cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stokholmo
Esperanto en Stokholmo
En aprilo 1898 fondiĝis la Esperantoklubo de Stokholmo (EKS), origine je la nomo Klubo Esperantista en Stokholmo. La unua kluba sekretario estis Per Ahlberg ĝis la Ido-skismo en 1909. En 1906 Sveda Esperantista Societo estis fondata en Stokholmo de reprezentantoj de la kluboj de Stokholmo, ses pliaj urboj kaj izolaj Esperantistoj el diversaj partoj de la lando - de la 1-a de januaro 1910 ĝi estas nomata „Sveda Esperanto-Federacio“ (SEF). Ekde tiam la historio de la Esperanto-movado en Svedio estis nedisigeble ligita al la movadaj aktivecoj en Stokholmo - tial ĉi tie ne detale ripetiĝu la enhavo de la artikolo "Esperanto-movado en Svedio", sed oni rigardu tie. Elstarigindas, ke en 1918 fondiĝis Eldona Societo Esperanto, kaj en 1922 kreiĝis Sveda Esperanto-Instituto. De 1922, Esperanto pli kaj pli eniĝis ĉe la studrondoj de la grava laborista kleriga asocio Arbetarnas bildningsförbund, kie en 1930-1931 tutsvedie partoprenis 3 632 personoj en 246 studrondoj de Esperanto, en 1931-1932 en 432 studrondoj 6 000 personoj. Ekde aŭtuno 1930 la laborista kleriga asocio en Stokholmo ankaŭ disponigis ĉiusemajne duonhoran radio-programon por informado pri Esperanto. Krome en 1928 la sveda laborista socialdemokrata partio ĉe sia kongreso faris rezolucion favoran al Esperanto, kiu kiel senperan efikon ekhavis la enkondukon de Esperantaj kolonoj en la socialista gazetaro kaj ankaŭ igis la partian estraron doni monan subvencion al delegitoj ĉe kongresoj de Sennacieca Asocio Tutmonda.
Gloria
Biblia latina versio
La vortoj, kiujn la vulgato redonas en la latina lingvo, estas:
En aliaj latinaj versioj la verso tekstas jene:
Ĉe la lsta versio oni kunaŭskultas psalmon 148, 1, kiu en la latina versio invitas:
Germana bibliotraduko
En la germanlingva Zurika bibliotraduko la verso tekstas jene:
Evoluo de la teksto
Tiun ĉi latinajn vortojn bibliajn el la evangelio laŭ Luko oni starigis antaŭ ŝatatan malnovkristana himno por savi ĝin de la verdikto de la koncilio de Laodikaia (inter 341 kaj 380), kiu malpermesis ĉiujn memfaritajn himnojn (Psalmi idiotici). La greka teksto troviĝas en la Kodekso Alexandrinus de la NT (5-a jarcento) kaj havis sian lokon en la (Matena laŭdo), kiel ankoraŭ hodiaŭ den la bizanca liturgio. La plej malnova formo en la latina troviĝas en la antifonaro de Bangor el la 7-a jarcento. En la tiama la gloria entenas nur malmultajn variigojn de la ĉitempe uzata teksto; ekz. la Sankta Spirito estis nomata tuj post la tekstloko Domine Fili unigenite, Iesu Christe kaj ne je la fino. La hodiaŭa versio estis uzata plej malfrue en la 9-a jarcento. Eble la versio originas de la S-ta Hilaro, kiel kelkfoje indikite dum la mezepoko.
La gloria en la liturgio
En la frua kristaneco la Gloria komence ne estis fiksa ero de la sankta meso. La himno estis parto de nur konkretaj liturgioj kiel ekz. la papomeso. Poste ĝi iĝis parto de episkopomesoj – episkopojn oni rigardis pro iliaj pli altaj ordinoj kiel pli similaj al anĝeloj, kaj pro tio ili ili rajtis kanti la anĝelkanton. Ili turniĝis por tio al la popolo, kaj post la himno al la altaro. Ĝis la 12-a jarcento simplaj sacerdoto tamen rajtis kanti la himnon nur je pasko kaj je la tago de siaj ordinadoj.
Tamen laŭ postlasita raporto de la abato Berno von Reichenau pastroj ankoraŭ en la 11-a jarcento demandis, kial ili rajtas kanti la Gloria-n nur je kristnasko. Ple malfrue je la fino de tiu ĉi jarcento ĝi estus fiksa ero de la ordinariumo, kiun poste fiksis papo Pio la 5-a distanciĝante de sekulara, antaŭ ĉio imperiestra „gloro“.
La Gloria apartenas ekde tiam al la ordinariumo (la ĉiam samaj tekstoj) de la meso, kaj multaj komponistoj el ĉiuj epokoj muzikigis ĝin. En la katolika eklezio oni kantas ĝin kutime nur je dimanĉoj kaj festotagoj ekster la advento kaj karesmo. La Sanktan Ĵaŭdon ĝi eksonas solene kaj estas reaŭskultebla en la Antaŭpaska Vespero. Laŭtradicie la komunuma kantado inter tiuj ambaŭ gloriae ne estas akompanata nek de instrumentoj nek de la sonoriloj. En la oktavsemajnoj (pasko kaj kristnasko) la gloria estas kantata ĉiun tagon.
Gloria Patri
Per la sama vorto komencas la t.n. malgranda aŭ trinita Doksologio, kiu originas el la 4-a jarcento kaj finigas en la liturgio de la horoj ĉiun psalmon kaj ĉiun kantikon (lat./ger.): Ankaŭ tiun ĉi oni ofte muzikigis kadre de magnifikato- kaj psalm-komponaĵoj (vd. vespro).
Muzikigoj de la gloria
la plejmultaj muzikigoj de la gloria estas parto de kompleta meso, konsista el Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus kaj Agnus Dei En kelkaj kazoj oni komponis la Gloria-n kiel memstara peco..
La Gloria en la evangela diservo
En la evangela liturgio kutime ekzistas rekta nacilingva traduko de la Gloria, sed oni pli kaj pli anstataŭas tiun per nacilingvajn kantojn, kiuj rekte rilatas al la enhavo de la himno sen esti ĝia rekta traduko.
Nucet (Bihor)
Nucet [nuĉet] (hungare: Diófás (Bihar)|Diófás [diOfAŝ) estas urbeto en Rumanio ĉe la okcidenta piedo de la Montaro de Bihor, sudoriente de Beiuş. Administre apartenas al ĝi Băiţa (Nucet).
Loĝantaro
En 2002 el 1 702 loĝantoj 0,6% estis hungaroj, en 2011 1 500 rumanoj, 65 hungaroj.
Historio
Ĝis 1919 Diófás apartenis al Hungario (Bihar).
Bargen SH
Bargen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 233 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 283 ĝis la 31-a de decembro 2012.
