cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valea Largă (Mureș)
Valea Largă [valja largə] (hungare: Mezőceked) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Iernut. En 1910 ĝi havis 2 396 loĝantojn (rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 3 509 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. En mezepoko ĝi estis hungara, poste rumana vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Grădini, Mălăești, Poduri, Valea Frăției, Valea Glodului, Valea Pădurii, Valea Șurii kaj Valea Urieșului.
Bourguignon-lès-la-Charité
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Nokta vidkapablo
Nokta vidkapablo estas la kapablo vidi en povraj lumkondiĉoj. Ĉu per biologiaj aŭ teknologiaj rimedoj, nokta vidkapablo eblas danke al kombino de du alproksimiĝoj: ĉu sufiĉa spektra gamo, aŭ sufiĉa intensogamo. Homoj havas malbonan noktan vidkapablon kompare al multaj animaloj, parte ĉar al la homa okulo mankas tapetum lucidum.
Csilla Dálnoky
DÁLNOKY Csilla [da:lnoki) estas rumanuja hungara aktorino naskita en Oradea la 9-an de majo 1980.
Kariero
Csilla Dálnoky finis en 2002 en la aktorfako de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat kaj ŝi dungiĝis al la Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc. Inter 2002 kaj 2005 ŝi ankaŭ instruis en la Muzik- kaj Belartliceo Nagy István de Miercurea Ciuc.
Juan de Palafox y Mendoza
Juan de PALAFOX y Mendoza estis hispana episkopo. Li funkciis ankaŭ kiel Vicreĝo de Nova Hispanio kaj regis en la nuntempa Meksiko. Juan de Palafox y Mendoza aparte konatas pro tio ke li en 1646 en la centra meksika urbo Puebla konstruigis bibliotekon, kiu poste laŭ li nomatis Biblioteca Palafoxiana kaj estas la unua publika biblioteko en kolonia Meksiko kaj fakte la plej malnova biblioteko en la amerika duobla kontinento.
William Liller
William LILLER (naskiĝis en 1927) estas usona astronomo.
Vivo
Li estis bakalaŭro en sciencoj ĉe la Universitato Harvard en 1949 kaj ricevis magistron ĉe la Universitato de Miĉigano en 1950. Li ricevis sian doktorecon pri astronomio en tiu-ĉi universitato en 1953.
Li estas ano de la American Astronomical Society, la Reĝa Astronomia Societo de Kanado, la American Association for the Advancement of Science, la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj, la Internacia Astronomia Unio kaj la British Astronomical Association.
Li verkis plurajn librojn inter kiuj  Space Astrophysics (1961), The Cambridge Guide to Astronomical Discovery (1992), kaj The Ancient Solar Observatories of Rapanui : The Archaeoastronomy of Easter Island (1993).
Li estis edzo de la astronomino Martha Locke Hazen (1931– 2006), ili havis du filinojn kaj eksgeedziĝis en 1982. Li transloĝiĝis en Ĉilion post sia emeritiĝo kaj rekomencis siajn aktivecojn de amatora astronomo en sia propra observatorio en Viña del Mar.
Malkovroj
En 1977 li malkovris la Liller 1, konata pro gastigi ikso-radian ekbrilanton.
La Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de du asteroidoj en 1978 kaj 1979.
La li malkovris la  C/1988 A1 (Liller). Li krome malkovris 40 novaojn inter januaro 1983 kaj novembro 2008, inklude la duan eksplodon de la ripeta novao V745 Sco kaj IM Norma (en la konstelacio Ortilo). Kvin de tiuj novaoj estis kunmalkovritaj kun aliaj observantoj.
Honoroj
Li ricevis Sipendio Guggenheim en 1964.
La asteroido 3222 Liller estis nomita en lia honoro ; 3086 Kalbaugh estis nomita en honoro de lia patro.
En 2000 li ricevis la premion Golden Moai.
Jagerberg
Jagerberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Aŭtotrofo
Aŭtotrofo, aŭ memnutreco, estas la vivmaniero de tiuj organismoj, kiuj produktas la proprajn ĉelarojn kaj organikajn kombinaĵojn el karbona dioksido kiel el karbona fonto, kaj uzas pli la lumon ol la kemiajn kombinaĵojn kiel fontojn de la energio. Tiaj organismoj nomiĝas aŭtotrofuloj. Plantoj kaj aliaj organismoj uzantaj fotosintezon estas fotolitoaŭtotrofuloj; bakterioj kiuj eluzas por energio la oksidadon de neorganikaj kombinaĵoj kiel hidrogena sulfido ferkombinaĵoj, estas kemolitoaŭtotrofuloj.
Aŭtotrofuloj estas grava ŝtupo de la nutra ĉeno. Ili kaptas energion de la suno aŭ de alia neorganika fonto kaj transformas tion al konstruo de organikaj molekuloj. La aliaj organismoj (nomataj heterotrofuloj) uzas tiujn kiel nutraĵon.
Bernadetta Fekete
FEKETE Bernadetta estas rumanuja hungara aktorino naskita en Sfântu Gheorghe la 7-an de novembro 1981.
Suvereneco
Difino
En politiko, la suvereneco estas la realigo de la suverena aŭtoritato kiu sidas ĉe la popolo kaj efektiviĝas per la publikaj povoj laŭ ties volo kaj sen la influo de fremdaj elementoj.
La Suvereneco laŭ la klasika difino estus la ĝenerala volo. Ĉiu civitano estas suvereno kaj subulo samtempe. Tiu rusoeca koncepto, kvankam ĝi naskis parte la Francan Revolución kaj influis en la apero de la moderna demokratio, ankaŭ generis neresponsajn sintenojn kaj permesis la perforton kontraŭ la fundamentaj rajtoj de la minoritatoj, ĉar ĝi konsideras la civilan anaron kiel politike organizita korpo, kun propra vivo kaj komunaj necesoj.
La Suvereneco, laŭ la klasika difino de Jean Bodin en sia verko La ses libroj de la Respubliko, estas la "absoluta kaj porĉiama povo de Respubliko" kaj suvereno estas kiu havas povon decidi, proklami leĝojn sen ricevi ilin de aliulo, tio estas, tiu kiu ne devas obei skribitajn leĝojn, sed ja al la natura aŭ dia leĝo, laŭ Bodin. Laŭ li suvereno estus la monarko, kaj karakteras tiu povo pro esti absoluta, porĉiama, supreca, senlima, nedividebla kaj nefinebla.
Post du jarcentoj, en 1762 Rousseau reuzas la ideon de Suvereneco, sed laŭ esenca ŝanĝo. La suvereno estas nun la kolektivaĵo aŭ popolo, kaj tiu naskas la povon malproprigante siajn rajtojn favore de la aŭtoritato. Ĉiu civitano estas suvereno kaj subulo samtempe, ĉar ĝi kontribuas tiom al kreo de aŭtoritato kaj al formo parton de ĝi, kiom per sia propra volo naskis tiun, kaj aliflanke estas subulo de tiu sama aŭtoritato, ĉar ĝi memdevigas sin obei ĝin.
