cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
33471 Ozuna
33471 Ozuna estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kenneth Ozuna, mentoron de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Del Norte High School de San-Diego (Kalifornio).
26396 Chengjingjie
Nomo
Ĝia nomo honoras Cheng Jingjie, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Knabina Lernejo Raffles en Singapuro.
La Chapelle-Saint-Mesmin
La Chapelle-Saint-Mesmin estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chapellois.
Yojimbo
Baze sur la sukceso de Yojimbo, la filmo de Kurosawa nome Sanjuro (1962) estis ŝanĝita al rolulo tre simila al tiu de Yojimbo.
La itala vakera filmo de Sergio Leone nome Per un pugno di dollari estis identigita kiel neoficiala refilmaĵo de Joĝimbo (1961), kio rezultis en sukcesa plendoproceso fare de la japana produktorkompanio Toho, kiu gajnis la juĝon.
Nektariniedoj
La Nektariniedoj (Nectariniidae), aŭ mielsuĉuloj, estas familio en la ordo de la Paseroformaj birdoj. Ĝi konsistas el 16 genroj kun 131 specioj.
Disvastiĝo
Pli ol la duono de la Nektariniedoj disvastiĝis en Afriko, sude de Saharo. La aliaj specioj havas siajn disvastiĝejojn de Sudazio ĝis Aŭstralio.
Distingiloj
La tre viglaj Nektariniedoj, sub ekologia vidpunkto, konformas en la Malnova mondo al la amerikaj Kolibroj. Sed ilia flugo ne estas tiom facile manovrebla kaj, malsame ol la Kolibroj, ili nur dum mallonga tempo kapablas ŝvebi en la sama loko. Ili disponas pri fortaj kruroj, per kiuj ili kapablas sidi dum la manĝado, kaj pri longa, malsupren kurbigita beko kiel la Melifagedoj. Ilian longan langon, per kiu ili suĉas la nektaron el la la floroj kaj kaptas insektojn, ili kapablas disten eltendi. La maskloj ofte estas bunte koloritaj kaj ilia plumaro estas metale brila. La inoj krom kelkaj esceptoj estas pli modestkoloraj.
Nutrado
Ili nutras sin prefere per nektaro. Krome per insektoj kaj araneoj.
Generado
La ovaro kutime konsistas el du ovoj. La nestoj, pendantaj de branĉoj aŭ de grandaj folioj de arboj, estas sakoformaj kaj fermaj; flanke situas mallarĝa enirejo. Por protekto kontraŭ malamikoj ili foje konstruas la neston proksime de vesponesto. La ino sola elkovas la ovojn, la masklo apogas ŝin nur por la nestkonstruado kaj la nutrado.
Paroko Sankta Johano
Paroko Sankta Johano (angle Saint John parish) estas unu el la parkoj de Grenado. Ĝi situas en la orienta centra duono de la insulo. La paroko etendiĝas sur 35 km2 kaj havas 8,557 loĝantojn. Ĝia ĉefurbo estas Gouyave.
Nízký Jeseník
Nízký Jeseník (germane: Niederes Gesenke) estas geomorfologia tutaĵo kaj plata montetaro troviĝanta norde de Moravio kaj en suda parto de Silezio. Temas pri aree entute la plej ampleksa montaro en Ĉeĥio (2876 km2). Ĝi etendiĝas en Moravio kaj en Siezio en Moraviasilezia regiono kaj en Regiono Olomouc (en distriktoj Bruntál, Nový Jičín, Olomouc, Opava, Ostrava-urbo kaj Přerov).
Geologio
La montaro estas unu el la plej maljunaj geologiaj tutaĵoj de Mez-Eŭropo kun restaĵoj de vulkanismo. Ĝi estas kreita precipe de paleozoikaj, sedimentitaj rokaĵoj, situantaj sur antaŭaj sedimentaĵoj kaj vulkanitoj, estiĝintaj per intensa vulkana agado sur fundo de devonia maro. La regiono de Nízký Jeseník estis ĉiam konata pro minado de nefermetaloj kaj valormetaloj.
Vulkana agado sur teritorio de Nízký Jeseník
Dum terciaro Nízký Jeseník estis sekve de montokreaj procedoj levita, dume regiono de Hornomoravský úval kaj Kladsko trafalis. La estiĝintaj rompoj de terkrusto poste ebligis la vulkanismon kaj tiel kreiĝis la plej maljunaj vulkanoj en Ĉeĥio.
La lastaj du estis en agado ankoraŭ en periodo de plejstoceno.
Geomorfologio
Ties meza alteco estas ĉirkaŭ 480 m. La plej alta parto de Nízký Jeseník estas okcidente, direkte al orientoties alteco sinkas ĝis 205 metrů (apudrivera ebenaĵo de Odro). Ĝi ligas al orienta parto de montaro Hrubý Jeseník, ĝi etendiĝas inter norda Silezia ebenaĵo kaj suda Hornomoravský úval. Oriente ĝi transiras en Moravian pordegon kaj Ostravan basenon.
Geomorfologiaj subtutaĵoj
Nízký Jeseník konsistas el geomorfologiaj subtutaĵoj Brantická vrchovina, Bruntálská vrchovina, Domašovská vrchovina, Oderské vrchy, Slunečná vrchovina, Stěbořická vrchovina, Vítkovská vrchovina kaj Tršická pahorkatina.
Orlov (Kirova provinco)
Orlov (ruse Орлов) estas urbo en Kirova provinco de Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (2005) estas 33245501.
La urbo estis fondita en 1459.
Ĝi havas statuson de urbo ekde 1780.
La interurba telefona kodo estas 83365, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur la dekstra bordo de rivero Vjatka (Вятка).
En 1959 la urbo havis 9,2 mil loĝantojn.
En 2002 la urbo havis 8,6 mil loĝantojn.
Albé
La loko unuafoje menciiĝis en 1303 kiel Erlenbach, "alna rojo". De tiam ĝi apartenis al la Habsburgoj. Sian nunan francan nomon ĝi havis de 1867 ĝis 1871 kaj denove havas ekde 1918. Intertempe ĝi apartenis al la regna lando Alzaco-Loreno kaj al la Germana Regno.
Borba (Amazonio)
Borba estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 34.961 loĝantojn en 2010.
Ferenc Sapszon (1952)
Ferenc Sapszon [ŝapson], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sapszon Ferenc estas hungara dirigento, komponisto, korusestro, profesoro, instruisto. Lia samnoma patro estis Ferenc Sapszon (1929).
