cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palaco de Paco
Konstrua historio
Grandparte finance ebligis la konstruadon de la pacopalaco la usona ŝtalmagnato Andrew Carnegie (1835–1919), amiko de la usona diplomato Andrew Dickson White kies ambicio kaj klopdoj kunhelpis konviki Carnegie finance helpi krei tian tribunalon, ĉar tiu komence nur volis investi monon en la konstruo de biblioteko de internacia juro.
"La pacopalaco estu templo de paco kie la pordoj estas malfermataj, en kontrasto al la Janus-templo, malfermata en tempoj de paco kaj fermata en kazoj de milito (…..) Kiel inda atesto de la homoj kiuj, post kiam multaj longaj jarcentoj fine tribunalo kiu ĵetis malfermi ĝiajn pordojn por la paca kolonio de diferencoj inter loĝantaroj".
Arkitekturo kaj arto
La konstruaĵo el ruĝaj brikoj inter la jaroj 1907 kaj 1913 konstruiĝis en la stilo de novrenesanco fare de la franca arkitekto Louis-Marie Cordonnier. Ties konstrua stilo (flandra neo-renesanco) kun tipa belfrida turo (havante 43 sonoriloj en 2013) kaj riĉa je arkadoj havas ankaŭ signifajn influojn de la klasikismo kaj gotika stiloj kaj videble similas al la same de Andrew Carnegie subtenitaj muzeoj kaj universitatoj en Usono.
Flanke de la fasado kun kruta tegmento elstaras la 80 metrojn alta belfrido, unu el la simboloj de Hago. La palaco ankaŭ prezentas nombron de statuoj, portretoj kaj bustoj de eminentaj pacaj kampanjantoj de ĉirkaŭ la monda kaj de ĉiuj epokoj i.a. de Mahatma Gandhi kaj Bertha von Suttner, Nelson Mandela, sed ankaŭ busto de esperantisto William Stead.
Arto en subteno de paco
Al la konstruaĵo, la aranĝo de la ĉirkaŭa parko kaj la riĉa interna dekoro de la konstruaĵo, kies ornamaĵoj rekte aŭ nerekte simbolas la temon paco, kontribuis ĉiuj landoj partoprenintaj al la 2a Packonferenco de 1907. Inter la donacoj estis 3200 kg peza vazo el jaspa gemo de Rusio, pordoj de Belgio, fontano de Danio kaj grandaj vazoj el Ĉinio, Muraj tapiŝoj de Japanio, la horloĝo por la horloĝa turo de Svislando, persaj tapiŝoj de Irano kaj ligno por la plafonaj kaj muraj panelaroj de Brazilo, Indonezio kaj Usono. La marmoro por la koridoroj kaj la reprezenta ŝtuparejo en la antaŭhalo venis el Italio kaj la arte forĝitaj feraj bariloj de la ĉirkaŭa parko el Germanio. En 1999 eterna paca flamo estis instalita antaŭ ĝiaj kradoj. Por la fenestroj en la teretaĵo uziĝis plumbovitraĵo el la nederlanda urbo Delft, kaj por la teretaĝaj muroj tradiciaj kaheloj el la sama urbo.
La amasigo de tiom multaj, individue tre valoraj kaj artaj unuopaj elementoj, parte sentiĝas eĉ kvazaŭ iom troa : ekzemple la monumenta enireja halo, memoriga pri bizanca palaco, kun imponaj oraj lustroj, ŝtona planko riĉe dekorita per stiligitaj rozoj kaj vasta blanka marmora ŝtuparejo.
Arto kaj kulturo mallongigas la distancojn kaj akcelas interkompreniĝon, necesa por harmonia socio Tial la kulturfestivalo' Harmonie van Nederland' (harmonio de Nederlando) elektas la Pacopalacon por tie organizi talento-eventon por gejunuloj kun alikultura fono sub la slogano 'Harmonio por paco'.
Monumentoj
Sur la Carnegiplaco (Carnegieplein) antaŭ la Pacopalaco troveblas la sekvaj monumentoj:
La Haga Memorial 1940-1945, moderna militmonumento, kreita en 1992 de Appie Drielsma.
Proksime de la enirejo de la Pacopalaco oni instalis en 2002 la eternan pacoflamon. Ekde 2004 la tiu monumento estas ĉirkaŭata de la "Monda Pacopado" konsistanta el rando de ŝtonoj kaj ŝtonetoj el 196 landoj.
Vidu ankaŭ
Benjamin B. Ferencz
Guahiboj
La guahiboj, gvahiboj, sikuani, guaĥiboj, jivi aŭ jivioj, estas popolo de indianoj, kiu loĝas en Llanos de Orinoko, inter la riveroj Guaviare, Meta kaj Arauca, en la kolombiaj departementoj Vichada, Meta (Puerto Gaitán kaj Mapiripán), Arauca, Guaviare kaj Guainía, kaj en Venezuelo okcidente de la subŝtatoj Amazonio, Bolivaro kaj sude de Apure. Ili estas proksimume 40 miloj da personoj, nome 23 miloj en Kolombio kaj 14 miloj en Venezuelo en 2005.
Ili formas la plej nombran grupon de la zono influita de Orinoko. Ties lingvo, la guahiba lingvo, formas parton de la lingva familio de la guahiba lingvaro. Kelkaj fakuloj rilatigis tiun familion kun la aravaka lingvaro, ĉar elmigrintoj el Gujanoj. Kelkaj konsideras, ke estas la sikuani la ĉefa trunko, dum por aliaj temas pri subgrupo. Tamen Queixalós (1993) konsideras, ke la rilatoj inter guahibo kaj aravako estas nur vortotrezoraj kaj ne indikas genetikan parencecon.
Front National
Front National - en Esperanto "Fronto Nacia" - estas la nomo de du dekstre ekstremisma politikaj partioj:
La Front National (Francio) fondiĝis dum 1972 kaj de tiam dum naciaj balotoj ĝenerale ricevis inter 5 kaj 15 procentojn de la voĉoj. Post la jaro 2000 la balotaj rezultoj tre malkreskis.
La Front National (Belgio) fondiĝis dum 1985 kaj balote kandidatas nur en la franclingva parto de Belgio.
Krome tiun nomon ankaŭ portis movado de la Franca rezistado dum la Dua Mondmilito.
Mia poezio
Mia Poezio estas originale esperantlingve poemaro verkita de Rafael de San Millán Alonso. Ĝi estas eldonita 62-paĝe ĉe Chulilla y Angel en Madrido en la jaro 1932, do postmorte. Ĝia signifo estas pli en la fakto, ke ĝi apartenis al la unuaj poemaroj en Esperanto ol en la arta valoro.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1932 Mia Poezio 2.jpg </Gallery>
Mia penso
Mia penso estas poemo verkita antaŭ 1887 de L. L. Zamenhof, refarita el pra-esperanta formo de 1882.
