cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4419
NGC 4419 (aliaj indikoj — UGC 7551, MCG 3-32-38, ZWG 99.54, VCC 958, IRAS12244+1519, PGC 40772) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Leitzersdorf
Leitzersdorf - prononco - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Korneuburg. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
La aŭtodidakta filozofo
La aŭtodidakta filozofo, Ḥayy ibn Yaqẓān (حي بن يقظان); estis la unua araba kaj filozofia romano, verkita de Ibn Tufail, filozofo kaj kuracisto en la 12-a jarcento en Al-Andalus. La romano estis nomita laŭ alegoria kaj filozofia samnoma rakonto verkita de Aviceno en la 11-a jarcento en Persio.
La aŭtodidakta filozofo havis gravan influon en la araba, persa kaj eŭropa literaturoj post tradukado al latina kaj angla en 1671 kaj 1686 respektive; ĝi ankaŭ estis tradukita al la nederlanda en 1672 kaj germana samfoje. La laboro havis "profundan influon" en la klasika islama filozofio kaj en la moderna filozofio.
Takashi Azuma
Takashi Azuma (東 崇史, n. ) estas japana futbalisto.
Rivarone
Rivarone estas komunumo de Italio.
Sokolnice
Sokolnice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas en Dija-svratka valego sur la dekstra bordo de rivereto Říčka (Zlatý potok), 11 km sudoriente de Brno. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1408.
Pier Paolo Vergerio la Maljuna
Pier Paolo Vergerio, la Maljuna (naskiĝis en Kapodistrio, en la 23-a de julio 1370 - mortis en Budapeŝto, en la 8-a de julio 1445) estis italal humanisto, filozofo, poeto, historiisto, helenisto kaj pedagogo.
Biografio
Vergerio unue studis gramatikon en la Padova Studio (1385). Post unu jaro, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Florenco, kie li enamikiĝis al Coluccio Salutati. Inter 1388 kaj 1390, Vergerio instruis en Bolonjo. En 1393 li studis dialektikon en Padovo. En 1398, li dumtempe studis la grekan en Florenco gvidita de Manuelo Krizoloras Francesco Zabarella ankaŭ estis lia profesoro en Florenco. Tamen, la pesta epidemio en tiu urbo lin devigis rifuĝi plian fojon en Padovo, kie li ricevis sian diplomon kiel Doktoro pri Medicino kaj Juro. En Padovo kaj Florenco li instruis logikon, kaj aktivis kiel mentoro de la princoj en la kortego de Carrara, en Padovo. En 1405, Padovo estis prenita de la venecianoj. En 1406, li laboris kiel sekretario de la papo Inocento la 7-a kaj poste de la papo Gregorio la 12-a.
Pli malfrue, li fariĝis kanoniko en Raveno kaj li partoprenis kiel ambasadoro en la Koncilio de Konstanco, en 1414, kune kun Zabarella, kiu, bedaŭrinde mortis dum la koncilio. En la sekvanta jaro, li estis unu el la dekkvin delegitoj, kiuj akompanis la imperiestron Sigismondon la 1-an al Perpinjano, kie kelkaj provoj fariĝis por konvinki la papon Benedikto la 13-a rezigni al siaj pretendoj. Elde 1417 ĝis sia morto li plenumis la oficon kiel sekretario de la imperiestro Sigismondo.
En julio 1420, li estis la ĉefa oratoro el la katolikoj en la debato de Prago rilate al la husita afero. Kvankam li neniam edziĝis kaj eble li partoprenis de la minoraj fratoj, li neniam oficis kiel sacerdoto.
Agencia EFE
Agencia EFE estas internacia novaĵagentejo fondita en Burgoso la 3-an de januaro 1939. La tiama ministro pri internaj aferoj, Ramón Serrano Suñer, antaŭenigis la kreadon de la agentejo, en kiu ili aktive partoprenis: José Antonio Jiménez Arnau, Manuel Aznar Zubigaray kaj Vicente Gállego.
EFE estas kompanio pri informoj, kiu kovras ĉiujn informojn en la novaĵoj de la skriba gazetaro, radio, televido kaj interreto. Ĝi distribuas ĉirkaŭ tri milionojn da novaĵoj jare al pli ol du mil amaskomunikiloj, tra reto de pli ol tri mil ĵurnalistoj el 60 naciecoj. Ĝi funkcias 24 horojn tage en almenaŭ 180 urboj en 110 landoj kaj kun kvar redaktejoj en Madrido, Bogoto, Kairo (arablingva) kaj Rio-de-Ĵaneiro (portugale). Ĝi estis la unua hispana agentejo kiu havas delegaciojn en ĉiuj hispanaj aŭtonomaj komunumoj kaj urboj, kontribuante al la informada strukturado de la nacia teritorio.
István Földes
István Földes [foeldeŝ] estis rumania hungara sindikata publicisto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 5-an de marto 1906 kaj mortis ?.
Kariero
István Földes aliĝis al laborista movado kiel kelnero. Li estis kunlaboranto de gazetoj Élelmezési Munkás (1926–29), Munkás Újság (1929–34) kaj Erdély (1944–48).
Vytautas-Magnus-Universitato
La Vytautas-Magnus-Universitato (litove Vytauto Didžiojo universitetas, VDU; latine Universitas Vytauti Magni), nomata laŭ la historia litova reganto Vytautas la Granda, estas universitato en la urbo Kaŭno de Litovio.
Historio
La universitato fondiĝis dum la jaro 1922 sub la nomo "Universitato de Litovio" (litove Lietuvos universitetas), post kiam la historia litova ĉefurbo Vilno kun la tradicia universitato Vilno estis okupita de la pola armeo kaj Kaŭno iĝis la provizora ĉefurbo de Litovio. Tiutempe Litovio fakte ne plu disponis pri universitato.
La Vytautas-Magnus-universitato refondiĝis dum la jaro 1989. El la politeknika instituto kaj la medicina akademio de Kaŭno post la reakiro de la ŝtata sendependeco ekestis la sendependaj universitatoj Kaŭna Teknologia Universitato kaj Kaŭna Medicina Universitato (KMU).
Fakultatoj
Aldoniĝas pluraj institutoj kaj universitataj centroj.
Concorde (pariza metrostacio)
Concorde [] estas stacio de la 1-a, 8-a kaj 12-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 1-a kaj 8-a arondismentoj de Parizo.
Pri la stacio
La stacio situas sub la fama placo de la Konkordo, kaj estas unu el la plej gravaj vojkruciĝoj de la metroo de Parizo pro siaj tri linioj. La stacio estas cetere proksima al la stacio, kie pasas la aŭtomata linio 14.
La kajoj de la linio 12 estas dekoraciitaj per mozaiko da literoj, kiuj formas la tekston de la Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj de 1789.
Proksimaj vidindaĵoj
La placo de la Konkordo situas ĉe la dekstra bordo de la Sejno, antaŭ la Nacia Asembleo en Palais Bourbon. La placon ornamas la statuoj de pluraj gravaj urboj de Francio kiel Lille, Strasbourg, Lyon, Marseille, Bordeaux, Nantes kaj Brest.
La enirejo de la ĝardeno Tuileries kaj la Muzeo de la Oranĝerio situas proksime al la stacio, samkiel la eko de la avenuo de la Elizeaj Kampoj.