Ferenc Sapszon naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Sapszon akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1977. Inter 1973 kaj 1990 li gvidis koruson en kirko, inter 1978 kaj 1988 li instruis en bazlernejo, kie li establis knabinan koruson. En 1988 li fondis la unuan lernejon pri korusoj. Dum instruado li ĉerpas el sistemo de Zoltán Kodály. En 1996 li fondis alian koruson, kun kiu post jaroj li koncertis ekzemple en Germanio, Aŭstrio, Ĉinio, Suomio, Vatikano, Usono. Inter 1996 kaj 2000 li instruis en Universitato de Budapeŝto, ekde 2003 en Muzikakademio Franz Liszt. Li ricevis premion Kossuth en 2015, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Amonia formiato
Amonia formiato, formiato de amonio aŭ HCOONH4 estas organika kombinaĵo, senkolora, higroskopa kaj kristala solido, rezultanta el reakcio inter la formiata acido kaj amonia hidroksido. Ĝi uzatas ĉefe en la preparado de aminoj laŭ la reakcio de Leuckart-Wallach.
Sintezo
Amonia formiato estiĝas per reakcio inter la formiata acido kaj amonia hidroksido:
HCOOH + NH3 → HCOONH4
Uzoj
Pura amonia formiato malkomponiĝas en "formiamido" kaj akvo kiam varmigita, kaj ĉi-tiu estas ĝia ĉefa apliko en industrio. Formiata acido same povas estiĝi per reakciado de amonia formiato kaj diluita acido, kaj pro tio ke amonia formiato ankaŭ estiĝas ekde la formiata acido, ĝi estas adekvata maniero enstokigi formiatan acidon.
Amonia formiato povas ankaŭ uziĝi al reduktiva aminiĝo de aldehidoj kaj ketonoj (Reakcio de Leuckart), laŭ la jena reakcio:
Formiato de amonio same uziĝas kiel bufra solvaĵo en "Altefika Likva kromatografio" (HPLC), kaj ĝi estas utila por uzo en "Altefika Likva kromatografio kaj masa spektrometrio" (LC-MS). La pKa de la formiata acido kaj amonjono estas 3.8 kaj 9.2 respektive.
Horní Stropnice
Historio
Stropnice mem estiĝis iam fine de la 12-a jarcento.
Amonia formiato
Malkomponiĝo
Amonia formiato povas malkomponiĝi kun estigo de formiata acido kaj amoniako:
Rockefeller Center
Rockefeller Center (ankaŭ konata kiel Rockefeller Plaza) estas komplekso el 19 komercaj konstruaĵoj kiuj kovas areon de 89.030,84 m² inter la stratoj 48 kaj 51 en la urbo Novjorko, Usono. Konstruita de la familio Rockefeller, la komplkeso estas situanta en Meza Manhatano, en la areo inter la Kvina Avenuo kaj la Sesa Avenuo en la insulo Manhatano, Novjorko. En ĉi tiu parto troviĝas kelkaj el la plej luksaj butikoj kaj famaj teatrejoj de la urbo.
Amonia formiato
Malkomponiĝo
HCOONH4 → HCOOH + NH3↑
Horní Stropnice
Partoj de municipo
La municipo membriĝas en dek du katastrajn teritoriojn:
Amonia formiato
Malkomponiĝo
aŭ per estigo de cianida acido kaj akvo :
HCOONH4 → HCN↑ + 2 H2O
aŭ per estiĝo de formiamido kaj akvo:
Karbodesegno
Karbodesegno estas termino uzata en arto, kaj ĉefe en desegno aŭ pentrarto, por verko farita per «bastoneto el eriko, saliko aŭ alia malpeza ligno», kiel el olivarbo aŭ betulo, karbigita, uzata por apliki la liniojn kaj ombrojn de la desegno. Tiu ilo kaj tekniko estas tipe uzata por fari la skizon, sed ankaŭ povas la karbodesegno estis prezentata kiel finkompletigita verko, ofte kune kun aliaj materialoj kiel sangvino aŭ krajono, kaj ĝi estas speciale aprezata por fari portretojn.
Tiu materialo estas pli mola ol multaj aliaj artaj materialoj kaj pro tio tre facile forviŝebla.
Historio
Unu el la plej antikvaj karbopentraĵoj estas bildo de zebro, trovita en la kavo Apolo en Namibio.
La sesa raso
La sesa raso estas originala esperanta filmo reĝisorita de Reginaldo Cipolatti kaj produktita de Kultura Kooperativo de Esperantistoj. Pro manko de mono, oni ne sukcesas prezenti pli ol 5 minutojn de la filmo, plejparto restas senprezenta.
Rakonto
En estonteco, la Tero estos tre progresinta, fizike, morale kaj spirite. Tiam, sciencisto sukcesis revivigi memmortigintojn por ke ili povos ripozi de sia turmentego. Oni revivigas ankaŭ monstron, kiu donas specialajn povojn al stranga virino, Ester. Ŝia edzo ne komprenas la povojn de Ester, pro tio, ke ŝi amindumis al Alexandre, antropologo kiu studas la fiŝkaptantojn de Camocim, vilaĝo de Cearao. La popolo de Camocim deziras detrui la monstron kaj Esteron.
Eksteraj ligiloj
http://www.usinadeletras.com.br/exibelotexto.php?cod=1045&cat=Roteiro_de_Filme_ou_Novela
Kálmán Szász
SZÁSZ Kálmán [sa:s] estis rumanuja hungara farmaciisto, inventisto. Li naskiĝis la 7-an de oktobro 1910 en Sepsiszentgyörgy kaj mortis la 23-an de aŭgusto 1978 en Budapeŝto.
Hiiako (luno)
Hiiako (Hiʻiaka) aŭ Haŭmeo I estas plej granda kaj plej ekstera satelito de Haŭmeo.
Malkovro
Michael E. Brown kaj sia teamo da astronomoj malkovris ĝin la, okaze de observo de Haŭmeo per la sistemo de adaptiĝiva optiko de la observatorio W.M. Keck de Mauna Kea.
Ĝi ricevis tiam la maldaŭran nomon S/2005 (2003 EL61) 1 aŭ S/2005 (2003 EL_61) 1), kodo indikante ke estis la unua satelito malkovrita en 2005 de la objekto tiam nomita "2003 EL61".
Nomoj
Oni komence kromnomis ĝin "Rudolph" [rudolf] (unu el la boacoj de la Kristnaska Viro konata pro ĝia ruĝa nazo en porinfana kanto).
Orsko
Orsko (ruse Орск) estas urbo en Orenburga provinco en Rusio.
Hiiako (luno)
Nomoj
Kiam Haŭmeo ricevis sian oficialan numeron (136108) 2003 EL_61, la satelito ricevis nomon (136108) 2003 EL61 I, kaj kiam la nana planedo estis nomita Haŭmeo, ĝia satelitoj fine akiris veran nomon: Hiiako, laŭ Hiʻiaka filino de la diino Haumea, diino de la danco, kaj protektantino de Havajo
Kozárovce
Kozárovce, hungare Garamkovácsi [garamkovAĉi] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Orsko
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53423.
