cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rosalind Russell
Vivo
Russell estis naskita en Waterbury, Konektikuto al Clara kaj James Edward Russell. Ŝi kreskis kiel devota katolika kristano kaj estis edukita en religiaj institucioj kiel ekzemple "Marymount College" en Tritown, Novjorko. Russell studis aktoradon ĉe la American Academy of Dramatic Arts kaj komencis ŝian karieron en la distra industrio kiel modelo kaj sur teatroscenejoj en Bostono kaj Novjorko. En la fruaj 1930-aj jaroj, ŝi translokiĝis al Los-Anĝeleso post subskribado de intertempa kontrakto por Universal.
Russell geedziĝis en 1941 kun la usona produktanto de dana origino Frederic Bryson, de ŝia geedziĝo Russell havis unu infanon nomitan Lance.
Russell mortis pro mama kancero la 28-an de novembro 1976 ĉe ŝia hejmo en Beverly Hills en la aĝo de 69. Ŝi estis entombigita en la "Holy Cross Cemetery" en Culver City, Kalifornio.
Precipe malkaŝa aŭtobiografio pri ŝia persona kaj profesia vivo Life Is a Banquet estis publikigita proksimume jaron post ŝia morto. Russell havas stelon sur la Trotuaro de famo en Holivudo.
Bulgario en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Bulgara Olimpika Komitato.
Rosalind Russell
Kariero
Russell komencis sian longan vojaĝon en la filmindustrio en la 1930-aj jaroj kie ŝi estis malkovrita en la filmoj The Citadel fare de King Vidor en la rolo de Christine Barlow, THe Woman de George Cukor en la rolo de Sylvia Fowler kune kun la kanada stelo Norma Shearer, The Night Must Fall kune kun li de Robert Montgomery, China Seas kune kun Clark Gable kaj Gene Harlow kaj Evelyn Prentice.
Russell iĝis kara Holivudo-filmstelulo en la 1940-aj jaroj kun du sinsekvaj Premio Ora Globo por Plej bona Aktorino - Dramo por ŝiaj prezentoj en la dramoj de Dudley Nichols: Nurse Kenny kiel la aŭstralia flegistino Elizabeth Kenny kaj Mourning Becomes Electra kiel Lavinia, por tiuj prezentoj. Ŝi ankaŭ estis nomumita dufoje sinsekve por la Oskar-premio. En ĉi tiu jardeko, Russell ankaŭ ludis en la komedio The Girl Six de Howard Hawks en la rolo de ĵurnalisto Hildy Johnson, kiu estis formilo kaj pioniro por ŝia kariero.
En la sama jardeko, ŝi ludis la rolon de Ruth Sherwood en la komedio de Alexander Hall My Sister Elaine, por kiu ŝi estis nomumita por alia tria Oskaro, la komedio proksimume jardekon poste estis adaptita al sukcesa muzikalo nomita A Wonderful City kaj Russell, kiu ripetis la rolon ankaŭ sur Broadway, gajnis Premion Tony.
Post proksimume 40 jaroj da fruktodona kariero en Holivudo, al Russell estis premiita honora Oskaro en 1973 por ŝia laboro tra la jaroj.
Dezső Rancsó
Dezső Rancsó naskiĝis la  en Hurbanovo.
Biografio
Dezső Rancsó apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li estis edukita en Chotín kaj maturiĝis en hungarlingva gimnazio en Komárno en 1984, poste li aliĝis al la hungara teatro en la sama urbo. Li akiris aktoran diplomon en koncerna akademio en Bratislavo en 1991. Post la diplomo li estis aktoro jam en Hungario en Teatro Petőfi (Veszprém) (1991-1995), Teatro Katona József (1995-1998), Teatro Hevesi Sándor (1998-1999), fine en Teatro Magyar. Intertempe li havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn inter 2004-2020. Lia edzino naskis filinon en 1998.
La Rabo de la Buklo
La Rabo de la Buklo (The Rape of the Lock) estas hero-parodia rakonta poemo verkita de Alexander Pope kaj unu el la plej ofte cititaj ekzemploj de altburlesko. Ĝi publikiĝis unuan fojon anonime en Miksitaj Poemoj kaj Tradukoj de Lintot (majo 1712) en du kantoj (334 versoj); reviziita eldono "verkita de s-ro Pope" sekvis en marto de 1714 en kvin kantoj (794 versoj) kun ses gravurbildoj. Fanfaronis Pope, ke pli ol tri mil ekzempleroj de tiu vendiĝis en ĝiaj unuaj kvar tagoj. La fina versio aperis en 1717 kun aldono de la parolado de Klariso pri bona humoro. La poemo estis multe tradukita kaj kontribuis al kresko de la populareco de heroparodio en Eŭropo.
La Rabo de la Buklo satirigas veran vivokazon, eksplice komparante ĝin kun la epopea mondo de antikvaj gedioj sed implice taksante ĝin bagatela, de Arabella Fermor kaj ŝia amindumanto Lordo Petre, kiuj ambaŭ estis katolikoj (kiel Pope) kaj tial diskriminataj de la leĝoj de Anglujo. Petre fortranĉis harbuklon de Fermor sen ŝia permeso, rezultigante kverelon inter la du familioj. Pope reprezentis Fermor per la ĉefrolanto de la poemo, Belindo, kaj enkondukis tutan sistemon de silfoj, spiritoj gardantaj virgulinojn, parodie al la gedioj de serioza epopeo. La titolo vortludas per la dusenceco de la vorto rape en frumoderna angla lingvo, kiu signifis "rabo", kio fakte okazas al la harbuklo en la poemo, sed ankaŭ "seksperforto", kiel en La Perforto de Lukreco de William Shakespeare, al kies titolo Pope ŝajnas aludi.
Romiti Felsentor (stacidomo)
Romiti Felsentor estas fervoja stacidomo en Weggis, Svislando.
Bulgario en la Somera Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Bulgara Olimpika Komitato.
Cikloheksila izobuterato
Cikloheksila izobuterato aŭ cikloheksila izobutanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la izobuterata acido kaj cikloheksanolo. Ĝi apartenas al la familio de la esteroj kaj estas senkolora oleaspekta likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholo kaj etero. En nutroindustrio ĝi uzatas kiel gustigagento kaj en medicino ĝi uzatas en la produktado de farmaciaĵoj kaj kuraciloj.
