cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pál Szőnyi
Biografio
Pál Szőnyi lernis en kolegio en sia naskiĝurbo, kie lernis precipe de Mihály Fazekas kaj Sámuel Diószegi. Baldaŭe li lernis la germanan lingvon en Supra Hungarujo. Helpe de Lajos Tisza li plulernis en Berlino, poste li iĝis familia edukisto ĉe Lajos Tisza. Dum la hungara revolucio de 1848 li ricevis postenon en la jam sendependa ministerio. En 1851 en Pest (urbo) li fondis edukejon por infanoj (baldaŭe ĝi iĝis kalvinana gimnazio). Li kolektis mineralojn, kiun kolegio de Debrecen heredis. Li ricevis reĝan premion.
Patrick Macnee
Patrick MACNEE (naskiĝinta la 6-an de februaro 1922 en Londono, mortinta la 25-an de junio 2015 en Rancho Mirage / Kantono Riverside ) estis brita aktoro.
Vivo
Lia familio estis iel ekcentra: la patro Daniel estis konkursĉevaltrejnisto kaj drinkulo perdanta la familian fortunon kaj lasanta la edukadon de la filo al la lesbanina edzino Dorothea Mary. Post la fina ekzameno ĉe Eton-kolegio (de tie minacis al Macnee forpelo pro fondo de vetgrupo) li unue aperis sursceneje kaj faris la unuan filmon, Pygmalion (1938). La Dua mondmilito haltigis la karieron, kaj Macnee militservis ĉe Reĝa mararmeo. Poste li frekventis la londonan poraktoran seminarion "Webber Douglas School of Dramatic Art", danke al burso. Krome li reprenis la aktoran karieron, ekzemple kiel Young Jacob Marley ĉe Charles Dickens - A Christmas Carol (1951). Pro la malgrandaj roloj ofertitaj al li, Macnee ekziliĝis en Amerikon.
Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj Macnee ofte aperis en usonaj serioj kiel Gavilan (1982), Empire (1984), Thunder in Paradise (1994) kaj Night Man (1997). Krome lia voĉo estis surbendigita por diversaj sonlibroj.
Insulo Granda Glorioso
Insulo Granda Glorioso, (île Grande Glorieuse aŭ simple île Glorieuse), estas senhoma insulo de Francio apartenanta al Insularo Glorioso kaj situanta en Hinda Oceano, nord-okcidente de Madagaskaro.
Geografio
"Insulo Granda Glorioso" estas afrika insulo situanta inter Mozambiko okcidente, Sejŝeloj norde, Madagaskaro sud-oriente kaj Komora Insularo sud-okcidente, banata de Mozambika Kanalo. La insulo situas sud-okcidente en Insularo Glorioso konsistanta el alia malgranda insulo, Lys-insulo, kaj kelkaj rokoj pli-malpli ligitaj inter si per sablaĵo je malalta tajdo.
Submetita al tropika klimato kaj situanta sur vojiro de ciklonoj, eĉ sur loko de formiĝo de tiuj tropikaj ciklonoj, la insulo estas kovrita de maldensa vegetaĵaro plejparte formita de antaŭa kokospalmejo kaj ankaŭ kasuarinoj dum ĝia faŭno estas ĉefe reprezentata de marbirdoj, interalie ŝternoj.
Aviadila kurejo trairas la sudon de la insulo de oriento al okcidento. Je ĝia okcidenta ekstremo troviĝas la meteologia stacio de la insulo.
Historio
La senhoma insulo eble estis malkovrita ekde la 7-a jarcento fare de malagasaj aŭ arabaj navigistoj. La Reuniano Hippolyte Caltaux loĝanta en Sejŝeloj kaj komercanta kun Madagaskaro estis la unua eŭropano kiu malkovris en 1878. Petinte koncesion de Ministerio pri francaj kolonioj, tiu ĉi konsentis al li rajton okupi la insularon « je liaj propraj riskoj ». Nomante la insularon « Glorioso Insuloj » honore al la Tri Gloraj Tagoj de la Franca revolucio de 1830, li ekspluatis ĝin malgraŭ la premo de brita "Royal Navy" kiu avidis ĝin ĝis Francio ne decidiĝis agnoski sian suverenecon super tiuj insuloj. Tiu ekposedo estis farita de veselkapitano Richard, komandanto de ŝipo Primauguet, la,. Administre ligita al Majoto tri jarojn poste, ĝi estis ligita al Madagaskaro ekde 1912.
Hippolyte Caltaux tiam povis plene ekspluati ambaŭ Glorioso Insulojn: la kokospalmejo plantita ekde 1885 helpe de Sejŝelanoj plivastigis. En 1921, komandanto Lebegue kiu vizitis la insularon raportis ke ekzistas « malgranda vilaĝo kun 17 mestizaj loĝantoj ĉiuj sejŝelanoj. La insulo malhavas akvon... La societe plantis ĉ. 6000 kokosarbojn. La produkto de kopro estas po 36 tunoj jare. Tie oni kultivas maizon. La rikolto estas po 60 tunoj jare. Goeleto de la societo navigas du aŭ tri foje ĉiujare inter la insularo kaj Madagaskaro. sur Lys-insulo, oni trovas deponejon de braĝo, amason de guano, kaj kapraron de ĉ. 200 bestoj. »
Post periodo de malaktiveco de 1939 ĝis 1945, la ekspluatado de la kokospalmejo de Insulo Granda Glorioso rekomenciĝis kiam Sejŝelano, Jules Sauzier, instalis sin en la insularo kun siaj edzino kaj filinoj. Kiam lia frato postsekvis lin en 1952, la 80 tunoj jare de kopro estis produktitaj de 22 Malagasoj prizorgantaj 15000 kokosarbojn. La ekspluatado estis ĉesigita en 1958 post la fino de la koncesio.
En 1955 estis konstruita provizora meteologia stacio kiu estis anstataŭita en 1960 kaj fine aŭtomatigita. Tiu stacio estas uzata por ciklona prognozo de la nordo de Mozambika Kanalo kio profitas al Komora insularo kaj al nordo de Madagaskaro, al regiona mara navigado kaj al aviadila flugado sur linioj Madagaskaro-Ĝibutio kaj Maŭricio-Kenjo.
Unue administre ligita al Madagaskaro, Insulo Granda Glorioso, kiel ĉiuj ceteraj Disaj Insuloj en la Hinda Oceano, estis ligita al ministerio de transmaraj aferoj kaj administrita de Prefektejo de Reunio kiam Madagaskaro akiris sendependecon en 1960. Tiu administrado estis konfidita la al supera administranto de Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj cele al ligado de Disaj Insuloj en la Hinda Oceano al tiu teritorio la.
Administrado
Depost la, Disaj Insuloj en la Hinda Oceano, kaj sekve Insulo Granda Glorioso, formas la kvinan distrikton de Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj administrataj de supera administranto bazita en Saint-Pierre (Reunio). Insulo Granda Glorioso estas organizita nek en regionon, nek en departementon, nek en komunumon, eĉ ne en teritorian kolektivon kiel la cetero de Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj.