Geografio
Bargen estas la plej norda komunumo de Svislando. Ĝi situas en la montareta kaj arbara naturprotekta regiono de Randen. Ekeonomie la vilaĝo vivas unuflanke de agrikulturo kaj aliflanke de la landlima trafiko kun Germanio, nome de la vendejoj apud la benzinenjoj antaŭ la landlimo. Tra la komunumo fluas la rivereto Durach, kiu en Ŝafhaŭzo alfluas al Rejno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bargen kaj la setlejo Oberbargen, kie siutas la doganejo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,27 km², de kiuj 65,2% estas kovritaj de arbaro, 30,0% servas por agrikulturo kaj 4,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Bargen estas en sudo la sola svisa najbarkomunumo Merishausen, en okcidento kaj nordo Blumberg (distrikto Schwarzwald-Baar), kaj en oriento Tengen (distrikto Konstanco).
Trafiko
Bargen situas je la norda fino de la svisa aŭtovojo A4, respektive ĝia flanka brako H4, kaj estas grava doganpunkto inter Svislando kaj Germanio. La doganpunkto tamen ne ricevis la signifon, kiun la komunumo Bargen esperis, ĉar la germanoj kondukis la trafikon anstataŭ tra Bargen tra Thayngen.
Bargen estas konektita kun la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Ŝafhaŭzo.
Historio
Arkeologoj trovis en Bargen restaĵoj el la neolitiko. La unua dokumenta mencio de Bargen datiĝas el la jaro 884 kiel Paragen. En la 15-a jarcento Bargen fariĝis posedaĵo de la urbo Ŝafhaŭzo, kiu plenumigis la voktorajtojn en Bargen ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798.
Lee Harvey Oswald
Lee Harvey OSWALD (18-an de oktobro 1939 – 24-an de novembro 1963), estis marksisto, eks-ano de la Usona Mararmeo, kaj laŭ esplorado de kvar registaraj agentejoj de Usono, krimulo de atenco kontraŭ John Fitzgerald Kennedy. La atenco estis krimita la 22-an de novembro 1963 en urbo Dallas, ŝtato Teksaso.
Oswald ekdeĵoris en oktobro de 1956 (kiel deksepjarulo) ĉe Marista infanterio de Usono. Ĉi tie li trairis tra ekzerco kun pafarmilo M1 Garand kaj plenumis testojn por snajpero. En oktobro de 1959 Oswal decidiĝis fini la servon ĉe la maristaro, dum kio kiel oficiala motivo li indikis malbonan sanstaton de sia patrino, pri kiu li volis zorgi. Sed Oswald elmigris Sovetunion, ĉar jam ekde la junaĝo li inklinis al komunismo. En la jaro 1962 li revenis Usonon kaj en 1963 li estis akuzita pro murdo de dallasa policisto J. D. Tippit kaj sekve ankaŭ pro murdo de la usona prezidento John F. Kennedy. Sed Oswald rifuzis kian ajn konekson kun tiuj ĉi murdoj. Du tagoj post sia kaptiĝo, dum transporto al arestejo, dum ĉeesto de televidaj kameraoj, li estis pafmortigita fare de Jacob Rubinstein. En la jaro 1964 komisiono de Warren venis al konkludo, ke Oswald vere pafmortigis prezidenton Kennedy-on. En la jaro 1979 Aparta komitato por esploro de la atenco de Usona Domo de Reprezentantoj, okupiĝanta per la kazo, indikis, ke Oswald estis membro de ampleksa komploto kontraŭ Kennedy kaj ĝi aldonis, ke la komisiono de Warren sufiĉe ne traesploris tiun ĉi eblecon.
Bernecebaráti
Situo
Bernecebaráti situas inter montaro Börzsöny kaj rivero Ipel, laŭ traira flankovojo. Proksime estas Šahy en la alia flanko de rivero. Budapeŝto troviĝas je 92 km-oj.
Historio
Dum la bronzepoko kaj ferepoko estis tie fortikaĵo. La unua mencio pri "Baráti" okazis en 1158. Dum la turka erao la setlejo ne senhomiĝis. En 1920 la komunumo trovis sin ĉe la nova landlimo kaj perdis kontaktojn kun la natura centro Ipolyság. En 1928 2 memstaraj vilaĝoj kuniĝis: Bernece kaj Baráti. En 1999 rojo kaŭzis grandan inundon.
La loĝantaro okupiĝas pri forstumado. En la ĉirkaŭaj arbaroj troviĝas karpeno, kverko, fago, robinio, cervo, kapreolo, apro, vulpo, melo, foino, kaj sovaĝa kato. Ĉe la sudaj deklivoj oni kultivas frambojn kaj ribojn.
Famuloj
En la iama Bernece mortis atleto Alajos Szokolyi.
Tésa
Tésa [tEŝa] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob.
Geografio
La vilaĝo situas inter montaro Börzsöny [borĵonj] kaj rivero Ipel, laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo kaj fervojo. Proksime estas urbo Šahy en la alia flanko de rivero, ĝuste kontraŭe estas Lontó.
Historio
La unua skriba mencio estis en 1211. Dum la turka erao la setlejo senhomiĝis, poste refondiĝis, sed iomete for. En la 18-a jarcento kastelo kaj preĝejo konstruiĝis. Baldaŭe en la kastelo estis gastoj Sándor Petőfi kaj Mór Jókai. En 1920 la komunumo trovis sin ĉe la nova landlimo kaj perdis kontaktojn kun la natura centro Šahy. Nuntempe ekfunkciis eta limotrapasejo, kie oni povas trairi perpiede, bicikle aŭ rajdante escepte vintron.
Famuloj
En Tésa mortis politikisto Lajos Boronkay.
(119922) 2002 ES112
(119922) 2002 ES112 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
4396 Gressmann
4396 Gressmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana optikisto Michael Gressmann.
Gregorio de Tours
Gregorio de Turo (aŭ Georgius Florentius Gregorius (Georges Florent Grégoire) naskiĝis cirkaŭ 539 en Urbs Arverna (nun Clermont-Ferrand), mortis la en Tours) estis episkopo de Turo, historiisto pri la eklezio, pri la frankoj kaj pri Aŭvernjo.
Biografio
Li devenis per sia patro Florent (Florentius), de arverna aristokrata familio: liaj patro kaj prapatro Georgius (aŭ Georgins) estis estintaj senatanoj, kaj lia laŭpatra onklo Gallus aŭ sankta Galo la Unua, episkopo de Clermont. Per sia patrino, li estis parenco de la episkopoj de Liono Sacerdos kaj sankta Niziero unuflanke, kaj al la episkopoj de Langres Gregorio kaj Tetricus aliflanke. Fakte li ŝuldas al Gregorio de Langres sian trian nomon, tiun per kiu li estas konata.
