cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(136617) 1994 CC
Satelitoj
La satelito "Gamma" havas diametron de 0,08 ± 0,03 km, orbitan duonan grandakson de 6,130 ± 0,108 km kaj orbitan periodon de 8,376 ± 0,404 tagoj (201,024 horoj); ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Karlheinz Stockhausen
Biografio
En 1971 li estis profesoro pri komponado en la Supera Muziklernejo de Kolonjo.
(136617) 1994 CC
Satelitoj
(136617) 1994 CC estas la dua triopa asteroido malkovrita inter la, post (153591) 2001 SN263.
Karlheinz Stockhausen
Biografio
Li havas multajn komponaĵojn, krom skriba verkaro publikigita, ekzemple fare de DuMont Schauberg de Kolonjo kaj fare de la Kompanio Theodore Presser en Usono.
Arnage (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tours - Le Mans (561000).
Karlheinz Stockhausen
Biografio
Kun li foje ludis sia filo, la trumpetisto Markus Stockhausen.
Staĝo
Staĝo estas periodo de trejniĝo, lernado aŭ perfektiĝo kies daŭro estas anticipe limigita je kelkaj tagoj aŭ monatoj. Staĝon povas fari studento por konatiĝi kun la labora medio de sia fako, aŭ jama dungito kiel enkondukon en sian posten tuj post la dungiĝo aŭ por ekhavi novajn kapablojn por estonta laboro. Staĝanta studento kutime rajtas, sed ne devas ricevi salajron de la organizo por kiu li aŭ ŝi staĝas; kelkfoje alia eduka organizo pagas al la studento stipendion dum la daŭro de la staĝo. Staĝo ofte okazas ekster la kutima lernejo, studejo aŭ laborejo.
Esperanto
En la jaro 2010, la organizo E@I ekhavis pere de programo Erasmus de la Eŭropa Komisiono sian unuan staĝanton, Marek Blahuš, kies tasko estis plentempe staĝi en la organizo laborante pri esperanto-rilataj komputillingvistikaj projektoj dum la periodo de 8,5 monatoj, plene subvenciata de stipendio de la Eŭropa Komisiono.
Katedralo Santa Maria del Fiore
La katedralo Santa Maria del Fiore (itale Cattedrale di Santa Maria del Fiore), kromnomita la Duomo, estas la katedralo de Florenco. Ĝi estas la kvara plej granda preĝejo de Eŭropo, post Sankta Petro (Romo), Sankta Paŭlo (Londono) kaj la katedralo de Milano. Ĝi longas 153 metrojn, kaj la bazo de la vasta kupolo (ellaborita de Filippo Brunelleschi) larĝas 90 metrojn. Videblas ene de la katedralo unu el la plej grandaj freskoj de la tuta mondo, plenumita inter 1572 kaj 1579 de Giorgio Vasari kaj Federigo Zuccaro.
La konstruado de la katedralo, komencita sur la eksa loko de la preĝejo Santa Reparata, ekis en 1296 sub la gvidado de Arnolfo di Cambio. Ĝi daŭriĝis fare de Giotto di Bondone inter 1334 ĝis lia morto en 1357. La preĝejo estis oficiale konsekrita la 25-an de marto 1436 de la papo Eŭgeno la 4-a. Ĝi hodiaŭ estas la katedralo de la ĉefepiskopejo de Florenco.
26169 Ishikawakiyoshi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Akiyoshi Ishikawa, grava ano de la grupo Ota Uchuno Kai. Sindonema observanto de kometoj, li publikigis pli ol 1100 taksatajn vidajn magnitudojn en la International Comet Quarterly de 1980.
NGC 7764
NGC 7764 (aliaj indikoj — ESO 293-4, MCG -7-48-27, VV 715, AM 2348-410, PGC 72597) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Penc
Penc estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Vác.
Bazaj informoj
47.80583°N, 19.25056°W
Situo
La vilaĝo situas sur montaro Cserhát, laŭ traira flankovojo. Vác troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1326 en formo Pinch. Petőfi ofte vizitis la vilaĝon pro la parencoj kaj la amikoj.
Vidindaĵoj
Apud la vilaĝo geodezia observatorio funkcias.
Minora emblemo
En la kartludo briĝo la minoraj emblemoj estas karoo kaj trefo. Ili estas malpli gravaj, ol la maĵoraj emblemoj, ĉar la minoraj emblemoj estas pli malaltrangaj en la aŭkcio kaj donas malpli da poentoj. Ekzemple, por partikontrakto en maĵora emblemo sufiĉas anonco sur la nivelo 4, sed en minora emblemo necesas anonco sur la nivelo 5.
Eva-Britt Svensson
Eva-Britt SVENSSON (naskiĝis la ) estas sveda feministo, politikisto de Vänsterpartiet (Maldekstra Partio), ekde 2004 membro de la Eŭropa Parlamento.
En EP ŝi apartenas al Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, ŝi estis vicprezidanto, kaj dum la oficepriodo 2009 ĝis 2010 estas prezidanto de la Komitato pri Rajtoj de Virinoj kaj Egalrajteco.
Antaŭ 2004 ŝi laboris kiel librotenisto en prokurora oficejo (1967-1974) kaj kiel sekretario en komunuma administracio (1974-2004).
Marta (rivero)
Rivero Marta estas la elfluaĵo de Lago Bolsena. Ĝi longas 54 km kaj trafluas niveldiferencon de 305 m al la Tirena Maro, kiun ĝi atingas proksime de Tarquinia.
En 2005 alta nivelo de Lago Bolsena kaŭzis inundojn de terenoj ĉe la rivero kaj ekigis diskutojn pri taŭgaj kontraŭrimedoj.
Universala Domo de Justeco
La Universala Domo de Justeco (fondita en 1963) estas la superega institucio de la Bahaa Kredo. Tiu naŭ-membra institucio administras la aferojn de la Bahaa komunumo, ĝi estas balote elektita ĉiun kvinan jaron.
Historio
En la Kitáb-i-Aqdas, Bahá'u'lláh ordonis la institucion de la Domo de Justeco kaj difinis ĝiajn funkciojn. Li plie eksplikas la institucion en la Epistolo de I sh ráqát.
'Abdu'l-Bahá, en Sia "Volo kaj Testamento", eksplikis ĝiajn funkciojn kaj konturis la metodon de ĝia elekto. Li unue uzas la terminon Universala Domo de Justeco por distingi la superegan instancon de tiuj lokaj Domoj de Justeco establotaj en ĉiu vilaĝo kaj urbo de la mondo. Sh o gh i Effendi, dum sia Gardanteco, preparis por la elekto de la Universala Domo de Justeco, per la establo de forta administra strukturo je la loka kaj nacia niveloj.
