoluigis la arkitekturejon, sed pro politikaj kialoj li estis maldungita la 1-an de aŭgusto 1930. Sekvis lin Ludwig Mies van der Rohe, kiu malgraŭ fakscienca plifortigo de la lernejo, ne sukcesis elteni la Baŭhaŭs el la politiko. En 1931 la NSDAP gajnis en Dessau 15 el la 36 seĝoj kaj postulis en la kunveno de la 21-a de januaro 1932 la malkonstruon de la konstruaĵo. Malfacile oni sukcesis malhelpi tion, kiel ankaŭ la decidon pri forstreko de mono. La 8-an de julio 1932 la nazioj Alfred Freyberg elektita ministroprezidanto de Anhalt kaj Paul Schultze-Naumburg, artteoriisto kaj arkitekto vizitis la Bauhaus Dessau. Pro tiu vizito kaj ĉar la NSDAP jam gajnis pluajn seĝojn, la 22-an de aŭgusto 1932 la postulo pri fermo de la lernejo estis akceptita. Mies van der Rohe provis daŭrigi la lernejon en Berlino, sed jam en 1933 la lernejo estis devigita de la nazioj memneniiĝi.
Majstrodomoj
Proksime al la Baŭhaŭs (Ebertallee 65-71) Walter Gropius konstruigis la majstrodomojn (Meisterhäuser) kiel loĝejoj por la majstroj de la Baŭhaŭs. Ili estis samtempe modelaj domoj por moderna loĝado. Apartenis la domoj al la urbo Dessau, la majstroj luprenis ilin.
De oriento al okcidento la majstrodomoj estis la domo de Gropius kaj la duoblaj domoj de Moholy-Nagy/Feininger, Muche/Schlemmer kaj Klee/Kandinskij. La tri duoblaj domoj havis samajn planojn; unu el la duonoj spegulis preskaŭ je 90 gradoj la alian.
Aparta eco de la arkitekturo de la domoj estas la kuba formo kun plata tegmento, grandaj unukoloraj ebenoj kaj grandaj fenestroj, kiu ligas la internon al la ekstero. Same ligas ankaŭ la grandaj terasoj kaj balkonoj, kaj ankaŭ la granda nombro de pordoj: el preskaŭ ĉiu ĉambro eblas eliri eksteren tra pordo.
La majstrodomoj de Gropius kaj Moholy-Nagy estis detruita dum bombardado en 1945. En la 1950-aj jaroj estis konstruita tradicia loĝdomo sur la loko de la domo de Gropius. La duono de la domo de Moholy-Nagy, kiu estis detruita de la bombo estis forportita kaj libera loko kreita, tiel ke la domo Feininger staras sola.
Nuntempe estas diskuto ĉu oni rekonstruu la domojn de Gropius kaj Moholy-Nagy aŭ ĉu sur tiu loko estiĝu nova moderna arkitekturaĵo.
Törten kaj Laubengang-domoj
Estiĝis en Törten en la nuna suda Dessau de 1926 ĝis 1928 setlejo kun vicdomoj (stratoj Großring, Mittelring, Kleinring) kaj en 1930 la Laubengang-domoj (stratoj Mittelbreite, Peterholzstr.) en industria konstrumaniero. Oni atentis ĉi tie gravajn opiniojn de la arkitektoj de la Baŭhaŭs, kiel ekzemple la sunradiado dum diversaj horoj kaj sezonoj, la vivmaniero en la loĝejo kaj la utiligo de la apudaj ĝardenoj por nutraĵo kaj ripozo. Oni transformis tion, kion Walter Gropius jam esprimis: konstruado estas la formigo de vivprocesoj. Per la industria konstrumaniero oni atingis malaltajn kostojn, kiuj estis por la aĉetantoj elirvojo el la altiĝantaj luprezoj kaj eblo iĝi hejmposedanto. Sed pro la plataj tegmentoj la domoj estis multe kritikitaj de konservemuloj.
La Konsumgebäude (konsumejo, speco de ĉirkaŭkonstruita vendsalonego), konstruita en 1928 laŭ plano de Walter Gropius iĝis centra punkto de la domoj en Törten. Ĝi konsistas el du kuboj enŝovitaj unu en la alian, horizontala vendeja parto kaj vertikala trietaĝa loĝeja parto. Al tio ĝi utilas ankoraŭ nuntempe.
Aliaj konstruaĵoj
Proksime al la setlejo, en la strato Südstraße staras la Domo Fieger. La domo konstruita en 1927 estas la nura konstruita el serio de Carl Fieger por individuaj dometoj, en racia konstrumaniero kun modifeblaj ĉambroj. Ĝi ne estas vizitebla, ĉar estas privata loĝdomo.
La tiel nomata Ŝtaldomo estis konstruita en la jaroj 1926/27 kaj estis kuna verko de Richard Paulick kaj de la Baŭhaŭs-majstro Georg Muche. Ili volis daŭrigi la strebon al racieco de Walter Gropius (antaŭfabrikado de betonaj konstrueroj), uzante antaŭpreparitajn ŝtalplatojn. La Ŝtaldomo restis tamen eksperimento, ĉar pro la ecoj de la materialo, la problemo pri varmo-malvarmo estis malfacile solvebla. Post renovigo la konstruaĵo enhavas nun informcentrojn.
