cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodriges (insulo)
Natura historio
La korala rifo de Rodriges estas eksterordinara ĉar ĝi estas memstara - ĝi ne ricevas koralan zooplanktonon el ie ajn. Tio rezultis en disvolvigo de la endemisma koralo kaj eta nombro de specioj. La kafoplanto Ramosmania rodriguesii, estis supozata ekstingita ĝis kiam ĝi estis denove remalkaŝita en 1979.
Ogdo Aksjonova
Ogdo Aksjonova (nomo laŭ rusia pasporto: Jevdokija Jegorovna;, : naskiĝis je la en Boganida, mortis je la  en Dudinka, Tajmira (Dolgan-Nena) Aŭtonoma Distrikto, Rusio) estis dolgana poetino. Ŝi estis la unua profesia verkistino en la dolgana lingvo.
Biografio
Ogdo Aksjonova komencis skribi poemojn kiam ŝi ankoraŭ studis en lernejo. Ŝi ricevis sian unuan premion el la gazeto "Sovetia Tajmiro" por sia rakonto "Pavel Ĉuprin".
Post tio la verkistino pensis ke ŝi skribu siajn poemojn kaj rakontojn (fabelojn) en sia denaska lingvo. La jakutaj tipografistoj promesis helpi al ŝi pri la tiparoj kiuj bone reflektus la specialaĵojn de la dolgana lingvo. La unua dolganlingva libro de Ogdo Aksjonova (fakte ankaŭ unua dolganlingva libro de la mondo) estis eldonita en 1973 sub la nomo Baraksan.
La verkistino ankaŭ publikigis la duan dolganlingvan libron nome La dolganaj kantoj. Ŝi skribis ĝin surbaze de la dolganaj naciaj kantoj kaj legendoj. La komponisto Leonid Maslennikov el Krasnojarsk skribis la muzikon de tiuj kantoj per notoj.
En 1977 Ogdo Aksjonova ekstudis literaturon en Moskvo (en la Moskvaj Supraj Literatur-Kursoj). Iom pli frue ŝi konatiĝis kun la verkistoj Valentin Berestov kaj Leonid Jaĥnin. L. Jaĥnin tradukis multajn fabelojn kaj poemojn de Ogdo ruslingven. Iliaj tradukoj estis publikigitaj en la libro por infanoj nome "Kamemoro" en la moskva eldonejo "Etulo"
Dum la studado en Moskvo Ogdo atentigis ke ankoraŭ mankas la standarda dolgana alfabeto. En la marto de 1978 ŝi skribis al sia bona amiko kaj unua tradukisto Valerij Kravec ke ŝi volas uzi 5 jakutajn kaj 2 kazaĥajn literojn por la alfabeto. La unua projekto de la dolgana aboco, ĉefe subtenita de novosibirskaj filologoj, estis preta jam en 1978.
Oni oficie akceptis la standardan dolganan alfabeton surbaze de la projekto de Ogdo en 1979. Unu jaron poste oni eksperimente instruis la dolganan lingvon en unu lernejo en Dudinka, uzante tiun alfabeton. En 1983 oni presis la kvaran varianton de tiu abocolibro en Krasnojarsk, ĝin uzis jam 6 lernejoj de la Tajmira Aŭtonoma Distrikto.
Dum la 1980-aj jaroj Ogdo kontroladis la enhavon de la unua Akademia vortaro de la dolgana lingvo. La vortaro enhavis pli ol 20 mil vortoj. Ŝi ankaŭ mem skribis la dolganan vortaron por elementa lernejo (proksimume 4 mil vortoj) Krom tio ŝi reokupiĝis pri la dolgana ritpoezio kaj laboris en la nacia sekcio de la distrikta radio.
Ogdo Aksjonova mortis nokte je la 14-a de februaro 1995.
Eksteraj ligiloj
Ogdo Aksjonova, Beselee bukvalar ("Ĝojaj literoj"), infanlibro pri dolgana alfabeto (dolgane kaj ruse)
Sprango
Sprango estas manlabora tekniko por krei flekseblan plektaĵon el paralele streĉitaj fadenoj. La retsimila plektaĵo estas streĉebla kaj povas utili kiel harreto, sako aŭ zono.
Etimologio
La vorto sprango devenas el la sveda lingvo. Sprango estas tekniko en kiu oni uzas, kontraŭe al teksado nur sistemon de paralele streĉitaj fadenoj, ne vefton. Per kruciĝo aŭ turniĝo de fadenoj aŭ fadenaroj oni obtenas elastan, pli aŭ malpli densan plektaĵon.
Temas pri varpotekniko kun aktiva varpo. Laŭ la kruciĝo de diversaj varperoj kreiĝas diversaj ligoj aŭ formoj.
Tekniko
Kiel helpilo por krei sprangoplektaĵojn necesas fiksilo por la varpfadenoj. Ne necesas havi teksmaŝinon aŭ tekskadron, sufiĉas malalte pendanta branĉo, du seĝodorsoj aŭ simpla ortangula kadro. Plej ofte la varpo estas streĉita inter du maldikaj bastonoj aŭ ŝnuroj. Oni fiksas ilin je dezirata distanco, kaj poste volvas la fadenon egalstreĉite ĉirkaŭ la bastonoj. La komenco kaj la fino de la fadeno estas nodita al la supera bastono.
La fadenoj situantaj antaŭ la bastonoj estas krucigitaj kun la malantaŭaj. Tiel kreiĝas super kaj malsuper la laborpozicio kruciĝoj. Helpe de la fingroj aŭ de bastoneto, tiuj kruciĝoj estas puŝitaj al la finoj de la varpo. Plilaborante la plektaĵo kreskas de ambaŭ flankoj ĝis la mezo. Fine la lasta vico estas metita sur rubando aŭ la retmaŝoj interligitaj por malhelpi malplektiĝon.
3000 – 1500 a.K.
La plej malnovaj indicoj pri sprangoplektaĵoj estas el la neolitiko. Sur la malsupera parto de kelkaj argilvazoj el Rietzmeck, Roßlau, Germanio, troviĝas premspuroj de la plektaĵo sur kiu ili staris dum sekiĝo. Laŭ la strukturo temas verŝajne pri sprangaĵo.
1400 – 1300 a.K.
La plej malnova ekzistanta sprangaĵo estis trovita en 1871 en bronzepoka tumulo en Danio. En la tombo de la virino de Borum Eshoj, apud Århus, troviĝis tute konservita harreto el fajna lano. Ankaŭ en la samepoka virintombo de Skrydstrup troviĝis kompleta harreto.
Ĉ. 100
En rubejo de la romia setlejo Vindonissa, Svislando, estis trovita lana resto de - verŝajne - harreto.