La unua Universala Domo de Justeco estis elektita je la 21-a de aprilo 1963, ses jarojn post la forpaso de  Sh o gh i Effendi. La dato de la elekto koincidis kun la kompletigo de la Dekjara Kampanjo iniciatita de la Gardanto kaj ankaŭ kun la unua Centjariĝo de la Publika Deklaro de Bahá'u'lláh en la Ĝardeno de Rezvano (Riḍván) je aprilo 1863.
Procedo de Voĉdonado
La Universala Domo de Justeco (UDJ-o) estas voĉdonita per sekreta baloto kaj plurala voĉdono en tri-grada elekto de plenkreskaj bahaanoj tra la mondo. La Universala Domo de Justeco estas elektita sen nomumoj aŭ kampanjado kaj ĉiuj plenkreskaj bahaanoj viraj estas elekteblaj al tiu instanco.
Tiu instanco estas elektita po kvin jaroj dum kongreso de la membroj de la diversaj Naciaj Spiritaj Asembleoj (NSA-oj) de la bahaanoj de pli ol 230 nacioj kaj aŭtonomaj regionoj (en Usono, la ŝtatoj de Alasko kaj Havajo havas apartajn NSA-ojn). Ĉiu ano de la diversaj NSA-oj, kiuj mem estis voĉdonitaj al sia institucio de la bahaanoj de sia lando, voĉdonas pri naŭ plenkreskaj bahaanoj viraj. La naŭ viroj, kiuj ricevas la plej grandan nombron da voĉdonoj, estas elektitaj al la Universala Domo de Justeco.
Virinoj estas elekteblaj ne al la Universala Domo de Justeco, sed ja al ĉiuj aliaj Lokaj Domoj de Justeco, kaj povas voĉdoni por elekti la naŭ virojn de tiu superega instanco. Rilate al la ekskludo de la virinoj kiel anoj de la Universala Domo de Justeco, 'Abdu'l-Bahá deklaris, ke la kialo por tio ĉi evidentiĝos en la estonteco tiel klare kiel la tagmeza suno en sennuba ĉielo, kaj ke viroj kaj virinoj estas spirite egalaj. Bahaanoj ne konsideras, ke tiu ĉi ekskludo kontraŭas la ĉefan principon de la egaleco inter viroj kaj virinoj. Laŭ bahaanoj ili estas egalaj, sed ne tutsamaj. Laŭ la Bahaa Kredo tio ne temas pri egalaj rajtoj, ĉar membreco de la Universala Domo de Justeco ne estas rajto, sed respondeco, ofico de serveco al la tuta komunumo. Kiel individuoj, membroj de la Domo de Justeco havas neniun aŭtoritaton aŭ privelegiojn. Ili nur are funkcias kiel instanco. Plie, Bahá'u'lláh konsideris Siajn leĝojn kiel esprimojn de la Dia volo mem kaj fonton de scio, kiun la homaro nun ankoraŭ ne posedas. La kialoj montriĝos logikaj, post kiam la scio de la homaro pli kaj pli evoluos al matureco.
Respondecoj
La Universala Domo de Justeco mem deklaras en sia konstitucio, ke "Tiu deveno, la aŭtoritato, la devigoj, la sfero de ago de la Universala Domo de Justeco ĉiuj devenas de la rivelita Vorto de Bahá'u'lláh, kiu, kune kun la interpretaĵoj kaj eksplikoj de  'Abdu'l-Bahá kaj de  Sh o gh i Effendi ... formas la devigajn terminojn de referenco por la Universala Domo de Justeco kaj ĝia ŝtona fundamento."
La Universala Domo de Justeco hodiaŭ gvidas la kreskadon kaj disvolviĝon de la mondgloba Bahaa komunumo. Kelkaj el ĝiaj respondecoj inkluzivas:
La Universala Domo de Justeco ankaŭ ricevis la respondecon por adapti la Bahaan Kredon al la progresoj de la socio, kaj tiel ricevis la rajton por leĝdoni pri aferoj ne eksplicite traktitaj en la Bahaaj stanktaj skribaĵoj. Dum la Univsala Domo de Justeco havas la aŭtoritaton ŝanĝi aŭ nuligi sian proprajn leĝojn, kiam kondiĉoj ŝanĝiĝas, ĝi ne rajtas nuligi aŭ ŝanĝi iun ajn el la leĝoj, kiuj estis eksplicite skribitaj en la sanktaj tekstoj.
Plie, la Universala Domo de Justeco estis ordonita de Bahá'u'lláh por ekzerci pozitivan influon al la ĝenerala bonstato de la homaro, promocii daŭran pacon inter la nacioj de la mondo, certigi la "trejnadon de popoloj, la konstruadon de nacioj, la protektadon de la homo kaj la ŝirmadon de lia honoro."
Loko
La sidejo de la Universala Domo de Justeco estas sur la Monto Karmel en Ĥajfo, Israelo. La loko por la Universala Domo de Justeco estis indikita de Bahá'u'lláh en la "Epistolo de Karmel" (Lawḥ-i-Karmil), kiun Li rivelis arablingve sur la monto Karmel dum la somero de 1891. .
Membroj de la UDJ
Ĉiuj aktualaj membroj de la Universala Domo de Justeco antaǔe oficis kiel membroj de la Internacia Centro por Instruado. Ili estas nuntempe kaj ekde sia unua elekto interkrampe indikita :
Fotografaĵo videbla ĉe
Pasintaj Membroj
La ĉi-suba tabelo indikas la nomojn de la membroj en la jaro de ilia unua elekto. La kvinjara baloto laǔregula por elekti la naǔ membroj de la bahaa UDJ okazis por la unua fojo en 1963, sed okazis ankaŭ intertempaj balotoj en la jaroj 1982, 1987, 2000, 2005 kaj 2010 por anstataǔigi membrojn pro morto (kiel Amoz Gibson, Charles Wolcott, kaj Adib Taherzadeh) aŭ emeritiĝo.
Preboggión
La preboggión (en la ligura lingvo), o prebuggiún ( IFA [prebu'ʤuŋ]) estas tipa ingredienco de la kuirarto de Ligurio. Ĝi konsistas el aro da sovaĝaj herboj kuirita per mallonga bolado.
Etimologio
Preboggion estas termino de la ligura lingvo ne laŭvorte tradukebla alilingven. Ĝi probable venas de la ligura verbo preboggî, kiu signifas "antaŭboli" en la kulinara senso, kaj do speco de "bolaĵo.” En la urbo Sori, la termino "prebuggiun" anstataŭ signifas "miksaĵo" kaj uziĝas ankaŭ por indiki konfuza kunaĵo de multaj aferoj: do ekzistas laŭvorta traduko "miksaĵo”.
Carcano
Carcano [karkAno] (ankaŭ Mannlicher-Carcano aŭ Paravicini-Carcano) estas nomo uzita por markigo de produktvico de italaj ripetaj armeaj fusiloj.
La armilo eluzanta kiel bazon aŭstrian sistemon Mannlicher estis reguligita de italaj konstruistoj. Tiu ĉi fusilo estis evoluigita de ĉefkonstruisto de Itala armea armilfabriko en Turino de subkolonelo Salvatore M. Carcano en la jaro 1890 kaj de subkolonelo Paravicini. Ties unua produktversio estis nomita kiel Modelo 1891 (M91). Prezentita ĝi estis en la jaro 1891 kaj estis reguligita por uzo de nova tipo de senrandaj kartoĉoj 6,5 x 52 mm Mannlicher-Carcano. La kartoĉujo havas kapaciton de ses kartoĉoj.
La fusiloj de serio Carcano estis fabrikataj inter la jaroj 1892 – 1945, dum kiuj ili anstataŭis antaŭe uzatajn fusilojn Vetterli-Vitali kalibro 10,35 x 47 mmR. La fusiloj kaj la karabenoj Carcano kreis ĉefan infanterian armilaron de la itala armeo dum la unua mondmilito kaj la dua mondmilito.
1514 Ricouxa
1514 Ricouxa estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
La deveno de ĝia nomo estas nekonata.
Josef Hoffmann
Josef HOFFMANN (15-a de decembro 1870 en Brtnice – 7-a de majo 1956 en Vieno) estis aŭstra arkitekto kaj desegnisto de konsumvaroj kiuj estis kunproduktitaj de la arta komunumo Wiener Werkstätte.
Li fondis la movadon de la Viena secesio en 1897 kun artistoj kiaj Joseph Maria Olbrich, Gustav Klimt, Koloman Moser kaj aliaj. Poste li lasis la Secesion en 1905 kun aliaj artistoj pro konfliktoj kun la realismaj naturalistoj pro diferencoj en arta kompreno kaj malkonsentoj pri la principo de Tutarta verko (Gesamtkunstwerk). Kun la bankisto Fritz Wärndorfer kaj Moser li establis la komunumon Wiener Werkstätte, kiu daŭros ĝis 1932, kaj tiukadre dezajnis multajn el siaj produktoj; ĉefe la seĝon Sitzmaschine, lampon, kaj aron da glasoj kiuj estas en la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko, kaj tetasaron kiu estas en la kolekto de la novjorka Metropola Muzeo de Arto.
Ark Royal (1914)
La ŝipo Ark Royal estis trakonstruita en 1914 el komerca ŝipo al aviadilporta ŝipo kaj oni celis kunporti per ĝi akvoaviadilojn.
La ŝipo estis trakonstruita el kanalvetura ŝipo, laŭ ekzemplo de Hermes''. Ĉar la ŝipo ne enhavis al- kaj deteriĝejon por la aviadiloj, tiel oni katapultis la ilin kaj per gruo levis ilin sur la ferdekon. Oni alinomis la ŝipon al HMS Pegasus.
En bataloj
La ŝipo partoprenis en 1915 ĉe la Dardanela batalkampo. En januaro de 1918, du aviadiloj de Ark Royal bombardis la germanan grandan krozŝipoon Goeben.
Poste – kiam malfermiĝis la Dardaneloj – la ŝipo penetris la Nigran maron kaj liveris interalie ankaŭ aviadilojn al Batumi, por helpi la blankarmeajn trupojn. Ĝi partoprenis ankaŭ la alteriĝon de britaj koloniaj trupoj en Somalio. Dum la krimea ofensivo de 1920 helpis ĝi denove la blankarmeajn trupojn.
En septembro de 1922, dum la Chanak-krizo en la Dardaneloj, ĝi estis ankaŭ batalpreta en la Mediteraneo. Ĝi estis transportita en 1923 al Malto kaj tie trakonstruita.
Oni alinomumis la ŝipon en decembro de 1934 al Pegasus, por liberigi la nomon por la nobmendita aviadilŝipo HMS Ark Royal.
La ŝipon trafis torpedo dum la dua mondmilito, sed ne kaŭzis gravajn damaĝojn.
16172 Jayaweera
16172 Jayaweera estas tres malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Paripueira
Paripueira estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 11.347 enloĝantojn en 2010.
Paripueira, kiu signifas en la tupia lingvo "mildaj akvoj", emancipiĝis en 1993.
16172 Jayaweera
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Lumturo de La Coubre
La lumturo de La Coubre [] estas lumturo en la atlantika bordo de Francio. Ĝi sekurigas eniron al la estuaro Ĝirondo.
Situo
De la supro de la lumturo bone videblas la golfo Bonne Anse, la arbaro de La Coubre, Ĝirondo kaj la insulo Oléron.
Historio
Pluraj turoj estis starigitaj en la 19-a jarcento, sed ili ĉiuj estis detruitaj de la oceano. En 1895, oni konstruis ŝtonan lumturon, sed ankaŭ ĝi disfalis en 1907. La nuna lumturo estis ekkonstruita en 1904 kaj ekfunkciis en 1905. Ĝi tiam staris for de la oceano, sed hodiaŭ erozio minacas ĝin: en 2010, alta maro proksimiĝas ĝis nur 150 metroj de la lumturo.
18568 Thuillot
18568 Thuillot estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo William Thuillot, kiu laboras ĉe la Institut de mécanique céleste pri la movoj de la Galilejaj satelitoj de Jupitero, inklude la analizon de observoj de eklipsoj kaj mutualaj fenomenoj. Li ankaŭ estis aktiva observinto de stelaj kaŝadoj far de asteroidoj.
NGC 7764A-1
NGC 7764A-1 (aliaj indikoj — ESO 293-8, MCG -7-1-1, AM 2350-410, PGC 72755) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Zeist
[[Media:Nl-Zeist.ogg|Zeist]] estas municipo en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havas ĉirkaŭ 60.000 loĝantojn sur areo de ĉirkaŭ 50 km² (de kiu nur minima kvanto da akvo). En la municipo estas kvar vilaĝoj: Austerlitz, Bosch en Duin, Den Dolder kaj Huis ter Heide. Pro la situo de Slot Zeist (Kastelo Zeist) en la municipo, ĝi ankaŭ nomiĝas Slotstad (Kastelurbo).