La unua urba laboroficejo (nuntempe oficejo por ordo kaj trafiko de la urbo Dessau-Roßlau) konstruiĝis en 1928/1929 laŭ planoj de Walter Gropius. La privata arkitektejo de Gropius konstruis ĝin. Richard Paulick partoprenis la konstruadon, kies ekstera aspekto tamen ege ŝanĝiĝis pro la poste enmetitaj lignofenestroj.
La restoracio Kornhaus (grajndomo) estis starigita en 1929/1930 laŭ mendo de la urbo Dessau kaj de la bierfarejo Schultheiss-Patzenhofer rekte sur la elba digo laŭ planoj de Carl Fieger. La nomo memorigas pri iama grajnejo, kiu staris ĉe la Elbo de la mezo de la 18-a jarcento ĝis la 1870-aj jaroj. La konstruaĵo utilas ankoraŭ nuntempe kiel restoracio.
Gyula Barátky
BARÁTKY Gyula [pr. bara:tki] estis rumanuja hungara piedpilkisto, trejnisto naskiĝinta en Nadjvarado 1910 kaj mortinta en Bukareŝto la 4-an de aprilo 1962.
Kariero
Barátky estis kiel ludisto de la Hungária Football Club de Budapeŝto okfoje en la selektita teamo hungara (1930-33). En 1933 li revenis en Rumanujon kaj estis naŭfoje ano de la selektita teamo rumana.
Traktato de Aleksandropolo
La Traktato de Aleksandropolo (ankaŭ konata kiel traktato de Gümrü) estis la interkonsento inter Armenio kaj Turkio kiu metis finon al la milito inter ambaŭ ŝtatoj kaj ankaŭ metis finon al la revo pri la Granda Armenio kiu estis establita en la traktato de Sèvres en la jaro 1920.
Historia kunteksto
Kiel respondoj al la traktato de Sèvres, akceptita de la sultano kaj la osmanida registaro, ribeliĝis la naciistoj sub la gvido de Mustafa Kemal Atatürk, prenante la povon kaj sukcese batalante kontraŭ grekoj kaj armenoj, atingante la regadon de la tuta Anatolio kaj parto de la Orienta Trakio, forigante la influzonojn de Francio kaj Italio, kio estis konfirmita per la Traktato de Laŭzano en 1923. La kemalaj trupoj invadis la teritoriojn kiuj estis kontrolataj de Armenio. Armenio ricevis armilaron de Britio, sed ĝi estis samtempe atakata kaj de Turkio kaj de Azerbajĝano, regata de la komunistoj, kiu en junio 1920 devigis ĝin subskribi militpaŭzon por povi defendi sin de la turkoj. En julio la turkoj apogis la okupadon de Naĥiĉevano fare de la komunistoj kiuj konvertis ĝin en soveta respubliko. En septembro Armenio subskribis la pacon kun Azerbajĝano cedante la regionojn Zangeĉuro kaj Montara Karabaĥo, kaj agnoskante la registaron de Nahĥĉevano. La milito daŭris kontraŭ Turkio, kiu daŭre avancis. En novembro la turkoj okupis Aleksandropolon (Gümrü aŭ Gyumri) kaj la 2-a de decembro 1920 estis subskribita la paco. Per ĝi Armenio devis rezigni ĉiujn distriktojn de Anatolio kiuj antaŭ la milito estis turkaj, ankaŭ al Kars kaj Ardahan, agnoskante la sendependiĝon de Naĥiĉevano.
Villa Castelli
Villa Castelli estas komunumo de Italio.
Zlatník
Zlatník (hungare Aranyospatak [aranjoŝpatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Zlatník situas fine de sakovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1478. En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Aranyospatak 75 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Zlatník 78 homoj, (ĉiuj slovakoj).
István Halmágyi
HALMÁGYI István [halma:dji] estis hungara skulptisto. Li estis naskita la 1-an de septembro 1897 en Marosbogát kaj mortinta la 24-an de aprilo 1987 en Budapeŝto.
Biografio
István Halmágyi studis inter 1914-1922 en la industriarta lernejo de Budapeŝto (Országos Magyar Iparművészeti Iskola) en la fako pri dekoraciskulptado. En jaroj 1954-1958 li estis restarigisto en la Szépművészeti Múzeum. Li ekspoziciis de 1923.
José Enrique Varela
José Enrique Varela Iglesias (San Fernando, Cádiz, 17-a de aprilo de 1891 - Tanĝero, Maroko, 24-a de marto de 1951) estis hispana militisto.
Lia patro estis jam muzikista militisto, kaj li mem jam iĝis tio nur 18jaraĝa. Ankoraŭ 21jaraĝa ekstudis en la Akademio de Infanterio kaj poste en destinoj en Maroko, partoprenis en bataloj dum la 1920-aj jaroj kaj en la fama elŝipiĝo de Alhucemas, kiu ŝanĝis la vojon de la milito favore al Hispanio. Li ricevis diversajn medalojn pro tiama agado.
En febrero de 1926 estas ascendita al rango de Subkolonelo, sendita al Sebto kaj en 1929 li estis ascendita al rango de kolonelo.
José Enrique Varela enposteniĝos kiel Ĉefa Superulo de la Protektorato hispana de Maroko en 1945 - 1951.
Dupligrandigita senpintigita kubo
En geometrio, la dupligrandigita senpintigita kubo estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J67).
