cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frigyes Ferenczi
Frigyes Ferenczi [fridjeŝ ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczi Frigyes estis hungara aktoro, reĝisoro, scenaristo. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Rosenberg Rafael, lia prenita plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Ferenczi Ferenc Frigyes Rafael, lia onklo estis Károly Goldmark.
Rafael Rosenberg naskiĝis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Ferenczi devenis el juda familio. Li frekventis lernejojn en Pápa, Budapeŝto kaj aktorlernejo de Burgoteatrejo. En 1892 li membriĝis en teatra kompanio de Pál Rakodczay en Baja. Baldaŭ li rolis en aliaj provincaj urboj ĉe Lajos Pesti Ihász, Miklós Kunhegyi, Ignác Krecsányi, József Nádassy, Gyula Zilahy, Endre Almássy en urboj Zombor, Szabadka, Debrecen, Szeged. Kelkfoje li ankaŭ reĝisoris. Li ricevis stipendiojn en 1908 kaj 1912. Li venis al Budapeŝto jam kiel reĝisoro de Teatro Városi. Ekde 1917 ĝis sia morto li estis reĝisoro de Budapeŝta Ŝtata Operejo escepte inter 1919-1922, tiam de Operetoteatro (Budapeŝto). Li verkis aŭ tradukis scenarojn. Li edziĝis en 1893, en la sama jaro li kristaniĝis.
Nomkarto
Nom- komerc- aŭ Vizitkarto estas karto, kiu enhavas la identigajn detalojn kaj kontaktajn detalojn de persono, kaj estas uzata por la rapida kaj oportuna disdono de ĉi tiuj detaloj. La vizitkarto estas kutime farita el dika papero, rektangula formo kaj la kutima grandeco 9x5 cm, ĝi povas esti metita en monujon aŭ poŝon, kaj ĝi inkluzivas minimumajn detalojn rilatajn al la kartposedanto: nomo de la persono, loko de agado (inkluzive de emblemo), laborpriskribo, maniero kontakti per telefono, telefakso aŭ retpoŝto.
La vizitkarto estas uzata de administrantoj kaj reprezentantoj en reprezenta rolo en organizoj, kiel vendistoj, departementaj administrantoj kaj altrangaj administraciaj dungitoj. En komerca renkontiĝo kun kontaktpersono (kliento, provizanto, donacanto, ktp.), la renkontantoj donas unu la alian vizitkarton, por ebligi rememorigon kaj estontan kontakton. Foje, la vizitkarto estas uzata de la organizo mem, sen specifi la nomon de aparta oficiro. Ĉi tiuj kartoj estas donitaj al klientoj, kiuj venas al la organizo, kiel parto de reklamo.
Komerckartoj estas faritaj en diversaj formoj, ili povas atesti lokajn kulturojn kaj la komercan naturon de diversaj industrioj, kaj ili estas kolekteblaj de kolektantoj tra la mondo.
Joŝio Tojoŝima
Joŝio Tojoŝima (japane: 豊島与志雄) (naskiĝis la 27-an de novembro 1890 - mortis la 18-an de junio 1955 ) estis japana verkisto kaj tradukisto. Li japanigis Les Miserables de Victor Hugo. Jare de 1912 li ekkonis Ryūnosuke Akutagawa, Kan Kikuĉi, Juzo Jamamoto, kaj Masao Kume.
Amonia klorido
Amonia klorido aŭ NH4Cl estas neorganika kombinaĵo, blanka kristala salo, alte solvebla en akvo. Solvaĵoj de amonia klorido estas milde acidaj. Amoniaka salo estas la nomo de la natura mineralogia formo de la amonia klorido.
La mineralo ĝenerale formiĝas sur brulantaj karbonrestaĵoj, pro la kondensiĝo de karbonderivitaj gasoj. Ĝi same trovatas ĉirkaŭ kelkaj tipoj da volkanaj aperturoj. Ĝi uzatas kiel gustigilo en kelkaj specioj de Glycyrrhiza glabra kaj estas reakciprodukto inter la klorida acido kaj la amoniako.
Fontoj
Amonia klorido estiĝas pere de la Procezo Solvay uzata por la produktado de la natria karbonato
CO2 + 2 NH3 + 2 NaCl + H2O → 2 NH4Cl + Na2CO3
Krom esti la ĉefa metodo por produktado de amonia klorido, ĉi-metodo uzatas por malpliigo de amoni-eligo en kelkaj industriaj operacioj. Amonia klorido preparatas komerce per kombiniĝo de amoniako kun klorida acido en akva solvaĵo:
NH3 + HCl → NH4Cl La salo puriĝas per kristaliĝo kaj sublimiĝo. Dum purigado, oni miksas ĝin kun 5% "kalcia fosfato" por eviti sublimadon de ajnaj volatilaj fersaloj dum sublimiĝo-procezo. La sublimiĝo okazas en fanditaj ferpotoj protektitaj per argilo fajrorezista kaj kun vitra kupolo.
Amonia klorido okazas nature en volkanaj regionoj, estigita sur volkanaj ŝtonoj apud fumeligaj aperturoj aŭ fumaroloj. La kristaloj sedimentiĝas rekte el la gasa stato, kaj ĝenerale estas mallongedaŭraj pro tio ke ili dissolviĝas facile en akvo.
Amonia klorido produktatas el reakcio inter amoniako, karbonata acido kaj natria klorido, laŭ la ekvacio:
Laboratorie, la amonia klorido estiĝas per reakcio inter la klorida acido kaj amoniako en akva solvaĵo.
Kelkfoje oni povas uzi la reakcion inter la amoniako kun kloro.
Reakcioj
Klorido de amonio sublimiĝas per varmigo. Tamen, ĉi-procezo akompanatas per malkomponiĝo en amoniakon kaj kloridan acidon.
NH4Cl → NH3 + HCl
Simile, amonia klorido same reakcias kun karbonatoj de alkalaj metaloj sub altaj temperaturoj, estigante amoniakon kaj kloridon de la alkala metalo:
NH4Cl + NaOH → NH3 + NaCl + H2O
Amonia klorido reakcias kun forta bazo, ekzemple, natria hidroksido, kaj liberigas amonian gason: 2 NH4Cl + Na2CO3 → 2 NaCl + CO2 + H2O + 2 NH3
Akva solvaĵo 5% de amonia klorido havas pH inter 4,6 kaj 6,0. Kelkaj el la reakcioj de la amonia klorido kun aliaj kemiaĵoj estas endotermaj, ekzemple, ĝia reakcio kun "baria hidroksido" kaj ĝia dissolviĝo en akvo.
Medicino
Amonia klorido uzatas kiel elkraĉigilo en kontraŭtusa traktado. Ĝia elkraĉiga agado kaŭzatas de iritiva agado sur la bronko-mukozo. Ĉi-tio kaŭzas produktadon de troa spirosistema fluidaĵo kiu supozeble estas pli facile forigebla. Amoniaj saloj estas iritaj al la gastra mukozo kaj eble induktas al naŭzo kaj vomo.
Amonia klorido uzatas kiel sistemo-acidigagento en la traktado de pluraj seriozaj metabolaj alkalozoj, en testoj por buŝacida enŝarĝo por diagnozo de la dista reno-tuboforma acidozo, por konservado de la urino kun acido pH en la traktado de kelkaj malsanoj el la urina sistemo.
Nutraĵo
En pluraj landoj, amonia klorido, konata kiel amoniaka salo, uzatas kiel nutroaldonaĵo sub la E numero 510, kutime kiel nutrofermento por panfarado. Ĝi uzatas kiel nutrosuplemento por la brutaro kaj ingredienco en nutroindustrio por fermentoj kaj pluraj mikroorganismoj.
Amonia klorido uzatas kiel spico kelkaj dolĉaĵojn tre popularajn en Skandinavio, ĉefe en Finnlando; en panejoj por doni al la biskvitoj ian krispan konsistaĵon; kaj kiel gustigilo al la vodko konata kiel "Salmiakki Koskenkorva". En Hindio kaj Pakistano, ĝi nomatas "Noshader" kaj uzatas por plibonigi la krispecon de kelkaj manĝetoj tiel kiel samosoj kaj "ĵalebo".
En laboratorio
Amonia klorido uzatas por produktado de maltaltaj temperaturoj en malvarmigaj banoj. Solvaĵoj de amonia klorido ofte uzatas kiel bufraj solvaĵoj.
Arthur Greiser
Arthur Karl GREISER (naskiĝis la en Środa Wielkopolska, mortis la  en Poznań) estis germana politikisto nacisocialista, SS-funkciulo, Reichsstatthalter en Provinco Vartlando, antaŭe prezidanto de la Senato de Libera Urbo Dancigo, militkrimulo.
Sautrantika
Sautrāntika (aŭ Sutravadin en Sanskrito, Suttavāda en palia; kaj en ĉina: 經量部\ 說經部; en pinjino: jīng liàng bù\ shuō jīng bù; en japana: 経量部, latinigite: Kyou Ryou Bu) estis skolo de frua Budhismo ĝenerale konsiderata kiel descendinta el Sthavira nikāya tra ties tuja parenca skolo, nome Sarvastivada. Kvankam ili estas identigitaj kiel unika doktrina tendenco, ili estis parto de Sarvāstivāda Vinaja stirpo de monaĥa ordenado.
Amonia klorido
En laboratorio
En paleontologio, vaporaĵoj da amonia klorido precipitiĝas sur fosilioj, en kiu la substanco iĝas ia inerta tavolo da etegaj kristaloj, brile blankaj, tre facile forigeblaj kaj sendanĝeraj. Ĉi-substanco kovras ajnan koloriĝon kiun la fosilio eble prezentas, kaj kiam lumigita sur certa angulo, alte plibonigas kontraston por fotografiaj dokumentadoj de tri-dimensiaj specimenoj. La sama tekniko aplikiĝas en arkeologio por reflekto-forigo survitre kaj fotografie.
Tellervo Koivisto
Tellervo KOIVISTO estas finna politikisto kaj ekonomo. Ŝi estas vidvino de prezidanto Mauno Koivisto. Ŝi estis membro de finna parlamento en 1972–1975. Ŝi ankaŭ skribis du librojn. Tellervo kaj Mauno Koivisto havas unu filinon, Assi, naskiĝinta en 1957.
Trendelburg
Trendelburg - prononco  - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kassel de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Kaselo, la norda triono de la federacia lando. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. havas areon de kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sautrantika
Ties nomo signifas laŭvorte "tiuj kiuj fidas je sutroj", kio indikis, kiel asertita de la komentisto Ĝasomitra, ke ili subtenas la sutrojn, sed ne la Abidarmajn komentariojn (ŝastroj), kiel aŭtoritataj. La vidoj de tiu grupo por la unua fojo aperis en la Abhidharmakośabhāṣya de Vasubanduo''. ''
Arthur Greiser
Dum la germana invado en Pollando la 21-an de septembro 1939 transprenis civilan gvidadon en Poznań, kaj novembre 1939 plenumis funkcion de la plej altranga oficisto en Provinco Vartlando. Realigis germanigon kaj genocidon de la loĝantaro.
Shota Imai
Shota Imai (今井 昌太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC, Blaublitz Akita kaj MIO Biwako Shiga.
Transdono de la ŝlosiloj
La Transdono de la ŝlosiloj estas fresko (335x550 cm) de Pietro Perugino (kaj helpantoj) realigita en 1481-1482 kaj parto de la dekoracio de la meza registro de la Siksta Kapelo en Vatikano.
Historio
En 1480 Perugino freskadis en kapelo de la antikva vatikana baziliko suborde de papo Siksto la 4-a kie obtenis tian sukceson ke tujpost nova komisio estis konfidita al li por la dekoracio de la rekonstruita papa kapelo. En tiu entrepreno li estis tuj alflankita de skipo de pentristoj, tiucele sendita de Lorenzo de Mediĉo.
La temo de la dekoracio estis paralelismo inter la Historioj de Moseo kaj tiuj de Kristo, kiu evidetigu la kontinuecon inter la Malnova kaj Nova Testamentoj kaj la transdonon de la dia leĝo el La Dekalogo ĝis la evangelia mesaĝo de Jesuo, kiu poste elektis Sanktan Petron kiel sian posteulon, ligitimante la povon, la unuarangecon kaj la neeraripovon de ties posteuloj, nome la de la papoj mem. La freskantoj de la Siksta obeis al la komunaj konvinkoj tiel ke rezultu homogena la laboron, kiel la uzon de la dimensia skalo, ritma strukturo kaj pejzaĝa reprezentado; krome, tiuj pentristoj utiligis apud unika kromatika gamo la orajn kaj arĝentajn rafinitaĵojn por igi splendaj la pentraĵojn per la briloj de la torĉoj kaj kandeloj. Perugino, kun nombraj helpantoj postulitaj de la vasteco de la komisiita verkarto, inter kiuj la juna Pinturicchio, pentris almenaŭ ses scenojn, kies ĝis hodiaŭ konserviĝis tri.
Priskribo kaj stilo
La sceno de la Transdono de la ŝlosiloj, la kvina sur la norda parieto – startante de la altaro – fundamente gravas en la temo traktita en la pentra ciklo, ĉar substrekas la transdonon de la spirita povo el Kristo al Sankta Petro pravigante la unuarangecon sur kiu baziĝis la tuta papa aŭtoritato. La fresko kiu estas unu el la plej famaj de la serio nivele de estetiko, ornamas sampunkte de la aliflanka puno de la ribeluloj (iniciate de Moseo) de Sandro Botticelli, kiu plie klarigas la mesaĝon celitan de Siksto la 4-a: unuflanke estas montrata la fundamento de la povo de la posteuloj de Petro, aliflanke oni evidentigas la punon por tiu ajn kiu aŭdacus ĝin malobei.
La sceno estas strukturita sur du horizontaj zonoj: unu kun la figuroj frontaj kaj unu kun arkitektura fono, popolita de iuj figuretoj tre malpli grandaj. Elstariĝas Kristo kiu transdonas la orajn kaj arĝentajn ŝlosilojn de la Paradizo al Sankta Petro surgenua, ĉcirkaŭata de aliaj apostoloj inter kiuj Judaso Iskarioto (kvina figuto maldekstre de Kristo), rekoneblaj pro iliaj aŭreoloj, kaj pro la portretoj de samtempuloj, inter kiuj supozita memportreto de Perugino en homo nigre vestita vidorientita al la ĉeestanto en la dekstra grupo. En la fresko troviĝas la skribaĵo CONTVRBATIO • IESV • CHRISTI • LEGISLATORIS, kiu klarigas la signifon de la transdono de la dia leĝo.
Fama estas la scenpentra aparato kiu amplifas la precipan scenon, enkadritan de la perspektivaj linjioj de pavimo de grandaj kvadratoj de placo dekoraciita per monumentaj establaĵoj. Centre precipe elstaras admirinda palaco plantcentra kun kupolo, simbolo de la universaleco de la popa povo, krom ideala transmeto de la Templo de Jerusalemo: ĝi estos reutiligita en la Edziniĝo de la Virgulino en Caen (Francio) kun la eĉ pli scenriĉa varianto de la centra pordo kiu permesas travidi la pejzaĝon. Tiu surpriza arkitektura vizio, tiel esprima pri la idealoj de klasika perfekteco de la Renesanco, estis reprenita de la skoluloj de Perugino, kiel Pinturicchio en la Kapelo Bufalini kaj precipe de Rafaelo en la famega [La edziniĝo de la Virgulino (Rafaelo)[Edziniĝo de la Virgulino]] de la Pinakoteko de Brera. Ĉe la du flankoj de la placo videblas du citaĵoj de la Arko de Konstanteno, omaĝo al la pasio por la antikvecoj kiun ĝuste en tiuj jaroj entuziasmigis la artistan mondon flirtantan ĉiukaŭ la eterna Urbo.
Skando tiom racia kaj orda ne permesas rimarkigi kiel la spaca organizado reale entenas erarojn, celitajn aŭ ne, de proporcio inter ls figuroj de unuafontaj kaj la fono. Tio evidentas precipe en la sama eskalo inter la figuretoj de la meza linio (kiuj reprezentas la du epizodojn de la vivo de Kristo de la Pago de la Tributo kaj de la Sstonumado de Kristo) kaj la personoj ĉe la establaĵoj, kiuj devus esti eĉ pli malgrandaj se juĝi puŝite de la pavimaj kvadratoj kiuj ilin disigas. La viveca animado de la duagravaj scenetoj malaperas, tamen, se oni rigardas la trankvilajan esprimojn de la personoj en detalo, kie riveliĝas la nekapablo de la pentristo inspiri dramecon, kvazaŭ la figuroj ne estus alio ol aktoroj dediĉitaj al gestoj kiujn ili vere ne vivas. Sed, fine, ĉio harminiiĝas en la pejzaĝo kiu fermas la fonon, tipa de la artisto, kun la dolĉaj montetoj, punktitaj de fragilaj arbetoj, kiuj malintensiĝas al la fora orizonto, donante sencon de senfina distanco danke al la preciza atmosfera rendimento allasita de la aera perspektivo.
Semiĥodi (stacidomo)
Semiĥodi (Семиходи) estas fervoja stacio en Pripjato (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
Trennewurth
Trennewurth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eberhardo la 1-a de Mark
Eberhardo la 1-a Grafo de Mark (mortinta la 4-an de julio 1308 en Fröndenberg ĉe la Ruhr en Germanujo), vokto je Abatinujo Essen, estis la unuenaskita filo de Grafo Engelberto la 1-a de Mark (mortinta en 1277) el ties unua geedzeco kun Kunigunde de Blieskastel, filino de Graf Henriko.
La unua geedziĝo okazis proksimume 1273 kun Irmgarda de Berg, filino de Duko Adolfo la 4-a (Berg) kaj Margareta de Hochstaden. De ĉi tiu geedzeco devenas interalie Grafo Engelberto la 2-a de Mark (mortinta en 1328). La dua geedziĝo okazis poste kun Maria de Looz.
Grafo Eberhardo dumvive batalis kontraŭ la potenco de Ĉefepiskopujo Kolonjo. Vintron de 1287/88 li unue liberigis ĉe Hagen la fortikaĵon Limburg okupitan de la kolonjaj militistoj, sieĝis poste la kontraŭe situantan kastelon Raffenburg kaj marŝis ekde tie Batalon de Worringen kontraŭ la ĉefepiskopo de Kolonjo. Postsekve li konkeris la urbon Werl kaj la fortikaĵon Nova Isenburgo en Essen. Fono de la okazintaĵoj estis la Limburga Heredosekvoorda Konflikto.
Lia vasalo Sobbo de Svirte pli malfrue konfliktis kun Eberhard pri Hohenlimburg.
Eberhard metis unuajn komencojn de administra subdivido de Graflando Mark kaj fondis en la jaro 1301 la nunan urbon Bergneustadt.
La altotombo de Grafo Eberhardo la 2-a de Mark kaj de lia edzino apartenas al la gravaj artverkoj de la monaĥopreĝejo Fröndenberg.
NGC 6253
NGC 6253 (aliaj indikoj — OCL 972, ESO 180-SC2) estas malfermita stelamaso en konstelacio Altaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Passy (Alta Savojo)
Passy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. En 2022 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
4257 Ubasti
4257 Ubasti estas tre malgranda terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Jean Mueller elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la diino-katino "Ubasti" (alia nomo de Bastet) de la egipta mitologio.
Kvankam ĝia perihelio estas malpli granda ol 1 AU, ĝi ne tre proksimas de Tero pro sia granda orbita kliniteco: Sed ĝi estas pli minancanta por Marso: ĝi povas proksimiĝi al 0,0270 AU (4,041 milionoj da km) de tiu planedo.
Pentti Arajärvi
Pentti Ilkka Olavi ARAJÄRVI (naskiĝis la en Helsinko) estas finna politikisto, profesoro, verkisto de nefikcio kaj lerneja spertulo. Li estas edzo de prezidanto Tarja Halonen ekde aŭgusto 2000, kiam Halonen jam estis prezidanto.
Arajärvi multe rakontis opiniojn pri lernejaj aferoj de Finnlando ekzemple rekomendante, ke oni plilongigu la finnan bazlernejon do, ke ĝi estu dekjara (la finnaj infanoj irus al lernejo unu jaron pli june ol nun) kaj apogante la devigan instruon de la sveda lingvo en finnaj lernejoj. Lia patrino estis profesoro Terttu Arajärvi.
Eydison Teofilo Soares
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Amonia klorito
Amonia klorito aŭ  NH4ClO2  estas reakciprodukto inter la klorita acido kaj la amoniako. Ĝi estas senkolora grajna solido, kun dumolekula kaj kvarangula strukturo, kiu estas ege danĝera kaj facile eksplodas sub varmigo aŭ ŝoko, kaj povas kaŭzi rompon de la kemiujo, samkiel la arĝenta klorito, kiu estas tre malstabila, kaj tio propreco iĝas ĝin malpermesata por transportado.
Reakcio de kloritoj kun acidoj estigas la eksplodan gason klorduoksidon aŭ ClO2. Kun la sulfuro aŭ ruĝa fosforo okazas sparkigon sub humidaj kondiĉoj.
Amonia klorito produktiĝas kiam "baria klorito" reakcias kun amoniako :
Ba(ClO2)2 + 2 NH4OH → 2 NH4ClO2 + Ba(OH)2
Batalo de Neville's Cross
La Batalo de Neville's Cross (Kruco de Neville) okazis dum la Dua Milito de Skota Sendependeco la 17an de Oktobro 1346, je duonmejlo (800 m) el la okcidento de Durham, Anglio, videbla el la Katedralo de Durham. Invadinta Skota armeo de 12,000 homoj estritaj de la reĝo Davido la 2-a (r. 1324–1371) estis venkita suferante grandajn perdojn fare de Angla armeo de proksimume 6–7,000 homoj estritaj de Lord Ralph Neville. La batalo estis nomita laŭ Angla-Saksa ŝtonkruco sur la monteto kie la Skotoj havis sian stabanaron; post la venko, Neville pagis por havi novan krucon stare por rememorigi la tagon.
La skotoj suferis el mil al tri mil mortoj, dum la angloj malmultajn.
Sacerdoteco
Sacerdoteco estas termino laŭŝajne unusenca, sed ĝi fakte povas indiki malsamajn realojn dependantajn de la religia sperto al kiu oni referencas.
Temas pri institucio propra de multaj religioj, antikvaj kaj modernaj, por kiu persono estas ordinita sacerdoto kaj porkulte funkcias
Etimologio
La vorto "sacerdoteco" devenas el la latina sacerdotium, kiu siavice formiĝas el du subvortoj: sacer kaj dotium.
Tial sacerdoteco pensigas al sankta povo, dia gvido, administrado de la diaj aferoj.
Laŭ Katolikismo
La sacerdota ordinado estas rezervita nur al la viroj.
Diversloke kristana feminismo lastatempe urĝis por ke la sacerdoteco estu prerogativo ambaŭseksa por obei al la principo, tute kristana, de la seksegaleco, alportante ke tiu tradicia normo valoras nur discipline kaj arkaisme. Sed Johano Paŭlo la 2-a per la apostola letero "Ordinatio sacerdotalis" de 1994 deklaris ke la Katolika Eklezio ne rajtas etendi al virinoj la sacerdotan ordinadon. Tiu sentenco estis ĝenerale juĝata definitiva.
Tion ripetis Papo Francisko en sia unua encikliko “Evangelii Gaudium”, en kiu estas rimarkata la distingo inter “digneco” de la persono kaj “funkcio” de la persono. En la Katolika Eklezio la dignecon faras baptismo dum la funkcio taskigas sen tamen pliigis la dignecon. Viro kaj virino kaptas sian dignecon el la kristana bapto kiu estas identa por ĉiuj.
Ministeria sacerdoteco
En la Katolika Doktrino, la esprimo ministeria sacerdoteco indikas la duan kaj trian gradon de tiu kiu estas por katolikoj kaj ortodoksoj la Sakramento de la ordino, nomataj respektive “sacerdoteco” kaj episkopeco: la ministeria sacerdoteco havas la povon de la gvidado en la Eklezio, de la disdonado de la sakramentoj, kaj de la oficiala anonco de la Vorto de Dio.
Pastra senedzineco
La pastra senedzineco estas devige praktikata en la latinrita Katolika Eklezio kiu ĝenerale ordinas sacerdotojn kaj episkopojn nur tiujn baptitojn kiuj elektis fraŭlecon por la Regno, aŭ vidvojn needziĝintajn. Tiu praktiko ne estas konsiderata kredogma, sed nur eklezia elekto; fakte, en la katolikaj eklezioj orientritaj la episkopoj ordinas ankaŭ virojn edziĝintajn. Al la sacerdotoj, tamen, ne estas permesite aliri geedziĝon.
Sacerdoteco en Protestantismo
La sacerdoteco en Protestantismo, tiu kiu en la katolika eklezio estas dirita komuna sacerdoteco de la fideluloj, estas la bapta sacerdoteco pere de kiu estas oferataj “spiritaj oferoj” akceptaj ĉe Dio, laŭ la 1-a epistolo de Petro (2, 5).
Tia sacerdota aspekto estas la unika allasita de Protestantismo.
Sacerdoteco en Mormonismo
En la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, ĝenerale ĉiuj viroj, fame kaj mondukte dignaj, estas ordinitaj sacerdotoj. Ekde la 12-a jaro, ili estas ordinataj “sacerdotoj laŭ la ordino de Aaron”, aŭ levida, kiu rajtigas precipe al la celebro de la baptoj kaj de la sakramento de la Lasta Vespermanĝo. Ekde la 18-a jaro, ili estas ordinataj sacerdotoj laŭ la ordino de Melkisedek kiu rajtigas precipe al la gvido de la Eklezio. Ne ekzistas disigita klerikaro, sed ĉiu (vira) sacerdoto rajtas laŭvole kaj laŭtempe aliri al la gvido de Eklezio
Sacerdoteco en Judismo
En la juda mondo la sacerdota funkcio koncernas nure la kulton: la sacerdoto estis tiu kiu prezentis al Dio la oferojn laŭvole de la popolo kaj avantaĝe de la popolo. Nun la sacerdota funkcio estas anstataŭata de la beno farita sur la popolo: fakte, nun malfacilas (aŭ ne eblas) kaptis la ligilon al la pasinta sacerdoteco ĉar laŭ la nova juda kutimo la deveno koniĝas nur per la virina vojo dum en la pasinto tio realiĝis per la patra.
Tivadar Botka
Tivadar BOTKA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Botka Tivadar estis hungara nobela juĝisto, notario, prokuroro, parlamenta deputito, membro (koresponda (1847), ordinara (1872), honora (1877)) de Hungara Scienca Akademio. Tivadar Botka naskiĝis la  1802 en Hungara reĝlando, en Kisendréd (nuntempa vilaĝparto de Ondrejovce en Slovakio). Li mortis la 1885 en Kisvezekény (nuntempa Malé Vozokany).
Biografio
Tivadar Botka akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1821. Post la diplomo li estis subnotario, poste nobela juĝisto, ĉefprokuroro (1823–1839), ĉefnotario de Bars inter 1839–1843. En 1843 (poste inter 1861–1872) li estis parlamentano.
Cagnò
Cagnò estas eksa komunumo de Italio, kiu ekde januaro 2020 apartenas al nova komunumo Novella. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Valenteno, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Lauregno (BZ), Proves (BZ), Rumo, Revò, Livo (TN) kaj Cles.
Allisson Ricardo
Allisson Ricardo (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Pavo (apartigilo)
Pavo povas esti:
Raval: Del amor a los niños
Raval: Del amor a los niños ("Raval: Pri la amo al infanoj") estas libro de dokumenta esplorado verkita de la kataluna ĵurnalisto Arcadi Espada, aperinta en 2001. La verko priskribas la ĉasadon de sorĉistinoj elĉenigita de la hispanaj aŭtoritatoj post kiam la gazetaro anoncis en 1997 la dismembrigon en la barcelona kvartalo El Raval de supozata reto de pederastio kun internaciaj branĉoj, kio poste pruviĝis enscenigo de la polico surbaze de eta izolita kazo. Post ĝisfunda esplorado en la kerno de la faktoj, Arcadi Espada rivelas multajn neregulecojn dum la enketado, kiu venis disigis kelkajn gepatrojn el siaj filoj dum jaroj kaj kondukis senkulpajn civitanojn en malliberecon, montras la manipuladon de la afero realigita de la amaskomunikiloj, juĝa sistemo, psikologoj, polico kaj politikistoj, incitita de urboplanistaj interesoj kaj povoludoj, kaj deklaras la senkulpecon de la akuzitoj. La aŭtoro kritikas la mankon de etiko kaj profesiismo en la ofico de la ĵurnalismo kaj denuncas la bedaŭrindan funkciadon de la hispana juĝa sistemo.
Flagfiŝo
La Jordanelo aŭ Florida flagfiŝo, Jordanella floridae, estas kilifiŝo indiĝena el Florido. Ĝi ricevis sian komunan nomon ĉar la maskla fiŝo similas la usonan flagon, kun granda nigra/blua punkto kaj alternanaj ruĝaj kaj nigraj/bluaj strioj sur sia korpo. Ĝi estas ofta, indiĝena fiŝo en Florido kiu estas foje trovita en fiŝobutikoj. Flagfiŝoj voras briopsojn ("haralgojn") kaj ili ankaŭ povas manĝi plantojn en plantita akvario.
Rouffignac
Rouffignac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 433 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Rouffignac situas en la sudo de Charente-Maritime, sude de Jonzac.
Peillonnex
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Trent (Rügen)
Trent estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio kaj estas parto de la insulo Rügen en la Balta Maro. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt West-Rügen de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Thiago Araujo da Silva
Thiago Araujo da Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Saint-Pierre-la-Cour
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pierrot-Courtois.
M10
Pri la aliaj signifoj de "M10" vidu artikolon M kun nombro.
M10 (Messier 10, aliaj indikoj — NGC 6254, GCL 49) estas globa stelamaso en konstelacio Serpentisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blazono de Irako
La blazono de Irako montras oran aglon de Saladino kun sablaj flugiloj. Sur la brusto de la aglo estas ŝildo kun la iraka flago. En la centro de la blanka zono troviĝas skribaĵo per kufa kaligrafio de la frazo Alahu Akbar, kiu signifas «Alaho estas la pli granda». La aglo staras sur kartuŝo kie estas skribata الجمهورية العراقي kiu signifas Respubliko de Irako.
Okcidenta tujo
La okcidenta tujo (Thuja occidentalis) estas ĉiamverda konifera arbo, el la familio de la  cipresacoj, kiu estas indiĝena  en la nordoriento de Usono kaj la sudoriento de Kanado, sed kultivita kiel ornama planto en regionoj kun simila klimato, interalie en Eŭropo. La specio estis la unua foje priskribita far Carolus Linnaeus en 1753, kaj tiu scienca latina dunomo ĉiam validas. En Usono oni ofte uzas la nomon arborvitae en la hortikultura komerco. Arbor vitae (latina nomo), signifas "arbo de la vivo" – kaj rilatas al la supozitaj medicinaj  karakterizoj de la suko, arboŝelo kaj brancetoj.
(42230) 2001 DE108
(42230) 2001 DE108 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Okcidenta tujo
Priskribo
La okcidenta tujo havas ventumilo-similajn branĉojn kaj skvamajn foliojn. Male al la parenca specio, giganta tujo, ĝi estas nur malgranda arbo, atinganta altecon de 10-20 metroj, escepte de 30 metroj. Kutime la trunkodiametro estiĝas 0,4 metroj, escepte 1,6 metroj. La arbo ofte estas deformita aŭ duon-kuŝinta. La ŝelo estas ruĝbruna, sulkiĝinta kaj ĝi senŝeliĝas en mallarĝajn, longajn striojn. La foliaro konstituas platajn branĉetojn kun skvamecaj folioj kiuj longas 3-5 milimetrojn. La strobiloj estas maldikaj, eke flavverdaj, maturiĝante brunaj, longas 10-15 milimetrojn kaj larĝas 4-5 milimetrojn, kun 6-8 imbrikiĝintaj skvamoj. La branĉoj povas enradikiĝi se la arbo renversiĝas.
Disvastiĝo
Tiu nearktisa specio estas hejma en Manitobo oriente tra la grandalaga regiono kaj en Kebekion, Vermonton, Nov-Hampŝiron, Majnon, Insulon de Princo Eduardo, Nov-Brunsvikon kaj Nov-Skotujon. Izolitaj populacioj ekzistas en la sudo en Masaĉuseco, Konektikuto, Ohio, Kentukio, Tenesio, Norda Karolino, Pensilvanio, Marilando, Virginio, kaj Okcidenta Virginio.
(42230) 2001 DE108
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero kaj do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Okcidenta tujo
Ekologio
La okcidenta tujo nature vegetas en humidaj arbaroj, estanta precipe abunda en koniferaj marĉoj kie aliaj pli grandaj kaj plirapid-kreskantaj arboj ne povas konkuri sukcese. Ĝi ankaŭ troviĝas en aliaj kreskejoj kun reduktita arbokonkurado kiel ekzemple klifoj. Kvankam ne nuntempe listigitaj kiel endanĝerigitaj, sovaĝaj okcident-tujaj populacioj estas minacitaj en multaj areoj kaŭze de alta cerva ĉeesto; cervoj multe ŝatas la molan ĉiamverdan foliaron,  tre allogan vintromanĝaĵon, kaj nudigas ĝin rapide.
La plej granda konata specimeno altas 34 m, diametras 175 cm, kaj troviĝas en Suda Manitu-Insulo (Lago Miĉigano) ene de Lelanaŭ-Kantono, Miĉigano.
Ĝi povas esti tre longeviva arbo en certaj kondiĉoj, kun notinde aĝaj specimenoj vegetantaj sur klifoj kie ili estas nealireblaj al cervoj kaj al arbara incendio; la plej malnova konata vivanta specimeno aĝas nuntempe pli ol 1 100 jarojn, sed mortinta specimeno kun pli ol 1 650 jarringoj estis trovita. Tiuj tre maljunaj arboj estas, malgraŭ siaj aĝoj, malgrandaj kaj deformitaj pro la malfacilaj kreskkondiĉoj. La "Sorĉistino-arbo", okcidenta tujo vegetanta sur deklivo super Supra Lago en Minesoto, estis priskribita de franca esploristo kiel esti matura arbo en 1731; ĝi daŭre estas vivanta hodiaŭ.
Specimenoj de la okcidenta tuja trovataj sur klifoj en suda Ontario estas la plej maljunaj arboj de orienta Nordameriko kaj de ĉiu Kanado; ili havas aĝon de pli ol 1 653 jaroj.
Uzado
La okcidenta tujo estas arbo kun gravaj uzadoj en la tradicia Oĝibvoj-kulturo. Honorata kun la nomo  Nookomis Giizhik ("Avino Tujo"), la arbo estas la objekto de sanktaj legendoj kaj estas konsiderata kiel donacon por la homaro pro sia multeco da uzadoj. Ĝi estas uzita en metiartoj, konstruado kaj medicino. Ĝi estas unu el la kvar plantoj de la oĝibvaj medicinorado, asociita kun la sudo. La foliaro de okcidenta tujo estas riĉa je vitamino C kaj estas kredita esti la aneda kiu kuracis la skorbuton de Jacques Cartier kaj lia skipo en la vintro de 1535-1536. Pro la neŭrotoksia kunmetaĵo tujono, interna uzado povas esti damaĝa se uzite por longedaŭraj periodoj aŭ dum gravedeco.
La okcidenta tujo estas komerce utiligita por rustikaj ŝirmiloj kaj bariloj, por fostoj, palisoj, lignaj tegoloj kaj en la konstruado de trabkabanoj. Okcidenta tujo estas la preferata ligno por la strukturaj elementoj, kiel ekzemple ripoj kaj bretaro de betulŝelaj kanuoj kaj la bretaro de lignaj kanuoj .
La volatila oleo ene de la planto estis uzita por purigiloj, seninfektigantoj, hararopreparaĵoj, insekticidoj, embrokacioj, ĉambro-ŝprucaĵoj, kaj molaj sapoj. Ekzistas kelkaj raportoj ke la oĝibvoj preparis supon de la interna ŝelo de la molaj branĉetoj. Aliaj uzis la branĉetojn por fari teojn por malhelpi konstipon kaj kapdoloron.
En la 19-a jarcento, la okcidenta tujo estis ĝenerale ekstere aplikata kiel tinkturo aŭ kiel ungvento por la flegado de verukoj, dermatofitozo kaj kandidozo "Injekto de la tinkturo en genitalajn  verukojn estas dirita kaŭzi ilian malaperon." .
Kultivado
La okcidenta tujo estas vaste utiligata kiel ornama arbo, precipe por ŝirmiloj kaj heĝoj. Pli ol 300 kulturvarioj ekzistas, kun iuj el la pli komunaj estantaj : 'Degroot's Spire', 'Ellwangeriana', 'Hetz Wintergreen', 'Lutea', 'Rheingold', 'Smaragd' (aŭ 'Emerald Green'), 'Techny', kaj 'Wareana'. Ĝi estis enmetata en Eŭropo jam en 1540 kaj estas vaste kultivata nuntempe, precipe en parkoj kaj tombejoj.
Jenaj kulturvarioj estas akirintaj la "Dekoracion de Ĝardena Merito" de la Reĝa Hortikultura Societo :
Jenni Haukio
Jenni Elina HAUKIO (naskiĝinta la en Pori) estas finna poeto kaj magistro de politika scienco. Ŝia edzo estas Sauli Niinistö, prezidanto de la respubliko Finnlando.
La 2-an de februaro 2018 Jenni Haukio naskis filon, Aaro, kiu estas nura persono, kiu naskiĝis kiel infano de prezidanto de la respubliko Finnlando.
Akvoturo en Vroclavo
Historia vroclava akvoturo troviĝas en Borek, la distrikto de Krzyki kiu estas la suda komunumo de Vroclavo, Pollando.
Lívia Mossóczy
[moŝOci], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Mossóczy Lívia estis hungara tablotenisisto, mondĉampiono, trejnisto. Ŝia persona nomo estis ankaŭ Olívia, ŝia gedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Bánhegyi Lászlóné [bAnhedji lAslOnE].
Akvoturo en Vroclavo
Konstruo
La akvoturo ĉe Sudecka Strato en Vroclavo estas projektita de Karl Klimm, agnoskita loka arkitekto. Fama ĉe komenco de la 20a jarcento, Klimm ankaŭ projektis la imponan konstruaĵon de la Mezlernejo de Konstrumetioj (la hodiaŭa Fakultato de Arkitekturo de la Vroclava Politekniko) kaj la Zwierzyniecki Ponto (antaŭe konata kiel la Paspermesa Ponto).
Lívia Mossóczy
naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Akvoturo en Vroclavo
Konstruo
Konstruita dum jaroj 1904-1905 apud Wiśniowa Avenuo kaj Sudecka Strato kruciĝo, la turo provizis akvon al la loĝantoj de la sudaj distriktoj de Vroclavo dum multaj jaroj. La turo estas 63 metrojn alta.De komenco ĝi estis ekipita per elektra lifto. De junio 1906 la lifto ebligis homojn atingi terason troviĝantan ĉe alto de 42 metroj (la bileto kostis 10 pfenigoj), de kiu ili povis admiri la panoramon de Vroclavo, ĝian ĉirkaŭaĵon kaj monton Ślęża. Ek de 1908 oni suprenlevis ruĝan flagon por informi homojn, ke en la tago estas tre bonaj spektokondiĉoj por observi Sudety Montoj.
Lívia Mossóczy
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954. Ŝi konatiĝis pri la tabloteniso en 1951 province. Ekde la sekva jaro ŝi estis tablotenisisto en ĉefurbaj sportkluboj. Ŝi estis hungara ĉampiono trifoje inter 1957-1967 teame aŭ induope, dum ŝi apartenis al la hungara nacia teamo inter 1957-1960. Ŝi estis mondĉampiono en 1957 induope kaj eŭropa ĉampiono teame en 1960. Pli poste ŝi sekvis sian edzon kaj estis trejnisto inter 1961-1966 en Britio.
Akvoturo en Vroclavo
Konstruo
Du skulptistoj, Taschner kaj Bednorz, ornamis la plej malaltan parton de la konstruaĵo per bareliefoj de sabloŝtono, montrataj fantastajn bestojn laŭ mezepokaj bestarlibroj. De fontano troviĝanta sur la nord-orienta fasado fluis kristale pura akvo, kiu havis sian fonton en la kelo de la turo. La fontanon ornamas bareliefo prezentata nimfon sidantan sur tritono.
Ĉi tiu granda brika konstruaĵo imitis mezepokajn kastelojn. La turo estis lokita sur solidaj fundamentoj. En plej malalta parto troviĝis loĝejoj por laboristoj prizorgantaj la akvan provizan sistemon.
Historio
En 1995 la turo estis aĉetita de la urbo fare de la Stephan Elektronik Investada Firmao. La konstruaĵo estis renovigita kaj komencis sian novan vivon kiel eleganta restoracia komplekso, nomita Wieża Ciśnień (pollingve  "akvoturo").
Kuens
Kuens - por kiu aldona itallingva nomo Caines estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. La komunuma teritorio estas parto de la geografia pejzaĝo valo Passeier.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Riffian, Schenna kaj Tirol.
Lugioj
La lugioj (Lugii, Λοῦγοι, Lugier, en malnova ortografio Lygier) estis orientĝermana tribaro. En la 1-a jarcento de nia erao ili setlis en la teritorio de la nuna regiono Silezio.
La lugioj vivis laŭlonge de la rivero Odro kaj en la apudriverbordaj teritorioj. La antikva greka historiisto kaj geografo Strabono priskribis ilin kiel granda popolo, kiu ampleksas plurajn tribojn. La romia historiisto Tacito en sia etnografia verkaĵo Germania nomas tribojn de la "lugia grupo" la Harii, Helvecones, Manimi, Helisio kaj Nahanarvali, sur kies teritorio la lugia kulta komunumo havis sanktejan boskon. Kiel nordajn najbaron Tacito ankoraŭ nomas la tribon Gotoni, kiuj eble estas la prapatroj de la gotoj, sed pri tio mankas klaraj pruboj kaj malsamopinias la historiistoj. Ptolemeo en siaj geografiaj verkaĵoj nur nomas tri grupiĝojn de la lugioj, la Iomannoi (germane Omanen), Idounoi kaj Bouroi (germane Buren).
Esploraj historiistoj ofte supozas ke la vandaloj iel rilatis al la lugioj, sed malklaras ĉu ili identas aŭ ĉu la lugioj estis frakcio de la vandaloj, aŭ la vandaloj frakcio de la lugioj. Ĉu entute estas ia rilato estas pridisputata, sed tia tezo estus klarigo pri la posta malapero de informoj pri ili el la antikvaj historiaj fontoj.
Bryopsis
En taksonomio, Bryopsis (briopso) estas genro de maraj algoj, specife de la Bryopsidaceae. Ĝi estas ofte plago en akvarioj, kie briopsoj kromnomiĝas haralgoj.[necesas citaĵo]
Lajos Farkas
Lajos Farkas
25697 Kadiyala
25697 Kadiyala estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vishnu Kiran Kadiyala, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la duPont Manual Magnet High School en Louisville (Kentukio, Usono).
Gubernio Ŝiga
La gubernio Ŝiga (滋賀県 [ŝiga-ken]; Hepburn: Shiga; Kunrei: Siga-) estas gubernio en la japana regiono Kinki, kies gubernia ĉefurbo estas Ocu.
Treplin
Treplin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mária Ember
Mária Ember, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ember Mária estis hungara verkisto, ĵurnalisto, kritikisto, tradukisto, historiisto, instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Elsner ĝis 1950, ŝia fratino estis Judit Ember.
Mária Ember naskiĝis la  en Abádszalók, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mária Ember devenis el juda familio. Ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1950 ŝi estis lektoro en eldonejo, en la sekva jaro ŝi aliĝis al stabo de literatura revuo. Ŝi kontribuis ankaŭ dum la hungara revolucio de 1956, post la falo ŝi estis malpermesita de ĵurnalado, inter 1957-1961 ŝi instruis en lernejo, poste ŝi estis membro en germanlingva gazeto. Ŝia debuta romano aperis dum periodo, kiam okazis jam la politika demokratiiĝo. Ŝi forlasis la ĵurnalistan laboron nur depost la socialismo. Ŝi havis edzon.
Perrignier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Blua
Bluo estas komplementa koloro de oranĝo. La ondolongo de la blua lumo estas inter 450 kaj 495 nm.
En diversaj kolormodeloj oni reprezentas la bluan koloron jene:
- RVB: R = 0,0; V = 0,0; B = 1,0 ;
En kemiaj eksperimentoj
Bromofenolbluo aŭ "Bluo de bromofenolo" estas kolorigilo kaj tinkturo, uzata interalie por kontroli migradon de molekuloj en eksperimentoj kun fragmentoj de DNA. La bluo de bromofenolo agas kiel pH indikilo kiu turnas kiam la hidrogena potencialo kuŝas inter 3,0 kaj 4,6 el verdkolora al blukolora.
Bromotimolbluo aŭ bluo de bromotimolo, ankaŭ konata kiel bromotimol-sulfona ftaleino, kaj BTB, estas pH indikilo por identigo de substancoj kaj acidaj kaj bazaj. Ĝi ĉefe uzatas en aplikaĵoj necesantaj mezuradon de substancoj proksimaj al la neŭtrala pH de la akvo (proksima de 7), tiel kiel la kontrolado de la pH de naĝbanejoj kaj fiŝujoj. Ĝi prezentiĝas en la protonigebla kaj malprotonigebla formoj, montriĝante aŭ flava aŭ blua respektive. En neŭtralaj solvaĵoj ĝi estas blueca verda.
Timolbluo aŭ bluo de timolo estas bruneco-verda aŭ ruĝeco-bruna kristaleca polvo uzata en pH kiel indikilo. Ĝi estas nesolvebla en akvo kaj solvebla en alkoholo kaj diluita alkalaj solvaĵoj. Ĝia koloro estas ruĝa kiam la pH troviĝas malsupra ol 1,2, oranĝokolora kiam la pH estas inter 1,2 kaj 2,8, flava kiam la pH estas inter 2,8 kaj 8,0, verda kiam la pH estas inter 8 kaj 9,6 kaj blua kiam la pH estas supera al 9,6.
En kulturo
Bluo malofte uziĝis en antaŭmodernaj tempoj, pro malfacilo akiri bluan farbon. Estante la taga koloro de la ĉielvolbo, bluo en multaj kulturoj akiris religiajn aŭ spiritecajn signifojn. En antikva Egiptio ĝi estis la koloro de Amon-Reo (vidu artikolon Egipta bluo). Komparu ankaŭ la Esperantan lazuron kiel sinonimon de ĉielo.
En rakontoj kaj belarto, bluo estas la koloro de la manteloj de Óðinn, de Maria kaj de la vestoj de duminstrua Jesuo.
Laŭ hindua mitaro Viŝnu renaskita Kriŝna estas blua.
Ĉe la antikvaj ĉinoj bluo reprezentis orienton.
En la Angla lingvo blue "blua" povas ankaŭ signifi "tristan", kaj de tiu venas nia vorto bluso. Male, en portugala lingvo, "bluo" estas simbolo de trankvileco, ĝojeco: "ĉiu blua" estas "ĉiu bone".
En la Skandinavaj lingvoj la vorto por "blua" povas signifi necerton, malfermitecon, kiel blua ĉielo antaŭ oni sur vojo: iri "en la bluon" do estas iri ien, sen fiksitaj planoj. Tiun uzon Persone de Svedio eble enkondukis en Esperanton:
("Sola en vaku'" de la albumo Sen (2002))
Pluraj lingvoj ne distingas inter "bluo" kaj "verdo" aŭ "bluo" kaj "grizo". En la Norena lingvo oni uzis la vorton blár por tuta spektro da koloroj inter (hel)blua kaj (blu)nigra, kial la vorto blámenn "bluuloj" fakte signifas "nigrahaŭtulojn, afrikanojn". Alia kaŭzantaĵo de tiu lasta signifo, povas esti la bluvestemo de diversaj berberaj popoloj de Nordafriko.
Bluo apartenas al la Tutslavaj koloroj.
Kvankam la Himboj ne posedas vorton por la blua koloro, ili scipovas facile distingi nunacojn de la verda koloro kiuj al aliaj popoloj estas ne tiom facile distingeblaj.
La germana filozofo kaj lingvisto Lazarus Geiger trovis, ke ankaŭ en multaj aliaj antikvaj civilizacioj oni konis la bluan koloron: ekzemple en la Korano, en antikvaj ĉinaj historioj, en la antikva versio de la hebrea Biblio, en la islandaj sagaoj kaj en la barataj Vedoj ne aperas la koloro de la ĉielo. La nura antikva kulturo kiu scipovis reprezenti la bluan koloron estis la civilizacio de Antikva Egipto, kaj eĉ tiel ili multe baraktis por fabriki la pigmenton sinteze, ĉar ne estas tiu koloro facile en la naturalo (por ekzemplo, ne estas bluaj naturaj floroj: la unuaj estis fabrikitaj de homoj); tamen ja estas bluaj birdoj, ranoj ktp., sed ankaŭ ne mamuloj.
Larry Bunker
Larry Bunker (vere Lawrence Benjamin Bunker; naskiĝis la 4-an de novembro 1928 en Long Beach, Kalifornio; mortis la 8-an de marto 2005 en Los-Anĝeleso) estis usona frapinstrumentisto kaj vibrafonisto de ĵazo.
Vivo
Larry Bunker lernis meminstrue ludon de piano, akordiono kaj saksofono. Dum la militservo en la usona terarmeo li estis frapinstrumentisto kaj pianisto de armebando. Post sia reveno al Kalifornio en 1948 li verkis komence kun Howard Rumsey.
Cebaot
En la hebrea Biblio, Cebaot (צְבָאוֹת) estas epiteto de Dio.
Berengela de Navaro
Oni konas nek la daton nek la lokon de ŝia nasko, kaj eble estis la plej aĝa el la filinoj de Sanĉo la 6-a (Navaro) kaj Sanĉa de Kastilio kaj Barcelono.
Larry Bunker
Vivo
En 1953 li fariĝis kiel frapinstrumentisto posteulo de Chico Hamilton en la kvaropo de Gerry Mulligan. En la sekva tempo li verkis kun muzikistoj kiel Stan Getz, Warne Marsh, Clare Fischer, Gary Burton, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Barney Kessel kaj Art Pepper. Inter 1955 kaj 1960 li akompanis kun pianisto Jimmy Rowles la kantistinojn Peggy Lee (ekz. je Black Coffee) kaj Billie Holiday, ekz. sur la albumo Music for Torching.
Per propra bando li publikigis komence de la 1960-aj jaroj tri albumojn. En 1962 li muzikis kun Bud Shank. Ekde 1963 ĝis 1964 li estis membro de la triopo de Bill Evans. Dum la sekvaj jaroj li verkis ĉefe kiel studiomuzikisto de Henry Mancini, Neal Hefti, Johnny Mandel kaj Nelson Riddle.
Berengela de Navaro
La 12an de majo de 1191, Berengela kaj Rikardo geedziĝis en la kapelo de Sankta Georgo de Limasolo, Kipro. La plenumo de tiu geedzeco estis pridisputata de kelkaj historiistoj, kiuj indikas samseksecon de Rikardo, kio ĉiukaze ne estus nura, ĉar oni konis ekziston de eksterleĝa filo kaj lian kutimon seksperforti virinojn de malamikaj popoloj.
Ŝi neniam konis Anglion, ĉar ekde 1191 al 1192, Berengela loĝis en Sankta Johano de Akro (Palestino) dum ŝia edzo militis kontraŭ islamanoj. Poste ili revenis al Eŭrope separate, kaj ekde 1192 al 1194, periodo kiam Rikardo estis malliberigita en Germanio, ŝi loĝis en Poitiers (Francio), kunlabore por kolekti altegan elaĉeton por la germana imperiestro kaj sekva liberigo de Rikardo (fakte ŝia frato Fernando de Navaro estis unu ol la otaĝoj proponitaj kiel garantio de la pagota parto de la elaĉeto). El 1195 al 1196 la geedzoj reamikiĝis kaj kunloĝis, sed konstantaj teritoriaj konfliktoj inter Rikardo kaj Filipo la 2-a de Francio separigis ilin definitive.
Gergely Frangepán
Grafo Gergely FRANGEPÁN, kroate Grgur Frankopan, laŭ hungarlingve kutima nomordo Frangepán Gergely estis kroata-hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, preposto, kanoniko. Lia nobela antaŭnomo estis czetinai.
Gergely Frangepán naskiĝis en 1459, li mortis en 1520.
Biografio
Gergely Frangepán frekventis universitatojn en Vieno kaj Krakovo. Komence li estis kanoniko en Kalocsa ekde 1493, post 2 jaroj preposto de Székesfehérvár. Li estis elektita episkopo de Veszprém (urbo), kiun la papo aprobis en 1502, krome li estis reĝina kanceliero. Lia plej alta eklezia digno estis ĉefepiskopo de Kalocsa ekde 1503 ĝismorte, krome departementestro. Li okupiĝis ankaŭ pri politiko kaj artoj. En 1514 li deklaris krucmiliton, kiu iĝis kamparana ribelo de György Dózsa. Li batalis kontraŭ la Dózsa-kamparanoj.
Cebaot
Uzo
La epiteto Cebaot estas uzita kiel Dia epiteto en 1-a libro de Samuel kaj en la libroj de la Profetoj. Ĝi ne estas uzita (krom kiel ordinara substantivo “armeoj”) en la Torao, Libro de Josuo, aŭ Libro de Juĝistoj.
Gnostikismo
En gnostikismo, Cebaot estas nomo de diaĵo, unu el la filoj de la Demiurgo.
Traduko
La hebrea termino estis tradukita kiel Σαβαώθ Sabaōth en la Septuaginto. La Vulgato simile tradukiĝas ĝin kiel Sabaoth. La formo uzata en la Londona Biblio, kies hebrelingva parto estis tradukita de L. L. Zamenhof, estas Cebaot. En sia germanlingva traduko, Marteno Lutero uzis la formon Zebaoth.
En la angla Versio Rajtigita de la Reĝo Jakobo, la termino estis tradukita kiel of hosts “de armeoj”.
Etimologio
La termino צְבָאוֹת ṣeḇāʾōṯ estas, etimologie, pluralo de צָבָא ṣāḇāʾ “armeo”.
Voutré
Voutré estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Voutréens.