cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Porajmos
Porajmos (romaa lingvo: Kali Traš aŭ Samudaripen, kio signifas "amasbuĉado") estas la ekstermado de ciganoj fare de la Nazia Germanio kaj ĝiaj aliancanoj, okazinta samtempe kun sistema kaj laŭplana amasa ekstermado de judoj, kutime nomata Holokaŭsto aŭ Ŝoaho.
Prisilentata genocido
Juda holokaŭsto aŭ pli frua en la 20-a jarcento armena genocido fare de turkoj estas pli malpli konataj. En 1990 cigana profesoro John Hancok, direktoro de Cigana Arkiva Centro en Universitato de Aŭstino en Teksaso, komencis lanĉi la nocion Porajmos, t.e. genocidon de ciganoj faritan de germanaj naziistoj. Amasa kaj tuteca ekstermado de romaoj kaj sintioj estis ekplanita por la tuta Eŭropo. En 1899 en Munkeno oni komencis listigi kaj registri ciganojn en Germana Imperiestra Regno. Dum la dua mondmilito germanoj murdis ĉ. 70% de eŭropaj ciganoj. Postmilita Germanio nur en 1982 konfirmis tion kaj en 2012 starigis en Berlino simbolan monumenton. Pollando por la 2-a de aŭgusto fiksis Memor-Tagon pri Holokaŭsto de Ciganoj.
Kaŭzoj
La plej grava motivo estis "ekstereŭropa rasa deveno" de ciganoj, laŭ supozo de nazioj estis "minaco por pureco de la raso". Ciganoj, kiel devenantaj de Barato senperaj posteuloj de arjoj, estis problemo por ideologoj de nacisocialismo, ĉar povus estis pli "arjaj" ol germanoj mem. Por solvi la problemon, teoriisto de rasismo Hans F. K. Günther kreis teorion pri deveno de ciganoj de "malpli altaj socitavoloj" de arjoj, kiuj "miksiĝis" kun "subnivelaj" popoloj (ŝemidoj, turkoj, dravidaj popoloj). Oni ankaŭ asertis, ke ka fakto de forlaso de Barato flanke de ciganoj estis premiso, ke ili estis malbenitaj kaj forpelitaj de sia tero de la arjoj mem. Laŭ nacisocialista ideologio ciganoj kiel popolo tradicie nomada kaj vivtenanta de hazardaj okupoj kiel ekzemple kaldron-farado kaj forĝado, estis "malsociaj", tio signifas, ke ili ne povis eniri struktoron de totalisma ŝtato. Pro tiuj ĉi kaŭzoj germanoj decidis tute murdi la ciganan nacion. Heinrich Himmler komence hezitis, ĉu krei por "rase puraj" ciganoj "protektan terenon" en fora angulo de Eŭropo, tamen forlasis tiun ĉi planon. La 15-an de novembro 1943 decidis, ke ciganoj kaj "partaj ciganoj" devas esti traktataj same kiel judoj.
Trapaso de ekstermo
Ne eblas tiel bone kiel pri la judoj nombri - kaj eĉ malpli nomi - la viktimojn inter la ciganaj komunumoj. Tio estas pro diversaj kialoj: la ciganoj estis plejparte analfabetaj kaj ne kunigitaj kun la ekstera socio, sen dokumentoj kaj registrado, krome estis rigardataj kun indiferenteco La pritakso de mortigitoj estas inter 500 000 kaj ĝis 800 000 (laŭ Zbigniew Brzeziński).
Nazia persekutado
La 14-an de novembro 1935 nombron de Nurenbergaj leĝoj oni disvastigis, malpermesante geedzecon inter germanoj kaj ciganoj. La 7-an de marto 1936 ciganoj estis senigitaj pri balotrajtoj, aktivaj kaj pasivaj.
En 1936 pri la problemo de ciganoj (Zigeunerfrage) okupiĝis "Esplora Kolegio pri Rasa Higieno kaj Popola Biologio" (Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle), Departamento L3 en Departamento de Sano, gvidata de d-ro Robert Ritter kaj Eva Justin. Ili konkludis, ke plimulto de ciganoj romaoj montras „danĝerecon por la raso” kaj devus esti „eliminitaj”.
Simile al la kazo de judoj, pri tiu, kiu estas cigano decidis lia deveno „rasa” (eĉ tre malproksima), kaj ne aliaj konsideroj, ekz. kulturaj. Konataj estas ekzemploj de personoj, kiel la 8-jara Elsa Baker el Hamburgo, forprenita al Aŭŝvico-Birkenau de la germana familio, sub preteksto, ke ŝia avino estis ciganino. Unuaj ciganoj estis forveturigitaj el teritorio de Germanio al novkreitaj getoj sur teritorio de okupata Pollando - ĉ. 5 mil personoj trafis al Lodza geto kaj estis inter la unuaj viktimoj gasumitaj en moveblaj (lokigitaj en kamionoj) kameroj en Kulmhof (en la Ekstermejo Chełmno) en Chełmno januare 1942.
Kiel la plej grandan „minacon” oni konsideris t.n. „miksulojn” (Mischlingen), t.e. personojn, en kies familio ĝis la kvara generacio malantaŭen estis almenaŭ unu antaŭulo cigandevena. Oni ĉasis ilin laŭofice kaj forveturis al ekstermejoj.
La 6-an de decembro 1942 Himmler ordonis forveturon de ĉiuj ciganoj al la koncentrejo Auschwitz-Birkenau (Aŭŝvico-Birkenau).
En 2004 oni eldonis la libron Ptak umarłych (Birdo de la mortintoj) de Edward Dębicki, kiu priskribas tragedion de ciganaj familioj en Volinio dum la Dua Mondmilito, flanke de ukrainaj naciistoj.
Mezeŭropo
Germanoj setligis plimulton de polaj ciganoj en koncentrejoj, kie preskaŭ ĉiuj pereis. En Birkenau de februaro 1943 ili ekloĝis en speciala „cigana tendaro” ĉ. 23 mil personoj. Ciganaj familioj ne estis dispartigataj, tamen vivis en la plej malbonaj cirkonstancoj, sen akvo kaj preskaŭ sen manĝo. Rezulte estis rekorda morteco pro malsatego kaj malsanoj (ĉefe tifoida febro kaj akva kancero). Somere 1943 germanoj likvidis la „ciganan tendaron” en Birkenau, murdante en gasaj kameroj 20 mil homojn.
Triviala sekvado
Triviala Sekvado estas tabulludo kie la progreso estas determinita laŭ la kapablo de la ludanto respondi al demandoj pri ĝenerala scio aŭ populara kulturo. Scott Abbott, sporta redaktoro de la ĵurnalo Canadian Press kaj Chris Haney, fotisto de la revuo Montreal Gazette, evoluigis la koncepton en decembro 1979; ilia ludo estis lanĉita al la merkato du jarojn poste.
En Nordameriko, la luda populareco atingis la pinton en 1984, kiam pli ol 20 milionoj da ludoj estis venditaj. La rajtoj de la ludo estis aĉetitaj de Parker Brothers (nun parto de Hasbro) en 1988. Ĝis 2004 preskaŭ 88 milionoj da ludoj estis venditaj en 26 landoj kaj 17 lingvoj.
