cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Jacques Marziac
Vivo
En 1976 kaj 1977 Marziac aktivis animzorgante en Gabono, Kameruno kaj Madagaskaro. En la 14.2.1978 li oficiale eksmembrigitis el la menciita kongregacio kion konfirmis romaj aŭtoritatoj en la 6.3.1978. Sekve Marziac aktivis en la priorejo Nia sinjorino de Pointet poste en Raffay ĉe la Komunumo de la malgrandaj servistinoj de Sankta Johano Baptisto. Ekde 1984 Marziac troviĝis en la Domo Sankta Jozefo en Caussade (Tarn-et-Garonne). En la 8.8.1983 li estis fondinta propran porsacerdotan instituton Institut sacerdotal Saint-Curé-d'Ars kiu iĝis la Komunumo de Kristoreĝo (CRR) starigita post interkonsento en la 28.10.2007 fare de episkopo de Galaretta.
Peder Kristensen Toksvig
Peder Kristensen TOKSVIG (naskiĝis la 1-an de majo 1851 en Barslund, malgranda vilaĝo en la okcidenta parto de Jutlando, Danlando, mortis en 1931) estis pionira dana esperantisto. En 1897 li en sia urbo Nykøbing Sjælland, parto de la nuna komunumo Odsherred sur la plej granda dania insulo Selando, fondis la unuan danan Esperanto-asocion.
Studoj kaj unua laboro kiel instruisto
Post sukcesaj studoj ĉe la Seminario de Jelling li praktikis dum pluraj jaroj kiel instruisto ĉe diversaj lernejoj. Sed en majo 1881 Peder Christensen ŝanĝis karieron kaj fariĝis redakcia sekretario ĉe la gazeto Sorø Folketidende; kun redaktoro Martin li fondis en januaro 1883 lokan popolan altlernejon: Sorø Højskole. Ĝis decembro 1892 Toksvig deĵoris ĉe diversaj gazetoj en la nordokcidenta parto de Selando. Tiam li fondis Nykjøbing Venstreblad kaj ĝin redaktis dum 8½ jaroj. En julio 1901 anstataŭigis tiun gazeton Holbæk Amts Socialdemokrat, kun Toksvig kiel redaktoro. En decembro 1904 li elmigris al Usono, alvenis tie komence de januaro 1905 kaj postvenigis siajn edzinon kaj kvar infanojn en julio de tiu jaro.
En februaro 1964 Mogens Groth skribis al Signe Toksvig (1891-1983) por peti informojn pri ŝiaj gepatroj, Peder Kristian kaj Marie Toksvig. La leteron la konata verkistino transdonis al sia frato, Frithjof, kiu tiutempe estis ellaboranta biografion pri la interesa vivo de la gepatroj.
Vega de Pas
Vega de Pas [BEga dePAS] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera. La loknomo Vega de Pas estas etimologie komprenebla kiel Valkamparo de Pas.
Geografio
Ĝi limas norde kun Selaya, Villacarriedo kaj Santiurde de Toranzo; okcidente kun Luena kaj San Pedro de Romeral; oriente kun San Roque de Riomiera; kaj sude kun Espinosa de los Monteros de la provinco Burgoso, Kastilio kaj Leono.
La municipo estas sur la supra baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera.
Demografio
Por areo de 87,53 km² estas 748 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 748 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj:
La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam.
Fonto: INE
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejo kun granda sonorilturo.
Kvasetice (Plánice)
Kvasetice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Plánice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 4 km okcidente de Plánice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/187. Estas ĉi tie registritaj 82 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kvasetice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,29 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1551.
Memorindaĵoj
Okcidente de la vilaĝo situas korto Kratice, en kies kerno konserviĝis turo de burgejo nomata Barboro.
Kalendaro de sanktuloj
La kalendaro de sanktuloj estas kalendaro, nome tradicia kristana metodo organizi liturgian jaron asocianta ĉiun tagon al kun unu aŭ pliaj sanktuloj kaj referencanta al la tago kiel festotago aŭ simple festo de la koncerna sanktulo. La vorto "festo" en tiu kunteksto ne signifas "grandan manĝon, tipe celebratan", sed anstataŭe "ĉiujaran religian celebron, tagon dediĉitan al partikulara sanktulo".
La sistemo venas el la frua kristana kutimo rememori ĉiun martiron ĉiujare en la dato de ties morto, aŭ nasko en la ĉielo, dato referencata en Latino kiel dies natalis ('naskotago') de la martiro. En la Ortodoksa Kristana Eklezio, kalendaro de sanktuloj estas nomata Menologio. "Menologio" povas signifi ankaŭ serion de ikonoj en kiuj sanktuloj estas priskribitaj laŭ la ordo de la festodatoj, ofte farita en du paneloj.
Iván Boldizsár
Iván BOLDIZSÁR [boldiĵAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boldizsár Iván estis hungara verkisto, ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto, parlamentano. Lia origina familia nomo estis Bettelheim, kiu baldaŭ ŝanĝiĝis al Bethlen, fine en 1934 al Boldizsár.
Iván Bettelheim  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Boldizsár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis ĉefe medicinon en Berlino kaj Scienca Universitato Péter Pázmány. Ekde 1932 li laboris en pluraj gazeto, eldonejoj. Tiutempe li verkis ankaŭ poemoj al la tria periodo de Nyugat. Dum la 2-a mondmilito li soldatiĝis, poste li tuj trovis vojon al la komunistoj. Li komencis politikadi, laŭ kelkaj li estis sekreta informisto por la komunistoj. Li akiris ankaŭ ŝtatan funkcion en 1947, sed ĉefe li estis ĵurnalisto, eĉ ĉefredaktoro. Ekde 1986 ĝis sia morto li estis parlamenta deputito. Li ricevis 11 premiojn inter 1947-1992. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Provizora registaro de la Franca Respubliko
Per la vortumo provizora registaro de la Franca Respubliko (france Gouvernement provisoire de la République française, mallonge GPRF) ĝenerale nomatas la registaro de Francio kreita de Charles de Gaulle la 3-an de junio 1944 en Alĝero, kaj la registaroj de Francio tuj post la liberigo de Francio el la okupo de Nazia Germanio kaj la fino de la reĝimo de Vichy ĝis la fondo de la Kvara Respubliko de Francio.
Prezidantoj de la provizora registaro estis:
Nederlanda virina nacia teamo de futbalo
La nederlanda virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Nederlandon, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo en 2009 unuafoje partoprenis en la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado kaj tie atingis la 3-an pozicion.
Provizora registaro de la Franca Respubliko
La registaro de Gaulle
Post la registara trakonstruo de la 9-a de septembro 1944, la registaro de Gaulle ampleksis membrojn de ĉiuj ne per militaj krimoj kaj kunlaborado kun la okupa armeo krimiĝintaj politikaj partioj de Francio, do la komunistoj, socialistoj, kristandemokratoj kaj radikaluloj. El 22 ministroj, nur 8 estis antaŭaj parlamentanoj de la Tria Respubliko de Francio.
Gravaj politikaj reformoj de la registaro de Gaulle ankoraŭ antaŭ la balotoj por la konstituciiga Nacia Asembleo de la 21-a de oktobro 1945 estis la enkonduko de la balotorajto por virinoj, la reenkonduko de referendumoj kaj la enkonduko de proporcia balota sistemo. Krome la registaro de Gaulle komencis ampleksan ekonomian kaj socian programon de reformoj, kiu interalie antaŭvidis la instalon de laboristaj konsilioj en grandaj entreprenoj, la kreo de sistemo de sociaj asekuroj kaj la ŝtatigo de gravaj industrioj kaj transportaj entreprenoj (karbominejoj, kreo de la ŝtata energia entrepreno Électricité de France kaj de la aviada kompanio Air France).
La 21-a de oktobro 1945 unuafoje post la Dua Mondmilito okazis balotoj por la Nacia Asembleo: plej forta partio iĝis la komunistoj (PCF, 26,12 % de la voĉoj), sekvis la kristandemokratoj (MRP, 23, 81 %), socialistoj (SFIO, 23,35 %), moderaj dekstruloj (15,60 %) kaj radikaluloj (10,49 %). Samtempe la civitanoj en referendumo per 96,37 % de la voĉoj decidis, ke la asembleo kreu novan konstitucion, kaj per 66,48 % de la voĉoj decidis favore al leĝo pri la provizora politika ordo. Tiu leĝo interalie limigis la vivodaŭron de la konstituciiga Nacia Asembleo ĝis maksimume sep monatoj, kaj fiksis, ke la provizora registaro respondecu pri siaj agoj al la Nacia Asembleo.
La 13-a de novembro 1945 la asembleo unuanime konfirmis la registaron de Gaulle. Tamen la rilato de Charles de Gaulle kaj la komunista-socialista plimulto en la asembleo rapide malboniĝis: la komunistoj kiel plej forta partio postulis unu el la tri "ŝlosilaj" ministerioj (pri internaj aferoj, eksteraj rilatoj aŭ defendo), kion tamen Charles de Gaulle pro la komenciĝanta Malvarma Milito inter la grandpotencoj Usono kaj Sovetunio ne volis. La socialistoj postulis drastan malpliigon de la armea buĝeto, pri kio Charles de Gaulle same malkonsentis.
Kerno de la konflikto tamen estis la malsimpatio de Charles de Gaulle al la reinstaliga potenco de la politikaj partioj kaj la parlamenta registara sistemo. La 20-an de januaro 1946 li tial deklaris sian demision.
La kreo de nova konstitucio
La unuan proponon de nova konstitucio, kiun la 19-an de aprilo prezentis la asembleo, per referendumo de la 5-a de majo 1946 malakceptis la civitanoj de Francio. La 2-an de junio 1946 tial elektiĝis nova konstituciiga asembleo, en kiu la kristandemokratoj (MRP, 28,2 %) estis la plej forta frakcio (sekvis la partioj PCF, 25,9 %, SFIO, 21,1 %, moderaj dekstruloj, 12,8 %, kaj radikaluloj, 11,6 %).
La registaroj Gouin, Bidault kaj Blum
Post la demisio de Charles de Gaulles la tri grandaj politikaj partioj interkonsentis pro koalicio, kiu kaŭzis la registarojn de la "tripartiismo". Nova prezidanto de la provizora registaro unue iĝis la socialisto kaj antaŭa prezidanto de la konstituciiga Nacia Asembleo Félix Gouin, kiu post la sukceso de la kristandemokratia partio en la balotoj por la dua konstituciiga Nacia Asembleo estis anstataŭigita per Georges Bidault. En tiu registaro la komunistoj ree ne sukcesis akiri unu el la tri "ŝlosilaj" ministerioj pri internaj aferoj, eksteraj rilatoj aŭ defendo.
La registaroj Gouin kaj Bidault estis malavantaĝigitaj per la kreskantaj tensioj inter la komunista, socialista kaj kristandemokrata partioj, kaj la internacie kreskantaj tensioj pro la fortiĝanta Malvarma Milito kaj la komenco de la milito pri Franca Hindoĉinio en sudorienta Azio pro la proklamacio de la Respubliko Vjetnamio fare de Ho Ĉi Minh.
Post la unua regula baloto por la Nacia Asembleo kadre de la Kvara Respubliko de Francio, nur por unu monato oficis socialista malplimulta ministraro sub Léon Blum kiel lasta provizora registaro, ĉar antaŭ la ekfunkcio de regula registaro ankoraŭ devis elektiĝi la dua parlamenta ĉambro kaj la ŝtata prezidanto. Malgraŭ la mallonga oficperiodo, la registaro Blum almenaŭ sukcesis pri lukto kontraŭ la inflacio, tiel ke la prezoj reduktiĝis averaĝe je 5 procentoj.
La 16-an de januaro 1947 la socialisto Vincent Auriol de la Nacia Asembleo kaj la Konsilio de la Respubliko elektiĝis ŝtata prezidanto, kaj la 22-a de januaro plimulto de la deputitoj de la Nacia Asembleo voĉdonis por nomumo de la ĉefministro Paul Ramadier, tiel ke finiĝis la periodo de la provizoraj registaroj.
9240 Nassau
9240 Nassau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo Jason John Nassau (1893–1965). Li estis direktoro de la Observatorio Warner kaj Swasey kaj instruisto ĉe Instituto Case pri teknologio de 1924 ĝis 1959. Pioniro en studoj pri galaksia strukturo kaj frua proponanto de Schmidt-teleskopoj, li kondukis la strebon por konstrui la Schmidt-teleskopon Burrell de 61/91-cm, nun instalita en Kitt Peak.
John J. Kavelaars
Li estas konata sub la kromnomo JJ Kavelaars.
Li studis en la Glencoe District High School de Glencoe kaj en la Universitato de Guelph, fariĝis Doktoro de filozofio en la Universitato Queen's de Kingston en 1998 kaj estis scienca esploristo en la Universitato McMaster de Hamilton (Ontario) inter 1998 kaj 2002.
Li nun estas direktoro de la Federa Observatorio pri Astrofiziko en Saanich (Brita Kolumbio)
Li aniĝis al teamo da astronomoj, kiuj malkovris dekduon da naturaj satelitoj de la kvar gasgigantoj (Saturno, Urano, Neptuno) kaj centon da asteroidoj. Li proponis doni al iuj satelitoj de Saturno nomojn ĉerpitajn el la inuita mitologio.