Stacioj de Moskvaj centraj diametroj
Stacioj de Moskvaj centraj diametroj
Uĝi
Uĝi (宇治市 [Uĝi-ŝi], Hepburn: Uji-shi, Kunrej: Uzi-si) estas urbo situanta en suda parto de Gubernio Kioto en Japanio.
(11402) 1999 BD
(11402) 1999 BD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
3429 Chuvaev
3429 Chuvaev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetan astronomon Konstantin Konstantinoviĉ Ĉuvajev (cirile Константин Константинович Чуваев, 1917–1994).
1894 Haffner
1894 Haffner estas asteroido de la asteroida zono, kies orbitaj elementoj kongruas kun tiuj de la anoj de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Hans Haffner (1912–1977).
ISO 3166-2:NO
La ISO-kodoj de la nun 11 (antaŭ 2020: 19) gubernioj/provincoj/regionoj de Norvegio (norvege nomataj fylke) kaj du pliaj teritorioj (Svalbardo kaj Janmajeno) konsistas el la ISO-kodo de Norvegio, "NO", kaj po du ciferoj. La 18 gubernioj/provincoj/regionoj havas kodojn inter 01 kaj 54. Pluraj kodoj estas ne plu uzataj, ili antaŭe apartenis al provincoj kiuj malaperis per unuiĝo al pli grandaj provincoj.
Antaŭ 2020
1Eksteraj teritorioj - ili aparte ankaŭ estas kodigitaj en la listo ISO 3166-2:SJ.
<tt>NO-13</tt> estis la kodo de la urbo kaj ĝis la jaro 1972 sendependa gubernio/provinco/regiono Bergen, kiu tiujare estis integrigita en la teritorion de Hordaland.
<tt>NO-16</tt> kaj <tt>NO-17</tt> estis la kodoj de la provincoj Sør-Trøndelag kaj Nord-Trøndelag, kiuj la kuniĝis en la provincon Trøndelag kun la kodo NO-50.
Adelaide Street Circuit
Adelaide Street Circuit estis kurejo por konkursoj de Formulo 1 en Adelajdo (Aŭstralio).
Longeco: 3,780 km
Plej rapida giro: 1:13:371 de Ayrton Senna (1993)
Schönau-Berzdorf
Schönau-Berzdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio situas borde de la lago Berzdorfer.
Plaĝa revolucio
Plaĝa revolucio (portugallingve Revolução Praieira) estis liberala respublikisma revolucio kiu okazis en Pernambuko en la 7-a de novembro de 1848. Oni nomis ĝin "plaĝa", ĉar la sidejo de Liberala Partio en Pernambuko estis en la "Rua da Praia" (Plaĝa strato), en Recifo. La celo de ribelantoj estis krei sendependan respublikon en Nordoriento de Brazilo por batali kontraŭ Brazila Imperio. Ĝia unua batalo okazis en nuna urbo Abreu e Lima, tiame "Povoado de Maricota" en la 10-a de novembro. Lasta batalo okazis en urbo Areia en Paraibo kaj la lasta reunio de ĉefoj de revolucio okazis en Pocinhos.
La ĉefoj de Praieira revolucio estis Borges da Fonseca, Pedro Ivo Veloso kaj Nunes Machado.
Zoltán Bachman
Zoltán Bachman [baĥman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bachman Zoltán estis hungara arkitekto, dekoraciisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Gábor Bachman, lia filo estis Bálint Bachmann.
Zoltán Bachman naskiĝis la en Oradea (Rumanio), li mortis la  en Pécs.
Biografio
Zoltán Bachman apartenis al la hungara minoritato en Rumanio, sed li lernis jam en Hungario, en Komló. Li maturiĝis en arta gimnazio en Pécs, poste li akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1968. Lia plej grava instruisto estis Frigyes Pogány. Post siaj studoj li ligiĝis ĝismorte al Pécs. Krom la planadoj li instruis ekde 1972 en altlernejo en Pécs, poste jam en Universitato Janus Pannonius, ĉar la altlernejo integriĝis al la universitato. Foje li instruis en Dortmund kaj Würzburg. En 1982 li doktoriĝis, poste li specialiĝis pri restaŭradoj de historiaj monumentoj. En 1999 Zoltán Bachman kun lia filo establis propran arkitekturan atelieron en Pécs. Pli malofte li estis ankaŭ teatra dekoraciisto. Li ricevis premiojn inter 1968-2014, el kio elstaras premio Kossuth en 2005.
Grupo PRISA
La Grupo PRISA (Promotora de Informaciones S.A.) estas hispana kompanio pri plurmedia komunikado. Ĝi estas la plej granda gazetara grupo por informoj, kulturaj kaj edukaj enhavoj en Hispanio kaj Latinameriko, kun ĉeesto en radio, televido, skriba gazetaro kaj eldonejoj.
Ĝi estis fondita de José Ortega Spotorno kaj Jesús de Polanco fine de la frankisma reĝimo de Hispanio. PRISA lanĉis la 4-an de majo 1976 la ĵurnalon El País.
Post la morto de Jesús de Polanco la 21an de julio 2007, la estraro de PRISA nomumis lian filon, Ignaco Polanco, al la prezidanteco de la grupo, de kiu li estis vicprezidanto ekde 2006.
Pirosomo
Pirosomo estas kolonio da tunikuloj kiu kuniras kun la marakvo. La pirosomo troviĝas en varma marakvo. Ĝi estas cilindroforma aŭ konusa kaj konsistas el kolonio de centoj ĝis miloj da individuoj (zooidoj). La longo de pirosomo tre varias de malpli ol centimetro ĝis eĉ 18 metroj. Ĉiu zooido nur estas kelkaj milimetroj granda, sed ili ĉiuj estas kune ligitaj en gelateneca materio.
Petiș
Petiș [petiŝ] (hungare: Kispéterfalva, germane: Petersdorf) estas vilaĝo en Rumanio sude de Mediaș. En 1910 ĝi havis 436 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 90 (rumanoj, germanoj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1331. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Șeica Mare.
Pirosomo
La pirosomo estas ankaŭ speco de planktono tio estas iliaj movoj grandparte estas regitaj fare de la tajdoj kaj ondoj. Pluaj movoj de ĝi ekestas pro la cilioj.
La pirosomo ankaŭ aplikas biolumineskon kaj pro tio produktas bluverdan lumon. Tio ankaŭ esplikas la nomon: pirosomo venas el la greka 'pyro' (fajro) kaj 'soma' (korpo).
Caiazzo (metroo de Milano)
Caiazzo estas stacio de linio 2 de la metroo de Milano. La stacio estis malfermita en 1969 kaj estis finstacio de linio 2 ĝis 1970, kiam la linio estis plilongigita ĝis Centrale.
La stacio situas ĉe placo Caiazzo, ene de la komunumo de Milano. Tio estas subtera stacio.
Kune kun la stacio de Amendola, la stacio obtenis la kvalifikon kiel arkitektura valoraĵo protektita de intendantejo, ĉar ĝi estas ekzemplo de moderna arkitektura kaj dezajno.
Servoj
La stacio disponas de:
Peleo
Laŭ la helena mitologio, Peleo (helene Πηλεύς, Pēleús, kota) estis la patro de Aĥilo, kiu pro tio kutime estis nomita Pelida. Liaj gepatroj estis Eako kaj la oreada nimfo Endeiso, gereĝoj de la mirmidonoj de Egino, do Peleo estis nepo de Zeŭso kaj Egino ĉe sia patro kaj de Scirono kaj Karido ĉe sia patrino.