NGC 7764A-1
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Zeist
Esperanto
En la municipo estas Zamenhofaleo (vidu: Listo de ZEO-j en Eŭropo)
(21374) 1997 WS22
(21374) 1997 WS22 estas tre malgranda amora, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido malkovrita la de la brita astronomo Malcolm Hartley elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
(8513) 1991 PK11
(8513) 1991 PK11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
(18569) 1997 UC11
(18569) 1997 UC11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Harmonia konsumpreza indico HVPI
La harmonia konsumpreza indico HVPI estas unu suplementa prezaltiĝoindikatoro. La eŭropaj membraj landoj faras la indicon HVPI laŭ komuna metodo.
HVPI-indico
Kun la HVPI-indico oni povas kompari la prezaltiĝon en Svislando kun la prezaltiĝo de eŭropaj landoj. La Eurostat, la statistika oficejo de Eŭropa Unio (EU), publikigas la rezultojn laŭ fiksa tempoplano. En la oficiala retejo - www.hvpi.bfs.admin.ch - la BFS (svisa federacia statistika oficejo) publikas komparon de prezaltiĝo en Svislando kaj en Eŭropo. La oficiala retejo donas - kaj informojn pri metodo - kaj pezon en jaro 2009 de svisa HVPI-komercvarokorbo kaj eldonas la publikaĵon "BFS aktuala" («BFS Aktuell») pri temo HVPI. Eurostat publikis eksemple la HVPI-n de marto 2009 de la restaj eŭropaj landoj la 16-an de aprilo 2009. Oni trovas ĉiujn HVPI-rezultojn en la Eurostat-retejo en superrigardo: http://epp.eurostat.ec.europa.eu/portal/page/portal/eurostat/home
Kastelo Strünkede
Kastelo Strünkede estas akvokastelo en Baukau, kvartalo de Herne, enmeze de vasta kastelparko. Ĝia nomo devenas de la mezaltgermana vorto „strunk“ por „trunko“.
Ĝis la fino de la 18-a jarcento la kastelo estis sidejo de la barona dinastio de Strünkede. Ekde 1938 ĉi tie hejmas la kultur- kaj urbhistoriaj kolektoj de la Emschervala Muzeo. Krom tio en la ĉambroj okazas ŝtataj geeziĝceremonioj.
En la apartena kastelparko oni starigis en 1932 piedpilkostadionon.
Walahfrid Strabo
Walahfrid von der Reichenau, nomata Strabo (latine "la Straba") aŭ Strabus (n. ĉ. 808/809; m. la ) estis benediktano, poeto, botanikisto kaj diplomato, kaj abato de la monaĥejo Reichenau de 842-849.
Jam tre juna li enmonaĥejiĝis. Lin edukis tie abato Grimald. Pli poste li studis en la monaĥejo de Fulda ĉe Hrabano Maŭro. Imperiestro Ludoviko la Germana venigis lin al la kortego, kie li fariĝis kapelano de imperiestrino Judita kaj helpi ĉe la edukado de Karlo la 2-a, kromnomata Karolo la Kalva.
Walahfrid postlasis gravan verkaron. La plej famaj estas: Visio Wettini (La vizio de Wetti) kaj De cultura hortorum (Hortikulturo). Li ankaŭ verkis biografion pri Sankta Gallus, laŭ kiu nomiĝas Sankt Gallen.
Lia poemciklo Liber de cultura hortorum (Libro pri la hortikulturo) estas laŭdo pri plantoj kaj herbospecoj, dediĉita al Abato Grimald de Sankt Gallen.
En Esperanto
Por Antologio Latina estas tradukitaj pluraj fragmentoj.
Vérac
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Vairac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Propila nitrito
Propila nitrito aŭ C3H7NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la nitrita acido kaj propila alkoholo. Propila nitrito estas senkolora, brulema kaj toksa likvaĵo kun agrabla odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila nitrito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila nitrito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Nitritaj esteroj malkompiniĝas per varmigo en karbona duoksido, akvo, nitrogena oksido kaj nitrogena duoksido.
Drentsche Aa
La Drentsche Aa  aŭ Drentse Aa estas la nura rojo en Nederlando kiu (grandparte) konservis sian originan meandrantan fluon.
En Drenthe ankoraŭ estas branĉo de la rojo kiu sinsekve nomiĝas la Andersche Diep, la Rolderdiep, la Gasterensche Diep kaj la Gastersche diep, antaŭ ol ĝi fluas en la ĉefa fluo je la loko kie la Taarlosche Diep transiras al la Oudemolensche Diep.
La Hoornsediep kiu fluas laŭlonge la Paterswoldsemeer estas restaĵo de la rojo. En la urbo Groningen la stratnomoj Hoge der A kaj Lage der A kaj la nomo de la Der Aa-kirko rememoras ankoraŭ pri la rojo.
Origine la Aa fluis en la Selwerderdiepje (restaĵo de la Hunze) en la proksimeco de Wierumerschouw. Pro sablopleniĝo la fluo preskaŭ ne estas rekonebla.
En la fluareo de la Drentsche Aa situas la Nacia rojo- kaj vilaĝopejzaĝo Drentsche Aa, kiu ampleksas la triangulon Assen - Gieten - Glimmen.
Eksteraj ligiloj
Geografia pozicio:
Együtt-Împreună
Együtt-Împreună estas revuo en hungara kaj rumana lingvoj aperinta de 1991 en Bukareŝto eldonita de Együtt-Împreună Művelődési és Baráti Társaság.
Csővár
Csővár (ĉOvAr) slovake Cuvar estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Vác. La loknomo signifas: tubo-fortikaĵo.
Situo
Csővár situas ĉe monto Cserhát (ĉerhAt), laŭ trairaj flankovojoj, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Vác troviĝas je 20 km-oj.
Historio
Pri la fortikaĵo estas la unua skriba mencio en 1319. La vilaĝo kaj la fortikaĵo detruiĝis dum la turka erao. En la 18-a jarcento slovakoj refondis la vilaĝon.
Vidindaĵoj
La luterana preĝejo konstruiĝis en 1826, la turo estas 23 m-ojn alta. Apud la vilaĝo fiŝkaptista lago Sinkár troviĝas.
György Komoróczy (arkivisto)
KOMORÓCZY György (pr. komoro:ci djoerdj) estis hungara historiisto, arkivisto naskiĝinta en Kapnikbánya la 14-an de aprilo 1909 kaj mortinta en Debreceno la 23-an de marto 1981.
