cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ADB
La vorto havas plurajn signifojn:
Ludwik Kiedrowski
Ludwik KIEDROWSKI (naskiĝis la 26-an de aprilo 1949 en Tczew). Pola politikisto, municipano, kultur-aganto, esperantisto, ano de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando).
Biografio
De 16 jaroj li estas ano de koruso „Juventus”, kaj ĝia estro de 10 jaroj. Li kunfondis la Teatron de Junaj Aktoroj en Tĉevo. Li estas la ano de la estraro de la Fondaĵo de Kulturdomo, la estraro de Kultur-Societo "Brama" ("Pordego") en Tĉevo, krome ankaŭ ano de la estraro de la Societo Pollando - Germanio en Gdansko. Distingita per la ŝtata ordeno la Arĝenta Kruco de Merito. Edziĝinta kun Ewa (Eva), li havas tri infanojn (aĝoj laŭ aprilo 2013): Dominik (Dominiko - 30 jara), Piotr (Petro - 29 jara) kaj Katarzyna (Katerina - 23 jara).
Esperanto
Kiel granda amiko de Esperanto danke al lia helpo okazis en Tczew / Tĉevo:
Fine de decembro 2008 jaro en najbara urbo Malbork / Malborko estis Esperanto-aranĝo Ago-Semajno 2008. Al Tĉevo organizita estis tiam la unutaga vizito. Ĉe bivak-fajro manĝante kolbasetojn (kaj ne nur) - kolektiĝis ĉirkaŭ 230 junaj esperantistoj el 28 landoj el 4 kontinentoj - tio okazis en Tĉevo apud la Ponto de Ejfelo ĉe Vistulo (la ponto estas monda teknik-heredaĵo de Unesko konstruita de la franca inĝeniero Ejfelo, li estas fama pro la Turo de Ejfelo en Parizo). La bivak-fajron organizis la lokaj esperantistoj Daniela Zając kaj Jozefo Lis el Rokitki-Tĉevo kun skoltoj kaj kompreneble Ludwik Kiedrowski.
Jean-Luc Moudenc
Jean-Luc Moudenc, naskiĝinta la en Tuluzo, estas franca politikisto. Membro de UMP, li estas urbestro de Tuluzo de 2014, post estinta urbestro por la unua fojo de 2004 ĝis 2008. Plie, li estis deputito de la 3-a deputita distrikto de Haute-Garonne de 2012 ĝis 2014.
1-a mandato de urbestro de Tuluzo
La 6-an de majo 2004, Jean-Luc Moudenc estis elektita urbestro de Tuluzo, sekve de la demisio de Philippe Douste-Blazy, nomumita al la registaro.
Deputito de Haute-Garonne
En oktobro 2011, Jean-Luc Moudenc anoncis sian kandidatiĝon al la deputitaj balotoj en la 3-a deputita distrikto de Haute-Garonne. Li alfrontis 12 kandidatojn, el kiuj la urbestro de Balma, Alain Fillola kaj François Simon (alianco inter PS kaj La Verduloj). Li venkis per 50,41% da voĉoj en la dua vico kontraŭ François Simon.
2-a mandato de urbestro de Tuluzo
Jean-Luc Moudenc estis formale elektita urbestro la 4-a de aprilo 2014, okaze de la unua kunveno de la nova urba Konsilio. Li fariĝis la 24-an de aprilo prezidanto de la urbeca komunumaro Tuluzo Metropolo. Fine, la sekvantan 20-an de majo, li estis elektita prezidanto de la Asocio de urbestroj de grandaj urboj de Francio, per 46 voĉoj, kontraŭ 39 al Jean-Louis Fousseret, urbestro (PS) de Besançon.
Eckkopf
Eckkopf estas la nomo de 516 m alta monto en la Palatinata arbaro (Rejnlando-Palatinato). Ĝi situas ĉ. 3 km okcidente de la palatinata uerbeto Deidesheim en la Haardt, kiel la orienta rando de la Palatinata arbaro estas nomata. La elrigardoturo Eckkopfturm estas 25 m alta.
Ĉe la turo estas gastejo, kiu estas mastrumita de la diversaj societoj de la komunumaro Deidesheim.
Richárd Erdős
Richárd Erdős [riĥArd erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdős Richárd estis hungara operkantisto, (baso).
Richárd Erdős naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Richárd Erdős devenis el juda familio, baldaŭ li orfiĝis. Li frue kantadis en koruso, ekde 1902 en koruso de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Li studis en la Muzikakademio de Budapeŝto, poste en Munkeno helpe de ŝtata stipendio. Inter 1906 kaj 1911 li apartenis al Operejo de Budapeŝto, poste jaron al operejo de Frankfurto ĉe Majno. Hejmenveninta lia talento ne etendiĝis pro kormalsano. Dum la judaj festoj li kantadis en Granda Sinagogo de Budapeŝto.
Girefontaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Eŭfono
La eŭfono estas muzika instrumento en la latuna aŭ blovinstrumenta familio. Ĝi tonaltiĝas pli malalte ol la trumpeto kaj pli alte ol la tubjo. Ĝia tono similas al la trombono kaj ambaŭ havas similan tonetendon. Persono kiu ludas la eŭfonon nomiĝas eŭfonisto.
La vorto eŭfono deriviĝas el la greka lingvo: "eu" (bona/bone) kaj "phonium" (voĉo/sono); do, "bona voĉo" aŭ "bone sonanta".
ADC
La tri-litera kombinaĵo ADC havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Jido (lingvo)
Jido, la jida aŭ jida lingvo (jide: ייִדיש [jidiŝ]) aŭ judgermana lingvo, ankaŭ la novjuda lingvo en traduko de ruslingva verko de L.L. Zamenhof, estas lingvo de la aŝkenazoj, kiuj estas judoj vivintaj en Germanio kaj poste en orienta kaj meza Eŭropo kaj hodiaŭ vivantaj en Nordameriko kaj aliaj mondregionoj. Hodiaŭ ĉirkaŭ duonmiliono aktive parolas ĉi tiun lingvon, plejparte strikt-ortodoksaj kaj ĥasidaj judoj de orienteŭropa origino.
Jido kreatis antaŭ ĉirkaŭ 1000 jaroj de judoj, kies denaska lingvoj estis mezepokaj latinidaj dialektoj. Ili ankaŭ aktive uzis la hebrean kaj la aramean (almenaŭ, kiel sanktajn kaj literaturajn lingvojn). Ankaŭ eblas, ke ĉi tiu lingvo unue aperis en lokoj de aktiva ĝerman-slava kontakto (kiel orienta Bavario). Dum jarcentoj ĝi fariĝis esenca parto de orienteŭropa juda vivo kaj kulturo.