400 – 700
La plej granda nombro de trovitaj sprangaĵoj devenas el koptaj tomboj. Oni elfosis ilin ekde 1880 en Egiptio, ĉefe ĉirkaŭ Achmim. Oni trovis bone konservitajn kapvestaĵojn kaj sakojn el naturlasitaj lino aŭ farbita lano. Teknike, la koptaj sprangaĵoj estas tre evoluintaj kaj komplikaj.
Tiaj esceptaj trovaĵoj eblis, ĉar la koptoj entombigis siajn mortintojn tute vestitaj kaj kun multaj aferoj el la ĉiutaga vivo. La tomboj estis fositaj super la inundebla regiono de la Nilo en seka sablo, tiel ke la organa materialo apenaŭ riskis putrigon per bakterioj. Tial bone konserviĝis lano, lino, ledo kaj ligno.
Ĉ. 850
El la ŝiptombo de Oseberg ekzistas ligna kadro, kiu eble utilis kiel plektokadro por sprangaĵoj.
En York estis trovita gamaŝo simila al tiuj el la 6-a jarcento, ĝi estas el lano kaj havas striojn.
Malgrandaj restoj de sprangaĵoj estis trovitaj en diversaj tomboj en Birka, Svedio.
1100 a.K.
Ne nur en Eŭropo, sed ankaŭ en Sudameriko oni uzas la sprangoteknikon. En 1957 estis trovitaj kelkaj cilindraj sakoj kaj diversaj restaĵoj el kotono en Asia, ĉe la perua marbordo. Ili devenas el la malfrua, antaŭ-argila epoko.
500 – 300 a.K.
Du sprangaĵrestaĵoj, kiuj eble estis partoj de kapvestaĵoj, devenas el la tomboj de Paracas Cavernas, Peruo. Ambaŭ estas el oranĝkolora lano kaj ornamitaj ĉie de fiŝoj, serpentoj kaj birdoj.
300 a.K. – 500 p.K.
El la Nazca-epoko en Peruo ekzistas multaj sprangaĵoj. Oni trovis ilin ĉe la urbo Nazca. La produktoj estis tre diversaj de simplaj sakoj aŭ poŝoj ĝis fajnaj komplikaj ŝaloj
1100 – 1300
Mallarĝa rubando el kotono devenas el Mule Creek Cave en Nov-Meksiko.
En Tonto Monument, Arizono, estis trovita ĉemizo kun komplika truaĵo. Ĉe la malsupera bordo troviĝas franĝoj. Verŝajne la antaŭa kaj la malantaŭa parto estas duonoj de la sama sprangaĵo.
Plandumo
La plandumo de ŝuo aŭ alia piedvesto kiel boto estas la parto kiu troviĝas sub ĝi kaj direkte kontaktas la grundon sur kiu la portanto iras. Bonaj plandumoj estas firmaj kaj tamen fleksiĝemaj.
Plandumoj plejofte estas faritaj el ledo aŭ kaŭĉuko.
Embaraso
Embaraso (komparu ekzemple kun la angla vorto "embarrassment") laŭ PIV estas
Temas do pri sento de ĝeno, konfuziĝo, nesekureco kaj honto, kiu ofte aperas en socie malagrablaj situacioj, en kiu la koncernato perdas parton de sia digno aŭ reputacio.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri embaraso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Alunu (komunumo, Vâlcea)
Alunu estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Alunu (la sidejo), Bodești, Coltești, Igoiu, Ilaciu, Ocracu kaj Roșia.
Alunu havas fervojan stacion samnoman, finstacion de la linio Băbeni – Alunu; la stacio situas en la vilaĝo Coltești. Tra Alunu fluas la rivero Olteț. Okcidente la komunumo limas al la najbara distrikto Gorj.
7206 Shiki
7206 Shiki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen (gubernio Ehime).
11392 Paulpeeters
11392 Paulpeeters estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio),
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan amatoran astronomon Paul Peeters, kiu komencis observi la pulsantajn kaj erupciajn kun la Astronomia Klubo Mira de Grimbergen. Li havas observatorion en Keerbergen. Dum la tago li estas profesoro pri ĵudo.
29189 Udinsk
29189 Udinsk estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Listo de hungaraj fortikaĵoj
Listo de hungaraj fortikaĵoj:
UK 1975
La 60-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la ĝis la  en Kopenhago (Danio). Ĝi havis 1227 aliĝintojn. La kongresa temo estis "La socia pozicio de la virino" kaj ĝi estis ligita al la Internacia Jaro de la Virino, kiel Unuiĝintaj Nacioj deklaris 1975.
En la Belartaj Konkursoj partoprenis 39 aŭtoroj el 17 landoj per 88 verkoj. Venkis Stojan Ĝuĝev per sia verko La najlo de la hoĝo Nasr Eddin.
En Kopenhago okazis ankaŭ la 41-a UK (en 1956), la 47-a UK (1962) kaj la 96-a UK (2011).
Thierry Pauwels
Thierry PAUWELS (naskiĝinta en 1957) estas belga astronomo de la Reĝa observatorio de Belgio.
Li ricevis diplomon pri matematiko en la Genta Universitato en 1979 kaj laboris ĉe la observatorio de tiu universitato ĝis 1984, kiam li iris ĉe la Reĝan observatorion de Belgio en Uccle, komence kiel ataŝeo, poste kiel unua helpanto, laborestro kaj departementestro.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris aŭ kunmalkovris 138 asteroidojn inter 1996 kaj 2008.
UK 1976
La 61-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la ĝis la  en Ateno, Grekio, kun 1266 partoprenantoj el 51 landoj.
La Alta Protektanto estis A. K. Tripanis, ministro pri kulturo kaj sciencoj, kaj la prezidanto de la LKK estis Georgios Miggas.
Podkasto
Podkasto (transliterumo de la anglalingva vorto podcast) estas programo eldonita per la Interreto, en maniero kiu ebligas al uzantoj aboni puŝkanalon kaj ricevi la novajn sonajn aŭ videajn dosierojn aŭtomate. Ĝi estas esence blogo, kies (ĉefaj) publikaĵoj estas elŝuteblaj sondosieroj, aboneble listigataj per RSS aŭ simila protokolo. Tiu ĉi tekniko donas la eblecon al multaj produktantoj krei mem-eldonitajn radio- kaj televido-programojn. Ekzistas la distingo inter originalaj ("veraj") podkastoj kaj neoriginalaj podkastoj: originalaj estas tiuj elsendaĵoj, kiuj aperas nur en podkasta aranĝo, dum la neoriginalaj estas ekzemple elsendoj (jam elsenditaj) duume elsenditaj en podkasta formo.
Unikaj atributoj
Podkastoj ĝenerale estas senpage aŭskultadaj. Ili estas aŭtomate aperantaj en podkastilo – aboninte la podkastkanalon, oni ne devas daŭre serĉi ilin, malkiel multajn specojn de informoj, kiujn oni devas postĉasi. Due, ili restas haveblaj longe, kaj oni povas ekŝati podkaston kaj traaŭskulti ĝian tutan katalogon facile. La elsendo de podkasto povas okazi iam ajn, kaj ĝia konsumo-aŭdo povas okazis iam ajn kiam la podkasto estas ankoraŭ havebla sur la reto. Ĉar la elspezo fari posdkaston estas malkara tiale la traktado povas fokusiĝi pri io tre specifa – multe pli specifa ol televid-programo, ekzemple, kies multekosteco kondiĉas vastan akcepton.
Ne estas tre multekoste krei podkastojn – se oni povas akcepti malpli ol perfektan sonkvaliton, oni povas registri podkaston per sia poŝtelefono. La sistemoj por registri, munti, kaj disŝuti, kiujn oni uzas estas senpagaj. Oni povas krei laŭ sia propra ritmo, fidante, ke la aŭskultantoj kaptos la epizodon, kiam ajn ĝi estos preta. Kaj oni povas elekti tre specifan temonkaj fidi, ke la ĝustaj homoj trovos vin.
Diferencoj de tradiciaj disaŭdig-procezoj
Malkiel radio aŭ interretaj disaŭdigoj, podkastoj estas riceveblaj kaj aŭskulteblaj/spekteblaj kiam ajn, laŭ la deziroj de la uzanto. Tamen, ekzistas en tio ankaŭ malavantaĝoj, ekzemple, podkastoj ne povas inkluzivi tujajn kontribuojn de la aŭskultantoj/spektantoj.
Tamen, podkastoj havas gravajn avantaĝojn kontraŭ tradiciaj disaŭdigaj metodoj pro la egalisma kerno de la tekniko. En la plimultaj landoj uzo de la radia spektro estas forte limigita, kaj personaj dissendo-permesiloj estas malfacile aŭ tute ne atingeblaj. Podkastado ebligas al unuopuloj facile dissendi siajn materialojn tutmonde sen tiuj malhelpoj.
Diferencoj inter sonaj podkastoj kaj aliaj specoj de interret-radio
Podkastoj malsimilas al pli malnovaj interret-elsendoj laŭ la maniero per kiu la materialoj estas disdonitaj. Anstataŭ centra son-datumstrio, aŭskultontoj ricevas la sondosierojn rekte kaj aŭtomate. Podkastoj povas inkluzivi ceterinformojn kiel datojn, titolojn, kaj priskribajn notojn.
Takanori Nakajima
Takanori Nakajima (中島 崇典, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Yokohama FC, Avispa Fukuoka, Kashiwa Reysol kaj Gainare Tottori.
Ilona Szalay-Kocsis
SZALAY-KOCSIS Ilona [pr. salai-koĉiŝ] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Kluĵo la 21-an de junio 1927.
Kariero
Ilona Szalay-Kocsis ekde 1950 ĝis 1984 estis membrino de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo.
Supersaturita solvaĵo
Supersaturita solvaĵo estas solvaĵo kun koncentriteco pli grandega ol koncentriteco de saturita solvaĵo laŭ ia temperaturo. Supersaturitaj solvaĵoj estas ekzemploj de substanco en maltenaca termodinamika stato.
José Hernández
José HERNÁNDEZ (José Rafael Hernández y Pueyrredón, 10-a de novembro de 1834, 21-a de oktobro de 1886) estis militisto, ĵurnalisto, poeto kaj politikisto argentina, ĉefe konata kiel aŭtoro de Martín Fierro, ĉefverko de la gaŭĉa literaturo. Liaomaĝe, la 10an de novembro — jariĝo de lia nasko — oni celebras en Argentino la Tradician Tagon.
Biografio
Post ekkarieri kiel militisto defende de la aŭtonomeco de la Ŝtato Bonaero, inter 1852 kaj 1872 li disvolvigis intensan ĵurnalistan aktivecon, kontraŭ la hegemonio de la urbo Bonaero en la organizado de la lando.
Li loĝis ĉefe en Paranao ekde 1857, sed ankaŭ alternative en tiu urbo, en Corrientes, Rosario kaj Montevideo, antaŭ reveni al Bonaero.
Partoprenis en unu de la lastaj ribeloj federalaj, estrita de Ricardo López Jordán, kies unua klopodo finis en 1871 per la malvenko de la gaŭĉoj kaj la ezilo de Hernández en Brazilo. Post tiu revolucio li pluestis konsilisto de la generalo revolucia, sed poste li distanciĝis.
Post sia reveno al Argentino, en 1872, pluluktis pere de la ĵurnalismo kaj publikigis la unuan parton de sia majstroverko, nome El gaucho Martín Fierro. Tiu, kun la sekvo nome La vuelta de Martín Fierro (1879), are formas eposan poemon ege popularan. Ĝi estas ĝenerale konsiderata la majstroverko de la argentina literaturo.
Poste li iĝis deputito kaj senatano de la provinco Bonaero. El tiu laste menciita posteno li defendis la federigon de Bonaero per memorinda diskurso, kontraŭ Leandro N. Alem.
Kantono Oldham (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Oldham situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Vega.
Citronverbeno
Citronverbeno (latine: Aloysia citriodora ) estas falfolia plurjara arbusto 1-3 metrojn alta de la familio verbenacoj kun lignecetaj aŭ lignecaj tigoj en la supra parto kaj radiko aksonomorfa. La aromo odoregas je citrono, jen kial la nomo de tiu planto, kies lancetformaj preskaŭ sesilaj folioj longaj 7-10 kaj larĝaj 2-2,5 centimetrojn verticilas po tri (tial ankaŭ Verbena triphylla). Somere ĝi formas malgrandajn blanketajn aŭ liletajn florojn aranĝatajn je malkompaktaj spikoj de ĝis 10 cm. La frukto, maturiĝema nur en la originaj landoj, estas drupo subdividata en du nuksojn unusemajn. Multiĝo okazas seme aŭ markote.
Ĝi sovaĝe kreskas en Peruo, Ĉilio, Argentino, Paragvajo, Urugvajo kaj Sud-Riogrando (Brazilo). El Sudameriko en la 17a jarcento oni enigis ĝin al Eŭropo. La citronverbeno estas fitofila kaj preferas klimaton konstante varman sed kultiveblas ankaŭ en milda sunriĉa, kie en kazo de bezono devas ŝirmati kontraŭ frosto. La grundo estu drenita, leĝere argila kaj en somero humida.
Uzoj
La folioj kaj tigoj de tiu neotropika planto riĉas je volatila oleo enhavanta ĉefe la citronodorizan citralon, krome ankaŭ limonenon, linalolon, cineolon, terpineolon, kariofilenon kaj melatoninon. Ilia infuzaĵo (5 ĝis 20 g politre) el folioj kaj florpintoj kolektataj finprintempe kaj komencaŭtune uzatas kiel digestigilo, karminativo, antispasmilo, malforta sedativo. La citronverbena aromo utilas por fari viandaĵojn, fiŝaĵojn, fungaĵojn, salatojn, dolĉaĵojn, ŝorbeton kaj trinkaĵojn kiel teeskon aŭ la peruan Inka-Kolaon. Plue, komponantoj bonodoraj kaj eĉ baktericidaj de la volatila oleo eniĝas produktojn kiel sapojn, ŝampuojn, dentpastojn kaj harlociojn.
Zoltán Szakáts
SZAKÁTS Zoltán [pr. saka:ĉ] Szakács estis hungara aktoro naskiĝinta en Nagyszeben la 10-an de marto 1901 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de decembro 1947.
Kaari Utrio
Kaari Marjatta Utrio (naskiĝis la en Helsinko) estas finna aŭtoro kaj kulturohistoriisto. Ŝi verkis kaj historiajn romanojn kaj historilibrjojn, kiuj rakontas speciale pri virina pozicio en la socio speciale en Finnlando. Ĉefroluloj en ŝia romanoj estas ĝenerale fiktivaj, sed en multaj romanoj ŝi uzas ankaŭ rolulojn, kiuj estis realaj personoj. Ŝia unua libro aperis en la jaro 1968. El la sama jaro Utrio estas libera aŭtoro. Ankaŭ ŝia edzo Kai Linnilä estis konata aŭtoro. Utrio loĝas en Somero en suda Finnlando. Ŝi havas tri filojn.
M49
Pri la aliaj signifoj de "M49" vidu artikolon M kun nombro.
M49 (Messier 49, aliaj indikoj — NGC 4472, ARP 134, UGC 7629, VCC 1226, MCG 1-32-83, ZWG 42.134, PGC 41220) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Agudos
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
3434 Hurless
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronominon Carolyn Hurless (1934–1987).
Daishi Kato
Daishi Kato (加藤 大志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Kyoto Sanga FC kaj Jokohama FC.
Tudela de Duero
Tudela de Duero [tuDEla deDŬEro] estas municipo en la centroriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco.
Rossa (Piemonto)
Rossa (jen itale kaj piemonte, Russu en la valeza) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Balmuccia, Boccioleto, Cervatto, Cravagliana, Fobello kaj Rimasco.
Tudela de Duero
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Tudela de Duero kaj Herrera de Duero, okupas totalan areon de 60,52 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 8 648 loĝantojn.
Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male fakte ĝi akiris 4 600 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 16 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Renedo de Esgueva, Villabáñez, Aldeamayor de San Martín, La Parrilla, Traspinedo kaj La Cistérniga.
Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj la loĝloko kuŝas fakte sur meandro de la rivero Doŭro.
Historio
Estas restaĵoj antaŭromiaj kaj ĉefe romiaj. La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Je 3 km en la 10-a jarcento estis establita benediktana Priorejo de Sankta Maria de Doŭro.
Dum la Milito de Hispana Sendependigo la lokanoj kun la angloj detruis la mezepokan ponton por eviti la movadon de la francaj trupoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj asparagoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado.
Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la 16-a jarcento, la Priorejo de Sankta Maria de Doŭro, la restaĵoj de la murego, blazondomoj, la ponton kaj la ermitejoj.
Sparko
Sparko estas fajrero, kiu estiĝas inter elektrodoj apartigitaj de dielektriko, kutime gaso, sub sufiĉe alta tensio. Pro la alta tensio la gaso tra la elektrodoj estas jonigata kaj iĝas konduktanta (plasmo). Fluas kurento kaj dum la kurento fluas la plasmo ekbrilas kaj elradias lumon por tre mallonga tempo.
Ankaŭ fulmo estas sparko de grandega intenseco.
Fizika klarigo
Sparkoj daŭras malpli ol millisekundo. Dum tiu tre mallonga tempo pro la jonigo de la gaso formiĝas kanalo de plasmo, kiu ebligas kurenton inter la du antaŭe izolitaj korpoj.
Por estigi sparkon necesas, ke la elektra kampo inter la ŝargitaj korpoj superu la dielektran rigidecon de la izolanto. Por aero, ĉe atmosfera premo, la necesa valoro egalas al proksimume 3000 Voltoj por ĉiu milimetro da distanco inter la elektrodoj. Krom la premo, la valoron influas ankaŭ la humideco kaj la eventuala ĉeesto de joniganta radiado.
Praktika apliko
Sparkoj estas uzataj por ekbruligi la miksaĵojn de fuelo kaj aero, ekzemple en benzinmotoroj, kie tio okazas helpe de sparkilo.
Tarnaméra
Tarnaméra [tarnamEra] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Heves.
Situo
Tarnaméra situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Heves (urbo) troviĝas 14, Füzesabony 27, Gyöngyös 28, Jászberény 30, Eger 45, Budapeŝto 100 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1334 en formo Myra. En 1687 kaj en 1705 la vilaĝo senhomiĝis. Familio Almásy (almAŝi) refondis la komumumon en 1711. Dum la socialismo kolĥozoj funkciis en la vilaĝo.
(12739) 1992 DY7
(12739) 1992 DY7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Tago de la Institucioj de Kantabrio
La Tago de la Institucioj de Kantabrio (hispane: Día de las Instituciones de Cantabria) estas festotago en Kantabrio (Hispanio). Ĝi okazas ĉiujare la 28-an de julio en vilaĝo Puente San Miguel, en la municipo Reocín, kaj ĝi estas feria tago en la tuta aŭtonoma komunumo Kantabrio.
Per ĝi oni honoras la kreon de la provinco Kantabrio, kiu okazis per kunveno de naŭ valoj la 28-an de julio 1778, en la Kunsidejo de Puente San Miguel. Dum la festotago, ĉe tiu ĉi konstruaĵo okazas solenaj ceremoniaĵoj, kiujn ĉeestas prelegantaj anoj de la Registaro de Kantabrio.
John Mills
John MILLS, realnome Lewis Ernest Watts MILLS (naskiĝis la 22-an de februaro, 1908, mortis la 23-an de aprilo, 2005) estis brita aktoro.
Naskiĝinte en Felixstowe, Suffolk, li en la jaro 1927 komencis teatran karieron. En la jaro 1932 li unuafoje aperis en filmo, The Midshipmaid. Baldaŭ li fariĝis unu el la plej popularaj aktoroj de Britio.
Kulmino de lia kariero estis la filmo Ryan's Daughter, pro kiu li en la jaro 1971 gajnis la Oskaron en la kategorio Plej bona epizoda rolo kaj la premion Golden Globe.
Kvankam li ekde 1990 pli kaj pli perdis sian vidkapablon, li ne ĉesigis sian laboron kiel aktoro.
John Mills mortis en la aĝo de 97 jaroj en sia hejmo en Denham, Buckinghamshire. Liaj filinoj Juliet Mills (naskiĝinta 1941) kaj Hayley Mills (naskiĝinta 1946) ankaŭ fariĝis aktorinoj.
