cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Redon
Redon estas la centro de la Interkomunumo de la lando de Redon kaj de la Lando de Redon kaj Vilaine.
Geografio
Redon situas ĉe la enfluejo de la rivero 'Oust' en la riveron 'Vilaine', je 60 km sudokcidente de Rennes, 50 km oriente de Vannes kaj 60 km nordokcidente de Nantes.
Laŭ la ordigo de INSEE, Redon estas urba komunumo, centra komunumo de urba unuo, kies ĉirkaŭurbo konsistas el 4 komunumoj : Saint-Nicolas, Rieux, Saint-Jean-la-Poterie, Allaire. . Tiu urba unuo estas la poluso de la urba areo de Redon, kiu apartenas al la urba spaco de Nantes-Saint-Nazaire. (cf. komunumoj de Loire-Atlantique).
Toponomio
La nomo de 'Redon' venas de la gaŭla roto- (la rado) kaj ne rilatas al la nomo de Rennes kaj de Redones.
La urbo ŝuldus sian nomon al la vorto roton, kiu transformiĝis en Rodon, keltorigina vorto signifanta transirejon, hipotezo, kiu respondas al la formo de la lokoj.
La malnovaj formoj de la nomo de Redon estas :
La bretona nomo de la komunumo restas Redon.
Mezepoko
Ekzistas malmultaj fontoj pri tiu regiono antaŭ 832.
Malkovrante la kunfluejon de la riveroj 'Vilaine' kaj 'Oust' de montetsupro, la ĉefdiakono de la diocezo de 'Vannes', kaj liaj disĉiploj konstatis la intereson de la loko : loko protektata de la invadoj kaj kvieta, ideala por meditado. Conwoïon akiris de Ratvili, loka senjoro, la donacon de areo sufiĉe granda por starigi monaĥejon. En 832, simpla ermitejo, farita el tabuloj kaj branĉoj stariĝis.
Nevenoeo, tiam guberniestro Bretonio, subtenis tiun fondaĵon por plifortigi sian povon. Inter 842 kaj 853, la unua ŝtona preĝejo estis konstruita por anstataŭigi la unuan konstruaĵon. Conwoïon tie mortis la. De tio restas ankoraŭ nun la ĉartaro de tiu abatejo, kiu enhavas 391 aktojn en la latina lingvo. Tiu dokumento, posedaĵo de la ĉefepiskopejo de Rennes, estas gravega por la historiistoj.
Popolanoj iom post iom ekloĝis ĉirkaŭ la konventaj konstruaĵoj, la monaĥeja areo pligrandiĝis kaj naskis paroĥon. Post 1000, la preĝejo fariĝis tro malgranda. La konstruado de pli granda preĝejo estis pripensita.
La urbo disvolviĝis ĉirkaŭ tiu religia centro por fariĝi kampara kaj industria urbo kun preskaŭ en la 1960-aj jaroj. Unu el la lokaj industrioj estis la fandejo Pierre Chevalier kreita en 1864.
En la Mezepoko, Redon profitis per la mara komerco dank'al sia situacio ĉe la rivero Vilaine. Ankoraŭ nun restas malnovaj domoj de ŝipposedantoj kaj baseno.
En la 14-a jc, komenciĝis la konstruado de la ĉirkaŭmuro, sub la protekto de la abato Jean de Tréal. Ĝi havis 3 pordojn, 3 poternojn kaj 13 turojn. De tiuj remparoj restas nur la norda flanko de la transepto de la preĝejo, la kapelo de la dukoj kaj la remparoj super la kajo St Jacques. Laboroj en la urbocentro malkovrigis restaĵojn de la remparoj, aparte bastionon fronte al la urbodomo, du turojn de la 14-a jc kaj bastionon de la 16-a jc, placo de 'la République' same kiel elementojn de remparoj.
Redon estas unu el la 42 urboj de Bretonio, kiuj delegis al la Parlamento de Bretonio. La ĝenerala Asembleo de Bretonio kunvenis 5-foje en Redon, en la 15-a kaj 17-a jc.
En 1449, la duko Francisko la 1-a akiris de la papo Eŭgeno la 4-a la starigon de Redon kiel episkopejon per papa buleo la. La duko ŝatis Redon, kaj la fakto ke li deziris estis tie entombigita eble klarigas ke li volis rekompenci la abatejon pro ties servoj. Sed la protestoj de la najbaraj episkopoj de Rennes, Vannes kaj Nantes, pri la estonta terareo sur kiu la nova diocezo devis etendiĝi, abortigis la iniciaton. La neniiga buleo estis subskribita en la de la sama papo.
Dum la neplenaĝo de la dukino Anna de Bretonio, la duka kortumo sidis dum iom da tempo en Redon, fine de 1488. En Februaro 1489, la reĝo de Anglio, Henriko la 7-a kontraktis kun la juna dukino, kiu estis nur 12-jara, la traktaton de Redon, laŭ kiu li promesis milite helpi ŝin se konflikto okazos kontraŭ Francio. La historio evoluis alimaniere, du jarojn poste, Anna edziniĝis al la reĝo de Francio Karolo la 7-a.
Ĉirkaŭ la abatejo, la metiaj kaj komercaj laboroj disvolviĝis.
Modernaj tempoj
Ekde la 16-a jc, la rivero 'Vilaine' estis kanalizita, favorante la havenan disvolviĝon, ĉar la marŝipoj povis supreniri ĝis Redon, tiam antaŭhaveno de Rennes. Albordiĝintaj en la haveno de Vilaine, tiam dependa de la tajdo, eblis malŝarĝi ilin alteren aŭ sur barĝon kaj riverajn boatojn, kiuj povis supreniri sur la rivero ĝis Rennes. Sur la kajo 'Duguay-Trouin', la domoj de ŝipproprietuloj kaj negocistoj (17-a kaj 18-a jc) atestas pri tiu prospera mara komerco.
La saltenejoj, strato 'du Port', la turo 'Richelieu' (17-a jc), la kastelo de 'Mail' (17-a jc), ambaŭ situantaj strato 'du Plessis', la palaco Carmoy (17-a jc) strato 'du Port', same kiel la monaĥinejo de la Kalvarianinoj (17-a jc), strato 'Saint-Michel' kaj la lignostrukturaj domoj (16-a, 17-a kaj 18-a jc) de strato 'Grande-Rue' kompletigas la riĉan arkitekturan heredaĵon de la urbo.
Szolnok-Doboka
Szolnok-Doboka (solnok-) estis historia reĝa departemento en orienta parto de la Hungara Reĝlando, pli proksime en Transilvanio, rumane Solnoc-Dăbâca, germane Sollnok-Dobeschdorf.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Redon
Franca revolucio
En Februaro 1791, la unua politika klubo estis fondita en Redon : ĝi estis la sola en la distrikto, eĉ se pluraj loĝantoj de la komunumoj de la distriktoj, senpere aliĝis.