Triguères
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
9-Oktadekanono
9-Oktadekanono aŭ oktila nonila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oktanalo kaj klorodekano. Ĝi estas blanka, brulema solidaĵo, nesolvebla en akvo. 9-Oktadekanono posedas 18 karbonatomojn, 36 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 9-Oktadekanono, ankaŭ konata kiel oktila nonila ketono, estas longĉena ketono kiu apartenas al la familio de grasacidaj derivaĵoj. Ĝi estas senkolora, vaksa solidaĵo kun karakteriza odoro kaj estas ofte uzata kiel gustiga agento en la nutraĵa industrio. Tamen, en la lastaj jaroj, 9-Oktadekanono altiris atenton en scienca esplorado pro siaj eblaj aplikoj en diversaj kampoj.
La sintezo de 9-Oktadekanono povas esti atingita per pluraj metodoj, inkluzive de la oksigenigo de nonadekanolo kun kalia permanganato, la reduktado de nonadecanata acido kun litia aluminiohidrido, kaj la kondensiĝo de nonadekanalo kun acetata anhidrido. La plej ofta metodo implicas la oksigenigon de nonadekanolo kun kalia permanganato.
9-Oktadekanono estis vaste studita por ĝiaj eblaj aplikoj en diversaj kampoj. En la kampo de agrikulturo, ĝi estis trovita posedi insekticidajn trajtojn kaj povas esti utiligita kiel natura insekticido. En la medicina kampo, ĝi pruviĝis havi kontraŭinflamajn kaj analgeziajn efikojn, igante ĝin ebla kandidato por la traktado de doloro kaj inflamo. Aldone, ĝi estis studita por sia ebla uzo en la evoluo de novaj medikamentoj kaj kiel biosigno por certaj malsanoj.
Rilate al la mekanismo de ago, tamen, estis sugestite ke ĝi povas agi malhelpante la produktadon de proinflamaj citokinoj, kiuj estas implikitaj en la inflama respondo. Ĝi ankaŭ povas agi kontrolante la agadon de certaj enzimoj implikitaj en la inflama procezo.
Préfontaines
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Paucourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Saint-Gondon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Thimory
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Saint-Firmin-sur-Loire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Rozoy-le-Vieil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Saint-Maurice-sur-Aveyron
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Schwertberg
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sarolta Deczki
[decki ŝarolta], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Deczki Sarolta estas hungara altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.
Schwertberg
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Sarolta Deczki
naskiĝis en Debrecen.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1995. Ŝi akiris 2 pedagogiajn diplomojn en Scienca Universitato de Szeged en 2002 kaj 2003. Inter 2003-2006 ŝi prelegis en seminarioj de unuversitatoj de Szeged kaj Debrecen. Ekde 2006 ŝi ricevis postenon en literatura instituto, krome ŝi instruis kelkajn jarojn en Universitato Milton Friedman kaj aliaj universitatoj. Inter 2004–2017 ŝi ricevis naŭfoje stipendiojn. Ŝi doktoriĝis (Ph.D.) en 2012 en Universitato de Debrecen kun la disertaĵo A kezdet és a Cogito. Ŝi ricevis premion en 2022.
Sankt Thomas am Blasenstein
- prononco - estas foira komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Studaĵoj (Chopin)
La Studaĵoj (france Études) de Frédéric Chopin estas tri aroj de studaĵoj por piano publikigitaj dum la 1830-aj jaroj. Estas entute dudek sep studaĵoj, distribuitaj jene: dek du en op. 10, dek du en op. 25, kaj tri sen opus-nombro, nomitaj Trois nouvelles études ("tri novaj studaĵoj").
Ried in der Riedmark
- prononco - estas foira komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Studaĵoj (Chopin)
Historio
Ĉiuj 27 studaĵoj estis publikigitaj dum Chopin estis vivanta. La opus 10, la unua aro de 12 pecoj, estis skribita inter 1829 kaj 1832, kaj publikigita en 1833 en Francio, Germanio kaj Anglio. La 12 studaĵoj de opus 25 estis verkitaj inter 1832 kaj 1836, kaj publikigitaj en la samaj landoj en 1837. La finaj tri pecoj estis skribitaj en 1839. Ili aperis en Germanio kaj Francio en novembro 1840, kaj en Anglio en januaro 1841.
Studaĵoj op. 10
La unua aro de studaĵoj estis publikigita en 1833. Chopin dediĉis la tutan opus al komponisto Franz Liszt.
Studaĵoj op. 25
La dua aro de studaĵoj estis publikigita en 1837, kaj dediĉita al Marie d'Agoult, virino kun kiu Franz Liszt havis rilaton.
Trois nouvelles études
Trois nouvelles études estis skribitaj en 1839 kiel kontribuo al instrukciolibro Méthode des méthodes de piano ("metodo de metodoj de piano"), de Ignaz Moscheles kaj François-Joseph Fétis.
Efiko kaj influo
Kvankam aroj de pianekzercoj estis oftaj ekde la 18-a jarcento, la studaĵoj de Chopin prezentis tute novajn teknikajn defiojn por pianistoj, same kiel esti la unua se temas pri iĝi regula parto de la konĉertrepertuaro.
La efiko de la Studaĵoj al la samtempuloj de Chopin, kiel ekzemple Franz Liszt, estis konsiderinda. Liszt, post renkontado de Chopin, reviziis siajn koncertstudojn, kiujn li nomis Trois études de concert ("tri koncertaj studaĵoj"). Aliaj grandaj komponistoj post Chopin, kiel Schumann, Debussy, Prokofjev kaj Rachmaninoff, verkis studaĵojn en la sama stilo kiel Chopin.
Thou (Loiret)
Thou estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Sceaux-du-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Rechberg (Supra Aŭstrio)
Rechberg - prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rechberg havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ciklopentila izobuterato
Ciklopentila izobuterato aŭ ciklopentila izobutanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familia grupo de la izobutanatoj. Temas pri kemia molekulo konsistanta je unu ciklopentila grupo ligita al alia izobuterata grupo. Ciklopentila izobutanato rezultas el interagado de la izobuterata acido kun ciklobutanolo. La strukturo de la ciklopentila grupo estas kvadrata kaj iom malstabila. Ju malpli da karbonatomoj en iu cikladerivaĵo des pli malstabila ĝi estos. Ju pli eta la cikla ringo des pli reakciema ĝi estos.
Saint-Hilaire-sur-Puiseaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Vimory
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Bernardim Ribeiro
Bernardim RIBEIRO (1482, Torrão (Alcácer do Sal, Portugalio) - Oktobro 1552, Lisbono) estis portugala poeto kaj verkisto.
Lia patro, Damião Ribeiro, partoprenis en la konspiro kontraŭ Johano la 2-a de Portugalio. Li frekventis la kortegon de Lisbono, kunlaboris en la Cancioneiro Geral de Garcia de Resende, kiu same kiel Bernardim apartenis al la etoso de la palacaj poetoj kun Sá de Miranda, Gil Vicente kaj aliaj.
Lia Libro das saudades plej konata kiel Menina e moça pro sia unua frazo (Menina e moça me levaram de casa de minha mãe para muito longe..., Estante knabina, oni forportis de hejmo de mia patrino tro malproksime), estas unu de la plej bonaj ekzemploj de paŝtista novelo en la literaturo de la Renesanco. Lia verkaro estas komponata de dekdu komponaĵoj en la Cancioneiro General, kvin eklogoj, la sestino Ontem pôs-se o Sol, la paŝtista novelo Menina e Moça kaj la romanco Ao longo de uma ribeira, nura kompono portugallinkva en la Cancionero Castellano de 1550; laŭ Carolina Michaelis, ĝi aperis publikigita kun la kompletaj verkoj de la poeto en la eldono de 1645.
Kutime oni konsideras Ribeiro enkodukinto de bukolismo en Portugalio.
Pressigny-les-Pins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Honkonga Universitato de Scienco kaj Teknologio
La Honkonga Universitato de Scienco kaj Teknologio (Hong Kong University of Science and Technology (HKUST); 香港科技大學) estas publika universitato situanta en Honkongo kiu estis establita en 1991 kaj tiel estas la tria universitato establita en Honkongo.
La universitato estas membro de la Asocio de la Universitatoj de la Pacifika Bordo, membro de la Monda Forumo de Gvidantoj de Universitatoj kaj kunlaboras kun Vaŝingtona Universitato en St. Louis
La universitato estas administrita fare de 27-membra konsilio kiu inkludas reprezentantojn de la administracio kaj studentoj.
Riverromano
La esprimo riverromano estas laŭvorta paŭsaĵo el franca “roman-fleuve”,​ referencas al rakonta ciklo kun variaj volumoj, en kiuj estas ia unueco ĉu pro la historio de nombraj roluloj ĉu pro la sinsekvo de generacioj de unusola familio. Ties ĉefa karaktero ne estas nur la etendo, sed ankaŭ la fakto ke ĉiuj agoj kunfluas en unusola punkto en la rakonto, fakte kiel la alfluantoj en la riverojn.
Honkonga Universitato de Scienco kaj Teknologio
HKUST estas ofte rigardita kiel unu el la plej rapidaj kreskantaj universitatoj en la mondo kaj konsekvence estis rangita inter la supro 50 aŭ pinta 100 universitatoj tutmonde.
Neodima (III) klorido
Neodima (III) klorido aŭ triklorido de neodimo estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la neodima (III) hidroksido kaj klorida acido. Neodima (III) klorido estas purpura higroskopa solidaĵo solvebla en akvo sed solvebla kaj en alkoholoj. Neodima (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al neodimatomo. Ĝi konsistas je 1 neodimatomo, 3 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Honkonga Universitato de Scienco kaj Teknologio
Historio
Planado de la universitato komenciĝis dum la 1980-aj jaroj. Komence, la universitato devis malfermiĝi en 1994, sed estis decidite akceli la konstruadon kaj malfermi ĝin proksimume tri jarojn pli frue ol atendite.
Riverromano
Ĉiu volumo de riverromano formas apartan romanon kun propra titolo kaj rakonta plano en plej oftaj okazoj.
Saint-Brisson
La loknomo Saint-Brisson povas aludi al
Saint-Brisson-sur-Loire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Sainte-Geneviève-des-Bois (Loiret)
Sainte-Geneviève-des-Bois estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Anton van Duinkerken
Wilhelmus Johannes Maria Antonius (Willem) Asselbergs, pli konata sub sia plumnomo Anton van DUINKERKEN (naskiĝis la 2-an de januaro 1903 en Bergen op Zoom, mortis la 27-an de julio 1968 en Nimego), estis nederlanda poeto, eseisto, profesoro, oratoro kaj literaturhistoriisto. En 1960 li ricevis la Premion Constantijn Huygens kaj ses jarojn poste la Premion PC Hooft.
Balázs Déri
[balAĵ dEri], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Déri Balázs estas hungara klasika filologo, tradukisto, altlerneja instruisto, muzikologo.
naskiĝis en Budapeŝto.
Pierrefitte-ès-Bois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Presnoy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Pierre Chanut
Pierre Hector CHANUT (22a de Februaro, 1601 en Riom – 3a de Julio, 1662 en Livry-sur-Seine) estis civila funkciulo en Aŭvernjo, ambasadoro de Francio en Svedio kaj poste en la Nederlanda Respubliko, kaj ŝtata konsilisto.
Renato Kartezio estis gasto en Stokholmo ĉe Pierre Chanut, kiu tiam loĝis en la strato Västerlånggatan, malpli ol 500 metrojn el la reĝa kastelo Tre Kronor. Tie, Chanut kaj Descartes faris observojn per la hidrarga barometro de Torricelli. Defie al Blaise Pascal, Descartes faris la unuan serion de barometraj legaĵoj en Stokholmo por vidi ĉu la atmosfera premo povus esti uzata por antaŭscii la okazontan veteron.
András Dienes
András Dienes [andrAŝ dieneŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Dienes András estis hungara oficiro, policano, literaturhistoriisto. Lia familia nomvarianto estis Gyenes-Dienes [djeneŝ].
naskiĝis en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis  en Balatonalmádi (Hungario).