La demando-kartoj estas organizita laŭ ses temoj respektive al ses koloroj de la tabulaj ĉeloj.
La trivial-tabulo kaj la reguloj.
La trivial-tabulo konsistas el ĉeloj aranĝitaj laŭ ses-radiusa rado. Ĉiu ĉelo estas kolorigita laŭ demandaj tipoj, kun unu speciala ĉelo de ĉiu koloro ĉe la konekto de la radiusoj kun la rado.
La ludantoj komencas en la centro de la rado. Unue ludas kiu atingas plej altan nombron per la ĵetkubo. La ludantoj, laŭvice, maldekstren, ludas ĵetkubon kaj movas iliajn ludpecojn tiom da ĉeloj kiom indikas la ĵetkubo, en la direkto kiun ili elektis.
Post la movo de la ludpeco, la (mal)dekstra najbaro prenas la unuan karton kaj legas la respektivan demandon al la ĉelkoloro de la lastmovita ludpeco. Post la respondo li metas tiun karton sub la kartaro.
Se la ludanto respondas ĝuste, li aŭ ŝi povas ludi denove. Krome, se la ĉelo estas unu el tiuj specialaj ĉeloj ĉe interkruciĝo de la radiusoj kun la rado, la ludanto estas ankaŭ premiita per "sesona torto aŭ fromaĝo" (60 grada cirkla sektoro aŭ cirkla sesono) laŭ la koloro de la interkruciĝa ĉelo, se li ne jam posedas ĝin. Se la ludanto respondas neĝuste, la ludo iras al la sekvonta maldekstra ludanto.
La ludo daŭras ĝis iu ludanto plenumas torton per ĉiuj ses koloroj kaj atingas denove la starpunkton, kaj ĝuste tiam la aliaj ludantoj elektas koloron kaj legas la demandon de la koncerna kategorio; la ludanto devas respondi ĉi tiun finan demandon ĝuste por gajni la ludon. Se la ludanto ne ĝuste respondas, la ludo daŭras ĝis iu ajn ludanto tion faras.
La ludo ankaŭ povas esti teama ludo kie kelkaj ludantoj estas reprezentitaj de unu ludpeco.
Porajmos
Mezeŭropo
Slovaka Ŝtato havis nekonsekvencan politikon: post periodoj de homkaptado kaj forveturigo de ciganoj al ekstermejoj, sekvis longaj periodoj de „senagado”.
(86435) 2000 CL9
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Porajmos
Mezeŭropo
En Protektorato Bohemio kaj Moravio tieaj kunlaboristaj regopovoj gvidis kontraŭciganan kampanjon sub la germana gvido; funkciis provizoraj koncentrejoj kiel en Lety, apud Písek kaj Hodonín, de kie ciganoj estis transportitaj al Aŭŝvico-Birkenau.
En Sendependa ŝtato Kroatio ustaše malliberigis ciganojn (kun judoj kaj serboj) en koncentrejo Jasenovac, kie oni murdis dekojn da miloj de ciganoj. Ĉirkaŭ 26 mil kroataj ciganoj estis senditaj al koncentrejo Aŭŝvico. En majo 1942, ordono estis eldonita fare de la Ustaša, laŭ kiu ĉiuj "ciganoj" vivantaj en Kroatio estis arestotaj. La esceptoj estis la sidemaj Ĥoraĥanaj romaoj (islamaj romaoj) vivantaj en Bosnio kaj Hercegovino, kiuj estis deklaritaj "arjaj" fare de la por-islama registaro.
Orienta Eŭropo
Wehrmacht enirante okcidentajn teritoriojn de Sovetunio traktis renkontitajn ciganojn samkiel judojn: ekzekutaj Einsatzgruppen pafmortigis ĉiujn kaptitajn ciganojn, tre ofte mortigataj kune kun judoj kaj enterigataj kune en amasaj tomboj. De tia homforkapto saviĝis Papuŝa, kiu sukcesis forkuri de germanoj kaj ukrainoj.
Nuntempaj reagoj
Dum jardekoj depost fino de la dua mondmilito genocido de ciganoj restis ombre de holokaŭsto de judoj kaj estis praktike fogesita. Ĝis hodiaŭ familioj de murditaj ciganoj ricevis neniun rekompencon de Germanio, kaj malmultaj monumentoj memore al murditaj ciganoj estis konstruitaj, ĉefe dum la lastaj dekkelkaj jaroj.
La 23-an de oktobro 2007 Traian Băsescu, kiel la unua prezidento de Rumanio, publike pardonpetis pro partoprno de sia lando en murdado de ciganoj emfazante, ke la genocido de ciganoj devus esti instruata en lernejoj. Parton de sia deklaracio elparolis en la cigana lingvo.
Afrika nananaso
La Afrika nananaso (Nettapus auritus) estas tre malgranda anaso de la grupo de la kairinenoj el subsahara Afriko. Ĝi estas la plej malgranda afrika membro de la grupo de akvobirdoj.
Aspekto
Tiu specio havas buntan plumarbildon. La beko estas flavoranĝa kun nigra kaj hokoforma pinto en supra makzelo. Frunto, vizaĝo (kun kontrasta nigra okulo), gorĝo kaj mallarĝa kolumo estas blankegaj. La krono estas tre malhelverda kaj pluas mallarĝe al nuko, dum estas ĉe kolflankoj kaj sub arelareo tre larĝa helverda areo ovalforma kun nigra bordo kiu separas ĝin el la blanka antaŭa areo.
La supra brusto kaj flankoj estas helbrunaj al ruĝecbrunaj, dum la ventro estas blanka (kion kaŝas akvo dumnaĝe). La dorso kaj vosto estas malhelverdaj. La kruroj estas nigrecaj. Estas blanka areo en mezo de flugiloj kontraste kun la malhela ĝenerala koloro.
Tiu specio estas multe pli buntkolora ol la aliaj du samgenraj de Azio kaj Oceanio respektive.
Kutimaro
Tiu afrotropisa specio loĝas ĉe lagetoj kie estas Nimfeacoj.
Protekto
Ĝi estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
17608 Terezín
17608 Terezín estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la norda bohemia urbo Terezín (Theresienstadt), establita kiel fortikaĵo kaj garnizonurbo de la Habsburgoj en 1780. Tiu urbo neniam estis sub senpera sieĝo. Dum la dua mondmilito, la nazioj uzis Terezín kiel koncentrejo, koncentrinte tie dekojn da miloj da Judoj de Ĉeĥoslovakio kaj de aliaj landoj.
Leĝo de Tonjo
La leĝo de Tonjo (foje nomata ankaŭ leĝo de Tonjo pri retaj diskutoj aŭ leĝo pri maksimuma harfendumado) estas aforismo pri esperantistaj interretaj diskutforumoj, kreita en 2008 de hispana esperantisto Toño del Barrio, kiu jenas: Ĝi estas inspirita de la ĝenerale konata leĝo de Godwin, kiu en esperantigo de Toño del Barrio estas: Notinda diferenco laŭ Toño del Barrio tamen estas, ke kvankam tuj post kiam laŭ la leĝo de Godwin aperas la argumento pri Hitlero, la koncerna diskuto finiĝis kaj la aŭtoro de tiu komparo malvenkis, okaze de la leĝo de Tonjo tiel ne estas: male, la lingva aludo ne nur ne kaŭzas finon de la diskuto, sed anstataŭe plivigligas ĝin, tiel ke baldaŭ ĝia originala celo estas forgesita.
Origino
Toño del Barrio unue publikigis la leĝon en samnoma artikolo en sia blogo la 2-an de aprilo 2008. En la artikolo li priskribis la leĝon de Godwin (difinitan en 1989 de Mike Godwin) kiel sian inspiron, kaj ankaŭ tuj nomis la nove formulitan leĝon „leĝo de Tonjo”, en konscia klopodo obei la leĝon de Stigler.
Korolario de Harri
Finna esperantisto Harri Laine konstruante sur la leĝo de Tonjo formulis la 18-an de majo 2008 ĝian korolarion, kiu jenas: Laŭ tiu korolario, Harri Laine konkludis la jenan, plispecifigitan formulon de la leĝo de Tonjo: Kompare kun la originala leĝo de Tonjo, nur tiu ĉi ĝia pli specifa versio parolas pri „finiĝo” de la diskuto (kaj ne pri nura „deflankiĝo”), kiel tion la leĝo de Godwin faras jam en sia baza vortumo.
Observitaj uzoj kaj mencioj
La fenomeno priskribata de la leĝo de Tonjo estas ofte observata en la praktiko, kaj laŭ Toño del Barrio tiel estis ankaŭ jam antaŭ ĝia formala difino. Post la publikiĝo de la leĝo, esperantistoj komencis en interretaj diskutoj aludi al ĝi per ĝia nomo en okazoj kiam ili ĝin observis, kaj ĝi gajnis relativan popularecon. Tiel la leĝo de Tonjo menciiĝis ekz. plurfoje en Libera Folio  kaj La Balta Ondo, sed ankaŭ sub afiŝoj en personaj blogoj. En la forumo de lernu! oni observis, ke la leĝo aplikeblas eĉ en veraj diskutoj pri gramatikaĵoj mem, ĉar tiuj povas deflankiĝi al diskutado pri gramatikaj terminoj. Iuj esperantistoj ankaŭ klopodis serĉi la kialojn de la perceptata valideco de tiu leĝo, ekz. en la Usenet-grupo soc.culture.esperanto.
5673 McAllister
5673 McAllister estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la filatropistino Frances McAllister (1910 — 2008), fondistino de la Arboreto de Flagstaff, centro de esploro pri plantoj kaj hortikulturo.
Cicârd
Cicârd [ĉikırd] (hungare: Csengerpuszta) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Lopadea Nouă.
Komunista Partio de Hispanio (restarigita)
La Komunista Partio de Hispanio (restarigita) (PCE-r) estas hispana politika partio de ideologio marksista-leninista, fondita en 1975. En 2003 ĝi estis kontraŭleĝigita pro la Hispana Leĝo pri Partioj.
Oberursel
Krom multaj konstruaĵoj el la mezepoko kaj postaj tempoj (la urbo skribe unuafoje menciiĝis en la jaro 791, havas do longan historion), vizitindas interalie la muzea romia fortikaĵo Saalburg malmultajn kilometrojn norde de la urbo, en la montaj arbaroj de la mezmontaro Taunus, kiu ĉirkaŭas la urbon.
Esperanto en Oberursel
En 1914 en Oberursel, „Fluganta Skribilo“ organizis sian unuan internacian konkurson de Esperanta Stenografio.
Urbopartnerecoj
Oberursel havas ĝemelecojn kun jenaj urboj:
Tomoya Yamagami
Tomoya Yamagami (山上 智也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Amden
Geografio
Amden situas sur suna teraso 500 metrojn super la Valenlago ja la suda flanko de Leistchamm, kiu apartenas al la montmasivo de Churfirsten. La komunumo Amden konsistas el la municipoj Dorf (900 m s.m.) kaj Arvenbüel (1250 m s.m.), kiuj situas sur montterasoj, kaj ĉe la bordo de Valenlago Fli (430 m s.m.) kaj Betlis (430 m s.m.).
Trafiko
Amden estas atingebla per poŝtaŭtobuso en de Ziegelbrücke. Fli kaj Betlis ankaŭ atingeblas per ŝipo ek de Weesen aŭ Valenurbo.
Historio
La unua skriba mencio de Amden datiĝas el papa buleo el la jaro 1178. Tamen homoj setlis en Amden jam multe pli frue: En kavernoj de Amden estis trovitaj restaĵoj de homa setlado de antaŭ 50000 jaroj. Ĉu romianoj setlis en Amden malcertas kun escepto de la de la romia Kastelo Strahlegg, kies ruinoj situas en Betlis. En mezepoko la regiono unue apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj poste ek de la 13-a jarcento al la Grafoj de Togenburgo. En la jaro 1438 la regiono estis pandigita al Ŝvico kaj Glaruso, kaj fariĝis ties posedaĵo, ĉar la pando neniam estis reaĉetita. De 1798 ĝis 1803 dum la Helveta Respubliko Amden apartenis al la Kantono Linth, poste ĝi fariĝis parto de la nove fondita Kantono Sankt-Galo.
En 1974 la vojoj al Amden dum pluraj monatoj estis blokitaj sekve de granda rokfalo.
Aladár Sipos
Aladár Sipos naskiĝis la  1927 en Kisköre. Li mortis la 2005.
István Kelemen (dramaturgiisto)
KELEMEN István estis rumanuja hungara dramaturgiisto, teatrestro naskiĝinta en Oradea la 25-an de decembro 1930 kaj mortinta en Debrecen la 10-an de aŭgusto 1977.
Kariero
Li finis la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo en 1960. Inter 1961 kaj 1977 li estis dramaturgiisto de la Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea, poste en jaroj 1973–1976 li estis ĝia estro. En aprilo 1977 li translokiĝis en Hungarujon, al Debrecen. Li priskribis la historion de teatroludo en Oradea de la komencoj ĝis 1970. Unu ekzemplero de la manuskripto troviĝas en Biblioteko Széchényi de Budapeŝto.
ESE
La vorto havas plurajn signifojn:
31-a de julio
La 31-a de julio estas la 212-a tago de la jaro (la 213-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 153 tagoj restas.
Insulo Petro la Unua
Insulo Petro la Unua (Peter I Øy) estas neloĝata vulkana insulo en la Maro Bellingshausen, je 450 km el Antarkto. Ĝi estas postulita kiel dependaĵo de Norvegio, kaj kun la Lando de Maud kaj la Buvet-Insulo estas unu el la tri norvegaj dependaj teritorioj]] en Antarkto kaj ĉeantarkto. La Insulo Petro la Unua estas 11 por 19 km longa kaj enhavas 156 km². La plej alta pinto estas la elstara 1 640 m alta Monto Lars Christensen. Preskaŭ la tuto de la insulo estas kovrata de glaĉero kaj estas ĉirkaŭata plej parton de la jaro de flosglacio, kio faras ĝin neatingebla preskaŭ la tutan jaron. Estas malmulte da vivo en la insulo, sed estas kelkaj marbirdoj, kiaj la Suda fulmaro, kaj fokoj.
