cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victor Léon
Biografio
Victor Hirschfeld devenis el juda familio. Li studis en Universitato de Vieno, Augsburg kaj konservatorio de Vieno. Post siaj studoj li estis ĵurnalisto, inter 1877-1884 li eldonis germanlingvan revuon. Tiutempe li komencis uzi la pseŭdonimon Victor Léon. Li debutis kiel verkisto en 1878. En la 1880-aj jaroj li plej ofte estis dramaturgo ĉe teatroj de Vieno, dum li verkis scenarlibrojn, teatraĵojn. Baldaŭ li estis ankaŭ reĝisoro kaj instruisto. Lia edzino naskis filinon. Depost Anschluss kiel judo li ne rajtis labori.
NGC 4675
NGC 4675 (aliaj indikoj — UGC 7935, MCG 9-21-39, ZWG 270.19, IRAS12432+5500, PGC 42998) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blanka Szombathelyi
Kariero
Blanka Szombathelyi ekde aŭtuno 1933 ĝis 1938 ludis en la Vígszínház, en 1940–41 en la Kamara Varieté. Kiel gastino ŝi aperis ankaŭ en la teatroj Andrássy úti, Dunaparti kaj Terézkörúti Színpad. En 1945 ŝi elmigris kaj ekde 1951 ŝi vivis en Los Angeles, kie iom da tempo ŝi laboris kiel ĵurnalistino.
Muskoj
La muskoj (Bryophyta) estas la plej ampleksa el la tri plantaj divizioj de briofitoj. Tiu divizio enhavas 30 ordojn, 105 familiojn, ĉirkaŭ 1300 genrojn kaj preskaŭ 27000 speciojn. Ĝia tipa genro estas brio.
La muskoj estas plantoj sen veraj radikoj kaj kun mallarĝaj folietoj, ofte dense kreskantaj sur malsekaj ŝtonoj, arboj, kc.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (17 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (17 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj (ĝis familioj), kaj ties Esperantaj nomoj :
Ĉamkorno
La ĉamkorno estas labiofluto ludata ekde la mezepoko ĝis komence de la 16-a jarcento, kies korpo estas produktita el bestkorno. Ne ekzistas originaloj el la tempo, en kiu oni utiligis ĝin. Tamen ekzistas bildoj, precipe en Musica getutscht und außgezogen (muziko, desegnita kaj presita) de Sebastian Virdung de 1511. Ĉamkornojn oni produktas plejofte el bovokorno. Muzikistoj de malnova muziko niatempe ludas sur rekonstruaĵoj de ĉamkorno.
La ĉamkorno funkcias simile al bekfluto, efikas tamen kiel ferma fajfiloj. Tio ebligas la realigo de malaltaj bekflutovoĉoj je relative komforta fingrado. Same malaltaj bekfluto (baso, grandbaso, subbaso) male estas ege grandaj kaj nepraktikaj. Anstataŭe preterblovado ne eblas, kiu sekvigas relative malvastan tonamplekson de apenaŭ pli ol oktavo. Ankaŭ ĝia laŭteco malplias. La ĉamkorno ankaŭ laŭ eksonado estas vera bekfluto: duobla-, triobla- kaj flirtlangado eblas (ekz. je ornamaĵoj).
Ekzistas abundo da partioj realigeblaj per ĉamkornoj, ekz. en la Liber Fridolini Sichery, do de komponistoj kiel Isaac, Johannes Ockeghem, Jacob Obrecht, Agricola ktp. Fakte dum ĉiu muzikaĵo de la „Pariza danclibro“ el 1530 de Pierre Attaingnant la ĉamkorno estas utiligebla, pleje kiel ensemblo-instrumento.
Historio
Nuntempe oni konstruas la ĉamkornon precipe kiel soprano en C kun la tonamplekso c’-d’’, aldo en F, kun la tonamplekso f-g’, tenoro en C kun la tonamplekso c-d’ kaj baso en F kun la tonamplekso F-g. Foje aperas sopraneto en F, grandbaso en C kaj subbaso en F.
Por trivoĉaj muzikaĵoj, ekz. de Adam de la Halle ĝis Francesco Landini rekomendindus la uzado de ĉamkornoj en G, F kaj C. Ĉamkorno en G donus la avantaĝon, ke eblus pli facile, alie ol je krumorno, pro la grandeco duonfermi la tontruojn je bemolaj tonaloj, ekz. g dora,. Tiu instrumento tamen ne ekzistas.
En „Syntagma Musicum“ de 1619 Michael Praetorius ne plu mencias la ĉamkornon. Nuntempe ĉamkornoj trovas siajn sokojn fofe en la bavara popolmuziko.
Konstrumaniero
Ĉamkornojn oni konstruas elkavigante bestkornon, en kies larĝan finaĵon oni tranĉas labion. Krome oni boras ton- aŭ fingrotruojn (kiel je la bekfluto) en la instrumentkorpon. La mafermaĵon oni fermas per bekbuŝilo el gipso kaj tegas ĝin per ledo, je kio ekestas ventkanalo. Kelkaj instrumentfaristoj ankaŭ proponas instrumentojn kun buŝilo el ligno.
Fingrado
Ĉamkornoj el la 16-a jarcento havis nur malmultajn truojn kaj ege limigitan tonamplekson. Modernaj faristoj decidiĝis do por baroka bekfluta fingrado, aŭ plurkaze por la fingrado de la angla okarino.
Kalenborn (Vettelschoss)
Kalenborn estas komunumparto en la okcidento de la komunumo Vettelschoß en la rejnlando-palatinata distrikto Neuwied en Germanujo.
Geografio
Kalenborn situas sur alteco de 350 m super marnivelo kaj estas ĉirkauita en la sudo kaj la okcidento de la Naturparko Rhein-Westerwald. Naturregione la vilaĝo situas en la transiro de la Asbacher Hochfläche (altebenaĵo de Asbach) en la oriento kaj la Rejn-Vestervalda vulkana montodorso en la okcidento.
Nomo
La nomo venas de la ĝermanaj vortoj „kallen“ = „paroli“ und „born“ por „buren“ = rajtigisto partopreni en ĝermana renkontiĝo, nome la “thing” renkontiĝejo de la ĝermanoj. Proksime de Kalenborn situas la monto Asberg, sur kiu oni trovis en la 1930aj jaroj restaĵojn de kelta ringrempuro, kiu estis detruita de bazalt-rompado. La ringrempuro ankaŭ servas kiel renkontiĝejo.
La skribmaniero de la vilaĝa nomo ofte ŝanĝiĝis: Calenburne (1209), Kallenborn (1641), Kahlenborn kaj Kaleborn (1699), Callenborn (1736). En la Ejfelo kelkaj vilaĝoj havas la nomon Kalenborn, en la Vestervaldo ankaŭ ekzistas la vilaĝo kun la nomo Kaltenborn.
