cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bauler (apud Neuerburg)
Bauler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bechtolsheim
Bechtolsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bauerbach (Turingio)
Bauerbach estas vilaĝo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la loĝloko havis 278 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2007 la antaŭe sendependa administra komunumo estas parto de la komunumo Grabfeld.
Vidindaĵoj
Schiller-domo
Bechenheim
Bechenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Basedow (Lauenburg)
Basedow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lütau, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Lauenburg (Elbo), kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Beckdorf
Beckdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Beckedorf
Beckedorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Battenberg (Palatinato)
Battenberg - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Battenberg apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
Baunach
Baunach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bamberg kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Baunach - al la komunumaro krome apartenas la najbaraj komunumoj Gerach, Lauter kaj Reckendorf.
La urbo okazigis sian 1200-jaran datrevenon en 2002.
Bayrischzell
Bayrischzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miesbach kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beelitz (Brandenburgio)
Beelitz estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Potsdam-Mittelmark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bedburg-Hau
Bedburg-Hau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Becherbach apud Kirn
Becherbach bei Kirn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Beedenbostel
Beedenbostel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Celle de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Beckingen
Beckingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Merzig-Wadern de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bawinkel
Bawinkel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Baumholder
Baumholder estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bedburg
Bedburg estas urbo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Rhein-Erft kaj al la distriktaro Kolonjo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Bebensee
Bebensee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Leezen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Bayerisch Eisenstein
Bayerisch Eisenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio apartenas al la geografia kaj kultura regiono Bavaria Arbaro.
Bauler (distrikto Ahrweiler)
Bauler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Bauler estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Bechtsrieth
Bechtsrieth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario, sude de la eksterdistrikta urbo Weiden en Supra Palatinato. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beelitz (apud Stendal)
Beelitz ĝis fino de junio 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de julio 2009 ĝi apartenas al la komunumo Arneburg. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2007 la loĝloko havis 69 loĝantojn.
Bechstedtstraß
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Bechstedtstraß estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Grammetal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Isseroda.
Bayerisch Gmain
Bayerisch Gmain estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Berchtesgadener Land kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bechhofen (Palatinato)
Bechhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bayerisch Gmain
Je la alia flanko de la landlimo troviĝas la aŭstria komunumo de Großgmain.
Bayerfeld-Steckweiler
Bayerfeld-Steckweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Beendorf
Beendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Becheln
Becheln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj ekde januaro 2019 apartenas al la komunumaro Bad Ems-Nassau, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj (antaŭe ĝi apartenis al malpli granda komunumaro Bad Ems). Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bad Kösen
Bad Kösen (ĝis 1935 Kösen) estas neplu sendependa urba komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Naumburg (Saale) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la urbo havis 5177 loĝantojn. Aldone Bad Kösen ĝis la 1-a de januaro 2010 estis la administra centro de samnoma komunumaro, do administra ligo de pluraj formale sendependaj, najbaraj politikaj komunumoj.
Bechhofen (Meza Frankonio)
Bechhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bad Kösen
Geografio kaj urbopartoj
Bad Kösen situas en la plej norde vinkultivadregiono germana ĉe la federacia ŝoseo B 87, inter Apolda kaj Naumburg en la Naturparko Saale-Unstrut-Triasland, je ĉ. 40 kom sudokcidente de Halle kaj ĉ. 30 km nordeoste de Jena. Trafluas la urbon la rivero Saale kiu profundege ĉe la t.n. Portalo de Kösen fosis al si la ujon en la konkokalkaĵon. Sekve la urbo separiĝas de Saale-ponto en la malnova parato Altkösen dekstre de Saale kaj la pli nova kvartalo Neukösen maldekstre de Saale.
Apartenas al Bad Kösen jenaj lokoj (kun la enkorpiĝjaro inter la krampoj): Tultewitz (1993), Schieben (1993), Hassenhausen (1992), Punschrau (1992), Kleinheringen (1991), Rödigen (1991), Saaleck, Stendorf (1950), Lengefeld, Schulpforte, Kukulau kaj Fränkenau. Proksimas en la direkto de Großheringen la ofte prikantataj ruinoj de Burgo Saaleck kaj Rudelsburg.
Historio
La grundoj en Kösen menciitas la unuan fojojn en 1040 sub la nomo Kusenti. Eble tio etimologie nomis certan riverparton de Saale. La unuaj setlintoj venis dum la floranta Mezepoko tien ĉi por funkciigi antaŭaĵon ekonomian por la Abatejo cistercia Pforta: tio endokumente nomitis Cusne. Post konstruo de ŝtona ponto ankaŭ la komercvojego Reĝa Vojo kondukis ĉi traen por ŝpari iro tra kromvojo. Post sekularigo de la Pforta-monaĥejo en 1640 apartenis Kösen inter 1543 kaj 1815 al la elekto-saksia Administrujo Pforta. Ĝis la 18-a jarcento la loko ja gravis por la flosistoj. La ekde 1730 ekinta ekspluato de salo tuj ekmallukris en 1857 kiam en Staßfurt ekspluatado pli malkara eblis. Sekve restis al la urbanoj nur la koncentriĝo je turismo.
