cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gyges kaj lia ringo
Gyges kaj lia Ringo estas versa tragedio en kvin aktoj de Friedrich Hebbel, kiun el la germana tradukis Paul Bennemann. La 152-paĝa libro aperis en la jaro 1916 en Lepsiko.
Demonologio
Tiuj kredaĵoj povas esti prikonsentataj ene de la respektivaj religiaj tradicioj kaj/aŭ popolaj, kaj konsistas el la konvinko pri la ekzisto de supernaturaj estaĵoj malbonaj (foje ankaŭ bonaj) kaj potencaj kapablaj influi sur la homaj travivaĵoj.
Al demonologio flankiĝas la anĝelologio, kiu ricevas analogan signifon en la kampo de la kontraŭflankaj studoj. La demonoj reprezentas en multaj kulturoj estaĵojn de la infera panteono, foje subdividitaj en hierarkiaj "militaj" difinitaj legioj. Unuopa demono posedas proprajn dotojn el kiuj fontas funkcioj kaj kapabloj. Precipe en kredoj en kiuj estas konfesata la entrudiĝo de la demonoj en la homan agadon kaj influo en la liberajn decidojn de la homo, ili montras sian aspekton kaj propran sigelon (speco de marko aŭtentiganta) utila precipe por la operatoro de la okulto kiu profitus de iliaj povoj por personaj celoj [vidu:nigra magio).
Kiel anĝelologio okupiĝas pri anĝelaj hierarkioj, tiel demonologio okupiĝas pri tiuj demonaj, kaj plue pri ties karakteroj kaj propraĵoj kiuj ofte estas indikataj de la nomo mem: ekzemple, en la Biblio oni legas: Abaddon "perdiĝo", Asmodeo "spirito de juĝo", Belzebubo "sinjoro de la muŝoj", Satano, "kontraŭulo", Samael "sinjoro de la venenoj”, Behemoth "granda besto".
Kristanismo
Aparte kreskiĝinta en la kristana tradicio, la demonologio koncernas kreituloj difinitaj anĝeloj, kiuj estus pekintaj ribeliĝante al Dio. Oni vidu en:
(Esperanta Biblio) 2Petro 2, 4 - ”Ĉar se Dio ne indulgis anĝelojn pekintajn, sed, eninferiginte ilin en kavernojn de mallumo, transdonis ilin rezervatajn por la juĝo”.
Tiuj falintaj anĝelejoj estus gviditaj de Lucifero. Jen la pasaĵo de Petro kiu pentras la diablon kiel malamikon de la homoj (1Petro 3, 8):
”8 Estu sobraj, vigladu; via kontraŭulo, la diablo, kiel leono blekeganta ĉirkaŭiras, serĉante, kiun li povos forgluti”.
Oni vidu ankaŭ en Genezo 3 kie la diablo estas reprezentita de serpento.
Skiptvet
Skiptvet [Ŝiptvet] (ankaŭ: Skjetve [Ŝetve]) estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Østfold. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Demonologio
Kristanismo
Sankta Tomaso de Akvino esprimis sian opinion pri la ekzisto de tiuj kreituloj kaj pri ilia influo sur la homa psiko. Laŭ li, la demono ekzistus kaj povus influi sur la homa intelekto inokulante en ĝin imagajn formojn. Laŭ Luko (7, 36-50), Jesuo forigis el la korpo de Maria Magdalena dep demonojn
Skiptvet
La teritorio havas komunan limon kun.
Demonologio
Kristanismo
Jesuo ordonas al la demonoj ke ili silentu kaj ne diru kiu li estas (marko 9, 14-32).
Plua disvolvo de la demonologio en kristanismo
Dum mezepoko iuj elementoj antaŭkristanaj disvastiĝis en la popola kristana kulturo. Aparte spertis grandan akcepton ĉe la amasoj la mito de la sorĉistinoj (terminoj devenanta de Stryx aŭ Strix, estaĵoj de la paganaj medioj de la Antikva Grekio kaj Antikva Romo, imagitaj kiel noktaj demonoj kun la ŝajnoj de strigo kutimiĝantaj sensoifiĝi per la sango de ĵusnaskitoj aŭ puerperulinoj.
Laŭ kristanaj ekzorcistoj, la homa korpo estus loko en kiun povus penetri la demonoj, profitantaj de sia spirita kvalito ne ligita al la spaco La popolaj fantaziaĵoj iom post iom influis la sintenon de la studuloj kaj tribunaloj. La nova inkvizicia tribunalo ekinteresiĝis pri tiu”krimo” kiel herezo ekde 1484 kiam papo Inocento la 8-a permesis al la Inkvizicio per la buleo Summis desiderantes affectibus taksi la sorĉarton herezo, au proksima fonto de herezo, sur kiu ĝi de ĉiam havis jurisdikcion. Antaŭe al ĝi estis statute malpermesite procesi sorĉistinojn ĉar “ne kredindas tio kion ili rakontas pri siaj seksaventuroj kaj kapabloj provoki damaĝojn al la proksimularo””.
Mezoriento
La mitologioj pri demonoj en Mezoriento estas multaj kiel multas la kulturoj kaj religioj de tiuj landoj. Se serĉi ĉe kelkaj, oni trovas – en tiu babilona – la sep malbonajn diaĵojn konatajn kiel shedu '' aŭ " tempesto - demonoj". Ili estis reprezentitaj per alohavaj taŭroj, similaj al tiuj utiligitaj kiel ĝenioj protektantaj ĉe la reĝaj palacoj. Kanananoj kaj egiptoj kaj Hititoj ktp foje provizis konceptojn kaj nomojn al la mitologio biblia kiel oni povas vidi en 2Samuelo 24, 16 kaj en 2Kronikoj kaj en 2Reĝoj, 19, 35, kaj en Jesaja 37, 36.
Judismo
En judismo, oni parolas pri serpento, certe simbolo de la diablo (Gen 3), kiu altiras al la malobeo la unuajn gepatrojn. Poste en la Biblio aperas influaĵoj de la ĉirkaŭaj kulturoj kaj do la demonoj popolas librojn de la biblio kaj apokrifaĵoj. Ekzemple: la Libro de Tobit, eble imitita el la asiria kulturo.
Reflekso de tiuj demonologioj estas la mezepokaj Ŝlosilo de Salomono kaj la Malgranda ŝlosilo de Salomono kie estas ankaŭ instruata la nigra magio.
Islamismo
En Islamismo, Korano (18,50) informas ke homaj estaĵoj estas kreitaj per la Tero, la Anĝeloj per la lumo kaj la ĝinoj per la senfuma fajro; kaj rakontas ke unu el la ĝinoj rifuzis obei al Dio ordonanta honori la novan kreiton, nome Adamo: kaj pro tio li estis kondamnita. Kaj nun li konduktas kiel malamiko de la homoj.
