cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dodo Marmarosa
Vivo
En la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj oni publikigis liajn sonregistraĵojn plurdiske (Dodos Bounce, 1991; The Chicago Sessions, 1995; Complete 'Dial' Sessions, 1996; Dodo Lives, 1997; Pittsburgh 1958, 1997; A Proper Introduction to Dodo Marmarosa: Dodo's Dance, 2004) parte denove, parte ankaŭ unuafoje. Aparte en la 1940-aj jaroj li elstaris pro sia brila sono kaj aparta ludmaniero laŭ Jazz Rough Guide pianiste kaj "pal-aspektigis la plej multajn el siaj samtempaj konkurenculojn, bedaŭrinde tamen ankaŭ sian malfruan verkaron."
Los Calchakis
Los Calchakis [kalĈAkis] estas grupo de anda popola muziko fondita en Francio en 1960 fare de la muzikisto kaj pentristo de Bonaero Héctor Miranda (Calchay) kaj lia edzino Ana María Miranda (Huaÿta). Temas pri unu el la plej gravaj folkloraj grupoj de Latinameriko, kun pli ol 40 diskoj produktitaj.
En 1964, pere de la helpo de la ĉilia folkloristino Violeta Parra, la grupo estis prezentita al la diskeldonejo Arion, marko kun kiu ili registros siajn postajn diskojn. En 1969, al la triopo formita de Héctor Miranda, Nicolás Pérez González kaj Gonzalo Reig, aliĝis la ĉilia muzikisto Sergio Arriagada kaj en 1970, la argentina Rodolfo Dalera. En 1972 ili ludis la sonbendon de la filmo État de siège de Costa Gavras, komponita de la greka muzikisto Mikis Theodorakis. ​
Dum pli ol 50 jaroj de ekzistado, Los Calchakis portis sian latinamerikan muzikon al nombraj scenejoj de Nordameriko kaj Eŭropo: de la Teatro Olympia de Parizo al la Palaco de Belartoj de Meksikurbo; de la Victoria Hall de Ĝenevo al la Lisner Auditorium de Vaŝingtono; de la Ĝardenoj Tivoli de Kopenhago al la Teatro Monumental de Madrido.
En la aktualo la membroj de la grupo loĝas en Francio: Sergio Arriagada, Enrique Capuano, Pablo Urquiza kaj Osvaldo Muslera ​ dum la fondinto Héctor Miranda mortis en 2018. ​
Berlina maratono
La Berlina maratono estas amase partoprenata maratono en Berlino, Germanio. Ĝi unuafoje okazis en 1974, tiam kaj la sekvajn jarojn ĝis la reunuiĝo de Germanio nur en la okcidenta parto de la urbo, kaj tradicie estas okazigata en la lasta semajnfino de septembro. Ekde 2006, ĝi estas unu el kvin (ekde 2013 ses) konkursoj en ĉiujara serio (angla nomata World Marathon Majors) pri plaj gravaj mondaj maratonoj, kun vetkuroj en Tokio, Bostono, Londono, Berlino, Ĉikago kaj Novjorko.
Genogramo
Genogramo precipe estas bilda prezento de familio kunigante sur saman skemon ties anojn (plej ofte je du aŭ tri generacioj) ties ligoj kaj ties biomedicinaj kaj psikosociaj informoj.
Neuenhagen bei Berlin
Neuenhagen bei Berlin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Francaj tradiciaj dancoj
Francaj tradiciaj dancoj estas la dancoj kiuj tradicie dancatas en la diversaj regionoj de Francio.
Kiel dancas homgrupo rivelas la rilatojn inter la grupanoj kaj la valorojn, kiuj animas ilin.
La evoluo de la dancarto forte interligiĝas kun la evoluo de la socio.
Dancarto, historiaj elementoj
La plej malnova formo de danco, kiun oni konas, estas rondodanco akompanata per kantoj. Tiu formo evoluis de la 12-a jarcento diversrapide laŭ la regionoj kaj la sociaj grupoj (multe pli rapide ĉe la regantaj klasoj ol ĉe la popolaj klasoj). Tamen, oni ĉiam rimarkas la samajn etapojn :
Ĝis la 18-a jarcento, danco ege rolis dum la vivo de homoj. En la reganta societo, ĝi iĝis rafinita arto, kiun oni lernas de majstro, ĝi ebligis la ulojn admirigi sin. En la kamparoj, ĝi kontraŭe ebligis plifortigi grupan senton, kaj oni laŭvole praktikis ĝin dum labortempoj kaj dum festoj. Multaj vilaĝoj havis specifan dancon, franclingve nomatan «branle» (svingo, esperante), kiu estis rond-danco aŭ ĉen-danco, kiun kundancantoj transdonis de generacio al la sekvanta.
Depost la unua mondmilito, danco malgraviĝis. Ĝi iĝas neelstara okupiĝo, kiun nur parto de la popolo praktikas.
Tradiciaj dancoj nun
La remalkovro de la tradiciaj dancoj ĉefe okazas dumaniere: la folklora danco kaj la folk-movado.
La folkloraj grupoj ĉefe multnombriĝis inter la du mondmilitoj kaj enscenigis kamparanajn dancojn. Oni ofte malmute konas tiujn repertuarojn, do parto de la koregrafioj oni reinventis. La folk-movado disvolviĝis dum la 1970-aj jaroj surbaze de kolektadoj pri muzikoj kaj dancoj ĉe la plejaĝuloj. Ĝi celas danc-praktikadon en spirito, kiu pli proksimiĝas al la origina: nenia spektaklo sed baloj kaj regulaj staĝoj kaj labor-renkontoj.
La nuna kunteksto tute malsamas ol tiu de la tradiciaj socioj. Konsekvence, la folk-medio ankaŭ transformas la dancojn por adapti ilin al sia realaĵo kaj al siaj bezonoj. En muziko kiel en danc-arto, oni vidas kreojn kaj ĉiajn miksaĵojn. Sed, kvankam la formo ŝanĝiĝas, la volo krei aŭtentajn ligojn inter la personoj ŝajnas plu esti.
Paulista
Paulista estas municipo kaj urbego de la brazila subŝtato Pernambuko. Ĝi apartenas al urbaro de Recife.