La urbo estis fondita en jaro 1735.
Kozárovce
Situo
Kozárovce situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Tlmače-Žiar nad Hronom, sed estas ankaŭ alia fervoja kontakto al Zlaté Moravce. Levice troviĝas je 12 km-oj.
Orsko
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1865.
Hiiako (luno)
Ecoj
La grando de tiu luno estis ĉirkaŭkalkulata laŭ ĝia videbla magnitudo, hipotezinte ĝian albedon al 0,8. Ĝia infraruĝa spektro similas tiun de kristala akva glacio, ĝian denso estas do rigardita kiel ne malproksima de 1 g/cm3 (aŭ 1000 kg/m3). Oni do taksas ĝian mason al 1,79 x 1019 kg kaj ĝian grando al 320 km.
Siringata acido
Siringata acido aŭ C9H10O5 estas nature okazanta karboksilata acido, fenola derivaĵo ĉeestanta en la biero kaj distilitaj alkoholaj trinkaĵoj, kaj ankaŭ produkto rezultanta en mikrobia metabolo de antocianinoj kaj aliaj polifenoloj. Esploroj raportas ke fenolaj derivaĵoj el la vinoj kaj vinberoj eble plenumas antioksidigajn rolojn de la malaltdensaj lipoproteinoj (LDL), kontraŭ la disvolvo de la aterosklerozo. Ĝi estas helbruna solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, neakordigebla kun fortaj bazoj kaj fortaj oksidigaj agentoj. Kune kun aliaj polifenolaĵoj, ĝi kontribuas por la disvolvo de la sano en homoj kaj en mamuloj.
(18654) 1998 FR22
(18654) 1998 FR22 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kozárovce
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1075 laŭ tiama hungara ortografio "Kouachi". En 1241 la tataroj detruis la setlejon. En 1433 la poloj, en 1530, 1581 kaj en 1647 la turkoj rabadis la vilaĝon. En 1755 oni komputis tie 608 vilaĝanojn. En 1763 pro incendio la tuta vilaĝo cindriĝis. En 1779 loĝis tie 724 vilaĝanoj, en 1828 898 vilaĝanoj en 136 domoj. En 1878 inundo okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Garamkovácsi 1621 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kozárovce 1902 homoj, (1780 slovakoj).
Mios
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Miòs - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ekde 1975, kiam ankoraŭ estis iom sub 2 500 loĝantoj, la loĝantaro do pli ol kvarobliĝis ekde tiam. La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ran
En ĉina kaj japana por "ribelo", "insurekcio" aŭ "rezistado", ankaŭ "ĝenita" aŭ "konfuzita" 乱|乱 Ran estas Japana-Franca Edo-historia eposa filmo de 1985 reĝisorita kaj kunverkita de Akira Kurosawa. La filmo prezentas la aktoron Tatsuya Nakadai kiel Hidetora Ichimonji, kiu estas militsenjoro de la Epoko Sengoku, decidinta abdiki kiel reganto favore al siaj tri filoj. La historio estas bazita sur legendoj de la daimio Mōri Motonari, same kiel en la ŝekspira tragedio Reĝo Lear.
Ran estis la lasta eposa filmo de Kurosawa. Per buĝeto de 12 milionoj da usonaj dolaroj, ĝi estis la plej multekosta japana filmo iam produktorita en tiu epoko. Ran estis prezentita la 31-an de Majo 1985 en la Internacia Filmofestivalo de Tokio kaj la 1-an de Junio 1985, en la resto de Japanio. La filmo famiĝis pro siaj povegaj scenoj kaj uzado de brilkoloraj vestaroj: fakte la vestodezajnisto Emi Wada ricevis Oskar-premion pri plej bonkvalita vestaro pro sia laboro en Ran. La distingega filma muziko inspirita de Gustav Mahler kaj komponita de Toru Takemitsu, estas ludata izole kun etosa silenta sonaro.
Hiiako (luno)
Ecoj
La ĉeesto de kristala glacio (kiel sur Haŭmea mem) estis neatendita, ĉar je la temperaturo de Hiiako, (< 50 K) kristala glacio estas nestabila, kaj iom post iom (je milionoj da jaroj) aliformiĝas al amorfa glacio.
La Cité de la peur
La Cité de la peur (“La urbo de timo”) estas franca filmo de Alain Barbérian, realigita en 1994 kaj skribita de la humurista triopo Les Nuls (Alain Chabat, Dominique Farrugia kaj Chantal Lauby).
Intrigo
La sinsekvaj projekciistoj de Red Is Dead, malbona terurfilmo, estas mortigataj per rikoltilo kaj martelo. Estas ŝanco por Odile Deray (Chantal Lauby), kiu vidas neatenditan okazon, por ke amaskomunikiloj parolu pri la filmo. Dank’ al tiuj murdoj, la filmo fariĝas evento de la Festivalo de Cannes, en kiu ŝi kaj la ĉefa aktoro, stulta Simon Jérémi (Dominique Farrugia), estas invititaj. Por protekti ilin, akompanas ilin korpogardisto: Serge Karamazov (Alain Chabat). Dume, policisto Patrick Bialès (Gérard Darmon) enketas.
Komento
La intrigo enhavas multe da ŝercoj, kiu parodias famajn filmojn (Bad Taste, Terminator, Pretty Woman, ktp.), kaj sufiĉe absurdajn scenojn. La humuro multe baziĝas sur vortludoj kaj miskomprenoj.
Laŭ la retejo lesnuls.net, la filmo enhavas 285 humuraĵon, t.e. unu je ĉiu 20-a sekundo.
Aktoroj
Specialaj gastoj, kiuj ludas sian propran rolon:
Hiiako (luno)
Ecoj
Oni opinias, ke Hiiako (kiel Namako) formiĝis sekve al kolizio inter Haŭmeo kaj iu kosma korpo.
Grupo de transneptunaj asteroidoj , la haŭmean familion, aro da korpoj kies orbitaj parametroj similas tiujn de Haŭmeo, apogas tiun hipotezon.
Slovaka grek-katolika eklezio
Slovaka grek-katolika eklezio estas unu de orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi uzas bizancan riton.
Historio
En 9-a jarcento venis en Grandan Moravion Cirilo kaj Metodo. Ili estis grekoj kaj venis el Bizanca imperio. Tiel ili alportis bizancan riton en la teritorion de nuna Slovakio. Post la morto de sankta Metodo, liaj disĉiploj estis elpelitaj. Post la falo de Granda Moravio estis du ritoj en Hungarujo – kaj bizanca kaj latina. En 1054 okazis la orienta skismo inter Romo kaj Konstantinopolo.
En 1646 (unio de Uĵhorodo) la kristanoj de bizanca rito ankaŭ en teritorio de Slovakio unuiĝis kun eklezio de Romo. En 1818 estis kreita la eparĥio de Prešov.
En 1950 la tielnomata sinodo de Prešov, organizita de komunistoj, nuligis la union kun Romo kaj forigis la grek-katolikan eklezion en Slovakio. Ĝiaj du episkopoj kaj multaj sacerdotoj estis arestitaj. Ambaŭ episkopoj estis pli malfrue beatigitaj. La grek-katolika eklezio estis denove permesita en 1968 sed ili ekzemple ne povas havi regulan episkopon. La plenan liberecon la eklezio ricevis nur post la falo de komunismo en 1989.
En 1980 la roma papo kreis la slovakan grek-katolikan eparĥion en Toronto (Kanado). En 1997 estis kreita ekzarkato en Košice kaj en 2008 eparĥio en Bratislavo. Kaj tiel nuntempe la eklezio havas 1 ĉefepiskopujon kaj 2 episkopujojn en Slovakio.
Orsko
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Aro
La tri-litera kombinaĵo aro havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Orsko
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Distanco ĝis la provinca centro Orenburgo estas 286 km.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 176 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 251 mil loĝantojn.
Cadastro de Pessoas Físicas
Ĉiu persono povas registriĝi nur unufoje, kio signifas, ke la CPF-numero estas unika kaj definitiva por ĉiu persono.
Eksteraj ligiloj
Retpaĝaro pri CPF en la retejo de la brazila registaro
Gundelfingen
Gundelfingen havas diversajn signifojn:
Paroko Sankta Marko
La Paroko Sankta Marko (angle Saint Mark parish estas la plej malgranda paroko (administra divido) laŭ areo kaj loĝantaro de Grenado. La ĉefa vilaĝo estas Victoria. Ĉi tiu paroko havas 25 km2 kaj 3,955 loĝantojn en la jaroj 2001.
Nermiș
Nermiș [nermiŝ] (hungare: Nermegy) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Ineu administracie apartenanta al komunumo Archiș. En 1910 ĝi havis 393 loĝantojn (rumanoj), en 1992 242. Ĝia unua skriba mencio estas el 1580. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Bihar vármegye).
Paroko Sankta Marko
12.18333°N, -61.7°W
Asswiller
(jen france, origine alemane, germane Aßweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. La loĝloko unuafoje skribe menciiĝis en 718 kiel Ascovillare.
Adolfo de Nassau
Adolfo de Nassau (naskiĝis antaŭ 1250; mortis la ĉe Göllheim) el la dinastio  Nassau (Walram-a branĉo) estis de 1292 ĝis 1298 rom-germana reĝo. Li estis la dua el la tiel nomataj "grafaj reĝoj". Li neniam estis kronita de la papo, kaj tial ne akiris la titolon de imperiestro de la Sankta Romia Imperio.
Li mortis en la batalo ĉe Göllheim kontraŭ sia posteulo Albrecht de Aŭstrio.
Arabaj Kristanoj
Elmigrantoj de ĉi tiuj Kristanaj komunumoj konsistigas gravan parton de la Mezorienta diasporo, kun alta loĝantarkoncentriĝoj en Ameriko, ĉefe en Argentino, Brazilo, Ĉilio, Kolombio, la Dominika Respubliko, Ekvadoro, Meksiko, Peruo, Trinidado kaj Tobago, Usono kaj Venezuelo.
Ferdinand-Schmidt-memorigtabulo (Erfurto)
La Ferdinand-Schmidt-memorigtabulo (germane: Gedenktafel für Ferdinand Schmidt) troviĝas en Erfurto, sur la domo ĉe la angulo inter la stratoj Karlstraße kaj Adalbertstraße.
Historio
La evoluo de Erfurto al moderna industria grandurbo de post la 1870-aj jaroj estis akompanata de grandaj socialaj kontrastoj. La pli riĉaj civitanoj setlis prefere en la sudo kaj en la sudokcidento de trans la falinta ĉirkaŭfortikaĵo. Ĝis hodiaŭ la situo de domoj ĉe la Steiger-arbaro kaj proksime de la Citadelo Cyriaksburg rezervatas al pli bonstaraj Erfurtanoj. La rapidege kreskanta laboristaro loĝiĝas bone malbone en la novaj antaŭurboj nordaj, en kvazaŭaj "lukazernoj", en t.n. ladskatolkvartalo.. El tio naskiĝis novaj tensioj pri kiuj zorgis i.a. la socialdemokratoj. Kontraŭ tiu konkurenco el la maldekstra politika flanko ankaŭ gravuloj de aliaj politikaj aloj komencis proprajn socialajn projektojn. En 1904 skribis la historiisto Wilhelm Horn ke "ankaŭ respektitaj personoj ene de la komunuma administrado parolis en favoro de socialaj reformoj". Inter ili nombriĝis ankaŭ la arkitekto Ferdinand Schmidt. La sperta entreprenisto lernis - laŭ la vortoj de Heinrich Zille - ke ne eblis mortbati la homojn sole per hakilo sed ankaŭ per sufoka loĝejo. Kiel 1-a vicestro de la en 1878 fondita Erfurta Ŝpar- kaj Konstrusocieto Schmidt planis konstruaĵojn kaj gvidis tra multajn jarojn konstruprocesojn. Schmidt helpis tiun societon danke al sia aŭtoritateco kiel urba konsiliano. Post la aĉeto de grundojn malsupre de la gastejo Aŭenkeller estiĝis ĝis 1911, kiel modeldona projekto, ene de 14 jaroj 44 domoj kun 326 loĝejoj por 2000 societanoj. Laŭ la reformprogramoj tiutempaj la loĝejoj estis ĉiuj higienaj, praktikaj, spacozaj, helaj kaj enlasantaj freŝan aeron, krome kun balkonoj. En la kortoj pluse estis duŝbanoj kaj banoj en kuvoj, kooperativa gastejo, infanvartejo, bakejo, metiejo de tubisto, vendejo por materialvaroj kaj luĝardenetoj.
Memoro je Schmidt
La nuntempe restaŭrita ejoj en la Karl-, Adalbert- kaj Aŭen-stratoj atestas la honorplenanan provon fari ankaŭ en la nordaj kvartaletoj dignajn loĝejojn por laboristoj kaj etburĝoj. Al tio memorigas onin ankaŭ bronza tabulo ĉe la piedo de la horloĝtureto ĉe la angulo de Adalbert- kaj Karl-stratoj. La dankemaj anoj de la menciita societo muntigis ĝin en 1911 honore al sia unua estro. La portretmedalionon faris la skulptisto Ewald Hahn.
Eksteraj ligiloj
Pri la memortabulo kaj Schmidt.
26397 Carolynsinow
26397 Carolynsinow estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carolyn Sinow, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Palos Verdes Peninsula High School de Rolling Hills Estates, Kalifornio, Usono.
