cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brunrubanda emberizo
Aspekto
La ino havas tre striecan grizbrunan dorson, kaj malpli intense flavajn subajn partojn. Ŝi havas helan vizaĝon kun malhelbruna krono, okulstrio kaj vango kaj blankecaj superokula strio kaj gorĝareo. Videblas ankaŭ la blankaj markoj en ŝultroj sed multe pli svagaj. Junulo estas simila, sed la fona koloro de la subaj partoj kaj vizaĝo estas sablokolora.
La alvoko estas distinga zik, kaj la kanto estas klara tru-tru, tri-tri.
Kutimaro
La Brunrubanda emberizo reproduktiĝas en malfermaj arbustaroj, ofte ĉe akvo, kaj ĝi estas tre komuna en Siberio. La ino demetas 4-6 ovojn en nesto surgrunda. Ties manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado, kaj for de la reprodukta sezono semoj.
Disvastiĝo
Ĝi estis iam klasita kiel Preskaŭ Minacata specio fare de la IUCN. Sed nova priserĉado montris, ke ĝi estas pli rara ol supozite. Sekve ĝi estis listita al Vundebla statuso en 2008.
En 2015 oni disvastigis studon de gazeto "Conservation Biology" laŭ kiu tiu specio, estinte unu el plej abundaj en Eŭrazio, malpliigis sian populacion je 90 % kaj sian teritorion en 5 000 km² ekde 1980. Ĉefa minaco estas la neelteneblaj ĉasindicoj ĉefe en Ĉinio, kie la specio estas konata kiel rizbirdo, ĉar ĝi estas same konsumita kiel rizo, kaj tiu konsumo pliiĝis pro la ekonomia kresko kaj prospero de tiu lando.
Penzing (Vieno)
Penzing estas la 14-a viena urbodistrikto. Ĝi konsistas el partoj de Penzing, Breitensee, Baumgarten, Hütteldorf kaj Hadersdorf-Weidlingau. Ĝi limiĝas en la okcidento kaj nordokcidento kun la malsupra-aŭstraj municipoj Purkersdorf, Mauerbach kaj Klosterneuburg kaj sur viena teritorio kun la urbodistriktoj (de nordoriento horloĝdirekte) Hernals, Ottakring, Rudolfsheim-Fünfhaus kaj Hietzing.
John Tatum (sciencisto)
John Tatum (1772 – 1858) estis brita sciencisto kaj filosofo kaj arĝentisto en Londono por vivteni sin. Li estis la fondinto, en 1808, de la City Philosophical Society (Urba Filozofia Societo) kie Michael Faraday kaj aliaj sciencistoj ricevis inspiron.
25088 Yoshimura
25088 Yoshimura estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshimura Fumiya, kiu gajnis la duan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Teknika Liceo Oji de la Gubernio Nara en Nara, Japanio.
Izanami
Izanami (japane "イザナミ (伊弉冉, 伊邪那美, 伊耶那美 aŭ 伊弉弥)" ) estas japana diino kamiino. Ŝi estas pli juna fratino kaj edzino de Izanagi.
Laŭ mitologio, ŝi naskiĝis je la lasta de la sep diaj generacioj kune kun Izanagi. Ŝi kaj Izanagi estigis multon, kiu estas bazo de Japanio (legu Izanagi). Naskinte fajran dion Kagucuĉi, ŝi mortis post malsano pro fajrovundo sur seksorgano, tamen dioj naskiĝis eĉ el tiamaj ŝiaj fekaĵo, urinaĵo, vomaĵo.
Post tio ŝi foriĝis al Jomi (loko post morto, ja. 黄泉). Izanagi venis repreni ŝin, tamen malfacilaĵo okazis, pro tio ke li vidis ŝian malbeliĝintan mortintan korpon, kiun ŝi volis ke neniu vidu. Post tiu malfacilaĵo, ial Izanami fariĝis reganto de Jomi. Tiel, ŝi havas alian nomon "Jomocu-okami (ja. 黄泉津大神)", "Ĉiŝiki-no-Okami (道敷大神)"-(nomo pro tiu okazaĵo).
(14117) 1998 QD42
(14117) 1998 QD42 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gyula Zalányi
ZALÁNYI Gyula estas hungara aktoro naskiĝinta en Săbed (Rumanujo) la 9-an de decembro 1950.
Kariero
Zalányi inter 1973 kaj 1977 estis ano de la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea, poste de la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş. En aŭtuno de 1988 li translokiĝis Hungarujo kie li dungiĝis al teatro Hevesi Sándor de Zalaegerszeg.
Levente Fodor
FODOR Levente estas rumanihungara/kanadana pentristo naskita en Szilágysomlyó ĉ. en 1940.
Kariero
Fodor Levente finis siajn studojn en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj li loksidiĝis en la 70-aj jaroj en Kanado.
Kantaro Esperanta
Kantaro Esperanta estas 112-paĝa kantaro kompilita de  Montagu Christie Butler. En la kantaro estas prezentitaj 358 poeziaĵoj: Esperantistaj, anglaj, irlandaj, kimraj, skotaj, modernaj, religiaj... kantoj. La verko aperis en la jaro 1926 ĉe Brita Esperanto-Asocio el Londono.
Senvoĉa uvulara frikativo
La senvoĉa uvulara frikativo estas senvoĉa konsonanto uzata en multaj lingvoj. Ĝia IFA-simbolo estas [] (la minuskla ĥio); en SAMPA,<tt> X</tt>.
Uzado
En la okazo de Esperanto la uzo de [] responde al la litero ĥ estas tute laŭnorma (kvankam la vela frotsono senvoĉa [] estas iom preferinda); dum la kartava prononco de r per [] estas evitinda, ĉar ĝi konfuzas la fonemojn /r/ kaj /ĥ/.
Kärntner Grenzruf
Kärntner Grenzruf (ekde 1942 Kärntner Zeitung) estis taggazeto kaj NSDAP-partiorgano en Karintio estanta tiam parto de Nazia Germanio.
Historio
La gazeto, laŭ memdifino oficiala ĵurnalo de NSDAP, Govio Karintio, aperis inter 1939 kaj 1945 en Klagenfurt. Post ĝia lanĉado neniigitis la gazetoj Kärntner Tagblatt, Klagenfurter Zeitung kaj Freie Stimmen, dume Kärntner Volkszeitung kaj la karintia eldono de Kleine Zeitung rajtis kontinue ekzisti.Ekde 1939 ĝi eldonitis paralele ankaŭ en Villach. Tenadis la tuton la eldonejo nacisocialisma NS Gauverlag und Druckerei. Post liberiĝo de Aŭstrio en 1945 fare de la Aliancanoj la gazeto memkompreneble ekmalfunkciis.
Kunlaborantoj
Ĵurnalistoj kiuj laboris por tiu ĉi partiorgano estis i.a.:
Kei Kaneko
Kei Kaneko (金子 恵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespa Kusatsu.
Zala (vilaĝo)
Zala estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. La saman nomon havas departemento Zala kaj Zala (rivero). Tiu nomo apartenas al la plej oftaj familiaj nomoj precipe en formo "Szalai".