Geografio
Paulista situas laŭ la Atlantiko, la urbego apartenas al la plej orientaj urboj de Brazilo. Recife troviĝas 11, Maceió 212, Natalo (Brazilo) 244, Salvador de Bahio 686, Teresina 933, São Luís 1202, Belo Horizonte 1650, Braziljo 1664, Belém 1671, Goiânia 1838, São Gonçalo 1867, Nova Iguaçu 1884, Rio-de-Ĵanejro 1887, Campinas 2113, Guarulhos 2127, San-Paŭlo (urbo) 2138, Curitiba 2468, Campo Grande 2537, Manaus 2834, Porto Alegre 2988 km.
Historio
La vilaĝo estis fondita en la 1550-aj jaroj, kapelo estis konstruita en 1559. La loknomo devenis el 1689, tiam iu el San-Paŭlo aĉetis la bienon. En 1904 svedaj enmigrintoj establis teksan uzinon. Paulista ricevis urban kaj municipan statuson en 1935.
Ekonomio
En Paulista tradicie estis tekstila industrio, kiu paŝo post paŝo malkreskis. En la 1970-aj jaroj aperis la moderna industrio. Baldaŭe aperis la serva, turisma kaj komerca sektoroj. Aparte menciindas produktado de alkoholoj, sukeroj. En la apudaĵo oni kultivas fruktojn, legomojn kiel bananoj, kokosoj, maniokoj.
Klimato
En Paulista la averaĝa jara temperaturo estas 26 ° C.
Famuloj
Paulista estas la naskiĝloko de futbalisto Rivaldo.
46208 Gicquel
46208 Gicquel estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan sciencistinon Adeline Gicquel-Brodtke, kiu laboras kiel esploristino ĉe la Universitato de Marilando. Ŝi fakiĝis en la modeligo de la gasa kaj polva aktivo de la kometoj.
Mohajro
Mohajro estas la nomo por lano de la angura kapro kaj ankaŭ por la teksaĵo farita el tiu lano.
La anguraj kaproj, kaj speciale la pli junaj, havas silkecan brilan hararon kio estas uzata por pli luksaj teksaĵoj. El ĝi oni faras paltojn, trikotvestojn, ŝalojn, veŝtojn kaj kompletojn. Ankaŭ oni produktas tapiŝojn pere de tiu ŝtofo.
NGC 3478
NGC 3478 (aliaj indikoj — UGC 6069, MCG 8-20-59, ZWG 241.51, IRAS10565+4623, PGC 33101) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio JR Kawachi-Eiwa
Stacio JR Kawachi-Eiwa (japane: JR河内永和駅 [Ĝej'āru Kaŭaĉi-Ejŭa-eki], angle: JR Kawachi-Eiwa Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Ōsaka-Higashi.
Meloisey
Meloisey estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Meloisey kaj la vilaĝeton Maitranceaux.
Vino
Vino de "Haute côte de Beaune" estas produktata. Tie laboras 16 vinproduktistojn.
Historio
La kirko datiĝas de la 15-a jarcento. Aroj de la malnova kirko de la 13-a jarcento kiel la portego estas reuzitaj. La sonorilturo datiĝas de 1584.
Valdieu-Lutran
(jen francigite, origine germane kaj alemane Gottesthal-Luttern, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Barcs
Barcs [barĉ] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, Distrikto Barcs, kies centro ĝi estas.
Historio
La komunumo estis unuafoje menciita en 1389, estis biena centro de la Marczali-familio. Ties fortikaĵon okupis la turkoj en 1555, poste la areo senhomiĝis. resetliĝo de kamparanoj okazis ekde 1677. La vilaĝo iĝis urbo en 1979.
La urbon ĉirkaŭas la Nacia parko Danubo–Dravo. La rivero iĝis navigebla ĝis Barcs fine de la 19-a jarcento, sed poste la rivero resoviĝis kaj ofte ŝanĝis riverbranĉojn. Deponejo pri salo kaj tabako gardas memoron pri ŝipado en la urbo, kiu estas la plej malnova urba domo. Dum esto de Jugoslavio malofte ŝipoj flosis, sed post la kroata-serba milito en 1991 ankaŭ la rivero pleniĝis de minoj, verŝajne ankaŭ nun restis iom. Dum la milito Barcs ricevis hazardan bombon, sed okazis nur malgrandaj damaĝoj.
Vidindaĵoj
La romkatolika Kirko Kristo Reĝo (Barcs) konstruiĝis en 1814, la turo estas 27 m-ojn alta.
Muravlenko
Muravlenko (Муравленко) estas urbo en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71175.
La urbo estis fondita en jaro 1984 kiel loĝejo por priservi naftajn minkampojn, la unuaj homoj en la loko estas en 1982.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1990.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 34938, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En jaro 2002 la urbo havis 35,9 mil loĝantojn.
644
En la jaro 644 post Kristo okazis, interalie:
Distrikto Reutlingen
La distrikto Reutlingen situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Reutlingen. La distrikto estas parto de la distriktaro Tübingen kaj de la regiona ligo Neckar-Alb.
La distrikto havas areon de 1 094 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Esslingen norde, Göppingen nordoriente, Alb-Donau oriente, Biberach kaj Sigmaringen sude, Zollernalb sudokcidente, Tübingen okcidente kaj Böblingen nordokcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 26 komunumoj, el kiuj 7 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de.
Urboj:
Neurbaj komunumoj:
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
János Torkos Justus
Biografio
Ŝajnas, János Torkos Justus apartenis al la slovaka minoritato de Hungara reĝlando. Li frekventis gimnazion en Besztercebánya, poste li akiris medicinan diplomon en Halle en 1724. Komence li estis armea kuracisto, ekde 1726 li estis gvidanta kuracisto de Komárom (historia departemento), en la sekva jaro de Esztergom (historia departemento). En 1731 li estis nomumita persona kuracisto de grafo Miklós Pálffy (palatino). Ekde 1740 li estis gvidanta kuracisto de urbo Pozsony. Li faris pioniran laboron pri analizado de hungaraj kuracakvoj, estis li la unua, kiu kompilis prezojn de la hungaraj medikamentoj. Li kompilis ankaŭ normojn kaj devojn de kuracistoj, apotekistoj.
Kukolo
La kukolo, ordinara kukolo aŭ eŭropa kukolo (Cuculus canorus) estas membro de la kukoloj aŭ Cuculus, plej konata genro de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiu inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn, kaj la hoacinon.
22 Kaliopo
22 Kaliopo estas tre granda asteroido de la asteroida zono, kiu havas unu sateliton : Lino.
Kukolo
La grupo de la kukoloj prenas siajn popolajn (en multaj lingvoj krom Esperanto) kaj sciencan nomojn el la alvoko de la masklo de kukolo, kutime elsendita el malferma gvateja arbobranĉo, gu-ku aŭ ku-ku, aŭdebla el malproksime. La ino havas laŭtan bobelantan alvokon.
Disvastiĝo
Kukolo estas disvastigata somera migranto en tuta Eŭropo -escepte nur en Islando- kaj Azio -escepte en plej norda Siberio kaj Arabio-, krom Magrebo, kaj kiu vintras en Afriko, ĉefe en la oriento de la kontinento, kie ili preferas riverojn aŭ sabanojn, kie estas akacioj, en Barato kaj en plej sudorienta Azio. Ili revenas en marto, sed atingas la plej nordajn partojn de sia teritorio en junio. Ĝi estas nestoparazitoj, kiu demetas siajn ovojn en la nestoj de alia birdospecioj, ĉefe de proneloj, herbejpipioj kaj kanbirdoj. Pro tio ĝi estas birdo de malferma kamparo, bordoj de arbaroj, riveraj zonoj, ktp. Sed ili ne ĉeestas urbajn aŭ tre loĝatajn areojn.
22 Kaliopo
Ecoj
Ĝi estas longoforma kaj iomete malsimetria, kiel atestas bildoj elde la Very Large Telescope kaj la Eŭropa suda observatorio.
Kukolo
Aspekto
La kukolo estas grizeca birdo kun svelta korpo (ĉ. 34 cm), longa kaj larĝa nigreca vosto kaj fortaj kruroj. Pli precize estas helgrizaj la kapo, dorso kaj supra brusto, dum la malsupra dorso, pugo kaj flugiloj estas malhelgrizaj; la malsupra brusto, subflugiloj kaj ventro, tio estas malsupraj partoj estas grizblankecaj kun maldikaj horizontalaj grizaj strioj, kiel ĉe nizoj; la beko estas hela ĉebaze kaj malhela ĉe la resto kaj ĉe la akrega pinto. La inoj estas foje brunaj kaj tre striitaj laŭ la “ruĝeca” fazo.
22 Kaliopo
Ecoj
Kvankam ĝia spektro estas tiu de M-tipaj asteroidoj, ĝi ne aspektas metala. Ĝia denso estas tro malgranda por esti tiu de metalhava korpo, eĉ de rubamaso. Ĝia spektroskopio montras silikatojn kaj hidratajn materialojn, kiu indikas ŝtonan surfacon. Ĝia malforta radara albedo ne kongruas kun metala surfaco.
La analizo de la luma kurbo de Kaliopo montras aksan klinecon de 103°, tie estas retrogradan rotacion kaj ovoforman, nesimetrian formon.
Kukolo
Aspekto
Ties manĝo estas ĉefe insektoj, inkludante harecajn raŭpojn, kiuj estas malbongustaj por multaj birdoj, sed por ili estas specialaĵo.
Nestoparazita kutimaro
Akurata reprodukta biotopo por la kukolo estas kie estas junkejoj kaj arboj. La teritorio de ino de kukolo povas enhavi ĝis 20 nestojn de kanbirdo aŭ aliaj specioj. La ino de la kukolo pasas multe da tempo priatentante la kanejojn en tiu teritorio el arboj kaj observas la kutimojn de la kanbirdoj dum tiuj konstruas siajn nestojn kaj komencas siajn ovodemetadojn. La ino de kukolo devas alĝustigi sian propran ovodemetadon al momento kiam la kanbirdoj komencas ovodemeti. Oni ne scias kial la kukolino kapablas tian alĝustigon atingi, ĉar ŝi ne povas vidi la ovojn de la kanbirdoj el la arboj, sed oni supozas, ke temas pri la kutimaro de la kanbirdoj.
Je la akurata momento la kukolino flugas sur la nesto de la kanbirdoj, forpelas unu ovon de la kanbirdoj for de la nesto, demetas unu ovon kaj forflugas. La tuta proceso estas farita en nur ĉirkaŭ 10 sekundoj. Nur malmultajn fojojn la falsaj gepatroj rimarkas la trompon kaj forigas la ovon de la kukolo. Kiam la kukolido estas 14-tagaĝa, ĝi estas ĉirkaŭ 3 fojojn la grando de la plenkreska kanbirdo. La multnombraj kaj rapidaj malsatalvokoj de la sola kukolido (tiome kiom tiuj de kompleta idaro), kaj krome ties kolora malferma buŝo, kuraĝigas la falsajn gepatrojn alporti pli da manĝaĵo. La kukolidoj elnestiĝas post 20 -21 tagojn post eloviĝo, kio estas ĉirkaŭ duoble de la kutima tempo ĉe kanbirdoj. Se la kukolino ne estas preta ovodemeti kiam la kanbirdono ovodemetis, ŝi manĝas ties ovojn por perforti la falsajn gepatrojn ovodemeti denove.
22 Kaliopo
Satelito
La satelito de Kaliopo, Lino, aŭ 22 Kalliope I Linus estas korpo de 28 ± 2 km de diametro, orbitante 1095 ± 11 km for de la centra korpo. Malkovris ĝin Jean-Luc Margot kaj Michael E. Brown la.
Kukolo
Nestoparazita kutimaro
La kukolido metode forigas ĉiun alian idaron de la falsaj gepatroj. Ĝi estas multe pli granda ol siaj gastigantoj kaj necesas monopoli ĉiun manĝodisponeblon el la falsaj gepatroj. La kukolido rulas la aliajn ovojn for de la nesto pelante ilin per sia dorso al la bordo. Se la veraj idoj de la kanbirdo eloviĝas antaŭ la eloviĝo de la kukolido, tiu forpuŝos la aliajn idojn for de la nesto laŭ simila metodo. Kiam la idoj de la kanbirdoj estas for de la nesto, la gepatroj tute malkonsideras ilin. La kukolido estos matura sekse post unu jaro.
22 Kaliopo
Satelito
La, kaŝado de la stelo TYC1886-01206-1 far de Kaliopo kaj Lino estis observita elde Japanio ; tio, kiu permesis taksi la diametron de la satelito je 20–28 km. Je tiu okazo, montriĝis, ke la kaŝita stelo estas duopa stelo.
Kukolo
Nestoparazita kutimaro
Ŝajne la kialo de la nestoparazitado devenas el la malfacileco per kio la kukolidoj digestus la maldigestajn hararajn insektojn kiujn la plenkreskaj kukoloj manĝas. Ĉefe se konsideri, ke tia manĝaĵo estas eĉ venena por la kukoloj kaj tiuj devas, antaŭ engluti, forte skui la raŭpojn por depreni ties venenon.
La kombino de kutimaro kaj anatomia adaptiĝo de la kukolo estis unuafoje priskribita de Edward Jenner, kiu estis elektita membro de la Reĝa Societo de Londono en 1788 pro sia verko. Tio okazis antaŭ kiam li malkaŝis la vakcinon.
Liessem (apartigilo)
Liessem estas la familia nomo de:
Kukolo
Nestoparazita kutimaro
Kurioza aspekto de la adapto de la specio al nestoparazitado estas la fakto ke kukolinoj demetas ovojn kun ovoŝelo pli forta ol similgrandaj ovoj, ekzemple tiuj de paseroformaj kiuj zorgos pri la kukolaj ovoj. Tio kondukas al la fakto ke la kukolidoj devas fari pli grandan penon ol similgrandaj birdidoj por rompi la ŝelon. Tio siavice kondukas al fakto ke kukoloj havas kolan muskolon uzatan tiucele kun pli alta fibrodenseco ol la idoj de la Turda kanbirdo, Acrocephalus arundinaceus, ofta gastiganto de la kukolidoj.
Koloro de la ovoj
La inoj de la kukolo estas dividitaj en gentes aŭ gentoj, tio estas loĝantaroj preferantaj nestojn de specifaj gastigantaj specioj kaj demetado de ovoj kiuj kongruas kun tiuj de tiu certa specio laŭ koloro kaj bildo. Ĉiu ino preferas la specion, kiu zorgis ŝin. La kolorbildo estas heredata nur de la ino, kio sugestas, ke tio kaŭzas la seksodeterminanta kromosomo W (inoj estas WZ, maskloj estas ZZ). Estas notinda ke plej parto de neparazitaj kukoloj demetas blankajn ovojn, kiel plej parto de nepaserinoj escepte la grundonestulojn. La escepto en tiu kazo estas de la pronelo, ĉar la ovoj de kukolo tute ne montras similecon kun la bluaj ovoj de la gastiganto. Tio estas kaŭzata eble pro la fakto, ke la pronelo estas ĵusa gastiganto kaj ankoraŭ ne eklernis diferencigi la ovojn. La masklo de kukolo reproduktiĝas kun inoj sendepende de la gens. Tio rezultas en genabundo inter la gentes kaj pluhavi komunan genofonton por la specio (escepte ĉe la genoj de kromosomo W).
Taksonomio
De tiu ĉi specio ekzistas la jenaj subspecioj:
Legendoj pri kukolo
En Eŭropo, aŭdi la voĉon de kukolo estas konsiderata kiel la unua heroldo de printempo. Kelkaj lokaj legendoj kaj tradicioj estas bazitaj sur tiu konsidero:
Matamoros (Tamaulipas)
Matamoros estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Heroica Matamoros. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10022.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 462157 loĝantojn. El tiuj estis 227932 viroj kaj 234225 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3352,0 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Norde Matamoros limas al Brownsville (Teksaso), Usono. La limrivero estas la Río Bravo. Sude Matamoros limas al la komunumo San Fernando, oriente al la Meksika Golfo kaj okcidente al la komunumoj Río Bravo kaj Valle Hermoso.
En la komunumo ekzistas 468 loĝlokoj, el kiuj la jenaj havas pli ol 5.000 loĝantojn: Control, Estación Ramírez, Buena Vista, Las Rusias, Santa Adelaida, La Gloria, Sandoval, México Agrario, Veinte de Noviembre, Ignacio Zaragoza kaj La Unión.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 600 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 20 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 363098 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2884 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,794 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
275320 de la loĝantoj de Matamoros en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 11427 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 4,15 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 3,58 % (6649 el 141709), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 4,69 % (4778 el 133611).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 290617 personoj apartenis al la katolika religio kaj 38933 personoj al la protestantisma religio. 12557 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 20991 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Márton Hosszú
HOSSZÚ Márton (hosu:) hungara pentristo, portretisto de papo Pio la 11-a naskita en Balassagyarmat la 27-an de aŭgusto 1894 kaj morinta en Hockliffe, (Britujo) la 24-an de novembro 1953.
Biografio
Márton Hosszú pasigis siajn infanaĝon kaj la tutan junaĝon en Koloĵvaro, kie lia patro havis tekstilvendejon. En 1917 oni akceptis lin al Belarta lernejo de Budapeŝto. En lia unua studjaro li ricevis stipendion de urbo Koloĵvaro. Lia majstro estis Ede Balló, kies baldaŭ li estis asisto. En 1921 li edziĝis kaj la heredaĵo de lia edzino ebligis al al li vojaĝi por kvar monatoj Italujon. Li laboris plej multe en Florenco. En 1922 li vizitis germanajn urbojn. Li loksidiĝis en Budapeŝto, sed la somerojn li pasigis kun sia familio en Koloĵvaro. Oni invitis lin al Madrido por preĝejpentra laboro. Tie pasigis tri monatojn. En 1928 li iris Romon, kie la papo Pio la 11-a kvinfoje staris kiel modelo al li. La portreton oni inaŭguris la 24-a de junio 1928. En 1931 li pentris portreton pri la albana reĝo Zog la 1-a en Tirano. En 1936 li eksedziĝis kaj al la invito de la angla reĝa familio li traslokiĝis Londonon. Ekde tiam li neniam estis en Hungarujo kaj Transilvanujo. Li denove edziĝis en 1937 (Lady Diana Gib). Ili loksidiĝis en Bedfordshire, kie li en la bieno de sia edzino (Hockliffe) mastrumadis. Post la dua mondmilito li vojaĝis al Afriko, sed ili ne translokiĝis tien, kiel ili planis. Li mortis je kancero.
Kalamaro (Bolivaro)
Kalamaro, aŭ Calamar en hispana origine kaj ofigiale, estas urbo kaj municipo situanta en la departamento Bolivaro, de norda Kolombio. La urbo estas situanta nordoriente de la departamento ĉe la Rivero Magdalena je la enirejo de la kanalo "del Dique" [dIke]. La municipo havis en 2005 populacion de 21,128 loĝantoj.
Guillaume aux Blanches Mains
Guillaume de Blois, alinome Guillaume aux Blanches Mains (esperante "Vilhelmo kun Blankaj Manoj") (naskiĝis en 1135 - mortis en 1202) estis ĉefepiskopo de Sens (1169-1176) kaj sekve ĉefepiskopo de Reims (1175-1202).
Li estis la filo de la grafo de Blois, kaj la frato de Adela de Ĉampanjo, kiu edziĝis kun Ludoviko la 7-a. Guillaume fariĝis do la onklo de la juna Filipo la 2-a (Filipo Aŭgusto), kiun li konsekradis kiel reĝo de Francio en Reims en 1179.
646
En la jaro 646 post Kristo okazis, interalie:
Escholzmatt
Escholzmatt estis ĝis la fino de 2012 komunumo en la distrikto Entlebuch en kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3141 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 ĝi estis kunigita kun Marbach al la nova komunumo Escholzmatt-Marbach.
Geografio
Escholzmatt situas en la okcidento de la regiono Entlebuch kaj estas parto de la UNESKO-biosfero. La komunumo situas sur la akvodislimo inter Ilfis, alfluanto de Emme kaj Weissemme, fontrivero de Eta Emme. Al la komunumo Escholzmatt apartenas krom la ĉefvilaĝo Escholzmatt mem la vilaĝoj kaj setlejoj Lehn, Feldmoos, Wiggen, Dürrenbach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Escholzmatt limas en nordokocideto al Trub (Kantono Berno), en nordo al Romoos, en nordoriento al Schüpfheim, en sudoriento al Flühli, kaj en sudokcidento al Marbach.
Trafiko
Eschlozmatt situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Lucerno kaj ĉe la paralela kantona ĉefvojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Escholzmatt datiĝas el la jaro 1160 kiel Askolvismatte.
En mezepoko Escholzmatt apartenis al la Habsburgoj. Ĉar la habsburga vokto provokis la malamon de la popolo, la voktejo Entlebuch en la jaro 1385 kontraktis eternan ligon kun la urbo Lucerno. La lucernanoj tamen fariĝis nur la novaj mastroj en Entlebuch, kio kaŭzis diversajn ribeladon kontraŭ Lucerno. En la Kamparana Milito en la jaro 1653 Christian Schybi de Escholzmatt estis la gvidantoj de la ribeloj. Post la malvenko de la kamparanoj Schybi estis ekzekutita. Memorŝtono antaŭ la preĝejo ankoraŭ hodiaŭ memorigas pri tiu evento.
RMV
La tri-litera mallongigo RMV respektive minuskle rmv havas plurajn signifojn:
Blankokula mevo
La Blankokula mevo (Larus leucophthalmus) estas malgranda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi estas Endemismo en la Ruĝa maro. La plej proksima parenco estas la Hemfriĉa mevo. Ĝi estas unu el la plej raraj mevoj en la mondo kun loĝantaro de nur 4,000 ĝis 12,500 paroj. La specio estas klasita kiel Preskaŭ Minacata de la IUCN; homa premo kaj poluado pro petrolo estas la plej danĝeraj minacoj.
La Blankokula mevo (Larus leucophthalmus) reproduktiĝas en ĉestrandaj rokinsuloj kaj sablaj plaĝoj en la Ruĝa maro el Julio ĝis Septembro, pli precize en Egiptio, Somalio, Jemeno, Sauda Arabio, Eritreo, Sudano kaj Ĝibutio. La resto de la jaro ĝi moviĝas tra la Ruĝa maro, kun kelkaj birdoj alvenantaj tra suda Arabio ĝis Omano kaj Somalio.
Aspekto
Plenkreskuloj de Blankokula mevo (inter 35 kaj 40 cm longaj kun enverguro de 110 cm kaj pezo de 270 ĝis 400 g) havas nigran kapon dum reprodukta plumaro, kiu etendiĝas suben tra la gorĝo kaj la nuko; tamen en ambaŭ koloflankoj estas blanka kolumparto kiu griziĝas en la brusto kaj poste blankiĝas denove en la ventro. La dorso kaj kovrilplumoj estas malhelgrizaj. La resto de la flugiloj estas nigra kun blanka malantaŭa bordo. Sube estas malhelaj kaj la vosto blanka. Plenkreskuloj nereproduktantaj estas similaj, sed la kapo havas blankajn lentugojn.
Junuloj de Blankokula mevo atingas plenkreskan plumaron post du aŭ tri jaroj. Junuloj havas tre diferencan plumaron: ĉokolado-bruna en kapo, kolo kaj brusto kaj bruna kun palaj makuloj en supraj partoj kaj subflugiloj kaj nigra vosto. La unuan vintron, la birdoj atingas pli grizan kapon, bruston kaj suprajn partojn; la duavintra plumaro estas pli proksima de plenkreskulo sed sen nigra kapo.
Diferenciga eco de la Blankokula mevo en ĉiu aĝo estas la longa maldika beko. Tiu estas nigra en junuloj, sed ĉe plenkreskuloj estas ruĝa kun nigra pinto. La kruroj estas flavaj – pli palaj ĉe junuloj kaj pli brilaj ĉe reproduktantaj plenkreskuloj. La okulo mem ne estas blanka, sed brunaj kun ruĝaj okulringoj; blankaj estas la du duonringoj tre rimarkindaj en ĉiu aĝo kaj de tie devenas la nomo.
Vivo
Ili manĝas ĉefe fiŝojn, krustulojn, moluskojn kaj viscerojn en rubejoj aŭ havenoj.
Minacoj venas el ratoj enmetitaj en insuloj, petrola poluado kaj ovokolekto en Somalio, krom ĝenerala homa ĝenado kaj pli precize de turistoj.
Slančík
Slančík, hungare Kisszalánc [kiŝsalAnc], germane Kleinsalzburg estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Klein kaj kis signifas: malgranda.
Geografio
Slančík situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo preteriras.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1270 en latina formo "Terra Zalanch". En 1921 laŭ la popolnombrado vivis en Kisszalánc/Slančík 230 homoj, (135 slovakoj, 83 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Okcidentafrika krokodilo
La Okcidentafrika krokodilo aŭ dezerta krokodilo (Crocodylus suchus) estas specio de krokodilo rilata al – kaj ofte konfuzita kun – la Nila krokodilo (C. niloticus).
Distribuado
La Okcidentafrika krokodilo loĝas en Maŭritanio, Benino, Niĝerio, Niĝero, Kameruno, Ĉado, Centrafrika Respubliko, Ekvatora Gvineo, Senegalo, Malio, Gvineo, Gambio, Burkino, Ganao, Gabono, Togolando, Eburbordo, Demokratia Respubliko Kongo, Respubliko Kongo kaj Ugando (Ugando havas kaj Nilajn kaj Okcidentafrikajn krokodilojn). Unu specimeno de C. suchus ekzistas ĉe la St. Augustine Alligator Farm Zoological Park en Florido, Usono, kaj paroj loĝas en la bestoĝardenoj de Kopenhago kaj de Dublino.
Duizopropila fosfonato
Izopropila fosfonato aŭ duizopropila fosfito estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la izopropila alkoholo kaj fosfonata acido. Ĝi estas senkolora, higroskopa likvaĵo, solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopropila fosfonato posedas 18 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn, 3 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Izopropila fosfonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fosfonataĵoj.
Alila izoftalato
Alila izoftalato aŭ C14H14O4 estas kemia kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la izoftalata acido kaj alila alkoholo. Ĝi estas senkolora likvaĵo uzata en la produktado de aliaj izoftalatoj kaj polimeroj. Krom tio dualila izoftalato estas uzata ankaŭ en la produktado de plastigaĵoj, medikamentoj kaj aliaj organikaj sintezoj.
Chicago Tribune
La Chicago Tribune estas grava ĉiutaga ĵurnalo kun sidejo en Ĉikago, Ilinojso, Usono, posedata de la entrepreno Tribune Publishing. Fondita en 1847, kaj iam markita per mem-stilo kiel "World's Greatest Newspaper" (plej granda ĵurnalo el la mondo, laŭ kiu nomiĝas kaj la radio WGN kaj la televido WGN), ĝi daŭre estas la plej legata ĉiutaga ĵurnalo de la Ĉikaga metropola areo kaj en la regino de la Grandaj Lagoj kaj estas nune la oka plej granda ĵurnalo de Usono laŭ cirkulado (kaj iĝis la dua plej granda sub la posedo de Tribune post la entrepreno de Chicago Tribune aĉetis la Los Angeles Times).
Muraŝi
Muraŝi (ruse Мураши) estas urbo en Kirova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 33224501.
La urbo estis fondita en jaro 1895 kiel loĝejo dum konstruado de fervojo Kirov - Kotlas.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1944.
La interurba telefona kodo estas 83348, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas apud Uralo, en baseno de rivero Velikaja (Великая).
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1899).
En jaro 1959 la urbo havis 14,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 7,7 mil loĝantojn.
144769 Zachariassen
144769 Zachariassen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono iom proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanadaj astronomoj Tom Glinos kaj David H. Levy elde la Observatorio Jarnac en Vail (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan komputoscienciston Rayan Zachariassen, kiu helpis konstrui kaj administri la unuan nacian edukan interrenan trunkon de Kanado (CA*net) kaj la komercan trunkon (UUNET Canada). Li ankaù helpis fondi multenombrajn ekfirmaojn en la fakoj de la kaj komputado.
Expo 2012
Expo 2012 okazis de la 12-a majo ĝis la 12-a aŭgusto 2012 en Yeosu (Sudkoreio). Je Yeosu Expo partoprenis pli ol 100 landoj kaj internaciaj organizoj, kaj 8 milionoj vizitantoj. Temo estis: «The Living Ocean and Coast» (La vivanta oceano kaj bordo).
2694 Pino Torinese
2694 Pino Torinese estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala komunumo Pino Torinese, kie troviĝas la observatorio de Torino.
Rondodanco de Argenton
Rondodanco de Argenton estas danco el Centro, Limoĝio, kaj okcidenta parto de Francio.
Pozicio de la partoprenantoj
Ĝi estas rondodanco, ĉiu dancanto prenas ĉene la manojn de siaj najbaroj.
Unue: Oni iras liven per kruc-paŝoj (malproksimigi livan piedon / krucigi per dekstra piedo antaŭen, malproksimigi livan piedon / krucigi per dekstra piedo posten).
Due: la gedancantoj antaŭeniras al la centro per 4 paŝoj, kaj malantaŭeniras per 4 paŝoj (refari du fojojn).
Eksteraj ligiloj
Spekti rondodanco de Argenton : http://www.youtube.com/watch?v=gYBxM4Ah5fc
Vidu ankaŭ
popola danco
647
En la jaro 647 post Kristo okazis, interalie:
György Udvardy
Biografio
György Udvardy post lernado li pastriĝis en 1985 en Esztergom. Komence li laboris en kirkoj de Érsekvadkert kaj Csitár. Inter 1990-1993 li plulernis en Romo, hejmenveninta li laboris en kirko en Budapeŝto. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Lia slogano estas: Jesus Christus est Dominus.
Mindszentgodisa
Mindszentgodisa (mindsentgodiŝa), germane Godischa estas unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Sásd. Mindszent signifas: Ĉiuj Sanktuloj.
Situo
Mindszentgodisa situas en valo de rojo, meze de sakovojo, fervojo trafikas al Pécs, Budapeŝto kaj Komló.
Historio
Antaŭ la hungaroj keltoj vivis tie. La unua mencio pri Mindszent devenis el 1542 en formo "Mynthzenth". Dum la turkoj la vilaĝo restis viva, sed la najbara Godisa tiam senhomiĝis. En la 18-a jarcento germanoj refondis la vilaĝon kaj ili venis ankaŭ en Felsőmindszent (germane: Oberallerheiligen). Ambaŭ vilaĝoj unuiĝis en 1977. Post 2 jaroj proksima setlejo aliĝis al la municipo.
Famuloj
En Felsőmindszent naskiĝis verkisto Miklós Surányi.
Xavier Cortés Rocha
Xavier Cortés ROCHA (nask. en Tampico) estas meksika arkitekto. Dum iom da tempo li estis rektoro de la UNAM. Nacional Autónoma de México (UNAM).
Volken
Geografio
Volken situas en la Zurika Vinlando sude de Andelfingen kaj norde de la ĵurasa montĉeno Irchel.
Xavier Cortés Rocha
Biografio
En 2007 li publikigis la libron "El clasicismo en la arquitectura mexicana 1524-1784" (La klasisismo de la meksika arkitekturo 1524-1784). La libron eldonis la UNAM (Fakultato de Arkitekturo) kaj Miguel Ángel Porrúa, eldonisto kaj libristo.
Volken
Geografio
De la komunuma teritorio de 3,21 km² 65,1% servas por agrikulturo, 28,0% estas kovritaj de arbaro, 4,4% servas por la trafiko kaj 2,5% por setlejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Volken limas en nordokcidento al Flaach, en nordoriento al Andelfingen, en oriento al Dorf, en sudo al Buch ĉe Irchel kaj en sudokcidento al Berg ĉe Irchel.
Trafiko
Volken estas per poŝtaŭtobuslinio al Andelfingen konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj ankaŭ havas facilan aliron al la nacia svisa aŭtovojo A4 de Vinterturo al Ŝafhaŭzo.
Historio
Unua dokumenta mencio de la komunumo okazis en la jaro 1044 kiel Volchinchoven. La bienoj de Volken en la malfrua mezepoko plej parte estis sub eklezia kontrolo. Ek de la 13-a jarcento ekzistas multaj dokumentoj pri bienposedo en Volken ekzemple de la Monaĥejo Rejnaŭo.
NGC 3479
NGC 3479 (aliaj indikoj — NGC 3502, MCG -2-28-27, IRAS10563-1441, PGC 33053) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3479, NGC 3502.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Darmstadt
Darmstadt, en Esperanto Darmŝtato, estas germana urbo en suda Hesio, inter Frankfurt kaj Heidelberg.
Darmstadt estas eksterdistrikta urbo kaj administra centro de la distriktaro Darmstadt - la sudo de Hesio - kaj ties distrikto Darmstadt-Dieburg. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La komunuma teritorio kovras areon de ĉ. 122 km². Ĝiaj koordinatoj estas 49° 52' norde kaj 8° 38' oriente; ĝia alto super marnivelo estas 167 metroj. La urbo apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno.
La urba teritorio estas parto de la feria regiono "Monta Vojo" (germane "Bergstraße"), kiu de Darmstadt norde vojas suden, ĉe la okcidenta rando de la mezalta montaro Odenvaldo, ĝis la urbo Wiesloch.
La urbon ĉirkaŭas la distrikto Darmstadt-Dieburg (urboj Seeheim-Jugenheim sude, Pfungstadt okcidente, Weiterstadt norde, Dieburg, Groß-Umstadt, Reinheim kaj Babenhausen oriente). Najbaras la distriktoj Bergstraße sude (urboj Heppenheim, Bensheim), Groß-Gerau okcidente (urboj Groß-Gerau, Gernsheim), Offenbach norde (urboj Offenbach, Langen, Dietzenbach), kaj Odenwald sudoriente (urboj Erbach, Michelstadt, Bad König, Höchst).
La kemia elemento Darmŝtatio estas nomata laŭ la urbo, kie ĝi estis unue farita en la jaro 1994 per nuklea kunfandiĝo de plumbo kaj nikelo.
Partneraj urboj
Darmstadt havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj, kaj partnerajn rilatojn ankaŭ havas la Esperanto-grupoj de la koncernaj urboj:
Esperanto-movado
Estas aktiva Esperanto-grupo kaj gastiganto de Pasporta Servo en la urbo. En la teknologia universitato antaŭe studis ekzemple Franz Kruse, Elisabeth Kuhl-Kruse kaj Remi Rudaitytė, nun studas Leo Sakaguchi, kiu grupigis ĉirkaŭ si studentan Esperanto-rondon, en la loka klubo aktivas interalie la lingvoinstruistino Maria Merla, la libroredaktistino Susanne Warmuth kaj la socia helpisto de rifuĝintoj Detlev Haußner, lokan librovendejon gvidas Annsybill Kamphausen kaj ekde januaro 2016 kuracistan praktikejon en la urbocentro havas Thomas Pusch ... la listo de internacie aktivaj lokaj esperantistoj daŭrigeblus.
Kokosinsuloj (apartigilo)
Estas diversaj Kokosinsuloj nomataj en originaj lingvoj Cocos, Coco aŭ Coconut inklude la jenajn:
Cocos:
Coco:
Coconut:
(13938) 1989 RP1
(13938) 1989 RP1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Pähl
Pähl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sommecaise
Sommecaise estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 336 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Sommecaise etendiĝas sur 15.53 km², kaj havis 336 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 18 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro René Meyer, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sommecaise apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Dua steleo de Lombera
La dua steleo de Lombera estas disko-forma granda kantabra steleo trovita en 1937 en la kvartalo Lombera (municipo Los Corrales de Buelna, en Kantabrio). Ĝia diametro estas 1,7 m kaj ĝia dikeco estas 0.27 m. Ĝi estis trovita en la kirko de Sankta Cipriano, same al du pliaj steleoj. Ĝi estas en la Regiona Muzeo de Prahistorio kaj Arkeologio de Kantabrio.
En la dorso videblas reliefa kvin-braka svastiko. La bordo ankaŭ estas reliefa. En la fronto, reliefaĵo reprezentas lunkvaronojn, ene de tri samcentraj cirkonferencoj (tiu plej ekstera estas ornamita de triangulaĵoj). Unue oni pensis, ke temas pri sunaj simboloj, sed oni kredas nun, ke ĝi estas rilata al kulto al luno pro ties serpento-formo, lunkvaronoj kaj malmultaj samcentraj cirkonferencoj.
(11200) 1999 CV121
(11200) 1999 CV121 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
648
En la jaro 648 post Kristo okazis, interalie:
15742 Laurabassi
15742 Laurabassi estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Laura Bassi (1711–1778), la unua virino, kiu ricevi filozofian gradon pri fiziko ĉe eŭropa universitato (Bolonjo). Ne permesite instrui, ŝi donis lekciojn pri fiziko kaj ŝi plenumis en sia hejmo eksperimentajn demonstrojn bazitajn sur la Principa de Newton.
990 Yerkes
990 Yerkes estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo, instalita en Usono, George Van Biesbroeck, elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino, Usono).
Ĝi estis sendepende remalkovrita la de la germana astronomo Max Wolf, kiu anoncis pli frue ties malkovron.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Observatorio Yerkes, el kie ĝi estis malkovrita.
Borgo Ticino
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino pri ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Unterstammheim
Pri la komunumo
Unterstammheim estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 896 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Borgo Ticino
Najbaras la komunumoj.
Unterstammheim
Trafiko
Unterstammheim apartenas al la Zurika Trafik-Unio kaj estas ligita per poŝtaŭtobuslinio kun la stacidomo de Ossingen, de kie oni trajne povas atingi Vinterturon. Ankaŭ estas facila aliro al la nacia aŭtoŝoseo A4 de Vinterturo al Ŝafhaŭzo.
Historio
La unua skriba mencio de Stammheim okazis en la jaro 761 en donacletrero, per kiu la libera alemano Isanhart sian bienon transdonas al la Monaĥejo Sankt-Galo. Dum la sekvaj 1000 jaroj la historio de Unterstammheim estas forte ligita kun la Monaĥejo Sankt-Galo.
1212 oni unan fojon diferencis inter Unterstammheim kaj Oberstammheim, sed ĝis la jaro 1538 la du vilaĝoj formis unuon. 1652 okazis la disiĝo al Unterstammheim kaj Oberstammheim.
En la jaro 1464 la vilaĝo estis aĉetita de la urbo Zuriko. Dum la 30-jara milito la zurikanoj funkciigis altobservejojn sur la monto Stammerberg, kiu servis al la frua averto de la svisa ĵurkomunumo kaze de atako el suda germanio. De la loko Vorderhütten eblis vidi ĝis la Uetliberg kaj la Zurikmonto.
Reformacio
En la jaro 1524 la kamparvokto de Turgovio, la ŝvicano Josef Amberg en Stein ĉe Rejno, arestis la protestantan pastron Johannes Oechsli. Tio furiozigis multajn protestantajn komunumojn, inter ili ankaŭ Unterstammheim. Granda nombro da Unterstammheimanoj marŝis kun aliaj al la rivero Turo kaj finfine ĝis la Kartuzio Ittingen. La 18-an kaj 19-an de julio 1524 la kartuzio estis preskaŭ komplete detruita (atakego de Ittingen).
Jodo-anizolo
Jodo-anizolo aŭ C7H7IO estas organika aromata komponaĵo, apartenanta al la familia grupo de la jodidoj, grizebruna aŭ flaveca, lumsensiva solidaĵo, rezultanta el interagado de jodida acido kaj anizolo. Ĝi estas nesolvebla en akvo sed reakcias kun ĝi formante jodidan acidon kaj hidrokso-anizolon. Ĝia molekulo prezentas jodatomon en la pozicio 4 de la fenila ringo. Ĝi eksplode reakcias kun fortaj oksidigaj agentoj kaj fortaj reduktagentoj. Kun la aero ĝi formas eksplodajn reakciojn kiam sub intensa varmigo.
Jodo-anizolo estas solvebla en etanolo, metanolo, duetila etero kaj kloroformo. Ĝi havas vastan gamon da medicinaj kaj industriaj aplikoj. Ekzemple: ĝi povas esti uzata kiel homaj kaj bestaj nutroproduktoj, antisepsaĵo, seninfektilo, farmaciaj peraĵoj, kaj en la produktado de ekranoj de likvaj kristaloj. Ĝiaj jodo-derivaĵoj povas esti uzataj kiel organika konstrubloko kaj analiza reakciaĵo.
Magny (Alzaco)
Magny (jen francigite, origine germane kaj alemane Menglatt, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Luis Guzmán
Luis GUZMAN (naskiĝis en Cayey, Porto-Riko) estas usona aktoro kun porto-rika deveno. Li estas favorite de direktisto Steven Soderbergh, kiu ludigis lin en Out of Sight, The Limey, kaj Traffic, kaj de Paul Thomas Anderson, kiu ludigis lin en Boogie Nights, Magnolia kaj Punch-Drunk Love. Li ankaŭ voĉigas Ricardo Diaz en Grand Theft Auto: Vice City kaj Grand Theft Auto: Vice City Stories. Li nuntempe (2012) aktoras en la originalaj serioj de HBO, How to Make It in America.
ROB
La vorto havas plurajn signifojn:
Luis Guzmán
Biografio
Guzmán plenkreskis en Novjorko, studis en City College of New York. Post la studado, li laboris komence kiel sociala laboristo. AKiel aktoro debutis en la filma dramo Short Eyes (1977), ludis poste en du sekvoj de televida serio Miami Vice. En la agfilmo Black Rain (1989), li ludis kun Michael Douglas kaj Andy García. Poste li ludis en du filmoj de Sidney Lumet kaj en Carlito's Way de Brian De Palma. Li ofte ludis latin-amerikan gangsteron, policiston aŭ bonamikon en diversaj filmoj.
Murom
Murom (Муром) estas urbo en la Vladimira provinco de Rusio.
Luis Guzmán
Biografio
Li geedziĝis en 1985 kun Angelita Galarza kaj havas ses infanojn. Li vivas en usona federacia ŝtato Vermont, Peacham.
Murom
La urbo estis fondita dum la jaro 862.
Ĝi havas urban statuson ekde 1778.
La interurba telefona kodo estas 09234, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
La loka tempo egalas al la moskva tempo.
La urbo estas ĉe rivero Oka (Ока).
En la urbo estas fervoja stacio.
Sung Jae-gi
Sung Jae-ki (korea: 성재기 成在基, naskiĝis la 1-a de septembro 1967 en Daegu, Sudkoreio) estis politikisto kaj aktivisto por homaj rajtoj de Korea Respubliko. En 2000 li estis defendanto de viraj rajtoj, en 2006 li fondis klubon por kontraŭ-feminismo nome 반페미니즘남성해방연대 kaj en 2007 klubon por abolo de ministerio de virino nome 여성부폐지운동본부 女性部廢止運動本部. En 2008 li estis la estro de Viroj de Koreio 남성연대 男性聯帶. En 1999 - 2013, Li estis aktiveco de la liberalismo movado kaj genra liberigo movado, anti-feminismo movadoj.
Usona Sekretario de Veteranaj Aferoj
La Usona Sekretario de Veteranaj Aferoj ( United States Secretary of Veterans Affairs) estas membro de la usona kabineto, kiu estras la Usonan Departmenton de Veteranaj Aferoj. La nuna sekretario estas David Shulkin el Pensilvanio. Li okupas la 16-an vicon en la linio de tiuj, kiuj prezidentiĝos se la prezidanto demisias, mortas, kondamniĝas, aŭ pro alia kaŭzo ne povas plenumi sian ofican devon.
ROA
La vorto havas plurajn signifojn: