cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voltaire
En Anglion, «tero de Libereco» (1726-1728)
Li bezonis malmultan tempon por akiri elstaran regadon de la angla lingvo. En novembro de 1726, li instaliĝis en Londono. Li renkontiĝas kun verkistoj, filozofoj, saĝuloj (fizikistoj, matematikistoj, naturalistoj) kaj iniciatis al konfakoj kiujn li malkonis ĝis tiam. Lia estado en Anglio donas al li la okazon malkovri Newton kies verkon li ĉiam disvastigos. Tiele oni povas skizi la mutacion de la beletristo en «filozofo», kio kondukos lin al investado en ĝenroj ĝis tiam konsideritaj kiel malmulte prestiĝaj: nome historio, politika eseo kaj poste la romano. En Anglio li ekverkis en angla la verkon per kiu li montras sian observadon pri Anglio, kiun li aperigos en 1733 en Londono sub la titolo Letters Concerning the English Nation kies franca versio estas la Lettres philosophiques.
Li alproksimiĝis al la kortego de Georgo la 1-a poste de Georgo la 2-a kaj preparis eldonon de la Henriade por abono akompanata de du eseoj en angla kiu havigis grandan sukceson (343 abonantoj) kaj rekuperigis liajn financojn. Simila abonkampanjo malfermita en Francio fare de lia amiko Thériot atingis nur 80 abonantojn kaj iĝos celo de nombraj konfiskoj fare de la polico.
Reveno el Anglio, loterio kaj ascendo (1728-1733)
Aŭtune de 1728, li estis permesita reveni en Francion kondiĉe le li restu malproksime de la ĉefurbo. La afero Rohan eksdatiĝis jam de tri jaroj. Voltaire kondutis prudente, kaj loĝis plurajn monatojn ĉe Dieppe kie li ŝajnigas sin anglo. Li ricevis en aprilo la permeson veni en Parizon, sed Versajlo restis al li malpermesita.
En 1730, okazaĵo, kiun li memoros je la horo de sia morto, kortuŝis kaj skandalis lin. Li estis kun Adrienne Lecouvreur, nome aktorino kiu estis ludanta liajn teatraĵojn kaj kun kiu li estis havante rilaton, kiam ŝi mortiĝis. La pastro de la paroĥo de Saint-Sulpice malakceptis entombigi ŝin (Francio estis tiam la nura katolika lando kie la aktoroj suferis pro ekskomuniko). La kadavro devis esti metita sur ĉaro ĝis malgrava tereno ĉe la limo de la urbo kie ŝi estis enterigita sen ajn monumento por marki ŝian tombon. Kelkajn monatojn poste mortiĝis en Londono aktorino, Sino. Oldfield, kaj estis enterigita en la Abatejo Westminster. Denove Voltaire faris la komparon.
Voltaire revenis literature al Parizo per teatro (sed li laboras laŭ sia kutimo je kelkaj verkoj samtempe). Sen multa sukceso per Brutus, La mort de César kaj Eriphyle. Sed Zaïre en 1732 havigas al li sukceson kompareblan al tiu de Edipo kaj ĝi estis ludita en la tota Eŭropo (la 488a ludo okazis en 1936).
La famigo de Voltaire per la Lettres philosophiques aŭ la Lettres anglaises, publikigitaj en 1734 ŝajnas la unua majstroverko de la epoko de la Klerismo. Dudek kvin leteroj pritraktas temojn tre variajn: la religio, la sciencoj, la artoj, la politiko aŭ la filozofio (ĉefe de Pascal). La verko estis direktita al popolo pli malpli klera, kapabla legi sed sufiĉe necesa de ia edukado. Ili estas malfermaj leteroj, destinitaj esti legataj de plej granda nombro da legantoj ebla danka al ties apero laŭ formo de libro.
Inter Frederiko kaj Emilia (1733-1749)
Post monatoj, ne tre sana, Voltaire vivis sen amatino. En 1733, li iĝis la amanto de S-ino du Châtelet, nome Émilie du Châtelet 27jaraĝa, 12 malpli ol Voltaire. Filino de sia antikva protektanto, nome la barono de Breteuil, ŝi decidis dum dekses jaroj pri la orientado de sia vivo, en situacio preskaŭ geedza (ŝia edzo, militisto kiu postenis tra Eŭropo kun sia reĝimento, ne postulis el ŝi fidelecon, kondiĉe ke oni ŝajnigu normalecon, regulon kiun Voltaire «amiko de la familio» sciis respekti). Ili havis komunan entuziasmon por la studo kaj sub la influo de sia amikino, Voltaire enpasiigis por la sciencoj. Li diris li. Ŝi ludis gravan rolon en la metamorfozo de la ĝistiama beletristo en «filozofon». Ŝi lernigis al li la arton de la diplomatio, bremsis sian senordan ardon. Ili konos dek jarojn de feliĉo kaj komuna vivo. La pasio malvarmiĝis poste. La malfideleco estis reciproka (la nevino de Voltaire, S-ino Denis, iĝis lia amatino fine de 1745, sekreto tre kaŝita dumvive; S-ino du Châtelet enamiĝis pasie de Saint-Lambert en 1748), sed ili ne separiĝos dume, male la rilato inter ambaŭ spiritoj eĉ plifortiĝis. Je ŝia morto, en 1749, ŝi neniam estos anstataŭata. S-ino Denis, kiun Voltaire amos tenere, zorgos pri hejmaj aferoj (pri kiuj ne zorgis Sino. du Châtelet), sed ŝi neniam estos la konfidenculino kaj konsilistino de liaj laboroj.
Émilie estis vera scienculino. La etendo de ŝiaj konoj en matematiko kaj en fiziko faris el ŝi escepton en tiu jarcento. Ŝi estas ankaŭ monduma virino kiu vivas modernan vivon krom siaj studoj. Ŝi amis la amon (ŝi jam estis havinta plurajn amantojn, el kiuj la duko de Richelieu; ŝi iĝis en 1734 la amatino de sia profesoro de matematiko, Maupertuis, kiun prezentis al ŝi Voltaire) kaj la vetludon, pro kio ŝi perdis multon da mono. Ŝi serĉis viron je sia mezuro por atingi sian intelektan sukceson: Voltaire estis elstara verkisto, de eŭropa famo, same deziranta sukceson ankaŭ li mem.
1734 estis la jaro de la eksterleĝa publikigo de la Lettres philosophiques, foje nomita la «manifesto de la Lumoj », granda kaj polemika intelekta eseo pri la moderneco angla, publikigita en la tuta Eŭropo je 20,000 ekzempleroj, laŭ ĉirkaŭkalkulo de René Pomeau, cifero partikulare alta por la epoko. La elstarigo de la libereco kaj de la toleremo angla estis konsiderita en Parizo kiel atako kontraŭ la registaro kaj la religio. La libro estis kondamnita de la Parlamento de majoritato de jansenistoj kaj bruligita ĉe la granda ŝtuparo de la Palaco. Oni proklamis lettre de cachet kontraŭ Voltaire kiu fuĝis al la kastelo de Cirey, nome la kastelo ĉampanja kiun posedis la familio Châtelet. Post unu jaro, kaj post lettre de désaveu (senkulpiga deklaro) per kiu li «proklamas sian tutan submeton al la religio de liaj gepatroj», li ricevos permeson reveni al Parizo se necese, sed ĉiukaze la lettre de cachet ne estis nuligita.
Dum la venontaj dek jaroj pasitaj ĉefe ĉe Cirey, Voltaire ludos duoblan ludon: trankviligi siajn kontraŭulojn por eviti la Bastilon, pluigante sian filozofian verkaron por gajni la koron de la dubemuloj. Ĉiaj rimedoj estas bonaj: eksterleĝaj publikaĵoj malkonfesitaj, manuskriptoj el kiuj oni sciigas ke temas pri privataj fantaziaĵoj ne destinitaj al publikigo kaj kiujn oni legas nur al amikoj kaj vizitantoj kiuj disvastigas la plej ardajn erojn (ekzemple La Pucelle kiu primokas la figuron de Johanino de Arko). Lia engaĝiĝo estas neseparebla de kontraŭreliga militemo. La religia maltoleremo, kiu laŭ li respondecas pro malprogreso de civilizo, estas por li unu de la arkaismoj el kiuj oni devus purigi Francion.
Voltaire restaŭris Cirey danke al sia mono. La tagoj iĝas studemaj: komunaj diskutoj, legadoj kaj laboroj, personaj taskoj, temantaj pri scienco kaj religio. Voltaire faris sciencajn eksperimentojn ĉe la laboratorio de Émilie por la konkurso de la Akademio de Sciencoj. Helpita de Émilie du Châtelet, li estis unu de la unuaj kiuj popularigis en Francion la ideojn de Newton pri la universala gravito publikigante Épitre sur Newton (1736) kaj Éléments de la philosophie de Newton (1738). Li komencis La Pucelle (por amuziĝi, diris li) kaj Le Siècle de Louis XIV (por konvinki sian amikinon kiu ne amis historion), preparis L’Essai sur les mœurs, ĝenerala historio de la kristana Okcidento kie li nombrigas la hororojn fare de la fanatikismo. Li verkis ankaŭ teatron per Alzire (kiu faris «perdi la spiradon» al la juna Rousseau) kaj Mérope kiu estis granda sukceso. Poemo, per kiu li defendas la lukson («Le superflu, chose très nécessaire»), nome Le Mondain, kaj kiu alvokas la vivon de Adamo, skandalas Parizon ĉefe ĉe la jansenismaj etosoj. Avertita, li fuĝis en Nederlandon timiĝinte reprezaliojn. En 1742, lia teatraĵo Mahomet estis plaŭdita en Parizo. Sed la samaj etosoj akuzas Voltaire akuzi, trompe tra kritiko al Islamo, la kristanismon. Tiu etosoj akiris tiom reĝajn apogojn, kiuj dekomence ne volis malpermesi la teatraĵon, ke Voltaire, ankoraŭ sub la minaco de la lettre de cachet de 1734, devis retiri la teatraĵon post la 3a ludado. Ĝi ne estos reludata ĝis 1751. Voltaire aperis pli kaj pli kiel kontraŭanto de la religio.
En 1736, Voltaire ricevis la unuan leteron de la estonta reĝo de Prusio. Komencis tiam korespondado kiu daŭros ĝis la morto de Voltaire (interrompita en 1754, post la ofendo de Frankfurto, ĝi rekomencos en 1757). skribis al li Frederiko kiu volis ligi lin al sia kortego ĉiarimede. Voltaire vizitos lin plurajn fojojn, sed li malakceptis instaliĝi en Berlino dum vivo de S-ino du Châtelet kiu malfidis de la filozofa reĝo.
Eble pro tiu tialo, Madamo du Châtelet pelis Voltaire serĉi revenon al la gracio de Ludoviko la 15-a. Siaflanke, Voltaire ne vidas estontecon por siaj ideoj sen la konsento de la reĝo. En 1744, li estis helpata de la situacio: la nova ministro de Eksterlandaj Aferoj estas d’Argenson, lia iama kundisĉiplo de Louis-le-Grand kaj krome kaj ĉefe li havas la apogon de la nova favoratino Madamo de Pompadour, kiu miras lin. Lia amikeco kun la reĝo de Prusio estas favora kromaĵo. Li sonĝis iĝi peranto de alianco inter ambaŭ reĝoj kaj akceptis diplomatian mision, kiu malsukcesis. Danke al liaj apogantoj, li akiris la postenon de historiografiisto de Francio, la titolon de «gentilhomme ordinaire de la chambre du roi» (ordinara servisto de la reĝa ĉambro) kaj de la enirado en lia ĉambro. Kadre de liaj funkcioj, li komponis lirikan poeziaĵon, nome La Bataille de Fontenoy kaj operon, kun Rameau, por la glorio de la reĝo. Sed Ludoviko la 15-a ne amas lin kaj Voltaire neniam estos kortegano.
Krome, la konkero de la Franca Akademio ŝajnas al li «absolument nécessaire» (absolute necesa). Li volis protektiĝi kontraŭ siaj kontraŭuloj kaj revenigis tien siajn amikojn (je lia morto, ĝi ja estos majoritate voltereca kaj havos kiel estro d'Alembert kiu estis tute lia sekvanto). Post du malsukcesoj kaj multa hipokriteco (laŭdaĵo de la Jezuitoj kaj la onidiro de la papa beno ), li sukcesis esti reelektita la 2an de majo 1746.
La saman jaron, Zadig, malgranda libro publikigita eksterleĝe en Amsterdamo estis malkonfesita de Voltaire :
Krom ties filozofiaj aspektoj, Zadig aperas kiel memkritika bilanco kiu starigas Voltaire kiam li estis 50jaraĝa, asertis Pierre Lepape. La glorio estas akirita nur laŭ la kosto de la ridindigo kaj de la honto esti kortegano, la feliĉo estas detruita de la persekutado kiun oni devas sufero, la amo estas malsukceso, la scienco maniero kaŝi la absurdecon de la vivo. La historio de la homaro estas tiu de la vojo de la konscio spite la barojn: malkono, superstiĉo, netoleremo, nejusteco, senracio. Zadig estas kiu luktas kontraŭ tiu malhelo de la konscio:
En septembro 1749, S-ino du Châtelet, graveda el Saint-Lambert, oficiro de la kortego de la reĝoi Stanislas kaj poeto, mortiĝis dum la tagoj post la nasko.
Post la morto de Madamo du Châtelet, kun kiu Voltero estis kredinta fari sian vivon ĝis la fino de siaj tagoj spite iliajn kverelojn kaj reciproka malfideleco, Voltaire estis senespera kaj suferis pro depresio, la nura vera sufero de mia vivo, diros li. Li estis 56jaraĝa. Li restis nur ses monatojn en Parizo. La malamikeco de Ludoviko la 15-a kaj la malsukceso de sia tragedio Oreste pelis lin akcepti la ripetitajn invitojn fare de Frederiko la 2-a.
Berlino, saluto kaj adiaŭo (1749-1753)
Li foriris en junio 1750 al la kortego de Prusio. La 27an de julio, li estis en Berlino. Li sentis ĉarmon. Komfortege loĝata ĉe la apartamento de la marŝalo de Saksio, li laboris du horojn ĉiutage kun la reĝo kiun li helpis por prepari liajn verkojn. Vespere okazis ves permanĝoj ĉe la malgranda kortego francigita de Pocdamo kie li renkontiĝas kun Maupertuis, prezidento de Berlina Akademio, La Mettrie, d’Argens. Li havis sian ĉambron ĉe la kastelo Sans-Souci kaj apartamento en la urbo ĉe la palaco de la Rezidejo. En aŭgusto, li ricevis la dignecon de Ĉambelano, kun la ordono de la Merito.
Voltaire pasis pli ol du jaroj kaj duono en Prusio (li finigis tie Le Siècle de Louis XIV kaj verkis Micromégas). sed post la komenca entuziasmo, liaj rilatoj kun Frederiko malboniĝis, la kvereloj oftiĝis, foje provokitaj de la malprudento de Voltaire (afero Hirschel ).
Unu pamfleto de Voltaire kontraŭ Maupertuis (tiu lasta estis fifarinta, kiel prezidanto de la Scienca Akademio, misuzon de povo kontraŭ la iama guvernisto de Madamo du Châtelet, König, akademiano li mem) provokis la rompon. La pamfleto, La Diatribe du docteur Akakia, estis presita de Voltaire sen la konsento de la reĝo kaj uzante permeson konsentita por alia verko. Sentinte sin trompita, furia ke oni ataku sian Akademion, Frederiko konfiskigis la ekzemplerojn kiuj estis bruligitaj sur la publika placo fare de la ekzekutisto. Voltaire petis sian maldungon.
Li forlasis Prusion la 26an de marto 1753 kun la permeso de la reĝo. Li ne direktas sin tuje al Francio, sed haltas dumlonge ĉe Leipzig, Gotha kaj Kassel kie li estis aklamita, sed ĉe Frankfurto, urbo libera el la Imperio, Frederiko arestigis lin la 31an de majo fare de sia tie loĝanto la barono von Freytag, por rekuperi libron de poeziaĵoj verkitan de li mem kaj donitan al Voltaire, pri kiu li temis ke la franco faru malbonan uzadon (Voltaire faris sian rakonton pri la afero «la verko de poezio de la reĝo mia majstro»). Dum pli ol unu monato, Voltaire, akompanate de Madamo Denis veninta kuniĝi, estis humiligita, rabita, minacita kaj ĉantaĝita per serio de scenoj absurdaj kaj ubuecaj. Finfine liberigita, li povis forlasi Frankfurton la 8an de julio.
Sesdekjarulo, kaj serĉo de kaŝeĵo ĉe la landlimo de Francio (1753-1755)
Ĝis la fino de la jaro, li atendis en Colmar la permeson reveni al Parizo, sed la 27an de januaro 1754, oni komunikis al li malpermeson alproksimiĝi al la ĉefurbo. Li direktis sin tiam, tra Liono, al Ĝenevo. Li pensis trovi havenon de libereco en tiu respubliko kalvinisma de elstaruloj kaj kleraj bankistoj interkiuj li enkalkulis nombrajn admirantojn kaj partianojn.
Danke al sia amiko François Tronchin, Voltaire aĉetis pere de pajlhomo (la katolikoj ne povis iĝi posedantoj en Ĝenevo) la belan biendomon de Délices kaj luis alian ĉe la kantono Vaud por pasi tie la sezonon vintran. La hejmo Délices anoncis Ferney. Voltaire plibeligis la domon, kaj komfortiĝis, ricevis vizitantojn ofte (la vizito al tiu grandulo, kerne de la propagando voltera, iĝis modo), ludigis private teatraĵojn (la teatro estas ankoraŭ malpermesita en la urbo de Kalvino). Tuje, la ĝenevaj pastoroj «konsilis» lin nenion publikigi kontraŭ la religio dum li loĝas inter ili.
Tertremo kaj libraperigo: Kandido (1755-1759)
Li multe laboris: teatro, preparado de Kandido, sep volumoj de la Essai sur les mœurs (Eseo pri moroj) aperiginta je 7,000 ekzempleroj, Poème sur le désastre de Lisbonne, revizio de la dek unuaj volumoj de siaj Œuvres complètes (kompleta verkaro) ĉe Gabriel Cramer sia nova eldonisto , kiu havas reton de korespondantoj tuteŭrope kiu permesas al li disvastigi malpermesitajn librojn.
Voltaire kunlaboris ankaŭ ĉe l’Encyclopédie de Diderot kaj d’Alembert (125 recenzitaj aŭtoroj). Tiu granda vortaro vendita en la tuta Eŭropo (la abono multekostis) defendis ankaŭ la liberecon pensi kaj verki, la separadon de povoj kaj atakis la monarkion de dia rajtigo. Voltaire redaktis tridekon de artikoloj, sed li malkonsentis pri la taktiko («Je voudrais bien savoir quel mal peut faire un livre qui coûte cent écus. Jamais vingt volumes in-folio ne feront de révolution; ce sont les petits livres portatifs à trente sous qui sont à craindre (la grandaj multekostaj libroj ne faros revolucion, sed la malgrandaj faicle porteblaj libroj) »). Li volus meti sian markon, fari de la Encyclopédie la organo de la kontraŭkristana luktado, presi ĝin ekster Francio, sed, se d'Alembert esits forta aliancano, li ne povis allogi Diderot al siajn vidpunktoj.
Tre inspirita de Voltaire, la artikolo «Genève » de d’Alembert aperinta en la volumo VII en 1757 skandalis la ĝenevan pastraron.
En Francio, post la atenco de Damiens kontraŭ Ludoviko la 15-a, disvolviĝis kontraŭfilozofan atakon: post la libro de Helvétius, De l’Esprit, malpermesita en aŭgusto 1758, la Encyclopédie estis malpermesita siavice la 8an de marto 1759, per reĝa dekreto.
Por sekurigi sian sendependon kaj eskapi el la ĉikanado fare de la pastoroj de Ĝenevo, Voltaire aĉetis la kastelon de Ferney (kaj tiun de Tourney kiu formas kun la antaŭa vastan aron de unusola posedanto) kaj instaliĝis tie en oktobro de 1758. Ferney estas en la Lando Gex, en franca teritorio, sed malproksime de Versajlo kaj je kvar kilometroj de la respubliko ĝeneva kie li povus trovi rifuĝon kaj kie situiĝas sia eldonisto Cramer kaj granda nombro de siaj partianoj en la regantaj medioj.
La prospero (1759-1763)
Ferney estis la periodo plej aktiva de la vivo de Voltaire. Li loĝis tie dudek jarojn ĝis sia reveno al Parizo. Estis en Ferney kie li akiros novan figuron, tiun de ĉampiono de la justeco kaj de la humaneco kaj de kie li faros siajn grandajn batalojn. Li estis 64jaraĝa, aĝo kie en la 18a jarcento la vivo alproksimiĝis al sia fino.
Voltaire iĝis riĉa kaj li fieris pro tio: skribis li al sia bankisto en 1761. Lia riĉo permesis al li rekonstrui la kastelon plibeligi la ĉirkaŭojn, konstrui teatron, fari dum sia vivo el la povra vilaĝo Ferney prosperan urbeton kaj ankaŭ havi tablon kaj malferman pordon, ĝis la alvenego de vizitantoj kaj la laco devigis lin limigi la akceptemon.
Estas la nevino kaj kompanino de Voltaire, nome Madame Denis, kiu ricevis kiel dommastrino. Li montriĝis nur dum manĝo, rezervante sin al neantaŭvidita apero se tio konvenis al li, ĉa li dediĉis sin al longaj horoj de laboro Liaj vizitantoj, kiu atendis lin senpacience, estis ĝenerala frapitaj de la ĉarmo de lia konversado, la viveco de sia rigardo, lia maldeikeco, lia vestomanieraĉo (kutime Voltaire ne «vestas sin»). Li emis konduki siajn gastojn en sian ĝardenon kaj faris ilin admiri la pejzaĝon. La grandaj horoj estas tiuj de teatro diris li. Instalita ĉe la kastelo, ĝi povis gastigi 300 personojn. Voltaire kaj Mme. Denis ludis ili mem tie siajn preferatajn rolojn.
Lukto kontraŭ la maljustico: Calas, Sirven kaj La Barre (1761-1765)
La 22an de marto 1761, Voltaire estis informita ke, laŭ ordono de la parlamento de Tuluzo, maljuna komercisto protestanta, nomata Calas, ĵus estis surradigita, strangolita kaj bruligita. Laŭdire li estus murdinta sian filon, kiu volis konvertiĝi al la katolikismo. Voltaire tuj eksciis ke reale Calas estis kondamnita senpruve. Atestantoj konvinkis lin pri lia senkulpeco. Certigita ke temas pri alia tragedio fare de la maltoleremo, ke la ĵugistoj estis influitaj de la fanatikismo de la medio, li entreprenis la rehabilitadon de la torturito kaj la akiron de la absolvon de la aliaj familianoj Calas kiuj restis kulpigitaj. Dum tri jaroj (1762-1765), li faris intensan kampanjon: skribaĵoj, leteroj, movigis ĉion kiu povus esti influa kaj en Francio kaj en Eŭropo. El la eko de la afero Calas la moto «Écrasez l'Infâme» (forviŝu la fiulon aŭ la fiagon, tio estas ĉe Voltaire, la superstiĉo, la fanatikismo kaj la maltoleremo), mallongigita poruzade kiel Ecr.linf., aperis en sia korespondado je la fino de liaj leteroj. Li levigis la debaton per sia verko Traité sur la tolérance (1763). Verdikto de parlamento ne estis atakebla per apelacio, kaj tiele la nura rimedo estus la Reĝa Konsilio, prezidita de la reĝo. Nur Voltaire havis sufiĉan prestiĝon por turni sin al tia instanco. El Ferney, havante nur skribilaron kaj paperon, li sukcesis nuligi la verdikton de la Parlamento kaj fari monkompensi la familion. René Pomeau verkis
Li same sukcesis fari rehabiliti Sirven, nome alia protestanto kondamnita pro kontumaco la 20an de marto 1764 je pendumado, kun sia edzino, pro la murdo de ilia freneza filino kiu estis trovita droniĝinta en puto. Oni akuzis siajn gepatrojn de la murdo supozeble fifarita por eviti ŝian konverton al katolikismo. La du gepatroj petis Voltaire ke li atingu ilian senkulpigon post longa proceso.
La afero La Barre superis per hororo tiujn de Calas kaj de Sirven. En Abbeville, la 9an de aŭgusto 1765, oni malkovris ĉe la Nova Ponto krucuman bildon malhonorita. Oni malfermis esploradon. La supozoj kondukis sur grupo de junuloj kiuj altiris atenton pro ne humiligi (senĉapeliĝi) antaŭ la religia procesio de Sanktigo de Komunio, pro kantado de fiaj kantoj kaj pro fierado esti lagante la verkon de Voltaire nome Dictionnaire philosophique. Du kulpitoj fuĝis. La kavaliro de La Barre, 19jaraĝa, estis kondamnita al langotranĉo, senkapigo kaj bruligado. La Parlamento de Parizo konfirmis la verdikton. La ekzekuto okazis la 1an de julio 1766. Ankaŭ ekzemplero de la Dictionnaire philosophique estis bruligita samtempe kiel la korpo kaj la kapo de la kondamnito. Voltaire redaktis detalan priskribon de la afero, faris rekomenci la skandalon, okazigis ŝanĝon de la publika opinio. La juĝisto de Abbeville estis elpostenigita, la kunkulpuloj senkulpigitaj. Voltaire verkis al d’Argental.
Lia engaĝiĝo por lukti kontraŭ la senjustico daŭros certe ĝis sia morto (postmorta rehabilitado de Lally-Tollendal, aferoj Morangiés, Monbailli, servistoj de Mont-Jura). Li deklaris en 1775
D kiel Dictionnaire (portebla…), D kiel Danĝero (1764-1768)
Ĉe Ferney, Voltaire konfirmiĝis kiel ĉampiono de la «filozofio», nome tiu pensaro de Lumoj portita de multnombraj unuopuloj – ses disaj kaj konstante engaĝitaj inter si por aspraj diskutoj. Lia presproduktado dum tiuj jaroj estos konsiderinda. Li mem asertisLi volis akiri legantojn pro la Lumoj. Li elektis por sia propagando verkojnMale al la Encyclopédie kun ties dikegaj volumojn facile blokitajn ĉe la eldonisto, li preferis broŝurojn de nur kelkaj paĝoj kiuj povas facile esti kaŝitaj, netrovitaj de la persekutado de la doganistoj kaj de la polico kaj vendeblaj kontraŭ nur kelkaj groŝoj.
En Parizo, li povis enkalkuli kun teamo de fideluloj, unualoke d’Alembert, futura sekretario de la Franca Akademio, kies sociaj kaj literaturaj rilatoj estis ege utilaj al li, kaj kiu ne dubis averti lin aŭ eĉ korekti liajn erarojn, sed ankaŭ Grimm, Mme d’Épinay, Helvétius, Marmontel, Mme du Deffand, kaj ankaŭ politikajn apogojn kiaj Richelieu aŭ Choiseul (kiuj estis nek filozofoj, nek liberaluloj sed al kiuj Voltaire plaĉis).
Kiam li instaliĝis en Ferney, la eksterleĝa disvastigo de Candide, lia majstroverko, estis komencinta. verkis René Pomeau, kiu kalkulis ke li devis vendi en 1759 ĉirkaŭ 20,000 ekzemplerojn de Kandido, enorma kvanto por la epoko kiam eĉ la Encyclopédie ne superis 4,000 ekzemplerojn.
En Francio, la povo kaj la konservativaj medioj estis lanĉinta kampanjon kontraŭ la novaj ideoj: malpermeso de la Encyclopédie, diskurso de Le Franc de Pompignan ĉe la Akademio, komedio de Palissot kontraŭ la filozofoj ĉe la Franca Teatro, atakoj de Fréron, granda ĵurnalisto kaj timiga polemikisto. El Ferney, Voltaire organizis la kontraŭ-atakon: artikoloj, broŝuroj, poeziaĵetoj (la epigramo kontraŭ Fréron estis restinta fama: L’autre jour au fond d’un vallon,/Un serpent piqua Jean Fréron;/Que croyez-vous qu’il arriva?/Ce fut le serpent qui creva. (Iun tagon ĉe valo/serpento pikis JF/Kio okazis?/La serpento krevis), komedioj, teatraĵoj, ĉio bonis por silentigi la malamikojn de la filozofoj.
En 1764, la Dictionnaire philosophique portebla, bilanco de la filozofia meditado de Voltaire, samtempe pedagogia ilo destinita al la klera publiko, disvastiĝis, ankoraŭ eksterleĝe, en Eŭropo. Konsiderita malpia, ĝi estis kondamnita en Francio fare de la Parlamento la 19an de marto 1765 (Ludoviko la 15-a, post ekscii pri la libro estus demandinta: sed ankaŭ en Ĝenevo kaj en Berno kie ĝi estis bruligita. Manifesto de la Lumoj aŭ Klerismo (Voltaire faris kvar novajn eldonojn el 1764 al 1769 ĉiun fojon pliriĉigitaj per novaj artikoloj), la Dictionnaire estis komponita de tekstoj mallongaj kaj viglaj, ordigitaj laŭ alfabeta ordo. Voltaire verkis dekomence
La diisto ĉiam lukte (1768-1769)
Voltaire verkis J’ai été pendant 14 ans l’aubergiste de l’Europe (Mi estis dum 14 jaroj la gastigisto de Eŭropo) al la Madame du Deffand. Ferney troviĝis ĉe la akso de komuniko de Norda Eŭropo al Italio, itinero de la Granda Veturo de la eŭropaj nobelaro kaj riĉularo ĉe la 18a jarcento. La vizitantoj venas por vidi kaj aŭskulti lin. La plej nombraj estas angloj kiuj scias ke la filozofo amas Anglion (tri aŭ kvar centoj laŭ Voltaire), sed estas ankaŭ francoj, germanoj, italoj, rusoj. Tiuj atestantoj permesas koni la ĉiutagan vivon ĉe Ferney.
En Ferney, la ĝeneva artisto Jean Huber, jam familiarulo de la hejmo, faris sennombrajn skizojn kaj akvarelojn de Voltaire, samtempe komedie kaj familiare, en la ĉiutageco. En 1768, la imperiestrino Katerina la 2-a mendis al li serion de volteraj pentraĵoj el kiuj naŭ tolaĵoj estis konservitaj ĉe la Muzeo Ermitejo.
La kapitaloj kiujn Voltaire investis elirigis Ferney for de la malriĉo. Ekde lia alveno, li plibonigis la agrikulturan produktadon, drenigis la marĉojn, plantis arbojn, aĉetis novaĵon el kiu li estas fiera, la semoplugilo, kaj donis ekzemplon laborante li mem ĉiujare unu de siaj kampoj. Li konstruigis domojn por kiel hejmoj por novaj loĝantoj, disvolvigis ekonomiajn aktivecojn, silkejojn, horloĝeriojn ĉefe. Un repaire de 40 sauvages est devenu une petite ville opulente habitée par 1 200 personnes utiles (Trukaŝejo de 40 sovaĝuloj iĝis riĉa urbeto loĝata de 1 200 personoj utilaj), skribis li en 1777.
Je la fino de la 1990-aj jaroj, la franca ŝtato aĉetis la kastelon de Ferney-Voltaire kiu estas administrata de la Centro de Naciaj Monumentoj. Restaŭrata, ĝi estas malfermita al la vizitantoj.
Atendante (1769-1773)
Multe antaŭ la morto de Ludoviko la 15-a, Voltaire deziris reveni al Parizo post foresto de ĉirkaŭ 28 jaroj.
Unterloisdorf
Unterloisdorf, kroate Donji Loštrof, hungare Alsólászló [alŝOlAslO] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Mannersdorf an der Rabnitz. Unter, donji kaj alsó signifas: suba.
Voltaire
La lukto de la lasta rekta linio (1773-1776)
Ekde la komenco de februaro 1773, Voltaire suferis pro kancero de la prostato (postmorta diagnozo nuntempa danke al la informo de la nekropsio praktikata la tagon post lia morto ). La disurio pligrandiĝis, oftis febro kaj perdoj de konscio. La ŝvelaj kruroj paroligis pri hidropso (malsano pro kio eble lia biologia patro estus mortinta en 1719). La 8an de majo, li informis al d'Alembert: Mi vidas la morton ĉe mia nazo. La pisado malfaciliĝis. La somero de 1773, forto revenis, sed la krizo de forta pismanko de februaro 1773, revenis en marto 1774. En majo 1774, li perdis sian plej junan nevinon pro tuberkulozo, Élisabeth, markizino de Florian (eksa Mme de Fontaine, naske Mignot). Sekvis, malpli triste por Voltaire, la morto de Ludoviko la 15-a pro variolo la 10an de majo 1774.
Unterloisdorf
Situo
Unterloisdorf situas laŭ rojo kontaktiĝanta kun Mammersdorf an der Rabnitz. Oberpullendorf troviĝas je 9 km-oj.
Voltaire
La lasta akto (1776-1778)
La novaj aŭtoritatoj komprenigas al liaj amikoj ke oni fermos la okulojn se oni ripetas la farojn de lia lasta tragedio. Post multaj duboj, li decidiĝis en februaro 1778 okaze de la ludo de Irène en la Franca Komedio. Li alvenis la 10an de februaro kaj instaliĝis en bela apartamento de la kosntruaĵo de la markizo de Villette (kiu edziĝis en 1777 sian adoptitan filinon, Mlle de Varicourt kromnomita «Belle et Bonne» (bela kaj bona)) angule de la stratoj Beaune kaj Teatinoj (nuntempe quai Voltaire).
Unterloisdorf
Historio
La romianoj ankaŭ tie uzis la komercan vojon "Sukceno". La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1225. En 1910 vivis en Alsólászló 442 homoj, (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Unterloisdorf aliĝis al Mannersdorf an der Rabnitz.
Voltaire
La lasta akto (1776-1778)
La tagon post sia alveno, Voltaire havis la surprizon vidi dekojn de vizitantoj invadi la loĝejon de la markizo de Villette kiu iĝis dum la tuta lia estado loko de rendevuo de la Tout-Paris (la tuta Parizo) «filozofa».
La 30a de marto 1778 estis la tago de lia triumfo ĉe la Akademio, ĉe la Franca Komedio kaj sur la stratoj de Parizo. Je lia alpaŝo, enorma homamaso ĉirkaŭis kaj plaŭdis lin. La tuta Akademio venis akcepti lin en la unua ĉambro. Li ĉeestis la ludon, side ĉe la loko de la reĝisoro. Je la eliro, la sama homamaso atendis lin kaj sekvis lian veturilon. Oni venis sur ĝi, oni volis vidi lin, tuŝi lin. Ĉe la Franca Komedio, la entuziasmo duobliĝis. La publiko venis pro la aŭtoro, ne pro la teatraĵo. La ludado de Irène estis konstante interrompita per krioj. Je la fino, oni alportis al li kronon de laŭro al lia loĝio kaj lia busto estis lokigita sur piedestalo meze de la scenejo. Je la eliro, li estis retenita dumlonge ĉe la pordo fare de la homamaso kiu petas troĉojn por vidi lin plej bone. Oni kriis :«Vive le défenseur des Calas!» (Vivu la defendinto de la Calas).
Voltaire povis mezuri tiun vesperon la certa pezo de sia aagado, eĉ se la kortego, la pastraro kaj la opinio kontraŭfilozofa restis malamikaj kontraŭ li kaj senĉeniĝis kaj kontraŭ li kaj kontraŭ liaj amikoj "filozofaj", malamikoj de la religio, nome de la «bonaj» moroj kaj de la monarkio.
Kiel kandelo (marto-majo 1778)
Voltaire iĝis 83-jaraĝa. Atakita de malsano kiu progresas malpie por eniri en sia fina fazo la 10-an de majo 1778, la monatoj kiujn li ankoraŭ vivos estis por li, kiel jam dirite, samtempe tiuj de la apoteozo kaj de la martiro.
Voltaire havis nur 6 semajnojn vivontajn. Sed li kondutis kvazaŭ li estas nedetruebla. Li ne sentas sin bone, kvankam lia sanstato kaj lia humoro ŝanĝas de unu tago al alia. Li konsideris sian revenon al Ferney por Pasko, sed li sentis sin tiom bone en Parizo ke li pensis serioze setliĝi tie. Madame Denis, plezurege, ekserĉis domon. Li volis eviti malakcepton de entombigo. Ekde la 2-a de marto, li faris veni obskuran pastron de la paroĥo de Saint-Sulpice, nome abato Gaultier, al kiu li donas minimuman konfeson de fido (kiu iĝos publika ekde la 11-an de marto) ŝanĝe por sia absolvo.
La 28-an de marto, li verkis al sia sekretario Wagnière la du famajn liniojn:
El la 10-a de majo 1778, spite la asistadon fare de la doktoro Théodore Tronchin, liaj suferoj iĝis netolereblaj. Por malgrandigi siajn dolorojn, li uzis fortajn dozojn de opio kiuj faligis lin en dormemo interrompita de fazoj de deliro. Sed kiam paŝis la efiko de la opio, la malsano vekiĝis eĉ pli malbone.
La konverto de Voltaire, pinte de sia glorio, estus konstituanta grandan venkon de la Eklezio sur la «filozofia sekto». La pastro de Saint-Sulpice kaj la ĉefepiskopo de Parizo, kontraŭdirante la abaton Gaultier, sciigis ke la mortanto devas subskribi klaran forĵuron se li volas akiri enterigon en kristanigita tero. Sed Voltaire malakceptis forĵuri. Oni komencis negocadon inter la familio kaj la aŭtoritatoj kiuj intencis eviti skandalon. Oni trovis aranĝon. Post la morto de Voltaire oni transportos lin «kiel malsanulo» al Ferney. Se li mortiĝas dum la vojaĝo, lia korpo estos portata al destino.
Voltaire mortiĝis la 30-an de majo en la hejmo de sia amiko la markizo de Villette, dans de grandes douleurs, excepté les quatre derniers jours, où il a fini comme une chandelle (ene de grandaj doloroj, escepte la kvar lastaj tagoj, kiam li finiĝis kiel kandelo), verkis Mme Denis. La 31-an de majo, laŭ lia volo, M. Try, kirurgo, helpita de iu M. Burard, faris lian nekropsion. La korpo estis tuje enbalzamigita de M. Mitouart, la najbara apotekisto kiu atingis la rajton konservi la cerbon, dum la koro revenis al Villèle.
La nevo de Voltaire, nome la abato Mignot, ne volis suferi la riskon de transporto al Ferney. Li havis la ideon enterigi lin provizore en la malgranda abatejo de Sellières proksime de Troyes, kies abato duaranga li estas. La 31-an de majo, la korpo de Voltaire enbalzamigita estis instalita side, vestita kaj ligita, kun servisto, en kaleŝo kiu alvenis al Scellières la venontan posttagmezon. Danke al la atestilo pri konfeso subskribita de la abato Gaultier, li estis enterigita religie en kavo de la preĝejo antaŭ la episkopo de Troyes, avertita de la ĉefepiskopo de Parizo Christophe de Beaumont, havu tempon ordoni al la prioro de Scellières prokrasti la enterigon.
La Panteono
Post la morto de Voltaire, Mme Denis, universala heredanto, vendis Ferney al Villette (la biblioteko, akirita de Katerina la 2-a, estis sendita al Sankt-Peterburgo fare de Wagnière). Villette, konstatinte ke la bieno estis ege malspeza, revendis ĝin en 1785. La transoprto de la tombo al Ferney iĝis malebla. La abato Mignot volis mendi maŭzoleon por ornami la sennoman tombo-ŝtonon sub kiu ripozis la restaĵojn de Voltaire, sed la aŭtoritatoj malkonsentis. En 1789, la konstitucifara asembleo voĉdonis por la naciigo (ŝtatigo) de la havaĵoj de la pastraro. La abatejo de Sellières estos vendota. Necesas trovi solvon. Villette kampanjis por transporti al Parizo la restojn de la granda homo (li jam estis renominta per sia propra aŭtoritato la iaman straton de Teatinoj surmetante tabulon: «Quai Voltaire»). Estis li kiu lanĉis la nomon de la Panteono kaj elektis lokon, nome la baziliko de Sankta Ĝenoveva.
La 30an de majo 1791, jariĝo de lia morto, la Asembleo, spite fortajn kontraŭojn (la membroj de la pastraro konstituis kvaronon de la deputitoj) decidis transmeti ĝin. La 4an de aprilo, post la morto de Mirabeau okazinta la 2an, la Asembleo dekretis, ke la nova konstruaĵo de Sankta Ĝenoveva estos destinita al ricevo de la cindrojn de la granduloj. Mirabeau estis la unua «panteonigita». Voltaire sekvis la 11an de julio. Ĉar la korpo de Mirabeau estis retirita el tiu monumento je la sekvoj de la malkovro de la fera kaŝejo (kun sekreta korespondado inter la reĝo kaj Mirabeau inter aliaj), Voltaire iĝis la plej antikva gasto de la Panteono.
La funebra parado konsistis el militistaj formaĵoj, poste delegitaroj de infanoj. Poste statuo de Voltaire fare de Houdon, portita de studentoj de Belartoj kostumitaj antikve, venis ankaŭ la akademianoj kaj beletristoj, akompanataj de la 70 volumoj de la eldono de Kehl de la volteraj verkoj, proponitaj de Beaumarchais. Sur la ĉerko oni legis skribaĵon: ''Li venĝis Calas, La Barre, Sirven kaj Monbailli. Poeto, filozofo, historiisto, ege levigis la homan spiriton, kaj preparis nin esti liberaj.''
La verkoj de Voltaire
La produktado literatura de Voltaire estas enorma. Ĝi enhavas teatron, historion, filozofion, poezion, polemikajn tekstojn publikigitajn pri ĉio kaj konstante, fabelojn, rakontojn, kaj kortuŝajn korespondaĵojn. Dum lia vivo, liaj Œuvres complètes (kompletaj verkoj) komponis jam 40 volumojn in-8° (eldono de Ĝenevo de 1775). Post lia morto, la eldono de Kehl (1783-1790) de Beaumarchais inkludanta la korespondadon (sed nombraj posedantoj de leteroj malakceptis komuniki ilin) enhavis 70 volumojn in-8°. La eldono publikota en Oksfordo enhavos pli ol 200.
La korespondado
Ekzilita en Ferney, Voltaire korespondis kun ĉiu grava en Eŭropo. La abundo de lia korespondado (ĉirkaŭ 23,000 leteroj retrovitaj, 13 volumoj en la Biblioteko de la Plejado) igas necesa la publikigon de elektitaj leteroj.
La filozofiaj verkoj
Voltaire ne havigas certigajn respondojn, sed instruas al dubado, ĉar estas per la dubo kiel oni lernas pensi. La filozofeca parto de lia verkaro plu estas aktuala: La Lettres philosophiques, la Traité sur la tolérance, la Dictionnaire philosophique portebla, la Questions sur l’Encyclopédie.
La teatro
La teatro de Voltaire, kio faris lian glorio kaj pasiigis liajn samtempulojn, estas nuntempe ege forgesita. Voltaire tamen estis la plej granda dramaturgo de la 18a jarcento kaj hegemoniis ĉe la scenejo de la Franca Komedio de 1718 ĝis sia morto. Li verkis kvindekon da tragediioj kiuj, laŭ la ĉirkaŭkalkulo fare de René Pomeau, estis plaŭditaj, rare prifajfitaj, fare de ĉirkaŭ du milionoj de spektantoj.
En Parizo, liaj plej grandaj sukcesoj estas, en ordo Zaïre (1732), Alzire, (1736), Mérope (1743), Sémiramis (1748), Edipo (1718), Tancrède (1760), L'Orphelin de la Chine (1755) kaj Mahomet (1741).
La poezio
La versigo, praktikata ekde la infanaĝo, iĝis por Voltaire maniero por nature verki. Lia produktado poezia estis ĉirkaŭkalkulita je 250,000 versoj. Li ne havis rivalon por uzadi la aleksandron. Dumlonge li estos por liaj samtempuloj la aŭtoro de La Henriade kiun Beaumarchais lokigis ĉe la sama nivelo kiel la Iliado kaj kiu konis ankoraŭ 67 eldonojn inter 1789 kaj 1830 antaŭ esti metita en la forgeso fare de la Romantismo. Tiu versigita verkaro (La Pucelle d’Orléans, Le Mondain, la Poème sur le désastre de Lisbonne) estas malpli legebla por oni nuntempe, sed ĝi ekzistas, en partikulare tra siaj leteroj, unu Voltaire poeto de la kontento kaj de la rideto, de inventema vortotrezoro, inspirita ofte de la satireca spirito.
Herooj de Voltero
Zadigo - Kandido - Senartifikulo
Komunumaro de la Lando de Caulnes
Communauté de communes du Pays de Caulnes  (esperantlingve "Komunumaro de la Lando de Caulnes") estas franca interkomunuma strukturo, situanta sur departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Konsisto
Ĝi konsistas el la sekvantaj komunumoj :
Eksteraj ligiloj
geografia, mapa kaj statistika portalo] Datumbazo Aspic : Côtes-d'Armor]
Mézin (stacidomo)
Mézin estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Mézin, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nérac - Mont-de-Marsan (644000).
Gravelo
Gravelo estas ofta loza sedimento. Ofte nefakuloj uzas la vorton gruzo sinonime al gravelo, sed gruzero ne estas rondkorna, sed havas pli aŭ malpli akrajn eĝojn.
Geoscienca Interligiteco
En la geologia senco gravelo estas minerala substanco el naturaj sedimentoj el fluantaj akvejoj (montorojo au rivero). Pro la transporto fare de akvo la eĝoj de la divergrandaj ŝtonetoj aŭ graveleroj estas forŝlifitaj. La ŝtonetoj estas rondecaj. La transporto en rojoj kaj riveretoj okazis kiel funda kargo. Pli grandaj kaj nur parte ŝlifitaj ŝtonoj nomiĝas ŝtonŝovitaĵo. Male al tio en la geologia senco lozsedimentoj el nerondaj kaj akre eĝaj formoj nomiĝas ŝtonrompitaĵo. Eble la vorto gruzo taŭgus.
Rande de glaĉero en la finmoreno la ŝtoneca materialo estas mikso interdiversformaj ŝtonoj, akraj ĝis rondaj. Sedimentoj el gravelo kaj gruzo povas plifirmigi dum la tempo. Tiam el la lozsedimento fariĝas firma sedimento aŭ konglomerato, aŭ, se en akvo solvitaj substanco kune kun fajnkorna materialo plenigas la interspacoj, estiĝis cementado]]. Se la ŝtonetoj, kiuj formas konglomeraton, estas grandparte akraj. Spertuloj parolas pri breĉio.
Teknika Interligiteco
En konstruteknika aŭ geoteknika senco gravelo estas grundo el lozaj ŝtonaĵoj. Gravelo nur estas difinita konstruteknike pere de la korngrandeco. Gravelo en la teknika senco povas enteni diversaj kornformoj (rondaj, akraj). Ŝtonetoj el artefarita proceso (en ŝtonrompinstalaĵo) ne estas gravelo, sed gruzo.
Klasifikado
Gravelo en geologio kaj geotekniko estas klasifikita laŭ granecklasoj aŭ korngrandeco krome oni distingas inter lavita kaj nelavita gravelo. La normo DIN 4022 distingas jenajn grandecklasojn laŭ la ekvivalentodiamatro:
Tiazolinono
Tiazolinono aŭ tiazolono estas organika heterocikla kombinaĵo, ketona grupo el la familio de la tiazolino, kies derivaĵoj plenumas gravajn biologiajn rolojn. Ĝi estis studata de Pehr Victor Edman (1916-1977) kiu priskribis la aminoacidan sekvencon en la katenoj de la peptidoj. Pro ĝia malstabileco, ĝi ne estas adekvata por identigo de aminoacidoj, do, reakciigante ĝin en acida medio ĝi transformiĝas en la produkto konata kiel feniltiohidantoino kiu estas pli stabila.
Viktor Papp
PAPP Viktor estis hungara muzikverkisto, muzikkritkisto naskita en Szilágysomlyó la 13-an de aprilo 1881 kaj mortinta la 10-an de majo 1954 en Budapeŝto.
Tiazolinono
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Methylisothiazolinone.svg| Metila izotiazolinono 1,2-Thiazol-3-one.png| Izotiazolinono Thiohydantoin.png| Tiohidantoino Hydantoin.svg| Hidantoino </Gallery> <Gallery> Thiazolidinone.png| Tiazolidinono Benzisothiazolinone.svg| Benzoizo tiazolinono 1,2-Thiazol-3-one.png| Izotiazolinono Isothiazol_-_Isothiazole.svg| Izotiazolo </Gallery>
Viktor Papp
Biografio
La mezlernejon Viktor Papp finis en Zilaho kaj la juron en Budapeŝto. Li estis oficisto en la agrikultura ministerio. La muzikon li lernis kiel memlerninto; li preparis sin violonisto, de li ĉesis kaj iĝis muzikkritikisto. Ĝis 1919 li estis muzikkritikisto de Népszava, pli poste de Új Nemzedék, Napkelet, Budapesti Hírlap, inter 1929 – 1930 li redaktis la revuon Muzsika kaj estis la muzika konsilanto de la Hungara Radio. Li verkis plurajn popularajn muzikistbiografiojn. Li redaktis la serion Zenei Pantheon. Li apartenis al amika rondo de Endre Ady. Ekde 1931 li estis membro de la Societo Kisfaludy.
(122592) 2000 RE29
(122592) 2000 RE29 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata «Troja Tendaro».
Sankta Aŭgusteno (or-kulturo)
La Or-kulturo de Sankta Aŭgusteno estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio. La regiono de Sankta Aŭgusteno en Kolombio situas en la t.n. Kolombia Montmasivaĵo, (hispanlingve: "Macizo Colombiano"), kie la monto-ĉeno Andoj disiĝas en du branĉojn, kaj ankaŭ kie naskiĝas la riveroj Kaŭko kaj Magdaleno.
La loko estas pli fama pro siaj homoidaj skulptaĵoj (Vidu →) faritaj, el vulkana magmo, de kulturo malaperinta jam ok jarcentojn antaŭ la alveno de la hispanaj konkeristoj. Ekde pli ol du mil jarojn antaŭ la nuntempo, nomadantaj terkulturistoj disvastiĝis tra tiea areo de 500 kvadratkilometroj. Terasoj kaj kanaloj de ilia terkulturisma vivo alternas kun artefaritaj montetoj, kiuj kovras iliajn monumentajn tombejojn "garditajn" de skulptaĵoj. La gravulojn ili entombigis akompanitajn de oferaĵoj el argilo (ceramikaĵoj) kaj el oro, en mita etoso imagita kun: Estaĵoj havantaj buŝojn de jaguaro kaj agreseman mienon, gardistoj kun armiloj, rabobirdoj, serpentoj kaj aliaj bestoj. La figuro de Kajmano-Homo respondas al ŝamano, religia gvidanto, kiu – laŭ ilia kredo – havas la kapablon aliformiĝi en felisulon por konservi ekvilibron inter kontraŭaj fortoj de la kosmo.
Pierrerue
La vorto Pierrerue (jen france, okcitane resp. langvedoke Pèirarua) povas rilati interalie al
Kurityán
Kurityán [kuritjAn] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Kazincbarcika.
Situo
Kurityán situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Kazincbarcika troviĝas 10, Miskolc 25 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1280 laŭ tiama ortografio "Koryth". Inter 1408-1550 abatejo funkciis apud la vilaĝo, kiu poste apartenis al la Osmana Imperio. Ekde fine de la 19-a jarcento oni minadis karbon dum jarcento. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Vin Diesel
Mark Sinclair Vincent ( en Alameda, Kalifornio) plej konata laŭ la artista nomo Vin Diesel, estas usona aktoro, produktoro kaj reĝisoro. Pli konata pro la roloj de Dominic Toretto en la filmoj The Fast and the Furious kaj la rolo Richard B. Riddick en la filmoj The Chronicles of Riddick.
Diesel ankaŭ ĉefrolis en filmoj kiel xXx kaj xXx: Return of Xander Cage (2002 kaj 2017), A Man Apart (2003), The Pacifier (2005), The Last Witch Hunter (2005) kaj aliaj. Lia laboro ankaŭ inkludas voĉon por filmoj kiel The Iron Giant (1999), la videoludoj spin-offs (Riddick) kaj la superheroo Groot en Guardians of the Galaxy.
Natasha Henstridge
Natasha HENTSRIDGE (naskiĝinta la 15-an de aŭgusto 1974 en Springdale (Novlando) en Kanado) estas kanada aktorino. Ŝi pasigis sian infanaĝon en Fort McMurray en Alberta.
Natasha Henstridge forlasis la hejmon en aĝo de 14 jaroj kaj komencis karieron kiel modelulo en Parizo. Ŝi aperis jam en aĝo de 15 jaroj sur la titolpaĝo de la franca eldono de Cosmopolitan. Baldaŭ ŝi ludis en reklamoj kaj pozis en diversaj internaciaj magazinoj. En la filmo Maximum Risk kun Jean-Claude Van Damme, akiris ŝi trarompon.
Ŝi geedziĝis la 26-an de aŭgusto 1995 kun usona aktoro Damian Chapa, sed ili divorcis jam post dek monatoj. Natasha Henstridge havas du filojn kun la multjara koramiko Liam Waite. Post sepjara amrilato, Henstridge geedziĝis kun Darius Campbell je la Valentena tago de 2011. Ili komencis divorc-proceson en 2013 kaj fine divorcis en 2018.
Ŝia filma debuto kiel aktorino okazis en 1995 en la filmo Species.
Großklein
Großklein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Mézin
Mézin estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Mézinais.
12288 Verduno
12288 Verduno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la franca urbo Verduno, ĉe la bordo de Mozo en la departemento Meuse. Dum la unua mondmilito, la urbo estis malmilde damaĝita, sed kelkaj historiaj konstruaĵoj estis restarigitaj.
Edward Gibbon
Edward GIBBON (la 8-a de majo, 1737 - la 16-a de januaro, 1794) estis brita verkisto. Oni povas diri, ke li estas la plej influa historiisto ekde la epoko de Tacito. Lia ĉefverko, The History of the Decline and Fall of the Roman Empire (La historio de la malpliiĝo kaj falo de la Romia Imperio), unue eldonita en 1776, estas gravega verko, kies influo ankoraŭ nun montriĝas.
M35
Pri la aliaj signifoj de "M35" vidu artikolon M kun nombro.
M35 (Messier 35, aliaj indikoj — NGC 2168, OCL 466) estas malfermita stelamaso en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.