cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rheineck SG
Trafiko
Rheineck situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Margreto al Ĝenevo kaj ankaŭ posedas propran konekton al la nacia aŭtoŝoseo A1. Sur Bodenlago estas ŝiplinio al Konstanco. De Rheineck la dentoradfervojo Bergbahn Rheineck-Walzenhausen kondukas al la kuracloko Walzenhausen.
Esperanto-Movado
En Rheineck sur monteto kun bela rigardo super la tuta urbo situis Sunhejmo, kie la esperantisto Hans Kästli dum multaj jaroj gvidis flegohejmon. Li venigis esperantistojn el la tuta mondo por labori en Sunhejmo. Vivis kaj laboris dumtempe tie inter aliaj ankaŭ Dieter Rooke, Barbara Pochanke kaj Stanislaw Pochanke el Pollando, Chantal Gacond kaj Dietrich Michael Weidmann. En 1985 antaŭ la IJK de Eringerfeld okazis en Sunhejmo eta antaŭkongreso, kiun partoprenis ankaŭ grupo de 7 gejunuloj el Usono sub la gvido de Nvwtohiyada Idehesdi Sequoyah.
Altostratuso
Altostratuso (altostrātus, mallongigo: As) estas genro de nuboj tavolformaj, kiuj troviĝas inter 2 kaj 7 kilometroj super marnivelo.
Klasifiko
La Internacia Nubatlaso enhavas neniun speciojn de la genro altostratuso. Laŭ la Internacia Nubatlaso, la genro altostratuso enhavas kvin variojn. La Internacia Nubatlaso listas la jenajn suplementajn trajtojn:
Historio
La nomo "altostratuso" estas kunmetitaĵo de alto kaj stratuso. Tiu genro estis proponita de la franca meteologo Émilien Jean Renou (1815–1902) en 1855.
HTTP ETag
ETag (entity tag) estas responsa kapo de HTTP liverita de ret-servilo komformema HTTP/1.1 uzita por sciigi ŝanĝon en la enhavo de iu URL. Kiam nova HTTP respondo enhavas la saman ETag ol antaŭa HTTP respondo, la enhavo estas konsiderata kiel sama kaj ne bezonas pluan elŝutadon. La kapo estas utila por ponto-aparatoj kiuj agas kaŝmemoron, samkiel por klientoj TTT-legiloj kiuj kaŝmemorigas la rezultojn. Unu el la metodoj generantaj la ETag-ojn uzas la lastan modifo-tempon de dosiero kaj grandecon de dosiero, alia metodo uzas checksum.
Se ETag estas malkorekte generita, tio povas kaŭzi ke ĝisdatigitaj dosieroj ne estus elŝutitaj de la klienta aplikaĵo, aŭ dosieroj kiuj jam estas en la kaŝmemoro plu elŝutiĝas.
Oficiala Municipokodo
La Oficiala Municipakodo estas cifera serio por identigo de politikaj sendependaj municipoj. Por la landoj de la Eŭropa Unio, kiuj aplikas oficialajn municipokodojn, la sistemo estas parto de la Nomenklaturo de Unuiĝoj Teritoriaj Statistikaj, mallongigita NUTS.
La oficiala municipokodo de Aŭstrio (germane: österreichischer Gemeindeschlüssel) estas kvincifera, kaj havas la sekvan strukturon:
La unua cifero montras la federacian landon, la dua kaj la tria ciferoj indikas la  distrikton, la kvaran kaj la kvinan ciferoj signas la  komunumon.
Ekzemploj:
3 25 21 = Rappottenstein
9 07 01 = Vieno - Neubau
La oficiala municipokodo de Germanio (germane: Amtlicher Gemeindeschlüssel) estas okcifera, kaj havas la sekvan strukturon:
La unuaj du ciferoj sigas la federacian landon (vidu sube), la tria cifero la distriktaron (Regierungsbezirk - se federacia lando ne havas distriktarojn, jen indikiĝas "0", krom en la kazoj de Rejnlando-Palatinato, Saksio-Anhalto kaj Malsupra Saksio, kiuj malfondis siajn distriktarojn nur dum la lastaj jaroj. La kvara cifero signas la regionon kaj la kvina la eksterdistriktan urbon respektive la distrikton (Landkreis aŭ Kreis). La sesa, sepa kaj oka cifero krome - se necese - signas la komunumon aŭ senkomunuman teritorion de la distrikto.
Jen du ekzemploj:
08 1 11 000 = Stuttgart
08 Baden-Virtembergo
1 distriktaro Stuttgart
1 regiono Stuttgart
1 eksterdistrikta urbo Stuttgart
000 (la lastaj tri ciferoj ne estas bezonataj, do estas nuloj)
15 3 52 002 = Aschersleben
3 eksa distriktaro Magdeburg
52 distrikto Aschersleben-Staßfurt
002 urbo Aschersleben
La unuaj du ciferoj por la federaciaj landoj
La unuaj naŭ federaciaj landoj de Germanio numeriĝis de nordo al sudo, la deka, Sarlando, aldoniĝis, kiam ĝi integriĝis en la ŝtaton Germanio, kaj la ciferoj 11 ĝis 16 signas la ses federaciajn landojn kiuj oficialiĝis kun la reunuiĝo de Germanio la 3-an de oktobro 1990 (aldone post tiu dato aldoniĝis la ciferoj 17 por orienta Berlino, sed tiu cifero intertempe ne plu bezonatas).
Temas do pri 01 Ŝlesvig-Holstinio
03 Malsupra Saksio
04 Bremeno
05 Nordrejn-Vestfalio
06 Hesio
07 Rejnlando-Palatinato
08 Baden-Virtembergo
09 Bavario
Tavoldepresio
Tavoldepresio estas la diferenco inter la tavolpremo (Ptav) kaj putbuŝa premo забойное давление (Pputb) en funkcianta puto:
Oficiala Municipokodo
La unuaj du ciferoj por la federaciaj landoj
10 Sarlando
Tavoldepresio
Tavoldepresio karakterizas konsumadon de la tavolenergio en la puta drenareo дренажная область je alfluo de tergaso al la puto. Ĝi difinas produktivecon de la puto.
Oficiala Municipokodo
La unuaj du ciferoj por la federaciaj landoj
11 Berlino
Tavoldepresio
Dum dezajnado de la ekspluata reĝimo de la putoj oni difinas la plej supran tavoldepresion, kiu kongruas al la plej granda alfluo de la elminigata likvaĵo.
Oficiala Municipokodo
La unuaj du ciferoj por la federaciaj landoj
12 Brandenburgio
14 Saksio
15 Saksio-Anhalto
16 Turingio
Kodo konsistas el sescifera numero; la unuaj du ciferoj esprimas gubernion, la kvin ciferoj kun 3-a, 4-a kaj 5-a ciferoj esprimas municipon (prefektujo, urbo, urbeto, vilaĝo, kvartalo) aŭ municipan oficunion. La lasta cifero estas por kontrolcifero.
