cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trnava
Historio
La plej frue slavoj kaj keltoj vivis en tiu loko. Béla la 4-a nomumis la komunumon libera reĝa urbo en 1238 sub nomo Zumbotel, ĉar la foiro okazis sabate. Tie mortis Ludoviko la Granda en 1382. La husanoj dum mallonga tempo okupis la urbon en 1432. Inter 1543-1822 pro la turkoj episkopo de Esztergom translokiĝis tien. En 1615 okazis paco inter Gábor Bethlen kaj Rudolfo la 2-a (Sankta Romia Imperio). En 1621 armeo de Transilvanio venkis la Habsburgojn. Universitato, presejo kaj biblioteko fondiĝis en 1635, sekve la urbo tiutempe iĝis centro de hungara kulturo. Francisko Rákóczi la 2-a grave malvenkis de Habsburgoj en 1704. Slovaka scienca societo formiĝis en 1793. Fine de la 19-a jarcento konstruiĝis granda rondirado de fervojo, kiu ligis urbojn Budapeŝto-Miskolc-Kassa-Poprád-Zsolna-Nagyszombat-Pozsony-Vác-Budapeŝto. En 1910 loĝis en Nagyszombat 15 163 da homoj (8032 slovakoj, 4593 hungaroj kaj 2280 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio.
Ekde 1978 la urbo estas ĉefepiskopejo de slovaka eklezio. En 1997 oni fondis universitaton pri Sankta Cirilo kaj Sankta Metodo.
Stacio Hanataguchi
Stacio Hanataguchi (japane: 花田口停留場 [Hanataguĉi-tejrjūĝō], angle: Hanataguchi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sakai, Sakai, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai.
Horst
En la germana lingvo la vorto uzatas interalie por nesto de agloj kaj aliaj rabobirdoj, estas persona nomo kaj familia nomo, interalie de pluraj mezepokaj nobelaj dinastioj (kun nobelaj nom-aldonaĵoj von Horst, von der Horst aŭ nordgermane/nederlande van der Horst).
Aldone la vorto signas plurajn loĝlokojn: Horst estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
Objektoj en Germanujo:
Lokoj ekster Germanujo:
ceteraĵoj:
Vidu ankaŭ:
Formulo 1
Formulo 1 (F1) estas konkura kategorio en la regularo de FIA (Fédération Internationale de l'Automobile). Formulo Unu aŭ Grand-Premia aŭto-kurado estas laŭ multaj la pinto de aŭtosporto kaj ĉiukaze estas la plej altkosta sporto en la mondo. Ĝi konsistas el serio da (nun 19) konkuroj en kurejoj sur ordinaraj stratoj kaj specialaj aŭto-konkurejoj. Kvankam la centro de Formulo Unu estas sendube Eŭropo, kuradoj okazas ankaŭ en Ameriko, Azio kaj Aŭstralio.
Historio
En sia historio, la serio evoluis el antaŭmilitaj Eŭropaj Grand-Premiaj kuradoj en la 1930aj jaroj. Reviviĝis aŭtosporto post la dua mondmilito, kaj tiam oni formaligis la ĉampionumon en 1950. Reguloj ŝanĝiĝis multe kiel ankaŭ pliboniĝis aŭto-teĥnologio, je la enkonduko de `flugiloj' kaj aerodinamika grund-efiko en la malfruaj 1970aj, kaj tiam en la 1980aj, la epoko de turbo-motoroj, kiam kuradis la plej forta aŭto-ligo de iam.
La malfruajn 1980ajn aperis multspecaj elektronikaj helpiloj, por ke stiristoj (de kelkaj nomataj "pilotoj") pli bone regu siajn trememajn maŝinojn, interalie aktivaj risortoj, nekrampaj bremsoj kaj tiro-stabiligo. Iujn evoluaĵojn inspiris modernaj strat-aŭtoj, kaj reciproke iuj, ekzemple aktivaj risortoj, inventiĝis por konkursoj kaj poste havebliĝis ĉe publiko. Ĉiukaze, spektantoj perceptis ke la evoluaĵoj neniigis la neceson por pilota kapablo kaj tial do en 1994 la F1-grupo devigis nature aerumitajn motorojn kaj forigis multe da helpiloj. Iom post iom kelkaj revenis je la konstato ke la teamoj malobeas la regulojn.
Nunaj reguloj de Formulo Unu postulas ke la aŭtojn konstruu la teamoj mem. La reguloj unikas en Formulo Unu. Ili postulas ke la aŭtojn drivu 3-litraj, normale aerumitaj motoroj. Ĉiuj aŭtoj havas motoron V-8, situanta inter la piloto kaj la malantaŭa akso, tipe havanta 800-ĉevalan povon. La aŭtoj, samkiel en la plimulto da klasoj de eksterarad-aŭtoj, havas grandajn flugilojn kiuj premas la aŭton al la strato, La subaĵo estas ebena, malkiel en antaŭaj epokoj, kiam invertita aerofolio kreis sub la aŭto spacon da malalta premo, por efike suĉi la aŭton al la strato. La aŭtoj konstruiĝas el miksaĵo de karba fibro kaj similaj malpezegaj (kaj multege altkostaj) materialoj, kun minimuma seka pezo de 500 kilogramoj. Laŭ regulo, la pneŭoj havas minimume tri sulkojn por malrapidigi la aŭtojn. (Glata pneŭo, sen sulkoj, plej bonus en sekaj kondiĉoj). La brulaĵon speciale rafinas la grandaj benzinaj korporacioj. Bremsoj estas karbo-fibraj diskoj. La aŭtoj estas arkitektitaj por minimuma pezo, kaj sekve, post la fino de la kurado estas esence forĵetindaj. Ferdinand Porsche diris, ke optimuma konkurs-aŭto disfalas ĉe la celo – alie ĝi havis nenecese fortan konstruon.
En pasintaj jaroj, troaĵo da aŭtoj venis por konkursi en F1, kaj teamoj devas meriti antaŭe por havi sian lokon sur la krado. Nun, la kostoj estas tiom altaj kaj la ebleco ne kuri ne plu estas praktika, tial do la organizaĵo kiu prizorgas la ĉampionumon (FOCA), vendas al teamoj la rajton konkursi en F1-kuradoj. Ĉiu teamo kurigas meze du aŭtojn en ĉiu kurado.
Kuradoj
Semajnfino de kurado komenciĝas kutime vendredon, per libera praktiko dum kiu la pilotoj lernos la kurejon, kaj la teamoj eksperimentas pri la aŭtoj kaj determinas la plej bonajn aranĝojn por tiu kurejo. Meritado, por determini la ordon de la aŭtoj por la krado, okazas kutime sabaton. La pilotoj dum unu horo provas fari plej rapidan ĉirkaŭon, kaj la ordon oni fiksas laŭ ĉies plej rapidan ĉirkaŭiron. Okazas dum la semajnfino kuradoj en aliaj aŭtoklasoj por distri la spektantojn.