Hinduismo
La hinduismo inkludas gamon de diaĵoj kaj duondiaĵoj, kiuj povus esti klasifikitaj kiel demonoj. Tiuj spiritoj estas animoj de estuloj kiuj plenumis aparte hororajn pekojn. Ilia puriga puno konsistas en “vagadi sen fizika formo” laŭ fiksita tempo, nome ĝis nova renaskiĝo. Troviĝas en tiu mitologio ankaŭ mortintoj kun deziroj ne kontentigitaj kaj kun kolero kiuj nun devas esti kontrolitaj de la vivantoj por sin defendi: kaj kreiĝis liturgioj por ili kvietigi: hinduaj tekstoj Atharvaveda instruas pri la vivmedio de tiuj spiritoj kaj kiel al ili oferdoni; aliaj tekstoj kiel Garuda Purana parolas pri infero.
Zoroastrismo
En la zoroastrisma tradicio de Persio, Ahura Mazda, forto de la bono, venkos en la kosma konfronto kun Angra Mainyu aŭ Ahrimano. , kaj en tiu lukto estas kuntrenataj ankaŭ la homoj.
Satanismo
Satanismo karakteriziĝas per la neado kaj renversado de ĉiuj valoroj de judismo, kristanismo aŭ de similaj eklezioj aŭ religioj aŭ ties partoj (kaj ankaŭ de islamo). Malteismo kelfoje estis, pro tiu motivo, apudigita al satanismo. Ĉu temas pri vera religio aŭ nur rezulto de negativa juĝo kontraŭ la tradicia religio? Ĉu Satano estas kultata kiel dio aŭ kiel ribelanto al Dio? Foje satanistoj interpretas tiun kulton ankaŭ per homaj sangoferoj.
Thomery (stacidomo)
Thomery estas franca stacidomo sur linio Paris Gare de Lyon - situanta en  Fontainebleau, apud Thomery, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio R de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Seccu (urbo)
La urbo Seccu (摂津市 [seccu-ŝi], Hepburn: Settsu-shi, Kunrej: Settu-si) estas japana urbo en Gubernio Osaka.
Orest Kuzma
En Literatura mondo li aperigis esperantlingvajn tradukojn de rakontoj de la ukrainaj klasikuloj Osip Makovej (1925, 1), Bohdan Lepkij (1925, 2), Vasil Stefanik (1925, 3) kaj Ivan Franko (1925, 10).
Seccu (urbo)
Transporto
La Vagonaro-Bazoj de Ŝinkanseno: la Osakaj unua, dua kaj tria Vagon-bazoj, sume pli konata kiel bazo Torikaj situas en la urbo. Vagon-bazo kaj fabriko de Fervojo Hankyū situas apud Stacio Shōjaku
Orest Kuzma
Unu el la centraj stratoj de la urbo Kolomeo portas lian nomon.
Histono
Histono estas komuna nomo de bazaj proteinoj, de malgranda molekula maso kaj tre konservitaj en la evoluo de eŭkariotoj kaj kelkaj prokariotoj. Ili estas la ĉefa komponanto de la kromatino, kaj okopo de histonoj agas kiel bobenoj, nomitaj nukleosomoj, por paki la DNA-on.
Alia grava funkcio de histonoj estas reguli la kromatinon per post-tradukaj modifoj, tiel ke ili helpu en biologiaj procezoj, kiel regulado de genoj, riparado de DNA, aŭ mitozo (per densiĝado de kromosomoj).
8284 Cranach
8284 Cranach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo kaj kuprogravuristo Lucas Cranach la Maljuna (1472–1553). Amiko de Lutero kaj de Melanktono, li estas fama kiel ĉefa majstro de la periodo de la germana Reformacio. Unu el liaj plej konataj verkoj estas la retablo de la ĉefa preĝejo de Vajmaro kiu estis finita de lia filo Lucas Cranach la Juna.
Serranía del Perijá
10.01639°N, -72.95778°W
La Serranía del Perijá, Montaro Periĥaa aŭ Montaro Perihaa, nomata en Venezuelo ankaŭ Sierra de Perijá, estas la branĉo plej norda de la Andoj. Ĝi estas konata ankaŭ kiel Serranía de los Motilones en ties suda parto, kaj inkludas aliajn montarojn kiaj Valledupar kaj Oka.
La montaro markas gravan eron de la landlimo inter Kolombio kaj Venezuelo, ĉe la kolombiaj departementoj Norda Santandero, Cesar kaj La Guajira okcidente kaj la venezuela subŝtato Zulia oriente. La orienta flanko apartenas al la baseno de la Lago Marakajbo kie elfluas la rivero Katatumbo. La okcidenta flanko korespondas ĉefe al la baseno de la rivero Cesar, kiu elfluas en la rivero Magdalena.
Vladimir Savviĉ Kuzmiĉ
Vladimir Savviĉ KUZMIĈ, sovetiano, ukraina verkisto proleta, aŭtoro de la ukrainlingvaj romanoj „Flugiloj“, „Turbinoj“ kaj multaj rakontoj. Naskiĝis en 1904. Aktiva Esperantisto, verkas ankaŭ en Esperanto, membro de IAREV, kaj ties vicprezidanto ekde 1934. En Esperanto aperis lia originale verkita novelo Solidareco, 1931. Kunlaboris en SAT-organoj. Arestita en 1937, li sukcesis eskapi la tujan mortpunon per deklaro, en kiu li asertis la kulpecon de siaj iamaj esperantistaj kamaradoj. Li estis mortigita en 1943 en la malliberejo de Alma-Ata kiel "burĝa naciisto".
Actopan (Veracruz)
Actopan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Actopan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 004.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37867 loĝantojn. El tiuj estis 18358 viroj kaj 19509 virinoj. La komunumo havas surfacon de 822.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 30 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 37 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.
Trajnunuo
Trajnunuoj aŭ Multoblaj unuoj (TU aŭ MU) estas serioj de mem-pelitaj trajnveturiloj kapablaj ariĝi kun aliaj unuoj de sama aŭ simila tipo kaj ankoraŭ esti kontrolata de unu stirveturilo. Ofte tiuj estas paseĝer-trajnserioj konsistaj el pli ol unu trajnero. Ununuraj mem-pelitaj trajnveturiloj (nomitaj ankaŭ relaŭto, rela motoraŭto aŭ relbuso) estas multoblaj unuoj se kapablaj funkcii kun aliaj unuoj.
Actopan (Veracruz)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 41884 personoj. En la jaro 2000 temis pri 39354, do temis pri kresko / malkresko je -1.24 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 35436 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 152 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.43 % de la loĝantoj.