Pakicefaledoj
Pakicefaledoj disvastiĝis en Aŭstralio, Tasmanio, Novgvineo, Indonezio kaj Sudorienta Azio. Ilia kantarto estas specife klara. Ili konstruas sian pelvetoforman neston en branĉoforko, sur la grundo, en arbustejo aŭ sur rokkornico kaj pufas ĝin per folioj kaj greso. En la neston ili metas unu ĝis du ovojn.
Orontidoj
La Orontida dinastio (armene:Երվանդունիների հարստություն -Jervandunineri harstutjun), aŭ, konata per ilia antikva nomo, Jervanduni) estis la unua konata armena dinastio. La orontidoj establiĝis en Armenio ĉirkaŭ la epoko de la invadoj de skitoj kaj medoj en la 6-a jarcento a.K..
La orontida dinastio regis Armenion seninterrompe dum la periodo enhavanta la 6-an jarcenton a.K. kaj la 1-an jarcenton p.K., komence kiel vasalaj reĝoj aŭ satrapioj de la Meda kaj Aĥemenida imperioj kaj establis memstaran reĝlandon post la kolapso de la Aĥemenida Imperio. Poste ili estis reĝoj de Sofeno kaj Komageno kiuj poste falis sub la potenco de la Romia Imperio.
La nomo Orontes (Oronto) estas la helenigita formo de virnomo el irana origino; Երուանդ (Jervand) en grabaro (antikva armena lingvo). La nomo en la greka estas Ὀρόντης. Ĝi havas avestan ligon kun Auruuant (bravulo, heroo) kaj persa Arŭand. Ĝi ankaŭ havas ligojn kun la hitita nomo Arnuŭanda.
Historio
Laŭ Razmik Panossian, la orontidoj verŝajne havis geedzecajn ligojn kun la regantoj de Irano kaj aliaj gvidaj nobeldomoj en Armenio.
Laŭ Mehrdad Izady, kiu siavice citas armenan historiiston Moseo de Ĥoreno, la orontidoj havis proksimajn ligojn al la meza aristokrataro. Li mencias reĝon Jervand (supozeble Oronto la 4-a, kiu kontraŭbatalis Artaksion de Partio serĉante kaj ricevante la subtenon de la Muraceanoj, kiuj estis de meda kaj armena aparteno. Post lia malvenko, Moseo de Ĥoreno raportas, ke Jervand retiriĝis al sia naskiĝlando "Jervandavan", kio estas koruptaĵo de Haravand aŭ Halvand/Alvand, la nomo de la plej alta kaj plej sankta monto en Medujo.
La nomo Orontes estas la helenigita formo de vira nomo de irana origino; Eruand en la malnova armena lingvo. La nomo estas atestita nur en la greka (Gr .: Ὀρόντης ). Ĝia avesta ligo estas Auruuant (kuraĝa, heroo) kaj mezpersa Arŭand (moderna persa اروند Arvand). Diversaj grekaj transskribaĵoj de la nomo en klasikaj fontoj estas literumitaj kiel Orontes, Aruandes aŭ Ardoates. La ĉeesto de ĉi tiu dinastio estas atestita de almenaŭ 400 a.K., kaj povas esti montrite esti reginta origine Armaviron kaj poste Jervandaŝaton. Armaviro estas nomata la "unua ĉefurbo de la orontida dinastio".
La preciza dato de la fondo de la Orontida dinastio estas diskutita de fakuloj ĝis hodiaŭ, sed ekzistas konsento, ke ĝi okazis post la detruo de Urarto fare de la skitoj kaj medoj ĉirkaŭ 612 a.K.
Lingvo
Malgraŭ la helenisma invado de Persio, persa kaj loka armena kulturo restis la plej forta elemento en la socio kaj la elitoj.
La aramea estis la lingvo de la imperia administracio, ĝi daŭre estis uzata en oficialaj dokumentoj dum jarcentoj. Malnovpersa kojnskribaĵo estis uzita en la plej multaj surskriboj. Ksenofono mencias, ke li uzis persan interpretiston por konversacii kun la armenoj kaj ke en iuj el la armenaj vilaĝoj ili respondis perse.
La grekaj surskriboj en Armaviro indikas ke la altaj klasoj utiligis la grekan kiel unu el siaj lingvoj. Sub regado de Jervand la lasta (ĉ. 210-200 a.K.), la strukturo de registaro komencis simili grekajn instituciojn, kaj la greka estis utiligita kiel la lingvo de la reĝa kortego. Jervand ĉirkaŭis sin de la helenigita nobelaro kaj sponsoris la starigon de greka lernejo en Armaviro, la ĉefurbo de la reĝlando regita de la orontidoj.
Orontidaj reĝoj kaj satrapoj de Armenio
Ksenofono menciis armenan reĝon nomitan Tigranes en sia Ciropedio. Li estis aliancano de Ciro la Granda kun kiu li ĉasis. Tigranes omaĝis Astjagon. Lia pli aĝa filo ankaŭ estis nomita Tigranes. Dum la ekapero de malamikecoj inter la medoj kaj babilonanoj, Tigranes rezignis pro siaj traktatdevoj kun la medoj. Kiel posteulo de Astjago, Ciro postulis ricevi la saman tributon. Strabono konfirmas tion en sia Geografio (xi.13.5). En 521 a.K., kun la tumultoj okazintaj post la morto de Kambizo kaj la proklamo de Smerdis kiel reĝo, la armenoj ribeliĝi. Dario la 1-a de Persio sendis armenon nomatan Dâdarši por sufoki la ribelon, poste anstataŭigante lin per la persa Vaumisa, kiu venkis la armenojn la 20-an de majo, 521 a.K. Ĉirkaŭ la sama epoko, alia armeno nomata Araĥa, filo de Haldita, asertis esti la filo de la lasta reĝo de Babilono, Nabonido, kaj renomis sin Nebukadnecar la 4-a. Lia ribelo estis mallongdaŭra kaj estis subpremita de Intaprenes, la pafarkisto de Dario.