Iom poste, li estis ordinita diakono kaj loĝis en la baziliko Saint-Julien, en Brioude. Li tie restis ĝis sia elekto kiel episkopo de Tours, en 573, verŝajne instigita de la reĝino Brunehilde kaj de la reĝo de Aŭstrazio, Sigeberto la Unua.
Sukcedante sian laŭpatrinan kuzon Euphrone en tiu posteno, Gregorio tiam ekregis unu el la plej gravaj episkopejoj de Gaŭlio. Dum sia episkopado, li estis ĝenata de la kvereloj de la frankaj suverenoj, kiujn li ne hezitis skurĝi. Li aparte kontraŭstaris al la reĝo Ĉilperiko la Unua, poste al la reĝino Fredegonda kiun li kulpigis pri la murdo de la episkopo, pretekstato de Rouen.
Li mortis en Tours, eble la. Laŭ Bruno Dumézil, la argumentoj favoraj al tiu dato ne estas sufiĉe firmaj por certigi ekzaktan daton kaj la morto eble okazis unu jaron antaŭe aŭ poste. Li estas adorata en tiu urbo kaj en Clermont.
Inter la antikvaj aŭtoroj cititaj de Gregorio troviĝas Vergilio, Salustio kaj Plinio la Juna; iuj verkoj pri kiuj li skribis estas nun perditaj. Lia teologio restis simpla; li argumentis kontraŭ la judoj. Li ankaŭ refutis arianismon.
La verko Vie de Saint Grégoire estis skribita en la 10-a jc de la abato Odo de Cluny.
La Dek libroj pri historio aŭ Historio de la frankoj
La origina titolo de la verko estis Decem libros historiarum (Dek libroj pri historio). Temas pri universala historio de la mondo kaj de la eklezio, skribita laŭ eskatologia perspektivo, de la genezo al la regnoj de la frankaj reĝoj, en 572, al kiu aldoniĝis aro de priskriboj de la vivoj de gaŭlaj sanktuloj, redaktitaj de 574 ĝis la morto de Gregorio kaj arigitaj sub la nomo Libro(j) de la mirakloj.
Coaja
Coaja (koaĵa) (hungare: Kózsa, germane: Koseln) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 376 loĝantojn (rumanoj); en 1992 143 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1427. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Vorţa.
Gregorio de Tours
La Dek libroj pri historio aŭ Historio de la frankoj
La libro donis vastan spacon al la merovida Gaŭlio, kiun Gregorio pli bone konis ol la reston de la mondo: kvin el la dek libroj kaj la Libro de la mirakloj estas pri la epoko de la aŭtoro. Tiu lasta vidigas pli malhelan bildon, emfazante la katastrofajn konsekvencojn de la konduto de iuj reĝoj, kontraste al ties kristanaj prauloj, komencante per Klodvigo. Per Historio de la frankoj de Gregorio de Turo venis la rakonto pri la vazo de Soissons.
Tial, la verko estis poste renomita Historio de la frankoj ( Historia Francorum) aŭ ĝesto de la frankoj ( Gesta Francorum) aŭ pli simple Kronikoj ( Chronicae). Ĉiukaze ĝi starigis Gregorion de Tours kiel patron de la « nacia historio » de la frankoj, ĉefan historiiston de la merovidoj kaj gravan fonton je nia dispono pri iliaj regnoj.
Historio de la frankoj estis daŭrigata en la sekvantaj jarcentoj de nekonataj aŭtoroj, al kiuj estis donitaj la nomoj Fredegario kaj pseŭdo-fredegario.
Eldonoj de Historio de la frankoj
La ĉefa verko de Gregorio de Turo postvivis per pluraj manuskriptoj de la Mezepoko, en versioj pli malpli modifitaj kompare al la originalo. La unua presado okazis en Parizo en 1561.
Aliaj verkoj
Jen la listo de la aliaj verkoj atribuitaj al Gregorio de Turo, laŭ la listo proponita de François Guizot (1787-1874), aŭtoro de traduko de Historio de la frankoj kaj de Notico pri Gregorio de Turo : La sekvantaj verkoj estas perditaj :
Opinioj pri la verkaro de Gregorio de Turo
Lia verko estigis malŝatajn opiniojn. Tiu epoko estis konsiderata kiel periodo de civilizacia malprogreso.
Por sin konvinki pri la seriozeco kaj la precizeco de la stilo de Gregorio de Turo, sufiĉas legi la ĉapitron 1-an de la 7-a libro de Historio de la frankoj, en kiu Gregorio priskribis la morton kaj la reviviĝon de la monaĥo Salvi, kiu poste fariĝis episkopo de Albi kaj poste estis kanonizita post sia morto. La priskribo de la miraklo fare de Gregorio de Turo respondas tre ekzakte al la klinika priskribo de eksperimento pri tujokazonta morto esplorata de nuntempaj kuracistoj, tio bone montras ke la teksto ne estas mirrakonto de kredema aŭtoro, rapida por krii pri miraklo, sed ke temas pri fakta atestaĵo, kiu validigas la valoron de lia verko.
Aribonidoj
La Aribonidoj (germane: Aribonen) estis nobelgento de verŝajne bavara origino kiu ekstaris al supereco en la Markio de Panonio), la pli posta Orienta Markio, en la malfrua naŭa kaj frua deka jarcentoj. Ili estas nomitaj laŭ margrafo Aribo de Aŭstrio.
La Aribonidoj konservis influon en la Duklando Bavario, la Orienta Markio kaj aliaj partoj de Germanio (la saksaj orientaj markioj kaj la Rejnlando) ĝis la frua 12-a jarcento, kiam ili malaperis.
Historio
Ilia plej frua identigebla membro estis episkopo Arbeo de Freising (+784), verŝajne parenca al la Huosi-familio. Margrafo Aribo sukcedis Vilhelmon kaj lian fraton Engelschalk 1-a en la bavara Markio de Panonio en 871, post kiam ambaŭ estis mortigitaj batalante kontraŭ fortoj de la Grandmoravia imperio. En rezulto, la Aribonid-dinastio havis long-daŭrantan kvereladon kun la Vilhelmanoj en la malfrua 9-a jarcento. Kiel en la Vilhelmana Milito la dukoj de la Grandmoravia imperio emis apogi la vilhelmanon Engelschalk la 2-an, la Aribonidoj kutimis batali kun la Moravoj. Margrafo Aribo postvivis la katastrofan Batalon de Bratislavo kaj iĝis la prapatro de la dinastio.