La kurado mem, kutime okazanta dimanĉan posttagmezon, komenciĝas per praktika ĉirkaŭo, post kiu la aŭtoj kuniĝas sur la "krado" laŭ la ordo en kiu ili meritis. Ili ekas je la komenc-signo situanta super la komenc-fina linio kaj konsistanta el kvin lumoj. Ĉiu brilas unu sekundon kaj ĉiuj malheliĝas, je kiam komenciĝas la kurado. La plimulto da kuradoj distancas 300 kilometrojn, kaj daŭras ne pli ol 2 horojn. Pilotoj haltas por freŝaj pneŭoj (antaŭe ankaŭ por repreni la brulaĵon, sed la reguloj tion malpermesis) minimume unu fojon, kaj eble du aŭ tri fojojn. Decidi kiam fari la revivigan halton (pit stop, arrêt ravitaillement) kompare kun aliaj aŭtoj estas gravege - se kuranta piloto sekvas antaŭan aŭton kaj ne povas pasi, tiu eble haltus pli frue esperante ke kiam ili rekurados, ili povus kuri kiom eble plej rapide en libera aero, kaj tiel do povis pasi aliajn haltantajn aŭtojn.
Poentojn gajnas la pilotoj kaj teamoj ekskluzive pro ties rango en iu kurado. La gajninto ricevas 25 poentojn, duarangulo 18 poentojn, triarangulo 15, kvara 12, kvina 10, sesa 8, sepa 6, oka 4, naŭa 2 kaj deka 1. La jarĉampiono estas la piloto (aŭ por la konstruista ĉampionumo, la teamo) kun plej da poentoj.
Malgraŭ ĝia stato kiel la pinto de aŭtosporto laŭ buĝetoj kaj pilota lerto, oni ofte akuzas ke Formulo-Unu estas neekcita kompare kun malpli prestiĝaj kategorioj. La malsamoj de pilotaj kapabloj kutime negravas pro la relativaj rapidoj en la malsamaj konstruistoj, kaj pasado sur la kurejo maloftas pro la aerodinamiko; sekvantajn aŭtojn malbone efikas la fronta aŭto (tial do pasi estas tre riske kaj preskaŭ neniam okazas, krom se la sekvanta aŭto estas multe pli rapida ol la fronta).
Ĉampionoj
En 1950, mond-ĉampionuma Formulo Unu kreiĝis por pilotoj. En 1958, oni starigis ĉampionumon ankaŭ por konstruistoj.
Kurejoj
Kurejoj de la jaro 2020:
Ĉiuj subaj kurejoj iafoje gastigis eventon de Formulo-Unu inter 1950 kaj 2019:
BBC (apartigilo)
BBC povas rilati al:
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Várpalota)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Várpalota, en la ĉefplaco.
Historio
Paroĥo formiĝis en tiu loko en la mezepoko. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1770-aj jaroj. En la muroj estas troveblaj ŝtonoj el la epoko de romianoj kaj ankaŭ mezepokaj skulptitaj ŝtonoj. La orgeno estas aŭdebla ekde 1897, sed renovigita en 1946. Dum la 2-a mondmilito la belaj vitraj fenestrobildoj neniiĝis. En 1998 oni konstruis novan altaron "Dia Indulgemo" kiu iĝis pilgrimejo. En 2002 la preĝejo estis renovigita.
26447 Akrishnan
26447 Akrishnan estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Várpalota)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola havanta turon super la enirejo. Apud la suda muro situas skulptaĵo pri Johano Nepomuko el 1733. Antaŭ la preĝejo estas videbla ornamputo pri Sankta Maria. La pordoj estas ornamitaj per reliefoj. Interne la navo havas 4 partetojn. La sanktejo estas duono de kvinangulo. La ĉefaltara bildo prezentas Reĝon Stefanon Sanktan. Menciindas 2 skulptaĵoj pri Dipatrino Fatima kaj pri József Mindszenty.
Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.
26447 Akrishnan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akash Krishnan, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Oregon Episcopal School de Portlando (Oregono, Usono).
Kupera akcipitro
La Kupera akcipitro (Accipiter cooperii) estas mezgranda rabobirdo el familio akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj. Tiu birdo nomiĝas tiele laŭ la nomo de naturalisto William Cooper, unu el la fondintoj de la American Museum of Natural History (Amerika Muzeo de Natura Historio) en Novjorko, kiu interesiĝis ne nur pri birdoj, sed ankaŭ kaj ĉefe pri konkoj.
Disvastiĝo kaj vivejo
Ties medio estas arbaraj regionoj -foje malfermaj aŭ proksime de malfermaj zonoj- de suda Kanado, Usono kaj norda Meksiko. Ili estas ĝenerale distribuataj pli sude ol la aliaj nordamerikaj Accipiter, nome la Striakcipitro kaj la Akcipitro. Ili estas loĝantaj birdoj en plej parto de Usono, sed nordaj birdoj migrantas al suda Usono, Meksiko kaj eĉ Kostariko aŭ Panamo. Ili vivas ĝis 3.000 m de alteco.
Tiu nearktisa specio loĝas en variaj tipoj de miksitaj deciduaj arbaroj kaj malfermaj arbaroj, inklude malgrandajn arbarerojn, ĉeriverajn en seka kamparo, de pinoj kaj montararbaroj kaj nestas ankaŭ en multaj urboj. Ĉar urboj havigas abundan provizon de Rokkolomboj kaj Plorturtoj por la Kupera akcipitro.
Statuso kaj konservado
Iam la kupera akcipitro estis ege ĉasata kiel persekuado pro predado de kortobirdoj kaj ili eĉ estis nomataj "kokakcipitroj". Oni scias nun ke tia predado fare de tiuj akcipitroj ĉe hejmbestoj estas malgrava, kaj ili estas rare ĉasataj nune. La reprodukta sukceso de la Kupera akcipitro estis limigita ankaŭ pro la uzado de la pesticido DDT, sed la malpermeso de DDT finis tiun minacon. Ekde tiam la adaptebla Kupera akcipitro rekuperiĝis. Tamen unu nuna minaco estas degradado kaj habitatoperdo. Ĉefe lignoproduktado povus malaktualigi sian iaman habitaton por reproduktado.
Taksonomio
La kupera akcipitro estis unuafoje priskribata de franca naturalisto Charles Lucien Bonaparte en 1828.
Aspekto
Plenkreskuloj havas mallongajn larĝajn flugilojn kaj longan rondfinan voston kun tri tre malhelaj striegoj kaj blankan bordon. Ili havas malhelegan kapon, blugrizan dorson kaj blankajn subajn partojn ruĝe striitajn aŭ inverse. La vosto estas blugriza supre kaj blankeca sube kun nigraj strioj. Ili havas oranĝajn aŭ ruĝajn okulojn, flavajn krurojn kaj nigrajn ungojn, nigran bekon kaj flavan vaksaĵon. Okuloj estas adaptitaj al povega vidkapablo en arbaro kaj la hokoforma beko estas adaptita al ŝirado de viando. Dumfluge ĝi ŝajnas kvazaŭ kollonga ("fluganta kruco").
Inoj estas multe pli grandaj ol maskloj. Junuloj havas pli brunan dorson makulitan blanke kaj flavajn okulojn.
