cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Máriagyűd
Historio
Vojo de la romianoj jam trairis tiun lokon kaj la fonto estis haltejo, ripozejo. Post la romianoj hunoj, avaroj, slavoj, fine hungaroj vivis en tiu loko. En 1006 abatoj de Pécsvárad konstruis kapelon, kiu iĝis eta preĝejo en 1148. Dum dominado de turkoj la preĝejo funkciis, kiel moskeo. En la 18-a jarcento impona preĝejo konstruiĝis. La oficiala hungara loknomo estis Gyűd ĝis 1934. En 1977 ĝi aliĝis al Siklós. Nuntempe proksimume 1500 homoj loĝas tie.
Apud la preĝejo monaĥejo de franciskanoj etendiĝas. En la proksimeco fonto nomata Szentkút (=sankta puto) troviĝas. La pilgrimantoj disportas ĝin en kruĉoj.
Ajofrín
Geografio
La municipo situantas sur ebenaĵo el granito norde de la arko plej norda de la Montoj de Toledo, ĉe la altebenaĵo toleda, malofte ŝanĝata de ioma monteto. Limas kun la vilaĝoj de Burguillos de Toledo, Nambroca, Chueca, Sonseca, Mazarambroz kaj Layos, ĉiuj de la provinco de Toledo. Ties situo ĉe la ĝenerala ŝoseo N-401 (Toledo-Ciudad Real) permesas bonegajn konektojn kun la ekstero.
La klimato estas klare kontinenta kun varioj jaraj de temperaturoj tre altaj, precipitaĵoj malabundaj kaj neĝo malofta.
Ekonomio
La industrio estas fundamente bazata sur la agrikulturo. Estas kultivata pli da 60% de la teritorio, kun grandaj bienoj (latifundismo), kaj hegemonio de luantaj espluatistoj. Estas 55 ha de vito kaj kelkaj de sukerbeto (kultivo pliiĝanta), elstaras la etendo de olivarboj, bonkvalitaj, komplementate de cerealoj. Estas irigacio nur el kelkaj putoj. Apenaŭ elstaras kelkaj industrioj manlaboraj, de loka etoso, sed estas sufiĉe da servoj kaj komercaj kaj helpaj.
Historio
La ekzisto de romiaj termoj indikas setlejon en la epoko de la Romia Imperio. En la 15a jarcento ĝi apartenis al la Eklezio de Toledo, kaj ricevis tiam la titolon de vilaĝo.
En la nomata sierra de Layos estis mino el kupro, abandonita jam meze de la 18a jarcento, ĉar ne estis multe profitdona.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, sed ĉe Ajofrín tute male, danke al efiko alvoko el proksima ĉefurbo, kaj tiele laŭlonge de la tuta jarcento stabiliĝis ĉirkaŭ la 2,000 loĝantoj kaj iom pliaj.
Nelly Radóné Hirsch
La informkesto prezentas malbonajn informojn!
Biografio
Hirsch Kornélia studis pentradon en Budapeŝto kaj Berlino. Ŝia majstro estis Bertalan Székely. Post siaj studoj ŝi estis konata ilustristo de Vasárnapi Ujság. Ŝi ilustris ankaŭ librojn de Zsigmond Kemény kaj Pál Gyulai. Dum la 1-a mondmilito ŝi donacis monon al la vunditaj soldatoj. Pri la geedziĝo kaj la frua morto mankas informoj.
34465 Swaminathan
34465 Swaminathan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Aulne
Rivero Aulne (Aon bretonlingve) estas franca marborda rivero longa je 140 km, kiu fontas sur la komunumo Lohuec en departemento Côtes-d'Armor kaj elfluas en la rodon de Brest je la nivelo de la komunumoj Landévennec kaj Rosnoën. Ĝia vala parto nomiĝas ankaŭ "Rivero de Châteaulin".
34465 Swaminathan
Nomo
Ĝia nomo honoras Raji Swaminathan, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi estas instruistino ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio, Usono).
Aulne
Toponimio
La nomo Aulne venas de la modifo de la kelta vorto Aven aŭ Avon aŭ Aoun kaj de la esprimo, kiu estis derivita en la bretonan lingvon kiel Steir-Aoun aŭ Ster-Aoun, tio estas "profunda rivero".
Kukabaraoj
Kukabaraoj estas la birdoj de la genro Dacelo, de la familio de Halcionedoj. Ili estas tre grandaj (ĉirkaŭ 43 cm altaj) teraj arbalcionoj indiĝenaj de Aŭstralio kaj Novgvineo kaj la plej grandaj de ties familio. Ties popola nomo estas lingva prunto el la vorto de lingvo Wiradjuri guuguubarra, kio estas onomatopea de ties alvoko. La nomo Dacelo estas anagramo de la vorto Alcedo, genro de la sama superfamilio, kiu enhavas la alcionon.
Aulne
Geografio
Mara rivero longa je 140 km, rivero Aulne fontas en Lohuec, apud la loko nomata Penn Aon, oriente de Menez Are. Tiu mara rivero fluas en sia monta parto de nordo al sudo, en fendo inter Lanneanou kaj Landeleau farita per la erupcio de la granita masivo de Huelgoat. Pli alvale, post la kunfluejo kun rivero Hyères, ĝi fluas paralele al la armorika direkto de la faldoj, tio estas de oriento al okcidento. Sed ĝi desegnas tre kurbaj kaj interkrutaj meandroj : inter la kunfluejo kun rivero Hyères en Pénity-Saint-Laurent, komunumo de Landeleau, kaj Châteaulin, ĝia fluejo estas longa je 60 km sed la birdfluga distanco estas nur 30 km.
Kukabaraoj
Tiuj aŭstralaziaj birdoj estas tre konataj pro siaj nekonfuzeblaj alvokoj, kiuj estas nekredeble kiel laŭta, eĥoa homa rido; afabla, kvankam iom histeria, amuza ĉe la tre konata Ridema kukabarao (Dacelo novaeguineae); kaj manieca rido ĉe la iome pli malgranda Bluflugila kukabarao (Dacelo leachii). Ili troviĝas ne nur en aridaj areoj, sed ankaŭ en apudurbaj kaj loĝejaj areoj apud fluanta akvo kaj facila manĝodisponeblo.
Aulne
Geografio
Alvale, inter Pont Triffen kaj Port-Launay, rivero Aulne estas kanalizita kaj konsistigas parton de la kanalo inter Nantes kaj Brest. Rivero Aulne finiĝas per rio laŭ siaj 18 lastaj km inter Châteaulin kaj Rosnoën, kiu estas submetata al la influo de la tajdoj. Tiu parto de la rivero, de Port-Launay al la maro, estis ofte nomata mara Aulne kaj fluas en la rodon de Brest je la nivelo de Landévennec.
Kukabaraoj
Ili montras iome da seksa duformismo, ĉar la inoj estas iome pli grandaj kaj pli senkoloraj.
