cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trassenheide
Trassenheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, borde de la Balta Maro kaj precipe estas feriejo. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 961 loĝantojn. La teritorio estas parto de la insulo Usedom en la Balta Maro, kaj administre apartenas al la komunumaro Amt Usedom-Nord.
Ambaŭseksema viŝado
Ambaŭseksema viŝado aŭ ambaŭseksema nevidebligo estas la tendenco ignori, forigi, falsi, aŭ reinterpreti evidentaĵojn pri ambaŭseksemo en historiaj verkoj, akademiaj verkoj, aktualaĵoj kaj aliaj unuarangaj fontoj. En sia plej ekstrema formo, ambaŭseksema viŝado povas inkludi neadon de la ekzisto de ambaŭseksemo. Ĝi ofte estas manifestaĵo de la bifobio, kvankam ĝi ne nepre inkludas evidentan antagonismon.
Precipe en la GLAT-a komunumo estas pligrandiĝantaj inkludo kaj videbleco de ambaŭseksemuloj. Usona psikologiisto Beth Firestone skribas, ke depost kiam ŝi unue verkis sian libron pri ambaŭseksemo, en 1996, "ambaŭseksemo gajnis videblecon, kvankam progreso ne estas ebena kaj konscio pri ambaŭseksemo ankoraŭ estas minimuma aŭ forestas en multaj el la plej izolitaj regionoj de nia lando kaj internacie."
"Ambaŭseksemo" estas uzata en Esperanto kiel traduko de la okcidenta pseŭdoklasika faktermino bisexualitas, kiu antaŭ la 1970-aj jaroj estis medicina diagnozo, kiun la ambaŭseksema movado reprenis por si mem. Ĝi tamen estas ioma misnomo, ĉar homoj identiĝantaj kiel bisexual ĝenerale konsideras la sekson de sia partnero negrava kaj preskaŭ neniam limigas sian allogon al la tradicia seksa duumo. Sekve ĉi tiu artikolo temas ankaŭ pri viŝado de ĉiuseksemo, pli nova kaj moderna termino kreita por ne implici seksan duumismon.
Motivoj
En artikolo verkita por la 10-a datreveno de la eseo de Yoshino, Heron Greenesmith argumentas, ke ambaŭseksemo estas imanente nevidebla en juro. Procesantoj estas supozite unuseksemaj ĝis oni pruvis la kontraŭon, kaj kiam ajn ambaŭseksemo estas jure rilata, jura kulturo forviŝas ĝin, ĉar ĝi komplikas jurajn argumentojn, kiuj dependas de supoze duumisma naturo de sekseco.
En la GLAT-a komunumo, ambaŭseksema viŝado povas radiki en kredo, ke la ambaŭseksema komunumo ne meritas egalnivelan staton aŭ inkludon en gejaj kaj lesbaj komunumoj.
Ekzemploj
Malgejaj kaj gejaj homoj, kiuj faras ambaŭsekseman viŝadon, povas pretendi, ke ambaŭseksemuloj estas aŭ enŝrankaj samseksemuloj (geja/lesba) aŭ aliseksemuloj, kiuj nur eksperimentas pri sia sekseco. Shiri Eisner kaj aliaj rimarkis, ke oni emas diri, ke virinaj ambaŭseksemuloj estas vere aliseksemaj dum viraj ambaŭseksemuloj estas vere samseksemaj. Eisner argumentas, ke tio spegulas la ĉieestan viran rigardon al la mondo: ĉiukaze oni kredas, ke la ambaŭseksemulo vere volas seksumi kun viro.
Alia ofta manifestaĵo de ambaŭseksema viŝado estas la tendenco nomi ambaŭseksemulojn aliseksemaj, kiam ili intime rilatas kun aliseksa homo, kaj nomi ilin samseksemaj, kiam ili intime rilatas kun samseksa homo.
En la GLAT-a komunumo
Oni longe malatentis ambaŭseksemulojn en la debato pri samseksaj edzeco kaj edzineco. Unue, kie samseksa edz(in)iĝo estas kontraŭleĝa, kampanjantoj por ĝi malzorgis mencii la nekonsistecon de edzecaj leĝoj rilate ambaŭseksemulojn, kies rajto edz(in)iĝi dependas tute de la sekso de sia partnero. Due, kiam samseksa edz(in)iĝo estas laŭleĝa, ambaŭseksema partnero estas ĝenerale diskutata kiel lesba aŭ geja. Ekzemple, unu el la unuaj homoj, kiuj edziniĝis al virino en Usono, Robyn Ochs, estis vaste nomata lesbanino de la gazetaro, malgraŭ ke ŝi identis sin en intervjuoj kiel ambaŭseksema. Finfine oni nemalofte nomas tiun koncepton "gejaj edziĝo kaj edziniĝo," kvankam "geja" ĝenerale temas nur pri samseksemuloj.
En 1991 eldoniĝis unu el la semaj verkoj en la historio de la moderna movado por ambaŭseksemaj rajtoj, Bi Any Other Name: Bisexual People Speak Out, antologio redaktita de Loraine Hutchins kaj Lani Ka'ahumanu, sed tiu antologio devis konkuri en la Lambdaj Literaturaj Premioj en la kategorio Lesba Antologio, kaj perdis la premion. En 2005, Directed by Desire: Collected Poems, postmorta verkaro de la ambaŭseksema Jamajk-usona verkisto June Jordan, devis konkuri en la kategorio "Lesba Poezio," kaj gajnis ĝin. Tamen la ambaŭseksema komunumo kondukis plurjaran kampanjon, kiu finfine rezultigis la aldonon de Ambaŭseksema kategorio, komencante en la 2006 premioj.
En la pli vasta socio
Iuj gazetoj, libroj, televidaĵoj, filmoj, kaj retejoj parolis pri ambaŭseksema konduto en antikvaj kulturoj, kiaj antikvaj Grekio kaj Romio, aŭ neokcidentaj kulturoj, kiaj indiĝenaj amerikanoj, kiel pruvo, ke oni vaste akceptis samseksemon en aliaj epokoj kaj kulturoj, kvankam ili estus pli trafe priskribitaj kiel pruvo de la ekzisto kaj akcepto de ambaŭseksemo. Ekzemple, en la antologio de geja Esperanto-poezio Glaŭka lum' aperas du tradukoj de Katulo, la plimulto el kies poemoj temis pri lia amo de iu virino.
La gazetaro en ambaŭa komunumoj ankaŭ parolas pri la "geja kaj lesba" komunumo, ignorante ambaŭseksemajn kaj/aŭ transgenrajn homojn.
Carignan (Ardennes)
Carignan - prononco laŭ sistemo IFA [], - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca lingvo nomiĝas yvoisiens respektive yvoisiennes, se temas pri nur virinoj aŭ knabinoj.
Mésigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
117506 Wildberg
117506 Wildberg estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo Rolf Apitzsch elde sia Observatorio Wildberg en Wildberg (Baden-Virtembergo, Germanio).
De 2000, la urbo Wildberg en la norda parto de la Nigra Arbaro gastigis la observatorion de la malkovrinto, kiu estas dediĉita al la konfirmo de kaj la serĉo de asteroidoj.
11657 Antonhajduk
11657 Antonhajduk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Betty Williams
Betty WILLIAMS (Belfast, Nord-Irlando, Unuiĝinta Reĝlando, la 22-an de majo 1943, mortis la 17-an de marto 2020) estis brita aktivulino kaj kunfondintino, kune kun Mairead Maguire, de Virinoj por paco, organizo, kiu serĉis pacajn solvojn al la nordirlanda konflikto. En 1976 ŝi ricevis, kune kun Maguire, la Nobel-premion pri paco.
Nicollas Katayama
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Betty Williams
Vivo
Williams naskiĝis en katolika familio de Belfasto en Nord-Irlando. Post diplomiĝo de mezlernejo, ŝi eklaboris kiel sekretariino. Ŝi geedziĝis en la aĝo de 18 kaj havis du infanojn.
Malofte por tiu periodo en Nord-Irlando, ŝia patro estis protestanta kaj ŝia patrino estis katolika; Familia fono, kiun Williams poste diris, donis al ŝi inspiron, religian toleremon kaj la vizion, kiu instigis ŝin labori por paco. En la fruaj 1970-aj jaroj ŝi aliĝis al kampanjo kontraŭ perforto gvidita de protestanta pastro. Williams diris, ke ĉi tiu sperto fine preparis ŝin produkti sian propran pacan movadon, kiu temigis krei pacajn grupojn formitajn de iamaj kontraŭuloj, praktiki konfidajn mezurojn kaj disvolvi popularan pacan procezon.
Takahiro Tanaka
Takahiro Tanaka (田中 貴大, n. ) estas japana futbalisto.
Betty Williams
Vivo
La 10an de aŭgusto 1976, dum la plej alta periodo de "problemoj" en Nord-Irlando, armita brita armea patrolo pafis al la aŭto de agento de irlanda respublika armeo sur movoplena strato en Belfasto. La ŝoforo vundiĝis pro la pafado, kaj la veturilo, en kiu li veturis, deturniĝis de la trotuaro, mortigante tri infanojn kaj mortige vundis ilian patrinon.
Takahiro Tanaka
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, FC Machida Zelvia, Briobecca Urayasu kaj Renofa Yamaguchi FC.
Betty Williams
Vivo
McKeown verkis proklamon detaligantan la principojn de la nova movado kaj donis al la organizo sian nomon: "La Komunumo de Paco-Homoj". La movado komencis akceli tra Irlando, kun multaj pacmarŝoj el diversaj urboj kaj multe da mono enspezita por la afero. En nur ses monatoj, la indico de perfortaj okazaĵoj falis ĉirkaŭ 70%
En novembro 1976, ni organizis grandskalan marŝon en Londono, kune kun la vidvino de la brita ambasadoro murdita en Irlando, de la oratora angulo en Hyde Park ĝis Placo Trafalgar. La marŝon partoprenis ankaŭ usona popolkantisto Joan Baez. Krome ili helpis la aktivulojn de la diversaj organizoj, kiuj volis forlasi sian organizon, forlasi la landon, post kiam ili ricevis minacojn sur siaj vivoj.
En decembro 1977, Williams kaj Corrigan ricevis la Nobel-premion pri paco.
En la jaroj post ricevado de la premio, Williams disiĝis de ŝia unua edzo. Ŝi reedziĝis en 1982 kaj translokiĝis al Usono. Williams estis alvojaĝanta preleganto ĉe la Ŝtata Universitato Sam Houston en Teksaso, kiel prezidanto de la World Centers of Compassion for Children (Mondaj Centroj de Kompato por Infanoj) kaj prezidanto de la Instituto por Demokratio en Azio.
En 2006, ŝi aliĝis al kvin aliaj Nobel-premiitoj pri paco: Myrid Corrigan, Judy Williams, Ŝirin Ebadi, Wangari Maathai kaj Rigoberta Menchú Tum, por establi la "Nobel-premiitan Iniciaton" por komuna klopodo atingi justecon, pacon kaj rajtojn por virinoj ĉirkaŭ la mondo. Krome ĝi aktive reklamis la Konvencion por Kontrolo de Komerco de Armiloj, kiu estis subskribita en 2014.
Jaro de la Lernanto
La Jaro de la Lernanto estas ideo de UEA konkretigita de UEA kaj ILEI kune. Ĝi estis lanĉita en Nitra, Slovakio, dum UK 2016, okaze de la Tago de la Lernado (marde). Ĝi daŭros ĝis julio 2017 en Suda Koreio.
Oplot
Oplot (Amplatz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1243.
Jaro de la Lernanto
Komencis agi por koncepti kaj prepari tiun jaron laborgrupon kun
(42168) 2001 CT13
(42168) 2001 CT13 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas, ke ĝi orbitas proksime de punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
4313 Bouchet
4313 Bouchet estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Patrice Bouchet, kunmalkovrinton de la ringoj de Neptuno.
Insulo Tower
La insulo Tower (Tower Island) estas antarkta insulo, 8 km longa kaj 305 m alta, situanta 32 km nordoriente de insulo Trinity. Ĝi situas en la ekstrema nordoriento de la arkipelago Palmer inter la Antarkta duoninsulo en 20 kilometra distanco al la bordo de Duoninsulo Triunuo ĉe Kap Kjellman je la orienta flanko de la enirejo al Charcot Bay, kaj la suda grupo de Sudaj Ŝetlandaj insuloj en 70 kilometra distanco al Deception. Ĝi estis tiel nomita la 30-an de Januaro 1820 de Edward Bransfield de la Royal Navy pro ĝia ronda formo.
Sankt Andrä-Wördern
Sankt Andrä-Wördern estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Évran
Geografio
Évran estas je sud-oriente de Dinan. La kanalo Ille-kaj-Rance tie kuniĝas kun la rivero Rance.
Lokoj kaj monumentoj
Sur la komunumo estas du monumentoj klasitaj historiaj :
Buri
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Itapeva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
André-Jacques Garnerin
André-Jacques Garnerin (naskiĝis la 31-an de januaro 1769, mortis la 18-an de aŭgusto 1823) estis aerbalonisto kaj la inventinto de la senkadra paraŝuto. Li nomumiĝis "oficiala aerveturisto de Francio".
Garnerin naskiĝis en Parizo. Li estis kaptita de britaj trupoj dum la dua fazo de la Napoleonaj Militoj (1792-1797), estis transdonita al la aŭstra armeo kaj kiel militkaptito tenita en la urbo Buda de Hungario (parto de la nuna urbo Budapeŝto) dum tri jaroj. Garnerin mortis en konstrua akcidento kiam li estis frapita per ligna trabo dum fabrikado de balono en Parizo la 18-an de aŭgusto 1823.
Lia unua paraŝuta salto cetere estis rememorigata per la retejo Google la 22-an de septembro 2013.
Altrei
Altrei - por kiu aldona itallingva nomo Anterivo estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Capriana (TN), Carano (TN), Castello-Molina di Fiemme (germ. Kastell-Mühlen im Fleimstal, TN), Truden kaj Valfloriana (TN).
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (88%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 12% parolas denaske la italan.
Metz-Tessy
estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio, kiu la 1-an de januaro 2016 kun la najbara komunumo Épagny fuziis al nova komunumo Épagny Metz-Tessy. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la loĝloko vivis.
Dorothy Crowfoot Hodgkin
Dorothy Mary Crowfoot HODGKIN (Kairo, Brita Imperio, la 12-an de majo 1910 - Shiptons-on-Stour, Unuiĝinta Reĝlando, la 29-an de julio 1994) estis brita kemiistino kiu disvolvis kristalografion de proteinoj, por kiu ŝi gajnis la Nobel-premion pri Kemio en 1964.
Sartana (stacidomo)
Sartana (Сартана, Сартана) estas fervoja stacio en Mariupolo, la deka plej granda urbo en Ukrainio.
Kaĝiro Ĝamamoto
Kaĝiro Ĝamamoto aŭ Kajirō Yamamoto (山本 嘉次郎, Yamamoto Kajirō, 15a de Marto 1902 – 21a de Septembro 1974) estis japana kinreĝisoro, scenaristo, kaj aktoro kiu estis konata pro sia milit-filmoj kaj komedioj kaj kiel mentoro de Akira Kurosawa. La kombinita listo de liaj laboroj kiel reĝisoro de dokumentaj, silentaj, kaj son-filmoj inkludas ĉirkaŭ 90 filmotitolojn dum sia vivodaŭro.
Kariero
Li laboris kiel aktoro en teatro, aliĝis al Nikkatsu kiel helporeĝisoro, kaj finfine ekreĝisoris en 1924 en Tōa Kinema. Post labori por Nikkatsu, li estis dungita de Fotokemiaj Laboratorioj (F.K.L.) en 1934, kie li famiĝis farante filmajn komedioj de Keniĉi Enomoto. Kiam F.K.L. iĝis kompanio Toho, Ĝamamoto entreprenis realismajn dramojn kiel Tsuzurikata kyōshitsu kaj Uma (en kiu stelulis Hideko Takamine), kaj militfilmoj kiel Hawai Mare oki kaisen.
Post la Dua Mondmilito, li plue reĝisoris filmojn, sed iom post iom laboris en televido kaj radio.
Li estas nuntempe plej konata kiel mentoro de Akira Kurosawa, kiu servis kiel helporeĝisoro en 17 liaj filmoj. Li estas ankaŭ responsa pri la kariero de Toŝiro Mifune. Al Ĝamamoto plaĉiz Mifune, kaj rekomendis lin al la reĝisoro Senkiĉi Taniguĉi.
Erantido vintra
Erantido vintra (science: Eranthis hyemalis) estas specio de pereno el familio ranunkolacoj. Nature kreskas en sud-okcidenta kaj centra Eŭropo (Jugoslavio, Bulgario, Italio) kaj okcidenta Azio (Irako, Turkio).
Nomo devenas de la grekaj vortoj: er – printempo, anthos – floro kaj latina vorto hyems – vintro.
Vidu
Erantido
Dorothy Crowfoot Hodgkin
Ŝi proponis progresojn en la arto de X-radioj, metodo uzita por identigi tri dimensiajn strukturojn de kristaloj. Inter ŝiaj plej gravaj eltrovoj estas la strukturo de penicilino kiel proponis Edward Abraham kaj Ernst Boris Chain kaj la strukturo de vitamino B12. Pro tio lasta ŝi iĝis la tria virino kiu gajnis la Nobel-premion de kemio.
En 1969, post 35 jaroj de laboro, Hodgkin povis deĉifri la strukturon de insulino. X-radioj iĝis vaste uzita ilo kaj estis kritika por poste determini la strukturojn de multaj biologiaj molekuloj kies studo de strukturoj necesas por kompreni iliajn funkciojn. Hodgkin estas konsiderita pioniro en la kampo de studo de bio-molekuloj uzante teknikojn de X-radioj.
(10339) 1991 RK17
(10339) 1991 RK17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Vittorio Goretti
Li instruis pri matematiko kaj fiziko en duagrada lernejo de Bolonjo. Kiel amatora astronomo, li dediĉis sin al malkovrado de asteroidoj elde sia privata Observatorio de Pianoro en Pianoro en la ĉirkaŭaĵo de Bolonjo (IAU-kodo : 610). Inter 1996 kaj 1999, li malkovris, laŭ la Minor Planet Center, 26 asteroidojn kaj kunmalkovris 5 pliajn en kunlaboro kun Maura Tombelli, Andrea Boattini kaj Luciano Tesi.
Li estis ano de la Associazione Astronomica Cortina kaj kunlaboras kun la Minor Planet Center (MPC) por la spurado de la de absoluta magnitudo pli granda ol 18,0 fare de la Smithsonian Astrophysical Observatory.
La asteroido 7801 Goretti estis nomita en lia honoro.
La lasta tento de Kristo
La lasta tento de Kristo, aŭ ankaŭ simple La lasta tento, (en greka: Ο Τελευταίος Πειρασμός, O Teleftéos Pirasmós) estas historia romano verkita de Nikos Kazantzakis, unuafoje publikigita en sia originala greka en 1955. La romano priskribas la vivon de Jesuo Kristo kaj liajn luktojn kontraŭ variaj formoj de tento, kiel pro timo, dubo, deprimo, malemo kaj volupto.
Kubšice
Kubšice (Gubschitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
La lasta tento de Kristo
Post sia publikigo, la libro estis kondamnita de la Romkatolika Eklezio kaj de la Grekortodoksa Eklezio; ĝi ekde tiam suferis la akran malakcepton de nombraj kristanaj grupoj kaj de ekstremdekstraj organizaĵoj. Filmo de 1988 adaptis la romanon kaj uzis la saman nomon, reĝisorita de Martin Scorsese; ĝi denove levis similan polemikon.
Kubšice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
La lasta tento de Kristo
La religia tezo de la verko bazas sur la ideo, ke Jesuo devis suferi tentojn; ĉar male lia figuro estus nur tiu de iu ajn filozofo. Li devis akcepti la morton sur la kruco, nur post tento eviti ĝin pro timo.
Občina Radovljica
Občina Radovljica estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Gorenjska. La municipo konsistas el 52 komunumoj kovrante areon de 118,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 18872 homoj. Administra centro de la municipo estas urbo Radovljica.
Loko, priskribo
Občina Tržič en la nordo kaj oriento, Občina Naklo en la sudoriento, Urba municipo Kranj sude, Občina Bohinj en la sudokcidento, Občina Bled okcidente kaj Občina Žirovnica en la nordokcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 52 vilaĝoj:
Begunje na Gorenjskem, Brda, Brezje, Brezovica, Dobravica, Dobro Polje, Dvorska vas, Češnjica pri Kropi, Črnivec, Globoko, Gorica, Hlebce, Hraše, Kamna Gorica, Kropa, Lancovo, Lesce, Lipnica, Ljubno, Mišače, Mlaka, Mošnje, Nova vas pri Lescah, Noše, Otoče, Ovsiše, Peračica, Podnart, Poljče, Poljšica pri Podnartu, Posavec, Praproše, Prezrenje, Radovljica, Ravnica, Rovte, Slatna, Spodnja Dobrava, Spodnja Lipnica, Spodnji Otok, Srednja Dobrava, Srednja vas, Studenčice, Vošče, Vrbnje, Zadnja vas, Zaloše, Zapuže, Zgornja Dobrava, Zgornja Lipnica, Zgornji Otok, Zgoša
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-gorenjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:102_x438033.5_y133724.5_s12_b4
Maginot-linio
La Maginot-linio estas fortikaĵlinio en Francio. La granda parto de la Maginot-linio estis konstruita en la jaroj 1930–1934.
Ĝi estis nesturmebla, sed ĝi tute senutilis, ĉar la germanoj pasis tra Belgio (same kiel dum la Unua mondmilito). Post la militĉeso la garnizonoj de la Maginot-linio estis ĉiam tie nevenkitaj, sed senpovaj, ili nenion plu povis fari ol kapitulaci.
En tiu ĉi periodo en la franca limregiono elkreskis la ĉefaj fortikigitaj zonoj – la rejna kaj la zono de Rejno ĝis Longjono en nordorienta Francio. La Maginot-linio sume konsistis el tri ĉefaj fortikigitaj spacoj: „Burgundan pordegon“ fermis Belfort, la duan spacon Lauter en Alzaco, apoganta sin ĉe Rejno kaj Saar, baris 80 km de limregiono, kaj la tria – Messo en Lotrino – defendis sume 120 km de la franca limregiono. Al la Maginot-linio apartenis ankaŭ du memstaraj fortikigitaj sektoroj – Kolmaro kaj Strasburgo kaj la memstara barejsektoro Saar. Sed en la jaro 1934 la konstruado de tiuj ĉi fortikaĵoj ne finiĝis; daŭris konstruado de novaj fuortaroj kaj pliperfektigado de jam konstruitaj kaj armitaj objektoj. Indikoj pri la suma nombro de la fortikaĵobjektoj de tiu ĉi linio tre diferencas: da ĝi estis proksimume 5800. El tio estis sume 49 fuortaroj – 29 infanteriaj kaj 20 artileriaj – kaj du grandgrupoj. Krome estis 246 infanteriaj fuortoj, 52 artileriaj izolitaj fuortoj, 3216 betonaj fortikaĵetoj armitaj per peza mitralo, 472 betonaj fortikaĵetoj armitaj per kontraŭtanka kanono kaj 936 betonaj objektoj armitaj per kanonoj kaj mitraloj. Krome la Maginot-linio konsistis el 222 malgrandaj betonaj objektoj kun blendaj kupoloj, servantaj kiel kaŝejoj de batalpretaj taĉmentoj, 94 rezistkapablaj gvatobjektoj, 205 kaŝejoj el ferbetono por bezonoj de komunikilaro kaj pluaj objektoj.
La Maginot-linion defendis sume 17 divizioj de la francaj limgardistoj – „couverture“, specialaj taĉmentoj ekzercitaj por batalo en fortikaĵoj, kun sufiĉa nombro da fakuloj por priservo de armilaro kaj komplika maŝina kaj teknika ekipaĵaro.
M12
Pri la aliaj signifoj de "M12" vidu artikolon M kun nombro.
Maginot-linio
Izolitaj infanteriaj fuortoj de la Maginot-linio, precipe fortikaĵoj ĉe Rejno, havis malpli grandan rezistkapablon. Du kontraŭtankaj kanonoj, interŝanĝeblaj kun mitralaj ĝemeloj, kvin mitraloj kaj armilaro en 2–3 blendaj kloŝoj, povis rilate al granda praktika rapideco de pafado efike agadi en pafbarejon. Similan objekton defendis regule 25 viroj. Ofte uzita konstrusolvo estis kunigo de du ĝis tri infanteriaj fuortoj per subtera koridoro en ian miniaturan fuortaron.
M12
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(42167) 2001 CR13
(42167) 2001 CR13 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo. Ĝi estis malkovrita la far la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Naoki Maeda
Naoki Maeda (前田 直輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Matsumoto Yamaga FC, Yokohama F. Marinos kaj Nagoya Grampus.
Emil Vitroel
Biografio
Emil Vitroel apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li studis inter 1950-1955 en Arta Akademio de Bukareŝto. Post lernado li aliĝis al artistoj de Arad. Inter 1960-1964 li estis la scenejdekoraciisto de teatro de Arado kaj poste ĝis 1968 instruisto de Arta Liceo. En 1984 li ricevis hungaran premion. Liaj skulptaĵoj estas videblaj en muzeoj de Rumanio, Hungario, Germanio, Aŭstrio, subĉiele en Arad kaj Békéscsaba, krome en diversaj privataj kolektantoj.
Individuaj ekspoziciioj
En 2007 memorekspozicio okazis en Hungario.
LinguaFest'
LinguaFest' estas la unua lingvoinstrua Lingva Festivalo organizita la 11an marto 1995 en la urbo Tours (Francio) iniciate de Dennis KEEFE. Estis kolektitaj ĉirkaŭ 30 instruistoj, kiuj donis et-kursojn pri 32 fremdaj lingvoj. Sume estis donitaj 96 et-kursoj (fulmkursoj), ĉiu kun 40-minuta daŭro kaj estis almenaŭ 800 vizitintoj. La Festivalo komenciĝis je la 10a horo matene kaj finiĝis je la 19a horo vespere. La plej alta viziteco estis registrita inter la 15a kaj 18a horoj.
__DISAMBIG__ __INDEKSU__
Villa Alemana
Villa Alemana estas komunumo en la provinco Marga Marga en Ĉilio.
Siegfried-linio
La Siegfried-linio, nomata ankaŭ „Okcidenta remparo“ (germane Westwall), estis plano respektive projekto de Nazia Germanio ŝirmi la germanan limon en longeco de proksimume 600 kilometroj, de la urbo Kleve en nordo ĝis Bazelo en sudo, kontraŭ armea atako de la Aliancanoj el okcidento. Kiel plej multe fortikigita sektoro oni konsideras teritorion de Treviro (germane Trier) norde ĝis Karlsruhe sude, kiu longas 160 kilometrojn. Dum eksperimentaj laboroj estis provitaj du bazaj tipoj de remparaj objektoj – B-tipo, rezistanta al kanonado de 210-milimetraj kanonoj, kaj A-tipo kun pli alta rezistkapablo. Malgraŭ la plano konstrui kontinuan remparegon, fakte la Siegfried-linio konsistis precipe el granda kvanto de malgrandaj fortikaĵetoj, da kiuj estis ĉirkaŭ 15 600 (kelkaj fontoj notas indikon je proksimume 6 000 objektoj pli granda). Tial ĝi ricevis kromnomon „Lakta vojo“ aŭ ankaŭ „Fortikaĵpolvaro“. La konstruado de pezaj objektoj, certigata per grupoj de organizaĵo Todt, tre lamis post la plano. Ekzemple seriaj liveroj de fortikaĵblendaj elementoj estis venontaj nur en la jaroj 1941 – 1942.
Villa Alemana
Ĝi situas en la Valparaíso Regiono.
Siegfried-linio
Ekde majo 1938 laboris en multaj laborlokoj (krom la naziaj unuoj organizaĵo Todt, transporta organizaĵo de Albert Speer kaj la Regna Laborservo) multnombraj taĉmentoj de la germana armeo, konstruantaj precipe malpezajn objektojn. Germaniaj naziaj fontoj notas, ke ekde majo 1938 ĝis la komenciĝo de la Dua Mondmilito en septembro 1939 estis konstruita sume 14 000 objektoj de la Siegfried-linio kaj cele al tio konsumiĝis 8 milionoj da tunoj de cemento, 1,2 milionoj da tunoj de fero kaj 950 000 metroj da ligno. Ĉiutage alveturis en la laborlokojn de la Okcidenta remparo 8 000 vagonoj da materialo. La fortikaĵoj onidire tiam englutis 20 procentaĵojn de la suma germania produktado de cemento, 8 procentaĵojn de tiu de ligno kaj 5 procentaĵojn de la produktaĵo de fero. Ĉe pioniraj staboj laboris 100 000 laboristoj kaj 350 000 laboruloj de organizaĵo Todt kaj krome armeaj pioniroj. Ekde majo 1938 la konstruado de la Okcidenta remparo postulis onidire tri kaj duonon de miliardoj da markoj.
Villa Alemana
Ĝi havas areon de 97 km2 kaj 122 806 loĝantojn (2002).
Edogawa Ranpo
EDOGAWA Rampo 江戸川乱歩 (21-a de oktobro 1894 – 28-a de julio 1965) kreis la japanan krimromanon, influita de Arthur Conan Doyle kaj Edgar Allan Poe.
Krome, lia vera nomo estis HIRAI Taro (平井 太郎), sed japane, oni prononcas lian verkistnomon simile al Edgar Allan Poe ("Edoga aran po"). Li donacis premion kiu estas ĉiujare atribuata en Japanio al pli talenta juna krimromana verkisto.
La Piramido
La Piramido, en angla The Pyramid kaj Tarakoikoia en maoria, estas malgranda insulo sude de Pitt-insulo en la insularo de la Ĉathamoj en Novzelando. La loko estis identigita kiel Grava Birda Areo fare de BirdLife International ĉar ĝi eltenas la ununuran konatan reproduktan kolonion de Ĉathama albatroso, kun 4575 paroj registritaj en 2001. Tiele temas pri tute partikulara endemio.
Esperantigo de vortoj el ĉina fonto
La ĉinan lingvon oni skribas per hanzioj (simpligitaj en Ĉinio kaj Singapuro, tradiciaj en Tajvano, Hongkongo, Usono, ktp). Ekzistas pluraj sistemoj transskribi ĉinajn vortojn en Esperanton.
Tomohito Shugyo
Tomohito Shugyo (修行 智仁, n. ) estas japana futbalisto.
Esperantigo de vortoj el ĉina fonto
Pinjino
Ĉina fonetiko estas relative diskreta kaj havas limigitan nombron de eblaj variantoj de silaboj. Pro tio eblas transskribi ĝin per relative malgranda nombro de literoj. La nuntempe plej internacie uzata transskriba sistemo de la ĉina estas pinjino. Ĉina Radio Internacia principe uzas pinjinon en Esperanta kunteksto. Pinjino uzas 26 latinajn literojn, kiuj kombiniĝas en du- tri- aŭ kvargrafojn kiam necesas. Entute estas 21 konsonantoj kaj konsonant-kombinoj : b p m f d t n l g k h j q x zh ch sh r z c s, kaj 35 vokaloj kaj vokal-kombinoj : i e a u o ü ie ia ua uo ne ei ai ao ou iao iu ui uai in en an un ian un uan üan ing eng ang ong iang iong ung kaj uang. Iliaj kombinoj estas malpli ol 400. Tial, se oni bone posedas la supre diritajn literojn kaj iliajn kombinojn, do estos ne malfacile esprimi skribe sufiĉe proksimuman prononcon de ĉiu vorto. Certe, por pli bona proksimumo, tiuj vokalkombinoj ankaŭ devas inkluzivi unu el kvar tonoj, normale skribitaj super la litero.
San Pedro de la Paz
San Pedro de la Paz estas komunumo en la provinco Concepción, en Ĉilio.
Esperantigo de vortoj el ĉina fonto
Pinjino
Plej ofte tia sistemo estas sufiĉa, kiam oni celas nur transskribi la prononco de ĉina vorto, sed ne vere enkonduki ĝin en Esperanto. Kiam temas pri esperantigo, tamen, ne eblas simple aldoni o-finaĵon al la pinjina formo. Pinjino ja enhavas multajn literojn kiuj prononcas tute malsame al la samaj literoj en Esperanto, kaj ekzistas eĉ kelkaj literoj, kiuj en Esperanto entute ne ekzistas (ekzemple x, q kaj w). Plie - prononco de pinjinaj literoj ankaŭ ege distingas de plimulto de aliaj lingvoj kun latina skribsistemo kaj aspektas ege ekzotika, do por kompreni la prononcon kaj legi pinjinaĵojn eĉ iomete proksime al iliaj veraj prononcoj akceptitaj en la ĉina oni devas ĝin aparte lerni.
NGC 6219
NGC 6219 (aliaj indikoj — MCG 2-43-1, ZWG 81.4, PGC 58944) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Tomohito Shugyo
Li futbalis ĉe Gainare Tottori, FC Machida Zelvia kaj Oita Trinita.
Esperantigo de vortoj el ĉina fonto
Sistemo de El Popola Ĉinio
La revuo El Popola Ĉinio dum jaroj jam pripensis kaj traktis la transskriban problemon de ĉinaj nomoj. Kvankam en Ĉinio estas la unuigita sistemo de ĉinaj ideogramoj, tamen pro la teritoria vasteco la prononco de la samaj ideogramoj estas multe diferenca en malsamaj lokoj. Pinjino estis uzata por unuigi la transskribon. Tamen ĝia uzado portis malfacilojn por la legantoj de EPĈ, kiuj ne speciale lernis pinjinon. Iuj el la legantoj skribis al EPĈ kun propono transskribi Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn per Esperantaj literoj. Ankaŭ la redakcio de EPĈ donis grandan atenton al tiu problemo, kaj do ili decidis provi. De majo 1984 la revuo per Esperantaj literoj transskribis la Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn, kio unuflanke faciligis al la legantoj la legadon, sed ne povis tute forigi konfuzon kaj miskomprenon. Ĉar la Esperantaj fonemoj multe diferencas de la hanlingvaj, absolute ne eblas precize fonetike esperantigi la Ĉinajn personajn kaj lokajn nomojn, kaj la esperantiga sistemo diferencas de ĝenerale internacie uzata pinjino. Do, EPĈ, ekde 1989, denove uzis pinjinon kaj metis la Esperantajn literojn en krampoj post la koncernaj nomoj, kiam ili unuafoje aperis en la artikolo. De 1990 EPĈ forigis la krampojn. Petate de la legantoj ekde la januara numero, 1996, la revuo denove alprenis la krampojn. Por ke la legantoj konu la Ĉinan fonetikon, la revuo konigos ĝiajn regulojn kaj regule konigos la tabelon por kompari la Ĉinan fonetikon kun la Esperanta.
NGC 6219
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
San Pedro de la Paz
Ĝi situas en la regiono Bío-Bío.
Ĝi havas areon de 112,5 km2 kaj 80 447 loĝantojn (2002).
Esperantigo de vortoj el ĉina fonto
Sistemo de El Popola Ĉinio
La sistemo de EPĈ ne estas tute perfekta, sed el ĉiuj ĝis nun inventitaj ĝi plej taŭgas por situacioj kiam oni celas esperantigi vorton kaj plue uzi ĝin en Esperanto. En tiuj okazoj oni pli klopodu por uzebleco de Esperantistoj ol por fonetika precizo. La sistemo de EPĈ estas same diskreta kiel pinjino, do eblas sufiĉe facile transskribi de unu al la alia. Jen la tabelo por esperantigo de la plimulto de sonoj:
Unu ŝanĝo necesa estas, ke la pinjinan w pli bonus transkribi per v anstataŭ ŭ, ĉar ĝi ofte troviĝas en komenco de vorto, kaj jam estas akceptite ke vortoj komencantaj je Ŭ ne estas prononceblaj por multaj Esperantistoj. Ankaŭ tio helpus eviti situaciojn kiam aperas neprononcebla literkombino ŭj. Vj, tamen, estas sufiĉe facile prononcebla kaj uzata en jam longe konataj Esperantaj vortoj kiel Vjetnamio.
Alia bonvena ŝanĝo estus uzado de la litero ĥ por transskribi ĝuste tiun parolsonon, kiun en Pinjino misprezentas la litero h.
Ankaŭ longaj vokalkombinoj de tri aŭ kvar literoj havas specialajn transskribojn:
Oni ĉiam memoru, ke tiu sistemo estas nur proksimuma kaj ne tute precize transdonas ĉinan prononcon. Ankaŭ, en ĝi mankas tonoj, kiuj tre gravas en la ĉina. Pro tio, oni ĉiam inkluzivu originalan ĉinan skribon kaj pinjinan transskribon en ĉiu artikolo kie temas pri iu ajn ĉin-devena termino.
Duoblaj aproksimantoj
Se oni esperantigas vortojn per sistemo de EPĈ, povas okazi ke en rezultaj vortoj aperos literkombinoj de du aproksimantoj kiel jj, ŭŭ aŭ jŭ. Tiuj literkombinoj estas tute neprononceblaj kaj eĉ apenaŭ legeblaj por plimulto de Esperantistoj mondaj. En tiuj okazoj oni skribu nur la unuan aproksimanton, kiu devenas de la konsonanto, ĉar ĝi estas fonetike pli grava, kaj aproksimanton de vokalkombino eblas oferi. Samo aplikas al literkombino vŭ
La literkombino ng
La literkombinon ng de pinjino (kaj de pli fruaj transskribaj sistemoj de la ĉina lingvo) (transskribantan la fonemon [ŋ] (velara nazalo)) oni kutime transskribas, ne laŭsone sed grafike, per la esperantaj literoj ng (vidu ankaŭ ekzemplojn en la subaj alineoj): jango, kungfuo, Kuomintango, Nanĉango, Ŝinĝango, Ŝjiĝjango, Ŝjiningo k.m.a. Simila vorto, kvankam ne ĉina: gongo.
T.e. oni esperantigas fonem(ar)on ne ekzistantan en esperanto per esperanta fonem(ar)o, kiu ne identas kun ĝi, tamen ebligas konservi distingon. Nome, oni esperantigas du fonem(ar)ojn de pinjino, [n] kaj [ŋ] (kiam skribatan ng), per du esperantaj, respektive [n] kaj [ng].
Tiu kombino aperas antaŭ plia konsonanto ene de jamaj komun-uzaj radikoj kaj de multaj loknomoj (ne nur ĉindevenaj): Ĉangĉuno, Ĉangŝao (en NPIV sub Hunano), Ĉingdaŭo, Ĉinghajo, Ĉomolungmo°°, fengŝuo°°°, Gangtoko (en NPIV sub Sikimo),Gŭangdongo, Gŭangŝjio, Ĝengĝoŭo, Ĝjangsuo, Ĝjangŝjio, Hangĝoŭo, Hejlongĝjango, ingveno, Jangzio, Kjongĵuo, Langvedoko, langvoro, lingvo, pingpongo°, pingveno, Pjongjango, Tangŝano, Varingjeno, Vaŝingtono, Velingtono
Jen kial EVPN nomas la NPIVan formon Ŝanhajo erara, kaj anstataŭe prezentas la pli konsekvencan Ŝanghajo. Tamen ambaŭ formoj povas kunekzisti.
La sama literkombino aperas ankaŭ antaŭ la konsonanto k (temas do pri du sinsekvaj plozivoj, kun sama artiklulacia punkto): Angkor(o)°° (angkora en Vikipedio), Bangkoko, Ĉongkingo, Hongkongo, klingklangi (ne en NPIV; uzita de Karolo Píĉ en La Litomiŝla Tombejo, probable la plej bona originala romano verkita en esperanto), Kingkongo°°°.
° = ne en NPIV, sed jes en KEV
°° = ne en NPIV, sed jes en EVPN
°°° = nova vorto
Tradicia esperantigo
Kiam por iuj ĉin-devenaj vortoj jam ekzistas tradicia kaj vaste uzata esperantigo, oni prefere uzu ĝin, eĉ se ĝi estas tute fuŝita kaj malĝusta, ĉar alie oni igos la nocion nekomprenebla por homoj alkutimiĝintaj al tiu formo. Ekzemple, la ĉefurbon de Ĉinio oni nomu Pekino (kvankam pli ĝusta estas formo "*Bejĝingo" aŭ - laŭ EPĈ-a metodo - "*Bejĝjingo"). Aliaj ekzemploj: Tajvano, Tajpeo ktp. Samo aplikas al vortoj, kiuj jam havas sufiĉe vaste konatan esperantigon el popularaj vortaroj kiel PIV, NPIV, KEV, EPVN aŭ ReVo. Se tia formo ne estas vaste konata, tamen, aŭ kiam estas granda diskuto kaj konfuzo ĉirkaŭ ĝi, oni uzu esperantigon laŭ sistemo de EPĈ kaj aldonu la alternativajn transskribojn kiel sinonimojn.
Gyula H. Szabó
H. Szabó Gyula [pro. sabo:]) estas rumania hungara redaktoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 17-an de januaro 1951. Li estas la filo de Judit Szentimrei, la frato de Zsolt Szabó kaj Bálint Szabó kaj edzo de Katalin Simonffy.
Wolfhampcote
Wolfhampcote estas forlasita loko kaj civil parish en la anglaj regionoj Warwickshire kaj Northamptonshire, kiujn ĝi parte kovras.
La malnova vilaĝo de Wolfhampcote situas okcidente de la A45 vojo apud Braunston en Northamptonshire, kaj alveneblas per pado el la A45 vojo aŭ per aleo el Flecknoe. La vilaĝo forlasiĝis iam en la malfrua 14-a jarcento kaj klasadiĝis kiel forlasita mezepoka vilaĝo. Loka legendo diras ke la vilaĝo estingiĝis per la pesto enprenis per rifuĝintoj el Londono, sed neniu atesto subtenanta la rakonton ekzistas. Plej verŝajne kelkaj dometoj jam restis post la granda pesto kaj baraktantaj por kultivi siajn agrojn la vilaĝanoj foriris al pli riĉaj lokoj lasantaj la Lord of the Manor senarbigi la terenon for ŝafpaŝtado laŭ sia eblo. La vilaĝo montriĝis kiel Wulfencote sur la karto de Christopher Saxton de 1637.
Gyula H. Szabó
Kariero
Gyula H. Szabó diplomitiĝis pri rusa-hungara lingvoj en UBB de Kluĵo (1974). Li instruis en vilaĝo Şimoneşti, de 1978 li estis redaktoro ĉe la eldonejo Kriterion Könyvkiadó, de 1990 li estas direktoro de sama eldonejo privatiĝita.
Wolfhampcote
Hodiaŭ la solaj restoj de la vilaĝo estas dometo, farmdomo kaj la malnova paroka domo. La trej notinda restanta konstruaĵo en la vilaĝo estas la Preĝejo de Sankta Petro, kiu staras en kampo. La kirko ripariĝis iujn fojojn, plej laste en la 1970-aj jaroj per organizo nomita Friends of Friendless Churches ("la amikoj de senamikaj kirkoj"). La kirko mastrumiĝas hodiaŭ fare de la Churches Conservation Trust kaj uziĝas nur unufoje aŭ dufoje ĉiujare.
127935 Reedmckenna
127935 Reedmckenna estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Reed McKenna, ano de la teamo de Solo Effects LLC, kiu kontribuis al la Asteroida Specimen-Alveniga Misio OSIRIS-REx de la NASA, laborinte kun la Teamo pri Dinamiko de Navigado kaj Flugo.
Katalin Simonffy
SIMONFFY Katalin [pro. ŝimonfi]) estas rumania hungara redaktorino. Ŝi naskiĝis en Turda la 26-an de novembro 1949. Ŝi estas la edzino de Gyula H. Szabó.
Zosimos
Zosimos (greke Ζώσιμος, latinigite Zosimus) estis greka historiisto de la malfrua antikva epoko. Li ĉirkaŭ la jaro 500 de nia erao publikigis verkaĵon de la titolo Ίστορία νέα (Historía néa, „nova historio“). Tiu verkaĵo konsideriĝas la lasta antikva historia publikaĵo de nekristana verkisto.
Valence TGV (stacidomo)
Valence TGV, plennome Valence TGV Rhône-Alpes Sud estas franca stacidomo sur linioj Combs-la-Ville - Saint-Louis kaj Valence -, situanta en Alixan, en departemento Drôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Zosimos
Vivo kaj verkaro
La jure edukita nekristano Zosimos probable devenis el Sirio aŭ Palestino. Ĉirkaŭ la jaro 500 (laŭ iuj kleruloj inter 498 kaj 502, laŭ aliaj inter 498 kaj 518) li verkis "Novan Historion" (greke Ίστορία νέα, Historía néa) de la Romia Imperio en ses volumoj, kiuj traktas la historion de la imperio de la imperiestro Aŭgusto ĝis la jaro 410. Post tre konciza resumo de la tempo ĝis la imperiestro Diokleciano (la ĉapitro pri la regado de tiu imperiestro ne konserviĝis ĝis la nuntempo) sekvas detala kaj ampleksa priskribo de la eventoj de la 4-a kaj 5-a jarcentoj. La priskribo abrupte finiĝas antaŭ la konkero de Romo fare de la visigotoj gvide de ties reganto Alariko la 1-a en la jaro 410. Pro la abrupta fino kaj la manko de finaj prilaboroj de la tuta teksto, oni konjektas ke la verkaĵo restis nefinita.
Valence TGV (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Thalys, AVE, TGV, Ouigo kaj.
Traunreut
Traunreut estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Variomatic
Variomatic estas komplete aŭtomata transmisi-sistemo, inventita de Hub van Doorne de la nederlanda aŭtofabriko DAF. La sistemo, kiu uzas propulsrimenojn kaj du puliojn, estis la unua kontinue variabla transmisiilo (CVT). Teorie la sistemo ĉiam liveras optimalan kuplon aŭ tordan momanton.
DAF enkondukis la Variomatic unue en Nederlando en 1958 en la DAF 600. Ĉar la sistemo ne havas apartajn rapidumŝanĝilojn, sed unu (variablan rapidumilon) la sistemo ankaŭ funkcias veturante malantaŭen, pro kio ĝi havas interesan kromefikon ke la aŭtomobilo povas veturi malantaŭen samrapide kiel antaŭen.
Zwentendorf an der Donau
Zwentendorf, formale Zwentendorf an der Donau, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno. Ĝia parto sude de la rivero Danubo estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono), la parto norde de la rivero apartenas al la historia regiono Weinviertel  (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Buritama
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
63163 Jerusalemo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la antikva mezorienta urbo Jerusalemo, kies unika pozicio inter la urboj de la mondo devenas de kerna rolo en historio de religioj kiel sankta urbo por tri grandaj monoteismaj religioj: Judismo, Kristanismo, kaj Islamo.
25683 Haochenhong
25683 Haochenhong estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Haochen Hong, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri fiziko. Li estis lernanto ĉe La Cueva High School de Albuquerque (Nov-Meksiko, Usono).
Ersigen
Pri la komunumo
Ersigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Burgdorf kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1576 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Ersigen situas en Svisa Mezlando en la suba Emme-Valo sur la flotebenaĵo de Emme proksimume 3 kilometrojn okcidente de Emme. La teritorion de la komunumo senakvigas la rivero Oesch, kiu sur la teritorio de la komunumo turniĝas norden kaj tiel fluas paralele al Emme anstataŭ alflui al ĝi. La komunumo Ersigen konsistas el la kvartaloj Oberdorf, Unterdorf, Im Holz kaj Loberg kaj la vilaĝo Rudswil. Krome al la komunumo apartenas pluraj izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 618 m s.m. sur Allmänd.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,70 km², de kiuj 31,0% estas kovritaj de arbaro, 58,6% servas por agrikulturo kaj 9,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ersigen limas en nordoriento al Oberösch, en oriento al Rumendingen, en sudoriento, sudo kaj sudokcidento al Kirchberg, kaj en nordokcidento al Utzenstorf.
Trafiko
Tra Ersigen pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno. Laŭlonge de la nordokcidenta komunumlimo kondukas la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo situas duonan kilometron okcidente de la komunumo en Kirchberg. Per buslinion de Koppigen al Burgdorf la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ersigen datiĝas el la jaro 1112 kiel Ergisingen. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj diversaj objektoj, kiuj verŝajne datiĝas el la neolitiko. En la Allmänd-arbaro ekzistas tombejmonteto el la Hallstatt-epoko kaj en Murrain restaĵoj de romia bieno. Dum mezepoko bienposedantoj en Ersigen estis la burgdorfaj civitanoj Senjoroj de Ersigen, kiuj menciiĝis en la jaro 1112 ĝis 1418, kaj la Monaĥejo Fraubrunnen. Post pluraj posedantoj-ŝanĝoj Ersigen en la jaro 1367 estis vendita de la Senjoroj de Sumiswald al Petro de Thorberg, kiu transdonis la malaltan jurisdikcion al sia kartuziana Monaĥejo Thorberg. La supera jurisdikcio per verdikto de 1473 estis atribuita al la Voktejo Wangen. Post la reformacio en la jaro 1528 la kartuziana Monaĥejo Thorberg fariĝis sidejo de berna vokto, al kiu ankaŭ estis submetita Ersigen. Post la fino de la Helveta Respubliko Ersigen estis atribuita al la distrikto Burgdorf. Per la dissolvo de la distrikto Burgdorf la 1-an de januaro 2010 Ersigen estis integrita al la administra distrikto Emme-Valo.
Talheim (apud Heilbronn)
Talheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arkeologio
Talheim estas konata en arkeologio pro spektakla trovaĵo el la jaro 1983:
Jam en la malfrua ŝtonepoko la loko estis setlita. La trovitaj skeletoj kaj ceramikaĵoj indikas setlejon de liniceramikuloj de ĉirkaŭ 5000 a.K..
En 1983 troviĝis 34 neolitikaj skeletoj (inter ili 9 viroj, 7 virinoj kaj 16 infanoj/junuloj). Per radiokarbonmetodo ili estis datitaj al 4900 ĝis 4800 a.K..
Informadika Komputika Centro pri Radiado-Sekureco
La Informadika Komputika Centro pri Radiado-Sekureco, en la angla Radiation Safety Information Computational Center (RSICC, ekvivalenta mallongigo en Esperanto IKCRS) estas Specialista Inform-Analiza Centro (SIAC, en la angla Specialized Information Analysis Center) de la Usona Departemento de Energio, funkciigita por kolekti, analizi, konservi kaj distribui komputilajn programojn kaj datenojn en la areoj de radiado-transporto kaj -sekureco. RSICC estas funkciigita de la Nacia Laboratorio de Oak Ridge, en Oak Ridge, Tenesio. La unuarangaj subvenciantoj de la centro estas la Usona Departemento de Energio, la Usona Departemento de Ŝtatsekureco kaj la Usona Nuklea Reguliga Komisiono.
La centro fondiĝis en 1962 sub la nomo Radiation Shielding Information Center (RSIC, "Informadika Centro pri Radiado-Protektado"), sed estis renomita en aŭgusto 1996 al RSICC por pli bone speguli la ampleksecon de la komputika kodara teknologio de la centro (pri radiado-transporto kaj -sekureco).
RSICC tenas retan programaro-katalogon alireblan per sia retejo. Vizitantoj povas navigi, sed neniu serĉilo estas disponigita. La programoj en la katalogo kovras larĝan gamon de nukleaj komputilaj iloj, disponigante profundan priraportadon pri radiado-transporta kaj -sekureca temoj por Atomscienco kaj Nuklea Inĝenierio, por subteni sciencajn modeligadojn kaj simuladojn. Nur post registriĝo kaj aprobo, interesatoj povas peti aliron al programoj de la katalogo. Kun kelkaj specifaj esceptoj, kotizo estas postulata por kovri la kostojn ligitajn al la funkciigo de RSICC.