cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krestaglo
Ĝi estas dise distribuata tra siaj etendaj teritorioj el Gvatemalo tra Belizo, Honduro, Nikaragvo, Kostariko, Panamo, Kolombio, Venezuelo, Gujanoj Brazilo (kie ĝi ege suferis pro habitatodetruo, kaj troviĝanta nun praktike nur en la Amazonia baseno ), kaj orientanda Ekvadoro, Peruo, Paragvajo kaj Bolivio al norda Argentino.
Ĝi ofte koincidas en teritorioj kun la malpli rara Harpiaglo, kiu estas plej verŝajne ties plej proksima parenco kaj estas iome simila laŭ aspekto, kvankam la Krestaglo estas duongranda kaj evitas konkurencon prenante ĝenerale pli malgrandajn predojn. Ĝi estas eble predanto pli de birdoj ol la Harpio, sed ĝi ĉasas ankaŭ malgrandajn mamulojn kiaj ekzempleroj de kapucensimioj kaj saguinoj. Kelkaj studoj atentigis ankaŭ pri la abundo de serpentoj kaj de aliaj reptilioj en sia predobazo, sed la relativa frekvenco de diferencaj predotipoj ŝajne grande varias laŭ individua nivelo.
Mademoiselle Bocquet
Mademoiselle BOCQUET (Anne aŭ Marguerite) estis franca liutisto kaj komponistino, kiu probable naskiĝis en Parizo komence de la 17-a jarcento.
Verŝajne en 1640 Mademoiselle Bocquet loĝis en Parizo kun sia fratino, kiu ankaŭ ludis liuton kaj aliajn instrumentojn. Ŝi ludis la liuton ‘mirinde’, laŭ opinio de la franca verkistino Madelleine de Scudéry, pri kiu ŝi estis konfidulino.
La Salonoj malfermiĝis en riĉaj domegoj de bonhavaj sinjorinoj, la ‘salonnière’, gastigantinoj kies inteligenteco, kulturo, klereco kaj gracio funkciis kiel magneto kaj fariĝis la nerva centro de la socia vivo. Malgraŭ ke la salonoj estis por ambaŭ seksoj, kio estis ĝia unua karakterizaĵo, ili fariĝis spaco de libereco kreitaj kaj subtenataj de virinoj, for de la kulturaj institucioj de la vira socio.
Tiusence la salonoj reprezentis spacojn de libereco por pensado preter la oficialaj doktrinoj, preter klasaj diferencoj kaj preter sociaj normoj kaj sistemoj, kiuj delonge donis al virinoj neŝanĝeblan kaj konformisman rolon.
En tiuj salonoj la invititoj laŭtlegis versojn, ludis madrigalojn, interŝanĝis vidpunktojn pri literaturaj, politikaj aŭ filozofiaj temoj, ludis farsojn, improvizis poemojn, ĉio en amika, malstreĉita etoso.
La ‘salonoj’ fariĝis la veraj centroj de la franca intelekta vivo kaj servis la ĝeneralan kulturon, allogante poetojn, verkistojn, filozofojn, komponistojn, tiel kreante tradicion, kiu daŭris dum tri jarcentoj. De ĝiaj komencoj en la Renesanco, ĝis ĝia malapero en la 20-a jarcento, la salonoj simbolis provludon por la estonta emancipiĝo de virinoj.
La plej brilan ekzemplon de la francaj salonoj starigis la markizino de Rambouillet, la arketipo de sekularaj gastigantinoj kaj la supera modelo. La Hôtel de Rambouillet estis la unua Salono de Parizo, la plej fama kaj la plej granda literatura kaj intelekta rondo de francaj kaj eŭropaj poetoj, verkistoj, filozofoj, kiu floris dum pli ol 30 jaroj. Ĝia dekadenco, ligita al serio de familiaj malfeliĉoj de la markizino, spronis la malfermiĝon de aliaj salonoj enkondukataj de parizaj virinoj favorataj de kulturo, klereco kaj socia aprobo, kiel Madelleine de Scudéry kiu mem estis ‘stelulo de la kulturo’, amikino de Mademoiselle Bocquet.
Ambaŭ kune, kaj Madelleine de Scudéry kaj Mademoiselle Bocquet prizorgis ekde 1653 ĝis 1659 faman literaturan salonon sub la titolo de ‘Sabata societo’(Société du samedi). Tiu salono estis inspirita de tiu de la Hôtel de Rambouillet. Mademoiselle Bocquet verŝajne stimulis la kulturajn temojn de konversacio de la ĉeestantoj, alternante per liutludado de siaj komponaĵoj. Ŝi estis en kontakto kun diversaj intelektuloj kaj eĉ kun iuj el la fondintoj de la Franca Akademio, inter ili Sarazin, Conrart, Pélisson kaj Chapelain kiuj estis vizitantoj de la ‘Sabata societo’.
Mademoiselle Bocquet komponis sian muzikon en manuskripto enhavanta 17 Preludojn: ‘Markante la kadencojn’ (Marquant les cadences) kaj ‘Preludo sur ĉiuj tonoj’ (Prélude sur tous les tons) por liuto, kiuj konsistigas profundan esploradon de diversaj nuancoj, prenante kiel deirpunkton la kromatajn eblojn de la liuto.
La Nacia Biblioteko de Francio enhavas kelkajn manuskriptojn el ŝiaj preludoj. Aliaj liutaj pecoj, portantaj la nomon de Bocquet kiuj devas esti atribuitaj al ŝi, troviĝas en francaj, germanaj kaj anglaj manuskriptoj de la dua duono de la 17-a jarcento.
Ŝelia frankolino
La Ŝelia frankolino (Scleroptila shelleyi) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj grupo de afrikaj frankolinoj.
Taksonomio
La specio estis nomita laŭ Sir Edward Shelley, kuzo de la ornitologo George Ernest Shelley, siavice nepo de Percy Bysshe Shelley. Oni ĵus proponis reorganizadon de tiu specio de Francolinus en la genro Scleroptila kun F. streptophorus, F. levaillantii, F. africanus, F. psilolaemus, F. finschi kaj F. levaillantoides.
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en Demokratia Respubliko Kongo, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Ruando, Sudafriko, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo.
Aspekto
Temas pri frankolino malhelbruna kaj strieca en krono kaj subaj partoj, kun helbruna superokula strizono, dividita per tre fajna nigra strio, kaj subokula malhela vango, dum la gorĝo estas blankeca kun nigra bordo sed sen punktoj, malkiel parencaj. La subaj partoj estas sablokoloraj kun tre markata ruĝeca vertikala strieco en brusto kaj flankoj. En la ventro estas nigraj punktomakuloj. La kruroj estas flavecaj.
Árpád Besenczi
Árpád Besenczi [beŝenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Besenczi Árpád estis hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro.
Árpád Besenczi naskiĝis la  en Pécs.
Biografio
Árpád Besenczi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, jam tiam li estis statisto en filmoj. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1989, sed li ankaŭ apartenis al la universitata trupo. Spite la juran diplomon li iĝis membro de Nacia Teatro (Pécs), kie li havis eĉ ĉefrolojn. Inter 1993 kaj 2010 li apartenis al Teatro József Attila, sed tiutempe li havis rolojn en filmoj, se ne paroli pri amuzaj televiziaj programoj. Ekde 2010 li estas teatrestro de Teatro Hevesi Sándor. Li ricevis premiojn inter 1992-2013.
Parco
Parco aŭ Fatalo estas mita figuro de slava mitologio, tio estas maljuna virino, kiu venas al lulilo kun malgranda, ĵus naskiĝinta infano kaj orakolas al ĝi lian sorton. Kutime ili iradas triope havante aspekton de ŝpinistinoj. Unu de senĉesa ŝpinado havas grandan suban lipon, la dua larĝan dikfingron de tenado de fadenoj kaj la tria grandegan kruron de trotado sur radŝpinilo. la malgranda infano ne evitos sian sorton, ĝi estas aŭ bona aŭ malbona.
11426 Molster
11426 Molster estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lucia Glen Molster, amatan filinon de la nederlandaj geastronomoj Frank kaj Nathalie Molster.
Alghero
Alghero, jen itale, katalune L’Alguer (prononco laŭ sistemo IFA [] en la norma kataluna respektive [] (en loka dialekto, vidu sube), sarde S’Alighera, estas komunumo de Italio. Ĝi konsideratas parto de la Katalunaj Landoj. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Fine de en la komunumo vivis . Kristana patrono estas la sanktulo ĉefanĝelo Miĥaelo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Olmedo, Putifigari, Sassari, Uri kaj Villanova Monteleone.
Tijuana (komunumo)
Tijuana estas unu el la 5 komunumoj de la meksika subŝtato Malsupra Kalifornio. La ĉefurbo de la komunumo estas Tijuana. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 4. Norde ĝi limas al Usono, sude al la komunumo Playas de Rosarito kaj Ensenada, oriente al la komunumo Tecate kaj oriente al la Pacifika Oceano.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1410700 loĝantojn. El tiuj estis 709093 viroj kaj 701607 virinoj. El tiu sumo la plej granda parto apartenas al la ĉefurbo. Tie vivas ĉirkaŭ 1.286.000 loĝantoj. La komunumo havas surfacon de 879,2 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 13902 indiĝenoj. El tiuj 10347 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 10347 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj). Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Delegacioj
La komunumo oni povas dividi en 9 tiel nomataj delegacioj. Ĉiu delegacio havas propran administradon, kiu ofertas diversajn servojn (civila registro, publikaj laboroj, komuna evoluo, urba kontrolo k. a.). Ĝin estras la tiel nomata "delegado" (delegito).
La naŭ delegacioj estas:
32001 Golbin
32001 Golbin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Benjamin David Golbin, kiu gajnis en 2015 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la George W. Hewlett High School en Hewlett (Nov-Jorkio, Usono).
134146 Pronoybiswas
134146 Pronoybiswas estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Pronoy K. Biswas, studenton inĝenieron ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio responsulon por la planado kaj la realigo de la aviadika sistemo de la Iksradia Bidiga Spektrometro por Regolito konstuita far'de studentoj por la Misio de Alvenigo de Asteroida Specimeno OSIRIS-REx.
Nuligo de la ŝuldo
La nuligo de ŝuldo estas politika aŭ financa ago, kiu neniigas parton aŭ la tuton de la ŝuldo de iuj landoj, de iuj institucioj, de iuj entreprenoj aŭ de iuj personoj. Ĝenerale, ĝi akompaniĝas per repagplilongigo de la restantaj ŝuldoj.
Por la ŝtatoj, tio aparte koncernas la ŝuldon de la tria mondo, kiu forte kreskis kun la krizo de la ŝuldo en Latinameriko (Meksiko 1982, ktp.).
Johann Bach la 1-a
Johannes Bach havis tri filojn, kiuj estas la unuaj Bach-oj, kies komponaĵojn oni konas:
Nuligo de la ŝuldo
Por la entreprenoj, unu el la plej konataj kazoj estas tiu de Eurotunnel. Kaze de fizika persono, oni parolas pri propra bankroto. Tiu ŝuldo povas esti kontraktita kun grupo de kreditoroj aŭ kun nur unu.
Historia kaj religia origino
La prokrasto de ŝuldo apartenas al la kristana moralo La temo de la nuligo de ŝuldo estis aktuala en la mezepoka Eŭropo, kiam la temo de la mono estis centra en la rilatoj inter la judoj kaj la kristanoj. Tiel, la kristanaj reĝoj regule ediktis por nuligi la ŝuldojn de la kristanoj al la judoj sub la premo de la Eklezio. En Francio, edikto de 1234 nuligis trionon de la ŝuldoj de la kristanaj ŝuldantoj ĉe la judoj, kiuj ne povos konfiski ilin kaze de nepago. Poste en Aprilo 1240, la duko de Bretonio Johano la Unua, decidis nuligi ĉiujn ŝuldojn kontraktitajn de la kristanoj al la judoj.
La unua parta nuligo de ŝuldo al ŝtato okazis en 1290 en Anglio, kiam Edward la Unua, per la edikto "pri forpelo de la judoj", profitis de tio por forviŝi parton de la ŝuldoj de la trono al la judaj kreditoroj.
Tiuj diversaj decidoj pri nuligo de ŝuldoj al judoj daŭris ĝis en la 19-a jc kaj okazis en ĉiuj landoj de Eŭropo. Tiel sub Napoleono la Unua, en 1802, la ŝtata konsilio proklamis la forlason de la ŝuldoj al la judoj dum unu jaro, kaj poste, la « senhonora dekreto » de 1808 interrompis por 10 jaroj la ŝuldojn al la Judoj en Alzaco.
En la 19-a jc, en Rusio, en Pollando kaj en Ukrainio, la pogromoj ebligis forviŝi parton de la ŝuldoj de la loĝantaro per la buĉado de iliaj judaj kreditoroj.
La problemo de la forviŝo de ŝuldo restas ligita al la alfrontiĝoj inter kristanoj (al kiuj interezo kaj uzuro estas malpermesitaj) kaj judoj (al kiuj la leĝoj lasis nur malmultajn aliajn profesiojn en la malnova Eŭropo).
Nuligo de ŝuldoj faritaj al landoj
Vidi ankaŭ ŝuldo de la tria mondo kaj abomeninda ŝuldo
La nuligo de la ŝuldo por ŝuldigitaj kaj postevoluantaj landoj de la tria mondo estis grava temo en la 1999-aj jaroj kaj estis la temo de vasta kampanjo subtenata de ne-registaraj organizaĵoj, de asocioj kiaj CADTM, kaj de kristanaj organizaĵoj okaze de la jubielo en 2000.
