cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Volapuk-movado
La Postvivo
En 1894 la volapukistoj estis ĉirkaŭ 2000, ĉefe en Germanio, Nederlando, Svisio, Belgio kaj Usono kaj restis nur sep asocioj, inkluzive la Kadem. Schleyer daŭre estis estro de la plej granda volapuk-asocio la Volapükaklub valemik, sed devis agnoski la frakason de la movado. En 1897, volapuko ŝajne trovis novan forton per la publikigo de reformoj faritaj de Schleyer mem en Vödabuk Volapüka. Kelkaj malnovaj volapukistoj revenis al la movado kaj ekaperis optimismo inter ili kaj oni rekomencis eldoni propagandilojn. La sukceso de Esperanto malhelpis ilin, sed la plej granda malhelpo venis de Idiom Neutral, kreita de malnova Akademio de Volapuko. En 1897, Zülags, la lasta volapuka gazeto, ĉesis aperi kaj ŝanĝis sian nomon al Akademi internasional de lingu universal por divastigi la projekton de Rosenberg. En 1900, Schleyer provis rekrei Akademion kun la lastaj anoj de Volapuko, sed sen sukceso.
En 1900, fidelaj volapukistoj ankoraŭ estis 1500, en 1906, ili estas ĉirkaŭ 600, kiuj abonis la bultenon Volapükabled lezonedik. Schleyer neniam rezignis sian lingvon, malgraŭ ke post 1906, li ne plu havis fizikan sanon por daŭrigi la laboron. Post lia morto, en 1912, la lastaj volapukistoj daŭrigis la korespondadon.
Ekde 1910, Albert Sleumer estis la vicĉifalo. Post la morto de Schleyer, li heredis la postenon de Ĉifalo. Sleumer estis junulo, kiu ne partoprenis la klasikan volapukan movadon, kaj lernis Volapukon de Schleyer mem kaj estis iaspeca sekretario de Schleyer antaŭ la morto. Kvankam Sleumer bone konis la lingvon, li ne estis konata de volapukistoj.
La dua Volapuk-Movado
En 1921 aperis nova revuo de Volapuko, Nüniel (t. e., Informanto) fondita de Jakob Sprenger. Tiam, Arie de Jong proponis sian reformon de Volapuko. Male al tiuj de Rosemberg kaj aliaj, la proponoj de Jong estis proksimaj al "normala" aŭ "klasika" volapuko. Li partoprenis la klasikan volapukan movadon kaj estis populara inter la lastaj volapukistoj.
Arie de Jong submetis al la Ĉifalo Sleumer sian reformplanon de la lingvo Volapuko (1921), kaj kiam tiu reformo estis preta (1929), li submetis la tuton ne plu nur al Sleumer, sed ankaŭ al Jakob Sprenger. Sleumer, De Jong kaj Sprenger gvidis la lingvan evoluon de Volapuk kvazaŭ malgranda Akademio. Nur en 1931, Jong publikigis sian finan projekton. La nova versio de Volapuko anstataŭigis tute la klasikan version kaj fariĝis la versio uzata ĝis hodiaŭ de volapukistoj.
La influo de Jong estis tre utila al la movado, kaj en 1932 oni fondis la asocion 'Volapükaklub Valemik Nedänik (Internacia Nederlanda Volapuka Klubo), post 20 jaroj sen funkcio de ia volapuko asocio. La nombro de volapukistoj kreskis kaj oni publikigis novajn lernolibrojn pri la lingvo.
Dum la Dua Mondmilito, nazioj malpermesis la planlingvojn en Germanio kaj Nederlando kaj tio frakasis la ĵusrenaskitan volapukan movadon.
Post la Dua Mondmilito
Nur post la milito, en 1946, la volapuk-movado povis rekomenciĝi. Johann Krüger, estonta Ĉifalo kaj Jakob Sprenger laboris por rekunigi siajn lastajn samideanojn. En 1950, Johann Schmidt iĝis nova Ĉifalo kaj en 1952 mortis Sprenger. En 1956, Jong transdonis la redaktadon de Volapükagased pro Nedänapükans al Johann Krüger, kiu ŝanĝis la nomon de la revuo al Volapükagased. Zänagased pro Volapükanef. Arie de Jong mortis en 1957 kaj la generacio, kiu konis Schleyeron finiĝis.
Sub la ĉifaleco de Schmidt, Volapuko preskaŭ malaperis. Ĝi iĝis kuriozaĵo, kaj plejparto de siaj anoj estas esperantistoj. Volapükagased pro Nedänapükans daŭris ĝis la 1960-aj jaroj, kaj kelkaj publikaĵoj aperis en Volapuko kiel kuriozaĵoj.
En 1977 Krüger iĝis Ĉifalo kaj en 1979 Brian R. Bishop fondis la asocion Zän Volapüka (Volapuka centro). En 1984 Bishop fariĝis la Ĉifalo kio li estas ĝis 2014.
Nuntempe
En 1994 Ralph Midgley kreis la asocion Flenef Bevünetik Volapüka (Internacia asocio de amikoj de Volapuko), kies celo estas la disvastigado de la lingvo. La interreto tre helpis la agadon de "Flenef". Oni publikigis Novan Testamenton en Volapuko kun apogo de André Cherpillod kaj Akademio de Esperanto. Volapuko havas ankaŭ sian Vikipedion. En 2003 oni fondis la Kosäd Litalyänik Volapüka (Itala asocio de Volapuko).
Harfleur-Halte (stacidomo)
Harfleur-Halte estas franca stacidomo sur linio - Tourville-les-Ifs, situanta en  Harfleur, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio (Nomad).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Havre-Graville - Tourville-les-Ifs (361000).
Natalka Poltavka
Natalka Poltavka (Наталка Полтавка) estas Ukraina teatraĵo verkita de Ivan Kotlarevskij.
La Opero en 2 aktoj, Natalka Poltavka, estis la lasta planita prezento de la Kijiva Operkompanio ĉe la Nacia Operejo de Ukrainio Taras Ŝevĉenko en Kievo, antaŭ la Invado de Rusio en Ukrainion (2022).
Historio
Natalka Poltavka (Наталка Полтавка estas Ukraina teatraĵo verkita de Ivan Kotlarevskij. La teatraĵo estis verkita en 1819 en la ukraina lingvo, kaj unue prezentita en 1821 en la urbo Ĥarkivo, kvankam ĝi ne estis havebla en presaĵo antaŭ 1838. La teatraĵo servis kiel bazo por la opereto Natalka Poltavka de ukraina komponisto Mykola Lysenko, kaj ĝi ankaŭ estis plurfoje adaptita en kino en Ukrainio kaj eksterlande. La teatraĵo havas la ecojn de klasikisma poetiko kaj ankaŭ, en harmonio kun la spirito de ukraina nacia renaskiĝo de la periodo en kiu ĝi estis verkita, klaran intereson en la vivoj de la ordinaraj ukrainaj homoj kaj kamparanoj. Ĉi tiu lasta elemento respondecas pri ĝia granda populareco en Ukrainio kaj en la momento de ĝia verkado kaj en la nuntempo, kaj ankaŭ ĝia influo sur la evoluo de ukraina drama literaturo en la 19-a jarcento.
Intrigo
La teatraĵo sekvas la provojn kaj suferojn de Natalka kaj Petro. La koramikoj planas geedziĝi; tamen, la patro de Natalka ne aprobas la geedziĝon ĉar Petro ne estas sufiĉe riĉa por prizorgi Natalka-n en la maniero kiel li opiniis ke ŝi devus esti prizorgita. Petro foriras por gajni la postulatan riĉaĵon. Intertempe, la patro de Natalka forpasas, la familio estas lasita malriĉa kaj ili estas devigitaj translokiĝi en malriĉajn kamparanloĝejojn. Sen novaĵo de Petro dum kvin jaroj, Natalka cedas al la deziroj de sia patrino kaj finfine akceptas sian venontan geedziĝoferton, kiu hazarde venas de maljuna, sed relative riĉa registaroficisto. Petro revenas kun la malgranda riĉaĵo kiun li gajnis por malkovri ke lia amatino promesis sin en geedziĝo al iu alia. Streĉiteco pliiĝas ĝis la geamantoj denove kuniĝas. Inter la ŝajna tragika cirkonstanco de la malfacilaĵoj de la amanto estas la vilaĝa komedia krizhelpo de la rusigita ukraina registaroficisto kiu parolas en kripla lingvo provante malsukcese kopii la lingvon de la rusaj oficialuloj de la tempo. Finfine, vera amo triumfas super ĉio.
Adaptoj al kino
La teatraĵo estis adaptita en filmon kiu estis publikigita la en Ukrainio. La filmo estis reĝisorita fare de Ivan Kavaleridze. Tiu filmo estis la unua adaptado de opereto produktita en la antaŭa Sovetunio. Alia filmo, reĝisorita de ukraindevena usonano Vasil Avramenko, estis publikigita jaron poste la en Usono. Tio estis la unua ukrainlingva filmo produktita en Usono.
Adaptoj al opero
Kvankam la unua versio de la teatraĵo en 1819 enhavis kelkajn ukrainajn popolkantojn kiuj estis kantitaj ĉe malsamaj punktoj dum la verko, la unua konata muzika adaptado de la teatraĵo estis farita de Ĥarkiva muzikisto A. Barsytsky kaj estis parte publikigita en 1833. Samtempe la teatraĵo ĉefrolata de M. Ŝĉepkin kiel Vibornij estis premierita en Moskvo en la 1830-aj jaroj kun muziko aranĝita fare de la ĉefviolonisto kaj poste dirigento A. Gurianov. Pli postajn aranĝojn faris A. Yedlichka, M. Vasyliev kaj aliaj.
En 1889 premieris versio de la ukraina komponisto Mikola Lisenko. Tiu ĉi versio superscenigis ĉiujn antaŭajn versiojn de la verko. Lisenko prenis la originajn kantojn de la teatraĵo, kiuj estis plilongigitaj kaj verkis orkestrajn akompanojn al tiuj popolkantoj kaj dancoj en la teatraĵo. Li pligrandigis la muzikan teksaĵon produktante fonan muzikon al kelkaj partoj. La kantoj estis transformitaj en ariojn, uverturo kaj muzikaj interludoj estis aldonitaj kiuj restis fidelaj al la spirito de la teatraĵo de Kotlarevskij. Kvankam la versio de Lisenko estas kutime klasifikita kiel opereto, ĝi estas pli proksima al komika opero, enhavanta longajn pecojn de parolita dialogo.
en 2019 en Ĥarkivo la nova opero Natalka Poltavka de Oleksandr Ŝĉetinskij estis prezentita en la festivalo "Kharkiv assemblies".
Ludwig Gottfried Blanc
Ludwig Gottfried BLANC (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la   en Halle) estis grava germana romanistikisto.
Vivo
La filo de franclingvaj gepatroj frekventis ĝis 1801 la Francan gimnazion kaj la ĝuste tie troviĝintan teologian seminarion en Berlino. En 1806 li iĝis predikisto de la reformita komunumo en Halle.
Akuzite esti partopreninta en komploto kontraŭ la reĝo de Vestfalio li transportitis en 1811 al Magdeburgo kaj poste al Kaselo kie li restis kaptito ŝtata ĝis kiam rusa korpuso liberigis lin en 1813.Kiel milita predikisto li poste ĉeestis la kampanojn de 1814/15.
Sciencistaj agoj
Ekde 1822 li estis eksterorda, ekde 1833 orda profesoro pri latinidaj lingvoj en Halle kaj paralele, ĝis 1860, dua predikisto ĉe la Katedralo de Halle. Blanc ege gravis kiel esploristo scienca pri Dante Alighieri. El liaj skribitaĵoj menciindas almenaŭ »Handbuch des Wissenswürdigsten aus der Natur und Geschichte der Erde und ihrer Bewohner« (Halle 1824) kaj lia tre ampleksa gramatiko de la itala lingvo »Grammatik der italienischen Sprache« (Halle 1844), la verko »Vocabolario Dantesco« (Leipzig 1852) kaj senrima, jamba traduko de Dia komedio »Göttlichen Komödie« (Halle 1864). Ne forgesatu krome la verko »Versuch einer bloß philologischen Erklärung mehrerer dunkeln und streitigen Stellen der Göttlichen Komödie« (Halle 1861–64).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 3. Leipzig 1905, p. 16 (surrete)
Alois Bradáč
Alois Bradáč (naskiĝis la en Blízkov, distrikto Žďár nad Sázavou en la ĉeĥa regiono Vysočina) estas ĉeĥa pedagogo, vojaĝisto, fotografisto, verkisto kaj pacifisto.
En la libro "Mistera Zimbabvo" la aŭtoro unue rakontas pri tragika sorto de sia avo kaj klarigas tiamaniere sian rifuzadon de militoj kaj sian pacifismon. Poste li priskribas forflugon al Sudafrika Respubliko, travivaĵojn inter mizeruloj kaj vojaĝon al Zimbabvo. Viziton de ĉiu memorindaĵo li kompletigas per historia rakonto, ligita al la memorindaĵo. Sed li traktas ĉiun rakonton tr]]e kritike, ĉar malantaŭ pompaj vortoj pri gloraj heroaĵoj kutime kaŝiĝas normalaj militaj krimoj, murdado kaj rabado, aŭ sklava laboro de militkaptitoj en teruraj vivkondiĉoj.
Abiturientiĝis en la gimnazio de Velké Meziříčí, poste studis en Universitato de Jan Evangelista Purkyně, nun Masaryk-Universitato en Brno, kaj instruis en flegistina mezlernejo en Brno. Li travojaĝis kvardek landojn de kvar kontinentoj, publikigis milojn da fotoj kaj dekojn da riportoj kaj preparis televidajn programojn por gejunuloj.
Odilo Globocnik
Odilo Globočnik (21a de aprilo 1904 – 31a de majo 1945) estis aŭstria militkrimulo. Li estis oficiro de la Nazia Partio kaj poste alt-ranga estro de la Schutzstaffel (SS). Kiel asociato de Adolf Eichmann, li havis gravan rolon en Operaco Reinhardt, kiu organizis la murdon de pli ol unu miliono da ĉefe polaj judoj dum la Holokaŭsto en la ekstermejoj Majdanek, Treblinka, Sobibór kaj Bełżec. Historian Michael Allen described him as "the vilest individual in the vilest organization ever known".
Ĉar Globočnik estis grava Nazia oficiro, kaj partoprenanto ne nur de Holokaŭsto sed ankaŭ de ekstermado per trudlaboro kaj de etna purigado de milionoj de poloj kaj de aliaj slavoj, historiistoj interiĝis en informo pri la slava praularo de Globočnik (lia familinomo estas slava). En sia biografio de 2004 de Globočnik, historiisto Joseph Kranjc dediĉis tutan unuan ĉapitron al la debato pri lia praularo. Li diras, ke Globočnik estis ridindigita fare de aliaj Naziistoj pro sia familinomo, ĉar Hitler klasigis slavojn kiel subhomoj (Untermenschen). Sed veteranaj Naziistoj kiel Himmler defendis lin, dirante, ke li estas de arja origino kaj ke lia familinomo estis derivita el slavigo.
Hissène Habré
En majo 2016, Habré estis kulpigita de internacia kortumo en Senegalo pri misuzoj de homaj rajtoj, inkluzive de seksperforto, seksa sklaveco kaj ordono de mortigo de homoj, kaj kondamnita al ĝismorta puno. Li estas la unua eksa ŝtatestro kondamnita pro misuzoj de homaj rajtoj en la kortumo de alia nacio.
Odilo Globocnik
Globočnik faris suicidon tuj post esti kaptita kaj arestita de britaj soldatoj.
Hissène Habré
En 2020, dum la kronvirusa pandemio, li estis liberigita el malliberejo por ke li ne trafu COVID-19. Li restis arestita hejme dum 60 tagoj.
Habré mortis en Dakaro, Senegalo pro COVID-19, unu semajnon post sia 79-a naskiĝtago.
Freqüències
Freqüències (revista de llengües i pobles) estis katalunlingva revuo de Kataluna Esperanto-Junularo eldonita inter 1990 kaj 1993 kaj redaktita de Hèctor Alòs i Font, Ferriol Macip i Bonet kaj Josep Maria Milla i Saldon. En siaj sep numeroj ĝi pritraktis lingvajn kaj etnajn problemojn surbaze de materialo tradukita el Esperanto aŭ verkita de esperantistoj por la revuo.
Uragano Isabel
Uragano Isabel estis la naŭa nomita ŝtormo kaj kvina uragano de la uragana sezono en 2003. Ĝi estis la plej mortiga kaj la dua pli forta uragano en tiu jaro. Ĝi formiĝis el Kaboverdo la 6an de septembro kaj trapasis la Atlantikan Oceanon ĝis Usono. Ĝi mortigis 17 personojn rekte, kaj 34 pliajn nerekte.
Libro de la 12 Profetoj
Libro de la 12 Profetoj estas termino por 12 libroj (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĉar tiuj ĉi libroj estas malgrandaj, oni nomis ilin la «malgrandaj profetoj» kontraste al la tri «grandaj» profetoj: Jesaja, Jeremia kaj Jeĥezkel. Oni skribis ilin en unu skribrulaĵon, kiu do estis digna parto de la Sankta Skribo. La sinsekvo de la libroj ne ĉiam estas la sama. Temas pri la libroj de Hoŝea ĝis Malaĥi (vidu la apudan liston). Inter ili Jona ne estas profeta libro, sed novelo kun profeto kiel ĉefrolulo.
La kolekto reprezentas plurajn jarcentojn (de la 8-a ĝis eble la 3-a) kaj pro tio ĝi havas grandan valoron por la historio de teologio, pieco kaj kutimoj en Izrael.
Brancaleone
Brancaleone estas komunumo de Italio.
Roissy
Roissy povas esti pluraj lokoj en Francio:
3739 Rem
3739 Rem estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Rem" en memoro de la soveta fizikisto Rem Viktoroviĉh Ĥoĥlov (cirile : Рем Викторович Хохлов, 1926–1988), fondinto de la nelineara optiko.
NGC 521
NGC 521 (aliaj indikoj — PGC 5190, UGC 962, MCG 0-4-118, ZWG 385.106, IRAS01219+0128) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Llibre del Sindicat Remença
Llibre del Sindicat Remença estas manuskripta dokumento en latina skribo inter 1448 kaj 1449. Ĝi enhavas la procedurojn de la kunvenoj por elekti la síndics, reprezentantojn de la servistoj de katalunaj diocezoj. La síndics negocis la forigon de malbonaj uzoj de la monarkio.
Doubravice (distrikto České Budějovice)
Doubravice (Daubrawitz) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 5,5 km sudoriente de la centro de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Llibre del Sindicat Remença
Ĉi tiu libro estas precedenco de la abolo de servuteco, kaj ankaŭ esprimas la volon de la servantoj de granda areo: ĝi estis inkluzivita en la programo Memoro de la Mondo de UNESCO.
Doubravice (distrikto České Budějovice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267.
Kirchdorf (Hallertau)
Kirchdorf (germane: signifo "kirka vilaĝo") estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kelheim kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Siegenburg. Kiel la aliaj distriktaj komunumoj sude de la rivero Danubo, Kirchdorf estas parto de la geografia kaj kultura regiono Hallertau.
Somain
Somain estas franca situanta en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Somainois.
Arawa Kimura
Arawa Kimura (japane 木村 現, n. 8-an de julio 1931, m. 21-an de februaro 2007) estis japana futbalisto. Li de 1954 ĝis 1955 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Vanitas vanitatum et omnia vanitas
Vanitas vanitatum et omnia vanitas (esperanta lingvo:"Vantaĵo de vantaĵoj, ĉio estas vantaĵo") estas latina eldiro. Kiel Nihil sub sole novum (ekzistas nenio nova sub la ĉielo), la eldiro estas eltirita el la latina versio de Kohelet (aŭ Predikanto), unu el prisaĝaj libroj de la hebrea-kristana Biblio – en kiu ĝi kuŝas dufojojn (1,2; 1.9).
La redundanca lingva konstruo «vanitas vanitatum» ("Vantaĵo de vantaĵo"), en la origina biblia lingvo tiuj tipoj de ripeto estas, reale, lingva paŭso (= havel havalim). En tiu lingvo tiu ripetado havas superlativan valoron, pro tio la laŭlitera traduko estus “la plej granda vantaĵo” (analoge, la Kanto de la Kantoj signifus “la plej bela Kanto”, “la Reĝo de la Reĝoj” estus “la Reĝo plej potenca”, kaj la Sancta Sanctorum estus la “loko plej sankta”. (Vidu versiojn de la biblia al modernaj lingvoj)
Tiu eldiro malfermas kaj fermas longan paroaldon de Qohelet, kiu okupas 12 ĉapitrojn de la samnoma libro. Qohelet, aŭ Predikanto, saĝa homo kaj instruisto, post esploro pri ĉio rilate la materian vivon alvenas al la konkludo (jam anoncite en la komenco) ke ĉio estas vantaĵo. Tio, tamen, ne devas malhelpi al la homo agnoski en Dio la kreinto kaj plenumi Liajn ordonojn, kiel konkludas la mallonga fina paragrafo (12, 9-15).
Laŭlonge de la jarcentoj, tamen, ne ĉiuj legantoj akceptis la akordigeblajn konkludojn de la komentisto, kaj Qohelet fariĝis la simbolo de la plej radikala neado de la valoro de ĉio. Tiusenca nikilema reinterpretanto estis, ekzemple, la itala poeto Giacomo Leopardi, kiu en la kanto “Al si mem” '('A se stesso) tradukas la Vanitas vanitatum per la La senfina vantaĵo de ĉio''.
La Imitado de Kristo, kalolika teksto aparte konata kaj publikigita unuafojon en 1418 en Nederlando, reprenas en sia enkonduko tiun biblian moton, aldonante la frazon: «praeter amare Deum et illi soli servire» ("escepte ami Dion kaj servi nur al Li).
Burgo Backelstein
La burgo Backelstein estas ne plu ekzistanta frumezepoka spronburgo (lignoburgo) nekonata posedo sude de Hauenstein en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La burgo troviĝas sur roksprono ĉe la sudokcidenta deklivo de la monto Weimersberg kaj okcidente de la monto Soldatenkopf.
Hövede
Hövede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Adriano Banchieri
Adriano Banchieri (Adriano di Bologna) (* 3-a de septembro 1568 en Bologna; † 1634 samloke.; naskiĝinta Tommaso Banchieri) estis itala benediktana monaĥo, orgenisto, komponisto teoriisto kaj poeto renesanca kaj frubaroka.
Vivo
Banchieri naskiĝis kaj mortis en Bolonjo. Tommaso eniĝis en 1587 en la benediktanan ordenon kaj alprenis la nomon Adriano. Ekde 1592 li funkciis kiel orgenisto en diversaj monaĥejoj de sia ordeno kiel ekz. Lucca kaj Siena. Ekde 1594 li laboris en S. Michele in Bosco (proksime de Bolonjo). Unu el liaj instruistoj en la monaĥejo estis Gioseffo Guami, kiu formis lian stilon. Dum sia monaĥa vivo li loĝis en Lucca, Siena, Imola, Gubbo, Venecia kaj Verona. En 1609 li transloĝas al la monaĵejo San Michele del Bosco en Bolonjo, kie li restis ĝis sia morto. En 1613 li iĝis profesoro de muziko. En 1615 li fondis la Accademia dei Floridi, dediĉata al la studado de la muzikarto. En 1618 li iĝis abato de la monaĥejo.
Graveco
Banchieri estas rigardata kiel unu el la plej gravaj muzikteoriistoj de la 17-a jarcento. Oni scias, ke li konatiĝis kun Claudio Monteverdi kaj ellaboris kun li verkoj pri muzikteorio. Li montriĝis kiel tre akceptema rilate al ĉiuj reformoj kaj kiel unu el la unuaj li uzis la signadojn "piano" (p) kaj "forte" (f) en la nototeksto. En tute li estis avangardulo koncerne ekzaktecon pri koncertadaj ordonoj por la interpretanto kaj tiel plifortigis la rolon de la komponisto. Krome li apartenas al la unuaj, kiuj uzis taktobastonon ĉe la direktado. En 1615 li fondis la Accademia dei Floridi, la senpera antaŭulo de la Accademia Filarmonica en Bolonjo.
Komponaĵoj
Banchieri estis tre produktiva komponisto. Li kreis profanan kaj sakralan muzikon ĉiaspecan. La samtempanoj speciale alprenis la madrigalolibrojn de Banchieri. La tie enestajn verkojn oni rigardu kiel fruaj ekzemploj de muzika teatro.
Same kiel Orazio Vecchi li volis ŝanĝi la madrigalon por dramaj celoj. Precipe estas li, kiu kreis la ĝenron de la madrigala komedio, kiu ne estis prezentata sur scenejo sed rakontis dromon per serio de unuopaj madrigaloj. Multaj el tiuj kolektoj estis komponitaj por amuzi la sociajn rondojn de Bolonjo. elstarigitaj:
Orientalismo (libro)
En sia libro "Orientismo" aŭ Orientalismo (1978), aŭ la oriento vidata el okcidento, En ĉi tiu verko, la aŭtoro malkaŝas la esencon de la okcidenta aliro al percepto, kompreno, interpreto, studado de la Oriento. Laŭ la aŭtoro de la libro, orientismo estas simbolo de eŭropa potenco super la Oriento. La orientalisma "Oriento" estas artefakto de la Okcidento.
La libro de Said havis gravan efikon sur sociaj kaj humanecaj disciplinoj ĉe la fino de la 20-a kaj 21-a jarcentoj, iĝante fundamenta verko por postkoloniaj studoj. Tuj kiam ĝi unue estis publikigita en Usono, la libro estigis multe da tutmonda intereso kaj estis diskutita fare de multaj orientalistoj, interesitaj homoj kaj akademiaj institucioj en la mondo. La libro estis tradukita en pli ol 20 lingvoj interalie en la japana, la korea kaj la hebrea.
Tezo
En sia libro Orientalismo, Edward Said argumentis, ke okcidenta kulturo produktis percepton pri la "Oriento" surbaze de aparta imago, popularigita per akademiaj orientaj studoj, vojaĝliteraturo, antropologio kaj la kolonia vidpunkto de la Oriento.
Okcidentaj skribaĵoj pri la Oriento kaj la konceptoj prezentitaj en la literaturo de orientalismo ne devas esti traktataj kun ilia ŝajna valoro. Ĉar ili estas kulturaj perceptoj bazitaj sur okcidentaj imagoj kaj perceptoj pri la Oriento.
En prelego de 1993 en York University, Toronto, Kanado, Said emfazis la rolon de kulturo en orientalisma imperiismo kaj koloniismo. Diferencigante kaj altigante nacian kulturon super alia, validiĝas procezo de "aliigado". Ĉi tiu procezo fundamentas imagitajn geografiojn kiel orientalismo, ĉar ĝi kreas aron de antaŭpensitaj nocioj por memservaj celoj. Konstruante sin kiel superulo, la imperia forto aŭ koloniiga agento kapablas pravigi siajn agojn kiel iel necesajn aŭ utilajn al la "alia ".
Kultura fono
"Rilate tion kio ŝajne koncernas Usonon, estas nura eta troigo diri ke oni esence vidas islamanojn kaj arabojn aŭ kiel petrolprovizantojn aŭ kiel potencialajn teroristojn. Ege malmulte el la detaloj, la homa denseco, la pasio de la arab-islama vivo eniris la konscion de eĉ tiuj personoj kies profesio estas raporti pri la araba mondo. Anstataŭe ni havas serion da krudaj, esencecigitaj karikaturoj de la islama mondo tiel prezentitaj, ke oni igas tiun mondon pli facile milit-agresebla."
Kritiko
Kritikante liajn teoriojn, Christopher Hitchens skribis ke Said rifuzis ajnan eblecon de tio, "ke rekta engaĝiĝo de Okcidento en la regiono estus legitima" kaj ke liaj analizoj rigardas "ĉian montron de eŭropa scivolo pri Oriento kiel parton de granda plano por ekspluati kaj refari tion, kion okcidentanoj vidas kiel pasivan, riĉan, sed last-instance malŝatindan 'orientan' sferon".
Laŭ Robert Irwin, Said kaj multaj reprezentantoj de la okcidenta scienca komunumo, ignoris la opinion de arabaj sciencistoj kaj iliajn verkojn:"Se vi aldonos al tio la plej famajn arabajn historiistojn, kiuj verkis en sia propra lingvo, la listo povintus okupi la reston de la libro. Sed Said ne volas, ke araboj reprezentu sin mem, kaj estas li, kiu neas ilian rajton je libera parolado. Se oni legas la kontraŭorientalismajn verkojn de la arabaj verkistoj Anwar Abdel-Malek, AL Tibawi kaj Abdullah Larui, evidentiĝas, ke Said ne povintus verki orientalismon sen siaj antaŭuloj."
Vidu ankaŭ
Kultura imperiismo
Etnocentrismo
Blazono de Guadalajara (Hispanio)
La blazono de Guadalajara (Hispanio) posedas la jenan heraldikan priskribon:
Sur blua kampo (lazuro) kie brilas steloj kaj lunkvarono el arĝento, antaŭ teraso el sinoplo (verda) estas urbo el oro, kun kreneloj, ŝtonliniita de sablo (nigra) kun truoj el gorĝo (ruĝa) kaj kronita de flageto el gorĝo montranta lunkvaronon el arĝento; antaŭ la urbo rajdas kavaliro arĝenta, akompanata de soldatoj kaj svinganta standardon.
Sur la blazono estas ora krono remburita je gorĝo.
La blazono aludas al la konkero de Guadalajara, kiu tiam estis nomita en araba Ŭad-al-Haĝara, la nokton de la 24a de junio 1085, fare de kristana armeo estrita de Álvar Fáñez, parenco kaj leŭtenanto de la truparo de Cido.
Slavigo
Slavigo estas termino uzata por priskribi kulturan ŝanĝon per kiu io neslava iĝas slava. Tiu procezo povas esti ĉu volonta ĉu perforta. La termino estas uzata ĉefe koncerne al grupoj de serboj, kroatoj, grekoj, rumanoj, rusoj, germanoj, hungaroj kaj aliaj variaj etnaj grupoj en Eŭropo kaj Azio dum tre diversaj historiaj periodoj. La slavigo povas esti aplikata al personoj, sociaj grupoj, kulturaj aferoj (muziko, danco, popolrakontoj ktp), lingvaj konceptoj (dialektoj, parolmanieroj).
Dwight D. Eisenhower
Dwight David EISENHOWER, la tridek-kvara prezidento de Usono, naskiĝis la 14-an de oktobro 1890, en Denison, Teksaso. Li mortis 78-jaraĝa, la 28-an de marto 1969, en la Hospitalo Walter Reed en Vaŝingtono, pro kongesta kora difektiĝo.
Eisenhower estis 178 cm alta, kaj pezis 82 kg. Li estis amikema kaj optimisma. Lia edzino estis Mary Geneva Doud, kaj la paro havis du filojn. Eisenhower estis presbiteriano.
Li estis usona generalo dum la Dua Mondmilito kaj de la malfruaj monatoj de 1943 ĝis la fino de la milito estris la Aliancitan Ekspedician Forton de la Supera Ĉefsidejo (angle mallongigata SHAEF).
Dum lia ŝtatprezidanteco (1953-1961) okazis;
Eisenhower rakontis, ke lia patrino deziris, ke oni ne mallongigu lian antaŭnomon; tial ŝi nomis lin Dwight (tiu nomo ne havas karesformon en la angla lingvo). "Kaj tial ĉiuj homoj nomis min Ike ."
Kościan
Kościan estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Kościan en distrikto Kościański.
Tibor Gallé
Tibor Gallé, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gallé Tibor estis hungara pentristo, grafikisto, instruisto.
Tibor Gallé naskiĝis la  en Harta, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Gallé vojaĝis al Italio kiel amatora pentristo depost la 1-a mondmilito. Li ekspoziciis en 1921 kaj post 2 jaroj. Li studis inter 1925-1928 en la Reĝa Belarta Altlernejo en Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Rudnay kaj Viktor Olgyai. Li studvojaĝis al Dalmatio, en 1931 li studis grafikajn teknikojn en Londono helpe de stipendio. En 1935 li establis liberan lernejon por pentristoj kaj skulptistoj kun Sándor Boldogfai Farkas, kie li instruis ĝismorte. Liaj akvareloj kelkfoje estis premiitaj.
Aserta teologio
Aserta teologio estas aparta aspekto de la ĝenerala teologio, kiu, kiel scieble, trairas vastajn kampojn de scio pri Dio kaj pri aferoj koncernantan la rilatojn inter Dio kaj mondo kaj inter Dio kaj la homo: fakte ĝi dividiĝas inter teologio natura kaj teologia revelaciita (supernatura), teologio spekulativa kaj pozitiva, teologio asketa kaj mistika ktp. Inter tiuj specialaĵoj oni renkontas ankaŭ teologion nagativan kaj teologion asertivan aŭ afirman.
Aserta teologio aŭ afirma aŭ pozitiva aŭ katafatika, aŭ ankaŭ katafatismo (el la antikva greka  kατά φημι katàphasis, kiu signifas “aserto”), estas teologia metodo filozofii ekante el la antaŭkondiĉo laŭ kiu Dio estas konebla per la racio argumentanta el la realaĵoj de la sensa sperto. La kreaĵaro, konsiderita kiel verko de Dio, fariĝas la bazo per kiu eblas determini la atributojn de la Kreinto. Tiu teorio, konata ankaŭ kiel “via positionis” (vojo de la konstato) havas kiel kontraŭfronta altaro Apofatan teologion (el la greka άπό φημι) laŭ kiu ne eblas kapti el kreaĵoj elementojn atribueblajn al Dio ĉar Li tro malsamas ol la kvalitoj kreitaj.
Spuroj de tiuj filozofia vidpunkto oni kredas malkovri en Peri hermêneias (Pri interpreto) de la Logiko (Organon) de Aristotelo. Certe ĝi troviĝas en diversaj postaj filozofioj kaj teologioj precipe en la antikva kristana kaj mezepoka filozofioj kaj teologioj.
La du teologioj, aserta kaj negativa, vojaĝis ĉiam kune sed pli malpli separitaj. La unua fluo, la aserta, estas argumentata precipe de tiuj, kiaj la skolo de sankta Tomaso de Akvino, multe fidas pri la kapablo de la racio: kapablo purigi, per la principo de analogio, la limigojn kaj ambigvecojn de la atributoj de la aĵoj kreitaj; al dua inklinas precipe kiuj preferas aliri al Dio per la koro kaj volo kaj ne multe sin forlasas la racio ĉar Dio tro transcendas la kreaĵaron kaj la kapablojn de la homa racio. Estas enlkalkulitaj en tiu fluo la pensado de Pseŭdo-Dionizo la Areopagisto, Majstro Eckhart, Mateo el Kuzo, kaj ĝenerale mistikuloj.
La kristanaj eklezioj akceptas ambaŭ la vojojn kondiĉe ke ĉiukaze la nocio pri Dio laŭiras la revelacion kaj la tradicion, laŭ kiu Dio estas konebla laŭ maniero sufiĉa por al li adheri racie motivite.
Oni povas pridiskuti kiom da katafatismo kaj apofatismo en la islama religio kaj en la teologioj de Islamismo Budhismo kaj Hinduismo-
Chalèze
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(19179) 1991 RK8
(19179) 1991 RK8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Dammartin-en-Goële
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Seine-et-Marne, en la regiono Francilio (Île-de-France, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Meaux (france arrondissement de Meaux) kaj al la kantono .
Muro de Londono
La muro de Londono (anglalingve London Wall) estis la defenda muro konstruita de la romianoj ĉirkaŭ antikva Londono, tiam konita kiel Londinium, kiu konsistigis strategian havenurbon sur la rivero Tamizo en Anglio. En la angla, la vortoj London Wall povas ankaŭ aludi al vojo rilate al la muro. Ĝi estis konstruita plejparte per ŝtonoj el Kento, kaj konservis defendan rolon dum pli ol mil jaroj.
Dammartin-en-Goële
Geografio
Dammartin-en-Goële situas nordoriente de Parizo.
Muro de Londono
Restas hodiaŭ el la muro nur malmultaj (sed signifaj) fragmentoj : kelkaj partoj videblas ene de la muzeo de Londono, en Barbican Estate aŭ ĉirkaŭ Tower Hill. Parto de la originala, norda kurso de la muro estas omaĝita de vojo ankaŭ nomita London Wall.
Dammartin-en-Goële
Transporto
La plej proksima stacidomo estas, kiu situas en Saint-Mard. Ĝi estas haltejo de la regiona linio Transilien K kaj de TER Pikardio.
La flughaveno Parizo-Charles-de-Gaulle situas sudokcidente de Dammartin-en-Goële.
Elektoepiskopujo Majenco
La Elektoepiskopujo Majenco aŭ Elektoprinclando Majenco, Kurmainz aŭ Erzstift und Kurfürstentum Mainz, estis unu el la plej gravaj princlandoj de la Sankta Romia Imperio de germana nacieco. La ĉefepiskopo de Majenco apartenis, kune kun tiuj de Treviro kaj Kolonjo al la tri ekleziaj princelektistoj. Kune kun la kvar neekleziaj princelektistoj, la palastgrafo ĉe Rejno, la margrafo de Brandenburgio, la duko de Saksio kaj la reĝo de Bohemio ili rajtis elekti la germanajn reĝojn.
Kombinaĵo de 6 stelodeklateraj prismoj
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de
Elektoepiskopujo Majenco
Elektoprinclando kompare kun episkopujo
La ĉefepiskopo de Majenco havis du rolojn: ŝtatan kaj eklezian. En la ŝtata rolo li estis princo-elektisto kaj reganto (ŝtatestro) de la elektoprinclando. En la eklezia rolo li estis la ĉefepiskopo de sia ĉefepiskopujo (ĉefdiocezo, arĥidiocezo). Tiu episkopujo havis alian teritorion ol la princlando mem.
Jacques Paul Migne
Komencoj
Naskiĝinte en Saint-Flour (Francio), en la departemento Cantal (regiono Auvergne, en familio de bonhavaj komercistoj, Jacques Paul Migne studis teologion en Orléans kaj estis, post mallonga aktiveco kiel profesoro, ordinita sacerdoto en 1824. Du jarojn poste li estis ŝarĝita pri la kondukado de Paroĥo de Puiseaux, de la diocezo de Orlèans, sed liaj tendencoj de senkompromisema katoliko inklina al la Absoluta monarĥio kunpuŝiĝis kun ideoj de la novaj tempoj, simboligitaj de “reĝo civitano” Ludoviko-Filipo kaj de la trikolora flago anstataŭanta la oran liliaron de Burbonoj de Francio.
Elektoepiskopujo Majenco
Elektoprinclando kompare kun episkopujo
La ĉefepiskopujo estis unu konektita teritorio kun la urbo Majenco kiel centro. Kontraste al tio, la elektoprinclando Majenco estis aro da pluraj, disaj teritorioj, interŝutitaj inter aliaj landetoj de la Sankta Romia Imperio. Inter la plej gravaj partoj de la elektoprinclando estis:
Kombinaĵo de 6 stelodeklateraj prismoj
Karteziaj koordinatoj
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Osamu Yamaji
Osamu Yamaji (japane 山路 修, n. 31-an de aŭgusto 1954) estas japana futbalisto. Li en 1954 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Jacques Paul Migne
La grandaj verkoj
Migne estis konscia pri la granda povo de la gazetaro, de la absoluta valoro de la simpla informado, se vaste distribuata.
En 1836 li fondis grandan Eldonejon, nome la “Imprimerie Catholique” ĉe Petit Montrouge, landeto nune situanta en la 14-a arondismento de Parizo. Aperis en rapida sinsekvo nombraj grandaj verkoj kiuj permesis grandan disvastigon, kaj ege malaltkostan, de tekstoj en originala lingvo kun traduko al la franca, temantaj pri Kristana teologio kaj celantaj erudicion de la malalta klerularo. La plej konataj estas:
Eĉ se malsama laŭobjekte, spite de ĝia titolo, inter la grandaj verkoj nombreblas ankaŭ la Encyclopédie théologique ou Série de dictionnaires sur toutes les parties de la science religieuse, de 1832, kiu kolektas la plej aŭtoritatajn vortarojn pri profanaj sciencoj, kiel la vortaro de numismatiko.
Sagan Tosu
Sagan Tosu (japane サガン鳥栖, latinliterigo Sagan Tosu) estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo nuntempe apartenas al la 1-a divido de la Japana Ligo. Ĝi havas sian sidejon en la samnoma urbo Tosu en la gubernio Saga. La kluba nomo "Sagan" kompreneblas diversmaniere - interalie same prononcatas la vorto (砂岩, sagan) por sabloŝtono, indikanta la metaforon ke pluraj sableroj kuniĝas al unueca ŝtono samkiel multaj teamanoj povas kuniĝi al unueca kaj nedisigebla teamo.
Vințu de Jos
Vințu de Jos [vincu de ĵos] (hungare: Alvinc, germane: Winzendorf, pli malfrue Unter-Wintz, latine: Binstum) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Alba Iulia. Ĝi estas fervoja nodo. La fervoja stacio de Vințu de Jos situas ĉe la norda parto el la du ĉefaj linioj inter Bukareŝto kaj Arad kaj ligas ĝin al Sibiu. Administre al ĝi apartenas 17 pliaj vilagoj, inter ili Inuri, Dealu Ferului, Gura Cuțului, Hategana, Valea Vințului, Vurpăr.
Historio
Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1205 (laŭ aliaj: 1248). Ĝi estis fondita de saksoj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). En la iama palaco de Gabrielo Bethlen estis ligna baldakeno pentrita ĉ. 1620 verŝajne de János Egerházi Mezőbándi. Ĝi pereis. La komunumo iĝis trafinodo: de tie ĉi forkondukas flanka fervojlinio en la direkto de la Stacidomo de Sibiu, dume la ĉefa estas al Alba Iulia respektive Deva.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 192 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 5 232.
Historimonumentoj
Proksime de Vințu de Jos estas la ruinoj de iama dominikana monaĥejo, ekkonstruita en la 14-a jarcento. En la 16-a jarcento Nikolao Kocsárdy transformis ĝin al sekulara kastelo. En tiu kastelo estis mortigita Georgo Martinuzzi.
Centra Parko (Novjorko)
La Centra Parko (Central Park) en Novjorko estis kreita dum la jaro 1859 kiel pejzaĝa parko kaj ekde tiam estas grava ripozejo, promenejo kaj sportejo por la loĝantoj de la urbego. La parko nuntempe etendiĝas je 4,1 kilometroj inter la 59-a kaj la 110-a stratoj kaj je 840 metroj inter la 5-a kaj 8-a avenuoj. La tereno, ankaŭ nomata la "verda pulmo de Novjorko" kovras areon de 3,4 kvadrataj kilometroj kaj ampleksas pli-malpli 5 procentojn de la areo de la centra urboparto Manhatano.
La baza ideo
La origina ideo pri la parko estis de la tiutempe plej signifa pejzaĝa arkitekto de Usono, Andrew Jackson Downing. Li reagis al la deziro de multaj urbanoj pri urbocentra ripozejo, ĉar en la tiama urbo apenaŭ ekzistis eblecoj ripoze aŭ sporte pasigi la liberan tempon. En artikolo de la ĵurnalo Horticulturist li dum la jaro 1848 publikigis la ideon de granda publika parko, en kiu eblu promeni, rajdi, remi, ludi basbalon kaj kriketon kaj kiu havu plurajn infanludejojn.
<br style="clear:both;" />
Historio
Downing vojaĝis al Eŭropo, por en la tieaj pejzaĝaj parkoj kolekti inspirojn por sia propono. Dum la jaro 1851 la ideo pro letero de la urbestro al la urba konsilio unuafoje publike diskutiĝis. Fondiĝis komitato cele al la realigo de la parko. Kiel lokon oni elektis marĉan, montetan kaj arbaran areon proksime de la Orienta Rivero (East River), kie loĝis proksimume 1600, plejparte malriĉaj, enmigrintoj. Dum julio 1851 decidiĝis ke la urbo rajtu aĉeti la terenon.
Dum 1857 nomumiĝis parka komisiono, kiu deklaris konkurson pri la pejzaĝa arkitekturo de la parko. Klaris ke necesus stratoj tra la parko, por ligi la 5-an kaj 8-an avenuojn. Krome fiksiĝis ke nepre estu infanludejoj, granda flora parko, lago kaj loko por ekspoziciejo kaj koncertejo. La sukcesinta propono antaŭvidis prezenti la malsamajn regionojn de Usono kiel natura parko, sed ankaŭ inkluzivis multnombrajn placojn, ludejojn kaj lokojn por gastigo kaj distriĝo – ekzemple restoraciojn kaj panoraman turon. Oni antaŭvidis malaltigi la stratojn, kiuj seneviteble devus tranĉi la parkon, por ke ili ne ĝenu la parkan impreson, kaj krome laŭeble volis rezigni pri arkitekturaj strukturoj en la parko, por atingi laŭeble naturecan aspekton. La piediraj vojoj situu laŭeble for de la stratoj, kaj sportejo norda facile atingeblu. La parka komisiono akceptis la proponon, kaj nur minimume modifis ĝin.
Pluraj elstaraj pejzaĝaj arkitektoj kaj inĝenieroj realigis la koncepton, aranĝis vojojn kaj montetojn, la lagojn kaj kompleksan sistemon de kanaloj kaj riveretoj, elektis plantojn, dezajnis pontojn kaj parkajn konstruaĵojn.
La konstrua laboro komenciĝis dum la jaro 1858 kaj fakte daŭras ĝis nun, kvankam la ĝenerala pejzaĝa parka aspekto restis la sama. Ĝis la jaro 1866 20.000 laboristoj estis dungitaj en la parka konstruejo. Instaliĝis multaj statuoj pri amerikaj kaj ankaŭ elstaraj eŭropaj konatuloj. Inter la unuaj estis memorejoj pri la eŭropaj poeto Friedrich Schiller kaj sciencisto Alexander von Humboldt. Aldone al la originaj planoj, sude de la parko oni ankoraŭ integrigis bestoĝardenon ("Central Park Zoo").
Post la jaro 1900 la urbo Novjorko plue gigante ekspansiis. Ĉiam pli da nubskrapuloj ekestis rande de la parko kaj malgraŭ la parka aspekto memorigis pri ĝia situo meze de monda metropolo. Aŭtoj pli kaj pli multis, kaj oni aparte limigis la rapidecon sur la parkaj stratoj, por laŭeble gvidi la trafikon ĉirkaŭ anstataŭ tra la parko. Ĉiam denove ekestis diskutoj uzi parton de la parka tereno por la konstruo de novaj urbaj domegoj. Inter la planoj estis pluraj projektoj deklaritaj socie aparte valoraj, ekzemple aldonaj ekspoziciejoj kaj sportejoj, operejo aŭ katedralo – sed ĉiam regis sukcesaj protestoj, kiuj malebligis realigojn de tiuj planoj. Nur la Metropolitena Muzeo pri Arto realiĝis. Ekestis tamen multaj pliaj infanludejoj – fine temis pri 424.
Post la Dua Mondmilito Novjorko kreskis ĝis la metropolo de la internacia kapitalismo. Malgraŭ la ekonomia prospero de multaj entreprenoj kaj ties dungitoj, ankaŭ kreskis la nombro de la urbaj povruloj. Sekve pli kaj pli oftiĝis rabaj atakoj al vizitantoj de la parko. Oni forte malkonsentis plu nokte esti en la parko. Pli kaj pli senhejmuloj, droguloj kaj prostituitoj karakterizis la parkan aspekton.
Dum la 1960-aj jaroj la parko ekestis preferata scenejo por koncertoj de la Novjorka Filharmonia Orkestro, la Metropolitena Operejo kaj por grandaj politikaj manifestacioj. Dum la ekonomie malprospera fazo de la 1970-aj jaroj al la urbo draste mankis mono por la parka konservo kaj ties aspekto pli kaj pli malboniĝis.
Kiam dum 1981 la urba administracio pripensis fermi la parkon, pluraj muzikistoj tie organizis koncertojn, kies enspezoj iĝis donacoj por la parka konservo. La 19-an de septembro 1981 la muzikistoj Simon and Garfunkel havis sian faman parkan koncerton antaŭ pli ol 500.000 aŭskultantoj. Jam jaron antaŭe fondiĝis privata organizo kun la Central Park Conservancy, kiu kolektis multajn donacojn de privatuloj, sed aparte de la novjorkaj entreprenoj kaj bankoj, kaj kies merito estis vivteni kaj renovigi la parkon.
En sennombraj romanoj, televidaj kaj kinejaj filmoj, kanzonoj kaj poemoj la parko ludas centran rolon.
Block
Block estas familia nomo de jenaj personoj.
Lobelio
Lobelio estas genro de florplantoj el familio Kampanulacoj, kun proksimume 300 specioj. Tiu genro estas trovebla en plej granda parto de la mondo sed ĉefe en varmaj regionoj. La floroj estas torditaj sur la akso je ĉirkaǔ 180 gradoj kaj montras dulateran simetrion. Lobelioj entenas alkaloidojn, interalie lobelinon, kiu funkcias kemie kiel nikotino. Multaj lobelioj estas ornamplantoj.
Kelkaj fakuloj indikas 365 ĝis 415 speciojn, pro kio ĝi estus la dua plej specioriĉa genro de la familio Kampanulacoj. La specioj hejmiĝas precipe en la tropikoj kaj subtropikoj, ĉefe en tropika Afriko kaj Neotropiso, nur malmultaj specioj kreskas ĝis la moderklimataj regionoj.
Briatico
Briatico estas komunumo de Italio.
Burgo Blumenstein (Palatinato)
La burgo Blumenstein estas la ruino de rokburgo apud Schönau en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. De la sur alteco de 361 m situanta burgo nur restis kelkaj murrestaĵoj.
Preĝejo Ĉielenpreno de Mario (Dürrnberg)
Belega preĝejo Ĉielenpreno de Mario (germane: Pfarr- und Wallfahrtskirche Dürrnberg) troviĝas en Dürrnberg, urbokvartalo monta de Hallein, Aŭstrujo. Temas pri ofte frekventata pilgrimada kirko romkatolika. Patronecfesto estas ĉiujare en la 15-a de aŭgusto tiu ĉi monumentprotektota objekto.
Historio
En la 12-a de jarcento jam estis estinta filia kapelo de Hallein speciale por ministoj ĉar tiam rektivis la ekspluatado de salo. En 1347 formale konfirmiĝis preĝejkonstruo. La pli malfrue en 1498 starigita preĝejo devis malaperi laŭ ordono de lia arkiepiskopa kaj princa moŝto Wolf Dietrich von Raitenau. De 1680 prizorgis la tuton la aŭgustenanoj de envale antaŭ reveno en la manojn de nemonaĥajn pastrojn ekde 1814. Promociiĝo paroĥa okazis en 1857 erfolgte die Erhebung zur Pfarre.
Arkitekturo
En 1596 estis proklamita la devo forigi la malnovan konstruaĵon; la novan konsekris en la 19.10.1624 Markus Sittikus von Hohenems. La kirkon oni kromnomis vitran pro reflektado de marmoro ene. En 1619 alvenis antaŭkirka portalo farita laŭ modelo de Domenico Fontana por la roma Baziliko Sankta Maria la Granda. Inter 1729 kaj 1732 necesis enmeti novan volbon tri metrojn pli malaltan. pro la nevolata etendiĝo kaj la neeblo meti apogtrabojn aliloke. Temas pri ununava renesanca konstruaĵo kun kampanilo; por ties finfaro laboris tre famaj artistoj.
Orgenoj
De du orgenoj vendiĝis unu en 1661 al la aŭgustenanoj envalaj je Georgo-monto. Pri la sorto de tiu ĉi instrumento nenio klaras, ĉar ĝi estis forigita en 1683. La dua restis ĝis 1860 surloke antaŭ vendiĝo al Torren (Golling). En 1860 Johann Nepomuk Carl Mauracher kreis novan instrumenton por Dürrnberg uzante registrojn el la Sankta-Spirito-orgeno de la katedralo de Salcburgo kaj la orgenfasadon el la kirko de Saalfelden. En 1969 Hermann Oettl komisiiĝis alikonstrui ĝin.
Persekuto de protestantoj
Plurfoje la aŭtoritatoj agadis kontraŭ la luteranoj de Dürrnberg, ekz. ĉ. la jaro 1686; tamen la plejmulto de la ministoj rezistis kontraŭ rekatoliĝo kaj tuj la predikistoj Joseph Schaitberger, Matthias Kammel kaj Simon Lindtner arestiĝis. Laŭ instigo ĉefe de jezuitoj Schaitberger devis en 1686 forlasi kun sep dekoj da samkonfesiuloj la patrujon. Leopold Anton von Firmian organizis en 1731 novan forpelon kaj la lastaj protestantoj transportiĝis ŝipe al Regensburg.
Koźmin Wielkopolski
Koźmin Wielkopolski estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Koźmin Wielkopolski en distrikto Krotoszyński.
NGC 522
NGC 522 (aliaj indikoj — PGC 5218, UGC 970, MCG 2-4-38, ZWG 436.43, FGC 163, IRAS01221+0944) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blua grandalo
La Grandalo aŭ pli precize Blua grandalo (Grandala coelicolor) estas specio de birdo de la familio de Turdedoj aŭ Muŝkaptuledoj laŭ la diversaj taksonomiaj fakuloj. Grandalo estus pli taŭga nomo por la genro dum Blua grandalo por la specio; la latina scienca nomo coelicolor signifas same “blua” pli precize “ĉielkolora”. Tamen tiu estas la ununura specio de la genro, ĝi estas monotipa.
Aspekto
Temas pri mezgranda birdo 23 cm longa kaj peza 42-46 g maskloj kaj 43,7-51 g inoj. Ĉe tiu specio endas paroli pri totala seksa duformismo. Masklo estas preskaŭ tute violblua tre silkbrile kaj elstarege. Nur la brido, la flugilkovriloj kaj vosto estas nigraj. Ino havas brunajn kapon kaj kolon kun multnombraj blankecajn striojn. La resto de la supraj partoj estas brunaj. En flugiloj estas blanka makulo tre videbla dumfluge. La pugo kaj subvostaj kovriloj havas bluan nuancon. La subaj partoj estas brunaj, kun blankecaj strioj ĉefe densaj ĉe gorĝo kaj brusto. Ĉe ambaŭ seksoj la iriso estas malhelbruna, la beko estas nigra. La interno de la buŝo estas flavoranĝa somere kaj flavverdeca vintre. La kruroj, piedoj kaj ungoj estas nigraj.
Junuloj estas similaj al inoj, sed kun pli grandaj strioj kaj pli malhela bruna plumaro. Estas helaj strioj ankaŭ en dorso, pugo kaj subvostaj kovriloj kiuj ne estas blunuancaj.