cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Surtabla rolludo
Ĉiuj ludantoj ludas la rolon de persono, kies ecojn kaj trajtojn priskribas la persona folio per valoroj numeraj. Tiu persona folio priskribas "ĉion", kio formas "la personon": tion oni ankaŭ nomas "la persono de la ludanto", t.e. la rolo kiun li aŭ ŝi ludas. Valoroj ekzistas kiuj priskribas ĉion, kio estas mezurebla ĉe homoj: forto, rapideco, lerteco, ktp.
Akvolito
Estas elekto el tute nestabiligita akvolito, en kiu la akvo havas plenan moveblecon, ĝis komplete stabiligita akvolito, sur kiu jam post sekundo la akvo estas senmovigita. En la stabiligita lito estas interne ĉambroj aŭ cilindroj (hidraŭlika sistemo), aŭ specialaj fibroteksaĵoj ('flosanta' sistemo). Ankaŭ ekzistas akvolitoj kun interna risortomatraco.
Necesa estas aldona kemiaĵo en la akvo por mortigi algojn kaj bakteriojn.
Surtabla rolludo
La plej malnova rolludo estas Dungeons and Dragons ("Drakoj kaj Galerioj", sed nun ili multas. Ankaŭ ekzistas rolludoj kiuj temas pri The Lord of the Rings ("La Mastro de l' Ringoj"), Star Wars (Stelaj Militoj), ktp.
Ekzistas diversaj senpagaj regulsistemoj disponeblaj sur la reto. Risus estas rapida, ses-paga rolluda sistemo tradukita en Esperanto de Chris Gledhill.
Je 1995, ekzistis la serio Une Soirée De Meurtre ("Vespero De Murdo"). Estis serio de ludoj kies la celo estis de resolvi misteraj murdoj.
Ervin Fenyvesi
FENYVESI Ervin, ankaŭ Ervin FENYVESI (pron. fenjveŝi), naskiĝis en 1917, mortis la 12-an de januaro 2005 en Budapeŝto. Li estis longtempa laborinto en la Hungara E-Asocio, fakdelegito pri geografio, historio kaj naturismo, kaj redaktoro de la bulteno Naturista Vivo. Aktive esperantigis beletrajn kaj fakajn tekstojn, precipe por Hungara Vivo.
Biskupová
Biskupová, hungare Püspökfalu [puŝpokfalu] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Biskupová situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Nitra-Radošina. Topoľčany troviĝas 20 km-ojn.
Unteriberg
Unteriberg estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 2311 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Unteriberg situas en la supra parto de la Sihl-Valo, kie kuniĝas Waag, Minster kun Sihl. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Unteriberg mem la vilaĝoj Studen, Herti, Stöcken, kaj Waag kaj Weglosen. Al la komunumo apartenas ankaŭ parto de la konata regiono Hoch-Ybrig. La sudan limon de la komunumo formas la monto Drusberg kun alteco de 2282 m s.m.. En oriento la monto Flubrig kun alteco de 2093 m s.m. formas la limon al la valo Wägital en la distrikto March.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Unteriberg limas en nordo al Einsiedeln, en oriento al Innerthal, en sudoriento al Muotathal, kaj en sudo kaj okcidento al Oberiberg.
Trafiko
Tra Unteriberg pasas la kantona ĉefvojo n-ro 386, kiu tra Oberiberg kaj la Ybrig-Pasejo kondukas de Einsiedeln al Ŝvico. Sur tiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, krome ankaŭ ekzistas poŝtaŭtolinio de Einsiedeln al Weglosen, kie situas la valstacio de la aertelfero al la konata skiregiono Hoch-Ybrig.
Historio
En la jaro 1350 unuan fojon menciiĝis Ibrig. La regiono en mezepoko estis alproprigita de Ŝvicanoj, tuŝante tiel la interezojn de la habsburga Monaĥejo Einsiedeln. Tiu konflikto kondukis en la jaro 1315 al la Batalo de Morgarten, post kies venko la ŝvicanoj povis certigi siajn interesojn en la regiono. La iama komunumo Iberg en la jaro 1884 post longaj kvereloj estis dividita en Oberiberg kaj Unteriberg. Kvankam parto de la distrikto Ŝvic per la konstruo de la kantona ĉefvojo Unteriberg ek de 1855 estas pli ligita al Einsiedeln ol al Ŝvico.
Kuba milvo
Tiu specio estas klasita kiel draste endanĝerita fare de BirdLife International. La nuna populacio estas ĉirkaŭkalkulita je 50 al 250 maturaj birdoj. Post lasta konfirmita vidaĵo en 2001 kaj nekonfirmita vidaĵo en 2004 la kuba ornitologo Nils Navarro Pacheco faris foton de unu individuo en 2009.
La listo de Clements kaj de la AOU konsideras ĝin kiel subspecio de la Hokobeka milvo de Centrameriko kaj, pli for, de Sudameriko.
Nomoj
Chondrohierax venas el greka kaj signifas “kartilaga aglo” kaj wilsonii el latinigita reference al nomo "Wilson". En indiĝena lingvo, caguará estas nomo de “granda heliko”, kaj pro tio gavilán caguarero signifas helikomanĝa aglo. De lingvo de tainoj estas guaraguao, nomo kiu aplikiĝas ankaŭ al aliaj rabobirdoj (kiaj Pandion haliaetus, Buteo platyptetus kaj Buteo jamaicensis).
Distribuado
En la 20a jarcento ĝi estis registrita nur en la montaroj de Sagua-Baracoa en la provincoj de Holguín, Santiago de Kubo kaj Guantanamo. Ĵusaj studoj ŝajne indikas, ke la specio estas limigita ene de malgranda areo oriente de Kubo, inter Moa kaj Baracoa, kaj eble en kelkaj aliaj partoj de la provincoj de Holguín kaj Guantanamo. Estas aktuale la plej rara rabobirdo de Kubo, kaj en drasta danĝero de formorto.
Crăciunești
Crăciunești estas nomo de multaj lokoj en Rumanio:
Kuba milvo
Aspekto
La beko estas forta, tre hokoforma (kiel de papago), flavecblanka kaj en la bazo la koloro estas malhelblua etende ankaŭ al la vizaĝo. La vosto estas longa kaj kun kvar larĝaj bendoj preskaŭ nigraj. La flugiloj montras unuarangajn kun blanka kaj malhela strieco ege distinga. La iriso estas bluecblanka. La kruroj estas heloranĝaj. La masklo estas grizecblua en dorso, pli hela en kapo. Sube kun griza strieco iom malhelbruna super bluechela fono, tiel ke aspektas blankeca vidata el malproksime. La ino estas en dorso malhelbruna al nigreca kaj sube estas blankeca kun plumoj kun tri bendoj ruĝecbrunaj. La nematuraj inoj havas dorson makuleca el blankaj makuletoj. Temas pri specio kun klara seksa duformismo.
Kutimoj
Ili vivas laŭ paroj, ĉe riveroj en ĉeriveraj arbaroj, sub 500 m super marnivelo. Ili manĝas helikojn kiaj: Zachrysia, Corida, Veronicella kaj Polymita. Ties manĝoripozejoj malkovriĝas pro la restoj de helikoj kaj fekoj baze.
Minacata birdospecio
La Kuba milvo estas kategoriigita kiel specio en drasta danĝero de formorto. La malpliiĝo de ties habitato, la nuligo fare de kamparanoj kiuj kutime malŝatas rabobirdojn, kaj malpliiĝo de la kvanto de helikoj kiuj konstituas ties dieton estas la ĉefaj kaŭzoj de ties malapero. Ĝis komenco de la 20a jarcento tiu specio estis konsiderata abunda en kelkaj montaj areoj de la oriento de la lando, sed estis observata malmulte el meze de tiu jarcento. En la 19a jarcento la specio loĝis ankaŭ en la Zapata Duoninsulo kaj en Cienfuegos.
La riverbordoj sub 500 m super marnivelo kie ili estis vidataj plej ĵuse troviĝas tuŝitaj pro senarbarigo. Tio pliiĝas la malpliiĝo de la ekosistemoj kiuj loĝigas la lastajn gastigejojn de la specio.
Ĉar ili ne timemas kaj permesas homoj alproksimiĝi, ili estas facile ĉasataj de kamparanoj, kiuj kutime mortigas ĉiajn rabobirdojn, kulpigitaj sendistinge je rabi kortobirdojn. Laŭ enketoj realigitaj en la zono fare de Gálvez kaj Berovides en 1996, 87 % el kamparanoj ne kapablas distingi iun ajn el la 23 specioj de rabobirdoj kiuj ekzistas en Kubo.
Ankaŭ la konsumo de grandaj terhelikoj, kiaj Zachrysia, fare de liberaj porkoj en naturaj areoj kaj kolektado de arbohelikoj, kiaj la rimarkinde balaj Polymita, povas esti tuŝinta la supervivon de tiu specio.
Konservagado
En 1996 oni akiris kelkajn pruvojn per enketoj pri la ebla supervivo de Chondrohierax wilsonii en las montoj de la regiono de Sagua-Baracoa. Oni klopodas akiri fidindajn pruvojn de ties supervivo. Oni klopodas eduki la populacion pri la eblaj lastaj loĝejoj de la specio kaj pri la gravo de la konservado de la rabobirdoj por la ekosistemoj. Ĉefe pri la gravo de la konservado de la Kuba milvo, kio inkludas konservadon kaj restaŭradon de ĉeriveraj arbaroj, kaj la protektadon de la faŭno de moluskoj. Por tio oni uzas radiajn programojn kaj la komunikadon persone fare de sciencistoj rekte kun la kamparanoj. Oni aligis forstistojn kaj arbargardistojn kune kun lokanoj por serĉado de manĝoripozejojn en la lokoj kie estas plej ebloj por ekzistado de la specio. Instruistoj en tiuj montaroj aliĝis al enketadoj kaj al la pormedia edukado, al kiuj oni sendis fotojn kaj informadon pri la Kuba milvo, ties habitato kaj kion fari por ties konservado.
Arondismento Montbéliard
La arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Doubs kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Montbéliard. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Marko (papo)
Marko estis Papo en la jaro 336. Antaŭ ol li elektiĝis papo, li estis episkopo de Ostio.
Verŝajne li naskiĝis en Romo, sed pri lia vivo ni scias malmulton. Oni nomumis lin papo la 18-an de januaro kaj li mortis la 7-an de oktobro 336.
Ekzistas indikoj, ke la fruajn listojn de episkopoj kaj martiroj, konatajn kiel Depositio episcoparum kaj Depositio martyrum, oni komencis dum lia pontifikeco.
La festotago de la sankta Marko estas la 7-a de oktobro.
Franciskanoj
Fondo
Laŭlegende vivis Francisko en malriĉeco kaj dediĉis sian vivon al la servo de Dio kaj al la preĝado. Li kolektis 12 disĉiplojn ĉirkaŭ si kaj gvidis ilin de Asizo al Romo por ricevi la papan benon. Tiu ĉi jesis la ideon sub la kondiĉo ke la anoj iĝus klerikuloj kaj elektus ĉefon. Elektiĝis kiel estro Francisko kaj la grupo revenis al Asizo. Tie ĉi permesiĝis al ili la uzo de la eta kapelo Sankta Mario de la Anĝeloj el la posedaĵo de la benediktana abatejo de sur la monto Subasio. Ĉirkaŭ la kapelo la anoj konstruis ĉaletojn el arbobranĉoj provante vivi laŭ la modelo de Jesuo Kristo kun predikado kaj en malriĉeco.
Dissplitiĝo kaj reorganizado
Post la morto de Francisko konstruiĝis en lia naskiĝurbo Asizo monaĥejo kun baziliko. Agacis kelkajn anojn la forta impreso de la konstruaĵoj taksiĝis ne plu kongruaj al la voto je malriĉeco. Por fini tiajn kverelojn la papo Gregorio la 9-a dekretis ke elektita ordena estraro rajtus posedi monon kaj ke la konstruo de novaj monaĥejoj ne kontraŭus al la votoj de la ordenofondinto.
Agadoj de franciskanoj iam kaj ĝis hodiaŭ
Krom pri predikado kaj karitataĵoj la franciskanoj aktive okupiĝas ankaŭ pri edukado. Antaŭ la Angla Reformacio multaj franciskanoj docentis ĉe anglaj altlernejoj. Famegaj estis ekzemple la profesoroj Duns Skoto, Vilhelmo el Okam, Roger Bacon. Ankaŭ kvar papoj estis franciskanoj, nome Siksto la 4-a, Julio la 2-a, Siksto la 5-a kaj Klemento la 14-a. Kontraŭpapo estis Aleksandro la 5-a.
Dum la unua vojaĝo al Ameriko Kristoforo Kolumbo estis akompanata de gregeto da franciskanoj. La unuaj monaĥejoj en la Nova Mondo fondiĝis fare de franciskanoj en la Dominikana Respubliko (Santo Domingo, La Vega). Dume la hispanaj franciskanoj turnis sin pli kaj pli suden kaj venis ĝis la Pacifika Oceano la francaj franciskanoj, kiuj albordiĝis en 1615 en Kandado kaj misiadis en la nordo de Ameriko.
La plej altrangan gvidadon plenumas t.n. Ĝenerala ministro elektita je periodo de 12 jaroj. La bazo-domo de la ordeno troviĝas en Romo. Estas subigitaj al la Ĝenerala minstro la unuopaj Provincaj ministroj, kiuj estras ĉiun fratojn kaj fratinojn de ordena provinco.
En la 20-a jarcento diversaj anglikanaj eklezioj fondis franciskanajn fratiojn tiel por viroj kiel por virinoj. Plej gravas Saint Francis (CerneAbbas/Dorset) kun filioj sur la Britaj Insuloj kaj en Nov-Gvineo.
Sieraleono
Sieraleono aŭ plennome Respubliko Sieraleono ( Republic of Sierra Leone), estas lando en okcidenta Afriko kiu famas pro eble la plej belaj strandoj de Afriko. La nacia simbolo de Sierra-Leone estas arbo. La najbaraj landoj de Sieraleono estas norde Gvineo kaj sudoriente Liberio. Sudokcidente troviĝas la Atlantika Oceano. La ĉefurbo kaj plej granda urbo estas Fritaŭno (angle: Freetown) kie troviĝas la plej granda natura haveno sur la afrika kontinento.
Ĝi estas eksa brita kolonio kaj ekde la 27-a de aprilo 1961 sendependa respubliko. La lando travivis sangan internan militon inter 1999 kaj 2001. Streĉitecoj en la lando ankoraŭ ofte kaŭzas la komercon en diamantoj.
Laŭ la Indico de homa disvolviĝo la lando estas inter la plej malriĉaj landoj de la mondo, sed kun riĉa ekonomio (diamantoj). La ebola epidemio komenciĝinta en 2014 pligrandigis la humanecajn problemojn.
Etimologio
La nomo de la lando estas portugala origino kaj signifas "Monto de la Leono".
La landnomo devenas de la portugala malkovrinto Pedro da Sintra, kiu donis la nomon Sera Leoa al la montaro sude de Fritaŭno. Sekve la nomo estis uzata por la tuta marborda areo.
Geografio
La nord- nordorienta landlimo kun Gvineo longas entute 652 km kaj la sudorienta landlimo kun Liberio longas 306 km. La longo de la marbordo egalas al proksimume 400 km.
Laŭlonge de la marbordo troviĝas ebenaĵo larĝa ĝis 110 km kaj la duoninsulo de Fritaŭno konsistas el montaro alta ĝis 888 m. Antaŭ kelkaj marbordaj areoj troviĝas sablobenkoj longaj ankaŭ pli ol 100 km. Malantaŭ la malseka marborda ebenaĵo troviĝas arbara regiono trafluata de la tri plej gravaj riveroj Mano, Moro kaj Rokel. Tiu regiono estas parte  utiligata por agrikulturo. Interne la lando plialtiĝas al la orienta altebenaĵo de Gvineo. La plej grava monta pinto estas la Bintumani kun altitudo de 1948 m.
Insularo
La plej gravaj insuloj kaj insularoj estas: Banana Islands, Turtle Islands kaj la insulo Shebro.
Urboj
La plej grandaj urboj de Sieraleono estas (loĝantaro en 2005): Fritaŭno kun 802.600 loĝantoj, Bo kun 174.400 loĝantoj kaj Kenema kun 143.200 loĝantoj.(Vidu nkaŭ la listo de urboj de Sieraleono)
Klimato
La nordaj du trionoj de la lando estas en la sahara regiono kun varmega klimato (la temperaturo atingas 45°) kaj granda tagnokta ŝanĝiĝo de la temparaturo. Inter julio kaj septembro izolataj ŝtormoj povas faligi grandajn kvantojn da akvo en mallonga tempo. Sed jaro, aŭ eĉ pluraj jaroj, povas pasi sen iu pluvo.
Meze de oktobro komencas la seka sezono. En decembro kaj januaro la klimato estas karakterizata per la harmatano, vento el Saharo, kiu kunportas pulvon kaj malvarmetan aeron. Februaro, marto kaj aprilo estas la plej varmaj monatoj kun malofta pluvo.
La meza temperaturo egalas al 26 °C en Kabala en la nordo, en Bo en la sudo ĝi varias inter 20°C kaj 37°C.
Demografio
La indiĝena loĝantaro estas dividita en 16 tribojn, ĉiu kun sia propra lingvo kaj kulturo; inter la plej grandaj popolgrupoj estas Teman (35%) kaj Tembe (31%).
Religio
Pri la religia flanko, islamanoj estas 71-77%, kristanoj estas 21-27% kaj sekvantoj de tradiciaj afrikaj religioj ne atingas 2%. Sieraleono estas lando sen oficiala religio.
Lingvoj
La lingvo parolata de 90 procentoj de la loĝantaro estas la kria lingvo (Krio), formo de angla kreolo, kiu ankaŭ miksis kun diversaj afrikaj lingvoj.
La oficiala lingvo estas la angla kaj estas uzata en la administracio, edukado kaj komerco.
La araba estas uzata inter libanaj komercistoj kaj islamanoj.
Lernejaj tekstoj, informaj bultenoj kaj kolektoj de popolfabeloj estas produktitaj en indiĝenaj lingvoj kiel la mendea kaj temnea.
Inter la niĝer-kongaj lingvoj, la grupo mande estas la plej granda kaj inkluzivas la mendean, kurankan, jalunkan, susuan, vajan kaj la konon.
La lingvogrupo mel konsistas el temne, krim, kisi, bullom, limba kaj ŝembro.
Historio
Arkeologiaj trovaĵoj montras, ke la teritorio de Sieraleono estas loĝata jam de jarmiloj. La unuaj loĝantoj estis la ŝerbroj kaj la lokooj.
La skribita historio de Sieraleono komencas en 1462, kiam la portugala esploristo Pedro de Cintra nomis la landon Sierra Leoa el kio devenas la nuna landnomo.
Ek de 1562 la angloj kaj aliaj eŭropanoj uzis la landon kiel rimedo por sklavoj, kiuj estis portitaj al Ameriko. En 1787 anglaj aboliciistoj fondis Fritaŭnon kaj ekloĝigis tie liberigitaj sklavoj kiuj vivis en Londono. En 1807 en Britio la sklavkomerco estis oficiale malpermesita. Kelkaj skalvoj, kiel ekzemple Sengbe Pieh, provis mem eskapi el mallibereco kaj batalis por siaj rajatoj.
En 1808, Sieraleono iĝis brita kronkolonio.
Sengbe Pieh el Sieraleono, poste konata ankaŭ kun la nomo Joseph Cinqué (1814-1879), estis la plej elstara akuzito en la kazo Amistad (1841) en Usono, en kiu estis trovita ke li kaj la aliaj 52 estis viktimoj de kontraŭleĝa kontrabando de sklavoj fare de portugaloj kaj hispanoj.
La, la lando akiris plenan sendependecon. La unua ĉefministro estis Sir Milton Margai (1895-1964). Pro la konfliktoj inter la variaj etnoj, la lando spertis daŭran politikan malstabilecon.
En aprilo 1971 la parlamento ŝanĝis la konstitucion. Sieraleono iĝis respubliko kaj Siaka Stevens estis elektita kiel unua prezidento.
En, kune kun 14 aliaj landoj, Sieraleono fondis la Ekonomian Komunumon de Okcident-Afrikaj Ŝtatoj.
En novembro 1985 Siaka Stevens rezignis kaj en januaro 1986 la  generalmajoro de la armeo Joseph Saidu Momoh estis oficiale elektita kiel prezidento.
Intercivitana milito 1991-2001
Sieraleono estas lando riĉa je diamantoj kaj aliaj valoraj krudmaterialoj. Sed eksterlandaj firmaoj ekspluatas la minejoin kaj nur la potenculoj de la lando profitas. La plejmulto de la loĝantaro suferas pro malriĉeco. Tio estas la ĉefa kialo de la ofte okazintaj ribeloj en la lando.
En 1990 en la apuda lando Liberio okazis intercivitana milito. Ribelaj milicoj gviditaj de Charles Taylor batalis kontraŭ la liberia diktatoro Samuel Doe. La prezidento de Sieraleono Joseph Saidu Momoh sendis siajn trupojn al Liberio por subteni la registaron de Doe. Sed Taylor venkis kaj ek de marto 1991 subtenis la milicojn de la Revolutionary United Front (RUF) kiu ekbatalis kontraŭ la registaro de Sieraleono. Sekvis dekunu jaroj da terura intercivitana milito.
Dekmiloj fuĝis de seksperfortoj kaj murdado. Pli ol 5000 infansoldatoj estis perforte rekrutigitaj kaj devigitaj fari kruelaĵojn. Aparta karakterizo de la RUF estis la ofta mutilado de la civiluloj. Entute inter 100,000 kaj 200,000 mortis kaj pli ol du milionoj da homoj (pli ol triono de la loĝantaro) fuĝis al apudaj landoj.
La teroro estis financiita per tiel nomataj "sanĝaj diamantoj". Laŭ juĝo de la Aparta Tribunalo de UN Taylor ordonis al la RUF konkeri la diamantminejojn por akiri arrmilojn el Eŭropo pagitaj per la diamantoj.
Laŭ la helporganizaĵo medico international, akiri la kontrolon de la krudmaterialoj estis la ĉefa celo de la milito. La gajnintoj estis la gvidantoj de la ribeluloj, la regantoj de Sieraleono kaj la sud-afrika diamantfirmao De Beers.
En julio 1999 la registaro kaj la RUF subskribis pacakordon en Lomeo, Togolando. Fine de 1999 ĝis 6.000 pacigaj soldatoj de la pac-misio de la Unuiĝintaj Nacioj UNAMSIL estis staciitaj en la lando. En majo 2000, la situacio plimalboniĝis akre kaj britaj soldatoj estis senditaj en la tiama kolonio por evakui fremdulojn kaj restarigi trankvilecon. Ili stabiligis la situacion kaj kontribuis al la fina batalhalto.
11968 Demariotte
11968 Demariotte estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Sieraleono
Intercivitana milito 1991-2001
Oficiale la intercivitana milito finiĝis la du tagoj post la starigo de la Speciala Tribunalo por Sieraleono.
11968 Demariotte
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca abato kaj fizikisto Edme Mariotte (1627–1681), kiu sendepende de Boyle malkovris, ke la volumeno de gaso varias inverse laŭ ties premo. Li proponis la vorton "barometro" por la instrumento mezuranta la premon de aero kaj establis, ke la leĝo de Boyle validas nur se ne estas ŝanĝo de temperaturo.
Sieraleono
Post la fino de la intercivitana milito
La, la antaŭa prezidanto Ahmad Tejan Kabbah, estis reelektita kun 70,6% de voĉdonoj.
La lando estas nun en paco. La diversaj rimedoj prenitaj de la UN estas iom post iom reduktitaj aŭ forigitaj, kiel ekzemple la embargo sur la eksporto de diamantoj. La fortoj blukaskuloj (UN-misio en Sieraleono) estas reduktitaj. Post maksimumo de 17 500 homoj en marto 2001, la nombro estis malpli ol 13,000 en junio 2003 kaj 5000 en Oktobro 2004.
Tamen, pro ekonomiaj kialoj, multaj infanoj ankoraŭ laboras en la diamantminejoj, kiuj estas tre danĝeraj. La disvastiĝo de aidoso estas tre alta, 16 000 infanoj malpli ol 15-jaraĝaj estas VIH pozitivaj.
Sugaar
En la eŭska mitaro, Sugaar (ankaŭ: Sugar,Sugoi, Maju) estas dio, rilatita kun la ŝtormoj kaj tondroj. Li aspektas kiel drako aŭ serpento de fajro. Male de lia edzino Mari malmultaj legendoj memoreblas pri Sugaar. Li kuniĝas kun Mari en la montoj por krei ŝtormojn dum ili amoras.
Sieraleono
Ekonomio
Siera-Leono estas unu el la plej malriĉaj kaj plej malevoluaj landoj en la mondo, kaj estas karakterizita per grandaj enspezinterspacoj inter la tavoloj de la populacio. Ĝi ja posedas multajn resursojn, inkluzive de mineraloj, fiŝfarmoj kaj agrikulturaj rimedoj, sed la socia kaj ekonomia infrastrukturo ne estas disvolvita, kaj la socia malordo kaj malevoluinta infrastrukturo, kiu devenas de la dek jaroj de la civita milito, konstante damaĝas la ekonomian evoluon de la lando. Ĉirkaŭ du trionoj de la laborforto en la ekonomio vivtenas el agrikulturo. Produktado konsistas ĉefe el prilaborado de krudaĵoj, same kiel malpeza produktado por la loka merkato. Estas planoj remalfermi la minejojn de aluminio kaj titanio, kiuj estis fermitaj dum la jaroj de konflikto. La ĉefa fonto de enspezo por la lando estas diamantoj; Filmo pri la temo nomita "Touching the Diamond" publikiĝis en 2006. La sorto de la ekonomio dependas de konservado de interna ordo kaj paco, same kiel ricevado de granda eksterlanda helpo.
Turismo
Turismaj infrastrukturoj situas ĉefe laŭlonge de la marbordo. Estas ankaŭ tropikaj arbaroj, marĉoj, montoj kaj kelkaj naturrezervejoj, kie vivas interalie krokodiloj, simioj kaj multaj birdospecoj.
Ekstera politiko
Sieraleono apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Kulturo
Olayinka Burney Nicol, Hassan Bangura, John Vandi, Koso Thomas kaj Gladys Metzger estas inter la plej konataj artistoj de Sieraleono.
Literaturo
Pli nuntempaj verkoj de Syl Cheney Coker kaj Lemuel Johnson kontribuis al la literatura tradicio de Sieraleono.
Unu el la plej elstaraj anglaj verkistoj de la 20-a jarcento estis Thomas Decker, de kiu pluraj verkoj estis publikigitaj en la kiria lingvo. Li ankaŭ tradukis al la kria anglalingvajn verkojn.
Muziko
Hajlajfo (angle highlife) estas danca kaj muzika stilo en Ganao kaj Sieraleono, kiu estas trovebla ankaŭ en aliaj okcidentafrikaj landoj. La originoj de hajlajfo troviĝas en la 1920-aj jaroj precipe en Ganao. Ekde ĉi tie la stilo disvastiĝis en aliajn landojn de Okcidentafriko. Karakterize por hajlajfo estas elementoj el la ĵazo kaj la uzado de malsamaj gitaroj.
Devotio Moderna
Moderna devotio [modErna devOcjo], aŭ «moderna devoteco», estis movado de spirita renovigo de la 14-a kaj 15-a jarcentoj celanta plifekundigi la spiritecon de mezepoka matrico. Tiu movado grave influis la kristanan religiemon kun spuroj ankaŭ en la liturgio.
La movado naskiĝis precipe danke al la religia influo de Geert Grote, forpasinta en 1384, kaj konsideris sia spirita manifesto la libreton konitan kiel De Imitatione Christi ("Pri la Imitado de Kristo") de Tomaso de Kempis
Geert Groote kaj liaj disĉiploj
Tiu ĉi, naskiĝinte (1334) en bonhava familio de Deventer kaj dekjaraĝa jam orfo, plenumis brilajn universitatajn studojn en Parizo kaj Kolonjo. En 1374, li ŝanĝis la direkton al sia vivo, nome li forĵetis la “profanajn sciencojn” kaj bruligis ĉiujn siajn librojn, inspiriĝante el samtempe mistikaj movadoj de renanaj mistikuloj, Henri Suso kaj Jean de Ruysbroeck, sen tamen alproksimiĝi al ilia spekulativa kaj intelektula spiriteco. Li aliris la eklezian ordinojn rifuzante tamen ascendi al sacerdoteco pro sento de humileco kaj granda konsidero por tiu digneco; kaj eklanĉigis al migranta predikado tra nederlandaj vilaĝoj kaj urboj invitante al konvertiĝo kaj pentofaro. Lia predikado tamen akiris ĉiam pli furioze kondamnajn kaj virulantajn sintenojn kritikante precipe la morojn de la klerikularo (precipe pri malĉasteco kaj avido) tiom ke oni lin ekrigardis kiel novan Dolĉinan herezulon. Tamen lia kredo estis ĉiam katolika.
Li mortis aĝante la 44jaron sen la sukceso de sia sonĝo, sed post la semado de la bazoj de nova formo de spiriteco en la religia vivo (Devotio Moderna), nome Fratoj de la komunuma vivo kaj vasta konsento. Cirkaŭ la movado, kaj precipe ĉirkaŭ la spirita iniciato, kuniĝis disĉiploj kiuj kapablis estimigi kaj uzadi la metodojn de la konvinko.
Doktrinoj de la moderna devotio
Geerd Groote lasis grandnombron de priasketaj verkoj, prelegoj kaj biografiaj spuroj kiuj helpas kompreni lian intelektulajn kaj spiritajn orientadojn, inter kiuj precipas la konvertiĝo de la koro kaj kristanaj virtoj. La kontemplado perdas intelektulan aspekton de la renanaj mistukuloj kaj fariĝas precipe simpla preĝo, akompanata de la persona legado de la Biblio akordigante laboron kaj kontempladon por efike imiti la humanecon de Jesuo.
La disĉiploj de moderna devotio ignoris la vojon de la mistika spekulativo kaj insistis en la akirado de la kristanaj virtoj, forlasante la asketecon escepte se ĝi estas inspirita de la amo al Jesuo. La imitado de la vivo kaj morto de Jesuo estas la koro de tiu spiriteco.
Kredanto loĝu surtere por tion realigi: lia animo tiel estu “loĝata” de Jesuo. Ne plu temu pri la mezepoka spiriteco kies celo estis la mensa ascendo al Dio levante, en aparteco, la animon al li, nun male estu imitata Kristo kiu descendas kaj “loĝas“ en la animo kaj trapenetras ties la surterajn agadojn, ĉiumomente.
La praktikantoj de tiu metodo, kaj korema kaj konkreta, konsideras ke la vivo de kristano disvolviĝas en lia profundo kaj tie devas koncentriĝi lia atento.
La moderna devotio produktis diversajn traktatojn pri la metodoj de medito. Unu el tiuj eliris el la plumo de Henri Eger de Calcar (1328-1408), prioro de la kartuzio de Munnikhuisen. Laŭ li, biblia legado antaŭu la meditadon, al kiu sekvu la preĝo kaj humilema pentosento (dolora sinteno pro la konstato de la malindeco de homo antaŭ Dio). La kontemplado por atingi la komunikadon de la animo kun Dio procedu laŭ tiu procezo:
Legado → meditado → preĝo → penstosento → kontemplado
Kartuzianoj estos gravaj adeptoj de la moderna devotio.
Vivo de la movado
La frataro de la komunuma vivo kaj kanonikoj de Windesheim, klasika institucio aŭtonome establita en 1387, multobligis broŝuretojn kaj sistematigis la piajn meditadojn. Ilia metodo, krom sur propraj elpensoj, fundiĝis sur tradiciaj tekstoj, kiel tiuj de sankta Aŭgusteno, Johano Kasiano, asketulo kaj aŭtoro de 5-a jarcento, Bernardo de Clairvaux, Bonaventura, franciskana teologo de la 13-a jarcento, kaj Henri Suso, renana mistikulo de la 14-a jarcento. La teknikoj de la meditado estis temo de la tuta 15-a jarcento. La Rosetum exercitionum spiritualium (rozejo de spiritaj ekzercoj) de Jean Mombaer, kanoniko de Windesheim promociita reformanta abato de la abatejo de Notre-Dame de Livry, estis praktike katalogo de metodoj por gvidita meditado. Ĉe li, ekzemple, ĉiu falango de la mano kaj ĉiu artiko devis memorigi pri religiaj temoj alvokitaj por la medito. La broŝureto plej elstara restas la Imitado de Kristo. Ĉar plejparto de la verkistoj de tiu spirita movado emis konservi anonimecon pro la devo esti kaj aperi humile, ankaŭ la aŭtoreco de tiu verketo restis longatempe problemo: dekomence historiistoj ĝin atribuis al Johano de Gerson, sed nun ŝajnas pliprobabla la atribuado al la kanoniko Tomaso Kempis (1379-1451), longatempa majstro de novicoj ĉe sia monaĥejo en Nederlando.
La praktiko de la moderna devotio tuŝis multajn religiulajn ordenojn. Diversaj personuloj de la kristana medio ĝin estimis valida kaj fruktodona, inter ili García Jiménez de Cisneros (1455-1510), abato de la monaĥejo de Montserrat en Katalunio; ĝin estimis ankaŭ Lutero kaj Ignaco de Loyola kiu de ĝi profitis por ellabori siajn Exercitia spiritualia (spiritajn ekzercojn), kaj Erasmo de Roterdamo.
Gusow-Platkow
Gusow-Platkow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
4459 Nusamaibashi
4459 Nusamaibashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Ĝi estis observita unuafoje elde la Observatorio de Hejdelbergo en Germanio la, sed nenia orbito ne estis kalkulebla de tiu observo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Ponto Nusamai (japane : 幣舞橋, Nusamai bashi) super la rivero Kuŝiro, emblema monumento de la urbo Kuŝiro.
Impostparadizo
Impostparadizo estas ŝtato aŭ regiono kie oni pagas tre malaltajn aŭ neniujn impostojn por bonhavo, enspezoj aŭ interezoj. Tiel la koncerna ŝtato allogas entreprenojn aŭ personojn investi en la koncerna ŝtato aŭ regiono.
Karaktero
Impostparadizoj ofte estas etaj landoj kiuj ne havas multajn aliajn ekonomiajn aktivecojn. Ofte en tiuj landoj oni ankaŭ trovas grandan kvanton de leterkestentreprenoj.
Thomas Hardwicke
Major-General Thomas Hardwicke (1756 – 3a Marto 1835 ) estis angla soldato kaj naturalisto kiu loĝis en Barato el 1777 al 1823. Post reveno en Anglion li kunlaboris kun John Edward Gray en la publikado de Illustrations of Indian Zoology (1830–35).
Kelkaj specioj portas lian nomon:
Margajo
La Margajo aŭ Akrobata tigro-kato (Leopardus wiedii) estas la sola specio de kato kiu povas malsupreniri kap-antaŭe. Ĝi estas indiĝena al Centra Ameriko kaj Sudameriko. Ĝi estas solema, nokta besto kiu preferas pluvarbaron. La margajo similas la oceloton.
Vendin-le-Vieil
Vendin-le-Vieil estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Vendinois.
Knapp-ventmuelejo
Priskribo
En la naturprotektita lagetara regiono de Plothen la muelejo de la familio Knapp jam delonge videblas. Ĝi impresas per siaj larĝen etendiĝantaj aloj. Ĝin konstruis en 1813 J.C. Kahle; ĝi forbrulis kvin jardekojn poste kaj rekonstruitis en 1867. Teknika monumento ĝi deklaritis en 1978. En 1981 akiris la konstruaĵojn la Knapp-oj, kiu servas ekde 1985 kiel muzeo kaj eĉ scenejeto. Kulturvesperoj pri regionaj kutimoj, kun kantoj kaj dancoj, teatraĵoj, koncertoj kaj laŭtlegadoj okazas surloke regule.
Ekde 2001 ĝi gastigas krome muzeoj pri sakoj (germane: Sackmuseum)
Fonto
''mini-a-thür in Ruhla/Thüringen. Der Freizeitpark im Thüringer Wald'', broŝuro eldonita fare de la liberaera maketaĵparko de Ruhla, nr. 26
1397 Umtata
1397 Umtata estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Ĝi ŝuldas ĝian nomon al la sud-afrika urbo Umtata, nun Mthatha, ĉefurbo de la iama Transkejo.
Žíp
Žíp (ĵIp), (hungare Zsip [ĵip] ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Žíp situas flanke de monto 266 m alta, fine de mallonga sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 13 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita dum la mezepoko. En 1910 loĝis en Zsip 226 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Zsip apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Jesenské, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Žíp 231 da homoj, (197 hungaroj, 30 slovakoj, 2 ciganoj).
NGC 5
NGC 5 (aliaj indikoj — PGC 595, UGC 62, ZWG 518.12, MCG 6-1-13, 4ZW 7, ZWG 517.17, NPM1G +35.0003) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lardy (stacidomo)
Lardy estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C6) de RER, situanta en komunumo Lardy, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Mercato Saraceno
Mercato Saraceno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. En 2005 la komunumo havis 6177 loĝantojn. La teritorio apartenas al la montara komunumaro Appennino Cesenate (itale Comunità montana dell'Appennino Cesenate).
Mediana filtrilo
Mediana filtrilo estas ne-lineara cifereca filtrilo, kiu povas esti aplikata al signalo aŭ bildo.
La filtrilo prenas specimenojn de la enigo (valorojn de la signalo, helecojn de rastrumeroj de la bildo) en certa fenestro konsistanta de nepara kvanto de specimenoj. De la prenitaj valoroj estas kalkulata mediana valoro. Kaj la mediano estas eligo de la filtro, respektiva al centro de la fenestro. Ĉi tiu proceduro estas farata por ĉiu valoro de la enigo. Noto ke la eliga voloro devas esti metata en la alian lokon kaj ne esti uzata kiel enigo por kalkulado por la najbaraj situoj de la fenestro.
Mediana filtrado estas komuna en prilaboro de bildoj por brua malpligrandiĝo.
Por koloraj bildoj mediana filtrilo estas aplikata sendepende al ĉiu kolora kanalo. Kvankam en ĉiu kolora kanalo la filtrilo ne povas generi valorojn kiuj antaŭe ne estis en la bildo, en kolora bildo povas aperi novaj kombinaĵoj de valoroj de la diversaj kanaloj kaj tiel aperi la novaj koloroj.
Ekzemplo
Tiel la rezulto y estas
kie ''*' estas nedefinita valoro, ĉar apud la randoj mankas la enigoj por la mediana filtrilo.
Komunaj problemoj
Komuna problemo kun ĉiuj filtriloj bazitaj sur ĉiuj najbaraj rastrumeroj estas la procezo apud randoj de la bildo. Komunaj solvaĵoj de la problemo estas:
Heidi
Heidi estas 5- ĝis 8-jara knabino el la junularaj romanoj de Johanna Spyri, kies unuaj eldonoj aperis en du volumoj en 1880 kaj 1881. Heidi estas fama formadromano, kiu rakontas fikcian junecan biografion de svisa orfknabino. La romano tamen portas multajn aŭtobiografiajn trajtojn de Johanna Spyri.
Unua volumo
La unua volumo sub la titolo "La migro- kaj lernojaroj de Heidi" (en la germanlingva originalo "Heidis Lehr- und Wanderjahre" ) temas pri la forporto de Heidi al Frankfurto ĉe Majno, ŝia vivo en la senjora domo Sesemann kaj ŝia reveno al Svislando. Heidi vivas ĉe sia avo en la svisa montaro en vilaĝo Maienfeld, Grizono, kaj ĝuas tie feliĉan vivon. Ŝi ŝatas salti sur la alpaj paŝtejoj, enspiri la freŝan aeron, flari la odoron de la floroj kaj endormiĝi en fojna lito sub la stelplena ĉielo. Sed iun tagon ŝia onklino forportis ŝin kontraŭ ŝia volo al la granda imperia urbo Frankfurto, kie ŝi en sinjora domo devus servi kiel kunulino de paralizita knabino Klara, sed hejmsopiro ŝin turmentas …
La ĉefaj roluloj krom Heidi estas ŝia avo Alponĉjo (germane en la originala eldono Alm-Oehi aŭ en postaj eldonoj Alpöhi), kiun ĉiu opinias apartiĝema strangulo, la paŝtista knabo Kapro-Petro (Geißen-Peter aŭ Ziegen-Peter) kaj Klara, knabino el Frankfurto sidanta en rulseĝo.
La rakonto impresas per multaj kortuŝaj scenoj. Ekzemple la avo, sub influo de la gaja kaj vigla Heidi, montriĝas afabla kaj helpema homo, danke al kies amoplena flegado la paralizita knabino Klara fine eĉ sukcesas mem iri.
Dua volumo
La dua volumo sub la titolo "Heidi povas apliki, kion ŝi lernis" (germanlingva originaltitolo "Heidi kann brauchen, was es gelernt hat" ) rakontas, kiel unue la sinjoro doktoro, la kuracisto de Klara, kiu mem spertis la perdon de sia filino, vizitas Heidin kaj Alponĉojn sur la Alpopaŝtejo anstataŭ Klara, kies malbona sanstato ne permesas la vojaĝon. La sekvan someron Klara tamen povas venis al la Alpopaŝtejo kaj post kiam Kapro-Petro pro ĵaluzo puŝis la rulseĝon al la valo, la paralizita knabino resaniĝas kaj relernas piediri.
Pra-Heidi
Fakte ekzistis jam romano, kiu traktis la motivon de orfinfano el la Alpoj de la germana verkisto Hermann Adam Kamp, kiu aperis en la 1830-aj jaroj sub la titolo "Adelaide, das Mädchen vom Alpengebirge" (Adelaide, la knabino de la alpmontaro), kiu temas pri knabino, kiu vivas sur alpopaŝtejo ĉe sia avo, devas forlasi sian hejmon, kaj poste ricevinte hejmsopiron revenas. Estas verŝajne, ke Johanna Sypri konis tiun verkon, kiam ŝi skribis sian Heidi, tamen la du verkoj estas neniel kompareblaj, ĉar Heidi de Johnanna Spyri ja nur fariĝis tiel signifa verko pro la komplekseco de ĝiaj figuroj, kiuj estas multfacetaj personecoj.
La figuro de Heidi en la literatura kunteksto
Oni ne devas rigardi la figuron de Heidi izolite, sed devas percepti ĝin en la kunteksto literatura de ĝia epoko. Jam en la titolo "La migro- kaj lernojaroj de Heidi" Spyri ja tute intence faras ligon al la verko "La migro- kaj lernojaroj de Wilhelm Meister" de Johann Wolfgang von Goethe. Tio ja troviĝas en la literatura tradicio de la epoko. Jam 1863 la verkistino Clementine Helm aperigis libron sub la titolo "Backfischchens Leiden und Freuden", kiu anstataŭas la viran heroon el la verko de Goethe per ina ĉefpersono. Komprenante, ke la Wilhelm Meister de Goethe estis epokfara verko fine de la 19-a jarcento, oni tuj komprenas la provokan kvaliton de tiu titolo. La herooj de formadromanoj ĝis tiam estis ĉiam viroj kaj nun venas virino, kiu donas la heroan rolon al knabino. La 1880-aj jaroj estis la jardeko, kiam la unuaj virinaj asocioj ekluktis publike por la rajtoj de la virinoj kaj ĵus tiam Spyri aperigas formadromanon en kies ĉefrolo troviĝas eta knabino. Kvankam Spyri kiel privata persono rifuzis publike lukti por la rajtoj de la virinoj, ŝi fakte per sia verko lanĉis publikan iniciaton. La romanon ŝi ja ankaŭ unue ne aperigis sub sia nomo, sed anonime. Kiel aŭtorino sur la titolbildo simple aperis "Von der Verfasserin von ein Blatt auf Vronis Grab" (de la aŭtorino de Folio sur la tombejo de Vronjo).
Heidi en aliaj lingvoj
Grandan influon la romano de Heidi havis en Japanio, sed ĝi en Japanio ofte estas reduktita al naiva bildo de belaj montoj, simpla kampara vivo kaj natureco. La bildo de Heidi, kiel ĝi disvastiĝis en Japanio vaste influis la idearon, kiun japanoj kutime havas pri Svislando. En Japanio aperis ĝis nun 123 diversaj eldonoj de Heidi de 72 malsamaj tradukistoj, 28 bildlibroj kaj 21 mangaoj.
Multaj novaj versioj post la finiĝo de la kopirajtoj
Post kiam en 1971 finiĝis la aŭtoraj rajtoj, aperis multaj novaj versioj de Heidi, ofte kun abundaj ŝanĝoj (jen mallongigoj, jen aldono de novaj epizodoj). Heidi famiĝis en la tuta mondo ne nur kiel libro, sed ankaŭ kiel kasedo aŭ kompaktdisko, kaj per multaj (rolludaj aŭ desegnaj) filmoj.
Heidi en Esperanto
Malgraŭ la grava signifo de la romano kaj ĝia aŭtorino, Johanna Spyri, ĝis 2015 tiu verko ne estis tradukita al Esperanto. Dietrich Michael Weidmann intertempe tradukis la unuan volumon de la verko sub la titolo "La migro- kaj lernojaroj de Heidi", kiu aperis la 31-an de marto 2016 en la eldona fako de Allsprachendienst Esperanto GmbH. La dua volumo aperis sub la titolo "Heidi povas apliki, kion ŝi lernis" la 2-an de julio 2016 samloke.
Regiono Heidiland – turisma marko
Sub la nomo "Heidiland" la regiono de Maienfeld, Pretigovio kaj Bad Ragaz surmerkatigas siajn plej diversajn turismajn ofertojn, lerte profitante de la fameco, kiun la regiono akiris pro la ŝatado de la romano de Johanna Spyri. Amase homoj precipe el Azio pilgrimas al Maienfeld kaj Bad Ragaz por vidi la lokojn, kie Heidi vivis, ĉar por multaj homoj tra la mondo la knabino Heidi estas realaĵo kaj ne nur fikcia historio, kaj la svisaj turismo-respondeculoj memkompreneble faras ĉion por nutri tiun belan miton.
Porté-Puymorens (stacidomo)
Porté-Puymorens estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en , apud Porté-Puymorens, en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Portet-St-Simon - Puigcerda (frontière) (672000).
Heidi Goes
Heidi GOES (naskiĝis la en Oostende) estas flandra esperantistino.
Goes esperantistiĝis en 1990. Ŝi loĝas en Bruĝo, kie ŝi estas sekretario de la loka klubo Paco kaj Justeco. De 2004 ŝi estis estrarano kaj de 2007 ĝis marto 2010 prezidantino de la Flandra Esperantista Junulara Asocio.
En 2007 aperis ĉe UEA ŝia 86-paĝa libro Afero de Espero pri la historio de la Esperanto-movado en Afriko.
Goes estis Ĝenerala Sekretario de Tutmonda Esperantista Vegetarana Asocio de la UK en 2008 ĝis la UK en 2015, kaj ĝia prezidanto ekde 2019. Ŝi estas veganino.
En oktobro 2009 aperis la indonezia ŝlosilo, Kunci Esperanto, kunlaboro inter Heidi Goes kaj Bobby Mulyadi.
En novembro 2009 ŝi entreprenis instruvojaĝon tra Indonezio, instruis Esperanton al preskaŭ 500 indonezianoj. Dume ankaŭ esploris pri la historio de la E-movado en Indonezio, kontaktante pionirojn aŭ iliajn posteulojn. Ŝi faris same ankaŭ en septembro-oktobro 2010, kaj junio-julio 2012. En decembro 2012 ŝi vojaĝis al Indonezio por propagandi la Indonezian Esperanto-Kongreson okazontan en aprilo 2013, parolante interalie kun ĵurnalistoj kaj esperantistoj. En 2014 kaj 2016 ŝi disvastigis Esperanton en Orienta Timoro. En 2018 UEA aperigis ŝian 287-paĝan libron ''Movadaj insuletoj. Vivo kaj agado de esperantistoj en Indonezio''.
Kontribuis al En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Distingoj
2011: Diplomo pri Elstara Agado
Tiefenbach-Marbach
Marbach estas unu el la plej longaj vilaĝoj de Saksio (Germanio) kiuj ekestis laŭ la skemo de arbarhuba stratvilaĝo (Waldhufendorf). La 7 km longa vilaĝo kun ĉirkaŭ 1.300 loĝantoj hodiaŭ estas parto de la komunumo Tiefenbach. kaj situas en la distrikto Mittweida en centra Saksio. La plej gravaj vindindaĵoj estas la preĝejo, ties pentraĵoj kaj la malnova minejo "Segen Gottes Erbstollen".
En la tombejo de Marbach situas "tombo de internacia amikeco". La japana esperanto-aktivulo Eiichi Doi korespondis kun Johannes Schröder kaj ties lernantoj. Kiam en la jaro 1933 Eiichi mortis, li esprimis en sia testamento la deziron, ke duono de sia cindro estu enterigita en Marbach. La gepatroj realigis la deziron. Oni diras, ke la tuta vilaĝo partoprenis la entombigon. Johannes Schröder mortis en 1952 kaj ripozas apud sia amiko Eiichi.
Heidi Goes
Distingoj
2019: Premio Deguĉi
Per decido de la Estraro de UEA dum UK en Lahti, Premio Deguĉi de la jaro 2019 estas aljuĝita al Heidi Goes. Per tiu premio UEA celas rekoni ŝian kuraĝon, entuziasmon kaj sindonemon samkiel ŝian profundan esperon pri la kampo de Edukado kaj ŝian admirindan esploremon.
Güssefeld
Güssefeld ekde la unua de januaro 2009 estas parto de la komunumo Kalbe (Milde) en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 184 loĝantojn.
Stacio Takashima
Stacio Takashima (japane: 高島駅 [Takaŝima-eki], angle: Takashima Station) estas fervoja stacio en Naka-ku, Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Joseph Kürschner
Joseph KÜRSCHNER (naskiĝinta en la 20-a de septembro 1853 en Gotha, mortinta en la 29-a de julio 1902 en Matrei in Osttirol/Distrikto Lienz) estis germana leksikografo kaj eldonisto.
Vivo
Post trejnado kiel mekanikisto Kürschner studis en Leipzig antaŭ ĉio ĉe Friedrich Zarncke germanistikon. Lia unua intereso estis pri teatro kaj muziko. Pro instigo de la romanverkisto Robert Schweichel li revenis al Gotha kiel teatra kritikisto. Tie ĉi li skribis la monografion Conrad Eckhof's Leben und Wirken (1872); la posta plano verki bigrafion de August Wilhelm Iffland ne realigitis.
Ekde la komenco de la Festivalo de Bayreuth Kürschner aliĝis al la vagneranoj (Bayreuther Tagebuchblätter, 1876; la nur unufoje aperinta Wagner-jarlibro, 1886). En Berlino (1875–80) komenciĝis la multflanka laborado de Kürschner kiel eldonisto de periodaĵoj, leksikaj enciklopedietoj, manlibroj, literaturaj serioj/antologioj kaj de publikaĵoj pri la samtempa historio. Kürschner iĝis lerta redaktisto kun elstara organiza talento kaj laboregemo. Liaj materialoj montras pozitivisman labormetodon. Kun vigla intereso pri samtempaj literaturo kaj arto li redaktis diversajn, ofte efemerajn gazetojn ("Litterarische Korrespondenz", 1874; "Der litterarische Verkehr", 1876; "Chronologie des Theaters", 1876–77; "Jahrbuch für das deutsche Theater", 1879-80). Per la eldonado de "Deutsche Bühnengenossenschaft" kiel profesia organo de la teatranoj kaj de "Neue Zeit" (por dramistoj kaj komponistoj) Kürschner ekinteresiĝis pri sindikataj interesoj de verkistoj. Destinite per propraj spertoj pri la paga malfavoro de verkistoj ĉe la uzo de ties produktoj li fondis en 1885 - por protekti la interesojn de aŭtoroj - la ligon "Deutscher Schriftstellerverband" kaj la gazeton "Deutsche Schriftstellerzeitung". Li mem sukcesis bone unuigi proprajn ekonomiajn interesojn kun la intereso de eldonistoj estante bonkonata verkisto.
En Stuttgart
Post la transloĝiĝo al Stuttgart Kürschner unue deĵoris kiel literatura konsilisto por la Eldonejo Wilhelm Spemann, poste por Eduard Hallberger. En 1882/83 li transprenis la de la fratoj Hart en 1879 fonditan Germanan Literaturan Kalendaron kaj igis lin ampleksa leksikono de la germanlingva tiutempa literaturo. Celo estis komplete kaj neŭtrale priskribi ĉiujn vivantajn verkistojn kaj ties verkojn. Kiel per la gazeto "Deutsche Schriftstellerzeitung" (1885/86) li ankaŭ per la Kalendaro batalis por la interesoj de la verkistaro kaj ties pligrangigo sociala. Postmorte kontinuigis la kalendareldonon Gerhard Lüdtke kaj post la Dua mondmilito Werner Schuder en la Eldonejo Walter de Gruyter. Jam en la 10-a jaro ĝi havis 16.000 referencojn al verkistoj (kun informoj pri dokumentaj kolektoj, kopirajtaĵoj, literaturaj kluboj ktp). Kiom gravis tio ĉi evidentigis la fakto ke ĝi aperas ekde 1925 sen ŝanĝoj ĉe de Gruyter.
Longdistanca kontakto
Longdistanca kontakto aŭ DX (foje do-iksa kontakto) estas ŝatokupo ricevi kaj identigi malproksiman radistacion aŭ televidsignalojn. En amatora radio estas la faro stabligi ambaŭdirektan kontakton (QSO) inter la 2 radioamatoraj stacioj. Multaj do-iksistoj ankaŭ klopodas akiri skriban konfirmon de kontakto pere de konfirmkartoj (QSL). La nomo de la ŝatokupo venas el la telegrafia "DX" kio signifas "distanco X". La praktiko ekestis en la fruaj tagoj de radioelsendoj. Aŭskultantoj sendis ricevraportojn al radiostacioj, kiuj responde sendis konfirmkarton, kolekti tiujn kartojn iĝis populara ĉe radioaŭskultantoj en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Ricevitaj raportoj estis uzitaj de la radiostacioj por mezuri la efikecon de siaj signaloj.
Joseph Kürschner
En Eisenach
Intertempe Kürschner nomumitis fare de la duko Ernesto la 2-a de Saksio-Coburg-Gotha Kortega konsilisto kaj profesoro. En 1892 li eksetlis en Eisenach. Tie li estis kunfondinto de memorigloko por Fritz Reuter. Tiel estiĝis la Muzeo Reuter-Wagner.