Ĉi tiuj eventoj estas detale priskribitaj ene de la Behistun-surskribo. Post la administra reorganizado de la Persa Imperio, Armenio transformiĝis en plurajn satrapiojn. Armenaj satrapioj regule intergeedziĝis kun la familio de la Reĝo de Reĝoj. Tiuj satrapioj disponigis kontingentojn al la invado de Kserkso de Grekio en 480 a.K. Herodoto diris, ke la armenoj en la armeo de Kserkso "estis armitaj kiel la frigoj". En 401 a.K. Ksenofono marŝis tra Armenio kun granda armeo de grekaj solduloj kadre de la Marŝado de la Dekmilo. Ksenofono menciis du individuojn per la nomo Orontes, ŝajne ambaŭ persaj. Unu estis nobelo kaj milita oficiro de alta rango, apartenanta al la reĝa familio; kiel la komandanto de la citadelo de Sardeso, li militis kontraŭ Ciro la juna kaj li provis perfidi lin favore al Artakserkso la 2-a baldaŭ antaŭ la batalo de Kunakso, sed estis kaptita kaj mortkondamnita de militkortumo. Anabazo de Ksenofono havas detalan priskribon de la lando, kie estas ankaŭ skribite, ke la regionon proksime al la rivero Centrites defendis la satrapio de Armenio de Artakserkso la 2-a, nomita Orontes, filo de Artasiro, kiu havis armenajn kontingentojn same kiel alarodianojn. Tiribaz estas menciita kiel vic-guberniestro de Armenio sub Orontes, kiu poste fariĝis satrapio de Lidio.
Komence de la jaro 301 a.K. Armenio estas inkluzivita ene de la influkampo de la Seleŭkida Imperio, sed ĝi konservis konsiderindan gradon de aŭtonomio, konservante siajn indiĝenajn regantojn. Laŭ Polieno, en 227 a.K. la seleŭkida ribela reĝo Antioko Hieraks rifuĝis sin en armena teritorio regata de reĝo Arsames, fondinto de la urbo Arsamosata. Direkte al la fino de 212 a.K. la lando estis dividita en du regnojn, ambaŭ vasalajn ŝtatojn de la Seleŭkidoj: Granda Armenio kaj Armenia Sofeno, inkluzive de Komageno aŭ Malgranda Armenio. Antioko la 3-a la Famulo decidis subpremi la lokajn dinastiojn, kaj sieĝis Arsamosatan. Kserkso, la satrapo de Sofeno kaj Komageno, kapitulacis kaj petegis la mildecon de la reĝo, kiun li akceptis kiel sian suverenon. Antioko donis sian fratinon kiel edzinon al Kserkso; ŝi poste murdis lin. Grandan Armenion regis orontida posteulo de Hidarno, la lasta orontida reganto de Granda Armenio (Strabono xi.14.15); li estis ŝajne subigita de Antioko la 3-a la Granda aŭ la Fama, kiu tiam kundividis la teritorion inter siaj generaloj Artaksio (Artaŝo) kaj Zariadro (Zareh), kiuj ambaŭ postulis devenon de la orontida familio.
Orontidoj de Komageno
En Nemrut Dagi, kontraŭ la statuoj de dioj estas longa vico de piedestaloj, sur kiuj staris la steleoj de la grekaj prapatroj de Antioko. Rektangule al ĉi tiu vico staris alia vico da steleoj, prezentantaj siajn orontidajn kaj aĥemenidajn prapatrojn. De ĉi tiuj steleoj tiuj de Dario kaj Kserkso estas bone konservitaj. Antaŭ ĉiu steleo estas malgranda altaro. Surskriboj estis trovitaj sur du el tiuj altaroj. Antioko multe penis certigi, ke ĉiuj konsciu, ke li parencas al la dinastio de la Reĝo de Reĝoj, Dario la 1-a, per la geedzeco de princino Rodoguno kun sia prapatro Oronto. La patro de Rodoguno estis la persa reĝo Artakserkso. En 401 a.K. Artakserkso venkis sian pli junan fraton, kiu provis eksigi lin. Pro la helpo Artakserkso ricevita de Oronto, lia milita komandanto kaj satrapo de Armenio, li donis sian filinon kiel edzinon al li. Ilia posteulo, la orontida Mitridato la 1-a geedziĝis kun seleŭkia princino Laodice la 7-a.
Akvorezervejo Sankta Johano
La Akvorezervejo Sankta Johano (hispane embalse de San Juan) estas akvorezervejo aŭ akvobaraĵo situanta en la municipoj San Martín de Valdeiglesias, El Tiemblo, Cebreros kaj Pelayos de la Presa, en la sudokcidenta ekstremo de la Madrida regiono kaj la sudoriento de la Provinco Avilo, en Hispanio. Ĝi retenas la akvojn de la rivero Alberĉo, alfluanto dekstre de Taĵo, kaj de la rivero Kofjo, unu el la precipaj akvodonantoj de la Alberĉo. La akvorezervejo alireblas per la M-501, populare konata kiel «ŝoseo de la lagoj».
Karakterizaĵoj
La akvorezervejo estis konstruita en la jaro 1955 kaj ĝi kapablas rezervi entute 138 hm³. Ĝi surfaco kovras 650 hektarojn kiuj disfaldiĝas laŭlonge de mallarĝa valo, en la ĉirkaŭo de la montopasejo Sankta Johano. Sub la akvoj de la rezervejo troviĝas ponto 126 metrojn longa, ermitejo kaj pluraj ventmuelejoj.
La rezervejo funkcias per la gravito kaj altas 78 m. En ĝia bazo, la rivero Alberĉo estas denove retenata pere de la akvorezervejo Pikado, kiu, kune kun tiu de Sankta Johano, iĝas unu el la basen-sistemoj plej kompleksaj de la Alberĉo. Unu el ĝiaj funkcioj estas la sendado de akvo al la urbo Toledo, pere de artefarita akvokanalo nomata «Trasvase Picadas-Toledo». En 1958 ekiĝis la kreado de la Madrida Naŭtika Klubo, verko de José Antonio Corrales, kiu finiĝis en 1961. Ĝi troviĝas en la suda bordo.
Uzoj
La akvorezervejo Sankta Johano estas uzata por la provizado de akvo al la sudokcidenta parto de la Madrida regiono kaj por la generado de elektro. Kune al tiuj uzoj, ĝi ankaŭ estas uzata por sportaj kaj distraj celoj, kiuj igis ĝin fokuso por turistoj kaj ekskursantoj.
Ĝi estas la sola akvorezervejo de la tuta Madrida regiono en kiu eblas banado kaj akvaj sportoj per motoro, krom la aliaj naŭtikaj sportoj. Entute ĝi havas 14 kilometrojn da plaĝoj.
Ĝia situo, meze de pinarbaro, komence de la sierra de Gredos, kontribuis al la disvolviĝo de la turisma kaj urba sektoro. Tie abundas la rezidejoj, precipe ĉe la dekstra bordo.
Mesaĝo al laborantaj homoj de Orienta Eŭropo
Mesaĝo de la Unua Kunveno de Delegitoj de Sendependa Aŭtonomeca Sindikato "Solidareco" al laboristoj de Orienta Eŭropo (pole: Posłanie Pierwszego Zjazdu Delegatów NSZZ „Solidarność” do ludzi pracy Europy Wschodniej) - alvoko voĉdonita la 8-an de septembro 1981 de la Unua Landa Kunveno de Delegitoj de Sendependa Aŭtonomeca Sindikato ""Solidareco", alvokanta sindikatistojn de la landoj de Orienta Bloko al komuna batalo pri siaj rajtoj al libero de asociiĝo. Ideodonanto de la "Mesaĝo" estis d-ro Henryk Siciński, kaj aŭtoro de la teksto Bogusław Śliwa.
