cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oka krucmilito
Sieĝo de Tunizo
Ludoviko alvokis novan krucmiliton en 1267, sed malmultaj eŭropaj reĝlandoj kandidatiĝis : Jean de Joinville, la kronikisto kiu akompanis Ludovikon dum la sepa krucmilito, rifuzis forlasi Francion denove. La frato de Ludoviko, Karlo la 1-a de Sicilio, rapide konvinkis lin, ke plej taŭgis eki la militon per la sieĝo de Tunizo, en Nord-Afriko. Post la konkero de la urbo, la krucmilitistoj kapablus ataki Egiption multe pli facile.
Ludoviko elŝipiĝis sur la afrikan marbordon en julio 1270, kio estis precipe malfavora periodo : multajn militistojn trafis malsano, pro la trinkado de netrinkebla akvo. La reĝo mem mortis la 25-an de aŭgusto pro disenterio, unu tagon post la alveno de Karlo de Sicilio. Filipo la 3-a, filo de Ludoviko, fariĝis la nova reĝo de Francio, sed la estrecon de la armeo fakte plenumis Karlo, pro la juna aĝo de la nova monarko.
Forlaso de la sieĝo kaj naŭa krucmilito
Pro aliaj epidemioj, la sieĝo de Tunizo estis forlasita la 30-an de oktobro, per akordo kun la loka sultano. Samtempe alvenis Eduardo la 1-a de Anglio kun sia armeo : Karlo kaj Ludoviko revenigis siajn soldatojn al Eŭropo, dum Eduardo plu vojaĝis direkte al Akko, la lasta grava bastiono de la krucmilitistoj en Sirio. Tion oni ofte rigardas kiel la naŭan krucmiliton.
Teófilo Otoni
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 450 kilometroj.
Aimargues
Aimargues [ɛ.maʁg] (jen france, -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Corpus Iuris Canonici
Corpus Iuris Canonici (Korpuso de kanona juro) estas normiga fonto de la korpuso de la nuna kanonjura kodo de la Katolika Eklezio, oficiale publikigita en 1582, sed praktike ekzistanta de multe antaŭe, kaj ampleksas jenon:
Jura valoro de la korpuso de kanona juro
Ĝi estis praktike la jura normaro sur kiuj laŭlonge de plurjarcentoj reguliĝis la universo de la Katolika Eklezio. Hodiaŭ ĝi estas anstataŭata de la nova Kodo de kanona juro de la 18-a de majo 1918. Tamen ĝi konservas grandan valoron por la historio de la Eklezio kaj de Eŭropo kaj de Kristanismo.
Eldonoj de la Corpus
De la corpus, laŭlonge de la tempo, okazis diversaj redaktadoj (kaj eldonoj) ŝuldeblaj al aldonoj de novaj tekstoj iniciate de kanonistoj: ekzemplo estu Lacelotti. La unua estis publikigta en Parizo entreprene de Johano Chappuis en 1500, la lasta, reviziita kaj korektita fare de komisio de kanonistoj, pro tio diritaj "correctores" (korektantoj), estis solene promulgita de papo Gregorio la 13-a kun buleo "Cum pro munere" de 1580 kaj oficiale eldonita en la 'editio romana (roma eldono) du jarojn poste, do la oficiala (1582).
Raaff
Raaff estas la familia nomo de la sekvantaj uloj:
Communauté de Communes du Pays de Nuits Saint Georges
La Communauté de Communes du Pays de Nuits Saint Georges estas komunumaro en la departemento Côte-d'Or.
Eksteraj ligiloj
Pays de Nuits Saint Georges
Občina Šentjur
Občina Šentjur estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 108 komunumoj kovrante areon de 222,3 km². Komence de 2018 tie loĝis 18971 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Šentjur.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Občina Slovenske Konjice nordo, Občina Šmarje pri Jelšah kaj Občina Podčetrtek oriente, Občina Kozje la sudoriento, Občina Krško kaj Občina Sevnica la sudo, Občina Laško kaj Občina Dobje en la sudokcidento, Občina Štore, Urba municipo Celje kaj Občina Vojnik en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 108 vilaĝoj:
Bezovje pri Šentjurju, Bobovo pri Ponikvi, Boletina, Botričnica, Brdo, Brezje ob Slomu, Bukovje pri Slivnici, Cerovec, Črnolica, Dobje pri Lesičnem, Dobovec pri Ponikvi, Dobrina, Dole, Dolga Gora, Doropolje, Dramlje, Drobinsko, Golobinjek pri Planini, Gorica pri Slivnici, Goričica, Grobelno, Grušce, Hotunje, Hrastje, Hruševec, Hrušovje, Jakob pri Šentjurju, Jarmovec, Javorje, Jazbin Vrh, Jazbine, Jelce, Kalobje, Kameno, Kostrivnica, Košnica, Krajnčica, Krivica, Laze pri Dramljah, Loka pri Žusmu, Lokarje, Loke pri Planini, Lopaca, Lutrje, Marija Dobje, Okrog, Osredek, Ostrožno pri Ponikvi, Paridol, Planina pri Sevnici, Planinca, Planinska vas, Planinski Vrh, Pletovarje, Podgaj, Podgrad, Podlešje, Podlog pod Bohorjem, Podpeč nad Marofom, Podpeč pri Šentvidu, Podvine, Ponikva, Ponkvica, Prapretno, Primož pri Šentjurju, Proseniško, Rakitovec, Razbor, Repno, Rifnik, Sele, Slatina pri Ponikvi, Slivnica pri Celju, Sotensko pod Kalobjem, Spodnje Slemene, Srževica, Stopče, Straška Gorca, Straža na Gori, Svetelka, Šedina, Šentjur, Šentvid pri Planin i, Šibenik, Tajhte, Tratna ob Voglajni, Tratna pri Grobelnem, Trno, Trnovec pri Dramljah, Trška Gorca, Turno, Uniše, Vejice, Vezovje, Visoče, Vodice pri Kalobju, Vodice pri Slivnici, Vodruž, Voduce, Vodule, Voglajna, Vrbno, Zagaj pri Ponikvi, Zalog pod Uršulo, Zgornje Selce, Zgornje Slemene, Zlateče pri Šentjurju, Žegar
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:120_x533798.156_y116142.5_s11_b4
Bestoĝardeno de Sankta Kruco
La Bestoĝardeno de Sankta Kruco (Zoológico de Santa Cruz estas situa je 16 kilometroj de Bogoto, Kolombio, pretepasante ĉe la Akvofaloj de Tekendama en San Antonio del Tequendama, Kundinamarko.
Specioj
En totalo estas 7 klasoj de specioj en la bestoĝardeno:
Karnovoruloj: Estas 18 specioj, inter kiuj la leono, la pumo, la nigra jaguaro, la bruna urso.
Herbovoruloj: Estas 7 specioj, inter kiuj la lamo kaj la bizono.
Ronĝuloj: Estas 3 specioj, inter kiuj la ñeque Dasyprocta coibae, la kapibaro kaj la borugo.
Primatoj: Estas 14 specioj, inter kiuj la nigra aranesimio, la noktosimioj kaj la paviano.
Reptilioj: Estas 15 specioj, inter kiuj la ĉielarka Epicrates cenchria, la ĉasista kaj la krotalo.
Senvertebruloj: Estas 6 specioj, inter kiuj la fantominsektoj kaj la Opiliones.
Birdoj: Estas 26 specioj, inter kiuj la flamengoj, la anseroj, la kondoro de Andoj, la gufo, la pavo kaj la struto.
Totalo de 89 diversaj specioj loĝas en la bestoĝardeno, kiuj estas zorgataj de profesiuloj kiu dediĉas sin al laboro por la biodiverseco de Kolombio kaj ĝia medio.
Horaro kaj prezoj
Tiu bestoĝardeno malfermas siajn pordojn ĉiutage el lundoj al dimanĉoj de 8 a.t. al 5 p.t.
Oni povas akiri pasporton kontraŭ 24.000 Kolombiaj pesoj kiu inkludas iran kaj revenan biletojn sed valida nur por plenkreskuloj kaj el lundo al sabato. La enirbileto estas de 13.000 pesoj por la infanoj kaj 17.000 por plenkreskuloj. Por edukprogramoj ĝi povas varii el 9.500 al 15.000.
Oulx
Oulx (jen france, okcitane Ols aŭ Ors, piemonte Ols, itale Ulzio) estas komunumo en la pleja okcidento de Italio, tre proksima al la limo al Francio. Videble ankaŭ la komunuma nomo estas origine franclingva. La komunumo apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bardonecchia, Cesana Torinese, Exilles, Névache en la francia departemento Hautes-Alpes (Altaj Alpoj, FR-05), Pragelato, Salbertrand, Sauze d'Oulx kaj Sestriere.
Babiny I
Babiny I (Babina) estas domaro kaj pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malečov en distrikto Ústí nad Labem situanta en Bohemia mezmontaro. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sude de Malečov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 2 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Babiny I estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,89 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1337.
Plej multe da loĝantoj plejparte de germana nacieco ĉi tie vivis en la jaro 1869, nome ĉirkaŭ 170. Pli poste la nombro de loĝantoj sinkis. La vivo en tiu ĉi alte situanta vilaĝ ne estis facila. La loĝantoj vivtenis sin plejparte per agrikulturo. Infanoj vizitis lernejon en vilaĝo Čeřeniště. La principa rompo en la vivo de la municipo venas fine de la dua mondmilito, kiam la granda parto de la loĝantoj pro sia germana nacieco estis ellandigita. En la municipo restis nur ses loĝantoj kaj post la milito oni jam neniam sukcesis denove enloĝigi de loĝantoj el enlando. La jam forlasita vilaĝo pereis en la jaro 1980, kiam ĝi fariĝis armea ekzerceja spaco. Dum interŝanĝo de la 20-a kaj la 21-a jarcentoj ĝi estas en konekso kun nuligado de garnizono en Litoměřice la ekzercejo forlasita.
Nuntempo
Ekde la jaro 1990 apartenas al municipo Tašov jam nur katastra teritorio. Klodopo renovigi la vilaĝon estas dume nesukcesa, malgraŭe en la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj tri adresoj.
Kliko (grafeteorio)
En grafeteorio, kliko en sendirekta grafeo G estas aro de verticoj V tia ke por ĉiuj du verticoj en V ekzistas eĝo konektanta ilin du. Alternative, kliko estas grafeo en kiu ĉiu vertico estas koneksa al ĉiu la alia vertico de la grafeo. Alternative, kliko estas la subgrafeo konkludita per la aro de verticoj V kiu estas kompleta grafeo. La amplekso de kliko estas la nombro de verticoj en ĝi.
Provado ĉu estas kliko de donita amplekso en donita grafeo (la klikproblemo) estas NP-kompleta.
La kontraŭo al kliko estas sendependa aro, en la senco ke ĉiu kliko respektivas al sendependa en la komplemento de la grafeo.
Muzeo Gülden Creutz
La Muzeo Gülden Creutz (germane: Museum Gülden Creutz) troviĝas en Leinefelde-Worbis, Roßmarkt nr 3.
Priskribo de la domo
La Domo Ĉe Gülden Creutz konstruitis ĉ. la jaro 1580 kiel urbodomo. Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo en la hodiaŭa urbo. En la 17-a jarcento estis surloke la gastejo kaj trinkejo Krug zum Gülden Creutz. Reiĝinte loĝdomo, ĝi ricevis ĉ. la jaro 1900 tute novan funkcion kiel noktrestadejo por laborantoj en cigarofabriko.
En 1989 kelkaj volis eĉ malkonstrui la konstruaĵon: Restaŭrado pli ol 2 jaroj daŭrinta rebriligis la domon finfine en 1992.
Kolekto
La muzeo ne lasis onin je distanco de la historio sed kunprenis ĉiujn sciemulojn al vere travivebla historio, al historio por tuŝi kaj eksperimenti.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 114
NGC 4260
NGC 4260 (aliaj indikoj — UGC 7361, MCG 1-31-54, ZWG 42.15, VCC 341, PGC 39656) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Haveno de Bratislavo
Haveno de Bratislavo (Prístav Bratislava) estas haveno sur la rivero Danubo kaj en pli larĝa senco sur Majno-Danubo-Kanalo. Ĝi situas en Bratislavo, la ĉefurbo de Slovakio. La haveno konsistas el du partoj: ŝarĝohaveno kaj pasaĝera haveno. La ŝarĝohaveno estas tre grava objekto por la ekonomio de Slovakio kiel la plej granda el la tri internaciaj havenoj en Slovakio, la aliaj du estas en Komárno kaj Štúrovo.
La havenon funkciigas ŝtata kompanio Verejné prístavy, a.s.. La haveno estas konektita al fervojo, aŭtovojo kaj dukta sistemo de Slovnaft. Tero sub la ŝarĝohaveno estas posedata de la kompanio Verejné prístavy, a.s., kaj ĉiuj konstruaĵoj kaj objektoj estas posedataj de Slovenská Plavba a Prístavy a.s. Ambaŭ apudaj riverbordoj apartenas al la Haveno de Bratislavo.
Historio
En la lasta jardeko de la 19-a jarcento la Danuba riverbordo apud la urbocentro de Bratislavo (nomata Pressburg aŭ Pozsony tiutempe) spertis gravajn ŝanĝojn. En 1890 nova ŝtala ponto Franz Joseph Brücke (hodiaŭ la Malnova Ponto de Bratislavo) estis malfermita kaj baldaŭ poste komenciĝis la konstruado de la apuda haveno. La areo laŭ la riverbordo ekde hodiaŭa sidejo de Slovaka Nacia Muzeo ĝis Apollo-ponto estis prilaborita por ke ĝis 250 ŝipoj povu esti alligitaj. La agadon ĉefe kaŭzis komercaj interesoj de danubaj transportaj kompanioj, kaj la ŝtato Aŭstrio-Hungario finance partoprenis nur minimume.
En la jaro 1897 oni komencis konstrui la nordan parton de Vintra haveno, kaj ankaŭ lanĉis kaj poste etendis fervojan reton. Tio okazis apud la plej malnova industria kvartalo en la urbo, proksime al la strato Továrenská. La konstruado de la suda parto komenciĝis en 1907. Tiam la Vintra haveno servis nur por vintrumado de ŝipoj (la akvo neniam frostiĝas tie) sen ebleco ŝarĝi aŭ malŝarĝi ilin.
Post malapero de Aŭstrio-Hungario, en 1919 estis kreita ĉeĥoslovaka transportoficejo. La haveno estis finkonstruita dum la tempoj de la Unua respubliko de Ĉeĥoslovakio. En la 1930-aj jaroj la haveno estis unu el la plej bone ekipitaj eŭropaj riveraj transportejoj.
Hodiaŭ en la Haveno de Bratislavo ankoraŭ restas multaj historiaj konstruaĵoj, mekanismoj kaj ŝipoj, kelkaj el ili estas protektataj kiel naciaj kulturaj monumentoj. En 2011, la ŝipo Šturec, la lasta restanta slovaka motora trenŝipo, estis deklarita kiel kulture protektata. Šturec (antaŭe Štúr) estis konstruita en la ŝipkonstruejo Komárno en 1937 kaj estis baptita de la ĉefministro Milan Hodža kaj la unua slovaka mara kapitano Július Thurzo. Ĝi estas la sola ŝipo de la triopo de similaj ŝipoj Šturec, Vajanský kaj Moyzes, kiu postvivis tapiŝan bombadon de la naftorafinejo Apollo en 1944. Estas planoj organizi muzeon en la ŝipo.
Pasaĝera haveno
La haveno por pasaĝeroj situas rekte en la urbocentro de Bratislavo inter la Nova Ponto kaj la Malnova Ponto. Ĝi konsistas el malgranda konstruaĵo kaj 8 kajoj. En la konstruaĵo troveblas ne nur servoj de la haveno, sed ankaŭ kelkaj butikoj, restoracio kaj vojaĝagentejo.
La rekonstruon de la pasaĝera haveno oni planas jam dum pluraj jaroj, sed la procezo estas prokrastata de lokaj aktivuloj, kaj ankaŭ de la municipa oficejo pri protektado de kulturaj monumentoj. La alteco de la proponita nova konstruaĵo plurfoje malpliiĝis de la originaj 5 etaĝoj ĝis 3 fare de la posedanto kaj investanto (Slovenská plavba a prístavy - lodná osobná doprava, a.s.). La projekto celas pligrandigi la konstruaĵon, riverbordan promenejon malantaŭ ĝi kaj ankaŭ verdajn areojn en la ĉirkaŭaĵo sen redukti la grandecon de la apuda surfaca parkejo.
Ŝarĝohaveno
La ŝarĝohaveno konsistas el jenaj partoj:
7173 Sepkoski
7173 Sepkoski estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona paleontologiisto Jack Sepkoski Jr. (1948–1999). Li, kun lia kolego David M. Raup, hipotezis, ke la fenomenoj de okazus kun periodo de 26 milionoj da jaro.
Tatsuya Tsuruta
Tatsuya Tsuruta (鶴田 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Ventforet Kofu, Ehime FC kaj Kataller Toyama.
Allègre-les-Fumades
(jen france, -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Raaf
Raaf signifas:
RAAF estas mallongigo de:
Pierrelatte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nyons kaj al la |.
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pierrelattins.
Ovada
Ovada estas komunumo de Italio situa en la regiono Piemonto nordokcidente de la lando. Ĝi havis 11673 loĝantojn en 2004 (31-12-04).
Granda pipio
La Granda pipio (Anthus richardi) estas mezgranda paserina birdo kiu reproduktiĝas en malfermaj herbejoj de norda Azio. Ĝi estas longdistanca migranto kiu moviĝas al malfermaj malaltaj teroj de suda Azio. Ĝi estas rara sed regula vaganto al okcidenta Eŭropo. Tiu birdo ricevis la nomon laŭ la latina scienca nomo el la franca naturalisto Sinjoro Richard de Lunéville.
Ĝi apartenas al genro de pipioj nome Anthus de la familio de Motaciledoj. Ĝi estis iam arigita kun la Novzelanda, Afrika, Monto- kaj Rufa pipioj en ununura specio: nome Pipio de Richard, Anthus novaeseelandiae. Tiuj pipioj estas nuntempe komune konsiderataj separataj specioj, kvankam la Afrika kaj la Rufa pipioj estas foje traktataj kiel parto de Anthus richardi.
Aspekto
Tiu estas granda pipio, 17–20 cm longa, kun pezo de 25–36 g kaj enverguro de 29 al 33 cm. Ĝi estas svelta birdo kiu ofte staras tre rekta. Ĝi havas longajn flavbrunajn krurojn, longan voston kun blankaj eksteraj plumoj kaj longa malhela beko kun flaveca bazo en la malsupra makzelo. La malantaŭa fingro estas longa kaj rekta. Ĝi estas nedistingebla specio surgrunde, ĉefe bruna supre kaj pala sube. Estas malhelaj strioj en supraj partoj kaj brusto dum la ventro kaj flankoj estas senmarkaj. La vizaĝo estas tre markata per palaj bridoj kaj superokula strio kaj malhelaj traokula strio, mustaĉa strio kaj subvizaĝa strio. Estas du flugilstrioj formataj de palaj pinto de flugilkovriloj.
Estas iom da variado inter la diferencaj subspecioj. A. r. sinensis estas iom pli malgranda ol la nomiga raso kun malpli da strieco supre. A. r. centralasiae estas pli granda kun pli sablokoloraj supraj partoj. A. r. dauricus havas pli da strieco supre.
Ties flugo estas forta kaj ondeca, kaj ĝi faras karakteran eksplodan alvokon "ŝriip", iom simila al la pepado de Hejmpasero. La kanto estas ripeta serio de monotonaj zumadaj notoj farataj dum ondeca kantoflugo.
Oni devas atenti por distingi tiun el aliaj grandaj pipioj kiuj vintras aŭ estas loĝantaj birdoj en la areo, kiaj la Godlevska pipio kaj la Rufa pipio. La Godlevska pipio havas pli mallongajn bekon, krurojn kaj voston, pli mallongan kaj kurbecan malantaŭan fingron, malpli da blanko en vosto kaj pli da strieco en supraj partoj. Ĉe plenkreskuloj, la mezaj flugilkovriloj havas nepintajn malhelajn centrojn dum ĉe la Granda pipio la malhelaj centroj iĝas pintecaj. La alvoko de la Godlevska pipio estas pli trankvila kaj malpli akra. La Rufa pipio estas pli malgranda ol la Granda pipio kun pli mallongaj beko kaj vosto, malpli strieca en brusto kaj kun pli trankvila alvoko.
Distribuado
La Granda pipio reproduktiĝas en suda Siberio, Mongolio, partoj de Centra Azio kaj en norda, centra kaj orienta Ĉinio. Ili migras suden por vintri en la Hindia subkontinento, Sudorienta Azio kaj suda Ĉinio kun vidaĵoj tiom sude kiom ĝis Srilanko, Singapuro kaj norda Borneo. Ĝi estas rara pasmigranto en Koreio kaj Japanio.
Malgranda parto de la populacio regule moviĝas okcidenten aŭtune kaj oni vidis birdojn en plej parto de landoj de Eŭropo, Mezoriento kaj Nordafriko. Ĝi estas vidata ĉiujare inter septembro kaj novembro en marbordaj rigardejoj en areoj kiaj Britio, Nederlando kaj Skandinavio kun eventualaj birdoj kiuj aperas en printempo. Kelkaj restas por vintri en landoj kiaj Hispanio, Portugalio kaj Maroko.
Ekologio
Ĝi estas birdo de malferma kamparo, ĉefe de ebenaj areoj de malaltaj teroj. Ĝi loĝas en herbejoj, stepoj kaj kultivejoj, prefere pli fekundaj, humidaj habitatoj. En Eŭropo ĝi estas plej ofte vidata en kanoj kaj insuloj. Ĝi loĝas sola aŭ en malgrandaj grupoj.
Kiel ĉe aliaj pipioj, ankaŭ tiu specio estas insektovora. Ili manĝas ĉefe surgrunde kaj faras ankaŭ mallongajn flugojn por kapti flugantajn insektojn. Ili manĝas ankaŭ kelkajn semojn.
La nesto estas farata el herbo aŭ musko kaj estas konstruita surgrunde ĉe herbotufo.
Schluchsee (komunumo)
Schluchsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo, borde de samnoma rezervuja lago Schluchsee. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Indiĝenaj aŭstralianoj
Aŭstraliaj aborigenoj kaj torresmarkolaj insulidoj estas  indiĝenaj aŭstralianoj – la unuaj loĝantoj de Aŭstralio. Iliaj prapatroj malkovris la landon, jardekmilojn antaŭ ol la eŭropanoj trovis ĝin. Ili verŝajne alvenis al Aŭstralio antaŭ iom pli ol 50.000 jarojn, sed la preciza dato estas daŭre necerta.
Priskribo
Indiĝenaj kulturoj uzas kantojn, dancojn kaj pentraĵojn por esprimi fabelojn de la revado (angle the Dreaming) aŭ la revtempo (angle the Dreamtime) — fabelojn pri prapatroj, lokaj bestoj kaj la pejzaĝo. Paroliĝas ĉirkaŭ 200 indiĝenaj lingvoj malsamaj; ĉiuj, krom ĉirkaŭ 20, tre endanĝerigitaj. Indiĝenaj homoj ankaŭ parolas kreolajn lingvojn kaj la anglan.
La toresmarkolaj insuloj estas inter kontinenta Aŭstralio kaj Nov-Gvineo.
Laŭ la supera tribunulo de Aŭstralio, aborigeno aŭ torresmarkola insulido estas homo,
Hodiaŭ, la indiĝenoj nombras ĉirkaŭ 50 mil -- proksimume 2.5 procentoj de la nuntempa aŭstralia loĝantaro. De indiĝenaj aŭstralianoj, ses procentoj identigas sin kiel torresmarkolaj insulidoj, kvar procentoj agnoskas kaj torresmarkolaj insulidaj kaj aborigenaj prapatroj, kaj la aliaj 90 procentoj identigas sin kiel aborigenoj.
Brita koloniigo de Aŭstralio komenciĝis en Sidnejo en 1788. Ĝi havis gravajn sekvojn por indiĝenaj homoj. La plej tuja sekvo - nur kelkajn semajnojn post la unua alveno de koloniistoj - estis ondo da epidemiaj malsanoj devenitaj el aliaj kontinentoj. Variolo sole mortigis pli ol 50 procentojn de la aborigena loĝantaro de la sidneja loko. La dua sekvo de koloniigo estis, ke la britaj koloniistoj alproprigis terajn kaj akvajn rimedojn. Tria sekvo estis rekta perforto - amasaj mortigoj faritaj de koloniistoj per fusiloj. Tamen, multaj indiĝenaj homoj adaptiĝis al eŭropida kulturo; ili laboradis ekzemple kiel brutistoj.
Dum la deknaŭa jarcento, britaj koloniaj registaroj ne agnoskis la indiĝenajn gentojn kiel posedantojn de siaj prapatraj teroj. La manko de agnosko daŭris post la federaciiĝo de Aŭstralio je 1901. Ŝanĝo komenciĝis je 1956, kiam la registaro de Suda Aŭstralio faris novan leĝon, dirantan ke la pitĵantĵatĵara gento ja estas la posedanto de sia hejma loko. La la alta kortumo de Aŭstralio decidis, ke la kontinento ne estis terra nullius (tero nenies), kiam la anglaj setlantoj alvenis en 1788, kaj ke estas eble en specialaj cirkonstancoj pruvi, ke ekzistis indiĝenaj juraj rajtoj pri tero, kiuj ankoraŭ daŭras
Revenigo de kulturaj eroj
Indiĝena kranio de batalinto de la 19-a jarcento nomita Yagan estis redonita de la Urba Muzeo de Liverpool en 1997 post kiam ĝi estis entombigita en la tombejo de Everton. Tio instigis ondon da polemiko pri ties reveno al Aŭstralio kiam komunumestroj ne povis decidi kien entombigi ĝin kaj aliuloj diris, ke ĝi ne devis reveni al sia hejmlando.
En januaro 2006, National Museums Liverpool ricevis peton por la reveno de ĉiuj aŭstraliaj homaj restaĵoj en ĝia posedo. Poste estis decidita pri revenigo de la restaĵoj de tri individuoj. En majo de 2009 estraro de la muzeo transdonis al reprezentantoj de la popolo Ngarrindjeri homan kranion, kiu havas por tiu tribo fortan spiritan kaj religian signifon. Ĝi estis aĉetita en 1948 de Dro William Broad de Liverpool, kiu vizitis Aŭstralion inter 1902 kaj 1904 kaj eldonis verkojn pri aŭstraliaj skeletaj restaĵoj. La Ngarrindjeri (signifo: la Popolo) estas grupo de 18 klanoj aŭ "lakinyeri" kiuj parolas similajn dialektojn kaj havas familiajn konektojn ĉirkaŭ la malalta parto de la Murej-Rivero, la okcidenta duoninsulo Fleurieu kaj Coorong, en suda Aŭstralio.
Ceteraj restaĵoj revenos sekve de konsultoj kun la aŭstraliaj indiĝenaj komunumoj de la lokoj de kie ili devenas. Kelkaj el ili estis kolektitaj en la insulo Darnley en la Markolo de Torres inter Aŭstralio kaj Nov-Gvineo, de esploristoj dum vojaĝo de la Rattlesnake en 1849. La muzeo akiris ilin de la Muzeo de la Kastelo de Norwich en 1956. La aliaj restaĵoj kredeble devenas de norda Kvinslando. Ili estis alportitaj al la Muzeo de Liverpool de la Wellcome Historia Kuraca Muzeo en Londono, en 1981. Ĉi tiu muzeo posedis ilin ekde 1933.
Post sia reveno la restaĵoj restos en loko ĉe la Nacia Muzeo de Aŭstralio, en la ĉefurbo Kanbero.
Skista parko Lehesten
Priskribo
La Blua oro de Turingio, la ardezoj tegmenta kaj mura, jam ekde la 13-a jarcento ekspluatatas en Lehesten. La urbo situas je ĉ. 700 metroj super la marnivelo sur la erikejo Steinerne Heide kaj intimege estas ligita al tiu krudmaterialo.
Ŝtono (apartigilo)
Ŝtono havas diversajn signifojn:
Skista parko Lehesten
Priskribo
Oni ofertas al la vizitantoj interesajn enrigardojn en la labor- kaj vivokondiĉojn de la ministoj; aparte la laborkvanto kaj povumo de la homoj el la pasinteco impresegas.
La muzeo-parko situas ene de Naturpark Schiefergebirge, naturprotektata regiono ĉe Rennsteig.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 113
Barata kinematografio
Barataj filmoj (neformale kaj ne tute precize Bollywood, Bolivudo) produktataj ĉefe en Bombajo, ankaŭ nomataj masala movies, akiris internacian popularecon precipe per enmetitaj pasaĝoj kun kantadoj kaj dancado kaj specifaj barataj komediaj elementoj. En Barato ili estas ŝatataj pro la sama kaŭzo, sed pleje dank’ al socia subtono kaj morala mesaĝo (ekzemple, subteno de laborantaj virinoj, kondamno de geedziĝo per interkonsento inter gepatroj, forigado de kasta sistemo ktp.), kiujn enhavas ĉiu el tiuj ĉi filmoj, filmitaj tre ofte por konkreta celgrupo.
Barata komerca kinematografio (en hindie parolantaj regionoj Bollywood, en aliaj ŝtatoj ekzistas propraj produktantoj, kiel Kollywood en Tamilnado, kie tamilaj fimoj estas filmataj) estas la plej postulata formo de distro kaj parte ĝi laŭvorte influas vivon de nemulta kvanto de barata loĝantaro.
Bombajo, Bollywood, Taĝmahalo
Bombajo, Bollywood (la centro de la plej granda filma industrio en la mondo), Taĝmahalo, pilgrimaj lokoj de hinduistoj kaj muslimoj, kristanaj misioj, vilaĝetoj en forejoj, praarbaroj, montaroj kaj marĉoj... tio estas lokoj, kiuj viviĝas danke al dekoj de neripetitaj homaj sortoj. Kunpuŝiĝo de tiel por eksterazianoj kaj eksterbaratanoj malproksimaj kulturoj, valoroj kaj mentalitoj elvokas vicon da demandoj, kiujn oni nur tre malfacile respondas.
Bollywood, simboloj kaj ceteraj filmoj
Ĝisserĉi signifon de kelkaj simboloj en barata kulturo estas laboro por sciencisto aŭ por entuziasmiĝinta favorulo de tiu ĉi lando. La filmojn oni filmas ĉefe en la hinda kaj ceteraj en pluaj barataj lingvoj (tamila, malajala, bengala). Ili estas pli malmulte konataj, ĉar oni plimulte distribuas ilin en donita lingva regiono.
Termino Bollywood estis kreita, por ke ĝi unuigu Bombajon (la urbo nun nomiĝas Mumbajo) kaj "Hollywood". Mombajo estas ĉefa centro por produktado de barataj filmoj – la t.n. masala movies.
La barata kaj usona stiloj de filmado
La filmoj estas plimulte en la hindia, ili estas tre vivaj, aktivaj kaj „trokolorigitaj“. Bolivudaj filmoj havas propran sencon por internan logikon kaj ili oscilas inter surrealismo kaj eŭropigita romantismo. Ili klopodas tre alproksimiĝi al usona stilo de filmado – per agada linio, temoj kaj teknikaj procesoj.
Prominentaj filmartistoj
La plej sukcesplena aktoro de Bollywood estas Amitabh Bachchan (*1942, Allahabad), kiu laboras jam 38 jaroj por filmo. Li havas la plej multajn dekoraciadojn - baratajn kaj internaciajn - de aliaj barataj aktoroj. Post descendo malantaŭ 1985, li retravivas florepokon. Ankoraŭ hodiaŭ aktoras en filmoj (Khabi Khushi Kabhie Gham, 2001, dramo, trad. Iam bone kaj iam malbone), ofte kun lia edzino Jaya Bachchan.
Shah Rukh Khan (*1965, Nov-Delhio), nomito King Khan, estos la sola postanto de Amitabh Bachchan. Nuntempe li estas la plej granda filmstelo de Barato. Antaŭ 1997 li aktoris plejofte gangsterojn, batemulojn aŭ latronojn. Post tio li komencis aktori rolojn de romantikaj herooj, kio farigis lin mondfama. Liaj pli grandaj bonaĵoj estas Kuch Kuch Hota Hai (1998, komedio trad. Io ajn okazis), Devdas (tragedio, literatura filmigo, 2002), Kal Ho Naa Ho - Indian Love Story (2003, tragedio, trad. Vivu kaj ne pensu sur morgaŭ - Barata amrakonto), Kabhi Alvida Naa Kehna (2006, dramo, trad. Neniam diru adiaŭ).
Aishwarya Rai (*1973, Mangalore) transformiĝas pli kaj pli al la plej granda barata filmartistino. Ŝi estis Miss Barato kaj Miss Universo en 1994. Ŝi estas okupita nuntempe en multaj filmoj. Ŝi aktoris elstarajn rolojn en Devdas kaj The heart of India (2005, dramo, trad. La koro de Hindio).
Kajol Devgan (*1975, Mumbajo) aktoris ofte al flanko de Shah Rukh Khan, kiel en Kuch Kuch Hota Hai kaj Kabhi Kushi Kabhie Gham. Ŝi devenas de familia de aktoroj. Ĝis 2006 ŝi estis en patrineco.
Preity Zinta (*1974, Simla) estas unu de la plej amataj filmaktorinoj de Bollywood kaŭze de ŝiaj brilantaj sentimentalaj roloj, kiel en Dil Se (dramo, 1998, trad. El la koro) aŭ Kal Ho Naa Ho - Indian Love Story.
Muziko, kantado kaj danco
La muziko, respektive la kantado estas ĉefaj partoj de la filmoj. Ĉiam estas donita ĉefa motivo (melodio), kiu senĉese ripetiĝas kaj (aŭ) ŝanĝiĝas. Tipaj estas amasaj dancscenoj. Ĉefrolulo antaŭkantas kaj antaŭdancas, malantaŭ li grupoj da viroj kaj virinoj faras movigan kulison kaj ensemblon. Antaŭe estis tipa, ke profesiaj kantistoj pruntedonis voĉojn al roluloj, hodiaŭ la roluloj kantas mem.
Amo
Bolivudaj filmoj estas optike tre alogemaj kaj „supertempe“ kaj ĝis senfine priskribas amon.
Vizitado en kinoj
Vizitado en kinoj prezentas por baratanoj specialan specon de amuzo, dank‘ al leĝerigita ĝenro, longa daŭro kaj atmosfero, kiu regas en spektaklejo, estas permesite dum la prezentado foriri por refreŝiĝi, trinki kaj diskuti.
Ansotana
Ansotana dialekto estas dialekto de la aragona lingvo, kiu estas parolata en la aragonaj vilaĝoj de Ansó, Fago kaj Biniés (Canal de Berdún).
Oni ne prononcas la -r vortofine en Ansó, sed ja en Fago.
24503 Kero
24503 Kero estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Schneisingen
Schneisingen (prononcu ŝnajsingən) estas komunumo en la distrikto Zurzach de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1279 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Schneisingen situas sude de la Tavola Ĵuraso ĉe ties transiro al la Svisa Mezlando en flanka valo de la Surbvalo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj kaj setlejoj Hüniken, Oberschneisingen, Mittelschneisingen, Unterschneisingen kaj Widen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,26 km², de kiuj 3,43 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,77 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 611 m s.m. sur la monto Schüliberg, dum la plej mallata punkto troviĝas sur alteco de 440 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Surbo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schneisingen limas en nordo al Wislikofen, en nordoriento al Siglistorf, en oriento al Niederweningen, en sudo al Ehrendingen, en okcidento al Lengnau, kaj en nordokcidento al Böbikon.
Trafiko
La komunumo Schneisingen estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Döttingen al Niederweningen. Komence de la 19-a jarcento ekzistis planoj konstrui fervojlinion tra la Surbvalo, kiel daŭrigo de la linio de Zuriko-Örlikon, kiu finiĝas en en Niederweningen. Sed la projekto dum la 1-a mondmilito en la jaro 1915 estis forlasita pro monomanko.
Tra Schneisingen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17 de Döttingen al Dielsdorf.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schneisingen datiĝas el la jaro 1113 kiel Sneisanch.
Oviglio
Oviglio estas komunumo de Italio.
Schneisingen
Historio
Dum mezepoko la alta jurisdikcio pri Schneisingen apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj ek de ties formorto en la jaro 1264 al ties heredantoj la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio unue apartenis al la Baronoj de Regensberg kaj poste la la Episkopejo Konstanco. La malalta jurisdikcio fine transiris al la Monaĥejo Sankt-Blasien, kiuj jam estis grava bienposedanto en Schneisingen.
Éva Ráduly-Zörgő
RÁDULY-ZÖRGŐ Éva (ra:guj-soergoe:) estas rumania hungara atletino (lancoĵetistino), psikologino, logopedino naskita en Kluĵo la 23-an de oktobro 1954. Ŝi estas la filino de psikologo Benjámin Zörgő.
Schneisingen
Historio
Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Schneisingen estis atribuita al la Grafejo Baden. La Monhaĵejo Sankt-Blasien pandigis la mallatan jurisdikcion en la jaro 1681 al la badena familio Schnorf, al kiu ĝis la Helveta Revolucio apartenis la subvoktoj.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, la komunumo dum kvin jaroj apartenis al la tiama Kantono Baden. Per la mediacia akto en la jaro 1803 la Kantono Baden estis dissolvita kaj integrita al la nova Kantono Argovio. Schneisingen fariĝis komunumo de la argovia distrikto Zurzach.
Éva Ráduly-Zörgő
Biografio
Éva Ráduly-Zörgő diplomiĝis en UBB de Kluĵo pri psikologio en 1977, en Bukareŝto pri korpkulturo en 1982. Ŝi estis plurfoja landa ĉampionino je lancoĵeto, rekordtenantino, universitata ĉampionino (Meksiko 1979), gajninitino de selektita Eŭropo (Montreal 1979), de Euroxpa-pokalo (Toronto 1979), plurfoja Balkan-ĉampionino, trifoja olimpikanino (Munkeno 1972, Montrealo 1976, Moskvo 1980) veteranino Eŭropo-ĉampionino (Budapeŝto 1990).
Raberger
Raberger estas la familia nomo de la sekvantaj uloj:
Raaz
Raaz (hindie: राज़, Urdu: راز, tradukite: sekreto) estas titolo de pluraj filmoj el Bollywood:
Gouesnou
(jen france, bretone Gouenoù) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Brest, kreita en 1973. Fine de en la komunumo vivis.
Vincent Beaupre
Vincent Beaupré
Vincent Beaupré [boPRE] (naskiĝis 1914, mortis la 16-an de septembro 1984) aktivadis dum la sesdekaj kaj sepdekaj jaroj de la 20a jarcento. Li esperantistiĝis en 1960 kaj partoprenis la Universalan Kongreson de Esperanto en Budapeŝto en 1967. Kun granda entuziasmo li revenis al sia urbo, Kebeko, kaj fondis la Kebekan Esperanto-Klubon. Li estis ties prezidanto en 1965, kiam, laŭ lia mesaĝo en la kluba gazeto L’ Alvoko, ĝi atingis “102 aktivajn membrojn”.
De la jaro 1968 kaj dum la 70aj jaroj, li estis estrarano de Kanada Esperanto-Asocio (KEA) kaj ofte, spite al la distancoj, vojaĝis al la estraraj kunsidoj. Li kompreneble partoprenis en kelkaj kongresoj de KEA. Malgraŭ malbona sanstato li ĉeestis la fondiĝon de Esperanto-Societo Kebekia en septembro 1982.
En 1972 li publikigis Esperantan tradukon de ses el la Kristnaskaj Rakontoj de la franc-kanada verkisto Louis Fréchette (1839–1908). Lia traduko ne estis presita, sed parte tajpmaŝine-karbpapere, parte multobligmaŝine multobligita de la kebekia Esperantisto frato Paul Durette (1900–1972). Esperanto-Societo Kebekia planas publikigi novan, reviziitan eldonon de tiu traduko en 2013.
Nekrologo estis publikigita, laŭ informoj de Paul Ronald kaj Viktoro Jaar, sur la dorsa kovrilo de la tiama KEA-informilo Alumeto, numero 11, novembro 1984, de kie devenas granda parto de la ĉi-supraj informoj.
Monumento de Petr Bezruč
Monumento de Petr Bezruč estas monumento dediĉita al Petr Bezruč. Ĝi situas en urbo Opava.
Törbel
Törbel estas komunumo en la distrikto Vispo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 508 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Törbel situas en Supra Valezo alte super la valo de la rivero Vispa kun bela vido al la valo kaj la Alpoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Törbel kaj la setlejoj Burge, Bina, Zen Blattu, Brunnen, Feld, Fura, Hofmatte, Moosalp, kaj Ze Springu.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,59 km², de kiuj 28,4% estas kovritaj de arbaro, 37,9% servas por agrikulturo kaj 2,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Törbel limas en nordo al Bürchen, en nordoriento al Zeneggen, en oriento al Stalden, en sudo al Grächen, en sudokcidento al Embd, kaj en okcidento al Unterbäch.
Trafiko
Al Törbel kondukas veturebla vojo ek de la kantona vojo ek de Stalden. Pere de poŝtaŭtolinio de Törbel al Stalden la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Törbel datiĝas el la jaro 1034 kiel Dorbia. En la jaro 1333 la vilaĝanoj de Törbel liberaĉetis sin de la interezrajtoj, kiuj apartenis al vilaĝaj barnoj. En la jaroj 1392 kaj 1400 estis kreitaj regularoj pri la akvoutilizado. En la jaro 1463 estis fondita la kamparana gildo kaj el la jaro 1507 datiĝas la statuto pri la alpoutilizado. En la jaro 1531 estis farita la civita deklaro kaj en la jaro 1533 malfermita la civitana libro.
3407 Jimmysimms
3407 Jimmysimms estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la usona informadikisto James A. C. Simms III.
Igazság
Igazság (Justeco)
NGC 4261
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-André-le-Gaz
Saint-André-le-Gaz estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Andréens.
Heguri
Heguri (平群町 [heguri-ĉoo], laŭ Transskribado Hepburn/Kunrej: Heguri) estas urbeto en Gubernio Nara en Japanio.
(24505) 2001 BZ
(24505) 2001 BZ estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ĝi orbitas, kun notinda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero kaj do estas ano de la "Greka Tendaro".
Rabitti
Rabitti estas la familia nomo de la sekvantaj uloj:
De vulgari eloquentia
De vulgari eloquentia ([de vulˈɡari eloˈkwentsi.a], [deː wʊɫˈɡaːriː eːɫɔˈkᶣɛnti.aː], {aŭ [de vulˈɡaːri eloˈkwɛntsja]; Pri nacilingva elokvento) estas la titolo de latina eseo de Dante Alighieri. Dekomence intencata por kvar libroj, ties verkado estis abandonita en la mezo de la dua libro. Ĝi estis probable komponita tuj post Dante iris al ekzilo; interna pruvaro indikas daton inter 1302 kaj 1305.
En la unua libro, Dante studas la rilaton la Latino kaj la gepatra lingvo, kaj la serĉado de "eminenta" gepatra lingvo en la areo de Italio; la dua libro estas analizo de la strukturo de la kanto (literumita ankaŭ kiel canzuni en Sicilia), kio estas Literatura ĝenro disvolvigita en la Sicilia Skolo de Poezio.
Latinaj eseoj estis tre popularaj en la Mezepoko, sed Dante faris kelkajn plinovigojn en sia verko: unue, la temo (verkado en gepatra lingvo) estis malofta temo en literatura diskutado tiame. Ankaŭ grave estis kiel Dante alproksimiĝis al tiu temo; tio estas, la argumento por doni al la gepatra lingvo la saman dignecon kaj legitimecon kiun la Latino tipe ricevas. Finfine, Dante verkis tiu eseon por analizi la originon kaj la filozofion de la gepatra lingvo, ĉar, en sia opinio, tiu lingvo ne estis io stata, sed io kiu evoluas kaj bezonas historian kuntekstigon.
Naperville
Naperville estas urbego en Usono, en la subŝtato Ilinojso, en kantonoj DuPage kaj Will. Ĝi estas antaŭurbo de Ĉikago.
Geografio
Naperville situas sur montetaro en meza parto de Usono, en nordorienta parto de Ilinojo. Aurora (Ilinojo) troviĝas 12 km.
Historio
Naperville fondiĝis en 1831 fare de Joseph Naper. Baldaŭe malgranda fortikaĵo konstruiĝis apude. La setlejo urbetiĝis (aŭ vilaĝiĝis) en 1857, dume ĝi estis administra centro de kantono inter 1839-1868 kaj ankaŭ terkultivada urbeto. La unua fervoja interligo al Ĉikago okazis en 1864. La urbeto urbiĝis en 1890. Baldaŭe ĝi evoluis kiel antaŭurbo de Ĉikago. Inundo okazis en 1996.
Klimato
En Naperville la temperaturo averaĝe varias inter 3-15 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 28 °C. La malvarmo kulminas en januaro averaĝe -9 °C. Jare oni mezuras precipitaĵojn po 987 mm. En ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj.
Trafiko
El Naperville kuras aŭtoŝoseoj kaj trajnoj al Ĉikago kaj Aurora. Flughaveno de Ĉikago troviĝas 40 km, krome hejme funkcias privata flughaveno.
Roberto Accornero
Roberto Accornero (naskiĝis en Ivrea) estas itala aktoro kaj  dublisto.
En la pluraj roloj, kiujn li ludis, estis tiu de patro Angelo Dell'Acqua en la miniserialo Johano XXIII: La Papo de Paco, kaj tiu de kapitano Aloisi en la serio Il maresciallo Rocca.
László Verebélÿ (kuracisto)
László Verebélÿ [lAslO verebEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Verebélÿ László estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis verebélyi.
László Verebélÿ naskiĝis la 1841 en Aŭstra Imperio en Hungara reĝlando en Trencsén (nuntempa Trenčín en Slovakio). Li mortis la 1922 en Budapeŝto.
Biografio
László Verebélÿ akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pest en 1865, poste iomete li plulernis en universitato en Vieno. Post siaj studoj li laboris kaj instruis en kliniko de Pest (urbo). En 1869 li studvojaĝis al Vieno, Berlino, Parizo kaj Londono helpe de stipendio. Hejmenveninta en la sekva jaro li iĝis kirurgo en hospitalo pri malriĉaj geinfanoj, krome li estis nomumita privata profesoro de Universitato de Pest.
Monotipa taksono
En biologio, Monotipa taksono estas taksonomia grupo kun nur unu tipo. La uzo diferencas iome inter botaniko kaj zoologio:
En botaniko, Monotipa taksono estas taksono, kiu havas nur unu specion: Ginko estas monotipa genro, dum Ginkgoaceae estas monotipa familio. La terminon "monotipa" oni ne uzas, kiam specio inkluzivas pli ol unu tipon; kelkaj specioj povus inkluzivi kelkajn subspeciojn (aŭ aliajn infraspecifajn taksonojn) ĉiu el kiuj havas tipon. Pli taŭga termino ĉe tiaj kazoj estus unuspecia.
Laŭ evolua biologio, taksonomio estas rimedo reprezenti konojn pri filogenetiko. Tiele, estas kutime evitata establi monotipajn taksonojn se tio ne ŝajnas garantiita ekzemple per filogenetika pruvo kia fosilio aŭ rilato kun analizoj de kladoj.
17934 Deleon
17934 Deleon estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christopher Lee DeLeon, gajninto de la kvara rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro lia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Saint Joseph Central High School de Sankta Jozefo (Misurio Usono).
Racicot
Racicot estas la familia nomo de la sekvantaj uloj:
Képes Újság
Képes Újság (Ilustrita gazeto)
Hayato Suzuki
Hayato Suzuki (鈴木 隼人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Ventforet Kofu.
Jun Muramatsu
Jun Muramatsu (村松 潤, n. ) estas japana futbalisto.
Gulivero (ludo)
ORIGINALA NOMO: Gulliver. KREINTO: Juan A. del Castillo. UNUA ELDONO: Ĉi tiu, 26-11-2002. LUDANTOJ: 2 aŭ pli.
LUDREGULOJ POR 2 LUDANTOJ
MATERIALO
Tiu de la klasika ŝakludo. Tamen, fakoj estu sufiĉe grandaj por ke kelkaj ludpecoj povu samtempe situi sur la sama fako. Krome, ĉiu ludanto bezonos po unu paperpecon kaj skribilon.
MALEGALOJ AL KLASIKA ŜAKLUDO
- Ludvicoj okazas samtempe. Ĉiu ludanto kaŝe notu la ordonojn por siaj ludpecoj. Poste, ambaŭ ludantoj montros siajn ordonojn.
- Iom, ies kaj iaj ajn ludpecoj rajtas situi sur la sama fako.
- Ludpecaj valoroj: Reĝo = infinito, Damo = 4, Turo = 3, Ĉevalo/Kuriero = 2, Peono = 1.
- Poentoj taŭgas por movi, interŝanĝi aŭ por batali.
Eichberg
Eichberg (kio signifas en la germana lingvo kverkomonto) estas nomo de diversaj lokoj, montoj kaj personoj.
Gyöngyössolymos
Gyöngyössolymos [djondjoŝŝojmoŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Gyöngyös. Solymos signifas: falka.
Gulivero (ludo)
- MOVO: ĉiu ludanto rajtas movi en la sama ludvico unu aŭ kelkajn pecojn proprajn, kies tuta valoro ne sumu pli ol 5 poentoj. Reĝa movo malhelpas alian movon samludvice.
Gyöngyössolymos
Situo
Gyöngyössolymos situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Gyöngyös troviĝas 5, Parád 17, Pásztó 26 kilometrojn.
Gulivero (ludo)
- INTERŜANĜO: eblas anstataŭigi unu aŭ kelkajn pecojn amikajn situantajn sur la sama fako, per unu aŭ kelkaj pecoj propraj jam kaptitaj. La tuta valoro de la enirantaj ludpecoj ne estu pli grandaj ol tiuj de la elirantaj.
Gyöngyössolymos
Historio
La unua mencio devenis el 1212. La kampoj longe apartenis al familio Solymosi (ŝojmoŝi) aŭ episkopejo de Eger. Oni minas ŝtonojn apud la vilaĝo. Sur la deklivoj oni kulturas vinberojn.
Gulivero (ludo)
- BATALO: se ĉiuj ludpecoj sur la sama fako estas amikaj, okazos nenio. Sed se ili apartenas al ambaŭ ludantoj, okazos batalo. Ĉiu ludanto sumu la tutan valoron de siaj pecoj tieaj. Se ambaŭ sumoj egalus, okazus egaliĝo: tiuj pecoj ĵus alvenintaj en la batalan fakon devos retroiri en siajn respektivajn devenajn fakojn. Ĉiu peco rajtas retroiri po unu fojo en ĉiu ludvico. Peco devigata dufoje retroiri dum la sama ludvico, estu kaptita. Se ne okazas egaliĝo, kiu pli sumis, tiu venkas la batalon. La venkitaj pecoj estu kaptitaj.
- Situacio sur la ludtabulo ne ŝanĝiĝas ĝis ĉiuj ordonoj estas plenumitaj. Tio ĉi signifas, ke ordono sendita al iu ludpeco ne estu influita de la ceteraj propraj samludvicaj ordonoj.
KELKAJ SPECIALAJ AFEROJ RILATE AL REĜOJ KAJ PEONOJ
- Reĝo neniel estas defendata de amikaj ludpecoj kuŝantaj sur lia sama fako.
- Peonoj moviĝas kiel Reĝo, tio estas: antaŭen, malantaŭen kaj diagonale.
- Peonoj ne kaptas "preterpasante" aliajn peonojn.
D4(pD5,ĉF5) > Peono sur D4 moviĝas en fakon D5. Ĉevalo sur D4 iros en F5.
E5(p+k) = t > Interŝanĝo inter Peono kaj Kuriero sur E5 kaj Turo jam kaptit
Jelly Arányi
Jelly Arányi [jeli arAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Arányi Jelly estis hungara-brita pianisto, altlerneja instruisto. Ŝia nobela antaŭnomo estis hunyadvári [hunjadvAri].
Jelly Arányi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Florenco.
Vranovice (distrikto Brno-provinco)
Vranovice (Branowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi situas 30 km sude de Brno sur fervojlinio Břeclav–Brno en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov.
Esperanto-Klubo de San-Min-o
Esperanto-Klubo de San-Min-o （安顺三民华文独中世界语学会） fondiĝis en 2012.