Szolnok-Doboka
Demografio
Laŭ la censo de 1910
Redon
Franca revolucio
Post la civila konstitucio de la klerikaro, la religiaj ordenoj estis neniigitaj. La monaĥoj kaj monaĥinoj estis liberigitaj de siaj ĵurpromesoj en la, kaj rajtis forlasi sian monaĥejon. El la 9 benediktanoj, nur tri decidis resti en la ordeno. Kiam la monaĥinoj estis elpelitaj la, ili aĉetis domojn, kaj plej multaj daŭrigis komunan vivon. Ĉiuj (monaĥoj kaj monaĥinoj, refariĝintaj laikoj aŭ ne) ricevis pension de la Ŝtato, kaj iliaj lastaj rajtoj estis pagitaj de la distrikto en la.
Szolnok-Doboka
Administracio
Estis 8 distriktoj, ties nomoj kaj distriktejoj samas:
Redon
Franca revolucio
La Vendeanoj minacis Redon en Marto 1793, la generalo Beysser neniigis la danĝeron. Poste en la jaro, ankaŭ Hoche savis la urbon kontraŭ la rabado.
Sandro Cardoso dos Santos
Sandro Cardoso dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Redon
Franca revolucio
La novaĵo de la falo de Robespierre en la '9-Thermidor' estis akceptita kun grandaj ĝojmanifestadoj ; iom poste, la tuto de la administracioj estis purigita ('vendémiaire jaro 4-a) kaj la preĝejo de Redon estis redediĉita al la kulto la  ('prairial jaro 3-a). Sed la urbo restis favora al la revolucio kaj ties progresoj, kiel montras la vizitado de la festoj :
Szolnok-Doboka
Administracio
La departemento situis sur malebenaĵo, ĉe piedoj de Karpatoj. Grava rivero estas Someş
Sandro Cardoso dos Santos
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Redon
Nuntempa epoko
Lige kun la konstruado de la kanalo inter Nantes kaj Brest, la fosado de la flosbaseno komenciĝis en 1836. Dum multaj jardekoj, ĝi restis la koro mem de la urba vivo pro sia havena aktivado kaj pro la disvolviĝo de la industrioj en la 19-a jc.
Szolnok-Doboka
Administracio
Dum la turka erao la departemento apartenis al Princlando Transilvanio, kiu estis sub aŭspicio de Turkio. Tie okazis libera praktikado de religio. Dum la historio ofte venis ekzekutitoj, ekzemple armenoj. Krome estis ofte atakoj de tataroj, turkoj, aŭstroj. La departemento formiĝis en 1876 el diversaj partoj. Ekde 1920 la departemento estas parto de Rumanio. Inter 1938-1945 laŭ Dua Packontrakto de Vieno la tuta parto revenis al Hungario.
August Robert Wolff
August Robert Wolff (naskiĝis la 10-an de januaro 1833 en Zgierz, mortis la 20-an de aŭgusto 1910 en Sopot) - pola librovendisto kaj eldonisto de gazetaro kaj libroj.
Redon
Nuntempa epoko
En Redon, la kanalo inter Nantes kaj Brest krucas la riveron Vilaine. Ĝi estis finita en la 19-a jc, kaj tiel Redon fariĝis kruciĝejo de la okcidentaj navigaj vojoj. Iomete poste, Redon fariĝis ankaŭ fervoja kruciĝejo. La stacidomo estis inaŭgurita en 1862. Ĝi situas ĉe la linio Nantes-Rennes kaj Parizo-Quimper.
Komence de la 20-a jc, la industria aktivado forte subtenis la lokan ekonomion. La industrioj ligitaj al mekaniko kaj teksaĵoj estis tre multaj ĝis la komenciĝo de la 1980-aj jaroj.
La urbo dungis multajn laboristojn kaj oficistojn de la tuta lando de Redon kaj de Vilaine. La mekanik-konstrua fabriko Garnier tie fabrikis agrokulturajn maŝinojn ekde la fino de la 19-a jc. Grava ekonomia krizo estigis gravajn sociajn tumultojn fine de la 1960-aj jaroj, kiuj daŭris ĝis la komenciĝo de la 1980-aj jaroj, kaj finiĝis per la definitiva fermo de la fabriko Garnier.
Ekonomio
En la Lando de Redon kaj Vilaine estas bone videblaj industrioj en tri ĉefaj sektoroj : planta kosmetiko (grupo 'Yves ROCHER'), elektroniko (TES, ASTEEL) kaj aŭtomobilaj pecoj (Faurécia, AFC) ''Le pays de Redon et Vilaine, 109. . 36 % de la salajruloj sur la teritorio laboras en la industrio (350 industriaj entreprenoj). La ekonomia poluso de Redon estas la plej grava en la teritorio aparte kun la sekvantaj entreprenoj :
La servekonomio kreskas duoble pli rapide ol en Bretonio, kvankam ankoraŭ subreprezentata.
La hospitala centro de Redon laborigas inter 400 kaj 499 personojn.
La urbo Redon havas ankaŭ edukan poluson pri duagrada edukado same kiel pri postabiturientecaj studoj.
Heraldiko kaj devizo
Ĝia devizo estas Redon, petite ville grand renom, (Eo: Redon, urbeto sed famego) bretonlingve skribita sur la frontono de la urbodomo ekde 1908 : « kêr vihan brud vras ».
Monumentoj kaj turismaj lokoj
Estas 6 monumentoj klasitaj historiaj en Redon kaj trideko da registritaj konstruaĵoj (18 laŭ la datumbazo Mérimée, 31 laŭ la datumbazo Glad ) :
Inter la registritaj konstruaĵoj, estas :
Transportoj
Redon situas kore de okcidentaj navigaj vojoj kaj proksime de Atlantika Oceano kun mara kaj rivera haveno ŝirmata de la vintraj ŝtormoj.
Pri fervojoj, Redon situas ĉe la kruciĝejo de buslinioj TER kaj fervojaj linioj por iri al Rennes, Quimper kaj Nantes. Dank'al tiu situacio, turismaj ofertoj aldoniĝas al la marbordaj ofertoj por fari de tiu historia urbo de Bretonio interesan lokon en galoa-lingva regiono.
La atlantika TGV (Rapidega trajno) haltas en, kaj tiel la urbo estas je nur 2h45 de Parizo.