José Enrique Varela
Ĉar li estis karlisto, li sekvis la reakciajn iniciatojn de la 1930-aj jaroj, ekzemple la insurekcion de José Sanjurjo de 1932, pro kio li estis arestita, sed poste, la dekstra militministro José María Gil-Robles kaj la generalo Franco kiel ĉefa stabano, ascendas Varela al generalo. Fine de 1935 li ekpartoprenis en la planoj insurekcii kontraŭ la Respubliko, kio prokrastiĝis pro masko de oportuneco.
Dupligrandigita senpintigita kubo
Estas nur unu varianto de turno de la kupoloj por ke la pluredro estu konveksa.
José Enrique Varela
Enlanda Milito
Same li partoprenis en la planoj por la militpuĉo de la 18-a de julio de 1936, kiu kondukos al la Hispana Enlanda Milito. Tiele tiutage de 18-a de julio de 1936, Varela kun José López Pinto kaj kun helpo devena el Maroko okupis la urbon de Cádiz, post kiam ĝenerala striko ŝajnigis ke la puĉo estas malsukcesa por la insurekciuloj kaj la laboristaj organizoj prenos la povon. Li partoprenis en militaj konkeroj en Andaluzio nome en Sevilo, Kordovo, Antekero kaj Malago. La 24-a de septembro 1936, anstataŭis Yagüe ĉe la regado de la trupoj kiuj, post avanco tra Ekstremaduro kaj la valo de la rivero Taĵo, pretis liberigi la Alkazaron de Toledo (kiu estis rezistanta dum monatoj sieĝon fare de respublikaj trupoj, kaj ties estron la leŭtenanto José Moscardó) kaj partoprenis en la bataloj de Madrido kaj ties ĉirkaŭoj (Universitata Urbo, Jarama, Brunete), tiel kiel ĉe tiuj de Teruel kaj Ebro. Finis la milito kiel generalo de divizio kaj estis nomumita ministro de la armeo en la unua registaro de la diktaturo de la generalo Francisco Franco.
Diktaturo frankisma
La 16an de aŭgusto de 1942, dum ceremonio religia organizata de karlistoj en Bilbao kaj prezidata de Varela, grupo de falangistoj provokis sangan atencon kiam unu el ili lanĉis du bombojn kontraŭ la homamaso. La unua ne eksplodis, sed la dua vundis preskaŭ centon de ĉeestantoj. La bombisto estis Juan José Domínguez Muñoz de la falangisma universitata sindikato Sindicato Español Universitario (SEU). Tiu surpriza okazintaĵo estis konsiderita klopodo murdi la ministron de la armeo kaj evidentigis la separon inter tiuj (karlistoj, sed ankaŭ la armeo) kaj la Falango, nome la du ideologiaj tendencoj sur kiujapogiĝis la frankisma reĝimo.
Pro kaj post tio Varela sendis sain rezignoleteron al la generalo Franco en la direkto, ke tiu apogis la falangistojn, aldonante, ke lii pluos en la registaro nur se oni plenumu serion de kondiĉoj, nome puno al respondeculojde la atenco kaj ĉefe formado de nova registaro kun forta aŭtoritato por korekti pasintajn eraojn; tio aludis al registaro kie estu hegemonio de monarkistoj. La falangisto Domínguez estis mortpafita, sed Franco finfine akceptis la rezignon de Valera, malkontenta pro la postuloj de tiu. Kiel kompenso li demiziis ankaŭ la falangisman ministron Ramón Serrano Súñer, nome lia bofrato.
Georgo Sinkelo
Biografio
Georgo Sinkelo vivis kiel monaĥo. Li alvenis al Konstantinopolo por okupi, ekde 784 ĝis 806, la oficon de sinkelo de la patriarko Tarasio. La sinkelo, nome persona sekretario, estis la rangulo plej altgrada en la eklezia hierarkio, malsupera nur al la patriarko mem, kies kutime estis la komune proponita posteulo. Georgo Sinkelo, tamen, ne posteulis Tarasion, sed li retiriĝis en monaĥejo kie verkis sian selektaĵon de kronografio (Ἐκλογὴ τῆς χρονογραφίας), aŭ universala historio kiu kovris la jarojn ekde la kreo de la mondo ĝis la regno de Diokleciano.
José Enrique Varela
Diktaturo frankisma
Post la kapitulaco de Italia en la Dua Mondmilito kaj kiam oni komprenis, ke okzas malvenko de la faŝismaj aliancaoj, Varela kun aliaj generaloj venkintoj de la Hispana Enlanda Milito, kiaj Kindelán, Orgaz, Solchaga kaj Saliquet, subskribis leteron al Franco per kiu oni petis novan reĝimon nome monarkian. Pro tio Franco plufaris omaĝajn konsiderojn, sed havis tiujn generalojn kaj ĉefe VArela kontrolitaj kaj apartigitaj de regado.
Georgo Sinkelo
Biografio
Sinkelo montriĝas persista defendanto de la kristana ortodoksio, kaj pro tio utiligas oftajn citaĵojn de la Patroj de la Eklezio, kiel de Gregorio de Nazianco kaj Johano Krizostomo. Tiuj fragmentoj de antikvaj verkistoj kaj citaĵoj de apokrifaj libroj igas sian verkon aparta ŝatebla. Ekzemple, gravaj eroj de la origina teksto de la Kroniko de Eŭsebio de Cezareo estis rekonstruitaj danke al liaj citaĵoj.
Freudwil
Geografio
Freudwil situas sur monteto en nordnordokcidento de la urbo Uster. Ĝi estas kampara vilaĝo disigita de la cetera komunumo de arbaro. En nordokicdento Freudwil limas al Fehraltorf en sudokcidento al Wermatswil, en sudo sude de la arbaro aliflanke de la aŭtovojo al Kirchuster kaj Winikon-Gschwader, en sudoriento Werrikon, en oriento al Nänikon, kaj en nordoriento al Volketswil.
Blazono
Sur la pinto de la lerneja turo ekzistas veterflago, sur kiu videblas la abia simbolo de la flago de Freudwil. Ĝia ŝildo estis origine blua, sed per la decido pri la akcepto de la novaj kvartalaj blazonoj fare de la urbestraro de Uster en la jaro 1976 estis ŝanĝita la koloro de la ŝildo al la nuna arĝenta formo. La aktuala blazono do montras verdan abion kun ruĝa trunkon sur arĝenta ŝildo, kiu staras sur verda trimonto, por eviti intermiskon kun la blazono de la komunumo Bauma.
Trafiko
Freudwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. En sudo de la vilaĝo troviĝas la alveturejo Uster-Nord al la svisa aŭtovojo A53. De tie la vojo de Freudwil kondukas al Freudwil. De la vilaĝocentro alia vojo kondukas al Wermatswil. Al la publika transportreto la vilaĝo estas konektita pere de la poŝtaŭto- kaj loka buslinio n-ro 827 tra Wermatswil al la stacidomo de Uster.
Georgo Sinkelo
Biografio
La historia verko estis plidaŭrigita, post lia morto, de la amiko Teofano Konfesanto. Atanazio kompilis en la jaroj ekde 873 ĝis 875 Tripartan historion (Historia tripartita) latinlingvan, startante el la kronikoj de Sinkelo, de Teofano, kaj de Nikoforo la 1-a el Konstantinopolo.
Freudwil
Infrastrukturo
En la vilaĝo troviĝas restoracio kaj baza lernejo. En Freudwil troviĝas grava gruominejo, kies rezervoj sufiĉos por ankoraŭ proksimume 15 jaroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Freudwil datiĝas el la jaro 1264 en bienlistoj de la habsburganoj kaj kiburganoj.
Ĝis komence de la 20-a jarcento Freudwil ekzistis kiel aparta civilkomunumo. La 9-an de julio 1927 la iamaj civilkomunumoj de Uster estis kunigitaj al la hodiaŭa politika komunumo Uster.
Zsuzsa Gajzágó
Zsuzsa GAJZÁGÓ [gajzAgO] rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe en 1970. Ŝi estas la filino de Márton Gajzágó.
Kariero
Zsuzsa Gajzágó akiris diplomon de aktoro en 1994 en Marosvásárhelyi Színművészeti Egyetem kaj estas aktorino de Kolozsvári Állami Magyar Színház.
7691 Brady
7691 Brady estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kosmonaŭto Charles E. Brady Jr. (1951–2006), kapitano de la Usona Mararmeo, kirurgo, sperta radio amatoro kaj proksima amiko de la germana astronomo Lutz D. Schmadel, kiu porponis lian nomon.
Wormerland
Wormerland estas municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Fine de en la municipo vivis.
Jejuno
Jejuno (ieiunum) estas parto de la maldika intesto, inter la duodeno kaj ileo. Ĉe homa plenkreskulo ĝi longas ĝenerale 2–8 m kaj havas pH-valoron inter 7 kaj 8 (neŭtrala aŭ milde baza).
Dum la komenco de jejuno estas bone difinebla per ’’Flexura duodenojejunalis’’ ĉe alto de la dua lumba vertebro, la limo inter jejuno kaj ileo estas anantomie ne precize distingebla.
La interna surfaco de jejuno (ties mukoza membrano) havas la elkreskaĵojn de t.n. viloj (villi), kiuj donas la absorban surfacon. Ĝi diferencas de la duodeno pro manko de la Brunner-a glando.
Sintaksa finaĵo
Lingvo > Elemento > Finaĵo > Sintaksa finaĵo
Estas du sintaksaj finaĵoj uzata en Esperanto:
»J«
-j estas Esperante ĝenerale uzata por indiki la pluralon. Ĝi uzeblas kun adjektivoj kaj substantivoj, t.s. post la finaĵoj -a kaj -o.
Ekzemplo: rapid'a'j sukces'o'j
»N«
-n indikas la Esperantan akuzativon. Ĝi uzeblas post -o, -a, -j kaj -e.
Sardio
Sardio aŭ Sardujo (Sardinnia; Sardegna ) estas la dua insulo plej vasta el la Mediteraneo post Sicilio kaj aŭtonoma regiono de Italio. Krom la itala tie parolatas la sarda lingvo. Ekzistas ankaŭ lingvaj malplimultoj kataluna, en kaj apud Alghero, kaj ĝenova, en Carloforte kaj Calasetta.
Fizika geografio
Sardio havas surfacon 24 100 km² kaj estas la tria regiono post Sicilio kaj Piemonto pri plivastiĝo. Sen la apudaj insuletoj, kiuj ankaŭ estas parto de la regiono, la surfaco nur de la insulo Sardio estas 23 813 km² (dua loko el la mediteraneaj insuloj).
La plej gravaj riveroj estas Tirso, Flumendosa kaj Coghinas.
La marbordoj etendiĝas por 1897 km kaj estas plejparte altaj kaj rokaj.
Sardio ankaŭ estas ĉirkaûata de multnombraj insuletoj, el kiuj la plej vasta estas Sankta Antioko (ĉ. 109 km²).
Klimato
La mediteranea klimato karakterizas Sardion. La urboj apude de maro ĝuas mildajn vintrojn, dume la someraj estas varmaj kaj sekaj, sed mildigata de maraj brizoj. Eĉ en la ebenaj internaj zonoj, la klimato estas mediteranea, kvankam la vintroj estas pli severaj kaj la someraj estas pli varmaj. En la centraj zonoj, la klimato registras intensajn termikajn variadojn, kun temperaturoj de -10 °C vintre, ĝis +41 °C somere. En la montaj masivoj neĝas kun temperaturo êc sub nulo, sed somere estas malvarmete ĉefe nokte. La precipitajoj estas neregulaj kaj sin koncentras de oktobro ĝis aprilo. La neĝo estas ofta super 500-600 m, ekstreme abunda super 1000 m.
Homa geografio
La loĝantoj estas 1,64 milionoj, kun demografia denso 68 loğantoj en km².
Sekvas listo de la urboj kun pli ol 50 000 loĝantoj (ĝisdatigo: 2018).
Historio
Dum la 2-a jarmilo a.K. estis en Sardio pluraj etnoj; kelkaj komencis konstrui ŝtonajn rondajn konstruaĵojn, ofte similajn al turoj, la nuragojn. Mallonge la fino de la sama jarmilo, alvenis en Sardion ankaŭ la Fenicoj.
La Sardiniaj Armitaj Fortoj (itale: Movimento Armato Sardo aŭ mallonge MAS) estis mallongdaŭra itala terorista organizo kun ideologio kiu subtenis socialismon kaj plenan sendependecon por la insulo Sardio.
Ornamtinamo
La Ornamtinamo (Nothoprocta ornata) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en altaltitudaj herbejoj kaj sekaj arbustaroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj de okcidentcentra Sudameriko.
Etimologio
Nothoprocta derivas el du malnovaj vortoj, nothos greka vorto signifanta falsa, kaj prōktos signifanta malantaŭo aŭ vosto. Tiu kombino de vortoj probable rilatas al la fakto ke la vosto estas malgranda kaj kovrita per korpaj plumoj, kaj tiele ŝajnas falsa. La specinomo ornata originis el la latina vorto por ornamito do alude al la bunta bildo ĉefe de dorso.
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
La Kalinovskia tinamo Nothoprocta kalinowskii estis konsiderata separata specio sed plia priserxado klasigis ĝin kiel juna sinonimo de Nothoprocta ornata branickii, kaj la SACC akceptis tion la 14an de Februaro 2007.
Subspecioj
La Ornamtinamo havas tri subspeciojn kiuj estas la jenaj:
Aspekto
La Ornamtinamo estas proksimume 32 cm longa. Ties supraj partoj estas brunecgrizaj marke per nigra kaj sablokolora; ĝi estas flavec-sablokolora sube kun pli malhela strieco. Ties kapo kaj kolo estas sablokoloraj kun elstaraj nigraj punktoj, ties beko estas svelta kaj kurbeca, kaj ties kruroj estas ĉu flavaj ĉu grizaj.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Nigrakapa tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Teritorio
Tiu specio estas indiĝena kaj loĝanta en punao de centra Peruo en Andoj de sudorienta Peruo, plej norda Ĉilio, nordokcidenta Argentino kaj okcidenta Bolivio
Konservado
La IUCN listigis tiun specioj kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 740,000 km².
Kuniklostrigo
La Kuniklostrigo (Athene cunicularia) estas eta longkrura strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas tra malfermaj pajzaĝoj de Norda kaj Sudameriko. Kuniklostrigoj povas troviĝi en herbejoj, paŝtejoj, agrikulturaj areoj, dezertoj, aŭ aliaj sekaj, malfermaj areoj kun malalta vegetalaro. Ili nestumas kaj ripozas en ternestoj, kiel tiuj fositaj de prerihundoj. Kiel plej parto de strigoj, kuniklostrigoj estas ofte aktivaj ankaŭ dumtage, kvankam ili kutime evitas la meztagan varmon. Plej parto de ties ĉasado okazas dum krepusko aŭ noktiĝo, kiam ilia adaptiĝo de strigoj estas plej avantaĝa.
Kuniklostrigoj povas vivi almenaŭ ĝis 9 jarojn en naturo kaj ĉirkaŭ 10 jarojn en kaptiveco. Ili estas ofte mortigitaj de aŭtoj kiam trapasas ŝoseojn kaj havas multajn naturajn malamikojn, inkludante musteledoj, kojotojn kaj serpentojn. Ili estas mortigitaj ankaŭ de kaj sovaĝaj kaj hejmaj katoj kaj hundoj.
Aspekto
Kuniklostrigo havas brilflavajn okulojn. La beko povas esti flava aŭ verdeca depende de la subspecio. La kruroj estas nekomplete plumitaj kaj grizaj laŭ koloro. Ili ne havas oreltufojn kaj havas ebenan vizaĝan diskon. Tiuj strigetoj havas elstarajn blankajn brovojn kaj "mentonan" makulon kiun ili ampleksigas kaj montras dum montroceremonioj kiel kutimaro.
Plenkreskuloj havas brunajn suprajn partojn kun blankaj punktoj. La brusto kaj ventro estas blankaj kun varia bruna punktado aŭ striado. Junuloj estas similaj laŭ aspekto, sed ili ne havas plej parton de la blanka punktado supre nek brunan striadon sube. Krome la junuloj havas sablokoloranan strion tra la supraflugilo kaj ties brusto povas esti sablokolora pli ol blanka.
Ĉar ili estas surgrundaj birdoj, ofte streĉiĝas sur siaj kruroj, kiuj aspektas kvazaŭ pli longaj.
Voĉo
La tipa kanto de strigo "hu hu" asociiĝas kun defendo de la teritorio kaj reproduktado, kaj ofte estas produktita de plenkreskaj maskloj kiuj klopodas allogi inojn al promesa ternesto. Ili povas fari ankaŭ aliajn sonojn, kiuj estas priskribitaj kiel chucks, chattering kaj krioj. Tiuj sonoj estas kutime akompanataj de leviĝo kaj malleviĝo de la kapo. Dum alarmo, junuloj fajfas kiel krotaloj, kiel kazo de sona Batesa kamuflo.
Taksonomio
Kuniklostrigoj estas foje separataj en unutipa genro Speotyto. Tio estas bazita sur diferenca morfologio kaj karjotipo. Aliflanke, osteologio kaj informo pri DNA sugestas, ke la Kuniklostrigo estas ĝuste terema versio de la strigetoj Athene kaj estas lokita nuntempe en tiu genro de plej parto de fakuloj.
Mary Poppins (1964)
Mary Poppins estas usona muzikala fantasta filmo de 1964 reĝisorita de Robert Stevenson kaj produktorita de Walt Disney, kun kantoj verkitaj kaj komponitaj de la fratoj Sherman. La scenaro estis de Bill Walsh kaj Don DaGradi, bazita sur la libroserio de P. L. Travers samnome Mary Poppins. En la filmo, kiu kombinas vivagadon kaj animacion, stelulas Julie Andrews en sia filma debuto kiel Mary Poppins, kiu vizitas nenormalan familion en Londono kaj uzas sian unikan vivostilon por plibonigi la vivon de la familio. Dick Van Dyke, David Tomlinson, kaj Glynis Johns ludas la duarangajn rolojn.
Kuniklostrigo
Listo de subspecioj
La paleosubspecio, A. c. providentiae, estis priskribita el fosiliaj restaĵoj el Pleistoceno de Bahamoj. Oni ne scias kiel tiuj birdoj rilatas al nunaj A. c. floridana – tio estas, ĉu ili estis inter la prauloj de tiu subspecio, aŭ ĉu ili reprezentas pli malproksiman stirpon jam tute malaperitan poste.
Aldone, prahistoriaj fosilioj de similaj strigoj estis malkovritaj el multaj insuloj de Karibio (Barbudo, Kajmanoj, Jamajko, Mona kaj Puerto-Riko). Tiuj birdoj formortiĝis ĉirkaŭ fino de la Pleistoceno, probable pro ekologiaj ŝanĝoj kaj pri marnivelo fine de la lasta glaciepoko pli ol pro homa aktivado. Tiuj fosiliaj strigetoj diferenciĝas en grando el nuntempaj kuniklostrigoj, kaj ties rilato kun la moderna taksono ne estis ankoraŭ solvita.
Distribuado
Antaŭ la eŭropa koloniigado, kuniklostrigoj probable loĝis ĉiun taŭgan areon de la Nova Mondo, sed en Nordameriko ili spertis ian malpliiĝon ekde tiam. Tamen, en partoj de Sudameriko ili pliigas siajn teritorion pro malarbarigo.
Villeblevin
Villeblevin estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1772 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Kuniklostrigo
Distribuado
Ili loĝas el sudaj partoj de okcidentaj provincoj de Kanado tra suda Meksiko kaj okcidenta Centrameriko. Ili troviĝas ankaŭ en Florido kaj multaj insuloj de Karibio. En Sudameriko, ili estas makuloj en nordokcidento kaj tra Andoj, sed amplekse distribuitaj el suda Brazilo al Patagonio kaj Fuegio.
Kuniklostrigo estas tutjaraj loĝantoj en plej parto de sia teritorio. Birdoj kiuj reproduktiĝas en Kanado kaj norda Usono kutime migras sude al Meksikio kaj suda Usono dum vintraj monatoj.
Villeblevin
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Kuniklostrigo
Dieto
La tre varia dieto inkludas etajn mamulojn, etajn birdojn, serpentojn, lacertojn, ranojn, insektojn kaj skorpiojn. Sed tiuj strigetoj manĝas ĉefe grandajn insektojn kaj etajn rodulojn. Kvankam kuniklostrigo ofte loĝas en proksimeco al grundosciuroj, ili rare predas ilin. Malkiel aliaj strigoj, ili manĝas ankaŭ fruktojn kaj semojn, ĉefe de Cylindropuntia leptocaulis kaj de aliaj kaktoj. En insulo Klarjono, kie mankas mamulaj predoj, ili manĝas ĉefe grilojn kaj fruktojn de kaktoj, krom klarjonajn trogloditojn kaj idojn de Plorturto eventuale. Por ĉasado ili gvatas sur ripozejo ĝis kiam ili vidas predon. Tial ili saltoflugas sur la predon aŭ kaptas insektojn dumfluge. Foje ili ĉasas predojn surpiede surgrunde.
Villeblevin
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marc Léruse, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villeblevin apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Lokaj famuloj
La franca verkisto Albert Camus mortis en Villeblevin sur la Nacia Vojo 5 okaze de aŭtoakcidento la 4-an de januaro 1960.
Kuniklostrigo
Reproduktado
La ino demetas 1 ovon ĉiun 1 aŭ 2 tagoj ĝis ŝi kompletas la ovodemetadon, kiu povas konsisti el 4-12 ovojn (kutime 9). Ŝi poste kovas la ovojn dum tri aŭ kvar semajnoj dum la masklo alportas la manĝaĵon. Post eloviĝo ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn. Kvar semajnoj post elovixgo, la idoj kapablas fari mallongajn flugojn kaj ekelnestiĝas. La gepatroj povas helpi la idojn manĝi dum 1 ĝis 3 monatoj. Dum plej parto de la ovoj eloviĝas, nur kvar aŭ kvin el la idoj kutime survivas kaj elnestiĝas.
Volturara Appula
Volturara Appula estas komunumo de Italio.
Kuniklostrigo
Reproduktado
Fideleco al nestolokoj ŝajne varias inter populacioj. En kelkaj lokoj, tiuj strigetoj ofte reuzas neston kelkajn jarojn. Strigetoj en migrantaj nordaj populacioj estas malpli emaj reveni al la sama nesto ĉiun jaron. Krome, kiel ĉe multaj aliaj birdoj, inoj estas pli emaj disiĝi al diferenca loko ol maskloj.
Konservado
Kuniklostrigo estas endanĝerita en Kanado, minacata en Meksikio, kaj specio de specifa zorgo en Florido kaj plej parto de okcidenta Usono. Ĝi estas komuna kaj disvastigita en malfermaj regionoj de multaj novtropikaj landoj, kie ili foje loĝas eĉ kampojn kaj parkojn en urboj. En regionoj ĉe la Amazona pluvarbaro ili estas disvastigantaj pro senarbarigo. Ĝi esta listita kiel Malpli zorga ĉe Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj. Kuniklostrigoj estas protektitaj laŭ la Traktato pri Migrantaj Birdoj en Kanado, Usono kaj Meksikio. Ili estas inkluditaj ankaŭ en la IIa apendico de CITES.
Plej parto de kialoj por malpliiĝo de populacioj en Nordameriko estas la kontrolprogramoj por la prerihundoj kaj perdo de habitato, kvankam kuniklostrigoj prete loĝas kelkajn homajn pejzaĝojn, kiel flughavenoj, herbejoj aŭ golfejoj. Genetikaj analizoj de la du nordamerikaj subspecioj indikas, ke enparenca reproduktado ne estas problemo en tiuj populacioj.
Kie la ĉeesto de kuniklostrigoj konfliktas kun disvolviĝaj interesoj, oni klopodas teknikan pasivan relokigon kiu estis praktikata sukcese: pli ol kapti la birdojn kaj transporti ilin al nova loko (kio povus esti stresiga kaj malsukcesa), la strigetoj estas duondevige kaj duonkuraĝige movigitaj laŭ sia propra emo. La preparo komencas antaŭ kelkaj monatoj per observado de la strigokolonio kaj per notado ĉefe de iliaj lokaj movoj kaj lokopreferoj. Post elekti taŭgan proksiman novan lokigon kun ankaŭ taŭga grundo, oni oferas tiun lokon al la kuniklostrigoj plibonigita per aldono de ternestojo, gvatejoj, ktp. Kiam la strigetoj alkutimiĝis al la ŝanĝoj kaj oni supozas, ke ili interesiĝas pri la nova loko -se eblas, tio estu farita komence de printempo, antaŭ la komenco de la reprodukta sezono- ili estas malhelpitaj eniri en la malnovaj nestoj. Se ĉio estis akurate preparita, la strigokolonio moviĝos al la nova loko dum kelkaj noktoj. Ĉiukaze ĉio estos kontrolita dum monatoj por certigi la novan homan konstruon.
En fikcio
La romano por junuloj de Carl Hiaasen nome Hoot (2002) temas pri grupo de lernantoj klopodantaj haltigi planitan konstruon de konstruaĵego kiu kunportus la detruon de kuniklostriga habitato en eta urbo de Florido. Vivaj kuniklostrigoj aperis en la kinadaptigo kaj en la filmafiŝo.
Estas kuniklostrigo nomita Digger ankaŭ en la serio Guardians of Ga'hoole de Kathryn Lasky.
En filmo
New Line kaj Walden Media produktis Hoot kiu premieris la 5an de majo, 2006, historio pri tri knaboj savontaj populacion de Florida kuniklostrigo.
En sporto
Kuniklostrigo estas la oficiala maskoto de la interlerneja atleta teamo de Florida Atlantika Universitato.
Referencoj
(En la angla)
Stacio Higashi-Hagoromo
Stacio Higashi-Hagoromo (japane: 東羽衣駅 [Higaŝi-Hagoromo-eki], angle: Higashi-Hagoromo Station) estas fervoja stacio en Takaiŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Kantono de Saint-Sulpice-les-Champs
La kantono de Saint-Sulpice-les-Champs (france canton de Saint-Sulpice-les-Champs) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs la jenaj 11 francaj komunumoj :
Laguna Colorada
Laguna Colorada (Ruĝa Lago) estas neprofunda sallago sudokcidente de Altiplano de Bolivio, ene de la Nacia Bestorezervejo Eduardo Avaroa kaj proksime de la limo kun Ĉilio.
La lago enhavas insulojn el borakso, kies blanka koloro kontrastas kun la ruĝeca koloro de la akvo, kion kaŭzas ruĝaj sedimentoj kaj pigmentaro de kelkaj algoj.
Laguna Colorada estas unu el Ramsaraj humidejoj laŭ la Ramsar-Interkonsento subskribita en 1971.
La punaa flamengo abundas en la areo. Ankaŭ eblas trovi ekzemplerojn de anda kaj ĉilia flamengoj, sed malpli.
János Sajnovics
SAJNOVICS János (ŝajnoviĉ) estis hungara lingvisto, astronomo en Tordas la 12-an de majo 1733 kaj mortinta en Buda la 4-an de majo 1785.
Paserelo
La Paserelo (Passerella iliaca) estas mezgranda birdo de la grupo de la Amerikaj paseroj kaj genro de Pasereloj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Passerella, kvankam kelkaj fakuloj disigas la genron en kvar specioj (vidu sube).
Taksonomio
Pli specifa informo pri plumaro disponeblas en la informoj pro la variaj taksonoj.
Aspekto
Plenkreskuloj estas inter plej grandaj Amerikaj paseroj, tre punktecaj kaj striecaj supre. Ĉiuj havas svagan centran brustopunkton kvankam ĝi estas malpli rimarkinda ĉe la Dikbeka kaj ĉe la ardezkolora variaĵoj. Plumaro varias notinde el unu grupo al alia.
Provinco Cercado (Beniio)
Cercado - hispane provincia de Cercado - estas provinco de Beniio, departemento de Bolivio en la nordo de la lando. La provinco Cercado kovras areon de 12 276 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2006, en la provinco sume vivis 94 221 homoj. Ĉefurbo kaj de la provinco kaj de la departemento estas la urbo Trinidad. La teritorio geografie konsideratas parto de Amazonio.
Paserelo
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas per skrapado de la grundo, kio faras ilin facilaj predoj por katoj kaj aliaj predantoj, kvankam ili estas ĝenerale abundaj. Pasereloj migras suden al la okcidenta marbordo kaj al orienta Usono.
Dieto
Ili manĝas ĉefe semojn kaj insektojn, same kiel kelkajn berojn. Marbordaj pasereloj povas manĝi ankaŭ krustulojn.
Reproduktado
Pasereloj nestumas en arbaraj areoj de norda Kanado kaj la okcidenta marbordo de Nordameriko el Alasko al Kalifornio. Ili nestumas ĉu en ŝirmita situo surgrunda aŭ malalte en arboj aŭ arbustoj.
Sistematiko
La pli kompletaj studoj de Zink & Weckstein (2003) per DNA konfirmis la 4 "subspeciajn grupojn" de la Paserelo kiuj estis skizitaj de la komencaj pli limigitaj studoj per DNA kaj komparoj de haplotipoj (Zink 1994). Tiuj estos probable agnoskataj kiel separataj specioj, sed tio estu prokrastata ĝis plua analizo de hibridiĝo. Ĉefe la kontaktaj zonoj inter la Ardezkolora paserelo kaj la Dikbeka paserelo kiuj estas nur iomete distingaj morfologie estas interesaj; la aliaj grupoj troviĝis distingaj pli malfrue (Swarth 1920).
La kombine molekula informo ne kapablas solvi la interrilaton de la subspeciaj grupoj kaj de la subspecioj ĉe tiuj, sed helpas por konfirmi la distingecon de la grupo de la Dikbeka paserelo (Zink & Weckstein 2003). Biogeografio indikas, ke la marbordaj populacioj estis probable izolataj dum epoko de glacialo de la teritorio de la Roka Montaro, sed ankaŭ tio ne multe helpas por solvi la restajn problemojn de diverseco interna de la grupoj, kaj de la intergrupaj rilataroj.
John Heartfield
John HEARTFIELD (naskiĝinta 19-an de junio, 1891 - mortinta 26-an aprilo, 1968) estas la angligita nomo de la germana artisto de muntita foto, Helmut Herzfeld. Li elektis nomi sin Heartfield en 1916, por kritiki la rabian naciismon kaj kontraŭ-Brita sentimento en Germanio dum la Unua Mondmilito.
Kariero
En 1918 Heartfield komencis ĉe la Berlina Dada sceno, kaj la Komunista Partio de Germanio. Li estis forsendita de la filmo-servo Reichswehr pro lia subteno de la striko, kiu sekvis la murdojn de Karl Liebknecht kaj Rosa Luxemburg. Kun George Grosz, li fondis la satiran magazinon Die Pleite. Post kiam li konatiĝis kun Bertolt Brecht, kiu havos profundan influon sur lia arto, Heartfield evoluigis muntitan foton en formon de politika kaj arta reprezento. Li laboris por du komunistaj eldonaĵoj - la ĉiutaga Die Rote Fahne, kaj la ĉiusemajna Arbeiter-Illustrierte-Zeitung (AIZ).