Peleo en Ftio
Dum iliaj junaj tempoj, kiam ili nur estis princoj de mirmidonoj, Peleo kaj Telamono mortigis ilian duonfraton Fokon, nevole dum ĉasado, aŭ pro ĵaluzoj kaj instigitaj de ilia patrino, tial kial Foko estis tre amata de sia patro kaj heredontus la regnon. Post la krimo, ili forfuĝis al Ftio por eviti leĝan punon. Tie Peleo estis senpekigita de Eŭritiono, edziĝis al lia fratino Antigona (aŭ Polimela) kaj ricevis trionon de la lando kiel doto. Tamen, Peleo nevole mortigis Eŭritionon, denove dum ĉasado (la fama ekspedicio kontraŭ la Kalidonia Apro), kaj fuĝis ĉifoje al Jolko, kies reĝo Akasto purigis lin de sia kulpo.
La edzino de Akasto, Astidamio (aŭ Kreteiso), subite enamiĝis de Peleo. Tamen, la princo rifuzis ŝiajn proponojn, kaj pro tio, venĝeme, Astidamio sendis mesaĝon al Antigona, mensogante pri ke Peleo estis edziĝonta al la filino de Akasto. Afliktite, Antigona pendumis sin tuj post ricevi la noton. Post tio, Astidamio kulpigis Peleon antaŭ sia edzo pri klopodi seks-perforti ŝin.
Akasto diris nenion al Peleo, sed invitis lin al ĉasado en la norda limo de la regno. Tie, sen atestantoj, la soldatoj de Akasto senarmigis lin, prenante lian glavon (valora donaco de Eako), kaj lasis lin, ligita kaj sen manĝado, meze de la lando de la danĝeraj ĉevalviroj. Feliĉe por Peleo, la bonkora Kirono (aŭ Hermeso laŭ aliaj versioj ) estis la unua el tiu estaĵoj kiu trovis lin kaj redonis al li lian magian glavon. Kirono helpis lin reveni hejmen, kaj de tiam ilia amikeco daŭris. Pro tio, multaj jaroj poste, Peleo sendis sian filon Aĥilon al kaverno de Kirono, por ricevi vastan instruadon de li. La monto kie troviĝis tiu kaverno, Peliono, ricevis ĝian nomon el tiu nova lernanto.
Peleo kaj sia frato Telamono amikiĝis al Heraklo, kaj aliĝis al la ekspedicio kontraŭ la Amazonoj kiun li organizis. Poste ili renkontiĝis denove dum la vojaĝo de la argonaŭtoj al Kolĉido.
Vojaĝo kun la argonaŭtoj
La armeo de Peleo ne nur konsistiĝas je mirmidonoj, multaj fremdaj herooj ankaŭ aliĝis al ĝi. Tiel li konis Jazonon kaj la Dioskurojn. Pro tiu amikeco, Peleo aliĝis al la ekzpedicio kiun Jazono organizis poste, nome la vojaĝo de la Argonaŭtoj al Kolĉido serĉante la ŝafo-felon.
Post la reveno de Jazono al sia lando Peleo partoprenis la funebrajn ludojn de Peliaso, venkinte ĉe pugnobatalo.
Kiam ili revenis, venkite, el Kolĉido, Peleo instaliĝis en Ftio. Tie, post la morto de lia patro, oni kronis lin kiel reĝo de mirmidonoj, kaj Ftio iĝis de tiam ĉefurbo de la kunita regno, kiu inkludis Eginon.
Nupto de Peleo kaj Tetiso
Tetiso estis tre bela nimfo, kiu antaŭe estis amita de la dioj Pozidono kaj Zeŭso. Tamen, antaŭdiraĵo asertis ke la filo de Tetiso iĝus pli pova ol sia patro. Pro tio ambaŭ dioj ĉesis amindumi Tetison kaj proponis al Peleo edziĝi al ŝi, laŭ konsilo de Temiso, tiu kiu eldiris la profetaĵon. Tiam Peleo petis al Kirono (aŭ al Proteo ) konsilon pri la plej taŭga maniero delogi ŝin, tial kial ŝi, same kiel la ceteraj nereidinoj, kapablis ŝanĝi sian formon laŭvole. Kiron rekomendis lin preni sin forte, malebligante ŝin forfuĝi sendepende de je kio ŝi transformiĝus. Peleo tiel agis, kasiĝis en la kaverno kie Tetiso kutime iris ripozi, kaj atendis ĝis kiam ŝi ekdormiĝis. Tiam li forte prenis ŝin, kvankam la nimfo transformiĝis je fajro, akvo, leono, kaj eĉ giganta kalmaro kiu ĵetis inkon al li, ĝis kiam Tetiso, laca, revenis al sia virina formo, ebligante Peleon malliberigi ŝin kaj ekenamiĝante de li pro lia kuraĝo.
Ilian geedziĝon oni celebris en la kaverno de Kirono, sur la monto Peliono. La tuta nobelularo, kelkaj ĉevalviroj kaj eĉ preskaŭ ĉiuj dioj, estis invititaj. Dum la ceremonio, kiu iĝis grandega festo, Kirono donis al Peleo fraksen-lignan lancon farita de la dioj Hefesto kaj Atena. Li ankaŭ ludis sian liron, laŭ kies muziko dancis la nerediinoj. Ankaŭ la dioj portis superbajn donacojn, Pozidono donis al Peleo du nemorteblajn ĉevalojn, Balio kaj Ĥanto, kaj la ceteraj dioj donis al edzo oran armaĵon. Tiuj donacoj estos tre utilaj poste al Aĥilo dum la Troja milito.
Peleo ankaŭ ricevis bovaron, kiun li sendis al Ftio kiel rekompenco pri la morto de Eŭritiono. Tamen, la ftianoj rifuzis la donacon, kaj la bovoj vagadis tra la kamparo. Tio salvis la vivon de la ĵusedzigita paro, ĉar Psamato, la patrino de Foko, sendis lupon al la nuptofesto por venĝi la morton de sia filo. Sed kiam la besto alvenis, post manĝinte kelkajn el la antaŭe menciitaj bovoj, ne havis sufiĉan forton por ataki la paron, kaj Tetiso sukcesis transformi ĝin je ŝtono.
Sed amara surprizo ruinigis la feston: la terura Eriso, diino de venĝemo kiu ne estis invitita, ofendiĝis kaj pripensis kruelan punon. Ŝi petis al Hesperidinoj unu el iliaj oraj pomoj, sur kiu ŝi gravuris la vorton kallisti (por la plej bela), kaj ĵetis ĝin meze de la nupto-festo. Tri povaj diinoj, Hera, Atena kaj Afrodito postulis la donacon, pledante esti pli bela ol la ceteraj. Ilia disputo finis per la arbitraciado de Pariso kaj la ruiniga Troja milito, kiu devenis de ĝi.
Aĥilo
Kiam eksplodis la milito de Trojo, Peleo estis tro maljuna kaj li rifuzis persone partopreni la ekzpedicion. Do li klopodis sendi sianome Peleon, kiel komandanto de la mirmidonoj, sed lia patrino kaŝis lin, virine vestita, ĉe la kortumo de Likomedo, reĝo de Sciro. Finfine Odiseo kaj aliaj trovis lin kaj de tiam Aĥilo ĉefrolis la sieĝon al Trojo. Kelkaj aŭtoroj neas tion, kaj asertas ke Peleo bonvenigis Nestoron kaj Odiseon kiam ili alvenis al Ftio por varbi pro la milito, kaj proponis ke sia filo Aĥilo aliĝu al la helena armeo, sub la protektado de Fenikso, tial kial li estis ankoraŭ tro juna. Peleo donacis al Aĥilo la lancon, armaĵon kaj ĉevalojn ricevitajn dum sia geedziĝo. Tiu Fenikso iam estis maljuste blindita kaj malbenita, sed Peleo helpis lin kaj konvinkis Kironon redoni vidkapablon al li.
Lastaj jaroj
Aĥilo mortis dum la milito, sed Peleo vivis sufiĉe por bonveni sian nepon Neoptolemo, kiun li ankoraŭ ne konis. La heroo de Trojo triumfe venis al Ftio por postuli la reglandon de sia patro, al kio Peleo tuj respondis abdikante la tronon favore al li. Do, de tiam maljuna Peleo komencis novan trankvilan vivon sub la regado de sia nepo. Neoptolemo edziĝis al Hermiona, bela filino de la reĝo Menelao de Sparto, kiu ne donis al li idaron. Tamen, la nova reĝo patriĝis per sklavino sia, Andromaĥo, kiu naskis Moloson. Laŭ Eŭripido, kiam Hermiona ĵaluze petis helpon al sia patro, oni klopodis mortigi kaj Andromaĥon kaj la infanon, profitante la foreston de Neoptolemo. Sed tiam Peleo alfrontis Menelaon kaj konvinkis lin per milda parolado reveni al lia regno puninte nek la sklavinon nek Moloson, kiuj profitis la okazon forfuĝi de la palaco nord-direkte.
Neoptolemo, frustrita pro ne havi laŭleĝan idaron, decidis peti konsilon al Orakolejo de Delfo, kaj tie trovis sian morton, murdite de Oresto. Post koni tion, malgaja kaj maljuna Peleo, kiu ne volis ke Menelao alpropigis al si Ftion sed konsciis pri ke li ne plu havos idaron, decidis doni la reglandon al la plej fidela servanto de sia nepo, Heleno, antaxua princo de Trojo sklavigita de Neoptolemo post la detruo de sia urbo. Li tiel reakiris sian dignecon kaj iĝis nova reĝo de Ptio, per la volo de Peleo.
Kvankam troviĝis en Egino la tombejoj kaj de Eako kaj de Foko, ŝajnas ke Peleo ne estis entombigita tie. Diversaj verkistoj rakontas malsamajn teoriojn pri la kialo de tio. Laŭ Eŭripido, Akasto, filo de Peliaso elpatrujigis lin el Ftio, kaj li forfuĝis al la regno de Molono, kiu afable gastigis lin ĝis lia morto. Aliaj versioj asertas ke oni senmortigis Peleon, kaj ke de tiam li loĝas kune kun sia amata Tetiso. Kaj alia rakontas ke, kiam Tetiso sciis pri la detroniĝo de Peleo, ŝi petis lin reveni al la kaverno kie ili kontaktiĝis, por senmortigi lin. Peleo atendadis, sed senpacience prenis ŝipon por kontaktiĝi kun lia nepo (kiu ankoraŭ ne konis lin laŭ tiu versio, ĉar militis kontraŭ la filoj de Akasto). Pro malbona vetero, la ŝipo ŝinkis kaj Peleo mortis antaŭ esti senmortigita de Tetiso. Lia tombejo troviĝas en la insulo Ikoso, apud Eŭbeo, kien lasis lin la maraj ondoj.
Krome, laŭ la perdita verkaĵo de Kalimako Aitia, tombejo de Peleo troviĝis en Aloniso , insulo norde de la Sporadoj. Tie Peleo estis kultita kiel "reĝo de Mirmidonoj" kaj lian revenon oni festis ĉiujare. . Tiu kultado de Peleo estis menciita de Klemento de Aleĥandrio en sia polemika Admono al la Grekoj, en kiu li asertis ke homaj oferoj estis dediĉitaj kaj al Peleo kaj al Kirono" . La mitologiisto Farnell opinias ke tiu oferado okazis dum la kultado al herooj, sed nur eksterordinare kaj dum krizaj tempoj kaj pro la ordono de tiamaj orakoloj.
Megapodius
La Megapodoj estas la birdospecioj membro de la genro  Megapodius , tipa kaj nomiga genro de la familio de nestamasuloj, fortikaj, mezgrandaj kokecaj birdoj kun malgrandaj kapo kaj grandaj piedoj en la familio Megapodiedoj aŭ Megapodedoj. Ili troviĝas el Sudorienta Azio al norda Aŭstralio kaj insuloj en okcidenta Pacifika Oceano.
Ili ne kovas siajn ovojn per sia korpovarmo laŭ la kutima maniero sidi sur ili, sed enterigas ilin. Tiele ili estas konata pro la konstruo de amasaj amasnesto el mortinta vegetalaro, kio la masklo zorgas, aldonante aŭ forigante materialon por reguligi la internan varmon dum la kovado.
La specioj laŭ ordo de taksonomio estas la jenaj:
Megapodedoj
Krome la nomo "nestamasuloj" estas foje interŝanĝata kun "Megapodo". Tradicie plej estis listitaj kiel subspecioj de M. freycinet, sed nuntempe ĉiuj ĉefaj fakuloj konsideras tion malĝustan. Tamen estas nesolvitaj temeroj ene de la genro, kaj por ekzemplo la taksono forstenii estis konsiderata subspecio de M. freycinet, subspecio de M. cumingii, aŭ monotipa specio. Aldona specio, nome la Moluka megapodo, estis foje lokitaj en Megapodius, sed nune plej lokigas ĝin en la genro Eulipoa anstataŭe. Ankaŭ la Malebirdo estas asocia kun tiu genro, kaj la tri kune formas grupon.
Honeysuckle Rose
Honeysuckle Rose estas komponaĵo de Fats Waller kun teksto de Andy Razaf el la jaro 1928. Pro la harmoniskemo ĉi tiu kanto fariĝis la bazo de pluaj pecoj de moderna ĵazo (t.n. biboptemo). Ĝi estas frua svingpeco kun 32 taktoj laŭ la kantoformo AABA. La melodia strukturo preferigas duonnotan svingon en la parto A. La peco staras en maĵortonalo kaj origine estus ludata en modera tempo.
Breĉio
Breĉio (de la itala breccia: ŝtonŝutaĵo) estas rokaĵo, kiu konsistas el neronditaj ŝtonaĵoj, kiuj estas kungluitaj per fjna baza amaso. Breĉioj similas al konglomeratoj (ekzemple pudingŝtono), kiuj, kontraŭe al breĉio, konsistas el rondikitaj rokaĵoj enfermitaj de fajna rokaĵo. La grajngrandeco superas du milimetroj. Rokaĵoj kun pli malgrandaj grajnoj nomiĝas mikrobreĉio. Oni distingas breĉioj laŭ ilia ekesto, ekzemple en sedimenta, vulkana, diagenaj, tektonaj breĉioj krome impaktaj breĉioj. Se la breĉioj konsistas nur el unu rokaĵspecio la breĉio nomiĝs monomikta, se el diversaj rokaĵoj polimikta.
Sedimentaj breĉioj
La estiĝo de sedimentaj breĉioj okazas ofte relative proksime al la loko, kie la veterdisfalo de la primara rokmaterialo okazis. Tion montras la malfajnajn, akreeĝajn formojn de la „kunbakitaj“ rompaĵoj, ĉar grandaj transportdistancoj (ekzemple per riveroj aŭ glaĉeroj) kaŭzas rondigitajn eĝojn. Plej ofte amasmoviĝoj, ekzemple montofalo aŭ terglito, kaŭzas breĉiojn. Ofte breĉioj estiĝas ankaŭ en submaraj subenglitoj de ŝtonŝtuaĵoj antaŭ rifo.
Dum enfaloj de rokaĵaj kavoj kaŭze de lesivado kaj subrozio estiĝas breĉioj.
Vulkanaj breĉioj
Aliaj procesoj, kiuj kaŭzas la ekston de breĉioj estas vulkanerupcioj. Ĉi tie formiĝas erupciaj breĉioj, aŭ breĉioj en la vulkana gorĝo. Se la malfajnaj komponentoj estas ene de tofo ili estas nomataj tofbreĉioj.
Tektonaj breĉioj
Ne malofte estas breĉioj, kiuj formiĝas per la rompiĝo de rokaĵoj kaŭze de geologia dislokiĝo, t.n. dislokiĝaj, defaŭltaj breĉioj, gangbreĉioj). Tektonaj breĉioj estas ekzemple kakirito kaj kataklasito).
Impaktbreĉioj
La trovo de breĉioj povas ankaŭ estas maldirkta pruvo de impakto ĉe kiu meteorito frakasigis kaj per alta premo kunfandigis rokaĵojn. Tiaj impaktbreĉioj troviĝis ekzemple en formo de buntaj breĉioj en la meteoritaj krateroj de Nördlinger Ries kaj en Steinheimer Becken.
Eliza Kehlet
Ŝi edziniĝis al la dana esperantista eldonisto Torben Kehlet. Iliaj du infanoj estas denaskaj esperantistoj.
La familio translokiĝis al Antverpeno en 1977.
Ŝi unue estis elementlerneja instruisto en Danio, poste en Belgio konferenca interpretisto ĉe la Eŭropa Parlamento. Ŝi emeritiĝis en 2002 kaj nuntempe loĝas en Kopenhago (Danio).
Koncilio de Vieno
Kunteksto
Ĉio komenciĝis en 1307 kiam la reĝo de Francujo, Filipo la 4-a, timante la potencon de la templanoj kaj la malbonstaton de la reĝaj financoj, decidis neniigi la ordenon de la Templo.
Tial la 13-an de oktobro 1307, li arestigis samtempe en la tuta reĝlando la templanojn. Dum unuaj pridemandoj la kaptitoj torturitaj konfesis interalie kraĉon sur la krucon, adoron de idoloj, sodomion, ...
Ĉio ĉi okazis sen rilato al la papo, de kiu ili ja dependis. Klemento la 5-a loĝis tiam en Carpentras proksime de Avignon. Surprizita de la arestoj, sed skuita pro la multaj konfesoj, eldonis la papan buleon Pastoralis praeminentiae, kiu ordonis la areston de ĉiuj templanoj.
Nur la papo rajtis decidi pri ilia sorto. Per la buleo Faciens misericordiam de la 12-a de aŭgusto 1308, li kreis diocezajn komisionojn por enketi pri la agadoj de la templanoj kaj papajn komisiojn por juĝi la ordenon de la Templo. Tiuj papaj komisionoj raportis dum ekumena koncilio kunvokita en Vieno, en la departemento Isère en 1310.
Daisuke Nasu
Daisuke Nasu (那須 大亮, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Tokyo Verdy, Júbilo Iwata, Kashiwa Reysol, Urawa Reds kaj Vissel Kobe.
Franca Katolika Esperanto-Asocio
La Franca Katolika Esperanto-Asocio (FKEA) aŭ france Association catholique française pour l'espéranto (mallonge ACFE) estas asocio, kiu celas apliki kaj per tio ankaŭ plikonatigi la lingvon Esperanto inter membroj de la romkatolika eklezio en Francio. La organizaĵo havas sian sidejon en Parizo.
Lucifero (mita estaĵo)
Lucifero estas la kreitaĵo el la Versio de la Reĝo Jakobo de la hebrea vorto הֵילֵל en Jesaja 14:12. Ĉi tiu vorto, transliterumita hêlêl aŭ heylel, aperas nur unufoje en la hebrea Biblio kaj laŭ la VRJ-bazita Konsento de Strong estas tradukita kiel "brilanto, lum-portanto". La vorto Lucifero estas prenita de la latina Vulgato, kiu tradukas הֵילֵל kiel Luciferon, [Jesaja 14:12] signifante "la matenan stelon, la planedon Venuso" aŭ, kiel adjektivo, "lum-portanto". <sup class="nourlexpansion reference"> La Septuaginto faras הֵילֵל en la greka kiel ἑωσφόρος (heōsphoros), nomo, laŭvorte "alportanto de tagiĝo", laŭ la matena stelo. Posta kristana tradicio ekuzis la latinan vorton por "Lum-portanto", Lucifero, kiel propran nomon ("Lucifero") por la diablo, kiel li ekzistis antaŭ sia falo. Rezulte, Lucifero fariĝis moknomo por Satano/la Diablo en la eklezio kaj en populara literaturo, kiel en Infero (La Dia Komedio) de Dante Alighieri kaj Perdita Paradizo'' de John Milton. Tamen, la latina vorto neniam ekuziĝis preskaŭ ekskluzive nomi la Diablon (kiel en la angla), kaj estis aplikita al aliaj, inkluzive Jesuon. La bildo de matena stelo falinta de la ĉielo estas ĝenerale kredita inter scienculoj kiel paralelo en Kanana mitologio.
Tamen, laŭ kaj kristana kaj juda ekzegezoj, en la Libro de Jesaja, ĉapitro 14, la Reĝo de Babilono, Nebukadnecar II, konkerinto de Jerusalemo, estas kondamnita en profeta vizio de la profeto Jesaja kaj estas vokita la "Mateno Ha" (planedo Venuso). En ĉi tiu ĉapitro la hebrea teksto diras הֵילֵל   בֶּן-שָׁחַר ( Helel ben Shaḥar, "brilanto, filo de la mateno"). "Helel ben Shaḥar" povas aludi al la Matena Stelo, sed la teksto en Jesaja 14 donas nenian indikon ke Helel estis nek stelo nek planedo.
Franca Katolika Esperanto-Asocio
Pri sia agado ĝi raportas interalie per propra retejo (vidu sube), kaj per la parte franc-, parte esperantlingva bulteno Franca Katolika Esperantisto, de kiu kelkaj specimenaj eldonoj komputile legeblas pere de la asocia retejo. En julio 2010 la asocio estis la gastiganto de la 63-a kongreso de la tegmenta organizaĵo Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista en Parizo.
Lucifero (mita estaĵo)
Etimologio, Lucifero aŭ Lumportanto
Traduko de הֵילֵל kiel "Lucifero", kiel en la Versio de Reĝo Jakobo, estis forlasita en modernaj anglaj tradukoj de Jesaja 14:12. Hodiaŭaj tradukoj havas:
La termino aperas en la kunteksto de profeta mesaĝo kontraŭ mortinta reĝo de Babilono, kiu estas salutita kiel הילל בן שחר (hêlêl ben šāḥar), fare de la VRJ-biblio kiel "O Lucifero, filo de la mateno!" Kaj de aliaj kiel "matena stelo, filo de la tagiĝo".
Por la nenomita "reĝo de Babilono" larĝa elekto de identigoj estis proponita. Ili inkluzivas Babilonan reganton, la pli lasta Nebukadnecar II de la tempo de profeto Jesaja, sub kiu la Babilona malliberiĝo de la Judoj komenciĝis. Aliaj gravaj reĝoj de la tempo inkluzivas Nabonidus kaj la Siriajn reĝojn Tiglatpilezero, Sargon II kaj Sanĥerib.     Herbert Wolf asertis ke la "reĝo de Babilono" ne estas specifa reganto sed kolektiva reprezentaĵo de la tuta linio de regantoj.
Jesaja 14:12
En antikva Kanaana mitologio, la matena stelo estas montrita kiel dio, Attar, kiu provis okupi la tronon de Baalo kaj, trovante sin nekapabla fari tion, malsupreniris kaj regis la submondon. La originala mito eble pritemis malplian dion Helel kiu provis fortronigi la Kananan altan dion El kiu vivis sur monto norden. La rekonstruo de Hermann Gunkel de la mito pridiras potencan batalanton Hêlal, kies ambicio estis supreniri pli alte ol ĉiuj la aliaj stelaj diaĵoj, sed kiu devis malsupreniri al la profundoj; ĝi tiel montris la procezon kiel batalon per kiu la brila matena stelo malsukcesas atingi la plej altan punkton en la ĉielo antaŭ estante senkolorigita de la leviĝa suno. Similecoj estis notitaj kun la Orienta Juda rakonto de Iŝtaro aŭ la deveno de Inanna en la submondon, Iŝtaro kaj Inanna estante asociita kun la planeda Venuso. Ligilo estas vidita ankaŭ kun la Babilonia mito de Etana. La Juda Enciklopedio rimarkas: La greka mito de Faetono, kies nomo, kiel הֵילֵל, signifas "Brilanto", ankaŭ estis vidita kiel simila.
Latina vorto Lucifer
Kiel adjektivo, la latina vorto Lucifero signifis "lumportanto" kaj estis aplikita al la luno. Kiel substantivo, ĝi signifis "matenan stelon." En Roma mitologio, ĝi aperas kiel la dia personigo "la fabela filo de [//en.wikipedia.org/wiki/Aurora_(mythology)]Aurora kaj Kefalo kaj patro de Keikso" aŭ (en poezio) "tago". La dua signifo el ilil alligita al la vorto (kiam uzita kiel substantivo) respondas al la bildo en la greka mitologio de Eoso, la diino de tagiĝo, donanta naskiĝon al la matena stela Forsforo.
Jesaja 14:12 ne estas la nura loko kie la Vulgata uzas la vorton Lucifero. Ĝi uzas la saman vorton kvar tempojn plie, en kuntekstoj kie ĝi klare havas neniun referencon al malleviginta anĝelo: 2 Petro 1:19 (signifante "matena stelo"), [http://tools.wmflabs.org/bibleversefinder/?book=Job&verse=38:32&src=! Ijob] 11:17 ("la lumo de la mateno"), Ijob 38:32 ("la signoj de la zodiako") kaj Psalmoj 110:3 ("la tagiĝo"). Priparoli la matenan stelon, lucifero ne estas la nura esprimo uzata de la Vulgata: trioble ĝi uzas stella matutina: Siraĥ 50:6 (aludante la realan matenan stelon) kaj Apokalipso 2:28 (el necerta referenco) kaj 22:16 (aludante Jesuon).
Ekzisits indikoj ekster la teksto de la Vulgata ke en kristana tradicio la latina vorto Lucifero (malsame ol la angla vorto) ne nepre signifis falintan anĝelon. Du episkopoj portis tiun nomon: Sanktulo Lucifero de Kagliari kaj Lucifer de Siena.
En la latina, la vorto estas aplikita al Johano la Baptisto kaj estas uzita kiel titolo por Jesuo li mem en pluraj fruaj kristanaj himnoj. La matena himno Lucis largitor splendide de Hilary enhavas la linion: "Tu verus mundi lucifer" (vi estas la vera lumportanto de la mondo). Kelkaj interpretis la mencion de la matena stelo (lucifero) en la himno de Ambrozio de Milano Aeterne rerum conditor kiel aludante aleogire al Jesuo kaj la mencio de la virkoko, la heroldo de la tago (praeco) en la sama himno kiel aludante al John la Baptist. Same, en la mezepoka himno Christe qui lux es et mortas, kelkaj manuskriptoj havas la linion "Lucifer lucem proferens" (Lucifero lumon provizas.)
La latina vorto Lucifer estas ankaŭ uzita de Jesuo en la Pasko-Proklama preĝo al Dio koncerne la paskan kandelon: Flammas eius lucifer matutinus inveniat: ''ille, inquam, lucifer, qui nescit occasum. Christus Filius tuus, qui, regressus ab inferis, humano generi serenus illuxit, et vivit et regnat en saecula saeculorum'' ("estu tiu ĉi flamo trovita ankoraŭ brulanta de la Matena Stelo: la unu Mateno Stelo kiu neniam malleviĝas, Kristo via Filo, kiu, revenanta de la domajno de morto, verŝis sian pacan lumon sur homecon, kaj vivadas kaj reĝadas ĉiam kaj ĉiam"). En la verkoj de latinaj gramatikistoj, Lucifero, simila al Daniel, estis diskutita kiel ekzemplo de propra nomo.
Laŭvorta signifo
La hebreaj vortoj הֵילֵל   בֶּן-שָׁחַר ( Helel ben Shaḥar, "tage-stelo, filo de la mateno") en Jesaja 14:12 estas parto de profeta vizio kontraŭ la subprema reĝo de Babilono. Juda ekzegezo en Jesaja 14:12–15 prenis homeman alproksimiĝon por identigi la reĝon de Babilono kiel Nebukadnecar II. Verso 20 diras ke ĉi tiu reĝo de Babilono ne estos "aliĝita kun ili [ĉiuj la reĝoj de la nacioj] en entombigo, ĉar vi detruis vian landon, vi mortigis viajn popolon; la semo de malbonfarantoj ne estos nomita ĉiam", sed prefere esti elĵetita de la tombo, dum "Ĉiuj la reĝoj de la nacioj, ili ĉiuj, dormas en gloro, ĉiu en sia propra domo".
Intertestamenta Periodo
En la literaturo de la Dua Templo periodo la ĉefa ebla referenco estas trovita en 2 Ĥanoĥo, ankaŭ konata kiel Slava Ĥanoĥo:
Kiel ajn la redaktoro de la norma moderna eldono (Charlesworth OTP Num.1) puŝegas la verson kiel verŝajnan pli postan kristanan interpreton pro aserto ke "kristanaj klarigoj pri la deveno de malbono ligis Lukon 10:18 kun Jesaja 14 kaj poste Genezo 3 por ke verso 4 povus esti kristana interpreto... Juda teologio plejparte sekvis Genezon 6, kaj tio ĉi estas eminenta en la Ĥanoĥa ciklo kiel en aliaj apokalipsoj." Plue, la nomo uzita en 2 Ĥanoĥo, Satanail, ne estas rekte rilatita al la tekstero de Jesaja 14, kaj la ĉirkaŭstaranta figuraĵo de fajro sugestas Jeĥezkel 28:17–18.
