cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ángel Albino Corzo
Angel Albino Corzo estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas Jaltengo de la Paz. Jaltenango en la navatla lingvo signifas "barilo de sablo. La komunumo havas sian nomon honore al politikisto de Chiapas, Ángel Albino Corzo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07008.
En 1999 la komumumo perdas parton de sia teritorio. Tiu parto nun apartenas al la komunumo Montecristo de Guerrero
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28883 loĝantojn. El tiuj estis 14568 viroj kaj 14315 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1750 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 640 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12684 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 9312 scipovis legi kaj skribi kaj 3368 personoj estis analfabetoj. Do 73% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 27% estis analfabetoj.
21848 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 636 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 2.91% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
1563
En la jaro 1563 post Kristo okazis, interalie:
Sabáudia
Sabáudia estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.095 enloĝantojn en 2010.
Thomas Wade
Sir Thomas Francis WADE (naskiĝis la ; mortis la ) estis britia diplomato kaj lingvisto. Li estas la inventisto de la Wade-Giles metodo por ĉina lingvo. Lia ĉina nomo estis Wei Tuoma (威妥瑪).
Verko
La angla titolo kaj la ĉina titolo.
Karditsa
Karditsa (Καρδίτσα) estas urbo en Grekio, en okcidenta Tesalio en kontinenta parto de Καρδίτσα. La urbo Karditsa estas la ĉefurbo de Karditsa regiona unuo.
Karditsa havas lernejojn, la Veterinara Medikamenta Departemento de la Universitato de Tesalio, tri teknikaj edukadaj departementoj, preĝejo, bankoj, poŝta oficejo, fervoja stacio sur la Trikala - Karditsa - Domokos linio, sporta teren, akva turo kaj kvadratoj. Karditsa estas unu el la plej bicikla amikaj urboj en Grekio kun vasta reto de biciklaj vojoj. Proksimume 30% el la ĉio aro de la urba transportado, laŭ la Nacia Teknika Universitato de Ateno, estas farita de bicikloj.
Urbo
La urbo Karditsa formiĝis dum la 2011 loka registara reformo de la kunesto de la sekvanta 5 eksaj urboj, kiu fariĝis urbaj unuoj:
1593 Fagnes
1593 Fagnes estas malgranda asteroido de la asteroida zono, kiu sufiĉe proksimiĝas al Marso por esti rigardita kiel marsrenkonta asteroido. Ĝi tamen ne trairas la marsan orbiton.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la belga-germana regiono de la Altaj Marĉoj, franclingve nomata "Hautes Fagnes".
István Ereky
István EREKY [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ereky István estis hungara juristo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1934). István Ereky naskiĝis la  1876 en Esztergom. Li mortis la 1943 en Bárdudvarnok.
Pontifika Universitato Bolivarana
La Pontifika Universitato Bolivarana (hispane: Universidad Pontificia Bolivariana, UPB) estas unu el la plej gravaj privataj universitatoj de Kolumbio. Ĝi apartenas kiel pontifika (= episkopa) universitato al la arkidiocezo Medellín de la katolika eklezio.
Ĝi estas akreditita laŭ rezolucio 2596 de la por daŭro de kvar jaroj; nur dek du kolumbiaj universitatoj posedas tian agnoskon.
La Universitaton Bolivaranan oficiale fondis la katolika arkiepiskopo de Medellín, monsinjoro Tiberio de Jesús Salazar y Herrera, la. La nomo de la universitato honoras generalon Simón Bolívar, liberiganton de Ameriko, kiel simbolon de profunda devosento, amo al la patrujo kaj sento de aparteno al Latinameriko.
Kalvinana preĝejo (Fegyvernek)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento (ekde 2004) en urbo Fegyvernek (Hungario).
Historio
8 % de la loĝantoj en Fegyvernek estas kalvinanoj, tial tiu ĉi kirko estis konstruita en 1928. Plena rekonstruo okazis inter 2007 – 2013.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas malsimetria, ĉar dekstre altiĝas la kvadrata turo. La turopinto estas plurlatera piramido. Mem la navo estas simetria, meze la enirejo troviĝas, kiu iomete reliefas. Super la enirejo estas triopo de 3 fenestroj.
Jonzac
Jonzac [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 3,488 loĝantojn en la jaro 2009. Jonzac estas la ĉefloko de samnomaj arondismento kaj kantono. Ĝi estas ankaŭ la sidejo de la komunumaro "Haute-Saintonge" (Alta Santonĝo) kreita en 2017.
Geografio
Jonzac troviĝas en la sudo de la departemento Charente-Maritime, sudoriente de Saintes,  sudokcidente de Angoulême kaj  norde de Bordeaux. La najbaraj komunumoj estas Saint-Martial-de-Vitaterne norde, Réaux nordoriente, Champagnac oriente, Ozillac sude, Saint-Simon-de-Bordes sudokcidente kaj Saint-Germain-de-Lusignan okcidente.
Bogyiszló
Ne miskomprenu kun Bogyoszló! Bogyiszló (bodjislO) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Sió kaj Danubo, fine de sakovojo. Tolna (urbo) troviĝas 6, Szekszárd 11 km-ojn for.
Historio
Antaŭ la hungaroj avaroj kaj slavoj vivis en Bogyiszló. La unua mencio devenis el 1272 en formo Buguzlou. Precipe dum la turkoj la loĝantaro trovis kaŝlokojn en la apuda arbaro. Dum la historio ofte okazis inundoj, laste en 1956. Origine la vilaĝo situis en la maldekstra bordo de Danubo, sed pro distranĉo de kurbiĝo en 1854 la vilaĝo trovis sin en Transdanubio. Bogyiszló famas pri kapsikoj. Apude troviĝas Nacia parko.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo.
Indolino
Indolino estas aromata heterocikla kombinaĵo konsistante je unu benzena ringo ligita al alia azolina ringo. La komponaĵo sidas sur la indola strukturo, tamen, la karbonoj 2 kaj 3 estas saturitaj.
Indolino povas prepariĝi per reduktado de la indolo per zinka pulvoro kaj 85% da fosfata acido. Indolino estas industrie uzata en la produktado de farmaciaĵoj kaj tinkturoj.
Indolinoj devas enstoriĝi aparte de la fortaj oksidantoj, fortaj acidoj, acidaj anhidridoj kaj acidaj kloridoj. Brulado aŭ varmigo povas ellasi iritajn nocajn gasojn, inklude de nitrogenaj oksidoj, karbona unuoksido, karbona duoksido kaj nitrogena gaso. Indolino uzatas en la produktado de la indokaino.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Hydroxyindolenine.svg| Hidrokso-indolenino 2-methylideneindoline.svg| Metilideno-indolino 1-acetyl-indoline.png| Acetil-indolino Indocaine.png| Indokaino </Gallery>
22939 Handlin
22939 Handlin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Adam Handlin, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kosma scienco. Li estis lernanto ĉe la  High Technology High School de Lincroft (Nov-Ĵerzejo).
Sitka
Sitka estas urbo de la ŝtato Alasko en Usono. La urbo donis sian nomon al la Sitka-piceo.
Etimologio
La nomo Sitka devenas de Sheet’ká (el la tlingita Shee At'iká kaj signifas "Homoj de ekster Shee". Sheet’-ká X'áat'l (aŭ simple Shee) estas la tlingita nomo de la insulo Baranof. Foje oni nomas la urbon ankaŭ "Sitka-by-the-Sea" (t.e. Sitka ĉe la maro).
Geologio
La unua sidejo de la urbo Sitka estis la dudek metrojn alta Noow Tlein (kastelo-monteto) ĉirkaŭita de akvo je tri flankoj, kaj kies aliro de la lando estas malfaciligita pro altaj tajdoj.
La pozicio estis stratege bona, ideala por fortikaĵo.
Historio
En 1787, Aleksandro Baranov fondis komercejon ĉe Nov-Arĥangelsko, kien li translokis rusajn servutulojn kaj aleutajn sklavojn.
De 1799 ĝis 1804, li estis guberniestro kaj administranto de rusa Ameriko kaj decidis konstrui sian ĉefurbon en Nov-Arĥangelsko. La fortikaĵo estis detruita de la tlingitoj en 1802. Baranov regajnis la ejon du jarojn poste dum la batalo de Sitka. Al la oficiala nomo la loĝantoj daŭre preferis la nomon Sitka.
En 1807, la guberniestro loĝis en la finkonstruita kastelo Baranov.
En 1870, la urbo iĝis ortodoksa episkopujo, la unua sur la amerika kontinento.
Filmo
Sitka estas urbo, en kiu okazas parto de la agado de la filmo La propono (angle: The proposal, 2009)
Romano
Sitka estas urbo, kie okazas agado de la romano de Michael Chabon "The Yddish Policemen's Union" (2007) en hotelo Zamenhof, kie estas kadukaj esperantlingvaj surskriboj, ĉar la hotelo estis konstruita kvindek jarojn pli frue por judoj forkurintaj antaŭ faŝismo.
16852 Nuredduna
16852 Nuredduna estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la hispanaj astronomoj Ángel López Jiménez kaj Rafael Pacheco elde la Observatorio de Majorko en Costitx (Majorko, Hispanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Nuredduna, rolulino en la poemo La deixa del geni grec ("La heredaĵo de la greka genio") de la majorka poeto Miguel Costa y Llobera. Nuredduna estis sacerdotino, granda aŭguristino kiu apartenis al primitiva gento kiu konstruis multenombrajn megalitajn monumentojn nomitajn Talajotoj, kiuj eĉ nuntempe ĉeestas en la insuloj Balearoj.
Casalzuigno
Casalzuigno estas komunumo de Italio.
Casalpusterlengo
Casalpusterlengo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Turano Lodigiano, Secugnago, Brembio, Terranova dei Passerini, Codogno, Ospedaletto Lodigiano kaj Somaglia. Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo apostolo Bartolomeo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Historio
La nomo de la vilaĝo, kiu signifas domo de la Pusterla, devenas de la nomo de la baronoj de Pusterla, posedantoj de la teritorio ekde la 14-a jarcento.
Geografio
Casalpusterlengo troviĝas ĉe la vojo n° 9, 50 km sude de Milano kaj 15 km norde de Piaĉenco.
Kulturo
En la centro de la vilaĝo troviĝas la placo de la popolo, tute renovigita en 2008. Sur tiu placo staras la paroĥa preĝejo (14-a jarcento) dediĉita al sanktaj Bartolomeo kaj Marteno. Ankaŭ la teatrejo estas sur tiu placo.
Komunumaj subdistriktoj
Vittadone, Zorlesco.
Völklinger Hütte
Völklinger Hütte (ŝtalfarejo de Völklingen) situas en germana urbo Völklingen, Sarlando.
En 1994 ĝi estis registrita kiel monda kulturheredaĵo de UNESCO.
La ferfandejo estis fondita 1873 fare de Julius Buch kaj funkciis - por diversaj posedantoj - ĝis 1986.
Ĝi estas stacio sur la Eŭropa vojo de industrimonumentoj.
Gesneriacoj
La gesneriacoj (Gesneriaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 160 genrojn kaj pli ol 3100 speciojn,. Ĝia tipa genro estas gesnerio.
Ĝiaj specioj estas vaste disvastigataj. Kulturvarioj de kelkaj specioj estas uzataj kiel ornamplantoj.
Habito
La gesneriacoj estas plej ofte multjaraj, tre malofte unujaraj herbaj plantoj. ekzistas ankaŭ kelkaj lignaj plantoj: duonarbustoj, arbustoj kaj malgrandaj arboj (Besleria, Peltanthera, Shuaria) aŭ malofte lianoj. La arboj krekas ĝis pli ol 13 metrojn. La plej multaj specioj krekas surgrunde, sed ankaŭ ekzistas multaj epifitaj specioj. La plantoj de la familio kreskas rekte, grimante, rampante aŭ pendante. Ili formas fibroradikojn. La tigoj estas plej ofte haraj; povas esti ankaŭ glandoharoj. Kelkaj specioj estas pli aŭ malpli sukulentaj. Neniu specio havas laktosukon.
Veraj unujaraj plantoj nur estas konataj en malmultaj genroj, ekzemple en la sudafrika genro Streptokarpo (Streptocarpus) kaj en la azia genro Chirita. Eble Sinningia nordestina estas la sola specio en Neotropiso; ĉiuj veraj unujaraj specioj krekas rande de tropikaj kaj subtropikaj regionoj kun forte sajzonaj klimatoj. unufoje florantaj specioj estas ofte ne unujaraj, sed plurjaraj plantoj. Ili vivas en ĉiamhumidaj tropikoj kelkajn ĝis multajn jarojn, vegetative, formas florojn kaj fruktojn kaj pereas post la maturiĝo de la semoj. Specialaĵo estas monokarpaj specioj en tropikaj pluvarbaroj (ekzemple multaj Monophyllaea-specioj) kiuj relative frue post la elĝermado komencas flori kaj fukti kaj formi semojn seninterrompe kelkajn jarojn kaj finas vivi kiam ili detruiĝas de eksteraj influoj. La plurfoje florantaj, multjaraj, herbaj plantoj estas tipaj por subtropikaj, varm-moderaj ĝis moderaj regionoj de la mondo kun pli au malpli rimarkeblaj sezonoj. Povas esti temperaturaj aŭ precipitaĵaj variadoj. Kelkaj multjaraj herbaj specioj formas rizomoj kun aŭ sen skvamecaj etaj folioj aŭ tuberoj kiel rezervorganoj.
Folioj
La folioj staras ĉe multaj specioj en bazaj rozetoj, ofte ili estas aranĝitajdise je la tigo, plej ofte kontraŭstanantaj, kelkfoje triopeaŭ kvarope, verticile, kelkfoje preskaŭ duvice aŭ alternestarantaj kaj spirale. La folioj plej ofte havas petiolojn. Senpetiolaj folioj nur estas ĉe Monophyllaea kaj „unufolia“ Streptocarpus-specioj. La herbaj ĝis ledraj, bifacaj (dorsiventraj) folilimboj estas plej ofte simplaj, malofte lobaj aŭ pinataj. Kelkfoje ankaŭ ekzistas nur unu granda baza folio, kiu evoluiĝis el kotiledono (kelkaj Streptocarpus-specioj). La ofte simplaj folilimboj havas tre malsamajn formojn: liniilforma, elipta, laceta, ovforma kaj preskau cirkloforma au korforma.. La folirandoj estas glataj, noĉitaj, dentaj aŭ segildentaj. Lobaj aŭ ondaj kaj lobegaj limboj estas maloftaj (ekzemple nur ĉe malmultaj specioj de la genroj Ridleyandra, Chirita kaj Henckelia). La folilimboj estas verdaj aŭ ĉe kelkaj specioj ruĝecaj, kelkfoje kun vinruĝaj makuloj je la malsupra folisurfaco. Ekzistas plej ofte plumforma nervuro, malofte manforma nervuro. Domacioj, ĉi tie kiel kavoj, ekzistas ĉe Mitraria. La stomoj estas aŭ dise ordigitaj sur la folisurfacoj aŭ estas grupigitaj kaj ofte estas tre grandaj. La foliok de la Gesneriacoj havas harojn (indumento). ofte ili ŝajnas pelte harigitaj. La triĥomoj estas simplaj kaj enhavas ruĝan aŭ bluan plantsukonaŭ ili estas longaj kaj plurĉelaj. En la limboj ĉe ekzemple Rhychoglossum kaj Monophyllaea estas recinaj kaj oleaj kanaletoj, sed ĉe la plej multaj genroj ili mankas. En la mezofilo estas plej ofte diversajn kvantojn kaj formojn de kalciokzalatkristaloj.
Stipuloj ne ekzistas. Ĉe Rhytidophyllum-specioj ekzistas stipulsimila „oreletoj“ ĉe la bazo de la petioloj.
Infloreskoj kaj floroj
Plej oft ekzistas florarpetioloj. La floraroj staras ĉiam flanke, sed ofte proksime de la supra fino de la tigoj, kelkfoje ili staras fine. La floroj staras unuope (reduktitaj cumoj) aŭ en kunmetitaj kompletfloraro el dufloraj, cumaj partaj floraroj. Brakteoj povas ekzisti.
La ofte okulfrapaj floroj estas forte adaptitaj al la diversaj polenigantoj (vidu sub ekologio) kaj tial tre formriĉaj. La florj estas duseksaj, nur tre malmultaj specioj estas unusekse monoikaj.
La floroj estas plej ofte kvinnombraj (tre malofte kvarnombraj) kaj pli aŭ malpli unusimetriaj, malofte radisimetriaj. La kvin sepaloj estas liberaj aŭ kunkreskintaj al plej ofte radisimetria, malofte al unusimetria kaliko. Se ekzistas kaliktubo, tiam ĝi finiĝas en du samlongaj kalikdentoj aŭ la finoj estas dulipaj. La plej ofte kvin petaloj estas radforme, sonorilforme ĝis tube kunkreskintaj. La koroloj estas plej ofte unusimetriaj, malofte radisimetriaj kaj plej ofte dulipaj. La petioloj estas blankaj aŭ verdaj, flavaj trans oranĝkoloraj kaj brunaj ĝis ruĝaj, kaj de violkoloraj ĝis bluaj. Kelktempe pluraj koloroj estas kombinitaj kun aŭ sen desegnoj.
La florformulo estas:
Fruktoj, semoj kaj kotiledonoj
Formiĝas sekaj ĝis karnecaj kapsulfruktoj aŭ karnecaj, kelkfoje okulfrape koloraj beroj. La frukto habvas multajn semojn.
La semoj estas etaj. Ili enhavas ofte olean [[endospermo]n]. Nur ĉe la Cyrtandroideae la endospermo mankas.
La embrio havas du samlongaj kotiledonoj. Ĉe la Gesneriaceae de la malnova mondo unu kotiledono kreskas pli rapide ol la alia („anizokotila“).
Florekologio
Fakultativa aŭ obligata mempolenigado nur estas konata aŭ supozata ĉe malmultaj specioj (aŭtogamio ekzemple ĉe specioj de la genroj Epithema, Rhynchoglossum, Monophyllaea). Ĉe tiuj specioj la floroj plej ofte estas malgrandaj kaj nerimarkeblaj. Ĉen malmultaj specioj la floro ne malfermiĝas kaj la polenigado okazas en la florburĝono (klejstogamio ekzemple ĉe Streptocarpus nobilis, Codonanthopsis dissimulata).
Ĉe preskaŭ ĉiuj specioj el la familio Gesneriacoj la polenigado okazas per bestoj (zoofilio). Plej gravas birdoj, poste insektoj kaj vespertoj.
Ĉe la specioj de la Neotropiso plej gravas ornitofilio, do, la polenigado okazas per birdoj. Ĉirkaŭ 60 % de la subfamilio Gesnerioideae (do ĉikaŭ 1000 specioj) estas polenigataj de kolibroj (Trochilidae). La centro de la birdopolenigataj specioj estas Kolombio ka Ekvadoro. Ekzistas multe pli epifitaj ol teraj specioj, kiuj estas polenigataj de birdoj. Oni rekonas ilin al la tuboforma konstruo de la korolo kaj al la koloro. Ĝi estas diversa, sed plej ofte brilaj ruĝecaj koloroj (de ruĝa trans oranĝkolora ĝis brile flava). Birdfloroj ĉiam ofetas multe da nektaro. Polenigado per birdoj estas malpli ofte en la Malnova Mondo (ĉe la genroj Aeschynanthus, Agalmyla kaj ĉe kelkaj specioj de Henckelia, Streptocarpus, Cyrtandra). En Afriko kaj Azio ekzistas birdoj, kiuj kapablus la polenigadon, la tiel nomataj nektarbirdoj (Nectariniidae), kaj en kelkaj regionoj de Sulaveso ĝis Novzelando ekzistas mielmanĝantoj (Meliphagidae) kiuj taŭgas por polenigado.
La polenigado per vespertoj (Chiropterophilie) nur estas konata en Neotropiso, ĉe kelkaj genroj (Capanea, Drymonia, Kohleria, Gesneria, Rhytidophyllum, Sinningia kaj Paliavana).
El la insektoj la abeloj estas la plej gravaj (Apidae). En la novamondaj tropikoj verŝajne plej gravas orkidabeloj (Euglossini), sed ankaŭ Anthophoridae, verŝajne Xylocopinae kaj aliaj. .
La allogado de la plenigantoj okazas ĉe Gesneriacoj per la vido..
La plej multaj specioj havas senodoraj floroj. nur ĉ. 15 genroj havas odorantajn florojn. .
Divastigoekologio
La diasporoj estas aŭ la beroj aŭ ĉe kapsulfruktoj la semoj.
Bei den specioj mit Beeren oder fleischigen Kapselfrüchten erfolgt Tierausbreitung durch meist Vögel (Ornithochorie), klunu Säugetiere oder Ameisen (Myrmekochorie).
Ĉe Rufodorsia minor formikoj transportas la semojn post kiam la beroj estas malfermitaj fare de birdoj. Se birdoj kaj malgrandaj mambestoj disigas la semojn tio noomiĝas endoĥori. Tial multaj specioj de la Gesneriacoj havas allogajn berojn.
Utiligado
Krom kiel ornamplantoj la specioj de la Gesneriacoj ne estas utiligataj. Troviĝas en la literaturo jenaj rimarkoj: De Conandron ramondioides la folioj estas manĝataj, kiam ne plu estas aliaj ebloj..
Ornamplantoj
La plej multaj Gesneriacoj ŝatas pro ilia tropika deveno tutjare varman lokon. Multaj preferas helajn kaj varmajn lokojn sen rekta sunbrilo.
Jen elekto de Gesneriacoj, kiuj taŭgas kiel ĉambroplanto:
Disvastigo
La Gesneriacoj estas vaste kreskantaj en la Malnova Mondo kaj la Nova Mondo. La specioj krekas mondvaste ĉefe en la tropikoj kaj subtropikoj. Kelkaj specipj kreskas en la moderaj klimatoj en Sudameriko, Eŭropo, en Himalajo kaj en norda Ĉinio.
Po ĉ. 60 genroj ekzistas en la bioregiono orientaliso (inklude de Afganio, Pakistano, Sudazio kaj sudorienta Azio) kaj en Neotropiso. En Afriko ekzistas naŭ genroj kun ĉ. 160 specioj. En Eŭropo nur ekzistas tri genroj kun nur ses specioj. Nur naŭ genroj kaj 20 specioj nur kreskas en la suda hemisfero. Granda disjunkcia arealo havas la genroj Rhynchoglossum kaj Epithema en Afriko kaj Ameriko. En Ĉinio ekzistas 56 genroj (el tio 25 endemaj) kaj ĉ. 442 specioj (el tio 354 endemaj). En Aŭstralio hejmiĝas kvin genroj. Du monotipaj genroj nur ekzistas tie.
En la Neotropiso ekzistas sep triboj kun ĉ. 60 genroj kaj ĉ. 1200 specioj..
Sistematiko
Ene de la ordo de la Lamialoj la gesneriacoj plej proksime parencas kun la Kalceolariacoj (Calceolariaceae).
La unua priskribo de la familio Gesneriacoj sub la nomo „Gessnerieae“ estas de Louis Claude Marie Richard kaj Antoine Laurent de Jussieu en Augustin-Pyrame de Candolle: Essai sur les Propriétés Médicales des Plantes, 2a eldono, p. 192 de la 11a de majo 1816. tipa genro estas Gesneria L. La genronomo Gesneriakaj per tio ankaŭ la familia nomo Gesneriaceae honoras la Zurika naturesploristo kaj medicinisto Konrad Gesner (1516–1565). Sinonimoj por Gesneriacoj (RICH. & JUSS.) EX DC. estas: Belloniaceae MARTINOV, Didymocarpaceae D.DON, Ramondaceae GODR., Besleriaceae RAF., Cyrtandraceae JACK.
La familio gesneriacoj (Gesneriaceae) estas engrupigita en kvar subfamilioj. La A. Weber 2004 tiu devido nur estas kvar formaj grupoj ĉar ili ne estas monopiletaj. Ili havas la saman kvanton de triboj kaj genroj. La familio konsistas el 12 triboj kun 147 ĝis 160 genroj kaj ĉ. 3200 ĝi 3870 specioj. Ĉ. 40 genroj estas monotipaj.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (24 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Endanĝerigado
En la „Ruĝa listo“ de la endanĝerigitaj specioj de IUCN estis en la jaro 2013 152 specioj de Gesneriacoj. Toviĝas en ekzemple en Aŭstralio kaj Sudafriko naciaj ruĝaj listoj, kies specioj ne trviĝas en la IUCN-listo. Verŝajne estas pli da specioj endanĝerigitaj.
Stvolínky
Stvolínky (Drum) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas sur dislimejo de Ralska montetaro kaj Bohemia mezmontaro (la propra municipo Stvolínky situas en unue nomita tutaĵo, en apudrivera ebenaĵo de rojo Bobří potok). Al nordo de Stvolínky trafas PPR Bohemia mezmontaro, el sudo poste per rando ĝin apudas PPR Kokořínsko. En Stvolínky troviĝas samnomata kastelo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1197, kiam vladiko Hroznata, fondinto de Monaĥejo Teplá okcidente de Bohemio, donacis la vilaĝon al Zdeslavov kaj al liaj fratoj.
Partoj de municipo
Al Stvolínky apartenas Kolné, Novina, Stvolínecké Petrovice kaj Taneček.
Transporto
Ĉe la municipo estas fervoja haltejo Stvolínky sur fervojlinio 087 el Lovosice ĝis Česká Lípa.
1562
En la jaro 1562 post Kristo okazis, interalie:
Salminejo de Erfurto
La Salminejo reĝa de Erfurto (germane: Königliches Salzbergwerk Erfurt) estas monumento industria en la nordoriento de Erfurto, Germanio.
Planaltino
Planaltino estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 8.822 loĝantojn en 2010.
Salminejo de Erfurto
Priskribo
Post diversaj privataj iniciativoj la prusa salofisko ordonis en 1856 starigon de salminejo en Erfurto. La unuaj ŝaktfaradoj estis en 1857. La salminejo funkciis inter 1863 ĝis 1916, dum kiu tempo ekspluatitis ĉ. unu miliono da tunoj da salo kaj kelke da anhidrito. La volumo kava estis fine duona miliono da kvadratmetroj. Post la malfunkciigo oni uzis la surterajn ejojn por diversaj celoj, i.e. kiel deponejon.
Hodiaŭ la tuto estas malplena, kvankam la ejo mem reprezentus gravan historiaĵon teknikan. Pri tio memoras ankaŭ diversaj stratnomoj kaj setlejnomoj: Salzstraße, Salinenstraße, Salinengraben, Hinter der Saline, Salinesiedlung. Pri la daŭra memorigo zorgas societo nomita Bergmannsverein Otto Ludwig Krug von Nidda, fondita en 1996. La nomdoninto estas prusia supera minejkonsilisto, kiu estris la prusian minejadon ekde 1860. En aprilo 2007 festitis en la festsalonejo de la Urbodomo de Erfurto la datreveno 150-a de la fondo de la salminejo.
La kiao de estonta uzigo de la eksa salminejo malcertas. Menciindas ke la Malakoff-turo de la ejaro estas la lasta siatipe en tuta Germanlando.
Péter Farkas
Péter Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Péter estis hungara luktisto, dufoja olimpiano, olimpika kaj dufoja monda ĉampiono, krimulo.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
ricevis ŝtatan premion en 1992, sed ĝi estis retirita en 2010. En 2001 li havis konflikton kun policanoj, tial li ricevis suspenditan prizonon. En 2009 li estis kondamnita al sep jara malliberigo por kultivado de mariĥuano, sed ĝuste antaŭ la deklaro li rifuĝis al Andoro. Tamen li estis trovita kaj li liberiĝis en 2014.
Sporta kariero
inter 1978-2000 estis luktisto (precipe en klasik-stila luktado) en pluraj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono dufoje en 1988 kaj 1989, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1988-1996. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun ora medalo, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje en 1990 kaj 1991. Lia plej konata trejnisto estis Ferenc Kocsis (luktisto). Li finis sian aktivan sportan karieron en 2000.
Alba Longa
Livio prezentas, ke Alba Longon fondis en duono de 12-a jarcento a.K. Eneo, filo de Askanio. La urbo kreskis, danke al avantaĝa situo ĝi fariĝis ekonomia kaj kulta centro de Latio kaj fondis proprajn koloniojn. Ĝi estis gvida forto de Latina ligo, konfederacio fondita por komuna defendo kontraŭ Etruskoj.
Laŭ legendo estis en la jaro 794 a.K. la reĝo Numitoro detronigita fare de sia frato Amulio. Tiu devigis Numitoran filinon Rhea Silvian fariĝi votintino en templo de diino Vesto, por senigi potencialajn adeptojn de la trono. Sed Rhea Silvia kun dio Marso (dio) naskigis ĝemelojn Romulon kaj Remon, kiuj post sia plenkresko, fondis la urbon Romon kaj mortigis uzurpulon Amulion.
El Alba Longo derivis sian originon Julio Cezaro. Dum Romiaj tempoj la loko estis eksterurba somerrestadejo, imperiestro Septimius Severus ĉi tie konstruigis signifoplenan fortikajxon Castra Albanan.
Salgado Filho (Paranao)
Salgado Filho estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.403 loĝantojn en 2010.
NGC 2615
NGC 2615 (aliaj indikoj — UGC 4481, MCG 0-22-19, ZWG 4.59, IRAS08320-0222, PGC 24071) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gauhara Begum
Gauharara Begum (17-a de junio 1631 — 1706) konata ankaŭ kiel Gauhar Ara Begum aŭ Dahar Ara Begum, estis imperiestra princino de Mogola Imperio kiel 14a kaj lasta infano de la Mogola imperiestro, Ŝaho Ĝahano (konstruinto de Taĝ Mahalo), kaj de lia amata edzino, Mumtaz Mahal.
Gauharara mortis en 1706, je la aĝo de 75, pro naturaj kaŭzoj aŭ malsano.
La familio de Pascual Duarte
La "heroo" Pascual Duarte simbolas, per sia sensenca krimado, la Hispanion de la interna milito kaj de postaj jaroj, kaj la romano, ankaŭ per sia stilo kaj lingvaĵo identiĝas kun la hispana realismo, krude senkompata kaj cinika, tiel elstara en la pikareska ĝenro.
Romano tipe hispana, se oni konsiderus ties etoson, temon kaj figurojn, akceptiĝis kun tiel granda intereso ne nur en Hispanio sed en la tuta mondo - La familio de Pascual Duarte nun eldoniĝis en preskaŭ ĉiuj literaturaj lingvoj. Al Esperanto tradukis ĝin Fernando de Diego.
Krome oni faris filmon nome "Pascual Duarte" en kiu la rolon de la protagonisto ludis la aktoro José Luis Gómez.
Brezová pod Bradlom
Brezová pod Bradlom (hungare Berezó germane Birkenhain) estas urbo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Myjava.
Situo
La urbo situas en valo de Malgrandaj Karpatoj, laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Jablonica. Myjava troviĝas 12 km-ojn for. Ĉeĥio estas proksime.
Historio
La urbo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis el 1263 en formo "Brezoua". Tiam en la loko troviĝis limgardistoj. La vilaĝo fondiĝis en la 16-a jarcento. En 1706 armeo de Habsburgoj rabis tie, sed post 3 jaroj la vilaĝo ricevis la rangon kampurbo kun foirorajto. En la 19-a jarcento la urbo iĝis unu el la centroj de slovaka kulturo kaj politiko. En 1910 loĝis en la urbo 4867 da homoj, (4589 slovakoj, 115 germanoj, 101 hungaroj). La urbo ĝis 1919 apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Myjava. Poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 2001 vivis en la urbo 5567 homoj (5332 slovakoj).
1561
En la jaro 1561 post Kristo okazis, interalie:
Flago de Araba Demokratia Sahara Respubliko
La flago de Araba Demokratia Sahara Respubliko estas kombinaĵo de la tutarabaj koloroj kaj simboloj rilataj al islamo. La flago estis originale adoptita la 27-an de februaro 1976 kaj estis iomete modifita en junio 1991.
La flago, originale uzita de la Fronto Polisario, konsistas el la koloroj nigra, verda, blanka kaj ruĝa. La tuta dizajno de la flago estas simila al flago de Palestino, sed tio ne estis intencita. Tiu flago, inter multaj aliaj, estis derivita de la koloroj uzitaj en la Araba Ribelo. La stelo kaj duonluno estas gravaj simboloj de islamo kaj povas esti vidataj sur flagoj de aliaj islamaj landoj, kiel ekzemple en la flago de Pakistano.
Kiam - aŭ se iam - okazos la sendependeco per referendumo kaj la teritorio estos internacie agnoskita, la verdo iros supren kaj la nigro iros malsupren.
Bluebeard's Egg
Bluebeard’s Egg (Esperante: La ovo de Blubarbo) estas kolekto de mallongaj historioj de la kanada aŭtoro Margaret Atwood, unuafoje publikita en 1983. La unua eldono de la libro en Usono estis lanĉita en 1986 laŭ la nomo Bluebeard's Egg and other stories (La ovo de Blubarbo kaj aliaj historioj).
Resumo
En tiu kolekto, Atwood esploras la politikon de sekso kaj aliseksema rilataro, ekzamenante la emociojn, perfidojn, kaj hazardojn de tiaj rilatoj. Kvar el la historioj en la kolekto eliras el tiu temaro por anstataŭe prezenti supozeblajn aŭtobiografiajn prilaboraĵojn de la infanaĝa epoko de la rakontisto. Majoritato de tiuj historioj okazas en Toronto.
Piasecki PA-97
Piasecki PA-97 Helistat estis usona eksperimenta kargotransporta heliuma nerigida aerŝipo kun almuntita kvar helikopteroj, konstruita fare de Piasecki.
La PA-97 estis konstruita laŭ kontrakto de usona mararmeo (1980) kaj Usona Arbara Servico por demonstri transporton de ligno el nealireba tereno. La aerŝipo kun la 4 H-34J helikopteroj longis 104,57 m.
La unua flugo okazis la 26-an de aprilo 1986, la prototipo neniiĝis la 1-an de julio samjare, mortis la testpiloto Gary Oleshfski. La akcidenton kaŭzis fortiĝinta vibrado, resonado en la strukturo.
Ivo Sanguinetti
Ivo Sanguinetti, brazila esperantisto naskiĝis en Porto Alegre, Rio Grande do Sul, la 28-an de aŭgusto 1924. Emerita arkitekto kaj ĵurnalisto. Esperantisto ekde 1947. Li estis fakdelegito de UEA pri turismo, vicprezidanto de Brazila Konsilantaro de Esperanto, prezidanto de Esperanta Societo de Porto Alegre dum du periodoj, prezidanto kaj fondinto de Gaŭĉa Esperanto-Asocio de 1982 ĝis 1986 kaj de 1989 ĝis 2001. Aŭtoro de la libroj Antono Ĉimango (versoj), Gaŭĉa Rakontaro (rakontoj), Gaŭĉa Vortaro kaj Vojaĝante per 8 Lingvoj.
Le Plessis-Belleville (stacidomo)
Le Plessis-Belleville estas franca stacidomo sur linio K de Transilien, situanta en Le Plessis-Belleville, en departemento  en regiono Hauts-de-France.
Flago de Somalilando
La nuna nacia flago de Somalilando estis lanĉita la 14-an de oktobro 1996, kiam ĝi estis aprobita de la Nacia Kongreso. Somalilando estas fakta memstara respubliko kiu estas agnoskata kiel parto de Somalio. Ĝi establis sian propran lokan administracion en 1991, la mem-deklarita sendependeco de la regiono restas neagnoskata de ajna lando aŭ internacia organizo.
Le Plessis-Belleville (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
Flago de Somalilando
La flago ĝenerale konsistas el la tutarabaj koloroj (verda, nigra, blanka kaj ruĝa). Sur la verda strio, ekzistas la Ŝahadaho en blanka manuskripto, simila al flago de Sauda Arabio.
Arriaga
Arriaga estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Arriaga. La nomon ricevis la komunumo honore al Ponciano Arriaga. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07009.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 38572 loĝantojn. El tiuj estis 18815 viroj kaj 19757 virinoj. La komunumo havas surfacon de 653 km² kaj ĝi limas al la subŝtato de Oaxaca (norde), la pacifika oceano kaj al la komunumoj de Cintalapa, Jiquilpas, Villaflores kaj Tonalá (komunumo). La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 60 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 24867 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 21207 scipovis legi kaj skribi kaj 3644 personoj estis analfabetoj. Do 85% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 15% estis analfabetoj.
37989 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 464 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.22% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Batalo de Jerez
La Batalo de Jerez de la Frontera estis batalo okazinta en la jaro 1231 en la proksimeco de la urbo de Jerez de la Frontera (Cádiz), Hispanio, dum la epoko de la Reconquista, inter armeo de la Reĝlando de Kastilio, sub estrado de Álvaro Pérez de Castro "el Castellano", senjoro de la dinastio Castro, kaj la trupoj islamaj de la reĝo de Murcio nome Ibn Hud. La islama armeo estis malvenkita dum la batalo fare de la kristanaj trupoj.
Komárom
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de rivero Danubo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Vieno, aŭtoŝoseo M1 en la sama direkto preteriras.
La hungara lingvo tamen restas oficiala ankaŭ en la norda parto, kiu slovake nomiĝas Komárno kaj hungare, same kiel la hungaria urbo, Komárom; la hungarianoj tamen nomas ĝin Rév-Komárom, (t. e. roda Komárom) por distingi la urbojn.
Historio
Dum la romianoj estis grava urbo Brigetio. En 1598 konstruiĝis ponto. Poste la turkoj detruis ĉion. Baldaŭ konstruiĝis en ambaŭ bordoj de Danubo ĉeno de fortresoj. En 1747 kalvinana preĝejo, en 1891 katolika preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario), en 1892 konstanta fera ponto konstruiĝis. En 1896 Komárom kaj la dekstra urboparto tiam havanta la nomon Új-Szőny (Uj-sOnj) unuiĝis. En 1919 la tiama hungara Ruĝa Armeo malsukcese provis reokupi la nordan urboparton.
En 1926 sinagogo, en 1927 kalvinana preĝejo, en 1937 katolika preĝejo omaĝe al koro de Jesuo konstruiĝis, en 1930 la komunumo iĝis distriktejo. Inter 1938-1945 ambaŭ urboj unuiĝis. En 1944 la judoj estis deportitaj. En 1968 la hungaroj kaj Ruĝa Armeo atakis Ĉeĥoslovakion precipe tra la ponto de Komárom. En 1977 la apuda Szőny [sOnj] aliĝis al Komárom. En 2008 la landlimo ĉesis, ambaŭ urboj apartenas al interna zono de Schengen.
Famuloj
En Komárom naskiĝis: En Komárom mortis: En Szőny naskiĝis: En Ószőny naskiĝis:
Esperanto en la urbo
En 2002 AIS San-Marino okazigis en Komárno parton de sia konferenco SUS 25 kaj en 2004 sian konferencon SUS 27, ambaŭ en Esperanto.
En Komárom, printempe en 2005 aperis ĉe kontraŭe al la fervoja stacidomo sur la muro de remizo: "Bonvenon Karaj Vojaĝantoj". Sur la ŝildo aperis jam ankaŭ emblemo de UEA kaj la EU-flago.
Ĝemelaj urboj
Komárom havas plurajn ĝemelajn urbojn:
(9805) 1997 NZ
(9805) 1997 NZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Stacio Higashi-Matsue (Ŭakajama)
Stacio Higashi-Matsue (japane: 東松江駅 [Higaŝi-Macue-eki], angle: Higashi-Matsue Station) estas fervoja stacio en Ŭakajama, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kada.
Fiska politiko
En ekonomiko kaj politika scienco, fiska politiko estas la uzado de registaraj enspezo-kolektado (ĉefe per impostoj) kaj elspezaro por influi super la ekonomio. Laŭ la Kejnsisma ekonomiko, kiam registaro ŝanĝas la nivelojn de impostado kaj la registaran elspezaron, ĝi tuŝas la agregitan mendadon kaj la nivelon de ekonomia aktiveco. Fiska politiko povas esti uzata por stabiligi la ekonomion laŭ la fluo de la negoca ciklo.
La du ĉefaj rimedoj de la fiska politiko estas la ŝanĝoj en la nivelo kaj kompono de impostado kaj registara elspezaro en variaj sektoroj. Tiuj ŝanĝoj povas tuŝi la jenajn makroekonomikajn variablojn, inter aliaj, en ekonomiko:
Fiska politiko povas esti distingata el monpolitiko je tio ke fiska politiko temas pri impostado kaj registara elspezaro kaj estas ofte administrata de plenuma povo laŭ la leĝaro de temporegado, dum monpolitiko temas pri mondisponeblo, pruntidicoj kaj interezindicoj kaj estas ofte administrata de centra banko aŭ simila monaŭtoritato.
Bohuslavice (distrikto Prostějov)
Bohuslavice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Prostějov. La municipo situas proksimume 6 km nordoriente de Konice. Vivas ĉi tie.
Historio
Laŭ enskribaĵoj en vilaĝa kroniko Bohuslavice estiĝis per sidiĝo de laborista popolo ĉirkaŭ sinjoruja korto, kiu evidente apartenis al sinjoro Bohuslav. Sed unuafoje Bohuslavice estas menciata en dokumento de monaĥejo Hradisko ĉe Olomouc en 1288. Tiam la korton kaj la vilaĝon tenis sinjoro Zbyslav el Bohuslavice. Poste posedantoj ofte alternis. En la 14-a jarcento la vilaĝon proprumis moravia margrafo Jošt. Poste la korto apartenis al familio de Bítovský-idoj, post la tridekjara milito la sinjorujon aĉetis princo Ferdinand el Dietrichštejn. Lasta posedanto estis grafo Emanuel Silva Tarouca. En la jaroj 1923 - 1926 la bohuslavica korto estis disvendita.
La vizaĝo de vilaĝo ŝanĝiĝis tre malrapide, pli granda evoluo okazis en la 50-aj jaroj de la 19-a jarcento kaj precipe poste post la unua kaj la dua mondmilitoj. Ĝis la jaro 1960 la vilaĝo apartenis al distrikto Litovel, poste al distrikto Prostějov. Kelkfoje okazis kuniĝo kun ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Hodiaŭ la vilaĝo estas memstara.
Alpoyeca
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 800 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 5191 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 680 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 13,1 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
3433 de la loĝantoj de Alpoyeca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 860 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 25,05 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 27,21 % (520 el 1911 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 22,34 (340 el 1522 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 5191 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 4887 apartenis al la katolika religio. 304 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lambesc
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Tlingitoj
La Tlingitoj aŭ Tlinkitoj estas indiana etno de Nordameriko. Ili parolas la tlingitan, el la Na-denea lingvaro.
La tradicia teritorio de la ĉirkaŭ 10.000 tlingitoj situis ĉe la marbordo de sudorienta Alasko (kaj en Usono kaj en la kanada provinco Brita Kolumbio) kaj en Jukon-teritorio.
Casanova Lonati
Casanova Lonati estas komunumo de Italio.
SkyHook JHL-40
SkyHook JHL-40 estas aerŝipa/helikoptera veturilo, transportilo, nun ankoraŭ en evoluigo. La 9-an de julio 2008 firmao Boeing anoncis, ke ĝi formis komunan teamon kun SkyHook International – kanada kompanio – por evoluigi la avion.
Laŭ atestoj de la kompania porparolanto, la aerŝipo kombinos la plej bonajn ecojn de la aerŝipo kaj la helikoptero kaj kapablos transporti 40 tunojn da kargo je distanco de ĝis 200 mejloj. Ĝi longos 90 m kaj kapablos veturi 800 mejlojn sen kargo.
La kombina avio konsumas malpli da fuelo ol helikoptero kaj superfluigas vojkonstruojn al malfacile atingeblaj lokoj. Oni celas uzi ĝin ĉe la norda poluso, kie ĝi transportus minejajn maŝinojn, lignotrunkojn kaj konstrumaterialojn.
La avio uzos heliumon por ŝvebi kaj helikopterajn rotorojn por leviĝi kun kargo. Kompare, helikoptero CH-47 Chinook povas transporti je la sama distanco maks. 10 tunojn.
Gerald Bull
Gerald Vincent BULL (9-an de marto 1928 en Ontario, Kanado; 22-an de marto 1990 en Bruselo, Belgio) estis inĝeniero, kiu estis konata pro laboro pri kanonegoj.
Li esploris en la 1950-aj jaroj aerodinamikon de raketoj en Kanado. Poste li laboris en Usono en projekto, kiu celis pafi satelitojn en la orbiton, per kanonegoj (High Altitude Research Project). Li atingis tubfinan rapidon de 3600 m/s, kontraŭ la originala rapido de ĉirkaŭ 825 m/s. La pafalto atingis ĉirkaŭ 100 km. Tion li atingis per budĝeto de 10 milionoj da USD. La rapido ne sufiĉis por la kosma rapido de 7.900 m/s.
Post la fortiro de la ŝtataj monapogoj, Bull eklaboris eksterlande kaj evoluigis en la 1970-aj jaroj por la sud-afrika armeo la kanonon G-5 155 mm kun atingopovo de 41 km.
Projekto Babilono
Por plu labori pri la ŝatata temo, Bull akceptis laboron en Irako por konstrui gigantan raketon, similan al la iama germana V-3-kanono. Ĝi devontus atingi Israelon.
Li celis la kalibron de 35 cm kaj longon de ĉirkaŭ 46 m, elpafan lokon en la Ĝabal Hamrajn-monto (ĉ. 200 km norde de Bagdad).
La projekto malsukcesis pro agado de la brita sekreta servo, kiu obstaklis liveron de la kanon-eroj. Plua projekto estis konstruo de superkanono (kalibro 1000 mm), por pafi ĝis 600 kg en la orbiton aŭ eksplodaĵon ĝis distanco d maks. 1000 km. Oni celis misfunkciigi satelitojn per restaĵoj de eksploditaj eroj.
Murdo
Li estis murdita la 22-an de marto 1990 antaŭ pordo de sia loĝejo en Bruselo per kvin pafoj en la nukon. La murdistoj neniam iĝis konataj, oni supozas Mosadon malantaŭ la afero.
Ok semajnojn post murdo de Bull, la brita dogana ofico malebligis eksporton de la lastaj necesaj tubelementoj. Post la unua golfa milito, la nekompleta kanono estis dismuntita en 1991.
La afero estis filmigita en Doomsday Gun de 1994.
Ivan Fedoroviĉ Naĵivin
Ivan Fjodoroviĉ Naĵivin (Ива́н Фёдорович Нажи́вин,, provinco Vladimir - , Bruselo) - rusa verkisto. Antaŭ la revolucio, verkisto de ĉiutaga vivo en la rusa kamparo, kunlaboranto de Leo Tolstoj; post la revolucio - eminenta verkisto (historia, fantazia kaj alia prozo) kaj publicisto de rusa elmigrado.
Biografio
Patrino - de servutuloj, patro venis de ŝtataj kamparanoj kaj sukcese okupiĝis pri forstado. "Mi estas filo de kamparano, kiu kreskis inter la homoj "- emfazis Naĵivin en sia aŭtobiografio (1922). La "Literatura Enciklopedio" de 1934 strikte deklaris sian originon - "la filo de kulako". Post la morto de lia patrino, kiam la knabo havis kvar jarojn, lia avino okupiĝis pri sia edukado, kaj la vilaĝo Bulanovo en la provinco Vladimir fariĝis la "naskiĝloko" de Naĵivin; en la aĝo de ok jaroj li iris al lernejo, kiun li poste revokis - "malliberejo".
La unua verko de Naĵivin aperis en la revuo "Naturo kaj Ĉasado"; poste ĝi estis publikigita en la "Revuo por Ĉiuj", "Edukado", "Rusa Penso", "Rusa Riĉaĵo". Taksante la kapablojn de la filo, la riĉa patro sendis lin studi eksterlande, kie li restis ĉirkaŭ sep jarojn. En 1900, la unua kolekto de liaj rakontoj kaj eseoj, "Indiĝenaj Bildoj" (M.: T-in rapid-fire AA Levenson, 1900. - 380 p.) Estis eldonita, en 1901 - la dua - "Kompatinda Rusio" (M.: AA Levenson, 1901. - 314 p.), En 1902 - la tria - "Antaŭ la tagiĝo" (Moskvo: Tipo-lit. "Rusa Eldonejo kaj Eldonejo", 1902-320 p.). La verkoj estis dediĉitaj al la vivo de la rusa kamparo kaj estis verkitaj laŭ la ideologio de Tolstojismo, kun signifa influo de popolismo. En 1901, kiam li alvenis en Rusujo, Naĵivin renkontis Leo Tolstoj, longe parolis kun li, ekkorespondis kaj venis vidi lin. Sub la influo de Tolstoj, Naĵivin komencis studi diversajn religiajn movadojn - sektojn de la rusa skismo kaj aliaj landoj: Barato, Ĉinio, Persujo. La rezulto estis la eldono de la libro "Voĉoj de la Popoloj" (Numero 1. - Moskvo: Tipo-literatura t-va EN Kushnerev i K °, 1908). Lev Tolstoj ankaŭ aprezis la romanon de Naĵivin "... Mene... Tekel... Tarifoj..." (Moskvo: Tipo-lit. T-va I. N. Kuŝnerev kaj K °, 1907. - 526 p.). Ekde 1904 ĝi estas publikigita plurfoje en la eldonejo "Posrednik". Post la morto de Tolstoj, Naĵivin publikigis plurajn librojn pri siaj renkontoj kun la granda verkisto (El la vivo de LN Tolstoj: (Kun la aldono de leteroj de LN Tolstoj, kiuj ne estis publikigitaj ie ajn). - M.: Sfinkso, 1911; Memoroj de LN Tolstoj. - 1912); Li ankaŭ kreis la eldonejon "Verda Bastono", kiun li identigis kiel Tolstoj. Kontraŭstarante novajn politikajn tendencojn kaj apelaciante al la valoro de ne-rezisto al malbono, li suferis perfortajn atakojn de M. Gorky kaj aliaj samtempuloj.
En 1902, Naĵivin geedziĝis en burĝa geedziĝo al nebaptita juda knabino, studento ĉe la Laŭzana Universitato, Anna Efimovna Zusman, kaj post studentiĝado ĉe ŝia universitato, la Naĵivinoj venis al Rusio. Ili unue vivis en la provinco de Poltava, tiam en arbara domo ĉe Volgo.
Naĵivin vidis la revolucion de 1905 kiel antaŭsigno de granda katastrofo (lia romano el ĉi tiu periodo taŭge nomiĝas per la bibliaj vortoj "Mene... tekel... tarifoj... "). Li esprimis sian sintenon al ŝi jene: "Bone estas nia sorto trovi almenaŭ iomete de la malnova Rusujo", nun "komenciĝis la granda morala malkresko de la rusa popolo", "la lando ĉio La tuta afero bolis de sango kaj pleniĝis de ĉiam pli densa kolero. "En ĉi tiu tempo, lia edzino kaj filino Mariam (Mira), kiuj ne havis rajton de loĝado, estis forpelitaj de Moskvo. Post kiam la edzino de Naĵivin adoptis ortodoksecon, ili formaligis religian geedziĝon kaj translokiĝis al Bulanovo, jaron poste ili foriris al Kaŭkazo, kie ili aĉetis intrigon de 3,5 desiatinoj inter Novorossiysk kaj Gelendzhik.
Ilia filino mortis en infanaĝo; En liaj 1923 memuaroj, Naĵivin skribis, "Mia familio estis rara kaj ekstreme prospera familio, sed terura bato, la morto de Mirushi, ŝajnis disfendi tiun multekostan florvazon ĉie." En 1911 aperis la unuaj verkoj de I.F. Naĵivin; ĝis 1917 aperis volumoj 1 kaj 4-8. "Mia Konfeso", lokita en la 5a volumo, kaptis la atenton de s-ro Gorkij, kiu agnoskas, ke "Ivan Naĵivin estas sufiĉe elstara nomo en nia literaturo" de la miloj da rusoj, malbeligita de nia malbela vivo,... malespera kaj falis en bruan kaj do surdigan infektan nihilismon de la pli juna generacio ", laŭ la malnova ordo. Estis dungito de Denikin kaj Wrangel Osvag, estis publikigita en la gazeto Odessa "Yuzhnoye Slovo".En 1920 li estis evakuita al Bulgario, poste li loĝis en Jugoslavio, Aŭstrio, Germanio kaj finfine en Belgio.