Kladistiko
Kladistiko aŭ kladiko estas skolo de biologia klasado (taksonomio), kiu aranĝas organismojn surbaze de ilia disbranĉiĝo en evoluo (la arbo de evoluo) kaj ne nur laŭ ilia forma, morfologia simileco. Ĉefa kontribuinto al ĉi tiu skolo estis Willi Hennig, germana entomologo, kiu mem ne uzis la nomojn klado aŭ kladistiko. Li uzis germane la nomon phylogenetische Systematik, filogenetika sistematiko. La vorto kladisktiko venas el la malnovgreka κλάδος/klados, kiu signifas branĉo.
El kladistika analizo rezultas arbo-simila rilato-diagramo nomataj kladogramo, kiu montras konjektitajn parencecojn. La esploristo povas formi sian analizon el tiom da observoj, kiom li opinias sufiĉa. Moderna kladistika analizo plej ofte bazas sin sur vasta, diversa informaro, inkluzive de DNA-vicoj (t.n. molekulaj datumoj), biokemiaj observoj kaj morfologiaj datumoj.
En kladogramo ĉiu organismo estas, en la senco de grafea teorio, “folio”, kaj ĉiu interna nodo ideale estu dubranĉa, t.e temas pri duuma arbo. La du taksonojn kiuj eliras el sama nodo oni nomas fratoj aŭ fratgrupoj. Ĉiu subarbo, ĉu ĝi enhavas nur unu folion aŭ centmilojn da folioj, estas nomata klado. Natura grupo konsistas el ĉiuj organismoj en unu klado, kiuj do havas unikan komunan praparencon, la eliran nodon de tiu klado, kiu siavice ne havas idojn ekster la grupo. Ĉiun kladon markas aro da karakterizaĵoj, kiuj aperas en ĉiu ĝia membro, sed ne en tiuj aliaj vivaĵoj, el kiuj ĝi disiĝis. La karakterizajn, komundevenajn ecojn oni nomas kundevenaĵoj (aŭ, per greka derivaĵo, sinapomorfioj) de tiu klado. Ekzemple, kundevenaĵo de ĉiuj insektoj en la ordo koleopteroj (skaraboj apartenas al tiu ordo) estas la malmolaj antaŭaj flugiloj, t.n. elitroj, kiuj servas ne por flugi sed por ŝirmi kaj kovri; ĉe filikoj tia eco estas la elspirala disvolviĝo de novaj folioj.
Kladistiko aŭ Kladiko aŭ Filogenetika Sistematiko estas metodo de Evolua Biologio, fondita de la germana zoologiisto Willi Hennig en la 1950-aj jaroj kaj priskribita en lia libro Grundzüge einer Theorie der phylogenetischen Systematik 1950.
En kladistiko oni diferencigas ĉe la taksonoj inter la primitivaj, praaj (pleziomorf) kaj la novaj, deduktitaj (apomorf) karakterizaĵoj. Oni grupigas laŭ la novaj karakterizaĵoj kaj prezentas la parencan distancon sur figuro (kladogramo).
Salesianoj de Don Bosco
Salesianoj de Don Bosco (ankaŭ Societas Don Bosco, Societas S. Francisci Salesii aŭ SDB) estas signifa romkatolika ordeno, kiu devene specialiĝis por laboro kun junularo. Sed en la 20-a jarcento ĝi disvastiĝis sian okupon al misia agado, donado de spiritaj retiriĝoj kaj helpo en paroĥa strukturo de diocezoj. La ordenon fondis itala pastro Don Bosco en la jaro 1859 kaj nomis ĝin omaĝe al sankta Francisko de Sales (papo Pio la 9-a aprobis regulojn de la ordeno en la jaro 1874.) Frunte de la ordeno staras rector major kaj la ĝenerala kunveno de la socio. En la jaro 1995 la ordeno havis proksimume 17.000 membrojn kaj administris 1616 centrojn en 122 landoj de la mondo. Ekzistas ankaŭ virina formo de la ordeno - la tielnomataj salesianinoj (oficiale Kongregacio de Filinoj de Virgulino Mario Helpantino).
Eminentaj salesianoj
Italoj
Poloj
Sinikka Laine
Sinikka Laine, oficiale Laine-Törmänen, estas finna verkisto. June ŝi skribis poemojn. Poste Niemi skribis principe porjunulajn romanojn. Ŝia unua romano Ohari aperis en 1982. Ŝi publikigis dek porjunulajn librojn en la jaroj 1982–1996. Ŝi ricevis multajn premiojn. En 1986 ŝi ricevis ŝtatan literaturan premion. En 1980-aj jaroj Laine estis ĉefredaktoro de porjunula gazeto SinäMinä. Edzo de Laine estas Veikko Törmänen, artisto. Ili loĝas en Pikisaari en Oulu. Ŝiaj temoj estas ekzemple amo, familio kaj patrinoj kaj filinoj. Ofte okazoj en ŝiaj libroj okazas en urbo, kiun ne estas menciita per nomo sed kiu estas klare Oulu. Laine naskiĝis en Riihimäki kaj loĝis en siaj junecjaroj en Hausjärvi. Ekde 1967 ŝi loĝas en Oulu. Ŝi skribis ankaŭ novelojn sed ne multe. En 2018 ŝi ricevis artistan pension.
Gabčíkovo
Gabčíkovo, hungare Bős [bOŝ] estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
Gabčíkovo situas sur ebenaĵo, inter Danubo branĉoj, ĉe valbaraĵo de la rivero, laŭ flankovojoj. Dunajská Streda troviĝas 12 km, la ĉefurbo 60 km. La nomo Bős signifas hungare tribestro, la slovakoj ekde 1947 nomumis la vilaĝon honore al soldato Jozef Gabčík, kiu faris komune kun Jan Kubiš atencon kontraŭ Reinhard Heydrich.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1102, kiam peĉenegoj loĝis en limgarda zono. La kampoj ekde 1264 apartenis al familio Amadé. En 1468 la kumunumo ricevis la rangon kampurbo. En la 15-a j.c. fortikaĵeto ĉirkaŭita de akva remparo konstruiĝis, kiu en la 17-a j.c. iĝis renesanca kastelo, fine ĝi barokiĝis en la 18-a j.c. Okazis inundoj en 1850, 1862, 1876 kaj 1878. Ĝis 1910 loĝis en la urbeto 2823 da homoj (2805 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la urbeto apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Dunaszerdahely. Poste ĝi iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, dume inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la germanoj okupis Hungarion kaj komenciĝis deportado de judoj. Post la 2-a mondmilito parto de hungareco estis deportita. La restaĵo iĝis senrajta laŭ dekretoj de Beneš.