Ĉar la plej granda parto de la panonia markio estis konkerita fare de la hungaroj, la familio transloĝiĝis al Bavario. La Aribonidoj kontrolis la salcburgan episkopujon longtempe. De 985 la dinastio plenumis la oficon de bavara palatinulo kaj donacis monaĥejojn kiel Seeon-Seebruck kaj Leoben-Göß. Ili perdis sian influon post kiam ili estis engaĝitaj en ribelo (1055) gvidita fare de duko Konrado la 1-a de Bavario kontraŭ imperiestro Henriko la 3-a. Tamen, ili retenis kelkajn el siaj havaĵoj en Karintio, kie ili poste establis la abatejojn de Millstatt kaj Eberndorf. Fakte, la familio havis multajn postenojn ekleziajn: ekz. Episkopo Pilgrim de Passau (971-991) same kiel la ĉefepiskopoj Aribo de Mainz (1021-1031) kaj lia frato Pilgrim de Köln (Pilgrimo de Kolonjo) (1021-1036).
Konataj Aribonidoj
Krome: Pri tiuj ĉi genealogie nur malmulto estas konata estante ofte inter si kontraŭdira.
Diagnoza kaj Statistika Manlibro de Mensaj Malordoj
La Diagnoza kaj Statistika Manlibro de Mensaj Malordoj (angle Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, mallonge DSM), eldonata de la Usona Asocio pri Psikiatrio, provizas komunan lingvaĵon kaj normajn kriteriojn por la klasifikado de mensaj malordoj.
La Diagnoza kaj Statistika Manlibro de Mensaj Malordoj estas uzata kaj fidata per klinike kaj praktikeje laborantaj kuracistoj, per esploristoj, agentejoj pri reguligo de psikaj medikamentoj, malsanokostaj asekuroj, farmaciaj kompanioj, la jura sistemo kaj per politikistoj. La nuna versio, eldonita la 18-an de majo 2013, estas la kvina eldono, nomata DSM-5.
La DSM evoluis el sistemoj informkolektaj por censoj kaj psikiatriaj statistikoj, kaj de manlibro de la Armeo de Usono. Revizioj ekde ĝia unua publikigo en 1952 interalie respegulis la kreskantan suman nombron de mensaj malordoj, kvankam ĝi ankaŭ forigis tiujn diagnozojn ne plu konsiderataj mensaj malordoj.
La jam menciita Klasifiko Internacia de Malsanoj (KIM, angle ICD), en pli longa vortumo Internacia Statistika Klasifiko de Malsanoj kaj Rilataj Prisanaj Problemoj, publikigata de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), estas alia kutime uzita manlibro kiu inkluzivas kriteriojn pri mensaj malordoj. Tiu estas fakte la oficiala diagnoza sistemo pri mensaj malordoj en Usono, sed tie inter fakuloj pri psikiatrio malpli popularas ol la sistemo DSM, dum ĝi pli vaste uzatas en Eŭropo kaj aliaj partoj de la mondo. La kodiga sistemo uzata en la DSM estas desegnita korespondi al la kodoj uzitaj en la sistemo KIM, kvankam ne ĉiuj kodoj plene kongruas en ĉiu momento ĉar la du eldonaĵoj ne reviziatas samtempe kaj kunordigite.
La kodiga sistemo DSM altiris laŭdojn de multaj fakuloj pro sia profesieca kaj klara normigado de psikiatriaj diagnozaj kategorioj kaj kriterioj. Tamen aliflanke multaj difinoj kaj vortumoj en ĝi ankaŭ altiris diskutojn kaj kritikojn.
La alia klasifika sistemo (Komparo DSM kaj ICD)
En Usono pri psikaj malsanoj uzatas la klasifika sistemo DSM ("Diagnoza kaj Statistika Manlibro de mensaj malordoj), kies 4-a eldono, valida inter 1994 kaj 2013, havis tute alian ordigon ol la sistemo ICD-10, sed tamen konsidereblas detala pliampleksigo de la antaŭa sistemo ICD-9 pri psikaj malsanoj; ĝi sekve bone kongruas al la nacia diagnoza klasifiko ICD-9-CM de aliaj malsanoj, kiu ankaŭ respegulas la sistemigon de la klasifika sistemo ICD-9, kies pluuzo ĉie alie en la mondo ĝis la fino de la 1990-aj jaroj malpermesiĝis. La 5-a eldono, nomata DSM-5, de la 18-a de majo 2013 anstataŭigas tiun 4-an eldonon, kaj tenas ties principan strukturigon.
Ruovesi
Borde estas lago Ruovesi.
Michel Onfray
Michel Onfray (Mikaelo Onfrajo) estas franca filozofo.
Biografio
Li verkis dudekon da libroj, en kiuj li proponas teorion de la hedonismo: kion povas la korpo? En kio ĝi estas preferata filozofia ilo? Kiel artiste pensi? Kiel instali etikon ĉe la estetikogrundo? Kian lokon lasi al Dionizo en civilizacio tute submetata al Apolono? Kiaj rilatoj estas inter etika hedonismo kaj politika anarkiismo? Laŭ kiaj kondiĉoj filozofio estas aplikebla? Kiajn feliĉojn la korpo povas atendi de la postmodernaj sciencoj? Kiaj rilatoj estas inter biografio kaj filozofia stilo? Laŭ kiaj principoj estas fabrikataj la filozofia mitologio?
Onfray kaj Esperanto
La Traité d’athéologie estis tradukitaj en Esperanton, kun la titolo "Traktaĵo pri ateologio". La traduko estis de Paul Signoret kaj estis eldonita de SAT-EFK en 2010.
218 Bianca
218 Bianca estas mezgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa la elde la Observatorio de Pula, (tiam, en Aŭstrio-Hungario).
Nomo
Ĝia nomo honoras la operan kantistinon Bianca Bianchi, fama en ŝia tempo. Tiu estas ankaŭ la oficiala nomo de la urana luno Bianko, kvankam el alia fonto.
En la 1990-aj jaroj, reto da astronomoj studis la de dek asteroidojn inter kiuj 218 Bianca , observoj kiuj permesis konstrui modelojn de iliaj formoj kaj rotacioj.
Tereza de Lisieux
Tereza de Lisieux aŭ Sankta Terenjo de la infano Jesuo, Sainte Thérèse de l'Enfant Jésus (1873-1897) estis katolika sanktulino, kaj doktoro de la Eklezio. Ankaŭ konata sub la nomo Sankta Tereza el Lisieux kaj Sankta Tereza de la Eta Floro. Kune kun sankta Bernardeta el Lourdes, unu el la plej popularaj sanktuloj de la 19-a jarcento.
Vivo
Thérèse Françoise Marie Martin naskiĝis en Alençon (Nordoccidenta Francio) la 2-an de januaro 1873. Ŝia patro, Louis Martin, estis horloĝisto; ŝia patrino, Azélie-Marie Guérin (nomita "Zélie"), estis kudristino; ambaŭ estas ekde 2015 honorataj kiel sanktuloj fare de la Papo Francisko. Ŝiaj gepatroj havis naŭ infanojn, el kiuj kvar mortis junaĝe, Tereza estis la lasta el iliaj gefiloj.