Biografio
György Komoróczy finis en la Universitato de Budapeŝto, kie li doktoriĝis en 1932. Dum jaroj 1932-34 li faris esplorojn en arkivoj de Pollando per ŝtata stipendio. De 1934 li estis arkivisto en la Landa Arkivejo. Li esploris en 1935 en Vieno, en 1937 en Ĉeĥoslovakio. Inter 1940-44- li estis ĉefarkivisto en Kassa de la departemento Abaúj-Torna, en jaroj 1947-50 en Szikszó. En 1944-45 li estis soldato, en 1945-47 militkaptito en Armenio. De 1950 ĝis sia pensiuliĝo (1972) li estis ĝeneraldirektoro de la departemento Hajdú-Bihar
Antal Mózes Cziráky
Grafo Antal Mózes CZIRÁKY [mOzeŝ cirAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cziráky Antal Mózes estis hungara juristo, mecenato, reĝa juĝisto, ĉambelano, fondinta membro de Hungara Scienca Akademio.
Antal Mózes Cziráky naskiĝis la  1772 en Sopron. Li mortis la 1852 en Habsburga Imperio en Pressburg (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Antal Mózes Cziráky studis filozofion en Nagyszombat, juron en Pest (urbo). En 1791 li fondis rondon por la hungara lingvo. Post 2 jaroj li estis elektita honora notario, baldaŭe li atingis pli altajn postenojn. Li estis ankaŭ mecenato, li donis monon ekzemple al MTA. Li estis ministro ĝis la revolucio en 1848.
Ópusztaszer
Ne miskomprenu kun Pusztaszer!
Antal Mózes Cziráky
Biografio
Li havis laŭvice 3 edzinojn, laŭdokumente li havis 3 gefilojn (inter ili János Cziráky faris karieron). Li ricevis diversajn premiojn. Li estis entombigita en preĝejo de Kenyeri.
Ópusztaszer
Ópusztaszer [Opustaser] estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Csongrád. Ĝis 1974 la vilaĝo estis nomata Sövényháza [ŝovenjhAza].
Geografio
Ópusztaszer situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, je 25 kilometroj norde de Szeged. Ĝi famas pro la Nacia Historia Memorparko de Opustaser, apud la vilaĝo.
Historio
Ĝi estis unuafoje menciita kiel Szer [ser] en 1138. Laŭ la anonime verkita kroniko Gesta Hungarorum (ĉ. 1200), la landokupantaj madjaroj kunsidis 34 tagojn tie kaj „decidis pri ĉiu kutimo kaj juro de la lando”...
La lokon kaj la ĉirkaŭaĵon ricevis tribestro Ond, „kies filo, Ete konstruigis tie fortan teran fortikaĵon”.
Historiaj elfosaĵoj pruvis, ke la la ĉirkaŭo de Ópusztaszer estis loĝata jam ekde la Arpad-epoko. En ties centro konstruiĝis - fine de la 10-a jarcento - monaĥejo; la komunumo iĝis kampurbo en la 15-a jarcento. La lokon okupis la turkoj en la 16-a jarcento kaj ĝi senhomiĝis en 1596. La senhoman areon oni nomis ekde 1630 Puszta-Szer [pusta-ser] kaj al unuaj setlantoj estis la tabak-kultivistoj en la 18-a jarcento. En 1803, plimulton de Pusztaszer aĉetis la limgrafoj de Pallavicini, etan parton la urbo Kecskemét (el la lasta elformiĝis en 1934 la vilaĝo Pusztaszer.) La Pallavicini-bieno – kun centro sur iama loko de la monaĥejo, kun nomo Sövényháza [ŝovenjhaza] – iĝis plej moderna, ekzemplodona bieno de la lando (tritiko-, furaĝplanto-kultivado, kortobirdo-, porko-, bovobredado, fama ĉevalaro).
Okaze de la miljara datreveno de la hungara landokupo, en 1896 la hungaraj parlamentanoj inaŭguris landokupan memorskulptaĵon (memorkolono de la sep tribestroj, Arpado-memoraĵo). Ekde tiam Pusztaszer [pustaser] iĝis simbolo de la hungara landokupo kaj ŝtatfondiĝo.
Post la dua mondmilito en 1945, oni komencis la agrodisdividon sur la Pallavicini-bienoj. Oni fondis, kreis Nacian Historian Memorparkon sur 55 hektaroj en 1972 por memorigi pri la landokupo kaj la agrodivido.
Vidindaĵoj
Ekde 1978 okazas ĉiujare ŝtata rememorado, la 20-an de aŭgusto.
Famuloj
En la iama Sövényháza naskiĝis Sándor Cseh (bestokuracisto).
Fernandópolis
Fernandópolis estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 64.707 loĝantojn en 2010.
Katedralo Sankta Isaako de Sankt Peterburgo
Katedralo Sankta Isaako de Sankt Peterburgo, Rusio ( Исаа́киевский собо́р - собор преподобного Исаакия Далматского) estas unu el plej ampleksaj preĝejoj en Eŭropo konstruita en 1818 - 1858 jaroj laŭ projekto kaj gvidado de granda francdevena arkitekto Auguste de Montferrand. En ĝi samtempe povas preĝi 12 000 ortodoksaj kristanoj.
Historio
La unuan templon dediĉitan al sanktulo Isaako de Dalmatio (monako predikinta en la 4-a jarcento) establis caro Petro la Granda en 1707, ĉar li naskiĝis la 30-an de majo 1672, kiam oni celebris datrevenon de lia patrono. Pro malfavoraj kondiĉoj de marĉa grundo kaj permanenta humideco en aperanta Sankt Peterburgo - nova ĉefurbo de Rusio, ĝi kaj ankoraŭ du temploj ruiniĝis kaj komence de la 19-a jarcento eknecesis konstrui pli grandan kaj komfortan preĝejon.
Konstruado
Konkurson gajnis projekto far Auguste de Montferrand, kiun invitis imperiestro Aleksandro la Unua. Konstruado daŭris kvardek unu jarojn sub gvido de la arkitekto Montferrand, kiun efektivigis multenombra servutularo.
Rezulte aperis grandioza konstruaĵo, kies plej alta pinto atingis 101,5 metrojn kaj ena areo egalis 4 000 m2. Ekstera diametro de ĝia orita kupolo egalas 25,6 metrojn (oni aplikis 100 kilogramojn da pura oro por kovri la kupolon, kiu ĝis nun dominas super la urbo kaj estas unu el ĝiaj vidindaĝoj).
Por konservi la eksterajn metalajn skulptaĵojn oni uzis galvanoplastikon - novan teknologian procedon, kiun inventis en 1838 rusa scientisto Boris Jacobi.
La 30-an de majo 1858 en la preĝejo okazis inaŭguro kaj tiam ĝi estis konsekrita kiel katedralo de la Rusa Ortodoksa Eklezio.
Granda patriota milito
Dum la Granda patriota milito (1941 - 1945), kiam okazis sieĝo de Leningrado, brilantan kupolon de la katedralo oni farbis por malpliigi riskon de bombado. Rezulte ĝi ne estis grave difektita, kvankam ĝis nun videblas multaj breĉoj.
Ĝia hipogeo tiam estis deponejo por plej valoraj trezoroj, kiujn oni sukcesis evakui el eksaj caraj rezidejoj (Puŝkin, Gatĉina, Pavlovsk k.a.) dum retreto.
Soveta ateisma epoko
Dum la soveta ateisma epoko en la katedralo oni establis kontraŭreligian muzeon, kies ĉefa rimarkindaĵo estis pendolo de Foucault demonstrinta diurnan rotacion de la Tero. Ĝi funkciadis ekde 1931 ĝis 1986.
Nuna stato
Nuntempe la konstruaĵon oni uzas kiel la ŝtata institucio, en kiu permanente plu funkcias muzeo. En 1988 en ĝi denove okazis liturgio post longa interrompo kaj en certaj tagoj kristanoj rajtas preĝi tie. Danke al modernaj teknikiloj vizitantoj, inkluzive invalidojn, povas leviĝi je 43 m podio, de kie videblas belega panoramo de la urbo.
NGC 7764A-2
NGC 7764A-2 (aliaj indikoj — ESO 293-8, MCG -7-1-1, AM 2350-410, PGC 72762) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Fartura
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Radonice (Milavče)
Radonice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Milavče, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Milavče. Estas ĉi tie registritaj 73 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Radonice situas en katastra teritorio Radonice u Milavčí kun areo 4,2 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Effeltrich
Effeltrich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Forchheim kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Effeltrich, kiu krome konsistas el la najbara komunumo Poxdorf.
Lerteco
Lerteco estas la kapablo rapide, facile, celtrafe fari ion. Lerteco povas esti plibonigita per ekzercado. Ĝi malebligas nenecesajn penon kaj erarojn. Simile al prudento ĝi povas utiligi en ĉia situacio de la vivo. La fascino de multaj ludoj, ne nur de lertecludoj, bazas sur la komenca trejnado kaj la posta rekompenco per sukceso.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri lerteco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Suna ciklo
Suna ciklo estas periodo, dum kiu la suna aktiveco varias, kaj ripetas proksimume la samajn fenomenojn, kiel dum la antaŭa periodo.
La suna aktiveco, mezurata laŭ la nombro da sunmakuloj, varias laŭ ciklo longa de ĉirkaŭ 11,2 jaroj; sed la daŭro de ciklo povas varii inter 8 kaj 15 jaroj. La vario de la nombro da sunmakuloj ĉiuj 11 jaroj estis unuafoje rimarkita de amatora germana astronomo Heinrich Schwabe en ĉ. 1843.
En 1849 la svisa astronomo Johann Rudolf Wolf malkovris metodon por mezuri la sunan aktivecon laŭ la nombro da makuloj, kaj montris la influon de tiu aktiveco sur la perturboj de la tera magneta kampo. Tiuj cikloj, nomataj Cikloj de Schwabe, estas numeritaj komence de la ciklo de 1761.
La ciklo de 11,2 jaroj fakte estas ciklo de 22,4 jaroj, ĉar de unu ciklo al la sekva, la magneta kampo de Suno inversiĝas.
Laŭ mezuroj de NASA, la maksimumo de la 23-a ciklo estis antaŭvidata por majo 2013.
Dum maksimumo de suna aktiveco, oni observas kreskon de la nombro da sunmakuloj, kaj da sunaj erupcioj, da sunaj tempestoj kun elsendo da ikso-radioj, ultraviolaj radiadoj kaj korpusklaj radiadoj, kaj elektromagnetaj perturboj.
Zsuzsa Gordon
Zsuzsa Gordon [ĵuĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gordon Zsuzsa estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina familia nomo estis Gartner.
Biografio
Zsuzsa Gordon devenis el juda familio. Ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1949. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Pécs). Ekde 1952 ŝi apartenis al diversaj ĉefurbaj teatroj, ekzemple Gaja Teatro (1962-1968). Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1955-1983.
Kapuĉino
Kapuĉino (cappuccino) estas trinkaĵo de itala deveno sur bazo de kafo kun aldono de lakto kaj lakta ŝaŭmo.
Tradicie oni surtabligas la kapuĉinon en antaŭe varmigita porcelana taso, kiu konservas varmon pli longe ol la vitra aŭ papera. Italoj trinkas la kapuĉinon precipe dum matenmanĝo.
La kapuĉino larĝe disvastiĝis tra la tuta mondo.
33201 Thomasartiss
33201 Thomasartiss estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Artiss, mentoron de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2016, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Li instruas ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Konstruaĵo Woolworth
La Konstruaĵo Woolworth (Woolworth Building) estas nubskrapulo de la urbo Novjorko, Usono. Ĝia konstruado finiĝis en 1913 kaj estis dizajnita de Cass Gilbert.
Ĝi estis la plej alta konstruaĵo de la mondo ĝis 1930, kiam estis konstruitaj la 40 Wall Street kaj la konstruaĵo Chrysler. Ĝin konstruigis la usona financisto Frank Woolworth, kiu diziris elstaran konstruaĵon por sia societo. Origine ĝi estis planita por alteco de 190,5 metroj, laŭ la tiuepokaj leĝoj, sed fine oni altigis ĝin ĝis 241 metroj, superante la Metropolitan Life Insurance.
La konstruado kostis 13.500.000 dolarojn. Kiam la konstruaĵo estis finkonstruita, ĝi malfermis siajn pordojn la 24-an de aprilo 1913.
Pakto Briand-Kellogg
La Pakto de Parizo estis packontrakto subskribita de dek-unu regnoj la 27-an de aŭgusto 1928 en Parizo. Ĝi estas nomata ankaŭ laŭ la eksterlandaj ministroj de Francio kaj Usono, Aristide Briand kaj Frank Billings Kellogg kaj do nomiĝas anglalingve Kellogg-Briand Pact kaj Pacte Briand-Kellogg.
Temamatla
Temamatla estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Temamatla.
Pakto Briand-Kellogg
Ĝia kerna enhavo estas la proskribado de milito kiel rimedo de politiko. Ĝi efektiviĝis je la 24-a de julio 1929 kaj permesas militadon nur por sindefendo.
Temamatla
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 10.135 loĝantojn. El tiuj 4.965 viroj kaj 5.17 virinoj. La komunumo havas surfacon de 28.42 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2260 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 710.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 12′ norda latitudo kaj 98° 52′ okcidenta longitudo.
Pakto Briand-Kellogg
La proskribo de milito poste transiris al la Ĉarto de Unuiĝintaj Nacioj, kies dua artikolo diras en paragrafo 4: "Ĉiuj membroj en siaj internaciaj rilatoj rezignos minaci perforton kontraŭ la teritora integreco aŭ politika sendependeco de iu ŝtato, aŭ alimaniere neakordigeblan kun la celoj de Unuiĝintaj Nacioj." Sekve nun (depost la Dua mondmilito) ĉiuj militantaj nacioj pravigis sin per la rajto je "sindefendo" aŭ "kolektiva defendo".
Los Tojos
Los Tojos [losTOĥos] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Saja-Nansa, kie ĝi estas unu el la tri municipoj kiuj formas parton el la Valo Cabuérniga, en la okcidenta zono de la regiono.
Geografio
Ĝi limas norde kun la municipoj Cabuérniga kaj Ruente, oriente kun Molledo kaj Bárcena de Pie de Concha, okcidente kun Cabuérniga kaj la Mancomunidad Campoo-Cabuérniga kaj sude kun la Mancomunidad Campoo-Cabuérniga kaj kun la Hermandad de Campoo de Suso.
La maksimuma altaĵo, sude de la municipo, estas de 1320,7 metroj kaj, la plej malalta punkto apenaŭ superas 340 metrojn s.m.
La municipa ĉefurbo estas loĝloko Los Tojos. Ĝi distas 62 km disde la regiona ĉefurbo,.
31453 Arnaudthiry
31453 Arnaudthiry estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Los Tojos
Demografio
Por areo de 89,5 km² estas 397 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Pro la perdo de loĝantoj pro rura amasmigrado la municipo perdis 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento.
La 397 loĝantoj (2021) estas distribuataj en:​
Historio
La plej fruaj mencioj al loĝlokoj de tiu teritorio estas dokumentoj rilataj al ekleziaj institucioj. Tiel, en la 9-a jarcento oni menciis la preĝejon de Santa Águeda de Bárcena Mayor, apartenanta al la monaĥejo de Sankta Maria de Yermo.
En dokumento de la reĝo Alfonso la 8-a el Monzón, de 4a de julio 1168, aperas donaco de la senjorlando de «Bárcena la Mayor» al la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo, pro kio oni mencias starigon de limoj.
Los Tojos estis zono de behetría (ili rajtis nomumi siajn senjorojn) kiu iĝis poste parto de la senjorlando de la Casa de la Vega. Tiuj sukcesis haltigi la senjorecon per la nomita Proceso de la Kvin Vilaĝoj. Tra la areo pasis la tradicia vojo el la Kantabra Maro al Reinosa kaj Kastilio, kiu laŭiris la fluejon de la rivero Saja, el kiuj unu el plej gravaj veturantoj estis la imperiestro Karolo la 5-a reveninte el Flandrio. Poste dekadencis kiam oni malfermis en la 18-a jarcento la Reĝan Vojon laŭ la valo de la rivero Besaya.
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado de bovinoj, sed translokiĝis al turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas la loĝloko Bárcena Mayor, kiu estas Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de historia komplekso.
Bunrako
Bunrako (japane: 文楽, bunraku) estas tradicia pupteatraĵo (origine pupteatro) en Japanio. La kanto kaj muziko estas nomata ĵoruro (浄瑠璃, jōruri) kaj la sinonimo de bunraku en la japana estas ningyō-jōruri ("ĵoruro kun papetoj"). Bunrako estas registrita kiel la nemateria kultura heredaĵo de UNESKO en 2009.
Christian Lavarenne
Christian LAVARENNE (naskiĝis la ) estas franca esperantisto vivanta en la municipo Saint-Pierre-Chérignat de la departemento Creuse. Li estis kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro, specife pri budhismo; en 2006-2007 plurajn monatojn estis esploranto en la Biblioteko Hector Hodler en la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo, kaj doktoriĝis en historio pri la Interna ideo ĉe Université Paris 13 - Sorbonne Paris Cité (2012, 1668 p., sub gvidado de Prof. Jean-Claude Lescure, kaj kun Renato Corsetti inter la ĵurianoj); kontribuis poezion al pluraj libraj eldonaĵoj, ekzemple la antologio En nacia vesto, kaj verkis plurajn libretojn (plej ofte E-tradukojn). Krome li aktoris en la esperantlingva filmo La Tukoj, realigita sub gvido de Arno Lagrange en 2002. Komitatano de Espéranto-France (2000-2001, 2004-2010 kaj 2011-2017), precipe li tamen agas kiel kontaktulo de la fakaj Esperanto-asocioj ASISTI (Asocio de Studado Internacia pri Spiritaj kaj Teologiaj Instruoj), kies revuon Asistilo li redaktis (26 n-roj, 1988-2001, antaŭ ol fariĝi kunordiganto de la redakcio de la nacia magazino Le monde de l'espéranto, 2001-2003) kaj Hejmoj de Internacia Kulturo (HIK), kies ne regulan bultenon Hejmoj li redaktas (de n-ro 5, 1994, ĝis n-ro 22 printempo 2018). Kontribuis al En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Mireille Grosjean
Mireille GROSJEAN (Mirejo Groĵan; naskiĝis en 1946 en La Chaux-de-Fonds ) estas svisa esperantisto, estis kunprezidanto (kun Dietrich Michael Weidmann) de Svisa Esperanto-Societo (SES) de 2006 ĝis 2021, estas prezidanto de SES ekde 2021, estis prezidanto de ILEI (2013-2021), honora membro de ILEI. Ŝia denaska lingvo estas la franca.
Santa Rosa de Viterbo
Santa Rosa de Viterbo estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 23.871 enloĝantojn en 2010.
Distrikto Rychnov nad Kněžnou
Distrikto Rychnov nad Kněžnou estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Regiono Hradec Králové. La distrikto estas unu el kvin distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 83 urboj kaj vilaĝoj.
Mireille Grosjean
Ŝi devenas el pentrista familio Robert (Léopold Robert, Philippe Robert kaj aliaj).
Ŝi estas pranevino de la komponisto Henri Gagnebin. Ŝi studis ludadon de violono kaj ludis en diversaj orkestroj. Ŝi havas absolutan sonsenton.
Ŝi studis la francan lingvon, la germanan lingvon, geografion kaj historion en la universitato de Neŭŝatelo. Ŝi estis instruistino en mezlernejo pri fremdaj lingvoj, specialisto pri interkultura edukado. Ŝi kreis kurson pri konfliktosolvado kaj uzis ĝin dum jaroj kun adoleskantoj en sia kurso pri civitana edukado.
Ŝi parolas flue la francan, germanan, Esperanton kaj variaĵon el Zuriko de la alemana (temas pri svisgermana dialekto). Ŝi parolas mezbone la anglan kaj la italan. Ŝi havas bazajn konojn de la japana lingvo, ĉar ŝi restadis entute 11 monatojn en Japanio.
Ŝi estis kunfondinto kaj kunprezidanto de la Asocio de svisaj edukistoj pri Paco ASEPAIX (intertempe malfondita). Ŝi membras en internacia kunordiga grupo de Internacia Asocio de Edukistoj pri Paco.
Ŝi estis prezidanto de Asocio loka, kies celo estas subteni la Trajnlinion Le Locle - Les Brenets, kies nomo estas "Le Régional" (ekde 2013). Ekde 2020 la nova prezidanto de tiu Asocio estas Romain Bélisle, nepo de Mireille Grosjean.
Ŝi estas prezidanto de Asocio, kies nomo estas "La Mondo ĉe via Pordo" (Le Monde à ta Porte), kiu celas organizi renkontiĝojn interkulturajn.
En la Esperanto-movado
Ne estas parenca rilato inter Mireille Gʀᴏsᴊᴇᴀɴ kaj Emile Grosjean-Maupin.
Distingoj
2011: Diplomo pri Elstara Agado
La estraro de UEA donis tiun diplomon al Mireille Grosjean pro ŝia agado en Afriko.
2014: Esperantisto de la Jaro
El "La Ondo de Esperanto" je 15-12-2014: "La svisa emerita instruistino Mireille Gʀᴏsᴊᴇᴀɴ, prezidantino de la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI) estas proklamita la Esperantisto de la jaro 2014 pro la sukcesa agado en Afriko, interalie pro la organizo de la 5a Afrika Esperanto-Kongreso; pro la aktiva laboro en ILEI, kies 47an internacian konferencon en Montevideo ŝi gvidis en julio 2014; kaj pro la preparado de la Tria Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto okazonta en 2015."
2015: Premio de Ponto-konstruantoj
National Coalition Building Institut NCBI donis tiun premion al Mireille Grosjean pro ŝia agado en forigado de antaŭjuĝoj.
2016: Premio Deguchi
Okaze de la 101-a Universala Kongreso en Nitra, Slovakio en 2016, ŝi gajnis la Premion Deguĉi.
La Ĝenerala Asembleo de Svisa Esperanto-Societo (SES) okaze de kunveno en Bellinzona la 5-an de majo 2019 elektis ŝin Honora Membro de SES.
2022: Honora Membro de la Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj ILEI
Esperanto-aktivecoj
Ŝi sukcesis en la meza ekzameno de ILEI/UEA pri lingvokapablo (nuntempe nomita "tria nivelo") kaj en C1 ekzameno de KER. Plie ŝi sukcesis en la pedagogia ekzameno de ILEI kaj estas rajtigita ekzamenanto en la KER-sistemo. En la jaro 2011 ŝi komencis studadon en Universitato Adam Mickiewicz en Poznań, Pollando, pri interlingvistiko. En 2014 ŝi sukcese finis ĝin.
Esperanto, kandidato por Nobel-Premio pri Paco estas unu el la rezultoj de ŝia informado al svisaj instancoj kaj politikistoj. Same la okazigo de la Tria Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto, kiu okazis en Svislando en ¨2015.
Ŝi verkas multajn artikolojn en diversaj revuoj kiel La Sago, SESi, Internacia Pedagogia Revuo, Juna Amiko, Revuo Esperanto kaj aliaj.
Ekde 2002 ŝi prezentas dum UK Internacian Artan Vesperon kaj de 2003 ĝis 2014 reĝisoris ĝin. Ŝi denove transprenis tiun taskon en Lisbona UK en 2018 kaj en Lahtia UK en 2019.
Ŝi kunlaboras kun Radio Muzaiko.
Mireille Gʀᴏsᴊᴇᴀɴ estas kunfondinto kun Christoph Klawe de la movado AikidEo, kiu celas kunigi la fortojn de Esperantistoj kaj Aikido-praktikantoj.
En la libro Nia diligenta kolegaro, biografioj de 200 eminentaj esperantistoj. Halina Gorecka, Aleksander Korĵenkov (2018) ŝi estas unu el la 200 esperantistoj menciitaj.
Vojaĝoj kaj prelegoj
Ŝi vojaĝas tra la mondo kaj atingis en Azio jenajn landojn: Armenio, Barato, Ĉinio, Irano, Israelo, Japanio, Mongolio, Nepalo, Rusio, Sud-Koreio, Tajvano, Turkio, Vjetnamio. En Afriko: Benino, Burundo, Maroko, Senegalo, Togolando. En Ameriko: Argentino, Brazilo, Kanado, Urugvajo.
En septembro 2010 ŝi faris dusemajnan prelegturneon en Francio kun 15 titoloj. En marto aprilo 2014 ŝi faris kvarsemajnan prelegturneon en Bretonio kaj Vendeo (Francio) kun 37 titoloj.
En oktobro 2019 ŝia preleglisto enhavas 60 titolojn.
Verkoj
Echanges de classes clé en main (Klasointerŝanĝoj ŝlosilo enmane). Eldonisto: kantono Neŭŝatelo. En la franca.
Le suisse allemand, tu vas l'entendre et tu vas le comprendre! (La svisgermana dialekto: vi aŭdos ĝin kaj komprenos ĝin!). Eldonisto: Fondaĵo ch en Soloturno. En la franca.
Plie ŝi verkis kaj eldonis en la jaro 2009 libreton Afrikanoj kaj mi. En Esperanto.
Ŝi kunlaboras kun Hubert Guézo, beninano, en la verkado de libroj en la franca pri afrika kulturo: Je colorie l'Afrique, C'est l'Afrique que j'aime, Mots des têtes d'Afrique et d'ailleurs. Eldonejo Daadacolor.
En 2017 aperis Fahrtrichtung Esperanto Klaus Friese, Eldonejo Allsprachendienst, Uster, CH, kun kontribuoj de Mireille Gʀᴏsᴊᴇᴀɴ.
Vidu ŝian blogon: dulingva blogo fr kaj eo
Anna Aĥmatova
Anna Andrejevna AĤMATOVA (Анна Андреевна Ахматова; vera familinomo Gorenko (Горенко); naskiĝis la 23-an de junio 1889; mortis la 5-an de marto 1966) estas elstara rusa poetino, tradukisto, unu el la ĉefaj roluloj en kio estas konata kiel Arĝenta epoko de la rusa poezio.