Dubina (Ostrava)
Dubina estas loka parto de urboparto Ostrava-Sudo de Ostrava en Ĉeĥio. Sur ĝi situas loĝdomaro kun superanta paneldoma konstruaĵaro. La loka parto etendiĝas sur parto de katastra teritorio Dubina ĉe Ostrava. Vivas ĉi tie. En la loĝdomaro vivas proksimume 5,6 % da loĝantoj de Ostrava (suma nombro de loĝantoj en la jaro 2007 proksimume 312 000). Dubina estiĝis la 1-an de januaro 1984 kiel nova parto de tiama urba parto Ostrava 3. Ties teritorio estis elmembrigita el katastroj de Stará Bělá, Nová Bělá, Hrabová kaj Hrabůvka. Areo estas 1 298 499 m².
Paz Vega
Paz Vega (naskiĝis la 2-an de januaro 1976 en Sevilla kiel Paz Campo Trigo) estas hispana aktorino.
John J. Kavelaars
La asteroido 154660 Kavelaars ricevis lian nomon
Paz Vega
Biografio
Vega elektis sian artan nomon laŭ la familia nomo de ŝia avino. Ŝi komencis studadon pri komunikado, sed rompis tion kaj translokiĝis al Madrido, por dediĉi sin al aktorado.
Lia unua aktorludo okazis en la televidaj serioj Compañeros kaj Siete Vidas. La unua pli grava filma rolo estis Lucía en Lucía y el sexo (2001) sub reĝisorado de Julio Médem. Samjare ludis ŝi kun Sergi López la ĉefrolon en Sólo mía. Por ambaŭ roloj, ŝi estis nomumita en 2002 por la hispana filma premio Goya, kiun ŝi venkis pro la ludo en verko de Médem en kategorio Plej bona elvolviĝanta aktorino.
John J. Kavelaars
Anekdote, li estas frato de la aktorino Ingrid Kavelaars kaj de la olimpia skermistino Monique Kavelaars.
Paz Vega
Biografio
Vega havis en 2002 roleton en filmo Hable con ella de Pedro Almodóvar kaj ludis la ĉefrolon en El otro lado de la cama de Emilio Martínez Lázaros, kiu estis la plej sukcesa hispana filmo de la jaro.
En 2003, Vega estis ĉefrolulino en la filmigo de romano de Prosper Mérimée Carmen, sub reĝisorado de Vicente Aranda.
Ŝi ludis en 2004 unuafoje en Hollywood, kun Adam Sandler, en filmo Spanglish, reĝisorita de James L. Brooks.
Persone
Vega geedziĝis en 2002 kun la venezuela komercisto Orson Salazar. Ili havas tri infanojn.
Izabela Jaruga-Nowacka
Izabela Walentyna JARUGA-NOWACKA (naskiĝis la en Gdańsk, mortis la  apud Smolensk) - pola politikisto, feministo. Ŝi estis vicministro kaj Rajtigito de Registaro pri Egala Statuso de Virinoj kaj Viroj en la registaro de Leszek Miller (2001-2004), kaj vicĉefministro kaj ministro pri sociaj aferoj en la registaro de Marek Belka (2004-2005). Dum la jaroj 1993-1997 kaj 2001-2010 ŝi estis deputito de la pola parlamento.
De aprilo 2004 ĝis aprilo 2005 ŝi estis estro de la maldekstra partio Unia Pracy (Unio de Laboro). De majo ĝis decembro 2005 ŝi estis estro de la partio Unia Lewicy (Unio de Maldekstruloj). Poste ŝi estis eksterpartia.
En sia socia laboro Jaruga-Nowacka okupiĝis ĉefe pri la egalrajteco de virinoj kaj viroj.
Ŝi mortis en la kraŝo de la pola prezidenta aviadilo en 2010.
Havaja lingvo
La havaja lingvo, propranome ʻŌlelo Hawaiʻi, estas aŭstronezia lingvo parolata sur la Pacifika insularo Havajo. Ĝi estas la lingvo de la praaj havajaj indiĝenoj. Ĝi estas unu el la du oficialaj lingvoj de la usona ŝtato de Havajo, kaj la alia estas la angla lingvo. La havaja estas grava parto de la havajaj kulturo, muziko, kaj tiel plu, sed nur la loĝantoj de la privata insulo Niʻihau uzas la havajan lingvon ĉiutage.
La vorto "Wiki" aŭ "Viki" en Esperanto estas havaja vorto, kiu signifas "rapida". Uzante ĝin dufoje, vi havos la vorton "wiki-wiki", kiu signifas "tre rapide".
Spiritaj Vortoj
La havaja estas spirita lingvo kaj estas plene de spiritaj vortoj. Jen kelkaj ekzemploj :
Fonologio
Ĉi tie oni prezentas la fonemojn en tranĉostrekoj / / per la IFA, la Internacia Fonetika Alfabeto. La grafemojn oni prezentas en < >.
Konsonantoj
<p k ʻ h l m n w>
/p k ʔ h l m n w/
La sono de <w>:
Vokaloj
<a ā e ē i ī o ō u ū>
/a aː e eː i iː o oː u uː/
Ekzistas mallonga kaj longa versioj de ĉiu vokalo. La realiĝo de /a/ estas varie [æ⁓a⁓ɐ⁓ə]. La realiĝo de /e/ estas varie [ɛ⁓e/i].
Diftongoj
<ae ai ao au ei eu iu oi ou>
/ae aj ao aw ej ew ju oj ow/
<oe> ne estas diftongo, sed sonas kiel /owe/.
Akcento
Havaja vorto ampleksas unu aŭ pli da akcentvorteroj kun vokaloj [V], aŭ kun vokaloj [V] kaj konsonantoj [K]:
Oni metas glitkonsonantojn kiel /j/ kaj /w/ inter kelkaj vokaloj en vortero. Ekzemple, la vorteron <huali> oni prononcas kiel /huˈwali/; la vorteron <iā> oni prononcas kiel /iˈjaː/.
Do, jen ekzemploj de kompletaj vortoj:
Artikoloj
La vortoj ka kaj ke estas la singularaj difinaj artikoloj:
La vorto nā estas la plurala difina artikolo.
La vorto he estas la singulara nedifina artikolo.
La plurala indikilo mau uziĝas kun kaj post he por la plurala nedifina artikolo.
Vortordo
Ua ʻai ke kanaka i nā kowa.ū.
Manĝis la homo la fiŝovojn.
La vorto ua markas la perfektan aspekton de la sekvanta verbo ʻai (manĝi). La vorto i markas la objekton.