Gubernia kodo
La unuaj du ciferoj esprimas laŭ ISO 3166-2:JP.
Municipa kodo
La kvin ciferoj esprimas municipon kun unuaj du ciferoj.
Ekzemploj
" 000 " esprimas gubernion.
02 000 - 1 : gubernio Aomori
14 100 - 3 : Jokohamo
La municipokodo de Svislando (germane Gemeindenummer, ankaŭ Code-Nr., GEOSTAT-Nr. aŭ BfS-Nr., estas nombro difinita de la svisa Federacia Oficejo pri Statistiko (germane Bundesamt für Statistik, mallongigite BfS), kiu klare signas la unuopajn teritoriojn de la lando. Registriĝis ĉiuj komunumoj, sed ankaŭ pluraj pliaj sendomaj teritorioj sen klara aparteno al kantono (ĉefe lagoj) kaj specialaj areoj apartenantaj al pluraj komunumoj, kiuj germane nomiĝas Kommunanz.
Por pure statistikaj celoj ankaŭ la komunumoj de la princlando Liĥtenŝtejno, du komunumoj de Germanio - Konstanco sude de la Rejno kaj la enklavo Büsingen am Hochrhein, ĉirkaŭita de svisa teritorio, plus la itala enklavo Campione ĉirkaŭita de svisa teritorio ricevis svisan municipokodon. Tio kompreneble ne signifas, ke Svisio strebas posedi tiujn teritoriojn.
Ĝeneralaĵoj
La disdono de la municipokodoj okazis laŭ la listigo de la kantonoj en artikolo 1 de la Federacia Konstitucio de Svisio. Ene de la kantono la numeroj ordiĝas laŭ la distriktoj kaj plue alfabete laŭ komunumoj. Komunumoj en kantonoj sen distriktoj ordiĝas laŭ simpla alfabeta ordo. La svisaj municipokodoj konsistas el kvar ciferoj.
Kantonokodoj
En iuj statistikoj de BfS la kantonoj inkluzive de la duonkantonoj simple laŭalfabete ricevis numerojn, kio kreas la sekvan liston:
Ekzemploj
kantono Bern
GLY
La vorto havas plurajn signifojn:
GMB
La vorto havas plurajn signifojn:
34650 Dunkenberger
34650 Dunkenberger estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Logan Dunkenberger, plej bonan en ŝia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Roanoke Valley Governor's School for Science and Technology de Roanoke (Virginio, Usono).
Fiŝbazarego de Tsukiji
La fiŝbazarego de Tsukiji (japane: 築地市場 [cukiĵi ŝiĵō] ), kiu situas en Tsukiji en la Ĉuo-kvartalo de Tokia Metropolo. Ĝi estas la plej granda fiŝbazaro en la tuta mondo. La fiŝbazarego en Tsukiji estas parto de la Centra Porgrandkomerca Bazaro de Tokia Metropolo.
Signifo
En la jaro 2003 vendiĝis sur la centra fiŝbazarego (aldonaj fiŝbazaroj troviĝas en Ota kaj Adachi) 615.409 tunoj (t.e. 2.246 tage) da fiŝoj kaj aliaj marbestoj.
Historio
La historiaj radikoj de la fiŝbazaro datiĝas el la 16-a jarcento, kiam la ŝoguno Tokugawa Ieyasu venigis fiŝkaptistojn el Osako al Edo por provizi sian kortegon je fiŝoj. Li rajtigis ilin vendi la kromajn fiŝojn proksime al Nihonbashi. Samtempe evoluis la komerco de legomoj kaj fruktoj.
La Nihonbashi bazaro estis grave damaĝita dum la 1923-a Granda Kanto-Tertremo. Post tio ĝi estis translokigita al Tsukiji distrikto. Tri ĉefaj bazaroj estis fonditaj en Tsukiji, Kanda kaj Koto en 1935. Malpli grandaj bazaroj estis establitaj en Ebara, Toŝima, Adaĉi kaj alie. Entute nun estas pli ol dekdu bazaroj.
Courtomer (Orne)
Courtomer estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Courtomerois.
Gábor Balassa (aktoro)
Gábor Balassa [balaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balassa Gábor estis hungara aktoro, infanaktoro, maristo.
Seč (distrikto Prievidza)
Seč (hungare Divékszécs [divEksEĉ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Gábor Balassa (aktoro)
Gábor Balassa naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la.
Seč (distrikto Prievidza)
Situo
Seč situas en arbaro sub monto 935 m alta, fine de sakovojo el Kostolná Ves. Bojnice troviĝas je 12, Prievidza je 17, Nováky je 18 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1275 en formo "Zeech". Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Szecs, poste pro peto de poŝto aldoniĝis Divék. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Divékszécs 406 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Prievidza, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Seč 406 homoj, (402 slovakoj).
Gábor Balassa (aktoro)
Biografio
Gábor Balassa dum la lernojaroj estis populara infanaktoro. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1962. Liaj ĉefinstruisto estis Zoltán Várkonyi. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém) (1962–1964), poste li ricevis rolojn en Gaja Teatro, Teatro de Kecskemét, Teatro Kisfaludy (1970–1973), Teatro Csokonai (Debrecen) (1973–1975), Teatro Thália (Budapeŝto) (1975–1977), pli poste li estis gastoaktoro en diversaj teatrejoj. Baldaŭ li estis maristo en eŭropaj maroj.
17625 Joseflada
17625 Joseflada estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento), nemalproksime de Prago.
Pro ĝia granda duonakso de 3,20589850 (kalkulata por la epoko de la ), ĝi orbitas je nur 882 400 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan pentriston kaj verkiston Josef Lada (1887–1957), kies nostalgiaj bildoj de la vivo en ĉeĥa vilaĝo de la 19-a jarcento estis amataj de kaj infanoj kaj plenkreskuloj. Lada ilustris multaj el siaj libroj, inklude Kocour Mikeš ("Mikeŝ, la Virkato") kaj "La brava soldato Ŝvejk" de Jaroslav Hašek.
Medolradio
[[dosiero:Holz querschnitt.jpg|eta|250px|sekco de trunko medolradioj estas verdaj.
0 medolo, 1 limo de la jaraj ringoj, 2 rezinkanaloj, 3 primaraj medolradioj, 4 sekundaraj medolradioj, 5 kambiumo, 6 bastrradioj, 7 korkkambiumo, 8 basto, 9 ritidomo]] Medolradioj estas parto de la ligno kaj trairas la ksilemon de la interno de la lignokopro ĝis la la kambiumo. Ilia tasko estas la radiusa prizorgado de la lignokorpo per akvo kaj nutraĵoj. La medolradioj iras trans la kambiumo ĝis la floemo kie ili nomiĝas bastradioj.
specoj de medolradioj
Se medolradio komenciĝas rekte en la medolo de la ligno, ĝi nomiĝas „primara medolradio''. Se ĝi ne komenciĝas en la medolo, ĝi nomiĝas sekundara medolradio.
