cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bahman Farman-Ara
Antaŭ revolucio (en Irano)
En 1974 Farman-ara kune kun Huŝang Golŝiri (1938-2000), unu el la renomaj verkistoj de Irano, verkis scenaron, kaj reĝisoris kinfilmon sukcesoplenan, kiu famigis ilin ankaŭ ekster Irano: Ŝazde Ehteĝab (Princo Ehteĝab). Ĝi estis surbaze de samtitola romano de Golŝiri, kio jam tradukiĝis en multajn lingvojn. Temas pri lasta princo de Gaĝaridoj (1795]-1925), la antaŭlasta reĝa dinastio de Irano, kaj la tempaj kompleksaj interrilatoj de la reĝa familio. Princo Ehteĝab (kiun rolis veterana aktoro Ĝamŝid Maŝajeĥi), mortante pro hereda malsano, malliberigis sin en sian palacon. Lin atakadas la memoroj kaj malbonfaroj de liaj antaŭuloj. La proksimuloj ne povas kompreni kial al li mankas la ecoj de liaj prapatroj. Lin vizitas la spiritoj de liaj prapatroj, riproĉante lin pro tio, ke li ne sekvas ilia-stile la dinastion.
En la 3-a Internacia Film-Festivalo de Tehrano (1974), la filmo (nigra-blanka kaj 93-minuta) rekoniĝis kiel la plej bona verko kaj gajnis la Statuon de la Ora Flugilhava Kapro. Ĝi surekraniĝis ankaŭ en eksterlandaj festivaloj, kaj kritikisto de Variety skribis, ke: En 1976 li faris filmon nomata Ŝatranĝe Bad (Ŝako de vento). Lia pli posta kinfilmo, kiu evidente estis simbola verko, kaŭzis problemojn por li kaj antaŭ kaj post la revolucio. Ĝi nomiĝis Saje-haje bolande bad (Longaj ombroj de la vento) kaj produktiĝis ĵus antaŭ la revolucio en 1978. Denove ĝian scenaron kunverkis Farman-ara kaj Golŝiri surbaze de romano far la lasta, nomata Ma’sume avval (La unua senpekulo), kies celo estis elmontrado de superstiĉoj kaj timo de la naturaj nekonaĵoj. Liaj lastaj aktivadoj antaŭ forlasi Iranon, inkluzivis distribuadon de kelkaj eksterlandaj revolucifilmoj.
Post revolucio (ekster Irano)
Post forlaso de Irano, Farman-ara loĝis kaj laboris en Kanado (Vankuvero) kiel direktoro de kompanioj Cinema Circle kaj Spectrafilm, kaj en Usono kiel vicdirektoro de kompanio Cine Plex por produktado kaj distribuado de filmoj. I.a. temis pri filmoj de François Truffaut, Jean-Luc Godard kaj Billie August.
Post revolucio (en Irano)
En 1990 Farman-ara revenis al Irano kaj ekinstruis en la Art-Universitato. Dum dek jaroj li verkis 10 scenarojn kaj petis permeson de la irana registaro por fari filmon el ili, tamen ĉiuj dek ne ricevis la permeson. I.a. li verkis skeĉon nomata Az Abbase Kiarostami motenafferam (Mi malamas Abbas Kiarostami), kiu ne filmiĝis. Iam poste en intervjuo li diris:
Kiam li prezentis la 11-an scenaron, oni donis al li permeson fari filmon el ĝi. “Eble ĉar ĝi temis pri morto de mi mem”, poste li divenis en intervjuo. Do, en 1999 li faris sian unuan kinfilmon de post la revolucio, post pasado de pli ol dudekjara malpermesado fari filmon en Irano. Tamen lia filmo gajnis multajn premiojn eĉ en la lando. Ĝi nomiĝis Buje kafur, atre jas (Odoro de kamforo, aromo de jasmeno), kaj fariĝis unua parto de trilogio alloga rilate al i.a defii la morton, krom la sociaj kaj politikaj aferoj. La ĉefrolulo de la filmo estas Bahman Farĝami, kiu prezentinte siajn scenarojn por ricevi permeson por fari filmon el ili, ĉiam frustriĝas. Bahman Farman-ara mem rolis lin en la filmo, kio i.a. servas kiel lia membiografio. En intervjuo li diris:
Ĉiuj tri kinfilmoj de li en tiu ĉi periodo havas vivon kaj morton kiel sian ĉeftemon, kvankam ĉee ekzistas ankaŭ sociaj kaj politikaj aludoj kaj elmontroj.
The Common Linnets
The Common Linnets estas la nomo de procirkonstanca muzika duopo kiu konsistas el Ilse DeLange kaj Waylon. En majo 2014 la kantduopo gajnis duan lokon per la kanto Calm After the Storm (Kalmo post la ŝtormo) je la Eŭrovido-kantokonkurso 2014 en Kopenhago. The Common Linnets gajnis dum la konkurso du Marcel Bezençon-premiojn; por la plej bona apero kaj la plej bona kanto.
La nomo "The Common Linnets"
Common Linnet estas la angla nomo por la kanaba kardelo, eta kantbirdo. Loĝanto de la regiono Twente (Tubantio) en la provinco Overijssel nomiĝas krom 'tukker' kelkfoje ankaŭ 'heikneuter', per kio oni celas kamparanon. Tukker kaj heikneuter, ambaŭ estas regionaj nomoj por la kabana kardelo kiu troviĝas tie en la erikejo kiel reproduktanta birdo.
Vercors (verkisto)
Jean BRULLER, konata sub sia plumnomo Vercors (elektita pro ties ligoj kun Résistance (vidu en la historia parto de la artikolo Vercors (montomasivo)) ( 26-a de februaro 1902 – 10-an de junio 1991), estis franca desegnisto kaj verkisto.
Ilustrinte infanan rakonton "Les patapoufs et les filifers" de André Maurois, li partoprenis la francan rezist-movadon dum la dua mond-milito, iĝis fama pro lia novelo "La Silento de l' Maro", fondis eldonejon. Poste li ĉefe pripensis kaj priverkis la temon: kio igas homon homo? Kio diferencigas ĝin disde bestoj? Pri tio li verkis "La malnaturitaj bestoj", "Zoo", kaj "Sylva".
Komunumaro Seehausen
La nomo komunumo Seehausen povas rilati al la administraj unuoj ambaŭ administraj komunumaroj de pluraj najbaraj komunumoj kunlaborantaj.
Thunstetten
Geografio
Thunstetten situas en la regiono Supra Argovio inter Herzogenbuchsee kaj Langenthal. La komunumo estas parto de la aglomeraĵo konsistanta el la urboj Langenthal, Burgdorf kaj la komunumo Herzogenbuchsee.
Thunstetten konsistas el la vilaĝoj Thunstetten kaj Bützberg. Krome al ĝi apartenas la setlejoj Butzimatt, Erlenmoos, Forst, Im Holz, Hof, Ischmatt, Längmatt, Moos, Auf dem Rain, Rank, Rängershäusern, Sängeli, Weissenried, Welschland kaj Wischberg.
Brühl
Brühl havas diversajn signifojn:
Thunstetten
Najbaraj komunumoj
La komunumo Thustetten limas en nordo al Aarwangen, en oriento al Langenthal, en sudo al Bleienbach, kaj en okcidento al Thörigen, Herzogenbuchsee kaj Graben.
Trafiko
Kvankam tra Thunstetten pasas la fervojlinio de Zuriko al Berno, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo. Tamen ĝia atingeblo estas bonega. La stacidomo Langenthal BE piede atingeblas en kvaronhoro kaj estas konektita per loka buso kun Thundorf.
Historio
Jam antaŭ 1210 en Thunstetten ekzistis johanita komturejo, kiu ek de 1274 posedis propran sigelon.
La municipo Bützberg estis unuan fojon menciita en la jaro 1267 kiel Bucceberc. Ek de 1857 Buchberg disponis dum cent jaroj pri propra stacidomo ĉe la fervojlinio de Zuriko al Berno, kiu tamen post cent jaroj estis fermita kaj anstataŭigita per buslinio al la stacidomoj de Herzogenbuchsee kaj Langenthal.
Vidindaĵoj
En Thunstetten situas la malgranda Kastelo Thunstetten, kiu inter la jaroj 1713 ĝis 1715 estis konstruita por Hieronymus von Erlach en la stilo de la Kastelo de Versailles.
Regiono Taŝkento
La regiono Taŝkento, Taŝkenta regiono aŭ provinco Taŝkento (Toshkent viloyati) estas unu el la 12 regionoj de Uzbekio. Ĝia ĉefurbo estas Taŝkento, urbo kun speciala statuso kaj ankaŭ ĉefurbo de la tuta lando.
La regiono Taŝkento etendiĝas sur en la oriento de la lando. Ĝi estas ĉirkaŭata norde de Kazaĥio kaj Kirgizio, oriente de la regiono Namangano, sude de Taĝikio kaj la okcidento de la  regiono Sirdarjo. En 2005 ĝi havis 4,450,000 loĝantojn.
Aliaj gravaj urbegoj estas Ĉirĉik, Olmalik.
Glaso
Glaso estas trinkujo kutime uzata por trinki likvaĵojn, kutime malvarmajn. Glasoj estas plej ofte el vitro, travideblaj kaj senkoloraj, sed troviĝas ankaŭ glasoj koloritaj kaj dekoritaj, glasoj el plasto, fajenco, metalo, ktp. Ili estas kutime malmultekostaj, sed ofte rompiĝemaj.
Glasoj estas ordinare pli altaj ol larĝaj. La formo kaj grandeco dependas de la uzo. Foje estas tenilo:
Glaso estas ankaŭ la kvanto, kiun enhavas la glaso: trinki glason da akvo.
Proverboj
Ekzistas proverboj pri glaso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Primo Levi
Primo LEVI (Torino, n. la – Torino, m. la ) estis itala-juda verkisto kaj travivinto de la Holokaŭsto, konata pro liaj libroj pri liaj spertoj en la nazia koncentrejo Aŭŝvico. Liaj libroj verŝajne estas la plej famaj kaj trafaj verkaĵoj pri la vivo en la naziaj koncentrejoj, fakte ofte ekstermejoj (germane Lager).
Biografio
Levi naskiĝis kaj kreskis en liberala juda familio. En 1939 li eniris la universitaton de Torino por studi kemion, kaj li sukcesis diplomiĝi en 1941, en etoso de kreskanta antisemitismo. En 1942 li sukcesis trovi laboron en svisa kompanio en Milano, ĉar la antisemitaj leĝoj de la faŝisma registaro ne aplikiĝis al svisaj kompanioj. En septembro 1943, Levi reiris al Torino (kiu tiam estis okupita de la Germanoj) kaj trovis, ke lia patrino kaj lia fratino fuĝis al la kamparo. Li sekvis ilin kaj aliĝis al rezisto-movado nomata Giustizia e Libertà (Justeco kaj Libereco). Li estis preskaŭ tuj kaptita de la faŝistoj kaj konfesis, ke li estas judo, ĉar la alternativo estis mortpafo kiel rezist-batalanto. En februaro 1944, Levi estis portita al Aŭŝvico. Li pasigis 11 monatojn tie, ĝis lin liberigis la Ruĝa Armeo. Li travivis pro serio da bonŝancaj koincidoj, ĉar averaĝe la malliberuloj mortis post tri monatoj. En novembro 1944, danke al liaj studoj pri kemio, oni donis al li laboron en laboratorio, do li ne estis devigata labori ekstere en sub-nulaj temperaturoj. Mallonge antaŭ la liberigo de la koncentrejo, li malsaniĝis kaj estis portita al hospitalo. Tio estis tre bonŝanca, ĉar antaŭ la alveno de la rusoj, la SS devigis ĉiujn malliberulojn (krom la tre malsanaj) iri al alia koncentrejo kaj la plejmulto el ili mortis dum la longa marŝado tra la neĝo. Levi estis liberigita la 27an de januaro, sed li atingis Torinon nur la 19an de oktobro de tiu jaro, post iom da tempo en sovetia barakaro kaj post longa vojaĝo kun aliaj italoj tra Eŭropo.
En la postaj jaroj, Levi edziĝis kaj trovis laboron kiel kemiisto. En 1947, li publikigis sian plej faman libron, "Se questo è un uomo" (Ĉu ĉi tio estas homo?), kie li priskribas siajn spertojn en Aŭŝvico. La libro famiĝos nur kelkajn jarojn poste. Dum la postaj jardekoj, Levi verkis multajn aliajn librojn pri siaj spertoj.
Levi mortis kiam li falis de la interna ŝtuparo de la bloko da apartamentoj en kiu li vivis en Torino, falante tri etaĝojn. Multaj homoj kredas ke li sin mortigis, sed ne estas klare, ĉu temas pri tio aŭ pri akcidento.
Levi kaj la gulagoj
La opinio de Levi estis, ke neniu alia okazintaĵo en la historio atingis la nivelon de la nazia holokaŭsto. Kiam komencis aperi detalaj rakontoj pri la sovetiaj gulagoj en la sepdekaj jaroj, Levi rifuzis la ideon, ke la gulagoj estas samaj kiel la naziaj koncentrejoj, kvankam ambaŭ estis evidente hororaj. Li atentigis, ke la procentaĵo da mortintoj en la gulagoj estas multe pli malalta kaj ke la celo ne estis komplete ekstermi popolon. La libro Se questo èn un uomo (Se ĉi tiu estas homo), la ĉefverko de Levi kune kun La homa specio de la franca poeto Robert Antelme (1917-1990) elstaras ene de la Lager- aŭ gulaga literaturo. La ĉapitro pri la kanto de Uliso estas eble la plej humana, kie la hororo de la persekuto cedas al la solidarecco inter du diverslingvaj junuloj. Tiun ĉapitron tradukita al Esperanto aperis en Literatura Foiro. .
Calera
Calera estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Víctor Rosales.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 36106  loĝantojn. El tiuj estas 17851 viroj kaj 18255 virinoj. La komunumo havas surfacon de 389 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,160 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 500 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 57′ norda latitudo kaj 102° 42′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 27535 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 84 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.31 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
19,615 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 18275 alfabetoj kaj 625 analfabetoj. Do 6.79 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 9,196 alfabetoj kaj 706 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 7.13%. Inter la viroj estas 9,079 alfabetoj kaj 625 analfabetoj, do 6.44% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32005a.htm
Chmelná (Sušice)
Chmelná situas en Ĉeĥio, ĝi estas parto de urbo Sušice en distrikto Klatovy kaj konsistanta el vilaĝoj Malá Chmelná kaj Velká Chmelná. Ĝi troviĝas proksimume 4 km nordoriente de Sušice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/171. Estas ĉi tie registritaj 85 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chmelná situas en katastra teritorio Malá Chmelná kun areo 0,9 km² kaj Velká Chmelná kun areo 3,62 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1790.
Mood Indigo
Mood Indigo estas ĵaza normkanto, kiun komponis Duke Ellington kaj Barney Bigard. Mitchell Parish verkis la tekston.
Historio de la kanto
La kanto havas la formon A-B-A, je kio B estas variaĵo de A. La ĉefan temon liveris Bigard, kiu ekkonis ĝin je sia klarnetinstruisto Lorenzo Tio, kiu titolis ĝin por radioelsendo oktobron de 1930 Mexican Blues.
La neintermiksebla aranĝaĵo de Ellington estis unuafoje registrita fare de lia Cotton Club Orchestra por Brunswick Records la 17-an de oktobro 1930. Sur la sonregistraĵoj estas aŭdeblaj Arthur Whetsol (trumpeto), Joe Nanton (trombono), Barney Bigard (klarneto), Duke Ellington (piano), Fred Guy (banĝo), Wellman Braud (baso) kaj Sonny Greer (frapinstrumentaro). Nekutime je ĉi tiu registraĵo estis, ke Ellington uzis dampitan trumpeton, dampitan trombonon kaj klarneton, por ricevi unuecan sonon.
La peco estis sonregistrita oktobron de 1930 kadre de radioproduktaĵo fare de la orkestro de Ellington kaj titolita Dreamy Blues. „Estis la unua kanto, kiun mi verkis aparte por mikrofona transsendado“, memoriĝis Ellington. „La venontajn tagojn montoj da poŝto alvenis, estis frapa sukceso por ĉi tiu nova peco, kaj Irving Mills verkis tekston por ĝi“. Ĝi estis alinomita en Mood Indigo kaj fariĝis finfine ĵaza normkanto. Nur en 1940 Ellington surdiskigis kun Ivie Anderson la kantversion.
Kio faras la kanton interesveka, estas la fakto, ke Ellington renversis la tradiciajn sonkolorojn de la blovinstrumentoj: La kutima sinsekvo de la registro estus klarneto en la alta registro, trumpeto en la meza kaj trombono en la malalta. Mood Indigo renversas ĉi tiun sinsekvon. Tiutempe ĉi tiu instrumentado estis nekutima. La suprotonoj de klarneto kaj trombono generis en la studio kroman mikrofonan sonkoloron. Per akustika trompo ekestas la impreso de plua voĉo, de kvara instrumento. Ĉi tiun akustikan efekton Ellington uzis ree je Solitude (1932), Dusk (1940) kaj pluaj pecoj. Mood Indigo fariĝis dumpase de la jaroj unu el la ĉefverkoj de la orkestro de Ellington.
Ellington-biografo James Lincoln Collier nomas ĝin komponaĵo maltipa por Ellington, ĉar ĉi tiu emas esti „pli moviĝema komponisto“; „''li uzas multan polifonian, malsimplajn kaj ofte disonantajn harmoniojn kaj multan kontraston. Mood Indigo estas preskaŭ la senmoveco mem. Ĝi entenas nenian polifonion; la harmonioj estas plej ofte simplaj, kaj ekzistas nur minimuma kontrasto inter la partoj. Ĝi moviĝas malrapide, kun la kaŝemo de sunmalleviĝo, kaj subite estas malaperinta.''“
Ofte ankaŭ aliaj muzikistoj surdiskigis la pecon, inter ili Paul Robeson, Ella Fitzgerald, Nina Simone, Nat King Cole, Frank Sinatra, Louis Armstrong, la Boswell Sisters, Charles Mingus, Red Nichols, Kid Ory, Johnny Hodges, la Klarnetkvaropo Cl-4 kaj Albert Mangelsdorff.
Literaturo
James Lincoln Collier: Duke Ellington. Ullstein, Berlino, 1999 ISBN 3-548-35839-X
Gurba
Gurba (Garba) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Şicula. En 1910 ĝi havis 2 355 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 350 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1213. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Dubrivka (Uĵhorodo)
Dubrivka (Дубрівка, Ungtölgyes [ungtoldjeŝ]) estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Dubrivka situas sur tre mildaj deklivoj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1417 en formo "Drobovka". Ĝis Traktato de Trianon Ungtölgyes apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Dubrivka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Rubokolektado
Rubokolektado estas parto de la procezo de rubmastrumado. Ĝi estas la transigo de solida rubo el la punkto de uzo al ties dispono en la punkto de traktado aŭ rubodeponejo. Rubokolektado inkludas ankaŭ la kolektadon de recikleblaj materialoj kio teknike ne estas rubo, kiel parto de la municipa aŭ komunuma ruboforiga programo. Tiukadre oni disponigas al la loĝantaro de specifaj kontentoroj speciale por la plej facila materialo seprebla, nome papero, vitro kaj plasto, kio rezultas en aparta kolektado en aparta vehiklo kaj okazo por ĉiuj el tiuj.
En ekonomie disvolviĝintaj landoj ĝenerale oni uzas tiujn specifajn kontentorojn aŭ reciklositelojn antaŭ la kolektado fare de la rubokolektisto uzanta rubokolektan vehiklon. En kelkaj lokoj oni uzas ankaŭ rubokolektajn barĝon, por ekzemplo en Venecio, Italio. Tamen, en multaj disvolviĝantaj landoj, kiel en Meksiko kaj Egipto, rubo estas lasita en siteloj kaj sakoj ĉe ŝoseo kaj ne estas forigita se la loĝantoj ne interagas kun la rubokolektistoj. En Meksikurbo la loĝantoj devas treni sian rubon al la rubokolekta vehiklo kiu faras oftajn haltojn en ĉiu kvartalo.
Ponto Sully
La ponto Sully (franclingve pont Sully aŭ pont de Sully) estas ponto super la Sejno en Parizo. Ĝi kunligas la 4-an kaj la 5-an arondismentojn kaj plilongigas la akson de la bulvardo Henriko la 4-a, por finatingi la bulvardon Saint-Germain ĉe la maldekstra bordo.
Ĝi fakte konsistas el du malsamaj pontoj, apartigitaj de la orienta pinto de la insulo Saint-Louis. La ponto direkte al la dekstra bordo ekas per la kajo Henriko la 4-a, kaj alvenas al la kajo Anjou. Tiu direkte al la maldekstra bordo ekas per la kajo de Béthune por finatingi la kajojn Saint-Bernard kaj La Tournelle.
La nomo de la ponto honorigas Maximilien de Béthune, duko de Sully-sur-Loire kaj fama ministro de la franca reĝo Henriko la 4-a.
Andreas Burnier
Andreas Burnier, pseŭdonimo de Catharina Irma Dessaur, (Den Haag (Hago), naskiĝis la 3-an de julio 1931 en Amsterdamo, mortis la 18-an de septembro 2002) estis nederlanda verkistino. Sub ŝia propra nomo, ŝi estis profesoro pri kriminologio ĉe la Radboud-Universitato de Nijmegen de 1973 ĝis 1988.
Burnier publikigis poemojn, prelegojn, librojn kaj artikolojn por elstarigi virinajn problemojn en socio regata de viroj. La temaro de ŝia literatura verkaro ofte estas polemika (feminismo, geja erotiko, kontraŭ eŭtanazio ...) kaj estas kontraŭ ekskluzive materiisma kaj racia penso.
En ŝiaj sciencaj artikoloj ŝi batalis kontraŭ eŭtanazion, aborton kaj gentekniko. Ŝi ankaŭ pritrakis antropozofion, transgenrecon kaj judismon.
Biografio
Catharina Irma Dessaur estis la plej maljuna infano de liberala juda familio, ŝia patro estis komerca vojaĝisto. Ŝi ricevis specialan subtenon ĉar ŝi edukiĝis en lernejo Montessori. Dum la dua mondmilito, ŝi kaŝis sin dum tri jaroj (1942-1945) ĉe konstante ŝanĝantaj adresoj, apartigitaj de siaj gepatroj pro sekurecaj kialoj. Dum ĉi tiu tempo ŝi alprenis la nomon Ronnie van Dijk.
Verkaro
Ŝi debutis en la nederlanda revuo Tirade en 1965 kaj ŝia unua aŭtobiografia romano Een tevreden lach (Kontenta rido) estis publikigita en la sama jaro. Burnier, kiu malkaŝe aperis kiel lesbanino post ŝia divorco, prenis ŝiajn travivaĵojn malkovri ŝian seksecon kiel la deirpunkto por tiu romano. Ŝi estis la unua aŭtoro en la nederlanda literaturo, kiu verkis pri ina samseksemo tute nature kaj ĉi tiu temo ankaŭ ludas gravan rolon en ŝiaj postaj romanoj. Burnier skribis pri virina amo kaj vivis kun virino, kiam estis ankoraŭ tute tabua kaj rezulte de tio, simile al Gerard Reve, ŝi signifis multon por la emancipiĝo de gejoj. Multaj de siaj romanoj estas aŭtobiografaj.
Longe, rezulte de ŝiaj spertoj en la milito, Burnier ne volis scii pri religia judismo. La ĉefroluloj en ŝiaj romanoj malofte estas judaj. Nur fine de ŝia vivo ŝi ekhavis sian religian fonon kaj en sia plej nova romano De wereld is van glas (La mondo estas vitra, 1997) ĉi tiu temo estas centra.
Bibliografio
Elisabeth Lockhorn: Andreas Burnier, metselaar van de wereld. Amsterdam & Antwerpen, eldonejo Augustus/Atlas Contact, 2015. ISBN 978-90-450-2864-4
Alta-islanda lingvo
La alta-islanda lingvo (Háfrónska) estas purismega formo de la moderna islanda. Ĝi nomiĝis laŭ "høgnorsk" (alta-norvega), konservema formo de la norvega. La vorto "frónska" devenas de "frón", la parnasa nomo por Islando, kiu estis unu el la Ternomoj menciitaj en la Proza Edda. La alta-islanda plej emfazas “málgjörhreinsun” (purismegon), la plej ekstrema formo de lingvistika purismo. Pétur Þorsteinsson estas la prezidanto de la alta-islanda lingva movado. La lingvo havas nenian oficialan statuson en Islando.
Néac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Bubenheim
Bubenheim havas diversajn signifojn:
(154244) 2002 KL6
(154244) 2002 KL6 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj tanĝas tiun de la Tero.
Cañitas de Felipe Pescador
Cañitas de Felipe Pescador estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Cañitas de Felipe Pescador.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7893 loĝantojn. El tiuj estas 3794 viroj kaj 4099 virinoj. La komunumo havas surfacon de 482 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,020 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 36′ norda latitudo kaj 102° 44′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 7581 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.03 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
5,454 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 5077 alfabetoj kaj 171 analfabetoj. Do 6.84 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 2,691 alfabetoj kaj 202 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 6.98%. Inter la viroj estas 2,386 alfabetoj kaj 171 analfabetoj, do 6.69% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32006a.htm
Livada (Buteni)
Livada (Buteni) (hungare: Gósd]) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Buteni (Arad).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 513 loĝantojn (rumanoj), en 1992 364.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad).
Jaroslav Švarc
Jaroslav ŠVARC (naskiĝis la 11-an de majo 1914 en vilaĝo Velký Újezd en distrikto Olomouc, mortis la 18-an de junio 1942) estis ĉeĥa soldato. Kiam li finlernis metion, la 1-an de oktobro 1939 li komencis soldatan deĵoron ĉe infanteria regimento, finlerninte suboficiran lernejon li estis translokigita al la 4-a limgardista regimento kaj ĉi tie li deĵoris kiel komandanto de mitraltaĉmento (en infanteria fuorto MO S-18 "Ĉasarbaro"), nome ĝis oktobro de 1938 (munkena interkonsento). Poste la regimento estis likvidita kaj Jaroslav Švarc deĵoris en Subkarpata Rusio, poste en Hranice kaj al la 1-a de marto 1939 li estis maldungita en civilon.
Tuj li komencis prepari sin al foriro malantaŭ la limon. Tra Slovakio, Hungario kaj Jugoslavio li venis en Francion kaj en marto de 1940 li aliĝis en Agde al formiĝanta ĉeĥoslovaka soldataro. Li estis donita al la 8-a roto de la 2-a ĉeĥoslovaka infanteria regimento, kun kiu li partoprenis en bataloj en la franca batalfronto. Post la falo de Francio li estis komune kun pluaj evakuita en teritorion de Anglio kaj li fariĝis ano de la 1-a miksita brigado. En 1941 li aliĝis al ekzercado por apartaj celoj kaj li partoprenis paraŝutistan ekzercon.
En marto de 1942 li estis envicigita en paragrupon TIN. La grupo estis malsuprenĵetota sur teritorion de protektorato, kie ĝi devis fari atencon kontraŭ ministro de lernejaferoj Emanuel Moravec. La 29-an de aprilo de 1942 la paraŝutistoj malsuprensaltis ĉe Rožmitál, sed ĉar ĉiu falis sur alia loko, plie ambaŭ vundiĝis, Jaroslav Švarc ekiris mem ĝis Prago. Ĉi tie li kuniĝis kun ĉefleŭtenanto Adolf Opálka el grupo OUT DISTANCE. Post atenco kontraŭ Heydrich li kaŝis sin en kripto en la templo de sanktaj Cirilo kaj Metodo en Resslova-strato. Li mortis komune kun la ceteraj paraŝutistoj la 18-an de junio 1942 dum senespera batalo kontraŭ grandega superforto. Li mempafmortigis sin, por ke li ne falu en la manojn de gestapo. Post lia morto nazioj sekcis lian korpon kaj lia kapo estis apartigita de la korpo. La korpo estis enterigita verŝajne en amasan tombon en tombejo en Prago-Ďáblice. La preparita kapo devis komune kun la ses kapoj de la ceteraj falintaj paraŝutistoj servi kiel eksponaĵo en germana muzeo de krimo. Ĉiuj kapoj fine de la milito perdiĝis.
Kripto
En la kripto de la templo li mortis komune kun:
Ferenc Gruzl
Ferenc Gruzl, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gruzl Ferenc estis hungara kemiisto, profesoro.
Ferenc Gruzl naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Gruzl frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato József en 1919, sed li doktoriĝis en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li eklaboris en kemia instituto, ekde 1928 en instituto pri tritiko kaj faruno. Li estis nomumita institutestro en 1939, li ofte instruis en la universitato. En 1940 li havis patenton pri ekzamenado de pastoj. En 1944 li ne faris la devigan translokiĝon al Germana Regno. Depost la 2-a mondmilito li tuj faris funkciopova la instituton. Li pensiuliĝis en 1959.
Ledeč nad Sázavou
Ledeč nad Sázavou (Ledetsch) estas urbo en Ĉeĥio. La urbo troviĝas en la regiono Vysočina. Sur 2211 hektaroj vivas.
Historio
La unuaj skribaj mencioj de la loko devenas el la 12-a jarcento. Ili raportas de la regado de Sigmund de Ledeč. Dum la epoko de la husmovado la urbo estis ano de la kalikstanoj. La tiamaj regantoj de la urbo subskribis plendleteron kontraŭ la brulmortigo de Jan Hus. Pro partopreno de la kamparano Trčka von Lípa dum la konspiro de Waldstein en 1634 la areoj estis konfiskitaj kaj disdonitaj. Ledeč iris al la nederlanda aventuristo Adrian van Enkenvoirt. Lin sekvis la familioj Thun kaj Věžníkov. En 1753 imperiestrino Maria Theresia aĉetis la urbon de Ignaz von Koch. Ŝi starigis sur la samnoma kastelo grandbienon por malriĉiĝintaj nobeloj. Ekde 1918 la ŝtato transprenis la administradon.
Urba arkivo de Kolonjo
La historia arkivo de la urbo Kolonjo (germane: Historisches Archiv der Stadt Köln) estis la arkivo de Kolonjo. Oni taksis ĝin la plej grava arkivo en Germanio kaj la plej granda urba arkivo norde de la Alpoj.
La sesetaĝa konstruaĵo estis konstruita de arkitekto Fritz Haferkamp en urbocentra Severin-strato. Ĝi estis la unua arkivo en Germanio kun "natura klimatizado" (uzado de dikaj brikomuroj, kiuj niveligas ŝanĝojn en temperaturo kaj aerhumideco) kaj modela por nova generacio de tiaj konstruaĵoj ("Kolonja modelo").
Pro subtera terdeglito la domo komplete kolapsis la. Mortis du homoj, kiuj loĝis en unu el la du najbaraj domoj kiuj ankaŭ kolapsis. Kaŭzo por la terglito ne jam estas certe konata, sed kelkaj supozas rilaton al la konstruado de nova metrolinio en la sama strato. La arkivo transdaŭris la duan mondmiliton en sekura loko sen grandaj damaĝoj, sed oni timas, ke dum la terglito granda parto de la delikataj arkivaĵoj detruiĝis porĉiame.
Kolekto
La amplekso de la arkivo estis enorma. Ĝi enhavis pli ol Krom specife kolonjaj arkivaĵoj de la urba administrado troviĝis en la arkivo elstaraj unikaĵoj kiel manskribitaj dokumentoj de Albertus Magnus, ĉiuj arkivaĵoj de la Hanso-kontoro en Bruĝo, plie multaj dokumentoj el burgundiaj nederlandoj. Plej elstara kontribuanto al la arkivo estis Ferdinand Franz Wallraf, fondinto de la unua muzeo en Kolonjo.
Erich Raeder
Erich RAEDER (n. la 24-an de majo 1876 - m. la 6-an de novembro 1960) estis germana militŝipa oficiro antaŭ kaj dum la Dua Mondmilito. Raeder atingis la plej altan rangon de la germana Kriegsmarine, fariĝante Großadmiral (grandadmiralo) en 1939. Li estis la unua tiel altranga oficiro depost Alfred von Tirpitz. Li estris la germana militŝiparon dum la unua duono de la milito, sed demisiis en 1943 kaj estis anstataŭigita de Karl Dönitz.
Li estis kondamnita je tutviva enkarcerigo en la nurenberga proceso, sed poste liberigita.
Basra
Basra (aŭ Bassora, Bussora, Busra, بصرة), estas dua laŭ grandeco urbo de Irako. Ĝi estas grava havenurbo, kia situas 550 kilometroj for Bagdado. Jare 637 kalifo Omar fundamentis la urbon kiel armea bazo kaj dum la 16-a centjaro ĝi estiĝis la grava haveno por komercaj ŝipoj.
Dank al situo, Basra estis la centro de diversaj bataloj. Atako de persoj jare 1624 estis kontraŭstarita de kalifo Ali Paŝa kaj poste stariĝis periodo de trankvilo kaj paco. Dum tia periodo Basra estiĝis grava centro de pensuloj kaj poetoj. Pro atakoj de Marŝaj araboj, periodo de paco daŭriĝis mallonge. Loĝantaro de Basra tre malgrandiĝis kaŭze de milito en Araba golfo (el 900 al 400 miloj). Post la milito en Araba golfo kaŭzis rebelo kontraŭ Saddam Hussein, sed estis sufokita. Poste la ĉefa komerca agado de Basra estis forŝovita al Umm-Kasr. En 2003 dum la atako de Usono kaj Britio Basra estis multe detruita.
Moderna Basra konsistas el tri ĉefaj kvartaloj:
Oni povas trovi tri muzeojn en Basra: Naĝanta mararmea muzeo, muzeo de Basra kaj Muzeo de Martiroj. La universitato de Basra estis fondita en la jaro 1964.
Klimato
Jare pluvas en Basra 152 mm. Inter junio-septembro ne pluvas. La averaĝa temperaturo estas 24 °C. Inter junio-aŭgusto foje oni mezuras 50 °C, inter decembro-februaro malofte iomete frostas.
La Movado
Enhavo
Estas kutimaj rubrikoj en la gazeto:
Apud tiuj, ofte enestas la rubrikoj:
Regule estas poemoj dulingvaj sur dukolumna paĝo (Esperante kaj Japanlingve apude). Troviĝas artikoloj ĉu en Esperanto ĉu en la Japana pri diversaj aferoj: muziko, libro-recenzoj.
Kiam okazas Esperanto-kongresoj en Japanujo aŭ Kansajo, tiam estas pliaj paĝoj fonkoloraj, kiuj detale priskribas la programojn kaj en la Japana kaj en Esperanto.
Buenos Aires (metroo de Madrido)
Buenos Aires (Bonaero) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de la Albufera en la interkruciĝo kun Avenuo Buenos Aires, de kie devenas ĝia nomo.
La stacio estis malfermita la.
União das Sociedades Espíritas do Estado de São Paulo
União das Sociedades Espíritas do Estado de São Paulo (USE-SP) estas organizaĵo fondita en San-Paŭlo la, dum la 1-a Subŝtata Spiritisma Kongreso, kiel rezulto de la klopodo de kvar spiritismaj organizaĵoj, kiuj gvidis la kreadon de USE-SP: Sinagoga Espírita Nova Jerusalém, União Federativa Espírita Paulista, Federação Espírita do Estado de São Paulo kaj Liga Espírita do Estado de São Paulo.
Pluraj tezoj estis prezentitaj kaj tiu de Edgard Armond estis la elektita en tiu kongreso por la kreo de USE-SP, tiutempe União Social Espírita.
USE-SP estis kreita kun la celo kunigi la spiritismajn instituciojn kaj disvastigi spiritismon, krom gvidi la normigon de la spiritisma doktrino, sed sen rekta enmiksiĝo en la spiritismajn centrojn ligitajn al ĝi. Pli ol 1 400 spiritismaj asocioj situantaj en la subŝtato San-Paŭlo integras la organizaĵon USE-SP, kiu reprezentas la subŝtatajn spiritismajn movadojn ĉe Conselho Federativo Nacional (CFN) de Brazila Spiritisma Federacio. CFN (Nacia Federacia Konsilio) estiĝis en 1950 pro la tiel nomata Pacto Áureo (Ora Pakto), de 1949.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de USE-SP
9222 Chubey
9222 Chubey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Markijan S. Ĉubej, ukrain-devena rusa astronomo de la Observatorio Pulkovo. Li estas astrometriisto kaj estras teamon por disvolvi astrometrion kaj astrofizikon ĉe la punktoj de Lagrange L4 kaj L5 de la sistemo Suno-Tero uzante la principon de la stereoskopo.
Ponto Bir-Hakeim
Ponto Bir-Hakeim [birakem] (pont de Bir-Hakeim), antaŭe ponto de Passy, estas ponto super la Sejno en Parizo. Ĝi ekas el la kvartalo Passy, en la 16-a arondismento, kaj finatingas la 15-an arondismenton ĉe la maldekstra bordo.
Ĝi estis konstruita en 1905 de Daydé kaj dekoraciita de Formige, arkitekto de la pariza municipo. La ponto akiris sian nunan nomon en 1948, por honorigi la batalon de Bir Hakeim, kie la francoj perdis 140 militistojn sub komando de generalo Marie-Pierre Kœnig en 1942-1943.
Lapo
Lapo (Arctium lappa) estas speco de arkteo el Eŭropo, plurjara, ĝis 3 m alta herbo, kies karna pivotradiko kaj foliripoj estas manĝataj kuiritaj en Japanio kaj medicine uzataj en Eŭropo.
Priskribo
La floroj estas purpuraj kaj kolektitaj en globula Pseŭdantio, arigitaj. Ili aperas meze de somero, de julio ĝis septembro. La pseŭdantio estas ĉirkaŭita de multaj brakteoj, ĉiu el ili havas hoketan formon, permesante al ili esti transportitaj je longaj distancoj per la felo de bestoj. La fruktoj estas akenoj; ili estas longaj, kunpremitaj, kun mallongaj papusoj.
Manĝeblo
La unujara radiko estas manĝebla kiel skorzonero.
Concepción del Oro
Concepción del Oro estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Concepción del Oro.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10519 loĝantojn. El tiuj estas 4969 viroj kaj 5550 virinoj. La komunumo havas surfacon de 318 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,080 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 300 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 37′ norda latitudo kaj 101° 25′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 10468 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.02 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Inter la virinoj estas 3,685 alfabetoj kaj 336 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 8.36%. Inter la viroj estas 3,740 alfabetoj kaj 281 analfabetoj, do 6.99% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32007a.htm
Rondo Petőfi
La Rondo Petőfi aŭ Petőfi-rondo (Petõfi Kör) estis intelektulara diskutrondo en 1955-56. Ĝin kreis en 1955 la tiam sola junulara organizo de Hungario, nome la Asocio de Laboranta Junularo (DISZ Dolgozó Ifjúság Szövetsége), junkomunista asocio de la hungara kompartio. Ĝi estis kreita por la budapeŝtaj junaj intelektuloj. La rondo ravis en spirita-politika antaŭpreparo de la hungara revolucio de 1956, en formado de la publiko. La estiĝon ebligis la pli libera politika aero sub unua regado de Imre Nagy (1953–55).
Ankoraŭ en 1954 la poeto István Lakatos kaj kelkaj amikoj ekorganizis diskutrondon. Oni nomis tiun Bessenyei-rondo. Ĉar la ŝtatsocialsima sistemo ne permesis la individuajn iniciatojn, tiel brakumis la aferon al menciita junkomunista organizo.
La Rondo Petőfi oficiale fondiĝis la 25-an de marto 1955 en la Kossuth-klubo kaj kun gvidantaro, delegita senescepte de la komunistoj (ekzemple Géza Losonczy).
La sekretario iĝis Gábor Tánczos (instruisto), kie personeco karakterizis la organizon. Lin ekskulid la junkomunista organizo en 1951, sed li apogis politikon de Nagy, tiel oni tiel rehabilitis lin.
La diskutoj en la rondo vigliĝis nur post la 20-a Kongreso de la Soveta Komunista Partio. Ekde printempo de 1956 daŭre aperis la tematikaj diskutoj pri publikinteresaj temoj.
Ili pridiskutis ekzemple la aktualajn demandojn de la politika ekonomiko, la duan kvinjaran planon, filozofion, edukadon ktp. Tie aperis pli frue silentigitaj homoj ekz. György Lukács, Ferenc Mérei, Tibor Liska, Tibor Déry, Ferenc Donáth, Tamás Nagy, Domokos Kosáry ktp. .
Post eko de la hungara revolucio de 1956, ĝi malgraviĝis kaj post malvenko de la revolucio ĉesis, Gábor Tánczos venis en prizonon.
Poissons
Poissons estas franca komunumo en la departemento Haute-Marne, regiono Champagne-Ardenne. Koordinatoj:
Rudolf Bultmann
Rudolf Karl BULTMANN (Wiefelstede, – Marburgo, la 30-an de julio de 1976) estis germana evangelia teologo.
Biografio
Bultmann estis filo de protestanta pastoro. Ekde 1895 ĝis 1903 li vizitas la humanistan gimnazion de la najbara Oldenburg. Post la abiturientiĝo li studas evangeliisman teologion en Tübingen, Berlino kaj Marburg, kie magistriĝis en 1910 kaj, du jarojn plimalfrue, li gajnis habilitiĝon al la instruo, kiun li ekzercis en la postaj jaroj ĝis la pensiiĝo (1951), kaj kiu tamen li pluekzercis kiel neetata profesoro. Li docentis en Breslau (1916-20), Gießen (1920-21) kaj Marburg (1921-1951).
Liaj ekzegeza metodo kaj konsekvaj rezultoj komplete riveliĝis per la verko “Die Geschichte der synoptischen Tradition“ (Historio de la sinoptika tradicio - 1921), kiu estas, ankoraŭ hodiaŭ, esenca instrumento por la scienca Novtestamenta esploro eĉ ĉe fakuloj kiuj malakceptas ĉu la analizon de Bultmann rilate al la rakontaj unuoj je kiuj estus faritaj la Evangelioj kaj al la utiligo en la Nova Testamento de la Vortfiguroj kaj retorikaj tropoj, ĉu tiun kritikon de la formoj, pri kiu Bultmann estis la epigono plej elstara.
Laŭ Bultmann la mita lingvaĵo ne plu kompeneblas ĉe la moderna homo, kaj la kredo ne povas esti reduktita al simpla akcepto laŭvere de serio da faktoj miraklaj. Bultmann volus, do, senvestigi la evangelian mesaĝon de la mita lingvaĵo. Tiucele li utiligas la kritikilojn de la Metodo historia-kritika kaj enprenis, de la ekzistadismo de Martin Heidegger, la principon de la ekzistadisma interpreto, laŭ kiu la mito postulas esti interpretita sur la bazo de la memkompreniĝo de la homo kiun la mito mem intencas komuniki.
Kekvante tiun ideon proponitan de diversaj aŭtoroj de diversaj Skoloj de la Historio de religioj, kiel Hans-Joachim Schoeps, Bultmann defendas la teorion de la Helenizado de la praa judkristanismo, kiu estus implementinta de Paŭlo el Tarsio subinflue de la misterecaj religioj. Laŭ Bultmann, Paŭlo malimplikas Jesuon de Nazareto de lia profeta hebrea medio kaj lin revestas per la koncepto de dieco ĉeesta en la koncepto pri Elaĉetinto de la misterecaj religioj. Ankaŭ Bultmann, kies penso ĝenerale estis kritikita ĉe la katolikoj skoloj, kiel jan Barth, kohere kun sia sistemo de demitigo, restis ĉiam forte kritikema rilate al la Natura teologio, propra de la teologia mezepoka, kaj al la katolika malfermiĝo al la lumine naturalis rationis Laŭ li, eblas paroli pri la vera Dio nur startante el la kredo. Tiurilate. li skribis: “Laŭ la protestanta teologio neeblas “natura teologio [...] ĉar tiu teologio ignoras ke la unika ebla maniero aliri al Dio etas la kredo”. “En la natura teologio estas falsita la koncepto pri Dio, nome reduktita al “esto laŭmaniere de la mondo[...], dum la kredo parolas pri Dio kiel pri Transmondulo.
Al la katolika teologio tio ŝajnas preambolo al Fideismo.
Inter liaj disĉiploj nombriĝas, interaliaj, Hans Jonas, Heinrich Schlier, Uta Ranke-Heinemann, Ernst Käsemann, Günther Bornkamm, Ernst Fuchs kajHerbert Braun. Sed lia Skolo trovis entuzisman sekvenraron ĉiulande. Hodiaŭ plejofte, ĉe fakuloj, la demitigo estas aplikata nur rilate marĝenajn elementojn de la evangelioj agnoskante kaj profitante de multaj liaj scienca alportoj al la komprenado de la fontoj de kristanismo. Unu lia grava instruisto estis Wilhelm Herrmann.
Eŭropa ŝoseo 25
La eŭropa ŝoseo 25 (mallonge E 25) estas 2 500 kilometrojn longa eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter nordo kaj sudo tra Nederlando, Belgio, Luksemburgio, Francio, Svislando kaj Italio.
La norda komenciĝo de la ŝoseo situas ĉe la bordo de la Norda Maro proksime de la havenurbo Hoek van Holland en Nederlando. La suda finiĝo estas en la urbo Palermo sur la insulo Sicilio de Italio.
Itinero
Gravaj urboj, kiuj situas laŭlonge de la ŝoseo E 25, estas en Nederlando Utrecht, 's-Hertogenbosch, Eindhoven kaj Maastricht, en Belgio Lieĝo kaj Bastogne kaj en Luksemburgio la urbo Luksemburgo. Pli sude laŭ la vojo en Francio sekvas la urboj Metz, Saint-Avold, Strasbourg kaj Mulhouse, kaj mallonge post la limo inter Francio kaj Svislando atingiĝas la svisa urbo Bazelo. Pliaj gravaj urboj en Svislando laŭlonge de la ŝoseo estas Olten, Berno, Lausanne kaj Ĝenevo. Ree en Francio la urbo Chamonix estas ligata al la ŝoseo, kaj sude de la Alpoj per la Monto Blanka-tunelo atingiĝas la teritorio de Italio. Tra la urboj Courmayeur, Aosta kaj Alessandria la ŝosea vojo alvenas en Ĝenovo.
En la 1100 kilometrojn longa parto de la ŝoseo inter Ĝenovo kaj Palermo tri diveraj pramŝipaj linioj tra la Mediteranea Maro estas parto de la ŝoseo. Per la unua pramŝipa konekto atingiĝas la urbo Bastia sur la insulo Korsiko (parto de Francio), de la urbo Bonifacio per plia pramŝipa konekto atingatas la loko Porto Torres sur la insulo Sardinio (ree en Italio), kaj de tie la ŝoseo vojas tra Sassari al Cagliari. Fine per tria pramŝipa konekto atingatas Palermo sur la insulo Sicilio.
Armand Landenne
Armand LANDENNE (forpasis la 18-an de novembro 1971) estis belga esperantisto, kalkulisto en Huy kaj en Ampsin (Belgio), honora membro kaj delegito de UEA.
Li estis membro de UEA ekde ĝia fondiĝo en 1908 - do pli ol 60 jarojn. En sia juneco li gvidis multajn kursojn, kaj en 1929 li estis nomita honora membro pro la 20-jara servo kiel delegito. Delegito li plue restis ĝis nelonge antaŭ la morto.
Dubrivka (Irŝava)
Dubrivka estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava, en municipo de Mala Roztoka. Ĝis 2001 la rusa loknomo estis Дибровка [dibrovka].
Amt Elsterland
Amt Elsterland estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la urbo Schönborn.
Dubrivka (Irŝava)
Situo
Dubrivka situas laŭ flankovojoj, ĉefvojo kaj fervoja linio preteriras.
Amt Elsterland
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Dubrivka (Irŝava)
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1447. Ĝis Traktato de Trianon Cserhalom apartenis al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dubrivka. Ekde 1945 Dubrivka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ĝafar Panahi
Ĝafar PANAHI, (perse: جعفر پناهي), naskiĝis je la 11-a de julio jare 1960 en Mianeh, Irano kaj estas konata irana reĝisoro. De frua infaneco li regule vizitadis Kanun (instruistejo por intelekta disvolviĝo de infanoj). Tie li konatiĝis kun filmoj de Abbas Kiarostami kaj persone ili interkonatiĝis en la jaro 1994. Poste Ĝafar eklernis la institucion de kino kaj teatro en Teherano. Unuaj filmoj de Ĝafar estis filmetoj (Jarali baŝlar, Hegah-dovom), sed poste longaj filmoj estis verkitaj. Ĝafar mem diras, ke lia kino estas sociologia. Laŭ liaj vortoj li provas montri ĉiutagan vivon.
129050 Lowellcogburn
129050 Lowellcogburn estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lowell Cogburn , gvidantan analiziston por la kosmoveturilo OSIRIS-REx, responsulon pri la dinamika analizo de Tuŝ-kaj-Foriro kaj de la kapsulo de specimena alvenigo. Li estis Dinamika gvidanto por la luna misio GRAIL.
Brazila portugala
La Brazila portugala (en portugala brasileiro, aŭ português do Brasil) estas serio de dialektoj de la portugala lingvo uzita ĉefe en Brazilo. Ĝi estas parolata de proksimume la 200 milionoj da loĝantoj el Brazilo kaj de kelkaj milionoj da brazilaj elmigrintoj, ĉefe en Usono, Paragvajo, Japanio, Portugalio, kaj Argentino. La Brazila portugala havis sian propran disvolviĝon. Kiel rezulto, tiu varianto de la Portugala lingvo estas iome diferenca, ĉefe laŭ fonologio, el la varianto parolata en Portugalio kaj en aliaj portugal-parolantoj landoj (la dialektoj de aliaj landoj, parte pro la pli ĵusa fino de la portugala koloniismo en tiuj regionoj, havas pli proksiman konekton al nuntempa eŭropa portugala). Tiuj diferencoj estas kompareblaj al tiuj inter Usona angla kaj Brita angla aŭ inter la hispana de Hispanio kaj hispana de Ameriko.
Krispa tinamo
La Krispa tinamo (Crypturellus undulatus) estas specio de surgrunda birdo troviĝanta en ampleksa gamo de arbaraj habitatoj en orienta kaj norda Sudameriko.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo undulatus originis el la latina vorto por ondeca, kaj aludas al la ondeca bildo de ties plumaro.
Taksonomio
La Tepuia tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Subspecioj
Tamen la precizaj distribulimoj de kelkaj subspecioj estas neklaraj. Notinde la populacio inter la riveroj Madeira kaj Purús (inter ĝenerale registritaj teritorioj de C. u. adspersus kaj C. u. yapura), kaj la populacio inter la Tapajós kaj la rivero Araguaia (inter ĝenerale registritaj teritorioj de C. u. adspersus kaj C. u. vermiculatus) ŝajne ne estis atribuita al subspecio.