Historio
La insulo estis unuafoje vidata de Fabian Gottlieb von Bellingshausen la 21-an de januaro 1821 kaj estis nomata laŭ la rusa caro Petro la Granda. Neniu surteriĝis sur la insulo antaŭ la 2an de februaro 1929 kiam la dua ekspedicio de Norvegia kaj precize Nils Larsen kaj Ola Olstad, financataj de Lars Christensen, estis sukcesa. Ili postulis ĝin por Norvegio, kiu aneksis ĝin en 1931 kaj faris ĝin dependaĵo en 1933. La venonta surteriĝo okazis nur en 1948 kaj de tiam la insulo estis celo de kelka scienca reserĉado kaj de limigita kvanto de turismo. La insulo iĝis temo de la Antarkta traktato en 1961. Ekde 1987, estis aŭtomata meteorologia stacio sur la insulo. Okazis tri ekspedicioj de radioamatoroj kaj sporadaj surteriĝoj fare de turistoj.
31-a de julio
Je la 31-a de julio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 31-a de julio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Verolavecchia
Verolavecchia estas komunumo de Italio.
Ernst Abbe
Vivo
La filo de laborestro ekdeĵoris kiel instruisto ĉe la societo Physikalischer Verein en Frankfurt am Main. Ekde 1863 li estis privata docento kaj profesoriĝis pri fiziko en 1870 en Jena. En la jaro 1867-a Carl Zeiß faris lin estro de la optikaj laboroj, en 1875 li iĝis entreprena kompaniano.
En 1884 li fondis, kune kun Zeiss kaj la kemiisto Otto Schott la firmaon Glastechnisches Laboratorium Schott & Genossen, kiu poste nomiĝis Jenaer Glaswerk Schott und Genossen.
Graveco scienca
Abbe starigis i.a. teorion pri mikroskopa bildigo (Abbe'sche Theorie). Ĝi konstatas ke la kvalito de mikroskopiado dependus ankaŭ de la luma difrakto ĉe la objektoj kaj ke la dissolvo-kvalito estus limigita per la luma ondolongo. Liaj esploroj fariĝis fundamentoj por la plievoluigo kaj -bonigo de optikaj precizegaj instrumentoj.
Fonto
Roland Detsch: "Abbe, Ernst", ĉe: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation 2006 (DVD)
Alcestiso
Alcestiso aŭ Alkesto (greke: Άλκηστις = Alkestis) estas unu el la tragedioj de Eŭripido enscenigita eble dum la Dionizifestoj de 438 a.K.; kaj estas la plej antikva eŭripida tragedio alvevinta ĝis nin.
Eŭripida Alkesto estas parto de tetralogio kaj same kiel en aliaj liaj verkoj la tono estas ĉiam humura kaj satireca; sed en tiu kazo Alkesto seriozas kaj tragike pensigas per gaja fino, tamen. Iuj kritikistoj, mirigitaj de tiu fino kaj de aliaj apartaĵoj (ekzemple, la konduto iom farsa de la rolulo de Heraklo) opiniis ke la verko ne povis esti tragedio sed satireca dramo. Aliaj, male, imagis la dramon kvazaŭfabelo ĉar Apolono, jam de la prologo, anoncas la gajan finon.
Intrigo
Per la interveno de la Greka Koro de la civitanoj de Fere malfermiĝas la tragedio. Dum la koreŭtoj ploras pro la sorto de la reĝino, servistino eliras el la palaco kaj anoncas ke Alkesto estas preta morti, ankaŭ se agitita de la emocio pro la sorto de sia familio. Danke al helpo de Admeto kaj de la gefiloj, mem Alkesto aperas sur la scenejo por adiaŭi lastvorte: ŝi salutas la lumon de la suno, priploras sin mem kaj kulpigas la gebopatrojn kiuj egoisme ne volis sin oferi por savi la filon. Post tristaj komentoj de la fileto, de Admeto kaj de la Koro, eniras scenejon Heraklo, engaĝiĝanta en unu el siaj dekdu laboregoj, por peti de Admeto gastigon kiun Admeto malavare koncedas, kvankam nekapabla kaŝi sian suferon kies kaŭzo fine devis parte malkaŝi. Por ne ĝeni la gaston Admeto rakontas al la heroo, ke mortis virino loĝanta en sia domo, kiu tamen ne estis samsanga.
Tiupunkte la Koro foriras el la scenejo (artifiko ĝis tiam praktikita nur de Eskilo en la Orestea), la tragedia parto finiĝas; en la sinsekva la dramo solviĝas feliĉe. Fakte, enscenejĝas servisto kiu plendas pri la konduto de Heraklo, kiu, spite de la situacio, ebriiĝis. Kvankam ordinite tion ne fari, la servisto decidas malkaŝi al Heraklo la veron: la virino «ne samsanga» reale estas la edzino de Admeto. La heroo, ege pentinta, tiam decidas aliri Aden por ŝin revenigi al vivo.
Post la tria parto entenanta laŭdegon pri Admeto kaj Alkesta, revenas Heraklo kun virino vualita, ŝajnigante ke mem ŝin "gajnis" ĉe la plublikaj ludoj por elprovi ties fidelecon. Admeto, dekomence, havas preskaŭ hororon ŝin tuŝi ĉar konvinkitas ke temas pri alia virino, kaj konsentas ŝin rigardi nur por komplezi al sia gasto. Foriginte la vualon, oni malkovras ke la virino estas Alkesto, nun redonita al amo de siaj karuloj. Heraklo eksplikas, ke al ŝi ne estas permesite paroli dum tri tagoj, tempo necesa por esti liberigita el la inferaj spuroj.
Kritiko
Neniam konkludita estas la kritika debato pri la signifo de la verko, kies centra kerno estas ligita, laŭ kelka psikanalizo, al la arketipa temo de la virino kiu realigas sian sonĝon doni la vivon por sia kunulo. .
Aliaj senhezite vidas la miton amo-morto de Alkesto projekciita en la Dantan vizion de Paolo e Francesca (Infero, Kanto 5).
Aliaj en la evento resurekto vidas ion tiom eksterordinaran ke ĝi encerbigas la instruaĵon ke la komuna sorto neniam havos similan rezulton kaj ke kontakto de la du mondoj restas nerealigebla.
Aliaj interpretas la «fantasmecan» silenton de Alkesto kiel allason ke temas pri iluzio ĉar, fakte, por evidentigi la neeblon reveni al vivo, alprezentiĝus, prisilentante pri si, alia virino.
Alia interpretado ĉe intelektula kristanaro trovas ĝenerale en la tragedioj de Eŭripido iujn rafiguraĵojn kvazaŭ aspirojn al tio kio poste realiĝos en la kristana historio. Konate estas ke al Eŭripido oni imputis, ĉe liaj samtempuloj, ne multe da respekto al la tradiciaj dioj ĉar li evidentigis ties kontraŭdirojn kaj la mankon de amo al la homoj, dum li valorigis la homan kapablon devanci la limojn de la dioj kaj sin meti en atendo de veroj pli grandaj, kiujn liaj tragediaj personuloj antaŭfiguris. Alkesto estas la plej elstara rolulo de la eŭripidaj tragedioj, esprimo de la amo plej granda: tiu de tiu kiu donas sian vivon por alia, libervole (elektas, fakte, morti por liberigi el morto sian edzon Admeton): ŝi enkarnigas la venkon sur la morto per la meritita resurekto. La mito de Alkesto anoncas alian morton, la morton de iu kiu akceptis morti por la savo de multaj. Do, laŭ tia legado, Eŭripido anticipas postulon, tiun de la senpaga amo.
Ankaŭ la figuro de Heraklo estas interpretita, en tiu tragedio, kiel antaŭfiguro de Kristo ĉar li estas liveranto de savo: li fakte reportas al lumo Alkeston ŝin forŝirante el la regno de la mortintoj. Ankaŭ alia eŭripida tragedio, Hipolito, igas tiun protagoniston la unika justulo en mondo de peko, kiu estas kondukita al morto...
Tiel kritikante la koncepton pri la tiamaj dioj, laŭ kristanaj kritikistoj Eŭripido konceptas religion en kiu la deziregataj valoroj aludas, certe senscie, al la venonta enkarniĝo de la por kristanoj Difilo (Divo Barsotti, Dal mito alla verità. Euripide profeta di Cristo, Gribaudi, 1992). Sed sama kialo povus utili por malfermi vojon al aliaj venontaj religioj kiel Islamo, Bahaoj ktp.
Linda Lovelace
Linda Susan Boreman (10-a de januaro 1949 - 22-a de aprilo 2002), pli bone konata per sia profesia nomo, Linda Lovelace, estis porna aktorino en la filmo Deep Throat (1972) kaj poste fariĝis ano de kontraŭpornografia movado. Ŝi diris, ke ŝia unua edzo ofte batis kaj seksperfortis ŝin, kaj perforte devigis ŝin partopreni en prostituo kaj pornografio.
Arbara fragujo
La arbara fragujo aŭ arbarfragujo (Fragaria vesca) estas planto kiu komune vegetas tra la norda duonglobo kvankam ĝi origine estis palearktisa specio el tuta Eŭropo kaj la nordo de Azio. La kultivata tipo ĝenerale estas tut-jare fruktoportanta kaj produktas malmulte da stolonoj.
Kromosomaro
Ĉiuj fragujaj specioj havas bazan haploidan nombron de sep kromosomoj. Arbarfragujo estas diploida, havante du parojn de tiuj kromosomoj por totalo de 14.
Ekologio
Kvankam la arbara fragujo ĉefe disvastiĝas per stolonoj, vivipovaj semoj ankaŭ estas trovitaj en grundaj semobankoj kaj ŝajnas ĝermi kiam la grundo estas perturbita (fore de ekzistantaj plantoj de arbara fragujo).
Ĝiaj folioj funkcias kiel signifa nutraĵfonto por gamo da hufuloj, kiaj ekzemple hemionaj cervoj kaj alkoj, kaj la frukto estas manĝita de gamo da mamuloj kaj birdoj kiuj ankaŭ helpas distribui la semojn en iliaj fekaĵoj.
Kultivado kaj uzado
Pruviloj el arkeologiaj elfosaĵoj indikas ke arbara fragujo estis konsumita fare de homoj ekde la Ŝtonepoko. La arbara fragujo unue estis kultivata en antikva Irano kie terkultivistoj konis la frukton kiel "tut farangi". Ĝiaj semoj poste estis transportitaj laŭlonge de la Silka Vojo direkte al la Mezoriento kaj al Eŭropo kie ĝi estis vaste kultivita ĝis la 18-a jarcento, kiam ĝi komencis esti anstataŭigita per la ĝardenofrago, (Fragaria × ananassa), kiu havas multe pli grandajn fruktojn
kaj montris pli da variaĵo. Tial tiu ĉi iĝis pli taŭga poptalua genetika atalektado.
La frago de Fragaria vesca estas aroma. Ĝi estas daŭre rikoltita kaj kreskigita por hejma uzo kaj komerce sur malgranda skalo por uzo kiel frandaĵo kaj kiel ingredienco por komercaj konfitaĵoj, saŭcoj, likvoroj, kosmetikaĵoj kaj alternativaj kuraciloj. En Turkujo centoj da tunoj da sovaĝaj fragoj estas rikoltitaj ĉiujare, plejparte por eksporto.
La plej multaj el la kultivaroj havas longan florantan periodon (kaj estis pripensitaj de botanikistoj kiel apartenantaj al Fragaria vesca var. vesca ssp. semperflorens). Ili estas kutime nomitaj "alpaj fragujoj". Ili aŭ formas stolonojn aŭ multoblajn kronojn en areto, fruktas dum tre longa periodo kun pli grandaj fruktoj ol la ordinaraj arbaraj fragujoj, kaj estas kutime reproduktitaj per semoj aŭ per fragmentado de la plantoj. Grand-fruktantaj formoj estas konataj ekde la 18-a jarcento kaj estis nomitaj "Fressant" en Francujo. Kelkaj kultivaroj havas frukton kiu estas blanka aŭ flava kiam plenmatura, anstataŭ la kutima ruĝeco.
Plantoj emas perdi viglecon post kelkaj jaroj pro sia riĉa fruktado kaj florado kun fina malkresko kaŭzite per virusmalsanoj. Kultivaroj kiuj formas stolonojn ofte estas utiligitaj kiel grundkovraĵo, dum kultivaroj kiuj ne faras tion povas esti utiligitaj kiel randoplantoj. Kelkaj kulturvarioj estas kultivitaj por sia ornama valoro. Hibridoj, Fragaria × vescana, estis kreitaj per kruciĝo inter arbara fragujo kaj ĝardenfragujo. Hibridoj inter la arbara fragujo kaj la palearktisa specio Fragaria viridis estis en kultivado ĝis ĉirkaŭ 1850, sed estas nun perditaj.
La alpa fragujo estas utiligita kiel indikplanto por malsanoj kiuj trafas la ĝardenfragujon. Ĝi ankaŭ estas utiligita kiel genetika modeloplanto por ĝardenfragujo kaj la rozacoj-familio ĝenerale, pro sia: La arbara fragujo foje estas fitoterapie utiligata; oni kredas ke tizano farita de la folioj, tigoj, kaj floroj estas kuracilo por la traktado de diareo.
Rimarkindaj mutacioj ekestis kaj estas foje kreskigitaj fare de famaj hortikulturistoj :
Arbara & alpa fragujoj ĉe Vilmorin
Vilmorin-Andrieux (1885) diferencigis inter la arbara fragujo (Fragaria vesca) kaj la alpa fragujo (Fragaria alpina), diferenco kiu ne estas farita fare de la plej multaj semofirmaoj aŭ kultivistoj. Sub la "Sovaĝa aŭ arbara fragujo" li diras:
Sub la alpa fragujo li diras :
Genaro
La genomo de la arbara fragujo estis deĉifrata en 2010.
Volĥonka (stacio de Moskva metroo)
Volĥonka (Волхонка) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur Kalininsko-Solncevskaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo. Ĝi estos malfermita en 2021.
Interkonektoj
De tie ekzistos transirejo al:
Serrinha dos Pintos
Serrinha dos Pintos estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 4.504 loĝantojn.
Velluire (stacidomo)
Velluire estas fermita franca stacidomo sur linioj Nantes-Orléans - kaj  - Velluire, situanta en  Velluire, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Oberwambach
Oberwambach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
3309 Brorfelde
3309 Brorfelde estas malgranda duopa asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio kaj en orbita resonanco 1:4 kun Venuso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la danaj astronomo Kåre S. Jensen elde la Observatorio Brorfelde (Holbæk); ĝi ricevis la nomon de la loko kie situas tiu observatorio.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de B. D. Warner, P. Pravec, P. Kušnirák, W. Cooney, J. Gross, D. Terrell kaj S. Nudds, per observoj de la luma kurbo inter la 25-a de oktobro kaj la  kaj anoncita la 7-an de novembro 2005 kaj konfirmita per lumaj kurboj mezuritaj elde la Observatorio de Palmer Divide en 2006.
Ĝi havas taksatan diametron de 1.27 ± 0.1 km kaj orbitas je distanco de ĉirkaŭ 9 km kun orbita periodo de 0,77 ± 0,0004 tago (18,48 ± 0,01 horoj) en ligita rotacio.
Ĝulfo
Ĝulfo (azerbajĝane: Culfa, Ҹулфа , جولفا), antaŭe Jugha (armene: Ջուղա , foje transliterumita kiel Djugha), estas la administra ĉefurbo de la administra regiono Ĝulfo de la Naĥiĉevana Aŭtonoma Respubliko en Azerbajĝano.
Ĝulfo estas apartigita de la rivero Aras de ĝia samnoma, la urbo Jolfa ĉe la irana flanko de la limo. La du urboj estas ligitaj per vojponto kaj fervoja ponto. En 2011 ĝi havis 12 500 loĝantojn. Ĝulfo posedis la plej grandan mezepokan armenan tombejon kun pluraj miloj da ĥaĉkaroj, poste detruitaj de la azerbajĝana registaro kun la celo forviŝi la armenan kulturan heredaĵon en la regiono.
1704 Wachmann
1704 Wachmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Arno Arthur Wachmann.
Kováčová (distrikto Rožňava)
Kováčová, hungare Kiskovácsvágása [kiŝkovAĉvAgAŝa] estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Kováčová situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rožňava troviĝas 15 km.
Universidad del Bío-Bío
Universidad del Bío-Bío estas universitato situanta en Koncepciono, Ĉilio. Ĝi fondiĝis en 1988. Ĝia ĉefulo estas Héctor Gaete Feres.
O Haupt voll Blut und Wunden
O Haupt voll Blut und Wunden (Ho kapo plena je sango kaj vundoj) estas eklezia kanto, kiu laŭ sia nuna formo devenas de Paul Gerhardt (1607-1676) kaj Johann Crüger (1598-1662).
La evangela poeto de ekleziaj kantoj, Paul Gerhardt, germanigis la latinan himnon Salve caput cruentatum, nuntempe atribuata al Arnulfo de Loveno (1200–1250), en 1656 dum la lasta jaro de sia periodo kiel preposto en Mittenwalde. Je la tempo de Gerhardt kaj ankoraŭ longe poste oni rigardis Bernardon de Clairvaux (proksimume 1090–1153) kiel aŭtoro de la himno. Ĝi estas la fina parto de ciklo de sep meditadoj pri la membroj de la krucumito postlasita sub la titolo Oratio Rhythmica.
La melodio de Johann Crüger (1598–1662), orgenisto ĉe la Nikolaa Preĝejo en Berlino kaj amiko de Paul Gerhard, apogiĝas sur mortokanto de Christoph Knoll (1563–1621) ekestinta en 1611 kun la titolo Herzlich tut mich verlangen nach einem sel’gen End (elkore mi sopiras beatan finon), kiu siaflanke devenas de la amkanto Mein G’müt ist mir verwirret, das macht ein Jungfrau zart (Mia animo estas konfuzita, tion kaŭzas delikata virgulino) de Hans Leo Haßler (1564–1612). Tiu lasta unuafoje aperis je 1601 en Lustgarten neuer teutscher Gesäng de Haßler.
Traktato de Poti
La Traktato de Poti estis provizora interkonsento inter la Germana Imperio kaj la Kartvela Demokratia Respubliko en kiu ĉi-lasta akceptis germanan protekton kaj agnoskon. La interkonsento estis subskribita, la 28-an de majo 1918, de generalo Otto von Lossow reprezente de Germanio kaj de ĉefministro Noe Ramiŝvili kaj ministro pri eksterlandaj aferoj Akaki Ĉĥenkeli por Kartvelio ĉe la kartvela nigramara havenurbo Poti.
O Haupt voll Blut und Wunden
Unuopajn strofojn Johann Sebastian Bach (1685–1750) uzis en sia Mateo-pasiono (BWV 244), je kio li mem elektis la selekton kaj sinsekvon Bach de la uzataj strofoj kaj ne transcedi tion al sia libretisto Picander (1700–1764).
Saint-Michel-des-Andaines
Saint-Michel-des-Andaines estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Traktato de Poti
Traktato
La 28-an de majo la traktato estis subskribita. Tio estis nur du tagojn post la proklamo de la sendependeco de Kartvelio la 26-an de majo 1918, kaj kvar tagojn post kiam la vana german-mediaciita packonferenco inter la otomana kaj transkaŭkaza registaroj estis fermita en Batumo la 24-an de majo 1918. Instigita de la germana misio gvidata de Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein kaj Friedrich Werner von der Schulenburg, Kartvelio retiriĝis de la Transkaŭkaza federacio kaj deklaris sin aparta respubliko. En senespera serĉado de aliancano kaj alfrontanta renoviĝintan turkan ofensivon, la kartvelaj ministroj tuj rapidis al Poti, kie germana delegacio estrata de grafo von Lossow atendis sur Minna Horn.. Provizora traktato estis subskribita en Poti la 28-an de majo. Kartvelio ricevis rekonon kaj protekton de Imperia Germanio. La konvencio provizis interalie por ke Germanio havu senpagan kaj senrestriktan uzon de la kartvelaj fervojoj kaj ĉiujn ŝipojn haveblajn en kartvelaj havenoj, por la okupado de strategiaj punktoj de germanaj ekspediciaj trupoj, la libera cirkulado de germana valuto en Kartvelio, la starigo de komuna Germana-kartvela minkorporacio, kaj la interŝanĝo de diplomatiaj kaj konsulaj reprezentantoj. En sekreta aldona letero, von Lossow promesis helpi sekurigi la internacian rekonon de Kartvelio kaj protekti ĝian teritorian integrecon.
Saint-Michel-des-Andaines
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Michelois.
Traktato de Poti
Sekvo
La german-kartvela kunlaboro, kvankam malegala kaj mallongdaŭra, montriĝis tre utila por la juna kartvela respubliko kaj kontribuis al ĝia supervivo en la turbulenta jaro 1918. La 11-an de majo, nova packonferenco malfermiĝis en Batumo. Ĉe tiu konferenco la otomanoj etendis siajn postulojn inkluzivi Tbilison same kiel Aleksandropolon kaj Eĉmiadzinon tra kiuj ili volis konstrui fervojon por ligi Kars kaj Ĝulfo kun Bakuo. La armenaj kaj kartvelaj membroj de la delegacio de la respubliko ekhaltis. Komencante la 21-an de majo, la otomana armeo antaŭeniris denove. La konflikto kondukis al la Batalo de Sardarapat (21-29 majo), la Batalo de Karakilisa (1918) (24-28 majo), kaj la Batalo de Aparan (21–24 majo). La 4-an de junio la Armena Demokratia Respubliko estis devigita subskribi la Traktaton de Batumo.
Saint-Michel-des-Andaines
Ĝi nun formas parton de Bagnoles de l'Orne Normandie.
Traktato de Poti
Sekvo
La germana misio foriris al Constanţa, kunprenante kartvelan delegacion kunmetitan de Ĉkenkeli, Zurab Avaliŝvili kaj Niko Nikoladze, al kiuj la Kartvelia Registaro konfidis intertrakti finan traktaton en Berlino. Tamen, Kartvelio decide rifuzis alianciĝi kun la Centraj Potencoj en la milito kaj daŭris longaj intertraktadoj, nur por esti abortigitaj de la milita malvenko de Germanio en novembro 1918.
ESH
ESH havas plurajn signifojn:
Tamás Szikora
Tamás Szikora [tamAŝ sikora], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szikora Tamás estis hungara abstrakta pentristo, altlerneja instruisto. Tamás Szikora naskiĝis la en Nyíregyháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Szikora unue akiris metalurgian diplomon en 1968 en Leningrado, poste en 1976 en Hungara Belarta Altlernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Fónyi, Sándor László Veress kaj Simon Sarkantyu. Li havis stipendiojn inter 1977-1980, baldaŭ en 1997 kaj 1999. Inter 1982 kaj 1991 li instruis en padagogia altlernejo de Esztergom, poste lernojaron en Industriarta Altlernejo, ekde 1997 en la menciita Hungara Belarta Altlernejo. En 1990 li aliĝis al Artistkolonio (Szentendre), post 2 jaroj li vivis pli ol jaron en Parizo. Li ricevis premiojn inter 1992 - 2010. En liaj abstraktaj pentraĵoj la ĉefa motivo estas la skatolo.
Suda Triangulo (konstelacio)
Ne konatas la nomo de la kreinto de la konstelacio, kvankam ĝi estis plej verŝajne estigita de ŝipiristoj en la 16-a jarcento. Ĝi estis registrita en 1589 de la astronomo Petrus Plancius sur globuso je diametro de 32 centimetroj kaj duono kiun eldonis Jacob Floris van Langren en Amsterdamo. Ĝia unua mencio en ĉiela atlaso okazis en 1603, en la majstroverko Uranometria de Johann Bayer.
Mitologio
Pro la malfrua aldono de la Suda Triangulo al la konstelaciaro, ne ekzistas mitologio rilata al ĝi.
Zutabe
Zutabe ("kolono", en la eŭska) estas la interna inform-bulteno de la eŭska sendependisma armita organizaĵo ETA, publikigate sen fiksa periodeco kaj kontraŭleĝe. La lasta konita eldonaĵo estas la n-ro 113, koncerna al aprilo 2011.
Zutabe estas sukcedanto de la antaŭa bulteno de la organizaĵo, Zutik ("stare", en la eŭska), kiu komencis aperi en 1962 kaj iĝis oficiala en la Unua Asembleo de ETA. Post la okazigo de la 6a Asembleo de la organizaĵo, Zutik estis daŭre eldonata de la plimulto (konita kiel ETA–6a Asembleo) kiu fine fariĝos en la politikan partion Liga Komunista Iraultzailea (LKI). Tiu ĉi daŭre uzadis la bultenon kiel esprim-organon kaj la plimulto dividita (ETA–5a Asembleo), kiu fine venos esti la sola ETA, devis krei tiam alian publikaĵon.
Suda Triangulo (konstelacio)
Notindaj astroj
En la Suda Triangulo situas NGC 6025, malferma stelamaso kiu konsistas el proksimume 30 steloj, havantaj magnitudon de 7 ĝis 9.
Edgar Cayce
Edgar Cayce, "Dormanta Profeto" (naskiĝis la 18-an de marto 1877 en Hopkinsville (Kentukio), mortis la 3-an de januaro 1945 en Virginia Beach (Virginio)) – usona mistikulo, klarvidanto, spirita sanigisto.
Vivo
Edgar Cayce en la aĝo de 20 jaroj subite perdis voĉon. Kuracistoj senefike provis helpi. Lia amiko, komencanta kuracisto Al Layne hipnotigis Cayce por ke li trovu recepton por siaj turmentoj danke al kio reakiris la parolon. Post persvadoj de Weseleye H. Ketchumov Cayce komencis regule hipnotiĝi, por povi rekomendadon de helpo al pacientoj. De la metodo oni komencis nomi lin dormanta profeto. La pacientoj estis por li anonimaj, oni transdonis al li nur la nomon kaj aktualan lokon de ilia restado. Malgraŭ tio, ke Cayce ne estis edukita homo, li baldaŭ komencis eldoni t.n. readings, en kiuj estis priskribataj per faka lingvo diversaj malsanoj kaj manieroj de ilia kuracado. Oni kolektis ĉ. 30 mil da ili.
Kariero de klarvidanto
Edgar Cayce de siaj adeptoj estis agnoskita ankaŭ klarvidanto. Li estis klarvidonta tiajn eventojn kiel ablacio de glaĉeroj, klimataj ŝanĝoj, tertremoj, kliniĝo de la tera akso kaj traŝovo de magnetaj polusoj, samkiel de politikaj eventoj - koncerne ekz. Rusion en la jaroj 1958–1998 aŭ detruo de Nov-Jorko. Kontraste al vizioj pri la pasinteco plimulto de liaj antaŭdiroj estis malklara kaj ĉifrita.
Pro tio, ke Cayce kredis reenkarniĝon, liaj pluraj detalaj rakontoj koncernis antaŭajn civilizojn, kiel Og, Lemurio, Atlantido aŭ Antikva Egiptio. Li opiniis, ke Atlantido estis alte disvolviĝinta kaj progresinta teknike civilizo, kaj li mem en sia antaŭa enkorpigo estis atlantida sacerdoto. Li asertis, ke la piramidoj de Gizo estiĝis 10 500 jarojn antaŭ Kristo. Ankaŭ estis konvinkita, ke sub la Granda sfinkso en Gizo troviĝas „Ĉambro de Enskribaĵoj”, kie estis kaŝita sekreta scio de atlantidanoj. En tiel nomataj life readings menciis interalie la unuajn migradojn de homoj al regionoj de Pireneoj (laŭ kelkiuj interpretoj oni supozas, ke li pensis pri la hodiaŭaj eŭskoj, loĝantaj inter Francio kaj Hispanio kaj signife kulture diferenciĝantaj de siaj najbaroj), kaj ankaŭ Inkaan imperion kaj popolojn kreantaj la egiptan civilizon.
Liaj adeptoj opinias, ke multe da vizioj, pri kiuj Cayce diris dum siaj hipnotaj sesioj, estis agnoskitaj de la nuntempaj sciencistoj, kiel ekzemple tio, ke Nilo estis fluanta okcidenten kaj enflui al Atlantiko.
Kontribuo
En 1931 Edgar fondis en Virginia Beach en Usono fondaĵon Edgar Cayce's Association for Research and Enlightenment, kiu nuntempe prizorgas lian heredaĵon kaj aplikas kuracmetodojn laŭ indikoj de Cayce.
Gyula Benka
Gyula BENKA [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benka Gyula estis hungara instruisto, ĵurnalisto.
Biografio
Gyula Benka frekventis bazlernejon en Szarvas, kie lia instruisto estis Péter Vajda. Li plulernis en Sopron kaj Pozsony, poste en Berlino kaj Gotingeno. En 1862 li ekinstruis en la luterana gimnazio de Szarvas, en la sekva jaro li establis lernejan filion aŭ priinstruistan lernejon kun muzika lernejo. Li estis ties lernejestro inter 1884 kaj 1908. Li aprezis necesa instrui muzikon en ĉiuspecaj lernejoj. Li pianludis kaj orgenludis, ekde 1862 li gvidis la urban koruson. Inter 1880 kaj 1906 li ofte kontribuis en la urba gazeto, poste kelkajn jarojn li estis eĉ redaktoro.
Li ricevis reĝan premion en 1902.
Yasuaki Kato
Yasuaki Kato (加藤 泰明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Out of Nowhere
Out of Nowhere (El Nenie) estas populara kanto komponita fare de Johnny Green kun kantoteksto de Edward Heyman.
Ĝi unue estis registrita fare de Bing Crosby en 1931 kaj iĝis lia unua sukcesa numero kiel soloartisto. Ĝi fariĝis ĵaza normkanto, de kiu ekestis dekoj da instrumentaj kaj kantaj versioj de diversaj artistoj. La versio de tenorsaksofonisto Coleman Hawkins el 1937 samkiel tiuj de Benny Carter kaj de Django Reinhardt fariĝis furoraĵoj, kaj la muzikado de Hawkins estis tiel impona, ke neniu tenorsaksofonoludanto provis la melodion ĝis ok jaroj poste, Don Byas surdiskigis ĝin. Charlie Parker registris baladoversion en 1947. La harmoniaro de la kanto estis utiligita en pluraj pli postaj kantoj, kiel ekzemple por la temo de Star Trek de Alexander Courage kaj por la biboptemoj "Kaŝba-fortikaĵo" de Tadd Dameron", "Nostalgio" de Fats Navarro" kaj "317 East 32-a Street" de Lennie Tristano.
Tricia Vessey
Tricia Vessey (naskiĝis la 8-an de oktobro, 1972 en Hollister (Kalifornio)) estas usona aktorino.
Dezső Járosy
JÁROSY DezsŐ (ja:roŝi) hungara muzikestetikisto, kritikisto, orgenisto, komponisto naskita en Csatád la 7-a de septembro 1882 kaj mortinta la 13-a de septembro 1932 en Eger.
Inhalilo
Inhalilo estas medicina aparato, kun buŝingo, por faciligi la inhalon. Ĝi helpas produkti aerosolojn aŭ vaporojn, kiuj povas esti enspirataj de pacientoj. Aldone al nebuliziloj, la Eŭropa Farmakopeo dividas la inhalilojn je premgasaj doz-inhaliloj, normalpremgasajn doz-inhaliloj kaj pulvor-inhaliloj, kiuj ĉiuj kutimas produkti aerosolon. Inhaliloj estas uzataj precipe en la kuracado de obstrukcaj spiraj malsanoj kiel astmo aŭ COPD.
József Géza Sinkovics
Biografio
József Géza Sinkovics frekventis universitaton en Budapeŝto (kaj ankaŭ en la Tria Regno) dum la 2-a mondmilito, tial li ricevis diplomon nur en 1948. Pli frue kiel studento li laboris en Malsanulejo Rókus kaj en Kalocsa. Post la diplomo li eklaboris en patologia instituto, baldaŭe li estis arestita, tial li kuracadis en fifama prizono en Vác. Post jaroj la sekreta polico konfesis, ke li faris neniun krimon. Post falo de hungara revolucio de 1956 li forlasis la landon kaj li trovis laborlokojn en diversaj usonaj universitatoj. En 1966 li vizitis instituton en Ugando, kie li okupiĝis pri infektaj malsanoj. Li ricevis hungarajn kaj usonajn premiojn inter 1963-2005.
3-a simfonio (Schumann)
La 3-a simfonio en E♭-maĵoro op. 97 (Rejnlanda simfonio) de Robert Schumann ekestis inter la 7-a de novembor kaj la 9-a de decembro 1850. Kronologie ĝi do estas la lasta simfonio de Schumann, ĉar li komponis la simfonion d-minora op. 120, en 1851 publikigita en prilaborita versio, kiu estas nombrata kiel lia kvara, jam en 1841. La titolo Rejnlanda Simfonio atentigas pri tio, ke la verko ekestis mallonge post la transloĝiĝo de la du Schumann de Dresdeno al Duseldorfo. La eŭforia animstato, en kiun metis la transloĝiĝo la komponiston, respeguliĝas en la vivoĝoja baza humoro de la verko, ofte interpretata kiel spegulo de "rejnlanda gajeco". La kromnomo de la simfonio ne devenas de Schumann mem, tamen revenas i.a. sur lian eldiron, ke la verko estas inspirita per la impreso, kiun faris la Katedralo de Kolonjo sur lin.
Ekesto
En septembro 1850 Robert kaj Clara Schumann transloĝiĝis kun siaj gefiloj al Duseldorfo. Post kiam al Robert Schumann en Saksio estis malebligita daŭra dungiteco, li nun povis ekokupi postenon kiel Urba muzikdirektoro sukcede de Ferdinand Hiller. Dum kiam li en Lepsiko kaj Dresdeno ricevis nur malmultan rekonon, la duseldorfanoj kore akceptis lin: Ĉe lia alveno li estis salutata far la ĥoro, kiu enstudintis pecojn de li, per serenado, kaj venontan tagon li estis bonvenata per oficiala solenaĵo.
Ĉi tiu afabla akcepto kaj la ĝojo pri lia nova laborkampo metis Schumann-on en eŭforian humoron, tiel ke li tuj transformis la impresojn de sia nova ĉirkaŭaĵo en muzikon: en oktobro li sindediĉis komence al sia violonĉelkonĉerto en a-minoro op. 129, ekde la 7-a de novembro li ekverkis novan simfonion. Estas dokumentite eldiro de la komponisto, ke la vidaĵo de la Katedralo de Kolonjo inspiris lin je la ekesto de la verko. Schumann estis vizitinta la tiutempe ankoraŭ nefinitan konstruaĵon la 29-an de septembro unuan fojon, la 5-an kaj 6-an de novembro li staciis duan fojon en Kolonjo. La simfonio post tio ekestis ene de tre mallonga tempo: la skizon de la unua movimento Schumann verkis en du tagojn daŭra kreoekstazo. Post kiam la preparoj por abonokoncerto la 21-an de novembro devigis lin, forlasi la verkadon pri sia simfonio, li komponis kaj instrumentadis la restajn movimentojn pokaze ene de malmultaj tagoj, tiel ke la tuta verko jam la 9-an de decembro estis finfarita.