cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lorsch
Konata la urbo estas aparte pro la monaĥejo Lorsch, kiu ekde la 8-a jarcento estis spirita kaj religia centro de la Franka Imperio, kiu kovris la hodiaŭajn ŝtatojn Germanio kaj Francio, kaj kiu dum postaj jarcentoj de la mezepoko kolektis librojn en unu el la plej imponaj bibliotekoj de Eŭropo. La monaĥejo estas monda kultura heredaĵo de UNESKO.
10937 Ferris
10937 Ferris estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff, Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras William D. Ferris, videan produktoron-reĝisoron ĉe la Universitato de Norda Arizono. Li estis asidua kaj sukcesa observanto por LONEOS de 1998.
Friedrich Wilhelm Murnau
Li studis arthistorion kaj literaturon en Heidelberg kaj aktoradon en Berlino, kaj laboris poste en Teatro. Post militservo li ekde 1919 dediĉis sin al kinoarto: unue en Germanio kaj ekde 1927 en Usono, kie li trapasis la transiron de mutfilmoj al la sontekniko. Antaŭ la premiero de sia lasta filmo Tabu li mortis sekve de aŭtoakcidento. Nuntempe li estas rigardata unu el la plej gravaj reĝisoroj de la 1920-aj jaroj.
Jens Stoltenberg
Jens STOLTENBERG (naskiĝis la 16-an de marto 1959 en Oslo) estas norvega politikisto, membro de la politika partio Arbeiderpartiet. Li estis 34-a ĉefministro de Norvegujo en 2000-2001, kaj denove ekde la 17-a de oktobro 2005 ĝis 2013. Ekde 1 oktobro 2014, Stoltenberg estas 13-a ĝenerala sekretario de NATO. Lia oficperiodo koincidas kun la ekapero de milito en Ukrainio kaj la plej granda defenda evoluo de NATO ekde Malvarma Milito.
Jakobo Ŝapiro
Ekde 1919 Ŝapiro estis ankaŭ delegito de UEA kaj agis por kreo de la Zamenhof-muzeo. En aŭgusto 1921 sur la malnovan naskiĝdomon de Zamenhof oni metis memortabulon danke al monsubteno de esperantistoj de la tuta mondo.
Banŝio (estaĵo)
Mitaro
Banŝio povas bunte aspekti, sed plejofte estas blanke aŭ grize vestita kaj havas longaj kaj helaj haroj kiujn ŝi aranĝas per arĝenta kombilo (tamen, laŭ la klerulo Patricia Lysaght, tio estas konfuzo kun sirenaj mitoj). Tial, se oni vidas kombilon kuŝanta surgrunde, oni neniam pluku ĝin, ĉar ĝi alportas malbonŝancon. Banŝio povas ankaŭ aperi sub la formo de korniko aŭ ruĝgorĝulo.
Jakobo Ŝapiro
Zamenhofa Esperanto-Societo
Inter 1920 kaj 1922 oni penis oficiale registri societon de bjalistokaj esperantistoj. Fine la estis akceptita la regularo de Esperanto-Societo Ludoviko Zamenhof en Bjalistoko. Inter la kreintoj estis Jakobo Ŝapiro. Dum du jaroj la agado tre malgrandiĝis kaj la oni reaktivigis la societon. Jakobo Ŝapiro estis elektita kiel ĝia prezidanto.
Danke al fervora agado la lingvo iĝis populara kaj videbla en Bjalistoko. En pola esperanta adresaro de tiu periodo oni trovas 300 adresojn de Bjalistokanoj, pro tio Bjalistoko iĝis la tria - post Varsovio kaj Krakovo - centro de Esperanto. Propagando funkciis ankaŭ inter komercistoj, kiuj metis en vitrinojn de siaj entreprenoj tabuletojn kun la surskribo Ĉi tie oni parolas Esperanton kaj publikigis reklamojn en la lingvo internacia. Ŝapiro instruis la lingvon kaj verkis multe, ia. humorajn tekstojn (Babiladoj de Bonhumora Zamenhofano sub la pseŭdonimo Joŝo kaj Humoraj felietonoj), gvidlibrojn tra Bjalistoko, lernolibron en la jida lingvo, artikolojn al lokaj ĵurnaloj kaj kongresajn kaj postkongresajn gazetojn. Li estis ankaŭ ofte premiita dum la Internaciaj Floraj Ludoj.
Intermilitaj postkongresoj kaj lastaj jaroj
En la jaro 1927 okazis Universala Kongreso en Dancigo. Tial Ŝapiro kaj la Societo preparis en Bjalistoko la postkongreson kies alta protektanto iĝis provincestro Marian Rembowski. La 7-an de aŭgusto en la urbon alvenis multaj eksterlandanoj salutitaj ĉe la stacidomo de la urbestraro. Sur la domo de Zamenhof oni malkovris la memortabulon kaj la provincestro preparis paroladon esperantlingve. Same estis en 1929 dum la kongreso de podlaĥiaj esperantistoj kaj dum la lasta antaŭ la 2-a mondmilito grava esperanta evento: la postkongreso en 1937.
Ŝapiro ankaŭ aktivis por krei en Bjalistoko monumenton en la formo de Babelturo. Tiu agado, same kiel la ideo krei Zamenhof-muzeon, finiĝis sensukcese.
Li estis amanto de teatra arto kaj en 1929 funkciigis en Bjalistoko Rondon de Ŝatantoj de Scenarto. Li ludis en la teatraĵoj "Ho, tiuj fremduloj!" kaj "Antaŭ la kongreso".
La fervoran agadon de Jakobo Ŝapiro finis la komenco de la 2-a mondmilito. Antisemitisma politiko de germanoj terurigis bjalistokan esperantistaron. La germanaj trupoj blokis stratojn kaj arestis kelkajn milojn da judoj. Por ilia liberigo nazioj postulis ricevi 5 kg da oro, 300 kg da arĝento, monon kaj valoraĵojn. Malgraŭ tiu fordono, germanoj mortpafis ĉiujn arestitojn en arbareto Pietrasze - inter ili estis Jakobo Ŝapiro, lia edzino kaj infano.
Memoro pri Ŝapiro en Bjalistoko
La 12-an de julio, dum la datreveno de lia morto, ĉiujare bjalistokaj esperantistoj rememorigas pri Jakobo Ŝapiro metante florojn ĉe la tabulo.
En la nova murpentraĵo ĉe la strato Zamenhofa, montranta bjalistokajn esperantistojn en fenestro kaj sur balkonoj, troviĝas ankaŭ li sidanta sur la fenestrobreto kun sia amiko kaj spektanta preterpasantojn. La murpentraĵon oni faris surbaze de malnova, samaspekta foto.
La Ŝapiro, kune kun 9 aliaj aktivuloj de la urbo, kiujn speciala ĵurio trovis la plej influaj, estis premiita kiel Bjalistokano de la jarcento far la urbestro Tadeusz Truskolaski. La premiado okazis dum solena festado de 100-jariĝo de Bjalistoko en liberigita Pollando (1919–2019).
Familio
Ŝapiro havis la edzinon Eva kaj du filojn: Arturon (nask. la ) kaj Adamon (mortis la  ).
Jens Stoltenberg
Vivo
Li naskiĝis la 16-an de marto 1959 en Oslo. Lia patro estis Thorvald Stoltenberg (1931-2018), politikisto kaj iama defendministro, ambasadoro. Lia patrino estis Karin Stoltenberg (1931-2012), genetikisto. La Stoltenberg familio estas bonkonata norvega familio kun politikaj tradicioj.
Li studis ekonomikon ĉe la Universitato de Oslo.
En la jaroj 1979-1981 li estis ĵurnalisto de la Arbeiderpartiet.
12244 Werfel
12244 Werfel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra poeto kaj dramisto Franz Werfel, (1890 – 1945), kiu atingis internacian sukceson kiel romanisto kaj eseisto (Die vierzig Tage des Musa Dagh ; Das Lied von Bernadette ; Between heaven and earth ; Das Stern der Ungeborenen). Post esti rifuzita de la Prusa Akademio de Poezio, li fuĝis en Usonon en 1940.
Slezský Kočov
Historio
Slezský Kočov estis fondita en la jaro 1544 sur parceloj, kiuj estis parto de senjorujo Bruntál. Antaŭe Slezský Kočov apartenis al katastra teritorio Bruntál-město. Sed devene al Slezský Kočov apartenis ankaŭ kelkaj la plej nordaj domoj de hodiaŭa Moravský Kočov, kaj tio estis domaj n-roj orientigaj 108, 157, 197, 205, 204, 164, 105, 153, 147, 146 kaj 189.
Loĝantaro
En Slezský Kočov estas registritaj 55 adresoj, ĉiuj daŭre loĝigataj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 29 domoj, el tio 24 daŭre loĝigataj.
Pourcieux
(jen france, okcitane Porcièu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Čížkov
Nomon Čížkov havas pluraj setlejoj:
Lorscheid
Lorscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
REVU
Renkontiĝo Esperantista Volgo-Urala estas esperantista evento kiu okazis 24-foje (1968-1983).
Fonto
La fonto de la informoj: Esperanto en Uralo, parto 1 de Vladimir Opletajev
Bebeto
Bebeto (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1985 ĝis 1998 membris en la brazila nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 75 matĉoj kaj atingis 39 golojn.
Instituto Cajal
La Instituto de Neurobiología Ramón y Cajal aŭ mallongige Instituto Cajal [kaĥAl] estis inaŭgurita en 1932 kaj nomita tiele honore al Nobel-premio pri Medicino Santiago Ramón y Cajal (1906). Aktuale ĝi apartenas al la Consejo Superior de Investigaciones Científicas (Supera Konsilio de Scienca Priserĉado) (CSIC) de Hispanio.
Historio
La Instituto ekkonstruiĝis en 1922 post reĝa dekreto de 1920 per kiu oni kreis Instituton por Biologia Priserĉado kie oni inkludus la laboratorion de la Dro. Cajal, la laboratoriojn de Eksperimenta Fiziologio, Neŭropatologio kaj Histologio, kaj la laboratoriojn de la Muzeo de Naturaj Sciencoj.
La sidejo de la Instituto situis en la monteto de San Blas, proksime de la parko de Retiro, kaj ĝia direktoro estis la Dro. Cajal (1920–1934). En 1941, post la Hispana Enlanda Milito, oni rekuperis la duondetruitan konstruaĵon de la Instituto kaj atribuis ĝin al CSIC.
En 1957, oni translokis ĝin al nova konstruaĵo ĉe la strato Velazquez kie ĝi kunhavas sidejon kun aliaj institutoj. Fine en 1986 oni konstruis novan konstruajoxn ĉe la Avenuo de la Doktoro Arce kie ĝi troviĝas aktuale.
La Instituto gastigas la heredaĵon de Santiago Ramón y Cajal, kiu inkludas sciencajn desegnojn kaj ilustraĵojn, histologiajn preparaĵojn, mikrofotografiojn, librojn, publikaĵojn kaj mikroskopojn.
Fakoj de esplorado
Aktuale, estas 2 ĉefaj departementoj de esplorado:
Referencoj
Los Ramón y Cajal: Una familia Aragonesa (2001, Ed. Gobierno de Aragón). Juan A. de Carlos.
Riocabado
Riocabado [riokaBAdo] estas municipo en la nordo-centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de Riocabado kaj Pascualcobo, okupas totalan areon de 19,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 131 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 34 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Antal Berecz
Antal Berecz [berec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berecz Antal estis hungara instruisto, monaĥo, inspektoro.
Riocabado
Geografio
Ĝi limas kun Papatrigo, Cabizuela, El Oso, San Juan de la Encinilla kaj Las Berlanas.
Antal Berecz
Antal Berecz naskiĝis la  1836 en Boldog (departemento Heves). Li mortis la 1908 en Budapeŝto.
Biografio
Antal Berecz frekventis piaristan gimnazion en Pest (urbo) inter 1846 kaj 1856, dume li aliĝis al la piaristoj en 1853. Li komencis instrui en 1856 en Magyaróvár, poste en aliaj lernejoj. Inter 1858 kaj 1861 li plulernis en Vieno, poste li instruis en diversaj piaristaj gimnazioj aŭ liceoj, foje familia edukisto. En 1867 li fondis, poste redaktis sciencan revuon. En 1870 li forlasis la piaristan ordenon kaj li instruis plu en diversaj lernejoj, en 1877 li estis lernejestro. En 1872 li fondis geografian societon. En 1894 li estis nomumita inspektoro de fraŭlinaj lernejoj. En 1877 li ricevis medalon.
Riocabado
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Plej frua mencio estas de 1250.
Notothenioidei
La majoritato de nototeniojdoj loĝas ĉe martemperaturoj inter −2 kaj 4 °C (28 kaj 39 °F), sed kelkaj ĉepolusaj specioj loĝas en akvoj kiuj povas esti tiom varmaj kiom ĝis 10 °C (50 °F) ĉirkaŭ Novzelando kaj Sudameriko. Marakvaj temperaturoj sub la frostiga punkto de nesala akvo (0 °C aŭ 32 °F) eblas pro la solvitaj saloj. Nototeniojdoj havas profundan teritorion de ĉirkaŭ 0–1,500 m (0–4,921 ft).
Riocabado
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Jean de Lattre de Tassigny
Jean Joseph Marie Gabriel de Lattre de Tassigny (nask. la 2-an de februaro 1889 en Mouilleron-en-Pareds, Vendeo - mort. la 11-an de januaro 1952 en Parizo) estis rezistanto kaj marŝalo de Francio.
Familia deveno
La familio devenis el iama franca Flandrio, kie la nomo De Lattre estas nomo sufiĉe ofta.
Unua mondmilito
En 1912, li estis postenigita en la 12a franca Regimento de Kavalerio en Pont-à-Mousson kaj poste ĉe la batalfronto. Li estis unuafoje vundita la 11an de aŭgusto 1914 pro obussplito dum patrolado. La 14an de septembro germana lancisto vundis lin dum sturmatako. Malfortigita, li devis kaŝi sin en Pont-à-Mousson okupata de germanaj trupoj. Oficiro de la 5a regimento de husaroj, la sub-leŭtenanto Schmeltz, savis lin el tiu situacio.
Poste, li estis kapitano en la 93a Regimento de Infanterio kaj finis la militon kun kvar vundoj kaj 8 honorcitadoj.
Juna leŭtenanto de infanterio, li vizitis Georges Clemenceau (1841-1929) ankaŭ naskiĝinta en Mouilleron-en-Pareds, kiu, vidante lin malproksimiĝi post la vizito, diris al sia fidela servisto Albert Boulin : “''Bone rimarku tiun ĉi, kaj memoru pri li. Li sukcesos, tre sukcesos.''“
Inter la du mondmilitoj
De 1919 ĝis 1921, li estis postenigita en la 49a Regimento de Linioinfanterio en Bayonne. En 1921, li estis sendita al Maroko en la 3a Buroo (pri operacioj) kaj en la stabo de la regiono de Taza ĝis 1926. De 1927 ĝis 1929, li sekvis kursojn de la militlernejo en la 49a promocio. Li edziĝis kun Simone Calary de Lamazière en 1927, kaj havis filon, Bernard, en 1928. En 1929, li fariĝis batalionestro en la 5a Regimento de Linioinfanterio en Coulommiers, departemento Seine-et-Marne.
La 25an de novembro 1929, la paro de Lattre estis inter la malmultaj katolikaj vendeanoj kiuj partoprenis en la civila entombigo de Georges Clemenceau en la loko nomata «Colombier» (Kolombejo) de Mouchamps (Vendeo).
En 1932, li estis promociita en la stabo de la armeo kaj poste al la grado de generalo Maxime Weygand, vic-prezidanto de la Supera Konsilio de la Milito, kun grado de leŭtenanto-kolonelo. Ĉe la stabo, li estis postenigita en la 3a Buroo. En tiu posteno, li aparte priatentis la kontaktojn kun Sovetunio. En 1935, li fariĝis kolonelo, komandanta la 151an Regimenton de Infanterio en Metz. En 1937 kaj 1938, li sekvis kursojn en la centro de altaj militistaj studoj kaj fariĝis en 1938 stabestro de la guberniestro de Strasburgo.
Dua mondmilito
Promociita generalo de brigado la 23an de marto 1939, li fariĝis stabestro de la 4a Armeo la 2an de septembro 1939. La 1an de januaro 1940, li ekkomandis la 14an Divizion de Infanterio, kiun li komandis dum la bataloj kontraŭ la Wehrmacht en Rethel, kie lia divizio heroe rezistis ĝis la regiono Ĉampanio kaj la departemento Yonne. Li sukcesis konservi la militistan kunemecon meze de la ĥaoso de la disfuĝego. De julio 1940 ĝis septembro 1941, li estis adjunkto al la generalo komandanta la 13an militistan regionon en Clermont-Ferrand kaj fariĝis generalo de divizio komandanta la trupojn de Tunizio ĝis la fino de 1941. Poste li komandis la 16an Divizion de Infanterio en Montpellier kaj estis promociita korpusa generalo.
En aŭgusto 1942, la fama rezistanto Jean Moulin kontaktis lin por estri la sekretan armeon, sed li rifuzis.
Li sukcesis eskapi el la prizono de Riom la 3an de septembro 1943, kaj li atingis Londonon kaj Alĝeron, kie li alvenis la 20an de decembro 1943. Li estis tiam promociita fare de generalo Charles de Gaulle al la grado de generalo de armeo la 11an de novembro 1943. En decembro 1943, li komandis la Armeon B, kiu fariĝis la 1a Armeo. Li elŝipiĝis en Provenco la 16an de aŭgusto 1944 kadre de la operacio “Anvil Dragoon“, liberigis Tulonon kaj Marsejlon, nordeniris laŭlonge de la valo de Rodano kaj liberigis dumvoje Lionon, Vogezojn, poste Rejnon, Alzacon, kie li plurfoje venkis ĉirkaŭ Strasburgo kaj ĉefe Colmar, kaj eniris Germanion ĝis Danubo. De Lattre kaptis Karlsruhe, la Nigran Arbaron kaj Stutgarton, kie tre multaj germanaj soldatoj estis kaptitaj.
Li tre firme reprezentis Francion okaze de la subskribo de la kapitulaco de Germanio, la 8an de majo 1945, en Berlino, en la stabejo de la soveta marŝalo Ĵukov. Ŝokis la marŝalo Keitel, ke Francio estis reprezentita. .
Post la milito
Inter decembro 1945 kaj marto 1947, li estis ĝenerala inspektoro kaj ĝenerala stabestro de la armeo. En marto 1947, li estis ĝenerala inspektoro de la armeo kaj poste ĝenerala inspektoro de la armeaj fortoj. De oktobro 1948 ĝis decembro 1950, li estis ĉefkomandanto de la armeoj de okcidenta Eŭropo en Fontainebleau.
Li fariĝis alta komisaro kaj ĉefkomandanto en la tiama franca Hindoĉinio kaj ĉefkomandanto de la franca ekspedicia korpuso en Ekstrem-Oriento de 1950 ĝis sia morto kaj starigis nacian (sud-)vjetnaman armeon. Post tri venkoj kontraŭ la homoj de generalo Võ Nguyên Giáp, de Lattre devis reiri al Francio. Elĉerpita pro streĉa vivo al kiu lin sin devigis dum sia tuta kariero, pro sekvoj de unu el la vundoj de 1914, tre afliktita pro la morto de sia filo Bernard, mortigita en Hindoĉinio, trafita pro kancero ĉe kokso, li mortis en Parizo la 11an de januaro 1952 sekve de ĥirurgia operacio. Li estis postmorte nomumita marŝalo de Francio, dum sepulta ceremonio, la 15an de januaro 1952.
Li estas entombigita en sia naskiĝvilaĝo Mouilleron-en-Pareds, kie estis kreita la Nacia Muzeo de la Du Venkoj, inkludanta lian naskiĝdomon, kiun mastrumas la Direkcio de la Muzeoj de Francujo (Ministrejo pri Kulturo).
Distingaĵoj
Rubandoj
Nomoj de la francaj ordenoj
Fontoj kaj eksteraj ligiloj
La baza materialo de tiu artikolo fontas el la franclingva versio de Wikipédia.
Filipina ĉampurado
Filipina ĉampurado aŭ tagaloge tsampurado /tʃam.pʊ.ˈra.do/, kelkfoje skribata kiel champorado (el la hispana kaj meksika champurrado), estas deserto de ĉokolada likvaĵo kun rizo. Oni ofte manĝas ĝin kun frititaj sekigitaj fiŝetoj aŭ loligoj. Ĝi manĝeblas kiel matenmanĝo aŭ kiel deserto en iu ajn momento de la tago.
2ch
2 channel (2ちゃんねる "2-a kanalo" prononcu [ni ĉan-ner(u)], mallongige 2ch) estas plej granda retforumaro en Japanio.
2ch konsistas el amaso de retforumoj. En 1999, (supozeble la 30-an de majo), Nishimura Hiroyuki konata simple kiel "Hirojuki" (ひろゆき) establis la retforumaron.
En majo de 2005, 2ch havas pli pl 700 "ita" (ĉambro en Retkafejo de Ĝangalo) kiuj havas temojn (ekz. Kuirarto, Socia Novaĵo, Komputiko). Ĉiuj "ita" havas dekojn aŭ centojn da forumoj.
Santana (bando)
Santana estas bando de Latinamerika kaj rok-muzikoj formita en San Francisco, Kalifornio, en 1966 fare de la meksik-usona gitaristo Carlos Santana. La bando venis al la publika atento per sia prezento de "Soul Sacrifice" ĉe Woodstock en 1969. Tiu ekspono helpis la konverton de ties unua albumo, ankaŭ nomita Santana, en sukceso, sekvita en la venontaj du jaroj de la albumoj Abraxas kaj Santana III. Personaraj ŝanĝoj oftis. La pliiĝanta engaĝiĝo de Carlos Santana ĉe la guruo Sri Chinmoy metis la bandon en pli esotera muziko, kvankam ĝi neniam perdis sian Latinamerikan influon.
22685 Dominguez
22685 Dominguez estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Isabella Rosa Dominguez, finalistino de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Key Biscayne Elementary School de Miamo (Florido).
Badalucco
Badalucco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago, la 23-a de aprilo, sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Bajardo, Ceriana, Dolcedo, Molini di Triora, Montalto Ligure kaj Taggia.
Bernardo Sayão (Tokantinso)
Bernardo Sayão estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 4.456 loĝantojn en 2010.
Mascota
Mascota estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Mascota. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 058.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4388 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4036 scipovis legi kaj skribi kaj 349 viroj estis analfabetoj. Do 7.95 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4657 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4342 sciis legi kaj skribi kaj 313 virinoj estis analfabetoj. Do 6,72 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Mascota vivis 12429 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 4 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,032 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Adoni
Adoni (hungare: Éradony pro. e:radonj) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Marghita. Administre ĝi apartenas al Tarcea.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 961 loĝantojn (hungaroj); en 1992 — 855 (rumanoj, 92 % da hungaroj).
Ahimezo
Laŭ Azorín ĝi estas fenestro, ofte ĵaluziita, dividita per koloneto(j), tre tipa en la araba arkitekturo. Pro tio, ĝi estas uzata ankaŭ en la mudeĥara arkitekturo.
Preĝejo Pentofaranta Maria Magdala (Zala)
La Preĝejo Pentofaranta Maria Magdala estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Zala.
Historio
La unua mencio pri la kirko okazis en 1278 (kirko Sanktaj Kosmaso kaj Damiano), en 1320 ankaŭ la loka pastro menciiĝis. En la 16-a jarcento la protestantoj akiris la preĝejon. En la 1680-aj jaroj la katolikoj reakiris la konstruaĵon, en 1748 ĝi estis ruina. En 1764 oni rekonstruis ĝin en baroka formo, baldaŭ oftaj trakonstruoj okazis. En la 1830-aj jaroj turo kaj sakristio estis konstruitaj. Tiutempe ankaŭ nova predikejo kaj orgeno estis faritaj. En 1972 la preĝejo estis pentrita, post 3 jaroj ekstere estis renovigaj laboroj; tiam oni trovis la romanikajn fenestrojn kaj enirejon. En 1985 sismo faris damaĝojn, en 1993 ekstere oni denove faris restaŭrojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto (tamen la turo situas jam ekster la korto). En mezo de la fasado turo altiĝas, sube estas la enirejo. La absido estas kvarangula. Interne grafaj familianoj Zichy pentris po unu freskojn (1846, 1860). La altara bildo prezentas Anunciacion, ĝi renoviĝis en 1982.
Kermeso okazas en la sekva dimanĉo post la 22-an de julio.
Mooskirchen
Mooskirchen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
Lukov (distrikto Bardejov)
Situo
Lukov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Bardejov troviĝas je 21 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1264. En 1787 445 vilaĝanoj loĝis en 59 domoj, en 1828 870 vilaĝanoj en 112 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lukó 654 homoj, (rutenoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lukov 560 homoj, (523 slovakoj, 19 rutenoj).
Lorup
Lorup estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ei-Q
Ei-Q aŭ Ei Kuo (en la angla foje kiel "Q Ei" aŭ "Ei Kyu") (japane: 瑛 -) [alinome Hideo Sugita] estis japana artisto-esperantisto dum la Ŝoŭa-epoko, kiu estis pentristo, fotisto, grafikisto, artokritikisto, akvarelisto kaj kolaĝo-artisto. Lia vera nomo estis japane: 杉田 秀夫, Sugita Hideo.
En 1937 li estis unu el la fondintoj de la Jiyū Bijutsuka Kyōkai (Sendependa Arta Societo) kaj en Osako, de la artmovado Demokurāto Bijutsuka Kyōkai (Demokrata Arta Societo) , kiu pledas por libereco kaj sendependeco dum la procezo de arta kreado. Ĉi tiuj valoroj kontraŭas la konfuzan tradicion, kie tradicio kaj la rilato instruisto-studento estas centraj.
Ei-Q kaj Esperanto
Ankaŭ troviĝas ilustraĵoj de japana artisto QEi (aŭ Eikyu) el la arkivo de La Revuo Orienta. Li estas fama pro sia abstraktaj kaj avangardaj verkoj diverstipaj kaj fojfoje oni retrospektas lin kaj liajn verkojn ĉe muzeoj.
Literaturo
(japana) Masaomi Sugita (杉田正臣). Chichi (父). Miyazaki 21-seki Bunko (みやざき21世紀文庫) 27. Miyazaki: Kōmyakusha, 2000. ISBN 4-906008-51-8. Libro pri Ei-Q fare de sia filo Masaomi Sugita.
Schaarschmidt-Richter, Irmtraud (eld.): Ei-Kyū. En: ''Die andere Moderne. Japanische Malerei von 1910 bis 1970 (La alia moderna. Japana pentroarto de 1910 ĝis 1970),'' Edition Stemmle, 1999. ISBN 3-908161-85-1.
Ei-Kyu gashu 瑛九画集 (La arto de Ei-Q), British Museum, Tokio, 1971, katalogo pri siaj pentraĵoj kaj grafikaĵoj.
Esperanto Letters to Sadajiro Kubo by Eikyu, Issues and Researches in Art Education, (21) 48 - 51, 2016
Verda saŭco
La verda saŭco estas malvarma herba saŭco, kiun oni ofte manĝas kun kuirita viando aŭ fiŝo, malmole boligitaj ovoj kaj kuiritaj terpomoj. Krom herboj ĝi plej ofte entenas ankaŭ oleon kaj ovojn respektive majonezon. Variaĵoj de la saŭco ekzistas en diversaj landoj: en Germanio precipe en Frankfurto ĉe Majno, kie oni aparte fieras pri ĝi, en Italio kiel "Salsa verde", en Francio kiel "Sauce verte".
Ei-Q
Vidu ankaŭ
Ay-o (franca vikipedio)
Verda saŭco
Historio
Variaĵojn de la verda saŭco oni konas en Eŭropo jam ekde 2000 jaroj. La romianoj alporis ĝin el Okcidenta Azio. La germana variaĵo en skriba formo unuafoje menciiĝas en la jaro 1860, en kuirlibro de Wilhelmine Rührig eldonita en Frankfurto ĉe Majno.
Ei-Q
Eksteraj ligiloj
(angla) Commons: Ei-Kyū – Kolekto de bildoj, videaĵoj kaj sonmaterialoj
Verda saŭco
Frankfurta verda saŭco
Al la frankfurta verda saŭco (dialekte "Grie Soß", prononcu "gri zos") tradicie apartenas almenaŭ sep herboj: borago, cerefolio, kreso, petroselo, pimpinelo, okzalo kaj ŝenoprazo. Ofte ankoraŭ aldonatas levistiko, aneto, meliso, bazilio kaj drakunkolo.
Ei-Q
Eksteraj ligiloj
(angla) Ei-Kyū ĉe Google Arts & Culture
Verda saŭco
Frankfurta verda saŭco
Jen recepto (iom netradicia, ĉar kun ajlo):
Bezonatas 5 malmole boligitaj ovoj, kvaron-taso da oliva oleo, 1 te-kulero da drakunkola mustardo, okon-litro da jogurto, okon-litro da laktokremo, la suko de duona citrono, unu bulbero da ajlo, malgrandigata, eta kukumo marinita en vinagro, malgrandigata, po 1 te-kulero da ĉiuj 12 specoj el la supre menciataj herboj, fajne malgrandigataj, unu te-kulero da sukero, iom da salo kaj blanka pipro. Oni boligu la ovojn dum 10 minutoj, senŝeligu kaj duonigu ilin. La ovoblankon endas malgrandigi. El la citrona suko, jogurto, la ovoflavo, oleo kaj mustardo fariĝu saŭco. La ovoblankon, la malgrandigitajn herbojn kaj cepon, ajlon kaj marinitan kukumon aldonu. Kontrolu la guston, kiam vi aldonas sukeron, salon kaj blankan pipron. Fine aldoniĝas la laktokremo.
Itala "Salsa verde"
En la itala kuirarto estas multaj malvarmaj herbosaŭcoj, el kiuj la plej konata estas la "Pesto". La saŭco nomata 'verda', nome Salsa verde el norda Italio, kiun oni servas tradicie kun "Bollito misto", tre similas al la Frankfurta variaĵo, eĉ se oni uzas aliajn herbojn, interalie majoranon kaj aldonas kaporojn. Kompareblas la saŭco Bagnetto verde, kiu plisolidiĝas per kuirita ovoflavo kaj paneroj, el herboj tamen plej ofte nur entenas petroselon.
Franca "Sauce verte"
La franca Sauce verte estas tia majonezo, kiu miksatas kun malgrandigataj herboj kiel petroselo, drakunkolo, cerefolio, kreso, pimpinelo kaj ŝenoprazo. Ĝi ofte entenas ankaŭ ajlon.
Ouderkerkerlaan (amsterdama metrostacio)
Ouderkerkerlaan estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
San Juan Lachigalla
San Juan Lachigalla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Lachigalla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 203.
Geografio
San Juan Lachigalla apartenas al la distrikto Ejutla al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3363 loĝantojn. El tiuj estis 1690 viroj kaj 1673 virinoj. La komunumo havas surfacon de 136.51 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3 indiĝenoj. El tiuj 2 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kosmodromo Bajkonur
Kosmodromo Bajkonur estas kosmodromo en Kazaĥio apud urbo Bajkonur. Ĝi fakte ekzistas laŭ leĝoj de du ŝtatoj - Kazaĥio kaj Rusio. La urbo havas specialan statuson. Formale ĝi troviĝas sub juĝorajto de Rusio, sed teritorie apartenas al Kazaĥio.
Historio
En 2 de junio de jaro 1955 Ĝenerala stabo promulgis oficistaran strukturon de kvina scienctesta lanĉejo. Al armeanoj ĉi tiu loko estas konata multjare kiel Tjuratam. Ĝuste apud loĝloko Tjuratam ŝtata komisiono decidis fondi Centron de raketa lanĉejo.
Senfinaj dezertaj stepoj de Norda Kazaĥstano, servintaj antaŭe kiel loko por deporto kaj punlaboroj, preskaŭ ideale taŭgiĝis por testoj. Ĉeestis loko por falado de raketaj ŝtupoj, proksimas rivero Sirdarjo, fervojaj kaj aŭtomobilaj traceoj.
Kaj la plej grava estis proksimeco al ekvatoro. Eblas lanĉi multe pli da ŝarĝo, ol el Plececk de Arĥangelska provinco. De rapideco de komenco de la testoj vere dependis sekureco de la lando. Por konservi sekretecon oni nomis Bajkonur-on "Taŝkento-90", "Zarja", "Zvezdograd", "Leninsk".
Nikolaj Semjonov alvenis en la lanĉejon tuje post artileria lernejo en jaro 1955 kaj estis respondeca pri instrumentoj por observado de raketaj lanĉoj.
Nikolaj Semjonov, kolonelo en demisio:"Ni ekvidis nudan stepon kaj vicon da malgrandaj finnaj dometoj. Estis konstruitaj tri kazernoj por soldatoj. Unu el la kazernoj estis nomata "Kazanskij stacidomo". Tio estis portempa loko por situigo de oficiroj, kiuj alvenis al loko de sia servo. Poste ili estis distribuitaj inter formacioj".
Unuaj lanĉoj, dekomence malsukcesaj, komenciĝis en majo de jaro 1957. En 21 de aŭgusto raketo finfine plenumis ĉiujn ordonojn. El dua starta placo de Bajkonur raketoj "R-7", projektitaj per Sergej Korolov, lanĉis kaj la unuan sputnikon kaj la unuan kosmonaŭton.
Lanĉoj laŭ pilotata programo daŭriĝas de ĉi tie ĝis nun. Eblas nur imagi malfacilecojn, spertitajn per konstruistoj kaj armeanoj, kreintaj startajn placojn en nuda stepo.
Nikolaj Korneev, ĉefa specialisto de projektista buroo de ĝenarala maŝinprojektado:"Niaj specialistoj dekomence loĝis en barakoj por konstruistoj. Ili estis trablovataj per vento. Somere varmegis, vintre malvarmis. Akvon oni transportis defore."
Komunumo Lazdijai
Lazdijai estas subdistrikta komunumo en la pleja sudo de Litovio - tial ke la komunumo limas kaj al Pollando kaj al Belarusio. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Lazdijai. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Alytus. La pejzaĝo de la komunumo estas pitoreske plena je arbaroj kaj lagoj. En en la komunumo vivis, el ili en la urbo mem nur iom pli ol 3 000.
El la pliaj komunumaj loĝlokoj menciindas ekzemple Kapčiamiestis. Ankaŭ pluraj aliaj pli etaj loĝlokoj en la komunumo havas urban statuson pro ilia pli granda signifo dum la mezepoko, kvankam nuntempe ilia nombro de loĝantoj ne plu pravigus ricevi tiun statuson.
Fungoj
Fungoj estas kreskaĵoj, kiuj havas veran ĉelkernon, sed male al plantoj ne havas klorofilon kaj nutras sin heterotrofe (el aliaj organikaj materialoj), kaj reproduktas sin per sporoj. Ili havas – simile al la bestoj – kitinon kiel strukturantan molekulon kaj glikogenon kiel nutrorezervon. Kvankam ili tradicie estas studataj per la plantistoj, oni nun scias ke ili estas pli proksimaj al bestoj ol al plantoj.
La fungoj vivas per malkonstruo de vivaj kaj nevivaj plantoj, bestoj aŭ fungoj. Ili povas kunlabori kun plantoj (mikorizo) aŭ paraziti ilin.
Plimulto de la fungoj havas ne-sinmovajn korpojn (taloj), kunmetitajn el kresk-kapablaj filamentoj (hifoj). Ne estas centriolo sed ŝpinila polusa korpo.
Esceptoj pri ĉi-priskribo de fungoj inkluzivas la jenajn: plejparto de la specioj de Kitridiomikotoj havas ĉelojn kun sola, mola, post-flanke insertita flagelo je iu stadio en la viv-ciklo, kaj la centrioloj asociiĝas kun la nuklea dividiĝo. La viv-cikloj de plejparto de la Kitridiomicetoj estas malamplekse studitaj, sed kelkaj (Blastocladiales) konatiĝas pro zigota meiozo (do, alternado inter haplojda kaj diplojda generacioj). Al specifaj membroj de Mukoromikotenoj, Askofungoj kaj Bazidiofungoj povas manki hifa kresko dum parto aŭ entuto de ties viv-ciklo, kaj anstataŭe, produkante ĝermemajn "gistofungo"-ĉelojn. La plejparto de fungaj specioj kies membroj prezentas gistofungo-similan kreskon enhavas nur malgrandajn kvantojn da kitino en la gistofungo-ĉel-muroj. Kelkaj specioj de Askomicetoj (Ophiostomataceae) havas celulozon en siaj muroj, kaj al kelkaj membroj de Kitridiomiketoj (Coelomomycetales) mankas muroj.
Graveco
Oni priskribis nur 100,000 speciojn sed oni taksas ke 1,5 milionoj povas ekzisti ankoraŭ nekonataj. Fungoj konstituus unu kvaronon de la maso da vivuloj. Ili produktas 85 miliardojn da tunoj de CO2 jare.
Pri la ekologia signifko vidu la sekcion pri ekologio.
Ne-seksa reproduktado
Fungoj produktas sporojn (vidu konidio). Ĉe la pli arkaikaj oni trovas zoosporojn (vidu Chytridiomycota).
Seksa reproduktado de la fungoj
En idealaj kondiĉoj la fungoj kontentiĝas je subtera vivo kaj etendas sian korpon (micelio) ĉiudirekte. Sed kiam ili estas ŝokataj, eĉ brutale traktataj per subita ŝanĝo de temperaturo aŭ procenta enteno de akvo, ili vekiĝas kaj pariĝas kondiĉe ke ili amasigis sufiĉe da nutraĵo. Kiam ili estas tutsataj, ili ekmontras sian seksorganon (fruktkorpo), kiun ili fabrikis tiucele, supersatigante kelkajn filamentojn. Tial aperas ĉapelo aŭ ombrelo, en kiu ili abundege produktas sian semon. Ekzemple la agariko produktas 40 milionojn da sporoj hore, te. 10 miliardojn en kelkaj tagoj. La elĵetitaj sporoj tuj ĝermas en la tero. Iuj naskas virfilamenton, aliaj in-filamenton. Post la sekskuniĝo de du filamentoj de kontraŭaj seksoj, naskiĝas nova filamento. Tiu ĉi generas micelion, t.e. novan fungon, kapablan reproduktiĝi siavice.
Se la sporoj estas grandakvante produktitaj, malmulte da ili ĝermos, se ili ne falas sur riĉan grundon. Tial kelkaj specioj uzas inĝeniajn artifikojn por malgrandigi la perdojn. Ekzemple Pilobolus vivas sur bovfekaĵoj. Por malebligi al siaj sporoj fali sur sekan fekaĵon, sur kiu ili malfacile ĝermus, ĝi elĵetas sian ĉapelon je du metroj for; ĝia celo: demeti la valoran kargon sur herbo trunketojn por ke tiu estu certe manĝita anstataŭ eble disperdita en fekalo de bovino.
La boleto uzas sian moskodoron por altiri la insektojn, kiuj demetas ovojn en ĝian ĉapelon kaj sur ĝian piedon. Tial la larvoj forlasos sian nestaĉon kun sporoj gluitaj al la dorso. Aliaj fungoj uzas alian taktikon por redukti la seksan malŝparadon. Ili "dormigas" siajn sporojn (ĝis 25 jarojn la "kario de tritiko"). Tial la sporoj povas trankvile atendi bonajn kondiĉojn por ĝermi. La polvofungo estas vera "seksa bombo". Kiam ĝi atingas sian pienkreskecon, sub la premo de akvogutoj, ĝi eksplodas kaj liberigas milionojn da sporoj. La rekordulo estas giganta polvofungo, kiu elĵetis 2000 miliardojn da ili.
Ekologio
Klasado laŭ vivmaniero estas ne absoluta, ekzemple simbiozaj fungoj povas iĝi parazitoj, se iliaj gastigintoj malfortas aŭ parazitaj fungoj necesas saprofitan fazon en ilia viv-ciklo.
Saprofitismo
Multaj fungoj ensorbas nevivan organikan materion, kiel mortan lignon aŭ humon. Helpe de taŭgaj enzimoj ili kapablas malkombini ekzemple ligninon, keratinon aŭ celulozon kaj nutri sin per ili. Parte individuaj fungoj specialiĝas pri certa fazo en la malkombina procezo, tiel ke pluraj individuoj devas kunlabori.
Kune kun bakterioj, fungoj estas la plej gravaj malkomponantoj de morta organika materialo.
Parazitismo
Multaj fungoj ensorbas vivan organikan materion el plantoj, sed ankaŭ aliaj vivuloj kiaj insektoj aŭ nematodoj.
Srem
Srem (Срем, Szerém) estas parto de aŭtonomio Vojvodino en Serbio. Norde kaj oriente Danubo, sude Sava (rivero) faris limon por la regiono, kiu nun jam ne estas unueca. Nepre menciinda, ke okcidente oni longe planis kanalon Danubo-Savo, sed pro disfalo de Jugoslavio tio ne realiĝas.
Fungoj
Parazitismo
Ĉirkaŭ 180 fungaj specioj kaŭzas malsanojn de homoj.
Srem
Historio
La romianoj havis tiun regionon Sirmium. La hungaroj kaj kroatoj komune havis departementon Szerém, kiu la plej bone kovris la regionon. Depost la mezepoko la historio similis al Vojvodino: turka okupado, poste diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Dum la Habsburga Imperio parlamentanoj partoprenis ankaŭ al hungara kaj kroata parlamentadoj, fine okazis kompromiso: la hungaroj ricevis Rijeka, kroatoj ricevis ĉi tiun regionon. Post la 1-a mondmilito la regiono apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Ene de la lando Srem dividiĝis:
Fungoj
Simbiozo
Multaj symbiomycota fungoj rolas gravan simbiozon kun kreskaĵoj. Ili helpas kreskaĵojn asimili nutraĵojn kaj kolekti akvon, ĉar ilia mikorizo etendiĝas pli vaste ol la radikaro de planto. Supozeble granda parto de la plantoj forte aŭ tute dependas de la kunekzistado kun fungoj.
Stacio Fukugami
Stacio Fukugami (japane: 福神駅 [Fukugami-eki], angle: Fukugami Station) estas fervoja stacio en Ojodo, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yoshino.
Srem
Historio
Dum disfalo de Jugoslavio gravaj bataloj okazis en la regiono. La plej menciinda estas sieĝo de Vukovar.
Fungoj
Uzo
La fungoj estas uzataj kiel nutraĵoj kaj kiel kuraciloj. En agrokulturo, ili estas uzataj por lukti kontraŭ malamikoj de kreskaĵoj kaj por helpi kreskaĵojn asimili nutraĵojn.
Gistaj fungoj fermentigas sukeron al etanolo kaj tiel ebligas produkti alkoholajn trinkaĵojn. Tiu procezo estas utiligata ankaŭ industrie.
Kelkaj fungoj estas manĝeblaj:
Lycée Malherbe
Lycée Malherbe estas mezlernejo en Caen, Francio.
Historio
Ekde ĝia fondiĝo, Caen ĉiam estis grava kultura centro. La Universitato de Caen estis fondita en 1432. En la frua 19-a jarcento, la Abatejo de Viroj (Abbaye-aux-Hommes) iĝis la sidejo de mezlernejo kiu estis anstataŭonta Écoles Centrales du Calvados, de la Manche et de l'Orne. Tiu nova lernejo malfermiĝis la kun cent studentoj.
Distrikto Rotenburg
La distrikto Rotenburg - germane Landkreis Rotenburg (Wümme) - situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Rotenburg (Wümme), borde de la rivereto Wümme. La distrikto havas areon de 2070 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo, ne al la najbara metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kvankam la regiono situas pli-malpli mezvoje inter Bremeno kaj Hamburgo kaj ekonomie orientiĝas al ambaŭ urboj kaj ties metropolaj regionoj.
Esperanto
La 15-an de decembro 2000 delegacio de esperantistoj kun d-ro Harald Schicke kaj magistrino Song Ĝonk-ok (Song Jeong-ok) en la nomo de la distrikto en la partnera distrikto de Malborko / Malbork plantis kverkon en la esperantista "Parko de la Mondo".
Blusroko
Blusroko estas muzika miksa ĝenro kiu kombinas elementojn de bluso kaj rok-muziko. Ĝi estas ĉefe stilo de elektra ensemblo kun instrumentaro simila al tiu de elektra bluso kaj roko: elektra gitaro, elektra basilo, kaj drumoj, ofte kun la Hammond-orgeno. El sia komenco en la komencaj kaj mezaj 1960-aj jaroj, blusroko trairis kelkajn stilajn ŝanĝojn kaj laŭlonge de la vojo ĝi inspiris kaj influis super ŝtonroko, Sudusona roko, kaj frua metal-roko. Blusroko plue estas influo en la 2010-aj jaroj, kun koncertoj kaj registroj fare de popularaj artistoj.
Kvankam ĉirkaŭ tiu epoko, la diferencoj inter blusroko kaj ŝtonroko malpliiĝis, estis ankaŭ reveno al pli blus-influitaj stiloj. En la 1980-aj jaroj, the Fabulous Thunderbirds kaj Stevie Ray Vaughan, registris siajn bone konatajn verkojn kaj en la 1990-aj jaroj gitaristoj Gary Moore, Jeff Healey kaj Kenny Wayne Shepherd populariĝis kiel koncertaj altiroj. Grupoj kiaj la Jon Spencer Blues Explosion kaj the White Stripes, alportis pli buntan, diversan stilon en la 2000-aj jaroj, kiel faris tiutempaj artistoj kiaj Black Keys.
10938 Lorenzalevy
10938 Lorenzalevy estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo " LONEOS " elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lorenza Levy, observantinon por LONEOS de la mezo de 1999.
Nacia Parko Taunton
Taunton estas scienca nacia parko en Aŭstralio, 130 km okcidente el Rockhampton, Kvinslando. Ties areo estas de 116 km². Ĝi estis fondita en 1994.
-23.53333°N, 149.22139°W
Bernardo Fernandes da Silva
Bernardo Fernandes da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1989 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Rychnov (Verneřice)
Rychnov estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Verneřice. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km nordokcidente de Verneřice. Estas ĉi tie registritaj 89 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Rychnov situas en katastra teritorio Rychnov u Verneřic kun areo 6,86 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
NGC 1890
NGC 1890 (alia indiko — ESO 56-SC87) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emily Barlaston
Esperanta Kulturo > Esperanta Humuro > Fraŭlino Barlaston
(Ĉerpita el la multlingva ttt-ejo de Fraŭlino Barlaston: http://www.barlaston.com )
La emerita Angla kantistino Fraŭlino Emily Barlaston naskiĝis en 1937 en Stoke-on-Trent, Staffordshire, kaj ricevis sian O.B.E. (Ordenon de la Brita imperio) el la manoj de sia persona amikino Reĝino Elizabeto la Dua, kiel dankon por ŝiaj servoj kiel primadono kaj kultura diplomatino, kaj por ŝia laboro kun la Skoltinoj kaj Skoltinetoj de Anglio.
Post sia apero kun la Nederlanda Turnea Opero en la rolo de "La Baronino" en la muzika komedio Candide de Leonard Bernstein (kun Marcel Reijans), ŝi komencis la sepan adiaŭan turneon de sia "one-lady-show", nomita One Lady Show. Ŝi aperis kiel gastino de pluraj geeminentuloj en Nederlando (ekzemple Reĝino Beatrix kaj eks-ĉefministro Ruud Lubbers) kaj ankaŭ kantis en Radio Aŭstrio, Radio Pekino, kaj Radio Varsovio. Ŝi aperis ankaŭ en Pollando en la Esperanto-kursoj Mazi en Gondolando kaj Mazi revenas al Gondolando. Ŝi estas aŭdebla ankaŭ en la k-disko Teulo kaj Emily.
Krom partopreno en la Internacia Esperanto-Festivalo en Aalen, Germanio, ŝi prezentis ankaŭ An Evening Alone with Miss Emily Barlaston kaj Thursday in the Park with Emily en Vondel-parko, Amsterdamo; pretere, ŝi partoprenis en aidoso-beneficoj kaj aperis en la fama Roza Sabato en Musis Sacrum, Arnhem. Por la futbal-teamo Willem la Dua ŝi ĉefrolis en la filmo Vaarwel, Jan Vullinks kaj ankaŭ gastis en koncertoj kun la Orkestro de Brabanto (en la 9-a Simfonio de Beethoven), kun la fanfaroj de la Reĝa Nederlanda Armeo kaj kompanio Philips, la Kapelo de la Reĝaj Nederlandaj Maristoj (plurfoje), kaj la fama Orkestro Concertgebouw. Ŝi ricevis invitojn kanti en la U.K. en Tel-Avivo kaj la Internacia Junulara Kongreso 2000 en Honkongo. Dum la Kristnaska kaj Novjara periodo de 2000-2001, ŝi estis la stelulino en la spektaklo Rondom Kerst ĉe teatro "De Avenue" en Tilburg, kaj en februaro 2001 ŝi kantis en speciala Valentena Koncerto por la Paletti-Orkestro. Antaŭ nelonge ŝi havis la honoron kanti en la ĉeesto de Iliaj Moŝtoj la Grafo kaj Grafino de Almelo, kaj aperis en serio da koncertoj kun la fama vir-voĉa kvarteto Mezzo Macho.
Plie ŝi kontribuis al la Vinilkosmo-kompil' 2 per unu kanto.
1990
1990 estis normala jaro komenciĝanta je lundo (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 1990 post Kristo okazis, interalie:
Rosental an der Kainach
Rosental an der Kainach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Voitsberg. Fine de en la komunumo vivis.
KompoZer
KompoZer estas libera HTML-redaktilo por WYSIWYG, kiu baziĝas sur la programo Nvu. Ambaŭ programoj baziĝas sur Mozilla Composer, la redaktila komponanto de la iama Mozilla Suite, kiu estas daŭrigata en la SeaMonkey, la ido de la Mozilla Suite.
KompoZer estiĝis el Nvu, post kiam ties evoluigo estis ĉesigita, sed ties nomo ne devis esti uzata, ĉar la nomrajtoj estas ĉe la firmao Linspire. La programo nuntempe ĉefe prezentas riparojn de cimoj el Nvu, pli malmulte verajn novajn funkciojn. Por portado al XULRunner estas bezonataj pliaj evoluigantoj. Ĝi estonte atingu similan amplekson de funkcioj kiel la komercaj redaktiloj Microsoft FrontPage kaj Macromedia Dreamweaver.
KompoZer en Esperanto
KompoZer intertempe ankaŭ ekzistas en Esperanto, en la aktuala stabila versio 7.10 kaj en la aktuala beta versio 0.8b3. La ligilon al la projekta retejo de la esperanta KompoZer vi trovas sub Eksteraj ligiloj.
Ekde la versio 0.8b2 la esperanta KompoZer estas ankaŭ oficiala parto de la projekto KompoZer. La esperantaj versioj estas nun ankaŭ elŝuteblaj de la retejo de la projekto KompoZer kompozer.net.
Plia grava novaĵo estas, ke ekde versio 0.8b2 ne nur estas arkivaj esperantaj versioj por Vindozo (.zip) kaj Linukso (tar.gz) kaj la lingvopakaĵo (.xpi), sed ankaŭ instalebla versio por Vindozo (.exe) kaj diska kopio por Mac OS (.dmg). Do, fakte vi nun bezonas lingvopakaĵon nur, se vi volas esperantigi KompoZer, kiu estas en alia lingvo kaj ne volas elŝuti KompoZer duan fojon.
Maetinga
Maetinga estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 7.038 loĝantojn en 2010.
Kaŝludo
Kaŝludo estas populara infanludo, kiu estas plej bone ludebla en arbaro aŭ en grandaj areoj plenaj de diversspecaj objektoj, en kiuj eblas kaŝi (aŭ malantaŭ kiuj eblas kaŝi) la propran korpon. Do, konvena loko povas esti ankaŭ pli granda domo.