cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
15339 Pierazzo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Elisabetta Pierazzo (1963–2011), spertulino pri modeligo de alfrapoj, ĉefe pri la alfrapo de Chicxulub, kaj pri modeligo de la alfrapaj efikoj sur Tero kaj Marso. Ŝi estis entuziasma komunikantino pri scienco al la ĝenerala publiko kaj sindonema edukistino pri planedoscienco por studantoj kaj pedagogoj.
Gvardejsk
Gvardejsk (Гвардейск) estas urbo en Kaliningrada provinco en Rusio. Ĝi estis fondita en 1258. Statuson de urbo ĝi ekhavis en 1946. En la sama jara ĝi ricevis sian nunan nomon. Antaŭe la urbo estis germana kaj nomiĝis Tapiau.
Fernitz-Mellach
Fernitz-Mellach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Santa Ana del Valle
Santa Ana del Valle estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Ana del Valle. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 356.
Geografio
Santa Ana del Valle apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1996 loĝantojn. El tiuj estis 920 viroj kaj 1076 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1660 metroj super la marnivelo.
Gvardejsk
La urbo estas ĉe rivero Pregola (Преголя), ĉe ĝia kuniĝo kun rivero Dejma (Дейма). En la urbo estas fervoja stacio.
Santa Ana del Valle
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1727 indiĝenoj. El tiuj 1522 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1522 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Gvardejsk
En 1959 la urbo havis 7.6 mil loĝantojn, en 2002 jam estis 14.6 mil.
Jean Joseph Tranchot
Jean Joseph Tranchot (naskiĝis la en Kœur-la-Petite, Loreno, mortis la  en Linas ) estis franca geografo. Lia plej grava verko estis la Topografia registrado de la Rejnlando (Tranchotkarte).
Gvardejsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 27206501.
Steve Angello
Steve ANGELLO, pseŭdonimo de Steve Josefsson Fragogiannis (naskita en Ateno en 1982) estas sveda diskĵokeo kun grekaj originoj.
Gvardejsk
La interurba telefona kodo estas 40159, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas -1 horo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°39' norde, longitudo 21°04' oriente.
Jean Joseph Tranchot
Vivo kaj laboro
Jean Joseph Tranchot estis filo de la lignaĵisto Remigius Tranchot kaj ties edzino Maria Maury.
Ekde 1774 Tranchot kolektis spertojn de la triangulado en Korsiko komisiita de la franca krono. Ĉe Pierre Méchain li lernis la konojn pri trigonometrio kaj astronomio, kiuj helpis en la mapigado de Korsiko, Sardinio kaj la marbordaj regionoj de Toskanio. Pro tio li ricevis en la jaro 1791 specialan distingon de la Franca Akademio de Sciencoj. Inter 1792 kaj 1799 li partoprenis la trianguladon fare de Méchain inter Dunkirko, Parizo kaj Barcelono, dum kio ambaŭ prilaboris la parton sude de Parizo kaj reciproke lernis altestimi sin reciproke.
Tranchot kaj liaj kunlaborantoj uzis kaj evoluigis modernaĵojn pro preskaŭ ĉiu parto de la projekto. La rezulto de tiuj penoj estis maparo de antaŭe ne konata kvalito, kiu estas utila ĝis hodiaŭ. Jean Joseph Tranchot mortis je la 30a de Aprilo 1815 en Linas (apud Paris) pro apopleksio.
La topografia registrado de 1815 ĝis 1828 estis daŭrigataj fare de Karl von Müffling laŭ prusa komisio.
Luzona ruĝvostulo
La Luzona ruĝvostulo (Rhyacornis bicolor) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Rhyacornis, kiu havas krom tiun specion, kiu estas endemismo de la nordo de Filipinoj, nur alian kiu estas pli disvastigata en multaj sudaziaj landoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj ĉiam ĉe riveroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Ili formas parton de la grupo de la ruĝvostuloj, sed ne estas proksimaj parencoj de la veraj ruĝvostuloj nome fenikuroj.
La voĉo estas komponita de altatonaj fajfoj.
La populacio estas ĉirkaŭkalkulita inter 2,500 kaj 10,000 individuoj, sed malpliiĝanta, ĉar estas danĝera minaco de redukto de habitato. La teritorio estas ĉirkaŭkalkulata je 7,200 km². La Luzona ruĝvostulo estas endemia de Filipinoj, kie ĝi loĝas ĉefe en sudo de Cordillera Central kaj ankaŭ ĉe montaro Sierra Madre en Luzono. Ĝenerale ĝi estas nekomuna kaj probable malpliiĝanta pro malgranda habitato ene de malgranda teritorio.
Hoĝsona ruĝvostulo
La Hoĝsona ruĝvostulo (Hodgsonius phaenicuroides) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj en la monotipa genro Hodgsonius. Ili formas parton de la grupo de la ruĝvostuloj, sed ne estas proksimaj parencoj de la veraj ruĝvostuloj nome fenikuroj.
Temas pri ĝenerale grizblua birdo kun pli malhela nuanco en vosto kaj ĉefe ruĝecbruna en suba vosto kaj malhelbruna en supra vosto.
Ili troviĝas en Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
San Miguel del Padrón
San Miguel del Padrón estas komunumo de la Provinco Havano, en Kubo. Ĝia teritorio etendiĝas sur areo de 25,55 km² (3,5% de la tuta provinco) el kiu 29% servas por agrikulturo. En la komunumo loĝas 159 000 homoj.
Geografio
La komunumo San Miguel del Padrón situas sude de la urbo Havano en distanco de proksimume 15 kilometroj de la marbordo ĉe la koordinatoj. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Virgen del Camino, Martin Perez, Diezmero, San Francisco de Paula kaj Juanelo.
Trafiko
En sudoriento de la komunumo pasas la vojo Carratera Central, kiu konetas la vojon Via Blanca kun la grava vojo n-ro 11. Per la tiel nomitaj kameloj, al busoj transformitaj kamjonoj, la komunumo estas konektita kun la centro de Havano. La busoj tamen veturas malregule kaj ilia kapacito estas malsufiĉa. La ĉefa strato de la komunumo estas la Calzada San Miguel del Padrón, kiu trapasas la tutan komunumo de nordo al sudo.
Bertrand Hugon
Bertrand HUGON (naskiĝis je la 11-a de septembro 1975) estas eksa franca instruisto pri matematiko en Dunkerque kiu nun profesias kiel komputilisto en Francilio.
San Miguel del Padrón
Historio
Ĝis en la jaro 1976 San Miguel del Padrón konstituiĝis kiel aparta komunumo, ĝia terrtorio apartenis al la komunumo Guanabacoa.
