cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Metafizikaj poetoj
Dum siaj vivoj, ili estis alte taksataj. Tamen dum la fina parto de la 17-aa jarcento literaturaj gustoj ege ŝanĝis, per la influo de Edmund Waller, John Dryden kaj aliaj poetoj, kaj oni komencis preferi pli simplan stilon. Ĝis la 20a jarcento, antologioj de anglalingvaj poemoj enhavis malmultajn metafizikajn poemojn. T. S. Eliot ludis gravan rolon rilate la reeltrovon de la metafizikaj poetoj, kiuj populariĝis.
Metafizika poezio en Pollando
En Pollando metafizikan poezion verkis interalie Mikołaj Sęp Szarzyński. Ĝi tuŝis problemaron de malaperado de la homo, vanecon kaj maldaŭron de la ekzisto, esprimis esperon por saviĝo kaj helpo en Dio, ankaŭ rilatis al tentoj, malforteco kaj pasioj de nuna vivo de la nuntempa homo en la materiala mondo; ĝi esprimas sintenon de la homo disŝirita inter korpeco kaj eterna vivo, kiu konscias tion, kiel devus vivi por atingi savon, sed samptempe ne povas kontraŭstari tentadon de la satano kaj la mondo, en kiu vivas, ne kapablas konkeri siajn malfortaĵojn.
Etila grupo
En ĥemio, etila grupo aŭ etilo estas alkilo derivita de etano (C2H6). C2H6 → C2H5° + H° (etano → etilo + 1 atomo de hidrogeno)
La ° de C2H5° signifas, ke estas radikalo, kies la nomo estas "etilo".
Metafizikaj poetoj
Metafizika poezio en Pollando
Metafizika poezio influis nuntempan lirikon ĉe tiaj verkistoj kiel: Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert, Adam Zagajewski, kaj pastroj-poetoj kiel Karol Wojtyła.
Etila grupo
Ĝi havas la formulon CH3–CH2– kaj estas tre ofte mallongigita Et. "Etil-" estas uzata en la IUPAK-nomenklaturo de organika kemio pri saturita du-karbona fragmento en molekulo, dum la prefikso "et-" estas uzata por indiki la ĉeeston de du karbonaj atomoj en la molekulo.
Etil-kombinaĵoj
La plej vaste praktikata ekzemplo de reago permesanta la kreadon de etil-kombinaĵoj estas tiu de benzeno kun etileno por produkti etilbenzenon, prekursoron de stireno, kiu estas prekursoro de polistireno. En 1999 estis produktitaj ĉirkaŭ 24,7 milionoj da tunoj. Multaj etil-enhavaj komponaĵoj estas generitaj de elektrofilio (emo al elektronoj), t.e. traktado de nukleofiliaj jonoj kun fontoj de Et +. Trietiloksonia tetrafluoroborato [Et 3 O] BF 4 estas tia reakciilo. Pri fortaj bonaj nukleofiliaĵoj estas uzataj malpli elektrofiliaj rekciiloj, kiel etilaj halogenidoj.
Etimologio
La nomo de la grupo (ethyl en angla lingvo) devenas de Etero, la unuenaskita greka elementa dio de la aero (kaj el tiu tempo la ĝenerala termino por iu tre volatila komponaĵo) kaj hȳlē, aludante al "aĵoj". La nomo etyl ("etilo" en esperanta lingvo) estis stampita en 1835 de la sveda kemiisto Jöns Jacob Berzelius.
Flórida (Paranao)
Flórida estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.540 loĝantojn en 2010.
(6448) 1991 CW
(6448) 1991 CW estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Takeŝi Urata elde la "Stacio Oi", de la Nacia Observatorio de Japanio, proksime de Tojota en gubernio Aiĉi.
Cristolțel
Cristolțel [kristolcel] (hungare: Kiskeresztes) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 591 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 533 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1554. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kiskeresztes apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Surduc.
La distrikta vojo DJ110D ligas Cristolțel al Surduc, kies centro situas kvin kilometrojn okcidente. Tie estas la plej proksima fervoja stacio kaj ligo al la nacia vojo DN1H.
Nitrianska Blatnica
Nitrianska Blatnica, hungare Nyitrasárfő [njitraŝArfO] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Nitrianska Blatnica situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 19 km-ojn.
Litoto
Litoto (aŭ pli precize maltroigo) estas stilfiguro, kies vortoj formas esprimon malpli drastan aŭ energian ol la ideo, kiun ĝi esprimu. Ekzemploj estas: "li ne malmulte subtenis min" (fakte li donis grandan subtenon), "Mi vin ne malamas" (fakte mi vin amegas) aŭ "ŝi estas ŝparema" (fakte ŝi estas avara).
66671 Sfasu
66671 Sfasu estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj W. Dan Bruton kaj Michael L. Johnson elde la observatorio de la Ŝtata Universitato Stephen Austin en Nacogdoches (Teksaso, Usono).
Davos Glaris (stacidomo)
Davos Glaris estas fervoja stacidomo en Davos, Svislando.
Argusto
Argusto estas komunumo de Italio.
Hermann Löher
Hermann Löher (1595 en Münstereifel – 12-a de novembro 1678 en Amsterdam) konatiĝis per sia verko kontraŭ la persekutado de sorĉistinoj.
15021 Alexkardon
15021 Alexkardon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Alex Kardon, finaliston en 2003 de la scienca konkurso por lernanto de lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search, pro lia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la South Side High School de Rockville Centre (Nov-Jorkio, Usono).
Slatina (distrikto Litoměřice)
Slatina (Slatjina) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem, troviĝanta proksimume 3 km norde de Libochovice ĉe orienta piedo de la monteto Hazmburk. En la vilaĝo loĝas.
La vilaĝo havas historie tre apartan bazplanon; mastrumkonstruaĵoj, precipe garbejoj estis dislokigitaj amasigitaj en rondo ĉirkaŭ la vilaĝo mem. Kaŭzo estis defendo de la vilaĝo. La vilaĝo situas proksime de ruino de burgo Hazmburk, kiu ja estis en mezepoko neniam konkerita, sed multfoje sieĝata. Tra la regiono ankaŭ pli poste sufiĉe ofte ruliĝis soldataroj.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1057.
Natria formiato
Natria formiato, formiato de natrio aŭ HCOONa estas natria salo de formiata acido, kiu estas komerce disponebla kiel blanka hidroskopa pulvoro. Ĝi uzatas kiel nutro-aldonaĵo kaj en pluraj tinkturoj kaj presprocezoj.
En laboratorio ĝi agas kiel bugragento por fortaj mineralaj acidoj por plialtigi ĝian pH kaj kiel malglaciigagento. En struktura biologio, natria formiato uzatas kiel kriogenika protektanto por eksperimentoj kun ikso-radia difrakto sur proteinaj kristaloj, kiuj kutime okazas sub temperaturo je 100K por malpliigi la efektojn de la radia danĝero.
Majeŭtiko
La majeŭtiko, de la antikva greka lingvo μαιευτική per analogeco kun la greka mitologia plejado Maio kiu prizorgas la akuŝojn, estas tekniko kiu konsistas je bone demandi personon por ke ŝi eksprimas (akuŝas) siajn konojn. La invento datiĝas de 4-a jarcento a.K. kaj estas atribuita al la filizofo Sokrato, (Sokrata metodo), fare referencon la Teeto de Platono. Sokrato uzas ironion (Sokrata ironio) por ke la interparolantoj komprenas ke tio ke ili kredis scii estas nur kredo. Kontraŭe la ironion, la majeŭtiko apogas sin sur teorio de la rememoro por ke la forgesaj konoj reekaperas de antaŭaj vivoj.
Prezentadoj per Sokrato
La unua Platona teksto (en la kronologia ordo) en kiu la koncepto de majeŭtiko estas kunligita al la persono de Sokrato estas la Simpozio (la bankedo de Platono). Sokrato, kiu repetas la diroj de la greka sacerdotino Diotima, asertas ke la animo de ĉiu homo gravedas kaj deziras akuŝi. Nu, tiu akuŝo povas nur fariĝi en beleco, laŭ Diotima. Tio estas la rolo de la filozofo por akuŝigi animojn en beleco, naski belajn diskursojn kaj belajn verkojn.
La dua fundamenta teksto por kompreni majeŭtikon ĉe Sokrato estas la Teeto de Platono. En tiu verko, Sokrato prezentiĝas kiel akuŝisto de mensoj, male al Pitagoro, ne kiel saĝulo, sed kiel homo ŝatanta saĝecon.
Hipalago
Hipalago estas stilfiguro atribuanta al ideo kvalifikon, kiu laŭ preciza logiko konvenas ne al ĝi, sed al proksima ideo alia. Ekzemplo estas: "Bruselo obstine rifuzis subtenon" (fakte ne tiu ĉi urbo sed la politikistoj respektive oficistoj de Eŭropa Unio, kiuj "sidas" en Bruselo rifuzis subtenon).
Birdo de feliĉo
Birdo de feliĉo (Птица счастья) estas tradicia ludilo farita el ligno, de norda Rusio, ĉizita en formo de birdo. Ĝi estis kreita de Pomoroj, nome la loĝantoj de la marbordoj de la Blanka kaj Barenca Maroj. La Birdo de feliĉo estas farita sen gluo aŭ aliaj fiksiloj, ĉizante maldikajn petalojn por flugiloj kaj vosto de la birdo kaj poste uzante specialan metodon por etendi kaj kurbigi ilin, ankaŭ troveblan en aliaj produktoj de nordrusia artmetio. La amuleto estas kutime farita el pino, abio, piceo, aŭ siberia cedro. Ĝi estas pendita ene de domo, gardante la familiajn fajrujon kaj bonfarton.
Lignoĉipsa birdo estas skulptita lignopeco kun maldikaj ondumantaj plumaroj en la flugiloj. La plumaro kaj vosto de ĉi tiuj birdoj estas kutime faritaj el dispecigita pino, tial la birdoj estis nomitaj "lignoĉipsoj". La devena loko de la ligna ludilo en la formo de birdo estas la Arĥangelska regiono. Ĝi estas ankaŭ nomata "Pomor kolombo".
Laŭ legendoj lignoĉipsa birdo alportas multajn profitojn al la domo. Krome, ĉi tiu birdo estas la simbolo de la suno. La birdo estis pendigita en la domo kiel gardisto de la fajrujo kaj bonfarto. Tiuj birdoj kutime pendis en preskaŭ ĉiuj hejmoj de kamparanoj en la angulo de ikonoj, super la manĝoĉambra tablo, kontraŭ la rusa forno aŭ super infana lulilo. Movataj de varma aero, ili rondiris en cirklo.
Legendo pri Birdo de feliĉo
Subite la ĉasisto rimarkis lignereton, kiu brilis en la fajro. Rideto lumigis lian vizaĝon; kaj li sciis kiel helpi al sia filo. La ĉasisto laboris la tutan nokton. Li ĉizis birdon el ligno, faris lignoĉipsojn, ornamis ilin per freto. Li pendigis la birdon super la lito de sia filo, kaj la birdo subite venis al vivo: ĝi komencis turniĝi kaj moviĝi en la varma aero kiu venis el la forno. La knabo vekiĝis, ridetis kaj ekkriis: "Nu, jen la suno!"
L'âge d'or
L'âge d'or (Orepoko) estas franca filmo de la movado superrealismo de 1930 reĝisorita de la kinisto Luis Buñuel kun scenaro de Buñuel kaj Salvador Dalí. ​
La fakto ke tiu dua filmo estis verkita kaj filmita kiam Buñuel jam formis parton de la superrealisma grupo de Parizo estas reale grava por kuntekstigi ĝin kiel superrealisma verko por povi aprezi plene ties tutan valoron. La filmo estas superrealisma ne nur en la ekstera formo, sed en la diversaj scenoj, en la kortuŝaj bildoj kiuj frapas la spektantojn en la riskaj asocioj kaj metaforoj. Krome la filmo estas esence superrealisma verko pro sia enhavo, nome historio de pasia amo kiu klopodas rompi la barierojn kiuj oni metas al tio, la limojn. Krome estas fono de ribelo, revolucio kaj pridemandado al la moralaj kaj sociaj normoj tre evidenta.
Oni povas konsideri la filmon kiel metaforo de la propra superrealisma grupo, pro ties maniero kompreni la vivon kaj la homajn rilatojn, pro la neceso esti kohera kun la ĉefaj propraj moralaj principoj, spite la normojn de konvenciaj kondutoj: la civila hierarkio, la pastraro, la kondutonormoj, la povo de la aristokratio, la bona edukado, la ekvilibro, la mezuro de la propraj instintoj, la memkontrolo kaj definitive la hegemonio de tio racia super tio instinta, en ĉiuj aspektoj de la vivo de la persono.
La du ĉefaj temaj linioj estas la amo kaj la deziro (sekso kaj frustracio) kaj, aliflanke, la klopodoj de tiuj du amantoj reveni al Orepoko, tio estas, elrompi disde la burĝa socio sidita sur la tradiciaj pilieroj de la socia hierarkio kaj la pastraro kio malhelpas la individuon esti ĝi mem. Aliaj subtemoj estas violento, eklezia hierarkio (sceno de episkopaj skeletoj), dekadenco kaj putriĝo, Sade (identigita kun Kristo), malfacilo komunikiĝi inter homoj (kaj en paro kaj en ĉiutagaĵoj), absurda humuro ktp.
Florestópolis
Florestópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 11.220 loĝantojn en 2010.
Tihău
Tihău [tihəu] (hungare:Tihó) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Jibou. En 1910 ĝi havis 789 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 113 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1336. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Surduc.
Jongleo
La Imperiestro Jongle (永樂) (n. la - m. la ), naskita nomo Ĝu Di, estis la tria imperiestro de la Dinastio Ming de Ĉinio de 1402 ĝis 1424. Lia nomo Jongle signifas "Porĉiama Feliĉo".
Kantono Limoges-La Bastide
La kantono Limoges-La Bastide (france canton de Limoges-La Bastide) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Limoĝo.
Jongleo
Li estis la Princo de Jan (燕王), posedante armean bazon en Bejping (Běipíng). Li iĝis konata kiel Ĉengzu (Chengzu) de Ming. Li iĝis imperiestro per planado uzurpi la tronon kiu estis kontraŭ la deziroj de imperiestro Hongŭu (Hóngwǔ).
(16558) 1991 VQ2
(16558) 1991 VQ2 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kantono Limoges-La Bastide
Komunumoj
Nur apartenas al la kantono Limoges-La Bastide la jena franca komunumo :
Jongleo
Li translokigis la ĉefurbon de Nankino (Nanjing) ĝis Pekino (Beijing) kie ĝi situis en la sekvantaj generacioj, kaj konstruita la Malpermesita Urbo tie. Post ĝia kadukeco kaj neuzado dum la Juan-dinastio kaj la regado de Hongŭu, la Imperiestro Jongle riparis kaj malfermis la Grandan Kanalon de Ĉinio kaj fondis la novan ĉefurbon de Pekino (Beijing) en la nordo kun stabila fluo de varoj kaj sudaj nutrovaroj. Li komisiis la plej multajn el la esploradaj mar-vojaĝoj de Ĉeng He. Dum lia regado la monumenta Enciklopedio de Jongle estis kompletigita.
Llanos de Olivenza
Vilaĝoj
Tiu distrikto estas formata de 11 vilaĝoj kaj 6 malgrandaj entoj, ankaŭ ligataj al la portugala deveno, ĉar en la najbara lando la loĝantaro ne estas tiom koncentrita en grandaj vilaĝoj, sed pli disaj enkampare. La vilaĝoj estas la jenaj:
Jongleo
Jongle estas entombigita en la Kangling tombo, la centra kaj plej granda Ming-dinastia maŭzoleo.
Kantono Limoges-La Bastide
Komunumoj
(1) fragmento de komunumo.
Bogd Ĥan Uul
Bogd Ĥan Uul (mongole Богд хан уул) estas monto en Mongolio ekster la landa ĉefurbo, Ulanbatoro, el 3000 metroj alta. Ĝi, kune kun la aliaj sanktaj montoj de Mongolio, Burĥan Ĥaldun kaj Otgon Tenger, estis aldonita al la Monda heredaĵo de Unesko la 6-an de aŭgusto 1996 en la Kultura kategorio.
Saenzpenja Esperanto-Klubo
Saenzpenja Esperanto-Klubo (SEK) estas Esperanto-Klubo en la urbo Presidencia Roque Sáenz Peña de Argentino. Ĝi estis fondita en 1989.
Unuaj kontaktoj
En la jaro 1946 prof. Milos Brunclink ekinstruis Esperanton al siaj gelernantoj de ĉeĥa lingvo en ĉeĥoslovaka asocio de Presidencia Roque Sáenz Peña. http://es.wikipedia.org/wiki/Presidencia_Roque_S%C3%A1enz_Pe%C3%B1a Subite li devis forlasi Argentinon pro morto de sia edzino en Ĉeĥio kaj la E-kurso ne finiĝis. En tiu kurso ĉeestis Juanita Calaba.
Jarojn poste, en la 70aj jaroj, fama prof. Tibor Sekelj vizitis la urbon kaj precipe jugoslavojn kaj parolis pri Esperanto tra loka Radio LT16.
Unua sukcesa E-Kurso kaj la 49-a Argentina Kongreso de Esperanto
En la jaro 1987 Oscar Ostojic kontaktis instruiston Francisco L. Veuthey en najbara urbo Quitilipi, kie jam oni instruis Esperanton. Interkonsente ili organizis E-kurson fare de Veuthey en saenzpenja Jugoslava Societo de marto ĝis decembro 1988.
La entuziasmaj E-lernantoj tuj ekagadis favore al Esperanto kaj Argentina E-Ligo invitis la grupon organizi Argentinan Kongreson en la sekvanta jaro. Tuj oni starigis Lokan Kongresan Komitaton kaj komenciĝis la laboro por la 49-a Argentina Kongreso de Esperanto, i.a. menciindas jenajn unuajn LKK-anojn: Mariano Marinoff, Néstor Casanova, Mary Carrasco, Oscar Ostojic, Rubén Diaconu Tkachenco kaj Edgardo Sánchez, sub la ĝenerala kunordigado de prof. Veuthey.
En marto 1989 komenciĝis nova kurso kaj la gelernantoj alproksimiĝis al la LKK: María Berna Morzán, Alicia Aranda, Juanita Calaba de Schafheutle, Erica Frias, Carlos Ortiz kaj Marisa Petris.
Postkongresa kurso
Post okazigo de la kongreso, ekde aŭgusto ĝis decembro 1989, Maria Berna Morzán ebligis E-kurson gvidita de Francisco Veuthey ĉe la tiama Mezlernejo ENET n-ro 2 “Gregoria Matorras de San Martín”. Dum tiu E-kurso kaj rezulte de la sukcesa disvastigo kaj progreso de Esperanto en la urbo, estis decido fondi E-klubon.
Estis fondita SEK
La 20-an de aŭgusto 1989 estis oficiale fondita SEK, Saenzpenja Esperanto-Klubo, kultura senprofita asocio. La kunfondintaj ĉeestantoj estis: Francisco L. Veuthey, María Berna Morzán, Alicia Carmen Aranda, Néstor Casanova, Juanita C. de Schafheutle, Carlos Tony Stacul, Erica Frias, Oscar Ostojic, Emilia Simovic, Carlos F. Ortiz, Ana Muñoz de Pacheco, Rosita Rodriguez de Dutchen kaj Rubén T. Diaconu Tkachenco.
La celo de la grupo estas uzado kaj disvastigado de la Esperanto en la urbo, starigi kontaktojn kun landaj kaj eksterlandaj E-asocioj, ebligi gastigadon al vizitantaj esperantistoj pere de Pasporta Servo de TEJO.
Pro manko de propra sidejo SEK renkontiĝas ĉe domo de siaj klubanoj aŭ urbaj institucioj kiuj estas E-simpatiantoj.
Unuaj aktivaĵoj
En novembro 1990 SEK eldonis la unuan numeron de SEK-Bulteno, plejparte en la hispana lingvo. Ĝi aperis kiel presita versio de n-ro 1 ĝis n-ro 10 (1995) kaj atingis internacian dissendon. Post longa paŭzo, en 2004 reaperis la n-ro 11 kaj estas eldonata ĝis nun. Presita versio estas dissendata nur al landaj kaj eksterlandaj E-institucioj, sed elektronika versio (PDF) estas internacie dissendata al pli ol 33 landoj. Nuntempaj n-roj troveblas en la retejo www.gazetejo.org.
En januaro 1991, SEK organizis la 3-an Someran Junularan Tendumadon. Dum tiu evento ĉefa atingo estis reaktivado de la landa asocio Argent-EJO, Argentina Esperantista Junulara Organizo. La sukcesa renkontiĝo disvolviĝis en la Tendumejo “El Descanso” kaj ĉeestis ankaŭ brazilanoj el urbo Santa Maria, Brazilo.
Ekde 1991 la E-kursoj estis gviditaj de Rubén T. Diaconu Tkachenco ĉe Jugoslava Asocio. En 1992 SEK organizis la 2-an Interlandan Konferencon pri Instruado, (argentina-brazila), en la Hotelo Gualok, de la 9-a ĝis la 12-a de oktobro, kun elstara ĉeesto de brazilaj kaj argentinaj geesperantistoj, i.a. Symilde kaj Gilbert Ledon, Ivo Sanguinetti, Jorge Abraham. La sekvantan jaron, 1993, la SEK-prezidanto estis invitita de Pedro Ojeda kaj Alicia Cargniel gvidi E-kurson en Resistencia, -provinca ĉefurbo-, kaj tio rezultis en fondiĝo de Resistencia E-Klubo.
Ekde 1994 la E-kursoj en Pres. R. Sáenz Peña estis denove gviditaj ĉe Mezlernejo EET n-ro 23 “Gregoria M. de San Martín” dank´al Berna Morzán, fervora esperantistino kaj estrino de tiu Mezlernejo.
Plej gravaj ĉeestoj kaj partoprenoj de SEK-anoj estis ĉe argentinaj kaj sudbrazilaj E-renkontiĝoj, i. a. en urboj Curitiba, Porto Alegre, Santa Maria, Natal, San Carlos de Bariloche, Córdoba kaj Buenos Aires.
La 52-a Argentina Kongreso de Esperanto
Dum la 51-a Argentina Kongreso de Esperanto okazinta en Boanero Argentina Esperanto-Ligo invitis la membrojn de SEK esti organizantoj de sekvanta kongreso, la 52-a Argentina Kongreso de Esperanto. Tiu kongreso okazis de la 9-a ĝis la 12-a de oktobro 1998 en la Hotelo Gualok kaj estis tre sukcese aŭspiciita de Municipa Registaro, Provinca Subsekretario pri Kulturo, Provinca kaj Nacia Subsekretario pri Kulturo de Buenos Aires kaj Fakultato pri Agroindustrio UNNE, (Universidad Nacional del Nordeste). Krome, ankaŭ pluraj instancoj pri kulturo plene apogis la Kongreson. diversaj institucioj kaj ŝtataj lernejoj, lokaj eksterlandanaj kolektivecoj, kaj Municipa Sekretario pri Turismo ĉeestis la solenan inaŭguron. Indas mencii ke dum programo de Artaj Vesperoj partoprenis la teatra grupo “Septiembre”, la folklora ĉeĥa baleto “Moravanka” de Juanita C. de Schafheutle, kaj la argentina folklora baleto “Urunday”.
SEK-prezidanto en Eŭropo
En 1999, dank´al Fondaĵo Ameriko de Universala Esperanto-Asocio, Rubén Diaconu Tkachenco havis la ŝancon vojaĝi dum tri monatoj en Eŭropo , en (Nederlando, Germanio, Ĉeĥio, Hungario, Belgio kaj Rumanio). Partoprenis, i.a. la 84-an Universalan Kongreson en Berlino, Germanio, la 33-an Konferencon de ILEI en Karlovy Vary, Ĉeĥio kaj eĉ atingis viziti esperantistojn kaj parencojn en Hungario kaj Rumanio. La rakonto pri tiu travivaĵo estis eldonita en la verko "Revo realigita dank' al Esperanto" e-revo.8k.com
Kurso ĉe la Fakultato
Krom la daŭraj kursoj en la Mezlernejo, novembre kaj decembre 2000, prof. Carlos Tony Stacul gvidis E-kurson al siaj lernantoj de portugala lingvo ĉe la tiama Fakultato pri Agroindustrio, nuntempe "Universidad del Chaco Austral" http://www.uncaus.edu.ar/.
Konstantaj kunlaborantoj
Historian materialon pri Esperanto, ekz SEK-Bulteno, troveblas ĉe: lerneja biblioteko n-ro 252 “María M. Nieto de Cabanillas”, municipa biblioteko “Ernesto Sábato ”, municipa Domo de la Kulturo, historia muzeo de la urbo, muzeo de "Unión Checoeslovaca", turisma municipa oficejo, instituto pri lingvoj Ce.Cu.Id. “Jorge Amado”, kvartala komisiono “Oro Blanco”, katolika kapelo “Santa Catalina”, centroj de emerituloj “El Algarrobo” kaj “Antonio Zafra”, A.L.E.A. (Amigos de las Letras y de las Artes), "Prosvita" (asocio de ukrainaj enmigrintoj), "Hristo Botev" (asocio de bulgaraj enmigrintoj), asocio de polaj enmigrintoj, "S.A.D.E." (urba filio de Argentina Societo de Verkistoj).
Historioj pri la placo kaj strato Esperanto
En la jaro 1990 SEK konstatis, ke nek la strato nek la placo havis Oficialan Rezolucion kun la nomo "Esperanto". Estis nur voĉa konsento. SEK tuj reagis ĝis atingo: unue de Rezolucio n-ro 1423/90 por la strato kaj poste ankaŭ Rezolucio n-ro 1485/91 por la placo.
En la jaro 1995, dank' al monhelpo de E-Klubo de Chambery (FR), oni starigis panelojn ĉe la strato. En tiu momento virino loĝanta en alia komenco de la strato ekplendis, dirante ke sia patro jam delonge atingis nomon por tiu strato. Temis pri nomo de iu katolika pastro kiu multe laboris en la urbo kaj oni donis tiun nomon al la strato 122. Oni klarigis al ŝi pri la nevola ago, ĉar la esperantistoj vere pensis ke tiu strato ne havis nomon. Tamen, ŝi sukcesis ke la Registaro redonu la unuan nomon “Padre Contardi”, tiu de la jaro 1963, kaj transdonis la nomon "Esperanto" al alia strato, t.e. "avenuo n-ro 103 inter 126 kaj 148" en la kvartalo "Sarmiento", laŭ Rezolucio n-ro 1795/95. Tie SEK starigis panelojn, por anonci la nomon de la strato. Jarojn poste tiu avenuo atingis staton kiel bulvardon.
Bulvardo Esperanto
La placo Esperanto. Post atingo de la Rezolucio, en la jaro 1992 SEK starigis monoliton kun bronza tabulo, kies foto aperas en la libro de Universala Esperanto-Asocio "Monumente pri Esperanto". En 2000, kadre de renovigo de la placo, estis detruita la monolito. Bonŝance, la urbestro mem decidis plenumi la taskon pri renovigo de la placo, kaj la 12-an de oktobro 2001, formale kaj oficiale oni reinaŭguris la Placon Esperanto. La renovigo temis pri nova trotuaro ĉirkaŭ la placo, nova sistemo de lumigo, kaj nova tabulo kun la nomo Esperanto. SEK-anoj kaj simpatiantoj fiere portantaj la verdan E-standardon diskonigis al la ĝenerala publiko pri la graveco de la internacia lingvo Esperanto. Fotografiaĵoj pri la evento aperis en provincaj ĵurnaloj kaj en internacia revuo Esperanto de UEA. La 1-a de junio 2007 estis inaŭgurita nova panelo kun la nomo de la placo kaj dum festaj tagoj oni hisas nacian kaj Esperantan flagojn.
Departemento Kouffo
Kouffo aŭ Couffo estas unu el la dek du departementoj de Benino. Kouffo randiras la landon de Togo kaj la departementoj de Mono, Zou kaj Atlantique. Ekde 2008, la ĉefurbo de la departemento estis Aplahoué. La departemento de Kouffo estis kreita en 1999 kiam ĝi estis fendita de de Mono Departemento.
Saenzpenja Esperanto-Klubo
La 2-a Renkontiĝo de Esperanto en Presidencia Roque Sáenz Peña kaj E-kurso 2009
De la 1-a ĝis la 3-a de majo 2009 okazis la 2-a Renkontiĝo de Esperanto de Centraj Ĉakanaj Geesperantistoj. La aranĝo estis organizita de Saenzpenja Esperanto-Klubo (SEK), helpita de gelernantoj de E-Kurso kaj simpatiantoj de Esperanto de la urbo. Tre grava estis la aŭspicio de Instituto Ce. Cu. Id. (Centro Cultural de Idiomas “Jorge Amado”), kies komforta sidejo estis loko por okazigo de la evento. Krome, estis aŭspicio de Argentina E-Ligo kun persona ĉeesto kaj partopreno de ĝia prezidantino, (Silvia Rottenberg), el Bonaero. Dudeko da ĉeestantoj, la plimulto lokaj kaj provincaj geesperantistoj, sukcese partoprenis la pli ol 13 horoj da programo.
Departemento Kouffo
Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 745,328, kun 348,574 viroj kaj 396,754 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 27.80%. La totala labora forto en la departemento estis 208,974, de kiu 52.60% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 68.60%.
Saenzpenja Esperanto-Klubo
La 2-a Renkontiĝo de Esperanto en Presidencia Roque Sáenz Peña kaj E-kurso 2009
E-Kurso: La 11-an de aŭgusto de 2009 finiĝis Progresiga E-kurso de Esperanto gvidita de Rubén T. Diaconu Tkachenco. Ĝi okazis ĉiumarde ekde la 7-a de aprilo en la sidejo de Ce. Cu. Id. Centro Cultural de Idiomas “Jorge Amado”.
Departemento Kouffo
Loĝlokoj
Aplahoué estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Djakotomey, Dogbo-Tota, Klouékanmè, Lalo kaj Toviklin.
Saenzpenja Esperanto-Klubo
La 2-a Renkontiĝo de Esperanto en Presidencia Roque Sáenz Peña kaj E-kurso 2009
En la jaro 2012, kadre de la centjariĝo de la urbo, SEK eldonis hispanlingvan verketon "El Idioma Esperanto en la Ciudad Termal". Ĝi priskribas la historion kaj disvolviĝon de Esperanto en la regiono kaj per fotografioj bildigas E-aktivadon dum pli ol 20 jaroj.
Departemento Kouffo
Administracia divido
Kouffo estas sudividita en ses communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Aplahoué, Djakotomey, Klouékanmè, Lalo, Toviklin kaj Dogbo-Tota.
Saenzpenja Esperanto-Klubo
La 2-a Renkontiĝo de Esperanto en Presidencia Roque Sáenz Peña kaj E-kurso 2009
En oktobro 2013 SEK aktive partoprenis la 55-an Argentinan Kongreson de Esperanto en urbo Villa Carlos Paz (Córdoba) kaj ene de la argentina E-movado formale prezentis la verkon "El Idioma Esperanto en la Ciudad Termal".
La 99-a Universala Kongreso de Esperanto
SEK aktive partoprenis ene de la 99-a UK en Bonaero de la 26 de julio ĝis la 2 de aŭgusto 2014: 1) per budo en la Movada Foiro, kaj 2) pere de prelego "Esperanto en la urbo Saenz Peña" kun bunta prezentado de fotografioj pri la urbo kaj la historio de SEK.
Esche (rivero)
La rivero Esche (germane: Esch) estas 46 km longa maldekstra alfluanto de la rivero Mozelo en la departemento Meuse en la franca regiono Loreno. Ĝia akvokolekta bazeno havas surfacon de 239 km². La Esche havas sian fonton en la lagodistrikto apud Jouy-sous-les-Côtes ĉe Geville. Ĝi enfluas la Mozelon ĉe la limo inter Blénod-lès-Pont-à-Mousson kaj Pont-à-Mousson.
András Keczer
András Keczer [andrAŝ kecer], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Keczer András Zoltán estas hungara aktoro, teatrestro.
András Keczer naskiĝis la en Nagyszénás.
Biografio
András Keczer laboris ĉe teatroj ekde 1955 (ekzemple li estis helporeĝisoro). Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1971, poste plian diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1988. Ekde 1956 li laboris en Teatro Jókai (Békéscsaba) (li havis postenon kaj li ricevis ankaŭ rolojn). Inter 1980 kaj 1990 li estis en la sama teatro teatrestro. Li ricevis premion en 1983. Li edziĝis en 1962.
NGC 501
NGC 501 (aliaj indikoj — PGC 5082, ZWG 502.62, NPM1G +33.0044) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Apeldoorn
Apeldoorn (esperantigite: Apeldorno) estas grandurbo kaj universitata urbo (ekde 1968) en Nederlando, sur la en la provinco Gelderland. Ĝi havas areon de 340 km² kaj pro tio estas unu el la plej grandaj municipoj de Nederlando. Granda parto de la kampara areo estas karakterizata de multe da naturo. La tuta okcidenta parto de la municipo estas parto de Veluwe, kun sur morenmuroj situantaj arbaroj kaj erikejoj. La plej alta monteto en la ĉirkaŭaĵo estas la, kiu altas 107,1 metrojn. La plej alta monteto de Veluwe altas 110 metrojn, apud Rheden).
Geografio
Apeldoorn etendiĝas sur ebenaĵo en la mezo de la lando. La urbo estas nodo de fervojoj kaj aŭtovojo estas tre proksima.
Historio
Apeldoorn menciiĝis unuafoje en 793, kiel Appoldro. En la 17-a jarcento konstruiĝis grava ĉaskastelo de la reĝa familio. En la 19-a jarcento la urbo evoluis multe. Reĝino Wilhelmina mortis en Loo palaco la 28-an de novembro 1962. En 2009 atako okazis kontraŭ la reĝa familio, 8 homoj mortis.
Gravaj sportaj eventoj
Retplikbala (volejbla) matĉoj: la klubo Dynamo estas unu el la plej sukcesplenaj de Nederlando.
Vetbiciklado okazanta dum la naskiĝtago de la reĝo je la fino de aprilo, de biciklista asocio de Adelaar (la aglo.).
Kvartaga promenado.
Mezvintra maratona kuro.
Urboj kaj vilaĝoj
La municipo Apeldoorn konstistas el: Apeldoorn, Beekbergen, Hoenderloo, Loenen, Klarenbeek (parte), Oosterhuizen, Hoog Soeren, Lieren, Uddel.
Partneraj urboj
Apeldoorn havas ĝemeliĝajn rilatojn kun:
Esperanto en Apeldoorn
En Apeldoorn estas esperantoklubo kun la nomo Esperantokring Oost-Veluwe. Ĝi konsistas el dek unu anoj, 5 de ekster Apeldoorn. La esperantoklubo kunvenas unu fojon en la monato, hejme ĉe anoj en Apeldoorn. La esperantoklubo estas regiona sekcio de Esperanto Nederland, kiu siavice estas Asocia Membro de Universala Esperanto-Asocio. Informoj: Esperanto Nederland aŭ Lokaj informejoj pri Esperanto en UEA-vikio.
Jakob Sprenger
Jakob SPRENGER estis la tria Cifal (1948-1950). Li naskiĝis en 1872 kaj mortis en 1952. En 1887, post iĝis sekretario de Johann Martin Schleyer. Inter 1921 kaj 1935, li eldonadis la volapukan gazeton Nüniel.
Arie de Jong submetis al Albert Sleumer sian planon de reformo de la lingvo Volapuko (1921), kaj kiam tiu reformo estis preta (1929), li submetis la tuton ne plu nur al Sleumer, sed ankaŭ al Sprenger. Sleumer, De Jong kaj Sprenger estis la lasta triopo, kiu gvidis la lingvan evoluon de Volapuk kvazaŭ malgranda Akademio.
Dum la Dua Mondmilito, li estis persekutita de Naziismo. Post la milito li laboris por reorganizi la Volapuk-movadon. En 1950 li ekscifaliĝis.
Tezontepec de Aldama
Tezontepec de Aldama estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tezontepec de Aldama. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13067.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 41909 loĝantojn. El tiuj estis 20523 viroj kaj 21386 virinoj. La komunumo havas surfacon de 120,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2100 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kirchberg an der Iller
Kirchberg an der Iller estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
566 Stereoskopio
566 Stereoskopio  estas granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Paul Götz elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo "Stereoskopia", aludas al la tekniko de stereoskopado, kiu permesas vidi reliefan vidon el du ebenaj bildoj, kaj utilis por la malkovro de novaj asteroidoj.
(13362) 1998 UQ16
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Bolandoz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Batalo de Ardenoj
La Batalo de Ardenoj (en la germana, Ardennenoffensive aŭ Rundstedt-Offensive; en la angla, Battle of the Bulge) estis granda nazia ofensivo de la dua mondmilito, komencita fine de la Dua Mondmilito (16-a de decembro 1944 ĝis 25-a de januaro 1945), tra la densaj arbaroj kaj montaroj de la regiono de Ardenoj de Belgio — kaj pli precize de Valonio, de tie ĝia nomo en franca, Bataille des Ardennes —, Francio kaj Luksemburgio en la Okcidenta Fronto. La Wehrmacht donis al la ofensivo la kodonomon Operaco Wacht am Rhein pere de la patriota germana himno Die Wacht am Rhein (gardostaro ĉe la Rejno).
La usonanoj uzis diversajn nomojn kiel Battle of the Bulge (Batalo de la Sako). La batalo estis difinita milite kiel la Ardennes Counteroffensive ('Kontraŭofensivo de Ardenoj'), kio inkludis kaj la germanan atakon kaj la usonan klopodon por haltigi kaj poste venki super ĝi.
Disvolvigo
La germana ofensivo estis apogita de kelkaj suboperacoj konataj kiel Unternehmen Bodenplatte, Greif, kaj Währung. La intenco de Germanio per tiuj operacoj estis duontranĉi la linion de Aliancanoj komponita de britaj kaj usonaj fortoj, pere de la konkero de Antverpeno kaj poste ensakigi kaj detrui kvar aliancanajn armeojn, devigante la okcidentajn aliancanojn negocadi pactraktaton favore al la potencoj de la Akso. Post tio, Hitlero povus koncentriĝi totale en la Orienta Fronto de la milito.
La ofensivo estis planita ene de tre granda sekreto, minimumigante la trafikon de radio kaj movigante trupojn kaj ekiparon ŝirme de la malhelo. Kvankam la deĉifroj fare de la maŝino Enigma sugestis eblan atakon kaj la spionaro de la usona Tria Armeo antaŭvidis grandan germanan ofensivon, la Aliancanoj estis kaptitaj surprize. Tio okazis parte pro troa memfido de Aliancanoj, priokupo pro siaj propraj ofensivaj planoj kaj fuŝa aera rekognosko.
La surprizo praktike kompleta kontraŭ sekcio malforte defendita de la linio de Aliancanoj okazis pro vetero tre nuba, kio malpermesis la alvenon de aertransportitaj fortoj de Aliancanoj, teorie superaj. Akra rezistado, partikulare ĉirkaŭ la ŝlosila urbo Bastogne, kaj tereno kiu favoris al la defendantoj prokrastis la germanajn antaŭvidojn. La aliancanaj plifortigoj, inklude la Trian Armeon de la generalo Patton, kaj pli bonaj veterkondiĉoj — kio permesis aeratakojn kontraŭ la germanaj fortoj kaj iliaj liverlinioj —, certigis la malsukceson de la germana ofensivo.
Pro tiu malvenko, multaj germanaj spertaj unuoj drame estis malpliigitaj laŭ homoj kaj ekipaĵaro dum la supervivantoj retiriĝis al la defendoj de la linio Sigfrido. Ili perdis 15 652 mortintojn, 41 600 vunditojn, 27 582 prizonulojn aŭ malaperintojn kaj 600 tankojn aŭ atakkanonojn. Ĉe usonanoj, inter kiuj partoprenis ĉirkaŭ 610 000 homoj estis ĉirkaŭ 89 000 perdoj, inklude 19 000 mortintojn, pro kio la batalo de Ardenoj estis la plej granda kaj plej sangelverŝaj el tiuj en kiuj ili luktis en la Dua Mondmilito.
Charlotte Krackow
Charlotte Coelestine KRACKOW (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta la  samloke) estis biografino de la kortego de Vajmaro, Germanujo. Ŝi estis la nevino de Franz Kirms kaj la lasta enloĝantino de la Kirms-Krackow-domo en Vajmaro.
Vivo
Ŝi mortis en 1915 en la aĝo de 90 jaroj. Estante la lasta loĝanto de la Kirms-Krackow-domo ŝi konservis ankaŭ la buŝajn tradiciojn de familio sia kiuj reiris ĝis la regado de dukino Anna Amalia kaj tiel ĝis la tempo de Goeto. Ĉar ŝi ne ordonis iujn ŝanĝojn ĉe al heredita domo nek tuŝis la meblaron el la unua triono de la 19-a jarcento la bidermajra karaktero doma ja restis. Post multaj jaroj ŝi transdonis la domon al la urbo Vajmaro kaj ebligis la perspektivon de instalo de muzeo. Tio realiĝis en 1917 sub la estrado de Eduard Scheidemantel. Ĵus antaŭ ŝia morto la loka pentristo Otto Rasch portretis ŝin olee. Ĝi troviĝas ene en la Kirms-Krackow-domo.
Eduard Scheidemantel estis la unua kiu eldonis rememorojn ŝiajn. Sur la Historia tombejo vajmara estas steleo funebra por ŝi.
3732 Vávra
3732 Vávra estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 27-an de septembro 1984 de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Anton Alfred Vávra, patro de la malkovrintino.
Martin Geffert
Martin GEFFERT estis germana amatora astronomo  naskiĝinta en 1922,  mortinta en 2015 ; unu el la fondintoj de la Observatorio Starkenburg.
Oni ne konfuzu lin kun la germana astronomo Michael Geffert.
Li estis ankaŭ tre bona ludanto de mandolino.
La asteroido 17855 Geffert malkovrita elde la Observatorio de Starkenburg estis nomita en lia honoro.
Obi-Van Kenobi
Obi-Vano "Beno" Kenobio [obi-ŭan-kenobi] (Stel-Militaj datoj: de 57 abJ ĝis O abJ) estas rolulo ludata de Ewan McGregor (epizodoj 1-3) kaj Alec Guinness (epizodoj 4-6) en la film-serio Star Wars. Li estas Ĵedaj-majstro, kiu havas gravan rolon pri la destino de la stelaro.
Naskiĝinta je 57 abJ (antaŭ la batalo de Javino IV), li iĝis lernanto ("padawan") de Kvaj-Gon Ĝin, kiam li estis 13-jara. Kiel la aliaj Ĵedajoj, li batalas per sia blua lumsabro kaj per la "Forto".
Li estas unu el la kvar roluloj (kun Anakin Skajvalker, R2-D2 kaj C-3PO), kiuj aperas en ĉiuj ses epizodoj de la filmserio.
Figuren aus Star Wars
Davos Wiesen (stacidomo)
Davos Wiesen (antaŭe nomita Wiesen) estas fervoja stacidomo en Davos, Svislando.
Denaska metabola malsano
Enzimoj uzataj kiel diagnoziloj
Fenil-ketonurio, kiu kaŭzas mensan malfruiĝon, rezultas el karenco de la enzimo fenilalanina hidroksilazo. Tiu ĉi enzimo partoprenas la transformadon de fenilalanino en tirozinon. En foresto de la enzimo, fenilpiruvata acido (fenilketono) formiĝas anstataŭ tirozino. La fenilpiruvata acido akumuliĝas en la korpo kaj fine aperas en la urino. La sango-testo pri fenilketonurio estas rutina ekzameno ĉe novnaskitaj beboj. Trafitaj beboj devus esti nutrataj per dieto kun malgranda fenilalanina enhavo ĝis ĉ. la unua jaro de vivo. Se oni faras ĉi tion, estas alta probablo, ke ili ne plu suferos.
Verda Partio de Svislando
La Verda Partio de Svislando - germane Grüne - Grüne Partei der Schweiz, france Les Vert-e-s - Parti écologiste suisse, itale I Verdi - Partito ecologista svizzero kaj romanĉe La Verda – Partida ecologica svizra - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Svislando. Ĝi fondiĝis dum decembro 1971, unue kiel loka partio en la urbo Neuchâtel. Dum 1979 unuafoje membro de la verda partio elektiĝis anoj de la Nacia Konsilio de Svislando. Lokaj kaj regionaj verdaj partioj kaj organizaĵoj fondiĝis en multaj urboj kaj kantonoj dum la sekvaj jaroj. Dum 1983, du naciaj verdaj partioj fondiĝis kaj dum pluraj jaroj paralele ekzistis; dum 1990 provo unuigi la du partiojn malsukcesis, sed signifa nombro de la lokaj grupoj de la "Verda Alternativa Partio" membriĝis en la "Federacio de Verdaj Partio", kiu dum 1993 ŝanĝis sian nomon al "Verda Partio de Svislando" kaj plej laste de tiu jaro fakte estas la nacia verda partio. Sur eŭropa nivelo, la partio ekde la jaro 1987 estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
12072 Anupamakotha
12072 Anupamakotha estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Anupama Kotha, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estas lernantino ĉe la C. Leon King High School en Tampa (Florido, Usono).
Departemento Donga
Donga estas unu el la dek du departementoj de Benin; ties ĉefurbo estas Djougou, la kvara plej granda urbo en la lando. La departemento de Donga estis kreita en 1999 kiam ĝi estis fendita de de Atakora Departemento. Donga estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Bassila, Copargo, Djougou Kampara, Djougou Urba kaj Ouaké.
Loĝlokoj
Djougou estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Aledjo-Koura, Aworo, Bassila, Bodi, Copargo, Kolokondé, Ouaké, Patargo, Pélébina, Pénéssoulou kaj Prekete.
Administracia divido
Donga estas sudividita en kvin distriktoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Bassila, Copargo, Djougou Kampara, Djougou Urba kaj Ouaké.
Gábor Szakáts
SZAKÁTS Gábor [saka:ĉ] (Makó, la 17-an de marto 1892 – Budapeŝto, julio de 1937) estis hungara inventisto, inĝeniero.
Li konstruis en aĝo de 9 jaroj vapormaŝinon, funkciantan per lignokarbo. Li studis en la Mekanika Universitato de palatino Jozefo, poste maŝinfakultaton de la Allernejo de Szeged.
Dum la unua mondmilito, la hungara Milita ministerio dungis lin kaj li kreis tie la inventaĵojn. Poste la germana Kriegsministerium depetis lin kaj ekde tiam lia laboris en Eisenach en germanaj fabrikoj. Post la unua mondmilito, li laboris en Krupp-uzinoj de Essen. Dum lia libertempo, li kontaktis la uzinajn gvidantojn per radio (en lia ĝardeno en Mako altis 25-m-a anteno).
Post la milito, li konatiĝis kun aktorino kaj aĉetis teatron, kie la aktorino iĝis primadono. Miklós Horthy (hungara guberniestro) en 1924 nomumis lin al ĉefkonsilisto pro iu agrikultura inventaĵo (iu motora plugilo) kaj ricevis la titolon Moŝto. Tiam Szakáts prezentis planon pri la atendebla onta krizo en la produkta sektoro kaj la tiel estiĝonta senlaboreco. Laŭ lia studaĵo, oni devas redukti la produktajn kostojn per aŭtomatigo.
Li forlasis la laborejon en Germanio komence de la 1930-aj jaroj kaj laboris kelkajn jarojn en Anglio, poste hejmenlokiĝis.
Li trafikis kun okpersona aŭtomobilo, kiun pelis 120-Ĉp-a dizelmotoro, havis 16 mezurajn montrilojn, kuglorezistan glacon kaj grandpovuman reflektoron. La aŭtomobilo pezis 2,4 tunojn kaj grandparte li konstruis. Sur ties flanko pendis surskribo Szakáts-patent.
Li instalis en Makó laboratorion por pluaj inventa laboro. Li agadis en la lastaj jaroj en Budapeŝto, mortis en tuta malriĉeco (oni konfiskis eĉ la aŭtomobilon kaj la vestojn).
Li ricevis laboron ĉefe de germanaj fakuloj, kiuj ofte petis lian konsilon. Se oni invitis lin al Germanio, oni sendis aviadilon por li. Li loĝis en Hungario kaj en eksterlando daŭre en hoteloj.
Lin ofte sekvis spionoj, kiuj prirabis dokumentojn de li.
Liaj plej gravaj inventaĵoj estas en la militistara tekniko, plej konata el inter ili la flamŝprucilo, uzata jam en la unua mondmilito. Tiu inventaĵo ellasis flamantan likvaĵon kaj li estis deklarita pro tiu inventaĵo volis la konsilio de la ambasadoroj (komence de 1920, Parizo) starigi al internacia juĝistaro kiel militkrimulon.
Pluaj inventaĵoj:
Li ankaŭ inventis la kirasrompan kanonon.
Estraro de BEJO
La estraro de Brazila Esperantista Junulara Organizo estas la plej alta gvida organo de BEJO, elektita de la membroasembleo. Laŭstatute la BEJO-estraro konsistas el prezidanto, ĝenerala sekretario, kasisto kaj vicprezidanto (ankaŭ estas fiska konsilantoj kaj foje grupoj kreitaj por specifaj celoj). La Estraro elektiĝas je la membroasembleo dum BEJK ĉiu para jaro.
Nuntempa BEJO-estraro (2020-2022)
La estraro elektita okaze de la 1-a Brazila Reta Esperantista Junulara Kongreso por la oficperiodo 2020-2022:
Johannes Itten
Johannes ITTEN (naskiĝinta la en Wachseldorn, mortinta la  en Zuriko) estis svisa pentristo, arta teoriulo, artpedagogo kaj grava ano de Bauhaus. Li apartenis al la Zurika skolo de konkreta arto elpensante la teorion pri farbaj tipoj.
Vivo
En 1904 Itten eniris la porinstruistan seminarion en Münchenbuchsee-Hofwil kie lia muzika talento ege apogitis. Li iĝis mallongan tempon bazlerneja instruisto en la berna vilaĝo Schwarzenburg. En 1909 eblis por li frekventi la Altlernejon de belaj artoj en Ĝenevo de kie li revenis jam en 1910 al Bern. Tie li akiris la diplomon de gimnazia instruisto. Post pluraj vojaĝoj i.a. al Parizo kaj Munkeno Itten ekigis studon de arto ĉe la akademio de Stuttgart ĉe Adolf Hölzel kaj evoluigis abstraktan kaj geometrian artistan lingvon. En 1916 li translokiĝis Vienon kie li gvidis privatan artolernejon kaj ekkonis Alma Mahler kaj Walter Gropius. En ties rondoj vekiĝis intereso lia pri hinda kaj malproksimorienta filozofioj.
Kiam li vokitis en 1919 Vajmaron je la Bauhaus-lernejo li en la antaŭkursoj naskis grandan parton de siaj doktrinoj pri formoj kaj koloroj. Itten reklamadis por la Mazdaznan religio novzaratuŝtrisma kio malplaĉis al multaj kaj finfine respondis pri demisiiĝo en 1922. Inter 1923 kaj 1926 li docentis ĉe la Mazdaznan-komunumo en Herrliberg kaj okupiĝis pri teksado kaj tapiŝofaro. Inter 1926-34 li altlernejestris en Berlino kaj en 1932-38 ĉe Supera faklernejo pri tekstilaj arto en Krefeld. Ambaŭ lernejoj devis fermiĝis laŭ ordono dela nazioj kiuj taksis la aĵojn de Itten degenerita arto. Itten krome gvidis ekde1943 la tekstilfaklernejon kaj inter 1952-56 Muzeon Rietberg en Zürich-Enge. Ekspozicio reenspektanta ĉe Artodomo Zuriko en 1964 kaj partopreno ĉe Venecia Bienalo en 1966 kreskigis famon lian.
Graveco
Itten kiel pentristo kaj artpedagogo ege kuninfluis la modernan arton. Krom verkaro stile ege multspeca li ankaŭ postlasis multon da teoriaj skribaĵoj kaj taglibroj. En Darmstadt li iĝis honora doktoro ĉe la Teknika altlernejo. Li nuptis en 1919 Hildegard Anbelang kaj en 1939 Anneliese Schlösser.
Csikéria
Csikéria (ĉikEria), kroate Čikerija estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Bácsalmás.
Johannes Itten
Fonto
Bucher, Annemarie: "Itten, Johannes", ĉe: Historisches Lexikon der Schweiz, (tie ĉi interrete)
Csikéria
Situo
Csikéria situas sur ebenaĵo, laŭ la serba landlimo (sen limpasejo), laŭ traira flankovojo.
Hellevoetsluis
Hellevoetsluis estas loko kaj municipo sur insularo Voorne-Putten en la nederlanda provinco Sud-Holando (Zuid-Holland). El ĝia areo de 46,11 km² preskaŭ triono (14,22 km²) estas akva.
Csikéria
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon, nur en la urboj vivis hungaroj. Poste la kampoj apartenis al Szabadka. Senfina vico de farmoj formiĝis, ĉar oni ne povis kulturi la kampojn el la urbo. Alvenis ankaŭ diversaj sudslavoj kaj ankaŭ germanoj. Fine de la 19-a jarcento la fervojo inter Baja kaj Szabadka atingis la tieajn farmojn. Inter 1918-1921 la serboj okupis la regionon, kiu estis aparta respubliko. Ekde 1920 la komunumo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara. En 1924 oni fondis la vilaĝon el la farmoj. La fervojo funkciis inter Baja-Csikéria ĝis 1960.
Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de germanoj kaj kroatoj, lernejo, infanĝardeno, kuracejo, dentokuracejo, infanhelpa servo, zorgado pri farmoj.
Famuloj
En Csikéria naskiĝis instruisto Mihály Bácskai.
Kantono Limoges-Landouge
La kantono Limoges-Landouge (france canton de Limoges-Landouge) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Limoĝo.