La Batalo de Jena–Auerstedt okazis malgrandparte ĉe la limo de la kösen-a kvartalo Hassenhausen. Post 1816 la urbo venis je la Landa distrikto Naumburg ene de la Registara distrikto Merseburg de la Provinco Saksio. En 1848 okazis granda kuneveno de ribelemoj en Bad Kösen. Vogelweiden estis regula kuneveno de germanistoj somere en la 19-a jarcento. En 1868 la loko iĝis urbo kaj la ĝistiama distrikta sekretario naumburga, Heinrich Anton Mascher, iĝis la unua urbestro. Ekde 1813 korporacianoj kolektighas je pentekosto sur Rudelsburg; komence venis nur anoj el universitatoj de Meza Germanujo. Post Turniĝo tiu ĉi tradicio reprenitis. Kösen ankaŭ nompatronas por la korporaciara ŝirma organizaĵo Kösener Senioren-Convents-Verband (KSCV), kun membroj en Germanujo, Aŭstrio kaj Svislando el universitatoj neteknikaj.
En 1935 la urbanoj rajtis nomi sin anoj de agnoskita kuracbanloko. Dum la GDR-tempo la samcela kromnomo urba estis Volkssolbad aŭ Bad der Werktätigen. Enkorpigitis en 1950 la komunumo Saaleck. Ĝis la 31.12.2007 estis Bad Kösen tenadkomunujo de la Administraro Bad Kösen, por kvin aliaj komunumoj. Post ties malapero en la 1.1.2008 estis Bad Kösen unueckomunumo. Ekde la 1.1.2010 estas Bad Kösen parto de Naumburg; samdate naumburgiĝis ankoraŭ Crölpa-Löbschütz, Janisroda kaj Prießnitz. De 1991 estas Nidda la ĝemelurbo de Bad Kösen.
Parkoj, migradopadoj, sporto
Inter aprilo kaj oktobro estas motorŝipcirkulado de Bad Kösen ĝis la elŝipigejo malsupre de Rudelsburg. La urbo kuŝas ĉe la longdistanca migradopado Feengrotten-Kyffhäuser-Weg kaj ĉe la vinkultiv-aventurstrato Weinstraße Saale-Unstrut.
Pluras la sportkluboj de Bad Kösen, ekz pri piedpilko Blau-Weiß Bad Kösen e. V. aŭ pri teniso. Kanuado sur Saale-rivero eblas kiel ankaŭ kegloludado aŭ engaĝiĝo en karnavalo-societo.
Bechstedt
Bechstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mittleres Schwarzatal. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Beelen
Beelen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Warendorf de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bechstedt
Bechstedt havas haltejon ĉe Schwarzatalbahn-fervojlinio.
Beeskow
Beeskow (sorabe Bezkow ) estas komunumo en la kultura regiono Luzacio en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Becherbach (Palatinato)
Becherbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Beelen
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Bedesbach
Bedesbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Beetzseeheide
Beetzseeheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Potsdam-Mittelmark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Beckeln
Beckeln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oldenburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas parto de la komunumaro Harpstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Beckum
Beckum estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Warendorf de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Behnsdorf
Behnsdorf estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 650 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Flechtingen.
Beetzendorf
Beetzendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Beetzendorf-Diesdorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beesten
Beesten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Behlendorf
Behlendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Behlendorf estas parto de la komunumaro Berkenthin, administra ligo de pluraj najbaraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Sambo (danco)
Sambo estas brazila danco. La du ĉefaj formoj de samba danco estas la karnavala sambo aŭ "pieda sambo" ("samba no pé") kaj la salondanca sambo.
Behrenhoff
Behrenhoff estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Landhagen de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beetzsee
Beetzsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Potsdam-Mittelmark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Amt Beetzsee, el kvin najbaraj komunumoj, kiuj komune plenumas iujn civitanajn servojn. Sume la komunumaro, kiu fine de havis  loĝantojn, konsistas el la komunumoj (inter krampoj la unuopaj nombroj de loĝantoj same fine de ):
Behrendorf (Altmark)
Behrendorf estas komunumoparto de la urbo Werben (Elbo) en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2005 la loĝloko havis 526 loĝantojn. En majo 2009 decidiĝis ke la antaŭe sendependa komunumo Behrendorf aliĝu al la urba teritorio de la najbara urbo Werben (Elbo), kaj la unuiĝo efektiviĝis la 1-an de januaro 2010. Antaŭ tio, do ĝis la fino de la jaro 2009, Werben estis la laŭ nombroj de loĝantoj plej malgranda urbo de Germanio.
Behnkendorf
Behnkendorf estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ekde la 7-a de junio 2009 la komunumo estas parto de nova komunumo Sundhagen.
Beiersdorf-Freudenberg
Beiersdorf-Freudenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Behringen
Behringen ĝis decembro 2007 estis memstara komunumo en Germanio: tiam ĝi kun la najbara komunumo Hörselberg unuiĝis al nova kuna komunumo nomata Hörselberg-Hainich. La loĝloko troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. La 1-an de septembro 2005 la komunumo havis 3440 loĝantojn.
Beiersdorf
Beiersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Beggerow
Beggerow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Demmin-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Beidenfleth
Beidenfleth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beilstein (Virtembergo)
Beilstein estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beinerstadt
Beinerstadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Feldstein. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Behrungen
Behrungen estas vilaĝo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. La 31-an de decembro 2004 la loĝloko havis 684 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2007 la antaŭe sendependa administra komunumo estas parto de la komunumo Grabfeld.