La Poemo
{| cellpadding="9"
Priskribo
La poemo estas kvartrokeo, sen katalektaj versoj. La temo estas ĝenerale malĝoja; la poeto bedaŭras la foruzon de sia junaĝo por “la devo ordonanta”. Laŭ Baldur Ragnarsson, tiu devo estis “lia obseda, temporaba laboro en la kreado de la lingvo, lia penso mem”.
Edmond Privat en sia Vivo de Zamenhof komentis ĝin jene (paĝo 32):
Pri la poemo, Humphrey Tonkin komentis jene, kaj argumentas ke la poemo estis la genezo de la Zamenhofa traduko de Hamleto:
Papp
Papp (pli malofte Pap) estas iom ofta hungara familia nomo, nomo de ekz.:
Eksterlingvaj verkistoj
Eksterlingvaj verkistoj
Kiuj estas ĉi tiuj "internaciaj verkistoj", kiuj tiel bone regas alian lingvon, ke ili verkas literaturajn ĉefverkojn en tiu lingvo? La kialoj por verki en lingvo kiu ne estas via denaska lingvo povas esti personaj, politikaj aŭ artaj. Foje la celo estas krei ion novan kaj valoran kun fremda lingvo.
Verki en alia lingvo estas defio por multaj verkistoj, sed aliflanke la lingvoj de la 'grandaj popoloj' malfermis la vojon al tutmonda sukceso por iuj aŭtoroj.
La listo estas intence mallonga, evitante kompleksajn detalojn pri etneco/nacieco kaj simile: la donitaj landoj kaj/aŭ lingvoj estas nur gvidilo al la ĉefa origino kaj eksofona lingvo de la verkisto - por detaloj vidu la koncernan artikolon pri la verkisto.
Vidu ankaŭ
Aŭtoroj de originala esperantlingva literaturo
Scienca Kulturcentro Ettore Majorana
La Centro por Scienca Kulturo Ettore Majorana (Centro di Cultura Scientifica Ettore Majorana malongigita EMFCSC) estas scienca organizo, konata tra la mondo, fondita en Ĝenevo en 1962 kaj ekde 1963 en Eriĉo, Sicilio, de la fizikisto Antonino Zichichi, kiu ankaŭ estas ĝia prezidanto kaj nomata laŭ la sicilia fizikisto Ettore Majorana.
La ĉefa sidejo ekde 1963 estas en strato Guarnotti 26, en la antaŭa monaĥejo de Sankta Petro. Anstataŭe ĝi estas la loko por kursoj de la 1970-aj jaroj en la antaŭa monaĥejo de Sankta Domingo.
Aliĝinta al la INFN, ĝi financas la Internacian Lernejon de Sub-Nuklea Fiziko, ankaŭ prezidata de Antonino Zichichi. Dum la jaroj de la malvarma milito post CERN la centro Ettore Majorana estis loko kie renkontiĝis sciencistoj de Rusio kaj Usono. En ĉi tiuj jaroj 76 sciencistoj, kiuj partoprenis la kursojn, tiam ricevis la Nobel-premion post sia partopreno en la agadoj, kaj 49 estis jam Nobel-premiitoj.
En Eriĉo, la unua kerno de nova laboratorio estis establita per la mandato studi kampajn krizojn, kaj ne nur la du plej famajn (forceja efiko kaj ozono), sed entute 63. Ĉi tiu laboratorio nomiĝas "ILSEAT. "(Internacia Laboratorio por Scienca Inĝenierado kaj Altnivela Teknologio).
Ĝi inkluzivas 123 post-universitatajn lernejojn en ĉiuj kampoj de moderna scienca esplorado, kaj ankaŭ distribuas stipendiojn al meritantaj studentoj.
Piramido de la Luno
La piramida konstruo inter la jaroj 200 kaj 450 de nia erao kompletigis la ambaŭflankan simetrion de la templa komplekso. Deklivo antaŭ la ŝtuparo donas aliron al la Avenuo de la Mortintoj, platformo sur la pinto de la piramido estis uzita por realigi ceremoniojn en honoro de la Granda Diino de Teotiŭakano, la diino de akvo, fekundeco, la tero kaj de la kompleta aro de vivaĵoj. Ĉi tiu platformo kaj skulptaĵo trovitaj en la piramida fundo estas sekve dediĉitaj al La Granda Diino.
Vidalvide de la altaro de la Granda Diino estas la Placo de la Luno. La placo enhavas centran altaron kaj originalan konstruaĵon kun internaj dividaĵoj, konsistanta el kvar rektangulaj kaj diagonalaj korpoj kiuj formis stukturon nomitan "Teotiŭakana Kruco."
Johann Gustav Heckscher
Johann Gustav Wilhelm Moritz HECKSCHER (naskiĝinta la en Hamburgo, mortinta la  en Vieno) estis germana juristo kaj politikisto.
Vivo
Post lernejfrekvento i.a. ĉe Salzmann-lernejo (Schnepfenthal) li soldatis libervole en 1815 kontraŭ Napoleono Bonaparte. Inter 1816 kaj 1820 li studis jursciencojn, poste li pasigis kelkajn jarojn vojaĝante tra Svislando, Italujo, Franclando, Britio kaj Ruslando kaj iĝis finfine advokato en Hamburgo.
De la hamburganoj li senditis en 1848 kiel parlamentano al Frankfurto ĉe Majno kie li brilis per bridemo, klareco kaj logiko akrega dumparolade. Li tra batalis kontraŭ la porĉiamec-deklaron de la provizora parlamento kaj membris de la delegacio portonta Vienon al la ĉefduko Johano de Aŭstrio la mesaĝon esti elektita regnanto dumtempa. En la unua regna ministerio (12.7.1848) Heckscher iĝis ministro pri justico. Li akompanis Johanon al Frankfurto kaj transprenis, post kompletiĝo de la ministerioj, la gvidon pri la eksteraj aferoj.
Dum la intertraktoj pri armistico en Malmö li ege kritikitis, tiel ke li apenaŭ estu mortigita de la popolaĉo en Höchst. Pro tio li demisiis ironte en oktobro kiel sendito al Torino kaj Napolo. Frankfurton li revenis en la momento kiam la decidaj prikonstituciaj demandoj alproksimiĝis al solviĝo. Koncerne la t.n. demandon pri Germanujo li ege favoris kunfandiĝon de Germanlingvio, sekve li kontraŭis kaj la programon de la registarkabineto de Heinrich von Gagern kaj la ideon de prusia hereda imperi-sistemo. Tamen, post akcepto de hereda digneco imperiestra en la 27.3. Heckscher revenis la finon de aprilo al Hamburgo por denove labori advokate. En 1853 li nomumitis legato hamburgo en Vieno meritonte multe pro sia naskiĝurbo kiu troviĝis tiam en ekomiaj malfacilaĵoj kaj ricevis krediton disde Vieno.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 9. Leipzig 1907, p. 35-36 kio relegeblas tie chi interrete.
