cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rheinfelden AG
Prahistoria tempo
En la regiono de Rheinfelden jam setlis homoj ne la mezolitiko antaŭ ĉirkaŭ 10000 jaroj. Estis trovitaj homaj restaĵoj en la natura kaverno Eremitage.
Romia epoko
En la jaro 45 a.K. fondiĝis nur kelkajn kilometrojn okcidente de Rheinfelden la romia urbo Augusta Raurica. En la loko Görbelhof estiĝis proksimume en la jaro 260 granda romia bieno. La bieno estis forlasita en la jaro 350. Fine de la 4-a jarcento ekzistis en la hodiaŭa okcidenta malnova urbocentro romia kastelo.
Mezepoko
En mezepoko la regiono de la Frickvalo apartenis al la regno Burgonjo. En tiu tempo en Rheinfelden eksetlis nobela familio, kiu sin poste nomis Grafoj de Rheinfelden. La lasta membro de tiu linio estis la duko de Ŝvabio kaj dumtempa kontraŭreĝo de la Sankta Romia Imperio (1077 ĝis 1080), Rudolfo de Rheinfelden. Post ties perforta morto lia posedaĵo transiris al lia bofrato Bertoldo la 2-a de Zeringo. Ties bofilo Konrado la 1-a koncedis al Rheinfelden la urborajton, kaj li konstruigis en la jaro 1150 la unuan ponton en Rheinfelden trans Rejno. En la jaro 1225 Rheinfelden ricevis la statuson de libera regna urbo.
En la jaro 1330 Rheinfelden fariĝis per pandigo posedaĵo de la Habsburgoj kaj fariĝis aŭstra. En la jaro 1445 dum la Habsburgoj estis malfortigitaj pro la partopreno en la Malnova Zurika Milito, ribeloj detruis la kastelon kaj alianciĝis kun Bazelo. Tamen en la jaro 1449 Rheinfelden devis denove submetiĝi al la habsburga regado. En 1468 la Habsburgoj pandigis la Frikvalon al Burgonjo, sed post la konkero de Burgonjo fare de la Svisa Ĵurkomunumo Rheinfelden refariĝis aŭstra en la jaro 1477.
Dum la Tridekjara Milito Rheinfelden estis rabita de francaj kaj svedaj trupoj. En la jaro 1638 okazis la Batalo de Rheinfelden inter protestantaj kaj katolikaj trupoj. Ankaŭ en la jaroj 1678 kaj 1745 Rheinfeld fariĝis celo de francaj atakoj.
Nova epoko
La 17-an de julio 1796 Rheinfelden estis kadre de la Franca Revolucio konkerita de francaj trupoj. Kiam en la jaro 1797 la Frikvalo fariĝis franca provinco la Rejno fariĝis la landlimo, kaj tiel la urbo Rheinfelden dividiĝis en germanan kaj francan urbon. La franca urbo en la jaro 1802 estis integrita al la Helveta Respubliko kaj tiel fariĝis svisa kaj akiris la statuson de distriktĉefurbo unue en la Kantono Frikvalo kaj poste en la nova Kantono Argovio.
Guido Prodam
Guidó Prodam, (aŭ Guido) laŭ hungarlingve kutima nomordo Prodam Guidó (aŭ Prodám) estis itala-hungara apotekisto, piloto. Guidó Prodam naskiĝis la  en eksklavo de Hungara reĝlando en Fiume (nuntempa Rijeka en Kroatio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Guidó Prodam apartenis al la itala minoritato de la lando. Li akiris apotekistan diplomon en Scienca Universitato Ferenc József. Post siaj studoj li laboris en Budapeŝto kiel apotekisto, tiutempe li edziĝis. Li vidviĝis en 1910 kaj li forlasis la apotekon kaj li okupiĝis nur pri la flugmaŝinoj. En Mátyásföld (nuntempe loĝkvartalo de 16-a distrikto de Budapeŝto li lernis gvidadon de la flugmaŝinoj, poste li kreis proprajn maŝinojn. En 1911 estis li la unua, kiu flugis super interno de Budapeŝto, poste super la maro apud sia naskiĝurbo. Tiu lasta flugo ne sukcesis kaj li falis la maron. Reveninta al Budapeŝto li oficiale faris ekzamenon pri gvidado de flugmaŝino. En 1913 li studvojaĝis al Parizo helpe de ministerio pri komerco. En 1914 li denove travivis akcidenton, tial nur en 1917 li povis batali en la 1-a mondmilito. Li estis trafita dum flugo en la sekva jaro, li iĝis militkaptito. Reveninta al Budapeŝto li establis apotekon sub nomo "Handikapa Aglo", sed li bankrotiĝis. Li vivtenis sin nur el handikapa helpmono.
1178 Irmela
1178 Irmela estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras Irmela Ruska, edzino de la germana fizikisto Ernst Ruska kaj nevino de Max Wolf.
Gonçalves de Magalhães
Domingos José Gonçalves de Magalhães (1811-1882) (* Rio-de-Ĵanejro, en la 13-a de aŭgusto 1811 - Romo, en la 10-a de julio 1882) estis brazila poeto, dramaturgo, kuracisto kaj diplomato. Li enkondukis la Romantikismon en la brazila literaturo kaj estis pioniro de la brazila teatro.
Li estas la patrono de la 9-a seĝo en la Brazila Beletristika Akademio.
Biografio
Lia patro estis Pedro Gonçalves de Magalhães Chaves kaj li enmatrikuliĝis en la kurso pri medicino en 1828, kaj diplomiĝis en 1832. En la venonta jaro, li vojaĝis al Eŭropo, kie li konatiĝis kaj amikiĝis kun Manuel de Araújo Porto Alegre (1806-1879) kaj tie li elmontriĝis al la romantikismaj idealoj. En 1836, li publikigis la manifeston "Parolado pri la Beletra Historio en Brazilo", kaj, en tiu sama jaro, li publikigis la poezian libron "Poetikaj suspiroj kaj Nostalgioj", la unua romantika verko skribita de brazilano.
Reirinte al Brazilo, en 1837, li verkis du tragediajn teatraĵojn: "Antono Jozefo" aŭ "La Poeto kaj la Inkvizicio", en 1838, kaj "Olgiato", en 1839. Ankaŭ, en 1838, li fariĝas instruisto pri filozofio en la "Kolegio Petro la 2-a", en Rio-de-Ĵanejro. Li ankaŭ fondis kune kun Porto Alegre kaj Francisco de Sales Torres Homem (1811-1882) la mallongedaŭra magazeno "Niteroi", kie nur du numeroj estis publikigitaj, en 1836.
Li eniris en la diplomatia kariero en 1847, kaj fariĝis ministro en Usono, Argentino, Aŭstrio kaj en la Sankta Sidejo. Li ankaŭ estis aferŝarĝito en la Reĝlando de la du Sicilioj; en Piemonto, en Rusio, kaj en Hispanio. Tre estimata de la imperiestro Petro la 2-a, li estis omaĝita per la "Imperia Ordeno de la Rozo", de la "Imperia Ordeno de Kristo" kaj de la "Imperia Ordeno de la Suda Kruco" , krom la titolo de Barono de Aragvajo, en la 17-a de julio 1872, estinte altigita post du jaroj, en la 12-a de aŭgusto 1874.
Magalhães havis filon, Antônio José Gonçalves de Magalhães de Araguaia (1858-1906), kiu estis proklamita Grafo de Aragvajo de la Sankta Sidejo.
Gonçalves de Magalhães mortis en Romo, en la 10-a de julio 1882.
Nacia Historia Loko Cartier-Brebeuf
La Nacia Historia Loko Cartier-Brebeuf estas nacia historia loko de Kanado kaj tiel deklarita fare de la Stabanaro por Historiaj Lokoj kaj Monumentoj de Kanado en 1958 laŭ la rekomendo de John Diefenbaker, tiama ĉefministro de Kanado. Ĝi estas administrata de la Kanada Parko-Administracio kaj situa sur la kunfluejoj de la riveroj Saint-Charles kaj Lairet, en Kebekurbo pli precize en la kvartalo La Cité-Limoilou. Tie estas interpretejo kaj 6,8-hektara enurba parko karakterizita per varia pejzaĝo kaj dividita en du sektoroj, nome "Oriento" kaj "Okcidento" separataj per la rivero Lairet. Estas ankaŭ kelkaj memormonumentoj kaj aliaj elementoj.
La loko memorigas la duan vojaĝon de Jacques Cartier; pli precize en 1535-1536 kiam li kaj liaj ŝipanoj vintrumis apud la irokeza vilaĝo Stadacona (nuntempa Kebekurbo). Ĝi rememoras ankaŭ la establadon de la unua loĝejo de Jezuitaj misiistoj en Kebekio, en 1625-1626.
Krome, fine de la 17-a jarcento ĝis la malfermo de la nacia historia loko en 1972, ĝi estas hejmo de nombraj manfarejaj kaj industriaj aktivecoj kiel tanejo, ceramikejo, brikfarejo, ŝipkonstruejo, segilejo, fer-rubejo kaj neĝo-deponejo.
Nuntempe, la loko proponas muzean ekspoziciejon, animaciojn por grupoj de bazlernejoj kaj altlernejoj, temaraj eventoj, kaj naturan habitaton en enurba parko. Ankaŭ vojo por bicikloj kaj la ĉerivera parkovojo de la rivero Saint-Charles trapasas la parkon.
Graflando Heiligenberg
La graflando Heiligenberg - germane Grafschaft Heiligenberg, prononco estis graflando ĉe la nordokcidenta bordo de la Bodenlago. La rezidejo estis la kastelo Heiligenberg.
Historio
La graflando eliris el la frua mezepoka graflando Linzgau, kiun en 1135 ricevis la grafoj de Heiligenberg. De ĉi tiuj ĝi iris en 1277 al la grafoj de Werdenberg kaj en 1535 al la princoj de Fürstenberg, kies posedo ekde 1664 formale nomiĝis princlando Fürstenberg. Dum la mezepoko la nomo de la Graflando Heiligenberg pasis al la tuta distrikto, tiel ke la nomo "Linzgau" estis anstataŭigita per la esprimo "Graflando Heiligenberg".
La respektivaj grafoj de Heiligenberg ekzercis altan jurisdikcion en sia graflando ĝis la 18-a jarcento, krom la liberaj imperiaj urboj Überlingen, Pfullendorf, Meersburg kaj Markdorf. Nur en la 17-a kaj 18-a jarcentoj ili vendis siajn rajtojn pri alta kortumo super aliaj regionoj al la regantaj monaĥejoj kaj urboj tie.
En la transformoj de 1803 kaj 1806, granda parto de la eksa graflando falis al la Grandduklando Badeno, precipe al la posta distrikto Überlingen. Nuntempe la areo situas en la distrikto Bodensee kaj en la sudo de la distrikto Sigmaringen.
HGI
La vorto havas plurajn signifojn:
István Dorfmeister (1770)
István Dorfmeister [iŝtvAn dorfmejster], germane Stephan Dorfmeister, laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun distinga vorteto) ifjabb Dorfmeister István estis aŭstra hungaria pentristo. Lia patro estis István Dorfmeister (1729), lia frato estis József Dorffmeister. István Dorfmeister naskiĝis la  en Sopron, li mortis en 1807 en Sopron.
Biografio
István Dorfmeister devenis el aŭstra familio. Li lernis la pentroarton en la familio, poste li longe helpis al la patro. Ili pentradis kune, depost morto de la patro li transprenis la pentran metiejon. Li pentradis plej ofte en preĝejoj, lia stilo estis postbaroko.
Bornel - Belle-Église (stacidomo)
Bornel - Belle-Église estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en  Bornel, apud Belle-Église, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
HPF
La vorto havas plurajn signifojn:
Cortevaix
Cortevaix estas franca komunumo situanta en departemento Saône-et-Loire, en franca regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Politiko kaj administrado
En 2013, sekve prefektan decidon, komunumo de Cortevaix (kaj ĝia najbaro Bonnay) devis disiĝi de la komunumoj-komunaĵoj de la Clunisois, pro aliĝo al tiu de Mont-Saint-Vincent. Elektitoj kaj loĝantaro rifuzis tiun retranĉadon de la interkomunuma karto kaj la tuta urba konsilio demisiis dufoje.
Demografio
La evoluo de la nombro da loĝantoj estas konata tra la popolnombradoj efektivigitaj en la komunumo ekde 1793. De 2006, la leĝaj loĝantoj de la komunumoj estas publikigitaj ĉiujare per INSEE. Nun, la popolnombrado baziĝas sur jara enketo en la komunumaj teritorioj dum kvinjaraj periodoj. En la komunumo la unua kompleta popolnombrado estis realigita en 2008. Por komunumoj kun malpli ol 10 000 loĝantoj, popolnombrado de la tuta loĝantaro efektiviĝas ĉiun kvinan jarojn, la leĝaj loĝantaroj de mezaj jaroj estas taksataj per interpolo aŭ eksterpolo. Por la komunumo, la unua ampleksa popolnombro en la kadro de la nova sistemo efektiviĝis en 2008. En 2014, la komunumo nombris 255 loĝantoj, kun malpliigo de 3.41% kompare kun 2009 (Saône-et-Loire: + 0.19%).
Montalbo
Montalbo (Blanka Monto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Montalbeño. La censita populacio en 2013 estis de 683 loĝantoj kaj la denseco estas de 9,26 loĝ/km².
Situo
Montalbo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 891 m. La areo de ties teritorio estas de 73.72 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°52′55″N 2°40′8″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Adam de la Halle
Adam DE LA HALLE (naskiĝis 1237 en Arras, mortis 1286 en Napolo) estis franca komponisto kaj literaturisto.
Li plej famiĝis per la muzik-teatra verko "Le Jeu de Robin et Marion", kiu prezentiĝas je plej unua "ŝafista dramo" en muzika historio.
Ĝi rakontas pri la amo de kavaliro al la juna ŝafistino Marion.
NGC 7688
NGC 7688 (aliaj indikoj — ZWG 455.4, ZWG 454.80, KAZ 340, NPM1G +21.0593, PGC 71648) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Skiejo de Dubajo
La Skiejo de Dubajo (oficiale angle Ski Dubai) estas artefarita interna skiejo en la dezerta lando Dubajo de la Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj.
La skiejo troviĝas en urbo Dubajo, rekte ĉe la Strato Ŝejko Zajed en urboparto "Al Barŝa". La konstruaĵo estas parto de Grandaĉetejo de la Emiratoj, unu el la plej grandaj aĉetejoj de Mez-Oriento.
Oni povas skigliti sur neĝkovrita surfaco de 22.500 m² kaj sur kvin glitvojoj, kiuj diferencas je malfacileco, alto kaj krudeco. La plej longa glitvojo estas 400 metroj longa kaj havas altodiferencon de 60 metroj. Krom tiu ekzistas ankaŭ 90-metrojn longa duonkanalo (halfpajpo). Oni instalis por la transporto de la gastoj kvarsidejan lifton, unu trenlifton kaj persontransportan bendon.
Por la infanoj kaj gepatroj ekzistas la t.n. Neĝoparko (Snow Park), kie ekzistas glit- kaj bobvojoj sur surfaco de 3.000 m². Ĝi estas la plej granda interna neĝparko de la mondo.
La temperaturo en la halo estas konstante inter -1 kaj -2 °C, nokte, kiam oni produktas la neĝon ĉirkaŭ -7 °C (dum ekstere varmas 40 °C). La instalaĵo havas kapaciton por 1.500 personoj, samtempe.
La tagbileto kostas ĉirkaŭ 58 eŭrojn por plenkreskuloj kaj ĉirkaŭ 46 eŭrojn por infanoj. Se oni vizitas la ejon nur por du horoj, oni devas pagi je 15 eŭrojn malpli. La biletprezo entenas prunton de ekipaĵo kaj vestaĵo, - skiinstruisto kostas pluse. Skio Dubajo estas malfermita ĉiutage de 10:00 a.m. ĝis 12:00 p.m. krom sabato kaj dimanĉo de 9:00 a.m. ĝis 12:00 p.m.
La konstruaĵo estis malfermita en 2005, la enirejo troveblas tra la Grandaĉetejo de la Emiratoj. De tie oni povas rigardi tra vitro la plurajn etaĝojn en la skiejo. Oni povas viziti tie eĉ kafumejojn kaj hotelojn, parte en Alpo-stilo.
La konstruaĵo kostis ĉirkaŭ 250 milionojn da USD.
Bornel
Bornel estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bornellois.
Castruccio Castracani
Castruccio CASTRACANI (naskiĝis en 1281 en Lucca, mortis la 3-an de septembro 1328 samloke) estis itala kondotiero kaj duko de Lucca.Li naskiĝis en gibelina familio Antelminelli, kaj devis ekzili sin kune kun sia patro ĉirkaŭ la jaro 1300 pro venko de la gelfoj. Post kiam liaj parencoj forpasis, li servis kiel condottiero por la franca reĝo Filipo la 4-a, precipe en Flandrio. Li poste servis por la familio Visconti de Milano. Li en 1313 aniĝis al la partio de Uguccione della Faggiuola, post la elekto de tiu gibelina ĉefo kiel supera magistratano de Pizo. Castracani konforme al liaj ordonoj konkeris Lucca en 1314, tiel ke li fariĝis la nova estro de tiu urbo. Li cetere partoprenis al la batalo de Montecatini, okaze de kiu Florenco estis venkita.
Post lia morto en 1328, la gelfoj denove akiris potencon kaj partigis lian riĉaĵojn.
Descargamaría
Descargamaría (Elŝarĝu, Maria) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas parrilleros. La censita populacio en 2008 estis de 209 loĝantoj.
Situo
Descargamaría estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata, inter Las Hurdes kaj la landlimo kun Portugalio, je altitudo de 481 m; je 117 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 177 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 49,2 km².
Ĝi limas norde kun El Sahugo kaj Robledillo de Gata, sude kun Santibáñez el Alto kaj Cadalso, oriente kun Pinofranqueado kaj okcidente kun Villasrubias kaj Robleda.
La tereno estas kruta kaj montara, kaj trapasas ĝin multnombraj rojoj kiuj enfluas en la rivero Árrago, ĉefa akso de la vilaĝo. Tiu kun Robledillo de Gata, estas la unikaj municipoj de la regiono kies akvoj fluas al la baseno de la rivero Doŭro, norde de la regiono, tra la bela valo de La Malena.
Ekonomio kaj historio
Agrikulturo kaj brutobredado. La microklimato de tiu parto de la montaro inter Ekstremaduro kaj Kastilio, kun atlantikaj ventoj kaj protekte de la proksimaj deklivoj, favoras varion de kultivoj (vito, olivarbaro, kaŝtanarbaro, legomoj, fruktoj ktp) kio mankis en la najbaraj teroj kastiliaj. Samtempe proksime estis la kastiliaj kultivoj (tritiko, hordeo, sekalo, aveno, cerealoj).
Tia ekonomio permesis tradician komercon inter du komarkoj kiuj interŝnaĝis siajn produktojn. La manko de ĉefe vino kaj oleo en kastiliaj teroj kaj de cerealoj en ekstremaduraj helpis ekon de komerco el kiu Descargamaría estus iam simpla ejo por tia interŝanĝo de produktoj, kaj la vilaĝo naskiĝus ĉirkaŭ tiu neceso kaj kreskis laŭlonge de la ankoraŭ konata kiel Calle Real, tio estas Reĝa strato, kio estas simpla vojo kiu trapasas la vilaĝon. La unua parto de la nomo de la vilaĝo aludus al tiu komerco kun la nordaj zonoj post supreniro de la deklivoj, kie oni devus malŝarĝi la ŝarĝobestojn ĉu por helpi la supreniradon ĉu por interŝanĝo.
Venerado
La venerado estas religia omaĝoformo oferita al Dio, aŭ al persono (forpasinta kaj plimalofte, vivanta) aŭ al sankta objekto (ekzemple, al relikvo).
Filologie, veneri devenas el la latina vorto venerare, kiu signifas montri riverencon kaj respekton. Tiu vorto devenas el la sama radiko de la nomo Venuso, la diino de la amo de la antikva roma panteono.
Hinduismo
La arcanam, venerado (aŭ ĉu ankaŭ adorado?) al ikonoj kaj al statuoj prezentantaj la murti, estas grava ĉiutaga praktiko ĉe hinduistoj. La adorado al la bildoj de dioj aŭ de sanktuloj kaj spiritaj majstroj sur la altaro, pere de ofero (puja) de incenso, floroj, akvo, fajro, ktp., estas praktikata jen ene de la temploj (mandir) jen en la domoj de devotuloj (aparte pere de brahmano) aŭ en sanktaj lokoj (sur riverbordoj ktp.) La murti estas ĉiutage devotece ornamitaj per floroj, vestitaj, lavataj kaj parfumataj.
Kristanismo
En la tradicia kristanismo, Katolikismo kaj Ortodoksismo aparte, la venerado al la sanktuloj estas la honoro oferita al tiuj kiuj, post vivo vivita laŭ la dia volo, estas gajnintaj la paradizon, celas precipe pere de ili honori Dion kiu ilin tiaj igis kaj laŭ ties bildo ili sin faris.
La katolika teologio inkluzivas ankaŭ la terminon hiperdulia (superkultado) kiu signalas veneradon direktitan la la Virgulino Maria la patrino de Jesuo. Tiu distingo estas inspirita de la dogmaj konkludoj de la sepa ekumena koncilio 787), kiu dekretis ankaŭ ke la ikonoklasmo (malpermeso de la sanktaj bildoj kaj pri ilia venerado) estas Herezo kiu egalvaloras al neado de la enkarniĝo de Jesuo Kristo.
La venerado, se temas pri objektoj, povas evidentiĝi ekstere, ekzemple, per respektema riverenco aŭ krucsigno antaŭ la ikono aŭ bildo aŭ antaŭ statuo. Tiuj objektoj estas ankaŭ kisataj. Se temas pri personoj, beatuloj kaj sanktuloj, martiroj aŭ konfesantoj ilin estas ankaŭ preĝataj por havigi el ili la forton por sekvi la instruojn de Jesuo aŭ por ricevi helpon kiel sanon ktp.
En iuj kristanaj tradicioj la venerado estas konsiderata egala al herezo ĉar portunta idolkulton, kaj la rilata kanonizo egalas al herezo de apoteozo. La protestantaj teologio ĝenerale neas ke eblas la distingo inter venerado kaj adorado kaj asertas ke la praktiko de la venerado distras la kristanan animon el ĝia vera objektivo, kiu estas la adorado al Dio. En siaj verkoj, ekzemple, Kalvino rimarkas ke okazas ke pro tio oni elpensis la distingon inter latria kaj dulia: por povi transdoni, senpeke, la honoron de Dio al la anĝeloj kaj al mortintoj. . Aliaj, kiel la Eklezio de Anglio, tamen, veneras la sanktullojn, kaj ĉiukaze ankaŭ la kristanaj konfesioj kiuj ne aprobas la veneradon al la sanktruloj pri ili agnoskas la ekziston, donante tamen al la termino “sanktuloj” signifon malsaman ol tiun intencitan ĉe la Katolika Eklezio, ekzemple.
Novpaganismo
Venerado estas ankaŭ praktikata de paganoj (al ilia dioj aŭ iliaj historiaj elstaruloj) kaj novpaganoj kiuj kutime miksas la dian kun la monda aŭ tera: el kio rezultas ankaŭ adorado ĉar ilia religio fontas el panteismo: iliaj ritaj oferoj varias ĉar ĉiu ero havas sian koncepton; Viko, ekzemple, kiu travidigas la panteisman dian en diversaj elementoj de la naturo, ĉiu dia kaj senfina, veneras aŭ adoras elstarigante la kontakton kun la naturo. Foje tiu kulto okazas en temploj kiel okazas ĉe framasonismo de iuj Loĝioj.
Arvernoj
La arvernoj (Arverni latine) estis gaŭla popolo sur Centra Masivo. Ili estis unue la plej potencaj popoloj en centra Gaŭlio, kontraŭstarante plurfoje kontraŭ romia supereco. La arvernoj lasis sian nomon al Aŭvernjo.
Ili ŝajnas estis organizitaj ĉirkaŭ pluraj sinsekvaj ĉefurboj, ĉiuj proksimaj al rivero Allier, sur ebenaĵo de Limagne. La unua ĉefurbo estis vasta malferma aglomeraĵo situanta en Aulnat. Ĝi estis anstataŭita fine de la 2-a jc a.K. per opidumo de Corent. La arverna potenco poste estis movita al Augustonemetum, estonta Clermont-Ferrand, post eble mallonga transira periodo, en kiu ĝi sidis sur opidumo de Gergovio. La prifosadoj nun kondukataj sur arvernaj lokoj ebligis esceptajn malkovrojn : kolektivaj tomboj por ĉevaloj kaj rajdantoj ligitaj al Gaŭla Milito en -52, religia enklavo destinita al festenoj, Evergetismaj verkoj de arvernaj reĝoj, kun temploj, duonciklaĵo, monmeblaro kaj restaĵoj de oferoj (bestaj ostoj kaj amforoj).
Etimologio
Ĝia signifo estas ĉiam debatata. Laŭ plej multaj historiistoj, ĝi konsistus el gaŭla prefikso are («apud», «antaŭ») kaj de verno aŭ uerno («alnoj» aŭ «alnejoj»). Tiel, same kiel armorikanoj estis «tiuj, kiuj vivas apudmare», la arvernoj estus «tiuj de lando de alnejo», «tiuj, kiuj vivas antaŭ grundoj plantitaj per alnoj», aŭ ankaŭ «tiuj, kiuj vivas antaŭ kultivataj grundoj». Tamen aliaj fakuloj asertas ke la nomo signifus «tiuj, kiuj estas superaj», , formita per radiko ver- : «sur, supera».
Vasteco kaj limoj
La teritorio posedata de arvernoj kovras la nunajn departementojn Puy-de-Dôme, parton de Allier kaj de Cantal. Ĝia centro situas sur kaviĝo de Limagne kaj rivero Allier konsistigis ĉefan arterion de la arverna civito.
La arvernoj estas aprtigitaj de segusiavoj oriente, per Montoj Forez, kiuj konsistigas naturan limon aparte markitan. La okcidenta limo de la arverna teritorio, kiu apartigas ilin de lemovicoj, estis markita per toponimoj elvokantaj limon: Margerides, Eygurande, aŭ Randeix proksime de Flayat. Ankaŭ rivero Dordogne ŝajnas marki parton de tiu limo.
Arvernaj limoj norde kaj sude estas malpli certaj.
La suda limo apartigas arvernojn disde kadurkoj, rutenoj, gabaloj kaj velavoj, ĉiuj estis klientoj de la arverna civito.
Organizado
La centro de arverna teritorio situis sur ebenaĵo de Limagne, kiu estis, almenaŭ ekde la 3-a jc a.K., ĝia precipa areo de agra produktado, kiel atestas multiĝo de farmobienoj sur tiu loko kaj en tiu periodo. La alia fokusa elemento de ebenaĵo de Limagne estas rivero Allier, ĉefa vojo al la civitates laŭ rivero Luaro kaj per tio, al nordo de Gaŭlio kaj insulo Bretonio.
Vojoj
Pluraj vojoj kruciĝas sur la arverna teritorio. Unu el la plej gravaj en Antikva Epoko estas romia vojo Agrippa de Liono al Saintes, tra Feurs, Clermont kaj Limoĝo. De tiu vojo deiras branĉo direkte al Bordozo kaj civito de biturigoj tra teritorio de rutenoj.
La arverna civito posedas ankaŭ riveran vojon per rivero Allier. Per tiu vojo, la arverna popolo profitas privilegian aliron al komerco per rivero Luaro.
Malfacila kono pri protohistoria popolo
Kiel la aliaj gaŭlaj popoloj de Antikva epoko, la arvernoj ne lasis skribajn fontojn. Ili estas konataj nur per rakontoj faritaj de fremdaj popoloj, grakaj kaj romiaj. Se Julio Cezaro ebligas al ni precipe malkovri ilin en la 1-a jc a.K., la arvernoj aperis pli frue en niaj fontoj, okaze de ilia alfrontado al romianoj en la 2-a jc a.K. per la rakontoj de greko Poseidonios.
