cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zsombor Gál -Tamási
GÁL-TAMÁSI Zsombor [ga:l tama:ŝi] (Miercurea Ciuc, Rumanio, 14-an de aŭgusto 1963 - 13-a de marto 2023) estis hungara violonisto.
Li estis la edzo de violonistino Mária Gál-Tamási.
László Kalabér
Biografio
László Kalabér a mezlernejon finis en Braŝovo (1954), la diplomon de helpapotekisto li havigis en OGYI de Târgu Mureş (1957). Li laboris ĝis sia pensiuliĝo en la apoteko de malsanulejo de Reghin. Li komencis esplori la birdojn en 1965. En 1969 en Sud-Hungarujo li kolektis birdovojn, poste li trairis preskaŭ la tutan Eŭropon. Ekde 1971 li partoprenis ornitologiajn kongresojn. Ekde 1979 sub egido de UNESCO li iĝis ano de eŭarasia laborkomunumo por rabobirdoj (plenumkomitatano) de Internacia Birdodefenda Konsilantaro. Liaj fakpublikaĵoj aperis ekde 1970 en gazetoj Vînătorul şi Pescarul Sportiv, Studii şi Comunicări (Bacău), Ocrotirea Naturii, Nymphaea (Oradea, Aluta (Sfântu Gheorghe), Le Gerfaut (Bruselo), Le Heron (Lille), Állattani Közlemények (Budapeŝto), Acta Hargitensia (Miercurea Ciuc).
NGC 2265
NGC 2265 estas grupo de steloj en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(15322) 1993 QY
(15322) 1993 QY estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ozoir-la-Ferrière
Ozoir-la-Ferrière estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-et-Marne kaj en la regiono Francilio, apud Torcy.
Ĝi havas proksimume 20 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Ozoiriens aŭ Ozophoriciens.
Geografio
Eta rivero kun malgranda akvofluo, la ru de la Ménagerie aŭ ru des Graviers, elfluas el la forsto de Armainvilliers kaj trafluas la urbon.
Ozoir-la-Ferrière havas landlimojn kun la komunumoj Pontault-Combault, Roissy-en-Brie, Chevry-Cossigny, Lésigny, Gretz-Armainvilliers kaj Pontcarré.
Sidejo de UN
La Sidejo de Unuiĝintaj Nacioj (United Nations Headquarters, مقر الأمم المتحدة‎‎, 联合国总部大楼, Siège des Nations unies, Sede de las Naciones Unidas, Центральные учреждения ООН) estas komplekso de konstruaĵoj en Novjorko (Usono), kiuj servas al ĉefaj organoj de UN kiel oficiala oficejo.
La konstruaĵoj troviĝas en orienta parto de Manhatano inter la 42-a kaj 48-a stratoj, Unua avenuo kaj la markolo East River. La tereno interne tiu ĉi kvadrato ampleksas areon je 18 akreoj (~73 000 m²) kaj prezentas «internacian zonon, kiu apartenas al ĉiuj ŝtatoj-membroj». Tamen, laŭ la konvencio inter Usono kaj UN ''Pub. L. No. 80-357, 61 Stat. 756 (1947)'' la distrikto de la sidejo restas sub juĝorajto de Usono.
Krom konstruaĵoj en Novjorko, UN havas ankaŭ tri akcesorajn, regionajn sidejojn: en Ĝenevo (Svislando), Vieno (Aŭstrio) kaj Najrobio (Kenjo). Tamen la plej ĉefaj decidoj de UN akceptiĝas ĝuste en Novjorko, ĉar precipe tie ĉi kunsidas la Ĝenerala Asembleo kaj la Konsilio de Sekureco de UN.
Elektado de loko
Unuiĝinta Naciaro estis fondita la 24-an de oktobro 1945 kaj komence ne havis sian propran konstruaĵon. La unuaj kunsidoj de Ĝenerala Asembleo kaj Konsilio de Sekureco pasis en Londono. De 16-a de aŭgusto 1946 sidejo de UN situis provizore en vilaĝo Lake Success (Long Island). La 14-an de decembro 1946 la Ĝenerala Asembleo alprenis proponon de John D. Rockefeller Jr.; li proponis asigni 8.5 milionoj da usonaj dolaroj, ke aĉetu la nunan terenon por konstruado de konstanta sidejo de UN.
Kiel oni eksciis laŭ lastaj datumoj, kontraŭ konstruado en Novjorko voĉdonis tiam Francio, Britio kaj Nederlando. Krom Novjorko ĉeestis aliaj kandidatecoj por tiu ĉi rolo. Ekzemple, Kanado proponis loki la sidejon de UN en l’insulo Navy (Ontario). Multaj rigardis ĉi tiun lokon, situanta sur limo de la du ŝtatoj apud Niagara Akvofalo, kiel idealan kandidatecon. Tamen fine estis elektita la tereno sur bordo de East River.
Ĝis nuntempo kelkaj politikistoj opinias, ke tiu ĉi elekto estas maljusta, kaj elpaŝas por transporto de la sidejo en pli konvenan lokon. Ekzemple, en septembro de la jaro 2009 la ĉefo de Libio Muamar Kadafi prezentis kiel alternativon Pekinon aŭ Delhion. Laŭ lia opinio, la Orienta hemisfero ludas grandan rolon en evoluo de la homaro.
Konstruado
Por kreo de la komplekso de konstruaĵoj de UN estis invititaj arkitektoj, dizajnistoj kaj inĝenieroj el tuta mondo. En ĉi tiun grupon envenis Nikolaj Basov (Sovetunio), Maks Abramoviĉ (Usono), direktoro de planado, Oscar Niemeyer (Brazilio), Vladimir Bodjanskij (Francio), inĝeniero-konsilisto, Ernest Cormier (Kanado), Wallace K. Harrison (Usono), la ĉefa arkitekto, Charles E. Le Corbusier (Francio), Sven Markelius (Svedio), G. A. Soilleŭ (Aŭstralio), Liang Seu-cheng (Ĉinio), samkiel konsilistoj Anthony Antoniades (Grekio), Matthew Nowicki (Pollando) kaj Ernest Weismann (Jugoslavio).
La grupo kreis 50 diversajn projektojn kaj post selektado elektis konceptan ideon de Le Corbusier. Laŭ liaj desegnaĵoj, la komplekso de konstruaĵoj devas scipove kombini diversecon de stiloj: altajn vitrajn panelojn por oficejoj kaj malaltan globan kupolon por la halo de Ĝenerala Asembleo. Je momento de fino de konstruado oni rigardis la sidejon de UN kiel etalonon de la plej moderna arkitekta dizajno en Manhatano.
Konstruaĵoj de la komplekso
La plej fama konstruaĵo en la strukturo de komplekso estas certe 39-etaĝa ĉielskrapanto, kie troviĝas la Sekretariato. Krom tio, en teritorio de la sidejo situas la konstruaĵo de Ĝenerala Asembleo, Biblioteko Dag Hammarskjöld kaj la Centro por vizitantoj. Flanke de la fasado tiras sin vico de flagstangoj, sur kiuj estas flagoj de la 193 ŝtatoj-membroj de UN je angla alfabeta ordo, kaj ankaŭ la flago de la Organizaĵo mem en la centro.
Ĉeestas ankaŭ vico da akcesoraj konstruoj de UN. Tio ĉi estas du grandaj oficejaj konstruaĵoj, en kiuj situas specialaj agentejoj de UN simile PUND. Ili nomiĝas DC-1 kaj DC-2, ĉar ili lokiĝas je adreso Placo de UN, 1 kaj 2 konforme. En l’angulo de la 46-a strato situas la ofico de identigo (identification office), kiu liveras paskartojn al anticipe akredititaj diplomatoj, ĵurnalistoj kaj aliaj personoj. La domo de UNICEF (Placo de UN, 3) kaj la konstruaĵo de UNITAR (Placo de UN, 807) estas ankaŭ partoj de la komplekso.
Kaŭze de kadukeco de konstruaĵoj oni organizis fundan riparon de la sidejo de UN en Novjorko. Ekzemple, en la konstruaĵo de Ĝenerala Asembleo, kie kunvenas regule ĉefoj de ŝtatoj kaj registaroj, ofte likas la tegmento. Por elimino de tiaj problemoj oni konsumos 1.9 miliardojn da usonaj dolaroj. La riparaj laboroj, post kiuj la konstruoj devos esti pli modernaj kaj pli sekuraj, finos en la jaro 2013.
Poŝta ofico de UN
L’adreso de la sidejo de UN estas Placo de Unuiĝintaj Nacioj (Placo de UN), 760, Novjorko, NY 10017, Usono. La internacia stato de centraj institucioj permesas al UN presi proprajn poŝtmarkojn. Ĉiuj leteroj, sendataj el la sidejo, havas stampilon de UN. Ĉi tiu servo havas grandan intereson ĉe vizitantoj, precipe ĉe filatelistoj. Enspezo de vendado de markoj en filatelaj celoj estas esenca parto de l’enspezo de UN. La Poŝta fako de UN situas en la bazamenta etaĝo de la Centro por vizitantoj.
Artaĵoj en la sidejo de UN
Artkolekto de UN havas larĝan famon. L’artaĵoj de mondfamaj pentristoj kaj skulptistoj, dediĉitaj al temo de internacia koopero kaj toleremo, situas en la parko ĉe la sidejo kaj en ties vestibloj. Do UN ricevis de ŝtatoj-membroj en diversaj jaroj sekvajn donacojn: la skulptaĵon «Ni forĝu el glavoj plugilojn» de Sovetunio, «Tordita pistolo» de Luksemburgio, «Sonorilo de la paco» de Japanio. La donaco de Usono estis mozaiko sur bazo de la pentraĵo de Norman Rockwell «L’ora regulo», kie supre de bildo de homoj de ĉiuj rasoj estas skribita sentenco: «Do unto Others as You Would Have Them Do unto You» («Kion vi deziras, ke la homoj faru al vi, vi ankaŭ faru al ili»). Marc Chagall transdonis el Francio al UN koloran vitralon, altan je ĉirkaŭ 3.5 metroj, sur kiu estas simbole prezentita la lukto por paco kaj por estreco de la amo. Ĉinio enmanigis skulptaĵon de ok elefantaj dentegoj, sur kiuj oni eltranĉis mirinde precize areon de fervojo en nordo de la lando. Pendolo de Foucault, servanta kiel demonstra pruvo de rotacio de Tero, estis donacita de Nederlando. La kolekto de UN havas en tiu kvanto ankaŭ eron de Berlina muro.
Trigance
(jen france, okcitane Trigança) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
756 Lilliana
"Lilliana" estis la antaŭnomo de la fratino de la usona astronomo Harlow Shapley.
Archibald Wavell
Marŝalo Archibald Percival WAVELL (5a de majo 1883 – 24a de majo 1950) estis veterana oficiro de la Brita Armeo. Li servis en la Dua Bura milito, en la Bazarvala Kampanjo kaj en la Unua Mondmilito, dum kiu li estis vundita en la dua batalo de Ipro. Li servis en la Dua Mondmilito, dekomence kiel Ĉefkomandanto de Mezoriento, en kies rolo li estris la Britajn fortojn al venko super Italoj en okcidenta Egipto kaj orienta Libio dum la Operaco Compass en decembro 1940, sed li estis venkita de la Germana Armeo en la Okcidenta Dezerta Kampanjo en aprilo 1941. Li servis kiel Ĉefkomandanto de Brita Hindio, el julio 1941 ĝis junio 1943 (krom mallonga tempo kiel komandanto de la uson-brit-nederland-aŭstralia ABDACOM) kaj poste servis kiel Vicreĝo de Brita Hindio ĝis sia retiriĝo en februaro 1947.
Breurey-lès-Faverney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(76835) 2000 SH255
(76835) 2000 SH255 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun febla orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Solanillos del Extremo
Solanillos del Extremo estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 96 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,76 loĝ/km².
Situo
Solanillos del Extremo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la centro de la Provinco Gvadalaĥaro; je 50 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 34,83 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok. Ĝi estas mezvoje inter Brihuega kaj Cifuentes.
Limas kun la municipaj teritorioj de Henche, Cifuentes, Masegoso de Tajuña, Valderrebollo kaj Brihuega.
Historio
Solanillos del Extremo apartenis al la teritorio de Atienza en la periodo de reloĝado post la Reconquista, formante la sudan pinton extremo de tiu teritorio.
Encinasola
Encinasola (Anzino sola, kio aperas en la blazono de la vilaĝo sub krono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Solanillos del Extremo
Historio
En 1478 ĝi formis parton de la grafa senjorlando de la familio Silva, grafoj de Cifuentes, kaj poste pasis tra familiaj ligoj al la familioj de la dukoj de Pastrana, kaj poste de la Duklando de Infantado.
Encinasola
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas marochos. La censita populacio en 2009 estis de 1.596 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,97 loĝ/km².
Situo
Encinasola estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj pli norda kaj nordorienta pinto de la provinco de Onubo, lime kun la sudo de la Provinco de Badajoz kaj kun Portugalio, je altitudo de 433 m; je 153 km el Onubo, provinca ĉefurbo, kaj nur je 152 je Sevilo, regiona ĉefurbo, kaj je 470 el Madrido, ŝtata ĉefurbo. Lisbono estas je 250 km kaj la plej proksimaj urboj estas Zafra kaj Aracena, kiu troviĝas je iom pli da 65 km. La areo de ties teritorio estas de 178 km².
Solanillos del Extremo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Encinasola
Situo
Ĝi limas nordookcidente kun Amareleja, norde kun Oliva de la Frontera de la Provinco de Badajoz, nordoriente kun Fregenal de la Sierra ankaŭ de Ekstremaduro, okcidente kun Barrancos de Portugalio, oriente kun Higuera la Real, sudokcidente kun Rosal de la Frontera, sude kun Aroche kaj sudoriente kun Cumbres de San Bartolomé.
La municipo de Encinasola troviĝas en la Sierra de Aracena, ene de la provinco de Onubo, lime norde kun Ekstremaduro kaj okcidente kun Portugalio.
Esperanto-Toronto
Esperanto-Toronto estis unue fondita en Oktobro 1906. Ĝi ne aktivis dum la du mondmilitoj, sed reekfunkciis baldaŭ poste, kaj en 1958 prizorgis la refondon de la Kanada Esperanto-Asocio, kiu estis malaperinta komence de la dua mondmilito.
Encinasola
Situo
La vilaĝo portugala de Barrancos, kun kies municipo limas tiu de Encinasola, estas je 12 km de la domara kerno de Encinasola.
Esperanto-Toronto
Nuntempe la klubo renkontiĝas ĉiusemajne en urbocentra superbazaro, kaj monate ĉe la domo de membro, kiu prizorgas la bibliotekon de la klubo. Tiu biblioteko konsistas ĉefe el heredaĵoj de forpasintaj membroj.
Encinasola
Hidrografio
Tra la municipa teritorio de Encinasola pasas la rivero Múrtigas kaj ties ĉefa alfluanto, la rivero Sillo, kvankam neniu el ili pasas tra la urba domaro.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado (porkoproduktaĵoj). En la sektoro de servoj laboras plej parto de la laboristaro. Estas 46 % de sendungeco. La averaĝa salajro estas 1.428,26 €.
Esperanto-Toronto
La klubo ankaŭ partoprenas en la Mez-Kanada Renkontiĝo de Esperanto (MeKaRo), kiun organizas la Esperanto-Societo Kebekia (ESK) kaj lokaj Esperanto-kluboj en Kebekio kaj Ontario. La celo de ĉi tiu turisma semajnfino estas montri al vizitantoj sian hejman urbon. Esperanto-Toronto gastigis MeKaRon en 2005, 2009, kaj 2015, dum la longa semajnfino en Majo, t.e. la semajnfino de la Viktorina Tago en Ontario.
La klubo ekzistis antaŭe sub la nomoj La Esperanto-Klubo de Toronto, Toronto-Esperanto-Klubo, Esperanto Klubo de Toronto, kaj Esperanto-Rondo de Toronto. Je la 9a de aprilo 2016 la klubo ŝanĝis sian nomon de Esperanto-Rondo de Toronto al Esperanto-Toronto.
Encinasola
Historio
En 1594 Cumbres Mayores formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche kaj havis 619 impostopagantajn anojn.
El 1640 al 1645 Encinasola partoprenis en la landlima milito (milito de portugala restaŭro en la Sierra de Aroche) el kiu ili iĝis perdintoj de la tereno.
La 28an de novembro de 2009, la vilaĝo venkis je provincia konkurenco pri vojoj pere de la Vojo de la Kontrabandisto. Estis restoj de dolmeno en la ĉirkaŭo kaj la konstruo de la Ponto de Cabriles, datiĝas el la 18a jarcento.
Klimato
La klimato estas miksaĵo de mediteranea kaj kontinenta, kun malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj.
Vidindaĵoj
Preĝejo de Sankta Andreo (ununava kaj kun dikega muraro pro la defenda situo de la loko rilate al Portugalio), la Ĉefa Placo de Encinasola kaj la Parko de Sankta Johano. Du ermitejoj.
Arconate
Arconate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Dairago, Buscate, Busto Garolfo, Inveruno kaj Cuggiono.
Mezeŭropo
La termino „Mezeŭropo“ inkluzivas nuntempe la landojn Aŭstrio, Ĉeĥio, Germanio, Hungario, Liĥtenŝtejno, Pollando, Slovenio, Svislando kaj Slovakio, plus kelkajn landopartojn de Kroatio kaj Rumanio (Transilvanio).
Alfréd Macalik
MACALIK Alfréd estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto en Vieno la 10-a de septembro 1888 kaj mortinta en Oradea la 20-a de septembro 1979.
Biografio
Alfréd Macalik finis la mezlernejon en Nagyvárad (1909). Li komencis siajn fakstudojn en Belarta Akademio de Krakovo (1910-11), li estis stipendiulo de artiskolonio Szolnok (1913). En Budapeŝto li estis disĉiplo de Ede Balló en la Belarta Altlernejo de Budapeŝto (1914-18). En la 20-aj jaroj li laboris ankaŭ en la Artistkolonio de Baia Mare. Li havis privatan artistskolon en Oradea (1930-37), li instruis en Belarta Popollernejo.
1965
1965 estis normala jaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1965 post Kristo okazis, interalie:
Linio Kintetsu-Nagano
Linio Kintetsu-Nagano (japane: 近鉄長野線 [Kintecu-Nagano-sen], angle: Kintetsu Nagano Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio.
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj:
(68278) 2001 FC7
(68278) 2001 FC7 estas tre malgranda malhela, marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Aliflanke; ĝia tera MOID estas 0,26293 AU (39,333 milionoj da km)
Proksimaj pasoj
Ĝi pasas multe pli proksime de Marso:
Aŭtovojo
Aŭtovojo (aŭ aŭtoŝoseo aŭ (aŭto)strado) estas larĝa asfaltita vojego por aŭtoj, kun almenaŭ du paralelaj koridoroj por aŭtoj en ĉiu direkto, kaj plej ofte po aldona vojo rande por starigo de veturilo en kazo de paneo. La malsamdirektaj koridoroj kutime estas apartigitaj per strio de kreskaĵoj aŭ per tabulo el ŝtalo aŭ betono.
Por aŭtovojoj validas specialaj trafikoreguloj. Ili parte dependas de la lando, sed ekzistas kelkaj sufiĉe ĝeneralaj reguloj:
En multaj landoj kelkaj aŭ ĉiuj aŭtovojoj estas uzeblaj nur je pago de kotizo. Por la pago ekzistas diversaj sistemoj:
Ekzistas aŭtovojoj malpermesitaj al kamionoj, ekzemple New Jersey Turnpike en Nov-Ĵerzejo.
La plejparto de la Eŭropaj Vojoj estas aŭtovojoj.
10989 Dolio
10989 Dolio estas troja asteroido, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Dolio (greke: Δολίος), fidela servisto de Laerto en Itako, laŭ la Odiseado.
Kalvario (Banská Štiavnica)
Kalvario en Banská Štiavnica estas aro de entute dudek du apartaj sakralaj konstruaĵoj, de tio dek sep kapeloj, reprezentanta scenoj de la krucumo de Jesuo kaj la sep malĝojoj de la Virgulino Maria, la tri preĝejoj, la halto de la "Ecce homo" kaj de la Dia tombo lokita sur la supro de la Scharffenberg (Akra monto) en Banská Štiavnica. La komplekso estis konstruita en la jaroj 1744 – 1751 en la baroka stilo kaj ĝia iniciatinto estis la jezuito František Perger.
Konstruo
Konstruo komenciĝis la 14an de Septembro 1744 per meto de la baza ŝtono de la Supra preĝejo, antaŭis ĝin retiro de tero sur la Akra monto kaj la akcepto de konstruo ĉefepiskopo de Esztergom, bazita tiu-tempe en Trnava. La supra preĝejo, nomata ankaŭ "la germana", estis kompletigita kaj konsekrita en 1745. La tuta komplekso estis finkonstrita kaj sekve konsekrita post sep jaroj, la 13an de Septembro 1751. La konstruo estis financita de donacoj de urbanoj, la blazonoj de pli ol averaĝe gravaj donacintoj estas metitaj sur la fasado de la kapeloj. Antaŭ la konsekro, dum la festeno de la plej Sankta Triunuo, la kalvario estis vizitita fare de la imperiestro Francisko la 1a Stefano.
Hérin
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Templo de Nukualofo
La templo de Nukualofo, konata loke kiel Templo Liahona, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 25 konstruita de ĉi tiu konfesio kaj la sola ekzistanta templo en Tongo. Ĝi situas en la centro de la insulo Tongatapu, proksime de Matangiake, plurajn mejlojn sude de la samnoma urbo, la ĉefurbo Nukualofa. La areo, kie ĝi situas, estas komune konata kiel Liahona, pro la nomo de la malĉefa lernejo lokita en la loko, proprieto de la Eklezio.
La Blanka Gvardio
Historio
La Blanka Gvardio unue aperis felietone en la sovet-tempa beletra revuo Rossija en 1926, sed neniam atingis kompletan eldonitecon, ĉar la revuon fermis la registaro de la USSR. Ĝi neniam atingis ĝustan eldonon ĝis post la morto de Stalin. El La Blanka Gardo oni anstataŭe faris teatraĵon La Tagoj de la Turbinoj, surscenigota ĉe la Arta Teatro de Moskvo ĝis finfine tiu mem prohibiĝis. Tiam Bulgakov pledis al Stalino mem por permeso forlasi la landon, sed anstataŭ tio Stalino persone donis al li postenon ĉe la Arta Teatro de Moskvo, kie li ankoraŭ estis laboranta kiam li kompletigis la romanon La Majstro kaj Margarita, antaŭ sia morto en 1940. Lia vidvino sukcesis parte eldonigi La Blanka Gvardio en la beletra revuo Moskva en 1966, kaj la tutan romanon oni finfine eldonis kiel tutaĵon en 1973.
La romano: situoj, temoj, kaj rakonta stilo
Lokita en Ukrainio kaj komenciĝanta malfrue en 1918, la romano koncernas la fatalon de la familio Turbin dum la diversaj armeoj de la Rusa Enlanda Milito — la Blankuloj, la Ruĝuloj, la Germana Armeo postlasita post kiam Rusio rezignis pri la Unua Mond-Milito — kaj la kamparanoj de Ukrainio batalas pri la urbo Kiev. Historie realaj homoj kiel Simon Petljura kaj Skoropadskij surscenas dum la diversaj Turbin-oj implikiĝas en la efikoj sur siaj vivoj de la Rusa Revolucio kaj la Rusa Enlanda Milito.
Aŭtobiografiecaj elementoj
La romano entenas multajn aŭtobiografiecajn elementojn. La pli juna frato Turbina modeliĝas sur la pli juna frato de Bulgakov mem. La domo de la Turbinoj precize spegulas la domon de la familio Bulgakov en Kiev (kiu nun estas muzeo dediĉita al Bulgakov).
Ministerio pri urbo (Francio)
La ministerio pri urbo estas la franca administracio komisiita pri la politiko pri urbo. Ĝi estas estrata de la ministro pri urbo, membro de la franca registaro.
La asistantaro de la ministro sidas en la palaco Le Play, je 40, strato de Bac en la 7-a arondismento de Parizo.
Irisberto Herrera
Li havis Elo-nombron de 2458 (FIDE rangolisto, januaro 2008), li venkis en la Konkurso Junula de Kubo de ŝako en 1986 kaj venkis en la Kuba Ŝaka Ĉampionumo kun Julio BECERRA en 1996.
Ministerio pri urbo (Francio)
De la, Najat Vallaud-Belkacem estas la ministro pri urbo ; ŝi espondecas ankaŭ pri virinaj rajtoj, junularo kaj sportoj.
Historio
La politiko pri urbo estis lanĉita en la dua mandato de François Mitterrand.
Inter 1993 kaj 2010, la ministroj komisiitaj pri urbo estis komisiitaj ankaŭ pri aliaj aferoj.
En la registaroj de Jean-Marc Ayrault de 2012 ĝis 2014, la urbo estis ligita al la ministerio pri loĝado kaj teritoria egaleco. Tiu nova politika maniero, kunigas unuflanke la urbon kaj aliflanke la teritorion. Malgraŭ tiu reformo, la urbo refariĝis ministerio en la registaro de Manuel Valls, ligita al virinaj rajtoj, junularo kaj sportoj.
Organizaj kaj atribuaj dekretoj
Antaŭaj dekretoj :
NGC 2266
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Parexel
En marto de 2006 Parexel okazigis eksperimenton per kontraŭinflama medikamento TGN1412, evoluigita por trakti reŭmatismajn, leŭkemiajn, sklerozajn malsanojn. Dum la testo 6 volontuloj grave malsaniĝis en Londono. Esploroj montris, ke tiuj problemoj ne estis antaŭvideblaj.
Gustav Burchard
Gustav BURCHARD (naskiĝinta en la 13-a de decembro 1859 en Neubukow, mortinta en la 15-a de decembro 1937 en Berlino) estis germana aktoro, verkisto kaj reĝisoro. Plue li luprenis la Novan urboteatron de Bremerhaven kaj iĝis ties intendanto.
Vivo
Burchard estis la filo de juda komercisto. Laŭdezire li rajtis iĝi aktoro kaj ludis ĉe diversaj teatrejoj. Ekde 1898 li aktivis en Bremen. En 1903 li transprenis la ĉefan reĝion en la operejo de Bremen. De 1907-1919 li estis vicestro de la Urboteatro de Bremen kaj de 1911-19 intendanto de la Nova urboteatro en Bremerhaven. En 1919 tiu ĉi teatrejo ŝtatigitis, kaj Burchard iĝis ties intendanto ĝis 1931.
Li ankaŭ verkis dramojn, teatrokritikaĵojn, novelojn kaj felietonaĵojn.
Argenteuil-sur-Armançon
Argenteuil-sur-Armançon estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 246 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
La vilaĝo estas trafluata de la rivero Armançon.
Geografio
Argenteuil-sur-Armançon etendiĝas sur 30.51 km², kaj havis 246 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.1 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
La duko Rikardo la punanto la 28-an de decembro (festo de Masakro de la Senpekuloj) 998 venkis tie la vikingojn.
Administrado
Argenteuil-sur-Armançon apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (1,32% de voĉoj) en 2009.
João Belchior Marques Goulart
João Belchior MARQUES GOULART (alinomita Jango; naskita la en São Borja (Brazilo); mortinta la  en Mercedes (Argentino)) estis prezidento de Brazilo de 1961 ĝis 1964.
Li iĝis advokato en 1939 kaj komencis sian politikan karieron en 1950 kiel federacia deputito. De 1953 ĝis 1954 li estis ministro pri laboro.
Dufoje li estis vic-prezidento: en 1955 kun Juscelino Kubitschek kaj en 1961 kun Jânio Quadros. Per la rezigno de ĉi tiu, en la 25-a de aŭgusto 1961, João Goulart iĝis la prezidento, unue en parlamentarisma registaro, sed plebiscito dum lia regperiodo decidis por reveno de Brazilo al presidencialismo.
En tiu dua periodo okazis gravaj politikaj perturboj, kiu kaŭzis la militistan puĉon en 1964. Militistoj forpelis lin al Argentino, kie li mortis – oficiale pro kormalsano – en 1976. En januaro 2008 iu eksa spiono urugvaja, Mario Neira Barreiro, asertis, ke Goulart estis venenigita fare de Grupo de Acciones Militares Antisubversivas (Gamma), pro peto de la brazila diktatoro Ernesto Geisel.
(19481) 1998 HX101
(19481) 1998 HX101 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
San Miguel Tecomatlán
San Miguel Tecomatlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel Tecomatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 281.
Geografio
San Miguel Tecomatlán apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 219 loĝantojn. El tiuj estis 112 viroj kaj 107 virinoj. La komunumo havas surfacon de 31,90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2090 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15 indiĝenoj. El tiuj 10 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Peter H. Gilmore
Peter Howard Gilmore (naskiĝis 24an de majo, 1958) estas amerika komponisto, artisto, verkisto, kaj administranto de la Kirko de de Satan. Gilmore diplomiĝis de la Universitato de Novjorko (NYU) kun ambaŭ bakalaŭron kaj la grado de mastro en muzika kunmetaĵo.
Li estis nomumita Alta Pastro de la Kirko en la 2001a jaro de Magistra Blanche Barton. Ene de la eklezio, li estas konata kiel Magus Peter H. Gilmore, Alta Pastro de la Kirko de Satano. Kiel voĉparolanto de la Kirko de Satano, Gilmore estis intervjuita en multenombraj televidaj kaj radiaj programoj traktantaj la temon de Satanismo, inkluzive aperojn sur La Historia Kanalo (angle: The History Channel), Brita Dissenda Korporacio (angle: BBC), La Sci-Fi Kanalo, Punkto de Enketo kaj la Kristana Radia Spektaklo de Bob Larson. Gilmore, kiel trejnita komponisto, kunlaboris kun la mort-metala bando Acheron en iliaj pli fruaj albumoj.
Biografio
Gilmore suprenkreskis en ne-metropola Nov-Jorko. Li vizitis Nov-Jorkan Urbon ofte dum sia junularo kaj translokiĝis al Gehena Kuirejo najbaro en 1980. Li legis La Satanan Biblion ĉe la aĝo de dek tri kaj priskribis La Kirkon de Satano kiel "la instigantan filozofian forton en mia vivo" ĉiam ajn ekde.
En 1989, li kaj sia edzino Peggy Nadramia komencis eldoni  Satanan revuon, La Nigra Flamo kaj daŭras publikigi eldonojn rete. En 2005, Gilmore skribis la novan enkondukon al La Satana Biblio de Anton LaVey, kaj sia eseo pri Satanismo estis eldonita en La Encyclopedia de Religio kaj Naturo. [Citaĵo bezoniĝas]
La Satanaj Skriboj
Sur Valpurga Nokto 2007, malmola eldono de La Satanaj Skriboj - libro enhavanta la eseojn kaj aliajn skribojn de Gilmore - estis elsendita. La 13an de oktobro 2007, broŝura eldono (ISBN 0-9764035-9-5) estis elsendita. La libro inkluzivas antaŭe ne-publikigiajn ritojn, kiel Satanajn geedziĝojn kaj entombigoj.
Eseoj
Granda parto de la eseoj estis publikigitaj antaŭ la libro; tamen, kelkaj de la eseoj inkluzivitaj en la libro estas plibonigitaj varioj. Kelkaj, inkluzive la eseon publikigita en la eltiraĵo, traktas tion, kion la Kirko de Satano difinas kiel kvazaŭsatanistojn, kaj ankaŭ tiuj kiuj rifuzas aliĝi al la Kirko, sed anstataŭ formigas siajn proprajn grupojn.
Alia eseoj prituŝas la similecon inter faŝisma estetiko kaj Satanismo, kune kun amaso de politikaj aferoj egalantajn la Satanan vidpunkton, kiel la enhavo de la libro montras. Aliaj aferoj inkluzivas terorismon en Usono, samseksaj rajtoj kaj pli.[Citaĵo devis]
Ritoj
Multaj de la ritoj detalitaj en la libro estis antaŭe konitaj nur de membroj de la pastreco en la Kirko de Satano, kiel la geedziĝa rito kiu estis elfarita de fondinto Anton LaVey, kune kun la detaloj por Satana entombigo, supozita esti vario de la sama rito kiu estis elfarita por li mem.
Templo de Apio
La templo de Apio estas la 24-a templo de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Post detruiĝo pro incendio, nova templo estis konstruita kaj dediĉita de la samaj motivoj.
Pont du Garigliano - Hôpital européen Georges-Pompidou (Tramtransporto en Parizo)
Pont du Garigliano - Hôpital européen Georges-Pompidou estas haltejo de Tramvojo T3a, situanta en la 15-a arondismento de Parizo.
Andelarre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
22835 Rickgardner
22835 Rickgardner estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rick Gardner, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Li estas instruisto ĉe la Three Oaks Middle School de Fort Myers (Florido).
Alexandre Rousset
Alexandre Rousset estas franca esperantisto.
Lia firmaeto transformiĝis en asocion (interland.eu) en 1996, kiu pluas sen kapitalo kaj kun pli modesta ambicio: provizi la latinidajn popolojn per lingvo preskaŭ tute komprenebla sen antaŭa lernado, iel plibonigita interlingvao, baptita "Moderna Latino" (la dua), nun konkrete aplikata.
Manhuaçu (mikroregiono)
La mikroregiono Manhuaçu (esperante: Manjuasu) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 20 municipojn.
Bananujo
Bananujo estas nomo por la planto de la genro muzo kiu produktas la ofte manĝatan frukton Banano. Ĝi devenas el la tropika regiono de Sudorienta Azio kaj Aŭstralio. Hodiaŭ, ĝi estas kultivata tra ĉiuj tropiklandoj. Bananujoj estas de la familio Muzacoj. Ili estas kultivataj ĉefe por sia frukto. Kvankam bananujo povas atingi grandan alton (9m), ĝi ne estas arbo. Ĝi efektive ne produktas lignan trunkon. La pseŭdotrunko estas reale formita el la petioloj de la folioj. Tiuj ĉi interplektiĝis kaj fariĝas portanta strukturo, kiel falsa trunko. La petioloj havas extremaĵe grandan foliplaton kaj ĉe la centro medianan nervuron. La folioj povas atingi 4m longe kaj 1m larĝe. La tigo de la bananujo estas tre mallonga kaj tute subtera. Ĝi aperas sur rizomo, kiu periode produktas novajn tigojn. La rizomo portas gravan amason de longaj kaj maldikaj radikoj, kiu kreskas sub la tero.
Mendelssohn
Mendelssohn aŭ Mendelsohn aŭ Mendelsson estas la familia nomo de
Belovo
Belovo (Белово) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.
NGC 2267
NGC 2267 (aliaj indikoj — ESO 426-29, MCG -5-16-15, AM 0638-322, PGC 19417) estas galaksio en konstelacio Granda Hundo.
Belovo
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32407.
NGC 2267
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Belovo
La interurba telefona kodo estas 38452, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°25' norde, longitudo 86°18' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Baĉat (Бачат).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 100 mil loĝantojn.
Dürnbach im Burgenland
Dürnbach im Burgenland, mallonge Dürnbach, kroate Vincjet, hungare Incéd estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Schachendorf.
Ŝtontajlista marko
Ŝtontajlista marko aŭ Ŝtontajlistomarko estis en la mezepoko kutima marko, kiun ŝtontajlistoj metis dum sia laboro. Ŝtontajlistaj markoj apartenas same kiel enĉizaĵoj al la signoj, per kiuj metiistoj markis objekton kiel sian verkon. La gildosigno simbolas profesian fakon. Ĉe multaj malnovaj konstruaĵoj ankoraŭ nun estas ekkoneblaj la ŝtontajlistomarkoj, ankaŭ el la antikvo estas konataj similaj signoj.
Dürnbach im Burgenland
Situo
Oberwart troviĝas je 20, Szombathely je 18 km-oj.
Produktomanieroj
En la verkoj de Karl Marx kaj la marksisma teorio de historia materiismo, produktomaniero (en germana: Produktionsweise, kun la signifo "vojo de produktado") estas specifa kombinado de la jeno:
Dürnbach im Burgenland
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1244 laŭ tiama hungara ortografio "Inched". La germana nomo aperis en 1479 en formo "Dewrbach". En 1532 la turkoj detruis ĝin, poste kroatoj refondis la komunumon. En 1910 vivis en Incéd 835 homoj (plejparte kroatoj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Dürnbach aliĝis al Schachendorf.
Produktomanieroj
Markso konsideris la produkteblon kaj partoprenon en sociaj rilatoj kiel du esencaj trajtoj de socia reproduktado kaj ke la partikulara maniero de tiuj rilatoj en la produktomaniero de kapitalismo estas esence en konflikto kun la pliiĝanta disvolvigo de la homaj produktokapabloj.
Pioniro de tio estis la koncepto de Adam Smith pri la maniero por viveltenado, kio markas progreson de sociaj tipoj bazitaj sur la vojo per kiu la socianoj havigas la bezonataĵojn por siaj bazaj necesoj.
(10987) 1967 US
(10987) 1967 US estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo-Bergedorf (Germanio),
Kurlo
Kurlo estas komuna nomo por la birdoj el la genro Numenius, grupo de ok specioj de vadbirdoj de la familio de Skolopedoj, karakterizitaj de longa fajna subenkurvita beko kaj ĉfe bruna plumaro kun malmulta laŭsezona ŝanĝo. Ili estas unu el la plej antikvaj grupoj de vadbirdoj Skolopedoj, kune kun limozoj kiuj aspektas similaj sed havas rektajn bekojn (Thomas, 2004). En Eŭropo "Kurlo" kutime uzeblas por unu el la specioj, nome Granda kurlo Numenius arquata.
Kurloj manĝas ĉe koto aŭ tre milda grundo, serĉante vermojn kaj aliajn senvertebrulojn per siaj longaj bekoj. Ili predas ankaŭ krabojn kaj similajn predojn.
Specioj laŭ taksonomia ordo
La Longvosta tringo (Bartramia longicauda) estas rara birdo plej proksima parenco de kurloj (Thomas, 2004). Ĝi diferencas el tiuj pro ties flavaj kruroj, longa vosto kaj pli mallonga kaj malpli kurva beko.
La ŝtonturnuloj ne estas veraj kurloj de la familio Skolopedoj, sed membroj de la familio Burinedoj, kiu estas en la sama ordo de ĥaradrioformaj, sed iom malproksime.
Olivet (Loiret)
Olivet [olive] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Orleano, lokita en la departemento Loiret kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi havas proksimume 20 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Olivétains.
Geografio
La komunumo situas ĉe la bordoj de la rivero Loiret, sude de Orleano kaj de la granda kurbiĝo de la Luaro. Danke al la rivero Loiret, brako de la Luaro, Olivet ĝuas belajn pejzaĝojn kaj promenejojn.
Historio
La unua nomo de la vilaĝo, en la 11-a jarcento, estis Saint-Martin-du-Loiret. La nomo "Olivet" verŝajne devenas de la franca mont des oliviers ("monto de la olivarboj").
Post la Dua Mondmilito, la Usonanoj tie starigis bazon, kiun ili forlasis kiam Francio eliris el la integrita komandaro de NATO. La bazo hodiaŭ gastigas francan regimenton.
(15323) 1993 QH4
(15323) 1993 QH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Photisarath
Photisarath aŭ Potisarat (1501–1547) estas konsiderata la plej budhana fervora el la laosaj reĝoj, li malpermesis la adoradon al la spiritoj kaj konstruigis multajn budhanajn templojn. Lia elefanto falis kaj tretis lin dum li vojaĝis. Lia filo Sethathirath revenis el Chiang Mai por sukcedi lin en la trono de Lan Xang.
Interna Niĝera Delto
La Interna Niĝera Delto, konata ankaŭ kiel Macina aŭMasina, estas granda areo de lagoj kaj inundebenaĵoj en la duon-arida areo de Sahelo de centra Malio, ĝuste sude de la Sahara dezerto.
Arcore
Arcore estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Interna Niĝera Delto
Loko kaj priskribo
Pro sia proksimeco al la larĝe pliiĝanta Sahelo, oni studas, ke eble la Macina povas iĝi malpli pluva ĉiujare.
Komence de la 19a jarcento, Seku Amadu fondis regnon nome Macina Imperio en la regiono, konstruante ĉefurbon ĉe Hamdullahi en 1820. Macina falia al la Tukulora Imperio de El Hadj Umar Tall en 1862, kiu siavice falis al la Franca Armeo. La regiono iĝis parto de la lando Malio ĉe ties sendependeco en 1960.
Geometrio
Geometrio (de la grekaj γης, "tero", kaj μετρoς, "mezuro") estas branĉo de matematiko, kiu studas spacajn rilatojn (ekz. reciprokan situon), formojn (ekz. geometriajn korpojn), grandojn kaj relativan situon de figuroj kaj ilian ĝeneraligon. Naskiĝo de geometrio koncernas al tempoj de antikveco kaj estas kaŭzita pro la praktikaj bezonoj mezuri terpecojn, volumenon ktp. Geometro estas specialisto pri geometrio, nome fakulo pri geometrio, matematikisto kiu laboras en la kampo de geometrio.
Geometrio havas aplikojn en multaj fakoj, kiel arto, arkitekturo, fiziko, same kiel al la aliaj branĉoj de matematiko.
Historio
Geometrio stariĝis sendepende en nombraj fruaj kulturoj kiel korpuso de praktika sciaro koncerne al longoj, areoj, kaj volumenoj, kun elementoj de formala matematika scienco aperanta en Okcidento tiom frue kiom ĝis Taleso de Mileto (6a jarcento a.K.). Poste la strikta konstruo de geometrio, kiel sistemo de asertoj (teoremo), konsekvence sinsekvaj el nemultaj difinoj de ĉefaj nocioj kaj veraĵoj, akceptitaj sen pruvo (aksiomo), estis donita en antikva Grekio. Tia traktado de geometrio en la “Komencoj” de Eŭklido (ĉ. 300 a.K.), dum preskaŭ 2 mil jaroj servis kiel modelo por aksioma metodo kaj baza konstruo de t.n. "Eŭklida geometrio" sekvota dum multaj jarcentoj. Arkimedo disvolvigis ingeniajn teknikojn por la kalkulado de areoj kaj volumenoj, en multaj manieroj pionire de la moderna integrala kalkulo. La fako astronomio, ĉefe ĉar ĝi rilatas al mapado kaj al la situoj de steloj kaj planedoj en la ĉielosfero kaj al priskribado de rilatoj inter movoj de ĉielaj korpoj, utilis kiel grava fonto de geometriaj problemoj dum la venontaj unu kaj duona jarmiloj. En la klasika mondo, kaj geometrio kaj astronomio esris konsiderataj parto de Quadrivium, subfako de la sep Sep liberaj artoj konsideritaj esencaj por ke libera civitano mastru.
En la epoko de Eŭklido, ne estis klara distingo inter fizika kaj geometria spacoj. Ekde la 19a-jarcenta malkovro de ne-Eŭklida geometrio, la koncepto de spaco suferis radikalan transformadon kaj levigis la demandon pri kiu geometria spaco ple bone kongrus kun fizika spaco. En 1826 N. Lobaĉevskij konstruis hiperbolan geometrion, diferencantan de la eŭklida geometrio per la aksiomo pri paraleloj. En la mezo de 19-a jarcento estis esploritaj multmezuraj spacoj. Vasta fako de geometrio estis fondita en la verkoj de B. Riemann. La ĝeneraligo de la ĉefobjekto de geometrio - spaco, ebligis ĝian fruktodonan uzadon ne nur en matematikaj sciencoj, sed ankaŭ en fiziko, mekaniko k.a.
Kun la apero de la formala matematiko en la 20a jarcento, 'spaco' (ĉu 'punkto', 'linio', aŭ 'surfaco') perds sian intuiciajn enhavojn, kaj tiele nuntempe oni devas distingi inter fizika spaco, geometriaj spacoj (en kiuj 'spaco', 'punkto' ktp., kiuj ankoraŭ havas sian intuiciajn signifojn) kaj abstraktaj spacoj. Nuntempa geometrio konsideras sternaĵojn, nom spacojn kiuj estas konsiderinde pli abstraktaj ol la familiara Eŭklida spaco, al kiu ili nur proksimume similas je malgrandaj skaloj. Tiuj spacoj povas esti dotitaj per aldona strukturo kiu permesas onin paroli pri longo. Moderna geometrio havas multaj ligojn al fiziko kiel estas ekzempligita de la ligoj intee la pseŭdo-Riemannian-a geometrio kaj la ĝenerala teorio de relativeco. Unu el la plej novaj fizikaj teorioj, nome la Kordoteorio, estas ankaŭ tre geometrieca.
Dum la vida naturo de geometrio faras ĝin dekomence pli alirebla ol aliaj matematikaj areoj kiaj algebro aŭ Nombroteorio, geometria lingvaĵo estas uzata ankaŭ en kuntekstoj tre foraj el sia tradicia eŭklida deveno (por ekzemplo, ĉe fraktala geometrio kaj ĉe algebra geometrio).
Aksiomoj
Eŭklido faris abstraktan alproksimigon al geometrio en sia Elementoj, unu el la plej influaj libroj iam verkitaj. Eŭklido enkondukis kelkajn certajn aksiomojn, aŭ postulatojn, esprimantajn unuarangajn aŭ mem-evidentajn proprecojn de punktoj, rektoj kaj ebenoj. Li rigore deduktis aliajn proprecojn per matematika racieco. La karaktera trajto de la alproskimigo de Eŭklido al geometrio estis lia rigoro, kaj ĝi estis konata kiel aksiomeca aŭ sinteza geometrio. Komence de la 19a jarcento, la malkovro de la ne-Eŭklidaj geometrioj fare de Nikolaj Lobaĉevskij (1792–1856), János Bolyai (1802–1860), Carl Friedrich Gauss (1777–1855) kaj aliaj kondukis al revivigo de intereso en tiu fako, kaj en la 20a jarcento, David Hilbert (1862–1943) uzis aksioman raciecon en klopodo havigi modernan fundamenton de geometrio.
Punktoj
Punktoj estas konsiderataj fundamentaj konceptoj en la Eŭklida geometrio. Ili estis difinitaj per vario de manieroj, kiel per la difino de Eŭklido kiel 'kio kio ne havas partojn' kaj tra la uzado de algebro aŭ de nestoserioj. En multaj areoj de geometrio, kiel en analiza geometrio, diferenciala geometrio, kaj topologio, ĉiuj objektoj estas konsiderataj konstruitaj el punktoj. Tamen, estis iome da studo de geometrio senreference al punktoj.
Rektoj
Eŭklido priskribis rekton kiel "senspira longo" kiu "kuŝas egale kun rilato al la punktoj en si mem". En moderna matematiko, havigita la multeco de geometrioj, la koncepto de rekto estas tre ligata al la maniero kiel la geometrio estas priskribita. Por ekzemplo, en analiza geometrio, rekto en ebeno estas ofte difinita kiel la serio de punktoj kies koordinatoj kontentigas difinitan linearan ekvacion, sed en pli abstrakta konsidero, kiel en incida geometrio, rekto povas esti sendependa objekto, distingebla el la serio de punktoj kiuj kuŝas en ĝi. En diferenciala geometrio, geodezia kurbo estas ĝeneraligo de la nocio de rekto ĝis kurbaj spacoj.
Universala ekvacio de rekto
Universala ekvacio de rekto estas jena formulo:
kie A, B, C - laŭvolaj reelaj nombroj .Sed almenaŭ unu el A kaj B ne estas nulo.
Vektoro [A, B] estas orta al rekto, kaj vektoro [-A, B] estas paralela al rekto.
Ebenoj
Ebeno aŭ ebenaĵo estas ebena, du-dimensia surfaco kiu etendiĝas senfine for. Ebenoj estas uzataj en ĉiu areo de geometrio. Por ekzemplo, ebenoj povas esti studataj kiel topologiaj surfacoj senreference al distancoj aŭ anguloj; ili povas esti studataj kiel afina spaco, kie kunlineareco kaj proporcioj povas esti studataj sed ne distancoj; ili povas esti studataj kiel kompleksa ebeno uzante teknikojn de kompleksa analitiko; kaj tiel plu.
Eŭklida ebeno
Kiel la eŭklida spaco, ebeno estas tia spaco, kiu, estante du malsamaj punktoj, enhavas la unikan rekton, kiu trapasas tiujn punktojn. Ebeno kiu estas eŭklida spaco estas nomata kiel eŭklida ebeno aŭ ℝ2.
La fundamenta strukturo de tiaj du ebenoj ĉiam estos la sama. En matematiko, tio estas topologia ekvivalento, kio signifas, ke ĉiuj ajn ebenoj ŝajnas egalaj. En eŭklida ebeno povas esti difinita koordinatosistemo el du koordinatoj, kiu povas difini ĉiun punkton en la ebeno. Karteziaj koordinatoj estas plej kutime uzataj, ili tie havas abscison kaj ordinaton.
Anguloj
Eŭklido difinis ebenan angulon kiel la klino de unu al alia, en ebeno, de du rektoj kiuj kuniĝas unu al la alia, kaj ne kuŝas rekte rilate unu al la alia. En modernaj terminoj, angulo estas la figuro formata de du radioj, nomataj la flankoj de la angulo, kiuj kunhavas komunan finpunkton, nomata vertico de la angulo.