cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Ekzorcisto
Sekvo
La romano estis bazo por la filmo The Exorcist (1973).
Ŝakpeco
En ŝako, ĉiu ludanto havas sian aron de 16 ŝakpecoj de 6 specoj por komenci la ludon. Ĉiu speco havas specialan metodon de moviĝo kaj kapto. La pecoj estas: La reguloj por moviĝo kaj kaptado estas priskribitaj en la artikolo Bazaj reguloj de ŝako.
Iuj aliaj pecoj ne estas uzataj en kutima ŝako, sed en ŝakaj variaĵoj kaj ŝakaj enigmoj. Ili estas konataj kiel feaj ŝakpecoj.
Ŝakpecoj en pluraj lingvoj
Ŝakpecoj en pluraj lingvoj.
Estêvão Rodrigues de Castro
Estêvão Rodrigues de Castro (1560-1638) estis portugala kuracisto, sciencisto, poeto, filozofo, verkisto kaj profesoro pri Medicino en la Universitato de Pizo. Pro religiaj demandoj li vivis la 29 lastajn jarojn de sia vivo en Italio, dividita inter sia kariero kiel klinikisto kaj verkisto, kies rezulto estas la sennombraj studoj pri la scienca naturo krom vasta kaj varia poetikva verkaro. Krom tio, li estis privata kuracisto de la Kozimo la 2-a de Mediĉo (1590-1621) kaj de lia filo Ferdinando la 2-a (1610-1670), kiuj iliavice fariĝis lia patrono. Lia poezia verkaro estis tiel fekunda ke oni eĉ atribuis al Kamoenz kelkaj el liaj poemoj
Vivo
Li studis en la Universitato de Koimbro kaj ricevis sian diplomon de Bakalaŭro pri Artoj en la 3-a de marto 1584, licenciiĝis en la sama fakultato en la 18-a de majo 1585 kaj diplomiĝis kiel doktoro pri medicino en la 26-a de oktobro 1588. Dum 25 jaroj li oficis kiel kuracisto en Lisbono, tamen li ne sentis sin bonsukcesa sin dediĉante al medicino kaj al la zorgoj de siaj pacientoj. Tiuepoke li jam kultivis la guston pri poetiko kaj tiam li verkis la poemon "De Simulato Rege Sebastiano", krom multaj aliaj poemoj en la latina, hispana kaj portugala lingvoj, kiuj cetere estis publikigitaj de lia filo Francisko de Castro. Li edziĝis al S-ino Genoveva Figueira kaj havis kvar gefilojn. Francisco supervivis lin kaj lia alia filo Antono estis kuracisto en Florenco kaj mortis en la 13-a de majo 1633, infektita de la pesto, la du aliaj estis Maria kaj Marteno.
En 1608, li decidas fuĝi al eksterlando. Laŭ lia biografo, Giacinto Manuppella, pro la persekutoj al liaj judaj kunfratoj li decidas foriri. La situacio estis malfacila por la ĵus-baptitaj judoj kaj sufiĉis eta suspekto de ajna malamiko por ke la mortigaj manoj de la inkvizicio atingu lin. Dum kelkaj monatoj li restis en franca urbo, Blaye-sur-Gironde, tamen pro manko de malsanuloj por traktado aŭ ĉar la medio ne estis favora por disvastigo de lia nomo aŭ kariero, li foriris al Florenco, tie kie li starigis loĝejon kaj poste al Pizo, kie multaj novbaptitaj judoj jam instruis, tiel kiel Rodrigo da Fonseca (1550-1622) kaj lia nevo Gabriel da Fonseca (1585-1668). En Florenco li estis nomumita arkiatro de la kortego. Laŭ la historiisto Angelo Fabroni (1732-1803), li estis bonŝanca je la diagnozo de la malsanoj kaj je la receptado de kuraciloj. . Antaŭ tiom da sukcesoj en sia kariero kiel kuracisto, ne malfacile li estis nomumita Profesoro pri Medicino en la Universitato de Pizo kun altega salaro de 700 skudoj ekde la jaro 1617-1618.
Merloj (kanto)
Merloj (Дрозды) estas ruslingva kanto. Aŭtoro de muziko estas Vladimir Ŝainskij, aŭtoro de vortoj estas Sergej Ostrovoj.
Teksto
Heroo de la kanto estas inspirita de kantado de merloj — "fiero de Rusio". Ili kantadas "por animo, sed ne por famo".
Unuaj versoj (origina teksto kaj Esperanto-traduko de K. Ilutoviĉ, vidu plene):
Cobquecura
Cobquecura (kiu signifas Pano el ŝtono en mapuĉa), estas komunumo de Ĉilio kiu troviĝas ĉe la marbordo de la Pacifiko, inter la 36º 08' de Suda Latitudo kaj 72º 46' de Okcidenta Longitudo.
Ĝi formas kun la komunumoj de Bulnes, Cabrero, Coelemu, Ninhue, Ñiquén, Portezuelo, Quillón, Quirihue, Ránquil, San Carlos, San Fabián, San Nicolás, Treguaco kaj Yumbel la Distrikton 42 de Diputados kaj la Circunscripción Senatorial N° 12.
Viens
(jen france, okcitane Viènç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Endre Wild
WILD Endre [vild] estis hungara, rumania hungara romkatolika eklezia verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Arado la 31-an de majo 1882 kaj mortis en Rio de Janeiro la 28-an de julio 1969. Li estis la pli aĝa frato de kuracisto, verkisto Lajos Wild.
Kariero
Endre Wild pristudis teologion en Romo kaj Innsbruck, oni konsekris lin pastro en 1905. Li laboris en Lugos, poste en Pancsova, de 1918 en Arado li redaktis la katolikan revuon Vasárnap (1920-1940) . De 1926 li fotografiis por la gazeto. Li fondis la Eldonejentreprenon Vasárnap. Ekde 1939 li gvidis la ordenon minoritaon de Târgu Secuiesc. Post la dua mondmilito li elmigris en Brazilon.
Kalná Roztoka
Kalná Roztoka (hungare Kálnarosztoka) estas rutena vilaĝo en orienta Slovakio en distrikto Snina. Ĝi konsistas el du historiaj vilaĝoj Kalná kaj Roztoka, kiuj en jaro 1877 kuniĝis.
Priskribo
Teritorio de vilaĝo troviĝas ĉe montpiedo de parto de supre menciita montaro, kiu nomiĝas Nastaz.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1554 - parto Kalná, kaj en la jaro en la jaro 1554 - parto Roztoka.
Naturprotekto
Parto de vilaĝa teritorio troviĝas en Nacia parko Poloniny, la vilaĝo mem kuŝas en ŝirma zono de ĉi nacia parko. Sur la teritorio kuŝas protektita teritorio naturrezervejo  Havešová kun fagaj praarbaroj, kiu estis deklarita en la jaro 2007 kiel monda natura heredaĵo.
Merlo (apartigilo)
Merlo havas kelkajn signifojn:
Ŝabua
Ŝabua (malnovsudarabe s2bŭt S2abŭat, arabe شبوة, latinliterigo laŭ DMG Šabwa, Sabatha laŭ la antikva geografio de la helenoj kaj romianoj, prononco de la araba formo proksimume , sed ĉar en Esperanto la sono "ŭ" ankaŭ en transskriboj de alilingvaj nomoj ne antaŭvidatas sen antaŭa "a" aŭ "e", la latinliterigo "Ŝabua" prefere al "Ŝabva" restas laŭeble proksima al la origina prononco) ĝis la 4-a jarcento estis la ĉefurbo de la malnovsudaraba regno Hadramaut.
Ĝi situis ĉe la orienta rando de la dezerto Ramlat as-Sabatajn en la teritorio de nuntempa Jemeno, proksimume 300 km nordoriente de Sanao, en la loko kie la uedo Maŝar eliras en la dezerton. La loko altas proksimume 850 metrojn super la marnivelo. Ŝabua en la antikva epoko estis grava komerca stacio ĉe la karavana olibana vojo. Ekde la jaro 1975 la ruinoj estas esplorataj fare de franciaj arkeologoj.
TKL
La vorto havas plurajn signifojn:
Robert Hooke
Robert HOOKE estis angla sciencisto. Li rigardis korkon per mikroskopo kaj li vidis multajn malgrandajn strukturojn. Hooke nomis tiun strukturojn "ĉeloj". La strukturoj memorigis lin pri la ĉeloj de monaĥoj en monaĥejoj. Tamen, Hooke ne estis konscia pri la signifo de tiu malkovro.
Hadriano la 4-a
Hadriano la 4-a (latine Hadrianus Quartus, naskonome Nicholas Breakspear) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1154. Li oficis ĝis sia morto la 1-a de septembro 1159, dum 4 jaroj, 8 monatoj kaj 28 tagoj. Sume temis pri la 169-a papo.
Gustav Žďárský
Gustav ŽĎÁRSKÝ (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1867 en Nový Bydžov - mortis en 1925) estis ĉeĥa filologo kaj esperantisto.
Doktoro pri filozofio. Li verkis lernolibrojn de fremdaj lingvoj, tradukis en la ĉeĥan fremdlingvan literaturon kaj kompilis supervidojn de la ĉeĥa literaturo. Kunlabore kun Karel Procházka li preparis lernolibron de Esperanto por ĉeĥoj kaj tradukojn al Esperanto. Li okupiĝis pri la lingvoj hungara, rumana, angla, germana, hispana, itala kaj Esperanto.
Băița de sub Codru
Băița de sub Codru [bəica de sub kodru] (hungare: Mosóbánya) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 358 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 678. Ĝia unua mencio estas el 1475. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Urmeniș.
Ĝis 1997 ankaŭ la vilaĝo Odești apartenis al la komunumo; la leĝo 167/1997 aligis ĝin al la komunumo Băsești.
Stelpomo
Chrysophyllum cainito estas tropika arbo de la familio Sapotacoj, apartenantaj al la malaltebenaĵo de Mezameriko kaj la Karibaj insuloj. Ĝi kreskas rapide kaj atingas 20 m en alteco.
Ĝi ankaŭ estas konata per la sinonimo Achras cainito. En Vjetnamio, ĝi estas nomita vú sữa (laŭlitere: patrina lakto).
La folioj estas ĉiamverdaj, alternaj, simple ovalaj, tutaj, 5–15 cm longaj; la malsupra flanko brilas kun ora koloro kiam vidite de fore. La malgrandegaj floroj estas purpurkolore blankaj kaj havas dolĉan bonodoron. La arbo ankaŭ estas hermafrodita (mem-fekunda).
Ĝi havas rondan, purpur-haŭtan frukton kiu ofte estas verda ĉirkaŭ la kaliko, kun stelpadrono en la pulpo. Foje ekzistas verdet-blanka aŭ flava v de la frukto. La haŭto estas riĉa je latekso, kaj kaj ĝi kaj la lardhaŭto ne estas manĝeblaj. La platpremitaj semoj estas helbrunaj kaj malmolaj. Ĝi portas fruktojaron ĉirkaŭe post kiam ĝi atingas proksimume sep jarojn de aĝo.
La fruktoj estas bongustaj kiel freŝa desertofrukto; ĝi estas dolĉa kaj plej bone servita malvarma. Infuzoj de la folioj estis uzitaj kontraŭ diabeto kaj reŭmatismo. La frukto havas antioksidantajn trajtojn. , La ŝelo estas konsiderita toniko kaj stimulilo, kaj ŝelodekoktaĵo estas utiligita kiel kontraŭtusaĵo. La frukto ankaŭ ekzistas en tri koloroj, malhelviolkolora, verdece bruna kaj flava. La purpura frukto havas pli densan haŭton kaj stukturon, dum la verdece bruna frukto havas maldikan haŭton kaj pli likvan pulpon; la flava variaĵo estas malpli ofta kaj malfacile trovebla.
Kelkaj parencaj specioj, ankaŭ nomitaj stelpomoj, estas kultivitaj en Afriko, inkluzive de C. albidum kaj C. africanum.
En Vjetnamio, la plej fama variaĵo estas Lò Rèn-laktofrukto venanta de Vĩnh Kim komunumo, Châu Thành distrikto, Tiền Giang provinco.
En Sieraleono la frukto estas menciita kiel "Bobi wata" aŭ patrinolakto-frukto.
En literaturo
La Nobel-premiita poeto Derek Walcott eternigas la frukton kiel simbolo de Karibio mem en sia kolekto "La Stelpoma Regno" (1979 ).
NGC 3615
NGC 3615 (aliaj indikoj — UGC 6313, MCG 4-27-12, ZWG 126.21, PGC 34535) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Telugua lingvo
La telugua lingvo (originala nomo : tĕlugu / తెలుగు) estas lingvo el Barato. Ĝi estas parolata en la ŝtato Andra-Pradeŝo kie ĝi estas oficiala lingvo. Oni ankaŭ parolas ĝin en Yanaon (Pondiĉeri), en tamula lando, en Karnataka, en Maharaŝtro, kaj en Orissa. Oni trovas parolantojn en Birmo, en Malajzio, en Maŭricio, en Sauda Arabio, en Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, en Sudafriko, en Fiĝioj, en Nordameriko, kaj en Britio kaj en Francio. Ĝi estas la unua lingvo de 69 000 000 parolantoj.
Ĝi estis nomita la Itala el oriento (Niccolo da Conti, 15-a jarcento) (eble ĉar ĝi sone dolĉas, kaj (preskaŭ) ĉiu silabo finiĝas per vokalo.)
Sono
అ a
Carisio
Carisio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Balocco, Buronzo, Cavaglià (BI), Formigliana, Salussola (BI), Santhià kaj Villanova Biellese (BI).