Virbirdoj estas 35 ĝis 45 cm longaj kaj inoj 42 ĝis 50 cm. Okcidentaj birdoj (okcidente de Misisipo) estas iomete pli malgrandaj ol orientaj (virbirdoj pezas ĉirkaŭ 280 g okcidente ĝis 400 g oriente kaj inoj respektive ĉirkaŭ 439 g  ĝis 700 g). Ties enverguro estas el 75 ĝis 94 cm.
Kutimoj
La Kupera akcipitro flugas per rapida flugilfrapado kun mallonga glitado, kaj povas ankaŭ ŝvebi.
Ili estas teritoriaj kaj devas defendi la idon de atakoj de la sama specio; plej ofte la ino defendas ĝin kontraŭ inoj kaj la viro kontraŭ viroj.
Ili vivas ĝis 12 jarojn en naturo, sed la mezaveraĝa vivo natura estas de iom pli ol unu jaro, tio estas, granda parto mortiĝas june. Tamen la plej maljuna konata vivinta akcipitro estis 20 jare kaj 4 monate maljuna.
Manĝo
Tiuj birdoj surprizigas kaj kaptas etajn kaj mezgrandajn birdojn de grandeco garola ĝis fazana, kiel sturnoj, koturnoj, turtoj, merloj, pegoj, alaŭdoj, ktp., en gamo el laŭgranda el paruliedoj al Fazano. Ili povas predi ankaŭ la rabobirdon nome Amerika turfalko. Ili kaptas ilin ekde kaŝita ekflugejo aŭ dumfluge rapide inter densa arbustaro aŭ al herbejo. En tiu atako ili povas vundiĝi kontraŭ branĉoj. Pli da 300 ostaroj de Kuperaj akcipitroj estis studitaj kaj el tiuj 23% prezentis vundojn en la brustaj ostoj. Ili povas rabi nestojn kaj manĝas ankaŭ etajn mamulojn, kiel musojn, vespertojn kaj aliajn etajn ronĝulojn ĝis grandeco de sciuro aŭ eĉ leporo. Aliaj ebloj estas lacertoj, ranoj, serpentoj kaj grandaj insektoj. Ili ofte forplukas la predoplumaron sur gvatejo aŭ alia ripozejo. Ju pligranda estas la Kupera akcipitro des pli grandajn predojn kaptas.
Ili kutime kaptas sian predon per piedoj kaj mortigas ĝin per ripeta premo kaj disŝiro ĝis morto. Ili estis vidata ankaŭ mortigante predon per dronigado, tenante ĝin subakve ĝis ĝi ĉesis moviĝi. La akcipitroj ofte plukas la plumojn el sia predo sur fosto aŭ alia ripozejo. Ili estas pli kaj pli vidataj ĉasante malgrandajn kantobirdojn ĉe kortaj birdomanĝejoj. Ili ripozas sur proksimaj arboj gvatante la manĝejoj, kaj poste falas sur la manĝantajn birdojn kaj kaptas unu el ili dumfluge. Tiuj akcipitroj povas ankaŭ persekuti sian predon surgrunde per kaj duonkuro kaj duonflugo.
Reproduktado
Ili faras flugajn pariĝajn ceremoniojn suprenirante laŭ varmaj fluoj kaj frapflugante per rektangulaj flugiloj kaj montrante malferman voston.
La virbirdo elektas la nestolokon kaj konstruas novan neston, sed la ino faras plejan laboron, se temas pri rekonstruo de malnova. Ili konstruas dum du semajnoj grandan neston el bastonetoj en granda arbo (pino, kverko, betulo, piceo) en arbara areo, kie la ino demetas 3 ĝis 6 blublankajn ovojn, pli ofte 4 aŭ 5. Ŝajne tiu birdo estas monogama kaj pariĝas porĉiame. Ili reproduktas po unu idon ĉiujare. La ovoj estas kovataj de la ino dum iomete pli ol unu monato (30 al 36 tagoj); dum tiu tempo ŝi estas manĝigata de la viro. Post eloviĝo la ido estas manĝigata de ambaŭ gepatroj kaj post uu monato la ido elnestiĝas. La gepatroj prizorgas la idon dum aliaj du monatoj.
La ovoj kaj idoj povas esti predataj, kvankam rare, de lavursoj, korvoj kaj de aliaj konkurencaj Kuperaj akcipitroj. Plenkreskuloj povas rare esti predoj de Jamajka buteo, Granda kornostrigo kaj Akcipitro.
Komunikado
La Kuperaj akcipitroj komunikiĝas uzante kaj voĉojn kaj memmontrojn. Voĉo estas probable preferata super memmontroj, ĉar denseco de sia habitato povus malhelpi ke memmontroj estu vidataj eldistance. Maskloj estas kutime obeaj al inoj kaj aŭskultas la alvokojn elsenditajn de la ino kiam ili deziras esti alproksimigitaj. La maskloj havas pli altatonan voĉon ol inoj.
Agrișteu (rivero)
Agrișteu [agriŝteŭ] (hungare: Egres-patak) estas rivereto en la komunumo Bălăușeri en la rumana distrikto Mureș, maldekstra alfluanto de Târnava Mică, kiun ĝi atingas 1,5 km sude de Bălăușeri.
La rivereto donis kaj sian rumanan kaj sian hungaran nomojn al la vilaĝo Agrișteu (hungare: Egrestő), kiu situas proksime de ĝia riverfino. La komunuma vojo DC61 sekvas ĝian valon ĝis la komenco kaj tiam transiras al distrikto Sibiu, iĝante DC24A de la komunumo Hoghilag.
Neuilly-le-Vendin
Neuilly-le-Vendin estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Noculéens.
Amt Schlieben
Amt Schlieben estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Elbe-Elster en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la samnoma urbo Schlieben.
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Hutan Melintang
Hutan Melintang (ĉine: 半港）estas urbeto en Hilir Perak distrikto, Perak, Malajzio. La urbeto situas plej proksime al la Markolo de Malako.
Kvankam la vorto "hutan" estas tie sed ĝi ne signifas ke ĝi estas ĝangalo. Hutan Melintang estas progesa loko kaj ĝi havas 2-etaĝan superbazaron situantan en tiu urbo. Krome, la urbpopolo ankaŭ estas ĝentila kaj malavara. La plej fama lernejo estas Sekolah Menengah Hutan Melintang. La plej ekonomia enspezo de Hutan Melintang-populacio estas fiŝkaptada industrio.
Hutan Melintang estas fama de ĝia marmanĝaĵo kaj fiŝkaptadoj. Beron ĉiam manĝu en Ikan Bakar Restaurant, unu el la plej populara restoracio en urbeto. Ankaŭ Jenderata, biendomo posedata fare de la United Plantations Berhad, estas situanta proksime.
Alia fama ĉina restoracio en Hutan Melintang estas Men Lok Seafood Restaurant, ĉe la ĉefŝoseo de Hutan Melintang, rekte antaŭ oni atingas la bankojn de Sungai Bernam. Servante plaĉajn elektojn de manĝaĵo kiel ekzemple argilo-potofiŝoj kun speciala spica saŭco, vaporitaj kraboj, asamosalikokoj, frititaj mantosalikokojn kaj bebokalmarojn, ktp.
Lastatempe estas amaso da novaj butikoj funkciigantaj en tiu urbeto kiel Karnival Store, TenTen Store kaj KFC.
Plejparte de la homoj ĉi tie laboras kiel plantejolaboristoj, fiŝkaptistoj kaj terkultivistoj, kaj tiel oni konas Hutan Melintang kiel la plej granda fiŝkaptista vilaĝo en Perak.
9408 Haseakira
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akira Hase, emerita profesoro ĉe la Universitato de Hiroŝimo. Sur bazo de detalaj geologiaj esploroj, li klarigis la stratigrafion kaj la geologian strukturon de la Paleozoiko-Mezozoiko grupo de sudokcidenta Japanio. Krome, li tutoris multe da bonegaj spertuloj kaj instruistoj pri terscienco.
Ágnes Néda
NÉDA Ágnes (pr. ne:da) estas rumanuja hungara matematikistino, redaktorino naskiĝinta en Miercurea Ciuc la 26-an de januaro 1939. Ŝi estas la edzino de fizikisto Árpád Néda, la patrino de fizikisto Zoltán Néda kaj de fizikisto Tamás Néda.
Nasobůrky
Nasobůrky (Aschmeritz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Litovel en distrikto Olomouc. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 160 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nasobůrky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,96 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Nasobůrky.
Yosegi
Yosegi (japane: 寄木) aŭ yosegi-zaiku (寄木細工), estas tradicia japana ligna mozaiko, kiu originis dum la fino de la Edo-epoko.
Yosegi troviĝas kutime sur la ekstera parto de japanaj sekretujoj (himitsu-bako) aŭ puzlo-skatoloj, sed ili povas ankaŭ troviĝi sur multaj aliaj aĵoj, kiel platoj, kestoj kaj nuntempe komputilaj musmatoj. La regiono Hakone famiĝis pro yosegi-zaiku kaj himitsu-bako, kiujn la japana ministro pri internacia komerco kaj industrio en majo 1984 agnoskis "nacia tradicia arto".
Horstedt
Horstedt havas diversajn signifojn:
Departementa domo (Debrecen)
La Departementa domo estas impona secesia historia monumento en Debrecen.
Historio
En tiu loko estis konstruita la unua hotelo de Debrecen en 1688. En la korto oni aranĝis teatrajn prezentaĵojn, eĉ en 1798 tie okazis la unua hungarlingva teatraĵo de la urbo. En 1811 pro incendio ĉesis la prezentaĵoj. En 1876 Debrecen iĝis centro de Hajdú, la hotelo transprenis la administrajn taskojn. La nun videbla pli moderna departementa domo estis konstruita en la sama loko inter 1911-1912, kie seninterrompe okazas la administrado.
Konstruaĵo
La arkitekto estis Zoltán Bálint. Fasado de la duetaĝa departementa domo (kun mansardo) situas laŭ la trotuaro. En mezo de la fasado la tre larĝa enirejo estas videbla. Ornamaĵoj de la fasado estas ceramikaĵoj de fabriko de Vilmos Zsolnay. Sub la mansardo estas videbla blazono de la departemento. Interne menciindas la pentritaj fenestroj kaj la feraj kradoj. En la ĉefĉambro stukoj kaj blazonos de la departementaj komunumoj ornamas la ĉambregon.
Tanganjiko
Ĝi havas longon de 673 km, areon de ĉ. 32.900 km² kaj maksimuman profundon taksatan je 1470 metroj; pro tiu ĉi granda profundo ankaŭ ĝia volumeno estas sufiĉe granda, 18.900 km³. Oni konsideras ĝin la dua plej profunda kaj la dua plej akvohava lago de la mondo, post Bajkalo en Siberio. Ĝi estas ankaŭ la plej longa nesalakva lago en la mondo. Ĝia surfaco estas 773 metrojn super marnivelo; ĝia fundo do estas profunde sub marnivelo.
Ĝia elfluaĵo estas rivero Lukugo, kiu fluas al rivero Lualabo kaj fine al Kongo. Laste la fluo iras al la Atlantika Oceano. La rivero Ruzizi (ankaŭ foje literumita Rusizi) longas 104 km; ĝi estas la ununura defluanto de la lago Kivuo (altitudo 1500 m) kaj unu el la alfluantoj de la lago Tanganjiko (altitudo 770 m).
La lago donis la nomon al Tanganjikio, kiu nun estas parto de Tanzanio.
Urboj
Oriente situas la tanzania urbo Kigoma, kies haveno estas fervoje ligita al Daresalamo. Ekzistas ankaŭ pramŝipa ligo al la burunda urbo Buĵumburo. La plej grava konga urbo ĉe la lago estas Kalemio, nome ĉefurbo de la nove kreita Tanganjika Provinco de la Demokratia Respubliko Kongo, kies orienta bordo la lago estas.
Geografio
La lago Tanganjiko estas situanta ene de Albert-Rifto, nome la okcidenta branĉo de la Orientafrika Rifto, kaj estas limigita de la montaraj muroj de la valo. Ĝi estas la plej granda rifta lago en Afriko kaj la dua plej granda lago laŭ volumo en la mondo. Ĝi estas la plej profunda lago en Afriko kaj tenas la plej grandan volumon de nesala akvo; kio estas ĉirkaŭ 18% de la nesala akvo disponebla en la tuta mondo. Ĝi etendas al 676 km en ĝenerala nord-suda direkto kaj averaĝas 50 km laŭ larĝo. La lago kovras ĉirkaŭ 32 900 km², kun bordo de 1 828 km, averaĝa profundo de 570 m kaj maksimuma profundo de 1 470 m (en la norda baseno). Ĝi tenas ĉirkaŭkalkulitan 18 900 km³. Ĝi havas averaĝan surfacan temperaturon de 25 °C kaj pH averaĝe 8.4.
La enorma profundo kaj tropika loko de la lago povas eviti 'agitiĝon' de akvaj masoj, kio signifas ke multo el la plej profundaj akvoj de la lago estas la tiel nomita 'fosilia akvo' kaj estas senoksigena. La akvokolekta basena areo de la lago estas 231,000 km². Du ĉefaj riveroj fluas en la lago, same kiel nombraj pli malgrandaj riveroj kaj rojoj (kies longoj estas limigitaj de la deklivaj montoj ĉirkaŭ la lago). Estas unu ĉefa elfluo, nome Lukugo, kiu elfluas en la baseno de la Kongo.
La ĉefa rivero kiu fluas en la lagon estas la Ruzizi, formita antaŭ ĉirkaŭ 10,000 jaroj, kiu eniras ĉe la nordo de la lago el la Lago Kivu. La rivero Malagarasi, kiu estas la dua plej granda rivero de Tanzanio, eniras ĉe la orienta flanko de la lago Tanganjiko. La Malagarasi estas pli malnova ol la lago Tanganjiko kaj, antaŭ la lago formiĝis, rekte dreniĝis en la rivero Kongo.
La lago havas kompleksan historion de ŝanĝo de fluaj modeloj, pro sia alta altitudo, granda profundo, malalta takso de replenigo kaj montara situo en malkvieta vulkana areo kiu estis suferinta klimatajn ŝanĝojn. Ŝajne ĝi havis rare en la pasinto elfluon al la maro. Ĝi estis priskribita kiel 'praktike endorea' pro tiu tialo. La laga konekto al la maro estas dependa el alta akvonivelo kiu permesas al akvo elflui tra la Lukungo en la Kongo.
Pro la tropika situo de la lago, ĝi suferas altan indicon de vaporiĝo. Tiele ĝi dependas el alta enfluo tra la Ruzizi el la la Lago Kivu por teni la lagon sufiĉe alta por elflui. Tiu elfluo estas ŝajne ne pli ol 12,000 jarojn aĝa, kaj rezultis el lafofluo kiu ŝtopis kaj ŝanĝis la antaŭan elfluon de la baseno de Kivu en la Lagon Eduardon kaj poste en la sistemon de Nilo, kaj ŝnaĝis ĝin al la Lago Tanganjiko. Signoj de antikvaj akvobordoj indikas ke foje Tanganjiko povis esti ĝis 300 m pli malalta ol ties nuna surfaca nivelo, sen aliro al la maro. Eĉ ties nuna elfluo estas intermita kaj povis ne esti funkcianta kiam unuafoje ĝi estis vizitita de okcidentaj esploristoj en 1858.
La lago povis ankaŭ havi foje diferencajn enfluojn kaj elfluojn: oni proponis ke iam ekzistis interna enfluo el pli alta Lago Rukva, aliro al Malavia Lago kaj al elirejo al la Nilo iam dum la historio de la lago.
Fiŝoj
La lago enhavas almenaŭ 250 speciojn de cikledaj fiŝoj kaj 75 speciojn de ne-cikledaj fiŝoj, plej el kiuj loĝas laŭborde de la linio je profundoj de proksimume 180 m. La plej granda biomaso de fiŝoj, tamen, estas en la pelaga zono (malfermaj akvoj) kaj estas hegemoniita de ses specioj: du specioj de "Tanganjika sardino" kaj kvar specioj de predantaj Lates (rilataj al, sed ne samaj kiel, la Nila perko kiu estis formortiginta la cikledojn de la Lago Viktorio). Preskaŭ ĉiuj (98%) el la tanganikaj cikledaj specioj estas endemiaj de la lago, kaj tiele la Lago Tanganjiko estas grava biologia rimedo por la studo de speciigo en evoluado. Inter ne-cikledaj fiŝoj, 59% el la specioj estas endemiaj.
Multaj specioj de cikledoj el la Lago Tanganjiko, kiaj fiŝoj el la brilkolora genro Tropheus, estas popularaj fiŝoj inter posedantoj de akvarioj precize pro ties brilaj koloroj. Ankaŭ rekrei biotopon similan al tiu de la Lago Tanganjiko por hejmigi tiujn cikledojn en vivmedio simila al tiu de ties natura medio estas populara en la akvaria hobio.
Cikledoj
Jen listo de 55 genroj el kiuj plej multajn speciojn havas Neolamprologus:
Senvertebruloj
Oni konas totalon de 68 specioj de nesalakvaj helikoj (45 endemiaj) kaj 15 speciojn de duvalvuloj (8 endemiajn) el la lago. Multaj el la helikoj estas maloftaj inter specioj loĝantaj en nesala akvo ĉar havas rimarkindajn dikajn konkojn kaj/aŭ distingajn reliefbildojn, karakteroj kiuj estas pli ofte vidataj en maraj helikoj. Ili estas referencataj kiel talasoidoj, kio povus esti tradukita kiel "marecaj". Ĉiuj talasoidoj el Tanganjiko, kiuj estas parto de Prosobranchia, estas endemiaj de la lago. Dekomence oni supozis, ke ili estas rilataj al similaj maraj helikoj, sed nuntempe oni konas ke ili estas nerilataj. Ties aspekto nuntempe oni supozas kiel rezulto de la tre diversaj habitatoj de la Lago Tanganjiko kaj pro la evolua premo fare de helikomanĝantaj fiŝoj kaj, partikulare, de la kraboj de la genro Platythelphusa. Totalo de 17 genroj de nesalakvaj helikoj estas endemiaj de la lago, kiaj Lavigeria, Reymondia, Spekia, Tanganyicia kaj Tiphobia. Estas ĉirkaŭ 30 specioj de ne-talasoidaj helikoj en la lago, sed nur kvin el tiuj estas endemiaj, kiaj Ferrissia tanganyicensis kaj Neothauma tanganyicense. Tiu lasta estas la plej granda heliko de Tanganjiko kaj ties konko estas ofte uzata de la malgrandaj konkoloĝantaj cikledoj.
Inter la lagoj de Orientafrika Rifto, la Lago Tanganjiko multe superas ĉiujn aliajn laŭ terminoj de riĉo de krustuloj kaj de nesalakvaj helikoj (kaj laŭ totala nombro de specioj kaj laŭ nombro de endemioj). Por ekzemplo, la nura alia lago de la Rifta Valo kun endemiaj nesalakvaj kraboj estas la Lago Kivu kun nur du specioj.
La diverseco de aliaj senvertebrulaj grupoj en la Lago Tanganjiko estas ofte ne bone konata, sed estas almenaŭ 20 priskribitaj specioj de hirudoj (12 endemiaj), 9 spongulo (7 endemiaj), 6 bryozoa (2 endemiaj), 11 platvermoj (7 endemiaj), 20 nematodoj (7 endemiaj), 28 anelidojs (17 endemiaj) kaj la malgranda hydrozoa meduzo Limnocnida tanganyicae.
Industrio
Oni ĉirkaŭkalkulas ke 25–40% el la proteinoj de la dieto de proksimume unu miliono da personoj loĝantaj ĉe la lago venas el la lagaj fiŝoj. Nuntempe, estas ĉirkaŭ 100,000 personoj rekte rilatas al la fiŝkaptejoj funkciantaj ĉe preskaŭ 800 lokoj. La lago estas ankaŭ de ŝlosila gravo al ĉirkaŭ 10 milionoj da personoj loĝantaj en la baseno.
La fiŝoj el la lago Tanganjiko povas troviĝi eksportita tra tuta Orienta Afriko. Komerca fiŝkaptado ekis en la mezo de la 1950-aj jaroj kaj havis tre fortajn konsekvencojn sur la specioj de la pelagaj fiŝoj; en 1995 la totalo de la kaptitaj fiŝoj estis ĉirkaŭ 180,000 tunoj. Iamaj industriaj fiŝkaptejoj, kiuj pintis en la 1980-aj jaroj, sekve malpliiĝis.
Transporto
Du pramoj portas pasaĝerojn kaj ŝarĝon laŭlonge de la orienta bordo de la lago: Liemba inter Kigoma kaj Mpulungu kaj Mwongozo inter Kigoma kaj Buĵumburo.
La 12an de Decembro, 2014, la pramo MV Mutambala vrakis en la Lago Tanganjiko, kaj pli ol 120 personoj mortiĝis.
Historio
La unuaj konataj blankuloj kiuj trovis la lagon estis la britaj esploristoj Richard Burton kaj John Speke, en 1858. Ili venis tien serĉante la fonton de la rivero Nilo.
Speke pluis kaj trovis la veran fonton, nome la Lago Viktorio.
Poste David Livingstone pasis ĉe la lago. Li notis la nomon "Liemba" por ties suda parto, vorto probable el la Fipa lingvo, kaj en 1927 tiu estis elektita kiel nova nomo por la konkerita germana ŝipo de la Unua Mondmilito tiam nome Graf von Götzen kiu estas ankoraŭ servante en la lago ĝis la nuntempo.
Dum la Unua Mondmilito okazis du gravaj bataloj ĉe la lago. Dekomence la germanoj kontrolis la lagon kaj navigis ĝin por transporti trupojn de unu loko al alia kaj militi kontraŭ aliancanoj, ĉu belgoj, francoj aŭ britoj. Tiam Britio transportis per fervojo du ŝipojn al Albertville (poste renomita Kalemie en 1971) ĉe la okcidenta bordo de la Lago Tanganjiko. El Decembro 1915 li atakis surprize la germanojn kaj kaptis unu el ties ŝipoj kaj vrakigis alian, tiele ke la germanoj plutenis nur unu. Danke al tiu supero la aliancanoj atakis Kigoma en Junio 1916 el belga bazo de Albertville. Tamen la milito pluis surtere ĝis la germanoj abandonis Kigoma.
József Rötth
József Rötth [jOĵef rot], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rötth József estis hungara juristo, profesoro, parlamentano, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis réthei.
József Rötth naskiĝis la  1779 en Hungara reĝlando en Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1831 en Pest (urbo).
Biografio
József Rötth akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Li estis advokato en urbo Pest, krome li havis postenon en grafa familio Károlyi. En 1826 li estis elektita parlamenta deputito en Csongrád (reĝa departemento). Li instruis en la menciita universitato, eĉ li estis rektoro en la studjaro 1828. Foje li estis juĝisto, foje prokuroro.
BMW (apartigilo)
La tri-litera kombinaĵo BMW povas rilati al:
Hacke
Hacke estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Al-Adid
Li alvenis al la trono estante ankoraŭ infano, kaj pasigis sian regadon kiel pupo en la manoj de variaj potencaj homoj kiuj estis veziroj, kaj estis nur atestanto de la falo de la Fatimida Kaliflando. Dum lia regado, kaj la krucmilita Jerusalema reĝlando kaj la Sunaisma reganto de Sirio nome Nur al-Din venis al luktado en Kairo profite de la malfortigo de la Fatimida ŝtato por la plenumo de siaj postuloj al la lando. Dum ioma da tempo, la veziro Ŝaŭar klopodis kunfronti unu partion kontraŭ la alian, sed en Januaro 1169, la generalo de Nur al-Din nome Ŝirkuh finfine sukcesis elpostenigi Ŝaŭar kaj okupi Kairon. Kvankam li mortis tuj poste, li estis sukcedita de sia nevo, Saladino, kiu ne nur plifirmigis sian povon super Egiptio, sed ankaŭ sukcesis malmunti la fatimidan reĝimon. Fatimidaj lojaloj estis forigitaj el la armeo, kaj Ismailismo estis laŭgrade abolita kiel la ŝtata religio favore al Sunaisma Islamo, kio rezultis en la oficiala proklamo de la Abasida suvereneco en Septembro 1171. Al-Adid mortis kelkajn tagojn poste. Lia familio estis tenita en hejma arestado, kaj Ismailismo estis persekutita de la nova Ajubida reĝimo de Saladino, tiel ke unu jarcenton post la falo de la Fatimida reĝimo, ĝi preskaŭ estis malaperinta el Egiptio.
Garstedt
Garstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Teudat Zehut
Teudat Zehut (hebree תעודת זהות‎) estas dokumento, kiu certigas personon de civitano de Israelo.
Ekstero
Teudat Zehut estas kovrita per dika tavolo de plasto kaj situas kun papera aldono en plasta blua tego, kiu havas blazonon de Israelo. Provizoraj loĝantoj havas oranĝan tegon.
Postuloj al posedanto de dokumento
Laŭ leĝo, civitano, kiu estas pli aĝa ol 16 jaroj, devas kunhavi ateston pri persono (Teudat Zehut-on, pasporton aŭ kondukpermesilon) kaj prezenti ĝin, kiam postulas kadrulo de potenco, polico aŭ armeo. Oni donas Teudat Zehut-on al ĉiuj konstantaj loĝantoj de Israelo (inkluzive ne-civitanoj); ĝi restas valida, ĝis ĝiaj datumoj iĝos malaktualaj (ekzemple, nomo aŭ familia nomo ŝanĝos).
Pál Augusztinovics
AUGUSZTINOVICS Pál [agŭstinoviĉ] estis hungara juristo, reĝa juĝistmajstro. Li naskiĝis en Avrămeşti (Harghita) (tiam Szentábrahám) en 1763 kaj mortis en Sibio la 6-an de oktobro 1837.
Biografio
Pál Augusztinovics estis posteulo de polaj socianoj alvenintaj en Hungarion. Lia patro estis pastro. Li finis siajn superajn studojn en unitariisma altlernejo de Koloĵvaro. Li ne fariĝis pastro spite al volo de sia pastro. Komence li estis dungita en Marosvásárhely ĉe la reĝa juĝejo, poste ĉe la reĝa kurio. De 1796 li fariĝis agento ĉe la koncelario de Transilvanio en Vieno. Li faris advokatekzamenon kaj baldaŭ li iĝis kurtega agento. Post 30 jaroj oni nomumis lin juĝistomajstro al reĝa juĝejo de Transilvanio, poste konsilanto al ĉefgubernio. En 1837 la landkunveno nomumis lin prezidanto de la ĉefkontrolreviziejo de Transilvanio, kiun ankaŭ la reĝo konfirmis. Bedaŭrinde li ne povis okupi la postenon, ĉar dume li mortis en Sibio. Oni entombigis lin laŭ lia deziro en Kissolymos. Li heredigis laŭ sia testamento la bienon de Ladamos, sian valoran bibliotekon kaj siajn valorpaperojn (kvazaŭ en valoro de 120 mil florenoj) al la unitariisma eklezio.
Cyrano de Bergerac (verko)
Cyrano de Bergerac estas teatraĵo verkita en 1897 de Edmond Rostand. Kvankam estis vere reala persono nome Cyrano de Bergerac, la teatraĵo estis fikciigo de lia vivo kiu sekvas nur supraĵajn trajtojn de li.
La tuta teatraĵo estis verkita en verso, en rimaj paroj de po dekdu silaboj, tre proksime al la klasika aleksandra formo, sed en la versoj foje mankas cezuro. Ĝi estis detale esplorita, ekzemple pri la nomoj de membroj de la Franca Akademio kaj de la gravulinoj aluditaj antaŭ la komenco de la unua sceno.
La teatraĵo estis tradukita kaj ludita multajn fojojn, kaj estas respondeca por la enkonduko de la franca vorto panache en anglan kaj aliajn lingvojn. Cyrano (la rolulo) estas fakte fama pro sia panache (kuraĝo kaj sprito), kaj la teatraĵo finas kiam li diras "Mia panache" ĝuste antaŭ sia morto. La du plej famaj anglalingvaj tradukoj estas tiuj de Brian Hooker kaj de Anthony Burgess. En Esperanto ĝi estis tradukita fare de André Cherpillod kaj eldonita de Fonto en 2016.
Boeing 367-80
La Boeing 367-80 (ankaŭ nomata Dash 80) estas pasaĝeraviadilo de Boeing, ellaborita en 1954. Boeing 367-80 estis unua koncepta aviadilo por nova pasaĝeraviadilo, Boeing 707.
Historio
Dum la dua mondmilito, Boeing produktis bombaviadilojn kiel B-17 kaj B-29. La sukcesoj de tiuj aviadiloj donis iniciaton por prilabori civilan aviadilon. Malgraŭ Boeing lanĉis plurajn civilajn aviadilojn en merkato, Tiutempe usona civila aviadmerkato estis dominita de Douglas, kiu estis fama por Douglas DC-3.
En 1947, Brita aviadfabrikanto de Havilland prezentis De Havilland Comet, unua jetmotora pasaĝeraviadilo en la mondo. Kune kun prilaboro de jetmotora bombaviadilo B-47 Stratojet, Boeing komencis prilaboron de pasaĝeraviadilo kun jetmotoro. Surbaze de C-97 Stratofreighter (kies modelnomo estis Modelo 367), Boeing prilaboris novan dezajnon kun jetmotoro. En Boeing, La nova prototipo nomiĝis Boeing 367-80 aŭ Dash 80 (-80).
Boeing 367 unue flugis la 15-an de julio 1954. Post la sukcesa testflugo de 367-80, Boeing modifis modelon, inkluzive aldono de Kruger-flaperono. La unua produktada versio de 367-80, La Boeing 707 unue flugis la 20-an de decembro 1957. Post la debuto de Boeing 707, 367-80 iĝis testa aviadilo por aerdinamika movado kaj novaj teknologioj. Boeing retirigis 367-80 en 1969 kaj donis al Nacia Aera kaj Kosmosa Muzeo (NASM). Nuntempe Boeing 367-80 montriĝas en Steven F. Udvar-Hazy centro.
Prilaboro
Boeing 367-80 uzis balaintan flugilon kaj podita motoro. Dum la prilaboro de 367-80, 367-80 suferis problemon el "Dutch Roll", kiu faras flugon nestabile. Boeing solvis tiun problemon kun aldono de Yaw damper sistemo.
Bítov (Koněprusy)
Bítov situas en katastra teritorio Bítov u Koněprus kun areo 1,68 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267.
Gauriac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio, borde de la estuaro Ĝirondo. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Dániel Mogács
Dániel Mogács [mogAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mogács Dániel estas hungara humuristo, pupisto.
Dániel Mogács naskiĝis la en Budapeŝto.
Gesvres (Mayenne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gesvrois.
BSD (apartigilo)
BSD povas rilati al:
Houghton
Houghton havas diversajn signifojn:
Miera
Miera [MJEra] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Trasmiera.
Demografio
Por areo de 33,77 km² estas 386 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj 386 loĝantoj estas distribuitaj en jenaj loĝlokoj: Ajanedo, La Cárcoba (municipa ĉefurbol), Linto, Mirones, Mortesante kaj Solana.
Fuente: INE
Historio
Estas restaĵoj de Prahistorio. La plej frua mencio de tiu municipo estas de la 11-a jarcento rilate al la monaĥejo de Sankta Maria de Miera. En la 15-a jarcento la valo de la rivero Miera plue loĝiĝis kaj la lokanoj de la supra zono ekdisvolvigis paŝtistan socion por brutobredado de bovinoj tre diferenca etnografie, kun montara vaganta brutobredado ene de la zonaj limoj, kun gamo de altaĵoj de 500 metroj. El la Moderna Epoko, la kultivo de maizo alportita el Ameriko fare de la malkovrantoj, kaj de legomoj, ŝanĝis la manĝokutimaron de la lokanoj. La kultivo de la terpomoj, ankaŭ de amerika deveno, estis malfrua, kun enkonduko en la 19-a jarcento.
La aktiveco de la Reĝa Fabriko de Artilerio de La Cavada, dediĉita al produktado de kanonoj, munició kaj elementoj por fandado por la privata industrio, okazigis forstadon kaj senarbarigon en la tuta valo de la rivero Miera por nutri la altajn fornojn, ĝis la unuaj jardekoj de la 19-a jarcento; poste okazis la enkonduko de intensiva brutobredado de bovinoj Holstein Frisa, specializita en produktado de lakto, por kio oni nuligis restaĵojn de praarbaroj; tamen restis fagarbaroj kaj kverkaroj de alta valoro por biodiverseco. En la dua duono de la 20-a jarcento alvenis butano kaj elektro, novaj konstrumaterialoj (betono, briko, kaheloj...) kaj okazis reduktado de brutobredado, kiu abandonis la plej krutajn bienojn; tio ebligis la regeneradon de arbaroj sur deklivoj de la valo kaj en kelkaj altaj areoj.
La moderna municipo konstituiĝis en 1822.
Heredo
De ĝia heredo elstaras tri Havaĵoj de Kultura Intereso, nome:
Südwestfunk
La radiostacio Südwestfunk (SWF) estis ekde 1946 ĝis 1998 la federacilanda radiostacio de la landoj Rejnlando-Palatinato same kiel de la suda Baden-Virtembergo. La ekzakta limo al la elsendoregiono de la Süddeutscher Rundfunk (SDR) en Baden-Virtembergo pasis laŭlonge de la iama limlinio de la landoj Baden kaj Virtembergo-Hohenzollern sude de Virtembergo-Baden en la nordo de la lando.
Ĉefa sidejo de Südwestfunks estis Baden-Baden, landaj studioj troviĝis en Freiburg, Tübingen kaj Majenco. Tutlande la radiostacio kunlaboris kun similaj aliregionaj ŝtataj radiaj kaj televidaj stacio en tegmenta institucio nomata ARD. En 1998 SWF kunfandiĝis kun la Süddeutscher Rundfunk al la nova Südwestrundfunk (SWR).
Philip K. Dick
Philip Kindred DICK [Filip K. Dik] (naskiĝis la 16an de decembro 1928, mortis la 2an de marto 1982) estis usona verkisto de scienca fikcio kiu havis profundan influon sur la ĝenro. Li estis aprezita kaj amikigita de pluraj famaj verkistoj de scienca fikcio, ekz. Robert A. Heinlein, sed tamen ricevis malmultan rekonon de la ĝenerala publiko dum li vivis. Sed antaŭ la 1990-aj jaroj, liaj verkoj estis fariĝintaj inter la plej popularaj el scienca fikcio, kaj Dick gajnis kaj ĝeneralan aprezon kaj kritikan akcepton.
Forlasante la optimisman kaj simplan mondopercepton de scienca fikcio de la "Ora Epoko", Dick konstante esploris la temojn de la naturo de realeco kaj homeco en siaj romanoj. Influema praulo de la subĝenro "ciberpunko", Dick portis la depriman mondon de suda Kalifornio al multe da siaj verkoj.. Li estas ankaŭ el la unuaj grandaj verkistoj de la subĝenro nomata "alternativa historio" en la romano La viro en la alta kastelo (The Man in the High Castle). Li ankaŭ produktis grandegan kvanton da noveloj kaj malpli gravaj verkoj kiuj estis eldonitaj en revuoj paperaĉaj.
Liajn verkojn forte unikigas konstante erodanta senso de realeco; protagonistoj ofte malkovras ke intimuloj (aŭ eĉ si mem) estas sekrete robotoj, eksterteruloj, supernaturaj estaĵoj, halucinantaj, aŭ iu kombino de ĉio ĉi.
Dick eksperimentis je halucinigaj drogoj, kvankam li ofte neis ke venis de ili ajna influo sur liaj verkoj.
En la mez-1970aj jaroj, li komencis sperti psikozajn simptomojn, i.a. aŭdis voĉojn, spertis vidajn halucinaciojn kaj longan multpersonecan malsanon (kun duobla tempa existo!), kiel kaj la "normala" memo kaj Tomaso, membro de la persekutitaj fruaj Kristanoj de la Romia imperio.
Liaj malfruaj verkoj,aparte la Valis trilogio, estis forte aŭtobiografaj. Dick estis ankaŭ vora leganto de verkoj pri religio, filozofio, metafiziko, kaj gnostikismo, kaj ĉi tiuj ideoj trovis sian vojon en multajn liajn rakontojn. Lia fina romano estis La transmigro de Timothy Archer (The Transmigration of Timothy Archer).
La verkoj de Dick povas esti komparitaj kun tiuj de William S. Burroughs. (Dick estas argumenteble malpli memevidente freneza kaj pli memevidente filozofa.)
Same kiel aliaj pli famaj verkistoj de scienca fikcio, oni jam faris filmojn el kelkaj verkoj de Dick. La plejparto de ĉi tiuj estas nur malstrikte bazitaj sur la originala rakonto de Dick, uzante ilin kiel komencopunkton por holivuda adventura rakonto. La plej fama, kaj argumenteble la plej bona, estas la klasika filmo de Ridley Scott Blade Runner.
Revda
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65484.
La urbo estis fondita en jaro 1731 dum konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino. Kvankam oficiala jaro de fondo estas 1734, kiam la uzino ekfunkciis.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1935.
La interurba telefona kodo estas 34397, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur okcidenta deklivo de meza Uralo, sur bordoj de rivero Revda (Ревда), ĉe ĝia enenfluo demaldekstre en riveron Ĉusovaja (Чусовая).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 54,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 62,7 mil loĝantojn.
Flight of the Navigator
Flight of the Navigator (Flugo de la navigilo) estas sciencfikcia filmo de Randal Kleiser aperinta en 1986.
CIA (apartigilo)
CIA povas rilati al:
Tsutsugaki
La rizopasto estas farita ĉefe el dolĉa rizo, kiu enhavas altan kvanton de amelo, kaj tial estas sufiĉe glua. Por desegni oni uzas tubeton (tsutsu), simila al tiuj uzitaj de kukistoj por ornami kukojn. Simila procedo estas katazome, sed en ĝi la pasto estas surmetita tra stencilo.
La ŝtofo estas kutime el kotono, kaj la koloro de la tinkturo, indigo, tiel la desegno aperas kutime blanka sur blua fono. Ŝildoj por vendejoj aŭ aliaj celoj estas ofte faritaj tiel.
La desegnaĵoj reprezentas ofte estaĵoj el la japana mitologio, kiel ekzemple la gruo aŭ la testudo, sed povas temi ankaŭ pri nomo, skribita per kanji). Ankaŭ floroj kaj arboj estas ŝatataj motivoj.
Hyperoodon
Hyperoodon (aŭ Hyperoödon) alternative botelnazuloj estas genro de bekobalenoj, kiu enhavas ĝuste du speciojn: nome Norda kaj Suda botelnazuloj. La tropikaj botelnazuloj estas alternative nomitaj tropikaj botelnazaj balenoj pro sia fizikaj trajtoj kiuj similas al tiuj de veraj botelnazuloj.
Katedralo
Alia vorto por granda, belega preĝejo (katedralo aŭ ne) estas baziliko, kiu temas pri kirko al kiu la Papo donis specifajn ceremoniajn honorojn.
Historio
Ĝis la fino de la 12-a jarcento la Eŭropaj katedraloj ne estis tre grandaj; multaj abatejaj preĝejoj estis pli ampleksaj. Kaŭzo de tio estis, ke ĝis tiu epoko, urboj estis malmulte loĝataj, la reĝlandoj de okcidenta Eŭropo estis precipe feŭdaj kaj kamparecaj. Kaj simile la povo de episkopoj estis bremsata de tiu de la grandaj abatejoj, kies abatoj estis kiel feŭdaj grandsinjoroj, protektitaj de la papo, regantaj edukadon de junuloj, partoprenante en la aferoj de eklezio, ili tenis ekonomian kaj kleran potencon.
Kiam ekis la komunuma movado, urboj iĝis pli loĝataj, kaj pli fieraj, la episkopoj de tiuj pli potencaj kaj aktivaj. Tiam ili ekis rekonstrui pli grandaj kaj pli belaj siajn katedralojn. La neceso konstrui pli ampleksajn konstruaĵojn instigis al arĥitektaj kaj teĥnikaj progresoj, la nun tiel nomata gotika stilo kreiĝis. La religia fervoro, materiaj necesoj kaj urba fiero igis konkuri al haviĝi la plej belan vastan altan aŭdacan katedralon. Tiam konstruitaj katedraloj kiel Beauvais (plej alta volbo), Ulm (plej alta turo) Amiens (plej vasta surfaco), Metz (plej grandsurfacaj vitraloj), Köln, ktp. Al analfabeta parokano la skulptaĵoj kaj vitraloj de la katedraloj prezentis la rakontojn kaj instruon de la religio bildforme. Nun ili estas inter la plej belaj kaj impresaj konstruaĵoj en la Eŭropaj urboj.
Mezepoko kaj katedralo
La vortoj mezepoko, fido, katedraloj, ŝajnas laŭ la homa komunuza kompreno, tiel nedisigeblajn kiel formantan mitologian tuton. Veras, ke la senlima daŭro, kiun oni nomas Mezepoko tuj elvokas la imagbildon de la katedraloj. Ĉar ĝi estas la plej reala kaj hodiaŭa manifestiĝo, kiun tiuj jarcentoj nin heredigis. Tuteŭrope, tiuj imponegaj konstruaĵoj svarmas, kaj precipe en okcidenta Eŭropo, restas nur kelkaj vilaĝoj, kiuj ne posedas almenaŭ unu preĝejon. Majoritato el ili estis konceptitaj je la 13-a jarcento; multaj pli aĝas, kaj plejpartaj estis preskaŭ tutare rekonstruitaj inter la 14-a kaj la 16-a jarcento, kaj iele direblas ke, koncerne religian arton, la 16-a jarcento ankoraŭ apartenas al Mezepoko.