cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heinrich Schütz
Akcepto kaj estimado
Pli intensa flegado de la verkaro de Schütz, tamen koncentriĝe sur la motetojn de la Geistliche Chormusik, komenciĝis en la 1920-aj jaroj. Konsekvenco estis interalie en 1922 la fondado de unua, mallongviva Heinrich-Schütz-Societo. Ĝin postsekvis en 1930 Nova Schütz-Societo, kiu pli malfrue alinomiĝis kaj ankoraŭ nuntempe ekzistas kiel Internacia Schütz-Societo (ISG) kun sidejo en Kassel. Tiu ĉi progresigas per ĉiujare okazantaj Heinrich-Schütz-Festivaloj aŭ Heinrich-Schütz-Tagoj la disvastiĝon kaj la komprenon de la muziko de Schütz. Unu el la kunfondintoj, Hans Joachim Moser, prezentis en 1936 unuan biografion pri Schütz, post kiam Erich Müller jam en 1931 estis prizorginta eldonadon de la traktaĵoj kaj leteroj de Schütz. En 1955 la ISG komenciĝis per la publikigo de nova eldono de la tuta verkaro (Nova Schütz-Eldono), kiu intertempe havas 35 volumojn (stato: aprilo de 2012) kaj antaŭvideble alreskos ĝis proksimume 43 volumoj. En 1979 ISG komenciĝis per la eldonado de Schütz-Jarlibro, kiu ekde tiam aperis ĉiujare kaj entenas gravajn traktaĵojn pri la komponisto kaj lia medio.
Krom la Nova Schütz-Eldono aperas, eldonite de Günter Graulich, la Stutgarta Schütz-Eldono, kiu ankaŭ komplezas prezentopraktikajn bezonojn. Akompane al tio ekestas sub la artisma ĝenerala estrado de Hans-Christoph Rademann kaj kunlaboro de la Dresdena Ĉambroĥoro kun Carus-Verlag Stuttgart kaj MDR Figaro sonregistraĵo de la kompleta verkaro de Heinrich Schütz. Ankaŭ la itala klavicenisto kaj direktisto Matteo Messori elverkas nun per la ensemblo „Cappella Augustana“ sonregistraĵon de la kompleta verkaro de Heinrich Schütz, kun amplekso de pli ol 35 lumdiskoj, el kiuj aperis jam 19 (stato: septembron de 2011).
La Heinrich-Schütz-Arĥivon je Dresdeno fondis en 1988 Wolfram Steude. La iama domo de Schütz en Dresdeno, la tiel nomata Quartier V, nomiĝas nun Heinrich-Schütz-Domo.
La kvar plej gravaj germanaj stacioj de lia vivo kaj verkado (Bad Köstritz, Weißenfels, Kassel, Dresden) ankoraŭ estas ligitaj kun Heinrich Schütz: En Bad Köstritz, Weißenfels kaj Dresden okazas per la Heinrich-Schütz-Muzikfestivalo ĉiujara festivalo de antikva muziko honore al la komponisto. La Sud-Afrika Heinrich-Schütz Societo (sidanta en Bloemfontein) organizas ĉiujare ĥorsemajnon direktatan de ĥorestro aŭ kantoro alvojaĝinta el Germanio. Averaĝe 120-150 kantantoj kaj muzikistoj partoprenas al la renkontiĝo de la Suid-Afrikaanse Heinrich Schütz Vereniging (SAHSG).
Monumentoj
En Bad Köstritz ekzistas du monumentoj. La pli malnova troviĝas malsupre de la preĝejo ĉe la Preĝejomonto. La dua monumento troviĝas en la Heinrich-Schütz-Strato vidalvide de la Heinrich-Schütz-Domo. Ĝi estis verkita en 1985 de Berndt Wilde kaj konsistas el tri relieftabuloj. La tri bildoj montras la batalon inter la potencoj de la bono kaj de la malbono en la epoko de Heinrich Schütz. Je tio temas pri la kontrastoj inter amo kaj malamo same kiel vivo kaj malvivo.
En Dresdeno steleo, starigita en 1985 ne malproksime de la Zwinger en la parko okcidente de la Zwinger-Lageto, memorigas pri la verkado de Schütz en Dresdeno. Berndt Wilde kreis ĉi tiun monumenton en 1972; ĝi konsistas el sabloŝtono, kaj sur la flanko estas almetitaj bronzotabuloj, kiuj prezentas scenojn el la epoko de Schütz. Ĉe la loĝodomo de Heinrich Schütz rekonstruita en 2008 (Neumarkt 12), en kiu la komponisto loĝis ekde 1629 ĝis 1657, originala memortabulo memorigas pri lia vivo kaj verkado. La memortabulo estis ŝutkovrita sub la ruinaĵoj de lia domo dun la aeratakoj kontraŭ Dresdeno en la nokto de la 13-a ĝis 14-a de februaro 1945, poste savita kaj stokita en la Heinrich-Schütz-Kapelo ĝis la rekonstruo de la domo en la jaro 2008 fare de la eklezia flegoservo por maljunuloj kaj malsanuloj Martinshof Rothenburg Diakoniewerk. La tenanto de la maljunulejo „Heinrich Schütz Residenz“ riparigis la memortabulon kaj muntis ĝin ĉe la origina loko.
Verkoj (Selekto)
Jen la eldonataj verkoj de Schütz. Multaj el ili enhavas multoblajn komponaĵojn. Ekzistas pli ol 500 komponaĵoj de Schütz.
Mühlenbach (Nigra Arbaro)
Mühlenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Novoperedelkino (stacio de Moskva metroo)
Novoperedelkino (Новопеределкино) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Kalininsko-Solncevskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Francesc Xavier Bultó
Francesc Xavier Bultó i Marquès (naskiĝis en Barcelono, mortis  en Barcelono ) populare konata kiel Paco Bultó, estis kataluna industriisto, fondinto de Montesa Honda (kune kun Peter Permanyer) kaj Bultaco.
Leporo (konstelacio)
Leporo estas konstelacio de tera ĉielo.
Francesc Xavier Bultó
Biografio
Li naskiĝis en familio de la kataluna burĝaro ĉefe dediĉita al tekstiloj. Li estas konata kiel motorcikla inĝeniero kaj dezajnisto.
En la unua kompanio, Permanyer estis negocisto kaj direktoro, kaj Bultó havis sperton pri motorcikloj. Ili produktis malpezajn motorcikloj kun 2-taktaj motoroj, kiuj superis pli pezajn anglajn motorciklojn kun 4-taktaj motoroj. En 1958 la hispana registaro postulis kelkajn fortranĉojn el la industrio, kaj Permanyer volis forlasi la motorciklan sportan branĉon. Bultó elpensis sian faman moton "La merkato sekvas la ŝaktabulan flagon" kaj forlasis la kompanion. Kune kun kelkaj el la antaŭaj dungitoj li komencis sian propran entreprenon nomitan Bultaco. La unua modelo, Bultaco Tralla 101, surmerkatiĝis en 1959. La motorcikloj estis fabrikitaj en la farmo de la familio Bultó, kaj liaj infanoj estis la unuaj, kiuj provis ĉiujn prototipojn.