Telugua lingvo
Sono
ఆ aa
ఇ i
ఈ ii
ఉ u
ఋ aru
ౠ aruu
ఎ e
ఏ ee
Pellingen
Pellingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Telugua lingvo
Sono
ఐ ai
Ambiente
Ambiente - Von der Kunst des Reisens (laŭvorte: Medio - pri la arto vojaĝi) estas la titolo de vojaĝmagazino de la aŭstra kultura radikanalo Österreich 1.
Telugua lingvo
Sono
ఒ o
ఓ oo
Ambiente
Priskribo
La posemajne unu fojon disaŭdigita radielsenda serio fonditis en la jaro 1987-a kaj apartenis ekde tiam al la regulaj standardprogramoj de la menciita stacio.
Telugua lingvo
Sono
ఔ au
Ambiente
Priskribo
La serio konsistas el vojaĝrakontoj en formo de distra-informa stilo. Ĉiu numero daŭras 55 minutojn. La felietone faritaj rakontoj suplementiĝas per muziko el la trapasitaj regionoj.
Telugua lingvo
Sono
అం am
Ambiente
Priskribo
La serio ekde novembro 1987 dissendatas je la 10.05 h dimanĉe kaj (post ŝanĝo programara de januaro 2010) ripetatas sekvantsemajne marde je la 16.00 h.
Kunfondintino estis la kulturĵurnalistino Ursula Burkert, kiu ekde 1991 estas respondeca surbendigestrino de la magazino. La voĉo estas ekde 2006 tiu de la aŭstra aktoro Helmut Berger.
Telugua lingvo
Sono
(Ĉi tie la vokaloj skribitaj dufoje indikas longan vokalon. Tio estas: aa = longa a; ii = longa i; ktp.)
Ambiente
Ŝatite ankaŭ ekstere
Samtempe Ambiente estas akustika kunvojaĝanto al la Ö1-studvojaĝoj, akompanataj kaj elpensitaj fare de redaktoroj radifoniaj. Kelkaj elsendoj transprenitis de alkaj radistaciaj neaŭstraj. Ekzemple la en 2009 disaŭdigita elsendo pri Ĉinio aŭskulteblis ankaŭ en la germanlingva programo de la publikjura radikanalo de RAI en Bozen Amaskomunukile oni ofte citas certajn elsendojn de tiu ĉi vojaĝmagazino.
Kostrinska Roztoka
Kostrinska Roztoka, ukraine Костринська Розтока, ruse Костринская Ростока [kostrinskaja rostoka] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij, en municipo de Kostrina.
Telugua lingvo
La telugua lingvo per Unikodo
La kodoj Unikodaj por la telugua estas U+0C00 ... U+0C7F.
TKM
La vorto havas plurajn signifojn:
Telugua lingvo
Gramatiko
La vortoj estas formataj ĉefe per aldono de sufiksoj. Ekzemple:
Gyula Harangozó (1956)
Gyula HARANGOZÓ [djula], hungare '''Ifj. Harangozó Gyula, Esperante Julio Harangozó''' estas hungara baletisto kaj koreografo. Lia patro estis same baletisto kaj same nomata Gyula Harangozó, lia patrino estis Irén Hamala.
Kostrinska Roztoka
Situo
Kostrinska Roztoka troviĝas de Kostrina (kun stacidomo) je 3, Velikij Bereznij je 18, Uĵhorodo je 61 km-oj.
Gyula Harangozó (1956)
Gyula Harangozó naskiĝis la 1956 en Budapeŝto.
Kostrinska Roztoka
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1602. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Kostrinska Roztoka. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Vintre apud la vilaĝo skiejo funkcias.
Gyula Harangozó (1956)
Biografio
Gyula Harangozó lernis baleton en Ŝtata Baleta Instituto, pote li plulernis en Moskvo ĝis 1976. Li komencis sian baletan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe inter 1976-1983 li dancadis en Vieno, inter 1981-1991 en Munkeno. Poste li aranĝis revuon "Steloj de baletoj" en diversaj eŭropaj landoj. Inter 2005-2010 li estris la baletistojn en Vieno. Li ricevis premion Kossuth en 2012, pli frue ekde 1977 ankaŭ aliajn premiojn.
Abundeco de elementoj en la terkrusto
Estas konataj ĉirkaŭ 90 naturaj kemiaj elementoj. Ilia abundeco (aŭ atomfrakcio) en la terkrusto multe diferencas. Ankaŭ la abundeco en la terkrusto diferencas de ilia abundeco en la tuta Tero kaj denove de ilia abundeco en universo.
La plej raraj elementoj sur la terkrusto (flave markitaj) ne estas la plej pezaj, sed la siderofilaj (transiraj elementoj kun alta denseco) elementoj en la tabelo pri klasifikado de Goldschmidt pri la elementoj. Ĉi tiuj elĉerpiĝis pro tio ke ili estis relokigitaj en la profundaĵoj de la ternukleo. Ilia abundo en meteoroidoj estas pli granda. Krom tio, Te kaj Se elĉerpiĝis el la terkrusto pro la formado de volatilaj hidridoj.
La malsupra tabelo montras la abundecon de la kemiaj elementoj sur la terkrusto. La kvantoj montras la procentaĵojn aŭ partojn en milionoj (angle: ppm) laŭ la maso, ekzemple: 10 mil ppm egalvaloras al 1%.
Rimarku ke la kvantoj estas hipotezaj, kaj ili varias laŭ la fontoj aŭ metodo pri taksado. La grandordo de la datumoj ekzistantaj utilas nur por doni ideon pri la informo.
Le souper de Beaucaire
Le souper de Beaucaire (La vespermanĝo de Beaucaire) estis politika broŝuro verkita de Napoleono Bonaparte en 1793. Kun la Franca Revolucio en sia kvara jaro, enlanda milito etendiĝis tra Francio inter variaj rivalaj politikaj fakcioj. Napoleono estis enmetita en milita agado, ĉe la flanko de la registaro, kontraŭ iomaj ribelaj urboj de suda Francio. Dum tiuj okazaĵoj, en 1793, li parolis kun kvar komercistoj el la Suda Francio kaj aŭdis iliajn vidpunktojn. Kiel fidela soldato de la Respubliko li respondis siavice, kontraŭis la timojn de la komercistoj kaj malkuraĝigis ties kredojn. Li poste verkis pri sia parolado en la formo de broŝuro, alvokante al fino de la enlanda milito.
Pioniro (militaro)
Pioniroj estas trupa genro de armeo. La pioniroj havas la taskon malhelpi la avancon de la kontraŭaj trupoj kaj helpi la proprajn trupojn per konstruteknikaj kaj infrastrukturaj helpoj. Ili havis specialan trejnadon. Interalie la pioniroj konstruas flospontojn kaj ŝoseojn por la propraj trupoj.
Katedralo de Modeno
La Katedralo de Modeno (Duomo di Modena) estas unu el la romanikaj konstruaĵoj plej gravaj de Eŭropo kaj pro tia graveco ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1997.