Laŭtipe, ĝi estas ĝermana lingvo; tamen, tre multaj ĝiaj vortoj (ĝis triono) kaj gramatikaj konstruoj venis el la hebrea, aramea kaj slavaj lingvoj. Multaj ĝermanaj vortoj estas uzataj kiel siaj ekvivalentoj en slavaj lingvoj. La radiko jid- devenas de la judgermana vorto jid (judo).
Literoj
Jido uzas adaptaĵon de la hebrea alfabeto.
Historio
Nuntempe la judgermana lingvo malaperas iom post iom el la ne-ortodoksa socio, ĉar nun estas malpli da socia bezono paroli ĝin ol antaŭe. En la ortodoksa juda socio la judgermana lingvo estas vivanta ĉe parto de la plej religie ekstremaj grupoj. Tamen, la jida iomete postvivas per aliaj lingvoj. La usona angla lingvo havas multajn jidajn vortojn (ekz-e bobkes, chutzpah, kibbitz, maven, shmuck, shlep, shlemiel, shtup, toches). Ofte, tiaj jidaj vortoj havas fiajn signifojn, kiuj estas pli akceptataj en la angla.
Ĝis la dudeka jarcento, Jido estis la plej grava juda lingvo por literaturo kaj kulturo. Antaŭ la dua mondmilito, la lingvo havis pli ol dek milionoj da parolantoj. Tamen, la lingvo nun malrapide mortadas; havante nur tri milionojn da parolantoj, la plejparto inter kiuj estas maljunaj. Por tio estas ĉefe tri kaŭzoj:
Tamen, jidoŝatantoj esperas. Israelo nun interesiĝas pri la estonteco de la lingvo, kaj organizaĵoj en tiu lando kaj en Usono klopodas konservi ĝin. Sed pli grava por la estonteco de la lingvo estas tio, ke iuj judaj sektoj preferas vivi aparte (eĉ en Israelo), parolas jide, uzante la hebrean nur por la religio. Sed ilia ĉiutaga uzo de jido estas ankaŭ, por ili, parto de ilia religia memo. Do oni povas kredi, ke, dum tiuj sektoj vivos, la judgermana lingvo plu estos parolata en la mondo, kvankam neniam kiel la granda kultura kaj literatura lingvo, kia ĝi estis en la tempo, kiam ĝi estis la ĉefa lingvo de la juda klerularo.
L. L. Zamenhof bone scipovis la judgermanan lingvon, kiun li uzis infanaĝe, tre verŝajne parolante kun sia patrino. Li publikigis gramatikon de Jido (ISBN 951-9005-48-X).
Jidlando
Jidiŝujo aŭ Jidlando — en la angla Jiddishland signas la regionojn en kiuj estis parolata la jida — aŭ judgermana — lingvo. En tio la nocio estas komparebla al nia Esperantujo.
La judgermana lingvo estis parolata en Germanio - de kie ĝi devenas -, krome ĉefe en Ĉeĥio, Pollando, la baltaj landoj Estonio, Latvio kaj Litovio, en Ukrainio, Belarusio kaj Rusio, de la tie loĝantaj judoj. Ĝi estis, ĝis la dua mondmilito kaj la ekstermado de la judoj fare de la germanaj nazioj kaj ties surlokaj helpantoj, la ĉefa lingvo de la judoj mondvaste.
La judgermana lingvo kiel ŝtata lingvo
Same ĝi estis ŝtata en Ukraina Popola Respubliko en la jaro 1917.
Pri la esperantaj nomoj
Estas hezito pri la esperanta nomo de la lingvo.
Formale la nomo judgermana lingvo estas tre bona: ĝi klare priskribas sian signifon kaj estas ĝuste formita laŭ la reguloj de la esperanta gramatiko. Tamen ial ĝi estas malpli ofte uzata de la koncernuloj, kiuj preferas diri jido, Jidiŝ aŭ la jida lingvo.
La termino jido estas iom pli ofte uzata, kvankam logike ĝi ne estas plej ofta modelo por formi lingvonomojn. Ĝi estas formita analoge al "latino", "sanskrito", "urduo", "Esperanto" kaj la nomoj de preskaŭ ĉiuj aliaj planlingvoj.
Aliflanke, ekzistas supraĵa analogio inter "la jida lingvo" kun "la franca lingvo", "la rusa lingvo" ktp; tamen tiuj lastaj implicas la interpreton la lingvo de la francoj, la lingvo de la rusoj ktp; la lingva nomepiteto estas rilatiga adjektivo, derivita de sunstantiva radiko. La analogio do postulas, ke la jida lingvo estu la lingvo de la jidoj. Kio do estu tiuj jidoj ?
Judgermane jid estas judo ĝenerale, ne speciale aŝkenazo; ekzemple tia estas la persiano Mordeĥajo:
Estus do iom konfuze atribui al jido la signifon aŝkenazo; kaj fakte ula uzo de jido en Esperanto ne ekzistas. Tial la adjektivo jida en «jida lingvo» estas difinebla nur per «rilata al la jida lingvo», kio formas mislogikan cirklon.
Tial iuj (interalie, la PIV-oj) uzas la substantivan lingvonomon jido, samkiel oni uzas la nomojn sanskrito, slavono, Volapuko, Esperanto. Tio estas senriproĉa logike, sed restas la malkohero inter la ula signifo de la fonta lingvo kaj ĝia nomo esperanta. Pli kohera (kaj pli internacia) estus la sporade reinventata nomo Jidiŝo.
Tamen la vortoj jida, Jido, Jidiŝo ĉiuj egale prezentas fontetikan malfacilaĵon en sia unua silabo. La sonkombino /ji/ implicas frotan prononcon de /j/; tio estas ofta prononco en Esperanto, sed egale (aŭ eĉ pli) konvena realigo de /j/ estas la duonvokalo [ĭ]; kaj la kombino [ĭido], [ĭida] estas malpli facila kaj klara; ĝi ĝene konfuzeblas kun la lingvonomo Ido (kaj ties adjektiva derivaĵo ida), sufiĉe aktuala por la esperantistoj.
Frua propralingva nomo de la jida estis loŝn aŝkenaz, "la aŝkenaza lingvo." Tio evitus la sonkonfuzon, sed ne uziĝas en Esperanto.
Ĵurnalismaj komparoj inter la jida kaj Esperanto
Ofte ĵurnalistoj aparte akcentas la komunajn kulturajn radikojn de la jida kaj Esperanto en la juda kulturo de orienta kaj centra Eŭropo. . Foje Esperanto eĉ nomiĝis la "tutmonda jida".
Marcelo Morales
Li futbalis en Japanio ĉe Urawa Reds.
Tertremo de Erevano 1679
La Erevana tertremo de 1679  (ankaŭ nomata tertremo de Armenio aŭ tertremo de Garni) okazis la 4-an de junio en la regiono de Erevano en Armenio, tiam parto de la Persa Imperio.
Multnombraj konstruaĵoj estis detruitaj pro la tertremo. En Erevano (Erivan) la plej multaj rimarkindaj strukturoj estis difektitaj. La Fortikaĵo de Erevano estis detruita tute, same kiel la sekvaj kirkoj: Poghos-Petros, Katoghike, Zoravor kaj la Kapelo de Getsemane.
Krome, la proksima Kanaker-vilaĝo estis tute detruita. La klasika helena templo de Garni ankaŭ kolapsis. Inter multaj preĝejoj kaj monaĥejoj, kiuj estis ruinigitaj estis Havuts Tar, monaĥejo Sankta Sarkis de Uŝi, Hovhannavank, Geghard kaj Ĥor Virap.
InterCityExpress
ICE estas germana grandrapida trajno („InterCityExpress”)
La ICE-trajnojn produktas la germana entrepreno Siemens. Ĝi servas kiel germana nacia simbolo kaj estas unu el la plej sukcesaj rapidtrajnoj. La unua ICE ektrafikis en 1991 en la itinero Hanovro-Würzburg. Temis pri ICE 1. Estis 59 unuoj fine produktitaj. Maksimuma rapideco estis 280 kilometroj en horo.
En la jaro 1996 estis produktitaj 44 unuoj ICE 2, kiuj donis la eblon kunigi du unuojn kun ses vagonoj kaj tiel proponi rapidan konekton al lokoj, kie ICE 1 kun 12 vagonoj estis malplena. Maksimuma rapideco estis sama kiel tiu de ICE 1.
Kurt Sedlmayer
Kurt Sedlmayer [sedlmajer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sedlmayer Kurt, konata en Aŭstrio kiel Curt E. Sedlmayer estis hungara-aŭstra agronomo, biologo, membro de Hungara Scienca Akademio (1952). Lia nomformo ofte aperis kiel Sedlmayr.
Kurt Sedlmayer naskiĝis la  1900 en Hungara reĝlando en Szarvkő (nuntempa Hornstein en Aŭstrio). Li mortis la 1965 en Vieno.
Biografio
Kurt Sedlmayer apartenis al la aŭstra minoritato en Hungara reĝlando. Li frekventis agraran ĉeflernejon en Vieno, poste li studvojaĝis al Usono, baldaŭe al Danio, Nederlando, Germanio. En 1924 li gvidis agraran uzineton en Bük. En 1930 li aĉetis bienon en Sopronhorpács, kie li kultivis sukerbetojn. Post jaroj li sukcese kreis novajn sukerbeto-specojn "BETA C-242" kaj "BETA I-19". Lia uzino prosperis antaŭ kaj dum la 2-a mondmilito. Dum la socialismo li memvole donacis la bienon al la ŝtato, tial li restis tie direktoro, eĉ li ricevis premiojn Kossuth en 1948 kaj 1954. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li migris al Aŭstrio. Apud Vieno li establis instituton pri sukerbeto, kiun li ĝismorte gvidis.
Ferenc Ivándi
IVÁNDI Ferenc (iva:ndi ferenc), Izsák estis rumania hungara tradukisto, kritikisto, artverkisto naskita en Marosvásárhely la 5-an de novembro 1909 kaj mortinta en Temeŝvaro la 14-an de decembro 1982. Li estas la frato de Sámuel Izsák kaj László Izsák.
Biografio
Ferenc Ivándi finis en la komerca akademio de Grenoble (1929). Li estis oficisto ĉe la loka filio de la kreditbanko Magyar Általános Hitelbank, poste de la fabrikoj. Li publikis artikolojn en Szabad Szó kaj Bánsági Írás. Li publikis pli longan studaĵojn en la antologio Bánáti Tükör pri la belarta vivo de Banato post 1945 (Temesvár, 1961) pri poezio de Károly Endre. Li tradukis el rumana kaj franca lingvoj.
Pohlern
Geografio
Pohlern situas en la Svisaj Antaŭalpoj en Berna Oberlando ĉe la norda deklivo de la monta ĉeno de Stockhorn, proksimume 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la centro de la urbo Thun. La komunumo konsistas el la tri setlejoj Obermatt (sur alteco de 680 m s.m. en la centro ĉe la kantona vojo), Bachtelen (sur alteco de 698 m s.m. okcidente de Obermatt), kaj Hof (sur alteco de 697 m s.m. en nordoriento de la komunumo ankaŭ ĉe la kantona vojo), kaj krome diversaj biengrupoj kaj izolitaj bienoj. La setlejoj ĉiuj troviĝas en la norda parto de la komunumo. La tuta resto de la teritorio estas montara arbaro. Tra la komunuma teritorio fluas la rojoj Engibach kaj Rufigraben, kiuj apartenas al la akvokoleta areo de la rivero Gürbe.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,89 km², de kiuj 45,1% estas kovritaj de arbaro, 37,1% servas por agrikulturo kaj 2,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pohlern limas en nordo al Uebeschi, en nordoriento al Höfen ĉe Thun, en oriento al Oberstocken, en sudo al Därstetten, kaj en okcidento al Blumenstein.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 230 de Riggisberg al Wimmis. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 15 kilometrojn oriente de la komunumo sude de Thun. Per la buslinio n-ro 3 de la transportentrepreno Thun-Interlaken de Thun tra Oberstocken al Blumenstein la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pohlern datiĝas el la jaro 1389 kiel Polleren. Dum mezepoko Pohlern estis arbara teritorio kaj apartenis al la Senjorujo Strättligen. Ek de la 14-a jarcento ĝi estis sub la regado de la Senjoroj de Burgistein kaj ek de 1499 respektive 1516 ĝi estis havaĵo de la berncivitaj familio May. En la jaro 1447 ankaŭ la Nudpiedula Monhaĥejo Berno akiris rajtojn pri Pholern. Ĝi formis el Pohlen kaj Uebeschi en al jaro 1459 la Senjorujon Pohlern. Post la reformacio en la jaro 1528 Berno malfondis la tribunalon de Pohlern kaj ĝin submetis al la malalta tribunaldo de Amsoldingen en la Voktejo Thun. En la jaro 1533 la kamparanoj de Pohlern sin liberaĉetis de la malnovaj feŭdoj kaj fondis propran komunumon. Ĝis la Helveta Revolucio Pohlern apartenis al la Voktejo Thun. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1978 ĝis 1803 ĝi estis parto de la tiama distrikto Oberseftigen. Post la fino de la Helveta Respubliko ĝi estis atribuita al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distrikto samnoma.
Forstau
Forstau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Galura Supo
Galura Supo (itale Zuppa Gallurese, galure Suppa Cuata /'suppa ku'ata/) estas tipa manĝaĵo en Galuro, nordo-orienta Sardio; ĝia loka nomo signifas "kaŝitan supon".
Tipa de la homonima nordorienta areo de Sardio, ĝi estas farita el tavoloj de malfreŝa pano trempitaj en buljono de bova aŭ ŝafa viando (aŭ legoma buljono por vegetaranoj), alternante kun freŝa elbovina fromaĝo (gallure casgiu spiattatu /'kaju spja'tatu/) kaj diskrecie oni povas uzi raspitan pekorinon. Oni povas aldoni diversajn odorojn kiel mento, fenkolo, petroselo kaj spicojn kiel koriandro, cinamo, karvio, kariofiloj, muskato, ilicio.