Situo
Zala situas sur deklivoj, laŭ rojo, fine de sakovojo el Tab. La lasta urbo troviĝas 4, Balatonföldvár 19, Siófok 24, Igal 28, Tamási 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1278 en formo "Sal". Proksimume en 1560 la turkoj okupis la vilaĝon. En 1742 la vilaĝo ricevis rajton pri bazarado. En 1855 pro ĥolero 42 homoj mortis. En 1921 disiĝis la komunumo kaj naskiĝis nova municipo Sérsekszőlős. En 1952 2 kolĥozoj formiĝis, kiuj baldaŭ unuiĝis. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Famuloj
En Zala naskiĝis politikisto Antal Zichy.
Ariane Mnouchkine
Ariane MNOUCHKINE ([aʁjan nuʃkin] aŭ [aRJAN nuŝKIN]; 3a de Marto 1939) estas franca teatra reĝisoro. Ŝi fondis en Parizo la avangardan teatrensemblon Théâtre du Soleil en 1964. Ŝi verkis kaj reĝisoris 1789 (1974) kaj Molière (1978), kaj reĝisoris La Nuit Miraculeuse (1989). Ŝi tenis katedron de Arta Kreado en la Collège de France, Honoran Gradigo en Spektaklaj Artoj el la Universitato Roma Tre, ricevita en 2005 kaj Honoran Doktorigon pri Beletroj el la Oksforda Universitato, ricevita la 18an de Junio 2008.
Ŝi ekinteresiĝis pri teatro kiam trafis universitatan teatrotrupon en Oksfordo, kie ŝi studis anglan. Reveninta al Francio, pro la granda pasio por la mondo de teatrom ŝi kreis sian propran asocion, nome la Association théâtrale des étudiants de Paris (ATEP) de la Universitato Sorbono. En 1964, kun aliaj membroj de la asocio kiel Philippe Léotard kaj Jean-Claude Penchenat, Ariane Mnouchkine kreis la kompanion Théâtre du Soleil, kiu faris ŝin fama kaj tutmonde konata. Poste, en 1970, la kompanio setliĝis en La Cartoucherie de Vincennes, ejo dediĉita al la kreado teatra kaj koregrafia proksime de Parizo.
Mnouchkine disvolvigis siajn proprajn verkojn, kiel la politik-enhava 1789, same kiel nombraj klasikaj tekstoj kiel la teatraĵoj de Molière nome Don Juan aŭ Tartuffe. Inter 1981 kaj 1984, ŝi tradukis kaj reĝisoris serionn de teatraĵoj de William Shakespeare: nome Rikardo la 2-a, Twelfth Night, kaj Henriko la 4-a (Unua Parto). Kvankam ŝi muntis la spektaklojn unu post alia, kiam ŝi finis Henriko la 4-a, ŝi turneis la tri verkojn kune kiel ciklo de verkoj. Simile, ŝi muntis Ifigenia de Eŭripido kaj la Oresteia (Agamemno, Ĥoeforoj, kaj La Eumenides) de Esĥilo inter 1990-92.
Kvankam ŝi ĉefe estis teatra reĝisoro, ŝi partoprenis ankaŭ en kelkaj filmoj. Ŝi kunhavis nomumon al Oskar-premio pro Plej Bonkvalita Scenaro pro L'Homme de Rio (1964). Ŝia filmo 1789 (filmita el viva produktado), kiu temas pri la Franca Revolucio, havigis al ŝi internacian famon en 1974. En 1978, ŝi verkis kaj reĝisoris Molière, nome biografio de la fama franca dramaturgo, kiu havigis al li nomumon al Palme d'Or en la Festivalo de Cannes. Ŝi kunlaboris kun Hélène Cixous en nombraj projektoj kiel La Nuit miraculeuse kaj Tambours sur la digue, du portelevidaj filmoj en 1989 kaj 2003 respektive.
Johann August Ernesti
Johann August ERNESTI (naskiĝinta la 4-an de aŭgusto 1707 en Bad Tennstedt, mortinta la 11-an de septembro 1781 en Lepsiko) estis germana pedagogo, teologo kaj filologo.
Vivo
Post tri jaroj de lernejofrekvento en Schulpforta (Bad Kösen) kaj bonega ekzamentrapasado Ernesti studis ekde 1726 en Wittenberg, ekde 1728 en Lepsiko filologion, filozofion, teologion kaj matematikon. En 1730 li magistriĝis, en 1731 li iĝis helpa direktoro de la Tomaso-lernejo en Lepsiko. En 1734 li fariĝis ties rektoro transprenante la oficon de Johann Matthias Gesner. Ekde 1742 li estis neordinada profesoro pri filologio ĉe la universitato de Lepsiko, ekde 1756 profesoro pri retoriko. En la 1756-a jaro li doktoriĝis teologie kaj iĝis finfine en 1759 ordinara profesoro ĉe la teologia fakultato. Pro tio li rezignis pri la lernejestrado.
Graveco
Ernesti gravis pro sia interpreto de humanisma klerigo, sekve li - kune kun Gesner - konsideratas reformanto de klasika instruado en Germanlando. La studon de la klasikuloj - precipe de la romiaj - estis por li la fonto de ĉiu kleriĝo! La terminon humanitas - humaneco li prunteprenis de Cicerono. Laŭ lia konvinko la legado de la antikvaj verkistoj ne farindas pro la vortoj aŭ la beleco de stilo sed antaŭ ĉio pro la enhavo. Li enkondukis novan manieron de interpretado, kies celo estis malpli la perfekta rego de la latina lingvo sed pli la cura rerum, la interesiĝo pri la aferoj mem.
Estu objektoj de humanisma klerigado jenaj: mens, animus, ingenium, ratio, intelligentia, sensus, virtus, prudentia, cognitio. La gajno de propra vidpunkto sume plej gravus. Koncerne la helenan lingvon Ernesti ne neprigas tro da spaco al ĝi en la klerigkanono; pro tio li ankoraŭ nombriĝas inter la antaŭuloj de la movado de novhumanismo. Dum sia akademia instruado, kiu pli kaj pli orientiĝis pri teologiaĵoj, li influis grandan kvanton da disĉiploj.
Kiel teologo
Ernesti estis la homo, kiu donis la formon al la teologia fakultato de Lepsiko dum la regado de Frederiko la Granda (Hirsch). Li dediĉis sin ĉefe al la Nova Testamento, la patristiko kaj la liturgisciencoj. La Biblion li interpretis filologie-historie, toleris nur la laŭvortan sencon kaj iĝis patro de la profanscienca biblio-hermeneŭtiko. Koncerne la dogmojn Ernesti postulis iliajn normigojn laŭ la tiamaniere interpretitaj Sanktaj Skribaĵoj. En tiu ci kunteksto liaj rezultoj estis kritikaj, ekz. pri la doktrino de la triopa ofico de Jesuo Kristo. Kiel aliaj samtempuloj (ekz. F. W. Jerusalem) li ekkonis la neceson krei sciencan esploradon de la historio de la dogmoj. Ĉar la Biblio estas por li inspirita kaj la mirakloj faktoj, la rezultoj de liaj teologiaj verkoj estas ĝenerale pli konservativaj ol liaj principoj.
Verkoj
Krome Ernesti redaktis centon da malpli gravaj verkoj, kiuj troviĝas plejparte el jenaj libroj: Opuscula oratoria (1762), Opuscula philologica et critica (1764) kaj Opuscula theologica (1773).
Okcidenta hesperalbizio
La okcidenta hesperalbizio (Hesperalbizia occidentalis) estas specio el la subfamilio de mimozedoj de la familio de fabacoj. Kiel hejma planto ĝi estas trovata nur en Meksiko, kie ĝi estas endanĝerigita kaŭze de senarbarigo. Ĝi estas enkondukita en Honduron.
Sinonimoj estas :
New Westminster (SkyTrain Vankuvero)
New Westminster estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en, Brita Kolumbio. Ĝi estis malfermita la.
NGC 5076
NGC 5076 (aliaj indikoj — MCG -2-34-26, PGC 46453) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Úštěk-Vnitřní Město
Úštěk-Vnitřní Město situas en katastra teritorio Úštěk kun areo 6,49 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1218.
Alta kulturo
Alta kulturo estas koncepto uzita de diversaj manieroj en etoso de akademiuloj kaj fakuloj, kies plej ofta uzo estas la valorigo de kelkaj artaj kaj kulturaj produktoj (speciale artaĵoj, literaturaj verkoj kaj muzikaĵoj) por supervalorigi ilin kiel de plej alta estimo. La termino povas aludi ankaŭ al la sofistika kulturo de la elitoj (aristokrataro aŭ inteligencio) opozicie al la kulturo de la homamaso (kaj de la homamasa kulturo kaj de la popola kulturo), aŭ al konceptoj kiel kiĉo, filistro, barbara, rura aŭ primitiva (primitivaj kulturoj); ĉiuj terminoj identigeblaj kun tio kio povas esti nomita malalta kulturo.
Koncepto
Kvankam laŭlonge de la historio de kulturo ĉiam estis diferenco de prestiĝo inter kulturaj produktoj kaj tre precize en la Okcidenta civilizo, estis ĉiam konstanta referenco al la grek-romiaj arto kaj kulturo; la termino high culture aperis por la unua fojo en angla en la verko Culture and Anarchy de Matthew Arnold (1869). Arnold difinis kulturon en la prefaco kiel "the disinterested endeavour after man's perfection" ("la seninteresa klopodo por la perfekteco de homo"), kaj poste li mem verkis, ke kulturo signifas "know the best that has been said and thought in the world" (koni la plej [parton] de tio kio estis dirita kaj pensita en la mondo), difino specife literatura, kiu inkludis ankaŭ la Philosophy (termino kiu estu tradukita nelaŭvorte -por "filozofio"- sed larĝasence -por "scienco"-). Arnold vidis la high culture, sen postuli malamikecon al la formoj de low culture ("malalta kulturo") aŭ tradicia kulturo, kiel forto favora al la morala kaj politika bonoj. En la diversaj formoj en kiuj lia vidpunkto ĝeneraliĝis, plue estas la koncepto dominanta de alta kulturo.
La Notes Towards the Definition of Culture de T. S. Eliot (1948) estis verko de granda influo, kiu proponis la neceson kompreni complete culture ("kompletan kulturon") kiel komponita kaj de alta kulturo kaj de popola kulturo. The Uses of Literacy de Richard Hoggart (1957) insistis en la sama afero, interese por la kultura sperto de tiuj kiuj, la propra verkisto mem, alvenis al la universitato devenante el medio de laborista klaso. En Usono, Harold Bloom proponis vidpunkton pli ekskludan en siaj verkoj, kiel antaŭ li F. R. Leavis. Ambaŭ, kiel Arnold, insistas en la centreco de la altaj kulturaj produktoj, ĉefe literaturaj, de la nomita western canon (okcidenta kanono).
Senden (Bavario)
Senden estas komunumo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi administre estas parto de la distrikto Neu-Ulm kaj la distriktaro Ŝvabio de Bavario, kaj krome de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras partojn kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jud Taylor
Judson Taylor (1932 - 2008), konata per anglalingva karesnomo Jud, estis usona aktoro, reĝisoro de televido kaj produktoro.
Li diplomiĝis ĉe University of California, Berkeley.
Komence li laboris kiel ekstrulo kaj aktoro en malgrandaj roloj kaj en 1950-aj kaj 1960-aj jaroj en serioj kiel The Fugitive, Gunsmoke, The Adventures of Rin Tin Tin, Men of Annapolis, Wagon Train kaj Twelve O'Clock High. En Dr. Kildare li rolis "Dr. Gerson". Li ankaŭ havis kredititan rolon en filmo Attack! de 1956 (Pvt. Jacob R. Abramowitz) kaj rolis Leŭtenanton Goff en The Great Escape de 1963.
En la 1960-a jardeko li reĝisoris klasikajn televidseriojn kiel Star Trek, Dr. Kildare, kaj The Man from U.N.C.L.E.. En 1970-j jaroj li reĝisoris epizodojn de televidserioj kiel Mannix, The Rookies, Future Cop kaj Lou Grant.
En postaj jardekoj li laboris kiel reĝisoro kaj produktoro ĉefe por televidfilmoj.
En la komenco de 21-a jarcento li reĝisoris kelkajn epizodojn de Law and Order: Special Victims Unit.
Imre Földes
FÖLDES Imre [foeldeŝ], estis rumani-hungara pentristo, grafikisto, afiŝisto naskita en Budapeŝto la kaj mortinta en 1948 en Budapeŝto. Lia origina familia nomo estis Feld.
Kariero
Imre Földes devenis el juda familio. Li studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo kaj ankaŭ en Reĝa Modela Desegna Lernejo ĉe majstroj László Hegedűs, Tivadar Zemplényi kaj poste kvalifikis sin en Vieno, Munkeno kaj Berlino. Li studvojaĝis en Italio, en 1910 li ekspoziciis en Budapeŝto. Komence li kreis litografiaĵojn, dum la 1-a mondmilito kaj Hungara Sovetrespubliko li kreis plurajn afiŝojn. De 1918 li havis en Budapeŝto komunan grafikan atelieron kun Lipót Sátori. Ilia komuna subskribo estis földeSSátori, ili kreis kinejajn kaj politikajn afiŝojn.
De 1921 li estis artgvidinto de Helikon de Temeŝvaro. En 1935 li translokiĝis Bukareŝton. Li vivis ankaŭ en Oradea, en 1945 li revenis Budapeŝton.
Li ricevis premiojn ekde 1908. Cirkostancoj de lia morto restis nebula.
Burgo Biedesheim
La burgo Biedesheim estas ne plu ekzistanta valburgo en la komunumo Biedesheim en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La unua mencio de la burgo estis el 1423 kiel „Veste Busenheim“. Ĝi estis posedo de la grafoj de Leiningen-Hardenburg. La burgo estis detruita en 1460 de Friedrich 1a la venkriĉa kaj en 1461 forbrulita kaj malkonstruigita. En 1505 la burgo estis nomata burgloko. De la iama burgo konserviĝis nur malmultaj restaĵo de la ringmuro.
Cristina Fernández de Kirchner
Vivo
Cristina Kirchner studis juron ĉe la universitato de La Plata. Tie ŝi renkontiĝis kun la kunstudanto Néstor Kirchner, al kiu ŝi edziniĝis la 9-an de marto 1975. Dum la argentina militista diktatorado inter 1976 kaj 1983 ambaŭ geedzoj laboris retirinte al Río Gallegos kiel advokatoj. Ili havas du gefilojn, Máximo kaj Florencia.
Brazila virina nacia teamo de futbalo
La brazila virina nacia teamo de futbalo reprezentas sian landon, Brazilon, en internaciaj turniroj de virina futbalado. La teamo interalie en 2007 atingis la duan pozicion en la Virina Futbala Mondpokalo, kaj kvinfoje iĝis Sudamerika Virina Futbal-Ĉampiono. En la Somera Olimpiko de 2004 kaj 2008 la teamo gajnis po arĝentan medalon.
Preĝejo Sankta Gangulfo (Erfurto)
La Preĝejo Sankta Gangulfo (germane: Gangolfikirche) estis preĝejo en la urbokerno de Erfurto. Ĝi troviĝis ĉe la suda angulo de Bahnhof-strato kun Schmidtsteter-strato.
Historio
Antaŭa konstruo anstataŭitis en 1350 per novkonstruita gotikstila halokirko. Dum la 15-a jarcento la loĝantaro ege kreskis, tiel ke la najbara Preĝejo de la kanonikoj aŭgustenanaj jam ne sufiĉis kaj la Gangulfo-kirko funkciis kiel ĝia aldona preĝejo.
Ĉ. en 1530 ĉesis la uzo por diservoj. Ekde 1673 oni uzis ĝin kiel lernejon. Post nova mallonga uzo liturgia de inter 1806-60 la konstruaĵo denove iĝis lernejo. En 1875 oni vendis ĝin kaj ĝi poste malkonstruitis.
Tablomonto (Sudafriko)
La tablomonto (angle. Table Mountain) de Kaburbo situas en la norda parto de montoĉeno sur la Kabo-duoninsulo. Sude de ĝi trovighas la tiel nomata Bonespera Kabo. La plej alta punkto de la tablomonto estas la Maclear’s Beacon ĉe la nordorienta fino de la rokebenaĵo kun 1087 metroj super la marnivelo. Entute la tablomonta mezuras areon de ĉirkaŭ 6500 hektaroj.
Geografio
La tablomonto estas tute proksime al Kaburbo kaj ĝi fakte estas la mezo de la urbo. Se estas bona vetero oni ankaŭ povas vidi ĝin en la Nacia Parko de la okcidenta bordo (Nacia Parko Tablomonto)
Naturo
Sur la tablomonto ekzistas unika biodiverseco. Oni ĝis nun scias pri ĉirkaŭ 1400 diversaj plantspecioj. Tio estas pli ol en tuta Britio. Multaj el tiuj plantoj estas endemiaj, ĉar ili ne troviĝas en iu alia loko de la mondo.
La tablomonto estas unu de la plej ofte vizitataj vidindaĵoj de Sud-Afriko.
La Puebla de Cazalla
La Puebla de Cazalla estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 188 km2 kie loĝas 11013 geloĝantoj, do loĝdenso estas 58.6 loĝ./km2. La Puebla de Cazalla situas je 68 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 11013 geloĝantoj de la municipo La Puebla de Cazalla estas 5513 inoj kaj 5500 viroj. En la 188-kvadratkilometra teritorio estas la urbeto, kie loĝas 10902 geloĝantoj, kaj aliaj 111 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 108, 50 inoj kaj 58 viroj, kaj mortis 98, 48 inoj kaj 50 viroj. Tiel la natura kresko estis 10 (0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 4614 homoj (41.9%).
Kalia citrato unubaza
Kalia citrato unubaza aŭ KH2C6H5O7 estas kalia organika salo de citrata acido, senkolora aŭ blanka higroskopa senodora kristalo uzata kiel nutro-aldonaĵo (E 332), kemia reakcianto kaj biologie en la kontrolo de la renŝtonoj derivitaj el ureata acido aŭ cisteina malkomponiĝo, en la traktado de hipokaliemio, podagro, kora misritmo, kiel mukoliza, ŝvitiga, uriniga agento kaj antiacido.
Kazushige Kirihata
Kazushige Kirihata (桐畑 和繁, n. ) estas japana futbalisto.
Kantaro Katolika
Kantaro Katolika au Katolikaj Kantoj estas 78-paĝa kantaro kompilita de Leopold Chiba kiu aperis en Vieno Verlagsanstalt Tyrolia en la jaro 1927. Ĝi enhavas 40 preĝejajn kantojn kun muziknotoj.
Kalabaro
Kalabaro aŭ Calabar estas grandurbo en Niĝerio. Ĝi estas ĉefurbo de Cross River ŝtato kaj enhavas 320 862 loĝantojn.
Klimato
situas en tropika klimato. La temperaturo varias inter 24 kaj 29 °C. Jare pluvas po.
Deifobo
Deifobo (helene Δηίφοβος, latine Deiphobus) estis en la helena mitologio filo de la troja reĝo Priamo kaj lia edzino Hekabo.
Post morto de sia frato Pariso li edziĝis kun lia edzino Helena. Laŭ aliaj raportoj li pli frue pri ŝi konkursis kun sia frato Heleno. Oni ankaŭ sciigas, ke Deifobo fine Helenan akiris perforte.
Deifobo pereis ĉe konkerado de la troja burgo fare de Aĥajoj. Ĉe tio la reĝo de Sparto Menelao mortpikis lin per sia glavo ĝuste en dormejo de Helena. Sed ankaŭ eblas, ke mortigis lin Helena mem, por ke ŝi reakiru Menelaan favoron.
Transprenita kaj malstrikte tradukita de
cs:Déifobos
.
Bácum
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 22821 loĝantojn. El tiuj estis 11581 viroj kaj 11240 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1409,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Loĝlokoj
En la komunumo ekzistas 195 loĝlokoj. La ĉefaj estas:
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  487 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 14357 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 13185 scipovis legi kaj skribi kaj 1165 personoj estis analfabetoj. Do 8,11 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 19003 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1,760 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 9,26 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La plej multaj el ili parolas la hispanan lingvon kaj iun indiĝenan lingvon. Inter la indiĝenaj lingvoj plej ofta estas la jakia lingvo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
La komunumo de Bácum kreiĝis unuafoje en la jaro 1857. Tamen je la 26-a de decembro 1930 oni konsideris ke ĝi ne plu plenumas la kondiĉojn por esti sendependa komunumo ĝi fariĝis parto de la komunumo Cajeme. Jam 6 monatojn pli malfrue je la 13-a de majo de 1931 ĝi denove fariĝis sendependa komunumo.
Stacio Shimanoseki
Stacio Shimanoseki (japane: 島ノ関駅 [Ŝimanoseki-eki], angle: Shimanoseki Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Deutscher Musikrat
La Deutscher Musikrat (DMR), eo: Germana Muziko-Konsilantaro reprezentas la interesojn de proksimume ok milionoj da muzikistoj kaj amatoraj muzikantoj kaj estas tutmonde la plej granda ŝirmorganizaĵo de muziko. Kun pli ol 100 membraj organizaĵoj, -institucioj kaj multaj gravuloj el la muzika mondeto Deutscher Musikrat agas per siaj projektoj kaj progresigaj rimedoj kiel konsilanto kaj faksciejo por la politiko kaj la socio.
Pezocentroj de la muzikpolitika laboro de DMR estas la valoro de kreopovo, muzika klerigo, progresigo de la profesia kaj amatora muzikado, la muzikkomerco kaj la kadraj kondiĉoj de la muzikaj profesioj. Krom tio DMR realigas diversajn muzikistajn konkursojn kaj subtenas la naciajn junularorkestron kaj la junularan ĵazorkestron.
Jaupaci
Jaupaci estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.000 loĝantojn en 2010.
Kjell Heggvold Ullestad
Kjell Heggvold ULLESTAD (naskiĝis en 1972) estas norvega esperantisto. Li estas prezidanto de Grupo Esperantista de Trondheim ekde 2007, kunfondinto de Stavanger Esperantoklubo 1994, prezidinto de Norvega Junularo Esperantista 1997-2003, volontulo de TEJO inter 1995 kaj 1996 kaj ĉefredaktoro de moderna vortaro Norvega-Esperanto, nur rete konsultebla.
Rothenburg (Saale)
Rothenburg estas eksa komunumo kaj ekde 2011 parto de la nova urbo Wettin-Löbejün en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2009 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis loĝantojn.
La loĝloko situas borde de la rivero Saale.
Tibor Győry
Tibor Győry naskiĝis la  1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1938 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Győry frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li iĝis kuracisto en 1893. Komence li laboris en diversaj hospitaloj. Ekde 1902 li ekinstruis kurachistorion. Inter 1905-1928 li instruis en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto. Fine de 1919 li akiris postenon en ministerio, kie baldaŭe li estis vicministro. Li fondis gazeton Népegészségügy.
Henri Bouchard
Louis-Henri BOUCHARD (naskiĝis la 13-an de decembro 1875 en Diĵono, mortis la 30-an de novembro 1960 en Parizo) estis franca skulptisto.
Religio-pedagogio
La religio-pedagogio rezonas kaj formas religian edukadon, klerigon kaj ensociigon laŭ la vidpunkto de la respektiva kredantaro kaj ĝia spiritemo. Ĝi peras la kredodoktrinon laŭ religisciencaj, pedagogiaj kaj metodaj-didaktaj aspektoj, konsidere la respektivajn sociajn, jurajn, ekonomiajn, socialajn kaj kulturajn kondiĉojn.
Henri Bouchard
En 1944, pro sia kunlaborado dum la milito, li estas eksigita de sia ofico de profesoro ĉe la lernejo de belaj artoj.
Lia ateliero ĉe Parizo estas nun instalita ĉe la muzeo "la piscine" en Roubaix kun 1300 verkoj.
NGC 5077
NGC 5077 (aliaj indikoj — MCG -2-34-27, UGCA 347, PGC 46456) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Henri Bouchard
Omaĝe al li, strato estas nomata ĉe São Paulo.
NGC 5077
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Johann-Strauß-Monumento
La Johann-Strauß-Monumento troviĝas en la viena urboparko kaj estas unu el la plej ofte fotata monumento en Vieno. Ĝi estis konstruata memore al la „valsoreĝo“ Johann Strauß filo proksime al Kursalon Hübner.
Priskribo
La orumita bronza statuo sur marmorpiedestalo montras la vienan valsoreĝon staranta – sen la densa vangohararo – kun violono en unu mano antaŭ arko, konstruita el marmor devena de Laas, reliefita per folioj kaj ŝvebantaj paroj.
Preĝejo Sankta Gotardo (Erfurto)
La Preĝejo Sankta Gotardo (germane: Gotthardtkirche) estis paroĥa preĝejo en la urbokerno de Erfurto. Ĝi troviĝis en la Gotthardt-strato (nr. 20), kontraŭe al la komenco de Hüter-strateto kaj estis sub patroneco de Sankta Gotardo de Hildesheim.
Historio
La unua dokumenta mencio estis en 1182; ĝi estis la paroĥa preĝejo por la ĉirkaŭantaj stratetoj. Post la enkonduko de Reformacio en 1525 oni ne plu uzis ĝin por diservoj. Ĝi disfalis malrapide sed kontinue la sekvontajn jarcentojn.
En 1740 oni malkonstruis la ruinon sed konservis la turon. Pro kadukiĝo finfine ankaŭ tiu restaĵo devis esti malkonstruita en 1858.
Timo Parvela
Timo PARVELA, naskiĝinta 1964, estas finna verkisto. Li estas unu de la plej legataj finnaj verkistoj kaj en Finnlando kaj eksterlande. Li skribis pli ol 80 librojn por infanoj, junuloj kaj plenkreskoj. Ili estas tradukitaj al pli ol 30 lingvoj. Li ankaŭ manuskriptis televidseriojn. Lia unua libro aperis en 1989. Liaj libroj estis venditaj proksimume 1,5 milionoj, el kiuj malmulte pli ol duono en Germanio. En 1980-aj kaj 1990-aj jaroj li laboris kiel elementlerneja instruisto en Kampara komunumo de Jyväskylä kaj en Espoo, ĝis en 1996 fariĝis libera verkisto. Parvela loĝas en Kirkkonummi. Li havas du plenkreskajn infanojn.
Mons (Belgio)
Mons (jen france, Bergen) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Mons ricevis la titolon en 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de samnoma distrikto.
En 2015 Mons kune kun la ĉeĥia urbo Plzeň estis la du Eŭropaj Kulturaj Ĉefurboj.
La Eŭropa ŝoseo 19 vojas proksime.
Urbodistriktoj
La urbo konsistas el la jenaj distriktoj: Ciply, Cuesmes, Ghlin, Flénu, Harmignies, Harveng, Havré, Hyon, Jemappes, Maisières, Mesvin, Mons, Nimy, Nouvelles, Obourg, Saint-Denis, Saint-Symphorien, Spiennes kaj Villers-Saint-Ghislain.
Esperanto en Mons
Kongreso por Internacia Ekonomio en 1905 en Mons esprimis la deziron, ke Esperanto estu instruata en lernejoj.
William Dance
William Dance (20a de decembro 1755 – 5a de junio 1840) estis angla pianisto kaj violonisto. Li studis dum la dua duono de la 18a jarcento kaj ludis en ĉefaj muzikejoj de Londono. Ĉirkaŭ 1800 li rezignis pri publikaj muzikludoj kaj iĝis elstara instruisto de muziko ankaŭ en Londono.
En 1813 Dance proponis kunsidon kiu kondukis al la fondo de la Reĝa Filharmonia Societo. Li iĝis direktoro kaj kasisto de la societo ĝis sia morto.
Ĉirkaŭ 1812 li renkontis kun Michael Faraday, tiam brila sed nekonata juna helpanto ĉe librovendejo de Southwark kiu estis interesita en memlernado kaj scienco. Dance tutoris lin per havigo de enirbiletoj por partopreno en prelegoj ĉe la Reĝa Institucio.
Borsodivánka
Bazaj informoj
Borsodivánka (borŝodivAnka) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőkövesd.
Situo
Borsodivánka situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Tiszafüred kaj Mezőkövesd troviĝas po 15, Miskolc 70 km-ojn.
Historio
La avenintaj hungaroj trovis tie terfortikaĵon. La unua skriba mencio devenis en formo "Louan". Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tamen la komunumo daŭre estis loĝata. Vilaĝservoj estas poŝto, gastejo.
2856 Röser
2856 Röser estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Siegfried Röser.
Kolombfalko
La Kolombfalko aŭ Kolombofalko (Falco columbarius) estas malgranda specio de la birda familio de Falkedoj el la Norda Hemisfero, nome la plej eta falko videbla en Eŭropo (longas 25–30 cm, havas enverguron de 60–65 cm). Ofte ĝi flugas grundtanĝante por surprizi birdetojn kaj poste postflugi ilin. Ĝi estas rabobirdo iam konata populare kiel kolombakcipitro en Nordameriko, kiu reproduktiĝas en la norda Holarktiso; kelkaj migras al subtropikaj kaj nordaj tropikaj regionoj vintre.
La masklo havas ardezbluan dorson; malhelan, larĝan krucan strion sur la vostofino; malhele rust-ruĝan bruston kun malhelaj striaj makuloj. La femalo estas pli granda, havas malhelbrunan dorson, sur la vosto kremflavajn kaj brunajn krucajn striojn.
Tiu specio nestas en Skandinavio, Rusio, Siberio, Kanado kaj migras por pasi vintron en Okcidenta Eŭropo, Centrazio, Usono kaj Centrameriko. Kolombofalkoj de Islando kaj Britio ne migras.
Eŭropaj kaj nordamerikaj variantoj
Kelkaj konsideras la nordamerikajn kaj la eŭraziajn (F. columbarius) populaciojn kiel du distingaj specioj. La unua moderna taksonomiisto kiu priskribis la Kolombofalkon estis Carl Linnaeus, svedo, kiu informis ke lia tipa specimeno venis el Ameriko. Tridek jarojn post la priskribo de Linnaeus Marmaduke Tunstall agnoskis la eŭraziajn birdojn kiel distinga taksono aesalon en sia Ornithologica Britannica. Se oni agnoskus du speciojn de Kolombofalkoj, la birdoj de la Malnova Mondo portus tiele la sciencan nomon F. aesalon.
Aspekto
La Kolombofalko estas 24–33 cm longa kun enverguro de 50–67 cm. Kompare al aliaj malgrandaj falkoj, ĝi estas pli fortika. Maskloj averaĝe pezas ĉirkaŭ 165 g kaj inoj estas tipe ĉirkaŭ 230 g. Estas konsiderinda variado, tamen, tra la teritorioj kaj —precipe ĉe la migrantaj populacioj— laŭ la jarofluo. Tiele masklaj plenkreskuloj povas pezi 150-210 g kaj inoj 190-255 g. Tia seksa dimorfismo estas komuna ĉe rabobirdoj; ĝi permesas masklojn kaj inojn ĉasi diferencajn predobestojn kaj malpliiĝas la teritorigrando necesa por manĝigi pariĝintan paron.
La masklo de Kolombofalko havas blugrizan dorson, game el preskaŭ nigra al arĝento-griza en diferencaj subspecioj. Ties subaj partoj estas sablokoloraj al nuancoranĝaj kaj pli malpli striecaj nigre al ruĝecbrune. Inoj kaj nematuruloj estas brunecgrizaj al malhelbrunaj supre, kaj blankecaj al sablokoloraj kun brunaj punktoj sube. Krom blankeca superokulo kaj svaga malhela vanga strio —kiu estas eĉ malfacile rekonebla kaj en plej palaj kaj en plej malhelaj birdoj— la vizaĝo de la Kolombofalko estas malpli bilda ol ĉe en plej aliaj falkoj. Idoj estas kovrataj de pale sablokolora lanugo, nuance al blankeca en ventro.
Helaj amerikaj maskloj similas al la Amerika turfalko (kvankam F. sparverius, ne estas tipa turfalko), sed maskloj de Kolombofalko havas grizajn dorson kaj voston, plie ol la ruĝecbruna de turfalkoj. Helaj eŭropaj maskloj povas esti distingitaj el turfalkoj pro ties ĉefe brunaj flugiloj. Norde de Suda Azio, vintraj maskloj povas esti konfuzataj kun la Ruĝkapa falko (F. chicquera) se ili flugas for el la observanto kaj la kapo (ruĝa en pinto ĉe F. chicquera) kaj subaj partoj (fajne striecaj je nigro ĉe F. chicquera) ne estas videblaj.
Sistematiko
La rilatoj de la Kolombofalko ne estas sufiĉe solvitaj. Laŭ grando, formo kaj koloro, ĝi estas tre distinga inter vivantaj falkoj. La Ruĝkapa falko estas foje konsiderata pli proksime rilata al la Kolombofalko ol aliaj falkoj, sed tio ŝajne estas koincido pro similaj ĉaskutimoj; ĝi ne estis konfirmita en pli ĵusaj studoj. Male la Kolombofalko ŝajne reprezentas stirpon distingan el aliaj vivantaj falkoj el almenaŭ la komenca Pleistoceno, antaŭ 5 milionoj da jaroj. Kiel sugestas biogeografio kaj informo pri DNA, ĝi povus esti parto de antikva nemonofiletika radiado de la membroj de la genro Falco el Eŭropo al Nordameriko, kun la prauloj de formoj kiaj la Amerika turfalko (F. sparvierus), kaj la Plumbofalko (F. femoralis) kaj ties parencoj. Rilataro kun la Ruĝkapa falko (F. chicquera) estis iam proponita baze sur sia fenetika simileco, sed tio ne estas konsiderata verŝajna nune. Tiuflanke estas interese noti falkon el fosilio el komenca Blankano (4.3–4.8 mj) ĉe Rexroad Formation de Kansaso. Konata el preskaŭ kompleta dekstra korakoido (specimeno UMMP V29107) kaj kelkaj pecoj de tarsometatarso, tibiotarso kaj humero (V27159, V57508-V57510, V57513-V57514), tiu prahistoria falko estis iom pli malgranda Kolombofalko kaj ŝajne iom pli fortikapieda, sed aliflanke tre simila. Ĝi estis parto de la bestaro de Fox Canyon kaj de Rexroad, kaj povus esti estinta la praulo de la vivantaj Kolombofalkoj aŭ ties proksima parenco. Pro ties aĝo, antaŭa al la disiĝo inter la eŭraziaj kaj nordamerikaj kolombofalkoj, ĝi kongruas kun la ideo ke la stirpo de la Kolombofalkoj originiĝis en Nordameriko, aŭ dum ties koloniigo. Post adapto al ties ekologia niĉo, antikvaj kolombofalkoj estus disvastigantaj al Eŭrazio denove, kun genfluo interrompita kiam la regionoj de Beringio kaj Gronlando iĝis glaciaj en la Kvaternara glaciepoko.
Subspecioj
Ke la Kolombofalko havas longdaŭran ĉeeston ambaŭflanke de Atlantiko estas pruvata de la grado de genetika distingo inter eŭraziaj kaj nordamerikaj populacioj. Sekve ili povus esti konsiderataj distingaj specioj, kun genfluo haltigita almenaŭ antaŭ unu miliono da jaroj, sed probable eĉ plie.
La kolorvariado de ĉiu grupo sendepende kongruas kun la Regulo de Gloger. La maskloj de la subspecio de Pacifikaj moderaj pluvarbaroj nome suckleyi' estas preskaŭ uniforme nigraj en supraj partoj kaj havas tre nigrajn makulojn en ventro, dum tiuj de la plej hela subspecio, pallidus, havas malmultan nesolvitan melaninon kaj havas grizajn suprajn partojn kaj ruĝecajn subajn partojn.
Amerika grupo Eŭrazia grupo
Ekologio
Kolombofalkoj loĝas en malferma kamparo, kiaj ĉe arbetaro de saliko aŭ betulo, arbustaro, sed ankaŭ arbaro de tajgo, parkoj, herbejoj kiaj stepoj kaj prerioj aŭ marĉoj. Ili ne estas tro postulemaj pri habitato kaj povas troviĝi el marnivelo al arbolimo. Ĝenerale ili preferas mikson de malalta kaj mezalta vegetaĵaro kun iome da arboj, kaj evitas densajn arbarojn same kiel senarbajn aridajn regionojn. Dum migrado tamen ili uzas preskaŭ ĉiun ajn habitaton.
Plej el ties populacioj estas migrantaj, kaj vintras en pli varmaj regionoj. Nordeŭropaj birdoj moviĝas al suda Eŭropo kaj Nordafriko, kaj nordamerikaj populacioj al suda Usono ĝis norda Sudameriko. En la pli mildaj ĉemaraj partoj de ties reproduktaj teritorioj, kiaj ĉe Britio, la Pacifika Nordokcidento kaj okcidenta Islando, same kiel en Centrazio, ili simple foriras el pli altaj teroj kaj moviĝas al marbordoj kaj malaltaj teroj vintre. La migrado al la reproduktejoj ekas fine de februaro, kaj plej birdoj pasas tra Usono, Centra Eŭropo kaj suda Rusio marte kaj aprile, kaj la lastaj malfruuloj alvenas al la reproduktejoj fine de majo. Migrado al vintrejoj almenaŭ en Eŭrazio ĉefas en aŭgusto kaj septembro, dum ekzemple en Ohio, ĝuste sude de la reproduktejoj, F. c. columbarius estas tipe konstatita kiel sudena migranto tiom malfrue kiom ĝis fino de septembro kaj oktobro.
En Eŭropo Kolombofalkoj ripozas komune vintre, ofte kun la Blua cirkuo (Circus cyaneus). En Nordameriko komuna ripozado estas rara, kaj oni scias ke Kolombofalkoj fiere atakas ĉiujn rabobirdojn trafatajn, eĉ plenkreskajn aglojn.
Kolombofalkoj dependas de rapido kaj viglo por ĉasi sian predon. Ili ofte ĉasas per rapida kaj malalta flugo, tipe malpli ol 1 metron supergrunde, uzante arbojn kaj grandajn arbustojn por kapti predojn surprize. Sed ili fakte kaptas plej predojn en aero, kaj ili "vosto-ĉasas" ekflugantajn birdojn. En siaj indiĝenaj teritorioj, la Kolombofalko estas unu el plej eblaj aeraj predantoj de malgrandaj al mezgrandaj birdoj, plej fleksebla ol la pli grandaj apusfalkoj (kiuj preferas ataki en meza aero) kaj la pli viglaj akcipitroj (kiuj kutime ĉasas birdojn ripozantajn aŭ dormantajn en densa kreskaĵaro). Reproduktantaj paroj ofte ĉasas kooperative, dum unu birdo fuĝigas la viktimojn al sia partnero.
La Kolombofalko pretas ankaŭ kapti predon kiu estas fuĝigita pro aliaj tialoj kaj povas ekzemple esti vidata ĉe la Striakcipitro (Accipiter striatus) por kapti birdojn kiuj fuĝas el tiu embuska predanto en malferma aero. Ĝi estas tre sentima, kaj pretas ataki ĉion ajn kiu moviĝas rimarkinde. Kolombofalkoj estis observataj dum klopodo "kapti" aŭtojn kaj trajnojn, kaj manĝi kaptivajn birdojn kiaj tiuj prenitaj en la nebulretoj uzataj de ornitologoj. Eĉ laŭ kontraŭaj kondiĉoj, unu el 20 celoj estas kutime kaptata, kaj laŭ bonaj kondiĉoj preskaŭ ĉiu atako estas sukcesa. Foje Kolombofalkoj kaŝas manĝon por manĝi ĝin poste.
Ĉefe dum la reprodukta sezono, plej predoj estas malgrandaj birdoj pezaj 10-40 g. Preskaŭ ĉiu ajn tia specio povas esti kaptata, kaj lokaj preferoj estas plej abundaj — ĉu alaŭdoj (Alaŭdedoj), pipioj (Anthus) aŭ Hejmpaseroj (Passer domesticus)— kaj senespertaj junuloj ĉiam favoraj. Pli malgrandaj birdoj ĝenerale evitas ĉasantan Kolombofalkon se eblas. Eĉ en Kajmanoj (kie tio okazas nur vintre), oni konstatis ke Cerebedoj mortas pro ŝajna koratako aŭ apopleksio, sen esti fizike ĉikanita, kiam Kolombofalko venis al ili kaj ili ne povis elfuĝi.
Pligrandaj birdoj (ekz. Skolopedoj, pegoj de la genro Colaptes kaj eĉ Rokkolombo tiom fortaj kiom la propra Kolombofalko) kaj aliaj animaloj —insektoj (ĉefe libeloj kaj tineoj), malgrandaj mamuloj (ĉefe vespertoj kaj kampomusoj) kaj reptilioj— komplementas ties dieton. Tiuj estas pli gravaj for de la reprodukta sezono, kiam ili povas formi konsiderindan parto de la dieto de la Kolombofalko. Sed ekzemple en Norvegio, dum malgrandaj birdoj estas certe la tipa reprodukta manĝo de la Kolombofalko, escepta reprodukta sukceso ŝajne postulas abundon de kampomusoj de la genro Microtus.
Korvedoj estas ĉefa minaco al ovoj kaj idoj. Plenkreskaj Kolombofalkoj povas esti predataj de pli grandaj rabobirdoj, ĉefe de la Migra falko (F. peregrinus), gufoj (ekz., Granda kornostrigo, Bubo virginianus), kaj pli grandaj akcipitroj de la genro Accipiter (ekz, Akcipitro, A. gentilis). Ĝenerale tamen, karnovoraj birdoj evitas Kolombofalkojn pro ties agresemo kaj viglo.
Reproduktado
Reproduktado okazas tipe en majo kaj junio. Kvankam la paroj estas monogamaj almenaŭ dum ĉiu reprodukta sezono, estis konstatita ekster-para kopulacio. Plej nestolokoj havas densan vegetan aŭ rokan kovron; la Kolombofalkoj ne konstruas propran neston. Plej uzas abandonitajn nestojn de korvedoj (ĉefe de la genro Corvus kaj pigoj de la genro Pica) aŭ de akcipitroj kiuj estas en arbaretoj de koniferoj aŭ miksitaj. En marĉoj — ĉefe en Britio — la ino kutime uzas neprofundan skrapaĵon en densa makiso por uzi ĝin kiel nesto. Aliaj nestas en fendoj en klifoflankoj kaj surgrunde, kaj kelkaj povas eĉ uzi konstruaĵojn.
La ino demetas 3 al 6 (kutime 4 aŭ 5) ovojn. La ruĝecbrunaj ovoj averaĝe estas 40 x 31.5 mm. La kovado daŭras 28 al 32 tagoj. Kovado estas plenumata de la ino je ĉirkaŭ 90 %; la masklo anstataŭe ĉasas por manĝigi sian familion. La idoj pezas ĉirkaŭ 13 g. La elnestiĝo okazas post kromaj 30 tagoj, kaj la idoj estas dependaj de siaj gepatroj dum ĝis 4 pliaj semajnoj. Foje unujaraj Kolombofalkoj (ĉefe maskloj) servas kiel "nestohelpantoj" por plenkreska paro. Pli da duono — ofte ĉiuj aŭ preskaŭ ĉiuj — ovoj de ovaro survivas eloviĝon, kaj almenaŭ du trionoj de la eloviĝintaj junuloj elnestiĝas. Tamen, kiel menciita, en jaroj kun malmulta suplementa manĝo nur 1 ido el 3 povas survivi al elnestiĝo. La Kolombofalkoj iĝas sekse maturaj je unu jaro de aĝo kaj kutime klopodas reproduktiĝi tuje. La plej aĝa natura birdo konata de 2009 estis konstatita en sia 13a vintro.
Rilato kun homoj
En mezepoka Eŭropo, Kolombofalkoj estis popularaj en falkado. Nune estas ankoraŭ foje trejnitaj de falkadistoj por ĉasadi pli malgrandajn birdojn, sed pro konservadaj limigoj tio ne estas tre komune plu.
John James Audubon ilustraciis la Kolombofalkon en la dua eldono de Birds of America (publikita en Londono, 1827–38) kiel Plato 75a, laŭ la titolo, "Le Petit Caporal – Falco temeratius". La bildo estis gravurita kaj kolorita de la londona ateliero de Robert Havell. La origina akvarelo de Audubon estis aĉetita de la New York Historical Society, kie ĝi restas januare de 2009.
William Lewin ilustraciis la Kolombofalkon kiel Plato 22a en volumo 1 de lia Birds of Great Britain and their Eggs, publikita en 1789 en Londono.
Statuso kaj konservado
Tutmonde Kolombofalko ne estas precize rara, kaj pro tio kaj pro ties ampleksa gamo ĝi estas konsiderata specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN. Ties nombroj estas — escepte ĉe la aziaj partoj de ties teritorioj, kie la situacio estas malpli bone determinata — regule censataj. Ili loĝas en multaj landoj, ĉu po multaj centoj ĉu po multaj miloj, game el "simplaj" 250-300 paroj en Belarusio al eble tiom multaj kiom ĝis 30,000 paroj de aesalon en Eŭropa Rusio kiel determinate en 1993. Ĝi estis listita en Apendico II de CITES kaj je loka nivelo protektita kiel aliaj rabobirdoj; dum kelkaj landoj permesas kapti Kolombofalkojn, ekzemple por falkado, internacia komerco postulas eksportan permesilon.
La plej serioza longdaŭra minaco al tiuj birdoj estas certe habitatodetruo, ĉefe en ties reproduktaj areoj. Surgrunde nestumantaj populacioj en marĉoj havas preferon por alta makiso, kaj povas tiele uzi incendiitajn lokojn anstataŭ uzi makulecan habitaton enhavantan malnovajn kaj novajn kreskaĵarojn. La Kolombofalko estas preta loĝi en homloĝataj areoj, se ili havas la propra mikson de alta kaj malalta vegetaĵaro, same kiel sufiĉaj predokvanto (kio estas kutima) kaj nestolokojn (kio estas komuna limiga faktoro).
Eble la plej ofta tialo de akcidenta morto de individuo estas kolizio kontraŭ homfaritaj objektoj, ĉefe dum atakoj. Tio povas esti respondeca pri preskaŭ duono de fruaj mortoj de Kolombofalkoj. En la 1960-aj kaj en la 1970-aj jaroj, organoĥlora pesticido estis kulpa de malpliiĝo — ĉefe en Kanado — ĉar ovoselo maldikiĝis kaj sekve okazis reprodukta malsukceso, kaj damaĝis la imunan sistemon de plenkreskuloj. Oni klopodis ĉesi tion per limigo de uzado de DDT kaj similaj kemiaĵoj, kaj nombroj pliiĝis. Ĝenerale la populacioj de Kolombofalkoj ŝajnas globale stabilaj; dum ili povas malpliiĝi portempe en lokoj, ili kutime pliiĝas denove eventuale, sugestante ke tiu fenomenon okazas pro fluktuado de suplementa manĝodisponeblo jam menciita.
Ri Sung Gi
Ri Sung Gi(koree:리승기) ankaŭ nomiĝas Lee Sung Ki aŭ Yi Sung-gi (n. en 1905 - m. en 1996) estis unu el la plej famaj sciencistoj de Nord-Koreio.
Li estas inventisto de Vinalono. Ri Sung Gi naskiĝis en Damyang, Jeollanam-do, en 1905. Li inventis Vinalonon en 1939.
Kandid aŭ la optimismo
Kandid, aŭ: La Optimismo (Candide, ou l'optimisme; mallongigita Candide [kɒnˈdiːd]) estas satira novelo, aŭ mallonga filozofia romano fare de Voltaire kaj kiu estas konsiderita kiel lia ĉefverko.
Resuma enhavo
La romano, kiu estis publikigita en januaro 1759 en Svislando, malfermiĝas kun la rakonto de juna viro nomita Kandido, kiu estas edukita de lia instruisto nomata Pangloss en la protektita medio kie li vivas laŭ la optimismaj valoroj de Gottfried Wilhelm Leibniz. Poste en la rakonto, la subita interrompo de la paca vivmaniero estas priskribita, kaj Kandido estas eksponita al la afliktoj de la mondo, kaj malrapide sobriĝas de la senkulpa kredo. La romano finiĝas per sufiĉe praktika konkludo: Voltero admonas la legantojn "kultivu vian ĝardenon", anstataŭe de la mantro parkerigita de Pangloss, laŭ kiu "ĉio estas por la plej bona" ​​en "la plej bona el ĉiuj eblaj mondoj".