cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Is There in Truth No Beauty?
Intrigo
Post ŝi revenas al sia kazerno, kie ŝi estas vizitita de sia asociito Lawrence Marvick (David Frankham). Marvick amas Jones'on, sento, kiun ŝi ne reciprokas. Li ĵaluze tiam direktas sin al la kazernoj de Kollos kun fazero, sed estas venkita de la vidado de la Medusano antaŭ ol li povas pafi. Nun freneza, Marvick rapidas al maŝinejo, kie li faras senkonsciajn Ĉefinĝenieron Scott kaj aliajn homojn, kaj ekregas la motorojn. La Enterprise rapide akcelas la spacan varpon ĝis faktoro 9, kiu forprenas ĝin ekstere de la galaksio kaj en strangan ŝvelaĵon. Marvick, nun bremsita, krias sovaĝajn akuzojn ĉe Jones antaŭ morti.
Kun neniuj navigaciaj referencoj, la Enterprise-teamo ne povas reveni hejmen. Kirk sugestas, ke la superaj kapabloj de Kollos povus esti uzataj, kaj Spock volontulas labori kun Kollos, permesante ke ambaŭ pilotos la kosmoŝipon kiel unu ento. Miranda Jones asertas, ke ŝi estas pli logika elekto, sed McCoy malkaŝas, ke ŝi estas blinda kaj sekve ne povus piloti stelŝipon. Oni ekscias, ke ŝia vesto havis ellaboritan sentilojn, kiu ofte povus eĉ pli informi pri ŝia ĉirkaŭaĵo ol vidado, ekz. mezuri la koron de iu koruso kaj la distanco al obstaklo al la plej proksima centimetro, sed ĝi ne estus utila por regi kosmoŝipon.
Ekranego estas starigita e la komandejo por kaŝi Kollos'on, kaj Spock, portante la vizilojn, kompletigas la konscian kunfandiĝon. Kollos kaj Spock, agante per la korpo de Spock, sukcese remetas la kosmosipon en konatan spacon, kaj poste la vulkanano retiriĝas malantaŭ la kaŝilo por solvi la ligon, forgesante la vizilon. Kirk krias averton, sed for de tempo, Spock freneziĝas kaj atakas siajn kunulojn. Li estas submetita de Kirk kaj portiĝas al malsanulejo, kie lia kondiĉo malplibonigas. Jones provas fari mensan kontakton kun Spock sed ŝajne ne povas helpi, kaj Kirk sugestas, ke ŝi, en ŝia zorgado, vere ne volas. Kuraĝigita de la akuzo, ŝi faras plian provon, kaj sukcesas alporti la menson de Spock reen al la realaĵo.
Olmedo (Italio)
Olmedo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Maria, ĉi tie alvokata je la nomo Nostra Signora di Talia, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Alghero, Sassari kaj Uri.
15986 Fienga
15986 Fienga estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomino Agnès Fienga, kiu laboras ĉe la Institut de Mécanique Celeste en Parizo por la tutmonda alĝustigo de analizaj teorioj de la planeda moviĝo laŭ observoj. Ŝi ankaŭ laboris pri kosma navigado ĉe CNES kaj JPL.
Valorĉeno
Valorĉeno estas ĉeno de agadoj kiun firmao funkciiganta en specifa industrio elfaras por liveri valoran produkton aŭ servon por la merkato.
Priskribo
La koncepto venas de komercadministrado kaj unue estis priskribita kaj popularigita fare de Michael Porter en sia furorlibro de 1985, Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance.
La koncepto de valorĉenoj kiel decidaj subteniloj, estis aldonita sur la konkurenciva strategia paradigmo evoluigita fare de Porter jam en 1979. En la valorĉenoj de Porter, Interna Loĝistiko, Operacioj, Ekstera Loĝistiko, Merkatiko kaj Vendado kaj Servo estas klasifikitaj kiel primaraj agadoj. Sekundaraj aktivecoj estus Provizado, Administrado de Homaj Resursoj, Teknologia Disvolviĝo kaj Infrastrukturo (Porter 1985, pp 11–15).
Laŭ la Ĝenerala Sekretario de OECD (Gurría 2012) la apero de tutmondaj valorĉenoj en la fino de la 1990-aj jaroj disponigis katalizilon por akcelita ŝanĝo en la pejzaĝo de internacia investo kaj komerco, kun majoraj, sekvoriĉaj sekvoj sur registaroj same kiel entreprenoj (Gurría 2012).
Kazuki Abe
Kazuki Abe (阿部 一樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, Tokushima Vortis kaj Cerezo Osaka.
Kial venkis Esperanto?
Kial venkis Esperanto? estas la titolo de teksto el Enciklopedio de Esperanto, en kiu gravuloj de la tiama movado (ĉirkaŭ 1935) Ludoviko Totsche, Ernest Drezen kaj prof. Lev Ivanoviĉ Ĵirkov cerbumis pri la kialoj de la relativa sukceso de Esperanto kompare kun aliaj lingvaj projektoj. Kial venkis Esperanto? estas ankaŭ studo de la supre menciita lingvisto Lev Ivanoviĉ Ĵirkov; ĝi aperis en Lepsiko, ĉe la eldonejo Ekrelo en 1931 kiel 40-paĝa broŝuro. Unu jaron pli frue estis eldonita en Moskvo 35-paĝa ruslingva originalo Poĉemu pobedil jazyk Esperanto?.
József Bayer (filozofo)
József Bayer [jOĵef bAjer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bayer József estas hungara filozofo, politologo, bibliotekisto, profesoro, rektoro, membro de Hungara Scienca Akademio (2010).
Biografio
József Bayer frekventis ĉeflernejon en Debrecen inter 1967-1970, poste universitatojn en Debrecen, Budapeŝto, Frankfurt, fine en Universitato Harvard. Komence li eklaboris kiel bibliotekisto, sed en 1972 li ekinstruis en Universitato de Debrecen. Li doktoriĝis en 1975. En 1979 li eklaboris en filozofia filio de MTA, poste en politikoscienca filio. Inter 1991-1994 li estis gastoprofesoro en Vieno. Ekde 2000 li estas la unua rektoro de Altlernejo Reĝo Sigismondo. Li ricevis premion en 2005.
Pons (stacidomo)
Pons estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pons, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
5863 Tara
5863 Tara estas malgranda amora asteroido, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la bodhisatvino Tara, tre fama en la tibeta budhismo. Ŝia nomo signifas "Stelo" en sanskrito.
Ĝi estas klasifikata terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido: la perihelio de ĝia discentra orbito tanĝas la teran orbiton, sed dank'al ĝia granda orbita klinangulo, ĝi ne danĝere proksimiĝas al Tero.
Santo Antônio do Descoberto
Santo Antônio do Descoberto estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 63.248 loĝantojn en 2010.
Matumboj
La matumboj estas etno en Tanzanio, en kies teritorio en 1905 ekestis la Maĝi-maĝi-insurekcio kontraŭ la germana koloniista potenco.
