cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golfo de Honduro
La interna Golfo de Honduro estas ŝirmita de la Beliza Barilrifo kiu formas la sudan parton de la 900 km longa Mezamerika Barilrifa Sistemo, nome la dua plej granda koralrifa sistemo en la mondo. La Beliza Barilrifo inkludas nombron de malgrandaj insuloj, nome cayo [KAjo] aŭ rifinsuloj, kaj kolektive konataj kiel Pelikanaj Kajoj.
Lons-le-Saunier
La teritorio havas komunan limon kun.
Golfo de Honduro
La Golfo de Honduro estas markita de kompleksa dinamiko de marbordaj kaj malfermaj akvoj, oceanaj marfluoj, kiuj produktis tre diversan kaj unikan ekosistemon kun ampleksa vario de marbordaj marakvoj, inklude marbordaj estuaroj, barierstrandoj, lagunoj, intertajdaj salmarĉoj, mangrovoj, marpaŝtejoj, kajoj kaj barierrifoj.
Lons-le-Saunier
Demografio
fontoj : Cassini kaj INSEE
Golfo de Honduro
La Golfo de Honduro ricevas la produkton el la basenoj de 12 riveroj kun ĉirkaŭkalkulita elfluo de 1232 m³ s−1. Tiuj riveroj estas la Moho, Sarstuno, Dulce, Motagua kaj Ulúa. Pliiĝanta volumo de sedimentoj drenitaj al la Golfo de Honduro metas danĝeran minacon al ties mara ekosistemo.
Verko Serduĉko
Verko Serduĉko (,, la "oficiala" latinlitera transskribo de la nomo estas Verka Serduchka) estas la plej fama kaj sukcesa sceneja rolo de ukrainia aktoro kaj kantisto Andreo Danilko. Verko Serduĉko estas mezaĝa, ŝercema, iom troornamita kaj plumpa virino, kiu parolas ukrain-rusan mislingvaĵon (surĵikon) kaj kantas viglajn kaj dancigajn ukrain-folklorecajn kantojn. Estante populara en Ukrainio kaj Rusio, Verko Serduĉko famiĝis internacie post la konkurso Eŭrovido-2007, en kiu ŝi okupis la duan pozicion.
Golfo de Honduro
Multaj usonaj fiŝkaptistoj vizitas la Golfon de Honduro por kati la spadofiŝojn kiuj abundas tie. Turistoj estas ofte veturigitaj boate al la Pelikanaj Kajoj, ĉefe al Caulker kaj Ambergris.
Verko Serduĉko
Historio kaj aspekto
Verko Serduĉko kiel sceneja rolo aperis jam en la fruaj 1990-aj jaroj; Andreo Danilko uzis tiun rolon unue por la studentaj KGS-oj (tradiciaj ekssovetiaj konkursoj pri spriteco kaj humuro). En la jaro 1993 Verko Serduĉko estis prezentita en la konkurso Jumorina al la vasta publiko, kaj ŝi tuj iĝis populara. Samjare Verko Serduĉko iĝis laŭreato de la konkurso Vsesmiĥ-93; vera populareco venis al tiu persono post kiam unu el la kompanioj eldonis reklaman filmeton kun ŝia partopreno.
Golfo de Honduro
En 1961 la uragano Hattie forbalais la Golfon de Honduro, detruante konstruaĵojn en Belizo.
Verko Serduĉko
Historio kaj aspekto
En la pleja komenco Verko Serduĉko estis prezentata kiel vendistino, sed sufiĉe rapide ŝia profesio estis ŝanĝita kaj ŝi iĝis konduktorino. Krom prezenti diversajn skeĉojn kaj humurajn prezentaĵojn, fine de la 1990-aj jaroj Verko Serduĉko gvidis la sufiĉe popularan televidan programeron SV-spektaĵo (la rusa akronimo "SV" signifas "dormo-vagono"), en kiu ŝi interparolis kun diversaj invititaj famaj personoj.
Montureux-et-Prantigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Verko Serduĉko
Historio kaj aspekto
En la jaro 2001 la aspekto de Verko Serduĉko ŝanĝiĝas - el plumpa kaj iom neĝentila konduktorino ŝi iĝis pop-stelulino. Ekde tiam ŝi ĉiam aperas en pucaj kaj bizaraj vestoj, tamen esence ŝia naturo ne ŝanĝiĝis.
Verko Serduĉko en ĉiuj siaj prezentadoj estas akompanata de sia "panjo" - simpla maljuna amuz-aspekta virino el ukrainia kamparo (antaŭe ŝin ĉiam akompanis silenta junulino kun la nomo "Gelja").
Szálka
Situo
Szálka situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Bonyhád kaj Szekszárd troviĝas po 12, Bátaszék 14 km-ojn.
Verko Serduĉko
Partopreno en Eŭrovido-2007
Post la sukcesa partopreno en Eŭrovido-2006 Ukrainio rajtis partopreni tuj en la finalo en la jaro 2007. La 9an de marto 2007 Verko Serduĉko venkis en la enlanda konkurso por partopreno en Eŭrovido-2007. Malgraŭ tio, ke la publika opinio pri ŝia partopreno ne estis unueca, ŝi sukcese kantis sian kanton "Dancing Lasha Tumbai" kaj okupis la duan pozicion, kio ĝenerale estis akceptita en Ukrainio kiel granda suckeso.
Szálka
Historio
La unua mencio devenis el 1015 en formo Zaka. Dum la turka erao la hungaroj rifuĝis, alvenis serboj, fine en 1776 germanoj. En 1946 parto de la germanoj estis deportitaj al Germanio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, infanĝardeno, klubo de maljunuloj.
Verko Serduĉko
Partopreno en Eŭrovido-2007
La kanto "Dancing Lasha Tumbai" estas sufiĉe tipa por Verko Serduĉko - sen iu arta valoro de la teksto la kanto akcentas unue la surscenejan prezentadon kaj dancigon. La kanto estas kantata kelklingve, la unua frap-kantaĵo sonas kiel "Sieben, sieben aj-lu-lu, sieben, sieben, ein, zwei, drei!", la dua frap-kantaĵo sonas kiel "I want you see, Lasha Tumbai!". La vortoj "Lasha Tumbai" laŭ la klarigo de Andreo Danilko (kiu aŭtoris la kanton) venas el la mongola lingvo kaj signifas "batu buteron!", tamen tiu klarigo ne ŝajnas konvinka. Pro la sona simileco inter la vortoj "Lasha Tumbai" kaj "Russia Goodbye" (angle - Adiaŭ, Rusio!) okazis granda bruo en Rusio, tamen malverŝajnas, ke ĝi malhelpos la popularecon de Verko Serduĉko en Rusio.
