cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrikto Dienvidkurzeme
Distrikto Dienvidkurzeme (Dienvidkurzemes novads, Suda-Kuronia distrikto) estas distrikto en sudokcidenta Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 en la lastaj limoj de iama distrikto Liepāja (Liepājas rajons, 1962-2009), per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 8 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Aizputes novads, Grobiņas novads, Priekules novads, Nīcas novads, Durbes novads, Pāvilostas novads, Vaiņodes novads, Rucavas novads). La centro de la distrikto situas en Grobiņa urbo. La teritorio de la distrikto koincidas kun la teritorio de eksa distrikto Liepāja (1962–2009) kiu ekzistis antaŭ la antaŭa administra-teritoria reformo. En 2021 la parlamento decidis, ke en 2029 distrikto Dienvidkurzemes kuniĝos kun la urbo Liepāja.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Kuldīga kaj distrikto Saldus, sude Litovio (distriktoj Telŝiao kaj Klaipėda), norde distrikto Ventspils, kaj okcidente Balta Maro kaj ŝtata urbo Liepāja.
Historio
Ekde la 2-a jarmilo a.K. prapatroj de la baltaj triboj vivis en la graflando, de la 1-a jarmilo a.K. - balta tribo kuronoj. Komence de la 13-a jarcento, la teritorio apartenis al la teroj de Bandava, Piemare kaj Duvzare. En la 13-a jarcento, multaj bataloj okazis en la distrikto inter la krucistoj, la kuronoj kaj la litovoj, inkluzive de la Batalo de Durbe en 1260. En 1253 la teritorio estis dividita inter la Livonia Ordeno kaj la diocezo de Kuronio. La paroĥo de Aizpute venis sub danan regon ekde 1559, sub Pollando ekde 1585, estis inkludita en la rekta administrado de la Reĝo de Pollando en Piltene Distrikto en 1617, kaj estis elaĉetita fare de duko Jakobo en 1656. Paroĥo Grobiņa 1560-1609. estis subigita al Prusio, la aliaj partoj estis inkluditaj en la establita Duklando Kuronio kaj Zemgalio en 1562 (paroĥo Grobiņa en 1650). En 1795, la Duklando estis integrigita en la Rusia Imperio.
Geografio
La okcidenta kaj nordokcidenta parto de la distrikto situas en la Marborda Malaltebenaĵo (Piejūras zemiene). La Marborda malaltebenaĵo konsistas el du niveloj, la plej malsupra el kiuj estas ebenaĵo larĝa ĉirkaŭ 10 km ĉe la marbordo kun normala alteco de ĝis 5 m super marnivelo, kovrita per laguna argilo kaj mara sablo. Norde de Liepāja estas ŝtonaj morenaj sedimentoj en tiu ĉi zono, sude estas dunoj (monteto Pāļu 36 m, duno Ķupa 32 m). La plej alta nivelo, kiu estas kutime enlanden de la malsupra nivelo, sed en la ĉirkaŭaĵo de Pāvilosta atingas la marbordon, la kutima alteco estas 12-15 m super la marnivelo. Nivelo estis kreiti de la sablaj sedimentoj de la Balta Glacia Lago. La marborda malaltebenaĵo estas dominita per pinarbaroj. Du trionoj de la distrikto estas okupataj de la Okcidenta Kuronia altebenaĵo (Rietumkurzemes augstiene; la plej alta punkto - Krievukalns, 184 m super marnivelo). Ĝia okcidenta parto milde ondulas kun profundaj rivervaloj, situantaj je 25-70 m super marnivelo. La orienta parto estas monteta kun forta erozio, 60-180 m super la marnivelo. En la nordorienta parto de la distrikto, en la baseno Tebra, ondiĝanta ebenaĵo (45-55 m super la marnivelo).
Mineraloj: dolomito (Paplaka, Kapsēde), dolĉakva kalkoŝtono (Māliņi, Kazrauši, Vecvagari, Priekule), argilo (Rolava, Apriķi, Priekule), gruzo (Gramzda, Rīva), sablo (Pērkone, Bernāti), torfo (la plej grandaj torfejoj - Ķirbas purvs, Nidas purvs, Mēķes purvs). Grundoj - podzoligitaj, gazonkarbonataj kaj marĉaj. Amaraj sulfataj mineralfontoj kaj kuracŝlimo sur la suda bordo de Lago Liepāja.
La klimato ĉe la marbordo estas forte influita de la proksimeco de la Balta Maro. La averaĝa temperaturo en januaro estas -2 °C ĉe la marbordo - -4,4 °C en la orienta parto, en julio respektive 16,5 - 20,5 °C. Precipitaĵo 600 - 700 m jare. Arbaroj kovris 40% de la teritorio en 1981, marĉoj 4%.
Gravaj riveroj: Bārta, Vārtāja, Saka (kunfluejo de Tebra kaj Durbe), Rīva. La plej grandaj lagoj - Liepājas ezers (37,1 km²), Papes ezers (12 km²), Durbes ezers (6,7 km²), Tosmares ezers (4,1 km²).
Urboj (pilsēta)
Aizputes pilsēta, Durbes pilsēta, Grobiņas pilsēta, Pāvilostas pilsēta, Priekules pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Aizputes pagasts, Bārtas pagasts, Bunkas pagasts, Cīravas pagasts, Dunalkas pagasts, Dunikas pagasts, Durbes pagasts, Embūtes pagasts, Gaviezes pagasts, Gramzdas pagasts, Grobiņas pagasts, Kalētu pagasts, Kalvenes pagasts, Kazdangas pagasts, Lažas pagasts, Medzes pagasts, Nīcas pagasts, Otaņķu pagasts, Priekules pagasts, Rucavas pagasts, Sakas pagasts, Tadaiķu pagasts, Vaiņodes pagasts, Vecpils pagasts, Vērgales pagasts, Virgas pagasts.
Gadolinia (III) klorido
Gadolinia (III) klorido aŭ triklorido de gadolinio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la gadolinia (III) hidroksido kaj klorida acido. Gadolinia (III) klorido estas senkolora aŭ blanka solidaĵo tre solvebla en akvo. Gadolinia (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al gadoliniatomo. Ĝi konsistas je 1 gadoliniatomo, 3 kloratomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Edit Kőszegi
Edit Kőszegi naskiĝis la  en Gyula.
