cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abatejo de Sankta Albano
Graveco kaj antaŭhistorio
La vojmontraj arĥitekturaj kreaĵoj de Normandujo efikis sur la tutan okcidentan randon de Eŭrazio, sed nenie tiel intense kiel en Anglujo. La normana preĝejkonstruo tie eĉ estis la ununura radiko por romanika arĥitekturo. Kvar katedraloj en Anglujo apartenas al la „normana konstruskolo“: Canterbury, St Albans, Ely kaj Peterborough.
Sankta Albano fariĝis ĉefa monumento de frua romanika stilo en Anglujo. Post krudaj, pezaj komencoj en Anglujo ekestis en Anglujo ankoraŭ en la 11-a jarcento gigantaj konstruaĵoj laŭ abundaj formoj. De la unuaj normanaj konstruaĵoj nur malmultaj konserviĝis, ĉar preskaŭ ĉiuj abatejoj kaj katedraloj en postaj epokoj estis transkonstruataj aŭ novigataj. Nur la transversa domo de la katedralo de Winchester kaj la norda meznava muro de Sankta Albano ankoraŭ donas impreson de la unua grado de anglo-normana arĥitekturo.
Kadre de la malfondado de al monaĥejoj fare de Henriko la 8-a en 1539 ankaŭ monaĥejo Sankta Albano estis malfondata kaj komence ŝanĝata en lernejon, poste pluekzistis nur la abatopreĝejo. Malgraŭ sia granda historia graveco la preĝejo nur en 1550 rangaltiĝis al paroĥopreĝejo kaj nur en 1877 al katedralo.
Laŭ la nuna formo la preĝejo estas trinava pilastrobaziliko kun dek tri naveroj, mallarĝa, longa transversa navo kun navkrucoturo.
La normana konstruaĵo
La konstruo de la laŭlonga domo komenciĝis en 1077 sub abato Paŭlo kaj daŭris ĝis 1088, sed la konsekrado okazis nur en 1115. Je ĉi tiu konstruaĵo okulfrapas la longoforma navo kaj la longa ĥorejo. Ambaŭ oni ne konis sur la kontinento, kaj tiu konstruformo fariĝis karakerizaĵo de la angla preĝejkonstruo.
La trietaĝa skemo de la meznava interna muro montras ligan rilaton kun Normandujo. La rondarkoj de la arkaĵoj havas ŝtupajn submasonaĵojn kaj baziĝas sur fortikaj ŝtupigitaj pilastroj, kiuj havas nur platajn abutmentajn platojn. Tiuj ĉi antaŭmetaĵoj ritmigas la tutan murfacon. La galeriaj malfermaĵoj estas same larĝaj kiel la arkaĵoj de la teretaĝo, sed ili plilarĝiĝas dorsen al la tegmentotrabaro de la flanknavoj.
Tibor Eichinger
Tibor Eichinger [ejĥinger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eichinger Tibor estas hungara komponisto, gitaristo, ĵazmuzikisto, orkestrestro.
Abatejo de Sankta Albano
La normana konstruaĵo
Tiu ĉi struktura sistemo ja principe estas transprenaĵo el Normandujo, sed la tuta aperaĵo estas alia. La muro aperas malgraŭ la grandaj malfermaĵoj tre masiva. La trastrukturado de la kontinentnormana interna muro transiĝis surinsule al kruda pezeco. Kontraste al Peterborough kaj Ely Sankta Albano preskaŭ ne ricevis plastikan strukturon, nur simplan ŝtupigon de trankvilaj facoj. Tion kaŭzas la konstrumaterialoj: dum kiam en Normandujo la konstruaĵoj konsistis el minŝtono, tiu de Sankta Albano konsistas el brikoj, devenaj el ruinoj de la proksima romia urbo Verulamium, alterne kun siliko, la tipa regiona konstrumaterialo. Brikmuro ne estas tiom formebla kiom minŝtona muro.
Tibor Eichinger
Tibor Eichinger naskiĝis la (laŭ alia informo en 1962) en Nyíregyháza.
Abatejo de Sankta Albano
La normana konstruaĵo
Konserviĝis de ĉi tiu „praa“ konstruaĵo la norda flanko de la laŭlonga domo (escepte la kvar naverojn okcidentajn) kaj la tri naveroj de la suda flanko plej proksimaj al la navokruciĝo. La transversaj domoj devis elteni nur malgravajn ŝanĝojn. La kolosa, citadeleca navkrucoturo ankaŭ konserviĝis origina. La laŭlonga domo estis per la tiamaj dek naveroj treege longoforma. La gigantaj pilastroj estis preskaŭ same larĝaj kiel la arkaĵaj arkoj. Laŭ normana tradicio antaŭ la altnavaj fenestroj pasis interna koridoro.
La gotikaj ŝanĝoj
La tri okcidentaj naveroj estis starigataj inter 1195 kaj 1214, poste ŝanĝataj: du naveroj estis gotike novigataj inter 1214 kaj 1235, poste ekde 1325 kvin pluaj. La lastaj tri naveroj ĝis la transversa domo tamen konserviĝis laŭ normana stilo. La ligna plafono ja estis novigata en malfrugotika epoko laŭ la tiamaj formoj, sed tiu ŝanĝo okazis tiel diskrete, ke ĝi klare malpli influas la originan impreson ol en aliaj romanikaj preĝejoj, kiu pli malfrue ricevis grandiozajn gotikajn volbopejzaĝojn. Sub abato Johano de Cella (1195–1214) oni ekkonstruis la gotikan okcidentan fasadon, kiun oni tamen novigis en la 19-a jarcento escepte la portalojn. Sub Vilhelmo de Trumpington oni novigis inter 1214 kaj 1235 en la okcidento kvar arkaĵojn de la norda kaj kvin de la suda flanko de la laŭlonga domo. Sub Johano de Hertford inter 1235 kaj 1260 oni malkonstruis la romanikan ĥorejon, novkonstruis kaj plilarĝigis ĝin gotike. Anstataŭ la origina ŝtupoĥorejo ekestis rekte fermita longoforma ĥorejo kun retroĥorejo kaj vertokapelo.
En 1325 du romanikaj pilastroj de la laŭlongdoma suda muro kunfalegis. Tio kaŭzis novkonstruon de kvin naveroj proksime de la navokruciĝo. Proksimume 1400 oni novigis la fenestrojn en la norda flanknavo, En 1878 fenestrojn kaj volbojn en la suda flanknavo (tamen konserviĝis la tri orientaj antaŭ la transversa domo). La monaĥejaj novkonstruaĵoj estis jam detruitaj en 1540 – escepte malfrugotikan pordegodomon. En la 19-a jarcento oni ŝanĝis la transversdoman fasadon. La lignajn plafonojn en la laŭlonga kaj transversa domoj oni konstruis inter 1077 kaj 1088, alikonstris ilin per malfrugotika formoj, tamen simile al la orgina modelo.
