cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sheer Heart Attack
Ĝi estas listita en la libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die ("1001 Muzikalbumoj Kiujn Vi Devas Aŭdi Antaŭ Via Morto").
NGC 1885
NGC 1885 (alia indiko — ESO 56-SC88) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
45511 Anneblack
45511 Anneblack estas asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 1:6 kun la Tero kaj 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey : astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anne Black, unu el la fondintoj de la Internacia Asocio de Kolektantoj de Meteorŝtonoj, kies prezidentino ŝi estis dum tri mandatoj. Ŝi tradukis multenombrajn librojn kaj artikolojn pri meteorŝtonoj el sia gepatra franca lingvo al la angla por publikado en Usono.
Boris Jelcin
Boris Nikolajeviĉ JELCIN (Борис Николаевич Ельцин; naskiĝis la, mortis la ) estis soveta/rusa politikisto. Li estis la unua prezidento de Rusia Federacio post disfalo de Sovetunio: unue elektiĝis en 1991, due — en 1996. Fine de la jaro 1999, antaŭ la fino de sia oficperiodo sur la prezidenta posteno, Jelcin propravole eksiĝis; tiama ĉefministro Vladimir Putin ekplenumis prezidentajn devojn kaj en 2000 gajnis prezidentelektojn.
Partia kaj politika vivo
Ekde 1985 Jelcin eklaboris en Moskvo, tie li gvidis Urban Komitaton de KPSU. Dum sia laboro kiel la unua sekretario de la Moskva Urba Komitato Jelcin iĝis populara pro multaj agoj, kiuj proksimigis lin al simpla popolo: li persone kontrolis laboron de publika transportado veturante en busoj, vizitadis senaverte vendejojn, eksigis kelkajn altrangulojn. De tiu posteno li propravole foriris en 1987 post akraj konfliktoj kun partiaj kolegoj. La Jelcin estis elektita Prezidanto de la Supera Soveto de Rusio (tiam nomata Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko, RSFSR). En aŭgusto de 1991 li ĉefrolis en movado kontraŭ antidemokratia puĉo.
La li estis elektita prezidento de RSFSR, ricevinte 57,3% da voĉdonoj. Tiu tago poste iĝis festata en la lando kiel Tago de Sendependiĝo (subkomprenatas sendependiĝo de RSFSR, nuna Rusio, disde Sovetunio).
En decembro de 1991, kune kun la gvidantoj de Belorusio kaj Ukrainio, subskribis dokumentojn pri fondo de Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj kaj ĉeso de ekzisto de Sovetunio.
De 1992 Jelcin efektivigis ekonomiajn kaj politikajn reformojn en Rusio, likvidis Superan Soveton de Rusia Federacio kaj tutan sistemon de sovetoj, iniciatis prilaboron de nova konstitucio de Rusia Federacio.
Ekonomiaj reformoj ("liberigo de prezoj") estis ŝokaj por la lando, milionoj da civitanoj perdis sian monon, longe akumulatan dum sovetia epoko. Troa inflacio daŭris du jarojn (1992, 1993), kio kutimigis rusianojn teni siajn ŝparaĵojn en alilandaj valutoj (plej ofte usonaj dolaroj). Privatigo de propraĵoj ebligis aperon de t. n. oligarĥio: grupo de ekstreme riĉaj potenculoj, kiuj fakte ekregis la landon en la dua duono de la 1990-aj.
Kritiko
Boris Jelcin estas ofte kritikita pri falo de produktado, drasta malbonigo de vivkvalito en la lando, akriĝo de sociaj problemoj kaj, sekve de ĉio ĉi, al malgrandiĝo de loĝantaro.
Dum la 15 jaroj 1990-2005 kvanto de rusia loĝantaro malgrandiĝis, laŭ pli optimismaj pritaksoj, je 11 milionoj da homoj kaj eble pli, samtempe Rusio iĝis unu el la landoj kun ekstreme malgranda naskokvanto. Mezuma vivodaŭro falis de 63 ĝis 56 jaroj (ĉe viroj). Dekkelkobliĝis kvanto de narkotuloj, draste kreskis aliaj problemoj.
Oponantoj de tiu kritiko atentigas, ke negativaj tendencoj aperis jam en 1991, antaŭ ekrego de Jelcin, kaj ligas la problemojn kun la krizo de soveta ekonomia sistemo.
Jelcin estas kritikata ankaŭ pro neglekto de la interesoj de rusparolantaj diasporoj en ekssovetiaj respublikoj. En multaj novaperintaj ŝtatoj etnaj rusoj kaj aliaj "netitolaj" loĝantoj spertis grandajn problemojn inkluzive de perforto kaj persekutoj laŭ etna aparteno.
Li ricevis la honoron de la Ordeno de la Honora Insigno.
Spartak Miŝulin
Spartak MIŜULIN (Спартак Мишулин; naskiĝis la en Moskvo; mortis la  en Moskvo) estis aktoro de Rusio.
Post studado en artileria lernejo en Anĵero-Sudĵensko li estis kondamnita laŭ denunco kaj pasigis kelk jarojn en malliberejo. Post liberiĝo li laboris en kulturdomoj de vilaĝoj Brusovo kaj Udomlja de Tverja provinco. Kvankam li ne trapasis ekzamenon en ŝtata instituo de teatra arto, li laboris el la dramaj teatroj de Tverj kaj Omsk en la 1950-aj jaroj. En 1960, post gastroloj de Kalinina teatro en Moskvo, li estis invitita samtempe en tri ĉefurbajn teatrojn - Lenkom, Centralan teatron de Sovetia armeo kaj Teatron de Satiro. Elektinte Teatron de Satiro, li laboris tie ĝis fino de la vivo.
Spartak Miŝulin estis popularega aktoro. Li ludis en pli ol 30 filmoj kaj plenumis dekojn da roloj en teatro. Rusiaj spektantoj konas lin laŭ roloj en filmoj "Apartenaĵo de la respubliko", "Blanka dezerta suno", "Homo de Bulvardo de Kapucinoj", "Privata detektivo, aŭ Operacio 'Koopero'" k. a.
Fine de junio de 2005 Miŝulin trafis en kardiologian centron pro kora malsano.
La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio
Miklós Almási
Miklós Almási [miklOŝ almAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Almási Miklós estas hungara filozofo, instruisto, altlerneja instruisto, verkisto, esteto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
Miklós Almási naskiĝis la 1932 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Almási frekventis Sciencan Universitaton Loránd Eötvös inter 1951-1954. En 1957 li eklaboris en la universitato, sed post unu jaro pro la politiko li devis forlasi la laborejon. Li ekinstruis en mezlernejo. Inter 1967-1978 li redaktis revuon. En 1972 li doktoriĝis. En 1978 li estis nomumita universitata katedrestro. Li emeritiĝis en 2002, tamen li ne interrompis la edukadon. Li ricevis premiojn 4-foje. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Parta vida malkapablo
La parta vida malkapablo estas vida malkapablo kun 10-33%-a vidkapablo en la pli bona okulo kun la plej bona okulvitro (visus 0,1-0,33). Oni determinas la limojn mole, konsideras ankaŭ la prognoson, la vidkampon, kaj la aliajn oftomatologiajn deformiĝojn.
Depende de la malsano aŭ la difekto de la okulo oni povas malpermesi iujn movojn, ĉar ili endanĝerigas la residuan vidadon. Do tiuj ne estas permesitaj subite aŭ forte skui la kapon, puŝiĝi, kaj eviti la streĉan spiradon, esti kun kapo sube; ankaŭ la subita levado kaj portado de la pezaj estaĵoj estas malpermesita.
La infanoj kaj la plenkreskuloj kun parta vida malkapablo helpe de ĝustaj iloj povas uzi sian vidadon, estas vide evolvigeblaj kaj edukeblaj.
Kaŭzoj
La 5% de la homoj estas parta vida malkapabla. La ĉefaj kaŭzoj estas la degeneracio de la makulo, la katarakto kaj la glaŭkomo. La degeneracio de la makulo respondas por preskaŭ la 45% de la parta vida malkapablo. Interalie povas la vidadon malbonigi la severa astigmatismo, miopio kaj aliaj refraktaj difektoj, la malsana evolvado de la vejnoj kaj arterioj de la retino aŭ la retina disiĝo, la malakra vidado, la fendo de la okulo, la malgrandeco de la okulo, la nistagmo, la malestado aŭ elartikado de la lenso, la atrofio de la vidnervo, la pendado de la palpebro, la degenerado de la partoj de la okulo, aŭ la albinismo.
Kuracado
La kuracado de la vida malkapablo dependas de ĝia kaŭzo. Oni devas rekoni la vidajn problemojn tiel frue, kiel frue oni povas, por ke profilaktu la pli grandan malbonigadon de la vidado. La oftomatalogisto mezuras, korektas la vidkapablon kiel li povas, kaj instruas la uzadon de la iloj (lupeoj, eldonaĵoj kun grandaj literoj, elektrikaj legomaŝinoj, programoj kiuj estas uzebla per voĉo, binokloj, telefonoj kaj horloĝoj kun granda ekrano). Helpe de tiuj iloj la parte vidmalkapablaj infanoj povas lerni kun la kapablaj infanoj.
En la landoj, kie la diagnozo kaj la kuracado estas tre multekosta por la plej granda socitavolo, helpas internacia helporganizoj aŭ komunutilaj organizoj.
V-2
La V–2 estis unuŝtupa, likvidfuela balistika raketo, evoluigita dum la dua mondmilito en Germanio. Germanio uzis ĝin kontraŭ Grand-Britio kaj Belgio. Post la dua mondmilito, la Sovetunio kaj Usono uzis la V–2-raketojn kaj germanajn spertulojn en sia raketa programo. V–2 raketo estis la unua, kiu atingis la kosmon.
Historio
La uzprincipojn de la likvidfuela raketo priskribis la rusa sciencisto Konstantin Ciolkovskij, dum Robert Goddard lanĉis unuafoje tiun raketon.
En Eŭropo, la pralando de la raketa esplorado estis Germanio. La membroj de la Unuiĝo por la Kosmovojaĝo (VfR - Verein für Raumschiffahrt) komencis unufoje konstruon de esplora raketo. Inter ili agadis eĉ la juna inĝenier-aspiranto Wernher von Braun. Braun baldaŭ iĝis gvidanto de la grupo danke al lia bona organiza kapablo kaj elstaraj ideoj pri la direktaj sistemoj de la raketoj.
La evoluigo de la raketoj impetis, post kiam la pacdiktatoj malpermesis por Germanio produktadon de multaj armilioj, tiel la armeaj gvidantoj ekapogis, sponsoris la Unuiĝon.
Danke al la financa apogo, la unua raketo estis preta en 1932. Ĝi havis la signon A1 (Aggregat 1) kaj funkciis per etanolo kaj fluida oksigeno. En 1934 finpretiĝis eĉ la dua versio, la A2, kiu oni prezentis eĉ al la nova kanceliero Adolf Hitler. Pro la sukceso, la armeo rekrutis Braun kaj ties grupon kaj oni deklaris militara programo la evoluigojn de la raketoj.
La centro de la esploroj, eksperimentoj estis Peenemünde, malgranda insulo de la Balta maro. Oni konstruis la A3, poste – per sesjara evoluiga laboro – la tipon A4, la pli postan V-2. La unua lanĉo de A4 okazis en marto de 1942, dum kio la raketo flugis 1,6 km, poste falis en la maron. La dua flugo ne alportis sukceson. La tria starto okazis la 3-an de oktobro 1942 estis perfekta, la raketo flugis 193 km kaj atingis altopinton de 80 km.
Dum unu testflugo, la V-2 atingis alton de 189 km.
Teknikaj datenoj
V-2 estis unuŝtupa, memregata, balistika raketo.
Pelilo
La peladon certigis likvidfuela raketomotoro, planita de Walter Thiel, havinta puŝforton de 27 tunoj. La pelilo uzis 3800 kg da etanolo (etil-alkoholo) kaj aldone 4900 kg da likvida oksigeno kiel oksidaĵo.
Direkta sistemo
La trajektorian moviĝon direktis giroskopa navigada sistemo. La direktado okazis per gasradia direktado, per ŝanĝo de la puŝforta vektoro. La alidirektigon de la gasradioj ebligis per turniĝo de la gasradiaj direktiloj, malantaŭ la blovtubo, sur la interna flanko de la stabilizaj flugiloj. La direkta sistemo kun tipnomo LEV–3 entenis du giroskopojn (unu horizontalan kaj unu vertikalan).
Post la starto, la pelilo funkciis 210 sekundojn, ĝis forkonsumo de la fuelo, poste la raketo libere flugis en balistika vojo ĝis enfrapiĝo.
Pro la primitiva direkta sistemo, la V-2 ne estis preciza armilo, la trafprecizeco estis 17 km-a.
Militara uzo
Post la sukcesa flugo de A4, la nazia armea gvidantaro tuj elkriis la V-2 "mirakloarmilo". Oni baptis en la propaganda ministerio de Goebbels – analoge al V-1 – al V-2 (Vergeltungwaffe – rekompenca armilo''').
La unua milita uzo de V-2 okazis la 2-an de septembro 1944, dum la dua mondmilito, la germanoj lanĉis 3.172 raketojn el kiuj alvenis la celon nur 1.100. Multaj raketoj eksplodis dum la flugo aŭ falis en la maron. Tiun mankon korektis la inĝenieroj nur je fino de la milito. Oni lanĉis la du lastajn V-2 la 27-an de marto 1945. La V-2 kaŭzis morton de 2.754 kaj vundiĝon de 6.523 homoj.
Oni uzis ĝin cefe kontraŭ havenoj de Antverpeno, sed unufoje trafis ĝi kinejon, kaŭzante morton de 567 homoj.
Postludo
Post la mondmilito, Wernher von Braun kaj skipo de 40 inĝenieroj venis en Usonon, kun 70 raketoj A4/V-2. La raketoinĝenieroj tuj eklaboris por la usona armeo kaj daŭrigis eĉ klaboron de Robert Goddard, mortinta antaŭe du monatojn.
Sur ĝi baziĝis parte la raketoj de usona Jupiter-a kaj Saturn-a raketofamilio.
Ankaŭ la Sovetunio akiris inĝenierojn, komponentojn de la raketo. Per tiuj produktis la sovetoj la sian unuan balistikan raketon R–1. Laŭ tiuj spertoj evoluigis la raketojn Sputnik kaj Vostok, la skipo de Sergej Koroljov.
Le Pradet
(jen france, okcitane Lo Pradet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), borde de la Mediteranea Maro, kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Tulono, kreita en 2002. Fine de en la komunumo vivis.
Helloween
Helloween estas germana muzikgrupo, kreita en 1984 en Hamburgo, en Germanio. Nomigata kiel la kukurboj de Hamburgo, la muzikgrupo estas konsiderata kiel unu el fondintoj de potenca metalroko.
Historio
Helloween estis formata de Markus Großkopf, Kai Hansen kaj Ingo Schwichtenberg, anoj de estinta grupo Gentry/Iron Fist, kaj Michael Weikath, membro de estinta grupo Powerfool.
Péter Virágvölgyi
Péter Virágvölgyi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Perbál.
Biografio
Péter Virágvölgyi maturiĝis en arta mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1967, sed ekde 1962 li estis dekoraciisto en fremdultrafika oficejo. En 1969 li akiris licencon pri presisto, tipografian-grafikistan diplomon en Industriarta Altlernejo en 1973. Lia ĉefinstruisto estis György Haiman. Ekde la sekva jaro li instruis en la altlernejo (intertempe universitato) ĝis sia frua morto. Komence li estis asistanto, ekde 1983 lektoro, ekde 1987 docento, ekde 1993 katedrestro. Li estis kreinto de la hungara kursivo. Li ricevis postmortan premion en 1999. Lia edzino naskis filon.
Muñogrande
Muñogrande [munjoGRANde] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de du loĝlokoj, nome Muñogrande kaj Castilblanco, ĝi okupas totalan areon de 16,16 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 71 loĝantojn. Ĝi perdis 360 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 33 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Crespos, Viñegra de Moraña, Albornos, Vita, El Parral, Sigeres, Santo Tomé de Zabarcos kaj San Pedro del Arroyo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
20237 Clavius
20237 Clavius estas malbone konata tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la germana matematikisto kaj astronomo Christopher Clavius (1528–1612), kiu trovis kie meti la superjarojn en la Gregoria kalendaro. La papo Gregorio la 13-a revizis la kun la helpo de Clavius.
Leopold Reichwein
Leopold Reichwein (* 16-an de majo 1878 en Breslau, Malsupra Silezio; † 8-an de aprilo 1945 en Vieno) estis germana direktisto kaj komponisto.
Reichwein estis fervora nazio. Li fondis la ''NS. Wiener Tonkünstler Orchester'' kaj estis direktisto de la abonkoncertoj de la Wiener Konzerthausgesellschaft kaj de la Wiener Musikverein.
Reichwein sin mortigis je militfino en Vieno.
Hamrin Montoj
En antikveco, la montoj estis parto de la landlima regiono inter Babilonio sude kaj Asirio norde. En mezepokaj tempoj, Babilonio kaj Asirio iĝis lingve arabigita kaj kurdigita respektive, kaj nuntempe la areo formas parton de la lingva limo inter plej el la arab-parolanta Irako kaj kurd-parolanta Irako.
Jallais
Jallais estas franca komunumo en la departemento Maine-et-Loire.
Ĝemelaj komunumoj
Jallais ĝemeliĝis kun: Tra tiu ĝi parencas ankaŭ kun
Cordeiros
Cordeiros estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 8.168 loĝantojn en 2010.
Cordeiros signifas en la portugala ŝafetoj.
Distrikto Pravdinsk
La distrikto Pravdinsk (Правдинский район, latinliterigite Pravdinskij rajon) estas municipa distrikto de la Kaliningrada provinco en la Rusia Federacio - laŭ la administra reformo de 2008 unu el dek sep municipaj distriktoj kaj sep urbaj distriktoj de la provinco. Laŭ la stato de tiu administra reformo la distrikto kovras areon de kvadrataj kilometroj. En 2010 ĝi havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 15 loĝantoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Pravdinsk, cirile Правдинск, ĝis la jaro 1945 germane nomita Friedland.
Abbie Hoffman
Abbot Howard HOFFMAN (naskiĝis en Worcester (Masaĉuseco) la 30-an de novembro 1936 - mortis en Solebury Township, Pensilvanio la 12-an de aprilo 1989) estis usona politika kaj socia aktivulo, anarkiisma, kaj revoluciulo kiu kunfondis la Internacian Junularan Partion ("Yippies").
Selenĉa
Selenĉa, serbe Селенча, slave Selenča, hungare Bácsújfalu estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉ. La hungaroj uzas ankaŭ formon Szelencse [selenĉe].
Davidova ermitejo
La Davidova ermitejo (ruse Давидова пустынь) estas monaĥejo apud Moskvo.
Selenĉa
Situo
Selenĉa situas sur ebenaĵo.
Abbie Hoffman
Hoffman estis arestita kaj instigita pro tumulto kiel rezulto de sia rolo en protestoj kiuj kondukis al perfortaj konfliktoj kun polico dum la Demokrata Nacia Konvencio de 1968, kune kun Jerry Rubin, David Dellinger, Tom Hayden, Rennie Davis, John Froines, Lee Weiner, kaj Bobby Seale. La grupo estis konata kolektive kiel la "Ĉikago ok"; kiam la procesigo de Seale estis apartigita de la aliaj, ili iĝis konataj kiel la Ĉikaga Sep. Dum la akuzitoj estis komence juĝitaj pro intenco instigi tumulton, la verdiktoj estis renversitaj dum apelacio.
Selenĉa
Historio
Slovakoj fondis la vilaĝon en 1758, kies tiama loknomo estis "Érsek Ujfalu" (=ĉefepiskopo-nova-vilaĝo). Poste oni nomumis la komunumon Bácsújfalu. En 1886 kaj en 1899 incendioj okazis. En 1900 vivis en Bácsújfalu 3135 homoj, (2985 slovakoj, 65 hungaroj, 43 germanoj, 40 serboj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Selenĉa 3279 homoj, (slovakoj: 2990 (91 %), ciganoj 175 (5 %), serboj 45 (1 %), hungaroj 12 (0.4 %) kaj aliaj).
Abbie Hoffman
Hoffman daŭrigis sian aktivismon en la 1970-aj jaroj, kaj restas ikono de la kontraŭ-milita movado kaj la kontraŭkultura epoko. Li mortis pro intenca fenobarbitala troa dozo en 1989.
Davidova ermitejo
La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio
Axel Rodrigues de Arruda
Axel Rodrigues de Arruda (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1992 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Santa María del Oro (Jalisco)
Santa María del Oro estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa María del Oro. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 056.
San Juan Juquila Vijanos
San Juan Juquila Vijanos estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Juquila Vijanos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 201.
Santa María del Oro (Jalisco)
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 944 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 712 scipovis legi kaj skribi kaj 228 viroj estis analfabetoj. Do 24.15 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 929 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 724 sciis legi kaj skribi kaj 200 virinoj estis analfabetoj. Do 21,53 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Santa María del Oro vivis 2540 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj neniu estis indiĝeno.
San Juan Juquila Vijanos
Geografio
San Juan Juquila Vijanos apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1908 loĝantojn. El tiuj estis 917 viroj kaj 991 virinoj. La komunumo havas surfacon de 37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo.
Santa María del Oro (Jalisco)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
San Juan Juquila Vijanos
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1499 indiĝenoj. El tiuj 1240 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1240 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Anna Ŝarapova
Anna ŜARAPOVA estis rusia esperantistino, kiu naskiĝis en 1863 kaj mortis en 1923. Ŝi estis tre fervora propagandistino pri la internacia lingvo en la urbo Kostroma. Anna Ŝarapova multe kunlaboris en la Esperanto-gazetaro. En apartaj libretoj aperis ŝiaj tradukoj „Kaŭkaza kaptito“, „Esperanto kaj Vegetarismo“, „Dio - unu por ĉiuj“ kaj „La morto de Ivan Iljiĉ“ de Leo Tolstoj.
Dum la Unua mondmilito ŝi loĝis en Svislando kaj ŝia reveno al Rusio en 1920 multe helpis al restarigo de internaciaj Esperanto-rilatoj post la milito inter la rusaj kaj alilandaj esperantistoj.
Karba
Karba estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Zahrádky en valo de rojo Robečský potok sur enirejo kun nacia naturmemorindaĵo Peklo.
Historio
Domaro Karba estas konata ekde la 17-a jarcento kiel ekskursa loko antaŭ la enirejo en la valon Peklo kreita de rojo Robečský potok en grejsaj rokoj. Ĝi estis fondita verŝajne post konstruado de proksima kastelo Nový zámek, hodiaŭ nomita Kastelo Zahrádky. Estis ĉi tie du ekskursaj gastejoj, kelkaj ĝis nun konservitaj konstruaĵoj estas konataj ekde la jaro 1654. La kerno de la hodiaŭa domaro estas kapeleto el la jaro 1736 kaj domoj en ĝia ĉirkaŭaĵo. Proksime de Karba estadis solejo Wokschenberg.
Interesaĵoj
Ĉe la domaro tranĉas la valon en granda alteco fervojlinio el Česká Lípa ĝis Lovosice sur volbitaj arkoj. Ponto el fino de la 19-a jarcento estas registrita kiel teknika memorindaĵo.
Vojaĝtrafiko
De la fervoja haltejo Zahrádky malsupreniras ĝis Karba flave markita turisma vojo, kie ĝi ligas al ruĝa  turisma vojo, kondukanta tra la valo de Peklo kaj tra la tuta domaro. La ruĝa vojo estas internacia, eŭropa longdistanca vojo E10, turiste abunde frekventata.
ReinMeer Aomori
ReinMeer Aomori (jen angle, japane ラインメール青森 Rainmēru Aomori) estas japana klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo ekde 2016 apartenas al la Japana Futbala Ligo (JFL), la kvara nacia ligo de futbalo post tri profesiaj ligoj. Ĝi havas sian sidejon en la urbo Aomori, ĉefurbo de la samnoma gubernio Aomori. La nomo ReinMeer fontas el la du germanaj nomoj "rein" -, "pura" - kaj "Meer" - , "maro" - kaj evidente aludas al la marborda situo de la urbo.
János Kovács (krititkisto)
KOVÁCS János (kova:ĉ) estis rumanuaj hungara literaturkritkisto, redaktoro naskita en Ginta la 29-an de oktobro 1921 kaj mortinta en Bukareŝto la 26-an de aŭgusto 1997. Li estis la edzo de redaktorino Erzsébet Sugár.
Biografio
La mezlernejon János Kovács finis en Oradea, la socisciencan altlernejon en Bukareŝto. De 1946 li laboris en la redakcio de Fáklya, de 1949 en la hungara redakcio de rumana radio, de 1954 en la redakcio de Előre. Inter 1975 kaj 1981 li estis ĉefredaktoro de Művelődés.
Tavasz
Tavasz tavas (Printempo)
Moravskoslezský Kočov
Moravskoslezský Kočov (Mährisch u. Schlesisch Kotzendorf, Morawsko-Śląski Koczów, en traduko Moraviasilezia Koĉov) estas municipo en Ĉeĥio situanta sur historia moravia-silezia limo kaj ĝi estiĝis per kuniĝo de devene du memstaraj vilaĝoj - Moravský Kočov (Moravia Kočov) kaj Slezský Kočov (Silezia Kočov) en la jaro 1949. Vivas ĉi tie.
Historio
Tempon de la fondo de vilaĝo ni ne konas. El la nomo de vilaĝo, kiu en la devena formo signifas vilaĝo de Kojislav aŭ Kolimír, eblas opinii, ke ĝi estis fondita fare de slavaj kolonigistoj. La unua skriba mencio pri Kočov estas en dokumento el la jaro 1405, per kiu krnovaj princoj Mikuláš kaj Jan la 2-a dividis Bruntál-on kun la ĉirkaŭaĵo. Tiutempe en Kočov estis ankaŭ burgaro, sidejo de posedantoj de la tuta posedaĵo. En 1474 la vilaĝo estis neniigita fare de hungaraj soldataroj kaj en la jaro 1504 ĝi estas indikata kiel dezerta. Renovigita ĝi estis antaŭ la jaro 1538, ĉar ĉijare fratoj Lhotský-oj el Ptení vendis Kočov-on kun la burgaro al Jáchym Rožhoň el Kopřice. Tiu evidente en 1544 fondis norde de la ekzistanta vilaĝo novan, pli poste nomatan Slezský Kočov. Ekde la 60-aj jaroj de la 15-a jarcento tenis la vilaĝon diversaj posedantoj, fine ekde la jaro 1609 Bruntalanoj el Vrbno, kiuj enmembrigis Kočov-on al bruntala sinjorujo. Sed en la tempo post post-blanka-montaj konfiskadoj la koĉova posedaĵo estis konfiskita al Bruntalanoj el Vrno, Moravský Kočov estis aligita al sovineca sinjorujo, Slezský Kočov restis ĉe la bruntala sinjorujo. La divido ne havis faktan signifon, ĉar ambaŭ sinjorujojn akiris Ordeno de germanaj kavaliroj. La vilaĝo suferis pro eventoj de la tridekjara milito, kiam ĝi estis kelkfoje prirabita. Tiutempe definitive pereis en Kočov la burgaro. Poste la vilaĝo evoluis kiel pure agrikultura vilaĝo. Post 1935 ĉi tie estiĝis brikfabriko. En 1869 Moravský Kočov havis 944 loĝantojn, en 1930 jam nur 658 loĝantojn. En 1950 vivis en Kočov 436 loĝantoj. Moravský Kočov post malvalidigo de sinjorujoj kiel administraj unuoj en duono de la 19-a jarcento estis almembrigita al distrikto Šternberk, en 1868 al distrikto Rýmařov, en 1949 al distrikto Bruntál. Slezský Kočov estis dum la tuta tempo parto de distrikto Bruntál.
Nuntempo
La vilaĝo skribas novepokan historion de la unuaj postnovembraj balotoj en 1990. Ĝis hodiaŭaj tagoj dum periodo de ĝia memstareco oni konstruis akvokondukilaro, gaskondukilaro, oni riparis lokajn komunikaĵojn, kulturan ekipaĵaron kaj aliajn aferojn rilataj al Moravskoslezský Kočov.
Memorindaĵoj
Inter memorindaĵoj de la vilaĝo apartenas kapeletoj - de Virgulino Mario, sankta Kruco, sankta Jozefo kaj sankta Antonio, kiuj estis konsekritaj la 21-an de septembro 2002 de vicdekano sinjoro Antonín Krejčiřík.
Meze de la vilaĝo situas paroĥeja preĝejo de sankta Mikaelo kun pli malnova kerno, el kiu konserviĝis malfrue renesanca turo, renovigita en la jaroj 1658, 1793 - 1795 kaj empire reguligita en 1823.
Moravský Kočov
Moravský Kočov (1869–1880 Kločov, Mährisch Kotzendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, suda parto de municipo Moravskoslezský Kočov kaj samtempe unu el ties du katastraj teritorioj. Moderna katastra teritorio de Moravský Kočov havas areon 14,31 km² kaj ĝi etendiĝas laŭ ambaŭ flankoj de landa limo de Moravio kaj Silezio, ĉar estis al ĝi alligitaj ankaŭ sudaj parceloj de devena katastra teritorio Bruntál-město. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1405.
Loĝantaro
En Moravský Kočov estas registritaj 131 adresoj, 130 daŭre loĝigataj kaj 1 refreŝigeja aŭ dutempe loĝigataj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 111 domoj, el tio 99 daŭre loĝigataj.
Akvokreso
La akvokreso aŭ nasturcio (Rorippa nasturtium-aquaticum) estas herbo el la familio de kruciferacoj, havanta milde akrajn foliojn uzatajn kiel salaton, spicon kaj garnaĵon. Nur iom parencas la ĝardenkreso (Lepidium sativum).
La akvokreso estas plurjara, moltiga planto, kreskanta en Eŭropo kaj Mez-Azio. Ĝi vivas apud fluakvoj, kiuj ne frostas eĉ vintre. Ĝi kreskas je 20–30 cm, havas etajn blankajn florojn. Ĝi havas radikojn eĉ sur la tigoj, tiel oni povas generi ĝin per tiuj kiel stikaĵon.
Glitŝtonludo
Glitŝtonludo aŭ kurlingo (curling) estas fako de vintra sporto simila al globludo (boule aŭ boccia), sed ludata per glitado de pezaj ŝtonoj sur glacio. En la sporto gravas pleja precizeco. La ŝtonoj havas diametron de 28 cm, pezas 19,90-19,96 kg, estas ekipitaj per plasta tenilo kaj estas faritaj el granito (alia nomo de la ŝtono estas nifo). Antaŭe la granito ofte devenis el la minejo de la skotlanda insulo Ailsa Craig. Bonkvalita ŝtono povas kosti ĉirkaŭ 250 eŭrojn.
La ludanto povas kurbigi la iradon de la ŝtonon turnante ĝin je la komenco de la ĵeto, kaj ĝian vojon povas influi la aliaj ludantoj kiuj frotas la glacion per balailoj antaŭ la iranta ŝtono. Necesas teama agado kaj strategio por elekti idealan vojon kaj lokigon, kaj la ludanto lerte provas atingi la celatan rezulton de la ŝtonĵeto. Tial, ŝtonludo kromnomiĝas "ŝako sur glacio" kaj "skota Tetris ."
Historio
Oni ĝenerale opinias, ke la ludo estis inventita en la 16-a jarcento en Skotlando. Tamen, en pentraĵo "Ĉasantoj en la Neĝo" de Pieter Brueghel la pli aĝa de 1565 nederlandaj kamparanoj glitŝtonludas. Sendepende de la origino, eksterdoma glitŝtonludo tre popularis en Skotlando inter la 16-a kaj 19-a jarcentoj. La nuna internacia reguliga instanco de glitŝtonludo, la Monda Glitŝtonluda Federacio, baziĝas en Perth, Skotlando. Glitŝtonludo estas oficiala sporto de la vintraj Olimpiaj ludoj ekde la Vintraj Olimpiaj Ludoj de 1998.
Nuntempe, la plejparto de la glitŝtonludantoj (ĉirkaŭ 1,3 milionoj) loĝas en Kanado, kie multaj opinias ke ĝi estas la nacia sportludo.
Leopoldo la 2-a (Sankta Romia Imperio)
Leopoldo la 2-a (naskiĝis la en Vieno; mortis la  en Vieno) estis arkiduko de Aŭstrio el la dinastio Habsburgo-Loreno. De 1765 ĝis 1790 li estis grandduko de Toskanio, de 1790 ĝis sia morto imperiestro de la Sankta Romia Imperio.
Glitŝtonludo
Ludo
La ludo okazas sur glacikovrita kampo inter du kvarpersonaj teamoj. Ĉiu ludanto rajtas dufoje ruligi sian glitŝtonon en la domon helpate de du balaantoj.
Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Ács)
La preĝejo Nomo de Sankta Maria (latine Regina Mundi) estas romkatolika historia monumento en urbo Ács (Hungario).
Glitŝtonludo
Ludo
La celo estas, ke la propraj ŝtonoj estu eble plej proksimaj al la domocentro, fine de la rundo. Okazas 6-10 rundoj.
Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Ács)
Historio
La katolika preĝejo de Ács jam ekzistis en 1332. La turkoj okupis ĝin en 1540, la loĝantoj sekvis la kalvinismon ekde 1643, ili akiris la jam ruiniĝantan kirkon. En 1628 komencis alveni ankaŭ katolikoj, sed ili konstruis propran klasikisman kirkon nur en 1840. La orgeno estis farita en 1878, renovigita en 1935.
Paul Lafargue
Paul LAFARGUE [pol lafarg'], en Esperanto Paŭlo LAFARGO (Santiago, Kubo, 16-a de junio 1842 – 26-a de novembro 1911) en Draveil, departemento Seine-et-Oise, hodiaŭ Essonne) estis franca kuracisto, socialisto kaj verkisto de libroj pri la historio de marksismo.
Deveno kaj juneco
Paŭlo Lafargo pasigis la unuajn vivojarojn en sia naskiĝurbo Santiago de Kubo. Lia patro François, ankaŭ naskita jam tie, estis filo de franco kaj de kreola mulatino, kiuj post la haitia revolucio de 1791 estis fuĝintaj el Haitio al Kubo. Ankaŭ la patrino de Paŭlo Lafargo, Ana Virginia Armaignac, havis francan patron fuĝintan el Haitio kaj naskiĝis en Jamajko kiel filino de indiĝena karibianino. François Lafargue laboris kiel barelfaristo kaj estis posedanto de kafplantejo, Paŭlo estis supozeble la sola infano de la paro. En Santiago li frekventis la progreseman lernejon Colegio de Santiago.
En la jaro 1851 la familio transloĝiĝis kun sia kunportita havaĵo al Bordozo en Francujo, la hejmurbo de la avo. Paŭlo Lafargo daŭrigis sian lernadon en bordoza liceo kaj finis ĝin en 1861 per la bakalaŭra ekzameno en Tuluzo.
Studado kaj politikiĝo en Parizo kaj Londono
Poste li iris Parizon por studi farmacion, kie li tamen baldaŭ transiris al la altlernejo pri medicino.[2] Tie li komencis sian intelektan kaj politikan karieron. Li etis adepto de la pozitivismo kaj kontaktiĝis kun respublikanaj grupoj en opozicio kontraŭ Napoleono la 3-a. En tiu fazo li estis influita de la verkaro de la anarĥiisma socisciencisto Pierre-Joseph Proudhon (en Esperanto: Prudono)[13]. Li aliĝis al la franca sekcio de la Internacia Laborista Asocio (la Unua Internacio), fondita en la jaro 1864 kaj baldaŭ preferis al la anarĥiismo la revoluciajn teoriojn de Karlo Markso kaj de Auguste Blanqui.[3]
Rijksmuseum
Rijksmuseum (Regna muzeo) en Amsterdamo, Nederlando estas la plej grava muzeo de Nederlando. La konstruaĵo estis kreita de katolika arkitekto P.J.H. (Pierre) Cuypers kaj estis elpensita kiel muzeo, oni komencis la konstruadon en 1876 kaj ĝi malfermiĝis al la publiko en 1885. La muzeo estas laŭ stilo gotika, influita de la katolikeco de la arkitekto.
Paul Lafargue
Aktivecoj en Francujo kaj Hispanujo
En la aŭtuno de 1868 li revenis al Francujo, kie li en artikolserio akre atakis la anarĥiismon de Miĥail Bakunin. En 1870 li partoprenis en la fondo de la pariza sekcio de la Unua Internacio. Post eksplodo de la germana-franca milito li fuĝis en 1870 unue al Bordozo, post la falo de la Pariza Komunumo 1871 plu ekzile al Hispanujo. Ĉiuj tri infanoj de la paro mortis en tiuj jaroj.
Rijksmuseum
En 2004 komencis granda restaŭrado al la originala formo de 1885, ĝi remalfermiĝis en 2008
Paul Lafargue
Aktivecoj en Francujo kaj Hispanujo
En Hispanujo Lafargo agis kiel komisiito de la Unua Internacio kaj por la unua fojo tradukis tekstojn de Markso kaj de Frederiko Engelso al la hispana. En la tiea laborista movado tamen la anarĥiismo trudiĝis kontraŭ la marksismo, kiun Lafargo propagandis.
Rijksmuseum
Apogeoj
La muzeo havas diversajn majstroverkojn. La plej gravaj, pli monumentaj verkoj estas prezentataj en la honora galerio, granda salono en la laŭlonga akso de la muzeo. Je la fino de tiu salono troviĝas la eble plej konata verko de la muzeo, la Nachtwacht de Rembranto.
Paul Lafargue
Definitiva reveno al Francujo
Post la amnestio por la batalintoj de la Pariza Komunumo, en 1882, kaj la per tio ebla reveno de la paro Paŭlo kaj Laŭra al Francujo, li fondis en la sama jaro kune kun Jules Guesde la Laboristan Partion (Parti ouvrier), la unuan marksisman partion de Francujo. En la jaro 1889 li malfermis la Internacian Laborist-Kongreson en Parizo.
Lafargo verkis multnombrajn artikolojn por gazetoj kaj revuoj. Li skribis plurajn kontribuaĵojn por la serio "La historio de la socialismo en unuopaj prezentoj" (Geschichte des Sozialismus in Einzeldarstellungen), kiujn Bernstein pro lojaleco al Lafargo akceptis eĉ tiam kiam li taksis ilin ne sukcesintaj, ekz-e lian studaĵon pri La setladoj de la jesuitoj en Paragvajo.[6]
Morto
En la jaro 1911, post vizito de opero, memmortigis sin.[7] Pri la kialoj Lafarge skribis postlasitan noton: «Sain de corps et d'esprit, je me tue avant que l'impitoyable vieillesse qui m'enlève un à un les plaisirs et les joies de l'existence et qui me dépouille de mes forces physiques et intellectuelles ne paralyse mon énergie, ne brise ma volonté et ne fasse de moi une charge à moi et aux autres.»
„Sana korpe kaj spirite, mi mortigas min mem, antaŭ ol la senkompata maljuneco - kiu forprenas de mi unu post la alian ĉiujn plezurojn kaj ĝojojn de la ekzistado kaj rabas al mi miajn korpajn kaj spiritajn fortojn - lamigos mian energion, rompos mian volon kaj faros min ŝarĝo por mi kaj por aliaj."
Internacia Junulara Partio
La Internacia Junulara Partio, kies membroj ofte nomiĝis Yippies, estis usona radikale orientita al junulara kaj kontraŭkulturisma revolucia branĉo de la liberaj paroloj kaj kontraŭmilitaj movoj de la 1960-aj jaroj. Ĝi estis fondita la 31-an de decembro 1967. Ili uzis teatrajn gestojn, kiel antaŭenigi porkon ("Pigasus la Senmorta") kiel kandidato por prezidento en 1968, por moki la socian sistemon. Ili estis priskribitaj kiel tre teatra, kontraŭ-aŭtoritata kaj anarkiisma junulara movado de "simbola politiko".
Paul Lafargue
Morto
15.000 homoj partoprenis en la funebra sekvantaro ĝis la tombejo Père Lachaise, kie Lenino faris ĉetomban paroladon nome de la rusa socialdemokrataro.[8] [9] Eduard Bernstein honoris la socialiston kiel „spirite plej gravan gvidinton de la socialismo en Francujo“.
Internacia Junulara Partio
Ĉar ili estis konataj pro strata teatro kaj politike temaj ŝercoj, ili estis aŭ ignoritaj aŭ denuncitaj de multaj el la tradicia politika maldekstro. Laŭ ABC News, "la grupo estis konata pro strataj teatrovojoj kaj iam estis aludita kiel la "Groucho-marksistoj ".
Paul Lafargue
Pozicioj
En la unua vico Lafargo kritikas la konsumadon, do la konsumsferon de la kapitalisma produktado. Lafargo ĉe tio ankaŭ okupiĝas pri la kondiĉoj por la laborantaj homoj post la revolucio. En sia plej fama teksto „La rajto je pigro“ de 1883 (laŭ la subtitolo, refuto de la rajto je laboro, postulita en la pariza februara revolucio de 1848) li kritikas la burĝan labormoralon kaj la tiutempan ideologian nocion de laboro kaj la sekvojn de la superproduktado.
Sian principan kritikon de la naciismo Lafargo deduktas el la Manifesto de la Komunista Partio.[10] Tamen Markso kritikas lin per la nocio „prudonigita stirnerismo“,[11] kiu estis poste kritikata precipe kiel kosmopolitismo.
Lia internaciismo fariĝis ankaŭ fono por rasismaj atakoj al Lafargo kiel „mulato“. Markso mem parolis pri sia bofilo kiel la „nigrulo“ aŭ la „kreolo“.[12] En socialistaj kongresoj Lafargo estis demandita pri sia deveno. Bernstein skribis: „La konscio, ke li devenas parte de homoj de subprenataj […] rasoj, ŝajnas jam frue esti influinta lian pensadon“. Al demandoj pri lia deveno li respondis, ke li estas fiera deveni de „negroj“. Jam komence de siaj politikaj agadoj li defendis sin kontraŭ rasismaj kaj kontraŭfeminismaj atakoj de siaj kamaradoj. Ekz-e en artikolo subskribita per „Paul Lafargue, mulato“ li skribis: „Ili alkraĉas nin kiel insulton la nomon 'homme de couleur' (kolorulo). Estas nia tasko kiel revoluciaj mulatoj alpreni tiun nomon kaj montri nin digna je ĝi. Radikaluloj en Ameriko, faru mulaton via voko por kuniĝi! […] Ĝi nomas mizeron, subpremadon, malamon. Ĉu vi scias ion pli belan?“[13 (11)]
Referencoj
1. Leslie Derfler: Paul Lafargue and the Founding of French Marxism, 1842-1882 p. 14, Harvard University Press, 1991 (angle)
2. a, b, c: Lafargue, Paul, en: International Encyclopedia of the Social Sciences, 2008, prenita ĉe encyclopedia.com la 30-an de aŭgusto 2013 (angle)
3. Derfler, p. 19–24
4. Derfler, p. 25–33
5. Derfler, p. 38
6. Eduard Bernsteins Briefwechsel mit Karl Kautsky [Korespondaĵoj de E.B. kun K.K.] (1891-1895), eldonita de ''Till Schelz-Brandenburg. Campus Verlag'', Frankfurto ĉe Majno, 2012, ISBN 978-3-593-41693-9. Brief von Eduard Bernstein an Karl Kautsky [Letero de E.B. al K.K.], 30-an de marto 1895, p. 523-531, pri {Lafargue} p. 523-525.
Hosszúpályi
Bazaj informoj
Hosszúpályi situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Debrecen-Létavértes. La lasta urbo estas 12, Derecske 17, Debrecen 18, Budapeŝto 235 km.
Paul Lafargue
Referencoj
7. ''Marx's Daughter A Suicide; Dies with Paul la Fargue, Her Husband, Who Feared Old Age.. The New York Times''. 27-a de novembero 1911.
8. Ĉetomba parolado de Lenino, 3-a de decembro 1922 (angla)
Ahmed Rami
Ahmed Rami (Tafraout, Maroko, 12-a de decembro 1946) estas maroka iama oficiro en ekzilo en Svedio kiel politika disidento de husejna reĝo Hasano la 2-a kaj fondinto de Radio Islam.
Hosszúpályi
Historio
Hosszúpályi estis loĝata jam dum la bronzepoko. Post diversaj popoloj jazigoj alvenis, kiuj konstruis la remparon de Ĉorso videblan ankaŭ nun iomete. La unua mencio okazis en 1219. La turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝon. En 1919 la rumanoj okupis la komunumon. En 1950 estraro de la kooperativo ricevis premion Kossuth.
Ulf Kristersson
Ulf Hjalmar KRISTERSSON (naskiĝis en Lund) estas ĉefministro de Svedio ekde la. Ekde 2017 li estas partiestro de la konservativa partio (Moderaterna = la Moderuloj) post Anna Kinberg Batra.
Paul Lafargue
Referencoj
9. Klaus Nerger: Das Grab von Paul Lafargue [La tombo de Paŭlo Lafargo] http://knerger.de/html/lafarguesonstige_13.html
Hosszúpályi
Historio
Vidindaĵoj estas kastelo de Zichy (ziĉi) (nun kulturdomo) el la 17-a j.c., preĝejoj grek-katolika, kalvinana el 1867 kaj katolika el 1836. Franz Liszt prezentis preĝejan orgenokoncerton en 1884.
Famuloj
En Hosszúpályi naskiĝis politikisto György Marosán.
Paul Lafargue
Referencoj
10. a) Karl Marx; Friedrich Engels: Manifesto de la Komunista Partio, Esperanta traduko de Detlev Blanke, eldonejo Progreso, Moskvo, 1990 (elĉerpita)
Ulf Kristersson
Kristersson gvidas "burĝan" (konservativan, dekstran) koalician registaron kun la Moderuloj, Kristandemokratoj kaj Liberaluloj, kun parlamenta subteno de la dekstre popolisma partio Svediodemokratoj.
Ahmed Rami
Ahmed Rami estis akuzita kiel komplico en la puĉo de Sĥirat de julio 1971 kontraŭ Hasano la 2-a por abolicii la monarkion kaj establi islaman respublikon. Ahmed Rami estis mortkondamnita sed sukcesis eskapi el Maroko.
Paul Lafargue
Referencoj
b) Karlo Markso kaj Frederiko Engelso: Manifesto de la Komunista Partio en la tradukoj de Detlev Blanke !1990), Emil Pfeffer (1923), Arturo Baker (1908), (T. Veder ((1933)) kaj la germana originalo, komp. Vilhelmo Lutermano, Monda Asembleo Socia (MAS), 2011, 289 p., ISBN 978-2-918300-44-1.
Ahmed Rami
Radio Islam komencis elsendi ĉirkaŭ la 3-a de marto 1987 kaj operaciis ĝis 1992 en Stokholmo, Svedio. En majo 1996 la stacio rekomencis siajn operaciojn. La elsendoj de Radio Islam kaŭzis tumulton en Svedio. Eĉ Elie Wiesel, Nobel-premio, petis la fermon de Radio Islam. Tiuj kampanjoj kondukis al juĝo kontraŭ Radio Islam en 1990 kaj la konvinko de Ahmed Rami al ses monatoj en malliberejo.
Paul Lafargue
Referencoj
c) Karlo Markso kaj Frederiko Engelso: Manifesto de la Komunista Partio, kun enkonduko de Eric Hobsbawm, elgermanigitaj de Vilhelmo Lutermano, Monda Asembleo Socia (MAS), 2014, 96 p., ISBN 978-2-918300-91-5
Ahmed Rami
Jan Bergman, profesoro de religia historio ĉe Upsala Universitato, atestis favora de Ahmed Rami kiam li estis nomumita kiel arierulo atestanto ĉe la proceso.
Paul Lafargue
Referencoj
11. Markso al Engelso la 23-an de aŭgusto 1866: „Sed mi komunikis ankoraŭ hieraŭ al nia kreolo, ke se li ne povas perfekte alpreni la anglajn manierojn, Laŭra senprobleme elĵetos lin.“ (Marx-Engels-Werke, vol. 31, p. 253) – Markso al sia filino Jenny, la 5-an de septembro 1866:: „Antaŭhieraŭ la {Lorniers} estis ĉi tie kaj ankaŭ la {negrillo}.“ (Marx-Engels-Werke, vol. 31, p. 528)
12. Kp: Fritz Keller: Paul Lafargue, Zitate: saml.
13. Pri Prudono en Esperanto vd Karlo Markso: La mizero de la filozofio, respondo al J.B. Prudono: "La filozofio de la mizero"; kun antaŭparolo de Frederiko Engelso; Pri J.B. Prudono. Tradukitaj de Vilhelmo Lutermano, Monda Asembleo Socia (MAS), 2009, 196 p, ISBN 978-2-918300-08-3
Varginha
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj estas la administra centro de la mikroregiono Varginha. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1882.
NGC 1886
NGC 1886 (aliaj indikoj — ESO 487-2, MCG -4-13-13, FGCE 485, AM 0519-235, IRAS05197-2351, PGC 17174) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Köflach
Köflach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Kalvinana preĝejo (Óbuda)
La Kalvinana kirko estas religia Monumento historia en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Óbuda. Ĝi estas la plej malnova kalvinana preĝejo en la nuntempa Budapeŝto.
Historio
En 1566 oni fondis kalvinanan rondon en Óbuda, kiu estis tiam grava urbo. Ĝis fino de la 17-a jarcento la loĝantoj estis precipe kalvinanoj, ili profitis la iaman katolikan kirkon dum dominado de la turkoj, eĉ la kalvinanoj havis ankaŭ propran lernejon. En 1698 la katolikoj reakiris la preĝejon. Dum la kontraŭreformacio la kalvinanoj vizitis mesojn kaŝe, poste en la 1740-aj jaroj en dometo kun permeso. En 1786 la kalvinanoj ekkonstruis la nun videblan preĝejon, pli frue en tiu loko situis palaco por la hungaraj reĝoj. La turo estis konstruita nur en 1788. Dum inundo de la Danubo (1838) la akvo estis 2 metrojn alta en interno de la kirko. La orgeno ekfunkciis en 1848, pli nova alvenis en 1899, poste dufoje renovigita.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto. La konstruaĵo laŭ la fasado havas meze unue kvadratan turon (sube estas la enirejo), kiun sekvas la unusola navo. Pinto de la turo estas okangula kaj formas bulbon. Interne estas videbla galerio ĉe la enirejo, krome estas alia galerio kontraŭe. La predikejo estas origina.
Serĝo kaj Bako
Sanktuloj Serĝo kaj Bako, estis romiaj soldatoj de la 3-a jarcento kiuj estas festitaj kiel martiroj en la Katolika Eklezio, Bizanca ortodoksa eklezio kaj Orientaj ortodoksaj eklezioj. Laŭ ilia hagiografio Serĝo kaj Bako estis oficiroj en la armeo de Kaio Galerio, kaj estis alte estimataj de li ĝis kiam ili estis eksponitaj kiel sekretaj kristanoj. Ili tiam estis grave punitaj, Bako mortis dum la torturado kaj Serĝo estis senkapigita. Preĝejoj en ilia honoro estis konstruitaj en pluraj urboj, inkluzive de Konstantinopolo kaj Romo. Ilia festotago estas la 7-a de oktobro. La proksima kaj intima amikeco inter Serĝo kaj Bako estas forte emfazita en iliaj hagiografioj kaj tradicioj, kreante unu el la plej famaj ekzemploj de parigitaj sanktuloj. Tiu proksimeco kondukis al kelkaj modernaj komentistoj prezenti la sugeston ke ili havis amrilaton.
La legendo
La rakonto de la sanktuloj estas rakontita en la greka teksto konata kiel La Pasiono de Serĝo kaj Bako. Laŭ la teksto, ili estis romiaj civitanoj kaj pli altaj oficiroj de la romia armeo, sed ilia sekreta aparteneco al kristanismo estis malkovrita kiam ili provis eviti akompani romian oficialulon en paganan templon kun la resto de lia korpogardistaro. Post kiam ili malakceptis oferi oferaĵon al Jupitero en la ĉeesto de la imperiestro Kaio Galerio, ili estis publike humiligitaj per ĉenado kaj vestitaj en ina vesto kaj paradigitaj ĉirkaŭ la urbo. Kaio Galerio tiam sendis ilin al Barbalissos en Mezopotamio por esti provitaj de Antioko, la armea komandanto tie kaj maljuna amiko de Serĝo. Antioko ne povis konvinki ilin rezigni la kredon, aliflanke, Bako estis batita ĝis morto. La venontan tagon li prezentiĝis al Serĝo kaj instigis lin esti forta. Dum la venontaj tagoj, Serĝo ankaŭ estis brutale torturita kaj finfine mortigita en Resafo, kie lia morto estis markita per miraklaj okazintaĵoj.
Historio
La Pasiono, plena je supernaturaj okazintaĵoj kaj historiaj anakronismoj, estis flankenlasita kiel fidinda historia fonto. Ekzistas neniu firma indico por certigi ke Serĝo kaj Bako estis membroj de la palatina skolo de Kaio Galerio aŭ ajna alia imperiestro antaŭ Konstantino la 1-a, kaj tiu persekuto de kristanoj komenciĝis en la armeo konsiderinde antaŭ la persekutoj de la frua 4-a jarcento, estas tre neverŝajne ke eĉ sekretaj kristanoj povus esti pliiĝintaj en la vicoj de la imperia korpogardistaro. Finfine, ekzistas neniu indico por apogi la ekziston de monaĥoj, kiel ekzemple tiuj kiuj aperas en La Pasiono, kiuj trovis la korpon de Bako, vivante proksime de la rivero Eŭfrato dum la 4-a jarcento.