cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nad Aŝŝeba
Nad Aŝŝeba estas bordata norde de Almarkada, Bu Kadra kaj de la Ras Alĥor Industria Areo, kaj okcidente de Alkoz.
Don Budge
John Donald BUDGE (la ‏13-an de junio 1915 - la 26-an de januaro 2000) estis usona tenisisto. Unu el la plej eminentaj tenisistoj en la mondo en la 1930-aj jaroj, kun 14 turniraj venkoj en la Granda ŝlemo al lia kredito, el kiuj 6 estis individuaj venkoj. En 1938 li estis la unua se temas pri venki en la unuopaĵoj-konkurencoj en 4 Grandŝlemaj turniroj.
Kariero
Don Budge naskiĝis en Oakland, Usono al familio de skota enmigrinto kiu estis futbalisto antaŭ enmigri al Usono. En 1933, Don Budge studis ĉe la Universitato de Kalifornio en Berkelio, sed foriris sen ricevi diplomon.
En 1937-1938 li estis la plej bona ludanto en teniso kaj gajnis grandan nombron da konkuradoj inkluzive de ricevado de la unua Granda Ŝlemo en la historio de teniso. Li ankaŭ estis la plej juna persono por atingi ĉi tiun atingon, nur 23-jaraĝa.
Komencante en 1939, Don Budge iris al la profesiuloj kaj eĉ ĉi tie li estis la plej forta inter la ludantoj. Dum 1939 li ludis kontraŭ Fred Perry 36 ludojn kaj gajnis 28.
En 1942 li membriĝis en la Usona Armeo sed baldaŭ post aliĝo li vundis sian ŝultron dum trejnado. Malgraŭ la vundo, Don Budge revenis al profesia teniso kaj estis sukcesa. Li daŭre prezentis ĝis 1954.
Don Budge estis enmetita en la Tenisan Halon de Famo en 1964. En 1968 Don Budge revenis al Wimbledon por la Veteranoj-Ludoj. En 1973, en la aĝo de 58, li venkis en la vira duobla konkurso por veteranoj ĉe Wimbledon.
En decembro 1999, Don Budge estis vundita en trafikakcidento kaj mortis en januaro 2000.
Pliocena muskardeno
La pliocena muskardeno (Muscardinus pliocaenicus) estas formortinta ronĝulo en la familio de la gliredoj (Gliridae) kaj estis specio en la genro muskardeno (Muscardinus). Tiu besto estis malkovrita en Germanio, en Aŭstrio, en Hispanio, en Francio, en Italio, en Nederlando kaj en Pollando. Ĝi vivis en la epoko de la Mioceno ĝis la Plejstoceno.
Crasna
Crasna estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Krome ekzistas rivero Crasna.
János Sébor
János Sébor [jAnoŝ ŝEbor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sébor János  estis hungara inĝeniero, geodeziisto, profesoro.
János Sébor naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Facskó (nuntempa Fačkov en Slovakio). Li mortis la en Sopron.
Biografio
János Sébor faris abiturienton en Zenta en 1909, poste li akiris arbarinĝenieran diplomon en Altlernejo de Selmecbánya en 1913. Post siaj studoj li laboris en diversaj ŝtataj laborejoj, en 1918 li ekinstruis en la menciita altlernejo. Li estis katedrestro ekde 1923 42 jarojn, sed en Sopron, ĉar la altlernejo translokiĝis tien. Inter 1925-1927 li plulernis en Vieno, fine en 1931 li akiris plian diplomon pri geodezio. En 1926 li estis nomumita eksterordinara profesoro, en 1938 ordinara profesoro. Tiutempe li kreis mapojn, eĉ li faris geodeziajn laborojn en Aŭstrio kaj Turkio. En la studjaroj 1943 kaj 1947 li estis dekano. En 1944 li malpermesis forportojn de diversaj insruiloj al Germana Regno. En 1949 li enkondukis instruadon pri la geodezio en nova katedro. Li kandidatiĝis en 1953. Li frue enkondukis la fotogrametrion. Li ricevis premiojn en 1951, 1959, 1963.
Felixdorf
Felixdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Teresa Guiccioli
Teresa, Grafino GUICCIOLI (denaske Teresa Gamba, 1800–1873) estis la edziniĝanta amantino de Lord Byron kiam li estis loĝanta en Raveno, Italio, kaj verkanta la unuajn kvin kantojn de Don Juan. Ŝi verkis inter alia la biografian rakonton La vivo de Lord Byron en Italio.
La 19an de Januaro 1818, Teresa edziĝis al la grafo Guiccioli. Nur tri tagojn poste, la 22an de Januaro, ŝi renkontiĝis kun Lord Byron en la hejmo de la Grafino Albrizzi.
Alexandre Dumas inkludis ŝin kiel duaranga rolulo en sia romano La grafo de Montekristo uzante la maskonomon "Countess G-". Ankaŭ Lord Byron uzis tiun mallongigitan nomon en siaj taglibroj.
Gulács
Gulács [gulAĉ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Vásárosnamény.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, inter dekstra bordo de Tiso (sen trapasejo) kaj Ukrainio, laŭ flankovojoj.
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, biblioteko, policano.
Famuloj
En Gulács naskiĝis skulptisto Lajos Imre Nagy.
Zoltán Pap
Zoltán PAP [pap] estas rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Ghidfalău la 28-an de septembro 1928.
Olĵas Sulejmenov
Olĵas Omaroviĉ SULEJMENOV (kazaĥe en cirila alfabeto Олжас Омарұлы Сүлейменов, latinliterigita Oljas Omarūly Süleimenov; en rusa formo Олжас Омарович Сулейменов) (naskiĝis la 18-an de majo 1936 en Almato) estas kazaĥa poeto, verkisto, literatursciencisto, politikisto kaj diplomato.
Zoltán Pap
Kariero
Zoltán Pap diplomitiĝis pri pediatrio en OGYI de Târgu Mureș (1953). Li laboris en Sângeorgiu de Pădure, de 1955 en Târgu Mureș. De 1959 li instruis en OGYI. Li akiris la titolon de doktoro en 1971. Li publikigis en Orvosi Szemle, Orvostudományi Értesítő, Infomed, Pediatrie, en Gyermekgyógyászat de Budapeŝto, en Hals-Nase-Ohr de Berlino.
Olĵas Sulejmenov
Li akiris sian famon kiel la aŭtoro de lingvaj studoj, precipe, dediĉitaj al la tjurkaj vortelementoj en "Parolo pri la militiro Igora".
Biografio
Li estas kazaĥo. Naskiĝis la 18-an de majo 1936 en la familio de rekta prafilo de Olĵabaj-batiro - Omarĥan Sulejmenuly, oficiro de la kazaĥa kavaleria regimento. Devenas de la subgenro Ajdabol de la Sujindik-klano de la Argin-tribo de la Meza Ĵuzo kaj Fatima Bedelbaj, la filino de la komerca administranto de komercaj domoj, la komercisto Gabdulvaliev Nasirĵan Bedelbaj de la Ŝapraŝti-klano de la Ĉefa Ĵuzo.