Trajnunuo
Multoblaj unuoj estas klasitaj pro sia energifonto kaj estas de du tipoj: elektra trajnunuo (ETU) aŭ dizela trajnunuo (DTU). Dizel-energiaj unuoj povas esti klasitaj pro sia transmisitipo: dizel-elektra (DETU), dizel-mekanika (DMTU) aŭ dizel-hidraulika (DHTU).
Lokomotivoj uzantaj multobl-unuajn trajnkontrolojn ne estas Multoblaj unuoj.
Actopan (Veracruz)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Ritacuba Blanco
Ritacuba Blanco aŭ Blanka Ritakubo estas la plej alta montopinto de la Orienta Kordilero, en Andoj de Kolombio. Ĝi estas nomita ankaŭ Ritak'uwa, antikva nomo el la Uŭa, nome indiĝena popolo kiu loĝas en la malaltaj teroj de Nacia Parko Cocuy, kie situas la Blanka Ritakubo. La termino Blanka aludas al la neĝo kiu kovras la montopinton.
La pinto estas alirebla el okcidento tra la urbo El Cocuy, la vilaĝo Güicán kaj la domaro Las Cabañas (La Kabanoj). La piedirado estas tre facila, sed la vetero ne estas fidinda, kaj oni devas trapasi glaĉeron.
Pro la tutmonda varmiĝo, ties glaĉero fandiĝas rapide, retroirante suben 25 liniajn m jare; same okazas je gapigaj rapidoj al aliaj neĝokovritaj tropikaj montoj en Kolombio. En 1950, la glaĉero de Ritacuba Blanco etendis al 4 500 m super marnivelo; en Januaro 2007 ties plej malalta punkto estis je 4 800 m super marnivelo. Se tiu fandindico pluas, oni supozas, ke la glaĉero malaperos antaŭ 2025.
Kabo Cod
Kabo Cod, ofte surloke nomata nur Kabo, estas insulo kaj kabo en la plej orienta parto de la ŝtato Masaĉuseco, en nordorienta Usono. Pluraj malgrandaj insuloj dekstre de Kabo Cod, inkluzive de la Monomoy insulo, Monomoscoy insulo, Popponesset insulo, kaj Seconsett insulo, troviĝas en la distrikto Barnstable, estante parto de municipoj kun tero sur la Kabo. La urbeta karaktero de la Kabo kaj granda strandpromenejo altiras turismon dum la somermonatoj.
25137 Seansolomon
25137 Seansolomon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Horní Vysoké
Horní Vysoké estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Levín en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas okcidente de Levín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/260. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
25137 Seansolomon
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona terfizikisto kaj planeda sciencisto Sean Solomon, direktoro de la Departemento pri Tera Magnetismo de la Carnegie Institution de Vaŝingtono. Li studis la de Tero kaj la surfacojn de Venuso, Marso kaj Luno. Li estas la ĉefa esploristo por la misio MESSENGER de la NASA.
Horní Vysoké
Horní Vysoké situas en katastra teritorio Levín u Litoměřic kun areo 2,15 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374.
Picos de Europa
Picos de Europa ( Monto(pinto)j de Eŭropo) estas montaro en la nordo de Hispanio, komuna al la provincoj Asturio, Leono kaj Kantabrio. En ĝi situas la samnoma Nacia Parko Picos de Europa.
La plejparto de la montoj estas el kalkoŝtono kaj antaŭa glaciara erozio kreis larĝan karston. Ĉi tiu areo estas tre populara inter montogrimpistoj, ekskursantoj kaj naturamantoj, kaj estas reto de montaj rifuĝejoj. La monto Naranjo de Bulnes (2518 m) estas la plej populara inter montogrimpistoj, tamen Torre de Cerredo (2648 m) estas tiu plej alta.
Tie ĉi estas multaj el la plej profundaj grotoj de Hispanio kaj ankoraŭ oni pluesploras kaj serĉas novajn, tial tiu ĉi regiono estas ofte vizitata de speleologiistoj. La plej profunda kaverno estas Torca del Cerro (-1400 m).
Somere malkreskanta nombro da paŝtistoj movas sin de valo al valo kun siaj ŝafoj, kaproj, bovoj, kaj kelkfoje porkoj. Sovaĝaj bestoj ne estas abundaj, ĉefe pro tia enkonduko de malsovaĝiĝintaj bestoj en la altaĵojn fare de la homoj. Kelkaj brunaj ursoj kaj lupoj ankoraŭ vivas en la plej remotaj areoj, sed ili ankoraŭ estas minacataj. Urogaloj, grandaj birdoj el la kokoformaj, preskaŭ malaperis.
Jugoslavia nacia teamo de futbalo
La Jugoslavia nacia teamo de futbalo estis la nacia teamo el viaj futbalistoj de la Reĝlando Jugoslavio, la Reĝlando de Serboj, Kroatoj kaj Slovenoj antaŭ la Dua Mondmilito kaj la komunisma ŝtato Socialisma Federacia Respubliko Jugoslavio ĝis ties disfalo en 1991. En pluraj Eŭropaj Ĉampionadoj ĝi estis inter la plej fortaj kvar teamoj, kaj en 1960 kaj 1968 iĝis vica eŭropa ĉampiono. Krome en la Someraj Olimpikoj ĝi kvinfoje gajnis medalojn: arĝentan medalon en 1948, 1952 kaj 1956, oran en 1960 kaj bronzan en 1984.
Iuj ekzemplaj futbalistoj de la eksa nacia teamo:
Acula
Acula estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Acula. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 005.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4732 loĝantojn. El tiuj estis 2346 viroj kaj 2386 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 30 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 46 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4773 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5011, do temis pri kresko je 0.98 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 4517 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 16 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.35 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Péter Széman
Péter Széman [sEman], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Széman Péter László estas rumania hungara kuracisto, pulmonologo, politikisto. Péter Széman naskiĝis la  1949 en Rumanio en Cluj.
Biografio
Jam en 1989 li partoprenis en fondo de Romániai Magyar Demokrata Szövetség. Li estis tre aktiva dum refondo de Erdélyi Múzeum-Egyesület, krome li aranĝis 30 konferencojn. Li ricevis premiojn kaj memormedalojn inter 2000 – 2013. Li edziĝis, baldaŭe li havis 2 filinojn.
Nemeskisfalud
Nemeskisfalud [nemeŝkiŝfalud] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali. Nemeskisfalu signifas: nobelo-malgranda-vilaĝo.
Situo
Nemeskisfalud situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Barcs. Marcali troviĝas 20, Zalakaros 28, Kaposvár 39, Budapeŝto 196 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1331. Vilaĝservoj estas biblioteko, migra poŝto.
Famuloj
En Nemeskisfalud naskiĝis politikisto József Madarász.
Listo de la montpasejoj de Svislando
En Svislando ekzistas multnombraj montpasejoj, kiuj ligas la diversajn regionojn diversflanke de la svisaj montoĉenoj. La plej gravaj montpasejoj estas la gravaj transalpaj pasejoj, do nome la Malojopasejo kaj San-Bernardino-Pasejo en Kantono Grizono, kiu ligas la Kantonon Grizono kun Kantono Tiĉino respektive Italio, la Sankt-Gotard-Pasejo, kies konstruo en mezepoko formis la bazon por la fondo de la Svisa Ĵurkomunumo kaj kiu dum la 2-a mondmilito estis la svisa pando kontraŭ nazia Germanio kaj samtempe la rifuĝa fortikaĵo, kaj en okcidento en Kantono Valezo Sempionpasejo kaj Granda Sankt-Bernard-Pasejo, kiu ligas la Kantonon Valezo kun Italio.
La plej multaj alpaj montpasejoj dum la vintraj monatoj estas fermitaj. Antaŭ la konstruo de la aŭtovojotunelo sub Sankt-Gotard-Pasejo ĉi lasta estis, kiam eblis, senneĝigita dum vintro. Post la malfermo de la Gotardoaŭtovojotunelo oni ne plu malfermas la pasejŝoseon vintre. Oni nun senneĝigas la Gotardpasejŝoseon kutime nur ĝis Andermatt.
Jacques Clément
Jacques Clément (naskiĝis en 1567 en Serbonnes en la franca departemento Yonne; mortis la en Saint-Cloud) estis dominikana monaĥo.
Li murdis la francan reĝon Henrikon la 3-an.
Clément estis ano de la Katolika Ligo, kiu helpis pri liaj planoj murdi Henrikon, kiun li konsideris herezulon. La li vojaĝis de Parizo al Saint-Cloud, tiam la ĉefa rezidejo de la reĝo.
Pretekstante transdonon de konfidenca letero li atingis aliron al la reĝo. Dum Henriko la 3-a legis la transdonitan leteron, sidanta sur sia neceseja seĝo, Jacques Clément ponardis la reĝon. La reĝo sukcesis frapi la monaĥon kaj laŭte krii "Malbonulo! Vi mortigis min!", kio alkurigis liajn gardistojn, la famajn Kvardek kvin, kiuj tuj mortigis lin kaj ĵetis lin el la fenestro.
La reĝo mortis pro siaj vundoj sekvamatene, sed nur post kiam li anoncis sian posteulon: Henriko de Navaro.
La kadavro de Clément estis kvaronita kaj bruligita.
La papo Siksto la 5-a konsideris la monaĥon kiel martiron kaj pripensis sanktuligi lin.
Bertalan Lányi
Bertalan LÁNYI [lAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lányi Bertalan estis hungara politikisto, ministro, juĝisto. Lia origina nomo estis Jakobi aŭ Jakoby. Lia nobela antaŭnomo estis kézsmárki.
Bertalan Lányi naskiĝis la  1851 en Hungara reĝlando en Hibbe (nuntempa Hybe en Slovakio). Li mortis la 1921 en Budapeŝto.
Biografio
Bertalan Lányi post lernado li eklaboris en ŝtata administrado, dume li kontribuis en diversaj gazetoj, malofte li ankaŭ komponadis. Li plulernis en 1873 por esti advokato. En 1884 li iĝis juĝisto. post 5 jaroj li laboris jam en Budapeŝto. Inter 1891 kaj 1895 li havis postenon en la ministerio, dume en 1893 li ricevis juĝistan taskon en la luterana eklezio. Inter 1905–1906 li estis ministro pri justico, samtempe parlamentano.
San Sperate
San Sperate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Assemini, Decimomannu, Monastir, Sestu kaj Villasor.
18128 Wysner
18128 Wysner estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Laura C. Wysner, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri scienco de la Tero kaj de la kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la Hamilton High School en Chandler (Arizono, Usono).
Stará Myjava
Stará Myjava (hungare Ómiava) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Stará Myjava situas laŭ flankovojoj. Myjava troviĝas 4, Senica 20, Nové Mesto nad Váhom 30 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la loko de 1598. Estis tie nur sporadaj domoj, kiuj apartenis al Myjava. Memstara vilaĝo formiĝis en 1955. En 2001 vivis en Stará Myjava 716 homoj, (710 slovakoj).
Poço Fundo
Poço Fundo estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Alfenas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
NGC 5205
NGC 5205 (aliaj indikoj — UGC 8501, MCG 11-17-3, ZWG 316.17, IRAS13283+6245, PGC 47425) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Simfito
Simfitoj (genro Symphytum) estas plurjaraj herboj apartenantaj al la familio Boragacoj (borago, neforgesumino). Originante el Eŭropo aŭ el okcidenta Azio (Turkio, Hungario, Kaŭkazo, Kartvelio, Irano), ili konsistigas multnombrajn koloniojn kiuj aparte ŝatas humidajn lokojn.
Specioj
Ekzistas interalie jenaj specioj:
Massangis
Massangis estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 400 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Massangis etendiĝas sur 43.35 km², kaj havis 400 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 9.2 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Xavier Courtois, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Massangis apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Sergeo Kuznecov
Sergeo Kuznecov, Сергей Николаевич Кузнецов (naskiĝis la en Moskvo) estas moskva esperantisto. Li estas Rusiano kaj ĝis ties malapero en 1991 estis civitano de Sovetunio.
Sergeo Kuznecov, kiu esperantistiĝis en 1959, estas profesoro kaj doktoro pri lingvoscienco; fakulo pri skandinavaj lingvoj. Li estis estro de la katedro de ĝenerala kaj kompar-historia lingvoscienco en Moskva Ŝtata Universitato, estas aŭtoro de altklasaj libroj pri interlingvistiko kaj estis membro de la Akademio de Esperanto.
Anna Gyllsdorff
Anna Sofia Margareta GYLLSDORFF (gülsdorf) estis sveda artisto-metalĉizisto kaj esperantisto. Ŝi naskiĝis en la en Laholmo, kaj mortis en la  en Linköping.
Kiel esperantisto de 1906, ŝi gvidis kursojn kaj interpretis prelegantojn. Ŝi tradukis el la sveda la broŝuron La solvo de la vivproblemo en 1930.
En la sveda registro Sveriges dödbok 1830–2020, oni anstataŭe skribas ke ŝi naskiĝis la 19-a septembro 1887, kaj nomiĝis Gylldorff. Tio verŝajne estas erarojn, pro tio ke kaj la registro de Laholm kaj EdE diras ke ŝi nomis Gyllsdorf kaj naskiĝis la 19-a aŭgusto.