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Szeged. Li akiris diplomon en armea jura altlernejo en 1928, poste li servis precipe en polico. Dum la nazia erao (1944) li partoprenis en la rezista movado, poste li partoprenis en establo de nova polico. Ekde 1951 pro falsaj akuzoj li estis en prizono, sed li ricevis amnestion en 1955. Ekde 1958 ĝis sia morto li laboris en literatura instituto, kie li okupiĝis pri Petőfi. Intertempe li kandidatiĝis en 1960. Lia edzino naskis du filinojn en 1938 kaj 1942, li vidviĝis en 1961. Li ricevis premiojn inter 1945-1958.
Universitato Bocconi
Universitato Bocconi (Università Commerciale Luigi Bocconi) estas privata universitato, situanta en Milano, Italio, kiu estis establita la 10-an de novembro 1902. La universitato temigas la kampojn de ekonomiko, juro, administrado, politika scienco kaj publika administrado. En ĉi tiuj kampoj la universitato estas konsiderata unu el la plej bonaj en Italio kaj Eŭropo ĝenerale. Ĉirkaŭ 14,000 studentoj studas en la institucio. En la kadro de la universitato, ekzistas ankaŭ ĉirkaŭ 20 esplorcentroj. La universitato estas membro de la The Global University Leaders Forum (GULF).
Inter la konataj diplomiĝintoj de Universitato Bocconi estas Luigi Zingales, Mario Monti. Emma Bonino kaj Luigi Einaudi.
Novellaco
Novellaco estas senhoma vilaĝeto, apud la ŝoseo inter Sos del Rey Católico kaj Castiliscar. Ĝi apartenas al municipo Sos del Rey Católico, en la komarko Cinco Villas, de provinco Zaragozo en la historia hispana regiono Aragono.
Geografio
Novellaco estas vilaĝeto situanta sude de la municipo Sos del Rey Católico, al kiu ĝi apartenas, situanta je 827 m sur la marnivelo, en eta valo apud la rivereto "Castiliscar" kaj limanta al la municipo Uncastillo.
Por atingi la vilaĝon Novellaco, ekde la urbo Sos del Rey Católico oni devas preni la vojon al Castiliscar, kaj kiam oni finas malsupreniri la montopasejon de Sos, oni trovas la neloĝatan vilaĝon. La vilaĝo Novellaco havis dek domojn kun loĝantaj familioj meze de la 19-a jarcento.
Loknomo
La loknomo Novellaco ŝajnas de gaŭla origino, pro la gaŭla koloniigo post la romia okupado, do ĝi havas sian originon inter la 2-a kaj 3-a jarcentoj. La loknomo indikas la nomon de la posedanto de la tero: Novellus aŭ Novellius.
Historio
La unua dokumenta mencio, kiun oni havas pri la loko, devenas el 1442, en kiu la magistroj de Sos vendis la Val de Novellaco al Sancho de Ezcarroz, loĝanto de Ezcarroz, por ke li metu tien tricent bovinojn.
Ĝia nomo denove aperas en alia dokumento de la sama jaro, kaj denove en pli posta el 1851, kaj ĉiam sub la nomo de Val de Novellaco, kiel registrite de Madoz en sia geografia vortaro de 1848, en kiu li aldonis, ke la loko estis formita por 10 domoj kun ĉio necesa por agrikultura laboro kaj bona kamparo, kiu estas akvumata per rivereto kaj produktas tritikon, vinon, oleon kaj legomojn.
La vilaĝo kreskiĝis, iom post iom, danke al loĝantoj devenantaj de Sos, por eltiri la plej grandan parton de siaj teroj; tiel, en 1910 la censo indikis ke ekzistis 25 loĝantoj, pliiĝante en la sekva jardeko al 32 loĝantoj, 39 animoj en 1930 kaj atingante popolnombradon de ĝis 63 loĝantoj en 1940, ĉiuj el ili dediĉitaj al agrikultura kaj brutlaboro. Novellaco havis nek lernejon nek preĝejon, do la infanoj de la vilaĝo devis piediri al la lernejo de la vilaĝo Barués, kie ankaŭ estis la plej proksima preĝejo.
Ekde 1940, la elmigrado malpliigis la nombron da loĝantoj de Novellaco, ĝis ili ĉiuj foriris, forlasante siajn domojn kaj agrikulturajn konstruaĵojn, kaj kiam la jaroj pasis, kelkaj konstruaĵoj kolapsis. Nuntempe, kvankam ne estas registrita loĝanto, ekzistas kamparanoj, kiuj post restarigo de siaj malnovaj domoj, kortoj kaj staloj, prizorgas kaj kultivas sian proksiman teron.
Honoré d'Urfé
Honoré d'Urfé, Grafo de Châteauneuf, Markizo de Valromey, senjoro de Virieu-le-Grand, (Marsejlo, 11-a de Februaro 1568 - Villefranche-sur-Mer, 1-a de Junio 1625) estis franca verkisto. Li estis aŭtoro de la unua riverromano (roman-fleuve) kiu meritas tian nomon ene de la franca literaturo, nome L'Astrée.
Biografio kaj verkaro
El nobela familio de la iama provinco Forez, li studis ĉe jezuitoj. Li estis partiano de la Katolika Ligo ĉiam fidela al la duko de Nemours, kun kiu en 1592 partoprenis en konfliktoj kio rezultis en lia enprizonigo ĝis la 26a de julio 1594. La 15an de Februaro 1600 Honoré revenis al Forez por edziĝi kun Diane de Châteaumorand, sia bofratino, post la nuligo de sia geedzeco kun Anne d'Urfé.
Vass
La familia nomo Vass [vaŝ] apartenas al la malnovaj kaj oftaj nomoj en Hungario, ankaŭ en la diasporo. Ĝia signifo estas fero. La nomo ekzistas ankaŭ en formoj Vas kaj Wass kun la samaj prononcoj. Ĝi estis komuna persona nomo dum la mezepoko, de kiu ĝi iĝis familia nomo de patra origino. La nomo povas esti ankaŭ kromnomo kun signifo "forta kaj malmola homo", kiel la fero; eble ĝi estis profesia familia nomo kompletigita en profesioj rilataj al fero, ekzemple forĝistoj aŭ ferercministoj.