Universitato de Marburg
La universitato de Marburg – germane oficiale Philipps-Universität Marburg, historie latine Alma Mater Philippina – fondiĝis dum la jaro 1527 fare de la landgrafo Filipo la Grandanima de Hesio kiel luterana altlernejo. Temas pri la plej malnova luterana universitato nuntempe ankoraŭ ekzistanta. La universitato nuntempe havas iom pli ol 26.000 studentoj (en oktobro 2015, komence de la vintra semestro, ekzakte estis 26 820) kaj en komparo kun aliaj universitatoj de Germanio estas mezgranda. Pluraj fakultatoj, inter medicino, juro aŭ ĥemio, havas aparte bonan renomon. La urbo Marburg estas kompare malgranda, kaj la universitato je granda parto influas la urban vivon.
Fakultatoj
Komence la universitato havis fakultatojn pri juro, luterana teologio kaj medicino. Ĝis la jaro 1964 aldoniĝis fakultatoj pri filozofio kaj matematiko-natursciencoj, antaŭ ol laŭ hesia universitata leĝo de 1970 la universitato novdividiĝis al 20 fakultatoj. Post la jaro 1997 iuj fakultatoj estis unuigitaj, kio klarigas truojn en la nuna numerigo. Tiel la nombro de fakultatoj reduktiĝis al aktuale 16. La nombroj komenciĝas per la literoj "FB" – mallongigo por la germana vorto "Fachbereich" por fakultato.
Esperanto kaj la universitato
Estante universitata urbo, Marburg jam frue dum la 20-a jarcento havis Esperanto-grupon, kiu ĉiam je granda parto konsistis el studentoj kaj kunlaborantoj de la universitato. El inter la movadaj eventoj en la urbo ekzemple menciiĝu, ke inter la 27-a de decembro 1969 kaj la 3-a de januaro 1970 la 13-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en Marburg kaj pritraktis la temon "Tendencoj en la literaturo de nia epoko". Proksime de Marburg, en Wetzlar, ankaŭ okazis la Internaciaj Seminarioj de 1984/1985, 1995/1996, 1999/2000 kaj 2004/2005. Regula movada evento en Marburg ĉiujare dum junio estas la Kafoklaĉa Internacia Somera Renkontiĝo (KISO). Al la urba universitato interalie ligiĝis la esperantisto kaj esperantologo Helmut Welger, kiu mortis dum majo 2008.
Samuel Nunez
Doktoro Samuel NUNEZ (1668-1744) estis juda kuracisto portugaldevena. Li estis estro de la plej granda grupo de judoj kiuj enmigris la koloniojn dum la 17-a jarcento. Li helpis pri la fondado de Congregation Mickve Israel, kiu nuntempe estas la tria plej malnova juda kongregacio en Usono. Laŭ James OGLETHORPE d-ro NUNEZ savis la kolonion de Georgio per siaj medicinaj scioj dum epidemio en 1733. Lia familio multe helpis pri kultivado en la nova lando. Lia posteulo, Raphael Jacob MOSES, ekigis la kultivadon de persikoj en Georgio.
5857 Neglinka
5857 Neglinka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rivereto Neglinka, aŭ Neglinnaja (cirile : Неглинная), alfluanto de Moskva.
Kenneth MacMillan
Kenneth MacMillan (11-a de decembro 1929, Dunfermline - 29-a de oktobro 1992, Londono) estis brita koregrafo kaj dancisto.
Post studi en la lernejo de la Sadler's Wells Theatre, li dancis en kelkaj kompanioj de baleto el 1946. Lia unua koregrafio kaj verko estis Somnambulism de 1953, sekvite de Danses concertantes en 1955. Lia koregrafio de la baleto Romeo kaj Julieta, premierita de Margot Fonteyn kaj Rudolf Nurejev en 1965, atingis granda internacian atenton.
Li estis dancodirektoro de la Berlina Germanopero entre 1966 y 1969. En 1970 fue designado director de la Reĝa Baleto de Londono anstataŭ Frederick Ashton kaj en 1977 li rezignis al la posteno por esti ĉefa koregrafo de la kompanio. Inter liaj plej gravaj baletoj estas Anastasia (1971), L'histoire de Manon kaj Elite Syncopations, ambaŭ de (1974), Requiem (1976), Mayerling (1978), Isadora (1981), The Prince of the Pagodas (1989) kaj The Judas Tree (1992).
La 29a de oktobro 1992 li suferis subitan koratakon dum estis interkulise dum reludo de sia baleto Mayerling en Covent Garden de Londono. Fine de la ludo, lia forpaso estis anoncita el la scenejo kaj oni petis la publikon forlasi la salonon silente.
Ditroito
Ditroito estas plutonita mineralo, variaĵo de sienito. Ĝi estis trovita de Ferdinand Zirkel proksime de Ditrău (tiam en Hungario kaj nomata Ditró, nun Rumanio) kaj nomita laŭ la urbo.
Kvankam Paraschiv kaj Ghiurco mencias, ke Zirkel trovis kaj nomis la mineralon jam en 1866, la sama Paraschiv (k al.) skribas, ke Franz Herbich malkovris ĝin nur en 1871, kaj ke Zirkel poste donis la nomon.
Nekrologo pri Herbich aperinta en Sibio en 1887 mencias, ke Herbich malkovris la ditroiton en 1859. La sama revuo mencias ditroiton jam en 1876.
Railleu
Railleu (Ralleu) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Raillannencs.
István Vincze
István Vincze [iŝtvAn vince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vincze István estis hungara matematikisto, profesoro.
Biografio
István Vincze frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1935. Post siaj studoj li laboris en asekura firmao. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en la ministerio pri religio kaj eduko. En 1949 li estis unu el la fondintoj de akademia matematika instituto en Budapeŝto, kie poste li laboris ĝis la emeritiĝo en 1980. Li instruis ankaŭ statistikon en Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj Teknikuniversitato de Budapeŝto. Li ricevis premion en 1997, memormedalojn en 1966 kaj 1978. Komence li okupiĝis pri geometrio, poste pri empiria distribua funkcio kaj matematika statistiko.
Aleksandr Blok
Aleksandr Aleksandroviĉ BLOK (Александр Александрович Блок, eventuale esperantigebla kiel Aleksandro Bloko; naskiĝis la, mortis la ) estis elstara rusa poeto, tradukisto kaj artologo, opiniata kiel la plej elstara reprezentanto de la rusa simbolismo, ofte menciata kiel la dua plej granda rusa poeto (post Aleksandr Puŝkin).
Iuj kritikistoj apartenigas lin al la Arĝenta epoko de la rusa poezio kaj konsideras ke tiu epoko komenciĝis kun la apero de lia poemaro "Versoj pri la Belega Damo".
Infanaĝo kaj juneco
Blok estis naskita en Sankt-Peterburgo en rafinita kaj intelekta familio. Lia patrino, Aleksandra Andrejevna Beketova (filino de fama rusa botanikisto Andrej Nikolajeviĉ Beketov, rektoro de la Sankt-Peterburga universitato), estis edzinigita al german-devena varsovia juristo Aleksandr Lvoviĉ Blok. Baldaŭ post la naskiĝo de la infano la gepatroj disiĝis, kaj Blok kune kun la patrino loĝis en la familio de la avo. La unuaj jaroj de la poeto pasis en la ava apudmoskva bieno Ŝaĥmatovo. Jam en la infanaĝo la poeto konatiĝis kun la rusa poezio de la 19-a jarcento (ĉefe kun la versaĵoj de F. Tjutĉev kaj A. Fet).
La formiĝo de la poezia individueco de Blok komence pasis tute sen la influo de la rusa simbolismo, kies unuaj praktikantoj - D. Mereĵkovskij, Z. Gippius kaj V. Brjusov - jam komence de la 1890-aj jaroj faris ĝin rimarkinda evento en la poezia vivo de Rusio. Kiel skribis Blok en sia membiografio, "eĉ ne unu linion de la t.n. nova poezio mi aŭdis antaŭ la unua studjaro en la universitato". Blok eniris la Sankt-Peterburgan universitaton en la jaro 1898; komence li studis en la jura fakultato, tamen en la jaro 1901 li transiris al la filologia (en la jaro 1906 li finis ĝian slav-rusan fakon).
La poezia debuto
Tiu disduiĝo kaŭzis turmentoplenan konflikton inter la geedzoj, iliaj interrilatoj en la reala vivo restis senfruktaj. La konflikto iĝis aparte akra, kiam la interrilatojn malhelpis poeto A. Belij: liaj sentoj al L. Mendelejeva provokis la neelteneblan situacion, kiu preskaŭ kaŭzis la duelon inter Blok kaj Belij. Tiel finiĝis la unua periodo en la kreado; la poeto mem poste nomis ĝin "mistikoplena ĉarlatanado".
Seyðisfjörður
Seyðisfjörður estas komunumo en Islando. Ĝi situas en mallarĝa longa fjordo en la oriento de la lando. Dum la 19-a jarcento ĝi estis grava haringkaptadloko, sed je la fino de la 19-a jarcento tre malkreskis la haringkvanto en la proksimeco.
Aleksandr Blok
La frua poezio de Blok
En la jaro 1907 aperas la dua vers-kolekto - la libro "Neatendita ĝojo" (rusa lingvo "Нечаянная радость"). La centran pozicion en ĝi okupas la ciklo el kvin versaĵoj, en kiuj aperas la simbola bildo de Nekonatino (la plej fama versaĵo de tiu ciklo havas la nomon "Nekonatino", la saman nomon havas ankaŭ la lirika dramo, finverkita aŭtune 1906). La bildo de Nekonatino - virino, renkontita en la ripoza antaŭurbo de Peterburgo kaj samtempe stelo, falinta sur la teron - restas en la kadroj de simbolismo. Tamen samtempe tiu bildo (speciale en la dramo) estas perceptata kiel fiasko de la mito pri la Belega Damo. Samtempe aperas la dramo "Foir-teatro" (rusa lingvo "Балаганчик"), simbolisme prezentanta la interrilatojn inter tri marionetoj (multaj sukcesis ekvidi en la dramo la aludojn al la rilatoj inter Blok kaj A. Belij); poste la simbolismaj vizioj malaperas kaj ĉio finiĝas per bufonado (simila al la itala commedia dell'arte), kiu tamen daŭre restas iom tragika - tiel Blok forlasis sian poezian junecon.
La matura periodo de la kreado
La sekvaj libroj kaj vers-kolektoj - "La neĝa masko" (rusa lingvo "Снежная маска", 1907), "Faina" (rusa lingvo "Фаина", 1906-08) - alportis al Blok grandegan poezian famon. En tiuj libroj la ĉefa motivo estas la bildo de la urbo, kombinanta en si la fascinajn kaj la diablajn trajtojn (la t.n. "Peterburga mito" de Blok). Samtempe en la versaĵoj de Blok aperas la motivo de forta, preskaŭ mistika amo al la patrio. Blok penas trovi la "vivan animon" de Rusio en ĝia "mizera" naturo, en la kompreno de ĝia historia vojo, kiu pasas tra heroaj elprovoj (la verso-ciklo "En la Kulikova kampo", rusa lingvo "На поле Куликовом", 1909). La ideo de la vojo, de la evoluo najbaras al la vizioj de ĥaoso, pereo kaj katastrofo, kiujn la poeto sentis jam longe antaŭ la Unua Mondmilito kaj la Oktobra Revolucio de la jaro 1917.
Jedlová (apartigilo)
Nomon Jedlová havas pluraj sidejoj:
Seyðisfjörður
La nura homtransportŝipo kiu regule venas al Islando dumsomere (el Feroaj insuloj) alhavenas en Seyðisfjörður.
Sulketfolia viburno
La sulketfolia viburno (Viburnum rhytidophyllum) estas specio de  viburno, indiĝena en Ĉinujo. La planto estas ĉiamverda arbedo aŭ arbeto. La folioj estas kontraŭstarantaj, sulketaj, subflanke lanugaj.
Disvastiĝo
Tiu palearktisa planto nature vegetas en arbaroj kaj arbedaroj je altitudoj inter 700 kaj  2400 metroj en la ĉinaj provincoj de Gŭiĝoŭo, okcidenta Hubejo, suda  Ŝenŝio kaj Siĉuano.
Kultivado kaj uzado
En parkoj kaj ĝardenoj ĝi estas komune kultivita kiel ornama planto por sia ĉiamverda foliaro kaj ombregotoleremo.
Ludwigshöhe (apartigilo)
Ludwigshöhe havas plurajn signifojn:
Jedlová (apartigilo)
kaj stacidomo … aŭ rojo:
… aŭ montoj:
… kaj aŭ vico de stratoj en multaj ĉeĥaj urboj.
Vorto Jedlová estas parto de nomo:
.et
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Et''.
.et estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Etiopio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Aleksandr Blok
La matura periodo de la kreado
Samtempe la poeto multe okupiĝas pri publicistiko (liaj plej gravaj artikoloj aperis libroforme en la jaro 1918 sub la titolo "Rusio kaj inteligencio", rusa lingvo "Россия и интеллигенция"). En siaj versaĵoj kaj artikoloj li ĉiam pli kaj pli distanciĝas de simbolismo, kaj ĉiam pli kaj pli orientiĝas al la rusa romantika tradicio. La lastaj verkoj de Blok, en kiuj ankoraŭ senteblas la ideoj de simbolismo estas la dramo "Rozo kaj Kruco" (rusa lingvo "Роза и Крест", 1913), la versociklo "Karmen" (rusa lingvo "Кармен", 1914) kaj la poemo "Najtingala ĝardeno" (rusa lingvo "Соловьиный сад", 1915). Tiuj verkoj fakte finas la lirikan periodon de la kreado de Blok.
La jaroj 1910-16 estis la periodo de la pleja literatura famo de Blok. Li estis ofte komparata al Aleksandro Puŝkino, dum la tuta Arĝenta epoko de la rusa poezio estis foje nomata kiel "Epoko de Blok". En la 1910-aj jaroj Blok estis agnoskita de ĉiuj literaturaj kritikistoj; lian fortan influon poste agnoskis multaj rusaj poetoj (inter ili Anna Aĥmatova, Marina Cvetajeva, Boris Pasternak, Vladimir Nabokov k.a.).
31928 Limzhengtheng
31928 Limzhengtheng estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lim Zheng Theng, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto en teamo pri media inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Institucio Hwa Chong en Singapuro.
Aleksandr Blok
Influo de la revolucio
Julie 1916 Blok estis vokita militservi, tamen, post la Februara Revolucio li revenas en Petrogradon. Li partoprenas la laborojn de la eksterordinara komisiono pri esplorado de la krimoj de la cara reĝimo; lia libro "La lastaj tagoj de la imperatora regado" (rusa lingvo "Последние дни императорской власти") aperis postmorte en 1921. En tiu tempo Blok estas plena je svagaj apokalipsaj antaŭtimoj kaj konstante ŝanceliĝas inter espero kaj despero. "Mi sentas, ke iu granda evento venas, sed kio ĝi estas - tio ne estis malkovrita al mi", - li skribis en sia taglibro somere 1917.
La eventojn de oktobro 1917 li akceptis kiel purigan eksplodon, la revolucio iĝis por li la fina elnodiĝo de liaj apokalipsaj sopiroj. Li akceptis la revolucion kaj rezignis la elmigradon. En sia artikolo "Inteligencio kaj revolucio" (rusa lingvo "Интеллигенция и революция") li alvokis la rusian intelektularon "per la tutaj korpo, koro, konscio [...] aŭskulti la grandan muzikon de la estonteco, [...] aŭskulti la Revolucion" kaj ĉiel kunlabori kun la nova reĝimo. Januare 1918 lin trafis granda poezia inspiro, kiu realiĝis en la poemoj "Dek du" (rusa lingvo "Двенадцать") kaj "Skitoj" (rusa lingvo "Скифы"}. Ambaŭ poemoj rakontas pri la "monda incendio", pri "fiasko de la malnova mito". Super la ŝtormanta oceano de la revolucio la poeto vidas la aŭroron de la "nova vivo".
La poemo "Dek du", tre diversritma kaj diversstila, ĝis nun restas unu el la plej diskut-provokaj verkoj en la tuta rusa poezio. De unu flanko ĝi plenas je revoluciaj sentoj, de la alia flanko ĝi enhavas multajn religiajn simbolojn kaj aludojn. La poemo rapide forturnis de Bloko liajn iamajn admirantojn: la bildo de Kristo, paŝanta tra neĝ-kovrita Petrogrado estrante la taĉmenton de bolŝevikaj soldatoj, estis neakceptebla por la kontraŭbolŝevisma inteligencio. Tamen, ankaŭ la nova bolŝevika reĝimo ne akceptis Blok-on pro liaj mistikismo kaj simbolismo. Blok konsideris tiun poemon lia plej bona verkaĵo. En la serĉo de moderna lingvaĵo kaj novaj bildoj, Blok uzis nekutimajn fontojn por la poezio de simbolismo: urba folkloro, sentoplenajn baladojn kaj popolajn kantetojn ("ĉastuŝka"). Lin inspiris la populara kanzonisto Miĥail Savojarov (Михаи́л Никола́евич Савоя́ров, Mikhai'l Nikoláevič Savoyárov, 1876-1941), kies koncertojn inter la jaroj 1915–1920 li ofte vizitis. La akademiulo Viktor Ŝklovskij notis, ke la poemo vortumiĝis en krimula lingvaĵo kaj en ironia stilo, simile al la rimaj kanzoneroj de Savojarov, per kiu Blok imitis la ruslingvan slangon de la urbanoj de Petrogrado (Sankt-Peterburgo) de 1918.
En la poemo "Skitoj" sonas la ideoj de ruiniĝo de la eŭropa kulturo. Post tiuj du poemoj Blok preskaŭ ne verkas novajn versaĵojn, laborante pri la membiografia novelo "Konfeso de pagano" (rusa lingvo "Исповедь язычника", konserviĝis nur kiel aro da malnetaĵoj).
La lastaj vivo-jaroj
La malakcepto flanke de la nova reĝimo kaŭzis al Blok severan deprimon. Komence li ankoraŭ penis kunlabori kun kulturaj institucioj. Li laboris en la eldonejo "Monda Literaturo" (redaktante la verkojn de Heine), estris la reĝisoran fakon en la Granda Teatro, membris en la estraro de la Sovetia Unuiĝo de Verkistoj. Fojfoje li koncertis en Petrogrado kaj Moskvo. Tamen la kreskanta abismo inter la atendata "purigo per revolucio" kaj la nudokule observebla plifortiĝo de la bolŝevisma teroro iom-post-iom forturnis la poeton for de la publika aktivado. La lastajn monatojn de sia vivo li travivis en severa deprimo.
Lia lasta publika prezentaĵo estis la parolado pri la destino de la poeto, farita dum la memor-vespero pri A. Puŝkino. Blok parolis pri la "mistera libero", kiu estas bezonata al la poeto pli, ol la persona aŭ politika liberecoj; laŭ la vortoj de Blok, perdinte tiun misteran liberon, la poeto mortas, same kiel Puŝkino, kiun mortigis la "manko de aero". Tiu parolado iĝis lia arta kaj homa testamento.
La Blok mortis ĉe iom enigmaj cirkonstancoj, nur 40-jara. Plej verŝajnaj kaŭzoj de lia morto estis inanicio kaj deprimo; kiel la supozatan morto-kaŭzon oni mencias ankaŭ la kor-inflamon. Post lia morto liajn vortojn pri "manko de aero" oni ekuzis rilate al li mem. La morto de la poeto restis preskaŭ nerimarkita de la oficiala gazetaro. En la ĵurnalo "Pravda" aperis nur unufraza sciigo: "Hieraŭ matene forpasis poeto Aleksandro Blok". Ekde 1920-aj kaj ĝis la fino de la 1970-aj jaroj la versaĵoj de Blok estis tre malmulte konataj en Sovetio.
En Esperanto aperis
La versaĵoj de A. Blok estas tradukitaj en multajn lingvojn de la mondo. En Esperanto haveblas la jenaj tradukoj:
Edmé Lagrange
Edmé-Jean Baptiste Bouillon-Lagrange (1764-1844) estis franca kemiisto kaj apotekisto, profesoro pri kemio kaj pli malfrue direktoro dum dekdu jaroj de la Lernejo pri Apoteko de Parizo, milita apotekisto de la Imperio kaj privata kuracisto de Jozefina de Beauharnais (1763-1814), edzino de Napoleono Bonaparte (1769-1821). Liaj studoj en la kemi-areo envolvis esplorojn pri trufoj, salikoj, sukceno, ajlo, amelo, salakvo, lakto, ktp. Aŭtoro de sciencaj verkoj, li la unua disvastigis la kemiajn eseojn pri la kuraciloj.
Biografio
Kiam li estis dekdujara, li eniris en la Kolegio Mazarina, kie li studis Homscienco. Poste li studis medicinon kun Pierre-Joseph Desault (1738-1795), farmacion kun Jacques-François Demachy (1728-1803) kaj Guillaume-François Rouelle (1703-1770) kaj en 1788 li estis nomumita kemiprofesoro en la Lernejo pri Apoteko de Parizo. Post sia brila diplomiĝo li aĉetis la farmacion de sia bofrato Jean Baptiste Félix Sureau, lokita en la strato Sankta Marteno.
En 1789, Antoine-François de Fourcroy (1755-1809) konfidas al li parton de siaj kursoj en la Reĝa Ateneo de Parizo kaj tiam asociiĝas al lia laboro. En 1793, kiel majoro-apotekisto, li organizis milithospitalon kaj partoprenis en la Napoleonajn Kampanjojn kiel eseisto por la agentejo pri pulvoro kaj salpetro. Kiel estro de la kemilaboroj kaj klariganto pri kemio en la Politeknika Lernejo, profesoro pri fiziko kaj kemio en la Centra Lernejo de Panteono, li fariĝis unu el la administrantoj de la institucio.
En 1799 li fariĝis profesoro de la Liceo Napoleono, apotekisto de Napoleono, kaj kuracisto de la imperiestrino Jozefina (1806). Dum la restarigo de la franca imperio li fariĝis membro de la Societo pri Farmacioj de Parizo, kiu pli malfrue fariĝis Nacia Akademio de Farmacio (1979), kaj li estos la ĝenerala sekretario dum ĝia kreado inter 1803 kaj 1807, vico-prezidanto en 1808 kaj trifoje prezidanto en 1809, 1813 kaj 1819, fariĝinte poste direktoro. En 1836, li estas nomumita membro de la Konsilio pri Sano.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Guillaume-Fran%C3%A7ois_Rouelle.jpg| Guillaume-François Rouelle (1703-1770) Hilaire-Marin-Rouelle.jpg| Hilaire Rouelle (1718-1779) Jean_d%27Arcet.jpg| Jean Darcet (1724-1801) Jacques-François Demachy (1728-1803).png| Jacques Demachy (1728-1803) Desault.jpg| Pierre-Joseph Desault (1738-1795) Martin_Heinrich_Klaproth.jpg| Martin Heinrich Klaproth (1743-1817) Berthollet_Claude_Louis.jpg| Claude Louis Berthollet (1748-1822) Antoine_Fran%C3%A7ois,_comte_de_Fourcroy.jpg| Antoine-François de Fourcroy (1755-1809) Jean-Nicolas_Corvisart.jpg| Jean-Nicolas Corvisart (1755-1821) Josephine_de_Beauharnais.jpg| Jozefina de Beauharnais (1763-1814) Louis_Nicolas_Vauquelin_3.jpg| Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829) Aire-sur-l-Adour-adour.jpg| Michel Dizé (1764-1852) Alexandre_Brongniart.jpg| Alexandre Brongniart (1770-1847) Guillaume_Dupuytren.jpg| Guillaume Dupuytren (1777-1835) Humphry davy.jpg| Humphry Davy (1778-1829) Pierre-Jean_Robiquet_vers_1830.jpg| Pierre Robiquet (1780-1840) Pierre_Joseph_Pelletier.jpg| Pierre Joseph Pelletier (1788-1842) Benoit_Clapeyron.png| Emilio Klapejrono (1799-1864) Edmond_Fr%C3%A9my.jpg| Edmond Frémy (1814-1894) DEU München COA.svg| August Vogel (1817-1889) </Gallery>
Suzana kaj la maljunuloj (Rembrandt)
Suzana kaj la maljunuloj estas pentraĵo de la nederlanda pentristo Rembrandt el Baroka periodo. Temas pri olesurligna pentraĵo kompletigita en 1647. Ĝi montras la historion de Suzana, el duakanona teksto el la libro de Daniel en la Biblio. La pentraĵo estas nuntempe ekspoziciata en la Gemäldegalerie en Berlino.
Priskribo
La pentraranĝo estas markata per la baroka kontrasto inter la malhela fono kiu okupas preskaŭ du trionojn de la areo, dum la tuto de la historio koncentriĝas en la malsupra dekstra triono (klaroskuro). Tie estas denove kontrasto inter la ruĝa koloro (pli angule) de la vestoj de la virino kaj ŝia hela nudeco (iom pli malkdekstre); super ambaŭ kolormakuloj duarange gvatas la du maljunuloj. Denove kontraste al la hela malsupra dekstra angulo en la supra maldekstra angulo estas la malhela umbro de la palaco.
Historio
Rembrandt dekomence bazis sian verkon pri samnoma pentraĵo de sia instruisto, Pieter Lastman, kiun Rembrandt kopiis el desegno ĉirkaŭ 1636 kiel skizo por sia propra verko. La pentraĵo kiun Rembrandt kompletigis en 1647 tamen estas tre diferenca laŭ kompono disde tiu de Lastman escepte pro iomaj similaĵoj en la fono. Dum en la Suzana de Lastman la figuroj estas tre pasivaj, tiu de Rembrandt estas aktiva sceno, en kiu unu el la maljunuloj kaptas ŝin dum klopodas Suzana eskapi. La palaco en la fono ja memorigas pri la verko de Lastman.
En 2015 oni malkovris, ke la pentristo kaj kolektisto Joshua Reynolds ŝanĝis Suzana kaj la maljunuloj akirinte ĝin por sia kolekto fine de la 18-a jarcento. Skanilo per ikso-radioj montris, ke grandaj partoj de la origina verko estis surpentritaj, kaj aliaj partoj forigitaj per solviloj. Reynolds faris tiujn modifojn ĉefe en la fono, lasante la figurojn de Rembrandt, la Babilonian palacon en la distanco, kaj kelkajn fonajn elementojn netuŝitaj. Neklaras kiel Reynolds faris tiajn ŝanĝojn en la pentraĵo, sed ka oni scias, ke li modifis verkojn en sia kolekto.
Ciklopentila fenilacetato
Ciklopentila fenilacetato aŭ C13H16O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fenilacetata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila fenilacetato estas miksebla kun etanolo, kloroformo kaj duetila etero sed ne kun akvo.
Isatis tinctoria
Isatis tinctoria (esperante tinktura izatido) estas palearktisa specio de brasikacoj kultivata por fabrikado de blua kolorsubstanco.
Vajdo estas blua koloraĵo, ricevita per fermentigo de la tinktura izatido. Oni ankaŭ nomas vajdon la planton mem (tinktura izatido).
Priskribo
eta|maldekstra| A : [[Radiko, tigo kaj malaltaj folioj
B : Infloresko, tigo kaj folioj
C : Ŝoso kun fruktoj
Li Chao
LI Chao (: 李超 naskiĝis en Tajuano, Ŝanŝio) estas ĉina ŝaka grandmajstro kaj azia ĉampiono en 2013. En 2007 li fariĝis la 23-a grandmajstro de Ĉinio en la aĝo de 18.
Isatis tinctoria
Priskribo
1 : Floro
Trstěnice
Nomon Trstěnice portas pluraj municipoj:
Isatis tinctoria
Priskribo
2 : Seksaĵo de floro
Li Chao
Kariero
Li Chao komencis ludi ŝakon kiam li havis ses jarojn.
Isatis tinctoria
Priskribo
3 : Stamenoj kaj ovolujo
Li Chao
Kariero
En 2005 li finis en la sesa pozicio ĉe la Monda Juniora Ŝaka Ĉampionumo, kiu okazis en Istanbulo, Turkio. En aŭgusto 2007 Li venkis en la Skandinava Ŝakturniro en Täby, Svedio per 8½ poentoj el 9. En septembro 2007 li gajnis la kvaran IGB Dato' Arthur Tan Malajzio Malferma Turniro en Kuala-Lumpuro. Li gajnis la Prezidanton Gloria Macapagal-Arroyo Pokalo en Manilo, Filipinoj kio okazis dum la 21an-29an de novembro 2007.
En 2007 li gajnis la grandmajstran titolon. Liaj GM normoj estis atingitaj ĉe:
Isatis tinctoria
Priskribo
4 : Alaa silikvo
Li Chao
Kariero
En aprilo 2008 li kundividis la unuan pozicion per 7/9 kaj kvara post decidludoj ĉe la 10-a Dubaja Malferma Turniro. En majo 2008 li finis unua per 8.0/11 kaj unua post decidludoj ĉe la 2-a Filipina Internacia Malferma Turniro en Subic Bay Freeport Zone. En aŭgusto 2008 li gajnis la 5an IGB Dato' Arthur Tan Malaysia Open per 9/11. En la sekva monato li konkuris ĉe la 5a Rusio-Ĉinio Matĉo en Ningbo, Ĉinio kie li atingis 3/5 kaj efikeco de 2767 por la vira teamo (kun Wang Yue, Wang Hao, Ni Hua, Bu Xiangzhi).
En la Ŝaka Mondpokalo 2009, kiu okazis en Ĥanti-Mansijsk, Rusio li atingis la trian rondon sed perdis kontraŭ Vugar Gashimov.
Isatis tinctoria
Priskribo
6 : Semo]]
Li Chao
Kariero
En 2010 Li Chao venkis en la Corus C-turniro en Wijk aan Zee (15a-31a januaro) per 10/13 la venko kvalifikis lin por la Corus Group B 2011, poste renomita al Tata Steel Chess Tournament grupo B. Kelkajn monatojn poste en aprilo 2010, li konvinke venkis en la 48-a Doeberl Pokalo okazigita en Kanbero, Aŭstralio.
Isatis tinctoria
Priskribo
Ĝi estas dujara planto.
Li Chao
Kariero
Ĉe la Tata Steel B-turniro (2011) li atingis 6/13 por la naŭa pozicio. Li venkis en la ŝakturniro de la Somera Universiado en Ŝenĵeno, Ĉinio per poentaro de 8,5/9, du poentoj antaŭ la aliaj, inkluzive de samlandanoj Wang Hao kaj Wang Yue. En oktobro 2011 li gajnis la Indonezian Malferman Ŝakan Ĉampionumon en Ĝakarto post decidludoj kontraŭ Ganguly Surya Shekhar. Li partoprenis en la Ŝaka Mondpokalo 2011, kie li estis eliminita en la unua rondo kontraŭ Nguyễn Ngọc Trường Sơn.
Isatis tinctoria
Priskribo
La floroj havas kvar etajn flavajn petalojn (3-4 mm), kruce aranĝitaj, kaj ses stamenoj (kvar grandaj, du malgrandaj). La frukto estas silikvo. Silikvoj estas oblongaj plataj unusemaj kaj alaj.
Fontoj
PIV 2005
Li Chao
Kariero
Li kundividis la unuan pozicion kun Yu Yangyi ĉe la 2a Indonezia Malferma Ŝaka Ĉampionumo en 2012, sed restis dua post decidludoj. Li gajnis la Azian Ŝakan Ĉampionumon en Manilo kaj tiu rezulto kvalifikis lin por la Mondapokalo 2013. En 2014 li gajnis la Rejkjavikan Malferman Turniron per 8½/10.
En marto 2015 li gajnis la 31-an Cappelle-la-Grande Malferman Turniron. Tiu sukceso estis sekvita per la venko ĉe la 19-a Neckar Malferma Turniro en Deizisau, Germanio per poentaro de 8½/9. En aŭgusto 2015 li ludis ses ludan matĉon kontraŭ la hungara grandmajstro Péter Lékó en Szeged, Hungario. Li venkis en la matĉo per 4-2 (+2-0=4). Li ludis por la teamo "Siberio" (kune kun Vladimir Kramnik, Levon Aronian, Alexander Grischuk, Wang Yue inter aliaj) kiu venkis en la European Club Cup 2015 en Skopjo, Respubliko Makedonio.
Jersey
La anglalingva vorto Jersey povus referi al
Sándor Baumgarten
Sándor Baumgarten [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baumgarten Sándor estis hungara arkitekto.
Emajlo (dento)
La emajlo aŭ dentoemajlo (adamantium) kovras, protektas la dentokronon, ĝi estas emajlosimila tavolo, kiu havas ektoderman originon.
Sándor Baumgarten
Sándor Baumgarten naskiĝis la  en Dunaföldvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Emajlo (dento)
Trajtoj
La dentoemajlo estas la plej dura histo de la homa kaj besta organo. Ĝi konsistas el prismoformaj, forkalkiĝintaj emajloestigaj unitoj, kiujn interligas organika gluaĵo. Ĝi formas sur la maĉa surfaco de dentokrono: onde elstarantajn lamenetojn ĉe la herbovoraj; pintajn konusojn ĉe karnovoraj; tuberetojn ĉe la ĉionvoraj bestoj. La homo kiel speco de ĉionmanĝanto havas dentaron kun dentoj tipaj kaj herbovoraj kaj karnovoraj.
Esploroj
Dum 2009, esploristoj de la Ŝtata Universitato de Oregono malkovris genon respondecan pri dentoemajlo kresko. Post ĉi tiu malkovro, disvolviĝis studo, kiu celas la eblon de dentoemajlo rekresko nature, kiu tute ŝanĝos la praktikon de dentokuracado.
malsanoj
La denta malsano Kario, kiu kaŭzas dentokadukiĝon, estas inter la plej ofta malsano en la mondo, kaj ĉefe en la moderna epoko ĉar sukero estas tiom ofta en manĝaĵoj kaj trinkaĵoj.
Clément Tholet
Clément Tholet estas belga esperantisto, aŭtoro de lernolibro por junpioniroj.
Kiel studento li organizis kontraŭfaŝistan movadon. Dum la dua mondmilito li fariĝis partizano. (Informo el Protokolo el la V-a Renkontiĝo de Pacdefendantoj 18.-20.3.1983 en Pardubice)
En la lernolibro li skribas pri si mem: Eksa kunfondinto de U.P.B. (Unuiĝo de pioniroj de Belgio), porpaca fakdelegito de UEA, membro de la komitato de Belga sekcio de Mondpaca Esperantista Movado (M.E.M.).
.eu
.eu estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Eŭropa Unio.
Henny De Ketelaere
Henny De Ketelaere (naskiĝis la kaj mortis la ) estis flandra esperantisto. Ŝi estis filino de Morris De Ketelaere.
Ŝi ofte instruis Esperanton al infanoj kaj plenkreskuloj kaj restis dum multaj jaroj korektanto de perkoresponda kurso. Ŝi partoprenis en la estraro de la loka grupo en Antverpeno La Verda Stelo. Ŝi kunlaboris en la organizado de diversaj internaciaj aranĝoj, interalie de la Universala Kongreso en 1982 en Antverpeno. Ŝi fariĝis la plej longdaŭra membro de la loka klubo (81 jarojn).
Formulo de Bernoulli
Formulo de Bernoulli estas formulo en probablokalkulo, permisata retrovas probablo aperon eventon A. Formulo de Bernoulli permisas eviti grandampleksajn kalkuladojn ĉe grandaj nombroj provojn.
Pruvo
Se estas n nedependajn provojn. Konate, ke en rezulto de ĉiuj provoj evento A aperas kun probablon kaj, do, ne aperas kunprobablon  Se same probabloj p kaj  q estas konstantaj. Kia estas la probablo ties, ke en ruzulto n nedependajn provojn, evento A apras k fojoj?
Ni eblas elkalkuli nombroj de «sukcesaj» kombinaĵo en eliroj, por kioma evento A aperas k fojoj en n nedependaj provoj kiel binoma koeficiento:
.
Ĉar ĉiuj provoj estas nedependaj, kaj ilin eliro estas nekuna (evento A aŭ aperas, aŭ ne aperas), de probablo ricevon «sukcesan» kombinaĵon egalas:.
Finofara, por radikkalkulon ties, ke en n nedependaj provoj evento A aperas k fojoj, necese aicias probabloj ĉiuj sukcesajn kombinaĵojn. Probabloj ĉiuj «sukcesaj» kombinaĵojn estas egala kaj egalas, nombroj de «sukcesaj» kombinaĵoj egalas C_n(k),
Dent Blanche
Dent Blanche (Esperanto ankaŭ Dento Blanka, historia germana nomo ne plu uzata estas Steinbockhorn) estas piramidforma montpinto en la Valezaj Alpoj sur la lingvolimo inter la franca kaj germana parto de Svislando. De la pinto eliras kvar krestoj praktike ekzakte laŭ la kvar ĉieldirektoj norden, suden, orienten kaj okcidenten. La pinto mem je tri flankoj do ĉiu-flanke krom en nordoriento estas praktike senglacia en alteco super 3700 m. Nur en la norda flanko glaĉeroj jam ekfluas de la pinto, nome tie naskiĝas Grand-Cornier-Glaĉero, tributglaĉero de Zinal-Glaĉero. Ĉe la piedo de la suda flanko naskiĝas Schönbiel-Glaĉero, kiu kun longeco de 4 km estas norda tributglaĉero de Zmutt-Glaĉero, kaj ĉe la okcidenta flanko naskiĝas tributglaĉeroj de Ferpècle-Glaĉero.
Montkabanoj
Sude de Dent Blanche situas je alteco de 3507 m s.m. la Dent-Blanche-Kabano de la Svisa Alpismo-Klubo (SAC). Ĝi atingeblas de Valo de Hérens tra la Manzettes-Glaĉero. De tie la normala grimpvojo kondukas tra la sudkresto al la pinto.
Rafnic
Rafnic (rafnik) (hungare: Kengyeltó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 746 loĝantojn (kroatoj); en 1992 642. Ĝia unua mencio skribe estas en 1690. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Lupac.
Candilichera
Candilichera [kandiliĈEra] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Candilichera estas etimologie eble rilata al la hispanlingva vorto candil (olelampo).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 44,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 100 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 550 loĝantojn el la 1940-aj jaroj.
Ĝi distas 24 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Candilichera, Carazuelo, Duáñez, Fuentetecha y Mazalvete. Ĝi limas kun Renieblas, Aldehuela de Periáñez, Arancón, Alconaba, Cabrejas del Campo kaj Aldealafuente. Siavice la eksklavo Mazalvete, oriente, limas kun Arancón, Almenar de Soria kaj Cabrejas del Campo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis al la Comunidad de Ciudad y Tierra de Soria formante parton de la Sexmo de Arciel. En la Censo de Pecheros de 1528 oni registris 38 pecheros, tio estas, impostopagantaj familioj.
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Carazuelo, Duáñez, Fuentetecha kaj Mazalvete.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.
Valgioie
Valgioie estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Sant'Ambrogio di Torino, Chiusa di San Michele, Avigliana, Coazze kaj Giaveno.
115312 Whither
115312 Whither estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 19-a de septembro 2003 de la usona astronomo James Whitney Young elde la Observatorio de Table Mountain proksime de Wrightwood (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Whitney Young kaj Heather Young, nepinoj de la malkovrinto.
Magazeno (armilo)
Magazeno estas ekipaĵo, en kiu estas ĉe kelkaj pafarmiloj deponataj kartoĉoj kaj donataj de tie en kameron, en kiu okazas ilia elpafado tra paftubo de la armilo. Metado de la kartoĉo povas esti aŭ mekanika (precipe kaŭzita per movo de levilo de finaĵo de armilo) aŭ memfaranta, nome aŭ plene aŭtomata aŭ duon-aŭtomata. La magazeno povas esti deprenebla aŭ ĝi povas esti firma parto de la armilo.
Súðavík
Súðavík estas komunumo en Islando, proksime al Ísafjörður. La plej multaj loĝantoj loĝas en la samnoma vilaĝo. Ĉefa okupo rilatas al fiŝkaptado.
Magazeno (armilo)
Plej ofta tipo de la magazeno estas deprenebla uja magazeno.
Súðavík
La sur la vilaĝon iris lavango, kiu detruis 22 de la 70 domoj kaj 14 homoj mortis. Ekde tiam malpermesita estas dumvintra restado en multaj el la aliaj domoj, kaj kelkajn el ili aĉetis dungitasocioj kiel somerdomojn.
Magazeno (armilo)
Bazaj tipoj de magazenoj
Diska - la kartoĉoj estas aranĝitaj en rondon en plata disko kutime per pinto antaŭen. Ekzemplo povas esti maŝinpafilo Vickers Berthier.
Súðavík
La vilaĝo situas sur bordoj de Ísafjarðardjúp, 20 kilometrojn de Ísafjörður, ĉefurbo de Vestfirðir. La 1-an de januaro 2011 tie loĝis 192 homoj.
Magazeno (armilo)
Kartoĉa zono
Al la sama celo kiel magazeno servas ĉe kelkaj armiloj, ekzemple maŝinpafiloj, la kartoĉa zono. Tiu estadas okaze de permanaj maŝinpafiloj lokigita en ujo alfiksigebla al la maŝinpafilo, ekzemple en ujo de tambura formo (RPD) aŭ aliaj ujoj kutime lokigitaj surflanke de kesto de finaĵo (M-60).
Ria-Sirach
Ria-Sirach (Rià i Cirac) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rianencs, Siracaires aŭ Ria-Sirachois.
Paradokso de Jevons
La Paradokso de Jevons, Jevons-efiko aŭ rebata efiko estas supozo en ekonomiko, laŭ kiu tiuj teknologiaj evoluigoj, kiuj plibonigas efikecon de produkta fonto, antaŭhelpas ties pli vastan uzadon, plikonsumon de la fonto.
La paradokson notis en 1865 la angla ekonomikisto William Stanley Jevons en sia libro „The Coal Question". Li rimarkis, ke tiuj teknologiaj plibonigoj, kiuj ebligis pli efikan uzon de la karbo (pli efikaj vapormaŝinoj de James Watt kompare al tiuj de Thomas Newcomen), kondukis al pli granda uzafo de karbo en industrio. La pli efikaj metodoj igis la karbon kosto-efika energifonto.
Pliaj ekzemploj:
István Szurdi
István Szurdi [iŝtvAn surdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szurdi István estis hungara politikisto, ministro, parlamentano.
István Szurdi naskiĝis la  1911 en Hungara reĝlando en Nagyszőlős (nuntempa Vinohradiv en Ukrainio). Li mortis la 1987 en Budapeŝto.
Biografio
István Szurdi frekventis komercan gimnazion, poste en 1928 li eklaboris en vendejo, kie li faris la administradon. Post jaroj li plulernis, li aliĝis al la socialdemokratoj en 1936. Dum la 2-a mondmilito li kelkfoje estis trudlaboristo. Li estis elektita parlamenta deputito en 1945, 1947, 1949. En 1950 li ekhavis postenon en la ministerio. Inter 1958 kaj 1985 kun interrompoj li denove estis parlamenta deputito. Inter 1966 kaj 1976 li estis ministro pri enlanda komerco, poste li pensiuliĝis. Ekde la 1950-aj jaroj li daŭre havis diversajn partiajn postenojn.
Gillman
Gillman estas venezuela muzikgrupo de Metalroko, karakterizita de politikaj kaj sociaj kritikoj, fondita de la kantisto Paul Gillman, kun origino en Valencio (Venezuelo).
Historio
Post la eliro de Paul Gillman el la bando Arkangel li kuniĝas kun Ernesto Ferro (gitaro), Luis Ferrer (basgitar) kaj Felipe Celis (drumaro), por formi la novan grupon Gillman premiere per la albumo Levántate y Pelea (leviĝu kaj luktu, 1984).
Post ŝnaĝoj en la grupo Gillman, oni registris la albumon El Guerrero (la militisto, 1985); por tiu disko, nur Ernesto Ferro restis en la grupo kaj la novaj integrantoj estas du muzikistoj de Resistencia: Victor López Inaudi (basgitaro) kaj Rodrigo Yoma Aparicio (gitaro), krom la bateristo Félix Guerra.
Per la eldono de la albumo Sígueme (sekvu min, 1988), Gillman ekformis parton de la stabanaro de diskentrepreno de granda gravo en Venezuelo kaj tio garantias al li grandan disvastigon de tiu verko, sed ĝi ankaŭ reprezentas ŝnaĝon per kiu li alproksimiĝas disde siajn komencaj radikoj por alproksimiĝi al sono tre komerca, kio montriĝas en la sukcesa “Adriana”; nome sono tute malproksima el tio kiun antaŭe reprezentis Gillman; kaj tiele kvankam tiu sono havigis al li grandan komercan sukceson kaj grandajn ekonomiajn enspezojn, Gillman revenis al siaj radikoj kaj komencoj, kaj en 1990 oni eldonis El Regreso del Guerrero (la reveno de la militisto), nomo kiu aludas la revenon al lia stilo kaj en kiu li remontras la fortojn kiu estas karaktera de lia muziko per kantoj kiuj la jam klasika “F-27”, same kiel “Dr. Knoche”, la klasika "Los Visitantes" (la vizitantoj) y “Ladrolítico”.
Per la eldono de Lo Más Duro (tio plej dura, 1991) kaj 15 Años (15 jaroj, 1992), kolekta albumo kiu inkludas kantojn de Arkángel, Gillman kaj Massakre, li konfirmas la eblojn de la bando en la rok-muziko venezuela, kie oni notas la influon de novaj muzikaj tendencoj kiaj la Draŝa metalroko kaj ties derivitoj.
Per la eldono de Lo Inédito (nepublikita, 1993), nova kolekta albumo kiu inkludas kantojn de Arkángel, Power Age, Massakre kaj Taxi, oni pasas al unu el la verkoj plej gravaj de Gillman kaj unu de la plej ŝlosilaj ene de la rok-movado en Venezuelo: Escalofrío (ektremo, 1994). Tie aperas krom Paul Gillman, Facundo Coral (gitaro), Eulalio “Churdy” Toledo (basgitaro) kaj Eduardo Sáez (baterio) kun la partopreno de la parolisto Porfirio Torres; tiu registro trakuras diversajn legendojn kiuj formas parton de la nacia folkloro.
Bildŝtono
Bildŝtono estas ŝtono kun ĉizitaj bildoj, pli aĝa ol la runŝtonoj. Aparte multaj, la bildŝtonoj estas en Gotlando.
Ekde la 5-a jarcento kaj ĝis la 8-a jarcento, ili ofte estas hakilformaj (kun la akra flanko supren), kun malmultaj bildoj.
Dum la 8-a jarcento, ili ofte estas lokigitaj ĉe vojoj kaj kunvenlokoj. Tiam, ili estas fungoformaj kaj bildriĉaj, ofte kun pluraj bildkampoj. Multaj bildoj havas motivojn el la nord-ĝermana mitologio, sed kelkajn oni povas interpreti kiel scenoj el la verkoj de Homero.
Dum la 11-a jarcento, la bildojn anstataŭas runoj. Tiam do ne plu temas pri bild- sed pri runŝtonoj.
Kelkan faktojn oni konas nur danke al la gotlandaj bildŝtonoj, ekzemple la ŝaktabulan aspekton de la vikingŝipaj veloj (vidu la bildon sube).
La plej multaj gotlandaj bildŝtonoj ne plu staras en siaj originaj lokoj. Ofte oni uzis ili kiel konstrumaterialo en preĝejoj kaj tomboj.
Bernardus Furmerius
Bernardus Gerbrandi Furmerius (1542-1616) estis nederlanda humanisto kaj historiisto. Li estis lernanto de Suffridus Petrus (1527-1597) en la latina lernejo de Leeuwarden. Li studis en Bazelo kaj en 1597 li iĝis sukcedanto de sia instruisto kiel nacia verkisto.
Laŭ kelkaj historiistoj, Bernardus Furmerius kaj lia antaŭulo Suffridus Petrus estis apokrifaj kronikistoj. , pro tio ke iliaj fontoj estis forĝitaj surbaze de absurdaj mitologioj, kies celoj estis nur provizi Frislandon per glora pasinteco kio enkadriĝas en la pseŭdo-historia modelo de tiuj nacioj derivantaj iliajn prapatrojn el legendaj Skitoj, trojanoj kaj filoj de Noa.
Bonŝance, Sibrandus Siccama (1571-1622) en lia verko "Lex Frisionum sive Antiquae Frisiorum leges", havis aliron al pli fidindaj fontoj kaj inspiriĝis en pli fakta kaj humanisma historio, pli liniigita kun la historiografa kritiko de la profesoro el Groningen, Ubbo Emmius. En la 5-a de decembro 1616 Pierius Winsemius (1586-1644) sukcedis al Furmerius kiel historiisto de la nacia frislando.
Coenraad Jacob Temminck
Coenraad Jacob TEMMINCK (n. la 31-an de marto 1778 en Amsterdamo - m. la 30-an de januaro 1858 en Lisse) estis nederlanda aristokrato kaj zoologo kun fokuso al la ornitologio.