Markio de Verono
La markio de Verono, ankaŭ nomata Verona markio, margrafujo de Verono, aŭ markio de Verono kaj Aquileia, estis historia teritorio de la Sankta Romia Imperio en la mezepoko, kovranta proksimume la areon de la nordorienta Italio, kun la ĉefa urbo Verono.
Glen Ridge (Florido)
Glen Ridge [glen riĝ] estas loko en kantono Palm Beach en Florido (Usono). Ĝi situas proksime, sed ne ĉe la orienta atlantika marbordo de Florido.
Norde de Glen Ridge troviĝas la internacia flughaveno de Palm Beach. Oriente de la loko pasas la aŭtovojo 95 kaj la fervojo Seaboard Coast Line Railroad.
Norbert Kroó
Norbert Kroó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kroó Norbert estas hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).
Biografio
Norbert Kroó frekventis gimnazion kaj universitaton en sia naskiĝurbo. Li diplomiĝis el fiziko en 1958, poste li posteniĝis en "Centra Fizika Esplorinstituto". Post la diplomo li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li laboris en Svedio en 1963, baldaŭe en Kuna Instituto por Atomfizika Esploro en Dubna inter 1968-1971. En 1968 li doktoriĝis antaŭ la akademio. En 1980 li ekinstruis en ELTE, baldaŭe kelkfoje li estis gastoprofesoro en germanaj universitatoj. En 1981 li ekhavis novan postenon en fizika instituto de MTA. Li okupiĝas ekzemple pri optiko, metaloj kaj neŭtronoj. Li ricevis premiojn inter 1970-2012.
Rottendorf
Rottendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kalia izoftalato
Kalia izoftalato aŭ C8H4K2O4 estas kalia salo de tereftalata acido, blanka substanco uzata en kemiaj sintezoj. En akva medio ĝi produktas tereftalatan acidon kiu fandiĝas supre de 320°C kaj kalian hidroksidon. La tereftalata acido estas ĉefe uzata en la produktado de la polimero de la etileno-tereftalata rezino.
Gujana Ŝildo
La Gujana Ŝildo estas unu el tri kratonoj el la Sudamerika plato. Ĝi estas 1.7 miloj da milionjarojn aĝa geologia formaĵo de Antaŭkambrio en nordorienta Sudameriko kiu formas parton de ties norda marbordo. La plej altaj lokoj en la ŝildo nomiĝas Gujanaj Altaj Teroj, kie troviĝas la tabloformaj montoj nome tepui. La Gujanaj Altaj Teroj estas ankaŭ la fonto el kelkaj el la plej spektaklaj akvofaloj en la mondo kiaj Salto Ángel, Akvofalo Kaieteur kaj Akvofalo Kukenano.
La Gujana Ŝildo enhavas Gujanon (iam Brita Gujano), Surinamo (iam Nederlanda Gujano) kaj Franca Gujano (aŭ en franca Guyane), same kiel partoj de plej orienta Kolombio, la tuta sudorienta Venezuelo kaj plej norda Brazilo.
NGC 5121A
NGC 5121A (aliaj indikoj — ESO 382-61, MCG -6-30-1, AM 1322-370, PGC 46960) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Australopithecus sediba
Australopithecus sediba estas specio de Australopithecus el la frua plejstoceno, datata je ĉirkaŭ 2 milionoj da jaroj.
La specio estas konata danke al minimume kvar partojn de skeleto, la malkovritaj en Fosiliejo Malapa ĉe Monda Kulturheredaĵo Lulilo de la homaro, Sud-Afriko, unu juna viro (MH1, la holotipo), plenkreska femalo (MH2, la paratipo), min. unu plia plenkreskulo kaj unu 18-monata infano. La fosilioj MH1 kaj MH2 estis samloke (entombigitaj) kaj datas je 1,977 kaj 1,980 milionojn da jaroj. Oni malkovris 220 skeleton-erojn de la specioj, ilin oni unuafoje priskribis en la ĵurnalo Science antropologo Lee R. Berger kaj kolegoj.
Carwitz
Carwitz estas parto de la komunumo Feldberger Seenlandschaft en la distrikto Meklenburga Lagaro en la germana federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio rekte ĉe la limo al la federacia lando Brandenburgio. En Carwitz loĝis de 1933 ĝis 1944 la fama aŭtoro Hans Fallada.
Geografio
Carwitz situas inter tri lagoj: Oriente troviĝas la lago Carwitzer See, okcidente la lago Schmaler Luzin kaj sude la lago Dreetzsee.
Historio
La nomo de la vilaĝo devenas de la malnovpolaba - do slava - loknomo Karvica kaj signifas "la loko, kie estas la bovinoj" resp. mallonge "bovinejo". La nomo tra Carwytze en (1216) ŝanĝigis al la nuna Carwitz.
Jam en la jaro 1216 oni dokumente menciis Carwytze kiel fiŝhokistan vilaĝon. La vilaĝo apartenis al la duka regno de Stargard kaj al la regnoparto de la dukoj de Pomerio. Ekde 1292 la regno Stargard Wittum apartenis al la margrafa filino Beatrix von Brandenburg kaj ĉar ŝi estis la edzino de la meklenburgia princo Heinrich la 2-a (nomata "la leono"), la regno Stargard ekde la jaro 1299 fakte venis al la princoj (pli poste dukoj) de Meklenburgio.
Je la fino de la 14-a jarcento - laŭ plia noto - la dukoj de Meklenburgo-Stargardio al Henning Parsenow asignis lupagon el Carwytze.
Komence de la 16-a jarcento la teritorio finfine fariĝis posedaĵo de la meklenburgaj dukoj kaj la vilaĝo estis grupigita al la administra teritorio (germane Amt) Feldberg.
Eklezie la vilaĝo ĝis la tridekjara milito kaj poste denove ekde la jaro 1740 estis memstara paroĥo. En la jaro 1706 ĉe la vilaĝocentra komuna paŝtejo (germane nomata Anger) estiĝis la vilaĝa kirko kiel kvarangula trabfaka konstruaĵo kun libere staranta sonorilejo antaŭ la okcidenta gablo. La sonorilejo estis malkonstruita en la jaro 1912.
En la jaro 1683 vivis en Carwitz kelkaj plenkamparanoj (germane tiam nomataj Vollbauern, posedantoj de farmbieno), krome libera princlanda oficisto nomata Freischulze, pluraj posedantoj de kabanoj (tiam nomataj Kossaten aŭ Kötter) kaj kaj senposedaj kamparaj laboristoj, kiuj luprenis ĉambron en bieno aŭ kabano. La oficista bieno Freischulzenhof okcidente de la vilaĝo en la jaro 1858 estis elgrupigita el Carwitz; ĝi konatiĝis ekde 1874 kiel Rosenhof.
En la jaro 1975 la vilaĝo havis 216 loĝantojn kaj en jaro 2007 temis pri 325.