Beichlingen
Beichlingen estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urbo kaj „landa“ komunumo Kölleda. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Beierstedt
Beierstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Helmstedt de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beichlingen
Vidindaĵoj
En Beichlingen troviĝas Kastelo Beichlingen.
Behrensdorf (Balta Maro)
Behrensdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Lütjenburg-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Lütjenburg, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Beilngries
Beilngries estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bell (apud Mendig)
Bell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Beilrode
Beilrode estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Torgau-Oschatz de la federacia lando Saksio. Ĝis la 1-a de aŭgusto 2008 ĝi situis en distrikto Torgau-Oschatz - ekde tiam ĝi apartenas al nova distrikto Norda Saksio (germane Landkreis Nordsachsen). Daŭre ĝi estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Beilrode. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Baunatal
Trafiko
Ĉe la norda rando de la komunumo situas la germana aŭtovojo A44, kiu okcidente gvidas al Dortmund, la Ruhr-regiono kaj plu ĝis la limo inter Germanio kaj Belgio, kaj oriente plugvidas ĝis oriente de Kaselo, kie nur mankas kelkaj kilometroj ĝis la urbo Eisenach. Ĉe Kaselo (nur 2 kilometrojn oriente de la plej orienta komunumoparto) ankaŭ konektiĝas la nord-suda germana aŭtovojo A7, kiu norde ligas al Hamburgo, Flensburg kaj Danio, kaj sude al Aalen, Füssen kaj Aŭstrio. Krome en Kaselo ankaŭ estas ICE-rapidtrajna stacidomo, kie same nord-sudaj konektoj ligas al Hanovro kaj Hamburgo norde kaj al Frankfurto ĉe Majno sudokcidente aŭ al Nurenbergo sudoriente.
Bekdorf
Bekdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bekmünde
Bekmünde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Beesenstedt
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam administre sendependaj komunumoj Beesenstedt, Bennstedt, Fienstedt, Höhnstedt, Kloschwitz, Lieskau, Salzmünde, Schochwitz kaj Zappendorf. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro Westlicher Saalkreis, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Beesenstedt.
Belgern
Belgern estas eksa urba komunumo en Germanio, kiu la 1-an de januaro 2013 kun la najbara urba komunumo Schildau kuniĝis al nova urbo Belgern-Schildau. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. En majo 2011 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis loĝantojn.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Marŝalo de Finnlando, generalo kaj barono Carl Gustaf Emil MANNERHEIM (naskiĝis la 4-an de junio 1867 en kastelo Louhisaari, Finnlando; mortis la 27-an de januaro 1951 en Lausanne, Svisio) estis finnlanda nobelo, diplomato kaj armeestro, unu el starigintoj de memstara Finnlando. De finnlandanoj li estas adorata kiel nacia heroo, kreinto kaj defendanto de la memstareco de Finnlando, en decembro de 2004 finnoj elektis lin en televida balotado kiel la plej grandan finnon de ĉiuj tempoj. Li estas konsiderata kiel unu el la plej bonaj armeestroj de la 20-a jarcento kaj eminenta stratego de defendaj, malfruigaj kaj retirigaj bataloj.
Junaĝo
Marŝalo Mannerheim devenis el la signifa nobela familio de Mannerheimidoj. Lia avo, grafo Carl Gustaf Mannerheim, estis signifa entomologo kaj juĝisto; lia patro, grafo Carl Robert Mannerheim, nesukcesa komercisto, kiu bankrotis kaj mallongtempe post la naskiĝo de Carl Gustaf forlasis la familion kaj forveturis Parizon, kie li vivtenis sin kiel artisto. La patrino de Carl Gustaf, Hedvig Charlotta (Hélène) von Julin, estis filino de komercisto. En vico kiel la tria filo de grafo li ricevis post sia naskiĝo la titolon barono, finne, svede. La infanaĝon li travivis en familia kastelo Louhisaari, sed ĝi devis esti en la jaro 1880 vendita, por ke estu kovritaj la plej grandaj ŝuldoj de la patro, kaj en la jaro 1881 mortis la patrino de Carl Gustaf, kaj zorgon pri ŝiaj sep infanoj transprenis Albert von Julin, onklo el la flanko de patrino.
Kariero en rusa armeo
En la jaro 1891 Mannerheim estis vokita por deĵori en kavalira gvardio de carino Marija Fjodorovna en Peterburgo. Liaj parencoj svatis lian geedziĝon kun Anastasia Arapova (1872 – 1936), filino de rusa generalo Nikolaj Arapov, kun kiu li havis du filinojn: Anastasia (1893 – 1977) kaj Sophia (1895 – 1963). La geedzeco ne estis tro feliĉa, en la jaro 1902 la geedzoj ĉesis interkontaktiĝi kaj en la jaro 1919 sekvis formala divorco.
Post la milito en interŝanĝoj de la jaroj 1905 kaj 1906 Mannerheim restadis en Finnlando kaj Svedio, kie li reprezentis sian familion en pli superaj rondoj kaj en Finnlanda parlamento. Poste cara generala stabo komisiis lin gvidi du armea-sciencista-diplomatajn ekspediciojn. Vojdirekto de tiu ĉi unua, en kiu eĉ kun la ekspedicio partoprenis ankaŭ franca sciencisto Paul Pelliot, kondukis el Turkmenistano ĝis Kaŝgaro (julio ĝis oktobro de 1906), la alia poste ĝis Pekino (1906 – 1908). Mannerheim trapasis en ambaŭ ekspedicioj sume 14.000 km en selo kaj li renkontiĝis eĉ kun dalai-lamao. Dum ambaŭ vojaĝoj li amasigis multegon da sciencista materialo, kiu estas ĝis hodiaŭ alte taksata konsistero de kolektaĵoj de Finnlanda nacia muzeo. Lia ekspedicio estis tre signifa ankaŭ el armea vidpunkto, ĉar la regiono, kiun li travojaĝis, estis perceptata kiel kriza kaj promesanta eblajn politikajn kaj armeajn kunpuŝiĝojn inter Granda Britio, Ĉinio kaj Rusio kaj la tasko de Mannerheim estis traesplori ĝin, noti humorojn inter loĝantoj kaj prepari grundon por eventualaj armeaj agadoj (vidu ankaŭ la t.n. Grandan ludon).
Reveninte el la ekspedicio lia kariero abrupte ascendis: en la jaro 1909 li komandis al rajdista regimento, en 1910 li estis avancita je generalmajoro kaj li transprenis komandadon super regimento de cara gvardio dislokigita en Varsovio. En 1912 li fariĝis ano de cara trupo kaj je unu jaro poste li transprenis komandadon super rajdista brigado.
Dum la Unua mondmilito Mannerheim batalis en rusa-aŭstria kaj rumana batalfrontoj iom post iom kiel komandanto de rajdista brigado, de la 12-a rajdista divizio (1915) kaj fine de la 6-a rajdista armeo (somere 1917). Dum la milito li ricevis rangon de generalleŭtenanto kaj li estis dekorita per kelkaj medaloj, inter aliaj ankaŭ per la plej alta rusa armea honorigo - la Kruco de sankta Georgo. Mallongtempe transpreninte la komandadon super la armeo Mannerheim malsaniĝis kaj li estis forlasita por kuraci sin. Ĉar li estis dura rezistanto al komunismo, post bolŝevika renverso jam ne estis por li loko en la rusa armeo (plie li same ne interesiĝus pri ĝi) kaj fine de la jaro 1917 li revenis hejmen en Finnlandon, kiu ĝuste proklamis memstarecon.
Intercivitana milito
Mannerheim venis al Helsinko la 18-an de decembro 1917. La situacio estis malĝojiga. En la lando senĉese ĉeestis rusaj soldataroj fidelaj al la bolŝevika registaro (proksimume 42.500 viroj), kiu spite al agnosko de la finnlanda memstareco rifuzis revoki ilin, kaj en stratoj sen centra komandantaro kunpuŝiĝis Blankaj gvardioj kaj Ruĝaj gvardioj. La rusaj taĉmentoj plie provizis ruĝajn gvardiojn per armiloj kaj oni supozis, ke okaze de intercivitana milito ili senvuale subtenos la ruĝajn gvardianojn. Mannerheim, kiu mallongtempe post sia alveturo aliĝis en la t.n. Armean komitaton, alvokis dum tiuj ĉi cirkonstancoj al rapidaj agadoj. La 16-an de januaro 1918 Senato nomumis lin supera komandanto de ĝis tiam en la praktiko neekzistanta Finnlanda armeo. Mannerheim poste ekiris norden en la regionojn, kie superforton havis la blankaj gvardianoj, por ke li de tie komencu organizi siajn soldatarojn. El Rusio tiutempe fluis en Finnlandon amasoj de revoluciuloj kaj "volontuloj", kiuj devis subteni ruĝan revolucion, kies komencon gvidantaro de socialaj demokratoj aprobis je la 25-a de januaro. Jam du tagojn antaŭe rusa komisaro pri milito donis ordonon al rusaj registaraj taĉmentoj en Finnlando, ke ili kunlaboru kun la ruĝaj gvardioj dum malarmigo de la blankaj gvardioj. La finnlanda registaro reagis al tio proklamante la blankajn gvardiojn kiel registarajn taĉmentojn, kies atako estos taksita kiel milita agado, kaj publikigis la nomumon de Mannerheim kiel supera komandanto.
Generalo Mannerheim subinflue de senĉese pli oftaj incidentoj decidis ne plu heziti kaj li ordonis al la blanka gvardio komenci la malarmadon de rusaj taĉmentoj. Premiero Svinhufvud lastamomente petis lin, ke li malvalidigu la planon, ĉar laŭ lia opinio ekzistis espero, ke li sukcesos interkonsenti kun la rusa bolŝevika registaro, sed Mannerheim decidis malagnoski lian peton. La agadoj de ambaŭ flankoj tiel komenciĝis preskaŭ samtempe. La ruĝaj gvardianoj priregis Helsinkon, Viborg-on kaj Tampere-on (unusola iom karakteriza malsukceso de la malarmada agado de Mannerheim) kaj vicon de pluaj urboj kaj ili unuiĝis ĉi tie kun la rusaj taĉmentoj, la fortoj de Mannerheim poste neatendite ĉirkaŭis kaj malarmis la rusajn garnizonojn en Vaasa, Mikkeli kaj ĉie en la nordo. Preno de rusaj armeaj deponejoj donis sufiĉon de materialo por armado de la t.n. Ŝirma korpuso kaj ties fakta disvastigo kaj vekis entuziasmon inter simpatiantoj de la blankaj gvardianoj. La restintaj rusaj registaraj soldataroj poste jam senvuale stariĝis enflanke de la ruĝaj gvardianoj, pro kio ili unuflanke donis al ili tre grandan armean subtenon, sed aliflanke ili tre damaĝis ilin, ĉar al plimulto de ordinaraj finnlandanoj la antaŭa rusa registaro en Finnlando neniom plaĉis, la rusaj soldataroj estis en Finnlando tre nepopularaj kaj la ruĝaj komencis esti perceptataj ĉe multaj loĝantoj kiel malamikoj de la sendependeco de la finnlanda ŝtato.
Mannerheim decidis ludi je tempo. Eĉ spite al karakteriza kresko Ŝirma korpuso estis kelkoble malpli forta ol la ruĝaj gvardioj kaj iliaj rusaj aliancanoj kaj ĝi havis ankaŭ pli malbonan armilaron. Sed ĝi rapide kreskis je volontuloj el vicoj de la finnlanda loĝantaro kaj ankaŭ el eksterlando (kvankam Mannerheim dure rifuzis akcepti intervenon de alia ŝtato, li mem postulis je helpo volontulojn el vicoj de loĝantoj de fremdaj landoj), precipe el Svedio. Estis alveturonta ankaŭ la 27-a arbarĉasista bataliono el Germana Imperio (taĉmento konsistanta el finnlandanaj volontuloj). Samtempe organizis sin reto de la blankaj partizanaj taĉmentoj sur teritorio priregata fare de la ruĝaj gvardianoj. Por la pli supre menciitaj faktoj pli ampleksaj ofensivoj rolis sole en okcidenta parto de batalfronto (kie ili estis tre sukcesaj) kaj en spaco de Tampere, kie ili malsukcesis. La ruĝaj fortoj subtenataj de la rusaj soldataroj komencis ampleksan ofensivon, sed Mannerheim per pripensita defendo unue malfruigis ĝin kaj poste haltigis. Poste li mem komencis proprajn ampleksajn kaj zorgeme preparitajn batojn, kiuj finiĝis en decida batalo pri Tampere. Post falo de tiu ĉi ĉefa nesto de la ruĝaj gvardianoj li poste komencis pluan ampleksan ofensivon, kiun poste subtenis la germanaj intervenaj taĉmentoj, kiujn alvokis kontraste al lia vidpunkto la Senato. La defendo de la ruĝaj gvardianoj sub tiuj ĉi batoj jam rapide detruiĝis. En majo la milito finiĝis kaj mallongtempe Mannerheim (en la paso de la bataloj avancita je generalo de kavalerio) pro disputoj kun la registaro kaj Senato pri plua direktado de la armeo rezignis (tiel okazis post tio, kiam senatanoj proponis, ke konstruado de la armeo estu komisiita al la germana inspekto kaj la generalo ricevis al la mano germanan oficiron, kiu kontrasignus liajn ordonojn).
Poste li forveturis el la lando al Svedio, kie li ripozis, kaj de tempo al tempo li gvidis neoficialajn politikajn intertraktadojn. La sveda reĝo eminentigis lin per Grandkruco de Glava ordeno pro meritoj pri Svedio, konkrete pro tio, ke danke al lia venko la lando ĉesis timi la bolŝevikan invadon. Sekve li estis komisiita per diplomatia misio en Francio kaj Granda Britio, kie li devis (kiel rezistanto de porgermana orientado de Finnlando) forturni malamikajn humorojn de tieaj registaroj. En tiu ĉi rolo li sukcesis. En decembro reveninte el sia misio li estis elektita regento.
Intermilita periodo
Kiel regento Mannerheim grandmezure gvidis la landon kaj gvidis preparojn de ties nova konstitucio kaj ŝanĝo al hereda monarkio kaj li partoprenis en serĉado de reganto. Kelkaj monarkiistoj esperis, ke Mannerheim mem povus esti la nova monarko, sed li rifuzis tiun ĉi eblon. Reĝo ja estis elektita Frederiko Karolo de Hesio, sed tiu estis post malvenko de Germana Imperio en la Unua mondmilito strikte nedezirata, kaj fine li mem rifuzis la kronon. Dum sia regentado Mannerheim sukcese traktis pri nutraĵa helpo el eksterlando, per kio li subpremis komencantan malsaton, kaj kvankam vera antibolŝeviko, li rifuzis oficialan ŝtatan kunlaboradon kun la blankaj caraj generaloj, ĉar tiuj rifuzis la finnlandan sendependecon (sian opinion al tio li ŝanĝis en la jaro 1921, kiam li male inicis al subteno de agadoj de la blankaj kontraŭ Peterburgo, sed tiam li jam havis nenian oficialan pozicion kaj lia apelo estis malagnoskita).
La imagoj de Mannerheim pri la finnlanda direktado falis post marta parlamenta baloto (1919), en kiu monarkiistoj ĝis nun priregantaj leĝdonantajn korpusojn suferis malvenkon. Respublikanoj frunte kun socialisto Ståhlberg ellaboris respublikanan version de konstitucio kaj realigis ĝin en parlamento. Mannerheim, kiu estis konvinkita monarkiisto, post mallonga hezitado decidis ne uzi sian rajton de vetoo kaj la baloton kaj la respublikanan formon de konstitucio li akceptis. En sekvanta prezidanta baloto Sveda popolpartio starigis lin kiel sian kandidaton por la prezidanto, sed li estis laŭ atendado malvenkita de Ståhlberg, kies Nacia progresa partio havis komune kun Agrara asocio en parlamento unusignifan plimulton.
