cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
Ekstere estis la tombejo, kiu iam ĉirkaŭis la preĝejon. Forpasintaj kristanoj estas orientitaj al la altaro, tomboj de pastroj estas orientitaj al okcidento. La kruco de pastro Demaizière, starigita en 1647, estis detruita pro veter-damaĝoj, sed la tombo de Pierre Meaux depost 1644 ankoraŭ estas tie, inter multaj aliaj.
Poyatos
Poyatos [poJAtos] (Ŝton-benketoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Poyatos estas trafluata de la rivero Escabas kaj elstaras pro naturaj pejzaĝoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Ĝenerala aspekto
Sude, kontraŭ la muroj de la preĝejo, la restaĵoj de malnova priorejo estas videblaj: kamenoj, ŝrankoj kaj pordo ebligante eniri la preĝejon.
Otto Regenbogen
Universitata kariero
En la 7.9.1945 Regenbogen denove ekprofesoris; la katedro pri etnologio ŝanĝitis je katedro pri klasika kaj germana filologioj. En 1946 konfirmitis lia dekaneco. En septembro 1946 li iĝis membro de la Berlina akademio (Eosta Berlino). Veni Berlinon por profesori li tamen ne volis. En printempo 1953 li gastprofesoris en Upsalo kaj iĝis membro de la Sveda Akademio.
Poyatos
En la lastaj jaroj la vilaĝeto iom progresis pro plibonigo de stratoj, rehabilitado de la urbodomo, de ties placo kaj de domoj, kiuj plibonigitaj por ruraj turismo, plibonigis ĉefe sian eksteran aspekton. Estas tureto apartenanta al murego, kiu ŝirmis forĝejon. Restas kiel simbolo de la vilaĝo, arko de bonvenigo. La pregejo iom dekadencis.
Granda rombokub-okedro
La titolo povas rilati al diversaj aĵoj:
Poyatos
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas poyatense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 63 loĝantoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Konstrua materialo
La interno de la pilieroj estas miksaĵo de ŝtonetoj enkorpigitaj en mortero. La preĝejo estas farita el malregulaj ŝtonoj, tranĉitaj pere de martelo, ligitaj per dikaj juntoj el mortero, same kiel ĉe la vilaĝaj domoj. La anguloj, la fasado, la kontraŭfortoj estas faritaj el tranĉitaj ŝtonegoj. Kalkoŝmiraĵo, iomete rozkolora pro sablo, kovris la murojn kaj eĉ la randojn de la arkoj.
Otto Regenbogen
Universitata kariero
Emeritiĝo venis en 1959; posteulanta lin estis Franz Dirlmeier. Dirlmeier ankaŭ eldonis antologion de regenbogen-aĵoj (Kleine Schriften).
Dum la lastaj vivojaroj Regenbogen ricevis ankoraŭ aliajn honorojn: en 1962 la Reĝan grekan Georgo-ordenon kaj en 1966 la federacigermanan meritkrucon Großes Bundesverdienstkreuz. Liaj disĉiploj estis i.a. Hermann Gundert, Hans Oppermann, Viktor Pöschl, Paul Händel, Alexander Kleinlogel, Christoff Neumeister kaj Gert Preiser.
Graveco
Otto Regenbogen aktivis sur larĝa kampo de sciencoj pri Antikva epoko. Tre gravis por li la branĉoj de filozofio, naturaj sciencoj kaj historio de medicino. Krome interesegis la helena kaj la romia historiografioj kaj la romiaj poetoj de klasiko kaj postklasiko. Esplore felice unuiĝis ĉe li virtoj de la liaj instruistoj Diels kaj Wilamowitz-Moellendorff: de Diels li heredis la strebon je sintezo kaj strukturigo de unuopaj temoj; de Wilamowitz li lernis prezenti la universalecon de scioj kaj la kapablon ekkoni la tipan unikon ĉe ĉiuj fenomenoj.
Adriano
Adriano (Adrian, Hadriano) estas persona nomo. Ĝi estas foje interpretata kiel "ano de Adria". La nomo de la romia imperiestro Hadriano estas interpretata kiel "ano de Atri", tiutempe nomata Hadria.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Konstrua materialo
En la 18-a jarcento, por renovigi la malnovan konstruaĵon estis uzita gipsoŝirmaĵo, kaj brika kornico estis instalita sub la centra volbo. Tiu lepra ŝirmaĵo estos forigita, same kiel ĝi estas jam forigita en la renovigita areo (la sonorilturo kaj la ĥorejo).
Poyatos
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Poyatos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Poyatos kie oni alvenis al la nunaj 63.
Gastejo U koule
Fondo de la gastejo
La gastejo U koule situis apud regna ŝoseo el Moravia Ostrava direkte al Opava en Lhotka, kio estis sur angulo de hodiaŭaj stratoj ''28. října (tiama strato Palackého) kaj strato Přemyslovců'' en Mariánské Hory. Ĝi estis konstruita de Clemens Hladisch, kiu estis signifa moraviaostrava tiutempa konstruisto (krom alia li partoprenis en projekto de Katedralo de Dia Savinto kaj reguligon de rivero Ostravice. Clemens Hladisch estis ankaŭ projektiisto, konstruinto kaj posedanto de tiu ĉi gastejo en unu persono. Post ties finkonstruado en la jaro 1888 li postulis pri konceso al trafikado de gasteja ekipaĵo en tiu ĉi domo kun motivigo, ke temas pri unua vera gastejo en tiu ĉi municipo.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navoj
La romanika parto de la monumento konsistas el centra aleo, la navo, duoncirkle volbita kaj apogita sur du flankaj navoj, finiĝantaj per du absidetoj, unu kvaronsfera, la alia kvadrata kaj ogive volbita ĉar plibonigita dum la 15-a jarcento.
Poyatos
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Gastejo U koule
Fondo de la gastejo
La gastejo havis tre avantaĝan situon, ĉar ĝi situis proksime de dinamike evoluanta Ferfabriko Vítkovice kaj ĝi povis esti tial abunde vizitata de loĝantoj de Moravia Ostrava kaj Vítkovice. Arkitekture temis pri tre sulkigita konstruaĵo el ruĝa brika masonaĵo. Personecon de la posedanto rememorigis signaturoj C. H. en finigo de tegmenteto super arkaĵo.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navoj
La navo estas 18,30 metrojn longa, kaj 3,95 metrojn larĝa inter la pilieroj. Origine volbita per brikoj, ĝi estis rekonstruita per ŝtonoj en 1553 kaj fidele rekonstruita en la 18-a jarcento. La volboj ripozas sur du vicoj de po tri pilieroj kunigitaj per arkoj de egala grandeco. Tiuj pilieroj, masivaj kaj krucformaj, estas sen ornamaĵoj, sen kornicoj, sen kapiteloj. Malgrandaj altaroj, simplaj slaboj kuŝantaj sur grandaj masonitaj kuboj, apogas sin kontraŭ tiuj pilieroj.