Laŭ vortoj de Lev Gumiljov, li estis en la sama prizono apud la urbo Norilsko, kun Olĵasa patro, kiu estis mortpafita tie.
Olĵas finis mezlernejon en 1954 kaj studentiĝis la geologian prospektoran fakultaton de la Kazaĥa Ŝtata Universitato, kaj diplomiĝis en 1959 kiel geologia inĝeniero. Li kombinis siajn lastajn studjarojn kun laboro en partioj pri geologia esplorado.
Li eklaboris pri literatura verko en 1955. En 1959 li studentiĝis ĉe la Literaturan Instituton de Maksim Gorkij en Moskvo, al la fako de poezia traduko, sed en 1961 li estis devigita interrompi siajn studojn. La poemaro de Sulejmenov, aperinta en la Literatura Gazeto (ruse Литературная газета) en junio 1959, fariĝis la unua eldono de la poeto en la centra sovetunia gazetaro.
En 1962-1971 - li laboris kiel literatura kunlaboranto de la gazeto "Kazaĥstanskaja Pravda" (ruse Казахстанская правда), ĉefredaktoro de la manuskripta redakcio de la filma studio Kazaĥfilmo, estro de la ĵurnalisma fako de la revuo "Prostor" (ruse Простор).
En 1971-1981 - Sekretario de la Estraro de la Verkista Unio de Kazaĥio.
Ekde 1972 - Prezidanto de la Kazaĥa komitato por rilatoj kun verkistoj de Azio kaj Afriko, fariĝis unu el la iniciatintoj kaj organizantoj de la 5-a Konferenco de Verkistoj de Azio kaj Afriko en urbo Alma-Atao (1975).
De la fruaj 1970-aj jaroj ĝis la malfruaj 1980-aj jaroj - vicprezidanto de la sovetia komitato por rilatoj kun aziaj kaj afrikaj landoj.
En 1975 li publikigis literaturan libron "Az kaj Ja. La Libro de la Bonintenca Leganto", kiu ricevis akre negativan respondon en Moskvo, la libro estis malpermesita, la aŭtoro ne publikiĝis dum 8 jaroj kaj praktike ĉesis verki poezion.
Deputito, membro de la Prezidantaro de la Supera Soveto de Kazaĥia SSR (1980-1984), deputito de la Supera Soveto de Sovetunio (1984-1989, 1989-1991).
Delegito al la XXVI-a Kongreso de la KPSU (1981).
1981-1984 - Prezidanto de la Ŝtata Komitato de la Kazaĥia SSR por Kinematografio.
Sita Buzăului
Sita Buzăului [sita buzǝuluj] (hungare: Szitabodza sitabodza) estas komunumo en Rumanio oriente de Braŝovo. En 1992 ĝi havis 3 593 loĝantojn (rumanoj). Je ĝia unua skriba mencio en 1675 ĝi estis triseĝa rumana vilaĝo. Ĝis 1850 ĝi apartenis al Zagon. Ĝi memstariĝis en 1922. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye). Administre apartenas al ĝi Zăbrătău (640 loĝantoj), Crasna (Sita Buzăului) (585 loĝantoj). Ĝi kunkonstruiĝis kun Ciumecnic kaj Merişor (Sita Buzăului).
Olĵas Sulejmenov
Biografio
1984-1992 - Unua Sekretario de la Estraro de Verkista Unio de Kazaĥio, Sekretario de la Estraro de Sovetunia Verkista Unio.
Li estis membro de la redakcio de la ĵurnalo "Detektivo kaj Politiko".
1991-1995 - gvidanto de la partio "Popola Kongreso de Kazaĥio", en kiun transformiĝis la kontraŭnuklea movado; deputito de la Supera Konsilio de la Respubliko de Kazaĥio (1994-1995).
1995-2001 - Eksterordinara kaj Plenrajta Ambasadoro de la Respubliko Kazaĥio en Italio (Romo) kaj samtempe en Grekio kaj Malto.
Li daŭrigis sian literaturan agadon kaj publikigis en 1998 en Romo la librojn "La lingvo de skribado" pri la origino de skribado kaj la lingvo de la malgranda homaro kaj la rideto de Dio, en 2001 - "Intersekcaj paraleloj" (enkonduko al tjurk-slavaj studoj) kaj en 2002 - la libro "Tjurkoj en antaŭhistorio" (pri la origino de la antikvaj tjurkaj lingvoj kaj skribaĵoj), pro kiu li ricevis la premion Kjultegino "pro elstaraj atingoj en la kampo de tjurkaj studoj" (2002).
Ekde 2001 - Konstanta Reprezentanto de Kazaĥio ĉe Unesko (Parizo).
Poeta agado
Li verkis poezion en la lingvo rusa kaj komence estis konata nur en sia patrujo. Li fariĝis vaste konata printempe de 1961. Forpelita el la Literatura Instituto pro interbatiĝo, li revenis al Alma-Atao kaj laboris partatempe en la gazeto "Kazaĥstanskaja Pravda". La 11-an de aprilo redaktoro de la gazeto Fjodor Bojarskij, kiu konsciis pri la eventoj ĉe Bajkonuro, mendis al li poemojn pri homekipa spacvojaĝo. Dum la nokto, li notis kelkajn liniojn, kaj la 12-an de aprilo, kiam estis anoncita la flugo al spaco de Gagarin, la poemo estis jam publikigita en la gazeto kaj flugfolioj kun la teksto estis disĵetitaj per aviadiloj super Alma-Atao kaj aliaj urboj de Kazaĥio. Imponita per la epoka evento, Sulejmenov transformis ĉi tiun poemon al la poemon "Tero, klinu Vin antaŭ la homo!" por unu semajno, kaj jam en majo ĝi estis publikigita.
Familio
Lia sola nepo, Iskander Sulejmenov, pereis en la akcidento sub radoj de aŭto de la filino de la estro de la Departemento pri Internaj Aferoj de la Provinco Kizilordo la 22-an de junio 2018. Kaze de tio Olĵas Sulejmenov estis enhospitaligita. En la januaro 2021 li kun edzino infektiĝis per la kronviruso.
Bibliografio
Olĵas Sulejmenov verkas ruslingve.
Miklós Büttner
Miklós Büttner [miklOŝ butner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Büttner Miklós estis hungara ministeria oficisto.
Miklós Büttner naskiĝis la en Liptószentmiklós (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Victor Franz Hess
Victor Franz HESS [viktor franc hes] (naskiĝis la 24-an de junio 1883 en Schloss Waldstein, Aŭstrio, mortis la 17-an de decembro 1964 en Novjorko, Usono) estis aŭstra fizikisto. Pro la malkovro kaj esploro de la Kosma radiado li en 1936 gajnis la Nobel-premion pri fiziko.
Victor Franz Hess vizitis la lernejon en Graz, studis tie en la universitato kaj doktoriĝis en la jaro 1906. En 1910 li habilitiĝis.
