cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥor-Virapo
Ĥor-Virapo estas la unua sankta loko de la kristana Armenio. Moseo de Ĥoreno rakontas en sia Historio de Armenio kiel la reĝo Tiridato la 4-a (aŭ Trdat) persekutis kaj eĉ mortigis la kristanojn en la 2-a jarcento. La monaĥo el nobela familio, Sankta Gregorio la Iluminanto, estis forĵetita ĉi tie en profundan puton. Li mirakle postvivis dum 13 jaroj danke al la ĝentileco kaj nutrigado de malriĉa kristana virino kiu ĉiutage alportis akvon kaj panon al li. La reĝo post martirigi la virgulinojn Gajane, Ripsime kaj iliajn samreligianojn, malsaniĝis, tiam aperis Gregorio la Iluminanto kiel la sola solvo por lia saniĝo. La sanktulo sanigis la reĝon kaj eĉ konvertis lin en kristano. Post tio, la reĝo akceptis esti baptita kaj sekve la armena popolo iĝis kristana pro kio Armenio iĝis, laŭ la tradicio vaste akceptita, la unua kristana ŝtato. La katolikoso Nerses la 3-a la Konstruinto konstruigis preĝejon en la 7-a jarcento en la loko kie troviĝis la puto-malliberejo de Gregorio la Iluminanto.
Tial, estas sciate ke ĝia konstruado kaj ekzistado venas de la 7-a jarcento. Ĝi estis rekonstruita en la 13-a jarcento kaj famiĝis danke al ĝia universitato, fondata en 1225 de la monaĥo Vardan Arevelci. Multaj manskribaĵoj el tiu epoko estis trovitaj. Nuntempe ili konserviĝas en Matenadarano, Erevano.
Ĉirkaŭ la 17-a jarcento, la konstruaĵoj de la monaĥejo komencis dekliniĝi pro la ekonomia deklino de Armenio. Estis bezonata nova rekonstruado. De 1666 ĝis la 6-a de aprilo 1696, David Virapci faris la rekonstruon. Li rekonstruis la preĝejon Sankta Dipatrino ( armene Astvacacin) kune kun aliaj konstruaĵoj kiuj estis detruitaj pro la tertremo de la 4-a de junio 1679. Tiuj lastaj estis denove rekonstruataj de David Virapci inter 1680 kaj 1695.
Kantono Hancock (Georgio)
Kantono Hancock (angle Hancock County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 17-a de decembro, 1793. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 10 076 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 9 643. La kantona ĉefurbo estas Sparta (Georgio).
Ĥor-Virapo
Etimologio
La loko de malliberigo de la sanktulo, armene "virap nerkin" estis konata kiel la Virap aŭ ĥor (profunda), "virap" signifanta la "Malsupran kavon".
Limasolo
Post la divido de la insulo dum la jaro 1974 inter greka kaj turka partoj, la urbo ekonomie rapide kreskis kaj nun estas signifa financa centro, en kiu troviĝas multaj sidejoj de entreprenoj el aliaj eŭropaj ŝtatoj, kiuj pro impostaj kialoj translokigis sian formalan sidejon al Kipro.
Ĥor-Virapo
Geografio
Ĥor-Virapo situas sur altaĵo en Pokr Vedi; la vilaĝo estas 4 kilometrojn de la aŭtovojo al Erevano, la ĉefurbo kaj plej granda urbo de Armenio, kiu situas 30 kilometrojn norde. Ĝi situas proksimume 100 metrojn for de la fermita turk-armena limo kaj defendita de rusaj armeaj gvatoturoj, kiuj gardas la ĝenatan limzonon. La monaĥejo estas ĉirkaŭita de verdaj paŝtejoj kaj vitejoj ene de la Ararat-ebenaĵo kaj ĝi troviĝas vide al la monto Ararato. La rivero Arakso fluas proksime, kaj la monĥejo estas trans Aralık, Turkio.
Limasolo
Turismo
Limasolo altiras multajn turistojn, speciale somerajn feriantojn, kiuj ŝatas baniĝi kaj sunbruniĝi ĉeplaĝe. Ekzistas pluraj kvar-stelaj hoteloj kaj multaj pli modestaj. Preskaŭ la tuta marbordan zonon de la urbo ĝis tuj apud la sabla plaĝo okupas hoteloj. Sekve la plaĝo ĉe la urbocentro somere plenplenas je feriantoj. Iom pli trankvilaj plaĝoj troviĝas ĉe la proksima duoninsulo Akrotiri.
Ĥor-Virapo
Historio
Dum ĉi tiu periodo, la romia imperiestro Diokleciano volis edziĝi al bela knabino, kaj sendis agentojn por serĉi la plej belan virinon. Ili trovis knabinon nomatan Ripsime en Romo, kiu estis sub la kuratoreco de abatino Gajane en kristana monaĥejo. Kiam Ripsime aŭdis pri la reĝo kaj geedziĝopropono, ŝi fuĝis al Armenio por eviti la geedziĝon. Oni serĉadis la knabinon kaj celis puni la homojn, kiuj helpis ŝin eskapi, kaj fine Tiridato trovis ŝin kaj perforte venigis ŝin al sia palaco. Post malsukcese provi svati ŝin, li ordonis ke ŝi estu trenita en lian ĉeeston metante kolumon ĉirkaŭ ŝian kolon kun la espero persvadi Ripsime por ke ŝi akceptu la geedziĝan proponon, ĉi kaze, ankaŭ de la armena reĝo.
Tamen sekvis persekutado kaj murdo de Ripsime, Gajane kaj multaj aliaj kristanoj. Tiridato tiutempe freneziĝis kaj "laŭdire kondutis kiel apro dum turmentoj falis sur lian domanaron kaj demonoj posedis la homojn de la urbo." Estis tiam ke la fratino de Tiridato, Ĥosroviduĥt, havis vizion en la nokto, kie anĝelo rakontis al ŝi pri la kaptito Gregorio en la urbo Artaŝata, kiu povus fini la turmentojn per la vortoj "kiam li venos, li volos instruu al vi la rimedojn por ĉiuj viaj malsanoj ". Homoj ne multe dependis de ĉi tiu vizio, ĉar plej multaj opiniis, ke Gregorio mortis post kelkaj tagoj de sia ĵeto en la puton. Sed Ĥosroviduĥt plurfoje havis la saman sonĝon, fine minacis, ke se la instrukcioj de la sonĝo ne estos sekvataj, estos teruraj konsekvencoj. Princo Aŭtajo estis nomumita por serĉi Gregorion kaj venigi lin al la reĝa kortego. Li iris al la fosaĵo kaj kriis al Gregorio, dirante "Gregorio, se vi estas ie sube, eliru. La dio, kiun vi adoras, ordonis elkonduki vin". Gregorio estis elkondukita en mizera stato. Li estis kondukita al la reĝo, kiu freneziĝis "manĝante inter la porkoj ĉe Valarŝapar", disŝirante sian propran haŭton. Gregorio resanigis la reĝon kaj rekonsciigis lin. Gregorio sciis pri ĉiuj abomenaĵoj faritaj, kaj vidis la korpojn de la martiroj, kiuj poste estis kremacitaj. La reĝo, akompanata de sia kortego, alproksimiĝis al Gregorio, serĉante pardonon por ĉiuj pekoj, kiujn ili faris. Ekde nun Gregorio komencis prediki kristanismon al la reĝo, lia kortego kaj lia armeo.
Brezina
Brezina (hungare Kolbása) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La historia slovaka nomo estis Kolbáš.
Ĥor-Virapo
Historio
Reĝo Tiridato, kiu akceptis kristanismon kiel sian religion post la mirakla kuraco efektivigita per la dia interveno tra Gregorio, proklamis kristanismon kiel la ŝtata religio de Armenio en 301 p.K. Gregorio iĝis la Episkopo de Cezareo kaj restis je la servo de la reĝo ĝis ĉirkaŭ 314 p.K. Alia versio atribuita al la konvertiĝo de Tiridato al kristanismo diras ke tio estis strategia movo krei nacian unuecon por ŝakmati la hegemonion de zaratuŝtraj persoj kaj pagana Romo, kaj de tiam, la Armena Apostola Eklezio funkciis kiel forta influo en Armenio.
Mračnice
Mračnice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Meclov, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Meclov. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Brezina
Situo
Brezina situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landlimo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, fervojo preteriras. Trebišov troviĝas 17 km.
Mračnice
Mračnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,93 km².
Brezina
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1300 en formo "Kulkasa". En 1910 loĝis en Kolbása 699 da homoj, (487 hungaroj, 154 slovakoj, 1 germano). Ĝis Traktato de Trianon Kolbása apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Brezina 702 da homoj, (605 slovakoj, 54 ciganoj, 3 hungaroj, 1 ruteno).
Ĥor-Virapo
Preĝejo
La kapelo Nerses, konstruita en la 7a jarcento ĉirkaŭ la fama puto, estis el blanka kalkŝtono. Kvankam simpla laŭ aspekto, monaĥejo estis konstruita ĉirkaŭ granda areo kiu ĉirkaŭas la ruinojn de la malnova kapelo. Ĉi tiu preĝejo, konata kiel Preĝejo de la Sankta Dipatrino, havas dekduflankan tamburon kaj kupolon kaj estas dediĉita al la Dipatrino. La altara katedro estas bone ornamita. Kvankam la plej multaj armenaj preĝejoj havas orientokcidentan orientiĝon, metante la altaron ĉe la orienta fino, la kapelo de Sankta Georgo estas orientita nordokcidente-sudoriente.
Fosaĵo
La puto, kie Gregorio estis malliberigita, estas sudokcidente de la ĉefa preĝejo, sub la kapelo Sankta Georgo, kiu estas malgranda baziliko plena de duonronda absido. El la du fosaĵoj ene de la kapelo, tiu de Gregorio estas la pli fora, 6 metrojn profunda kaj 4,4 metrojn larĝa. La fosaĵo estas alproksimigita tra du nemarkitaj truoj. Malgranda ĉambro, kurbiĝema ŝtuparo, kaj ŝtupetaro kondukas al malgranda areo en la fosaĵo. Dekstre de la altaro en la karcero estas la ĉefa ĉambro. Longa ŝtupetaro de ĉi tie malsupreniras al granda ĉelo sufiĉe bona, kiu estis la karcero de Gregorio la Iluminanto. La grimpado laŭ la puto estas ĝis profundo de 60 metroj. La puto estas bone lumigita sed la grimpado laŭ la metala ŝtupetaro postulas fortikajn ŝuojn. Ĝi ankaŭ treege humidas en la someraj monatoj.
Tereno kaj ĉirkaŭaĵoj
La preĝejo de la 17-a jarcento konstruita ĉirkaŭ la puto estas simpla strukturo ĉirkaŭanta grandan korton, kiu aspektas kiel fortikaĵa komplekso. Arkeologiaj lokoj estis elfositaj ekde 1970 en la dek tri montetoj (maksimuma alteco 70 metroj ĉirkaŭ Ĥor-Virapo kaj ĝis la valo de la rivero. Elfosadoj en montetoj 1 kaj 4, kaj sekcioj de montetoj 5, 7 kaj 8 kaj de la terkolo inter Montetoj 1 kaj 2 estas en progreso. Kelkaj arkeologiaj elfosejoj ankaŭ estis aranĝitaj ekster la muroj de la kirko en la loko de Artaŝata, la ĉefurbo de la dinastio de Tiridato. Aldone al antikvaj moneroj kaj potpecoj, elfosadoj eltrovis bone konservitajn argilbrikajn fortikaĵojn sur la norda deklivo de la tria monteto de la nordoriento.
Festo
La datreveno de la liberigo de Gregorio estas festata ankaŭ en la katedralo Gregorio la Iluminanto konstruita en Erevano. En Novjara Tago, lumo estas alportata el Ĥor-Virapo kiel religia festo. En lastatempa okazaĵo, la Katolikoso Garegino la 2-a grimpis laŭ la sama profunda prizon-fosaĵo kie la unua katolikoso Gregorio pasigis multajn turmentajn jarojn, kaj venis for el la fosaĵo tenante ŝaltitan kandelon kiel simbolo de la lumo kiu prilumis la postajn armenajn plurajn jarcentojn. Kiel pilgrima centro, homoj vizitas Ĥor-Virapon por bapto aŭ post geedziĝo por fari matagh (bestofero).
Turismo
La monaĥejo, relative proksime de la landa ĉefurbo, allogas tre grandan nombron da turistoj, kaj ĉi tie estas kelkaj memoraĵaj kioskoj. Ĝi aperas en preskaŭ ĉiuj turismaj reklamoj kaj gviditaj grupoj vizitas ĝin kiel parto de regiona vizitado al monaĥejoj. Interesa por vizitantoj estas liberigo de kolomboj de Ĥor-Virapo, kun la espero, ke ili flugos al la monto Ararato. Meze de la 1990-aj jaroj, junaj volontuloj por la Kanada Junulara Misio al Armenio, helpis renovigi kaj restarigi la katedralon.
Famaj vizitantoj
Inter la fruaj eŭropaj vizitantoj troviĝis Joseph Pitton de Tournefort ĉirkaŭ la jaro 1700. James Bryce en 1876 kaj Henry Finnis Blosse Lynch en 1893. El nia tempo, la Papo Francisko vizitis ĝin dum oficiala vizito al Armenio en la jaro 2016.
Tabioj
Tabioj (japane: 足袋) estas tradiciaj japanaj ŝtrumpetoj. Ili altas ĝis la maleolo kaj apartigas la piedan dikfingron de la aliaj piedfingroj. Oni portas tabiojn, kiam oni portas getaojn aŭ zoriojn kun tradicia kimono aŭ yukata. Tabioj estas plej ofte blankaj, ĉefe kiam temas pri oficialaj eventoj. Foje tamen viroj portas nigrajn tabiojn kaj virinoj buntajn.
Jika-tabioj
Jika-tabioj estas samformaj ŝuoj, faritaj el pli dikaj fibroj kaj kun plandumo el kaŭĉuko. Jika-tabiojn portas konstrulaboristoj, ĝardenistoj kaj rikiŝistoj.