Tereza estis ankoraŭ tre juna (4-jara) kiam ŝia patrino mortis pro mamkancero. Post tiu evento, la familio transloĝiĝis de Alençon al Lisieux, kie loĝis la onklo Isidore Guérin.
En 1888, nur 15-jara, Tereza eniras monaĥejon en Lisieux. Ŝi estis monaĥino en la ordeno de Karmelanoj, same kiel Sankta Tereza de Avila antaŭ ŝi. Dum ŝia vivo, ŝi estis tute nekonata. Ŝia famo venis kiam, post ŝia morto, publikiĝis ŝia taglibro, kiun ŝi skribis en la monaĥejo, sub la nomo Historio de iu animo (france: "Histoire d'une Âme"). Tiu eta libro tiom impresis ĉiujn ĝiajn legantojn, ke la famo de Tereza tuj iĝis tutmonda.
Kiel ĉiuj Karmelanoj, ŝi vivadis dum sia tuta vivo nur en la monaĥejo. Sed ŝi skribis, ke ŝi ŝatus vojaĝi tra la mondo kiel la misiistoj dum ŝi nur preĝadis por ili. Tamen, en la komenco de la 21-a jarcento, la korpo de Sankta Terezonjo vojaĝis tra la mondo laŭ ŝiaj voloj, kaj milionoj da homoj venis vidi ĝin. Patrino Tereza nomis sin Tereza, ĉar ŝi tiom amis Terenjon de la infano Jesuo.
Terezonjo de la infano Jesuo estas la Patrona Sanktulo de misiistoj.
Tuj cent jaroj post ŝia morto, la papo Johano Paŭlo la 2-a proklamis ŝin Doktoro de la Eklezio en 1997; post siaj du antaŭuloj, Tereza el Avilo kaj Katerina el Sieno, ŝi iĝis la tria doktorino de la Eklezio.
Magnien
Magnien estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Magnien kaj la vilaĝetojn Lauronne, Jully, Le Puiset, Maizières ... En Maizière fontas akvo, kiu enhavas lition. Ĝi estas uzata en romia epoko de la 1-a jarcento ĝis la 4-a jarcento kaj denove en nuna epoko (de 1890 ĝis 1989).
<br style="clear:left;"/>
55221 Nancynoblitt
55221 Nancynoblitt estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Chris Wolfe elde la Observatorio Oakley de la Instituto de Teknologio Rose-Hulman en Terre Haute (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nancy Noblitt, amkino kaj lojala subtenantino de la Observatorio Oakley, elde kiu tiu asteroido estis malkovrita.
NGC 7711
NGC 7711 (aliaj indikoj — UGC 12691, MCG 2-60-4, ZWG 432.7, PGC 71836) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
13017 Owakenoomi
13017 Owakenoomi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Arai kaj Hiroshi Mori elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Owakenoomi, militestro de la nordo de Musaŝi en la lasta duono de la 5-a jarcento, estro de trupo da gvardianoj de la Imperiestro Yuryaku. Li estis entombigita en la antikva tumulo Inarijama en Gjoda-ŝi (gubernio Sajtama) kun glavo el fero inkrustita per oro, kiu nun estas naciaj trezoroj de Japanio.
Kantono Jasper (Georgio)
Kantono Jasper (angle Jasper County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 11 426 loĝantojn, kaj en 2006 ĝi enhavis 13 624. La kantona ĉefurbo estas Monticello (Georgio), nomata laŭ la kampara bieno Monticello de Thomas Jefferson, la 3-a prezidanto de Usono kaj aŭtoro de la Usona Deklaro de Sendependeco.
Vara de Rey
Vara de Rey [Vara de Rey] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Vararreyenses. La censita populacio en 2013 estis de 602 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,71 loĝ/km².
Situo
Vara de Rey estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 814 m; je 103 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 71,2 km el Albacete, 166 km el Ciudad Real, 204 km el Guadalajara, 195 km el Madrido. La areo de ties teritorio estas de 127.88 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°25′33″N 2°17′38″Ok.
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Vara de Rey super 2,200 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Vara de Rey kie oni falis al la nunaj 631.
Tuniko
La tuniko estis romia vesto de viroj kaj virinoj, kiu estis portata sub la togo rekte sur la korpo (ĝi longis ĝis la genuoj ĉe viroj, ĝis la maleolo ĉe virinoj). Ĝi estis super la kokso per zono kunligita, kiu longis ĝis la genuo. La tuniko pretiĝis el blanka lano kaj komence sen maniko. Oni pli poste ekuzis tunikon kun mallonga maniko, kiu ne atingis la kubuton. La virinoj portis super la interna, senmanika tuniko ankoraŭ unu kun maniko (stola), kiu kovris la duonon de la supra brako kaj havis fendon eksterflanken per agrafo (fibulae) kuntenita.
La tuniko de la romiaj episkopoj estas blanka mantelo el lino, kiu longas ĝis la piedoj kaj estas fiksita per cingulum ĉirkaŭ la kokso.
Vara de Rey
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Ambigramo
Ambigramo estas tipografia desegno, aŭ artaĵo, konsistanta el unu aŭ pliaj vortoj kiuj legeblas ne nur ordinare, sed ankaŭ de alia vidpunkto, transformo de teksto-direkto aŭ orientiĝo. La vortoj legeblaj laŭ alia vidpunkto povas esti samaj aŭ malsamaj de la originalaj vortoj. Douglas Hofstadter difinis ambigramon kiel "kaligrafian desegnon, kiu kapablas kunigi du malsamajn legeblojn en unu sola aro da kurboj."
Malsamaj ambigramistoj povas krei tute malsamajn ambigramojn pri la sama vorto aŭ frazo.
Eltrovo kaj populareco
La plej frua ambigramo estis kreita en 1893 de la artisto Peter Newell. Kvankam plej fama pro siaj porinfanaj libroj kaj pro la ilustraĵoj por Mark Twain kaj Lewis Carroll, Newell ankaŭ eldonis du libroj da inversigeblaj ilustraĵoj. La lasta paĝo en lia libro Topsys & Turvys enhavas la frazon THE END ("la fino"), kiu, inversigita, legeblas kiel PUZZLE ("enigmo"). En '"Topsys & Turvys Nombro 2'' (1902), la sama frazo, inversigita, legeblas kiel PUZZLE 2 ("enigmo 2").
De junio al septembro 1908, la brita ĉiumonata gazeto La Fadeno eldonis serion de ambigramoj kiel rubrikon. Aparte interesa estas la fakto ke, laŭ la tiamaj ambigramistoj, ambigramoj estis malofta apartaĵo de malgranda kvanto da vortoj.
Laŭ John Langdon, ambigramoj estis sendepende reinventitaj de li mem kaj de Scott Kim en la 1970-aj jaroj. Langdon kaj Kim estas verŝajne la du artistoj al kiuj oni plej ŝuldas la nunan popularecon de ambigramoj, kvankam ankaŭ aliaj artistoj, kiel ekzemple Robert Petrick, asertas esti sendependaj inventintoj.
