cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José de Anchieta
José de Anchieta, tiel nomata "Apostolo de Brazilo", naskiĝis en La Laguna, Tenerifo (Kanariaj Insuloj) en la 19-a de marto 1534. Kiel studento en Coimbra, li ekkonis la Kompanion de Jesuo antaŭ nelonge fonditan de lia parenco Sankta Ignaco el Loyola. Li eniris la Kompanion en la 1-a de majo 1551, sed en la sama jaro, grava acidento trafis lin. Ŝtupetaro falis sur lian ŝultron; de tiam, li fariĝis iom ĝiba, malfacile povis marŝi kaj eksuferis je la spino. Iu sugestis al lia Superulo, Pastro Miguel Torres iriĝi lin en Brazilon, kie la klimato povus esti taŭga kuracilo.
En la 8-a de majo 1553 ekvelis de Lisbono la karaveloj transportantaj soldatojn, funkciulojn kaj la duan guberniestron de Brazilo. Ĉe estis ankaŭ 6 jezuitoj. En la 13-a de julio alvenis Brazilon. Helpis la Provincialo de San-Vicento, pastro Manuel da Nóbrega, fondi misiejon kiu estos nuna urbo San-Paŭlo en la 25-a de januaro 1554.
Anchieta estis la unua kiu lernis la tupian lingvon kaj verkis ĝian gramatikon kaj vortaron. En 1564 estis kaptita de Tamojoj, ĝis Nóbrega sukcesis pacigi la indiĝenojn. En 1556 li fariĝis pastro. En 1567, lin vokis al Rio-de-Ĵanejro la nova guberniestro Mem de SÁ por esti ambasadoro al indiĝenoj instigitaj de francaj invadintoj. En 1577 li fariĝis superulo de Kompanio de Jesuo en Brazilo. Li loĝis en nuna subŝtato Espirito-Santo de 1585 ĝis 1597 kiam li mortis.
En la 10-a de aŭgusto 1736, Papo Klemento la 12-a deklaris lin "Respekteginda" pro liaj "heroaj virtoj". La 22-an de januaro 1980, Papo Johano Paŭlo la 2-a solene beatigis Anchieta. La 3-an de aprilo 2014 li estis kanonizita de la Papo Francisko.
Xgħajra
Xgħajra estas komunumo de la eŭropa ŝtato Malto. Ĝi situas sur la precipa ŝtata insulo Malto en la Mediteranea Maro. ISO-kodo de la komunumo estas MT-63.
Loĝantaro
En, sur la komunuma areo de vivis.
Konstitucio de Serbio
La serba revolucio komence kondukis al proklamo nur de pra-konstitucio en 1811; la finlaborita Konstitucio de Serbio malmultajn jardekojn poste sekvis, nome en 1835. Ĝi estis la unua serbia konstitucio.
Attila Kósa-Kiss
Attila KÓSA-KISS [ko:ŝa-kiŝ] estas rumania hungara meteologo. Li naskiĝis en Salonta la 5-an de julio 1954.
Biografio
Attila Kósa-Kiss finis en Arad en Tekniklernejo Hidro-Meteologia Technikum (1975). Li laboras en sia naskiĝurbo kiel teknikisto, amatora astronomo kaj meteologo. Li pubikigas pri la vetero en gazetoj Fáklya, Előre, Ifjúmunkás, Brassói Lapok, A Hét. De 1983 li estas kunlaboranto de EQLP (Earth Quake Light Project).
Fabiano de Cristo
Fabiano de Cristo estas spirito tre konata en spiritisma rondo, dediĉita al kuracado de korpaj malsanoj, pro tio, multaj hospitaloj havas lian nomon.
En la 8-a de februaro 1676 li naskiĝis en la vilaĝo Soengas, provinco Minho en Portugalio, nomata João Barbosa, poste kiam li eniras monahejon, li prenis alnomon Frato Fabiano de Cristo. En la 17-a de oktobro 1747 elkarniĝis en monaĥejo Sankta Antono en Rio-de-Ĵanejro. Ankoraŭ knabo, li helpis la patron paŝti ŝafojn kaj kultivi kampon. Iris en Brazilon kaj fariĝis prospera komercisto, poste li ŝanĝis la materiajn valorojn per la spiritaj, aliĝante en la Ordeno de Sankta Francisko el Asizo kiel laika frato pro sia malgranda kulturo. Malgraŭ tio, li fariĝis pordisto de monaĥejo Sankta Antono, funkcio taskata kiel grava. Post tri aŭ kvar jaroj, li estas vokita al funkcio de flegisto. Kvankam li posedis neniam teorian konon pri flegado, li ĝin plenumis tiel bonvoleme ke la malsanulejo de monaĥejo fariĝis treege serĉata de l' publiko.
Li mem suferis erizipelon kaj elefantiazon. Pro la progresostato de tiama medicino, la kuracistoj tranĉis kiston sur lian genuo per brule varmega fero. En la lastaj jaroj de sia vivo, li malsaniĝis pro hidropso.
NGC 6149
NGC 6149 (aliaj indikoj — UGC 10391, MCG 3-42-11, ZWG 109.21, PGC 58183) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Fabiano de Cristo
Multaj miraklaj faktoj estas atribuitaj al li dum surtera vivo. Fabiano elkarniĝis, sed multaj aferoj ankoraŭ okazos. Du horoj post lia elkarniĝo lia vizaĝo farigis rozkolora; lia kruro elverŝis likvan sangon, kiu ebriigis ĉiujn per sia parfumo. Eĉ kelkajn tagoj poste la parfumon fraris ĉiuj vizitantaj la monaĥejon.
NGC 6149
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Todtenweis
Todtenweis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aichach-Friedberg de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Miklós Boskovits
Biografio
Miklós Boskovits frekventis universitaton en Budapeŝto, baldaŭe li eklaboris en ELTE. En 1968 li forlasis Hungarion kaj li migris al Italio sen mono. Inter 1970-1972 li havis stipendion de Universitato Harvard. Ekde 1977 li ekinstruis en diversaj italaj universitatoj (Cosenza, Milano, Florenco). Li ĉefe okupiĝis pri renesanco itala. Li ricevis italan premion en 1985.
Latinesko
Latinesko (Latinesco, ne konfuzigu al Latinesce) estas internacia planlingvo proponita de brito H. J. MacMillan el Liverpool en (aŭ antaŭ) 1930, bazita sur latinidaj lingvoj ĉefe itala lingvo. La projekto do klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
(10302) 1989 ML
(10302) 1989 ML estas tre malgranda, tre hela amora asteroido malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Jeff T. Alu elde la Observatorio de la Monto Palomar, en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Latinesko
Ekzempleto: "Ameliora lu mundo, comincia per te stesso!" (Plibonigu la mondon, komencu de vi mem!).
Triaize
Triaize [] estas franca komunumo en la departemento Vendée, en la regiono Luarlandoj. Ĝi havis 1,039 loĝantojn en la jaro 2010.