Martin Stuppnig
Li estas aŭtoro de la libro "Kriegsimpressionen", esperantigite "Home en Senhomeco". La libro jam aperis ankaŭ en la ĉeĥa kaj estas tradukita en la hungaran kaj italan lingvojn
Vivo
Martin Stuppnig naskiĝis kiel 3-a infano de Christian Stuppnig (1893-1967), tajloro, kaj Ludmilla, naskiĝinta Vielgut (1897–1978) en Karintio. Entute ili estis 13 gefratoj. Martin parttempe loĝis ĉe siaj geavoj. Kiel junulo li komencis labori kaj lerni ĉe la fervojo (tiutempe: Deutsche Reichsbahn). 17-jaraĝa li devis interrompi sian lernoservon ĉar li estis enarmeigita. Tio spite de vid-handikapo, kio fariĝas lin dumnokte preskaŭ blinda. Batalante kiel soldato por la nazia Germanio li havis terurajn travivaĵojn. Tiujn li notis en sia sola libro "Kriegsimpressionen", esperantlingve "Home en senhomeco". Martin esperantistiĝis post la dua mondmilito. Li laboris ĉe la aŭstra fervojo kaj estas membro de IFEF kaj AFEF. Martin geedziĝis en la jaro 1953 en Finkenstein.
Dalma Hámory Várnagy
Dalma HÁMORY VÁRNAGY [hAmori vArnadj] estis hungara verkistino, muzikkomponistino, instruistino pri muziko. Ŝi naskiĝis en Borsa la 30-an de marto 1908 kaj mortis en Mari la 30-an de marto 1981.
Kariero
Dalma Hámory Várnagy akiris diplomon de instruisto pri kanto kaj piano, poste ŝi studis reĝisoradon pri teatro kaj filmo. Ŝi estis kunlaboranto de pluraj budapeŝtaj gazetoj. Ŝi fondis teatrotrupon, eldonejon, koncertoficejon, kiuj funkciis ĝis 1949. Ŝi forlasis Hungarujon en 1957. En 1959 ŝi estigis Muziklaborejon. Ŝi verkis rakontojn, fabelojn, teatraĵojn kaj kreis muzikon.
Dalmatiko
La dalmatiko estis vesto utiligita en la romia epoko kaj poste restata en uzo kiel liturgia ornato konsistanta en longa tuniko provizita per vastaj manikoj, atingantaj la genuojn. Temas pri la ornato propra de diakonoj de la Katolika Eklezio, kiuj ĝin vestas por la liturgiaj celebroj, de la Eklezio de Anglio kaj de la Prakatolika Eklezio. Same kiel ankaŭ la kazublo por presbiteroj kaj episkopoj, dalmatiko estas la vesto pli ekstera.
Laŭ Francisko Azorín dalmatiko estas ''Luksa, senbraka survesto uzata de diakonoj, heroldoj, k.c., ofte admirinda artaĵo. La unuaj, teksitaj, en Dalmatio, estis blankaj, garnitaj per purpuraj kordonoj. Kaj li indikas etimologion el Dalmatia, propra nomo de sudeŭropa urbo [tiele] kaj de tie la latina dalmaticus''.
Historia skizo
Romiepoke la dalmatiko estis vesto perore brodita, teksita ankaŭ per ora filigrano, kun emajlo la perloj, kaj ankoraŭ hodiaŭ estas produktita per tiuj materialoj. La dalmatiko estis vesto de la bizancaj imperiestroj kaj estis adoptita ankaŭ de la imperiestro|Paŭlo la 1-a de Rusio]] kiel vesto uzenda dum la kronado.
En la historio de la Eklezio, la dalmatiko estas unu el la plej antikvaj sanktaj liturgiaj vestoj kaj reiras al la 3-a jarcento, En la ortodoksa rito kaj en la katolikaj orientaj eklezioj ekzistas vesto tre simila al la dalmatiko: la sticharion, vestita de la diakonoj kaj subdiakonoj kaj, kiel subvesto, de la presbiteroj kaj episkopoj.
Ankaŭ la krucmilitistoj utiligis dalmatikon kiel porbatalan veston sur la armilaro, reduktitan tamen al formo de skapularo kun aperturo nivele de la kapo kaj kun du aloj refalantaj sur la brakoj.
Liturgiaj uzoj
La dalmatiko povas esti vestita de la episkopo sub la kazublo aŭ sub la liturgia “planeto”.
La Dalmatiko povas esti vestita de episkopo, sub la kazublo aŭ liturgia “planeto” dum la pontifikaj mesoj: per tiu signo estas indikate ke la episkopo posedas la plenecon de la Sankta Ordino. La liturgia tuniko (latine: tunicella), iam rezervita por la subdiakono]] estas hodiaŭ uzata ankaŭ funkcie de dalmatiko, por iliaj similaj karakterizoj. La liturgia tuniko, fakte, estis dimensie malpli granda ol la dalmatiko, kaj estis provizita per malpli larĝaj manikoj.
En la ambrozia rito la dalmatiko estas anstataŭata per la stolo. Ikonoj en bizanca rito prezentas Jesuon Kriston vestita per dalmatiko ankaŭ se en tiu kazo temas pri sakkos, vesto propra de la bizanca imperiestro kaj de la episkopoj.
Duuma arbo
En la scienco pri komputado, la duuma arbo, aŭ binara arbo, estas arba datumstrukturo, en kiu ĉiuj verticoj havas maksimume po du infanojn. Ofte la du infanaj verticoj estas nomataj maldekstra kaj dekstra. Duumaj arboj estas uzataj en multaj informatikaj aplikaĵoj, inkluzive duuman serĉarbon kaj duuman piramidon.
Difino en grafeteorio
En grafeteorio, duuma arbo estas koneksa sencikla grafeo tia, ke la grado (nombro de eĝoj) de ĉiu vertico estas ne pli ol 3. Oni povas pruvi, ke en ĉiu duuma arbo estas ekzakte du pli da verticoj de grado unu ol estas de grado tri, sed povas esti iu ajn nombro de verticoj de grado du. Radikhava duuma arbo estas tia grafeo, kie unu el ĝiaj verticoj de grado ne pli ol 2 estas elektita kiel la radiko.
Kun la radiko tiel elektita, ĉiu vertico havos unikan difinitan generinton kaj ĝis du infanojn; tamen estas nesufiĉe da informoj por distingi inter maldekstra kaj dekstra infano. Se oni rezignas la postulon pri konekteco, t.e., se oni permesas ke en la grafeo troviĝu malsamaj konektitaj komponantoj, oni diras ke la strukturon estas arbaro (aro da malsamaj arboj).
Alternativa difino de duuma arbo uzas rekursian difinon pri orientataj grafeoj. Duuma arbo estas:
Etendita duuma arbo difiniĝas jene rekursie:
Manieroj por prezenti duumajn arbojn
Duumaj arboj povas esti konstruita de programlingvo en pluraj manieroj. En lingvo kun rikordoj kaj referencoj, duumaj arboj estas tipe konstruita tiel, ke oni faras arban vertican strukturon, kie ĉiu vertico enhavas iujn datumojn kaj referencojn al ĝia maldekstra kaj dekstra infano. Foje ĝi ankaŭ havas referencon al ĝia unika generinto. Se vertico havas malpli ol du infanojn, kelkaj de la infanaj referencoj povas havi specialan nulan valoron, aŭ ili povas referenci al speciala garda vertico.
Kengo Ota
Kengo Ota (太田 賢吾, n. ) estas japana futbalisto.
Duuma arbo
Manieroj por prezenti duumajn arbojn
Duumaj arboj povas ankaŭ esti prezentataj per tabeloj, kaj se la arbo estas plena, tiu-maniere oni ne malŝparas spacon. En tiu ĉi kompakta aranĝo, la radiko havas indekson 0, kaj la sekvaj verticoj havas indekson i>0. La infanoj de vertico kun indekso i troviĝas ĉe indeksoj 2i+1 kaj 2i+2 (se ĝi havas infanojn), dum ĝia generinto troviĝas je indekso . Ĉi tiu aranĝo estas sufiĉe simpla kaj la verticoj estas facile troveblaj, precipe dum antaŭorda vizito de la arbo. Aliflanke ĝi postulas seninterrompan parton da memoro, estas multekosta por ĝi kreski, kaj po arbo kun alteco h kaj n verticojn malŝparas memorspacon proporcie al 2^h-n.
Trairi duumajn arbojn
Ofte oni deziras viziti ĉiujn verticojn en arbo po unufoje kaj analizi la datumojn tie entenataj. Pluraj ordinaraj metodoj ekzistas, per kiu oni povas viziti la verticojn, kaj ĉiuj el ili sekvas malsamajn principojn.
Antaŭ-orda, en-orda kaj post-orda trairo
Antaŭ-orda, en-orda kaj post-orda trairo vizitas ĉiun verticon en arbo per rekursia algoritmo. Se la radika vertico estas vizitita antaŭ ĝia subarboj, ĉi tiu estu nomata ĉi tie antaŭ-orda trairo; se poste, tiam post-orda; se inter ambaŭ, tiam en-orda trairo. En-orda trairo estas utila en duumaj serĉaj arboj, kie ĉi tiu trairo vizitas la verticojn en pligrandiĝanta ordo.
Vizito laŭ niveloj
En la vizito laŭ niveloj, la algoritmo vizitas unue la radikon, poste ĉiujn verticojn ĉe nivelo 1, poste ĉiujn verticojn ĉe nivelo 2, ktp, ĝis la algoritmo atingas la lastan nivelon (t.e., la plej profundan).
Koncizaj kodoprezentoj
Unu simpla reprezento, kiu atingas tiun ĉi limo, estas viziti la verticojn de la arbo en antaŭa ordo, eliganta "1" por interna vertico kaj "0" por folio. Se la arbo enhavas datumojn, ni povas simple samtempe registri ĝin en najbara tabelo en antaŭordo. La sekva funkcio faras tion:
function EnkodiguKoncize(vertico n, bitĉeno strukturo, tabelo datumoj) { if n = nil then aldonu 0 al strukturo; else aldonu 1 al strukturo; aldonu n.datumoj al datumoj; EnkodiguKoncize(n.maldekstra, strukturo, datumoj); EnkodiguKoncize(n.dekstra, strukturo, datumoj); }
Finfine la bitĉeno strukturo havas nur 2n + 1, kie n estas la nombro de internaj verticoj; ni eĉ ne devas registri ĝian longon. Por montri, ke neniu informo estas perdita, ni povas konverti la rezulton al la originala arbo tiel ĉi:
function ElkodiguKoncize(bitĉeno strukturo, tabelo datumoj) { forprenu unuan biton de strukturo kaj metu ĝin en b if b = 1 then kreu novan verticon n forprenu unuan elementon kaj metu ĝin en n.datumoj n.maldekstra = ElkodiguKoncize(strukturo, datumoj) n.dekstra = ElkodiguKoncize(strukturo, datumoj) return n    else return nil }
Enkodigi n-umaj arboj kiel duumaj arboj
Estas bijekcio (unu-al-unu-mapo) inter ĝenerale ordaj arboj kaj duumaj arboj, kiu precipe estas uzitaj de Lisp, por prezenti ĝeneralajn ordajn arbojn kiel duumaj arboj. Ĉiu vertico N en la orda arbo korespondas al vertico N'  en la duuma arbo; la maldekstra infano de N'  estas la vertico korespondanta al la unua infano de N, kaj la dekstra infano de N'  estas la vertico korespondanta al la venonta frato de N --- tio estas, la venonta vertico en ordo inter la infanoj de la gepatro de N.
Unu maniero percepti tion ĉi estas, ke ĉiuj verticaj infanoj estas en ligillisto, ĉenitaj kun iliaj dekstra kampo, kaj la vertico havas nur referencon al la komenco aŭ kapo de tiu ĉi listo, tra ĝia maldekstra kampo.
Ekzemple en la arbo maldekstren, A havas la 6 infanojn {B,C,D,E,F,G}. Ĝi povas esti konvertita al la duuma arbo dekstren.
Oni povas pensi pri la duuma arbo kiel la originala arbo kuŝigita, kun la nigraj maldekstraj eĝoj prezentantaj unua infano kaj la bluaj dekstraj eĝoj prezentantaj venonta gefrato. La folioj de la arbo maldekstre oni skribus en Lisp kiel:
kiu estus realigita en memoro kiel la duuma arbo dekstre, sen literoj sur tiuj verticoj, kiuj havas maldekstran infanon.
Distrikto Gat
Gat (غات, latinliterigo laŭ DMG Ġāt) estas distrikto de Libio, en la okcidento de la lando. Ĝi apartenas al la historia regionego Fezano kaj al la dezerto Saharo.
Geografio
En la tuta teritorio de Gat en la jaro 2003 vivis nur loĝantoj sur areo de sume.
En la okcidento la distrikto havas limon al Alĝerio kaj en la sudo al Niĝero.
Interne de la lando ĝi limas al la sekvaj aliaj distriktoj de Libio:
Sándor Vutkovich (juristo)
Sándor Vutkovich naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Bratislavo (Ĉeĥoslovakio).
Biografio
Sándor Vutkovich akiris juran diplomon, poste li instruis en la Reĝa Jura Akademio (Pozono). Depost Traktato de Trianon li apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. En tiu periodo li estis grava figuro de la eksterlanda hungareco. Li verkis ne nur jurajn artikolojn, sed ankaŭ vojaĝpriskribojn.
201 Penelopo
201 Penelopo estas mezgranda meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario, nun, en Kroatio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Penelopo, edzino de Odiseo en la Odiseado.
Der Spiegel
Der Spiegel [deːɐ ˈʃpiːɡl̩] (Esperante: La Spegulo) estas la plej konata semajna magazino de Germanio. Oni forvendas el ĝi ĉ. 1,1 milionojn.
La unua eldono de la ĵurnalo Der Spiegel aperis la 4-an de januaro en 1947, sabate, en Hanovro kiel posteulo de la gazeto Diese Woche. La revuo sekvis similspecajn usonajn kaj britajn ekzemplojn de periodaĵoj.
La unua eldonisto kaj ĉefredaktoro estis Rudolf Augstein ekde la apero de la magazino en januaro 1947 ĝis sia morto en 2002. Li akiris la eldonistajn licencojn kaj eldonis la revuon en Hanovro. Ekde tiam, la ĉefredaktisto estas Stefan Aust.
La Spiegel-eldonejo havas la sidejon ekde 1952 en Hamburgo kaj eldonas ankaŭ la periodaĵon „Manager-Magazin“.
Evoluo
La magazino estis jam de la komenco pridisputata kaj iĝis gvidanta gazeto por multaj post la Spiegel-skandalo. Ekde tiam la gazeto akiris preskaŭ monopolan staton pri reklamoj. Post la apero de la konkurenta magazino Focus okazis ŝanĝiĝoj ĉe la revuo, sed tiuj ne influis la bazajn principojn. Focus estis intence kontraŭpoluso al Spiegel por kolekti la monon de la dekstruloj kaj influi ilin.
Ekde mezo de la 1990-aj jaroj, la ĉefredaktisto Stefan Aust kaj sub premo de la konkurantoj, la gazeto moviĝis al la novliberala direkto.
Spiegel Online
Spiegel Online estis fondita en 1994, ekde 2002 oni devas pagi por la malnovaj arĥivigitaj artikoloj.
NGC 7609
NGC 7609 (aliaj indikoj — MCG 1-59-47, ZWG 406.65, VV 20, ARP 150, HCG 95A, PGC 71076) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Abraham Dob Lebensohn
Abraham Dob LEBENSOHN (1794–1878) estis litovijuda poeto kaj klerulo.
An 1828, li publikigis sian libron Teudah beyisra’el (Atestilo en Israel), verko kiu iĝis startilo por la kreado de la mavado Haskala en Rusio. La publikigo de la unua volumo de sia poezio, titolita Shiray Sefat Ḳodesh (Lepsiko, 1842; 2a eld. Vilno, 1863), markis la komencon de nova epoko por la hebrea literaturo en Litovio. Ĝi estis ricevita entuziasme. Miloj da sekvantoj de la Haskala movado parkeris liajn poemojn kaj lia famo disvastiĝis al ĉiuj centroj de hebrea klerigado.
Ankaŭ lia filo estis poeto.
Obio
La obio estas zono por fermi la tradiciajn japanajn kimonojn aŭ sportvestojn por luktartoj, kiel ĵudo, karateo, ktp. Ĝi estas ŝtofbando sen buko, nek fermilo. La maniero nodi obion estas vera arto.
Historio
Ekde la 5-a jarcento, videblas zonoj sur la haniwa-statuoj, kvankam temas nur pri simpla kanaba ŝnuro. Ĝi poste transformiĝis al ĉirkaŭ 3 centimetrojn larĝa rubando kaj plilarĝiĝis ĝis 15 centimetroj fine de la 16-a jarcento, estante tiam pli ornama ero de la vesto. Tiam obio estis nodita aŭ dorse aŭ flanke.
Dum la 18-a jarcento evoluis tinkturado kaj farbado kaj estis kreitaj pli diversaj modeloj.
Ekde la Meiji-epoko oni nodas obion nur dorse.
Nodado
Tradicie ekzistas ses manieroj nodi obion:
Specoj de obioj ĉe luktosportoj
Por japanaj luktosportoj, oni kutime uzas du tipojn de obioj:
Mallarĝa obio
Por nodi la obion, la maldekstra ekstremaĵo pasas sub la dekstran. Ĉe bone farita nodo la du ekstremaĵoj eliras horizontale.
Ekzistas obioj el faldita kaj kudrita ŝtofo, kiuj estas pli solidaj ol la simplaj kaj kiujn oni konsilas por la koloroj, kiujn oni gardas longtempe (ekzemple la nigra zono kaj ankaŭ la blanka ĉe aikido).
Larĝa obio
Oni portas larĝan obion kun hakama (larĝa pantalono), kaj nodas ĝin de antaŭe, konservante 30 centimetrojn da ekstremaĵo flanke. La obio poste plurfoje ĉirkaŭas, ĝis ĝi troviĝas denove antaŭe. Oni tiam volviĝas la liberan ekstremaĵon ĉirkaŭ tiun, kiu ĉirkaŭas la koksojn.
La avantaĝo de tia obio estas duobla. Unue, ĝi ne kreas duoblan ŝtofdikecon ĉe la renoj, kio estas preferinda dum falo. Due, ĝi ebligas pozicii la obion meze de la iliakaj krestoj, kio malhelpas, ke ĝi suprenglitu al la talio.
Lajos Ádám
Lajos ÁDÁM [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ádám Lajos estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro.
Lajos Ádám naskiĝis la  1879 en Hungara reĝlando en Tergenye (nun vilaĝparto de Sikenica en Slovakio). Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Ádám devenis el juda familio. Li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1904. Post siaj studoj li laboris en Malsanulejo Rókus en rango subkuracisto. Inter 1910 kaj 1912 li helpis laboron de Ruĝa Kruco en Sofio por helpi la vunditojn dum la milito. Inter 1912 kaj 1919 li kuracadis kaj instruis en la kirurgia kliniko, dume en 1916 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato, samtempe hospitala ĉefkuracisto. Estis li la unua en Hungario, kiu profitis la lokan anestezon. Li aĝis 40, kiam li edziĝis. En 1923 li iĝis medicina konsilisto, en 1926 publika eksterordinara profesoro kaj klinikestro, en 1930 publika ordinara profesoro. Tiutempe naziemaj rondoj faris bruojn, sed la parlamento aprobis la nomumojn. En 1946 li estis nomumita rektoro.
Dürnau (distrikto Göppingen)
Dürnau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göppingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(18537) 1996 XH18
(18537) 1996 XH18 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Kombinaĵo (kombinatoriko)
En kombina matematiko, kombinaĵo estas ne ordigita kolekto de unikaj eroj. Por donita S, la aro de ĉiuj eblaj unikaj eroj, kombinaĵo estas subaro de la eroj de S. La ordo de la eroj en kombinaĵo estas ne grava (du listoj kun la samaj eroj en malsamaj ordoj estas konsiderataj kiel esti la sama kombinaĵo). Ankaŭ, la eroj ne povas ripetiĝi en kombinaĵo (ĉiu ero aperas unike iam). k-kombinaĵo (aŭ k-subaro) estas subaro kun k eroj. La kvanto de k-kombinaĵoj (ĉiu de amplekso k) de aro S kun n eroj (de amplekso n) estas la duterma koeficiento:
Kombinaĵo kun ripetoj
Kvanto de kombinaĵoj kun ripetoj estas :
Ekzemple, se estas n=10 specoj de eroj (havatas multaj eroj de ĉiu speco) kaj de ili necesas preni k=3 erojn (inter ili povas esti prenitaj kelkaj la samaj) do estas (10 + 3 − 1)! / 3!(10 − 1)! = 220 manieroj fari ĉi tion.
Pelasgo
Pelasgo (el la greka Πελασγός, antikva aŭ naviganto) nomiĝis diversaj roluloj de la helena mitologio, kiuj simbolas al la pelasga popolo, unu el la plej antikvaj el Grekio. Tiamaniere, ĉiu regiono generis malsamajn genealogiojn por rilati iliajn lokajn heroojn kaj reĝojn kun Pelasgo, la simbolo de la greka pralonĝantaro, kaj provi tiel komunan devenon de ĉiu popolo de la lando.
Arkadia Pelasgo
Por la arkadanoj, Pelasgo estis la unua el la aŭtoktonoj, filo de Geo, la Tero, kaj la unua loĝanto de la regiono. Esĥilo asertas tamen ke li estis filo de iu Palektono, nomo kiu signifas malnova Tero, do lia origino restus sama. Li instruis liajn regatojn kiel konstrui kabanojn, vestiĝi (per iliaj tipaj ŝafofelaj aŭ porkofelaj tunikoj) kaj nutriĝi (ĉefe de glanoj, la tipa arkadia frukto). Li starigis la kultadon al Hefesto kaj al Zeŭso, en la fama kverka sanktejo de la dio en Dodono, kaj inaŭguris la kultadon al la Kabiroj. Alia versioj asertas ke li estis filo de Zeŭso mem, kaj de Niobo, la unua mortontulino amata de tiu dio. Kaj laŭ alia rakonto, lia patro estis Arestoro, filo de Jaso. Laŭ tiu tria versio, Pelasgo ne naskiĝis en Arkadio, kaj tuj post lia alveno al la regiono li fondis la urbon Farasio. . Kun lia edzino (Melibeo, Cilena aŭ Dejanira, laŭ la diversaj versioj), li estis patro de Temeno kaj Likaono, kiu sukcedis lin kiel reĝo de Pelasgio (la nomo kiun Arkadio havis tiam, pro li).
Argolanda Pelasgo
Laŭ la argolandanoj, Pelasgo estis filo de Foroneo kaj Eŭropa, aŭ de Triopo (reĝo de Argo) kaj Soiso. Laŭ tiu lasta versio li estis frato de Jaso, Agenoro kaj Ĥanto, kaj patro de Lariso (la amantino de Pozidono) kaj Hipotonoo, kiu partoprenis poste la Trojan militon. Li gastigis la danaidinojn kiam ili forfuĝis de Egipto. Li starigis templon dediĉitan al Demetra en Teraso, kaj skulptis la faman lignan figuron de Orfeo kiu troviĝas tie. La diino ankaŭ gastis ĉe li kiam li vagadis tra Grekio serĉante ŝian filinon Persefono, kaj dankeme, instruis lin pri agrokulturo, ege profitdona scienco kiun li tuj poste aplikis en sia lando.
Tesalia Pelasgo
Laŭ la tesala versio, Pelasgo estis la patro de Kloro, do avo de Hemono, aŭ rekte patro de tiu lasta, kaj avo tiel de Tesalo, la heroo kiu nomigis la landon. Aliaj versioj asertas ke liaj gepatroj estis Pozidono kaj Lariso (do li estis nepo de la Argolanda Pelasgo), kaj ke li fondis la urbojn Argo (en Tesalio, malsama al tiu de Argolando) kaj Pelasgiotis, en Peloponezo.
Aliaj personoj kun la sama nomo
Krome, aliaj roluloj de la helena mitologio, nomiĝis Pelasgo, sen simboli la pelasgan tribon:
Félix Avedik
AVEDIK Félix estis hungara juĝisto, ankaŭ pentristo naskiĝinta en Erzsébetváros la 15-an de junio 1888 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de decembro de 1949.
Kariero
Félix Avedik akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1910. Li lernis pentroteknikon de Ferenc Szablya-Frischauf, krome en Berlino kaj Parizo. Inter 1912-1915 li estis ŝtata oficisto, poste li estis armea juĝisto, ekde 1917 ĝis 1945 juĝisto en Budapeŝto, inter 1945 kaj 1948 advokato same en la ĉefurbo. Li redaktis la Büntetőjogi Döntvénytár (I–V.) de revuo Jogi Hírlap. Li publikis plurajn studojn pri la historio de la armenoj en Hungarujo. Lia edzino estis violonisto.
Li ekspoziciis ekde 1929.
Sándor Pfitzner
Sándor Pfitzner [ŝAndor pficner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pfitzner Sándor estis hungara inĝeniero, piloto. Sándor Pfitzner naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Bars en Csete [ĉete] (la naskiĝloko nun estas en Slovakio, sed ne trovata). Li mortis la en Masaĉuseco en Marblehead.
Biografio
Sándor Pfitzner akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József. Post la diplomo en 1905 li projektis flugmaŝinon, sed li ne trovis mecenatojn. Li migris al Usono, kie en fabriko lia projekto estis kreita. En 1909 li sukcese faris la unua flugon helpe de sia monoplano, tial li estas la unua hungara piloto. En la sekva jaro dum 2 horoj li flugis 216 kilometrojn, eĉ li atingis altecon de 1100 metrojn. Spite la sukcesojn la fabriko bankrotiĝis, li sinmortis.
Observatorio de Kitami
Elde tie, la amatoraj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazurō Watanabe malkovris multenombrajn asteroidojn. En 2012, 680 malkovroj estis faritaj elde Kitami.
La asteroido 3785 Kitami ŝuldas sian nomon al la urbo Kitami kaj la tiea observatorio.
Kantono Haralson (Georgio)
Kantono Haralson (angle Haralson County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 26-a de januaro 1856. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 25 690 loĝantojn, kaj en 2006 ĝi enhavis 28 616. La kantona ĉefurbo estas Buchanan (Georgio).
Atreo
Laŭ la helena mitologio, Atreo (el la greka Ἀτρεύς, kuraĝa) estis reĝo de Mikeno, filo de Pelopso kaj Hipodamio kaj patro de la famaj reĝoj Agamemno kaj Menelao, kiuj pro tio estis nomitaj Atreidoj.
Laŭ la plej antikvaj fontoj, Atreo estis patro ankaŭ de Plisteno, kvankam kelkaj lirikaj poetoj (Ibiko kaj Bakilido ekz.) uzis la nomon Plisteno kiel alternativa kromnomo de Atreo mem, kaj aliaj asertas ke ili estas fratoj.
Genealogio
Atreo estis filo de la fama heroo Pelopso, nura reĝo de la tuta Peloponezo kaj fondinto de la laŭ li nomata dinastio de Atreo. Do, li estis frato, inter aliaj, de Tiesto kaj Nicipo, kaj duonfrato de la antaŭtempe forpasinta Krisipo. Lia patrino estis la princino Hipodamio el Pizo, filino de la reĝo Enomao. La fia agado de lia patra avo Tantalo malbenis la tutan familion, kiu ankaŭ ricevis plian dian punon pro la murdo de Mirtilo fare de Pelopso. Pro tio la tuta dinastio iĝis fama pro la tragikaj vivoj de ĝia membraro.
Atreo edziĝis unue al Kleolo, kun kiu li estis patro de Plisteno, laŭ kelkaj verkistoj. Poste li edziĝis al la vidvino de tiu lasta, Aeropo, kiu naskis Agamemnon, Menelaon kaj Anaksibion (laŭ kelkaj versioj, gefiloj de Plisteno). Aeropo estis filino de la kreta reĝo Katreo, kiu donis ŝin al Naŭplio por ke li vendu Aeropon eksterlande. Fine, Plisteno aĉetis ŝin kaj iĝis ŝia edzo, sed post lia morto, Atreo okupiĝis pri ŝi. Lia tria edzino estis Pelopio, filino de lia frato Tiesto, kvankam Atreo pensis ke ŝi estas filino de la reĝo Tesproto de Siciono.
Akiro de la trono de Mikeno
Atreo kaj sia ĝemela frato Tiesto partoprenis la murdon de ilia duonfrato Krisipo, bastardo de Pelopso, sed lia plej ŝatata filo. Hipodamio kaj iliaj filoj timis ke Krisipo iĝos heredinto de Pelopso, kaj pro tio ili profitis ke Lajo forkaptis lin por murdi Krisipon kaŝe kaj klopodi kulpigi lian forkaptinton. Sed finfine ĉio estis klarigita kaj Pelopso elpatrujigis sian edzinon kaj la ĝemelojn. Hipodamio sin mortigis, kaj la fratoj rifuĝis en Mikeno, kie ilia bofrato Stenelo, edzo de Nicipo, bonvenigis ilin, eĉ donis al ili la urbon Mideo, en Argolando. La reĝo de Mikeno, Eŭristeo, filo de Stenelo, organizadis batalon kontraŭ la heraklidoj, pro kio li petis al Atreo kaj Tiesto provizore okupiĝi pri la administrado de la urbo ĝis sia alveno. Tamen, tial kial li mortis dumbatale en Atiko, la fratoj daŭrigis ilian regadon, dum kiu Atreo kutime portis la faman lanc-forman skeptron, farita de Hefesto, kiun li heredis de sia patro. La mikena loĝantaro senprobleme akceptis tiun ŝanĝon de reganta dinastio, tial kial orakolo konsilis ilin havi reĝon el la dinastio de Pelopso.
Interfrata disputado
Iam Atreo promesis oferi sian plej bonan ŝafon al Artemiso, sed la diino volis provi lin, kaj enmetis or-felan ŝafon inter lia paŝtantaro (kromaj versioj asertas ke estis Hermeso, helpita de Pajno, por venĝi la morton de Mirtilo ). Kiam Atreo malkovris ĝin, anstataŭ pretigi la oferon, li donis tiun eksterordinaran ŝafon al sia edzino, Aeropo, por ke ŝi kaŝu ĝin. Pro tio oni diras ke Artemiso sendis malfavorajn ventojn kontraŭ la mikena ŝiparo kiam Agamemno klopodis foriri al Trojo. Krom tio, Artemiso uzis Aeropon por plenumi sian venĝon: la edzino de Atreo enamiĝis al lia frato Tiesto, kiu tiutempe emis regi Mikenon sen la kunlaboro de sia frato. Por tion faciligi, Aeropo sekrete donacis la oran ŝafon al Tiesto kaj konvinkis lin proponi al Atreo ke, por finigi la diskuton pri la trono, tiu, kiu havus unikan donacon de la dioj iĝu reĝo de Mikeno. Konvinkita pri tio ke la ora ŝafo restis ĉe li, Atreo tion akceptis kaj tiel perdis sian rajton regi, post kiam Tiesto orgojle montris la oran beston kaj postulis la tronon. Pro tio, multaj jaroj poste, troviĝis ŝtona ŝafo sur la tombo de Tiesto, kiu memorigis la manieron kiel li iĝis reĝo.
Elreviĝinte, Atreo ricevis helpon de Hermeso, nome de Zeŭso, kiu taksis la situacion maljusta. Laŭ lia konsilo, Atreo defiis lian fraton al nova pruvo: Tiesto akceptu redoni al li la kronon se la suno iras reen sur la ĉielo. Kompreneble, Tiesto konsideris tion neebla, kaj pro tio akceptis. Sed Zeŭso ordonis la sunon ŝanĝi ĝian kurson, do Atreo akiris Mikenon denove kaj elpatrujigis sian fraton.
Dum sia reveno al palaco, Atreo konis la adultan rilaton inter sia frato kaj sia edzino, kaj planis venĝan agadon. Li invitis sian fraton reveni al Mikeno, ŝajnante pacigan emon, kaj tiam, imitante ilian avon, li mortigis la filojn de Tiesto (Tantalo, Plisteno, Aglao, Orkomeno kaj Kalileonto), kuiris ilin kaj servis ilian karnon dum la bankedo organizita por festi la supozeblan pacon. Post la manĝado, li montris pleton kun la kapoj kaj piedoj de la kompatindaj infanoj, por ke lia frato konsciu pri kion li manĝis. Tiesto vomis ĉion manĝitan kaj solene malbenis (denove) la idaron de sia frato, sed li estis alifoje elpatrujita pro la krimo manĝi homan karnon.
Kelkaj verkistoj asertas ke la suno ne ŝanĝis ĝian trairadon por pravigi Atreon, sed por montri naŭzan rifuzon de la krimoj poste okazintaj. Tamen, aliaj fakuloj rilatas tiun historion al suna eklipso kiu okazis en 1281 a.K., pri kiu Atreo supozeble konsciis kaj profitis. Kaj tria interpretado taksas la ŝangon de la suna kursado metaforo de la renversa amo de Aeropo el uno frato al alia.
Ĉiokaze, tiu tragika situacio de Mikeno (kun murdoj de infanoj, kanibalismo, intensiga malamo inter fratoj, adulto kaj malbenoj), iĝis la ĉefa kialo pro kiu tiu grava urbo ne partoprenis la ekspedicion de la Sep kontraŭ Tebo, kiu tiam okazis, ankaŭ pro malbeno al familio, ĉifoje, tiu de Edipo.
Venĝo de Tiesto
Despere, Tiesto konsultis la Orakolejon de Delfo pri kion fari, kaj ricevis jenan respondon: li havu filon kun sia propra filino, kiu plenumos lian venĝemon kontraŭ Atreo. Pro tio Tiesto vojaĝis al Siciono, kie li trafis noktan ceremonion honore al Ateno, en kiu sia filino Pelopio partoprenis kiel dancistino kaj oferantino. Kiam la kulto finiĝis, Pelopio iris riveren por purigi siajn vestaĵojn de la sango versita dumofere, kaj kiam ŝi nudiĝis, sia patro, kiu kaŝiĝis proksime, profitis la okazon seksperforti ŝin. Pelopion sukcesis preni la glavon de sia atakanto, kaj tio iĝis poste pruvo de la patreco de Egisto, la frukto de tiu adulta rilato.
Dume, mizero kaj naturaj malfavoroj katastrofis tra Mikeno, oni pensis pro la krimoj de Atreo. Pro tio, li sendis demandantojn al Orakolejo de Delfo, kiu konsilis la revenon de Tiesto. Obeante ĝin, Atreo mem iris al la kortego de Tesproto, kie li esperis trovi sian fraton. Sed anstataŭ li, kiu jam estis foririnta (li rifuĝis en Lidio, la lando de siaj prauloj), Atreo trovis Pelopion, kaj pensante ke ŝi estis filino de la tiea reĝo, petis al li ŝian manon. Tesproto akceptis, kaj tiel la ĵuskoncipita filo de Tiesto, kaj lia venĝema semo, eniris la familion de Atreo. Kroma versio asertas ke Pelopio, hontoplene kaj konscie pri la adulta rilato kun sia patro, forlasis la bebon, kaj ke ŝafisto trovis lin, kaj portis lin al la palaco de Atreo, kiu adoptis la bebon kaj kalkulis lin inter sia idaro.
Post multaj jaroj, Atreo, kiu ankoraŭ serĉadis sian fraton, sendis siajn filojn Agamemnon kaj Menelaon al Orakolejo de Delfo, kie ili trafis ĝuste ilian onklon, kiu ankaŭ alvenis tien por demandi denove pri la plej taŭga maniero venĝi. Post senfrukta rezisto, Tiesto estis portita al Mikeno, kie li eniris malliberejon. Atreo, feliĉe ĉar li pensis ke pro la plenumo de la orakola verdikto la malĝojo finos, ordonis Egiston (supozebla filo sia) mortigi Tieston. Kiam li eniris la ĉelon, Tiesto rekonis sian glavon kaj demandis al Egisto el kiu li ricevis ĝin. Post la konfeso de sia onklo, Egisto vokis sian patrinon, kiu klarigis la tutan historion kaj tuj poste sin mortigis per la sama glavo kiu antaŭe apartenis al ŝia atakanto kaj poste ŝi donacis al sia filo.
Tiel Egisto eksciis pri sia origino, kaj venĝeme prenis la fian glavon kaj per ĝi li mortis Atreon, kiu estis okupita en ofera ceremonio, plenumante tiel la antaŭdiraĵon de la orakolo. Post tio, li entronigis sian patron kaj elpatrujigis Agamemnon kaj Menelaon, kiuj forfuĝis en la kortegon de Polifido, tiama reĝo de Siciono. Sed la pacigo daŭris malmulte: la atreidoj revenis en la landon kaj iĝis reĝoj, Agamemno de Mikeno kaj Menelao de Sparto. Ili solene entombigis ilian patron, kaj lian trezoron, sub impona tombejo, ankoraŭ vizitebla dum la vivo de Paŭzanio.
Atreo en hitita literaturo
La historio de Atreo eble estas tiu, menciita en hitita teksto konata kiel la akuzado de Madduwatta. Ĝi priskribas kelkajn batalojn inter grekoj kaj hititoj, kiu okazis dum la fino de la 15a aŭ komenco de la 14a jarcentoj a.K.. La greka estro estis nomata Attarsiya, kaj kelkaj fakuloj spekulativas pri la ideo ke tiu nomo estas la hitita transliterigo de la greka nomo Atreo.
Tamen, aliaj fakuloj rezonas ke, kvankam tiu nomo devenas el la antikva greka (tial kial tiu homo estis priskribita kiel Ahhiyawa), kaj iamaniere rilatas al Atreo, tio ne signifas ke tiu rolulo estis la sama ol la mita mikena reĝo.
Plavé Vozokany
Plavé Vozokany, hungare Fakóvezekény estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice. La slovaka historia nomo estis Fako Vozokany.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 28 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1327 en formo "Wezeken". En la 17-a jarcento la turkoj faris ĝin senhoma. En 1910 loĝis tie 932 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ĝis 1968 brikofabriko funkciis. En 2001 loĝis tie 864 da homoj (841 slovakoj).
Heimburg (burgo)
La Heimburg (ankaŭ nomata burgo Hohneck aŭ burgo Hoheneck ) estas mezepoka montburgo en la valo de la meza Rejno supre de Niederheimbach, kiu situas inter Bingen kaj Bacharach ĉe la Rejno liegt. La burgo troviĝas hodiaŭ en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Burgoj kun similaj nomoj estas Hohenecken apud Kaiserslautern kaj Hoheneck apud Ipsheim. La nomo Heimburg aŭ burgo Hohneck venas de ambaŭ formoj "Hain(bach)eck" kaj "Hein(bach)burg" bzw. "Hein(bach)berg". 1305 ĝi havis unue la nomon Haineck, poste Heyenburg, 1344 unuafoje Heimburg. 1350 la burgo nomiĝis Heymberg aŭ Hoh(e)neck.
Entombigo
Entombigo (t.e. enigo en tombon) estas la plej ofta destino por homaj kadavroj. Malgraŭ ke laŭleĝe, en plej parto de la landoj, estas rajtigite al ĉiu homo la libera elekto je entombigo aŭ kremacio, ĝenerale, por religiaj kaj kulturaj kialoj, oni preferas la entombigon.
Entombigo povas esti simpla aŭ multobla. En simpla entombigo, oni metas la kadavron en la tombon kaj ne plu eliras ĝin (ekcepte por hazardaj kialoj). En multobla entombigo, oni metas la kadavron en unuavican tombon celante repreni ties ostojn post la putrigo de karno. Post la eltombigo, la ostoj estas metitaj en definitivan tombon (nomata ostejo). Ĝenerale, la entombigo estas kunigita de religiaj ritoj. En kazo de multobla entombigo, foje nur unu el ili estas solena. La dua entombigo, ĝenerale, reprezentas la agnoskon de la socia morto de homo. Post la dua entombigo, tre ofte, oni ne parolos plu pri la morto kaj aliaj homoj povos okupi ties sociajn funkciojn.
Sepulto estas parto de funebro, laŭ kiu oni prizorgas la korpon de mortinto, por entombigo, kremacio, mumiigo.
Ĝenerale, post la entombigo, oni omaĝe vizitas la tombon kaj metas oferojn (florojn, manĝaĵojn, ktp) sur ĝi. En latinidparolantaj landoj, ĝenerale la tomboj estas ornamitaj, kaj eĉ koloraj, en ĝermanaj landoj la tomboj estas pli formalaj kaj senorname.
Brazilaj kazoj
Je la brazilaj indiĝenoj Txucarramãe /ĉu-kar-ha'majn/, la karno estas manĝita de parencaro kaj nur la ostoj estas entombita. La brazilaj indiĝenoj Bororo /bororo/ rapide entombigas la kadavron en malfunda tombo kaj kovras ĝin per maldika tavolo (10-15 cm) kaj ĉiuj tagoj la virinoj de ties parencaro akvumas la teron por ke la karno putriĝos rapide. Fine, kiam la karno estas putra, la virinoj reprenis la kadavron kaj skrapas la ostojn per tranĉiloj. Finfine, okazas la dua entombigo.
La indiĝenaj popoloj de Xingu /ŝingu/ faras grandan feston por dua entombigo nomata Quarup /kŭarup/. En ĝi, oni adiaŭas la mortojn kaj petas al iliaj spiritoj foriri la socian vivon. La mortoj estas reprezentataj de trunkoj ornamitaj, oni oferas manĝaĝon al ili, dancas al ili, disputas kuradojn kaj, la plej grava, la ĉampionoj de vilaĝoj luktas "huka-huka" omaĝe al ili. La festo estas tiam grava kaj interesa kaj foje multaj brazilaj aŭtoritatuloj partoprenas de ĝi kaj foje la televido montras ĝin, ĉefe kiam famaj milituloj ludos huka-huka, aŭ granda estro estos omaĝita.
Neindiĝenaj, eĉ kristanaj eŭropdevenaj, brazilanoj ĝenerale uzas multoblan entombigon, la unuavica estas solena kun funebroj, la dua estas tute neformala, antaŭ unu aŭ du reprezentantoj de la familio (tiuj ne necese estas parenco). La dua entombigo, kiu oni en Brazilo nomas "forĵeti la ostojn" okazas kiam mortas alian membron de la familio kaj oni uzos la tombon por ties unuavica entombigo. Dum la forĵetado de ostoj oni stude agas malformale kaj eĉ moke, por montri ke la ostoj ne plu estas homo. La ostojn estas portitaj al komuna ostejo kaj oni devas forgesi ilin, kaj ne plu omaĝe vizitu ilin.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri entombigo/enterigo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Carl Ludwig Nietzsche
Carl Ludwig NIETZSCHE (naskiĝinta la en Eilenburg, mortinta la  en Röcken) estis germana protestantisma pastoro kaj patro de la famekonata filozofo Friedrich Nietzsche.