Biografio
Edit Kőszegi akiris bibliotekistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1975, post 5 jaroj ŝi ricevis scenaristan licencon en lernejo de filma produktejo. Inter 1980–1990 ŝi estis dramaturgo kaj scenaristo en la filma produktejo, poste en malgranda filma studio. Ekde 1992 ŝi estis ankaŭ reĝisoro. Ŝi ofte kreis dokumentajn filmojn pri ciganoj. En 1994 ŝi ekhavis postenon en muzeo. Inter 2000-2003 ŝi instruis en la universitato. Ŝi ricevis premiojn inter 1998-2014. Ŝi edzo supozeble estis hu:Surányi András.
Nada Al-Nashif
Nada Al-Nashif estas jordania ŝtatoficisto kiu estis nomumita kiel Vica Alta Komisiaro de la Unuiĝintaj Nacioj por homaj rajtoj ekde januaro 2020. De 2015 ĝis 2019, ŝi servis kiel asista ĝenerala direktoro por sociaj kaj homaj sciencoj ĉe UNESKO.
Biografio
Al-Nashif akiris magistron en publika politiko de la John F. Kennedy School of Government de la Universitato Harvard kaj la bakalaŭra grado en filozofio, politiko kaj ekonomiko de la Balliol College, kolegio de la Universitato de Oksfordo.
Al-Nashif komencis sian karieron ĉe la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj pri Disvolvado (UNDP) kaj estis de 1991 ĝis 2006 regiona direktoro la Regionan Oficejon por Arabaj Ŝtatoj ĉe la Internacia Organizaĵo de Laboro (ILO ROAS)  kiu laboras por decaj laborkondiĉoj (ekz. socia dialogo, sociaj protektaj mekanismoj, labornormoj kaj laborrajtoj) en arabaj landoj.
Citaĵo
Fonto: UNESCO launches the Global Task Force for Making a Decade of Action for Indigenous Languages, Unesko, la 22-an de marto 2021.
Štědrá
Štědrá (Stiedra) estas municipo de Ĉeĥio en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary proksimume 5 km sudokcidente de Žlutice kaj 25 km sudoriente de Karlovy Vary. Vivas ĉi tie. La najbaraj municipoj estas setlejoj Pšov, Bochov, Žlutice, Toužim, Bezvěrov kaj Manětín.
Blasco de Garay
Blasco de Garay (1500–1552) estis hispana mararmea kapitano kaj inventisto.
Štědrá
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1239.
Blasco de Garay
De Garay estis kapitano en la hispana mararmeo en la reĝado de la imperiestro Karlo la 5-a. Li faris plurajn gravajn inventaĵojn, inklude de ilo por plonĝado, kaj de la padela rado kiel anstataŭo de remiloj. En la deknaŭa jarcento, hispana arkivisto asertis esti eltrovinta dokumentojn kiu montris ke Garay elprovis ŝipon mastrumitan per vaporo en 1543. Tamen, ĉi tiuj asertoj estis senkreditigita de la hispanaj aŭtoritatoj.
Inventaĵoj
Garay mem sendis al la imperiestro dokumenton kun ok inventoj inter kiuj troviĝis:
Polemiko pri padelrado
La atribuo al Blasco de Garay pri la elprovado de vapora motoro funkciigita sur boato en la haveno de Barcelono estis asertita en 1825 de Tomás González, direktoro de la reĝaj arkivoj de Simancas, al la distinginda historiisto Martín Fernández Navarrete. González deklaris ke en dosiero kiun li trovis, estas dokumentaro aprobanta teston faritan la 17an de junio 1543 de la Maramea Kapitano kaj Inĝeniero de la mararmeo de Karolo la 5-a en navigada sistemo kun neniuj veloj aŭ remiloj, enhavanta grandan kuprovazon kun bolanta akvo. Navarrete eldonis la rakonton de González en 1826.
La malfruiĝintaj asertoj faritaj en la nomo de Blasco de Garay poste estis senkreditigitaj de la hispanaj aŭtoritatoj.
La malsukceso trovi dokumentaron konfirmantan tiun leteron kondukis al polemiko inter francaj kaj hispanaj scienculoj. La afero akiris tian popularecon ke Honoré de Balzac skribis komedion, kun la temo kiel argumento, kun titolo Les Ressources de Quinola kiu premieris en Parizo la 19an de marto 1842 kaj kiu simpatiis al la hispana aserto.
San Adrián de Juarros
San Adrián de Juarros [sanadriAN deĤUAros] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 94 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 23 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas la loĝlokon Brieva de Juarros, je 8 km oriente de la municipa ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo. Estas karbokuŝejo proksime de la urbo.​
Grek-katolika preĝejo Sankta Ladislao (Onga)
La grek-katolika preĝejo Sankta Ladislao, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas sakrala konstruaĵo en urbo Onga (Hungario).
Steendijkpolder (metroo de Roterdamo)
Steendijkpolder estas metrostacio en la nederlanda urbo Maassluis, ĉe Merellaan en la okcidenta kvartalo Steendijkpolder. La estraro de la urba regiono Roterdamo decidis la konverti la fervojan linion inter Schiedam kaj Hoek van Holland en metrolinion kaj ligi ĝin al la regiona metroreto. La Hoekse Lijn estis uzata kiel metrolinio la.
Grek-katolika preĝejo Sankta Ladislao (Onga)
Historio
Ĝis 2021 la grekokatolikoj havis diservojn nur en preĝejo Nomo de Sankta Maria (Onga). Oni komencis konstrui propran kirkon en 2019. La arkitekto strebis havi en sia plano ĉiujn koncernajn postulatojn de la bizanca eklezio. La altaro venis el kapelo de seminario en Nyíregyháza.
Konstruaĵo
La konstruaĵo troviĝas sur herbejo en rando de la urbo. La fasado estas simetria, meze la enirejo plene reliefas. Malantaŭe simbola turo altiĝas, sed ankaŭ ronda fenestro estas videbla. Ankaŭ la navo havas tureton.
Steendijkpolder (metroo de Roterdamo)
La metrostacio situas inter la iamaj fervojaj stacidomoj kaj nun metrostacioj kaj  kaj situas sur  ( - ).
Bochov
Bochov (Buchau) estas urbo de Ĉeĥio en distrikto Karlovy Vary en Regiono Karlovy Vary 16 km sudoriente de Karlovy Vary. Vivas ĉi tie. Okcidente de la centro sur monteto elstaras ruino de burgo Hungerberg.
Historio
La unua skribmencio pri la urbo devenas el la jaro 1325.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Partoj de urbo
En la katastra teritorio Polom u Údrče troviĝis pereinta vilaĝo Martice.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen estas grupokanto de post la Unua mondmilito glorigante la agojn de la kamparana ribelgvidanto Florian Geyer kaj de ties roto Schwarzer Haufen je Odenwald dum la Germana Kamparana Milito de 1525. La kanton, kiun kreis anoj de naciemaj porjunulaj organizoj, flegiĝis de pluraj diversaj grupoj kaj iĝis politika batalkanto ekz. en Nazia Germanio kaj GDR.
Historio
Kiam la kantoteksto fariĝis ĉ. en 1920 oni uzis erojn de la poemo Ich bin der arme Kunrad de Heinrich von Reder (1885), kaj la melodio estas de Fritz Sotke (1919). Tekstostile oni intence imitis petojn kaj retorikon de la kamparanoj de la 16-a jarcento, kiuj estas spicitaj ekz. de antiklerikalismo.
Vere datumas el la tempo de la kamparanaj ribeloj la versduoj Als Adam grub und Eva spann, wer war da der Edelmann? kaj Wir wollen's Gott im Himmel klagen, dass wir die Pfaffen nicht dürfen totschlagen. La unua originis en Anglujo en 1381, ĉi-lasta en 1476 en Niklashausen (Werbach).
Ágata Lys
Margarita García San Segundo (Valadolido, 3a de decembro 1953 - Benalmádena, provinco Malago, 12a de novembro 2021), ​ konata per la artista nomo Ágata Lys, estis hispana aktorino.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Historio
Sume ekzistas 13 strofoj. Ŝatis kanti tiun ĉi landskneĥtaĵon kaj maldekstraj kaj dekstraj revoluciuloj; la nazioj utiligis ĝin por esprimi kontraŭecon al la Katolika Eklezio. Krome la kanto estis parto de la oficialaj aĵoj kantotoj fare de SS-anoj. Post 1956 anoj de la komunisma Nacia Popolarmeo. Intertempe troviĝas en kantolibroj versioj mallongigitaj kaj iel enhave mildigitaj.
Ágata Lys
Dum ŝi studis draman arton en Madrido, ŝi ekkarieris en televido kiel helpistino de la fama konkurso Un, dos, tres... responda otra vez (1972), de TVE, kie ŝi sukcesis pro siaj beleco kaj voĉo. Tuj ŝi estis alvokita por debuti en kino. Ŝiaj roloj estis difinitaj pro la epoko de la Hispana Transiro al la demokratio, kio rezultis en kino en la nomita "destape" (post kvardek jaroj de politik-religia cenzuro) kiu konsistis en abundo de belulinoj kiuj montris parton de sia nudeco, kio igis ŝin mito.
Post tiu mamlonga etapo, en 1978 ŝi apartiĝis de la kina etoso, al kio revenis nur porokaze ekzemple en filmoj kiel Los santos inocentes (1984), de Mario Camus, El regreso de los mosqueteros (1989), de Richard Lester, Taxi (1996) de Carlos Saura kaj Familia (1996), de Fernando León de Aranoa. Ekde la 1980-aj jaroj ŝi centriĝis en teatro; ŝi jam debutis en 1973 per Don Juan Tenorio en la rolo de Doña Inés. ​ Krome ŝi aperis en telvidaj serioj kaj en teatraĵoj por televido.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Historio
Interpretistoj de ĝi estis ankaŭ la germana furorkantisto Heino kaj mezepokaj bandoj kiel Die Streuner, Van Langen kaj Die Schnitter. Politika interpretado nuntempe videblas ĉe Commandantes (komunisme) aŭ Absurd (novnaziisme).
Teksto
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen, heia hoho,
und wollen mit Tyrannen raufen, heia hoho.
Sek-Butila propionato
sek-Butila propionato aŭ propanato de sek-butilo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la propionatoj, kies molekula formulo konsistas je 7 karbonatomoj, 14 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj. 2-Butila propionato prezentas propanatan grupon ligitan al sek-Butilan grupon. Temas pri senkolora likvaĵo kun fruktodoro nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo. Ĝi uzatas kiel gustiganto kaj en la produktado de parfumoj.
Distrikto Dobele
Distrikto Dobele (Dobeles novads) estas distrikto en okcidenta Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 en la lastaj limoj de iama distrikto Dobele (Dobeles rajons, 1949-2009), per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 3 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Dobeles novads, Auces novads, Tērvetes novads). La centro de la distrikto situas en Dobele.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
setzt auf’s Klosterdach den roten Hahn!
Distrikto Dobele
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Jelgava, sude Litovia distrikto Šiauliai, norde distrikto Tukums, kaj okcidente distrikto Saldus.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
daß wir den Pfaffen nicht dürfen totschlagen, kyrieleys.
Distrikto Dobele
Historio
La teritorio de la distrikto estas relative dense loĝata ekde la 3-a jarmilo a.K. En 10.-12. jarcento malgranda zemgala ŝtatoj ekzistis kun fortikigitaj centroj - Tērvete, Spārnene, Dobele, Silene. Batalado kun la krucistoj okazis preskaŭ dum la 13-a jarcento. Post 1279-1289, kiam Dobele kastelo estis malsukcese ĉirkaŭita de krucistoj ses fojojn, la zemgaloj fajrodetruis ĝin kaj retiriĝis al Rakte kaj Litovio. La teritorio iĝis parto de Livonio, en 1566-1795 ĝi estis parto de Duklando Kuronio kaj Zemgalio, ekde ĝi estis inkludita en la rusa Kurlanda provinco. En 1918, la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
Uns führt der Florian Geyer an, trotz Acht und Bann,
den Bundschuh führt er in der Fahn’, hat Helm und Harnisch an.