(10302) 1989 ML
Ĝia spektra klaso "X" indikas, ke ĝia surfaca komponiĝo estas ankoraŭ nekonata. La Delta-V (diferenco de rapido) necesa por atingi ĝin elde malalta tera orbito estas nur 4,8 km/s : (10302) 1989 ML estas do relative facile (malmultekoste) atingebla celo por kosmosondilo.
Latinesko
Ĝi ricevis bibliotekan kondon 417.7 "1930” de Biblioteko Butler.
Triaize
Geografio
Triaize situas en la sudo de Vendée, apud la golfo de Aiguillon.
(10302) 1989 ML
Ĝi estis rigardita kiel celo por la japana sondilo Hajabusa (tiam nomata "Muse-C") sed estis forlasita pro teknika kialo. Ĝi estis ankaŭ konsiderita de la Eŭropa Kosma Agentejo kiel kandidato celo por la misio Don Kiĥoto por studi la efikojn de kosmoŝipo alfrapanta asteroidon, sed tiu celo estis ankaŭ ŝanĝita.
(18330) 1987 BW1
(18330) 1987 BW1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Spirito de Vero
Spirito de Vero aŭ Konsolanto estas ĉefa spiritgvidanto de Allan Kardec kaj de spiritismo. Li zorgas pri la divastigado de spiritismo kaj prezidas sian starigon. Li revelacias la Dian doktrinon al homoj pro tio li manifestiĝas pere multaj mediumoj. Dio sendus lin por instrui ĉiujn aferojn kiuj estis forgesitaj aŭ miskomprenitaj el la vortoj de Kristo, do li nepre parolas sen figuroj aŭ alegorioj. Kiel li estas tre supera spirito, kun li kunlaboras ĉiuj bonaj spiritoj per pli malpli specifaj funkcioj kaj misioj, dependante de ilia evolugrado.
Vladimir Bakarić
Vladimir Bakarić (kroate, serbe per cirila alfabeto Владимир Бакарић; naskiĝis la 8-an de marto 1912 en Velika Gorica; mortis la 16-an de januaro 1983 en Zagrebo) estis politikisto en la Socialisma federacia respubliko Jugoslavio. Ekde 1948 li estis gvidanto de la Komunisma Partio de Kroatio, kaj konsideriĝis kvazaŭ prezidanto de Kroatio ene de la jugoslava socialisma federacio. Kune kun la slovena komunisto Edvard Kardelj, kiu estis lia amiko, li apartenis al la modera alo de la jugoslavia komunisma partio. En februaro 1948 ambaŭ estis ĉe la sovetunia ŝtatestro Josif Stalin; en junio 1948 la jugoslavaj komunistoj rompis la rilatojn al Sovetunio, insistantaj pri memstara politika vojo kaj malakceptantaj la doktrinon de Stalinismo. Vladimir Bakarić sekve de tio en Kroatio haltigis la antaŭe komencitan devigan komunigon de la agrikulturaj bienoj.
Li estis inter la iniciatintoj de la jugoslavia ekonomia reformo de 1964/65. En 1966 Vladimir Bakarić partoprenis en la senpotencigo de la antaŭa nacia interna ministro Aleksandar Ranković, kiu havis stalinismajn kaj serve naciismajn tendencojn. En la kroata amasa movado fine de la 1960-aj kaj komence de la 1970-aj jaroj, nomata "Kroata Printempo" ("Hrvatsko proljeće"), li estis peranto inter la jugoslaviemaj centristoj kaj la kroatemaj naciistoj.
Rilate al Esperanto menciindas, ke li estis la Alta Protektanto de la 38-a Universala Kongreso de Esperanto de somero 1953 en Zagrebo.
5224 Abbe
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana optikisto Ernst Abbe (1840–1905), profesoro en la Friedrich-Schiller-Universitato Jena en 1870, direktoro de la Observatorio de Jena de 1877 al 1900, asociato kaj posteulo de Carl Zeiss kiel estro de la firmao Carl Zeiss Jena.
Gyula Pap
Gyula Pap [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap Gyula estis hungara pentristo, grafikisto, industriartisto, fotisto, altlerneja instruisto. Gyula Pap naskiĝis la  en Orosháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Pap studis en Imperiestra Grafika Instituto (li lernis ankaŭ fotadon), sed post jaroj la 1-a mondmilito interrompis la lernadon kaj li soldatiĝis. Post la milito li lernis monatojn en Industriarta Altlernejo, kie li lernis precipe de Jenő Haranghy. Inter 1920 kaj 1923 li lernis metalteknikon en Bauhaus en Vajmaro, inter 1923-1926 en Rumanio (en Transilvanio) li pentradis, fotadis kaj grafikadis. Li instruis en nova arta lernejo en Berlino inter 1926-1934, poste li hejmenvenis kaj pentradis en Budapeŝto aŭ en ties regiono. Kelkajn jarojn li estis tekstilartisto en uzino. Inter 1949 kaj 1962 li instruis en Hungara Belarta Altlernejo. Dekomence li faris valorajn fotojn. Li ricevis 5 premiojn inter 1961-1981. Li havis edzinon.
Kamenice (distrikto Jihlava)
Kamenice (germane: Kamenitz) estas kampurbo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Jihlava, Regiono Vysočina. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio estas el la jaro 1391.
Ekde la 11-a de marto 2008 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Haveno de Los Cristianos
La Haveno de Los Cristianos aŭ en hispana Puerto de Los Cristianos estas haveno de la Atlantiko situa en la urbo Los Cristianos, en la municipo Arona, en la insulo Tenerife (Kanariaj insuloj, Hispanio). Ĝi estas administrata de la Autoridad Portuaria de Santa Cruz de Tenerife. Ĝi estas la haveno kun plej granda trafiko de pasaĝeroj kaj vehikloj en Kanarioj, en 2007 ĝi havis 1.829.579 pasaĝeroj, kaj 238.836 kiel vehiklanoj.
La havena areo de Los Cristianos okupas ankaŭ la unuan lokon de Hispanio pri la trafiko de pasaĝeroj pro ties ligoj kun la havenoj de San Sebastián de La Gomera, La Estaca en El Hierro kaj Santa Cruz de La Palma.
Sansepolcro
estas komunumo de Italio, kiu estis pasintece konata kiel Borgo Sansepolcro. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Evangeliisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Ua Pou
Ua Pou estas insulo en la Pacifiko kiu apartenas al la Markizinsuloj (Franca Polinezio). Ĝi situas ĉ. 50 kilometrojn sude de Nuku Hiva, la plej granda insulo de la Markizinsuloj. La plej alta punkto estas Monto Oave, kun alto de 1232 metroj.
Richard Beirach
Richard Alan Beirach (naskiĝis la 23-an de majo 1947 en Broklino) estas usona ĵazpianisto.
