cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7329 Bettadotto
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala planedologino  Elisabetta Dotto. Ŝi studis la rotaciajn ecojn de multenombraj asteroidoj per preciza fotometriaj observoj. Ŝi helpis la superflugo de 243 Ida far'de Galileo per determino de la rotacia akso kaj de la referenca formo de la asteroido per mezuroj elde Tero, kaj ŝi kontribuis al la misio ISO per interpretado de infraruĝaj observoj.
Korpopozicioj
Starado
Kiam la persono staras, lia korpo estas en vertikala pozicio, kun la pezo de la korpo subtenata de la kruroj. Kontraŭe al populara kredo, ke persono ne moviĝas starante, modernaj rimedoj montras, ke fakte la persono moviĝas tien kaj reen, kiel pendolo, por stabiliĝi.
Kvankam staro ne estas danĝera, stari longan tempon povas iam damaĝi la homan korpon.
Kaŭro
Kaŭro estas sidado sur la kalkanoj, tiel ke la korpo retenas sian vertikalecon sed malaltiĝas pro ajna celo. En multaj kulturoj (ekzemple en kelkaj landoj de Centrorienta Eŭropo kaj Orienta Azio, ĝi estas uzata kiel ripoza¡ pozicio, dum tio maloftas en aliaj mondoregionoj kiel en Okcidento.
Starante kvarpiede
Stari kvarpiede estas la statika rampado, kun la homa pezo disigita inter la kvar membroj.
Malnovkristano
thumb|right|250px|[[Francisco de Quevedo, malnovkristano, primokis la malmultan "sangopuron" de liaj literaturaj malamikoj, kiel Luis de Góngora.
"Yo te untaré mis obras con tocino/ porque no me las muerdas, Gongorilla…" (Mi ŝirmos miajn verkojn per lardo, por ke vi ne mordu ilin [ĉar oni supozas ke eĉ judido ne manĝas porkaĵon]).
Identigaj elementoj en tiu pentraĵo estas uzo de armiloj kaj de blazono de la Ordeno de Santiago, kiuj estas ankaŭ indikiloj de nobelo. Kvankam imagaj, estas ankaŭ fizionomiaj elementoj por distingiĝi el la novkristanoj, ekzemple la tro granda nazo kiun supozeble havas judoj, kiel aperas en alia fama poemo de Quevedo "pri homo al nazo algluita".]]
Koncepto
La burokrata manifestiĝo de la koncepto de malnovkristano, pli ol esti komprenata kiel havi kristanajn praulojn "el la kvar flankoj" ekde senmemora tempo (estus tio ĉu reala ĉu imaga), en la praktiko kutime reduktiĝis al la gepatroj kaj la kvar geavoj, postulita (laŭ la nomo de demandado aŭ informo pri limpieza de sangre [sangopuro]) por la eniro en multaj insititucioj kaj profesioj (skabeno, universitatoj, gildoj, religiaj ordenoj kaj kavaliraj ordenoj, ktp.). La primoko de tiuj postuloj estis kutima en multaj klasikaj aŭtoroj, kiel ekzemple la propra Cervantes, en la Retablo de las maravillas (Pupteatro de la mirindaĵoj), kie aldonas kiel kondiĉa postulo por povi vidi la neekzistantan artefakton, ke korm malnovkristanoj oni devus esti "nobeloj", ne kiel aristokratuloj, sed kiel de klara nasko, tio estas, el konata patro kaj patrino. La propra Inkvizicio, kvankam ĝi postulis la sangopuron por siaj malsupraj membroj, ne estis libera de suspekto pro esti komponita de multaj novkristanoj kiuj protektiĝis aŭ kompensis sian kondiĉon per la nomita "fervoro de la konvertito".
Historia deveno
Tiu koncepto naskiĝis kiel konsekvenco de la Reconquista, ĉefe post la epoko kiam la teritorioj okupitaj de la kristanaj regnoj jam estas dense loĝataj (jarcentoj 11-a, 12-a kaj 13-a: unue la valoj de la riveroj Ebro kaj Tajo, kaj poste tiu de la Guadalquivir kaj la zono de Valencio). Post la krizo de la 14-a jarcento, spite la bremsado de la reconquista, la socia malŝtreĉiĝo akceliĝas, malprofite de la juda minoritato: pogromoj de 1391, kiuj produktas multajn perfortajn konvertojn kaj la aperon de minoritato konvertjuda (kromnomita aĉe kiel marranos -porkoj-), kiu siavice estis celo de persekutado, ĉefe post la insurekcio de Pedro Sarmiento en Toledo (1449); sen forgesi la mudeĥarojn (nomo nomita al islamanoj de la kristanaj regnoj), ĉefroluloj de grandaj insurekcioj jam en la 13-a jarcento.
Socia manipulado
Antaŭ tiuj grupoj de loĝantaro, kaj eĉ antaŭ la mozaraboj (kristanoj kiuj estis loĝintaj en islamaj teritorioj ekde la 8-a jarcento), la majoritata loĝantaro postulas aŭ imagas, ke ili devenas el la kristanaj loĝantoj de la nordaj teritorioj (Kantabra kaj pirinea zonoj), liberaj de la islama hegemonio kaj agantoj de la Reconquista kaj la Reloĝado. Tio kongruis kun la ideologia sento de la hegemoniaj klasoj, nome nobelaro kaj klerikaro) kaj la plej parto de la loĝantaro (ĉefe la kamparanaro). Plie, aparteni al suba klaso ne estis tiusence malutila por la pruvado, ke oni estas malnovkristano, sed tute male, ĉar estis komuna ideo akuzi ĉiun ajn pliriĉigita persono je estis tia precize pro negocado verŝajne maljusta kiun laŭ la socia miskoncepto oni asociis al la juda aŭ konvertita minoritatoj (la peko de uzuro malpermesis al kristanoj, kaj ankaŭ al islamanoj, la prunton kun interezo, kaj la koncepto de lukro estis kondamnita teologie). La burĝaro ĝenerale, kaj ĉefe komercistoj kaj bankistoj, iĝis pro tio suspektinda; sed ankaŭ la alta nobelaro, kies membroj rare povis pruvi sen iu ajn dubo, ke ili ne havas malhelan punkton en sia genealogia arbo, kion ĉiam iu denoncis (ege konata estis la Tizón de la nobleza, broŝuro kiu pruvis, ke la tuta kastilia nobelaro havis judajn praulojn), Estis fama ankaŭ la Libro verde de Aragón, same de la 16-a jarcento. Ne povis liberigi sin el juda heredo eĉ la propra monarkio, ekde la dinastio Trastamara. La Inkvizicio, kiu persekutis la kriptojudismon, vidis sin invadita de novkristanoj kiuj volis forgesigi siajn judajn devenojn montrante eĉ pli fortan rigoron ol tiu de la malnovkristanoj.
Paralelismoj
La koncepto de malnovkristano iel kunfluas aŭ kongruas kun aliaj similaj konceptoj pli specifaj, kiel tiuj de la universala nobeleco, kiun oni postulis en kelkaj teritorioj, kiel Biskajo y Gipusko.
Resto de la juda kaj moriska populacioj post la forpeloj de ambaŭ etnoj el Iberio
La tradicia historioscienco proklamis, ke en Hispanio kunvivis tri etnoj aŭ kulturoj ĝis 1492, kiam la Katolikaj Gereĝoj forpelis la judojn kaj krome finis la militojn de rekonkero de la Iberia Duoninsulo kaj komencis la iompostioma forpelo de moriskoj. Tiele oni parolis kaj parolas pri ĉirkaŭ 400,000 sefardoj el kiuj oni forpelis ĉirkaŭ la duonon, krom la lastaj centoj da miloj de moriskoj forpelotaj en 1609. Tiele la hispanaj etno, kulturo kaj popolo estus unika.
Tamen la ĵusaj studoj pri kromosomoj pruvas alion, nome ke la demografio estis ege influata de la konverto, same kiel de la forpelo. Tiele ĉirkaŭ 20 % (do, kvinono) de la nuna iberia loĝantaro estus devena el sefardoj kaj simila 11 % el nordafrikanoj. La genetika analizado de la popolaj migradoj eblas, se tiuj popoloj devenas el malsimilaj kaj malproksimaj lokoj, kiel okazas kun sefardoj (Palestino aŭ Israelo) kaj hispanaraboj (Nordafriko). Oni analizas la kromosomon "Y" kiun oni transsendas tra patra linio kaj ne malaperas tra jarmiloj.
Teamo de sciencistoj britaj, hispanoj, portugaloj, fracnoj kaj israeloj analizis pruvomontraĵon de 1,140 homoj de la Iberia Duoninsulo (plus Balearoj) kaj trovis la menciitajn procentaĵojn (11 kaj 20), kiuj pruvas altan averaĝon de konvertoj, ĉu volaj ĉu nevolaj. La rezulto aperis en la prestiĝa revuo American Jounal of Human Genetics.
Tiele la historio de la loĝantaro de la Iberia Duoninsulo klariĝas. La Ĝibraltara markolo neniam estis barilo inter ambaŭ loĝantaroj de unu flanko kaj alia. La unua historia trapaso okazis en 711 kiam komencis la islama invado (ĉirkaŭ 10,000 aŭ 15,000 nordafrikanoj, araboj kaj berberoj). Tio aldoniĝis al ĉirkaŭ 7 aŭ 8 milionoj da tiamaj hispanoj kaj ĉirkaŭ 200,000 visigotoj de la hegemoniaj klaso kaj etno. La judoj tiam jam estis tie ekde la romia epoko. Nune oni supozas, ke estas ĉirkaŭ 2 milionoj da sefardoj tutmonde, sed nur en Iberio estas ĉirkaŭ 8 milionoj da sefardodevenuloj.
Alia kurioza informo el la ĵusa pristudo estas, ke ne estas nordosuda limo en la demografia divido de la moriska heredo, sed okcidentorienta. Tio estas, la proporcio de moriska demografia heredo estas pli alta norde kaj okcidente (ekzemple en Galegio -20 %- kaj Ekstremaduro) ol oriente (Katalunio kaj Pireneoj). Tamen en Andaluzio la procentaĵo estas malalta, kie certe okazis pli draste la forpelo de 1609. La sefarda heredo estas pli homogena, sed ankaŭ malalta en nordoriento kaj Katalunio.
Elshout
Elshout (esperante Elshaŭto) estas loko en la municipo Heusden (Norda Brabanto). En 2005 ĝi enhavas 1600 enloĝantajn.
4X (ludo)
4X ludo estas tipo de strategia videoludo en kiu la ludanto kontrolas imperion kaj kies ludebleco estas bazita sur kvar principoj: malkovrado, ekspansio, ekspluatado kaj ekstermado (en la angla «eXplore, eXpand, eXploit and eXterminate», kvar iksoj). La 4X ludoj estas ankaŭ kelkfoje priskribitaj kiel administraj ludoj. La esprimo estis unue uzita de de ĵurnalisto Alan Emrich en, en lia recenzo de la ludo Master of Orion por la anglalingva priluda gazeto Computer Gaming World.
La 4X ludoj estas famaj pro ilia profundeco kaj ilia kompleksa ludsistemo. La ekonomia kaj teĥnologia kreskigo de virtuala imperio kies ludanto konduku al la regado estas emfazataj. Ludu plenan ludon daŭras ĝenerale ege multe, ĉar la administrado de vasta imperio postulas multe da atento por detaletoj (mikroadministrado). La 4X ludoj cetere estis ofte kritikataj pro tiu aspekto ege detala, eĉ se multaj taskoj povas esti aŭtomatigitaj.
La unua 4X ludoj inspiriĝis de la tabulludoj, de tekstaj videoludoj kaj perkomputilaj militludoj el la 1970-aj jaroj. Ili estis tiam nur laŭvicaj. La realtempaj 4X ludoj aperis pli malfrue, kune kun la kreskiĝo de la strategiaj ludoj. La ĝenro spertas sian pinton en la mezo de la 1990-aj jaroj antaŭ malkreski pro la konkurenco de aliaj ĝenroj de strategiaj ludoj. Civilization de Sid Meier estas eble la plej fama el tiuj 4X ludoj. En la 2000-aj jaroj aperas kelkaj 4X ludoj kiuj havis sukceson kaj kritikan kaj komercan. Unue nur por la komputiloj, la ĝenro nun aperas iom post iom sur la videoludiloj.
La kvar iksoj
La esprimo «4X» aperis unuafoje en recenzo de la ludo Master of Orion, verkita de Alan Emrich por la gazeto Computer Gaming World, en kiu li klasifikas la ludon kiel «XXXX», vortludo kun la XXX-klasifiko de la pornografiaĵojn. Li mem aŭdis tiun esprimon de Tom Hughes kun kiu li verkintis la gvidilon de Master of Orion.
La kvar iksoj (eldiritaj «ejks» en la angla) estas mallongigoj por eXplore, eXpand, eXploit, eXterminate (malkovru, ekspansiiĝu, ekspluatu kaj ekstermu),. Aliaj recenzistoj de videoludoj poste adoptis tiun esprimon por priskribi ĝenron de videoludoj kiuj havas kelkajn apartaĵojn, :
Tiuj kvar elementoj reprezentas la kvar plej gravajn fazojn de matĉo de 4X ludo. Tiuj fazoj ĝenerale ne estas apartigitaj kaj kovras unu la aliajn, kaj ilia daŭreco varias laŭ la fasono de la ludo (en la angla: game design). Ekzemple, la serio Space Empires aŭ Galactic Civilizations II: Dark Avatar proponas longajn fazojn de ekspansio ĉar ili postulas ke la ludanto pagu multege en la malkovrado por trovi novajn teritoriojn, ,.
Limoj de tiu difino kaj kompletigoj
Malgraŭ tiu difino, aliaj «klasikaj» strategiaj ludoj uzas similan ciklon. Tiel, la fakuloj pri videoludoj provis precizigi la difinon de la 4X-ludo preter ĝiaj 4 iksoj. Ili aldonas ekzemple ke la 4X ludoj distingiĝas per la granda komplikeco kaj la grandeco de iliaj mapoj kaj per la uzo de diplomatio anstataŭ de la dueco «amiko/malamiko» de la klasikaj strategiaj videoludoj, , ,. Kelkaj emfazas ankaŭ la demandon de la ekonomio, ege pli grava, je la malprofito de la militaj bataloj, pli simplaj en la 4X ludoj ol en la strategiaj ludoj,.
Trebišov
Trebišov, hungare Tőketerebes, germane Trebischau estas urbo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov, kies distriktejo estas.
4X (ludo)
Limoj de tiu difino kaj kompletigoj
En 2002, je la okazo de la apero de la ludo Master of Orion III, Alan Emrich proponas aldoni kvinan ikson al la difino: eXperiment (eksperimento), sed tio baziĝas sur apartaĵo de tiu preciza ludo, en kiu la ludanto nepre delegu sian povon al helpantoj ludataj de artefarita intelekto.
Trebišov
Situo
La urbo situas laŭ la ĉefvojo kaj fervojo Slovenské Nové Mesto-Michalovce. Košice troviĝas 45 km.
Slovenská Volová
Slovenská Volová, hungare Kisökrös [kiŝokroŝ] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Slovenská Volová situas laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1451. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis "Tót-Volova", poste ĝi ricevis jam tutan hungaran nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisökrös 227 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Homonna, poste jam kiel Slovenská Volová al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slovenská Volová 478 homoj (438 slovakoj, 34 ciganoj).
Trebišov
Urba parko
La urba parko havas areon 62 ha. Ĝi estiĝis fine de la 18-a jarcento laŭ modelo de anglaj parkoj. Lignaĵoj plantitaj en la parko estis importitaj el la tuta mondo.
4X (ludo)
Fasono de la ludo
La fasono de la 4X ludoj estas bazita sur realtempa aŭ laŭvica strategio, aŭ eĉ sistemo kiu alternas realtempecon kaj laŭvicecon.
La mapoj de la 4X ludoj estas ĝenerale kreataj hazarde je la komenco de la matĉo.
La 4X ludoj distingiĝas de la klasikaj strategiaj ludoj interalie per sistemo de evoluo de la unuoj kaj konstruaĵoj per progreso de la ludanto en arbo de la teĥnologioj, per bataloj kiuj okazas en alia interfaco ol tiu de la administrado de la imperio kaj per komplikeco de la mekanismoj pli granda. Pro sia komplikeco, la 4X ludoj estas destinataj al seriozaj ludantoj (en la angla, hardcore gamers).
Esploroj kaj teĥnologioj
La 4X ludoj uzas ĝenerale arbon de la teĥnologioj kiuj bildigas serion da progresoj kiujn la ludantoj povas malbloki por ricevi novajn unuojn, konstruaĵojn aŭ eblecojn. La arboj de la teĥnologioj de la 4X ludoj estas ĝenerale ege pli grandaj ol en la aliaj strategiaj ludoj, proponante variajn elekteblecojn,. La ludantoj asignu parton de la riĉecoj kiujn ili amasas por la teĥnologia esploro por malbloki novajn malkovrojn. En la 4X ludoj, nepras por malkovri novan teĥnologion koni antaŭajn teĥnologiojn.
La esploro okupas ankaŭ gravan lokon ĉar en la 4X ludoj la teĥnologia progreso estas la motoro permesanta la konkerojn. La fino de la bataloj estas parte determinita de la teĥnologia supereco kaj la nombro de unuoj; la taktiko do ludas en kelkaj 4X ludoj rolon malpligrandan ol en la klasikaj strategiaj ludoj,. En la strategiaj ludoj, la bazaj unuoj povas en la plimulto el la ludoj esti uzataj dum tuta matĉo, dum en la 4X ludoj, la bazaj unuoj povas iĝi malmodernaj kaj tiam ne plu povas esti produktataj. En kelkaj ludoj kiel Civilization, ludanto povas ŝteli la teĥnologiojn de alia aŭ negoci kun iu por havigi ilin al si. Tio permesas konservi ioman teĥnologian ekvilibron inter la ludantoj.
Paca konkuro
La 4X ludoj proponas sistemojn de diplomatio inter la malsamaj imperioj. Se la klasikaj strategiaj ludoj permesas kontrakti aliancojn inter la ludantoj, la diplomatiaj interrilatoj estas ĝenerale sufiĉe limigitaj al dueca elekto inter aliancano aŭ malamiko. La 4X ludoj proponas interrilatojn pli komplikajn inter la rivaloj kiuj ne enestas la sama teamo,. La ludantoj povas ekzemple interŝanĝi provizaĵojn kaj informojn kun iliaj rivaloj.
Eblas gajni matĉon sen konkero, pace. Ekzemple, 4X ludoj koncedas la venkon al ludanto havinta sufiĉe da poentojn post antaŭdifinita tempo aŭ nombro da vicoj. Aliaj ludoj koncedas la venkon al la ludanto majstranta unue la finan teĥnologion, akumulinta sufiĉe da kulturo aŭ farinta grandiozan agon. En kelkaj ludoj, eblas ankaŭ venki estante elektata de siaj rivaloj aŭ daŭrigante la pacon dum antaŭdifinita tempo aŭ nombro da vicoj,.
Komplikeco
La 4X ludoj estas famaj pro ilia komplika ludebleco kaj ilia strategia profundeco, ,. Estas komune akceptita ke la ludebleco estas pli grava ol la grafika aspekto,. Dum la klasikaj strategiaj ludoj emfazas la batalojn, la komplikeco de la 4X ludoj ĉefe troviĝas en la diplomatio, la ekonomia administrado kaj la esploro,. Tio devigas la ludanton havi plurajn strategiojn samtempe kaj plani celojn je la longa tempo.
Por priskribi la funkciadon de granda imperio, la 4X ludoj uzas grandan gamon de reguloj. Ekzemple, la produktiveco estas limigita de la poluo,. La buĝeto estas realisma, kun interalie la administrado de la ŝuldoj aŭ de la flego de konstruaĵoj kaj unuoj. La 4X ludoj ankaŭ reproduktas la politikajn problemojn, kiel la enlandaj militoj, aŭ la kontrolo de la parlamentoj ,.
Tia komplikeco implicas ke la ludanto okupiĝu pri multaj informoj, interalie por la detaloj («mikroadministrado» de la bazoj, bataloj, ...), ,. Tiuj informoj estas apartigitaj en diversaj apartaj ekranoj aŭ per la ebleco havi diversajn grafikajn modojn. La komplikeco de ĉiu ekrano povas esti tiel granda, ke oni povas konsideri ilin kiel ludetoj,. La realtempaj 4X ludoj, kontraŭe, estas ege malsimilaj, kaj, ekzemple, Dune II, kiu kreis multajn konvenciojn de tiaj ludoj, tute ne havas apartajn ekranojn.
«Mikroadministrado» kaj longeco de la matĉoj
Pro la repetitema flanko de la agoj kaj la longdaŭreco de la matĉoj, la 4X ludoj estas kritikitaj por iliaj petoj tro grandaj en mikroadministrado. Tiu aspekto ĝenerale ne ĝenas en la komenco de la matĉoj. Sed pli malfrue, administri plurlokan imperion povas postuli plurajn minutojn por vico. Tio pligrandigas la daŭrecon de la matĉoj, tio estante precipe problemiga por plurludantaj matĉoj. La 4X ludoj proponis provincestrojn kontrolitajn de artefarita intelekto por aŭtomatigi la administradon de la kolonioj. Tamen, la ludantoj kritikis la provincestrojn pro iliaj eraroj. Reage, la programistoj provis novajn vojojn por malplialtigi la gravecon de la mikroadministrado. Kelkaj estis pli ŝatitaj ol aliaj. La kritikistoj konkordas dirante ke Galactic Civilizations sukcesis tiunivele, interalie ĉar la provincestroj povas esti programataj de la ludanto. Sins of a Solar Empire estis kreita por igi la mikroadministradon pli evitebla, kaj la kritikistoj ĝenerale pensis ke la ludinterfaco igis la administradon de la ludo pli eleganta ,. Aliflanke,Master of Orion III malpligrandigis la mikroadministradon limigante la kontrolon de la ludanto sur sia imperio, tio vekante diversajn reagojn ,.
Garvin Bushell
Garvin Bushell (* 25-an de septembro 1902 en Springfield (Ohio); † 31-an de oktobro 1991 en Las Vegas) estis usona ĵaz-aldosaksofonisto, klarnetisto, fagotisto kaj hobojisto de antikva ĵazo, svingo kaj moderna ĵazo. Li ludis kun Cab Calloway kaj Chick Webb kaj ankaŭ kun John Coltrane kaj Gil Evans.
Vivo
Garvin Bushell, filo de kantinstruistino kaj de komponisto, studis en Ohio pianon kaj en Parizo, Novjorko kaj Berlino saksofonon, fagoton, hobojon kaj fluton. Li iris proks. 1920 al Novjorko kaj faris en 1921 unuajn sonregistraĵojn kun Johnny Dunn kaj Mamie Smith’ Jazz Hounds („Royal Garden Blues“). En 1923 ekestis pluaj sonregistraĵoj kun Perry Bradford. Kun la orkestro de Sam Wooding li vizitis Eŭropon kaj restis en ĉi tiu bando ĝis 1925. Ekde 1926 ĝis 1928 li estis membro de la orkestro de Cab Calloway, poste li ludis kun la bando Louisiana Sugar Babies, formaĵo de Jabbo Smith, Fats Waller kaj James P. Johnson. Kun ĝi li surdiskigis la unuan fagotsoloon de la ĵazhistorio. Pli malfrue li laboris kun Otto Hardwick kaj Fletcher Henderson (1935/36), poste lin dungis Chick Webb; li restis ĝis 1940 en la orkestro, kiun transprenis post la morto de Webb Ella Fitzgerald. En la jaro 1944 li surdiskigis kvar titolojn sub propra nomo. Ekde la 1950-aj jaroj li ĉefe laboris kiel muzikinstruisto, en 1950 li ludis fagoton en la Chicago Civic Orchestra. En 1959 li laboris ĉe Wilbur De Paris kaj en la revivigita orkestro de Fletcher Henderson. En la jaro 1961 li partoprenis gastmuzikiste ĉe sonregistradoj de John Coltrane; unue ĉe la kunsido por Africa/Brass, poste kiel membro de la sesopo kun Eric Dolphy (Live at the Village Vanguard, kiam oni registris je la 5-a de novembro la titolojn Spiritual kaj India. En aprilo de 1964 li kunlaboris ĉe la sonregistradoj de la orkestro de Gil Evans, kiam ekestis la titoloj "Hotel Me" kaj "Las Vegas Tango". Post mallonga restado en Porto-Riko Bushell ekloĝis en Lasvegaso, laborante tie kiel muzikinstruisto.
Bushell partoprennis ankaŭ la sonregistradojn de Bessie Smith (1930), Wild Bill Davison, Slim Gaillard (1940), Bunk Johnson, Ethel Waters kaj Rex Stewart. En 1988 aperis liaj vivmemoraĵoj "Jazz from the Beginning".
Ra (kanao)
ら (hiragana) aŭ ラ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ra, IFA:ɾa] Tiu litero estas 39-a litero de Goĵūon, 22-a litero de Iroha.
Malgranda Ra
ㇻ estas uzata por krei [-r/l] sonon poste vokalo [a]. Ĉi tiu litero estas uzata en ajnua lingvo.
Meksika Esperanto-Federacio
La Meksika Esperanto-Federacio (MEF) estas la landa Esperanto-asocio de Meksiko. Kvankam Esperanto alvenis en Meksikon jam en 1903, la armita etapo de la revolucio en la lando (1910-1917) forviŝis ĉiajn organizaĵojn de la unuaj jaroj. Nur en la posta etapo, kiam la situacio estabiliĝis, kelkaj pioniroj rekomencis la poresperantan agadon, inter kiuj elstaras M.C. Rodríguez, la plej aktiva de tiu tempo.
La alfluo de hispanoj ekzilitaj de la frankisma diktaturo injektis novan sangon ankaŭ en la meksika Esperanto-movado. Juan de Oyarzábal kaj Francisco Azorín Izquierdo eble estas la plej konataj el la esperantistoj de tiu epoko.
La organizaj klopodoj kulminis en 1950, per la fondo de Meksika Esperanto-Asocio (hispane Asociación Mexicana de Esperanto), kiu poste ŝanĝis sian nomon al Meksika Esperanto-Federacio (MEF). Kelkaj membroj estis: Angel Luna Cárdenas, Fidel Figueroa, Jorge Luis Gutiérrez, Ricardo Ruiz Carrillo kaj aliaj. Prezidanto de MEF estis profesoro Emilio Arias García, kiu eldonis la revuo "La Espero" kun Ricardo Ruiz Carrillo kaj Kyoko Matsumoto. La ĵurnalisto Ricardo Ruiz ankaŭ eldonis tradukojn de Tibor Sekelj, Miyamoto Masao kaj aliaj poetoj en la ĵurnalo "El Periódico de Mexico". La MEF tamen postrestis depost 1984 kaj kelkaj aktivuloj fondis la Meksikan Asocion por Progresado de Internacia Lingvo. Poste, tamen, ĝi kunfandiĝis kun MEF. Juan Jacobo Schmitter estis ties prezidanto en tiu nova epoko.
En 1996 estis reorganizita la Federacio; estis kunvokata fondkunveno por pridiskuti la statuton kaj elekti novan estraron. Tiel estis elektita profesorino Leonora Torres kiel prezidantino. Ankaŭ tiun jaron la organizaĵo estis oficiale registrita antaŭ la registaro. MEF organizis la Kvinan Tut-Amerikan Kongreson de Esperanto en 2001.
Ni ĉiuj estas la gazeto de MEF.
Bestofero
Bestofero aŭ oferbuĉado estas rita mortigo de animalo kiel parto de la praktikoj de religio. Ĝi uzitas kaj uzatas ĉe multaj religioj aŭ kredoj kiel ilo por kontentigi Dion aŭ diojn kaj por ŝanĝi la fluon de la naturo: peti favorojn, danki ricevaĵojn ktp. La animala buĉofero povas troviĝi en multaj kulturoj, ekde la judoj al grekoj kaj romianoj kaj ekde la aztekoj al joruboj.
Méndez Álvaro (metroo de Madrido)
La stacio Méndez Álvaro estas interŝanĝejo de transportoj situanta en la suda zono de Madrido, sub kaj ĉe la strato samnoma. En ĝi kunfluas la linioj, , kaj  de Proksimaĵoj Madrido kaj la  de Metroo de Madrido. Estas tie ekde la 1990-aj jaroj la Estación Sur de Autobuses de Madrid nome Suda Busstacio de Madrido.
Jean Thierry
Jean THIERRY (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1924, mortis la 17-an de junio 1995) estis franca esperantisto kaj ĝenerala sekretario de la Akademio de Esperanto.
Esperanton li renkontis en la komenco de la 50-aj jaroj. Li fariĝis konvinkita e-isto en la "vigla, gaja kaj sprita etoso" de la kabareto La Tri Koboldoj de Raymond Schwartz, kie de post 1953 li mem sursceniĝis kun anekdotoj kaj memtradukitaj kanzonoj. Li teatris ankaŭ en amatora E-trupo kaj rolis epizode en la E-lingva filmo Angoroj (1964). Grandnombre li verkis teatraĵetojn kaj skeĉojn, el kiuj multaj estis prezentitaj en E-aranĝoj. Amiko de Schwartz, Thierry ankoraŭ en 1994 prelegis pri li en kolokvo de la Akademio de Esperanto.
Thierry rapide ricevis sinsekvajn movadajn respondecojn: Pariza vicdelegito de UEA (1956-1961); konsiliano de Unuiĝo Franca por Esperanto (1957-74) kaj poste UFE-vicprezidanto, respondeca pri kulturo kaj pri eksterlerneja E-instruado (1967-74); redaktoro de Franca Esperantisto (1963-66), kaj prezidanto de Franca E-Instituto. Li estis inter la fruaj subtenantoj de Kastelo Gresillon: li ofte gvidis seminariojn tie kaj en aliaj kulturcentroj Esperantaj, kiel La Kvinpetalo en Bouresse.
Li funkciis kiel komitatano de UEA inter 1958 kaj 1974, kaj estis estrarano pri kongresoj kaj konferencoj (1969- 1971). Dum jardeko li reprezentis UEA ĉe la Pariza sidejo de Unesko. Proteste kontraŭ la ŝanĝoj en UEA de post la Hamburga UK, en 1974 li eksiĝis el la Asocio.
Li kunfondis Horizonto, la revuon de Neŭtrala Esperanto-Movado (NEM), kaj membris en ties redakta komitato dum la tuta aperdaŭro (1976-1987). La duan Internacian E-Konferencon de NEM li kunorganizis en Parizo (1976). Li vicprezidis Organizan Societon de Internaciaj E-Konferencoj ekde ties fondo (1988).
En sia lasta jardeko li elstare aktivis sine de la Akademio de Esperanto. Ekde sia membriĝo (1986) li okupis la postenon de sekretario-kasisto. Samjare li kunfondis la subtenan asocion "La amikoj de l'Akademio de Esperanto". Helpate de sia edzino, de 1987 li redaktis la jarkvaronan bultenon La Letero de l' Akademio de Esperanto.
Thierry verkis la lernolibrojn Je parle espéranto (1972, Marabout-Flash, 50 mil ekz.) kaj, precipe, L'espéranto sans peine (Esperanto sen peno, 1973, 1993), kiu aperis en la fama franca serio Assimil. Li estis kunlaboranto de Esperanto en Perspektivo, kaj regule kontribuis al La Gazeto kaj aliaj Esperanto-periodaĵoj.
25184 Taylorgaines
25184 Taylorgaines estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Taylor Diahann Gaines, finalistino de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008 pro ŝia projekto pri bestoscienco kaj plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Iva E. Wells Middle School de Seneca (Misurio).
NGC 5280
NGC 5280 (aliaj indikoj — MCG 5-32-72, ZWG 161.131, NPM1G +30.0309, PGC 48580) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Latour-de-France
Latour-de-France (La Tor de França, La Tor de França) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tourils.
Gábor Ditrói
DITRÓI Gábor (ditro:i) estis hungara kuracisto (oftalmologo), universitata profesoro naskiĝinta en Koloĵvaro la 3-an de oktobro 1884 kaj mortinta en Szeged la 7-an de majo 1950.
Kariero
Gábor Ditrói havigis diplomon de kuracisto en Budapeŝto (1909) kaj li kvalifikiĝis kiel oftalmologo (1912). Li estis kuracisto inter 1909–13 en Budapeŝto, inter 1913–20 klinikkuracisto, asistanto en la fakultato de la Universitato de Koloĵvaro. En 1918 oni habilitis lin privatprofesoro. Inter 1921–1950 li estis adjunkto en la universitata kliniko de Szeged, de 1925 universitata profesoro, dekano (1930–31; 1939–40; 1945–46); rektoro (1935–36; 1948–49). Li estis redaktorarano de la fakrevuo Szemészet.
Izoeŭgenila karbonato
Izoeŭgenila karbonato aŭ karbonato de izoeŭgenilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la izoeŭgenolo kaj karbonata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Izoeŭgenila karbonato posedas 21 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn, kaj 6 oksigenatomojn. Izoeŭgenila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj izoeŭgenilaj derivaĵoj.
Reverso
Reverso (ankaŭ otelo) estas ludo (vidu la apudan maldekstran bildon). La historio de la ludo reverso kun la konataj nomoj Reversi kaj Othello povas esti sekvita reen ĝis la Ĉina ludo Fan Mian unuflanke kaj aliflanke ĝis la jaro 1890, kiam 'Lewis Waterman' kaj 'John W. Mollett' disponigis la ludon al la publiko. En 1898 la Germana ludproduktisto 'Ravensburger' komencis produkti la ludon. Ĉirkaŭ 1970, la japano 'Goro Hasegawa' evoluigis la ludregulojn konatajn ankaŭ hodiaŭ preskaŭ en la sama formo. Ambaŭ tabulludoj estas por ludi ĉefe en komputilo (sed ne nur kontraŭ komputilo), pro la kaŭzo ke sur ludtabulo estas malfacila ŝanĝi ofte multajn pecojn al la alia koloro.
Reguloj
La ludpecoj estas diverskoloraj diskoj por la du ludantoj. Unu ludanto metas unu koloron kaj la alia la alian koloron. La koloroj estas nigra kaj blanka. Ĉe via movo vi devas meti la diskon en liberan kvadraton. La movo estas valida nur se vi kaptas minime unu alian diskon. Por kapto, ŝanĝu flankon de diskoj, kiu estas diagonalintere viaj diskoj al alikoloro. Kiu fine havos la plej multajn diskojn, tiu gajnos la ludon.
Detruo de la eklezia akso
Per la esprimo Detruo de la eklezia akso estas indikataj la efikoj de du postunuigaj leĝoj, nome la leĝo de 7 de julio 1866 aboliciinta la Religiajn Ordenojn kaj Religiajn Korporaciojn, kaj la leĝo de 15a de aŭgusto 1867 por la likvidado de la posedaĵoj de la lokaj havaĵaj italaj institucioj de la Katolika Eklezio.
Leĝoj aboliciantaj la ekleziajn havaĵajn instituciojn en Italio
Aldonendas, ke en ĉiuj kazoj la ĉiuspecaj bonaĵoj transiru al la ŝtataj kasoj por ŝtopi varifontajn deficitojn de la ŝtata bilanco.
La historiaj kuntekstoj
La kaŝitaj motivoj estis ĉiam la bezono de mono; la proklamitaj motivoj estis aliaj, kiel avideco de la eklezio aŭ senefikeco kaj senproduktiveco por la socio. Sed la veraj kaŭzoj, krom masonisma malinklino al la Katolika Eklezio, estis la elspezoj pro alfronti la sendependigajn militojn.
Se ekzempli, oni vidu la historian kuntekston de la leĝo de 1867. Ĉi-kaze la abolicio kaj konfisko estis respondo de la Ŝtato al grava financa krizo kaŭzita pro la tria itala milito por sendependeco. La unua leĝo estis aprobita malmultajn tagojn post la malvenko en la Custoza), kiu plonĝigis deficiton al 721 milionoj, cifero neniam atingita antaŭe. La solvo savis burĝaron, unikan socian klason posedantan kaj voĉdonintan, el la devo konsiste kontribui por la sanigo de la deficito, de ĝi provokita: per leĝo oni plenumis agon kontraŭan al la homaj rajtoj. La eksproprietigo kaŭzis kontraston kun la Sankta Sidejo kaj kun la itala Eklezio, kiu jure estos cikatrigita nur per la subskribo de la Lateranaj Traktatoj en 1929.
Per tiuj Paktoj kaj «Konkordato» la Itala Regno sin devigis «salajri» la animzorgantajn pastrojn senigitajn je benefico pro la aboliciaj leĝoj. En itala lingvaĵo tiu preskaŭsalajra instituto estis nomata «Congrua». Ĉar ŝajnis ke la ŝtato financas la eklezion, oni elpensis alian sistemon por ial ripari la danĝerojn provokitajn de la leĝoj de abolicio: nova akordo estis subskribita en 1986 kaj aprobita en 1985.
La naturo de la leĝo de la eksproprietigo
Per leĝoj de ’66 kaj ’67 la itala ŝtato kombinis unuafoje rektan intervenon en la ekonomio modifante la ekonomian strukturon ĉar la abolicio de la religiaj havaĵaj institucioj kaj korporacioj metis en la manojn de la publikaj povoj amason da rimedoj per kiu influi eĉ sur la aliaj ekonomiaj sektoroj. Ĉu vere tiuj ekonomiaj influoj utilis al la ĝenerala ekonomio?
La establoj (konventoj, monaĥ(in)ejoj, bienoj kaj aliaĵoj) estis poste konceditaj al la Komunumoj kaj al la Provincoj (kondiĉite, tamen, al la efektiva ekutiligo de la publiko ene de unu jaro ekde la ekposedo).
Siurgus Donigala
Siurgus Donigala estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Goni, Mandas, Nurri (NU), Orroli (NU), San Basilio, Senorbì, Silius kaj Suelli.
Detruo de la eklezia akso
La naturo de la leĝo de la eksproprietigo
En la leĝoj de 1866 kaj 1867 ne estis antaŭviditaj formoj de protektado por artaj kaj kunturaj verkoj je kiuj estis riĉaj multaj ekleziaj medioj. Tio kuntrenis grandan detruon aŭ disperdon ankaŭ de ĉefverkoj.
Por eviti la efikojn de la artiko 33 de la leĝo de 1866, nome por eviti la fermadon kaj akiron de la ŝtatbienaro, iuj preĝejoj estis indikitaj kiel «monumentaj». Tio okazis, ekzemple, por la klostro de Sankta Nikolao (Katanio, Sicilio) kaj aliaj agnoskataj kiel artverkoj. Sed multaj ne kapablis atingi tiun ŝancon kaj perdiĝis kaj serioze damaĝiĝis en manoj de privatuloj. Establoj kaj moveblaj bonaĵoj, foje estis aŭkciitaj; sed en aŭkcioj partoprenis ofte nur amikaro akordiĝinta en senrezultaj aŭkcioj por malpliigi la kostojn leĝe postulitajn.
La renversemaj leĝoj en la ĵus aneksita regno de la du Sicilioj
La abolicio de diversaj religiaj ordenoj kaj la konfisko de ekleziaj havaĵoj influis negative sur la ekonomion de la eksa Regno de Napolo: la leĝoj de 1866 kaj 1867 generis rimarkindajn avantaĝojn al ŝtataj aŭ komunumaj institucioj ĉar permesis la distribuon de granda kvanto de nemoveblaĵoj, estante akiritaj, pro perforta forigo de la posedantoj, 117 monaĥejojn (entute en itala regno la konfiskitaj monaĥejoj estis 1322); sed malmultajn al la ŝtata trezoro. Tio okazis ankaŭ el la aŭkciitaj eksekleziaj bonaĵoj. Ankaŭ la proklamitaj celoj de la abolicio, nome disvastigi la privatajn posedaĵojn inter la popolo kaj liberigi el malriĉeco la proletarajn klasojn, fakte ne realiĝis: la maniero per kiu tiuj havaĵoj estis venditaj ekeskludis tiujn kiuj povis labori sed ne pagi, kaj pro tio ke estis establite ke tiuj «naciaj bonaĵoj» povas esti venditaj «ekskluzive" al tiuj kiuj posedis ŝtatajn bilojn, nome al tiuj kiuj pruntedonis monon al la Ŝtato ("vi redonas la bilojn kaj mi vin kompensas per la ... ekleziaj kamparoj"). Fine, la novaj proprietaĵoj falis en la manoj de malmultaj privilegiitoj: nome la malnovaj nobeloj, la nova burĝaro de la aferoj kaj altaj ŝtataj funkciuloj. Tamen la nacia ŝuldo rimarkinde malpliiĝis kaj buĝeto evitis pluan premon flanke de publikaj institucioj bezonantaj funkciigantajn strukturojn: monaĥejoj fariĝis kazernoj por la armeo (la plej multenombra de Eŭropo: unu miliono da soldatoj kun dujara soldatservo), tribunaloj, impostoficejoj, prizonoj...
Malmultaj privilegiitoj, do, sukcesis akapari ŝtatbienarajn terojn kaj alispecajn ekleziajn bonaĵojn, plimalbonigante la situacion de la plej malriĉuloj kiuj iam ricevis helpon de la rentoj de tiuj ekleziaj havaĵoj kaj, male, ili «vidis ĉirkaŭfermitaj la proprietaĵojn kaj aboliciitaj civitanajn uzojn, nome ĉiuj jarcentaj uzorajtoj (de ege longa tempo), kiel publika paŝtejo, libera rikolto de brulligno kaj herboj (brullignorajto, bestherbrajto)»
Tiuj kaj aliaj similaĵoj estis la premisoj de granda kaj nova «Morta Mano», nome ankrado de kapitalo al senmovado.
Rezultoj en la tuta Duoninsulo
La spuroj de feŭdeco estis aboliciitaj sed nur surpapere: la socia strukturo restis ankoraŭ larĝparte kaj profunde feŭda kaj inklina al latifundio, sen, bedaŭrinde, la sociaj dispozicioj de la antaŭaj posedantoj. Tiu nova havaĵa aranĝo kreis malfacilan situacion kiu baldaŭ postulis potencigon de la polica kontrolo rilate la amasojn de ekskamparanoj ĉirkaŭvagantaj trakampare kiuj ne disdegnis favori al la fenomeno, origine naskiĝinta por aliaj celoj, «brigantaggio» (banditado). Eknaskiĝis la tiel dirita sublandana problemo.
En 1878, ĵus unu jardekon post la aktivado de la menciataj leĝoj, Pasquale Villari skribis en siaj Sublandanaj Leteroj: «necesas suprenlevi la malsuperajn klasojn, kiuj en kelkaj italaj regionoj vivas en hontaj kondiĉoj...», substrekante kiel tio jam «fariĝis gravega devo de riĉuloj kaj malriĉuloj» por eviti "vidi naskiĝon de danĝeroj al kiuj neniu pripensas... Devas prizorgi ni antaŭ tion faru la amasoj».
La konsekvencoj de la aboliciaj leĝoj estis ankaŭ jenaj: je nomo de la libero 57.492 homoj (la gereligiuloj) estis senigitaj je ĉio posedita: je lito, je mebloj, je hejmo, je porkultaj objektoj, je arkivoj kaj bibliotekoj, terenoj... je ĉio. Tiele sukcesis ankaŭ rilate personojn oficantajn ĉe la 24.166 «Opere Pie» (bonfaraj fondaĵoj) (religiuloj nombre malpliiĝis al 9.163 en 1871 dum en 1861 ili estis 30.632; kaj relugiulinoj el 42.644 al 29.708). La ŝtato plibonigas siajn financojn, sed la civitanoj ekkutimiĝis vidi en la ŝtato entrudiĝinton kontraŭ kiu sin defendi aŭ antaŭ kies sancoj oni rajtas resti indiferenta: sinteno kiun multaj eĉ hodiaŭ konstatas en multege da italoj. Tiuj abolicioj, do, estis kaŭzoj de la distanciĝo de italoj el sia ŝtato
Chen Shide
Ĉina esperantisto
CHEN Shide (ZENSTO) (陳世德, naskiĝis 1905 - mortis la 2-an de marto 1995 en Pekino) estis ĉina esperantisto.
Kelníky
Kelníky estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Chen Shide
Li eklernis Esperanton en 1928. En 1931, kun Hujucz kaj aliaj, li fondis Ĉinan Proletan E-istan Union. La mimeografita Proletara E-koresponda mesaĝo estis tradukita kaj presita en lia hejmo. En 1933 li fondis la revuon Tagiĝo. Li organizis E-societojn en Suzhou (1933), Changsha (1938) kaj Chongqing (1950); la lastan li ankaŭ prezidis. En 1952 li eklaboris kiel sekretario de Ĉina E-Ligo, poste ankaŭ en la redakcio de El Popola Ĉinio.
Kelníky
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1362.
Gyula Dudás
DUDÁS Gyula (dudaŝ) rumanuja hungara ceramikisto, pentristo naskita Topliţa la 24-an de majo 1929 kaj mortis en Baia Mare la 22-an de oktobro 2015.
Biografio
Inter 1943-45 Gyula Dudás lernis en Nadjenjedo kaj li akiris diplomon de instruisto; inter 1953-58 li studis en Kluĵo en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ekde 1958 li loksidiĝis en Baia Mare kaj li instruis.
Artie Shaw
Artie SHAW [ARti ŜO], naskita Arthur Jacob Arshawsky je la 23-a de majo 1910 en Novjorko, mortinta je la 30-a de decembro 2004 en Los-Anĝeleso, estis fama ĵaza klarnetisto, komponisto kaj bandestro.
Malgranda Kvartalo (Prago)
Malgranda Kvartalo aŭ Malgranda Urbo (Malá Strana) estas la dua plej malnova urbo de Prago (Ĉeĥio). Vivas ĉi tie. Fondis ĝin reĝo Přemysl Otakar la 2-a en la jaro 1257. Ĝian centron reprezentas la Granda Placo, hodiaŭ nomata Malgrandkvartala placo. En la tempo de Karolo la 4-a oni plukonstruis la urbon kontraŭ la fluo ĝis la nova "Malsata" muro, la altaĵo Strahov kaj ĝis Kastelo Hradčany. La Malgranda Kvartalo apartenas al la plej allogaj partoj de Prago kaj ravas ĉiun vizitanton per siaj pitoreskaj anguloj kaj sia riĉa arkitekturo el la 17-a kaj 18-a jarcentoj.
Artie Shaw
Li krome estis literatura verkisto kaj sekvis tiun profesion dum intencaj paŭzoj en sia ĵazista kariero kaj tuttempe post 1954.
Li eklernis ludi saksofonon je la aĝo de 15 jaroj kaj je 16 komencis koncerti. Famon li akiris interalie per la peco "Begin the Beguine", kiun prezentis lia propra bando. Per la peco "Interludo je noto b" (angle interlude en B flat) li fondis novan stilon, poste konatan kiel "Tria Fluo" (angle Third Stream). Dungante la kantiston Billie Holiday li estis la unua blankrasa bandestro, kiu dungis nigrulan virinon kiel plentempe okupatan kantiston.
Shaw partoprenis la Duan Mondmiliton kiel estro de orkestro de la usona mararmeo. Kun sia bando li turneis tra la pacifika regiono por amuzi usonajn soldatojn. foje per kvar koncertoj en unu tago.
Shaw havis ok edzinojn (unu post aliaj), inter kiuj estis Betty KERN, Ava Gardner, Lana Turner kaj Evelyn Keyes.
En 2004 Show estis honorata per la premio Grammy [GREmi] pro sia verkaro.
Grizventra akcipitro
Ĝi troviĝas en Sudameriko nome en Argentino, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujanoj, Paragvajo, Peruo kaj Venezuelo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Biaso (apartigilo)
Biaso povas esti:
Humphrey Bogart
Humphrey DeForest BOGART (Esperantigite Ĥamfri Deforest Bogart) (naskiĝis la en Novjorko; mortis la 14-an de januaro 1957 en Losanĝeleso) estis usona aktoro.
Empalme
Empalme estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Empalme. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26025. Empalme signifas en la hispana "Konektejo".
Humphrey Bogart
Li estas unu el la plej famaj mitoj el kino. Ĉiuj kiuj interesiĝas en la kino, havas en kapo la bildon de Humphrey Bogart envestiĝi en sia pluvmantelo, tuŝantan sian orelon kun sia dubema aŭ moketanta rideto. De bona kariero komencita en 1930, kiu enhavis jam bonajn filmojn kiel The Petrified Forest (La Ŝtoniĝinta arbaro) aŭ Dead End (Senelirejo), li atingis miton, kiam John Huston elektis lin por The Maltese Falcon (La Malta falko). Sukcesoj sekvis sukcesojn, lia edziĝo kun Lauren Bacall kun kiu li ludis en To Have and Have not (Havi kaj ne havi) duobligis la miton Bogart per la mito Bogart-Bacall. La filmoj, kiujn ili kune ludas, estas kvar el la plej bonaj de “Bogie”. Li mortis la 14-an de januaro 1957.
Empalme
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 54131 loĝantojn. El tiuj estis 26996 viroj kaj 27135 virinoj. La komunumo havas surfacon de 5426,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 201 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 33160 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 31439 scipovis legi kaj skribi kaj 1691 personoj estis analfabetoj. Do 5,1 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 44115 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 600 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,36 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Flughaveno Madrido-Kvar Ventoj
La Flughaveno Madrido-Kvar Ventoj aŭ en hispana Aeropuerto de Madrid - Cuatro Vientos (Laŭ internacia kodo por flughavenoj ICAO: LECU kaj LEVS) estas flughavena instalaĵo de dua kategorio situanta je 8 km de la centro de Madrido (Hispanio). Fondita en 1911, estas la plej antikva flughaveno de Hispanio.
Dekomence ĝi estis aerbazo de la Aer-Armeo de Hispanio. Tamen ĝi estas uzita ekde la 1970-aj jaroj por uzado kuna civila-milita. Ekde tiam, la civila fako dediĉis sin preskaŭ nur al la ĝenerala aviado kaj malpeza. Aktuale, Cuatro-Vientos estas baza sidejo de diversaj lernejoj, inter kiuj kelkaj el la ĉefaj flugakademioj de la lando, flugokluboj aŭ privataj.
Ĝi estas ankaŭ baza sidejo en Madrido de diversaj servoj de la ŝtato, kiaj la helikopteroj de Trafikkontrolo, de la Nacia Polico kaj de la Aeronavigada Muzeo de Hispanio.
Regionoj de Turkio
Regiono estas subdividaĵo de Turkio, kiu ne havas administran signifon. La regionojn difinis la geografia kongreso de 1941, kiu okazis en Ankaro, laŭ klimataj kaj geofizikaj similecoj.
La regiona divido ne kongruas kun la divido al provincoj; ekzistas provincoj kun partoj en du regionoj. Kutime oni kalkulas provincon al la regiono, en kiu situas ĝia pli granda parto.
La sep turkiaj regionoj, foje nomataj popolnombradaj regionoj, estas (komparu la mapon):
Kiel montras la listo, tri el la regionoj nomiĝas laŭ sia situo en Anatolio, la aliaj kvar laŭ la maro aŭ marparto, ĉe kiu ili situas. La regionoj estas plu dividitaj al du, tri aŭ kvar subregionoj, sume 21 subregionoj.
La plej loĝata el la regionoj estas la Marmora Regiono, kiu havas la plej malgrandan areon. Inverse la regiono kun la plej granda areo, Orienta Anatolio, havas plej malmulte da loĝantoj.
18155 Jasonschuler
18155 Jasonschuler estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jason Michael Schuler, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Lakewood High School en Sankt-Peterburgo (Florido, Usono).
Valentina Cancino
Valentina Maria CANCINO (naskiĝis en 1959) estas rumana esperantistino kaj kantistino.
Fine de la 1990-aj jaroj, ŝi loĝis en Baia Mare kaj partoprenis sub la nomo Valantina NAN en kelkaj Esperanto-aranĝoj en Mezeŭropo, ekzemple la 1-a Junulara Ekumena Esperanto-Tendaro en Unterkirnach en 1997 kaj la 15-a Internacia Festivalo en Saarbrücken je la jarŝanĝo 1998/1999. En tiuj aranĝoj ŝi prezentis kune kun siaj du infanoj, la ĝemeloj Ioana kaj Ionuț Nan (naskiĝintaj en 1987), kelkajn plejparte tradukitajn kantojn, ĉiam akompanante sin per gitaro.
Pli poste, ŝi translokiĝis kun siaj infanoj al Usono.
En 1998 ŝi publikigis sian kasedon "Unuaj paŝoj" kun 17 originalaj kantoj en Esperanto.
En la Belartaj Konkursoj de 1999 ŝi gajnis per sia kanto Ami la premion An Song-san. Post kiam ŝi alŝutis ĝin ĉe YouTube en 2011, Ami fariĝis unu el la plej ofte aŭskultataj originalaj kantoj en Esperanto.
Ergotamino
Ergotamino estas ergotoalkaloido el la familio de ergopeptinoj. Clavicipitaceae ĉefe Claviceps purpurea produktas ĝin. En 1918, Arthur Stoll apartigis ĝin. En medicino, ĝi estas uzata kontraŭ la hemikranio ofte asociata kun kafeino. Estis en 1926 ke Rothlin kaj Maier priskribis ĝian agon.
Alanino, Fenilalanino, prolino kaj lizerga acido estas uzata en ĉelo por produkti ergotaminon danke al la enzimoj LPSB kaj LPSA1.
Oni ne trovis ergotaminon ĉe Claviceps purpurea G2 aŭ G3.
NGC 5281
NGC 5281 (aliaj indikoj — OCL 911, ESO 97-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trévillach
Trévillach (Trevillac, Trevilhac) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Kálmán Kulcsár
Kálmán Kulcsár [kulĉAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kulcsár Kálmán estis hungara juristo, sociologo, ministro, profesoro, diplomato, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
Biografio
Kálmán Kulcsár lernis juron en Eger kaj Budapeŝto. Li komencis sian juran karieron en 1950 kiel prokuroro, baldaŭ li havis diversajn jurajn laborojn. Inter 1963-1970 li instruis en universitato de Pécs, poste ankaŭ en Budapeŝto. En 1965 li esploris en Usono helpe de stipendio, en 1986 li instruis en Usono. En 1988 li iĝis ministro, baldaŭe diplomato. En 1968 li doktoriĝis antaŭ MTA. Li pensiuliĝis en 1998. Li okupigix precipe pri la konstitucio kaj pri rilatoj inter juro kaj sociologio. Li ricevis 6 premiojn inter 1962-2001.