Ĉefa manĝaĵo de la galuranoj, ambaŭ kaj por la altaj klasoj kaj por la malaltaj klasoj. La Galura Supo estas konsiderita la unua de la elstaraj geedziĝaj receptoj konitaj per termino li coi /li koj/, eventoj por kiu estis kunvokitaj famaj kuiristinoj. Nuntempe eblas gustumi tiun pladon en diversaj interpretoj depende de la loko, inter ili aparte konata troviĝas la "supo viddalbese" tipa Viddalba supo.
Ankaŭ estas la varianto kiu uzas la spianata (tipa sarda pano) anstataŭ malfreŝa pano (ĉiuj aliaj ingrediencoj restos same). Ĝi estas tre bongusta manĝaĵo kaj malgraŭ estas iom longa por prepari, ĝi estas ne malfacila, nur havi kelkajn malgrandajn sagacecojn.
Badersdorf
Badersdorf, hungare Pöszöny [posonj], estas malgranda komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenlando kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Badersdorf situas sur malebenaĵo, laŭ rojo nomata Pinka, laŭ hungara landlimo, kontraŭe troviĝas Vaskeresztes.
Historio
En tiu loko oni loĝis jam dum la bronzepoko. La unua mencio pri la komunumo devenis el 1221 en formo Poszicz. En 1529 kaj 1532 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 vivis en Pöszöny 485 vilaĝanoj (470 germanoj, 12 hungaroj, 3 slovakoj. Ĝis 1921 Pöszöny apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Nazia Germanio).
3988 Huma
3988 Huma estas tre malgranda amora asteroido de 700 metroj de diametro, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Orbito
Kvankam terrenkonta asteroido, ĝi ne tre alproksimas Teron pro ĝia orbita klineco. La ĝi pasis je 26,325 milionoj da kilometroj de Tero. Nenia pli proksima paso estas antaŭkalkulata por la proksima estonto.
Ĝi estas pli proksima marsrenkonta asteroido. Ĝi povas proksimiĝi al 0,03977 AU (5,950 milionoj da km) de Marso.
Josefine Mutzenbacher
Josefine Mutzenbacher oder Die Geschichte einer Wienerischen Dirne von ihr selbst erzählt (Esperante: Josefine Mutzenbacher aŭ La historio de viena prostituitino de ŝi mem rakontita) estas erotika romano anonime aperinta en Vieno en 1906. Malgraŭ tio, ke neniu aŭtoro iam ajn depostulis la aŭtorecon, jam en ĝia tempo estis atribuita al Felix Salten aŭ Arthur Schnitzler de la bibliotekistoj de la Universitato de Vieno.
La verko rakontas la historion de Josefine kaj ŝiaj fratinoj kaj amikinoj, la plejparto neplenaĝaj, kaj ilia seksuma inicado. La lingvo de la romano estas tute eksplicita. Per kredeblaj rakontoj pri la seksumaj spertoj el la retrospektiva vidpunkto de la infanino, ĝi kompilas plejeble ĉiujn seksumajn tabuojn, de infana prostituado kaj incesto ĝis grupa seksumado aŭ midzado. Ankoraŭ nun la libro estas unu el la plej vendataj de eŭropa seksuma literaturo.
Nacia malplimulto
Nacia malplimulto estas etna malplimulto kiu plenumas la kondiĉojn de la kadra konvencio por la protekto de naciaj malplimultoj de la Konsilio de Eŭropo kaj estas agnoskata laŭ ŝtata juro, aŭ de komparebla kulture protekta konvencio de internacia juro en alia mondoparto.
Sketa dezerto
La Uedo Natrun aŭ Sketa dezerto (araba por "natra valo"; kopte: Ϣⲓϩⲏⲧ, greke Scetis aŭ Scetes) estas valo situanta 80 km sude de la egiptia havenurbo Aleksandrio, en provinco Buhajra, Egiptio, entenante la urbon kun sama nomo. La nomo referas al ĉeesto de ok diversaj lagoj en la regiono, kiuj produktas natran salon. La moderna kemia simbolo por natrio, Na, estas derivaĵo de la latina nomo de elemento „natrium”, kiu mem venis de la natro. En la kopta lingvo, la regiono estis konata kiel Ŝi-hajt, signifante ekvilibro de la koroj aŭ mezuro de la koroj. En la greka lingvo, ĝi estas konata kiel Scetes, kiu signifas asketojn. En la kristana literaturo, la regiono estas nomata kiel la Nitria dezerto. En la antikva epoko, natro estis minata por uzo de la egiptaj entombigaj ritoj (mumiigoj).
Nacia malplimulto
Kontraste al etna grupo aŭ etna malplimulto, la termino "nacia malplimulto" aludas al jura statuso, kun la garantio de certaj rajtoj ekzemple en edukado, lingvotrejnado aŭ aliro al amaskomunikiloj. Ne gravas ĉu la grupo de civitanoj apartenas al la etno de alia ŝtato (ekzemple, danoj en Germanio, hungaroj en Rumanio, italoj en Slovenio, germanaj malplimultoj en orienta Eŭropo), ĉu temas pri malplimulto vivanta en pluraj landoj (ekzemple, frisoj en Germanio kaj Nederlando, ciganoj en multaj partoj de Eŭropo) aŭ kiel fermita etno en nur unu lando (ekzemple, soraboj en Germanio, kaŝuboj en Pollando).
Pli detale pri la penoj pri protekto de naciaj malplimultoj en la ŝtatoj de la Konsilio de Eŭropo legu en la artikolo kadra konvencio por la protekto de naciaj malplimultoj.
Kapao
Kapao (japane: 河童, kappa) estas japana akvo-koboldo. En ŝintoismo ili estas suiĝinoj (japane: 水神, mizugami, "akvodio"). Oni diras, ke kapao havas naĝilpiedojn, pladon sur sia kapo kaj verdan haŭton, kaj manĝas kukumojn.
Kappa-maki estas rulsuŝio ene havantan kukumon kiel ingredienco.
Ĝungario
La hodiaŭa Ĝungario (ankaŭ Ĝungaria baseno) aŭ Ĝungarujo estas centra-azia baseno en la nuna Ĉinio. Ĝi formas kun alia ebenaĵo (orienta Turkestano) la ujguran aŭtonomian regionon Ŝinĝango en nordokcidenta Ĉinio kaj havas la ĉefurbon Urumqi.
Nomdeveno
La nomo "Ĝungaraj" devenas el la mongola popola tribo ĝungaroj, kiuj regis en la regiono en la 17-a jarcento. La nomo Ĝungario signifas: Lando de la ĝungaroj. En la mongola lingvo la origino de la vorto estas Zuun Gar(-a ĥanejo), (en la malnova mongola Ĝegun Gar) signifas maldekstran manon. Tradicie mongolaj imperioj dividas sian teritorion en tri partoj: Gol (centra), Baruun (dekstra), kaj Zuun (maldekstra).
Geografia situo
La malaltaĵo Ĝungario (ĉine: Ĝunggar Pendi) situas inter la montaroj Tienŝan en nordokcidento, la Bogdaŝan en sudo kaj la Ĝungara alatau en okcidento. En nordo kaj oriento fermiĝas la rusa kaj mongola Altajo. En okcidento ĝi troviĝas sur krestoj de Alatau la limoj al Kazaĥstano. En oriento, Ĝungario trairas al Gobi-dezerto.
La centra Ĝungario estas duondezerta, dezerta areo, dum la areoj ĉe la piedoj de la montaro estas traplektitaj kun multaj riveretoj, kiuj malaperas en la dezerta grundo. En tiu rivereta paro de Ĝungario vivas plimulto de la loĝantaro.
Plej granda rivero de la regiono estas la Irtiŝ.
Antoine Hamilton
Antoine (aŭ Anthony) HAMILTON, grafo (ĉirkaŭ  1645 – 1719) estis militisto kaj verkisto de literaturo. Kiel katoliko de irlanda kaj skota praularo, li fuĝis kun sia familio al Francio dum la "Interregno" kaj poste surflankigis kun Jakobo la 2-a kontraŭ la Princo de Orange, kio kondukis lin al alia ekzilo en Francio.
Kiel militisto li luktis je la servo de Francio en la Franca-nederlanda milito (1672–1678) kaj poste en la Irlanda Armeo en la Vilhelma Milito (1688–1690) en kiu li luktis por la malvenka flanko en la bataloj de Newtownbutler kaj de Boyne.
Kiel verkisto li elektis la francan kiel sia lingvo kaj adoptis malpezan kaj elegantan stilon, klopode al amuzo kaj distro de sia legantaro. Li estas ĉefe konata pro la Mémoires du comte de Grammont, kiu fokusas al la epoko de lia bofrato Philibert, grafo de Gramont, pasigita en la kortego de Karlo la 2-a en Whitehall.
Kudimkar
Kudimkar (ruse Кудымкар) estas urbo en Rusio, urbo de Permja regiono. Antaŭ 2005 estis chefurbo de Perm-Komia aŭtomoma distrikto.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 57141.
La urbo estis fondita en jaro 1579.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La interurba telefona kodo estas 34260, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas apud Uralo, ĉe riveroj Kuva (Кува) kaj Injva (Иньва) (enenfluaĵoj de rivero Kama (Кама)).
En jaro 1959 la urbo havis 21,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 31,9 mil loĝantojn.
Chrasť nad Hornádom
Chrasť nad Hornádom, hungare Haraszt [harast], germane Grast estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la bieno en 1280 en formo "Horost", pri la vilaĝo en 1344. En 1605 oni komputis tie 4 domojn, en 1700 139 loĝantojn. En 1787 loĝis tie 422 vilaĝanoj en 53 domoj, en 1801 351 vilaĝanoj, en 1828 410 vilaĝanoj en 56 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Haraszt 256 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Igló, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Chrasť nad Hornádom 727 homoj, (692 slovakoj, 31 ciganoj).
Fintice
Fintice, hungare Finta estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Fintice situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas je 6 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1271 laŭ tiama hungara ortografio "Fyntha". En 1427 50 familioj pagis impostojn. En 1787 573 vilaĝanoj loĝis en 80 domoj, en 1828 833 vilaĝanoj en 112 domoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Finta 865 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Eperjes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Fintice 1615 homoj, (1599 slovakoj).
Mihály Szever Vanecsai
Datenoj de la informkesto estas eraraj!
Mihály Szever Vanecsai naskiĝis ĉirkaŭ 1699 ie en Hungara reĝlando, eble en vilaĝo Vanecsa (nuntempa Vaneča en Slovenio), li mortis ĉirkaŭ 1750 en Nemescsó (Hungara reĝlando).
Biografio
Mihály Szever Vanecsai devenis el nobela familio, Oni ne scias, ĉu la nomo Vanecsai/Vaneča estas la loko de sia naskiĝo, aŭ ĉu li servis tie, kiel pastro. (Tiutempe la nobeloj en Hungariujo prenis sian familian nomon laŭ la naskiĝloko.) La juna Mihály studis en luterana liceo en Pressburg. Li estis luterana pastro en Nemescsó, supozeble ankaŭ instruisto. Lia verko estis presita en Saksio, en kiu li uzis la nomformojn Szever Miháo Zvanecsa kaj Vanecsaj Miháo. Li edziĝis dufoje. Aliaj detaloj de lia vivo estas nekonataj.
1102
En la jaro 1102 post Kristo okazis, interalie:
ADD
La vorto havas plurajn signifojn:
Buethwiller
(jen france, origine alemane Büethwiller, germane Bütweiler - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Indusa riverdelto
La Indusa riverdelto aŭ Indusrivera delto, formiĝas kie la Induso alfluas en la Araban Maron en Pakistano. La delto kovras areon de ĉirkaŭ 41,440 km² (16,000 kvadrataj mejloj), kaj estas proksimume 210 km granda kie ĝi kuniĝas kun la maro. La aktiva parto de la delto estas 6,000 km² en areo. La klimato estas arida, nome la regiono ricevas nur inter 25 kaj 50 cm de pluvo en normala jaro. La delto estas hejmo de la plej grandaj aridaj mangrovoj en la mondo, same kiel de multaj birdoj, fiŝoj kaj de la Indusa delfeno.
Saint-Gervais-en-Vallière
Saint-Gervais-en-Vallière estas franca komunumo kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
Indusa riverdelto
Ekde la 1940-aj jaroj, la delto estis ricevinta malpli da akvo kiel rezulto de grandskala irigaciaj vorkoj kiuj kaptas grandajn kvantojn de la Indusa akvo antaŭ ĝi atingas la delton. La rezulto estis katastrofa kaj por la medio kaj por la loka loĝantaro. Kiel rezulto, la pakistanaj inundoj de 2010 estis konsiderataj "bonaj novaĵoj" por la ekosistemo kaj loĝantaro de la riverdelto ĉar ili alportis multan necesan nesalan akvon.
Saint-Gervais-en-Vallière
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Saint-Gervais-en-Vallière kaj la vilaĝetojn Hauterive, Sondebois, Neuvelle, Chaublanc, Champseuil kaj Cercy.
Indusa riverdelto
La homa populacio de la aktiva parto de la delto estis ĉirkaŭkalkulita je 900,000 en 2003. Plej el la loĝantaro dependas el agrikulturo kaj fiŝkaptado. Mangrovaj arbaroj havigas brullignon. Multaj iamaj setlejoj en la delto estis abandonitaj kiel rezulto de la manko de akvo en la Induso kaj la invado de la Araba Maro.
Saint-Gervais-en-Vallière
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,87 %).
Rhizopodaceae
Rhizopodaceae (esperante rizopodacoj) estas familio de fungo. Ili estas saprofitaj kaj kelkfoje iomete parazita de frukto aŭ de legomoj.
Priskribo
Iliaj teleomorfoj formas zigosporojn. Iliaj anamorfoj havas kolumelan sporangiojn kun ĝenerale multajn sporojn.
Estas tri grupoj :
Ekologio
Rhizopus parazitas plantojn, Sporodiniella parazitas instektojn, Syzgites parazitas Dikarya''.
Mandalajo
Mandalajo (Mandalay) estas la dua plej granda urbo de Birmo; ĝi havas 927.000 loĝantojn, aŭ 2,5 milionojn en sia aglomeraĵo. Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma regiono, en kiu situas la ĉefurbo Nepjido (eksa Pjinmano).
Mandalajo situas rektadistance ĉirkaŭ 250 km norde de Pyinmana kaj 580 km norde de Ranguno, ĉe kurbiĝo de rivero Iravadio.
Mandalay posedas teksuman, metalmekanikan, ligno- kaj nutraĵ-industriojn kaj komercan havenon ĉe rivero Irrawaddy. En la historia urbokerno, ĉirkaŭata de muroj, troviĝas temploj, monaĥejoj, parkoj kaj la iama reĝa palaco; Mandalay estis ĉefurbo de la birma reĝlando ĝis la okupado de la lando fare de Britio en 1886.
Mandalay posedas internacian flughavenon (ICAO-kodo VYMD, IATA-kodo MDL).
Kuriozaĵoj
En pagodo Kuthodaw estas konservata la plej granda "libro" de la mondo, konsistanta el 729 ŝtonaj "paĝoj", kiuj enhavas la budhismajn skribojn.
La Planedoj
La Planedoj (angle: The Planets, Op. 32) estas sepfraza orkestra suito de la angla komponisto Gustav Holst, kiu komponis la verkon inter 1914 kaj 1916. La Planedoj estas la pli ofte ludata komponaĵo de angla komponisto. Ĝia unua plena publika spektaklo okazis 10-an de oktobro 1920 en Birmingham kun la kondukado de Appleby Matthews. Tamen okazis pli frua spektaklo dum la Unua Mondmilito la 29-an de septembro 1918, en Royal Albert Hall en Londono kun la kondukado de Sir Adrian Boult.
Yoshimasa Suda
Yoshimasa Suda (須田 芳正, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Gas, Urawa Reds kaj Kofu SC.
Jan Evangelista Purkyně
Jan Evangelista PURKYNĚ (naskiĝis la 17-an de decembro 1787 en Libochovice, mortis la 28-an de julio, 1869 en Prago) estis ĉeĥa natursciencisto, kuracisto kaj fiziologo.
Dompierre-sur-Charente
Dompierre-sur-Charente [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 488 loĝantojn en la jaro 2012.
Jan Evangelista Purkyně
Lia familia nomo havis unue ortografion Purkinje, kiun transprenis ankaŭ PIV 1970, dum la nova PIV 2002 jam prezentas formon Purkinjo. Universitata profesoro en Vroclavo kaj Prago. Kunfondinto de eksperimenta fiziologio, kontribuis al formulado de teorio pri ĉeloj. Kelkaj malkovroj nomitaj laŭ li (ĉeloj de Purkinjo, filamentoj de Purkinjo, efiko de Purkinjo). Li fondis fiziologiajn institutojn en Vroclavo (1839) kaj Prago (1851). Purkyně ellaboris ĉeĥan natursciencan kaj medicinan terminarojn, kuneldonadis unuan sciencan gazeton en la ĉeĥa "Krok" (Paŝo), ekde 1862 "Časopis lékařů českých" (Gazeto de kuracistoj ĉeĥaj). Lian nomon portas la Purkinjo-universitato en Ústí nad Labem, fondiĝinta en 1991. Antaŭe, inter la jaroj 1960 kaj 1990 portis la saman nomon pro politikaj kialoj la Masaryk-universitato en Brno.
Dompierre-sur-Charente
Geografio
Dompierre-sur-Charente situas ĉe la rivero Charente, mezvoje inter Saintes kaj Cognac.
Jan Evangelista Purkyně
Lia filo Karel Purkyně apartenas al plej grandaj ĉeĥaj pentristoj.
Ankaŭ la nepoj, filoj de Karel, estis gravaj sciencistoj.
Marcelino Sanz de Sautuola
Marcelino Sanz de Sautuola estis hispano malkovrinta, esplorinta kaj diskoniginta la pentraĵojn de la kaverno Altamira. Li naskiĝis kaj mortis en Santandero, Kantabrio.
Li amatore lernis prahistorion kaj ekde infana aĝo interesiĝis pri naturscienco, botaniko kaj geologio. En 1866 li publikigis raporton pri klimato-kutimiĝo de eŭkalipto en Kantabrio. En la 1870-aj jaroj li iniciatis esploron en kavernoj en Camargo. Dum vizito al Universala Ekspozicio en Parizo en 1878 li kontemplis la ekspoziciojn pri prahistoriaj objektoj kaj decidis plu esplori sian naskolandon Kantabrio.
En la somero de 1879, akompanite de sia 8-jaraĝa filino María, li vizitis la kavernon Altamira. Tie, lia filino malkovris la pentraĵojn. La sekvan jaron, 1880, li prezentis raporton indikantan ties tezon pri tio, ke la pentraĵoj estas prahistoriaj. Tiun tezon malakceptis tiamaj fakuloj, kiuj krome akuzis lin je trampemo.
Oni publike agnoskis la pentraĵojn kiel verajn 14 jarojn post lia morto. Oni kalkulas, ke oni pentris la ĉefajn pentraĵojn de Altamira iam en Magdalenio, tio estas, inter 15000 kaj 10000 antaŭ Kristo, kvankam estas ankoraŭ aliaj pli fruaj pentraĵoj.
Nicolas Chopin
Nicolas CHOPIN (en pola: Mikołaj Chopin; 15a de Aprilo 1771 – 3a de Majo 1844) estis instruisto de la Franca lingvo en Pollando regata de Prusio kaj de Rusio, kaj patro de la pola fama komponisto Frédéric Chopin.
ADE
La vorto havas plurajn signifojn:
Ombroludo
La ombroludo estas spektaklo, dum kiu oni projekcias sur ekranon la ombrojn de la manoj, de moveblaj siluetoj aŭ de ajnaj objektoj.
Origino
Oni tradicie kredas ombroludon origina de Ĉinio (en multaj lingvoj, ĝi estas kromnomata « ĉinaj ombroj ». Pli verŝajne ĝi aperis en insulo Javo, ĉirkaŭ 5 000 a.k., aŭ Barato, el kie ĝi disvastiĝis en Sud-Orientan Azion.
La tradicio de la ombroludo estas precipe vigla en Azio, Malajzio, Javo, Balio, kaj ankaŭ en Grekio kaj Turkio, kie la Karagozo estas tre populara. La ombroludo aperas en Germanio kaj Francio en la mezo de la 18-a jarcento.
Pork-Insulo
Île aux Cochons [ilokoŝOn], aŭ Pork-Insulo, estas neloĝata insulo en la ĉeantarktaj Krozet-Insuloj. Kun areo de 67 km² ĝi estas la tria plej granda en la grupo. Administre ĝi estas parto de la Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj.
Priskribo
Pork-Insulo estas la plej okcidenta insulo de la arkipelago, kuŝanta je 30 km nordokcidente de la Pingven-Insulo kaj je 15 km sudokcidente de la Apostol-Insuletoj. Ĝi estas eroziita vulkana kupolo, kun disaj neaktivaj krateroj, kaj marbordoj konsistas parte el malaltaj klifoj. Enmetitaj specioj estas katoj, kunikloj kaj musoj. La iam enmetitaj porkoj kiuj havigis al la insulo ties nomon estis fornuligitaj. Ne estas homa infrastrukturo kaj vizitoj fare de priserĉistoj estas raraj.
Grava Birda Areo
La insulo estis identigita kiel Grava Birda Areo (GBA) fare de BirdLife International kiel reprodukteja loko por marbirdoj, kaj ĉefe de grandaj populacioj de pingvenoj.
-46.1°N, 50.23333°W
1103
En la jaro 1103 post Kristo okazis, interalie:
(13960) 1991 GF8
(13960) 1991 GF8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Asocio de Studado Internacia pri Spiritaj kaj Teologiaj Instruoj
Asocio de Studado Internacia pri Spiritaj kaj Teologiaj Instruoj (ASISTI) estas faka asocio de Universala Esperanto-Asocio (UEA). Ĝi fondiĝis en 1989 kaj ekde la jaro 1991 estas kunlaboranta kun UEA. Celoj de la asocio estas "religikompara esplorado; religia interkompreniĝo; eldonado de diversreligiaj tekstoj; forumo por religiaj kaj spiritaj demandoj; homaranismologio".
Goldegg im Pongau
Goldegg im Pongau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Etrogo
Etrogo (Citrus medica var. Etrog) estas vario de cedrato kaj unu el "kvar elementoj" de la foliara bukedo uzata dum la juda festo Sukoto (kun daktilpalmojn, mirto kaj saliko). Ĝi eble ankaŭ estis la frukto malpermesata de la Ĝardeno Edeno. Aleksandro la Granda nomis ĝin "Pomo de Medujo" tiu kiu enigis ĝin en Mezoriento.
6938 Soniaterk
6938 Soniaterk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj kaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
ADF
La vorto havas plurajn signifojn:
6938 Soniaterk
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ukraina, civitiĝinta Franca pentristino Sonia Delaunay-Terk (1885–1979).
Seiichi Makita
Seiichi Makita (巻田 清一, n. ) estas japana futbalisto.
3278 Běhounek
3278 Běhounek estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan nuklean fizikiston, polusan esplorvojaĝiston, porjunulan verkiston kaj esperantiston František Běhounek. (1898–1973).
1104
En la jaro 1104 post Kristo okazis, interalie:
San Giorgio su Legnano
San Giorgio su Legnano - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Arimaspoj
Arimaspoj estis fiktiva nacio en la helena mitologio. Ili havis ununuran okulon meze de la frunto, vivis en montaro, en la plej norda fino de la mondo kaj senĉese militis kun grifoj, de kiuj ili ŝteladis oron. Pri ili mencias Aristeas, malmulte konata poeto de la 7-a jarcento a.K. De li transprenis la informon Herodoto. Fido pri ekzisto de Arimaspoj konserviĝis ĝis la malfrua mezepoko. Moderna scienco klarigas tiun ĉi legendon per misprezento de informoj pri Skitoj kaj patrujon de Arimaspoj metas en Uralon aŭ en Altajon.
Fonto
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
Felikso de Burgundio
Felikso de Burgundio aŭ Felikso de Dunwich (m. la 8-an de marto 647 aŭ 648) estis sanktulo kiu verŝajne unue misiis en East Anglia, Anglio.
Li naskiĝis en Burgundio, kaj alvenis al Babingley, Norfolk ĉ. 615. Li iris al Canterbury, Kent. Tie ĉirkaŭ 630 la ĉefepiskopo Honorio nomumis lin episkopo de East Anglia kaj sendis lin kiel misiisto al tiu regno (eble responde al peto de Sigeberht, la kristana reĝo de East Anglia). Li estigis sian bazon verŝajne ĉe Dunwich, Suffolk. Li ĝuis reputacion de ekleziulo kiu klopodis estigi reciprokan respekton inter la kelta kaj la roma ekleziaj tradicioj.
Li fondis abatejon en Soham, Cambridgeshire, kaj tie li entombiĝis. Lia tombo estis profanata kiam la vikingoj disrabis la abatejon en 869. Dum la regado de Knuto la Granda liaj restaĵoj reentombiĝis en Abatejo Ramsey. Li estas sekvata kiel episkopo de Tomaso, anglosakso de la marĉa regio (Angle, The Fens) de orienta Anglio.
Gevgelija
Gevgelija (makedona Гевгелија) estas urbo situanta en la sudorienta parto de norda Makedonio, en la Sudorienta regiono. Ĝi estas la administra centro de la Opština Gevgelija. En 2002, estis 15 685 loĝantoj.
Loko, priskribo
La urbo situas en valo ĉe la kunfluejo de la rivero Konska Reka kun Vardar. La alteco estas ĉirkaŭ 50 m.
Transporto
La aŭtovojo A1 / E75 pasas laŭ la orienta rando de la urbo. Ĉirkaŭ 5 km oriente de la urbo estas la limtransirejo al Grekujo. La aŭtovojo R1102, R 1108 kaj R1109 konektas al la aŭtovojo ĉi tie.
La fervojo ankaŭ trapasas la urbon. Ekzistas granda stacidomo kun limtransirejo sur la linio.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 15 685 loĝantoj.
Religio - Ortodoksa religio regas - 97,37%
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Frotey-lès-Lure
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Jungaoj
Jungaoj (Yungas) estas regiono el du longetendiĝantaj valoj, kiuj situas paralele al orienta rando de Reĝa Kordilero (Cordillera Real) kaj formas la transiron inter la altebenaĵoj de Andoj (super 4000 m) kaj la tropikaj ebenaĵoj de la Amazono-tropika pluvarbaro (ĉ. 500 m). La Jungaoj konstituas plilongigan areon de arbaroj laŭlonge de la orienta deklivo de Andoj ekde sudorienta Peruo tra centra Bolivio ĝis norda Argentino. Jungaoj estas ankaŭ konsiderataj kiel tipon de tropika vegetaĵaro, transiran inter tiuj de la altaĵaj Andoj kaj de la orientaj arbaroj.