Vivo kaj verkado
Beirach ricevis klasikmuzikan instruadon de pianludo je James Palmieri. Ekde 1967 ĝis 1968 li studis en Bostono je Konservatorio Berklee ĉe Margaret Chaloff kaj Charlie Mariano, post tio sekvis ĝis 1972 kompozicia studo ĉe Ludmila Ulehla ĉe la Muziklernejo je Manhatano en Novjorko.
Li membriĝis en la bando de Stan Getz, kune kun Dave Holland kaj Jack DeJohnette. Ekde 1973 ĝis 1976 li apartenis al la bando Lookout Farm de Dave Liebman. En 1976 aperis lia unua amuzikalbumo kiel bandestro Eon kun Eliot Zigmund kaj Frank Tusa, en 1977 lia unua soloalbumo Hubris. Krom tio li kunverkis kiel gastmuzikisto je surdiskigoj kaj dum koncertvojaĝoj kun John Abercrombie, George Adams, Chet Baker, Jeremy Steig kaj John Scofield.
Ekde 1981 ĝis 1991 li apartenis al la bando Quest revivigita en 2006 (kun la frapinstrumentistoj Billy Hart, poste Al Foster, kaj basistoj George Mraz, poste Ron McClure), kun kiu li faris ses muzikalbumojn. Krom tio li plue verkis sole kaj duope kun Dave Liebman. Komence de la 1990-aj jaroj li prezentis kun la triopo de Ron McClure, triope kun Dave Liebman kaj Jack DeJohnette kaj ankaŭ kiel gastmuzikisto de trombonisto Conrad Herwig. Ekde meze de la 1990-aj jaroj li verkis ĉefe en du triopo-ensembloj: kun George Mraz kaj Billy Hart same kiel kun Gregor Hübner kaj Veit Hübner resp. George Mraz. Ankaŭ kun frapinstrumentisto Patrick Manzecchi el Konstanco li ofte koncertas.
Instruado
Ekde 2000 Beirach instruas kiel profesoro ĵazan pianludon ĉe la Altlernejo por Muziko je Lepsiko.
Kvin Domoj de Ĉano
La Kvin Domoj de Ĉano (ankaŭ nomata la Kvin Domoj de Zeno) estis la kvin gravaj skoloj de ĉina zeno dum la Tanga dinastio. Ili estis Gvijango, Linĝjio, Caŭdongo, Fajano kaj Jumeno.
NGC 6150
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 6150, NGC 6150A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bom Jesus dos Perdões
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Bragança Paulista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Árpád Kostyala
Árpád KOSTYALA [koŝtjala] estis rumania hungara ĵurnalisto, tradukisto. Li naskiĝis en Segedo la 26-an de novembro 1889 kaj mortis en Temeŝvaro 22-an de julio 1965.
Biografio
Árpád Kostyala diplomitiĝis pri hungara-germana lingvoj en Budapeŝto, kiun li kompletigis en Vieno. Komence li laboris ĉe la gazeto Temesvarer Volksblatt', poste ĉe Temesvári Hírlap, pli poste li estis redaktoro de Temeswarer Zeitung, Extrapost, Banater Deutsche Zeitung''. Poste 1919 li estis kunlaboranto de Szabad Szó. Li tradukis hungaren plrajn aventurromanojn.
5312 Schott
5312 Schott estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio) de la germana astronomo Freimut Börngen.
Laktamoj
Laktamoj (sinonimo: enmolekula cikla amido, kunmetaĵo el la kemiaj terminoj "laktono" kaj "amido") en la organika kemio estas molekulo kiuj en sia kemia strukturo havas amidan ligon inter amina grupo kaj karboksila grupo de sama cikloforma molekulo.
5312 Schott
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kemiisto Friedrich Otto Schott (1851–1925), fakulo pri la vitro. Li eltrovis vitron kun litio, havantan novajn optikajn ecojn kaj fondis la firmaon Schott AG.
Laktamoj
En la kemia terminologio la nomoj de laktamoj estas signataj per antaŭmeto de greka litero, kiu montras kiom da karbonaj atomoj estas en la ringo apud la karbonila grupo. Delta- aŭ δ-laktamo ekzemple havas kvar karbonajn atomojn, karbonilan grupon aŭ nitrogenan atomon, tiel ke rezultas ses-era ringo. Pli-malpli kemie stabilaj tamen nur estas la γ- (gama-) kaj δ- (delta-) laktamoj. Sed ankaŭ ili per alkaloj aŭ acidoj estas erigitaj en la korespondajn aminoacidojn. Ju pli grandas la distanco inter amina grupo kaj karboksila grupo ene de la molekulo, des pli malstablilas la substancoj: en ĉeesto de nur iom da akvo ili disiĝas en ω-aminoacidoj, kiuj tiam facile kuniĝas en makromolekulojn.
En medicino laktamoj aparte konatas pro ilia funkcio en beta-laktamaj antibiotikoj.
Vivanta latino
Vivanta latino (Latino Viventi) estas planlingvo proponita de Fibula (eble kaŝnomo) el Torino en 1925, bazita sur latina lingvo aŭ pli bone sur Latino sen fleksio. Fibula signifas "buko" en latina lingvo kaj eble estas aludo al fibula praenestina kiun oni kredis esti la plej malnova teksto en latina lingvo ĝis la fino de 20-a jarcento, ironie, oni pruvis ke la fibula estas falsaĵo...
Ĝi recevis la bibliotekan kodon 417.7 “1925” de Biblioteko Butler.
Sándor Sík
Sándor Sík [ŝAndor ŝIk], hungare Sík Sándor, Esperante ’’Aleksandro Sík’’ estis hungara poeto, tradukisto, pastro, esteto, profesoro, instruisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy, skolto kaj pedagogo. Lia frato estis Endre Sík.
Sándor Sík naskiĝis la 1889 en Budapeŝto. Li mortis la 1963 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Sík devenis el juda familio, tamen ili frue elektis la katolikismon. Sándor Sík frekventis bazlernejon en Gödöllő, gimnazion en Budapeŝto. En 1903 li aliĝis al piaristoj. Li havis abiturienton en Kecskemét, poste li frekventis universitaton en Budapeŝto. Li komencis instrui en Vác en 1910, poste en Budapeŝto en gimnazio. Tie li estis unu el la fondintoj de hungara skolta movado. En 1929 li ekinstruis en universitato de Szeged. Post la 2-a mondmilito li vivis en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1948.
Arthur Maria Rabenalt
Arthur Maria Lothar Konrad Heinrich Friedrich Rabenalt (naskiĝinta la 25-an de junio 1905 en Vieno; mortinta la 26-an de februaro 1993 en Wildbad Kreuth) estis aŭstra teatra kaj filma reĝisoro.
Santa Croce sull'Arno
Santa Croce sull'Arno estas komunumo de Italio.
Haybes
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas haybois(es).