Kritikoj
Verko Serduĉko ne estas anime akceptata de ĉiuj ukrainianoj. Multaj kritikas jen la tekstojn (kiuj foje estas vere primitivaj), jen la rolon mem. Aparte akraj kritikoj falis sur Verkon antaŭ la partopreno en Eŭrovido 2007: unu radi-stacio de Ukrainio eĉ penis lanĉi la kampanjon kontraŭ ŝia partopreno, tamen sen granda sukceso. Iuj dekstruloj (la politika partio "Kongreso de ukrainaj naciistoj") kritikas Verkon Serduĉkon kiel "enkorpigon de malgrandrusiismo", kiu hontigas Ukrainion.
Tamen malgraŭ ĉiuj kritikoj Verko Serduĉko restas tre populara distra heroo. Ne malmultaj opinias Verkon eĉ "enkorpigo de la ukraina animo" kaj "tipa ukrainino".
Cernion
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Mammendorf
Mammendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mammendorf, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Adelshofen, Althegnenberg, Hattenhofen, Jesenwang, Landsberied, Mittelstetten kaj Oberschweinbach.
130089 Saadatanwar
130089 Saadatanwar estas asteroido de la ĉefa asteroida zono  malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Saadat Anwar, Gvidanto por Grunda Subtena Instalaĵo kaj programaro por la instrumento OTES (Spektrometro por Termika Elsendo) de la Misio de Alvenigo de Asteroida Specimeno OSIRIS-REx. Li gvidis teamon da programaraj inĝenieroj ĉe la Instalaĵo pri Flugo al Marso kaj disvolvis programaron por celado kaj analizo por la misioj LRO, MRO, Mars Odyssey, MER kaj MGS.
23176 Missacarvell
23176 Missacarvell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Melissa Nicole Carvell, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la  Bartlesville High School de Bartlesville (Oklahomo, Usono).
NGC 3040B
NGC 3040B (aliaj indikoj — UGC 5300, MCG 3-25-37, ZWG 92.67, PGC 200252) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Otto Skorzeny
Otto Skorzeny (naskiĝis la 12-an de junio 1908, mortis la 5-an de julio 1975) estis germana militisto kaj granda spertulo pri spionado, terorismo kaj farado de specialaj atakoj. La plej fama kaj sukcesa lia operacio estas, ke li estris germanajn paraŝutistojn, kiuj liberigis Musolinion, kiam itala registaro arestis lin.
Lia familio estis pola, aŭstrigita, kaj lia familinomo sonas "Skoĵenı", ne "Skorceni", kiel lin kutimis nomi liaj germanaj kamaradoj (krom Hitlero, kiu estis same aŭstriano).
La fama vundo sur lia vizaĝo estis rezulto de tio, ke li ŝatis dum sia studenteco dueli.
Enzenreith
Enzenreith estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Otto Skorzeny
Unu el liaj ideoj estis murdi estrojn de Britio, Sovetunio kaj Usono dum ilia unua renkontiĝo en 1943 Teherane, sed la preparita tasko ne komencis pro bona laboro de sovetaj kontraŭspionaj teamoj, kiuj ŝanĝis kondiĉojn post ekscii pri la preparoj. Dum la fama provo murdi Hitleron en 1944 (operacio "Walküre") Skorzeny ne malfidelis Hitleron kaj helpis al hitlera estraro resti enpovo.
En 1944 Skorzeny ĉantaĝe ŝtelis filon de hungara estro, kiu volis malfideli Germanion kaj pacumi kun Sovetunio. Pro danĝero pereigi la filon la estro daŭris fideli al Germanio. Pro ĉi tiu sukcesa operacio (operacio "Panzerfaust") la spiono Skorzeny iĝis Obersturmbannführer.
Post la milito Skorzeny fuĝis la agadon de la venkintaj demokratiaj reĝimoj kaj vivis en Hispanio, kie liaj naziaj kulpoj eskapis punon danke al la diktatoreca reĝimo de la generalo Francisco Franco.
Skorzeny verkis kelkajn librojn pri siaj aventuroj. Mortis li pro kancero.
Aarschot
Aarschot (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Tiun titolon Aarschot ricevis en la jaro 1194. La urbo situas en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de Aarschot havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Gelrode, Langdorp kaj Rillaar apartenas al Aarschot, la ĉefa municipo.
Rajto por la unua nokto
Rajto por la unua nokto, (latine ius primae noctis) estas la onidira feŭda leĝa rajto en la mezepoka Eŭropo. Tiu ĉi rajto estas atribuita la senjoro kontraŭ siaj servutuloj, kiuj estis neforigebla parto de sia propra senjorio. Je la nupta tago de la geedziĝo de sia servutuloj, la senjoro rajtas laŭ sia plaĉo "plenumi" la unuan nokton kun ĵusa edzino. Sendube, la uzo de la vorto plenumi estas eŭfomismo por seksumi, kaj en la propra tiama socia kunteksto signifas elvirguliniĝigi la inon.
, sed la eŭropan historion pruvas nur nerektaj atestoj, laŭ kiuj la servutulo rajtis elaĉeti tiun rajton per mono. Laŭ teoriaj esploroj, tiu rajto ekzistis en la frua mezepoko en certaj partoj de Francio kaj Italio, aliloke ne trovis pruvaĵojn.
El inter la feŭdaj privilegioj multaj influis la geedziĝon de la servutulo – precipe tiu, laŭ kiu la feŭda senjoro rajtis elekti edzinon por la servutulo – sed tiuj ĉiuj estis elaĉeteblaj rajtoj kaj tiel celis nur monkolekton. Tiel oni supozas, kel a rajto por la unua nokto estis nur imposta ebleco.
Rubanda krucbekulo
La Rubanda krucbekulo, aŭ Blankaflugila krucbekulo en Nordameriko (Loxia leucoptera), estas mezgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj en ties genro Carduelis aŭ grupo de krucbekuloj. Ĝi havas du subspeciojn, nome la Blankaflugila krucbekulo, Loxia leucoptera leucoptera, en Nordameriko, kaj la Durubanda krucbekulo, Loxia leucoptera bifasciata, en nordorienta Eŭropo kaj norda Azio.
Tiu holarktisa birdo reproduktiĝas en arbaroj de konifero de Alasko, Kanado, plej norda Usono kaj en Azio etende al nordorienta Eŭropo. Ili nestumas en koniferoj; la ino demetas 3-5 ovojn.
Antoni Maria Alcover i Sureda
Patro Antoni Maria Alcover i Sureda, ankaŭ konata (en la kataluna) kiel Mossèn Alcover [moˈsɛn əɫkoˈve], (naskiĝis en Santa Cirga, Manacor, mortis  en Palma de Majorko) estis modernisma Majorka verkisto, kiu verkis pri plej diversaj subjektoj inkluzive pri Katolika Eklezio, folkloro kaj lingvistiko. Li estas ĉefe asociata kun streboj revivigi intereson pri la Kataluna lingvo kaj ties dialektoj. Inter liaj verkoj estis Kataluna-Valencia-Baleara Vortaro.