Post la malvenko en la prezidanta baloto Mannerheim retiriĝis el la publika vivo kaj okupis nenian pli signifan oficejon. Vico da politikistoj el tereno de politika centro konsideris lin kiel kontraŭversian figuron precipe pro liaj dura antibolŝevismo kaj aŭtoritata prezentado, vico da maldekstrulaj politikistoj poste strikte malamis lin kiel blankan generalon kaj nobelon. Rilate al tio, ke la centro kaj maldekstrularo priregis la parlamenton, ne restis por Mannerheim tro da spaco. Mannerheim tiutempe okupiĝis per vojaĝado tra Eŭropo kaj serĉado de financaj rimedoj parte por la finnlanda Ruĝa kruco kaj parte por Unuiĝo de Mannerheim por zorgo pri infanoj, kiun li fondis kun sia fratino Sophie kaj kiu okupiĝis precipe pri zorgo pri militaj orfoj.
Mannerheim tiutempe ne tro okupiĝis pri la politiko, tamen li esprimis subtenon al kelkaj postuloj de radikala nacionalisma, aŭtoritata kaj antibolŝevisma movado Lapua, sed lia subteno baldaŭ malvarmiĝis post tio, kiam la movado komencis fari perfortajn praktikojn celante sian atentemon ankaŭ al demokrata maldekstrularo. Kiam la movado ekvokis lin en la jaro 1929 renversi la registaron kaj transpreni la potencon en la lando, Mannerheim rifuzis.
Beinhausen
Beinhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Intermilita periodo
En la jaro 1931 fariĝis finnlanda prezidanto la malnova kunbatalinto de Mannerheim (kaj dum la intercivitana milito la granda politika rezistanto) el la jaro 1918, Pehr Evind Svinhufvud. Tiu alvokis Mannerheimon reen en la altan politikon kiel la prezidanton de konsilantaro de defendo. En la jaro 1933 poste Mannerheim estis avancita je kampa marŝalo. Sed lia agado en la politiko kaj sur la kampo de konstruado kaj gvidado de armeo ne estis senproblema. Lia malespera klopodo plialtigi batalkapablon de la neglektita finnlanda armeo estis obstrukcita pro manko de financoj, ĉar la registaro ripete forstrekis liajn armeajn proponojn profunden sub akceptebla limo. La frustrita Mannerheim ripetite proponis sian rezignon, sed la prezidanto ĉiam konvinkis lin, ke li reprenu ĝin, ke venontjare estos pli bone. Sed la situacio pliboniĝis nek dum Svinhufvud nek tiam, kiam en la ofico anstataŭis lin Kyösti Kallio. Sed pliboniĝis la bildo de Mannerheim en la okuloj de publiko, nun li estis perceptata de plimulto de finnlandanoj (inkluzive de tiuj socialisme orientataj) kiel nacia heroo kaj eminenta armeestro, prefere ol kiel burĝa kaj blanka generalo, al kiu ŝanĝo li intense kontribuis per sia komplezo intertrakti eĉ kun la socialistoj kaj per klopodo unuigi la nacion kontraŭ minaco, kiun li vidis en febre armadanta Sovetunio.
Bell (Hunsrück)
Bell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Intermilita periodo
Mannerheim klopodis ankaŭ interveni en internacian politikon kaj konstrui pli firman unuiĝon kun Svedio. Tiu ja rifuzis fari oficialan aliancon (por ke ĝi ne rompu principon de neŭtraleco), tamen diferencaj personaj kontaktoj kaj timoj de Svedio pro Sovetunio kondukis al tio, ke certa neoficiala kunlaboro estis promesita (kaj poste, dum Vintra milito kaj Daŭriga milito, eĉ plenumita). Signifa afero estis ankaŭ la klopodo de Mannerheim unuigi la finnlandajn armilaron kaj armilproduktadon kun la sveda por plifaciligi postan aĉeton de municio kaj armiloj de tiu ĉi najbaro.
Duan fojon generalisimo
En la jaro 1939 la malbonaj interrilatoj de Mannerheim kun la parlamento kaj la registaro (problemoj rilatas memkompreneble al budĝeto) gradiĝis. Mannerheim denove proponis demision, sed ĉifoje li rifuzis repreni ĝin kaj plie li unuafoje turniĝis kun siaj protestoj al la publiko. Ĉifoje li venkis kaj la budĝeto estis plialtigita por li (la minaco elflanke de Sovetunio jam alkreskis tiom, ke rimarkis ĝin ankaŭ plimulto de politikistoj). Sed estis jam tro malfrue. Stalin kun Molotov jam tiutempe turniĝis al Finnlando kun neaŭdataj postuloj. Mannerheim realigis politikon de mildaj cedoj, bone konsciante, ke lia lando ne povas kontraŭstari al Sovetunio. Sed ankaŭ li konsentis kun tio, ke la tuta soveta propono estas absolute neakceptebla kaj ke ekzemple Hankon ne eblas fordoni. Samtempe li denove donis al la prezidanto sian rezignon, ĉar laŭ liaj opinioj la financaj rimedoj por la armeo ne estis venantaj sufiĉe rapide. Prezidanto Kallio estis ĉifoje decidinta akcepti lian demision, sed li jam ne havis tempon por fari tion, ĉar malsukcesis klopodo interkonsenti kaj finnlandanoj rifuzis la sovetajn postulojn.
Oktobron kaj novembron Mannerheim pasigis en febra agado. Kiel prezidanto de Konsilantaro de defendo de lando kun la gvidado de armeo li elektis armilojn por finarmigado de sia armeo preparigante sian landon por milito, pri kiu li estis konvinkita, ke ĝi nepre venos. Li organizis grandegan ekzercadon de rezervistoj, kiu post fiasko de interparoloj flue ŝanĝiĝis en kaŝitan mobilizon. Enkadre de la ekzercadoj estis konstruita la tuta vico de kampaj fortikaĵoj transverse tra Karela istmo kaj pluaj ĉefaj regionoj. Li reorganizis sian ĉefan tendon en Mikkeli tiel, ke ĝi povu servi al supera komandanto, ĉar la prezidanto anoncis al li, ke li kalkulas kun li por tiu ĉi rolo. Li reŝovis artilerion reen de la ŝtatlimoj, por ke ĝi ne estu endanĝerigita pro neatendita atako kaj por ke li kapablu facile forturni eventualajn kulpigojn pro limregionaj incidentoj. Mallongtempe antaŭ la soveta atako li poste ordonis fari lastajn preparojn, kiel ekz. enminadon de finnlandaj marbordaj akvoj kaj disigon de aviadilaj fortoj sur kampajn flughavenojn, do kiam Ruĝa Armeo komencis, senproklame militon, atakon, la soldataroj de Mannerheim estis preparitaj tiel, kiel tio eblis ĉe iliaj limigitaj fontoj. Tiel okazis la 30-an de novembro 1939. La prezidanto ankoraŭ la saman tagon nomumis Mannerheimon la supera komandanto de la Finnlandaj armitaj fortoj kaj transŝovis je li grandan parton de siaj kompetencoj. Eksplodis Vintra milito.
Mannerheim estis strikta realisto en la politiko kaj en la armea tereno. Neniam li kredis, ke li povus haltigi Ruĝan Armeon. Oficiale li memkompreneble mienis optimiste, kiel estis lia devo, sed al sia plej proksima ĉirkaŭaĵo kaj al la registaro li estis brute sincera kaj ripetite li esprimis konvinkon, ke se rusoj ekatakos, li kapablos malfruigi ilin tiel unu monaton, maksimume unu monaton kaj duonon. Poste, se ne venos helpo... Mannerheim pasigis dum la dua mondmilito plimulton de tempo en sia ĉefa tendo en Mikkeli, sed samtempe li entreprenis multajn inspektajn vojaĝojn al batalfronto kaj okaze de bezono li estis forveturanta doni raportojn al la prezidanto aŭ al la registaro.
Komence de Vintra milito Mannerheim dislokigis siajn taĉmentojn kun maksimuma singardemo - la ĉefaj fortoj estis dismetitaj sur Karela istmo kaj sur norda bordo de Ladoga lago pli profunde en la enlando, en la limregiono kaj norde troviĝis proporcie malfortaj kaj alte moviĝemaj kovraj fortoj. Mannerheim krom tio plutenis fortajn strategiajn rezervistarojn sub sia rekta komandado (la t.n. rezervo de la supera komandanto), kiujn li intencis uzi nur en krita situacio. Lia klopodo estis gvidi defendajn kaj malfruigajn batalojn kun maksimuma eluzo de multiplikitaj defendpostenoj de Mannerheim-linio kaj esperi en tio, ke aperos aliancanoj, aŭ ke Sovetunio rezignos (sed li tro bone konsciis tion, ke tro verŝajna estas eĉ ne unu).
La unua ofensivo de Ruĝa Armeo estis haltigita en sangaj bataloj ĉe Suomussalmi (kie unusola nekompleta finnlanda divizio gvidita de kolonelo Siilasvuo neniigis la 47-an armean korpuson de Ruĝa Armeo), Kuhmo, Tolvajärvi, Taipale, Summa, lago Muolla, kaj sur riveroj Kollaa kaj Vuoksi, eventuale ĝi mem de si ekhaltis en neĝkovrita sovaĝejo ĉirkaŭ Salla kaj Petsamo. Plene montriĝis falo de purigaferoj je moralo kaj agadkapablo de ruĝarmeanoj, samkiel ankaŭ tio, ke kelkaj taĉmentoj membrigitaj por la atako prezentis malriĉularon eĉ laŭ mezurunuoj de Sovetunio. Tute fiaskis esperoj por kunlaborado kun finnlanda komunista opozicio (eĉ tiu la plej ekstrema frakcio de malpermesita komunista partio eldonis proklamon, en kiu ĝi markis Sovetunion kiel malamikon de laboristaro elvokante ĉiujn laborulojn al batalo por la libereco de Finnlando). Montriĝis neprepariteco de Ruĝa Armeo por batalo en subarktaj kondiĉoj, kiun ankoraŭ pli malbonigis, ke Vintra milito estis batalata en unu el la plej kruelaj vintroj de la 20-a jarcento. La 20-an de decembro, du tagoj post la naskiĝtago de Stalin, Ruĝa Armeo devis pro manko de viroj haltigi la agadojn en la ĉefa batalfronto sur Karela istmo, kie la invadaj fortoj laŭvorte elsangis dum sturmoj kontraŭ Mannerheim-linio, kelkobla ĉeno de plifortigitaj kampaj fortikaĵoj kaj malpezaj fuortoj, kiujn Mannerheim lasis ĉi tie el siaj modestaj budĝetoj konstrui.
Behren-Lübchin
Behren-Lübchin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Duan fojon generalisimo
Memkompreneble tian katastrofon Sovetunio ne povis toleri kaj la nova ofensivo, komencita la 1-an de februaro, gvidita per dekkvinobla superforto de tio plej bona, kion oni kapablis kolekti tra la tuta lando, jam estis pli, ol la malmultnombra finnlanda armeo, suferanta pro manko de pafaĵo, povis elteni. Al Mannerheim restis nenio alia ol agnoski la malvenkon (je du monatoj pli malfrue ol li atendis eĉ en tiuj plej optimismaj scenarioj). Konfirmiĝis ĉiuj liaj avertoj. La politiko de neŭtraleco kaj fidado al Komunumo de Nacioj fiaskis. Armean materialon sendis ja relative multe da nacioj, sed venigi ĝin en Finnlandon estis problemo. Relevantan armean helpon donis sole far de Mannerheim intertraktita Svedio - sed unu volontula persekuta skadro kaj du plifortigitaj batalionoj de volontuloj estis despere malmulte kontraŭ la malamiko, kiu aktivigis en la militon pli da soldatoj, ol kiom da viroj havis la tuta finnlanda nacio inkluzive de beboj. Finnlando devis rezigni al Sovetunio grandajn teritoriojn, pagi grandajn reparaciojn kaj devligi sin al certaj formoj de kunlaborado. Ĝi ankaŭ devis doni la deziratan bazon en Hanko.
Behren-Lübchin
Al la teritorio apartenas la Alt Quitzenow, Bäbelitz, Bobbin, Duckwitz, Friedrichshof, Groß Nieköhr, Klein Nieköhr, Neu Nieköhr, Neu Quitzenow, Samow, Viecheln kaj Wasdow.
Carl Gustaf Emil Mannerheim
Duan fojon generalisimo
Sed la fino de la milito ne signifis finon de laboro. Neniu en Finnlando kredis, ke tio estus fino. Sume oni supozis, ke temas sole pri armistico, ke la armeo akiris sole prokraston. La sopiro venĝi sin pro maljusta malvenko kaj akiri reen la perditajn teritoriojn miksiĝis kun la konscio, ke por Sovetunio tio ne finiĝis kaj ke Finnlando estis nur forŝovita kiel problema celo ien ĝis fino de la vico. La sekvaj paŝoj de Sovetunio nepre ne kontribuis al trankviligo de la situacio kaj perfortaj prenoj de Latvio, Litovio kaj Estonio ŝanĝis jam tiel grandajn timojn de finnlandanoj en puran furiozadon. Unusola ŝtato en Eŭropo, kiu havis neniajn ŝuldojn malrapide fariĝis unu el la plej ŝuldigitaj, en despera klopodo rapide aĉeti armilojn kaj finarmigi sian armeon. Daŭro de baza soldata deĵoro estis plilongigita al du jaroj kaj estis aĉetita la plej moderna tekniko.
Sed estis necese certigi la finnlandan ekzistadon ankaŭ politike, ĉar kiel Mannerheim mem allasis, la finnlanda armeo neniam povas esti tiel forta, ke ĝi povus mem rezisti al tia koloso, kia Sovetunio estis. La marŝalo, kies prestiĝo enkadre de enlanda kaj internacia politiko ekkreskis ĝis nekredeblaj dimensioj, ne povis esti eliminita el tiu ĉi grava regiono. Sed estis elekti el nenio - kiam fiaskis planoj al unio kun Svedio, kaj Sovetunio komencis fortigi premon per pluaj postuloj kaj incidentoj sur ŝtatlimoj, Mannerheim konsentis kun intertraktado kun la hitlera Germanio. Persone li rifuzis partopreni dum tiuj ĉi intertraktadoj, sed li konsentis kun tio, ke la generala stabo sendu en Germanion kelke da pli superaj oficiroj, kiuj neoficiale intertraktus la evoluon de interrilatoj kaj kunlaboradon okaze de milita konflikto Sovetunio-Germanio aŭ Sovetunio-Finnlando. La rezulto de la traktadoj estis interkonsento pri tio, ke Finnlando ebligos trairon al germanaj taĉmentoj tra sia teritorio kaj tra suverenaj akvoj kaj allasos dislokigon kaj armeajn agadojn de la germanaj taĉmentoj en norda Finnlando kaj Laponio. Pli malfrue ili ankoraŭ interkonsentis pri principoj de reciproka kunlaborado okaze de agadoj kontraŭ Ruĝa Armeo, se estos solvitaj "koneksantaj politikaj problemoj". Per tiuj estis pensita fakto, ke Mannerheim decidis kun la registaro, ke Finnlando provos eviti al partopreno en milito Germanio-Sovetunio aŭ almenaŭ fari tion tiel lerte, ke finnlandanoj neniuokaze aspektus kiel agresoro. Sed samtempe estis konsiderate necese, ke la bataloj estu gvidataj ekster la finnlanda teritorio.
Kiam la 22-an de junio Germanio ekatakis Sovetunion, la finnlanda armeo ĝuste faris mobilizon. Finnlando tuj proklamis neŭtralecon (la germanaj taĉmentoj atakantaj el Laponio kaj la norda Finnlando ĝi kaŭzigis pro sovetaj taĉmentoj agadantaj el surmara bazo en Hanko).