Hrochoť
Hrochoť, hungare Horhát estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hrochoť situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Banská Bystrica troviĝas je 18 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 en formo "Horhagh". La setlejo ricevis reĝajn privilegiojn en 1479. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Horhát 1273 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolenská Slatina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hrochoť 1374 homoj, (1358 slovakoj).
José María Barreiro Manjón
José María Barreiro Manjón estis militisto hispana naskiĝinto en Kadizo la 20-a de aŭgusto en 1793 kaj morto en Bogoto en 1819.
En la defendo de Madrido de 1808 estis vundita kaj enprizonigita, post unu jaro li ascendis al laŭtenanto. En 1810, jam liberigita, pasis al Kadizo, kaj militis en la Milito de Hispana Sendependiĝo. Kiel kapitano estis enpostenigita en Sevilo.
Ses monatojn post sia alveno en Bogoton la juna, sed neesperta Barreiro estis venkita en la batalo de Bojakao kaj enprizonigita de la soldata infano 12jaraĝa Pedro Pascasio Martínez. Barreiro kaj ĉiuj hispanaj oficiroj arestitaj estis ekzekutitaj en la 11-a de oktobro, mortpafitaj pro ordono de Francisco de Paula Santander en epizodo de la jemorta milito.
Svätý Kríž
Svätý Kríž [svetI krIĵ], (hungare Szentkereszt [sentkerest]) estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ambaŭ loknomoj signifas: Sankta Kruco.
Situo
Svätý Kríž situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Ružomberok-Liptovský Mikuláš. La lasta urbo troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1277 en formo "Chermele", tiam oni trovis ĉe la montoj oron. Dum la historio 5 vilaĝoj formiĝis apude, kiuj unuiĝis. En 1784 79 vilaĝanoj loĝis en 10 domoj, en 1828 66 vilaĝanoj loĝis en 9 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szentkereszt 484 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Svätý Kríž 631 homoj, (627 slovakoj).
Kálvin tér (metrostacio)
La Kálvin tér (=Placo Kálvin) estas metrostacio, eĉ metronodo en Budapeŝto. Tie renkontiĝas 2 metrolinioj M3 kaj M4.
Historio
Inter 1970–1976 okazis konstruado de tiu ĉi stacio kun subirejo. En 1976 nur itinero ekfunkciis, tamen tio tuŝis ĉi tiun stacion. La M3 linio ĉi tie estas la plej profunda: 28 metrojn sub la placo. La kajo havas 2 apartajn elirejojn. Post jaroj la linio estis plilongigita, sed tio ne tuŝis la stacion.
Ekde 2014 estas atingebla ankaŭ la linio M4, pli frue oni konstruis la necesajn laborojn, ankaŭ la subteran tunelon inter ambaŭ linioj. La M4 linio krucas pli supre la alian linion, tial la profundeco estas nur 22 m. La kajo estas atingebla ankaŭ per liftoj, kiujn la handikapuloj uzas.
Kontaktoj
Estas kontaktoj en la placo al tramoj, aŭtobusoj, troleoj, la aŭtoj ne havas parkumejon. Laŭ la placo funkcias Ĉefurba Librejo Ervin Szabó, Hungara Nacia Muzeo, Kalvinana kirko (Ferencváros) kaj moderno hotelo.
Turnagredoj
La Turnagredoj (Turnagridae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj  kaj konsistas el du specioj originaj en Nov-Zelando, kiujn ambaŭ hodiaŭ oni konsideras formortintaj bestoj.
Oni konsideras la ĉefa kaŭzo de la formorto la detruon de ilia arbara vivejo kaj la enkondukon de novaj entrudaj fremdaj specioj, precipe de mamulaj rabobestoj, al la insulo.
82463 Mluigiaborsi
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Giuseppe Forti elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese (San Marcello Pistoiese, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala opera kantistino Maria Luigia Borsi. Lirika sopranino, ŝi spektaklis en la plej grandaj operejoj tra la mondo kaj estas ĉefe konata pro sia interpretado de operoj de Puccini kaj Verdi.
Baltio
Baltio, Baltujo aŭ Baltaj ŝtatoj - inter esperantistoj de eksa Sovetunio historie ankaŭ ofte Ĉebaltio, influite de la ruslingva formo Прибалтика (Pribaltika) - estas kuniga nomo de Estonio, Latvio kaj Litovio, ĉiuj situantaj ĉe la Balta Maro.
7668 Mizunotakao
7668 Mizunotakao estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Baltio
Oni tiel kunigas ĉefe pro historiaj kaj geografiaj kialoj (kp. je Nordio) - ne pro lingvaj (kp. je Skandinavio).
7668 Mizunotakao
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Takao Mizuno, profesoro ĉe la Universitato Tokio Gakugei, esploristo pri ekstergalaksia astronomio bazita sur optikaj observoj. Dediĉita al eduko pri astronomio li estis prezidanto de la Societo por Instruado kaj Popularigo de Astronomio inter 1994 kaj 1997.
Baltio
Estonie parolatas la estona, kuzo de la finna, sed la latva kaj la litova estas neinterkompreneblaj baltaj lingvoj hindeŭropaj. Ankaŭ vaste parolatas la rusa.
Okupacio
La Okupacio de baltaj ŝtatoj konsistis en milita okupacio de la tri Baltaj ŝtatoj — nome Estonio, Latvio kaj Litovio — fare dekomence de Sovetunio laŭ la kondiĉoj de la Molotov–Ribbentrop Pakto de 1939 okazinta en junio 1940. Ili estis tiam aneksitaj en la Sovetunion kiel konstituaj respublikoj en aŭgusto 1940, kvankam multaj potencoj de Okcidento neniam agnoskis ties aligon. La 22an de junio 1941, Nazia Germanio atakis Sovetunion kaj post nur kelkaj semajnoj ili okupaciis la Baltajn ŝtatojn jam por la tuta Dua Mondmilito. En julio 1941, la Tria Regno aligis la Baltajn teritorion en sia Reichskommissariat Ostland. Kiel rezulto de la Balta Ofensivo de 1944 fare de la Ruĝa Armeo, Sovetunio rekaptis plej el la Baltaj ŝtatoj kaj eĉ kaptis la restintajn Germanajn fortojn en la Kurlandia Sako ĝis ties formala kapitulaco en majo 1945. La Soveta "aneksokupacio" (germane Annexionsbesetzung) aŭ okupacio sui generis de la Baltaj ŝtatoj daŭris ĝis aŭgusto 1991, kiam la tri landoj reakiris sian sendependecon.
Expiremont
Expiremont [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 130 loĝantojn en la jaro 2012.
2-a jarmilo
La dua jarmilo estas periodo de tempo kiu komenciĝis la 1-an de januaro de la jaro 1001, kaj finiĝis la 31-an de decembro de la jaro 2000 laŭ la julia kalendaro.