La katedralo ekkonstruiĝis en 1099, sub la gvido de la arkitekto Lanfranco, sur la loko kie troviĝis la tombo de Sankta Geminiano, la patrona Sanktulo de Modeno. Antaŭe, sur la sama loko en la 6-a jarcento, troviĝis du preĝejoj samstilaj, sed ambaŭ estis detruitaj. La restaĵoj de la sanktulo ankoraŭ estas videblaj en la kripto de la katedralo.
La sonorilturo nomiĝas Turo Ghirlandina.
17779 Migomueller
17779 Migomueller estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan fizikiston Michael ("Migo") Mueller, kiu progresigis la scion pri la termikajn ecojn de la asteroidoj, inklude per modelo de la termika konduto de eclipsantaj duopaj asteroidoj. Li determinis la de duopaj asteroidoj per observoj en meza infraruĝo de reciprokaj eklipsoj elde la kosmoteleskopo Spitzer.
Parabolo de la sinapa semeto
La parabolo de la sinapa semeto estas unu de la paraboloj de Jesuo rakontitaj en la tri sinoptikoj: Evangelio laŭ Mateo en 13,31-32; Evangelio laŭ Marko en 4,30-32, kaj Evangelio laŭ Luko en 13,18-19. Ankaŭ la apokrifa Evangelio de Tomaso (n. 20 de ). Eblaj bibliaj paraleloj troveblas en la Libro de Danielo (4,10-12) kaj (4,20-22; en la libro de Libro de Jeĥezkel (17,22-23) kaj (31,1-9).
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
La Klubo de esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice estis fondita sub nomo "Esperantista rondeto en Pardubice" en la jaro 1909 kaj novan menciitan nomon la klubo akceptis dum jarkunveno la 22-an de februaro 1922. Kun interrompoj dum mondmilitoj kaj pro malpermeso en stalinisma erao ĝi sukcese laboris kaj laboras ĝis nun.
Programo kaj rilatoj kun AEH
De jaro 1995, post translokiĝo de Asocio de Esperantistoj Handikapuloj (AEH) al Pardubice, la klubanoj penas kunplenumi taskojn de tiu internacia organizo kun ĉ. 160 membroj en tuta Ĉeĥa respubliko kaj 40 eksterlandanoj en diversaj landoj de Eŭropo, Azio kaj Ameriko. Ili zorgas pri regula eldonado de asocia gazeto "Informilo" kaj suplemento "Antaŭen", organizas regulajn semajnajn seminariojn en vilaĝo Skokovy ĉe Mnichovo Hradiště, duontagajn lingvajn seminariojn en Prago, aranĝas por ĉeĥaj esperantistoj busvojaĝojn al Universalaj Kongresoj en diversajn landojn en Eŭropo k.t.p.
Parabolo de la sinapa semeto
La parabolo de la sinapa semeto
Marko 4,30-32: “30 Kaj li diris: Al kio ni komparu la regnon de Dio? aŭ per kia parabolo ni montru ĝin? 31 Al sinapa semeto, kiu, kiam ĝi estas semita sur la teron, estas pli malgranda ol ĉiuj aliaj semoj, kiuj estas sur la tero, 32 tamen semite, kreskas kaj fariĝas pli granda ol ĉiuj legomoj, kaj elmetas grandajn branĉojn, tiel ke sub ĝia ombro povas ekloĝi la birdoj de la ĉielo"
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
Programo kaj rilatoj kun AEH
Kunvenoj de la klubo okazas ĉiusemajne lunde inter 17:00 kaj 18:30 en la strato Na Okrouhlíku 953/21, tel. 466 611 941 (vizitoj post antaŭa anonco estas bonvenaj).
Listo de komunumoj en Morelos
La meksika federacia subŝtato Morelos troviĝas en la centro de la nacia teritorio kaj en ĝi ekzistas 33 komunumoj.
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
Historio
Esperanto-rondeto en Pardubice estis fondita en 1909. Ni povas tion nur dedukti el reklamartikolo de Unio de Bohemaj Esperantistoj, publikigita en lernolibro aperinta en la menciita jaro, en kiu estis E-rondo en Pardubice nomata, kaj el raporto de kluba sekretariino Vamberová pri jarkunveno de la klubo en 1922.
Inter la pioniroj de la klubo ni nomu antaŭ ĉiuj la unuan esperantan lirik-poeton D-ron Schulhof, aŭtoron de poemkolektoj Per espero al malespero, Kion la vivo alportis, Aŭtunaj floroj kaj Bohemiaj grenatoj. El la urbo Pardubice devenis ankaŭ iama prezidanto de la Asocio de Ĉeĥoslovakaj Vidnekapablaj Esperantistoj, muzikkomponisto Karel Emanuel Macan.
Parabolo de la sinapa semeto
La parabolo de la sinapa semeto
Luko 13,18-19: “18 Kaj li diris: Al kio similas la regno de Dio? kaj al kio mi ĝin komparu? 19 Ĝi estas simila al sinapa semeto, kiun viro prenis kaj ĵetis en sian ĝardenon; kaj ĝi kreskis kaj fariĝis arbo; kaj la birdoj de la ĉielo loĝis en ĝiaj branĉoj”.
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
Historio
En la jaro 1913 estis en Pardubice jam cent esperantistoj.
Parabolo de la sinapa semeto
La parabolo de la sinapa semeto
Evangelio de Tomaso 20: “20. La disĉiploj diris al Jesuo: “Diru kia estas la ĉiela regno”. Kaj li ilin respondis: “Ĝi similas sinapan semon, la plej etan el ĉiuj semoj, sed kiam ĝi falas en plugitan grundon, ĝi produktas grandan planton kaj fariĝas ŝirmilo por ĉielaj birdoj”.
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
Historio
Pardubice ofte gastigis renkontojn de orientbohemiaj esperantistoj.
Parabolo de la sinapa semeto
Aŭtentikeco
Ĉar la parabolo ĉeestas en la tri sinoptikoj kaj ĉar ĝi estas ĉiam raportita en la manuskriptoj, laŭ fakuloj tiu parabolo konsiderindas aŭtenta eldiraĵo de Jesuo. Kelkaj amuziĝas doni poentojn pri tiu aŭtentikeco, agnoskante al ĝi la maksimumon.
Intrerpretoj
La tipo de sinapo aludata de la parabolo povas atingis altecon ankaŭ de 8/9 metroj, sed ne estis plantita en ĝardenoj. La kontrasto inter la malgrandeco de la semo kaj la alteco de la planto estas proverba observo. Jesuo, eble, intencas kompari sian etan sukceson en la anonco de la Dia Regno kun la estonta sukceso. La birdoj, laŭ multaj komentistoj, estas la adherantoj al la invito de Jesuo, paganoj kun Izraelo, pekuloj serĉataj Dion: la disĉiploj, do, ne limiĝu vidi la nunon sed estu certaj pri la universala estonta sukceso; fakte, ĉar la birdoj alflugas de multaj flankoj, oni argumentis ke ĉi-tie estas aludata la universaleco de la Ĉiela regno. Laŭ aliaj, malmultaj pervere, la birda amaso aludas al la facileco malpurigi la regnon per nekontrolo pri la rifuĝintoj en la arbo, kelkaj volis vidi en la parabolo averton de Jesuo kontraŭ la lupoj meze de la ŝafoj.
Klubo de Esperantistoj D-ro Schulhof Pardubice
Historio
En la jaro 1931 ankaŭ EK kunlaboris en organizo de granda „Ŝtata ekspozicio de korpoedukado kaj sporto en Pardubice".
Dum la dua mondmilito estis la klubo malpermesita, sed tuj post la milito estis ĝia agado renovigita.
En 1946 kaj 1947 pardubica radio dissendadis kurson de Esperanto, kompreneble en kunlaboro de la klubanoj.
En la jaro 1995 translokiĝis al Pardubice Asocio de Esperantistoj Handikapuloj kun sia Internacia klubo. De tiam la klubo tre kunlaboras kun tiu ĉi organizaĵo.
Agado
La agado de la klubo(j) kaj AEH estis kaj estas riĉa:
Palmas
Palmas estas urbo de Brazilo, Ĝi estas la ĉefurbo de norda subŝtato Tocantins (esperante Tokantinso). Palmas havas 208.165 loĝantojn.
Flago de la Afrika Unio
La flago de la Afrika Unio konsistas el du horizontalaj zonoj verdkoloraj supre kaj malsupre, larĝa blanka strio meze inter la verdaj, kaj mallarĝaj oraj strioj inter la verdaj kaj la blanka. Meze de la blanka strio troviĝas la Emblemo de la Afrika Unio.
Floing
Floing - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Gorgier
Gorgier estas komunumo en la distrikto Boudry en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1922 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Gorgier situas en la regiono La Béroche, 15 kilometrojn okcidentosudokcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo kaj etendiĝas de la impresa rokokaldrono Creux-du-Van de la Neŭŝatela Ĵuraso en nordokcidento ĝis al la bordo de la Lago de Neŭŝatelo en sudoriento. La komunumo konsistas el la vilaĝo Gorgier, la vilaĝetoj Chez-le-Bart kaj Derrière-Moulin, kaj multnombraj izolitaj bienoj sur la suda deklivo de la Ĵuraso.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,98 km², de kiuj 56,2% estas kovritaj de arbaro, 33,3% servas por agrikulturo kaj 8,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gorgier limas en nordo al Boudry, en oriento al Bevaix, en sudo al la Lago de Neŭŝatelo, en okcidento al Saint-Aubin-Sauges, en okcidentonordokcidento al Montalchez, en nordokcidento al Provence (VD), kaj en nordnordokcidento al Val-de-Travers.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 10 de Neŭŝatelo al Yverdon-les-Bains. La svisa aŭtovojo A5 pasas sub la vilaĝo Gorgier en tunelo. La plej proksima alveturejo al la aŭtovojo situas 1 kilometron okcidente de la komunumo en Saint-Aubin-Sauges. La komuna stacidomo de Saint-Aubin-Sauges kaj Gorgier ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Neŭŝatelo al Yverdon troviĝas ekzakte sur la limo inter la du komunumoj. De Gorgier krome kondukas buslinioj al Yverdon, Provence kaj Boudry.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gorgier datiĝas el la jaro 1252 kiel Corgie. Ĉe la lagobordo estis trovitaj restaĵoj kaj objektoj de setlejoj de la neolitiko kaj de la Hallstatt-kulturo. Estis trovitaj menhiroj kaj ruino de romia vilao kaj burgonja tombokampo el la 2-a kaj la 3-a jarcento. Dum mezepoko ĝis 1831 Gorgier estis parto de la samnoma senjorujo, kies sidejo estis la Kastelo de Gorgier.
Epatlán
Epatlán estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas San Juan Epatlán.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4268 loĝantojn. El tiuj estas 2051 viroj kaj 2217 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72.72 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 38′ norda latitudo kaj 98° 22′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1360
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21062a.htm
ITPF
La Internaciaj Taskaj Policaj Fortoj (International Task Police Force}, mallonge ITPF) estis internacia unio de policistoj en Bosnio-Hercegovino, kiu agis sub la aŭspicio de la Unuiĝintaj Nacioj (UN).
La taskoj de la unuo estis la helpo al konstruado de polica servo en Bosnio-Hercegovino, solvoperado de konfliktoj inter la policaj fortoj de la antaŭaj intermilitintaj fortoj, kaj malkovro pri la restado de militkrimuloj.
La agado de la unio daŭris ekde la fino de 1996 ĝis la 31-a de decembro 2002. La unio la 1-an de januaro 2003 transdonis sian agadon al la "Polica Misio de la Eŭropa Unio" (EUPM). Kiu, kiel indikas la nomo, plulaboris sub la aŭspicio de la Eŭropa Unio, ĉar la membroŝtatoj de la Unuiĝintaj Nacioj ne estis interkonsentintaj pri daŭrigo de la misio de la unio ITPF.
La agado de la unuo ITPF paralelis al la misio de la "Stabligaj Armitaj Fortoj" (mallonge SFOR) en la sama regiono, kiu ankaŭ agis sub la aŭspicio de la Unuiĝintaj Nacioj.
La jeune fille et les loups (filmo)
La jeune fille et les loups (La junulino kaj la lupoj) estas franca filmo de Gilles Legrand aperinta la.
Videoteko
Aperis DVD de la filmo en septembro 2008.
Internaj ligiloj
Pro preskaŭ samtempa aperdato, oni ne konfuzu la titolon kun:
Briofitoj
La briofitoj, (Bryophytae), aŭ pli vulgare muskoplantoj, estas embriofitaj plantoj kiuj estas nevaskulaj; al ili mankas vaskula histo por cirkuligi likvaĵon. La briofitoj reproduktiĝas per sporoj.
Pablo Guerrero
José Pablo GUERRERO Cabanillas (Esparragosa de Lares, Provinco Badajoz, 18-a de Oktobro 1946), estas hispana kantaŭtoro kaj poeto loĝanta en Madrido ekde finaj 1960-aj jaroj. Li uzas simplan kaj poezian stilon en la kantovortumado. Muzike eliras el harmonioj kaj tradiciaj melodioj de sia devenloka Ekstremaduro spicitaj per sono de usonaj "folk", rok-muziko, ĵazo kaj flamenko. Meze de la 1980-aj jaroj li enkondukis ritmojn el Afriko kaj el aliaj kulturoj, krom sonojn pli avangardemajn kiel minimumismo, la hazarda muziko, la etosmuziko kaj la elektronika muziko. Li estas kantisto de tre longa kaj agnoskita arta kariero. Krome, kiel poeto li publikigis ekde la jaro 1988.
10059 McCullough
10059 McCullough estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Roĵen, norde de Smoljan (Bulgario). Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Briofitoj
Prezentado
Laŭ The Plant List kaj World Flora Online (10 apr. 2020), , tiuj plantoj enhavas 47 ordojn, 177 familiojn, pli ol 1800 genrojn kaj preskaŭ 35000 speciojn. Ili do estas la dua plej granda planta grupo, tuj post angiospermoj.
10059 McCullough
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brian McCullough, kiu servis ĉe la Reĝa Astronomia Societo de Kanado, Otava Centro, kiel Vic-Prezidento, Prezidento kaj Sendito de la Nacia Konsilio. Li estis aktiva en astronomia eduko kaj scienca popularigo kun la Kanada Scienca kaj Teknologia Muzeo de Otavo. Brian ankaŭ estas plenumita astronomia desegnisto.
Pablo Guerrero
Kariero
Dum studado en mezlernejo li ekludis gitaron, nome kantojn de Los Bravos, Los Brincos, Georges Moustaki, Jorge Cafrune, Joan Baez, Massiel, Dúo Dinámico ktp. En universitato li studis literaturon, ekkantis, sed ankoraŭ ne profesicele, kaj influiĝis de Pablo Neruda, Blas de Otero, Luis Cernuda, José Ángel Valente kaj José Agustín Goytisolo inter aliaj.
En 1969 ekprofesiiĝis en la Festivalo de la Kanto de Benidorm per la kanto Amapolas y espigas (papavoj kaj spikoj), kiu atingis la premion al la plej bonkvalita vortumado, kaj la duan vicon en la ĝenerala klasigo. Li diskoregistris tiun kanton, kiun poste María Dolores Pradera enmetos en sian repertorion. Dum la 1970-aj jaroj li esploris la folkloron de sia devenloka Ekstremaduro kaj aliflanke li ricevis influojn de Joan Manuel Serrat, Luis Eduardo Aute, Lluís Llach, Raimon, Maria del Mar Bonet, Amália Rodrigues, José Afonso, Georges Moustaki, Jacques Brel, Daniel Viglietti, Jorge Cafrune, The Beatles, Rolling Stones, Lou Reed ktp.
Ĉefe en la dua duono de la jardeko li partoprenis aktive en multaj lokaj festivaloj de muziko, kanto, poezio kaj protesto koincide kun la starto de la Hispana Transiro al la demokratio. Tiam li aperis surscenejen tre ofte sola kun gitaro. En 1972 Pablo Guerrero registris sian unuan albumon nome "A cántaros" (pluvegos). Tiu kanto tuj iĝis unu de la liberecanaj himnoj de la epoko, ĉar la publiko identigis la sopiron de la devenloka sudokcidenta regiono por pluvo kun la sopiro por la fino de la reĝimo de Francisco Franco ankoraŭ vivanta. "A cántaros" estis la unua disko de Guerrero kun ĉefe urba temaro, ne tiom kampara. En ĝi notindas influoj de Pete Seeger, Joan Baez, Neil Young, Joni Mitchell, James Taylor, Bob Dylan kaj Leonard Cohen.
La 2an de marto 1975 li registris diskon de kocerto en la teatro Olympia de Parizo titolita "Pablo Guerrero en el Olympia". Pablo Guerrero kantas kaj ludas gitaron kun akompano de gitaro de Nacho Sáenz de Tejada kaj kontrabaso de Miguel Ángel Chastang, kiuj estos liaj postaj kunlaborantoj kun aliaj. Tiu iĝis unu de la plej venditaj diskoj de Pablo Guerrero dum la 1970-aj jaroj. Ekde tiam li kunlaboris kun diversaj kantistoj kaj artistoj en kolektivaj iniciatoj kaj turneis tra Italio, Germanio, kaj ĉefe tra tuta Hispanio. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj li malfermiĝis al pli ampleksa gamo de melodiaj muzikoj kaj poeziaj stiloj. Paralele li ricevis multajn omaĝojn al sia etenda kariero.
Voĉforto
Voĉforto, la forto de la voĉo, estas variablo en la prozodio de kantado kaj de la parolo, ekzemple en esprimado de emocioj kaj en akcentado de vortoj. Pli alta voĉforto necesas por komuniki trans pli granda distanco kaj en brua ĉirkaŭo. La voĉforto ne spegulas iun solan fiziologian forton uzatan en fonado, sed dependas de aro da faktoroj, kiel la alĝustigo de la gloto, la tensio de la voĉlipoj kaj la subglota premo.
Vario de la voĉforto kaŭzas ĉefe varion de la sonpremo kaj pro tio de la laŭteco. En ordinara parolo, altigo de la voĉforto tamen influas plurajn aldonajn akustikajn kaj psikoakustikajn variablojn. Plej evidenta estas altigo de la tonalto. Ankaŭ la artikulacio estas influita, ĉar oni kutimas paroli per pli malferma buŝo kiam oni altigas sian voĉforton. Akustike, tio rezultas ĉefe en altigita frekvenco de la unua formanto. Ankaŭ la ritmo de la parolo estas influita: En pli laŭta parolo, la vokaloj plilongiĝas.
En klasika kantado, oni penas eviti la kunvariadon inter laŭteco kaj tonalto.
La voĉforto ne estas rekte mezurebla, kaj pro troa variado inter individuoj ankaŭ ne utilas ordinara psikoakustika metodo, en kiu homoj rekte taksas la variablon. Homoj tamen kapablas taksi la distancon inter parolanto kaj aŭskulanto al kiu la parolanto direktas sin, kaj ili faras tion en sufiĉe unueca maniero. Tiu distanco povas esti konsiderata kiel mezuro de la voĉforto.
Briofitoj
Prezentado
La briofitoj konsistigas el tri ĉefaj divizioj:
Tiu grupo de plantoj karakteriziĝas per manko de ia vera angiaro kaj per vegetada aparato kun n kromosomoj tiel, ke la plenkreska planto konsistigas la gametofiton. Tiuj du karakterizaĵoj fakte limigis la evoluon de tiu grupo, kiu estas nun marĝena en la vegetaĵa regno.
La briofitoj estas malgrandaj plantoj kreskantaj en malfacilaj kondiĉoj, kie aliaj plantoj ne kapablas disvolviĝi. Ili konsistigas la ĉefan parton de la flaŭro de la arbotrunkoj kaj de la ŝtonegoj. Ili kreskas en marĉoj kaj en malsekaj vivejoj, ili abundas en borealaj kaj alpaj regionoj. Tamen ĉiam ili bezonas akvon por la reproduktado.
La muskoj kaj sfagnoj similas al malgranda planto kun ŝajntigoj, ŝajnbranĉoj kaj folioj. La unuaj aparte formas verdan tapiŝon sur la arbargrundo dum la duaj konsistigas la bazan vegetaron en la torfejoj. La hepatmuskoj similas al verdaj lamenoj foliecaj kreskantaj sur malsekegaj lokoj. Kvankam ili ŝajnas malsimilaj, tiuj plantoj posedas saman biologian ciklon.
Biologia ciklo
Unuĉela sporo kun n krozomoj naskas kutime klorofilan filamenton (protonemo), sur kiu aperas ŝosoj. Tiuj ŝosoj kreskas en tigojn aŭ lamenojn. Kiam matura la planto formas virseksajn organojn (anteridioj) kaj inseksajn organojn (arkegonoj). Anteridioj liberigas virseksajn gametojn (anterozoidoj). Anterozoidoj atingas enakve arkegonojn dank' al pluvo aŭ roso, kaj fekundigas la inseksajn gametojn (oosferoj). La tiel naskita zigoto fariĝas sporofito, kiu produktos novajn sporojn. La ĉefa parto de la ciklo estas gametofita, kio estas grava diferenco kun la aliaj plantoj, dum la sporofiton portas la gametofito. Tiu sporofito konsistas en piedeto kaj sporangio, kiun oni nomas kapsulo.
Tiu cicklo karakteriĝas per nepre enakva fekundigo. Oni devas mencii vegetadan reprodukton, kiu okazas per propageroj, kiuj formiĝas laŭlonge de la tigo aŭ ĉesupre de la tigo aŭ de la folioj. Tiu reprodukta rimedo estas tre grava por la briofitoj.
Filogenezo
Inter la plantoj, kiuj koloniziis la teron, la briofitoj konservis la plej praajn karekterojn. Iliaj prauloj verŝajne estas verdaj algoj. Tion atestas la nepre enakva fekundigo. La fazo gametofita, kiu estas la plej grava malebligis al tiuj plantoj antingi nek grandajn altecojn nek kompleksan diferenciĝon. Ili proe ne kapablis multe evoluiĝi, tial ili hodiaŭ nur estas margenaj en la planta regno.
Ekologio
Pro la nepre enkva biologia ciklo, briofitoj kreskas precipe en humidaj vivlokoj: marĉoj, arbargrundoj, arbartalusoj, river- kaj lagobordoj, k.t.p. Tamen dank' al sufiĉe mallonga ciklodaŭro kaj reviviĝpovo, ili kapablas kolonizii sekegajn lokojn, kie aliaj plantoj ne kapablas vivteni. Tial oni ekzemple trovas briofitojn sur la tegmentoj, sur ŝtonegoj, sur arbotrunkoj kaj sur sekaj grundoj. En regionoj kun humida modera klimato ili povas vivi kiel epifitoj.
Graveco
La briofitoj ludas rolon de akvorezervo en la naturo. Iliaj ĉeloj kapablas enteni grandajn kvantojn da ĝi. Ili tiel disponigas ĝin por la aliaj plantoj kaj la bestoj. Ili estas pioniroj en multaj vivlokoj, kaj preparas humecan substraton, kie aliaj plantoj povos kreski.
La sfagnoj kreskas en dikegaj tavoloj, kiuj formas la torfon, kiun oni iam uzis por la hejtado kaj la sterkado de la kulturoj. Plie la torfejoj ebligis koni la praflaŭron ĉar en la sfagna tavolo malliberiĝis la poleneroj, kiuj konserviĝis dank' al la manko de oksigeno en tiu torfejo.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (10 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (10 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj (ĝis ordoj), kaj ties Esperantaj nomoj. La briofitoj respondas al la 3 divizioj Marchantiophyta, Anthocerotophyta kaj Bryophyta:
Venasque
(jen france, okcitane Venasca) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Werdenberg
Werdenberg estas historia urbeto kaj municipo de la komunumo Grabs en la elektodistrikto Werdenberg, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 90 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007 kaj fieris diri pri si esti la plej malgranda urbo de Svislando.
Geografio
Situas en la Rejnvalo ĉe la bordo de la Lago de Werdenberg, limante al la urbo Buchs SG.
Trafiko
Werdenberg atingeblas per poŝtaŭtobusoj de Grabs kaj Buchs SG.
Historio
La kastelurbeto, kiu posedis la relative malofte ricevitan merkatrajton, estis la unan fojon skribe menciita en dokumento el la jaro 1289.
En mezepoko Werdenberg estis la sidejo de la Grafoj de Werdenberg-Heiligenberg, kiuj estis la regantoj de la Grafejo Werdenberg. La nobela familio de la Grafoj de Werdenberg dividiĝis en la jaro 1277 en diversajn flankajn liniojn, la Grafejo Werdenberg mem restis posedaĵo de la linio de la Grafoj de Werdenberg-Heiligenberg.
En la jaro 1402 la Grafoj de Werdenberg-Heiligenberg pandigis la Grafejon Werdenberg an la Grafoj de Montfort-Tettnang, de kiuj la Grafejo transiris en la jaro 1483 al la Grafoj de Sax-Misox. En la jaro 1485 la urbo Lucerno aĉetis la Grafejon kaj transdonis ĝin 1493 al la Libersinjoroj de Kastelwart. Per civitanrajto en Lucerno la Grafejo tamen restis ligita kun la Svisa Ĵurkomunumo ankaŭ post nova posedantŝanĝo al la Libersinjoroj de Hewen. Tiel en la Ŝvaba Milito Werdenberg luktis por la Svisa Ĵurkomunumo. En la jaro 1517 la Libersinjoroj de Hewen vendis Werdenberg por 21500 guldenoj al la Kantono Glaruso, kies tiranaj voktoj administris la Grafejon ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Werdenberg tiam fariĝis por 5 jaroj partoj de la helveta Kantono Linth, kaj poste en la jaro 1803 estis aligita al la komunumo Grabs.
Neukirch (apud Königsbrück)
Neukirch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Anton Romako
Anton ROMAKO (nask. je la 20-a de oktobro 1832 en Vieno, mort. je la 8-a de marto 1889) estas aŭstra pentristo.
Li estis originalulo kaj estas rigardata kiel antaŭanto de Esprimismo. Lia plej fama verko estas lia portreto de imperiestrino Elizabeto de Aŭstrio-Hungario (konata kiel "Sisi").
Barnabás Kelemen
Barnabás KELEMEN [barnabAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kelemen Barnabás estas hungara violonisto kaj altlerneja instruisto.
Barnabás Kelemen naskiĝis la 1978 en Budapeŝto.
Biografio
Barnabás Kelemen komencis lerni muzikon en 1984, fine li ricevis diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2001 en Budapeŝto. Ekde 2005 li instruas en la universitato kaj li estas gastoprofesoro en Bloomington (Indianao). Li havas edzinon, kiu same violonludas. Li ricevis premion Kossuth en 2012, pli frue ekde 2001 ankaŭ aliajn premiojn.
Lia repertuaro
Li ŝatas violonadi de la baroko ĝis nuntempo diversajn ĉambrajn muzikojn. Diversaj muzikdiskoj estis eldonitaj pri liaj muzikaĵoj.
NGC 3616
NGC 3616 estas stelo en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Passa Quatro
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Lourenço. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1888.
Universitato Rostock
La Universitato Rostock (alma mater rostochiensis) estas unu el la plej malnovaj universitatoj de Germanio kaj la plej malnova en la regiono ĉirkaŭ Balta maro. Ĝi situas en la urbo Rostock, Meklenburgo-Antaŭpomerio, federacia lando de Germanio. La universitato estis fondita en la jaro 1419 kaj hodiaŭ havas ĉirkaŭ 17.500 studentojn.
Omego (cirila alfabeto)
Omego (Ѡ ѡ aŭ <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ѡ ѡ aŭ Ꙍ ꙍ, kursive: Ѡ ѡ aŭ <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger">Ѡ ѡ aŭ Ꙍ ꙍ) estas litero de kirilico. Nun ĝi estas uzata nur en la eklezia Slavono. Ѡ estas derivata de la minuskla greka litero Omego (Ω, ω). La litero signifas la mezmalvastan malantaŭan rondigitan vokalon.
Historio
La litero Ѡ povis aspekti iom diverse:, (larĝa omego) aŭ simile al la latina W:. Inter la cirilaj ciferoj Ѡ havas valoron 800. En glagolico al ĝi respektivas la litero, kiu havas la valoron 700.
De komence ne ekzistas bezono por uzado de la du literoj por la sama fonemo [o], kaj oni malofte uzis omegon kompare kun О, kiu devenas de la greka litero omikrono. Ofte oni uzis la literon Ѡ en la ligaturo Ѿ el la literoj Ѡ kaj Т. En la moderna eklezia Slavono ekzistas reguloj por la uzado de Ѡ.
Kodoj
En Unikodo ekzistas kelkaj variantoj de la litero Ѡ:
Dukoloraj tukanetoj
Selenidera aŭ Dukoloraj tukanetoj estas genro de birdoj kiu enhavas 5 al 7 specioj de dukromaj tukanetoj en la familio de tukanoj nome Ramfastedoj. Ili troviĝas en pluvarbaroj de malaltaj teroj (sub 1500m) en tropika Sudameriko kun nur unu specio kiu atingas Centramerikon. Oni nomas tukanetoj ankaŭ la membrojn de la parenca genro de Aulacorhynchus aŭ verdaj tukanetoj.
Ĉiuj specioj havas verdajn suprajn partojn, ruĝajn subvostajn kovrilplumojn kaj makulon de nuda haŭtaĵo blua aŭ bluverda ĉirkaŭ la okulo. Malkiel plej parto de aliaj tukanoj, ambaŭ seksoj estas diferencaj laŭ koloro (sekse dukromaj; de tie la nomo dukoloraj tukanetoj), do temas pri evidentaj kazoj de Seksa duformismo. Ĉiu masklo havas nigrajn kronon, nukon, gorĝon kaj bruston kaj oranĝoflavan orelstrion. La inoj de plej parto de specioj havas la nigrajn partojn de la masklo anstataŭitajn de tre bruna kaj nur reduktitan aŭ eĉ neestan orelstrion, dum la ino de unu specio, tiu de Gujana tukaneto, havas grizajn subajn partojn kaj ruĝecan nukan kolumon, dum la ino de alia, tiu de Flavorela tukaneto, similas al ties masklo escepte pri la bruna krono kaj manko de orelstrio. La voĉoj de tiuj specioj estas altatonaj kaj kvakaj. Plej parto de specioj estas relative malgrandaj tukanoj kun totala longo de 30-35 cm, sed la Flavorela tukaneto tipe havas totalan longon de proksimume 38 cm.
Kinga Dobai
DOBAI Kinga  estas rumanuja hungardevena kantistino (mezzosoprano) naskiĝinta en Târgu Mureş (Rumanujo) en 1975. Ŝi vivas en Lepsiko (Germanujo). Familio ŝia elmigris el Rumanujo, kiam ŝi estis 13-jara.
Dukoloraj tukanetoj
Tiuj specioj tendencas manxgi solece aŭ laŭ paroj, manĝante ĉefe frukton. Ili estas sufiĉe trankvilaj kaj timidaj birdoj kiuj ĝenerale restas en densa foliaro. La nesto estas kavaĵo en arbotruo kiun la birdoj pligrandigas per elfosado per siaj bekoj. La blankaj ovoj estas kovataj de ambaŭ gepatroj.
Kinga Dobai
Ŝia kariero
Kinga Dobai inter 1994 kaj 2004 studis en la Muzikaltlernejo de Leipzig kaj ĉe Júlia Hamari, Teresa Berganza, Mya Besselink kaj ekde 2006 ĉe Grace Bumbry. Ŝi debutis en 2003 en opera Carmen de Bizet.
Dukoloraj tukanetoj
Speciigo ĉe Selenidera
La genro Selenidera estis uzata de la germana biologo Jürgen Haffer kiel ekzemplo de la hipotezo bazita sur la koncepto de "rifuĝejoj" pri speciigo. Li sugestis, ke la diferencaj specioj evoluis el komuna praulo kies populacio estis fragmentita pro la foriro de la pluvarbaroj en pli sekaj areoj dum periodoj de seka klimato en la epoko de la Pleistoceno. Tiu specio disvolviĝis en kelkaj specioj en tiuj izolitaj rifuĝejoj. Kiam la arbaro etendiĝis denove dum pli humida periodo, la teritorioj de la diversaj specioj etendiĝis ĝis kiam ili kontaktiĝis unu kun alia, formante komplementan bildon de distribuo.
La rifuĝeja hipotezo estas iamaniere pridisputata ĉar estas malmulte da konoj por subteni aŭ malakcepti ĝin. Ĉiukaze tiu estas simple unu el kelkaj konkurencaj hipotezoj klarigontaj la Amazonian biodiversecon, ĉiu el kiuj povas aŭ ne havigi bonan klarigon por la geografia bildo trovata en ĉiu grupo de taksonoj. Ĉikaze, la rifuĝeja hipotezo estas probable ĝusta, ĉar la amazoniaj membroj de la genro Selenidera havas distribuojn centritajn en la plej grandaj riversistemoj; ili povus esti konsiderataj kiel superspecio. Kelkaj aliaj birdoj el la regiono, kontraste, havas fratajn speciojn kiuj estas separataj de la plej grandaj riveroj, kiuj tie ŝajne agadas kiel naturaj baroj al la genfluo. Ĉu la teorio de rifuĝejo aŭ de baro priskribas la distribuon de la superspecioj en la Amazonian baseno plej verŝajne aspektas kiel rekta sekvo de la animala lerteco trapasi plej grandajn akvovojojn. Sed eĉ ĉe la tukanetoj Selenidera kiuj, kvankam tre nemigrantaj, estas teknike disigeblaj amplekse, la Amazona rivero formas baron kiu estis simple tro larĝa por trapasi en signife granda nombro kiel por malhelpi speciigon.
7-a de junio
La 7-a de junio estas la 158-a tago de la jaro (la 159-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 207 tagoj restas.
Je la 7-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 7-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Třemblat
La vilaĝo estas menciita en libro de Josef Lada, kiam virkato Mikŝo estas foririnta el Hrusice en la mondon kaj ĝi vagabondas tra Třemblaty, Myšlín kaj Mnichovice.
Transporto
Fervojlinio nek stacio en la proksimeco de vilaĝo ne estas.