Honoré d'Urfé
Biografio kaj verkaro
Pri paŝtisma temo, verkita plej verŝajne ĉirkaŭ 1604 La Sireine, defendas la teoriojn de la platona amo per "Épîtres morales" (1603). Li fondis ĉirkaŭ 1606 kun siaj amikoj Antoine Favre, Francisko el Sales kaj Claude Favre de Vaugelas, la Société florimontane, unua klera socio de Savojo.
Tamen d'Urfé estas fama ĉefe pro sia longega rakonto L'Astrée (lasTRE], paŝtisma kaj bizanca romano parte membiografia kaj nefinita publikigita kvarparta inter 1607 kaj 1627. Ĝi estis nomita «le Roman des romans», aŭ "romano de romanoj", ne nur pro etendo, kiu faras ĝin la unua riverromano de la franca literaturo (6 partoj, 40 historioj, 60 libroj, 5 399 paĝoj), sed ankaŭ pro la konsiderinda sukceso kiun ĝi atingis en tiama Eŭropo, tial ke ĝi estis tradukita al granda nombro de lingvoj. Ĉiu parto de L'Astrée enhavas 12 librojn. La tri unuaj partoj estis publikigitaj en 1607, 1610, kaj 1619 mortinta d'Urfé en 1625, lia sekretario Balthazar Baro finigis la kvaran parton kaj kreis pluigon (1632-1633). Laŭ Larousse (1863), la kvina kaj sesa partoj estis verkitaj de Pierre Boitel, senjoro de Gaubertin, kaj publikigitaj en 1626. Li estis unu de la plej grandaj sukcesoj de la jarcento, kvankam ne estos pluigo en la ĝenro de la paŝtista novelo, sed ja konsiderinde influis en teatro (Molière), en opero kaj en pensmanieroj. La epizodoj de tiu romano estis inspiritaj de la jaroj kiujn d'Urfé pasigis en la zono de Forez.
Saint-Martin-sur-Ocre (Loiret)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Honoré d'Urfé
Biografio kaj verkaro
Li mortis dum militkampanjo en 1625, en kiu li estis estrante la trupoj de Savojo de la duko Karolo-Manuelo la 1-a de Sabojo kontraŭ la hispanoj.
La Kanguruo-Kronikoj
La Kanguruo-Kronikoj (germane: Die Känguru-Chroniken) estas kvar kolektoj de tekstoj fare de la germana verkisto, kantverkisto kaj kabaredartisto Marc-Uwe Kling. La esprimo staras pars pro toto por ĉiuj kvar kolektoj publikigitaj ĝis nun, kvankam fakte nur la unua volumo estas nomita Känguru-Chroniken. La eldonisto tamen surmerkatigas ĉiujn volumojn sub la titolo Känguru-Werke.
Eldono
La unuaj tekstoj estis komence elsenditaj de 2008 en la semajna podkasto Neues vom Känguru en la Berlina Radio Fritz.
En 2009, unua selektado estis publikigita en libroformo sub la titolo Die Känguru-Chroniken: Ansichten eines vorlauten Beuteltiers en berlina Ullstein Verlag. La dua volumo, Das Känguru-Manifest (La Kangurua Manifesto), sekvis en 2011, kaj la tria (tiutempe oficiale lasta) volumo, Die Känguru-Offenbarung (La Kangurua Revelacio), sekvis en 2014. En aŭtuno 2018, la lasta parto ĝis nun, Die Känguru-Apokryphen (La Kanguruo-Apokrifoj), estis publikigita.
Ĉiuj kvar volumoj ankaŭ estis publikigitaj kiel sonlibroj fare de eldonisto Hörbuch Hamburg. La volumoj de la Kanguruo-Kronikoj estas inter la plej grandaj sukcesoj de nuntempa literaturo en la poŝlibra kaj ĉefe aŭdlibra regiono kaj estis en la superaj rangoj de ekvivalentaj furorlistoj dum jaroj.
La unuaj tri volumoj vendis pli ol 2,5 milionojn da kopioj en presita formo komence de 2018, ĝis aŭtuno 2018 ankaŭ estis venditaj almenaŭ 1,7 milionoj da kanguruaj aŭdlibroj, fine de 2019 estis anoncite ke la unua aŭdlibro vendis pli ol 1 milionon da kopioj.
Komence de 2020, Fritz komencis publikigi la originajn epizodojn de la Kanguruo-Kronikoj kiel "Neues vom Känguru reloaded" kiel podkasto kaj sur la jutuba kanalo de la sama nomo. Kiel ĉiuj romanoj de Kling, la libroj ne estas skribitaj en preterito, sed en prezenco.
Kumbakonam
Kumbakonam (கும்பகோணம்) estas urbego en Distrikto Tanĝavur, en subŝtato Tamilnado, en sudorienta Barato. Kumbakonam estas konata kiel urbo de temploj.
Geografio
Kumbakonam situas sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 24 metrojn inter 2 riveroj. Darasuram troviĝas nur 3, distrikta sidejo Tanĝavur 33, Tiruĉirapali 37, Salem (Barato) 154, Maduraj 181, Erode 185, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 252, Koimbatore 263, Bengaluro 298, Majsuro 333, Mumbajo 1135, Kolkato 1606, tutlanda ĉefurbo Delhio 1978 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2021 Kumbakonam havis da loĝantoj. En la 1960-aj jaroj Kumbakonam atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil).
Historio
La aktuala Kumbakonam verŝajne estis loko de praa urbo "Kudavayil" kie la reĝo tenis sian tribunalon. Kumbakonam estas identigita kun la urbo 'Malaikūram", kiu funkciis sidejo de la Ĉola dinastio inter en la 9-a jarcento. Baldaŭ la urbo apartenis al pluraj reĝlandoj aŭ sultanlandoj. Kumbakonam estis cedita al la britoj en 1799 kaj atingis la zeniton de ĝia prospero en la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcentoj kiel grava centro de Braminismo. La urbo akiris la kulturan nomon "Kembriĝo de Suda Hindio". En 1866 Kumbakonam iĝis oficiale municipo. La malfermo de la Suez-kanalo en 1869 kreskigis komerckontaktojn kun Britio. En 1877 fervojaj linioj estis konstruitaj. Kumbakonam daŭre kreskis eĉ post la sendependeco de Hindio spite la proksiman rivalan urbon Tanĝavur. Dum la Mahamaham-festivalo en 1992 ekzistis grava amasfuĝo, en kiu 48 homoj estis mortigitaj kaj 74 estis vunditaj. En 2004 la granda fajroakcidento en lernejo mortigis 94 infanojn.