Pierre Monatte
Pierre MONATTE (nask. la 15-an de januaro 1881 en Monlet (departemento Haute-Loire) - mort. la 27-an de junio 1960 en Parizo estis franca laboristo, preseja korektisto, sindikatisto, fondinto de la revuo "La Vie Ouvrière" (La Laborista Vivo) en 1909 kaj, en 1925, de "La Révolution prolétarienne" (La proletara Revolucio).
Biografio
Filo de hufoforĝisto kaj de puntistino, Pierre Monatte studis en la kolegio de Brioude. Dekkvin-jara, li aliĝis al la socialista Junularo. Deksep-jara, li kunlaboris kun aŭvernja gazeto "Tocsin populaire du Berry et de l'Auvergne" (Popola alarmsonorado de Berry kaj Aŭvernjo). Tre influis lin la legado de "Les Misérables" (La Mizeruloj) de Victor Hugo. Post abiturientiĝo, li fariĝis lernhelpanto (repetitoro) en la norda edukdistrikto, sinsekve en la urboj Dunkerque, Abbeville, Quesnoy, Condé-sur-Escaut. Li amikiĝis kun la poeto Léon Deubel kaj kun sindikataj aktivuloj de la regiono. Li legis anarkiistajn gazetojn kaj frekventis ties kunvenojn en la regiono. Li demisiis el sia laborposteno en 1902 kaj iris al Parizo. Tie li konatiĝis kun diversaj aktivuloj.
Kontraŭanto al senkondiĉa unuiĝo, li demisiis el la konfederaciaj instancoj. Ekde la Internacia Anarkiista Kongreso de Amsterdamo, en 1907, li distanciĝis de anarkiismo. En aprilo 1919, li kreis sindikatajn revoluciajn Komitatojn sine de CGT.
Li aliĝis en 1923 al la Franca Komunista Partio. Post ekskludo el la partio, kun Boris Souvarine kaj Alfred Rosmer, fine de 1924, okaze de purigo de la maldekstra alo, li fondis en januaro 1924 la revuon "La Révolution prolétarienne" (La proletara Revuo), kiu havis certan influon inter la du Mondmilitoj ĉe la sindikatistoj kaj maldekstraj aktivuloj.
Monatte sentis la neceson kontraŭstari kaj la reformismon kaj la devojiĝon de la komunismo. Li publike malaprobis la malnovan sindikaton CGT kaj ties mankon de revoluciemo, kaj la komunistajn organizojn baraktantaj en burokratio kaj diktaturo. Kun siaj kamaradoj de Proletara Revolucio, li estis inter la unuaj kiuj publike kondamnis la evoluon de la ŝtato en Sovetio. Ili ĉiuj proklamis sin kontraŭstalinistoj sed ankaŭ komunistoj. Ili kontraŭstaris la kapitalismon kaj la francan koloniismon. Per tio, ili kontribuis al ekkonsciiĝo de la sindikatoj pri la koloniaj problemoj. La situacio de Monatte kaj de ties kamaradoj estis malfacila. Atakoj venis de ĉiuj flankoj. En 1927, li titolis unu el siaj artikoloj "Solaj kontraŭ ĉiuj".
Kiam aperis la minaco pri faŝismo kaj milito, li konservis siajn internaciistajn ideojn kaj aliĝis al la sindikata Komitato de Agado kontraŭ la milito kaj la faŝismo kaj al la Komitato de vigla atento de la kontraŭfaŝistaj intelektuloj
Kiam eksplodis la Dua Mondmilito, Proletara Revolucio decidis ĉesigi la publikigon de la revuo ĉar estis neakcepteble submetiĝi al cenzuro kaj permeso. Monatte havis regulajn kontaktojn kun membroj de la rezistado kaj partoprenis en kaŝaj kunvenoj.
Malfacila estis lia pozicio post la Dua Mondmilito ĝis la fino de lia vivo kiam li konstatis la pluan ekziston de du fortoj, kiujn li kontraŭbatalis : la reformismon kaj la stalinismon.
Wisch
Wisch havas diversajn signifojn:
Unua Esperanto-monumento de Linco
La Esperanto Monumento de Linco estas skulptaĵo proksima de la ĉefstacidomo de Linco (Supra Aŭstrio).
La historio de la estiĝo
La Esperanto-movado de Linco havis la deziron okaze de la jubileo “75 jaroj Esperanto” (1962) nomi straton “Esperantostraße”. Ĉi tiu propono estis malaprobita de la urbo Linco, anstataŭ tio estis proponite starigi monumenton. La urbo memorigis al tio, ke ĝi nur en 1958 nomis straton je la nomo de L. L. Zamenhof, kaj opiniis ke nomigo de du stratoj pri praktike sama temo tiom rapide unu post la alia estus troigo.
Plano
La akademia skulptisto Adolf Kloska estis komisiita fari modelon por monumento. Sed la antaŭvideblaj kostoj de 70.000 ŝilingoj (5.000 eŭroj) estis tro altaj. La urbestro kaj la federacia landestro certigis subvencion, se la esperantistoj kontribuas adekvatan sumon. La skulptisto ŝanĝis la modelon kaj rezignis sian honorarion. Sub tiuj cirkonstancoj je la 16-an de julio 1964 estis decidite starigi la monumenton. Tri tagojn post tiu rezolucio mortis la skulptisto Adolf Kloska.
Efektivigo
Kvankam pro la morto de Adolf Kloska la realigo de la monumento denove estis malcerta, oni daŭrigis la kolektadon por certigi la financadon de la monumento. Fine la firmao Mandl realigis sub la arta konsilo de skulptisto Heinz Ritter la monumenton.
Inaŭguro
La monumento, kiu simbolas la kvin kontinentojn, situis en malgranda parko inter la “Langbau” (longkonstruaĵo) de la ĉefstacidomo Linco kaj la konstruaĵo de fervoja direkcio.
La solena inaŭguro okazis je la 10-a de julio 1965. Dokumento pri la historio de la estiĝo de la monumento estis enmetita en la fundamenton de la monumento.
Karakterizado de la monumento
Laŭ fotoj kaj la modelo konservitaj en la Esperantomuzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko, la monumento estis ĉirkaŭ tri metrojn alta kaj konsistis el kelkaj diverse grandaj sagopintoj sur kolono. La kolono portis stelon kaj la sekvan tekston (ŝajne sen tabulo): ESPERANTO LA LINGVO INTERNACIA DE D-RO LL ZAMENHOF 1859–1917
Malkonstruado
La monumento devis pro novkonstruo de la stacidomo Linco kaj de la nova landa servocentro en la jaro 2001 esti malkonstruita kaj ĝis la planita denova restarigo post la fino de la konstrulaboroj intertempe deponita en deponejo. Dum tiuj laboroj ĝi bedaŭrinde grave difektiĝis.
La urbo Linz sub la urbestro Franz Dobusch pro tio certigis la novkonstruadon, kiu pere de iniciato de la esperantistaro de Linco laŭ ordono de la vicurbestro, kultura referento Dr. Erich Watzl, pere de la kultura oficejo, sinjoro Wilhelm Luckeneder, ankaŭ efektiviĝis. Pri la novkonstruo de la monumento oni komisiis la skulptiston Mag. Herbert Egger, kiu sukcesis verki laŭ modelo kaj malnovaj planoj la monumenton en la origina impona forma.