Dum unu el siaj balonaj ekskursoj li la 7-an de aŭgusto 1912 malkovris la Kosman Radiadon. Poste li publikigis sian malkovron en la renoma fakĵurnalo Physikalische Zeitschrift.
Ekde 1919 Hess akiris profesoran postenon en la universitato de Graz. De 1921 ĝis 1925 li laboris en Usono, kie li i.a. okupiĝis pri la medicina apliko de la radiumo. Poste li revenis al Graz kaj en la jaro 1931 li iĝis profesoro en la Universitato de Innsbruck kaj estro de la nov-fondita instituto pri radiologio. Unu el liaj meritoj estis la kreo de mezurstacio de kosmaj radioj sur la Hafelekarspitze, t.e. monto apud Innsbruck.
En la jaro 1936 li kune kun Carl David Anderson gajnis la premion Nobel de Fiziko. Unu jaron poste li revenis al Graz.
Hess malakceptis la naziismon kaj en 1938 li elmigris al Usono. Ĝis 1958 li agis en la Fordham University. Li mortis en 1964.
Mommenheim (stacidomo)
Mommenheim estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  , en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Drepanidenoj
La Drepanidenoj (Drepanidinae) estas subfamilio de la familio Fringedoj el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Kelkaj fakuloj konsideris ke temas pri propra familio nome Drepanidedoj. Ilia vivejo estas la Havaja insulĉeno. El 34 specioj 13 jam estas formortintaj; la aliaj estas aŭ minacitaj je formorto aŭ forte endanĝerigitaj.
Rekoniloj
Drepanidenoj longiĝas inter 10 kaj 20 centimetroj kaj iliaj etenditaj flugiloj estas 15 ĝis 30 centimetrojn larĝaj. La bekoj estas pli malpli forte suben kurbigitaj. Oni kutime distingas du grupojn de la specio: la Nektaromanĝantojn kaj la Semomanĝantojn.
Nektaromanĝantoj
La plumaro de la Nektaromanĝantoj estas plej ofte nigra-ruĝa, la vosto kaj la malantaŭaj flugilplumoj estas nigraj, kaj la cetera plumaro estas ruĝa. La beko estas longa kaj foje tre forte kurba. La plej longan bekon havas la Akialoo (Akialoa), kies beko mezuras duonan longecon de la korpo. La langoj de la Nektaromanĝantoj estas tuboformaj por suĉi la nektaron el la floroj.
Semomanĝantoj
Semomanĝantoj havas mallongajn kaj malpli kurbajn bekojn. La plumaro plej ofte estas verda, flava aŭ grizeca, nur malofte malhele kolorita. Ilia aspekto memorigas ofte al eŭropaj Fringedoj kiel ekzemple la Verda fringo (Carduelis (Chloris) chloris).
Generado
Inter Nektaromanĝantoj kaj Semomanĝantoj koncerne la generadon preskaŭ ne estas diferencoj. La paroj trovas unu la alian jam en oktobro, kvankam la amluda kaj kovada tempo okazas inter decembro kaj julio. Post la kopulacio la ino metas 2-3 blankajn aŭ bluecajn ovojn kun ruĝebrunajn makulojn en malprofundan pelvetoforman neston, kiu situas plej ofte sur arbo, foje ankaŭ en la alta herbaro.Post kovodaŭro de 3-4 semajnoj la idoj eloviĝas kaj ambaŭgepatroj nutras ĝin. La plej multaj specioj post unu vivojaro farigas seksmaturaj.
Nutraĵo
La Nektaromanĝantoj nutras sin ĉefe per nektaro, sed ankaŭ per insektoj, raŭpoj, araneoj aŭ larvoj, kiujn ili per sia longa beko de sub la arboŝelo eltiras. Semomanĝantoj limigas sin precipe je graminaco- kaj arbosemoj.
Disvastiĝo kaj minaciĝo
Ĉiuj 34 specioj de la Drepanidedoj vivas aŭ vivis sur la Havajaj insuloj. 13 specioj jam estingiĝis, 11 pliaj estas rekte minacataj je estingiĝo. La ceteraj estas minacataj je longa perspektivo. La plej granda malamiko supozeble estas la homo, kiu pli kaj pli profunde penetras en la densajn arbarojn kaj ilin detruas, kaj per tio forprenas la vivejon de la birdoj. Ankaŭ arbaraj ratoj kaj aliaj ovorabistoj kaŭzas la malpligrandiĝon de la populacio. Aldone, enportitaj malsanoj kiel birdovariolo kaj birdomalario malgrandigas la nombron de la birdoj. La plej multaj specioj troviĝas nur en pli altaj situoj – super 1250 ĝis 1500 m super la maro - je sufiĉa populacidenso, ĉar en tiu alto maloftas la Kulekso (Culex quinquefasciatus), kiu kontaĝas la malarion. Pro tio plej problemas la transvivo de la Drepanidedoj sur la insuloj Kaŭajo, Oahuo, Molokajo kaj Lanajo, kiuj tiun altecon ne atingas aŭ nur malmulte superas.
Genroj kaj specioj (elektaĵoj)
La Drepanidedoj enhavas 34 speciojn, kiuj supozeble ĉiuj devenas de unu sola specio, kies membroj devojiĝis de la flugdirekto kaj hejmiĝis sur Havajo. Oni supozas, ke tiu specio havis langon taŭgan por trinki Nektaron kaj mallongan bekon.
Teksasa Historia Komisiono
La Teksasa Historia Komisiono (angle Texas Historical Commission) estas agentejo dediĉita al historia studado kaj konservado en la usona ŝtato Teksaso. Ĝi administras la National Register of Historic Places koncerne teksasajn lokojn.
La komisiono cetere identigas kaj registras teksasajn lokojn kun precipe alta historia valoro, aldonante tie medalionojn kaj platojn por turistoj. Ĝi finfine responsas pri la identigo de teksasaj arkeologiejoj kaj tombejoj.
La Teksasa Historia Komisiono eldonas ĉiudumonate periodaĵon titolitan The Medallion, pri la plej freŝdataj malkovroj aŭ studoj en Teksaso.
Biomolekulo
Ĉiu biomolekulo enhavas karbonon (la plejmulto enhavas hidrogenon). La karbono faras la kadron de la molekulo, kaj la hidrogeno plenigas la malplenajn elektronspacojn. Multaj biomolekuloj enhavas oksigenon, kaj kelkaj enhavas sulfuron kaj/aŭ azoton.
Um Hurair
Um Hurajr aŭ Um Hurair (en araba: ام هرير) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu havas malgrandan loĝejan komunumon kaj estas komerca kaj ekonomia distrikto kun vendejaroj, hoteloj, bankoj kaj restoracioj.
Ĝi havas 4,428 loĝantojn.
Um Hurair estas dividita en du sub-komunumoj, nome la jenaj:
Um Hurajr Unua kaj Um Hurajr Dua estas geografie apartigita pere de la lokoj Al Nasr (Ud Meta) kaj Alkarama.
Merişor
Merişor estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Zenonas
Zenonas estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la grekdevena persona nomo Zenon respektive Ζήνων ["donaco aŭ propraĵo de Zeŭso"]. Kutimaj litovlingvaj mallongigaj formoj estas Zenas kaj Zenius.
Stacio Miyukitsuji
Stacio Miyukitsuji (japane: 御幸辻駅 [Mijukicuĝi-eki], angle: Miyukitsuji Station) estas fervoja stacio en Haŝimoto, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Pierre Matisse
Pierre MATISSE (13a de Junio, 1900 – 10a de Aŭgusto, 1989) estis franc-usona artokomercisto aktiva en Novjorko. Li estis la plej juna filo de la franca pentristo Henri Matisse.
Pierre Matisse malfermis galerion de moderna arto en Novjorko dum la 1930-aj jaroj. La Galerio Pierre Matisse, kiu estis aktiva el 1931 ĝis 1989, reprezentis kaj ekspoziciis verkojn de multaj eŭropaj artistoj kaj de kelkaj usonanoj kaj kanadanoj en Novjorko ofte por la unua fojo. Li ekspoziciis verkojn de Joan Miró, Marc Chagall, Alberto Giacometti, Jean Dubuffet, André Derain, Yves Tanguy, Le Corbusier, Paul Delvaux, Wifredo Lam, Jean-Paul Riopelle, Balthus, Leonora Carrington, Zao Wou Ki, Sam Francis, kaj Simon Hantaï, skulptaĵojn de Theodore Roszak, Raymond Mason kaj Reg Butler, kaj ankaŭ kelkajn aliajn verkojn de gravaj artistoj, kiel verkoj de Henri Matisse mem.
Lingvoj en Francio
Ekzistas multaj diversaj lingvoj en Francio, kiuj havas neoficialan statuson. Sole la franca estas oficiala lingvo de Francujo. La aliaj lingvoj estas plejparte dialektoj kaj lokaj lingvoj, kiuj ne estas parolataj en la tuta lando. Ankaŭ ekzistas dialektoj, kiuj estis influataj de la najbaraj ŝtatoj de Francujo.
Nordfranca
La jenaj lingvoj estas nordfrancaj dialektoj de la franca:
Arpitana
Inter la sud-orientaj dialektoj apartenas la jenaj branĉoj de la arpitana lingvo:
Okcitana
La jenaj estas dialektoj de la Okcitana lingvo:
Ĝermanaj
De la ĝermanaj lingvoj oni parolas en Francujo la jenajn:
Paul Émile Botta
Paul Émile BOTTA (naskiĝis la 6-an de decembro 1802 en Torino, Italio; mortis la 29-an de marto 1870 en Achères, Francio) estis filo de la historiisto Carlo Giuseppe Guglielmo Botta.
Li estis konsulo en Mosulo kaj arkeologo distinga, kaj famiĝis malkovrante ĉe Khorsabad la ruinoj de Ninive.
Pulsano
Pulsano estas komunumo de Italio.
Boko
Boko estas vorto kiu povas signifi, laŭ PIV:
Krome ankaŭ formon de sakŝalmo, karakterizitan per du elstaraj kornoj, oni nomas "boko".
Aliaj signifoj:
Sarastamo
Markku Sarastamo (Finnlando, 1948) estas artisto, kiu verkis libron "La grafino kaj ŝia fantasta vivo".
Kavokarapaca testudo
La kavokarapaca testudo (Manouria impressa) el la ordo de testuduloj kaj familio de testudedoj troviĝas en Junano kaj Hajnano de Ĉinio kaj videblas ankaŭ en montregionoj de Tajlando, Birmo, Vjetnamio kaj Malaja duoninsulo.
Focșani
Focșani [fokŝanj'] estas urbo en la orienta Rumanio (suda Moldavio). Ĝi situas ĉe la rivero Milcov, 174 km nord-oriente de București. Ĝi estas la ĉefurbo de la distrikto (județ) Vrancea. Ĝi lokiĝas je koordinatoj:.
Loĝantaro: 79 500.
Alteco: 49 m. super la marnivelo.
Zsolt Fekete (pentristo)
Kariero
Zsolt Fekete finis siajn studojn en 1953 en la Muzika kaj Belarta Liceo de Târgu Mureş. Inter 1959-1963 li laboris en Miercurea Ciuc ĉe la Etindustria Kooperativo Olt pri Artkeramio, inter 1964 kaj 1976 li estis reklamgrafikisto ĉe la komerca entrepreno de Târgu Mureş, ekde 1976 ĝis 1988 li estis scenejpentristo de la Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureş.
Bœurs-en-Othe
Geografio
Bœurs-en-Othe etendiĝas sur 22.3 km², kaj havis 293 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Françoise Givaudin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Wesley Snipes
Wesley SNIPES (naskiĝis la 31-an de julio 1962 en Orlando, Florida) estas usona aktoro.
Distrikto Nyírbátor
La Distrikto Nyírbátor [njIrbAtor] (hungare Nyírbátori járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg. Ĝi situas sur ebenaĵo laŭ landlimo de Rumanio en la suda parto de la departemento (en la nordorienta parto de la lando).
Wesley Snipes
Wesley Snipes plenkreskis en New York-a Suda Bronkso ĉe sia patrino. Li studis en High School for the Performing Arts (Altlernejo de la performaj Artoj), New York, kie li ekzercis dancon, kanton kaj aktoradon. Li studis en la Ŝtata Universitato de New York krom ekonomikon ankaŭ "teatrajn artojn".
Li dum 6 jaroj ne povis gajni sufiĉe da mono nur per la studitaj artoj (kiel aktoro, dancisto, kantisto), kvankam li ricevis flankajn rolojn en filmoj kaj serioj. Tiutempe li - je efiko de aŭtobiografio de Malcolm X - alvenis al Islamo.
Distrikto Nyírbátor
La areo estas 695,94 km², kie loĝas 43 557 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, terpomoj, maizoj) kaj bestobredadoj. Menciindas la granda senlaboreco.
Wesley Snipes
Oni rimarkis lin post apero en la Muzikvideo Bad de Michael Jackson kiel en rolo de bandoĉefo (aŭ gangoĉefo). Poste li ricevis rolludon en La indianoj de Cleveland.
Distrikto Nyírbátor
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed ĝis 1950 ĝi apartenis al departemento Szabolcs. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Wesley Snipes
Blade: Trinity, filmo de 2004: en la filmo aperis surskriboj en Esperanto.
Teylingen
Teylingen estas municipo en la nederlanda provinco Zuid-Holland.
Topografio
Topografia mapo de Teylingen, decembro 2016
(18967) 2000 QP151
(18967) 2000 QP151 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jean Dubuffet
Jean Philippe Arthur DUBUFFET (31a de Julio 1901 – 12a de Majo 1985) estis franca pentristo kaj skulptisto. Liaj idealismaj alproksimiĝoj al estetiko eniris en la tiel nomita "malalta arto" kaj evitis tradiciajn normojn de beleco favore al tio kion li kredis pli aŭtenta kaj humanisma alproksimigo al figurigo. Li estas eble plej bone konata pro la fondo de la arta movado nomita kiel art brut, kaj pro la kolekto de verkoj — Collection de l'art brut— kiu popularigis tiun movadon. Dubuffet faris fekundan artokarieron, kaj en Francio kaj en Usono, kaj li aperis en multaj ekspozicioj laŭlonge de sia tuta vivodaŭro.
Kaposszerdahely
Kaposszerdahely [kapoŝserdahej] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Kaposszerdahely situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Kaposvár troviĝas 7, Kadarkút 18 km-ojn.
Historio
Tiu loko estis menciita unue en 1230. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Komunumoj pri szerdahely en Hungara reĝlando
La vorto signifas: loko, kie merkrede okazis bazarado.
Dezső Pantó
Dezső Pantó naskiĝis la  en Tiszaföldvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Pantó studis en Akademio de Selmec inter 1902 kaj 1905, poste li faris la kutimajn ekzercajn laborojn en diversaj minejoj. Li akiris diplomon en 1907 en la altlernejo, ĉar intertempe la menciita akademio altrangiĝis. Post la diplomo li estis samloke asistanto. Inter 1910 kaj 1914 li estis inĝeniero en la geologia instituto, poste li estis minejestro. Inter la 2 mondomilitoj li laboris en la financa ministerio, esploris naftojn en Zala kaj ercojn en Recsk. En 1942 li pensiuliĝis.
Jizerka (Kořenov)
Jizerka (Klein Iser) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kořenov en distrikto Jablonec nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Jizerka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 27,35 km².
Jizerka estas hodiaŭ centro de somera kaj vintra turismo. Ĝi havas ŝosean komunikon kun la resto de Kořenov (konkrete kun Horní Polubný), sed dum vintraj monatoj ĝi iam estadas fortranĉita de la mondo per neĝamasoj. Konstruareo de la vilaĝo estas ekde la jaro 1995 protektata kiel vilaĝa memoriga rezervejo.
Situo
Ĝi situas sur Malgranda Jizera herbejo inter Vlašský kaj Střední jizerský hřbet de Jizera montaro en supermara alteco 862 m s. m., kio farigas ĝin la plej alte situantan domaron de Jizera montaro. Tra la domaro trafluas rojo Jizerka, en kiun ĉi tie enveŝiĝas rojoj Sklářský kaj Safírový potok. Laŭ la rojo la domaro estas ankaŭ nomita, iama nomo Vilémova výšina el la jaro 1815 laŭ filo de tiama posedanto de la senjorujo Clam-Gallas ne enviviĝis. Proksime de la domaro, laulonge laŭ montara ŝoseo al Smědava, troviĝas nacia naturrezervejo Torfejo de Jizerka.
Historio
La domaro estas unuafoje skribe menciata en la jaro 1539 en registro de praga arkivo en disputo pri limoj inter la bohemia senjorujo de navarova kaj la germana frýdlanta kiel forestanta loĝejo de birdembuskistoj. La rezulto de tiu ĉi disputo estis foraĉeto de la domaro kaj ĝia ĉirkaŭaĵo en posedaĵon de la fridlanta senjorujo en la jaro 1591. Ekde la 15-a jarcento ĝi estis vizitata fare de italaj prospektoroj serĉantaj juvelojn en rojo Safírový potok. Tiuj ĉi tie serĉis la tutan vicon de multekostaj ŝtonoj, estis inter ili ekzemple rubenoj, bluaj safiroj, spineloj, topazoj kaj en nelasta vico mineralo ilmenito, kiu estis fare de lokuloj nomita kiel izerino. En la jaro 1769 la domaro havis sume 7 domojn.
En la jaro 1828 fondis vitristo Franz Anton Riedel la unuan vitrofarejan gisejon en la domaro. Oni produktis en ĝi kavan vitron kaj vitrajn stangojn. La dua vitrofareja gisejo estiĝis en la jaro 1866 kaj ĝi funkciis ĝi la jaro 1911.
Jizerka estis en la jaroj 1850–1936 konsisto de municipo Bílý Potok, en la jaroj 1936–1959 memstara municipo.
Interesaĵoj kaj memorindaĵoj
En domaro Jizerka loĝas malligita de publiko eksa komunista ĉefulo Lubomír Štrougal. Unu el nemoveblaĵoj, la tn. malnovan doganejon aĉetis ankaŭ miliardulo Petr Kellner. Sur loko de la devena konstruaĵo li konstruigis ĝian replikaĵon, li sukcesis ankaŭ laŭleĝigi konstruajn reguligojn faritaj sen permeso de antaŭa posedanto. Tio estis entute unuafoje, kiam en Jizerka aperis konstrua gruo. Kellner ankaŭ akiris permesilon por konstrui heliporton.
Jizera regiono de malhela firmamento
En valo de rivero Jizerka aj valo de limsektoro troviĝas tiel nomata "rezervejo de mallumo" aŭ Jizera regiono de malhela firmamento (pole ), kiu estis establita pro celo de informado de vasta publiko pri problemaro de luma malpurigo. Ĝi devas popularigi noktan medion kaj subteni turisman viglecon. Sur kvar lokoj estis lokigitaj informaj tabuloj kun diversaj temoj pri la nokta firmamento kaj la luma malpurigo.
Groß Nordende
Groß Nordende estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro suda Holstinio, administra ligo de dek formale sendependaj politikaj komunumoj.
Emil Pop
Emil Pop, estis komence hungarlandana, poste rumana botanikisto, biografiisto, altlerneja instruisto, honora membro de Hungara Scienca Akademio (1973), membro de Rumana Akademio (koresponda en 1935, ordinara en 1955).
Emil Pop naskiĝis la en Borosbocsárd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bucerdea Vinoasă en Rumanio), li mortis la  en Cluj (Rumanio).
Biografio
Emil Pop maturiĝis en Brassó en 1915, poste li akiris bakalaŭron en universitato de Cluj en 1923. Li doktoriĝis samloke post kvin jaroj. Li ekinstruis en mezlernejo de Alba Iulia kaj en la universitata pedagogia seminario en Cluj. Jam ekde 1920 li aktivis en supera edukado, en 1922 li estis asistanto, post jardeko docento, baldaŭ li akiris pli altajn instruajn rangojn. Dum multaj jaroj li direktis sekcion pri biologio de la Rumana Akademio. Inter 1928 kaj 1966 li verkis pli ol 400 artikolojn.
Ĉabanivka
Ĉabanivka, ukraine Чабанівка, hungare Bacsó [baĉO] estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo Irljava.
Fort Washington (Pensilvanio)
Fort Washington estas loĝloko en la usona subŝtato Pensilvanio, en ties distrikto Montgomery. Ĝi limas al la urbego Filadelfio kaj konsidereblas antaŭurbo de ĝi. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis loĝantojn.
Ĉabanivka
Situo
Ĉabanivka situas sur tre mildaj deklivoj laŭ rojo.
Fort Washington (Pensilvanio)
La loko, komence de la 18-a jarcento loĝigita precipe per germanaj elmigrintoj, ricevis nacian renomon la 5-an ĝis 8-an de decembro 1777 kiam tie okazis la milito de White Marsh kadre de la usona milito de sendependeco. La usonan armeon gvidis George Washington, kaj sekve de la milito la loĝloko ricevis lian nomon.
Ĉabanivka
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Bacsó apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Ĉabanivka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Zsolt Fekete (fotisto)
FEKETE Zsolt estas rumanuja hungara fotisto naskita la 11-an de majo 1967 en Târgu Mureş. Li estas la filo de pentristo Zsolt Fekete.
Stacio Kawagoe-Tomisuhara
Stacio Kawagoe-Tomisuhara (japane: 川越富洲原駅 [Kaŭagoe-Tomisuhara-eki], angle: Kawagoe Tomisuhara Station) estas fervoja stacio en Kaŭagoe, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagoya.
Richard Francis Burton
Sir Richard Francis BURTON, Ordo de Sankta Mikaelo kaj Sankta Georgo, (naskiĝis la 19-an de marto 1821 en Torquay, Devonshire, Anglio; mortis la 19-an de oktobro 1890 en Triesto) estis brita konsulo, esploristo, tradukisto, glavisto kaj fakulo pri orientalistiko.
Li regis multajn orientalajn lingvojn kaj vojaĝis vestita kiel pilgrimanto sole al Mekao, kiu estis malpermesita por kristanoj tiam, kaj daŭre estas nun. Li tradukis multajn verkojn, inter aliaj La Mil kaj unu noktoj, la odorantan ĝardenon kaj la Kamasutro al la angla. Kiel esploristo li laboris interalie pri astrokartografio.
Li vojaĝis dum 1857 kun John Hanning Speke al Afriko, por malkovri la grandajn lagojn kaj la fontojn de la Nilo. Tiam, en la jaro 1858 li malkovris la lagon Tanganjiko, kiun li opiniis esti la fonto de la Nilo. En 1861 li sukcesis kune kun la germana botanikisto Gustav Mann atingi kiel unuaj la pinton de la monto Kameruno.
Li vizitis la Mormonismo-profeton Brigham Young en la ĵus fondita Salt Lake City, vojaĝis tra la mondo kaj verkis multajn librojn. Poste li laboris kiel brita konsulo en Triesto, Damasko kaj Fernando Poo. Li ankaŭ estis konsulo en Santos, Brazilo, kaj vojaĝis tra la Brazila internlando laŭ la rivero São Francisco.
En 1866 li ricevis la honoran titolon Sir.
Eksteraj ligiloj
Kelkaj verkoj de Burton, legeblaj en interreto (angle):
Malhela lagopo
La Malhela lagopo, Dendragapus obscurus, estas birdospecio de la familio de Tetraonedoj, loĝanta en arbaroj indiĝena de la Roka Montaro en Nordameriko. Ĝi estas tiom proksime rilata al la Fulga lagopo, Dendragapus fuliginosus, ke ĝis ĵuse estis iom da debato ĉu ili estas vere separataj specioj.
Aspekto
Plenkreskuloj (44 al 57 cm longaj kaj 800-1300 gr pezaj) havas longan kvadratan voston, griza fine. Masklaj plenkreskuloj estas ĉefe malhelaj (ardezgriza bruste kaj blugriza en flankoj) kun purpura gorĝa aersako ĉirkaŭata de blanko, kaj flava al ruĝa karunklo (oranĝeca) superokula dum la memmontra ceremonio. Blankaj plumoj grizmakulecaj kovras la krurojn, la suban ventron kaj la subvoston. La dorso estas hazarda mikso de nuancoj brunaj kaj grizaj. La flugiloj estas tute grizaj. La kolflankoj estas ornataj de plumoj purblankaj. Dun la nupta ceremonio, pro ties erektigo, ili formas blankan cirklon je kies centro aperas la haŭta sako purpureca kiun la virbirdo povas ŝveligi.
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. Inaj plenkreskuloj estas makulecbrunecaj al grizaj kun malhelbrunaj kaj blankaj markoj en subaj partoj. Estas strieco en kapo kaj nuko. Male al masklo ĉe kiu ili estas grizaj, la flugiloj de la ino estas malhelbrunaj.
Habitato
Ili estas loĝantaj birdoj sed moviĝas mallongdistance per piede kaj per mallongaj flugoj al pli densaj arbaraj areoj vintre, kun kutimo moviĝi al pli altaj altitudoj en vintro. Raras trovi ilin sub 2,500 m kaj ties supra limo situas kutime super la arbolimo. Ili ne malproksimiĝas el kaŝejoj sed oni povas trovi ilin ofte ĉe abandonataj ŝoseoj kaj najbaraj herbejoj, nudaj deklivoj kaj ravinaj areoj.
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas surgrunde, aŭ en arboj vintre. Vintre, ili manĝas ĉefe pinglofoliojn de abio kaj de pseŭdocugo, eventuale ankaŭ de cugo kaj de pino; somere aliajn verdajn plantojn (Pteridium, saliko), berojn (Gaultheria, Mahonia, Rubus, Vaccinium), kaj insektojn (ĉefe formikojn, skarabojn, akridojn) estas pli hegemoniaj. Idoj preskaŭ entute dependas el insektomanĝo dum siaj unuaj dek tagoj.
Maskloj kantas per profunda frapovoĉo en siaj teritorioj kaj faras mallongajn bruajn frapoflugojn por allogi inojn. Inoj abandonas la masklan teritorion post kopulacio.
Krom la homo kiu ĉasas ilin, la Malhela lagopo suferas nombrajn predantojn. Tiele ĝi adoptas tre prudentan kutimaron kaj serĉas nutradon nur vespere kaj frumatene. Tio ne sufiĉas ĉar nur la duono de junuloj atingas plenkreskulaĝon. Printempe la lagopoj descendas al valoj aŭ montetoj arbaretaj. La masklo instaliĝas sur teritorion el kiu li fanfaronas profondvoĉe por marki sian eston kaj allogi inojn.
Reproduktado
La virbirdo pariĝas al kelkaj lagopinoj kaj ne montras intereson pri sia idaro. Li viglas la arbarbordojn dum la patrino kaj la idoj kuraĝas al malferma tereno. La ino instalas sian neston en skrapaĵo, ĉe konifero aŭ tronko surgrunda, arbustoj aŭ rokoj, kaj kovras ĝin per herbo kaj mortintaj folioj. La ovaro estas de 6 al 8 ovojn kies kovado daŭras el 25 al 27 tagojn.
Laĥnidoj
La laĥnidoj (Lachnidae), ankaŭ nomata arbolaŭsoj, estas  familio de la plantlaŭsoj (Sternorrhyncha) kaj apartenas al la superfamilio de la  afido (Aphidoidea). La plejparto de tiuj insektoj estas forstaj domaĝbestoj, sed kelkaj specioj estas tre gravaj por la abelujoj kiel produktanto de mielroso, la krudmaterialo de arbara mielo.
Karakterizaĵoj
La ekstera aspekto similas al afidoj. Kelkfoje la besteto estas diverskolora, koloraj ekzemple verda, helverda, helgriza, nigra kaj bruna. Kelkaj specioj havas blankan vaksan kokonecan teksaĵon.
Tenesio (rivero)
Tenesio estas la plej granda flanka alfluanto de rivero Ohio. Ĝi longas 1049 km kaj fluas tra aŭ preter kvar subŝtatojn de Usono.
Kvarunga testudo
La kvarunga testudo (Testudo horsfieldii) el la ordo de testuduloj kaj familio de testudedoj troviĝas en Ŝinĝango de Ĉinio kaj ankaŭ videblas en Kaŭkazo, nordorienta Irano, Afganio kaj nordokcidenta Hindio. Ĝia karapaco longas ĉ.. 25 cm., ĝiaj kvar membroj estas en formo de cilindro kaj ĝiaj antaŭaj membroj havas po kvar ungojn, inter kiuj ne estas membrano. La kvarungaj testudoj vivas en fekundaj stepoj aŭ dezertaj regionoj. Ili manĝas junajn herbojn, kaj iam ankaŭ ŝelon de arbustoj. Somere en varmega kaj seka dezerto ili akiras bezonatan akvon nur el manĝaĵoj. Dum marto kaj aprilo ili sufiĉe viglas kaj serĉas nutraĵon de sunleviĝo ĝis sunsubiro. Tiam ili ĉiutage kapablas rampi pli ol 2 000 metrojn. Ili rapide grasiĝas pro abundo da nutraĵoj. Ne longe poste ili faras sekskuniĝon. Ili havas malhelbrunan koloron dum gravedeco. Tuj post la sezono de fekundiĝo la getestudoj disiĝas. De marto ĝis majo la testuduno demetas ovojn en lumriĉa loko sen kreskajoj. Ĝi faras foson kun profundo de ĉ. 10–12 cm. per la postaj membroj. Ĝi demetas en ĝin unuafoje 2-5 ovojn, post keikaj tagoj ankoraŭ 2-3. luj eĉ demetas ovojn triafoje. La ovo havas diametron de ĉ. 5 cm. La idoj eloviĝas post natura kovado de 65-82 tagoj. La kvarunga testudo kreskas malrapide kaj vivas longe. Ĝi maturiĝas en la aĝo de 10 jaroj. Tiam ĝia karapaco longas 9–10 cm. Kiam ĝi aĝas 20 jarojn, la karapaco longas 15 cm. kaj kiam ĝi aĝas 50 jarojn, la karapaco longas 20 cm. Ĉiujare ĝi aktivadas kelkajn monatojn. Kiam regas trosekeco kaj frosteco, ĝi sin kaŝas en memfarita truo longa 2 metrojn kun larĝa fino. Ĝi dormas en ĝi ĝis la vetero pliboniĝas. Multaj rabobestoj kaj rabobirdoj kaptas ilin por manĝi, precipe junaj testudoj estas pli facile atakeblaj pro sia mola karapaco.
Malsana kolektemo
La malsana kolektemo (amasigomanio, syllogomania) estas psikologia malsano, kiu malebligas por la persono enrubujigon de neuzeblaj aŭ superfluaj objektoj, rubaĵoj kaj eĉ instigas lin/ŝin al kolekto de tiaj objektoj surstrate, el rubejoj, konatuloj ktp. Tiel la loĝejo tiel pleniĝas, ke ĝi iĝas neloĝebla en normala senco. La malsanulo estas komparita al hamstro, kiu besto - por travivi la vintron - kolektas tiom da nutraĵo, ke ĝi apenaŭ povas eniri la engrundan loĝejon.
Tiu malsana stato povas atingi tian gradon, ke tio endanĝerigas ne nur la personon mem, sed ankaŭ ties medion per vundiĝo, infektado, fajroestiĝo. La persono iĝas ofte ekskludita el la socio, ĉar la fiodoro de kolektitaj aĵoj penetras ĉion, liajn/ŝiajn vestaĵojn.
Akridomanĝa ammodramo
La Akridomanĝa ammodramo, Ammodramus savannarum, estas malgranda birdo de la grupo de la Amerikaj paseroj kaj genro de Ammodramoj. La 11 specioj de Ammodramus loĝas en marĉoj kaj herbejoj.
Plenkreskuloj havas suprajn partojn striecajn je bruna, griza, blanka kaj nigra; ili havas helbrunan bruston, blankan ventron kaj mallongan brunan voston. Ties vizaĝo estas helbruna kun hela okulringo, flaveca brida makulo kaj malhelbruna krono kun centra mallarĝa hela strio. Estas regionaj variaĵoj laŭ aspekto de tiu birdo.
Ties reprodukta habitato estas malferma kamparo kaj prerioj tra suda Kanado, Usono, Meksiko kaj Centrameriko, kun malgranda endanĝerita populacio en Andoj de Kolombio kaj (eble nur iame) Ekvadoro. La nesto estas bone kaŝita malferma tasformo surgrunda sub vegetaĵaro.
La nordaj populacioj migras al suda Usono, Meksiko, Centrameriko kaj Karibio.
Ili manĝas sur grundo inter vegetaĵaro, ĉefe insektojn, kaj ĉefe akridojn, kaj semojn.
La kanto de tiu birdo estas zumeca tik tuk zee, simila al la sono farita de akrido. Malkiel aliaj membroj de la paserfamilio de la Ammodramoj, ili pretas kanti el malfermaj kaj rimarkindaj ripozejoj. Kiel multaj herbejaj birdoj, ankaŭ la nombro de tiu specio malpliiĝis en multaj partoj de ties teritorioj, inklude falon de 98 % en Novjorkio.
Gutenstein (Malsupra Aŭstrio)
Gutenstein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Famuloj
En Gutenstein mortis hungara grafo Dénes Széchényi.
Oberbalm
Oberbalm estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Berno kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 865 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Oberbalm situas en la Svisa Mezlando, proksimume 5 kilometrojn sude de la federacia urbo Berno. La sudokcidentan limas de la komunumo formas la rivero Schwarzwasser, kie sur alteco de 600 m s.m. troviĝas la plej malalta punkto de la komunumo. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 940 m s.m. sur la monteto Tschuggen. La nordan limon formas la rojo Scherlibach. La komunumo konsistas el la vilaĝo Oberbalm kaj la vilaĝetoj Weier (en nordokcidento sur alteco de 719 m s.m.), Chligschneit (en okcidento sur alteco de 741 m s.m.), Schlatt (en sudokcidento sur alteco de 734 m s.m.), Borisried (en sudo sur alteco de 879 m s.m.), Schneitershus (en sudsudoriento sur alteco de 891 m s.m.), kaj Oberflüe (en oriento sur alteco de 927 m s.m.). Krome al la komunumo apartenas multnombraj izolitaj bienoj kaj domgrupoj.
Cérilly
Cérilly estas la nomo de pluraj artikoloj.
Oberbalm
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberbalm limas en nordokcidento kaj en nordo al Köniz, en oriento al Wald, en sudoriento al Niedermuhlern, en sudo al Rüeggisberg, kaj en sudokcidento al Schwarzenburg.
Trafiko
Oberbalm situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per flanka vojo de Niederscherli (komunumo Köniz) al Niedermuhlern. Per la poŝtaŭtolinio de Köniz al Riggisberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberbalm datiĝas el la jaro 1228 kiel Balmes. La mezepoka pilgrimejo apartenis al la Grafoj de Laupen-Sternenberg kies prasidejo troviĝis supre de Scherliau proksime de Oberbalm. Ĝi estis parto de la kampargrafejo Arburgonjo kaj ek de la jaro 1388 de la berna kampartribunalo Sternenberg. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Oberbalm estis atribuita al la distrikto Berno, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Ena koloniigo
Ena koloniigo nomiĝas en la politika kaj historia sciencoj la procezon de la malfermo kaj koloniigo de terenoj ĝis tiam ne aŭ preskaŭ ne surloĝataj ene de jam koloniigitaj terenoj aŭ landoj. Temas pri procezoj okazintaj en Eŭropo ekde la mezepoko. Per malplantado kaj kulturigo oni pliampleksigis la terkulture uzeblajn areojn kaj kreis surloĝeblajn areojn por la konstruado de novaj urboj kaj vilaĝoj. Tiu ĉi ena koloniigo kaŭzis grandspacan ŝanĝon de la natura kaj kultura pejzaĝo.
Tiu ĉi formo de koloniigo estas distingenda disde la novepoka koloniismo. Ankaŭ en la frua moderna epoko en Germanujo okazis ena koloniigo post la Tridekjara Milito. Aparte la reĝoj de Prusujo koloniigis siajn landojn per ekzemplo hugenotoj rifuĝintaj el Francujo. La celo estis la pligrandigo de la popolo per loĝatigo.
Termino ena koloniigo estas aktive uzata en la moderna rusia historiografio por priskribi procezon de alproprigo de la randaj teritorioj de Rusia imperio (Siberio, Fora Oriento kaj aliaj). Tiu trajto grave diferencigas Rusian imperion de la Franca, Brita, Hispana kaj aliaj imperioj, kiuj konstruiĝis surbaze de la transmaraj teritorioj.
Marĉkoloniigo estas la kulturigo kaj loĝatigo de marĉregionoj, ekz., en la nederlanda marĉo „De Groote Peel“. Ankaŭ la akiro de kulturebla lando el la randaj maroj estas rimedo por krei koloniigeblajn areojn. Ekzemplo estas la provinco Flevoland en Nederlando, kiu tute etendiĝas sur iama randmara grundo.
Literaturo
Robert Bartlett: ''Die Geburt Europas aus dem Geist der Gewalt. Eroberung, Kolonisation und kultureller Wandel von 950 bis 1350,'' 1993 (Germana traduko: Munkeno en 1996).
Eksteraj ligiloj
de:Landesausbau
Mothern (stacidomo)
Mothern estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Mothern, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
Poacoj
La poacoj aŭ veraj herboj (Poaceae, pli frue konataj kiel Graminae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo poaloj (Poales). Ĝi enhavas pli ol 700 genrojn kaj ĉirkaŭ 11500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas poo.
Tiu granda planta familio ampleksas ĉirkaŭ 20% de la tera vegetaĵo. Ĝi estas la plej grava por la homa ekonomio, vivo, entenas gazonajn kaj furaĝajn herbojn, la ĉefaj grenoj kreskas ĉie en la mondo. La bambuo en Azio ofte estas uzata por konstruado.
La agrikulturaj poacoj kulturataj por produktado de nutraĵoj nomiĝas cerealoj. Cerealoj signifas la ĉefan kaloriofonton por la homaro, ekzemple rizo en Barato kaj la Orienta Azio, maizo en Meksiko, kaj tritiko kaj hordeo en Eŭropo kaj Nord-Ameriko.
Priskribo
La gresoj ĝenerale havas la sekvajn trajtojn:
Estas po du glumoj por unu spiketo, la malsupra (ĝenerale pli granda) kaj la supra. Estas po du glumetoj por unu floro. La malsupra, kiu estas pli eta estas ankaŭ nomita paleo.
Fotosintezo
Ene klado PACCMAD, evoluis plurfoje vojoj de C4-tipa fotosintezo.
Taksonomio
La familio enhavas ĉirkaŭ 11 000 speciojn en ĉirkaŭ 700 genroj. Estas 13 subfamiloj kaj 2 ĉefaj kladoj (BEP kaj PACCMAD).
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (11 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Microsoft Windows
Microsoft Windows (angla elparolo [], en Esperanto Vindozo aŭ Fenestroj) estas serio de plurtaskaj operaciumoj produktataj fare de Microsoft (en Esperanto Mikrosofto). Ili plejparte estas destinitaj por personaj komputiloj (PC) ekipitaj per procesoroj Intel-kongruaj; la kombinon de tiu ĉi aparataro kaj de Windows oni foje nomas Vintelo. Windows estas la plej vaste uzata operaciumo en la mondo. La nomo Windows (angle "fenestroj") venas de tio, ke la uzanto-interfaco montras la rulantajn aplikaĵojn kiel kvarangulajn fenestrojn.
Historio de Windows
La unua versio de Windows estis enkondukita en la jaro 1985, kiam ĝi ankoraŭ estis nura grafika uzantinterfaco por la tiam populara operaciumo MS-DOS. Ekde tiam aperis pliaj versioj. La unua vere disvastiĝinta estis la versio 3 (1990), ĉe kelkaj malnovaj komputiloj ankoraŭ estas uzata la versio 3.11 (1992). Poste apartiĝis Windows NT kiel jam memstara operaciumo, dume Windows 95 fariĝis pro la granda progreso ekde la lasta versio grava paŝo antaŭen. Per ĝia plibonigo aperis Windows 98, ankoraŭ nun sufiĉe vaste uzata operaciumo. Windows 2000 estis daŭrigo de la NT-serio. Kvankam ĝi enhavis kelkajn funkciojn prenitajn de la versioj naŭdekkelkaj, tiuj iĝis sekvitaj per eldono de Windows ME. Estis kreita surbaze de Windows 2000 en 2001 Windows XP; la serio naŭdekkelka estas ne plu disvolvigota. En 2006 estis eldonita Windows Vista, en 2009 Windows 7, en 2012 Windows 8 kaj en 2013 Windows 8.1, nune la plej lasta operaciumo de Windows.
Krome ekzistas ankoraŭ versio Windows CE por poŝkomputilo (en la angla 'PDA') kaj aliaj porteblaj aparatoj.