1672 Gezelle
1672 Gezelle estas mezgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Jungaoj
Priskribo
La jungaaj arbaroj estas ekstreme diversaj, variante de humida malaltaĵa arbaro ĝis ĉiamverda nubarbaro. La tereno konsistas el valoj, montaraj fluejoj kaj riveroj, estas ekstreme kruda kaj varia, kontribuante al ekologia diverseco kaj riĉeco. Kompleksa mozaiko de biotopoj estas trovita laŭ ŝanĝiĝantaj latitudo kaj altitudo. Estas altaj niveloj de biodiverseco kaj specia endemiismo tra la jungaaj ekoregionoj. Multaj el la arbaroj estas ĉiamverdaj, kaj la jungaoj de sudaj Andoj entenas ĉion kioj povas esti la lastaj ĉiamverdaj arbaroj, estiĝintaj dum la glaciepoko.
1672 Gezelle
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga pastro kaj poeto Guido Gezelle.
Jungaoj
Priskribo
La klimato estas pluveca, humida, kaj varma (Yungas estas ajmara por "varmaj landoj").
Ekoregionoj
La tutmondaj 200-unuo, nomata "centr-andaj jungaoj", konsistas el la tri ekoregionoj nomataj ĉi-supre.
Flaŭro kaj faŭno
La flaŭro de la subtropika nubarbaro de la Jungaoj ĉefe konsistas el Schinus molle, Furcraea, Furcraea andina, Hylocereus kaj Echinopsis peruviana. La kokao-planto estas enkondukita en tiu regiono same kiel Uncaria tomentosa. La plej allogaj ejoj de tiu varma refreŝiga regiono estas siaj orkidaj arbaroj kaj belegaj valoj. La faŭno de la Jungaoj estas karakterizita de Longvosta mokbirdo (Mimus longicaudatus).
Homa uzado
En la frua 20-a jarcento, la regiono estis ĉefa resurso de gumo kaj kinino. Nuntempe, kafo, citruso, kaj kokao estas gravaj kulturoj. Oni kultivas hejmajn plantojn kiaj kanistelon (Pouteria campechiana), lukumon (Pouteria lucuma), ĉerimolion (Annona cherimola), guavon (Psidium guajava) kaj avokadon (Persea americana).
Ed Wood
Edward Davis WOOD, Jr. ( - ), pli konata kiel Ed Wood, estis produktoro, aktoro, scenaristo, kaj redaktoro, kiu ofte faris ĉi tiujn rolojn samtempe. En la malfruaj 1950-aj jaroj, Wood faris serion de malmultekostaj kaj malbone produktitaj filmoj, nun humore honorita pro ties teknikaj eraroj, banalaj specialaj efektoj, grandaj iomoj da maltaŭgaj stokfilmoj, bizara dialogo, strangaj steluloj, kaj absurdaj intrig-elementoj. Lia spektakleca talento donis al li iom da kritika sukceso.
La populareco de Wood rapide malkreskis post la morto de lia plej konata stelulo, Béla Lugosi. Li eblis savi vendeblan filmon el la lastaj momentoj de Lugosi en filmo, sed la kariero de Wood malkreskis poste. Al la fino de lia vivo, Wood faris pornografiajn filmojn kaj verkis krim-fikcion, hororon, kaj erotikaj romanoj. Lia postmorta fameco spronis du jarojn post lia morto, kiam li estis premiita kun Premio Ora Meleagro ("Golden Turkey Award") kiel la plej malbona reĝisoro iame. La manko de norma filmfarado en lia verkaro gajnis al Wood kaj liaj filmoj multajn fervorulojn de liaj kultaj filmoj.
Mono-panglottus
Mono-plangottus estas projekto de pasigrafio proponita de hispano Pedro Bermuto en 1653 en Romo. Oni preskaŭ ne konas la projekton krome per skibaĵoj de Gaspar Schott. La celo de la aŭtoro estis krei universala lingvo al ĉiuj popoloj. Laŭ Schott, la projekto estas presebla en unu paperfolio (nuna A1) kaj estus bazita sur numeroj. La homo devis trovi la ideon en sia lingvo, "kalkuli" per tabelo de Bermuto, kaj apontis al alia homo aŭ skribi ĝin.
Ĉiuj ideoj estis metitaj en 45 klasoj, aŭ "gradoj", al ĉiu grado oni donas unu romian numeron. La subgrupoj de la "gradoj" aŭ "determinantoj" ricevas hindan numeron. Por marki la gramatikajn rilatojn, la aŭtoro metas numerojn kaj simboloj super aŭ sub "vortradiko". La numero 4 supermetata signifas la pluralon, unu Q supermetita signifas la infinitivon, ktp. Unu punkto (.) post la numero montras la nominativon kaj du punktoj (..) la genitivon, tri puntkoj (...), dativon, kvar akuzativon kaj kvin punktoj, la ablativon.
Specimeno:
Ignác Vezerle
Ignác Vezerle, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vezerle Ignác estis hungara katolika pastro, altlerneja instruisto.
Ignác Vezerle naskiĝis la en Pápa, li mortis la  en Alsópáhok.
Biografio
Ignác Vezerle lernis en sia naskiĝurbo, Pest (urbo), Győr kaj Szombathely (1818), poste li studis teologion en Veszprém (urbo) jaron, pli poste en Pázmáneum (1820–1824). Li doktoriĝis en 1825, pastriĝis en la sekvanta jaro, dum li studis en simila instituto en Vieno. Inter 1828-1832 li estis inspektoro en seminario en Veszprém, krome li estis notario en la episkopejo. En 1832 li estis pastro duonjaron en Ácsteszér, poste li revenis al Veszprém por instrui kaj li denove havis alian postenon en la episkopejo inter 1843–1849. Ekde 1846 li ankaŭ instruis en Reĝa Scienca Universitato de Pest. Li estis pastro de Alsópáhok de 1859 ĝismorte.
12-a Kolombia Kongreso de Esperanto
Antaŭ la inaŭguro de la 12ª Kongreso profesoroj Luis Jorge Santos Morales kaj Carlos Castrillon gvidis prelegon pri Esperanto kaj Literaturo dum Kongreso de Profesoroj de Literaturo kiu okazis samtempe ĉe la sama universitato.
Ĉe la universitata radio kaj ĉe la lokaj ĵurnaloj "La Tarde" de Perejra okazis intervjuo por informi pri la Kongreso.
En la dua tago de la kongreso okazis pluraj kaj interesaj eventoj, inter ili prelegoj pri uzado de la reto kaj la lastaj novaĵoj pri Esperanto en ĝi, prezentado de la filmo Gerda Malperis, ludoj, ktp.