cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludwig Guttmann
Paralimpiaj ludoj
Je 1952, pli ol 130 internaciaj konkursantoj partoprenis en la Ludoj Stoke Mandeville. Dum la ĉiujara evento daŭris kreski, la etoso kaj penoj de ĉiuj komencis imponi al la organizantoj de la Olimpiaj ludoj kaj al membroj de la internacia komunumo. Dum la Ludoj Stoke Mandeville de 1956, Guttmann ricevis premion Sir Thomas Fearnley de la Internacia Olimpia Komitato pro sia merita atingo je servo al la Olimpia movado pere de la socia kaj homa valoro de rulseĝaj sportoj.
Ties vizio de internaciaj ludoj, egalaj al la Olimpiaj ludoj, realiĝs en 1960, kiam la Internaciaj ludoj Stoke Mandeville okazis kune kun la oficiala someraj olimpiaj ludoj de 1960 en Romo. Tiam konataj kiel la 9aj ĉiujaraj internaciaj ludoj Stoke Mandeville, kaj organizitaj kun la subteno de la Monda Federacio de Eks-servistoj (internacia labora grupo pri sporto por handikapuloj), oni nun konas ilin kiel la unuaj paralimpiaj ludoj. (La Internacia Olimpia Komitato deposte aplikis la terminon "paralimpiaj ludoj" en 1984.)
Maljunaĝo kaj morto
En 1961, Guttmann fondis la Internacian Kuracan Socion de Paraplegio, nun la Internacia Mjela Socio, kaj estis la unua prezidanto ĝis 1970. Guttman fariĝis la unua redaktoro de la revuo, Paraplegia (nuntempe: Spinal Cord). Li emeritiĝis de klinika laboro en 1966 sed daŭris labori pri sporto.
Postlasaĵoj
Stadiono Stoke Mandeville, la Nacia Centro por Malkapabla Sporto en Britio, estis kreita de Guttmann apud la hospitalo.
Specialista hospitalo pri neŭroresanigo en Barcelono, la Instituto Guttmann, estas nomita je ties honoro. La fondinto de tiu ĉi unua resaniga hospitalo por paraplegiuloj en Hispanio, Guillermo González Gilbey, mem havis paraplegion kaj multe progresis en Anglio kun Ludwig Guttmann.
Honoroj
Kiel "Neŭrologa Kirurgo respondeca de la Spinvunda Centro ĉe la Hospitalo de la Ministerio de Pensio, Stoke Mandeville", Guttmann nomumiĝis Oficiro de la Ordeno de la Brita Imperio (OBE) en la Naskiĝtagaj Honoroj de la Reĝo de 1950. Je la 28a de junio 1957, Guttmann fariĝis Asocia Oficiro de la Respektinda Ordeno de Sankta Johano.
Gattmann fariĝis Komandanto de la Ordeno de la Brita Imperio (CBE) en 1960, kaj Elizabeto la 2-a kavalirigis tiun en 1966.
Je la 24a de oktobro 2013, la Asocio de Judaj Rifuĝintoj rivelis memortabulon ĉe la Nacia Spinvunda Centro por honori ties vivon kaj laboron. Guttman estis aktiva membro de la asocio, kaj estis estrarano dum pli ol 25 jaroj.
Pendaĵo
Literpendaĵo, aŭ simple pendaĵo, estas tiu parto de iuj minuskloj, kiu sinkas trans la linibazon:
En la angla kaj esperanta alfabetoj pendaĵojn havas la literoj <tt>gĝjĵpqy</tt>; krome, en iuj tiparoj pendaĵon povas havi la formo kursiva de litero: <i style="font-size:large; font-family:Times, Century Schoolbook L,Georgia,Liberation Serif,Ubuntu,Droid Serif, Droid Sans,Trebuchet MS,serif">xfx</i>, kaj iam ankaŭ la majuskloj: <span style="font-family:DejaVu Serif, DejaVu Sans, Droid Serif, Droid Sans,Palatino Linotype,serif">xJxĴxQx (la iksoj estas aldonitaj por vidigi la linibazon).
La parto de iuj minuskloj, kiu altiĝas super la trunko (super la x-alto), estas malpendaĵo.
Tamás Mihály
Tamás Mihály [tamAŝ mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihály Tamás estis hungara ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, komponisto, sintezilisto), iama membro de Omega (rokgrupo). Lia patro estis András Mihály. Tamás Mihály naskiĝis la en Budapeŝto kaj mortis la 21-an de novembro 2020.
Biografio
Tamás Mihály studis klasikan muzikon en muziklernejo en sia naskiĝurbo. Tamen li interesiĝis pri ŝlagroj, eĉ li aliĝis al tiutempaj ŝlagrorkestroj. En 1967 li estis membro de Omega, kie li estis gitaristo, kantisto, sintezilisto kaj komponisto. Tamen ofte la ŝlagroj estis komunaj laboroj kun la ceteraj membroj. Lastoje li muzikadis en la rokgrupo en 2014. Li ricevis premiojn preskaŭ senescepte kune kun la rokgrupo ekde 1970, aparte menciinda la premio Kossuth en 2013.
Talygen
Talygen estas nubkomputado-dependa programaro kreita por komercaj entreprenoj. Dum la dua semajno de 2014, PC Magazine donis al ĝi la sepan vicon en listo, kiun ĝi kompilis, de dek plej uzeblaj programoj por malgrandaj komercoj. La programo Talygen aŭtomate faras taskojn komercajn, kiaj dungado de laboristoj, ĝenerala administrado, kaj aliaj taskoj.
2914 Glärnisch
2914 Glärnisch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Glärnisch, en la Svisaj Alpoj (2904 m.)
Skandha
Skandha (en sanskrito, el kio skanda aŭ skando, aŭ en palia lingvo khandha, el kio kanda aŭ kando) signifas "amason, agregaĵon, kolekton, grupigon". En Budhismo, ĝi referencas al la kvin agregaĵoj de aliĝo (Pañcupādānakkhandhā), nome la kvin materialaj kaj mensaj faktoroj kiuj partoprenas en la starigo de aspiro kaj aliĝo. Ili estas klarifigitaj ankaŭ kiel la kvin faktoroj kiuj konstitutas kaj klarigas senteblan estaĵon kiel persono kaj personeco, sed tio estas posta interpretado reage al la "sarvastivada" esencismo.
En la teravada tradicio, sufero starigas kiam oni identigas sin kun aliĝo al la agregaĵo. Tiu sufero estas nuligita per rezigno de ligoj al agregaĵoj. La Mahajana tradicio asertas, ke la naturo de ĉiuj agregaĵoj estas esence malplena de sendependat ekzistado.
Nova Irlando
Nova Irlando aŭ en la angla New Ireland resp. irlande Éire Nua povus aludi al:
Miroslav Žbirka
Miroslav "Meky" Žbirka (la 21-an de oktobro 1952 Bratislavo – la 10-an de novembro 2021 Prago) estis slovaka kantisto kaj muzika komponisto. Li devenis el miksita geedzeco, lia patrino estis anglino, la parto slovako, siajn kantojn li ofte kantis en ambaŭ lingvoj de siaj gepatroj.
Kunfondinto de muzika grupo Modus, kun kiu en la jaro 1977 akiris komune kun Ján Lehotský kaj Marika Gombitová Oran bratislavan liron por kanto Úsmev. En la jaro 1981 komune kun Laco Lučenič ili forlasis grupon Modus kaj fondis grupon Limit, kun kiu li ekiris al soloa vojo. En la jaro 1982 li fariĝis la unua slovaka Ora najtingalo; post Waldemar Matuška li estis la dua, kiu kapablis venki super Karel Gott.
LP
Devena:
Eksportaj:
Infanaj:
Koncertaj:
Kompilaj:
SP
Devena:
Eksporta:
4246 Telemann
4246 Telemann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1982 de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto Georg Philipp Telemann (1681–1767).
Navaha Nacio
La Navaha Nacio (Navaha: Naabeehó Bináhásdzo) estas duonaŭtonoma usonindiĝena-regata teritorio kovranta 71,000 km² (27,425 mejlojn2), okupanta porciojn de nordorienta Arizono, sudorienta Utaho kaj nordorienta Nov-Meksiko en Usono. Ĝi estas la plej granda tera areo tenata per usona tribo kaj mastrumata tra interkonsentoj kun la Usona Kongreso kiel suverena usonindiĝena nacio.
La Navaha Nacio estas unu de la plej grandaj tribaj registaroj de la nordamerikaj indiĝenaj triboj. Ĝiaj institucioj inkluzivas juran sistemon, leĝdonan domon, plenuman oficejon, grandan leĝtrudan kaj socialservan aparaton, sansistemon, Diné altlernejon, kaj aliajn lokajn instruajn fundojn.
Arkipelago Palmer
La arkipelago Palmer (Antarctic Archipelago; ankaŭ Archipiélago Palmer, Antarktiske Arkipel aŭ insularo Palmer) estas insularo en la Antarkto, je la nordokcidenta bordo de la Antarkta duoninsulo. Ĝi etendiĝas de la insulo Tower en la nordo ĝis la insuloj Brabant, Anvers kaj Wiencke en la sudo. La markoloj Gerlache kaj Bismarck disigas la arkipelagon de la Antarkta duoninsulo.
Historio
Adrien de Gerlache, gvidanto de la Belgica-Ekspedicio de 1897 ĝis 1899, malkovris la arkipelagon en 1898. Li nomis ĝin laŭ la Usona ĉasisto de fokoj Nathaniel Palmer, kiu vidis la 17-an de novembro 1820 kiel unu el la unuaj la Antarkton.
Esplora stacio sur la arkipelago Palmer
La Palmer-stacio estas daŭra Antarkta stacio de Usono sur la insulo Anvers. La ĉilia Yelcho-stacio troviĝas sur la insulo Doumer sude de la insulo Anvers. Sur la malgranda insulo Goudier antaŭ la bordo de la insulo Wiencke kaj sur la insulo Wiencke ĉe Jougla Point troviĝis de 1944 ĝis 1962 la brita esplora stacio Port Lockroy, kiu nuntempe estas haltejo de krozadŝipoj kaj dum la somero gastigas poŝtejon laborigatan de kunlaborantoj de British Antarctic Heritage Trust. Port Lockroy nuntempe ne plu havas statuson kiel stacio, sed kiel muzeo. La kunlaborantoj tamen krome faras esplorajn laborojn dum la antarkta somero, precipe la pingvenoj en ĉiu kovada sezono estas nombrataj plurfoje.
Machilly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Everton Kempes dos Santos Gonçalves
Everton Kempes dos Santos Gonçalves (n. 3-an de aŭgusto 1982, m. 28-an de novembro 2016) estis brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj JEF United Chiba.
Aerodromo
La Aerodromo aŭ flugkampo estas oficiale aprobita loko aranĝita por ekflugo kaj surteriĝo de avioj. La termino flughaveno signifas pli kompleksan strukturon, grandon, kun pli striktaj reguloj, antaŭskriboj. Tiel flughaveno estas aerodomo kun administrejoj, riparejoj, doganejoj, aŭ ejoj por komercaĵoj kaj pasaĝeroj, kiuj faciligas intensan trafikon de grandaj avioj. Tiel oni povas diri, ke ĉiu flughaveno estas aerodromo, sed ne ĉiu aerodromo estas flughaveno.
La aerodromo por militaviado aŭ milita uzo nomiĝas aerbazon.
Keigo Numata
Keigo Numata (沼田 圭悟, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Kamatamare Sanuki, Omiya Ardija kaj Zweigen Kanazawa.
Vestibula sistemo
La vestibula sistemo, en vertebruloj, estas sensa sistemo, kiu disponigas la gvidan kontribuon al la sento de ekvilibro kaj spaca orientiĝo por la celo kunordigi movadon kun ekvilibro. Kune kun la koĥleo, parto de la aŭda sistemo, ĝi konsistigas la labirinton de la interna orelo en plejmulto da mamuloj.
Ĉar movadoj konsistas el rotacioj kaj translacioj, la vestibula sistemo konsistas el du komponantoj: la duonrondaj kanaloj, kiuj indikas rotaciajn movojn; kaj la otolitoj, kiuj indikas linearajn akcelojn. La vestibula sistemo sendas signalojn ĉefe al la nervaj strukturoj, kiuj kontrolas okulmovojn; tiuj disponigas la anatomian bazon de la vestibulokula reflekso, kiu necesas por klara vidkapablo. Signaloj estas sendataj ankaŭ al la muskoloj, kiuj tenas la korpon vertikala kaj en ĝenerala kontrola pozicio; tiuj disponigas la anatomiajn rimedojn necesajn por konservi deziratan pozicion en spaco.
La cerbo uzas informojn de la vestibula sistemo en la kapo kaj de propriokaptado tra la korpo por ebligi al la individuo - homo aŭ besto - kompreni la dinamikon kaj kinematikon de sia korpo (inkluzive de ĝia pozicio kaj akcelo) de momento al momento. Kiel tiuj du perceptaj fontoj estas integritaj por disponigi la fundamentan strukturon de la sensa sistemo, estas nekonate.
Insulo Liège
La insulo Liège (Liège Island, Isla Lieja) estas insulo en la arkipelago Palmer antaŭ la nordokcidenta bordo de la Antarkta duoninsulo. Ĝi estas 14 km longa kaj situas proksimume 5 km nordoriente de la plia granda insulo Brabant. La insulo estis kartografiita de la Belgica-ekspedicio (1897–1899) sub Adrien de Gerlache, kiu nomis ĝin laŭ la belga provinco Liège (Lüttich).
La Monto Pierre estas akra kona pinto kiu situas tuje sude de Punkto Moureaux, la plej norda loko de duoninsulo Kran sur insulo Liège.
Taarstedt
Taarstedt (dane: Torsted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südangeln, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Böklund.
NGC 6197
NGC 6197 (aliaj indikoj — IC 4616, MCG 6-36-59, ZWG 196.89, PGC 58655) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Itzik Manger
Itzik MANGER (איציק מאַנגער; 30-a de majo 1901, Ĉernivco, tiam aŭstri-hungara imperio – 21-a de februaro 1969, Gedera, Israelo) estis eminenta poeto kaj dramisto, memproklamita folklora bardo, viziulo kaj 'mastra tajloro' de la skriba vorto. Judo deveninta de Bukovino, Manger vivis en pluraj landoj: Rumanio, Pollando, Francio, Anglio, Usono (Nov-Jorko) kaj fine Israelo.
Frua vivo
Manger naskiĝis al juda familio de la juda komunumo de Ĉernivco en Czernowitz, Aŭstrio-Hungario (poste Cernăuți, Rumanio kaj nun Ĉernivco, Ukrainio) en 1901. Lia patro, Hillel Manger, estis kvalifikita tajloro enamiĝinta kaj de alkoholaĵo kaj de literaturo, kiun li referencis kiel literatojreh (Vortokunfando de la jidaj vortoj literatura kaj Tojreh). Kiel adoleskanto, Manger ĉeestis la Kaiserlich-Königliches III. Staatsgymnasium en Czernowitz, kie li studis germanlingvan literaturon ĝis li estis elpelita pro petoloj kaj malbona konduto. Li interŝanĝis ĉi tiun tradician edukadon por la malantaŭsceneja etoso de la jida teatro.
Juna poeto
Studante en Kolomeo, kun la eksplodo de la Unua Mondmilito li fuĝis al Rumanio, al Iasi, kie li reunuiĝis kun sia familio. En 1918 li komencis verki poezion en la jida, kiu estis influita de germana poezio (laŭ formuloj, melodio kaj ortografio), kaj faris kontakton kun figuroj de la jida intelektularo, kiel ekzemple Jaakov Sternberg. Li membriĝis en la rumana armeo, kaj post kompletigado de sia servo en Ĉernivco, vivis bohemiisme en la ĉefurbo Bukareŝto kaj poste revenis al Iasi. Li verkis por la jida ĉiutaga gazetaro en Ĉernivco.
En 1921, Manger komencis eldoni siajn fruajn poemojn kaj baladojn en pluraj novaj literaturaj revuoj fonditan en la sekvo de la Unua Mondmilito, lia unua poemo, 'מיידל פארטרעט', aperis en la ĵurnalo Kultur (קולטור) de Eliezer Steinberg. Baldaŭ poste, li establiĝis en Bukareŝto kaj skribis por la lokaj jidaj ĵurnaloj dum donis fojajn lekciojn pri naciaj kaj Cigana folkloroj.
En 1927, Manger venis al Varsovio, la spirita kaj intelekta centro de aŝkenaza judaro kaj "la plej inspiranta urbo en Pollando." Manger vivis en la ĉefurbo de la jida kultura mondo por la sekvanta jardeko, kiu fariĝis la plej produktivaj jaroj de lia tuta verkanta kariero. En 1929, Manger eldonis sian unuan libron de poezio, Ŝtern afn daĥ (שטערן אויפ'ן דאך ,Steloj sur la Tegmento), kritike aklamite, kie li miksis novigajn kaj malnovajn literaturajn tradiciojn - modernismajn elementojn (formallingvaj, metaforoj kaj temoj) kun klasikaj formoj kiel balado kaj sonato - unu el la trajtoj karakterizaj al la verkado de Manger; kaj kombinis eŭropajn elementojn kun judaj elementoj (laŭ tradicioj kaj elektitaj temoj). Rezulte de sia sukceso, ekde la sekvanta jaro Manger estis tiel bone konata ke li estis agnoskita al la elektita jida P.E.N. Klubo, kune kun Isaac Bashevis Singer, Israel Rabon kaj I. Papiernikov.
Literatura sukceso
Inter 1929 kaj 1938, Manger eniris en varsovian literaturan mondon. Li donis oftajn legadojn de sia propra poezio ĉe la Klubo de la Verkistoj, estis intervjuita de ĉiuj gravan varsoviaj jidaj ĵurnaloj, eldonis artikolojn en la prestiĝa revuo Literarishe Bleter (Literaturaj Paĝoj), eldonis sian propran literaturan revuon nomitan Elektitaj Vortoj (געציילטע ווערטער) kiu estis plenigita per lia poezio, fikcio kaj artismaj manifestoj. Samtempe, Manger daŭris eldoni siajn proprajn verkojn, inkluzivante serion da modernismaj poemoj inspiritaj de la Parola Torao (Midraŝo de Itzik, 1935), kaj dramecan reverkadon de la Purima rakonto de la Libro de Ester (Kantoj de la Megillah, 1936), malstreĉa adaptaĵo de La Sorĉistino de Botoşani de Abraham Goldfaden (Ŝpiel de Hotzmaĥ, 1937), serio de fikciaj vinjetoj pri la historio de jida literaturo (Konataj Portretoj, 1938) kaj tri pliaj volumoj de poezio (Lanterno en la Vento, לאמטערן אין ווינט), 1933; Velvl Zbarzher Skribas Leterojn al Malkele la Bela, 1937; kaj Sunsubiro en la spegulo, 1937).
Verkado kun Bibliaj temoj
En ĉi tiu verko li atingis ian kulminon. Ekde la komenco de sia kariero li konsciis, ke li prenas ĉion, kion li volas preni, kaj transformas ĝin en formon, kiu ŝajnis simpla kaj populara, miksante anakronisme malnovan kaj novan kvazaŭ ili okazus nun. Anakronisma uzo de materialoj estas fenomeno karakteriza por juda literaturo, kaj Manger estis influita de tiuj iloj ne kritike sed intuicie, relative senkonscie; sed kiel artisto li tute konscie uzis ĝin: li povis preni modernismajn bildojn de germanaj poetoj kaj ligi ilin kun aferoj, kiujn li konis de la Biblio, de popola poezio en la jida aŭ en la rumana - kaj muldi en ilin laŭ ekzistadismaj praktikoj.
En Kantoj de la Megillah, Manger uzas similan teknikon por aktualigi kaj de-religiigi la Biblian tekston kiu estas legita altvoĉe dum la festotago de Purim. Ankoraŭfoje, la enkonduko de Manger klasifikas la libron kiel "speco de petolo-faranta laŭ la modelo de Purim-aktoroj de ĉiu tempperiodo." Kiel Midraŝ de Itzik, Kantoj de la Megillah estas moderna, radikala rerakonto de la rakonto de Ester refiksita en tiatempa Orienta Eŭropo. Manger eĉ enkondukis novan rolulon en la rakonto: Fastrigosso, energiplena amanto de Ester kaj membro de la sindikata laborista unio de Nadlaj kaj Fadenaj Tajloroj, kiu konspiras murdi la persan imperiestron Aĥaŝveroŝ por regajni la amikecojn de Ester. Kombinita kun lia 1937 teatraĵo Ŝpiel de Hotzmaĥ, ĉi tiuj tri reviviĝaj tekstoj sekurigis al Manger lian internacian reputacion kiel "la majstra kombinisto de la plej malnovaj kaj la plej novaj literaturaj tradicioj."
De Varsovio al Tel-Avivo
Manger neniam akiris polan civitanecon kaj pro tio estis devigita foriri la landon kaŭzite de laŭleĝaj malfacilaĵoj, kiam lia denaska rumania civitaneco eksiĝis. Manger decidis vojaĝi al Parizo en 1938, ekzilinte for de lia kreiva hejmlando. Tamen, post mallonge estis klare ke Parizo ne estas sekura por longe. En 1940, Manger fuĝis al Marsejlo, Tunizio, Liverpool kaj fine Londono, kie li fariĝis brita civitano kaj restis en malfeliĉaj vivcirkonstancoj por la sekvantaj dek unu jaroj. Seniluziigita kaj malproduktiva, Manger elmigris al Israelo en 1958, kie li restis ĝis sia morto en Gedera en 1969.
Aklamo en Israelo kaj aliloke
Malkiel plejparto de alia ekzilitaj jidlingvaj verkistoj, Manger estis kapabla atingi gravan sukceson en la israelaj literaturaj kaj teatraj cirkloj. En 1965, Dov Seltzer reĝisoris tre popularan produktadon de la Kantoj de la Megillah de Manger, rompanta la israelan tabuon pri la jida teatro. Kantoj de la Megillah estis granda sukceso, fiksanta novan rekordon en israela teatro kun ties pli ol 400 surscenejigoj. Eminentaj membroj de israela socio, inkluzivante politikistojn Levi Eŝkol, Golda Meir kaj Teddy Kollek, faris tre publikajn aperojn ĉe la teatroj. Kiam li mortis en 1969, Manger estis funebrita kiel israela nacia poeto.
Manlavado
Manlavado aŭ manhigieno estas la agado purigi la manojn per aŭ sen uzado de akvo aŭ alia likvaĵo, aŭ per la uzado de sapo cele al forigo de tero, sablo, aŭ mikroorganismoj.
Itzik Manger
Aklamo en Israelo kaj aliloke
La verkoj de Manger estis tradukitaj en multajn lingvojn, inkluzive de la germana, la nederlanda, la angla kaj pli. Multaj el liaj verkoj estis tradukitaj en la hebrean.
Tivoli (dana amuzparko)
Tivoli kaj en dana Københavns Tivoli (ĝis 2004: A/S Kjøbenhavns Sommer-Tivoli) estas amuzparko kaj plezurĝardeno en Kopenhago, Danio. La parko malfermiĝis la 15an de aŭgusto 1843 kaj estas la dua plej malnova funkcianta amuzparko en la mondo, post Dyrehavsbakken en najbara Klampenborg, ankaŭ en Danio.
Itzik Manger
Itzik Manger Premio
Abrupte antaŭ lia morto, la Itzik Manger Premio por elstara jida verkado estis establita. La inaŭgura premio estis donita al Manger mem ĉe bankedo je la 31-a de oktobro 1968. La bankedo estis ĉeestita de Golda Meir, tiam la ĉefministro de Israelo kaj de Zalman Ŝazar, tiam prezidanto. Poste, la premio estis premiita ĉiujare ĝis 2000.
Tivoli (dana amuzparko)
Havinte 4.6 milionojn da vizitantoj en 2017, Tivoli estas la dua plej populara sezona amuzparko en la mondo post Europa-Park. Tivoli estas la plej vizitata tem-parko en Skandinavio, kaj la kvina plej vizitata temparko en Eŭropo, nur post Disneyland Park, Europa-Park, Walt Disney Studios Park kaj Efteling.
Manlavado
Medicina higieno de manoj koncernas al la higienaj praktikoj rilataj al la administrado de medicino kaj de medicina zorgado, kiu preventas aŭ minimumigas malsanon kaj la disvastigon de malsano. La ĉefa medicina celo lavi siajn manojn estas purigi ilin de patogenoj (kiel bakterioj aŭ virusoj) kaj de kemiaĵoj, kiuj povas kaŭzi personan damaĝon aŭ malsanon. Tio ĉefe gravas por personoj, kiuj tuŝas manĝon aŭ laboras en la medicina fako, sed ĝi estas grava praktiko ankaŭ por la ĝenerala publiko.
Manlavado estas precipe signifa post forlasado de necesejo, post kontakto kun bestoj, antaŭ kontakto kun manĝaĵo aŭ manĝiloj kaj antaŭ havigo de kuracilo aŭ dono de kuraco. En situacioj kie ne ekzistas aliro al akvo, iuj homoj uzas manajn sanitigilon kiel anstataŭaĵon.
En medio sen pura akvo kaj sapo oni povas uzi manan sanigilon enhavanta almenaŭ 60% da alkoholo.
Patogenoj
Oni taksas, ke averaĝe pli ol 3 000 bakterioj estas en la manoj de homo, kaj ili apartenas al pli ol 100 specioj. Patogenoj kiuj atingis la manojn influas pro kelkaj kialoj:
Oni taksas, ke ĉirkaŭ 300 000 homoj mortas ĉiujare pro malbona manhigieno, kaj la plej multaj el ili estas malpli ol 5 jarojn aĝaj.
Laŭ UNICEF-datumoj en 2008, manlavado povas redukti la ŝancon de diareo kaj rilataj malsanoj je ĉirkaŭ 30% kaj spirajn infektojn je ĉirkaŭ 40%. Oni ankaŭ trovis, ke ĝi povas plibonigi sociajn, komunikajn, movajn, kognajn kaj adaptajn kapablojn ĉe infanoj, kiuj estis edukitaj por lavi siajn manojn komence de sia vivo.
Tradicio
Simbola manlavado, uzante nur akvon por manlavado, estas parto de rita manlavado ekzistanta en multaj religioj, kiel la Bahaa Kredo, Hinduismo, kaj Judismo. Similaj estas la praktikoj de manlavado en Kristanismo fare de la pastro antaŭ la transsubstancigo aŭ la malsekigo de fingropintoj por fari la krucsignon antaŭ enirado en preĝejo, la vozuo en islamo kaj la misogi en Ŝintoismo.
Medicio
Kvankam manlavado estas elemento de persona aŭ spirita higieno en la plej multaj kulturoj, la ligo inter manlavado kaj sano ne estis konata ĝis la mez-19-a jarcento, tiam Oliver Wendell Holmes Sr. publikigis artikolon pri postnaska febro, en kiu li rekomendis malhelpi infekton evitante kontakton, ŝanĝante vestajn detalojn kaj purigante manojn. La avantaĝoj de manlavado kiu asimilas desinfektilon estis malkovritaj meze de la 19-a jarcento fare de Ignaz Semmelweis, kromnomita la "Savanto de patrinoj", kiam sekvante la enkondukon de manlavado en la akuŝsekcio, li sukcesis redukti patrinan mortecon je almenaŭ unu kvinono.
Konscio
Ripeta manlavado estas unu el la komunaj trajtoj de obseda-deviga malordo kaj mizofobio.
Train
Train estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kelheim kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Siegenburg. Kiel la aliaj distriktaj komunumoj sude de la rivero Danubo, Train estas parto de la geografia kaj kultura regiono Hallertau.
Vicchio
Vicchio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Florenco, kiu ekde la jaro 2015 oficiale nomatas metropola urbo Florenco.
Demografio
Vicchio havas proksimume 3055 mastrumojn. La nombro da loĝantoj altiĝis en la periodo 1991-2001 je 13,9% laŭ datumoj de la ĉiudekjaraj censoj de ISTAT.
Tetradraĥmo
Tetradraĥma, ankaŭ nomata estatero, estis antikva greka monero ekvivalenta al 4 draĥmoj, kaj kun proksimuma pezo de 17 gramoj. Dum la Romia Imperio la tetradraĥmo estis la oficiala monero de Egipto kaj ekvivalentis al 1 denaro.
La atena tetradraĥmo de la 5-a jarcento a.K estis la plejofte uzata monero en la helena mondo ĝis Aleksandro la Granda. Sur ĝi aperis la profilo de Atena kun la kasko ĉe la averso kaj strigo en la reverso, kaj pro tio la tetradraĥmoj estis populare nomataj glàukai (γλαῦκαι), t.e. strigoj. La reverso de ĉi monero hodiaŭ aperas en la greka monero de 1 eŭro.
Vranovice-Kelčice
Vranovice-Kelčice estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 10 km sude de Prostějov sur rapideca komunikilo D46 Olomouc - Vyškov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278. La municipo estiĝis en la jaro 1964 per kunigo de municipoj Vranovice kaj Kelčice.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj por ties unuopaj partoj indikas tabeleto sube.
Anne Bancroft
Naskiĝinte en Novjorko, ŝi lernis la aktoradon en la renoma American Academy of Dramatic Arts. Sian unuan filmrolon ŝi ricevis en la jaro 1952: Don't Bother to Knock.
Kulmino de ŝia kariero estis la filmo The Miracle Worker (1962), pro kiu ŝi gajnis la Oskaron en la kategorio Plej bona ĉefrolo. Dum la sekvaj jaroj ŝi kvar pliajn fojojn estis nomumita por la Oskaro.
Unufoje Anne Bancroft agis ankaŭ kiel reĝisorino: en la filmo Fatso el la jaro 1980.
Ekde 1964 ŝi estis la edzino de la reĝisoro kaj aktoro Mel Brooks. La filo Max naskiĝis en 1972.
Anne Bancroft mortis en Novjorko pro kancero.
Wellington Clayton Gonçalves dos Santos
Wellington Clayton Gonçalves dos Santos (n. ), kromnomata Branquinho, estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe la kluboj Cerezo Osaka kaj Montedio Yamagata en Japanio kaj ĉe la kluboj Rio Preto, Botafogo, Grêmio Barueri, Ceará, Santo André, Atlético Paranaense, Bahia, Oeste kaj Red Bull Brasil de Brazilo.
József Thury
József Thury [jOĵef turi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Thury József, (malofte Thúry József) estis hungara lingvisto, instruisto, bibliotekisto, profesoro, membro (korespondanta en 1903) de Hungara Scienca Akademio.
József Thury naskiĝis la  1861 en Makád. Li mortis la 1906 en Hungario en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio).
Biografio
József Thury frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li multe lernis de Ármin Vámbéry. En 1884 li studvojaĝis al Turka Imperio, hejmenveninta li instruis la turkan lingvon. Ekde 1887 li instruis laŭvice en gimnazioj de Nagykőrös kaj Kiskunhalas. Inter 1899-1905 li estis lerneja bibliotekisto. Antaŭ sia morto li estis nomita universitata profesoro. Li okupiĝis precipe pri la turka lingvo.
Promenejo de la Tranĉo
La Promenejo de la Tranĉo aŭ en hispana Alameda del Tajo (poplejo), iam konita kiel Alameda de San Carlos (poplejo de Sankta Karlo), estas subarba promenejo kaj botanika ĝardeno kiu datas el komenco de la 19a jarcento kaj kiu situantas en la urbo Arundo, provinco Malago, Hispanio.
Estas ĉe la Toreejo kaj ĉe la bordo de la kornico de la Tranĉo. Ĝin formas kvin avenuoj ĝardenaj kiuj finas ĉe promenejo kun balkonoj ekde rigardeblas la Depresio kaj la Montĉeno de Arundo.
Inter ties riĉo por botaniko elstaras arboj pli ol 200jaraĝaj, katalogitaj en la gvidilo de elstaraj arboj de la provinco Malago. Ekzemple estas Himalaja cedro, enorma pinio kaj akacio tridorna.
Apude
Ĉe la promenejo troviĝas la nova Teatro Vicente Espinel, konstruita sur antikva festivalejo, kiu enhavis diversajn ekzemplerojn de enormaj arboj.
Aero Contractors
Aero Contractors Ltd. estas privata aviadila transportkompanio, sidante en Norda Kalifornio kaj helpante la sekretajn flugdezirojn de CIA.
La kompanio estis fondita en 1979, tri jarojn post malfondo de Air America. Ĝin fondis Jim Rhyne, iama ĉefpiloto de Air America kaj kiu perdis sian unu piedon en Laoso (pro tio li kraŝis en 2001). La kompanio havas 26 aeroplanojn kaj 79 dungitojn kaj agadis ĉe la eta Johnston County Airport.
La 31-an de majo en 2005, New York Times raportis, ke la kompanio liveras la suspektitajn teroristojn al landoj (kaj la Guantanamo), kie la torturado estas permesata aŭ malatentata por gajni informojn. La aviadiloj de Aero Contractors estis uzataj por transporti Khalid el-Masri, germaman civitanon. Post la liverado oni liberlasis lin, ĉar evidentiĝis la eraro pri personeco.
Opioido
Opioido estas psikoaktiva kemiaĵo kiu funkcias per ligado al opioidaj receptoroj, kiuj troviĝas ĉefe en la centra kaj periferia nerva sistemo kaj la gastrintesto. La receptoroj en tiuj organosistemoj mediacias kaj la utilaj efikoj kaj la kromefikoj de opioidoj.
Opioidoj estas inter la plej malnovaj konataj medikamentoj de la mondo; la terapia uzo de la opio-papavo datas de antaŭ registrita antaŭhistorio. La sendolorigaj (dolorpilolo-) efikoj de opioidoj ŝuldiĝas al malkreskinta percepto de doloro, malkreskinta reago al doloro samkiel pliigita dolorotoleremo. La kromefikoj de opioidoj inkludas trankviligon, spirmalfunkcion, mallakson, kaj fortan senton de eŭforio. Opioidoj povas kaŭzi tusosubpremadon, kiu povas esti ambaŭ indiko por opioida dono aŭ neintencita kromefiko. Opioid-dependeco povas formiĝi kun daŭranta dono, kondukante al retirosindromo kun subita sinteno. Opioidoj estas konataj por sia kapablo produkti senton de eŭforio, instigante iujn por distre uzi opioidojn.
Kvankam la esprimo opiaĵo ofte estas uzita kiel sinonimo por opioidoj, la esprimo opiaĵo estas konvene limigita al la naturaj alkaloidoj trovitaj en la rezino de la opipapavo (Papavo somniferum). En kelkaj difinoj, la semi-sintezaj substancoj kiuj estas rekte derivitaj de la opiopapavo estas konsideritaj kiel opiaĵoj ankaŭ, dum en aliaj klasifiksistemoj tiuj substancoj estas simple prisignitaj kiel semi-sintezaj opioidoj.
Doloro
Opioidoj estis longe uzitaj por trakti akutan doloron (kiel ekzemple postoperacia doloro). Ili ankaŭ estis trovitaj valoregaj en paliativaj zorgoj mildigi la gravan, kronikan, invalidigantan doloron de mortaj kondiĉoj kiel ekzemple kancero, kaj degeneraj kondiĉoj kiel ekzemple reŭmatoida artrito. Tamen, opioidoj devus esti uzitaj singarde en kronika ne-kancera doloro (vidi malsupre). Altaj dozoj ne estas nepre postulataj por kontroli la doloron de progresintan aŭ fin-enscenigi malsanon. Toleremo (fizika reago kiu igas la korpon malpli respondema al sendolorigaj kaj aliaj efikoj de opiaĵoj) povas okazi. Postuloj povas ebenigi for dum multaj monatoj en tempo, depende de severeco de doloro, kiu varias. Tio estas malgraŭ la fakto ke opioid'oj havas potencialon por toleremo, kio esence signifas en multaj kazoj opioid'oj havas sukcesa longdaŭra prizorgostrategio por tiuj kronika kancerodoloro. En la lastaj jaroj okazis pliigita uzo de opioid'oj en la administrado de ne-maligna kronika doloro. Tiu praktiko nun kondukis al nova kaj kreskanta problemo kun dependeco kaj misuzo de opioid'oj.
73-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 73-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis de la 1-a ĝis la 4-a de majo 2014 en Arundo, Provinco Malago, Andaluzio, Hispanio, samtempe kun la 18-a Andaluzia Kongreso de Esperanto. La ĉefa kongresejo estis la Monaĥejo de Dominikanoj, nuna Kongres-Palaco de Arundo, sed ankaŭ estis uzata la Teatro Vicente Espinel por la spektaklo Vivu la teatro kaj la ejo de la flamenka klubo Peña Flamenca por la muzikaj spektakloj flamenka, de JoMo kaj de María Villalón, loka kantistino, kiu sukcesis unue antaŭ la kongresanoj kaj poste per rekorda spektado de la filmeto pri ŝia kantado de "La pluvo" en Jutubo. En la kongreseja bela renesancastila korto okazis koncerto de la alandalusmuzika bando Turat Al-Andalus. Ankaŭ okazis koncerto de Pablo Carrascal en trinkejo Drinks&Co.
Laŭ la kongreslibro aliĝis 139 aliĝintoj, kaj 148 laŭ la kongresa retejo, krom la lastalvenintoj. Inter ili kelkaj dekoj da eksterlandanoj kaj menciinde kelkaj nordafrikanoj (Maroko kaj Tunizio).
Kelkaj prelegoj temis pri Eŭropa Unio (Rafaela Urueña kaj Thierry Saladin), pri Maroko (Rikardo Felipe Albert Reyna kaj Eduardo Berdor), mansignado (Viktoro Solé), Lingvoj de Afriko (Francisco Javier Moleón), kaj oficiala instruado de Esperanto (Katalin Kováts), krom eĉ ateliero pri Vikipedio. Prelegis ankaŭ Enric Baltasar pri Esperanto kaj socio, Félix Manuel Jiménez Lobo pri Sociala kaj solidara ekonomio.
Ĉefa temo estis Instruado de Esperanto. Tiukadre okazis oficialaj ekzamenoj. Kroma arta afero estis flamenko, ĉefe per koncertoj okazintaj en la flamenka klubejo Peña Flamenca. La centra okazo estis je la kantado de Paco Pereña, Miguel Laín, Ríos Cabrillana, Antonio Sanlúcar, El Mollina, la gitarludado de Agustín de la Fuente kaj Miguel Laín kaj ĉefe je la dancistino Virgina Peña "La Chabuca". Por la solena malfermo, kie diskursis la prezidantoj de HEF kaj AEU, krom la skabenino pri kulturo, ludis la Kvaropo Sinkopo. Okazis la organizaj asembleoj de HAF kaj AEU la lastan jaron, nome dimanĉe la 4an de majo.
Kiel kutimas ĉe esperantaj eventoj gravis la agado pri literaturo. Miguel Fernández prezentis sian antologion Poezio: armilo ŝargita per futuro, publikigitan de SATeH kuntekste de la prelego Esperantigitaj voĉoj de andaluzaj poetoj. Aliaj prezentitaj libroj estis Mediteraneaj Eroj II de Ángel Arquillos, kaj Eŭropo, paŝon post paŝo de Rafaela Urueña.
Okazis laborkunsidoj pri amaskomunikioj (zorge de Rikardo Biurrún kaj Tonyo del Barrio), pri Fundación Esperanto (zorge de Lorenzo Noguero kaj Manuel Pancorbo), pri laborplano de UEA (zorge de Carlos Spínola kaj José María Rodríguez), pri junulara movado, pri Esperanto al neesperantistoj, pri Bitoteko kaj informadikaj projektoj (Ana Manero, Juan Trenado kaj Tonyo del Barrio) kaj pri kreado de filmetoj ĉefe por prezentado ĉe Jutubo (Miguel Gutiérrez Adúriz).
Georgo la Longbraka
Georgo la Longbraka (Юрий Долгорукий (Jurij Dolgorukij); 1090-aj jaroj – 15-a de majo 1157), filo de Vladimiro Monomaĥo, estis princo de Suzdala princlando, el la rurikidoj. Ekde la 1130-aj jaroj agadis por ekregi Kievon, pro kio ricevis la kromnomon Dolgorukij (Longbraka). La ĉefprinco de Kieva Regno en 1149–1151.
Dum lia regado en rusiaj kronikoj estis unuafoje menciita Moskvo. La princo, kiu multe atentis pri defendeblo de siaj urboj, fortikigis Moskvon per novaj lignaj muroj kaj foso. Tial tradicie tiun princon oni rigardas fondinto de Moskvo.
La asteroido 7223 Dolgorukij estas nomita omaĝe al lia memoro.
La nomo
En la moderna rusa lingvo oni iom anakronisme nomas la princon Юрий /'jurij/, kio estas unu el la modernaj normaj formoj de la nomo Georgo. En la epoko kiam vivis la princo tia formo ankoraŭ ne stabiliĝis, kaj la kronikoj nomas lin jen Гюрги /'ģurģi/, jen Дюрги /'ďurģi/. Tial la ĝusta esperantigo estas traduki formon normigitan per formo norma, t.e. per Georgo.
Unua Mitridata Milito
La Unua Mitridata Milito estis la unua el la tri militoj kiuj okazis en Grekio kaj Malgrand-Azio inter Mitridato la 6-a, reĝo de Ponto, kaj la Romia Respubliko. La milito finiĝis per la venko de Romio.
La origino de la milito estis pro disputo inter Mitridato la 6-a kaj Nikomedo la 4-a, reĝo de Bitinio, pro la kontrolo de Kapadokio, provinco de la antikva Azio, en la nuna Turkio.
Hipofiza apopleksio
Hipofiza apopleksio estas sangado en la hipofizon aŭ difektita sangoprovizo de la hipofizo. Tio ĉefe okazas kiam estas tumoro en la hipofizo. Oni faras la diagnozon per magneta resonanca bildigo kaj sangotestoj. Kuracado okazas per ĝustatempa korekto de la mankantaj hormonoj kaj en multaj okazoj hipofisektomio necesas. Multaj personoj kun hipofiza apopleksio poste havos hipopituitarismon kaj bezonos longdaŭrajn hormonajn suplementojn. La unua okazo de la malsano estis registrita en la jaro 1898.
Hipopituitarismo
Hipopituitarismo estas la malpliigita sekrecio de unu aŭ pluraj de la ok hormonoj kiuj estas normale produktita de la hipofizo ĉe la bazo de la cerbo. Se estas malpliigita sekrecio de plejparte da hipofizaj hormonoj, oni uzas la terminon panhipopituitarismo.
Universitato Anton de Kom
La Universitato Anton de Kom estas la ununura universitato kiu estas en Surinamo. Tiu situantas ĉe la ĉefurbo, Paramaribo, kaj ties nomo estas honora al Anton de Kom, aktivulo kontraŭkolonia kiu estis murdita de nazioj dum li estis ekzilita en Nederlando.
Fondo
La altlerneja edukado en Surinamo estas pli malnova ol kutime supozita. En 1882 jam estis la 'Geneeskundige School' kaj ankaŭ organizita sistemo por jura edukado, fondita en la 1940-aj jaroj. Krome estis aliaj fakoj preskaŭ-universitataj, nome ter-mezuristo, dentisto kaj farmacisto.
Takamitsu Yoshino
Takamitsu Yoshino (吉野 峻光, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Ventforet Kofu.
NGC 6198
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Thomas Hakon Grönwall
(naskiĝis la 16-an de januaro 1877 en la kavalira bienejo Dylta Bruk en Axbergs socken ĉe Örebro, mortis 55-jara la 9-an de majo 1932 en Novjorko) estis sveda matematikisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo, la Universitato de Stokholmo kaj ĝis 1902 en la Teknika Altlernejo de Berlino (antaŭaĵo de la Teknologia Universitato Berlino fondita nur en 1946).
Li unue ekde 1893, en aĝo de nur 16 jaroj studis en Upsalo kaj post jaro plustudis en Stokholmo. En 1898, en la aĝo de nur 21 jaroj, li doktoriĝis en Upsalo. Li poste laboris mallonge en Germanio, kie li diplomiĝis en 1902 ĉe la Teknika Altlernejo de Berlino-Charlottenburg kiel inĝeniero, kaj elmigris al Usono en 1904, kie li profesie laboris kiel inĝeniero ĝis 1912. Ekde 1912 li laboris denove en la kampo de matematiko kaj instruis, interalie, en la universitato Princeton kaj en la universitato Kolumbio en Novjorko, kie li laboris kiel konsilanta matematikisto.
49-a ILEI-Konferenco 2016
La 49-a ILEI-Konferenco okazis en Nyiregyhaza, Hungario, de la 23-a ĝis la 30-a de julio 2016. Partoprenis 130 personoj el 28 landoj.
La Konferenco okazis post Universala Kongreso en Nitra, Slovakio. 65 personoj partoprenis komunan busvojaĝon inter la du urboj.
La Konferenco okazis en la Universitato de Nyiregyhaza.
ILEI lanĉis stipendiojn en alteco de po 100 EUR por ebligi vastan partoprenon de personoj el plej diversaj landoj. 20 personoj uzis tiun eblon. 7 personoj el Afriko aliĝis, nur unu atingis Eŭropon.
La temo de la Konferenco estis: Novaj vojoj de lernado. Grava parto de la enhavo de la Konferenco estis prezento kaj diskuto pri la Jaro de la Lernanto.
La programo enhavis lingvan festivalon, diversajn prelegojn, prezenton pri aikido; la kurso pri Instruista Trejnado arigis ĝis 48 personojn; 25 el ili ricevis atestilon. La kurso pri la lingvo Esperanto por komencantoj arigis proks. 20 partoprenantojn; el ili 11 ricevis atestilon. La Komitato de ILEI kunvenis trifoje; partoprenis delegito de UEA Stefan MacGill kaj delegito de TEJO Michal Matusov. Estas kutimo ĉe ILEI, ke la interkona vespero estu frandvespero; tio okazis en Nyiregyhaza kun koncerto de Attila Schimmer el Vieno. Okazis nacia vespero, internacia vespero, filmvespero, bankedo. Ekskurso gvidis la partoprenantojn al la vinregiono Tokaj.
La Komitato decidis, ke ekde la 50-a kunveno, la nomo estu Kongreso. La 50-a Kongreso de ILEI okazos en la sud-korea urbo Busano de la 15-a ĝis la 22-a de julio 2017.
Aerbazo
La Aerbazo (foje kiel militista, armea, aerforta aerodromo, aerbazo, flugbazo) estas aerodromo uzanta fare de militaviado por la operacio per militaviadiloj.
La aerbazo tipe havas kelkajn instalaĵojn similajn al civila flughaveno - ekzemple aertrafika kunordigo kaj fajroestingado. Kelkaj armeaj flughavenoj havas pasaĝerajn instalaĵojn; ekzemple RAF Brize Norton en Anglio havas terminalon uzita fare de pasaĝeroj por la flugoj de Royal Air Force fare de TriStar al la Falklandinsuloj.
Multaj aerbazoj estas situantaj malproksime de loĝitaj areoj.
Kelkaj aerbazoj havas fortigitajn aŭ subterajn hangarojn, por protekti aviadilojn kontraŭ malamika atako. Batalaviadiloj postulas stokadon de aviadilaj provizaĵoj. Aerbazo povas esti defendita fare de kontraŭaviadilaj armiloj kaj protektaj fortoj.
Aviadila ŝipo
Aviadila ŝipo estas speco de batalŝipo, kiu funkcias kiel marbazita aerbazo. Tiu evoluo plifortigis la kapablojn de modernaj aerarmeoj. Ili nun estas esenca parto de la militistaro, permesante ke batalaviadilo estu lokita multe pli proksime al la konfliktejo. Aviadilaj ŝipoj estis decidaj por Usono dum la dua mondmilito kaj al Britio en la Falklanda milito okazinta en 1982.
Malpaco de Soest
La Malpaco de Soest estis venĝokonflikto en la jaroj 1444 ĝis 1449. La urbo Soest defendis je tio sian liberecon kontraŭ Ĉefepiskopo Ditriĥo de Kolonjo (1414–1463), kiu provis reinstali sian regecon. La urbo Soest frontis tiun ĉi politikon je la 5-a de junio 1444 per la akcepto de nova landestro, Johano la 1-a, la duko de Kleve-Mark, kiu koncedis al la urbo siajn malnovajn privilegiojn kaj pluajn. Kiel konsekvenco Imperiestro Frederiko la 3-a proklamis la proskribon kontraŭ la urbo. La venko de la urbo post rezigno de la kolonja ĉefepiskopo konsekvencis, ke Soest ĝis la prusa anekso havis pli liberecojn ol Liberaj Regnaj urboj. Samtempe ĝi perdis pro sia forlaso de duklando Vestfalujo sian ĝistiaman ekonomian postregionon kaj malgajnis longtempe sian ekonomian potencon.
Traben-Trarbach
Traben-Trarbach estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la urbo havis 0 loĝantojn. La urbo, borde de la rivero Mozelo, situas meze de vinkultiva regiono kaj la apudriveraj deklivoj pitoreske plenas je vitejoj. Ĝi estas la administra sidejo de komunumaro, kiu ofertas servojn ankaŭ por kvin pliaj ĉirkaŭaj komunumoj.
Geografia Situo
Traben-Trarbach situas ĉirkaŭ 40 km nordoriente de Treviro kaj ĉirkaŭ 60 km sudokcidente de Koblenco en la valo de la meza Mozelo; norde de la urbo troviĝas la monto Mont Royal en Mozela meandro. La urba teritorio havas grandecon de 31.350.000 m², inkluzive de granda arbaro. Traben-Trarbach estas la plej granda urbo laŭ la areo ĉe la meza Mozelo.