Batalo de Okinavo
La batalo de Okinavo estis signifa parto de la Pacifika Milito kadre de la Dua Mondmilito, inter la Aliancanoj unuaflanke kaj la Japana Imperio aliflanke. Ĝi daŭris inter la 1-a de aprilo kaj la 22-a de junio 1945, sur la areo de la japania insulo Okinavo. Flanke de la Aliancanoj, mortis aŭ vundiĝis sume 84 570 el 183 000 partoprenintaj armeanoj, flanke de la japana imperia armeo, mortis aŭ vundiĝis pli ol 105 755 el la partoprenintaj 120 000 armeanoj, kaj aldone estis mortigitaj 42 000 ĝis 150 000 nearmeanaj lokuloj.
Kongreso de Erzurum
La Kongreso de Erzurum estis la unua asembleo de la turkaj naciismaj fortoj, de la 23-a de julio ĝis la 4-a de aŭgusto 1919 en la anatolia urbo Erzurum, en orienta Turkio, laŭ la antaŭa ellasita cirkulero de Amasya. La kongreson partoprenis delegatoj el kvin orientaj provincoj (vilajeto) de la Otomana imperio, el kiuj multaj estis jam sub eksterlanda okupado. La 56 delegatoj el la vilajetoj de Bitlis, Erzurum, Sivas, Trabzon kaj Van kunvenis sub aŭspicioj de Mustafa Kemal kaj Kazım Karabekir kaj akceptis kelkajn gravajn iniciatojn, kiuj poste kondukis al la turka milito por la sendependeco. La kongreson partoprenis Rauf Orbay, posta unua ĉefministro de la Turka respubliko.
Sileziaj ribeloj
Sileziaj Ribeloj estis tri armitaj konfliktoj en Supra Silezio, kiuj okazis en la jaroj 1919-1921 inter pola kaj germana loĝantaro, sed antaŭ ĉio inter polaj aŭ germanaj silezianoj. Ili okazis dum limfiksado de la pola ŝtato post fino de la unua mondmilito.
Germana venĝo kontraŭ sileziaj ribelantoj dum la dua mondmilito
13.01. 1940: Ordnungspolizei pafmortigis en malliberejo de Poznań 21 Sileziajn ribelantojn
Kongreso de Erzurum
La ferma dokumento de la kongreso („nacia traktato”) deklaris la netuŝeblecon de la osmanaj limoj, ekzistantaj dum armistico de Mudros. Fondiĝis provizora registaro, kies estro iĝis Mustafa Kemal.
Tiun ĉi unuan asembleon sekvis la dua, la Kongreso de Sivas, en septembro, samjare.
Takayuki Yokoyama
Takayuki Yokoyama (横山 貴之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Shimizu S-Pulse kaj Sagawa Express Osaka.
Pača
Pača, hungare Andrási (andrAŝi), estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Pacsa (paĉa), poste honore al terposedanto grafo Andrássy la vilaĝo ricevis novan nomon.
Situo
Pača situas en valo de rojo, fine de aĉa sakovojo el Krásnohorské Podhradie. Rožňava troviĝas 8 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1338 en formo "Patcha", apartenanta al fortikaĵo Krasznahorka. En 1828 oni komputis en Pacsa 97 domojn kaj 730 homojn. En 1910 loĝis en Andrási 589 homoj, (532 slovakoj, 37 hungaroj, 11 germanoj). En 1913 incendio okazis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rožňava, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Andrási escepte rehungariĝis. Spite la unuan Arbitracion de Vieno la vilaĝo tute ligiĝis al Krasznahorkaváralja, tial Hungario ricevis ĝin. En 2001 loĝis en Pača 642 da homoj, (625 slovakoj, 6 hungaroj, 4 ciganoj kaj aliaj).
(17619) 1995 VT
(17619) 1995 VT estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
GAF
La vorto havas plurajn signifojn:
Muhammad Ibn Abi'l-Saj
Muhammad bin Abi'l-Saj, Muhammad al-Afŝin aŭ pli simple Afŝin  (mortis en 901) estas la unua sajida emiro de Azerbajĝano, de 889/890 ĝis sia morto. li estas la filo de Abi'l-Saj Devdad.
En 890, la bagratida Smbato la 1-a iĝis reĝo de Armenio kaj ricevis de Afŝin, kiu asertas sian aŭtoritaton, kronon kaj donacojn de la kalifo. Sed en 892, kiam Smbato sendis diplomatojn al Konstantinopolo, Afŝin minacis ataki lin; Smbato tamen sukcesis malinstigi lin. Aliflanke, tri jarojn poste, kiam la armena reĝo invadis Kartvelion kaj Kaŭkazan Albanion, Afŝin prenis reprezentojn kaptante Naĥiĉevanon kaj Dvin.
Afŝin, tamen, lanĉis novan ofensivon kontraŭ Smbato, prenis Kars kaj Dvin, kaj kaptis la edzinon de Smbato same kiel parton de sia trezoro; en 899 li interŝanĝis la edzinon de Smbato por sia filo Aŝoto. Ne multe poste kaj poste invadis Vaspurakano en la jaro 900. Preparante sin denove por ataki Smbaton, li mortis dum epidemio en 901. Lia filo Devdad lin sukcedis.
Flavignerot
Geografio
La monto Afriko estas unu el la plej altaj en Côte-d'or.
Historio
La abatejo datiĝas de 1979.
Socia realismo
Socia realismo (aliaj nomoj estas nova objektivismo, nova realismo aŭ simple nov-objektivismo kaj nov-realismo) estas la literatura, arta kaj arĥitektura epoko en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. En Germanujo la epoko egalis al la tempo de la Vajmara Respubliko, do ĝi ĉirkaŭ egalas al la intermilita periodo.
Arto
La nocion nova objektivismo (origine germanlingve: Neue Sachlichkeit) kreis la artohistoriisto Gustav Friedrich Hartlaub komence de la 1920-aj jaroj. Ĝi uziĝis por la arta prezentado de la ekonomia stato kaj la socia realeco. Tial la arto iĝis malpli sentimentala, do la artistoj preferis neimpresajn bildojn kiel aĵpentraĵojn aŭ simplajn portretojn (bone konata ekzemplo por portreto el tiu epoko estas la pentraĵo American Gothic: vd. dekstre). Ekzemplaj artistoj de la nov-objektivismo estas Otto Dix, Christian Schad kaj George Grosz.
Literaturo
La literatura epoko de la nova objektivismo estas precipe karakterizebla per sia vasta aro da ĝenroj kaj la objektiva stilo de la verkistoj. Interalie, la epika teatro evoluis, la ĵurnalista literaturo estis kreata kaj la historia romano kreiĝis. Bone konataj skribistoj de tiu epoko estas Bertolt Brecht, Mascha Kaléko, Erich Maria Remarque, Kurt Tucholsky, Anna Seghers kaj aliaj. Rimarkindas, ke multaj el tiuj aŭtoroj havas politike maldekstran orientiĝon aŭ almenaŭ estas preferantoj de demokratiaj ŝtatoformoj.