Distrikto Dobele
Geografio
Averaĝa temperaturo: -5°C en januaro, +17°C en julio. Precipitaĵo 550-600 mm jare.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
Als Adam grub und Eva spann, kyrieleys,
Distrikto Dobele
Geografio
Preskaŭ la tuta teritorio de la distrikto situas en la baseno Lielupe. Gravaj riveroj:
Grandaj lagoj: Zebrus (4,4 km²), Lielauces (3,7 km²).
Amparo Muñoz
Amparo MUÑOZ Quesada (Vélez-Málaga, provinco Malago, 21a de junio 1954 - Málago, 27a de februaro 2011) estis hispana aktorino kaj manekeno, venkintino de la belulinkonkurenco Fraŭlino Universo 1974. Laŭlonge de sia kariero, ŝi ricevis agnoskojn pro siaj aktoraj atingoj, inter ili la premio al la plej bona duaranga aktorino ​ en la Kinfestivalo de Bruselo pro Mamá cumple cien años, filmo nomumita al Oskar-premio al la plej bona neanglalingva filmo kaj venkintino de la Speciala Premio de la Ĵurio en la Donostia Kinfestivalo, same kiel de nomumo al la Ora Palmo en la Festivalo de Cannes pro la filmo Dedicatoria.
Kariero
Post la venko en la belulinkonkurenco Fraŭlino Universo 1974, ŝi suferis multajn malfacilaĵojn pro la trudaj devigoj fare de la organizado de la konkurenco, pro kio ŝi devis rezigni kaj perdi multon da mono.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
''wo war denn da der Edelmann? kyrieleys.''
Distrikto Dobele
Loĝantaro
Distrikto Dobele havas 28 517 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 17,5 loĝantoj por kvadratkilometro.
Amparo Muñoz
Kariero
Amparo ricevis sian unuan rolon el la produktoro José Luis Dibildos por la filmo Vida conyugal sana (1974) de Roberto Bodegas kaj ĉefrolulita de Ana Belén, Alfredo Mayo kaj José Sacristán. Samjare ŝi filmis en Meksiko El diablo en persona kun Valentín Trujillo kaj Eduardo de la Peña. Ŝi ricevis pli gravajn rolojn en filmoj kiel Tocata y fuga de Lolita, de Antonio Drove; Sensualidad, de Germán Lorente kun Fernando Fernán Gómez kaj Clara es el precio, de Vicente Aranda.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
Des Edelmannes Kindelein, heia hoho,
Amparo Muñoz
Kariero
En 1976 ŝi protagonistis en La otra alcoba ​ de Eloy de la Iglesia. Por tiu filmo Amparo aperis por la unua fojo nuda. La filmo ege sukcesis kun komerca sukceso: pli ol 1 400 000 spektantoj. ​ En 1981 ŝi aperis en nova filmo de Eloy de la Iglesia nome La mujer del ministro, ​ en kiu ŝi laboris koincide kun Simón Andreu.
Ŝi ricevis laŭdojn de kritiko kaj premioj pro Mamá cumple cien años, de Carlos Saura, kiun ŝi protagonistis kun Geraldine Chaplin. Postaj sukcesoj estis Dedicatoria (Jaime Chávarri, 1980); El Gran Triunfo (1981); Como México no hay dos (1980), Las siete cucas (1981), Trágala, perro (1981), Si las mujeres mandaran (o mandasen) (1982); Hablamos esta noche (Pilar Miró, 1982); El gran mogollón (1982); Todo un hombre (1983). Fine de la 1980-aj jaroj ŝi havis problemojn kun heroino, inter aliaj jurajn. Dum ok jaroj ŝi ne povis labori. En 1996 Paul Naschy alvokis ŝin kiel protagonistino de terorfilmo Licántropo: el asesino de la luna llena, per kiu ŝi denove eniris en la kina etoso. Samjare ŝi aperis en Familia de Fernando León de Aranoa, kiu estis granda sukceso; ŝi denove disponis de mono, kaj revenis al problemoj pro la drogo.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
das schicken wir in die Höll’ hinein, heia hoho.
Distrikto Dobele
Urboj (pilsēta)
Dobeles pilsēta, Auces pilsēta.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
Des Edelmannes Töchterlein, heia hoho,
Distrikto Dobele
Paroĥoj (pagasts)
Annenieku pagasts, Augstkalnes pagasts, Auru pagasts, Bēnes pagasts, Bērzes pagasts, Bikstu pagasts, Bukaišu pagasts, Dobeles pagasts, Īles pagasts, Jaunbērzes pagasts, Krimūnu pagasts, Lielauces pagasts, Naudītes pagasts, Penkules pagasts, Tērvetes pagasts, Ukru pagasts, Vecauces pagasts, Vītiņu pagasts kaj Zebrenes pagasts.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
soll heute uns’re Buhle sein, heia hoho.
Gajaloj
La Gajaloj vivas en Turkio, nome en Orienta Trakio, kaj estas sunaismaj islamanoj, siatempe venintaj de Princlando Moldavio, ĉe la Rus-Turka Milito (1806–1812). La Gajaloj kredas esti posteuloj de la Peĉenegoj kaj Kumanoj, kaj estas la islama branĉo de la Orienta Ortodoksa Kristana Gagauzoj de Gagauzio,. Popolkostumoj de la Gajaloj el Edirne, Kirklareli kaj Tekirdag.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
Nun gilt es Schloß, Abtei und Stift, heia hoho,
uns gilt nichts als die Heil’ge Schrift, heia hoho.
wir halten selber das Gericht, heia hoho.
Ein gleich’ Gesetz das wollen wir han’, heia hoho,
vom Fürsten bis zum Bauersmann, heia hoho.
Leibeigen, frönig, ohne Recht, heia hoho.
Konstrui reciprokan kompreniĝon pere de multlingvismo
Konstrui reciprokan kompreniĝon pere de multlingvismo estis kunsido de neregistaraj organizaĵoj ĉe la Unuiĝintaj Nacioj, kiu okazis virtuale la 12-an de junio de 2023. Ĝin kunvokis la Komitato de Neregistaraj Organizoj pri Lingvoj kaj la Studogrupo pri Lingvoj kaj Unuiĝintaj Nacioj kaj organizis Francis Hult kaj Humphrey Tonkin. Krom reprezentantoj de NRO-j partoprenis diplomatoj, tradukistoj, kaj sciencistoj. Tri prelegoj - fare de Tonkin, Hans Becklin, kaj Mark Fettes - okazis en Esperanto. La aliaj prelegantoj uzis la araban, anglan, francan, hispanan kaj rusan lingvojn. Realtempa interpretado okazis en Esperanto (kunordigite de UEA) kaj en ĉiuj oficialaj lingvoj de UN.
UEA prezentis la kunsidon en gazetara komuniko kiel "la plej fortikan ĝisnunan utiligon de Esperanto en kunveno de gvidantoj kaj koncernatoj de Unuiĝintaj Nacioj". Laŭ UEA la celoj de la kunsido estis konsciigi pri la graveco de multlingveco kaj lingva egaleco en internaciaj rilatoj kaj sekve la utilo de Esperanto por forigi lingvan diskriminacion, kaj akiri respekton por Esperanto en UN-rilataj organizoj.
Wir sind des Geyers schwarzer Haufen
Teksto
gar mancher über die Klinge sprang, heia hoho.
Sie schlugen uns mit Prügeln platt, heia hoho,
Geschlagen ziehen wir nach Haus, heia hoho,
uns’re Enkel fechten’s besser aus, heia hoho.
Szilárd Borbély
[silArd borbEj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Borbély Szilárd József [jOĵef] estis hungara altlerneja instruisto, redaktoro, literaturhistoriisto.
Ferenc Somló (pli aĝa)
Ferenc Somló naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Miskolc.
Szilárd Borbély
naskiĝis la en Fehérgyarmat, li mortis la  en Debrecen.
Ferenc Somló (pli aĝa)
Biografio
Ferenc Somló komencis sian aktoran karieron en 1936 province. Ekde 1949 li ricevis rolojn en Nacia Teatro (Pécs), inter 1960–1981 en Nacia Teatro (Miskolc). Li ricevis premiojn dufoje kaj li havis la titolon eterne membro de teatro en Miskolc. Lia edzino naskis 3 filojn en 1946, 1949 kaj 1953.
Szilárd Borbély
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Li akiris an diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1989. Post la diplomo li estis asistanto 3 jarojn en la universitato, inter 1992–1995 li estis aspiranto, inter 1995–1998 lektoro, fine docento ĝis sia frua morto. Ekde 1989 li partoprenis en redaktoj de revuoj kaj li ankaŭ kontribuis. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1998. Li ricevis premiojn inter 1989-2014.
Dolní Radslavice
Dolní Radslavice (Unter Ratzlawitz) estas vilaĝo de urbo Velké Meziříčí en distrikto Žďár nad Sázavou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas 3 km oriente de Velké Meziříčí. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ferenc Somló (pli juna)
Ferenc Somló [ŝomlO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Somló Ferenc estis hungara aktoro. Lia patro estis Ferenc Somló (pli aĝa), liaj fratoj estis Gábor Somló kaj István Somló (1946-2012).
Dolní Slověnice
Dolní Slověnice estas vilaĝo de Ĉeĥio. Ĝi apartenas al la teritorio de la urbo Lišov kaj sekve situas en distrikto České Budějovice kaj en la Sudbohemia regiono. La vilaĝo situas 6 kilometrojn nordoriente de la urbocentro de Lišov. Laŭ la stato de en la vilaĝo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ferenc Somló (pli juna)
Ferenc Somló naskiĝis la  en ?, li mortis la  en Miskolc.
Dolní Slověnice
Dolní Slověnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,18 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.
Ferenc Somló (pli juna)
Biografio
Ferenc Somló komencis sian aktoran karieron en malgranda scenejo en Miskolc en 1968. Li ricevis subaktoran statuson en Nacia Teatro (Miskolc) en 1970. Inter 1972-1988 li estis membro de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste li revenis al sia origina teatro en Miskolc. Baldaŭ li malsaniĝis kaj lia mallonga teatra kariero finiĝis.
Mihály Mayer (episkopo)
Mihály Mayer [mihAj mAjer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mayer Mihály estis hungara katolika pastro, episkopo.
Mihály Mayer naskiĝis la en Kisdorog.
Biografio
Mihály Mayer devenis el germana familio. Li maturiĝis en Bonyhád, poste li studis teologion inter 1959–1964 en seminario de Győr. Li pastriĝis en 1964, poste li estis pastro en Simontornya (1964–1966), Pincehely, Tamási (1967–1972), Dunaföldvár (1972-1980), poste en la sama loko estis jam preĝestro. Ekde 1985 li same estis preĝejestro en Szekszárd. En 1988 li estis vicepiskopo en Pécs, ekde la sekva jaro jam episkopo. Li rezignis pro imposta fraŭdo en 2011. Li ricevis premiojn inter 2000-2015.
Sotragero
Sotragero [sotraĤEro] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 5,490 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 289 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj atingis 300 loĝantojn.
Ĝi distas 8 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Sotragero formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en la Censo de Floridablanca de 1787. estis reĝlanda jurisdikcio kun vicurbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj ĉefe funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Petráveč
Petráveč (Petrowitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
La municipo estas dividita en du partojn, dum kio la ĉefa parto de la vilaĝo situas direkte el Velké Meziříčí al Tasov. La alia parto de la municipo kun nomo Petráveč-Domky situas direkte el Velké Meziříčí al Dolní Radslavice.
Transporto
Tra la teritorio de munbicipo kondukas aŭtostrado D1 kaj trafas al ĝi elirejo 146.
Údrč
Údrč (Udritsch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bochov en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sudoriente de Bochov. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 28 adresoj.
Údrč estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,23 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1169.
En Údrč naskiĝis ĉeĥoslovaka politikistino de germana nacieco Fanny (Franziska) Blatny, naskiĝinta Kleinová (1873–1949).
T-Butila propionato
t-Butila propionato aŭ propanato de t-butilo  estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la propionatoj, kies molekula formulo konsistas je 7 karbonatomoj, 14 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj. t-Butila propionato prezentas propanatan grupon ligitan al t-Butilan grupon. Temas pri senkolora brulema likvaĵo kun fruktodoro nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo. Ĝi uzatas kiel gustiganto kaj en la produktado de parfumoj.
San Mamés de Burgos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 5,008 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 318 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 10 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Tardajo, Villalbilla de Burgos kaj Buniel. La municipo enhavas la loĝlokon Quintanilla de las Carretas, konata ankaŭ kiel Quintanilleja [kintaniLJEĥa].
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
San Mamés de Burgos formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833. Estis jurisdikcio de abatlando, apartenanta al la Hospitalo de la Reĝo de Burgoso, kiu nomumis vicurbestron.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj de Sankta Mamés kaj de Sankta Mikaelo, en Quintanilla de las Carretas.
Saldaña de Burgos
Saldaña de Burgos [salDAnja deBuRgos] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
En la municipa teritorio kunfluas la rivero Modúbar kun ĝia alfluanto Ausín. La municipa teritorio kimas kun la municipoj Modúbar de la Emparedada, Sarracín, Cardeñadijo, Villagonzalo Pedernales kaj Villariezo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Plej frua mencio estas de 6a de julio 1057, sed estas atestoj de pli frua ekzisto pro mencioj de Saldañuela, evidente fondita el Saldaña. En la 13-a jarcento ĝi dependis de la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo.
En la 17-a jarcento iu Isabel Osorio havis en la kortego ian rilaton kun la estonta reĝo Filipo la 2-a kaj revenis al Burgoso kun povego. Ĝi establis sidejon de senjorlando en la palaco de Saldañuela, kaj ekde tiam ĝis la 18-a jarcento okazis plendoj kaj prodesoj inter ŝi kaj la monaĥoj de Kardenjo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj, servoj kaj funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, trinkujo, muelejo kaj ĉefe la palaco de Saldañuela.
Domodossola (stacidomo)
Domodossola estas fervoja stacidomo en Domodossola, Italio.
Torbešoj
La Torbešoj (Makedone: Торбеши, Torbeshi; en Nord-Makedonio) ankaŭ konata kiel Македонци-муслимани, Makedonci-muslimani, islamaj makedonanoj) estas religia islama minoritato. Ili parolas sudslavan lingvon.
Maŭro de Pécs
Maŭro de Pécs estis hungarlandana benediktana monaĥo, abato, episkopo, beatulo, sanktulo. Lia nacieco ne estas konata.
Maŭro de Pécs naskiĝis ĉirkaŭ 1000 en Hungara reĝlando, li mortis ĉirkaŭ 1070 en Hungara reĝlando.
Biografio
Li tre frue estis edukita en benediktana ĉefabatejo de Győrszentmárton, fine li estis monaĥo kaj prenis la nomon Maŭro. Ĉirkaŭ en sia aĝo 30 li estis levita abato, en 1036 episkopo de Pécs. Li travivis la paganan ribelon en 1046 kaj li partoprenis en kronado de Andreo la 1-a (Hungario). Lia subskribo estas legebla en la unua latinlingva restinta dokumento. En 1063 li gvidis la ceremonion pri entombigo de Béla la 1-a (Hungario) en Szekszárd, en la sekva jaro li kronadis Salomonon. Tiutempe li verkis latine historiojn pri Sankta Benedikto de Skalka kaj Sankta Andreo Svorad.
Lia prestiĝo
Pluraj sakralaj dokumentoj el la 15-a jarcento mencias lin sanktulo, tial Pio la 9-a aprobis lin sanktulo en 1848, Pio la 11-a deklaris lin patrono de Pécs en 1925.
Strašice (distrikto Strakonice)
Strašice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365. Strašice apartenas en historian regionon Praĥenio kaj Podlesí. Vilaĝo Škůdra estas menciata jam en la jaro 1045, kiam estis fare de princo Břetislav la 1-a dediĉita al Monaĥejo Břevnov.
Situo
Strašice situas proksime de kontakto de du regionoj (Sudbohemia kaj Pilzena) kaj tri distriktoj (Strakonice, Prachatice kaj Klatovy). La plej alta punkto de la municipo kaj ambaŭ ties partoj estas monto Bloudím (685 m). En la proksima ĉirkaŭasĵo krom aliaj elstaras montoj Altán (845 m) kaj Kůstrý (837 m), proksimume 3,5 km sudokcidente de Strašice.
Partoj de municipo
Sur teritorio de la municipo troviĝas muelejoj Smítka (Smitka), Prachař kaj Rejškův mlýn.
Harold Davies, Lordo Davies of Leek
Harold Davies, Lordo Davies of Leek, (n. la 31-an de julio 1904 – m. la 28-an de oktobro 1985) estis brita politikisto de la Brita Laborista Partio (Labour Party) kaj unua prezidanto de la Esperanta Parlamenta Grupo en la brita parlamento , grupo de 40 membroj kiuj aŭ parolis aŭ subtenis Esperanton.
Li estis elektita kiel parlamentano (MP) por Leek en Staffordshire en la ĝenerala balotado (1945) kaj tenis la seĝon ĝis lia malvenko ĉe la ĝenerala balotado en 1970 de la Konservativa kandidato David Knox.
Li estis parlamenta sekretario ĉe la Ministerio de Emeritiĝoj de 1964 ĝis 1966 kaj tiam parlamenta sekretario ĉe la Ministro de Socia Sekureco ĝis 1967. Poste, li fariĝis parlamenta privata sekretario de la ĉefministro Harold Wilson inter 1967 kaj 1970. Ambaŭ estis esperantistoj.
Kiam en la Commons, Davies gvidis la 40-anan grupon de membroj kiuj parolis Esperanton.
Villeurbanne (stacidomo)
Villeurbanne estas eksa franca stacidomo sur linio - Montalieu-Vercieu, situanta en  Villeurbanne en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Part-Dieu - Montalieu-Vercieu.
Ĝi nun utilas kiel tram-haltejo Gare de Villeurbanne sur linio T3 de Tramtransporto en Liono.
Leopoldine Blahetka
Anna Maria Leopoldine BLAHEKTA (la 16-an de novembro 1809 – la 17-an de januaro 1885) estis aŭstra pianisto kaj komponisto.
Stožice
Stožice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Strakonice proksimume 3 km sudokcidente de urbo Vodňany. Vivas ĉi tie.
Leopoldine Blahetka
Vivo
Ŝi naskiĝis en Malsupra Aŭstrio, filino de Barbara Traeg kaj Joseph Blahetka. Ŝia patro estis instruisto pri historio kaj matematiko kaj ŝia patrino, instruistino kaj interpretisto de fisharmoniko (phyharmonica). Ŝia patrinflanka avo estis la viena komponisto Andreas Traeg.
La unuajn muziklecionojn donis al Leopoldine ŝia patrino. Ludwig van Beethoven, kiu estis amiko de ŝia patro, aŭdis Leopoldine ludi pianon kiam ŝi estis kvin jaraĝa. Li rekonis ŝian talenton, kaj donis lecionojn al ŝi kaj rekomendis al la gepatroj, ke Joseph Czerny daŭre instruu ŝin por disvolvi ŝian kapablon. Ankaŭ la instruistino kaj komponistino Catherina Cibbini-Kozeluch (V. en M. 123), gvidis la evoluon de la naturdono de Leopoldine.
Ŝi estis nur ok jara, kiam ŝi unuafoje koncertis publike en Vieno (1818); ŝi vekis la miron de ĉiuj prezentante la Piankoncerton en Si bemola maĵoro de Beethoven. Ŝia frumatura kapablo estis priskribita de la viena gazetaro kiel "mirinfano".
Al la piana talento de Leopoldine, la juna virtuozo Hieronymus Payer aldonis per siaj lecionoj guston, delikatecon kaj esprimon.
En la aĝo de 11 ŝi kreis siajn unuajn verkojn, kiujn ŝi ankaŭ prezentis regule ĉe siaj koncertoj.
Leopoldine Blahetka tre impresis Robert Schumann, kiam li aŭdis ŝin en Germanio. Ne nur ŝia ludmaniero, sed eĉ pli ŝiaj komponaĵoj gajnis lian rekonon: "vere virineca, delikata, saĝa kaj rafinita", li esprimis. Por Clara Schumann ŝi estis konkuranto komence de sia kariero.
Post siaj unuaj komponaĵoj de piana muziko, ŝi sekvis la modon de la Biedermeier-periodo kaj komponis la unuaktan romantikan operon “La rabistoj kaj la kantisto” (Die Räuber und der Sänger) kiu premieris kun aplaŭdoj en 1830 ĉe la Teatro de la Kortego en Vieno.
Ŝi komponis pli ol 70 verkojn: orkestrajn pecojn, ĉambran muzikon por piano kaj voĉo, kaj sanktajn verkojn. Ŝia “Koncertpeco” (Konzertstück) por piano kaj orkestro op. 25 iĝis ŝia plej konata komponaĵo. Plej multaj el ŝiaj verkoj estis publikigitaj dum ŝia vivodaŭro.
La 24 jaraĝa Leopoldine Blahetka devis translokiĝi kun siaj gepatroj al Boulogne-sur-Mer serĉante pli bonan klimaton pro sia astmo. Malmulto estas konata pri ŝia vivo en Francio. Nur oni scias ke ŝi daŭre koncertis kaj dediĉis sin al instruado de piano, kaj al komponado. Krom siaj sukcesaj koncertoj en Boulogne-sur-Mer, Leopoldine ankaŭ koncertis en Londono kaj Parizo sed en maloftaj okazaĵoj. La koncertoj de Leopoldine Blahetka estis konsiderataj la artaj pintoj de Boulogne-sur-Mer kie ŝi gajnis grandan reputacion.
Verkaĵoj
Elektita verkaĵoj inkluzivas:
Preĝejo Sankta Petro (Dachwig)
Historio
Post ordonita endkonduko de Reformacio en la 1524 jaro la Sebastiano-kirko iĝis Petra kaj jam jaron poste la unua protestantisma pastoro Johann Spinler ekdeĵoris. En 1794 la surloka orgenfaristo Johann Michael Hesse kreis instrumenton por ĝi. Pro kadukegoj la mezepoka ejo estis malkonstruita en 1862.
En novembro 1863 konsekriĝis ĝia posteula ejo kaj la Hesse-orgeno reinstaliĝis. Ĉirkau la 1900-a jaro la interno ricevis novan farbadon kaj post la Unua mondmilito senvualiĝis granda monumento por la falintaj soldatoj en la kirka korto. En 1943 la granda sonorilo devis fandiĝi por armilproduktado. En 1963 nova, pli modera farbado ekbeligis la internon kie oni estis foriginta la ambonan altaron. Restaŭrado de la orgeno estis en 2004, de la antaŭkirka placo en 2009. Farbado interna nova fariĝis en 2014/15 kaj 2017 la ĥorejo estis farbe rearanĝita laŭ la ideoj de la komenco de la 20-a jarcento.
Arkitekturo
Temas pri verko de historiismoĥĥ kun kirkoturo ueste kaj apsido kun kvinangula finiĝo eoste. Ĉeestas ankaŭ trajtoj de iam moderna, rondarka stilo laŭ modeloj de [[bizanca Imperio|malfrubizancaj kaj romanikaj kirkoj en Supra Italujo. Tipas la apenaŭ oblikva trabtegemento permesanta interne malferman spekton de la ligna tegmentaro.
Estas granda galerio je tri flankoj kies apogiloj staras seninterrompite ĝis supre. Kontraŭdirekte ili estas unuigitaj kun la eksteraj vandoj per diversaj lignaj elementoj. Uestflanke estas dua galerio sur kiu trovis sian finan lokon la fama kaj belsona Hesse-orgeno.
Sarracín
Sarracín [saraZIN] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 257 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 11 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la bordo de la rivero de los Ausines, alfluanto de la rivero Arlanzón. La municipa teritorio limas kun Villariezo, Saldaña de Burgos, Modúbar de la Emparedada, Arcos de la Llana, Cogollos kaj Revillarruz.
Historio
La loko estis ligita al la familio Sarrazino,​ kies nomo aperas por la unua fojo la 23an de januaro 963 en Becerro de Cardeña. La episkopo don Sarrazino kaj diakono nomita ankaŭ Sarrazino, subskribas dokumenton en kiu la abato don Mancio donas al la monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo malgrandan familian monaĥejon nome de Sankta Maria, ĉe la rivero Cavia, en loko nomita "villa de Sarrazino": "...in flumine Kabia, locum que vocitant Villa de Sarrazino".
Sarracín formis parton de la Jurisdicción de Saldañuela, en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833. Estis jurisdikcio de senjorlando kaj la Markizo de Lazán nomumis vicurbestron.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Petro, la ermitejo de Kristo, la Turo de Salamanka, de la 15-a jarcento, konata kiel kolombejo, la nomita romia ponto super la rivero Ausín, kaj la Palaco de Saldañuela.
Estas ventogeneratoroj.
46-a SAT-Kongreso 1973
La 46-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Toronto dum aŭgusto 1973. Ĝin partoprenis 208 homoj el nekonata nombro da landoj. Tiu estis la unuan ekstereŭropan kongreson de SAT. Eduardo Vivancos organizis ĝin.
Valle de las Navas
Valle de las Navas [BAlje delasNAbas] estas municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Valle de las Navas estas etimologie komprenebla kiel Valo de la Altebenaĵoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 111,83 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 530 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj (fakte 100 el la 1980-aj jaroj), kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 21 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estis formita en 1970 per la kunigo de la loĝlokoj Rioseras (municipa ĉefurbo), Tobes y Rahedo, Melgosa, Robredo-Temiño (en la foto de la tabelo), Riocerezo, Temiño kaj Celada de la Torre.
La areo estas natura limo inter la basenoj de Douro kaj Ebro, kaj havas montaron kun altaĵoj proksimaj al 1050 m. La montaro dividas la municipan teritorion kaj elstaras pro granda biodiverseco: kverkoj, kapreoloj, aproj, gipoj, agloj... La pejzaĝo varias el la zonoj de kultivo de cerealoj sude, ĝis la bela kaj pitoreskaj dezerta pejzaĝo ĉe Tobes y Rahedo kaj Melgosa.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe ankaŭ sunfloroj, En Tobes estas ŝtonminejo.
Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de Robredo-Temiño, la ruinoj de San Saturnino de Rioseras kaj la preĝejo de Sankta Mikaelo de Tobes y Rahedo.
Estas ventogeneratoroj.
Nikolaj Rubinstein
Nikolaj RUBINSTEIN aŭ Nikolaj Rubinŝtejn - Николай Григорьевич Рубинштейн, scienca latinliterigo Nikolaj Grigor'evič Rubinštejn, sed la familia nomo origine estas jida kaj germana kaj tial en tiuj lingvoj latinalfabete skribatas Rubinstein, prononco, "rubeno", hebree ניקולאי רובינשטיין - estis fama juddevena rusa komponisto. Li naskiĝis la 2-an de junio 1835 en Moskvo, Rusia Imperio, kaj mortis en aĝo de nur 45 jaroj la 11-an de marto 1881 en Parizo. La komponisto Anton Rubinstein estis lia frato. Interalie, Nikolaj Rubinstein estis profesoro de la posta komponisto Sergej Tanejev. Li en 1866 estis la fondinto kaj unua direktoro de la Moskva konservatorio, poste nomata Moskva Ĉajkovskij Konservatorio.
Avantium
Avantium N.V. estas nederlanda firmao kiu disvolvas kaj komercas venontgeneraciajn biobazitajn plastojn kaj kemiaĵojn bazitajn sur unikaj teknologiaj kapabloj en progresinta kataliza esplorado kaj evoluo.
Tardajos
Tardajos [tarDAĥos] estas loĝloko kaj municipo en la okcidenta centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Avantium
La firmao estis fondita en 2000 kun ĉefsidejo en Amsterdamo, Nederlando, kiel kromprodukto de Shell. Hodiaŭ, Avantium konsistas el tri komercsekcioj - Katalizo, Renovigeblaj Kemioj kaj Renovigeblaj Polimeroj (antaŭe Synvina). En marto 2017, la firmao faris sian borsan debuton sur la Amsterdama borso.
Tardajos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 800 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ferenc Botka
Ferenc Botka, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Botka Ferenc estis hungara bibliografo, literaturhistoriisto, instruisto, altlerneja instruisto, muzeestro.
naskiĝis la en Subotica (Jugoslavio, nuntempe en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Tardajos
Geografio
Ĝi distas 12 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la fino de la valo de la rivero Úrbel kaj komenco de la valo formita de la kunfluejo de la riveroj Arlanzón kaj Úrbel. Limas kun la municipoj Las Quintanillas, Villalbilla de Burgos, San Mamés, Quintanilla de las Carretas, Frandovínez kaj Rabé de las Calzadas.
Avantium
Priskribo
En 2011, la unua manifestaciofabriko de YXY Teknologio estis malfermita en Geleen (Suda Nederlando). La teknologio ebligas konverti vegetalajn karbonhidratojn en furanon, konstrubriketon por fari biobazitajn kemiaĵojn, materialojn kaj brulaĵojn. En januaro 2019, Avantium akiris plenan proprieton de Synvina kaj ĝia YXY plant-al-plastteknologio kaj en junio la komercsekcio estis alinomita kiel Renovigeblaj Polimeroj.
Ferenc Botka
Biografio
apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li maturiĝis en gimnazio en Kiskunfélegyháza en 1947, poste li studis 2 jarojn en Scienca Universitato Péter Pázmány, pli poste li akiris pedagogian diplomon en ties instituto en 1953. Li instruis aŭ li estis lernejestro inter 1952–1970, poste li laboris en literatura muzeo, inter 1982-1993 li estis muzeestro. Intertempe li estis aspiranto inter 1964–1968 en Moskva Ŝtata Universitato kun kandidatiĝo en 1969, li doktoriĝis en 1992. Li pensiuliĝis en 1993, tamen li ekinstruis en Hungara Belarta Universitato, kie li estis katedrestro inter 1994–1998. Lia literatura ĉeftemo estis Tibor Déry.
Tardajos
Historio
Estas restaĵoj de keltoj kaj de romianoj (arkeologia kuŝejo Deobrigula kaj vilao kaj romiaj ŝoseoj).
Ferenc Botka
Biografio
Li edziĝis trifoje, la unuaj du edzinoj naskis po 2 filojn. Li ricevis premiojn inter 1973-2004.