Marjovo (vilaĝo)
Marjovo estas vilaĝo en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la distrikto Marjovskij.
Marjovo troviĝas sude de la provinco, je 234 km sude en Novgorodo. La vilaĝo situas ĉe la rivereto Marjovka, kiu estas alfluanto de Pola. En la vilaĝo en 2020 loĝis 2398 homoj.
Historio
Laŭ arkeologio, setlejo en la loko de nuna Marjovo ekzistis almenaŭ en 10-a jarcento. Ĉe la maldekstra bordo de Marjovka situas Remparburgo, en kiu oni trovas pecojn de ceramikaĵoj, similaj al tiu, kiun oni trovadas en Novgorodo en la tavoloj de 10-a jarcento. La unua mencio de Moreva en kronikoj aperis ĉe la jaro 1229. Pro tiu formo Moreva aperis unu el versioj de la deveno de la nomo de la vilaĝo: ĝi originas el la nomo de baltmarafinna tribo, de kiu devenis la loĝantaro de tiu regiono. Ekzistas aliaj versioj pri origino de la vorto Marjovo.
En la 15-a jarcento Marjovo troviĝis ĉe la limo inter la Novgoroda respubliko kaj la Grandprinclando Litovio. Marjovo apartenis al Novgorodo, sed, laŭ konvencioj de 1431, 1440–1447 kaj 1470–1471 inter la regnoj, ĝi havis specialan statuson kaj pagis tributon ankaŭ al Litovio.
Marjovo estis menciita kiel Moreva (cirillitere Морева) en la "Listo de rusjaj urboj foraj kaj proksimaj'". (Tiu listo estas geografia aldono al multaj rusjaj kronikoj; la vorto gorod (город), kiun el la moderna rusa lingvo oni tradukas kiel urbo, tiam povas signifi fortikaĵon).
La Marjovo fariĝis admonistra centro de la distrikto Marjovskij.
Fenila cianoacetato
Fenila cianoacetato aŭ C9H7NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoacetata acido kun fenolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Fenila cianoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Meteora fero
Meteora fero, foje meteordevena fero, estas ercpura metalo trovita en meteoritoj kaj farita el elementoj fero kaj nikelo ĉefe en la formo de mineralaj fazoj kamacito kaj taenito. Meteora fero formas la kernon de la ferometeoritoj sed ĝi estas trovata ankaŭ en aliaj meteoritoj. Krom minoraj kvantoj de terfero, meteora fero estas la nura nature ekzistanta ercpura metalo de elementa fero ekzistanta sur la surfaco de la Tero.
Orpund
Geografio
Orpund situas ĉe la norda bordo de Nidau-Bühren-Kanalo, en kiu estis kunigitaj la riveroj Aro kaj Zihl, oriente de la urbo Bielo, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Orpund, la iama Monaĥejo Gottstatt kaj la vilaĝeto Zihlwil.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,96 km², de kiuj 37,4% estas kovritaj de arbaro, 39,1% servas por agrikulturo kaj 20,7% por setlado.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 235.1 de Bielo al Büren ĉe Aro. Nordokcidente de la komunumo troviĝas la vojnodo de la svisa aŭtovojo A5 kun la svisa aŭtovojo A16 kaj la nuntempe konstruata konekto al la svisa aŭtovojo A6. Al la publika transportreto la komunuo estas konektita per la loka buslinio n-ro 72 de la stacidomo de Bielo al Meinisberg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Orpund datiĝas el la jaro 1255 kiel Orpunt. Dum la konstruado de Nidau-Bühren-Kanalo estis trovitaj diversaj objektoj el la bronzepoko kaj la La-Tène-epoko. Dum mezepoko Orpund apartenis al la Grafoj de Nidau, kiuj ĝin trandonis al sia Monaĥejo Gottstatt konservante la jursidikcion. En la jaro 1398 Orpund fariĝis kun la tuta grafejo havaĵo de la urbo Berno. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Orpund apartenis al la Voktejo Nidau. Dum la tempo de la Helveta Respubliko ĝis 1803 ĝi apartenis al la distrikto Büren. En 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Nidau kaj fariĝis en la jaro 2010 parto de la administra distrikto Bielo.
Komunuma partnereco
Orpund ek de 1991 havas komunuman partnerecon kun la urbo Brtnice en Ĉeĥio.
Temludo
Temludo estas tabulludo aŭ kartludo kiu havas fortan temon krom de ludo mem. Ofte, oni povas sentemigi la temludon aŭ ŝanĝi la temon, tiel ankoraŭ havi ludeblan ludon. Aliflanke, kelkaj ludoj necesas iliajn temojn Ludo kiu estas tute sentema estas nomata abstrakta ludo, tamen plejparto da ludoj havas almenaŭ iom da temo.
Ekzemplo de ludo kun forta temo estas Siedler von Catan. Ludantoj rolas koloniistojn de insulo. Ili produktas kaj interŝanĝas rimedojn kiel ŝafoj kaj ligno. Ludantoj uzas la rimadojn por kreski iliajn vilaĝojn al reto de urboj. Sen la temo, la ludon eblas oni, tamen konstruado kaj produktado de la ludo devigas temon. Tiel, la temo estas forte ligata al la ludo.
Apostrofo
La apostrofo ( ’ ) estas signo uzata en Esperanto kaj aliaj lingvoj por montri ellasitajn literojn. Ĝi troveblas ofte en poezio.
Uzado
Laŭ la Fundamenta Krestomatio, "La fina vokalo de la substantivo povas esti forlasata kaj anstataŭigata de apostrofo". Tiel, oni povas skribi apostrofon anstataŭ la fina -O de O-vorto, tamen la emfazo estas sur la sama silabo, ekzemple: apoSTROFo -> apoSTROF’. Ankaŭ, oni povas skribi la artikolon la kiel  l’, forlasante la finan -a.
La apostrofo ’ ankaŭ similas la simbolon de la mezurunuo angula minuto ', kiu ofte anstataŭas ĝin.
Kvardek Jaroj
Kvardek Jaroj estis verketoj dediĉitaj al la 40-jara jubileo de Esperanto. SAT, 1927. 48 p. Enhavo: Esperanto kaj lingvoscienco; Provo de kvanta elementanalizo en Esperanto; El la unuaj tagoj de Esperanto; Ĉu estis Zamenhof sennaciulo?; Evoluo de la interna ideo; Nuntempa stato kaj plua evoluo de laborista E-movado. Esperanto kaj edukado, ktp.
Kvinmilionoj
Kvinmilionoj (5.000.000) estas rakontoj originale verkita de Salo Grenkamp-Kornfeld. 1931, 113 p. „La lirikaĵoj, rakontaĵoj estas tre multspecaj, tamen io komuna estas trovebla en ili: la pala anemio. Du aŭ tri paĝoj tamen konsolas min.“ (Szilagyi, LM, 1931, p: 70.)
Chocomyšl
Chocomyšl (Kotzomischl) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en regiono Plzeň. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/185. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1365.
Acultzingo
Acultzingo estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acultzingo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 30 006.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18 689 loĝantojn. El tiuj estis 9 040 viroj kaj 9 649 virinoj. La komunumo havas surfacon de 167 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 43 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 18 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1 660 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
, en la jaro 1995 en la komunumo vivis 16 048 personoj. En la jaro 2000 temis pri 17 785, do temis pri kresko / malkresko je 2,08 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 15 340 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3 476 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 22,66 % de la loĝantoj.
Metroo de Montrealo
La metroo de Montrealo estas sistemo de subtera fervojo de Montrealo, Kebekio, Kanado. Ĝi revoluciigis la desegnon de metrooj monde per sia uzo de pneŭoj sur ĉiuj linioj kaj de la fakto ke ĉiuj stacioj estis desegnitaj de diferenca arĥitekto kaj estas riĉe ornamitaj de artverkoj.
La metroon kaj la busojn de la Montreal-regiono administras la publika korporacio STM (Société de transport de Montréal - Korporacio de Transporto de Montrealo).
Historio
Planoj por metroo estis jam konsiderataj en la jaroj 1940 kaj konstruado komenciĝis en 1962. La 26-stacia unua sistemo inaŭguriĝis la – nur kelkajn monatojn antaŭ la veno de la Internacia Ekspozicio de 1967. Montrealo havis la unuan metrosistemon en la mondo uzante nur trajnojn sur pneŭoj, frukto de kunlaboro inter kanadaj kaj francaj inĝenieroj (Parizo antaŭ nelonge estis enkondukinta pneŭajn trajnojn en kelkaj linioj de sia metroo.) Tiu unua sistemo inkluzivis tri liniojn: linion 1-verdan de ĝis ; linion 2-oranĝan de  ĝis ; kaj linion 4-flavan de Berri-De Montigny (hodiaŭ ) ĝis Longueuil (hodiaŭ ). Ĉiuj linioj kunvenis ĉe la interŝanĝ-stacio Berri-De Montigny.
Sekve, oni laŭgrade plilongigis la oranĝan linion okcidenten, ĝis en 1986, kaj kreis la bluan linion (1986-88). Pro epoko de ekonomia dubo, la kebekia registaro rifuzis pripagi pluajn plilongigojn, kiom ajn necesajn, kaj oni devis atendi preskaŭ 20 jarojn ĝis nova plilongigo, de la en Lavalon (,  kaj  la 28an de aprilo 2007).
Arĥitekturo
La ideo ke metroo estu bela publika konstruaĵaro estis enkondukita de la sovetaj sistemoj en Moskvo kaj Peterburgo, kie la socialisma ideologio instigis la kreadon de "publikaj palacoj" por kaj utili, kaj plaĉi al la proletaro. Eksportis tiun ideon en Okcidenton, unue Stokholmo, kaj sekve Montrealo.
Barba penelopo
Barba penelopo aŭ Barbojakuo (Penelope barbata) estas specio de birdo de la familio de Kracedoj, nome ĉaĉalakoj, jakuoj, kaj mutuoj, kiuj estas parencaj de la Nestamasuloj de Aŭstralazio. Oni ne konas subspeciojn.
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
La konstruado de la Montreala metroo komenciĝis en 1962. Eĉ en tiu praa tempo, oni jam intencis ke la metroo estu ne nur la plej moderna sed la plej bela sistemo en la mondo. Tiacele, oni decidis uzi por ĉiu stacio malsaman arĥitekton, kaj planis ampleksan artprogramon, aŭspiciotan per diversaj firmaoj aŭ asocioj.
Barba penelopo
Distribuado
Ĝi troviĝas en Ekvadoro kaj Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj montararbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
La unua parto kaj fruaj plilongigoj de la metroo falas nete en la Modernisman periodon, kun siaj puraj, raciaj, senornamaj formoj, sed en du malsamaj stiloj.
Barba penelopo
Aspekto
Tiu kokeca birdo havas ĝeneralan brunan plumaron kun pli griza kapo kaj tre rimarkinda ruĝa mentonsako. Estas ankaŭ tre markata blanka punkteco sur la malhelbrunaj brusto kaj kolo, oranĝecflavaj kruroj, ruĝecbruna bendo ĉe vostopinto, kaj nuda grizeca vizaĝa ĉirkaŭokulo kun blanka bordo superokula.
Tone (programo)
Ĝi ŝuteblas je hejmpaĝo de Tone
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
En la unua reto (1966), oni vidas la influon de la Internacia stilo. La puraj linioj de la stacidomoj konsistas el surfacoj kovritaj per ceramikaj kaheloj aŭ ŝtonaj paneloj – vastaj ebenaĵoj de koloro. Eble la plej prototipa ekzemplo estas la stacio Square-Victoria de Irving Sager, kies platforma dekoraĵo konsistas tute el brunaj, flavaj, kaj palaj surfacoj, repetante la klaran Internacian stilon de la apuda Turo de la Burso. Alia ekzemplo estas en la stacio, kie mezanino ŝvebanta en la stacivolumeno, apogita per nekaŝita framo de artikitaj betonkovritaj kolonoj kaj traboj, faras bonan uzon de la disponebla volumeno.
Relaŭto
Relaŭto estas mem-pelita reltransporta veturilo dezajnita por transporti pasaĝerojn. La termino relaŭto aŭ "railcar" en angla kaj internacie estas kutime uzata en referenco al trajno konsistanta el ununura vagonaro, kun ŝoforejo je ambaŭ pintoj de la trajno. Kelkaj fervojoj, ekz., la brita Great Western Railway (Granda Okcidenta Fervojo), uzis la terminon Railmotor (relmotoro). Se eblas peli kompletan trajnon, ĝi estas nomita preferinde Dizelorelveturilo aŭ Relo-buso.
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
Tuj en la verdliniaj plilongigoj, oni vidas la transiron al la Brutalisma stilo, kiu konservas la saman purismon pri formo sed preferas nudigi la betonon anstataŭ kovri ĝin per ceramiko. Notu, ekzemple, la staciojn, kun vastaj betonaj surfacoj super la platformoj kaj videbla betona framo, aŭ , kun imponegaj sed simetriaj formoj tute el betono sen iu ajn koloro krom la benkoj. Se estas dekora mursurfaco, temas pri kanelita betona surfaco, farita de betonaj kretoj asprigitaj per forrompo de siaj kretoj – ekzemple ĉe aŭ  – aŭ desegnoj per betonaj kretoj kiel bareliefo, ekzemple ĉe  aŭ.