En 1990 la vilaĝo trovis sin en la granda politiko. Hungario rezignis pri finkonstruo de la komuna valbaraĵo. Slovakio ekde 1993 finkonstruis kaj uzas ĝin. En 2001 loĝis en la vilaĝo 5 804 da homoj (4598 hungaroj, 417 slovakoj).
Villedieu-sur-Indre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Kopimismo
Misianta Kopimisma Eklezio (svede Det Missionerande Kopimistsamfundet) estas sveda registrita religia asocio kiu misias kopimismon (mallongigo de "kopiu min" aŭ angle "copy me"). Tiu eklezio asertas ke kopimismo estas religio kies kredo estas ke kopiado kaj distribuado de informoj konsidereblas ago sankta, do sakramento.
La eklezion fondis printempe en jaro 2011 tiam 19-jara filozofia studisto Isak Gerson, kiu estas misiestro kaj plej alta spirita kondukanto de tiu eklezio. Krome li aktivas en sveda politika junulara organizo Ung Pirat ("Juna Pirato", kie la vorto piratado rilatas al malobservo de kopirajtoj interrete) kaj provas kombini tiujn ideologiojn. Kvankam reprezentantoj opinias ke kopimismo estas religio, la retejo de tiu organizo mencias neniom pri supernaturaj fenomenoj aŭ dioj, sed la organizo misias kaj asertas ke ĝi ofertas zorgadon por animoj, uzas na CTRL+C kaj CTRL+V kiel sanktaj simboloj, kaj celas, laŭ sia estrara prezidanto Gustav Nipe (ankaŭ federacia prezidanto de Ung Pirat) ekzerci rajton geedzigi kaj peti normalajn ŝtatajn subvenciojn.
Registrigo de la eklezio
La movado Ctrl-C, Ctrl-V en jaro 2011 petis klasifikiĝi kiel kongregacio. Tiun peton unue per neo respondis Kammarkollegiet ("Kamera Kolegio", sveda ŝtata aŭtoritato pri tiaj aferoj, aprile en 2011 pro tio ke la kopimisma eklezio ne aranĝas diservojn. Kompletigajn informojn pri "kopiakting", tio estas dosierinterŝanĝo kiujn kopimistoj rigardas kiel klasifikeblaj kiel diservoj, endonis la petantoj, sed la peto denove ricevis neon julie en sama jaro. Decembre 2011 permesis Kamera Kolegio al Misianta Kopimisma Eklezio registriĝi kiel religia eklezio.
Argumentoj por registrigo
Kopimismanoj asertas ke sub protekto de religio eblas fari aferojn kiuj normale ne estas permesataj. Reprezentanto de Kamera Kolegio respondis ke ĉiuj, senrigarde je religio, devas obei leĝojn, sed fakte konstateblas ke:
Do, per sama logiko, kopimismanoj insistas ke ankaŭ kontraŭkopirajta kopiado devas esti permesata al kopimismano ĉar temas pri observo de religia devo.
Kritiko kaj amaskomunikila atento
La eklezion kaj la decidon pri registrigo ŝerce menciis blogoj kaj kronikoj tutmonde. Redaktestra blogo de Stokholma konservativa gazeto Svenska Dagbladets konstatas ke intenco de la membroj estas uzi protekton pro religia libereco por preterpasi svedajn leĝojn kontraŭ pirata (tio estas kontraŭkopirajta) kopiado, kaj opinias ke tio montras mankojn en kompreno pri celoj de religia libereco. Angla kanalo BBC News priskribas ĉi celon kiel forturnita de realo, kaj ke ĝi ne respegulas la svedan juran sistemon. Televida debatisto kaj programestro Siewert Öholm priskribas la eklezion kiel enpraktika ŝerco kaj opinias ke Kamera Kolegio "tretis sur la plej baza fundamento de religia libereco, nome la rajton teni ion je sankta".
Usona gazeto The New Yorker priskribas kiel la eklezio ekestis kaj opinias ke ĝin, same kiel ekzemple Rastafarian religion, inspiris kaj formis politika demando. Plej grava celo de la eklezio, eldirite, estas formi kaj krei atenton pri protestoj kontraŭ la reguloj pri kopirajto.
Ligoj al politika movado
La eklezio havas, kiel supre kompreneblas, ligojn al Ung Pirat, la junulara organizo de sveda politika partio Piratpartiet. Ili havas saman poŝtan adreson, afero kiun la spirita gvidanto Isak Gerson nomas je "praktikaĵo" kiu devenas el la fakto ke li mem uzis ĝin por sia privata poŝto. La fondinto de Pirata Partio, Rick Falkvinge, kaj ĝia partiestro, Anna Troberg, jam frue blogis pri la gazetara komuniko de la eklezio. Anna Troberg nomas la eklezion "interesa fenomeno", sed observigas ke ŝi ne celas membriĝi en la eklezio, ĉar ŝi estas agnostikulo.
Ŝarura
Ŝarura, arabe شرورة estas urbo en Sauda Arabio, en Regiono Naĝrano.
Geografio
Ŝarura situas en suda parto de la lando en dezerto sur altebenaĵo. Naĝran troviĝas 307, Rijado 806 km. Limo de Jemeno estas proksime, la urbo funkcias plejparte kiel limurbo.
Historio
Ŝarura ricevis strategian gravecon pro la proksima limpasejo, tial la armea ĉeesto estas bone videbla. La italoj konstruis armean hospitalon kun kapacito 50 litoj.
Eduko
Arta Altlernejo funkcias en Ŝarura.
Klimato
Ŝarura havas dezertan klimaton. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C, inter majo-septembro tio estas pli ol 30 °C, en decembro kaj januaro malpli ol 20 °C.
40436 Sylviecoyaud
40436 Sylviecoyaud estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Campo Catino (Guarcino, Latio, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sylvie Coyaud, scienca ĵurnalistino naskiĝinta en Francio sed laboranta en Italio. Prezentistino ĉe la programo de Rai-Radio 3 Le oche di Lorenz, ŝi popularigas sciencon kun graveco, komprenebleco kaj scienca ekzakteco. Kiel amatora astronomino depost sia infanaĝo, ŝi havas specialan pasion pri la asteroidoj.
Schweiggers
Schweiggers estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Teufen
Teufen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Agence France-Presse
Agence France-Presse, mallonge AFP, estas mondskala novaĵagentejoj, la tria laŭ vendosumo.
Historio
Agence France-Presse estis kreita okaze de la liberigo de Parizo per edikto la 30-an de septembro 1944. Ĉi tiu ŝtata firmao anstataŭis Office français d'information (OFI) kreita de la registaro de Vichy el branĉo de la agentejo Havas specialigita pri informo.