La plej frua referenco al la vorto "ambigram" estis de Hofstadter, kiu atribuis la devenon de la vorto al konversacioj inter malgranda grupo de amikoj dum 1983–1984. La originala eldono, prizorgita de Hofstadter, de Gödel, Escher, Bach (1979), prezentis du tridimensiajn ambigramojn en la kovrilo.
Hodiaŭ, ambigramoj videblas sur variaj produktoj, kaj ankaŭ populariĝis ambigramaj tatuoj.
Mark Calaway
Mark CALAWAY pli bone konata kiel Undertaker ( Ĉerkisto) estas profesia usona luktanto de spektakla luktado. Nuntempe li laboras en World Wrestling Entertainment.
Kantono Jeff Davis (Georgio)
Kantono Jeff Davis (angle Jeff Davis County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 18-a de aŭgusto 1905. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 12 684 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 13 083. La kantona ĉefurbo estas Hazlehurst (Georgio).
Endotelio
Endotelio estas histo, simila al epitelio kaj konsistanta el unu lameno de plataj ĉeloj. Ĝi kovras la internon de la vaskuloj kaj de la serozoj.
Bargen
Bargen havas diversajn signifojn:
XEF
La vorto havas plurajn signifojn:
Fajeze Haŝemi
Fajeze HAŜEMI (naskiĝis la 1958, Ĥomo, Irano) estas irana politikistino kaj ĵurnalistino. Inter 1996 kaj 2000 ŝi estis membro de la irana parlamento.
Kariero
Ŝi havas magistron en internacia homarajta juro de Birmingham City University.
La aktivan politikan agadon Fajeze Haŝemi komencis en 1992. En 1996 ŝi estis elektita deputito de la Meĝliso de la kvina kunvoko laŭ Tehrana elekta distrikto. Fajeze Haŝemi ŝubtenadis la registaron de Mohammad Ĥatami, establita en 1997. Ŝi estas la fondintino kaj ĉefredaktorino de la gazeto «Zan» («Virino»). Ŝi ekis la ĵurnalistan enketadon de la atako de anoj de la junulara radikala organizaĵo «Hizbulaho» kontraŭ ministroj Abdula Nuri kaj Ataola Mohaĝerani. Rezulte ŝi publikigis materialojn, el kiuj videblis partopreno de Mohammad Reza Nagdi, vickomandanto de la Fortoj de la protektado de justordo. Kontraŭ ŝi estis farita la kriminala afero pro akuzo pri disvastiĝo de nerevizita informo. Tamen la asizo ne estis finita pro la fermo de la gazeto «Zan» fare de tribunalo post publikigo de la intervjuo kun la edzino de eks-ŝaho de Irano.
Dum la parlamenta balotado en 1996 Fajeze Haŝemi subtenis Ali Akbar Haŝemi Rafsanĝani, kiu penis iĝi la prezidento de Meĝliso. Adeptoj de la akcelado de reformoj ekis la kampanjon pri diskreditago de Rafsanĝani kaj liaj parencoj. Said Haĝarjan publikigis en sia gazeto «Sobh-e Emruz» («Hodiaŭ matene») la materialojn de kaŝita kunveno de la estraro de la Partio de la servistoj de kreado, dum kiu Fajeze Haŝemi akre kritikis agojn de la prezidento Mohammad Ĥatami kaj de la ministro pri internaj aferoj Abdula Nuri. Ankaŭ laŭ postulo de Said Haĝarjan ŝi ne estis enlistigita inter la kandidatoj, subtenataj de la reformistoj, do ne ricevis necesan kvanton da voĉoj.
En 2021, ŝi alvokis Ali Ĥamenei akcepti debaton kun ŝi, io nepensebla en la reĝimo, en kiu la supera gvidisto ne partoprenis en la publika politika vivo. Ŝi ankaŭ memorigis, ke dum la tumulto en la lando en 2017, 2018 kaj 2019, la manifestaciantoj ne postulis la "morton de Usono", sed kritikis la administradon de la lando.
Eckfeld
Eckfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Museo internazionale e biblioteca della musica
La Museo internazionale e biblioteca della musica estas muzika muzeo kaj muzikbiblioteko en la Palazzo Aldini Sanguinetti, en la historia centro de Bolonjo, Italio.
La Civico Museo Bibliografico Musicale estis fondita en 1959 por teni la kolekton de muzikaj objektoj de la urbo. Ĝi estis renomita kiel Museo Internazionale e Biblioteca della Musica en 2004 kiam la nuna loko de la muzeo nome Palazzo Sanguinetti, malfermiĝis al la publiko. La palaco estis remalfermita post longa kaj zorgema restaŭrado kiu revenigis la riĉajn, internaj freskojn reen al ties origina splendo. Tiuj freskoj estis unuafoje kompletigitaj inter la fino de la 18a kaj la komenco de la 19a jarcentoj, kaj havigas unu el la plej fajnaj ekzemploj de ornamado de la epokoj Napoleona kaj Novklasikisma.
Bibliografio
44.4929°N, 11.3502°W
Thierry Salomon
Thierry Salomon (naskiĝis en Strasburgo) estas franca esperantisto kaj inĝeniero pri komputado, kiu aparte konatiĝis pro esperantlingvaj informoj pri la sindromo de Asperger, unu el pluraj perturboj de la aŭtisma spektro (PAS). Li vivas en Budapeŝto. Li kunfondis Esperantan klubon de INSA (Nacia Instituto pri Aplikataj Sciencoj) en 1993. Li estis vicprezidanto de la Junulara Esperantista Franca Organizo en 1996.
Komunumaro Sprendlingen-Gensingen
La Verbandsgemeinde Sprendlingen-Gensingen estas komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la komunumo Sprendlingen. Krom la loĝloko Sprendlingen apartenas al ĝi 9 pliaj unuopaj membraj komunumoj. La teritorio troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Pieter Jacobus Vermaas
Pieter Jacobus VERMAAS (naskiĝis la en Roterdamo; mortis la ) estis nederlanda esperantisto. Li loĝis en Roterdamo. Li estis dumviva kaj (de 1933) honora membro de UEA. Marianne Vermaas estis lia filino.
Kalia deoksokoleato
Kalia desoksokoleato aŭ C24H39KO5 estas organika salo de koleata acido kaj kalio, blanka aŭ kremkolora substanco uzata por ekstraktado de membranaj proteinoj, stimulado de la galo por digesto-plibonigado kaj absorbado de grasoj, indikita al pacientoj kiuj suferas pri graso-misdigesto.
Ĉi-substanco estas fabrikata de la hepato kaj formas micelojn laŭ fiziologiaj koncentriĝoj. Kalia koleato, kiu estas sekreciata de la hepataj ĉeloj, ĉirkaŭ po 660 gramoj tage, estas transportata de la galveziko al la duodeno tra la galdukto.
18564 Caseyo
18564 Caseyo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Casey O'Connell, kiu mentoris unu finaliston de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2012. Casey O'Connell estas instruisto ĉe la  Henry M. Gunn High School de Palo Alto (Kalifornio, Usono).
Okcidenta Flandrio
La provinco Okcidenta Flandrio aŭ Okcidenta Flandrujo (: West-Vlaanderen) estas unu el la kvin provincoj de Flandrio. Ĝi limas nord-okcidente al la Norda Maro kaj oriente al la Nederlanda "Zeeuws-Vlaanderen" kaj al Orienta Flandrio, kaj en la sudo al Francio kaj la provinco Henegovio.
Provinco Okcidenta Flandrio: 64 municipoj
(Sube estas distingo inter urbo (grase) kaj municipo)
Aŝantia imperio
Imperio de aŝantioj estis ŝtato sur teritorio de la hodiaŭa Ganao, fakte sur la teritorio de nuna regiono Brong-Ahafo, ekde la 17-a ĝis fino de la 19-a jarcento unu el la plej potencaj nigrulaj ŝtatoj en periodo de koloniigo.
La komenco de ties historio datiĝas al la 13-a jarcento, kiam disfalis ganaa imperio. Iliaj loĝantoj migris al fekundaj teritorioj de la hodiaŭa norda Ganao. Tie iom post iom formiĝis federacio de akanaj triboj kun ĉefurbo Kumasi. En la jaro 1695 (verŝajne) Osei Kofi Tutu la 1-a el tribo de aŝantioj fariĝis reganto de la nove estiĝinta imperio kun centraligita potenco. Danke al siaj politikaj kaj soldataj kapabloj li konkeris najbaran tribon dankjiraoj. Tiutempe la marbordo estis administrata ankaŭ fare de eŭropaj kolonigistoj (kaj pro oro ankaŭ tre ŝatata). La aŝantioj havis ankaŭ oron, per kiu (apud eburo) ili abunde komercis kun eŭropanoj. En la 19-a jarcento la aŝantioj longtempe rezistis al britoj (kiuj tiutempe konkeris la Orportan marbordon). La aŝantia imperio estis definitive alligita al brita protektorato nur en la jaro 1896 post la sepa angla-aŝantia milito, en kiu la britoj havis grandan materian kaj nombran superforton.
Hodiaŭ la teritorio de la eksa aŝantia imperio estas unu el la regionoj de Ganao - Aŝantio.
NGC 7712
NGC 7712 (aliaj indikoj — UGC 12694, IRAS23333+2320, MCG 4-55-30, KARA 1028, ZWG 476.73, KUG 2333+233, PGC 71850) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Franca Esperanto-Instituto
Historio
FEI estis kreita en la jaro 1934 sub la impulso de Gaston Waringhien, kiu estis ĝia unua prezidanto ĝis 1963. Dum la unuaj jaroj, li vigle prizorgis eldonadon de broŝuroj, unue pedagogiaj kaj poste literaturaj.
Föckelberg
Föckelberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hrušová
Vilaĝo Hrušová situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, ĉe ŝoseo n-ro 35 inter Vysoké Mýto kaj Litomyšl, 5 km sudoriente de Vysoké Mýto. Vivas ĉi tie.
Historio
En la jaro 1812 estis konstruita "imperiestra ŝoseo", kiu post ŝanĝoj kreas nuntempan ŝoseon n-ro 35. La vilaĝplaco estis regulita per nuligo de fiŝlagetoj, ebenigo de tereno kaj enplantigo de nun ankoraŭ ekzistanta tilia aleo. En la jaro 1866 estis konstruita lernejo kaj en 1880 loka fervoja linio inter Choceň kaj Litomyšl.
En la unuan mondmiliton soldatiĝis 107 viroj el tiamaj 540 loĝantoj de la vilaĝo, falis 24 el ili kaj 12 estis grave vunditaj.
En la jaro 1989 Hrušová estis administrative vicigita en urbon Vysoké Mýto, sed jam post tri jaroj la vilaĝo ree memstariĝis.
Kapelo
Kapelo de Plejsankta Triunuo estis konstruita en la jaro 1839 en klasikisma stilo. Ĝi estas oblonga kun mallonga navo kaj rondigitaj anguloj, kun duoncirkle fermita presbiterejo. Super la navo estas sanktusturo, en niĉoj en la fronto estas statuoj de Sankta Johano Nepomuka kaj Sankta Venceslao. La navo kaj presbiterejo estas volbitaj per plataĵoj en zonoj.
Sokolejo kaj komunuma domo
La vilaĝo fieras per Komunuma domo kaj estinta Sokolejo (gimnastejo). Post multaj frenezaj diskutoj ili estis konstruitaj laŭ planoj de J. Šantrůček en la jaro 1937.
XEO
La vorto havas plurajn signifojn:
Hrušová
Muelejo
Muelejo n-ro 32 estis konstruita en la jaro 1839 en klasikisma stilo.
Vámosmikola
Vámosmikola [vAmoŝmikola] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob. Vámos signifas dogana.
Hrušová
Bienoj
La vilaĝo havas regulan oblongan vilaĝplacon kaj bone konservitajn klasikismajn bienojn, aparte:
Vámosmikola
Situo
Vámosmikola situas inter montaro Börzsöny kaj rivero Ipel, laŭ traira flankovojo, for de ĉefvojo kaj fervojo. Proksime estas urbo Šahy en la alia flanko de rivero.
Listo de renomaj personoj de Satu Mare
Listo de renomaj personoj de Satu Mare
Emőke Mosoni
MOSONI Emőke [moŝoni] estas rumania hungara ĵurnalistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Sâmbriaș la 28-an de majo 1978.
Biografio
Emőke Mosoni estas diplomitino de fakultato de gazetaro kaj komunikadscienco de Universitato de Bukareŝto. La ĵurnalismon ŝi studis en gazetarkolegio Ady Endre de Oradea. De 1998 ŝi estas kunlaborantino de la Hungara Redakcio de la Rumana Televido. Ŝi estas komisiita ĉefradaktorino de 2013.
Sastamala
estas komunumo en Finnlando. Ĝi apartenas al la provinco Pirkanmaa kaj ĝis 2009 apartenis al lka pli vasta gubernio Okcidenta Finnlando. Pri sia areo Sastamala estas la plej granda komunumo en Pirkanmaa. La komunuma areo estas, el kio estas akvo. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis loĝantojn. La komunumo fariĝis 2009, kiam Vammala, Äetsä kaj Mouhijärvi unuigis.
En nuna areo de Sastamala estas farita multaj komunumoligitoj; Sastamala inkludas naŭ eksajn komunumojn:
Tie estas lagoj Rautavesi kaj Kulovesi.