Tone (programo)
Sonigi tonpecon
Per Tone eblas ludi tonsilaban muzikon, se onia komputilo havas laŭtparolilon kaj "scias MIDIe". Dum ludado eblas ekzemple aŭdi la muzikon per diversaj instrumentoj se oni ŝanĝas "Tonan tembron de GM" (Ĝenerala MIDIo) je menuo Ilaro.
Relaŭto
En sia plej simpla formo ĝi povas esti malmulte pli ol motorigita versio de homenergia relaŭto, foje nomata rapidulo.
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
Pli lastatempe, en la plilongigoj de la jaroj 1980, oni vidas kuniĝon de betono kaj koloraj dekoraĵoj, ofte fantaziecaj, kaj la integrigo de arto en la arĥitekturon. Ekzemploj estas, kun grandaj dramatikecaj surfacoj el betono kombinitaj kun buntkolora ceramiko kaj briko; , kun riĉe dekoritaj paneloj el betono kaj scienc-fikcieca lamparo; kaj , kun sonĝecaj rozaj muroj kaj benkoj.
Jaŭza
Jaŭza (Яуза) estas rivero en Moskvo (Rusio), maldekstra alfluanto de Moskva. Ĝia longeco estas 48 km, areo de baseno estas 452 kv.km.
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
En pluraj lokoj, oni povas vidi la influon de la postmodernismo, laŭ kiu oni integras ecojn de pasintaj arĥitekturaj stiloj. Oni pensu pri la ionia kolono de la stacio ; la integrigo de malnova trajnstacio ĉe ; la eĥo de la najbareja tipa domarĥitekturo ĉe ; la horloĝo de stilo art-déco ĉe ; aŭ la murkovraĵo el travertino ĉe, sugestante la vilaĝetojn de Italio en stacidomo apud la itala kvartalo.
Jaŭza
Ĝi komenciĝas en Moskva provinco (apud la urbo Korolov) proksime al la nord-orienta parto de Moskvo. Preskaŭ tute ĝi fluas laŭ teritorio de Moskvo kaj enfluas en riveron Moskva centre de Moskvo.
Relaŭto
Tiu termino estas foje uzata ankaŭ kiel alternativa nomo por la malgrandaj tipoj de multobla unuo kiu konsistas el pli ol unu vagono. Tiu termino estas uzata pli ĝenerale nuntempe en Irlando por aludi al ajn dizela multobla unuo (DMU), aŭ ĉe kelkaj kazoj al elektra motortrajno (EMU).
Tone (programo)
Redakti melodion
Per reguloj de Fundamento Tonsilaba eblas redakti tonpecon en Tone. Same kiel ajna tajpita teksto en komputilo, tonsilabaĵo estas retajpebla kaj ŝanĝebla en ĉiuj detaloj per ordinara tajpa klavaro. Oni povas ekzemple:
Jaŭza
Ĉe la rivero situas multaj historiaj objektoj de Moskvo (ekzemple, Monaĥejo Andronikov).
Metroo de Montrealo
Arĥitekturo
La novaj stacidomoj de Lavalo sekvas la modojn videblajn surtere, ekzemple malortogonaj sed geometriaj formoj el ŝtalo kaj metalo, kun la kutima betono de la cetero de la reto. La stacidomo, tamen, ŝajnas tute kunmiksi la pasintajn arĥitekturajn stilojn: la koloraj ceramikoj de la jaroj 1960 kaj la kanelita betonaj surfacoj de la jaroj 1970, aktualigitaj laŭ la postmoderna maniero.
Tone (programo)
Redakti melodion
aŭ nomi melodiajn partojn kaj poste voki tiujn nomojn: ((#M: do mi so) fa re #M lala #M*4 do)
Jaŭza
Alfluantoj de Jaŭza
Jauza havas multajn alfluantojn en Moskvo.
Metroo de Montrealo
Arto
Ekde la komenco oni antaŭvidis ke la montreala metroreto fariĝos longega artmuzeo. La unua plano estis proponi al korporacioj, profesiaj grupoj, ktp aŭspicii artaĵojn instalotajn en la stacioj post ilia malfermo. Ankaŭ, la tiama artdirektoro, Robert LaPalme, decidis pri programo de didaktikaj verkoj rakontontaj la historion de Montrealo. La unua artaĵo instalita en la metroo estis tia: Histoire de la musique à Montréal (historio de la muziko en Montrealo) de Frédéric Back en la stacio, aŭspiciita de la nutrovar-firmao Steinberg. Aliaj bonaj ekzemploj de la epoko estas Les Patriotes de 1837-38 (la Patriotoj de 1837-38) de Jean Cartier kaj George Juhasz en la stacio Papineau; La vie à Montréal au XIXe siècle (la montreala vivo en la 19a jarcento) de Nicolas Sollogoub en la stacio ; la mozaika omaĝo al la societo Saint-Jean-Baptiste de Gabriel Bastien kaj Andrea Vau en la stacio ; kaj Le poète dans l'univers (la poeto en la universo) de Georges Lauda kaj Paul Pannier en la stacio, kiu honorigas la kebekiajn poetojn Octave Crémazie, Hector Saint-Denys Garneau kaj Émile Nelligan. Sed ĉi tiu artprogramo koliziis kun la prioritatoj de la kebekia artmovado, kiu en tiu momento vivis ŝanĝegon spegulan al la aktuala trankvila revolucio en kebekia socio. Interalie, LaPalme rifuzis la abstraktecon aprezitan de la grava artmovado Les Automatistes, spronante konflikton kun la artistaj sindikatoj. Lia propra filo, devigita sekvi historian temon en vitralo por la stacio – Hommage aux fondateurs de la ville de Montréal (omaĝo al la fondintoj de Montrealo), tamen kreis kiom eble plej abstraktan verkon kaj signis ĝin sub la pseŭdonomo Pierre Gaboriau.
NGC 5206
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Metroo de Montrealo
Arto
La krizo venis kun konflikto inter LaPalme la grava vitralisto Marcelle Ferron pri ŝia desegno por la stacio. Fine, ŝi implikis la ĉefministron de Kebekio Daniel Johnson la patro kaj la urbestron de Montrealo Jean Drapeau por superi la postulojn de LaPalme, kaj kreis imponegan abstraktan vitralon, aŭspiciatan de la provinca registaro, kiu nun estas rekonata kiel ŝia majstroverko kaj unu el la plej gravaj kebekiaj artoverkoj de la dudeka jarcento.
Jaŭza
Alfluantoj de Jaŭza
Dekstraj alfluantoj:
Tone (programo)
Ekzerci kantadon
Tonsilaba muziko per Tone povas akompani onin ekzercante tonskalojn, kantadon aŭ simile. Pro supre menciataj redaktebloj oni povas adapti de la muziko la tonalon, rapidecon, laŭton, elekton de muzikiloj ktp.
Metroo de Montrealo
Arto
La nova politiko kondukis al tute novaj vojoj por artaĵoj en la metroo. Ebliĝis jen verkoj subtile integritaj en la arĥitekturo (foje eĉ de la arkitekto mem), kiel la diskoj de la arĥitekto André Léonard en la stacio aŭ la mirigaj murformoj de Michèle Tremblay-Gillon en la stacio ; jen imponaj artverkoj kiel la longa betona muralo Citius, altius, fortius (pli rapide, pli alte, pli forte – la olimpika devizo) de Jordi Bonet en la stadiona stacio, aŭ la humuraj sed dignaj laboristoj Pic et pelle (pioĉo kaj ŝpato) de Germain Bergeron en la stacio. La integriĝo de arto kaj arĥitekto atingis apoteozon en la giganta molekulforma skulpturo Système (sistemo) de Pierre Granche, pioniro de publika arto, en la stacio.
Le Douhet - Écoyeux (stacidomo)
Le Douhet - Écoyeux estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linio -, situanta en  Le Douhet, apud Écoyeux, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Metroo de Montrealo
Arto
Lastatempe, la dediĉo al la integriĝo de arto en publikaj konstruaĵo plifortiĝas per politiko, la tiel-nomita "leĝo de 1%", laŭ kiu unu procento de la buĝeto de publika konstruaĵo devas iri al la komisio de artverko fare de kebekia verkisto. Tiu politiko respondecas je artverkoj venintaj pro grandskalaj aldonoj al ekzistantaj stacioj, ekzemple la tri artverkoj (Les Vents kaj Le potager (la ventoj kaj la legomĝardeno) de André Léonard kaj Réveil de la conscience par la solitude (vekigo de konscienco per soleco) de Jacques Huet) en la novaj 1990-jardekaj enirejoj de la stacio, aŭ la arta muntado Homo urbanus de Éric Lamontagne en la nova busterminalo de la stacio. Ĝi ankaŭ respondecas je la artaĵoj venintaj kun la malfermiĝo de la stacioj en Lavalo: la ŝvebantaj skulpturoj Les fluides (fluaĵoj) de Hélène Rochette ĉe ; la eksteraj skulpturoj Nos allers-retours (niaj iroj-revenoj) de Yves Gendreau ĉe kaj L’homme est un roseau pensant (homo estas pensanta fragmito) de Jacek Jarnuszkiewicz ĉe ; kaj la lum-muralo .98 de Axel Morgenthaler en la nova kajo ĉe.
Fine, menciindas kelkaj verkoj venintaj de alie kaj prezervitaj en la metroo. Por noti la kontribuon de parizaj inĝenieroj al la kreo de la montreala metrosistemo, Parizo donis ekzempleron de siaj famaj art nouveau-stilaj portikoj, verkoj de Hector Guimard, kiu nun ornas la stacion Square-Victoria. Ĝi estas la sola aŭtentika Guimard-portiko uzata ĉe metrostacio en la mondo ekster Parizo. Du artverkoj memorigas pri la Internacia Ekspozicio de 1967: triopo de drelikoj de Robert LaPalme ĉe, kaj impona ligna skulpturo The Tree of Life (la arbo de la vivo) de Joseph Rifesser ĉe , ambaŭ venintaj de la ekspoziciejo. Fine, la stacio entenas 19a-jarcentan statuon figurante Jacques Cartier; orninte fonton en najbareja parko, la amata statuo disfalinta pro vetero estis savita kaj translokigita al la sekureco de la stacio.
Tone (programo)
Komponi muzikon
Iom konatiĝinte kun la reguloj de tonsilabado kaj funkcioj de Tone, oni povas mem provi komponi per sia komputila klavaro.
Komponante, oni povas interalie difini siajn tute proprajn tonsilabojn en ajna gamo konata aŭ ankoraŭ neekzistanta.
Mankoj de la programo
Tone ankoraŭ ne kapablas mastri alternativojn. Tio signifas ke se tonpeco enhavas demandsignon (?), Tone ne funkcias tiel kiel ĝi devus.
Foje povas okazi problemoj ankaŭ ĉe malklare skribita sam'temp'eco inter du ton'pecoj.
Eksteraj ligiloj
Retejo de tonsilaba programo Tone
Le Douhet - Écoyeux (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
La Faute-sur-Mer
La Faute-sur-Mer estas franca komunumo, kiu situas rande de Atlantiko, en la suda parto de la departemento Vendée (Vendeo), en la regiono Luarlandoj.
Historio
Antaŭ Mezepoko, estis nenio alia ol la maro tie, kie situas La Faute-sur-Mer. Post Mezepoko, aparte pro la sekigo de la Puatua Marĉejo, amasiĝis aluvioj de la rivero Lay ĉe la dekstra flanko de ĝia elfluejo kaj, flanke de Atlantiko, sablo, kiun la tajdo deponis. Tiel formiĝis duoninsulo “Pointe d'Arçay“ (pointe = pinto), 10 kilometrojn-longa kaj maksimume 2 km-larĝa, kiu konstante modifiĝas kaj plivastiĝas (694 hektaroj en 2009). Pro tio ĝi ĝuas, okcidente, je tre vasta plaĝo, senŝtona kaj senroka, sen forta deklivo, kiu ebligas sekuran banadon. Satelita vidaĵo bone helpas al kompreno de tiu natura fenomeno.
En 1825, tiu parto de la marbordo aspektis dezerta. Kelkaj farmoj kaj domoj de fiŝkaptistoj aperis en la 19a jarcento, eble eĉ antaŭe, sur tiu sabloza kaj sovaĝa erikejo. Unua digo estis konstruita en 1928, kaj dua en 1929, por ŝirmi kontraŭ la maro. Vilaoj estis konstruitaj komence de la 19a jarcento, probable pro la alveno de fervojo el Luçon, en 1901 (ne plu ekzistanta ekde la 31a de decembro 1949) en la najbara komunumo L'Aiguillon-sur-Mer. La Faute-sur-Mer fariĝis pro tio, kaj pro la kunpagaj ferioj ekde 1936, populara banloko de la suda parto de Vendeo; la ekstrema parto, suda, de la plaĝo estas rezervata al naturismo. La vilaĝeto La Faute-sur-Mer estis parto el la komunumo La Tranche-sur-Mer ĝis kiam, la 18an de decembro 1953, ĝi sendependiĝis kaj tiel fariĝis la 307a komunumo de Vendeo.