La unuvica medolradio en sekundara vaskula faskoj estas akurate unu ĉelo larĝa. La kunmetita medolradiokonsistas el pluraj ĉelo.
Medolradioj ĉe foliarboj
Ĉe foliarboj la medolradioj konsistas nur el rezervĉeloj. Depende de la arbospecio ili estas unuvicaj aŭ plurvicaj.
Vione
Vione estas komunumo de Italio.
Medolradio
Medolradioj ĉe foliarboj
Foliligno konsistas je ĉ. 8 ĝis 33 proventoj el medolradioj. Ankaŭ ekzistas faskoj kun malgrandaj radioj.
Medolradioj ĉe pinaloj
La konstruo de medolradioj ĉe pinaloj estas multe pli komplikaj ol ĉe foliarboj. Ĉe lignospecoj kiel pino, piceo aŭ lariko povas ĉiam ekzisti rezinkanaloj, kiuj estas ĉirkaŭataj de epitelĉeloj. La kanaloj aŭ estas samĉelaj el nur parenkimaj ĉeloj aŭ malsamĉelaj el radiparenkimaj ĉeloj kaj kvertraĥeidoj.
Ĉe la kontaktareoj de la medolradioj kaj la vertikaltrĥeididoj estas stiplo, kiuj permesas akvo- kaj nutraĵtransporton. Tiuj stiploj ĉe la krucpunktoj estas karakteristike por la lignoplanto.
La volumenprocentaĵo de la medolradioj ĉe pinaloj estas ĝis unu procento.
Funkcioj
Se la mediolradio ne havas rezinkanalon, ĝi servas al la transporto de akvo kaj nutraĵoj kaj la stokado de rezervsubstancoj. Samtempe la mediolradioj plifortigas kaj plirigidigas la lignon.
Antaŭekzistado
Antaŭekzistado estas la kredado je la ekzistado de ĉiu individuo antaŭ la koncipiĝo, en la koncipiĝo (aŭ post ĝi, laŭ la kredantoj). La mormonoj kredas je la antaŭekzistado de la homoj kaj ili estas unu el la malmultaj kristanaj grupoj kiuj kredas je ĝi.
Flavia (gento)
La gento Flavia estis plebdevena familio ĉe Romio. Ties membroj estas unuafoje menciitaj dum la lastaj tri jarcentoj de la Respubliko. La unua el la Flavii kiu elstaris estis Marko Flavio, pleb-tribuno en 327 kaj 323 aK; tamen neniu Flavius atingis la rangon de konsuleco ĝis Gajo Flavio Fimbria en 104 aK. La gento iĝis elstara dum la unua jarcento (de nia erao), kiam la familio de Flavii Sabini postulis la imperian dignecon.
Armenoj en Egiptio
Armenoj en Egiptio estas komunumo kun longa historio. Ili estas malplimulto kun sia propra lingvo, ekleziaj konstruaĵoj kaj sociaj institucioj. La nombro de armenoj en Egiptio malpliiĝis pro migradoj al aliaj landoj kaj integriĝo kun la cetero de la egipta socio, inkluzive ampleksan intergeedziĝadon kun islamanoj kaj kristanoj. Hodiaŭ ili nombras ĉirkaŭ 6000, multe pli malgranda komunumo ol antaŭ kelkaj generacioj. Ili koncentriĝas precipe en Kairo kaj Aleksandrio, la du plej grandaj urboj egiptaj. Ekonomie la egiptaj armenoj tendencis esti memstaraj komercistoj aŭ metiistoj kaj kutime ili havas pli da jaroj da edukado ol la egipta mezumo.
Flavia (gento)
Sub la Imperio, la nombro de personoj kiuj portis tiun nomon iĝis tre granda, eble pro la granda nombro de libertinoj sub la Flavia dinastio de imperiestroj. Estis komuna praktiko ĉe libertinoj adopti la nomojn de ties patronoj, kaj tiele sennombraj personoj kiuj atingis la rangon de la romia ŝtataneco sub la Flaviaj imperiestroj adoptis la nomon Flavius, kiu estis poste trapasata al ties posteuloj.
Armenoj en Egiptio
Historio
Armenoj en Egiptio havas ĉeeston ekde la 6a kaj 7a jarcentoj. La fruaj armenaj migrantoj al Egiptio estis islamanoj. Migrado de armenaj kristanoj al Egiptio komenciĝis en la frua 19-a jarcento, kaj alia ondo okazis en la frua 20-a jarcento.
Flavia (gento)
Dum la lasta periodo de la Imperio, la nomo Flavius ofte descendis el unu imperiestro al alia, komence el Konstancio, nome patro de Konstantino la Granda. La nomo iĝis tiom ĉiea ke ĝi estas foje traktita kiel praenomen (antaŭnomo), ĝis la etendo esti regule mallongigita Fl., kaj ĝi estas eĉ priskribita kiel praenomen en kelkaj fontoj, sed ĝi nenian estis uzita kiel persona nomo.
Armenoj en Egiptio
Historio
La ĉeesto de islamaj armenoj en Egiptio estas bone dokumentita dum kaj post la islama konkero de Egiptio. Islamigitaj armenoj sub araba regado havis videblajn armeajn kaj registarajn poziciojn, kiel guberniestroj, generaloj kaj veziroj.
Flavia (gento)
La majoritato de personoj nomitaj Flavius dum la fino de la Imperio ne povis descendi el la Flavia gento; kaj ja, la distingo inter nomoj kaj familiomoj estis perdita tiele ke ofte oni ne povas eĉ determini certece ĉu temas pri nomo aŭ postnomo.
Armenoj en Egiptio
Fatimida periodo
Ĉi tiu estis prospera periodo por la armenoj en Egiptio, kiam ili ĝuis komercan, kulturan kaj religian liberecojn. Iliaj komunumoj kreskis konsiderinde kiam pli multaj migrantoj alvenis el Sirio kaj Palestino, fuĝante de la antaŭeniĝo de la selĝukoj en la okcidento dum la dua duono de la 10-a jarcento. Armenaj islamanoj komencis sian politikan vivon en 1074, kun ĉirkaŭ 30.000 loĝantoj (eble ĝis 100.000) armenoj loĝantaj en Fatimida Kaliflando tiutempe. Serio de veziroj de armena origino formis la historion de la Fatimida Kaliflando, komencante kun Badr al-Jamali kaj lia filo al-Afdal Ŝahanŝaho, ĝis Talai ibn Ruzik kaj lia filo Ruzik ibn Talai.
Mameluka periodo
Preskaŭ 10 000 armenoj estis kaptitaj, dum invadoj de la Armena reĝlando en Kilikio, kiuj okazis inter 1266 kaj 1375, kaj estis alportitaj al Egiptio kiel mamelukoj aŭ sklavaj soldatoj. Ili estis dungitaj en agrikulturo kaj kiel metiistoj. La plej junaj estis edukitaj en armeaj tendaroj sekvantaj la mamelukan sistemon, kaj poste dungitaj en la armeo kaj en la reĝa palaco.
Komence de la 14-a jarcento, skismo okazis en la Armena Eklezio, kio kaŭzis ke la patriarko Sargis de Jerusalemo petis la protekton de sultano Al-Malik Al-Nasir. Ĉi tio alportis la armenojn en la mamelukaj posedaĵoj sub la jurisdikcion de la Armena Patriarkejo de Jerusalemo. La skismaj armenoj venintaj en Egiption ricevis permeson praktiki sian religion libere. La aŭtoritato de ilia patriarko super la privataj kaj publikaj aferoj de la armena komunumo estis decida. La preĝejoj kaj tiuj, kiuj servis ilin, estis subtenataj de la malavareco de la fideluloj kaj de la enspezoj devenantaj de bonfaraj institucioj.
Periodo de Muhammad Ali
La regado de Muhammad Ali de Egiptio (1805–1849) atestis fortajn migradajn fluojn de armenoj al Egiptio. Muhammad Ali dungis armenojn en registaraj postenoj, kaj la armenoj ricevis grandajn ŝancojn kontribui al la sociekonomia disvolviĝo de Egiptio. La epoko de Muhammad Ali permesis la kontruadon de armenaj preĝejoj en Egiptio; unu por la armen-apostolaj sevantoj kaj alia por la armenaj katolikoj. La nombro de armenaj enmigrintoj al Egiptio ĉirkaŭ ĉi tiu tempo estas taksita je 2 000. Poghos Jusufjan (1768–1844) estis armena bankisto kaj komercisto. En 1837, Muhammad Ali nomumis Poghos kiel estro de la Diuan Al-Tijara (komerca buroo) kaj kontrolisto de aliaj financaj aferoj por Muhammad Ali. .
En 1876 la armena Nubar Nubarjan (1825–1899) fariĝis la unua ĉefministro en moderna Egiptio.
Ekde la 19-a jarcento Egiptio fariĝis unu el la centroj de armena politika kaj kultura vivo. Multaj elstaraj armenoj de tiu periodo, inkluzive de Komitas, Andranik kaj Martiros Sarjan vizitis Egiption. La Armena Ĝenerala Bonfara Unio estis fondita en Kairo en 1906. La unua armena filmo kun armena temo nomata "Hajkakan Sinema" estis produktita en 1912 en Kairo de armen-egipta eldonisto Vahan Zartarjan. La filmo premieri en Kairo la 13-an de marto 1913.
Post-genocido (1915-1952)
La Armena genocido komenciĝis la 24-an de aprilo 1915 per la deportado de armenaj intelektuloj. La armenaj komunumoj en Egiptio ricevis iom da procento de la rifuĝintoj kaj postvivantoj de la masakroj en Turkio. La totala nombro de armenoj en Egiptio en 1917 estis 12 854 loĝantoj. Ili pliiĝis por atingi ĝian pinton en 1927 laŭ censodatumoj kie ilia totala nombro estis 17,188 loĝantoj la plej multaj el kiuj estis koncentritaj en Kairo kaj Aleksandrio. Iuj sendependaj taksoj puŝas la nombron de la armenoj en Egiptio ĝis 40.000 loĝantoj komence de la jaro 1952. Armena komunuma vivo en Egiptio rondiris ĉirkaŭ la Armena Apostola Eklezio kaj, laŭ pli malgranda mezuro, ĉirkaŭ la Armena Katolika Eklezio. Pli ol 80% de la plenkreska armena loĝantaro en Egiptio laboris kiel spertaj metiistoj aŭ en administraj postenoj, pogranda, podetala komerco kaj servoj. Tre malmultaj armenoj, nur ĉirkaŭ 5 procentoj, laboris kiel nekvalifikitaj laboristoj; eĉ malpli estis bienposedantoj aŭ farmistoj. Egiptaj armenoj estis relative prosperaj kompare kun armenoj en aliaj sudokcident-aziaj landoj; el la 150 000 mezorientaj armenoj, kiuj elmigris al soveta Armenio inter 1946–1948, nur 4 000 estis egiptaj.
Post la revolucio de 1952 gvidita de Gamal Abdel Nasser multaj armenoj komencis elmigri al Eŭropo, Usono, Kanado kaj Aŭstralio.
Post la Revolucio de 1952
Inversa migrado, ne al la originaj patrujoj, sed prefere al la Okcidento, estis observita inter armenaj egiptoj ĉirkaŭ 1956. En la jaro 1956 ekvidiĝis tio kio estis konsiderata kiel enkonduko de socialismaj leĝoj en Egiptio kaj la ŝtatigo de multaj ekonomiaj sektoroj sub la reĝimo de Nasser. Ĉar armenaj egiptoj tiutempe laboris ĉefe en la privata sektoro kaj emis monopoligi bazajn profesiojn kaj komercajn merkatojn, la tiel nomataj Socialismaj Leĝoj influis ilin pli ol tiujn, kiuj laboris en la registaro aŭ en agrikulturo. Multaj migrantoj konkludis, erare aŭ ĝuste, ke ili estis minacataj de la novaj politikoj de la reĝimo Nasser kaj multaj forlasis Egiption kaj migris al la Okcidento. Ekde 1956 la totala nombro de armenaj egiptoj konstante kaj draste malpliiĝis.
Nuntempo
La plej multaj egiptaj armenoj hodiaŭ, kiuj estas konstantaj loĝantoj de Egiptio, naskiĝis en Egiptio kaj estas egiptaj civitanoj. Armenio al ili estas la kolekto de folkloraj rakontoj kaj kulturaj praktikoj, kiujn ĉiu generacio donas al sia posteulo. Armenaj egiptoj estas plenrajtaj egiptoj kun kroma kultura tavolo. Ili nombras ĉirkaŭ 6 000 kaj loĝas ĉefe en Kairo.
Hodiaŭ strukturoj kiel kluboj, lernejoj kaj sportaj instalaĵoj plifortigas komunikadojn inter armenaj egiptoj kaj revivigas la heredaĵon de siaj prapatroj. Malgraŭ tiuj klopodoj, multaj armenaj egiptoj de la plej juna generacio (kaj kiuj plejparte rezultas de miksitaj familioj inter la armena komunumo kaj aliaj egiptoj, ĉu kristanaj ĉu islamaj) ne parolas la armenan lingvon, aŭ ne iras al armenaj lernejoj, kaj ne estas en kontakto kun ilia heredaĵo aŭ komunumo. La Armena Eklezio kaj la senpolitika strukturo de la armena komunumo havas tre gravan rolon en unuigado de la armenoj en Egiptio. Male al armenaj malplimultoj en Sirio kaj Libano, armenaj egiptoj restas ekster loka politiko.
La Prelatejo de la Armena Apostola Eklezio de Egiptio, kiu estas sub la jurisdikcio de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin, estas la primara kuratoro de komunumaj aktivaĵoj kiel ekzemple fondusoj, lokposedaĵo en la formo de agrikultura tero, kaj aliaj posedaĵoj testamentitaj fare de generacioj de filantropoj.
Politiko
Egiptaj armenoj tre malofte okupiĝas pri la nuntempa egipta politiko, male al la armenaj malplimultoj en Libano kaj Sirio. Tamen multaj estas dungitaj en malsamaj politikaj kaj senpolitikaj egiptaj institucioj. La Armena Eklezio kaj la senpolitika strukturo de la institucioj en la egipta armena komunumo havas tre gravan rolon en unuigo de la armenoj en Egiptio.
Kulturo
La armena komunumo administras kelkajn asociojn, inkluzive de:
La komunumo havas kvar sociajn klubojn en Kairo kaj du en Aleksandrio, krom tri sportaj kluboj en la ĉefurbo kaj du en Aleksandrio. Estas unu hejmo por maljunuloj, kaj multaj agadoj por junuloj, inkluzive de danca ensemblo, Zankezur, koruso, Zvartnoc, kaj infana koruso, Dzaghgasdan.
Sportoj
Ekzistas kelkaj sportaj kluboj inkluzive de:
Sportoj ludataj inkluzivas futbalon, korbopilkon kaj tablotenison. Preskaŭ ĉiuj kluboj ankaŭ havas skoltajn agadojn.
Lernejoj kaj institucioj
La unua armena lernejo en Egiptio, la Jeghiazarjan Religia Lernejo, estis establita en 1828 ĉe Bein Al-Sourein. En 1854, la lernejo estis proponita al Darb Al-Geneina kaj la nomo estis ŝanĝita al Ĥorenjan, omaĝe al la armena historiisto Moseo de Ĥoreno. En 1904, Nubar Paŝao, armena ŝtatisto, translokigis la lernejon Ĥorenjan al Boulaq. En 1907, li fondis la Kalousdian armena lernejo kaj infanĝardenon sur strato Galaa (urbocentre en Kairo), kiu nuntempe malaperis. La dua armena lernejo en Egiptio estis fondita en 1890 de Poghos Jusefjan en Aleksandrio, kaj nomiĝas Lernejo Poghosjan. La plej nova armena lernejo estas Nubarjan en Heliopolo, fondita en 1925 kun donaco de Poghos Nubar. Nun Kalousdian-lernejo kaj Nubarjan kunfandiĝis kiel unu lernejo en Heliopola areo, Kairo.
La tri armenaj lernejoj en Egiptio fine integras programon K-12. la 6 armenaj lernejoj en Egiptio estas parte subtenataj de la Prelato de la Armena Eklezio en Egiptio. Armena edukado tre gravas por konservi armenan lingvon inter la armena komunumo en Egiptio. Krome la armena lingvo estas la sola lingvo, kiun la armenoj uzas en siaj familioj kaj komunumoj. La tri armenaj lernejoj en Egiptio fine integris sekundaran edukan programon; studentoj diplomiĝintaj povas tuj eniri la egiptan universitatan sistemon, post trapasado de la oficialaj ekzamenoj.
Eklezio
Armenaj egiptoj estas dividitaj inter la komunumo de la Armena Apostola Eklezio kaj la komunumo de la Katolika Armena Eklezio. Estas ankaŭ iuj egiptaj armenoj, kiuj estas membroj de la Armena Evangelia Eklezio.
Estas kvin ĉefaj armenaj preĝejoj en Egiptio, du en Aleksandrio kaj tri en Kairo.
Armen-apostola komunumo konsistas el la plimulto de armenaj egiptoj. La armenaj apostolaj preĝejoj inkluzivas:
La armena katolika komunumo havas du preĝejojn:
La armena evangelia komunumo en Egiptujo nuntempe havas unu preĝejon:
Gedeon Ráday (1806)
Grafo Gedeon RÁDAY [rAdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ráday Gedeon estis hungara politikisto, departementestro, teatrestro. Lia nobela antaŭnomo estis rádai.
Gedeon Ráday naskiĝis la  1806 en Pest (urbo). Li mortis la 1873 en Budapeŝto.
Biografio
Gedeon Ráday lernis juron en sia naskiĝurbo. Li komencis sian karieron en administrado de Pest-Pilis-Solt-Kiskun. En 1839 li estis elektita parlamenta deputito, sed la Habsburgoj malpermesis ĝin. Tamen en 1844 li reelektiĝis sukcese, en la sama jaro li gvidis ankaŭ Nacian Teatron de Pest. En 1848 li iĝis departementestro. Post falo de la revolucio li estis kondamnita, sed poste li ricevis amnestion. En 1854 li revenis al la Nacia Teatro. Post jaroj li malriĉiĝis.
Eiji Hanayama
Eiji Hanayama (花山 英二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Gamba Osaka, Vegalta Sendai kaj Tochigi SC.
GMD
La vorto havas plurajn signifojn:
Cesvaine
Cesvaine estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la oriento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Madona kaj situas en norda parto de la distrikto, sur la bordoj de rivereto Sula. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 16 km de Madona kaj 178 km de Rigo.
Historio
Ĝis la komenco de la 13-a jarcento, la kasteltumulo Cesvaine estis parto de la Lettia distrikto sub regno de latgala ŝtato Jersika.
The Father (filmo, 2020)
The Father ("La patro") estas franca-brita filmo eldonita en 2020. Ĝi estas reĝisorita de Florian Zeller kaj estas lia unua filmo. La scenaro estas verkita de Zeller kaj Christopher Hampton, adaptita de la teatraĵo de Zeller Le Père. La filmo rakontas pri viro kiu suferas demencon. Ĝi aperis ĉe la Festivalo Sundance 2020, kie ĝi ricevis tre bonajn recenzojn.
Cesvaine
Historio
Post la Livonia konkero de la krucistoj en la 13-a jarcento, la regiono venis sub la kontrolon de la Ĉefepiskopejo de Rigo. En 1209, setlejo (urbs Zcessowe) unue estis menciita en la loko de la nuna urbo de Cesvaine.
The Father (filmo, 2020)
Ĉe la Oskar-premioj, aktoro Anthony Hopkins gajnis premion pri plej bona vira aktoro, kaj Zeller kaj Hampton gajnis la premion pri plej bona scenaro. Hopkins ankaŭ gajnis BAFTA-premion pri plej bona vira aktoro, kaj Zeller kaj Hampton gajnis pro la plej bona adaptita scenaro.
Cesvaine
Historio
En la periodo de 1390 ĝis 1420, la Cesvaine ŝtonkastelo de la Ĉefepiskopejo de Rigo estis konstruita en la loko de la ligna kastelo de latgaloj, kaj urbeto estis establita proksime de tiu. Ĉe la fino de la 16-a jarcento, en Cesvaine ekzistis 80 domoj. Dum la Livonia Milito en 1577, la defendantoj de la kastelo rifuzis kapitulaci, tiel ke la invadantoj ordonis detrui la urbeton kaj la kastelon kaj mortigi ĝiajn defendantojn.
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola, ekde 1629 sveda regado. En 1656, dum la Dua Nordia Milito, la urbo kaj la kastelo estis tute detruitaj denove fare de rusa armeo. Cesvaine estis aneksita al la Rusia Imperio en 1721.
La setlejo komencis formiĝi denove en la dua duono de la 19-a jarcento ĉirkaŭ la grandbieno kaj la fervoja stacidomo. En 1873-1879 la lutera preĝejo estis enkonstruita.
En 1918 la setlejo estis inkludita en la Respubliko de Latvio. Fakte, la potenco de Latvio estis establita ĉi tie en 1919.
En 1950 al Cesvaine estis koncedita la statuso de laborista vilaĝo (poste - urbvilaĝo). En 1991, al Cesvaine estis koncedita urborajtoj.
Geografio
La urbo situas en orienta parto de Vidzeme altebenaĵo (Vidzemes augstiene), proksime al ĝia transiro en la Orienta Latvia malaltebenaĵo.
Averaĝa temperaturo estas -7°C - -7,5°C en januaro kaj +16,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 800 mm jare.
Transporto
La aŭtovojo P37 (Pļaviņas-Gulbene) kaj la fervoja linio Pļaviņas-Gulbene pasas tra la urbo. Lokaj vojoj estas P38 (Cesvaine-Velēna), V863 (Cesvaine-Aizkuja), V854 (Cesvaine-Graši-Liezere), V856 (Cesvaine-Bērzaune) kaj V840 (Cesvaine-Liede).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Boucé (Orne)
Boucé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boucéens.
Perako
Perako (Perak, plenforme Perak Darul Ridzuan) estas unu el la 13 subŝtatoj, kiuj konsistigas Malajzion. La subŝtato kovras areon de kvadrataj kilometroj en la malaja duoninsulo kaj en la nordokcidento de duoninsula Malajzio. Politike ĝi estas konstitucia monarkio, regata de sultano. Laŭ stato de la jaro 2010 Perako havis 2,258,428 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 110 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro kaj ŝtata ĉefurbo estas la urbo Ipoh, dum la sultana rezidejo restas en Kuala Kangsar.
Șuncuiuș
Șuncuiuș [ŝunkujuŝ] (hungare: Vársonkolyos) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 1 302 loĝantojn (rumanoj); en 1992 2 077 (rumanoj, 7,1 % da hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1219. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Bălnaca, Bălnaca-Groși kaj Zece Hotare.
Colchester
Colchester (esperante Kolĉestro) estas grandurbo en Unuiĝinta Reĝlando, en Anglio.
Geografio
Colchester etendiĝas sur ebenaĵo. La marbordo de la urbocentro distancas 14 kilometrojn, de la urba limo 10 kilometrojn. Londono troviĝas en distanco de 97 km.
Historio
En la nuna Colchester (tiam Camulodunum) keltoj vivis, poste romianoj, tial ĝi estas la plej malnova urbo en Britio. Camulodunum estis provinca romia ĉefurbo de Britio, sed icenoj detruis ĝin en -61. La saksoj nomumis la urbon Colneceastre. Dum la mezepoko Colchester evoluis rapide pro la lana ŝtofindustrio. En 1884 tertremo okazis.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de estas:
Rivero Klamath
La rivero Klamath (Klamath River,, ) fluas tra Oregono kaj norda Kalifornio, Usono. Poste ĝi fluas en la Pacifikon.
La Du Turegoj
La Du Turegoj (angle The Two Towers [ðə tu: 'taʊɜz], 1954) estas la dua volumo de la romano de heroa fantazio La Mastro de l' Ringoj, de la brita verkisto J. R. R. Tolkien. La Kunularo de l' Ringo (angle The Fellowship of the Ring [ðə 'fɛloʃɪp əv ðə rɪŋ], 1954) antaŭas al ĉi tiu volumo, kiu siavice estas sekvata de La Reveno de la Reĝo (angle The Return of the King [ðə ri'tзn əv ðə kɪŋ], 1955). La originala versio en angla estas publikigita en 1954. Ĝin tradukis al Esperanto William Auld.
Zajn'
Zajn' estas revueto pri anarkiismo kaj alternativaj vivstiloj. La redaktoro de la unua numero estis Stian Haklev kaj Espen Stranger-Johannessen. Ĝi estis unue disdonita dum la Internacia Junulara Kongreso en Svedio en 2003.
La aŭtoroj de Zajn' liberigis la unuan numeron laŭ la permesilo CC0 en 2018.
Emil Weiske
Emil WEISKE (naskiĝinta en 1867 en Dolsenhain, mortinta en 1950 en Saalfeld) estis germana naturscienculo.
Agado
Pli postaj ekspedicioj estis al Nordorienta Siberio, Bajkallago kaj norda Mongolio (1908) kaj tiam al Patagonio (plejparte al la Río Negro und Limay) kaj Paragvajo (plejparte al la Distrikto de Concepción) en 1911. Liaj kolektoj estis plejparte pri birdoj, mamuloj, moluskoj, reptilioj kaj amfibioj, skaraboj, papilioj, herbarioj kaj etnologiaj artefaktoj.
Liaj partneroj estis, inter aliaj: George Meyer-Darcis, Carl Ribbe, Friedrich Wilhelm Niepelt, la Otto Staudinger, Andreas Bang-Haas, Walter Rothschild kaj Henley Grose-Smith.
Elmontroj
Lia nomo travivas en la nomo de la papilio Graphium weiskei kaj en la nomo de la birdo novgvinea Hieraaetus weiskei.
Fonto
Traduko de la anglalingva vikipedia artikolo.
Okra troglodito
La Okra troglodito, Troglodytes ochraceus, estas neotropisa specio de birdo de la familio de Trogloditedoj. Ĝi estas endemio kiu loĝas kiel reprodukta specio nur en Kostariko kaj orienta Panamo. Ĝi estis foje konsiderata samspecifa kun la Montotroglodito, Troglodytes solstitialis, de Sudameriko.
Ili reproduktiĝas en montaroj je 900 m al 2500 m altitude (foje ĝis 3000 m) en humidaj arbaroj de epifitoj kaj duonmalfermaj areoj kiaj arbarbordoj, altaj duarangaj arboj kaj paŝtejoj kun arboj. La tasforma nesto estas konstruita en amaso de epifitoj pendantaj el branĉo 5-15 m supergrunde en arbo. La ovoj estas kovataj nur de la ino dum ĉirkaŭ 2 aŭ 3 semajnoj antaŭ eloviĝo kaj la elnestiĝo okazas post ĉirkaŭ pliaj 2 aŭ 3 semajnoj.
Plenkreskulo de Okra troglodito estas 9.5 cm longa kaj pezas 9.5 g. Ĝi similaspektas kun la Domtroglodito, sed ĝi estas pli brila kun larĝa flaveca superokula strio. Ĝi havas palbrunajn suprajn partojn kun sablokoloraj subaj partoj, kiuj iĝas blankecaj en ventro. La flankoj de la kapo estas tre okraj, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en latina scienca nomo kie ochraceus signifas precize okra. Junuloj estas similaj, sed havas pli palan superokulan strion kaj pli punktitajn subajn partojn. La alvoko de tiu specio estas maldika pjjuu, kaj la kanto estas miksaĵo de fajfoj kaj triloj.
Tiuj birdoj manĝas aktive en vegetaĵaro en paroj, familiaj grupoj aŭ kiel parto de manĝantaroj de miksitaj specioj. Ili ĉefe manĝas insektojn kaj araneojn plukitaj el branĉoj, arbotrunkoj aŭ implikaĵoj de musko, epifitoj kaj viteroj.
Teknologia Universitato Berlino
La Teknologia Universitato Berlino (Technische Universität Berlin aŭ mallonge TU Berlin (TUB), antaŭ la jaro 1946 Technische Hochschule Berlin, do "Teknologia Altlernejo Berlino") estas unu el la kvar universitatoj en Berlino.
Ĝi ekestis kiel la "mineja eduka instituto" fondita la 1-an de novembro 1770, poste nomata "Mineja Akademio Berlino". Dua antaŭŝtupo de la universitato ekde la 13-a de marto 1799 estis la "Berlina Arkitektura Akademio", kaj tria antaŭŝtupo la dum la jaro 1821 fondita "Teknika Lernejo", kiu poste rebaptiĝis "Reĝa Metia Instituto" (Königliches Gewerbe-Institut).
Dum la jaro 1879 fondiĝis la "Reĝa Teknologia Altlernejo" (Königliche Technische Hochschule), en la burĝa urbokvartalo Charlottenburg iom okcidente de la historia urbocentro de Berlino. Inter la jaroj 1878 kaj 1884 tie konstruiĝis altlerneja ĉefkonstruaĵo en la stilo de itala alta renesanco, monumenta konstruaĵo kun kvin internaj kortoj. Dum la Dua Mondmilito la konstruaĵo je granda parto detruiĝis. Postmilite tri el la internaj kortoj, la flankaj aloj kaj la malantaŭa parto de la konstruaĵego rekonstruiĝis, sed la fronta fasado komence de la 1950-aj jaroj komplete forprenita kaj anstataŭigita per nova, moderna fasado. Dum la tempo de Nazia Germanio inter la jaroj 1933 kaj 1945 ekzistis planoj transformi la altlernejon al parto de grandega armea universitato, sed pro la suicido de la planita fakultata gvidisto la planoj nur je tre malgranda parto realiĝis.
La 20-an de aprilo 1945 la "teknologia altlernejo" estis fermita kaj la 9-an de aprilo 1946 remalfermita kiel "teknologia universitato" kun nova humanisma koncepto, en la okcidenta, ne-komunisma, parto de la urbo. Dum la jaro 1965 la nuntempe videbla, nova antaŭa parto de la ĉefkonstruaĵo en moderna stilo estis konstruita antaŭ la ĝisnuna konstruaĵego, kaŝante ĝin – la nova konstruaĵo estis dek-etaĝa, tegmentita per aluminio, kun antaŭmetita plej granda prelegejo (Auditorium Maximum, Audimax). Dum la tempo de la politika divido de Berlino kadre de la Malvarma Milito inter la jaroj 1945 kaj 1990, la Teknologia Universitato en la pleja urbocentro de Okcidenta Berlino kune kun la pli malcentra Libera Universitato Berlino estis la kerno de la universitata vivo en la ne-komunisma parto de Berlino.
La nuntempo de la universitato estas ombrigita pere de signifaj forprenoj de ŝtataj financoj kaj la reduktoj de postenoj por universitataj kunlaborantoj, al kio kontrastas daŭre grandaj nombroj de studentoj (la TU Berlino estas la dua plej granda teknologia universitato de Germanio).
-411
En la jaro 411 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Elsa Astete Millán
Elsa ASTETE Millán estis argentina verkisto kaj la unua edzino de la argentina verkisto Jorge Luis Borges. Ili geedziĝis per civila sistemo kaj katolika ceremonio en la paroĥo de Nuestra Señora de las Victorias de Bonaero la 21an de septembro 1967, kiam ŝi, eks-fianĉino de junaĝo, ekiĝis vidvino. La geedzeco daŭris nur tri jarojn, ĉar ili divorcis en 1970.
La 21an de septembro 1967 Borges, 68jaraĝa, edziĝis al Elsa Astete Millán, 57jaraĝa. Dum la unua epoko, la paro loĝis ĉe li, kunloĝante kun la patrino de Borges, Leonor Acevedo. En la memoro de Elsa la patrino de la verkisto ne intervenis por damaĝi la rilaton. Tamen, laŭ la amikoj de Borges, la ĵaluzo de Doña Leonor estis terura. Monatojn post la nupto, la paro translokiĝis al apartamento, kie ili por la unua fojo ekloĝis kune kaj solaj, kaj tie la rivaleco inter lia edzino kaj lia patrino akriĝis kaj la verkisto devis ekviziti kaŝe la patrinon Leonor. Tiu sperto, krome, kondukis la paron alfronti definitive la realon: la kunvivado estis netolerebla. En intervjuo publikigita en 1993, Elsa akceptis ke ŝi ne estis feliĉa ĉe Borges: «Era introvertido, callado y poco cariñoso. Era etéreo, impredecible. No vivía en un mundo real» (Li estis introvertito, silentema kaj malmulte afabla. Li estis etera, neantaŭdirebla. Li ne vivis en reala mondo).
Klamath
Klamath havas diversajn signifojn:
Schafisheim
Pri la komunumo
Schafisheim (prononcu ŝafishajm) estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2685 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Schafisheim situas ĉe la okcidenta flanko de la ebenaĵo de la suba rivero Aabach. En okcidento la komunumon limas la monto Lotten, kiu estas la norda fino de la montetoĉeno, kiu disigas la Wyna-Valon de la valo Seetal. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Schafisheim mem la kvartalo Talhard, kaj la vilaĝetoj Bettental kaj Heuelmühle.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,33 km², de kiuj 2,60 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,32 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 581 m s.m. sur la kulmino de la monto Mertlenberg, dum la plej malalta punkto troviĝas je alteco de 388 m s.m. en la arbaro Länzertwald ĉe la norda komunumolimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schafisheim limas en nordo al Rupperswil, en oriento al Staufen, en sudoriento al Seon, en sudokcidento al Gränichen kaj en okcidento al Hunzenschwil.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per tri buslinioj de Lencburgo al Bettwil, Rupperswil kaj Teufenthal. Rekte norde de la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Berno kaj troviĝas la alveturejo Araŭo-Okcidento al la svisa aŭtovojo A1.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schafisheim datiĝas el la jaro 1261 kiel Scafusa.
En mezepoko en Schafisheim une regis la Grafoj de Lencburgo, ek de 1173 ka Kiburgoj, kaj fine ek de 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Monaĥejo Murbach kaj transiris en la 13-a jarcento al la Senjoroj de Baldegg. Post la detruo de la Kastelo Baldegg dum la Batalo de Sempach en la jaro 1386, la Senjoroj de Baldegg konstruis en Schafisheim la Kastelon Schafisheim.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Schafisheim ek de tiam apartenis al la Berna Argovio. La Senjoroj de Baldegg vendis en la jaro 1482 la kastelon kaj malaltan jurisdikcion al la Senjoroj de Hallwyl, kiu povis pere de rajtointerŝanĝo kun la Senjoroj de Rupperswil aldone fortigi sian pozicion en Schafisheim.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Schafisheim fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Ulrika Eleonora (Svedio)
Ulrika Eleonora (naskiĝis la en Stokholmo, mortis la  samloke) estis reĝino de Svedio ekde 1718 ĝis 1720.
Ulrika Eleonora estis la dua filino de Karolo la 11-a de Svedio kaj lia edzino Ulrika de Danio.
Ekde ĉ. 1713 Ulrika aktive partoprenis sesiojn de la Senato, ĉar ŝia frato, reĝo Karolo la 12-a, estis eksterlande. Kun lia konsento ŝi subskribis preskaŭ ĉiujn senatajn dokumentojn, krom tiujn rekte direktitajn al la reĝo.
Post la morto de sia frato ŝi rapide akiris por si la reĝan povon, kion la Senato, surprizite, akceptis, kaj post iom de rezisto fine ankaŭ la Milita Konsilio. La reĝa elekto konfirmis ŝin, kaj la 17-an de marto ŝi estis kronita en Upsalo.
Ulrika Eleonora transdonis pli da sia rega povo al sia edzo, Frederiko de Hessen-Kassel, kaj finfine abdikis favore al li.
Ŝi estis la lasta vitelsbaĥa reganto de Svedio. Ilia geedzeco ne havis infanojn.
<!-- Etwa ab 1713 nahm Ulrike an Sitzungen des Senats teil, da sich ihr Bruder, Karl XII. im Ausland befand. Mit Einwilligung von ihm unterzeichnete sie fast alle Schriftstücke des Senats, außer jene welche direkt an den König gerichtet waren.
Nach dem Tode ihres Bruders reagierte sie schnell und ließ sich auf einem öffentlichen Reichstag in Uddevalla zur neuen Königin bestimmen. Der Senat war so überrumpelt, dass er ohne Gegenwehr zustimmte. Der Kriegsrat, die einzige machtvolle Verwaltung nach dem Tode Karl XII., widersetzte sich aber. Nach Ansicht des Kriegsrates beruhte die Thronfolge nicht auf dem Erbrecht, sondern war abhängig von einer Wahl. Nachdem Ulrike Eleonore notgedrungen dieser Verfahrensweise zugestimmt hatte, wurde sie am 23. Januar 1719 zur Königin gewählt und am 17. März in Uppsala gekrönt. Mit ihrer Thronübernahme war aber eine Regierungsreform verbunden, die das Machtzentrum in die Hände des Reichstags verlegte.
Schon zu dieser Zeit wollte Ulrike mit ihrem Mann, Friedrich von Hessen-Kassel, mit dem sie seit 1715 verheiratet war zusammenregieren, doch der Reichstag widersetzte sich diesem Wunsch. Ungeachtet dessen stieg Friedrich I. immer mehr in das politische Geschehen ein. Als Ulrike Probleme mit einigen Senatsmitgliedern bekam, nutzte er diesen Streit und gewann das Vertrauen dieser Männer. 1720 dankte Ulrike Eleonore schließlich zu Gunsten ihres Mannes ab. Damit verbunden war das Versprechen, dass sie wieder Königin würde, falls ihr Mann vor ihr sterben sollte.
Pál Kis
Pál KIS [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kis Pál (foje Kiss Pál) estis hungara romkatolika pastro, edukisto, poeto, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1846).
Ulrika Eleonora (Svedio)
Nach dem Machtwechsel kümmerte sie sich mehr um Wohltätigkeitsangelegenheiten. Nur während eines Auslandsaufenthaltes (1731) und einer Krankheit (1738) von Friedrich I. übernahm sie Regierungsverantwortung. Ulrike war die letzte Wittelsbacherin auf dem schwedischen Thron. Ihre Ehe blieb kinderlos.
-->
Pál Kis
Biografio
Pál Kis frekventis lernejon en Sopron, poste li lernis teologion en Győr, fine li pastriĝis. Baldaŭe li estis ĉefamilia edukisto. En 1819 li ekhavis postenon en universitata biblioteko de Vieno, dume li ankaŭ instruis la hungaran lingvon. Li instruis hungare eĉ Habsburganojn. En 1840 li ricevis la rangon kanoniko, post 3 jaroj titulara abato. Li ofte okupiĝis pri evoluo de la hungara pedagogio, liaj artikoloj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).
Virgilio
Virgilio estas komunumo de Italio. Tie ĉi naskiĝis la grava romia poeto Vergilio.
Klimato
Klimato (de la greka vorto klima/klimatos "deklivo, angulo" ) estas priskribo pri la vetero en specifa areo surbaze de diversaj veteraj mezuradoj (do statistiko, ĉu meznombra aŭ averaĝa) en tiu areo tra longa tempo, plej ofte laŭ tempoperiodo de ĉirkaŭ 30 jaroj. Ĝi estas mezurata kontrolante la modelojn de variado en temperaturo, humideco, atmosfera premo, vento, precipitaĵo, atmosfera partiklokvanto kaj aliaj meteologiaj variabloj en difinita regiono laŭlonge de tempoperiodoj.
Oni povas diri, klimato estas tio kion oni atendas, sed vetero estas kio okazas. Klimato diferencas el vetero, je tio ke vetero priskribas nur mallongdaŭrajn kondiĉojn de tiuj variabloj en difinita regiono.
La klimato de regiono estas generata de la klimata sistemo, kiu havas kvin komponantojn: atmosfero, hidrosfero, kriosfero, litosfero, kaj biosfero.