cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Atis Kronvalds
Kunlaborado al la movado "Junaj Latvoj"
Post sia reveno al Latvio, Kronvalds kunigis la latvan, naciisman movadon "Junaj Latvoj", kaj fariĝis fervora subtenanto de la latvaj rajtoj, lingvo kaj kulturo. En 1865, li transloĝiĝis al Tartu por studadi pedagogion en la universitato de Tartu. En 1868, li tie fariĝis instruisto en la loka instruista seminario. Li kunlaboradis al la agado de loka latva societo : li interalie reinstigis la tradicion de "Latvaj vesperoj", unue elpensita de Krišjānis Valdemārs. Li plie redaktis verkojn pri la teorio de edukado, kaj plurajn artikolojn pri edukado kaj lingvistiko. En 1872, li verkis Nationale Bestrebungen, tio estas kvazaŭ la manifesto de la Junaj Latvoj. En 1873, Kronvalds transloĝiĝis al Vecpiebalga, kie li laboris kiel instruisto en loka lernejo.
Fernando Arrabal/Bibliografio
Kolektoj
1970 Happening au théâtre Plaisance à Paris en février à l'occasion de la parution du cahier Le théâtre 1969-2 (Grand-Guignol). 1990 L'opéra de la Bastille, (opéra écrit pour le bicentenaire de la Révolution française).
Buŝo
Buŝo kaj buŝa kavo estas komenco de digesta sistemo de plimulto de animaloj. Ĝi servas ankaŭ - kun aliaj organoj ekz. lango - por parolo ĉe homo; formigo, eligo de voĉoj, sonoj, krioj (tiuj lastaj ankaŭ ĉe bestoj)io. La buŝon ekstere ornamas la lipo kaj donas ĝian formon la makzeloj.
La bestan grandan buŝon ĉe longkapaj bestoj (hundo, ĉevalo) oni diras muzelo, buŝego. (vidu faŭko). Ĉe hundoj oni devas uzi buŝumon dum promenigo por eviti la mordojn de aliuloj (sed oni uzas tiun esprimon por la nelibera gazeta skribo).
Aliaj esprimoj
Oni diras ankaŭ buŝo por enira aŭ elira aperturo de io (forno; rivero en la maro faŭko).
Enbuŝaĵo estas transversa stangeto, kiun oni ŝovas en la buŝon de ĉevalo por direkti ĝin per alfiksitaj bridoj.
Postbuŝo estas parto de la buŝo proksima al la faringo.
Rondbuŝuloj estas klaso de vertebruloj (Cyclostomata), serpento- aŭ vermo-formaj senmakzelaj fiŝoj.
Ĉagosoj
Ĉagosoj (Chagos) estas insularo, kiu konsistas el grupo da sep atoloj enhavanta pli ol 60 individuajn tropikajn insulojn en la centro de la Hinda Oceano.
Ĉagosoj estas kombino de diferencaj koralaj strukturoj sur submara montokresto sude de la centro de la Hinda Oceano, formita de vulkanoj sur la Reunia vulkanzono. Malkiel ĉe Maldivoj, ne estas tie klare videbla modelo de atoloj, kio faras, ke la insularo estas iom ĥaosa. Granda parto de la koralaj strukturoj de Ĉagosoj estas submarnivelaj rifoj.
Oficiale parto de la Brita Hindoceana Teritorio, kaj fakte konsistigas la solan insularon en la Hinda Oceano, post kiam ĝia regado super aliaj insuloj finiĝis.
La Ĉagosoj estis hejmo de la Ĉagosanoj dum pli ol unu jarcento kaj duono, ĝis Britio kaj Usono forpelis ilin dum la 1960-aj jaroj, por ke Usono establu armean bazon en Diego Garcia, la plej granda el la insuloj de Ĉagosoj.
En la esperantlingva gazeto pri flagoj, VENTO, aperis artikolo pri la flago uzita en la luktado de ĉagosanoj por rehavi sian landon.
Demografio
Dum jarcentoj la insuloj de la Hinda Oceano estis esploritaj, sed la insuloj Ĉagosoj ne estis loĝataj ĝis la 18-a jarcento. En la 18-a jarcento, la francoj loĝigis la insulojn Diego Garcia, la Salomonojn kaj la Atolon de Perus Benos kun sklavoj alportitaj de Afriko kaj Madagaskaro por malfermi fabrikon por la produktado de kokosa oleo de la arboj kiuj kreskis sur la insuloj. La oleo estis utiligita kiel fuelo por industrio kaj ankaŭ kiel krudaĵo por la produktado de sapoj, kiuj estis produktitaj en Maŭricio kaj eksportitaj tra la mondo laŭ multaj komercvojoj. Kelkaj el la sklavoj laboris en taskoj ligitaj al la produktado de kokosa oleo, kiel kolekti kokosojn kaj prilabori ilin. Alia parto okupiĝis pri fiŝkaptado, konstruado kaj agrikulturo por disponigi necesaĵojn por ĉiutaga ekzisto sur la insulo. Komence de la 19-a jarcento, dum la Napoleonaj Militoj, la insuloj venis sub britan kontrolon.
La konsisto de la loĝantaro kaj la vivmaniero ne ŝanĝiĝis esence ĝis la jaroj 1964-1973. Dum la Malvarma Milito, danke al la strategia situo de la insuloj kaj danke al iliaj naturaj golfetoj, la usonanoj kaj Britio decidis konstrui armean bazon sur la centra insulo de Diego Garcia. Kiam la konstruado de la armea bazo komenciĝis, la britoj tranlokiĝigis la loĝantojn, proksimume 1,500 ĝis 2,000 en nombro, de la insulo Diego Garcia al aliaj insuloj en la Hinda Oceano, ĉefe al Maŭricio kaj Sejŝeloj.
Disputita suvereneco
Antaŭ la sendependeco de Maŭricio (en 1968), la britoj serĉis reteni kontrolon de la Ĉagosoj-Insularo. Tial, en 1965 ili apartigis la Chagos Insularo de la teritorio de Maŭricio. En 2016, Britio anoncis la daŭrigon de la malpermeso de reveno al la ekzilitaj loĝantoj de la insulo Diego Garcia kaj ke ĝi ne estas preta doni suverenecon al la insulo aŭ transdoni ĝin al la suvereneco de Maŭricio, kaj ne estas preta por forlasi la armean bazon. La insisto de Britio pri daŭra kontrolo de la insuloj baziĝas sur pluraj argumentoj: Unue, laŭ Britio, la insulo estas strategia defenda ilo kaj integra parto de la defendo de Britio kaj ĝiaj amikecoj, kaj kompreneble Maŭricio estas unu el ili. Due, Britio promesis, ke tuj kiam ne estos strategia defenda bezono por la insulo, la Regno tuj transdonos ĝin al Maŭricio, sed nuntempe la insulo estas ankoraŭ strategia kaj grava defenda antaŭposteno. La maŭricia registaro, siaflanke, luktas por akiri kontrolon de la insuloj. Dank' al diplomatia premo de la maŭricia registaro, en 2017 la Ĝenerala Asembleo de UN decidis per plimulto de voĉoj transdoni la diskuton pri la disputo pri suvereneco en la Ĉagosa Insularo al la Internacia Kortumo.
En majo 2019, per plimulto de 116 kontraŭ ses, la Ĝenerala Asembleo de UN decidis, ke la determino de la internacia juro devas esti aplikata, kaj tial Britio devas aliĝi al sesmonata plano, en kiu ili transdonos suverenecon super la insulo al Maŭricio. Usono, Hungario, Aŭstralio, Maldivoj kaj Israelo voĉdonis kontraŭ la plano, 56 landoj sindetenis.
En novembro 2019, la Ĉagosoj estas la lasta kolonia fortikejo de Britio en Afriko. La maŭricia registaro asignis monon kaj rimedojn por ekposedi la insulojn, kaj la nacia poŝto eĉ preparis specialajn poŝtmarkojn por tiu celo. Poste, en februaro 2022, delegacio de Maŭricio levis la Maŭrician flagon sur la insularo.
2883 Barabashov
2883 Barabashov estas tre malgranda sed treege hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1978 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo (tiam en Sovetunio, nun de facto en Rusio).
Ĝi estas proksima de la en orbita resonanco 5:9 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan sovetan astronomon Nikolaj Pavloviĉ Barabaŝov (cirile Николай Павлович Барабашов, 1894–1971), Heroo de Socialisma Laboro.
Falcone
Falcone estas komunumo en la sudo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Furnari, Montalbano Elicona, Oliveri kaj Tripi.
2883 Barabashov
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la 17-an de decembro 2019 de R. Durkee, P. Pravec, H. Kucakova kaj K. Hornoch, uzinte observojn de elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 1,19 ± 0,1 km, orbitan de ĉirkaŭ 16 km kaj orbitan periodon de 43,12 ± 0,01 horoj (1,7967 ± 0,0004 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Akvorezervujo Glenmore
La Urbo Kalgario proponas lecionojn de velado kaj luadon de boatoj ĉe la rezervujo.
Kalgaria pioniro Sam Livingston unue ekloĝis tie, kie nun estas la rezervujo. Kiam oni konstruis la akvobaraĵon kaj la tereno de la nuna rezervujo inundiĝis, oni konservis parton de la domo de Livingstone kaj translokigis ĝin al Heredaĵa Parko (kiu situas ĉe la bordo de la rezervujo).
La inundo de 2005
Kvankam la akvobaraĵo kutime donas adekvatan protektadon kontraŭ inundoj, granda inundo en junio 2005 kaŭzis superiĝon de la kapacito de la rezervujo. La superkapacita akvo verŝiĝis trans la akvobaraĵo en la riveron. La akvofluo rivermalsupre de la digo pligrandiĝis de siaj kutimaj 20-30 m3 sekunde ĝis 350 m3 sekunde. Rezulte de tio fermiĝis iuj vojoj kaj du mil kalgarianoj loĝantaj rivermalsupre de la digo devis forlasi siajn hejmojn. Estis al la akvopuriga fabriko Glenmore malfacile purigi la ŝlimoplenan akvon, kio devigis la municipan registaron limigi uzadon de akvo.
La Alberta registaro taksis ke la inundoj de ĉi tiu regiono estis la plej severaj de la pasintaj du jarcentoj.
Situo de Akvorezervujo Glenmore en Kalgario
Anselmo Ramon
Anselmo Ramon (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Stadland
Stadland estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wesermarsch de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝenerala guberniestro de Antigvo kaj Barbudo
La Guberniestro ĝenerala (Governor General) estas la reprezentanto en Antigvo kaj Barbudo de la krono de la Unuiĝinta Reĝlando, la ŝtatestro de Antigvo kaj Barbudo. Ekde 1953 la reĝino de Antigvo kaj Barbudo estas Elizabeto la 2-a. Guberniestroj estas deklarataj de la monarko laŭ la konsilo de la ĉefministro. Ekde aŭgusto 2014 la ĝenerala guberniestro estas Rodney Williams.
Leles
Leles, hungare Lelesz [leles], estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. Komunumo Kapoňa (hu:Kaponya) apartenas al la municipo.
Situo
Leles situas sur ebenaĵo, proksime de Latorica, laŭ traira flankovojo. Kráľovský Chlmec troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La loko estas daŭre loĝata ekde la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1220 en formo "Lelez", sed pli frue en 1180 episkopo de Vác fondis tie abatejon. La tataroj en 1241 detruis ĝin, sed poste tuj rekonstruiĝis. La vilaĝo havis rangon kampurbo inter 1439-19-a jarcento. La abatejo ricevis defendajn murojn en 1533. En 1910 loĝis en Lelesz 1821 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Lelesz apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Lelesz rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Leles 1900 da homoj, (1434 hungaroj, 238 slovakoj, 217 ciganoj).
NGC 5532
NGC 5532 (aliaj indikoj — NGC 5532A, UGC 9137, MCG 2-36-62, ZWG 74.156, 3C 296, PGC 51006) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ambrozia kanto
Ambrozia kanto estas la nomo por liturgio kaj eklezia muziko ekestintaj en la 4-a jarcento, kiu konserviĝis en la regiono ĉirkaŭ Milano kaj en la valoj de la Kantono Tiĉino ĝis nuntempe.
Historio
En la kvara jarcento en Italujo okazis liturgiaj kaj muzikaj reformoj. Ili deiris de Romo kaj Milano. La milanaj reformoj estis nomataj laŭ la episkopo Ambrozio de Milano (374–397), kvankam ili nur en pli malfrua epoko estis notataj. La origino de la ambrozia kanto estas la orienta eklezio: Milano tiam havis plurajn grekajn episkopojn.
Ambrozio novordigis la ceremonion de la antaŭfestoj, por fari ĝin pli alloga por la popolo, kaj enkondukis himnojn kaj antifonojn. Laŭ lia biografiisto li unuafoje ekkantis ĉi tiujn novajn kantojn, kiam imperiestrino Justina sieĝis lin kaj liajn fidelulojn en la milana baziliko.
La anstataŭado de la ambrozia per la gregoria eklezimuziko ne okazis en paco. Karolo la Granda, klopodante unuecigi la eklezian muzikon kaj la liturgion, iris persone al Milano, por ekstermi la ambroziajn muzikaĵojn. Episkopo Eŭgenio tamen savis la milanan heredaĵon. Ankaŭ la papo Nikolao la 2-a, Pier Damiani kaj Gregorio la 7-a provis pli malfrue ekstermi la restojn de la ambrozia kanto, sed la kardinalo Karlo Boromeo kaj lia kuzo, kardinalo Federiko Boromeo, protektis la malnovajn kantojn.
La ambrozia himno konserviis en Milano, en kelkaj preĝejoj de la svisa kantono Tiĉino, aparte en la Valo de Blenio, en la Valo de Leventina und der Riviera (Episkopejo Lugano).