Mesaĝo al laborantaj homoj de Orienta Eŭropo
- Tio estis la plej grava dokumento, kiu ekestis dum la 16 monatoj de laŭleĝa ekzisto de "Solidareco", ĉar enskribiĝis en la ĉefan fluon de la historio de Pollando - la postulon de libereco ne nur por si, sed ankaŭ por aliaj. La sama, esprimita per la vortoj "pro nia kaj via libereco" – diris prezidanto de IPN Jarosław Szarek dum la konferenco en Kalisz.
Li plue rememorigis, ke ankaŭ Aleksandr Solĵenicin, granda rusa verkisto kaj pensisto, opoziciisto ankaŭ pri tio, kio okazis en Pollando, reagis. Li skribis, ke komunismo ekzistas tiom longe, ĉar Okcidento fermiĝis al tio, kio okazas en Oriento. Laŭ Solĵenicin, socioj de Okcidento „iĝas ĉiam pli kaj pli konsumistaj, hedonistaj (…). Okcidento kun sia ateismo, kun disfalo de la familio jam elĉerpis sian vivenergion"” – skribis al poloj laŭreato de Nobel-Premio. Kaj esprimis la esperon, ke ni povas travivi, se estos fidelaj al la homaj valoroj kaj ĉerpos el la propra interno.
- Kelke da jaroj poste tiuj ĉi ideoj venkis. Tio "Solidareco" ŝanĝis vizaĝon de Eŭropo – konstatis prezidanto de IPN promesante, ke li faros ĉion, por ke la vero pri agado de "Solidareco" estu transdonata de generacio al generacio.
Reprezalioj
Letero de rumana laboristo Filip Iulius estis legita dum la dua parto de la Kunveno, kiu okazis en Gdańsk inter la 26-a de septembro kaj la 7-a de oktobro 1981.
''Ni dankas pro la mesaĝo, transdonita al labor-homoj de ĉiuj socialismaj landoj. La mesaĝo donis al ni ĝojon, plifortigas nian amikecon. Ni estas viaj adeptoj. Ni dankas ankoraŭfoje. Nia gazetaro publikigas nenion pri via Kunveno'' - skribis la civitano de Rumanio.
Sekureca Servo tuj denuncis pri la letero de Iulius al la rumana Securitate. Pro "propagando kontraŭ socialisma reĝimo" la aŭtoro estis malliberigita por ses kaj duono da jaroj. En malliberejo estis torturata kaj malsatigata
Memorigo
Rumana laboristo Filip Iulius pro sia heroeco estis distingita per medalo dum solena kunveno de "Solidareco" en 2005 en Gdańsk, kiam oni solenis la 25-an datrevenon de subskribo de Aŭgustaj Interkonsentoj. - ''Mi ne bedaŭras apogon por "Solidareco". Ĝi pesonigis niajn revojn. Celoj de "Solidareco" estis multe pli valoraj ol nia vivo - diris tiam Iulius, dankante pro la distingo''.
Dum la tutpollanda konferenco en Kalisz, organizita okaze de la kunveno kaj proklamita mesaĝo, estinta opoziciisto d-ro Henryk Siciński estis la 20-an de septembro 2016 distingita de Jarosław Szarek, prezidanto de Instituto pri Nacia Memoro per Kruco de Libereco kaj Solidareco. Inicjatinto de la aranĝo estis Estraro de Regiono.
Osa
Pri la aliaj signifoj de OSA rigardu en OSA.
Osa (ruse Оса) estas urbo en Permja regiono en Rusio.
Bentonito
Bentonito estas absorba aluminia filosilikata argilo konsistanta ĉefe el montmorilonito. Ĝi estis nomita de Wilbur C. Knight en 1898 laŭ la kretacea sabloformejo Benton Shale ĉe Rock River, Vajomingo, Usono.
Osa
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57240501.
La urbo estis fondita en jaro 1591.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1737.
La interurba telefona kodo estas 34291, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas apud meza Uralo de okcidento, sur maldekstra bordo de rivero Kama (Кама), apud enenfluo en ĝin de rivero Tulva (Тулва).
En jaro 1959 la urbo havis 12,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 23,5 mil loĝantojn.
Gundelsheim
Gundelsheim havas diversajn signifojn:
Gamlen
Gamlen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Burgo Bischofstein
La spronburgo Burg Bischofstein situas ĉe la maldekstra riverbordo de la Mozelo inter Moselkern kaj Hatzenport sn la komunumo Münstermaifeld en la distrikto Mayen-Koblenz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato
Je la alia riverflanko estas la komunum Burgen. En 1689 francaj trupoj detris ĝin kaj en la 30aj jaroj de la 20a jarcento oni rekonstruis ĝin kiel feriejo. Ekde 1954 ĝi estas Schullandheim (t.e. feriejo por lernejaj klasoj eksterurbaj). Karakteristikaĵo de la burgo estas la blanka stukaĵstrio je al duona alteco de la burgfrido.
Água Comprida
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberaba. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
municipiĝis en 1953
Gábor József Kozák
Gábor József KOZÁK [gAbor jOĵef kozAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kozák Gábor József estis hungara virtuoza violonisto, orkestrestro, komponisto.
Gábor József Kozák naskiĝis la 15-an de majo 1910 en Sepsiszentgyörgy (Hungara reĝlando, nuntempe Sfântu Gheorghe en Rumanio) kaj mortis la 20-an de oktobro 1978 en Budapeŝto).
Biografio
Gábor József Kozák naskiĝis en cigana muzikista familio. Li lernis violonadi unue hejme, poste en muziklernejo de Budapeŝto. Lia plej grava instruisto estis Dezső Rados. Ekde 1927 li estis konstanta ĉeestanto en la muzikprogramoj de la Hungara Radio. Li muzikis en restoracioj de Gellért, Metropol, Nagyszálló, Spolarich, kaj kafejo Belváros. En 1936 li dirigentis orkestron kun mil muzikistoj, krome konstante la Popolan Orkestron de Hungara Radio. Inter 1953-1957 között li studis ĉe Leó Weiner. Li havis sukcesojn en dekdu ĉefurboj de Eŭropo kaj ankaŭ en Novjorko. Inter 1950-1958 li estis la primara violonisto de 56-membra orkestro. Li ankaŭ instruis kaj komponis kelkajn tre popularajn kantojn.
Irma Eszenyi
Irma Eszenyi [esenji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eszenyi Irma estis hungara operkantisto, (mezosoprano). Irma Eszenyi naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto (la fontoj havis diversajn datenojn!).
Biografio
Irma Eszenyi komence lernis pianadon en muziklernejo de Zoltán Horusitzky, poste kantadon de Margit Clauser. Jam antaŭ fini la lernadon ŝi membriĝis en Nacia Teatro (Szeged) en 1945. Ŝi apartenis al Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1946 – 1972, poste ŝi pensiuliĝis. Ekde 1951 ŝi ricevis ankaŭ ĉefrolojn kaj ŝi partoprenis en turneoj. Ŝi havis edzon kaj naskis 2 gefilojn (1945, 1956).
Wolfgang Pauli
Wolfgang Ernst PAULI (naskiĝis en la 25-a de aprilo 1900 en Vieno - mortis en la 5-a de decembro 1958 en Zuriko) estis fizikisto konata pro lia difino de principo de ekskludo en kvantuma mekaniko.
Li ricevis Nobel-Premion pri fiziko en 1945.
Raimondo Vianello
Raimondo Vianello, (Romo, 7-a de majo 1922 – Milano, 15-a de aprilo 2010) estis itala aktoro kaj televida prezentisto.
Biografio
Raimondo Vianello naskiĝis en Romo la 7-an de majo 1922 sed li trasloĝis en Split, kie lia patro laboris kiel admiralo. Dum la dua mondmilito, Raimondo aliĝis al la Itala Sociala Respubliko, la faŝisma ŝtato kreita de Mussolini kiam Italio estis okupita de Aliancanoj. Kaptita de usonaj trupoj, en 1958 li konis la aktorinon Sandra Mondaini, kiu estos lia edzino kaj lia kolego dum karero.
Li mortis en Hospitalo San Raffaele la 15-an de aprilo 2010 je 87.
Bacúch
Bacúch (hungare Vacok) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno.
László Tolcsvay
László Tolcsvay [lAslo tolĉvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tolcsvay László estis hungara muzikisto, (ŝlagrokantisto, komponisto, gitaristo). Lia frato estas Béla Tolcsvay, lia edzino estas Zsuzsa Péreli. László Tolcsvay naskiĝis la en Budapeŝto.
Bacúch
Situo
Bacúch situas sur deklivo, laŭ rojo, fine de sakovojo, ĉefvojo, fervojo kaj Hron estas proksime. Brezno troviĝas 16 km.
László Tolcsvay
Biografio
László Tolcsvay dum la lernojaroj li lernis ankaŭ klasikan muzikon. Li aĝis 13, kiam li estis membro en ŝlagrorkestro. Post 3 jaroj li komencis komponadi. En 1968 li fondis muziktriopon, kiu atingis la unuan lokon en ŝlagrokonkurso. Li tuj iĝis tutlande konata. En 1973 li aliĝis al alia orkestro, kie li kantis, gitaris, pianludis. Li metis popolmuzikajn elementojn en la ŝlagrojn, tio estis unika en Hungario. Ekde la 1970-aj jaroj li kaj lia generacio jam havis eblecojn koncerti en tuta Eŭropo. Li ricevis premiojn inter 1989-2015.
33472 Yunorperalta
33472 Yunorperalta estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kongo (jado)
Kongo aŭ kong (琮; Wade–Giles: ts'ung) estas formo de artaĵo el jado de antikva Ĉinio. La plej fruaj kongoj estis produktitaj dum la kulturo Liangzhu (3400-2250 a.K.); pli postaj ekzemploj datas ĉefe el la epokoj de la dinastioj Ŝang kaj Zhou.
Laŭ formo, kong estas tubo kun cirkla interna sekcio kaj anguleca ekstera sekcio. La ekstera surfaco estas dividita vertikale aŭ horizontale tiel ke la tuto difinas neplenan cilindron enmetitan en parte rektangula bloko. Ties proporcioj varias - kongo povas esti malalta aŭ pli alta ol larĝa. La ekstera flankoj estas foje dekorataj per maskecaj vizaĝoj, kiuj povas rilati al desegnoj taotie troviĝantaj poster ĉe bronzaj ujoj.
Kvankam ĝenerale konsiderataj kiel iaj ritaj objektoj, la origina funkcio kaj signifoj de kongo estas nekonataj. Postaj verkoj parolas pri la kongo kiel simbolo de la tero, dum la bi reprezentas la ĉielon. La kvadrato reprezentus la teron dum la cirklo reprezentus la ĉielojn.
Oni konas ankaŭ porcelanajn versiojn de kong, kiel aperis ĉe televida dokumenta filmo de BBC titole China in Six Easy Pieces (Ĉinio en ses facilaj pecoj, 2013) prezentita de Lars Tharp, nome fakulo pri porcelano.
Bodrogu Vechi
Bodrogu Vechi [bodrogu vekj] (hungare: Óbodrog) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Arad administracie apartenanta al la urbo Pecica. En 1910 ĝi havis 388 loĝantojn (rumanoj), en 1992 18. Ĝia unua skriba mencio estas en 1422. Ĝi estis unu el centroj de rumana ortodoksa ekleziejo. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Iván Rodé
Iván RODÉ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Rodé Iván estis hungara kuracisto, profesoro, radiologo.
Iván Rodé  naskiĝis la  (aŭ ) en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Iván Rodé frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1936. Post siaj studoj li laboris en la radiologia instituto, kie li estis ĉefkuracisto en 1952. Pli frue en 1946 li estis nomumita privata profesoro. En 1952 li kandidatiĝis, post 5 jaroj li doktoriĝis. En 1958 li uzis la unua en la lando la unuan radiadon helpe de kobalto. Li partoprenis en 1970 en establado de katedro pri onkologio-radiologio. En 1980 li pensiuliĝis.
Francis Beaufort
Francis Beaufort estis kontradmiralo de brita maristaro. Li naskiĝis la en County Meath (Irlando) en familio de reverendo Daniel August Beafort. Ekde sia 13-a jaro Beaufort restadis sur maro kiel stevardo de brita maristaro.
Beaufort interesis pri meteologio. Ekde sia 16-a jaro kadeto Beaforto faris precizajn meteologiajn registrojn, kies denseco per tio, kiel li ascendis sur kariera ŝtupetaro, pligrandiĝis. Fine li faris mezuradojn en duhoraj intervaloj. Apud informoj pri forto de vento la registroj enhavis ankaŭ informoj pri vetero. Beaufort kreis propran kodigon, per kiu li markis la veteron. Tiu ĉi kodigo estis en la jaro 1833 akceptita kiel oficiala markigo en la brita maristaro. En la jaro 1935 akceptis internacia konferenco reguligitan formon de tiu ĉi kodigo por interŝanĝo de meteologiaj indikoj.
Kiam li estis 22-jara, li estis avancita je leŭtenanto sur ŝipo H. M. S. Phaeton.