Urd
Urd, Urð, aŭ Urðr estis unu el la tri ĉefaj Nornoj de la nordia mitologio kune kun Verdandi kaj Skuld. Urðr havas la sencon pri "destino" en antikva nordia lingvo; fakte, la vorto "destino" en la moderna sveda, öde, venas de tiu vorto. Ĝia etimologio estas la preterito de la verbo verða, "diveni", tio estas, "kio estis devenita, tio kio okazis". En antikva saksia (germana) la samvalora vorto estas wurth. En la anglosaksa (antikva angla lingvo) la samvalora vorto estis wyrd, de kiu venas la moderna angla vorto weird (stranga). La origina signifo de la termino legeblas en la nomo de la sorĉistinoj en Macbeth de Shakespeare, The Weird Sisters, kiuj ludas la rolon de nornoj. Aliaj nordiaj terminoj kun la senco "destino" estas örlog, orlög, örlög, kies radiko "ör-" rilatiĝas al la destino (urðr)En tiu ĉi kunteksto, Urd estas la norno kiu fadenumas la fadenojn de la teksaĵo ("tio kio okazis"), por ke ŝiaj fratinoj brodu per ĝi la vivon de ĉiuj vivantaj estaĵoj ("tio kio okazase" kaj "tio kio necese devas okazi"). La puto de Urd prenas ĝian nomon, kaj de tie la tri Nornoj prenas la akvon kaj arcilon por ŝpruci la fraksenon Yggdrasil.
Lucifero (mita estaĵo)
Intertestamenta Periodo
Aliaj okazoj de "Lucifero" en la Malnov-Testamenta pseŭdoepigrafio estas rilatitaj simple al la "stelo" Venuso, en la Orakoloj Sibilaj estas la batalo de la konstelacioj (lineo 517) "Lucifero batalis sidiĝita sur la spino de Leo" aŭ la tute reverkita kristanaa versio de la greka Apokalipso de Ezra 4:32 kiu enhavas referencon al Lucifero kiel Antikriston.
Asocio de Jesaja 14:12–18 kun personigo de la malbono, (nomita la diablo) evoluiĝis ekster la ĉefa (rabena) judismo en pseŭdoepigrafaj kaj kristanaj skriboj. Malnov-Testamenta Pseŭdoepigrafaĵoj estas laboroj verkitoj post la fino de la hebrea Biblia kanono. Ili kreskegis ĉirkaŭ la fino de la Dua Templo periodo sub Roma okupo, precipe per la apokalipsoj. Malnov-Testamenta Pseŭdoepigrafaĵoj ne estas akceptitaj kiel partoj de Juda tradicio, sed estas garditaj de la preĝejo. Ĉi tiu periodo antaŭ la fermo de la kristana kanono estas ankaŭ nomita la Intertestamenta Periodo kiam la dua-kanonaj libroj estis skribitaj.
Precipe Jesaja 14:12 fariĝis superrega koncepto de la devizo de falinta anĝela en 1 Ĥanoĥo 86-90 kaj 2 Ĥanoĥo 29:3–4. Rabenoj, en Mezepoka judismo, faris ĉiun provon protekti la Judan komunumon kontraŭ ili, strikte malakceptante ĉi tiujn Ĥanoĥajn fantomojn. Rabena judismo malakceptis ajnan kredon je ribelulo aŭ falintaj anĝeloj. En la 11a jarcento, la Pirqe de-Rabeno Eliezer, agadoto-midraŝa laboro pri la Torao enhavanta ekzegezon kaj re-diradoj de bibliaj rakontoj, ilustras la devenon de la mito de "falintaj anĝeloj" per doni du rakontojn. Unu rakonto rilatas al la anĝelo en la Edena Ĝardeno, kiu delogas Evan; kaj la dua rakonto rilatas al la anĝeloj, la benei elohim, kiuj kunvivas kun la filinoj de viro (Genesis 6:1–4).
Alegoria interpreto en Kristanismo
Iom da tempo pli poste, la metaforo de la matena stelo kiun Jesaja 14:12 aplikis al la reĝo de Babilono levigis la ĝeneralan uzon de la latina vorto por "matena stelo", majuskle, kiel la originala nomo de la diablo antaŭ lia falo de graco, ligante Jesajan 14:12 kun Luko 10:18 ("mi vidis Satanon falantan kiel fulmo de ĉielo") kaj interpretante la teksteron en Jesaja kiel alegorion de la falo de Satano de ĉielo.
Tamen, la kompreno de la matena stelo en Jesaja 14:12 kiel metaforo aludante la reĝon de Bablono daŭris ekzisti ankaŭ inter kristanoj. Teodoreto (c. 393 – c. 457) skribis ke Jesaja nomis la reĝon kiel "matenan stelon", ne kiel la stelon, sed kiel havantan la iluzion de esti ĝi. La sama kompreno estas montrita en kristanaj tradukoj de la tekstero, kiu en la angla ĝenerale uzas "matenan stelon" prefere ol trakti la vorton kiel propran nomon, "Lucifero". Tiel ankaŭ en aliaj lingvoj, kiel la franca, la germana, la portugala, kaj la hispana. Eĉ la Vulgata teksto en latino estas presita per pli minukskla lucifero (matena stelo), ne majuskla Lucifero (propra nomo).
Johano Kalvino diris: "La ekspozicio de ĉi tiu tekstero, kiu iuj donis, kiel ĝi aludis al Satano, leviĝis pro nescio: ĉar la kunteksto klare montras ke ĉi tiujn komunikaĵojn devas esti komprenitaj per referenco al la reĝo de la Babilonanoj." Marteno Lutero ankaŭ konsideris ĝin malpura eraro aludi ĉi tiun verson al la diablo.
Kristanoj kiu identigas Luciferon kun Satano aŭ la diablo
Adeptoj de la Versio de Reĝo Jakobo-Nura movado kaj aliaj kiuj asertas ke Jesaja 14:12 ja aludas al la diablo mallaŭdis la modernajn tradukojn.
Traktante "Luciferon" kiel nomon por la diablo aŭ Satano, ili povas uzi tiun nomon kiam parolante pri tiaj rakontoj de la diablo aŭ Satano kiel la sekvantaj aferoj: Ili ankaŭ povas uzi la nomon Lucifero dum paroli pri la motivo de Satano por ribeli kaj pri la naturo de lia peko, kiu Origen, Krysostom, Ĵeromo, Ambrose kaj Aŭgusteno atribuis al la fiero de la diablo, kaj Irenaeus, Tertuliano, Justin Martiro, Cyprian kaj denove Aŭgusteno atribuis al la envio de la diablo pro tio ke homeco estis kreita laŭ la figuraĵo de Dio. Ĵaluzo pro homoj, kreitaj laŭ la dia figuraĵo kaj donitaj aŭtoritaton super la mondo estas la motivo kiun moderna verkisto, kiu neas ke estas iu ajn tia persono kiel Lucifero, diras ke Tertuliano atribuis al la diablo kaj, kvankam li citis Tertulianon kaj Aŭgustenon kiel donantajn envion kiel la motivon por la falo, 18a-jarcenta franco Capuchin predikisto li mem priskribis la ribelulan anĝelon kiel ĵaluzan pro la sanktigon de Adamo, kiun li vidis kiel etigon de sia propra statuso.
Islamo
En Islamo la Diablo estas konata kiel Ibliso (araba: إبليس‎, pluralo: ابالسة abālisah) aŭ Ŝajtano (araba: شيطان‎, pluralo: شياطين shayātīn). Li havas neniun nomon respondantan al tio de la latina vorto lucifero asocii lin kun la matena stelo, sed la rakontoj pri li similas al la pli fruaj rakontoj de falintaj anĝeloj en la Libroj de Ĥanaĥo kaj Apokalipso 12:7-9. Ibliso estas elpelita de Ĉielo pro rifuzi riverenci al Adamo, kiu estas simila al la pli frua rakonto en 3 Ĥanoĥo, ĉapitro 4, en kiu ĉiuj la anĝeloj riverencas al Ĥanoĥo, frua ido de Adamo. Tiel, li pekas post la kreo de viro. Li demandas al Dion por senpremiĝo ĝis juĝa tago anstataŭ esti tuj elĵetita en la fajregojn de Geheno. Dio donas ĉi tiun peton kaj Ibliso tiam ĵuras venĝon per tenti homojn kaj turni ilin for de Dio. Dio diras lin ke ajnaj homoj kiu sekvas lin aliĝos lin en la fajrego de infero ĉe juĝa tago, sed ke Iblis havos neniun potencon super ĉiuj homaro krom kiu deziras sekvi Iblis. Ĉi tiu rakonto estas citita multoblajn tempojn en la Qur' por malsamaj kialoj.
Islama literaturo prezentas Iblison kiel Dio-adorantan kaj tre pian ĝis kiam li rifuzis riverenci al Adamo pro sia ĵaluzo kaj fiero. Ibliso estis tipo de supernatura estaĵo konata kiel Ĝino, kiu estis farita el senfuma fajrego kaj kreita antaŭ ol kreiĝis homaro.
Okultismo
Luciferismo estas kreda sistemo kiu adoras la kernajn karakterizaĵojn kiuj priskribas Luciferon. La tradicio, influita de Gnostikismo, kutime adoras Luciferon ne kiel la diablon, sed kiel liberiginton, gardanton, aŭ gvidantan spiriton aŭ eĉ la veran dion anstataŭ Jehovah.
En la Satana Biblio de Anton LaVey, Lucifero estas unu el la kvar kronaj princoj de Geheno, precipe de la Oriento, la 'lordo de la aero' kaj estas nomita la lumportanto, la matena stelo, intelektismo, kaj klerismo. La titolo 'lordo de la aero' estas bazita sur Efesanoj 2:2, kiu uzas la frazon 'princo de la potenco de la aero' aludante la paganan dion Zeŭso, sed tiu esprimo poste fariĝis ligita kun Satano.
Verkisto Michael W. Ford priskribis Luciferon kiel "maskon" de la oponanto, iganton, kaj iluminantan forton de la menso kaj subkonscio.
Mistifiko de Taxil
La laboro de Taxil kaj la prelego de Pike daŭras esti citita de kontraŭ-framasonaj grupoj.
En Diablo-Adoro en Francio, Arthur Edward Waite komparis la laboron de Taxil al tio, kion hodiaŭ ni vokus klaĉgazeta rakonto, plenumita per logikaj kaj faktaj malakordoj.
Sint-Kruis
Sint-Kruis estas vilaĝo en la belga provinco Okcidenta Flandrio, ekde 1971 partkomunumo de la provinca ĉefurbo Brugge. Ĝi troviĝas oriente de la historia urbocentro. Ĝi havas areon de 16,84 km² kaj nombris fine de 2012 15.955 loĝantojn, tio estas 13,6% de la bruĝa loĝantaro.
Historio
La origina centro de Sint-Kruis troviĝis en Male, ĉe la N9 (Maalse Steenweg), iama sinjorejo je tri kilometroj de la nuna centro. Kiel Assebroek, Sint-Kruis origine estis parto de Sijsele.
Post la konstruo de la dua remparo de Bruĝo, Sint-Kruis estis duonigita. La parto ene de la remparo poste iĝis la urbocentra paroĥo Sankta Anna.
De 1795 (la franca epoko) ĝis 1971 (anekso al Bruĝo) Sint-Kruis estis sendependa komunumo.
Kastelo de Male
Kie nun estas la kastelo de Male, en la 9-a jarcento estis konstruita defenda turo kontraŭ la Vikingoj. La nunan kastelon verŝajne konstruigis la flandra grafo Filipo de Alzaco (1142-1191). Laŭ legendo  Thomas Becket, ĉefepiskopo de Canterbury, inauĝuris ĝin en 1166. Dum la postaj jarcentoj ĝi estis plurfoje okupita de militistoj, detruita kaj rekonstruita.
Komence de la 20-a jarcento ĝi estis posedaĵo de nobelula familio. Post ĝisfunda renovigo de 1954 ĝis 2013 en ĝi troviĝas la Sankta Trudo-monaĥinejo. En 2010 la monaĥinoj vendis la bienon al privatulo.
Paroĥoj
Nun estas tri paroĥoj. La plej malnova estas Sankta Kruco. La preĝejo de Sankta Francisko el Asizo konstruiĝis en 1969, por nova kartalo ĉirkaŭ Damse Vaart kaj Zuidervaartje. En la 1990-aj jaroj sekvis preĝejo dediĉita al Thomas Becket por la nova kvartalo Malehoek.
La Sankta Kruco-preĝejo estis inaŭgurita en 1614 kaj pligrandigita en 1651. En 1851 ĝi estis malkonstruita kaj pli granda novgotika preĝejo anstataŭis ĝin. Arĥitekto estis Pieter Croquison; la internon desegnis Jean Bethune (1821-1894), la pioniro de la novgotiko en Belgio. En 1963 la novgotika polikromio malaperis sub blanka farbo.
Sur la tombejo ĉirkaŭ la preĝejo estas tomboj de pluraj riĉaj familioj de Bruĝo, kiuj malŝatis la centran tombejon de la urbo en Steenbrugge.
Politiko
Listo de la estroj de la sendependa komunumo Sint-Kruis:
ISO 3166-2:SJ
ISO 3166-2:VI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate la arkipelagon Svalbardon kaj la insulon Janmajenon, kiuj havas la komunan kodon <tt>SJ</tt> laŭ la normo ISO 3166-1. La subaro ISO 3166-2:SJ estas malplena, neniu sub-unuo de Svalbardo kaj Janmajeno havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
La aktuala landokodo ekde la unua publikigo en la jaro 1998 ne estis ŝanĝita.
Estante eksteraj teritorioj de Norvegio, la insuloj ankaŭ listiĝas sub la kodo <tt>NO-21</tt> (por Svalbardo) kaj <tt>NO-22</tt> (por Janmajeno) en la listo ISO 3166-2:NO por Norvegio.
Kantono Saint-Paul-Trois-Châteaux
La kantono Saint-Paul-Trois-Châteaux (france canton de Saint-Paul-Trois-Châteaux) estis franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj, kiu ekde 2016 estas parto de nova regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝis administra reformo de marto 2015 ĝi estis unu el la 11 kantonoj de la arondismento Nyons. Ĝia ĉefurbo estas Saint-Paul-Trois-Châteaux.