La urboparto Traben situas maldekstre de la rivero piede de la iama fortikaĵo Mont Royal, kaj la urboparto Trarbach dekstre de la Mozelo je la flanko de la montaro Hunsrück. Dum Traben siuas apud la riverbordo, Trarbach etendiĝas inter la deklivoj kaj la Kautenbach-valo.
Divido de la urbo
Apud Traben kaj Trarbach estas la urbopartoj Litzig, Wolf, Bad Wildstein, Rißbach, Kautenbach kaj Hödeshof.
Historio
Jam en 830 la „Aacher Hof“ estis menciita en dokumento. Imperiestro Ludoviko la Pia (814–840), filo de Karolo la Granda, donacis Traben kaj „ĉiuj subuloj kaj apudaj lokoj Litzig, Rißbach, Irmenach kaj Beuren al la Munasterio de Akeno. Ĉiuj hodiaŭaj urbopartoj (krom parto de Kautenbach) apartenis al la Malantaŭa Grafejo Sponheim, kies ĉefa urbo restis Trarbach ankaŭ post la forpereo dela grafoj. 1815 Trarbach iĝis prusa. Pro la aparteno al al Malantaŭa Grafejo Sponheim enkondukiĝis en la jaro 1557 en Trarbach kaj Traben la reformacio. La urbo restis plejparte evangelia ĝis hodiaŭ, kvankam la katolika parto de la enloĝantaro kreskis signifoplene. 1818 fondiĝis la sinodo Trarbach, kies ĉefa loko restis Trarbach ĝis 1972. Pro la grandeco – la sindodo entenas la la distriktoj Bernkastel, Zell kaj Trier – la sinodon oni dividis en 1825t. La urbopato Wolf restis ĝis 1892 ĉe la sinodo Treviro, kiu nomiĝas ĝis 1843 laŭ la loĝloko de la superintendanto „Sinodo Wolf“.
Dum incendio je la 21a de julio 1857 preskaŭ la tuta urboparto Trarbach fariĝis viktimo de la flamoj. De 1700 loĝantoj 1400 fariĝis sendomaj 1898 estas kondstruita la unua ponto inteambaŭ urbopartoj laŭ la plano de Bruno Möhring. Tiu ponto estis ekspoditigita en la lastaj tagoj de la milito en 1945. En la jaro 1904 okazis la unuigo de la komunumo Traben kaj la urbo Trarbach al la urbo Traben-Trarbach. La sekva ŝanĝo okazis la 7an de junio 1969, kiam enkorporiĝas la komunumoj Kautenbach kaj Wolf al Traben-Trarbach Unu jaro pli poste la komunumaro Traben-Trarbach estas novaranĝita. Ĝi havas sian administran centron en la urbo Traben-Trarbach.
Urba Konsilantaro
La urba konsilantaro en Traben-Trarbach konsistas el 22 memboj, kiuj elektiĝas por ofictempo de kvin jaroj. Prezidanto de la urba konsilantaro estas volontula urbestro.
Esperanto en Traben-Trarbach
Inter la 27-a de decembro 1988 kaj la 3-a de januaro 1989 la 32-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en la Traben-Trarbach, en granda seminariejo inter vitejoj, kaj pritraktis la temon "Religioj kaj ideologioj en Eŭropo". Inter la 27-a de decembro 1997 kaj la 3-a de januaro 1998 la 41-a Internacia Seminario en la sama seminariejo diskutis pri la kadra temo "Socio kaj komunikado".
Eventoj
Dum jaroj okazis sur la rivero motorboataj vetkuroj, la lasta okazis 1996.
Fervojo
Tra Traben-Trarbach iris ĝis la 31-a de decembro 1962 la Moseltalbahn (germane por: „fervoja linio tra la mozela valo“), nomata „drinkemula trajneto“. La stacidomon ĉe la flanko de Trarbach oni malkonstruis pro la pligrandiĝo de la federacia strato B 53. En la urboparto Traben troviĝas la fina haltejo de la Moselwein-Bahn, (germane „Mozelvina fervojo“) al Bullay. La en 1904 laŭ la ekzemploj de malnovaj trabfakaj domoj de la urbo konstruita stacidomo konserviĝis kaj servas hodiaŭ kiel sidejo de la urbestrino.
Kar Nikobar
La insulo ege suferis pro la cunamo de 2004.
Antal Hörger
Antal Hörger, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hörger Antal estis hungara skulptisto. Lia origina familia nomo estis Heger. Antal Hörger naskiĝis la en 1676 (laŭ alia fonto en 1685?) en Kismarton (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando, nuntempa Eisenstadt en Aŭstrio), li mortis la en Buda.
Biografio
Pri juna aĝo de Antal Hörger mankas informoj, sed estas fakto, ke en 1713 li estis akceptata, kiel burĝo de Buda. Li kreis statuojn, monumentojn pri sanktuloj kun lia bopatro, krome li produktis ankaŭ brikojn, argilaĵojn. En 1737 li iĝis membro de municipo de Buda. Li havis edzinon.
Ŝtonĵetilo
Ŝtonĵetilo estas distancarmilo, kiu de la antikvo ĝis la mezepoko estis vaste uzata. Simplaj ŝtonĵetiloj konsistis el longa ŝnuro aŭ bendo leda aŭ ŝtofa kies mezo havis etan konkavaĵon por la ĵetaĵo.
La ŝtonĵetisto per unu mano kaptas la du ekstremojn de la bendo, metas ĵetaĵon (ekzemple ŝtonon aŭ metalpecon) en la konkavaĵon kaj eksvingas la ĵetilon. Tiel la militisto povas doni al la ĵetaĵo pli grandan rapidecon ol per brako sen helpilo. Post atingo de sufiĉa rapideco, la ŝtonĵetisto malkaptas unu ekstremon de la bendo kaj sekve la ĵetaĵo disiĝas de la ĵetilo kaj pafiĝas antaŭen (direktite al la malamiko).
Tradicia ĉina skribo
La tradicia ĉina skribo aŭ tradiciaj ĉinaj signoj (ĉine tradicie 正體字/繁體字; simpligite 正体字/繁体字; pinjine Zhèngtǐzì/Fántĭzì) estas ĉina signoj en ajna signaro, kiuj ne enhavas signojn aŭ signo-anstataŭaĵojn nove kreitajn post 1946. Ili estas plej ofte la signoj en la normigitaj signaroj de Tajvano, Honkongo kaj Makao aŭ en la Kangxi-Vortaro. La modernaj formoj de tradiciaj ĉinaj signoj unue aperis kun la apero de la klerika skribo (ĉine 隸書; pinjine lìshū; japane 隷書体, Reiŝotai) dum la Han-dinastio kaj estis pli-malpli stabilaj ekde la 5-a jarcento de nia erao (dum la Sudaj kaj Nordaj Dinastioj regintaj inter la jaroj 420 kaj 589.) La termino "tradicia ĉina" estas uzata por kontrastigi tradiciajn signojn kun la simpligita ĉina skribo, normigita litertiparo enkondukita de la registaro de la Popola Respubliko Ĉinio en la kontinenta Ĉinio en la 1950-aj jaroj.
Ostrau
Ostrau havas diversajn signifojn: