cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senperforta komunikado
Ekologia komunikado
Alia metodo pli uzata por efika komunikado kaj kunlaboro en grupoj estas la 'ekologia komunikado' de la usona psikiatro kaj psikoterapiisto Jerome Liss, kiu ankaŭ fondis la “Scuola Italiana di Biosistemica ”. Liss konstatis, ke grupoj havis grandan malfacilecon efektivigi kunlaborprojektojn kaj kunlabori kun aliaj grupoj, kaj tiel ekestis tiu komunikmetodo.
Kiam homoj uzas lingvaĵon, kiu provokas timon, honton aŭ kulpon en konflikta situacio, la atento de la alia persono deturniĝas. "Perforta" lingvo malhelpas al homoj klare vidi siajn sentojn, bezonojn kaj petojn. La konflikto intensiĝas, ĉar la "perforta parto" kaŭzas kontraŭ-perforton.
Pattada
Pattada estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Sabina, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Benetutti, Buddusò, Bultei, Nughedu San Nicolò, Nule, Oschiri, Osidda (NU) kaj Ozieri.
Ivan A. Georgov
EdE-G
Hypnerotomachia Poliphili
Hypnerotomachia Poliphili [Hipnerotomaĥia Polofili], aŭ La sonĝo de Polifil, redaktita 1467, estas unu el la plej belaj kaj kuriozaj libroj de la Renesanco. Tiu « porama lukto dum sonĝo » havis grandan influon precipe en Italio kaj Francio, ankaŭ preter la literatura kampo, en arĥitekturo, pentrarto kaj ĝardenarto.
Aldo Manuzio eldonis tiun libron en Venecio en decembro 1499. La aŭtoro restas nekonata, sed akrostiko liganta la unuajn literojn de la ĉapitroj inklinas onin atribui la verkon al Francesco Colonna.
Titolo
La unua vorto de la titolo, ofte uzata anstataŭ la kompleta titolo kaj tute neprononcebla<!- Ĉu?-->, estas derivaĵo el la helena, la kompleta titolo estas en la latina.
Ĝenerale en la naturaj lingvoj, oni uzas la mallongigon 'Sonĝo de Polifil', aŭ eĉ pli simple 'Polifil' pli volonte ol la ''Hypn-eroto-machia Poliphili'. Sed se esti precize, eĉ tiu neuzebla titolo estas drasta simplifikaĵo de la kompleta nomo de la libro, printenda triangule kun pinto malsupren:
hypnerotomachia poliphili, ubi
humana omnia non nisi so-
mnium esse ostendit, at-
que obiter plurima
Koffi Kwahule
Koffi Kwahulé estas verkisto el Ebur-Bordo, premiita en 2006 per la premio Prix Ahmadou Kourouma pro sia romano Babyface (eldonejo Gallimard) kaj per la premio Grand Prix Ivoirien des Lettres 2006 .
Hypnerotomachia Poliphili
Titolo
scitu sanequam
Siedenlangenbeck
Siedenlangenbeck ekde la unua de julio 2009 estas parto de la komunumo Kuhfelde en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 477 loĝantojn.
Hypnerotomachia Poliphili
Titolo
digna com-
Josef Václav Sládek
Josef Václav SLÁDEK (naskiĝis la 27-an de oktobro 1845 en Zbiroh - mortis la 28-an de junio 1912) estis ĉeĥa poeto kaj tradukisto, redaktisto de la literatura gazeto Lumír.
Hypnerotomachia Poliphili
Titolo
memo-
rat.
Josef Václav Sládek
Li verkis lirikan poezion kaj versojn por infanoj, el la angla li tradukis en la ĉeĥan preskaŭ la tutan Ŝekspiron (33 dramojn). Li enĉeĥigis ankaŭ verkojn de Longfellow, Lermontov, Mickiewicz, Burns, Tegnér.
Hypnerotomachia Poliphili
Titolo
Ankaŭ la nomo Polifil en la titolo estas helena derivaĵo, kun signifo kiu amas Polia. Polia, kiu aperas en la historio havas nomon kun signifo pluraj aferoj aŭ multaj aferoj. Polifil estas do homo kun multaj am-celoj.
La dezerto de la tataroj
Il deserto dei Tartari estas romano de Dino Buzzati. Eldonita en 1940, ĝi donis al Buzzati lokon inter la grandaj verkistoj de la itala 20-a jarcento. Esperantlingva traduko je la titolo La dezerto de la tataroj fare de Daniele Mistretta aperis en 1993, publikigite per la eldonejo Edistudio.
Hypnerotomachia Poliphili
Titolo
La nura ekzameno de la titolo sufiĉas por vidigi la du ĉefajn direktojn de la teksto: La priama literaturo, unuaflanke, laŭ la ekzemplo de la romanzo d'amore de Boccaccio aŭ eble laŭ la maniero de la allegoriaj romanoj de la fino de la Mezepoko (la Romano de la Rozo, de Guillaume de Lorris kaj Jean de Meun, aŭ pli evidenta antaŭverko: la Libro de la Koro, de René d'Anjou), la multforma, multcentra, multnivela romano aliflanke, kies celo estas glorifikado de la antikveco, tiel estas, de la Latinaj kaj Helenaj scioj, ritoj kaj mitoj.
Resumo
Polifil ne sukcesas sedukti Polia-n, sed sonĝas pri ŝi: En la sonĝo ŝi enamoras kaj ambaŭ amantoj faras iniciadan vojaĝon al la insulo Kithero.
La dezerto de la tataroj
La libro honoriĝis per akcepto en la liston de "La 100 libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde".
Hypnerotomachia Poliphili
Resumo
Tiel breva historio ne sufiĉus plenigi la tutan paĝaron de la libro: La ĉefa parto de la teksto, fakte, ne estas dediĉata al la eventoj, sed al la sentempaĵoj, tiel estas, la arĥitekturo de la konstruaĵoj kiujn Polifil vizitas, aŭ la ordeno de la ĝardenoj, kie skulptitaj arbetoj kreskas sur tapiŝoj de odoraj plantoj, aŭ priskribo de maŝinoj samaj al tiuj de Leonardo da Vinci, kiuj movas per akvo, vento aŭ magnetismo, aŭ al la interpretado de la multnombraj skribaĵoj legeblaj sur la monumentoj, skulpturoj, steloj kiujn li vidas.
Aŭtoro
La nomo de la aŭtoro estas nenie menciita. Tamen akrostiko liganta la lumliteroj kiuj inicias la ĉapitrojn donas indikon pri li; legeblas latinlingve : „Poliam Frater Franciscus Columna Peramavit“ (Frato Francesco Colonna multe amis Polia).
Sekve, oni ĝenerale konsideras ke la aŭtoro estas la arĥitekto Francesco Colonna, ido de potenca familio el la roma nobelaro. Colonna renovigis la Templon de Palestrina kaj restarigis lian familian domon, ruinitan fare de la soldatoj de la papo en 1436. Li sendube havis la necesan erudicion por verki tiel diversteman libron, kaj lia profesio ebligis lin detale priskribi kun faka precizo la multajn konstruaĵojn kiuj kaŭzas la miron de Polifil: Ĉu konstruaĵo en formo de elefanto kun obelisko sur la dorso, aŭ giganta piramido, kun alia obelisko sur la pinto kaj cetere statuo sur la pinto de la obelisko...
Estas notinde, spite al la sukceso de la Sonĝo de Polifil — aŭ eble pro tiu! — ke la aŭtoro neniam klare manifestiĝis, kaj oni rajte povas dubi pri lia nomo. Pluraj fakuloj atribuas la libron al Leon Battista Alberti, aliaj preferas Lorenzo de Medici. Krome, ekzistis tiutempe alia Francesco Colonna, monaĥo pri kies vivo ni scias malmulte, kaj kiu ne rilatas al la familio Colonna.
Teĥnika prezento
Tiu miksaĵo faras el la libro unu el la malplej bone komprenataj kaj malplej legeblaj el ĉiuj tempoj.
La originala eldono kun 234 sennumeraj folioj, printita 1499 fare de Aldo Manuzio en Venecio, estas raraĵo ege ŝatata de la bibliofiloj. Male al ceteraj inkunabloj, kiuj imitas la mezepokajn manuskriptojn per uzo de la fraktur-skribmaniero, la Sonĝo de Polifil estas printita per romaj literoj, adaptitaj el la Antiqua kiun desegnis Nicolas Jenson. Por ĉi-verko, Manuzio reuzis la literojn, desegnitaj de Griffo, kaj jam uzitaj por la eldono de la libro de Ætna verkita de la onta kardinalo Pietro Bembo. Per sia klareco, tiu familio de literoj ege kontrastas kun la tiutempe kutimaj fraktur-literoj; precipe, la ligaĵoj kiujn printado grandparte arhaikigis estas ege malmultaj. La Antiqua literoj estas hodiaŭ abunde uzataj, kaj estas disponeblaj je ĉiu persona komputilo.
Alia noveco, la miksajo de diversaj literoj el la helena, la hebrea kaj la araba: la sonĝo de Polifil estas la unua libro printita en okcidento kiu enhavas arabajn literojn.
Aldone al la teksto, 172 lignaj gravuraĵoj premesas al la leganto pli bone reprezenti en sia menso la mirindaĵojn priskribitajn en la historio. Kiel de la aŭtoro, la identeco de la gravuristo estas nekonata. Oni foje atribuas la ilustraĵojn al Mantegna kaj Jean Bellini.
La tiprografisto kreive ludas kun la ĝenerala formo de la teksto, kiun li skulptas en formo de blazono aŭ de vazo; kun la bildoj, li ne hezitas kunmeti du horizontalajn bildojn apud unu la alia, sur du paĝoj, por havigi ege larĝan formaton, similan al nia kineja formato. Li ankaŭ ludas kun la interpenetrado de la ilustraĵoj kaj de la teksto, kaj ne malofte, la formo de la teksto aperas kiel plilongigo de la ĉefaj linioj de la bildo.
La ĝenerala impreso estas tiu de vere moderna verko, kie teĥnika majstreco estas tute tuŝebla: Mirindaj bildoj, klareco de la literoj, fleksebleco de la komposto. Oni nur komparu kun la Biblio de Gutenberg, printita 43 jaroj antaŭe por taksi la progreson.
Traduko, interpretado, influo
La unua eldono de 1499, en la itala havis malgrandan sukceson. Teĥnike kaj enhave, la libro estis antaŭ sia tempo. La sukceso venis ĉefe post la reeldono de 1545.
La romano ege influis la ĝardenarton de la Renesanco. Kosimo la Unua de Medici ordonigis la ĝardenojn de sia Villa de Castello, kie li pasis sian infanecon, tiel ke ili fariĝu ekzakta imitado de tiuj priskribitaj en la Sonĝo de Polifil. Ceteraj imitaĵoj sekvis: La ĝardenoj de Bomarzo, tiuj de la Villa Francesco de Medici en Florenco, la ĝardenoj de Frascati en la Villa Aldobrandini kaj la ĝardenoj Boboli. Elementoj el la Sonĝo de Polifil, kiel artefaritaj ruinaĵoj, temploj, nimfoj, restus klasikaj elementoj de la eŭropa ĝardenarto ĝis la fino de la 18-a jarcento, tiel estas pli ol 300 jarojn post la apero de la libro.
Hypnerotomachia Poliphili, estis francigita —oni proponis Jean de Vauzelles kiel tradukanto—, kun korektoj de J. Martin kaj eldonita de Kerver en Parizo, 1546. Ege malpli longa ol la itala versio, la francigado estas samtempe tradukado, mallongigo kaj adapto.
La strangeco de la originalo, kun sia latinaj kaj helenaj influoj iom malaperas, multaj alternativaj priskribaj listoj anstataŭas la originalajn, kaj multaj vortemaj paragrafoj aperas en la franca versio nur kiel mallonga frazo. Okazas ankaŭ ke la tradukanto "korektas" la originalan, kaj — foje malfidele por mildigi la seksajn aludojn — tradukas la latinaj frazoj.
La franca Sonĝo de Polifil reeldonita en 1554 kaj 1561 estis vera sukceso; oni ege diskutis ĝin en la humanisma kaj erudita ĉirkaŭaĵo de la franca reĝo Francisko la 1-a kaj de ties posteuloj: Kun abundaj aludoj al tekstoj de la antikveco, kun elstara malbruta priskribo de la ritoj pri amo, la libro rapide iĝis inspira fonto por la korteganoj kaj por ĉiuj kiuj organizis la ceremoniojn de la korto. Nova traduko fare de Beroalde de Verville en 1600 substrekas eblan alĥemian interpretadon de la libro.
Sur la literatura kampo, oni agnoskas la influon de la libro sur François Rabelezo, kies Gargantuo kaj Quart-Livre estas sufiĉe rekte inspiritaj de la Sonĝo de Polifil. La diskreta influo de la libro neniam tute ĉesas, kaj Jean de La Fontaine, Gérard de Nerval, ĝis Georges Pérec uzas ĝiajn ŝablonojn. Eĉ la psiĥologo Carl Gustav Jung agnoskas sian amon al la Sonĝo de Polifil, en kiu li vidas, kiel en alĥemiaj verkoj, ilustron de la arĥetipoj de lia teorio.
La pentristo Watteau ankaŭ verkis du "embarkado[jn] por Kithero" rekte influitajn de la libro.
Pli ĝenerale, la libro okupis kaj okupas sennombrajn arĥitektojn, historiistojn, filozofojn, mistikulojn kaj ĉiuspecajn enigmo-ĉasistojn. Kompleta interpretado de la verko ankoraŭ mankas!
Konferencoj por Esperanto
La unua tia konferenco jam estis okazinta je Pasko 1922 en Ĝenevo, nome la Internacia Konferenco pri Esperanto en Lernejoj. Ĝin kunvokis la Pedagogia Instituto J. J. Rousseau en Ĝenevo kaj partoprenis centoj da instruistoj el 28 landoj kaj ne malpli ol 16 reprezentantoj de registaroj. Multaj raportoj pri la kongresoj de la Esperanta instruado estis prezentataj al la Konferenco kaj samtempe multe da interesa materialo estis kolektata por la sekretariaro de la Ligo de Nacioj, kiu tiam okupis sin pri Esperanto.
En 1923 en la paskaj tagoj okazis la Internacia Konferenco por Komuna Komerca Lingvo en Venecio, invitita de la Komerca Ĉambro por Svisujo. Krom diversaj ŝtataj reprezentantoj kunvenis kelkaj centoj da delegitoj de Komercaj Ĉambroj, Foiroj kaj ekonomiaj organizaĵoj. La konferenco liveris interesajn raportojn pri la jam faritaj spertoj kun Esperanto en la komerco.
En aprilo 1924 Prepara Konferenco por Internacia Radiotelefona Interkonsento en Ĝenevo okupis sin pri la divido de la ondlongoj por radio-disaŭdigo kaj pri la uzo de Esperanto en tiu disaŭdigoj.
Je pasko 1925 okazis en Parizo samtempe 2 konferencoj, nome la Internacia Konferenco por Uzado de Esperanto en Sciencoj Puraj kaj Aplikitaj organizita de la Internacia Scienca Asocio Esperanta, kaj la Dua Konferenco por la Uzado de Esperanto en Komerco kaj Industrio sub aŭspicioj de la Societo „Esperanto et Commerce“ kaj la Komitato de la Pariza Foiro.
La paska tempo de 1926 ne vidis specialan teknikan konferencon, sed tamen okazis kelktaga kunveno de la nomitaj komitatoj en la historia salono en Locarno, kie estis subsignita antaŭe la interŝtata Pakto de Locarno.
La antaŭaj konferencoj estis okupintaj sin senpere pri la problemo de internacia lingvo kaj akceptis rezoluciojn, favorajn al Esperanto. Pli grava tamen estis la uzo de Esperanto praktike kaj kiel nura traduka lingvo en Konferenco Paco per Lernejo, kiun dum la paskaj tagoj de 1927 la Internacia Eduka Oficejo el Ĝenevo kunvokis en Prago. Kaj same la Interreligia Konferenco por la Paco en Hago, tuj antaŭ la Antverpena Kongreso en 1928 realigis la aplikon de Esperanto kiel nura traduka lingvo.
Denove je pasko 1929 sub aŭspicioj de la Foira Oficejo kunvenis en Frankfurto ĉe Majno Internacia Konferenco por Turismo kaj Reklamo, kie ankaŭ ĉiuj paroladoj, se ne faritaj en Esperanto, estis tradukataj nur en tiun lingvon.
Kvankam ne tiel plene, Esperanto faris ankaŭ utilajn servojn por tradukado en la Tutmonda Kongreso de la Universala Federacio de Pedagogiaj Asocioj en aŭgusto 1929 en Ĝenevo, en kiu kongreso partoprenis multa Esperantistoj.
La atentinda aktivado iom post iom ŝrumpis. Kompetentaj esperantistaj fakuloj ne estis multaj, kaj neesperantistaj fakuloj — kelkfoje entuziasmaj pri Esperanto — povis interkompreniĝi per la angla kaj franca lingvoj. Gravis ankaŭ, ke kelkajn jarojn post la akcepto de la Kontrakto de Helsinki, en la neŭtrala movado denove aperis konfliktoj, kaj Edmond Privat devis en 1928 forlasi la prezidantecon de ICK kaj UEA.
Nuntempe la faka aplikado de Esperanto iĝas plejparte ne en la grandaj internaciaj kongresoj, organizoj kaj revuoj, sed interne de la esperantista mondo, malmulte atentata de la internaciaj fakaj organizoj. Esceptoj estis malmultaj, kaj ilin kaŭzis ne iu strategia plano, sed iniciatemo de privatuloj aŭ etaj grupoj.
Lastatempe UEA ekagis lingvopolitike per okazigo de Nitobe-simpozio (Prago, 1996) kaj de Simpozio pri la lingvaj dimensioj de homaj rajtoj (Ĝenevo, 1998).
Pentele-ponto
La Pentele-ponto estas ponto en meza Hungario trans la Danubo, interligante la urbon Dunaújváros al Dunavecse. Ĝi estis konstruita de 2005 ĝis 2007.
La aŭtostrado havas 6 trakojn (kun la paneaj trakoj), plie biciklovojon kaj trotuaron. La ponto kostis 43 miliardojn da hungara forinto, kun la alkondukaj vojoj eĉ 54 miliardojn da HUF, kalkulante je 2007-a preznivelo. Ĝi estos parto de la planata aŭtostrado M8.
La nomo Pentele-ponto aludas je vilaĝo Dunapentele, kiu situis sur loko de Dunaújváros, antaŭ komenco de la stalinisma urbokonstruado.
Teknikaj informoj
La tuta vojo de la ponto estas 1682 metroj, el kiu 1067 metroj etendiĝas super la rivera inundejo en la dekstra flanko de la Danubo (en parto al Dunaújváros), la pontoparto sur la maldekstra parto estas 300 metroj, dum la meza parto longas 308 metrojn. La ponto larĝas 41 metrojn, la riveruja pontoparto altas 50 metroj kaj pezas ĉ. 8600 tunojn, sen vojkovraĵo. La dekstra parto havas 14 pilierojn, la maldekstra 5 pilierojn, la meza du ferbetonajn pilierojn. La konstruaĵo laŭ ties strukturo estas pendoponto.
Ĝia larĝo estas 40,94 m, kiu entenas 2×2 lenojn (3,75 m) 2×1 paneaj lenoj (3,5 m), 3,6 m larĝa divida leno kaj ambaŭflanke trotuaro en larĝo de 2,4 m, unuflanke bicikla vojo. La arkoj superas la vojojn 47,6 m kaj havas angulon al la vertikalo 16,5°. La pendokabloj situas paralele unu al la alia, en ebeno de la arkoj.
Georgo Dandin
Georgo Dandin (fr: George Dandin ou Le Mari Confondu) estas 3-akta komedio de Moliero, verkita en 1668 por prezentado kun baledo de Jean-Baptiste Lully.
Enhavo
La protagonisto Georgo Dandin /dandèn/ estas tipo de naivulo (riĉa kamparano edziĝinta al nobelino), suferanta pro tio, ke lia malprudenta deziro plenumiĝis.
Yasushi Endo
Yasushi Endo (遠藤 康, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Georgo Dandin
La Esperanto-traduko
La Esperantigon el la franca realigis L.L. Zamenhof. La traduko estas publikigita 51-paĝe en 1908 en Parizo ĉe Hachette. La dua eldono aperis en la jaro 1924, la tria en 1930.
Recenzoj
Prezento de katalunaj aktoroj estis planita por la Deka Kongreso en Parizo 1914, sed supozeble ne okazis pro la milito.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:George Dandin.jpg Dosiero:1930 Georgo Dandin 1.jpeg|eldono 1930 Dosiero:1930 Georgo Dandin 2.jpeg|eldono 1930 </Gallery>
Caborca
Caborca estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Caborca. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26017.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
Ekde la 19a jarcento ĝi fariĝis komunumo. Je la 6-a de aprilo 1857 la tereno de Caborca estis scenejo por la defendo de la meksikaj landoj kontraŭ la usonaj piratoj de kapitano Henry A. Crabb. Ekde la 17-a de aprilo 1948 Caborca estas tiel nomata "Heroa urbo".
Lumturo de la Mondopinto
La lumturo de la Mondopinto (phare du Bout du Monde) estas lumturo en La Rochelle, en Francio. Ĝi estis inaŭgurita la 1-an de januaro 2000 kaj staras fronte al la terkapo Les Minimes.
7306 Panizon
7306 Panizon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Observatorio Santa Lucia Stroncone (Umbrio, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala pediatrio Franco Panizon (1925–2012), estro de la pediatria servo de la Universitato de Triesto.
Samuel Heinicke
Samuel HEINICKE (naskiĝinta la en Nautschütz apud Schkölen, mortinta la  en Lepsiko) estis germana speciala pedagogo. Heinicke estis fondinto de la t.n. artikulacia metodo en la edukado de surdmutuloj kaj de la unua instituto porsurdmutula en Germanujo.
Vivo
Heinicke estis unue soldato, en 1750 li eniris la elektoprincan gvardion en Dresdeno kaj malliberigitis en 1756 apud Pirna. El la prizono dresdena li sukcese fuĝis kaj ekstudis en 1757 en Jena. La sekvintan jaron li iris kiel privata instruisto al Hamburgo kaj fariĝis - je rekomendo de Friedrich Gottlieb Klopstock - en 1760 sekretario kaj privata instruisto ĉe la grafo Heinrich Carl von Schimmelmann. En 1768 Heinecke estis kantoro en Hamburg-Eppendorf. Jam kiel soldato li estis instruinta surdmutulon laŭ la metodo »Surdus loquens« de Johann Konrad Amman. La saman sukceson li havis ĉe loĝanto de Eppendorf. Ekde 1772 oni alportis al li ankaŭ surdmutulojn de ekstere. Fine la princelektisto de Saksio revokis lin en 1778 patrujen.
Heinicke fondis en Lepsiko instituton por surdmutuloj, kies estro li estis ĝismorte. Por lia paroligmetodo li devis kontraŭbatali la francan signolingvon de sinjoro Epée. En 1881 oni starigis je lia honoro monumenton.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 90, kio legeblas tie chi interrete.
3-Metil-2-butanolo
3-Metil-2-butanolo estas sekundara amila alkoholo kaj unu el la ok strukturaj izomeroj de alkoholo kun kvin karbonatomoj. Ĝi estas senkolora likvaĵo trovata en pluraj fruktoj tiaj kiaj pomoj, cedratoj, mieloj, vinoj, oranĝo-sukoj kaj fragoj pro tio ĝi uzatas kiel gustigilo de la nutro-industrio.
Muzikaĵrangolistoj
Muzikaĵrangolistoj av furorlistoj (angle: charts, germane: Hitparade, france: Palmarès) estas klasifiko pri furormuzikaĵoj farita fare de fakuloj, de gazetoj aŭ de televidkanaloj.
Registradmetodoj
La hierarkio dumtempa povas fariĝi i.a. laŭ la sekvontaj kriterioj: Venkas la dum certa periodo en certa(j) lando(j) (ekz. dumkoncerte) plej ofte aŭskultitaj kantoj/muzikaĵoj. Venkas la plej ofte surrete elŝutitaj kantoj. Venkas la kantoj plej ofte venditaj surdiske.
27531 Sweaton
27531 Sweaton estas malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 11:5 kun Jupitero.
Corazón
Corazón (hispane: "koro") estas neaktiva eroziita stratovulkano de Ekvadoro, situa ĉirkaŭ 30 km sudokcidente de Kito en la okcidenta deklivaro de Andoj. Ĝi estas 4,790 m alta. Ĝi estas la deka plej alta monto en la lando. Ĝi situas en Piĉinĉa.
27531 Sweaton
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Cleveland Indians
Cleveland Indians (Klevlandaj Indianoj) estas usona basbala teamo en la Grandaj Ligoj de Basbalo. Ĝi apartenas al la Amerika Ligo, kaj konkursas en ties Centra Divido.
27531 Sweaton
Nomo
Ĝia nomo honoras Mike Sweaton, Elektran Inĝenieron por la Observatorio Lowell. Li sekurigis la kontinuan sukcesan operacion de la « Discovery Telescope » de Lowell (LDT). Li ankaŭ faris multenombrajn rendimentajn plibonigojn de la LDT kaj helpis dum noktaj operacioj.
145534 Jhongda
145534 Jhongda estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la tajvana astronomo Yang Tingzhang kaj de la ĉina astronomo Ye Quan-Zhi elde la Observatorio de Lulin en kantono Nantou (Tajvano).
Ĝi estas en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
En ĉina normlingvo Jhongda estas mallongigo por " Centra Universitato " (國立中央大學) unu el gvidantaj esploraj universitatoj en Tajvano, kiu superrigardas la operaciojn kaj la administron de la Observatorio de Lulin, elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Gray's Anatomy
Henry Gray's Anatomy of the Human Body (en Esperanto Anatomio de homa korpo de Henry Gray), kutime mallongigata kiel Gray's Anatomy (esperante: anatomio de Gray), estas klasika angla lernolibro de homa anatomio.La libro estis eldonita sub nomo Gray's Anatomy: Descriptive and Surgical Theory en la jaro 1858 en Unuiĝinta Reĝlando kaj je unu jaro pli poste en Usono. Henry Gray mortis en aĝo de 34 jaroj pro variolo, kiun li ricevis de sia mortanta nevo, kiam li estis studanta anatomiajn sekvojn de infektaj malsanoj. Tiel okazis mallonge antaŭ publikigo de la dua eldono en la jaro 1860. En laboro en lia verko daŭrigis aliaj kaj la 26-an de septembro 2008 estis eldonita en vico 40-a britia eldono de tiu ĉi libro, akompanata per ilustritaj paĝoj.
NGC 5161
NGC 5161 (aliaj indikoj — ESO 383-4, MCG -5-32-31, UGCA 359, IRAS13264-3255, PGC 47321) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Váraszó
Váraszó (vArasO) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására. En la loknomo Vár signifas: fortikaĵo.
Situo
Váraszó situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Pétervására troviĝas 6, Borsodnádasd 15, Parád 20 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 1280-aj jaroj en formo Varaszo. En 1552 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La refondiĝo okazis jam en 1556.
Santigny
Santigny estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 90 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Santigny etendiĝas sur 9.35 km², kaj havis 90 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 9.6 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Sylvie Charpignon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Santigny apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Konsisto de la Esperantistaro
Konsisto de la Esperantistaro. (Parolinte pri la movado post 1908): Tiu E-istaro ne estis plu unuforma, kiel tio eblis en la komenca periodo. Hector Hodler ĝuste traktis en la decembra No de gareto ,E' de la jaro 1913 la diversspececon de homoj aliĝintaj al E-movado, kiun partoprenis liavorte samtempe: „elementoj progresaj kaj idealistaj, homoj kun utopia pensmaniero, stranguloj maniuloj kaj aliflanke malkontentuloj, ambiciuloj aŭ simple amatoroj.“ Daŭris veni al la lingvo idealistoj kaj idealismanoj de pura speco. Multaj amatore ekinteresiĝintaj pri la lingvo,  poste estis kaptitaj per la  „ideo interna.“ Tiu unua parto de E-istoj estis sendube plej fortika kaj plej fidela por la lingvo. Tiuj personoj estis plej konstantaj legantoj, kunlaborantoj kaj abonantoj de la E-gazetaro. Ili estis aĉetantoj de la libroj. IIi estis la ĉefaj konservantoj de la lingvo. Al E venis jam ankaŭ aliaj personoj, celantaj tujan aŭ eventuale estontan bonuzon aŭ profiton per-E-an. Tiuj personoj, trovinte en E ion, kio ligis ilin al la lingvo, estis lojalaj, inertaj, kontraŭreformemaj. Ili formis la rezistan povon de la E-ista popolo. Tiu dua parto de E-istoj enhavis veran miksaĵon, respegulantan ĉiujn socitavolojn kaj tendencojn. Al ĝi apartenis filatelistoj korespondanto, utiligantoj de E por propagando de iuj alaj ideoj, entreprenistoj diversspecaj, eldonantoj de certa parto de ĉiujare naskiĝantaj kaj malaperantaj E-gazetoj ktp. Inter tiuj personoj troviĝis kandidatoj por organizi novajn societojn, tigojn, asociojn - ĉu naciajn, ĉu internaciajn. Ili ofte emis al bruaj titoloj kaj al brua agado. Ili ofte ellaboradis plej grandiozajn projektojn. Ili luktis inter si por gvidoroloj. Se personoj de tiu dua kategorio komencis disreviĝi en E, se ne estis por ili ligiloj ĉu ekonomiaj, ĉu moralaj, retenantaj ilin ĉe la lingvo, tiuokaze ili aŭ iris for el la movado, aŭ ekokupis sin pri rezonado, reformado lingva eksperimentado ktp. Por la praktika E-movado ili perdiĝis. Bonan ekzemplon tiurilatan prezentas R. de Saussure, ne sukcesinta en praktika uzigo de E inter la scienculoj, malsukcesinta en daŭrigo de la gazeto „Int. Scienca Revuo“, kaj fine sin okupinta nur pri ellaboro de sennombraj diversaj reformo-projektoj. Ĉiuokaze la nombro de la restantoj ĉiam superis la nombron de la forirantoj. La E-istaro kreskis. Ernest Drezen. Al ĉi tiuj ofte tre trafaj konstatoj cititaj el la Analiza Historio (p. 57) estu aldonata interesa statistiko. En 1928 Reuben Algot Tanquist akiris doktoran gradon ĉe la Universitato en Minnesota per disertacio, kies temo estis, kial oni lernas E-n. Alvenis 750 demandiloj kaj inter la kaŭzoj estis: internaciaj aferoj (pacafero, homa frateco ktp.) en 29, lingvistiko en 24, korespondado en 14, vojaĝo en 13, politika kaj religia propagando en 8, amuzo en 4, kolektado en 3, radio en 2, diversaĵoj en 3%-oj.
Rikardo la 2-a (apartigilo)
Rikardo la 2-a, plej ofte komprenata kiel reĝo, povas referenci al:
Ministraro de Édouard Balladur
La ministraro de ĉefministro Édouard Balladur oficis de la 29-a de marto 1993 ĝis la 16-a de majo 1995. Ĝi estis la lasta ministraro nomumita de la respublika prezidento François Mitterrand.
Tiun periodon oni kutime nomas dua kunestado (france: deuxième cohabitation), ĉar en la plenuma povo (ekzekutivo) kunestis maldekstra prezidento kaj dekstra ministraro -- ĉi-lasta ja devenas de la tiam ĵus balotita dekstra majoritato en la Nacia Asembleo.
Origina konsisto laŭ la oficiala ordo
Nomumo de la ĉefministro publikiĝis en la Oficiala Gazeto de la Franca Respubliko la 30-a de marto 1993.
Nomumo de la ministraranoj publikiĝis en la Oficiala Gazeto de la Franca Respubliko la 31-a de marto 1993.
Rearanĝo la 19-an de januaro 1995
Komence de 1995 Nicolas Sarkozy eksiĝis de sia ofico parolisto (dum li konservis siajn ceterajn ministrecojn) por fariĝi la parolisto de Édouard Balladur, kandidato al la respublika prezidenteco.
Listo de BAVELO-aranĝoj
BAVELO, la Baden-Virtemberga Esperanto-Ligo, aranĝas ĉiujare tielnomatan Esperantotagon Baden-Württemberg, en kies kadro okazas la jarĉefkunveno de la asocio kaj kiu dediĉas sin al aktuala temo de la Esperanto-movado. La pasintaj Esperantotagoj Baden-Württemberg okazis (jaro, urbo):
...
2011 — Stuttgart
2010 — Aalen
2009 — Stuttgart
2008 — Rottweil
2007 — Edenkoben en Palatinato
2006 — Neu-Ulm
2005 — Heilbronn
Kromoplasto
En botaniko, kromoplasto (chrōmoplastus) estas plastido, kiu sintezas kaj konservas pigmentojn.
Priskribo
Simile al la kloroplasto, la kromoplasto originis per endosimbiozo de cianobakterio.
Etimologio
La termino kromoplasto devenas de la helenaj vortoj χρῶμᾰ ĥrôma “(haŭt)koloro” kaj πλαστός plastós “formita, modlita” (kiel plastido, kloroplasto).
Anaco
Anaco [anAko] estas urbego kaj universitata urbo en subŝtato Anzoátegui en Venezuelo.
Historio
En proksimeco de la nuna Anaco katolikaj misioj funkciis ekde 1734, la alia ekde 1735. Oni trovis naftojn kaj tergasojn en 1942. La urbofondo okazis post 2 jaroj. En 1948 Anaco jam estis grava industria urbo.
Ekonomio
La ĉefa industrio en Anaco estas la gaso-ekspluatado. La urbego estas konata kiel koro de Venezuela gaso, krome ĝi ligiĝas al la petrolindustrio. En la najbereco estas grava ankaŭ agrikulturo de maizoj, sorgoj kaj bredado de brutoj.
Trafiko
Anaco situas laŭvoje inter El Tigre kaj Kariba Maro. La urbego havas flughavenon, tamen jam ne funkcianta por komercaj flugoj.
Klimato
Anaco situas en zono de tropika savana klimato.
Rückweiler
Rückweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ameba brankomalsano
Simptomoj kaj diagnozo
Simptomoj kutime aperas du monatojn post kiam oni transigas la fiŝojn de fiŝidejoj al maraj malfermaj retkaĝoj. Ili inkluzivas akumulon de muko sur la brankoj de infektitoj kaj lezojn trokreskadajn, kio estigas blankajn makulojn kaj fine difekton de la brankohisto. La epitelio de la brankoj dikiĝas, malfaciligante ke la fiŝoj spiru. Ili do montradas signojn de dispneo, kiel rapidajn operkulajn movojn kaj letargion.
Flankaj faktoroj estas akvotemperaturo super 16 gradoj celsiaj, troamasigo, kaj malbona akvocirkulado ene de la markaĝoj. Malsaniĝoj estas plej oftaj dum la somero. La lezoj sur la brankoj estas tre suspektigaj pri infekto. Oni povas kontroli por ameboj brankajn biopsiojn per mikroskopo, aŭ testi ilin per fluoreska antikorpotestado.
Prizorgado
Nuntempe, la plej efika kuraco estas transmovi la malsanajn fiŝojn en nesalan akvon dum 2-3 horoj. Oni faras tion trenante la kaĝojn el la maro en nesalan akvon, aŭ pumpante la fiŝojn el la kaĝo al gudrotuko plena de nesala akvo. Tia kuraco estas mem danĝera por la kuracataj fiŝoj kaj en kazoj de homa eraro povas okazigi amasajn mortadojn; ekzemple, 30 000 salmoj mortis pro kuraceraro en Tasmania salmofarmo en 2017. . Oni povas malaltigi nivelojn de mortado per almeto de levamisolo en la akvon ĝis la saturo superas 10ppm. Pro la malfacileco kaj multekosteco kuraci ĉi tiun malsanon, la profiteco de salmobredado estas limigata se la bredistoj ne havas aliron al fonto de nesala akvo. Kloramino kaj klora dioksido estas uzitaj. Aliaj enmanĝaĵaj kuraciloj kiel imunhelpaj manĝaĵoj, muklizaj substancoj kiel L-cisteina etilia estero, kaj la paraziticido bitionolo estas testitaj kun ioma sukceso, kvankam neniam evoluigitaj por komerca uzo.
Konstanta Komitato de l' Kongresoj
Konstanta Komitato de l' Kongresoj (KKK) estis fondita en 1906 dum la dua Universala Kongreso de Esperanto laŭ propono de Gaston Moch. Ĝi havis la taskon interkonsenti kun la Loka Komitato pri organizo de la kongresoj, prizorgi la starigon de tagordo kaj aranĝi ĉiujn nelingvajn kunvenojn de la kongresoj. Ĝi konsistis el po du anoj de la du lastaj kaj de la okazonta kongresoj. Kiel sidejo de la KKK estis elektita la Centra Oficejo en Parizo.
En 1922 la KKK fariĝis unu el la organizeroj de la Helsinki-sistemo, kaj en 1933 ĝiaj taskoj transiris al Universala Esperanto-Asocio.
Konsulo (Esperanto-movado)
Konsuloj. Antaŭuloj de la nuntempaj UEA-delegitoj. Laŭ propono de Alphonse Carles el Beziers (Francio) la dua UK en Genève 1906 (du jarojn antaŭ la fondo de UEA) decidis la starigon de konsuloj por plenumi reciprokajn servojn. La konsuloj estis elektitaj de la societoj kaj grupoj. Ilia nombro estis en 1906 120, 1907 232, 1908 303.
Konsulo ankaŭ nomiĝas la prezidanto de la Esperanta Civito, elektita ĉiun kvinan jaron per sekreta baloto.
Nicolas Flobert
Louis Nicolas Flobert (n. en 1818 en Parizo - m. en 1894 en Parizo, estis franca armil-fabrikisto kaj -vendisto.
Nicolas Flobert havis la ideon aldoni kapsulon de fulminato kaj plumberojn en metala kartoĉo. Tio estis la prototipo de la moderna kartoĉo. Li ne imagis la postan gravecon de tiu eltrovaĵo. Karabenoj Flobert de kalibro 5,5mm estis konataj en la foiraj pafstandoj.
Interna ligilo (franclingva) : http://fr.wikipedia.org/wiki/.22_Long_Rifle
Cy Young
Cy YOUNG, kies vera nomo estis Denton True Young (naskiĝis la 29-an de marto 1867; mortis la 4-an de novembro 1955) estis basbalĵetisto, kiu famiĝis inter 1890 kaj 1911.
Kariero
Young estas unu el plej daŭraj ĵetistoj de la profesia basbalhistorio. Li registris 511 venkojn, 316 malvenkojn, 815 matĉkomencojn kaj 7256 matĉerojn ĵetitajn. Ĉiuj ĉi rekordoj daŭre staras ekde 1911.
Kenji Koyano
Kenji Koyano (小谷野 顕治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Albirex Niigata, Mito HollyHock kaj Gainare Tottori.
14124 Kamil
14124 Kamil estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov ; en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥa Respubliko).
Martiniko
Martiniko (Martinique [martinik]) estas transmara departemento kaj dependa teritorio de Francio en la Kariba Maro, estas organizita kiel departemento de Francio kaj plene apartenas al la Eŭropa Unio.
La departemento havas entute 34 komunumojn.
Regantoj de Kubo
Kubo, estis hispana kolonio ekde ĝia malkovro de Kristoforo Kolumbo en 1492 ĝis la subskribo de la Traktato de Parizo (1898) la 10-a de decembro 1898, kiu metas finon al la Hispana-usona milito, kie Hispanio perdis ĉiujn ĝiajn transmarajn teritoriojn: Kubo, Portoriko, Filipinoj kaj la insulo Guam (en Pacifiko). Inter 1868-1878 kaj 1895-1898, periodoj kie disvolviĝis la du sendependendismaj militoj, kubaj respublikanoj kaj sendependentistoj fondis la Ĉe-Milita Respubliko de Kubo, kiu ne agnoskis la hispanan aŭtoritaton. Inter 1899 kaj 1934, Usono establis ĝian protektoraton sur la insulo, danke al la konstitucia aneksaĵo nomata Amendo Platt. La periodo de 1902 kaj 1952 estas konata kiel la Respubika Etapo, periodo interrompita de Fulgencio Batista la 10-an de marto 1952 kaj en 1959 pro la Kastrisma revolucio, kiu kreas socialisman respublikon.
Konstitucio de Baraguá
De majo 1878 ĝis majo 1895 ne ekzistis la Respubliko.
Konstitucio de 1976
Prezidentoj de la Ŝtata Konsilantaro:
Sogvipo
Sogvipo (서귀포시, laŭ ĉinaj literoj 西歸浦市) estas mara havenurbo en suda Sud-Koreio.
Geografio
Sogvipo situas en la suda parto de la lando for de la kontinento en mara insulo Ĵeĵudo. Seulo troviĝas 480 km (https://www.distancefromto.net/).
Historio
Arkeologoj trovis plurajn restaĵojn el la ŝtonepoko, neolitiko en kavoj en la suda insulparto. En la komenca historio tiu loko estis parto de praa regno. En la moderna historio ankaŭ tie okazis japana okupado, eĉ Sogvipo estis bazo, kiu liveris marajn produktojn. Dek du artefaritaj kavernoj faritaj fare de la japana armeo daŭre restas laŭ la marbordo. Dum la Korea milito la urbo estis plena de rifuĝintoj, poste la havenurbeto iĝis pli granda.
Klimato
Gravas en ekonomio de Sogvipo la turismo, agrikulturo kaj fiŝkaptado.
Sogvipo havas humidan subtropikan klimaton kun varmegaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La jara averaĝa temperaturo estas 16,6 °C, tio varias inter 13-20 °C. Januaro estas la plej malvarma monato, aŭgusto la plej varma. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1923 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen dum la pluva sezono inter majo-septembro pli ofte.
Rozseč (distrikto Jihlava)
Rozseč (Rosetsch) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
32093 Zhengyan
32093 Zhengyan estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Zheng Yan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri biomedicino kaj scienco de la sano. Li estis lernanto ĉe la Brookfield Central High School de Brookfield (Viskonsino, Usono).
Heptila salikato
Heptila salikato aŭ C14H20O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj heptila alkoholo. Heptila salikato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heptila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heptila salikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Detroit Tigers
Detroit Tigers (Detrojtaj Tigroj) estas usona basbala teamo en la Grandaj Ligoj de Basbalo. Ĝi apartenas al la Amerika Ligo, kaj konkursas en ties Centra Divido.
Minusklo 714
Minusklo 714 (laŭ la numerado pri bibliaj manuskriptoj de Gregory-Aland), kaj “1392” laŭ (von Soden). estas manuskripto de la Nova Testamento greklingva, minuskla, surpergamena, paleografie atribuita al la 13-a jarcento. Ĝi estas mankoplena.
Ĝi entenas ankaŭ fragmentojn de Libri Quattuor Sententiarum aŭ Kvaropo de Sentencoj fare de Petro Lombarda.
Priskribo
Minusklo 714 entenas la tekston de la kvar Evangelioj sur 338 pergamenfolioj (dimensie 13,8 cm x 9,5 cm), kun unu sola teksta manko.
La teksto estas skribita unukolumne kun 22 linioj sur ĉiuj paĝoj. La manuskripto estas ornamita, la grandaj komencaj literoj estas ruĝaj, tiaj estas ankaŭ komencaj malgrandaj.
La teksto estas dividita laŭ kutimo de la antikva greka sistemo, nome en ĉapitroj (κεφαλαια), kies numeroj estas signataj marĝene de la teksto kun la titoloj de la ĉapitroj (τιτλοι) skribitaj sur la paĝa alto. Prezentiĝas ankaŭ alia divido rimarkiganta la plej malgrandajn sekciojn diritajn “Amoniaj (el Amonio el Aleksandrio), kies numeroj estas signitaj marĝene, kun referencoj al la eŭsebiaj kanonoj.
En tiu manuskripto estas entenataj ankaŭ la Epistolo al Karpiano, Incipitoj, Enkondukoj, la eŭsebiaj tavoloj, la listo de la ĉapitroj supre la unua paĝo de unuopa evangelio. Aperas marĝene ankaŭ markoj indikantaj la legaĵaron kaj aliajn liturgiajn librojn, subskriboj ĉe la fino, kaj nombraj greklingvaj skizoj ((στιχοι)). La manuskripto entenas fine sep orumitajn miniaturojn, kvar el kiuj kun simboloj de la kvar evangeliistoj, kaj tri kun portretoj de tri evangeliistoj (mankas tiu de Luko).
Kiel jam dirite, en ĝi estas entenataj fragmentoj de la Sententiae de Petro Lombarda (dimemsie 13 x 8 cm). La komencaj grandaj literoj brilas ruĝkolore orumitaj dum la komencaj malgrandaj lazurkolore.
Teksto
La greka teksto de la kodesko apartenas al al teksta bizanca tipo. Hermann von Soden ĝin aligis al la Kx. Kurt Aland ĝin lokigis en la Kategorio 5-a.
Historio de Minusklo 714
Spertuloj ĝin datigas al la 13-a jarcento, kiel Caspar René Gregory, al la 3-a aŭ 4-a jarcentoj La origina loko restas nekonata.
La manuskripto estis portita el Korfuo de Dean Burgon, apartenis poste al F. Rose, kaj fine aĉetita de British Museum en 1893 (kune kun Minusklo 715 kaj Minusklo 716).
Ĝi estis aldonita al la listo de la manuskriptoj de la Nova Testamento signitaj “56” de Scrivener kaj “714” de Gregory.
De 2010 la Minusklo 714 estis lokita en la British Library (Egerton 2783) en Londono.
Notoj
<References/>
El Altar
El Altar (La Altaro) aŭ Kapak Urku (en norda keĉua kapak ĉefa, granda, grava, enorma, urku monto, "sublima monto", hispanigita Capac Urcu, Cápac Urcu) estas ekstingita vulkano on la okcidenta deklivaro de la Nacia Parko Sangai en Ekvadoro, 170 km sude de Kito. Hispanoj nomigis ĝin tiel ĉar ĝi similas al du monaĥinoj kaj kvar monaĥoj aŭskultantaj episkopon ĉirkaŭ altaro. Ankaŭ en malnovaj anglalingvaj fontoj ĝi estas nomata The Altar.
Ĝi estas en la provinco Morona-Santiago. Ĝi estas 5,320 m alta.
Paul-Maurice Echemann
Paul-Maurice Echemann (n. en 1877 en Angers - m. en 1912 en Étampes) estis franca aviadisto.
Iam politeknika lernejano, li enkazerniĝis en Vannes en 1889. En 1903, li fariĝis oficiro de instruado en la lernejo de kavalerio en Saumur. Li daŭrigis sian karieron en Lunéville en 1905 kaj Tarbes en 1909. En 1911, li fariĝis kapitano de artilerio en la 25a bataliono de aerostatoj de Versailles kaj garnizonestro de la aviada flugejo de Avrillé (Maine-et-Loire). Li mortis okaze de aviadila akcidento en proksimeco de Étampes. Li kaj la pionirino de aviado Marie Marvingt estis geamikoj. Memore al li, ŝi atribuis la nomon “Capitaine Echemann“ al la unua ambulanca aviadilo konstruita danke al ŝiaj persistaj klopodoj. Lia nomo (erare skribita Echeman) aperas sur poŝtmarko de la jaro 2006 dediĉita al Marie Marvingt. La urbo Angers atribuis la nomon "rue du Capitaine Echeman" al unu el siaj stratoj.
Bazaj informoj de tiu ĉi artikolo fontas el "Dictionnaire des rues" de la urbo Angers. http://www.angers.fr/index.php?id=51429&id_rue=421&no_cache=1
János Szolcsányi
https://hu.wikipedia.org/wiki/Szolcs%C3%A1nyi_J%C3%A1nos
János Szolcsányi [jAnoŝ solĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szolcsányi János estis hungara kuracisto, farmaciisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (2001).
János Szolcsányi  naskiĝis la  1938 en Budapeŝto mortis la  2018 en Pécs.
Biografio
János Szolcsányi frekventis universitaton en Szeged inter 1956-1962, poste li eklaboris en la universitatata farmacia instituto. En 1970 li eklaboris en simila instituto en Pécs, kie li profesoriĝis en 1990. Li estis elektita katedrestro en 1994, vicrektoro en 1991. Li ofte estis gastoprofesoro aŭ gastesploristo eksterlande. Li doktoriĝis en 1987 antaŭ la akademio. Li okupiĝis ekzemple pri kontraŭdoloraj medikamentoj. Li ricevis premiojn kaj medalojn inter 1981-2008.
25118 Kevlin
25118 Kevlin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kevin Huang Lin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Falmouth High School de Falmouth (Masaĉuseco, Usono).
8266 Bertelli
8266 Bertelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Francesco Bertelli (1794–1844), de la Observatorio de Bolonjo, posteulo de Pietro Caturegli (1786–1833) kiel profesoro pri astronomio en la Universitato de Bolonjo. Nur la unua volumo de lia libro, Elementi di Meccanica Celeste, estis eldonita en Bolonjo en 1841 antaŭ lia antaŭtempa morto. Li kunlaboris al la kalkuloj de la Effemeridi, ĉiujara publikaĵo iniciatita en 1715 de Eustachio Manfredi (1674–1739) kaj kiu ĉesis pro la morto de Bertelli en 1844.
Dramteatro de Erfurto
La Dramteatrejo de Erfurto (Schauspielhaus Erfurt) estis teatro en la centro de la ĉefurbo turingia (Klostergang nr. 4).
Historio
La dramteatro konstruitis en 1897 laŭ la planoj de la arĥitekto Georg Weidenbach laŭ novbaroka stilo kiel Vereinshaus (ejo de societoj). Komisiis tion la en 1780 fondita societo Ressource, klubo por viroj kun granda influo en la urbo tiutempe.
Uzo post la Dua Mondmilito
Unue ĝi estis nomita Neues Theater (nova teatro), sed depost 1956 Schauspielhaus (dramteatro). Al tio estis ankoraŭ aldonita la t.n. Malgranda scenejo. De 1997 ĝis 2003 ĝi estis la ununura teatrego en la urbo, tial ke la Malnova Operejo estis fermita pro mankanta sekureco.
Konkurenco nevenkebla
La 1-an de majo 2013 ĝi estis perforte okupita fare de maldekstraj ekstremismuloj. Seit Mai 2015 nutzt die Saxonia Media Filmproduktion Teile des Schauspielhauses für Drehs der Kinderserie Schloss Einstein.[4] Ekde majo 2015 la filmfarfirmao "Saxonia Media Filmproduktion" uzas partojn de la dramteatrejo por la porinfana serio Schloss Einstein.
Kulturcentro nova
En septembro 2015 la erfurta urbokonsilantaro decidis respondecigi la porkulturan societon "KulturQuartier Erfurt e.V." (fondita en 2013) pri ellaboro de nova utiligkoncepto pri la tuta komplekso. En la 4.11.2016 fondiĝis la unua turingia kulturkooperativo kiu celas iĝi proprietulo de ĝi. Por havigi subtenantojn okazis en novembro 2015, aprilo 2016 kaj inter aŭgusto-septembro 2017 far la publiko varme akceptitaj informfoiretoj; en aprilo 2017 okazis samcele evento nomita Unfertig ornamita per kulturaj prezentadoj. Cetere, unu el la estontaj uzantoj de la komplekso estos la civitana radistacio Radio F.R.E.I..
Maskovanelo
La Maskita vanelo (Vanellus miles) estas granda, komuna kaj elstarema birdo devena el Aŭstralio, ĉefe el norda kaj orienta partoj de la kontinento.
Disvastiĝo kaj subspecioj
La Maskita vanelo (Vanellus miles) estas komuna, ĉefe en bordoj de malsekaj zonoj kaj aliaj malfermaj medioj, sed ili estas adapteblaj kaj povas esti trovataj en surprizigaj sekaj regionoj. Ili povas esti trovataj en strandoj, (ĉefe en NE Tasmanio) kaj scipovas naĝi.