Aulne
Geografio
Meandro de mara Aulne ŝirmas la ŝiptombejon de Landévennec.
Kukabaraoj
Klasado kaj specioj
Estas kvar konataj specioj de Kukabaraoj en Aŭstralio, Novgvineo kaj la insuloj Aru. La kvar specioj estas jenaj:
Aulne
Kanalizita rivero Aulne, parto de la kanalo inter Nantes kaj Brest
De la kunfluejo kun rivero Hyères ĝis Châteaulin kaj eĉ Port-Launay, la meza fluejo de rivero Aulne koincidas kun parto de la kanalo inter Nantes kaj Brest, ne plu uzata por komerca navigado, sed alloga por la kanfiŝistoj kaj la padantojn sur la haŭlvojo. Turisma navigado ekzistas ĉirkaŭ Châteauneuf-du-Faou.
Kukabaraoj
Klasado kaj specioj
Malkutime inter proksimaj parencoj, la Ridema kukabarao kaj la Bluflugila kukabarao estas konkurencaj specioj en la areo kie ties teritorioj koincidas. Tio sugestas, ke la du specioj, kvankam el komuna deveno, evoluis izole (probable dum periodo kiam Aŭstralio kaj Novgvineo estis pli disaj; vidu Aŭstralio-Novgvineo) kaj kontaktiĝis en relative ĵusaj geologiaj epokoj.
Aulne
Estuaro de rivero Aulne kaj rodo de Brest
Dum la kvaternaraj glaciepokoj, kaj parte dum la lastaj glaciepokoj risa Glaciepoko kaj vurma Glaciepoko, rivero Aulne ankoraŭ fluis tra la nuna situo de la rodo de Brest por aliri Atlantikon, la marnivelo estis tiam je 80 ĝis 120 metroj sub la nuna nivelo. Sub la akvo de la rodo de Brest ekzistas tre kurbaj meandroj de la malnova fluejo de rivero Aulne, duone mergitaj (la duoninsulo de Landévennec estas la lobo de malnova meandro) aŭ tute mergitaj. La marbordaj riveretoj, kiuj elfluas en la rodon de Brest, inkluzive de rivero Élorn, estis tiutempe flankriveroj de rivero Aulne.
Kukabaraoj
Kutimoj
Kukabaraoj estas karnovoruloj. Ili manĝas lacertojn, serpentojn, insektojn, musojn kaj krudan viandon. La plej sociaj birdoj akceptas donitaĵojn el homoj kaj manĝas krudajn aŭ kuiritajn viandaĵojn (eĉ varmajn). Oni ne konsilas manĝigi tiujn birdojn per viando ĉar tio ne enhavas necesajn (por ili) ingrediencojn kiel kalcio kaj aliaj nutraĵoj esencaj por tiu birdo. Restaĵoj de la vianderoj en la beko povas ulceriĝi kaj damaĝi la birdon.
Ili estas teritoriaj kaj gregemaj, kaj ofte loĝas kun parto el la idoj de la antaŭa sezono. Ili ofte kantas kiel koruso por marki sian teritorion, kiun defendas ankaŭ agreseme.
Kukabarao, kiam oni elprenas el la nesto kaj manĝigas ĝin permane, povas iĝi agrabla dombesto. Tamen ĝia kaptiveca dieto de musoj kaj bovviando povas esti malfacile eltenebla krom la ĝena bruo, kaj ili postulas spacajn kaĝojn por flugi ene.
En naturo, oni konas, ke Kukabaraoj povas manĝi birdidojn kaj serpentojn, insektojn kaj etajn reptiliojn. En bestoĝardenoj, ili kutime manĝas manĝaĵon por rabobirdoj kaj mortintajn birdidojn.
Ili povas vivi ĝis 20 jaroj.
Inter homoj
Estas aŭstralia monero dediĉita al Kukabarao ekde 1990. Krome oni eldonis multajn poŝtmarkojn kun tiu nacia birdo dum la tuta 20-a jarcento.
Kajto (muzikgrupo)
Kajto estas nederlanda muzikgrupo el Frislando. La repertuaro de Kajto konsistas el vigla popolmuziko, maristaj kantoj, kanonoj kaj popoldancoj. Kajto kantas ĉefe en Esperanto sed ankaŭ nederlande, frise kaj en aliaj lingvoj. Dum la koncertoj la grupo invitas la publikon al kunkantado.
En 2004 la grupo estis premiita per FAME-premio pro sia kontribuo al Esperanto-muziko.
Ilia TTT-a paĝaro uzas propran skribosistemon je kelkaj paĝoj.
Membraro
Post ĉirkaŭ 2007, la grupo ne plu estas kvaropo : nur Nanne Kalma kaj Ankie van der Meer daŭre kunludas duope sub la nomo "Kajto". Marita Kruijswijk kaj Marian Nesse partoprenas novan grupon "Kapriol'!", kun Rutger Dijkstra kaj Ad Bos. La nova grupo Kapriol'! tamen ankoraŭ ludas dum koncertoj kelkajn verkojn de la repertuaro de la tiama kvaropo Kajto. Dum 2017, tamen, por celebri la 30-jaran datrevenon de la originala grupo, ĉiuj antaŭaj kvar membroj prezentis sin kune kiel "Kajto Kvarope".
Distrikto Szikszó (historia)
La Historia Distrikto Szikszó [siksO] (hungare Szikszói járás) estis distrikto en Hungara reĝlando, en departemento Abaúj-Torna. Ĝi situis ĉefe en valo de Hernád precipe en la suda parto de la departemento (en la norda parto de éa reĝlando).
Kajto (muzikgrupo)
Membraro
Marian Nesse (naskiĝinta en 1957) forpasis post longa malsano la 8-an de februaro 2022.
Distrikto Szikszó (historia)
La distrikta ĉefurbo estis Szikszó, kiu estis grandvilaĝo, krome estis 3 aliaj grandvilaĝoj, la ceteraj komunumoj estis vilaĝoj. La loĝantoj okupiĝis precipe pri agrikulturoj kaj bredadoj.
20 humuraj versaĵoj (libro)
20 humuraj versaĵoj, 200 novaj proverboj, 6 skeĉoj
Distrikto Szikszó (historia)
Historio
Tiu distrikto funkciis jam longe, sed la stabila ĉefurbo Szikszó funkciis ekde 1886. Pli frue la ĉefurbo estis tiu komunumo, kie loĝis la distriktestro. La limoj grandparte ŝanĝiĝis depost Traktato de Trianon.
Kajto (muzikgrupo)
Libroj
La grupo ankaŭ eldonis du librojn, nome:
Petrovice (distrikto Příbram)
Petrovice havas nuntempe  vivantaj en Petrovice kaj en 18 apudaj vilaĝetoj (Brod, Kojetín, Krchov, Kuní, Kuníček, Mašov, Mezihoří, Obděnice, Ohrada, Porešín, Radešín, Radešice, Rybníček, Skoupý, Týnčany, Vilasova Lhota, Zahrádka a Žemličkova Lhota).
Historio
La unua skribmencio pri Petrovice estas el la jaro 1219. Baldaŭ post la estiĝo de la vilaĝo staris en Petrovice preĝejo, kiu estas menciata inter paroĥanoj en 1350.
Famuloj
La 11-an de junio 1805 ĉi tie naskiĝis Anna Chadimová, edziniĝinta Slezáková, inventintino de polko.
Veselka (Kněževes)
Veselka estas vilaĝo en Ĉeĥio, la loka parto de municipo Kněževes en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Kněževes. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 7 adresoj.
Veselka situas en katastra teritorio Veselka u Olešnice kun areo 2,08 km².
Balinț
Balinț (hungare: Bálinc, germane: Balintz) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Lugoj. Administre apartenas al ĝi Bodo, Fădimac kaj Târgoviște.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 354 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj), en 1992 609 (rumanoj, 10 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1488. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény).
Kuriozaĵo
Balinț havas SIRUTA-kodon kun kvin egalaj ciferoj: 155555.
Guanaceví
Guanaceví estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Guanaceví. Al Guanaceví apartenas entute 249 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10009.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10224 loĝantojn. El tiuj estis 5250 viroj kaj 4974 virinoj. La komunumo havas surfacon de 5243,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2060 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 550,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10017 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 232 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 2,32 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
6879 de la loĝantoj de Guanaceví en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1055 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 15,34 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 15,6 % (528 el 3384), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 15,08 % (527 el 3495).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 9601 personoj apartenis al la katolika religio kaj 223 personoj al la protestantisma religio. 48 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 411 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Migra ŝtonego el Kunčice
Migra ŝtonego el Kunčice estas la plej granda migra ŝtonego en Ĉeĥio. Ĝia maso estas 17,5 tunoj. Ĝi troviĝas en loka parto Kunčice de urboparto Silezia Ostrava. Ĝi estas kreita de flavete grizoroza mineralo de granita karaktero priskribata kiel krudagrajna porfiria granito, kies strukturo estas porfiria. Ni trovos en la ŝtonego elkreskaĵojn de rozetaj kaj flavetaj kaliaj feldspatoj kun grandeco 1-2 cm, plu plagioklasojn, erigitan kvarcon, biotiton en plilongigitaj aroj, magnetiton, apatiton kaj rare epidoton.
KIM-10 Ĉapitro 01 : difinitaj infektaj kaj parazitaj malsanoj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 01 : difinitaj infektaj kaj parazitaj malsanoj (A00-B99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
01 infektaj malsanoj (A00-B99) </i>
Emilio Santiago
Emilio SANTIAGO, realnome Emílio Vitalino Santiago [sanĉiAgu] (naskiĝis la en Rio de Janeiro, mortis la  en Rio de Janeiro, Brazilo), estis brazila popularo kantisto de MPB.
Biografio
Antaŭ la insisto de liaj gepatroj li studis en la Federala Universitato de Rio de Janeiro, kaj diplomiĝis en 1970. Li komencis kanti en la festoj organizitaj de la universitato.
Post monato de enhospitaliĝo Emilio Santiago mortis la 20-a de marto 2013 de apopleksio.
László Cseh-Szombathy
László Cseh-Szombathy [lAslO ĉe-sombati], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cseh-Szombathy László estis hungara sociologo, demografo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, membro (korespondanta en 1993, ordinara en 2001) de Hungara Scienca Akademio.
László Cseh-Szombathy naskiĝis la  1925 en Budapeŝto. Li mortis la 2007 en Budapeŝto.
Biografio
László Cseh-Szombathy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste universitatojn en Basel kaj Ĝenevo, fine li ricevis diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1950. Post lernado li ekinstruis en diversaj lernejoj en Budapeŝto. Inter 1957-1974 li laboris en la statistika oficejo, poste ĝis 1988 en sociologia instituto. Li instruis ekde 1984 en Universitato Eötvös Loránd, krome li estis gastoprofesoro en Vieno.
Li atingis la sciencan gradon PhD en 1975, li doktoriĝis en 1983 antaŭ la akademio. Li havas edzinon. Li okupiĝis ekzemple pri la sinmortigantoj. Li ricevis premiojn inter 1960-1996.
Esperantista Dokumentaro
En la serio „Esperantista Dokumentaro pri la Oficialaj, Historiaj, Bibliografiaj kaj Statistikaj Aferoj“ (ED), eldonita de la Esperantista Centra Oficejo (ECO) en Parizo de 1906 ĝis 1923, estis publikigitaj precipe tekstoj de la tiamaj "oficialaj instancoj" de la Esperanto-Movado, nome la Konstanta Kongresa Komitato (KKK) kaj la Lingva Komitato (LK) kaj (de 1908) ties "Supera Komisiono", nomita "Esperantista Akademio" (AdE). Krome troveblas ankaŭ verkoj de privatuloj.
Ĉiu kajero de ED havas du numerojn, kurantan laŭ la tuta serio kaj sekcian laŭ la koncerna temo.
Multaj dokumentoj en ambaŭ sekcioj de ED estas broŝurformaj represoj de tekstoj antaŭe jam aperintaj en la Oficiala Gazeto Esperantista (OGE), same eldonita de ECO. Kelkaj, precipe pli longaj, tekstoj aperis nur en ED.
Eksteraj ligiloj
Multaj ED estas skanitaj kaj diversloke rete konsulteblaj, i.a.
Ermont
Geografio
La komunumo situas kore de la valo de Montmorency, proksimume 15 kilometrojn nordokcidente de Parizo. Ĝi havas landlimojn kun la komunumoj Eaubonne, Sannois, Franconville, Le Plessis-Bouchard, Saint-Leu-la-Forêt kaj Saint-Prix.
Vidindaĵoj
La preĝejo Saint-Flaive estis konstruita en 1886 kaj 1887, sur la loko de malaperinta mezepoka preĝejo de la 11-a jarcento, kiu fariĝis tro uzdifektita. La urbodomo estas kastelo, kiu estis starigita inter 1868 kaj 1870 : ĝi unue apartenis al la urbestro Benjamin Blanchard, kaj estis sekve akirita de la komunumo je la 30-a de julio 1932.
Ekzistas cetere muzeo de la popolaj artoj kaj tradicioj ene de la eksaj komunumaj metiejoj. La kolekto de la muzeo rememorigas la agrikulturan kaj vinokulturan estintecon de Ermont.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas inter alie
Tenaserimaj-sudtajlandaj kvazaŭĉiamverdaj pluvarbaroj
La tenaserimaj-sudtajlandaj kvazaŭĉiamverdaj pluvarbaroj  estas tersupraĵa ekoregiono el la hindoĉina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al la tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Malaja Duoninsulo. Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-regiono "karenaj-tenaserimaj humidaj arbaroj"; ĝi ankaŭ situas en la "hindoĉina biodiverseco-riĉaĵejo" laŭ la organizo Naturprotekto Internacie.
Priskribo
La ekoregiono kovras 97 300 kvadratajn kilometrojn en la montara suda parto de Tenaserim-Montaro kiu disigas Tajujon kaj Birmon de la multvombraj etaj montaroj de duoninsula Tajujo. Tiu ekoregiono ankaŭ inkludas la vastajn malaltaĵajn ebenaĵojn kiuj troviĝas inter la duoninsulaj montaroj kaj ĝis freŝdataj jardekoj subtenis vastan malaltaĵan arbaron. La suda limo de tiu ekoregiono estas difinita per la Kangar-Pattani flaŭra limo kiu disigas la hindoĉinan ekoprovincon de Malesio (en la sundalanda kaj filipina ekoprovinco).
La jara precipitaĵo pliiĝas suden ĉar la daŭro de la seka sezono kaj la influo de la antaŭ-musona sekec-premo malpliiĝas. La sudaj montaroj ricevas pluvon kaj el la nordoriento kaj el sudokcidento tiel ke, malsame ol ĉe la pli nordaj montaroj, ne ekzistas signifa pluvombro.
Flaŭro
La vegetaĵaro de tiu ekoregiono ampleksas kaj malaltaĵan kaj montaran arbaron. Ĝi estas transira inter la sekaj-deciduaj arbaroj de centra Tajujo je 12°N, kie klimaksaj specioj inkludas grandan tektonon kaj Xylia dolabriformis, kaj sezone ĉiamverdajn pluvarbarojn kiuj troviĝas sude de ĉirkaŭ 6°N. Tropikaj foliarboj el la familio de la dipterokarpacoj superregas la arbarojn tra la ekoregiono, sed la specioj ŝanĝas kaj altitude kaj latitude. La diversaj dipterokarpacaj arbaroj kiuj troviĝas en la suda parto de tiu ekoregiono ampleksas multnombrajn speciojn kiajn Dipterocarpus alatus, D. griffithii, D. laevis, D. turbinatus, Shorea spp., Hopea odorata, Fagraea fragrans, Bassia longifolia, Mesua ferrea, Delina sarmentosa, Tetracera assa, Dillenia aurea, kaj Talauma mutabilis. La maturaj arbararboj havas apogilradikojn kaj portas multajn lianojn kaj epifitojn, inkluzive de la Drynaria-filikojn, kaj pli ol 700 da orkidospeciojn. Karakterizaj estas la rotangoj, dornaj grimpantaj palmoj, en ne perturbitaj kreskejoj. Sed ilia ekonomia valora signifas ke ili estas plejparte forigitaj en la pli alireblaj neprotektataj arbarejoj. Likenoj kaj algoj estas ankaŭ komponantoj de la epifita komunumo.
Faŭno
Tiu ekoregiono enhavas unu el la plej sendifektajn bestarojn de Hindoĉinujo, inkluzive de unu el la plej riĉaj mamulaj kuniĝoj en Azio. La faŭno estas ankaŭ aparta, kun karakterizoj de la insuloj de Malaja Insularo same kiel de tiuj de la montaroj de Ĉinujo kaj Hindujo. La relative sendifekta kaj apuda monteta kaj montara vivejoj havas eblojn por konservi vastajn pejzaĝojn kiuj provizos per taŭga biotopo por subteni viveblajn populaciojn de la plej granda azia karnomanĝulo, la tigron kaj la azian elefanton. Multnombraj aliaj mamuloj estas konservade gravaj, precipe la nekaptebla kaj endemia Feaa muntjako (Muntiacus feae). La populacio de la malaja tapiro (Tapirus indicus), la sola malnova-monda tapiro-reprezentanto, estas estinta draste reduktita. Ĝi postvivas en la montetaj kaj montaraj protektataj areoj de tiu ekoregiono kaj en dissemataj enklavoj tra duoninsula Malajzio kaj en Sumatro. Pluraj primatoj troviĝas en tiuj arbaroj kaj inkludas la endanĝerigatan Trachypithecus melalophus kaj ankaŭ Loris nycticebus, etan noktan prasimion. Aliaj specioj de konservada koncerno estas la vesperto Dyacopterus spadiceus, la endanĝerigata nebula neofeliso, la leopardo, la malaja urso, la binturongo, la gaŭro kaj la bantengo.
Estas registritaj 560 da birdospecioj. Tamen kaŭze de la rapida habitatodetruo en la malaltaĵaroj, multaj de tiuj arbarbirdoj estas minacataj. Unu el la plej krize endanĝerigataj, Gurnej-pito (Pitta gurneyi), estas endemia en la ekoregiono. Tiu specio, iam supozate formortinta, postvivas en iuj ejoj de la malaltaĵa arbaro en la centra parto de duoninsula Tajujo. Pli ol dudek kvin paroj estas trovitaj en iuj de la lasta postrestanta arbaro, kaj tiu arbaro nuntempe situas ene de Faŭno Rezervejo Bang Kram. La malaja pavofazano (Polyplectron malacense) estas endemia en la montetaj kaj kaj montaraj arbaroj de la ekoregiono. La malaltaĵaj, aluviaj kaj marĉaj arbaroj ankaŭ subtenas grandan variecon de akvobirdoj. La specioj varias de la granda kaj kolorplena purpura porfirio (Porphyrio porphyrio) al pluraj majestaj ardeedoj. La malaltaĵaj, montetaj kaj montaraj dipterokarpacaj arbaroj gastigas plurajn speciojn de buceredoj. Tiuj ĉi preferas nestumi en altaj arboj (kutime dipterokarpoj) en praarbaroj. Minimume naŭ buceredospecioj troviĝas en tiuj arbaroj kaj inkludas la kvazaŭ formortinta Aceros corrugatus.
Minacoj kaj konservado
Estas dudek du arbarrezervejoj kiuj kovras 11 530 da kvadrataj kilometroj, aŭ 12 procentojn de la ekoregiona areo. La plimulto de tiuj protektejoj situas en Tajujo. Grandaj unuoj de sendifekta sezone ĉiamverda arbaro postrestas en Birmo, sed plejofte sen protekto. En tiu ĉi lando nuntempe eĉ protekto ne estas efika kaŭze de politika nestabileco de la regiono.
Post la tajlanda malpermeso de arbarekspluatado en 1988, Birmo permesis al tajaj kompanioj vastajn arborikoltajn koncesiojn, kaj neleĝa ekspluatado estas estinta komuna la lastajn jarojn. La grundoj de tiu ekoregiono estas tre vundeblaj por erozio kiam ili estas elmetitaj, kaj la efikoj de vastaj forhakadoj estus katastrofaj.
9810 Elanfiller
9810 Elanfiller estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono), en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research).
1538
En la jaro 1538 post Kristo okazis, interalie:
Wahlen BL
Pri la komunumo
Wahlen estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1370 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Wahlen situas en la sudo de Laufenvalo ĉe la bordo de la vilaĝa rivereto Wahlenbach, kiu en Laufen alfluas al Birs.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wahlen limas en nordokcidento al la distriktĉefurbo Laufen, en nordo al Brislach, en nordoriento al Breitenbach (Kantono Soloturno), en oriento al Büsserach (Kantono Soloturno), kaj en sudo al Grindel (Kantono Soloturno).
Trafiko
Wahlen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Laufen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wahlen datiĝas el la jaro 1166 kiel Waltenen.
En mezepoko Wahlen estis posedaĵo de la baronoj de Ramstein, la sinjoroj de Zwingen kaj kun la tuta baronejo fariĝis en la 15-a jarcento posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1789, en 1792 la vilaĝo unue aliĝis al la Raŭraĥa Respubliko kaj poste estis integrita al la departemento Mont Terrible de Francio. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis ĝin al Kantono Berno. En la jaro 1994 la komunumo kune kun la distrikto Laufen transiris al Kantono Bazelo Kampara.
Cobadin
Cobadin estas administra komunumo en distrikto Constanța, Rumanio kun 6400 loĝantoj. Ĝi estis unuafoje skriba menciita en 1838. En la 1890-1892-aj jaroj setlis tie germanaj familioj, kiujn oni resetligis en Germanio, spite al ties malvolo.
Ĝi konsistas el kvin vilaĝoj, kun 10.244 loĝantoj (2002):
Nigramara floto de Rusio
La Nigramara floto (Черноморский флот [ĉernaMORskij flot]) estas parto de la marfortoj de Rusio (pli frue tiu de Sovetunio kaj de Rusia Imperio), kiu agadas en la Nigra maro kaj en la Mediteraneo.
Baziĝo
Ĝi baziĝas en diversaj havenoj de la Nigra kaj Azova maroj. La ĉefbazo estas en Sebastopolo, Krimeo. Etaj partoj de la floto lokiĝas en Teodozio kaj urboj de Krasnodara regiono de Rusio: Novorossijsk, Tuapse, Temrjuk.
Historio
La floton fondis en 1783 carino Katarina la 2-a. La unuaj ŝipoj venis el la Azova flotilo, fondita de la caro Petro la Granda en 1695. La floto rapide fortiĝis per novaj ŝipoj kaj batalis en la 18- kaj 19-aj jarcentoj kontraŭ la turka kaj franca imperio. Unu eskadro — sub komandado de admiralo Fjodor Uŝakov — batalis kun la turkoj kontraŭ la francoj en la Mediteraneo.
Kvankam la floto estis sukcesa kontraŭ la turkoj en la Krimea milito (1853–1856), post apero de la brita kaj franca floto ĝi agadis ĉefe pasive kaj defende. Kiam oni okupis Sebastopolon en 1856, oni eksplodigis la ŝipojn. En la Pactraktato de Parizo, la Nigra maro estis neŭtraligita kaj estis malpermesita por Rusio havi pli da batalŝipoj ol Turkio. Tiu limigo estis neniigita en 1871 en la Londona Pontuskonferenco.
Post la Oktobra revolucio en Rusio, la Nigramara floto venis sub regadon de la bolŝevikoj. Por ke la kontraŭrevolucianoj ne akiru la floton, Lenin ordenis la 18-an de junio 1918 memsinkigon de la floto.
La floto estis revivigita post la sukcesa venko de la bolŝevikoj en la interna milito. Tiam oni levis la sinkigitajn ŝipojn el la maro kaj konstruis novajn. Dum la Dua mondmilito, la floto aktive batalis kontraŭ la germanoj kaj ties aliancanoj.
Post la Dua mondmilito, la floto estis modernigita. La valoro de la floto malaltiĝis, post kiam Turkio membriĝis en la NATO en 1952. Post disfalo de Sovetunio, Rusio kaj Ukrainio dividis la floton, dum Rusio havas rajton daŭre uzi la mararmean bazon en Sebastopolo.
Rusio planas alilokigi la ĉefan bazon de la Nigramara floto al Novorossijsk.
La ŝiparo en 2022 estis uzita por apogo de la invado de Rusio en Ukrainion dum kiu en Nigra Maro sinkis ĝia flagŝipo Moskva, kaj la 4-an de aŭgusto estis damaĝita en Novorossijsk alia granda militŝipo.
Prümscheid (monto)
La monto Prümscheid estas 674,7 m alta monto en la mezmontaro Eifel. Ĝi troviĝas apud Wallenborn en la distrikto Vulkaneifel kaj estas unu el la plej altaj montoj de la Ejfelo. La najbaraj vilaĝoj estas Salm, Büscheich kaj Wallenborn.
Hugh Nibley
Hugh Winder Nibley (27-a de marto, 1910 – 24-a de februaro, 2005) estis usona aŭtoro, lingvisto, mormona apologiisto kaj profesoro ĉe Brigham Young Universitato (BYU). Liaj laboroj, dum ne oficialaj pozicioj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, plejparte provas montri arkeologian, lingvan kaj historian indicojn por la asertoj de Joseph Smith kaj estas tre bone konsiderata ene de la mormona komunumo.
LADA Vesta
LADA Vesta (Лада Веста) estas la rusia kompakta aŭto, kiun AvtoVAZ produktas ekde la. Ĝi anstataŭis la familion LADA Priora en modela vico. La vendoj komenciĝis la 2015. En 2018 estis venditaj 108 364 aŭtoj, kio faris ĝin la plej vendata aŭto en Rusio.
NGC 2627
NGC 2627 (aliaj indikoj — OCL 714, ESO 431-SC20) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kompaso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
LADA Vesta
Fabrikado
Oni investis en kreadon de la aŭto proksimume 6,5 miliardojn da rubloj. La unua korpuso de la antaŭseria Vesta estis veldita la en Iĵevsko. La 2015 samloke estis veldita kaj farbita la unua korpuso de Vesta, farita surbaze de amasprodukta teknologio. La oni solene lanĉis la amasan fabrikadon de Lada Vesta.
Origine oni planis ke la 2015 ekvendiĝos limuzino kaj poste hatchback, sed poste la plano ŝanĝiĝis kaj ekde 2017 komenciĝis amasa fabrikado de kombinaŭto kaj ĝia ajnagrunda versio. La la prezidanto de AvtoVAZ Nicolas Maure diris, ke la kompanio rezignis je la produktado de la hatchback-versio por eviti internan konkurencon kun LADA XRAY. La 2017 AvtoVAZ komencis akceptadon de la mendoj de kombiaŭtaj versioj Vesta SW kaj Vesta SW Cross.
La en la Moskva Internacia Aŭtoekspozicio estis oficiale prezentita la modelo Vesta Sport. Vendoj startis la.
En 2020 devos aperi la redezajnita versio Lada Vesta FL. Ĝi ricevos tute novan instrumentan panelon, pordojn kaj centran plankotunelon. Aperos granda tuŝekrano de plurmedia sistemo, unuigita kun klimatizilo. Novaj estos ankaŭ bufroj kaj krado de radiadilo, ŝanĝiĝos dezajno de la lumiloj.
Teknikaj karakterizoj
Lada Vesta estas pli longa ol Lada Priora — 4,41 m.
La aŭto estas farita surbaze de la platformo Lada B, kiu estis evoluigo de la projekto Lada C. La dezajno baziĝas sur konceptaj aŭtoj LADA XRAY. Ĝi ricevis originalan antaŭan suspension kun L-formaj leviloj, novaj turnokamoj kaj kastoreno je 5 gradoj, kaj stirsistemon de Renault Megane. La stirkolono estas reguligebla laŭ alteco kaj eliĝo, en ĉiuj versioj. Bremsoj kaj radiadilo ankaŭ devenas de Renault-Nissan.
En 2017 aperis Lada Vesta CNG, kiu funkcias surbaze de benzino kaj metano. Tio estas la unua en Rusio aŭto, amase fabrikata kun benzino-metana motoro.
Versioj
LADA Vesta havas tri ĉefajn versiojn: Classic (la baza), Comfort (la meza) kaj Luxe (la pinta). Por limuzino haveblas ankaŭ la simpligita versio Standard kaj la pinta versio Exclusive. Ĉiuj versioj havas opciojn, do estas modifeblaj, ekzemple: Classic havas opcion Start, Comfort havas opciojn Multimedia kaj Image, Luxe havas opciojn Multimedia kaj Prestige.
La modifikoj:
Sekureco
Sekve de kolizia testo fare de la rusia magazeno Autoreview laŭ propra metodo ARCAP (Autoreview Car Assessment Program) LADA Vesta ricevis 14,1 poentojn el 16, do ricevis 4 stelojn. LADA Vesta evidentiĝis esti pli sekura ol Ford Focus kaj Hyundai Solaris de la 1-a generacio. En tiu klaso ĝin superis nur Hyundai Solaris de la 2-a generacio kaj Volkswagen Polo. En 2016 en la versio Luxe aperis flankaj aerkusenoj.
En 2018 AvtoVAZ okazis pliaj ŝanĝoj kaj en la testo la aŭto ricevis plian poenton, do fine gajnis 15,1 poentojn el 16, ricevinte 5 stelojn. La aŭto estis agnoskita pli sekura ol Volkswagen Polo kaj cedis en sia klaso nur al Hyundai Solaris, gajninte 16 poentojn el 16 poentoj kaj ricevinte 5 stelojn.
Aŭtosporto
Ekde 2015 limuzino LADA Vesta servas kiel bazo por konkura aŭto LADA Vesta TC1 de la teamo LADA Sport Rosneft en la Tutmonda Aŭtokonkuro inter leĝeraj aŭtoj (WTCC).
Eksporto
En februaro 2018 unuafoje post 12-jara paŭzo al Kubo venis 344 novaj Lada — tio estis Lada Vesta kaj Lada Largus, kiuj ekfunkciis kiel taksioj. En 2019 oni anoncis aĉetadon de pliaj 500 aŭtoj por ŝtatoficejoj kaj policejoj.
1537
En la jaro 1537 post Kristo okazis, interalie:
Ferenc Rajniss
Ferenc Rajniss [rajniŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rajniss Ferenc estis hungara ĵurnalisto, redaktoro, politikisto, ministro, parlamentano.
Ferenc Rajniss naskiĝis la  1893 en Hungara reĝlando en Bártfa (nuntempa Bardejov en Slovakio). Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Rajniss komence iĝis instruisto por hungaroj en Bukareŝto. Komence de la 1-a mondmilito li soldatiĝis, en 1915 li falis en militkaptito. En 1922 li estis ŝanĝita por komunistaj politikistoj. En 1926 li plulernis en Novjorko, poste en Londono. En 1931 li doktoriĝis en Budapeŝto. En 1935 kaj post 4 jaroj li estis elektita parlamenta deputito. Li redaktis diversajn gazetojn. En la jaroj 1944 kaj 1945 li estis ministro pri religio kaj eduko. Post la 2-a mondmilito li estis kondamnita je morto.
Loukov
Nomon Loukov havas kelke da municipoj:
… nebo částí obcí:
Erporno
La Erporno aŭ Blankaventra erporno (Erpornis zantholeuca) estas specio de birdo. Ĝi estas la ununura membro de la genro Erpornis kaj siavice la ununura genro kiu loĝas en Azio anstatau en Ameriko, kiel la resto de la familio de Vireedoj. Tiu birdo troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Brunejo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Singapuro, Tajvano, Tajlando kaj Vjetnamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Iam lokigitaj en la genron Yuhina kaj ofte ankoraŭ estas misnomata "Blankaventra juhino", ĝi estis la plej distinga membro de tiu "genro" en sia eksa parafiletika limigo. Ĝi entute ne estas proksime rilata al la Timaliedoj, kie plej parto de la iamaj membroj de Yuhina estas ankoraŭ lokigitaj. La Timaliedoj estas membroj de la superfamilio de Sylvioidea en la subordo Passeri, dum la Erporno estas la plej proksima parenco de la vireoj (Vireedoj), kiu estas pli antikva stirpo de kantobirdoj. Tiele ĝi povas eventuale estis inkludata en Vireedojn kiel unu el ties malmultaj malnovmondaj reprezentantoj.
Laŭ koloro, morfologio kaj akrobata kutimaro ĝi ege similas al vireo. Tamen ĝi havas elstaran kreston kiel multaj membroj de la grupo de "juhinoj", kio kune kun la nekutima biogeografio utilis por malheligi ties veran rilataron dumlonge.
Tiu specio havas kiel plej parto de Vireedoj olivverdecajn suprajn partojn, dum sube estas blankeca kun flava suba ventro. El la du subaj koloroj devenas la latina scienca nomo kie zantholeuca estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “flava” kaj “blanka”. La plej karaktera distingilo de la specio, genro kaj rilate al resto de Vireedoj estas tre elstara kaj densa kresto en kapopinto. La rekta beko kaj kruroj estas rozkolorecaj.
Ĉiukaze oni agnoskas la jenajn subspeciojn kaj distribuadon:
Sonzier (stacidomo)
Sonzier estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Palaco Weidlich
La Palaco Weidlich [vejdliĥ] estas secesia historia monumento en Miskolc.
Historio
La palaco estis konstruita en 1911, la unua posedanto estis riĉa komercisto. En tiu palaco funkciis la unua magazeno de Miskolc, krome estis tie 24 vendejoj kaj 30 loĝejoj. Inter ili estis la plej konata vendejo pri „Nigra Hundo”, kie vendis ĉefe vinojn de Tokaj. Alia konata vendejo estis vendejo Blanka Kolombo pri vestaĵoj. En la korto oni aĉetis meblojn. En 2011 la palaco renoviĝis.
Konstruaĵo
Fasado de la kvaretaĝa konstruaĵo estas simetria. La fera pordo laŭnesese malsupreniras al la kelo. En la korto pontoj ligas la etaĝojn.
Dollberg
La monto Dollberg situas en Schwarzwälder Hochwald, parto de la mezmontaro Hunsrück sur la limo inter la distriktoj Trier-Saarburg en Rejnlando-Palatinato (nordokcidento) kaj St. Wendel en Sarlando (sudoriento) kaj estas kun alteco de 695,4 m la plej alta monto de tiu federacia lando. Gi apartenas al la montoj Dollberge.
Situo
La Dollberg situas en la Naturparko Saar-Hunsrück, tuj sur la norda limo de Sarlando al Rejnlando-Palatinato, en la sudoriento de la Dollberge. Ĝia pinto troviĝas 1,4 km sude de Neuhütten (Rejnlando-Palatinato) kaj 3,5 km nordnordoriente de Otzenhausen, 3,8 km nordokcidente de Eisen kaj 4,5 km nordoriente de Nonnweiler (Sarlando) sur la teritorio de Sötern, komunuma parto de Nohfelden, situanta 5,3 km sudokcidente de Dollberg.
Akvejoj
Ĉe la suda deklivo de la Dollberg fontas la rojon Känel- kaj Waldbach (Krippbach) la maldekstra kaj dekstra fontrojo de la Söterbach. Pli sude situas la fonto de la alfluanto de la rivero Prims, la Münzbach. Okcidente de la arbarkovrata monto entendiĝas ĉe la rivero Prims la Primstalsperre (baraĵlago de la rivero Prims)''.
Protektejoj
Sur la sarlanda parto de la monto Dollberg situas la naturprotektejo Dollberg. Ĝi havas grandecon de 29,87 ha.
Ringremparo de Otzenhausen
Je la sudokcidenta piedo de la Dollberg inter la monto kaj la loko Nonnweiler situas la ĉ. 2,5 km longa ringremparo de Otzenhausen, kelta fuĝburgo (opidumo).
Zoltán Bohus
Zoltán BOHUS [bohuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bohus Zoltán estis hungara skulptisto, vitroartisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Mária Lugossy.
Zoltán Bohus naskiĝis la  1941 en Endrőd.
Ferenc Szálasi
SZÁLASI Ferenc (pron. sa`laŝi ferenc) (naskiĝis Kassa (nun Košice en Slovakio) en la 1-a de junio 1897 – mortis Budapeŝto la 3-a de decembro 1946). Li estis hungara faŝisma politikisto, gvidanto de Hungario fine de la dua mondmilito.
Dum lia agado, oni murdis, ekzekutis plurmil judojn, maldekstrulojn de Budapeŝto (pafis multajn ĉe la bordo de Danubo). Li fuĝis okcidenten kun rabitaj trezoroj de la hungara ŝtato.
Pterutjoj
La pterutjoj estas grupo de malgrandaj birdoj de la genro Pteruthius. Ili estas indiĝenaj en la orientaliso, kaj tradicie lokataj en la familion de timaliedoj, kvankam genetikaj analizoj sugestas ke ili apartenas al la amerika familio de vireedoj. Plej parto de specioj troviĝas en montararbaroj kaj kelkaj specioj descendas al pli malaltaj altitudoj dum vintro.
Ferenc Szálasi
Rimarko:
Pterutjoj
La pterutjoj gamas laŭ grando el 11.5-20 cm laŭ longo kaj 10-48 g laŭ pezo. Ili diverĝas laŭ plumaro kaj grando, sed ĉiu havas fortikan nigran hokoforman bekon, malgrandajn bridoplumetojn kaj distingan plumaron ĉe junuloj. Ili montras seksan dimorfismon laŭ plumaro, ĉar maskloj ĝenerale estas pli brilaj. La kanto estas simpla kaj monotona.
Ferenc Szálasi
La amasa deportado de la hungaraj judoj okazis somere 1944, post la nazia okupado de Hungario (19-a de marto 1944).
Agudo (Suda Rio-Grando)
Agudo estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 16.722 loĝantojn en 2010.
Grans
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Abstina sindromo
Abstina sindromo estas aro de simptomoj, kiuj okazas pro la tuja malkontinuo aŭ malpliigo de konsumado de medikamentoj aŭ distraj drogoj.
Por ke la simptomoj de abstina sindromo okazu, oni unue devas esti evoluiginta formon de droga dependeco. Tio ĉi povas manifesti kiel fizika dependeco, psikologia dependeco aŭ ambaŭ. Droga dependeco evoluas el daŭra konsumo de unu aŭ pliaj drogoj. Dependeco ekestas laŭ dozo-dependa maniero kaj produktas abstinajn simptomojn, kiuj varias laŭ la tipo de drogo konsumata.
Ekzemple, longedaŭra uzo de kontraŭdeprima medikamento probable kaŭzos vaste malsaman reakcion kiam oni ekabstinas ol ekabstino de opioido, kiel heroino. Abstinaj simptomoj de opioidoj inkludas anksion, ŝvitadon, vomadon kaj lakson. Alkoholaj abstinaj simptomoj inkludas inciteblon, fatigon, skuadon, ŝvitadon kaj naŭzon. Abstino de nikotino povas kaŭzi inciteblon, fatigon, insomnion, kapdoloron kaj koncentriĝan malfacilecon. Multaj preskrib-bezonaj kaj laŭleĝaj nepreskrib-bezonaj drogoj ankaŭ povas kaŭzi abstinajn simptomojn kiam individuoj ĉesas konsumi ilin, eĉ se ili estis uzataj nur laŭ instruoj de kuracisto.
La simptomoj de abstina sindromo povas esti eĉ pli seriozaj kiam la drogo kovris longedaŭran nutromankon, malsanon, kronikan doloron, infektojn (oftajn en intravejna droga uzo) aŭ dormomankon, kondiĉoj, kiujn misuzantoj de drogoj ofte suferas kiel duarangajn rezultojn de la droguzo. Kiam la drogo estas forigita, ĉi tiuj kondiĉoj povas reaperi kaj esti konfuzitaj kun abstinaj simptomoj.
Rarotonga
Rarotonga estas vulkaninsulo, la plej loĝata insulo de Kukinsuloj kaj la insulo kie la ĉefurbo estas. La loĝantaro estas 10,572 laŭ la popolnombrado de 2011, el 14,974 de la suma nacia loĝantaro. Captain John Dibbs, mastro de la kolonia brigo Endeavour, kreditiĝas kiel la eŭropa malkovranto en la 25-a de Aŭgusto 1823, dum li transportis la misiiston Rev. John Williams.
22947 Carolsuh
22947 Carolsuh estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carol Yoon Joo Suh, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Palos Verdes Peninsula High School de Rolling Hills Estates (Kalifornio).
Miĝikendaoj
Miĝikendaoj (svahile: mijikenda, "la naŭ urboj") estas kolektiva nomo por la triboj digoj, ĉonjoj, kambeoj, durumaoj, kaŭmaoj, ribeoj, rabajoj, ĝibanaoj kaj ĝirjamaoj je la marbordo de Kenjo kaj de la plej norda marbordoparto de Tanzanio. La nocio estas uzata de tiuj naŭ grupoj ekde proksimume 1945 kiel memnomigo.
La unuopaj subetnoj kulture similas kaj parolas diversajn bantuajn lingvojn unu al la aliaj kaj al la svahila similajn.
La miĝikendaoj fine de la 19-a jarcento kaŭze de trosekeco kaj malsatego (1898–1900) el la postregiono de Mombaso kaj Malindo atingis sian hodiaŭan loĝregionon je la marbordo. Ilia origina deveno ne estas ekzakte konata; propraj mitoj supozigas devenon el ŝtato en la hodiaŭa Somalio nomata Shungwaya, sed kies historia ekzisto estas malforte dokumentita.
19575 Feeny
19575 Feeny estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Lajos Dóczy
Lajos DÓCZY [lajoŝ dOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dóczy Lajos estis hungara ĵurnalisto, poeto, dramisto, tradukisto, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi.
Lajos Dóczy naskiĝis la 1845 en Sopron. Li mortis la 1918 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Dóczy devenis el juda familio. Li frekventis universitaton pri juro en Vieno. Li eklaboris kiel ĵurnalisto, dume li konatiĝis kun literaturaj figuroj, ekzemple Adolf Ágai, Jenő Rákosi. Baldaŭe li ankaŭ helpis laborojn de politikistoj.
Bihangal
Bihangal estas vilaĝo en la distrikto Barisal en la dividaĵo Barisal de sud-centra Bangladeŝo.
Ĝi estas en la sudo de la lando. Nome ĉe la delto de la rivero Gango.
Étampes
Étampes estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Essonne kaj en la regiono Francilio. Ĝi havas proksimume 27 000 loĝantojn. Étampes estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.
Kronologio de la Metroo de Parizo
Kronologio de la Metroo de Parizo
Étampes
Étampes estis malnovtempe la ĉefurbo de la graflando de Étampes.
Geografio
Tiu subprefektejo de suda Essonne troviĝas proksimume 49 kilometrojn sude de Parizo, kaj 60 kilometrojn norde de Orleano.
Indianaj mitologioj
La indiĝenaj popoloj de Ameriko estas membroj de tre diversaj kulturoj. Ĉiuj el ili havas siajn proprajn mitologiojn. Kelkaj el ili estas tre distingaj, sed ankaŭ kelkaj temoj estas kunhavitaj tra kulturaj limoj.
Nordameriko
Ne estas ununura mitologio de nordamerikaj popoloj, sed nombraj diferencaj kanonoj de tradiciaj rakontoj asociaj kun religio, etiko kaj kredoj. Tiaj historioj estas tre bazitaj sur Naturo kaj estas riĉaj je simbolismo de sezonoj, vetero, plantoj, animaloj, tero, akvo, fajro, ĉielo, kaj la ĉielaj korpoj. Komunaj elementoj estas la principo ĉio-enhavanta, universala kaj ĉioscia Granda Spirito, konekto al la Tero kaj al ties pejzaĝoj, kredo en paralela mondo en la ĉielo (foje ankaŭ subgrunde kaj/aŭ subakve), diversaj kreorakontoj, vizitoj al la 'lando de mortintoj', kaj kolektivaj memoroj de antikvaj sanktaj prauloj. Karaktera de multaj el la mitoj estas la forta rilato inter homaj estaĵoj kaj animaloj (kiel birdoj kaj reptilioj). Ili ofte enhavas formo-ŝanĝojn inter animalaj kaj homaj formoj. Geedzeco inter personoj kaj diversaj specioj (partikulare ursoj) estas komuna temo. En kelkaj historioj, animaloj zorgas homajn infanojn.
Centra kaj Suda Ameriko
En Centrameriko menciindas la mitologio de Aztekoj, Majaoj, Olmekoj kaj Purepeĉoj. Serpentoj ofte aperas en ties kredaroj. En Sudameriko menciindas la mitologio de Inkaoj, Gvaranioj, Mapuĉoj kaj Mŭiska-oj.
Cadena SER
La Ĉeno SER, en hispana origine Cadena SER (siglo de "Sociedad Española de Radiodifusión") estas la ĉeno de radio plej antikva de Hispanio kaj tiu kiu havas pli da aŭskultantaro; 4.695.000, laŭ la lasta studo EGM. Ĝi apartenas al la radia grupo Prisa Radio kaj estas kontrolata laŭ akcioj de la Grupo PRISA, kiu posedas inter aliaj amaskomunikiloj la ĵurnalon El País, nome la plej legata en Hispanio. Ĝi povas aŭskultiĝi digitale, pere de FM aŭ AM en la tuta Hispanio.
Historio
La ĝermo estis Radio Barcelona el 1924, dua radio permesita en Hispanio (pro kvar tagoj post la unua). Dum la 1930-aj jaroj kelkaj el la ĉefaj radioj hispanaj kiaj Unión Radio grupiĝis kaj tiu kerno post la Hispana Enlanda Milito, nome en 1940, estis la instigo por la kreado de la Ĉeno SER.
Burito
Burito (burrito) estas meksika manĝaĵo kiu originas el la nordo de Meksiko aŭ sudokcidento de Usono.
La burito konsistas el tortiljo, plejofte farĉita per fazeoloj kaj viando (viandhaketaĵo aŭ kokaĵo), kelkfoje ankaŭ per fromaĝo), ruligita tiel ke la farĉo estas interne de la tortiljo.
La hispana vorto "burrito" venas de la hispana vorto burro (azeno). Burrito do estas azeneto. Ĝi ankaŭ estas bongustaĵo de la meksika kulturo.
Elena Ferrante
Elena FERRANTE (Napolo, 1943) estas la plumnomo de konata itala verkistino, kiu ne volas malkaŝi sian identecon aŭ bildon publike.
Ŝiaj libroj estis publikigitaj en la itala kaj tradukitaj en multajn lingvojn. La ĉiusemajna gazeto Time en 2016 metis ŝin inter la 100 personoj plej influaj en la mondo.
Biografio
Naskiĝinta kaj kreskinta en Napolo, ŝi faris klasikajn studojn kaj inter ŝiaj preferataj aŭtoroj ŝi citis Elsa Morante. La rakonto ĉirkaŭ ŝi estas konata en la itala gazetaro kiel "La Elena Prenta Mistero". Laŭ diversaj hipotezoj, ŝi naskiĝis ĉirkaŭ 1950, vivas kaj instruas klasikan filologion en Torino. Publika admiro por ŝi estas granda, kaj la itala ĵurnalo Corriere della Sera skribis pri ŝi kiel "la plej granda itala verkistino post Elsa Morante.