cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mortintotuko de Torino
La radiokarbona datado de 1988
En konferenco en 1986 sep laboratorioj pri radiokarbona datado proponis, apliki la relative novan akcelilan masspektroskopion por la radiokarbon-datado de la mortintotuko. Tiu metodo bezonas nur kelkajn miligramojn de la specimeno anstataŭ la 1–2 gramoj bezonataj en la mezurado de radioaktiva diseriĝo. Jam en 1983 ili pruvis per tukoj de dokumentitaj aĝoj, ke la metodo funkcias kaj estas fidinda. La laboratorioj sub gvido de la British Museum (Brita Muzeo) ankaŭ proponis detalan protokolon, kiel eviti erarojn kaj dubojn, ekzemple erarojn pro malpuraĵoj aŭ nereprezenteco de la specimenoj aŭ dubojn pri statistiko aŭ suspekton pri fraŭdo ktp.
En 1988 la katolika eklezio akceptis la proponon kaj komisiis tri el la laboratorioj (Universitato de Oksfordo, Universitato de Arizona, Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko). Profesoro Tite de la Brita Muzeo kunordigis ĉion. La protokolo estis strikte obeata kaj ĉio estis zorge dokumentata. Paralele la laboratorioj ankaŭ esploris tri tukojn kun dokumentitaj aĝoj, du el la mezepoko kaj unu el inter la jaroj –100 kaj +100. La tri esplorgrupoj raportis, ke la mortintotuko estis farata inter la jaroj 1260 kaj 1390 kun la plej verŝajna mezumo 1325. Tio tute kongruas kun la komenco de ĝia dokumentita historio. Ĝi elkludas la teorion pri la antikva origino. De tiam la katolika eklezio konsideras, ke la tuko estas "ikono", inda je adorado, sed ne relikvo de la tempo de Jesuo. Inter sciencistoj estas vaste akceptite, ke tiu radiokarbona datado liveris definitivan rezulton pri la aĝo de la mortintotuko.
Tamen ankaŭ estas kritiko pri la cirkonstancoj, kiuj antaŭis kaj akompanis kaj sekvis la datadon radiokarbonan. Tiun kritikon detale priskribas la citita esperantlingva verko “La Mortotuko de Torino – la neebla objekto” de A. Cherpillod, en kiu la aŭtoro obĵetas pri la procedoj, ekscitante dubojn pri la seriozeco kaj nepartieco de sektoroj esplorantaj kaj pri la taŭgeco de la specimenaj tukeroj prenitaj de lokoj tro malpurigitaj, la eventoj historiaj kaj devotecaj.
Krome en esea esploro “Alla scoperta della Sindone” de la sindonologo (esploristino pri la Mortintotuko), Emanuela Marinelli dokumentas ke “en la priscienca literaturo notiĝas impresaj kazoj de datadoj “nekoheraj”, ĉar “okazis ke modernaj materialoj rezultis antikvaj je pluraj miloj da jaroj, sed ankaŭ ke specimenoj plurjarcente antikvaj kaj eĉ plurmile rezultis aktualaj aŭ eĉ estontaj”, Kaj ŝi ekzemplas per egipta mumio de la Manĉestra muzeo, kiu liveris datojn malsamajn de la ostoj ol tiuj de la bendoj: tiuj lastaj “riveliĝis” je la unua provo pli malantikvaj ol la ostoj je 600-1000 jaroj, je la dua denove pli junaj je 240-460 jaroj. Ne nur. Ĉe la laboratorio de Zuriko, lina tablotuko aktuala (apartenanta al la bopatrino de la direktoro de la analiza laboratorio) rezultis farita per materialo de la deksesa jarcento. Laŭ la laboratorio Oksforda, krome, surŝtonaj pentraĵoj rezultis malnovaj je 350 jaroj dum ili estis pentritaj nur 11 jarojn antaŭe. Sed tiaj metiaj eraroj estis bone konataj jam dum la propono de la protokolo en 1986. Ilis estis evitataj per la procedoj en la datado de 1988.
Argumentoj por la aŭtenteco de la bildo
Malgraŭ la klaraj rezultoj de la datado per karbono-14, ekde la datado komenciĝis en kelkaj sektoroj novaj polemikoj pri la cirkonstancoj kaj valoro de la procedoj (vidu detalojn en la libro de André Cherpillod ). Pro tiuj, multaj pridubis la tiamajn mezurojn kaj ne akceptis la rezulton.
Krom tiu mezurado, la favorantoj de la vereco de la mortintotuko bazas sin sur aliaj esploroj faritaj laŭ pluraj sciencaj kaj historiaj fakoj. Inter ili unu estis trovado de polenoj de plantoj, kiuj kreskis nur tie, kie Jesuo vivis, sed tio ne estas konkludiga; fakte la kredindeco de tiu trovado estas tre malalta: neniu kontrolis la prenadon de la polenoj, kaj la esploristo Max Frei jam ĉefrolis en aliaj fraŭdoj. Aliaj faktoj konsiderataj de favorantoj: teksad-tekniko uzita nur antaŭ la 7-a jarcento, spuroj de sango aŭ malĉeesto de ia ajn spuro de farbo. Laŭ tiuj favorantoj la bildon produktas malhidratigo supraĵa de la fibroj, kaj laŭ ili moderna kemio fakte ne trovas spurojn de farbo en la bildo, eĉ se oni provis diversmaniere (spektroskopio en videbla kaj en ultraviola regionoj per reflekto kaj per fluoresko, per iksoradia spektroskopio kaj infraruĝa radiado, maspektroskopio kaj infraruĝa termografio, radiografio ktp...). Tamen la supozataj esploroj neniam estis faritaj en kontrolataj eksperimentoj kaj la rezultoj ne estis publikigataj en sciencaj revuoj.
La favorantoj de la tezo pri la ĉeesto de krista bildo nomas siajn esplorojn "Sindonologio" (laŭ la itala vorto Sindone). Je septembro 1989 en Parizo kaj je 1993 en Romo sindonologiaj kongresoj disvolviĝis pri la temo. En Romo je la 18-a de junio ĝi rezolucie konkludis, ke la mortintotuko estis aŭtenta kaj ke la viro, kiu estis envolvita en ĝi, se oni uzas saman verŝajnpostulon kiel en prikrima serĉo, estis la tiel nomata Jesuo Kristo.
Same en 2004 usona kemiisto Raymond Rogers analizis ĉeeston de vanilino, kiu estas dumtempa malkomponada produkto de lignino en lino. Li konkludis (1) ke la peco analizita per karbono-14 ne estis unu inter la pecoj mezepoke uzataj por ripari la tukon, kaj (2) ke en la mortintotuko mem vanilino tute malaperis, kio signifas aĝon de eble 3000 jaroj. Sed la vanilin-metodo estis neniam ekzamenata por aliaj datadoj, almenaŭ laŭ publika scio.
En 2009 Barbara Frale komunikis en "I templari e la Sindone di Cristo" (= La Templanoj kaj la Mortintotuko de Kristo), ke sur la Mortintotuka tolaĵo legeblas, helpe de plej modernaj teknikaĵoj, kaŝitaj hebrea skribaĵo kiu, laŭ ŝi, pruvus la antikvecon de la Mortintotuko de Torino. Kiu skribis tiujn hebrean frazeton? "Kiu ajn", obĵetas kritikistoj de la indukto de la itala historiistino. Evidente tiu skribaĵo nek kontraŭas nek subtenas la antikvecon de la objekto esplorita. Asociita profesoro pri “mekanikaj kaj termikaj Mezuroj”, ĉe la Universitato de Padovo (Italio), Giorgio Fanti, al la mortintotuko dediĉis konsistan analizon, prezentitan en 2016. Danke al financado de la padova Ateneo, en kunlaborado kun aliaj italaj universitatoj kaj la Pristatistika Supera Lernejo de Londono, oni pruvis ke la datado per la karbono14 efektigita en 1988 rezultis statistike nefidinda, kontraŭe al la konstatoj de la datadstudoj de 1988. Oni tial difinis, faris kaj utiligis tri alternativajn pordatigajn metodojn, kiuj havigis mezan daton por la mortintotuko de 33 a. K., kun necerteco de de pli/malpli 250. La rezultoj de la tri metodoj estis inter si akordigeblaj nur en la arko de la unua jarcento p.K. (Il Timone n. 141, paĝo 37).
Skeptikaj opinioj
Ĝenerale post la radiokarbona datado la sciencistoj ne multe okupiĝis pri la aŭtenteco de la tuko, kiun ili konsideras mezepoka falsaĵo, unu el la tiamaj kutimaj en la komerco de relikvoj.
Itala esperantisto Luigi Garlaschelli, profesoro de organika kemio en la Universitato de Pavio, publikigis itallingve diversajn studojn skeptikajn pri la vereco de la mortotuko. La 5-an de oktobro 2009 li anoncis ke li faris samgrandan modelon de la Tuko uzante nur mezepokajn metodojn, envolvante volontulon kaj aplikante acidajn pigmentojn, plus aliajn materialojn. La bildo tute aspektis kiel la originalo, krom la modifoj ŝulditaj al la paso de la jarcentoj.
Bibliografio
.
Statistika semantiko
Statistika semantiko estas la studo pri kiel la statistikaj ŝablonoj de vortuzado fare de homoj ebligas supozi tion kion la homoj volas diri, minimume je nivelo sufiĉa por aliro al la informo. Kiel eblas supozi kion vortoj signifas, simple per rigardado al ŝablonoj de vortoj en enormaj kolektoj de teksto? Kiuj estas la limoj al tiu aliro por komprenado de vortoj?
Historio
La esprimo "statistika semantiko" unue estis uzita fare de Warren Weaver (1955) en lia artikolo pri maŝintradukado. Li argumentis ke vorta senta malambiguigo por maŝintradukado devus esti bazita sur la kun-okaza ofteco de la kuntekstaj vortoj proksime de la donita cela vorto. La subesta supozo ke "vorto estas karakterizita per la marko kiun ĝi konservas" estis rekomendita fare de J. R. Firth (1957). Tiu supozo estas konata en lingvistiko kiel la distribua hipotezo. Delavenay (1960) difinis statistikan semantikon kiel statistika studo de signifoj de vortoj kaj ilia frekvenco kaj ordo de ripetiĝo. Laboro de George Furnas kaj aliaj (1983) estas ofte citata kiel fonda kontribuo al statistika semantiko. Frua sukceso en la kampo estis latenta semantika analizo.
Aplikoj de statistika semantiko
Esplorado en statistika semantiko gvidis al vasta aro de algoritmoj kiuj uzas la distribuan hipotezon por malkovri multajn aspektojn de semantiko, per uzado de statistikaj teknikoj por grandaj korpusoj:
Rilataj kampoj
Statistika semantiko fokusas en la signifoj de oftaj vortoj kaj la rilatoj inter oftaj vortoj, male al tekstominado, kiu tendencas fokusiĝi je tutaj dokumentoj, dokumentaj kolektoj, aŭ nomitaj aĵoj (nomoj de homoj, lokoj, organizoj). Statistika semantiko estas subkampo de komputila semantiko, kiu estas subkampo de komputa lingvoscienco kaj komputila lingvistiko.
Multaj el la aplikoj de statistika semantiko (listigitaj pli supre) povas ankaŭ esti traktataj per leksiko-bazitaj algoritmoj, anstataŭe de la korpuso-bazitaj algoritmoj de statistika semantiko. Unu avantaĝo de korpuso-bazitaj algoritmoj estas ke ili tipe ne estas tiel laborintensaj kiel leksiko-bazitaj algoritmoj. Alia avantaĝo estas ke ili estas kutime pli facile adaptigeblaj al novaj lingvoj ol leksiko-bazitaj algoritmoj. Tamen, la plej bona prezento en apliko ofte estas atingata per kombinado de la du aliroj (Turney kaj aliaj, 2003).
Vilmos Izsóf
Vilmos Izsóf [vilmoŝ iĵOf], laŭ hungarlingve kutima nomordo Izsóf Vilmos estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Vilmos Izsóf naskiĝis la  en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Izsóf dum la mezlernejaj jaroj li estis deklamisto, korusano kaj amatora aktoro en sia naskiĝurbo. Li akiris subaktoran statuson en diplomon en Teatro Kisfaludy en 1958. Li diplomiĝis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964. Lia ĉefinstruisto estis Géza Pártos. Li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs), sed post jaro li membriĝis en Nacia Teatro (Budapeŝto), kie li restis ĝismorte. Tamen tiu teatrejo prenis la nomon Teatro Magyar en 2000. Li ofte havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn en 1992 kaj 2005.
Bojt
Bojt estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono Berettyóújfalu. La nomo signifas kvasto, sed verŝajne estas ankaŭ familia nomo.
Situo
Bojt situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el la proksima Biharkeresztes. Debrecen troviĝas je 61 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo en 1208, en 1333 ĝi havis preĝejon. Dum la turkoj Bojt restis viva. La vilaĝo liberiĝis de turkoj en 1692. En 1919 la rumanoj okupis la regionon.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto, vendejoj, klubo de maljunuloj.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas kalvinana preĝejo, kies turo estas 25 m-ojn longa.
Antheny
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ribeirão Vermelho
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Lavras. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Sénye
Sénye [ŝEnje] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót.
Situo
Sénye situas sur deklivoj, fine de sakovojo. Zalaszentgrót troviĝas 9, Hévíz 15, Sümeg 18, Keszthely 19, Pacsa kaj Balatongyörök po 27, Tapolca 28, Zalaegerszeg 29 kilometrojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1251. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Vilaĝservoj estas kulturdomo kaj migra poŝto.
András Fabó
András FABÓ [andrAŝ fabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabó András estis hungara luterana pastro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1864).
András Fabó naskiĝis la  1810 en Hungara reĝlando, en Losonc (nuntempa Lučenec en Slovakio). Li mortis la 1874 en Ősagárd.
Biografio
András Fabó frekventis mezlernejon en en sia naskiĝubo, ĉeflernejon en Pozsony. Komence li estis edukisto ĉe familio de Pál Szontágh, poste li ekinstruis en Losonc en 1833. Post 2 jaroj li iĝis pastro en Ősagárd, kie li okupiĝis ankaŭ pri sciencoj. Li ofte helpis al episkopo József Székács. Luterana lernejo de Pest (urbo) heredis librojn de András Fabó.
Lincos
Lincos (siglo de latina frazo lingua cosmica, kiu signifas "lingvo kosma"), estas konstruita lingvo, unue priskribita de D-ro Hans Freudenthal en sia libro Lincos: Design of a Language for Cosmic Intercourse, Part 1 en 1960. Ĝi estas lingvo, kreita por komprenebli de iu ajn racia ekstertera vivformo, uzate en interstelaj transmisioj. Freudenthal konsideris, ke tia lingvo estus facile komprenita de entoj, nekonantaj iun ajn teranan sintakson aŭ lingvon. Lincos estis kreita por ebligi enkapsuligon de "tuta amaso da nia scio".
Koncepto
La "leksikono" de Lincos, planita por esti dissendata antaŭ iuj ajn aldonaj mesaĝoj, komenciĝas de simpla ensemblo da impulsoj, kiu difinas terminaron pri naturaj nombroj kaj baza aritmetiko (adicio, subtraho, multipliko kaj divido) en duuma sistemo. La konceptoj pri egaleco, komparo, variabloj kaj konstantoj ilustriĝas per serio da ekzemploj. Ilin sekvas propozicia logiko, aroteorio kaj logiko de unua ordo. La sekva parto de leksikono difinas vortaron por priskribi tempon, montrante metodojn por mezuri daŭrojn baze sur momentoj en tempo, kaj rakontas pri pasintaj kaj venontaj eventoj.
La tria sekcio estas probable la plej kompleksa, sed klarigo de tiuj konceptoj kaj lingvo necesas por priskribi konduton kaj interparolon de individuoj. Ĝi rakontas, kiel individuoj interparolas, respondas demandojn, malaprobas, citas aliajn homojn, konas aŭ atendas ion, promesas kaj ludas. La lasta, kvara sekcio priskribas konceptojn pri maso, spaco kaj movo. Tiu sekcio rakontas pri fizikaj karakterizaĵoj de homo kaj la Sunsistemo.
Dua parto da libro estis planita sed neniam skribita. Ĝi havus pliajn kvar sekciojn da leksikono: "Materio", "Tero", "Vivo", kaj "Konduto, parto 2". Aliaj esplorantoj faris siajn etenditajn versiojn de lingvo, ekzemple CosmicOS.
Ekzemploj
Ekzemplo de Lincos el sekcio 3 de la libro de Freudenthal, montranta unu individuon demandi la alian:
Notu ke distingo inter "bone" kaj "malbone" rilate al "vere" kaj "false". 10/4 estas ĝusta demando, do Ver (ĝusta) estus prava respondo, sed pro la komuna denominatoro ne estis trovita, tio ne estis kion Hb volis, do li respondis Mal ("malbone").
Alia ekzemplo, montranta meta-interparolon:
Ĉina fringo
Tiu fringo havas grizan kapon kun pli bruna bridovizaĝo, kaj olivecbrunaj bordoj kaj orelareo, tre bruna dorso kaj pli helbrunaj subaj partoj. La flugilplumoj estas nigraj kun blankaj bordoj kaj estas tre rimarkindaj brilflavaj flugilstrioj kaj ankaŭ ŝultromakuloj. La beko estas dika, konusforma kaj tre hela (helroza); la kruroj ruĝecaj. Junuloj estas pli striecaj kaj kun bruneca kapo anstataŭ griza.
Ili nestumas en arboj aŭ arbustoj; la ino demetas 3-5 ovojn.
Origino de verdaj fringoj
Vidu la artikolon de Dezerta fringo.
Kálmán Gyimesi
Kálmán Gyimesi [djimeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyimesi Kálmán estas hungara operkantisto (baritono). Lia filo estis László Gyimesi (politikisto).
Kálmán Gyimesi naskiĝis la  en Csenger.
Biografio
Kálmán Gyimesi antaŭ la soldatiĝo li laboris, poste li studis de Andor Lendvai en Muzika Altlernejo. Li akiris diplomon en 1962, poste li plulernis jaron en Siena, sed li ankaŭ kantadis en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1990 kaj 2002 li estis ankaŭ municipa deputito. En 1992 li ricevis la titolon "eterna membro de Teatro Szeged". Li kantadis ankaŭ en Aŭstrio, Belgio, Nederlando, Germanio kaj Italio, li ankaŭ instruas kantadon. Li havas edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis plurajn premiojn inter 1969-2008.
Watse Cuperus
Watse Cuperus (naskiĝis en Blija, Frislando, mortis  en Leeuwarden) estis nederlanda verkisto kaj poeto. Lia verko pli konita estas la trilogio La Ora Fadeno (De gouden tried, 1941-1950).
Sub la pseŭdonimo de Bauke van Skeanebûrren, Cuperus skribis en 1931 en la ĵurnalo Het Friesch Dagblad, en kiu tenas sub Fryske Rebryk Us nome de la asocio de la frisoj reformitaj. De 1934 li verkis sub sia propra nomo.
Protestantismo, markita de forta socia devontigo, li havas grandan konon de la homoj kaj ĉiam batalis por egalaj rajtoj por ĉiuj civitanoj.
Cuperus, kiu vivis sian tutan vivon en la vilaĝoj de Blija, Westernijkerk kaj Marrum, kaj mortis de diabeto en 1961 en Leeuwarden.
Sergej Kirov
Sergej Mironoviĉ KIROV, fakte Kostrikov, (Сергей Миронович Киров). Naskiĝis la 27-an de marto 1886 en Urĵum; mortis la 1-an de decembro 1934 en Leningrad) estis fidelulo de Stalin, kiu iĝis partia sekretario en Leningrad post elpotencigo de Trockij kaj liaj fideluloj en 1925.
Post la revolucio Kirov estis tre populara en popolo. Li estis la ĉefa konkuranto de Stalin dum elektoj por la posteno de la partia ĝenerala sekretario en 1934.
Sergej Kirov estis mortpafita en 1934 en Leningrad. La okazo ankoraŭ hodiaŭ ne klaras: unuj suspektas en la fono Stalinon, kiu murdis lin pro lia kreskanta populareco; aliaj skribas pri nepolitika frenezulo (Leonid Nikolajev) aginta pro ĵaluzo (Kirov adultis kun lia edzino).
Post la morto de Kirov kelkaj sovetuniaj urboj kaj baleta grupo en Leningrado surprenis lian nomon (Kirov, Kirovabad, Kirovakan, Kirov-baleto). Krom tio malpli gravaj objektoj (bibliotekoj, kolĥozoj, provinc-distriktoj ka.) portis (kaj kelkaj plu portas) lian nomon.
Stalin prenis la okazon por Granda Purigo, kiu celis la forigon de opoziciantoj, kontraŭuloj de Stalin en la partio, industrio, ekonomio, administrado ktp. Dum la Granda Purigo oni murdis la partiajn gravulojn kiel Zinovjev, Kamenev kaj Buĥarin laŭ falsaj akuzoj.
Malang
Malang estas sur la indonezia insulo Javo la oka urbo laŭ grandeco. Malang situas en la oriento de tiu insulo. La urbon ĉirkaŭas la regionoj Tumpang, Batu, Singosari kaj Turen. La ekonomia krizo ne forte trafis la urbon ĝi do povis evolui preskaŭ sen malhelpo.
Historio
La historio de Malang startis en la 8-a jarcento. En la 17-a jarcento Malang estis aldonita al la regiono Mataram, poste sekvis koloniigo fare de Nederlando. En 1879 Malang estis ligita al la fervoja reto de Ĝavo. Tio donis fortan impulson al la evoluo de industrio.
La kreskanta loĝantaro estis defio por la registaro. La plej grava problemo estis la manko de pageblaj loĝejoj.
Geografio
La areo de Malang ampleksas 124,456 km2. En la nordo la urbon tuŝas Pasuruan, en la oriento Lumajang kaj en la okcidento Batu. Oriente de la urbo situas vasta vulkanomonta masivo. Inter aliaj montopintoj tie estas Bromo (unu el la turismaj celoj) kaj Semeru, la plej alta monto de Javo. Ambaŭ vulkanoj estas aktivaj.
Loĝantaro
En Malang vivas ĉirkaŭ 780.000 homoj, la loĝdenso estas 5.000–12.000/km2. La kresko estas 3,9 % jare. En Malang vivas precipe Ĵavanoj kaj Maduranoj, malplimultojn formas homoj de araba kaj ĉina devenoj. La plej grandan nombron de parolantoj havas la java lingvo.
Religio
La plimulto de la loĝantoj estas islamanoj, malplimultojn formas katolikoj, hinduistoj kaj budhistoj.
Kulturo
Malang ofertas multajn diversajn turismajn celojn. Inter aliaj logas prezentoj de tradiciaj dancoj kaj famaj temploj el la 13-a jarcento, kiuj situas proksime de la urbo.
Paramé
Paramé estas malnova komunumo de departemento Ille-et-Vilaine, kiu kuniĝis kun Saint-Servan kaj Saint-Malo en 1967. Ĝi situas oriente de Saint-Malo, al kiu ĝis estas ligita per "Le Sillon". Paramé estas konata pro sia plaĝo longa je preskaŭ 2 kilometroj plejofte nomita "plaĝo de Rochebonne".
Historio
La nomo Paramé venas de la gaŭla vorto Parama, kiu signifas « la plej alta », kaj nomas altebenaĵon abrupte kliniĝantan ĝis la marnivelo, inter la malsupro de Rousses kaj la malsupro de Masses.
Mezepoko
En la 6-a jc, supre de altebenaĵo de Paramé, estis kreita priorejo kun nomo « Priorejo Saint-Domin » aŭ Lann Donneck, tiu lasta estis akompananto de sankta Malo, kiu albordiĝis kun 33 religiuloj sur insulo Cézembre. Donneck estis komisiita fondi religian domon. Kapelo dediĉita al sankta Domin ekzistis en 1249.
Modernaj tempoj
Fuĝantaj persekutoj, anglaj benediktanoj instaliĝis en Paramé ekde 1611 antaŭ ol migri al Saint-Malo. En la 17-a kaj 18-a jc, pluraj militaj kampadejoj estis starigitaj por malhelpi anglajn albordiĝojn.
Franca revolucio
En 1789, la du paroĥoj Paramé kaj Rothéneuf fariĝis du komunumojn arigitajn en kantonon. Rothéneuf estis la haveno de Paramé. Kun preteksto ke ĝi estis tro malgranda kaj enklavigita, komunumo Saint-Ideuc estis definitive nenigita kaj integrita en Paramé, la 7-an de decembro 1792.
19-a jc
En la 31-a de julio 1849 aperis la unua mencio de « Marbanoj » sur la registrolibroj de la komunumo.
Granda britaro tie loĝis fine de la 19-a jc.
20-a jc
Tiu dekreto permesas al la urbodomo pagigi restadtakson, kiu utilos por salubrigo. La urba konsilio, por promocii turismon, decidis krei blazonon por la urbo.
Dua mondmilito
Paramé estis batalloko inter usonaj kaj germanaj trupoj en aŭgusto 1944 okaze de la liberigo de Saint-Malo, kiun germanoj estis transformintaj en fortreson. Paramé tiam konsistigis defendlinion. Estis kontraŭtanka linio de plaĝo de Minihic, iranta tra Réservoirs, fontano aŭ Pèlerins, ponto Robert, la Godelle kaj finĝanta ĉe la fervojo.
La batalo por la liberigo de Paramé daŭris unu semajnon.
Kuniĝo de la tri komunumoj
Ideo pri kuniĝo de la tri urboj Saint-Malo, Saint-Servan kaj Paramé estis malnova ideo.
Frederick Gardner Cottrell
Frederick Gardner COTTRELL, profesoro, naskiĝis en la 10-a de januaro 1877 en Oakland, Kalifornio, Usono] kaj mortis en la 16-a de novembro 1948.
Dro. Cottrell zorgis pri la internacia interkomunikado. Li konvinkis riĉulojn Alice Vanderbilt Morris kaj Dave Hannen Morris de Novjorko pri la interligva problemo kaj la bezono de helpa internacia planlingvo. Pro tio oni fondis la "International Auxiliary Language Association" (IALA) kun monhelpo de paro Morris, kaj Cottrell devenis unu el fundantaj direktoroj de IALA de 1924 ĝis sia morto en 1948.
Cottrell studis en la Universitato de Kalifornio en 1896 kaj en Berlino (1901) kaj Leipzig (1902) ĝis doktoriĝo. Li devenis direktoro de l' Oficejo de Minoj kaj de l' Departmento de Fiksita Nitrogeno de la usona registraro. Dro. Cottrell laboris en kemio kaj okupiĝis pri nitratoj, petroleo kaj heliumo. Li disvolvigis la "procedon Cottrell" kaj la "precipitilo Cottrell".
Mohamad Dib Zajtun
Mohamad Dib Zajtun (ankaŭ latinliterigata Mohammed Dib Zaitoun) estas siria politikisto. Laŭ la stato de majo 2011 li estas la prezidanto de la administracio pri politika sekureco de Sirio. Mohamad Dib Zajtun reprezentas la politikan partion Baazo.
La 18-an de majo 2011 la registaro de Usono ordigis frostigi liajn bankkontojn kaj tiujn de ses pliaj superuloj de Sirio, interalie de la ŝtata prezidanto Baŝar al-Asad.
NGC 2812
NGC 2812 (aliaj indikoj — ZWG 91.60, PGC 26242) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arkosaŭroj
Arkosaŭroj (Archosauria = "regantaj lacertoj") estas grupo de diapsidaj reptilioj kiun hodiaŭ reprezentas la birdoj kaj krokodiluloj; en la grupo iam ankaŭ estis la dinosaŭroj.
Estas iom da malkonsento pri tio kiam aperis la unuaj arkosaŭroj:
Apartigaj trajtoj
La plej simplaj kaj plej vaste interkonsentitaj samformecoj de la arkosaŭroj estis:
Arkosaŭra ekregado dum la triaso
Mamul-similaj reptilioj estis la regantaj surteraj vertebruloj dum la permio, sed ili plejmulte formortis en la permia-triasa formorta evento. Listrosaŭro (Lystrosaurus) - herbovora mamul-simila reptilio - estis la sola granda surtere vivanta besto travivinta la eventon, kaj ĝi fariĝis la plej multnombra surtere vivanta besto dum iom da tempo.
Arkosaŭroj tamen rapide ekprenis regadon surtere dum la frua triaso. La du plej ofte proponitaj klarigoj por ĉi tio estas: Modernaj diapsidoj (lacertoj, serpentoj, krokodiluloj, birdoj) ekskrecias ureatan acidon, kiu estas ekskreciebla kiel pasto. Estas logike supozi ke ankaŭ la arkosaŭroj (diapsidoj kaj prauloj de la krokodiluloj, dinosaŭroj kaj birdoj) ankaŭ ekskreciis ureatan acidon kaj sekve tre efike konservis akvon. La senglanda haŭto de la diapsidoj certe ankaŭ helpis en la konservado de akvo. Modernaj mamuloj ekskrecias ureon, kiu necesigas multan akvon por ke ĝi restu likva. Iliaj haŭtoj ankaŭ havas multajn glandojn, kiuj ankaŭ perdigas akvon. Se oni supozas ke ankaŭ la mamul-similaj reptilioj havis similajn trajtojn, kiel oni argumentis ekz. en Palaeos, ili havis malavantaĝon en seka mondo. La sama multe respektata retejo atentigas ke "por la plej granda parto de la plio-plejstocena historio de Aŭstralio, kiam kondiĉoj verŝajne estis similaj, la plej grandaj surteraj rabobestoj estis ne mamuloj sed grandegaj varanedoj (Megalania) kaj surteraj krokodiluloj."
Ĉefaj specoj de la arkosaŭroj
Depost la 1970-aj jaroj sciencistoj klasas arkosaŭrojn ĉefe surbaze de iliaj maleoloj (vidu diagramo ). La plej fruaj arkosaŭroj havis "primitivajn mezotarsajn" maleolojn: la talo kaj kalkaneo estis tre loze ligitaj. Ĉi tio permesis al la maleola artiko rotacii dum la piedo estis firme sur la tero, kio necesas por bestoj kiuj iras kun la kruroj dissternitaj flanke.
La krurotarsoj aperis frue en la triaso kaj havis surtalan kejlon kiu sidis en kalkanea ingo. Malgraŭ ĉi tiu pli proksima ligiĝo la maleolaj artikoj povis ankoraŭ rotacii dum la piedo estis firme sur la tero. Fruaj krurotarsoj ankoraŭ iris kun kruroj dissternitaj, sed iuj postaj krurotarsoj evoluigis plene rektajn krurojn (plej notinde la Rauisuchia). Modernaj krokodiluloj estas krurotarsoj kiuj povas iris kun la kruroj aŭ dissternitaj aŭ rektaj depende de tio, kiom ili rapidas.
Iuj arkosaŭroj evoluigis "renversitan krurotarsan" maleolon, kun surkalkanea kejlo kaj ingo en la talo.
La plej fruaj fosilioj de la ornitodiroj aperas en la karnia epoko de la malfrua triaso, sed estas malfacile kompreni kiel ili evoluis de la krurotarsoj - eble ili vere evoluis multe pli frue, aŭ eble ili evoluis de la lastaj arkosaŭroj kun "primitivaj mezotarsaj" maleoloj. La "progresinta mezotarsa" maleolo havis tre grandan talon kaj tre malgrandan kalkaneon, kaj ĝi povis moviĝi nur laŭ unu direkto, kiel simpla ĉarniro. Ĉi tiu aranĝo estis nur taŭga por bestoj kun rektaj kruroj sed provizis pli grandan stabilecon kiam la bestoj kuris. La ornitodiroj estis diferencaj de aliaj arkosaŭroj laŭ aliaj manieroj: ili estis malpeze konstruitaj kaj kutime malgrandaj, iliaj koloj estis longaj kaj havis S-forman kurbiĝon, iliaj kranioj estis multe pli malpeze konstruitaj, kaj multaj ornitodiroj estis plene dupiedaj. La arkosaŭra kvara trokantero sur la femuro faciligis al la ornitodiroj la evoluon al dupiedeco, ĉar ĝi provizis pli grandan levopovo por la femuromuskoloj. En la malfrua triaso la ornitodiroj evoluis diversmaniere kaj fariĝis la flugsaŭroj kaj dinosaŭroj.
Koksoartikoj kaj irmaniero
Same kiel la fruaj kvarpieduloj, la fruaj arkosaŭroj iris kun kruroj dissternitaj ĉar:
En la frua ĝis meza triaso la arkosaŭroj evoluigis koksoartikojn kiuj permesis (aŭ necesigis) pli vertikalan irmanieron. Ĉi tio donis al ili pli grandan eltenivon, ĉar ili tiel evitis la limigon de Carrier, t.e., ili povis kuri kaj samtempe spiri facile. Estis du specoj de artikoj permesantaj vertikalan irpozicion:
Formorto kaj travivado
Krokodiluloj, flugsaŭroj, dinosaŭroj kaj ĥampsosaŭredoj travivis la triasa-ĵurasian formortan eventon antaŭ 195 milionoj da jaroj, sed ĉiuj aliaj arkosaŭroj formortis.
Ĥampsosaŭroj formortis en la oligoceno.
Krokodiluloj (inter ili ĉiuj modernaj krokodiloj, aligatoroj, kaj gavialoj) kaj birdoj bone vivas hodiaŭ, kaj estas ĝenerala interkonsento ke el ĉiuj aer-spirantaj vertebruloj la birdoj havas plej multajn speciojn.
== Filogenezo ==
Ernst Knoblauch
Ernst Knoblauch (naskiĝinta en 1868; mortinta la ) estis germana arĥitekto, kiu per multaj oficejaj kaj vendejaj domoj kontribuis al la aperaĵo de la urbo Essen.
Vivo
Knoblauch estis laborinta en la renoma berlina arĥitektura oficejo de Heinrich Kayser kaj Karl von Großheim, antaŭ ol li en 1893 iris al Essen kaj laboris kiel memstara arĥitekto. De la komenco la uzo de modernaj ferbetonaj konstruaĵoj apartenis al liaj specialaĵoj. Knoblauch realigis en la jaroj ĝis la jarcentoŝanĝiĝo „loĝ- kaj komercdomojn, vilaojn, restoraciojn, hotelojn, fabrikojn, glacikelojn ktp.“. En la 1920-aj jaroj li estis membro en la Ligo de Germanaj Arĥitektoj. Post la Dua Mondmilito li kunlaboris je la rekonstruado en Essen.
Knock Ullinish
La subteretaĝo de Knock Ullinish situas proksime de Bracadale sur la insulo Skye en Skotlando.
La parte detruita subteretaĝo – ankaŭ nomata terdomo – situas sur malmilda, roka erikeja marĉo, ĉirkaŭ 400 m okcidente kie la ŝoseo al Ullinish Lodge debranĉiĝas de la ŝoseo de Dunvegan al Struanmore. La konservita parto konsistas el rekta mallarĝa koridoro, kiu direktiĝas al nordoriento-sudokcidento. La flankaj muroj el sekmasonaĵo, sur plata lintelo estas bone konservita. La koridoro estas ĉirkaŭ 6 m longa, en la sudokcidento ĉirkaŭ 1,2 m alta kaj 0,8 m larĝa. Ĝi larĝiĝis interne ĝis 1,8 m.
Stephanie Leonidas
Stephanie Leonidas  - naskiĝis - estas brita aktorino.
Leonidas komencis aktori en aĝo de ok jaroj. Jam june ŝi interalie aktoris en muzikaloj, ekzemple en Annie kaj Oliver Twist. En aĝo de naŭ jaroj ĝi eklistiĝis en aktora agentejo kaj de tiam videblas en vico da televidaj kaj kinejaj filmoj respektive ankaŭ en televidaj serioj.
Fontrivero
Ĉeĥio
neoficialaj, historiaj
Juneteenth
Juneteenth (Junideka) estas festo de afrikdevenaj usonanoj je la 19-a de junio, ĉar okazis je tiu tago de la jaro 1865, ke la novaĵo pri la emancipo-proklamo atingis sklavojn en Galveston, Teksaso – du jarojn post ĝia unua proklamiĝo. Juneteenth estas, laŭscie, la plej frua festo pri la fino de usona sklaveco.
Juneteenth fariĝis usona federacia feritago ekde 2021.
MuseScore
MuseScore (muz-muzikstribko Esperante) estas libera notkompona programo, havebla laŭ la GPL permesilo. La laboro komenciĝis en 2002. Ĝi uzeblas en multaj lingvoj, inter ili Esperanto.
La programo funckias Linukse, Vindoze, Mac OS-e.
La programo permesas skribi muzikon, por multe da instrumentoj.
Achetado de Ultimate Guitar
La firmo ultimate Guitar achetis la programon en 2018 kaj parto de la firm-laboroj estis sendita por labori pri la projekto.
Inter Ni
Inter Ni estis esperantlingva gazeto, kiu estis eldonata ĉimonate en Nov-Skotio, Kanado. Ĝiaj artikoloj ofte temis pri la orientkanadaj apudmaraj provincoj. Oni ĉesis eldonadi ĝin en 2008. Vidu http://www.gazetejo.org/eo/interni por trovi numerojn inter 1999 kaj 2008.
30353 Carothers
30353 Carothers estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patti Carothers, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas emeritiĝinta instruistino kaj kun-fondis Sciencan Aliancon, projekton de post-lerneja mentorado pri scienco en Danville (Kalifornio).
Alfréd Réth
Alfréd Réth [rEt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Réth Alfréd estis hungara-franca avangarda pentristo. Lia origina familia nomo estis Róth.
Ĉina aktinidio
La ĉina aktinidio (Actinidia chinensis) estas frukt-arbo kaj medicina planto devenanta de Ĉinujo. Ĝi estas polenata de abeloj.
La ora kivifrukto, kun flava pulpo, pli dolĉa kun malpli acida gusto, estas nova kultiv-variaĵo de la ĉina aktinidio, produktata de la New Zealand Crown Research Institute (Novzelanda Krona Esplorinstituto). Male al la ordinara verda kivifrukto (delikata aktinidio), la ora kivifrukto estas pli dolĉa, kun malpli acida gusto. La frukto estas glata kaj ne kiel ĉe la verda kivifrukto hareca.
Administra divido
Administra divido aŭ subŝtata ento estas ĝenra termino kiu aludas la diversajn dividaĵojn teritoriajn, kiujn uzas kaj bezonas la suverenaj ŝtatoj en ĉiu ajn nivelo, kutime, kiel politiko-administra organizado, kvankam tio povas esti utila ankaŭ por celoj militistaj, ekleziaj, juĝaj aŭ aliaj.
La diverseco de ŝtatoj tutmonde (ĉu grandaj ĉu malgrandaj, ĉu centrismaj ĉu federaj, ĉu demokratiaj ĉu diktatoraj) kaŭzas, ke la diversaj eblaj nomigoj ne similas de unu ŝtato al alia, eĉ inter najbaraj landoj. Ekzemple la provincoj de Hispanio estas multe pli grandaj ol la departementoj de Francio. Krome la diversaj lingvoj suferas malfacilaĵojn por traduki ĝuste tiom grandan diversecon de administraj dividoj de tiom da landoj, kaj same okazas en Esperanto.
Subŝtata ento kutime implicas lokan registaron aŭ administradon kiu inkludus diversajn loĝlokojn, distriktojn, municipojn aŭ provincojn kun ia grado de aŭtonomio, en diversaj fakoj kaj aferoj. La termino regiono foje estas divideblo uzata de ŝtatoj, sed plej ofte jam bazita sur geografiaj limoj, ĉu fizikaj ĉu ekonomiaj ĉu kulturaj.
La terminoj povas esti konfuzaj, ĉar ĉe ŝtatoj kiuj ne estas Nacio-ŝtato, povas okazi, ke la Subŝtataj entoj estas, reale, "nacioj". La Subŝtataj entoj estas koncepto diferenca de tiu de la dependaj areoj, ĉar la unuaj formas parton de la kerno de la respektiva Ŝtato.
Nomigoj
Kelkaj de la nomoj de la Subŝtataj entoj estas la jenaj:
3898 Curlewis
3898 Curlewis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1981 de la aŭstralia astronomo Michael P. Candy elde la Observatorio de Perto, en Bickley (Okcidenta Aŭstralio).
15-a de januaro
La 15-a de januaro estas la 15-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 350 tagoj restas (351 en superjaroj).
3898 Curlewis
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Harold Burnham Curlewis (1874–1960), registara astronomo de Okcidenta Aŭstralio de 1912 al 1940 kaj dua direktoro de la unua Observatorio de Perto (pro manko de subvencioj, li eĉ estis iamomente la ununura dungito de la observatorio).
15-a de januaro
Je la 15-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 15-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Lučina (distrikto Frýdek-Místek)
En municipo Lučina estas konstruita bona fono por someraj refreŝigadoj, kampadumo, someraj restoracioj kaj konservataj strandoj.
Historio
La municipo estis fondita la 8-an de januaro 1956.
Ásványráró
Ásványráró [aŝvanjraro] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Mosonmagyaróvár. Ásvány estas hungare mineralo, ráró estas falkospeco.
Situo
Ásványráró situas sur meze de insulo de Danubo Szigetköz, kie estas nur flankovojoj. Zsejkepuszta estas ekstera apartenaĵo de Ásványráró.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko, en la bronzepoko de keltoj, poste de romianoj. Dum la historio tie vivis fiŝistoj, ŝipistoj kaj orlavistoj. En 1918 la kontraŭa insulo de Danubo Csallóköz (ĉalokoz) iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, la komunumo abrupte iĝis ĉe la limo. La kutima ŝipado, kontaktoj kun la hungaroj (slovakoj tie ne vivis) ĉesis.
En 1936 memstaraj vilaĝoj Mosondarnó kaj Zseli unuiĝis. En 1946 el Csallóköz tra la Danubo are alvenis hungaraj rifuĝintoj, kiuj estis forpelitaj. En 1950 agrara kooperativo (kolĥozo) formiĝis. En 1954 okazis granda detrua inundo. En 1976 formiĝis el la ĉirkaŭaj vilaĝoj granda kolĥozo Hungara-Ĉeĥoslovaka Amikeco.
Famuloj
En Zsejkepuszta naskiĝis agronomo Jenő Hankóczy.
Vállus
Vállus [vAluŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely.
Situo
Vállus situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Keszthely troviĝas 12, Hévíz kaj Tapolca 14, Sümeg 18, Badacsony 20, Zalaszentgrót 24 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1121. En 1626 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1738 germanoj refondis la komunumon. En 1920 oni disdonis parcelojn el la grandbieno, kiu ripetiĝis ankaŭ en 1945. En Vállus migra poŝto servas.
Ricardo Alarcón
Ricardo ALARCÓN de Quesada (n. en Havano, la 21-an de majo 1937 - 29-a de aprilo 2022) estis doktoro en Filozofio kaj Beletro, verkisto kaj politikisto el Kubo. Ekde 1993 li estas la Prezidanto de la Nacia Asembleo de la Popola Potenco de Kubo, kiu estas la ekvivalento al parlamento de aliaj landoj.
De 1966 al 1978 li estis ambasadoro de Kubo ĉe Unuiĝintaj Nacioj, Vicprezidento de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj, Prezidento de la Konisilio de Administrado de la  Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado, vicprezidento de la Komitato de UN por la plenumado de la rajtoj de Palestino.
En 1978 estis promociita vicministro de la Ministerio de Eksteraj Rilatoj kaj en 1992 iĝis ministro. Lia pleja elstaro okazis en la intervenoj antaŭ la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj kie li reprezentis Kubon dum voĉdonado kontraŭ la usona embargo kontraŭ Kubo En februaro 1993, li estis elektita Prezidento de la Nacia Asembleo de la Popola Potenco, posteno kiun li daŭre havas. Li estis reelektita en 1998, 2003 kaj 2008.
Santa María Teopoxco
Santa María Teopoxco estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Teopoxco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 434.
Geografio
Santa María Teopoxco apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4436 loĝantojn. El tiuj estis 2126 viroj kaj 2310 virinoj. La komunumo havas surfacon de 25,52 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1820 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4086 indiĝenoj. El tiuj 3427 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3427 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Herono de Aleksandrio
Herono de Aleksandrio (ĉ. 10 – ĉ 70 p.K.) estis greka matematikisto kaj inventisto, kiu ĉefe interesiĝis pri praktika pristudo de mekaniko kaj inĝenierado. Li traktis multajn problemojn en sia verko Dioptra. Li estas konata nun pro la propozicio 1.8 de sia Metrica, alinomata formulo de Herono. La manuskripto de Herona verko estis perdita dum jarcentoj antaŭ ĝia malkovro en 1894. Kompleta kopio troviĝis pli malfrue.
La supre donitaj vivdatoj de Herono estas tre malcertaj. Oni supozas, ke li mem vidis la lunan eklipson de la 13-a de marto 62; sed certe estas nur, ke li vivis post Arkimedo (-287 – -212) kaj antaŭ Pappos de Aleksandrio (ĉ. 300).
Pulakeŝin la 2-a
Pulakeŝin la 2-a aŭ Pulikeŝi la 2-a (IAST: Pulakeśin, regis ĉirkaŭ 610–642 n.e.) estis la plej fama reganto de la Ĉalukja dinastio de Vatapi (nuntempa Badami en Karnataka, Barato). Dum sia regado, la Ĉalukja regno etendiĝis ĝis kovri plej el la Dekkana regiono en duoninsula Barato.
La plej elstara milita atingo de Pulakeŝin estis lia venko super la pova norda imperiestro Harŝavardhana, kies malsukceso konkeri la Ĉalukjan regnon estis atestita de la ĉina pilgrimanto Xuanzang. Oriente, Pulakeŝin subigis la regantojn de Dakŝina Kosala kaj Kalinga. Venkinta super la reganto de la dinastio Viŝnukundina, li nomumis sian fraton Kubja Viŝnuvardhana kiel la guberniestro de orienta Dekkano; tiu frato poste establis la sendependan dinastion de Orientaj Ĉalukjaj de Vengi. Pulakeŝin atingis ankaŭ kelkajn sukcesojn kontraŭ la dinastio Palavoj sude, sed li estis finfine venkita, kaj probable mortigita, dum invado fare de la Palava reĝo Narasimhavarman la 1-a.
Pulakeŝin estis Viŝnuisma, sed estis toleranto de aliaj religioj, kiel Ŝivismo, Budhismo, kaj Ĝainismo. Li estis patrono de kelkaj saĝuloj, kiel Ravikirtti, kiu komponis lian surskribon Aĝole.
Distrikto Weilheim-Schongau
La distrikto Weilheim-Schongau situas en la distriktaro Supra Bavario (Oberbayern) de la germana federacia lando Bavario. La administra sidejo de la distrikto estas la urbo Weilheim. La distrikto havas areon de 966 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras norde la distrikto Landsberg am Lech kaj la distrikto Starnberg, oriente la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen, sude la distrikto Garmisch-Partenkirchen kaj okcidente la ŝvabia distrikto Orienta Algovio.
Anobono
Anobono (Provincia de Annobón; Ano-Bom), kaj iam Anno Bom (Bona Novjaro) kaj Annabona, estas provinco de Ekvatora Gvineo kiu konsistas el la insulo Anobono, iam ankaŭ Pigalu kaj Pagalu, kaj ties asociaj insuletoj en la Golfo de Gvineo.
Ĝi estas la nura insulo de la lando en la Suda Hemisfero de la Atlantika Oceano. La provinca ĉefurbo estas San Antonio de Palé en la norda flanko de la insulo; la alia urbo estas Mabana, iam konata kiel San Pedro. La rodo estas relative sekura, kaj kelkaj preterpasantaj ŝipoj ricevas avantaĝon de tio por akiri akvon kaj freŝajn liveraĵojn, el kio Anobono havas abundon. Tamen, ne estas regula ŝipservo kun la cetero de Ekvatora Gvineo, multe pli for ol la plej apuda insulo Santomeo de Santomeo kaj Principeo, kaj ŝipalveno estas tiom malofte kiom ĝis kelkaj monatoj. Laŭ la popolnombrado de 2015 la insulo havis 5 314 loĝantoj, kun malgranda populacipliiĝo el la 5 008 registritaj per la popolnombrado de 2001. La oficiala lingvo estas hispana sed plej el la loĝantoj parolas kreolan formon de portugala. La ĉefaj enspezofontoj de la insulo estas fiŝkaptado kaj forstado.
'''
Abdul Fatah Kudsija
Abdul Fatah Kudsija (ankaŭ latinliterigata Abdul Fatah Qudsiya) estas siria politikisto. Laŭ la stato de majo 2011 li estas la estro de la armea informservo de Sirio. Abdul Fatah Kudsija reprezentas la politikan partion Baazo.
La 18-an de majo 2011 la registaro de Usono ordigis frostigi liajn bankkontojn kaj tiujn de ses pliaj superuloj de Sirio, interalie de la ŝtata prezidanto Baŝar al-Asad.
Virgulino de la Favoro
Historio de la kultado
Oni diras ke la 1-an de aŭgusto 1218, festo de la sanktulo fondinto Petro Nolasko ricevis viziton de la Virgulino Maria, kie ŝi konatigis sin kiel La Favoro, kiu instigis lin fondi religian ordenon kun la celo elaĉeti al tiuj enkarcerigitaj kristanoj. En tiu momento, la Iberia Duoninsulo estis regata de la muzulmanoj kaj la saracenaj piratoj atakis la bordojn de la Mediteraneo, kiuj enkarcerigis milojn da kristanoj kiuj estis portitaj al Nord-Afriko.
Petro Nolasko akcelis la kreadon de la Ordeno de la Favoro, kiu estis fondita en la Katedralo de Barcelono kun la subteno de la reĝo Jakobo la 1-a la Konkeranto kaj la konsilio sankta Rajmondo el Penjaforto.
Oni kalkulas ke estis ĉirkaŭ 300.000 la elaĉetintoj fare de la favoraj fratoj disde la enkarcerigo de la muzulmanoj. Ĉ. 3.000 religianoj fariĝis martiroj pro plenumado de tiu celo.
La bildo de la Dipatrino de la Favoro, en Barcelono, estas gotikaĵo el 1361.
(11036) 1989 AW5
(11036) 1989 AW5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
23064 Mattmiller
23064 Mattmiller estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matthew Miller, mentoro de unu finalist(in)o de The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004, scienca konkurso de mezlernejoj. Li estas instruisto ĉe la Saginaw Arts and Sciences Academy de Saginaw (Miĉigano).
Aylesbury
Aylesbury estas urbo de Anglio kaj la ĉefurbo de Buckinghamshire. Ĝi apartenas al la ĉirkaŭurbaro de Londono kaj havis 71,977 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011. Aylesbury estas la naskiĝejo de la Paralimpiaj Ludoj.
La urbo situas je la koordinatoj.
Historio
La nomo estas el Æglesburgh ("Fortikaĵo de Ægel") en la Anglosaksa lingvo.
Elfosadoj en la meze de urbo en 1985 malkorvis Ferepokon Remparburgon el la kvaran jarcenton de nia erao. Aylesbury estis fuorto de la britonoj. Ĝi konkeriĝis en 571 AD per Cutwulph, frato de Ceawlin, monarko de Wessex, kiu poste havis fuorton en la urbo.
Porte de la Villette (pariza metrostacio)
Porte de la Villette [pɔʁt də la vilɛt] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 7, en la 19-a arondismento de Parizo. Ĝi estis la finstacio de la linio de 1910 ĝis 1979, kiam la linio estis plilongigita al ''.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1910. Ĝi ŝuldas sian nomon al Pordo de la Villette, situanta super la stacio, mem nomita reference al malnova komunumo "La Villette" aneksita de Parizo en 1860.
100 metrojn norde de la stacio troviĝas la ununura konekto de la reto al Atelieroj de La Villette, specialistiĝintaj pri la prizorgo de la vojoj. Fine de la servo, multaj konstru-traktoroj trapasas la stacion.
Ĝi enhavas kvar vojojn alireblajn per du insulaj kajoj ŝirmataj per volbo. Fine de la servo, la vojoj estas uzataj por purigi la internon de vagonaroj. Kelkaj itineroj uzas tiun stacion kiel finstacion.
Ĉiu kajo havas aliron al po du elirejoj, norde kaj sude.
Maňovice
Maňovice (Manowitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie. Per tio Maňovice enviciĝas inter municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1366.
NGC 2813
NGC 2813 (aliaj indikoj — UGC 4916, MCG 3-24-37, ZWG 91.61, NPM1G +20.0206, PGC 26252) estas galaksio en konstelacio Kankro.