La postmilitaj jaroj estis dediĉitaj al refondo de enlanda servo kaj internacia. Ili tiel bone laboris ke AFP estis la unua okcidenta reto kiu anoncis la morton de Josif Stalin, la 6-an de marto 1953, post aŭskultado de la radiostacioj de Moskvo kaj de aliaj ĉefurboj de Orienta Eŭropo. .
À partir des années 1980, l'AFP développe de nouveaŭ produits, misant sur la diversification. En 1985, elle fonde son service photo international. En 1988, elle lance ses infographies. Si bien qu'en 1991, le chiffre d'affaires dépasse le seuil du milliard de francs, en même temps que la part de l'État dans ce chiffre passe sous la barre des 50%. En 1996, l'AFP livre un journal internet clés en main. En 2000, apparaissent les infographies animées, pour Internet. En texte, le nombre de langues augmente : la dernière est l'italien, en 2001. L'AFP se décentralise également, ouvrant des directions régionales indépendantes à Hong Kong en 1982 ou Montevideo en 1997. Dernièrement, elle a investi pour développer un service vidéo performant.
Présentation
L'AFP, plus grande agence de presse francophone, est la troisième au plan mondial, derrière l'agence américaine Associated Press (AP) et la britannique Reuters.
Le siège de l'AFP est à Paris, elle dispose d'un réseau de 110 bureaŭ dans 165 pays regroupés en cinq grands centres régionaŭ:
En 2004, l’AFP compte 2 000 collaborateurs (1 200 journalistes dont 200 photographes), et 2 000 pigistes répartis sur les cinq continents et de 81 nationalités.
Trnovany (distrikto Litoměřice)
Trnovany estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta proksimume 4 km nordoriente de Litoměřice. En la municipo loĝas. La municipo konsistas el 2 partoj: Trnovany kaj Podviní.
Agence France-Presse
Statut
L'AFP dispose d'un statut particulier défini par la loi du 10 janvier 1957. Ainsi c'est « un organisme autonome doté de la personnalité civile et dont le fonctionnement est assuré suivant les règles commerciales ». Sa mission est donc « de rechercher tant en France qu’à l’étranger les éléments d’une information complète et objective » et de les « mettre à la disposition des usagers ». Le Conseil d'État l'a qualifiée d'organe de droit privé sui generis dans un avis d'assemblée du 10 juin 2004 relatif au statut juridique du siège de l’Agence. Globalement, les spécialistes de droit public s'attachent pourtant à en faire une personne de droit public sui generis ou innommée (Jean Waline).
Trnovany (distrikto Litoměřice)
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1057 kaj rilatas al fondiĝo de kanonikaro en Litoměřice.
Agence France-Presse
Statut
L'AFP est gérée par un conseil d'administration de 16 membres :
La loi de 1957 a également institué un conseil supérieur de 8 membres, qui veille à l’accomplissement par l’AFP de la mission qui lui est impartie par ses statuts ; celui-ci est susceptible de recevoir des plaintes des usagers ou des professionnels, et de sanctionner le PDG. Il est généralement qualifié de juridiction administrative spéciale (Jean Waline) ou d'autorité administrative indépendante (Rapport 2001 du Conseil d'État).
Son statut particulier l'autorise à ne pas avoir de directeur de la publication. Elle échappe donc au système classique de la responsabilité pénale en cascade prévue par la loi de 1881 sur la liberté de la presse. Le PDG de l'AFP n'est pas pour autant responsable des écrits de ses agenciers.
Financement
L'AFP ne dispose pas de capital, ni d'actionnaires, seulement de dotations de fonds propres. Son statut lui interdit d'être directement subventionnée par l'État, ce qui mettrait en doute son indépendance. Elle dépend donc de ses seules ressources commerciales, mais 40% de son chiffre d'affaires en 2004 provient des abonnements de services publics dépendant du gouvernement français. En tant que premier client et membre important du conseil d'administration, de fait l'État fixe lui-même le prix de son abonnement, selon les moyens qu'il veut attribuer à l'Agence. Chaque année lors de la discussion du budget, les représentants de l'État ont en effet une voix prépondérante. Il s'agit donc d'un système de subventionnement déguisé. Malgré ce poids financier de l'État, les journalistes revendiquent l'indépendance absolue de la ligne éditoriale de l'agence.
En novembre 2003, l'entreprise a passé avec l'État un Contrat d'objectifs et de moyens pour rétablir d'ici 2007 une situation financière préoccupante. Celle-ci a d'ailleurs entraîné la vente par crédit-bail du siège historique de l'Agence (place de la Bourse à Paris).
En 2003, le chiffre d’affaire de l’AFP s’élevait à 242 millions d’euros dont 100 millions pour les abonnements de l’État, 70 pour la France et 72 millions pour l’étranger. -->
Eragrostis curvula
Eragrostis curvula estas plurjara, malofte jara greso en la genro eragrostidoj, uzata kiel brutnutraĵo.
Arealo
Devenas de sudorienta Afriko, sed estas ennaturiĝinta en Argentino, Aŭstralio, suda Usono, kaj Kanarioj.
Priskribo
Ĝi estas plurploida specio, kun fotosintezo C4, herba, plurjara, foje atinganta altecon de 1.9 metroj, kaj tigariĝa. La radiko estas fasketeca, ergotohava, foje atinganta profundecon de 4 metroj kaj vastiĝan radion de 3 metroj. La tigo estas stara, cilindra, kaj senhara. La folioj koncentriĝas ĉe la bazo kaj estas plurjaraj, alternaj, liniformaj kaj glatrandaj. La ligulo distingeblas pro havo de linio de haroj. Las floraroj estas paniklaj, 9- ĝis 35-centimetraj kun spiketoj verde grizaj, kun floroj ŝirmataj per senaristaj brakteoj. Ĝi generas precipe per semoj kaj malpli ofte per stolonoj.
Ekologio
Eragrostis curvula estas tre invadema. Ĝia instaliĝemo kun la profundeco de ĝiaj radikoj igas ĝin utila kiel kontraŭerozia kaj grundfiksa planto. Pro ĝia rezistemo al fajro kaj paŝtado, ĝi estas uzata kiel nutraĵo por brutoj, aparte por afrikaj.
Sistematiko
Eragrostis curvula estis priskribita de Heinrich Adolph Schrader Nees en Florae Africae Australioris Illustrationes Monographicae 397. 1841. La specinomo curvula signifas "kurbeta" aŭ "eta kaj kurba" en la latina.
NGC 4568
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Schopfloch (Meza Frankonio)
Schopfloch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach de la federacia lando Bavario. kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝis la Dua Mondmilito la urbo havis aparte signifan judan loĝantaron, kiu eĉ evoluigis propran dialekton, nomatan Lachoudisch - prononco, hebree לכודיש - variaĵon de la bavara dialekto de la germana lingvo, kun multaj influoj de la hebrea kaj jida, sed ankaŭ de germanlingvaj ĵargonoj de vagantoj, aparte de Rotwelsch - prononco. Post la Holokaŭsto la dialekto praktike formortis.
