cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
34278 Justinxie
Nomo
Ĝia nomo honoras Justin Long Xie, finaliston en 2018 de la Regeneron Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kosma scienco. Li estis lernanto ĉe la Harker School en San Jose (Kalifornio).
Tujeno
Tujeno estas natura organika kombinaĵo klasita kiel unuterpeno. Ĝi trovatas en la esencoleoj de pluraj plantoj, kaj forte kontribuas kun la odoro de kelkaj herboj tia kia la Ĝardena satureo. La vorto tujeno ordinare rilatas al la α-tujeno. Iu malpli konata kemie rilatita izomero kun duoblaj ligiloj konatas kiel β-tujeno (aŭ 2-tujeno). Alia konata izomero konatas kiel sabineno.
Historio
Kvankam tujeno estis unue preparita de Lev Ĉugajev (1873-1922), en 1900, la okazejo de la tujeno en naturo estis unue observita de John Lionel Simonsen, en 1923, kiam oni konstatis ke ĝi estas konstituanto ĉeestanta en la terpena frakcio de la oleo derivita el la gumo-rezino de la Boswellia serrata.
Leono Ĉugajevo rimarkis ke okaze de distilado de la metila ŝantato de la tujila alkoholo, iu miksaĵo de hidrokarbonidoj estiĝis kiu povas separiĝi en du ĉefaj frakcioj kies bolpunktoj estas 147.5 °C-149.5 °C kaj 152°C-152.5°C. La lasta frakcio, kiu formiĝis per larĝaj kvantoj, estis nomita α-tujeno kaj la antaŭa β-tujeno.
Samtempe Ivan Kondakov (1857-1931) kaj Skworzov preparis α-tujenon per forigo de hidrogena klorido el la tujila klorido kaj ankaŭ per la ŝantata metodo de Ĉugajevo. La postaj eksperimentoj faritaj de Kondakov kaj Skŭorcof kaj tiuj de Ĉugajevo kaj Aleksandro Vasiljeviĉ Fomin (1869-1953) elmontris ke la hidrokarbonidoj tiele estigitaj estis miksaĵo de izomeroj kaj strukturaj kaj stereaj.
Per malkomponiĝo de la likva metila ŝantato de la tujila alkoholo, Ĉugajevo kaj Fomino preparis tion, kion ili konsideris kiel la pura α-tujeno.
Izomeroj de la tujeno
<Gallery> (-)-a-Pinen.svg| α-pineno Adamantane_acsv.svg| Adamantano Phellandrene_alpha.svg| α-Felandreno Camphene.png| Kamfeno 3-Caren.svg| Kareno (R)-Limonen.svg| Limoneno Myrcen.svg| Mirceno Alpha-ocimene.svg| α-Ocimeno Beta-pinen.svg| β-pineno (%C2%B1)-Sabinene_Structural_Formulea_V.1.svg| Sabineno Syntin.png| Sintino Alpha_terpinene.png| alfa-terpinoleno Twistane.png| Tuistano </Gallery>
Preĝejo Sankta Stefano (Kemenesmihályfa)
La preĝejo unua martiro Sankta Stefano estas romkatolika historia monumento en Kemenesmihályfa.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas kaj altiĝas. La eniro povas okazi tra la turo. La absido estas duonronda kaj pli mallarĝa, ol la navo. Interne la orgeno funkcias en la galerio.
Johana de Akko
Johana de Akko (n. aprilon 1272, m. la 23-an de aprilo 1307) estis filino de Eduardo la 1-a (Anglio) kaj Eleanora de Kastilio.
Frua vivo
Johana naskiĝis en Akko kiam ŝiaj gepatroj krucmilitis, nelonge antaŭ la morto de sia avo Henriko la 3-a. Elirinte de la Sankta Lando, ŝiaj gepatroj informiĝis en Sicilio pri ties morto, kaj poste malrapide vojaĝis al Anglio, konfidante Johana al ŝia avino Johano, grafino de Ponthieu). Plurajn jarojn Johana de Akko restis en Francio.
Jadviga (Pollando)
Sankta Jadviga, Jadwiga Andegaweńska "Jadviga de Anĵuo", (naskiĝis la, mortis la en Krakovo), estis reĝino de Pollando kaj princino de Litovio. Ŝi apartenis al la Anĵua dinastio. Ŝi estas honorata kiel sanktulino en la katolika eklezio.
Biografio
Ŝia patro estis reĝo Ludoviko la 1-a de Hungario, patrino estis bosniaka princino kaj hungara reĝino Elizabeta Kotromanić, ŝia pli maljuna fratino estis hungara reĝo Maria.
Johana de Akko
Unua edziĝo
Eduardo la 1-a esperis edzigi sian filinon al Hartman, filo de Rudolfo la 1-a (Sankta Romia Imperio), sed tiu mortis en 1281. Preskaŭ tuj Eduardo aranĝis fianĉigon al Gilberto de Clare (6-a grafo de Hertford). La 13-an de majo 1290 okazis la nupto, en Abatejo Westminster, kaj ili havis kvar idojn:
Jadviga (Pollando)
Biografio
Jadviga jam en 1378 iĝis fianĉino (baldaŭe edzino) de Vilhelmo Habsburgo, sed Vilhelmo ne simpatiis kun la poloj, dume la litovoj kolektis armeon ĉe la landlimo. En 1384 Jadviga ricevis la polan tronon kaj kronon en 1384 en Krakovo. En 1386 la litova estro Ladislao la 2-a iĝis la 2-a edzo de Jadviga, pli frue Vilhelmo forpeliĝis.
Ŝi tre diligente kaj bonkore faris kristana popolo la litovojn. Jadviga fondis lernejojn en Prago kaj en Krakovo por litovaj teologoj. Ŝi mortis pro unua nasko. La entombiĝo okazis en Krakovo. Jam tiam la ceremonio estis tiel solena, kiel sanktulino, ŝia korpo metiĝis sub altaro. En 1997 ŝi oficiale iĝis sanktulino.
Distrikto Vác
La Distrikto Vác (hungare Váci járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest. Ĝi situas laŭ Danubo en la norda parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Vác, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 16 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 362,19 km², kie loĝas 67 781 homoj. La loĝantoj okupiĝas pri industrioj, agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj) kaj bredadoj, krome multaj laboras en Budapeŝto.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, sed foje la nomo estis „Distrikto Supra Vác”. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Johana de Akko
Dua edziĝo
Iom pli ol unu jaro post la morto de ŝia unua edzo, Johana enamiĝis al Raulo de Monthermer, eskviro en la reĝa domanaro. Ŝi persvadis sian patron kavalirigi lin. Januaron 1297 sekrete ili geedziĝis. Tamen Eduardo la 1-a jam intencis edzigon al Amadeo la 5-a (grafo de Savojo). Kiam li informiĝis pri la nupto li furioziĝis, konfiskis la bienojn de Johana, kaj malliberigis Raulon. Petite de la episkopo de Durham, post nur malmultaj monatoj, en aŭgusto 1297, Eduardo pardonis Johana kaj Roĝeron, kaj nomumis Roĝeron grafo de Gloucester kaj grafo de Hertford.
Johana kaj ŝia dua edzo havis kvar idojn:
Morto
Johana mortis la 23-an de aprilo 1307, eble dum akuŝo. Post nelonge Raulo de Monthermer seniĝis de la graflando de Gloucester, kiun heredis Gilberto, filo de Johana per ŝia unua edziĝo. Johana entombiĝis en la abatejo de Clare, Suffolk.
Luoj
La luoj estas etno apud la Viktoria lago en Kenjo kaj Tanzanio, al kiu apartenas proksimume 3,4 milionoj da homoj. En Kenjo ili estas post la kikujoj kaj la luhjoj la tria plej granda etno. Ili apartenas al la nilotaj etnoj kaj do estas etno-lingve parencaj kun la aĉolioj, la kalenĝinoj kaj la masajoj.
Lingvo
La lingvo de la luoj nomiĝas Dholuo.
Furfurila antranilato
Furfurila antranilato aŭ furfurila 2-amino-benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila antranilato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Furfurila antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al furfurila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Otterbach (Rejno)
La rivereto Otterbach estas ĉ. 42 km longa alfluanto de Rejno en la suda parto de Palatinato, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato).
Rivervojo
Post la forlaso de la mezmontaro ĝi fluas la malaltebenaĵon de la supra Rejno kaj pasas Oberotterbach kaj Niederotterbach, poste Vollmersweiler kaj Freckenfeld, kie fluas je la norda rando de la arbaro Bienwald. En Minfeld alfluas ĝin de maldekste la rojo Dierbach. Post ĝi estas la limo inter la komunumoj Kandel kaj Wörth. En Kandel enfluas de dekstre la rojo Bruchbach. Dum ĝia vojo tra Jockgrim Otterbach meandras forte. Post Neupotz ĝi estas barita al la lago Fischmal sudoriente de Leimersheim. La baraĵlago estas ĉ. 100 m larĝa kaj formas biotopon por multaj akvobirdoj kaj plantoj.
Tie parto de la akvo de Otterbach estas kondukita per pumpejo ĉe la Rejna digo rekte al Rejno. Parto de la rivero fluas tra Leimersheim kaj kuniĝas tie kun la de maldekstre venanta Erlenbach al la rivereto Michelsbach. Tiu estas iama meandro de Rejno kaj ĝi enbuŝiĝas post 12 km de maldekstre en la riveron. Malgraŭ la situacio pri la enfluejo la rivereto Otterbach povas esti rigardata kiel rekta alfluanto de Rejno.
Sándor Horváth (inĝeniero pri akvo)
HORVÁTH Sándor (horva:t ŝa:ndor) estis hungara inĝeniero pri akvoafero, doktoro de la teknikaj sciencoj (1961) naskita en Medgyes la 5-an de novembro1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de januaro 1980.
Incendio de Santandero de 1941
En la hispana urbo Santandero okazis granda incendio la nokton inter la 15-a kaj la 16-a de februaro 1941. Ĝi estas la plej detrua brulego en la historio de la urbo, okazinte nur kelkajn jardekojn post la katastrofa eksplodo de la vaporŝipo Cabo Machichaco antaŭ la loka haveno (1893). Ĝi detruis la historian urbokernon, senhejmigante multajn homojn kaj stimulante urboplanisman renoviĝon.
Incendio
La ĉefa faktoro, kiu favoris la brulegon, estis vento alsudorienta, kiu forte blovis en la posttagmezo de la 15-a de februaro (eĉ 140 km/h), kune de intensa atmosfera depresio. La fajro ekaperis en la strato Cádiz, (precize en la numero 5-a), proksima al la haveno, kaj kreskis pli kaj pli helpe de suda vento. La fajro rapide atingis la katedralon, kiu iĝis grava fajrofonto disbrulanta proksimajn stratojn, ĉar ĝi situas en la plej alta loko.
Ekde la Malnova kvartalo (katedralo, stratoj Rúa Mayor, Rúa Menor), la fajro disetendiĝis al la stratoj La Ribera, San Francisco, Atarazanas, El Puente, La Blanca kaj la placo Plaza Vieja. Norde ĝi ĝisatingis la deklivon Atalaya, kaj la straton San José. Sude la fajro estis estingita antaŭ ĝi atingis la stratojn Isabel II kaj Limón, kaj tial do ne difektis la Urbodomon de Santandero. Sude la brulego etendiĝis ĝis la strato Calderón de la Barca, kaj oriente la fajro estingiĝis antaŭ la unuaj konstruaĵoj de la zono de la urba etendiĝo. La limoj de la incendio koincidas kun tiuj de la muro ĉirkaŭanta la tiaman vilaĝon dum la 16-a jarcento.
Konsekvencoj
La brulego difektis la mallarĝajn stratojn (escepte de Atarazanas), kie abundis la konstruaĵoj el ligno. Rezulte historia kerno de la urbo preskaŭ komplete forbruliĝis, tio estas, detruiĝis la malnova parto, precipe la Nova kaj Malnova Kvartaloj (Vieja y Nueva Puebla), kune de modernaj konstruaĵoj situintaj tie.
Ĉefe malaperis loĝejoj apartenantaj al laboristoj. La incendio forbrulis plejparton el la mezepokan kvartalon kaj entute 37 stratojn kun areo 14 ha. Ĉirkaŭ 400 detruiĝis, ĉefe loĝejoj (proksimume 2.000), butikoj kaj vendejoj.
Plie, la brulita loko estis la urba kerno kaj la parto plej aktiva komerce de la tiama Santandero. Kalkuliĝis, ke la fajro detruis 90% el la komercaj ejoj. Bruliĝintaj stratoj kiel La Blanca kaj San Francisco estis la tiama centro por komerco.
Same, kelkaj publikaj konstruaĵoj malaperis aŭ difektiĝis por la incendio. Ekzemple, la katedralo, la eksa urbodomo, la kirko Iglesia de la Anunciación aŭ la palaco de la Markizo de Villatorre.
Dum 15-taga fajro-estingo deĵoris ĉirkaŭ 72211 fajrobrigadistoj el Santandero, apudaj provincoj kiel Gipusko kaj Palencio, aŭ Madrido.
Viktimo
Pro la brulego estis nur unu viktimo: Julián Sánchez García, madrida fajroestingisto, kiu post eta rekupero pereis en la santandera universitata malsanulejo Marqués de Valdecilla. Tamen, la materialaj perdoj estis grandegaj kaj multegaj familioj senhejmiĝis.
Materiala perdo
La materialaj perdoj oficiale taksiĝis je 85.312.506 pesetoj. Personoj kun perdoj nombriĝis je 10.000. Notinte, ke en 1940 la loĝantaro estis 101.793 homoj, oni kalkulas, ke 10% el santanderanoj senhejmiĝis kaj multaj aliaj perdis siajn laborejojn kaj kompaniojn. Notindas, ke en la jaro 1941 la Hispana Enlanda Milito estis ĵus ĉesinta, kaj do ĉi tia katastrofo akrigis eĉ pli la malbonan situacion de Santandero kaj ties regiono, Kantabrio.
Rekonstrua urboplanismo
Post la brulego, 115.421 m² da konstruparceloj malpleniĝis en la kerno de Santandero, la plej multekosta areo en la urbo. Oni ekspropietigis la terenon kaj sociale reorganizis la urbon, stimulante la konstruon de loĝejoj por la granda nombro da senhejmiĝintaj familioj. Tiu ĉi proceso estas esenca, por bone kompreni la dinamismon de la urbokerno ekzistanta antaŭ la granda etendiĝo okazinta en la 1960-aj jaroj.
Due, oni restrukturis la komercajn areojn kaj la loĝejojn de la burĝoj, kiuj ekloĝis la brulitan areon, precipe la stratojn San Francisco, Calvo Sotelo kaj Juan de Herrera.
Plie, oni sentis neceson krei kernan ĉefplacon kiel novan centron reprezentantan la urbon: tio efektiviĝis per la Plaza Porticada (porda placo), kie ekestis la sidejo de kelkaj oficialaj instancoj, kiel la Provinca Prefektejo, la loka oficejo de la Ministerio de Financoj, la Komerca, Industria kaj Navigada Ĉambro, aŭ nuntempe la sidejo de la ŝparkaso Caja Cantabria.
Plie, oni restimulis la admiron al religiaj konstruaĵoj, kvankam ili ne estas tre stetike riĉaj. La katedralo de Santandero estis rekonstruita, kaj same la kirko Iglesia de la Anunciación, kaj la placo Plaza de la Asunción.
Laste, dum la 1940-aj jaroj oni nivelis la terenojn inter la katedralo kaj la nuna strato Ruamayor. Paralele, okazis rimarkinda proceso: iom post iom la pli malriĉaj homoj ekloĝadis la periferiajn areojn, kaj per tio la urbo kreskis preter siaj limoj.
La konstruado kreskis en Santandero dum la jaroj post la brulego, sen klara bezono plukonstrui kaj per selektema kriterio. La brulita areo do restrukturiĝis per privata initiacemo, kaj en ĝi konstriĝis oficialaj kaj komercaj ejoj, kune de burĝaj loĝejoj.
La loĝejojn por la laboristoj oni provizore delokis al izolitaj lokoj ene de la urbo, ĝenerale, fore de la urbokerno. La registaraj instancoj konstruis malmultkostajn loĝejojn en la periferio. Ili konsistis el 200 "dometoj" en Canda Landáburu (La Albericia), loĝejoj en la kvartalo Campogiro (Peñacastillo) kaj domblokoj kun monhelpo de Obra Sindical del Hogar (Hejma Sindikata Institucio), ĝenerale, malbonkvalitaj, ekzemple la Grupo Pero Niño (ununura porlaborista loĝejaro konstruita en la brulita areo). En la periferio oni konstruis la domarojn Santos Mártires (162 loĝejoj), José María de Pereda (111), Pedro Velarde (348) kaj la Havenan Kvartalon aŭ Barrio Pesquero (294). Kontraste, en la brulita areo, la loĝejoj konstruitaj por burĝoj estis dufoje pli nombraj ol tiuj por malriĉuloj.
En la jaro 1954 la rekonstruado de la urbo estis jam preskaŭ finiĝinta. Rezulte konstruiĝis 5 publikaj kaj 170 privataj konstruaĵoj. La incendio kaj posta rekonstruo havis du gravajn konsekvencojn en la nuna Santandero. Unue, okazis kaj funkcia kaj forma ŝanĝoj kaj la tuta urbokerno renoviĝis pli frue ol tiuj de aliaj hispanaj urboj. Due, okazis grandega nespontanea proceso de translokiĝo de la loĝantaro, kies efekton ankoraŭ eblas konstati en la nuntempa social-urba strukturo.
1-a de junio
La 1-a de junio estas la 152-a tago de la jaro (la 153-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 213 tagoj restas.
Je la 1-a de junio okazis, interalie:
15506 Preygel
15506 Preygel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
1-a de junio
Tagoj de semajno
La 1-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Pantalonrolo
Kiel pantalonrolo oni nomas en la teatrolingvo rolon aŭ partion, ties figuro estas vira, sed estas prezentata de virino. Pantalonroloj ekzistas en dramoj, sed ankaŭ en opero kaj opereto. La nomo rilatas al tio, ke la rolulinoj ludas en pantalonoj. Plejofte mezosopranoj transprenas tiajn partiojn pro la pli malhela tembro de sia voĉo.
Laŭ historia vidpunkto la pantalonrolo en operoj de la 19-a kaj 20-a jarcento estas la daŭrigo de la relativa seksindifferenteco en la operoj de la 17-a kaj 18-a jarcento. En tiu ĉi barokepoko la viraj voĉoj tenoro kaj baso estis nur enmetataj en epizodaj roloj. Ĉiujn ĉefrolojn kantis inoj kaj kastritoj (viroj kastritaj antaŭ la pubereco), ĉar la publiko sentis anĝelecaj tiujn altajn voĉojn, kapablajn al virtuozaj ornamaĵoj. Je tio nepre okazis, ke la kastrito kantis la rolon de ino kaj la primadono tiun de heroo. Tiam estis decide la individua voĉsonoro kaj certe ankaŭ praktikaj kialoj kiel ekz. la disponebleco de kantisto aŭ inkantisto. Fine de la 18-a jarcento malaperis finfine la kastritoj el la Eŭropaj operejoj. Tamen la tradicion de „ino en pantalonoj“ oni daŭrigis. Ekz Vincenzo Bellini verkis la rolon de Romeo por inkantisto. Lia amparo en I Capuleti ei Montecchi konsistas do el du sopranoj. ekde tiam pantalonrolulinoj ofte ludis la „junulan amanton“. Samkiel la kastritojn ankaŭ la "pantalonulinojn" ĉiam ĉirkaŭis certa ambigeco. Plej malfrue pro la „invento de la samseksemo en la epoko de la jarcentŝanĝiĝo de la 19-a al 20-a tiuj ĉi pantalonroloj estas miriga relikto en artospeco alikaze strikte konsideranta sekvi la seksrolojn. Malgraŭ tio estis Richard Strauss, kiu komence de la 20-a jarcento kreis kun Oktavian Graf Rofrano en sia opero Rosenkavalier [rozkavaliro] kaj la komponisto en Ariadne auf Naxos [Ariadne sur Nakso] du el la plej belaj, ampleksaj kaj romantikaj pantalonroloj. En ambaŭ kazoj la juna "viro" staras inter du virinoj.
Filmo
Filmo- kaj teatroroloj, en kiu virino nedaŭre transvestas sin kiel viro, oni ankaŭ nomas kiel ina kructransvestroloj.
Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii
La Tractatus de Purgatorio Sancti Patricii (latine) aŭ traktato de la purgatorio de Sankta Patriko estas verko el la jaroj 1179 ĝis 1190 en mezlatina prozo kaj priskribas la transajn spertojn de la kavaliro Owein en la purgatorio de la sankta Patriko.
Aŭtoro de la verko estas monaĥo, identigita nur de la komenclitero "H", de la cisterciana abatejo Sawtry, Cambridgeshire, Anglio. La verko estis furorlibro de la mezepoko, ĉar dum tri jarcentoj ĝi estis daŭre kopiita kaj tradukita en multajn lingvojn. Pro tiu verko la purgatorio de la sankta Patriko iĝis la ĉefa pilgrimejo de Irlando, kiu allogis dum la mezepoko pilgrimulojn el la tuta Eŭropo.
La Cabrera
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 22,40 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
La Hiruela
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 17,18 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
La Cabrera
La Cabrera signifas en la hispana kaprejo aŭ kapristino; pro tio aperas kapro en la blazono.
(16942) 1998 HA34
(16942) 1998 HA34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbita granda duonakso, kalkulita por la epoko de la, estis 3,19496899, ĝi do tiam orbitis ĉ. 752 600 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
M. T. Vasudevan Nair
Madath Thekkepaattu Vasudevan Nair (1933), populare konata kiel MT, estas barata verkisto, scenaristo kaj kin-reĝisoro. Li estas fekunda kaj variema verkisto en moderna Malajala literaturo, kaj estas unu el la majstroj de la literaturo de la post-sendependiga Barato. Li naskiĝis en Kudallur, malgranda vilaĝo nune en la Anakkara "panĉaĝath" en Pattambi Taluk, Palakkada distrikto (Palghat), kiu estis en la Malabara Distrikto en la Madrasa Prezidenteco de Brita Hindio. Li ekfamiĝis estante ankoraŭ nur 20-jaraĝa kiam, estante studento de kemio, li ricevis la premion por la plej bonkvalita rakonto en Malajala lingvo en konkurso "World Short Story Competition" kondukita de The New York Herald Tribune. Lia debuta romano Naalukettu (Prahejmo- tradukita en anglan kiel The Legacy), verkita je aĝo de 23, ricevis la premion de la Kerala Sahitya Akademi en 1958. Aliaj romanoj liaj estis Manju (Nebulo), Kaalam (Tempo), Asuravithu (La disipema filo - tradukita en anglan kiel The Demon Seed) kaj Randamoozham (La dua vico). La profunde emociaj spertoj de liaj fruaj tempoj venis en la enhavon de la romanoj de MT. Plej el liaj verkoj estas orientataj al la bazaj malajalaj familistrukturo kaj kulturo kaj multaj el ili estis elrompaj en la historio de la Malajala literaturo. Liaj tri majstroverkaj romanoj pri la vivo en la patrinestra familio en Kerala estas Naalukettu, Asuravithu, kaj Kaalam. Randamoozham, kiu rerakontas la historion de Mahabarato el la vidpunkto de Bimo, estis amplekse konsiderata lia plej bonkvalita majstroverko.
Chinteni
Chinteni [kintenj] (hungare: Kajántó kaja:nto:) estas komunumo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre apartenas al ĝi Deuşu, Feiurdeni, Măcicaşu, Satu Lung, Sânmărtin, Vechea.
M. T. Vasudevan Nair
M. T. Vasudevan Nair estas scenaristo, verkisto kaj reĝisoro de malajalaj filmoj. Li reĝisoris sep filmojn kaj verkis la scenarojn por ĉirkaŭ 54 filmoj. Li ricevis la Nacian Filmopremion al la Plej Bonkvalita Scenaro kvar fojojn respektive pro: Oru Vadakkan Veeragatha (1989), Kadavu (1991), Sadayam (1992), kaj Parinayam (1994), kio estis la plejo inter ĉiuj en la kategorio de scenaroj. Li ricevis la altan literaturan premion en Barato, nome Njana peedam, en 1995 pro sia ĝenerala kontribuo al la Malajala literaturo. En 2005, estis al li atribuita la tria plej alta civila honoro en Barato nome Padma Bhushan. Li ricevis nombrajn aliajn premiojn kaj rekonojn kiel tiu de la Kendra Sahitya Akademi, la Kerala Sahitya Akademi, Vayalar, Vallathol, Ezhuthachan, Mathrubhumi kaj O. N. V. Li ricevis la premion J.C. Daniel pro vivodaŭra atingo en Malajala kinarto por la jaro 2013. Li servis kiel redanktoro de la gazeto Mathrubhumi Azhchappathippu dum kelkaj jaroj.
Chinteni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 213 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 022 (rumanoj, 41% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1283. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
M. T. Vasudevan Nair
Verkoj
Novelaroj
Porinfana literaturo
Memoroj
Teatraĵoj
Diskursoj
Savigny-sous-Mâlain
Savigny-sous-Mâlain estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
M. T. Vasudevan Nair
Verkoj
Studoj
Savigny-sous-Mâlain
Geografio
Tie estas loko por glisparaŝutado.
M. T. Vasudevan Nair
Verkoj
'Tradukoj
(19745) 2000 AP199
(19745) 2000 AP199 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
M. T. Vasudevan Nair
Verkoj
Veturoj
Savigny-sous-Mâlain
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (2,82 %) en 2004 kaj ankaŭ 2 voĉojn (2,08 %) en 2014.
ARIA
ARIA (アリア [Aria], laŭvorte: ario) estas mangao de la japana manga-verkistino Amano Kozue en la ĝenro sekco de vivo, kiu origine estis eldonata sub la titolo AQUA [Akua]. Ĝi estas seriigata en "Comic Blade", ĉiumonata magazino de "Mag Garden".
La unua manga-serio, nomata AQUA, estis seriigita en ĉiumonata magazino "Gekkan Stencil" de "Enix" (nun "Square Enix") ekde aprilo 2001 ĝis oktobro. Kiam la verkistino transiris al "Mag Garden", ŝi komencis la sekvan serion ARIA en magazino "Comic Blade" ekde aprilo 2002 ĝis aprilo 2008. Estis elsenditaj la animea serio "ARIA La Animeo" ekde decembro 2005, la dua anime-serio "ARIA La Natura" ekde aprilo 2006 kaj la tria serio "ARIA La Origino" ekde januaro 2008 ĝis aprilo. Programaro por PS2 "ARIA The NATURAL ～Toi Yume no Mirage～" estas vendata ekde septembro 2006.
Rakonto
ARIA ludas ĉ. 2301 p.K. en la 24-a jarcento, ĉe la planedo Akŭa (AQUA, japane: アクア [Akua]), estinta Marso, kiu estis terformigita en loĝeblan planedon kun oceanoj kovrantaj 9 dekonojn de la Marsotero pro degelo de glacioj de du polusoj en la terformigo.
La urbo Nova Venecio (ネオ・ヴェネツィア [Neo Venecia]), en kiu okazas la rakonto, estas transigita el Venecio de la Tero (nomata "Man-Home" [Man Hōmu] — hejmo de homoj) kun historiaj konstruaĵoj kaj tradiciaj eventoj.
La ĉefrolulino Akari estas lernanta gondolistino de Kompanio ARIA, unu el la tri plej popularaj gondolaj kompanioj de la urbo. Ŝi trejnas por iĝi profesia gondolisto, kiujn oni nomas undinoj (undine).
La stilo de ARIA estas tre kvieta, kiel devas esti "sekco de vivo". Ĝi vigle desegnas vivojn de Akari kaj ŝiaj geamikoj. Ĝia tono estas tre simila al tiu de Jokohama Kajdaŝi Kiko.
Undinoj
Denaskulo de "Man-Home" (Tero). Akari estas senĉagrena knabino, kiun oni malofte trovas kolera aŭ konsternita. Ŝi estas desegnita kiel romantika kaj ŝajnas, ke ŝi trovas ĝojon en aĵoj aŭ eventoj, kiujn aliaj personoj pensus banalaj.
Ŝia kvieta konduto familiarigas multajn personojn kiujn ŝi renkontas. Ŝi amikiĝas tre facile, kaj povas afable konversacii eĉ kun tutaj fremduloj. Ŝi laboras en la kompanio ARIA. Kiam la serio komencis, ŝi estis lernanto, poste ŝi pasis ekzamenon kaj iĝis duon-kvalifikito. Ŝi loĝas ĉe 3-a etaĝo de la domo de la kompanio ARIA.
Interjekcioj 'Hahi' (en miro) kaj 'Hohe' (en admiro) oftas en ŝiaj paroloj.
Pliaĝa undino ol Akari, la alia membro de la kompanio ARIA, kiu havas nur du laborantojn. Ŝi estas Prima (tute-kvalifikita undino) kaj estimate titolita kiel la Blanka Feino, unu el La Tri Akvaj Feinoj' de Nova Venecio. Ŝi estas karesema kaj estimata kiel patrino de Akari. Ŝi ofte diras "ara ara" kaj ofte ridetas "ufufu". En la mangao, ŝi estas tre drinkema. Ŝia hobio estas poŝtordono per katalogo.
Undino de la kompanio Himeja ŝi estas titolita kiel la Karmezina Rozo unu el La Tri Akvaj Feinoj de Nova Venecio. Ŝi estas moknomata "la Demona Instruisto" pro ŝia malmilda trejno kaj ankaŭ ŝia laŭteco kaj malafableco. Ŝi estas ununura laboranto en Himeya kiu povas senĝene interrilati kun Ajka, kvankam aliaj laborantoj de Himeya glacie rilatas kun ŝi pro tio, ke Ajka heredos la kompanion. Ŝi havas multe da admirantoj inter siaj klientoj, tamen plimulto el ili estas virinoj. Ŝia ofta diro estas すわっ! [suŬA!], la verkanto uzas ĝin kiel onomatopeon, kiam ŝi laŭtas.
Undino-lernantino de la Oranĝ Planet. Ŝi unue aperis kiel tre glacia juna knabino, tamen ŝi estas efektata per optimisma humoro de Akari kaj lumigata laŭ disvolviĝo de la serio. Ŝi havas bonan gondolo-konduk-teknikon kvankam ŝi estas nur 14-jaraĝa. Ŝi trejnas gondolo-kondukon iradante al lernejo. Ŝi amikiĝis kun Akari kaj Ajka, kiam hazarde ili renkontiĝis dum ŝi trejniĝas sole.
Undino de la Oranĝ Planet, titolita kiel la Ĉiela Kanto, unu el La Tri Akvaj Feinoj de Nova Venecio. Ŝi loĝas en la sama ĉambro kiel Alis. Ŝi ĉiam zorgas pri Alis, kiu estas tenata distancojn de aliaj gondolistoj. Ŝi estas malatenta kaj ofte falas, tamen estas tre bona gondolisto kaj kantisto, ŝi eĉ estas konata kiel la plej bona kantisto inter la gondolistoj de Nova Venecio.
Salamandroj
Duon-kvalifikito de salamandro (klimato-regulanto) kun vosto de poneo. Li estas la unua gasto de Akari kiel duon-kvalifikito. Li estas amiko de Ŭudi kaj Al ekde kiam ili estis infanoj. Akacuki sopiras Alisia, sed ŝi miskomprenis, ke Akacuki ŝatas Akari.
Gnomoj
Al estas gnomo, kiu vivas en subtero, regulas graviton de Akŭa por ke ĝi estu la sama kiel sur la Tero. Li ŝajnas infano kaj estas malalta, tamen li estas 19-jaraĝa, ĉar Gnome-oj estas ĝenerale malaltaj. Li evoluigas rilaton kun Ajka.
Bestoj
Maskoto kaj samnomulo de la kompanio ARIA. Li estas blanka grasa (10kg) kato el la planedo Akŭa. Li estas nomata "Prezidanto Aria". Ĉiuj undinaj kompanioj havas kato-prezidenton kun bluaj okuloj, ĉar katoj kun bluaj okuloj estas konsiderataj feliĉa simbolo sur Akŭa.
Rilato al Esperanto
En epizodo 9 de la animea serio "ARIA La Origino" (serio 3) la rolulino Alis Karol (sejuo — Hirohaŝi Rjo) kantas en Esperanto.
József Weszerle
József Weszerle [jOĵef veserle], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weszerle József estis hungara (supozeble ankaŭ slovaka) historiisto, akademia kaj universitata instruisto, numismatikisto.
József Weszerle naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Németpróna (nuntempa Nitrianske Pravno en Slovakio), li mortis la  en Pest (urbo).
Biografio
József Weszerle akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest, poste li doktoriĝis en 1808. Li instruis historion laŭvice en liceo de Đakovo, Reĝa Jura Akademio (Kassa), kie li estis ankaŭ bibliotekisto (1810-1813), Jura Akademio (Pozsony) (1813-1816). Ekde 1817 li estis nomumita profesoro en la menciita universitato. Lia riĉa privata kolektaĵo pri moneroj havis 4896 pecojn (ĉefe romiaj kaj grekaj moneroj), pri hungaraj moneroj 10,912 pecojn. En 1822 li estis nomumita dekano, en 1838 pro la abrupta morto li ne iĝis rektoro. En 1817 li komencis verki libron pri la numismatiko, ankaŭ la finredaktoron baris la abrupta morto. Hungara Nacia Muzeo aĉetis la kolektaĵon post la morto.
István Batizfalvy
István Batizfalvy [iŝtvAn batizfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Batizfalvy István estis hungara instruisto.
Biografio
István Batizfalvy frekventis altlernejojn en Késmárk, Szarvas kaj Sárospatak. Li finbatalis la hungaran liberecbatalon, fine li ricevis favoran amnestion en Pétervárad. Li instruis en Rozsnyó, ekde 1860 en gimnazio en Pest (urbo). Li estis ankaŭ verkisto pri lernolibroj kaj redaktoro.
Febro
Febro (lat. febris) estas malsana stato, karakterizita per plirapidiĝo de la pulso kaj plialtiĝo de la korpotemperaturo. (akuŝa, cerba, lakta, marĉa febro)
Ĉe homo, oni parolas pri febro, se la korpotemperaturo – mezurita ofte en la buŝo aŭ en la subbrako (akselo) – superas 37,5 celsiajn gradojn. Ĝin povas kaŭzi bakteriaj toksinoj, venenoj, ekscitiĝo de la nervaj sistemoj; la plimulto de la infektaj malsanoj kaŭzas febron. Dum la rapide altiĝanta febro ofte okazas muskola tremado. La pli alta temperaturo kaŭzas pli rapidan materialŝanĝon kaj tiel grandiĝas volumeno de la enspirita aero, oksigenkonsumo kaj la en la sango liverita oksigen-kvanto.
Kontraŭfebraj medikamentoj estas inter aliaj kinino kaj antipirino.
Diversaj febroj:
Febro signifas alisence vivan, pasian ekscitiĝon je io.
Zorka Janů
Zorka Janů (propranome Zora Babková) estis ĉeĥa aktorino. Ŝi naskiĝis la 9-an de julio 1921 en Štěchovice, kie ŝiaj gepatroj libertempis. Ŝia je sep jaroj pli aĝa fratino estis aktorino Lída Baarová. Zorka estis pli bela kaj pli talentema ol ŝia fratino. Sed ŝi havis depresojn, kiuj kun aliĝanta aĝo malboniĝis, kaj sentojn de senbezona memsubtaksado.
Dum la dua mondmilito ŝi suferis pro problemoj de sia fratino, kiu estis konata kiel amantino de Joseph Goebbels, la nazia ministro de propagando. Al malfeliĉaj amoj al la edziĝinta František Kožík kaj al aktoro Karel Höger ankoraŭ aliĝis duboj pri si mem. Ŝi ne kredis al sia bonega aktora arto kaj al sia bela aspekto. Ŝi pensis, ke ŝi estas dika, kaj ŝi tenis drastajn malsategojn - dum kelke da monatoj ŝi manĝis sole unu kukurbon ĉiutage. Sekve de tio komencis ŝveligi ŝia vizaĝo kaj ŝi suferis pro depresivaj doloroj de la kapo. Fine de la jaro 1940 ŝi tial forveturis en nervan sanatorion, sed en februaro de 1941 ŝi estis denove en Prago kaj ŝi rolis en teatro. Ŝia lasta filmo, kie ŝi rolis, estis en la jaro 1944 filmo Kluci na řece.
Ambona kukolkolombo
La Ambona kukolkolombo (Macropygia amboinensis) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Macropygia. Ĝi troviĝas en Molukoj kaj Nov-Gvineo. Ĝi estas unu el la tri novaj specioj difinitaj kiam la Fajnbeka kukolkolombo estis disigita en 2016 kaj retenis la latinlingvan sciencan nomon de la iama specio.
Zorka Janů
Ŝi studis ankoraŭ pluajn du ludojn, sed en septembro de 1944 germanoj fermis ĉeĥajn teatrojn. Proksimiĝis la fino de la milito, kiun Zorka ĝojatendis, ĉar poste ŝi jam povis libere ludi kaj ŝi estis ankaŭ maldekstrule orientita. Sed post la milito ĉio estis tute alie: Lída, la fratino de Zorka, estis kulpigita pro kunlaborado kun germanoj kaj la tuta familio estis persekutita. Oni rigardis je Zorka kiel je "fratino de tiu perfidulino Baarová" (kio memkompreneble ne estis vero). Ŝi estis maldungita el la ŝatata teatro kaj eĉ ne kolegoj volis ŝin enlasi en la teatron. Aktoro Václav Vydra mem malebligis al ŝi enpaŝi: "Vi ne devas eniri internen! Fratino de Lída Baarová ne apartenas inter la ĉeĥajn aktorojn!"
La depresoj komenciĝis malboniĝi, fratino Lída estis en malliberejo, la patrino mortis je apopleksio dum demand-esploroj en oktobro de 1945 kaj la patro perdis la kruron. Ŝi vidis unusolan elirpunkton en memmortigo. Ŝi provis trinki benzinon, sed tio faris al ŝi nenion. Baniĝinte en la unua etaĝo de la familia vilao la 24-an de marto 1946 ŝi elsaltis el fenestro, ŝi falis sur malmolan betonan ŝtuparejon kaj ne supervivis... Ŝi estas entombigita kun sia patrino, la patro (li mortis en la jaro 1965) kaj fratino Lída (ŝi mortis nur en la jaro 2000) en familia tombo en tombejo en Prago.
Spytihněv la 1-a
Spytihněv la 1-a (naskiĝis ĉirkaŭ 875, mortis 915) estis reganto de Bohemio el la dinastio Přemyslidoj, la pli aĝa filo de Bořivoj la 1-a kaj lia edzino sankta Ludmila. Kiam mortis lia patro, li ankoraŭ ne estis matura, sekve precize nekonata parto de Bohemio pasigis mallongan tempon sub rekta regado de grandmoravia princo Svatopluk la 1-a.
La ekregado de la juna Přemyslido sur princa trono proksimume tempe akordas kun la morto de la plej fama reganto de Granda Moravio eble en jaro 895. Poste la naskiĝanta bohemia ŝtato forligis sin de Granda Moravio kaj komencis akcepti influon de orientfranka regno, precipe de Bavario. Bohemio fordependiĝis de Granda Moravio, sed jam en la jaro 895 Spytihněv kun pluaj bohemiaj regantoj estis devigitaj agnoski la superecon de Bavario kaj plej probable ankaŭ subalternan rilaton al eklezia diocezo en Regensburg. Tial laŭ la latina liturgio li estis la unua kristana reganto en Bohemio, malgraŭ ke baptita (de la ĉefepiskopo Metodo) estis jam lia patro Bořivoj la 1-a.
Dum la regado de Spytihněv la 1-a la tuta plato de la altaĵo super la rivero Vltava, kie lia patro konstruigis preĝejeton de Maria La Virgulino, estis ĉirkaŭita de defenda baro kaj estiĝis ĉi tie princa palaco. Tiel estis fondita bazo de Praga burgo, kien transloĝiĝis la princo el Levý Hradec. Prago iĝis la centro de la naskiĝanta ĉeĥa ŝtato.
Spytihněv estas versimile ankaŭ fondinto de la grupo de fortikaĵoj, ĉirkaŭantaj la devenan přemyslidan sferon de influo (t.n. princan gentan patrimonion). Temas pri la fortikaĵoj Tetín, Libušín, Budeč, Mělník, Stará Boleslav kaj Lštění. Por tiuj ĉi fortikaĵoj estas komuna la distanco de la centra Praga burgo (25 – 34 km), simile elektita loko kaj konstruado kaj ankaŭ la maniero, kiel ili estas menciataj en skribaj fontoj – ĉiam duavicaj kontraŭ Praga burgo. El ĝi kaj aliaj fortikaĵoj en la meza Bohemio komencis přemyslidaj regantoj mastrumi ĉirkaŭajn regionojn. Iom post iom ili subigis la lokan loĝantojn kaj devigis ilin pagi impostojn.
Edzino de Spytihněv estis probable virino altombigita kelkajn jarojn post lia morto en lian kripton en Praga burgo sub la planko de preĝejo de Maria La Virgulino, kies orelringoj devenas el maksimume la unuaj dekoj de la 10-a jarcento. Pri iliaj eblaj gefiloj oni scias nenion.
Ambona kukolkolombo
Taksonomio
En 1760 la franca zoologo Mathurin Jacques Brisson inkludis priskribon de la Ambona kukolkolombo en sia sesvoluma Ornithologie baze sur specimeno kolektita en Ambon, nome unu el la Molukoj de Indonezio. Li uzis la franclingvan nomon La tourterelle d'Amboine kaj la latinlingvan Turtur amboinensis. Kvankam Brisson stampis latinlingvajn nomojn, tiuj ne kongruas kun la dunoma sistemo kaj ne estas agnoskita de la Internacia Komisiono pri Zoologia Nomenklaturo. Kiam en 1766 la sveda natursciencisto Carl Linnaeus ĝisdatigis sian Systema Naturae por la 12a eldono, li aldonis 240 speciojn kiuj estis iam priskribitaj de Brisson. Unu el tiuj estis la Ambona kukolkolombo kiun li metis kun la aliaj kolomboj en la genron Columba. Linnaeus inkludis mallongan priskribon, stampis la dunomon Columba amboinensis kaj citis la verkon de Brisson. La specio estas nuntempe metita en la genron Macropygia kiu estis enkondukita en 1837 fare de la angla natursciencisto William John Swainson.
La Ambona kukolkolombo estis iam konsiderata samspecia kun la Doreja kukolkolombo (Macropygia doreya). Tiu specio estis disigita baze sur analizo de voĉoj publikigita en 2016.
Naŭ subspecio estas agnoskitaj:
Priskribo
La Ambona kukolkolombo estas tipe ĉirkaŭ 35 ĝis 37 cm longa. Maskloj tendencas havi iomete pli roz/verdan koloron en siaj nukoj kaj koloj. En Indonezio kaj Papuo-Nov-Gvineo, multaj subspecioj havas blankecajn subajn partojn, fajnan malhelan striecon sube kaj/aŭ blankecajn kapovertojn.
La alvoko de tiu kolombo estas tre laŭta "ŭuup-a ŭuup" kun kelkaj diferencoj depende de la koncerna subspecio.
Distribuado kaj habitato
La Ambona kukolkolombo vivase en pluvarbaroj, arbaroj, arbustaro kaj pluvarbaroj de rearbarigitaj areoj.
Monthey (distrikto)
La Distrikto Monthey (en la franca lingvo District de Montey; en la germana lingvo Bezirk Monthey]] estas administra unuo de Kantono Valezo. Ĝi havis 41694 loĝantojn la 31-an de decembro 2012. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Monthey.
Komunumoj de la distrikto Monthey
La distrikto Monthey konsistas (stato en 2013) el 9 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Monthey estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
La Subvoktejo Monthey de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 estis kolonia teritorio de la Valezaj Dekonoj. De 1802 ĝis 1810 ĝi estis distrikto de la Respubliko Valezo, poste de 1810 ĝis 1815 kantonon de la franca Departemento Sempiono. Ek de 1815 ĝi estis dekono kaj ek de 1848 distrikto de Kantono Valezo.
Grejpo (luno)
Grejpo estas neregula satelito de Saturno, ano de la norda grupo.
Orbito
Grejpo havas, kiel la lunoj de la norda grupo, retrogradan orbiton; tio signifas, ke ĝi turnas ĉirkaŭ Saturno en la malan direkton je tiu de la ĝenerala orbita movo de la saturnaj satelitoj (kaj sunsistemaj planedoj).
Nomo
Ĝi ricevis en 2007 la nomon Grejpo, laŭ Greip, gigantino de la nord-ĝermana mitologio.
Jenő Fekete
Jenő FEKETE, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fekete Jenő estis hungara fizikisto, pedagogo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1941).
Biografio
Jenő Fekete frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li samloke komencis sian karieron. Dum 15 jaroj li kune laboris kun Loránd Eötvös. Ekde 1915 li iĝis geofizikisto. Inter 1919-1923 li laboris en geofizikia instituto nomata pri Loránd Eötvös, poste en Meksiko en firmao Royal Dutch Shell. Ekde 1931 li esploris helpe de tordeca tendolo en Teksaso. En 1934 li hejmenvenis kaj li transprenis gvidadon de geofizika instituto. Li havis novajn metodojn (elektrajn, sismikajn) dum esplorado. En Hungario li esploris grandajn terenojn kaj la rezultojn li prilaboris.
Niederalben
Niederalben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lozoyuela-Navas-Sieteiglesias
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Norda Montaro (hispane Sierra Norte) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 51,28 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo Sankta Ladislao (Búcsúszentlászló)
La kirko Sankta Ladislao, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Búcsúszentlászló.
Konstruaĵo
La konstruaĵo troviĝas sur malata monteto en mezo de la vilaĝo. La fasado estas malsimetria, ĉar flanke altiĝas la turo. En la fasado funkcias la enirejo, sed estas videblaj ankaŭ niĉoj, ene skulptaĵoj. Super la sanktejo estas alia malgranda turo, malantaŭ la sanktejo aliĝas la menciita kapelo de Anĝeloj. La absido estas rektangula, sed absido de la aliĝanta romanika kapelo estas duonronda. Sub la kirko estas kriptoj, kie oni metis kadavrojn de la monaĥoj. Interne la ĉefaltaro estis farita en 1734, ties bildo prezentas Sanktan Ladislaon. La navo havas 8 flankajn altarojn. La pilgrima skulptaĵo devenas el la 18-a jarcento.
Malantaŭ la kirko situas la sankta puto, kiun la pilgrimantoj uzas.
Kermesoj okazas la 27-an de junio, la 2-an de septembro, la 4-an de septembro, la 8-an de septembro, la 24-an de septembro, la 29-an de septembro.
Monaĥejo
La unuetaĝa monaĥejo aliĝas al la flanko de la kirko kaj formas kvarangulon. La kvar aloj fermas internan korton.
NGC 3232
NGC 3232 (aliaj indikoj — MCG 5-25-4, ZWG 154.8, PGC 30508) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historio de kopirajto
La historio de kopirajta monopolo kaj de aŭtorrajto estas tre ligitaj al la plibonigo de kopiteknikoj de skribaĵoj kaj al la estiĝo de la nocio de aŭtoro kaj de la fundamento unuo de la aŭtoro kaj de la verko.
Antaŭ la 18-a jarcento
Antaŭ la 18-a jarcento arta kreado baziĝis ĉefe je la propraj financaj rimedoj de la artisto (kiel ekzemple Michel de Montaigne) aŭ je mecenata sistemo. Inter la diversaj artoj, nur skribaĵoj povis esti kopiitaj multnombre ekde la estiĝo de la presarto. Presado de liaj verkoj estis honoro al la aŭtoro kaj pligrandigis lian famon, kio ebligis lin trovi pli bonajn mecenatojn aldone al la estimo de aliaj aŭtoroj. La prezo de la libro reprezentis tiel la laboron de la presisto, la aŭtoro havis malmultan aŭ nenian rektan financan enspezon pro la vendado de siaj verkoj.
La deveno de la parto de la aŭtora rajto estas kutime ligit al la praktiko de eŭropaj monarkoj, kiuj disdonis patentojn, kiuj garantiis al la ricevanto monopolon sur aparta ekonomia afero. Tiaj monopoloj estis portempe donitaj al aŭtoroj kaj presistoj antaŭ la 18-a jarcento por apartaj verkoj.
En Britujo tio fine estigis en 1662 la Licensing Act, kiu donis la monopolon de la angla presado al la Worshipful Company of Stationers and Newspaper Makers de Londono, sub preteksto de organizaĵo cenzuranta hereziajn tekstojn. Fakte la kompanio konsistis el granda nombro de eldonistoj, kiuj elverkis internan sistemon de rajtoj oficialigita per la monopolo. La glora revolucio, kontraŭante monopolojn, abolis tiun sistemon kaj starigis konkurencon inter la presistoj de Londono kaj de tiuj en aliaj partoj de la reĝlando, kiuj produktis librojn malpli alte kostajn.
Eksteraj ligiloj
International Copyright and Neighbouring Rights: The Berne Convention and Beyond TTT-ejo kun historiaj dokumentoj ligitaj al internacia kopirajto
Tokamako
Tokamako estas instalaĵo, kiu kapablas kunteni grand-temperaturan plasmon en magneta kampo, estigitan per toroforma elektromagneto. La plasmo povas atingi la temperaturon de 100 milionoj °C kaj ŝvebas en la tokamaka interno. Ĝi estas ĝis nun la plej sukcesa instalaĵo de la magneta kuntena fuzio. La magneta geometrio konsistas el helicaj fortolinioj, irantaj sur toroidaj magnetaj surfacoj, plektiĝantaj unu kun la alia.
La vorto tokamako estas laŭlitera transskribo de la rusa токамак, kiu estas mallongigo de тороидальная камера в магнитных катушках (toroidalnaja kamera v magnitnih katuŝkah) (en Esperanto: tora kamero en magneta rulaĵo).
La ellaboro de tokamak estas ligita al sovetiaj fizikistoj Igor Tamm kaj Andrej Saĥarov.
Buttwil
Pri la komunumo
Buttwil estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1145 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Buttwil situas sur teraso de la orienta deklivo de la montoĉeno Lindenberg. Al la komunumo Buttwil apartenas ankaŭ la setlejo Galitzi, kiu troviĝas sur teraso iom pli supre.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Buttwil limas en nordo al Boswil, en oriento al Muri, en sudoriento al Geltwil, en sudokcidento al Hitzkirch (Kantono Lucerno), en okcidento al Schongau LU (Kantono Lucerno), kaj en nordokcidento al Bettwil.
Trafiko
Buttwil situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Geltwil al la stacidomo de Muri.
Apud la setlejo Galitzi situas malgranda aerodromo (ICAO-kodo LSZU) kun kurvojo kun longeco de 675 m. Apud la aeorodromo troviĝas restoracio kaj ĝi estas la sidejo de pluraj motor- kaj glitaviadilasocioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Buttwil datiĝas el la jaro 1160 Butwile. Ek de sia fondiĝo la Monaĥejo Muri estis la ĉefa bienposedanto en Buttwil. Per la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415, Buttwil fariĝis parto de la Libera Distrikto, kiu estis komuna servuto de la membroj de la Ĵurkomunumo. Post la liberigo de Argovio fare de la francaj trupoj en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum la tempo de la Helveta Respubliko dum mallonga tempo al Kantono Baden. Ek de 1803 ĝi apartenas al la distrikto Muri de Kantono Argovio.
Jirueque
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas jiruequeño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 62 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,83 loĝ/km².
Situo
Jirueque situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la centr-nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 842 m super marnivelo; je 53 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 6 km el Jadraque [ĥaDRAke]. La areo de ties teritorio estas de 10,64 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°57′57″N 2°54′04″Ok.
La municipa teritorio limas kun tiuj de Bujalaro, Castilblanco de Henares, Cendejas de Enmedio, Jadraque kaj Medranda.
Historio
Laŭ Antonio Herrera Casado dum la Mezepoko tiu vilaĝo pasis el la Teritorio de Atienza al tiu de Jadraque, kaj ĝi iĝis parto de senjorio en la malfrua Mezepoko.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉe la 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Jan Fischer
Jan FISCHER (naskiĝis la 2-an de januaro 1951 en Prago) estas ĉeha politikisto. Ekde la 8-a de majo 2009 ĝis la 28-a de junio 2010 li oficis kiel la ĉefministro de Ĉeĥio: Jan Fischer estas altranga politika oficisto de la ĉeĥa ŝtato kaj en aprilo 2009 estis taskigita transpreni la gvidon de la registara laboro ĝis pli fruigita nova parlamenta baloto en oktobro 2009.
Post kiam la konstitucia kortumo ne permesis tiajn plifruigitajn balotojn, li restis ĉefministro ĝis regula parlamenta baloto, kiu okazis en majo 2010. Sekve de tiu baloto stariĝis koalicio el tri konservativaj partioj, kiuj interkonsentis pri nova ĉefministro Petr Nečas.
La 8-an de majo 2009 Jan Fischer kaj lia registaro el fakuloj per konstitucia ĵuro oficiale ekoficis. Dum la fino de la unua duono de 2009 li tiel ankaŭ havis la prezidantecon de la Konsilio de la Eŭropa Unio.
Frenelle-la-Grande - Puzieux (stacidomo)
Frenelle-la-Grande - Puzieux estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Frenelle-la-Grande, apud , en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).