cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcidenta Germanio en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, ekde 2005 renomita Germana Olimpika Sporta Asocio.
Sekve de la reunuiĝo de Germanio, en la sekva olimpiko jam denove nur unu komuna germana teamo partoprenos.
Friedrich Bury
Friedrich (Fritz) BURY (12a de marto 1763 – 18a de majo 1823) estis germana artisto naskiĝinta en Hanau. Li studis unue kun sia patro Jean Jacques Bury, kiu estis oraĵisto kaj profesoro enla Desegnakademio Staatliche Zeichenakademie Hanau, kaj poste kun Johann Heinrich Wilhelm Tischbein. En 1780 li vizitis Düsseldorf, kaj du jarojn poste iris al Romo; poste al Dresdeno, kaj finfine setliĝis en Berlino, kie li estis patronigita de la Reĝino de Prusio. Li pentris historiajn pentraĵojn kaj portretojn. Lia verko 'Kupido triumfe' estas en la muzeo Mauritshuis de Hago.
Germanio en la Somera Olimpiko 1972
La sportistoj de Germanio partoprenis en la Somera Olimpiko 1972 kadre de du teamoj. Pri la du teamoj en tiu ĉi sporta evento vidu la sekvajn du artikolojn:
Okcidenta Germanio en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, ekde 2005 renomita Germana Olimpika Sporta Asocio.
Germanio en la Somera Olimpiko 1976
La sportistoj de Germanio partoprenis en la Somera Olimpiko 1976 kadre de du teamoj. Pri la du teamoj en tiu ĉi sporta evento vidu la sekvajn du artikolojn:
Okcidenta Germanio en la Somera Olimpiko 1984
Estis la unua somera olimpiko por la teamo ekde ok jaroj, post malĉeesto en la antaŭa, en Moskvo, pro subteno de la bojkoto gvidita de Usono pro la armea okupado de Afganio fare de Sovetunio fine de 1979. Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, ekde 2005 renomita Germana Olimpika Sporta Asocio.
Germanio en la Somera Olimpiko 1988
La sportistoj de Germanio partoprenis en la Somera Olimpiko 1988 kadre de du teamoj. Pri la du teamoj en tiu ĉi sporta evento vidu la sekvajn du artikolojn:
Ekseption
Ekseption estis nederlanda rok-bando aktiva el 1967 ĝis 1989, kiu ludis ĉefe instrumentan progresivan rokon kaj crossover revizion de klasika muziko. La centra komponanto en la ŝanganta komponantaro, kaj la nura bandano ĉeestanta en ĉiu albumo, estis la konservatori-trejinita trumpetisto Rein van den Broek (10a de Septembro 1945 - 11a de Majo 2015). La bando atingis kelkajn komercajn sukcesojn en la 1970-aj jaroj, atingante nederlandajn listopintojn per unuopaĵoj kun siaj adaptaĵoj de la "Kvina" de Beethoven kaj "Air" de Bach. La dua albumo, Beggar Julia's Time Trip (1969), ricevis la nederlandan premion Edison por albumo de la jaro, kaj la unuaj kvin albumoj estis ĉiuj oraj.
Ŝtata premio de Sovetunio
La Premio de Sovetunio anstataŭis la Stalin-premion kiu estis aljuĝata de 1941 ĝis 1954.
En 1956—1967 Lenin-premio estis sola ŝtata premio de plej alta nivelo, tial la nombro de ĝiaj laŭreatoj estis granda. En 1967 estis lanĉita la Ŝtata premio de USSR kiu estis konsiderata malpli prestiĝa, tio plialtigis la nivelon de Lenin-premio. Diplomoj de Stalin-premioj estis anstataŭitaj per respektivaj diplomoj de Ŝtataj premioj.
(151703) 2003 BU21
(151703) 2003 BU21 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ŝtata premio de Sovetunio
La premio estis aljuĝita ĉiujare, en diversaj fakoj - scienco, teknologio, literaturo, arkitekturo kaj arto. Ĉijare ĝin ricevadis ĝis 100 homoj. La amplekso de la premio estis rubloj (proksimume duono de la Lenin-premio).
(151703) 2003 BU21
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso; ĝia marsa MOID estas 0,16713 astronomia unuo, tie estas 25,002 milionoj da km.
Ŝtata premio de Sovetunio
Ĉiuj respublikoj de Sovetunio havis ekvivalentajn "respublikajn premiojn".
Ordeno de Amikeco
La Ordeno de Amikeco (Орден Дружбы) estas ordeno de la Rusia Federacio. La dekoracio estis establita laŭ la dekreto numero 442 de la Prezidanto de la Rusia Federacio la 2-an de marto 1994. La antaŭulo de la ordeno en la sovetia periodo estis la Ordeno de Amikeco inter Popoloj, fondita en 1972.
La Ordeno de Amikeco estos aljuĝita al civitanoj de la Rusia Federacio, same kiel al civitanoj de aliaj landoj: pro speciala kontribuo al plifortigo de paco, amikeco, kunlaboro kaj interkompreniĝo inter popoloj; pro fruktodona agado por interproksimiĝo kaj reciproka riĉiĝo de kulturoj de nacioj kaj popoloj; pro aktiva agado pri la konservado, plibonigo kaj popularigo de la kultura kaj historia heredaĵo de Rusio; pro la sukcesoj de laboro en industrio, agrikulturo kaj aliaj branĉoj de la ekonomio; pro fruktodona agado en la evoluigo de scienco, edukado, sano kaj kulturo; pro granda kontribuo al la efektivigo de grandaj komunaj ekonomiaj projektoj kun la Rusia Federacio kaj investo en la ekonomio de la Rusia Federacio; pro ampleksa bonfarado.
La aljuĝado de la Ordeno de Amikeco estas kutime kondiĉigita de tio, ke la civitano de la Rusia Federacio jam havas alian premion de la Rusia Federacio.
Hans Liebhardt
Hans LIEBHARDT (naskiĝinta la je Apoldu de Sus, mortinta la  en Bukareŝto) ) estis rumania verkisto germanlingva kaj ĵurnalisto. Li apartenis al la minoritato de la landleroj.
Vivo
Liebhardt trejniĝis pedagogecen je Sighișoara laborante ekde 1952 (kun interrompoj) kiel redakisto de la germanlingva ĵurnalo "Neuer Weg" kaj ties posteula gazeto Allgemeine Deutsche Zeitung für Rumänien (ADZ). Inter 1954 kaj 1959 li frekventis la bukareŝtan Eminescu-literaturinstituton. Ekde 1970 li estris dum dek jaroj la germanlngvan enlandan programon de la rumania ŝtata radio de Bukareŝto. Tie li tre engaĝiĝis pri germanlingva literaturo de Rumanujo ofertante al junaj verkistoj (aparte al eksperimentemaj!) efikan sinprezent-forumon. Ĝismorte li kreis germanlingvajn radiajn kaj televidajn aĵojn. De li elpensitis Bukarester Geschichten, kiuj gastis kutime en la germanlingvaj elsendoj televidaj. Radifonie li responsis pri du serioj ĉiusemajne Wer wir sind und was wir wollen kaj Zeitgeschichte in Anekdoten. Por ADZ li skribis ĝis kelkaj tagoj antaŭmorte tekstojn kun aktualaĵoj por la titolpaĝo respektive aĵojn por la loka aneksaĵo bukareŝta.
Aminofenila tiofosfato
Aminofenila tiofosfato aŭ tris(4-aminofenila) tiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiofosfata acido kaj 4-aminofenolo. Ĝi estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo. Aminofenila tiofosfato posedas 18 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 3 nitrogenatomojn. Aminofenila tiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiofosfataĵoj kaj aminofenilaj derivaĵoj.
Hans Liebhardt
Vivo
Post 1968 li havis kiel vivopartnerinon la etnologinon, arthistoriistinon kaj verkistinon Roswith Capesius (1929–1984), kiun iam estis edziniginta la verkisto Oskar Pastior.
Verkista agado
La unuajn beletraĵojn li publikigis en la 1950-aj jaroj. Gravis liaj fruaj prozaĵoj. kaj tri de li eldonitaj antologioj pri germanlingvaj verkistoj el Rumanujo. Artistan talenton montris ankaŭ liaj rakontoj el la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kiuj humure bildigis kaj surpaperigis la vivon de la transilvaniaj saksoj. Inter ili ege laŭditiis liaj membiografiaj rakontoj Weisskircher-Geschichten en formo de evoluromano de transilvanianoj vivintaj post 1945. Liaj lirikaĵoj malpli furoris. Tute kritikendas liaj poeziaj elogioj je honoro de diktatoro Nicolae Ceaușescu kaj ties edzino Elena ekde la 1980-aj jaroj. Brantsch almenaŭ atentigas ke ankaŭ aliaj germanlingvaj verkistoj simile agis. Sindefendante Liebhardt substrekis la neceson fari tion por rajti denove redaktisti.
Verkoj (elekto)
romanoj kaj prozo
antologioj
faklibroj
Stella Lindblom
Stella Lindblom - naskiĝis la 19-an de marto 1964 - estas sveda esperantistino, kiu vivas en Undenäs, loĝloko de la municipo Karlsborg. Ekde multaj jaroj ŝi aktivas en la estraro de Sveda Esperanto-Federacio, ekde marto 2022 kiel anstataŭanto.
Kalvinana preĝejo (Sárospatak)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento en Sárospatak (Hungario).
Historio
Ludwig Mooser kreis la orgenon en 1871, ĝi estis renovigita en 2009. La orgeno konformas al koncertoj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto troviĝas ankaŭ la paroĥo. La fasado estas simetria, tamen nevidebla pro la antaŭa domo. Meze la turo plene reliefas. La ĉefnavo havas 2 du flankonavojn. La absido estas oklatera. Interne en la galerio foje ekspozicioj estas videblaj.
Lee Child
Jim GRANT (naskita la 29-an de oktobro 1954), kiu verkas sub la plumnomo Lee CHILD, estas brita verkisto de fikcia detektiva-krimromanoj.
La ĉefrolulo en liaj romanoj estas Jack Reacher. Lia unua romano Deadly Money gajnis la premio Antony por la plej bona unua romano.
Vivo
Jim Grant naskiĝis en Coventry, Anglio en 1954. Li studis juron sed neglektis siajn studadon ĉar li ne volis fariĝi advokato. Poste li laboris ĉe la televidproduktadfirmao "Granada", verkis scenarojn, antaŭfilmojn kaj reklamvideojn. En 1995, post dek ok jaroj da laboro, li estis maldungita kaj komencis verki. En 1998 li translokiĝis al Usono kaj ekde tiam li loĝas en la antaŭurboj de Novjorko. Lia unua romano, Deadly Money, estis publikigita en 1997. Ĝis 2022 li publikigis dudek ses romanojn, kiuj estis tradukitaj en multajn lingvojn, sed ankoraŭ neniu en Esperanto.
Grant estas verkisto de unu detektivo - la heroo de ĉiuj liaj romanoj estas Jack Reacher, iama armea policisto, hardita (angle Private Eye (privatokululo) aŭ Hard Boiled (hardbolata)), emerita majoro de la Usono-Armeo, kiu funkciis kiel enketisto en la armea polico. Li havas akran okulon kaj mirigan memoron por la plej malgrandaj detaloj. La gvidprincipo de ĉiuj romanoj estas la hazarda renkonto de Reacher kun krimo dum liaj vagadoj tra Usono, kaj la neatendita solvo de la krimo. Reacher kutime prenas surprizajn kaj netradiciajn movojn, kiuj helpas lin venki malfacilaĵojn survoje al solvo.
La stilo de Grant estas rapida kaj kontinua suspenso. Serio de eventoj kiuj disvolviĝas rapide en mallonga tempo, kutime en unu el la ŝtatoj de Usono, kiu ŝanĝiĝas de romano al romano. La verkado estas saturita per geografiaj priskriboj, kaj detalaj priskriboj de armiloj kaj batalkapabloj. La heroo de Grant agas decide kaj rapide kaj mortige batas siajn malamikojn, kiuj ĉiam estas harditaj krimuloj.
En januaro 2020, Grant sciigis ke li retiriĝus de verkado de la Jack Reacher romanoserio kaj pludonus ĝin al lia frato, Andrew Grant. Li planas kunverki la sekvajn romanojn kun sia frato antaŭ transdoni la verkadon al li ekskluzive.
Iuj el lia romanoj estis adaptitaj en filmoj kaj televidserioj
Verkaro
^ Kunverkita fare de Jim kaj Andrew
93256 Stach
93256 Stach estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov. Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Johanna Bottesch
Johanna Hermine BOTTESCH (fraŭline: Dietrich; naskiĝinta la en Apoldu de Sus, mortinta la  en Sibio) estis rumania germanistino kaj pedagogino apartenante al la malplejmulto de la landleroj.
Vivo
Estante filino de la frue mortinta bazlernejinstruisto Hans Dietrich kaj de Johanna Dietrich (fraŭline: Rechert; mortis en 2014) ŝi pasigis la infanajn jarojn kun la tri jarojn pli juna fratino Brigitte sur la bieno de la geavoj. Post frekventado de la bazlernejo ŝi lernantinis en la liceo de Sebeș (Alba) kie ŝi konatiĝis kun la posta edzo Martin Bottesch. Plurfoje ŝi venkis ĉe interlernejaj konkursoj en la fako germana lingvo. En Sibio ŝi iĝis studentino pri germanistiko kaj anglistiko. Tiam la tiea altlernejo estis nur filio de la Universitato de Kluĵo.
Post edzigo de Martin Bottesch en 1976, kiu tiam studis matematikon en Kluĵo, ŝi sekvis lin tien. En 1978 kaj 1984 naskiĝis du filoj. Tria kiu naskiĝis en 1982 mortis en la aĝo de malpli ol du monatoj. En 1992 la paro translokiĝis Sibion kie ŝia edzo komencis - krom laboro kiel gimnaziinstruisto kaj edukadkonsilisto - paralelan politikistan karieron ĉe DFDR.
Universitata agado fruktodona
Gravis ankaŭ ŝia eseo pri germanlingvanoj de Rumanujo por Handbuch der deutschen Sprachminderheiten in Mittel- und Osteuropa (Tübingen 2008, p. 329–392) kiu helpis emancipigi la rumanlandan germanan lingvovariecaron en la fakularo eĉ post la amasa elmigrado de germanlingvanoj post 1990.
Kune kun li ŝi publikigis la lingvikan faklibron Die bairisch-österreichische Mundart der Landler von Großpold in Siebenbürgen (Vieno 1992). Ankaŭ por sia doktoriĝo ŝi okupiĝis pri la vortrezoro kaj frazeologia vortapliko de la landleroj (Der phraseologische Wortschatz des Landlerischen von Großpold unter strukturellem, semantischem und pragmatischem Aspekt, Bukareŝto 2002, ĉe profesorino Speranţa Stănescu). Interesas ke ne malmultaj diroj de la landleroj ja ofte montras pruntadon el la dialektoj de la transilvaniaj saksoj sed ne ĉiam havas ekvivalentojn en la norma germana lingvo. Preparonte tiun ĉi verkon de pli ol 300 paĝoj ŝi estis kolektinta dum pli ol du jardekoj pli ol 4000 esprimoj, parolturnoj, proverboj. Tio memkomprenebla implicite ankaŭ gravis por kulturhistoriistoj. En 2003 publikigis verko kun 3205 vortoj de la landlera dialekto nur de Apoldu de Sus.
Ŝi ekde 1992 multajn jarojn docentis pri lingvikaj temoj en la fakultato pri germanistiko de la Lucian-Blaga-universitato de Sibio. Tiutempe ŝi ade flegis kontaktojn kun fakuloj je Mannheim kaj Marburg. Ekde 2005 ŝi engaĝiĝis pri la enkondukoj de la t.n. Bolonjaj unviversitatreformoj en Rumanujo kaj pioniris en la establo de telestudado. Aministracie ŝi realigis universitate la studadon pri Aplikitaj fremdlingvoj kaj Interkultura ekonomia komunikado. Ellaboris ŝi ankaŭ aferojn pri didaktiko de lingviko. Multajn jarojn ŝi kunredaktis la sibian altlernejan fakgazeton Germanistische Beiträge.
Malgraŭ retiriĝo en la aĝo de 60 jaroj pro sanecaj kialoj ŝi kontinuigis instruadon de la germana lingvo ĉe la Germana kulturcentro de Sibio. Ŝi mortis je kancero.
Kapelo Sankta Liborio (Creuzburg)
Kapelo Sankta Liborio (germane: Liboriuskapelle) estas iama pilgrimpreĝejeto malfrugotika je Creuzburg, Germanujo. Ĝi staras ĉeborde de Werra rekte ĉe la historia ponto. La arĥitektura ensemblo ankaŭ emblemas por tiu ĉi uestturingia urbeto.
Pontokapelo
Ĉ. en la jaro 1223-a oni komencis, laŭ komisio de la turingia landgrafo Ludoviko la 4-a, konstrui lignan ponton trans Werra; ĝi post pluraj detruoj rekonstruitis ŝtone. Ĝi ricevis por protektiĝo remparojn ĉe la orienta kapo. Mallonge post 1223 estiĝis ĉeponte unua (ligna) kapelo por protekti la konstruaĵon kaj servi al la edifo de la vojaĝantoj. En 1498 decidis la priorino de la krojcburga Jakobo-klostro, Jutta von Hundelshausen kaj la burga ĉefadministranto burggrafo Georgo iniciati konstruon de pli impresa kapelo. La konstrukomenco estis, laŭ latinlingva enskribaĵo ĉeportala, la kvina tago post la festo de la apostolo Bartolomeo en 1499.
Pilgrima kapelo
La nova kapelo metitis sub la patronecon de sankta Liborio. Ankaŭ pro perfekta trafiknoda situo ĝi baldaŭ iĝis pilgrimejo. Ĉ. 1520 la interno de la kapelo de ĉefkonsturisto Cunrad Stebel el Rotenburg war, ricevis freskojn rakontantajn scenojn el la vivo de sankta Elizabeto de Hungario kaj de Jesuo Kristo. En la 1.9.1523 la kartuziano Albert el Kempten prezentis sukcese antaŭ multaj homoj la novan luteranan kredon. En 1525 Creuzburg suferis marodon fare de ribelantaj kamparanoj. En 1528 la monaĥinejo fermitis kaj la riĉa fresko-dekoraciaro de la kapelo kovritis puce.
Riparoj
La unuaj dokumenteblaj riparoj (meto de nova tegmento) estis en 1680 kaj 1715, kiam ankaŭ novigitis la interno. En 1717 malnova defendoturo ĉeponta malkonstruitis. En 1840 ricevis, laŭ la volo de grandduko Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach) fenestrojn kun buntaj vitraloj. Okaze de puriglaboroj malkovritis inter 1932–38 la restintaj pentraĵoj kaj paŝon post paŝo revidebligitis.
Damaĝoj pro milito kaj trafiko; turismo
Okaze de la preno de Creuzburg fare de Usona Armeo en la 1.4.1945 eksplodigitis la ponto - kaj tial ankaŭ la kapelo ege damaĝitis. Fenestroj enenfalis kaj la tegmento malaperis. Ne antaŭ 1955 ĉio rebrilis. Alia problemo estis la sala enhavo de Werra (koncerne la muron kaj la freskan fonon) kaj veturado de kamionoj surponte. Iam la ponto baritis por la aŭtotrafiko.