Ekonomio
La gravaj produktoj de Kumbakonam inkludas latunojn, bronzojn, silko- kaj kotontukojn, sukerojn, indigojn kaj ceramikojn. La urbego estas signifa komerca centro, same la rizoproduktado kaj turismo estas gravaj.
Eduko
Kumbakonam aperis kiel grava centro de eduko en la malfrua 19-a jarcento. La arta kolegio estis establita en 1867. Ĝi estis filiigita al la Madras Universitato en 1877. La kolegia eduko por virinoj komenciĝis en 1963. Nun ekzistas ankaŭ aliaj kolegioj.
Trafiko
Kumbakonam estas bone ligita voje kaj fervoje al la proksimaj areoj. La urbego havas efikan lokan aŭtobusan transportsistemon. La ponto konstruiĝis en 1944. La plej proksima havenurbo estas Nagapattinam, la plej proksima internacia flughaveno estas en Tiruĉirapali.
Klimato
Kumbakonam havas savanoklimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen kun musonoj. Jare pluvas averaĝe 1148 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en la dua jarparto pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 24-35 °C.
2-Butila izobuterato
2-Butila izobuterato aŭ 2-butila izobutanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la butanata acido kaj 2-butanolo. Sek-butila izobuterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Butila izobuterato prezentas izobutanatan grupon ligitan al sek-butila grupo. Ĝi konsistas je 8 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Ferdinand Fischer
Wilhelm Karl Ferdinand FISCHER (naskiĝinta la en Gefell, mortinta la  en Wurzbach) estis germana gastejestro kaj politikisto.
Vivo
Fischer estis filo de la prusia poŝtfiakristo, bienposedanto kaj gastejestro Heinrich Louis Fischer en Gefell. En la 22.9.1868 li nuptis en Wurzbach Marie Karoline Fischer (1848-1920), filinon de buĉisto kaj gastejestro.
Fischer estis havaĵadministranto kaj (pli poste) posedanto de gastejo Zum goldenen Kranich, krome kamparano en Wurzbach. En 1866 li partoprenis la Prusian-Aŭstrian militon kaj en 1870/71 la Francian-Prusian militon.
Inter la 31.10.1880 kaj la 22.12.1883 li deputitis ĉe la parlamento de Reuß (pli juna linio). Krome li multajn jarojn anis ĉe la urba konsilio kaj la distrikta komisiono.
Zane Hodges
Zane HODGES (1933–2008) estis usona teologo, pastro, profesoro pri sistema teologio kaj la aŭtoro de multaj libroj. Zane Hodges instruis gracliberan-teologion, la kredon ke nur komenca fido al Jesuo Kristo estas necesa por savo. Li ankaŭ instruis la plimultan tekstoteorion, la kredon ke la bizanc-grekaj manuskriptoj de la Nova Testamento estas la plej precizaj.
Liaj instruoj pri soteriologio kaj tekstkritiko estas viditaj kiel kontestataj.
Adrien Baillet
Adrien BAILLET (13-a de Junio 1649 – 21-a de Januaro 1706) estis franca teologo kaj fakulo pri literatura kritiko. Li estas konata kiel biografo de René Descartes.
Vivoj
Li translokiĝis al Parizo, kie en 1680 estis nomumita bibliotekisto de François-Chrétien de Lamoignon, generala advokato en la Parlamento de Parizo. Li multe legis kaj akiris vastan saĝulon dum prilaboris rezonitan katalogon en 32 folioj de sia biblioteko. Ekde tiam, li ekproduktis verkojn, ĉefe pri historio kaj religio. La ceteron de sia vivo li pasigis laborege; pro mezbona sano kaj malfortigita pro troa studo kaj malriĉo, li mortis tro frue en 1706.
Verkoj
El liaj nombraj verkoj la jenaj estas la plej rimarkindaj:
Solterre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
The Strange Love of Martha Ivers
La Stranga Amo de Martha Ivers (en la angla : The Strange Love of Martha Ivers) estas usona malhela filmo el 1946 reĝisorita fare de Lewis Milestone, kun Barbara Stanwyck, Van Heflin, Kirk Douglas kaj Elizabeth Scott en la gvidroloj. La filmo ankaŭ prezentas la aktorinon Judith Anderson kiu iĝis fama pro ŝia rolo en la filmo Rebecca.
La manuskripto estas bazita sur la novelo Love Lies Bleeding de John Patrick.
Tio estis la debuto de Kirk Douglas en la kino. Humphrey Bogart kaj Lauren Bacall, kiuj studis kun li ĉe la Amerika Akademio de Drama Arto, rekomendis lin al produktanto Hal Wallis.
John Patrick estis nomumita por Oscar por la plej bona rakonto (premio kiu estis aljuĝita ĝis 1956).
Intriga resumo
La jaro estas 1928 en la urbo Iverstown. 13-jaraĝa Martha Ivers vivas kun ŝia hardita onklino (Judith Anderson) post kiam ŝiaj patro kaj patrino forpasis. Ŝi ne povas elteni sian onklinon kaj decidas unun nokton forkuri kun ŝia amiko Sam Masterson. Ili eniras la trajnon sed Marta estas kaptita kaj resendita al ŝia onklino. En la domo de la onklino loĝas la instruisto sinjoro O'Neill kaj lia filo Walter. Nokte, Sam revenis al la sceno tra la fenestro. Ekstere estas fulmoŝtormo kaj elektropaneo.
La onklino venas supren en la mallumo sed helpita de kandellumo kaj la kato de Marta preterpasas ŝin, ŝi trafas la katon kaj en respondo Marta trafas ŝin. La onklino falas, rompas ŝian artikon kaj mortas. Walter kaj lia patro ĉeestas kaj sinjoro O'Neill diras ke li protektos ŝin tiel longe kiel li povus profiti el ĝi.
18 jaroj poste, la nuna jaro estas 1946. Walter O'Neill (Kirk Douglas) nun estas la Ĝenerala Prokuroro en Iverstown. Martha lia edzino (Barbara Stanwyck) heredis fabrikon kaj vastigis ĝin kaj nun estas la plej riĉa virino en la urbo.
Sam Masterson (Van Heplin) nun estas vojaĝa hazardludanto sen fiksa adreso. Li hazarde ruliĝas en Iverstown post kiam lia aŭto estas difektita en akcidento. Li lasas sian aŭton en la garaĝo kaj promenas ĉirkaŭ la urbo. Tie li trovas Toni Marchek (Lizabeth Scott), liberigitan malliberulino sub kondiĉoj. Li rezervas al ili apudajn hotelĉambrojn kaj la venontan tagon ŝi estas arestita por malobservo de la liberiga interkonsento. Sam decidas peti helpon de Walter.
Walter estas surprizita vidi Sam 18 jarojn poste. Li pensas kaj Sam venis por ĉantaĝi lin kaj sendas detektivojn por bati lin tiel ke li forlasos urbon rapide. Sam vizitas la policarkivojn kaj malkovras ke la murdo estis kulpigita sur krimulo kiu havis nenion farendaĵo kun ĝi kaj ke la ĵurio estis influita per la atestaĵo de Martha kaj Walter kaj la akuzito estis kondamnita kaj pendumigita. Ĉio ĉi subpremas la konsciencon de la paro kaj Walter trovas rifuĝon en drinkado de alkoholaĵo.
Martha renkontas Sam kaj ŝia amo estas revivigita. Ŝi ne amas Walter kaj geedziĝis kun li pro premo de lia patro kiu minacis ŝin. Nun ŝi deziras Sam kvankam li postulas duonon de ŝia riĉaĵo. Walter kaj la konscienco de Martha turmentas ilin por kaŭzado de la ekzekuto de senkulpulo. Walter turnas al drinkado kaj foje li ruliĝas laŭ la ŝtuparo kaj estas vundita kaj Martha petas al Walter mortigi lin sed li rifuzas kaj ofertas al li helpon.
Finfine Martha petas fini ŝian vivon. Ŝi alproksimiĝas al Walter, tiras pafilon el ŝia poŝo kaj tuj pafas sin post kiam ankaŭ Walter pafas sin.
Sam forlasas la urbon kun Toni.
Maŭrico de Oranĵo
Maŭrico de Oranĝo (Maurits van Oranje; Moritz von Oranien; naskiĝis la, mortis la ) estis funkciula stadhouder de ĉiuj provincoj de la Nederlanda Respubliko escepte la senjoreco de Frislando ekde 1585 ĝis sia morto en 1625. Antaŭ iĝi Princo de Oranĝo je la morto de sia plej aĝa duonfrato Filipo Vilhelmo, en 1618, li estis konata kiel Maŭrico de Nassau.
Maŭrico pasigis sian junaĝon en Dillenburg en Nassau, kaj studis en Hajdelbergo kaj Lejdeno. Li sukcedis sian patron Vilhelmo la Silentema kiel stadhouder de Holando kaj Zelando en 1585, kaj iĝis stadhouder de Utreĥto, Gelderlando kaj Overiselo en 1590, kaj de Groningen en 1620. Kiel General-kapitano kaj Admiralo de la Unio, Maŭrico organizis la nederlandan ribelon kontraŭ Hispanio en kohera, sukcesa ribelo kaj akiris famon kiel militista strategiisto. Je lia estreco kaj kunlabore kun la Landadvokato de Holando nome Johan van Oldenbarnevelt, la Armeo de la Nederlandaj Ŝtatoj atingis multajn venkojn kaj forpelis la hispanojn el la nordo kaj oriento de la Respubliko. Maŭrico sukcesis revivigi kaj revizii la ŝlosilajn doktrinojn de Vegecio kaj pioniris la novajn eŭropajn formojn de armilaro kaj elfosado. Dum la Dekdujara Batalpaŭzo, religia disputo eksplodis en la Respubliko, kaj aperis konflikto inter Maŭrico kaj van Oldenbarnevelt, kio finiĝis per la senkapigo de tiu lasta. Post la batalpaŭzo, Maŭrico malsukcesis atingi pliajn militvenkojn. Li mortis nelasinte laŭleĝajn filojn en Hago en 1625 kaj estis sukcedota de siaj pli juna duonfrato Frederik Hendrik.
Zürich, Waldhaus Dolder (stacidomo)
Zürich, Waldhaus Dolder estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Tulia (III) hidroksido
Tulia (III) hidroksido aŭ trihidroksido de tulio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratigado de la tulia (III) oksido. Tulia (III) hidroksido estas blankaj, flavecaj aŭ verdecaj, higroskopaj kristaloj, nesolveblaj en akvo sed solvebla en mineralaj acidoj. Tulia (III) hidroksido prezentas tr hidroksilajn grupojn ligitajn al tuliatomo. Ĝi konsistas je 1 tuliatomo, 3 hidroksilaj grupoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Kalvinana preĝdomo (Szigethalom)
La kalvinana preĝdomo estas sakrala konstruaĵo en urbo Szigethalom (Hungario).
Historio
Dum la historio tiu areo estis ekstera agrikultura kampo de Tököl, la sporadaj loĝantoj venis en la 19-a jarcento, amase en la 20-a jarcento. La kalvinanoj konstruis preĝdomon kun novromanika pordo en 1932, kie jam loke okazis diservoj. Supozeble tiutempe ankaŭ sonorilostablo estis kreita. La kunvena domo estis konstruita ĉirkaŭ 2010.
Preĝdomo
La simpla preĝdomo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la menciita novromanika enirejo estas videbla, plej supre kalvinana stelo. Krom tiuj la fasado estas nur muro. La navo estas 7 m larĝa kaj 14 m longa kaj havas flanke fenestrojn.
Kunvena domo
La kunvena domo situas ĉe stratangulo laŭ la trotuaroj apud la preĝdomo. La granda enirejo funkcias ĝuste ĉe la angulo. Interne krom la oficejo kaj pastra loĝejo troviĝas la kunvenejo por 200 personoj.
Sonorilostablo
La moderna sonorilostablo estis konstruita el betono en 1978. Ĝi konsistas en du kolonoj, sed en la pinta parto ili formas ambaŭ kunpremitajn polmojn dum preĝo, ene kun la sola sonorilo. La sonorilo estis gisita en 1930.
Barville-en-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Punanto
La Punanto (angle Punisher), kies vera nomo estas Frank Castle, estas bildstria fikciulo kaj seria murdisto kontraŭheroo, kiu aperas en la komiksoj eldonitaj de Marvel Comics. La Punanto estis kreita de verkisto Gerry Conway kaj la dizajnistoj Ross Andru kaj S-ro John Romita kaj faris sian debuton en The Amazing Spider-Man #129, kie li estis origine prezentita kiel insidmurdisto kaj rivalo de la titulara superheroo Araneo-Viro. Li estas unu el la plej maljunaj bildistria herooj en la mondo, pli maljuna ol Superman.
La statuso de la Punanto kiel superheroo aŭ kontraŭheroo estas kontestata temo kaj plejparte dependas de la interpreto de la ricevanto. Precipe pro la fakto ke, male al la plej multaj superherooj de la Marvel-universo, la Punanto mortigas siajn kontraŭulojn, kiu igas lin veni en konflikton kun aliaj herooj de tiu universo (ekz. kun Daredevil kaj Spider-Man).
Lia reala identeco estas Frank Castle (naskita kiel Castiglione), veterano de Vjetnammilito. La Punanto estas vigilante kiu uzas neortodoksajn metodojn kiel ekzemple torturo, kidnapo, minacoj kaj murdo en sia batalo kontraŭ krimo. Lia familio estis mortigita post atestado de mafiomurdo en Centra Parko de Novjorko. De tie, pelita de deziro al venĝo, Frank Castle, unu sola viro, faris unu-viran militon kontraŭ krimuloj de ĉiuj specoj. Kvankam multaj opinias, ke li provas venĝi sian familion, lia ĉefa ideo estas puni ĉiujn malbonulojn.
Publikigado
La Punanto estas inspirita fare de Mack Bolan, La Ekzekutisto, kiu estis kreita fare de Don Pendleton por serio de suspensfilmoj publikigitaj en 1969. Li ankaŭ estas multe simila al la karaktero pozita fare de Charles Bronson en la filmo Mortdeziro ("Death Wish") de Michael Winner publikigita en 1974.
La karaktero unue aperas en komikso kie li estas alfrontita fare de Araneo-Viro. En tiu epizodo, la superfiulo Ŝakalo, rekrutas la Punanton por mortigi Araneo-Viro, kiun Araneo-Viro kredas respondecas pri la morto de Gwen Stacy, la fianĉo de Peter Parker, kiu estis sia favoratstudento. Ekde tiam, la Punanto faris multajn prezentiĝojn en la Spider-Man aŭ Daredevil serialo, antaŭ esti rajtigita al sia propra titolo.
Post sukcesa miniserialo en 1985 (skribita fare de Steven Grant kaj tirita fare de Mike Zeck), Marvel lanĉis seriokutimulojn dediĉitan al la karaktero en 1987, kun Mike Baron kaj Klaus Janson disponiganta la manuskripton kaj arton, respektive. Ĉi tiu serio estos sekvita per du kromproduktoj: Punisher War Journal kaj Punisher War Zone.
Gravula biografio
Frank Castle estas eks-marsoldato kaj Vjetnammilito veterano kiu havis vivon kune kun sia edzino kaj infanoj. Li, lia edzino kaj infanoj iris dum pikniko en Centra Parko kie ili atestis mafiekzekuton, tiel ke la kvar estis mortigitaj de gangsteroj por atestado de tia krimo, kaj Frank estis la nura pluvivanto. Li mirakle eskapis vivanta kaj ĵuris puni tiujn respondecajn por la morto de sia familio. De tiu momento, Frank Castle decidis komenci senkaŝan militon kontraŭ krimo, uzante metodojn kiuj ne estas ĉiam laŭleĝaj aŭ ene de la leĝo.
Eĉ tiel, la Punanto estis multfoje malliberigita pro siaj krimoj, sed li ĉiam trovas manieron eskapi, aŭ per siaj propraj rimedoj aŭ kun la helpo de gardistoj kiuj simpatias kun liaj manieroj. Eĉ en malliberejo, Castle daŭre mortigis krimulojn. Tra la jaroj, aliaj kun similaj sentoj aŭ kiuj perdis amaton sub kompareblaj cirkonstancoj partneris kun la Punisto. Policanoj kaj prokuroroj, frustritaj per la limigoj de la jura ordo, helpis la Puniston donante al li informojn pri krimuloj aŭ fermante liajn agojn. Li preferas minimumigi tiujn interagojn, eĉ irante ĝis murdi kelkajn el la viglaj imitistoj. Lia misio kaj filozofio estas simplaj, tial li estas fraŭla. La Punisto ne serĉas sekvantojn aŭ kunulojn.
Longe vastigis sian mision de persona venĝo ĝis ekstermado de ĉiuj krimuloj, Castle plene komprenas ke lia krucmilito neniam finiĝos ĝis la tago kiam li mortos. Li estas same disciplinita nun kiel li estis marsoldato: li kolektas informojn, fiksas celojn kaj planas siajn operaciojn ĝis la plej malgranda detalo. Estas preskaŭ maleble kapti la Gvardian Kastelon malsupren.
Andonville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
T-butila izobuterato
t-Butila izobuterato aŭ t-butila izobutanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la buterata acido kaj t-butanolo. t-Butila izobuterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. t-Butila izobuterato prezentas izobutanatan grupon ligitan al t-butila grupo. Ĝi konsistas je 8 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Aschères-le-Marché
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
El disputado voto del Sr. Cayo
El disputado voto del Sr. Cayo (La disputita voĉdono de la Sro. Kajo) estas hispana filmo de 1986 reĝisorita de Antonio Giménez-Rico, baze sur samnoma romano de Miguel Delibes verkita en 1978. Dum la balotado de 1977, nome la uuaj demokratiaj en la Hispana Transiro al la demokratio, kandidato de la socialisma partio PSOE (Juan Luis Galiardo) veturas kun du junaj aktivuloj tra la nordo de la provinco Burgoso, kie li konas la urbestron de preskaus neloĝata domaro, nome la sinjoro Cayo (Francisco Rabal).