Gastejo U koule
Plua trafiko
Posedanto Clemens Hladisch ankoraŭ en la jaro 1888 decidiĝis lui la drinkejon al sperta juda gastejestro Samuel Offner, kio trafis komencan reziston de loka municipa komitato. En la jaro 1908 la domon kun gastejo aĉetis Konstrua kaj entreprenistara societo en Mariánské Hory komune kun gasteja konceso, kiun ĝi dum la tuta tempo de sia ekzistado (ĝis la jaro 1950) rentumis al diversaj posedantoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navoj
La slabo de la dua piliero dekstre estas antikva tombo de la 12-a jarcento. Ĝi estis la altaro de Sankta Anna. La lasta altaro, dekstre, estis dediĉita al Sankta Fiakro.
Gastejo U koule
Plua trafiko
Pase de la tempo aperis diversaj problemoj kun nivelo de la entrepreno trafikata de diversaj luintoj. En la jaro 1936 la kompanio konsideris jam fermi la gastejon pro kaŭzo de gvidado de juĝa disputo kontraŭ unu el la luintoj.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navoj
Maldekstre, en la supro de la dua piliero, estas du blazonŝildoj subtenataj de anĝeloj; ili estis martel-difektitaj en 1793 (dum revolucio). La altaro ankoraŭ havas pentraĵo-spurojn; ĝi estis dediĉita al Sankta Marteno.
En la navo, la pavimo ie tie prezentas tomboŝtonojn, plejparte sennomajn, kelkajn gravuritajn: Maltan krucon, alian rande gravuritan: "Marie Goujon, eksa edzino de Robert". Tomboŝtono en la navo estas tiu de la familio Dureau, "kiuj pro pesto forpasis ĉirkaŭ la Festo de Ĉiuj Sanktuloj" en 1586.
Gastejo U koule
Plua trafiko
Parto de la konstruaĵo estis ankaŭ granda ĉambregoluigata al diversaj celoj, kiu estis en la jaro 1927 alikonstruita je kinejo kun nomo Osvěta (origine tiu ĉi kinejo estis en najbara objekto), ekde la jaro 1941 ĝi nomiĝis Adria.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navokruciĝo kaj sonorilturo
Super la navokruciĝo estas kupolo apogita sur volbaj pontetoj. La kupolo estas apogita norde kaj sude sur arkoj kiuj mallarĝigas tiun parton, reduktante ĝin al kvadrato.
Gastejo U koule
Plua trafiko
La ĉambrego kaj ĝardeno de la objekto estis ofte eluzataj al gravaj lokaj agadoj, precipe al tiuj, kiuj aranĝis loka socialdemokratio. En oktobro de 1893 ĉi tie okazis fondanta kunsido de ostrava minista societo Prokop gvidata de Petr Cingr.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navokruciĝo kaj sonorilturo
Kvar romanikaj fenestroj kaj larĝa truo, farita por la sonoriloj, lumigas la kupolon.
Gastejo U koule
Pereo de la objekto
La trafiko de kinejo finis en la jaro 1955 kaj ekde tiu tempo la objekto restis neeluzita. En la jaro 1960 la tuta objekto estis detruita. Malgraŭ tio la loko, kie la gastejo U koule situis, estas senĉese alte frekventata, ĝi restis ĝis hodiaŭ nesurkonstruita.
Preĝejo Sankta Marteno (Laives)
Navokruciĝo kaj sonorilturo
Supre, nevidebla, dua simila kupolo subtenas la pinton de la sonorilturo. Aliro eblas nur per paŝado surtegmente. Unikaj en tiu ŝalona regiono, la sonorilturoj de Sankta Julieno en Sennecey kaj Sankta Marteno en Laives havas lafotegmentojn kun kvar deklivaĵoj, ne tre krutaj, rekte kuŝantaj sur kupolo apoganta sin sur volbaj pontetoj. Tiu ĉi estas la plej malnova tegmento-konstrumaniero de la regiono. La masonita turpinto, pli eleganta, verŝajne pli poste iĝis kutima fasono. Kvankam tiu sonorilturo estas nur 20 metrojn alta, ĝia situo sur monto grandigas ĝin kaj donas al ĝi monumentan aspekton. Sur ĉiu el ĝiaj kvar fasadoj, ekzistas tri malgrandaj romanikaj fenestroj kaj duobla fenestro almetita dum la Renesanco.
Supre de la duobla fenestro en la suda fasado, videblas blazono, kiu montras kvarpiedulon rigardantan arbon. Oni retrovas la saman, kun ties pentraĵo-restaĵoj, sur unu el la ornamaĵoj de la altaro dediĉita al Sankta Marteno.
Ĥorejo
La ĥorejo, kiu finas la navon, ankaŭ estas kvaronsfera; ĝi estas duon-cirkla absido, kiu formas grandan ŝvelaĵon inter la absidoj de la flankaj navoj.
En ĥorejo dum la 15-a jarcento, granda gotika fenestrego anstataŭis tri malgrandajn romanikajn fenestretojn por enigi lumon.
La fundo de la absido, rondforma, estis ebenigita sed la gajnita aperturo ankoraŭ ne havas sufiĉan altecon. Tiu parto de la preĝejo estis ĵus renovigita. La ŝranko maldekstre, kiu en la pasinteco estis enmurigita, estas nun malobstrukcita. Ĝi estis uzita por la liturgiaj objektoj kaj paroĥo-registroj. Ankaŭ estis malobstrukcitaj la belaj niĉoj el konstru-ŝtonoj kaŝitaj per gipso en la 18-a jarcento. Du konsekrado-krucoj estas videblaj sur la muroj, kiuj antaŭe estis pentritaj. Oblikvaj aperturoj, hagioskopoj, ebligis ĉeesti diservon el la flankaj kapeloj.
Sub la planko de la ĥorejo estas malgranda kelo, restaĵo de la subtera koridoro. La maljunuloj de la vilaĝo memoras, ke ili eliris sub tilioj (en la korto antaŭe) post piedirado tra ŝtonĥaoso, kiu estis restaĵo de malnova paroĥo-domo.
Kapeloj
La kapelo Perchey finas la dekstran flankan navon de la preĝejo; la volbo estas kvaronsfer-forma kaj lumigata de ogiva fenestro. La granda slabo metita kiel ŝtupo en tiu kapelo certe estas la originala altaro de la ĥorejo. En 1596, Sinjoro Francis Parie, kapelestro, deziris esti entombigita ĉi tie. Lia tombo estas antaŭ la altaro.
La absideto, kiu finas la maldekstran flankan navon, estis transformita en la 15-a jarcento. Ogiva fenestro lumigas ĝin; la muroj estis kovritaj per freskoj, kies ŝpurojn oni divenas; en ili pluraj epokoj aperas. Tiu absideto estas la kapelo de Sankta Petro, en kiu du pastroj kaj kapelestro de Laives estis entombigitaj. En tiu kapelo troviĝas la enirejo al la sakristio.
La norda kapelo estas la Kapelo de Ĉiuj Sanktuloj, kiu estis fondita en 1476 de Jean Géliot, pastro de Couches (najbara vilaĝo) kiu originis de Laives.
La flamgotika arĥitekturo aperis en la Preĝejo Sankta Marteno okaze de la kreado de tiu lasta kapelo. La volbo estas pintarka, la randoj de la arkoj apogas sin sube sur elstarantaj skulptitaj ŝtonoj; unu prezentas frenezul-kapon, la alia virino-buston, la tria viron kun pastroĉapo; ĉiuj estis martel-damaĝitaj en 1793; la kvara, netuŝita, montras homon manĝantan vinberaron el branĉeto.
La suda kapelo estas la Kapelo Nia Sinjorino de Mizerikordo, kiu estis fondita en 1516 fare de notario, kiu apartenis al la familio de La Grange. Lia blazono, portita de anĝeloj kun etenditaj flugiloj, troviĝis sur la pordo kaj la apogiloj. Statuo de Pieco tre respektita estis alkroĉita supre de la altaro: restas ĝia triangula spuro en la muro, ĝi estis frakasita de la revoluciuloj. La notario kaj lia edzino ripozis sub la pavimo. La kapelo konservis kradon el ĉizita ŝtono. Interne, sur la pilieroj, rimarkeblas spuroj lasitaj de ŝtontranĉistoj. La volbo estas pintarka. La volboŝlosilo estas impresa: ĝi vidigas Kriston benantan per ambaŭ manoj. Sur blua fono punktita de oraj steloj, kvar objektoj aparte elstaras: la aglo de Sankta Johano, la virbovo de Sankta Luko, la leono de Sankta Marko, la homvizaĝa anĝelo de Sankta Mateo. Ĉiu figuro portas sur flagrubando la nomon de la evangeliisto, kiun ĝi simbolas.
Sakristio
La preĝeja sakristio estas kvadrata ĉambro kun kameno, kun duoncirkla volbo, konstruita en la 15-a jarcento kaj parte detruita kaj rekonstruita.
Joachim Sterck van Ringelbergh
Lia Lucubrationes vel potius absolutissima kyklopaideia (Basileae: Westheimer, 1538) estis la unua verko kiu uzas version de la vorto "cyclopaedia" en sia titolo.
Li estas konata ankaŭ pri sia libro pri pedagogio, De Ratione Studii.
Billy Gilman
Billy GILMAN aŭ plennome William Wendell GILMAN III (do la 3-a) - naskiĝis la 24-an de majo 1988, do nun -jara - estas usona kantisto, kiu publike prezentiĝas ekde la jaro 1999, do ekde la 11-a vivjaro. Li ĝis la knaba voĉoŝanĝiĝo havis brilan sopranan voĉon, kaj post tiam, kantante oktavon pli sube, same klaran tenoran voĉon. En Usono oni kutime konsideras lin en la kategorio de kontrea muziko, sed multaj el liaj kantoj estas kanzonoj popmuzikaj fokusitaj je lia soloa kantista voĉo kaj je relative ambiciaj tekstoj - ne vere tipaj por kontrea muziko. Akompanas lin la renomo esti "knaba kantisto" de tre pura voĉo, kaj responde liaj tekstoj kutime estas malprovokaj, morale senriproĉaj kaj fojfoje iom naive kortuŝaj.
En 2000, en la 12-a vivjaro, li nacie konatiĝis per la unuopaĵo One Voice ["unu voĉo"], kiu elektiĝis inter la 20 plej sukcesaj kontreaj muzikaĵoj en Usono kaj igis lin esti la plej juna kantisto en tiu kategorio. Pli poste en la sama jaro, publikiĝis albumo samnoma, kiu vendiĝis tre sukcese kaj dufoje ricevis la platenan premion pri multfoja vendo de muzika produktaĵo en Usono.
Sekvis kristnaska albumo sub la nomo "Classic Christmas" ["klasika kristnasko"] kaj plia albumo sub la titolo Dare to Dream ["kuraĝi revi"], ambaŭ ricevis la oran premion pri multfoja vendo de muzika produktaĵo. La 4-a albumo, Music Through Heartsongs ["muziko tra korkanzonoj"], en 2003 estis bazita sur poemaj tekstoj de la juna verkisto Mattie J.T. Stepanek, kiu suferis je muskola distrofio kaj mortis en 2004. Ĝi estis kantata per jam ne plu infana voĉo de la intertempe 15-jara junulo Billy. En 2005 la kantisto en nova muzikproduktejo publikigis sian 5-an muzikan albumon sub la titolo Everything and More ["ĉio kaj pli"], kaj 2006 sekvis 6-a albumo simple nomata Billy Gilman.
Luis de Pablo
Luis de Pablo Costales (Bilbao, 28-a de januaro de 1930 - 10-a de oktobro 2021) estis komponisto hispana.
Li studis juron en Madrido ĝis 1952. Pri muziko li estis memlernanto sed lernis ankaŭ kun kelkaj majstroj kiaj Maurice Ohana, Max Deutsch kaj aliaj. Ekde fine de la 1950-aj jaroj li dediĉis sin al kreado kaj fondado de eksperimentaj grupoj kaj aktivado por la moderna muziko.
Li profesoris, prelegis kaj kunlaboris por kina muziko ekzemple kun reĝisoroj Carlos Saura kaj Víctor Erice.
Salice Salentino
Salice Salentino estas komunumo de Italio.
Luis de Pablo
Li estis edzo de la pentristino Marta Cárdenas.
Preĝejo Sankta Bartolomeo (Königssee)
Preĝejo Sankta Bartolomeo (germane: Kirche St. Bartholomä) estas konatega pilgrimkapelego ĉe la uesta bordo de la lago Königssee sur la duoninsulo Hirschau. La treeta setlejo ce la preskaŭinsulo estas kvartalo de Schönau am Königssee en Germanujo. Ĝi nur atingeblas ŝipe aŭ piede per alpaj padoj longaj. La kapelo originas parte el la 12a jarcento. Ekde la 17a jarcento ĝi barokiĝis. La apostolo Bartolomeo ja estas la patrono de la alpopaŝtistoj.
Posedas la kapelo du diversajn cepajn turojn kaj ruĝajn kupolajn tegmentojn. La horizontala projekciaĵo similas eĉ al la Katedralo de Salcburgo. Ĝi enhavas stukaĵojn de la salcburga artisto Josef Schmidt kaj trikonkan altarejon; la altaroj en la malsimilaj konkoj konsekritis je la sanktuloj Bartolomeo, Katarina de Aleksandrio kaj Jakobo la pli aĝa.
Apartenas tiu ĉi eklezio administre al la komunumo Unterschönau (Schönau am Königssee) kiu egalas teritorie al Schönau am Königssee.
Historio
Antaŭula konstruaĵo de la nuna preĝejo bartolomea estas laŭ dokumento modestega kapeleto kun pinta spajro kiu konsekritis en la 24.8.1134 sub la nomo Basilica Chunigesee kaj ricevonte papajn privilegiojn en 1522 pri indulgencpreno. En 1697 kaj 1698 malkonstruitis la malnova kapelo kaj nove starigitis kupolkonstruaĵe. En 1733 fonditis kastelo kaj kirko laŭ nuntempa formo fare de la princa preposto Cajetan Anton Notthafft von Weißenstein kaj aranĝitis plue vojo ĝis la arbara Kapelo Sanktaj Johano kaj Paŭlo.
La bavara reĝo Ludoviko la 2-a komisiis restaŭron de la kaduka kapelo per propraj rimedoj pro ke la responsa fondaĵo iĝis intertempe nesolventenca. Konsekro iĝis en la 25.7.1868.
La antaŭe en la memstara forstejaro situanta ĉasista kastelo iĝis en la jaro 1903-a eksklavo kun areo de 8,1 hektaroj parto de la komunumo Königssee kiu en 1978 kunfandiĝis kun Schönau. En la 1.1.1984 la resto de 6497,73 hektaroj sekvis kun la 388,88 hektaroj de la interaj areeroj. En 1984 ekis la eksklava eco de la tuto de la konstruaĵoj ĉirkaŭ la kapelo. La malgranda zono tiel ankaŭ disde la katastrejo de Königssee al la katastrejo de St. Bartholomä.
Resto de la konstruaĵoj
Kun St. Bartholomä laŭ ĉiutaga lingvouzo ne nur komprenatas la kapelo sed ĉiuj konstruaĵoj sur la duoninsulo. Ankaŭ la oficiala statistiko sekvis tiun ĉi uzon. Apud la kapelo situas la iama kastelo ĉasista, kiu estiĝis inter 1506 kaj 1522 el fiŝkaptista ejo el la 14a jarcento kaj alikonstruitis ankoraŭ ofte poste. La konstruaĵo estis ĝis 1803 gastejo de la princaj prepostoj de Berchtesgaden. Post 1918, kiam la teritorio iĝis parto de la Reĝlando Bavario, ĝi servis kiel ĉasista plezurkastelo al la dinastio de la Vitelsbaĥoj. Hodiaŭ ĝi estas gastejo simpla; apudas memoraĵvendejo, informburoo de la Nacia parko Berchtesgaden (pli malfrue ĝi estis arbdehakistejo), Watzmann-centro, fiŝkaptistejo kaj aliaj dometoj.
Pilgrimado de Alm kaj nuna turismo
Ĉiujare sabate post la 24a de aŭgusto, festotago de Sankta Bartolomeo, la loko estas celo de la tradicia pilgrimo de la anoj de Maria Alm (germane: Almer Wallfahrt). Temas pri la plej malnova ĝis hodiaŭ ekzistanta montara pilgrimo de tuta Eŭropo; ĝiaj ekoj estas ĉirkaŭ la jaro 1635. Partoprenas averaĝe du miloj da fideluloj ĉiujare. En 1688 droniĝis pli ol 70 pilgrimantoj dum pramboatpreno; poste oni decidis ekpilgrimi. Dum suna vetero venas miloj da turistoj ĉiutage ŝipe disde Berchtesgaden. Tranokti rajtas nur montgrimpistoj. En la 29.1.2006 venis piede multaj tra la kunfrostiĝinta lago.
Max Höfler
Max HÖFLER (naskiĝinta en 1978 en Orienta Stirio) estas aŭstra germanlingva verkisto, artisto kaj taskita pri literaturo fare de la Forum Stadtpark. Li loĝas en la urbo Graco.
Vivo
Post ĉesigita studo de soninĝeniero li komencis studi germanistikon, filozofion kaj arthistorion, kaj li finis la studon per disertaĵo pri post-Wittgenstein-a estetiko. Ekde 2009 li Estas taskita pri literaturo de ĉe la Forum Stadtpark.
Verkado kaj verkoj
Max Höfler verkas eksperimentajn prozotekstojn kaj publikigas regule en literaturaj revuoj: Ekz-e en la revuoj Perspektive, manuskripte, Lichtungen, Schreibkraft, la eldonejo Das fröhliche Wohnzimmer (La gaja loĝoĉambro) kaj la publikigaĵoj de la artistogrupo monochrom. Li fondis la retan artprojekton Eingenheimgalerie GG44 kaj kunfondis la artistogrupon R.A.P1.2.
Ruvo di Puglia
Ruvo di Puglia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Altamura, Andria, Bisceglie, Bitonto, Corato, Gravina in Puglia, Spinazzola kaj Terlizzi. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
La historia centro de Ruvo estas unu el la plej gravaj historiaj centroj en Apulia. Estis detruita tri fojojn. En la Ruvo Historic Center estas tre importants historia amasiĝo kiel la Katedralo, La Remeins de Ruvo Kastelo, Palazzo Caputi, Palazzo Spada, Palaco kaj Muzeo Jatta, Palazzo Avitaja, The Redeemer Church, La Purgatorio eklezio, La tombejo sub la katedralo kun remeins de la paleo-kristana eklezio kaj roma Tombs, The Clock Tower, la Dante Aligheri Parko, la Matteotti Square, Cavour Street, Giovanni Jatta Strato, la remeins de la mezepoka defendaj muroj kun la turoj, Vittorio Veneto Street, Katedralo Street, Madonna de Calentano Preĝejo (en la kamparo, en la vilaĝeto Calentano).
La Jatta Muzeo estas la nura itala muzeo kiu ankoraŭ havas privatan familian kolekton ekzistantan ekde 1800. Ankoraŭ hodiaŭ konserviĝas la antikvaj grekaj kruĉoj, kaj la fama kruĉo de Talos.
La Kavernoj de Sankta Cleto (itale: la Kavernoj de Sankta Cletus), sub la preĝejo de Purgatorio, en la malnova urbo, historia centro.
Chojnów
Chojnów (ĝis 1945 germane Haynau) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Legnica (Liegnitz).
Ubuntu (operaciumo)
Ubuntu (angle [] de la zulua []), en Esperanto Ubunto aŭ Ubuntuo, estas operaciumo lanĉita en 2004 kaj bazita sur Debiano.
Erich Auerbach
Auerbach enkondukis en 1938 kompare al la antikva, de Aŭgusteno uzita esprimo enkarnigo de la verbo la novan esprimon figurigo, kiu interrilatas kun la problemo de ŝanĝo de vorto kaj bildo kiel prezentaĵo de historia realo Mimesis. Pri tio problemo temas lia dua, en Istanbulo ekzile verkita ĉefverko.
Ubuntu (operaciumo)
Financata de Canonical Ltd, ĉi tiu operaciumo estis publikigita kiel libera programaro sub permesilo GNU GPL kaj ĝi estas senkosta kaj libere ŝanĝebla. La konceptinto estas Mark Shuttleworth, sudafrika entreprenisto, kiu subtenas la liberan programaron finance.
La 1-an de julio 2005 formiĝis Ubuntu-Fondaĵo, havanta komencan kapitalon je dek milionoj da dolaroj, kies celo estas la evoluigo de la distribuaĵo, en la kazo, ke Canonical Ltd ĉesigas aktivecojn. La fondaĵo aktuale estas dormanta.
Bass-Insuloj (Franca Polinezio)
La Bass-Insuloj aŭ insuloj Bass - france Îles (de) Bass aŭ Îlots (de) Bass - estas la sudaj du insuloj de la Aŭstralaj Insuloj, la plej suda grupo de insuloj de Franca Polinezio, transmara teritorio de Francio en la Suda Pacifiko. La insula grupo konsistas el ĉefa insulo Rapa Iti kaj la malgranda Marotiri, fakte grupo de kvar vulkanaj rokoj. En la Bass-Insuloj validas la horzono UTC-10:00.
Ubuntu (operaciumo)
Nomo
La nomo Ubuntu devenas el antikva zulua vorto (laŭvorte: homeco). La vorto aperas en la zulua diro "umuntu ngumuntu ngabantu", tradukebla kiel "Mi estas tio, kio mi estas danke al tio, kio ni ĉiuj estas" (interpretata ankaŭ kiel "Homeco al aliuloj").
La celo estas alporti tiun ideon en la mondon de komputiloj, tial la komunumo estas tre aktiva en la evoluo de Ubuntu.
Ĉefaj ecoj
Ubuntu estas linuksa distribuaĵo baziĝita sur la labortabla ĉirkaŭaĵo GNOME. Ĝi estas projektita por havi simplan, intuician kaj samtempe kompletan kaj potencan fasadon. La plej gravaj ecoj estas la uzadsimpleco, la rekonado kaj la subteno de aparataro, la liberaj aŭ malfermkodaj programaroj, regulare ĝisdatigitaj, kaj serio de iloj por grafika administrado. Ekzistas ankaŭ pluraj administradiloj kaj oni povas administri ilin kaj aparte kaj unuigite per Ubuntu Control Center, simila al agordilaro de Vindozo aŭ al Mandriva Linukso Control Center aŭ al YaST de OpenSUSE.
La desktop-versio estas realigita por solvi la plej oftajn agadojn de normala uzanto, ekzemple la retumadon, la administradon de dokumentoj kaj de aŭdviddosieroj, amuzadon kaj komunikadon.
Subtenataj arĥitekturoj
La oficiala suporto de la platformo PowerPC estis interrompita ekde la 7.04-versio, dume la suporto de UltraSPARC estis interrompita ekde la 8.04 LTS versio.
Historio kaj evoluo
La pakaĵoj de Ubuntu plejparte estas bazitaj sur pakaĵoj de Debiano. Ili havas la saman .deb formaton kaj la samajn aplikaĵojn por instali pakaĵojn: APT kaj Synaptic. Ne ĉiuj programara pakoj de Debiano kaj Ubuntu estas binaraj kongruaj inter si kaj multaj pakoj de Debiano devas esti kompilitaj el fontkodo por labori en Ubuntu.
Ubuntu estas financata de Canonical Ltd.. Je la 8-a de julio 2005 Mark Shuttleworth kaj Canonical Ltd. anoncis la kreon de la Ubuntu-Fondaĵo kaj provizis kiel komencan financon 10 milionojn da usonaj dolaroj. La celo de la fondaĵo estas certigi la subtenadon kaj evoluigadon de estontaj versioj de Ubuntu, sed je 2006 ĝi ne estis aktiva. Mark Shuttleworth klarigis ke la fondaĵo utilu iam, kiam Canonical eble ĉesos funkcii.
Versioj
Nova versio de Ubuntu estas publikigata je ĉiu ses monatoj (nur la versio 6.06 estis publikigita kun malfruo de du monatoj).
Ĉiu publikigita versio havas oficialan nomon kaj kodan nomon dum la evoluigo. La oficiala nomo estas kiel Ubuntu XX.YY: XX estas la jaro de eldono kaj YY la monato (ekzemple 10.04 estis publikigita en aprilo 2010). La koda nomo dum la evoluigo priskribas la karakterizaĵon kaj la karakteron, kiujn tia versio havos. La koda nomo estas kiel adjektivo+besto, kun la sama komenclitero en aboca sinsekvo, kiel "Lucid Lynx" por tiu versio.
Periodo de subteno
Ĉiu versio estas subtenata oficiale de Canonical dum 18 monatoj kun flikaĵoj kaj ĝisdatigoj, escepte de LTS-versioj (Long Term Support aŭ Longperioda Subteno), kiuj havas pli longan periodon de subteno.
LTS-versio estas pli stabila, pli tradukita kaj pli polurita. Ĉi tiuj versioj — kiel la versio 10.04 "Lucid Lynx" — havas periodon de subteno de 3 jaroj por surtablaj komputiloj kaj 5 jaroj por serviloj. Mark Shuttleworth asertis, ke onte oni volas publikigi unu LTS-version je ĉiu du jaroj.
Derivitaj distribuaĵoj
Estas pluraj kaj oficialaj kaj neoficialaj distribuaĵoj derivitaj el Ubuntu. Ofte, variaĵoj el Ubuntu instalas malsaman pakaĵaron kaj utilas por lokaj bezonoj, kiujn Ubuntu ne povas plenumi (kiaj asimilado, naciaj aŭ specifaj aplikaĵoj).
Ĉiu oficiala variaĵo havas la povon instali programarojn inkluditajn en aliaj distribuaĵoj, aldonante deponejojn de Ubuntu (ekzemple, Kubuntu povas instali pakaĵojn por Xubuntu). Ĉi tiuj malsamaj distribuaĵoj estas programitaj de teamoj programistaj por malsamaj fakoj, kiuj enmetas rilatajn trajtojn en siaj distribuaĵoj.
Rekonataj derivitaj distribuaĵoj
La sekvaj derivitaj versioj estas oficiale rekonitaj de Canonical, pro sia signifa kontribuo al la evoluigo de Ubuntu :
Kreado de propra distribuaĵo
Per programaroj kiel Ubuntu Customization Kit, UNetBootin, Remastersys aŭ Reconstructor oni povas krei personajn startkapablajn diskojn de Ubuntu, aldonante trajtojn aŭ forigante neuzatajn programarojn.
Komunumo
Ĉiuj uzantoj povas kontribui al Ubuntu, helpante al la evoluo, ekzemple raportante aŭ korektante cimojn, sugestante novajn ideojn aŭ helpante la novajn uzantojn. Kelkaj agadoj estas sponsoritaj de Canonical, kiu kunordigas la formadon de naciaj teamoj por la suporto, evoluo kaj helpado, nomigataj Local Community Team (ankaŭ LoCo Team, esperante: "Loka komunmteamo"), provizante materialojn, helpado kaj senkostan gastigo.
La ĉefaj agoj por kontribui estas:
Sukcesoj kaj kritikoj
La uzado kaj la popoleco de Ubuntu stabile pligrandiĝas de 2004. Ĝi estis la plej vizitita Linuksa distribuo sur Distrowatch en 2005, 2006 , 2007 kaj 2008. Mark Shuttleworth diris, ke en 2006 la uzantoj de Ubuntu estus ĉirkaŭ 8 milionoj tutmonde.
Ubuntu en 2005 estis elektita de la legantoj kiel la plej bona distribuaĵo en la LinuxWorld Conference and Expo (Tutmonda ekspozicio kaj konferenco pri Linukso) okazanta en Londono. Ĝi ricevis kritikojn de enretaj eldonoj kaj de gazetaro. Ubuntu gajnis ankaŭ en 2007 la Infoworld Bossie Award kiel "la plej bona malfermkoda operaciumo". Ankoraŭ en 2008 Ubuntu estas rekonita kiel "la plej bona distribuo" de la Readers' Choice Awards de Linux Journal.
Rilato al Debiano
Dua nesolvita disputo inter la du distribuaĵoj estas nekompleta diverĝo de kelkaj pakaĵoj de Ubuntu, kiuj ne povas esti instalitaj sur Debiano, kvankam ili uzas la finaĵon Deb.
Stacio Kōyashita
Stacio Kōyashita (japane: 高野下駅 [Koojaŝita-eki], angle: Kōyashita Station) estas fervoja stacio en Kudojama, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Fekundigo
Fekundigo aŭ fekundiĝo estas grava kondiĉo de seksa reproduktiĝo. Seksĉeloj havas nur duone tiom da kromosomoj, kiom havas korpoĉeloj. Nur la unuiĝo de du gametoj restarigas la nombron de kromosomoj karakterizan por la specio.
Koncipo estas, post fekundiĝo, formi en si post la ĝermon de vivanta estaĵo.
La procezoj de fekundiĝo povas esti tre malsamaj, ĝenerale, la matura ovoĉelo devas kontaktiĝi kun la spermatozoo. Se la fekundiĝo okazas ekster la korpo, tiam la spermatozooj ĝenerale alnaĝas la ovon helpe de frapado de siaj flageloj. Se la fekundiĝo okazas en la korpo, tiam en la renkontiĝo de seksaj ĉeloj partoprenas la seksvojoj de la gepatroj kaj iliaj gamonoj (kemiaĵoj, produktitaj de seksĉeloj), okazigintaj la kemotropismon ktp. Plejofte nur unu spermatozoo penetras en la ovoĉelon (unuspermio aŭ monospermio). La multspermio aŭ polispermio estas tre malofta fenomeno. Kiam okazas penetro de spermatozoo, la surfaco de la ovo tuj estigas membranon, kiu malhelpas al pliaj spermatozooj la penetron. La ovon penetras nur la kapo kaj la meza parto (kolo) de la spermatozoo. La kapo, kiu fakte estas nur duonnukleo, ŝvelas pro alpreno de likvaĵo, tiel ke ĝi eksimilas la ovoĉelan duonnukleon. La meza parto de spermatozoo enhavas centriolojn, sen kiuj la ĉeldividigo ne okazas. La centrioloj en ovoĉelo estigas citocentrojn, kiuj ligiĝas kun la centromenoj de kromosomoj.
La sperma nukleo kun centriolo proksimiĝas al la ovoĉela nukleo kaj finfine kunfandiĝas kun ĝi, formante zigotan nukleon. Ĉi tiu tuj komencas la dividiĝon. Malaperas la nuklea membrano, la kromosomoj fariĝas videblaj. Ili formas metafazo-grupon, kaj okazas la unua mitozo, kiel la unua paŝo al segmentiĝo. En tiu ĉi procezo ladisduiĝintaj centrioloj aŭ citocentroj difinas la polusojn de la estontaj blastomeroj. Tiam komenciĝas la ontogenezo, pri kiu jam temis en la antaŭa parto.
Maturiĝo de seksaj ĉeloj
La seksaj ĉeloj evoluas en apartaj glandoj, la t.n. gonadoj. La ina gonado estas la ovujo, faklingve ovario. La vira gonado nomiĝas testiko. Plejofte en la ovario estas kavoj, ĉirkaŭitaj de folikla epitelio. Ĉiu ovaria foliklo konsistas el unu ovolo ĉirkaŭita de multaj foliklaj ĉeloj mem entenantaj en la folikla teko. Post maturiĝo de la ovoĉelo okazas disrompiĝo de la foliklo, rezulte de kio la ovo fariĝas libera por fekundiĝi. Tiun ĉi liberiĝon faklingve oni nomas ovulacio. La maturaj ovoĉeloj aŭ degeneras, aŭ falas en la ovodukton, aŭ ĉe la vivonaskaj en la uteron, kie okazas la embria evoluo de la ido.
La testikoj plejofte estas paraj glandoj, sed ili povas esti ankaŭ multnombraj. Ili aspektas aŭ sak- aŭ tuboformaj. La saketoj aŭ tubetoj havas multĉeltavolan muron, el kiu per komplika evoluo fariĝas la spermatozooj. El la tubetoj aŭ saketoj eliĝas spermatozooj tra spermodukto, kiu estas senpera kontinuaĵo de testiko. La spermoduktoj ofte sekrecias likvaĵon kaj ĝi kun spermatozooj formas spermon. En ĝi troviĝas granda amaso de spermatozooj. Ĉe kelkaj grupoj de animaloj la spermo estas enfermita de aparta membrano aŭ kapsulo sekreciita de la spermodukto. Tia kapsulo nomiĝas spermatoforo.
Sekseco
La plimulto de la animaloj estas diversaseksa: parto de la individuoj estas inoj, la aliaj estas virbestoj. Kelkaj grupoj de animaloj kaj plantoj estas hermafroditoj, t.e. ĉiuj individuoj produktas kaj ovojn kaj spermatozoojn. Hermafroditoj povas havi apartajn ovariojn kaj testikojn, aŭ komunan hermafroditan gonadon. Ĉe iuj hermafroditoj la ovoloj kaj spermatozooj maturiĝas samtempe, sed ĉe la plimulto diverstempe. Iuj hermafroditoj eĉ alternas, la besto unue estas vira, poste ina, poste denove vira kaj eventuale fine denove ina. Tian formon de hermafroditismo havas la eŭropa ostro (Ostrea edulis) kaj kelkaj gastropodoj.
Kisbárkány
Kisbárkány [kiŝbArkAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Salgótarján. Kis signifas: malgranda. Paro de la vilaĝo estas Nagybárkány.
Situo
Kisbárkány situas sur deklivoj, fine de sakovojo. Bátonyterenye kaj Pásztó troviĝas po 13, Salgótarján 15, Szécsény 17 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1265. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo kaj migra poŝto.
Young-Beom Jeon
Young-Beom JEON (koree 전영범) estas sud-korea astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris aŭ kunmalkovris 43 asteroidojn inter 2000 kaj 2002 en kunlaboro kun la aliaj astronomoj Kyoung-Ja Choo, Byung-Chol Lee kaj Yun-Ho Park.
Georg Kreisler
Georg KREISLER (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra kabaretisto, komponisto, verkisto kaj satiristo.
Vivo
Kreisler frekventis gimnazion kaj trejnitis muzike en Vieno, ĝis kiam la familio (la patro estis advokato) elmigris Usonon, al Hollywood. Inter 1942-45 Kreisler estis en la usona militservo, venis al Eŭropo kaj faris aĵojn por soldatoj. En la jaro 1943-a li ricevis la usonan ŝtatanecon.
En Germanio
En 1958 li transloĝiĝis kun la tiama edzino Topsy Küppers al Munkeno kaj distrigadis la homojn kun ŝi. Inter 1962-76 ili denove vivis en la aŭstria ĉefurbo. Tiam Kreisler skribis serion da teatraĵoj kaj faris kun la edzino la ORF-televidserion Die heiße Viertelstunde.
En 1976 li iris al Okcidenta Berlino, ekde 1977 lia privata kaj labora partnerino estis Barbara Peters. En 1988 Kreisler transloĝiĝis al Hof proksime de Salcburgo, en 1992 al Bazelo por reveni en 2007 al Salcburgo.
Krom ĉ. 500 kantojn li verkis ankaŭ romanojn, poemojn, ethistoriojn kaj operojn. Lia opero Der Aufstand der Schmetterlinge havis la premieron en novembro 2000 ĉe Wiener Sofiensäle. En 2009 okazis en Rostock la premiero de la opero Das Aquarium oder Die Stimme der Vernunft.
En aŭtuno 2009 Kreisler prezentis en Hamburgo la aŭtobiografion Letzte Lieder. Sekvis la libroj Anfänge – Eine literarische Vermutung, Georg Kreisler für Boshafte kaj la romano Ein Prophet ohne Zukunft. En 2010/11 li estis kune kun Barbara Peters surturnee kun la sceneja laŭtlegado Anfänge oder Zufällig in San Francisco.
Diskoj
Kreisler, Georg u. Topsy Küppers, Der Tod, das muss ein Wiener sein. Preiser, 1994. Kreisler, Georg u. Barbara Peters, Mit dem Rücken zur Wand. Preiser, 1994.
Fonto
Biografio ĉe kabarettarchiv.at
Poltava provinco
Poltava provinco (Полтавська область) estas unu el la 24 administraj unuoj de Ukrainio, kiuj nomiĝas область.
Ĝiaj plej grandaj urboj estas krom la administra centro Poltavo (Полтава) la urboj Hadjaĉ (Гадяч), Hlobine (Глобине), Hrebinka (Гребінка), Ĥorol (Хорол), Karlivka (Карлівка), Kobeljaki (Кобеляки), Horiŝni Plavni (Горішні Плавні), Kremenĉuk (Кременчук), Loĥvicja (Лохвиця), Lubni (Лубни), Mirhorodo (Миргород), Pirjatino (Пирятин), Zavodske (Заводське) kaj Zinkiv (Зiнькiв). En la regiono vivas proksimume 1,55 milionoj da homoj (stato de decembro 2005).
Historio
En februaro 2020 en la ferma kuracejo de la Nacia Gvardeo apud vilaĝo Novije Sanĵari estis aranĝita kvaranteno por 73 evakuitoj el Uhano (Ĉinio), trafita de la epidemio de COVID-19.
Abargo
Abargo estas neloĝata loko, kiu apartenas al municipo Biel (Zaragozo) de provinco Zaragozo, en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono.
Loknomo
Manuel Benito, en sia verko "La origino de niaj urboj", klasifikas la loknomon Abargo kiel vaskonan-pirenean devenon, en apendico 4 de sia verko.
Koordinatoj
Jen sekve la geografiaj datenoj de Abargo:
Historio
En la loko estis trovitaj restaĵoj de daŭra prahistoria setlejo.
Laŭ la konata historiisto Agustín Ubieto Arteta, la unua mencio pri Abargo datiĝas el la jaro 1073, kolektita en la verko de María Pilar Jerez Martín "Privata dokumentado el Pinatense de 1063 ĝis 1095", bakalaŭra laboro, prezentata en la Fakultato pri Filozofio kaj Belleteroj de la Universitato de Valencio, kurso 1959-1960.
György Lengyel
György Lengyel [djordj lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lengyel György estas hungara reĝisoro, teatrestro, altlerneja instruisto.
György Lengyel naskiĝis la  en Budapeŝto.
Rombo-dudek-dekduedro
La rombo-dudek-dekduedro aŭ malgranda rombo-dudek-dekduedro estas pluredro, arĥimeda solido. Ĝi havas 20 regulajn triangulajn edrojn, 30 regulajn kvadratajn edrojn, 12 regulajn kvinlaterajn edrojn, 60 verticojn kaj 120 laterojn.
György Lengyel
Biografio
György Lengyel frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, jam ankaŭ tiam li okupiĝis amatore pri reĝisorado. Post la abituriento li atendis 2 jarojn por lerni reĝisorion, sed tiam la petis eblecojn partopreni en la teatraj laboroj. Li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1961, li lernis precipe de Kálmán Nádasdy, Miklós Gyárfás, Endre Marton, Tamás Major, József Gáti. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen), kie li estis ĉefreĝisoro ekde 1963, arta gvidanto ekde 1979. Inter 1966 kaj 1988 li reĝisoradis en Teatro Madách. Inter 1988-1993 li estis ankaŭ teatrestro de Nacia Teatro (Pécs), inter 1993-2001 teatrestro de Teatro Csokonai. Ekde 1967 li ankaŭ instruis en la menciita Teatra Altlernejo, foje ankaŭ en Kanado kaj Usono. En 1999 li akiris sciencan gradon DLA. Li ricevis premiojn en 1968 kaj 1990. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Rombo-dudek-dekduedro
La nomo rombo-dudek-dekduedro referas al la tiu fakto ke la 30 kvadrataj edroj kuŝas en la samaj ebenoj kiel 30 edroj de la romba tridekedro kiu estas duala al la dudek-dekduedro.
Ĝi povas esti nomata ankaŭ kiel laterotranĉita dekduedro aŭ laterotranĉita dudekedro de laterotranĉaj operacioj de ĉi tiuj du pluredroj.
István Nagy (verkisto)
Biografio
István Nagy naskiĝis en laboristfamilio, kaj post la fino de kvina klaso prilernis lignaĵistmetion. Jam ekde 1920 li partoprenis en laboristmovado. Li laboris en Bukareŝto, Brăila kaj Galaţi. Reveninte Koloĵvaron li iĝis meblisto. Plurfoje li estis en malliberejoj (Jilava kaj Doftana). En 1940 li estis deviglaboristo kaj oni internis lin Karakalon. En 1943 li partoprenis la konferencon de Szárszó. Post 1945 li estis deputito kaj inter 1948-1952 instruisto kaj rektoro de Bolyai Tudományegyetem de Kluĵo. Liajn unuajn verkojn publikis la revuo Korunk. En 1936 kun sia dramo (Özönvíz előtt) li gajnis la konkurspremion de Erdélyi Helikon. Li estis la kunlaboranto de Magyar Csillag, Kelet Népe, a Szabad Szó kaj Népszava.
Rombo-dudek-dekduedro
Areo kaj volumeno
La areo A kaj la volumeno V de rombo-dudek-dekduedro de latera longo a estas:
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de rombo-dudek-dekduedro centrita je (0, 0, 0) estas kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio.
Geometriaj rilatoj
La rombo-dudek-dekduedro komunigas sian situon de verticoj kun 3 nekonveksaj unuformaj pluredroj kaj kun la unuformaj kombinaĵoj de 6 aŭ 12 stelokvinlateraj prismoj:
Solidoj de Johnson surbaze de la rombo-dudek-dekduedro estas:
27004 Violetaparra
27004 Violetaparra estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la ĉilia kantistino Violeta del Carmen Parra Sandoval (1917 – 1967), konata kiel Violeta Parra. Ŝi kompilis kaj popularigis ĉiliajn popolkantojn. La malkovrinto de tiu asteroido aŭdis la plej famkonatan kanzonon de Violeta Parra : "Gracias a la vida", kiun kantis lia estonta edzino en 2001.
Géza Kacziány
KACZIÁNY Géza (kacia:ni) estis hungara verkisto, tradukisto, publicisto en Arad en 1856 kaj mortinta en Budapeŝto en decembro 1939. Li estis la pli juna frato de pentristo Ödön Kacziány.
Biografio
Géza Kacziány pristudis juron en Budapeŝto, pli poste li havigis instruistan kvalifikon. Li estis kunlaboranto ekde 1879 de Pesti Hírlap, ekde 1881 de Budapesti Hírlap. Inter 1885–86 li estis kunlaboranto de Westungarischer Grenzbote en Pozsony. En 1887 li redaktis la revuon Arad és Vidéke. Sekve li estis instruisto en Budapeŝto. En 1903–1904 li studvojaĝis en Anglujo kaj Ameriko. Inter 1909–1912 li estis pastro inter amerikanaj hungaroj. Inter 1918–22 li estis la prezidanto de la Landa Pedagogia Bib;ioteko. Li publikis plurajn teatraĵojn, rakontvolumojn. Li tradukis el angla, franca kaj germana lingvoj verkojn hungaren, hungarajn verkojn germanen (inter alie 130 Petőfi-poemojn).
Komunumoj de Haute-Savoie
Jen listo de la 294 komunumoj de la franca departemento Haute-Savoie, laŭalfabete.
(C2A) Kunurba komunumo de Annecy, kreita en 2001.
Salve
Salve estas komunumo de Italio.
Heinzenberg (apud Kirn)
Heinzenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
La domo Zur Grünen Aue und Kardinal estas historioza konstruaĵo sur la Anger-placo en la urbokerno de Erfurto (Anger nr. 6).
Migra turdo
La Migra turdo (Turdus migratorius, nomita ankaŭ Nordamerika Robino aŭ Nordamerika Ruĝgorĝulo ) estas migranta kantobirdo de la familio de turdedoj. La Migra turdo estas amplekse distribuata en Nordameriko, kaj vintras sude de Kanado el Florido al centra Meksiko kaj laŭlonge de la marbordo de Pacifiko. Ĝi estas la ŝtata birdo de Konetikuto, Miĉigano kaj Viskonsino. Ĝi havas 7 subspeciojn, sed nur T. m. confinis en sudokcidento estas specife distinga, kun palgrizbrunaj subaj partoj.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
Historio
Pri la plej malnova historio de la domo ne ekzistas fontoj. Fajrego de 1660 detruitis ĝin. La duobla nomo indikas unuigon de du iam memstaraj domoj. Izatidkomercistoj kaj biervendistoj estis ties posedantoj (inter ili Klaus kaj Michel Möller, Hanas Ludolf, Baltzer Kranichfeld). Konservita desegnaĵo de la najbara Ursulanina monaĥejo el la jaro 1706-a montras ankoraŭ brulitan ruinon.
Migra turdo
La Migra turdo estas aktiva precipe dumtage kaj kuniĝas en grandaj aroj nokte. Ĝia dieto konsistas el senvertebruloj (kiaj skarabaj larvoj kaj raŭpoj), fruktoj kaj beroj. Ĝi estas unu el la unuaj birdospecioj kiuj ovodemetas, komencante reprodukton tuj post la reveno al la somerteritorioj el la vintrejoj. Ĝia nesto konsistas el herberoj, bastonetoj, papero kaj plumoj, kaj ĝi estas kovrita el koto kaj ofte kuzenata per herbo aŭ aliaj mildaj materialoj. Ĝi estas inter la unuaj birdoj kiuj kantas mateniĝe, kaj ties kanto konsistas el kelkaj diskretaj unuoj kiuj estas ripetataj.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
Historio
La plej malnova lignaĵo de la nuna prestiĝa kaj fortimpresa barokstila konstruaĵo datumas de 1707. La urba palaceto (kiun posedis pluraj nobeloj en la kuro de la tempo) dividiĝis en transversan konstruaĵon ekonomian, nordan korton kaj malferman ĝardenan respektive rajdadherbejon suden.
Migra turdo
Plenkreskuloj estas predataj de akcipitroj, katoj kaj grandaj serpentoj, sed kiam ili manĝas are ili povas vigli kaj rigardi aliajn birdoj por reagi al eventualaj predantoj. Okazas nestoparazitado fare de la Brunkapa molotro, sed ĝi raras ĉar la turdo kutime malakceptas ties ovojn.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
Historio
Verŝajne inter 1801-02 alikonstruitis la antaŭa parto historiisme: antaŭe la bonkonata erfurta snuftabakproduktisto Triebel estis aĉetinta la bienon de la vidvino de la grafo Von Bellmont.
Migra turdo
Taksonomio
Tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en la 12a eldono de sia verko Systema naturae en 1766 kiel Turdus migratorius. La dunoma scienca nomo devenas el du latinaj vortoj: Turdus, "turdo", kaj migratorius por migranta. Estas ĉirkaŭ 65 specioj de mezgrandaj al grandaj turdoj en la genro Turdus, karakteraj pro rondoformaj kapoj, longecaj pintecaj flugiloj, kaj kutime melodiaj kantoj. Studo de genetiko indikas ke la Migra turdo ne estas parto de la centra kaj sudamerika klado de la turdoj de la genro Turdus; anstataŭe ĝi montras genetikan similecon kun la Kuriĉana turdo, T. libonyanus, kaj la Olivkolora turdo, T. olivaceus, ambaŭ specioj de Afriko. Tio konfliktas kun studo de 2007 pri DNA de 60 al 65 specioj de Turdus kiu lokigas la Migran turdon kiel tre proksima parenco de la Ruĝkola turdo (T. rufitorques) de Centrameriko. Kvankam havantaj diferencajn plumaron, la du specioj estas similaj en voĉo kaj kutimaro. Ili estus en eta grupo de 4 specioj de centramerika distribuado, sugeste ke ĝi ĵus disis norden en Nordamerikon.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
Historio
La interno brilas per stukaĵoj, pargetoj kun marketraĵo kaj imponaj pordoj. La tuto similas kvalite kaj forme al la orienta alo de la Kastelo de Weimar, antaŭ ĉio la Gentz-ŝtuparo.
Migra turdo
Taksonomio
Estas agnoskataj 7 subspecioj de Migra turdo. Tiuj subspecioj interreproduktiĝas kaj estas nur svage difinitaj.
Haus Zur Grünen Aue und Kardinal (Erfurt)
Gastoj
Sed jam antaŭ la alikonstruigo triebela la konstruaĵo servis kiel renkontiĝloko de la altranguloj. Festis la gefianciĝon sekrete tie ĉi Karoline von Dacheröden kaj Wilhelm von Humboldt. La aktorino Karoline Jagemann kaj Goeto gastadis en la domo. Sed estis ankaŭ gastigoj de ekstere: en 1806 loĝis tie ĉi princido Louis Ferdinand de Prusio mallonge antaŭ sia morto en Rudolstadt. Dum la Kongreso erfurta rezidis ĉi tie la rusa caro Aleksandro la 1-a kaj akceptis surloke Napoleonon. Por la cara gardistaro faritis dometoj antaŭ la palaco, kiujn la gvardianoj povus eniri surĉevale.
Jan Karol Chodkiewicz
Jan Karol Chodkiewicz aŭ Jonas Karolis Chodkevičius (naskiĝis en 1560, mortis la 24-an de septembro 1621 en Ĥotin) estis pola-litova vojevodo de la Vilna vojevodio, provincestro de Regno Ĵemajtio, grafo en Mahilova regiono kaj en vojevodio de Nowogródek, sinjoro de Mielec kaj Kraśnik. Temis pri unu el la plej eminentaj eŭropaj militistoj komence de la 17-a jarcento.