Bertrand Hugon
De la 3-a de junio 2001 ĝis aŭgusto 2003, li estis prezidanto de JEFO. Dum tiu periodo, li provis atingi tri celojn :
San Miguel del Padrón
Vidindaĵoj
En San Francisco de Paula troviĝas la Muzeo Hemingway en la vilao, kie la fama verkisto Ernest Hemingway pasis grandan parton de sia vivo.
Bertrand Hugon
Li kunorganizis TEJO-seminarion pri homaj rajtoj.
Li iĝis prezidanto de TEJO dum la 59-a IJK en Lesjöfors kaj havis tiun pozicion de somero 2003 ĝis somero 2005.
Li gvidis la kandidatliston de Eŭropo - Demokratio - Esperanto en la zono "Nord-okcidenta" de Francio por la Eŭropaj balotoj de junio 2004.
Li interesiĝas pri Movado por senpaga publika veturado.
Trichey
Trichey estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 53 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Trichey etendiĝas sur 6.61 km², kaj havis 53 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Delphine Griffon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Trichey apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
1273
En la jaro 1273 post Kristo okazis, interalie:
Gatĉino
Gatĉino (Гатчина) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Iĵora (Ижора).
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 59°34' norde, longitudo 30°08' oriente. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41420.
La interurba telefona kodo estas 81371, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
Loĝantaro
En la jaro 1959 la urbo havis 36,7 mil loĝantojn. En 2002 la urbo havis 88,4 mil loĝantojn.
Eble duono de la loĝantaro nur noktumas kaj feritagas en Gatĉino, laborante en Sankt-Peterburgo. La urbojn ligas frekventaj apudurbaj trajnoj kaj busoj. Novajn loĝantojn logas al Gatĉino freŝa aero, belaj ĉirkaŭaĵoj kaj malpli multekostaj loĝejoj.
Historio
Gatĉino unuafoje menciiĝis dum la jaro 1500. Origine la loko apartenis al Novgorodo, post ties konkero ankaŭ Gatĉino ekapartenis al la Granda Duklando de Moskvo. Dumtempe la urbo, kiel la tuta regiono Ingrio, inter la jaroj 1583-1595 kaj 1617-1721 apartenis al Svedio. Caro Petro la Granda donacis la lokon al sia fratino Natalija. Dum la jaro 1765 la carino Katarina la Granda donis la lokon al sia favorito, grafo Grigorij Orlov, kiu ĉi tie konstruigis kastelon de 600 ĉambroj, kiu, unuafoje en Rusio, estis ĉirkaŭita de angleca pejzaĝa parko. La arkitekto Antonio Rinaldi inter la jaroj 1777 kaj 1782 ĉe la parka enirejo konstruigis grandan triumfan arkon. La kastela interno estas dekorita en klasicisma stilo kaj konceptiĝis de Antonio Rinaldi kaj Vincenzo Brenna. Italaj kaj rusaj metiistoj kreis la la internan dekoron kun plafonaj pentraĵoj, pargetaj plankoj kaj italaj mebloj.
Kiam grafo Orlov mortis dum la jaro 1783, la carino aĉetis la kastelon de la heredantoj kaj pludonis ĝin al sia filo, la pli posta caro Paŭlo la 1-a. Tiu dum la 1790-aj jaroj instigis ŝanĝetojn en novklasicisma stilo pri la kastela fasado kaj en la parko aldonis plurajn pontojn kaj paviljonojn. Post la morto de caro Paŭlo la kastelo komence restis neuzata. Nur Aleksandro la 3-a denove deklaris ĝin cara rezidejo. La lasta rusia caro, Nikolao la 2-a, ĉi tie pasigis sian junecon. Post sia abdiko dum la jaro 1917 li dumtempe estis arestita en Gatĉino.
Dum la jaro 1923 la urbo laŭ la revoluciulo Lev Trockij estis renomita Trock (Троцк). Sed kiam Trockij deklariĝis malamiko de la bolŝevisma reĝimo de Sovetio, dum 1929 la urbo ricevis la nomon Krasnogvardejsk (Красногвардейск), kaj dum la jaro 1944 rericevis la originan nomon.
17285 Bezout
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca matematikisto Étienne Bézout (1730–1783), algebristo kun granda manipula talento. Li studis la problemon de redukti multoblajn ekvaciojn al unu simpla post elimino de variabloj, kaj pruvis ke la grado de la rezultanta ekvacio estas la produto de la gradoj de la originalaj ekvacioj.
Flora Purim
Flora Purim (* 6-an de marto 1942 en Rio-de-Ĵanejro, Brazilo) estas brazila ĵaz-kantistino.
Vivo kaj verkado
Purim devenas el muzikema familio, ŝia patrino estis brazila pianistino, kiu peris al ŝi la ŝaton de ĵazmuziko, kaj ŝia juda patro naskita en Rumanujo estis violonisto kaj atentis pri ŝia edukado pri klasika muziko. Ŝi eklernis klasikan pianludon kaj en la aĝo la ludon de akustika gitaro. Talentita per (post edukado) voĉo ampleksa ses oktojn ŝi tamen ankaŭ prezentis kiel kantisto. En Rio-de-Ĵanejro ŝi estis membro en la Quartetto Novo krom Airto Moreira kaj Hermeto Pascoal kaj eĉ tenis propran televid-programon. Ŝi estas edzino de Moreira, je kiu ŝi lernis perkutadon, kaj iris kun li en 1967 en Usonon al Novjorko. Ŝi muzikis kun Stan Getz (1969) kaj vojaĝis poste kun la orkestro de Gil Evans, en kiu ŝi eksperimentis per frapinstrumentaj sonoj. Ŝi ankaŭ muzikis kun Cannonball Adderley (The happy people 1970, Lovers 1975). En la 1970-aj jaroj ŝi kunlaboris kun Moreira en la bando Return to Forever de Chick Corea, per kio ŝi tutmonde famiĝis. En 1973 ili forlasis Corean, kiu laŭ ilia opinio tro forte direktiĝis al elektronika muziko. Krome Corea uzigis ŝian voĉon plejparte instrumentece laŭ maniero fiksita per precizaj ekzercoj. En la sama jaro aperis ŝia unua solo-albumo Butterfly dreams, sur kiu krom ŝia edzo ankaŭ kunmuzikis Stanley Clarke kaj Joe Henderson. En 1974 ŝi fondis kune kun sia edzo Airto Moreira propran ensemblon, en kiu inter aliaj muzikis Kei Akagi.
En 1974/1975 ŝi estis dum 18 monatoj malliberigita pro akuzo de drogokonsumo. En 1971 oni trovis kokainon dum polica traserĉado de la loĝejo de brazila amiko, kie ŝi loĝis. Tri jarojn poste okazis la akuzo kaj kondamno (ŝi preskaŭ ne povis pretigi la albumon Stories to tell). Kiel eksterlandano kun turistovizo, loĝanta ĉe amikoj, ŝi estis la perfekta viktimigoto. Tamen dum intervjuo ŝi konfesis, ke ŝi de 1969 ĝis 1974 estis drogodependa, tamen ne de „fortaj drogoj“ (Jazz Podium 2005). Post la kondamno ŝi substaris ŝtatan kontrolon, tiel ke ŝi nur ekde 1985 rajtis senĝene en- kaj elvojaĝi Usonon. La malliberecon sur Insulo Terminal en Kalifornio ŝi utiligis verkante muzikon. La 9-an de marto 1975 ŝi prezentis tie koncerton kun Cannonball Adderley, kiun dissendis pluraj radiostacioj. Dum ŝia mallibereco ŝia edzo prizorgis la du gefilojn.
Post ŝia reliberiĝo ŝi publikigis en 1976 la albumon Open your eyes you can fly kun Moreira, Pascoal, Egberto Gismonti, Ron Carter kaj George Duke. En la 1980-aj jaroj ŝi ekskursis en diversajn muzikstilojn. Du albumoj, sur kiuj ŝi kunmuzikas, ricevis Gremiojn: Live at the Royal Festival Hall de Dizzy Gillespie and the United Nation Orchestra kaj Planet Drum de Mickey Hart. En la 1990-aj jaroj ŝi ludis en la latinidĵaza bando Fourth World kun Moreira, José Neto kaj Gary Meek. Krom tio ŝi multfoje kunlaboris kun muzikistoj de la novmiksa muziko.
Per ŝia kunlaboro kaj amikeco kun Dizzy Gillespie ŝi eksciis pri la bahaa kredo, kiun ŝi poste akceptis.
Ŝi havas multajn rilatojn en la ĵazmondeto (inter alie ŝi rakontis en intervjuo, ke Horace Silver komponis en ŝia loĝejo en Rio-de-Ĵanejro sian Song for my Father) kaj estas aparte adorata en sia hejmlando Brazilo.
Cetere
En 2002 ŝi ricevis la brazilan distingilon Ordem de Rio Branco.
Ŝi kantas en la filmmuziko pri Exorcist II de John Boorman el la jaro 1977 kaj en Apocalypse Now el 1979 de Coppola.
12324 Van Rompaey
12324 Van Rompaey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan arĥitekturiston kaj superrealisman figuran pentriston Pierre Van Rompaey. Liaj popularaj verkoj estas disdonitaj en privataj kolektoj en Antverpeno.
Troms
Troms ĝis la fino de 2019 estis provinco de norda Norvegio, lime de Finnmark kaj Nordland. En en ĝi loĝis  homoj, aŭ  de la suma loĝantaro de Norvegio.
La areo estas, kaj la administra centro estis Tromsø. Ekde la komenco de 2020 ĝi kun la antaŭe najbara provinco Finnmark konsistigas novan provincon Troms og Finnmark, kiu kovras la tutan nordon de Norvegio.
Kalipso
Kalipso, en mitologio, estis nimfo filino de Atlaso, aŭ oceanidino filino de Oceano kaj Tetiso.
Ŝian nomon oni donis al:
Gábor Gadó
Gábor Gadó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gadó Gábor estis hungara ĵazomuzikisto (komponisto, gitaristo, orkestrestro).
Gábor Gadó naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Gábor Gadó komence ricevis lecionojn pri violono, iom poste li ŝanĝis la instrumenton al gitaro. Li finis en 1983 en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto, lia ĉefinstruisto estis Gyula Babos. Post la studoj li muzikis ĵazon ekzemple kun Róbert Rátonyi (pianisto), Ferenc Snétberger, Béla Szakcsi Lakatos, Attila László, Mihály Dresch, iom poste kun ankaŭ eksterlandanoj (en:Gerald Veasley kaj it:George Jinda). Baldaŭ li fondis propran ĵazorkestron kaj registris sondiskon en 1989. Li translokiĝis al Francio en 1995, post 5 jaroj li fondis konstantan ĵazkvarteton. Dekomence li komponas ĵazojn. Li ricevis francajn premiojn en la 2000-aj jaroj.
Rásonysápberencs
Rásonysápberencs [rAŝonjŝAprerenĉ] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó.
Situo
Rásonysápberencs situas sur ebenaĵo (rande deklivoj), laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 15, Encs 25, Miskolc 30 km-ojn.
Historio
Pri iama komunumo Abaújsáp la unua mencio devenis el 1221.
Ĉielarko-renkontiĝoj
La Ĉielarko-renkontiĝoj (Rainbow Gatherings en la angla) estas jaraj kunvenoj, kiuj ofte okazas subĉiele kaj kies idearo ofte kunligiĝas kun tiu de la hipia movado. Kvankam la plej gravaj kolektiĝoj okazas en Usono, kie la afero naskiĝis, ili nuntempe regule okazas tutmonde.
Rásonysápberencs
Historio
Pri iama alia apuda komunumo Rásony [rAŝonj] la unua mencio devenis el 1326 en formo "Rasonwelge". En 1639 la turkoj okupis la vilaĝon kaj senhomiĝis.
Pri iama alia apuda komunumo Szárazberencs [sArazberenĉ] la unua mencio devenis el 1318 en formo "Barach". La turkoj okupis la vilaĝon kaj senhomiĝis. Baldaŭe slovakoj refondis la vilaĝon.
En 1938 la 3 vilaĝoj unuiĝis. En Rásonysápberencs migra poŝto servas.
Famuloj
En la iama Berencs naskiĝis historiisto József Csoma.
Ĉielarko-renkontiĝoj
La raportoj de amaskomunikiloj estas ofte malfavoraj kaj enfokusigas drogan uzon, nudismon, konfliktojn kun ĉirkaŭaj loĝantoj kaj aliajn ŝok-provokajn aspektojn de la okazaĵoj. Tamen, la ĉielarko-renkontiĝoj montriĝas daŭrema fenomeno de pli ol 35 jaroj kaj simbolas la daŭrigeblon de la idearo, kiu naskiĝis en la 1970-oj.
Nomdeveno
La devenon de la nomo oni atribuas al antaŭdiraĵo de indiana maljunulo, kiu laŭ legendo diris:
Historio
La unua renkontiĝo estis kvar-taga okazaĵo en Koloradio en 1972 kaj estis organizita de junaj kontraŭkulturaj triboj situantaj en norda Kalifornio. Dudek mil personoj alfrontis policajn vojblokadojn, minacis fari civilan malobeon kaj finfine plenrajte starigis tendojn en usona nacia arbaro. Tion la partoprenantoj rigardis kiel ununura okazaĵo. Tamen, post la sukceso de la unua kunveno, estiĝis alia renkontiĝo la sekvanta jaro en Vajomingo. Iompostiom, la renkontiĝoj fariĝis pli longaj, fojfoje daŭrantaj unu semajnon.
La renkontiĝoj pluokazis ĉiujare en Usono, ĉiam en nacia natura arbaro kaj ĉiam en malsama usona subŝtato, ĝenerale komence de julio. La loko kaj dato de tiuj okazaĵoj ofte ne estis vaste dissciigata (sed tamen estas oficiala) por ke ne venu tro da kuriozuloj, kaj do la informo transdoniĝas buŝ-al-orele.
Bresso
Bresso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Ĉielarko-renkontiĝoj
Historio
En 1983, la afero ĉesis esti nure usona kaj la unua eksterusona renkontiĝo okazis en Svisio. La unua monda renkontiĝo okazis en 1993 en Israelo, sed fariĝis regula ekde 2000 en Aŭstralio. Akorde kun ilia idearo, la renkontiĝoj ofte situas en lokoj trafitaj de suna eklipso kiel en Hungario la 11-an de aŭgusto 1999 aŭ en Zimbabvo en 2002.
Bresso
Najbaras la komunumoj Cinisello Balsamo, Cusano Milanino, Sesto San Giovanni, Cormano kaj la regiona ĉefurbo Milano.
Ĉielarko-renkontiĝoj
Historio
Kvankam estiĝas regulaj ĉielarko-kunvenoj en Israelo, Kanado kaj Eŭropo, ili estas relative malgrandaj (kelkaj miloj da personoj) kompare kun la usonaj, kiuj arigas dekmiloj da partoprenantoj.
Organizado
Kvankam la ĝenerala idearo de la ĉielarka familio ne ebligas estigi definitivajn regulojn, post konsentoj de la plejparto de la partoprenantoj kunigitaj en rondo, kelkajn bazajn respektaĵojn oni petas al la alvenanto, kaj eĉ estiĝis gvidolibro. Ekzemple, kunporti pafilon, alkoholaĵon, brueman aparaton kaj... monon estas malbone rigardataj en la renkontiĝoj.
La tuta kunveno estas organizita de bonvoluloj kaj eĉ se nenia mono estas postulitaj, mondonacoj estas bone akceptitaj. La kampadejo estas starigita fare de ĉiuj helpemuloj kaj multaj personoj restas longe poste la renkontiĝo por purigi la tendarejon. Ofte, la partoprenantoj dormas en tipioj siaj eĉ se multaj ĉielarko-familianoj dormas sentegmente, ĉar la renkontiĝoj ofte okazas dum varma kaj suna vetero en somero.
Peggau
Peggau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ĉielarko-renkontiĝoj
Organizado
En la kunvenejo troviĝas multaj portempaj kuirejoj, kiuj nutras ĉiujn petantojn. Flanke de tio oni servas du vegetarajn manĝojn tage al ĉiuj partoprenantoj.
Piratini
Piratini estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 19.841 loĝantojn en 2010. Ĝi situas en la mezoregiono Sudoriento de Rio-Grando (portugale Sudeste Rio-grandense).
Iovaa Ŝtata Universitato
Iovaa Ŝtata Universitato de Scienco kaj Teknologio, ĝenerale nomata "Iovaa Ŝtata", estas publika universitata stipendia kaj spaca-stipendia universitato situanta en Ames, Iovao, Usono. Ĝi estas la plej granda universitato en la ŝtato Iovao kaj la tria plej granda universitato en la Granda 12-atleta konferenco. Ĝi estas klasifikita kiel esplorad-universitato kun "plej alta esploraktiveco" fare de la Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching. La universitato ankaŭ estas membro de la Asocio de Usonaj Universitatoj, kiu konsistas el 60 ĉefaj esploraj universitatoj en Nordameriko.
Fondita en 1858 kaj eduka ekde ĝia komenco. La akademiaj proponoj de la Iovaa Ŝtata Universitato hodiaŭ estas administrataj tra ok altlernejoj, inkluzive de la diplomiĝinta kolegio, kiu ofertas pli ol 100 bakalaŭrajn programojn, 112 majstrajn programojn, kaj 83 doktoriĝoj, plus profesia grado-programo en Veterinara Medicino.
Three Rivers Press
Three Rivers Press (Presejo Tri Riveroj) estas la komerca poŝlibro de la Crown Publishing Group, sekcio de Random House. Ĝi publikigas originalajn poŝbildajn titolojn same kiel stampaĵojn de libroj eldonitaj komence en rigida kovrilo fare de la aliaj Crown-printaĵoj.
Crown Publishing Group lanĉis sian unuan libretan premsignon, Crown Trade Paperbacks, en 1992. Kvin jarojn poste, ĝi decidis relanĉi sin kiel Three Rivers Press, nomumita laŭ la Harlem, East kaj Hudson-riveroj, kiuj ankaŭ bordas Manhatanon. La tri surhavaĵoj (Crown, Harmony, kaj Clarkson Potter) komence nutris la liston.
Gdov
Gdov (Гдов) estas urbo en Pskova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58208501.
La urbo estis fondita en komenco de la 14-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
La interurba telefona kodo estas 81131, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°45' norde, longitudo 27°49' oriente.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 3.7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 5.2 mil loĝantojn.
Blankpuga kalidro
La Blankpuga kalidro, Calidris aŭ Erolia fuscicollis estas eta kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas norda tundro en arktaj insuloj de Kanado kaj Alasko. Ili estas longdistance migrantaj birdoj tra lagaj regionoj kaj vintras en diversaj humidejoj kiel strandoj, dunoj, ktp., de suda Suda Ameriko, tio estas el suda Brazilo ĝis Fuegio kaj Ĉilio. Ili estas raraj sed regulaj vaguloj en okcidenta Eŭropo.
Aspekto
Temas pri eta kalidro de 19 ĝis 20 cm longa, pezo de ĉirkaŭ 45 g kaj enverguro de 35,5 ĝis 41 cm. Plenkreskuloj havas nigrajn krurojn kaj etan maldikan malhelan bekon. La korpo estas malhelbruna supre kaj ĉefe blanka en subaj partoj, kun brunaj strioj bruste kaj blanka pugo antaŭ malhela vostopinto. Ili havas blankan supraokulan strion. Tiu birdo montras longajn flugilojn kun malantaŭa malhela parto supre dumfluge. En vintra plumaro, tiu specio estas helgriza supre. Tiu birdo malfacile diferenciĝas el aliaj similaj etaj vadbirdoj; ĉiuj estas konataj kiel kalidroj.
Unu el la plej certigaj ecoj estas la longaj flugiloj, kiuj estas pli longaj ol la vosto kiam la birdo staras surplanke kiam aspektas specifa kalidro kun pli longeca starmaniero. Nur ankaŭ Flavbrusta kalidro montras tion, sed tiu diferenciĝas klare pro manko de blanka pugo, dum la Blankpuga kalidro havas pli ruĝecan kaj skamecan dorson.
Kutimoj
Ili estas sociaj kaj manĝas are kaj foje kun aliaj kalidroj.
Eblas trovi 'hibridojn inter tiu specio kaj la Bunta kalidro eventuale en nordorienta Norda Ameriko (McLaughlin & Wormington, 2000, kaj ekstera ligo sube); oni supozas, ke la Blankpuga kalidro povas hibridiĝi ankaŭ kun la Stepkalidro.
El Barraco
El Barraco [elbaRAko] estas municipo en la sudoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo El Barraco deriviĝis fonetike el El Verraco alude al la tipa brutoskulptaĵo propra de vetonoj kiel praloĝantoj, kiu videblas en la blazono.
Brezzo di Bedero
Brezzo di Bedero estas komunumo de Italio.
El Barraco
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj El Barraco, Arroyo de la Parra, Las Cruceras kaj La Rinconada del Valle; ĝi okupas totalan areon de 153,9 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1973 loĝantojn (plie somere).
Ĝi perdis 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 26 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Riofrío, Tornadizos de Ávila, Santa Cruz de Pinares, San Bartolomé de Pinares, San Juan de la Nava, Cebreros, Navaluenga, La Adrada, Casillas, Sotillo de la Adrada kaj El Tiemblo.
Tra la teritorio fluas la rivero Alberĉe kaj apude estas la Akvorezervejo de El Burguillo.
Historio
Estas restaĵoj de loĝado de antaŭromiaj vetonoj.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La mezepokaj domaroj Avellaneda, Navalmulo kaj Navacarros, inter aliaj, nun senhomaj, estas ekzemploj de la historia pasinteco de la teritorio. Estas preĝejo de la 16-a jarcento, turo de la 13-a jarcento, malfruromanika ermitejo ktp.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Gvizotio
Gvizotio (Guizotia) estas genro de plantoj kun floroj, apartenante al la familio de la Asteracoj. Estas 26 priskribitaj specioj de kiuj nur 9 estas akceptitaj.
Taksonomio
La genro estas priskribita de Alexandre Henri Gabriel de Cassini kaj publikigita en Dictionnaire des Sciences Naturelles [dua eldono] 59: 237, 247–248. 1829. La genronomo honoras la francan historiiston kaj politikiston François Pierre Guillaume Guizot (1787-1874).
Halcionedoj
La Halcionedoj, arbalcionoj aŭ arbaralcionoj, familio Halcyonidae, estas la plej multnombra el la tri familioj de birdoj de la grupo de Alcededoj. Estas inter 56 kaj 61 specioj de arbalcionoj en ĉirkaŭ 12 genroj. La alcionoj estas tre konataj: la malcerto de la kalkuloj respegulas kontraŭdirojn en la taksonomio de tiu familio pli ol vera nekono de informoj pri la birdoj mem; la nuntempa ordigo de genroj ŝajnas garantiita de molekulaj analizoj, kvankam la rilato de multaj genroj unu kun aliaj estas ankoraŭ nesolvita (Moyle, 2006)
La familio ŝajne aperis en Hindoĉinio kaj la Malaja Insularo kaj poste disvastiĝis al multaj areoj tutmonde. La arbalcionoj estas disvastigitaj tra Azio kaj Aŭstralazio, sed ankaŭ loĝas en Afriko kaj la insuloj de la Pacifiko kaj Hinda Oceano.
Listo de specioj en taksonomia ordo
Genro Lacedo
Genro Clytoceyx
Genro Cittura
Genro Pelargopsis
Genro Halcyon
Genro Todirhamphus
Genro Caridonax
Genro Melidora
Genro Actenoides
Genro Syma
Genro Tanysiptera, Paradizalcionoj
354
En la jaro 354 post Kristo okazis, interalie:
Eventoj
Papa deklaro ordonis la feston de naskiĝo de Jesuo Kristo je la 25-a de decembro (je la tago de pagana feto de solstico)
Relleu
Relleu estas hispana municipo kiu apartenas al Valencia Komunumo kaj al provinco Alakanto. Ĝi ankaŭ lokas en komarko La Marina Baixa. La municipo estas 76,87 km2 ampleksa kaj ĉea de Sella, Orxeta, Aigües, Alacant, Xixona, La Torre de les Maçanes kaj Penàguila. Mil cent sesdek personoj estis enregistritaj en Relleu en la jaro 2019.
Víska (Višňová)
Víska (Dörfel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Višňová en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Višňová. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 54 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Víska situas en katastra teritorio Víska u Frýdlantu kun areo 1,8 km².
Historio
La vilaĝo estis devene konsisto de Supra Luzacio, kun kiu ĝi falis al Saksio. Konsisto de Bohemio ĝi fariĝis en la jaro 1848, kiam okazis reguligo de ŝtatlimoj kaj enmembrigo de la domaro en la katastran teritorion Višňová.
Akva muelejo
Sur rivero Smědá ĉi tie situadis akva muelejo. Laŭ kelkaj memorigantoj ĝi situadis malantaŭ konstruaĵo de hodiaŭa kulturdomo. La muelejo verŝajne estiĝis en la unua duono de la 17-a jarcento, ĉar en Listo de subuloj laŭ kredo el la jaro 1651 ĝi estas menciata kiel muelejo kun du maŝinoj. Unu el ĝiaj lastaj posedantoj estis muelisto Grundmann. La akvo movigis la muelejon ĝis la jaro 1922. Tiun ĉi jaron la loka muelisto translasis akvan rajton al urbo Frýdlant, kiu apud la muelejo konstruis malgrandan akvan elektrejon, kiu estas ĝis nun en trafiko. La loka muelisto poste povis senpage por tio preni elektran kurenton, kaj tial li ankaŭ ŝanĝis la movumon de la muelejo (el la akvo je elektra energio). Sed post la dua mondmilito la muelejo ne estis en la trafiko, do oni transportis parton de ĝia ekipaĵaro en muelejon en proksima Předlánce. Definitiva likvido okazis en la jaro 1958, kiam soldatoj ricevis ordonon deŝiri ĉiujn forlasitajn kaj neloĝigitajn konstruaĵojn en la ĉirkaŭaĵo de Višňová. Apartenis inter ili ankaŭ tiutempe duondetruita muelejo en Víska.
Rumcajs
Rumcajs estas fabeloj destinitaj por infanoj kaj verkitaj de verkisto Václav Čtvrtek kaj elsendataj plejparte enkadre de Večerníček. Rumcajs estas ŝuisto, kiu loĝas en urbo Jičín, sed li fariĝos rabisto enloĝiĝante en proksima jiĉina arbaro, kies nomo estas Řáholec. De tie li faras justaĵojn, kiujn krimetas jiĉina princo. Rumcajs ankaŭ edziĝos kun sia amata amikino, kiu nomiĝas Manka kaj post certa tempo naskiĝos al ili ilia filo Cipísek, kiu mallongtempe naskiĝinte helpas al Rumcajs. Sed kiel ĉiu infano li estas ludema kaj lia ludejo estas rilate al loĝejo de liaj gepatroj arbaro.
Rumcajs, la verko de Václav Čtvrtek, estis filmita en plurajn partojn, kiuj estis elsenditaj en televido por infanoj en formo de antaŭvesperaj fabeloj.
Navahermosa (Toledo)
Navahermosa  (Navahermosa ) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Navahermosa" estas kunmetaĵo de la vorto nava kaj la adjekto hermosa. Nava estas altebenaĵeto aŭ ebenaĵeto ĉirkaŭata de montetoj; pri kio ekzistas diversaj hipotezoj. Corominas y Pascual opinias ke estas resto hindeŭropa antaŭkelta, probable de la epoko de la invado de la urnokampoj fine de la Bronzepoko. Antonio Llorente, komentas la oftecon de tiu termino en la zono de Salamanko, Avilo kaj la okcidenta areo de Segovio, kaj situas ties devenon en la lingvoj de vetonoj kaj karpetanoj, kvankam semas la dubon pri origini en la eŭska kie ekzistas la vorto naba 'ebenaĵo, valo, ravino'. Pri hermosa (bela), devenas el la latina FORMŌSA, kiu siavice devenas de FORMA, 'beleco'.
La tialo de la toponimo ŝajnas klara, kaj jam venis asertita en la Relaciones Topográficas de Filipo la 2-a: «donde este pueblo esta fundado esta una nabajon, de donde esta este pueblo y viñas del fundado de un prado de yerba verde» (estas la vilaĝo ĉe ebenaĵo, kun vitoj kaj herbejo).
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Navahermoseño. La censita populacio en 2011 estis de 4.211 loĝantoj kaj la denseco estas de 32,44 loĝ/km².
Situo
Navahermosa estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 750 m; je 50,5 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 117 km el Ciudad Real, kaj je 122 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 129.79 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°38′12″ N 4°29′8″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en un valle que se llamó en lo ant. la Nava de las Hermosas, á la falda meridional de una sierra llamada Galinda» (sur valo nome iame Nava de las Hermosas je la suda deklivo de montaro nome Galinda). Ĝi apartenas al la komarko de la Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Villarejo de Montalbán kaj San Martín de Montalbán norde, Menasalbas oriente kaj sude, Hontanar sude kaj Cedena kaj Los Navalmorales okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Hispana malfermo
La Hispana malfermo estas unu el la Malfermoj de la reĝa peono en ŝako. Ĝi ankaŭ nomiĝas Ruy Lopez homaĝe al Ruy López de Segura, hispana monaĥo de la 16a jarcento, konsiderata kiel la plej lerta ŝakludisto en sia epoko. Temas pri la pli malnova, sed ankaŭ la plej populara malfermo de la ludo; kiu plie riĉas je multaj variantoj.
Post la karakterizaj unuaj movoj '''1. e4 e5; 2. Ĉf3 Ĉc6; 3. Kb5''' la Nigroj povas respondi per:
Navahermosa (Toledo)
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, krom iama produktado de karbo. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo. En la aktualo, la ekonomio de Navahermosa baziĝas sur la industrio de fabrikado de mebloj kaj ankaŭ sur la tradicia de transformado de korko. Pri agrikulturo la ĉefa kultivo estas la olivarbo, nome ĉirkaŭ 600 malgrandaj posedantoj, ĉefe ene de de la Kooperativo San Miguel Arcángel kies produktomarko estas "Montes de Toledo". Oni produktas ankaŭ fromaĝon, ĉefe el kaprino.
Historio
Oni trovis restojn kiuj pruvas ke la zono estis loĝata el la Paleolitiko, kaj de diverdaj epokoj, kiaj la romia kaj la mezepoka. La romiaj restoj estas ujo kun bronza tenilo trovita meze de la 19a jarcento en Valdezarza kiu troviĝas en la Reĝa Akademio de Historio. La plej antikvaj dokumentoj en kiuj aperas menciata Navahermosa datas de la 16a kaj 17a jarcentoj.
La 4a de majo kaj 28a de decembro de 1837, la lokanoj defendis kuraĝe la vilaĝon el la atakoj de la trupoj karlistaj estre de la oficiro José Jara García.
Meze de la 19a jarcento estis 706 domoj kaj lernejo dotata per 3.000 "reales" de publika buĝeto al kiu venis 140 infanoj kaj alia privata kun 30 infaninoj. La municipa buĝeto estis de 33.070 "reales" el kiuj 3.300 estis por pago al la sekretario.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉi tie kun 4,871 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, atingante nur 3,600 (ne tiom drasta falo kiel ĉe aliaj lokoj), sed danke al efiko de alvoko el relative proksima ĉefurbo la populacio stabiliĝis je iom pli da 4,000 loĝantoj.
Rudolftelep
Rudolftelep estas malgranda freŝa vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Kazincbarcika.
Situo
Rudolftelep situas sur deklivoj en valo de rojo, fine de sakovojo. Kazincbarcika troviĝas 10, Miskolc 27 km-ojn.
Historio
En la 19-a jarcento oni komencis minadi karbon, apude ministoj loĝadis. La kampoj apartenis al Izsófalva. En la 20-a jarcento la minado prosperis, sed en 2000 finiĝis. Nova municipo fondiĝis en 1995. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, familihelpa servo, poŝto, 4 vendejoj.
Muhammad ibn Ra'ik
Abu Bakr Muhammad ibn Ra'ik (محمد بن رائق) (m. 13a de februaro 942), kutime simple Ibn Ra'ik, estis funkciulo de la Abasida Kaliflando, kiu espluatis la malfortecon de la kalifa registaro por iĝi la unua amir al-umara ("komandanto de komandantoj", nome de facto regento) de la Kaliflando en 936. Elpostenigita fare de Turkaj militistestroj en 938, li reakiris la postenon en 941 kaj tenis ĝin ĝis sia murdo en februaro 942.
Dum la regado de la kalifo al-Muktadir (r. 908–932), li servis kiel policestro (sahib al-ŝurta) kaj ĉambelano (haĝib). Post la elpostenigo kaj murdo de al-Muktadir kaj la ascendo de al-Kahir (r. 932–934), Ibn Ra'ik abandonis Bagdadon. Poste li akiris la guberniestrecon de Vasit post la ascendo de al-Radi (r. 934–940).
Podolí II
Podolí II estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Předotice, troviĝanta en distrikto Písek. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Předotice. Estas ĉi tie registritaj 24 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Podolí II estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,91 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
NGC 2450
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maduko
Maduko (Madhuca) estas genro el la familio sapotacoj, kreskante en suda Azio.
Uzoj
Floroj manĝeblas, ĉu nekuiritaj, ĉu kuiritaj, ankaŭ metitaj en kukoj. Ankaŭ brandon oni elfaras el ili, sed ĝi konservas la malbonodoron de la floroj. Ofte sovaĝaj bestoj tiel, kiel ŝakaloj,, Ursoj, ktp frandas tiuj florojn, kaj okazas, ke la floroj fenmentinte an la stomako de la urso, tiu iĝas ebria.
La fruktoj estas tradicie utiligitaj de la Adivasioj (praindiĝenaj triboj de Hindio), la karno kiel manĝon, la oleo elpresigita el la fruktonuksoj por lampoleo, kaj kuiroleo. Industrie tiu oleo uzatas enHindio for elfaro de sapo. Nun esploroj plenumatas cele uzi ĝin kiel bilogia dieselmotora hejtmaterialo.
Specioj
La specio Madhuca longifolia, kaŭze ioma malcerteco pri klasado de la sapotacoj, ĝi estas ankaŭ konata kiel Madhuca indica kaj Bassia latifolia. En Hindio tiu arbo konatas kiel:
Ĝi estas vulgare plantita ĉie tra Hinda duoninsulo. Ĝi estas alta arbo, povas esti 20 metrojn alta, kun larĝa laŭbo. Folioj kunligas branĉofine, po 7-20 centimetrojn longaj, kaj 3–7 cm larĝaj, elipsoformaj, facile vilaj kiam junaj, senharaj pliposte. Folioj defalas dum vintro. Floroj aperas kutime kiam la arbo estas senfolia.
111696 Helenorman
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Helen Belton Orman (1938–2004), talenta profesorino kaj artistino, patrino de du infanoj kaj bona amikino de ĉiuj. Kiel Dante verkis en Infero, " Se el tiu sovaĝa loko ci eskapus ; ... ci sekvus min kaj mi estos cian gvidanto, kaj gvidos cin de tie tra la eterna loko ".
Modřice
Modřice estas urbo (de la 1-a de julio 1994 ) en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Vivas ĉi tie.
Transporto
Transporta entrepreno de la urbo Brno trafikigas de urbo Brno traman linion numero 2, tra Modřice ankaŭ kondukas la grava fervojlinio 250 de Brno al Břeclav kaj ŝoseo 52 en direkto al Mikulov.
Ekonomio
En sudokcidenta parto de vilaĝo situas teĥnologia parko, en orienta parto situas granda aĉet-amuz-galerio Olympia.
Vaišvilkas
Vaišvilkas litove - Vaišvilkas, rutene - Войшалк, Vojszalk, pole - Woyswiłk (1223 - inter 18 kaj 23 de marto 1267, Volodimir-Volinskij) filo de Mindaugas estis Grandduko de Litovio.
Biografio
Eble, de la jaro 1248 subreĝo de Mindaŭgas en Navahrudak. Eble unuafoje estis menciita kiel anonima filo de Mindaŭgas, kiu batalis sur Volinio (1251 aŭ 1252), sed tiu povis esti alia filo de Mindaŭgas. Certe esis menciita en la jaro 1254, kiam li kontraktis pacon kun voliniaj princoj kaj edzigis sian fratinon kun Švarnas, transdonis Navahrudak al volinia princo Romano, kaj mem ekmonakiĝis en unu el voliniaj monakejoj.
Vaišvilkas vivis en monakejo ĝis invado en Litovio fare de tataroj kaj iliaj aliancanoj - voliniaj princoj (1258). Post foriro el monakejo, li aliancis kun sia kuzo Tovtivil, kaptis Romanon kaj eble mortigis lin, denove ekregis en Navahrudak.
Konfesis sur si potencon de volinia princo Vasilko Romanoviĉ, estris kune kun Švarnas. En la jaro 1267 transdonis ŝtaton al Švarnas kaj mem revenis en monakejo en Volinio. Ĉirkaŭ la 18-an aŭ 23-an de marto estis mortigita en Volodimir-Volinskij.
30307 Marcelriesz
30307 Marcelriesz estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungardevena matematikisto Marcell Riesz (1886–1969), frato de Frigyes Riesz. Li pasis plejparton el sia aktiva vivo en Svedio ; li faris esplorojn pri konveksa teorio, linearaj operatoroj potenciala teorio kaj partaj diferencialaj ekvacioj.
Vest-Agder
Vest-Agder ("Okcidenta Agder") ĝis la fino de 2019 estis provinco de suda Norvegio, lime de Rogaland, kaj Aust-Agder. En en ĝi loĝis  homoj, aŭ  de la suma loĝantaro de Norvegio. Areo estis. La administra centro estis Kristiansand. Ekde la komenco de 2020 ĝi kun la antaŭe najbara provinco Aust-Agder konsistigas novan provincon Agder, kies centro daŭre estas la urbo Kristiansand.
Piranjo
Piranjoj aŭ Segildentaj salmoj estas fiŝoj ĉu karnovoraj ĉu ĉiomanĝantaj, de nesala akvo, kiuj loĝas en riveroj de Sudameriko, ĉefe en Amazonio, ĉe la rivero Orinoko, la Gujanoj kaj Paragvajo. Temas pri malgrandaj fiŝoj kun rondoforma kapo, kiuj estas helbluaj havante nigrecajn makulojn.
Tiel nomiĝas ĉiuj aŭ multaj el la specioj de kelkaj genroj ene de la subfamilio de la Serrasalmenoj, subfamilio kiu inkludas ankaŭ fiŝojn herbomanĝantajn; plej parto de la specioj ne estas danĝeraj por homoj, kelkaj jes. La piranjoj estas plej ofte 15 al 30 cm longaj, kvankam kelkaj estas ĝis pli da 40 cm longaj. Ili estas vaste konataj pro la akregaj dentoj kaj agresemo. Kvankam temas pri malgrandaj fiŝoj, proporcie ties makzeloj estas grandaj kaj havantaj dentojn triangulajn kaj akregajn. Tiuj specioj povas mordi forte kaj rapide.
Ĉefe la specio Pygocentrus nattereri kun suba ruĝa parto elstaras pro sia agresemo per kiu ili atakas vunditajn aŭ malfortajn bestojn, ekzemple idojn de ardeoj kaj aliaj akvobirdoj kiuj nestumas super la riveroj kie loĝas tiu specio. La famo venas el la fakto ke kiam tiuj piranjoj atakas predon okazas vertiĝa kaj frenezeca kirlado ĉirkaŭ la mortanta besto. Ankaŭ idoj de serpentoj, kapibaroj aŭ kajmanoj estas manĝo por piranjoj.
La vivejo estas riveretoj kiuj inundas inundeblajn ebenaĵojn. Fakte kiam la inundo retiriĝas, se la piranjoj ne rapide trovas la vojon al ĉefaj riveroj, restas en sekiĝontaj flakoj kaj iĝas manĝo por la samaj specioj kiujn antaŭe ili manĝis, nome ardeoj, vadbirdoj, kajmanoj ktp.
Polarstern
Polarstern (signife polusa stelo) estas germana esplora glacirompilo de la Alfred-Wegener-Institut (AWI) en Bremerhaven. Polarstern estis mendita en 1982 kaj estas ĉefe uzata por esplorado en Arkto kaj Antarkto. Ĝi estas planita por estis anstataŭita de Polarstern II ĉirkaŭ la jaro 2017, post oni decidis ke la eŭropa esplorglacirompilo Aurora Borealis ne estos konstruita en sia origina formo.
Polarstern estis konstruita de Howaldtswerke-Deutsche Werft ĉe Kiel kaj de Nobiskrug ĉe Rendsburg. La ŝipo havas longon de 118 metroj (387 futoj) kaj estas duŝela glacirompilo. Ŝi estas funkcianta je temperaturoj tiom malaltaj kiom ĝis -50°C. (-58°F). Polarstern povas rompiĝi tra glacio 1.5 m (4 ft 11 in) dika je rapido de 5 nodoj. Pli dika glacio ĝis 3 m (9.8 ft) povas esti rompita per ramado.
Mothra (filmo)
Mothra (japane: モスラ Mosura) estas japana sciencfikcia filmo de 1961. Ĝia reĝisoro estis Iŝiro Honda kaj scenaron skribis Ŝiniĉi Sekizaŭa. Ĝi estas la unua filmo pri Mosro.
La scenaro de ĉi tiu filmo estis poste uzita (kun malgrandaj ŝanĝoj) en la filmoj King Kong vs. Godzilla kaj Mothra vs. Godzilla.
Enhavo
En tropika insulo kiu estis damaĝita de la radiaĵo, scienca ekspedicio vidas je unua fojo primitivan indiĝenan popolon. Komercistoj volas ekspluati la rimedojn de la insulo, sed antaŭ ke ili farus ĝin, ili devas venki la patronan diaĵon de la insulo. Ili kaptas la ŝobiĝinojn (ŝobiĝin japane: 'malgranda beleco') kiuj estas feinoj de la japana mitologio kaj revenas al Japanio kun la feinoj. Tamen, Mosro, la patrona diaĵo de la insulo kaj de ĝia popolo iras post ili por liberigi la feinojn kaj revenigi ilin renove al ĝia patrujo.
Post kiam ili venis al Japanio, Mosro (ankoraŭ larve) detruas kelkajn konstruaĵojn. La japana armeo pretendas venki la monstron, sed malsukcese. Post kiam ĝi venis al la urbo, Mosro fariĝis pupo kaj poste eliras el la pupo granda tineo, la plenaĝa formo de Mosro. Plenaĝforme ĝi povas iri pli rapide al la insulo Rolisiko (Rolisica), kie estas la ŝobiĝinoj.
En Rolisiko faras grandan teruron. Tamen la loĝantoj atingas trankviligi Mosron. Ili redonas la ŝobiĝinojn al Mosro, poste Mosro kaj la feinoj revenas al sia naskiĝinsulo.
Ricevo
A. H. Weiler, unu el la kritikistoj de la usona gazeto The New York Times donis al la filmo ĝeneralan pozitivan recenzon. Li laŭdis ĝiajn specialajn efektojn kaj la koloraron.
Semriach
Semriach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Mothra (filmo)
Ricevo
En la kinematografa servo Rotten Tomatoes la filmo akiris la noton 73% (2016).
Semriach
Komence de la 20-a jarcento aktivis ĉi tie la poŝtraketo-pioniro Friedrich Schmiedl.
Mothra (filmo)
Ricevo
En la kinematografa servo Internet Movie DataBase ĉi tiu filmo akiris la noton 6.6 (2016).
387
En la jaro 387 post Kristo okazis, interalie:
Pittsburgh Post-Gazette
La Pittsburgh Post-Gazette, ankaŭ konata simple kiel "PG", estas la dua plej granda ĉiutaga gazeto en la metropola areo de Pittsburgh, Pensilvanio kaj la kvara plej malnova en Usono. La ĉefsidejo de la gazeto situas en la centra komerca distrikto de Pittsburgh. La gazeto gajnis ses Premiojn Pulitzer ekde 1938.
András Petrich
András Petrich [andrAŝ petriĉ ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petrich András estis hungara oficiro, kartografo, pentristo, grafikisto. Lia nobela antaŭnomo estis hanusfalvi [hanuŝfalvi]. András Petrich  naskiĝis la  en Mitrowitz (Limgarda zono de Habsburga Imperio), li mortis la  en Buda (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando).
Biografio
András Petrich frekventis piaristan gimnazion en Szeged, poste li akiris diplomon en milita akademio en Vieno. Inter 1803 kaj 1805 li estis armea kartografo en rango majoro en Tirolo, poste li partoprenis en militiro kontraŭ la francoj, fine li denove ricevis kartografiajn taskojn. En 1809 li estis nomumita lernejestro de armelernejo en Vác (kiel kolonelo). En la sama jaro li batalis kontraŭ la francoj en Győr. En 1842 li emeritiĝis. Libertempe li multe desegnadis, pentradis pejzaĝojn.
Graniko
Graniko (helene Γρανικός, latine Granicus) estis en la helena mitologio dio de la samnoma rivero en Misio.