cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kukeč
Historio
Dum la mezepoko la loknomo estis germane "Kuchetzvelg", hungare Kicevölgye, slave Kicsacdolja, poste dum la Habsburgoj Kükecs. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝeto apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Drachhausen
Drachhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ryoga Ishio
Ryoga Ishio (石尾 崚雅, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Cerezo Osaka.
NGC 7497
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Johann Nepomuk Beck
Johann Nepomuk Beck [bek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beck János Nepomuk estis hungaria (praktike germana) operkantisto, (baritono). Johann Nepomuk Beck naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Johann Nepomuk Beck devenis el juda familio. Li studis juron, samtempe kantoteknikon. Li debutis en 1846 en Germana Teatro (Pest). En la sekva jaro li apartenis al Hofoper kaj li prenis pliajn kantolecionojn. Inter 1848–1853 li kantis en Hamburgo, Wiesbaden, Bremeno, Kolonjo, Duseldorfo, Majenco, Würzburg, Wiesbaden kaj Frankfurto ĉe Majno, fine li revenis al Vieno. Li kantis 3 jardekojn en la Hofoper, dum li estis gastkantisto de Nacia Teatro (Pest) en 1857 kaj 1862. Lia lasta operprezento okazis en 1885. En la malfruaj 1880-aj jaroj Beck komencis montri signojn de mensa malstabileco kaj estis metita en frenezulejon en Inzersdorf. Baldaŭ lia filo flegis lin, sed la filo mortis pli frue en 1903. Nepomuk Beck ricevis la titolon "imperiestra kaj reĝa ĉambela kantisto" en 1862.
Junas kaj pli Junas
Junas kaj pli Junas estas Esperanta muzikgrupo fondita en 2001. La grupo ludas ritmajn, dancigajn melodiojn. La muziko plejparte konsistas el popolaj melodioj de diversaj landoj. Membroj de la grupo estas Jonas Dalmose kaj lia frato Mathias Dalmose.
Tivadar Nemeslaki
Tivadar Nemeslaki [nemeŝlaki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemeslaki Tivadar estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
Biografio
Tivadar Nemeslaki frekventis bazlernejon, poste metilernejon, post jaroj ekonomian mezlernejon. Li eklaboris en 1942, en la sekva jaro li aliĝis al la sindikato, en 1944 al la subteraj komunistoj. Post la 2-a mondmilito komence li ricevis sindikatajn postenojn, sed inter 1953 kaj 1962 jam partiajn postenojn. En la 1950-aj jaroj li frekventis partian altlernejon. Li estis parlamenta deputito inter 1963 kaj 1978, sed tiutempe li havis ankaŭ signifajn partiajn kaj sindikatajn postenojn. Ekde 1975 ĝismorte li estis ministro pri metalurgio kaj maŝinindustrio.
Belleville-sur-Mer
Belleville-sur-Mer estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bellevillais.
Ĝi nun formas parton de Petit-Caux.
Trofim Lisenko
Trofim Denisoviĉ LISENKO (Трофим Денисович Лысенко; naskiĝis la en Karlivka, Ukrainio; mortis je  en Kievo) estis ukraina biologo en la Sovetunio, kiu tre forte kaj damaĝe influis la biologiajn, genetikajn esplorojn en la 1950-aj jaroj.
Verkaĵo de Lisenko
Lisenko estis la gvidanta biologo de Sovetunio dum regado de Stalin. Li reprezentis la – libere post Lamarck – vidpunkton, ke la akiritaj proprecoj povas herediĝi kaj neglektis la ekziston de la genoj kiel nesocialismajn kaj tiel falsajn. Liajn teoriojn elprovis li sur grandaj agraj agrikulturajn projektoj. Tiel semis li tritikon inter nekonvenaj klimataj kondiĉoj kaj trovis sekvajare sekalojn sur la agro. Fakte, la grajnoj venis el la najbaraj sekalaj agroj. Lisenko akceptis tion kiel rezultojn, apogantajn sian teorion. Oni nomas lian teorion lisenkoismo.
Gravaj tezoj de Lisenko, ekz. kiuj estis prezentitaj en sia ĉefreferaĵo sur kunveno de Akademio de Agrikulturaj Sciencistoj de Sovetunio, en aŭgusto de 1948 en Moskvo:
Pro la bonaj rilatoj al la soveta sekretservo NKVD sukcesis li mort-silentigi la kritikantojn. Precipe post prezidentiĝo ĉe Akademio pri Agrikulturaj Sciencoj de la Sovetunio en jaro 1938. Li estis tiel respondeca pri la morto de la grava biologo kaj fondinto de la akademio, Nikolaj Vavilov, en 1943.
Ankaŭ liaj mis-eksperimentoj plifortigis la malsaton en la Sovetunio.
Biografio
Lisenko venis el kamparana familio de Karlivka en Ukrainio. En 1925 li diplomiĝis en agrikultura Instuto de Universitato Kievo kiel agronomo.
En 1929 venis li al la tutunia instituto pri Genetiko kaj Semkultivado en Odeso, kiun li gvidis de 1934 ĝis 1939. Ekde 1940 gvidis li la Instituton pri Genetiko ĉe Akademio de la Sciencoj de Sovetunio. Kiel fidela partiano, li promesis kultivi riĉ-rikoltajn plantojn kaj solvi la problemon de la malsato. En 1936 ricevis Lisenko la Lenin-premion de Stalin, kaj poste eĉ ankoraŭ sesfoje. Ĝis morto de Stalin en 1953 lia grava influo en la partio kaj scienco estis seninterrompa.
Jam en marto 1953 kritikis lin Nikita Ĥruŝĉov. En aprilo de 1956 li estis forigita el la prezidenta posteno de la Lenin-Akademio pri agrikultura esplorado. Lin sekvis P.P. Lobanov, sed li restis scienca konsilisto de Ĥruŝĉov.
En 1962 oni publikigis liajn sciencajn erarojn kaj falsaĵojn (kritikis lin Jakov Seldoviĉ, Vitalij Ginzburg kaj Pjotr Kapica). Lisenko devis malaperi el la publika, scienca vivo.
8488 d'Argens
8488 d'Argens aŭ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkisto kaj liberpensulo Jean-Baptiste Boyer, Markizo d'Argens (1703–1771), kiu pasis 25 jaroj en la kortego de Frederiko la 2-a. Tie li verkis sian Correspondence philosophique en 18 volumoj, kiu helpis disvastigi la ideojn de la Klerismo.
Jacques Nicolas Billaud-Varenne
Jacques Nicolas Billaud-Varenne, (naskiĝis en La Rochelle, Francio, mortis  en Portoprinco, Haitio) estis franca revoluciulo.
Shota Fujio
Shota Fujio (藤尾 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Cerezo Osaka.
Jacques Nicolas Billaud-Varenne
Li estis grava preleganto de la Klubo de la Jakobenoj kaj deputito de Parizo en la Konvencio. Estis lia ideo datigi okazaĵojn kaj publikajn aktojn ekde la unua jaro de la Unua Respubliko de Francio (la ) malprofite al la Gregoria kalendaro. Li apartenis al Komitato por publika savado ekde septembro 1793 atingante ke la Konvencio voĉdonu kaj aprobu la principojn de la revolucia registaro. Li estis proksima al la Senkulotuloj kaj al Robespiero en sia alfronto kontraŭ Hébert kaj Danton, li estis, tamen, unu el la konspirantoj en la puĉo kontraŭ Robespiero. En 1795 li estis deportita al Gujano kun akuzo de terorismo; Napoleono amnestiis lin, sed li rifuzis reveni al Francio kaj instalis sin en Haitio en 1816. Fine, li mortis en Portoprinco en 1819.
Vanua Lava
Vanua Lava estas insulo de norda Vanuatuo. Kun surfaco je, ĝi estas la plej granda de la Banks-insularo. En 2009 ĝi havis 2,597 loĝantojn. En Vanua Lava troviĝas la vilaĝo Sola, ĉefurbo de la provinco Torba.
La loĝantoj parolas kvar proprajn lingvojn, el kiuj du estas en danĝero.
Oryzias latipes
Oryzias latipes aŭ japana rizfiŝo (japane: Medaka) estas la plej malgranda nesalakva fiŝo en Japanio. Similaj specioj troviĝas en Orienta kaj Sudorienta Azio.
Ilkley
Ilkley estas banurbo en Okcidenta Jorkŝiro (angle West Yorkshire, regiono en norda Anglio). Ĝi troviĝas 12 mejlojn (19 kilometrojn) norde de la urbego, Bradford. La urbo havas loĝantaron de 13,828 (laŭ la popolnombrado de 2001 ).
Oryzias latipes
Ĝi iam estis treege populara fiŝeto en japanaj riveretoj, rizkampoj ktp. Sed ĝi enlistiĝis kiel minacata specio (VU) en la Ruĝa Listo publikigita en 1992 de Buroo pri Medioj (nun Ministro pri Medioj) de Japanio.
Japana nomo Medaka (メダカ, 目高 = okulo-alto) devenas de ĝiaj grandaj okuloj supren eliĝintaj. Ĝia scienca nomo "Oryzias latipes" signifas "vast-pieda(naĝila) fiŝo ĉirkaŭ rizoj)".
Ilkley
Pro la banurba heredaĵo de Ilkley kaj la proksima belega kamparo, turismo ludas tre gravan rolon por la urbo. La centro de Ilkley karakteriziĝas per la arkitekturo de la epoko de la reĝino Viktoria, larĝaj stratoj kaj multaj floroj. Ilkley estas ankaŭ tre konata en Anglio pro la Ilkley Moor (erikejo-monteto), kiu estas la temo de la popola kanto "On Ilka Moor Baht 'at" (Sur la erikejo-monteto de Ilkley sen ĉapelo). La vortoj de la kanto estas en la loka dialekto.
Listo de preĝejoj en Budapeŝto laŭ distriktoj
Vi vidos similan liston pri preĝejoj en Budapeŝto laŭ religioj: Listo de preĝejoj en Budapeŝto!
Jen listo de la pli gravaj preĝejoj en Budapeŝto laŭ distriktoj:
Fontoj
Tiu ĉi listo enhavas tiujn preĝejojn, pri kiuj redaktiĝis artikoloj en Vikipedio.
Cuthwine
Cuthwine (n. ĉ. 565, m. post 645) estis princo de Wessex, Anglio.
Patro
Verŝajne li estis filo de Ceawlin, kiu regis Wessex de 560 al ĉirkaŭ 591.
Vivo
En 577 Ceawlin kaj Cuthwine mortigis tri keltajn reĝojn, Coinmail, Condidan kaj Farinmail, dum batalo ĉe Dyrham, Gloucestershire kaj kaptis Gloucester, Cirencester kaj Bath. Per tiu venko Ceawlin apartigis la keltojn de Kimrio de tiuj de Dumnonia.
Ĉirkaŭ 581 Ceawlin detroniĝis kaj Ceol gajnis la tronon de Wessex. Ŝajne dum ties regado, kaj la sekva regado de lia frato Ceolwulf, Cuthwine posedis parton de Wessex. Eblas ke en 605 Ceowulf devis eniri akordon per kiu li agnoskis Cuthwine kiel reganto de parto de la regno.
Cuthwine restis potenculo dum la resto de sia vivo. En 645 Penda venkis kaj forpelis Cenwalh, tiam reĝon de Wessex: Cuthwine kaj siaj filoj ĉeestis la pacdiskutojn.
Filoj
Cuthwine havis almenaŭ tri filojn:
Listo de botanikistoj laŭ mallongigoj (H)
H
–* H.D.Wilson – Hugh Wilson (* 1945)
Sebastiano de Milano
Sankta Sebastiano (naskiĝis 256 en Narbono, Francio, mortis en 286) estis martiro kristana, mortigita dum la persekutado de la imperiestro Diokleciano.
Laŭ aprokrifa verko atribuita al Sankta Ambrozio de Milano, Sebastiano estis soldato kiu eniris romian armeon ĉirkaŭ 283. Diokleciano, ne sciante ke li estis kristano, nomis lin kapitano de sia gvardio persona, la Pretora gvardio. Ĉirkaŭ 286, lia milda konduto kontraŭ arestitaj kristanoj igis lin kondamnita de perfido, kaj la imperiestro ordonis lian ekzekutadon per sagoj (kiuj fariĝis lia simbolo de sanktulo). Sed Sebastiano ne mortis, kaj oni kondukis lin denove al Diokleciano, kiu ordonis bati lin ĝis la morto.
La barbara metodo de ekzekutado de Sebastiano, igis lin ofta temo de mezepoka arto, kiam li aperis, ĝenerale, kiel junulo ligita al paliso kaj vundita de multaj sagoj.
La festotago de Sankta Sebastiano estas la 20-a de januaro en la eklezioj romkatolika kaj evangeli-luteranaj, kaj la 18a de decembro por la kristan-ortodoksa kaj grek-katolika eklezioj.
Corpo Truppe Volontarie
La Corpo Truppe Volontarie (Unuo de Trupoj de Volontuloj), konata ankaŭ laŭ ties sigloj, nome CTV, estis itala luktoforto de ĉirkaŭ 50.000 soldatoj senditaj de Italio faŝista de Benito Mussolini al Hispanio, kie ili partoprenis en la Hispana Enlanda Milito helpe al la flanko de Francisco Franco.
Antaŭaĵoj
Tuj post la komenco de la milito, Benito Mussolini decidis helpi la hispanajn naciistojn insurekciintojn. Tiam la puĉistaj fortoj plej bone preparataj situiĝis en la Hispana Maroko kaj en Kanarioj. La resto de insurekciintoj troviĝis dekomence en Pamplono, Zaragozo, Oviedo, Salamanko, Avilo, Segovio kaj Kadizo. Krome granda parto de la Ŝiparmeo kaj de la Aerarmeo restis fidela al la legitima respublika registaro. En tiu situacio, la helpo italia ludis gravan rolon, kiam oni sendis tiam aviadilojn kiuj transportis parton de la insurekciita armeo el Maroko al la duoninsulo (plejparte sukcesis pasi post kiam la Respubliko uzis la tutan ŝiparon, kies nuraj du destrojeroj estis venkitaj de la puĉismaj ŝipoj Canarias kaj Almirante Cervera en la batalo de la Kabo Espartel). Samtempw, en la havenoj portugalaj alvenis la italaj provizoj, kiuj estis transportataj poste laŭtere al Hispanio. Ankaŭ la itala Mararmeo intervenis la unuan monaton klopode tranĉi la respublikajn provizojn venuntaj tra la Mediteraneo.
Operacoj
La unuaj operacoj propre luktaj kie partoprenis laŭnome "volontuloj" italaj estis en Majorko oktobro de 1936, kaj tuje en la unuaj aerbombardado super Madrido. Estrate de Ĉefkomandanto nome Mario Roatta, decembre alvenis ĉirkaŭ 3.000 soldatoj al Kadizo kaj en februaro de 1937, kun jam 44.000 soldatoj sur hispana teritorio, la forto ricevis la oficialan nomon de Corpo Truppe Volontarie, organizataj en kvar divizioj pure italaj kaj du mikse itala-hispanaj:
La unika tute suraŭta estis Littorio. Ĉiuj posedis tankojn, blenditajn veturilojn kaj artilerion (inklude kontraŭaviadila).
Post la konkero de Malago fare de la itala truparo, Mussolini sentis neceson realigi grandan militan operacon kiu montru la kapablon de lia armeo en lukto, konvinkante la frankisman flankon por kunlabori en operaco de granda atingo en la ĝenerala atako kontraŭ Madrido. Tiu operaco estos poste konata kiel la batalo de Guadalaĥaro kaj estis katastrofo por la Corpo Truppe Volontarie, kiu ekde tiam jam ne partoprenos plu en la regado de operacoj tiomgrandaj kaj nur kiel apogo al la frankisma flanko. Post la fino de la milito, la italaj trupoj retiriĝis preskaŭ tuje.
Arkona
Kabo Arkona (Kap Arkona) estas 45-metrojn alta kabo en la insulo Rügen en Meklenburgo-Antaŭpomerio, Germanio. Ĝi formas la pinton de la duoninsulo Wittow, ĝuste kelkajn kilometrojn norde de la Nacia Parko Jasmund. La protektita areo de la kabo Arkona, kune kun la fiŝkaptita vilaĝo Vitt, apartenas al la municipo Putgarten kaj estas unu el la plej popularaj turismaj celoj en Rügen, kaj ricevas ĉirkaŭ 800,000 vizitantojn ĉiujare.
Sur la kabo estas du lumturoj, naviga turo, du militaj bunkraj kompleksoj, la Balta templofortikaĵo Jaromarsburg kaj kelkaj turismaj konstruaĵoj (restoracioj, trinkejoj kaj suveniraj vendejoj).
Pro ties geologio kaj la veteo kiu estas tie ĉi, estas oftaj marbordaj faloj, ĉefe vintre.
La kabo Arkona estas ofte referencata kiel "la plej norda pinto de Rügen", kio ne veras. Proksimume unu kilometron nordokcidente, estas punkto en la kruta bordo, konata kiel Gellort, kiu estas iom pli norda. Rekte ĉe la piedo de Gellort estas 165-tuna migra roko konata kiel Siebenschneiderstein (platgermane: Söbenschniedersteen). La kabo havigas impresigan vidon de la insulo, kaj el tero aŭ maro.
Mont-Dore
Mont-Dore, tre ofte nomita Le Mont-Dore estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mont-Doriens.
Lukovo
Lukovo (ankaŭ slovake), ukraine kaj ruse Луково, hungare Lukova estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1500. Ĝis Traktato de Trianon Lukova apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Lukovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
11715 Harperclark
11715 Harperclark estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Elizabeth Dee Pauline Harper-Clark, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri la kosma scienco. Ŝi estas lernantino ĉe la Presdale School en Ware (Hertfordshire, Unuiĝinta Reĝlando).
Úterý
Úterý estas urbo kaj somerrestadejo en Ĉeĥio, situanta en okcidenta Bohemio, proksimume 6 km de urbo Konstantinovy Lázně. Traduko de la nomo de la vilaĝo estas Mardo. Vivas ĉi tie.
Jarlung Cangpo
La Jarlung Cangpo, Jarlung Cangpo aŭ Yarlung Tsangpo, nomita ankaŭ Yarlung Zangbo (en tibeta: ཡར་ཀླུངས་གཙང་པོ་, en Wylie: yar kLungs gTsang po, en tibeta pinjino: Yarlung Zangbo) aŭ Yalu Zangbu (en simpligita ĉina: 雅鲁藏布江; en tradicia ĉina: 雅魯藏布江; en pinjino: Yǎlǔ Zàngbù Jiāng) estas la plej longa rivero de Tibeto, Ĉinio.
Úterý
La vilaĝo estiĝis ĉe komercvojo ĝis Cheb. En la 1-a duono de la 13-a jarcento Úterý estis en konekso kun minado de riĉaj trovejoj de oro kaj arĝento avancigita je urbo. Ĝi havis propran monerstampejon. En husanaj tempoj ĝi staris en flanko de kalikuloj kaj protestanta loĝantaro ĉi tie superis ĝis la 18-a jarcento. Al katolikigo kontribuis agado de proksima monaĥejo en Teplá.
Baroka paroĥa preĝejo Naskiĝo de sankta Johano Baptisto devenas el la jaro 1698 kaj ĝi staras sur loko de pli malnova romana preĝejeto. En placo estas baroka mariana kolono el la jaro 1731 kaj kelke da renesancaj kaj barokaj burĝaj domoj. Renesanca urbodomo estas el la jaro 1561. Sur monteto super la urbo staras baroka tombeja preĝejo de sankta Venceslao el duono de la 18-a jarcento, renovigita en la jaro 1893.
Jarlung Cangpo
Malsupre el Arunaĉal Pradeŝ la rivero iĝas pli mallarĝa kaj estas nomata Siang. Post atingi Asamon, la rivero estas konata kiel Bramaputro. El Asamo, la rivero eniras en Bangladeŝon ĉe Ramnabazar. El tie ĝis ĉirkaŭ antaŭ 200 jaroj ĝi fluis orienten kaj kuniĝis kun la rivero Meghna apud Bhairab Upazila. Tiu malnova kanalo estis laŭgrade sekiĝinta. Nune la ĉefa kanalo de la rivero estas nomita Jamuno, kiu fluas suden por kuniĝi al Gango, kiu en Bangladeŝo estas nomita Padma.
Úterý
Historio
Al estiĝo de la vilaĝo ligas konata mito - laŭ kiu la vilaĝon fondis germanaj ministoj (kiuj estis alvokitaj de Přemyslidoj, por ke ili instruu lokajn homojn al metioj). La mito diras, ke unu el la ministoj erarvagis en arbaroj ĉirkaŭ la hodiaŭa Úterý kaj ĉar li estis pro la erarvagado tiel laca, li ekdormis. Li sonĝis pri tio, ke li trovos grandan trovejon de oro. Kiam li vekiĝis, li ekvidis frugilegon, kiu tenis en la beko oran fingringon. La ministo observis, ke la frugilego lasos la fingringon. Sur tiu loko poste la ministo vere trovis oron. El tiu ĉi mito estas derivita ankaŭ blazono de Úterý - estas sur ĝi en ruĝa kampo bildigita paŝanta frugilego kun la ora fingringo en la beko aj super ĝi estas bildigita kornaro kun grafa kroneto.
Jarlung Cangpo
Elirinte el la Tibeta Altebenaĵo, la rivero formas la plej grandan kaj profundan kanjonon, nome la Granda Kanjono de Jarlung Cangpo.
László Ürögi
[lAslO urogi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ürögi László estas hungara kajakisto, mondĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en ankoraŭ sendependa Újpest.
Biografio
akiris trejnistan diplomon en Hungara Gimnastika Universitato en 1978, sed pli frue jam ekde 1971 li estis trejnisto.
Sporta kariero
ekde sia aĝo 13 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur la Danubo. Li estis hungara ĉampiono 13-foje individue aŭ teame inter 1960-1970. En mondĉampionumo li estis la unua en 1963 kvarope, krome en eŭropa ĉampionumo trifoje en 1961, 1963 kaj 1965. Li neniam povis esti olimpiano. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1971.
(18502) 1996 PK1
(18502) 1996 PK1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George R. Viscome elde la Observatorio Rand (Nov-Jorkio, Usono).
Ryuya Nishio
Ryuya Nishio (西尾 隆矢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Cerezo Osaka.
381
En la jaro 381 post Kristo okazis, interalie:
Malnova Bach-monumento en Lepsiko
La malnova Bach-monumento je Lepsiko staras en la parkaĵoj ĉe Dittrichring, proksime de Thomas-preĝejo kaj estas la tutmonde plej malnova monumento por Johann Sebastian Bach. Ĝi estis en la jaro 1843 donacita far komponisto Felix Mendelssohn Bartholdy, konceptita far Eduard Bendemann, Ernst Rietschel kaj Julius Hübner kaj realigita far la lepsika skulptisto Hermann Knaur. Post sia starigo ĝi estis plurfoje restaŭrita, lastfoje en la jaro 2005.
Formo
Sur du okangulaj ŝtonplatoj staras okangula sabloŝtona soklo, kiu portas kantonitan kolonon, kiu estas ĉirkaŭata per kvar pli mallarĝaj kolonoj, spiralece tornitaj en la mezparto. Sur ĉi tiuj kvin kolonoj kuŝas komuna kvadrata kapitelo, sur kiu staras la esenca monumento domece kun kvadrata areo. Ĝi estas formata el kvar romanikaj arkoj, sur kiuj troviĝas po unu triangula frontono malferma malsupren. La frontonoj kuniras kiel unu tegmento kaj portas ŝtonan kalikon, kiu kronas kaj finas la monumenton. La monumenton ĉirkaŭas okangula, fera barilo.
Krucfloro
La krucfloro estis almenaŭ dufoje elŝanĝita kaj laŭforme ŝanĝita post la starigo de la monumento. La supozeble dua krucfloro troviĝas ekde la komenco de la 1980-aj jaroj en la Bach-arĥivo je Lepsiko. Kiel videblas sur lignogravuraĵo, la unua krucfloro estis konsiderinde pli granda ol la nuna.
Kolonaro
La kolonaro konsistas el entute 16 kolonoj, je kio staras en la centro ok kaj sur ĉiu el la kvar flankoj unu glataj kolonoj. Ĉe la kvar anguloj staras po unu tornita kolono. Ĉi tiuj havas korintajn kapitelojn, tri rondajn partojn kaj unu okangulan parton.
Soklo
La soklo estas okangula kaj havas tri ŝtupojn. La plej supra parto de la soklo konsistas el metalo kaj estas ornamita je la kvar anguloj.
Historio
Inicianto de la starigo de monumento pri Bach en Lepsiko estis komence de la 1840-aj jaroj la komponisto kaj kapelmajstro de Gewandhaus, Felix Mendelssohn Bartholdy. La monumenton konceptis la dresdena pentristo Eduard Bendemann kunlabore kun siaj kolegoj Ernst Rietschel kaj Julius Hübner kaj realigis skulptisto Hermann Knaur el elba sabloŝtono; ĝi estis starigita en la jaro 1843 sur sian nunan lokon, kiu tiam situis tuj malantaŭ la Thomas-lernejo.
La 6-an de aŭgusto 1840 Mendelssohn koncertis orgene en la lepsika Thomas-preĝejo, en kiu li prezentis ses verkojn de Johann Sebastian Bach, komencante kaj finiĝante per propraj improvizaĵoj. Post ĉi tiu koncerto sekvis la prezentado de la Matthäuspassion kaj dum la tago de la senvualigo de la monumento koncerto kun reprezentativaj voĉkantaj kaj instrumentaj verkoj de Bach. La neta enspezo kontribuis grave al la financado de la monumento.
Budeč (distrikto Jindřichův Hradec)
Budeč (Butsch) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec proksimume 10,5 km oriente de Dačice. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1251.
Partoj de municipo
Municipo Budeč konsistas el du partoj, kiuj situas en la katastra teritorio Budeč.
NGC 7498
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
2946 Muchachos
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Roque de los Muchachos, (Roko de la Knaboj), kulmina punkto de la insulo La Palma kaj situejo de la Observatorio de Roque de los Muchachos.
Tutkorpa masaĝo
Tutkorpa Masaĝo, angle Full Body Massage (1995) estas televido-filmo kiu havis la ambicion klopodi esti arta filmo, reĝisorita de Nicolas Roeg kun Mimi Rogers en la ĉefrolo kiu ricevis nudan plenkorpan masaĝon parolanta pri interrilatoj kaj filozofio kun ŝia masaĝisto (Bryan Bruna).
Sinoptiko
Nina, arta negocisto, havis ŝian ĉiusemajnan masaĝan rendevuon kaj estis surprizita ke ŝia kutima masaĝisto, Douglas, sendis anstataŭanton kies nomo estas Fitch. Dum ties masaĝosesio ekestas facila interkompreniĝo inter la paro kun paroladoj pri intimeco kaj pasintaj interrilatoj.
Dum Nina restas tutnude sur la masaĝo-tablo, Fitch ankaŭ prenas la tempon klarigi diversajn masaĝoteknikojn, inkluzive tiun uzita de Hopiaj kuraculoj.
Opinio
La filmo estis komparita al la franca filmo La Belle Noiseuse en kiu ĉefrolis Emmanuelle Béart dum ŝi pasas multe de sia tempo nude kiel modelo por la artisto diskutanta interrilatojn kun li.
Kvankam en la filmo 'Full Body Massage', kiu estas portreto de sensa amo en kiu la ĉefrolantino estas ofte tutnude, la emfazo tamen kuŝas multe pli sur la malsimilaj manieroj rigardi la vivon. En iliaj paroladoj ili malkaŝas sian personan vivhistorion, pligrandigite per alternaj 'flashbacks' kiuj evidentigas iliajn kontraŭajn mondrigardojn, dum ili fariĝas fizike plejeble intimaj en ne-seksa rilato.
Eksteraj ligiloj
Tutkorpa masaĝo (Full Body Massage), 2005
Vidu ankaŭ
Masaĝo
August Kerckhoffs
August KERCKHOFFS (, Esperantigite Aŭgusto Kerkhofs; naskiĝis la en Nuth (Nederlando), mortis en 1903 en Parizo), profesoro de Supera Lernejo de Komerco, estis la ĉefa volapukisto en Francio kaj ricevis la titolon dilekel de volapukistaro. Li per bone skribitaj lernolibro kaj vortaro de Volapük multe kontribuis al ĝia disvastigo. Sed li mem multe pli substrekadis la praktikan valoron de la internacia lingvo (laŭeble uzebla por komercaj celoj) ol abstraktan riĉecon de lingvoformoj. Li klopodis, ke la lingvo estu pli simpla kaj natura, t. e. pli simila al eŭropaj etnolingvoj kaj tiusence li faris kelkajn lingvoŝanĝojn (ekzemple enkondukis analitikan fleksion kaj firman vortordon). Tio kaŭzis konflikton kun Johann Martin Schleyer, opinianta la lingvon sia propraĵo kaj rezervante nur al si mem ĝian ŝanĝeblon.
Kerckhoffs estis la unua prezidanto de la akademio de volapuko, Kadem Volapüka (1887-1891), kaj dum sia prezidanteco li postulis reformojn. Fine li proponis sian propran projekton Nuvo-Volapük.
Antaŭ lerni Volapukon, Kerckhoffs estis lingvisto, studante precipe la kriptografion, kaj verkis en 1883 "La cryptographie militaire", unu el la plej famaj verkoj pri la afero. Estas principo kun lia nomo kiu estas uzata en komputiko: "algoritmo kriptografia vere sekura devas resti tiel ankaŭ post publikiĝo".
Alta California
Alta California ("Supra Kalifornio"), origine Nueva California ("Nova Kalifornio"), kaj ankaŭ neoficiale California Septentrional ("Norda Kalifornio"), California del Norte ("Norda Kalifornio") kaj California Superior ("Supra Kalifornio"), estis provinco de Nova Hispanio. Kun Baja California, ĝi estis disigita el la pli granda regiono Las Californias en 1804. Post la Meksika Milito de Sendependeco, ĝi iĝis teritorio de Meksiko en Aprilo 1822 kaj estis renomita "Alta California" en 1824. La regiono inkludis la tuton de la nuntempaj usonaj ŝtatoj Kalifornio, Nevado kaj Utaho, kaj partoj de Arizono, Vajomingo, Koloradio kaj Nov-Meksiko.
Nek Hispanio nek Meksiko iam koloniigis la areon trans la suda kaj centra marborda areo de nuntempa Kalifornio, kaj tiele neniam ili plenumis efikan kontrolon norde de la areo de Sonoma, aŭ oriente de la Kaliforniaj Marbordaj Montaroj. Pli internaj areoj kiaj la Centra Valo kaj la dezertoj de Kalifornio restis de facto posedo de indiĝenaj popoloj ĝis poste, jam en la epoko de Meksiko, kiam oni faris interne terpermesojn, kaj speciale post 1841 kiam oni akceptis enmigrantojn el Usono por setliĝi en internaj areoj.
Alta California ĉesis ekzisti kiel administracia divido separita el Baja California en 1836, kiam la konstituciaj reformoj Siete Leyes (sep leĝoj) en Meksiko re-establis Las Californias kiel unuigita departemento, garantiante al ĝi pli da aŭtonomeco. La areoj iam enhavantaj Alta California estis rezignitaj al Usono pere de la Traktato de Guadalupe Hidalgo, kiu finigis la daŭron de la Meksik–Usona Milito en 1848. Du jarojn poste, Kalifornio aliĝis al la usona unio kiel la 31a ŝtato. Aliajr partoj de Alta California iĝis tutte aŭ parto de la postaj usonaj ŝtatoj Arizono, Nevado, Utaho, Koloradio, kaj Vajomingo.
Nagi Matsumoto
Nagi Matsumoto (松本 凪生, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Cerezo Osaka.
Kantono Dawson (Georgio)
Kantono Dawson (angle Dawson County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 15 999 loĝantojn, kaj en 2006 ĝi enhavis 20 643. La kantona ĉefurbo estas Dawsonville, Georgio.
Ceol
Li estis filo de Cutha, kiu estis filo, aŭ eble frato, de Ceawlin kiu regis Wessex de 560. En 591 aŭ 592 li ribelis kontraŭ Ceawlin, kiun li venkis kaj forpelis. Tiel li gajnis la tronon. Pri lia regado restas malmultaj informoj.
Kiam li mortis lia filo Cynegils ankoraŭ junis, kaj pro tio Ceol estis sekvata de sia frato Ceolwulf.
Forko
Forko estas manĝilo, simila al kulero, sed kiu havas kelkajn pintojn anstataŭ ujon.
Fiŝkaptilon de helena dio Pozidono (Neptuno ĉe antikvaj romianoj) eblas konsideri kiel praavon de moderna forko. Forksimilan ilon oni uzis historie ankaŭ en batalo, terkultivado, rostado kaj frizado. En Romio oni komencis uzi oran forketon por manĝado, sed barbaraj triboj ruinigis tiun kulturon por longa jarmilo.
Ree ĝi estis inventita proksimume en IX jarcento en Bizanco, de kie forko ekkonkeris mondon tra Venecio kaj tra Kijiva Rusjo, Pollando ĝi atingis tablon de reĝo Ludoviko la 14-a (Francio). Pri tio oni povas ekscii de pola libro Lyzka za cholewa a widelec ne stole (Kulero en boto sed forko sur tablo, Krakovo, 1974): Valeza reĝ’ evitis politikumadon
Sed li pasie ŝatis bovlumbaĵan pladon,
Litornojn same, post ĉasistprizorgo,
Videbla (fiziko)
En fiziko, aparte en kvantuma fiziko, sistemo estas videbla se la sistema stato povas esti difinita per iu vico de fizikaj operacioj. Ĉi tiuj operacioj povus engaĝi submeton de la sistemon al diversaj elektromagnetaj kampoj kaj eble lego de valoro for iu kalibro. En sistemoj regataj de klasika mekaniko, ĉiu eksperimente videbla valoro povas esti priskribita per reelo-valora funkcio sur aro de ĉiuj eblaj sistemaj statoj. En kvantuma fiziko, aliflanke, la rilato inter sistema stato kaj la valoro de videbla estas pli subtila, postulanta iun bazan lineara algebron por ekspliki. En la matematika formulaĵo de kvantummekaniko, statoj estas donitaj per ne-nulo vektoroj en hilberta spaco V (kie du vektoroj estas konsideritaj precizigi la saman staton, se kaj nur se, ili estas skalaraj obloj unu de la alia kaj observeblaĵoj estas donita per hermitaj operatoroj sur V. Tamen, kiel indikiĝos pli sube, ne ĉiu hermita operatoro korespondas al fizike signfa videblo. Por la okazo de sistemo de partikloj, la spaco V konsistas el funkcioj nomataj kiel ondaj funkcioj.
Forko
Li kaptis per portita el Pollando forko.
Videbla (fiziko)
En kvantummekaniko, mezuro de observeblaĵoj eksponas iu kvazaŭe misteraj fenomenoj. Ĉi tiu ofte kondukas al multaj miskomprenoj pri la naturo de kvantummekanika mem. La faktoj de la afero, tamen, estas ege pli ordinaraj. Aparte, se sistemo estas en stato priskribita per onda funkcio, la mezura procezo afektas la staton en ne-determinisma, sed statistike antaŭvidebla maniero. Aparte, post mezuro estas aplikita, la stato priskribo per sola onda funkcio povas neniiĝi, estante anstataŭigita per statistika ensemblo de ondaj funkcioj. La nemalfarebla naturo de mezuraj operacioj en kvantuma fiziko estas iam nomita la mezura problemo kaj estas priskribita matematike per kvantumaj operacioj. Per la strukturo de kvantumaj operacioj, ĉi tiu priskribo estas matematike ekvivalento al tiu ofertita de relativa stato interpretado kie la originala sistemo estas estimita kiel subsistemo de pli granda sistemo kaj la stato de la originala sistemo estas donita per la parta spuro de la stato de la pli granda sistemo.
Forko
(Elpoligis Kris Long)
Ofte oni malpermesis uzi forkon, ekz. sur ŝipoj de la Brita militŝiparo, per statutoj de kelkaj monakejoj (ilo de satano) ktp. Ĝi komence estis uzata ĉe riĉuloj kaj estis produktita el noblaj metaloj kiel ekz. oro, arĝento. Nun estas produktita el specifaj metaloj kaj ofte kun plasta, ligna, guma, porcelana, vitra, best-osta tenilo. Por etinfanoj kaj klientoj de rapidmanĝejoj oni faras ĝin el plasto.
La forko, kvankam oportuna manĝilo ne estas nepra, eĉ malpli ol tranĉilo aŭ kulero, kaj aperis pli malfrue ol tiuj. Cetere, en multaj landoj, oni uzas manĝbastonetojn aŭ direkte siajn fingrojn.
Alia signifo
Forko estas ankaŭ la loko, kie vojo, tubo, branĉo k.t.p. disiĝas al du aŭ pluraj direktoj.
Referencoj
Essbesteck
Drachselsried
Drachselsried estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Regen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio apartenas al la geografia kaj kultura regiono Bavaria Arbaro.
Tritiko
Tritiko (Triticum) estas genro de graminacoj (poacoj).
La tritiko konsistigas la plej etendan kultivon por la agro sur ĉiu kontinento. La plej gravaj tritikoeksportaj landoj estas Usono, Kanado, Aŭstralio, Argentino kaj Francio; pri la produkto unuaranga estas Ĉinio, aldonendas Rusio, kaj Ukrainio (vidu la plisubajn statistikojn). Tritiko estas homa baznutraĵo (panogreno) en multaj landoj kaj en la moderna intensa agrikulturo estas ankaŭ multe uzata en la gregobredado. La durum-tritiko (malmola tritiko) havas apartan uzadon por pastaĵoj.
Priskribo
La spiko enhavas du vicojn da spiketoj kun du ĝis kvin floroj. Unu aŭ du finaj floroj estas viraj aŭ senfruktaj. Kiel elitrigio, latera flanko de spiketo situas kontraŭ la akso de la spiko.
Historio de la hejmigo
La plej malnovaj spuroj de la tritikokultivado estas el la 7-a jarmilo a.K. en la montaraj regionoj de Okcident-Azio. De tie ĝi disvastiĝis al Eŭropo, Nordafriko, Azio, kie ĝi estis grava kultivplanto.
La Unugrajna tritiko (T. dugidum monococcum) estas la origina formo de la kultivitaj tritikoj, kies specioj ankoraŭ vivas sovaĝforme. El tiuj formiĝis per kruciĝo kun aliaj specioj (verŝajne (T. speltoides aŭ Aegilops speltoides la tetraploida Dugrajna tritiko, el kiu formiĝis poste la durumo kaj la T. turgidum polonicum.
Per plia hibridigo kun Dugrajna tritiko kaj T. tauschii (aŭ Aegilops squarrosa (Kaprotritiko)) estiĝis la moderna tetraploida tritiko, unue en la Transkaŭkazio, sur la armena altebenaĵo.
Genetiko kaj selektado
En tradiciaj agrikulturaj sistemoj, tritikaj populacioj kutime konsistas el lokrasoj, kultivataj varioj ne formale klasifikitaj, kiuj ofte konservas altan morfologian diverson. Oni ne plu kultivas lokrasojn en Eŭropo kaj Norda Ameriko, sed ili restas gravaj aliloke. La origino de formala selektado de tritiko troviĝas en la 19-a jarcento, kiam oni kreis unuliniajn variojn per selektado de semoj de unuopa planto, kies deziratajn ecojn oni rimarkis. Moderna selektado de tritiko evoluis en la komencaj jaroj de la 20-a jarcento, lige kun la evoluo de mendela genetiko. La norma metodo selekti tritikan kultivoformon estas kruci du liniojn post permana senanterigo kaj poste fekundigi la idojn per ĉies propra poleno aŭ endogamie inter si. Oni identigas selektaĵon (t.e. montras, ke ĝi havas la genojn kaŭzantajn la karakterojn de la variaĵo) dek aŭ pli generaciojn antaŭ ol prezenti ĝin kiel variaĵon aŭ kultivoformon.
La ĉefa internacia institucio por tritika selektado estas la Internacia Centro por Plibonigado de Maizo kaj Tritiko en Meksiko. La Internacia Centro por Agrikultura Esplorado en la Sekejoj estas alia internacie grava publika tritikselektejo, kvankam ĝi devis translokiĝi el Sirio dum la siria enlanda milito.
Tritiko kaj ĝiaj patogenoj estas en konstanta kunevoluo. Sporproduktaj rustofungoj de tritiko estas adaptitaj por sukcesa dissemado de sporoj, praktike por alta R0. Tial ili tendencas al evoluaj tirpunktoj kun alta R0.
Produktado
Kelkaj genoj estas gravaj por la produktokvanto de tritiko. Genoj por la naneca trajto, kiujn uzis unue japanaj selektistoj por krei mallongatigan tritikon, havis grandan efikon al la produktado de tritiko tutmonde, kaj estis gravaj faktoroj en la sukceso de la verda revolucio en Meksiko kaj Azio gvidata de Norman Borlaug. Nanigaj genoj permesas ke karbono fiksita en la planto dum fotosintezo estu alicelita al produktado de semoj. Ili ankaŭ helpas kontraŭ la problemo, ke semproduktaj tigoj estas faligitaj de la vento kaj putras sur la grundo, kio okazas pli ofte kiam intensa nitrogena sterkado faras la tritikplantojn pli altaj kaj pli falemaj. Ĝis 1997, 81% de la tritikeja areo de malriĉaj landoj jam estis semita per duonnanaj tritikoj, pro kio kaj la produktokvanto kaj la reago al nitrogenaj sterkaĵoj pliboniĝis.
Kiel ĉe multaj plantoj MADS-box influas la kreskon de la floroj, kaj pli specife, kiel ĉe aliaj kultivataj poacoj, grave influas la totalan produktitan pezon de la grenprodukta procezo. Tamen, ĝis 2021 malmulta esplorado estis farita pri MADS-box kaj pri la genetiko de tritikaj floroj kaj spikoj.
La rekorda poarea produktado de tritiko estas proksimume 17 tunoj en hektaro, atingita en Nov-Zelando en 2017.
Rezisto kontraŭ malsanoj
Sovaĝaj tritikoj, rilataj genroj, kaj aliaj cerealoj, ekzemple sekalo, estas fonto de malsanrezistaj trajtoj por selektado kaj genmodifado de kultivataj tritikoj ekde la jardeko de 1930. Iuj rezistaj genoj kontraŭ Pyrenophora tritici-repentis estas identigitaj, precipe kontraŭ rasoj 1 kaj 5, la plej problemaj en Kazaĥujo. El la sovaĝa parenco Aegilops tauschii fontas kelkaj genoj efikaj kontraŭ TTKSK/Ug99 - nome Sr33, Sr45, Sr46, kaj SrTA1662 - el kiuj Sr33 kaj SrTA1662 estis malkovritaj de Olson k. al. 2013, kaj Sr45 kaj Sr46 estas mallonge revuitaj de la samaj.
Rezisto kontraŭ Gibberella zeae estas alia grava selektocelo. Permarka selektado kun uzo de KASP estas farebla. Singh k. al. 2019 identigis genetikan markon por geno simila al porofaraj toksoj kiu donas reziston kontraŭ G. zeae.
Parazitaj fungoj
Oculimacula yallundae, Mycosphaerella graminicola, Puccinia graminis kaj Claviceps purpurea parazitas tritikon.
Produktado kaj konsumado
Dum la lastaj jardekoj ĉiam Ĉinio estis kun diferenco la plej grava potenco produktanto de tritiko pro la ampleksaj teritorioj dediĉataj al tiu kultivado kaj pro la enorma logantaro kiun ĝi devas nutri; Barato preterpasis Usonon jam en la fino de la 20a jarcento ankaŭ pro preskaŭ samaj tialoj. Dume produktiveco estas pli alta en Usono pro pli disvolvigitaj agrikulturaj teknikoj (industria agrikulturo).
En 2011, tutmonda pokapa tritikkonsumo estis de 67 kg (148 funt.), kun la plej alta pokapa konsumo de 239 kg (527 funt.) trovitaj en Azerbajĝano. En 1997, tutmonda tritikkonsumo estis 101 kg (223 funt.) pokapa, kun la plej alta konsumo 623 kg (1,373 funt.) pokapa en Danio, sed la plej granda parto de tio (81%) estis por furaĝo. Tritiko estas la primara pormanĝa bazvaro en Nordafriko kaj la Proksima Oriento, kaj kreskas en populareco en Azio. Male al rizo, tritikoproduktado estas pli ĝeneraligita tutmonde kvankam la parto de Ĉinio preskaŭ estas unu-sesono de la mondo.
"Ekzistas malgranda pliiĝo en ĉiujara kultivaĵa rendimenta komparo je la jaro 1990. La kialo de tio estas ne en evoluo de semada areo, sed la malrapida kaj sinsekva kreskado de la mezaveraĝa rendimento. Mezume 2.5 tunoj da tritiko estis produktita en unu hektaro de kultivotereno en la mondo en la unua duono de 1990-aj jaroj, aliflanke tiu valoro estis proksimume 3 tunoj en 2009. En la mondo pokape tritikproduktanta areo ade malpliiĝis inter 1990 kaj 2009 konsiderante la ŝanĝon de monda loĝantaro. Ekzistis neniu signifa ŝanĝo en tritikproduktanta areo en tiu periodo. Tamen, pro la plibonigo de mezaveraĝaj rendimentoj ekzistas iu fluktuo en ĉiu jaro pripensante la pokapan produktadon, sed ekzistas neniu konsiderinda malkresko. En 1990 pokape produktado estis 111.98 kg/pokape/jare, dum ĝi jam estis 100.62 kg/pokape/jare en 2009. La malkresko estas evidenta kaj la pokapa produktad-nivelo de la jaro 1990 ne povas esti realisma samtempe kun la kresko de monda loĝantaro malgraŭ la pliigitaj mezumaj rendimentoj. En la tuta periodo la plej malsupra pokapa produktado estis en 2006."
En la 20-a jarcento, tutmonda tritikoproduktado vastiĝis proksimume 5-oble, sed ĝis proksimume 1955 la plej granda parto de tio reflektis pliiĝojn en tritika kultivadareo, kun pli malgrandaj (proksimume 20%) pliiĝoj en kultiv-rendimentoj per area unuo. Post 1955 tamen, ekzistis spektakle dekobla pliiĝo en la indico de tritikrendimenta pliboniĝo je jaro, kaj tio iĝis la plej grava faktoro permesanta al tutmonda tritikoproduktado pliiĝi. Tiel teknologia novigado kaj scienca kultiv-administrado kun sinteza nitrogeno-sterko, irigacio kaj tritikreproduktado estis la ĉefaj ŝoforoj de tritika produktokresko en la dua duono de la jarcento. Ekzistis kelkaj signifaj malkreskoj en tritikkultivaj areoj, ekzemple en Nordameriko.
Pli bona sema stokado kaj pli bona ĝermada kapablo (kaj tial pli malgranda postulo rikolti kultivaĵon por la semado de venonta jaro) estas alia 20-a-jarcenta teknologia novigado. En Mezepoka Anglio, farmistoj ŝparis unu-kvaronon de sia tritikrikolto kiel semo por la venonta kultivaĵo, forlasante nur tri kvaronojn por diversaj elspezoj, manĝaĵo kaj furaĝforuzo. Antaŭ 1999, la tutmonda mezuma semuzo de tritiko estis proksimume nur 6% de produktaĵo.
Pluraj faktoroj nuntempe bremsas la indicon de tutmonda vastiĝo de tritikoproduktado: loĝantarkreskaj indicoj falas dum tritikaj rendimentoj daŭre altiĝas, kaj la pli bona ekonomia profiteco de aliaj kultivaĵoj kiel ekzemple sojfaboj kaj maizo, interligitaj kun investado en modernaj genetikaj teknologioj, antaŭenigis ŝanĝojn al aliaj kultivaĵoj.
Ceolwulf (Wessex)
Ceolwulf (m. 611) estis reĝo de Wessex, Anglio de 597 al sia morto.
Li altroniĝis post la morto de sia frato Ceol, ĉar ties filo Cynegils estis tiam knabo. Pri lia regado restas neniuj informoj. Verŝajne li mortis senfile, kaj li estis sekvata de Cynegils.
San Pedro del Pinatar
San Pedro del Pinatar estas hispana municipo apartenanta al Murcia Regiono kaj lokas en sudoriento de tiu. Ĝi havas etendon de 22,32 km2. Ĝiaj limoj estas ĉeaj de San Javier, Murcio kaj provinco Alakanto. La municipo estas ankaŭ ĉea de Mediteraneo (maro). En la jaro 2019 dudek kvin mil kvarcent sepdek de siaj personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de la San Pedro del Pinatar.
Estas deksep municipoj, nome Barrio de los Ángeles-Las Esperanzas-Barrio de San Juan, Barrio del Carmen-El Salero, Los Antolinos, Los Tárragas, Los Peñascos, Loma de abajo-Molino Chirrete, Las Beatas, Los Sáez, Loma de arriba, Los Veras, Los Plazas-Los Gómez, Los Imbernones, Las Pachecas-Lo Romero, Lo Pagán, Los Cuarteros, Las Salinas kaj El Mojón.
Norde de la municipo estas la Natura Parko de Salinas kaj Arenales de San Pedro del Pinatar. En cirklo de malpli ol 55 km radie estas tri urbaj kernoj de pli ol cent mil loĝantoj: nome Torrevieja, Cartagena kaj Murcia.
Spite la fakton ke estas municipo relative malgranda, la strategia loko en la marbordo kaj la mediaj kvalitoj estis origininta kreskon tre rapidan de la loĝantaro kaj pliigon de la komerca kaj ekonomia agado. Samtempe okazis granda urbaniza premo kiu minimumigis la grundon dediĉitan al la agrikulturo. Tiel, la fiŝkaptado kaj la ekspluatado de la salejoj jam ne plu estas preskaŭ ekskluzivaj enspezofontoj. La tradiciaj festoj okazas somere, kaj tiel povas partopreni en ili multaj vizitantoj kiuj somerumas en la zono.
Kulero
Kulero estas manĝilo kaj kuir-instrumento.
Uz-Funkcioj
Oni ĉefe povas difini kvar uz-funkciojn:
Noto: Tiuj uzfunkcioj ne malhelpas uzon kun tute alia celo (vidu supre "deflankeniĝantaj uzoj").
Partoj, funkcioj kaj interrilatoj
Sufiĉe simpla objekto, kulero konsistas el nur du partoj: La mekanika ligo inter la du partoj estas kompleta ligo, rigida, konstanta.
La funkcia analizo resumiĝas al "Tenilo stiras Pelveton" kio konsistigas tre bazan programon, rigida, ne ripetada, logike sinsekva.
Apartigado
1: Tenilo 2: Pelveto 3: Ligo Tenilo/pelveto
Departemento Atlántida
Departemento Atlántida estats departemento ĉe la norda kariba marbordo de Honduro, Centra Ameriko. La ĉefurbo estas la havena urbo La Ceiba. Troviĝas ankaŭ en Atlántida estas Nacia Parko Punta Izopo.
Kulero
Varo-gamo
La multnombraj specialaj uzoj eblaj, aldone al la luksaj aŭ dekoraci-celaj produktoj, igas tre vasta la kuler-gamon.
Departemento Atlántida
Dum antaŭaj jardekoj turismo fariĝis la plej grava laŭleĝa ekonomia fonto por la marborda regiono. En 2005 ĝi havis taksitan popolnombron de ĉirkaŭ 372,532. La departemento kovras areon entute de.
Kulero
Deflankeniĝantaj uzoj
Eblas kompreneble povas imagi ion ajn, tamen sufiĉe ofte oni konstatas uzon de kulero en:
Simbolaj kuleroj
"ligna kulero" estas la pseŭd-trofeo, kiun ricevas simbole, la teamo kiu izolite perdas en la ses-nacia rugbea turniro.
Esprimoj
Naskiĝis kun arĝenta kulero en la buŝo. Naskiĝis en tre riĉajn rilatojn, riĉecon.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri kulero en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Referencoj
Essbesteck
Bwana Devil
Resumo
Afriko. La inĝeniero Bob Hayward estas preta por bati leonon kiu teruras siajn laboristojn sur la konstruejo de fervojo.
Loire (departemento)
Loire [lŭar] estas unu el la departementoj de la franca regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Nomita laŭ la samnoma rivero, ĝi etendiĝas sur kaj havas  loĝantojn. La ĉefurbo estas Saint-Étienne (180 210 loĝantoj). La departemento Loire havas du subprefekturbojn : Roanne (38 896 loĝantoj) kaj Montbrison (14 589 loĝantoj). Ĝi tute enhavas 326 komunumojn.
Arbaroj kovras 60% de la teritorio de Loire, kiu krome konsistas el montetoj kaj la valo de la rivero Loire, kiu trafluas ĝin. La montoj de Forez kaj de Pilat ankaŭ estas karakterizaj de la pejzaĝoj de tiu departemento (plej alta loko: 1640 metroj).
Agrikulturo (precipe bredado) ne estas la ĉefa okupado de la laborantaro. Industrio ludas ĉi tie la plej gravan rolon. Minejoj longtempe okupis la unuan lokon, sed iom post iom malaperis, kaj estis anstataŭigitaj de pli modernaj industrioj (novaj teknikoj, teksaĵ-fabrikado, mekanikaj industrioj...). Malgraŭ ĉio la departemento ne estas sufiĉe dinamika por allogi laborantojn kaj industriojn, kaj la senlaboreco restas bedaŭrinde alta.
Turismo: ekskursado aŭ skiado en la montoj de Pilat, kulturaj vizitoj en la vilaĝoj aŭ kasteloj de Sury-le-Comtal aŭ la Bastie-d'Urfé, la monaĥejo de Charlieu, la prahistoriaj lokoj kiel Le Saut du Perron aŭ la rokego de la Caille. ban-urboj: Sail-les-Bains kaj Montrond-les-Bains.
Elemér Dedinszky
Elemér Dedinszky [dedinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dedinszky Elemér estis hungara skulptisto, pentristo. Lia nobela antaŭnomo estis nemesdedinai. Elemér Dedinszky naskiĝis la  en Alsólehota (Hungara reĝlando, nuntempa vilaĝparto de Oravský Podzámok en Slovakio), li mortis la  en Dunaharaszti.
Biografio
Elemér Dedinszky akiris diplomon en Reĝa Industriarta Altlernejo en 1903. En tiu jaro lia grafikaĵo estis premiita. Ekde 1904 li plulernis en arta akademio en Munkeno. Dum la 1-a mondmilito li pentradis la militan vivon, poste li kreis monumentojn pri la milito.
Nov-Kaledonio
Nov-Kaledonio aŭ Nova Kaledonio (Nouvelle-Calédonie, elparolita nuVEL-kaledoNI) estas sui generis franca transmara teritorio lokita en Oceanio. Ĝi estas insularo, kiu troviĝas sude de Vanuatu, ĉirkaŭ 1 210 km oriente de Aŭstralio kaj 17 000 km de ĉeflanda Francio. Ĝi entute havas 33 komunumojn. La indiĝenaj melanezianoj de la insuloj nomiĝas kanakojn, kiu mem estas grupo de diversaj etnoj.
La plena franca nomo antaŭe estis Territoire d'Outre-Mer de la Nouvelle-Calédonie et Dépendances – Transmara Teritorio de Nov-Kaledonio kaj Dependencoj – kaj poste tio Territoire d'Outre-Mer de la Nouvelle-Calédonie, kaj ekde 1999 nur Nouvelle-Calédonie.