Sulzfeld (Badeno)
Sulzfeld - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Los Cristianos
Los Cristianos (La kristanoj) estas submunicipo de Arona, en la insulo Tenerifo, Kanarioj, Hispanio. Los Cristianos estas urbeto kaj marborda kaj turisma, formata de la kernoj de Los Cristianos kaj de Oasis del Sur, situa sur ebenaĵo inter la altaĵoj Montaña Chayofita — loko de turisma intereso — kaj Montaña de Guaza — natura protektita loko —. La municipa ĉefurbo, Arona, troviĝas je 9 km norde. La Haveno de Los Cristianos aŭ en hispana Puerto de Los Cristianos estas haveno de la Atlantiko situa en Los Cristianos, en la municipo Arona. Ĝi estas la haveno kun plej granda trafiko de pasaĝeroj kaj vehikloj en Kanarioj, en 2007 ĝi havis 1.829.579 pasaĝeroj, kaj 238.836 kiel vehiklanoj.
Universala kaj analitika lingvo
Universala kaj analiza lingvo (Langue universelle et analytique) estas apriora lingvo proponita de E. T. Vidal (ankaŭ citita, tre eble erare, kiel E. F. Vidai) en 1844. Eble estas pasigrafio, ĉar ĝi kombinas literojn kaj nombrojn.
La alfabeto havas 22 konsonantojn kaj 13 vokalojn, kelkaj el tiuj literoj estas tre maloftaj en aliaj lingvoj, kiel C (tnj) kaj Œ. Ĉiu litero estas ŝanĝebla al numero, sed per nerekta kaj nesimpla sistemo.
Ĉiuj vortoj komponitaj per unu nura konsonanto, estas persona pronomo; per unu nura vokalo, estas verbo. Ĉiuj vortoj formita de unu silabo laŭ formulo konsonanto+vokalo (kv) estas formo de la verbo esti. Ĉiu vorto de tri literoj finita per -a esta artikolo, per -o estas pronomo, per -è estas prepozicio, ktp.
La substantivoj havas deklinacion de 5 kazoj similaj al sistemo de volapuko: -a (nominativo), -e (akuzativo), -i (genitivo), -o (ablativo), -u (dativo). La vortradikoj estas masklaj, por derivacii la inan formon, oni aldonas -r kaj la neŭtralan, -s.
Verbo esti: Vi (mi estas), bi (vi estas), ktp. va (mi estis), kpt.
Laŭ la aŭtoro, la lingvo estas tre taŭga por farado de versoj.
71445 Marc
71445 Marc estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Lawrence Harvey Wasserman elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marc Y. Wasserman, filo de la malkovrinto kaj tiam postdoktoranto ĉe neŭrofiziologia kliniko de la Medicina Centro de la Loyola Universitato.
Eksteraj ligiloj
Asteroido de la asteroida zono
Léon Denis
Ankoraŭ en Foug li faris la unuagradan lernadon kaj ne povis plu frekventi lernejon pro laborado, tamen li neniam forlasis la librojn, fariĝinte aŭtodidakto. Kiam li fariĝis 18-jaraĝa, li legis La Libron de la spiritoj kiu faris al li grandan impreson. Iom poste li ekkonis Allan Kardec. Li estis 23-jaraĝa kiam Kardec forpasis.
Li rekrutiĝis en la milito de 1870 kaj ricevis la postenon de vicleŭtenanto. Tiam li okazigis kun kelkaj kamaradoj spiritismajn seancojn. Post la fino de la milito li fariĝis komerca reprezentanto kaj vojaĝis tra multaj landoj.
En 1882 li komencis periodon kiel prelegisto, kiu daŭris ĝis la lastaj tagoj de lia vivo. León Denis, eĉ loĝanta en Tours, fariĝis orientanto de la spiritisma movado en Francio. Lia spirtogvidantoj, Hieronimo de Prago kaj la Spirito Blua, neniam mankis al li. Eĉ Allan Kardec post la elkarniĝo inspiris kaj orientis lian agadon.
Matoniacoj
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (3 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
** genro akceptita en WFO sed ne en TPL. Tamen laŭ WFO, estas neniu akceptita specio en ĝi.
32990 Sayo-hime
32990 Sayo-hime estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Naoto Sato elde la observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la legenda Macura Sajohime (japana 松浦佐用姫, Matsura Sayohime), rolulino en pri-ama rakonto verkita en ĉirkaŭ la 6-a jarcento, en kiu juna viro iras al la koreia duoninsulo. Tiu tragedia pri-ama rakonto estas inkludita en la plej malnova kolekto da ŭakaa poezio : la Manjoŝu.
16106 Carmagnola
16106 Carmagnola estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala historia kaj kultura urbo Carmagnola en regiono Roero, proksime de Torino. La urbo estas fama pro la tiea gastronomio kaj lokalaj agrikulturaj produktoj.
Todtmoos
Todtmoos estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 2066 loĝantojn.
Direktivo pri Kopirajto en Unuiĝinta Cifereca Merkato
La Direktivo pri Kopirajto en Unuiĝinta Cifereca Merkato 2016/0280 (COD), ankaŭ konata kiel la EU-Direktivo pri Kopirajto, estas proponita direktivo de la Eŭropa Unio (EU) celanta certigi "bone funkcian merkaton por la ekspluatado de verkoj kaj alia tema materio ... konsiderante precipe ciferecajn kaj translimajn uzojn de protektita enhavo". Ĝi etendas la ekzistantan leĝan rajton pri aŭtoraj rajtoj en Eŭropa Unio kaj estas ero de la projekto pri Unuiĝinta Cifereca Merkato de EU.
Unue enkondukita de la Eŭropa Parlamento pri Juraj Aferoj la 20-an de junio 2018, reviziita propono estis aprobita de la Eŭropa Parlamento la 12-an de septembro 2018. Fina versio rezultanta el intertraktadoj estis prezentita al la Eŭropa Parlamento la 13-an de februaro 2019. Se aprobite en la parlamento inter la 25-a kaj 28-a de marto 2019, ĉiuj membroŝtatoj de la EU tiam devus krei leĝojn en 24 monatoj por subteni la direktivon.
7429 Hoshikawa
7429 Hoshikawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
ĝi ŝuldas sian nomon al la rivero Hoŝi (japane : 星川, Hoshikawa, t.e. "Stela Rivero"), kiu fluas inter Kumagaja kaj Gjoda, en gubernio Saitama. En tiu rivero estas multe da karpoj kaj sur ĝiaj bordoj okazas eventoj, kiel la Festivalo de la Ventumilo kaj la Bazaro de la Daruma.
Mallumigado (hortikulturo)
Mallumigado estas tekniko en forcejo por la stirado de la florindukto (t.e. la ekigo de florproduktado dum la kresko de planto) de plantaj kulturoj. La tuta forcejo aŭ unuopaj unuoj aŭ unuopaj tabloj estas kovrataj per lumnetralasanta plastfolio aŭ nigra tuko por tiel mallongigi la tagon je ekzemple 10 horoj.