Rikardo de Sankta Viktoro
Rikardo de Sankta Viktoro estis unu el la plej influaj majstroj el la Sankta Viktora Skolo de Parizo kaj estis taksata unu el la plej elstaraj mistikaj teologoj. Li naskiĝis en Skotio ĉirkaŭ la jaro 1110 kaj forpasis la 10an de marto 1173 en Parizo. Li ankaŭ regis la monaĥejon de Sankta Viktoro en Parizo ekde 1162 ĝis 1173, nome ĝis la morto.
Skiza pensado
Rikardo estis lerneja disĉiplo de Hugo de Sankta Viktoro, kies imitis kaj plidisvolvis sciencajn esplorprincipojn kaj metodojn. En lia plej grava verko «De Trinitate» (Pri la Triunuo), li pruve emas atingi la esencajn elementojn de la triunua doktrino per procezo de spekulativaj rezonadoj. Ĉiuj liaj rezonadaj aŭ esploraj konkludoj albordiĝas al mistikaj elanoj. Tiu mistika sinteno-esploro poste tre influos la pensadon de Sankta Bonaventuro el Bagnoregio (Italio). Pro liaj kompleksaj verkoj, la posteuloj lin epitetis per kromnomo "Magnus Contemplator" (La granda kontemplanto).
En la Dia Komedio de Dante (Paradizo, X, 130), la poeto lin glorige lokigas inter la teologoj kaj doktoroj de la eklezio kune kun Isidoro de Sevilo kaj Beda la respekteginda.
Rikardaj verkoj
De Rikardo al oni alvenis tridektri verkoj, nun publikigitaj en la Patrologia Latina de Migne, listigitaj de la eldonistoj laŭ tri grupoj: Ekzegezaj Skriboj, Teologiai Skriboj, Diversaj Skribaĵoj. Tamen aliaj kritikistoj ilin dividas laŭ diversaj vidpunktoj. Ĉi-tie oni sekvas la jenan klasifikon:
Verkoj pri la Interna vivo (mistikismo kaj asketismo)
Rilate tiun temon listigeblas dekses verkoj:
Priteologiaj verkoj
Dek eseoj:
Tradukoj
Diversajn Rikardajn verkojn oni pasigis al diversaj lingvoj: itala, franca, hispana, portugala, germana, angla... Ankoraŭ neniu al la esperanta.
Péter Vályi
Péter Vályi [vAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vályi Péter estis hungara politikisto, ministro, kemiisto.
Péter Vályi naskiĝis la  1919 en Szombathely. Li mortis la 1973 en Miskolc.
Biografio
Péter Vályi frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto, kie li ekhavis diplomon en 1942. Li laboris en diversaj uzinoj, krome li estis soldato kaj ankaŭ trudlaboristo. En la frua 1945 li estis arestita pro komunista propagando. Post monatoj li aliĝis al la komunistoj. Paŝo post paŝo li ricevis pli signifajn ŝtatajn kaj partiajn postenojn. Inter 1948 kaj 1952 li instruis en Universitato Marx Károly. Ekde 1954 li havis postenon en la ministerio. Inter 1967 kaj 1971 li estis ministro pri financo, poste vicĉefministro, krome li havis altajn partiajn postenojn. Li apartenis al stabo, kiu kreis Novan ekonomian mekanismon. Li mortis en akcidento, li perdis la ekvilibron kaj li falis en ferfandejon. Tiu morto kreis longe temon al la publiko.
Bøur
Bøur estas malgranda vilaĝo de Ferooj. Ĝi situas sur la insulo Vágar, je la koordinatoj, kvar kilometrojn el Sørvágur, kaj estas parto de la komunumo Sørvágs Kommuna. Ĝia poŝtkodo estas FO 386.
Bøur troviĝas en la okcidenta parto de la insulo, norde de Sørvágsfjørður. El la vilaĝo videblas belega panoramo de la ĉirkaŭa maro kaj de la rokaj insuletoj Tindhólmur, kun ties multaj pintoj, kaj Gáshólmur kaj ties du "drangar" (grandaj, pintaj klifoj elstarantaj el akvo). Tiu pejzaĝo famiĝis per multaj pentraĵoj kaj fotoj.
La malnovaj domoj de la vilaĝo estas dense grupigitaj, kun mallarĝaj aleoj inter ili. Okcidente staras la loka preĝejo, konstruita en 1865. Bøur estas malnova vilaĝo : la unua skribita mencio datiĝas de 1350, sed la unuaj loĝantoj verŝajne alvenis eĉ pli frue.
NGC 5299
NGC 5299 estas grupo de steloj en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Famodomo
La Famodomo (Hous of Fame laŭ la originala literumo; moderne The House of Fame ) estas mezanglalingva poemo de Geoffrey Chaucer pri sonĝa vizio, dum kiu la poeto vizitas la domon de la personigita diino Famo.
István Hegyi
István HEGYI [hedji], familinomo Schönberger, estas rumania hungara ĵurnalisto, meteologo, muzikkritikisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 29-an de marto 1920.
La Famodomo
Dato
La poemo estis probable verkita inter 1379 kaj 1380, kio faras ĝin unu el liaj plej fruaj verkoj. Ĝi estis plej verŝajne verkita post The Book of the Duchess, sed ties kronologia rilato kun aliaj fruaj poemoj de Chaucer estas necerta.
István Hegyi
Biografio
István Hegyi akiris diplomon pri juro en Kluĵo (1945). Li estis interna kunlaboranto de ĵurnalo Igazság, ties eksterpolitika redaktoro, muzikkritikisto, tradukisto.
La Famodomo
Formo
The House of Fame estas ĉirkaŭ 2005 liniojn longa, en tri libroj, komponita en oksilabaj distikoj.
Katartedoj
La katartedoj, novmondaj vulturoj aŭ amerikaj vulturoj enhavas sep speciojn kiuj troviĝas en varmaj kaj mezvarmaj areoj de Ameriko. Temas pri kvin katartoj kaj du kondoroj.
Sistematiko
Amerikaj vulturoj tradicie estis klasifikataj kun aliaj tagaj rabobirdoj en la ordo Falconiformes. Nuntempe, surbaze de genetikaj analizoj, okazas daŭraj diskutoj pri tio, ĉu ili estas pli parencaj al la akcipitroformaj rabobirdoj aŭ al la cikonioforma ordo. Tial ili foje estas klasifikataj kiel akcipitroformaj, foje kiel cikonioformaj, kaj foje en propra ordo Cathartiformes. Certas, ke amerikaj kaj malnovmondaj vulturoj ne kunformas kladon, kaj la similoj, kiuj distingas ilin de aliaj birdoj klasifikataj kiel akcipitroformaj, rezultas de konverĝa evoluo.
Estas klare, ke la katartedoj estis multe pli diversaj dum la Plioceno kaj Plejstoceno ol nun. La kvin vivantaj specioj de katartoj estas:
La du vivantaj specioj de kondoroj estas:
Ankaŭ la sciencaj nomoj de kondoroj estas pridiskutataj.
