cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Datumprilaboro
Permana datumprilaboro
Jam en la antikva epoko evoluiĝis kalkulaj teknikoj kaj metodoj por pli efika trakto de administraj taskoj. Ekzemploj estas ĉizaĵobastonoj, kojnoskriboj kaj notoj sur argiltabuletoj, sed ankaŭ la nodoskribo kipuo en centra Ameriko. La progreso de burokratio gvidis al dokumentoj (ekzemple aliĝiloj, enketiloj, mendiloj, liveriloj) kiuj en difinita maniero tabele ebligis registron, stokon kaj pludonon de certaj informoj, kaj ekzemple ebligis la administradon de financoj per kontoj.
Permaŝina datumprilaboro
La evoluigo de modernaj komputiloj en la dua duono de la 20-a jarcento eksplodigis la utiligeblon de datumprilaboro kaj kaŭzis ĝian profundan enradikiĝon en ĉiuj flankoj de la moderna socia vivo.
Emília Éberle
Emília Gertrúd Éberle, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Éberle Emília Gertrúd, laŭ rumana ortografio kaj pli koncize Emilia Eberle estas rumania hungara gimnastikisto, olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Ŝia geedziĝa aldonnomo estis Kollár. Ŝi estis unu el la rumaniaj gimnastikistoj, kiuj ricevis la maksimuman poentaron de dek por sia perfekta prezento.
naskiĝis la en Arad.
Biografio
apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ekde 1984 ŝi laboris en uzino en sia sia naskiĝurbo, ĉar ŝi ne trovis trejnistan postenon. Ŝi disidis al Hungario en 1989, iom poste ŝi edziniĝis. En 1991 ŝi translokiĝis al Usono, kie ŝi naskis.
Sporta kariero
Patrino de estis rumana gimnastika ĉampiono, tial ŝi frue estis gimnastikisto. En 1977 ŝi debutis en la rumana nacia teamo. En 1981 ŝi estis la unua en Universiado. Ŝi estis olimpiano en Rumanio en la Somera Olimpiko 1980 kun ora medalo, krome en mondĉampionumo ŝi estis la unua unuoble kaj teame en 1979. Ŝia plej konata trejnisto estis Béla Károlyi. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 1983. Ŝi estis trejnisto en Budapeŝto inter 1989-1991, poste en Sakramento (Kalifornio).
24928 Susanbehel
24928 Susanbehel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susan Behel, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2012 scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Oviedo High School de Oviedo (Florido).
Gyula Elekes
ELEKES Gyula (elekeŝ) estas rumanuja hungara emajlartisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc je la 26-a de aŭgusto 1960.
Biografio
Gyula Elekes finis en la Belarta Liceo de Târgu Mureş en 1979. Ekde 1990 li regule partoprenis en la Nemzetközi Zománcművészeti Alkotótelep (Internacia Emajlarta Kreaĵkolonio) de Kecskemét. Li volorigas la popolarton de Sikullando.
Kisasszond
Kisasszond [kiŝasond] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Kisasszond situas en Montetaro Somogy en valo de rojo, fine de sakovojo. Kadarkút troviĝas 14, Kaposvár 16, Nagyatád 30 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1324 laŭ tiama hungara ortografio "Kusazwnd". Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. Vilaĝservoj estas la municipa administrado kaj migra poŝto.
Verolengo
Verolengo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Saluggia (VC), Rondissone, Chivasso, Crescentino (VC), Torrazza Piemonte, Brusasco, Monteu da Po, San Sebastiano da Po kaj Lauriano.
Bègles (stacidomo)
Bègles estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Bègles, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Christian Wilhelm Oemler
Christian Wilhelm OEMLER (naskiĝinta la en Denstedt, mortinta la  en Jena) estis germana teologo, verkisto kaj saksia-vajmara eklezioficisto.
Vivo kaj agadoj
Inter 1747 kaj 1752 li studis teologion en Jena post frekvento de la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio en Vajmaro. Unue li ĉefministris en Gera. En 1755 li iĝis paroĥestro en Denstedt apud Vajmaro posteulante la patron. En 1764 Oemler estis supera pastoro kaj adjunkto en Neumark apud Vajmaro, en 1766 ĉefdiakono en Jena kaj finfine en 1776 supera pastoro kaj superintendanto en Jena.
Krome li plenumis la funkcion de konsistoria konsilisto. Li fondis en 1768 lernejon por malriĉaj lernantoj (Freischule): ĝenerale li tre engaĝiĝis pri junuloj. Li klopodis plialtniveligi la instruadon en sia diocezo. Liaj skribaĵoj montras ke li ankaŭ zorgis pri animzorgado de krimuloj. Certas ke liaj verkoj tre influis Johann Gottfried Herder einigen Einfluss.
De Oemler ankaŭ faritis portreto.
.ir
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
NGC 4701
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5024 Bechmann
5024 Bechmann estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Aeropo
Aeropo - (helene  Ἀερόπη, latine Aerope) estis en la helena mitologio edzino de la mikena reĝo Atreo, filo de Pelopso. Ĝi estis filino de la Kreta reĝo Katreo.
Aeropon ŝia patro pro maldeca sintenado vendis kiel sklavinon al la eŭboja reĝo Naŭplio. Kun ŝi li vendis ankaŭ ŝian fratinon Klimenon, kiu pli poste fariĝis Naŭpila edzino kaj patrino de la inventisto Palamedo.
Béla Garay
Béla Garay [garai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Garay Béla estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia familia nomvarianto estis Garai. Béla Garay naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Subotica (Serbio).
Aeropo
Aeropo edziniĝis al la mikena reĝo Atreo kaj naskis al li filojn Agamemnon kaj Menelaon. Poste ŝi adultis kun sia bofrato, edza frato Tiesto, sed tiu nur misuzis ŝin por siaj potencoavidaj intencoj. Nome ŝi helpis al li ŝteli orfelan virŝafon de sia edzo. Estis orakolo, ke Mikenon regos posedanto de la ŝafo. Sed Tiesto ne sukcesis efektivigi intecon fariĝi mikena reĝo, ĉefe pro tio, ke tio ne estis deziro de la dioj.
Béla Garay
Biografio
Béla Garay komencis sian aktoran karieron en sia naskiĝurbo en 1913 en teatra kompanio de József Nádassy. Inter 1915-1917 li estis soldato, en 1918 li akiris reĝisoran licencon, pli poste li estis aktoro kaj reĝisoro, foje eĉ teatrestro province en rest-Hungario. En 1924 li revenis al sia naskiĝurbo jam en Regno Jugoslavio, kie li rearanĝis la hungarlingvan teatron, li aktoris kaj reĝisoris kontinue. Inter 1941-1945 la urbo denove apartenis al Hungario, tiam li tenis sian postenon, same poste dum serba rego. Li pensiuliĝis en 1954, tamen li reĝisoris plu jardekon. Li tradukis teatraĵojn el la serba lingvo. Li ricevis premiojn en 1950 kaj 1981. Li havis edzinon.
Aeropo
Aeropo estis pro siaj adultoj rigore punita. Ŝia edzo ĵetigis ŝin en la maron.
11418 Williamwang
11418 Williamwang estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William Wang, finalisto de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala scienco. Li estis lernanto ĉe la Oklahoma School of Science kaj Mathematics, Oklahomurbo (Oklahomo).
Suntorĉo
En astronomio, suntorĉo, surfaca fenomeno sur la suno, estas ĉiu el la plej brilaj partoj, pli varmaj ol ilia ĉirkaŭaĵo, helaj filamentoj, kiujn oni observas en la surfaco de la suno, fotosfero aŭ kromosfero, aperintaj ĝenerale antaŭ la estiĝo de sunmakulo.
Ili estas la rezulto de intensaj magnetaj kampoj kaj ofte estas asociitaj al la sunmakuloj. Ili estas pli facile videblaj en la limbo de la suna disko kaj en la zonoj de longeco de mallonga ondo.
Respondas al la latina vorto facula (plurale, faculae), laŭvorte "brila punkto", vorto uzata en planeda nomenklaturo por nomi certajn surfacajn karakterizaĵojn de planedoj kaj lunoj.
Suntorĉoj estas brilaj punktoj, de ĉirkaŭ 200 km, kiuj formiĝas en la kanjonoj inter sunaj grajnetoj, baldaŭ ĉesintaj konvektaj ĉeloj tra kelkmiloj da kilometroj kiuj konstante formiĝas kaj disipiĝas ĉirkaŭ tempodaŭroj de kelkaj minutoj.
La kialoj por kiuj ĉi tiuj punktoj ŝajnas brilaj plu estas malcerta, kvankam ĝi ŝajnas probable ke la fenomeno estas kaŭzita de diferenco de tensio kaj, sekve, de la denseco de la magnetaj materialoj en la tuboj kiuj eliras de la suna surfaco. Ilia aperaĵo ofte prognozas pli intensan aktivecon de makuloj, fenomenoj kiuj elĉerpiĝos antaŭ ol la suntorĉo senaktiviĝos: la meza vivo de suntorĉo estas sufiĉe longa, ĉirkaŭ 100 tagoj, kun signifaj malkreskoj de brilo.
Ruĝkapa barbulo
La Ruĝkapa barbulo (Eubucco bourcierii) estas specio de birdoj de la familio de Ramfastedoj aŭ de propra familio de Kapitonedoj, laŭ kelkaj fakuloj, sed ĉiukaze parencoj de tukanoj, tukanetoj kaj membroj de la grupo de Sudamerikaj barbuloj.
Tiu ĉi specio estas evidenta ekzemplo de seksa duformismo, nome la masklo montras tre rimarkindan ruĝan kapon (eĉ supran bruston) dum la ino en tiu parto havas nur pli senkoloran plumaron, precize nigra en frunto kaj ĉirkaŭ la okulo (ankaŭ la masklo montras nur iomete da nigrao kiel brido ĉirkaŭ la bekobazo al la okuloj), helblua en vizaĝo kaj mallarĝa superfrunta strio kaj flaveca en krono kaj nuko. Krome la masklo montras ankaŭ rimarkinda blankan horizontalan strion en la nuko tre kontraste kun la ruĝa kapo.
Ambaŭ seksoj havas flavan bekon, verdecan dorson, pli grize en flugiloj, kaj flavajn bruston kaj ventron. La kruroj estas grizecaj kaj la okuloj grenatkoloraj.
Ĝi troviĝas en Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Panamo, Peruo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj tre degraditaj eksarbaroj.
Estas agnoskitaj la jenajn subspeciojn:
ISO 3166-2:CH
ISO 3166-2:CH estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Svislandon. La kodojn havas 26 kantonoj de Svislando. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>CH</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) ISO-kodo de Svislando. La dua parto estas du literoj.
La kantonaj kodoj jam difiniĝis la 26-an de aŭgusto 1986 de la Svisa Unuiĝo pri Normoj (germane Schweizerische Normen-Vereinigung, france Association Suisse pour Normalisation) - la Internacia Organizaĵo pri Normigado internacie konfirmis ilin en 1998.
Aparte de korekto de malgranda tajperaro de tiam ne okazis ŝanĝoj de la listo.
Münchenwiler-Courgevaux (stacidomo)
Münchenwiler-Courgevaux estas fervoja stacidomo en Münchenwiler, Svislando.
Verrone
Verrone estas komunumo de Italio.
Kavernoj de Sloup-Ŝoŝuvka
Kavernoj de Sloup-Ŝoŝuvka (Sloupsko-šošůvské jeskyně) apartenas al Moravia karsto. La kavernoj situas en norda rando de Moravia karsto en roka defilado de duonblinda Sloup-valo, apud suda rando de municipo Sloup en Moravia karsto proksimume 9 km de urbo Blansko.
La kavernoj estas mergbranĉo de la plej longa kaverna sistemo en Ĉeĥio – Amatora kaverno, unu el fontlokoj de subtera rivero Punkva kaj ĝi apartenas al science la plej signifaj kaj plej longe esplorataj kavernoj en Ĉeĥio. Ĝi situas en tavolgrupo de kalkŝtonoj de devono de moravia-silezia paleozoiko. La hodiaŭa, 4 200 m longa kaverno je deniveligo 94 m estas duetaĝa sistemo de sinsekve malkovrataj, kunigataj kaj alirebligataj kavernoj Nenio, Elinjo, Malnovaj rokoj (Sloup-grotoj) kaj Šošůvka-kavernoj. Sloup-rojo, alfluanta denorde el nekarstaj mineraloj, profundigis tiun ĉi mergkavernon en nura rando de la karsta teritorio. Ĝis hodiaŭ ĝi trafalas sin ĉi tie sub roko nomata Hřebenáč, por ke ĝi aperu en la suba etaĝo, de kie ĝi malaperas tra sifono ĝis Sloup-branĉo de Amatora kaverno. La alirebligita supra etaĝo apartenas al plej alte situantaj, kaj do al la plej fruaj kavernoj de Moravia karsto. Ĝi estas kunigita kun pli malfruaj etaĝoj per kelke da gigantaj abismoj.
Granda naturportalo kondukas ĝis Nenio-kaverno (la nomo laŭ „nenioŝtoneto“ – blanka kaĉa kalkŝtona materio sur muroj). 36 m longa kaj 21 m alta Katedralo kun riĉa karsta ornamaĵo krutas antaŭ la sekvanta Elinjo-kaverno. Per sia eminenta akustiko ĝi estas rekte kreita por intermitaj koncertoj de muzik- kaj kantist-ensembloj. Longa artefarita trafosaĵo kondukas de ĉi tie ĝis Sloup-kavernoj – Malnovaj rokoj, la plej grandegaj kaj plej longe konataj spacoj. Ilia Ĉefa Katedralo havas dimensiojn 70 x 40 x 10 m. En fortegaj surfluaĵoj estas tavoloj kun multaj ostoj de plejstocenaj bestoj. Vizitvojo kondukas sur nova ponto tra Grada abismo kaj ĉirkaŭ Perpendikla ĝis la plej profunda, okdekmetra Abismo de Nagel. Ĉiuj kondukas ĝis la suba etaĝo kaj dum pli altaj akvaj statoj aŭdiĝas el ili efika muĝado de la subtera rivero. Tra Arĝenta koridoro kun vico da historiaj surskriboj estas Sloup-kavernoj kunigitaj kun Šošůvka-kavernoj. Ili diferenciĝas per rompiĝema kaj pli konserva karsta ornamaĵo, en kiu eminentas globsimilaj stalagmitoj kaj fama stalagmito Kandelingo kun sintra kolumo (ĝi estiĝis ĉe surfaco de la fora lago kaj ĝi fariĝis simbolo de tiuj ĉi grotoj). Ankoraŭ unu abismo, 66 m profunda Nigra, kondukas el ili ĝis suba etaĝo. El Arĝenta koridoro eblas trairi tra artefarite trafosita galerio ĝis groto Lignotenejo, kiu estas la signifa arkeologia trovejo.
En la jaro 1748 esploris je „la plej supera ordono“ Sloup-Malnovajn rokojn, same kiel aliajn grandajn kavernojn de la aŭstria potencejo, la imperiestra fizikisto kaj matematikisto Johan Anton Nagel. Krom ampleksa manuskripta verko, metita en Vieno, restis sur muroj en Arĝenta koridoro skribite per karbo: ''Nagel Mathemat. 1748 Aust. Imperatoris Francisci hanc cryptam perlustrabat'' (Nagel matematikisto 1748 de la aŭstria imperiestro Franciso tiun ĉi groton esploris). Ankaŭ unu el notitaj konstatoj de Nagel devas kuraĝigi vizitanton: ''„En tiu ĉi forlasita, malbonodora kaj terura roka labirinto ekatakis min tia teruro, ke mi tremis en ĉiuj miaj membroj kaj mi kore bedaŭris miajn pekojn... Inter ĉiuj kavernoj, kiujn mi kiam vidis, tiu ĉi estas la plej malbela, kiel ĉiu, kiu havus emon por trarigardi ĝin, povas ekkoni kun teruro.“''
En la ĉirkaŭaĵo eblas viziti ankaŭ municipon Sloup, alirebligitaj kavernon Balcarka, Katarina kavernon aŭ Kavernojn ĉe Punkva, abismon Macocha kaj aliajn lokojn en Moravia karsto.
Kisbajom
Kisbajom estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Nagyatád. Kis signifas:malgranda kaj faras diferencon de Nagybajom.
Situo
Kisbajom situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Kadarkút troviĝas 15, Nagyatád 17, Kaposvár 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1397 laŭ tiama hungara ortografio "Kysbajon". Dum la turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. En 1847 incendio okazis. En 1870 vivis en Kisbajom 957 homoj en 178 domoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto, interretejo.
Vidindaĵoj
kalvinana preĝejo
Religia maltoleremo
Religia maltoleremo estas formo de maltoleremo, kiun oni plenumas kontraŭ la religiaj kredoj aŭ praktikoj (aŭ kontraŭ la manko de tiuj) fare de persono aŭ grupo partikularigita kontraŭ persono aŭ grupo. Ĝi estas motivita ĉefe de diferenca religia kredo, normale konsiderita la ununura "vera", sed ankaŭ de alia klaso de ideologio, nome politika, ekonomika ktp., same kiel de etnaj tialoj foje asociaj al religio, aŭ inverse.
Speciale sangelverŝaj kaj malraciaj estas la okazoj de konfliktoj inter diversaj branĉoj de la sama religio, kiel ekzemple el historia vidpunkto la militoj inter katolikoj kaj protestantoj ene de kristanismo, aŭ la konfliktoj inter sunaistoj kaj ŝijaistoj en Islamo.
Bigoteco, aŭ bigotismo, el kiu bigoto aŭ bigotulo, koncernas religiecajn praktikojn pli eksteraspekte praktikitajn ol interne sentitajn. Se en religiaj praktikoj iu kondutas strange aŭ neoportune aŭ afektdevote, tiu jam eniris bigotismon. Tiu psika kondiĉo, tial, rekte kontraŭas al devoteco kaj karakteriziĝas per io nereligia aŭ banaliganta religion. Foje ĝi estas asimilita al io troeca, tial bigoteco identiĝus kun tro da religiemo. Tamen religiemo similas al sano: samekiel rilate sanon neniu fartas tro bone, tiel ankaŭ rilate devotecon neniu povas ekscesi pro tro da religiemo, ĉiu male povas devii el vera religieco per strangaĵoj kaj superstiĉoj aŭ sensencaĵoj aŭ maloportunaĵoj: tial ne konfuzenda bigotismo kun tro da religiemo aŭ devoteco. Se al bigoteco aldoniĝas ŝajnigo kaj trompiga aŭ vanta afektado por akiri estimon de virtulo, tiam bigoteco konkretiĝas al hipokriteco.
Blua paruo
Blua paruo (Parus caeruleus kaj ĵuse Cyanistes caeruleus) estas tre komuna insektomanĝanta birdo de la familio de Paruedoj kaj ordo de Paseroformaj facile observebla ĉirkaŭ domoj. Ĝi estas loĝanta birdo, tio estas, plej parto de birdoj ne migras.
Aspekto
Resume blua krono, blankaj frunto kaj vangoj kun nigra streko tra okulo kaj blanka streko super ĝi, nigra gorĝo, flavaj subaj partoj kun iom da blueca nuanco ventre, bluaj flugiloj kaj vosto, olivverda dorso.
Longeco 10.5 al 12 cm. Enverguro 19-21 cm
La lazurblua krono kaj la malhelblua al nigra linio pasanta tra la okulo kaj ĉirkaŭanta la blankajn vangojn al la mentono donas al la Blua paruo ĝian distingan aspekton. La frunto kaj markita strio en flugiloj estas blankaj. La nuko, flugiloj kaj vosto estas bluaj kio nomigas la specion; la dorso estas flavverdeca; la subaj partoj estas ĉefe sulfurflavaj kun malhela linio suben en ventro. La beko estas nigra, la gamboj bluecgrizaj kaj la irisoj malhelbrunaj. Junuloj estas rimarkinde pli flavaj.
Tiu estas komuna kaj populara eŭropa ĝardenbirdo, pro ties akrobata saltetado dum manĝado de semoj aŭ graso. Ili kantas ian metalan tii, tii, tii (el tio oni nomas la specion en la hispana “herrerillo”, tio estas forĝisteto) aŭ plendema ĉuaa. La kantoperiodo daŭras preskaŭ la tutan jaron, sed ĝi estas plej ofte aŭdata dum februaro al junio.
Taksonomio
Tiu palearktisa specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia Systema naturae en 1758 kiel Parus caeruleus.
Tiele ĝi estis konata dum pli ol du jarcentoj. Poste plej parto de fakuloj pluhavis Cyanistes kiel subgenron de Parus, sed la British Ornithologists' Union konsideras Cyanistes aparta genro. Tio estas konfirmata de analizoj de DNA kiuj sugestas ke Cyanistes ne nur estas aparta genro, sed eĉ ne proksima al aliaj paruoj, spite la similan morfologion (Gill et al., 2005).
La du tradiciaj subspecioj de la Kanarioj (teneriffae) kaj de nordokcidenta Afriko el norda Maroko al norda Libio (ultramarinus) estas distingendaj. La subspecio de la Kanarioj havas nigran kronon, kaj la afrika formo havas bluan dorson. Oni faras studojn por disigi tiujn populaciojn en du distingendajn speciojn, kun specifa "salteta" distribuado laŭ insuloj (Kvist et al., 2005; Kvist, 2006; Sangster, 2006):
Pleskea paruo (Cyanistes × pleskei) estas komuna hibrido inter tiu specio kaj la Lazura paruo en okcidenta Rusio.
Vivmaniero
Blua paruo estas iomete pli eta ol granda paruo kun kiu ĝi ofte estas vidata. Tiuj du paruaj specioj havas similajn morojn kaj vivmanieron, tamen la blua paruo havas pli strikte insektan dieton kaj dum vintro ĝi aldonas prefere semojn ol fruktojn. Ankaŭ ĝi preferas pli mallarĝajn kavojn por nesti. Se oni preparas artefaritajn nestujojn por la specio, la diametro de la ronda eniro devas esti ĝuste 30 mm.
La blua paruo estas ofta specio en fruktarbaroj, arbaroj kaj parkoj. Ĝia natura biotopo estas ĉiamverdaj kaj miksitaj arbaroj.
La Blua paruo ofte ascendas trunkon per rapidaj saltetoj, kvazaŭ certiedoj. Kutime la birdo ripozas en hedero aŭ ĉiamverdo, sed dum aĉa vetero ĝi rifuĝas en truo. Bluaj paruoj estas tre lertaj kaj viglaj kaj povas pendiĝi el io ajn.
La Blua paruo havas averaĝan vivdaŭron de 1.5 jaroj
Dieto
La Blua paruo estas valora detruanto de plagoj, kvankam ĝi ne estas entute konsiderata kiel profitiga specio. Ili ŝatas burĝonojn de diversaj arboj kaj disŝiras ilin por serĉi insektojn. Tamen neniu specio detruas pli da kokcidoj kaj afidoj, la plej danĝeraj plagoj de multaj plantoj. Ili manĝas larvojn folimanĝantajn kaj verdajn tineojn tortrix (Tortricedoj). Ankaŭ manĝas semojn, kiel la resto de la familio.
Reproduktado
Ili povas nestumi en ĉiu ajn taŭga truo de arbo, muro aŭ stumpo, aŭ en artefarita nestoskatolo, ofte konkurence kun la Hejmpasero aŭ la Granda paruo. Malmultaj birdoj plie pretas akcepti la protekton de nestoskatolo; la sama truo estas reuzata jaron post jaro, kaj kiam paro mortas alia paro ekposedas la truon.
Tiu birdo estas defendema kaj atakas entrudulon. Dum protekto de ovoj ĝi levas sian kreston, sed tio estas signo de ekscitiĝo pli ol kolero, ĉar ĝi levas ĝin ankaŭ dum nuptaj ceremonioj. La nestomaterialo estas kutime musko, lano, haro kaj plumoj, kaj la ovoj estas demetataj en aprilo aŭ majo. La nombro de ovoj estas ofte granda, sed 7 au 8 estas plej kutimaj kaj pli grandaj ovodemetadoj estas ofte tasko de du aŭ pliaj inoj.
Ruĝkapuĉa barbulo
La Ruĝkapuĉa barbulo (Eubucco tucinkae) estas specio de birdoj de la familio de Ramfastedoj aŭ de propra familio de Kapitonedoj, laŭ kelkaj fakuloj, sed ĉiukaze parencoj de tukanoj, tukanetoj kaj membroj de la grupo de Sudamerikaj barbuloj.
Tiu ĉi specio estas tre simila al la samgenrano Ruĝkapa barbulo, sed la ruĝa kapo estas eĉ pli ampleksa en la supra brusto kaj en tiuj flankoj (ŝultroj) estas grizaj makuloj. Ankaŭ ne estas la blanka nuka strio de la alia specio. La aliaj karakteroj similas, tio estas flavaj beko (kun nigra barbobrido) kaj ventro, verdeca dorso kaj malhelaj grenatkoloraj okulirisoj.
Blua paruo
Konservado
La populacioj de Bluaj paruoj ofte malpliiĝas konsiderinde dum malvarmegaj vintroj aŭ post malfruktodonaj reproduktaj sezonoj kiam la vetero estas malvarma kaj humida, ĉefe se tio koincidas kun la eliro de la raŭpoj el kiuj oni manĝigas la idojn.
Ruĝkapuĉa barbulo
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo kaj Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj eksarbaroj.
15938 Bohnenblust
15938 Bohnenblust estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisdevena usona matematikisto Frederic Bohnenblust (1906 — 2000), kiu estis profesoro ĉe la Universitato Princeton kaj poste ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio, kie li iĝis dekano de postdiploma studoj. Bonega instruisto kaj forta defendanto de la matematika eduko, li estis la direktoro de disertaĵo de la malkovrinto.
Rivero Blanka (Indianao)
La Blanka Rivero (angle The White River) estas rivero kun du forkoj kiuj fluas tra Meza kaj Suda Indianao. Ĝi estas la ĉefa flankrivero de la rivero Wabash.
La Du Forkoj
La okcidenta forko, kiu estas 439 km longa, estas la plej longa forko de la rivero. Ĝi komencas flui en kamparan Vinĉesteron kiu situas en Randolph Kantono. La rivero kurbas tra Muncie, Anderson, kaj Indianapolis antaŭ ĝi ligas la orientan forkon.
La orienta forko komencas flui en Columbus ĉe la enfluo de la Driftwood kaj Flatrock riveroj. La orienta forko vojaĝas 261 km antaŭ ĝi kombinas kun la okcidenta forko.
La kombinita rivero tiam fluas 72 km antaŭ ĝi fluas en la riveron Wabash ĉe la Indianaa-Ilinoja ŝtatlimo apuda Mount Carmel. La tuta rivera baseno estas 14882 kvadratkilometoj.
Poluado
Dum la jaroj, homoj poluis la riveron kun pesticidoj kaj herbicidoj. La uzado de pesticidoj kaj herbicidoj sur sojfaboj kaj maizo estis, kaj jam estas, la kialo por la alta nivelo de polutio en la rivero.
Ankaŭ kloakaĵa superfluo el Indianapolis poluas la riveron.
Rivera Amuzaĵo
Kvankam la senĉesa minaco de poluado ekzistas, multe da homoj kaptas fiŝojn, kajakas, kaj kanuas sur la rivero. En norda Indianapolis ekzistas jaĥtan klubon ĉe la rivero. Kelkaj domboatoj situas ĉi tie.
Verĉelo
La urbo estis fondita de Keltaj kaj Liguraj popoloj. En 102 a.K. la antikva etno de cimbroj en granda batalo apud la urbo kontraŭ la armeo de la Romia Respubliko estis ekstermita.
La havas barbaran originon, sed ĝi pligrandiĝis kaj pligraviĝis dum la Romia Imperio kaj ĉefe dum la mezepoko, post ĝia kristaniĝo. Verĉelo estis kristanigita de episkopo Sankta Eŭzebio, unua episkopo de Piemonto, kaj dum mezepoka periodo ĝi estis fakte la plej grava urbo de la regiono laŭ religia vidpunkto. Dum malfrua mezepoko multaj sieĝoj kaj bataloj atakis nordan Italion kaj Verĉelon mem, kiu multfoje ŝanĝi posedanton, ĝis 1713 kiam per la Traktato de Utrecht ĝi fine iĝis posedaĵo de Savoja dinastio, kaj ekde tiam estis konstruitaj multaj mirindaj kaj artaj palacoj, preĝejoj kaj stratoj. Post la franca revolucio kaj la invado de Napoleono, Verĉelo iĝis franca ĝis fino de Napoleona Imperio. Dum la unuiĝo de Italio, dum 1800, Verĉelo havis gravan rolon en la batalo kontraŭ la aŭstro-hungara armeo, barante ĝin per la kreado de akva barilo tra la verĉelaj rizkampoj. Ekde la italia unuiĝo Verĉelo estas eta provinco, kaj sufiĉe riĉa urbeto, kie videblas interesaj artaĵoj ĉefe mezepokaj kaj postmezepokaj; ĝia ĉefa ekonomia forto esta la kultivado kaj komercado de rizo, kaj ĝia riza merkato estas inter la unuaj de tuta Eŭropo.
Preĝejo de Sankta Kristoforo
La preĝejo de Sankta Kristoforo estis konstruata en 1515, kaj ene admireblas multaj pentraĵoj de Gaudenzio Ferrari (Gaŭdencjo Ferrari), kaj plie la tuta plafono estas pentrita per 1700-aj desegnoj. La arkitekturo mem de la preĝejo vere vidindas pro la balustrado de Filippo Juvarra kaj la belaj lignaj dekoraĵoj.
Placo Cavour
La nuntempa placo Cavour (Kavur') antaŭe estis nomata Piazza Maggiore (nome "Plej Granda Placo"), pro ĝia graveco kaj grandeco, kaj nun havas tiun nomon pro la monumento dediĉita al la piemonta politikisto: Camillo Benso di Cavour (Kamillo Benso di Kavur'), kiu staras meze de la placo. Verŝajne la placo estas en la loko kie estis la romia forumo, kaj nuntempe beligas ĝin mezepokaj palacoj kaj restaĵoj.
Famuloj
En Verĉelo estis trejnisto Győző Kulcsár 5 jarojn, pri kio memortabulo memorigas.
12776 Reynolds
12776 Reynolds estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita inĝeniero kaj fizikisto Osborne Reynolds (1842–1912) konata pro lia laboro pri la fluidodinamiko kaj la enkonduko de la nombro de Reynolds (1883), kiu difinas la diferencon inter laminara kaj turbula fluo. Li verkis rimarkindan libron : The Sub-mechanics of the Universe (1903).
Károly Kőszeghi-Mártony
Károly Kőszeghi-Mártony [kAroj kOsegi mArtoni], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kőszeghi-Mártony Károly estis hungara oficiro, inĝeniero, inventisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1848). Károly Kőszeghi-Mártony naskiĝis la  1783 en Sopron. Li mortis la 1848 en Brünn (nuntempa Brno en Ĉeĥio).
Biografio
Károly Kőszeghi-Mártony frekventis militakademion en Vieno, poste li servis en armeo de Habsburgoj. Li partoprenis en konstruadoj de remparoj apud Földvár kaj Ercsi, poste li planadis kaj gvidis similan laboron ĉe Vieno. En 1831 li atingis la rangon kolonelo, krome li gvidis konstruadon de fortikaĵo ĉe Franzensfeste.
Li estis spertulo pri mekaniko de grundoj. En 1828 li inventis praan gasmaskon, kiu ne filtris la aeron, sed premaero venis el aparta ujo.
11420 Zoeweiss
11420 Zoeweiss estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Zoe Weiss, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri komputada biologio kaj biokomputiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Lakeside High School, Atlanta (Georgio).
Portão (Suda Rio-Grando)
Portão estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 30.920 loĝantojn en 2010.
Borgerhout
Borgerhout [borgrHOŬT] estas distrikto de Antverpeno en la Flandra Regiono de Belgio. La distrikto loĝigas 45 948 loĝantojn (en 2013) reflektantaj 90 naciojn. Ĝi estas dividita en du klare diversaj partoj fare de tri apudaj trafikarterioj (la Ringo-aŭtovojo, la Singel-bulvardo kaj la iama ĉeffervojo Bruselo-Amsterdamo).
La Ringo-aŭtovojo ĉirkaŭanta Antverpenon sekvas la linion de la malnovaj urbomuroj. Pro tio la parto de Borgerhout "ene de" la ringaŭtovojo estas konata kiel Borgerhout intra muros (ene de la muroj) dum la parto ekster la ringaŭtovojo estas konata kiel Borgerhout extra muros (ekster la muroj). La loĝdenso estas pli malalta en la pli ĵuse evoluinta parto ekster la muroj. La parto inter la muroj estas pli dense loĝata kaj ankaŭ enhavas la ĉefajn butikumstratojn.
Kulturo
Ekde 1712 ĉiujare en Borgerhout okazas la Reuzenommegang, la promenado de la gigantoj. Tio estas tre malnova flandra tradicio kun kiel ĉefa atrakcio la montrado de la Reuskens van Borgerhout, la gigantetoj de Borgerhout, kiuj staras sur granda de ĉevaloj tirata ĉaro kaj regule dancas menueton kaj estas muzike akompanataj de 6-kapa orkestreto. Estas kvar gigantetoj aŭ nanaj gigantoj (dwergreuzen) nomataj Reus (giganto), Reuzin (gigantino), Dolfijn (delfeno) kaj la infano Kinnebaba. Tipe por la gigantetoj estas, ke ili ne estas pli altaj ol ordinara homo (pro tio "nanaj gigantoj") sed ja pli dikaj, kontraste al aliaj flandraj gigantoj kiuj estas 3-4 metrojn altaj. En la lastaj jaroj la promenado de la gigantoj iĝis internacie konata festo kun partopreno de ankaŭ eksterlandaj gigantoj kaj fanfaroj.
Historio kaj etimologio
Borgerhout estis unuafoje menciita en 1214 kiel "Borgerholt". En la mezepoko ĝi estis nur loko, kiu kaj administre kaj eklezie dependis de Deurne. Etimologie "Borgerhout" verŝajne signifas la lokon, kien la civitanoj (=borgers) iris por serĉi lignon (=holt, hout). Floris Prims tamen opinias, ke ĝi rilatas al la borch (fortikaĵo) de Antverpeno kaj ke temas pri arbaro (= hout) en la posedo de la grafo, kiu loĝis en la fortikaĵo Het Steen.
Burgo Hunolstein
La burgo Hunolstein estas la ruino de altaĵburgo sur alteco de 395 m en la vilaĝo Hunolstein, urboparto de la komunumo Morbach en la mezmontaro Hunsrück. Morbach situas en la distrikto Bernkastel-Wittlich en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Ĝi estas la iama sidejo de la vogtoj de Hunolstein kaj laŭ la legendo sidejo de la  Nibelungo Hunold.
La burgo estas el la 12a jarcento. Ĝi estis konkerita en la jaro 1522 fare de Franz von Sickingen kaj dum la Tridekjara Milito la burgo estis tiom detruita, ke oni forlasis ĝin ekde 1637.
Sur kvarcita roko staris la ĉefturo, de tiu ankoraŭ konserviĝis ĉ. 3 m alta kvadrata murrestaĵo.
.is
La unua domajno sub .is estis hi.is, domajno por Universitato de Islando. Ĝi estis registrita la 11-an de decembro 1986, kaj tio estis unu el la plej fruaj domajnaj registradoj en la mondo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Administraj unuoj de Azerbajĝano
Azerbajĝano laŭ la vidpunkto de ties registaro estas administre dividata en jenajn subdividaĵojn:
La distriktoj estas plue dividataj en komunumojn (bələdiyyəsi).
Aldone, Azerbajĝano estas subdividata en naŭ ekonomiajn regionojn (en la azerbajĝana plurale İqtisadi Rayonar; singulare İqtisadi Rayonu), kiuj ne kalkuliĝas kiel administraj unuoj. Ĉiu ekonomia regiono ampleksas kelkajn distriktojn. La Aŭtonoma Respubliko Naĥiĉevano formas apartan, dekan, ekonomian regionon.
La teritorio de Montara Karabaĥo laŭ la vidpunkto de la registaro de Azerbajĝano dividatas en la distriktojn Ĥoĝavend, Ŝuŝa, Ĥoĝali, la orientan parton de la Kelbaĝara distrikto kaj la okcidenta parto de la Tartara distrikto. En sovetuniaj tempoj la regiono estis konata kiel Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo; tamen la 26-an de novembro 1991, la parlamento de Azerbajĝana SSR nuligis la aŭtonomecan statuson. Ekde tiam la teritorio de la aŭtonoma provinco estis administre dividita inter la cititaj distriktoj.
Kiel rezulto de la Milito en Montara Karabaĥo, la plej granda parto el ĝia teritorio estas nun sub la kontrolo de la etne armenaj armeoj de Montara Karabaĥo kaj Armenio. La mem-proklamita Respubliko Montara Karabaĥo ankaŭ kontrolas grandan parton de sudokcidenta Azerbajĝano ekster Montara Karabaĥo. La Respubliko Montara Karabaĥo ne rekonas tiujn la distriktan dividon de Azerbajĝano rilate al la disputata teritorio de Montara Karabaĥo kaj havas sian propran sistemon de administra divido.
NGC 4703
NGC 4703 (aliaj indikoj — MCG -1-33-15, FGC 1504, PGC 43342) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Itaguara (mikroregiono)
La mikroregiono Itaguara (esperante: Itagŭara) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 9 municipojn.
Hautacuperche
Hautacuperche (naskiĝis en la guanĉa loĝloko Mulagua en la oriento de la insulo La Gomera ĉirkaŭ la jaro 1465, mortis en San Sebastián de La Gomera fine de la jaro 1488) estis juna militisto de la guanĉoj, la indiĝenaj loĝantoj de la Kanariaj Insuloj.En 1488 li gvide de la guanĉa reĝo Hupalupa partoprenis la ribelon de la gomeranoj, la guanĉaj loĝantoj de la insulo kontraŭ la perforte okupanta soldataro de la Reĝlando Kastilio. La armean okupon gvidis la despota armeestro kaj nobela reganto Hernán Peraza, kiu en tiu ribelo de la guanĉoj en novembro 1488 estis mortigita fare de Hautacuperche. Post tiu morto la gomeraj ribeluloj por mallonga tempo rekonkeris la insulon kaj sieĝis la vidvinon de Peraza kaj ŝian kastilian gvardion en la "grafa turo" centre de la konkerista loĝloko San Sebastián de La Gomera en la insula oriento. Hautacuperche estis antaŭvidita posteulo de Hupalupa kiel guanĉa reĝo, sed mem estis mortigita en unu de la sekvaj bataloj fine de la jaro 1488. Fine la ribelo malsukcesis, kaj en la sekvaj jaroj granda parto de la guanĉoj estis mortigitaj respektive iom poste malliberigite kiel sklavoj transportitaj al la novaj hispanaj kolonioj en Centra Amerioj, tiel ke la guanĉa etno estis praktike ekstermita.
Honorigo
En la municipo de Valle Gran Rey en la okcidento de la insulo La Gomera, mem nomata "valo de la granda reĝo" laŭ la guanĉa reĝo Hupalupa, en 2007 en centra loko borde de la Atlantika Oceano estis starigita bronza statuo honore al la se erige una escultura en su honor.
Flavkola makronikso
La Flavkola makronikso aŭ Etiopia makronikso, Macronyx flavicollis, estas specio de birdo de la familio de Motaciledoj, kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj la pipiojn, kaj en ties genro de Makroniksoj aŭ Longunguloj, kiuj estas afrikaj birdoj de brunecaj supraj partoj kaj tre brilkoloraj gorĝoj (el flava tra oranĝa al rozkolora). Ĝi estas endemia de Etiopio.
Aspekto
La Flavkola makronikso estas tre simila kaj laŭ aspekto kaj laŭ kutimaro al la Flavgorĝa makronikso (Macronyx croceus) de aliaj partoj de Afriko. Fakte ĝi estas bruneca supre kun flava gorĝo ĉirkaŭata de tre nigra bordo kiu fariĝas brustozono kaj horizontala kaj iom vertikala centre, kiel plej parto de samgenranoj (5 specioj), escepte tiuj kiuj havas anstataue ruĝecan gorĝon (nome la Ruĝgorĝa makronikso kaj la Grimvuda makronikso).
Zámělíč
Zámělíč (antaŭe Zamělič, Kleinsemlowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Poběžovice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km oriente de Poběžovice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Staňkov–Poběžovice kaj ŝoseo II/196. Estas ĉi tie registritaj 31 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Flavkola makronikso
Aspekto
Tamen kiel distingilo tiu ne havas plian flavan koloron en subaj partoj. Krome la Flavkola makronikso estas tre rimarkinda birdo kun flava gorĝo kaj sablokolora sube kaj bruneca supre. Fakte la kapo montras brunan kronon kaj flavan superokulan strizonon el la beko; el la okulo al la nuko estas bruna. Ankaŭ la beko estas bruna, fortika kaj larĝa ĉebaze. La gorĝo estas tre flava kaj ĉirkaŭata de nigra strio kiu ekas mallarĝe el la bekobazo, plilarĝiĝas ĉekolflanke kaj fariĝas tre nigra brustozono kun pura supra bordo kaj strieca ĉe suba bordo al la sablokoraj subaj partoj; tiu nigra bordo siavice estas bordata de blankecaj areoj en vizaĝo, kolo kaj brusto. La kruroj estas rozkolorecaj. La dorso estas tre markata de sablokoloro kaj nigrecaj plumoj kun helruĝecaj bordoj.
Fakte, kiel klarigo de la nomo de la specio, oni povus diri ke tiu ne havas pli da flava gorĝareo ol la aliaj 5 samgenranoj kun sama ero, sed ja tiu estas la ununura kiu havas nur tiun suban flavan areon, dum la aliaj havas pli da flavo. La latina scienca nomo flavicollis signifas same “kun flava kolo”, kio fakte ne tute pravas, ĉar temas nur pri la gorĝareo.
Zámělíč
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Flavkola makronikso
Vivejo
Ties natura biotopo estas subtropika aŭ tropika altaltituda herbejo kaj plugebla tero. Ĝi estas komuna herbeja birdo de okcidentaj kaj sudorientaj altaj teroj de Etiopio escepte en malproksima norde kie ili forestas. Ĝi estas birdo de malferma herbejo, kun herbotufoj por nestumado kaj arbustaro kaj almenaŭ unufoje nestumis en kultivejo. Ili loĝas el 1 200 al 4 100 m kaj ĝi estas pli komuna inter 1 800 kaj 2 750 m.
Kutimaro
Tiu afrotropisa specio manĝas ĉefe surgrunde kaj ties dieto enhavas insektojn kaj aliajn senvertebrulojn. La reprodukta sezono okazas ĉefe el junio al aŭgusto, eventuale en februaro. La nesto, kie la ino demetas 2-3 ovojn, estas tasforma kaj konstruita el herbo kovrita el fibro aŭ ĉevalharo, situa surgrunde inter herbo.
Minaco
Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Tamás Garay Nagy
Tamás Garay Nagy [tamAŝ garai nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Garay Nagy Tamás estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Nagy ĝis 1988, lia prenita nomvarianto estis Garai pli malofte Nagy Garay.
Tamás Nagy naskiĝis la  en Debrecen.
Luis Fernando Macías
La persona nomo Luis Fernando Macías povas signifi la jenajn:
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Szenyér)
La preĝejo Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Szenyér (Hungario).
Historio
La kirko supozeble konstruiĝis proksimume en 1270, ĉar ĝi estas parte romanika, parte gotika. Dum la kontraŭturkaj bataloj ĝi ruiniĝis, poste en 1748 laŭ dokumento ankoraŭ ĝi estis ruina. Plenaj trakonstruo kaj renovigo okazis laŭ baroko en 1754. Inter 1972-1974 arkeologia esplorado kaj restaŭrado okazis. Laŭeble oni redonis la mezepokajn partojn.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en tombejo, tial proksime tomboj kaj domo por katafalkoj troviĝas. Ĉe la simpla navo turo mankas. En la fasado la iama baroka enirejo estas enmurita, la enirejo troviĝas en origina loko en flanko de la navo. La konstruaĵo havas kelkajn apogpilierojn. En fino de la navo oklatera absido troviĝas, al kiu malgranda sakristio aliĝas.
Jenő Dálnoki Veress
Kariero
Veress Dálnoki la gimnazion finis en Sepsiszentgyörgy (1894-1902), la teologion en Budapeŝto (1902-06). Li estis por unu jaro helppastro en Pócsmegyer, poste religiinstruanta helppastro en Budapeŝto. Dume li studis filozofion, estetikon. En lernojaro 1907-08 li instruis anglan lingvon en la teologia akademio. Ekde 1907 li estis kunlaboranto de la Protestáns Egyházi és Iskolai Lap (PEIL). La lernojaron de 1909-10 li pasigis en Utrecht, en 1911 li akiris kvalifikon de privatprofesoro. En 1913-14 li faris vojaĝon en Okcidenta Eŭropo. Inter 1915-1918 li estis soldato, poste religiinstruisto en Budapeŝto. En 1918-19 li estis kunlaboranto de la gazetoj Új Reformáció kaj Protestáns Szemle. Inter 1924 kaj 1943 li estis bivaka pastro. Li estis kunlaboranto de la Tolnai Világlexikon kaj de la dua eldono de Die Religion in Geschichte und Gegenwart (RGG). Lia verko Jézus élete (Vivo de Jesuo) restis en manuskripto.
Antonivka (stacidomo)
Antonivka (Антонівка) estas fervoja stacio en (Rivna provinco), vilaĝo en Ukrainio.
Kenta Moroe
Kenta Moroe (諸江 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Gnomo
Gnomo estas folklora estulo ligita al naturo. Ili estas malgrandaj. Laŭ spiritismo, gnomo estas folklora nomo por frivolaj spiritoj. En alkemio, gnomoj estas elementaj spiritoj de tero. Tiel ilin eknomis Paracelso. Ili vivas subtere, kaj travojaĝas la teron, tiel facile kiel ni iras sur la tero. Ili gardas trezorojn. Gnomoj malŝatas sunlumon; ili povas aliformigi sin al ŝtonoj, aŭ bufoj.
Laŭ PIV, gnomo estas malgranda elementa feo de la tero, gardanto de minaj trezoroj.
En kelkaj fabeloj (Wil Huygen, Gnomes) suna lumo ne estas danĝera al gnomoj; ili ne gardas trezorojn. Ili ankoraŭ gardas naturon kaj animalojn, kaj vivas subtere. Ili surhavas pintajn ĉapelojn, ruĝajn por virgnomoj, kaj brunajn aŭ verdajn por gnominoj.
Ĝardenaj gnomoj
Ĝardenaj statuoj ofte estas gnomoformaj, vidu: Ĝardena nano.
Orgorĝa makronikso
La Orgorĝa makronikso (Macronyx aurantiigula) estas specio de birdo de la familio de Motaciledoj, kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj la pipiojn, kaj en ties genro de Makroniksoj aŭ Longunguloj, kiuj estas afrikaj birdoj de brunecaj supraj partoj kaj tre brilkoloraj gorĝoj (el flava tra oranĝa al rozkolora). Ĝi povus formi superspecion kun la Ruĝgorĝa makronikso, M. ameliae. Krome la birdoj el suda Kenjo foje estis separataj kiel raso subocularis. Ĝi estas monotipa.
Ĝi troviĝas en orienta Kenjo (ĉefe ĉe marbordoj sed ankaŭ ĝis Najrobio), suda Somalio kaj nordorienta Tanzanio. Ties natura habitato estas seka savano kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj. Tiu estas birdo de malferma herbejo en pli sekaj areoj ol la simila Flavgorĝa makronikso. Ambaŭ specioj estas simpatrikaj ĉe marbordo, sed fore ili ne koincidas.
La Orgorĝa makronikso havas sablokolorajn subflave flankojn kaj la gorĝareo estas oranĝaflava al tre brila sulfurflava, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie aurantiigula signifas precize “kun ora gorĝo”. Tiu areo estas bordita de nigra larĝa strio kiu striiĝas vertikale suben. La resto de la brusto montras flavecan nuancon. En kapo estas flava antaŭa superokula strio kaj bruneca strieca krono. La dorso montrs nigrecajn plumojn kun helbrunajn bordojn.
Hupalupa
Hupalupa (ankaŭ literumata Hupalupu aŭ Hupalupo) estis reĝo de la guanĉoj, la indiĝenaj loĝantoj de la Kanariaj Insuloj.
Foira komunumo
Foira komunumo estas en Aŭstrio, Sudtirolo kai Bavario la leĝa denominacio por komunumo kun historia aŭ de la federacia lando koncesiita rajto okazigi foirojn. La citado de "foirejo" (germane "Markt") en la nomo de la komunumo (ekz. "Markt Allhau") ne estas necesa.
Hupalupa
En 1488 li gvide partoprenis la ribelon de la gomeranoj, la guanĉaj loĝantoj de la insulo kontraŭ la perforte okupanta soldataro de la Reĝlando Kastilio. La armean okupon gvidis la despota armeestro kaj nobela reganto Hernán Peraza, kiu en tiu ribelo de la guanĉoj en novembro 1488 estis mortigita fare de la juna guanĉa militisto Hautacuperche. Hautacuperche estis antaŭvidita posteulo de Hupalupa kiel guanĉa reĝo, sed mem estis mortigita en unu de la sekvaj bataloj fine de la jaro 1488. Fine la ribelo malsukcesis, kaj en la sekvaj jaroj granda parto de la guanĉoj estis mortigitaj respektive iom poste malliberigite kiel sklavoj transportitaj al la novaj hispanaj kolonioj en Centra Amerioj, tiel ke la guanĉa etno estis praktike ekstermita.
Foira komunumo
En Aŭstrio havas la nomo "foirejo" aŭ "foira komunumo" ekde la reformo pri komunumoj en 1849 ne plu konsekvencojn. Nur temas pri noma aldonaĵo (kiel Bad, "banejo", en Bad Ischl). La rajto okazigi foirojn estas temo de aliaj leĝoj kaj kondiĉoj. La nom-aldonaĵon "foira komunumo" nun lauleĝe ricevas komunumoj ekzemple kun aparta graveco pro ilia geografia situo aŭ ekonomia valoro. Pri la donado decidas la respektiva landa registaro surbaze de la rilata leĝo.
Hupalupa
Pri Hupalupa ankoraŭ nun memorigas la nomo de la fekunda valo kaj samnoma municipo Valle Gran Rey ("valo de la granda reĝo"), en la okcidento de la insulo La Gomera.
Foira komunumo
Apud la foira komunumoj kaj simplaj komunumoj ekzistas urboj kaj statutaj urboj.
Manila Metropolo
La Manila Metropolo, tagaloge Kalakháng Maynilà, Kamaynilaan, aŭ la Nacia Ĉefurba Regiono, tagaloge Pambansáng Punong Rehiyón, estas la administra regiono ampleksanta 17 lokajn registarajn unuojn, inkluzive de 16 urboj kaj la municipo de Pateros. Unu el la lokaj registaraj unuoj estas la urbo de Manilo, la nacia ĉefurbo de Filipinoj. La urbo Kezonurbo, tagaloge Lungsód Quezon, ankaŭ unu el la lokaj registaraj unuoj de la Manila Metropolo, estis la eksa ĉefurbo (1948–1976) de Filipinoj.
Noma Origino
La Manila urbnomo venas el la tagaloga esprimo "May nilád!", kiu signifas "Ekzistas nilád!". La nilád estas specio de arbedo sur plaĝoj de la rivero Pasig kaj de la Manila Golfo. Tiu specio estas Scyphiphora hydrophyllacea kaj ĝi povas kreski al alteco de 3 metroj.
Loĝantaro
La loĝantaro de la Manila Metropolo estas pli ol 13 484 462 personoj (en la jaro 2020) kun la denseco de 22 000 personoj/km2. La Manila Megalopolo aŭ la Pligranda Manilo, kiu inkluzivas ankaŭ de antaŭurboj en la apudaj provincoj de Laguna, Cavite, Rizal, kaj Bulacan, havas loĝantaron de ĉirkaŭ 20 milionoj da personoj.
Lokaj Registaraj Unuoj
Kune la 17 lokaj registaraj unuoj de la Manila Metropolo havas landan areon de 619,57 km2.
Transporto
Ekzistas larĝaj ŝoseoj por aŭtomobiloj. Ekzistas aŭtobusa sistemo kaj urbtrajna sistemo. Ekzistas multaj publikaj ĵipoj.
Bildaro
Bonvolu alklaki bildon por pligrandigi ĝin.
Bombicilo
La eŭropa bombicilo, Garola bombicilo aŭ simple Bombicilo (Bombycilla garrulus) estas membro de la familio de Bombiciledoj en ties ununura genro kaj en la ordo de paseroformaj birdoj. Ĝi estas brila birdo, 18–21 cm longa kun starigebla kresto; ĝi veturas en grandaj, nomadaj grupoj per forta, rekta flugo. Ili reproduktiĝas en koniferaj arbaroj tra plej nordaj partoj de Eŭropo, Azio kaj okcidenta Nordameriko. Dum la Amerika bombicilo (vidu la suban foton) loĝas nur en Nordameriko kaj la Japana bombicilo (vidu la suban foton) loĝas nur en Azio, la eŭropa bombicilo estas la ununura membro de tiu familio kies teritorio ĉirkaŭas ĉiujn kontinentojn juste sub la subarktaj latitudoj.
Aspekto
Ĝi estas pli granda kaj griza ol la amerika bombicilo, kun salmoroza koloro sube kaj bruneca supre. Ĝi havas brilflavan pinton en vostoplumoj kaj flavan aŭ blankan striecon en flugiloj. Kaj beko kaj piedoj estas malhelaj. Pli precize en kapo rimarkindas starigebla kresto kaj du nigraj areoj, el kiuj unu kovras la mentonon kaj la alia estas nigreca masko traokula kiu estas inter tre markata bruna frunto kaj alia bruneca areo sube sub la okulo inter ambaŭ nigrecaj areoj. Tiuj brunaj areoj nuanciĝas al helgrizbruna de kresto aŭ dorso. Krome estas du tre kontrastaj kvankam ne tre markataj blankaj markoj kaj sub la okulo kaj kiel muŝtaĉa strio pli videbla inter ambaŭ nigrecaj areoj.