cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brita imperio
Anglaj transoceanaj havaĵoj (1583–1707)
Dum la regado de la reĝino Elizabeto la 1-a, el 1577 al 1590, okazis la epoko de plej brilo por la komenco de la Brita Imperio, nome Anglio eketendis sin transmare danke al agado de Sir John Hawkins kaj poste de Sir Francis Drake kaj ankaŭ pere de militoj kontraŭ la Hispana Imperio de Filipo la 2-a. Drake ĉirkaŭiris la mondon, kaj estis la dua kiu faris tion post la ekspedicio de Fernão de Magalhães kaj Juan Sebastián Elcano. En 1579, Drake elŝipiĝis ie norde de Kalifornio kaj reklamis por la brita krono kion li nomigis Nova Albion ('Nova Anglio'), kvankam lia postulo ne estis sekvita de iu setlejo. La venontaj mapoj situis Nova Albion norde de Nova Hispanio. Ĉiukaze la interesoj de Anglio for de Eŭropo pligrandigis konsiderinde. En 1578, Elizabeto la 1-a donis patenton al Humphrey Gilbert por malkovro kaj eksterlanda esplorado. Tiun jaron, Gilbert velis al Karibio kun la intenco de okupiĝado pri piratado kaj establado de kolonio en Nord-Ameriko, sed la ekspedicio estis abortita antaŭ ol ĝi transiris Atlantikon. En 1583, li komencis duan provon. Dum tiu okazo, li formale postulis la havenon de la insulo Novlando, kvankam neniuj setlantoj estis postlasitaj. Gilbert ne postvivis la revojaĝon al Anglio kaj estis sukcedita fare de lia duonfrato, Walter Raleigh, al kiu estis koncedita sian propran patenton fare de Elizabeto en 1584. Poste tiun jaron, Raleigh fondis la Kolonion de Roanoke sur la marbordo de aktuala Norda Karolino, sed manko de provizoj igis la kolonion malsukcesi.
En 1588 la reĝa ŝiparo venkis la "nevenkeblan" hispanan ŝiparon, kiu intencis ataki Brition. Tio estis marko de la kreskinta hegemonio de la brita ŝipanaro (kvankam falte la malvenko de Hispanoj rilatis pli al ŝtormoj, malorganizado ktp.) kaj de la jam ne plu hegemonio de la hispana ŝipanaro.
En 1603, Jakobo la 6-a de Skotlando supreniris (kiel Jakobo la 1-a) al la angla trono kaj en 1604 negocis la Traktaton de Londono, finante malamikecon kun Hispanio. Nun en paco kun ĝia ĉefrivalo, angla atento ŝanĝiĝis de predo de koloniaj infrastrukturoj de aliaj nacioj al la komerco de establado de siaj propraj transoceanaj kolonioj. La Brita Imperio komencis formiĝi dum la frua 17-a jarcento, kun la angla setlado de Nord-Ameriko kaj la pli malgrandaj insuloj de la Karibio, kaj la establado de akciaj kompanioj, plej precipe la Brita Orienthinda Kompanio, por administri koloniojn kaj transoceanan komercon. Tiu periodo, ĝis la perdo de la Dek tri Kolonioj post la Usona Milito de Sendependeco direkte al la fino de la 18-a jarcento, estis referita fare de kelkaj historiistoj kiel la "Unua Brita Imperio".
"Unua" Brita Imperio (1707–1783)
En 1651 estis decidita leĝo, laŭ kiu ne-anglaj ŝipoj ne rajtis komerci en britaj kolonioj. Tio malgrandigis precipe la rolon de Nederlando en monda komerco. En 1664 Anglio konkeris Nov-Amsterdamon kaj nomis ĝin Novjorko. Hispanio cedis la rajtojn al la enspeziga asiento (permeso vendi afrikajn sklavojn en Hispanameriko) al Britio. Kun la ekapero de la Angla-Hispana Milito de la Orelo de Jenkins en 1739, hispanaj korsaroj atakis britan komercan ŝipon laŭ la itineroj de triangula komerco. En 1746, la hispanoj kaj britoj komencis pacnegocadojn, kie la Reĝo de Hispanio jesis ĉesigi ĉiujn atakojn sur brita ŝipo; tamen, en la Traktato de Madrido Britio perdis siajn sklavkomercajn rajtojn en Suda kaj Mezameriko.
Skotlando planis (jam fine de la 17-a jarcento) establi kolonion en Mezameriko por faciligi komercon al Orienta Azio ("Darieno-projekto"). Tamen skotaj setlantoj en Darieno (nun Panamo) suferis pro malario kaj atakoj de hispanoj. Ĉar anglaj negocistoj timis pri siaj propraj negocoj, reĝo Vilhelmo la 3-a ordonis, ke anglaj kolonioj kaj ŝipoj ne helpu al la skotoj. Rezulte la koloniaj planoj de Skotlando fiaskis, Skotlando kvazaŭ bankrotis. En 1707 Anglio kaj Skotlando unuiĝis kaj kune transprenis la ŝuldojn de Skotlando. Ekestis reĝlando Britio. Britio anstataŭis la Mogolan Imperion en la mondoregiono de Hindio.
Perdo de la Dek tri Amerikaj kolonioj
Dum la 1760-aj jaroj kaj fruaj 1770-aj jaroj, rilatoj inter la Dek tri Kolonioj kaj Britio iĝis ĉiam pli streĉitaj, ĉefe pro indigno kontraŭ la provoj de la brita parlamento regi kaj imposti amerikajn kolonianojn sen ilia konsento. En 1776, Usono deklaris sendependecon. La eniro de francaj kaj hispanaj trupoj en la militon renversis la armean ekvilibron en la favoro de la amerikanoj kaj post decida malvenko ĉe Jorktaŭno en 1781, Britio komencis negoci packondiĉojn. Usona sendependeco estis agnoskita ĉe la Paco de Parizo en 1783. La perdo de tia granda parto de Brita Ameriko, tiutempe la plej popolriĉa transoceana posedo de Britio, estas vidita fare de kelkaj historiistoj kiel la okazaĵo difinanta la transiron inter la "unua" kaj "dua" imperioj, en kiuj Britio ŝanĝis sian atenton for Ameriko al Azio, Pacifiko kaj pli poste Afriko. La kresko de komerco inter la lastatempe sendependa Usono kaj Britio post 1783 ŝajnis konfirmi la opinion de Adam Smith ke kolonioj estis redundaj kaj politika kontrolo ne necesis por ekonomia sukceso.
Pliiĝo de la "Dua" Brita Imperio (1783–1815)
Ekde 1718, transportado al la amerikaj kolonioj estis puno por diversaj deliktoj en Britio, kaj devigita trovi alternativan lokon post la perdo de la Dek tri Kolonioj en 1783, la brita registaro turnis sin al Aŭstralio. La marbordo de Aŭstralio estis malkovrita por eŭropanoj fare de la nederlandanoj en 1606, sed ekzistis neniu provo koloniigi ĝin. En 1770 James Cook mapis la orientan marbordon dum scienca vojaĝo, postulis la kontinenton por Britio, kaj nomis ĝin Novsudkimrio.
Britio denove estis defiita fare de Francio sub Napoleono, en lukto kiu, male al antaŭaj militoj, reprezentis konkurson de ideologioj inter la du nacioj. Estis ne nur la pozicio de Britio sur la mondscenejo kiu estis en risko: Napoleono minacis invadi Brition mem, same kiel liaj armeoj transkuris multajn landojn de kontinenta Eŭropo. Britio estis denove la profitanto de packontraktoj: Francio cedis la Ioniajn Insulojn, Malton (kiun ĝi okupis en 1797 kaj 1798 respektive), Maŭricion, Sanktan Lucion, Sejŝelojn kaj Tobagon; Hispanio cedis Trinidadon; Nederlando cedis Gujanon kaj la Kabkolonion. Britio resendis Gvadelupon, Martinikon, Francan Gujanon, kaj Reunion al Francio, kaj Javo kaj Surinamo al Nederlando, akirante kontrolon de Cejlono (1795–1815) kaj Helgolando.
Kun la apero de la Industria revolucio, varoj produktitaj per sklaveco iĝis malpli gravaj al la brita ekonomio. La Akto de Abolicio de Sklaveco aboliciis sklavecon en la Brita Imperio la 1-an de aŭgusto 1834, finfine alportante la Empiron konforme al la leĝo en Britio (kun la escepto de la teritorioj administritaj fare de la Brita Orienthinda Kompanio kaj Cejlono, kie sklaveco estis finita en 1844). Sub la Ago, al sklavoj estis konceditaj plena emancipiĝo post periodo de kvar ĝis ses jaroj da "metilernado".
Imperia jarcento de Britio (1815–1914)
Inter 1815 kaj 1914, periodo referita kiel la "imperia jarcento" de Britio fare de kelkaj historiistoj, proksimume 26 milionoj da km2 de teritorio kaj ĉirkaŭ 400 milionoj da homoj estis aldonitaj al la Brita Imperio.
Britio koloniis Afrikon de pluraj flankoj. De Gvineo, de Sudafriko kie ĝi anstataŭis la Nederlandan Imperion, de Zanzibaro kaj de Egiptujo. La celo estis atingi la afrikan senrompan imperion nome el Egipto al Sudafriko, sed la Kongreso de Berlino malhelpis tion per la kreo de Belga Kongo, dekomence persona propraĵo de la belga reĝo.
La Brita Orienthinda Kompanio movis la vastiĝon de la Brita Imperio en Azio. La armeo de la firmao unue interligis fortojn kun la Reĝa Mararmeo dum la Sepjara Milito, kaj la du daŭre kunlaboris en arenoj ekster Barato: la eldomigo de la francoj de Egiptio (1799), la kapto de Javo de Nederlando (1811), la akiro de Penang-insulo (1786), Singapuro (1819) kaj Malako (1824), kaj la malvenko de Birmo (1826). Ĝi batalis pri Mezazio kontraŭ la Rusa Imperio, kion Rudyard Kipling nomis "la Granda Ludo". Per la Opiaj Militoj, Britio malfermis Ĉinion al siaj varoj.
La ekonomio, kaj nacia kaj internacia, estas subtenata de interlanda komerco, kiu efektive servis kiel bazo de la imperio. La disvolvo de la imperio provizis senprecendentan kvanton kaj diversecon de krudmaterialoj alvenintaj de preskaŭ ĉie en la mondo. La industria revolucio komenciĝis en Britio kun koncentriĝo sur la teksa industrio, sekvita fare de aliaj pezaj industrioj kiel ekzemple ŝipkonstruado, karbominado kaj ŝtalproduktado. Britaj komercistoj, ekspedistoj kaj bankistoj evoluigis superfortan avantaĝon super tiuj de aliaj nacioj permesantaj al la Britio domini internacian komercon en la 19-a jarcento. Britio efektivigis komercan monopolon sur siaj kolonioj, kaj tio signifis ke ili rajtis komerci nur kun kaj pere de ĝi. Britaj komercistoj malmultpreze aĉetis krudmaterialojn de la loka loĝantaro en la kolonioj, transportis ĝin per ŝipoj al Britio por esti uzita en la fabrikejoj por produkti finitajn varojn kiuj estis provizitaj reen al la kolonioj.
Mondmilitoj (1914–1945)
Por la milito, Britio bezonis la rimedojn de la kolonioj. La landoj, kie blankuloj estis plimulto, ekakiris memregon kiel dominioj. La neblankaj kleruloj el aliaj partoj de la imperio ankaŭ deziris memregon, sed ne atingis tion de la komenco.
Malkoloniigo kaj malkresko (1945–1997)
Kvankam Britio kaj la imperio eliris venkaj el la Dua Mondmilito, la efikoj de la konflikto estis profundaj, kaj hejme kaj eksterlande. Granda parto de Eŭropo, kontinento kiu regis la mondon dum pluraj jarcentoj, estis en ruinoj, kaj gastiganto al la armeoj de Usono kaj Sovet-Unio, kiuj nun tenis la ekvilibron de tutmonda potenco. Britio estis lasita esence bankrota, kun nepagivo nur deturnita en 1946 post la intertraktado de US$4.33 miliardoj prunto de Usono, kies lasta parto estis repagita en 2006. En 1997 Britio cedis Honkongon, la lastan gravan pecon de la imperio, al Ĉinio, ĉar eksvalidis 100-jara lukontrakto.
Baza informo
Teritorioj iam regataj de Britio.
Landoj kaj lokoj, kiuj almenaŭ unufoje apartenis iel al la imperio de Britio
Estas multaj landoj kaj lokoj, kiuj, almenaŭ unufoje, apartenis laŭ ia maniero al la regado aŭ rekte al la imperio de Britio. Tiuj estas la jenaj:
Ĉi tiuj landoj plejparte estas en Afriko, Suda Azio, Oceanio kaj la Antiloj kaj sendependiĝis inter 1945-1997. Ili plejparte nun apartenas al la Brita Komunumo. Antaŭ 1940, nur Usono, Irlando, Kanado, Nov-Zelando, Aŭstralio kaj Sud-Afriko estis sendependaj de Britio. Usono kaj Irlando estis tute sendependaj, sed la aliaj estis dominioj de la imperio kaj kunlaboris (libervole) kune kun metropolo Britio en milito kaj komerco. Parte ili agnoskas la anglan reĝ(in)on kiel ŝtatestron, sed ne kiel reĝon de Anglio, sed de la koncerna regno.
La ĉefaj mondoregionoj kie hegemoniis la brita imperio estas la jenaj: Brita Okcidenta Afriko - Brita Orienta Afriko - Brita Hindio.
La brita strategio bezonis multajn havenojn por sia ŝiparo, kiu dum pluraj jarcentoj regis la marojn tutmonde. Tial pluraj insuloj for en oceanoj estis (kaj ankoraŭ estas) valoraj kiel haltejoj. Ankoraŭ Britio havas, kune kun Nord-Irlando, kelkajn insulojn kaj havenojn dise sur la maroj, nome:
La imperio disvastigis (aŭ helpis disvastigi), inter aliaj, jenajn aferojn:
Britio ofte dividis por regi, kaj la etnaj konfliktoj, kiujn tiu politiko naskis aŭ flegis, ankoraŭ daŭras en multaj partoj de la eks-imperio: Malajzio, Israelo/Palestino, Nord-Irlando, Niĝerio, Sri-Lanko, ktp.
Krome, britaj kompanioj konstruis multajn minejojn kaj fervojojn tutmonde. Nun firmaoj kiel British Petroleum kaj Royal Dutch Shell komercas multlande. Ŝtata radio-televida kompanio BBC informas tutmonde laŭ britaj vidpunktoj.
La diversaj teritorioj kiuj komponis la imperion havis tre diversajn statusojn kaj nomojn, ekzemple Kenja Kolonio, Uganda Protektorato, Brita Somalio, Brita Hindio, ktp.
Aktualo
Britio retenas suverenecon super 14 teritorioj ekster la Brita Insularo, kio estis renomitaj Britaj transmaraj teritorioj en 2002. El ili tri estas neloĝataj escepte ĉe transira militista aŭ scienca personaro; la ceteraj dekunu estas mem-regaj je variaj gradoj kaj dependas el UR por eksterlandaj rilatoj kaj milit-defendaj aferoj. La Brita registaro teorie asertis sian volon helpi la transmarajn teritoriojn kaj eĉ ties eventualajn sendependecojn, kie tio eblas, kaj tri teritorioj jam specife voĉdonis resti sub Brita suverneco (Bermudo en 1995, Ĝibraltaro en 2002 kaj la Falklandaj Insuloj en 2013).
La Britia suvereneco de kelkaj el la transmaraj teritorioj estas disputataj fare de ties geografiaj najbaroj: Ĝibraltaro estas postulita de Hispanio, la Falklanda Insularo (kiel Malvinoj) kaj Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj estas postulitaj de Argentino, kaj la Brita Hindoceana Teritorio estas postulita de Maŭricio kaj la Sejŝeloj. La Brita Antarkta Teritorio estas celo de koincidaj postuloj fare de Argentino kaj Ĉilio, dum multaj aliaj landoj eĉ tute ne agnoskas ajnan teritorian postulon en Antarkto.
Șilea
Șilea [ŝilea] (hungare: Magyersülye aŭ Magyarszentbenedek, germane: Bruckbad) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Aiud. Administre ĝi apartenas al Fărău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 924 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 490 (rumanoj, 29 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Lajos Ferenczy
Lajos Ferenczy [lajoŝ ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczy Lajos estis hungara biologo, pedagogo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995), ekstera membro de Usona Nacia Akademio de Sciencoj (2002), membro de Academia Europaea.
Lajos Ferenczy naskiĝis la  1930 en Kisújszállás. Li mortis la 2004 en Szeged.
Biografio
Lajos Ferenczy frekventis gimnazion, poste universitaton en Szeged inter 1949-1953. Li komencis sian karieron samloke en la universitato. Li estis gastesploristo en Usono kaj Svislando. En 2000 li emeritiĝis, spite tion li pluinstruis en la universitato. Li partoprenis en redaktadoj de fakrevuoj, ekzemple Mikrobiologica Hungarica, International Committee on Economic and Applied Microbiology. Li ricevis diversajn premiojn inter 1972-1995.
Manerbio
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bagnolo Mella, Bassano Bresciano, Cigole, Leno, Offlaga, San Gervasio Bresciano kaj Verolanuova.
Dinastio Shang
Laŭ la ĉina akademia rondo, Xia-dinastio estas la plej frua dinastio de antikva Ĉinio, sed ĉiuj historiaj materialoj de la dinastio Xia senescepte venis el la rememoraj notoj de posteuloj kaj ĝis nun ĝi ankoraŭ ne estas nenegebla konfirmo de arkeologia elfosado. Do, la dinastio Shang fariĝis la plej frua dinastio, konfirmita la unua laŭ la arkeologiaj materialoj. Dinastio Shang fondiĝis proksimume en la 16-a jarcento kaj pereis en la 11-a jarcento antaŭ la Kristo, kies regperiodo daŭris ĉirkaŭ 600 jarojn.
En la komenca periodo Shang-dinastio multfoje translokigis sian ĉefurbon kaj lastfoje al Yin, proksime al la nuna urbo Anyang en la provinco Henan. Arkeologio pruvis, ke en la frua periodo de Shang, la ĉina civilizacio disvolviĝis ĝis relative alta nivelo. La ĉefaj trajtoj estas surskribaĵo sur la testudaj ŝeloj kaj bronza kulturo. La eltrovo de la surskribaĵo sur la testudaj ŝeloj estis ege hazarda. En la komenco de la 20-a jarcento, kamparanoj de Xiaotun-vilaĝo, nordokcidente de la urbo Anyang en la provinco Henan, vendis hazarde kolektitajn testudŝelojn kaj bestostojn kiel ĉinajn drogojn kaj iuj fakuloj distingis la skribaĵojn en klasika stilo kaj plenforte faris enketadon kaj esploradon. Post nelonga tempo, paleografoj konkludis, ke la surskribaĵoj sur la testudaj ŝeloj kaj bestostoj ja estas ideogramoj de la dinastio Shang, kaj sekve konfirmis, ke la Xiaotun-vilaĝo estis urboruino de la dinastio Shang –Yin-ruino, notita en la antikvaj libroj. La eltrovo kaj elfosado de Yin-ruino estis la plej grava arkeologia eltrovo de Ĉinio en la 20-a jarcento. Post la unua elfosado en 1928, oni tie elterigis grandan nombron da valoraj historiaj objektoj, inkluzive de bronzaĵoj kaj surskribaĵoj sur la testudaj ŝeloj. Surskribaĵoj sur la testudaj ŝeloj kaj bestostoj estas antikvaj ideogramoj de Ĉinio. En la dinastio Shang, antaŭ ol fari ĉiun ajn aferon, la nobeloj senescepte faris sortodivenon kaj la testudŝeloj estis iloj por la divenado. Antaŭ uzado, oni faris prilaboradon al testudŝeloj: Unue forigi la internan sangon en la ŝeloj kaj ostoj kaj sekve poluri ilin; fine oni boris kaj ĉizis laŭorde kavojn kaj breĉetojn en la interna flanko de la ŝeloj aŭ dorsflanko de bestostoj. Ĝenerale la sortodivenistoj gravuris sur la ŝeloj siajn nomon, divendaton kaj demandojn kaj sekve fajre bakis la kavojn kaj breĉetojn. Se la kavoj kaj breĉetoj sur la ŝeloj fendiĝus post fajra varmigo, do tio signifas bonaŭguron. Post analizo al la fendetoj, la sortodivenistoj gravuris la rezulton sur la testudŝeloj, ĉu la diveno estas ĝusta aŭ ne. Poste tiuj ŝeloj kun divena rezulto estis konservata en la tiama kortega arkivo.
Ĝis nun oni elfosis en Yin-ruino pli ol 160 milojn da pecoj de testudŝeloj perfektaj aŭ senideogramaj. Laŭ statistiko, sur la elfosaĵoj estis sume pli ol 4 000 diversaj ideogramoj, inter kiuj 3 000 estis esploritaj kaj konfirmitaj de erudiciuloj kaj nur pli ol 1 000 unuanime parafrazitaj kaj legitaj de la fakuloj kaj la restantaj estas aŭ malfacile parafrazeblaj kaj legeblaj, aŭ pri ili ekzistas granda disputo inter la fakuloj. Malgraŭ tio, dank’ al la pli ol 1 000 unuanime parafrazitaj ideogramoj, oni jam povas ĝenerale koni la politikon, ekonomion, kulturon kaj aliajn flankojn de la dinastio Shang. La plej frua speciala libro pri studo de surskribaĵo sur testudaj ŝeloj “Konservataj testudoŝeloj en Tieyun”, verkita de Liu E’, eldoniĝis en 1913 kaj la alia ĉi-flanka grava speciala libro “Esplorado pri surskribaĵo sur la testudaj ŝeloj”, verkita de fama historiisto kaj literaturisto de Ĉinio Guo Moruo, estis eldonita en 1929. Nun en Ĉinio profesoro Qiu Xigui de la Pekina Universitato kaj profesoro Li Xueqin de la Esplorejo pri Ĉina Historio estas ĉi-flankaj aŭtoritatuloj. Same kiel la surskribaĵo sur la testudaj ŝeloj, bronzaĵoj estas la alia reprezentantaĵo de la dinastio Shang. La metalurgio kaj muldado de bronzaĵoj de la dinastio Shang atingis sufiĉe altan teknikan nivelon.
Inter la miloj da bronzaĵoj, elfositaj en la ruino Yin, la plej granda kvadrata tripieda poto, elterigita en 1939, peza je 875 kilogramoj, alta je 1,33 metro, longa je 1,1 metro kaj larĝa je 0,78 metro estas unu el la reprezentantoj en la kulmina periodo de la bronza kulturo. Arkeologia elfosado kaj scienca esplorado jam pruvas, ke en la dinastio Shang jam naskiĝis ŝtato, establiĝis privata posedsistemo kaj de tiam, la ĉina historio eniris en civilizacian epokon.
Amena Khan
Amena Khan estas brita manekeno, modo-dezajnisto, fama socireteja influigantino kaj entreprenistino.
Ŝi estas plej bone konata kiel dezajnistino de mondernstilaj hiĝaboj, fondinto de la modofirmao "Pearl Daisy," kaj pro tio ke ŝi estis la unua kaj la sola hiĝab a modelulino en hararprizorga kampanjo de L'Oréal, la plej granda kosmetika firmao en la mondo.
Persona vivo
Amena Khan naskiĝis en Leicester, Britio en 1983. Ŝi kreskis en islama familio sed ne komencis surmeti hiĝabon ĝis ŝi estis en siaj dudekaj jaroj. Ŝi havis la senton ke ŝi neniam vidis homojn de la soma socia fono kiel ŝi portretita en pozitiva lumo en televido kaj tio estas kio inspiris ŝin fariĝi hiĝaban manekenon.
Kariero
Ŝi estis la unua virino portanta hiĝabon por esti parto de ĉeftendenca varbado por hararprizorgado. Post kiam ŝi devis pardonpeti pro iuj siaj kritikaj opinioj el 2014 kiujn ŝi disvastigis en Twitter pri la israela politiko en Gaza, ŝi retiriĝis de la kampanjo pro la polemiko ĉirkaŭ ĝi, kiu deturnas la atenton de "la pozitiva kaj inkluziva sento" por kiu la kampanjo estis farita kun la intenco de inkluziveco kaj diverseco por kiu ŝi engaĝiĝas , ne nur bilde sed ankaŭ enhave, ĉar tro ofte personoj kun dukultura fono nur servas kosmetikan celon.
En 2018, ŝi ankaŭ lanĉis vestaĵan linion por sia modobutiko "Perlo Daisy."
En 2017, Khan estis prezentita en la porvirina magazino Elle kiel unu el kvar islamaj beleco-famulinoj. En tiu revuo ŝi parolis pri stereotipoj samkiel pri sia sperto kun la surmeto de kaptuko.
Vidu ankaŭ
Mododezajno
Eksteraj ligiloj
Oficiala blogo de Amena Khan
Hiĝabstilaj instrufilmetoj (Pearl Daisy)
NGC 3300
NGC 3300 (aliaj indikoj — UGC 5766, MCG 2-27-30, ZWG 65.66, PGC 31472) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
19762 Lacrowder
19762 Lacrowder estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lee Ann Crowder, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la Heights Homeschool Organization de Albuquerque (Nov-Meksiko, Usono).
Livramento (Paraibo)
Livramento estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 7.164 loĝantojn en 2010.
Merketal
Merketal en Vajmaro, Germanujo estas valeto sude de la federacia ŝoseo B 85 kondukanta al Weimar-Gelmeroda en la zono de la argila tavoloj de la supra konkokalko. La tie komenciĝanta incizo, kiu transiras eoste la Ilmvalo-perturbaĵo, estas vualita de leŭsa argilo. Temas pri longa erozia-valo.
Historio
La valo unuafoje menciitis en 1594 sub la nomo "Im mergenthale", kiu eble referencas al la Dipatrino. Ne temas pri rivero aŭ rojo kiu estis nomdonanta. En la valo Märgedaal estis venerota Mario-bildo kio eble estis en konekso kun la Monaĥinejo Oberweimar kaj/aŭ kun la Mario-kirko en la najbara vilaĝo (kaj hodiaŭa vajmara urbokvartalo) Ehringsdorf. Por la malsupra parto de Merketal-valo ankaŭ konatas la nomo Schanzengraben kiu devenas el la remparoj de la iama burgo kaj plezurkastelo Falkenburg. La nur reprezentaj remparoj starigitis en 1731 laŭ ordono de duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Sportejo en Oberweimar ankaŭ nomiĝas por ĝi altentenante la memoron je Falkenburg.
Banalaĵoj
Vajmare ekzistas strato nomita por tiu ĉi valo, Merketalstraße, kaj bushaltejo Im Merketal. En la direkto de Kastelo Belvedere estas la arbaro Gehädrich. En la Merketal-strato hejmas la porstudenta societo Studentenclub Merketal e.V. en studenta hejmo.
La konstruplanoj kiujn la vajmara urba konsilantaro kun malgranda plejmulto jesis de multaj najbare loĝantoj malŝatatas, aparte de anoj de Neu-Ehringsdorf. Pluse temas ekde la 3.5.2001 pri protektata pejzaĝaro, etendiĝante ĝis Schanzengraben.
La buslinioj nr 8 kaj (malpli ofte) nr 2 cirkulas disde la ĉefa stacidomo ĝis Merketal.
Notoj
<References />
5563 Yuuri
5563 Yuuri estas malgranda, treege hela S-tipa asteroido de la asteroida zono. Ĝia spektroklaso indikas, ke ĝi entenas silikatojn de fero kaj de magnezio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuuri Ueda, nepino de la dua malkovrinto.
Döge
Dögeestas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Kisvárda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Nyíregyháza-Záhony preteriras, Tiso preterfluas. Kisvárda troviĝas nur 2, Dombrád 14, Záhony 21, Vásárosnamény 29 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1284 en formo "Kysduge". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Döge 1725 homoj (escepte 4 ĉiuj hungaroj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Princlando Aĥeo
La Princlando Aĥeo aŭ Princlando Morea estis unu el la tri vasalaj ŝtatoj de la Latina imperio, kiu anstataŭis la Bizancan imperion post la konkero de Konstantinopolo dum la Kvara krucmilito.
Barberêche
Barberêche (en la germana lingvo Bärfischen) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 510 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Barberêche situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Schiffenen, baraĵlago de la rivero Sarino, proksimume 5,5 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo Barberêche konsistas el la ĉefvilaĝo Barberêche (sur alteco de 569 m s.m.), kaj la vilaĝoj kaj vilaĝetoj Pensier (en germana lingvo Penzers, sur alteco de 584 m s.m., supre de la alfluo de la rojo Sonnaz al la Lago de Schiffenen), Hobelet ( sur alteco de 655 m s.m., sur monteto supre de Pensier), Villaret,(sur alteco de 610 m s.m., supre de la valo de Courtepin), Breilles (sur alteco de 640 m s.m., ĉe la bordo de la rojo Bouley), Petit Vivy (sur alteco de 590 m s.m., sur la teraso supre de la Lago de Schiffenen), Grand Vivy (sur alteco de 565 m s.m., sur teraso supre de la Lago de Schiffenen), kaj Grimoine (sur alteco de 565 m s.m., sur la teraso supre de la Lago de Schiffenen, sude de Kleingurmels). Krome al la komunumo apartenas diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,17 km², de kiuj 19,8% estas kovritaj de arbaro, 59,5% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Barberêche limas en nordo al Gurmels, en oriento al Düdingen, en sudo al La Sonnaz, en sudokcidento al Misery-Courtion, kaj en okcidento al Courtepin.
Trafiko
Tra la okcidenta parto de la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Morato al Friburgo. La cetera komunumo atingeblas pere de flanka vojo, kiu kondukas de la kantona ĉefvojo laŭlonge de la Lago de Schiffenen al Gurmels. Al la publika trafiko la komunumo estas konektita pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Morato al Friburgo, kiu situas en Pensier. La ceteraj vilaĝoj de la komunumo ne disponas propran konekton al la publika transportreto.
Administraj unuoj de Pakistano
La Administraj unuoj de Pakistano konsistas el kvar provincoj, unu federacia ĉefurba teritorio, du aŭtonomaj kaj disputataj teritorioj kaj grupo de federacie administrataj tribaj areoj. Sub tiu supra nivelo, estas tri pliaj niveloj de regado, nome 149 distriktoj (zillahoj), 588 sub-distriktoj (tehsiloj), kaj kelkaj miloj de municipoj.
Structuro de administraj unuoj
Pakistanaj administraj unuoj estas la jenaj:
Karakalpaka lingvo
La karakalpaka lingvo (propralingve Qaraqalpaq tili aŭ Qaraqalpaqsha) estas parolata de la karakalpakoj en de  da parolantoj - aparte en la Aŭtonoma Respubliko Karakalpakio, la okcidenta parto de la nuna ŝtato Uzbekio. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio en la karakalpaka lingvo. La lingvo ene de la tjurka lingvaro proksime parencas al la kazaĥa kaj nogaja lingvoj.
Maxsain
Maxsain - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Urba municipo Novo mesto
Loko, priskribo
La norda parto de la rivero fluas de okcidento ĝis la nordoriento ĉe la rivero Krka.La alteco estas proksimume 160 m. Tamen, al la sudo ĝi malrapide levas ĝis 800 m, sed ĉe la ŝtata limo ĝi atingas pli ol 1100 m.
Transporto
Proksimume 4 km norde de Novo mesto, la A2 / E70 aŭtovojo kuras. De la sudo ĝis la nordo, la fervojo trairas la areon, de la vilaĝo de Semič tra la Novo mesto al Trebnje, Ivančna Gorica ĝis Ljubljana.
La apudaj municipoj estas: Občina Trebnje kaj Občina Mokronog - Trebelno en la nordo, Občina Šmarješke Toplice kaj Občina Šentjernej en la oriento, Občina Metlika kaj Občina Semič en la sudo kaj Občina Straža kaj Občina Mirna Peč en la okcidento.
Komunumoj
La urba municipo konsistas el 98 vilaĝoj:
Heria
Heria (hungare: Hari, germane: Harrendorf) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudoriente de Ocna Mureş. Administre ĝi apartenas al Fărău.
Urba municipo Novo mesto
Komunumoj
Birčna vas, Boričevo, Brezje, Brezovica pri Stopičah, Češča vas, Črešnjice, Črmošnjice pri Stopičah, Daljni Vrh, Dobovo, Dolenja vas, Dolenje Grčevje, Dolenje Kamenje, Dolenje Karteljevo, Dolenje Lakovnice, Dolenji Suhadol, Dolnja Težka Voda, Dolž, Gabrje, Golušnik, Gorenje Grčevje, Gorenje Kamence, Gorenje Kamenje, Gorenje Karteljevo, Gorenje Kronovo, Gorenje Lakovnice, Gorenje Mraševo, Gorenji Suhadol, Gornja Težka Voda, Gumberk, Herinja vas, Hrib pri Orehku, Hrušica, Hudo, Iglenik, Jama, Jelše pri Otočcu, Jugorje, Jurna vas, Konec, Koroška vas, Koti, Križe, Kuzarjev Kal, Laze, Leskovec, Lešnica, Lutrško Selo, Mala Cikava, Male Brusnice, Mali Cerovec, Mali Orehek, Mali Podljuben, Mali Slatnik, Mihovec, Novo Mesto, Otočec, Paha, Pangrč Grm, Petane, Petelinjek, Plemberk, Podgrad, Potov Vrh, Prečna, Pristava, Rajnovšče, Rakovnik pri Birčni Vasi, Ratež, Sela pri Ratežu, Sela pri Zajčjem Vrhu, Sela pri Štravberku, Sevno, Smolenja vas, Srebrniče, Srednje Grčevje, Stopiče, Stranska vas, Suhor, Šentjošt, Škrjanče pri Novem mestu, Štravberk, Travni Dol, Trška Gora, Uršna sela, Velike Brusnice, Veliki Cerovec, Veliki Orehek, Veliki Podljuben, Veliki Slatnik, Verdun, Vinja vas, Vrh pri Ljubnu, Vrh pri Pahi, Vrhe, Zagrad pri Otočcu, Zajčji Vrh pri Stopičah, Ždinja vas, Žihovo Selo.
Heria
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 696 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 383 (rumanoj, 15 % hungaroj).
Urba municipo Novo mesto
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-jugovzhodnaslovenija.php
Heria
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1274. Ĝis 1919 Hari apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Stadiono Bollaert-Delelis
La Stadiono Bollaert-Delelis, aŭ franclingve Stade Bollaert-Delelis (ĝis la jaro 2012 stade Félix-Bollaert), estas la plej granda stadiono en la urbo Lens de Francio. Ĝi konstruiĝis en 1932 kaj estis inaŭgurita la 18-an de junio 1933. Poste ĝi estis renovigita en 1954, 1976, 1977, 1983, 1995-1997 kaj 2014-2015. La stadiono havis kapaciton de 41 233 spektantoj antaŭ kaj nun havas lokon por 38 223 spektantoj post la renovigo de 2014-2015.
Krom futbalo, la stadiono kapablas enteni aliajn sportajn konkuradojn, kaj povas okazigi koncertojn kaj grandajn spektaklojn. Ĝi interalie gastigis matĉojn de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1984 kaj de la Futbala Mondpokalo 1998, kaj aktuale estas unu el dek eventejoj de la Eŭropa Futbala Ĉampionado 2016.
Kutime la stadiono gastigas la hejmajn matĉojn de la loka futbalklubo RC Lens. La stadiono portas la nomon de Félix Bollaert, kiu kiel prezidanto de la loka mineja societo en 1931. En 2012 la urba administrantaro decidis aldoni la nomon de André Delelis, kiu estis nacia ministro, sed precipe pli ol 3 jardekojn (de 1966 ĝis 1998) urbestro de Lens.
Kronŝtadta ribelo
La Kronŝtadta ribelo (ankaŭ konata kiel Matrosribelo de Kronstadt) estis sensukcesa ribelo de sovetaj matrosoj kontraŭ la bolŝevika registaro de la frua Sovet-Rusio. La ribelo okazis en la unuaj semajnoj de marto en 1921 (28-a de februaro ĝis 18-a de marto), en la rusia urbo Kronŝtadto, situanta kiel fortikaĵa urbo sur la Kotlin-insulo. Kronŝtadto estis fondita en 1705 kaj servis kiel militara bazo de la rusa baltia floto.
Eventoj
La 28-an de februaro okazis simpatia protesto de kronŝtadtaj matrosoj al la strikantoj de Petrogrado. Ili okupis militŝipon «Petropavlovsk» kaj irigis komision al Petrograd por informiĝi pri la tiea situacio. Sekvatage okazis publika manifesto sur la Jakornaja placo (16,000 partoprenantoj) kie oni aŭskultis la raporton de la komisiitoj.
La ribelantoj postulis novajn elektojn en la sovetojn, gazet- kaj parolliberecon, liberajn manifestajn eblecojn, liberigon de la politikaj enprizonigitoj, sovetojn sen bolŝevikoj, malcentrigon de la potenco, memregadon de Kronŝtadto, re-enkondukon de metiistoj, tutajn posedajn rajtojn de la kamparanoj por la grundo kaj brutoj ktp. Tiujn postulojn la bolŝevikoj ne povis realigi sen perdo de la potenco kaj malriĉiĝo, malsatiĝo de la urboj, tiel komenciĝis la sanga batalo en Kronŝtadto (kaj parte en Petrogrado).
vidu: Militkomunismo, NEP
Militĉevalo
La unua uzado de ĉevaloj en milito okazis antaŭ ĉirkaŭ 5,000 jaroj. La plej frua pruvaro de rajditaj ĉevaloj en milito datiĝa el Eŭrazio inter 4000 kaj 3000 a.K. Sumera bildo de milito el 2500 a.K., priskribas ian tipon de ekvedoj pelantaj ĉarojn. Ĉirkaŭ 1600 a.K., plibonigitaj bildoj de jungilaro kaj de ĉaroj montras, ke ĉaroj jam oftis en milito dum la Antikva Proksima Oriento, kaj la plej frua verkita trejngvidilo pri militĉevaloj temis pri trejnado de ĉarĉevaloj verkita ĉirkaŭ 1350 a.K. Dum taktikoj de formala kavalerio anstataŭis la ĉaron, same faris la novaj trejnmetodoj, kaj ĉirkaŭ 360 a.K., la oficiro de greka kavalerio nome Ksenofono estis verkinta etendan traktadon pri ĉevalsoldatoj. La efikeco de ĉevaloj en batalo estis revoluciita ankaŭ de plibonigoj en teknologio, kiaj la inventado de la selo, la piedingo, kaj poste, de la ĉevalkolumo.
Multaj diversaj tipoj kaj grandoj de ĉevaloj estis uzataj en milito, depende de la formo militi. La tipo uzita variis ĉu la ĉevalo estas rajdata aŭ kondukata, kaj ĉu ili estas uzata por esplorado, kavaleria atakoj, rajdado, komunikado aŭ proviziado. Tra historio, kaj muloj kaj azenoj same kudis gravan rolon en helpohavigo por armeoj en la batalkampo.
Ĉevaloj bone taŭgis por milita taktiko de la nomadaj kulturoj el la stepoj de Centrazio. Kelkaj kulturoj de Orienta Azio faris etendan uzadon de kaj de kavalerio kaj de militĉaroj. Islamaj militistoj fidis je malpeza kavalerio en siaj kampanjoj tra Nordafriko, Azio, kaj eĉ en Eŭropo ekde la 7a kaj 8a jarcentoj. Eŭropanoj uzis kelkajn tipojn de militĉevaloj en la Mezepoko, kaj la plej bone konata militisto de peza kavalerio de la periodo estis la armaĵportanta kavaliro. Kun la malpligraviĝo de la kavaliro kaj apero de pafiloj en milito, malpeza kavalerio denove elstariĝis, uzita kaj en militoj en Eŭropo kaj en la konkero de Ameriko. Batala kavalerio disvolviĝis por ekhavi multajn rolojn fine de la 18a jarcento kaj komence de la 19a jarcento kaj estis ofte decidiga por venko en la Napoleonaj militoj. En Ameriko, la uzado de ĉevaloj kaj disvolvigo de rajdaj milittaktikoj estis lernitaj de kelkaj nacioj de indianoj kaj siavice, tre moviĝemaj ĉevalregimentoj estis decidigaj en la Usona Enlanda Milito.
Kavalerio eksmodiĝis tuj post la Unua Mondmilito favore de tankomilito, kvankam oni uzis ankoraŭ kelkaj unuojn de kavalerio en la Dua Mondmilito, ĉefe kiel esploristoj. Ĉirkaŭ la fino de la Dua Mondmilito, apenaŭ oni vidis ĉevalojn en batalo, sed ili estis uzitaj etende por la transporto de trupoj kaj provizoj. Nuntempe formalaj batalkavaleriaj unuoj preskaŭ malaperis. Usonarmeaj Specialaj Fortoj uzis ĉevalojn en batalo dum la Milito en Afganio (2001-nuntempo), kaj la Marista infanterio de Usono ekde tiam komencis novajn ĉevalajn trejnprogramojn por Specialaj Fortoj. Ĉevaloj estas ankoraŭ vidataj uzataj de organizitaj armoluktantoj de landoj de la Tria Mondo. Multaj landoj ankoraŭ tenas malgrandajn unuojn de rajdantoj por patroli kaj esploradi, kaj militistaj ĉevalunuoj estas uzataj ankaŭ por ceremonia kaj eduka celaro. Ĉevaloj estas ankaŭ uzataj por historia rekonstruado de bataloj, leĝa plifortigo, kaj en konkurencoj de rajdado derivaj el rajdaj kaj trejn-kapabloj iam uzitaj de militistaro.
Imre Szalacsy-Rácz
SZALACSY-RÁCZ Imre (salaĉi-ra:c) estis hungara verkisto naskita en Szalacs la 23-an de novembro 1900 kaj mortinta en Debreceno la 26-an de novembro en 1956.
Kariero
Szalacsy-Rácz estis post la unua mondmilito terkulturisto, de 1920 ĵurnalisto. Li studis teologion kaj filologion en la Universitato de Debreceno, estis instruisto en supera komerca lernejo, de 1939 direktoro de komerca metilernejo ĝis 1946.
Holsbeek
Holsbeek (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977, la municipoj Kortrijk-Dutsel, Nieuwrode kaj Sint-Pieters-Rode apartenas al Holsbeek, la ĉefa municipo.
Klasika japana lingvo
Klasika japana (japane 中古日本語 chūko nihongo, laŭvorte mezmalnova japana lingvo) estis la japanaj lingvo kaj skribo, kiuj estis parolata kaj skribita dum la Heian-epoko (de 794 ĝis 1185). Ĝi estas la rekta sekvanto de la malnova japana kaj la antaŭanto de la meza japana de la japana mezepoko. La malnova japana uzis la ĉinan skribon por skribi japane, sed dum la tempo de la klasika japana evoluis du novaj skriboj, nome la hiraganao (rondaj kanaoj) kaj katakanao (strekaj kanaoj). Tiel la skribado plisimpliĝis, la literaturo ekkreskis kaj ekfariĝis klasikaĵoj kiaj Genĵi monogatari, Taketori monogatari kaj Ise monogatari.
Fonemoj
La malnova japana lingvo distingis 88 silabojn, tamen en la klasika japana ja nur restis 66:
La plej grava ŝanĝo estis la perdo de la Jōdai Tokushu Kanazukai, kiu distingis inter du specoj de -i, -e kaj -o. La komenco de ĉi tiu perdo jam videbliĝas je la fino de la malnova japana, sed la tutplena perdo okazis komence de la tempo de la klasika japana. Dum la 10-a jarcento kunfandiĝis /e/ kaj /ye/ al /e/, kaj dum la 11-a jarcento /o/ kaj /wo/ al /wo/.
Eksteraj ligiloj
Wp/jpn-classical
Zoltán Szabadai
Zoltán Szabadai [sabadai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabadai Zoltán estas hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
Zoltán Szabadai naskiĝis la en Szeged.
Biografio
Zoltán Szabadai maturiĝis en gimnazio en Timișoara en 1963, poste li akiris kemian diplomon en Universitatea Babeș-Bolyai en 1968. Post 3 jaroj li doktoriĝis en universitato de Timișoara. Inter 1968-1977 li laboris en akademia instituto en Timișoara, poste li esploris en la sama urbo en la medicina universitato, inter 1985-1990 li estis laboratoriestro pri nutraĵoj. En 1990 li ekinstruis en universitato kiel docento.
(12427) 1995 WM3
(12427) 1995 WM3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Preĝejo Sankta Nikolao (Pereszteg)
Kirko Sankta Nikolao estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Pereszteg.
Konstruaĵo
La kirko situas sola. Apud la konstruaĵo skulptaĵo pri Sankta Maria farita supozeble en 1810. En mezo de la fasado malsupre la enirejo funkcias, la plej supre kvadrata turo altiĝas.
Kermeso okazas en dimanĉo post la 6-a de decembro.
Sinclair Lewis
En la jaro 1930 li - kiel unua amerikano - estis honorata per la Premio Nobel de Literaturo pro "Lia bonega kaj vivanta arto en vivpentraĵo, pro lia talento krei rolulojn kun akreco kaj humuro."
Sinclair Lewis mortis en Romo.
En Esperanto
Ŝajnas ke nenio estis tradukita de li.
Mantello
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Andalo Valtellino, Cercino, Cino, Cosio Valtellino, Dubino kaj Rogolo.
Bal Gangadhar Tilak
Bal Gangadhar Tilak (aŭ Lokmanya Tilak, ; 23a de Julio 1856 – 1a de Aŭgusto 1920), naskiĝinta kiel Keshav Gangadhar Tilak, estis instruisto kaj aktivulo de la Hinda sendependiga movado. Li estis unu el la triopo de Lal Bal Pal. Tilak estis la unua estro de la Hinda sendependiga movado. La britaj koloniaj aŭtoritatoj nomis lin "La patro de la hindia agitigo." Li estis ankaŭ kromnomita per la titolo "Lokmanja", kiu signifas "akceptita de la popolo (kiel ties estro)". Mahatma Gandhi nomis lin "La faranto de moderna Barato".
Tilak estis unu el la unuaj kaj plej ardaj defendantoj de Swaraj ("mem-regado") kaj forta radikalulo en la barata konscio. Li estas konata pro sia citaĵo en marata: "Swaraj estas mia naskorajto kaj mi havos ĝin!". Li formis fortan aliancon kun multaj estroj de la Barata Nacia Kongreso kiel Bipin Chandra Pal, Lala Lajpat Rai, Sri Aŭrobindo, V. O. Chidambaram Pillai kaj Muhammad Ali Jinnah.
5564 Hikari
5564 Hikari estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, proksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Hikari Ueda, nepinon de la dua malkovrinto.
16953 Besicovitch
16953 Besicovitch estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia matematikisto Abram Samojloviĉ Bezikoviĉ (cirile : Абрам Самойлович Безикович, 1891–1970), kiu laboris en diversaj institucioj en Sovetunio kaj poste en la Universitato de Kembriĝo. Li havis mirigan geometrian intuicion kaj pruvis multajn kontraŭ-intuiciajn rezultojn, precipe pri aro da punktoj de fraktala dimensio.
Dzmitrij Kaldun
Dzmitrij KALDUN (beloruse cirile Дзмітры Калдун, ruse Дмитрий Александрович Колдун, do latinliterigite Dmitrij Aleksandroviĉ Koldun aŭ laŭ anglalingva sistemo Dmitry Alexandrovich Koldun, foje nomata Dima laŭ karesformo de la persona nomo, naskiĝis en Minsko, do nun -jara) estas kantisto belorusa. Li reprezentis sian landon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2007 en Helsinko.
Hermeneŭtiko
Hermeneŭtiko en filozofio estas la metodologio de la interpretado. La vorto devenas el la greka vorto ἑρμηνευτική (τέχνη), latin-alfabete: hermeneutikè (téchne), tradukebla kiel la arto de la interpretado, tradukado, klarigo kaj ekspliko. Ĝi naskiĝis en la religia medio kun la celo kompreni kaj ekspliki la ĝustan interpreton pri la sanktaj tekstoj.
Dzmitrij Kaldun
Eduko kaj komenco de la kantista kariero
Dzmitrij Kaldun naskiĝis en 1985 en Minsko, ĉefurbo de la tiama Belorusa SSR en Sovetunio. Lia patrino estis fondomembro de la belorusia klubo pri adorantoj de Diana de Kimrio. En infana aĝo li entuziasmiĝis pri muziko, literaturo kaj natursciencoj, kaj post la mezlernejaj jaroj li komencis studon de kemio en la ŝtata belorusia universitato de Minsko, kiun li finis en 2002. Post tio li koncentriĝis pri sia muzika kariero. En 2004 li atingis la finalon de talenta programo de la rusia televita kanalo "Rusio 1". En 2004 kaj 2005 li estis membro de la Ŝtata Simfonia Orkestro kaj partoprenis en pluraj naciaj muzikaj festivaloj kiel ekzemple Molodeĉno (Maladzeĉna) 2005 und Slavianskij Bazaar en Vicebsk.
Hermeneŭtiko
Pli poste, la termino ricevis pli larĝan spektron celantan doni signifon al ĉio, kio estas malfacile komprenebla. Pro tiu senco ĝi povis esti konsiderata kiel ĝenerala teorio pri la interpretaj reguloj.
Dzmitrij Kaldun
Eduko kaj komenco de la kantista kariero
En 2006 li konatiĝis al pli vasta publiko per sia partopreno en la talenta programo Star Factory ("stelula fabrikejo") de la rusia televida kanalo ORT. Li gajnis tiun programon kaj sekve interalie koncertis kun la germania ŝtonroka muzikgrupo Scorpions. Li subskribis profesian muzikistan kontrakton kaj koncertis ankaŭ en la novfondita muzikgrupo K.G.B..
Hermeneŭtiko
Hodiaŭ oni parolas pri jura hermeneŭtiko kaj pri arta hermeneŭtiko, kio estas la metodologio de la interpretado respektive pri la juraj normoj kaj pri la artaj verkoj.
Dzmitrij Kaldun
Partopreno en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2007
En 2007 li elektiĝis reprezentanto de sia lando en la tiujara Eŭrovido-Kantokonkurso, per la anglalingva kanto Work Your Magic. La kanto, kiu mem pro la orkestra akompano iom memorigis pri kantoj kiel Goldfinger aŭ Diamonds Are Forever en prezento de Shirley Bassey el la James Bond-filmoj, en la duonfinalo estis inter la 10 plej sukcesaj kantoj kaj tial kvalifikiĝis por la finalo du tagojn pli poste. Tie ĝi fine atingis la sesan lokon. Antaŭ la konkursaj duonfinalo kaj finalo li koncertis en okcidenta Eŭropo kun la bosnia partoprenantino Marija Šestić, interalie en Nederlando, por tie plikonatigi sin.
Hermeneŭtiko
Tamen, la tasko de la hermeneŭtiko ne finiĝas en la legado kaj starigo de la interpreta metodo, sed inkluzivas ankaŭ pri la dialogoj inter la religioj (laŭ, ekzemple, Hans-Georg Gadamer) kaj tiuj de la politika pensado (laŭ Jürgen Habermas), kiuj ankoraŭ procedas per tio, kio estas nomata Hermeneŭtika cirklo.
Vere surpriza (pro ĝiaj originoj), la hermeneŭtiko influis iujn studulojn pri artefarita intelekto, kiuj taksis netaŭga la per-scian aliron aŭ pri la Ellaborado de la informoj por penetri la homan penson.
Wilhelm Dilthey Dilthey
En la 19-a jarcento elstarigis la centrecon de la procezo de la kompreno enen de la scienco pri la spirito, kaj apogis tiun aserton sur ontologio de la vivo, laŭ kiu “kompreni” ne estas fakeca teoria sinteno, sed la fundamenta rilato, kiun la homo plutenas kun si mem. Laŭ Dilthey, ekspliki kaj kompreni ne diferenciĝas kiel du malsamaj metodoj por klarigi homogenan objekton, sed ili estas malsamaj direktoj de la konscienco kiuj sukcesas konstitui du malsamajn objektojn (al la objektoj de la ekspliko korespondas la empiriaj sciencoj; al la objektoj de la kompreno korespondas la historiaj-sociaj sciencoj).
La kompreno povas esti artikolita en metodologio logika-trascenda specifa por apartaj teoriaj celoj: pliĝenerale, tamen, la cirklareco de la kompreno estas la maniero, en kiu la vivo referencas al si mem, absorbante ĉiujn fakultatojn de la animo (intelekto, sento, kaj vero). Dilthey aplikis la metodologian hermeneŭtikon provante atingi interpretaĵojn sistemajn kaj sciencajn situigante ĉiun tekston en ĝian historian kuntekston originan.
Post Dilthey, la disciplino hermeneŭtiko distanciĝis el tiu limiga kaj fundamenta operacio, kaj male etendiĝis ankaŭ al la plumedio kaj al la bazoj de la signifoj mem.
Martin Heidegger
En la 20-a jarcento Martin Heidegger delokis la centran problemon en sia filozofia hermeneŭtiko el la interpreto de tekstoj al la ontologia kompreno, kiun li konsideras kiel rektan “esti-en la-mondo”, neapogitan sur tekstoj aŭ simboloj, kaj do eston pli aŭtentan kaj ne kiel simplan empirian antaŭsupozon por la scio. La hermeneŭtiko fariĝas analizo pri la kondiĉoj de la ekzisto, kaj la heideggera teksto fariĝas esprima mediumo.
Brook Taylor
Brook TAYLOR (naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1685 en Edmonton, Middlesex, mortis la 29-an de decembro 1731 en Londono) estis brita matematikisto.
Hermeneŭtiko
Martin Heidegger
Kvankam Heidegger estas konsiderata inter la plejelstaraj filozofoj de la 20-a jarcento, akraj kritikoj estis adresitaj kontraŭ li de la Skolo de Frankfurto, aparte de Theodor Adorno, kiu taksas "slanga" la lingvaĵon de la heideggera filozofio kaj tial komprenebla nur por tiu, kiu havus familiarecon kun ties "filozofia dialekto".