cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templo de Olimpia Zeŭso (Ateno)
La gloro de la templo estis mallongdaŭra, ĉar ĝi falis en neuzo post esti rabita dum eksterlanda invado en la 3a jarcento n.e., ĝuste nur ĉirkaŭ unu jarcenton post sia kompletigo. Ĝi estis probable neniam ripirita kaj estis malpliigita al ruinoj poste. En la jarcentoj post la falo de la Romia Imperio, ĝi estis etende malpliigita por elpreni konstrumaterialojn por liveri iliin al konstruprojektoj aliloke en la urbo. Spite tion, substanca parto de la templo restas nuntempe, ĉefe dekses el la originaj gigantaj kolonoj, kaj ĝi pluestas parto de tre grava arkeologia loko de Grekio.
Bratříkovice
Bratříkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Opava inter vilaĝoj Svobodné Heřmanice kaj Hlavnice.
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1265. La vilaĝo situas en supermara alteco 414 metroj. En la vilaĝo vivas.
Ekde la 1-a januaro 1979 ĝis la 31-a de aŭgusto 1990 la nuna municipo Bratříkovice estis parto de kampurbo Litultovice.
San Pedro Tidaá
San Pedro Tidaá estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Tidaá. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 331.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 388 indiĝenoj. El tiuj 346 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
1665
1665 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
12323 Haeckel
12323 Haeckel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana biologiisto Ernst Haeckel (1834–1919), profesoro pri bestoscienco en Jena, plej granda germana reprezentanto de la teorio pri evoluismo. Li etendis tiun teorion per inkludo de la homoj kaj per formulado de biogenetika leĝo. En 1908 li fondis Phyletisches Museum de Jena.
La nomo astroido de la estis komence ortografiita 12323 Häckel antaŭ ricevi sian nunan ortografion.
Karel Vorovka
Karel VOROVKA (naskiĝis la 3-an de februaro 1879 en Praha, mortis la 15-an de januaro 1929 en Praha) estis ĉeĥoslovaka filozofo, profesoro de filozofio en naturscienca fakultato de universitato en Praha.
Li mortis nur kvindekjara. Li estis eksterordinare originala pensulo, kiu elirinte el esplorado kaj primeditado de metodoj por kono matematika kaj veninte al limoj de ĉiuj raciaj metodoj ne malesperis pri la kapablo de ĉia homa kono. Kontraŭe li venis al konvinko, ke pli profunda gnoseo ol racia scio estas ebla.
Vorovka estis spirito nekutime logika. La problemojn li finpensis ĝis ilia efektiva fino. Tial li venis ankaŭ al konvinko pri bezono kaj eblo de lingvo internacia kaj pri taŭgeco de Esperanto por tiu celo. La koncernaj traktaĵoj, kiujn oni publikigis en Esperanta traduko en La Progreso kaj en Nova Eŭropo naskiĝis ĉe li sen ia ajn persona influo de esperantistoj; ili estis tute spontanea rezulto de lia konsekvenca meditado.
Norberčany
Norberčany (1890–1910 ankaŭ Norbertčany; Nürnberg) estas municipo en distrikto Olomouc en Regiono Olomouc en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1397.
NGC 2401
NGC 2401 (alia indiko — OCL 588) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hejmo de Anne Frank
La Hejmo de Anne Frank (Anne Frank Huis) estas hejmo de verkisto kaj biografia muzeo dediĉita al juda militepoka taglibristino Anne Frank. La konstruaĵo estas situanta ĉe kanalo nome Prinsengracht, ĉe Westerkerk, en centra Amsterdamo en Nederlando.
Dum la Dua Mondmilito, Anne Frank kaŝiĝis el Nazia persekutado kun sia familio kaj aliaj kvar personoj en kaŝitaj ĉambroj ĉe la malantaŭo de 17a-jarcenta ĉekanala domo, konata kiel Sekreta Apudaĵo aŭ Postdomo (Achterhuis). Anne Frank ne survivis la militon, sed en 1947 ŝia militepoka taglibro estis publikigita. En 1957, la Fondaĵo Anne Frank estis establita por protekti la posedaĵon el disvolvigantoj kiuj deziris detrui la domblokon.
La muzeo malfermiĝis la 3an de Majo 1960. Ĝi konservas la kaŝejon, havas konstantan ekspozicion pri la vivo kaj epoko de Anne Frank, kaj havas ekspoziciejon pri ĉiaj formoj de persekutado kaj diskriminacio. En 2013 kaj 2014, la muzeo havis 1.2 milionojn da vizitantoj kaj estis la 3a plej vizitata muzeo en Nederlando, post la Rijksmuseum kaj la Muzeo Van Gogh.
Shashe
La rivero Shashe (alternative Shashi) estas granda de maldekstra bordalfluanto de la rivero Limpopo en Zimbabvo. Ĝi elvenas nordokcidente de Francistown, kaj fluas al la Limpopo rivero kie Bocvano, Zimbabvo kaj Sud-Afriko renkontas.
(19515) 1998 QM76
(19515) 1998 QM76 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Velingtona Regiono
La Velingtona Regiono (ankaŭ konata kiel Pligranda Velingtono aŭ Velingtonio) estas loka konsilia regiono de Nov-Zelando, kiu okupas la sudan pinton de la Norda Insulo. La regiono kovras kvadratajn kilometrojn ( kvadratajn mejlojn), kaj havas popolon de  homoj (junio 2019).
La regiono nomiĝas laŭ Velingtono, la ĉefurbo de Nov-Zelando. La urba parto de la regiono, inkluzivante la urbojn Velingtono, Porirua, Lower Hutt kaj Upper Hutt, enhavas de la regiona popolo. Aliaj grandaj urbaj areoj inkluzivas la kunurbaĵon de Kapiti (Waikanae, Paraparaumu, Raumati Beach, Raumati South kaj Paekakariki), kaj la urbeto Masterton.
Loka registaro
La regiono estas administrata per la Velingtona Regiona Konsilio, kiu uzas la promocian nomon Pligranda Velingtona Regiona Konsilio. La konsilia areo kovras la kunurbaĵon ĉirkaŭ la ĉefurbo Velingtono kaj la urboj Lower Hutt, Porirua kaj Upper Hutt, el kiuj ĉiuj tri havas kamparajn landinternojn; ĝi etendas supren laŭ la okcidenta marbordo de la norda insulo, inkluzive la marbordaj setlejoj de la distrikto Kapiti Coast; oriente de la montoĉeno Rimutaka ĝi enhavas tri ĉefe kamparajn distriktojn kiuj plejparte entenas la Wairarapa, inkluzive la urbetojn Masterton, Carterton, Greytown, Featherston kaj Martinborough. La Velingtona Regiona Konsilio unue fondiĝis en 1980 per fuzio de la Velingtona Regiona Planada Aŭtoritato kaj la Velingtona Regiona Akva Estraro.
Unuiga propono de 2013 por fari urbegon de naŭ teritoraj aŭtoritatoj spertis grandan lokan kontraŭstaron, kaj ĝi estis postlasita en junio 2015.
La regata korpo de la regiona konsilio konsistas el 13 konsilistojn, kiuj reprezentas 6 elektodistriktojn:
Geografio
La regiono okupas la sudan pinton de la norda insulo, kaj la maro limas al la okcidento kaj la oriento. Al la okcidento estas la Tasmana Maro kaj al la oriento la Pacifika Oceano, la du maroj kuniĝas per la maldika kaj tumulta Kuka Markolo, kiu estas 28 kilometroj larĝa (17 mejloj) je la plej mallarĝa loko, inter Kabo Terawhiti kaj la Kabo Perano Head en la Riaro Marlborough.
La regiono kovras 7 860 kvadratajn kilometrojn (3 030 kvadratajn mejlojn), kaj etendas norden al Ōtaki kaj preskaŭ al Eketahuna orienten.
Fizike kaj topologie la regiono enhavas kvar partojn, irante preskaŭ paralele laŭ nordorienta-sudokcidenta akso.
Kvin parkoj estas posedataj de la regiona konsilio.
Korendijk
Korendijk estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 100,47 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj por unu kvadrata kilometro. Administra centro de la municipo estas la loĝloko Piershil.
Gabriel Pascal
Gabriel PASCAL (naskiĝis kiel LEHEL Gábor en Arad la 4-an de junio 1894, mortis en Novjorko la 6-an de julio 1954) estis filmproduktisto kaj reĝisoro. Ekde la 1910-aj jaroj li lernis en oficira lernejo de Holiĉ (nun Slovakio). Li soldatservis en la itala fronto dum la unua mondmilito.
Post 1918, li ludis - kiel Gabriel Lehel - en teatro de Vieno (Hofburg-Theater), poste en Berlino, sed kun modesta sukceso.
Por eviti la mizeron, li veturis post kelkaj monatoj al la Agrikultuta Altlernejo de Kopenhago, de kie li dum la unua ekskurso dungiĝis ĉe dana ĉevalbredisto. Laŭ lia plurfoje rakontita historio, li naĝigis, flegis la ĉevalojn en la proksima rivero, nude (li estis ekshibiciema kaj la ŝato al nudismo aperis jam antaŭ la abiturientiĝo). Kiam unufoje filmistoj aperis por surbendigi eksterajn scenojn, li nude galopis antaŭ la filmistoj por altiri la atenton. Onidire, al la reĝisoro plaĉis la spektaklo kaj petis lin ripeti tion por la kamerao. Pascal (tiam li jam uzis la nomon Paŝcal) poste veturis kun la grupo en Italion. Tion instigis ankaŭ lia mallonga amorrilato - aserto de Pascal - al la ĉefrolantino Asta Nielsen.
Gabriel Pascal aperis en 1922 kiel aktoro en (iu negrava) filmo de Robert Reinert. Li tiam okupiĝis jam pri reĝisorado, produktistado kaj iĝis dekstra mano de Reinert en Italio, vivis en Romo, en vilao. Tiutempe li havis monon por somerumoj ĉe Côte d'Azur, kie li eĉ renkontis Bernard Shaw (ili renkontiĝis en 1928, dum nuda naĝado).
Pro la granda ekonomia krizo ekde 1929, li devis fuĝi el Italio (antaŭ la monpruntistoj), en 1932 reĝisoris en Germanio mallongajn timigajn filmetojn, laŭ timig-historietoj de Edgar Allen Poe. Tiuj estis antaŭuloj de la postaj hororfilmoj. Liaj provoj kun Halivudo malsukcesis.
Li vizitis la 13-an de decembro 1935 -kun duonpfundo en la poŝo- G. B. Shaw en Hertfordshire. Li faris la oferton pri filmigo de komedio Pygmalion, verkita en 1912. Kvankam Shaw antaŭ kelkaj tagoj rifuzis proponon Samuel Goldwin (de Metro Goldwin Mayer), li lasis sin konvinki, persvadi fare Pascal, la brilanta hungara cigano - kiel menciis Shaw la reĝisoron.
La filmo estis preta je aŭtuno de 1937 kaj estis prezentita en la filmfestivalo de Venecio. Pygmalion iĝis granda kasosukceso, ricevis en printempo de 1938 la Oskar-premion pro la plej bona reĝisorliro.
La magazino Time elektis Pascal (fine de 1938) al inter la dek plej influhavaj personoj.
Liaj pluaj ideoj estis filmigitaj nutr post lia morto de 1954. Ekz. li planis filmon pri Mahatma Gandhi, por kio li akiris apogon de Ĝavaharlal Nehru (ĉefministro de Barato). (Tion helpis la amikeco al guruo Meher Baba en Usono, en la 1930-aj jaroj, kiu nomis lin Fenikso)
Maria Mercader - verkisto pri la itala filmhistorio - mencias historieton en lia verko, laŭ kio en 1947 Pascal anatxulaboris por iu filmo, kiam nokte vizitis lin en la hotela ĉambro la itala Vittorio de Sica kun reĝisorlibro de Bicikloŝtelistoj. La hungaro persvadis sekvatage la investistojn por doni monon al la italo.
Pascal antaŭpreparis la reĝisoradon de My fair lady, sed tio estis prezentita nur en printempo de 1956 en la Broadway-premiero.
La filmo My fair lady (kun Audrey Hepburn kaj Harrison) de 1964 - reĝisoro la same hungardevena George Cukor - honore memorigas pri li per portreto sur muro de ĉambro de profesoro Higgins.
Lia edzino estis Valéria Hidvéghy (Valerie Pascal).
"Taurus" de Österreichische Bundesbahnen
Taurus estas petolnomo de lokomotivoj de tipoj ES64U2 kaj ES64U4 de Siemens AG en posedo de ÖBB, serioj 1016, 1116 a 1216. Oni ankaŭ ĝenerale tiel nomigas, sed malĝuste, lokomotivojn de sama tipo de aliaj transportistoj:
Tekstoprilaborilo
Tekstoprilaborilo, aŭ tekstilo (laŭ NPIV) aŭ ankoraŭ verkilo, estas programaro por krei, modifi, enpaĝigi kaj presi tekstajn dokumentojn. Oni povas almeti bildojn kaj aliajn datumojn.
Estas multaj programoj kiel ekzemple Writer - "Verkilo" en la esperanta fasado - de LibreOffice kaj OpenOffice; Abiword, la ĉefa tekstoprilaborilo de GNOME; aŭ Word de Microsoft Office k.t.p.
La termino tekstoredaktilo priskribas ion malsaman, ĉar tekstoprilaborilo povas uzi malsamajn tiparojn, bildojn, tabelojn, hiperligilojn, k.t.p. kaj tekstoredaktilo povas regi nur platan tekston.
Jana Novotná
Jana Novotná (naskiĝis en Brno, mortis ) estis ĉeĥa tenisistino. Ekde la jaro 1987 ĝis 1999 ŝi estis tenisa profesiulo. Interalie ŝi en 1994 kune kun la samlanda tenisisto Petr Korda gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
6726 Suthers
6726 Suthers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita amatora astronomo Paul Graham Sutherland, asociita al la Society for Popular Astronomy. Kiel ĵurnalisto, li dissciigis multajn astronomiaj novaĵojn al larĝa publiko kaj mastrumas la TTT-ejon Spacestories.com.
Virgil Groder
Vivo
Estante filo de gastejestro li trejniĝis kiel ĉarpentisto. Lernoknabece li transloĝiĝis al Mittersill kiel parenco lia jam sammetie deĵoris. La pentradon li ellernis ĉe Franz Defregger en Munkeno antaŭ kontinuigo de la studoj en Romo. Reveninte en 1886 al Pinzgau li liberprofesiulis.
Graveco
Groder faris ĝenropentraĵojn kaj portretojn je. Konserviĝis de li multaj vandaj kaj plafonaj artaĵoj en preĝejoj de Pinzgau kaj la najbaraj nordtirolaj distriktoj. Sekpentraĵoj liaj tie plejmultas. Groder apartenis al la grupo de la lastaj nazaretanoj. Tamen li poste jam uzis elementojn de moderna pentrado. Multo el liaj verkoj bedaŭrinde foriĝis dum postaj restaŭradoj aŭ almenaŭ ricevis surpentron.
Tipografio
Tipografo nomiĝas tiu laboristo, kiu laboras en tradicia presejo; plivastige, tiu kiu okupiĝas pri tipografio.
Ĝenerala rigardo
La tipografia dezajno devas konsideri la specon (ekzemple libro, formularo aŭ interreto) kaj celon (ekzemple facila legebleco aŭ varbado) de la dokumento.
Ekde la apero de komputiloj kaj ciferecaj iloj, tipografia agad-kampo sufiĉe ampleksiĝis: ttt-ejoj, poŝ-telefonaj kaj poŝ-videoludilaj ekranoj estas nur kelkaj ekzemploj.
Mikrotipografio aŭ detala tipografio
Detala tipografio aŭ mikrotipografio fiksas la sekvajn detalojn de la kompostado:
• tipara familio, majuskletoj kaj ligaturoj
• paŝo de la prestipoj kaj spacetoj
• ortografie kaj tipografie ĝusta apliko de interpunkcio
[[Dosiero:Metal_type.svg|eta|Prestipo:
a - spegulbilda litero
b - prestipa larĝeco
c - prestipa alteco
Kálmán Árkosi-Ferenczi
ÁRKOSI FERENCZI Kálmán [a:rkoŝi ferenci] estis hungara verkisto, poeto naskiĝinta en Medesér en 1877 kaj mortinta en 1918.
Tipografio
Mikrotipografio aŭ detala tipografio
Detaloj
Kálmán Árkosi-Ferenczi
Biografio
Li estis ŝtatscienca doktoro, ekde 1897 en la ŝtata financa servo.
Tipografio
Mikrotipografio aŭ detala tipografio
1 - kapo
2 - la tielnomata "signaturo"
3 - pieda ĉizaĵo (ne ĉiam ekzistas)
4 - piedo]]
Makrotipografio kaj enpaĝigo
Makrotipografio okupiĝas pri la dezajna aspekto de kompleta skriba verko.
• paĝoformato
• kompostareo
• liniolarĝeco, liniopaŝo, nombro de linioj
• eviti nekonvenajn dividojn de vortoj kaj alineoj (orfoj)
• aranĝo de la paĝo kaj de la teksto
• enmeto de bildoj kaj tabeloj
• fiksi la grandecon kaj la emfazon de la tiparoj
Bazaj elementoj de la enpaĝigo:
• la linio por la horizontala direkto
• la kolumno por la vertikala direkto
La unuopaj elementoj de la paĝokonstruo akordiĝu sencoplene: tiparelekto kaj -grandeco, ĝusta lokiĝo de bildoj, grafikaĵoj kaj tabeloj plej gravas. Oni celu harmonian dispartigon de presita kaj nepresita areoj: paĝo estu nek tro ŝarĝita nek tro malplena. Ĉe tio utilas dispartigo de la elementoj per kradostrukturo.
Aplikado de tipografio
Ekde Gutenberg tipografio estis parto de la faka scio de presistoj kaj kompostistoj. Nuntempe ĝi estas grava studparto por grafikistoj en la presindustrio kaj en ciferecaj komunikiloj kaj similaj profesioj. La novaj teknikoj por la kreado de retejoj postulis de tipografoj novajn defiojn, ekzemple koncerne facilecon kaj praktikecon por uzantoj. Nuntempe preskaŭ iu ajn povas krei printaĵojn (ekz. leterojn) aŭ krei retpaĝon kaj tiel esti tipografia kreanto. Ofte ekzistas jam uzpretaj aplikadoj. Tamen ankaŭ la amatora tipografo povas ĉerpi el la spertoj de bonaj profesiaj tipografoj kaj grafikistoj nuntempaj aŭ iamaj. Por ĉi tiuj metioj ekzistas gvidlibroj en diversaj lingvoj ĉu presitaj ĉu rete atingeblaj. Tipografio povas reliefigi la enhavon, celon kaj ĉarmon de verko subtenante la komunikan efikon de teksto, kiu antaŭ ĉio estu bone legebla.
Gotika kaj Renesanca
La presejo en Eŭropo, evoluis dum la Renesanca apogeo. Tamen, la unuaj presaĵoj fare de Johannes Gutenberg, kiel la 42-linia Biblio, uzis liter-stilon el la Gotika epoko nomita Teksturo (germane, Texture), Frakturo (germane, Fraktur) aŭ malnova angla stilo. Dum la Mezepoko, la libra kulturo eliris el la kristanaj monaĥejoj, kiuj agis preskaŭ kiel eldonejoj en la moderna senco de tiu ĉi vorto. La libroj ne estis presitaj, sed man-skribitaj fare de specialigitaj monaĥoj nomataj kopiistoj; ili faris sian laboron en ejo trovita ene de preskaŭ ĉiuj monaĥejoj nomita latinlingve scriptorium (pr. skriptorjum) (skribejo). La scriptorium kiu havis bibliotekon kaj salonon kun diversaj skrib-tabloj. Ĉi tie, la monaĥoj kopiis la librojn de la biblioteko, unufoje pro mendo fare de feŭda sinjoro kaj alifoje el alia monaĥejo. Dum la Gotik-epoko, Eŭropo revenis iom post iom al ekonomia sistemo, kiu dependis de la urboj — kaj ne de la kampo kiel tradicie dum la plejparto de la Mezepoko —, kaj tion determinis la naskiĝo de la gildoj, kiuj permesis plej grandan libro-produktadon. La libroj, kutime religiaj, estis menditaj de riĉuloj al gildo de libro-artistoj, kiuj havis specialistojn pri surskriboj, ornamaj majuskloj, liter-ornamo, gale-kompostaĵo kaj libro-bindado; ĉar temis pri tute metia procezo, 200-paĝa libro povis prokrastiĝi 5 aŭ 6 monatoj, kaj estis necesaj pli-malpli 25 ŝaf-feloj por fari la veleno sur kiu oni skribis kaj ilustris per ov-guaŝo, kaj primitiva speco de oleo-pentraĵo. La urboj kiuj pli fortiĝis dum la Gotika epoko estis nord-Eŭropaj, ekz-e, Parizo, Londono kaj sufiĉe da germanaj urboj, kiuj estis la unuaj je starigi la gilda sistemo; plie, la urbo kaŭzis la naskiĝo de la universitatoj; tio kreskigis la bezonon de man-skribaĵoj kaj starigis bezonon trovi novan metodon por libro-produktado, amase kaj multe pli malmultekoste.
Teknika evoluo
Kompostmaŝinoj
Linotipo (Linotype), inventita de Ottmar Mergenthaler, produktis rapide presliniojn ĉefe por ĵurnaloj.
Monotipo (Monotype), inventita de Tolbert Lanston, produktis unuopajn prestipojn por libroj kaj komplikaj laboroj.
Tipara klasigo
Oni klasigas tiparojn laŭ ilia formo kaj ankaŭ surbaze de la epoko kiam estis dezajnitaj.
1669
1669 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1669 post Kristo okazis, interalie:
Szatmárcseke
Szatmárcseke estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Fehérgyarmat.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, kiu samtempe estas limo inter Hungario kaj Ukrainio, laŭ traira flankovojo. Nyíregyháza troviĝas 94, Vásárosnamény 29, Fehérgyarmat 17 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1181 en formo Cseke, kiel ekleziejo. Parto de kampoj longe apartenis al familio Kölcsey (kolĉei). La komunumo multe suferis de turkoj, aŭstroj, inundoj, ĥoleroj. En 1865 incendio okazis. En 1920 la vilaĝo trovis sin apud limo de Ĉeĥoslovakio.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, apoteko, klubo de gemaljunuloj, policano.
Bordolano
Bordolano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Casalbuttano ed Uniti, Castelvisconti, Corte de' Cortesi con Cignone kaj Quinzano d'Oglio (BS).
Oscar Montelius
Gustav Oscar August MONTELIUS, konata kiel Oscar MONTELIUS (9a de Septembro 1843 – 4a de Novembro 1921) estis sveda arkeologo kiu rafinis la koncepton de seriado, nome relativa kronologia datigmetodo.
Li startis el la tri-epoka sistemo (Ŝtonepoko, Bronzepoko, Ferepoko), origine dezajnita de la dana arkeologo Christian Jürgensen Thomsen por organizi la danajn muzekolektojn de arkeologiaj materialoj, kaj sub-dividis ĝin poste. Li dividis la Neolitikon en Skandinavio en kvar numeritaj periodoj, I-IV, kaj la Skandinavan bronzepokon en ses, nome I-VI. Li estis la unua kiu establis, ke la multnombraj svedaj petroglifoj estis el la Skandinava bronzepoko, komparinte la kakilojn portretitajn en la petroglifoj kun la arkeologiaj trovaĵoj.
Loipersdorf im Burgenland
Loipersdorf im Burgenland, hungare Lipótfalva estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Loipersdorf-Kitzladen.
Situo
Pinkafeld troviĝas je 6 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1334 en hungara formo "Lipotfalva". En 1532 la turkoj detruis la vilaĝon. La turkoj detruis ĝin en 1532. En 1910 vivis en Lipótfalva 913 homoj (aŭstroj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Kitzladen kaj Loipersdorf unuiĝis. En 1976 moderna lernejo konstruiĝis.
Bickenbach (Bergstraße)
Bickenbach (prononcu Biknbaĥ) estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Darmstadt-Dieburg de la federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografio
La komunuma teritorio estas parto de la feria regiono "Monta Vojo" (germane "Bergstraße", ĉe Bickenbach je kelkaj kilometroj dividita al nova, pli okcidenta, kaj malnova, pli orienta vojoj), kiu de la urbo Darmstadt norde vojas suden, ĉe la okcidenta rando de la mezalta montaro Odenvaldo, ĝis la urbo Wiesloch.
Historio
El neolitiko, oni trovis spurojn de rubandaj ceramikaĵoj.
Jaron 874 en la kodekso de Lorsch Bickenbach estis menciita unuafoje sub la nomo Bicchumbach.
Ekonomio
Tie la firmao Alnatura dumlonge fabrikis ekologie altkvalitajn manĝaĵojn, ĝis komence de la 2020-aj jaroj la firmao translokiĝis iom norden al la okcidenta rando de Darmstadt.
Fontoj
Bickenbach uffm Sand, 1973.
Étain
Étain estas franca urbo kiu situas en Meuse, unu el la kvar departementoj de la franca regiono Loreno. Étain estas la ĉefloko de la samnoma kantono, kiu troviĝas en la arondismento de Verdun.
En la jaro 1999, la urbo havis 3 709 loĝantojn sur 20 km² : en la franca, ili estas nomataj "les Stainois": en artikolo de André Andrieu el la Sago numero 16 de junio 2005, paĝo 5, la proponita traduko por la loĝantoj estas "stajnanoj", do, la urbo nomiĝu "Stajno" en la Lingvo Internacia.
Historio
Jam antaŭ 1790 troviĝis en Étain kaj hospitalo kaj monaĥejo por kapucenoj. La urbo disponis je kvar pordegoj kaj ĉirkaŭmuroj.
Vidindaĵoj
- La pieto de Ligier Richier [latine pietā], kiu troviĝas en la preĝejo Sankta Marteno [Saint-Martin] fariĝis 1905 la unua en la listo de klasitaj monumentoj historiaj por la tuta departamento.
Ĝemelurbo
La ĝemelurbo de Étain nomiĝas Düppenweiler : ĝi situas en la germana regiono Sarlando [germane Saarland, france Sarre]; ambaŭ urboj do troviĝas en la sama eŭropa-regiono Sar-Lor-Luks, kiu konsistas el Sarlando, Loreno, Luksemburgio (grandduka kaj belga) kaj regiono ĉirkaŭ Trier.
Nomoj
Stajno estas proponita traduko esperanten de la franca nomo Etain, kiu estas komunumo de la departemento Meuse [Mozlando] en Loreno, regiono de Francio. En la Sago, numero 16 de junio 2005, paĝo 5, Andreo Andriu proponas ankaŭ "la stajnanoj" por traduki "les Stainois", la nomo de la loĝantoj.
Jürgen Moltmann
Jürgen MOLTMANN (naskiĝinta la 8an de Aprilo 1926) estas germana reformaciisma teologo kiu estas Profesoro Emerita de Sistema Teologio ĉe la Universitato de Tubingeno kaj estas konata pro libroj Teologio de Espero, La Krucumita Dio, Dio en Kreaĵo, kaj aliaj kontribuaĵoj al sistema teologio. Jürgen Moltmann estas la edzo de Elisabeth Moltmann-Wendel, notinda feminisma teologo. Jürgen Moltmann priskribis sian propran teologion kiel etendaĵo de teologiaj verkoj de Karl Barth, precipe la Dogmatiko de Eklezio, kaj li priskribis siajn ideojn kiel post-Barth-eca. Li ricevis honorigajn doktoriĝojn el kelkaj universitatoj, inkluzive Duke Universitato (1973), la Universitato de Loveno en Belgio (1995), la Alexandru Ioan Cuza Universitato en Rumanio (1996), la Chung Juano Kristana Universitato en Tajvano (2002), la Nikaragva Evangeliisma Universitato (2002) kaj la Universitato de Pretoria en Sudafriko (2017). Moltmann elektiĝis por prezenti la Gifford Prelegojn en 1984–85 kaj ricevis la Grawemeyer Premion en Religio de 2000.
Crhov
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1353.
Etila nitrato
Etila nitrato aŭ C2H5NO3 estas organika etila estero de nitrata acido, senkolora, eksplodema likvaĵo kun agrabla odoro, dolĉeca gusto kaj oksidigaj proprecoj, nesolvebla en akvo sed solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj, kaj uzata en preparado de kemiaj sintezoj, drogoj, farboj kaj parfumoj.
Etila nitrato ekzistas en la atmosfero kaj ĝi ĉeestas sub la formo de densa nebulo ĉefe dum humidaj tagoj. Antaŭe konsiderita kiel poluaĵo, estigita ĉefe per brulado de fosiliaj fuelaĵoj, antaŭnelongaj analizoj de oceanakvaj specimenoj malkaŝas tion, ke en lokoj kie varmaj akvoj leviĝas el la profundo, la akvo saturiĝas per alkilaj nitratoj, eble formitaj per naturaj procezoj.
Eppertshausen
Eppertshausen (prononcu Epertshaŭzn') estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Darmstadt-Dieburg, en federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Amsterdam Museum
La Amsterdam Museum (Amsterdama Muzeo), ĝis 2011 nomita Amsterdams Historisch Museum, estas muzeo pri la historio de Amsterdamo. Ekde 1975, ĝi estas situanta en la malnova orfejo de la urbo inter Kalverstraat kaj Nieuwezijds Voorburgwal. Ĝi enhavas informon kaj objektojn el la Mezepoko ĝis la nuntempo. La kolekto konsistas el 70,000 objektoj tenitaj en diversaj konstruaĵoj kaj stokejoj. El tiuj, proksimume 25,000 estis fotitaj kaj disponeblaj rete al la publiko.
Blankagorĝa egitalo
La Blankagorĝa egitalo (Aegithalos niveogularis) estas specio de birdo de la familio de Egitaledoj kiuj konstruas pendantajn nestojn.
Temas pri ĝenerale grizeca birdo kun nigraj frunto kaj krono, kaj tre rimarkindan blankecan kolon, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo ĉar niveogularis signifas “kun neĝokolora gorĝo”.
NGC 2402-1
NGC 2402-1 (aliaj indikoj — UGC 3891, MCG 2-19-4, ZWG 57.15, PGC 21176) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Blankagorĝa egitalo
La specio troviĝas en Barato, Nepalo kaj Pakistano. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de montetoj.
NGC 2402-1
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malnova Reĝa Palaco
La Malnova Reĝa Palaco (en greka: Παλαιά Ανάκτορα) estas la unua reĝa palaco de moderna Grekio, kompletigita en 1843. Ĝi estis hejmo de la Grekia parlamento el 1934. La Malnova Reĝa Palaco estas situa ĉe la kerno de la moderna Ateno, ĉe la Placo Sintagma.
Ĝi estis la sidejo de la gerkaj gereĝoj dum la 19a jarcento. Ĝi suferis incendion en 1909. En 1924, referendumo abolis la monarkion. La konstruaĵo estis tiam uzata por multaj diversaj celoj — por registaraj kaj publikaj servoj en la 1920-aj jaroj, hospitalo dum la Dua Mondmilito, rifuĝejo antaŭe ktp. En 1935 oni restaŭris la monarkion, sed ekde tiam ĝi jam estis sidejo de la Grekia Parlamento.
Oegstgeest
Oegstgeest estas municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 7,97 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj por unu kvadrata kilometro. Oegstgeest konsidereblas antaŭurbo de Leiden.
Zoltán Basilides
Zoltán Basilides [bazilides], laŭ hungarlingve kutima nomordo Basilides Zoltán estis hungara operkantisto (baso), aktoro, voĉoaktoro. Liaj fratoj estis Ábris Basilides, Sándor Basilides kaj Barna Basilides.
Zoltán Basilides naskiĝis la  en Vágújhely (nuntempa Nové Mesto nad Váhom en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Basilides akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1945. Post la diplomo li havis operajn rolojn en Nacia Teatro (Szeged), poste prozajn rolojn en Teatro Csokonai (Debrecen). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Ekde 1953 li havis filmajn, ekde 1963 ankaŭ televiziajn rolojn. Li ricevis premion Kossuth en 1957, pli frue kaj poste po unu premiojn.
Caracena
Caracena [karaZEna] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Tierras del Burgo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,15 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 14 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 180 loĝantojn el la 1920-aj jaroj.
Ĝi distas 84 km de Sorio, provinca ĉefurbo, kaj 30 km de El Burgo de Osma. Kaj limas kun Tarancueña, Cañicera, Valderromán, Hoz de Arriba, Hoz de Abajo, Carrascosa de Abajo, Pozuelo, La Perera kaj Madruédano.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En 939 oni plifortigis la fortikaĵon. Ŝajne en la jaro 981 Almanzoro rekaptis la lokon. En 1061 okazis la definitiva konkero de la loko kaj kastelo de Caracena fare de la trupoj de Fernando la 1-a, reĝo de Kastilio, Leono kaj Galegio. Ĉirkaŭ 1080 la reĝo Alfonso la 6-a de Kastilio kaj Leono ordonis la reloĝadon de Caracena. En postaj jarcentoj la loko estis aparteno al diversaj nobelaj senjoroj.
La 10an de septembro 1607 Filipo la 3-a faris la senjorlandon markizlando por don Luis Carrillo de Toledo, vicreĝo de la Regno Valencia, kie li superrigardis la forpelon de la moriskoj en 1609. Kiel kuriozaĵo, menciindas, ke unu de la nevinoj de la 2a Markizo de Caracena aperis en la fam pentraĵo de Diego Velázquez, nome Las Meninas. Temas pri Isabel de Velasco, filino de Don Bernardino de Velasco Ayala y Rojas (grafo de Fuensalida) kaj de lia unua edzino, Isabel de Velasco de Benavides (fratino de Don Luís de Benavides Carrillo de Toledo - 2a Markizo de Caracena). Isabel estas la menina kiu aperas maldekstre de la Infantino Doña Margarita.
Ekonomio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la kastelo, la romanikaj preĝejoj de Sankta Maria kaj de Sankta Petro kaj ermitejo.
Diemen Zuid (stacidomo)
En 1993, la fervoja stacidomo de Nederlandse Spoorwegen malfermiĝis en Diemen Zuid. Ĝi formas parton de la Zuidelijke tak (Suda sekcio) de la "Ringspoorbaan" en Amsterdamo - ĝi estas la hodiaŭa linio inter Schiphol kaj Weesp.
Phillip Ndunguru
Phillip NDUNGURU (aŭ Philip Ndunguru), plennome Phillip Neri Ndunguru (naskiĝis la en distrikto Mbinga (Regiono Ruvuma), Tanzanio, mortis en marto de 1986) estis tanzania bildliteraturisto.
Enkonduko
Unu el la plej grandaj fontoj de inspiro por la nuna generacio de bildliteraturistoj en Tanzanio estas la forpasinta Phillip Ndunguru. Junaĝe en la 1980-aj jaroj, li jam kreis amason da laboro kiu montris la vojon por dudek jaroj da komiksa produktado en Tanzanio. En tiu biografio, bazita sur svahillingva artikolo originale publikigita en Sani (1986) kaj tradukita en la anglan de BongoToons, ni retro-rigardas al la vivo de Ndunguru.
Biografio
Phillip Neri Ndunguru naskiĝis la en distrikto Mbinga (Regiono Ruvuma). Li estis la kvara en familio de ok infanoj. Liaj gepatroj estis Mzee Severin Ndunguru kaj Marta Haule. Frue, ekde la dua jaraĝo li montris emon al desegnado. En 1964, parto de la familio transloĝiĝis al Daresalamo kie la patro de Phillip eklaboris en la universitato, sed Phillip postrestis. En 1967, kiam li estis kvin jara, estis evidente ke Phillip fariĝos escepta artisto.
Kiam Phillip atingis la aĝon eniri la lernejon, li estis sendita al Daresalamo, kie li komencis la lernadon en elementa lernejo de Forodhani, tiam konata sub la nomo "St. Joseph Convent School". En 1974, li eniris la sekundaran lernejon de TTC Chang'ombe, kaj fininte la studadon en 1978, li tute implikiĝis en artoj. Nederlanda instruisto, kiu vivis en Tanzanio dum pli ol 20 jaroj, amiko de la patro de Phillip, plue enkondukis lin en desegno-arton. Kiam lia instruisto mortis, Phillip dubis ĉu li povus daŭrigi en tiu arto.
Tiam, Sani magazino estis la sola tanzania komiksa publikaĵo. Phillip iris por renkonti la ĉef-redaktoron kaj li baldaŭ estis dungita kiel Ĉef-bildliteraturisto por Sani. En Sani, Phillip ekhavis la eblecon uzi pli bonan materialon kaj plue trejniĝi. Wamasa publikistoj prezentis lin al la teamoj de Kiuta (ŝtata presejo) kaj Printpak, tiel ke Phillip povis plue lerni pri pres-teĥnikoj. Li ankaŭ vizitis kursojn de Raza, pentristo ligita al la Universitato de Daresalamo, kiu instruis al li la uzadon de koloroj, kaj de Msoke, uganda instruisto pri arto en la universitato. Kune kun bildliteraturisto S.M.M. Bawji li laboris pri la komikso Chaka la Mauti, kio ĉe la legantoj pruvis liajn perfektajn kvalifikojn. Alia bona ekzemplo de lia talento povis esti vidita en Kipigo cha Dunia, kun la komiksa heroo Mzee Meko, kaj en Sani mem, en kiu li desegnis heroojn kiaj Pimbi, Kipepe, Lodi Lofa kaj Ndumilakuwili.
En 1981 pro manko de papero, la eldonado de Sani estis haltigita. Phillip iris labori kun Continental Publishers, kie li plue lernis pri libro-presado kaj -bindado. Post momento, li decidis fariĝi sendependa ilustristo. Tamen, pro tio ke vivo de artisto tiam ne estis facila en Tanzanio, li tre deziris iri eksterlanden por travojaĝi. Antaŭ lia foriro, li ekspoziciis sian laboron en la Goethe-Instituto kaj en Hotelo Forodhani, kie li vendis ĉiujn ekspoziciitajn desegnojn. Poste, li iris al Zimbabvo kaj Svedio kaj en 1983 li akceptis dungoferton de gazeto Kenya Times en Najrobio.
En Najrobio, li komencis desegni la bildstrion Kazibure, kiu en Tanzanio estis publikigita de Sani sub la nomo Ndumilakuwili. La bildstria heroo Kazibure fariĝis tre populara en Kenjo kaj Phillip komencis ricevi multajn leterojn de admirantoj. Ilia aflikto estis des pli granda, kiam li neatendite mortis en la aĝo de 24 jaroj, en marto 1986. Kenya Times ricevis multajn kondolencojn, kaj en Tanzanio Sani magazino dediĉis specialan eldonon memore al Phillip.
La bildstriaj herooj kiujn Phillip ekpopularigis daŭre aperis en Sani. Granda nombro de bildstrioj forte inspiritaj de la kreaĵoj de Phillip aperis en magazinoj kiaj Tabasamu kaj Bongo, kiuj komencis konkurencon sur la tanzania merkato en la 1990-aj jaroj. Hodiaŭ, Phillip estas memorata de la nuna generacio de bildliteraturistoj kiel grava fonto de inspiro. Lia pli-juna frato Paul laboras kiel spektakla artisto kaj lia sola filo ankaŭ montris emon al desegnado de bildstrioj.
Féniers
Féniers estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 87 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Féniers etendiĝas sur 14,33 km², kaj havis 87 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 6 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Féniers situas je alteco de 922 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Féniers apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean-Claude Alarmaguy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Blue Peacock
Blue Peacock ( blua pavo) estis projekto de la brita ministerio pri defendo en la 1950-aj jaroj. Ĝi planis distribui nukleajn minojn tra Okcidenta Germanio kaj eksplodigi ilin en la okazo de sovetia invado. La projekto estis ĉesigita en 1958.
La plano antaŭvidis, ke dek nukleaj minoj kun eksplodkapablo de 10 kilotunoj da TNT-ekvivalento estu distribuitaj tra la Nordgermana Ebenaĵo, kiu estis ebla invado-vojo al okcidenta Eŭropo. Tiuj minoj estu eksplodigeblaj el granda distanco per dratoj aŭ per horloĝoj post ok tagoj. Je provo malfermi, manipuli aŭ malaktivigi la bombojn ili devis eksplodi post dek sekundoj. Ilia celo estis duobla:
Ebla problemo de la minoj estis, ke en vintro malvarmo povus malfunkciigi ilin. Tial oni planis enmeti kokojn, kiuj varmigu ilin per sia korpa varmo.
En 1957 ekestis obĵetoj, ke la danĝero de disvastiĝanta radioaktiveco estas tro granda kaj ke la Federacia Respubliko Germanio tamen estas alianca lando. En februaro 1958 la ministerio nuligis la projekton.
Pinduca
Pinduca (naskiĝinta la 4-an de junio 1937 en Igarapé-Mirim, Parao), realnome Aurino Quirino Gonçalves estas kantisto-kantoverkisto, kaj brazila muzikisto.
Vivo
Pinduca estas kantisto kaj komponisto. Li estas unu el la plej konataj muzikistoj de la amazona regiono kaj sonregistris ekde 1973 pli ol 30 diskojn. Pinduca estas nomata reĝo de karimboo kaj ludis ankaŭ gravan rolon je la disfamigo de lambado. Li devenas el muzikistofamilio kaj komencis sian karieron kiel panderisto. En la aĝo de 16 jaroj li muzikis en Abaetetubaen la Orquestra Brasil, post tio kiel frapinstrumentisto en Belemo en la Orquestra de Orlando Pereira kaj postsekve en policorkestro. En 1957 li fondis propran muzikbandon.
Gentile da Fabriano
Gentile da Fabriano (1370-1427) aŭ "Niccolò di Giovanni di Massio", estis itala pentristo kaj unu el la plej eminentaj italaj artistoj de sia tempo, sed la plej multaj el la verkoj sur kiuj lia nomo sidis estis detruitaj. La plej grava verko kiu travivis ĝis la hodiaŭaj tagoj estas la retablo "Adoro de la Magiaj Reĝoj" (1423), pentrita por la "Preĝejo de la Sankta Triunuo" en Florenco.
Multe serĉata de elstaraj riĉaj patronoj tra nordaj kaj centraj regionoj de la itala duoninsulo, li aktivis en Venecio, Breŝo, Florenco, Sieno, Orvieto kaj Romo. Devenante el la urbo Fabriano en la Marŝoj, li probable estis trejnita en Lombardio, kie lia arto formiĝis ĉe artistoj laborantaj en la kortego de Milano kaj franc-flandraj modeloj.
Liaj pentraĵoj estas karakterizitaj per lirika atmosfero, delikataj figuroj kun glataj, rozkoloraj haŭtoj kaj okuloj kun pezaj palpebroj, kaj rimarkinda atento al la detaloj en la bildigado de pejzaĝoj, bestoj, kaj kostumoj.
Apache OpenOffice
Apache OpenOffice, antaŭe OpenOffice.org, estas ofica programaro, simila al "Microsoft Office" (t.e. Word, Excel, Power Point, Access, ktp) sed OpenOffice estas libera kaj malfermit-koda programaro. Por uzantoj, tio signifas, ke ĝi estas senpage disponebla al ĉiuj, por instali tiom da fojojn en tiom da komputiloj, kiom oni volas. Por programistoj, tio signifas ke iu ajn rajtas kaj povas modifi kaj reeldoni la programaron. Kaj la permesilo kun kiu ĝi estas eldonata signifas, ke ĝi ĉiam estos tia—senpaga, libera por ĉiuj.
Historio
En decembro de 2004, nova "eta" versio eldoniĝis, nomita 1.1.4. Ĝi havis neniujn novajn funkciojn kompare kun 1.1.3, sed multe da korektoj (da sencimigoj). Versio 2.4.0, aperis (komence nur en angla lingvo) en marto 2008. Uzantoj de la programaro antaŭĝojis tiun version, ĉar ĝi estas pli kongrua kun Microsoft Office. Versio 3.0 aperis en oktobro 2008.
Fine de septembro 2010 disiĝis granda parto de la evoluteamo kun la celo memstare pluevoluigi ofican programaron aparte de 'OpenOffice.org'; la nova programaro nomiĝas LibreOffice, kombinante la francan/hispanan 'libre' (libera) kun la angla 'office' (oficejo) kaj tiel indikante pli fortan konsideron de aliaj lingvoj. Dum 'OpenOffice.org' restis propraĵo de la komerca entrepreno 'Oracle', 'LibreOffice' apartenas al speciala fondaĵo The Document Foundation (dokumenta fondaĵo).
En junio 2011 Oracle transmetis la regadon de OpenOffice.org al Apache Software Foundation, kiu ĝin metis sub la Apache-licencon.
Elementoj
OpenOffice inkluzivas i.a. dokumentoredaktilon (Writer), kalkultabelilon (Calc), prezentilon (Impress), datumbaz-manipulilon (Base), desegnilon (Draw) kaj formulilon (Math).
Dosieraj formatoj
OpenOffice pioniris la ISO/IEC-normajn dosierformatojn "OpenDocument" (ODF), kiun ĝi uzas implicite. Ĝi ankaŭ subtenas legadon (kaj ĝenerale skribadon) multajn heredaĵajn kaj aktualajn proprietajn dosierformatojn (ekzemple: WordPerfect per libwpd, StarOffice, Lotus Software, MS Works per libwps, Rich Text Format), kaj formatoj de Microsoft Office. Ek de versio 3.0 la implicita formato de OpenOffice.org estas bazita sur nefinitaj versioj por OASIS ODF 1.2. La nomro OpenDocument estis aprobita por publikigo kiel Internaci Normo de ISO kaj IEClaŭ la nomo ISO/IEC 26300:2006.
OpenOffice.org kaj Esperanto
Esperantan version de OpenOffice kreis internacia skipo, sub projekto aŭspiciata de UEA.
La Esperanto-versio estis preparata de internacia teamo, gvidata de Joey Stanford kaj Tim Morley kaj estis la sola reta projekto rekte aŭspiciata de UEA. La tradukskipo kunlaboris kun la E@I-projekto Komputeko rilate tradukojn de prikomputilaj terminoj.
Versio 3.x.x de OpenOffice havis esperantigitan uzinterfacon, kaj la helpo estis parte tradukita.
Depost 2010 esperanta versio de OpenOffice ne estas prizorgata kaj ne havebla. Post 2010 estas havebla LibreOffice en esperanto.
Esperantigo de la moduloj
La tradukskipo uzis tradukitajn nomojn por la diversaj partoj de la programaro, sed lasis "OpenOffice.org" netradukita.
Dolní Povelice
Dolní Povelice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,61 km².
Situo
Dolní Povelice troviĝas inter Bohušov (nordoriente), Dívčí Hrad (nordokcidente) kaj Slezské Rudoltice (sude). Nordan parton kreas rivero Osoblaha. En la okcidenta parto estas monteto nomata Červený vrch (307 m s. m.). En la municipo estis dum regado de Hodicidoj el Hodice fondataj fiŝlagoj.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Dolní Povelice laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj.
En Dolní Povelice estas registritaj 45 adresoj, ĉiuj daŭre loĝataj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 37 domoj, el tio 30 daŭre loĝataj.
Róbert Bárány
Róbert Bárány naskiĝis la en Vieno, Aŭstrio-Hungario. Li mortis la en Upsalo, Svedio. En 1914 li honoriĝis per la Nobel-premio pri Fiziologio aŭ Medicino pro sia laboro pri la fiziologio kaj patologio de la vestibula sistemo. Ekde 1917 li estis membro de la Universitato de Upsalo, kaj akceptis aldonan svedan civitanecon en 1919.
Biografio
La familio devenis el Várpalota. Róbert Bárány naskiĝis en Vieno kaj post la mezlernejaj jaroj studis en la Universitato de Vieno. Ekde 1905 li laboris samloke en la universitata hospitalo. Post 4 jaroj li ricevis la rangon docento.
En 1914 al li estis aljuĝita la Nobel-premio pro ekzamenoj pri la ekvilibra senso. Dum la Unua mondmilito li militkaptitiĝis, sed Svedio liberigis lin en 1916, per diplomata vigla laboro, iniciata kaj ĉefe, vigle daŭrigita de la profesoro de otorinolaringologio, Gunnar Holmgren (1875–1954), kaj interalie helpe de orelkuracisto-organizoj kiuj laboris kun neŭtralaj ŝtatoj kaj de princo Karlo. Tiu laboro ebligis ke li povis ricevi la premion en Stokholmo, sed ankaŭ ke li povis eklabori en sveda universitato.
En 1917, post kiam li estis renkontita kun malakcepto kaj kritiko en Vieno post lia reveno, li alprenis pozicion kiel universitata profesoro ĉe la lastatempe kreita Otologa Instituto en la sveda Universitato de Upsalo; li laboris tie ĝis sia morto en 1936 kiel internacie agnoskita esploristo kaj klinikisto. Ekde 1926 ĝis sia morto li estis profesoro kaj ankaŭ katedrestro en la universitato. Li ricevis ankaŭ usonan, nederlandan kaj svedan premiojn.
Róbert Bárány estis la plej maljuna de ses filoj de Maria (naskiĝinta Hock), filino de scientisto, kaj Ignáz Bárány, naskiĝita 1842 en Várpalota, Aŭstrio-Hungario. Robert Bárány edziĝis la 9-an de marto 1909 kun Ida Felicitas Berger, naskiĝita la 12-an de decembro 1881. Li estis patro de la profesoroj Ernst Bárány (1910–1991) kaj Franz Bárány, kaj avo de la profesoro Anders Bárány, antaŭa sekretario de la Nobel-kommitato de fiziko. Laŭ La Espero, li lernis Esperanton iam antaŭ 1916.
Kontribuoj al scienco
Elekto de sciencaj kontribuoj:
(19516) 1998 QF80
(19516) 1998 QF80 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Absceso
Absceso (devena de la latina: abscessus) estas kolekto de puso kiu pliiĝis ene de histo de korpo. Indikiloj aŭ simptomoj de tiuj abscesoj proksimaj al la haŭto inkludas ruĝon, doloron, varmon, kaj ŝveladon kiu kiam premita sentas tiel ke ĝi estas plenigita de fluido. La regiono de ruĝo ofte etendas preter la ŝvelado. Karbunkloj kaj furunkloj estas specoj de absceso kiuj ofte implikas haraj folikloj inter kiuj karbunkoloj estas pli grandaj.
Vidu ankaŭ
Ĉi tiuj estas kaŭzitaj de bakteria infekto. Multaj specoj de bakterioj ofte implikas en unuopa infekto. En Usono kaj multaj aliaj regionoj de la mondo, la plej ofta ĉeesta bakterio estas meticilin-rezista Stafilokoko aureus (angle: methicillin-resistant Staphylococcus aureus). Malofte parazitoj povas kaŭzi abscesojn kaj tio ĉi pliofte okazas en la disvolviĝanta mondo. Diagnozo ofte estas bazita sur la aspekto la absceso kaj estas konfirmita per malferma tranĉado. Ultrasona bildigo eble estas utila en kazoj en kiuj la diagnozo ne estas klara. Kaze de abscesoj ĉirkaŭ la anuso, komputila tomografio (KT, angle: CT) eble estas grava por serĉi por pli profundaj infektoj.