Rubanda krucbekulo
Tiu krucbekulo estas specio ĉefe de loĝantaj birdoj, sed malregule ili subitaperas suden se la manĝodisponeblo malabundas. La amerika raso ŝajne vagadas pli ofte ol la eŭrazia subspecio. Tiu specio formas arojn for de la reprodukta sezono, ofte en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj krucbekuloj. Ĝi estas rara vizitanto de okcidenta Eŭropo, kutime samtempe kun subitapero de la Komuna krucbekulo.
Antoni Maria Alcover i Sureda
Biografio
Alcover naskiĝis en Santa Cirga, malgranda teritorio inter Manacor kaj Porto Cristo, kiel filo de gelaboristoj. Post studado de la Latina lingvo kaj klasikaj studoj li translokiĝis 15-jaraĝa al Palma de Majorko, kie li daŭrigis siajn studojn en seminario. Li rapide fariĝis konata kiel obstina polemikisto.
Kvankam liaj unuaj literaturaj streĉoj estis en la Hispana lingvo, li turnis sin al la kataluna lingvo post 1879. ekde tiu dato, li entreprenis kolekti la fabelojn kaj folkloron de Majorko, kiujn li komencis publikigi en 1880 en diversaj gazetoj sub la pseŭdonimo Jordi d'es Racó. Lia kolekto konsistas el ĉirkaŭ 430 popol-fabeloj, kiuj estis tradukitaj en plurajn lingvojn inkluzive de la angla.
Rubanda krucbekulo
Aspekto
Masklaj plenkreskuloj estas kutime ruĝaj al malhelrozaj, kaj inoj estas verdecaj al flavecaj, sed estas granda variado; ĉiukaze temas pri specio de klara seksa duformismo. Ambaŭsekse la dorso estas ĉu iom strieca ĉu iom malhela kaj la flugiloj kaj forfoforma vosto malhelaj al nigrecaj. Estas iom da malhelaj traokula strio kaj orelareo. Tiu specio estas pli facile identigebla ol aliaj krucbekuloj, ĉefe en Nordameriko, kie loĝas nur la Ruĝa krucbekulo kaj tiu specio, sed eĉ tiel necesas granda zorgo.
Ene de ties teritorio en Eŭrazio, tiu specio estas pli malgrandkapa kaj pli malgrandbeka ol la Granda krucbekulo kaj la Skota krucbekulo, tiele ke la ĉefa konfuziga specio tie kaj en Nordameriko estas la Komuna aŭ Ruĝa krucbekulo.
Antoni Maria Alcover i Sureda
Biografio
En 1886, li estis ordinita kaj fariĝis la paroĥa pastro de Manacor. En 1888 li fariĝis profesoro pri eklezia historio en la seminario en Palma. En 1898, la nova episkopo de Majorko, Pere Joan Campins i Barceló, nomumis lin ĝenerala vikario de la Diocezo de Majorko. Li restis en tiu posteno ĝis 1916. En 1905, li ankaŭ akiris la postenon de magistra Kanoniko de la Katedralo de Majorko.
Rubanda krucbekulo
Aspekto
La ĉefa plumardistingo el la Komuna krucbekulo estas la tre markataj kaj kontrastaj blankaj flugilstrioj kiuj havigas al tiu specio ties komunan nomon kaj ankaŭ sama karaktero aperas en la latina scienca nomo kie leucoptera estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive ”blanka” kaj “flugiloj”. Estas ankaŭ blankaj pintoj en la triarangaj flugilplumoj kiu videblas ankaŭ ripoze. Maskla plenkreskulo estas ankaŭ iom pli brile (pli rozkolora) ruĝa ol aliaj masklaj krucbekuloj. Kelkaj Komunaj krucbekuloj foje montras ne tre markatajn blankajn flugilstriojn, tiele ke necesas granda zorgo por ĝusta identigo de tiu specio. La alvoko ĉip estas pli milda kaj alta ol tiu de la Komuna krucbekulo.
Alia krucbekulo en Hispaniolo estis iam traktata kiel subspecio, Loxia leucoptera megaplaga, sed ĝi estas nune traktata kiel distinga specio, nome Hispaniola krucbekulo, Loxia megaplaga. Ĝi asocias kun la Hispaniola pino, Pinus occidentalis, kaj diferencas el la Rubanda krucbekulo pro pli malhela plumaro kaj pli fortika beko.
Antoni Maria Alcover i Sureda
Biografio
En 1906, laŭ lia iniciato kaj sub lia prezidanteco, la unua Congrés Internacional de la Llengua Catalana (Internacia Kongreso de la Kataluna Lingvo) okazis. Li estis nomita prezidanto de la filologia branĉo de la Institut d'Estudis Catalans (Instituto de Katalunaj studoj), posteno kiu rapide ĉesis post furioza disputo kun aliaj membroj de la instituto.
Lia ĉefverko estis la Kataluna-Valencia-Baleara Vortaro, kiun li ne supervivis por vidi ĝin kompletigita. Ĝi estis finita de lia kunlaboranto Francesc de Borja i Moll.
Inter aliaj respondecoj, li estis la korespondanto de la Acadèmia de Bones Lletres de Barcelona en Barcelono kaj direktis la publikadon de la verkoj de Ramon Llull.
Verkaro
Lia literatura verkaro fokusiĝis al lingvistika priserĉo, historio, popolaj kutimoj kaj folkloraj kolektoj, diversaj biografioj, vojaĝ-rakontoj kaj novelo.
Teoria kemio
Teoria kemio koncernas la uzadon de fiziko por klarigi aŭ antaŭvidi kemiajn fenomenojn. En la lastaj jaroj, ĝi konsistis ĉefe el kvantuma kemio, tio estas la aplikado de kvantuma mekaniko al problemoj en kemio. Oni povas dividi teorian kemion en elektronika strukturon, dinamikon, kaj statistikan mekanikon. Solvante la problemon antaŭvidi kemian reakciemon, oni eble diversgrade uzas ĉiujn tri. Aliaj terenoj de esplorado en teoria kemio inkluzivas la matematikan karakterizadon de amasa kemio en diversaj fazoj, (ekzemple, la studado de kemia kinetiko) kaj la studado de aplikado de lastatempaj metodoj al la bazaj studterenoj (ekzemple la ebla aplikado de principoj de topologio al la elektrona strukturo.) Tiu lasta studtereno iam nomiĝas matematika kemio.
Multo tia estas klasifikebla kiel komputika kemio, kvankam komputika kemio kutime rilatas al aplikado de teoria kemio en aplika situacio, kutime kun ia alproksimumo, ekzemple ia tipo de post Hartree-Fock, teorio pri densecofunkcioj, duonempiriaj metodoj (ekzemple PM3 aŭ fortkampaj metodoj. Iuj kemiteoriistoj utiligas statistikan mekanikon por ligi inter la mikroskopaj fenomenoj de la kvantuma mondo kaj la makroskopaj amasaj atributoj de sistemoj.