Flughaveno Vieno
Flughaveno Vieno ( Flughafen Wien aŭ Flughafen Wien-Schwechat) estas la plej granda flughaveno de Aŭstrio. Ĝi situas oriente de Vieno kaj servas grandparte al internacia trafiko; ĝi estas la hejmo de la flugkompanioj Austrian Airlines kaj Niki Luftfahrt.
La flughaveno kapablas akcepti larĝtubajn aviadilojn, kiaj Boeing 747 aŭ Airbus A340.
Historio
La flughaveno ekestis en 1938 kiel armea flughaveno. Post la dua mondmilito la brita armeo transprenis ĝin. En 1953 estis fondita la brita asocio Austrian Handling Unit, kiu en 1954 estis transformita al la societo Wiener Flughafenbetriebsgesellschaft por civile funkciigi la flughavenon. Ĝi tiam definitive anstataŭis la flughavenon en Aspern, en la 22-a kvartalo de Vieno, kiu ekzistis de 1912.
Situo kaj instalaĵoj
La flughaveno estas aŭte atingebla tra aŭtovojo A4 (Oriente Aŭtovojo) kaj vojo B9 (Pressburger Straße). Ĝi havas propran fervojan stacidomon, kiun servas la viena antaŭurba fervojo (S-Bahn aŭ Schnellbahn) kaj speciala trajno kun la angla nomo City Airport Train. Ĉi-lasta kostas konsiderinde pli ol ordinaraj trajnoj, sed estas je kelkaj minutoj pli rapida, ĉar ĝi ne haltas inter stacio Wien-Mitte kaj la flughaveno.
Ekzistas ankaŭ buslinioj al Vieno kaj al aliaj urboj, ekzemple Brno.
La flughaveno havas du startejojn, kiuj situas en angulo de 50 gradoj. Ekzistas tri pasaĝerejoj, kvara estas konstruata.
Transformo
Transformo estas procedo de enĉeligo de fremda DNA-molekulo kaj integraciigo de ĝi en genaro sen iuj mezaj komponantoj (malsimile al transfekto en kiu viruso rolas kiel peranto). Ĝi estas mekanismo de horizontala transdono de genoj same kiel bakteria konjugiĝo, sed malsimile al tiu lasta ĝi ne bezonas rektan kontakton inter ĉeloj. Plej ofte fenomeno de transformo observatas en prokariotoj, sed ankaŭ ekzistas manieroj instigi transformon de gistoj kaj aliaj fungoj kaj eĉ plantoj kaj animaloj
Transformo en bakterioj
En transformo de bakterioj plej ofte temas pri transdono de t.n. nuda DNA, t.e. DNA sen iuj proteinoj kaj ne enhaviganta de iu ĉelo. Ĉ. 1% de ĉiuj bakteriaj specioj estas motritaj kiel nature kapablaj enĉeligi fremdan DNA en laboratoriaj kondiĉoj. Oni kredas ke multe pli povas fari tion en natura medio. Tiuj specioj havas specialajn molekulajn mekanismojn por transvenigo na DNA tra ĉelmuro kaj ĉelmembrano. Bakterioj, kiuj havas kapablon enĉeligi fremdan genaron estas nomitaj "kompetentaj bakterioj".
Por specioj, kiuj ne havas naturan eblecon por transformo, sciencistoj havas manierojn faciligi la eniĝon de DNA-molekuloj en la ĉelon. Por tio la bakterioj troviĝantaj en fazo de eksponenciala kresko estas rompitaj (ekz. per kalka kloro je 4 °C). Dum tiu fazo, la bakteriaj ĉelmembranoj kaj ĉelmuroj senĉese rearanĝiĝas kaj estas pli rompiĝemaj. Damaĝitaj muroj estas pli facile traireblaj por DNA. La bakterioj tiel pretigitaj, estas kontaktigitaj kun la solvaĵo kiun enhavas la enĉeligendajn DNA-kombinaĵojn. Iam, por pli probabla sukceso, la tiel damaĝitaj ĉeloj estas ree atakitaj por formiĝo de mikroporoj - plej ofte, per termika aŭ elektra ŝoko. Oni ŝokas la ĉelojn provokante formiĝon de poroj en ĉela membrano. Tra ili DNA povas penetri la ĉelon.
Post la eniĝo, fremda DNA povas rekombiniĝi kun DNA de fastiga ĉelo kaj esprimiĝi. Tiel eblas doni al ĉeloj novan fenotipon (ekz. rezistecon kontraŭ antibiotikoj, eblon produkti pigmentojn, novajn metabolismajn tajtojn, eblon travivi nefavorajn kondiĉojn ktp.) Pro tio bakteria transformo estas vaste uzata kaj studata por medicino kaj bioteknologio.
Transformo en Gistoj
Iam skribenda
Luŝun
Ĝi estis grava ĉina haveno de Sud-Manĉurio, en la 2-a jc. A.K. ekis de tie la militiroj de la Han-dinastio kaj en la 7-a jc. Tiuj de la T'ang-dinastio. En la 15-16-aj jarcentoj – dum la Ming-dinastio (1368–1644)- ĝi estis fortikaĵa haveno. Ĝin okupis la manĉuoj en 1633 kaj dum la Ch'ing-dinastio (1644–1911), ĝi iĝis grava defenda punkto. Oni nomumis ĝin en 1878 al ĉefbazo de la moderna ĉina Peiyang-floto.
Dum la ĉina-japana milito (1894–95) okupis ĝin la japanoj, kiuj akiris en la packontrakto lurajtojn pr ila teritorio, sed interveno de la okcidentaj potencoj redonigis la havenon al Ĉinio.
Rusio faris ĉion eblan por akiri senglacian havenon en la Pacifiko, tiel – post kiam la germanoj okupis Chiao-chou – ĝi en 1897 okupis la Liaotung-duoninsulon. En 1898 Rusio akiris lurajton je la duoninsulo kaj rajtis konstrui ĉe Harbin flankajn fervojajn liniojn al la ĉina orienta fervojo. Tio ebligis konekton al la transsiberia fervojo.
Kampara komunumo de Hämeenlinna
Kampara komunumo de Hämeenlinna estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Kanta-Häme. Ĝi estis detruita en 1948. Ĝia areo estis ligita en urbon Hämeenlinna kaj komunumojn Vanaja kai Renko.
Luŝun
La rusoj uzis la havenurbon kiel mararmean apogbazon kaj ili ekis konstrui komercan havenon. La rusoj finkonstruis fervojan linion en 1903 al Harbin. Dum la rusa-japana milito (1904–05), Port Arthur estis la ĉefa celo de la japanaj atakoj. En majo de 1904, la japana armeo tranĉis la konekton de la duoninsulo al plia parto de la kontinento, okupis havenon de Dairen. La rusaj fortoj retiriĝis al la bazo de Port Arthur, kiun la japanoj okupis baldaŭ.
La paco de Portsmouth (1905) donis al Japanio Port Arthur. La japanoj nomumis la urbon Ryojun kaj igis ĝin administra kaj militista centro de la gubernio (pli poste translokita la Dairen). Tie estis ankaŭ la ĉebazo de la kuantunga armeo (pli poste translokita al Mukden) kaj iĝis bazo, de kie ekis la japanoj militirojn en Manĉurio, norda Ĉinio.
Luŝun havas nun du gravajn partojn: la orienta parurbo kun la haveno kaj la okcidenta novurbo kun loĝdomoj.
Bar-Koĥba-ribelo
Post sukcesa ribelo de la jaro 132 en Judeo establiĝis sendependa juda ŝtato kiun la ribelestro Simon Bar Koĥba regis dum tri jaroj kiel Nasi ("princo"). Lia ŝtato estis konkerita de la romianoj en 135 post arda milito de 30 monatoj. Post tio, Jerusalemo estis plene detruita, kaj la nomo de la romia provinco poste ŝanĝita al Syria Palaestina (latine siria Palestino), por forigi la fortan asociigon de la teritorio kun la judoj. Ribelaj bataloj tamen daŭris ankoraŭ plian jaron.
Roberto Micheletti
Roberto MICHELETTI Baín (naskiĝis la ) estas hondura politikisto kaj entreprenisto, membro de la liberala partio. Post balotado de novembro 2005, devenis prezidanto de la Nacia kongreso, ĝis la militista puĉo kontraŭ prezidanto Manuel Zelaya la, kiam la demokratie agnoskita prezidanto estis arestita de militistoj kaj perforte deportita al Kostariko. La Parlamento elektis Roberto Micheletti provizoran novan prezidenton.
31885 Greggweger
31885 Greggweger estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Naturalisto
Naturalisto povas esti:
12766 Paschen
12766 Paschen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Friedrich Paschen, elstara spektroskopiisto. En 1895, li studis la spektro de la atomo de heliumo kaj montris, ke pluraj linioj estis identaj kun linioj trovitaj en la suna spektro. Li ankaŭ estas konata pro la leĝo de Paschen pri la mekanismo de elektra arko en gasoj
Groesbeck (Teksaso)
Groesbeck estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Limestone, en la orienta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Ferecido de Siros
Ferecido de Siros, Φερεκύδης (6-a jarcento a.K.) estis greka pensulo el la insulo Siros.
Ferecido estis konata kiel la unua greko verkanta prozon, pri la naskiĝo de la dioj kaj la kreo de la universo. Krome li kredis je la senmorteco de la animo. Li estas konata kiel unua verkisto kiu komunikis filozofajn meditojn en prozo.
Ferecido estis aŭtoro de kosmogonio, derivita el la tri diecaj principoj, Zas (Zeŭso), Ĥtonia (Tero) kaj Ĥrono (Tempo), konata kiel "Pentemiĥos" (Πεντέμυχος, "de kvin truoj", foje oni donas ankaŭ la alternativan titolon "Heptamiĥos", "sep truoj"). Ĝi formis ponton inter la mita pensaro de Heziodo kaj antaŭsokrataj filozofoj.
Lia verko perdiĝis, sed ĝi survivis en la Helenisma Epoko kaj oni konas parton de ties enhavo nerekte.
Egeo (Ateno)
Egeo estis filo de la reĝo de Atiko Pandio la 2-a kaj de lia edzino Pilio. Li estis patro de Tezeo, kiu mortigis la Minotaŭron.
Kiam regis Kreton la reĝo Minoo estis interrilatoj kun ĉefurbo de Atiko, Ateno, komerce kaj politike bonegaj, do ne estis mirinde, ke kretanoj konkursis en atenaj ludoj. Unu el la ludoj ĉeestis ankaŭ Minoa filo Androgeo kaj venkis. Egeo ne povis toleri malvenkon de la hejmaj konkursantoj kaj Androgeon mortigis. La reĝo Minoo eliris milite kontraŭ Ateno kun granda armeo venĝi sian filon. Por forigi militon estis interkonsentita kruela imposto: Ateno ĉiun naŭan jaron sendos en Kreton sep virgulinojn kaj sep virgulojn, kiuj estos oferataj al la monstro Minotaŭro ĝis ĝi vivos.
Ĉe la tria oferado ĉeestis la ekspedicion la reĝa filo Tezeo. Li batalis en Labirinto kontraŭ Minotaŭro kaj mortigis ĝin. Helpe de Ariadno, filino de la kreta reĝo, li ankaŭ feliĉe eliris el la Labirinto.
Veturante Kreton, ŝipo de Tezeo navigis sub nigraj veloj signante, ke ĝi veturigas viktimojn. Kun la reĝo Egeo estis interkonsentite, se Tezeo venkos kaj revenos viva, uzos blankajn velojn, ke la patro vidu ĝojigan raporton jam el granda distanco. Sed tion Tezeo ne faris kaj la reĝo vidante nigrajn velojn, en malespero ĵetis sin el la roko maren. De tiam oni la maron nomas Egea Maro.
7220 Philnicholson
7220 Philnicholson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstralidevena usona astronomo Philip D. Nicholson, profesoro pri astronomio ĉe la Universitato Cornell.
Richtenberg
Richtenberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt Franzburg-Richtenberg de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Akvofalo Vajskovský
Akvofalo Vajskovský (: Vajskovský vodopád ) estas akvofalo en Vajskovská Valo (: Vajskovská dolina ), kiu estas suda valo en montaro Malaltaj Tatroj en distrikto Brezno en Slovakio. La teritorio de la akvofalo troviĝas en nacia natura rezervejo, kiu apartenas al vilaĝo Dolná Lehota kaj troviĝas sur la teritorio de Nacia parko Nízke Tatry. La akvofalon kreas Vajskovský torento (: Vajskovský potok), kiu apartenas al riverbaseno de Hron kaj estas en la alteco 1200 m.s.m. La torento fluas tra 6 km longa valo kaj kreas akvofalon en supra parto de valo.
Priskribo
Deveno de akvofalo estas glaciara. La akvofalo falas de supra valeto tra sojlo (granodiorito), kiu estis kreita post la retiriĝo de glaciaro en la montaro post la fino de lasta glaciepoko. Baza rokaĵo de la akvofalo krom la menciita granodiorito estas ankaŭ diorito kaj kristaliniko.
Aliro
- Nuntempe akvofalo estas rekte alirebla per verdmarkita turistapiedvojo de Dolná Lehota al fino de valo kun la akvofalo.
Pierre Charles L'Enfant
Pierre "Peter" Charles L'Enfant (franca prononco [pjɛʁ ʃɑʁl lɑ̃fɑ̃|], en Esperanto Petro Karlo La Infano; 9-a de aŭgusto 1754 - 4-a de junio 1825) estis francdevena usona arkitekto kaj civila inĝeniero plej bone konata pro sia desegno de la plano por la stratoj de Vaŝingtono, nome laŭ la Plano L'Enfant.
Li estis farinta studojn pri arto kaj pentrado eĉ ĉe Luvro. Li alvenis en 1777 en Usonon aliĝinta al la Usona Revolucio. Li militservis sub estrado de La Fayette kaj kun George Washington. Post la milito li plenumis diversajn komisiojn.
Tenala
Tenala (Tenhola) estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Uusimaa sur bordo de Finna Golfo. Ĝi estis ligita al Tammisaari en 1993. Ĝia terareo estis. La 31-an de decembro 1992 havis Tenala 3,049 loĝantojn.
Kohei Kudo
Kohei Kudo (工藤 浩平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba, Kyoto Sanga FC, Sanfrecce Hiroshima kaj Matsumoto Yamaga FC.
Listo de sukcesaj libroj
Tiu artikolo prezentas listojn de la plej multnombre publikigitaj libroj kaj libroserioj laŭ eldonkvantoj. Por kelkaj libroj senerara listigo ne estas ebla. Tia libro ne enestas ĉi tie aŭ taksado estas indikita.
La kvanto kutime indikas la kvanton de oficiale venditaj ekzempleroj; nur en malmultaj esceptoj (ekzemple la biblio) temas pri la ekzempleroj entute produktitaj). Komiksoj ne enestas en la listoj.
Conat
Conat (Conat) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Conatois.
Eksperimenta lingvo
Eksperimenta lingvo (aŭ lingva projekto) estas konstruita lingvo kreita por eksperimentado pri lingvistikaj teorioj. Oni povas ekzemple demandi "kio okazus se la angla lingvo ne havus artikolojn" kaj krei version de la angla sen artikoloj nur por studi ĝin.
Scagnello
Scagnello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Battifollo, Ceva, Lisio, Mombasiglio kaj Monasterolo Casotto.
Casper (Vajomingo)
Casper (lakote: Pahášaša Otȟúŋwahe; "Ruĝmonteta Urbo") estas urbo en la usona ŝtato Vajomingo, kaj la ĉefurbo de Kantono Natrona. El urboj de Vajomingo, nur la ŝtata ĉefurbo Cheyenne havas pli multajn loĝantojn ol Casper.
Fonto
Bazita sur la angla Vikipedio.
Sándor Károly (skulptisto)
KÁROLY Sándor estis rumania hungara skulptisto naskita en Kluĵo la 4-an de novembro 1948 kaj mortinta en Kluĵo la 3-an de junio 2000.
(18007) 1999 JK97
(18007) 1999 JK97 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
László Bencze
László Bencze [lAslO bence], hungare Bencze László, Esperante Ladislao Bencze (naskiĝis la 1907 en Székesfehérvár, mortis la  1992 en Budapeŝto) estis hungara pentristo, grafikisto kaj profesoro.
Biografio
László Bencze frekventis ĉeflernejon inter 1928-1930 en Budapeŝto, poste li komencis pentradi en Dudar. Li studvojaĝis al Italio kaj Nederlando. Post la 2-a mondmilito inter 1948-1957 li instruis en ĉeflernejo en Budapeŝto. Ekde 1967 parte li pentradis en Budapeŝto parte en Csopak. Li ricevis la premion Kossuth en 1952, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Rappottenstein
Rappottenstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Takashi Rakuyama
Takashi Rakuyama (楽山 孝志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Chiba kaj Sanfrecce Hiroshima.
M90
Pri la aliaj signifoj de "M90" vidu artikolon M kun nombro.
M90 (Messier 90, aliaj indikoj — NGC 4569, ARP 76, UGC 7786, VCC 1690, MCG 2-32-155, ZWG 70.192, IRAS12343+1326, PGC 42089) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pohleď
Pohleď (en la jaroj 1950–2003 Horní Pohleď, Pochled) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1400.
Grandfontaine JU
Pri la komunumo
Grandfontaine estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 361 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Grandfontaine estas kampara vilaĝo, kiu etendiĝas en vala kaldrono en la okcidento de la regiono Ajoie. La komunumo troviĝas sur karsta grundo, kial la valo ne disponas pri supertrera akvofluo, sed senakviĝas subtere. La lavdomo kaj la puto el la 19-a jarcento situas apud la karstfonto, kiu donis al la vilaĝo la nomon. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 740 m s.m. ĉe la norda deklivo de Roche d'Or. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,94 km², de kiuj 30% estas kovritaj de arbaro, 65% servas por agrikulturo kaj 5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grandfontaine limas en nordoriento al Fahy, en oriento al Rocourt, en sudo al Haute-Ajoie, en okcidento al Dannemarie (Francio), en sudokcidento al Glay (Francio), kaj en nordokcidento al Abbévillers (Francio).
Trafiko
Grandfontaine situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Damvant al Porrentruy. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 situas 10 kilometrojn ortiente en Courtedoux.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grandfontaine datiĝas el la jaro 1136 kiel Granfontana. Ek de la 13-a jarcento Grandfontaine estis posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. En la 16-a jarcento ĝi estis atribuita al la majorejo Chevenez de la princepiskopa voktejo Ajoie. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Grandfontaine apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Grandfontaine apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Schopfloch (Nigra Arbaro)
Schopfloch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freudenstadt, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Romanic
Romanic (elparolata Roman-Ì-k)(itala: Ormanico) estas itala frazione (kvartalo) en la Provinco de Trento, komunumo de Trezakŭa (valo de Primiero).
Tie estas parolata la Primiera dialekto kaj la itala.
Selles-sur-Nahon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Bière VD
Berolle estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1487 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
Bière situas ĉe la suda piedo la Ĵurasa Montaro en distanco de proksimume 28 km okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj proksimume 43 km nordoriente de Ĝenevo. En la teritorio de la komunumo fontas la riveroj Aubonne, ties alfluanto Toleure kaj Veyron, ĉefa alfluanto de la rivero Venoge. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bièro, la armebazo kaj diversaj izolitaj bienoj.