Aspekto
Amerikaj vulturoj ĝenerale estas grandaj. La malplej granda estas la malgranda flavkapa katarto, kun longo de 56–61 centimetroj, kaj la plej grandaj estas la Kalifornia kaj Anda kondoroj, kiuj povas atingi longon de 120 centimetroj kaj pezi 12 kilogramojn aŭ pli. La plumaro estas plejparte nigra aŭ bruna, foje kun blankaj markoj. Ĉiuj specioj havas senplumajn kapojn kaj kolojn. Ĉe kelkaj, tiu nuda haŭto estas brilkolora, kaj ĉe la reĝa katarto ĝi formiĝas en buntajn haŭtpoŝojn kaj elkreskaĵojn.
Ĉiuj amerikaj vulturoj havas longajn, larĝajn flugilojn kaj rigidan voston, taŭgajn por sorado. Ili estas la plej bone adaptiĝintaj al sorado el ĉiuj terbirdoj. La piedoj havas ungojn sed estas malfortaj kaj ne adaptiĝintaj por tenado. La antaŭaj fingroj estas longaj kun malgrandaj interfingraj membranoj ĉe siaj bazoj. Neniu amerika vulturo posedas la birdan voĉorganon, la sirinkson. Tial la sola voĉo estas maloftaj gruntoj kaj sibloj.
La beko estas iomete hoka kaj malforta kompare al tiu de aliaj rabobirdoj. Ĝi tiel estas adaptiĝinta por ŝiri malfortan, putriĝantan kadavraĵon anstataŭ freŝa viando. La naztruoj estas ovalaj kaj troviĝas en mola vaksaĵo. La nazkavo ne estas dividita per septo, tiel ke deflanke oni povas vidi tra la beko. La okuloj elstaras kaj, malsame ol la okuloj de agloj, buteoj, kaj falkoj, ili ne sidas sub la ombro de brova osto. Coragyps kaj Cathartes havas unu nekompletan vicon de haroj sur la supra palpebro kaj du vicojn sur la malsupra, dum Gymnogyps, Vultur, kaj Sarcoramphus tute malhavas okulharojn.
Sam Mbah
Sam Mbah (1963 - 6a de novembro, 2014) estis niĝeria aŭtoro, advokato, aktivulo kaj anarkiisto.
Biografio
Sam Mbah naskiĝis en 1963 en Enugu, Niĝerio. Li estis aktiva en la Konscia Ligo. Mbah skribis pri politiko, la medio, antropologio kaj anarkiismo. Li studis juron ĉe la Universitato de Lagoso kaj vivis en Enugu, en sudorienta Niĝerio.
Katartedoj
Nutrado
Ĉiuj vivantaj specioj de amerikaj vulturoj estas kadavromanĝantoj. Ilia dieto konsistas precipe el kadavraĵo, kaj oni kutime vidas ilin sur kadavroj. Ili posedas acidegan digestan sistemon, kie dominas du grupoj de malaerobiaj bakterioj, Clostridia kaj Fusobacteria, kiuj helpas ilin rezisti toksaĵojn, kiujn ili enkorpigas, kiam ili manĝas putran bestaĵon. Aldonaj nutraĵoj inkluzivas fruktojn (aparte putrajn) kaj rubon. Specialaĵo de la genro Cathartes estas ĝia bone evoluinta flarkapablo, per kiu ĝi trovas kadavrojn. Ĝi perceptas la odoron de etilmerkaptano, gaso produktita de la putriĝantaj korpoj de bestoj. La flara bulbo de la cerbo de ĉi tiu genro, kiu okupiĝas pri procezado de odoroj, estas aparte granda kompare al tiu de aliaj bestoj. Aliaj specioj, kiel la nigra katarto kaj la reĝa katarto, havas malfortan flarkapablon kaj trovas nutraĵon nur vide, foje sekvante individuojn de Cathartes kaj aliajn kadavromanĝantojn.
Sam Mbah
Biografio
En frua 2014 lia sano plimalboniĝis pro kora kondiĉo. De aŭtuno, li ŝajnis esti rekuperita, sed komence de novembro ekestis krizo kaj li estis rapidigita al hospitalo, kie li mortis la 6-an de novembro 2014 pro komplikaĵoj ekestantaj de lia kormalsano.
Filozofio
Mbah estis aktiva kampanjanto por homaj kaj ekologiaj rajtoj kaj kontraŭ korupto.
Kiel liaj finaj vortoj en intervjuo de 2012, Mbah konigis ĉi tiun mesaĝon al la mondo. Mi deziras diri ĉiujn vortojn al niaj anarkiismaj amikoj kaj grupo, kiuj en la pasinteco asociis nin, iel aŭ alie subtenas nin, precipe el Eŭropo kaj Nordameriko. Mi diras al ili, ke anarkiismo ne mortis en Afriko. Sed gravas por ili ŝati tiun anarkiismon kiel movadon, kiel politikan movadon, kiel ideologian platformon, ankoraŭ necesos iom da tempo por kristaliĝi ĉi tie. Sed en la malbonaj tempoj, ni devas daŭre okupiĝi kun la cetero de la socio. Ni devas daŭre pridubi la registaron en debatoj, kien ni povas atingi... Estas malfacile en ĉi tiu mondoparto komenci konstrui movadon bazitan nur sur anarkiismaj principoj. Sed ni povas konstrui movadon bazitan sur provado respondeci la registaron, provante batali por la mezpunkto, provi batali por seksegaleco, provi batali por homaj rajtoj. Ĉar temas pri minimumaj principoj, pri kiuj konsentas vasta gamo de loĝantoj, kaj havas sencon ne daŭrigi rilatojn kaj pridubi socian ekziston kaj publikan politikon sur ĉi tiu bazo. Kaj serĉante certigi, ke la civila socio ne estingiĝu tute. Dum ankaŭ tiuj el ni, kiuj vere kredas je anarkiismo, daŭrigas organizojn kaj disvolvas ilojn de organizo, kiu volas iom da tago kondukanta al la apero de anarkiisma movado.
Eŝuo
Eŝuo (portugallingve Exu), ankaŭ nomata kiel Baraon, Esu Eleggua, Esu Elegbara, Eshu Elegbara, Elegba, Legba, Eleda, en Kandombleo (brazila religio) estas la sinjoro de vojoj, ĉefe la vojo inter homoj kaj dioj, pro tio, oni devas peti permeson de li antaŭ ritoj al aliaj dioj. Ĉar li venas ofte sur la Teron, liaj moroj iom similas al homaj moroj. Oni preĝas al li por akiri ligilon kun dia mondo, bonsuksecon en negocoj kaj revenĝon al maljustecoj. Lia tago estas lundo. Liaj koloroj estas ruĝo kaj nigro. Liaj simboloj estas la tridento, la ŝlosilo kaj la erekta peniso. Oni oferas al li bakitan maizon, sep malgrandajn bakitajn terpomojn kun ŝeloj, popkorno kun palmoleo aŭ maniokfarunon kun palmoleo.
Desenka (stacidomo)
Desenka (Десенка) estas fervoja stacio en (Vinica provinco), vilaĝo en Ukrainio.
Stajo
Stajo estas ŝnuro, kiu ligas du partojn de ĉarpentaĵo kaj tiel donas al ĝi stabilecon. Kontraŭe al trabo ĝi povas surpreni forton nur laŭlonge kaj nur en tira, ne prema direkto.
Stajoj estas multe uzataj sur velŝipoj por fiksi la mastojn en vertikala pozicio. Depende de la loko, kie estas fiksita la suba fino de la stajo, oni parolas pri prua, flanka, pobflanka aŭ poba stajo. Ekzistas ŝipoj kun sen-stajaj mastoj, sed ili bezonas tre fortikajn ferdekon kaj ŝelon por teni la maston.
Jae (cirila alfabeto)
Jae (Ԙ ԙ; kursive: Ԙ ԙ) estas arkaika litero de la cirila alfabeto. La litero Ԙ estis uzata en malnova mordva skribsistemo. Ĝi estas ligaturo de la cirilaj literoj Я kaj Е. La litero Ԙ signifas la sinsekvon.
Tempio Pausania
Tempio Pausania estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. De 2001 ĝis februaro 2016 ĝi estis unu el du ĉefurboj de la provinco Olbia-Tempio kaj ekde aprilo 2021 estas nu el du ĉefurboj de la je tiu nomo nova provinco nordorienta Sardio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Aggius, Aglientu, Arzachena, Berchidda, Bortigiadas, Calangianus, Erula (SS), Luogosanto, Luras, Oschiri, Palau, Perfugas (SS), Santa Teresa Gallura kaj Tula (SS). La komunumo dividiĝas en la partojn Nuchis, Bassacutena kaj San Pasquale.
Scheuren
Scheuren estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
William Carr Beresford
William Carr Beresford /ˈwɪlɪəm kɑː ˈberɪsfəd/ (2-a de oktobro de 1768 - 8-a de januaro de 1854) militisto kaj politikisto brita kaj alta oficiro (marŝalo) en la armeo portugala.
Li estris unu de du brigadoj kiuj formis parton de la armeo per kiu la generalo Baird faris la konkeron de la Kabo de Bona Espero en januaro de 1806, ĝis tiam kolonio nederlanda.
Dum tri monatoj li estis guberniestro de la efemera kolonio brita de Bonaero en la epoko de la Britaj Invadoj al Rivero Plata (1806-1807). Li estis poste venkita kaj kapitulacis, sed poste konsilis al la generalo John Whitelocke por nova invadoklopodo, kie li ne partoprenis laŭ la terminoj de la kapitulaco. Poste li partoprenis en la Napoleonaj Militoj, kaptis la insulon Madejro kaj venkis en la batalo de La Albuera kontraŭ la francoj.
Sachsenhausen (Turingio)
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Sachsenhausen estis komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordkreis Weimar, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Berlstedt.
Kontraŭfaŝismo
Kontraŭfaŝismo aŭ antifaŝismo estas la opono al faŝismo, ties ideoj, organizaĵoj, registaroj kaj anoj. La plej multaj rezistad-movadoj dum la Dua mondmilito estis kontraŭfaŝismaj.
Priskribo
Dum la Hispana Enlanda Milito, jam antaŭ la Dua Mondmilito, kaj ĉefe dum tiu kaj en la menciitaj landoj kaj en aliaj kie disvolviĝis movadoj ĉu faŝismaj ĉu faŝismemaj, kiel en Hungario, Slovakio, Rumanio, Kroatio, Portugalio kaj aliaj, la rezito kontraŭ la faŝisma etendo ĉefe danke al la antaŭenigo de la povo de la Tria Regno, formiĝis kiel movado duaspekta: la agado de la regulaj armeoj konstituitaj kontraŭ la faŝismaj reĝimoj, nome la armeoj de la Dua Hispana Respubliko, Britio, Sovetunio, Pollando ktp., kaj duaflanke la agado de unuopuloj aŭ grupoj de rezistado agantaj ekzemple en Balkanio, Francio, ktp. Tiuj grupoj ofte estis komponitaj de aktivuloj de la maldekstraj organizoj. Kiam la armeo de Adolfo Hitlero estis venkita, la du tendencoj kontraŭfaŝistaj, kiuj pli malpli kunlaboris dum la lukto, reunuiĝis ekzemple ĉe la liberigo de Parizo, Slovakio, ktp.
Post la Dua Mondmilito, la nova reĝimo hegemoniata de Usono anatemigis la iamajn faŝismajn reĝimojn sur multaj niveloj: la socia kulturo (kino, literaturo, politiko), la juragado (Proceso de Nurembergo) kaj ĝenerala la politika vivo, kie faŝismo preskaŭ malaperis el la preskaŭ tuta Eŭropo (rezistis la reĝimo de Francisco Franco en Hispanio ĉefe danke al la akcepto de Usono) kaj ne nur ne partoprenis en balotadoj, sed en kelkaj landoj estis malpermesitaj kiel ĉe Germanio.
Ĉar apenaŭ estis faŝismo dum la dua duono de la 20a jarcento, ankaŭ apenaŭ ekzistis malferma agado de la kontraŭfasismo, escepte lokaj movadoj kontraŭ la frankismo en Hispanio, de judoj kontraŭ fuĝintaj nazioj, ktp., ĝis la fino de la jarcento, kiam ekformiĝis novaj faŝismaj grupoj en Francio, Belgio, Germanio (ĉefe en Orienta Germanio), Orienta Eŭropo, ktp. Tia nova faŝismo, kompreneble iom diferenca el la origina, akiris du ĉefajn agadmanierojn: nome unuaflanke la partopreno en la ĝenerala politika agado profitante la toleremon kion ili mem malakceptas (ekzemple en Francio fare de Le Pen aŭ en Flandrio), kaj duaflanke la perforta atakado al nedezirataj elementoj, ĉu fremduloj, ĉu maldekstruloj, diferenculoj (gejoj, judoj, ktp); tiu lasta finis foje en mortigoj fine de la 20a jarcento kaj komenco de la 21a en landoj kiel Germanio, Rusio ktp.
La rezisto kontraŭ la politika faŝismo estis realigata foje de la burĝaj partoj kiuj foje forgesis siajn diferencojn por aliancigi kontraŭ la plifortiĝantaj faŝismaj partioj, kiel okazis en Flandrio aŭ Francio. Dume la rezisto kontraŭ la perfortaj faŝistoj (kutime junuloj) estis realigata ĉefe de grupoj de ankaŭ junaj kontraŭfaŝistoj (anarkiistoj, novaj komunistoj, ktp.).
Referencoj
<References/>
16022 Wissnergross
16022 Wissnergross estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zachary Daniel Wissner-Gross, finalisto en 2003 de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la  Great Neck South High School de Great Neck (Nov-Jorkio, Usono).
Martin Van Buren
Martin VAN BUREN [mar'tin van bjer'n] la oka prezidanto de Usono, naskiĝis en la 5-a de decembro 1782, en Kinderhook, Nov-Jorkio. Li mortis 79-jaraĝa, en la 24-a de julio 1862, en Kinderhook pro bronka astmo.
Van Buren estas la sola prezidento, kies unua lingvo ne estas la angla. Lia familio parolis nederlande. Li estis la unua prezidanto, kiu estis denaska usona civitano.
Van Buren kredis, ke la federala registaro ne rajtas interveni en la aferoj de la sklavoj en iu ŝtato. Li estis malalta (168 cm). Hannah HOES estis lia edzino, kaj ili havis 4 filojn. Laŭ religio, li estis Nederlanda Reformita kaj Episkopana kristano.
Dum lia administrado (1837–1841) okazis;
Mariánské Hory kaj Hulváky
Mariánské Hory kaj Hulváky estas ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto de la statuta urbo Ostrava. La teritorio de la urboparto estas kreita per tutaj katastraj teritorioj Mariánské Hory kaj Zábřeh-Hulváky (loka parto Hulváky). La urboparto ekde la 21-a de novembro 2007 ĝis duono de majo de 2009 ne havis rajton disponi kun sia posedaĵo.
12877 Rylangardner
12877 Rylangardner estas malgrandea, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rylan Lee Gardner, finalisto de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li lernis ĉe la Franklin Junior High School, Mesa, Arizono.
Gyula Heinrich
Gyula HEINRICH [hajnrih] estas rumania hungara inĝeniero pri elektro. Li naskiĝis en Arad la 11-an de majo 1930.
Biografio
Gyula Heinrich diplomitiĝis en Temeŝvaro (1954) kaj li laboris en la loka Politeknika Instituto Traian Vuia de 1969. De 1972 li estas profesoro.
Preĝejo de Virgulino Maria Neĝa (Dolní Dvořiště)
La romkatolika pilgrima Preĝejo de Virgulino Maria Neĝa (Kostel Panny Marie Sněžné, Maria Schnee beim Heiligen Stein) troviĝas sudoriente de Rychnov nad Malší dekstre de la Tichá-valo. La kirko sur la monto Großer Zwickelberg situas sur la teritorio de la komunumo Dolní Dvořiště, Ĉeĥio, proksime de la landlimo kun Aŭstrio.
Historio
Laŭ malnova legendo venis la Dipatrino dumfuĝe je Bohemia arbaro kaj ripozis sur granita roko. La ŝtono sekve taŭgigis sin karese al ŝia korpo kio ĝis hodiaŭ vdieblas: ŝtona seĝo kun apogilo kaj skabelo sur monto.
Dum la 1980-aj jaroj, pro neplua atingebleco de la originala kirko en Bohemio pro la Fera Kurteno, oni konstruis en Malsupra Aŭstrio Leopoldschlag/Distrikto Freistadt novan kirkon Maria Schnee am Hiltschnerberg. Inter la du lokoj estas rekta intervidebleco. Post restaŭrado komenciĝinta en 1991 la "originala" kirko denove liturgie funkcias.
Erbach (Wied)
Erbach, ankaŭ nomata unue Kobersteiner Bach, poste Dieperzbach kaj fine Quengelbach, en la rejnlando-palatinata distrikto Altenkirchen (Westerwald) estas ĉirkaŭ 8 km longa, orografie dekstra kaj norda alfluanto de la supra parto de la rivero Wied en Altenkirchen (Westerwald).
Rojoiro
La rojo Erbach fontas en la Mittelsiegbergland. Ĝia fonto situas en arbara teritorio inter la vilaĝoj Beul en la okcident-sudokcidento kaj Hilgenroth en la orient-nordoriento sur la orienta flanko de la monto Beulskopf (alteco 388,2 m). Komence la Erbach fluas sudorienten kaj ĝin alfluas unue de sudoriento la rojo „Schlehhecker Bach“ kaj fluas tie de la Mittelsiegbergland al la Niederwesterwald.
Alfluantoj
La akvokolekta baseno de la Erbach havas grandecon de 33,2 km². Jenaj alfluantoj ekzistas de la fonto al la enfluejo:
Dalur
Dalur estas vilaĝo de Ferooj. Ĝi situas en la orienta parto de la insulo Sandoy, je la koordinatoj, kaj havas 48 loĝantojn. Ĝi apartenas al la komunumo Húsavíkar, kaj la loka poŝtkodo estas FO 235.
La vilaĝo situas piede de sufiĉe larĝa valo. Dalur fakte signifas "Valo" en la feroa lingvo. Malgranda vojo ekzistas inter Dalur kaj la plejsuda pinto de la insulo. El tie eblas ekskursi ĝis la birdklifoj Skorin. La preĝejo de Dalur estis konstruita en 1957 : antaŭ ekzistis neniu.
Ruĝbrusta akcipitro
La Ruĝbrusta akcipitro (Accipiter toussenelii) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj. Ĝi estas indiĝena de Okcidenta Afriko. Ĝi estas ofte konsiderata samspecia kun la Afrika akcipitro.
Teritorio kaj habitato
Ĝi povus esti dividata en du grupoj de subspecioj: orienta (A. t. toussenelii kaj A. t. canescens), troviĝantaj el la baseno de la Kongo okcidenten al Gabono kaj suda Kameruno, kaj okcidenta (A. t. macroscelides kaj A. t. lopezi), troviĝantaj el okcidenta Kameruno okcidenten al Senegalio kaj en Bioko. Ties habitato estas de arbaroj de malaltaj teroj, ĉefe de pluvarbaroj kaj densa duaranga kreskaĵaro, ofte ĉe riveroj kaj marĉoj, inklude mangrovojn. Ĝi povas ĉeesti ankaŭ ĉe plantejoj, parkoj kaj grandaj ĝardenoj. Ŝajne ĝi ne estas migranta aŭ eĉ vaganta escepte ebla disiĝo de junuloj.
La proksimuma limo kun la Afrika akcipitro estas en okcidenta Ugando kaj oriento kaj sudo de Demokratia Respubliko Kongo.
Aspekto
Ties enverguro estas 18.4 al 20.3 cm ĉe maskloj, 20.4 al 24.3 cm ĉe inoj. La longo estas ĉirkaŭ 3/5 de la enverguro. Maskloj pezas 150 al 235 g, inoj 170 al 265 g. Kvankam inoj de ĉiuj rabobirdoj estas pli grandaj ol maskloj, tiu diferenco estas multe pli granda ol kutime. Irisoj, vaksaĵo kaj kruroj de plenkreskulo estas flavaj al flavoranĝecaj. Ĉe la orientaj subspecioj, plenkreskuloj havas malhelgrizajn suprajn partojn kun pli helgriza kapo. La subaj partoj estas tutruĝecaj kaj blankaj. La vosto estas nigreca kun du aŭ tri grandaj blankaj makuloj centre. Junuloj estas pli malpli senmarkaj nigrecaj supre kaj blankaj sube.
John Whitelocke
Siro John Whitelocke (Anglio, 1757- Buckinghamshire (Anglujo), 23-a de oktobro de 1833) estis oficiro de la brita armeo, descenda de siro James Whitelocke. Li plenumis funkciojn en Hindujo, Egiptujo, kaj la Kabo de Bona Espero. Poste li konkeris Montevideon la 1an de februaro de 1807 en la epoko de la Britaj Invadoj al Rivero Plata.
Ruĝbrusta akcipitro
Aspekto
Ĉe la okcidentaj subspecioj, plenkreskuloj estas ankaŭ malhelgrizajn supre, sed havas grizecan gorĝon kaj ruĝecan striecon en subaj partoj. Ili havas tri blankajn makulojn en vosto. Junuloj estas nigrecbrunaj supre kaj blankaj kun tre bruna punkteco sube.
La plej komuna alvoko estas "ventroparola aspra krit aŭ pli akra ŭit" elsendata regule ĉiun 2an aŭ 3an sekundon. Ĝi estas elsendata kiam la birdo estas ripoze, ĉefe mateniĝe, krepuske kaj dumfluge, kaj estas uzata kiel kontaktalvoko inter partneroj, en pariĝado kaj por teritoria averto. La masklo elsendas "pli silentecan ĉak aŭ krit" kiam alportas manĝon al nesto. Aliaj pli mildaj, malpli akraj alvokoj povas esti aŭdataj ĉe la nesto, ĉefe fare de la ino.
Reproduktado
La reprodukta sezono komencas julie aŭ aŭgusto kaj finas februare. Malkiel la Afrika akcipitro, tiu specio ŝajne plenumas flugajn pariĝajn memmontrojn nur rare. La nesto situantas je 6 al 20 m supergrunde en la ĉefa forko aŭ flanka branĉo de granda arbo, kaŝe de folioj aŭ grimpoplantoj. Ĝi estas konstruita el bastonetoj, 40 cm larĝa kaj 15 al 45 cm profunda, kun kovro de freŝaj folioj. La ino demetas 2 al 3 ovojn (malpli ofte 1 aŭ 4). Kiel ĉe plej parto de Akcipitredoj, la ino kovas kaj zorgas la idojn dum la masklo havigas manĝon, kaj la ino faras iom de la ĉasado post kiam la idoj estas jam duonkreskaj. Kovado daŭras ĉirkaŭ 4 aŭ 5 semajnojn, kaj elnestiĝo okazas post 32 al 36 tagoj. Junuloj probable plumoŝanĝas rekte al plumaro de plenkreskulo iom post unu jaro.
Manĝo
Ĉefa manĝo de tiu specio estas ranoj kaj riveraj kraboj. Ili prenas pli grandajn insektojn ol la Afrika akcipitro, kaj manĝas ankaŭ lacertojn, tervermojn kaj malgrandajn mamulojn kaj birdojn. Ili ĉasas la tutan tagon, inklude mateniĝon kaj krepuskon. Inter ties metodoj estas gvatado kaŝe en la arbara kanopeo, ofte ĉe malferma spaco kia pado aŭ akvejo. Ili flugas ankaŭ rapide el arbo al arbo serĉe predon kiun ili povas kapti, kaj flugas inter densa vegetaĵaro por flugosurprizi predon.
Klasado
La du grupoj de subspecioj povas esti konsiderataj separataj specioj, kiukaze la okcidenta estus Accipiter macroscelides, la Okcidentafrika akcipitro. Plej komune, tamen, la nuna specio estas kunigita kun la Afrika akcipitro ĉar ambaŭ grupoj interreproduktiĝas, varias amplekse inter ili kaj separataj populacioj similas unu la alian. La Ruĝbrusta akcipitro estas traktata ĉi tie kiel separata specio laŭ la Handbook of the Birds of the World kaj aliaj fakuloj.
Etimologio
Des Murs and Verreaux nomis tiun specion laŭ Alphonse Toussenel en la espero ke li kuraĝigu al seriozaj studoj pri natura historio.
NGC 5300
NGC 5300 (aliaj indikoj — UGC 8727, MCG 1-35-38, ZWG 45.108, IRAS13457+0411, PGC 48959) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andromeda galaksio
La Andromeda Galaksio (M31, Messier 31, aliaj indikoj — NGC 224, PGC 2557, UGC 454, MCG 7-2-16, ZWG 535.17) estas galaksio en konstelacio Andromedo, laŭ kiu ĝi estis nomita.
En la astronomia katalogo de Messier ĝi havas la nomon "M31". Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĝi situas ĉirkaŭ 2,52 milionoj da lumjaroj for de ni kaj estas la plej malproksima objekto videbla nudokule de sur Tero.
Ĝi estas la plej granda galaksio en la "loka grupo" de galaksioj, al kiuj apartenas nia propra galaksio, la Lakta vojo. Tiuj du galaksioj tiom proksimas, ke pro gravito ili proksimiĝadas, kvankam ĝenerale galaksioj malproksimiĝas. Post ĉirkaŭ tri miliardoj da jaroj la du galaksioj kolizios kaj unuiĝos, formante eliptikan galaksion.
La Andromeda Galaksio kaj la Magelanaj Nuboj estas la solaj galaksioj videblaj nudokule, la Andromeda Galaksio kiel svaga makuleto iom flanke de la tri laŭvicaj steloj de Andromedo. Sed fakte tiu svaga makuleto ne estas la Galaksio, kiu proksima kiom ĝi estas de la tero havas angulan diametron sepoblan tiun de la luno. Pro malfortigo de ĝia lumo nur la densega centro, tiaforme, videblas.
Moviĝo de la Andromeda galaksio
La Andromeda galaksio alproksimiĝas al nia galaksio kun rapideco de 114 km/s. Post 4 ĝis 10 miliardoj da jaroj eble la du galaksioj kolizios.
Mit meinen heißen Tränen
Mit meinen heißen Tränen estas germana -aŭstra triparta televidfilmo pri la vivo de komponisto Franz Schubert. La unua parto estis unuafoje disradiata la 31-an de oktobro 1986 de la televidinstituto ORF. La titolo de la filmo estas citaĵo el Erstarrung, la kvara kanto de la lidociklo Winterreise de Schubert.
Sándor Herpai
Sándor Herpai [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herpai Sándor estis hungara ŝlagromuzikisto (drumisto, komponisto, tekstopoeto).
Sándor Herpai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Mit meinen heißen Tränen
Agado
En tri partoj („Der Wanderer“, „Im Reich des Gartens“, „Winterreise“) la filmo prezentas per etosplenaj bildoj la vivon de Franz Schubert. La unua parto, kiu ludas en somero de 1823, montras als sifilisomalsanan Schubert ĉirkaŭata de kriplitoj de la „napoleonaj militoj“. La dua parto priskribas ekskurson tra la montaro Wienerwald aŭtunon de 1827, survoje al festo en kastelo. En ĉi tiu parto ankaŭ videblas pentristo Moritz von Schwind kaj juna komponisto Johann Strauß. La tria parto priskribas la lastajn tagojn en la vivo de Franz Schubert aŭtunon de 1828. Tiu ĉi estas figurscence strukturita kiel „ĉambrodramo“ okazanta nure en la loĝejo de Schubert.
Sándor Herpai
Biografio
Sándor Herpai dum la lernojaroj konatiĝis kun gitaro, dum la gimnaziaj jaroj kun drumo. Komence li studis drumadon private de Gyula Kovács (drumisto), poste en muzikarta mezlernejo. En la fruaj 1970-aj jaroj li estis drumisto en pluraj ŝlagrorkestroj, en 1977 jam en la ĵus fondita V'Moto-Rock. Li restis tie ĝis ĉeso de la ŝlagrorkestro en 1989, tamen en 1987 li fondis propran orkestron. Baldaŭ li estis drumisto ankaŭ en similaj orkestroj. Li vivis en Leányfalu (aglomeraĵo de Budapeŝto).
Elektitaj ŝlagroj
(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)
Leibniz-instituto pri kultivado de legomoj kaj ornamaj plantoj
La Leibniz-instituto pri kultivado de legomoj kaj ornamaj plantoj (germane: Leibniz-Institut für Gemüse- und Zierpflanzenbau Großbeeren/Erfurt e. V., mallongigo: IGZ) estas reserĉ- kaj esplorinstituto kun sidejoj en Großbeeren kaj Erfurto. Ĝi koncentriĝas pri aplikadorientitaj fundamentaj esploradoj sur la kampo de agronomio. La instituto estas membro en la scienca asocio Wissenschaftsgemeinschaft Gottfried Wilhelm Leibniz.
Historio
La komenco de la instituto estis jam en la 1924-a jaro, kiam sub la estrado de Johannes Reinhold estis instalita en Großbeeren novaj provkampoj kaj instituteto fare de la hortikultura instituto Lehr- und Forschungsanstalt für Gartenbau ĉe la hodiaŭa botanika ĝardeno en Berlin-Dahlem. La großbeeren-a instituto apartenis ĝis 1949 al la dahlem-a.
Post la fondo de GDR estiĝis en Großbeeren la Centra esploradinstituto pri legomkultivado, kiu poste iĝis ero de la Akademio pri agrikulturaj sciencoj de GDR.
Post la Turniĝo ambaŭ institutoj estis ekzamenitaj en 1991 rilate al efikeco fare de la komisiono Wissenschaftsrat. Laŭ ties rekomendo iĝis nova fondiĝo en la 1-a de januaro 1992 kiel Institut für Gemüse- und Zierpflanzenbau Großbeeren/Erfurt e. V. kaj la akcepto sur la listo de subtenindaj entreprenoj.
Sekcioj kaj biblioteko
La esplorlaboroj etendiĝas je 5 faksekcioj:
La scienca fakbiblioteko eltenas pli ol 60000 libroj, gazetarvolumoj aŭ aliaj publikaĵoj koncerne la temoj de hortikulturo, biologio, mikrobiologio, ekologio, kreskaĵoj, planta fiziologio. La skribitaĵoj kaj datumbenkoj estas tiel germannlingvaj kiel internaciaj.
25193 Taliagreene
25193 Taliagreene estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Talia Kate Greene, finalistino en 2008 de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko pro ŝia projekto pri matematiko kaj komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Cocoa Beach Junior Senior High School de Cocoa Beach (Florido).
1945 Wesselink
1945 Wesselink estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Hekato
Hekato aŭ Hekata (helene Ἑκάτη) estas, en la helena mitologio, la submonda diino de sorĉo kaj sorĉistinoj.
1945 Wesselink
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Adriaan Jan Wesselink.
Hekato
Hekato personigas la aspekton de sojloj (naskiĝo, vojkruciĝo) kaj la aliformiĝon (sorĉo kaj magio) kaj kultiĝis kiel diino de sorĉistinoj, ĉefe jam dum Mezepoko. Do ŝi reprezentas la tenebran aspekton de la granda diino.
Triopa ŝi estas, ĉar oni identigis ŝin kun la ĉiela Feba aŭ Febo, tera Diana kaj submonda (Hadesa) Proserpina. Ŝia ĉaro estas la luno, forveturanta ĉe la proksimiĝo de la tagiĝo kune kun la spiritoj, elfoj, feoj.
Germana aŭtovojo A7
La federacia aŭtovojo 7 (Bundesautobahn 7, BAB 7, aŭ mallonge Autobahn 7, A 7) estas kun momente 945,6 km la plej longa germana aŭtovojo kaj ankaŭ la plej longa nacia aŭtovojo en Eŭropo. Ĝi konektas la danan kaj la aŭstran landlimojn.
Pluaj rekordoj: Survoje estas la plej malalta kaj la plej alta punkto de germanaj aŭtovojoj. Laŭ la vojo troviĝas ankaŭ la plej longa aŭtovojponto.
Burgo Randeck (Palatinato)
La burgo Randeck, ankaŭ nomata Randegg, estas la ruino de montburgo sur la monto Schlossberg en alteco de 263 m, iom okcidente de la vinvilaĝo Mannweiler-Cölln ĉe la rivero Alsenz en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Sohren
Sohren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sohren apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"].
MF 88
La MF 88 (Metroo Fera komisio 1988) estas materialo veturanta sur fer-radoj de la Metroo de Parizo. Ekde 1994 ĝi ekipas nur la linion 7bis. Rekte devenanta de prototipo Boa, tiu materialo alportas multajn novaĵojn, nome envagonigitaj komputiloj aŭ trairado inter veturiloj, el kiuj kelkaj estis adoptitaj en postaj materialoj.
Ernestina Lecuona
Ernestina Lecuona Casado (naskiĝinta la 16-an de januaro 1882 en Matanzas; mortinta la 3-an de septembro 1951 en Havano) estis kuba komponistino, pianistino kaj docento.
Ŝia pli juna frato estis la pianisto kaj komponisto Ernesto Lecuona (1895-1963). La kuba gitaristo kaj komponistoj Leo Brouwer (naskiĝinta en 1939) estas nepo de Ernestina Lecuona.
Vivo
Ernestina Lecuona estis filino de ĵurnalisto Ernesto Lecuona Ramos el Santa Cruz de Tenerife, kiu estis elmigrinta en 1880 de la Kanarioj al la urbo de Matanzas, 100 kilometrojn oriente de Havano. Tie li geedziĝis kun Elisa Casado Bernal (1862-1931) la 7-an de novembro 1885. Ernesto kaj Elisa tenis dek du gefiloj, el kiuj nur sep transvivis: Luis, José, Elisa, Ernestina, Fernando, Teodoro kaj Ernesto.
Kiam Ernestina estis infano, sia familio ekloĝis en Guanabacoa, malgranda historia loko 10 kilometrojn sudoriente de la kuba ĉefurbo. Tie ŝia patro disvolvis rimarkindan ĵurnalistan laboron, precipe kiel direktoro de la ĵurnalo El Comercio, Político y Mercantil el Havano. Ernestina komencis studi pianludon ĉe Antonio Planas en la muzikakademio de la Centro Asturiano de Havano, kaj daŭrigis la studon en la Urba Muzika Konservatorio de Havano (nun Conservatorio Amadeo Roldán).
En 1895, kiam Ernestina aĝis 13 jarojn, naskiĝis ŝia frato Ernesto (1895-1963), al kiu ŝi instruis pianludon ekde lia frua infanaĝo.
En 1897, en la aĝo de 15 jaroj, Ernestina komponis sian unuan verkon, Luisa (habanero), kiun en tiu sama jaro la eldonejo de Anselmo López publikigis kaj vaste distribuis en Kubo kaj Hispanujo.
Ŝi kontinue perfektiĝis je la piano kun helpo de la franca profesorino Lucía Calderón, kiu estis instruinta en la Konservatorio de Parizo kaj ĵus estis establiĝinta en Havano la unuan jardekon de la 20-a jarcento.
En 1902, kiam eta Ernesto havis sep jarojn, lia patro Ernesto decidiĝis en la aĝo de 48 años translokiĝi al sia naskiĝloko Santa Cruz de Tenerife por ripozi. Monaton poste la familio eksciis, ke li estis mortinta nur ok tagojn post sia alveno.
Dubičná
Dubičná estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Úštěk. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Lovosice – Česká Lípa. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 38 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ernestina Lecuona
Vivo
Ankoraŭ tre juna Ernestina geedziĝis kun la franca-nederlanda kuracisto Juan Bautista Brouwer Etchecopar, kiu alvenis en Kubo fine de la -a jarcento kaj laboris profesore en la bestmedicina lernejo de la Universitato de Havano en la unua duono de la 20-a jarcento. Ili havis kvar gefiloj: Elisa, Julieta, Ángel kaj Juan Bautista (ĉi-lasta fariĝis patro de gitaristo kaj komponisto Leo Brouwer). La edukado de ĉi tiuj infanoj devigis ŝin rezigni sian muzikan karieron dum longa tempo. La pianon de la domo utiligis al si ŝia frato Ernesto, kies studojn kaj komencantan koncertistan karieron ŝi kaj Brouwer subtenis.
Dubičná
Dubičná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,83 km².
Ernestina Lecuona
Vivo
En 1928, kiam ŝi jam aĝis 46 jaroj kaj ŝiaj gefiloj jam estis kreskintaj, Ernestina Lecuona, impulsate de sia frato ―tiam ĉe-pinte de sia populareco kiel pianisto kaj komponisto ― returniĝis al sia agado de komponisto, tekstverkisto, pianisto kaj akompanisto de lirikaj kantistoj en- kaj eksterlandaj en radiostacioj kaj teatroj. Tiun jaron ŝi publikigis la boleron Anhelo besarte.
Laŭ kutimo de la tradiciaj trobadoroj el la fino de la 19-a kaj la komenco de la 20a jarcentoj ŝi verkis respondojn al verkoj de aliaj artistoj. Ekzemple al Te odio de Félix B. Caignet ŝi respondverkis sian kreolon ¿Me odias? (1928), kiun en Havano lanĉis la itala tenoro Leo Micheluzzi. Ekde sia elstara pozicio kiel rekonata pianisto ŝi apogis la karierojn de variaj junaj havanaj kantistoj:
Dubičná
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1452.
Ernestina Lecuona
Vivo
En 1936 la Tutamerika Unuiĝo invitis ŝin viziti Usonon, kie ŝi inter la 11-a kaj la 17-a de decembro prezentis variajn el siaj komponaĵoj en la Teatro Cervantes je Novjorko, kunlabore kun la meksika sopranino Margarita Cueto. En tiu semajno ŝi ankaŭ acompanis piane la meksikan tenoron Tito Guízar (1908-1999), kiu kantis ŝian kanton Cierra, cierra los ojos en la radio NBC. En Usono li kontaktis kun la anglusona kantistino Jessica Dragonette (1900-1980), kiu aldonis al sia repertuaro el operpecoj kelkajn verkojn de la pianistino.
En 1936 Ernestina vojaĝis al Bonaero kun sia frato Ernesto, kantistino Esther Borja ― je la matureco de ŝiaj 23 jaroj ― kaj kantverkisto kaj pianisto cantautor y pianista Ignacio Villa ―más conocido como Bola de Nieve―. Post Argentino ili vojaĝis al Santiago de Ĉilio kaj reveturis al Havano. Malmultajn monatojn poste ili faris alian rondvojaĝon tra Panamo, Peruo, Ĉilio, Argentino, Urugvajo kaj Brazilo. Ili travojaĝis en granda rondo tra preskaŭ ĉiuj landoj de Latinameriko: Argentino, Brazilo, Ĉilio, Peruo kaj Urugvajo, kie ili akiris certan popularecon. Post la reveno al Kubo en 1937 ŝi fondis en Havano la Orquesta de Conciertos, kiu konsistis nur el virinoj. Kun ĝi ŝi muzikis ― direktanta ekde la piano― en la Teatro Alcázar je Madrido. En 1938 ili prezentis koncertojn en la Nacia Teatro de Kubo. Foje ŝi koncertis piane je kvar manoj kun sia frato en la radiostacioj kaj en koncertejoj kiel Carnegie Hall (en 1948). Kiel pianoinstruistino ŝi donis lecionojn en sia propa domo. Ŝi mortis en Havana la 3-an de septembro 1951 en la aĝo de 69 jaroj.
Distingoj kaj honoradoj
En Argentino ŝi estis akceptata kiel membro de SADAÍC (Societo Argentina de Aŭtoroj kaj Komponistoj). En 1942 la urbestraro de Matanzas ŝin proklamis «Eminenta Filino de Matanzas».
Verkoj
Ŝia verkaro entenis variajn muzikajn ĝenrojn: kantojn, kantojn-bolerojn, kreoloj-boleroj, fantaziojn-kreolojn, gŭaĥirojn, valsojn, danzonojn, himnojn, lulkantojn (berceuses), kubajn sonojn, kaj antaŭ ĉio bolerojn. Ŝi mem verkis la tekstojn de multaj el siaj famaj kreitaĵoj, sed uzis ankaŭ versojn versos de konataj poetoj kubaj. como los cubanos
Tamen malgraŭ ĉi tiu multeco de aŭtoroj en ŝia verkaro ne evidenciĝis grandaj diferencoj, ĉar la poemoj apartenis ĉiam al la sama literatura tendenco, por kiu ili konservis similajn temajn liniojn, motivojn kaj rimedojn. Jen aliaj selektaj verkoj:
Manfréd Hensel
Manfréd HENSEL estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, faktradukisto. Li naskiĝis en Braŝovo la 29-an de aprilo 1944.
Luca dialekto
Luca dialekto (Ludzī kīļ) estas dialekto de la sudestona, parolita en Latvio. La lasta denaska parolanto mortis en 2006, sed iuj homoj ankoraŭ scias iujn vortojn kaj frazojn en la Luca dialekto. La lastaj parolantoj de luca loĝis en Lielie Tjapŝo, kio estas malgranda vilaĝo. La lasta flua parolanto mortis en 2014. La lasta denaska parolanto de Luca estis Nikolājs Nikonovs.
Manfréd Hensel
Biografio
Manfréd Hensel diplomitiĝis en Kluĵo (1967). Li estis inĝeniero por projekto de maŝinfabriko Metalul Roşu de Kluĵo. Li estis kunultradukisto de lernolibroj el rumana lingvo (Gépelemek (1973) kaj Építő- és szerelőipari anyagok (1978), Műszaki rajz (1972ü81).
Luca dialekto
Historio
Oni ne scias certe, de kie Luca dialekto venis. En 1893 53 vilaĝoj havis parolantojn de la Luca dialekto.
Tergu
Tergu estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la biblia evento de naskiĝo de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Castelsardo, Nulvi, Osilo, Sedini, Sennori kaj Sorso.