Teoriaj metodoj por kemiaj problemoj komenciĝis en la plej fruaj tagoj sed antaŭ la elpenso de la ekvacio de Schrödinger fare de la aŭstra fizikisto Erwin Schrödinger, la uzeblaj teknikoj estis iom krudaj kaj spekulativaj. Nuntempe, multe pli disvolvitaj teoriaj aliroj, bazitaj sur kvantumkampa teorio kaj teorio pri neekvilibraj verda funkcio estas laŭmodaj.
Proksime parencaj fakoj
Historie, la ĉefa tereno apliki teorian kemion estis en la jenaj kampoj de esplorado:
Tial la fako teoria kemio foje ŝajnas esti branĉo de tiuj kampoj. Tamen lastatempe, kun la apero de la teorio pri densecfunkcioj kaj aliaj metodoj, ekzemple molekula mekaniko, la amplekso de aplikado etendiĝis al kemiaj sistemoj kiuj rilatas al aliaj kampoj de kemio kaj fiziko, ekzemple biokemio, fiziko de kondensitaj fazoj, nanoteknologio aŭ molekula biologio.
Vojkruciĝo
Vojkruciĝo estas la loko, kie du aŭ pluraj vojoj renkontiĝas transverse.
Vojkruciĝo povas esti diversforma, ekzemple en formo de T, Y, X, simpla kruco aŭ rondo, tiam oni nomas ĝin laŭ grandeco trafikcirklo aŭ trafikcirkleto.
Prioritatoj inter alvenantaj veturiloj estas difinita aŭ laŭleĝe aŭ de ŝildoj aŭ trafiklumoj.
Historie ĉe multaj vojkruciĝoj oni starigis domarojn kiel kernon de estontaj vilaĝoj, ĉar tiele oni certigis aperon kaj ĉeeston de eventualaj veturantoj kaj klientoj.
Dorselo
Laŭ Francisko Azorín doselo estas Teksaĵo ornamcele metita dorse de lito, estrado, trono, foje elstara supre, kiel baldakeno. Kaj li indikas etimologion el latina dorserium, el dorsum (dorso).
Dorselo povas esti pli simpla tegmentaĵo, dum baldakeno povas esti pli solena, luksa, ornama ktp.
Onville
Onville estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Onvillois.
Veza
Veza (hungare: Véza) estas vilaĝo en Rumanio sude de Blaj. Administre ĝi apartenas al Blaj.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 586 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 568 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1263. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Sohrai
Sohrai estas festo de la popoloj Santal kaj tiuj de la barataj ŝtatoj Ĝarkhando, Biharo, Orisa, Ĉatisgaro kaj okcidenta Bengalio. Ĝi estas brutara adorfesto kaj estas festita dum oktobro-novembro (en Ranĉi, alilingve  राँची, রাঁচি, رانچی), decembro–januaro (en Dumka).
En kaj ĉirkaŭ Chatra, Koderma, Dumka kaj Hazaribagh, unu el la distriktoj de Ĝarkando (centra Barato), virinoj praktikas ritecan, indiĝenan artformon kiu apartenas al la plej antikvaj formoj de murpentrado, dum Diŭali kaj aliaj festivaloj.
Arto por pli da rajtoj
Sohrai (rikolto) samkiel Khovar (nupto) estas tradiciaj artformoj de la barata ŝtato Ĝarkhando praktikataj de virinoj kiuj purigadis siajn domojn kaj ornamas siajn murojn pere de murprentraĵoj de "sohrai"-artoj. Ilia artotradicia retroveblis plejparte en kavernoj, sed la kolorriĉaj murpentraĵoj estis unue uzataj al domoj kun kotaj muroj kaj nuntempe eĉ al stacidomoj kiel en Hazaribagh kaj Jamshedpur, ŝtataj konstruaĵoj kaj aviadilejoj. Por tiuj artistinoj tia laboro kreis ian senton de identeco kaj redonis memkonfidon kaj ilia arto pruvas ke ili apartenas al indiĝena kulturo de Barato, kvankam Sohrai nun estas konata kiel la ŝtata arto de Ĝarkhando. Ĉi tiu Sohrai arta formo estas kutime ĉu monokroma ĉu buntkolora. La virinoj metas sur la muro tavolon de blanka koto (dudhi matti) kaj dum la tavolo estas ankoraŭ malseka, ili desegnas kun iliaj fingropintoj sur ĝi. Ilia desegnaro konsistas el bestoj, floroj, fruktoj kaj diversaj aliaj naturo-inspiritaj motivoj. Krom la blanka koto, ili uzas ankaŭ por kolorigi jenajn kotkolorojn: nigra koto (kali matti), ruĝa koto (geru), kaj flava koto (pila matti). Sohrai-artistoj estas spontaneaj en ilia desegnado, kvankam minimuma antaŭplanado estas evidenta. La kanvasoj estas inter 3,66 x 5,5 m (12 x 18 ft). La desegnoj kutime fontas el la memoro de la artisto kaj estas pleje influataj de la la propra sperto de la artistoj kaj ilia interrilatado kun naturo. Ĉi tiu formo de arto estas derivita de la studo de naturo
Dum Divalo kaj aliaj festivaloj ili volas montri siajn artajn talentojn kaj esprimojn. Ĉiujare post kiam la festo finas, la artaĵoj kaj skizoj kreitaj dum ĉi tiu tempo estas forigataj.
Mamming
Mamming estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dingolfing-Landau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Mamming situas borde de la rivero Isar.
Áron Tamási
TAMÁSI Áron (tamaŝi) estis hungara verkisto naskita la 20-an de septembro 1897 en Lupeni, Harghita, Rumanio kaj mortinta la 26-an de majo 1966 en Budapeŝto.
Biografio
Áron Tamási siajn studojn faris en Odorheiu Secuiesc kaj en Kluĵo. De 1923 li vivis tri jarojn en Usono. Li estis unu el la fondintoj de asocio kaj revuo Erdélyi Helikon. Inter 1926 kaj 1944 li estis kunlaboranto de ĵurnaloj Újság kaj Ellenzék en Kluĵo. Li estis la organizinto kaj prezidanto de la Vásárhelyi Találkozó en 1937. Post la Dua mondmilito li translokiĝis Hungarion kaj inter 1945 kaj 1947 fariĝis deputito en parlamento. Inter 1948 kaj 1953 la komunistaj aŭtoritatoj malpermesis la publikadon de liaj verkoj. En 1956 li partoprenis aktive en la pli kaj pli vigliĝanta intelekta kaj politika vivo. Lia unua rakontvolumo, Lélekindulás aperis en 1925. La plej grandan sukceson atingis lia romano Ábel a rengetegben (Habelo en arbaro) (1932), kiu estis la unua volumo de la trilogio (Ábel az országban, 1933; Ábel Amerikában, 1934). Li estis ankaŭ dramverkisto. Lia plej bona dramo estas titolita Énekes madár , (1934) (Kantanta birdo). Laŭ sia testamenta deziro li estis entombigita en sia nakiĝvilaĝo. La tombmonumenton skulptis Jenő Szervátiusz kaj Tibor Szervátiusz.
Li estis membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio.
Rafael Tobias de Aguiar
Rafael Tobias de Aguiar (1795-1857) estis brazila militisto kaj politikisto, unu el la estroj de la Liberala Revolucio en 1842, en San-Paŭlo, kaj patrono de la Milita Polico en la subŝtato San-Paŭlo. Amiko de la sacerdoto Diogo Antônio Feijó (1784-1843), el kiu li estis samklasano, li estis dek fojojn elektitan en la Provinco de San-Paŭlo, inter 1838 kaj 1861, kie kvar el ili kiel anstataŭanto.
Dufoje elektita kiel prezidanto de la Provinco San-Paŭlo inter la 17-a de novembro 1831 kaj la 11-a de majo 1835, kaj la 6-a de aŭgusto 1840 ĝis la 15-a de julio 1841. Li estis aristokrato ligita al la kampara regiono de Sorokabo, mulokomercisto, grandbienulo, kiu akumulis plurajn publikajn funkciojn, kio faris el li unu el la plej riĉaj homoj de San-Paŭlo, resume, unu klasika modelo de oligarĥiisto.
Biografio
En 1821, li eniris en la publikan vivon, kiel reprezentanton de la Provinco Ituo, dum la elektiĝo por la brazilaj deputitoj al la Ĝeneralaj Kortegoj kaj Konstitucifaraj asembleoj de Lisbono. Kiel estro de la Liberala Partio en la unua duono de la 19-a jarcento, li elektiĝis konsilisto de la provinca registaro, en 1827. Dank'al sia administrado, en kiu li eĉ uzis siajn proprajn rimedojn en lernejoj, publikaj laboroj kaj karitataĵoj, li estis honorigita per la titolo de Honora Brigadestro de la brazila imperio.
Liberala Revolucio
En 1842, li komandis la Liberalan Revolucion, kune kun Diogo Antônio Feijó (1784- 1843) por batali kontraŭ la ascendo de la Konservativa Partio dum la eko de la reĝado de la brazila imperiestro Dom Petro la 2-a (1825-1841).
En la 17-a de majo 1842, li estis aklamita de la ribeluloj kiel interna prezidanto, en Sorokabo, kiu tiam estis deklarita provizora ĉefurbo de la Provinco San-Paŭlo de la revoluciuloj. Li mem atribuis al si la komision pri reunuigo de la Liberiga Trupo, komponita je 1500 homoj, per kiu li intencis invadi San-Paŭlon kaj eksoficigi la prezidanto de la provinco, José da Costa Carvalho , la Barono de Monte Alegre (1796-1860).
Tobias de Aguiar, kiu jam havis ses infanojn, reedziĝis al Domitila de Castro Canto e Melo, pli konata kiel Markizino de Santos, eks-amatino de la unua imperiestro de Brazilo Dom Petro la 1-a (1798-1834). El ŝia antaŭa interrilato kun la imperiestro, la markizino havis kvin infanojn, el kiuj du filinoj ankoraŭ estis vivaj.
La Brigadestro Tobias, kiel li estas konata en Brazilo, estis malvenkita de la imperiaj trupoj, kaj provis fuĝi al Suda Rio-Grando, por kuniĝi al la ribelintoj en la Milito de la Ĉifonuloj. Li portis al Suda Rio-Grando la unuan dismakulan ĉevalon, kies novaĵojn ni havas, kaj tial, ĝis hodiaŭ tiu ekvo estas tie nomata Tobiano. Li estis arestita en Palmeira das Missões, kaj kondukita al la Fortreso Tamandaré da Laje, en Rio-de-Ĵanejro. Li ricevis amnistion kaj estis liberigita en 1844, kiam li reiris al San-Paŭlo, kaj estis akceptita de granda popolamaso apud la ĉefurbo.
Li estas konsiderata la Patrono de la Milita Polico en la subŝtato San-Paŭlo kaj lia nomo elstariĝas en la unua ŝokbataliono, konata en Brazilo kiel ROTA.
Rafaelo Tobias de Aguiar estis la plej populara estro de la Liberala Partio en San-Paŭlo, kaj konsiderata unu el la plej notindaj figuroj de nia historio. Li mortis dum vojaĝo inter la urbo Santos al la Imperia Ĉefurbo, surborde de la vaporŝipo Piratininga, en la 7-a de oktobro 1857, viktimo de doloriga malsano.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> MuseuJulio11.jpg| Milito de la Ĉifonuloj Jose_bonifacio_de_andrada_e_silva.jpg| José Bonifácio (1763-1838) Senador_Vergueiro.jpg| Senatano Vergejro (1778-1859) Diogo_Ant%C3%B4nio_Feij%C3%B3.jpg| Diogo Antônio Feijó (1784-1843) Bento Gonçalves da Silva por Guilherme Litran.jpg| Bento Gonçalves (1788-1847) COA_Baron_of_Itu.svg| Barono de Piracikabo (1791-1876) Jose_da_Costa_Carvalho.jpg| Barono de Monte Alegre (1796-1860) Amaral-domitila-MHN.jpg| Markizino de Santos (1797-1867) Visconde_de_abaete.jpg| Limpo de Abreu (1798-1883) DpedroI-brasil-full.jpg| Dom Petro la 1-a (1798-1834) Lu%C3%ADs_Alves_de_Lima_e_Silva.jpg| Duko de Kaŝias (1803-1880) Te%C3%B3filo_Benedito_Ottoni.jpg| Teófilo Ottoni (1807-1869) Duchess_of_Goi%C3%A1s_1843.jpg| Dukino de Gojaso (1824-1898) Pedro_II_circa_1887b_transparent.png| Dom Petro la 2-a (1825-1841) Itu, Jean Baptiste Debret.jpg| Pais de Barros (1830-1898) Debret.Sorocaba1827.jpg| Barono de Tatui (1831-1914) </Gallery> </Center>
10083 Gordonanderson
10083 Gordonanderson estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Gordon “Jay” Anderson, iaman meteologon kaj eklipsamanton. Li enketis pri la meteologiaj prospektivoj de la plenaj kaj verkis librojn pri meteologio kaj astronomio kaj eldonis la revuon de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado dum dek jaroj. Li prezidis la altan komitaton de tri ĝeneralajn asembleojn de la RASK.
Pietro Bertani
Pietro BERTANI estis katolika itala kardinalo (naskiĝis la 4-an de novembro 1501 en la urbo Nonantola; † 8-an de marto 1558 en Romo, Italio). Li fariĝis ĉefepiskopo de Fano, la 28-an de novembro, 1537. La Papo Julio la 3-a nomigis lin kardinalo la 20-an de novembro, 1551.
Faro
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri far(ad)o en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Akuljiko
Akuljiko, acullico, chacchado akulliku, acuyico (el la keĉua akullikuy), acusi, pijcho aŭ mascada estas socia, rita, medicina praktiko, en kiu malgranda buleto da folioj de kokao estas metita en la buŝon inter vango kaj makzelo, tiu ĉi estas maĉata en partoj de Sudameriko nordo de Argentino, nordo de Ĉilio, okcidento de Bolivio, Peruo, Ekvadoro, Kolombio, por eviti aŭ malpliigi la efikojn de altomalsano kaŭzita de manko de oksigeno en la atmosfero je granda alteco, malpliigi la efikojn de laceco, malsato kaj dispepsio. La kutimo maĉi buleton da folioj de kokao estas kutime nomata acullicar, chacchar, pijchaer, coquear, kaj coqueros koncerne personojn kiuj praktikas ĝin.
Provinco Ordu
Ordu estas provinco en la norda parto de centra Turkio. Ĝi situas en la nigramara regiono (turke Karadeniz Bölgesi) de la lando, do sude de la Nigra Maro. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Ordu.
Vidindaĵoj
Moskeoj kaj vidindaj fontanoj en la urbo.
Ĉe la Nigra Maro estas belaj naturaj plaĝoj.
298 diversaj kulturaj kaj naturaj lokoj estas registritaj kiel "heredaĵo" en Ordu.
Surses (komunumaro)
La Surses (komunuaro) (ĝis 1990 oficiale Oberhalbstein) estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Albulo. Ĝi havis 2443 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Savognin.
Provinco Ordu
Festoj kaj specialaj tagoj
Ĉiuoktobre en la urbo Kabataş /kabaTAŜ/ okazas Miela Festivalo.
Surses (komunumaro)
Komunumoj de la komunumaro Surses
La distrikto Surses konsistas (stato en 2009) el 9 komunumoj, el kiuj Savognin estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
La historia nomo Oberhalbstein indikas la valon, kiu situas supre de la ŝtono, temas pri la Ŝtono de Conters, en la romanĉa lingvo Crap Ses, de kiu deduktiĝas la romanĉlingva nomo Sur Ses respektive 'Surses. La unua dokumenta mencio de la regiono datiĝas el la jaro 1258 kiel Suprasaxo. En la Itinerarium Antonini el la 4-a jarcento estas indikita la romia vojo tans la Juliopasejo, kiu dum la kelta kaj romia epoko ĝis en la frua mezepoko estis la plej grava trafikvojo tra la Alpoj. Ek de la 12-a jarcento la episkopejo Koiro akiris influon en la valo, kaj ĝis en la 14-a jarcento la episkopejo akiris la regadon pri la tuta valo. En la jaro 1552 la loĝantoj de la valo sin liberaĉetis de la episkopa servuteco. En la jaro 1851 la komunumoj de la valo estis kunigitaj al la komunumaro Oberhalbstein, kiu en la jaro 1990 estis alinomita la komunumaro Surses.
Birdinsulo (Sud-Georgio)
Birdinsulo aŭ en angla Bird Island, estas 4.8 km longa kaj 800 m larĝa, separata el la okcidenta pinto de Sud-Georgio de la Markolo Birdo aŭ Bird Sound. Ĝi estas transmara teritorio de Unuiĝinta Reĝlando, sed ankaŭ reklamata de Argentino kiel parto de la provinco Fuegio.
Historio
Ĝi estis malkovrita en 1775 de brita ekspedicio estre de James Cook, kiu nomigis ĝin "pro la ampleksaj nombroj [de birdoj] kiuj estis tie".
Fine de la 1950-aj jaroj, la insulo estis celo de nombraj usonaj projektoj. Inter 1959-62, granda nombro de la vagalbatrosoj de la insulo estis ringitaj, kio havigis komencan informon pri ties teritorioj - sekve unu el tiuj birdoj estis trovita en Aŭstralio.
Naturo
Tiu insulo estas senrata, malkiel la ĉefa insulo Sud-Georgio.
Ubaí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
3916 Maeva
Ĝiestis nomita en memoro de Maeva d'Alloy d'Hocquincourt Vitry, nevino de la astronomo Patrice Bouchet Vitry. Ŝi mortis tragike aĝa de sep jaroj en 1992.
Tunicelo
La tunicelo (aŭ tuniketo) estas unu el la liturgiaj ornatoj en uzo en la kristana Liturgio, nome en la Katolika Eklezio kaj Eklezio de Anglio. (Latine: “tunicella”.
Hodiaŭ la tunicelo prezentiĝas precize kiel la dalmatiko: ĝin konstituas ŝtofa retangulo, kun truo en la centro, tra kiu pasas la kapo, kiu refalas antaŭe kaj malantaŭe. Ĝia kvadrata formo estas adherigita al la korpo pere de ligiloj. Kiam tiu ornato estas vestita de diakono oni ĝin nomas dalmatiko, kiam estas vestita de subdiakono estas nomata tunicelo. Origine ili estis malsamformaj: la dalmatiko ĝin vestis la altaj moŝtuloj, la tunicelo (laŭlitere eta tuniko) estis malpli riĉornata: kaj tiuj diversaj formoj pasigis en la liturgian uzon Nun ili estas egalaj.
En solenaj mesoj (katolikaj) la pastro vestas kazublon (gotikan aŭ modernan), la diaskono la dalmatikon, la ĉefdiakono (nur en la ''pontifikaj mesoj) la pluvialon. La episkopo (por evidentigi la sacerdotan plenecon) dum la pontifikaj ceremoniaj submetas jen kazublon jen dalmatikon jen tunicelon.
Tunicelo kutime estas konfekciita per altvalora ŝtofo, kaj ornamita per brodadoj kaj/aŭ galonoj, kaj kiel la aliaj ornatoj povas esti diverskolora (viola, ruĝa, verda, blankaj, nigra aŭ roza).
Foiro de Milano
La Foiro de Milano estas la sistemo foira de la urbo kaj de la metropola areo de Milano.
Evoluo
Okazis diversaj ŝanĝoj pri formo kaj sidejo:
Graveco
Pro siaj 753.000 km² di surfaco estas la plej ampleksa foiro de Eŭropo.
Fiera Milano Spa, la entrepreno kiu ekde 2000 administras la foiron, organizis, dum la jaro 2005-2006, 88 eventojn kaj vendis 2 milionojn de m². Iliaj strukturoj loĝigis 32.405 ekspoziciantoj kaj ricevis 4,5 milionojn de vizitantoj. .
Inter la plej famaj eventoj elstaras la ĉiujaraj Salone del Mobile (Salono de la Aŭtomobilo) kaj la Fiera dell'Artigianato (Foiro de la Metiado), inter aliaj pri maŝinoj, robotoj metalo ktp.
Historio
Ĝi naskiĝis en 1906 pro la malfermo de la fervojo de Traforo del Sempione; tiam la Foiro havis du zonojn separatajn de la urbo: la aktuala zono Foiro kaj la Parko Sempione. En la pavilionoj de la unua troviĝis la partoj plej teknikaj kaj komercaj, dum en la Parco Sempione temis plie pri arto kaj scienco. Ankoraŭ nuntempe en la Parko Sempione estas la Urba Akvario de Milano, unu de la lastaj restoj de tiu Foiro.
La du separataj zonoj estis ligitaj de elektra fervojo. Nune estas nek la du partoj nek la elektra trajno.
En 1906 la Foiro de Milano loĝigis la Internacian ekspozicion. La kvartalo foira de Fieramilanocity estis parte malkonstruita (2007/2008) por havigi spacon al nova projekto de Citylife. En 2005 oni inaŭguris la projekton Rho-Pero.
Poluso Fieramilano Rho/Pero
La poluso fieramilano situas en areo inter la komunumoj de Rho kaj Pero, ĉe la aŭtoŝoseo A4, ĉe la Tangenziale Ovest kaj ĉe la fervojo Milano-Torino. Ĝi estasligata al la centro de la urbo per la linio 1 de la Metroo de Milano, haltejo Rho Fiera MM. Funkcias ankaŭ la fervoja haltejo "Stazione di Rho Fiera Milano", de la Servizio ferroviario suburbano di Milano aŭ linioj S kaj baldaŭ estos grandrapida trajno.
Inaŭgurita en 2005, la projekto de la arkitekto Massimiliano Fuksas antaŭvidis ok pavilionoj kiuj havigos totalon de 345.000 m² de subtegmenta ekspoziciejo krom 60.000 m² sentegmentaj.
Tie okazis la Expo 2015.
Poluso Fieramilanocity
De la eksa Fiera Campionaria restas la poluso fieramilanocity, situa en zono de Portello, en la areo nordokcidentala de la komunumo de Milano. Ĝi dividiĝas en la historia areo kaj en la areo de Portello, konstruita en la 1980-aj jaroj. La poluson atingas du haltejoj de la linio 1 de la Metroo de Milano (nome Amendola MM kaj Lotto MM) kaj de unu haltejo de la Servizio ferroviario suburbano di Milano aŭ linioj S, nome Milano-Domodossola-fiera.
La historia areo estis malkonstruita inter 2007 kaj 2008 (videblas bildoj). La areo malkonstruita havigis spacon al projekto de urba reklasigo de Citylife, kiu antaŭvidas la kreadon de tri ĉielskrapantoj kaj de granda parko.
Monda.eu
Monda.eu (labornomo Global E-learning ) estis senpaga retejo por tutmonda edukado. Kiel sian prioritaton ĝi konsideris „doni ekscitan enkondukon al diversaj kompleksaj kaj polemikaj temoj por daŭre konsciigi la homojn pri mondaj problemoj”.
La retejo ofertis 11 edukajn modulojn pri diversaj temoj (tutmondiĝo, tutmonda ekonomio, homaj rajtoj, kritika pensado, malriĉeco, migrado, genra egaleco, civitana socio, medio kaj klimataj ŝanĝoj ) kaj ĝi estas taŭga por memlernado. Ĝi enhavis forumon, rekomendatan literaturon kaj aliaj aldonajn informofontojn kaj rilatan poŝaparatan aplikaĵon. Por edukado ĝi uzis kvizojn kaj videojn.
Ekesto
Kun subteno de la Programo Sokrato-Leonardo de Eŭropa Komisiono kunlaboris pri kreado de la retejo dum 2 jaroj 4 partneroj: E@I (Slovakio), Slovakia centro por komunikado kaj evoluo (Slovakio), Studio GAUS (Germanio) kaj Südwind Agentur (Aŭstrio).
Lingvoj
La retejo estis havebla en la angla, la bulgara, la ĉeĥa, Esperanto, la germana, la hungara, la pola, la slovaka kaj la slovena lingvoj. Eblas aldoni ankaŭ aliajn lingvojn.
Ferenc Nagy (pastro)
NAGY Ferenc (pro. nadj) estis hungara reformista pastro naskita en Sepsiszentgyörgy en 1787 kaj mortinta en Gidófalva la 13-an de septembro 1865.
Biografio
Ferenc Nagy estis post studoj en la reformita kolegio de Székelyudvarhely pastro en Székelyudvarhely, Hídvég, poste en Gidófalva. Post la hungara revolucio de 1848 oni kondamnis lin al morto, sed oni ŝanĝis la juĝon al 4 jara fortikaĵkaptiteco.
Koroncó
Situo
La komunumo situas for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Estas nur traira flankovojo. Győr troviĝas 15, Pannonhalma 22 km-ojn.
Affligem
Affligem (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Koroncó
Historio
La unua mencio devenis el 1207. Post la 150-jara turka okupado la vilaĝo senhomiĝis. En 1704 la Habsburg-armeo venkis soldatojn de Francisko Rákóczi la 2-a. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Affligem
Ekde 1977 la municipoj Essene, Hekelgem kaj Teralfene apartenas al Affligem, la ĉefa municipo.
Vidu ankaŭ
Affligem (biero)
Ferenc Nagy (ĵurnalisto)
NAGY Ferenc (pro. nadj), Ürögdi Nagy estis hungara instruisto, ĝardenkultivisto, ĵurnalisto, reformista pastro naskiĝinta en Sajószentandrás la 8-an de marto 1804 kaj mortinta en Koloĵvaro la 22-an de februaro 1876.
Biografio
Ferenc Nagy estis de 1830 ĝis 1834 reformita pastro de Ótorda, de 1834 instruisto en la kolegio de Zilah, de 1835 ĝis 1872 en la reformita kolegio de Koloĵvaro. De 1844 li estis ano de la Erdélyi Magyar Gazdasági Egyesület, inter 1854 kaj 1860 ĝia sekretario. Li fondis frukt- kaj vinberlernejojn en Kolozsmonostor. Li estis kunlaboranto de gazetoj Erdélyi Híradó kaj Nemzeti Társalkodó. Li publikigis en gazetoj Gazdasági Lapok, Falusi Gazda, Kertész Gazda, Borászati Füzetek, Erdélyi Gazdasági Egyesület Évlapjai.
Le Vésinet
Le Vésinet estas franca komunumo situanta en departemento Yvelines kaj en la regiono Île-de-France, okcidente de Parizo. Ĝia areo ampleksas 5 km². En 2009, ĝi kalkulis 15,928 loĝantojn nomatajn "Vésigondins".
Le Vésinet estas unu el la plej riĉaj suburboj de Parizo, konata pro ties avenuoj ombritaj de arboj, domegoj kaj lagoj. Ĝi havas multajn anglo-stilajn ĝardenojn dezajnitajn de pejzaĝisto Paul de Lavenne, Grafo Choulot.
Historio
La komunumo de Le Vésinet estis kreita la apartigante parton de la teritorio de Chatou kaj kunfandante ĝin kun parto de la teritorio de Croissy-sur-Seine kaj parto de la teritorio de Le Pecq. En tiu procezo partoprenis Charles de Morny, duko de Morny, ŝajna duon-frato de Napoleono la 3-a.
Tie estis la fama Palais Rose du Vésinet de aristokrato kaj poeto Robert de Montesquiou.
Transportoj
Le Vésinet estas priservata de du stacidomoj, ambaŭ troviĝantaj sur Linio A de Pariza RER: Le Vésinet-Centre kaj Le Vésinet - Le Pecq.
Busoj de kompanio Veolia priservas haltejojn en la urbo (linio 6) kaj ligas la stacidomon Le Vésinet-Centre kun najbaraj stacidomoj de Le Vésinet-Le Pecq kaj Chatou-Croissy (linio 20).
Ildikó S. Horváth
Ildikó S. Horváth [eŝ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo S. Horváth Ildikó estas hungara pentristo, grafikisto. Ŝia edzo estas Gáspár Stekovics.
Ildikó S. Horváth naskiĝis en 1969 en Szombathely.
Biografio
Ildikó S. Horváth komencis labori en uzino pri porcelanoj en Herend kiel porcelanpentristo. Inter 2002-2004 ŝi studis en Germanio en Hamburger Akademie für Fernstudien, poste ŝi private lernis grafikoteknikon de grafikisto. Ŝi kreas precipe akvafortojn, pli malofte pentraĵojn. Ŝi ricevis 2 premiojn. Ŝi havas edzon.
NGC 3041
NGC 3041 (aliaj indikoj — UGC 5303, MCG 3-25-39, ZWG 92.68, IRAS09503+1654, PGC 28485) estas galaksio en konstelacio Leono.
17402 Valeryshuvalov
17402 Valeryshuvalov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
NGC 3041
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
17402 Valeryshuvalov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Valerij Ŝuvalov, estro de laboratorio ĉe la Instituto pri la Dinamiko de la Geosferoj de la Rusia Akademio de Sciencoj en Moskvo. Sperta en matematika modeligo de, li kontribuis al la fizika kompreno de la eksplodo de Ĉelabinsk.
Sankta Severo (Boppard)
Sankta Severo (St. Severus) estas romkatolika paroĥopreĝejo en Boppard en Germanujo. La preĝejo, apartenanta al episkopujo Treviro, estis konstruata en la 12-a kaj 13-a jarcentoj laŭ la rejnlanda transira stilo inter la romanika kaj gotika epokoj. Patrona sanktulo estas Sankta Severo de Raveno. La paroĥopreĝejo Sankta Severo estas registrita kiel protektata monumento;. krom tio ekde 2002 monda heredaĵo de Unesko.
Historio
La preĝejo Sankta Severo estis konstruata sur la loko enmeze de la iama romia kastelo, kie antaŭe staris la banejo. Post retiriĝo de la romiaj trupoj la loĝantoj plue uzis la kastelon kaj transigis la banejon en preĝejon. Dum elfosadoj sub Sankta Severo oni trovis restaĵojn de frukristanisma preĝejo de la 6-a jarcento kun ŝlosiltruoforma predikoinstalaĵo kaj frukristanisma baptujo. La nuna preĝejo ekestis en tri fazoj en la 12-a kaj 13-a jarcentoj. La du preĝejturoj originas el la mezo de la 12-a jarcento, la laŭlonga domo ekestis komence de la 13-a jarcento kaj la ĥorejo datiĝas proksimume la jaron 1234. Oni finkonstruis la preĝejon en la jaro 1236. Laŭ kalkuloj de Ferdinand Pauly ĉefepiskopo Teoderiĥo de Wied konsekris la preĝejon la 13-an de decembro 1237. La konstruaĵo treege orientiĝas pri la Maria-Preĝejo de Andernach, verko de malfruromanika preĝeja arĥitekturo en Rejnlando. Al la ekipaĵo de la preĝejo apartenas triumfokruco 285 centimetrojn alta kaj 248 centrimetrojn larĝa, ekestinta proksimume 1220/30. La figuro de Kristo ĉe ĉi tiu kruco ne portas dornokronon, sed reĝokronon, kiu lin karakterizas kiel venkinto pri la morto. La turpintoj, kiuj nun superregas la silueton de Boppard, ekestis komence de la 17-a jarcento kaj anstataŭis la originajn rombotegmentojn.
En la jaroj 1963 ĝis 1967 oni vaste renovigis la paroĥopreĝejon. Aparte la kunfalonta volbo estis sekurigenda. Krom tio oni liberigis dum elfosadoj la frukristanisman baptujon kaj adaptis la altarejon al la postuloj de la liturgia reformo; en la suda turo oni instalis baptokapelon. La 19-an de marto 1967 oni remalfermis la preĝejon per solena meso. Orgenkonstruisto Alfred Führer finfaris en 1973 la ankoraŭ uzatan orgenon.
Komence de la 1990-aj jaroj aperis difektoj ĉe la stukaĵo, farbaĵo kaj tegmento. Tial komencis vasta ekstera renovigo, komence en 1997 de la norda turo kaj de la sakristio, en 1998 de la suda turo kaj de la ĥorejo kaj en 1999 de la laŭlonga domo kaj de la okcidenta fasado. Oktobron de 2010 oni komencis denove internajn riparlaborojn, je kiuj oni interalie alirebligis la frukristanisman baptujon por vizitantoj, translokis la tabernaklon malantaŭ la ĉefaltaron kaj instalis novan lumsistemon. Krom tio oni riparis la murpentraĵojn.
Plaĝo
Plaĝo aŭ banbordo estas strando, kutime sabla, vidpunkte de turismo kaj ripozo. Plaĝoj estas ofte speciale aranĝitaj: kuŝejoj, vendejoj, duŝejoj komfortigas ripozlokon. Ĉar sablaj plaĝoj estas pli popularaj, oni foje konstruas artefaritajn sabloplaĝojn (alportante sablon el alia loko por kovri bordon de akvujo).
Filozofo preleganta pri sunsistema modelo
Filozofo preleganta pri sunsistema modelo (: A Philosopher Lecturing on the Orrery), aŭ plentitole, Filozofo preleganta pri sunsistema modelo en kiu lampo anstataŭas la Sunon (: A Philosopher giving a Lecture on the Orrery in which a lamp is put in place of the Sun), estas pentraĵo de Joseph Wright of Derby priskribanta preleganton faranta demonstron de sunsistema modelo al malgranda ĉeestantaro. Tiu pentraĵo antaŭis similan pentraĵon Eksperimento pri birdo en aerpumpilo (Nacia Galerio (Londono)).