Multaj plantoj reagas ĉe la indukto de la floroj je la taglongo. Ekzistas t. n. kurttagplantoj, longtagplantoj kaj tagneŭtralaj plantoj. Artefarita mallumigo de ornamplantoj dum la someraj monatoj kaŭzas, ke la plantoj floras pli frue, ol ili florus dum la natura taglongo. La vendadodato de la plantoj povas esti stirata, se la reakcia tempo de la planto estas konata. .
Gravaj stireblaj kulturoj, ĉe kiu la hortikulturisto aplikas mallumigadon estas belega eŭforbio, krizantemo kaj koralfloro.
NGC 6150B
NGC 6150B (aliaj indikoj — MCG 7-34-27, IRAS16240+4035, PGC 58100) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Saint-Martial-sur-Né
Saint-Martial-sur-Né [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 442 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Martial-sur-Né situas sude de Cognac
Tamás Aczél
Tamás Aczél [tamAŝ acEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aczél Tamás estis hungara verkisto, ĵurnalisto, redaktoro kaj profesoro. Lia edzino estis Olga Gyarmati.
Tamás Aczél naskiĝis la 1921 en Budapeŝto, li mortis la  1994 en Bostono.
Biografio
Tamás Aczél devenis en juda familio. Li faris abiturienton en Budapeŝto en 1939, poste li plulernis en Italio. Post la 2-a mondmilito li laboris en diversaj eldonejoj en Budapeŝto, kie estis ankaŭ ĉefradaktoro. Post la revolucio en 1956 li forlasis la landon kaj vivis en Anglio, poste en Usono, kie li aprezis sian pli fruan laboron aĉa. En 1966 li ekinstruis en universitato de Massachusetts. Li ricevis premion Kossuth en 1949, poste en 1952 premion Sztálin (Stalino).
4239 Goodman
4239 Goodman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff(Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Neville J. Goodman (1917–2001).
Margit Gáspár
Margit Gáspár [gAŝpAr], hungare Gáspár Margit estis hungara verkisto, dramisto, teatrestro kaj tradukisto. Ŝi uzis foje la pseŭdonimojn Gáspár Miklós, Boni Gáspár Gitta.
Margit Gáspár naskiĝis la 1905 en Budapeŝto. Li mortis la 1994 en Budapeŝto.
Biografio
Margit Gáspár devenis el juda familio. Ŝi aĝis 13, kiam ŝi debutis en revuo. Baldaŭe ŝi iĝis ĵurnalisto. Ŝi edziniĝis en 1926 al italo, tial ŝi aliĝis al la italaj eksterlandaj faŝistoj. Post la 2-a mondmilito ŝi aliĝis al la komunistoj kaj havis diversajn postenojn, kie menciindas direktoro de Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis premion Kossuth en 1951, inter 1950-1989 ankaŭ aliajn premiojn.
Fun and Fancy Free
Fun and Fancy Free ("Amuzo sen engaĝiĝo") estas usona animaciita fantasta muzika filmo de 1947 produktita de Walt Disney kaj publikigita de RKO Radio Pictures. Ĝi estas la naŭa animaciita longa filmo de Disney kaj la kvara de la segmentaraj filmoj kiujn la studio produktis en la 1940-aj jaroj por enspezi monon dum la Dua Mondmilito. La Disney segmentaraj filmoj de la fino de la 1940-aj jaroj helpis financi Cindrulinon, kaj aliajn postajn, kiel Alice in Wonderland kaj Peter Pan.
La filmo estas kompilo de du historioj, el kiuj la unua, Bongo, estis gastigita de Jiminy Cricket kaj rakontita de Dinah Shore. Bazita sur la rakonto Little Bear Bongo de Sinclair Lewis, Bongo rakontas la historion de cirka urseto nome Bongo kiu deziras liberon el kaptiveco. Bongo fuĝas el la cirko kaj finfine formas romantisman rilaton kun ursino nome Lulubelle en la naturo. La dua historio, Mickey and the Beanstalk, estis gastigita de Edgar Bergen kaj estas rerakonto de la populara ferakonto Jack and the Beanstalk en kiu aperas Mickey Mouse, Donald Duck, kaj Goofy kiel tri kamparanoj kiuj malkovras la kastelon de la temperamenta Willie the Giant en la ĉielo pere de la uzo de kelkaj magiaj faboj. Ili devas batali kontraŭ la avara sed aminda giganto por restaŭri pacon al sia valo. Kvankam la filmo estas ĉefe animaciita, ĝi uzas ankaŭ realvivajn segmentojn por kunigi ambaŭ duonojn. "Mickey and the Beanstalk" estis la lasta fojo en kiu Walt Disney voĉigis Mickey Mouse, ĉar li estis tro okupita en aliaj projektoj por plue voĉigi la faman rolulon. Disney anstataŭis sin mem per la sonefekta artisto Jimmy MacDonald.
Haveno de Santa Cruz de Tenerife
La Haveno de Santa Cruz de Tenerife aŭ en hispana Puerto de Santa Cruz de Tenerife estas komerca haveno, de pasaĝeroj, por fiŝkaptado kaj sporta de la urbo Santa Cruz de Tenerife, ĉefurbo de la insulo Tenerifo, de la Provinco Sankta Kruco de Tenerifo (Kanarioj, Hispanio), situa ĉe la Atlantiko.
Krom la markonektoj interinsulaj, la Haveno de Santa Cruz de Tenerife estas haltejo de nombraj marlinioj kiuj ligas ĝi kun la ĉefaj havenoj de Eŭropo, Afriko kaj Ameriko.
Kurt Heintel
Kurt Heintel (naskiĝis la 24-an de novembro 1924 en Vieno; mortinta la 10-an de decembro 2002 samurbe) estis aŭstra teatra kaj filma aktoro.
Antaŭ ol li decidiĝis por aktorado, li vizitis la artakademion kaj laboris kiel desegnisto kaj ilustristo por diversaj gazetoj. Post lernado en la aktoredukejo en Berlino ĉe Gustaf Gründgens li unuafoje aktoris en la landa teatro je Salcburgo sub Egon Hilbert. Tie lin malkovris Rudolf Steinboeck je enscenigo de Kuckucksei de Bernhard Slavicek kaj venigis lin en 1949 al la Teatro en la Jozefurbo. Tie li estis dum jardekoj per sia impona prezentado kaj neimitebla stilo kerno de la ensemblo.
Jacobo Peuser
Jacobo Peuser, naskiĝinta je la nomo Jakob Peuser en 1843 en la urbo Camberg, Germanio, mortis la 8-an de novembro 1901 en Bonaero, Argentino, estis signifa argentina libroeldonisto, kiu fondis la eldonejon Edicinones Peuser. Li estis nur 12-jara, kiam li en 1856 kun siaj gepatroj kaj du fratinoj en serĉo de pli bona estonto alvenis en Argentino. En aĝo de 20 jaroj, li fondis libroeldonejon komence nomitan Casa Peuser ("domo Peuser"). Post tiam, konsiderante la 19-an kaj 20-an jarcentojn li estis unu el la ŝlosilaj personoj pri grafikaj artoj en Argentino.
Vivo
Jakob Peuser en 1843 naskiĝis en la urbo Camberg, duklando Nassau, nordokcidente de Frankfurto ĉe Majno. La patro Damian, kiu en Camberg laboris kiel ŝuisto, kaj lia patrino Elisabeth, jam havis du pli grandajn filinojn, Maria kaj Maria Margarethe Anna. En la jaroj 1843-1845 la ŝuisto Damian Peuser havis kontentigajn enspezojn, interalie pro relative granda mendo de la loka fajrobrigado. Sed en la jaro 1846 la ekonomia situacio de la familio ŝanĝiĝis pro pro alveno de pli kaj pli da ŝuistoj en la urbeto, dum ne plimultiĝis la laboreblecoj: en 1851 estis tridek naŭ ŝuistoj en Camberg, estante la plej granda profesia kategorio en la urbo. En 1846 Damian Peuser ne povis pagi lernejajn kotizojn por ĉiu el siaj filinoj, kaj kun la komentlinio "kompatinda" apud la nomoj de la knabinoj, Damian estis liberigita de la devo pagi la sumon. La familio Peuser ne estis inter la familioj kiuj vivis en subvenciitaj sociaj loĝejoj de la urba komunumo, sed tamen eblas supozi ke migrado promesis al ĝi pli bonan vivon. La demokratia revolucio de 1848-1849, kiu ankaŭ en la duklando Nassau alportis esperojn pri pli grandaj ŝanĝiĝoj, estis mallongviva, kaj la ekonomiaj cirkonstancoj de la lokuloj ne pliboniĝis.
En 1855 la registaro de Santa Fe ofertis al 1000 eŭropaj familioj pretaj je agrikultura laboro subtenon kaj permeson alveni. Promesiĝis lando por ĉiu familio, domo kun du ĉambroj, 600 kilogramoj da faruno ĝis la venonta rikolto, dek du bestoj kaj semoj por plantado. Ĉio ĉi valoris 466 argentinajn pesojn kiuj devis reveni al la registaro de Santa Fe en la dua aŭ tria jaro post alveno al Argentino. La kolonianoj ne devis militservi kaj ricevis promeson de libera disvolvo de religia vivo, sendepende de kristana konfesio aŭ de alia religio. Fine de la jaro 1855, dudek familioj de sume naŭdek sep personoj en la urbeto Camberg transdonis peticion por peti permeson de la komunumo por elmigrado. En ekonomiaj cirkonstancoj, kiuj por multaj urbaj familioj ne sufiĉis por vivteno de familio, ili volis iri al Suda Ameriko kaj atendis subtenon inter 6000 kaj 8000 guldenoj. la urbestro aprobis ilian peton kaj la urba konsilantaro poste same favoris la monsubtenon, per tridek sep poraj el entute kvardek tri voĉoj. Tio reflektas la intereson de la urba gvidantaro sekurigi socian ordon kaj eviti ke la komunumo havu tro premajn kostojn por konstanta financa subteno de malriĉaj familioj. La situacio malboniĝis ĝis 1856 kiam tricent ses viroj, virinoj kaj infanoj decidis elmigri al Argentino. Laŭ la urba arkivo la familio Peuser, inter la familioj petintaj permeson elmigri, ne estis inter tiuj kiuj en la urbo ricevis socian subtenon, do estis inter la kompare pli prosperaj elmigremuloj. Ekde la jaro 1816 en la urbo necesis ricevi permeson, se oni volis formigri, kaj tial ne eblis simple ekvojaĝi kiam en 1855 pretis la decido je formigro al Ameriko, sed sekvis multaj petleteroj kaj interalie necesis publikigi du aŭ tri artikolojn en la urba ĵurnalo kun sciigo de elmigra intenco, por ke aliaj civitanoj havu la eblecon protesti se la familio havis iujn ŝuldojn. Fine de aprilo 1856 tamen la proceduroj estis finitaj, kaj la familio ekvojaĝis per ĉaro al la urbeto Biebrich, kiun ĝi forlasis per ŝipo de la rivero Rejno al la haveno de Kolonjo. Sekve la familio probable prenis trajnon al la haveno de Dunkerque (Dunkirko) en norda Francio, de kie ofte forveturis ŝipoj al Suda Ameriko. La vojaĝkostoj tre grandis, kaj kutime la familioj donis sian lastan monon por la interkontinenta ŝipveturo, kaj dum la vojaĝo praktike bankrotis. La cirkonstancoj en la 50-taga veturo por la pasaĝeroj apenaŭ elteneblis, sed tamen ĉiuj familianoj alvenis vivaj en Suda Ameriko.
Jakob Peuser sekve estis ankoraŭ 12-jara, kiam li en 1856 kun sia familio alvenis en Paraná, tiutempe ĉefurbo de la Nacia Konfederacio (Confederación Argentina). De juna aĝo li laboris en la librejo kaj papervendejo de Eudoro Carrasco, establita en Rosario, ĝis 1864, kiam li en aĝo de 20 jaroj translokiĝis al Bonaero. Li dungiĝis ĉe Don José Aleksandro Bernheim, eldoninto kaj ĉefredaktoro de la gazetoj Le Courrier de La Plata kaj La República. Tri jarojn pli poste, en 1867, li en aĝo de 23 jaroj fondis propran presejon kaj librovendejon Casa Peuser ("domo Peuser"). Li vivis en prospera kaj tre dinamika tempo de ĵurnalismo kaj libroeldonado, kaj jam la sekvan jaron povis translokiĝis el pli granda laborejo, kaj en 1871 al ankoraŭ pli granda ejo je angulo de stratoj calle del Parque ("parka strato", nuntempe strato Lavalle) kaj Uruguay.
Pioniro eldon-industria
Pioniro en la enkonduko de diversaj evoluoj en la presa kaj poste libroeldona industrio, Peuser iĝis unu el la ŝlosilaj figuroj en la grafikaj artoj en Argentino de la deknaŭa kaj komenco de la dudeka jarcento. En 1875, Jakobo Peuser patentigis novan sistemon de libroj por servo de la publikaj oficejoj - la libroj ankoraŭ uzatas hodiaŭ. Ekde la 28-a de februaro de la sama jaro, li publikigis la unuan germanlingvan gazeton de Argentino, kiu ekonomie tre sukcesis kaj jam post malmultaj monatoj havis proprajn redaktajn korespondantojn en Germanio, Usono, Urugvajo, Paragvajo kaj en ĉiuj urboj de Argentino, kie estis pli granda germana kolonio, ĉefe ĉe la marbordo.
Samjare kun forta helpo de Jacobo Peuser en Bonaero ankaŭ naskiĝis la Industria Klubo, komerca organizaĵo por la kuraĝigo, konsilado kaj protekto de novaj industriaj iniciatoj. La klubo en januaro 1877 organizis la Unuan Industrian Foiron en Bonaero, malfermata fare de la tiutempa ŝtata prezidanto Nicolás Avellaneda. En 1887, la klubo kreis la fundamenton de organizaĵo kiu eklaboris je la nomo Unio Industria de Argentino (hispane Unión Industrial Argentina).
Nur en 1881 li forlasis la eldonadon de gazetoj kaj publikigis la unuan literaturan libron, unuan volumon el posta serio de amuzaj priskriboj pri la Respubliko Argentino. Peuser interalie publikigis nacie tre atentatan hispanan tradukon de la Dia Komedio de Dante fare de Bartolomé Mitre, sciencajn verkaĵojn ekzemple de la naturalisto, paleontologo, antropologo kaj zoologo Florentino Ameghino, kaj estis la unua eldonisto kiu en Argentino amplekse eldonis literatuajn verkaĵojn de usonaj aŭtoroj.
Kuch Kuch Hota Hai
Kuch Kuch Hota Hai ankaŭ konata kiel KKHH, estas barata romantika drama filmo aperita en Barato kaj Unuiĝinta Reĝlando la 16an de oktobro 1998. Ĝi estis verkita kaj reĝisorita de Karan Johar kaj ĉefroligis la popularan paron de Shahrukh Khan kaj Kajol en ilia kvara filmo. Rani Mukerji prezentita en apoga rolo, dum Salman Ĥan ankaŭ havis kamean aperon. Sana Saeed filmdebutis en tiu filmo per en apoga rolo.
Jacobo Peuser
Rilatoj al Esperanto kaj aktuala honorigo
Lia eldonejo post la morto de la fondinto publikigis ankaŭ iujn librojn rekte ligitajn al la Esperanto-literaturo: ekzemplo estas la publikaĵoj Tempestad sobre el Aconcagua ("Tempesto super Akonkagvo", 1944, 274 paĝoj ) kaj Por tierra de Indios ("Tra lando de indianoj", 1-a eldono 1946, 2-a eldono 1951, 235 paĝoj) de la esperantista etnologo kaj mondvojaĝisto Tibor Sekelj. En oktobro 2010, Jacobo Peuser en honora evento ricevis apartan omaĝon en la frankfurta librofoiro de Germanio tiujara, en kiu la gastlando estis Argentino kaj do aparte temis pri la literaturaj kaj libroeldonaj kontaktoj de ambaŭ landoj.
Kuch Kuch Hota Hai
Kuch Kuch Hota Hai havis pozitivan ricevon de kritikistoj, kun speciala laŭdo pro la efikeco de Kajol. Ankaŭ la muziko iĝis la plej granda sukceso de la jaro. La filmo gajnis multajn gravajn premiojn kiel la National Film Award for Best Popular Film Providing Wholesome Entertainment kaj la "Plej bona filmo" honoron ĉe la Filmfare Premioj, Zee Cine Awards, Screen Awards kaj Bollywood Movie Awards. La filmo gajnis 8 Filmfare premiojn kaj estas la nura filmo en historio kiuj gajnis ĉiujn kvar ludajn kategoriojn ĉe la ceremonio (Plej bona aktoro, Plej bona aktorino, Plej bona apoga aktoro kaj Plej bona apoga aktorino).
Intrigo
La filmo komenciĝas kun Rahul Khanna (Shah Rukh Khan) staranta antaŭ la sepultfajro de lia edzino Tina (Rani Mukerji). Tra serio de retromemoroj oni montras Rahul kaj la geedziĝon de Tina, ilian mielmonaton, la gravedecon de Tina je ilia filino kaj la finan naskiĝon de la infano. Estas rivelita, ke Tina estis konscia pri komplikaĵoj en sia gravedeco, dum kiu nur la patrino aŭ la infano povus esti savita, sed ŝi decidis ne rakonti al Rahul, ĉar ŝi sciis kiom multe li volis havi infanon. Dum sia gravedeco, Tina kiu ankaŭ amis la bebon, skribis ok leterojn al ŝia filino (unu por ĉiu el ŝiaj unuaj ok naskiĝtagoj) kaj donis ilin al la patrino de Rahul (Farida Jalal). Ĵus antaŭ sia morto, Tina petas al Rahul promesi nomi ilian filinon Anjali.
Ok jaroj pasis kaj Rahul estas sola vivanta kun sia filino Anjali Khanna (Sana Saeed) kaj sia patrino. Lia patrino timas, ke Rahul estas soleca kaj ke Anjali bezonas patrinan figuron en sia vivo, sed Rahul minimumigas tion dirante, ke li kaj lia patrino sufiĉas. Dum ŝia oka naskiĝtago, Anjali legas la lastan kaj plej gravan leteron de sia patrino.
Die Hochzeit
Die Hochzeit estas nefinita opero de Richard Wagner. Wagner verkis la libreto kaj komenciĝis per la komponado aŭtunon de 1832 en la aĝo 19 jaroj. Post kiam lia fratino Rosalie, ĉefa subtenanto kaj opinidirektanto de la familio, estis espriminta sian malplaĉon, Wagner forĵetis la projekton kaj neniigis la manskribaĵon. Konserviĝis nur septeto el la opero.
Ekesto
Wagner estis laŭ propraj indikoj kelkajn jarojn antaŭ la konceptado de la libreto „ leginta en libro de Johann Gustav Gottlieb Büsching tragikan okazaĵon akzesore menciitan“. Ankoraŭ tute laŭ la tradicio de la rakontoj de E. T. A. Hoffmann Wagner konceptis novelon, kiu kontraste al la modelo ludu en la nuntempo sur la bieno de riĉa artŝatanto. Li tamen ne finverkis la novelon, sed komenciĝis anstataŭe dum studorestado en Prago per la elverkado de la libreta al tragedia opero.
Agado de la opero laŭ indikoj de Wagner
Laŭ la membiografio de Wagner Mein Leben la opero havis jenan enhavon:
Du inter-malamikiĝintaj nobelaj aŭ patriciaj gentoj devas ĵuri repaciĝon unu al la alia. Simbole la familiestro de la unua partio invitas ankaŭ la filon de sia ĝisnuna malamiko al repaciĝofesto kaj al la samtempa geedziĝo de lia filino. Dum la geedziĝsolenaĵoj la filon de la eksmalamiko kaptas „malluma pasio por la novedzino“. Post kiam la novedzino estis kondukita al sia turĉambro, kie ŝi atendas sian edzon, ŝi subite ekvidas la rigardon de la fremdulo direktitan sur sin. Li entrudiĝas en ŝian ĉambron kaj ĉirkaŭprenas ŝin pasie. Ŝi sukcesas repuŝi lin al la balkono kaj faligi lin de trans la balustrado.
Plua sorto de la opero
Laŭ propraj indikoj de Wagner revenis kun la preta enkonduko de la unua akto kaj „adaĝo por kantsepteto“, en kiu eksonas la repaciĝo de la kverelaj familioj, la amĵuroj de la novgeedza paro kaj la „malhela ardo“ de la sekreta enamiĝinto. Dum kiam la instruisto de Wagner, Christian Theodor Weinlig, esprimiĝis pozitive, lia fratino Rosalie tamen ne povis amikiĝi kun la temo. Ŝi kritikis precipe la malheleco de la peco kaj la mankon de pacigaj kaj serenaj scenoj. Post tio Wagner, al kiu tre gravis la prijuĝon de lia fratino, neniigis „sen ajna pasio“ la manskribaĵon.
István Nánási Lovász
István NÁNÁSI LOVÁSZ [na:na:ŝi lova:s], laŭ kutima hungara sinsekvo NÁNÁSI LOVÁSZ István, (naskiĝis en 1624, mortis en 1683 aŭ en 1684 en Transilvanio en Nagybánya (nuntempa Baia Mare en Rumanio)) estis hungara reformita pastro, eklezia verkisto.
Biografio
István Nánási Lovász studis en Debrecen. De la fino de 1646 ĝis julio 1649 li estis lernejestro en Nagybánya, de oktobro 1649 li studis en Nederlando. Poste li estis pastro en 1651 Nagybánya, de 1652 en Márámarossziget, de 1766 denove en Nagybánya. En 1674 la katolikoj forigis lin, tial unu jaron li estis pastro en Huszt, poste li revenis.
Santa Fiora
Santa Fiora estas komunumo de Italio.
John Goffe Rand
John Goffe Rand (Bedford Nov-Hampŝiro, 27-an de januaro 1801 - Roslyn Nov-Jorkio, 23-an de januaro 1873) estis usona portretpentristo kaj inventisto. Lia plej konata invento estas la elpremtubo.
Kiel junulo li estis lernanto de meblofaristo. Pli poste li fariĝis lernanto de la portretpentristo Samuel Morse. Li edziĝis kun Lavinia Brainerd kaj kun ŝi li vojaĝis en 1834 al Eŭropo. Tie li faris diversajn inventojn, inter kiuj estis la elpremtubo. Liaj inventoj tamen alportis malmulton da mono. Tial la paro revenis al Usono, kie Rand denove ekpentris portretojn. La geedzoj restis sen infanoj.
Elpremtubo
La elpremtubo kiun Rand inventis estis unue ne pli ol kava cilindro kun malfermitaj finaĵoj. Ambaŭ finaĵoj estis fermeblaj, post kio oni devis fari truon en ĝi por elpremi la farbon. Je la 4-a de marto 1841 li ricevis pro tio britan patenton kaj li registris tie je la 4-a de septembro 1841 lian lastan specifon. Je la 11-a de septembro 1841 li ricevis la usonan patenton. Je la 29-a de septembro 1842 li registris sian duan britan patenton, kun plibonigoj rilate al la originala ideo. Je la 7-a de aŭgusto 1844 la tria brita patento estis donita, kun plibonigita produktadoprocezo.
La elpremtubo havis la avantaĝon ke la farbo ne sekiĝis, tiel la pentristoj povis pentri en la liberaero. Krom tio la farbo en la elpremtubo havis pli bonan konsiston kaj pli intensajn kolorojn ol tiuj faritaj de la artistoj mem.
Impresionismo
Antaŭ ĉio francaj impresionistoj uzis la inventaĵon, kune kun la portebla stablo, paletro kaj farbskatolo.
Sulzfeld (Grabfeld)
Sulzfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhön-Grabfeld kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kopreo
Kopreo (helene Κοπρεύς, latine  Copreus ) estis en la helena mitologio heroldo de mikena reĝo Eŭristeo.
Kopreo transdonis ordonojn de la reĝo Eŭristeo al Heraklo. Sed el tio oni ne povas juĝi pri lia kuraĝo. Estas vero, ke heroldo aŭ mesaĝisto estas ĉiam netuŝebla, sed reĝo ne.
La reĝo Eŭristeo tiom timis grandan heroon Heraklon, ke li ne aŭdacis antaŭenpaŝi lin, des pli persone ordigi al li taskojn, kiujn la fortulo devis plenumi pro volo de dioj kaj intrigoj de diino Hera.
La taskoj estis dek du, ĉiuj danĝeraj kaj preskaŭ neplenumeblaj. Heraklo ĉiujn plenumis kaj tio daŭris kelkaj jaroj..
Dek du taskoj por Heraklo:
Kiam Heraklo plenumis la lastan, dekduan taskon, venigis el infero hundon Cerberon, la reĝo pro teruro ĵetiĝis surgenuen kaj petis Heraklon, ke li la monstron rapide revenos.
Reflekto en arto
Kopreo parolanta kun Heraklo kaj transdonanta al li ordonojn de sia mastro, aperis en klasikista literaturo. Li korpigis simbolon de devota lakeo de la reĝoj kaj princoj.
Referenco
La dek du laboroj de Heraklo
Revin (stacidomo)
Revin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Revin, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Soissons - Givet (205000).
NGC 6151
NGC 6151 estas grupo de steloj en konstelacio Paradizeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Urba parko de Erfurto
La Urba parko (Stadtpark) estas unu el la multnombraj parkoj en la urbocentro de Erfurto (Germanujo) kreite sub la urbestreco de Hermann Schmidt.
Historio
Antaŭ la pordoj de la urboj, rande de la Schwemmbach-valo, situas la monteto Spielberg. Unue tie ĉi estis la remparoj Hohe Batterie kaj Daberstedter Schanze. Alikonstruo kaj la malfortikigado de la urbo depost 1873 ebligis realigi 20 jarojn poste la modestan priplantadon de la areo. Ekde 1887 faritis surloke sportejo por erfurta futbalklubo (tia utiligo ĝis 1908). De la 1-a de majo ĝis la 30-a de septembro 1894 okazis granda metiada ka industria ekspozicio surloke. Dum la planadoj pri la etendigo de la urbo oni pripensis ankaŭ eblan aranĝadon de la urboparka areo. Fundamentoj por tio estis la planoj de Otto Linne kaj Max Bromme.
La unua duono rigardanta urbocentren estas aranĝita de 1908-11, la suda parkduono de 1917-26 (sub la gvidado de Hermann Braband). En 1913 Henry Van de Velde planis konstruigi gigantan muzeon Universalan Muzeon meze de la parko, kio bedaŭrinde ne realiĝis
Post la forigo de la bombŝirmaj keloj en 1950 la parko submetitis al alia alikonstruo planita de la erfurta ĝardenarkitekto Gustav Allinger.
Funkcio
La urboparko, kiun karakterizas belega ŝtuparo monumentprotektita rigardanta al la stacidomo, gastigas multe da ĝardenaj kaj hortikulturaj ekspozicioj. Atentiĝo indas - krom al la ŝtuparo - ankaŭ al la pavilono kaj al la strikte geometriaj elementoj norden-suden ene de la verda terpeco. En la suda parto estas la puto Sorgebrunnen kun aranĝo simila al malsuprenigita ĝardeneto (Senkgarten). Krome multo da raraĵoj dendrologiaj kiel amuraj korkoarboj (Phellodendron amurense) kaj morusarboj (Morus alba) troviĝas en la parko.