Tiele, laŭ Rousseau, ĉiu estus liberaj kaj egalaj, ĉar neniu obeus aŭ estus ordonita de specifa individuo, sed estus nepreciza subjekto, kio estos la ĝenerala volo. La ĝenerala volo havas la suverenan povon, tio estas, tiu kiu indikas tion ĝustan kaj veran, kaj minoritatoj devus akcepti konsente kun tio dirita de la kolektiva volo. Tiu rusoeca koncepto, kiu parte kaŭzis la francan revolucion kaj influis en la apero de la moderna demokratio, permesis multnombrajn misuzojn, ĉar nome de la "ĝenerala volo" aŭ popolo, oni murdis kaj detruis sendiskrimine. Ĝi generis neresponsajn agadojn kaj permesis perforton kontraŭ la rajtoj de minoritatoj.
Kontraŭ tio la abato Sieyès postulas, ke la Suvereneco estu enradikigita en la nacio kaj ne en la popolo, por ke la aŭtoritato ne agu sole atentante la majoritatan cirkonstancan senton de popolo, kio povus esti objekto de influoj aŭ malartikigitaj pasioj, sed kio krome atentu la historian kaj kulturan heredaĵon de tiu nacio, kaj la valorojn kaj principojn laŭ kiu tiu estis fondita. Krome la koncepto de nacio enhavas la tutan loĝantaron de teritorio, sen ekskludoj aŭ diskriminacioj. La abato Sieyès indikas, ke la parlamentanoj estas reprezentantoj kaj ne mandatitoj, ĉar tiuj ĝuas propran aŭtonomion post kiam ili estis elektitaj, kaj plenumos siajn postenojn laŭ kvoto de respondeco kaj objektiveco dum leĝodonado, male la mandatitoj devas plenumi kion sia mandatanto indikas, tiukaze, la popolo.
Tiele, de Rousseau naskiĝas la koncepto de popola suvereneco, dum de la Abato Sieyès tiu de nacia suvereneco. Ambaŭ konceptoj ekzistas en modernaj konstitucioj, kvankam post la Dua Mondmilito revenis forte la koncepto de popola suvereneco kiu aperas kiel pli proksima al la popolo, kiu oni supozas, ke aktuale posedas ian gradon de civitan kulturon kaj moderecon multe pli altan ol dum la tempo de la kapto de la Bastiljo en 1789.
Krome la vorto Suvereneco konceptiĝas kiel rajto de politika institucio je plenumi sian povon. Tradicie oni konsiderism ke estas tri elementoj de la suvereneco: teritorio, popolo kaj povo.
Ĉe internacia juro, la Suvereneco estas ŝolosila koncepto, rilate la rajton de ŝtato je plenumi siajn povojn.
Antaŭaĵoj
Formante tiel la koncepton, la individuo estas parto de la nacio, sed tiu estas tuto kio ne reprezentas ĝin rekte. Ne oni povas do kompreni la universalan balotrajton egale por ĉiuj kaj kun decidopovo. La individuoj ne havas rajtojn, sed plenumas funkciojn, kaj tiuj funkcioj estos rezervitaj por tiuj kiuj havu sufiĉan dignon, ĝenerale unuigita al la persona riĉo. Tiele aperas la laŭriĉa balotrajto. Por havigi tiun teorion oni fabrikis kompleksajn tezojn pri la kondiĉo de la Nacio kiel estaĵo supera al la individuo.
Diferencoj inter nacia suvereneco kaj popola suvereneco
La termino popola suvereneco estis kliŝita kontraŭ la tezo de la nacia suvereneco. La Francia Konstitucio de 1793 estis la dua leĝa teksto kiu aertis, ke "la Suvereneco sidas en la popolo ...". Jean Jacques Rousseau, en La socia kontrakto, atribuas al ĉiu membro de la Ŝtato egalan parton al tiu nomata "Suverena Aŭtoritato". Por Jean Jacques Rousseau la suvereno estas la popolo, kaj tiu elmerĝas el la socia kontrakto, kaj kiel korpo dekretas la ĝeneralan volon manifestita en la leĝo.
Laŭ la diversaj tezoj defenditaj ĝis nun, oni povas aserti, "ke la leĝa kaj fakta sidejo de la regopovo de socia aro troviĝas kaj efektiviĝas en kaj de la universaleco de la civitanaro", kaj partikulare en la demokratiaj ŝtatoj. Tiele la universala balotrajto konvertiĝas en fundamenta rajto kaj la civitana kondiĉo estas egala por ĉiuj kun nedependo de ĉiu ajn alia konsidero, escepte pri la limigoj de aĝo aŭ juĝo.
Konceptigo kaj koncepto
La koncepto de Suvereneco estis uzata antikve nek de grekoj nek de romianoj. Diras George Jellinek ke la ideo de suvereneco formiĝas en la Mezepoko kaj ke “lukte kontraŭ tiuj tri povoj (la Eklezio, la Romia Imperio kaj la grandaj senjoroj kaj entreprenoj) naskiĝis la ideo de suvereneco, kio estas, sekve, maleble konebla sen koni same tiujn luktojn”.
Konkludo
La termino Suvereneco ludis gravan rolon ankaŭ en la politika teoriaro kaj en la doktrino de internacia juro. Pro tio la enhavo de tiu vorto malheliĝis maj misformiĝis, kaj pro tio kompreniĝas laŭ diversaj interpretoj kaj povas esti, sekve, motivo de duboj, necerteco kaj konfuzo. La ĉefa problemo estas, ke estinta tiom da difinoj de la termino kiom aŭtoroj, ne estas interkonsento pri kiuo estas la celo de tiu koncepto en internacia juro.
San Pedro Ixcatlán
San Pedro Ixcatlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pedro Ixcatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 309.
Geografio
San Pedro Ixcatlán apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10931 loĝantojn. El tiuj estis 5392 viroj kaj 5539 virinoj. La komunumo havas surfacon de 373,82 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 40 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8751 indiĝenoj. El tiuj 7217 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 7217 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Federaciaj regionoj de Rusio
La ok federaciaj regionoj (ruse Федеральный округ/Federalnij okrug) de Rusio ampleksas po plurajn federaciajn subjektojn (do administrajn unuojn) de la Rusia Federacio. La rusa vorto округ en Esperanto kutime tradukiĝas per «distrikto», sed ĉar tiu vorto en la administra divido de Rusio jam uziĝas en tre multaj sencoj, por la jen priskribataj «superdistriktoj» [eble provizore] uziĝu la pli neŭtrala esperantlingva vorto «regiono». Tamen memoru, ke same vaste uzata en Rusio estas la termino край, kiu ankaŭ tradukiĝas en Esperanto kiel «regiono» (ekzemple Krasnojarska regiono).
La ok federaciaj regionoj ne estas konkurenca aŭ pli supera administra nivelo paralele al aŭ super la «federaciaj subjektoj», sed nur temas pri aldona administra helpa strukturo. Ĉiu federacia regiono havas reprezentanton nomumitan de la prezidanto de Rusio, kiu povas kontroli la gvidantojn de la federaciaj subjektoj, kiuj plejparte nomatas guberniestroj (Губернаторы) aŭ prezidantoj.
La unuopaj federaciaj subjektoj prezentiĝas en la artikolo pri la federacia strukturo de Rusio.
Suda Rusio -  Norda Kaŭkazo -   Centra Rusio -   Nordokcidenta Rusio -   Volgo -   Uralo -   Siberio - Fora Oriento (Дальний восток)
13606 Bean
13606 Bean estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kosmonaŭto kaj artisto Alan Bean, kvara homo, kiu metis la piedojn sur Lunon dum la misio de Apollo 12 en Oceanus Procellarum. Post kiam li forlasis la kosman programon, li dediĉis sin por dokumenti la travivaĵon de si kaj de siajn kolegoj astronaŭtoj per spektakla pentraĵoj.
Fertőd
Fertőd estas nova urbo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron en Distrikto Sopron. La komunumo prenis sian nomon de proksima lago Fertő, kiu signifas marĉan lagon.
Geografio
Fertőd situas sur ebenaĵo ne tro for de fervojo kaj ĉefvojo inter Győr kaj Sopron, krome Fertőszentmiklós-Pamhagen (hungare Pomogy (pomodj)) fervojo preteriras. Kapuvár troviĝas 16 km.
Historio
En 1720 konstruiĝis kastelo de Esterházy, kiun oni konas la hungara Versailles (versaj). En 1919 la vilaĝo trovis sin ĉe la nova aŭstra ŝtatlimo. En 1945 Fera Kurteno konstruiĝis, en la kastelo mezlernejo ekfunkciis. En 1990 ankaŭ voja trapasejo ekfunkciis. Nuntempe precipe aŭstraj kamparanoj luas kaj kultivas parcelojn en Hungario, tial ĉiutage uzas la limpasejon.
Fertőd iĝis urbo en 1995.
Gavia pufino
La Gavia pufino (Puffinus gavia) estas specio de marbirdo de la familio de Procelariedoj. Ili reproduktiĝas ĉe Novzelando kaj la Salomonoj kaj poste disĝas al maro for de la reprodukta sezono. Ties natura habitato estas malfermaj maroj kaj rokaj marbordoj.
Ĝi estas malhelbruna supre kaj blanka sube. La beko estas longa, rekta kaj fortika kaj hokoforma pinte. La frunto estas pli malhelbruna kaj kontrastas kun la blanka gorĝareo. Ankaŭ la okuloj estas malhelbrunaj. La subflugiloj estas blankaj kun malhelbrunaj bordoj.
Alexandra Kozmér
Biografio
Alexandra Kozmér akiris diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 1997. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Zsuzsa Kun, Ferenc Havas, Imre Dózsa, Nóra Szőnyi, Katalin Sebestény, Mária Bérczes kaj Mária Kékesi. En 1996 en Budapeŝto, en 1998 en Vieno ŝi atingis la unuan lokon en baletkonkurso. Inter 1997-2019 ŝi dancis en la Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed interrompe en la teatra jaro 1999 ŝi estis baletisto en Madrido. Ekde 2019 ŝi estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis premiojn inter 1996-2018.
Bastonmarŝado
Bastonmarŝado estas populara subĉiela hobio.
Nordia bastonmarŝado, internacie konata sub la anglalingva nomo Nordic Walking, tre populariĝis komence de la 21-a jarcento en la tuta mondo. Ĝi ekestis en la 1950-aj jaroj en Finnlando, kiam longdistancaj skiantoj ekuzis la tiel nomatan ski-marŝadon dum sia somera trejnado. Do, temas pri marŝado kun specialaj bastonoj, kiuj tuŝas la teron kaj ĉe ĉiu movo la brakoj svingiĝas preter la korpo.
Nur en 1997 oni ekuzis la nomon Nordic Walking kaj prezentis ĝin kiel hobian sportspecon. En la jaro 2000 ĝi okupis la unuan lokon en Finnlando inter la sanigaj sportoj. Ekde tiam ĝia populareco rapide kreskis. Nun ĉirkaŭ 500 000 finnoj regule praktikas bastonmarŝadon kaj pli ol unu miliono aŭ 30 procentoj de la finna loĝantaro jam fojfoje marŝis per bastonoj.
Por praktiki bastonmarŝadon oni bezonas paron da taŭgaj bastonoj, tiel altaj kiel 7/10 de la korpo; paron da oportunaj ŝuoj, en kiuj bone apogiĝas la kalkanoj kaj iom da scioj pri la tekniko de praktikado.
Historio
La bastonmarŝado devenas de du kutimoj. La unua ekestis en la pasinteco, kiam pilgrimantoj, paŝtistoj kaj montaranoj uzis bastonojn por helpi sin dum irado. La dua, kiel jam menciite, aperis dum somera trejnado de skiistoj kaj similas ski-marŝadon.
La ritmo ĉe bastonmarŝado estas la natura movo de kvarpieduloj kaj skiistoj. En Usono oni elpensis power walk (energi-marŝadon), sed la nordia bastonmarŝado estas pli malstreĉa kaj plivastiĝis en tuta mondo. En Finnlando oni regule okazigas nacian bastonmarŝan tagon en septembro. Lige kun la temo tiutempe okazas kursoj kaj ekskursoj en pluraj urboj kaj sportocentroj en la lando.
Italo Calvino
Italo Calvino (naskiĝis la 15-an de oktobro 1923 en Santiago de las Vegas, Kubo, mortis la 19-an de septembro 1985 en Siena, Italio) estis itala verkisto.
Biografio
Calvino naskiĝis en Kubo, kie laboris lia patro. Tre juna li transloĝiĝis al Italio ĉe Sanremo, kie li havis laikan kaj kontraŭfaŝisman edukadon. Li komencis studi agrikulturon ĝis eksplodo de 2-a Mondmilito. En la jaro 1943 li aliĝis al partizanoj kaj en 1945 al la Itala Komunista partio (al kiu li apartenis ĝis 1956 kiam soveta armeo invadis Hungarion), kaj li komencis studojn pri Literaturo. En tiu epoko li ekkonas la verkiston Cesare Pavese.
Calvino estis verkisto, kiu - pasante tra diversaj periodoj kaj stiloj - daŭrigis la publikadon ĝis sia morto en 1985 dum pretigis la Lezioni americane por Universitato Harvard, konitaj post lia morto kune kun Sotto il sole giaguaro, La strada di San Giovanni kaj Prima che tu dica pronto.
Locmaria
Locmaria (franca elparolo: [], bretone: Lokmaria-ar-Gerveur) estas franca komunumo en la insulo Belle-Île-en-Mer, en la departemento Morbihan, en la regiono Bretonio. Ĝi havis 837 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Locmaria situas en la sudoriento de la insulo Belle-Île-en-Mer.
Kapfenstein
Kapfenstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Annam
Historio
La areo estis konkerita de Ĉinio en la jaro 200 a.K. kiu nomis ĝin Annam, nomo kiu neniam estis uzata de la lokanoj. Ĝi iĝis sendependa en la 15-a jarcento, preparante la vojon por stabila avancado de la vjetnamoj ĝis la delto de la rivero Mekongo. Kiam Vjetnamio estis unuigita en 1802, la urbo Hue iĝis la ĉefurbo de ĉi tiu regiono regata de la Imperiestro de Annam (Nguyen dinastio).
La centro de Vjetnamio falis laŭgrade sub regado de Francio en la 19-a jarcento; iĝante protektorato inter la jaroj 1883 kaj 1885 kaj la kortego ĉe Hue nur havis simbolan aŭtoritaton. La regiono estis dividata inter Norda kaj Suda Vjetnamio en 1954 kaj la lasta imperiestro estis eltronigita en 1955. En 1976 ĉesis la divido inter Nord-Vjetnamio kaj Sud-Vjetnamio. Inter la plej gravaj loĝlokoj de ĉi ebenaĵo troviĝas Da Nang kaj Hue.
Kupjansk-Pivdennij (stacidomo)
Kupjansk-Pivdennij (Куп'янськ-Південний, "kupjansk-Suda") estas fervoja stacio en Kupjansk (Ĥarkiva provinco), urbo en Ukrainio.
Michael E. Brown
Li estas profesoro pri planeda astronomio en la Kalifornia Instituto de Teknologio.
Li estris teamon, kiu malkovris multenombrajn transneptunajn objektojn inter kiuj Erison, plej grandan el la nanoplanedoj, kaj ĝian naturan sateliton Disnomion. Kun Jean-Luc Margot li malkovris Romulon, satelito de la asteroido 87 Silvio.
Polemiko pri Haŭmeo
La teamo de Michael Brown observis la nanoplanedon Haŭmeon ses monatojn antaŭ ties oficiala malkovro anoncita de José Luis Ortiz Moreno. Brown konsentis, ke la indeco de malkovro iru al José Luis Ortiz Moreno. Sed praviĝis, ke Ortiz Moreno havis atingon al informoj pri la observaj datenoj de Brown. La Internacia Astronomia Unio ne malagnoskis Ortiz Moreno kiel malkovrinto de Haŭmeo, sed aprobis, kiel nomo por la planedo "Haŭmeo" porponita de Brown, anstataŭ "Ataecina" proponita de Ortiz Moreno.
Honoroj
La asteroido 11714 Mikebrown ricevis lian nomon.
1215
En la jaro 1215 post Kristo okazis, interalie:
Naŭjara milito
La termino naŭjara milito en historiografio interalie aludas al
Charpennes - Charles Hernu (stacio en Liono)
Charpennes - Charles Hernu estas finstacio sur linio B de la Metroo de Liono, ĝi situas najbare de la stacio .
Žiarska kotlina
Valkaldrono de Žiar (eo: legu ĵiar) (Žiarska kotlina) estas valkaldrono  sur la teritorio de Slovakio. Ĉi geomorfologia tuteco apartenas al subprovinco Enaj Okcidentaj Karpatoj kaj teritorio Slovaka Mezmontaro.
Priskribo
Ĉi valkaldrono najbaras:
NGC 2318
NGC 2318 estas malfermita stelamaso en konstelacio Granda Hundo.
Žiarska kotlina
Priskribo
La valkaldrono havas areon ĉirkaŭ 120 km² – Ĝi estas 17km longa kaj la plej 11 km larĝa. Akso de valkaldrono kreas rivero Hron. La plej malalta punkto de ĝi kuŝas en suda parto, ĉe menciita rivero (ĉirkaŭ 200 m s. m.). La tuteco havas unu subtutecon - Žarnovické podolie.
NGC 2318
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Žiarska kotlina
Loĝantaro
En la valkaldrono kuŝas du urboj - Žiar nad Hronom kaj Žarnovica kaj 14 vilaĝoj.
Sainte-Pazanne (stacidomo)
Sainte-Pazanne estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Sainte-Pazanne -, situanta en  Sainte-Pazanne, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Žiarska kotlina
Vivmedio
En 50-aj jaroj de 20-a jarcento estis konstruita fabriko por produktado de aluminio Enterpreno de Slovaka nacia ribelo (sk: Závody SNP) ĉe Žiar nad Hronom. Malbona cirkulado de aero kun multaj polveroj kaŭzis, ke ĉi valkaldrono apartenis al unu la plej malpurigitaj areoj de Slovakio. Al tio ankaŭ kontribuis ankaŭ densa trafiko. Tio kaŭzis detruo de vilaĝo Horné Opatovce, kiu ne pli ekzistas. Stato de vivmedio post la ŝanĝoj en la 90-aj jaroj pliboniĝis, pro rekonstruado kaj modernizado de fabriko. Vivo malrapide iras reen.
Sainte-Pazanne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Bresilley
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sedno (diino)
Laŭ inuita mitologio Sedna estas mara diino, estro de la marbestoj. Ŝi regas Adlivun-on, la inuitan submondon, kie ŝi ankaŭ vivas. Aliaj nomoj por ŝi estas Arnakuagsak (en Gronlando) kaj Nerrivik aŭ Nuliajuk (en Alasko).
Noalejo
Noalejo [noaLEĥo] estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Sedno (diino)
Laŭ unu mito, Sedna estis filino de la kreinto Anguto kaj sia edzino. Onidire ŝi estis tiam granda kaj malsata, ke ŝi manĝis ĉion en la domo de ŝiaj gepatroj, eĉ unu brakon de ŝia patro dum li estis dormanta.
Noalejo
La areo de la municipo estas 49,66 km2 kie loĝas 1 970 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 39,53 loĝ./km2.
Geografio
Noalejo situas sur la sudokcidento de la komarko Sierra Mágina en la sudo de la provinco, lime kun Frailes, Valdepeñas de Jaén, Campillo de Arenas, Cambil kaj Huelma en la Provinco Ĥaeno kaj kun Montejícar, Campotéjar, Iznalloz kaj Montillana en la Provinco Granado. Estas sur 1087 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj de la provinco Ĥaeno.
La municipo noaleĥa enhavas la domarojn de Noalejo kaj Hoya del Salobral. Ĝia municipa teritorio, de 30 km de longo kaj maksimumo de nur 3 km de larĝo, etendiĝas kiel landlimo inter la provincoj de Ĥaeno kaj Granado, tra kiu pasas la ĉefaj komunikvojoj inter ambaŭ provincaj ĉefurboj, inter la aŭtovojo A-44 (Bailén-Motril). Tio bildigas en la blazono kiel ŝlosilo inter Ĥaeno kaj Granado.
Sedno (diino)
Laŭ iuj variaĵoj, ŝi geedziĝis kun hundo. Tial Anguta tiel koleriĝis, ke li ĵetis ŝin el lia kanuo. Kiam ŝi kroĉiĝis ĉe ĝia flanko, ŝia patro forhakis ŝiajn fingrojn. Do ŝi sinkis en la submondon, kaj iĝis la reĝino de la bestoj de la profundo. Ŝiaj grandaj fingroj iĝis la fokoj, marleonoj kaj balenoj ĉasataj de la inuitoj.
Noalejo
Historio
La plej antikva pruvo de homa setlejo en la teritorio de Noalejo estas rokpentraĵoj de Navalcán, je 4 km de la nuna urba kerno, datitaj inter la fino de la Neolitiko kaj la Bronzepoko.
La nuna Noalejo estis fondita en la 16a jarcento fare de Doña Mencía de Salcedo, laŭ kelkaj fakuloj servistino de la imperiestrino Izabela de Portugalio, edzino de Karolo la 5-a.
Sedno (diino)
Aliaj rakontoj diras ke Sedno estis bela kaj ĉasta knabino kaj ke malbona birdo-spirito igis ŝin edziĝi. Kiam ŝia patro provis ŝin savi, la spirito koleriĝis kaj kreis ŝtormegon. Ĉar la patro ektimis pri sia popolo, li ĵetis ŝin en la maron.
Noalejo
Historio
Inter la fino de la Reconquista, en 1492, kaj la unua triono de la 16a jarcento la teroj kiuj nune estas okupitaj de la teritorio de Noalejo estis disputataj de la urbestraroj de Granado kaj Ĥaeno cele al la limigo de la respektivaj teritorioj. En 1559 Mencía de Salcedo aĉetis de la monarkio la jurisdikcion de tiuj teroj. Ankaŭ la eklezia jurisdikcio estis disputataj inter Granado kaj Ĥaeno en la 19a jarcento.
Sedno (diino)
La variaj rakontoj ĉiuj alie klarigas la morton far la patro. Foje Sedno estas senŝulda viktimo, foje ŝia morto estas puno pro avideco aŭ ia alia malbono. Sed laŭ ĉiuj mitoj ŝi iĝas la diino de la maraj kreaĵoj.
Noalejo
Historio
La urbestro estas socialisto.
Ekonomio
Kiel en la plej parto de lokoj de la provinco Ĥaeno, la kultivo de la olivarboj por la produktado de olivoleo estas la ĉefa ekonomia agado de la vilaĝo. Tamen en Noalejo gravas ankaŭ la produktado de viando. En 2015 ekzistis 6 malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj de tiu sektoro, kiu eksportas al Nederlando, Danio kaj Anglio. En la municipo oni kultivas ankaŭ la migdalarbojn.
Wasnes-au-Bac
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Bystřice (alfluanto de Moravo)
Bystřice (Feistritz) estas rivero en distriktoj Bruntál kaj Olomouc en Moraviasilezia regiono kaj Regiono Olomouc en Ĉeĥio. Ĝi estas 53,9 km longa. Akvejo havas areon 267,6 km².
Paso de la fluo
La rivero fontas sudoriente de Ryžoviště en supermara alteco 600 m. Ĝi fluas tra suda direkto ĝis Velká Bystřice, kie ĝi turniĝas al okcidenta direkto. Tio estas maldekstraflanka alfluanto de rivero Moravo, en kiun ĝi enfluas en Olomouc en supermara alteco 212 m. De komence la rivero havas grandan falon kaj ŝtonan riverfluejon 6–15 m larĝa. En la riverfluo estas ofte falintaj arboj kaj la rivero trafluas tra vico da fabrikaj objektoj, kie troviĝas obstakloj kiel pontetoj kaj tuubaroj, sed ankaŭ malfacilaj kaskadoj kaj tial la supra parto estas konvena nur por kovritaj ŝipoj.
Inter Domašov nad Bystřicí kaj Hrubá Voda kondukas tra valo instrupado.
Rivero Bystřice trafluas tra setlejoj: Dětřichov nad Bystřicí, Ondrášov, Sedm Dvorů, Domašov nad Bystřicí, Hrubá Voda, Hlubočky, Mariánské Údolí, Velká Bystřice, Bystrovany, Bělidla, Hodolany.
Eluzo
Ĝi estas uzata de akvoŝatantoj. Sektoro Ondrášov–Hrubá Voda estas veturebla kun malfacileco WW III, el Hrubá Voda ĝis enfluejo la rivero estas veturebla nur kun malfacileco WW I.
Ksenia Borisovna Godunova
Ksenia Borisovna Godunova (Ксения Борисовна Годунова) (1582–1622) estis rusa caridino, filino de caro Boris Godunov, kaj fratino de caro Teodoro la 2-a.
Vivo
Ŝi estis priskribita kiel tre bela kaj bone edukita. Inter ŝiaj fianĉoj estis:
Ksenia restis virgulino ĝis la morto de sia patro en 1605, kiam ŝia frato Teodoro fariĝis caro. Kelkajn monatojn poste, kiam la Granda Malordo komenciĝis, ŝia patrino kaj ŝia frato, Teodoro, estis mortigitaj sub ordono de Falsa Demetrio la 1-a.
Ŝi estis ŝparita, sed falsa Demetrio seksperfortis ŝin kaj tenis ŝin en sia palaco kiel kromvirinon dum kvin monatoj. Antaŭ la alveno de lia fianĉino Marina Mniŝek, Ksenia estis sendita al Monaĥejo Voskresenski en Beloozero kaj devigita fari religian voton, pro kio estis donita al ŝi la nomo "Olga". Poste, ŝi estis transigita al la Princina Monaĥejo de Ĉieliro en Vladimir.
En 1606 ŝi restadis en Troice-Sergijeva Laŭro por ĉeesti la reentombigon de sia patro; la vestaĵoj kiujn ŝi kudris kiel monaĥino estas ekspoziciitaj en tiu Laŭro.
Ŝia nomo estas enskribita kiel "Monaĥino Olga Borisovna" ĉe la kripto de Godunov proksime al la enirejo de la Katedralo de Ĉieliro en Troice-Sergijeva Laŭro kie ŝi estas entombigita kun siaj gepatroj kaj frato.
En artoj
Fikcia dramo de ŝia vivo dum la Granda Malordo aperis en la rusa filmo 1612, kie ŝi estis interpretita de aktorino Violetta Davidovskaja.
Oun Ĥam
Oun Ĥam (naskiĝis en 1811 aŭ 1816 - mortis la 15-an de decembro 1895) estis reĝo de Luangprabango dum 1872-1887 kaj duafoje inter 1889 kaj 1895. La 7-an de junio 1887 la reĝa ĉefurbo de Laoso estis kaptita kaj disrabita, kaj la regantoj apenaŭ povis eskapi. Inter la regadperiodoj li ekziliĝis al Bangkoko kie li asistis al Auguste Pavie. La du lastaj jaroj de lia regado finiĝis per la establado de la franca protektorato en Laoso.
22857 Hyde
22857 Hyde estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tammi Hyde, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Ŝi estis instruistino ĉe la Seabrook Intermediate School de Seabrook (Teksaso).
Morava kampo
Morava kampo estas nomo de ebenaĵo, kiu situas en Aŭstrio, Aŭstrio Malsupra, pejzaĝa regiono Weinviertel ĉe Vieno. En la jaro 1278 ĉi tie ĉe urbeto Dürnkrut mortis ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a en batalo nomata batalo sur Morava kampo.
Jan van Essen kaj Hendrik Vos
Jan van Essen kaj Hendrik Vos aŭ Voes, estis la du unuaj luteranaj martiroj ekzekutitaj pro ordono de la Koncilio de Brabanto pro sia aliĝo al la reformacia doktrino. Ili estis bruligitaj sur stiparo en Bruselo la 1an de Julio 1523.
Borovsk
Borovsk (Боровск) estas historia urbo en Kaluga provinco de Rusio. Ĝi estas centro de distrikto Borovsk.
Jan van Essen kaj Hendrik Vos
Essen kaj Vos estis monaĥoj de Aŭgustenanoj en la Monaĥejo de Sankta Aŭgusteno en Antverpeno. Kiam en 1522 ĉiuj tieaj monaĥoj publike profesis Luteran doktrinon, la episkopo de Cambrai ordonis ilian areston kaj enprizonigon en Vilvorde, kie ili estis pridemanditaj fare de Jacob van Hoogstraten el Kolonjo kaj aliaj katolikoj. Kiam la the monaĥoj konstatis, ke ili riskas esti bruligitaj vivaj se ili ne pentas, ĉiuj escepte tri — nome Jan van Essen, Hendrik Vos, kaj Lampertus Thorn — pentis. La pentintoj estis liberigitaj, sed ne redonitaj al la Monaĥejo, kiu fakte estis malvalidigita kaj tuj detruita.
Borovsk
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°12' norde, longitudo 36°29' oriente. Kodo de OKATO estas 29206501. La interurba telefona kodo estas 08438, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
Jan van Essen kaj Hendrik Vos
La tri insistintoj estis denove prodemanditaj. Thorn petis prokraston por studi la skribaĵojn. Essen kaj Vos estis bruligitaj en la ĉefa placo de Bruselo. La akuzoj ne estis laŭte legitaj, kiel estis la kutimo, plej verŝajne por eviti la disvastigon de la luteranaj kredoj. Thron restis en prizono kvin jarojn kaj tie li mortis en 1528.
Borovsk
Borovsk situas sur montetoj norde de Kaluga provinco sur ambaŭ bordoj de rivero Protva, maldekstra enfluanto de Okao.
Jan van Essen kaj Hendrik Vos
Je la ekkono pri la ekzekutoj, Marteno Lutero verkis tion kiu estas konsiderita lia unua himno, "Ein neues Lied wir heben an".
Borovsk
Unuaj jarcentoj
Unuafoje Borovsk estis menciita en historia dokumento en 1358, sed la urbo ekzistis jam en la 13-a jarcento. Ĝi dum longa tempo apartenis al princlando Serpuĥov-Borovsk. En 1380 la loka princo Vladimir Andrejeviĉ kun sia taĉmento partoprenis la batalon sur kampo Kulikovo. Post fino de la princlando en 1456 Borovsk kun siaj ĉirkaŭaĵoj estiĝis en konsisto de Moskva princlando.
Saint-Nom-la-Bretèche - Forêt de Marly (stacidomo)
Saint-Nom-la-Bretèche - Forêt de Marly estas franca fina stacidomo sur linio L de Transilien situanta en komunumo L'Étang-la-Ville en departemento Yvelines, en regiono Francilio.
Borovsk
Unuaj jarcentoj
Sur la plej alta punkto de la urba teritorio situis Kremlo (fortikaĵo) kun princa palaco. La ligna muro forbrulis en 1634.
Ganvié
Geografio
Ganvié estas urbeto ĉe laguno nord-oriente de Kotonuo en Benino. Oni kutimas kompari la urbon Ganvié kun Venecio en Italio, pro la simila geografia situo. Tamen ŝtonaj konstruaĵoj vidiĝas en Venecio kaj ne en Ganvié (krom la lernejo el brikoj), ĉar la afrika ŝtonspeco laterito ne ebligas tion. La konstrumaterialo estas ligno.
Borovsk
Unuaj jarcentoj
En 1444 apud la urbo estis fondita Borovska monaĥejo. Ĝin fondis estinta monaĥo de apuda monaĥejo Pafnutij (Parfenij) poste deklarita sanktulo. La monaĥejo subtenis politikon de Moskva Regno kaj ĝis la fino de 16-a jarcento fariĝis riĉa terposedanto.
Saint-Nom-la-Bretèche - Forêt de Marly (stacidomo)
Ĝi ankaŭ estis transira stacidomo sur fervojo Grande ceinture Ouest (GCO).
Borovsk
Unuaj jarcentoj
Post akcepto de Borovsk en teritorion de Moskva Rusio tie loĝadis princaj taĉmentestroj.
Ganvié
Ekonomio
Ĝi enhavas proks. 30000 loĝantojn. Estas kaj hotelo kaj lernejo; tiujn lokojn oni devas atingi per ŝipo. Butikoj surŝipaj veturas tra la kanaloj de la urbo.
Borovsk
Granda Malordo
Fine de la 16-a jarcento en Rusio grave plifortiĝis servuteco kio kaŭzis amasajn ribelojn de kampuloj kontraŭ la registaro. Tiam aperis organizantoj kiuj gvidis popolan lukton kontraŭ aganta ŝtata reĝimo. Lokaj loĝantoj same kiel en aliaj regionoj subtenis movadon de Ivan Bolotnikov (entute ĝin partoprenis pli ol 70 urboj).
Ganvié
Historio
Ĝi estis kreita, konstruita, sur akvo, kiam en la deksepa jarcento oni, ĉefe blankuloj el Eŭropo klopodis kapti homojn por perforte ellandigi ilin al Ameriko kaj vendi ilin kiel sklavojn. Homoj ekloĝis sur akvo por ne esti kaptitaj.
Borovsk
Granda Malordo
Samtempe sur periferioj de la ŝtato aperis multe da antaŭe nekonataj homoj kiuj uzis subtenon de popolo por realigi siajn proprajn politikajn ambiciojn. En 1610 okazis grandega batalo inter armeo de Falsa Demetrio la 2-a (lin subtenis polaj kaj rusaj feŭdestroj ne konsentantaj kun politiko de Moskvo) kaj malgranda moskva taĉmento gvidata de princo Miĥail Volkonskij. Post 10-taga sieĝo de Borovska monaĥejo ĝi kaj la urbo estis detruitaj. Pereis - oficiale - 12 mil homoj (tamen, verŝajne, ĉi-kvanto estis sufiĉe artefarite plialtigita de aŭtoro).
Ganvié
Turismo
El proksima haveneto oni povas atingi la urbon Ganvié per velŝipo aŭ remŝipo aŭ motorŝipo. Ĉiĉeronoj estas je dispono. Multaj homoj vizitas la urbon. Estas kulturcentro kaj monumento donacita de UNESCO.
Borovsk
Granda Malordo
Poste la urbo estis plejparte restarigita. Al la 17-a jarcento apartenas multaj detalaj statistikaj proskriboj de urboj. Do, ekzemple, en 1685 en Borovsk ekzistis 290 kortoj; 75 procentoj de loĝartaro okupiĝis pri legomĝardena laborado kaj komerco pri manĵaĵoj.
Centro de rusiaj malnovritanoj
Post famaj reformoj en la rusa ortodoksismo Borovsk fariĝis unu el la plej gravaj centroj de malnovritanoj (ankaŭ nomata Raskol).
Unu el la plej bone konataj kontraŭuloj de Nikona reformo estis ĉefpastro Avvakum. Dufoje - ekde la 9-a de marto 1666 ĝis la 13-a de majo 1666 kaj ekde la 5-a de septembro 1666 ĝis la 30-a de aprilo 1667 li estis prizonigita en la Borovska monaĥejo. Li tenis sin tiel ke fakte lin subtenis anoj de la monaĥejo. Pri sia vivo en Borovsk Avvakum rakontis en sia vivpriskribo.
Aliaj famaj ideologoj de Raskol - bojarino Morozova kaj ŝia fratino Urusova - ankaŭ estis malliberigitaj en Borovsk. Tie ili mortis kaj estis entombigitaj.
Ĝis 1917 70% de loĝantaro estis malnovritanoj.
18-a kaj 19-a jarcentoj
Dum la epoko de Petro la Unua Borovsk eniĝis en Moskvan gubernion.
En 1777 estis akceptita ĝia blazono. Laŭ statistiko, en Borovsk tiam estis 5175 loĝantoj, 714 domoj kaj 11 preĝejoj.
En oktobro 1812 tie ripozis Napoleono Bonaparte dum la Franca invado al Rusio (la domo kie li loĝis restis ĝis nun). Dum tiuj eventoj la urbo estis evakuita.
Dum la 19-a jarcento en Borovsk disvastigiĝis metioj kaj aperis manfarejoj. En la 1830-aj jaroj en la urbo jam funkciis kelkaj dekoj da entreprenoj (fabrikoj, manufakturoj ktp.) Tamen plua serioza evoluo de ekonomio ne okazis pro manko de bonaj transportaj vojoj (la plej gravaj vojoj trapasis preter la urbo).
En Borovsk vivis kaj laboris famaj filozofoj, kreintoj de filozofio de "kosma teorio": Nikolaj Fjodorov kaj Konstantin Ciolkovskij. Ciolkovskij ekde 1887 ĝis 1891 instruis en lernejo de Borovsk.
20-a jarcento kaj nuna situacio
Post la Oktobra revolucio de 1917 Borovsk kaj ĝia ekonimio plu evoluis. Lokaj fabrikoj estis ŝtatigitaj.
En 1918 — 1920 la monaĥejo Borovskij ĉesis funkcii kaj restis kiel muzeo. El la monaĥejo Borovskij oni forprenis multekostajn aĵojn por helpi al malsatuloj, kion dekomence kontraŭis riĉaj ortodoksistoj. En 1923 la muzeo evoluis kaj pligrandiĝis. Ĝi estis populara historia muzeo kaj ekzistis ĝis 1991 kiam la Rusa Ortodoksa Eklezio denove ekposedis ĝian teritorion.
Dum la Dua mondmilito Borovsk estis okupita de faŝista armeo ekde la ĝis la. Ekde 1944 ĝi apartenas al tiam organizita Kaluga provinco.
Komence de la 21-a jarcento Borovsk estas malgranda urbo kun 12 mil loĝantoj. Multaj entuziasmuloj okupiĝas pri regionografio de Borovsk, funkcias urbaj muzeoj kaj bibliotekoj.
Samtempe en la urbo aperis nova interesa vidindaĵo: pentristo Vladimir Ovĉinnikov ornamis multajn konstruaĵojn per siaj bildoj. En Borovsk estis pli ol cent bildoj dediĉitaj al historio de la urbo kiuj rapide fariĝis famaj en Rusio kaj eksterlande. Tamen jam post kelkaj jaroj la nova urbestro ordonis neniigi ilin (en 2012 kelkaj bildoj ankoraŭ videblas)
Loĝantaro
Loĝantaro de la urbo laŭ jaroj :
Transporto
Fervojo en Borovsk ne ekzistas. La plej proksima fervoja stacio situas en la urbo Balabanovo de distrikto Borovsk. De la stacio "Balabanovo" ekzistas regula trafiko ĝis centro de Borovsk.
Borovsk estas kunligita per loka publika trafiko (aŭtobusoj, marŝrutkoj) kun Obninsk, Balabanovo kaj proksimaj setlejoj.
Ranieri Mazzilli
Paschoal Ranieri MAZZILLI (Caconde, la - San-Paŭlo, la ), estis du foje prezidanto de Brazilo, sed neniam "prezidento" de Brazilo.Li prezidis Brazilon du foje, unue post la rezigno de prezidento Jânio Quadros, ĉar la vic-prezidento João Goulart "vizitis" Ĉinion. Vere, vic-prezidento ne povis reveni al Brazilo por politika krizo. La militaj ministroj, generalo Odílio DENYS, aer-generalo Grün MOSS kaj admiralo Sílvio HECK intencis puĉi kontraŭ la vic-prezidento. Dum tiu periodo, Mazzilli prezidis la registaron kaj negociis la revenon de Goulart dum 14 tagoj, de la 25-a de aŭgusto ĝis la 8-a de septembro de 1961.
La dua periodo en ke li prezidis Brazilon, estis post la militista puĉo de 1964, kiam prezidis dum 13 tagoj de la 2-a de aprilo ĝis la 15-a de aprilo de 1964, kaj estis antastaŭigita de Marŝalo Castello Branco. Dum tiu periodo, li estis laŭleĝa prezidanto, sed fakte ne regis. La registaro estis estrita de la "Supera Komando de la Revolucio", triunvirato de generalo Costa e Silva, admiralo Augusto Rademaker Grünewald kaj aer-generalo Francisco de Assis Correia de Melo.
Kirchbach-Zerlach
Kirchbach-Zerlach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
Lop Nor
Lop Nor aŭ Lop Nur [nuur, mongole por lago] estis pli frue sala lago, nun sekiĝinta lagejo, kovrita per salo. Ĝi situas en nordokcidenta parto de Ĉinio, en la aŭtonoma regiono Ŝinĝango, en la Tarim-baseno, rande de la dezerto Taklamakano.
La lago en la 1950-aj jaroj havis la surfacon de ĉirkaŭ 2000 km². Post kiam oni konstruis akvorezervejon en la 1960-aj jaroj ĉe la Tarim-rivero (kiu alfluis la lagon) kaj oni foruzis la riveran akvon je akvumado, la lago tute sekiĝis.
Ĉinaj sciencistoj esploris basenon de la iama lago en 1980–81 kaj konstatis per karbonanaliza metodo, ke en la regiono ĉiam ekzistis lago dum la lastaj 20.000 jaroj. Nun kovras saltavolo ĉirkaŭ 21 000 km2 kaj jardangoj (ventoformitaj salformaĵoj) altiĝas sur 3100 km2. Ĉirkaŭ la iama lago, ekde 1920 ne loĝas homoj. La lastaj ujguraj grupoj fuĝis pro la pesto tiutempe. Vivas en la ĉirkaŭo kelkaj duĝibaj sovaĝaj kameloj.
La lago famiĝis, ke Ĉinio uzas ties regionon ekde 1964 por subteraj kaj surteraj atombombaj eksperimentaj eksplodoj.
1271
En la jaro 1271 post Kristo okazis, interalie:
Njanekoj-ĥumboj
La vorto njanekoj-ĥumboj - portugale Nhaneca-Humbe, inter etnologoj ofte Nyaneka-Khumbi aŭ Nyaneka-Nkhumbi - estas grupiga nomo por pluraj bantuaj etnoj en la sudokcidento de Angolo. En la grupo - kiel jam aludas la vorto - dividiĝas du subgrupoj, la njanekoj (Nhaneca, Nyaneka, Haneka) kaj la ĥumboj (Humbe, Nkhumbi, Ngumbi). La grupo entute reprezentas proksimume 7 procentaĵojn de la angola loĝantaro. En 1996 ekzistis proksimume 150 000 ĥumboj kaj 300 000 njanekoj.
La etnanoj parolas samnomajn lingvojn, la njanekan respektive ĥumban, kiuj ambaŭ apartenas al la R-grupo de la bantua lingvaro kaj forte proksimas al la umbunda lingvo. Kaj la njaneka kaj la ĥumba tamen havas fortajn regionajn, dialektajn malsamaĵojn, kio kaŭzas ke multaj anoj de unuopaj triboj el la grupo konsideras sin anoj nur de sia tribo, ne de komuna grupiga etno. La precipe lingvistika grupigo, kiun en la epoko de portugala koloniigo de Angolo favoris la portugalaj koloniistoj en la strebo kategoriigi la loĝantojn, do (ĝis la nuna stato komence de la 2010-aj jaroj) ne respegulas etnan memkoncepton.
Harunabad
Harunabad aŭ Harunurbo, ہارون آباد estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Bahavalnagar, kie Harunabad estas sidejo de la samnoma distrikto.
Geografio
Harunabad situas sur ebenaĵo en proksimeco de dezerto laŭ la barata landlimo. Ĉiŝtian troviĝas 45, Fajsalabado 157, Multano 176, provinca ĉefurbo Lahoro 202, Ravalpindio 400, ĉefurbo Islamabado 413, Peŝavaro 474, Karaĉio 842 km-ojn (aere).
Historio
Harunabad pli frue estis konata kiel "Toba Badru Vala". La vorto toba en la loka lingvo signifas "lageto". Oni diras, ke estis granda natura lageto al la norda flanko de la fervoja stacidomo, kie oni kolektis pluvakvon. La havebleco de akvo en ĉi tiu dezerta areo allogis la indiĝenojn. La vilaĝo fondiĝis en la 1920-aj jaroj. En 1927 la fervoja linio ekfunkciis. La vilaĝo rapide prosperis kiel jam urbeto rapide pro kreskantaj ekonomiaj kaj komercaj agadoj. La kanala sistemp ekfunkciis en 1934. Dum la sendependeco en 1947 granda nombro da rifuĝintoj ekloĝis ĉi tie. Disvolviĝo de loĝaj kvartaloj, funkciigo de sociaj, edukaj kaj sanaj institucioj igis la loĝkondiĉojn en la urbo pli allogaj kaj rezultigis rapidan kreskon.
Ekonomio
Harunabad estas agrikultura urbo, kie funkcias en la apudaĵo bona irigacia sistemo. En la urbo gravas la grenmerkato. La plej gravaj kultivaĵoj estas kotonoj kaj florbrasikoj, en la urbo troviĝas sidejoj de 2 firmaoj pri teoj.
Houghton (Vaŝingtonio)
Houghton [hoŭtn] estas loĝkvartalo en la urbo Kirklando. Nun ĝi estas plejparte luksa regioneto de multekostaj domoj kaj domegoj. Ĝi (kaj tuta Kirklando) estas parto de la seatla urba aglomeraĵo. Ĝis 1968, kiam Kirklando aneksis ĝin, Houghton estis aparta urbeto. Ĝi ricevis sian nomon laŭ Willard Houghton, frua segejestro en la loko.
Muzeo Kastelo Auerstedt
La Muzeo pri kaleŝoj (germane: Schloß Auerstedt mit Kutschenmuseum) troviĝas en la kastelo de Auerstedt, Dorfplatz nr 1.
Harunabad
Loĝantaro
La populacio kreskis preskaŭ trioble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la jara kresko estis 2.9% pli alta, ol la tutlanda mezumo (2,4%).
Muzeo Kastelo Auerstedt
Historio
La hodiaŭa Distrikto Weimarer Land ĉirkaŭanta la urbojn Weimar kaj Jena estis en aŭtuno de 1806 batalteritorio kontraŭ Napoleono Bonaparte. Lia trupoj venkis la prusojn kaj urboj respektive vilaĝoj kiel Apolda, Erfurto, Hassenhausen, Jena, Weimar aŭ Auerstedt servis kiel provizejoj de la francaj trupoj aŭ eĉ suferis batalojn. Kastelo Auerstedt per siaj muzeeroj memoras tion. La lernoknabo Carl Kodritsch rimis pri tiuj eventoj en 1840 tiel: ''So hat's seit vier und dreißig Jahren in unserem Orte siebenmal gebrannt. Ja, dieser Ort hat viel erfahren durch eines harten Schicksals Hand!" Tiuj rimaĵoj estis parto de parolado nomita Giebelrede okaze de nova fintegmentado de la kastelo post la incendio de la 18-a de aprilo 1840.
Jardekojn antaŭ tiu ĉi evento, en la 14-a de oktobro 1806, la vilaĝo kaj ĝiaj medioj ankaŭ brulegis luktante kontraŭ Napoleono. Samtempe kiel en Jena trafis francoj prusajn soldatojn, aperinte sen ies atendo kaj en densa nebulo. Ĉirkaŭ 20000 viktimoj ambaŭparte nombritis ĝis la fino de la batalo en la meztagaj horoj. Oni forgesis uzi la helptaĉmentoj de generalo Kalckreuth kio tuj turnus la malvenkon en venkon (almenaŭ laŭ la teorioj de la milithistoriisto Carl von Clausewitz).
Harunabad
Trafiko
Al Harunabad kuras 4 vojoj, aŭtovojo mankas, same mankas vojo al Barato. La fervoja linio jam estas forlasita. La plej proksima internacia flughaveno en Multano funkcias.
Klimato
Harunabad havas aridan klimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen (BWh) kun tre varmaj someroj kaj mildaj vintroj. Precipitaĵo plejparte falas dum la musona sezono de junio ĝis aŭgusto, kvankam iom da pluvo ankaŭ falas de februaro ĝis aprilo.
NGC 2319
NGC 2319 estas grupo de steloj en konstelacio Unukornulo.