Tiu kampanjo, ligita ankaŭ al manifestacioj dum la pintkonferenco de G8 de 1998 en Birmingham, ebligis enlumigi la temon de la ŝuldiĝo, kaj instigi la okcidentajn registarojn kaj la internaciajn instituciojn kiaj la IMF kaj la monda banko decidi agojn. Fine, la iniciato tre ŝuldiĝintaj malriĉaj landoj estis lanĉita kaj ebligis ekigi sisteman prilaboron de la nuligo de la ŝuldoj de la plej malriĉaj landoj en la mondo, provante certiĝi ke la mono ebligus redukti malriĉecon.
La programoj de la iniciato tre ŝuldiĝintaj malriĉaj landoj similas al la alpruntoj konsentitaj de IMF kaj de la monda banko, kaj trudas programon pri strukturaj alĝustigoj, kiu kelkfoje entenas la privatigon de publikaj sektoroj. Por ke iu lando profitu je definitiva nuligo de ŝuldo, ĝi devas ankaŭ starigi makroekonomian stabilecon same kiel planon por redukti malriĉecon dum almenaŭ unu jaro.
La multpartia iniciato por nuligo de ŝuldo estas etendiĝo de la iniciato tre ŝuldiĝintaj malriĉaj landoj. Tiu iniciato estis decidita dum la pintkonferenco de G8 en Gleneagles en Julio 2005. Ĝi ebligas la kompletan nuligon de la multpartiaj ŝuldoj, kiujn la landoj ŝuldas al la monda banko, IMF aŭ al la afrika evoluiga banko.
Masato Okubo
Masato Okubo (大久保 将人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale kaj FC Ryukyu.
Izobutila aminoacetato
Izobutila aminoacetato aŭ C6H13NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la aminoacetata acido kun izobutanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Izobutila aminoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Marbach an der Donau
Marbach an der Donau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Nguyễn Ngọc Trường Sơn
Nguyễn Ngọc Trường Sơn (ŋʷiəŋ˨˦ ŋawʔk͡p̚˨ˀ˧ʔ ʈɨ̞̠əŋ˨˩ ʂəːŋ˧˥ naskiĝis en Rach Gia, provinco Kien Giang) estas vjetnama ŝaka grandmajstro. Post lernado de ŝako kiam li estis 3 jara, li gajnis la oran medalon ĉe la Monda Ŝaka Ĉampionumo Sub-10 en 2000.
Li estas la plej juna grandmajstro de Vjetnamio iam ajn kaj unu el la plej junaj grandmajstroj en la historio.
Laŭ la aŭgusta 2013 FIDE rangolisto li estas dua inter vjetnamaj ludantoj per 2625 Elo poentoj.
Ŝajolimpikoj
Li partoprenis en 7 ŝakolimpikoj en, kiuj li reprezentis la Vjetnamion. En la 41-a Ŝakolimpiko li atingis poentaron de 8½/10 (+7=3-0) per kiuj li gajnis individuan oran medalon. Saman oran medalon li gajnis dum la 43-a Ŝakolimpiko ankaŭ en la dua tabulo.
Persona vivo
En aprilo 2015 li edziĝis kun la Internacia Majstrino Phạm Lê Thảo Nguyên.
Ekzempla ludo
La ludo okazis inter Ngoc Truongson Nguyen kaj Habibullah Fidaeyee dum la Azia Teama Ŝampionumo 2005.
Atenco de Sarajevo
La atenco kontraŭ Franz Ferdinand de Aŭstrio-Este, arkiduko kaj sekvanto de aŭstria-hungara trono, aŭ atenco de Sarajevo okazis la 28-an de junio 1914 en Sarajevo, la ĉefurbo de Bosnio kaj Hercegovino. Dum soldata parado la arkiduko Franz Ferdinand estis atakita de grupo de ses atencantoj, kies gvidanto estis Danilo Ilić. Franz Ferdinand kaj lia edzino, Žofie Chotková, estis post bombatako kontraŭ la kolono de aŭtomobiloj pafmortigitaj de la serba separatisto Gavrilo Princip.
3467 Bernheim
3467 Bernheim estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Robert Burnham Jr. (1931–1993), kolego de la malkovrinto. Ĉar jam antaŭ ekzistis asteroido nomita 834 Burnhamia, Norman Thomas elektis la nomon "Bernheim", tiun de la germanaj geavoj de Robert Burnham.
Atenco de Sarajevo
Ĉepinte de la atenco staris Dragutin Dimitrijević, la komandanto de serba soldata esplortrupo, lia dekstra mano, majoro Vojislav Tankosić kaj la spiono Rade Malobabić. Majoro Tankosić zorgis pri ekzercado kaj armilekipo de la atencontoj ebligante al ili aliron al la sama sekreta subtera fervojo, per kiu Rade Malobabić kontrabandis armilojn al la teritorio de Aŭstrio-Hungario.
La atencintoj, la ĉefaj membroj de la subtera fervojo kaj la serbaj soldatoj respondecaj pri la organizo de la atenco, estis poste malliberigitaj, juĝitaj kaj punitaj. La krimuloj malliberigitaj sur la teritorio de Bosnio estis juĝitaj en Sarajevo en oktobro de 1914, la ceteraj agintoj inter la jaroj 1916 kaj 1917 antaŭ duonleĝa juĝistaro en la greka Tesaloniko okupata de francoj.
Millennium Linio
Millennium Linio (Millennium Line) estas linio de aŭtomata metroo, situanta en Granda Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado. Malfermita la, temas pri la 2-a linio de la reto de , funkciigita fare de la firmao British Columbia Rapid Transit Company. Ĝi estas reprezentita en flava koloro sur la mapoj de la reto, por da reloj. La linio ligas Vankuveron al.
Atenco de Sarajevo
La atenco en Sarajevo, kiu estis krimita kontraŭ la sukcedonto de la aŭstria-hungara trono, estis preteksto por proklamo de milito al Serbio elflanke de Aŭstrio-Hungario kaj ĝi estas konsiderata kiel unu el la kaŭzoj de la unua mondmilito.
Fono de la atenco
Laŭ la berlina kontrakto el la jaro 1878 Aŭstrio-Hungario akiris mandaton por okupi kaj administri Bosnion kaj Hervegovinon, kiuj estis ĝis tiam provincoj de la Osmanida imperio. Tamen la Osmanida imperio konservis la formalan suverenecon. Vieno volis per tiu ĉi kontrakto certigi pacon kaj trankvilon en Bosnio kaj Hercegovino. Laŭ tiu ĉi kontrakto Serbio estis agnoskita de la grandpotencoj kiel sendependa kaj suverena ŝtato, la reĝlando Serbio. Komence Serbio kontentis pri siaj limoj, en kiuj loĝis nur parto de la etne serba loĝantaro.
En la jaro 1903 serbaj oficiroj gvidataj de Dragutin Dimitrijević atakis la serban reĝan palacon. Post abrupta batalo la atakantoj militkaptis generalon Lazon Petrović, la komandanton de la palaca gardistaro, kaj devigis lin malkaŝi la lokon, en kiu reĝo Aleksandro kaj reĝino Draga kaŝis sin. La reĝo estis poste trafita per tridek pafaĵoj kaj la reĝino per dek ok. MacKenzie skribas pri tio: "La reĝaj soldatoj estis poste senvestigitaj ĝisnude kaj brute masakritaj." La komplotistoj poste surtronigis Petron la 1-an el la dinastio Karađorđević.
Dum la Bosnia krizo en la jaro 1908 Aŭstrio-Hungario aneksis Bosnion kaj Hercegovinon, kiuj estis ĝis nun protektoratoj. Serbio energiege protestis kontraŭ tiu ĉi anekso. Al Serbio aliĝis ankaŭ la cara Rusia imperio kaj Osmanida imperio. Serbio mobilizis, pro kio la situacio pliakriĝis preskaŭ ĝis milito. Serbio estis fine devigita konsenti pri la anekso de Bosnio kaj Hercegovino, post kiam la cara Ruslando konstatis, ke por eventuala konflikto ne eblos akiri subtenon de la okcidenteŭropaj potencoj. Dum la balkanaj militoj inter la jaroj 1912 kaj 1913 Serbio perarmee konkeris Makedonion kaj Kosovon, kaj tiel okupis la antaŭajn provincojn de la Osmanida imperio kaj de Bulgario.
Germanio venis fine de la unua dekjaro de la 20-a jarcento al konkludo, ke ĝi estas preparita por milito, ke ĝi estas pli bone armilekipita ol la ceteraj potencoj kaj ke ju pli baldaŭ milito eksplodos, des pli bone por Germanio. Sed la germanoj mem ne kuraĝis komenci la militon pro enland-politikaj kaj eksterapolitikaj motivoj. Precipe la germana socialdemokrata partio prezentiĝis kontraŭ eventuala milito. Konvena preteksto montriĝis al la regantaj germanaj rondoj en junio 1914, kiam la aŭstria-hungara armeo efektivigis en Bosnio grandajn soldatajn manovrojn. La manovroj provokeme okazis apud la serbaj limoj. La tronsukcedanto Franz Ferdinand d'Este kiel ĉefinspektoro de la aŭstria-hungara armeo alveturis al la manovroj kaj post ties fino li grandioze vizitis Sarajevon, la ĉefurbon de Bosnio.
Plano de la agado
En la jaro 1914 Danilo Ilić venis al posteno de aparta servo por subaŭskultoj en Užice, por interparoli kun la komandanta oficiro, la serba kolonelo C. A. Popović, kiu estis tiutempe kapitano. Popović sendis Ilić-on al Beogrado, por ke li intertraktu la aferon kun la estro de la serba armea esplorservo, kolonelo Dragutin Dimitrijević
Pri tio, kio okazis inter Ilić kaj Apis, estas neniaj informoj, sed baldaŭ post ilia renkontiĝo Vojislav Tankosić, la unua majoro de Apis, kunvokis serban separatistan renkontiĝon en la franca Toulouse. La renkontiĝon inter la separatistoj en Toulouse partoprenis Mehmed Mehmedbašić. Dum tiu ĉi januara renkontiĝo en la jaro 1914 estis intertraktitaj kelkaj eblaj celoj de atenco inkluzive de Franz Ferdinand. Sed la partoprenantoj decidis fine sendi Mehmedon Mehmedbašić al Sarajevo kun la celo mortigi Oskaron Potiorek, la guberniestron de Bosnio kaj Hercegovino.
Survoje el Francio al Bosnio kaj Hercegovino polico traserĉis lian vagonaron, serĉante ŝteliston. Mehmedbašić pensis, ke la polico serĉas lin, tial li elĵetis siajn armilojn (ponardon kaj boteleton kun veneno) tra la fenestro el la trajno.
Celo: Franz Ferdinand
Mehmedbašić bezonis anstataŭigi la armilojn perditajn dum la polica esploro en la trajno. Tio malfruigis lian atakon kontraŭ Oskar Potiorek, kaj antaŭ ol li estis preparita agi, Danilo Ilić vokis lin en Mostar-on. La 26-an de marto 1914 Ilić informis Mehmedbašićon, ke Beogrado rifuzis la mision mortigi la guberniestron. La nova plano estis murdi arkidukon Franzon Ferdinand d'Este, kaj Mehmedbašić devis atendi instrukciojn al la nova operaco. Laŭ paroloj de Ilić, Čubrilović kaj Popović antaŭ la sarajeva juĝo Ilić rekrutigis mallongtempe post Pasko por tiu ĉi celo la serbajn junulojn Vason Čubrilović kaj Cvjetkon Popović. Gavrilo Princip, Trifun Grabež kaj Nedelko Čabrinović, aŭstriaj-hungariaj bosniaj serboj vivantaj en Beogrado, antaŭ la sarajeva tribunalo parolis, ke tiutempe jam ĉiuj pro neĝisatendemo sopiris fari la atencon. Ili do kontaktis gerilan soldaton Milan Ciganović, pri kiu estis konate, ke li havas bonan aliron al armiloj. Ili kontaktis pere de li majoron Tankosić, kiu donis al ili konsenton pri transporto de armiloj ĝis Sarajevo kaj lia partopreno dum la atenco.
La permeso estis donita al ili relative rapide, sed livero de la armiloj malfruis je pli ol unu monato. Sed Ciganović intencis revoki la tutan agadon, kiam li diris dum unu renkontiĝo al Grabež: "Ni faros nenion, la maljuna imperiestro estas malsana kaj lia heredanto eble ne veturos Bosnion". Sed kiam la sanstato de Francisko Jozefo pliboniĝis, la operaco estis denove reaktivigita.
La resto de la armiloj estis liverita la 26-an de majo. Tri atencintoj el Beogrado parolis antaŭ la juĝo, ke majoro Tankosić pere de Ciganović krom ses grenadoj, kvar duonaŭtomataj pistoloj Browning kaj municio donis ankaŭ financrimedojn por funkciado de la agado, cianidajn ampolojn, ekzercadon, specialajn mapojn kun markigo de dislokigo de ĝendarmaj stacioj , kontaktojn por la subtera kanalo, tra kiu oni kontrabandis armilojn al teritorio de Aŭstrio-Hungario , kaj specialan legitimilon al eniro en tiun ĉi kanalon. Majoro Tankosić malkaŝis pli poste al ĵurnalistoj kaj al historiisto Magrini, ke li vere donis al Princip, Grabež kaj al Čabrinović pistolojn kaj eksplodaĵojn kaj ankaŭ ke li staris malantaŭ ideo havi ĉe si cianidajn ampolojn.
Kontrabandado de armiloj
Princip, Grabež kaj Čabrinović alvojaĝis ĝis Loznica la 29-an de majo. Kapitano Prvanović elvokis tri siajn subulojn, por ke ili planu kiel eble plej sendanĝeran planon de transiro de ŝtatlimo. Dum ili atendis la tri menciitajn oficistojn, okazis inter Princip, Grabež kaj Čabrinović ripetaj disputoj pro ripetaj malzorgoj de Čabrinović rilate al la sekureco de la agado. Čabrinović fine transdonis al Princip kaj Grabež la armilojn, kiujn li havis ĉe si, kaj li estis elvokita de Princip, ke li mem forveturu al Zvornik, kie li devis oficiale transiri ŝtatlimon inter Bosnio kaj Hercegovino (Aŭstrio-Hungario) kun uzo de pasporto de Grabež. Čabrinović devis denove aliĝi al Princip kaj al Grabež en urbo Tuzla.
La 30-an de majo frumatene venis la subuloj de Prvanović. Serĝento Budivoj Grbić konsentis kun transgvido de la armitaj Princip kaj Grabež trans la ŝtatlimon. La 31-an de majo ili travadis al insulo Isaković, la malgranda insulo troviĝanta meze de limrivero Drina. Grbić transdonis la armitajn atencontojn al agentoj de serba Nacia Defendo, por ke ili transgvidu ilin al Bosnio, al la aŭstria-hungara teritorio. Ili venis al la teritorio de Bosnio la 1-an de junio Grabež kaj Princip estis transdonitaj kun la armiloj de agento al agento ĝis tiu tempo, kiam ili venis ĝis Tuzla, kie ili transdonis siajn armilojn al Miško Jovanović, membro de Nacia Defendo. Ĉi tie ili denove aliĝis al Čabrinović.
La agentoj de Nacia Defendo informis pri siaj aktivecoj Božon Janković, la prezidanton de la movado, kiu sendis la raportojn returne al Nikola Pašić, la sekretario de la serba ministeria prezidanto. Unu el la raportoj notas nomon de nova komplotisto el serbaj soldataj rondoj, majoron Kosta Todorović. La permane skribitaj notoj de Pačić el interkonsiloj ensumigis ankaŭ kromnomon de unu el la atencontoj ("Trifko" Grabež) kaj ankaŭ nomon de majoro Tankosić. Aŭstroj pli poste akiris tiujn ĉi registraĵojn kaj pliajn rilatajn dokumentojn.
Grabež kaj Čabrinović daŭrigis el Tuzla en domojn de siaj gepatroj, por ke ili ĉi tie ripozu, antaŭ ol alveturos arkiduko Ferdinand al la planita vizito. Princip ekloĝiĝis en la domo de la patrino de Ilić en Sarajevo kaj pli poste ili renkontiĝis ĉi tie komune. La 14-an de junio Ilić ekveturis Tuzlon, de kie li devis transveturigi la armilojn ĝis Sarajevo. Miško Jovanović kaŝis la armilojn en granda kesto de sukero kaj la 15-an de junio poste ambaŭ dise forvojaĝis per vagonaro ĝis Doboj, kie Ivanović transdonis la keston al Ilić. Pli poste la saman tagon Ilić revenis per trajno ĝis Sarajevo kaj kaŝis la armilojn en kofro sub divano en la domo de sia patrino.
Antaŭvespere antaŭ la atakoj
Ilić komencis la 27-an de junio iom post iom disdoni la armilojn inter la unuopaj atencontoj. Ilić ĝis la 27-a de junio klopodis teni la nomojn de agadontoj el Beogrado en sekreto antaŭ tiuj, kiuj estis rekrutigitaj en Sarajevo. Tiuvespere Mehmedbašić diris al Albertini: "Antaŭvespere antaŭ la atakoj Ilić en kafejo en Sarajevo prezentis min al Princip kun vortoj "tio estas Mehmedbašić, kiu iras morgaŭ en tion kun ni"..
La atenco
Noto: Preciza paso de la eventoj restas neklara rilate al konfliktplenaj prezentoj de atestintoj.
La kolono de veturiloj
La 28-an de junio 1914 Franz Ferdinand d'Este ekiris kun sia akompanantaro al vojaĝo per trajno el banloko Ilidža al Sarajevo. En la sarajeva stacidomo ilin atendis la guberniestro Oskar Potiorek. Por la grupo de Ferdinand ĉi tie estis preparitaj entute ses aŭtomobiloj. Pro miskompreno en la unuan aŭton enaŭtiĝis tri lokaj policistoj kune kun la estro de la sekureca servo. La membroj de la servo, kiuj devis akompani sian gvidanton, enaŭtiĝis nur en unu el malantaŭaj aŭtomobiloj. En la duan aŭtomobilon en la vico enaŭtiĝis la sarajeva ĉefurbestro kaj direktoro de la sarajeva polica sekcio. La tria aŭtomobilo en la kolono estis sporta Gräf & Stift kun detirita tegmento. En tiun ĉi aŭtomobilon eniris Franz Ferdinand d'Este, Žofie Chotková, guberniestro Potiorek kaj subkolonelo Franz von Harrach. La unua haltejo kaj punkto en la oficiala programo de la kolono de la arkiduko estis inspekto de soldata kazerno. Laŭ la programo la kolono ekveturis je la 10-a horo de la kazerno direkte al la urbodomo avenuo Appel.
Bombatako
La kolono de aŭtomobiloj preterpasis senprobleme la unuan atakonton Mehmedbašić-on. Organizinto Danilo Ilić starigis atakonton Mehmedbašić-on antaŭ ĝardeno de kafejo Mostar Café kaj armis lin per bombo. Sed Mehmedbašić lastmomente ŝanĝis la planon kaj ne atakis. Proksime de li staris Vaso Čubrilović, armita per bombo kaj pistolo, sed tiu ankaŭ ne kuraĝis plenumi la krimon. En plua parto de la planita vojo, proksime de rivero Miljacka, staris Nedeljko Čabrinović, ekipita per bombo.
Je la 10-a horo kaj 10 minutoj la aŭtomobilo kun arkiduko Ferdinand alproksimiĝis al Čabrinović, kiu ĵetis kontraŭ la aŭtomobilo la bombon. Sed la bombo repuŝiĝis de tegaĵo de la detirita tegmento kaj falis reen sur ŝoseon. Alĝustigo de tempfiksilo de la bombo kaŭzis, ke ĝi eksplodis nur sub la sekvanta aŭtomobilo, kiu estis tuj eliminita el trafiko. La eksplodo kreis en la ŝoseo proksimume 30 centimetrojn profundan krateron kaj laŭ agentejo Reuters ĝi vundis sume dudek homojn.
Čabrinović poste englutis la preparitan ampolon kun cianido kaj saltis en la riveron Miljacka. Sed la provo de Čabrinović memmortigi sin ne sukcesis, ĉar la ampolo kun la cianido kaŭzis sole vomadon. Droniĝo ne okazis, ĉar la rivero Miljacka estas tre malprofunda. Momenton poste li estis kaptita de homamaso de rigardantaj atestintoj kaj transdonita al polico.
La kolono de aŭtomobiloj rapide veturis sen la neniigita aŭtomobilo plu direkte al la urba urbodomo. Cvjetko Popović, Gavrilo Princip kaj Trifun Grabež ne kuraĝis kontraŭ la tre rapide alproskimiĝanta kolono ekataki.