Villaseco del Pan
Villaseco del Pan [biljaSEko delPAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. Villaseco del Pan estas etimologie tradukebla al Seka Vilaĝo de la Pano, kie Pano estas aludo al la komarko.
En Mezepoko okazis reloĝado. Plej fruaj mencioj estas de fino de la 12-a jarcento, ekzemple en 1172 kaj 1174. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, vinkeloj, historia heredo, piedirado tra naturaj lokoj).
Ganaa imperio
Ĝi estiĝis ĉirkaŭ la jaro 750 kaj baldaŭ ĝi fariĝis unu el la plej riĉaj en la regiono danke al trovejoj de oro en sudoriento kaj salo en nordo. Ĉefurbo estis Kumbi Saleh, kiu havis en la tempo de sia kulmino (la 10-a jarcento) 30 000 loĝantojn.
Ĉio finiĝis en la jaro 1067, kiam la ganaan imperion konkeris islama eklezia sekto de almoravidoj kaj brulneniigis la ĉefurbon. Sed post netuta jarcento ilia imperio disfalis kaj la teritorion priregis Imperio Malio. La devenaj loĝantoj migris suden, kie ili fondis aŝantian imperion.
Quemigny-Poisot
Quemigny-Poisot estas franca komunumo lokita en kantono Longvic, en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
33188 Shreya
33188 Shreya estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Quemigny-Poisot
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Quemigny kaj la vilaĝeton Poisot.
Historio
La preĝejo Sankta Kruco datiĝas el la 19-a jarcento.
33188 Shreya
Nomo
Ĝia nomo honoras Rachel Michelle Shreya, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2016 : konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo; pro ŝia projekto pri scienco de la medio kaj terscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Stratford Middle School de Fremont (Kalifornio).
Urjala
estas komunumo en Finnlando. Ĝi apartenas al la provinco Pirkanmaa kaj ĝis 2009 apartenis al lka pli vasta gubernio Okcidenta Finnlando. La komunuma areo estas, el kio estas akvo. La 31-an de decembro 2020 la komunumo havis loĝantojn.
YAD
La vorto havas plurajn signifojn:
Kurt Walther
Kurt WALTHER estis germana esperantisto.
Kurt Walther loĝis en Dresdeno. Li estis membro de Germana Esperanto-Asocio (GEA) de 1931; de 1934 ĝis 1936 li (membro de NSDAP) estis prezidanto de GEA, kiu malgraŭ liaj klopodoj devis malfondi sin en 1936. Dum la dua mondmilito li batalis kaj mortis kiel majoro ĉe la orienta fronto.
Ralph Giordano
Ralph GIORDANO (naskiĝinta la 20-an de marto 1923 en Hamburgo, mortinta la 10-an de decembro 2014 en Kolonjo) estis germana publicisto, verkisto kaj reĝisoro. Kiel filo de juda patrino li travivis jam kiel adoleskanto maljustaĵon nacisocialismajn. Post la milito li agadis telvide kaj publiciste post mallonga simpatiado kun la komunista partio. Li iĝis ŝatata observanto de la germana nova historio danke al lia senkompromisa okupiĝo pri nacisocialismo, stalinismo, faŝismo. En la 1982-a jaro aperis lia romano Die Bertinis por kies finskribado Giordano bezonis 40 jarojn. En ĝi legeblas liaj travivaĵoj dum la regado de la nazioj; en 1988 la romano filmigitis.
Vivo
En somero de 1943 la familio perdis post bombardo la loĝejon en Hamburg kaj transloĝiĝis intertempe al Bösdorf. Unu jaron poste ili revenis Hamburgon. Mallonge antaŭ la fino de la reĝimo la patrino estis minacata per ebla deportacio. Hamburga amikino ekkaŝis la familion en kelo kio eble savis la vivon al ŝi. Post la fino de la Dua mondmilito la 22 jarojn aĝa Giordano decidis zorgi pri la konatigo de nacisocialismaj krimoj de 1933-45. Li ekmembriĝis al la nove estiĝinta juda komunumo en Hamburg kaj engaĝiĝis politike ĉe la ekstremisma maldekstro aniĝante al la Komunista Partio de Germanio kaj ekskribante 10 jarojn ankaŭ por komunismaj gazetoj. Eĉ en GDR Giordano frekventis lernejon de skribantoj. Tamen la stalinismo pli kaj pli ŝokis Giordano tial ke li eksmembriĝis el l a komunista partio en 1957. En 1961 Giordano publikigis la libron Die Partei hat immer recht (La Partio ĉiam pravas), kie li kun nenormala memkritiko pripensis la engaĝiĝon ĉe la komunistoj. Tiu literatura esplorado famigis lin en la germana publiko. En aprilo 1961 oni vokis lin kunlabori en la redakcio Eosto-Uesto ĉe NDR-televido en Hamburg. En 1964 li iris deĵoronte al WDR Kolonjon kie li laboris ĝis 1988, ĉefe pri nacisocialismaĵoj kaj stalinismaĵoj. En ĉ. 100 filmoj li ankaŭ temigis problemojn de la Tria mondo kaj kvazaŭ unuafoje starigis demandojn pri la germana kulpo dum la kolonia epoko ("Heia Safari – Die Legende von der deŭtsĉen Kolonialidylle in Afrika"). Stile karakteriza estis por li komenci per sortoj de unuopuloj kaj dedukti el ili ĝeneralajn sociajn malbonajn. En la libro Die Spur (1984) Giordano faris bilancon pri sia televida laboro. En 1982 li aperigis la romanon Die Bertinis, pri familio dum la nazia diktaturo; ĝi estas la rezulto de 40 jarojn daŭrinta okupiĝo de la aŭtoro kun la propra familia historio.
Ties germanlingva kaj internacia sukceso (tradukoj estis en la danan, la svedan, la norvegan, la finnan, la francan kaj la hebrean) sekvigis filmigon kiel serion realigitan de ZDF en kvin partoj: ankaŭ en Israelo ĝi projekciitis kaj akceptitis. En 1987 Giordano publikigis la politikan libron Die zweite Schuld oder Von der Last Deutscher zu sein kie temas ĉefe pri la publika subpremo de krimoj faritaj ĝis 1945. Tamen la intereso de Giordano ne nur limiĝis je la nacisocialismo sed tuŝis ankaŭ multajn samtempajn evoluojn. En la kuro de la fortiĝo de ekstremismaj dekstruloj inter junuloj (post la Turniĝo, en la reŭnuiĝinta Germanlando) Giordano ripetfoje admone turnis sin al la publiko. La lastan tempon li skribis ankaŭ pri la rolo de la islamo en modernaj okcidenteŭropaj socioj kaj kritikis tro grandan toleremon de politikistoj antaŭ ekstremismuloj.