cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de Okcidenta Azio
Mezepoko (ekde la apero de Islamo)
Fine de la Klasika Epoko, ĉirkaŭ 500, Okcidenta Azio estis apartigita je malgrandaj, malfortaj ŝtatoj; la du plej eminentaj estis la Sasanida Imperio en Persujo (ĉi-tempa Irano) kaj la Bizanca Imperio en ĉi-tempa Turkujo. En la Araba duoninsulo (nun plejparte Sauda Arabio), la nomadaj Beduenaj triboj superregis la dezerton, kie ili adoris idolojn kaj restis en malgrandaj klanoj ligitaj kune per parenceco. Urbigo kaj agrikulturo estis tre limhavaj, krom en kelkaj regionoj proksime al la marbordo. Mekao kaj Medino estis du el tiuj urboj, kiuj estis gravaj naboj por komerco inter Afriko kaj Eŭrazio. Tiu komerco estis centra por urbo-vivo, kie plejparto de loĝantoj estis negocistoj.
Ekde la komenco de Mezepoko, la civilizo araba-islama disvolvis sin kaj asimilis iom post iom la antaŭajn civilizojn; la Abasidoj vastis multe pretere de Okcidenta Azio kaj rezistis al la sinsekvaj krucmilitoj faritaj de la Eŭropanoj, kaj la Otomanoj penetris en Eŭropo ekde la 15-a jarcento La ekspansio de islamo kaj de la Araba lingvo estis tre rapida, kaj kunis la arabajn konkerojn; la kultura influo estis same grava en la artoj, la sciencoj, la arkitekturo aŭ la kulturo islamaj.
Apero de Islamo kaj ekekspansio
En la Araba urbo Mekao, homo nomata Mohamedo prezentis sin kiel profeto, kaj tiel estigis novan religion, Islamon. Tradicie oni uzas la daton 622 kiel komencon de la Islama tempo.
Islamo rapide iĝis la nura Araba religio.
Charles Vaurie
Li interesiĝis pri pentrado de birdoj kaj poste edziĝis al entomologiisto edzino, Patricia Wilson, en 1934, kun kiu li kunĝuis nombrajn kampoveturadojn. Vaurie asociiĝis kun la American Museum of Natural History kaj ĉirkaŭ 1946 li iĝis Research Associate. Li produktis pli da 150 ornitologiajn publikaĵojn. Lia plej grava verko estis sistema skizo de la birdoj de Palearkto. Ĉirkaŭ 1956 li iĝis plentempa ornitologo ĉe AMNH, kaj Curator ĉirkaŭ 1967. Mortonta li estis membro de la Komitato de Ornitologia Nomenklaturo de la International Ornithological Congress.
Gräfendhron
Gräfendhron estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loko situas en la plej okcidenta parto de Germanio: La limo al Luksemburgio foras ne pli ol 35 kilometrojn. Por komparo: Berlino estas en distanco de proksimume 620 kilometroj.
La teritorio apartenas al komunumaro de la iom longa nomo Verbandsgemeinde Thalfang am Erbeskopf, prononco, do ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna oferto de servoj por la loĝantoj.
Charles Vaurie
Li priskribis unuafoje la speciojn de la Kripta muŝkaptulo, Ficedula crypta, Vilkabamba furnario, Schizoeaca vilcabambae kaj Centrazia kaprimulgo, Caprimulgus centralasicus.
Historio de Okcidenta Azio
Apero de Islamo kaj ekekspansio
Post Mohamedo regis la Kalifoj. La unua, Umar ibn al-Ĥattab (634 – 644), militprenis Sirion en 635, Palestinon en 638, Persujon inter 636 kaj 642, Egiptujon en 642. Sub Alijo (656 – 661) ĉefurbiĝis Kufa en 656. Muaŭijo la 1-a (661 – 680) ĉefurbigis Damaskon kaj militprenis Kabulon, Buĥaron kaj Samarkandon. Al-Mansur (754 – 775) konstruis novan ĉefurbon, Bagdadon.
Ekde 940, la kalifeco ne gravis plu.
La Krucmilitoj
En 1095, la papo Urbano la 2-a provis kaj sukcesis konvinki la malorienteŭropajn nobelojn, ke ili “liberigu” el la Islama povo la orientajn kristanojn kaj ĉefe la “sanktan urbon” Jerusalemon. Post la Unua Krucmilito (1096 – 1099), ili sukcesis militpreni Jerusalemon kaj estigis kristanajn ŝtatojn en Palestino kaj en ĉirkaŭaj regionoj.
En 1187, la Egipta sultano Saladin reprenis Jerusalemon.
Post la Kvina Krucmilito (1228 – 1229), la sultano al-Kamil donis al la Germanuja imperiestro Frederiko la 2-a la tri urbojn Jerusalemon, Betleĥemon kaj Nazareton. Sed en 1244 la Islamanoj milite reprenis Jerusalemon.
Mongola estrado
En 1258 la Mongoloj militprenis kaj detruis la Kalifan ĉefurbon Bagdadon.
En 1336 disiĝis la sud-malorienta ĥanlando (parto de la disigita imperio de Ĝingis-Ĥano), jam Islama.
Sed ĉirkaŭe en 1360, Tamerlano reestigis tiun ĥanlandon. La aliaj ĥanoj, krom la Orientazia, akceptis tiun kiel ĥanegon. Tamerlano mortis en 1405 kaj tiumomente finiĝis la Mongola ĥaneglando.
33681 Wamsley
33681 Wamsley estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Historio de Okcidenta Azio
Mongola estrado
Lastafoje reestigis la Tamerlanan imperion Abu Said Mirza en 1452; tiu regis ĝis 1469. Ĉirkaŭ 1500, la lokaj (Persaj) Safavidoj ekregis Persujon kaj estigis novan Persan imperion, kiu daŭris ĝis 1722.
Koloniigo
Sekve de la industria revolucio, Eŭropaj landoj kiel Britujo kaj Francujo iĝis imperiismaj potencoj kaj situigis sin milite kaj politike en aliaj partoj de la mondoj (Aziaj kaj Afrikaj) kie la loĝantaroj estis ankoraŭ al stato malpli alta ol la Eŭropanoj; la malplifortiĝo de la Otomana Imperio estis ŝanco por ekkontrolo Okcidentan Azion fare de la Okcidentanoj, interalie por pliigi la komercon kun iliaj poaj kolonioj. La Grekoj ricevis ilian sendependecon en 1823, Egiptujo de Muhamad Ali en 1867. Konsiderita kiel la « malsana viro de Eŭropo », la Otomana Imperio ne estis invadita de la rivalaj potencoj de Britujo kaj de Francujo, kiuj preferis uzi ĝin kiel tamponon malhelpantan Rusujon preni la kontrolon de la aliro de Balkanoj al Mediteraneo.
Dum la 19a  jarcento kaj la  20a  jarcento, la Brita Imperio okupis Egiptujon kaj parton de la sudo de la araba duoninsulo; sekve de la Unua mondmilito, kaj de la Sykes-Picot-akordo, Kipro, Palestino kaj Irako falis sub Britan kontrolon kaj la ŝtato de la Granda Libano (mandata Sirio) pasis sub francan mandaton de la Ligo de Nacioj.
Moderno
Multaj kunlaboraj projektoj inter la Arabaj landoj aŭ aliaj landoj de Okcidenta Azio estis instalitaj de la registaroj :
Daŭrigo de la tradiciaj konfliktoj
Aliflanke, la tensioj kaj la konfliktoj ne ĉesis ekde la fino de la Dua mondmilito, post la ondo de atencoj de kiuj la respondeculoj, el Al-Kaida, plimulte estis mortigitaj; Usono kaj iliaj Okcidentaj kaj Arabaj aliancanoj ekde 2001 instalis soldatojn sur la limon de Irano, en Afganujo; la jaro poste, laŭ informoj kiuj estis kontestitaj, koalicio gvidita refoje de Usono reinvadis Irakon kun la celo ĉasi Saddam Hussein-on kaj igi ĝin demokratia ŝtato kun merkatekonomio.
La israela-palestina konflikto pludaŭris dum la jaroj 2000; la pluo de la israela koloniigo en Cisjordanio kaj la volo de internacia rekono de la palestina ŝtato kondukis al multaj kontraŭoj inter israelaj militistoj kaj registaraj aŭ terorismaj fortoj palestinaj. Daŭrante la someron de 2006, la israela-libana konflikto okazis inter la israela armeo kaj la branĉo armita de Hizbulaho subtenita de Irano.
Turkujo, siaflanke, operacias milite sur ĝia teritorio kaj en la iraka parto de Kurdujo kontraŭ la partianoj de la laboristoj de Kurdujo (PKK) kreante flankajn damaĝojn ĉe la civila loĝantaro.
"Araba printempo"
Ekde la fino de 2010, revolucia ondo ĝenerale nomata araba Printempo alportis grandajn manifestaciojn kaj ŝanĝojn en la regiono; ribeladoj kaj eĉ revolucio efektiviĝis en unu jaro kun la celo ŝanĝi la socian ordon de Okcidenta Azio. Manifestacioj kuntrenintaj la morton de nedeterminita nombro de personoj okazis ĉefe en Sirio kaj en Jemeno, same kiel multnombraj manifestacioj kontraŭ la kosto de la vivo aŭ la politikaj sistemoj koruptitaj, kiel en Israelo aŭ en Jordanio.
"Islama Ŝtato"
Islama Ŝtato de Irako kaj Sirio estas ĝihada grupo, kiu okupas regionojn en Irako kaj Sirio. Ĝin oni fondis en aprilo 2013. Eksa estro de Al-Kaida en Irako, Abu Bakr al-Baghdadi, gvidas la organizacion.
Ĉirkaŭ la 11-a de junio 2014 tiuj ĝihadistoj konkeris areojn de la nordo de Irako, inter kiuj la urbon Tikrit kaj grava naftorafinejo Bajĝi, survoje al Bagdado. La ŝijaistoj kontraŭreagis kaj rekrutis volontulojn kaj sendis la irakan armeon por haltigi la avancojn de la NIIS, kiu siavice ekkontrolis landlimajn areojn kun Sirio kaj aliaj landoj.
La Islama Ŝtato de Irako estis la respondeculo de la morto de miloj da irakaj civitanoj, samkiel de anoj de la iraka registaro kaj ĝiaj internaciaj aliancitoj. Danke al la militista subteno de Usono la registaro de Nuri al-Maliki, la grupo suferis plurajn retroirojn, inkluzive de la forpaso de Raŝid al Baghdadi, sed la organizo renoviĝis dum la Siria enlanda milito, eknomiĝante Islama Ŝtato de Irako kaj Sirio. La sekva kaj nuna gvidanto, Abu Bakr al-Baghdadi, rompis la rilatojn kun Al-Kaida kaj deklaris, en 2014, la sendependiĝon de sia grupo kaj sian suverenecon super Irako kaj Sirio.
La 29-an de junio 2014, la grupo memproklamis esti tutmonda kaliflando sub la nomo "Islama Ŝtato", kaj Abu Bakr al-Baghdadi estis nomita sia "kalifo". Kiel kaliflando, ĝi pretendas religian, politikan kaj militan aŭtoritaton sur ĉiuj islamanoj tra la mondo kaj ke "la legaleco de ĉiuj emirlandoj, grupoj, ŝtatoj kaj organizoj devenas senvalora pro la etendiĝo de la aŭtoritato de la kalifo kaj la alveno de siaj tropoj en liaj areoj".
33681 Wamsley
Nomo
Ĝia nomo honoras Nick A. Wamsley, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis hejmlernanto en Pacific (Misurio, Usono).
Cessna 172
La Cessna 172 Skyhawk estas Usona civilia aeroplano, la plej konata kaj fabrikita aeroplano en la mondo. Cessna 172 estas fortkorpa, kvarseĝa aeroplano, kiu estis fabrikita ekde 1956 ĝis 1986 kaj denove ekde 1997 ĝis nun fabrikiĝas. Cessna 172 havas unu motoron, Lycoming IO-360-L2A, kiu havas vojaĝrapidon inter 195 kaj 230 km/h.
Nuntempe Cessna 172 estas la plej populara aeroplano en Norda Ameriko kaj Eŭropo. La plej konata historia evento, rilata kun Cessna 172 estas la surterigo de Mathias Rust sur la Ruĝa Placo en 1987.
Marhaveno
Marhaveno estas la haveno, al kiuj rajtas alnavigi marŝipoj. Marhavenoj povas situi ĉe la marbordo, sur kanaloj aŭ sur riveroj.
La plej grandaj marhavenoj situas en nederlanda Roterdamo (Haveno de Roterdamo), en Ŝanhajo (Ĉinio) kaj en Singapuro. Alia historia grava marhaveno povas esti la Novjorka Haveno. Ĉar martransporto estas tre grava, marhavenoj estas signifaj punktoj de transŝargo.
Tiomorfolino
Tiomorfolino estas organika saturita heterocikla kombinaĵo enhavanta ses membroj kun du heteroatomoj -- nitrogeno kaj sulfuro -- en kontraŭaj pozicioj de la ringo. La tiomorfolino estas senkolora aŭ flaveca substanco kun neeltenebla odoro. Ĝi estas solvebla en akvo kaj organikaj nepolaraj solvantoj. Ĝiaj vaporoj estas 3,6 fojojn pli densa ol la aero. Rilate al ĝia reakciemo, ĝi estas sentebla en aero, kaj ne akordigebla kaj kun fortaj oksidantoj kaj kun fortaj bazoj.
Biologiaj proprecoj
La tiomorfolino riltas kun la hipokolesterolemio (nenormale malaltaj niveloj de kolesterolo en la sango). Oni jam sintezis derivaĵoj de ĉi-amino kiuj inhibas la peroksidigon de lipidoj de la mikrosoma membrano, krom prezenti hipokolesterolemian kaj hipolipidemian aktivecojn. Potenciale, ĉi-komponaĵoj povas esti uzata por preventi la formadon de ateromoj en la arterioj.
Aliflanke, oni esploris la trasformadon de tiomorfolin-derivaĵoj far la fungo "Bjerkandera adusta", organismo kiu malkomponas la ligninon. Tia fungo elmontras pli grandan kreskorapideco en la ĉeesto de tiuj komponaĵoj, kvankam ĝi ne uzas la tiomorfolinon kiel fonto de karbono, sed ĝin transformas en tiomorfolinan sulfoksidon kiu akumuliĝas en la medio.
La tiomorfolino estas brulema likvaĵo kiu ardeblas kiam hejtata eligante toksajn gasojn tiaj kiaj nitrogenajn oksidojn, karbonan unuoksidon, kaj sulfurajn oksidojn.
Sintezo kaj uzo
La tiomorfolino uzatas en la sintezo de la blonanserino, kiu estas kontraŭpsikoza duageneracia medikamento aprobita por traktado de la skizofrenio. Alia uzo de ĉi-amino sidas en la preparado de pirolderivaĵoj, kiuj aktivas kiel antifungaj kaj antibakteriaj agentoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Thiane.svg| Tiano Dimethylpiperidine.png| Nanofino Rufloxacin.svg| Rufloksacino File:Elzasonan.png| Elzasonano Sutezolid structure.svg| Sutezolido 3-Pyridin-3-yl thiomorpholine.png| 3-Piridin-3-il- tiomorfolino Thiomorpholine_hydrochloride.png| Tiomorfolina klorido Thiomorpholine dioxide.png| Tiomorfolina duoksido 2-Phenyl-thiomorpholine.png| 2-fenil-tiomorfolino Thiazol.svg| Tiazolo Blonanserin.svg| Blonanserino </Gallery>
Nova Soure
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Ribeira do Pombal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Monique Canto-Sperber
Monique Canto-Sperber (naskiĝis en 1954 en franca Alĝerio ) estas franca filozofo kiu jam loĝas ekde 1954 en Francio. Ŝiaj libroj, tradukitaj en pluraj lingvoj, fokusas etikaron kaj nuntempajn politikajn temojn. Inter 2005 kaj 2012, ŝi estis direktoro de la École normale supérieure (ENS Paris), esplorinstituto en Parizo kiu estas unu el la plej pintaj universitatoj en la mondo. De 2012 ĝis 2014 ŝi estis la fonda direktoro de la Université PSL (Paris Sciences et Lettres - Quartier latin), nova elita universitato.
Ŝi ankaŭ ludis gravan rolon en la enkonduko en Francio de nuntempaj debatoj en angl-usona filozofio.
Kabineto Hadik
Kabineto Hadik estis la dudeka (aŭ la lasta en Aŭstrio-Hungario) (preskaŭ sendependa) registaro en Hungario depost Aŭstra-hungara interkonsento. Ĝi gvidis la landon en 1918 nur 17 horojn.
Locarn
(jen france, bretone Lokarn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Kabineto Hadik
Historio
Historio de Aŭstrio-Hungario finiĝis post efemera regado de Kabineto Hadik. Post la senefika Tria Kabineto Wekerle oni supozis, ke la nova ĉefministro estos Mihály Károlyi, tamen la reĝo elektis János Hadik. Li oficiale faris la kutimajn ceremoniojn kaj li komencis elekti la ministrojn. Tiuj ministroj jam ne havis tempon por la ceremonio, ĉar la Kalistefa revolucio forbalais la landoduopon. Tiu kabineto estis la mallonga reganta hungara registaro. La sekva kabineto iĝis Kabineto Mihály Károlyi.
Fráňa Šrámek
Fráňa ŠRÁMEK (naskiĝis la en Sobotka, mortis la  en Praha) estis ĉeĥa poeto kaj verkisto, reprezentanto de la generacio de anarkiismaj ribeluloj kaj de la plej pura kaj konsekvenca impresionismo en roman-verkado.
Biografio
Li naskiĝis en Sobotka, malgranda urbo en nordorienta Bohemio, en la familio de impostoficisto. Kun ĝi li transloĝiĝis en 1882 al Zbiroh kaj en 1885 al sudbohemia urbo Písek, kies etoso senteble influis lian verkaron kaj en kiu okazas granda parto de liaj teatraĵoj kaj romanoj. Dum siaj studentaj jaroj li vivis en la domo U koulí (Ĉe kugloj) n-ro 31 ĉe la konata eksa Pordego al Putim. En 1894 li transloĝiĝis al Roudnice nad Labem, kie li pasigis sian abiturientan ekzamenon.
En 1899 li ekis unujaran militservon, kiu kiel puno estis por li je unu jaro plilongigita. Jam tiam manifestiĝis liaj kontraŭmilitismaj sintenoj. Post fino de la militservo li ekstudis juron, kiun li tamen ne finis. Poste en 1903 li komencis dediĉi sin al ĵurnalismo kaj literaturo.
Li venis al Prago kaj kvankam li poste vivis tie jam daŭre, por ĉiam konservis en si la ebrieton per la dolĉa kamparo. En la ĉefurbo li aliĝis al la gazeto Nový kult (Nova kulto), kies gvidanta personulo estis Stanislav Kostka Neumann. Li kontribuis al diversaj ĵurnaloj kaj redaktis la gazeton Práce (Laboro). En 1905 li estis dufoje arestita, pro partopreno en kontraŭmonarkiaj demonstracioj kaj pro sia kontraŭmilita poemo Píšou mi psaní (Ili skribas al mi la leteron).
Dum la unua mondmilito li devis soldatiĝi kaj ekmarŝis al la rusa fronto. En septembro 1914 li estis pro revmatismo en la malsanulejo, en junio 1915 li soldatservis en Italio kaj Rumanio. Finon de la milito li transvivis en taĉmento de soldata gazetaro en Vieno.
Ekde duono de la 30aj jaroj li arte eksilentis. Dum la dua mondmilito, onidire prosteste kontraŭ faŝismo, li preskaŭ ne forlasis sian loĝejon en Prago. Post la milito li vivis kiel solulo, kun escepto de siaj reguloj vizitoj en sia naskiĝregiono. Li kreis solece ekster iuj ajn literaturaj grupoj.
En 1946 pro siaj artaj meritoj li estis proklamita nacia artisto. Li forpasis la 1-an de julio 1952 en Prago.
Verkaro
Verkaro de Šrámek estis influita de impresionismo kaj de kontraŭmilitaj ĝis pacifismaj sintenoj. Li engaĝiĝis en anarkiisma movado kaj estiĝis grava reprezentanto de t.n. generacio de anarkiismaj rebeloj. Liaj verkoj forte influis la junulojn en periodo inter la du mondmilitoj. Pluraj liaj poemoj estis ankaŭ muzikigitaj.
La elstara talento de Šrámek estas lia lirismo. En liaj komencaj verkoj aperas motivoj de erotika seniluziiĝo, skepsio kaj sento de vanteco, streĉita senta etoso. Pli poste li inklinas al bazaj vivvaloroj kaj manifestiĝoj de la homa natureco. Lia prozo havas poeziajn trajtojn, samtempe li transprenas influojn de naturalismo kaj ekspresionismo. Lia poezia sinesprimado estas forte emocia, mallongigeca kaj ĉerpanta ankaŭ el popola lingvaĵo, precipe el la urba folkloro.
Locarn
La loĝantoj france nomiĝas nomiĝas Locarnois.
Fráňa Šrámek
Verkaro
La ĉefaj temoj de la verkoj de Šrámek estas: naturo, kontraŭstaro al milito kaj amrilato de junuloj ne kapablaj subiĝi al tiamaj konvencioj.
Kiel klasikaĵoj de la ĉeĥa literaturo estas konsiderataj liaj romano Arĝenta vento (Stříbrný vítr) pri adoleskado, poemaro Kluzo (Splav) kaj dramo Luno super la rivero (Měsíc nad řekou), en 1953 kaj 1954 sukcese filmitaj de Václav Krška.
»Lia luma kaj neelĉerpeble imagema impresionismo venkas ĉie, kie epidermo, nervoj, sensoj reakcias je la senpera atako de la perceptoj de l' ekstera mondo; kie juna estaĵo en dolĉa kaj nerespondeca ekstazo dediĉas sin al la nerifuzebla voko de sento, sekso, fantazio kaj	aventuro; kie la spirito dissolviĝas en animaleco kaj la realo en la koloraj vaporoj de plezurplenaj imagaĵoj.« (Arne Novák)
Rozkruca Egipta Muzeo
La Rozkruca Egipta Muzeo, fondita de Rozkruca Ordeno, AMORC, estas muzeo pri antikva Egiptio situanta en Rozkruca Parko en la urbo San-Joseo, Kalifornio, Usono.
La fondinto de AMORC, D-ro Harvey Spencer Lewis (F.R.C.) estis entuziasma kolektanto de diversaj mistik-rilataj artefaktoj, multaj el la Oriento. En 1921 li helpis financi la elfosadon fare de la Egipt-Esplora Societo de Bostono ĉe Tell el Amarna (la urbo de Reĝo Aĥnaton per tiucelaj mondonacoj de AMORC-anoj. Kompense, la Egipt-Esplora Societo donacis plurajn egiptajn antikvaĵojn al AMORC.
En 1928 li malfermis al la publiko kolekton nomatan "La Rozkruca Egipta Orienta Muzeo" en unu el la administraj konstruaĵoj de AMORC en San-Joseo, Kalifornio.
Post la vojaĝo de D-ro LEWIS en 1929, AMORC ricevis multajn pliajn artefaktojn kaj donacojn. Rezulte la kolekto rimarkinde kreskis, kun pli ol 2000 ekspoziciaĵoj.
La dua Imperatoro de AMORC, Ralph Maxwell Lewis (F.R.C.), filo de Harvey Spencer Lewis, decidis konstruigi novajn konstruaĵojn por la Egipta Muzeo. La novaj muze-konstruaĵoj malfermiĝis en novembro, 1966.
La Rozkruca Egipta Muzeo estas unika pro tio ke ĝi:
Vacri
Vacri estas komunumo de Italio.
Novembro de 2020
Jen listo de okazaĵoj en novembro 2020:
Innenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Edith González
Edith GONZÁLEZ estis meksika aktorino. Ŝi naskiĝis la 10-an de decembro 1966 kaj mortis la 13-a de junio 2019, kaj ŝi rolis plejparte en telenoveloj.
VARIG
La entrepreno VARIG estas Brazila flugkompanio kun sidejo en Sao-Paŭlo. Ĝis la jaro 2006 ĝi estis membro de la flugkompania alianco "Star Alliance", en kiu ĝis membriĝis ankoraŭ dum ties fondojaro 1997: La kompanio bankrotiĝis en 2005; la posteula kompanio VRG Linhas Aéreas ne plu plenumis la kondiĉojn de alianca membro kaj estis malmembrigita (tamen la kompanio kaj ĝiaj aviadiloj internacie daŭre havas la nomon "VARIG"). La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 disponas pri 26 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon RG; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas VRN.
Ammodramoj
La genro Ammodramus aŭ Ammodramoj estas grupo de Amerikaj paseroj de la familio de Pasereledoj. Ammodramus estas latinlingva esprimo por "Sablokurulo." Tipe la genro estas de birdoj emaj je densa herbo kaj surgrunda vivo.
Tiuj birdoj estas relative malgrandaj, kun grandaj bekoj, ebenecaj kapoj kaj mallongaj vostoj. Ili troviĝas kutime en herbejoj aŭ marĉoj kaj ofte estas malfacile videblaj. Plej parto de ties kantoj estas insektecaj.
Kanalo Danubo-Tiso-Danubo
Kanalo Danubo-Tiso-Danubo estas resuma nomo de kanaloj en Vojvodino, pli precize en Baĉka kaj en Banato, kiu defendas kontraŭ inundoj, ebligas navigadon, irigacias la ĉirkaŭaĵon kaj servas la fiŝkaptistojn. La unua kanalo estis konstruita en 1793 laŭ projektoj de József Kiss (hidrologo).
Ammodramoj
La kompleta listo de specioj estas:
Kanalo Danubo-Tiso-Danubo
Bazaj informoj
La plej grava kanalo estas Granda Baĉka Kanalo.
Ammodramoj
La fosilia Ammodramus hatcheri (Fino de Mioceno de Kansaso, Usono) estis iam lokita en genro Palaeospiza aŭ Palaeostruthus. La unua povus esti ne paseroforma, dum la lasta estis foje sinonima de Ammodramus kiel A. hatcheri malmulte diferenca el la vivantaj specioj.
Jan Wrona
Jan Wrona, Wronna (naskiĝis la 9-an de majo 1772 en Pauczne, distrikto Giżycko, mortis la 12-an de aprilo 1814 en Miłomłyn, distrikto Ostróda) estis evangelia pastoro, tradukisto, aganta en Reĝlando Prusio.
Vivo
Li devenis de kamparana familio, verŝajne pola. En 1792 komencis studi teologion en la universitato en Królewiec. En la jaroj 1799-1806 plenumis funkcion de kapelano en regimento de la dragonoj de von Manstein en Królewiec, poste estis paroĥestro de evangelia paroĥejo en Miłomłyn. Li publikigis tradukojn al la pola lingvo de lernolibroj de J. G. Weiss Książka szkolna dla pierwszego ćwiczenia się w czytaniu i myśleniu (Lerneja libro al la unua ekzercado pri legado kaj pensado) (1808) kaj ''Nowy elementarzyk, czyli Abecadło z książką do składania i czytania. Dla szkół miejskich i wiejskich'' (Nova alfabetlibreto, aŭ Abocolibro kun libro por kunmetado kaj legado. Por la urbaj kaj la vilaĝaj lernejoj) (1808). La lernolibrojn eldonis Hartungoj en Królewiec; ĝis duono de la 19-a jarcento ili estis plurfoje reeldonataj.
44574 Lavoratti
44574 Lavoratti estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomo Piero Lavoratti, kiu kontribuis al la konstruo kaj la renovigo de multenobraj sistemoj de astronomiaj observatorioj. Liaj streboj estas dediĉitaj por ricevi plej bonajn rezultojn en astronomia bildigo.
7648 Tomboles
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita amatora astronomo Tom Boles, prezidento de la British Astronomical Association de 2003 ĝis 2005. Li funkciigas siajn robotajn teleskopojn elde Coddenham (Suffolk), ĉiu klara nokto. Liaj 116 supernovaoj estas rekordo por observanto en Unuiĝinta Reĝlando.
Livingstona monarkoĉetio
La Livingstona monarkoĉetio (Erythrocercus livingstonei) estas specio de genro de birdoj enmetitaj foje en la familio de Monarkedoj foje en tiu de la Ĉetiedoj, kie ĝi estus proksime de aziaj genroj, dum tiukaze temas pri genro de Afriko. Temus pri longvostaj birdoj, dum la proksimaj genroj Tesia aŭ Urosphena estas tre mallongvostaj birdoj.
Tiu afrotropisa birdo troviĝas en Sudorienta Afriko nome en Malavio, Mozambiko, suda Tanzanio, sudorienta Zambio kaj nordorienta Zimbabvo, do temas pri pli suda teritorio ol tiu de la proksima parenco la Flava monarkoĉetio. Ties natura vivejo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj humidaj arbustaroj.
Estas birdo kun griza kapo, blankeca gorĝo, grizeca dorso kun tre fortaj olivecaj nuancoj kaj tre bruna longa kaj larĝa vosto, malfermebla rondoforme kiel ventumilo, kiam oni videblas malhelajn makulojn antaŭ la vostofino. La subaj partoj estas flavaj, sed ne tiom markate kiom ĉe la proksima parenco la Flava monarkoĉetio.
Ŝikoku-pilgrimado
La Ŝikoku-pilgrimado (japane 四国八十八箇所 ĉ. „88 lokoj de Ŝikoku“) kun sia 88 sanktaj lokoj estas grava budhisma pilgrimado sur la japana insulo Ŝikoku. Ĝi apartenas al la plej gravaj elementoj de la Daiŝi-kredo (大師信仰), en kiu oni estimas la budisman monaĥon kaj fondinton de Ŝingon-ŝu, Kukai (774–835).
Historio
Laŭ popularaj legendoj, Kukai mem iniciatis, fondis la pilgrimvojon, sed tion neniu historiaĵo pravigas. Fakte, la hodiaŭ pilgrimvojo evoluis danke al pilgrimintaj asketaj monaĥoj, de Kōya-san sur spuroj de siaj majstroj de la 12-a ĝis la 17-a jarcentoj.
La unuaj skribaj notoj pri la pilgrimvojo venas el fino de la 17-a jarcento.
La itinero
La pilgrimado okazas tradicie piede, modernaj pilgrimantoj uzas aŭtomobilojn, taksiojn, busojn, biciklojn kaj motorciklojn. La piedira itinero longas ĉ. 1.200 km kaj povas daŭri 30 ĝis 60 tagojn. La pilgrimantoj, kiuj vizitis ĉiujn templojn estas konataj kiel Henro (遍路) kaj ofte videblaj en blankaj vestoj, kareksaj ĉapeloj kaj irbastonoj. Multaj Henro komencas kaj finas sian pilgrimadon kun vizito de Kōya-san en Prefektujo Vakajama sur japana ĉefinsulo, monaĥejo fonditan fare de Kūkai kaj kiu estas la ĉefsidejo de la budhisma Shingon-shū. La 21 km longa pilgrimvojo al Kōya-san ankoraŭ ekzistas, la plimulto de Henro uzas do la trajnon.
Sur la pilgrimvojo ekzistas krom la 88 sanktaj temploj ankaŭ 20 ekstraj temploj, se numero (Bangai, 番外).
Aldone al la longa itinero ekzistas ankaŭ „eta pilgrimvojo“ sur insulo Ŝodoŝima, norde de Takamacu. Multaj similaj etaj ŝikoku-pilgrimvojoj ekzistas en Japanio, kelkaj el ili estas simple sola ŝtono kun figuraĵoj de la ĉefdioj de ĉiu templo, aliaj estas grandaj kaj bezonas kelkajn horojn da piedirado.
2-Butila oksalato
2-Butila oksalato aŭ sek-butila oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj 2-butanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Butila oksalato posedas 10 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. 2-Butila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de 2-butilaj derivaĵoj.
Buochs
Buochs estas komunumo en Kantono Nidvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis 5,305 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Buochs situas ĉe la okcidenta bordo de la Kvarkantona Lago. Sude de la komunumo leviĝas la monto Buochserhorn.
La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 1'806,8 m s.m. sur la kulmino de la monto Buochserhorn, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 433 m s.m. ĉe la bordo de la lago. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,04 km², de kiuj 34,1% estas kovritaj de arbaro, 48,0% servas por agrikulturo kaj 16,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buochs limas en nordokcidento al Ennetbürgen, en nordoriento aliflanke de la Kvarkantona Lago al Gersau (Kantono Ŝvico), en sudoriento al Beckenried, en sudokcidento al Oberdorf, kaj en okcidento al Stans.
Trafiko
La komunumo Buochs estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Stans al Seelisberg kaj per la ŝipoj sur la Kvarkantona Lago.
Tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A2, al kiu ĝi posedas propran alveturejon.
Historio
La unua certigita dokumenta mencio de Buochs datiĝas de la 8-a de junio 1157 kiel Buochses en protektoletero de papo Hadriano la 4-a al la Monaĥejo Engelberg.
Inter la jaroj 1471 kaj 1501 la rivero Engelberger-Aa estis malsovaĝigita per protektodigoj kaj kondukita al la Kvarkantona Lago en Buochs.
Ĉar Nidvaldo kontraŭstaris la Helvetan Revolucion, dum la atako de la franca armeo en 1798, en Buochs 52 personoj estis masakritaj kaj la tuta vilaĝo kun escepto de 3 domoj estis bruligita.
Groß-Gerau
Groß-Gerau estas urba komunumo en centra Germanio. Ĝi estas la administra centro de samnoma distrikto en la distriktaro Darmstadt, la sudo de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Partneraj urboj
Groß-Gerau kaj kvar aliaj urboj de Eŭropo interligiĝas kiel partneraj urboj:
Rilatoj al Esperanto
En Groß-Gerau interalie en 1926 naskiĝis la esperantisto Werner Schad, kiu pasigis plejparton de sia vivo en Venezuelo kaj Argentino. En la nordorienta parto de la urbocentro estas strato nomata "Zamenhofstraße", rekte ĉe unu el du urbaj gimnazioj. Laŭ arkitekta projekto de 2012 laŭlonge de la strato ekestis ensemblo de pluraj novaj kaj samaspektigo de la jam antaŭe ekzistintaj loĝdomoj, kiu ricevis la nomon "Zamenhofquartier", do "kvartalo Zamenhof".
Aparte de tio, en tute alia parto de la urbo ekde la komenciĝo de la 2010-aj jaroj ekzistas glaciaĵejo "Esperanto". La posedantino, demandite pri kialo de la nomigo, diris en aŭgusto 2019 ke ŝi neniel parolas Esperanton, sed tre ŝatas la ideon, kaj pensas ke por ejo kiu en bovlo miksas glaciaĵojn de fruktoj el ĉie sur la terglobo, la nomo Esperanto perfektas.
Valle Castellana
Valle Castellana estas komunumo de Italio.
Hasan Ruhani
Hasan Ruhani, perse حسن روحانی, latinliterigo laŭ sistemo DMG Ḥasan Rūḥānī; foje ankaŭ latinliterigita Hassan Rouhani aŭ Rohani (naskiĝis, do nun -jara) estas politikisto de Irano kaj jura klerulo (مجتهد‎, muĝtahid', latinliterigo laŭ sistemo DMG muǧtahid) de ŝijaisma islamo. Sekve de la prezidanta baloto de la 14-a de junio 2013 li iĝis la sepa ŝtata prezidanto de Irano kaj transprenis la oficon de la antaŭulo Mahmud Ahmadineĵad la 3-an de aŭgusto 2013.
La 19-an de majo 2017 li rezultis venka en prezidenta balotado per 57 % el voĉdonoj. Tio montriĝis kiel venko ankaŭ de la grupoj de reformistoj kiuj apogis lin. Li ricevis 23,54 milionojn de voĉdonoj kontraŭ 15,77 milionoj de sia rivalo, la pli ekstrema Ebrahim Raisí. Tio estis konsiderata malvenko ankaŭ por la plej konservemaj sektoroj de la reĝimo.
Montagne
Montagne estas la nomo de la sekvaj geografiaj objektoj:
en :
Vidu ankaŭ:
Windsburg
La Windsburg, ankaŭ nomata Windsberg aŭ Windeberg, estas ne plu ekzistanta montburgo supozeble okcidente de la hodiaŭa urboparto Windsberg de Pirmasens en la de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La burgo estis konstruita en 1386 de la kavaliroj von Windsberg. Postaj posedantoj estis la grafoj de Zweibrücken. Dum la tridekjara milito (1618–1648) la burgo estis detruata. Povis esti spronburgo.
Plilongigita triangula kupolo
En geometrio, la plilongigita triangula kupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J18). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de triangula kupolo (J3) per aldono de seslatera prismo al ĝia bazo. Ĝi povas esti konsiderata ankaŭ kiel plilongigita triangula dukupolo kun unu triangula kupolo forprenita.
János Berecz
BERECZ János [pr. berec] estis hungara ginekologo naskiĝinta en Detta la 23-an de aŭgusto 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de oktobro 1938.
Kariero
Berecz estis ekde 1926 profesoro en Segedo, ekde 1929 direktoro de ginekologia kliniko. Ekde 1933 li estis ano de la la supera ĉambro.
Tibor Szemző
Dateno de la informkesto estas malĝusta!
Tibor Szemző naskiĝis en 1955 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Szemző komencis siajn muzikajn studojn laŭ la Kodály-metodo en muzika bazlernejo en la aĝo de ses. Li daŭris la lernadon en muziklernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1979. Li akiris plian diplomon en Arta Universitato Moholy-Nagy en 2014 kaj sciencan gradon DLA en Hungara Belarta Universitato en 2017. Jam dum la lernojaroj en 1973 li fondis sian propran kvarteton por ĉambra muziko. Tiu orkestro estis traformita post la unua diplomo kaj restis aktiva ĝis 1989. Ekde 1983 Szemző estis aktiva ankaŭ en komponado, ekde 1985 li turniĝis al filmoj. Depost falo de la socialismo estis ebleco kunlabori kun diversaj artistoj en Eŭropo. En 1998 li denove fondis novan ĉambromuzikan orkestron, kiu restis aktiva ĝis 2007.
Hatzenport
Hatzenport estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al la komunumaro Rhein-Mosel el pluraj najbaraj, proksime kunlaborantaj komunumoj; antaŭe ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Untermosel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Iván Koós
Iván Koós [kOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koós Iván estis hungara dekoraciisto, pupteatristo, pentristo, altlerneja instruisto. Iván Koós naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Koós frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo en 1953, li lernis ĉefe de János Kmetty kaj István Szőnyi. Post la diplomo li estis asistanto (ĝis 1960) en konstruteknika altlernejo en Budapeŝto. En 1954 li partoprenis en fondo de pupteatro. En 1960 li aliĝis al trupo de Pupteatro (Budapeŝto), kie post jaroj li estis teatrestro, fine arta gvidanto. Intertempe li ankaŭ instruis en la menciita Belarta Altlernejo kaj Teatra kaj Filma Altlernejo. Li ofte kreis dekoraciojn al pluraj teatroj. Li faris turneojn kun la trupo al Eŭropo, Ameriko, Azio. Li ricevis premion Kossuth en 1999, ekde 1963 ankaŭ plurajn premiojn.
Rozália Bede Nagyné
BEDE Rozália Nagyné estas rumania hungara instruistino, lokhistoriistino. Ŝi naskiĝis en Baraolt la 2-an de februaro 1940. Ŝi estas la patrino de kuracistino Zsuzsanna Nagy.
Biografio
Rozália Bede Nagyné akiris diplomon pri hungara lingvo kaj historio en UBB de Kluĵo (1960). Ŝi instruis en sia naskiĝurbo. Ŝi redaktis la licean revuon Busolă-Iránytű (1970-71). Ŝi ricevis la didaktikan gradon 1-an sia laŭ laboraĵo titolita A képszerű látás, a képi gondolkodás fejlesztése az irodalmi műelemzés gyakorlatában (1980). Ŝi estis kunulredaktorino de sciencpopulariga eldonaĵo Tulipán Füzetek (1990-92).
Decembro de 2020
Jen listo de okazaĵoj en decembro 2020:
Santiago Mariño
Santiago Mariño Carige [maRInjo kaRIĥe] (El Valle del Espíritu Santo, Nova Sparto, 25-a de julio de 1788 - La Victoria, Aragua, 4-a de septembro de 1854) estis unu el gravuloj de la Sendependigo de Venezuelo. Li estis partiano de la separo de Venezuelo disde la Granda Kolombio.
Jam juna ankoraŭ 22jaraĝa ekpartoprenis en revolucia agado kaj elmigris post la perdo de la Unua Respubliko al la manoj de la hispanaj monarkistoj; li iris unue al Trinidado kaj poste al la insuleto Ĉakaĉakare, kie estis la bieno de lia fratino Concepción Mariño. . En 1813 li kontribuis al la liberigo de la oriento de Venezuelo dum ses monatoj precize ĉe Barcelono kaj Kumanao. En februaro de 1814, helpis al Bolívar, kiu militis en la centro kaj okcidento de la lando. En La Victoria, post esti venkita en Bocachica fare de la monarkista estro José Tomás Boves, kunvenis Mariño kaj Bolívar la 5-a de aprilo, por diskuti la planojn de la armeoj de oriento kaj okcidento respektive; laŭ tio, Mariño eliris kun 2.300 homoj al San Carlos kontraŭ la oficiro José Cevallos, kiu estris 4.000 homojn, kaj li estis venkita de la monarkista estro. La venonta agado estis la unua batalo de Karabobo (28-a de majo) en kiu Bolívar venkis super la marŝalo Juan Manuel Cajigal. El Karabobo, Mariño direktis sin al La Puerta kie kun Bolívar frontis al José Tomás Boves kaj ili estis venkitaj.
Post la falo de la dua respubliko ekziliĝis kun Bolívar al Kartaĥeno, Jamajko kaj Haitio. Partoprenis en la unua ekspedicio de Los Cayos kaj jam en Venezuelo estis nomumita vicestro ĉe la Libertador. Inspiris la Kongreson de Kariako kun José Cortés de Madariaga, en kiu oni revigligis la federalismon en Venezuelo, kontraŭ la idearo de Bolívar. Kiel deputito, Mariño reprezentis la provincon Kumanaon en la dua Kongreso de Venezuelo, kunside en Angostura la 15an de februaro de 1819, el kiu li ricevis permeson por reveni al la armeo. Samjare venkis kontruax la kolonelo Eugenio Arana en la batalo de Cantaura; kaj dum Bolívar militis en Nova Granado, li partoprenis en la movado kiu elpostenigis Francisco Antonio Zea el la vicprezidenteco de la Respubliko. Lialoke estis nomumita ĉefgeneralo Juan Bautista Arismendi, kaj Mariño ĉefkomandanto de la orienta armeo. Kiam Bolívar alvenis al Angostura, Mariño ricevis altajn militpostenojn kaj tiele luktis en la batalo de Karabobo (24a de junio). En 1824 kaj 1826 li ricevis altajn postenojn ĝis la movado de La Cosiata, en kiu li estis unu el la ĉefaj estroj kun José Antonio Páez. Tiu movado ekis en Valencio la 30an de aprilo 1826, kaj enpovigis la generalon Páez, kontraŭ la konstitucio, Nova Granado kaj la regado de Santander. Kiel alta posteno li elstaris defende la separon de Venezuelo kaj estis ties reprezentanto antaŭ la novgranadanoj (postaj kolombianoj) estritaj de la marŝalo Sucre en la kunsido de Cúcuta de 1830. Venkita de la doktoro José María Vargas en la prezidenta balotado de 1834, li estris la "Revolucion de la Reformoj" la 8-a de julio de 1835 kiu celis starigi la militan juron, la religion de ŝtato, la omaĝon al la Libertador Simón Bolívar kaj la rekonstruon de la Granda Kolombio. La 9a de julio de 1835 la Prezidento Vargas kaj la Vicprezidento Navarte eliris ekzile al la Virgulininsuloj.
La Generalo Santiago Mariño estis agnoskita kiel Jefe Supremo, ĝis proklamo de nova konstitucio, sed la revoluciuloj, por pluteni la povon, proklamis ankaŭ José Antonio Páez kiel Jefe Superior, kaj same faris la ekzilita prezidento José María Vargas. Páez decidis apogis la konstitucian registaron. Reale li defendis la povon kiun estus perdinta per la venko de la revolucio reformista, estrita de lia plej forta milita kaj politika opozicianto, sed tiu finfine estis venkita de la propra generalo Páez. Mariño estis elpovifita kaj ekzilita al Antiloj. La doktoro Vargas estis reenpostenigita la 20an de aŭgusto de 1835 kaj pluis kiel Prezidento de la Respubliko ĝis aprilo de 1836, kiam rezignis.
Mariño revenis en 1848 kaj la Prezidento de la Respubliko José Tadeo Monagas, mendis al li la estradon de la armeo por fronti la leviĝo de la generalo Páez, post la okazoj de la 24a de januaro de 1848, kiu rezultis en la atako al la Kongreso fare de Monagas. Post jaroj, en 1853, fli estis enprizonigita pro sia partopreno en la nomita "Revolucio de Majo", kiu eksplodis la nokton de la 24a al la 25a de majo tiujare, sed li estis liberigita tuj poste. La lastajn jarojn de sia vivo pasis li en La Victoria, retirita el publika aŭ politika agado. Liaj restoj ripozas en la tombejo Panteón Nacional ekde la 29a de januaro de 1877.
Kelkaj konsideras ke parto de la famo kaj historia prestiĝo de Simón Bolívar estas ŝuldo al la laboro de Mariño, kiu okazigis diversajn venkojn de la sendependigo de Venezuelo. La propra Bolívar rekonis ofte la gravon de Mariño por Venezuelo. Same kiel multaj revoluciuloj de la historio de Venezuelo, li estis ligita al la framasonismo, nome membro de tiu ordeno en grado 33.
Unua Ĝeneva Konvencio
La Unua Ĝeneva Konvencio aŭ Unua Ĝeneva Interkonsento, nome "por mildigi la situacion de la vunditoj de militantaj armeoj", estas unu el kvar internaciaj traktatoj de la Konvencioj de Ĝenevo. Ĝi difinas "la bazon sur kiu kuŝas la normoj de la internacia juro por la protekto de la viktimoj dum la armitaj konfliktoj". Ĝi estis adoptita por la unua fojo en 1864, sed ĝi estis substance ĝisdatigita en 1906, 1929 kaj 1949. Ĝi estas interplektita kun la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco, kiu estas samtempe la instiginto kaj de la kreado kaj de la plenumigo de la artikoloj de tiuj konvencioj.
La 22an de aŭgusto 1864, kelkaj reprezentantoj de kelkaj el la ĉefaj potencoj de Eŭropo kunsidis en Ĝenevo, Svisio, kie oni subskribis la traktaton de la Unua Ĝeneva Konvencio:
Orechová
Orechová, hungare Dióska estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Orehova, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan nomon.
Thomas Seymour
Thomas SEYMOUR, 1a Barono Seymour de Sudeley, OĜ (ĉ.  1508 – 20a de marto 1549) estis frato de Jane Seymour, nome la tria edzino de la reĝo Henriko la 8-a. Kun sia frato, Edward Seymour, 1-a Duko de Somerset kaj Lordo Protektanto de Anglio, li superrigardis la kontrolon de sia nevo, nome juna reĝo Eduardo la 6-a (r. 1547–1553). En 1547 Seymour iĝis la kvara edzo de Catherine Parr, kiu estis la sesa kaj lasta edzino kaj reĝino de Henriko la 8-a. Dum sia geedzeco kun Catherine Parr, Seymour metis la estontan reĝinon Elizabetan (tiam 14-jaraĝa), kiu estis loĝanta en lia hejmo, en amafero kaj eble en seksafero.
Orechová
Situo
Orechová situas laŭ ĉefvojo Michalovce-Uĵhorodo. Sobrance troviĝas 5 km-ojn.
Ede Berecz
BERECZ Ede [pr. berec] estis hungara muzikinstruisto, orgenisto naskiĝinta en Boldog la 19-an de julio 1839 kaj mortinta en Temeŝvaro la 1-an de majo 1910.
Thomas Seymour
En 1547 Henriko la 8-a mortis kaj Eduardo heredis la regnon. La lasta edzino de Henriko, Catherine Parr, baldaŭ edziĝis kun Thomas Seymour. Elizabeta vivis kun Catherine kaj Thomas Seymour ĉe ilia domego en Chelsea (nun parto de Londono). La kvardekjara Seymour ludis erotike kun Elizabeta ĝis Catherine eltrovis la paron en ĉirkaŭpremo, post kiam Elizabeta estis forsendata. Tamen post la morto de Catherine en 1548 la ambicia Seymour denove amindumis kun Elizabeta, kun la verŝajna celo ke ili edziĝus. Por lia frato la Lord-Protektanto kaj la Privata Konsilio tio estis ŝtat-perfido, kaj ili suspektis ke Thomas Seymour planis puĉon. En januaro 1549 oni arestis Thomas Seymour. Elizabeta rifuzis konfesi iun ajn kulpon sed ŝia ekzamenanto, Kavaliro Robert Tyrwhit, diris, "Mi klare vidis en ŝia vizaĝo ke ŝi kulpas." La 20-an de marto, 1549 Thomas Seymour estis senkapigita.
Orechová
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1299. En 1910 loĝis en Dióska 340 da homoj, (296 slovakoj, 15 germanoj, 8 rutenoj, 6 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Dióska apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Iom pli frue la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Orechová 255 da homoj, (247 slovakoj, 6 ciganoj, 2 ĉeĥoj).
Ede Berecz
Kariero
Berecz estis ekde 1867 direktoro de la muzikrondo de Koloĵvaro, ekde 1868 kapelestro de la katedralo en Kalocsa. Ede Berecz ekde 1879 instruis en la supera knabinlernejo en Budapeŝto. En 1884 oni elektis lin prezidanto de la Tutlanda Unuiĝo de Muzikinstruistoj.
Malnova kaj nova
La ĝenerala linio, konata ankaŭ kiel Malnova kaj nova (Старое и новое, translit. Staroje i novoje), estas soveta filmo de 1929 reĝisorita de Sergej Eisenstein kaj Grigori Aleksandrov.
Malnova kaj nova ekis en 1927 kiel celebro de la kolektivigo de agrikulturo, pionirita de la malnova bolŝeviko Leono Trockij. Esperante atingi pli ampleksan publikon, la reĝisoro abandonis sian kutiman praktikon emfazi grupojn por koncentriĝi sur unusola rura heroino. Eisenstein dum mallonge abandonis tiun projekton por filmi Oktobro: dek tagoj kiuj skuis la mondon, honore al la 10a jariĝo de la Revolucio. Kiam li kapablis reveni al tiun filmon, la sinbtenoj de la Partio estis ŝanĝintaj kaj Trockij estis forfalinta el la povo. Kiel rezulto, la filmo estis rapide reeldonita kaj publikigita en 1929 laŭ nova titolo, Malnova kaj nova aŭ Tio malnova kaj tio nova. En postaj jaroj, arkivistoj restaŭris la filmon La ĝenerala linio kiel alproksimiĝo al la origina koncepto de Eisenstein. Multo el la reĝisora muntado por marki la progreson el la agra kutimaro de la 19a jarcento al la pli mekanizitaj proceduroj de la 20a estis komuna al ambaŭ versioj de la filmo.
Katerina la 1-a (Rusio)
Katerina la 1-a (ruse: Екатерина I Алексеевна) (15-a de aprilo 1684 – 17-a de majo 1727) originas el ordinara familio Skovroński, en Livonio (latve Vidzeme). Aŭtentikaj faktoj pri ŝia infaneco ne konserviĝis. Kiam ŝi estis dekokjara fraŭlino, ŝi edziniĝis al iu sveda soldato, kiu baldaŭ pereis. Poste ŝi laboris kiel servistino de germana pastro Ernst Glück.
Dum la sieĝo de la iama Marienburg (nun latve Alūksne) en 1702, ŝin ekvidis rusa marŝalo Ŝeremetev, al kiu ŝi ekplaĉis. Li veturigis ŝin en St. Peterburgon. Tie ŝin ekamis ĉefmarŝalo Aleksandro Menŝikov. Iom da tempo ili kunvivis en lia palaco.
Foje ŝin trafis Petro la Granda, caro de Rusio, al kiu ŝi ankaŭ tre plaĉis. Necesas rimarkigi, ke tiama Marta estis tre bela, gaja kaj lerta fraŭlino kun tre alloga staturo. La caro ordonis transloĝigi ŝin en malgrandan lignan domon situantan ĉe bordo de Neva rivero kaj poste regule vizitis ŝin.
Tiam familia statuso de Petro la 1-a ne estis simpla, ĉar estis viva lia unua edzino Evdokia, kiun li perforte devigis esti monakino. La geedzoj havis du filojn (la unua filo Aleksandro mortis infanece kaj kreskis la dua filo Aleksio).
Baldaŭ Petro la 1-a baptis sian amatinon Marta Skovrońska kiel Ekaterina Aleksejevna kaj donis al ŝi sian pseŭdonomon Miĥajlov, sub kiu li kaŝis sian originan nomon Romanov dum sia vojaĝo al Eŭropo.
Dum ilia konkubeco Ekaterina naskis du filinojn ( Anna - en 1708 kaj Elizaveta - en 1709). La kunvivintoj tre amis unu la alian kaj Ekaterina lerte sukcesis mildigi kaj karesi sian faktan edzon, kiu ofte suferis pro paroksismoj de epilepsio.
Printempe de 1711 Petro la 1-a proklamis al la mondumo novan statuson de Ekaterina, kiun li ordonis titoli - lia edzino kaj carino. Tiam la caro preparis sian marŝon en Moldavion, kie lia armeo militis kontraŭ armeoj de Otomana Imperio kaj Krimea Ĥanlando. Negativa rezulto de tiu marŝo povus esti lia pereo, tial li heredigis al Ekaterina la rusian tronon. Ŝi ankaŭ partoprenis la marŝon, malgraŭ sia gravedeco. Poste Petro la Unua establis ordenon de Sankta Ekaterina por nobelaj virinoj, pro digna agado de Ekaterina en Moldavio.
Ties oficiala geedziĝo okazis la 19-an de februaro 1712 en Katedralo Sankta Isaako en Sankt Peterburgo.