La plej malnova bone konserviĝinta skribaĵo estas la Antiphonarium Ambrosianum el la 12-a jarcento, nun en la Brita Muzeo je Londono. Krom tio ekzistas ankoraŭ fragmentoj el la 10-a jarcento kaj tute nelegebla palimpsesto el la 7-a jarcento. En 1475 oni unuafoje presis la meslibron Missale Ambrosianum. Karlo Boromeo eldonis en 1582 kaj 1588 novan brevieron, klopodante ree alproksimiĝi al la origino de ĉi tiu muziko.
Dom Guerrino Amelli (1848–1933) komencis en 1881 denovan reformon de la ambrozia kanto kaj publikigis en 1883 la libron Directorium Chori kaj kolekton da meskantaĵoj. Dom Gregory Sunol dediĉis sian tutan vivon al la esploro kaj eldono de ambrozia muziko. Li ellaboris la gravecon de ĉi tiu muziko por la ekesto de la latina eklezimuziko.
Eksteraj ligiloj
Rito ambrosiano
Ŝtupo
Ŝtupo povas korespondi al jeno:
Pierre Desproges
Temoj
Pierre Desproges, konata pro sia akra humuro kaj lerta uzo de la franca lingvo, ridis pri ofte evitataj temoj, dirante, ke “eblas ridi pri ĉio, sed ne kun ĉiuj”. Inter la plej oftaj temoj estis virinoj, kancero, morto, naziismo, rasismo, kontraŭjudismo. Inter liaj ŝercoj estas:
Ofenpasejo
Ofenpasejo aŭ en Esperanto ankaŭ Fornopasejo (romanĉe: Pass dal Fuorn kaj ankaŭ Süsom Give; germane: Ofenpass) estas montpasejo inter la svisa Kantono Grizono kaj Sudtirolo en Italio. Ĝi estas akvodislimo inter Adriatiko kaj Nigra Maro.
Miklós Radnóti
Ekde 1940 li plej ofte militservis en senarmila t.n. laborservo, kien oni rekrutis judojn kaj komunistojn. Dum tiu periodo li fariĝis vere granda poeto.
Ofenpasejo
La pasejo en ciferoj
La pasejkulmino situas sur alteco de 2149 m s.m.. La vojo havas de Zernez ĝis Santa Maria en Val Müstair longon de 35 km. La maksimuma deklivo de la pasejo estas 12 %.
Carl David Anderson
Carl David ANDERSON (naskiĝis la 3-an de septembro 1905 en Novjorko, Usono, mortis la 11-an de junio 1991 en San Marino, Kalifornio) estis usona fizikisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1936 – dividante kun la aŭstra Victor Francis Hess – pro malkovro de la pozitrono.Anderson akiris gradon de Ph. D. en California Institute of Technology en Pasadena. Li laboris tie dum sia tuta labora vivo. En 1976 li iĝis emerita profesoro.
Ekde 1927 Carl Anderson okupiĝis pri fotoelektronoj, estigitaj de rentgenaj radioj. Li komencis en 1930 ekzamenon de la gama-radioado kaj kosma radiado, per nebulkamero lokigita en magnetan kampon. Li malkovris la pozitronon en 1932 dum studado de la rilatoj de la kosma radiado. Unu jaron poste. Li mem produktis la novan korpusklon per gama-radiado. Li partoprenis en 1936 en malkovro de la muono (pezas 207-oble ol elektrono).
Ofenpasejo
Priskribo de la vojo de okcidento al oriento
La okcidenta ramplo de la pasejo komenciĝas en Zernez sur alteco de 1473 m s.m.. La vojo grimpas tra la Svisa Nacia Parko al la pasejkulmino sur alteco de 2149 m s.m.. Oriente de la pasejo estas la fonto de rivero Romo, alfluanto de Adiĝo, kiu fluas sude de Venecio al Adriatiko. La vojo malsuprengrimpas laŭlonge de la rivero tra la Valo de Müstair al ĝia finpunkto en Santa Maria sur alteco de 1315 m s.m..
Historio
La Ofen-pasejo estis utiligata jam en prahistoria tempo. En la romia epoko tra la pasejo ne ekzistis vojo, tamen regule uzata pado. Sian nomon la pasejo ricevis de ferofandaj fornoj, kiuj jam en antikva epoko ekzistis en la regiono. Post la Batalo apud Calven en la jaro 1499, dum kiu la Tri Aliancoj venkis la Germanan Imperion, la pasejo ricevis ankaŭ la nomon Pass uff Faldieren.
Simplaj gastejoj ekzistas ek de 1490 kaj 1539 apud la ramploj de la pasejo en Il Fuorn, Buffalora kaj Sassalb. Unua regularo pri la organizo de la voja trafiko datiĝas el la jaro 1544.
Ĝis la dua duono de la 19-a jarcento la trafiko tra Ofen-pasejo utiligis simplan kamparvojon. En la jaro 1864 la vojo estis plibonigita, kio permesis la malfermon de poŝtkaleŝolinio. Ek de 1922 sur la paseja vojo funkcias poŝtaŭtolinio, unue nur dum tri monatoj jare, poste dum la tuta somerduonjaro kaj ek de 1934 la tutan jaron.
En la jaro 1909 la Svisa Federacio donis la koncesion por konstrui fervojlinion tra la pasejo, kiu devintus konekti la Retian Fervojon al la aŭstria Vinschgau-Fervojo. La fervojo neniam realiĝis, pro la eksplodo de la 1-a mondmilito kaj la financkrizo, kiun la milito kaŭzis.
Bruna urso
Sur la pasejkulmino, kiu situas nur malmulte oriente de la limo de la Svisa Nacia Parko, oni vidis en julio 2006 brunan urson, beston, kiu malaperis el Svislando en la jaro 1904.
Thomas Moran
Thomas Moran (Bolton, 12-an de februaro1837 - Santa Barbara (Kalifornio), 25-an de aŭgusto, 1926) estis usona pentristo. Artisto, kiu apartenas al la skolo de la rivero Hudson, la vido de Hudson de la pejzaĝo de la usona okcidento estis gravega instigo al la kreo de la usona Nacia Parko Yellowstone.
Miklós Radnóti
Laŭ ĉeestintaj atestantoj, en novembro 1944, dum marŝo de grupo de judoj, li estis severe batita kaj torturita de ebria gardisto. Li tiam estis vundita kaj tro malforta por labori kaj tial estis pafita kaj entombigita en amastombo proksime al la vilaĝo Abda, en nordokcidenta Hungario.
Steingerüttelkopf
Ĝi situas ĉe la limo inter le teritorioj de la komunumoj Morbach (distrikto Bernkastel-Wittlich) kaj Bruchweiler (distrikto Birkenfeld).
Miklós Radnóti
Stilo
En la 1920-aj jaroj li komencis verki dadaisman poezion, sed pluiris al simbolisma-ekspresionisma verkado. Tri tendecoj elstaras en lia verkado: persona, pensiga kaj politika.