Alveturo al la urbodomo
La kolono alveturis al la urbodomo al planita akcepto, sed la arkiduko ĉi tie montris kompreneblajn simptomojn de streso per tio, ke li rifuzis aŭskulti preparitan parolon de ĉefurbestro Curčić kun vortoj: "Sinjoro ĉefurbestro, mi alveturis por viziti vin kaj bonvenigita mi estis per bomboj. Tio transpaŝas ĉiujn limojn!" Granddukino Žofie por momento prenis Ferdinandon flanken, ion ŝi flustris en lian orelon; la arkiduko poste diris al la urbestro: "Komencu do vian parolon". La arkiduko trankviliĝis kaj la urbestro komencis sian parolon. Tuj kiam la urbestro finis sian parolon, daŭrigis kun sia parolo Franz Ferdinand, kiu al preparita teksto ankoraŭ aldonis menciojn pri la eventoj okazintaj ĉitage en Sarajevo kaj dankis al ties loĝantoj por bonvenigaj ovacioj: "Mi vidis ĝojon en ili pro la malsukceso de tiu atenco."
Membroj de la akompanantaro de Ferdinando komencis diskuti pri ebloj, kiel malebligi pliajn eventualajn provojn fari atencon, sed dum tio ili neniel venis al ia konkreta konkludo. Propono ŝovi soldatajn taĉmentojn troviĝantaj proksime de la urbo, por ke ili borderu la tutan vojon de la traveturo, estis malaprobita tial, ke la soldatoj ne kunhavis en la manovroj solenajn uniformojn. La sekureco de la arkiduko tiel estis en la manoj de la malgranda sarajeva polica taĉmento. Ununura efika dispono estis transsidigo de grafo Harrach en la aŭtomobilo tiel, ke li sidu apud la maldekstra flanko de Ferdinando kaj ŝirmu tiel lian koron.
Mortiga trafo
Post la vizito de la urbodomo arkiduko Franz decidis viziti en malsanulejo la vunditajn membrojn de la akompanantaro, trafitajn de la bombo de Čambrinović. Žofie decidis nuligi sian oficialan programon, por ke ŝi povu akompani sian edzon. Je la 10-a kaj 45 Franz Ferdinand komune kun sia edzino Žofie enaŭtomobiliĝis, denove en la trian aŭton en la vico.
Post tio, kiam Gavrilo Princip eksciis pri la malsukceso de la atenco, li decidis iri en vendejon de nutraĵoj (Schiller's Delicatessen) kaj aĉetis por si sandviĉon. Subite li ekvidis, kiel proksime de li retroveturas la limuzino kun la arkiduko, kiu antaŭ momento erare deflankiĝis. Princip alsaltis de la dekstra flanko al la aŭtomobilo kaj ekpafis du pafaĵojn el duonaŭtomata pistolo Fabrique Nationale FN Modelo 1910 kalibro 9x17 mm kun seria numero #19074. Laŭ Alberini "la unua pafaĵo trafis Ferdinandon rekte en la kolan arterion, la alia grave vundis Žofion Chotková en tereno de stomako". Princip poste diris, ke lia intenco estis mortigi guberniestron Potiorek kaj ne Žofion. Ambaŭ viktimoj de la atenco restis sidi sur siaj sidlokoj, dum ili estis veturigataj en la rezidejon de la guberniestro al kuracista flego. Laŭ diro de grafo Harrach la lastaj vortoj de arkiduko Ferdinand estis: "Sopherl! Sopherl! Sterbe nicht! Bleibe am Leben für unsere Kinder!" ("Sofinjo! Sofinjo! Ne mortu! Restu viva por niaj infanoj!") sekvataj de la vortoj "Nenio estas al mi.". Ferdinand mortis ankoraŭ antaŭ alveturo en la rezidejon de la guberniestro, la graveda Žofie mortis je kelke da minutoj poste.
Sekva agado
Ĉiuj atakintoj estis kaptitaj post la krimo. Tiuj, kiuj estis malliberigitaj sub aŭstria-hungaria jurisdikcio, estis juĝitaj komune kun komplotitoj kaj membroj de la sekreta subtera fervojo, helpe de kiu estis enmanigitaj en Sarajevon la armiloj uzitaj dum la atenco. Mehmedbašić estis ja malliberigita en Montenegro, sed pli poste estis ebligite al li fuĝi en Serbion, kie li aliĝis al majoro Tankosić, sed en la jaro 1916 li estis surbaze de subaĉeto eldonita al la aŭtoritatoj kaj denove malliberigita.
Nelonge post la atenco eksplodis en Sarajevo kontraŭserbe konkorditaj surstrataj maltrankviloj kaj ili devis esti pacigitaj per uzo de armea forto.
Sarajeva tribunalo
La aŭstraj-hungaraj oficejoj persekutis kaj malliberigis la krimulojn de la sarajeva atenco (krom Mehmedbašić, kiu fuĝis Montenegron kaj sekve Serbion ) komune kun la agentoj kaj helpintoj, kiuj helpis ilin pri la preparo. Ĉefa punkto de akuzo estis patrujperfida komploto, en kiun estis enigitaj eĉ oficialaj serbaj rondoj. La sarajeva tribunalo okazis de la 12-a ĝis la 23-a de oktobro, la finaj verdiktoj estis donitaj la 28-an de oktobro 1914. La plenkreskaj krimuloj, al kiuj minacis mortpuno, klopodis antaŭ la tribunalo montri sin kiel nesciantajn kunkrimulojn de la krimo. Ekzemple Čubrinović, organizinta la liveron de armiloj por la atenco, diris: "Princip tre akre rigardis min kaj abrupte ekvenis al mi per vortoj ,Se ci volas do scii tion, ci scias pri nia plano murdi la heredanton de la trono, do silentu. Se ci subigos nin, tio estos cia fino kaj tiu de cia familio.’" Dum esplordemandoj Čubrilović komencis pli proksime priskribi sian timon pri korpa likvido, kiu estis devigonta lin al la kunlaboro kun Princip kaj Grabež. Čubrilović indikis, ke li tre timis la komplotistajn fortojn starantajn malantaŭ Princip kaj li timis pri la vivo de sia familio. Kiam li estis demandita, kial li decidis riski la juran sankcion pro sia krimo kaj ne eluzis prefere la juran ŝirmon de la ŝtato, li respondis: "Mi pli multe timis la teroron ol la leĝon".
La beogradaj partoprenintoj de la atenco, al kiuj pro kaŭzo de malalta aĝo ne minacis mortpuno, cele konfesis kaj akomodis siajn parolojn ĉe la juĝo tiel, ke estu donita al ili kiel eble plej minimuma puno. Princip dum kruc-esplordemandado diris: "Mi estas jugoslava naciisto kaj mi kredas en ideon de unuigo de ĉiuj sudslavaj fratoj kaj kreo de ilia memstara, de Aŭstrio sendependa ŝtato." Kiam Princip estis poste demandita pri la rimedoj, per kiuj li volus atingi tion, li respondis: "Pere de teroro."
La fina verdikto estis laŭ Albertini jena: "La juĝo surbaze de esplorado ekkonas, ke en tiun ĉi teruran krimon estis enigita kaj Narodna Obrana (Nacia Defendo) kaj ankaŭ soldataj rondoj de Serba reĝlando pere de sekretaj agentoj."
Antaŭ la juĝo la akuzita Čubrilović esprimis bedaŭron pro la krimitaj murdoj kaj sekve post la diro de la verdikto li ricevis leteron kun pardono de tri infanoj, kies gepatroj pereis dum la atenco. Princip kaj Čabrinović dum la malliberigado pereis pro tuberkulozo. La kunkrimintoj, kiuj dum la krimo havis malpli ol dudek jarojn, povis laŭ tiamaj aŭstriaj-hungaraj leĝoj ricevi maksimuman punon de 20 jaroj. Gavrilo Princip tiel danke al sia aĝo evitis la mortpunon.
Tesalonika proceso
Ŝanĝe de la jaroj 1916 kaj 1917 okazis inter Aŭstrio-Hungario kaj Francio pacinterparoloj. Ekzistas ankaŭ pruvoj pri paralelaj traktadoj inter Aŭstrio-Hungario kaj Serbio. La serba ministeria prezidanto Pašić sendis al Ĝenevo sian adjutanton Stephan Protić kaj princo Aleksandro la 1-a Karadjordjević sendis al la traktado sian konfidanton (kaj amanton ), kolonelon Živković. Imperiestro Karolo ĉi tie elparolis ĉefan postulon de Aŭstrio-Hungario pri redono de Serbio en la manojn de la serba ekzila registaro: Serbio devis garantii, ke ĝi jam ne subtenos klopodojn celantaj al fortiro de Serbio de la monarkio.
Princo Aleksandro konsideris siatempe pri korpa likvido de la serba armea kolonelo Dragutin Dimitrijević kaj liaj sekvantoj, kiuj prezentis minacon por lia potenco. La pacpostulo de Aŭstrio-Hungario prezentis plian impulson al tia pripensado. La 15-an de marto 1917 la grupo ĉirkaŭ Dimitrijević estis arestita surbaze de konstruitaj akuzoj kaj transveturigita al armea juĝo en la greka Tesaloniko okupata de francoj. La 23-an de marto 1917 Dimitrijević kaj liaj ok proksimaj kunlaborantoj estis kondamnitaj al mortpuno, du pluaj estis kondamnitaj al dekkvinjara forpreno de la libero. Unu el la akuzitoj dum la proceso mortis, kaj la akuzo estis tiel reprenita. Princo Aleksandro fine nuligis ses verdiktojn de morto surbaze de mankoj de pruvoj, sed al kvara akuzitoj la kulpo estis pruvita. ! Nomo ! Verdikto
En klopodo defendi la verdiktojn de morto la ministeria prezidanto Pašić skribis en letero al la serba grandambasadoro en Londonon: "...Dimitrijević (Apis) konfesis interalie sian partoprenon en la murdo de Franz Ferdinand. Kiel ni povus lasi ilin nepunitaj?" Estas necese mencii, ke Vojislav Tanković, plia partopreninto de la atenco, ne estis juĝata, ĉar en la jaro 1915 li mortis en batalo.
Sekvoj de la atenco
La atenco kontraŭ la aŭstria-hungara sekvanto de trono kaj lia edzino ŝokis la tutan Eŭropon kaj kaŭzis dekomence grandajn simpatiojn por Aŭstrio. Du tagoj post la atenco Aŭstrio-Hungario kaj Germana Imperio postulis Serbion pri komenco de esploro, sed Gruic respondis: "Nenio estis ĝis nun farita kaj la afero rilatas al la serba registaro." La aŭstria registaro vidis tion kiel ŝancon solvi la serban demandon unufoje por ĉiam. La 28-an de julio 1914 Aŭstrio-Hungario proklamis al Serbio militon kaj je unu tago pli poste komenciĝis ties danuba ŝiparo pripafi Beogradon.
La rusa registaro proklamis la 30-an de julio mobilizon, la aŭstria-hungara la 31-an de julio. La 3-an de aŭgusto Germanio proklamis militon al Francio (unu tago antaŭe ĝi okupis Luksemburgon) kaj la 4-an de aŭgusto la germanaj soldataroj enpaŝis en la neŭtran Belgion, por ke ili tiel akiru trairon en Francion. La rompo de la neŭtraleco de Belgio donis al Granda Britio iniciaton pri deklaro de milito al Germanio (4-an de aŭgusto). La 6-an de aŭgusto Rusio deklaris militon al Aŭstrio-Hungario, la 7-an de aŭgusto Montenegro proklamis militon al Aŭstrio-Hungario, ĝis unu semajno enpaŝis en la militon kontraŭ Aŭstrio-Hungario ankaŭ Francio kaj Granda Britio.
El aziaj landoj enpaŝis en la militon ĉeflanke de la Interkonsento Japanio (la 23-an de aŭgusto, Japanio ekprenis en Ĉinio la germanajn teritoriojn en provinco Ŝan-tung), kaj Turkio, respektive Osmanida Imperio ĉeflanke de Germanio kaj Aŭstrio-Hungario (la 30-an de oktobro). La malgranda serba konflikto diskreskis en la mondan militon.
Serba "averto" al Aŭstrio-Hungario
Post la atenco la serba grandambasadoro en Francio Milenko Vesnić kaj la serba grandambasadoro en Rusio Spalaiković eldonis proklamon, ke Serbio avertis Aŭstrio-Hungarion pri minaco de la atenco. Serbio baldaŭ poste neis la averton kaj ajnan scion pri la atenco. Ĉefministro Pašić en ĵurnaloj Az Est la 7-an de junio kaj en la pariza eldono de New York Herald la 20-an de junio neis ĉion.
Rade Malobabić
En la jaro 1914 Rade Malobabić estis agento de la serba soldata esplorservo. Lia nomo aperas en serbaj dokumentoj, kiun Aŭstrio-Hungario akiris dum la milito. Tiuj ĉi dokumentoj priskribas fluon de la armiloj, municio kaj agentoj el Serbio ĝis Aŭstrio-Hungario sub gvidado de Malobabić. Pro sekretigo de konfeso de Apis fare de Serbio kaj transskriboj de la Tesalonika proceso historiistoj unue ne kunigis Malobabićon kun la atenco.
Muzeaj ekspozicioj
La armilo de Gavrilo Princip komune kun aŭtomobilo Gräf & Stift Double Phaeton, en kiu arkiduko Franz Ferdinand d'Este veturis, kaj lia uniformo estas lokitaj en ekspozicio en Heeresgeschichtliches Museum (Armea muzeo) en Vieno. (Laŭ la germana vikipedio la pistolo estas perdita.)
La kuglo pafita fare de Gavrilo Princip, iam nomata "la kuglo, kiu komencis la unuan mondmiliton", estas metita en muzea ekspozicio en kastelo Konopiště en Ĉeĥio.
Distrikto Villach-Land
La Distrikto VILLACH-LAND (germane: Bezirk Villach-Land) troviĝas en la suda parto de la aŭstria federacia lando Karintio. Distrikta ĉefurbo estas Villach. Areo: 1.009,33 km², loĝantaro: 64.719 (en 2011).
Demografio de Argentino
Ĉar la revizio de 2001 sciigis pri totalo de 36 260 130 loĝantoj, la pliigo de loĝantaro estis de 3 856 966 loĝantoj kun indico de intercensa varieco 2001-2010 de 10,6 %, malpli ol la registrita inter la censoj de 1991 kaj 2001 de 11,2 %.
Indicoj
La lando registris en la komenco de la 20a jarcento altajn indicojn de loĝanta kresko, pro enmigrado kaj alta natura kresko kiu dum tiu jarcento stabiliĝis kaj eĉ konstante malaltiĝis (escepte dum la 1970-aj jaroj-1980-aj jaroj). Ekde la 1960-aj jaroj, la totala kresko estis proksimume la rezulton de la diferenco inter la naskindico kaj la mortindico. En la periodo intercensa 1980-1991, la averaĝa jara kreskindico estis de 14,7 por milo (1,47%), en la jardekoj 1991-2001 de 10,1 por milo (1,01%) kaj inter 2001-2010 de 11,4 por milo (1,14%).
Pro la evoluo de la mortindico kaj la internacia migrofluo, la seksa proporcio montras konstantan malpliigon por viroj ekde mezo de la 20a jarcento: nome de 105 viroj por 100 virinoj al 94,8 por 100 por 2010. De la totalo de la loĝantaro laŭ la censo de 2010 estis 51,3 % de virinoj kaj 48,7 % de viroj.
Laŭ informo de la censo de 2010, la loĝantaro de «65 jaroj aŭ plie» korespondus al 10,2 % de la totalo kaj tiu de «60 jaroj aŭ plie», al 14,3 %, kio faras, ke Argentino estas la tria plej maljunigita lando de Latinameriko post Urugvajo kaj Kubo. Siavice laŭ la tempopaso notindas iompostioma malpliigo de la loĝantaro el «0 al 14 jaroj», reprezente la 25,5 % en 2010, malsupre al la 28,3 % de 2001.
La lando ricevis gravajn tajdojn enmigradajn kiuj pluas aktuale, atinginte pinton en la periodo 1880-1930, kaj enhavas gravajn eksterlandanajn komunumojn, ĉefe de paragvajanoj, bolivianoj, ĉilianoj, peruanoj, italianoj kaj hispanoj.
El mezo de la 1960-aj jaroj ekregistriĝis konsiderindaj elmigrofluoj, kiuj obeas al la procezo de «cerbofuĝo», al la politikaj persekutadoj kiuj okazis ĝis 1983 kaj al la ripetaj ekonomiaj krizoj, por kio ĉefaj celoj estis Hispanio, Italio, Usono kaj Meksiko. La censo de 2001 registris migran rezulton negativan por la jarkvino 1995-2000, procezo kiu estis ĉirkaŭkalkulita de la INDEC kiel pluiĝanta dum la jarkvino 2000-2005, ŝanĝante tiele la historian pozitivan rezulton de la lando.
Laŭ la Informo pri Homa Disvolvigo de la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado, Argentino havas indicon de homa disvolviĝo (IHD) de 0,811. Je monda nivelo, ĝi situantas en la rango 45 ene de la 187 ŝtatoj kiuj partoprenas en la klasigo, nome kiel lando de tre alta IHD kiu kun Ĉilio estas la unikaj landoj de Latinameriko kiuj troviĝas en tiu loko.
Temas pri lando kun malalta loĝdenso, tre koncentrita en la Aglomeraĵo Granda Bonaero (38,9%), majoritate urbana kaj kun granda proporcio de personoj pliaĝaj ol 60 jaroj (14,3%). Ĝi havas altajn indicojn de vivdaŭro (75,3 jaroj) kaj legoscio (98,1%).
Registras indicojn socilaborajn diversigitajn kiuj kongruas kun la teritoria rango kaj distribuo. La infana mortindico estas de 11,1‰ (2012). La sendungeco estas de 7,1% (INDEC, dua monatotrio 2012),. La indicoj de malriĉo ĉirkaŭ la jaro 2010, laŭ la CEPAL alvenis al 8.6%, dum la malriĉego atingas 2.8 %  (unua jarduono 2009).
Teritoria distribuado
La loĝantaro troviĝas malegale disa tra la lando, koncentriĝe en la zono de la Metropolita Areo Bonaero aŭ Aglomeraĵo Granda Bonaero (Aŭtonoma Urbo Bonaero kaj Bonaera Kunurbo) ĉirkaŭkalkule je 13 milionoj da personoj, tio estas ekvivalenta al 33% de la totala loĝantaro. Tio igas Bonaeron la kvara megalopolo de las 17 ekzistantaj en la mondo, kaj la tria urba aglomeraĵo de Latinameriko, konsiderinde post Meksikurbo kaj Sanpaŭlio.
La Provinco Bonaero estas pro multo la plej loĝata de la lando kun 15.594.428 loĝantoj (preskaŭ la 38% de la ŝtata totalo en 2010), el kiuj proksimume 10 milionoj loĝas en la Granda Bonaero kaj 5 milionoj en la resto de la provinco. Kun multe malplia loĝantaro, sekvas la najbaraj provincoj Kordobo kaj Santa Fe plus la Urbo Bonaero kun loĝantaroj ĉirkaŭ 3 milionoj. Totale, 60% de la loĝantaro estas koncentrita en regiono integrita de la tri provincoj (Bonaero, Kordobo, Santa Fe) kaj urbo Bonaero, en areo kiu ne atingas la 22% de la totala de la lando.
Poste kun pli ol 1.700.000 loĝantoj Mendoza, kun 1.400.000 loĝantoj Tukumano kaj pli malproksime, kun unu miliono de loĝantoj troviĝas Entre Ríos, Salta, Ĉako, Misiones kaj Corrientes. Elstaras en tiu grupo la provinco Tukumano, kun loĝdenseco de 60 loĝ/km², supera al tiu de provincoj pli loĝataj kiaj Kordobo kaj Santa Fe kaj eĉ al la averaĝo de la provinco Bonaero pro ties malgranda teritoria areo.
Fine, troviĝas la resto de provincoj, kun Jujuy kape kaj mapliigante laŭ oni malproksimiĝas el la ŝtata ĉefurbo ĉefe al sudo, kie fakte la procexo de loĝado pluas ankoraŭ nuntempe.
Pri la teritoria distribuado de la loĝantaro en la Censo de 2010 la plej rimarkinda informo estas, ke la Patagonio estas la regiono kun plej granda demografia kresko, ĉefe ĉe la Provinco Santa Cruz kun pli ol 39%, kio indikas malgrandan ŝanĝon de la loĝantaro de la lando al la sudo. Male la urbo Bonaero suferas la plej malrapidan kreskon kun apenaŭ la 4%, sekve de tiu de La Pampa, kun malmulte pli ol 5%. La Provinco Misiones pasis al naŭa loko kiam superis al la Provinco Ĉako, dum la Provinco Neŭkeno superis al tiu Formosa.