Verboj
La havaja verbo ne havas tenson, escepte kiam oni indikas la prezencon. Aspektojn oni markas per indikiloj kiel per ua en la supera ekzemplo.
Aspektaj, Tensaj, kaj Modaj Indikiloj
E ʻai ʻoe i nā kowa.ū.
Manĝu vi la fiŝovojn.
ʻAʻole i ʻai ʻoe i ka maiʻa.
Vi ne manĝis la bananon.
Ke hia.moe nei ʻo Pili.
Pili dormas.
ʻAʻole e hia.moe nei ʻo Pili.
Personaj Pronomoj
Ĉiuj personaj pronomoj povas uziĝi kiel subjekto aŭ objekto, escepte de aʻu, kiu estas la objekta kazo de au, wau, kaj escepte de ia, kiu estas la objekta kazo de ʻo ia.
Ekvaciaj Frazoj
Ekvaciaj frazoj estas senverbaj.
He hoa.aloha ʻoe.
Vi estas amiko.
ʻO Keō ke keiki.
Keō estas la infano.
ʻO ia ke kahuna.
Li estas la sorĉisto.
He kahuna kē.lā.
Tiu for estas sorĉisto.
He niu kē.ia.
''Tiu ĉi estas kokoso.
Li estas la ĉefo.
La vorto ʻo troviĝas antaŭ subjekto triapersona.
Epitetaj Adjektivoj
Adjektivo sekvas la substantivon.
iʻa ʻula.ʻula
fiŝo ruĝa
ʻuku.lele liʻi.liʻi
ukulelo malgranda
He keiki aka.mai ʻo Lani.
Lani estas infano ruza.
Predikativaj Adjektivoj
La adjektivo antaŭas la subjekton.
ʻUla.ʻula ka pua.
La floro estas ruĝa.
Liʻi.liʻi ka ʻuku.lele.
La ukulelo estas malgranda.
Hanuʻu ʻo Lani.
Lani estas malalta.
Rekta kaj Malrekta Objektoj
La markilo i antaŭas ambaŭ rektan kaj malrektan substantivajn objektojn en tiu ordo.
Hāʻawi ke aliʻi i ka pua i ke kanaka.
Donas la ĉefo la floron al la homo.
Hāʻawi ke aliʻi i he ipukukui i ke kanaka.
Donas la ĉefo lampon al la homo.
Günther Judick
El 1951 ĝis 1954 li studis en la Altlernejo Parteihochschule „Karl Marx“ de la Socialista Unueca Partio de Germanio en la GDR kaj el 1963 ĝis 1968 studis historion en la Humboldt-Universitato en Orienta Berlino.
El la 2-a de Majo 1945 Judick estis en la KPD, ekde 1968 en la DKP.
Carlos Fuentes
Carlos Fuentes Macías (naskiĝis la 11-an de novembro 1928 en Panamo mortis la 15-an de majo 2012 ) estis unu el la meksikaj verkistoj de fino de 20a jarcento plej konataj, aŭtoro de romanoj kaj eseoj, el kiuj elstaras La muerte de Artemio Cruz (La morto de A.C.) kaj Terra Nostra (Nia tero, en la latina). Li ricevis la premion Cervantes en 1987 kaj la plej prestiĝa premio donita en Meksiko, la Honora Medalo laŭnome de Belisario Domínguez.
Biografio
Fuentes naskiĝis en Panamo ĉar lia patro estis meksika diplomato tie. Jam dum la 30aj jaroj lia patro estis ambasadoro en Vaŝingtono En urbo Panamo, la juna Fuentes studis meksikajn historion kaj geografion. Li ne konos tiun realon ĝis jarojn poste, ĉar antaŭe li loĝis en Santiago de Ĉilio kaj Bonaero, kie ricevis influon de amerikaj kulturaj gravuloj, kiel Pablo Neruda kaj David Alfaro Siqueiros, inter aliaj.
Finfine li alvenis al Meksiko je siaj 16 jaroj, kaj fariĝis mezlernejo. Li ekis kiel ĵurnalisto kunlaborante en revuo "Hoy" (Hodiaŭ) kaj atingis unuan premion en literatura konkurado de la Franca Lernejo Morelos. Poste li studis Juron en la meksika universitato UNAM. En 1950 li veturis al Eŭropo kaj studis Internacian Juron en Universitato de Ĝenevo.
En 1954 li publikigis siajn unuajn rakontojn titolitajn "Los días enmascarados" (La maskitaj tagoj), en Kolekto Los Presentes (Ĉeestantuloj). Apud Emmanuel Carballo li redaktoris la "Revista Mexicana de Literatura" (Meksika Revuo de Literaturo), kaj "El Espectador" (La spektanto) kun Víctor González Olea kaj Enrique González Pedrero.
Carlos Fuentes priskribis en sia romano "La región más transparente" (La plej travidebla regiono) la Meksikon de la kvardekaj kaj kvindekaj jaroj, imaga lando, priskribo pri la lando farota en la okdekaj kaj naŭdekaj jaroj en "Cristóbal Nonato".
Dum la 60aj jaroj li loĝis en Parizo, Venecio, Londono kaj urbo Meksiko. En 1962 li verkis "Aura", novelo kiu baziĝas sur enigmo kaj publikigis La muerte de Artemio Cruz, eble sia plej konata verko, kie utiligas modernajn rakontajn teknikojn por eniri en historio, socio kaj identeco meksika.
En la 70aj jaroj li laboris en la Instituto Woodrow Willson de Washington kaj estis profesoro en usonaj universitatoj kiel Princeton, Brown, Harvard kaj la brita Cambridge. Li estis nomumita ambasadoro en Francio (1972-1978), sed li rezignis kiam la eksprezidento Gustavo Díaz Ordaz estis nomumita ambasadoro en Hispanio. En 1984 li ricevis la Nacian Premion pri Sciencoj kaj en 1987, la premion Cervantes. En 1985 publikigis Gringo Viejo, kio poste estos filmigita kiel Old Gringo en 1989 kun aktoroj kiel Gregory Peck kaj Jane Fonda. En tiuj jaroj li ofte publikigas artikolojn en plej konata hispana ĵurnalo El País. En tiuj artikoloj kaj per aliaj rimedoj ofte aperas kiel akra kritikanto de la usonaj kultura kaj ekonomia imperiismoj uzataj ĉefe kontraŭ Latinameriko.
Carlos Puentes estis nomata la "Balzac de Meksiko". Puentes mem citis Miguel de Cervantes, William Faulkner kaj Honora de Balzac kiel la plej gravajn verkistojn por li.
Montblanc (plumoj)
Montblanc Internacia GmbH estas germana entrepreno de fabriko de plumoj, kaj brakhorloĝoj. Ĝi estis prestiĝa dum la 20a jarcento en Eŭropo. Lastatempe disvolvigo de komputiloj kaj novaj teknologioj eksmodigis la prestiĝon de altvaloraj skribiloj.
Bischheim
Bischheim havas diversajn signifojn:
13163 Koyamachuya
13163 Koyamachuya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan mangaan desegniston Koyama Chuya (japane 小山宙哉, Koyama Chūya), kreinto de Ucyu Kyodai ("Fratoj fascinataj de la Kosmo") : scienca bildstrio montrante la universon kaj la estontecon. Li ricevis multenombrajn premiojn.
26255 Carmarques
26255 Carmarques estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carlos Marques, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la State University of New York College of Technology de Farmingdale (Nov-Jorkio).
Bischofsheim
Bischofsheim havas diversajn signifojn:
Três de Maio
Três de Maio estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Santa Rosa. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 23 726 loĝantoj.
Pap (vilaĝo)
Pap estas hungara vilaĝo en subregiono de Kisvárda. La loknomo signifas hungare: pastro.
Hurez (Beclean)
Hurez (Beclean) (hungare: Huréz, germane: Reitzdorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Făgăraș. Administre ĝi apartenas al Beclean.
Pap (vilaĝo)
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en la 13-a jarcento laŭ latina formo "Terra Pop". Vilaĝservoj estas unueca lernejo-infanĝardeno-infanvartejo, biblioteko, interretejo, kuracejo, futbalejo.
Trafiko
Unusola publika trafikilo estas la aŭtobuso. La plej proksima fervojo estas en Kisvárda.
Hurez (Beclean)
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras).
Türkmenabat
Türkmenabat (turkmene cirile: Түркменабат; antaŭe Ĉarĝu; Чарджо) estas urbo de Turkmenio, ĉefurbo de la provinco Lebap. La urbo situas proksime al la landlimo kun Uzbekio. Laŭ kalkuloj de 2010, ĝi havis 279,765 loĝantojn.
Lend-Lease
En junio de 1940, usona prezidento Franklin D. Roosevelt engaĝis Usonon por materiala apogo al la malamikoj de faŝismo. Laŭ la tiamaj leĝoj, Britio devis pagi per kontanta mono. Somere de 1940, la nova brita ĉefministro Winston Churchill sciigis, ke Anglio baldaŭ ne povos pagi per kontanta mono por la militaj materialoj.
Roosevelt solvis la problemon tiel, ke li proponis la 8-an de decembro 1940 enkonduki la prunteluon. La usona kongreso akceptis la prunteluan leĝon en marto de 1941. Tiu ebligis por la prezidento doni helpon por ĉiuj landoj, kies protekto estas grava por interesoj de Usono.
Kvankam la sistemo aperis por apogi Brition, oni helpis per tio ankaŭ Ĉinion (ekde aprilo) kaj Sovetunion (ekde septembro). La plimulton de la helpoj ricevis anoj de la Brita nacikomunumo (ĉ. 63%) kaj Sovetunio (ĉ. 22%), entute pli ol 40 landoj. La materiala helpo sumiĝis entute je ĉirkaŭ 49,1 miliardoj da usonaj dolaroj kaj estis preskaŭ donaco. La kostojn de la pruntelua programo kompensis la landoj per t.n. re-prunteluado, t.e. la aliancaj landoj certigis materialan apogon por la usona armeo en eksterlando (ĉ.8 miliardoj da usonaj dolaroj)
Moritz Cantor
Moritz CANTOR (naskiĝinta la en Mannheim, mortinta la  en Heidelberg) estis germana matematikisto kaj historiisto.
Vivo
Post studoj en Heidelberg, Göttingen kaj Berlino Cantor habilitiĝis ĉe en 1853 kiel privata docento ĉe la Universitato de Heidelberg nomumote en 1863 eksterorda, en 1877 salajrita profesoro.
Lia ĉefverko estas la ĝis 1758 reenrigardantaj matematikhistoriaĵoj »Vorlesungen über Geschichte der Mathematik« en tri volumoj (Lepsiko 1880–98). Krome li verkis »Politische Arithmetik« (dua eldono, Lepsiko 1903) kaj plibonigitis la artikolojn primatematikistajn ĉe »Allgemeine Deutschen Biographie«. Inter 1859 kaj 1901 li kuneldonis la fakgazeton »Zeitschrift für Mathematik und Physik«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 3. Leipzig 1905, p. 745 (tie ĉi interrete)
Dampierre (Jura)
Dampierre (Jura) estas franca komunumo lokita en kantono Dampierre, en departemento Jura kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Cikla permuto
En kombinatoriko, cikla permuto estas permuto en cikla ordo.
La nocio estas uzata kun malsamaj, sed similaj sencoj:
Varianto 1
Permuto P super aro S kun k eroj estas cikla permuto kun kompenso t se kaj nur se
Ĉiu ĉi tia cikla permuto estas konstruita el akurate PGKD (k, t) disaj cikloj. En ĉiu ciklo la eroj estas permutataj nur inter si. Vidu en cikloj kaj fiksaj punktoj.
Ĉi tiaj ciklaj permutoj estas nomataj ankaŭ kiel turnadoj.
Ekzemplo kun k=8, t=2:
Varianto 2
Permuto estas cikla permuto se kaj nur se ĝi konsistas el akurate unu ciklo.
Ĉiu permuto super aro de k eroj estas cikla permuto de varianto 2 se kaj nur se ekzistas tia ordigo super la aro ke la permuto estas cikla permuto de varianto 1 kun PGKD(k, t) = 1.
Ekzemplo:
Varianto 3
Permuto estas cikla permuto se kaj nur se nur unu el cikloj el kiuj ĝi konsistas havas longon pli grandan ol 1.
Ĉiu cikla permuto de varianto 3 estas unio de cikla permuto de varianto 2 kaj iu kvanto da fiksaj punktoj.
Ĉiu cikla permuto de varianto 2 estas ankaŭ cikla permuto de varianto 3 kun nula kvanto da fiksaj punktoj.
Ekzemplo:
Daşoguz (urbo)
Daşoguz (Daşoguz, Дашогуз) antaŭe konata kiel Tashauz, estas urbo en la nordo de Turkmenio kaj ĉefurbo de la Provinco Daşoguz. Ĝi estis fondita en la 19-a jarcento de la rusoj kiel fortikaĵo. Ĝi estas komunikata kun Aŝĥabado pere de Turkmenistan Airlines. Laŭ kalkuloj de la jaro 2010, ĝi havis 245.872 loĝantojn
Relikvo
Relikvo (latine por "postrestaĵo") estas objekto de religia adoro. Plej ofte temas pri eta korpoparto aŭ persona posedaĵo de sanktulo. Specialaĵo estas "tuŝitaj relikvoj", do objektoj kiel vestaĵoj, kiun (laŭdire) tuŝis iu sanktulo. Plej konata tuŝita relikvo estas la tomba tuko de Jesuo en la katedralo de Torino en Italio.
<!-- Im Katholizismus werden drei Reliquienklassen unterschieden:
Da Jesus nach biblischer und Maria nach katholischer Ansicht in den Himmel entrückt wurden und daher von ihnen keine Leichname existieren, war die Frage, ob es von ihnen Reliquien erster Klasse geben könne, theologisch zeitweise sehr umstritten. Die in Kirchenschätzen erhaltenen angeblichen Reliquien der abgeschnittenen Haare und Fingernägel, der Milchzähne, Nabelschnur und Heilige Vorhaut Jesu werden heute überwiegend als mittelalterliche Fälschungen angesehen und von der katholischen Kirche nicht mehr in besonderer Weise verehrt.
Die Klasseneinteilung der Reliquien hat vor allem kirchenrechtliche Bedeutung: das kanonische Recht verbietet Katholiken den Handel mit biblischen Reliquien sowie Reliquien erster und zweiter Klasse. Katholiken dürfen solche Objekte zwar von nicht katholischen Dritten oder von dazu offiziell befugten kirchlichen Einrichtungen erwerben, besitzen und privat verehren, aber nicht weiterverkaufen. Zulässig sind lediglich das Verschenken von Reliquien an andere Gläubige und die Rückgabe an die Kirche. Im Mittelalter war der Reliquienhandel (ebenso wie das 'Handwerk' der Reliquienfälschung) hingegen weit verbreitet. -->
Nemortigo
Nemortigo ("Nonkilling") rilatas al la manko de mortigo, minacoj mortigi kaj kondiĉoj, kiuj portas al mortigo en la homa socio. Kvankam la uzo de ĉi tiu termino en la akademia mondo rilatas ĉefe al la mortigo de homaj estaĵoj, ĝi estas foje plivastigita por enplekti la mortigon de bestoj kaj aliaj formoj de vivo. Same okazas pri tradicia uzo de la termino "nemortigo" kiel parto de la budaisma etiko (kiel esprimita en la unua ordono de la Pancasila, kaj en similaj vortoj tra la spiritaj tradicioj de la mondo. Signife "nemortigo" estis ankaŭ uzata lastatempe en la "Ĉarto por Mondo sen Perforto" aprobita de la 8-a Tutmonda Pintokonferenco de la Premiitoj per la Pac-premio Nobel.
Bissingen
Bissingen havas diversajn signifojn:
James Tissot
Jacques Joseph Tissot (franca prononco: [tiso]; 15a de oktobro 1836 – 8a de aŭgusto 1902), angligita kiel James Tissot (/ˈtɪsoʊ/), estis franca pentristo kaj ilustristo. Li estis sukcesa pentristo de gravuloj el Parizo antaŭ translokiĝi al Londono en 1871. Li famiĝis kiel ĝenropentristo de laŭmode bele vestitaj virinoj en variaj scenoj de la ĉiutaga vivo. Li pentris ankaŭ scenojn kaj rolulojn el la Biblio.
Home Box Office
Home Box Office (HBO) estas usona televida firmao. ĝi estas posedata de WarnerMedia.
Arentèle
Arentèle estas franca rivereto en la depertemento Vosges. Ĝi fontas en la komununmo Bruyères kaj enfluas Mortagne ĉe Rambervillers.
István Nagy (pentristo)
NAGY István [iŝtvan nadj] estis hungara pentristo, membro de Societo Szinyei Merse Pál naskita en vilaĝo Csíkmindszent la 28-an de marto 1873 kaj mortinta la 13-an de februaro en 1937 en Baja, Hungario.
Biografio
István Nagy havigis diplomon de instruisto en Kolozsvár kaj diplomon de desegnaĵinstruisto en Budapeŝto. Poste li studadis en Munkeno, Parizo kaj li faris okmonatan studadvojaĝon en Italio. Dum tiuj jaroj li ricevis stipendion. Lia unua memstara ekspozicio fariĝis en Miercurea Ciuc en 1902. Dum la Unua mondmilito li estis soldato en la galiciaj kaj italaj frontoj kaj li kreis plurajn soldatportretojn. Lia kolektekspozicio en la jaro 1923 en Budapeŝto havis grandegan sukceson. La arthistoriisto Károly Lyka kaj la verkisto Dezső Kosztolányi taksis altege liajn kreajoĵn. Miklós Surányi verkis biografian romanon pri la pentristo. Post la longa migrada vivo en Rumanio, Jugoslavio kaj Hungario en 1933 li finfine loksidiĝis en urbo Baja. Li uzis precipe pastelkreton kaj karbon, li kreis precipe pejzaĝojn kaj portretojn, ne aparteninta al neniu artistgrupo. Li laboris treege rapide kaj postlasis pli ol 4 mil kreaĵojn, sed tiuj estas disŝutitaj en tri landoj. La plejmulto el inter ili troviĝas en la muzeo de urbo Baja.
Piĉo
Piĉo estas vulgara vorta markigo por virina ekstera seksorgano - vulvo, aŭ metafore por virino mem. Kiel vulgara insulto ĝi estas uzebla ankaŭ por viro (nome kaj dum alparolo, kaj dum referencado).
Ofta grafika bildigo estas por ĝi simbolo de rombo kun vertikala linio. La sama aŭ simila simbolo estas uzata ankaŭ por kelke da pluaj signifoj.
Opština Štip
Opština Štip estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio.Ĝi situas ĉe la okcidenta rando de la Orienta Regiono. Ĝia areo estas 583,24 km² kaj en 2002 havis 47 796 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbo Štip.
Loko, priskribo
Municipo Štip situas en la centra parto de la baseno Bregalnica. La alteco estas ĉirkaŭ 230 m en la rivervalo ĝis preskaŭ 900 m en la suda parto de la teritorio.
La aŭtovojo A4 estas alportita de Skopje al la urbo Štip.Poste daŭras la ĉefa vojo A3 al la urbo Kočani kaj la ĉefa vojo A4 al la urboj Radoviš kaj Strumica.
Tra la opštino pasas ankaŭ la fervoja linio de la urbo Veles al la urbo Kočani.
La komunumo konsistas el la urbo Štip kaj 43 aliaj vilaĝoj:
Baltalija, Brest, Vrsakovo, Goračino, Dobrošani, Dolani, Edeklerci, Jamularci, Kalapetrovci, Koešvo, Krivi Dol, Lakavica, Leskovica, Lipov Dol, Ljuboten, Nikoman, Novo Selo, Penuš, Piperovo, Počivalo, Puhče, Sarčievo, Selce, Skandalci, Sofilari, Star Karaorman, Stepanci, Suvo Grlo, Sudikj, Suševo, Tanatarci, Testemelci, Toplikj, Tri Češmi, Hadji-Redjepli, Hadji-Sejdeli, Hadji-Hamzali, Creška, Čardaklija, Čiflik, Šašavarlija, Šopur.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Probištip en la nordo, Opština Karbinci en la nordoriento, Opština Radoviš en la oriento, Opština Konče en la sudoriento, Opština Negotino en la sudo, Opština Gradsko en la sudokcidento, Opština Lozovo en la okcidento kaj Opština Sveti Nikole en la nordokcidento.
Referencoj
Statistikoj:
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Erich Spießbach
Erich SPIEßBACH [ŝPISbaĥ] (naskiĝis la 30-an de novembro 1901 en Gotha, mortis dum fuĝoprovo el hospitalo psikiatria en 1956) estis germana pentristo.
Jam kiel junulo li sentis sin - kune kun sia frato - altirata al la artoj. Li fariĝis teĥnika desegnisto, frekventis du artmetiajn lernejojn kaj eĉ registrigis atelieron skulptistan. Tiam li kreive desegnis multajn florojn kaj faris akvarelojn. Dum la jaroj 1925-1928 li estis restaŭristo ĉe la tiama regionhistoria muzeo en Gotha.
En 1928 li forlasis Turingion kaj ekdeĵoris ĉe la Vestfalia landa muzeo por prahistorio kaj frua historio en Münster (Westfälisches Landesmuseum für Vor- und Frühgeschichte). Laborkonfliktoj, kiuj jam anoncis lian postan malsanon, igis lin maldungiĝi sen avizo en 1936. En la 1943-a jaro oni sendis lin en malsanulejon psikiatran. Resumante la plurfojajn oficialajn konstatojn de lia malsano, li titolis sin mem "trifoje diplomita idioto".
Matraville
Matraville estas antaŭurbo sudorienta de Sidnejo en Novsudkimrio, Aŭstralio. Tie mortis Tom Elliott en 1999.
La Holanda Pioniro
La Holanda Pioniro estis frua Esperanto-periodaĵo en Nederlando.
Unua periodo (1902-1905): La Holanda Pioniro
En 1902, Dreves Uitterdijk fondis kaj ekredaktis la gazeton La Holanda Pioniro en Hilversum. La unua numero aperis en majo 1902 kaj havis 32 paĝoj. La gazeto aperis en sia unua jaro de majo 1902 ĝis decembro 1903 per 11 kajeroj (12 numeroj.). La Holanda Pioniro ne havis multajn kunlaborantojn, do Uitterdijk mem plenigis la tutan gazeton. La unua jarkolekto havas 224 paĝoj, verkite en ambaŭ la nederlanda kaj Esperanto.
En sia dua jaro, La Holanda Pioniro aperis de marto 1904 ĝis decembro 1905 per nur 4 numeroj. La dua jarkolekto havas 113 paĝoj, verkite nur en Esperanto, ĉar la plejmulto de la abonantoj estis eksterlandanoj. La formato de la gazeto estis 22 cm x 13-14 cm. Pro malmulte da enspezoj ĝi devis ĉesi.
Dua periodo (1906-1923): Holanda Pioniro
En 1906 Uitterdijk, kiu de komenco estas la ruĝa fadeno en la nederlanda Esperanto-movado, provis reaperigi La Holanda Pioniro en Utrecht, sed sen sukceso. Fine en oktobro 1908 la Nederlanda Societo Esperantista "La Estonto Estas Nia“ reeldonis ĝin en Amsterdam sub la redaktado de J. de Haan, anstataŭante per ĝi Amsterdama Pioniro, kiu regule aperis de aŭgusto 1907 ĝis oktobro 1908. Ĝis septembro 1909 aperis 12 numeroj kun 256 paĝoj en la formato 23 cm x 16 cm. De oktobro 1909 ĝis 1913 ĝi alprenis formaton de ĉiutaga gazeto per kvar paĝoj po tago sub la redaktado de Heiman Blok. La formato estis 50 cm x 33 cm. De 1914 ĝis 1922 la gazeto havas 16 paĝoj po tago. En tiu periodo Jan Ziermans redaktis kaj de junio 1913 Hendrik Coenraad Mees.
Tria periodo (1925-1928): Holanda Esperanto-Pioniro
De julio 1925 ĝis 1928 Hengel kaj Uitterdijk eldonis gazeton kun simila titolo, nome Holanda Esperanto-Pioniro per 12 ĝis 16 paĝoj en formato 28 cm x 22 cm.
Siegfried Marcus
Siegfried Samuel Liepmann Marcus, Malchin, 18-an de septembro 1831 - Vieno, 1-an de septembro 1898 estis German-Aŭstra inventisto kiu estas konata kiel unu el la pioniroj de la aŭtomobilo.
Vivo kaj laboro
Marcus naskiĝis en juda komercista familio en la Grandduklando Mecklenburg-Schwerin kaj iris en 1845 por la daŭrigo de sia teknika edukado al Hamburgo kaj pliposte al Berlino. Tie li, dum iom da tempo, laboris ĉe Siemens & Halske. En 1852 li foriris al Vieno, kie li sinsekve laboris ĉe profesoro Karl Ludwig de la Princo Jozef-Instituto kaj Carl Eduard Kraft. En 1856 li malfermis propran etan laboratorion je la adreso Mariahilferstrasse 107. Tie li disvolvis aparatojn en la kampo de telegrafio kaj elektro, de kiuj li vendis la patentojn al la Akademio de Sciencoj sen ke la inventoj jam estis ekonomie produkteblaj. En 1867 li ricevis la arĝentan honormedalon de la Mondekspozicio en Parizo, verŝajne por kampotelegrafo. Li ankaŭ plibonigus la ripetan fusilon kaj la stetoskopon. Por la aŭstria imperiestrino Elizabeto ("Sisi") li instalis elektran sonorilinstalaĵon.
En 1865 li ekkonstruis eksplodmotoron, kaj ĉirkaŭ 1870 li testus memmovantan puŝĉareton en la stratoj de Vieno. Dum la sekvaj jaroj li pojektis kelkajn dutaktmotorojn, kiujn li konstruigis en diversaj fabrikoj. Li ankaŭ disvolvis la elektran  malalttensian sparkilon, pro kio li en 1883 akiris germanan patenton. En 1887 li formis kunlaborligon kun la firmao Marky, Bromovski & Schulz en la tiama Adamsthalo, Moravio. Tie en 1888 Marcus finkonstruis la kvartaktmotoron, kiun li uzis por sia "Strassenwagen" (strataŭtomobilo).
Charles Michel
Filo de Louis Michel, li plurfoje estis ministro inter 2000 kaj 2011. Inter februaro 2011 kaj oktobro 2014, li estris la Movadon Reformistan.
Charles Michel ankaŭ estis urbestro de Wavre.
Etrer'aous
Etrer'aous estas arta lingvo kreita de junulo Drew Fischer, lernanto de Northgate High School, kiu uzas pseudonimon Tassadar Saaramoth.
262 Valda
262 Valda estas malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Etrer'aous
Ekzemploj:
262 Valda
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la mardon elde la observatorio de Vieno.
Oni scias tre malmulte pri ĝi, ne eĉ la deveno de ĝia nomo "Valda".
Etrer'aous
Eksteraj ligiloj
http://maskquest.tripod.com/
Piko (Mez-Tero)
Piko aŭ Pikilo (angle Sting) estas fikcia glavo en la La Mastro de l' Ringoj. En la libroj ĝi estas elfa magia ponardo, kiu iĝas blua, kiam orkoj estas proksimaj. La hobito Frodo Baginzo uzas ĝin kiel sia armilo. Ĝi estas kreita dum la Unua Erao.
Bilbo Baginzo trovis la ponardon inter trezoroj en trolotruo en La Hobito. Li poste nomis ĝin Piko, kiam li aŭdis la grandajn araneojn de Mornarbaro nomi la glavon lia pikilo.
Bilbo donis Pikon al Frodo, kiam la lasta forlasis la Provincon, ironta al Elrondo.
Sevenoaks
Sevenoaks (sep kverkoj) estas urbo en okcidenta Kent, Anglio. En 2011 ĝi enhavis 29 506 loĝantojn. La urbo konsideratas "dormurbo": multaj plenkreskuloj ĉiutage veturas por profesia laborado al la urbocentro de Londono. La centra punkto Charing Cross de Londono, kruciĝo de la stratoj Strand kaj Whitehall, situas 34 kilometrojn nordokcidente, kaj la publika transporto al la metropola centro tre viglas.
En la regiono komence ekzistis nobela kastelo, ĉirkaŭ kiu ekestis vilaĝo, kiu en la 13-a jarcento ricevis merkatajn rajtojn. Fine de la 15-a jarcento la antaŭa kastelo anstataŭiĝis per larĝa kastela novkonstruaĵo, nomata Knole House, kiu ĝis la nuntempo estas inter la plej grandaj palacoj de Britio. Ĉirkaŭ la kastelo ekzistas vasta parko. La anglalingva loĝloka nomo, kiu en Esperanto signifas "sep kverkoj", laŭdire fontas el la anglosaksa toponimo "Seouenaca" por loka kapelo en proksimeco de sep kverkoj, kiu ankoraŭ nun ekzistas en la kastela parko.
Inter multaj aliaj, la fizikisto kaj naturalisto John Kirk, akompananto de David Livingstone kaj brita administranto de Zanzibaro, vivis dum la lastaj vivjaroj kaj mortis en la urbo.
Rilate al la Esperanto-movado mencieblas, ke la internacia bicikla karavano de okcidenta Germanio, suda Nederlando kaj norda Flandrio survoje al la Internacia Junulara Kongreso de la jaro 1984 pasis tra kaj paŭzis en Sevenoaks.
Saint-Aignan (Ĝirondio)
Saint-Aignan - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Anhan - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
(10592) 1996 PN5
(10592) 1996 PN5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Bikola Regiono
situo de la regiono kadre de la Filipinoj (verde, maldekstre de la nomo)
En la sudorienta parto de la norda ĉefinsulo Luzono, ĝi de nordo al sudo konsistas el la provincoj
Kvartalo Tajŝo
Kvartalo Tajŝo aŭ Tajŝo-ku (大正区 [täiɕʲo̞ːkɯ̹], Hepburn: Taishō, Kunrei: Taisyô) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
La Homa Lingvo
La Homa Lingvo estas 96-paĝa libro enkondukanta en la lingvosciencon, kiun originale verkis en Esperanto William Edward Collinson. Ĝi estas eldonita en la jaro 1927 ĉe Rudolf Mosse en Berlino kiel numero 18-19 de la serio Biblioteko Tutmonda.
René Lemaire (1900)
René Lemaire (naskiĝis 1900 - mortis la 21-an de oktobro 1998 en Liono, Francio) estis la plej aĝa dumviva membro de UEA.
Lerninte Esperanton de Lidja Zamenhof en 1933, li longtempe servis kiel sekretario de la Liona klubo kaj de la Federacio Rodanalpa.
Li ankaŭ instruis Esperanton en Muelejoj de Metilernantoj de Tonton CHAREILLE (FR-23)
UK 2014
La 99-a Universala Kongreso (UK) de Esperanto okazis ekde la 26-a de julio ĝis la 2-a de aŭgusto 2014 en Bonaero, la ĉefurbo de Argentino. Ĝi estas la unua UK en Argentino. La estraro de UEA elektis la kongresurbon el tri argentinaj urboj sekve de surlokaj vizitoj fare de la Konstanta Kongresa Sekretario Clay Magalhães, kaj la elekto estis diskonigita la.
Alta protektanto
Responde al la alvoko de argentinaj esperantistoj Mauricio Macri, estro de la registaro de la urbo Bonaero (urbestro), akceptis iĝi Alta Protektanto de la 99-a Universala Kongreso (UK) de Esperanto.
Kongresejo
La kongresejo de la 99-a UK estis la hotelo Panamericano Hotels & Resort apud la Obelisko de Bonaero en la centro de la urbo. La solena inaŭguro, la malfermo kaj diversaj aliaj eventoj okazis en Teatro Metropolitan ĉe la avenuo Corrientes.
Kongresa temo
La kongresa temo de la bonaera UK en 2014 aludis al poemo de Ludoviko Lazaro Zamenhof "Ĉu la nepoj nin benos? Streboj al daŭripova estonteco". La temo estis diskutata en diversaj laborgrupoj kaj enfluis al la fina rezolucio de la kongreso.
Partoprenantoj
Pro la geografia situo de Argentino la 99-a UK laŭ nombro de partoprenantoj apartenas al la plej malgrandaj universalaj kongresoj. Ĝis la limdato por anticipa aliĝo registriĝis 659 aliĝintoj el 56 landoj. Dum la kongreso aliĝis pliaj 48 personoj, tiel ke la fina nombro estis 706 kongresanoj el 57 landoj.