Jam en la 1920-aj jaroj turistoj ŝatis veni gapi kapelen. Post la kompleta landlimfermo en 1961 la monumento estis ĝis la mezo de la 1970-aj jaroj neatingebla. En 1986 finfine nova ponto por aŭtoj inaŭguritis. Post Turniĝo ekis restaŭro de la muraro ponta.
Konstruhistorio
La ununava konstruaĵo estas ĉ. 13 m × 9 m. Starigita el flava grejso la kapelo kun al separka ponto pitoreskegas antaŭ la griza-blanka rokopejzaĝo kaj la verdaj deklivoj de Wallstieg. Taŭgigite al spacmalabundo sur eta rokoŝporno la kapelo orientigitis nordorienten, la mallarĝa flanko kun la ankoraŭ originale konserviĝinta portalo suden. Ornamoj plibeligas ne nur la kvar fenestrojn sed ankaŭ la ok pilastrojn. Al du fenestroj rekoneblas fiŝveziko. La portalon kadras ogivarkaj, kruciĝantaj profil-plankoplintoj. Supre estas veterdisfaliĝinta latinlingva enskribaĵo pri la komenco de la konstruo. La ronda vazistaso kaj la la kapelon kronanta kruco ordigas la fasadon laŭ akurate simetraj reguloj. Eta fenestroniĉo apudporala iam ebligis al la pilgrimantoj ekvidi la tie ĉi starigitian bildon de la sanktulo. Tri konzoloj markas la situon de iam ekzistintan unuigkonstruaĵon al la najbara defendoturo aŭ galerio. Vidindas la kapelo ankaŭ de malantaŭe: tie rimarkindas tri precizaj konzoloj kaj tri gotikaj fenestroj kiuj pro la necesaj protektobariloj ne rajtas impresegi. La pentritaj vitraloj detruitis en 1945.
La kapela interno estas de ĉ. 11 m × 7 m. Denove imponas akurata simetrio ĉie ajn. Postaltare estas belga krucifikso kaj la volbon distingeblas dekoracia reto da streboj kaj nervuroj. Ili kuŝas sur svelaj muraj konsoloj. La norda ŝlosoŝtono anoncas la kapelan konstruinton jene Kunrad Stebel von Rotenburg hot di Capel angha. Uestvande supre de la portalo videblas la lasta juĝo dume alivande estas ciklo pri la pasiono kaj la vivo elizabeta. Ambaŭ havis iam 18 parĉelojn. Ĉiuj freskoj palas; fota ekspozicio montras la plej intersajn aferojn.
Por la regiona historio de Creuzburg la elizabeta ciklo aparte interesas ĉar sur Kastelo Creuzburg la sanktulino longe vivis. Tie ĉi ankaŭ ŝi naskis siajn infanojn. En la adiaŭa sceno pri Elizabeto la fresko montras la plej malnovan bildon de Creuzburg. La daŭra konservo de la altvaloraj freskoj estas daŭra defio.
Heksadekanamido
Heksadekanamido aŭ palmitamido estas organika kombinaĵo estas kemia kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj kun dekses karbonatomoj. Ĝi estas blanka senforma solidaĵo, ankaŭ konata kiel heksadekano-amido, aŭ amido de la heksadekanoata acido, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed pli solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksadekanamido posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Lajos Schodits
Lajos Schodits [lajoŝ ŝodiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schodits Lajos estis hungara arkitekto, instruisto. Lia malofta nomvarianto estis Schoditsch [ŝodiĉ].
Lajos Schodits naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Schodits akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1894, poste li studvojaĝis al Germana Regno. Hejmenveninta li projektis konstruaĵojn, sed ekde 1898 li ankaŭ instruis en arkitektura faklernejo. Li projektis konstruaĵojn ofte kun lia bofrato Béla Eberling. Ekde 1917 li estis lernejestro. Li kontribuis ankaŭ arkitekturajn artikolojn kaj verkis koncernajn lernolibrojn.
Iksioliriacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (5 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Oskulo
La oskulo estas la malfermaĵo, kiu havas la centran kavon de spongoj. Ĝi estas strukturo kun ekskreciaj funkcioj, ĉar akvo eliras tra ĝi kun la restaj substancoj de metabolo (ekzemple, karbondioksido). Estas la miocitoj, kiuj reguligas la gradon de malfermo de la oskulo, kaj la koanocitoj, kiuj per siaj flageloj generas la fluon de akvo.
Ordeno de Amikeco inter Popoloj
La Ordeno de Amikeco inter Popoloj (oрден Дружбы народов) estis ordeno de Sovetunio, kaj estis aljuĝita al personoj (inkluzive de necivitanoj), organizoj, entreprenoj, armeunuoj, same kiel administraj unuoj de Sovetunio pro atingoj en plifortigo de inter-etna kaj internacia amikeco kaj kunlaboro, ekonomia, politika, scienca, armea, kaj kultura evoluo de Sovet-Unio.
Ĝi estis establita la 17-an de decembro 1972, okaze de la 50-a datreveno de la kreado de Sovetunio. La dezajno de la ordeno estis kreita de Aleksandr Ĵuk. La statuso de la ordeno estis iomete ŝanĝita fare de la Supera Konsilio de Sovetunio en julio 1980. Ĝi estis aboliciita en decembro 1991. En la Rusia Federacio ĝi estis sukcedita de la Ordeno de Amikeco, ankaŭ dezajnita de Aleksandr Ĵuk.
La unua ricevanto estis la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko (RSFSR), sekvita de la aliaj respublikoj de Sovetunio.
Henrik Schmahl
Henrik Schmahl [ŝmal], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schmahl Henrik estis germana-hungara arkitekto.
Heinrich Schmahl naskiĝis la en Hamburgo (tiam memstara urboŝtato), li mortis la  en Stutgarto (Germana Regno).
Biografio
Henrik Schmahl estis masonisto, kiu ne trovis laboron en sia naskiĝurbo, tial li migris kaj akiris laboron ĉe Miklós Ybl en Pest (urbo). Ybl aprezis Schmahl talenta, tial Schmahl studis je kosto de Ybl, poste Schmahl apartenis al stabo de Ybl. Baldaŭ Schmahl malfermis memstaran arkitekturan atelieron. Li studvojaĝis al Italio kaj Hispanio, tial liaj konstruaĵoj similas al tiuj stiloj. En 1912 li vojaĝis al Germanio por resaniĝi, kie li mortis.
Jany Quiñones Valdés
Jany QUIÑONES VALDÉS (naskiĝis en Havano) estas kuba esperantisto, diplomita pri muziko (2015), ŝi estas muzikisto-instruistino pri klasika gitaro kaj pri muzikensemblo. Ekde la komenco de ŝia profesia vivo ŝi gitar- kaj tres-ludis en pluraj rekonataj muzikgrupoj de la lando. Nuntempe ŝi apartenas al la fama ensemblo Conjunto Arsenio Rodríguez, kie ŝi, post multaj jaroj de la forpaso de Arsenio Rodríguez, la fondinto de la grupo, transprenis ties rolon de tres-ludanto, unua virino, kiu ludas tiun instrumenton en la grupo ekde ĝia apero en 1940. Ŝi partoprenis en pluraj naciaj kaj internaciaj eventoj en Esperantujo, kie ŝi prelegis kaj koncertis per tradukitaj kaj originalaj verkoj en Esperanto.
István Osztrics
István Osztrics [iŝtvAn ostriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Osztrics István estas hungara skermisto (rapiristo, spadisto), olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, dentkuracisto.
István Osztrics naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
István Osztrics komence pentatlonis en sportklubo ekde 1963, sed post 4 jaroj li jam skermis en alia klubo. Inter 170-1976 li estis hungara ĉampiono kvarfoje teame aŭ individue. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1972, Somera Olimpiko 1976 kaj Somera Olimpiko 1980, sed nur en la unua Olimpiko li havis oran medalon teame. Same li estis mondĉampiono nur unufoje en 1978 teame kaj en la universiado en 1973 individue. Li forlasis la skermon en 1981 kaj akirinta dentistan diplomon en Universitato Semmelweis li disidis al Okcidenta Germanio. Apud Heidenheim li malfermis kuracistan kuracejon. Lia edzino naskis 2 filojn.
Lotta Lauritz
Lotta Lauritz aŭ je plena nomo Anna Charlotta Lauritz - naskiĝis la 2-an de aprilo 1965 - estas sveda juristino kaj esperantistino, kiu vivas en Luleå. Ŝi aktivas en la regiona Esperanto Societo de Norrbotten (Norrbottens Esperantosällskap) kaj keome kunlaboras en la estraro de Sveda Esperanto-Federacio, ekde marto 2022 en funkcio de anstataŭanto. Profesie ŝi laboras kiel mediprotekta juristo por la konzerno LKAB, internacia altteknologia minindustria grupo kiu elminas kaj altgradigas la ferercon de norda Svedio por la tutmonda ŝtala merkato.
Universitato de Leeds
La Universitato de Leeds (University of Leeds) estas publika esplor-universitato en Leeds, Okcidenta Jorkŝiro, Anglio. Ĝi estis establita en 1874 kiel Yorkshire College of Science. En 1884 ĝi kuniĝis kun la Leeds School of Medicine (establita en 1831) kaj estis renomita Yorkshire College. Ĝi formis parton de la federacia Viktoria Universitato en 1887, kuniĝis kun la Owens College (kio poste iĝis la Universitato de Manĉestro) kaj kun la University College Liverpool (kiu iĝis la Universitato de Liverpool). En 1904 la reĝo Eduardo la 7-a havigis ĉarton al la Universitato de Leeds.
Heptadekanamido
Heptadekanamido aŭ margaratamido estas organika kombinaĵo estas kemia kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj kun deksep karbonatomoj. Ĝi estas blanka solidaĵo, ankaŭ konata kiel heptadekano-amido, aŭ amido de la heptadekanoata acido, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed pli solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj. Heptadekanamido posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Lanariacoj
La lanariacoj (Lanariaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas ununuran genron (lanario) kaj ununuran specion (laneca lanario),.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (5 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Benzeno-sulfonila klorido
Benzenosulfonila klorido estas organosulfura kombinaĵo kun formulo C6H5SO2Cl. Ĝi estas senkolora viskozeca likvaĵo kiu dissolviĝas en organikaj solvantoj, sed reakcias kun aminoj kaj alkalaĵoj. Ĝi estas ĉefe uzata en la preparado de sulfonamidoj kaj sulfonataj esteroj per reakcioj kun aminoj kaj alkoholoj. Ĝi estas preparata per klorigo de la benzeno sulfonata acido aŭ ĝiaj saloj kun fosforila klorido. La testo de Hinsberg por la detektado de aminoj implicas en la reakcio kun benzenosulfonila klorido.
Hallsberg
Hallsberg estas komunumo (svede kommun) kaj urbo de Svedio. Ĝi situas en la moderna provinco Örebro län kaj en la historia provinco Närke (Neriko) de mezokcidenta Svedio, iom sude de la provinca centro Örebro, kaj apartenas al la regiono Svealand, la meza landotriono de Svedio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kariera Nikodema Dyzmy
La kariero de Nikodem Dizma (Kariera Nikodema Dyzmy) estas la romano plej populara de la pola verkisto Tadeusz Dołęga-Mostowicz. La libro estis publikigita en 1932, kaj estis granda sukceso.
Jasmine Tookes
Jasmine Tookes (naskiĝis la 1-an de februaro 1991) estas usona manekeno kaj fotomodelo. Tookes naskiĝis kaj maturiĝis en Huntington Beach, Kalifornio. Ŝi faris gimnastikon dum dek jaroj kaj estis aktiva en volejbalo kaj softbalo antaŭ ol ŝi iĝis fotomodelo en proksimume la aĝo de 15 jaroj. Ŝia patrino estas modostilistino de famuloj. Tookes estis malkovrita ĉe unu el la montrosalonaj rendevuoj de sia patrino.
Kariera Nikodema Dyzmy
Intrigo
La libro priskribas la kurson de la vivo de la protagonisto, Nikodem, kiu hazarde akceptis inviton ne destinitan al li, kaj sekve troviĝas en diversaj okazaĵoj, kiujn li ekspluatas plej bone de sia ruzo, kaj transformiĝas de simpla homo, nekapabla trovi laboron, al "granda homo", "ekonomia geniulo" kiu preskaŭ fariĝis la Ĉefministro de Pollando.
Jasmine Tookes
Tookes en 2013
Tookes estas de miksita deveno. Afrikana, okcident-indiana kaj sia patrinflanka avino estas kaŭkaza. Ŝi estas en rilato kun kolega Calvin Klein-modelo Tobias Sorensen. La unuaj komercaj anoncaj kampanjoj de Tookes estis en 2010 por ugg-botoj kaj Gap. Antaŭ ol eksplodi en la internacia sceno, ŝi mendis kampanjon DKNY de Printempo 2011 kaj aranĝon en Vogue Italia.
Kariera Nikodema Dyzmy
Intrigo
En pola, la nomo de la libro estas uzata kiel idiotismo kiu signifas bonŝanca kariero.
Jasmine Tookes
Tookes en 2013
En 2015, ŝi iĝis Victoria's Secret Anĝelo.
En septembro 2020, Tookes anoncis la gefianĉiĝon kun sia koramiko dum kvar jaroj Juan David Borrero, direktoro de internaciaj merkatoj de Snap Inc kaj filo de kuracisto Alfredo Borrero Vega, Vicprezidanto-elektita de Ekvadoro.
Kariera Nikodema Dyzmy
Intrigo
La libro estis verŝajne inspirinta al la sukcesa libro Being There, de poldevena usona aŭtoro Jerzy Kosiński, publikigita en la angla en 1971. Kosiński ne menciis La kariero de Nikodem Dizma, kiu estis nekonata al anglaj legantoj. Enketo publikigita fare de la Village Weiss en 1982 akuzis Kosiński je literatura ŝtelo, inkluzive de la intrigo de Being There.
Mainar
Mainar [majNAR] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono) kaj en la subkomarko aŭ natura regiono Campo Romanos.
Geografio
Mainar estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Daroka Kamparo, kie estas inter Torralbilla (okcidente) kaj Villarreal de Huerva (oriente, tute apude).
La loĝloko Mainar mem estas je 68 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 866 msm, inter Villarreal de Huerva okcidente ĉe la aŭtovojo Autovía Mudéjar, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo kaj Langa del Castillo (okcidente).
Trafluas la municipan teritorion el río Huerva que sirve de límite de término municipal con Villarreal de Huerva. Estis ankaŭ rojoj, kelkaj kanaligitaj el la Mezepoko por bestotrinkado aŭ por irigacio. La afero suferis la agadon de la karlismaj militoj.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Komence de la 20-a jarcento oni instalis elektron kaj elektran lumon per unika generatoro por Mainar kaj por Villarreal de Huerva, kio rezultis en polemiko kaj kvereletoj. Dum la Hispana Enlanda Milito respublika kolono tranoktis kaj venis frankisma aviadilaro por bombardadi ĝin; sed kiam ili alvenis la respublikanoj jam estis foririntaj, la aviadilistoj ne povis reveni ŝarĝante la bombojn kaj forfqaligis iloin sur apudaj kampoj sen okazigi mortojn.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mainar kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 59 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado).
Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥata turo kiu aperas simbole en la municipa blazono inter spiko kaj napo, tradiciaj kultivoj; krucmonumentoj; ermitejoj; neĝujo; muelejo; kun Villarreal de ponto de epoko de Trajano; kaj moderna municipa sport-pavilono. Estas interesaj naturaj lokoj en la apudeco kiel natura puto de noka kondenseco, nome El Pozuelo (la puteto).
Sapropelo
Sapropelo (kuntiriĝo de antikvgrekaj vortoj sapros kaj pelos, kun la signifo de putriĝo kaj koto (aŭ argilo), respektive) estas termino uzata en mara geologio por priskribi malhelajn sedimentojn kiuj estas riĉaj en organika materio. Koncentraĵoj de organika karbo en sapropeloj plej ofte superis 2 wt.% en pezo.
La termino sapropela okazaĵo referencas ankaŭ al ciklaj oceanaj anoksaj okazaĵoj (OAO), partikulare al tiuj kiuj okazis en la Mediteranea maro kun periodeco de ĉirkaŭ 21 000 jaroj.
Bertalan Papp
Bertalan Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Bertalan estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto, oficiro, stuntisto.
Bertalan Papp naskiĝis la  en Tiszaföldvár, li mortis la  en Budapeŝto.
(93751) 2000 WH1
(93751) 2000 WH1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra klinita orbito iom proksimiĝas tiun de Marso ĉe sia suprenira nodo. Ĝia marsa MOID estas 0,229206 astronomia unuo, tie estas 34,289 milionoj da km.
Kalia duetila tiofosfato
Kalia duetila tiofosfato aŭ kalia o,o-duetila tiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiofosfata acido, etanolo kaj kalia hidroksido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, solvebla en akvo. Kalia duetila tiofosfato posedas 4 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 3 oksigenatomojn, 1 fosforatomon, 1 sulfuratomon, kaj 1 kaliatomon. Kalia duetila tiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de etilaĵoj, tiofosfataĵoj kaj kaliaj derivaĵoj.
Enge im Simmental (stacidomo)
Enge im Simmental estas fervoja stacidomo en Oberwil en Simme-Valo, Svislando.
Oberwil im Simmental (stacidomo)
Oberwil im Simmental estas fervoja stacidomo en Oberwil en Simme-Valo, Svislando.
Ludoviko la 4-a (Turingio)
Ludoviko la 4-a (naskiĝinta la en Creuzburg, mortinta la  en Otranto) estis landgrafo de Turingio, palatinatgrafo de Saksio kaj sanktulo.
Vivo
Ludoviko posteulis sian patron, landgrafo Hermano la 1-a, post ties morto en 1217. (La pli aĝa frato Hermano estis mortinta jam en 1216.) Baldaŭ poste li ekhavis gravajn kverelojn kun la majenca ĉefepiskopo Siegfried la 2-a, kiuj estis pacigitaj en 1219 en Fulda post malsukcesa kampanjo de Frederiko danke al la perado de la abatoj de Fulda kaj de Hersfeld. Kvankam ĝi la problemoj renoviĝis la sekvajn jarojn kaj la tuto eĉ fare de reĝo Frederiko la 2-a ĉe la dieto de Frankfurto (aprilo 1220) ne kvietigeblis, Ludoviko ŝajne prefere orientiĝis pri aliaj celoj politikaj. Kiel kuratoro de la nevo kaj posta margrafo Henriko la 3-a (Meißen), li ekposedantis la markion de Meißen. Li postulis de la tieuloj por si la ĵuron pri fideleco kiel eble heredonto. Dum neatendita kampanjo li konkeris la de poloj okupitan kastelon en Lebus ĉe Odro sekurigante al Henriko, kiu daŭre estis sub lia kuratelo, la havigon de Malsupra Luzacio de la dinastio Wettin. La al li en 1226 fare de imperiestro Frederiko la 2-a promesita eventuala enfeŭdigo substrekas la grandajn celojn de Ludoviko unuigi iam Hesion, Turingion, la regionon de Meißen kaj Luzacion je pli granda ŝtato. La enfeŭdigo ja okazis fare de la imperiestro al Hermano la 2-a kelkajn tagojn post la morto de Ludoviko.
Ludoviko plenumis ĉiajn oficialajn devojn antaŭ la imperio diligentege. Li neniam malĉeestis dietojn aŭ kortegajn kunvenojn kaj ofte peradis en malfacilaj situacioj por la imperiestro. Kun reĝo Henriko la 7-a li ekparencis en 1125. Partoprenonte planitan sed pro la malamikaj lombardoj malhelpitan dieton en Kremono li estis en somero 1226 plurajn monatojn ĉe la imperiestro en Supra Italujo. Krom la markioj de Meißen kaj Luzacio Frederiko donis al li "tiom da Prusio kiom li kapablus konkeri" - ŝajne en la intenco militigi la kavalirordenanojn (kp. la Oran dokumenton de Rimini, marto 1226) kaj la landgrafajn trupojn kontraŭ la nekristanaj prusoj.
Eĉ por la plej tikla politika afero de Frederiko je la komenco de la regado, nome plenumi sian solenan promeson pri aktiva krucmilitumado Ludoviko evidentiĝis taŭga helpanto. En majo 1224 la turingiano krucmilitiris, post kiam li ricevis de Frederiko la sumon de 5000 markoj de financado kaj la asekuron de libera ŝipveturado kaj transpreno de la nutraĵa provizado. Ludoviko deklaris sian fraton Henriko Raspe la 4-a viculo akj ekmilitiris en al 24.6.1227 en Schmalkalden. En Brindisi, malgraŭ malsaniĝo de miloj da soldatoj, li surŝipiĝis. Surŝipe en Otranto li mortis en la 11.9.1227. Dum reveturado de Palestinio la kameradoj elfosis la kadavron kaj entombigis de ĝi - laŭ tiamaj moroj - la organojn dume la ostoj transportitis al Reinhardsbrunn en la familian klostron. Tie ili entombigitis en majo 1228 dum la ĉeesto de la vidvino Elizabeto, de la landgrafpatrino Sophie kaj de la fratoj Henriko Raspe la 4-a kaj Konrado.
Graveco
Ludoviko nombriĝis inter la plej gravaj siatempaj regnaj pincoj. Li sukcesis unuigi politikan talenton kaj fortan karakteron laŭ la modelo de aliaj antaŭuloj el la ludovikidoj. En 1221 li nuptis Elizabeton el Hungarujo. Ankoraŭ dum la geedziĝjaro ili vojaĝis Hungarujon. Estante tre pia li ŝatis la religiozecon de la edzino. Li venigis la heretikulĉasanton Konrado el Marburg kiel konfesprenanton por ŝi kaj transdonis al li antaŭ krucmilitirado la povon disponi pri ekleziaj oficoj kaj posedaĵoj.
Lia filo Hermano la 2-a mortis jam en 1241 sen postlasi tronheredonton. Pere de la plej aĝa filion Sophie kaj ties filo Henriko, Ludoviko iĝis la prapatro de la landgrafoj de Hesio el la Brabant-dinastio. Ludoviko rezidis ekde 1224 en Eisenach ĉe Wartburg. Malgraŭ li neniam oficiale sanktuligitis fare de ekleziaj aŭtoritatoj li - verŝajne en kombino kun Elizabeto - jam tre frue taksitis sankta fare de la popolo. Lia festotago estas la 11-a de septembro.
Ljusnarsberg
estas komunumo (svede kommun) kaj urbo de Svedio. Ĝi situas en la moderna provinco Örebro län kaj en la historia provinco Närke (Neriko) de mezokcidenta Svedio, 80 kilometrojn norde de la provinca centro Örebro, kaj apartenas al la regiono Svealand, la meza landotriono de Svedio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Being There
Estu tie (angle: Being There) estas libro verkita de la pola aŭtoro Jerzy Kosinski, kaj estis eldonita en 1970.
Eric Idle
Eric IDLE (naskita la 29-an de marto 1943) estas brita-angla aktoro, komikisto kaj kino kaj televidreĝisoro. Li ankaŭ okupiĝas pri verkado kaj komponado.
Being There
Intrigo
La libro disvolvas la rakonton de Ĉanc (angle: Chance) Gardiner, mense handikapita maljuniĝanta viro kiu vivas en la hejmo de riĉulo kaj kies sola tasko estas prizorgi la ornamitan ĝardenon de sia patrono. Al Ĉanc estas neniu ŝanco de iu ajn kontakto kun la ekstera mondo krom spekti televidon. Kiam la patrono subite mortas, Ĉanc havas neniun elekton ol eliri en la grandan mondon por la unua fojo en sia vivo. Ĉanc, vestita en la plej belaj vestoj de sia patrono, eliras la domon kaj ne mallonge poste estas alveturita de aŭto. Ĉi tie komenciĝas la rakonto de fakte mense handikapita homo, kiu ĉerpis sian tutan scion pri la mondo el ĝardenado kaj televido, kaj tamen iomete post iom li grimpas sur la socian ŝtuparon kaj plialtigas sian socian statuson farigita pretendi esti kiel tre konvena politika eksperto kaj komentisto, ĝis fine iĝante speciala konsilisto de la Prezidanto de Usono.
Eric Idle
Vivo
Idle famiĝis ĉefe kiel parto de Monty Python, en kiu li ĉefrolis en granda nombro da roluloj kaj okupiĝis pri verkado de diversaj skeĉoj. La skeĉoj kiujn li verkis karakterizas tre longaj tekstoj, diritaj rapide kaj sinsekve, kiujn li kutime dirus mem. Idle skribis kaj komponis multajn el la kantoj de Monty Python, inkluzive de la sukceso de la filmo Monty Python's Life of Brian (akk Brian Superstar) : Always look on the bright side of life (Ĉiam rigardu la helan flankon de la vivo), kiun li ankaŭ kantis, krom aliaj kantoj de la grupo.
Being There
Intrigo
Tiu ĉi libro estas fakte kritiko de la moderna socio, en kiu oni bezonas scii ĝuste paroli, paroli kiel kutimas en televido, sed fakte ne necesas, ke reala substanco estu malantaŭ la vortoj.
Eric Idle
Vivo
Idle estis proksima amiko de la muzikisto George Harrison, membro de la Beatles. La proksima persona rilato inter la du ebligis la produktadon de la filmo Brian Superstar. Kiam Idle kontaktis Harrison kaj rakontis al li ke la BBC nuligis ilian partoprenon en la produktado de la filmo, Harrison jesis investi sian tutan riĉaĵon en la filmo, kaj eĉ establis sendependan produktentreprenon por tiu celo. Idle poste nomis la agadon de Harrison: "la plej multekosta filmbileto iam pagita."
Being There
Filmo
En 1979, filmo bazita sur la libro estis publikigita, reĝisorita de Hal Ashby kaj ĉefrolita de Peter Sellers kaj Shirley MacLaine. Por la filmo, la intrigo de la libro estis prilaborita en pli komikan satiron.
Eric Idle
Vivo
Post la dissolvo de la grupo Monty Python, Idle aperis en diversaj filmoj kaj en televido, kaj ankaŭ esprimis en la filmoj The Magic Sword (kiel Devon la Drako), kaj en Shrek III (kiel Merlin la Sorĉisto).
Being There
Filmo
En la filmo, Ĉanc ne estas portretita kiel persono kun intelekta handikapo, sed kiel analfabeta persono kun akuta kaj nedifinita neŭrologia handikapo, rememoriga pri aŭtismaj trajtoj. Al Ĉanc mankas seksa ekscitiĝo, mankas frustriĝo, mankas humuro kaj ajna kompreno de sociaj kaj situaciaj alludoj. Lia handikapeco igas lin ĉiam paroli en seka, senpretenda kaj malvarmeta stilo. Kombinado de ĉi tiu parolmaniero kun lia eleganta vestaĵo igas lin perceptita kiel edukita kaj estiminda persono. Kiam li ne komprenas, kion li devas diri, li plu parolas pri la sola temo, kiun li profunde studis dum sia tuta vivo - ĝardenado. La publiko, same kiel la prezidanto mem, perceptas liajn rimarkojn pri ĝardenado kiel profundajn politikajn metaforojn.
Villarreal de Huerva
Villarreal de Huerva [biljareAL deŬERba] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villarreal de Huerva estas etimologie komprenebla kiel Reĝa Vilaĝo de Huerva alude al trafluanta rivero Huerva.
Geografio
Villarreal de Huerva estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Daroka Kamparo, kie estas inter Mainar (okcidente) kaj Cerveruela (oriente). La plej alta punkto estas Picacho de Villarreal (1181 m), ĉe montaro Sierra del Peco. La rivero Huerva estas la ĉefa akvofluejo, kiu kolektas akvon el nombraj rojoj devenaj de la apudaj montoj. La ŝoseo N-330 trairas la montopasejon Huerva (944 m) en la limo kun Paniza, alire al Campo de Cariñena. La altitudo gamas inter 1181 m (Picacho de Villarreal) kaj 820 m borde de la rivero Huerva.
La loĝloko Villarreal de Huerva mem estas je 70 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 867 msm, inter Villadoz sude kaj Paniza tre for norde laŭ la aŭtovojo Autovía Mudéjar, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo kaj Mainar (okcidente, tute apude).
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Fine de la 17-a jarcento oni konstruis la preĝejon sur la loko de iama kastelo konservante mudeĥaran turon de antaŭa preĝejo kaj restaĵojn de la murego kaj de defendoturo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villarreal de Huerva kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 272 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo; ermitejoj; ponto; krucmonumentoj kaj moderna municipa pavilono. Estas interesaj naturaj lokoj en la apudeco.
Oktadekanamido
Oktadekanamido aŭ stearatamido estas kemia kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj kun dekok karbonatomoj. Ĝi estas blanka solidaĵo, ankaŭ konata kiel oktadekano-amido, aŭ amido de la okdekanoata acido, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de farmaciaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed pli solvebla en la plejmulto el la organikaj solvantoj. Oktadekanamido posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Attila Petschauer
Attila Petschauer [peĉaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petschauer Attila estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, ĵurnalisto.
Attila Petschauer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la ? en en:Davydaŭka, Svietlahorsk District (Sovetunio).
Biografio
Attila Petschauer devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio, poste li studis juron inter 1923-1925 en Scienca Universitato Péter Pázmány. Tamen sen diplomo li laboris en banko inter 1925-1932. Li skermis jam ekde la gimnaziaj jaroj. Inter 1928-1931 li apartenis al la hungara nacia skerma teamo. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1928 kaj Somera Olimpiko 1932 kun po unu oraj medaloj teame, krome li estis ĉampiono de Eŭropo en 1930 kaj 1931. Li fermis la aktivan sporton en 1933, poste li laboris plu kiel ĵurnalisto. Li ricevis premion unufoje. En 1942 li estis kaptita en surstrata razio, kie li ne povis pruvi la orajn medalojn, kiu estus nuliginta la judecon, tial li iĝis tuj trudlaboristo, kie li mortis en nekonataj cirkonstantoj.
Askersund
estas komunumo (svede kommun) kaj urbo de Svedio. Ĝi situas en la moderna provinco Örebro län kaj en la historia provinco Närke (Neriko) de mezokcidenta Svedio, 50 kilometrojn sude de la provinca centro Örebro, kaj apartenas al la regiono Svealand, la meza landotriono de Svedio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Hällefors
estas komunumo (svede kommun) kaj urbo de Svedio. Ĝi situas en la moderna provinco Örebro län kaj en la historia provinco Närke (Neriko) de mezokcidenta Svedio, 75 kilometrojn nordokcidente de la provinca centro Örebro, kaj apartenas al la regiono Svealand, la meza landotriono de Svedio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Laxå
estas komunumo (svede kommun) kaj urbo de Svedio. Ĝi situas en la moderna provinco Örebro län kaj en la historia provinco Närke (Neriko) de mezokcidenta Svedio, 50 kilometrojn sudokcidente de la provinca centro Örebro, kaj apartenas al la regiono Svealand, la meza landotriono de Svedio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Castrillo de Don Juan
Castrillo de Don Juan [kasTRIljo dedonĤŬAN] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Castrillo de Don Juan estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵeto de Don Juan, alude al iama posedanto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 48,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 196 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 700 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 53 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Cevico Navero, Villaconancio, Tórtoles de Esgueva, Hérmedes de Cerrato, Canillas de Esgueva, Encinas de Esgueva kaj Pedrosa de Duero.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ekde 1548, Don Juan Delgadillo estis senjoro de Castrillo.