La vilaĝo konatiĝis pro la verkisto Hans Fallada (fakte Rudolf Ditzen), kiu ne povis decidiĝi ĉu forlasi nazian Germanion aŭ ĉu ne, kaj fine ekde 1933 ĝis 1944 loĝis en historia vilaĝa domo kun sia familio. Kiel urbestro de Feldberg li dum la jaro 1945 denove mallongan tempon loĝis en Carwitz. Lia lasta ripozejo troviĝas en la eksa tombejo de Carwitz, kiu intertempe transformiĝis al parko nomata honore al la verkisto. Lia bieno nun konsistigas muzeon kaj arkivon pri lia verkaro. La vilaĝo kaj la Fallada-bieno estis defundamente rekonstruitaj helpe de ŝtata subvencio de 1992 ĝis 2007.
Kiboŝa
Kiboŝa estis morala societo, havinta pli ol unu milionon da membroj en Japanio de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Ekde 1930 ĝi eldonis gazeton „Esperanto Kiboŝa“ sub la gvido de Ishiguro. Ĝi poste nomis sian esperantistan grupon „Nippon (Tutjapana) Esperanto-Unuiĝo“. En 1933 ĝi estis disigita, kaj ĝia gvidanto S. Gotoo estis malliberigita. En la Enciklopedio de Esperanto de 1934 notiĝis la diplomatie singarda frazo "Ĉu la disfalo kaj malliberigo okazis pro politikaj motivoj aŭ pro efektiva krimoj, tion la redakcio ne povis konstati fideble". Por la kunteksto de la Esperanto-movado en la naciisma japana ŝtato de la 1930-aj jaroj vidu la artikolon Esperanto-movado en Japanio ĝis 1934.
Sierra Noble
Sierra NOBLE (naskiĝis la 20-an de februaro de 1990 en Otavo, Kanado; fakte naskita kiel Sierra Dawn Sky Noble) estas kantistino. Ŝi estas membro de indiĝena etno de Kanado.
São Domingos (Gojaso)
São Domingos estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 11.272 loĝantojn en 2010.
Kie estas la eklezio de Kristo
Kie estas la eklezio de Kristo. De v. d. Hagen, S. J., el la nederlanda trad. f-ino M. Borret, 1912, 160 p. Kun eklezia aprobo. Tre disvastigita verko en Nederlando. Vere ora libreto por ĉiuj, kiuj senpartie deziras ekkoni la katolikan eklezion. W. v. ZON.
1932 Jansky
1932 Jansky estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Nisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron Karl Guthe Jansky (1905–1950), pioniro de la radioastronomio.
Vittoria Aleotti
Vittoria ALEOTTI (ĉ. 1575 – post 1620), kredita esti la sama kiel Raffaella Aleotta (ĉ. 1570 – post 1646) estis itala aŭgustenana monaĥino, komponisto kaj orgenisto, estis renoma itala komponisto de madrigaloj kaj motetoj; monaĥino de la malfrua 16-a kaj frua 17-a jarcentoj. Estas iom da diskutado pri la identeco de ĉi tiu virina muzikverkisto: ĉu estis fakte du fratinoj?, aŭ ĉu Vittoria Aleotti prenis la nomon Raffaella kiam ŝi estis ordenita monaĥino?
Vivo
La nomo de Vittoria asociiĝas nur kun madrigaloj, kaj nenion ŝi publikigis post la jaro 1593. Dum, sub la nomo de Raffaella eldoniĝis nur sanktaj muzikaĵoj ĝuste ekde 1593. La plej probabla konkludo estas, ke ambaŭ nomoj identigas la saman virinon.
La ses jaraĝa Vittoria prezentiĝis kiel muzika mirinfano, kiam ŝi montris sian eksterordinaran kapablon ludi la klavicenon, lernita nur per aŭskultado de lecionoj de muziko al sia pli aĝa fratino. La instruisto rekomendis, ke ŝi estu edukita ĉe la Aŭgustena Monaĥejo de Sankta Vito en Ferrara, fama pro sia nivelo de muzika edukado. Post du jaroj da muzika studado kun la sama instruisto ŝi ekkomencis sian edukadon en la monaĥejo, kie ŝi restis dum la sekvaj kvardek-naŭ jaroj kiel monaĥino.
Ŝia unua verko publikigita estis en 1591, kiam unu el ŝiaj madrigaloj estis inkluzivita kune kun la ĉefaj madrigalistoj de Ferrara en la fama antologio “Muzika ĝardeno de Ferrara” (Il giardino de musici ferrari). La esploristo Thomasin LaMay diris, ke Vittoria progresis tiel multe en la studado de muziko, ke ŝia patro petis versojn al tre klera poeto Giovanni Battista Guarini, por ke la adoleskanto aranĝu kaj muzikigu ilin kiel madrigaloj. La eldonaĵo aperis en 1593, sub la nomo “Girlando de madrigaloj” (Ghirlanda de madrigali), libro de dek ok, kvarvoĉaj madrigaloj. La lasta publikaĵo sub la nomo de Vittoria aperis ankaŭ en 1593. Estis kolekto de dudek unu kvarpartaj madrigaloj, stilistike iom konservemaj, sed junece ĝojplenaj.
Jam sub la nomo de Raffaella Aleotti aperis, ankaŭ en 1593, volumo de voĉaj pecoj: "Sanktaj kantoj… " (Sacrae cantiones quinque, septem, octo & decem vocibus decantande). kiu ŝajnas esti la unua religia muzikaaĵro presita de virino. Ĝi enhavas dek ok motetojn por diversaj voĉoj.
La konvento de Sankta Vito en Ferrara estis institucio de muziktrejnado, kaj Aleotti fariĝis instruistino, komponisto, orgenisto kaj muzika direktoro. Neniu vira instruisto estis vokita por instrui la junajn virinojn. Ŝi instruis kantistojn same kiel instrumentistojn, kaj eĉ instruis korneton, trombonon, violonon, sakŝalmojn, kaj flutojn, kiujn virinoj ne rajtis ludi. La monaĥejo prezentis grandan koncerton; estis grupo de dudek-tri kantistoj kaj instrumentistoj, ĉiuj virinoj trejnitaj ene de la konvento. Voĉoj kaj instrumentoj, tiel bonkvalitaj, ke multaj el la ĉeestantoj estis nekredemaj, ke virinoj kreis ĉi tian belsonan muzikon.
Laŭ Ercole Bottrigari, verkisto de tiu tempo, ĝi estis unu el la plej bonaj ensembloj en Italio, kaj laŭdis al Raffaella Aleotti pro ŝia talento kaj kapablo por gvidi tiel larĝan ensemblon. "Ŝajnis al mi, skribis li, ke la homoj ne estis homoj, korpaj kreitaĵoj, sed vere anĝelaj spiritoj." Tiamaniere, nomante ilin per tiu subtilaĵo "anĝelaj spiritoj", neniu akceptus la ideon, ke la virinoj estis mirinde bonaj kaj kapablaj muzikistoj.
La muziko de Aleotti estas konata pro sia graco kaj pasio. Ĝi prezentas gamon da stiloj de simplaj kanzonetoj ĝis seriozaj klopodoj ekspluati disonancon, por esprimi sopiron aŭ aman angoron. Kvankam en Italio la muzikaj stiloj, aparte la madrigalo, progresis kun la “concerto delle donne”, ŝiaj pecoj ne reflektas ĉi tiujn ŝanĝojn. Ĉar ŝi eniris la konventon ĉefe por esti monaĥino, ŝi ne estas konsiderata profesia komponisto. Sed la publikigo de ŝiaj plenaj volumoj de komponaĵoj estis unika kaj noveca por virinaj komponistoj, kaj ŝia efiko al estontaj verkistinoj povus esti nemezurebla.
Sutz-Lattrigen
Pri la komunumo
Sutz-Lattrigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Nidau kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Bielo en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1343 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Sutz-Lattringen situas ĉe la sudorienta bordo de la Lago de Bielo proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la urbo Bielo, al kies aglomeraĵo la komunumo apartenas. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Sutz kaj Lattrigen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,60 km², de kiuj 31,6% estas kovritaj de arbaro, 44,0% servas por agrikulturo kaj 21,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sutz-Lattrigen limas en nordoriento al Ipsach, en oriento al Bellmund, en sudoriento al Hermrigen, en sudokcidento al Mörigen, kaj en okcidento kaj nordokcidento al la lago de Bielo.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 237.1 de Nidau al Täufelen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 10 kilometrojn nordoriente ĉe la limo de Brügg kaj Bielo. Tra la komunumo pasas kun haltejoj en Sutz kaj en Lattrigen la tramlinio de Nidau al Ins, kiu en la jaro 2016 estos longigita al la stacidomo de Bielo kaj pluen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sutz datiĝas el la jaro 1228 kiel Soz, kaj de Lattrigen el la jaro 1270 kiel Lattringun.
Stálky
Stálky (Stallek) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono proksimume netutaj 11 km okcidente-sudokcidente de Vranov nad Dyjí kaj 27 km okcidente de urbo Znojmo. Vivas ĉi tie.
Stálky situas sur ŝtatlimo kun Aŭstrio. Sur la turisma pado Stálky - Heinrichsreith estas por transiro de la ŝtatlimo destinita loko. Post la plena eniro de Ĉeĥio en Schengen-spacon ĉi tie estiĝis plua translima kunigo en la sektoro Stálky - Wolfsbach kaj Stálky - Langau; en la sektoro Stálky - Langau ankaŭ estiĝis la komuna lima vojo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1312.
Szakáld
Szakáld [sakAld] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tiszaújváros.
Lexicon Universale
Lexicon Universale ("Universala Enciklopedio") estas enciklopedio verkita en latina lingvo de Johann Jacob Hofmann (1635-1706), loĝinta en Bazelo kaj Lucerno. Ĝi konsistas el kvar libroj po-1000-paĝaj.
Szakáld
Situo
Szakáld situas sur ebenaĵo, Sajó preterfluas, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M30 preteriras, laŭ fervojo Tiszaújváros-Nyékládháza. La lasta urbo kaj Emőd troviĝas po 9, Tiszaújváros 15, Mezőcsát 17, Polgár 22, Miskolc 26 km-ojn.
Lexicon Universale
Plena titolo
La verko havas jenan longan titolon :
Szakáld
Historio
Antaŭ la hungaroj skitoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1332. Post la mezepoko la turkoj senhomigis la vilaĝon. En la 19-a jarcento bienocentro formiĝis tie, kiu estis ĝermo de la vilaĝo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto, vendejo.
Lexicon Universale
Plena titolo
Tio ĉi signifas proksimume:
Entomofagio
Entomofagio (kiel neologismo el la greka ἔντομος [éntomos], ‘insekto’, kaj φᾰγεῖν [făgein], ‘manĝi’) aŭ insektomanĝado estas la manĝo de insektoj aŭ araneidoj, aŭ artropodoj ĝenerale, kiel manĝado kaj por homoj kaj por animaloj, manĝokutimo tre disvatigita en kelkaj kulturoj de la Tero: Afriko, Ameriko, Azio kaj Aŭstralio; tamen, en kelkaj aliaj ĝi estas malmulte komuna aŭ konsiderata tabuo. La entomofagio estas studcelo kaj fako de la etnentomologio.
(7303) 1993 FS1
(7303) 1993 FS1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Entomofagio
La faka termino entomofagio montras, ke la konsumado de insektoj estas konsiderata nekutima kaj nenormala. Antropologoj supozas tamen, ke iam insektoj estis ankaŭ parto de la eŭropa nutraĵo. La antikva poeto Aristofano nomis akridojn kvarflugilaj kortobirdoj, kaj romianoj ŝatis manĝi vermon nomita Cossus (de:Weidenbohrer). Dum la mezepoko tamen ŝanĝis la eŭropaj nutromanieroj kaj insektoj malaperis el la menuo. Tamen oni ŝajne ankoraŭ komence de la 20-a jarcento preparis melolontosupon en Norda Hesio kaj en Francio. Kaj en la Biblio kaj en Korano oni mencias la manĝon de akridoj.
Pro ebla onta viando-manko kaŭzita de daŭre kreskanta monda loĝantaro, nutrofakuloj pripensas popularigi insektojn kiel efika nutraĵo ankaŭ en Eŭropo. Unuope aperas "insektomenuoj" en restoracioj kaj tiutemaj kuirartaj libroj, sed ĝis nun ili ne populariĝis. Insektoj destinitaj al komerco kaj konsumado en Eŭropa Unio devas submetiĝi al la Novel-food-regularo. Senkonscie multaj okcidentuloj jam manĝus certan kvanton de insektoj, kies pulvorigitaj restoj troveblus ekzemple en konfitaĵo, arakida butero aŭ frostigitaj legomoj. Ankaŭ figoj enhavas ofte figvespojn.
El nutrofiziologa vidpunkto multaj insektoj estas bonaj proteinfontoj, ĉefe larvoj. 100 gramoj de afrikaj termitoj enhavas 610 kaloriojn, 38 gramoj da proteino kaj 46 gramoj da graso; 100 gramoj da tineolarvoj enhavas ĉirkaŭ 375 kalorioj kun 46 gramoj da proteino kaj 10 gramoj da graso. Sekigitaj abelolarvoj enhavas 90% da proteinoj kaj 8% da graso. La fakto, ke insektoj enhavas nedigesteblan substancon, kitinon, ne signifas, ke ili estas nemanĝeblaj, ĉar oni povas forpreni ĝin. Tio samas pri omaroj kaj salikokoj. Larvoj tute ne enhavas kitinon. La gusto de termitoj kaj akridoj similus al laktuko, rostitaj akridoj havas dolĉan guston. Tamen ne ĉiuj insektoj estas manĝeblaj, iuj estas venenaj.
Tra la mondo ekzistas multaj kulturoj, kies ĉefa nutro estas insektoj. En la tuta Azio oni manĝas belostomatidojn, en Tajlando rostitaj akridoj troviĝas sur ĉiu bazaro, en Meksiko lokustoj kaj aliaj insektoj estas vendataj, foje kovritaj de ĉokolado kiel dolĉaĵoj. En Aŭstralio ekzistas superbazaroj, kie oni troviĝas en fridujo Witchetty-larvoj. Multaj indianoj parte nutris sin per insektoj. En Nevada kaj Kalifornio ili pelis akridarojn rekte al surfacoj kovritaj de ardaj karbaĵoj, kie ili estis tuj rostitaj por konsumado.
Skalo de Richter
La magnituda skalo de Richter [Riĥter] aŭ magnitudo de Richter estas komparilo por la forteco de tertremoj. La skalo ankaŭ estas nomata “Loka magnituda skalo” (Local magnitude scale). Oni simboligas magnitudon de Richter kiel “ML” aŭ “ML”.
Ĝi baziĝas sur la moviĝo de la tertavoloj en la tertrema hipocentro kaj estas logaritma: Unu ŝtupo signifas 10-oble pli grandan moviĝon kaj 32-oble pli grandan energion. Teorie la skalo estas senlima; praktike la firmeco de la rokaro ne permesas tertremojn pli fortajn ol proksimume 9,5.
La skalo estis enkondukita en 1935 de Charles Francis Richter. Antaŭe oni uzis la skalon de Mercalli [merKAli], kiu baziĝas sur la rimarkeblaj efikoj ĉe la epicentro de tertremo kaj ankoraŭ estas uzata por priskribi tiujn efikojn.
Pro la fakta supra limo de 9,5 la skalo de Richter ne tre bone taŭgas por tertremoj de forto pli granda ol 8, kiuj malgraŭ malsimilaj energioj tendencas havi similajn Richter-valorojn. Oni tial enkondukis la Momant-magnitudan skalon.
Mezoregionoj de Parao
La brazila subŝtato de Parao estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en ses regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Mitsushiro Obara
Mitsushiro Obara (小原 光城, n. ) estas japana futbalisto.
Liernais
Liernais [] estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havis 606 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
La najbaraj komunumoj estas Thoisy-la-Berchère kaj Saulieu norde, Censerey kaj Sussey oriente kaj Brazey-en-Morvan sude, Blanot kaj Saint-Martin-de-la-Mer okcidente. La rivero Liernais trafluas tra la komunumo.
Historio
La vilaĝo apartenis al la duklando de Burgonjo ĝis 1210 poste ĝi apartenis al la graflando de Nevers ĝis la franca revolucio de 1789.
Famuloj
La reĝo Henriko la 4-a (Francio) ripozis tie.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,49 % de voĉoj) en 2004.
51-a SAT-Kongreso 1978
La 51-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Lekturo dum somero 1978, pli ekzakte de la 15-a ĝis 21-a de julio. Ĝin partoprenis 272 laboristoj el 13 landoj. Administre, la kongresa urbo estas parto de la suda departemento Gers kaj la regiono Okcitanio de Francio.
Třebčín
Třebčín estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lutín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 231 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre. Třebčín troviĝas okcidente en Hanakio sur montopiedo de Velký Kosíř. Tra la municipo trafluas rojo Deštná, fontanta sur Kosíř en loko nomata Studený Kout. Tra Třebčín kondukas fervoja loka linio inter Olomouc, Litovel kaj Prostějov. En distanco 6,3 km sude situas urbo Prostějov, 7,8 km oriente statuta urbo Olomouc.
Třebčín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,89 km².
Heroa (apartigilo)
Heroa havas kelkajn signifojn:
Kiel fariĝis nia movado?
Kiel fariĝis nia movado? estis artikolo de Petro Stojan en la UEA-jarlibro 1928, p: 72-91. Tabela historio pri la komenco de la Esperanto-movado en ĉiuj partoj de la mondo, montro de la unuaj pioniroj, grupoj, societoj kaj gazetoj. „Kiel unua provo de tia speco, la tabelo neeviteble havas kelkajn erarojn kaj mankojn, korekteblajn nur per kolektiva kunhelpo.“
Distrikto Fier
La distrikto Fier (Rrethi i Fierit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la samnoma provinco Fier. Administra centro estas la, ankaŭ samnoma, urbo Fier. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>FR</tt>. Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 199 442 loĝantoj.
Franz Liszt
Franz LISZT, LISZT Ferencz, kiel ankaŭ li mem skribis sian nomon, aŭ laŭ pli nova ortografio Ferenc , (naskiĝis la 22-an de oktobro 1811 en Raiding/Doborján, tiam hungara kronlando de la Aŭstra imperio, nun Aŭstrujo (Burgenland); mortis la 31-an de julio 1886 en Bayreuth), estis aŭstro-hungara komponisto, pianisto, dirigento, teatrestro, muzikinstruisto kaj verkisto. Li estis unu el la plej elstaraj pianovirtuozoj kaj unu el la plej produktemaj komponistoj de la 19-a jarcento. Li komponis en multaj diversaj stiloj kaj ĝenroj kaj estis vojrompanto de la „programeca muziko“ (simfoniaj poemoj) kaj pro siaj ĉefverkoj li estas rigardata kiel reprezentanto de la „novgermana skolo“. Li estis kunfondinto de Allgemeiner Deutscher Musikverein. En la aĝo de 54 jaroj Liszt ricevis en Romo la „pli malaltan ordinadon“ kaj la titolon Abbé.
Vivo kaj verkado
Li naskiĝis en Doborján (tiam vilaĝo situanta en Hungara reĝlando, nuntempe Raiding, en Aŭstrio) en hungar-germana familio. Kiam lia patro malkovris ĉe li eksterordinarajn scipovojn kaj emon al muziko kiel mirinfano, li decidis ke Ferenc edukiĝu muzike. Post efemeraj lekcioj en lernejoj Ferenc Liszt iĝis lernanto de la romantika komponisto kaj pianisto Johann Nepomuk Hummel. Poste li lernis ĉe la fama klasikisma komponisto Antonio Salieri (ĉe Salieri lernis ankaŭ Ludwig van Beethoven). Li studis en Vieno. Nur en Parizo li komencis koncerti kaj komponi mem. Tie li ekkonis sian plej grandan amikon Fryderyk Chopin, pri kiu poste li skribis libron. En tiu tempo li amikiĝis ankaŭ kun George Sand, kiun poste li malamis pro nemoraleco, kaj kun Camille Saint-Saëns. Tie li verkis siajn Hungarajn rapsodiojn (la ĉefan motivon de ili Liszt verŝajne aŭskultis en Hungario de Ciganoj) kiuj fariĝis tre fama komponaĵo en Eŭropo. Poste li ankaŭ ekkonis Hector Berlioz, Robert Schumann kaj Richard Wagner. Wagner poste iĝis lia tre proksima amiko. Krome li estis amiko de multaj polaj elmigrintoj (Chopin, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki ktp.). Liszt iĝis famega persono en Eŭropo antaŭ la komponado de siaj plej gravaj komponaĵoj. Li koncertis ankaŭ en Irlando kaj Britio.
Poste Liszt ekloĝis en Weimar. Tie li komponis siajn plej geniajn verkojn. Inter ili estas Totentanz (Danse Macabre- la danco de la morto) kiu estis tre fama kaj ofte ludata ankoraŭ en la komenco de la 20-a jarcento, Koncerto Patetika por du fortepianoj, Fortepiana Sonato B-moll (en B minora), Dekkvin Rapsodioj Hungaraj, orkestraj simfoniaj poemoj, 13-a Psalmo por la tenoro sola. Oni opinias, ke la plej granda kaj genia komponaĵo de tiu tempo de lia vivo estas Simfonio faŭsta. Ĝi konsistas kvar partojn. La unua komenciĝas per la tri akordoj kiuj fariĝas serion. La dodekafonio ne estis uzata ĝis Webern kaj Schonberg, kiuj inventis tiun metodon. Tri akordoj fariĝas serio dodekafonia. La kvara parto estas parto de ĥoro. De tiu tempo Liszt komencis ofte komponi ĥorajn partojn kaj oratoriojn.
En 1861 jaro Liszt veturis al Romo. Kiam Wagner kreis en Bayreuth Festivalon de muziko Liszt ĉiam komponis tie akompanante al Wagner. Ĝis la morto en 1886 Liszt prelegis en la Universitato de Budapeŝto.
Li tre influis al Wagner (kaj reciproke ĉar Simfonio faŭsta konsistas multajn vagnerismojn kaj ankaŭ lejtmotivojn poste uzitajn nur en Parsifal de Wagner). Fakte li estis unu el la plej gravaj eksperimentistoj de la muziko en sia epoko inter Fryderyk Chopin, Ludwig van Beethoven kaj Richard Wagner. Rigardeble li antaŭvidis sentonan muzikon kaj enkondukis eksterordinaran romantikan stilon. La adoruloj de Liszt tamen plej miras pri liaj oratorioj kiuj enkondukas tute novajn metodojn komponadajn (la oratorioj de Liszt forte rompas "decorum" de la antaŭaj oratorioj ekzemple de Beethoven kaj Mozart).
En 1841 Liszt fariĝis membro de framasona loĝio Zur Einigkeit (Unueco) en Frankfurt ĉe Majno. La duan kaj trian framasonajn gradojn li ricevis en 1842 de la Berlina loĝio Eintracht (Konkordo). Li poste fariĝis ankaŭ honora membro de loĝioj en Zurigo (1845) kaj Pest (1870).
Nacieco
Liszt ĉiam uzis la nomon Liszt kaj neniam la germanecan List. Ne nur li, sed la tuta vilaĝo parolis kaj hungare, kaj germane, sed Liszt pli bone parolis germane. Spite tion li ĉiam uzis hungaran pasporton kaj neniam petis alian ŝtatanecon. Ankaŭ liaj filoj estis hungaroj, tio estas legebla en letero.
São João da Paraúna
São João da Paraúna estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 1.689 enloĝantojn en 2010.
Mezoregionoj de Maranjo
La brazila subŝtato de Maranjo estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en kvin regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Bouffémont
Bouffémont estas franca komunumo situanta en la departemento Val-d'Oise, en la regiono Francilio, ĉirkaŭ 20 kilometrojn norde de Parizo. Ĝi havis 2,009 loĝantojn en 2009.
NGC 5122
NGC 5122 (aliaj indikoj — MCG -2-34-43, 2SZ 43, PRC B-16, PGC 46848) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(8265) 1986 RB5
(8265) 1986 RB5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Thomas Wolsey
Thomas WOLSEY, angla politikisto kaj rom-katolika kardinalo (ĉ. 1475 - la 29-a de novembro, 1530).
Li naskiĝis en Ipswich, Suffolk, kaj eble estis filo de buĉisto. Li edukiĝis ĉe la universitato de Oksfordo, kie li studia la teologion. En 1498 li estis ordinata, kaj poste estis privata kapelano de, unue, John Morton, arkiekiskopo de Canterbury, kaj poste de la guberniestro de Calais, kie li renkontis la reĝon Henriko la 7-a, kiu nomumis lin reĝa kapelano. Post kiam Henriko la 8-a iĝis reĝo de Anglio, Wolsey multe prosperis. En 1515 la reĝo donis al li la postenon de Lordo-Kanceliero (efektive ĉefministro) kaj la Papo kreis lin kardinalo.
Wolsey subtenis agresan eksterlandan politikon, sed li ne tute komprenis la komplikojn de eŭropanoj aferoj - ekz. li subtaksis la influon de la Sankta Germana Imperio.
Wolsey ŝatis la riĉaĵojn kaj la pompon, kaj konstruis por si palacon proksime al Londono - Hampton Court. Tamen la pompo kaj la grandiozo estis necesaj por tiutempaj superaj politikistoj. Lia falo okazis subite, kiam Henriko la 8-a deziris eksedziĝi disde de Katarina de Aragono kaj edziĝi al Anne Boleyn: aŭ Wolsey ofendis la Papon aŭ li ofendis la reĝon. Li prokrastis sian decidon, kaj pro tio la senpacienca Henriko la 8-a senigis lin de liaj titoloj kaj postenoj. Oni akuzis lin pri ŝtatperfido. Survoje al Londono por proceso, li malsaniĝis kaj mortis ĉe Leicester. Post sia falo, li diris "Se nur mi estus servinta la Dion tiom zorge kiom mi servis mian reĝon, Li ne forlasus min kiam la haroj griziĝis".
Adour
Adour ([aduʁ]; Ador) estas ĝismara rivero situanta en sudokcidenta Francio. Ĝia longo estas 309,2 km kaj ĝia fonto situas en Alta-Bigorre. Ĝi marenfluas en la Atlantikon post Bajono inter la komunumoj Anglet (Pyrénées-Atlantiques) kaj Tarnos (Landes).
Huandoi
Ĝi estas neĝo-ĉapa monto kun kvar pintoj aranĝitaj laŭ formo de fajrujo, nome la plej alta el kiuj estas 6,395 m. La kvar pintoj estas ĉiuj ĉirkaŭ 6,000 m, kaj estas la jenaj:
Ĝi estis unuafoje grimpita en 1932 fare de germana grupo. La ascendo el la lagoj Llankanuku okazis unuafoje en 1976.
Lansac (Pyrénées-Orientales)
Lansac (Lançac, Lançac) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lansacois.
Skulptaĵomuzeo Glaskasten
Historio
La muzeo evoluis el la artverka kolekto de la urbo en la teretaĝo de la urboparlamentejo, kiu estas ero de la urbodoma ensemblo, kiun kreis la nederlanda arĥitekturmetiejo Van den Broek en Bakema (1960 - 1967). La kresko de la artkolekto, kunebligita per la tiam valida unu-elcenta regulo por arto en la publika spaco je novkonstruaĵoj iom post iom necesigis apartan muzeon. En 1985 la teretaĝo sub la urboparlamentejo laŭ interkonsilado kun la arĥitekto tute ekipita per vitraj muroj, kio klarigas la nomon de la muzeo: Glaskasten (= vitrokesto).
Ne nur granparto de la muzea kolekto troviĝas ekster la muzeo en la publika spaco (proksimume 70 skulptaĵoj), la interna kolekto estas de ekstere plene videbla kaj plejofte lokita eksterdirekten. La muzeo krom tio estas senpage alirebla. La ekstera kolekto estas lokita en radio da 500 metroj ĉirkaŭ la urbodoma ensemblo kaj la proksima urba lago, samkiel en diversaj urbaj distriktoj de Marl.
Filio de la muzeo loĝas en la Paracelsus-Klinik, la malsanulejo de la urbo Marl. Deko da skulptaĵoj de la muzeo estas videblaj en la malsanuleja domaro, kaj oni instalis ĉirkaŭ la malsanulejo skulptaĵovojon.
Kolekto
La ekstera kolekto ampleksas skulptarton el la 20-a jarcento. Multaj germanaj kaj tutmondaj artistoj estas per sia verko(j) reprezentaj, ekzemple: La interna kolekto montras verkojn de inter alie:
Kontraŭ-tutmondiga movado
La kontraŭ-tutmondiga movado, aŭ anti-tutmondiga movado, estas socia movado kritika al la tutmondiĝo farita de korporacia kapitalismo. Tiu movado estas ankaŭ ofte menciata kiel tutmonda justecmovado, alimondisma movado, kontraŭ-tutmondiĝa movado, kontraŭkorporacia aktivismo, aŭ movado kontraŭ novliberala tutmondigo.
Partoprenantoj bazigas sian kritikaron sur nombraj rilataj ideoj. Kio estas komuna estas ke partoprenantoj kontraŭas kion ili vidas kiel grandaj, transnaciaj firmaoj havas neregulatan politikan povon, plenumita pere de komertraktatoj kaj neregulataj financaj merkatoj. Specife, korporacioj estas akuzitaj kiel serĉantaj maksimuman profiton je malprofito de sekuraj laborkondiĉoj kaj normigoj, labordungado kaj kompensaj normigoj, primediaj konservoprincipoj, kaj la integreco de landaj juraŭtoritato, sendependeco kaj suvereneco. Je Januaro 2012, kelkaj komentistoj estis karakterizante la senprecedencaj ŝanĝoj en la turmonda ekonomio kiel "turbo-kapitalismo" (Edward Luttwak), "merkata fundamentismo" (George Soros), "kazinkapitalismo" (Susan Strange), kaj "McWorld" (Benjamin Barber).
Multaj kontraŭ-tutmondiĝaj aktivuloj alvokas por formoj de tutmonda integrado kiu plej bone havigas demokration, progreson de la homaj rajtoj, la justa komerco kaj la eltenebla disvolvigo kaj tiele sentas ke la termino "kontraŭ-tutmondiĝo" estas konfuziga.
Krisigno
La krisigno estas la marko de interpunkcio, kiun oni metas ĉe la fino de ordona ĉeffrazo, ekzemple: "Silentu!". Ĝi ankaŭ povas indiki krion, eksklamacion aŭ surprizon. Ĝi estas trovebla en multaj lingvoj, ankaŭ en Esperanto.
Kontraŭ-tutmondiga movado
Gravaj okazoj por la tutmonda disvastigo de la movado estis la Protestoj kontraŭ MOK en 1999 en Seattle.
Krisigno
Oni kredas, ke eble la marko devenas la latina vorto io, krio de ĝojo. Ĉi-tiu estis skribita kiel 'i' supren de 'o'. Ĉi-tiu marko evoluis al nia moderna simbolo.
Tipografio
Plej ofte oni ne metas spaceton antaŭ la krisigno. Tamen kelkaj landoj (ĉefe Francio) kutimas uzi (eĉ postulas ke oni uzu) spaceton antaŭ tiu signo. Sed ĝi nepre estu "nedisigebla" spaceto (por eviti ke la krisigno troviĝu komence de linio), ĝenerale kun konstanta larĝeco, kaj pli malgranda ol la ordinara spaceto.
Matematike
Laŭ matematiko, la krisigno signifas la faktorialon de nombro. Tiel, n! signifas la produton de la entjeroj de 1 al n. Ekzemple, 4! estas 1 x 2 x 3 x 4 = 24.
Komputike
Laŭ komputiko, la krisigno estas ASCII kaj Unikoda signo 33. Multaj programlingvoj uzas la krisignon por variaj signifoj. Ĉefe, ĝi signifas logikan neon: A != B signifas A ne egalas B.
Ŝako
Laŭ ŝaka notado, unu krisigno indikas bonan movon. Du krisignoj indikas bonegan movon.
São João d'Aliança
São João d'Aliança estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.257 loĝantojn en 2010.
Hiroshi Tetsuto
Hiroshi Tetsuto (鐡戸 裕史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Saga Nanyo, Sagan Tosu kaj Matsumoto Yamaga FC.
Viandindustrio
Viandindustrio estas tipo de nutrindustrio kiu okupiĝas pri produktado, procezado kaj distribuado de viando de animaloj al la konsumejoj. Tiuj ejoj estas ĉefe grandaj merkatoj de urboj. La produktado restas sub respondeco de la bestobredado/ĉasado el kio buĉado de gregoj estas la unua paŝo de la produktoĉeno de la Viandindustrio.
Karaktero
La Viandindustrio estas la nutrindustrio kiu plej grandan vendovolumon movas. Tiu tipo de nutrindustrio laboras kun la krudaĵoj de la viando devenaj el gregobuĉado por la homa konsumo de kokoj, porkoj, ŝafoj kaj bovoj ĉefe. En kelkaj okazoj ankaŭ oni parolu pri ĉevaloj kaj kameloj. La buĉejo estas la komenca elemento de la procezo de prilaborado kaj ties specifaj procezoj estas la buĉado kaj la senostigo; la laboristoj de tiu industrio, sendepende el la viandotipo, kutime estas tre specialigitaj en la dispecigo de la viandoj. Parton de la viando oni dediĉas rekte al la homa konsumo, kaj parton oni alportas al aliaj industrioj por procezado de diversaj kolbasoj, ĉu fumitaj, enladigita, bestomanĝo ktp. La viandindustrio kutime havas kiel finaj produktoj en la produktoprocezo la frostitan viandon, la viandhaketaĵo, la freŝa viando proponita laŭ diversaj tranĉomanieroj, kaj diversaj kolbasoj.
Seukendorf
Seukendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürth kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Veitsbronn, kiu krome konsistas el la samnoma najbara komunumo Veitsbronn.
Muŝairo
En pers-devenaj kulturoj kaj en Hindio Muŝairo estas publika seanco kie poetoj laŭtlegas siajn verkojn. Nuntempe muŝairoj ludas gravan rolon por la Urdua poezio.
Muŝairo sur uzbeka muniaturo
Eksteraj ligiloj
kie aŭdi surrete eltiraĵojn de muŝairoj:
50-a SAT-Kongreso 1977
La 50-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Aŭgsburgo dum somero 1977. Ĝin partoprenis 251 homoj. Post 1970 la asocio kongresis la duan fojon en la urbo, kaj en 1997 sekvis la tria, tiel ke nur en Parizo, la urbo de la centra oficejo de SAT, la asocio kongresis pli ofte. Motoro de la organiza teamo estis la engaĝita loka socialdemokrato kaj esperantisto Hermann Schmid.
Edoardo Boncinelli
Edoardo Boncinelli (Rodi, 18-an de majo 1941) estas itala fizikisto kiu tamen esploris kaj verkis kaj instruis precipe genetikon.
Biografio
Naskiĝinta de florencaj gepatroj kaj vivinta en Florenco, Edoardo Boncinelli magistriĝis pri fiziko ĉe la Universitato de Florenco per eksperimenta tezo pri kvanta elektroniko (referenato: Giuliano Toraldo di Francia).
De 1968 ĝis 1992 li praktikis laŭlonge de pli ol 20 jaroj esploran aktivecon en la kampo de la genetiko ĉe la Instituto de Genetiko kaj Biofiziko de la CNR de Napolo, antaŭe kiel stipendiulo kaj poste kiel oficiala esploristo. Dum la longa napola periodo li alternigis la esploran aktivecon kun tiu instrua ĉe la fakultato de la sciencoj kaj tiu de medicino kaj kirurgio de la Universitato de Napolo. Ĝuste en tiu esplora periodo (1985) li, kune kun Antonio Simeone, malkovris la omeotikajn genojn en la homo, nome la arkitektoj kiuj projektas la disvolvon de la organismo.
Li estis direktoro de la laboratorio de molekula biologio de la kresko ĉe la Universitata Scienca Instituto Sankta Rafaelo kaj direktoro ĉe la Centro por la studo pri la molekula kaj ĉela farmakologio de CNR de Milano. La samo okazis en aliaj esploraj centroj.
Li ne disdegnis kulti, kiel apartan ĉevaleton, la antikvan grekan literaturon el kiu tradukis kaj publikigis kolekton de poemoj el Mimnermo, Alkmano, Arkiloko kaj Sapfo): 365 lirikoj, unu por ĉiu tago de la jaro.
Penso de Boncinelli
La esplora kaj verka aktiveco de E. Boncinelli estas akompanata de preciza vidpunkto pri la rilatoj inter scienco kaj aliaj esploroj de la homaj menso kaj psiko. En la lasta super citita verko, ekzemple kiel aliloke, la aŭtoro engaĝiĝas pruvi ke la naturaj fenomenoj ne bezonas Dion por esti justigitaj aŭ eksplikitaj. Jam en la titolo Boncinelli ŝajnas kritiki la dikredantajn scienculojn kvazaŭ ili alvokus Dion por ekspliki la kompleksecon de la naturaj fenomenoj. Dikredantaj scienculoj reagas “rimarkante ke ilia scienco restas en la kampo de la scienco kaj ĝuste ne bezonas Dion! Se scienculo volas esplori pri Dio bezonas aliajn sciencojn, nome filozofio kaj teologio ktp. Eble la kritiko de Boncinelli aplikiĝas al scienculoj de la pasintaj epokoj kiam la sciencoj ankoraŭ ne precize distingis siajn objektojn. Pro ĝuste, ĝuste, eble, li kritikas Galileon
Deià
Deià estas komunumo en la insulo Majorko, en Balearoj. Ĝi apartenas al la komarko Serra de Tramuntana.
Ĝi havas areon de 15 km². 718 homoj loĝis tie en januaro 2007.
Teatro en Nordhausen
La Urba Teatrejo en Nordhausen, Germanio, Käthe-Kollwitz-strato nr 15, (germane:  Theater Nordhausen / Loh-Orchester) estas la sola enurba teatrejo en Norda Turingio. Kunlaboro fruktodona estas kun la Teatro je Rudolstadt.
Historio
En la 29.9.1917 inaŭguritis ĝi solene. Sed jam multajn jarojn antaŭe la nordhausanoj povis spekti teatraĵojn. En 1789 s-ro Pflümer instalis teatrejon privatan tie, kie estas hodiaŭ la Muzeo Flohburg. En ĝi samjare prezentitis la verko La Rabistoj de Friedrich Schiller. En 1911 la urbo transprenis la prizorgon de la Tivoli-teatrejon de Wilhelm Burghardt. Ĉar la konstruaĵo ege kaduka estis, la urbo decidis en 1912 fari novkonstruaĵon.
Priskribo
La nova domo estiĝis sur la grundo de la Tivoli-teatrejo kaj tipis por la tiutempe moda novklasikmismo kun kelkaj elementoj secesistilaj. Arkitekto estis la lokulo Nerlich, la internon faris s-ro Gustav Ricken. La enirejon formas malgranda antaŭhalo kun ses ionikaj kolonoj kaj antaŭa liberaera ŝtuparo. Ĝi estis la unusola teatrejo kiu inaŭguritis dum la Unua mondmilito en Germanio. Ĉe la bombardoj en aprilo 1945 la teatrejo ege damaĝitis, sed jam en la 15.10.1949 la surscenigado rekomenciĝis. La tiama nomo estis Bühnen der Stadt Nordhausen. En 1992 oni faris kunfandiĝon kun la Loh-orkestron en Sondershausen.
Fonto
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 1'', 2009, ISBN 978-3-7954-2249-3, p. 180
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo teatreja
Almanako Lorenz
Almanako Lorenz estas ĉiujara eldonaĵo de Spiritisma Eldona Asocio F. V. Lorenz. Ĝi aperis unuafoje en 1981. La Almanako pritraktas ĉiajn temojn, precipe, tamen ne nepre, laŭ spirita vidpunkto. Filozofio, scienco kaj religio estas inter ties plej kutimaj temoj, krom informoj kaj ĝeneralaĵoj. Ĝia strukturo konsistas en kolekto da tekstoj de pluraj aŭtoroj el la tuta mondo, krom pecoj de la verkoj de Allan Kardec, precipe de La Libro de la Spiritoj kaj La Evangelio laŭ Spiritismo.
(18107) 2000 NC5
(18107) 2000 NC5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).