Tibor Eichinger
Biografio
Tibor Eichinger aĝis 13, kiam li ricevis gitaron kaj li komencis gitaradi. En la 1980-aj jaroj li lernis klasikan gitarludon en Debrecen naskiĝurbo, tiutempe li fondis ŝlagrorkestron. En 1989 li frekventis konservatorion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1994. Post la diplomo li fondis ĵazkvarteton, sed en la sekvaj jaroj li gitaradis ankaŭ en aliaj ĵazorkestroj.
(17580) 1994 VV
(17580) 1994 VV estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Belga registaro en ekzilo
La Belga registaro en Londono (en franca: Gouvernement belge à Londres, en nederlanda: Belgische regering in Londen), konata ankaŭ kiel registaro Pierlot la 4-a, estis la Belga registaro en ekzilo inter oktobro 1940 kaj septembro 1944 dum la Dua Mondmilito kaj la okupacio de la lando fare de Nazia Germanio. La registaro estis triparta, kun ministroj el katolika, liberala kaj labor-partioj. Post la invado de Belgio fare de Nazia Germanio en majo 1940, la Belga registaro, sub ĉefministro Hubert Pierlot, fuĝis unue al Bordozo en Francio kaj poste al Londono, kie ĝi establis sin mem kiel la nura legitima reprezento de Belgio antaŭ la Aliancanoj.
Spite la fakton, ke ili ne havis aŭtoritaton en sia propra lando, tiu registaro administris la teritorion de la Belga Kongo kaj faris negocadon kun aliaj landoj de Aliancanoj pri la post-milita rekonstruo. Interkonsentoj fare de la registaro en ekzilo dum la milito estis la fondo de la Beneluksa Dogana Unio kaj la akcepto de Belgio ene de Unuiĝintaj Nacioj. Tiu registaro ankaŭ faris influon ene de la Belga armeo en ekzilo kaj klopodis pluteni ligojn kun la Belga rezistado.
En la 5-a de septembro la Belga, Nederlanda kaj Luksemburgia registaroj en ekzilo subskribis la Londonan Dogankonvencion, kiu pavis la vojon por la fondo de la Beneluksa Ekonomia Unio.
1100
En la jaro 1100 post Kristo okazis, interalie:
La mirinda vojaĝo de Nils Holgersson
La mirinda vojaĝo de Nils Holgersson (origine Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige) estas fama literatura verko de la sveda verkistino Selma Lagerlöf, publikita en du partoj en 1906 kaj 1907. La fono por la verko estis mendo de la Nacia Asocio de Instruistoj en 1902 por verki libron de legaĵoj de geografio por la publikaj lernejoj.
Argumento
La sovaĝaj anseroj, kiuj dekomence ne volas kunporti infanon kaj bredanseron, fine alportas ilin al surpriza veturado tra ĉiuj de la historiaj provincoj de Svedio, observante ties naturajn karakterojn kaj ekonomiajn rimedojn. Samtempe, la roluloj kaj la situacioj, kiujn li trafas, virigas lin: la bredansero devas pruvi sian flugokapablon same kiel la spertaj sovaĝaj anseroj, kaj Nils bezonas demonstri al la anseroj ke li estas utila kompanio, spite al sia komenca rifuzo. Dum la veturado, Nils ekscias, ke se li pliboniĝos, la koboldo povus esti preta redoni al li lian originan grandon.
La libro estis kritikata pro la fakto ke la ansero kaj la knabo ne haltis en la provinco Halland. En la ĉapitro 53 ili flugas super Halland, kaj survoje revene al Skanio, la vido ne impresas ilin kaj ili ne haltas. Tamen tia ĉapitro estis aldonita al kelkaj tradukoj de la verko.
Teodoto el Bizancio
Teodoto el Bizancio (en greka Θεoδoτoς) aŭ Teodoto la tanisto aŭ Teodoto la ŝuisto, estis la elpensisto pri adoptismo aŭ pri dinamikaj monarkianoj, kristana tendenco de la teologia monarkianisma movado.
Teodoto estis tanisto en la urbo Bizanco provizita per io da kulturo, kiu sian propran kristologian pozicion, kiu ĉirkaŭ la jaro 189 translokiĝis al Romo kie ekanoncis siajn doktrinojn sed estis la sekvantan jaron ekskomunukita iniciate de la papo Viktoro la 1-a. Spite de tio lia movado kreskis ĝis la sekvanta jarcento, ankaŭ per la meritoj de lia kundisĉiplo Teodoto la monŝanĝisto.
Laŭ tio rakontata de Hipolito de Romo, Teodota instruaĵaro estis proksima al la pozicio de la praortodoksa doktrino sed el ĝi distanciĝis ĉar, alproksimiĝante al gnostikisto Cerinto, ligiĝis al la doktrino laŭ kiu Jesuo estis simpla homa estulo (psilos anthropos), kiu naskiĝinte el la virgulino Maria kaj el la Sankta Spirito, travivis kiel la aliaj homoj nediecaj, sed estis tiom pia ke, okaze de lia baptiĝo en la rivero Jordano, eniris lin kristo subforme de kolombo; ekde tiu momento li estis adoltita kiel filo de Dio. Kaj pro tio antaŭe Jesuo ne povis plenumi miraklojn ĉar mankanta je la (dynameis) nome la spirito (kiun li nomis Kristo).
Sivalikoj
Sivalikoj, Ŝivalikoj aŭ Ĉurja, estas montaro de ekstera Himalajo kiu etendas el la Indusa rivero ĉirkaŭ 2400 km orienten proksime al la Bramaputra rivero, etende tra la nordaj partoj de la Hindia subkontinento. Ĝi estas 10–50 km larĝa kun averaĝa alto de 1500–2000 m. Inter la riveroj Tista kaj Raidāk en Asamo estas valo de ĉirkaŭ 90 km. En kelkaj sanskritaj tekstoj, la regiono estas nomita Manak Parbat. Sivalik laŭvorte signifas 'haroj el Ŝivo’. La regiono Sivaliko estas hejmo de la Soania arkeologia kulturo.
Notoj
27.76667°N, 82.4°W
László Kéry
László KÉRY [lAslO kEri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kéry László estis hungara literaturhistoriisto, kritikisto, redaktisto, tradukisto, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1987).
László Kéry naskiĝis la  1920 en Budapeŝto. Li mortis la 1992 en Budapeŝto.
Teleĥorio
Teleĥorio aŭ teledisvastigo estas de disvastigmeĥanismoj de planto. Komunaj trajtoj estas, ke la semoj estas transportataj trans longaj distancoj.
Francisco del Paso y Troncoso
Francisco del Paso y Troncoso (Verakruco, 8a de oktobro 1842 - Florenco, 30a de aprilo 1916) estis meksika historiisto, profesoro de nahuatla kaj direktoro de la Nacia Muzeo de Arkeologio, Historio kaj Etnologio de Meksikurbo dufoje (1889-1890, 1891). Li estis fakulo pri Antropologio kaj esploris en la fontoj de indiĝenoj kaj de hispanoj de la 16-a jarcento. Li publikigis kaj disvastigis la verkon de Bernardino de Sahagún, nome “Ĝenerala historio pri la aferoj de Nova Hispanio”. Li estis membro de diversaj asocioj kaj akademioj inter kiuj la Reĝa Akademio de Historio de Hispanio kaj la Meksika Akademio de la Lingvo.
Teleĥorio
La distingo inter teleĥorio kaj topoĥorio  estas diskutata.Kelkaj aŭtoroj jam distingas ekde 100 m de teleĥorio, (1932–35) aliaj ekde 10 km.
Teleĥorio estas diversaj disvastigmeĥanismoj ekzemple anemoĥorio aŭ zooĥorio.
Specialaĵo estas la fenomeno de la kontraŭteleĥorio ĉe dezertaj plantoj. Ĉi tie la semo falis plej eble proksime al la patrina planto, por ne atingi areon sen akvo.
Mörel (Holstinio)
Mörel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
59797 Píšala
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa astronomia popularigisto Jan Píšala, aŭtoro de multenombraj popularaj sciencaj publikaĵoj kaj de aŭdvidaj spektakloj ĉe la stelobservejo kaj planetario Brno. Li estas diplomigita nuklea kemiisto, unu el la ĉefaj gvidantoj de la Astronomia Ekspedicio, kaj ankaŭ bona kolego kaj amiko.
Marelefanto
La Marelefantoj (Mirounga) estas la plej grandaj fokoj. Ilian nomon ili ekhavis pro la grandaj nazoj de la viraj bestoj, kiuj preskaŭ iomete similas al la rostro (nazego) de elefanto.
Ekzistas du tre similaj specoj:
BZD
La vorto havas plurajn signifojn:
Convergència i Unió
Convergència i Unió (CiU) (Konverĝo kaj Unuigo), estas politika koalicio de politikaj partioj naciistoj katalunaj, de Katalunio (Hispanio). Ĝin konsistigas la liberala partio Convergència Democràtica de Catalunya kaj la kristandemokratia partio Unió Democràtica de Catalunya.
Convergència i Unió regis Katalunion ekde 1980 ĝis 2003, sub prezido de Jordi Pujol, kiu estis prezidento de la Generalitat de Catalunya ĝis la 18-a de decembro de 2003. Denove el 2010.
Bank
Bank estas familia nomo, interalie de jenaj personoj:
José da Penha
José da Penha estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1958, la municipo havas 6.177 enloĝantojn.
László Hlatky
László Hlatky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Marcell Jankovics (montogrimpisto)
Marcell Jankovics [jankoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jankovics Marcell (malofte Jankovich Marcell) estis hungara montogrimpisto, verkisto, politikisto, advokato, membro de Societo Petőfi. Lia nepo estas reĝisoro Marcell Jankovics.
Marcell Jankovics naskiĝis la 1874 en Gárdospuszta. Li mortis la 1949 en Budapeŝto.
Biografio
Marcell Jankovics frekventis bazlernejon en Nagykanizsa, gimnazion en Pozsony. Li doktoriĝis el juro en 1897, en 1900 li iĝis advokato. En 1905 li elektiĝis deputito parlamenta. Inter 1925-1938 li estis prezidento de diversaj rondoj en Bratislavo. En 1938 li iris al Budapeŝto. En 1940 li membriĝis en Societo Petőfi. Li verkis ne nur hungare, sed ankaŭ slovake, germane, france, itale, angle. Malofte li uzis pseŭdonimon Csalmay.
Aladin; aŭ la mirinda lampo
Aladin; aŭ la mirinda lampo estas fabelo el la Mil kaj unu noktoj. Tradukis ĝin esperantlingven tiutitole majoro-generalo George Cox en 1908. Publikigis ĝin British Esperanto Association en Londono. Ĝi enhavas 60 paĝojn.
Enhavo
La lampo de Aladino estas la temo de rakonto kiu troviĝas en Mil kaj unu noktoj. La junulo Aladin akiras magian lampon, kaj kiam kiu ajn frotas la lampon aperas ĝino. La ĝino estas magia spirito, preta cedi lian ĉiun deziron. Aladin uzas siajn dezirojn por gajni la manon de la bela filino de la sultano kaj por konstrui grandiozan palacon. La magiisto, kiu unue donis al Aladin la lampon, denove ĝin ŝtelas. Sed Aladin rehavigas la lampon, kaj li kaj la filino de la sultano vivas feliĉe por ĉiam.
Wilhelm Buschulte
Wilhelm Buschulte (naskiĝinta la 1-an de novembro 1923 en Unna, Ruhr-Regiono; mortinta la 28-an de marto 2013 samurbe ) estis germana pentristo, grafikisto kaj vitralisto.
Ekde 1943 ĝis 1950 – kun interrompoj militkaŭzitaj – Buschulte studis ĉe la Akademio de Bildartoj en Munkeno. Li estis majstrolernanto de Hans Gött. Ekde 1953 Buschulte vivis liberprofesie verkante en Unna.
Verkado
En sia malfrua verkaro li pli kaj pli forlasis la organecajn formojn kaj brilajn kolorojn (escepte la vitralojn en la katedralo de Paderborn) favore al geometriaj ŝablonoj el klara kaj griza vitro. En ĉiuj liaj konceptoj tamen estas videbla la artisma klopodo, esti servema al la preĝeja spaco rezigne ĉiun malfone ilustra efiko kaj ĝuste per tio partopreni la taskon de la profetado. "Liaj monumentaj vitraloj estas abstraktaj, montras tamen parte figurecaĵojn kaj ĉirkaŭas foje – aparte en la 1980-aj jaroj – simbole organecajn formojn."
Krom partopreni ekspoziciojn en- kaj eksterlandajn li ankaŭ enscenigis proprajn ekspoziciojn. Verkoj liaj troviĝas en muzeoj tutmonde. La kvanto da vitraloj, kiujn li verkis, estas preskaŭ ne superrigardebla.
Ignác Gyulay
Grafo Ignác Gyulay [djulai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyulay Ignác estis hungara oficiro, militestro, banuso. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis marosnémeti kaj nádaskai. Lia patro estis Sámuel Gyulay (generalo).
Cormelles-le-Royal
Cormelles-le-Royal estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ignác Gyulay
Ignác Gyulay naskiĝis la  en Transilvanio en Nagyszeben (nuntempa Sibiu en Rumanio), li mortis la  en Habsburga Imperio en Vieno.
Nia Sinjorino de La Slaboj
Nia Sinjorino de La Slaboj (hispane: Nuestra Señora de Las Lajas) estas maria titolo kultata en la samnoma sanktejo en la sudo de Kolombio ekde la 18-a jarcento.
La bildo troviĝas sur slabo el 3,20 m. alta kaj 2,03 m. larĝa situante en truo el 0,58 m. fone ĉe la muro de la kanjono de la rivero Gvajtaro.
En la ĉefbildo aperas la Virgulino de la Rozario, staranta sur duonluno, portante la infanon Jesuo ĉe la maldekstra brako dum en la dekstra ŝi ofertas la rozarion al unu el la figuroj kiuj akompanas ŝin ambaŭflanke, kiuj estas la preĝantaj sanktaj monaĥoj identigitaj kiel Domingo de Guzmán kaj Francisko el Asizo.
La bildo sekvas la stilon de la kita skolo de la 16-17a jarcentoj kaj kun la tempo la kredantoj ĝin ornamis per juveloj dankeme pro la ricevitaj favoroj, inkluzive de kronoj kaj oraj steloj. La unua novajo skribita pri la Virgulino de La Slaboj aperis en verko de la monaĥo Juan de Santa Gertrudis en Maravillas de la naturaleza, en 1759. La tradicio rakontas ke la apero de la bildo mem estis la unua miraklo, en la 18a jc. Indiĝenino nomata Maria Mueses de Quiñonez kiu ĉedorse portis sian surdmutan filinon, trairadis inter la urbo Ipiales kaj sia domo en la proksima loĝloko Potosí en teritorio de la Real Audiencia de Quito de la tiama Vicreĝlando de Nova Granado en la sudo de nuna Kolombio kiam la filino, surdmuta, parolis kaj diris al la patrino, "panjo, panjo, la mestizino min vokas" (hispane mamita, mamita, la mestiza me llama), okazante en tiu momento la saniĝo de la infanino, pro kio la indiĝenino rakontas pri la okazaĵo al la pastro de la loĝloko, sed li ne kredis, sed la vizioj de la infanino daŭras kaj montras al ŝi la lokon kie poste, post malfacila serĉado ĉar la loko estis montara, troviĝis la bildo de la virgulino sur slabo.
En 1754, monaĥoJuan de Villafuerte, kaj la kredantaro de Ipiales, celebris en la groto de la rivero Pastarán, la unuan meson, la 16an de septembro tiujara. Kun la konsento de la lokaj ekleziaj aŭtoritatuloj kiuj deklaris la okazaĵon kiel miraklo la 15-an de septembro 1754, la bildo estis tuj ekkultata kun fervoro.
Ĉirkaŭ la bildo, la kredantoj starigis sanktejojn sinsekve ĉiam pli grandaj ĝis la lasta, finkonstruita en 1949. En 1952 la papo Pio la 12-a donis al la bildo la kanonan kronadon kaj al la senktejo la titolon malgranda baziliko en 1954.
Ignác Gyulay
Biografio
Ignác Gyulay komencis la armean karieron en 1781, li estis nomumita majoro post 8 jaroj. Li partoprenis en la militiro kontraŭ la turkoj en 1789. Ekde 1792 li batalis kontraŭ Franca Respubliko (baldaŭ Napoleono). Li ricevis signifan reĝan premion, en 1797 li atingis la rangon generalo. Ekde 1806 ĝismorte li estis banuso de Kroatio. Li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo kaj ankaŭ aliajn signifajn premiojn. Li havis la titolojn kortega sekreta konsilisto, krome li estis ĉambelano. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Cormelles-le-Royal
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cormellois.
2-a de februaro
La 2-a de februaro estas la 33-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 332 tagoj restas (333 en superjaroj). La 2-a de februaro estas Marmota tago.
Je la 2-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 2-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Granda Moskeo de Parizo
La Granda Moskeo de Parizo (Grande Mosquée de Paris), situanta en la 5-a arondismento de Parizo, estas la plej granda moskeo en Francio kaj la tria plej granda de Eŭropo. Ĝi estis fondita post la unua mondmilito kiel danko al islamaj soldatoj de francaj kolonioj. Pli ol el ili mortis en batalo kontraŭ Germanio. La moskeo estis konstruita en mudeĥara stilo, kaj ĝia minareto estas 33 metrojn alta. La prezidento Gaston Doumergue ĉeestis ĝian inaŭguron en 1926.
Noordbroek
Noordbroek (groninge: Noordbrouk) estas nederlanda vilaĝo kaj antaŭa municipo, kiu ekestis dum la fruaj mezepokoj. La vilaĝo situas en la provinco Groninger municipo Midden-Groningen. Komence de 2007 ĝi havis 1 960 loĝantojn.
Al Noordbroek apartenas la setlejoj Stootshorn, Korengarst kaj Noordbroeksterhamrik, kaj ankaŭ la antaŭaj setlejoj Noordbroeksterveen, Veenhuizen, Westfalen kaj Zuiderveen. La unuaj tri setlejoj ekde 1660 formas la paroĥon Noordbroeksterhamrik. En la ekstera areo oni distingis plue Zuiderklei (opozicie al Zuiderveen), Evenreiten, Bovenland, Bovenmeerland kaj De Kampen. La lago Noordbroekstermeer estis ĉirkaŭ 1612 sekigita.
(12521) 1998 HT95
(12521) 1998 HT95 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Traktato de Villafranca
La traktato decidis, ke la plejparto de Lombardio (kun ĝia ĉefurbo - Milano, sed sen la urboj Mantuo kaj Lenjano - estis aŭstriaj fortresoj) iĝis parto de Francio. La traktato ankaŭ rehavigis la tronojn al la italiaj senjoroj kiuj malgajnis siajn tronojn sekve de ribeloj kaj revolucioj.
La franca imperiestro Napoleono la 3-a subskribis la traktaton sen konsulti ĝin antaŭe kun lia alianca ŝtato - la Sardio, ĉi tio okazis, ke la sarda ĉefministro Camillo Benso eksiĝis kiel ĉefministro.
Dlouhý Most
Dlouhý Most (Langenbruck) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. Kreas ĝin du vilaĝoj, nome Dlouhý Most kaj sude malpli granda Javorník (k. t. Javorník u Dlouhého Mostu). En la municipo vivas.
Keiji Chiba
Keiji Chiba (千葉 恵二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Lubanj
En la urbo estas fervoja stacio.
Cansahcab
Cansahcab estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Cansahcab. La komunumo situas en la norda, centra parto de Yucatán en la regiono 3 "Litoral Centro". La regiono "Litoral Centro" limas norde al la Meksika Golfo. Sude estas la regiono 4 "Centro". Oriente troviĝas la regiono 1 "Litoral Oriente" kaj okcidente situas la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31009.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4738 loĝantojn. El tiuj estis 2373 viroj kaj 2365 virinoj. La komunumo havas surfacon de 146,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 6 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 51,5 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,7 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3288 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2709 scipovis legi kaj skribi kaj 576 personoj estis analfabetoj. Do 17,52% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dezerto Granda Sala Lago
La Dezerto Granda Sala Lago (angle Great Salt Lake Desert) aŭ Granda Sala Dezerto estas regiono okcidente de la Granda Sala Lago en la norda parto de la ŝtato Utaho de Usono. La dezerto ekestis fine de la lasta glaciepoko pro la sekiĝo de la lago Bonneville – prahistoria lago, kiu etendiĝis okcidente de la Roka Montaro sur la plejparto de la Granda Baseno kaj de tiu nuntempe nur restis la Granda Sala Lago.
La lago Bonneville, nomata laŭ Benjamin Louis Eulalie de Bonneville, fine de la plejstoceno dumtempe ampleksis ĝis 52.000 kvadratajn kilometrojn kaj do siatempe ne multe pli malgrandis ol la nuntempa lago Miĉigano. Antaŭ 15.000 jaroj ĝi en iuj lokoj profundis pli ol 300 metrojn. Ekde antaŭ proksimume 14.000 jaroj la lago pro la ŝanĝiĝantaj klimataj cirkonstancoj komencis malgrandiĝi, kaj sen signifaj al- kaj elfluaj riveroj ĝi fine preskaŭ plene sekiĝis kaj lasis salan grundon.
Nuntempe de la lago Bonneville krom la Granda Sala Lago do restis sala dezerto, kiu etendiĝas okcidente de la Granda Sala Lago sur areo de proksimume 10.360 km² ĝis la limo al la najbara usona ŝtato Nevado. La dezerta sablo pro la alta procentaĵo de sablo aspektas blanke. La teritorio estas tre ebena, kaj pro tiu ebeneco ofte uziĝas por provoj atingi mondan rekordon pri rapideco per diversaj veturiloj. Krome la areo uziĝas precipe de la usona armeo.
La teritorio krome ankaŭ interalie utilis kiel kuliso por la marofundaj scenoj en la kineja filmo "Piratoj de la Karibia Maro – ĉe la fino de la mondo" (Pirates of the Caribbean, parto 3) kun la aktoro Johnny Depp.
Ordinara hipokastano
La ordinara hipokastano, (ordinara) ĉevalkaŝtanarbo, (ordinara) ĉevalkaŝtanujo aŭ ordinara hipokaŝtano (Aesculus hippocastanum) estas granda decidua arbo, komune konata kiel "ĉevalkastaneo".
Priskribo
Ĝi altas ĝis 36 m, kun kupola arbokrono de dikaj branĉoj, ĉe pli maljunaj arboj la eksteraj branĉoj ofte pendantaj kun supren-kurbitaj pintoj. La folioj estas kontraŭaj kaj palmate kunmetitaj, kun 5–7 folietoj; ĉiu folieto longas 13–30 cm, farante diametron de 60 cm por la tuta folio, kun petiolo de 7–20 cm. La foliaj cikatroj, kiuj restas sur la ŝosoj post foliofalo, havas karakterizan hufuman formon, inkluzive de la sep najloj. La floroj kutime estas blankaj kun ruĝa makuleto; ili printempe aperas kiel starigantaj panikloj de 10–30 cm grandaj kun ĉirkaŭ 20–50 floroj ĉe ĉiu paniklo. Kutime nur 1–5 fruktoj disvolviĝas el ĉiu paniklo; la ŝelo estas verda, mole pikaĵa kapsulo enhavante unu (malofte du aŭ tri) nuksecan semon nomitan ĉevalmaronon aŭ ĉevalkaŝtanon. Ĉiu ĉevalmarono havas diametron de 2–4 cm, kaj estas brile nukso-bruna kun blankeca makulo sube.
Etimologio
La kumuna nomo "ĉevalkastaneo" devenus de la erara supozo ke la arbo estus speco de kastaneo, kune kun la observado ke manĝi la fruktojn sanigis ĉevalojn pri brustmalsanoj malgraŭ ke tiu planto estas venena por ĉevaloj.
Disvastiĝo
La hipokastano estas hejma en la montaroj de Balkano en sudorienta Eŭropo, en etaj areoj en norda Grekujo, Albanujo, Nord-Makedonujo, Serbujo, kaj Bulgarujo (pind-montaraj miksaj arbaroj kaj balkanaj miksaj arbaroj ). Tiu palearktisa arbo estas kultivata tra la mezvarmaj regionoj de la mondo.
Uzado
En Britujo kaj Irlando, la nuksoj estas uzitaj por populara infana ludo. Dum la du mondmilitoj, ĉevalmaronoj estis fonto de amelo kiu siavice povus servi pere de la Clostridium acetobutylicum fermentadometodo disvolvigita de Chaim Weizmann por produkti acetonon. Tiu ĉi tiam estis utila kiel solvilo kiu helpis je la procezo de balistita ekster-trudado en korditon, kiu tiam taŭgis por militista armilaro.
En la pasinteco, hipokastanaj semoj estis uzitaj en Francujo kaj Svisujo por blankigado de kanabo, lino, silko kaj lano. Ili enhavas sapan sukon, taŭgan por lavi tolaĵon kaj ŝtofojn, por premgladi kaskedojn kaj ŝtrumpojn, k.t.p., kaj por plenigi vestaĵojn. Tor tio, 20 hipokaŝtanoj estis sufiĉaj por ses litroj da akvo. Ili estis senŝeligitaj, tiam raspitaj aŭ sekigitaj, kaj muelitaj en malton. La akvo devas esti dolĉa, aŭ pluva aŭ rivera akvo; kalkhava fonta akvo ne taŭgas. Tiam la nuksoj estis trasorbigitaj en malvarma akvo, kiu baldaŭ estiĝas ŝaŭma, kiel kun sapo, kaj tiam estiĝas lakte blanka. La likvaĵo unue devis esti bone kirlita, kaj tiam, post starigado por surfondiĝo, kribrita aŭ deverŝigita. Tolaĵo lavita en tiu likvaĵo, kaj poste lavpurigita en klara kuranta akvo, ekhavas agrablan hele ĉiel-bluan koloron. Ĝi forprenas makulojn el kaj tolaĵo kaj lano, kaj neniam difektas la tekstilaĵojn.
En Bavarujo la hipokastano estas tipa arbo por bieroĝardeno. Origine tiuj arboj estis plantataj por doni profundan ombron kiu signifas ke bierkelo-posedantoj vintre povis tranĉi glacion el la lokaj riveroj kaj lagoj por malplivarmigi la bieron longe dumsomere. Nuntempe la gastoj ĝuas la ombron por teni la kapon malvarmete, eĉ post trinkado de sufiĉe da biero.
La hipokastanoj estis minacataj de la folioborula tineo Cameraria ohridella, kies larvoj nutriĝas per hipokastanaj folioj. La tineo estis priskribata el Makedonujo kie la specio estis malkovrata en 1984 sed bezonis 18 jarojn por atingi Britujon.
La hipokastano homeopatie estas utila. Kiam oni aplikas la burĝonojn, ĝi estas nomita "Hipokastana Burĝono" kaj se la floroj estas la baza substanco, oni parolas pri "Blanka Hipokastano".
La floro estas la simbolo de Kievo, ĉefurbo de Ukrainujo. Ĉevalmaronoj povas esti uzataj kiel bidoj.
Fama specimeno estis la Arbo Anne Frank, hipokastano en la centro de Amsterdamo kiu ŝi menciis en sia taglibro kaj kiu postvivis tie ĝis aŭgusto 2010.
Bonsajo
La hipokastano havas multajn subtenatojn en la Bonsaja Mondo, kaj speciale en Eŭropo, kie oni faras belajn grandajn bonsajojn, kvankam la eŭropanoj ankaŭ estas famaj por fari pli malgrandajn bonsajojn.
Tapioko
Tapioko estas faruna amelo aŭ grio, produktata el la tuberoj de manioko. Estas la plej grava ingredienco de kelkaj manĝaĵoj el Brazilo.
(17581) 1994 VE1
(17581) 1994 VE1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Gábor Antal
Gábor ANTAL, laŭ hungarlingve kutima nomordo Antal Gábor estis hungara kalvinana pastro, episkopo, senatano, framasono (en 1886 ĉefmajsto de loĝio pri Ferenc Kölcsey), altlerneja instruisto.
Gábor Antal naskiĝis la en Szentkirályszabadja (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Komárom (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Komárno en Slovakio).
Biografio
Gábor Antal frekventis bazlernejon en sia naskiĝloko, poste maturiĝis en Pápa, fine li akiris diplomon en la kalvinana teologia akademio en la sama urbo en 1865. Post siaj studoj li instruis en Pápa aŭ li estis pastro en Monoszló, poste li plustudis en universitatoj de Berlino (1868) kaj Zuriko (1869). Inter 1869 kaj 1888 li instruis en la kalvinana teologia akademio de Pápa, en la lernojaroj 1878 kaj 1883 li estis akademiestro. En 1874 li fondis lokan gazeton en Pápa, liaj artikoloj aperis ankaŭ en aliaj gazetoj. Inter 1888-1896 li estis pastro en Ács, ekde 1892 ankaŭ eklezia notario, en 1896 pastro en Komárom, poste ĝismorte episkopo de Transdanubio, samtempe senatano. Tiutempe li partoprenis en koncilioj en 1881 kaj 1891. Li havis edzinon ekde 1874, kiu naskis filon en 1877.
Oberpframmern
Oberpframmern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ebersberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Oberpframmern apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Glonn.
Verticilo
En botaniko, verticilo estas aranĝo de sepaloj, petaloj, folioj, aŭ branĉoj  en kiu ĉiuj la partoj estas fiksitaj ĉe la sama punkto kaj ĉirkaŭas la tigon aŭ volviĝas ĉirkaŭ ĝi. Estas kvar verticiloj en ĝenerala floro. Ili estas kaliko (sepalaro), korolo (petalaro), androceo (stamenaro) kaj gineceo (karpelaro). Kompleta floro ampleksas ĉiujn verticilojn. Se unu aŭ pli da floraj strukturoj mankas, oni parolas pri nekompleta aŭ neperfekta floro.
Torre de' Busi
Torre de' Busi estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Calolziocorte, Caprino Bergamasco (BG), Carenno, Cisano Bergamasco (BG), Costa Valle Imagna (BG), Monte Marenzo kaj Roncola (BG). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta ĉefanĝelo Miĥaelo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Hans Henny Jahnn
Hans Henny Jahnn nask. Jahn (* 17-a de decembro 1894 en Stellingen; † 29-a de novembro 1959 en Hamburgo) estis germana verkisto, orgenreformisto kaj muzikeldonisto (Ugrino-Verlag).
En la centro de la verkaro de Hans Henny Jahnns staras la ekzistenciala timo, kiu por la homo restas maldissolvebla kaj povas estis venkita nur per la kompato kun aliaj homoj kaj la kreitaĵo. Perdo de amo kaj atento do ĉiam estas tragika falo en fundamentajn turmentojn trans la nura funebro. Ĉi tiu mondrigardo je Jahnn renkontiĝas kun alttaksado de idealigita harmonia pitagora estetiko, kiu laŭ profunde ankrita religiemo pledas por la digno de la homo kaj kontraŭas la misajn evoluojn en la socio kaj kulturo. Jahnn dum tio montriĝas en siaj romanoj kiel malferma ateisto.
Lajos Keszthelyi
Lajos Keszthelyi [lajoŝ kestheji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keszthelyi Lajos estis hungara fizikisto, pedagogo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
Hans Henny Jahnn
Krome
Beiträge zur Kulturzeitschrift Der Kreis
Lajos Keszthelyi
Lajos Keszthelyi  naskiĝis la  1927 en Kaposvár kaj mortis la 9-an de decembro 2022.
Hans Henny Jahnn
Literaturo
Toni Bernhart: ''"Adfection derer Cörper". Empirische Studie zu den Farben in der Prosa von Hans Henny Jahnn.'' Deutscher Universitäts-Verlag, Wiesbaden 2003, ISBN 3-8244-4547-6.
Lajos Keszthelyi
Biografio
Lajos Keszthelyi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1946-1950, poste li esploris en la universitata kaj akademia fizikaj institutoj. En 1962 li doktoriĝis pri fiziko. Inter 1973-2005 li laboris en esplorinstituto en Szeged. Kelkfoje li instruis en universitatoj en Usono. Li okupiĝis precipe pri atomoj kaj proteinoj. Li ricevis medalojn kaj premiojn inter 1958-2007.
Hans Henny Jahnn
Eksteraj ligiloj
Jan Bürger: ''Planetenklänge. Der Komponist Dietrich Buxtehude im Weltbild des Schriftstellers HHJ'' in NZZ 5. 1. 2008, Int. Ausg. S. 32 (an kaŭ pri J. kiel orgenrestaŭranto en Hamburgo)
37218 Kimyoonyoung
37218 Kimyoonyoung estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 13:6 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Lgov
Lgov (Льгов) estas urbo en Kurska provinco en Rusio.
Guddu Akvobaraĵo
La Guddu Akvobaraĵo (en urdua: گڈو بیراج‎) estas akvobaraĵo sur la Indusa rivero apud Kaŝmore en la provinco Sindo de Pakistano. Prezidento Iskander Mirza metis la fondo-ŝtonon de la Guddu Akvobaraĵo la 2an de februaro 1957. La akvobaraĵo estis finkompletigita en 1962 je kosto de 474.8 milionoj da rupioj kaj inaŭgurita de la Marŝalo Ajub Ĥan en 1962.
Gemerská Poloma
Bazaj informoj
Gemerská Poloma, hungare Veszverés (vesverEŝ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Guddu Akvobaraĵo
La Guddu Akvobaraĵo estas uzata por kontrolo de la akvofluo en Induso, por irigacio kaj inundo-kontrolo. La Guddu Akvobaraĵo estas 1350 m longa – kaj irigacias 12 000 km² de agrikulturaj kampoj de Sukur, Ĝakobabad kaj Larkana en la provinco Sindo, de la distrikto Nasirabado de la provinco Baluĉistano (Pakistano)|Baluĉio]] kaj de Kalat.
Ĝi havas elflukapablon de 34 000 m³/s. Ĝi estas pordo-kluza kontrolita akvobaraĵo kun fermejo de navigado. La akvobaraĵo havas 64 platformojn, po 18 m larĝajn. La maksimuma inundonivela alto de la Guddu Akvobaraĵo estas 8 m. La akvobaraĵo nutras kanalojn por Ghotki, Begari, Dezerto kaj Pat.
Lövőpetri
Lövőpetri estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Kisvárda.
Gemerská Poloma
Historio
La vilaĝo fondiĝis en la 14-a jarcento. La kampoj apartenis al familio Bebek. Baldaŭe 2 setlejoj formiĝis: Granda kaj Malgranda Veszverés. En 1910 loĝis en Granda Veszverés 779 homoj, en Malgranda Veszverés 644 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Gemerská Poloma 1975 homoj, (1885 slovakoj, 56 ciganoj, 12 hungaroj, 10 ĉeĥoj).
Lövőpetri
Situo
Lövőpetri situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Kisvárda troviĝas 12, Vásárosnamény 13, Dombrád 25, Baktalórántháza 26 km-ojn.
Lgov
La kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 38410.
Lövőpetri
Historio
La unua mencio devenis el 1212 en mallonga formo "Petri". Tiutempe la kampoj apartenis al familio Petry. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Lgov
La urbo estis fondita en la jaro 1152.
Lövőpetri
Komunumoj pri lövő (= pafisto) en Hungara reĝlando
En la frua mezepoko la pafistoj estis sagistoj.
Lgov
Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1779.
La interurba telefona kodo estas 07140 (ĝis 2005), 47140 (ekde 2006). La enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
La loka tempo estas la sama kiel la moskva tempo (en la jaro 2005).
La urbo estas sur la bordoj de la rivero Sejm (Сейм) (kiu enfluas en la riveron Desna (Десна)).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde la dua duono de la 19-a jarcento).
En la jaro 1959 la urbo havis 21,3 mil loĝantojn.
En la jaro 2002 la urbo havis 23,8 mil loĝantojn.
28807 Lisawaller
28807 Lisawaller estas tre malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lisa Waller, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la Menifee Valley Middle School de Menifee (Kalifornio).
Takeshi Saito
Takeshi Saito (斉藤 剛史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Johann Alexander Thiele
Johann Alexander THIELE (naskiĝinta la 26-an de marto 1685 en Erfurto, mortinta la 22-an de majo 1752 en Dresdeno) estis germana pentristo kaj akvafortisto.
Vivo
Li lernis la metion de libropresisto kaj ekvojaĝadis por lerni aliloke novajn aferojn profesirilatajn en 1709. En 1718 li edziĝis al Clara Benigna Dönicke en la Franciskana preĝejo de Arnstadt. La registrejo pri civila stato nomis lin riĉa kortega kaj pejzaĝa pentristo servanta al princo-elektisto Aŭgusto la 2-a. Alterne li laboris en Dresdeno kaj Arnstadt.
Diversaj labordonantoj
La 12-an de novembro 1729 li estis nomumita konsilanto de lia grafa moŝto Günther la 1-a de Schwarzburg-Sondershausen. De 1732-38 li responsis por la pentraĵkolektoj de la Nova Palaco kaj pentris pejzaĝojn kiel grandajn prospektojn por supraj partoj de pordoj kiel ankaŭ etaĵojn por la bildkabineto.
Liaj dungintoj estis i.a. Auguste Dorothea von Schwarzburg-Arnstadt kaj la kortegoj de Rudolstadt, Braunschweig, Kassel kaj Schwerin. En 1738 li estis nomumita saksia kortegpentristo sub lia moŝto Aŭgusto la 3-a.
Saussure
Saussure havas plurajn toponimajn signifojn kaj de Saussure estas patronomo de pluraj homoj.
Eŭforbio
Eŭforbio (Euphorbia) estas planta genro, kiu enhavas unu-, du- aŭ plur-jarajn herbojn kaj arbedojn, el kiuj kelkaj specioj estas kaktosimilaj, sed ĉiuj havas blankan latekson.
Pluraj specioj kulturataj pro la brilkoloraj brakteoj (v. foto). Umbelsimila infloresko kun unuseksaj floroj.
Floraro
Floraroj estas tre similaj kaj tiel nomata ciato. Ili konsistas el reduktitaj unuopaj floroj, kiuj havas nur unu ovolujon resp. stamenon. Krome ili portas altan folion. La frukto estas triparta kapsulo.
Substancoj
La plantoj enhavas blankan sukon, kiu efikas irite. La suko estas plej ofte venena, sed ĉe kelkaj specioj povas esti fosforeska aŭ eĉ esti loĝata de parazitaj flagelatoj.
Specioj kaj disvastiĝo
La latina nomo Euphorbia venas de Euphorbus, kuracisto de reĝo Juba 2a de Maŭretanio (ĉ. 50 a, K. ĝis  23/24 p. K.). Ĝin Linné donis en 1753 al la plantgenro. tipa specio estas Euphorbia antiquorum L.
Subtribo Euphorbiinae
Kiel la DNA-esploroj de  Steinmann & Porter 2002 kaj Bruyns & al. 2006 montris, la tiel nomataj stelitaj genroj ĉirkaŭ Euphorbia, nome Elaeophorbia, Endadenium, Monadenium, Synadenium kaj Pedilanthus estas profunde enplektita en la genro Euphorbia. La konsekvenco estis illian enordigon en Euphorbia. Escepte de la ankoraŭ ne prilaborita genro Cubanthus ĉiuj anoj apartenas al de la subtribo Euphorbiinae de la genro Euphorbia. Post la enordigo de Cubanthus la genro Euphorbia estas monofila.
Specioj (elekto)
En Mezeŭropo ekzistas jenaj specioj:
Jenelekto de pliaj specioj (laŭ „World Checklist of Selected Plant Families“:
Hybridigo
Ekzistas naturaj hibridoj inter la multaj Eŭforbio-specioj. 75 hibridaj formoj estas konataj ekzemple en Germanujo.
Colombelles
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Colombellois.
Ales Bjaljacki
Ales BJALJACKI - Алесь Бяляцкі, Алесь Беляцкий; naskiĝis la 25-an de septembro 1962 en Vjarcilja (ruse Вяртсиля, finne Värtsilä, Karelio, Rusia SFSR, Sovetunio) - estas belorusia aktivulo pri homaj rajtoj. En 2020 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero, kaj en oktobro 2022 al li estis aljuĝita la Nobel-premio pri paco.
Vivo
Kiam Ales Bjaljacki estis dujaraĝa, lia familio translokiĝis de Rusio al Belorusio. Ales Bjaljacki doktoriĝis en Literaturscienco de la Nacia Akademio de Sciencoj de Belorusio.
En 1988 li kaj aliaj organizis publikajn agojn por memorigi la viktimojn de stalinismo. Sekvis pluraj arestoj kaj monpunoj. Ales Bjaljacki estis kunfondinto de la "Belorusa Popola Fronto 'Adradĵenje'" ("Belorusa Popola Fronto 'La Reviviĝo'"), kiu ekde 1991 kampanjas por demokratiigo.
En 1996, malgraŭ la danĝero kaj diskriminacio, li fondis la homrajtan organizon Vjasna (Вясна, "printempo"), kiu subtenas politikajn kaptitojn kaj iliajn familiojn. Pro tio li ricevis la premion Homo-Homini el Prago en 2005. Kaj en 2006 la sveda Forum för levande historia ("forumo por vivanta historio") honorigis lin per la Per Anger-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero – Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.
Ales Bjaljacki estis arestita la 4-an de aŭgusto 2011 kaj preskaŭ kvar monatojn poste, la 24-an de novembro 2011, kondamnita al kvar jaroj kaj duono da malliberejo pro laŭdira impostfraŭdo. Oficialaj reprezentantoj de Eŭropa Unio kaj Usono kritikis la proceduron kiel "politikan surscenigon". La organizaĵo por homaj rajtoj Amnestio Internacia ankaŭ postulis la liberigon de li.
Li estis nomumita por la Nobel-premio pri paco fare de la slovaka ĉefministro Iveta Radičová komence de 2012. Du kaj duonan jaron pli malfrue, la 21-an de junio 2014 li estis surprize liberigita frue el la malliberejo.
Dum la protestoj en Belorusio 2020 li fariĝis membro de la kunordiga konsilio de la iama prezidanta kandidato Svjatlana Ciĥanoŭskaja. En 2020 li ricevis la premion de ĝusta vivmaniero. Ales Bjaljacki estis denove arestita la 14-an de julio 2021.
La 7-an de oktobro 2022, la Nobel-Komitato en Oslo anoncis ke li ricevos la Nobel-premion pri paco kune kun la rusa homrajta organizaĵo Memorial kaj la ukraina organizaĵo Centro por Civilaj Liberecoj.
La 3-an de marto 2023 estis kondamnita de juĝejo en Minsko al 10 jaroj de prizonkolonio
Vicprezidanto de Sudkoreio
La Vicprezidanto de la Respubliko Koreio (대한민국 부통령) estas vicŝtatestro de Sud-Koreio kaj Sekva sekvenco kaj agento de prezidento, reprezentanto de la ŝtato en la politiko. La ofico estis establita en 1948 kaj aboliciita en aŭgusto 1960.
Laŭ Konstitucio de Respubliko Koreio, Vicprezidanto plenumas taskojn de prezidanto kaze de ties foresto aŭ nekapablo fari tion pro akcidento. Laŭ la unua konstitucio de Sud-Koreio, li estis ankaŭ estro de la 'tribunalo de regado'( 탄핵재판소).
Alajos Gobbi
Alajos Gobbi [alajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gobbi Alajos estis hungara dirigento, koncertmajstro, komponisto, instruisto. Lia frato estis Henrik Gobbi, lia nepo estis Hilda Gobbi.
Alajos Gobbi naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1844) en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Alajos Gobbi devenis el varia itala-hungara familio. Li studis en Reĝa Muzikakademio de Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis Mátyás Engesszer, Károly Thern, Károly Huber kaj Dávid Ridley-Kohne. Li lernis violonadon jaron ankaŭ en Munkeno. Ekde 1863 li estis ĉefviolonisto de orkestro de Nacia Teatro de Pest, inter 1884-1888 de Reĝa Operejo de Budapeŝto. En 1872 li ekinstruis en muzika mezlernejo, kie ekde 1886 li estis muziklerneja dirigento, inter 1901 kaj 1918 li estis lernejestro. Spite la lernejan aktivadon en 1888 li pensiuliĝis. Gobbi edukis pli ol mil da studentoj.
Li ricevis 2 reĝajn premiojn. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo.
Torre de' Negri
Torre de' Negri estas komunumo de Italio.
(131702) 2001 YZ3
(131702) 2001 YZ3 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
CAA
La vorto havas plurajn signifojn:
19914 Klagenfurt
19914 Klagenfurt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Klagenfurt, ĉefurbo de la aŭstria regiono Karintio, ĉe la orienta bordo de la lago Wörthersee. Tiu kultura centro kaj turisma ripozloko estis unuafoje menciita en 1195.
Listo de ĝemelaj urboj
Vidu listo de ĝemelaj urboj laŭ landonomo.
Li Na
Li Na (ĉine: 李娜, pinjino: Lǐ Nà; naskiĝis la 26an de februaro 1982) estas ĉina profesia tenisa ludistino. Li gajnis 5 WTA kaj 19 ITF solludajn titolojn. De la 4a de junio 2011, ŝia mond-vico estas la 4a.
En januaro 2011, Li Na fariĝis la unua azia ludisto kiu atingis gravan ĉampionecan finalon ĉe la aŭstralia Turniro, kie ŝi gajnis kiel subĉampiono. En junio 2011, Li gajnis la 2011 Francan Malferman solludan ĉampionon; ŝi estas la unua azia ludisto kiu iam ajn gajnis Grandan Ŝlemon solludan titolon.
Li Na naskiĝis la 26an de februaro 1982 en Vuhano, Ĉinio. Kiam ŝi estis 6-jaraĝa, ŝi fariĝis volanluda ludistino, sed ŝia trejnisto rimarkis ke kvazaŭ ŝi estis ludanta tenison. De la tempo je la 8-jaraĝo, ŝia trejnisto demandis ŝiajn gepatrojn ĉu ŝi povus ŝanĝi al teniso, kion ŝi faris ekde la 9jaraĝo. Li Na aliĝis al Nacia Tenisa Teamo de Ĉinio (中国国家网球队) en 1997 kaj ekestis profesiulo en 1999.