cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Attiches
- prononco laŭ sistemo IFA - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Daveluyville
estas urba komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Centro-de-Kebekio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Prekopa (Štrigova)
Prekopa, hungare Prekopahegy [prekopahedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Štrigova.
Situo
Prekopa situas inter montetoj. Štrigova troviĝas je 5, Čakovec je 12 km-oj. Proksime estas la plej alta punkto de Međimurje (344 m-ojn alta)
Historio
Longe estis tie nur abatejo kaj kapelo. La Kampoj apartenis al estroj de Csáktornya. La vilaĝo formiĝis nur en la 20-a jarcento. Ĝis Traktato de Trianon Prekopahegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Marĉoj Mai Po
Marĉoj Mai Po (米埔濕地) estas naturrezervejo situanta ĉe Juen Long en Hongkongo, Ĉinio. Ĝi estas parto de la golfo Hau Hoi Ŭan, nome malantaŭa golfo, internacie grava humidejo kiu estas fakte neprofunda estuaro, ĉe la elfluoj de la riveroj Ŝam Ĉun, Ŝan Pui kaj Tin Ŝui Ŭai Nullah. Ĝi estis listata kiel Ramsar-loko laŭ la Ramsar-Interkonsento en 1995, kaj eltenas gravajn nombrojn de humidejajn birdojn, kiuj ĉee alvenas vintre kaj dum la printempa kaj aŭtuna migradoj. La eduka centro kaj natura konservaareo estas 1.5 km² granda kaj ties ĉirkaŭa humidejo havas areon de 6 km². Ĝi havigas konservareon por mamuloj, reptilioj, insektoj, kaj ĉirkaŭ 350 specioj de birdoj.
Szakonyfalu
Szakonyfalu [sakonjfalu] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd.
Situo
La vilaĝo situas en valo de Rába, tiu rivero, fervojo kaj ĉefvojo inter Graz kaj Szentgotthárd estas ne tro for. La lasta urbo troviĝas 6 km-ojn. Arbaro ĉirkaŭas la vilaĝon.
Historio
Dum la mezepoko la loko estis bieno de abatejo de Szentgotthárd. En 1664 la turkoj detruis la vilaĝon, poste la loĝantoj elektis novan lokon iom for. Parto de la loĝantaro estas slovenoj kaj ciganoj, la lastaj iom parolas slovene.
En Szakonyfalu migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
En Szakonyfalu estas romkatolika preĝejo omaĝe al Serpa Madono.
Gusztáv Paál
PAÁL Gusztáv (pa:l) estis hungara publicisto, redaktoro naskita en Szászörményes la 23-an de oktobro 1877 kaj mortinta en Târgu Mureș la 1-an de septembro 1956.
Kariero
Paál Gusztáv diplomitiĝis en la Universitato Ferenc József (1900) kaj li estis instruisto, direktoro de la Reformita Kolegio de Târgu Mureș. De 1909 li estis ano de la Kemény Zsigmond Társaság.
Fly Me to the Moon
"Fly Me to the Moon" (flugigu min lunen), origine titolita "In Other Words" (alivorte), estas kanto verkita en 1954 de Bart Howard. Kaye Ballard faris la unuan registraĵon de la kanto en 1954. Ekde tiam ĝi estis ofte registrita ĵaza normkanto ofte ludata en popola kulturo. La versio de Frank Sinatra de 1964 estis tre forte asocia kun la Apollo misioj al la Luno.
HyperTransport
HyperTransport - estas rapidega buso de transdono de dateno por personaj komputiloj, laboraj stacioj kaj serviloj. Teknologio HyperTransport estas stirata de HyperTransport Technology Consortium. Radikoj de HyperTransport kreskas el 1997 j, kiam firmao AMD lanĉis projekton LDT. En 2000 j la firmao anoncis, ke firmao Transmeta licencis teknologion LDT. Sia vice AMD licencis teknologiojn de procesora energiŝparo far Transmeta. En 2001 j AMD prezentas novan nomon por LDT - HyperTransport, kaj anoncas vastan licenzadon de la buso. Comence HiperTransport estis celata nur al aparatoj bazitaj sur AMD-fundamento, sed post apero de HyperTransport Technology Consortium ĝi estas destinata por kunigo de ĉiuj enkomputilaj busoj (ekz PCI, AGP, DRAM, PCI-E), uzo en marŝrutiloj ka.
Listo de komunumoj en Aguascalientes
La meksika federacia subŝtato Aguascalientes estas unu el la plej malgrandaj subŝtatoj de Meksiko. En ĝi ekzistas nur 11 komunumoj.
Leutenbach (Supra Frankonio)
Leutenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
San Vicente Tancuayalab
San Vicente Tancuayalab estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas San Vicente Tancuayalab. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24034.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13358 loĝantojn. El tiuj estis 6640 viroj kaj 6718 virinoj. La komunumo havas surfacon de 510,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12385 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3154 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 25,47 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 12385 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 11097 apartenis al la katolika religio kaj 467 al la evangelia religio. 821 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nefluga kormorano
La Nefluga kormorano (Phalacrocorax harrisi), konata ankaŭ kiel Galapaga kormorano, estas kormorano indiĝena de la Galapagoj, Ekvadoro, kaj ekzemplo de tre malkutima faŭno tie ekzistanta. Ĝi estas unika ĉar ĝi estas la ununura kormorano kiu estis perdinta la kapablon flugi. Iam ĝi estis lokita en sia propra genro, Nannopterum aix Compsohalieus, kvankam nunaj taksonomioj lokigas ĝin en la saman genron kun plej el la aliaj kormoranoj, Phalacrocorax.
Kun nur 1500 ĉirkaŭkalkulataj individuoj, ĝi estas unu el la plej raraj birdoj kaj ĝuas el aktiva konservadprogramo.
Aspekto
Kiel ĉe ĉiuj aliaj kormoranoj, tiu birdo havas retecajn piedojn kaj povegajn krurojn kiuj elpelas ĝin tra la oceanaj akvoj dum ĝi serĉas sian predon de fiŝoj, angiloj, malgrandaj polpoj, kaj aliaj malgrandaj bestetoj. Ili manĝas ĉe la marfundo kaj ne pli for el la marbordo ol je 100 m.
Villar del Pozo
Villar del Pozo [bijAr del pOzo] (Vilaĝo de la Puto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas villareños. La censita populacio en 2010 estis de 103 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,79 loĝ/km².
Nefluga kormorano
Aspekto
La Nefluga kormorano estas la plej granda vivanta membro de ties familio, nome 89–100 cm longa kaj peza 2.5–5.0 kg, kaj ties flugiloj estas nur ĉirkaŭ unu trionon el la grando kiun postulus birdo de ties proporcioj por flugi. Ankaŭ la kilo en la brustosto, kie la birdoj ligas la grandajn muskolojn necesajn por flugi, estas ege malpliiĝa.
Villar del Pozo
Situo
Villar del Pozo estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Kalatrava en la centra parto de la provinco de Ciudad Real. La areo de ties teritorio estas de 13.23 km².
Nefluga kormorano
Aspekto
La Nefluga kormorano aspektas kvazaŭ anaso, kvankam ili havas iomajn malgrandajn diferencojn (escepte pro ties mallongaj, diketaj flugiloj). La supraj partoj estas nigrecaj kaj la subaj partoj estas brunaj. La longa beko estas hokoformaj pinte kaj la okuloj estas turkisbluaj. Kie ĉe ĉiuj membroj de la kormorana familio, ĉiuj el kvar fingroj estas kunigitaj de reteca haŭtaĵo. Maskloj kaj inoj estas similaj laŭ aspekto, kvankam maskloj tendencas esti pli grandaj. Junuloj estas ĝenerale similaj al plenkreskuloj sed diferencas je tio ke ili estas brilnigraj kun malhelaj okuloj. Plenkreskuloj produktas mallaŭtajn gruntojn.
Villar del Pozo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Servoj, dormurbo por la provinca ĉefurbo. La ĵusa, polemika kaj iom fantoma (senhoma) flughaveno de Ciudad Real distas malpli da 1 km el la vilaĝo.
Nefluga kormorano
Aspekto
Kiel ĉe aliaj kormoranoj, la plumoj de tiu birdoj ne estas kontraŭakve protektitaj, kaj ili pasas tempon post ĉiu plonĝo sekigante siajn malgrandajn flugilojn sub la sunvarmo. Ties flugo- kaj kovro-plumoj estas multe kiel tiuj de aliaj kormoranoj, sed ties korpoplumoj estas multe pli dikaj, pli mildaj, pli densaj, kaj pli haro-similaj. Ili produktas malmultan oleon el siaj uropigaj glandoj; estas la aero retenita en sia densa plumaro kiu evitas ke ili iĝu trotrempitaj.
Villar del Pozo
Historio
La historio de la vilaĝo estas ligata al tiu de la Ordeno de Kalatrava, kiu posedis la teritorion post la konkero al la islamanoj. Krome ĝi estis sufiĉe proksima al la ununura reĝurbo nome Ciudad Real kiu konfliktis kontraŭ la ordeno kaj inverse.
Nefluga kormorano
Distribuado kaj habitato
Tiu specio loĝas en la rokaj bordoj de la vulkanaj insuloj kie ĝi vivas. Ili manĝas en la neprofundaj marbordaj akvoj, inklude golfetojn kaj markolojn kaj rare kuraĝas al pli ol unu kilometro el la reproduktejoj.
Reproduktado
Nestumado tendence okazas dum la plej malvarmaj monatoj (julio al oktobro), kiam marmanĝo estas plej abunda kaj la risko de varmatakoj al la idoj malpliiĝas. Tiam formiĝas reproduktaj kolonioj konsistas el ĉirkaŭ 12 paroj. La pariĝada kutimaro de tiu specio startas enmare; la masklo kaj la ino naĝas unu ĉirkaŭ la alia havanta siajn kolojn laŭ serpenteca sinteno. Ili poste moviĝas al tero. La diketa elalga nesto, situanta ĝuste super la marko de la alta tajdo, estas pliigata per "donacoj" inklude pecoj de flosanta rubo kiaj ŝnuroj aŭ botelŝtopiloj, kiuj estas prezentataj al la ino fare de la masklo.
La ino ĝenerale demetas tri blankecajn ovojn por ovodemetado, kvankam kutime nur unu ido survivas. Kaj masklo kaj ino kunrespondecas pri kovado. Post eloviĝo, ambaŭ gepatroj plukunhavas respondecon pri nutrado kaj idozorgado (protektado de idoj el ekspono al varmo aŭ al malvarmo), sed post kiam la idoj estas sufiĉe aĝaj por esti sendependaj, kaj se ankaŭ manĝodisponeblo sufiĉas, la ino lasas al la masklo pluajn patrajn taskojn, kaj ŝi foriras trovi novan partneron. Inoj povas reproduktiĝi trifoje en unu jaro. Tiele, kvankam ties populacio estas malgranda, la Neflugaj kormoranoj povas rekuperi sufiĉe rapide el mediaj katastrofoj.
Konservado
Pasinte, enmetitaj naturiĝintaj hundoj estis granda minaco por la specio en Isabela, sed ekde tiam ili estis nuligitaj el la insulo. Futura enmeto de ratoj aŭ katoj en la insulo Fernandina estas eventuala minaco por la specio. Fiŝkaptado per fiŝretoj metas nunan minacon al la specio; tio ne nur malpliigas la disponeblon de maĝo por la kormorano, sed ankaŭ ofte rezultas je tio ke birdoj iĝas kaptitaj en la retoj kaj mortigitaj.
La fakto ke tiu unike adaptata birdo troviĝantas en tia malgranda teritorio kaj laŭ tiaj malgrandaj nombroj ege pliigas ties vundeblon al hazardaj eventoj kiaj mediaj katastrofoj (ĉefe oleopoluo), tre fortaj klimataj eventoj kaj enmeto de malsanoj aŭ de predantoj. Bedaŭrinde maraj perturboj kiaj tiuj kaŭzataj de la okazoj de El Niño iĝas pli kaj pli ekstremaj. Ankoraŭ ties kapablo rapide reproduktiĝi povas permesi rekuperon el katastrofoj dum la populacio restas super la drastaj niveloj.
Pro tiuj faktoroj, la Nefluga kormorano estas unu el plej raraj birdoj de la mondo. Enketo plenumata de la Scienca Stacio Charles Darwin en 2004 indikis, ke la specio havas populacion de ĉirkaŭ 1,500 individuoj. En 2009, Birdlife.org certigis la nombron de individuoj de Nefluga kormorano je nur 900 individuoj, kvankam pli ĵusa enketo kalkulis en 2011 ĝuste 1,679 individuojn. La specio estis iam klasita kiel Endanĝerita fare de la IUCN, sed ĵusa priserĉado montris, ke ĝi ne estas tiom rara kiom dekomence oni supozis kaj ke ties populacio stabiliĝis. Sekve ĝi estis sublistita al Vundebla en 2011.
Ĉiuj populacioj de tiu specio troviĝas en la Nacia Parko Galapagoj; krome, la arkipelago estis nomumita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1979. La Scienca Stacio Charles Darwin kontrolas la specion regule por konstati la fluktuojn laŭ nombroj de tempo al tempo. La specio estas konsiderata vundebla, kaj konservadaj celoj inkludas la pluadon de jaraj kontrolaj programoj, la malpliigon de la ĝenado fare de homoj, kaj la eviton fiŝkaptadi per retoj en la birda manĝoteritorio.
HyperTransport Consortium
HyperTransport Technology Consortium - asocio prilaborata kaj normigata buson HyperTransport. La asocion fondis firmaoj AMD, Broadcom, Cisco Systems, Apple Computer, nVidia kaj Sun Microsystems. En 2003 j far HyperTransport Technology Consortium estis prezentita normo HyperTransport Techology I/O Link Specification 1.05. En februaro de 2004 j estis anoncita HyperTransport Release 2.0 Specification.
Jozefo Flavio
Jozefo Flavio, Flavius Josephus (latine) aŭ Josef Ben-Matitjahu (hebree) (ĉ. 37 - 100), estis juda historiisto de la 1-a jarcento. Li prezentas al ni la ĉefan kaj plej detalan bildon de tiama Judio, kiu naskis kristanismon kaj ribelis kontraŭ Romio, la tiel nomata Unua Juda-Romia Milito. Li skribis en eleganta helena por ne-judoj. Li estas pli konata laŭ sia latina nomo, kiun li prenis kiel malsklavigito (do, familiano) de la imperiestro Vespasiano.
Jozefo, estinte sacerdoto de aristokrata familio, servis dum la ribelo kontraŭ Romio kiel komandanto de la juda armeo en Galileo. Li estis kaptita de la romianoj, sed poste gajnis sian liberecon kaj revenis al Jerusalemo por konvinki la judojn kapitulaci al Romio, pri kio li ne sukcesis. Romio detruis la ribelon, Jerusalemon kaj la Templon. Jozefo vidis la Templon forbruli je la 9-a de avo (10-a de aŭgusto) en 70 p.K.
Post la milito Jozefo verkis librojn de historio pri la judoj, sub la aŭspicio de la imperiestro. Liaj du ĉefaj verkoj estas:
Li ankaŭ verkis aŭtobiografion en 90 kaj Kata Apionos ("Kontraŭ Apiono") en 100 pri argumentoj kontraŭ judismo. Li ankaŭ planis verki libron por klarigi judismon, sed tia verko estas nekonata al ni.
Eminentan romanan trilogion pri lia vivo verkis Lion Feuchtwanger.
Ehud Barak
Ehud BARAK (hebree אהוד ברק; naskiĝis la en kibuco Miŝmar ha-Ŝaron, nordoriente de Netanja) estas isreala politikisto kaj eksa generalo. De 2007 li estas ministro pri defendo de Israelo kaj prezidanto de Israela Laborista Partio.
De 1995 ĝis 1996 li estis ministro pri eksterlandaj aferoj sub ĉefministro Ŝimon Peres. De 1999 ĝis 2001 li estis (la 10-a) ĉefministro de Israelo.
Vivo
Barak enpaŝis la israelan armeon en 1959 kaj tie servis 35 jarojn, atingante rangon de generalleŭtenanto, la plej altan pozicion en la israela armeo. Li ricevis ordenon pro eksterordinara servo kaj 4 aliajn pro kuraĝo kaj milita eminenteco. Li studis en la Hebrea Universitato en Jerusalemo kaj en la Stanforda Universitato. Li estis ministro pri internaj aferoj (1995) kaj pri eksteraj aferoj (1995-1996). En 1996 li iĝis ano de la israela parlamento, Kneset, kie li laboris kiel komitatano pri eksteraj kaj defendaj aferoj. En 1996 Barak elektiĝis gvidanto de Israela Laborista Partio.
Ehud Barak estis elektita ĉefministro de Israelo je la 17-a de majo 1999. Li havis tiun oficon ĝis la 7-a de marto en 2001, kiam li perdis la antaŭtempajn balotojn en februaro kontraŭ Ariel Ŝaron.
Röderbach (Kleine Dhron)
Geografio
La Kleine Dhron (malgranda Dhron) en la mezmontaro Hunsrück fontas en la nordorienta parto de Schwarzwälder Hochwald ĉe la suda flanko de la monto Bromerkopf (alteco 661,9 m) kaj nordokcidente de la monto Erbeskopf (alteco 816,32 m) sur alteco de 608 m super marnivelo. Tiu akvejo havas en la Topografa mapo 1:25.000 la nomon Röderbach. De ĉi-tie la rivereto fluas unue okcidentsudokcidenten. Post la enbuŝiĝo de la Thalfangerbach en Dhronecken la rivereto nomiĝas Kleine Dhron.
Plue ĝi fluas meandrante en vasta arko unue okcidenten kaj poste norden kaj nordorienten. Ĝiestas barita inter Büdlicherbrück kaj Dhrönchen (inter la enbuŝiĝoj de Bleschbach kaj Speinbach) (Dhrontalsperre). La lastajn kilometrojn la Kleine Dhron fluas nordorientene. Ĉe la domareto Papiermühle ĝi enbuŝiĝas je alteco de 151 m de maldekstre en la rivereton Dhron.
Flankriveroj
Jen listo de la flankriveroj de Kleine Dhron de la fonto al la enfluejo.
Akveja kvalito
La Kleine Dhron estas parte grobmineraka, silikatriĉa mezmontara rivereto. La akveja kvalito estas indikita plejpare kiel forte ŝanĝita. Mallongaj parto, precipe en la supra parto ankaŭ este malgrave ŝanĝita. Forte ĝis complete ŝanĝitasj partoj troviĝas en la vilaĝoj kaj ĉe la baraĵlago Dhrontalsperre. De la fonto ĝis la enbuŝiĝo de la rivereto Thalfangerbach la akvokvalito estas nepoluita, poste apenaŭ poluita
Tsatsiki
Tsatsiki aŭ Caciki (greke τζατζίκι []) estas saŭco de la greka kuirarto el jogurto, kukumoj, olivoleo kaj ajlo.
Cacık [] estas saŭca preparaĵo de la turka kuirarto el jogurto, kukumoj kaj ajlo.