De monarkio al aristokrata registaro
Se la romiaj venkoj de la fino de la 2-a jc a.K ĉesigis arvernan hegemonion, ili ne metis finon al potenco kaj sendependeco de la civito, kiuj ĉesis nur per Gaŭla Milito.
Hegemonio ĉiam serĉata
Cezaro, komence de sia rakonto pri Gaŭla Milito sciigas ke la arvernoj neniam forlasis siajn pretendojn pri diplomatia kaj milita potenco en Gaŭlio. De almenaŭ -121, iliaj rivaloj estis la aeduoj. En la unua duono de la 1-a jc a.K., Cezaro sciigas ke tiuj lastaj estis venkitaj de sekvanoj aliancitaj al ĝermanoj de Ariovisto. La arvernoj unue praktikis unue saĝan neŭtralecon rilate al Cezaro.
Gaŭla Milito estis unue politika konflikto inter gaŭloj
En la lasta parto de Gaŭla Milito, Vercingetoriks, arverna nobelo, postulis denove reĝecon por si. Li alfrontis la aliajn aristokratoj, kaj aparte sian onklon Gobannitio. Fuĝante, li apogis sin sur kampara popolo por trudi sin kaj kapti reĝtitolon. Post tiu politika ŝanĝo, li petis ĉiujn gaŭlajn tribojn sendi al li nobelajn ostaĝojn, poste li ekregis la gaŭlan koalicion kontraŭ Cezaro.
Kiam Cezaro venis en Aŭvernjo por defii lin sur ties fortikigita opidumo, okaze de sieĝo de Gergovio, li forpelis la romian armeon.
Nova ĉefurbo
La civito de arvernoj estis tiam integrita en la nova provinco Akvitanio. Ĝi ŝajnas esti travivinta prosperecon. Ĝia ĉefurbo, nomita Nemossos de Strabono estis movita al Augustonemetum (nuna Clermont-Ferrand) en ĉirkaŭ la fino de la 1-a jc a.K : la jarcento de Aŭgusto Cezaro markis periodon de relativa rompo. Nun sola antikva restaĵo ankoraŭ videbla en la urbo estas « Mur des Sarrazins », ( Muro de saracenoj) tiel nomita en Mezepoko.
Sapucaia do Sul
Sapucaia do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 130.597 loĝantojn en 2010.
Arvernoj
Kulto al Merkuro
En la 1-a jc, la civito konstruigis riĉan templon dediĉitan al Merkuro, kiu verŝajne estas tiu, kies restaĵoj estis retrovitaj supre de Puy de Dôme.
14511 Nickel
14511 Nickel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
HSO
La vorto havas plurajn signifojn:
14511 Nickel
Nomo
Ĝia nomo honoras Jack Allen "Triple" Nickel, kiu aliĝis al la Dividaĵo pri Aviadaj Operacioj de la Lyndon B. Johnson Space Center de la NASA en 1997. Pilotante la Shuttle Training Aircraft (STA), Nickel helpas instrui kosmonaŭtojn por surteriĝi la kosmopramon. Li ankaŭ estas fervora amatora astronomo kaj konstruis teleskopon de 0,20 m.
Eching (distrikto Landshut)
Eching estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2070 Humason
2070 Humason estas tre malgranda sed neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomo Milton L. Humason (1891–1972).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, P. Pravec, F. Pilcher kaj V. G. Chiorny uzinte observojn de  elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 1,35 ± 0,1 km, orbitan taksata je 17 km kaj  de 2,229 ± 0,004 tagoj (53,496 horoj), La rotacia periodo de la satelito estas ankoraŭ nekonataj.
Bouzov
Vilaĝo Bouzov troviĝas en nordorienta parto de distrikto Olomouc. Ĝi apartenas al serĉataj lokoj en tiu ĉi regiono. Dominaĵon de la vilaĝo kaj de ties ĉirkaŭaĵo kreas majesta burgo Bouzov. La burgo akiris nuntempan romantikan aspekton dum alikonstruo en la 19-a kaj la 20-a jarcentŝanĝoj, kiun igis fari arkiduko Eŭgenio Habsburga, grandmajstro de Ordeno de germanaj kavaliroj (tiama proprumanto de la burgo).
Vilaĝo Bouzov havas 13 partojn (Bezděkov, Blažov, Bouzov, Doly, Hvozdečko, Jeřmaň, Kadeřín, Kozov, Obectov, Olešnice, Podolí, Svojanov) kaj ĝi kreas terlangon de la distrikto Olomouc inter distriktoj Šumperk, Svitavy kaj Prostějov.
Bálint Kolosváry
KOLOSVÁRY Bálint estis hungara juristo, universitata profesoro, ano de Hungara Scienca Akademio (k. 1921, o. 1934–49) naskita la  en Koloĵvaro kaj mortinta mortinta la  en Budapeŝto. Li estis la filo de juristo Sándor Kolosváry.
Biografio
Bálint Kolosváry studis en Universitato de Koloĵvaro, poste en Berlino kaj Parizo, li instruis une en Kassa, 1906 en Koloĵvaro ĝis 1921, poste en universitato de Segedo, poste de 1928 ĝis 1947 en la Universitato de Budapeŝto (hungara privatjuro). Li partoprenis la verkadon de Fodor–Márkus-speca Magyar magánjog (hereda juro ktp.) kaj de Szladits-speca Magyar magánjog (posedjuro).
Éva Keleti
Éva Keleti naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Éva Keleti devenis el juda familio. Ŝi volis esti baletisto, sed ŝi estis maltalenta. Ŝi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi studis kemion en Scienca Universitato Loránd Eötvös, la industrian praktikadon ŝi faris en uzino pri fotopaperoj. En 1951 ŝi forlasis la universitaton kaj ŝi frekventis kurson por raportistoj. Inter 1954 kaj 1976 ŝi estis raportisto kaj fotisto de Hungara Foto, poste en diversaj revuoj, redaktejoj. En 1976 ŝi instruis fotadon en Barato. Komence ŝi fotis baletajn trupojn, poste teatrajn trupojn. Ŝi aĝis 60, kiam ŝi pensiuliĝis, sed ŝi multe strebas por la hungaraj fotomuzeoj kaj arĥivoj. Ŝi ricevis 12 premiojn ekde 1975, en 2017 premion Kossuth.
(7518) 1989 FG
(7518) 1989 FG estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Toshimasa Furuta elde la "Stacio Oi" de la Nacia Observatorio de Japanio, apud Tojota.
Lev Gumiljov
Lev Nikolajeviĉ GUMILJOV (1912 – 1992) estas fama rusa historiisto, etnologo, filo de la rusaj poetoj Anna Aĥmatova kaj Nikolaj Gumiljov, eŭraziisto.
Kiel vera enciklopediisto li laboris ĉe la limoj de diversaj sciencoj: historio, geografio, etnologio, filozofio, psikologio. Liaj adeptoj vidis lian intuon kaj strebon al intergrigo de sciencoj, lian novisman aliron al esploroj.
Li proponis ideon pri bioenergia domineco de etnogenezo kaj pri "nova parametro de etna teorio", kiun li nomis pasieco (ruse: пассионарность). La termino subkomrenas ideon de ĉefpuŝeco en la historia procezo de grupo da homoj kun forta strebo al agado. Lia ĉefverko, kiu longan tempon kuŝis sen esti eldonita, estas Etnogenezo kaj biosfero de la Tero.
Mem Gumilov kredis ke li venis al la penso pri la senkonscia biologia kapablo de la homo al supertensio dank’ al la verkoj de alia rusiano: Vladimir Vernadskij, malkovrinto de biologia energio de viva estaĵo. Pere de la terorio de etnogenezo Lev Gumilov klarigas kialojn de konkeroj de la armeo de Aleksandro la Granda, invadon de mongolaj hordoj de Ĝingis-Ĥano, kialojn de historiaj unuiĝoj kaj disiĝoj, interpuŝiĝoj (ekz. ŝijaismanoj kaj sunaismanoj), kies radikoj kuŝas en la fora estinto.
Lev Gumilov estis arestata dufoje kaj pasigis kelkajn jarojn en stalinaj gulagoj (1933 – 1943). Li estas doktoro de historiaj sciencoj (1961), doktoro de geografiaj sciencoj (1979). Krom tio li tradukis el la persa, afgana kaj taĝika poezio, kaj ankaŭ el Rabindranath Tagore
IAL
IAL povas rilati al:
Ekologia manĝaĵo
Ekologia manĝaĵo estas produktita laŭ la principoj de ekologia agrikulturo. La celo estas, ke ĉiu komponanto de preta ekologia manĝaĵo estas laŭnature produktita. Ekologia manĝaĵo ekzemple ne enhavas sintezajn nutroaldonaĵojn.
Ĉar ekologia manĝaĵo laŭ aspekto povas ne diferenci de la amase produktitaj analogaĵoj, en multaj landoj ekzistas tre strikta kontrolo pri la produktado, kiu volas nomi siajn nutraĵojn "ekologia manĝaĵo". Ekzemple, en Eŭropa Unio ekzistas speciala Konsilia Reguldokumento numero 2092/91 de la 24-a de junio 1991, kiu regulas ekologie puran produktadon de manĝaĵo.
La ĉefaj ecoj de ekologia manĝaĵo estas: Ekzemple, oni atentas pri tiaj procezoj kiel troa varmigo, kiu povas kaŭzi perdon de vitaminoj.
Atestoj
Ekzistas pluraj atestoj en diversaj landoj pri ekologieco de manĝaĵo. Speciala signo povas esti metata sur pakaĵo de ekologia manĝaĵo, laŭ permeso de kontrolanta ŝtata institucio.
Debato pri ekologia manĝaĵo
Dum ekologia manĝaĵo iĝas pli populara inter konsumantoj, ekzistas ankaŭ argumentoj kontraŭ ĝi. Ekzemple, naturaj nutraj farboj estas multe pli multekostaj, ol la kemiaj, kaj samtempe ne sekurigas tian kvaliton de farbado, kiel la kemiaj.
Lingva noto
Atentu ne nomi ekologian manĝaĵon biologia (ĉiu manĝaĵo ja estas biologia (= el vivantaj estaĵoj)) nek organika (= konsistanta el karbonkombinaĵoj)
Olmsted Brothers
La firmao Olmsted Brothers ("Fratoj Olmsted"), aŭ "Olmsted Associates", formita en 1898 kaj ĉesinta aktivi en 1980, estis influoplena terendesegna firmao en Usono. La koncernaj fratoj estis John Charles Olmsted (1852-1920) kaj Frederick Law Olmsted, Jr. (1870-1957), filoj de la elstara terenplanisto Frederick Law Olmsted.
Oficejo
La ĉefsidejo de la firmao ("Fairsted", konstruita en 1810 kaj renovigita/restaŭrita en 1883 kaj 1903) estis en Brookline (Masaĉuseco); ĝi estas konservita kiel la Nacia Historia Situo Frederick Law Olmsted.
Verkoj
Olmsted Brothers kompletigis multajn elstarajn projektojn, inkluzive de parkaj sistemoj, universitataj terenoj, ekspoziciejoj, bibliotekoj, malsanulejoj, loĝkomunumoj, kaj subŝtataj kapitoloj.
Andor Heltai
HELTAI Andor estis hungara aktoro. Li naskiĝis la 13-an de majo 1892 en Szamosújvár kaj mortis ?, ?).
Biografio
Post pluraj infanroloj andor Heltai studis en Budapeŝto. Unu jaron li pristudis juron, en 1913 li studis en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo. En 1919 li estis ano de Kolektiva Grupo, poste li ludis en Várszínház kaj Teatro Madách. En 1925 li faris kontrakton al Andrássy úti Színház, respektive al Blaha Lujza Színház, kie li havis sukcesojn per ciganroloj. En 1928 li iris al filmfabriko UFA en Berlino. Li ludis en 1930 en Bethlen téri Színpad, en 1932 en Pesti Színház, post 1945 li estis membro de la Operetoteatro (Budapeŝto).
Coqueiro Seco
Coqueiro Seco estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 5.562 loĝantojn en 2010.
Coqueiro Seco, kiu signifas en la portugala "Seka Kokoso"-n, emancipiĝis en 1962.
Isao Takahata
Isao Takahata (高畑 勲) (naskiĝis, mortis ) estis japana reĝisoro, animaciisto, scenaristo kaj produktoro.
Takahata estis la kunfondinto de Studio Ghibli kune kun longtempa kunlaboranto Hayao Miyazaki. Li reĝisoris filmojn kiaj La tombo de la lampiroj, Larmoj memorante, La nuntempa niktereŭta batalo, bum-bum, kaj la komedion Kvivit, miaj najbaroj Jamada. La plej lasta filmo de Takahata estis La rakonto de la Princino Kaguja.
, Takahata mortis en hospitalo en Tokio pro kora malsufiĉo, 82-jaraĝa.
1179 Mally
1179 Mally estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis virinan antaŭnomon "Mally", tiu de la edzino de Franz Wolf, verŝajne unu frato de Max Wolf.
Ranĝmonteto
Ranĝmonteto estas en fervojo ofta parto de ranĝostacioj. Temas pri artefarita ŝutaĵo kun ambaŭflanke dekliva trako, kies supra pinto estas kelkdek centimetroj super la nivelo de la ordiga trakaro. Ĝi servas pri la disranĝado de varvagonaroj per uzo de gravito de nia planedo.
La principo
Lokomotivo malrapide puŝadas sur la monteton vicon de nebremsataj vagonoj. Antaŭ la pinto ili estas alpremataj per propra pezo sur ascenda deklivo. Ranĝisto staranta apud la vagonaro, per longa ligna aŭ forkoforma metala stango malkuplas la vagonojn en bezonataj lokoj. Post transveturo de la pinto, la unuopaj vagonoj aŭ vagongrupoj (la sinsekvaj vagonoj kun la sama plua destino) pro propra pezo sur descenda deklivo sinsekve malsupreniĝas tra sistemo de trakforkoj al la bezonata celtrako. Ĉiu trakforko tuj post la traveturo de ajna vagono estas alidirektata laŭ la trakadreso (dezirata destinordiga trako) de la sekvanta vagono aŭ vagongrupo. La rapido de la malsupren veturantaj vagonoj estas ofte (ĉe pli grandaj deklivoj ĉiam) reguligata per trakbremsoj, por ke la vagono alveturu la jam starantan vicon de vagonoj en la celtrako kun malgranda rapido, por ne damaĝi ilin.
Classification yard
Lernejaj uniformoj en Japanio
Lerneja uniformo estas deviga en la plej multaj lernejoj en Japanio. Kaj knabaj kaj knabinaj uniformoj havas eŭropo|eŭropajn modelojn
Gakuran (knaboj)
Gakuran (japane: 学らん bzw. 学ラン) estas la japana lerneja uniformo por knaboj de meznivelaj kaj altnivelaj lernejoj. La jako kaj la longa pantalono estas plej ofte nigraj, foje ankaŭ malhelbluaj, la ĉemizo kutime blanka. La jako havas orajn butonojn. La kolumo estas ĉiam mallarĝa, ĉar la baza formo estis farita laŭ la uniformo de la japana armeo, kiu mem devenas de prusaj modeloj.
La nomo gakuran estas kunigo de la mallongigoj gakkō (学校 = lernejo) kaj randa (らんだ). Tiu lasta vorto estas el la Edo-epoko kaj verŝajne mallongigo de oranda (和蘭, portugale: olanda = Nederlando) kaj signifas "eŭropa vesto".
Serafuku (knabinoj)
En multaj japanaj mez- kaj altnivelaj lernejoj, knabinoj portas maristan veston (japane: セーラー服 Sērāfuku).
Unue serafuku estis enkondukita en 1921 en la knabinan akademion Fukuoka (福岡女学院 Fukuoka jogakuin) de la estrino Elisabeth Lee laŭ modelo de sportvestoj portitaj en Britio. Tuj poste maristaj vestoj disvastiĝis kiel lerneja uniformo por knabinoj en la tuta lando, dum la modelo por knabaj uniformoj estis tiuj de la prusa armeo.
Tradicie la marista ĉemmizo kaj jupo estas malhelbluaj, escepte la blankaj strioj. Nuntempe aldoniĝis aliaj koloroj, sed plej ofte oni vidas malhelbluajn, blankajn aŭ grizajn uniformojn.
Dum la 1980-aj jaroj modiĝis ĝisplanke longaj jupoj, sed iuj opiniis ilin misetikaj kaj komparis ilin al "malmultekostaj kurtenoj". Tial oni enkondukis mallongajn, kutime kraditajn jupojn. La marista ĉemizo estis ie anstataŭita de marista jako. Knabinoj ŝatas porti la mallongan jupon kiel minimuma jupo, ĉefe kun "loose socks" (malfiksaj ŝtrumpetoj).
Maristaj uniformoj en mangaoj kaj animeoj
Maristaj uniformoj konatiĝis eksterlande pro mangaoj kaj animeoj. Oni trovas ilin ĉefe stiligitaj (Sailor Moon) aŭ kiel lerneja uniformo, ekz. en Inu Yasha (Kagome), en Detektivo Conan (Kazuha), en Magic Kaito (Nakamori Aoko).
Seksa simbolo
Ĉar iuj japanaj viroj fiksiĝis je junaj virinoj kiel sekssimbolo kaŭzis ke dancistinoj kaj servistinoj en multaj trinkejoj portas lernejajn uniformojn, eĉ se la portanto jam estas pli ol 30-jara. Multaj seksaktorinoj fakiĝis pri rolado de lernejaninoj.
IKS
La literaro "IKS" havas plurajn signifojn:
Johann Crato von Krafftheim
Johannes Crato von Krafftheim (1519-1585) estis germanlingva humanisto kaj privata kuracisto de tri romiaj imperiestroj: Ferdinando la 1-a (1503-1564), Maksimiliano la 2-a (1564-1576) kaj Rudolfo la 2-a (1552-1612). li estis lernanto de Marteno Lutero (1483-1546) kaj Philipp Melanchthon (1497-1560), kaj ricevis sian diplomon pri teologio en la Universitato de Wittenberg. Poste li studis medicinon en Padovo.
Badia Fiorentina
La Badia Fiorentina estas abatejo kaj preĝejo lokita en Florenco (Italio), ĉe la Via del Proconsolo. Ĝi apartenas al la frateco de Jerusalemo. Ĝi famiĝis kiel la paroĥa preĝejo de Beatrice Portinari, la amulino de Dante Alighieri. La propra domo de Dante situis je la alia flanko de la strato, en konstruaĵo hodiaŭ nomita Casa di Dante, rekonstruita en 1910 kiel muzeo pri Dante.
Johann Crato von Krafftheim
Li estis tre estimata, ĉefe de la imperiestro Maksimiliano la 2-a, sur kies kadavro li faris la unuan dissekcion, en oktobro 1576. Dum sia vivodaŭro, li konservis taglibron en Wittenberg, kiu estis uzata kiel fonto de Johannes Aurifaber (Vimariensis) en lia eldono de Tischreden (Kolokvoj aŭ Vespermanĝaj diskursoj) de Marteno Lutero. Laŭ sugesto de Lutero, kiu opiniis ke Krato ne estis prilaborita por la teologia kariero, Krato decidis studi medicinon. En tiu tempo li servis kiel mentoro al la Grafoj de Wertheim, en Lepsiko. Tiuepoke, li disvolvis intiman amikrilaton kun Joachim Camerarius la Juna (1534-1598).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Aldus_Manutius_2.jpg| Aldus Manutius (1449-1515) Martin_Luther,_1529.jpg| Marteno Lutero (1483-1546) Dom_und_Severikirche_in_Erfurt.JPG| Johannes Langius (1487-1548) Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) Ambrosius_Moibanus_(1494-1554).jpg| Ambrosius Moibanus (1494-1554) PhilippMelanchthon.jpg| Philipp Melanchthon (1497-1560) Hans_Bocksberger_der_Aeltere_001.jpg| Ferdinando la 1-a (1503-1564) GerhardMercator.jpg| Gerardo Merkator (1512-1594) Narratio_prima.jpg| Georgo Joakimo Retiko (1514-1574) Valerius-Cordus.png| Valerius Cordus (1515-1544) Gedenktafel_Markt_6_(Wittenberg)_Johannes_Aurifaber.jpg| Johannes Aurifaber (1519-1575) Theodore-de-Beze-2.jpg| Teodoro Beza (1519-1605) Bildnis_des_Thomas_Erastus.jpg| Tomaso Erasto (1524-1583) THajek.jpg| Tadeáš Hájek (1525-1600) Charles_de_l%27%C3%89cluse_1525-1609.jpg| Carolus Clusius (1526-1609) Marcus_Antonius_Muretus_(1526-1585)_Juvenilia.jpg| Marko Antono Mureto (1526-1585) Laurent_Joubert_(1529-1583).jpg| Laurent Joubert (1529-1583) POL_Luba%C5%84_COA.svg| Paul Fabricius (1529-1589) EstienneThesaurusReedDidot1830cover.jpg| Henri Estienne la Juna (1528-1598) Johannes_Sambucus.jpg| János Zsámboky (1531-1584) Dudith_Andr%C3%A1s.JPG| Andreas Dudithius (1533-1589) TheodoreZwinger.jpg| Theodor Zwinger (1533-1588) Coat_of_arms_of_Delft.svg| Hugo Blotius (1534-1608) Camerarius.jpg| Joachim Camerarius (1534-1598) VolcherCoiter.jpg| Volcher Coiter (1534-1576) Zacharias_Ursinus.png| Zacharius Ursinus (1534-1583) Felix_Plater.jpg| Felikso Platero (1536-1614) JohannesPraetorius.jpg| Johannes Praetorius (1537-1616) Herb_wroclaw.svg| Jakob Monau (1546-1603) Konstanz_Imperia_01.jpg| Wackher von Wackenfels (1550-1619) Wroclaw_1.jpg| Petrus Monavius (1551-1588) Lorenz Scholz von Rosenau (1552-1599).png| Laurentius Scholzius (1552-1599) Joseph Heintz d. Ä. 002.jpg| Rudolfo la 2-a (1552-1612) Maximilian_II_HRR_MATEO.jpg| Maksimiliano la 2-a (1564-1576) Opera_medica_V00009_00000006.tif| Thomas Sydenham (1624-1689) </Gallery>
Badia Fiorentina
En 1373, Giovanni Boccaccio faris sian faman paroladon pri La Divina Commedia en tiu preĝejo.
Andrea Pisano
Andrea PISANO (n. en 1290 en Pontedera - m. en 1348 samloke), ankaŭ konita kiel Andrea da Pontedera, estis itala skulptisto kaj arkitekto.
Li unue estis edukita kiel forĝisto, kaj sekve fariĝis disĉiplo de Mino di Giovanni ĉirkaŭ la jaro 1300. Li kunlaboris kun li pri skulptaĵo por la preĝejo Sankta Maria della Spina en Pizo, sed ankaŭ por verkoj alie. Pisano plenumis siajn ĉefajn majstroverkojn en Florenco, kaj estis multe influita de Giotto di Bondone. La plej famaj restas la bronzaj pordoj de la baptejo Sankta Johano.
Inro
Inro estas japana ujo por sigelo aŭ kuraciloj kaj estas unu el la tiel nomataj sagemono (sageru = pendi kaj mono = aĵo).
Ĝi konsistas el diversaj supermetitaj partoj, kiuj estas tiel precize prilaboritaj, ke aero preskaŭ ne pasas. La plej supera parto estas kovrilo. Inro estas faritaj el ligno, eburo aŭ ceramiko. Origine inro estis ujo por mesaĝoj, sed iom post iom ili estis uzataj ankaŭ por transporti monerojn, hanko (personan sigelon), aŭ kuraciloj dumvojaĝe.
Kalvinana preĝejo (Nyírmihálydi)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nyírmihálydi.
Christophe-Philippe Oberkampf
Christophe-Philippe Oberkampf (naskiĝis en Wiesenbach (hodiaŭ: Blaufelden), mortis  en Jouy-en-Josas) estis franca industriisto de germana deveno, fondinto de manufakturo produktanta presitajn tolaĵojn en Jouy-en-Josas.
Li venis de bavara familio de tinkturistoj kaj komence laboris kiel gravuristo en Mulhouse. Post transloĝiĝo al Parizo, li prenis laboron en teksaĵ-fabriko. En 1759 li fondis en Jouy-en-Josas tinkturan manufakturon, kiu fariĝis konata pro la kvalito de siaj presitaj tolaĵoj. Desegnoj estis aplikitaj mekanike per ŝablonoj faritaj de paneloj el ligno kaj kupro. La manufakturo dungis dum la glora epoko (1765-1805) ĝis, inkluzive elstarajn grafikistojn por desegni komponaĵojn. En 1783 la kompanio akiris la nomon de reĝa manufakturo, kaj Oberkampf estis nobeligita en 1787 kaj ricevis la privilegion porti armilojn. En 1806, Napoleono rekompencis lin per la Honora legio. La manufakturo malkreskis post la falo de Napoleono kaj la morto de ĝia fondinto en 1815; ĝi ĉesis laboron en 1843.
Christophe-Philippe Oberkampf estas konsiderata antaŭulo al la industria produktado de presitaj tolaĵoj, karakterizitaj per longa daŭro de koloroj. Inter la multaj novigoj kiujn li enkondukis, la plej revoluciaj estis aplikitaj al la produktado per maŝinoj.
En Parizo, lia nomo estis donita al strato kaj al metrostacio.
Jean-Louis Prevost
Jean-Louis Prevost (naskiĝis la en Ĝenevo, 🇨🇭, mortis la  en Ĝenevo, 🇨🇭) estis svisa kuracisto pri neŭrologio kaj fiziologio, kaj aŭtoro de pli ol sesdek libroj kaj artikoloj. Kunlabore kun Jean-Baptiste Dumas, la brila pariza kemiisto, li reliefigis, en 1824, la fekundigan rolon de spermatozooj. En 1849, li identigis la strumon kiel jodomanko, li studis la sangocirkuladon kaj la reproduktiĝon en moluskoj kaj en helikoj.
Gherla
Gherla [gerla] (Szamosújvár [samoŝu:jva:r], Gerlahida, Örményváros; Neuschloss, Armenopolis), estas urbo en Rumanio ĉe la rivero Someșul Mic nordoriente de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Băița, Hășdate, Silivaș. Gherla estas ĝemela al Forchheim (Germanio), kaj estas viglaj kontaktoj inter la esperantistaj grupoj en la du urboj.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Ĝi estas la iama centro de armenoj en Transilvanio, kiuj aperis en la urbo en 1672. En ĝia prizono multe da politikaj malliberuloj suferis dum la komunista diktaturo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 6857 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 25.284 (rumanoj, 18 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 24 083 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
INC
La tri-litera kombinaĵo INC havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Barbican Center
La Barbikana Centro estas administrata, financita kaj posedata de la Grandurbo de Londona Korporacio, la tria plej granda arta patrono en la Unuigita reĝlando. La konstruado rezultas de donaco de la urbo de Londono al la lando kaj kostis 161 milionojn da Brita pundo.
La centro bonvenigas ĉiujare dum la monato de novembro la okazigon de la Brituja Snukera Konkurso.
Hermann Julius Kolbe
Hermann Julius Kolbe (n. 2-an de junio 1855 en Halle (Vestfalio); m. 26-an de novembro 1939 en Berlin-Lichterfelde) estis germana entomologo specialiĝinta pri koleopteroj.
14544 Ericjones
14544 Ericjones estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astrofizikiston kaj historiiston pri kosmoesploro Eric M. Jones . Li almiksis la transskriboj de la surluniĝo de Apollo en la interreta paĝaro Apollo Lunar Surface Journal ampleksigante la transskribojn por inkludi notojn fare de la kosmonaŭtoj kaj aliaj dokumentojn.
Ádám Farkas (skulptisto)
Ádám Farkas [farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Ádám estas hungara skulptisto, profesoro. Ádám Farkas naskiĝis la  en Budapeŝto.