Kanaria nigra hematopo
La Kanaria nigra hematopo aŭ Kanaria hematopo, Haematopus meadewaldoi, estis endemismo en orientaj insuloj Fuerteventura, Lanzarote kaj ĉirkaŭaj insuletoj en insularo Kanarioj, Hispanio.
Tiu birdo estis lastfoje kolektita kaj observita en 1913 kaj surloke konsiderata kiel ekstingita ĉirkaŭ la 1940-aj jaroj. Nuntempe estas konsiderata kiel formortinta, ĉar zorga priserĉado ĉirkaŭ la 80aj jaroj ne trovis ian ajn restojn de la specio spite kvar malsimilaj informoj (du el Tenerife kaj du el Senegalio) inter 1968 kaj 1981. Trokolektado de intertajdaj senvertebruloj kaj homa ĝenado estis probablaj kialoj de malpliigo, posta predado farita de ratoj kaj katoj kaj troĉasado de sciencistoj kaj kolektistoj finigis la loĝantaron.
Kanaria nigra hematopo estis granda kaj bruema birdo de ordo de Ĥaradrioformaj, kun tute nigra plumaro, ruĝaj -iom rozkoloraj- kruroj kaj fortika ruĝa beko uzata por premi aŭ malfermi moluskojn kiel lapojn. Ambaŭ seksoj estis similaj laŭ aspekto.
La scienca nomo rememorigas Edmund Meade-Waldo.
Taksonomio
P.A.R. Hockey (1982) pruvis, ke la Kanaria nigra hematopo aŭ Kanaria hematopo, Haematopus meadewaldoi estis diferenca disde la Afrika nigra hematopo Haematopus moquini, en kiu specio multaj antaŭaj sciencistoj konsideris tiun kiel subspecion.
Miklós Vasvári
Miklós Vasvári [miklOŝ vaŝvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vasvári Miklós estis hungara zoologo, ornitologo, herpetologo.
Biografio
Miklós Vasvári devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo kaj Temeŝvaro, poste li studis en universitatoj de Budapeŝto kaj Szeged. Li akiris diplomon en la lasta urbo. Kiel studento, en 1921 li aliĝis al la ornitologia instituto, kie li laboris ĝismorte. En 1923 li estis familia edukisto en Somogy, kie li trovis specialan viperon (Vipera berus L. var. prester L.). En 1927 li doktoriĝis. Li gvidis 2 sukcesajn ekspediciojn al Malgrandazio (1936, 1937). Dum la nazia erao li estis viktimo. Li estis postmorte nomumita institutestro.
Kurejet
Kurejet, arabe القريات‎ estas urbego en Sauda Arabio en Regiono Ĝaŭfo.
Geografio
Kurejet situas inter sablodunoj en meza parto de la lando. Limo de Jordanio troviĝas 30, Rijado 1174 km.
Ekonomio
Kurejet estas grava komerca kaj agrikultura urbego. Pro la proksima landlimo multe da varoj ŝanĝiĝas. En la ĉirkaŭaĵo oni produktas olivojn, poste olivoleojn.
Trafiko
Al Kurejet 3 ĉefvojoj kuras, unu el ili el Jordanio. La urbego havas malgrandan enlandan flughavenon.
Klimato
Kurejet havas dezertan klimaton. En la jaro pluvas 42 mm, sed inter junio-septembro ne pluvas. Vintre foje neĝas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 12-27 °C.
Okcidenta Pakistano
Okcidenta Pakistano (en urdua: مغربی پاکستان‬‎, Mag̱ẖribī Pākistān IPA: [məɣrɪbiː pɑːkɪst̪ɑːn]; en bengala: পশ্চিম পাকিস্তান, Pôśchim Pākistān) estis unu el la du eksklavoj kreitaj je la formo de la moderna Ŝtato Pakistano post la Dispartigo de Hindio de 1947.
Junula krimeco
Junula krimeco, aŭ "junula delikteco", estas ago partopreni en eksterleĝa konduto kiel neplenaĝulo aŭ individuo pli juna ol la oficiala plenaĝeco. Por ekzemplo, en Usono junula deliktulo estas persono tipe sub 18-jaraĝo (17-jaraĝo en la ŝtatoj Georgio, Novjorkio, Miĉigano, Misurio, Norda Karolino, Nov-Hampŝiro, Teksaso, kaj Viskonsino) kaj fifaras agon kiu estus akuzita kiel krimo se la aganto estus estinta plenkreskulo. Junulaj krimoj povas gami el statutita "ofendo" (kiel antaŭaĝa fumado/drinkado), ĝis ŝtelo kaj violento.
Okcidenta Pakistano
Post akiri sendependecon el Granda Britio en 1947, la ŝtato Pakistano estis fizike separata en du eksklavoj, kaj la okcidenta kaj la orienta partoj estis separitaj unu el la alia pere de la teritorio de la Respubliko Barato. La okcidenta parto de Pakistano enhavis tri guberniajn provincojn (Ĥajber-Paŝtulando, Okcidenta Panĝabo kaj Sindo), unu ĉefkomisiistan provincon (Norda Baluĉistano), kaj la Baluĉistana Ŝtatunion kun kelkaj aliaj sendependaj princlandoj (ĉefe Bahavalpur, Ĉitral, Dir, Hunza, Ĥairpur kaj Sŭat), la Federacian Ĉefurban Teritorion ĉirkaŭ Karaĉi, kaj la tribajn areojn. La orienta parto de la nova ŝtato – Orienta Pakistano – formis unusolan provincon Orienta Bengalio (inklude la iaman Asaman distrikton Silheto).
Junula krimeco
Kelkaj fakuloj trovis pliigon en arestoj de junuloj kaj konkludis, ke tio povus indiki pli agreseman krimjusticon kaj tendenco al nula toleremo pli ol ŝanĝojn en la konduto de junuloj. Proporcioj de junula violento en Usono falis al proksimume 12% el pintoproporcioj en 1993 laŭ oficialaj statistikoj de la usona registaro, kio sugestas, ke plej el la "ofendoj" fare de junuloj estas ne-violentaj. Multaj deliktecaj agoj povas esti atribuataj al mediaj faktoroj kiel familia konduto aŭ influo de kolegoj. Kontribua faktoro kiu altiris atenton en lastaj jaroj estas la nomita "vojo el lernejo al prizono". La fokuso al punema punsistemo estis rigardita kiel paralela al la proporcioj de junula delikteco. Kelkaj sugestis ŝanĝojn el la justicsistemo de nula toleremo al sistemo de restaŭrema justico.
Malliberejoj kaj kortumoj por junuloj kaj elektronika kontrolado estas oftaj strukturoj de la jura sistemo por junuloj. Porjunulaj kortumoj estas uzataj por trakti minorajn deliktetojn fare de junuloj kiel civilaj aferoj pli ol kiel krimaj kazoj en plej da okazoj. La ofteco de uzado kaj strukturo de tiuj kortumoj en Usono varias depende de la ŝtato. Depende de la tipo kaj severeco de la delikteto fifarita, eblas por personoj sub 18 jaroj esti akuzitaj kaj traktitaj kiel plenkreskuloj.
Okcidenta Pakistano
Okcidenta Pakistano estis politike dominanta spite la fakton ke Orienta Pakistano havis ĉirkaŭ duonon de la loĝantaro kaj disproporcie multe pli malgrandan nombron de sidlokoj en la Konstitucifara Asembleo. Tiu malegaleco de la du pakistanoj kaj la geografia distanco inter la du areoj ŝajne estis la tialo por prokrasto de la adoptado de nova konstitucio. Por malpliigi la diferencojn inter la du regionoj, la registaro decidis reorganizi la landon en du distingaj provincoj laŭ la politiko Unu Unuo anoncita de la ĉefministro Ĉaŭdri Muhammad Ali la 22an de Novembro 1954.
En 1970, la Prezidento nome la Generalo Ĝahĝa Ĥan aprobis serion de teritoriaj, konstituciaj kaj militistaj reformoj. Tiuj establis la provincajn asembleojn, ŝtatan parlamenton, kaj la nunajn provizorajn limojn de la kvar provincoj de Pakistano. La 1an de Julio 1970, Okcidenta Pakistano estis nuligita kaj renomita simple "Pakistano" laŭ la Leĝa Kadrordo No. 1970, kiu nuligis la koncepton "Unu Unuo" kaj forigis la terminon "Okcidenta", simple establante la landon kiel Pakistano. Tiu ordo ne havis efikon en Orienta Pakistano, kiu retenis la geografian nomon establitan en 1955. La venontjara enlanda milito, tamen, rezultis en la disigo de Orienta Pakistano kiel la nova lando kaj ŝtato Bangladeŝo.
Aiseau-Presles
Ekde 1977, la municipoj Aiseau, Pont-de-Loup, Presles kaj Roselies apartenas al Aiseau-Presles, la ĉefa municipo.
Fraisses - Unieux (stacidomo)
Fraisses - Unieux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Fraisses, apud Unieux, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Georges-d'Aurac - St-Étienne-Châteaucreux (798000).
Honto
Honto laŭ PIV estas
Pro la bazaj homaj instinktoj unuflanke eviti danĝerojn kaj aliflanke havi iom pli da sekureco en homa grupo ol sole fronti eblajn danĝerojn, la emocioj timo (do averto pri ebla danĝero) kaj honto (do averto pri ebla ekskludo el la socia grupo) estas plej bazaj homaj emocioj. La deziro aparteni al forta grupo estas tiom enradikiĝinta en la homa animo, ke la kaŝaj efikoj al la ĉiutaga vivo ne preteratenteblas. La tuta socia konduto de homo estas karakterizita de tiu deziro. Rezulte - krom la senpera timo en vivdanĝeraj situacioj - la timo pri soleco estas simile forta motivo por homa konduto.
Ferenc Faludi
Ferenc FALUDI, hungare Faludi Ferenc estis hungara poeto, verkisto, pedagogo kaj tradukisto. Li naskiĝis la 25-an de marto 1704 en Hungara reĝlando en Németújvár (nun Güssing, Aŭstrio). Li mortis la 18-an de decembro 1779 en Rohonc, (nun Rechnitz, Aŭstrio).
Biografio
En 1734 li iĝis pastro, poste li instruis en la universitatoj de Graz kaj Linz, poste li estis sendita al Romo. Tie li studis la italan arton kaj ankaŭ tradukadis. En 1748 li plenumis oficon en Vieno, poste en aliaj urboj. En la tiama hungara ĉefurbo Pozsony li estris bibliotekon inter 1759-1773. Pro ĉeso de la ordeno li iris al Rohonc, kie li mortis.
Honto
Vichonto estas ĝensento kaŭzata de hontinda ago de alia homo. Kontraste al la proprasenca honto, vichonto ne implicas partoprenon de la spertanto en hontindaĵo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri honto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
José Maceo
José MACEO, kun kompleta nomo estis José Marcelino Maceo Grajales (2a de februaro 1849, La Delicia, iama provinco Oriente, Kubo - 5a de julio 1896, Loma del Gato, Santiago de Kubo) estis kuba militisto kaj patrioto de la 19-a jarcento.
Estante nur 19-jaraĝa komencis sian militistan karieron en la Dekjara Milito, kaj ascendis el rango de soldato al tiu de kolonelo, post la Protesto de Baraguá. Oni diris, ke li estis iritema (foje kiel reago al rasisma diskriminacio) kaj foje agadis iom malhumane kun prizonuloj de la hispana flanko. Li plue ascendis militiste, ĝis la grado de generalo en aprilo 1895. Same kiel sia frato Antonio Maceo li estis aktiva partoprenanto en la kampanjo de Guantánamo kaj luktis en agado kiel en Rejendón de Báguanos. José kaj sia frato Antonio Maceo atingis gravan venkon en la Batalo de Sao del Indio, la 31an de aŭgusto 1895. ​
Estanislao del Campo
Estanislao del Campo Maciel y Luna Brizuela (Bonaero, 7-a de februaro de 1834 - samloke 6-a de novembro de 1880) estis militisto, funkciulo kaj verkisto argentina.
Por defendo de la Ŝtato Bonaero li ludis gravan rolon en la bataloj de Cepeda kaj Pavón. Estis la filo de la leŭtenanto-kolonelo Juan Estanislao del Campo, rango al kiu li mem alvenos.
Familio
Li descendis el familio de hidalgoj koloniaj kaj unueciguloj, nome la plej aĝa de la oficiro Juan Estanislao del Campo y Maciel Lacoizqueta —parenco de la vicreĝo-markizo Nicolás del Campo kaj descendinta de la familio Van de Velde el Flandrio, de la familio Rodríguez de las Varillas de Salamanca el Sevilo kaj de altrangulo Manuel Maciel y Cabral de Alpoin — kaj ankaŭ de Gregoria Luna Brizuela (Santiago del Estero, ĉ. 1810 - Bonaero, 1858), nome filino de Francisco Javier de Luna kaj de Josefa de Brizuela.
Junaĝo
En 1840 lia patro elmigris al Montevideo por unuiĝi al la armeo de la generalo Juan Galo Lavalle, lasinte siajn du filojn de 6 kaj 4 jaroj respektive ĉe sia edzino Gregoria Luna Brizuela, sed kiam mortiĝis menciita generalo, post la malvenko en Jujuy en 1841, li formis parton de la akompanantaro kiu portis ties restojn al la bolivia urbo Potosí, kaj poste rifuĝiĝis en Ĉilio. La familia havaĵo estis konfiskita de Juan Manuel de Rosas, kio malhelpis, ke Estanislao povu studi juron, nome profesio tre tradicia en sia familio.
Estanislao del Campo ĝis 1849, kiam revenis lia patro al Bonaero el sia ekzilo, studis en la Akademio Porteña Federal de la strato Florida, estrita de Florentino García, kaj en 1850 li dungiĝis kiel vendej-laboristo, ĉe Manuel Albornoz kaj Mariano Brantes, kaj poste ĉe Balcarce. En tiuj laboroj li havis oportunon trakti kamparanojn, ĉefe tiujn kiuj ekloĝis tiam en la ĉeurbo, kaj estis tiam kiam li familiariĝis kun la kamparana bonaera parolmaniero.
Ekkariero
La 11an de septembro de 1852 eksplodis en Bonaero revolucio, sekve al reago de la provinco Bonaero kontraŭ la politikaj kondiĉoj truditaj de la Provizora Estro de la Konfederacio, nome Justo José de Urquiza, post sia venko en la batalo de Caseros super Juan Manuel de Rosas kiu ekziliĝis al Unuiĝinta Reĝlando, kio provokis la separon de la Ŝtato Bonaero el la resto de la Argentina Konfederacio (ĝis la 17-a de septembro de 1861). Post tio Estanislao ĉesis sian laboron en la komerca sektoro por integriĝis al armeo de Guardias Nacionales por la bonaera registero de Manuel Guillermo Pinto, por apogi la generalon José María Paz. Tiam li amikiĝis kun Ricardo Lavalle —kiu iĝos poste lia bofrato, pro edziĝo al lia fratino— kaj kun Adolfo Alsina, kiun li ege admiris.
La 1-a de decembro de 1852, la kolonelo Hilario Lagos insurekciis kontraŭ la bonaera registaro kaj atakis la ĉefurbon, sed li estis venkita per la reago de Bartolomé Mitre, kaj tiam Estanislao del Campo, ankoraŭ nur 18jaraĝa, ekmilitis, defende la urbon kun la roto Anĉorena. Poste, en julio de 1853, Urquiza abandonis la sieĝon al Bonaero kun la jam generalo Hilario Lagos kaj foriris al Paranao. Ekde tiam Bonaero restis sendependa, kun ties estroj dube inter oficialigi la nacian sendependon de la Ŝtato Bonaero kaj la intenco ke vere ili reprezentis la tutan nacion.
Literaturo kaj postenoj
Ĉirkaŭ 1856, Estanislao publikis versojn romantikajn en la revuoj El Recuerdo kaj El Estímulo, kaj ĉeestis kafejojn Club del Progreso kaj Café de los Catalanes, ĉe stratoj Cangallo kaj San Martín.
En 1857, pro la konfisko fare de rosistoj de la familia havaĵo, li devis forgesi la intencon studi juron kaj eklaboris kiel helpa laboristo ĉe la dogano, kaj en aŭgusto ekpublikigis siajn unuajn versojn en la ĵurnalo Los Debates, fondita de Bartolomé Mitre, kun karaktera klino al temo de gaŭĉoj. La 11an de aŭgusto li ĉeestis akompane amikan gaŭĉon kromnomita Anastasio «el Pollo» (la kokido), al malnova teatro Colón, por ĝui la premieron de "Safo" (de Giovanni Pacini). Probable lia amiko nniam antaŭe estis ĉe teatro, kaj konfuzigis la fikcion kun la realo, pro kio klopodis "savi la vivon" de la artistino preskaŭ okazigante skandalon.
Kombino de la vivo literatura kun militado
Sen abandoni poezion, ofte cirkonstanca, Estanislao alternis administran karieron kun militistan kaj la 22an de oktobro 1859 li luktis en la batalo de Cepeda, kie ili malvenkis estre de Mitre, kaj poste ili venkis en Pavón defende la interesojn de Bonaero, kie li atingis rangon de kapitano. Sekve de tiuj bataloj la 17an de septembro de 1861, reunuiĝis Argentino.
En 1863 li estis nomumita sekretario de la Ĉambro de deputitoj de la provinco Bonaero.
Fausto
Por la premiero de la opero Faust de Gounod, kun libreto de Michel Carrié kaj J. Barbier, en la Teatro Colón, la 24an de aŭgusto de 1866, Del Campo ĉeestis al la evento, kiu aperis ĉe la gazetaro dum oni tradukis la libreton. Del Campo uzis tiun operon kiel referencon por poemo kiu estas lia plej konata kaj memorata verko: Fausto, Impresiones del gaucho Anastasio el Pollo en la representación de esta Ópera, populare konata ankaŭ kiel "El Fausto de Estanislao del Campo" aŭ "El Fausto Criollo".
Ĉe politiko
La 25an de majo de 1867 la poeto rezignis al la sekretarieco kaj iĝis nacia deputito por la partianoj de Adolfo Alsina de la provinco Bonaeros, kaj decembre li rezignis al la sidloko por fondi la liberalan gazeton Porvenir Argentino. En 1868 apogis la formulon Domingo Faustino Sarmiento-Adolfo Alsina kiu venkis. Samjare ĉesis publikiĝis lia gazeto. Li ricevis altan postenon kaj en 1870 li publikigis la unuan eldonon de siaj poemoj: "Composiciones varias", "Composiciones festivas" kaj "Acentos de mi guitarra".
Familia vivo
Li edziĝis en 1864 al Carolina Micaela Lavalle Darregueyra (n. Buenos Aires, 1832 - m. 1889) — nevino de la generalo Juan Galo Lavalle — kiu estis filino de Francisco Lavalle González Bordallo (Santiago Ĉilio, 1801 - Bonaero, 1836) kaj de Juana Micaela Darregueyra Luca (n. Buenos Aires, 1805).
Estanislao kaj Carolina havis almenaŭ tri dokumentitajn gefilojn :
Fino
En 1873 apogis la kandidatiĝon al la prezidenteco de Argentino de sia amiko Alsina kaj en 1874, Mariano Acosta, kiu estis guberniestro de Bonaero, nomumis lin laŭtenanto kolonelo. Adoptis la pseŭdonimon de «Anastasio el Pollo» omaĝe al Hilario Ascasubi, «Aniceto el Gallo».
László Szamosközy
SZAMOSKÖZY László [pr. samoŝkoezi] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Cetăţuia la 15-an de septembro 1934.
Estanislao del Campo
Fino
Estanislao del Campo mortis junaĝe en Bonaero la 6an de novembro 1880, sanjare de sia emeritiĝo. Dum lia entombigo en la Tombejo Rekoleta parolis José Hernández kaj Carlos Guido y Spano. Manuel Mujica Láinez verkis lian biografion (Vida de Anastasio el Pollo, 1948).
László Szamosközy
Kariero
László Szamosközy debutis en la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe (1958–1970). En 1970 li elmigris Kanadon. Ekde 1976 li vivas en Vancouver.
Rivaz
Rivaz estas komunumo en la Distrikto Lavaux-Oron en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 342 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Rivaz situas ĉe la bordo de Lago Lemano, 13 kilometrojn oriente de Laŭzano kaj 3 kilometrojn okcidente de Vevey. La okcidentan limon de la komunumo al la komunumo Puidoux formas la rivereto Le Forestay kiu en sudokcidento de la komunumo alfluas al Lago Lemano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Rivaz kaj la vilaĝeto Sallaz.
La teritorio de la komunumo, kiu laŭ surfaco estas la plej malgranda komunumo de la kantono, etendiĝas sur areo de 0,31 km², de kiuj 0,0% estas kovritaj de arbaro, 67,7% servas por agrikulturo kaj 22,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rivaz limas en nordo kaj oriento al Chexbres, en sudo al la Lago Lemano, kaj en okcidento al Puidoux.
Trafiko
Tra Rivaz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Vevey al Laŭzano. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 2 kilometrojn nordokcidente de la komunumo en Chexbres. Pere de la stacidomo ĉe la trajnlinio de Villeneuve al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
En 563, la Rivaz laŭ la legendo estis detruata de cunamo sekve de la montofalo de Tauredunum, kaj estis rekonstruata pli alte. La unua dokumenta mencio de Rivaz datiĝas el la jaro 1138 kiel Ripa. Ek de 1228 Rivaz apartenis unue sub la regado de la episkopoj de Laŭzano kaj ek de 1536 sub la regado de Berno al la Grandparoĥo Saint-Saphorin, de kiu ĝis sendependiĝos en la jaro 1810 kaj konstituiĝis kiel memstara komunumo.
Theodor Mommsen
Christian Matthias Theodor MOMMSEN  (naskiĝis la  en Garding; mortis la  en Charlottenburg) estis germana historiisto kaj juristo. La filologo Tycho Mommsen estis lia frato.
Mommsen, kiu estas konsiderata unu el la plej gravaj historiistoj kaj filologoj de la 19-a jarcento, gajnis grandan renomon pro siaj esploroj pri la Romia Regno. El liaj proksimume 1500 verkoj plej elstaras la tri-voluma Römische Geschichte (Romia historio, 1854-55), pro kiu li en la jaro 1902 gajnis la Nobelpremion pri literaturo pro "la plej granda vivanta majstro de la arta historia verkado, kun speciala referenco al lia monumenta verko, Historio de Romo",
Per sia kolektaĵo Corpus inscriptionum Latinarum (ekde 1863) li esence kontribuis al la evoluigo de la moderna epigrafiko. Liaj verkoj Römisches Staatsrecht (Romia ŝtatjuro, 3 vol., 1871-88) kaj Römisches Strafrecht (Romia kriminala juro, 1899) pritraktas la Romian ŝtaton el la vidpunkto de juristo.
Ekde 1867 li estis honora membro de Hungara Scienca Akademio.
Paul kaj Prosper Henry
Paul-Pierre Henry (Paul Henry) kaj lia frato Prosper-Mathieu Henry (Prosper Henry) estis francaj optikistoj kaj astronomoj.
Ili fabrikis lornojn kaj instrumentojn por la observatorioj, malkovris dekvar asteroidojn kaj partoprenis je la projekto de « Carte du Ciel » (« Ĉiela Mapo »).
La Minor Planet Center kreditas alterne ĉiun fraton de la malkovro de po sep asteroidoj, sub la nomoj de "P. P. Henry" kaj "P. M. Henry"
Kélonia
Kélonia estas publika akvario kaj observatorio specialiĝinta pri martestudoj en, Reunio.
Ĝi estis konstruita sur la loko de antaŭa bredejo de testudoj kaj proponas gvidatajn vizitojn kaj instruajn atelierojn.
Kélonia ankaŭ partoprenas en diversaj priserĉaj programoj pri martestudoj. Tiuj inkluzivas studojn pri migrado, observon de populacio, genetikon, ktp.
Ĝi ankaŭ havas klinikon por testudoj.
Urba municipo Slovenj Gradec
Urba municipo Slovenj Gradec estas unu el 212 slovenaj municipoj. La urbo Slovenj Gradec estas la administra centro de la municipo. Ĝi situas en la regiono Karintio. La municipo konsistas el 22 kolonioj, kie 16 621 loĝantoj loĝis la 1an de januaro 2017. La tuta areo estas 173.7 km².
Komponado de la municipo
La municipo konsistas el 22 komunumoj:
Brda, Gmajna, Golavabuka, Gradišče, Graška gora, Legen, Mislinjska Dobrava, Pameče, Podgorje, Raduše, Sele, Slovenj Gradec, Spodnji Razbor, Stari trg, Šmartno pri Slovenj Gradcu, Šmiklavž, Tomaška vas, Troblje, Turiška vas, Vodriž, Vrhe, Zgornji Razbor.
Holcus lanatus
Holcus lanatus, esperante lana holko, estas greso de la subfamilio de Pooideae. Ĝi estas staŭda.
Urba municipo Slovenj Gradec
Geografio
La areo de la komunumo etendiĝas de la sudoriento al la nordokcidento de la Mislinja Rivero. La alteco estas ĉirkaŭ 360 m en la valo de la rivero ĝis preskaŭ 1500 m en la montoj oriente. Proksime situas la pinto de la monto Velika kopa (1541 m super marnivelo).
Holcus lanatus
Priskribo
Haroj estas mallongaj kaj abundaj. Spiketoj havas du floroj, kaŝataj per la glumoj, kun mallonga krampoforma aristo. Dum la matureco, la kompleta spiketo falas.
Urba municipo Slovenj Gradec
Transporto
Tra la valo laŭ la rivero pasas la ĉefa vojo N. 4 de Dravograd al Velenje. Ne ekzistas fervojo en la municipo. Proksimume 5 km sude de la urbo troviĝas la flughaveno de loka graveco.
Holcus lanatus
Priskribo
La planto formas grava rozeton kun multaj taloj kaj kun larĝaj folioj.
Urba municipo Slovenj Gradec
Najbaraj municipoj
Najbaraj municipoj estas:
Holcus lanatus
Priskribo
La plantido estas karakteriza: Ĝia koloro estas blua. Nervoj de la ingoj estas roz-rugaj. Molaj haroj estas ĉie.
Urba municipo Slovenj Gradec
Najbaraj municipoj
Dravograd kaj Vuzenica en la nordo, Ribnica na Pohorju oriente, Mislinja en la sudoriento, en la sudo de Velenje kaj Šoštanj, kaj la okcidento Crna kaj Ravne na Koroškem.
Holcus lanatus
Parazitoj
Claviceps purpurea estas parazito de Holcus lanatus.
11401 Pierralba
11401 Pierralba estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio),
Valdestillas
Valdestillas [baldesTIljas] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 36,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 607 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte ĝi akiris 600 el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 20 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Villanueva de Duero, Viana de Cega, Serrada, La Pedraja de Portillo, Matapozuelos kaj Mojados. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj. Trafluas la rivero Adaja.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.