Grekio
Ĝi prepariĝas tiel, ke oni metas relative firman jogurton en tukon, por ke la selakto povas elguti. Poste la senŝeligita kaj senkernigita kukumo estas raspita, saligita, lasita dum iom da tempo kaj elpremita. Sekve jogurto kaj kukumaĵo estas intermiksitaj, spicitaj per salo, nigra pipro kaj erigita ajlo kaj fine aldoniĝas iuj gutoj da olivoleo. Ofte oni dekoras la pretan saŭcon per iom da aneto.
Tsatsiki serviĝas kiel tipa malvarma antaŭmanĝaĵo kun pano kaj estas parto de la antaŭmanĝa plado Mecedes (μεζέδες). Ofte ĝi ankaŭ serviĝas kun viandaĵoj kiel Giros aŭ Suvlaki (σουβλάκι).
Similaj receptoj jam konatas el la antikva Mezopotamio. Iom proksimas la turka manĝaĵo Cacık, la albana Taratoi, la bulgara Таратор, Tarator (tiuj du pladoj tamen pli likvas kaj fakte estas supoj), la persa Mast o ĥiar kaj la barata Kheere ka Raita ("रायता [Raita] kun kukumoj").
Tsatsiki tamen preparatas el pli firma aŭ malpliakvigita jogurto kaj tial havas pli mallikvan konsiston similan al kazeo.
Turkio
Ĝi prepariĝas tiel, ke oni metas relative firman, kompare grasan jogurton en tukon, por ke la selakto povas elguti: Ekestas Süzme Yoğurt, malpliakvigita jugurto ("süzme" signifas "forfiltrita", "senakvigita"). Poste la senŝeligita kaj senkernigita kukumo estas raspita, saligita, lasita dum iom da tempo kaj elpremita. Sekve jogurto kaj kukumaĵo estas intermiksitaj, spicitaj per erigita ajlo, salo, mento kaj/aŭ aneto, kaj fine aldoniĝas iuj gutoj da vinagro kaj olivoleo. Ofte oni dekoras la pretan saŭcon per iom da anetaj aŭ mentaj folioj.
Cacık serviĝas kiel antaŭmanĝaĵo, kiel saŭco por salatoj, kebabo kaj Lahmacun aŭ kiel aldonaĵo al Pita kaj la plado Börek el ruligita gistopasto.
Similaj receptoj jam konatas el la antikva Mezopotamio. Iom proksimas la greka manĝaĵo Tsatsiki, la albana Taratoi, la bulgara Таратор, Tarator (tiuj du pladoj tamen pli likvas kaj fakte estas supoj), la persa Mast o ĥiar kaj la barata Kheere ka Raita ("रायता [Raita] kun kukumoj").
Flago de Paraibo
La Flago de Paraibo eble havas la plej interesajn historiojn el flagaro de brazila ŝtatoj. Antaŭ 1930 ĝi havis alian flagon farita de nederlandanoj kiu okupis ĝin en 17-a jarcento: Tri "sukerpanoj" (t.e. konoj de sukero ankaŭ konataj kiel "sukeraj knaboj") sur blua fono. En 1928, aperis ruĝa flago kiel simbolo de Demokratia Partio (burĝa, ne socialisma) en Paraibo. La Estro de ĉi tiu estis João Pessoa, ĝi kontraŭas la Respublika Partio kiu uzis verdan flagon. En tiu tempo, kvankam estis formala popola konsulto, brazila prezidento estis elektita de federaciaj ŝtatestroj; kiam prezidento Washington Luís demandis al João Pessoa ĉu li apogos sian kandidaton al prezidenteco, la tiam federaciaj ŝtatestroj João Pessoa, Antônio Carlos kaj Getúlio Vargas neis sian apogon kaj komunikis intencon peti popolan konsulton. Pro tio, sur la ruĝa flago de Demokratia Partio, oni skribis "NEGO", t. e., "Mi Neas" (la apogon al oficiala kandidato).
Demokratia Partio perdis balotadon, kaj João Pessoa estis mortigita de João Dantas en majo 1930, pro tio, oni metis sur la flagon de Demokratia Partio la nigra stango je funebro. Tuj poste, en aŭgusto 1930, asembleo de Paraibo faris la flagon de Demokratia Partio leĝe flago de Paraibo.
Grădinari (Drăgănești)
Grădinari [gradinari] (Kisnyégerfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beiuş. Administre ĝi apartenas al Drăgănești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 452 loĝantojn (hungaroj), en 1992 478 (rumanoj, 51 % da hungaroj.
Oktjabrjskaja (stacio en Novosibirsko)
Oktjabrjskaja (Октябрьская) estas stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 1-a linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la }.
Deklaracio de Tireso
= La deklaracio = Plivastigi la dimension de la individuo
La mobilizo okazas ĉefe pro sento, ke la libera evoluo de la individuo estas pli kaj pli endanĝerigata de la establitaj ordosistemoj.
La establitajn ordosistemojn subtenas du tendencoj: unue, malaktualaj kaj tro normigaj konceptoj pri la homo, due, la rapide evoluanta teknologio, kiu emas detrui kaj anonimigi la individuecon, detrui la fizikan ĉirkaŭaĵon de la homo, kaj subfosi la homan psikon.
La lingvo estas realaĵo intime ligita al sociaj kaj politikaj fenomenoj. Tial ĉiuj ajn agadoj pri lingvaj problemoj estas samtempe sociaj agadoj.
Se oni konsekvence aplikas la koncepton pri konservo de la integreco de la individuo, oni nepre venas al malaprobo de lingva kaj kultura diskriminacioj en ĉiu formo, al malaprobo de ĉiu tiel nomata solvo de la lingva problemo, kiu baziĝas sur diskriminacio, kaj al konstato, ke oni ne sufiĉe atentas la detruadon de la kultura kaj lingva fono de multaj popoloj. Tiu detruado estas nenio alia ol instrumento de lingva imperiismo.
En nia propra laboro ni antaŭvidas esploradon kaj informadon pri la neadekvato de la monda lingva situacio, kaj pri ĝia kunligo kun la detruo de la homa personeco en la nomo de teknologia kaj ekonomia programoj.
La mobilizo de la junularo estas subtenenda kaj partoprenenda batalo por la digno de la homo.
La estonta agado de TEJO inkluzivos lanĉon de agadoj, kiuj celos plivastigi la dimension de la individuo en la socia kaj teknologia evoluo. Tiuj aktivecoj baziĝos sur la specialaj trajtoj de TEJO, kiel organizaĵo laboranta por forigo de ĉia misuzo de lingvoj por ekonomia, kultura aŭ politika subpremado.
Ni alvokas ĉiujn homojn kaj junularajn organizaĵojn al solidariĝo kaj laŭeble kunlaboro en tiu agado de TEJO.
Iohanisfeld
Iohanisfeld [johanisfeld] (hungare: Jánosfölde, germane: Johannisfeld) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Timișoara. Ĝi estis fondita en 1805 de banataj ŝvaboj. En 1910 ĝi havis 1710 loĝantojn (germanoj, hungaroj); en 1992 814 (rumanoj, 5 % da germanoj, 2 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1826. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Otelec.
En la rumana lingvo Iohanisfeld de 1924 nomiĝis Ionești, poste Ionel, sed fine reakceptis la germanan nomon. La nomo Johannisfeld signifas "kampo de Johano" kaj devenas de la fondinto Johann Buttler.
Tra Iohanisfeld pasas la nacia vojo DN59B inter Cărpiniș kaj Deta. Du kilometrojn okcidente estas la landlimo al Serbio.
Centronics
Centronics -
10895 Aynrand
10895 Aynrand estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George R. Viscome elde la Observatorio Rand (Nov-Jorkio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rusdevena usona verkistino kaj filozofino Ayn Rand (1905–1982), fondinto de filozofio laŭ kiu homoj devas, por riĉiĝi, sekvi nuran egoismon kaj forlasi moralon kaj leĝojn. Ŝi verkis pluraj libroj el kiuj plej konataj estas The Fountainhead (1943) kaj Atlas Shrugged (1957). La malkovrinto ankaŭ donis ŝian nomon al sia observatorio.
7953 Kawaguchi
7953 Kawaguchi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Masaya Kawaguchi, ĉefredaktoro de la japana astronomia revuo " Ĉiela Gvatanto " de 1987 ĝis 2000.
Taraneh Javanbakht
Taraneh Javanbakht ( Taraneh Ĝavanbaĥt) estas irana fizikistino, kemiistino, biologino, pentristino, muzikistino, verkistino, filozofino, poetino, aktiva defendantino de homaj rajtoj.
22394 Kondouakira
22394 Kondouakira estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akira Kondou, iama direktoro de la Astronomia Centro Hoshizora de Saga de 2016. Li estas tre respektata erudiciulo pri astronomio kaj entuziasma astronomia popularigisto.
Bozzai
Bozzai estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. Bodza (pli frue bozza) signifas hungare: sambuko.
Situo
Bozzai situas proksime de Szombathely laŭ flankovojo.
Historio
Ĉi tie oni trovis objektojn el la neolitiko. La unua skriba mencio devenis el 1271 laŭ tiama hungara ortografio "Bozey". En la mezepoko etnobeloj loĝis en la komunumo. En 1950 vilaĝo Bárdos aliĝis al Bozzai.
En Bozzai migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas romkatolika preĝejo omaĝe al Senpeka Koncipiteco.
Listo de komunumoj en Baja California
En la meksika subŝtato Baja California ekzistas nur kvin komunumoj:
Anton Faistauer
Vivo
Li venis de familio de farmistoj, kreskis proksime de Maishofen apud Zell am See kaj origine volis fariĝi katolika pastro. Post renkontiĝo kun Albert Paris Gütersloh, dum li frekventis la gimnazion en Bozen, li iĝis interesita pri pentraĵo. De 1904 ĝis 1906, li iris al privata artlernejo funkciigita fare de Robert Scheffer (1859-1934) en Vieno, poste al la Akademio de belartoj kie li studis ĉe Alois Delug kaj Christian Griepenkerl.
En 1909 li abdikis de la akademio kaj, kune kun Anton Kolig, Robin Christian Andersen, Franz Wiegele kaj Egon Schiele, iĝis unu el la fondintoj de la grupo "Neukunstgruppe", por protesti kontraŭ la konservativaj sintenoj de la akademio. De 1909 ĝis 1912, li vojaĝis al Tiĉino, Norda Italio kaj Berlino kaj ekspoziciis vaste. En 1913, li geedziĝis kun Ida Andersen, la fratino de lia amiko. Pro la Unua mondmilito, li moviĝis reen al Maishofen en 1915.
Malgraŭ maltaugeco, li estis devigita militservi sen armoj de 1916 ĝis 1918 ene de la 59-a infanteria regimento. Post julio 1917, li ekdeĵoris ĉe la primilithistoria muzeo en Vieno sur posteno "por specialaj celoj", de kie li helpis organizi militajn artekspoziciojn kun sia amiko Egon Schiele.
La postmilita periodo
Post la milito li vivis en Salzburg kie, kun Felix Albrecht Harta kaj aliaj, li fondis alian radikalan artgrupon nomita "Der Wassermann". Lia edzino mortis la nokton antaŭ ilia unua ekspozicio. Du jarojn poste, li reedziĝis. Antaŭ 1925, li suferis de pulmo kaj stomakmalsanoj kaj faris plurajn terapiajn ekskursetojn al Bozen. Tiun saman jaron, li ricevis gravan komisionon pentri freskojn ĉe la nova Eta festivalejo de Salcburgo. Tio estis sekvita fare de similaj komisionoj en la seminario en Bamberg kaj kastelo en la Weidlingau (distrikto de Vieno). Dum tiu periodo, lia dua geedzeco malsukcesis kaj li ekvivis kun sia amantino.
En 1926 al li estis ofertita profesoreco en la akademio viena, sed li ne akceptis tion. Li ja revenis al Vieno en 1927, sed daŭre vojaĝis, precipe en Italion. Tri jaroj poste, li havis stomakhemoragion kaj mortis post kirurgia operacio. Li estis entombigita en Maishofen sub grava monumento dizajnita fare de Clemens Holzmeister. Strato en Salzburg estas nomita post li kaj la salcburgia landa registaro aljuĝas ade ekde 1972 la premion "Anton-Faistauer-Preis" por elstaraj artaj kreitaĵoj.
Ferenc Kasselik
Ferenc Kasselik [kaŝelik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kasselik Ferenc estis hungara arkitekto, kiu projektis almenaŭ 400 konstruaĵojn. Lia patro estis same arkitekto Fidél Kasselik. Ferenc Kasselik naskiĝis en 1795 Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  (laŭ alia informo la mortotago estas la 8-a) en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Kasselik estis edukita de sia patro - kiu estis same arkitekto - poste ekde 1819 en Akademio de Belartoj de Vieno. En 1827 li iĝis membro de arkitekta gildo. Li projektis aŭ planadis konstruaĵojn parte aparte, parte kun aliaj arkitektoj, resume 400. Kelkaj el ili estas malkonstruitaj, tamen la restintaj estas ornamaĵoj de Budapeŝto. Li havis edzinon.
Nigraj kakatuoj
Nigraj kakatuoj aŭ Kaliptorinkoj (Calyptorhynchus) estas genro de kakatuoj kiu formas sian propran subfamilion Calyptorhynchinae en la familio de kakatuedoj. La genro estis unue priskribita fare de la franca naturalisto Anselme Gaëtan Desmarest en 1826, kaj enhavas 5 speciojn de plejparte nigraj kakatuoj, kiuj diferencatas laŭ grando kaj ankaŭ laŭ formo kaj loko de ruĝaj, grizaj aŭ flavaj makuloj en siaj plumaroj.
Esploroj de gena fragmento 12S de mitoĥondria DNA sugestis ke la genro Calyptorhynchus plej parencas al aliaj sekse duformaj kakatuoj, nome la fimbria kalocefalo kaj la nimfiko. Tamen postaj studoj de pluaj genoj montris ke fimbria kalocefalo pli rilatas al galaho kaj la grupo de blankaj kakatuoj, dum nimfiko formas la trian apartan subfamilion en kakatua familio.
Laŭ koloroj kaj notebleco de seksa duformismo nigrajn kakatuojn oni disigas je du subgenroj, nome Calyptorhynchus kaj Zanda.
Taksonomio
La termino Calyptorhynchus estis konstruita el du radikoj de la antikva greka nome καλυπτο [kalypto] kiu signifas "kaŝitan, ŝirmitan" kaj ρυγχος [rynĥos] kiu signifas "bekon". Por seksallogi kakatuinon, la maskloj starigas la plumojn de siaj kresto kaj vangoj, ĝis kovri sian bekon, kaj de tie venas la scienca nomo.
Calyptorhynchus banksii estas la tipa specio de la genro.
Laŭ la klasigo de Brown kaj Toft aperinta en 1999, base sur analizo de la sekvencoj de la mitokondria DNA kaj de ARN ribosomika 12S, la Nimfiko estas la plej proksima parenco de la genro kaj la Kaliptorinko de Latham, la plej proksima specio al tiu.
La kakatuoj de la subgenro Calyptorhynchus estas distingeblaj pro sia pli grava seksa duformismo kaj la krialvokoj de la junuloj: unu estas petega ŝriko, kaj la alia estas voĉo kiam la animalo englutas sian manĝon.
Specioj
Estas kvin specioj, nome la jenaj:
Melanerpoj
Melanerpoj estas la birdoj de la familio de pegedoj apartenantaj al genro Melanerpes, kiuj ĝenerale estas tre buntaj pegoj, kun klare limigitaj kolorpartoj, tre ofte kun dorsoj ĉu nigraj ĉu strinigraj, ruĝaj kapoj aŭ kronoj kaj blankaj subaj partoj. Temas pri mezgrandaj pegoj de 15 al 18 cm longaj. Ili disvastiĝas tra tuta Sudameriko kaj Centrameriko ekde suda Usono suben.
La 22 specioj estas la jenaj:
Friedrich Mohs
Carl Friedrich Christian MOHS [Karl FRIDriĥ KRISTjan Mos] (naskiĝis la 29-an de januaro, 1773 en Gernrode, mortis la 29-an de septembro, 1839 en Agordo / Italio) estis germana mineralogo kaj geologo.
Li studis en Halle (Saale) kaj en Freiberg, faris studvojaĝojn interalie al Francio kaj Britio. En la jaro 1812 li fariĝis profesoro en Graz, en 1818 li transloĝiĝis al Freiberg kaj en 1826 al Vieno.
La plej granda merito de Mohs estas la (laŭ li nomata) durecskalo por la klasifiko de mineraloj.
P. T. Barnum
Phineas Taylor Barnum  (naskiĝis la en Connecticut; mortis la  en Connecticut), estis usona entreprenisto kaj cirkartisto kiu estas memorata pro sia famaj lertaĵoj kaj kaptiloj en la mondo de spektaklo. Estis ankaŭ la fondinto de la cirko "Ringling Brothers and Barnum & Bailey". Lia sukceso en la distra mondo faris lin unu de usonaj entreprenistoj pli milionuloj en historio.
Eksteraj ligiloj
Barnum Museum oficiala retejo
Distrikto Włoszczowa
La distrikto Włoszczowa - pole powiat włoszczowski - estas administra distrikto de Pollando. Ĝi apartenas al la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio. Administra centro estas la samnoma urbo Włoszczowa.
RS-232
RS-232 - (mallongigo de Recommended Standard numero 232) estas seria interfaco de sinkrona kaj malsinkrona transdono de datumo. La interfaco estis normigita en 1969 j far EIA. La interfaco permesas komuti al komputilo ne nur flankaparataron, sed ankaŭ alian kumpltilon (nul-modemo). Plej vaste estas uzatt varianto RS-232C. La varianto de la normo estas uzata por komuti al komputilo printilojn, skanilojn, musojn, modemojn ka. RS-232C estas ekvivalenta al normo V.24. Rapideco de RS-232C atingas 115 Kb dum sek je dlstanco 15 m. En PK konektiloj RS-232C funkcias en malsinkrona formo kaj estas titolata COM1 kaj COM2. Ofte ili estas integritaj en kontrolilon de en/el-igo (Super I/O Controller) de ĉeftabulo. Ankaŭ ekzistas PCI kaj ISA kontroliloj de en/el-igo, ofte kunhavaj unu konektilon de IEEE 1284 kaj du de RS-232C.
Distrikto Włoszczowa
Dua mondmilito
25.10.1943: Taĉmento de germana polico pafmortigis en Sprowa pli ol 20 malkaŝitajn judojn.
Quixeramobim
La urbo estas fondita per rekta ordo de portugala reĝo en 1766. En 1856 akiris statuson de urbo.
Eksteraj ligiloj
http://www.municipios-ce.com.br/quixeramobim/
Marino
Marino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Latio kaj en la provinco de Romo.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Castelsarrasin
Castelsarrasin [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Tarn-et-Garonne, en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi havis 13,295 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Castelsarrasin situas en la valo de Garono, okcidente de Montauban.
Referendumo en Sovetunio (1991)
Dimanĉe la 17-an de marto 1991 estis okazigita la referendumo pri la estonteco de Sovetunio kun la sekva demando al la voĉdonantoj:
"«Ĉu vi konsideras necesa la preservadon de la Unuiĝo de Sovetaj Socialismaj Respublikoj kiel renovigita federacio de suverenaj egalaj respublikoj en kiuj estos plene garantiataj la rajtoj kaj libereco de unuopulo el ajna nacieco?»"
Kvankam la voĉdonado estis bojkotita de la aŭtoritatoj de Armenio, Estonio, Kartvelio (kvankam ne en la disiĝema provinco Abĥazio, kie la rezulto atingis 98% favore al ĝia konservado kaj en Sud-Osetio, Latvio, Litovio, Moldavio (kvankam ne en Ĉednestrio kaj Gagauzio). la partoprenado atingis 80% en Sovetunio. La referendumo estis aprobita almenaŭ de 70% el la voĉdonantoj en la aliaj naŭ respublikoj kiuj partoprenis. Temas pri la unua kaj ununura referendumo en la historio de Sovetunio, kiu estis malfondita la 26an de decembro 1991.
En la respublikoj kiuj bojkotis ĝin
En tiuj ĉi respublikoj ne estis kreitaj la centraj voĉdonaj komisionoj sed la referendumo estos libere okazigita. La partopreno de voĉdonantoj ne atingis 50% el la loĝantaro, sed tiu ĉi informo ne estis inkludita en la oficiala deklaro de la Centra Komisiono de la Referendumo de Sovetunio.
Federacia Respublika Demokratia Partio
La Federacia Respublika Demokratia Partio (en hispana Partido Republicano Democrático Federal, konata ankaŭ kiel Partido Federal (Federala Partio), estis politika partio de Hispanio de karaktero federalisma kaj respublikisma kreita post la revolucio de septembro de 1868 kaj kun parlamenta deputitaro ĝis la balotadoj de 1872.
Tiu partio sekvis la teorion de la pakto de Francisco Pi y Margall, kaj tiel ĝi funkciis el diversaj influcentroj, ĉefe el la regionoj orientaj de Hispanio, katalunlingvaj, nome el Barcelono kaj Palma de Mallorca.
La parlamenta reprezentado estis de 85 deputitoj en la Parlamento de 1869, 52 en 1871, 52 en aprilo de 1872 kaj 77 en aŭgusto de 1872.
Tocantins (Minas-Ĝerajso)
Tocantins (prononco: tokanĉjns, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1949.
Soledad de Graciano Sánchez
Soledad de Graciano Sánchez estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Soledad de Graciano Sánchez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24035.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 226803 loĝantojn. El tiuj estis 109453 viroj kaj 117350 virinoj. La komunumo havas surfacon de 280,95 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1850 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 362,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17,1 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 156820 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 747 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,48 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 156820 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 148006 apartenis al la katolika religio kaj 4024 al la evangelia religio. 4790 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Itabuna
Itabuna estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 204.667 loĝantojn en 2010. Itabuna estas regiona komercia kaj industria centro proksime al Ilhéus. Tie estas kapuson de Ŝtata Universitato de Sankta Kruco.
Esperanto en Itabuna
Oni fondis Esperanto-klubon en Itabuna en 1956, kies unuaj direktoroj estis:
Honora Prezidanto, la urbestro, Francisco Ferreira; Prezidanto, Benedito Venceslau da Silva; Vicprezidanto, Elza Pinheiro de Melo; 1-a Sekretario, Margarida de Matos Virgem; 2-a Sekretario, Carlos Roberto de Oliveira; 1-a Kasisto, Inaiá Silva Oliveira; 2-a Kasisto, Arnóbio de Avelar Monteiro; Bibliotekistino, Oscarina Marinho Souza; Propaganda Direktorino, Neide de Oliveira Borges.
La kursgvidanto estis Eléus Leonardo de Sá, prezidanto de Esperanta Grupo de Ilhéus.
En 1959 “Rádio Clube de Itabuna” elsendadis ĉiuvendredon, dum dek kvin minutoj, la programon “Esperanto em Marcha”, gvidata de Antônio Fontana Júnior.
Hodiaŭ estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Leutenbach (Virtembergo)
Leutenbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La centro de la landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 22 kilometrojn sudokcidente.
Grădinari (Caraș-Severin)
Grădinari [grədinarj] (hungare: Kákófalva, germane: Grosskakowa) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Oravița. En 1910 ĝi havis 1 972 loĝantojn [rumanoj, germanoj); en 1992 1 224 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1723. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Greoni.
Matene la ĉe Grădinari falis meteorŝtono kun pezo de ĉ. 580 gramoj.
Der Cop und der Snob
Der Cop und der Snob (en Esperanto "La policisto kaj la snobo") estas germania prikrima televida serio, kiu produktiĝis en 2012 en ĝis nun unu sezono de ses epizodoj kaj samjare unuafoje elsendiĝis en la germania privata televida kanalo Sat.1 (tutprecize, nur la unuaj kvin epizodoj montriĝis en tiu kanalo: pro ne sufiĉe alta publika interesiĝo la sesa, lasta epizodo ŝoviĝis al la cifereca sub-kanalo Sat.1 emotions). La ĉefrolon kiel Cop, do policisto, havis la aktoro Johannes Zirner, la duan ĉefrolon de la snobo havis Marc Benjamin Puch.
Recenzo
Kvankam la manaĝeroj de la televida kanalo ne sufiĉe kontentis pri la nombro de spektantoj, la retejo Quotenmeter.de recenzis la serion tre pozitive. La scenaro juĝiĝis esti tre solida, kaj la roloj bone harmoniantaj.
Saint-Barthélemy (apartigilo)
Saint-Barthélemy estas la franclingva formo de Sankta Bartolomeo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj geografiaj objektoj:
Andrew Smith
Andrew SMITH (10a de Februaro 1961) estas uson-denaska brita aŭtoro. Li loĝas en Londono.
Kariero
Smith estas aŭtoro de Totally Wired: on the Trail of the Great Dotcom Swindle (totale enkabligitaj), kiu rakontas la historion de la rolo de Josh Harris en la nasko de la Tut-Tera Teksaĵo kaj la sekva eksplodo de la interreta entreprenaro en Novjorko fine de la 1990-aj jaroj.
Smith verkis ankaŭ Moondust: In Search of the Men Who Fell to Earth (lunpolvo: serĉe de la homoj kiuj falis surteren), en kiu li veturas tra Usono serĉe de la naŭ survivantaj usonaj astronaŭtoj kiuj piediris sur la Luno inter 1969 kaj 1972.
Smith faris du dokumentajn filmojn por BBC Four. La unua, Being Neil Armstrong (esti N.A.), estas veturo tra Usono por esplori la personan historion de la unua persono kiu estis sur la Luno. La dua, To Kill a Mockingbird at 50, pri kiel Monroeville, Alabamo, estis ŝanĝinta ekde ĝi estis uzata de Harper Lee kiel scenejo por sia romano.
USB IF
USB IF - (estas mallongigo de USB Implementers Forum) estas senprofitcela normiga asocio por interfaco universala seria buso por subteni kaj reklami interfacon USB, kaj krei normojn por ĝi.
USB IF estis fondita en 1995 de la grupo de firmaoj kiuj kunlaboris disvolvi la interfacon. Notindaj anoj inkluzivas Apple Computer, Compaq, Digital Equipment, IBM, Intel, Mikrosofto, NEC kaj Northem Telekom. Nun kvanto de partoprenantoj de USB IF estas 763 membroj.
Karl Heinrich Waggerl
Karl Heinrich WAGGERL (naskiĝinta la en Bad Gastein/Distrikto St. Johann im Pongau, mortinta la  samdistrikte en Schwarzach) estis aŭstra verkisto. Li nombriĝas inter la plej legitaj aŭstraj verkistoj.
Vivo
Post frekvento de la porinstruista seminario en Salcburgo kaj militservo dum Unua mondmilito li iĝis en 1920 instruisto en Wagrain/Distrikto St. Johann im Pongau; pro sanecaj kialoj li forlasis instruadon kaj iĝis en 1923 liberprofesia verkisto.
Lia unua romano estis influita de Knut Hamsun: Brot, aperante en 1930. Idealiigante Waggerl skribis pri la kamparana vivo. En 1940, dum la nacisocialisma tempo, li eĉ iĝis urbestro de Wagrain. Postmilite tre ŝatatis liaj idealiigaj etprozaĵoj, el kiuj elstaris la porkristnaskaĵoj duonkiĉaj. En Wagrain estis ankaŭ muzeo pri li. En 1936 li iĝis membro de la Ligo de germanaj verkistoj de Aŭstrio kiu tre favoris Anschluss, la |enkorpiĝon de Aŭstrio en la Tria Regno. Kiam Aŭstrio forigitis de la mapoj kiel memstara ŝtato Waggerl ankaŭ kontribuis al la t.n. Konfeslibro de aŭstraj poetoj kie ovaciitis la ekmalmemstareco de Aŭstrio kaj ties germaniĝo. En 1938 Waggerl iĝis membro de NSDAP. En 1939 li iĝis estro de la verkistoj por germana govio Salcburgio. En 1941 Waggerl partoprenis en Vajmaro renkontiĝon de poetoj ĉe kiu fonditis la asocio "Eŭropäische Schriftsteller-Vereinigung".
Graveco
Liaj kristnaskaj rakontoj plurfoje surbendigitis, kun la voĉo de la aŭtoro mem sed ankaŭ de Josef Meinrad, Heinz Rühmann kaj Hans-Joachim Kulenkampff. Waggerl mem estis ateisto.
Krom ĉi tiuj kristnaskaĵoj li skribis internacie ne konatajn romanojn, poemojn kaj ettekstojn. La rakonto Wagrainer Tagebuĉ montras malesperon dum pensado pri la propra persono, skeptikon sed ankaŭ la volon disdeprofundigi la belon. Waggerl krom literature ankaŭ okupiĝis pri artista fotado.
Berninches
Berninches [berNINĉes] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 58 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,65 loĝ/km².
Situo
Berninches situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je 930 msm. La areo de ties teritorio estas de 35,20 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Geografio
Tiu valo estas okupita de ĉerivera arbaro kaj fruktoĝardenoj por irigacio (legomoj, fruktoj, ktp). Dume la sekaj areoj (tritiko, hordeo kaj sunfloro, ĉefe) estas kultivataj en la paramo, multe pli ebena kaj seka. Antikve, oni produktis vinon kaj oleon, kiuj esti produktita en la muelejo, kaj tiele la hegemonia pejzaĝo estis de olivarboj kaj vitejoj, sed lastatempe ili estis iom abandonitaj.
Reĉnoj Vokzal (stacio en Novosibirsko)
Reĉnoj Vokzal (Речной вокзал) estas stacio de la Metroo de Novosibirsko sur la 1-a linio, ĝi situas inter la aktuala stacio ' kaj konstruata stacio ' en Novosibirsko. La stacio estis malfermita la.
Berninches
Geografio
Inter la faŭno de la municipa teritorio troviĝas la leporo, la kuniklo, la vulpo, la apro kaj la kapreolo, krom birdoj kiaj la ruĝa perdriko, la palumbo, la turto, la falko, la buteo kaj la gipo.
Priskribo
La ĉefa placo estas la kerno de la vilaĝo, kun sia paroĥa preĝejo de Nia Sinjorino de la Asunción (Ĉieliro), de la 16-a jarcento, kies retablo baroka ĵus restaŭriĝis; la urbodomo estas nova konstruaĵo; estas nova ulmo (ĉar antaŭa centjara falis viktimo de la terura grafiozo); estas murpilkejo, kaj fontano duŝpruca. Tra la cetero de la vilaĝo disas aliaj kvar fontanoj: Estefanía (en la kronikoj nomit "Estebanía", kaj la plej aĝa ĉe la suprenirejo de la enirejo al la vilaĝo); la fontano de la Mezo; la fontano Cajón (Tirkesto), multe pli moderna kaj situa ĉe la elirejo de la vilaĝo al la ermitejo de la Soledad (Soleco), kaj aliaj pli nova sennoma, iom pli malsupre.
20a jarcento
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 58, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Berninches, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Berninches kie oni falis al la nunaj 58.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Proklamo de Voss
La Proklamo de Voss estas dokumento akceptita de la 25-a konferenco de ILEI en 1991 en Voss, Norvegio (Vd le paragrafon "Eksteraj ligiloj").
Ĝi publikiĝis unue en Internacia Pedagogia Revuo 3/1991 kun la sekvaj enkondukaj vortoj:
Distrikto Zambrów
Distrikto Zambrów - pole powiat zambrowski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Podlaĥio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Zambrów. Fine de en la distrikto vivis.
Republika placo (Mazara del Vallo)
37.65155°N, 12.59°W