En la jaro 2006 nova, simila monumento estis restarigita antaŭ la ĉefenirejo de la stacidomo.
Papago (muziko)
Papago en muziko, precipe Esperanto-muziko, estas artisto, kiu tute ne scias la lingvon, en kiu li kantas (teatras aŭ simile), sed kiu nur parkerigis la vortojn. Bertilo Wennergren, eksa membro de Esperanta grupo Amplifiki kaj nuntempa membro de Esperanta grupo Persone, konsideras subtenon kaj atenton al Esperantaj papagoj kiel neseriozan sintenon al la propre Esperanta kulturo.
La esprimo devenas de la birda specio papago, kiu povas imiti homajn voĉojn sen kompreni ilin.
József Vass (filologo)
József Vass [jOĵef vaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vass József estis hungara filologo, historiisto, pastro, instruisto, membro (korespondanta en 1858) de Hungara Scienca Akademio.
József Vass naskiĝis la  1813 en Zalaegerszeg. Li mortis la 1873 en Budapeŝto.
Grandakapa talpo-rato
Grandakapaj talpo-ratoj estas facile distingeblaj pro ilia grando, aparte de iliaj kapoj. Iliaj feloj estas molaj kaj havas oĥrecan or-brunan koloron.
Malsimile al aliaj talpo-ratoj, kiuj vivas kaj manĝas subgrunde, tiu ĉi specio nutras sin el surgrunda plantaro, fosante novajn tunelojn al ĉiu nova tufo de herboj. La rato manĝas tie dum ĉ. 20 minutoj, ĝis la herbaro estas plene konsumita, kaj poste ĝi blokas la tunelon de interne. Granda parto de dieto konsistas el herboj, dum iuj individuoj manĝas plejparte radikojn. Krom tio, grandakapa talpo-rato prefere restas subgrunde pro konstanta danĝero de rabobestoj, aparte la etiopiaj lupoj, kiuj specialiĝas je ĉaso de talpo-ratoj. Etiopiaj lupoj kaptas talpo-ratojn kiam ili eliras el novaj furaĝtuneloj. Se la lupo malsukcesas tuj kapti la raton, ĝi embuskas, diligente atendante apud la buŝo de la tunelo por reapero de la predo. La talpo-ratoj, tamen, havas aliajn manierojn de defendo krom fuĝo. Ili estas tre atentaj kaj havas fortajn makzelojn kun longaj, akraj incizivoj, kiuj povas serioze vundi ĉiun rabobeston.
Schangnau
Geografio
Schangnau situas en la supra Emme-Valo. Tute en la sudo de la komunumo ĉe la limo al Kantono Lucerno fontas la rivero Emme, kiu trafluas la tutan komunumon de sudo al nordo. La plej alta punkto de la komunumo estas Furggengütsch, kiu estas kun alteco de 2197 m s.m. la plej alta pinto de Hohgant. En la sudo de la komunumo troviĝas marĉkamparo de nacia signifo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schangnau limas en nordo al Eggiwil kaj Escholzmatt-Marbach (LU), en oriento al Flühli (LU), en sudo al Habkern, kaj en okcidento al Eriz kaj Röthenbach en Emme-Valo.
Ekonomio
De la laborlokoj en Schangnau 64 % apartenas al la agrikultura sektoro, 18 % al la industria sektoro kaj 18% al la servoperado. La komunumo do estas tipe kampara vilaĝo. Por la turismo la komunumo ofertas kampadejon kaj kurachotelon en Kemmeribodenbad. Ekzistas ankaŭ pluraj gastejoj, kiuj ofertas tranokteblecojn. En vintro en Bumbach funkcias skiliftoj.
Historio
La unua skriba mencio de Schangnau datiĝas el la jaro 1389, kiam la berna nobelo Jost zum Walde akiris la jurisdikcion pri Tschangnau por 180 guldenoj.
La herdantantoj de Jost zum Walde vendis la komunumon Schangnau en la jaro 1420 por 150 guldenoj al la urbo Berno. Ĝi apartenis ĝis la jaro 1790 al la kamparvoktejo Trachselwald kaj ek de 1803 al la distrikto Signau.
Luca Homonnai
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Homonnai Luca estas hungara kajakisto.
naskiĝis la en Orosháza.
Biografio
inter 2007-2012 estis kajakisto en Szarvas sur Körös, inter 2012–2016 en Győr sur Danubo, inter 2017–2018 en ĉefurba sportklubo. Ŝi estis hungara ĉampiono trifoje en 2015 duope aŭ kvarope, sed tio ne sufiĉis esti olimpiano. En mondĉampionumo ŝi estis la dua duope en distanco 500 m. Ŝia plej konata trejnisto estis Viktor Kadler. Ŝi malsaniĝis en 2017 kaj laŭ medicina konsilo ŝi finis sian aktivan sportan karieron en la sekvanta jaro. Post depresio ŝi vojaĝis al Britio, kie ŝi lernis lingvon kaj rekomencis sian vivon.
József Vass (filologo)
Biografio
József Vass frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo. Li aliĝis al la piaristoj en 1833, li pastriĝis en 1841. Li instruis precipe la hungaran lingvon en 1841 enBuda kaj Szeged, en 1850 en Kolozsvár kaj Vác. Post falo de la hungara revolucio de 1848 li ne rajtis instrui unu jaron.
Suna elektrocentralo Arkimedo
Suna elektrocentralo Arkimedo (Centrale solare termodinamica Archimede) estas suncentralo kiu produktas sunan energion ĉe Priolo Gargallo proksime de Sirakuzo en Sicilio, Italio. La sekcio pri ciklo kombinita estis inaŭgurita en 2003, kaj la suna kampo la 14-an de julio 2010. La suna kampo estas la unua uzanta fanditan salon por varmo-transpaso kaj stokado, kiu estas integrita kun la kombinita cikla gasa instalaĵo. Ĝi uzas teknologion disvolvitan de ENEA kaj Suna Energio Arkimedo, komuna entrepreno inter Angelantoni Industrie kaj Siemens Energy. Arkimedo estas posedata kaj funkciigita de Enel.
La loko nomiĝas "Arkimedo" (la fama loĝanto en la apuda granda greka helena urbo Sirakuzo) post la vicoj de grandegaj parabolaj speguloj uzataj por kapti la sunradiojn, kiuj memorigas la "brulajn spegulojn" kiujn laŭdire Arkimedo kutimis uzi kaj bruligis la romiajn ŝipojn sieĝantaj Sirakuzon dum la Sieĝo de Sirakuzo (214-212 aK). La ekzistanta elektrocentralo estas ĉirkaŭ 25 hektaroj (escepte de la suna kampo), kaj pligrandiĝas per la 11 hektaroj de lasuna kampo Arkimedo.
Ivan Bilibin
Ivan Jakovleviĉ Bilibin (Иван Яковлевич Билибин; naskiĝis la en la vilaĝo Tarĥovka proksime de Sankt-Peterburgo, Rusia Imperio; mortis la  en Sankt-Peterburgo, tiam "Leningrado", Sovetunio) estis rusia, pli poste sovetunia, pentristo, libroilustristo kaj teatristo. Li estis membro de la unuiĝo "Mir Iskustva" ("mondo de arto"), kunfondinto de la "Unuiĝo de Rusiaj Pentristoj" kaj ekde 1937 membro de la "Unuiĝo de Sovetuniaj Pentristoj".
Junaĝo kaj profesia vivo
Naskita kiel filo de la armea kuracisto Jakov Ivanoviĉ Bilibin (Яков Иванович Билибин) kaj de ties edzino Varvara Aleksandrovna, Ivan Bilibin post la fino de la lernejaj jaroj studis juron en la Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato. Post universitata findiplomiĝo en majo 1990 li translokiĝis al Munkeno en la Germana Regno, kie li pliperfektiĝis en pentroarto gvide de la slovendevena pentristo Anton Ažbe. Pli poste li daŭrigis tiujn studojn gvide de Ilja Repin en la Arta Akademio de Sankt-Peterburgo. Post kreo de la artista unuiĝo Mir Iskustva, li iĝis ties aktiva membro. Lia agado por la unuiĝo, kaj samtempe liaj unuaj aktivecoj en ilustrado de gazetoj kaj libroj, estis grafika verko por la unuiĝa ĵurnalo Mir Iskustva en 1899. Sekvis la ilustrado de pliaj ĵurnaloj kiel Шиповник ("ŝipovnik", hundorozo) kaj eldonaĵoj de la Moskva Libroeldonejo.
Inter la jaroj 1902 kaj 1904 la etnografia departamento de la muzeo de Aleksandro la 3-a sendis iln en la goberniojn Vologda, Arĥangelsk, Tver kaj Petrozavodsk, por kolekti etnografian materialon kaj foti monumentojn de historia vilaĝa arkitekturo.
La arta talenteco de Ivan Bilibin aparte klare videbliĝas en siaj ilustraĵoj de rusaj fabeloj kaj legendoj, kaj en liaj verkoj pri teatraj prezentoj.
Privata vivo
En 1902 Ivan Bilibin gedziĝis kun la pentristino kaj lia eksa studentino Marija Jakovlevna Ĉembers (Мария Яковлевна Чемберс). Ili ekhavis la komunajn filojn Aleksandr (1903) kaj Ivan (1908). En 1912 li geedziĝis kun la artaltlerneja diplomitino Renée Rudol'fovna O'Konnel' (Рене Рудольфовна О'Коннель), same eksa studentino de li. Kaj en 1923 li gedziĝis kun la pentristino А.V. Ŝĉekatiĥina-Potockaja (A.В. Щекатихина-Потоцкая), kun kiu li en 1929 havis komunan artan ekspozicion en Amsterdamo.
Leila Forouhar
Leila Forouhar (persa لیلا فروهر) estas irana kantistino kaj aktorino, naskita la en Isfahano. Leila ĝuas la saman popularecon kiel Googoosh, la primadono de la irana pop-muziko.
Leila ofte donas koncertojn ĉie en la mondo, precipe ekde la 1990-aj jaroj. Dum sia vojaĝo al Taĝikio ŝi kantis kun la taĝika kantistino Maniĵa Davlatova. La populareco de Leila inter la taĝikoj kaj afganoj estas same granda aŭ eĉ pli granda ol tiuj de indiĝenaj kantistoj en ambaŭ landoj.
Multlingva kantistino
Leila Forouhar apartenas al tiuj artistoj kiuj uzas lingvan diversecon (vidu ankaŭ sub listo de multlingvaj muzikgrupoj kaj kantistoj).
Unu de ŝiaj plej bone venditaj albumoj ("Planedo de Harmonio "), konsistas el famaj kantoj en malsamaj lingvoj kiel la angla, itala, greka, araba, hebrea, daria, armena, turka kaj kurda.
Vidu ankaŭ
Listo de multlingvaj muzikgrupoj kaj kantistoj.
Greifenstein (Hesio)
Greifenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lahn-Dill de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Opština Veles
Opština Veles (makedone: Велес) estas unu el la 80 komunumoj en norda Makedonio. En 2002 vivis 55 108 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la urbo Veles.
Loko, priskribo
Preskaŭ paralela al la rivero, ĉi tiu estas la aŭtovojo A1 / E 75, kiu iras de Skopje al Grekio. En Veles, la ĉefa aŭtovojo A3, kiu kondukas al la urbo Štip, eliras oriente. Sudokcidente de Veles, la vojo R 1312 turniĝas al Prilep.
Ankaŭ la fervojaj linioj funkcias laŭ la vojoj. La ĉefa linio iras al Tesaloniko, Grekio.
Komunumo estas formita de la urbo Veles kaj 29 aliaj vilaĝoj. Ili estas: Bašino Selo, Beleštevica, Buzalkovo, Gorno Kalaslari, Gorno Orizari, Dolno Kalaslari, Dolno Orizari,  Ivankovci,  Karabunjište,  Krušje, Kumarino, Lugunci, Mamutčevo, Novačani, Novo Selo (Veles), Novo Selo, Oraovec, Otovica, Raštani, Rlevci, Rudnik, S'lp, Slivnik, Sojaklari, Sopot, Crkvino, Čaloševo, Đidimirci
Najbaraj municipoj estas:
Opština Petrovec en la nordo, Opština Sveti Nikole en la Nordoriento, Opština Lozovo en la oriento, Opština Gradsko en la sudoriento, Opština  Čaška en la sudo kaj Opština Zelenikovo en la okcidento.
Mellingen Heitersberg (stacidomo)
Mellingen Heitersberg estas fervoja stacidomo en Mellingen, Svislando.
Opština Veles
Loĝantaro
Laŭ la lasta censo en 2002, Makedonoj (46.767 aŭ 84.9%), Bosnoj (2.406 aŭ 4.4%), Albanoj (2.299 aŭ 4.2%), Turkoj (1.724 aŭ 3.1%) kaj aliaj naciecoj 3,4%
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Rassemblement National (Francio)
La Rassemblement National ("Kunveno Nacia"; RN) estas francia politika partio kreita la 1-an de junio 2018, sukcedante al la Front National ("Fronto Nacia"; FN), dekstre ekstremisma partio. Tiu leĝa partio estis fondita de Jean-Marie Le Pen dum 1972, kaj de tiam dum naciaj balotoj ĝenerale ricevis inter 5 kaj 15 elcentojn de la voĉoj. Post la jaro 2000 la balotaj rezultoj malkreskas.
Programo
Dum la kampanjo antaŭ parlamenta baloto de 2002 la partio aparte postulis la plialtigon de punoj por krimuloj kaj la reenkondukon de la mortopuno.
Centra koncepto de la partio estas la Préférence nationale, la naciisme organizita prefero de la "enlandanoj", do la francoj en Francio. LA socio ne estu dividata laŭ kapitalo kaj profesioj, sed dividiĝu inter "enlandanoj" supre kaj "eksterlandanoj" sube. La nacia ekonomio estus posedaĵo de la "enlandanoj", kaj la aliaj partioj detruus la nacian ekonomion, ĉar ili permesus kaj subtenus la enmigron de "eksterlandanoj".
Pliaj postuloj estas:
Balota fortikaĵo kaj ligita organizaĵo
Kun la FN ligiĝas la sendependa sindikata organizaĵo Confédération Française Nationale des Travailleurs ("konfederacio franca nacia de laboristoj").
Financado
Laŭ aserto de Marine Le Pen la partio havas problemojn pri financado: franciaj bankoj kaj aliaj bankoj de Eŭropo ne deziras doni krediton por politika kompanio. En novembro de 2014 Nacia Fronto ricevis krediton je 9 milionoj eŭro de rusia banko (nome "Unua Ĉeĥia-Rusia banko").
La Fronto Nacia en la Eŭropa Parlamento
La eŭropaj parlamentanoj de la partio Fronto Nacia dum januaro 2007 kune kun parlamentanoj de aliaj dekstre ekstremismaj kaj eŭroposkeptikaj partioj fondis novan frakcion en la Eŭropa Parlamento - la nova grupo havas la nomon Frakcio Identeco, Tradicio, Suvereneco (ITS). Pro la nova frakcia statuso la partio povas pli efike agi por siaj celoj ene de la supernacia parlamento. La prezidanto de la frakcio ITS estis la franco Bruno Gollnisch, kiu ankaŭ estis vicprezidanto de la Fronto Nacia.
Târgu Trotuș
Târgu Trotuș [tırgu trotuŝ] estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en distrikto Bacău (Rumanio). La komunumo konsistas el la sidejo kaj la vilaĝoj Tuta kaj Viișoara.
En la komunumo ekzistas 64 ekonomiaj agantoj kun sume 630 dungitoj.
El la kvar preĝejoj de la komunumo du situas en la rezidejo Târgu Trotuș, unu ortodoksa kaj unu rom-katolika. En vilaĝo Tuta estas rom-katolika, en vilaĝo Viișoara ortodoksa preĝejo.
Moderigisto
Moderigisto en televido estas homo, kiu pretigas televidan elsendon kaj mem partoprenas en ĝi, kutime invitante diversajn gastojn, intervjuante ilin, leĝere babilanta kun ili. Speciale tiuj homoj famiĝas, se ili kreas tre popularajn elsendojn, kiel "Kiu volas esti milionulo?" aŭ "Rado de Fortuno". Ankaŭ tiuj, kiuj gvidas seriozajn elsendojn kaj paneldiskutajn debatojn ("talk-shows") estas konataj.
Haldor Midthus
Haldor MIDTHUS [haldur mithus] (naskiĝis la 6-an de oktobro, 1841, mortis la 31-an de marto, 1906) estis norvego, instruisto, en Lysekloster ĉe Bergen. Konata kiel la iniciatinto de la Esperanto-movado en Norvegio. Studis Volapukon antaŭ 1900; en tiu jaro konatiĝis kun Esperanto, rapide ellernis ĝin kaj poste fervore propagandis precipe inter instruistoj. L. K. de 1905. Preparis lernolibron - ne eldonitan - kaj kunverkis la lernolibron de la dana pioniro Frederik Skeel-Giørling.
István Török (1924 - 1995)
TÖRÖK István [toeroek] estis rumanuja hungara aktoro. Li naskiĝis la 2-an de januaro 1924 en Gheorgheni kaj mortis la 15-an de septembro 1995 en Satu Mare.
Afrika gipo
La Afrika gipo, Afrika vulturo aŭ Blankadorsa vulturo (Gyps africanus) estas granda taga rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdojn kiel milvoj, agloj, cirkuoj kaj akcipitroj, el kiuj gipoj estas sufiĉe malsimilaj, sed ne tiom disde aliaj similaj rabobirdoj, nome malnovmondaj vulturoj. Ĝi estas proksime rilata al la eŭropa Gipo, G. fulvus. Foje ĝi estis nomata Afrika blankadorsa vulturo por distingi ĝin el la Orienta blankadorsa vulturo — nune kutime nomata Bengala gipo – al kiu ĝi estis iam rilatigata proksime.
Aspekto
La Afrika gipo estas tipa vulturo, kun nur lanugaj plumetoj sur kapo kaj kolo, tre larĝaj flugiloj kaj mallongaj vostoplumoj. Ĝi havas blankecan kolumon. La blankeca dorso de plenkreskulo kontrastas kun la resta malhela plumaro. Junuloj estas tre malhelaj. Tiu estas mezgranda vulturo; ties korpomaso (pezo) estas 4.2 al 7.2 kg kaj ĝi estas 78 al 98 cm longa kaj havas enverguron de 1.96 al 2.25 m.
La beko estas krom hokoforma, kiel ĉe ĉiuj vulturoj, tre larĝa ĉebaze kaj fortika. La vizaĝo estas malhelbruna iom kontrasta kun la blankaj krono kaj nuko. La kolo aspektas longega kaj adaptata al eniro en kadavraĵoj por depreni vianderojn. Sub la blankecaj kolumo kaj supra brusto la subaj partoj estas helbrunaj, dum la flugiloj aspektas multe pli malhelbrunaj. Interno de femuroj estas blankecaj.
10540 Hachigoroh
10540 Hachigoroh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Hachigoroh Kikuchi (1926–1999), estro de la plenuma komitato de la Festo de la Steloj de Hara-mura. Li estis grava helpinto por la starto de tiu festo.
Afrika gipo
Kutimoj
Ili reproduktiĝas en arboj en savano de okcidenta kaj orienta Afriko. La ino demetas unu ovon. La populacio estas recipe de loĝantaj birdoj.
Humuristo
Humuristo estas iu kiu kreas humurajn verkojn. Ĉi tiuj verkoj estas en diversaj formoj: libroj, bildstrioj, verkoj por prezento en teatro, en radio, en televido kaj en spektakloj, kiel starkomedio.
La konsidero pagita al la humuristo por lia kreaĵo estas kutime honorario. La humuristo ricevas ankaŭ nematerialan gajnon en la formo de la amo de la publiko, la simpatio de la legantoj kaj la admiro de la spektantoj. Ĉi tiu interŝanĝo estas grava por ĉiuj artistoj, sed por la humuristo ĝi havas specialan signifon, pro la memmokado, kiu ofte akompanas sian verkon.
Oktametilena dubenzoato
Oktametilena dubenzoato aŭ oktametilena dufenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj 1,8-oktanoduolo. Oktametilena dubenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktametilena dubenzoato prezentas du benzoatajn grupojn ligitajn al oktametilena grupo en la 1-a kaj 8-a pozicioj. Ĝi konsistas je 22 karbonatomoj, 26 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Avela muskardeno
La avela muskardeno aŭ ordinara muskardeno (Muscardinus avellanarius) estas musosimila, nokta ronĝulo en la familio de la gliredoj (Gliridae) kaj la sola vivanta specio en la genro muskardeno (Muscardinus).
Priskribo
La muskardeno pezas 15 ĝis 40 gramojn kaj atingas longecon ĝis preskaŭ 15 cm; la vosto havas preskaŭ la duonon (5,8 ĝis 6,8 cm) de la longeco. La felo estas flava-bruneta ĝis ruĝa-bruneta kun blanka makulo ĉe gorĝo kaj brusto, ĉe la vosto ĝi estas plejofte iom pli malhela. La muskardeno iĝos 3 ĝis 4 jaroj en la naturo kaj estos seksmatura kun unu jaro.
Manĝoj
La muskardeno manĝas burĝonojn, semojn, berojn, insektojn, birdajn ovojn, malgrandajn senvertebrulojn, juglandojn kaj avelojn. Ĝi do apartenas al ĉiomanĝantoj.
Naturaj malamikoj
Ĉar ĝi ne povas defendi sin, muskardenoj estas fuĝaj bestoj.
Dum la portempa vintrodormo ĝi estas kelkfoje elterigata kaj manĝata de aproj (Sus scrofa).
Wittgendorf
Wittgendorf havas diversajn signifojn:
Tri Martolod
Tri Martolod (Tri Maristoj en la bretona) estas bretona tradicia kanzono, famiĝinta interalie pro ĝia interpretado fare de Alan Stivell, kun enkonduko per kelta harpo.
Teksto
Tri martolod yaouank... la la la...
Tri martolod yaouank i vonet da veajiñ (bis)
E vonet da veajiñ, gê!
Gant 'n avel bet kaset... la la la...
Gant 'n avel bet kaset beteg an Douar Nevez (bis)
Beteg an Douar Nevez, gê!
Beteg an Douar Nevez (bis)
E-kichen mein ar veilh... la la la...
Kreuzlingen
Kreuzlingen (alemane Chrüzlinge) estas urbo en la samnoma distrikto Kreuzlingen, kies ĉefurbo ĝi estas, en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 18343 loĝantojn je la 31-a de oktobro 2008.
Tri Martolod
Teksto
E-kichen mein ar veilh o deus mouilhet o eorioù (bis)
Kreuzlingen
Geografio
Kreuzlingen situas ĉe la bordo de Bodenlago rekte norde de la germana urbo Konstanco, kun kiu ĝi komplete kunkreskis kaj formas komunan aglomeraĵon.
Hermann Kopp
Hermann Franz Moritz KOPP estis germana kemiisto kaj esploristo pri kelkaj proprecoj de la organika kemio tiaj kiaj la varmokapacito, specifa gravito kaj bolpunkto. Li estis filo de la germana kuracisto kaj naturalisto Johann Heinrich Kopp (1777-1858) kiu multe kontribuis en la areoj pri jurkemio kaj mineralogio. La Leĝo de Kopp asertas ke "la molekula varmokapacido de unu solida komponaĵo estas la sumo de la atomaj varmokapacitoj de la elementoj ĝin konstituantaj". Se la elementoj havas atomajn varmokapacitojn pli malaltaj ol tiu difinitaj en la "Leĝo de Dulong-Petit", tio signifass ke ili konservas tiujn malaltajn valorojn en tiuj komponaĵoj.
Kreuzlingen
Trafiko
Kreuzlingen estas finpunkto de la aŭtoŝoseo A7 de Vinterturo tra Frauenfeld al Kreuzlingen. Ĝi estas ankaŭ fervoja nodo de la fervojlinioj de Konstanco al Wil kaj de Ŝafhaŭzo al Rohrschach, kaj elirpunkto de diversaj ŝiplinioj sur la Bodenlago.
Tri Martolod
Teksto
O deus mouilhet o eorioù, gê!
Hermann Kopp
Biografio
Kiam Liebig lasis Giessen, en 1852, liaj pli junaj kolegoj Kopp kaj Heinrich Will (1812-1890) estis indikitaj por kun-sukcedi lin, sed post unu jaro Kopp ekoficis kiel profesoro pri teoria kemio, lasante la pli ĝenerala profesora titolo kaj direktado de la kemia instituto al sia kolego. Kopp translokiĝis al la Universitato de Hajdelbergo, en 1864, kie li restis ĝis sia emeretiĝo en 1890.
Kreuzlingen
Historio
Kreuzlingen estis fondita de la episkopo de Konstanco, Ulriko la 1-a en la jaro 1125 kiel Eigolteshoven (Egelshofen). En la jaro 1874 la nomo estis ŝanĝita de Egelshofen al Kreuzlingen. Ĝian hodiaŭan grandecon la komunumo akiris per la kunigo de Kreuzlingen-Egelshofen kun Kurzrickenbach en la jaro 1927 kaj Emmishofen en la jaro 1928. En la jaro 1947 Kreuzlingen fariĝis urbo per la registriĝo de la 10000-a loĝantino.
Tri Martolod
Teksto
O deus mouilhet o eorioù (bis)
Kreuzlingen
Esperanto-Movado
Laŭ Svisa Espero en la jaro 1910 en Kreuzlingen estis fondita Esperanto-Klubo.
Hermann Kopp
Biografio
Bonparola, diligenta, kriteria kaj posedante altiran personecon, Kopp estis universale respektata. Li kaj lia intima amiko Roberto Bunzeno plejeble estis la plej admirindaj kolegoj de ilia generacio. La historiisto pri kemio Thomas Edward Thorpe (1845-1925) skribis tion, ke "konatiĝi kun Kopp estas ami lin, kaj ami lin estis ... liberala edukado." Tiamaniere ke, Kopp estis ne nur granda avangarda sciencisto de lia generacio, sed ankaŭ iu universala erudiciulo dank'al siaj konoj pri la latina kaj grekaj lingvoj.
Tri Martolod
Teksto
Hag e-barzh ar veilh-se e oa ur servijourez (bis)
E oa ur servijourez, gê!
E oa ur servijourez (bis)
Hag e c'houlenn ganin... la la la...
Hag e c'houlenn ganin pelec'h 'n eus graet konesañs (bis)
Pelec'h on-oa konesañs, gê!
Pelec'h on-oa konesañs (bis)
En Naoned er marc'had... la la la...
5490 Burbidge
5490 Burbidge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tri Martolod
Teksto
En Naoned er marc'had on-oa choajet ur walenn (bis)
5490 Burbidge
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brit-usona astrofizikistino Margaret Burbidge, unua virino direktorino de la Royal Greenwich Observatory de 1972 ĝis 1973 ; recivintino de la Bruce Medalo en 1982.
Tri Martolod
Variantoj
Ekzistas multaj variantoj: