cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trikmaŝino
Historio
La giganta teknika evoluo en la 20-a jarcento efikis ankaŭ en la evoluo de la trikmaŝinoj. Aperis novtipaj triknadloj (ŝovtriknadlo, patentnadlo) kiuj ebligas atingi pli grandan rivolufrekvencon. Helpe de perfektigoj de la konstrukciaĵoj de la maŝinoj kaj kun apliko de maŝinregado per infotekniko aperis novaj trikstrukturoj kiuj daŭre rivelas novajn aplikadajn areojn. Trikmaŝinoj estas nuntempe nemalhaveblaj maŝinoj por fabrikado de vestaĵoj kaj industriaj materioj.
Principo de la funkciado
En la trikmaŝino laboras nadloj, la maŝoj formiĝas sur tiuj. La nadloj estadas en la nadlolito (nadlejo). Depende de la formo de la nadlolito oni diferencigas plat- kaj rondtrikmaŝinojn. La formo de la nadlolito de la plattrikmaŝino estas plata, la rondtrikmaŝino havas aŭ cilindroforman aŭ diskoforman nadloliton. Produktaĵo de plattrikmaŝino estas platforma, tiu de rondtrikmaŝino estas tubo.
Oni diferencigas trikmaŝinojn de veftsistemo kaj varpsistemo. Maŝinoj de veftsistemo principe povas triki trikitaĵon el unusola fadeno kaj ĉi tiu fadeno kreas maŝojn unu apud alia laŭirante laŭlarĝe en la peco. En la maŝinoj de varpsistemo estas necese havi samnombrajn fadenojn ol la nombro de la funkciantaj nadloj. Ĉi tiuj fadenoj viciĝas unu apud alia laŭlarĝe en la maŝino kaj ili kunkroĉiĝas per la maŝoj.
Plej gravaj trajtoj de la trikmaŝinoj
La plej grava dateno de la trikmaŝino estas la distanco de la nadloj kiu esprimiĝas en la fajno: ĉi tiu signifas la nombron de nadloj en distanco de 1 colo (25,4 mm). Ju pli granda estas ĉi tiu nombro des pli fajna estas la maŝino, des pli maldika fadeno estas uzebla, des pli malgrandaj maŝoj estas produkteblaj kaj des pli fajna kaj maldika estas la produktaĵo. Maŝinoj estas produkataj nuntempe en fajno de 2 ĝis 60.
Por plattrikmaŝinoj tre grava parametro estas la larĝo de la maŝino, nome la longo de la nadlolito (mezurata en centimetroj). Ju pli longa estas la nadlolito des pli larĝa peco estas trikebla sur la maŝino. Mallarĝaj maŝinoj servas ekz. por triki rubandojn, larĝaj maŝinoj estas uzataj por triki ŝtofojn aŭ vestojn, puloverojn, kardiganojn ktp. – ĉi lastaj eventuale en unusola nedividebla peco (ne aŭ apenaŭ pretendas poste tajladon kaj kudradon).
Por rondtrikmaŝinoj simile grava estas la diametro de la maŝino, nome la diametro de la cilindro aŭ la disko. Ĉi tiu estas mezurata en coloj aŭ milimetroj. Maŝinoj de plej malgranda diametro servas por triki maldikajn tubojn kaj ŝnuretojn, per maŝinoj de 3–4 coloj oni trikas ŝtrumpojn, pli grandaj maŝinoj estas produktmaŝinoj de subvestoj (ekz. subĉemizoj, T-ĉemizoj, poloĉemizoj) kaj tubformaj ŝtofoj, ĉi lastaj estos tondataj laŭlonge kaj uzataj per tajlado kaj kudrado.
Karakteriza dateno de la maŝinoj de veftsistemo estas la nombro de maŝformantaj unuoj. Nadloj kreas maŝojn en ĉiuj unuoj. Konsekvence, produktiveco estas en konekso kun ĉi tiu parametro: ju pli granda estas la nombro de maŝformantaj unuoj des pli da maŝoj formiĝas dum uno turniĝo de la maŝino. Nombro de maŝformantaj unuoj influas ankaŭ la kapablon por fari variajn desegnaĵojn.
Aplikadoj de la trikmaŝinoj
La multaj varioj de la trikmaŝinoj ofertas multajn eblojn por aplikadoj.
Aplikadoj por fabrikado de vestaĵoj
Fabrikado de vestaĵoj estas la plej ofta aplikado de trikmaŝinoj. Puloveroj, kardiganoj, trikitaj vestoj por virinoj estas produktataj tipe sur plattrikmaŝinoj (ĉi tiuj laboras kun lango- aū patentnadloj) respektive cotton-maŝinoj (ili uzas hoknadlojn), ĉar tiuj estas konvenaj por triki edrojn (antaŭa kaj malantaŭa paneloj, manikoj, kolumo) en formo konformata al fasono, rezultante tre malmultan defalaĵon. Specialaj tipoj de plattrikmaŝino estas la aŭtomataj tipoj kiuj servas por triki ganton respektive ĉapon.
Rondtrikmaŝinoj estas uzataj pleje por produkti ŝtofon (unu bonkonata tipo de ĉi tiuj estas ekzemple la ĵerso) el kiu la produktaĵo estos pretigita per tajlado kaj kudrado. Rondtrikmaŝinoj de granda diametro (30 coloj kaj plu) faras ŝtofojn ekzemple por litotuko, litokovrilo, protektan tegaĵon por matraco ktp. Alia grupo kun diametro de 16–24 coloj servas por produkti ŝtofon ĉefe por tolaĵoj (subĉemizoj, T-ĉemizoj, poloĉemizoj ktp.) ĉar ĉi tiuj diametroj estas adekvataj kun la diametro de homa korpo de infaneto ĝis adolto. Avantaĝo estas ke la vestaĵoj pretigitaj de ĉi tiu trikita tubo ne pretendas laŭlongan kudraĵon, la antaŭa kaj malantaŭa paneloj de la vestaĵo formiĝas aŭtomate. Ekzistas nuntempe maŝinoj de ĉi tiu subgrupo kiuj kapablaj triki kompletajn vestaĵojn en unu peco, ĉi tiuj ne aŭ apenaŭ pretendas poste tajladon kaj kudradon.
Por fabrikado de ŝtrumpoj, ŝtrumpetoj kaj ŝtrumppantalonoj estas uzataj specialaj rondtrikmaŝinoj de malgranda diametro (2,5–4 coloj). Laŭtempaj aŭtomataj ŝtrumptrikmaŝinoj laboras tre rapide kaj iuj tipoj kapablas fermi la piedpintejon direkte en la maŝino. (Laŭkutime ĉi tiu operacio estas apartigata.) Alispecaj ŝtrumpmaŝinoj, servantaj por fabriki fajnajn ŝtrumpojn por virinoj de nilono, trikas simplan tubon kaj la vera formo de la ŝtrumpo estos formigata per termotraktado. Ŝtrumppantalonoj estas produktataj el du apartaj ŝtrumpkruroj kiuj estos poste kunkudritaj, sed ekzistas ankaŭ modernaj ŝtrumptrikmaŝinoj kiuj pretigas la kompletan ŝtrumppantalonon en unu sola peco.
Trikmaŝinoj de varpsistemo produktas ŝtofon por tajlado kaj kudrado. Pli fajnaj tipoj de ĉi tiu maŝingrupo pretigas ŝtofojn por tolaĵoj, roboj, bankostumoj, sportvestoj ktp. el artefaritaj fibroj (nilono, poliestero, viskozo). Trikitaj puntoj kaj ŝtofoj por korsetoj, mamzonoj, krome puntkurtenoj kaj meblotegaĵoj estas pretigataj per raŝel-maŝinoj.
Aplikadoj por fabrikado de teknikaj tekstilaĵoj
Graveco de tekstilaĵoj en la teknika sektoro kontinue kreskas. En ĉi tiu procezo la raŝel-maŝinoj ludas nuntempe elstaran rolon. Ĉi tiuj maŝinoj produktas ekzemple sennodajn retojn uzataj en la konstruada industrio, agrikulturo, fiŝado, trafikila industrio, en sportejoj, materialmovado ktp. Produktoj de ĉi tiu maŝino estas ankaŭ sakoj trikitaj direkte al formo kaj geotekstilaĵoj. Grava produkto de la raŝel-maŝino estas la tn. “spaca ŝtofo” – ĉi tiu konstruiĝas el du trikitaj tavoloj inter kiuj lokiĝas relative dikaj sed elastaj monofilamentoj grandlinie perpendikle al la tavoloj. Inter la tavoloj elformiĝas breĉo (konstruante la spacon) kaj la ŝtofo estas elaste kunpremebla en diko. Ĉi tiu produkto estas uzebla ekzemple anstataŭ ŝaŭmplasto en la mebloindustrio kaj por pretigo de terapiaj helpiloj aŭ por multaj aliaj celoj.
Rondtrikmaŝinoj taŭgas por triki tubojn, laĉojn, kabloizolaĵojn aŭ fortigajn materiojn por kompozitoj. Ekzistas rondŝtrikmaŝinoj kiuj povas triki tubforman specan ŝtofon por similaj celoj kiel la raŝel-maŝinoj.
Aplikadoj por fabrikado de tekstilaĵoj por kuracado
Multaj tipoj de trikaĵoj estas uzataj kiel elastaj aŭ neelastaj pansaĵoj, bandaĝoj. Grava produktaĵo estas la elasta terapia ŝtrumpo kiu pretiĝas per speciala tipo de ŝtrumptrikmaŝino. Trikmaŝino de varpsistemo trikas retojn por fortigi la operacian kudraĵon kaj ankaŭ artefaritajn angiojn. Trikaĵoj ludas rolon ankaŭ per pretigo de artefaritaj kardiovalvoj kaj aliaj medicinaj tekstilaĵoj.
Farnezila antranilato
Farnezila antranilato aŭ C22H31NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj farnezila alkoholo. Farnezila antranilato estas aromata estero, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila antranilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Neusiedler See
La lago Neusiedl aŭ Fertő (germane Neusiedler See, hungare Fertõ-tó, latine Lacus Peiso) estas malprofunda akvo ĉe limoj de Aŭstrio kaj Hungario. La hungara nomo Fertő (aperinta en dokumento jam en 1074 aludas ties marĉajn proprecojn, dum la aŭstra nomo venas de urbo Neusiedl am See. La lago apartenas al Monda Heredaĵo kaj Nacia parko.
Ĝi elformiĝis antaŭ jarmiloj, en la supra plejstocena epoko per tektonika movo. La lago situas 113 m super la marnivelo, tiel ĝi estas plej malalta loko de Auŝtrio. La lago longas 35 km kaj larĝas 7–15 km, la akvosurfaco estas 315 km² (el kiu malpli ol dekono apartenas al Hungario).
Ĝia akvokolekta areo estas 1230 km2, ĝin alfluas nur kelkaj rojoj (Vulka kaj Rákos) kaj subteraj akvofontoj, sed ne havas elfluanton.
La akvo de la lago estas milde sala kaj tre malprofunda (ĝenerale 50–60 cm, maksimume 180 cm) kaj ŝanĝiĝas depende la vetero. La vintra frostiĝo de la lago kelkfoje – ĉe malalta akvosurfaco – minacas la bestaron.
Oni konstruis en 1873–95 kanalon (Hansági-főcsatorna) al Répce kaj Rábca.
La lago estas forte kovrita per fragmito (preskaŭ duonon de la surfaco), en kiuj vivas multaj maloftaj birdoj, bestoj (ekz. granda egretardeo, plataleo, tufgrebo, marĉa cirkuo, kampa kobitido, diversaj insektoj).
21964 Kevinhousen
21964 Kevinhousen estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Neusiedler See
La lagon protektas du kunlaborantaj naciaj parkoj: la hungara Nacia Parko Fertőõ–Hanság kaj la aŭstra nacia Parko Neusiedlersee-Seewinkel.
21964 Kevinhousen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kevin R. Housen, asociata teknikisto ĉe Boeing, pioniro en la studo pri fiziko de la alfapoj aplikata al la asteroida materialo. lia laboro inkludis modelojn pri la produkto de asteroida regolito kaj la leĝoj de disvolvo de kratera formiĝo kaj de skalo de rompantaj alfrapoj
Neusiedler See
La lago bonefikas je klimato, grundakva nivelo de la ĉirkaŭo, servas bazmaterialon por la celuloza industrio, ŝtatata ripozloko de la Vienaj loĝantoj.
Gravaj komunumoj apud la lagobordo estas Neusiedl am See, Podersdorf am See kaj Rust.
Sin Saimdang
Sin Saimdang (koreoj:신사임당 申師任堂, 17-a de majo 1504 - 29-a de oktobro 1551) estis korea artisto, pentristo, verkisto, poeto, romanisto dum la Joseon-Dinastio .Ŝi estis patrino de fama politikisto de la Joseon-Dinastio, Yulgok Yi I. Ŝia reala nomo estis Insun (인선 仁善).
Eperjes
Eperjes (eperjeŝ) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Szentes.
Geografio
Eperjes situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo.
Historio
Eperjes fondiĝis dum regado de Matiaso la 1-a. Omaĝe al la reĝo ĝi nomiĝis Kiskirályság (kiŝkirAjŝAg) (=Eta Reĝlando). La turkoj faris ĝin senhoma en 1596. La loko estis longe paŝtejo. En la 19-a jarcento la kampoj apartenis al familio Károlyi (kAroji). En 1935 formiĝis memstara nova vilaĝo Kiskirályság. Dum la socialismo tiu nomo ne estis konvena, ekde 1954 la komunumo nomiĝas Eperjes. La plej karaktera okupiĝo estas bredado de ŝafoj.
Vilaĝservoj estas poŝto, lernejo.
Ceditaj areoj (Finnlando)
Ceditaj areoj aŭ ceditaj teritorioj (luovutetut alueet) estas areoj, kiujn Finnlando cedis al Sovetunio en la jaroj 1940, 1944 kaj 1947. Nun ĉiuj tiuj areoj apartenas al Rusa Federacio. La areoj estas ĉefa parto de finna Karelio (kun alia plejparto de Karelia istmo kaj iuj insuloj de Finna Golfo), orientaj partoj de Salla kaj Kuusamo, Petsamo kaj lu-areo de Porkkala. Finnlando cedis la menciitajn areojn krom ĉefparto de Petsamo en la Vintra milito kaj la samajn areojn denove kaj tutan Petsamon en daŭriga milito. Cetere en 1947 Sovetunio devigis Finnlandon vendi areon de Jäniskoski kaj Niskakoski en malokcidenta Inari. La loĝantaro de la ceditaj areoj devis translokiĝi en areojn, kiuj restis en Finnlando. La specialaj aranĝoj temis speciale por kamparanoj. Tamen ankaŭ ne-kamparanoj de la ceditaj areoj ricevis monan helpon por ricevi loĝejojn. Per leĝo oni devigis terposedantojn lasi siajn terojn al sovetuniaj kamparanoj de la ceditaj areoj. La kamparanoj de la ceditaj areoj ne povis mem decidi, kien transloĝiĝi. Per leĝo estis fiksite, kien transloĝiĝi. La projekto havis samajn ecojn kiel proksimume samtempa deviga transloĝigo de germanoj de Silezio kaj Orienta Prusio.
Konjunkcio (gramatiko)
Konjunkcio estas vortospeco. Konjunkcioj konektas du samvalorajn vortojn, frazpartojn aŭ frazojn. Konjunkcioj en Esperanto estas: aŭ, kaj, minus, nek, ol, plus, sed. Ekzistas ankaŭ duoblaj konjunkcioj kaj...kaj, nek...nek, ju...des. Vorto ol povas agi kiel kaj konjunkcio kaj subjunkcio.
Ĉar ne estas konjunkcio, sed subjunkcio.
Csaba Jakab
JAKAB Csaba [ĉaba] estas hungara internofasonisto, meblofasonisto, arkitekto. Li naskiĝis en la 24-an de oktobro 1965 en Lupeni)
Kariero
Csaba Jakab studis inter 1989-93 kaj inter 1993-95 en la Industriarta Altlernejo de Budapeŝto. De 1999 li partoprenis en pordoktorigan instruadon. Li estas lekciisto en pluraj altlernejoj en Hungarujo, en 1995 ankaŭ en Dundee (Britujo).
Wohlenschwil
Pri la komunumo
Wohlenschwil estas urbo komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1349 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Wohlenschwil konsistas el la kvar vilaĝoj Reusstal ĉe la bordo de la rivero Reuss en la nordoriento de la komunumo, Büblikon, la ĉefvilaĝo Wohlenschwil kaj Oberberg. La komunumon limigas en sudoriento la rivero Reuss kaj en nordo la montoĉeno Wagenrain.
Trafiko
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo de Mellingen al Lencburgo. La vilaĝo estas konektita kun la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Mellingen.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de nur 2 kilometroj en Mägenwil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wohlenschwil datiĝas el la jaro 893 kiel Woleeswilare.
En mezepoko Wohlenschwil unue estis posedaĵo de la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto de iliaj herdantoj, la Habsburgoj. Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo Wohlenschwil estis atribuita al la subvoktejo Büblikon de la Libera Distrikto.
En Wohlenschwil okazis la 3-an de junio 1653 la decida batalo de la Kamparana Milito, dum kiu la armeo de la zurika Generalo Werdmüller venkis la ribelajn kamparanojn, kiuj luktis por sia libereco de la feŭda registaro de la ĵurkomunumaj urboj.
En la jaro 1798 post la Helveta Revolucio Wohlenschwil dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la restaŭracio tiu kantono estis integrita al la nova Kantono Argovio kaj Wohlenschwil ek de tiam estis argovia komunumo de la distrikto Baden.
J89
En geometrio, la J89 estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J89). Ĝi estas unu el la rudimentaj solidoj de Johnson kiu ne estas farata per modifo de platona aŭ arĥimeda solido.
Motohiko Saitō
Motohiko Saitō (斎藤 元彦, [ Saitō Motohiko]; naskiĝis la en Kobe) estas japana politikisto kaj la 53-a guberniestro de Gubernio Hiogo.
73491 Robmatson
73491 Robmatson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo, Sebastian F. Hönig elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Henneberg (Turingio)
Henneberg - prononco - estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Meiningen. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
La sendube plej granda vidindaĵo en la komunumo estas la Burgo Henneberg.
4440 Tchantchès
4440 Tchantchès estas tre malgranda sed eksterordinare hela duopa hungaria asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo François Dossin elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Tchantchès", folklora rolulo de la regiono de Lieĝo.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita fare de Brian D. Warner de la Observatorio de Palmer Divide per observo de ĝia luma kurbo inter la, kaj anoncita en marto 2013.
Tiu asteroida luno havas diametron de 510 m (± 160 m) kaj orbitas kun periodo de 18,6912 horoj kaj granda duonakso de 3,8 km.
Agarak
Agarak (armene: Ագարակ) estas urbo fondita en 1949, en la provinco Sjuniko, Armenio. Ĝi estas konsiderita kiel la fino en la suda parto de Armenio. Ĝi sidas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Araks. La urbo troviĝas je 410 km sude de la landa ĉefurbo Erevano kaj 94 km sude de la provinca ĉefurbo Sjuniko, Kapan.
Chiquihuitlán de Benito Juárez
Chiquihuitlán de Benito Juárez estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chiquihutlán de Benito Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 027.
Geografio
Chiquihuitlán de Benito Juárez apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2368 loĝantojn. El tiuj estis 1093 viroj kaj 1275 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38.27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 580 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1585 indiĝenoj. El tiuj 1389 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1389 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Groto de la Ĝenovano
La groto de Ĝenovanoj (itale Grotta del Genovese) situas sur la insulo Levanzo, en la Egadaj insuloj, nordokcidente de malgranda urbeto, en Sicilio. La groto estis malkovrita en 1949.
La groto, kiu malfermiĝas al la kalkoŝtonaj rokoj kiuj konsistigas la insulon, konservas tre gravan dokumentadon de la prahistorio de Sicilio, precipe de la Alta Paleolitiko, ĉar ĝi provizas bildojn de bestoj de la Kvaternaro, kiel la Cervus elaphus, la Bos primigenius kaj la Equus hydruntinus, kune kun iuj homaj figuroj kun birdaj kapo-maskoj kaj kapvestaĵoj similaj al tiuj de la groto Adaŭro.
Krom ĉi tiuj grafitioj estas evidente pli freŝaj pentritaj figuroj; tiuj estas koloraj, nigraj kaj ruĝaj kaj reprezentas kelkajn virajn kaj inajn homajn figurojn kune kun mamuloj kaj fiŝoj inkluzive de tinuso ĉe la nuntempo en la vivo kaj kulturo de la Egadaj insuloj.
Kantono de Dun-le-Palestel
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel la jenaj 13 francaj komunumoj :
Sisian
Sisian (armene: Սիսիան, ankaŭ konata kiel Sisavan) ĝis 1935 la urbo nomiĝis Gharakilisa, estas urbo de la provinco Sjuniko en suda parto de Armenio. Ĝi troviĝas je ambaŭ flankoj de la rivero Vorotan, 6 km sude de la aŭtoŝoseo kiu iras al Erevano-Meghri, je 217 km de Erevano, la landa ĉefurbo, kaj je 115 km de la sjunika ĉefurbo, Kapan kaj je kelkaj kilometroj de la aŭtovojo liganta ĉi-lastan al Stepanakerto, la ĉefurbo de la memproklamita Arcaĥa Respubliko.
Ĉirkaŭita de neĝaj pintoj kaj transirita de la rivero Vorotan, la loĝloko estis okupita ekde almenaŭ la meza Bronzepoko. Elstaras ĝiaj kulturaj monumentoj prakistanaj kiaj petroglifoj kaj tomboŝtonoj, la preĝejo de la 7a jarcento kaj la regionaj industrioj. Sisian estas loko kie turismo kreskas.
Etimologio
La areo de nuna Sisian ankaŭ estis konata kiel Sisakan kaj Sisavan dum antikvaj tempoj kaj poste en la Mezepoko. Laŭ Moseo de Ĥoreno, la nomo de Sisakan, kaj poste Sisian, devenis de Sisak,  legenda prapatro de la armena princa domo Sjuni.
La turklingva nomo Gharakilisa  signifanta la nigran preĝejon rilatas al la preĝejo Sankta Gregorio de la 7-a jarcento de la urbo, uzata inter la 16a kaj la 20a jarcentoj por la urbo, estis konservita ĝis 1935, kiam la nomo Sisavan estis restarigita. Finfine en 1940, la urbo estis renomita Sisian kaj tiel daŭras ĝis la nuntempo.
Antikva historio kaj mezepoko
Historie, la teritorio de nuntempa Sisian estis parto de la kantono Tsghuk (armene: Ծղուկք գավառ Cghukk gavar ), ene de historia Sjuniko; la 7-a provinco de Granda Armenio]. Ĝi unue estis menciita kiel rimarkinda centro de paganismo ene de la reĝlando [[Urarto dum la 8-a jarcento a.K.
En 1103, la regiono estis invadita kaj prirabita de la selĝukoj. Post la falo de la Sjunika reĝlando en 1170, Sjuniko kune kun la resto de la historiaj teritorioj de Armenio suferis sinsekvajn invadojn de la selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj, respektive inter la 12a kaj 15a jarcentoj.
Persa regado
Komence de la 16-a jarcento, Sisakan iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la safavida Irano. Ĝi estis konata kiel Gharakilisa (nigra preĝejo ) al la turkaj kaj persaj regantoj de Orienta Armenio. De la komenco de la 18-a jarcento, Sisakan estis proksima al la armena armea gvidanto David Bek, kiu gvidis la liberigan kampanjon de la la armenoj de Sjuniko kontraŭ la safavida Irano kaj la invadaj otomanaj turkoj. David Bek komencis siajn batalojn en 1722 kun la helpo de miloj da lokaj armenaj patriotoj, kiuj liberigis Sjunikon. En 1750, Sisakan/Gharakilisa iĝis parto de la lastatempe formita Karabaĥa ĥanato.
Rusa regado
Komence de la 19-a jarcento, multaj teritorioj de suda Armenio inkluzive de la regiono Sisakan/Gharakilisa, fariĝis parto de la Rusa Imperio kiel rezulto de la Traktato de Gulistano subskribita la 24an de oktobro 1813, inter Rusuio kaj kaĝara Irano post la rusa-persa milito de 1804-1813. En 1828-1830, multaj armenaj familioj de la iranaj urboj Ĥoj kaj Salmast migris al la regiono. En 1868, Sisakan/Gharakilisa iĝis parto de la Zangezurskij Ujezd, ene de la Elizavetpola Gubernio de la Rusa Imperio.
Moderna historio
Post kiam la soveta Ruĝa Armeo eniris la regionon Zangezuro en julio 1921, Sisakan kune kun la urboj Goris, Kapan kaj Meghri falis sub la sovetian regadon. En 1930, Sisian fariĝis la centro de la ĵuse fondita Sisiana rajono. La urbo kaj la Rajono estis konataj kiel Gharakilisa ĝis 1935, kaj Sisavan inter 1935-1940. Kun la funkciado de Vorotana Akvofalo (hidroelektra centralo) dum la 1960-aj jaroj, la urbo Sisian atestis rapidan kreskon. Multaj industriaj fabrikoj kaj servaj provizantaj firmaoj estis malfermitaj en la regiono. Kun la laŭpaŝa disvolviĝo de la urbo, Sisian fariĝis urbo de respublikana subigo ene de la Armena Soveta Socialisma Respubliko. La plej grava urba plano de la urbo estis adoptita en 1976. Startvojo estis malfermita en 1982 ĉe la nordorientaj antaŭurboj de la urbo, najbara al la ĉefa nord-suda aŭtovojo de Armenio.
Post la sendependeco de Armenio en 1991, Sisian estis integrigita en la tiama ĵuskreita provinco Sjuniko surbaze de la administraj reformoj de 1995.
Geografio
Sisian situas ĉe la sudoriento de Armenio, en la montara regiono de historia Sjuniko. Ĉirkaŭita de la montoj Zangezuro okcidente kaj montoj Barguŝat sude, la urbo situas ĉe la bordo de rivero Vorotan, je averaĝa alteco de 1600 super marnivelo, nur 6 kilometrojn sude de la ĉefa ŝoseo, kiu ligas Armenion kun la memproklamita Arcaĥa Respubliko kaj Irano. Sisiana rivero aliĝas al Vorotan ĉe la suda limo de la urbo.
La Sisiana montpasejo norde de la urbo estas je alteco de 2345 metroj, konektante la ebenaĵon Vorotan oriente kun la ebenaĵoj de Naĥiĉevano okcidente. La monto Ughtasar el 3563 metrojn alta rigardas ĉe Sisian de la nordo, dum la monto Mec Iŝĥanasar (3552 metroj) situas 13 km oriente de la urbo.
Ĉar la urbo ne troviĝas en alpa klimata zono, la vetero de Sisian estas karakterizita per malvarmaj/neĝaj relative longaj vintroj, kaj mildaj/varmaj relative mallongaj someroj. La averaĝa temperaturo en januaro estas –3,8 °C kaj +20,2 °C en julio. La jara pluvado ĉirkaŭas 532 mm.
Demografio
Kiel en tuta Armenio, la loĝantaro daŭre malkreskas ekde la dissolvo de Sovetio kaj la negativaj konsekvencoj en la ekonomio. Multaj lokaj fabrikoj fermiĝis kaj sekve lokanoj formigris al aliaj lokoj, precipe Rusio.
Jen la loĝantara templinio de Sisian ekde 1931: La kuracadon prizorgas Sisiana Medicina Centro. La Militista Hospitalo Sisiano situas en la proksima vilaĝo Aghitu.
Kulturo
Sisian estas ĉirkaŭita de multaj historiaj lokoj kies spuroj venas el la Paleolitiko same kiel la frua Bronzepoko. La petroglifoj de Ughtasar estas unu el la plej grandaj praaj petroglifaj lokoj en la mondo ekde la 12a jarmilo antaŭ Kristo, kiu troviĝas je malmultaj kilometroj norde de Sisian. La arkeologia ejo Zorac Karer, ofte nomata Armena Stonehenge en internacia turisma popolscio, de la 3-a jarmilo antaŭ Kristo situas 3 km norde de Sisian. La restaĵoj de bronzepoka ciklopea fortikaĵo troviĝas ĉe la nordorienta rando de la urbo, dum 2 aliaj mezepokaj fortikaĵoj troviĝas okcidente kaj nordoriente de la urbo. La preĝejo Sankta Gregorio de Sisavan el la 7a jarcento (ankaŭ konata kiel Sankta Johano) estas inter la plej gravaj historiaj famaĵoj de la urbo, konstruita inter 670-689.
La Sisiana Historia Muzeo nomata laŭ Nikolao Adonc funkcias ekde sia inaŭguro en 1989, kovrante la historion de Sisian kaj la ĉirkaŭa regiono. La urbo ankaŭ estas hejmo de publika biblioteko malfermita en 1935, la kulturdomo Hamo Sahjan, la sisiana filio de la Nacia Galerio de Armenio malfermita en 1978.
La muzika akademio de la urbo funkcias ekde 1960, kun ĉirkaŭ 175 studentoj, same kiel belarta akademio. La urbo havas ankaŭ akademion pri belartoj kaj porinfana arto, funkcianta ekde la sovetiaj tagoj.
La urbo havas 2 gazetojn: Vorotan  kaj Vorotanian Ghoghanjner.
Transportado
La aŭtovojo Erevano-Stepanakerto (Aŭtovojo M-2), kiu ligas Armenion kun la Arcaĥa Respubliko, estas nur 6 km nordoriente de Sisian. La Sisiana startvojo estis malfermita en 1982 najbare al la aŭtovojo. La urbo estas ligita kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj kaj urboj kun reto de regionaj vojoj, pavimitaj tra la montpasejoj.
Lolita (filmo de 1962)
Lolita estas dramkomedia filmo de 1962 reĝisorita de Stanley Kubrick kaj produktorita de James B. Harris, bazita sur la klasika samnoma romano de Vladimir Nabokov, kiu ankaŭ verkis la scenaron, centrita sur mezaĝa viro kiu obsediĝas kun adoleska knabino. La filmon ĉefrolas James Mason kiel Humbert Humbert, Sue Lyon kiel Dolores Haze (Lolita) kaj Shelley Winters kiel Charlotte Haze kun Peter Sellers kiel Clare Quilty. Ĝi obtenis nomumon al Oskaro al la plej bona adaptita scenaro.
Sisian
Ekonomio
Post la sendependeco de Armenio kaj la rezultinta ekonomia krizo, la plej multaj el la industriaj kaj agrikulturaj firmaoj de la sovetia periodo estis devigitaj fermi siajn pordojn.
Lolita (filmo de 1962)
Historio
Kubrick kaj Harris decidis fari Lolita (1962) en Anglio, pro la klaŭzoj metitaj en la kontrakto fare de la produktoroj de Warner Bros. kiuj havigis al ili kompletan kontrolon super ĉiu aspekto de la filmo, kaj la fakto ke la plano Eady kiu konsistis en imposto el biletbudoj permesis al la produktoroj mildigi la kostojn se 80% el la laboristaro estas britoj. Anstataŭe, ili subskribis traktadon de 1 milionoj da usonaj dolaroj kun la kompanio Associated Artists Productions de Eliot Hyman, kaj klaŭzon kiu havigis al ili la artan liberon kiun ili deziris. Lolita, nome la unua klopodo de Kubrick por nigra komedio, estis adapto de samnoma romano de Vladimir Nabokov, kaj transira filmo por Kubrick, "kiu markis turnopunkton el naturalisma kinarto... ĝis la superrealismo de liaj lastaj filmoj", laŭ la kinkritikisto Gene Youngblood. Kubrick estis profunde impresita de la kamaleoneca gamo de aktorkapablo de Peter Sellers kaj donis al li unu el la unuaj oportunoj por improvizi amplekse dum la filmado, filmante lin per tri kameraoj. Ambaŭ fame bone amikiĝis dum la produktado, montrante multajn similaĵojn; ambaŭ lasis la lernejon tro frue, ludis ĵaz-drumojn, kaj kunhavis fascinon por fotografio. Sellers poste diros, ket "Kubrick estas dio en mia opinio".
Sisian
Ekonomio
Nuntempe multaj fabrikoj por produktado de konstrumaterialoj, mebloj kaj konservitaj manĝaĵoj funkcias en la urbo, inkluzive de la mineja fabriko Sisian Shik,  fabriko Bazalt-M por konstrumaterialoj (ekde 2009),  kaj fabriko Sisian Ceramics.
Lolita (filmo de 1962)
Historio
Lolita estis filmita dum 88 tagoj per buĝeto de 2 milionoj de usonaj dolaroj en la Studioj Elstree, inter Oktobro 1960 kaj Marto 1961. Kubrick ofte kverelis kun Shelley Winters, kiun li trovis "tre malfacila" kaj postulema, kaj preskaŭ maldungis ŝin iam. Pro sia provokema historio, Lolita estis la unua filmo de Kubrick kiu generis polemikon; li finfine devis barakti kun cenzuristoj kaj forigi multon de la seksa elemento de la rilato inter la rolo de Humbert ludita de Mason kaj la Lolita de Lyon kio estis evidenta en la verko de Nabokov. La filmo ne estis grava sukceso ĉu por kritikistoj ĉu ekonomie post la publikigo, kaj enspezis 3.7 milionojn da usonaj dolaroj je biletbudoj en sia malferma periodo. Kubrick kaj Harris montris, ke ili povas adapti tre polemikan romanon sen interfero el studio. La moderaj gajnoj permesis al ili krei kompaniojn en Svisio por profiti avantaĝon de malalta impostado kaj akiri financan sekurecon dumvive. Lolita ekde tiam estis laŭdita de kinkritikistoj. Socia historiisto Stephen E. Kercher dokumentis, ke la filmon "demonstris, ke ties reĝisoro posedas entuziasman, satireman rigardopovon en la socian panoramon kaj en la seksajn handikapojn de la malvarmamilita Usono", dum Jon Fortgang de la kanalo Film4 skribis: "Lolita, per sia akuta mikso de patoso kaj komedio, kaj la dolĉega elsendo de la brilaj linioj de Nabokov fare de Mason, restas la definitiva priskribo de la tragedia leĝo-rompo".
Sisian
Ekonomio
Kun ĝiaj praaj arkeologiaj lokoj kaj alloga naturo, turismo estas grava sektoro por Sisian kaj la regiono. La urbo estas servita kun multaj tradiciaj butikaj hoteloj, gastejoj, same kiel restoracioj kaj trinkejoj.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Pli ol 160 samideanaroj kun sume proksimume 20.000 homoj formas la ligon.
Sisian
Edukado
Sisian estas hejmo de 5 publikedukaj lernejoj same kiel kelkaj antaŭlernejaj infanĝardenoj.
La Sisiana filio de la Armena Nacia Agrara Universitato estis malfermita en 2004, kun sep fakoj: agronomio, teknologio pri laktoproduktado kaj laktaĵoj, teradministrado kaj katastro, ekonomio kaj administrado de telkultivita produktado, agroalimenta kontado kaj revizio, veterinara sanitara kompetenteco, kaj bestobredado.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Komencoj ĝis 1938
La unuaj spuro de katolika gimnaziaj korporacioj en Aŭstrio estis en Linz en la 1859-a jaro; pro kaŝiĝdevo antaŭ aŭtoritatoj restis nur malmulto konata. Membreco kontraŭleĝa konsekvencis eĉ en lernejforlasdevo. Nur la en 1876 fondita korporacio Teutonia en Innsbruck, kiu nuntempe estas la plej malnova MKV-klubo, sukcese daŭris. Ĉiam oni volis doni alternativojn al liberalaj kaj naciismaj ideoj ĉefantaj ĉeuniversitatare. Post 1900 estiĝis ene de malmultaj jaroj tiaj kluboj kiuj plejparte aniĝis al la en 1900 fondita korporaciaro Mittelschüler-Cartell-Verband (MCV); ĝi ekzistis ĝis malmulte antaŭ la eksplodo de la Unua mondmilito. Nur post 1918 permesitis al ĉiuj tiaj organizaĵoj publika apero. Baldaŭ estiĝis posteulante MCV la korporaciaro Verband katholisch–deutscher Pennalverbindungen Österreichs (VPV), al kiu apartenis en la kuro de la tempo 68 kluboj. Ekde 1921 publikĝis organo ĝia "Burschenwacht". Bedaŭrinde ĝi malfunkciis ĉirkaŭ 1930 pro internaj kvereloj. Parallele fondiĝis Christlich-Deutscher Studentenbund (CDSB) al kiu ankaŭ membris knabinoj kaj kiu sukcese engaĝiĝis sur kampoj kultura, sociala, lernejpolitika (ekz. kontraŭ la de kelkaj intencita malpermeso de religiinstruado). Tiam la organizoj agis en tuta Germanlingvio. Sed post la potencakiro de la nazioj en Germanujo necesis fondi propran organizon aŭstrian en 1933, Mittelschüler-Kartell-Verband der katholischen farbtragenden Studentenkorporationen Österreichs (MKV) kiu tuj je la tempo de Anschluss havis ne malpli ol 78 korporaciojn katolikajn. Jam en la 18.10.1933, do nur kvin semajnojn post la fondo, estis malpermesita al ĉiuj anoj la membreco al Nacisocialisma Germana Laborista Partio. Dum Aŭstrofaŝismo la situacio malfacilis, ĉar postulitis fare de la ŝtataj aŭtoritatoj (kiuj estis ĝenerale favoraj al katolikismo) unuiĝo komuna en unu porjunula organizo. Tion la MKV-anoj malakceptis kaj preferis aniĝon al la katolika klubaro Reichsarbeitsgemeinschaft katholischer Jugendverbände Österreichs kiu permesis pli multe da libereco.
Sisian
Edukado
La Sisiana Plenkreska Edukcentro estas neprofitcela organizaĵo ofertanta evoluigajn programojn por la loĝantaro de la urbo.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Post Anschluss (1938)
Post la 12.3.1938 la tuta katolikkorporacia vivo ĉesis kaj MKV-anoj ofte suferis malavantaĝojn profesiajn kaj privatajn. Reaktiviĝo faritis en la 8.9.1945. En 1949 reaperis organo kiu nomiĝas ekde 1968 "couleur". En 1954 oni aniĝis al la katolika laborkomunumo Arbeitsgemeinschaft katholischer Verbände (AKV) kaj al Österreichischer Bundesjugendring (hodiaŭa nomo: Bundesjugendvertretung/BJV). Ĉar fonditis gimnazioj ĉiam novaj en multaj komunumoj oni ankaŭ intencis fondi novajn surlokajn korporaciojn. Engaĝiĝo lernejpolitika emfazitis post 1965. En 1972 fonditis Union Höherer Schüler (UHS; hodiaŭa nomo: Schülerunion). Apogitis engaĝiĝo de junaj MKV-anoj en iliaj lernejoj ekz. kiel porparolantoj aŭ reprezentantoj lernejanaj. En 1975 fonditis eŭropaskale Eŭropa kristana korporaciaro studenta (EKV), ankaŭ danke al la helpo de multaj MKV-anoj. Sub ĝia ŝirmo estas hodiaŭ ĉ. 660 korporacioj en 15 eŭropaj landoj kun sume ĉ. 120.000 studentoj. En la 1980-aj jaroj kaj denove en 2010 rediskutitis multaj fundamentaj punktoj instruaj.
Sisian
Sporto
Piedpilko, flugpilko, fucalo, manpilko, halterlevo, boksado, luktado kaj ŝako estas inter la popularaj sportoj en Sisian. La sporta lernejo por infanoj kaj junuloj de la urboj estis malfermita en 1961 per klopodoj de flugpilkisto Manvel Amirĥanjan. Elektita por ĉirkaŭ 500 junaj praktikantoj, la lernejo estis tute rekonstruita kaj malfermita en marto 2017.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Priskribo
Kontraŭe al similaj ligoj/korporacioj kiel ekz. Österreichischer Cartellverband temas ne pri universitataj studantoj respektive studintoj sed pri unio de lernejanoj el la superaj klasŝtupoj.
Sisian
Sporto
La urbo ankaŭ estas hejmo de ŝaka lernejo kaj futbala lernejo funkcianta ekde 2011.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Priskribo
Ĉiu membro de samideanaro en la MKV eluzas rubandon same kiel specifan ĉapon, kies formo povas variigi laŭ la konkreta klubo. Plej ofte ĉiuj korporaciaj uzoj tri specifaj koloroj.
Sisian
Sporto
La Stadiono de Futbala Lernejo Sisian estis konstruita dum 2017. La stadiono havas ĝisdatan artefaritan gazonon kaj sidlokojn de 500 spektantoj.
Mittelschüler-Kartell-Verband
Priskribo
La samideanaroj de la historie tute ne praktikas akademian skermadon (Mensur) malpermesite fare de la Apostola Seĝo. La anaro estas vira; kun grupoj kiuj akceptis virinojn ekzistas kontraktoj kunlaboraj.
Rilatoj eksteren
MKV estas sur eŭropa skalo membro de EKV (Europäischer Kartellverband). Specialaj rilatoj ene de Aŭstrio memkompreneblas kun Österreichischer Cartellverband/ÖCV.
Dardenne
Dardenne estas la nomo de la jenaj personoj:
Béla Kádár (pentristo)
Biografio
Béla Kádár devenis el juda familio. Li frekventis mlernejon. Li aĝis 20, kiam li vojaĝis en Eŭropo. Tiam li decidis, ke li estos pentristo. Ekde 1899 li lernis pentroarton en Budapeŝto, poste ankaŭ en Munkeno. Li debutis en ekspozicio en 1906. Li aliĝis al artista kolonio de Szolnok, poste li pentradis en Budapeŝto. Dum la 2-a mondmilito li devis kaŝiĝi, sed la edzino kun 2 infanoj estis viktimoj de la holokaŭsto. Post la mondomilito lia stilo ne estis konforma al la komenciĝanta socialismo, li mortis en soleco kaj nekonateco.
René Cassin
René Samuel CASSIN ([ ʁə' ne ka'sɛ̃:] ; naskiĝis la 5-an de oktobro 1887 en Bajono, mortis la 20-an de februaro 1976 en Parizo) estis franca juristo, diplomato kaj politikisto.
Sotheby's
Sotheby's estas transnacia firmao, origine angla sed nun posedata kaj kun sidejo en Usono, kiu estas unu el la plej grandaj aŭkciistoj de la mondo pri fajna kaj ornama arto, juvelarto, kaj kolektoj. Ties operacioj estas dividataj en tri fakoj: Aŭkcio, Financo, kaj Komerco. La entreprenaj servoj gamas el Korporaciaj Artoservoj al Privataj Vendoj.
René Cassin
Li kreis en 1947 la Institut français des sciences administratives (Francan instituton pri administraciaj sciencoj). Li estis la precipa redaktoro de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj en 1948, kaj gajninto de la Nobel-premio pri paco en 1968.
Sotheby's
Sotheby’s estas la kvara plej malnova entrepreno por aŭkcioj en la mondo ankoraŭ funkcianta, kun 90 sidejoj en 40 landoj. Decembre de 2011, la entrepreno havis 1,446 dungitojn. Ĝi estas la plej granda artentrepreno de la mondo kun tutmonda vendokvanto en 2011 totale de 5.8 mil milionoj da dolaroj.
Sotheby’s setlis la 11an de marto 1744 en Londono. La usona entreprenaro estis dekomence aligita en aŭgusto de 1983 en Miĉigano. Junie de 2006, Sotheby’s Holdings, Inc. realiĝis en la ŝtato Delavaro kaj renomiĝis Sotheby’s. Ĝi havas sidejon en Novjorko.
René Cassin
Membro de la Ligo de Nacioj
Ekde 1940, kun la generalo Charles de Gaulle li estis unu el la proparolantoj de la France Libre (Libera Francujo), dum la ekzilo en Londono pro la nazia okupado de Francujo.
Socialaj kaj politikaj agoj
Poste li estis nomumita delegita por sia lando al la permanenta konferenco de kuniĝinta ministroj pri edukado. Dank'al sia privilegia pozicio, la elektita centra oficejo por UNESKO estis la urbo de Parizo en 1945. Kiel pasia humanisto li defendis homajn rajtojn. CCJO René Cassin estas juda organizo pri homaj rajtoj, fondita en 1946, kun konsultiĝa statuso apud internaciaj organizoj. Li estis unu el la ĉefaj inspirintoj kaj redaktoroj de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj. Li estis ankaŭ aktivulo en la Komisiono pri Homaj Rajtoj en la Unuiĝintaj Nacioj (komisiono, de kiu li estis prezidanto en 1955 kaj 1956) kaj en la Permanenta Kortumo de Internacia Justeco de Hago.
Prezidanto de provizora Konstitucia Konsilio de Francio en 1958, li oficiale proklamis la generalon Charles de Gaulle Prezidento de la Respubliko.
En 1959, li estis nomumitaj vicprezidanto de la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj (kun sidejo en Strasburgo) ĝis 1965, kaj poste ties prezidanto de 1965 ĝis 1968.
En 1968, dudek jaroj post la Universala deklaracio de homaj rajtoj, li  gajnis la Nobel-premion pri paco: Pro tuta vivo dediĉita al paco, justeco kaj homaj rajtoj, kaj pro lia laboro kiel redaktoro de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj. Dum la sama jaro, li ricevis la Premion pri Homaj Rajtoj el la Unuiĝintaj Nacioj, premio rekompencanta homojn aŭ organizojn, kiuj faris gravajn kontribuojn al "la promocio kaj protekto de homaj rajtoj kaj de fundamentaj liberecoj." . La sekvantan jaron li partoprenis al la kreado de la Institut international des Droits de l'Homme (Internacia Instituto pri Homaj Rajtoj), kiun li prezidantis ĝis 1976.
Cassin mortis en Parizo la 20-an de februaro 1976, kaj liaj cindroj estis translokitaj al la Panteono de Parizo.
Franca instituto pri administraciaj sciencoj
En 1947, René Cassin kreis la Institut français des sciences administratives (Francan instituton pri administraciaj sciencoj), kiu estas agnoskita kiel asocio de publika utileco, kaj kiu aliĝis al la Institut international des sciences administratives (Internacia instituto pri administraciaj sciencoj) jam ekzistanta ekde 1930. Li estis la unua prezidanto de sia franca instituto. Sub lia prezidanteco estis organizitaj multnombraj simpozioj, kiuj konsekvence disvolvis la pripensadon de la doktrino pri administracia juro.
Omaĝoj
René Cassin ricevis la medalon de granda kruco de Honora Legio.
Per lia nomo René Cassin nomiĝas multaj lernejoj en Francujo, kaj liceoj sed ne nur en Francujo ankaŭ en Fianarantsoa (signifa: kie oni lernas bone), Jerusalemo kaj Oslo. La Profesia internacia universitato René Cassin de Liono, kreita dum 2003, estis oficiale baptita laŭ tia nomo en 2005.
J90
En geometrio, la J90 estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J90). Ĝi estas unu el la rudimentaj solidoj de Johnson kiu ne estas farata per modifo de platona aŭ arĥimeda solido.
Kantono Polk (Georgio)
La kantono Polk (Polk County) estas kantono de Usono en la subŝtato Georgio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Tiina Lillak
Tiina LILLAK (naskiĝinta la en Helsinko) estas finna lancoĵetistino. En 1983 ŝi venkis la mondĉampionon en Helsinko kaj en 1984 ricevis olimpikan arĝenton en Los-Anĝeleso. Ŝi ĵetis la finnan virinan rekordon dek unu fojojn. En 1982 ŝi ĵetis virinan mondrekordon per distanco de 72,40 m. Samjare Lillak en eŭropa ĉampioneco restis la 4-a kaj Sofia Sakoraja rompis la rekordon de Lillak ĵetante 74,20 m, sed en sekvanta jaro Lillak ĵetis denove virinan mondrekordon per distanco de 74,76 m. En unua duono de 1980-aj jaroj Tiina Lillak estis unu de plej bonaj virinaj lancoĵetistoj en la mondo.
Kantono Polk (Georgio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
34753 Zdeněkmatyáš
34753 Zdeněkmatyáš estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Ĝi esti nomata en memoro de la ĉeĥa teoria fizikisto Zdeněk Matyáš (1914 – 1956), unu el la fondintoj de la ĉeĥoslovaka solid-stata fiziko inspirata de lia restado kun Nevill Francis Mott ĉe la Laboratorio Cavendish de Kembriĝo en la malfruaj 1940-aj jaroj. Li laboris pri la duonkonduktaĵoj kaj estas aŭtoro de la unua ĉeĥa monografio pri tiu temo.
Honiaro
Geografia situo
Honiara estas havenurbo ĉe la norda marbordo de insulo Guadalcanal. La loko kuŝas ĉe la enfluejo de rivero Matanika. Geografia situo 159º 57' oriente 9º 26' sude.
Urbopejzaĝo
Honiara kuŝas apud mallarĝa borda strio ĉe havengolfo. Nur kelkaj loĝejoj staras sur la arboriĉa deklivaĵo, kiu fermas la mallarĝajn bordajn striojn. Respektive al tio, ekzistas nur 2 ĉefstratoj tra la loko: la Main Street kaj China Town. La domoj estas tre malaltaj, ofte konsistantaj nur el teretaĝo.
Ekonomio kaj trafiko
Honiara estas atingebla tra la internacia flughaveno, Honiara International Airport (ĝis novembro 2003 Henderson Airfield), troviĝanta ĉ. 10 kilometrojn de la urbo. La flughaveno anstataŭis la usonan flugkampon de la dua mondmilito. La loka haveno certigas kontaktojn al la loka insularo.
Industrion reprezentas trinkaĵaj fabrikoj kaj keksofabriko. Eksportvaroj estas la kokosnukso, kopro kaj fiŝo. La plej gravaj komercaj partneroj estas Malajzio, Japanio, Sud-Koreio kaj Tajvano.
Religioj
La ĉefreligio sur la insulo estas la kristanismo (96% el la kredantoj); ekde la 22-a de decembro 1978, Honiara estas sidejo de ĉefdiocezo.
Historio
Antaŭ la fondo de la urbo, tiuloke furiozis sanga batalo de la dua mondmilito: la batalo de Guadalcanal. La hodiaŭa havengolfo de la urbo ricevis sian nomon Iron Bottom Sound (esperante: Fergrunda Golfo) post tiu ĉ. 50 militŝipoj, kiuj tiu estis sinkigitaj far Usono kaj Japanio.
Post okupo de la insulo, Usono establigis tie armea bazon. Post kiam Salomonoj venis en 1952 sub britan protektoraton, la britoj deklaris Honiara registarejo anstataŭ la ĝistiama ĉefurbo Talagi. Kiam Salomon-insuloj sendependiĝis (7-a de julio 1978), Honiara restis registarejo.
Post la perfortaj ribeloj en 2000, la pacon restarigis la invititaj aŭstraliaj soldatoj, ĉar la Salomon-insuloj ne disponas pri armeo. La aŭstralianoj garnizonas tie ankaŭ en 2005 (laŭ peto de la registaro).
Hliboke
Hliboke (Глибоке, Mélyút [mEjUt]) estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Ruski Komarivci.
Situo
Hliboke situas en valo laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Uĵhorodo-Seredne.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Mélyút apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Hliboke apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Segilo (filmserio)
Segilo (angle: Saw) estas serio de usonaj krimaj kaj suspensaj hororaj filmoj. Ĉiuj filmoj en la serio formas parton de granda kaj kontinua komuna rakonto.
La filmoj de la serio estis regule publikigitaj en Usono la vendredon antaŭ Haloveno.
La filmoj sekvas la serian murdiston John Kramer (Tobin Bell) konatan fare de la amaskomunikilaro kiel Jigsaw (Puzlo) kiu havas severan cerban kanceron. Anstataŭe de murdado de siaj viktimoj, li metas al ili "mortludojn" kie la celo estas trovi manieron eliri vivantaj de la kaptilo en kiu ili estas malliberigitaj. La maniero trovi la fuĝon estas malfacila kaj la viktimoj devas fizike damaĝi sin aŭ aliajn por eliri. Johano faras siajn malsanajn agojn por instrui siajn viktimojn aprezi tion, kion la vivo donis al ili.
La filmserio "Saw" gajnis multajn premiojn, kiuj laŭdis ĝin kaj atingis grandan sukceson tra la mondo. Ĝi estas precipe populara kaj konata pro la streĉa kaj malhela atmosfero en la filmoj, la intrigotordaĵoj, la surprizaj finoj kaj la malsana, terura sadismo kiu aperas en ĉiu filmo. La originala ideo por la filmoj estis elpensita de la aŭstraliaj Scenaristo Lee Wonnell kaj James Wan, kiuj produktas la serion. En 2010, la serio "Saw" de filmoj eĉ gajnis eniron en la Guinness-libro de rekordoj en la kategorio de la plej sukcesa hororfilma serio de ĉiuj tempoj, pro biletvendejaj enspezoj de 953 421 276 USD - pli ol iu ajn alia horora filmo ĝis 2018, en kiu ĝi superis la teruran serion To Summon Evil la serion "Saw", kiam ĝi amasigis totalan profiton de 1,5 miliardoj da dolaroj entute.
La 27-an de oktobro 2017, la oka filmo en la serio, Enigmo (unue nomita "The Saw: Heritage") estis publikigita. La 21-an de majo 2021 (ĉirkaŭ jaron post la origina eldondato de la filmo de la 15-a de majo 2020, kiu estis prokrastita pro la KOVIM-19 epidemio), la naŭa filmo en la serio, "Spiralo - El La Libro de Segilo" estos publikigita.
Francisco Bernabé Madero
Francisco Bernabé Madero (Bonaero, 1816 - samloke, 1896) estis politikisto, advokato kaj entreprenisto argentina, Vicprezidento de la ŝtato inter 1880 kaj 1886. Li estis fondinto de la urbo Maipú, provinco Bonaero. En 1878 li fondis la urbon Maipú. Lia bieno estis konsiderata modelo de plibonigo de la rasoj kaj de bovoj kaj de ĉeveloj.
Biografio
Jam juna li partoprenis en la ribelo de 1839 kontraŭ la guberniestro Juan Manuel de Rosas. Post la malvenko ekziliĝin en Montevideo kaj aliĝis al la armeo de Juan Lavalle, kaj lukits en la bataloj de Don Cristóbal, Sauce Grande kaj Quebracho Herrado. Alveninte al San Miguel de Tucumán, li estis sendita de Lavalle al Bolivia, por peti helpon al la tiea registaro kontraŭ Rosas. Li ricevis en Bolivia la restojn de la armeo unueciga post la Batalo de Famaillá, kaj la personajn restojn de la propra Lavalle, mortinta en Jujuy.
Poste li translokiĝis al Ĉilio, de tie al Brazilo kaj fine al Montevideo, kie servis al la lukto kontraŭ la sieĝo fare de Oribe.
Post la Batalo de Caseros revenis al Bonaero; post partopreno en la Revolucio de la 11a de septembro de 1852 akompanis la generalon José María Paz al San Nicolás de los Arroyos, ekde kie tiu planis invadi Santa Fe kaj Kordobo.