En 1934, li finis siajn studojn per la filozofia doktoriĝa tezo "La arta evoluo de Margit Kaffka."
En la 1930-aj jaroj li aliĝis al la lukto kontraŭ faŝismo, antisemitismo kaj rasa diskriminacio. La influo de Bertolt Brecht evidentas en lia verko. Liaj malfruaj poemoj reflektas animon disŝiritan inter espero kaj sopiro al lia hejmo por liaj amantoj kaj timo pri la venko de perforto.
Unu el la plej famaj poemoj de Radnoti nomiĝas "Il faut laisser" (france: 'devus forlasi'), eldonita la 7-an de oktobro 1938; Ĉi tio estas la komenca linio de poemo el 1586 de la franca poeto Pierre de Ronsar. Ronsar argumentas, ke "oni devas forlasi hejmon kaj fruktoplantejon kaj ĝardenon" ("Il faut laisser maisons et vergers et jardins"), do abstini sin zorgi pri posedaĵoj kaj aliaj ruboj de la materia mondo. Radnoti laŭte pripensas ĉi tiun malnovan verdikton.
Miklós Radnóti tradukis en la hungaran verkoj de Jean de La Fontaine kaj Guillaume Apollinaire. Liaj verkoj estis tradukitaj en la anglan de Edward G. Emery kaj Frederick Turner, al la serbokroata de Danilo Kiš, al la germana de Franz Fühmann kaj al la franca de Jean-Luc Moreau
Iuj poemoj estis trovitaj sur lia korpo kaj publikigitaj en la volumo nomita Storma Ĉielo. Li ankaŭ verkis aŭtobiografian verkon nomitan Ĝemelo (1940).
En Esperanto aperis
Odo hezita ; Kiel mi scius ;  Kvara eklogo;  Fragmento ;  Sepa eklogo ;  Letero al la edzino ;  A la recherche... ; Razglednica / [Trad. Fejes Márton, Kálmán Kalocsay, Szabó Imre, Ferenc Szilágyi, Vilmos Benczik. - En: Hungara antologio ; p.259 - 266
Laŭ informoj de Ada Csiszár, plurfoje aperis en Esperanto lia Sepa eklogo, tradukita de Kalocsay. En: Hungara Vivo 1965:1, p. 6;
Paco 1969:182 (Hungara eldono), p. 14; Tutmonda Sonoro, Vol. 2. p. 556-557; Hungara Antologio (1983), p. 263-264.
Huxley (familio)
Huxley estas angla familio inter kies anoj estis pluraj famuloj, kiel la biologo kaj filozofo Thomas Henry Huxley, konata subtenanto de Charles Darwin kaj de ties teorio pri evoluismo, aŭ la aŭtoro Aldous Huxley, kiu famiĝis pro sia sciencfikcia romano Brava Nova Mondo (Brave New World).
Grands Champs
Grands Champs havas en la franca lingvo la signifon de grandaj kampoj. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Károly Veress (skulptisto)
Károly Veress, Dálnoki Veress, rumania hungardevena nederlanda/kanada skulptisto. Li naskiĝis en Zau de Câmpie la 8-an de aŭgusto 1935.
Kariero
Károly Veress pristudis literaturon en la 1950-aj jaroj en Budapeŝto. En 1956 li elmigris en Nederlandon, kaj li diplomitiĝis en 1966 en Universitato de Arto de Lejdeno. En 1978 li loksidiĝis en Kanado. Li vivas parte en Niagara-on-the-Lake, parte en Hungario. Li akiris famon en la 1970-aj jaroj en Nederlando kaj en Eŭropo.
Stefano (luno)
Stefano estas neregula ekstera satelito de Urano.
Malkovro
La, Brett J. Gladman kaj sia teamo malkovris du novajn satelitojn de Urano per la Kanada-Franca-Havaja Teleskopo de Mauna Kea. La dua el ili, dua satelito de Urano malkovrita en 1999, ricevis la maldaŭran nomon S/1999 U 2.
Nomo
Respektante tradicion, ĝi ricevis en 2000, aprobite de IAU, nomon inspirata el verko de William Shakespeare: Stefano (angle: Stephano) estas drinkema butlero en "La Ventego".
Ecoj
Ĝiaj grando, maso kaj surfaca falakcelo estas ĉirkaŭkalkulataj laŭ ĝia videbla magnitudo.
Neregula satelito, Stefano estas verŝajne kaptita asteroido aŭ fragmento de asteroido. Ĝiaj orbitaj parametroj sugestas, ke ĝi povus esti ano de grupo, kun Kalibano kaj Fransisko, havante komunan devenon.
2-Dekanolo
2-Dekanolo aŭ C10H22O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la 2-dekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 2-Dekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Wataru Hashimoto
Wataru Hashimoto (橋本 和, n. ) estas japana futbalisto.
Schalkham
Schalkham estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Gerzen.
Wataru Hashimoto
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Urawa Reds kaj Vissel Kobe.
NGC 5532B
NGC 5532B (alia indiko — PGC 214240) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Manfred Krug
Manfred KRUG (naskiĝinta la en Duisburg, mortinta la  en Berlino ) estis germana aktoro kaj kantisto.
Vivo
Post la divorco de la gepatroj Krug transloĝiĝis kun la patro en Brandenburgion. Post la lernejofrekvento li trejnitis fandisto en la entrepreno "Stahl- u. Walzwerk Brandenburg". Li pasigis la abiturientan ekzamenon ĉe verspera lernejo por plenkreskuloj. Ekde 1954 li studis dum 18 monatoj ĉe la aktora lernejo en Berlino-Schönweide. Li malstudentis kaj iĝis trejnoto ĉe la Berlina Ensemblo. Ekde 1957 li estis ankaŭ liberprofesiulo ĉe la orientgermanaj filmfabrikoj DEFA kaj DFF. Tie ĉi li havis etajn rolojn en muzikfilmoj kiel Mazurka der Liebe (1956/57) kaj Der Freischütz (1957), poste li havis ofte karakterrolojn de juna, duonkreska huligano en DEFA-filmoj, ekz. en 1958 Ein Mädchen von 16 1/2 (reĝisorado: Carl Balhaus), 1960 Leute mit Flügeln (reĝisorado: Kurt Maetzig); la unua granda rolo estis en 1960 de la pola interbrigadisto Oleg en la filmo Fünf Patronenhülsen (reĝisorado: Frank Beyer).
Kariero aktora
En 1962 furoregis kun la membiografie influita ĉefrolo de aktoradstudento en la komedio Auf der Sonnenseite (reĝisorado: Ralf Kirsten), ankaŭ en 1962 en Königskinder (reĝisorado: Frank Beyer) kaj en Der Kinnhaken, por kiu Krug skribis kune kun Heinz Thiel la scenaron kaj kie li partoprenis ankaŭ en la reĝisoraj laboroj. Sekvis en 1963 la filmo Beschreibung eines Sommers (reĝisorado: Ralf Kirsten), en 1963/64 la komedia aventurfilmo Mir nach, Canaillen!, en 1965 Wenn du groß bist, lieber Adam (reĝisorado: Egon Günther, malpermeso 1965, premiero ne antaŭ 1990) kaj en 1965/1990 la fabela filmo König Drosselbart. En 1966 li estis la brigadisto Balla en la filmigo de la Spur der Steine de Erik Neutsch: tiu ĉi filmo malpermestis post kelkaj projekcioj kaj artefaritaj ribeletoj. Krug videblis en 1968 en la televida serio Wege übers Land, en 1970 en Junge Frau von 1914, en 1971/72 en produktaĵo germana-ĉeĥoslovakia Die gestohlene Schlacht, en 1973 en la televidserio Stülpner-Legende en 1976 en la serio Daniel Druskat, kaj en 1976/78 en Das Versteck.
Krug, la ĵazmuzikisto
Krug ege famiĝis krome per ĵazkoncertoj: li faris ĉ. 10 sondiskojn por la firmao Amiga (ekz. eltiraĵoj koncertaj ĉe Jazz – Lyrik – Prosa). En 1970 Krug gastaktoris ĉe la berlina Komika Operejo ĉe Porgy and Bess (reĝisorado: Walter Felsenstein) - kun pluraj premioj asignitaj, 1968 kaj 1971 novproduktite; li ricevis ankaŭ la Meritan medalon de GDR. En novembro 1976 li subsignis la protestpamfleton kontraŭ la malŝtatanigo de Wolf Biermann. Sekvis limigoj profesiaj por Krug pro tio: ekz. oni ne akceptis finfaritajn filmojn, malpermesis planitajn filmadojn kaj bojkotis liajn ĵaz-koncertojn. En 1977 Krug elmigris al Okcidenta Berlino.
En la FRG Krug populariĝis en diversaj televidaj serioj, ekz. ĉe Sesamstraße, Auf Achse, kaj kiel ĉefkomisaro Stoever en la krimfilmserio konatega Tatort kaj en la ĝuste por li fare de la amiko Jurek Becker verkita rolo de la mojosa kaj malkonvencia advokato Liebling Kreuzberg. Krug ricevis multajn premiojn, i.a. en 1988 Adolf-Grimme-Preis aŭ en 1991 Ernst-Lubitsch-Preis.
Antoni Dudek
Antoni Kazimierz Dudek (naskiĝis la 17-an de oktobro 1966 en Krakovo) – pola politologo, profesoro pri homa scienco, membro de Konsilio de la Instituto pri Nacia Memoro (IPN).
En 1990 finis studadon en Instituto de Politikaj Sciencoj kaj Internaciaj Rilatoj ĉe Jagelona Universitato. En 1994 akiris gradon de doktoro de politikaj sciencoj surbaze de laboraĵo pri la politiko de regantoj de la Pola Popola Respubliko kontraŭ katolika eklezio en la jaroj 1956–1970. En 2004 habilitiĝis en Fakultato de Internaciaj kaj Politikaj Studoj ĉe la Jagelona Universitato surbaze de disertaĵo ''Reglamentata revolucio. Dismeto de komunisma diktaturo en Pollando en 1988–1990''. La 30-an de decembro 2009 prezidento Lech Kaczyński atribuis al li titolon de la profesoro pri homa scienco, nomumon ricevis la 9-an de junio 2010.
Antoni Dudek iĝis scienca laboristo de la Instituto de Politikaj Sciencoj kaj Internaciaj Rilatoj ĉe la Jagelona Universitato kaj de la Instituto de Nacia Memoro. En ambaŭ institucioj atingis postenon de profesoro eksterordinara. De septembro 2000 laboris en Oficejo de Publika Edukado de IPN kiel ĉefo de la Fakultato pri Sciencaj Esploroj, Dokumentado kaj Bibliotekaj Kolektoj. De februaro 2006 ĝis aprilo 2010 estis konsilisto de prezidanto de IPN Janusz Kurtyka. En 2011 estis elektita de Sejmo al nova Konsilio de IPN.
Li okupiĝas pri la plej freŝa politika historio de Pollando kaj ties nuntempa politika sistemo. Aŭtoro kaj kunaŭtoro de dekkelkaj libroj kaj kelkcento da artikoloj dediĉitaj antaŭ ĉio al la plej nova historio, en la jaroj 2002–2009 estis redakciano de duonjarlibro "Pamięć i Sprawiedliwość" (Memoro kaj Justeco). Publikigis interalie en semajnrevuo "Wprost", "Rzeczpospolita" kaj "Dziennik". En Pola Televido kadre de TVP Historia de majo 2007 ĝis majo 2009 gvidis publicistan programon Kulisoj de la Tria Respubliko. Konsultinto de kelkaj dokumentaj filmoj kaj de televidserioj, interalie Militaj ludoj pri Ryszard Kukliński.
Kohei Higa
Kohei Higa (比嘉 厚平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Blaublitz Akita kaj Montedio Yamagata.
Lago de Urio
La Lago de Urio ne estas memstara lago sed la suda parto de la Kvarkantona Lago. Ĝia surfaco estas de proksimume 20 km². Ĝi troviĝas sur la teritorio de la kantonoj Ŝvico kaj Urio. La famkonata herbejo Rütli, kie okazis laŭ la legendo la 1-an de aŭgusto 1291 la fondkunveno de la Svisa Ĵurkomunumo, troviĝas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Urio.
La lago estas konata pro siaj fortegaj fenŝtormoj, kiujn povas kaŭzi ondojn je altecoj de pluraj metroj. Du el la ĉefaj scenoj de la dramo Wilhelm Tell de Friedrich Schiller ludas dum tiaj ŝtormeventoj. Kvankam Schiller konis tiujn ŝtormojn nur el la personaj rakontoj kaj la taglibroj de sia amiko Goethe, tiom realisme kaj imprese priskribas la fenŝtormojn, ke ĉiu leganto kredas mem troviĝi surloke.
Stadlern
Stadlern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwandorf kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Favara
Favara estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agriĝento, Aragona, Castrofilippo, Comitini, Grotte, Naro kaj Racalmuto.
18193 Hollilydrury
18193 Hollilydrury estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hollilyne Drury, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la  Provo High School en Provo (Utaho, Usono).
Vanilina sukero
La vanilina sukero estas spico uzata en dolĉaĵofarado kiel pli malmultekosta anstataŭaĵo de vanilita sukero. Ĝi estas farita el sukero miksita kun vanilino aŭ etila vanilino. Ĝia koloro estas blanka aŭ flavgrizeta. La aldonoj donas la karakterizan aromon kaj guston al la spico. La spico konsistu almenaŭ el 1% da vanilino aŭ el 0,33% kaj ne plu ol 0,5% da etila vanilino. La nenaturaj aromaj aldonoj estas plej ofte ekstraktitaj de pulpo kaj ne havas ĉiujn ecojn de natura vanilo.
Vertault
Vertault [vɛ R to] estas franca komunumo. Ĝi situas en regiono Burgonjo-Franĉkonteo en departemento Côte-d'Or en la nord-oriento de Francio.
Solapur
Solapur (en loka lingvo: सोलापुर) estas milionurbo en Barato, en subŝtato Maharaŝtro.
Vertault
Historio
Tie estis dum la La-Tène-epoko opidumo. Oni faris oferadojn de bestoj, ĉefe ĉevaloj kaj hundoj. Ĉevalaĵoj kaj aliaj viandoj ne estis manĝitaj sed putris. Poste la opidumo iĝis romia urbo nomita Vertillum.
Solapur
Geografio
Solapur situas sur altebenaĵo en valo de rivero. Puneo troviĝas je 245, Hajderabado je 305, Mumbajo 410 km-oj. Laŭ kelkaj la loknomo signifas: dek ses vilaĝoj.
Historio
En 1238 la urbo nomiĝis "Sonalipur" aŭ "Sandalpur". En 1930 la urbo estis sendependa por 3 tagoj, poste la britoj venĝis la kvazaŭrevolucion.
Klimato
Solapur havas tropikan sekan klimaton kun influo de musono. Estas 3 sezonoj: somero (marto-majo), musono (junio-oktobro) kaj vintro. La temperaturo somere estas 30-40 °C, vintre falas ĝis 10 °C. Jare pluvas po 500 mm aŭ malpli.
Trafiko
En Solapur aŭtobusoj kaj rikiŝoj liveras la pasaĝerojn. Estas bonaj ligoj trajne kaj voje al la proksimaj grandaj urboj. La flughaveno servas al la enlandaj urbegoj.
Franciskana preĝejo (Weida)
La belega Kirko Sankta Mario (germane: Stadtkirche St. Marien) troviĝas en la centro de la malnova parto de Weida, Germanio. Temas pri la eksa franciskana kirko.
Historio
En la 13-a jarcento fondis franciskanoj monaĥejon en la urbocentro. Ilia unua mencio surloke estis en 1267. De modesta Mario-kapelo faritis ĉirkaŭ la jaro 1300 monaĥeja kirko. Tiu ĉi hala kirko havis, laŭ la kutimo de tiu ĉi ordeno, nek sonoriloturon nek transepton. Verŝajne estis surtegmente nur eta ornama turo. La portalo de la orienta flanko kun frugotika madono kaj la belegaj fenestroj atestas tiun ĉi konstrufazon. En la 15-a jarcento la preĝejo pligrandiĝis per la suda flanka navo.
Post la Reformacio monaĥeja vivo en Weida malkomenciĝis. La ordena kirko iĝis paroĥuja en 1527. Marteno Lutero mem en ĝi predikis en aŭtuno 1530. Tamen la strato Bruderstraße (=strato de la franciskanoj) ĝis hodiaŭ memorigas al oni la bonfaran ĉeeston de la franciskanoj en Weida. Dum la Tridekjara milito Weida konkeritis en aŭgusto 1633 fare de la kavalira Regimento Holk. Marodoj kaj bruligoj tuŝis direkte ankaŭ la kirkon. Sed malmulte da tempo pli poste ekis la rekonstruado sub la gvido de la superintendanto Johannes Francke: tiuj ĉi laboroj daŭris ĝis 1644.
Priskribo
Multaj internaĵoj datumas de tiu ĉi konstruperiodo, ekz. la plafono ligna, la ambono kun la figuroj de Moseo kaj Johano la Baptisto, la ĉealtara krucifikso kaj la baptoŝtono. En 1934 alvenis nova orgeno kaŝota malantaŭ baroka orgenfasado (1761-64). kiun fabrikis la firmao E.F. Walcker el Ludwigsburg. Belas ankaŭ multaj tabuloj kun scenoj bibliaj, vera biblia ciklo novtestamtenta kaj malnovtestamenta. Kelkaj el ili faritis laŭ la modelo de ilustrita biblio-eldono de Matthäus Merian (1630). La volbaĵoj originalaj parte rekonstruitis en 1934. La altara superkonstruaĵo de 1646 bedaŭrinde demolitis inter 1883-85, kiam la interno aliaranĝitis.
Kelkaj epitafoj kaj tomboŝtonoj ankaŭ menciindas: de la superintendanto Francke (+1684), de la astronomo Georg Samuel Doerffel (+1688), de la superintendanto Gottfried Caroli (+1704), de Johanna Christiana Carolina von Rex (+1775).
Arkeologiaj elfosadoj antaŭ la kirko, sur la eksa tombejo monaĥeja, estis tre fruktodonoaj. Inter aliaj aferoj malkovritis ankaŭ la fundamentoj de ostejo. Informtabuloj starigitaj antaŭ la preĝejo informas amplekse pri ĉio tia. Restoj de klostro el la 16-a jarcento estas ankoraŭ en ejo troviĝanta sude de la navo. Dum konstruo de nova superintendantejo en 1889 la plejmulto de ĝi malkonstruitis.
Eulipotyphla
Eulipotyphla kio signifas "vere dikaj kaj blindaj" estas ordo de mamuloj sugestita de molekulaj metodoj de filogenetika rekonstruado, kaj inkludas la membrojn de Laurasiatheria, nuntempe nevalida polifiletika ordo Lipotyphla, sed ne la membrojn de Afrotheria (Tenrecedoj, Ĥrisoĥloredoj kaj aliaj sorikoj, nune en sia propra ordo Afrosoricedoj). Lipotyphla siavice derivis en la forigo de nombraj grupoj el Insectivora, nome la iama uzata ĉioenhava taksono. Eulipotyphla enhavas la erinacojn kaj galericenojn (familio Erinaceidae, iam ankaŭ la ordon Erinaceomorpha), solenodonojn (familio Solenodontidae, Solenodontedoj), la miogalojn, talpojn, kaj sorikecajn talpojn (familio Talpedoj, Talpidae) kaj verajn sorikojn (family Sorikedoj, Soricidae). Veraj sorikoj, talpedoj kaj solenodonoj estis iam grupigita en Soricomorpha; tamen, Soricomorpha estis komprenita kiel parafiletika, ĉar erinacedoj estas la frata grupo de sorikoj.
10385 Amateraso
10385 Amateraso estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la suna diino Amaterasu-oomikami de la japana mitologio, naskita de la maldekstra okulo de la dio Izanagi kaj reĝis en la paradizo Takamagahara. Por protesti kontraŭ la malbona konduto de sia juna frato, la dio Susanoo, ŝi kaŝiĝis en la kaverno nomita Ama-no-Iŭato kaj la mondo falis en la mallumon...
Bach-Compendium
Bach-Compendium prezentas similan klasifikadon laŭ verkogrupoj kiel Bach-Werke-Verzeichnis (BWV) aŭ Neue Bach-Ausgabe (NBA). Detale ĝi tamen vicigas la verkojn, speciale la kantatojn, laŭ alia sinsekvo, kiu respegulas almenaŭ parte la kronologian ekeston laŭ la esplorrezultoj aktualaj dum la aperdato de Compendium.
Rilate la detalecon de la priskribo de la orgininalaj fontoj BC lokas inter la detalaj priskriboj kaj analizoj de la kritikaj raportoj de NBA kaj la pli supraĵaj indikoj de BWV.
Klasifikado la verkogrupoj
BC klasifikas la verkojn en jenajn verkogrupojn:
Strukturo de verkgrupoj A ĝis E, G kaj H
Komence la kantatoj kaj aliaj kantaj verkegoj estas ordigitaj laŭ sia destino al subgrupoj. Ene de ĉi tiuj grupoj la aranĝado okazas kronologie, je kio malsamaj versioj, ankaŭ se ili estas perdiĝintaj aŭ ne havas apartajn numerojn en BWV, ricevas proprajn signadojn. Unue aperas por unu grupo la tekstoparto, poste la notoparto kun la komencotaktoj de ĉiuj unuopaj movimentoj de la koncerna kantato.
La kantatoj el la verkgrupo A estas ordigitaj komence laŭ sia destino analoge je la liturgia jaro, komencante kun la kantatoj de la 1-a advento ĝis la 27-a dimanĉo post Trinitato, post tio sekvas la festotagaj kantatoj por la tri Maria-festoj festitaj en Lepsiko samkiel la kantatoj por la Johano- kaj Miĥaelotagoj kaj la kantatoj por la Reformaciotago. Sekvas la grupo de tiuj kantatoj, kies destino ne estas postlasita, kaj la du kantatoj BWV 21 kaj 51 uzebla je ĉiu tempo („per ogni tempo“). Ne enestas la kantatoj erare atribuitaj al Bach, ekz. BWV 53 aŭ BWV 141. Ĉi tiu strukturo konformas plejparte al tiu farita de Alfred Dürr en lia normverko pri la kantatoj de Bach.
Subgrupoj de verkogrupo B: kantatoj por konsilantarbalotoj, geedziĝo, funebro- kaj memordiservo, pentodiservo, jubileo de la Aŭgsburga Konfesio 1730, princa naskiĝdatreveno/orgeninaŭgurado/honortago
Subgrupoj de verkogrupo E: mesoj kaj unuopaj mesmovimentoj, magnificat, festmuziko por la unua Kristnaskotago Subgrupoj de verkogrupo G: kantatoj por anoj de princfamilioj (plue subdividitaj laŭ la unuopaj princfamilioj), por anoj de la nobelaro, por universitataj okazigoj, por okazigoj de la Thomas-lernejo, por geedziĝoj, por diversaj okazoj.
Gravamina
Gravamina nationis germanicae aŭ simple Gravamina (pluralo de lat. gravamen) estis plendoj de la germana nacio kontraŭ mankoj kaj misfunkcioj ene de la Eklezio. Ili estis artikulaciataj dum regnaj parlamentoj (Reichstage) kaj koncilioj, precipe en la 15-a kaj la 16-a jarcentoj. Ili preparis la vojon de la reformacio ,
Bach-Compendium
Strukturo de verkgrupoj A ĝis E, G kaj H
Verkogrupo H konsistas el nur tri verkoj: kvodlibeto (BWV 524, BC-H1), arioj „Sooft ich meine Tobacks-Pfeife“ (BWV 515, BC-H2) kaj „Ihr Schönen höret an“ (BWV Anh. 40, BC-H3).
Apersituacio
Ĝis nun (decembro 2005) aperis jenaj volumoj de Bach-Compendium (ĉiuj je Edition Peters): Leipzig 1985, ISBN 3-369-00031-8 oder Frankfurt/M. 1986, ISBN 3-876-26081-7 Leipzig 1987, ISBN 3-369-00032-6 Leipzig 1988, ISBN 3-369-00033-4 oder Frankfurt/M. 1988, ISBN 3-876-26083-3 Leipzig 1989, ISBN 3-369-00051-2 oder Frankfurt/M. 1989, ISBN 3-876-26084-1
Sangatte
Sangatte estas banloko en la franca norda departemento proksime de Calais, sur la Opala marbordo. La nomo de la vilaĝo estis en la 14-a jarcentro ankoraŭ konata sub la flandra nomo zantgate (1331), kiu estis francigita en la 17-a jarcento. La nomo estas derivata de la malnova nederlanda vorto sanda (sablo) sekvata de gata (aliro, malfermo) : «aliro al la sablo». En la oriento de la komunumo, proksime de Calais, situas la vilaĝeto Blériot-Plage. La antaŭa nomo estis Baraques, sed la nuna estis donita en honoro al Louis Bleriot.
Sangatte unuafoje kaptis la internacian atenton kiel rezulto de la konstruo de la manika tunelo inter Francio kaj Anglio. Sangatte denove kaj multege altiris la internacian atenton pro la proksima kaj kontestata refuĝinta tendumejo, kiu estas populare konata ĉefe sub la nomo "Sans-gate" (franca por "sen barilo"), de kie mingrintoj daŭre provis atingi Anglion. En novembro 2002 Francio fermis tiun ĉi rifuĝintan tendumejon je instigo de Britio. Laŭ la franca Ruĝa Kruco, 67.611 migrintoj pasis tra la Sangatte-Centro dum la daŭro de ĝia malfermo.
Albulopasejo
Albulopasejo (romanĉe: Pass d'Alvra) estas montpasejo en Kantono Grizono en Svislando. Ĝi estas akvodislimo inter Norda Maro kaj Nigra Maro.
Sangatte
Transporto
La fervoja stacidomo, situas je kelkaj kilometoj de Sangatte, kie haltas la trajnoj Eurostar (al Anglio), TGV kaj TERGV (al Lille kaj Parizo), samkiel trajnoj TER Nord-Pas-de-Calais.
Albulopasejo
Historio
Dokumento pri aliancprojekto el la jaro 1451 inter la Griza Alianco kaj Supra Engadino mencias krucon sur la Albulopasejo. Unuan detalan priskribon liveras raporto de venezia ambasadekipo, kiu sub grandaj danĝeroj transpaŝis la pasejon la 29-an de decembro 1525. La konvencio de ruptura Albule el la jaro 1544 estis interkonsento pri la malfermo de la pasejo dum vintro. Pro la granda lavango-danĝero necesis ĉiam marki la vojon per lignaj stangoj. Por kovri la kostojn por la flegado de la vojo la loĝantoj el la najbareco rajtis enkasigi vojmonon. Francio instalis sur la vojo tra Albulo kaj Berninopasejo poŝtservon al Venecio, kio altigis la allogon de la du pasejoj. Tio ŝanĝiĝis post konstruo de la venecia Marko-Strato de Bergamo al Morbegno. Post tiam la trafikfluo pasis al Splügenpasejo. Post la malfermo de la Albulofervojo en la jaro 1908, la pasejo perdis praktike sian tutan signifon por la trafiko kaj tial ek de tiam vintre restas fermita.
Sangatte
Noto kaj referenco
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samnoma artikolo en la nederlanda je la 14-a de oktobro 2018.
Albulopasejo
Albulotunelo
En alteco de 1800 m s.m. sub la pasejo pasas la Albulotunelo de la Retia Fervojo, kiu havas longecon de 5865 m.
2884 Reddish
2884 Reddish estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Vincent Cartledge Reddish.
NGC 5533
NGC 5533 (aliaj indikoj — UGC 9133, MCG 6-31-89, ZWG 191.72, IRAS14140+3534, PGC 50973) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kompton-efiko
Kompton-efiko (aŭ efiko de Komptono) estas ne-elasta difuzo de fotono sur ŝargita partiklo, ekzemple sur elektrono. Post difuzo, la fotono havas pli grandan ondolongon (do pli malaltan energion). Kutime, la reago de altenergia fotono (laŭ la elektromagneta spektro) sur elektrono ligita al atomo nomiĝas efiko de Komptono, dum reago de mezenergia fotono (ekzemple el tiuj de la videbla lumo) sur libera elektrono nomiĝas difuzo de Thomson, kiu estas elasta difuzo laŭ kiu la ondolongo konserviĝas. Pri ankoraŭ pli alta energio, kiam la fotona energio superas dufoje la ripozenergion de elektrono (t.e. pli ol 1022 keV) okazeblas kreado de paro.
Tuno da ekvivalento de nafto
La tuno da ekvivalento de nafto ("ten", en angla lingvo tonne of oil equivalent, toe) estas mezurunuo da energio, ofte uzita en ekonomia kaj industria fakoj. Ĝi ne estas SI-unuo.
Kompton-efiko
kie:
La energia perdo de la incidanta fotono estas:
Tuno da ekvivalento de nafto
Internacie estas uzita la Mten (miliono da ten), regione estas la kten (milo da ten), kaj al loka nivelo estas nur la ten. La ekvivalentoj de malsamaj energifontoj (petrolo, karbo, gaso, ligno, ktp) estas indikitaj sube. Pri elektro la kalkulomaniero integras la rendimenton de centraloj. Pri nukleaj centraloj, la estimata rendimento estas 33%. La projekto de la eŭropa premata reaktoro (EPR) permesus rendimenton de 35%.
Difinoj
La Internacia Agentejo de Energio (IAE/OEKE) difinas la ten tiel: Aliaj organizaĵoj uzas aliajn difinojn, ekzemple:
Konvertaj faktoroj
Notu ankaŭ ke unu ten korespondas proksimume al 1,5 tuno da altkvalita karbo, al 1 m3 da natura gaso, aŭ ankoraŭ 2,2 tunoj de seka ligno.
Kosuke Taketomi
Kosuke Taketomi (武富 孝介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Roasso Kumamoto, Shonan Bellmare kaj Urawa Reds.
Stacio Ochanomizu
Stacio Oĉanomizu (御茶ノ水駅 [Oĉanomizu-eki], Ochanomizu) estas fervoja stacio en centro de Tokio, Japanio, administrata de Orient-Japania Fervoja Kompanio (JR Orient-Japania) kaj de metroa kompanio Tokjo Metro. Ĝi situas sur bordoj de la rivero Kanda. La stacio de la tut-japania fervoja reto Japana Fervojo (JR) situas en Kvartalo Ĉijoda, tio estas surtera stacio sur la dekstra (suda) bordo, rekte ĉe la rivero, ĝi servas 2 liniojn de Orient-Japania Fervoja Kompanio: Rapidan Linion Ĉuo kaj Linion Ĉuo-Sobu. Sur la maldekstra (norda) bordo, en Kvartalo Bunkjo (la limo inter la kvartaloj kuras laŭ la rivero), situas metroa subtera stacio de la metroa reto Tokjo Metro, ĝi servas Linion Marunouĉi.
Vouharte
jen france, en limoĝia okcitana lingvo Voarta - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Schalkholz
Schalkholz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Chirac (stacidomo)
Chirac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Lozère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
La gajaj edzinoj de Windsor
La Gajaj Edzinoj de Windsor (angle The Merry Wives of Windsor) estas komedio de William Shakespeare, unuafoje publikigita en 1602, kvankam ŝajne verkita antaŭ 1597.
Ĝi estas esperantigita fare de Stephen A. Andrew kaj aperis 89-paĝa en Rickmansworth ĉe The Esperanto Publishing Company Limited en la jaro 1948.
Enhavo
La verko aperigas la dikegan kavaliron Falstaff, kaj estas la ununura komedio de Shakespeare kiu temas nur pri la vivo de samtempa mezklaso de Elizabeta epoko. Ĝi estas plurfoje adaptita por opero.
Intrigo
La verko anakronie situas Sir John Falstaff, kiu estis jam aperinta en verkoj de Shakespeare pri la mezepoka reĝo Henriko la 4-a kaj historioj de ĉirkaŭ 1400, en la samtempan historion de la Elizabeta epoko, ĉirkaŭ 1600.
Falstaff alvenas al Vindsoro senmona. Por plibonigi sian financan situacion, decidas seksallogi du edzinojn, mistress Ford kaj mistress Page. Li skribas amleterojn identajn al ambaaŭ edzinoj, kaj petas siajn respektivajn servistojn, Pistol kaj Nym, liveri ilin. ili malakceptas, kaj Falstaff batas ilin. Kiel revenĝo, la servistoj informas la edzojn pri la intencoj de Falstaff. Sinjoro Page malatentas, sed la ĵaluza sinjoro Ford decidas ekscii per si mem pri la planoj de Falstaff.
Dume, tri diversaj viroj provas gajni la manon de la filino de Sinjoro Page, Anne Page. Sinjorino Anne Page ŝatus vidi ŝian filinon geedziĝi kun doktoro Caius, franca kuracisto, dum la patro de la knabino ŝatus vidi ŝin geedziĝi kun Majstro Slender (maldika). Anne mem estas nove enamiĝinta kun Majstro Fenton, sed Page antaŭe malaprobis Fenton kiel bofiliĝonto ĉar li malŝparis sian konsiderindan riĉaĵon per altklasa vivmaniero. Hugh Evans, kimra pastro, provas rekruti helpon de Mistress Quickly (rapida) (serve al doktoro Caius) en engaĝiĝo de Anne por Slender, sed la doktoro malkovras tin kaj defias Evans al duelo. La Gastiganto de la Gastejo malhelpas tiun duelon per rendevuado de ambaŭ viroj al malsama rendevuejo, kaŭzante multe da amuziĝo por li mem, Justeco, Page kaj aliaj. Evans kaj Caius decidas labori kune por akiri revenĝxon el la Gastiganto. Kiam la virinoj ricevas la leterojn, ĉiu iras por rakonti la alian kaj ili rapide trovas ke la leteroj estas preskaŭ identaj. La "gajaj edzinoj" estas ne interesitaj pri la aĝiĝanta, obeza Falstaff kiel svatanto; tamen, por la konsidero akiri amuziĝon kaj akiri venĝon por liaj maldecaj supozoj direkte al ili ambaŭ, ili ŝajnigas reagi al liaj progresoj.