Papagaios
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Sete Lagoas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun. La municipo partoprenas kun 50% de la brazila producio de ardezo.
Anggun
Anggun (naskiĝnome Anggun Cipta Sasmi; naskiĝis la en Ĝakarto, Javo) estas indonezi-devena, nun franca kantistino. En 1997, Anggun iĝis la unua azia kantisto kiu publikigis internacian albumon (Neĝo de la Saharo) en 33 landoj.
En 2006, Sony BMG Indonezio publikigis 'la plej bonan de tiu kantistino sur la indonezia merkato (inkluzive de tri sukcesoj en la indonezia, ŝia gepatra lingvo). Tri tagojn poste ŝi ricevis en Ĝakarto la Legend Asian Artist Award.
Sukcesinte sur scenejo en Indonezio, ŝi decidis okupiĝi pri internacia kariero kaj forlasis Indonezion en 1994 por iri loĝi en Londono dum proksimume unu jaro, poste ŝi transloĝiĝis al Parizo, kie ŝi renkontis la produktiston Eric Benzi, kiu poste helpis ŝin subskribi kontrakton kun Sony Music Francio. En Francio ŝi surbendigis ŝian unuan francan albumon Au Nom de la Lune (Nome de la luno) en 1996.
La 16-an de oktobro 2009 Anggun estis nomumita Bonvola Ambasadoro de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo de Unuiĝintaj Nacioj (FAO).
Elektita fare de la televidstacio France 3, ŝi reprezentis Francion ĉe la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012 en Bakuo kun la kanto Echo (You and I), vicigante dudek-duan.
Lingvoj
Anggun parolas la indonezian, la javan, la nederlandan, la anglan, la francan kaj la italan.
La specifeco de Anggun estas kombini malsamajn muzikajn influojn kaj povi kanti en tri lingvoj. Ĉiu el ŝiaj albumoj aperas en almenaŭ tri versioj, unu franca, unu angla kaj unu indonezia. Anggun ĝenerale komponas en la angla, kaj ŝi tiam kuniĝas kun kunaŭtoroj (Jean Fauque,Tété, Lionel Florence, Evelyne Kral por la tria albumo, sed ankaŭ Erick Benzi aŭ Jacques Veneruso, Gildas Arzel) por readapti ilin en la franca. .
En 2007 ŝi uzis sian voĉon por la franca versio de la filmo Un jour sur Terre.
Eŭrovido-Kantokonkurso 2012
La, franca televido "France 3", konfirmis ke Anggun reprezentos Francion en Eŭrovido-Kantokonkurso okazonta la en Bakuo, Azerbajĝano. Ŝi interpretis la kanzonon Echo (You and I) (Eĥo (Vi kaj mi)) kaj atingis la 22-an pozicion en la finalo.
Vidu ankaŭ
Multlingveco en muziko
Vostikano
Vostikano (armena: ոստիկան, vostikan) estis la titolo uzita de armenoj por la guberniestroj de la fruaj kalifoj. En moderna historiografio, ĝi estas ĉefe uzita por la kalifaj guberniestroj de la provinco al-Arminija, kiu inkluzivis Grandan Armenion. La vorto vostikan pluvivas en la moderna armena lingvo sed ĝi signifas policano.
Biblio en Esperanto
Versio de Sankta Biblio en Esperanto ĉiam estis grava por agnosko de Esperanto kiel vivanta lingvo. La ekzistado de kompleksa verko kia la Biblio en la lingvo, garantias fortan avantaĝon kompare al aliaj planlingvoj/projektoj, ĉar la traduko rolas ne nur kiel propagando, sed ankaŭ kiel pruvilo je lingva esprimpovo. Ĝi ankaŭ ebligas diservon por la anoj de kelkaj religioj en Esperanto.Komitato estis formita por traduki la Novan Testamenton, kiu eldoniĝis en 1912. La traduko de la Nova Testamento estas influita de la angla Versio Rajtigita de la Reĝo Jakobo, kaj tial ĝi estas tre proksima de la greka "textus receptus" anstataŭ la moderne akceptata teksto laŭ la plej antikvaj grekaj manuskriptoj.
Zamenhof tradukis la tutan judaisman Malnovan Testamenton (la Masoran Biblion) en Esperanton. Li finis la laboron jam en marto 1915. Tamen anstataŭ tuj sendi la manuskripton eldoncele al la "Biblia Komitato" (John Cyprian Rust, John Beveridge, C. G. Wilkinson) en Britio, li povis nur informi ties prezidanton, la esperantistan pastron John Cyprian Rust, pri grava malhelpo. Zamenhof skribis al li en la franca lingvo: "Bedaŭrinde mi ne povas en la nuna momento sendi al vi la tradukon, ĉar nia poŝto ne transsendas ion (dum la milito), kio estas skribita en Esperanto. Sekve mi devas atendi ĝis la fino de la milito." Pro tio nur post la unua mondmilito – kaj du jarojn post la morto de Zamenhof – la traduko alvenis en Brition, kie de 1919 ĝis 1926 la Biblia Komitato okupiĝis pri tralegado, korektado, lingva harmoniigo de la Nova Testamento al la Malnova (laŭ protestantkristana vidpunkto), kompostado kaj provlegado. Du kvakerinoj, la fratinoj Priscilla (1833–1931) kaj Algerina Peckover (1841–1927) pretis doni la necesan financan helpon. Ene de kvin jaroj pli ol 5000 ekzempleroj de la esperanta Biblio vendiĝis.
La Duakanonajn Librojn tradukis Gerrit Berveling en du etapoj. Unue aperis duvolume tiuj libroj, kiujn uzas la katolika kaj ortodoksa eklezioj; ili estis aldonitaj je 2003 al La Sankta Biblio de 1926 laŭ la maniero de Martin Luther. En 2006 la Ekumena Komisiono de IKUE kaj KELI editoris tute novan aranĝon laŭ la Vulgato sub la nomo BIBLIO, kiun eldonis KAVA-PECH, Ĉeĥio, kaj kiu nun estas eksterordinara eldono en la serio Oriento-Okcidento de UEA. Poste Gerrit Berveling ankaŭ tradukis tiujn verkojn, kiujn rekonas kiel kanonajn nur la Greka aŭ Rusa Ortodoksio, kaj aperigis tiujn sub la titolo Duakanonaj Libroj, vol. 3.
Aperis nova traduko de la Nova Testamento de Gerrit Berveling el la origina Greka: en 1992 aperis ĉe Fonto la kvar evangelioj sub titoloj La Bona Mesaĝo de Jesuo – Laŭ Marko, La Bona Mesaĝo de Jesuo – Laŭ Mateo, ktp; ĉe la kvara, Laŭ Johano, aldoniĝis malgranda konkordanco pri la kvar evangelioj. En 2004 ĉe la sama eldonejo aperis: Leteroj de Paŭlo kaj lia skolo, kiu enhavas la tutan "blokon de Paŭlo".
La ceteraj libroj de la Nova Testamento en lia traduko sub komuna titolo "Flanke je Jesuo" en 2010 aperis ĉe eldonejo VoKo.
Ĉi tiuj eldonoj enhavas iom da enkondukoj kaj prinotado.
Francisco de Orellana
Francisco de Orellana (naskiĝis en nekonata dato, ĉirkaŭ 1500 en Trujillo (Hispanio), mortis en Sudameriko en 1546) estis hispana esploranto kaj konkistadoro.
Li partoprenis la konkeron de Peruo, kun sia amiko kaj eble familiano Francisco Pizarro. Li poste akompanis ties fraton Gonzalo Pizarro dum lia ekspedicio en 1541 al Kito kaj poste orienten en la serĉo de la mita urbo Eldorado.
Post disiĝo de la ĉefa forto, kaj kune kun tre malgranda grupo de aliaj militistoj (ĉ. 50, plus la pastro kaj kronikisto Gaspar de Carvajal) li eniris en la riveron Napo, kaj alvenis al la ĉefa fluo de la rivero Amazono, kiu estis tiel unuafoje konata de la eŭropanoj. Post nekredebla aventuro, en kiu ili devis batali ne nur la indianojn (unu tribo, kiu aspektis formata de virinoj, igis ilin nomi la riveron, laŭ la mita tribo de la amazonoj), sed ankaŭ la sovaĝan naturon, ili atingis la enfluejon en la Atlantikon en aŭgusto de 1542.
Poste la grupo vojaĝis laŭ la marbordo norden kaj alvenis al la jam konataj kolonioj en nuna Venezuelo.
Orellana revenis al Hispanio kaj organizis alian ekspedicion por konkeri la malkovritajn landoj. Post sinsekvaj penoj, li mortas en atako de indianoj.
Nuntempe regiono de Ekvadoro portas la nomon Orellana.
Samseksaj edzeco kaj edzineco
[[Dosiero:World marriage-equality laws.svg|thumb|upright=2|Samseksaj partnerecoj tutmonde
]] Samseksa edzeco kaj edzineco estas laŭleĝa civila ligo de du personoj de la sama sekso, jure egala al geedzeco - la sola diferenco inter ili estas la sekso de la personoj. Personoj kiu estas en samseksa edz(in)eco nomiĝas edzoj aŭ edzinoj, same kiel en geedzeco.
Agnosko
Kelkaj ŝtatoj kaj teritorioj nuligis la kondiĉon pri malsameco de la seksoj de la personoj kiuj volas interedziĝi. Je la en la ŝtatoj kiuj agnoskas la samseksajn interedzecojn loĝis ĉ. 998 989 162 personoj.
La ŝtatoj kiuj agnoskas la interedzecojn de la samseksaj personoj kaj ebligas fari tiajn interedziĝojn estas (kronologie):
La la parlamento de Aŭstralia Ĉefurba Teritorio konsentis fari la samseksajn interedziĝojn en tiu ĉi teritorio. La leĝo ne rilatis nur al la loĝantoj de Kanbero, sed de la tuta ŝtato. Tamen, la la Aŭstralia Supera Kortumo nuligis la leĝon kaj malfaris la 27 ĝis tiam faritajn samseksajn interedzecojn.
En aliaj ŝtatoj kie oni ne laŭleĝigis samseksan edz(in)econ, tiaj ligoj faritaj ekster la landlimoj ekestas ne-formalaj partneraj ligoj kun neniaj rajtoj, se la ŝtato ne havas koncernan leĝon.
Malpermeso
La ŝtatoj en kiuj konstitucio limigas la interedzecon al malsamseksaj paroj:
Opinioj de scienca socio
Timosentoj pri sorto de civilizacio post laŭleĝigo samseksajn edz(in)ecojn malsamopinias antropologiistoj ligintaj kun Usona Antropologa Asocio. En 2004 jaro ili publikigis la jenan deklaracion:
La opinion de antropologia asocio konsentas ankaŭ membroj de Usona Psikoanalitika Asocio, kiu substrekas la fakton, ke (ge)edz(in)eco estas fundamenta homa rajto kaj ĉiu, sendepende seksan orientiĝon rajtu ĝui ĝin:
La pozitivan opinion pri samseksaj edz(in)ecoj havas ankaŭ Usona Psikiatrika Asocio:
Usona Psikologia Asocio mem prenis la rolon de la lidero en batalo pri rajtoj de samseksemaj personoj, kontraŭante ajn juran diskriminacion de iliaj ligoj:
Brita Psikologia Asocio, partoprenante batalon pri egalrajteco, rimarkigas sciencajn enketojn kiu asertas manko de diferenco inter samseksemaj kaj aliseksemaj personoj, iliaj ligoj kaj kapableco eduki infanojn:
Similia, kiel pli alte prezentita, pozicio prezentas sociologoj ligintaj en Usona Sociologa Asocio, kiu restrikto de difino de (ge)edz(in)eco al nure ligo de virino kaj viro nomas la celtaŭgan diskriminacion de samseksemuloj kaj la atako al socia bono:
Kontraŭuloj
Kontraŭuloj prezentas la kunedziĝon (aŭ pli kutime "geedziĝon") kiel necesan kontrakton inter viro kaj virino, pro malsimilecoj inter la du seksoj, sed nenecesa inter du personoj de la sama sekso. Multaj kontraŭuloj ankaŭ uzas religiajn kialojn.
Tamen, depost kiam la 29-an de novembro 1986 kiel unua eklezio en la mondo, la Remonstrantoj en sia kunveno en Rotterdam decidis tute principe akcepti geajn kaj gejajn rilatojn kiel samvalorajn en religia senco, ĉiam pli da eklezioj en diversaj landoj komencas transpreni tiun starpunkto.
Ramocsaháza
Ramocsaháza estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Baktalórántháza.
Historio
La unua mencio pri la komunumo devenis el 1283. Jam en 1308 departementa kunsido okazis tie. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Villa Cortese
Villa Cortese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Legnano, San Giorgio su Legnano, Dairago kaj Busto Garolfo.
Mascha Kaléko
Mascha KALÉKO (naskiĝis la en Chrzanów, mortis la  en Zuriko) estis germanlingva verkistino de pola deveno, kiu precipe okupiĝis pri liriko de la epoko socia realismo. La familio elmigris al Germanio fuĝante el pogromoj. En 1922 geedziĝis ŝiaj gepatroj, kiuj ĝis tiam ne estis geedzoj, ŝi estis adoptita de la patro kaj ricevis la nomon de Mascha Engel.
Mormona Filantropia Departemento
La Mormona Filantropia Departemento (angle: LDS Philanthropies) estas departemento de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj ĝi okupiĝas pri faciligado de donacoj al humanitaraj kaj edukaj iniciatoj inkluzive de la Universitato Brigham Young, la Mormona Ekonomia Kolegio kaj la Fondaĵo por Daŭra Edukado.
La programoj de ĉi departemento estas por ĉiuj homoj kiuj povus bezoni ĝin, estante aŭ ne mormono. Ĝi disponigas helpon en multaj landojn de la mondo kaj provizias asistadon al viktimoj je naturkatastrofoj, inkluzive de higienaĵoj, manĝaĵo kaj akvo.
Popești (Bihor)
Popești [popeŝtj] (hungare: Papfalva) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 853 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 2 779 (rumanoj, 18 % da hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1435. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Bistra, Voivozi kaj Varviz.
Malgranda Leono (konstelacio)
Malgranda Leono estas konstelacio de tera ĉielo.
Yo Sasaki
Yo Sasaki (佐々木 洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Oberwiera
Oberwiera estas komunumo en la federacia lando Saksio de Germanio. Ĝis la 31-a de julio 2008 ĝi apartenis al la distrikto Chemnitzer Land, sekve de malfondo de tiu distrikto ĝi nun estas parto de nova distrikto Zwickau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Černýšovice
Černýšovice (Tschernischowitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. En parto de la katastra teritorio Černýšovice estas naturparko Kukle.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1390.
András Márkos (grafikisto)
MÁRKOS András (ma:rkoŝ) estas rumanuja hungara grafikisto naskita en Miercurea Ciuc la 16-an de junio 1950.
Biografio
Inter 1969–73 András Márkos studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1973–76 li estis dezajnisto, inter 1976–78 fakulo de mezepoka eklezia arto en la Hargita Megyei Múzeum. Inter 1978–80 li estis scenejdekoraciisto de la Sepsiszentgyörgyi Magyar Állami Színház. Ekde 1981 li vivas en Germanio. Li estis ano de GRUPPE (kun Gert Fabritius, Frederick Bunsen, Hans Mendler).
Juda-framasona konspira teorio
La juda-framasona konspiro estas konspira teorio pri supozita sekreta alianco inter judoj kaj framasonoj. Tiuj teorioj iam estis popularaj en la reakcia dekstro, speciale in Francio, Hispanio, Rusio, kaj Orienta Eŭropo, kaj similaj akuzoj ankoraŭ hodiaŭ estas eldonataj.
Cionaj saĝuloj
La juda-framasona konspira teorio kombinis du pli malnovajn pretendojn de konspiroj: la kontraŭframasonan kaj kontraŭjudan. Ĝin forte influis la eldono de la Protokoloj de cionaj saĝuloj, falsita dokumento, kiu aperis en la Rusia Imperio kaj pretendis elmontri tutmondan judan konspiron. La protokoloj pretendis, ke la judoj invadis framasonismon kaj ekuzis ĝin siacele. Disĉiploj de la juda-framasona konspira teorio etendis tiun pretendon kaj diris, ke framasonismo kaj la juda komploto havas ĝuste la samajn estrojn.
Ekzempla disĉiplo estis la kataluna pastro Joan Tusquets Terrats, kies Originoj de la hispana revolucio kaj aliaj verkoj baziĝis sur la Protokoloj, kiujn li tradukis. Li pretendis, ke judoj uzis framasonojn kaj socialistojn por subfosi la kristanan kaj hispanan civilizojn. Tio poste donis intelektan motivon al la reĝimo de Francisco Franco, kiu etendis la minacon al internacia juda-framasonisma-komunisma konspiro.
Barry Domvile kaj The Link
La fondinto de brita pornazia asocio, The Link, la emerita Admiralo Barry Domvile, inventis la titolon "Judmas" por la supozita jud-framasona konspiro. Domvile pretendis, ke "la agado de Judmas estas limita al eta sekcio de kaj judoj kaj framasonoj: la granda plimulto havas nenian ideon pri la laboro farata antaŭ la fasado de Judmas." Domvile pretendis, ke "la celo de tiuj ĉi internaciaj judoj estas monda ŝtato subigita per la potenco de mono kaj laboranta por siaj judaj mastroj," kaj, ke "framasonismo estas la plenuma partnero por la kondukado de juda politiko."
Domvile diris, ke li unue ekpensis pri juda-framasona teorio pro Hitler. Domvile aludis samtempe al la Protokoloj de cionaj saĝuloj kaj La sekretaj potencoj antaŭ revolucio de Vicomte Léon de Poncins. Domvile konsciis, ke Protokoloj de cionaj saĝuloj jam denunciĝis kiel falsaĵo, sed rigardis ilian aŭtorecon kiel "nematerian."
Postsoveta Rusio
La juda-framasonaj konspiraj teorioj gajnis novan forton inter la diversaj marĝenaj politikaj potencoj en la postsoveta Rusio, kie vasta malriĉeco kreis fekundan grundon por konspiraj teorioj, kombine kun akuzo pri sango kaj Holokaŭsta neado. Tiujn vidpunktojn eldiras ankaŭ diversaj kontraŭjudaj verkistoj, rimarkinde Igor Shafarevich, Oleg Platonov, Vadim Kozhinov kaj la forpasinta Grigory Klimov. Opinia enketo, farita en Moskvo ĉirkaŭ 1990, montris, ke 18 % el loĝantoj en Moskvo kredis je cionisma konspiro kontraŭ Rusio kaj plua 25 % ne ekskludis ties eblecon.
Ligo al la Bilderberg-konferenco
Hodiaŭaj konspiraj teoriistoj, kiuj estas adeptoj de teorioj centritaj ĉirkaŭ la Bilderberg-konferenco kaj pretendate venonta Nova Monda Ordo, ofte utiligas pli malnovajn konceptojn el la juda-framasona konspira teorio, kulpante ekzemple la familion Rothschild. Pro la uzado de temoj kaj tropoj tradicie vidataj kiel kontraŭjudaj, tiaj hodiaŭaj konspiraj teoriistoj tendencas allogi la koleron de grupoj kia Anti-Defamation League.
GAI
La vorto havas plurajn signifojn:
Biblioteko pri Familia Historio
La Biblioteko pri Familia Historio (Family History Library) estas genealogia esplorcentro en Sallaga Urbo, Usono. Ĝi estas malfermita kaj senpaga por la publiko kaj estas estrata de FamilySearch, la genealogia instanco de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Ĝi estis fondita en la jaro 1894 kaj estas la plej granda biblioteko pri genealogio en la mondo.
Dimaro Folgarida
Dimaro Folgarida ekde 2016 estas komunumo de Italio: ĝi komence de 2016 ekestis el la antaŭaj loglokoj Dimaro kaj Monclassico. La nova komumumo situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Cles, Commezzadura, Croviana, Malé, Pinzolo kaj Ville d'Anaunia.
Piero della Francesca
Piero della Francesca [PJEro DEla franĈEska] (* proksimume 1416 en Borgo San Sepolcro (nun: Sansepolcro), Toskanio; m. 12-an de oktobro 1492 samloke; fakte Pietro di Benedetto dei Franceschi, ankaŭ Pietro Borgliese) estis itala pentristo de la frurenesanco, artoteoriisto kaj matematikisto.
Regiono Timbuktuo
La regiono Timbuktuo - france région de Tombouctou - situas en centro de Malio kaj estas la plej granda regiono de la lando.
La regiono estas fama pro ties ĉefurbo, la antikva urbo Timbuktuo. La urbo akiris mondfamon en 1390, post kiam ties reganto Mansa Musa faris pilgrimadon al Mekka, ripozante dumvoje en Egiptio. Li elspezis tiom da oro tie, ke ĝi kaŭzis senvaloriĝon de la egipta mono. Tio ekis la legendon pri urbo en interna Afriko, kie la vojoj estas pavimitaj per oro kaj oni kovris la tegmentojn per oro.
Piero della Francesca
Vivo kaj verkado
Pluaj famaj verkoj estas Baptado de Kristo, Pala Montefeltro, Il doppio ritratto dei duchi di Urbino: Battista Sforza e Federico da Montefeltro, e i Trionfi, same kiel la Releviĝo de Kristo.
Regiono Timbuktuo
La regiono sengraviĝis ekde la 16-a jarcento pro evoluo de la maraj vojoj.
(38610) 2000 AU45
(38610) 2000 AU45 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Piero della Francesca
Vivo kaj verkado
Li verkis grandaĝe ankaŭ gravajn artteoriajn librojn, kiuj unuavice okupiĝas pri perspektivo, geometrio kaj trigonometrio: De prospectiva pingendi kaj Libellus de quinque corporibus regularibus. Piero della Francesca estis la unua pentristo, kiu provis solvi perspektivajn problemojn helpe de matematiko resp. perfektigi la traktadon de perspektivo per geometriaj kaj matematikaj rimedoj. Krome en Biblioteca Laurenziana en Florenco ekzistas traktaĵo de li nome Del Abaco.
Regiono Timbuktuo
Distriktoj estas:
(38610) 2000 AU45
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tiu aro da korpoj, kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero,
Piero della Francesca
Vivo kaj verkado
Al liaj lernantoj supozeble apartenus Luca Signorelli kaj Pietro Perugino same kiel matematikisto Luca Pacioli (proksimume 1445-1514).
Sian testamenton li skribis la 5-an de julio 1487. Kvin jarojn poste li mortis blindiĝinte kaj soliĝinte en sia naskiĝloko.
Religioj en Brazilo
Brazilo estas religie diversa lando kun iom libera kredo-(re)elekto kaj tendenco al toleremo. La loĝantaro de Brazilo estas plejparte kristana (89%). La plej disvastigita kristana kredo estas romkatolikismo, heredaĵo el la portugala koloniado (romkatolikismo estis la oficiala religio de la ŝtato ĝis la Brazila Konstitucio de 1891). Gravan rolon en Brazilo havas ankaŭ spiritismo.
Siunia dinastio
La unua konata reganto estis Valinak Siak (ĉ.330) kaj lia posteulo estis lia frato Andok aŭ Andovk (Antiokio, ĉ.340). En 379 Babik (Bagken) la filo de Andok estis restarigita kiel naĥararo fare de la familio Mamikonjan. Babik havis fratinon nomatan Parantzem, kiu edziĝis al la arsakida princo Gnel, nevo de la armena reĝo Arŝako la 2-a kaj poste edziĝis al Arsako la 2-a kiel ŝia dua edzo. La regado de Babik daŭris malpli ol dek jarojn kaj ĉirkaŭ 386 aŭ 387, Dara estis senpovigita de la Sasanida Imperio.
Valinak (ĉ.400-409) estis sekvita de Vasak (409-452). Vasak havis du filojn: Babik (Bagben), Bakur kaj filino kiu geedziĝis kun la posteulo de Vasak, Varazvahan (452-472). La filo de Varazvahan, Gelehon, regis de 470-477, kiuj mortis en 483. Babik (Bagben), kiu estis la frato de Varazvahan, fariĝis la nova naĥararo en 477. Hadz, la frato de Gelehon, mortis la 25-an de septembro 482. La provinco Sjuniko poste estis regita de Vahan. (ĉ.570), Pilipo (Filipo, ĉ.580), Stefano (Stepanos, ĉ.590-597), Sahak (Isaak, ĉ.597) kaj Grigor (Gregorio, ĝis 640).
Surskriboj trovitaj en la regiono ĉirkaŭ Lago Sevan atribuitaj al reĝo Artaksio la 1-a konfirmas, ke en la dua jarcento a.K. la Distrikto Sjuniko konsistigis parton de la Antikva Armenio.
Branĉo de la nobela familio regis en la Arcaĥa reĝlando ekde la 11-a jarcento.
Trujillo (Hispanio)
Trujillo estas urbo de Hispanio, en la regiono de Ekstremaduro, Provinco de Cáceres. Ĝia graveco estas ĉefe historia kaj monumenta. Ĝi estas la naskiĝloko de la hispanaj konkerantoj Francisco Pizarro kaj Francisco de Orellana. Impona statuo de la unua surĉevale, en la centra placo, estas la ĉefa simbolo de la urbo. Aliaj monumentoj estas la kastelo, la preĝejoj de Sankta Maria (13-a jarcento) kaj Sankta Francisko, kaj multnombraj palacoj.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas trujillanos. La censita populacio en 2009 estis de 9.822 loĝantoj (9.219 en 2001). Granda parto de la loĝantaro loĝas en najbaraj submunicipoj kiel Huertas de Ánimas, Huertas de la Magdalena kaj Pago de San Clemente.
Situo
Trujillo estas situa en la centra parto de Ekstremaduro kiel centro de la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, je altitudo de 323 m sur monteto formante belan panoramon kun turoj kaj preĝejoj se ne estus pri malagrabla konturo de modernaj siloj ĉe la enirejo; je 47 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 90 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. Je 149 km de Badajoz, je 257 km de Madrido (ĝi situas ĉe la aŭtoŝoseo de Madrido al Badajoz kaj Lisbono) kaj je 248 km de Salamanca. La areo de ties teritorio estas de 655 km².
Historio
Konserviĝis restaĵoj prahistoriaj kaj antaŭromjaj. En epoko de la Romia Imperio ĝi estis konata kiel Turgalium kaj iĝis grava urbo de la ĉefurbo de la tiama Lusitanio, nome Emerita Augusta. Poste ĝi estis loĝata de ĝermanaj popoloj (ĉefe visigotoj) kvankam la majoritata populacio pluestis hispanaromia. Poste venis islamanoj, kaj la urbo iĝis unu el la ĉefaj urboj de la regiono sub regado de Badajoz (kiu iĝis eĉ taifolando). Post kvin islamaj jarcentoj kaj post kelkaj klopodoj de kristanoj finfine en 1186 konkeris ĝin Alfonso la 8-a de Kastilio.
Poste rekonkeris ĝin la Almohadoj. Definitive estis konkerita de la kristanoj en 1232 en epoko de la reĝo Ferdinando la 3-a. La reĝo Johano la 2-a de Kastilio havigis al la urbo tiun titolon en 1430. Gravis la juda kvartalo ekster la mezepokaj muregoj. Trujillo, pro la kresko de la populacio, pli kaj pli etendiĝis ekster tiuj muregoj. Post la reveno de konkerantoj kaj koloniistoj de Sudameriko, la urbo pliriĉiĝis kaj kreiĝis novaj kvartaloj kiel tiu de la nuna Plaza Mayor, ĉe kiu estas preĝejoj, monaĥejoj kaj palacoj. La kastelo pluestis grava konstruaĵo kiu hegemonias la komarkon kaj allogaĵo por vizitantoj.
Tiu urbo partoprenis en la insurekcio de municipoj kontraŭ la franciana reĝimo dum la Hispana Milito de Sendependiĝo en 1808. Dum la Hispana Enlanda Milito denove Trujillo gravis ĉar la ĉefa operacio de Francisco Franco estis la atako al Madrido el la sudokcidento de Hispanio kaj tiele li devis laŭiri kaj sekurigi la ŝoseon kiu trapasas tiun urbon; ĝi estis en la mano de la ribela armeo jam en la unua monato de la milito, nome en julio de 1936.
Ekonomio
Agrikulturo kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Turismo favorata de la proksimeco al la Nacia Aŭtoŝoseo survoje al Mérida, Badajoz kaj Lisbono. Kultura agado. Foiroj, el la plej famaj tiu pri fromaĝoj, okazanta en majo. Festoj, kiel tiu de Chíviri [ĉIviri] la dimanĉo post la Sankta Semajno.
Monumentoj
Ebla la ĉefa estus la Kastelo (alkazabo) kun tre islama pordego kaj mirinda panoramo, la katolikaj preĝejoj de Santiago, de Santa María la Mayor, de San Francisco, de San Martín, la Plaza Mayor, la palaco de la Markisoj de la Konkero (de Peruo), la palaco de la familio Orellana-Pizarro, la palaco de la Dukoj de San Carlos, tiu de la Markisoj de Piedras Albas, la blazondomo de la familio Altamirano, la palacio de Chaves (Luis de Chaves la Maljuna), la muregoj ktp.
Inter la muzeoj: Museo de la Coria (fondaĵo Javier de Salas), la Hejmmuzeo de Pizarro, Muzeo de la Vestaĵo de Enríque Elías, Muzeo de Fromaĝo kaj Vino.
Wanda Nemes
Wanda Nemes [vanda nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemes Wanda estas hungara aktoro.
Wanda Nemes naskiĝis la  en Tata (Hungario).
Biografio
Wanda Nemes estis edukita en Püspökladány, ŝi maturiĝis en gimnazio en Debrecen, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2006. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Andor Lukáts kaj Tamás Jordán (aktoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto) (2006-2008), poste ŝi ne ligiĝis al teatra trupo. Ŝi estis membro de Nova Teatro (Budapeŝto) ekde 2009. Ŝi edziniĝis kaj naskis filinon en 2016.
Upanema
Upanema estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1953, la municipo havas 13 334 enloĝantojn.
(17620) 1995 WY
(17620) 1995 WY estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ivo Durwael
Ivo DURWAEL [dirVAL] (naskiĝis la ) estas antverpena esperantisto.
Ivo Durwael estis fondinto en februaro 1962 de Juna Antverpena Sekcio (JAS), la unua Esperanto-grupo por junuloj en Belgio. Pro la daŭraj aktivecoj de JAS kaj laŭ iniciato de Wim De Smet li kunfondis en 1963 la belgan TEJO-sekcion Belga Esperantista Junulara Asocio (BEJA), kies unua kasisto li iĝis. En 1965 Ivo Durwael sukcesis interesigi la gvidantojn de la Eŭropa Movado en Antverpeno kaj akiris ĝian permeson kaj financan subtenon por eldoni revueton en Esperanto kun la titolo Eŭropo. Li mem iĝis la redaktoro-eldonanto.
En 1969 Ivo Durwael iĝis vicprezidanto de la antverpena Esperanto-grupo La verda stelo. En 1970, post la morto de Maurice Jaumotte, li iĝis prezidanto de Esperanto-Komitato Intergrupa (EKI), asocio kiu celis kunordigi la diversajn Esperanto-grupojn de Antverpeno.
Durwael estis multjara Esperanto-instruisto sed krome, kune kun Jo Haazen kaj Christian Declerck la unua salajrata Esperanto-instruisto de Antverpeno en la urba vesperlernejo.
En 1976 Ivo Durwael iĝis sekretario de la antverpena Esperanto-grupo sub la prezidanteco de Paul Peeraerts kaj en 1979 li unuafoje iĝis ĝia prezidanto.
Li estis la motoro malantaŭ la serĉado de konstruaĵo por la Esperanto-domo de Antverpeno kiu estis aĉetita en 1980. Durwael restis prezidanto de la antverpena grupo ĝis 1985. En 2003 li estis reelektita.
Durwael estis plurjara estrarano pri informado de UEA, prezidanto de Movado sen Nomo, ofta kunlaboranto de Monato kaj prezidanto de Flandra Esperanto-Ligo.
23685 Toaldo
23685 Toaldo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
11155 Kinpu
11155 Kinpu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
23685 Toaldo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo kaj sciencisto Giuseppe Toaldo (1719–1797), profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Padovo de 1762. Liaj ĉefa interesoj estis terfiziko kaj meteologio. Li fondis la revuon Giornale astrometeorologico, kiun li eldonis de 1773 ĝis 1797.
11155 Kinpu
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Kinpu (japane : 金峰山, Kinpu-san) en la Okuĉiĉibu-Montaro, unu el 100 plej famaj montoj en Japanio. De ties pinto alta de 2595 m. estas bela vidaĵo kaj ties profilo estas milda. Karakteriza elstaraĵo de dika roko estas konata kiel Goĵo-iŭa
GAJ
GAJ havas diversajn signifojn:
Vitilevua kolombo
La Vitilevua kolombo (Natunaornis gigoura) estis nefluganta giganta kolombo, tio estas birdo de la familio de Kolombedoj kaj nur iomete pli malgranda ol la dido (Raphus cucullatus) kaj la Rodrigesa ermitkolombo (Pezophaps solitaria); nun ĝi bedaŭrinde formas parton de la listo de formortintaj bestoj.
La unutipa genro Natunaornis ricevis la nomon de Natuna, la plej maljuna tribestro de la popolo Volivoli en la valo Sigatoka, kie estis trovitaj la fosiliaj ostoj de la tipa specio unuafoje. La scienca specifa nomo respegulas la grandon de la fosilia specio kaj ĝi proponas similecojn kun la kronokolomboj Goura. Restaĵoj el tiu specio estis malkaŝitaj en oktobro 1998 en Viti Levu, la plej granda insulo de Fiĝio. La unua priskribo estis publikigita en 2001 de T.H. Worthy.
Ernő Papp
PAPP Ernő (pro. pap) estis hungara kuracisto pri dermatologio naskita en Koloĵvaro 1869 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de julio 1935.
Biografio
Ernő Papp diplomitiĝis en Koloĵvaro en 1893, poste li laboris ĝis 1900 kiel praktikanto, poste asitanto. De 1899 ĝis 1920 li estis sekciestra fakkuracisto en Koloĵvaro de la Laboristasekurado kaj de 1909 ĝis 1920 ĉefkuracisto pri dermatologio de la malsanulejo de Ruĝa Kruco. De 1922 li fariĝis sekciestra fakkuracisto en Budapeŝto de la Instituto de Landa Sociasekurado. En 1925 estis gvidanto de la kabineto de kuracisto en la teknikuniversitato, pli poste direktoro-ĉefkuracisto. De 1926 li sistemigis la devigan ekzamenojn por studentoj en ĉiu duonjaro.
Naohiro Kitade
Naohiro Kitade (北出 尚大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Demografia transiro
Demografia transiro estas demografia teorio pri la rilato inter la demografiaj ŝanĝoj kaj la sociekonomiaj ŝanĝoj. Ĝi originas de esploroj pri tiaj ŝanĝoj en la 18a jarcento en la industrilandoj de Eŭropo, kaj tiele la rilaron inter loĝantaro, disvolviĝo kaj demografia kresko.
La Demografia transiro klarigus la transiron de antaŭindustria demografia reĝimo, karakterizita de altaj mortindico kaj naskindico al alia reĝimo jam industria kun forta pliiĝo de la populacio kaj poste al alia postindustria, kun tre malaltaj mortindico kaj naskindico. Kvankam dekomence ĝi rilatis substance al la demografiaj ŝanĝoj okazigitaj de la industria revolucio ties uzado, kvankam kun kritikoj kaj limigoj, estas multsence valida, ĉar oni povas konsideri, ke ĝi iĝis paradigmo en la demografio de granda parto de la 20a jarcento.
Etapoj
Demografia transiro priskribas 4 etapojn, eventuale 5 laŭ etendita modelo.
Tukano (konstelacio)
Tukano estas konstelacio de tera ĉielo.
Raman Prataseviĉ
Raman Dzmitrijeviĉ Prataseviĉ (beloruse: Раман Дзмітрыевіч Пратасевіч, Raman Dzmitryjevič Pratasevič; naskiĝis la 5-an de majo 1995) aŭ Roman Dmitrijeviĉ Protaseviĉ (ruse: Роман Дмитриевич Протасевич) estas belorusa ĵurnalisto, opoziciisto, politika malliberulo, nun vivanta en Pollando. Li estis la ĉefa ĉefredaktoro de la Telegram-kanalo Nexta, same kiel la ĉefredaktoro de la Telegram-kanalo "Belorusio de la Cerbo". La 23-an de majo 2021, Protaseviĉ estis detenita de la belorusa registaro post kiam lia komerca flugo estis kaptita en belorusa aera spaco de belorusa ĉasaviadilo kaj direktita al alteriĝo en Minsko. Tio kaŭzis diplomatian konflikton inter Belorusio kaj Eŭropa Unio.
Pokomoj
La pokomoj estas etno en Kenjo, kies anoj plejparte estas agrokultivistoj kaj vivas laŭlonge de la rivero Tana en la distrikto Tana River. La pokoma lingvo apartenas al la niĝer-kongaj lingvoj.
Kulturo
La pokomoj havas Konsilantaron de la Pliaĝuloj, nomatan Gasa, kies taskoj estas solvi disputojn ekzemple geedzajn, priterenajn, konfliktojn familiajn. La pokomaj dancoj kiel Kithoko, Mwaribe, Miri kaj aliaj estas dancataj dum diversaj ceremonioj. La transiro al la stato de plenkreskinto por viroj okazas per inico inkludanta cirkumcidon. La pokomoj ne praktikas virinan seksan mutiladon. El la stilo de la pokoma muziko devenas la Kenja Nacia Himno: Lullaby song.
Subgrupoj
Upper Pokomo (Wantu wa Julu): Milalulu, Zubaki, Ndura, Kinakomba, Gwano, Ndera;
Lower Pokomo (Malanchini): Mwina, Malanchini.
Platformismo
Platformismo estas tendenco (aŭ organizita pensoskolo) ene de la anarkiisma movado. Ĝi markas la neceson por fortaj organizitaj anarkiistaj organizoj kiuj estu kapablaj influi super la laborista klaso kaj kamparanaj movadoj.
"Platformismaj" grupoj malakceptas la modelon de leninisma avangardismo. Ili celas, anstataŭe, "fari la anarkiismajn ideojn la ĉefaj ideoj ene de la klasbatalo". La kvar ĉefaj principoj laŭ kiuj anarkiista organizo funkciu, laŭ la Platformistoj, estas ideologia unueco, taktika unueco, kolektiva respondeco, kaj federismo.
Ĝenerale, platformismaj grupoj celas akiri la plej ampleksan eblan influon fare de anarkiismaj ideoj kaj metodoj en la laborista klaso kaj kamparanaro - kiel per specifaj grupoj, platformistoj orientiĝas al la laborista klaso, pli ol al la ekstrema maldekstro. Tio kutime kondukas al emo labori en unutemaj kampanjoj, sindikatismo kaj komunumaj grupoj, kaj al luktado por tujaj reformoj dum ligadi tion al projektoj konstrui popularajn konscion kaj organizadon. Ili tamen malakceptas alproksimiĝon al tio kion ili kredas ke evitas tion, kiel ĉe la insurekciema anarkiismo, same kiel la "vidpunktojn kiuj dispelas aktivecon en sindikatoj" aŭ kiuj dispelas kontraŭ-imperiismajn movadojn.
La nomo "Platformismo" derivas el la manifesto de 1926 de la Organiza Platformo de Ĝenerala Unuigo de Anarkiistoj (skizo). Tiu estis publikigita de la Grupo de Rusaj Anarkiistoj Eksterlande, en sia gazeto Dielo Truda ("La kaŭzo de laboristoj" en rusa).
Tiu grupo, kiu konsistis el ekzilitaj rusaj anarkiistoj veteranoj de la Oktobra Revolucio de 1917 (ĉefe Nestor Maĥno kiu ludis ĉefan rolon en la anarkiista revolucio de Ukrainio de 1918-1921), bazigis la Platformon sur ties spertoj de tiu revolucio, kaj la fina venko de la Bolŝevikoj sur la anarkiistoj kaj aliaj grupoj. La Platformo klopodis studi kaj klarigi la mankojn de la anarkiista movado dum la Rusa Revolucio ekster Ukrainio.
Tiu dokumento starigis kaj laŭdojn kaj kritikaron el anarkiistoj tutmonde kaj okazigis gravan polemikon ene de la anarkiisma movado.