cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilsona falaropo
La Vilsona falaropo aŭ Trikolora falaropo, Phalaropus tricolor, estas eta vadbirdo de la genro Phalaropus kaj la familio de Skolopedoj. Ĝi estas la plej granda specio de la genro.
Disvastiĝo
Tiu birdo reproduktas en la herbejoj de Norda Ameriko en okcidentaj Kanado kaj Usono. Ĝi estas birdo migranta suden kiu vintras en Suda Ameriko. Ĝi estas rara vagulo al okcidenta Eŭropo. La Vilsona falaropo estas nekutima vadbirdo pro tio, ke ĝi estas konsiderata pelagika aŭ mara, tio estas, ĝi pasas grandan parton de sia vivo -escepte reprodukta epoko- en maro. Pro tio ili estas krome nekutime inter vadbirdoj halofiloj, tio estas, salŝatantoj kaj manĝas laŭ grandaj aroj dum migrado en salaj lagoj kiel Lago Mono en Kalifornio kaj la Granda Sala Lago aŭ Great Salt Lake de Utaho, ofte kun Ruĝkola falaropo.
Aspekto
La Vilsona falaropo estas ĉirkaŭ 23 cm longa, havas enverguron de ĉirkaŭ 38 cm, pezon de 50 g la masklo kaj ĉirkaŭ 68 g la ino kaj estas la plej granda specio de la genro. Ĝi havas retajn fingrojn kaj rektan bekon, kiu estas iomete pli maldika ol tiu de la Ruĝa falaropo. La reproduktanta ino estas ĉefe helgriza dorse kun iom da bruno, blanka sube kaj brik-ruĝa ĉe kolo. La plej karaktera eco de tiu birdo estas la kolora bildo de kapo kaj kolo. Pli precize oni povus diri, ke la beko estas nigra. Tiu nigra koloro pluas kiel traokula strio kio trans ĝi iĝas larĝa makulo nigrega kiu poste iĝas kiel onda linio pli maldika laŭ subiro tra malantaŭa kolo, tie turniĝas al centra kolo kaj malantaŭ tio iĝas malhelruĝa makulo kiel terbrikokoloro -kio pluas kiel du ruĝaj strioj inter la griza dorso- kaj antaŭe estas helruĝa aŭ avelkolora brusta parto kiu kuniĝas kun blankaj vizaĝo supre kaj ventro sube. La krono estas griza kaj inter ĝi kaj la okulo estas blanka strio.
La reproduktanta masklo estas similaĵo de la ino, sed iom li senkolora, ĉefe dorse kie ne aperas la du ruĝaj strioj. Junuloj estas grizaj kaj brunaj supre kun palaj subaj partoj kaj malhela makulo ĉirkaŭ okulo. Vintre la plumaro estas ĉefe griza supre kaj blanka sube, sed la nigra okulmakulo plurestas. La kruroj estas nigraj dumbrede kaj flavaj vintre. Dumfluge ili estas tre blankaj sube.
Seksoj
La tipaj birdaj sekso-roloj estas inversigitaj ĉe la tri falaropoj. Inoj estas pli grandaj kaj brilkoloraj ol maskloj. La inoj persekutas la masklojn, konkurencas pro nestaj teritorioj kaj defendos agreseme la nestojn kaj la elektitajn partnerojn ĉar foje demetas duneste. Kiam la ino demetis la ovojn, ŝi komencas sian sudenan migradon forlasinte la masklon kiu kovos dum preskaŭ 3 semajnoj kaj zorgos la idojn. Ŝi demetas tri ĝis kvar brunverdajn ovojn en surplanka nesto en marĉa areo. La idoj ĉefe manĝas ili mem kaj kapablas flugi 20 tagojn post eloviĝo.
Manĝado kaj aliaj kutimoj
For de la reprodukta sezono, ili ofte vojaĝas laŭ aroj. Preskaŭ la tutan tempon de nereproduktanta sezono ili pasas ĉe malfermaj akvoj. Tiu specio estas ofte tre maltimida kaj alproksimigebla.
La voĉo estas naseca ang kvazaŭ hundeca kaj iu “ĉu” kvazaŭ de Flavkrura tringo.
Ili vivas ĝis 10 jaroj.
Aliaj
La  Vilsona falaropo estas unu el la specioj protektitaj de internacia traktato por “Protektado de Afrikeŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj'' (AEWA), ĉar la specio malpliiĝis pro perdo de reprodukta medio kiel herbejoj; tamen oni supozas loĝantaron de milionon kaj duonon nur en Ameriko.
Principo de nekontraŭdiro
La neceso neekzistadi kontraŭdiro aŭ principo de nekontraŭdiro estas postulo de racia penso kaj, kun la principo de identeco kaj la Leĝo pri elimino de tria, formas la bazon de la klasika aristotela logiko. Laŭ vortoj de Aristotelo, "oni ne povas diri pri io, ke ĝi estas kaj ne estas samaspekte kaj samtempe". Laŭ la simbolismo de la logika postularo de taŭtologio, ĝi povas esti esprimita tiel:
Vilsona falaropo
Aliaj
Ties konata kaj komuna nomo rememoras la usonan ornitologon Alexander Wilson.
Principo de nekontraŭdiro
La principo asertas ,ke ĉiu identa postulato aŭ analiza postulato (tio estas, ĉiu postulato kie la koncepto de tio dirita enhaviĝas en la subjekto) estas vera, kaj ties mala aŭ kontraŭdira estas falsa. Ekzemple, la postulatoj "A estas A" aŭ "La egallatera triangulo estas triangulo" estas postulatoj necese veraj, ĉar nei ilin supozus fali en kontraŭdiron. Tiele, la principo de nekontraŭdiro permesas onin juĝi kiel falsan tion kio enhavas kontraŭdiron.
Laŭ Gottfried Wilhelm Leibniz kaj, ĝenerale, laŭ la raciismaj filozofoj, la principo de nekontraŭdiro estas denaska, tio estas, troviĝas en la homa animo sen neceso lerni ĝin. En siaj Novaj Eseoj, Lejbnico esprimas ĝin jene: ''"La principo de kontraŭdiro inkludas du verajn asertojn: la unua, ke postulato ne povas esti vera kaj falsa samtempe; la dua, ke ne povas okazi ke postulato estas nek vera nek falsa". ''
Vilsona falaropo
Referenco
Shorebirds de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-395-60237-8
Ital-okcidentlatinida lingvaro
La Ital-okcidentlatinida lingvaro estas subgrupo de la latinida lingvaro, kiu mem estas branĉo de la hindeŭropa lingvaro.
Klasifiko
Okcidentlatinida lingvaro:
Vytautas
Vytautas, esperante Vitaŭto, (naskiĝis en 1350, mortis la 27-an de oktobro 1430) estis Grandprinco (Grandduko) de Litovio. Kune kun sia kuzo Jogajlo / Jogaila, kiu fariĝis reĝo de Pollando kaj alprenis la polan nomon ''Władysław II. Jagiełło'', li fondis Union inter Pollando kaj Litovio, kiu funkciis plurajn jarcentojn.
Familio
Vitaŭto / Vytautas estis la filo de Kęstutis, kaj unu el la kronprincoj de Litovio. Tamen okazis, ke malalianciĝis Kęstutis kaj lia nevo Jogajlo / Jogaila, la filo de la antaŭa Grandduko Algirdas († 1377). Post longa milito, dum kiu foje venkis tiu, foje la alia flanko, fine dum la jaro 1382 dum renkontiĝo Jogajlo malliberigis Kęstutis kaj Vitaŭto, kaj mortigis la patron en la malliberejo. Vitaŭto tamen sukcesis fuĝi.
Kontaktoj kun la Germana Ordeno
La fuĝo de Vitaŭto finiĝis ĉe la Ordeno de germanaj kavaliroj (aŭ mallonge Germana Ordeno) en Orienta Prusio. Vytautas kristaniĝis kaj revenis helpe de la germanaj kavaliroj - promesante al la ordeno post venko transdoni al ĝi la marbordan parton de Litovio, la regionon Ĵemajtio / Žemaitija. La ordeno tre interesiĝis pri tiu regiono, volante ligi la du partojn de sia ĝisnuna regno, Orienta Prusio sude de Litovio kaj Livonio (parto de la hodiaŭa Latvio] norde.
Por atingi potenco-ekvilibron, Jogajlo dum la jaroj 1385 kaj 1386 klopodis pri edziĝo kun la juna pola reĝino Jadviga (Pollando) († 1399, dinastio Anĵuo). Fine li sukcesis, edziĝis la 4-an de marto 1386 kaj kiel nova reĝo de Litovio alprenis la nomon Ladislao la 2-a Jogajlo. Kondiĉo por tio unuflanke estis la kristaniĝo de Jogajlo, kaj aliflanke interpaciĝo inter Jogajlo kaj Vitaŭto. Por pruvi la interpaciĝon, ambaŭ kune vojaĝis al Pollando.
Dua fuĝo al Prusio
La unuiĝo ne daŭris longe. Vitaŭto sentis sin nekonsiderata en Litovio, ĉar frato de Jogajlo / Jogaila kun la nomo Skirgaila iĝis Grandduko, ne Vitaŭto, kaj sekve li dum la jaro 1390 denove fuĝis al la Germana Ordeno al Prusio. Komenciĝis milito, dum kiu sieĝiĝis Vilno, kaj kiu dum 1392 finiĝis per interkonsento, ke Vitaŭto iĝu reganto de la tuta Litovio.
Batalo de 1410 kontraŭ la Germana Ordeno
Litovio kaj Pollando havis sukcesan komunan eksteran politikon. Ĝi ĉefe ĉelis malfortigi la influon de la kolonia ŝtato de de la Germana Ordeno, kiu daŭre posedis grandajn partojn de Baltio kaj parton de Pollando, kaj tre klopodis disigi la uniajn partnerojn. Pinto de la konflikto de la unio kontraŭ la ordeno estis batalo de la jaro 1410 en loko, kiu germane nomiĝas Tannenberg, litove Žalgiris kaj pole Grunwald). La kavalira ordeno malvenkis la perdis la nimbuson de nevenkebleco, kiu dum la antaŭaj du jarcentoj donis al ĝi grandan psikologian potencon en nordoriente Eŭropo. Tamen ĝi laŭ la paco de Melno tenis pli-malpli ĉiujn teritoriojn, nur redonis la marbordan parton de Litovio, la regionon Ĵemajtio / Žemaitija, al Vitaŭto / Vytautas (vidu supre), kaj malgrandan terenon ĉe Nieszawa al Pollando. Dum la postaj jaroj ĉefe la imperiestro de la Germana Imperio, Sigismund, provis disigi la union, kaj rezulte dum 1423 kaj 1429 okazis du grandaj nobelaj kongresoj.
Rilatoj kun tataroj kaj rusoj
Plia fokuso de Vytautas estis la dumlonga kontraŭulo, la tatara-mongola regno en hodiaŭa okcidenta Rusio, kiu plurfoje atakis centran Eŭopon kaj pro tre moviĝemaj batalantaj rajdistoj havis la reputacion esti nevenkebla. Ĝi ne endanĝerigis la teritorion de la hodiaŭa Litovio, sed la tiama Granddukejo Litovio inkluzivis plejgrandan parton de la hodiaŭa Belorusio kaj Ukraninio, regno etendiĝanta ĝis la Nigra Maro, kaj la sudaj landopartoj suferis pro tataraj-mongolaj atakoj. Dum 1399 la litova armeo tragike malvenkis kontraŭ tatara-mongola armeo de emiro Edigü en batalo ĉe rivero Vorskla dum 1399. Tamen Vytautas poste pere la filoj de Toktamiŝ - tatara reganto, kiu estis fuĝinta al Litovio - povis akiri influon super la malamika ŝtato kaj devigi emiron Edigü dum 1418 al interpaciĝo. Tiu paŝo plialtigis sian tiuregionan prestiĝon, tial ke dum 1424 plia alta tatara nobelo fuĝis al Litovio. Krome Vytautas jam ekde 1390 estis la bopatro de la Moskva Grandduko Vasili la 1-a (1389-1425) kaj post la morto de Vasili kuratoro de ties filo Vasili la 2-a - la moskva regno estis formale dependa de la tatara-mongola ŝtato, sed pro la familiaj kontaktoj la litova influozono do krom Belorusio kaj Ukrainio ankaŭ inkluzivis la tutan hodiaŭan okcidentan Rusion.
L'As des as
L'As des as (La supera aso) estas franca-germana komedia agad-filmo aperinta en 1982 reĝisorita de Gérard Oury, kun Jean-Paul Belmondo en la ĉefa rolo.
Temo
En 1936, franca boksisto survoje al la Berlina Olimpiko amikiĝas kun loka juda knabo kaj decidas savi lin el la nazioj.
Shannon Hamm
Shannon HAMM estas de mortmetal-gitaristo. Li ludis kun Death de 1996 ĝis la rompiĝo de la grupo en la jaro 1999. Poste li aliĝis al la dua bando, Control Denied, de Chuck Schuldiner, kiu ĉesis ludi pro la morto de Shuldiner en 2001.
Katolika Proksim-Orienta Bonfara Asocio
La Katolika Proksim-Orienta Bonfara Asocio (angle Catholic Near East Welfare Association mallongigita kiel CNEWA) estas papa agentejo fondita en 1926 kaj dediĉita al pastora kaj humanitara subteno en Nordorienta Afriko, Mezoriento, Orienta Eŭropo kaj Barato. Ĝi funkcias specife en areoj de koncentrita amasa malriĉeco, militoj kaj delokiĝoj, provizante homan dignon kaj traktante bazajn bezonojn por vundeblaj loĝantaroj. Kiel katolika organizo CNEWA uzas la reton de orientaj katolikaj eklezioj kaj sindonemaj religiemaj fratinoj por provizi la plej efikan kaj tutecan humanitaran subtenon sendepende de kredaro aŭ religia aparteno.
Gutenberg-Stenzengreith
Gutenberg-Stenzengreith estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Weiz. Fine de en la komunumo vivis.
Giorgi Ciklauri
Tiflisano, ankaŭ Ciklari, estis pseŭdonimoj de la kartvela poeto, vojaĝanto, esperantisto kaj Giorgi Ciklauri (ankaŭ prononciita Ciskarauli). Li naskiĝis en Gudamaqari en Orienta Kartvelio. Li mortis ĉirkaŭ 1914.
Ciklauri kunlaboris ankaŭ al La Revuo. Laŭ mencio en EdE kiel Ciklari, li restadis iafoje en Hungario, ŝajne en 1912, samjare de Edmond Privat.
Turnera subulata
Turnero, Turnera subulata, Sm. populare konata en Brazilo kiel Boa noite, Chanana, Onze horas aŭ Flor-do-Guarujá estas planto indiĝena en Brazilo kaj troviĝas en Centra kaj Sudameriko, de Panamo ĝis suda Brazilo. Ĝi estas konata en multaj aliaj lokoj kiel enkondukita specio, kiel Malajzio, Indonezio, pluraj aliaj pacifikaj insuloj, Karibio kaj Florido en Usono. Ĝi kutime kreskas kiel ĝardena floro, kaj ankaŭ en aplikoj en tradicia medicino.
Aspekto
Kiel plej multaj aliaj Turnera, ĉi tiu specio estas heterostilusa, kun du morfoj. La "pinglo-" morfo havas longajn stilusojn en siaj floroj, dum la "fragmentita" morfo havas mallongajn stilusojn. Ambaŭ morfoj produktas la saman kvanton de poleno. Unu studaĵo raportis, ke dum polenado, pinglaj floroj ricevas pli da poleno de fragmentitaj floroj ol de aliaj pinglaj floroj. La genoj, kiuj kaŭzas ĉi tiun duformismon laŭ stilusaj grandeco, estas la temo de daûra esplorado. Ĝis nun oni konstatis, ke mallongaj stilusoj enhavas proteinojn, poligalakturonasojn, kiuj forestas en longaj stilusoj.
Olm (biero)
Olm estas nederlanda biermarko kiu estas sumerkatigata de "Olm Brouwerijen B.V.". La kompanio havas siajn radikojn en Winschoten provinco Groningen sed ekde 2008 ĝia sidejo estas Weesp. Olm biero en la komenco estis farita de belga bierfarejo sed nuntempe venas el Germanio.
NGC 1843
NGC 1843 (aliaj indikoj — MCG -2-14-8, UGCA 107, IRAS05117-1041, PGC 16949) estas galaksio en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nagykapornak
Nagykapornak [nadjkapornak] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Pacsa.
Historio
Supozeble en la 11-a jarcento fondiĝis la vilaĝo, en la 1210-aj jaroj ankaŭ abatejo ekfunkciis. La vilaĝo estis unuafoje menciita en 1234 en formo "Copur". Ekde 1335 ankaŭ tie okazadis departementaj kunsudoj. La komunumo iĝis kampurbo kaj administrejo de la distrikto en 1459. En 1567 la turkoj detruis la abatejon. Post 3 jaroj la aŭstro-hungaroj transformis la abatejo-restaĵon al burgo. En 1600 la turkoj vane sieĝis ĝin, fine ili okupis en 1664. Post kelkaj jaroj la Habsburgoj reokupis ĝin. Depost 1876 la urbeto ne plu estis distriktejo kaj kampurbo. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Cream
Cream [krim'] estis brita triopa rokbando de la 1960-aj jaroj kiu konsistis el drumisto Ginger Baker, gitaristo/kantisto Eric Clapton kaj ĉefa kantisto kaj basisto Jack Bruce. la tria albumo de la grupo, nome Wheels of Fire (Fajrradoj 1968), estas la unua platen-vendita duobla albumo en la mondo. La bando estas amplekse rigardita kiel la unua sukcesa supergrupo en la mondo. En sia kariero, ili vendis pli ol 15 milionoj da kopioj de siaj albumoj tutmonde. Ilia muziko inkludis kantojn bazitajn sur tradicia bluso kiel "Crossroads" kaj "Spoonful", kaj sur moderna bluso kiel "Born Under a Bad Sign", same kiel pli nuntempa materialo kia "Strange Brew", "Tales of Brave Ulysses" kaj "Toad".
Moravany (distrikto Brno-provinco)
Moravany (Morbes) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas surrande de Dija-svratka valego proksimume 6 kilometroj sudokcidente de Brno. Vivas ĉi tie. Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Cream
Historio
La plej grandaj sukcesoj de la bando estis "I Feel Free" (rango 11a en Britio), "Sunshine of Your Love" (rango 5a en Usono), "White Room" (rango 6a en Usono), "Crossroads" (rango 28a en Usono), kaj "Badge" (rango 18a en Britio).
Taloso
Taloso, oficiale Reĝlando Taloso (taloslingve Regipäts Talossan ; angllingve Kingdom of Talossa), estas mikronacio. Talossa naskiĝis la 26-an de decembro 1979 en la dormoĉambro de Robert Ben Madison en Milvokio, Viskonsino, Usono.
Agnès Buzyn
Agnès BUZYN, naskiĝinta la en Parizo estas franca kuracistino, profesoro pri medicino kaj politikistino. Ŝi estis nomumata ministro pri solidarecoj kaj sano en la registaro de Édouard Philippe la.
Ŝi kunverkis nombrajn sciencajn artikolojn, ĉefe pri hematologio kaj imunologio.
Cream
Historio
La bando faris gravan efikon sur la tiama populara muziko, kaj, kun Jimi Hendrix kaj aliaj elstaraj gitaristoj kaj bandoj, popularigis la uzadon de la va-va-ilo. Ili havigis fortan sed teknike efikan muzikan temaron kiu antaŭis kaj influis la aperon de Britaj bandoj kiaj Led Zeppelin, Deep Purple kaj Black Sabbath en la fino de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj. Ili influis ankaŭ sud-usonajn grupojn the Allman Brothers Band kaj Lynyrd Skynyrd. La koncertaj aperoj de la bando influis grupojn de progresiva roko kiel Rush.
La bando estis enmetita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo en 1993. Ili estis enmetita en la listoj kaj de la gazeto Rolling Stone kaj de la televidkanalo VH1 de "100 Plej Grandaj Artistoj Ĉiutempaj," en la rango 67a kaj 61a respektive. Ili estis ankaŭ rangigta kiel rango 16a en la lsito de VH1 100 Plej Grandaj Artistoj de Ŝtonroko.
Moravany (distrikto Brno-provinco)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1289.
Ĝis la jaro 1945 ĉi tie vivis plejparte germanana loĝantaro. Ĝis la jaro 1960 apartenis al la municipo ankaŭ domaro Nové Moravany, kiu tiam fariĝis konsisto de Brno.
Adahuesca
Adahuesca (Adauesca) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordokcidento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝi limas okcidente kun Bierge, norde kun Francio (sen ŝosea konekto), oriente kun Alquézar, kaj sude kun Abiego.
La loĝloko Adahuesca mem (616 msm) estas je 44 km oriente de Huesca, alirebla laŭ la ŝoseo A-1229 el Abiego sudokcidente; laŭ la ŝoseo A-1222 el Alquézar nordoriente; kaj laŭ la ŝoseo A-1232 laŭ la rivero Vero oni komunikas kun Huerta de Vero, Pozán de Vero kaj Barbastro sudoriente.
Historio
La areo estis loĝata de araboj. En 1288 la reĝo Alfonso la 3-a de Aragono donis al Pedro Martínez de Luna Adahuesca. En 1381 la reĝo Petro la 4-a de Aragono vendis al Manuel de Entenza la kastelon de Adahuesca. Kaj en 1388 la reĝo Johano la 1-a de Aragono vendis al Bartolomé Rollán la kastelon de Adahuesca. La ekzistado de la kastelo atestas pri la defenda gravo de la loko.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj al la areo de Bielsa kaj fina kontraŭatako de frankistoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Adahuesca kie oni malaltiĝis el 688 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 204 loĝantoj (2022). En la tuta municipo oni malaltiĝis el preskaŭ 700 loĝantoj en 1910 ĝis nunaj 251 en 2022.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, du placoj kaj la romanik-gotika ermitejo (en la foto de la tabelo), krom la naturaj lokoj.
Ebona diospiro
Priskribo
La arbo estas mez-granda, ĉiamverda, atingante altecon de 20-25 m. La folioj estas simplaj, ĉirkaŭ 6-15 cm longaj kaj 3-5 cm larĝaj. La frukto estas eta bero kun diametro de 2 cm, simila al eta persimono. Tiu malrapide kreskanta arbo estas hejma en sekaj kaj duonsekaj zonoj.
Skanderborg
La komunumo Skanderborg en Danio en sia nuna formo ekestis komence de la jaro 2007 kadre de administra reformo de la lando. La 1-an de januaro 2008 la komunumo havis 56.044 loĝantojn. Skanderborg estas parto de la - same nove kreita - administra regiono Meza Jutlando – dane Region Midtjylland.
Skanderborg situas sudokcidente de Aarhus, proksime de ĝi, kaj estas parto de la regiono de Aarhus. La komunumo kovras areon de 436 kvadrataj kilometroj kaj en 2009 havis 56 636 loĝantojn.
La komunumestro (laŭ la stato de 2010) estas Jens Grønlund, reprezentante la partion Venstre.
La samnoma urbo Skanderborg estas la plej granda loĝloko de la komunumo kaj ĝia administra centro. Komence de 2007 laŭ administra reformo la ĉirkaŭaj komunumoj Galten, Ry kaj Hørning iĝis parto de pligrandiĝinta komunumo, kaj ankaŭ la loĝloko Voerladegård de la tiama komunumo Brædstrup. La urbo Ry cetere en 1952 estis la gastiga urbo de la Internacia Junulara Kongreso de TEJO, do iusence la komunumo Skanderborg nun rigardeblas "IJK-loko".
Eŭropa kanario
La Eŭropa kanario, aŭ simple Serino, kiel plej tipa specio de la genro, (Serinus serinus) estas la plej malgranda eŭropa paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn. Ĝi fakte estas tre proksime rilata al la Kanario.
17179 Codina
17179 Codina estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Plandiŝte
Plandiŝte (Пландиште, slave Plandište, Zichyfalva, Plandişte, Zichydorf) estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato. Ankoraŭ 13 komunumoj apartenas al la municipo.
Eŭropa kanario
Aspekto
Ĝi estas malgranda mallongvosta birdo, 11–12 cm longa. La supraj partoj estas malhelstriecaj grizecverdaj, kun tre rimarkinda flava pugo. La flava brusto kaj blankeca ventro estas ankaŭ tre striecaj ĉefe flanke. En kapo videblas flaveca superokula strio inter pli grizeca krono kaj grizeca vizaĝo, dum la mentono estas pli flava. La flugiloj estas verdegrizecaj. La masklo havas pli brilajn flavajn vizaĝon kaj bruston, du flavecajn flugilstriojn kaj flavajn vostobordojn. La kanto de tiu birdo estas virtuoza rapidega zumanta trilado, plej ofte elsendita el plej altaj arbopintoj, tre familia en la landoj ĉirkaŭ Mediteraneo. La masklo tion faras dumlonge sentime de proksimaj homoj.
17179 Codina
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sayd José Codina Landaberry, direktoro de la Nacia Observatorio de Rio-de-Ĵanejro de 1991 ĝis 1999. Codina estas bone konata en la fako de la astrofizikaj observo kaj intrumentaro. Naskiĝinta en Urugvajo, li helpis trejni generaciojn de novaj astronomoj de la 1970-aj jaroj.
John Wyatt
John Wyatt (Aprilo de 1700 - 29a de Novembro 1766), angla inventisto, naskiĝis ĉe Lichfield kaj estis rilata al Sarah Ford, nome patrino de Doctor Johnson. Li estis profesie ĉarpentisto kiu eklaboris en Birmingham por la disvolvigo de ŝpinilo. En 1733 li estis laborante en la kotonfabriko de New Forge (Powells) Pool, Sutton Coldfield, klopodante ŝpini la unuan kotonan fadenon iam ŝpinita per mekanikaj rimedoj.
Lia ĉefa partnero estis Lewis Paul (kiu estis patronita de la Duko de Shrewsbury) kaj kune ili disvolvigis la koncepton plilongigi la kotonfadenojn ruladante ilin tra ruliloj kaj poste etendante ilin tra pli rapida dua serio de ruliloj. Ili produktis la unuan rulŝpinilon kaj ĝi estis tre sukcesa. Paul produktis fadenon en 1738 kaj en 1758, nome la jaron antaŭ li mortiĝis.
Lia inventaĵo estis unu el ĉefaj por la Industria Revolucio.
Referencoj
Dyer, John. The Fleece. London, 1757. http://books.google.com/books/about/The_fleece.html?id=h9YNAAAAQAAJ
Plandiŝte
Situo
Plandiŝte situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Versec-Zrenjanin. Rumanio troviĝas proksime.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, al distrikto de Bánlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Plandiŝte 4270 da homoj, (serboj 2539 (60 %), macedonoj 910 (21 %), hungaroj 243 (6 %), jugoslavianoj 168 (4 %), rumanoj 73 (2 %), ciganoj 63 (2 %), slovakoj 41 (1 %) kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Zichyfalva naskiĝis hungara-serba poeto Zoltán Csuka.
Eŭropa kanario
Aspekto
Simila specio kaj koincida en multaj landoj estas la Verda kardelo, sed tiu estas pli granda, havas pli malhelajn kronon kaj mentonon kaj pli grandan bekon, krom diferencan vostobildon.
Arthur Griffith
Arthur GRIFFITH (en irlanda gaela Art Ó Gríobhtha; 31a de marto 1872 – 12a de aŭgusto 1922) estis irlanda politikisto kaj verkisto, kiu fondis kaj poste kondukis la politikan partion Sinn Féin. Li funkciis kiel prezidento de la Dáil Éireann (nome parlamento de la revolucia respubliko Irlando) el Januaro al Aŭgusto 1922, kaj estis estro de la Irlanda delegitaro ĉe la negocado en Londono kiu rezultis en la Angl-Irlanda Traktato de 1921, kun Michael Collins.
Eŭropa kanario
Disvastiĝo
Ili reproduktiĝas tra suda kaj centra Eŭropo kaj norda Nordafriko. La populacioj sudaj kaj de marbordo de Atlantiko (Iberio, Italio, Balkanio, sudokcidenta duono de Francio, mediteraneaj marbordoj de Turkio kaj Mezoriento kaj el norda Maroko al nordokcidenta Libio) estas tre loĝantaj birdoj, sed la nordaj reproduktuloj (de nordorienta Francio al Baltio kaj Ukrainio aŭ eĉ al Belorusio) migras suden de Eŭropo (inklude regionojn de Kurdistano, Sinajo, malsupra nila valo kaj nordorienta Libio) por vintro. Tiu specio ne estas minacata kaj ties eŭropa populacio estas ĉirkaŭkalkulita inter 17.000.000 kaj 40.000.000 ekzempleroj.
Kvitøya
Kvitøya (en Esperanto estus: "Blanka Insulo") estas insulo en la insularo Svalbardo de la Arkta Oceano, kun areo de 682 km². Ĝi situantas je, kio faras ĝin la plej orienta parto de Norvegio. La plej proksima posedaĵo de Rusio en Arkto, nome Insulo Viktorio, kuŝas nur je 62 km oriente de Kvitøya.
Eŭropa kanario
Disvastiĝo
La disvastiĝo de tiu specio okazis en la 19a kaj 20a jarcentoj al la nordorientaj landoj el kiuj ili migras. Same en Mezorienton.
Arthur Griffith
Li estis kunfondinto kaj eldonisto de la gazeto The United Irishman el 1899 al 1906.
Kvitøya
Kvitøya estis malkovrita de nederlandano Cornelis Giles en 1707, kaj ĝi aperis laŭ la nomo 'Giles Land' sur mapoj en diversaj formoj, grandoj kaj situacioj tra jarcentoj. La nuna nomo estis farita de la balenkaptisto Johan Kjeldsen el Tromsø en 1876.
Eŭropa kanario
Kutimaro
Ili preferas por reproduktiĝo malfermajn arbarojn kaj terkultivejojn, ofte kun iom da koniferoj. Ili konstruas sian neston en arbusto aŭ arbo; la ino demetas 3-5 ovojn. Ili formas arojn for de la reprodukta sezono, foje en miksitaj kunmanĝantaroj kun aliaj fringoj.
Ties dieto konsistas ĉefe el kombino de burĝonoj kaj semoj, kaj, en la reprodukta sezono, insektoj. Tiu malgranda membroj de la grupo de serinoj estas aktiva kaj ofte videbla birdo.
Taksonomio
Tiu specio estis priskribita de Linneo en 1766 laŭ la nomo de Fringilla serinus. Estas specio monotipa, tio estas, sen agnoskitaj subspecioj, kvankam kelkaj fontoj mencias subspecion Serinus serinus flaviserinus.
Stefano Lilipaly
Stefano Lilipaly (n. ) estas indonezia futbalisto. Ekde la jaro 2013 li membras en la indonezia nacia teamo de futbalo.
Vajmarhaloparko
Vajmarhaloparko (Weimarhallenpark) estas parko en Vajmaro, Germanujo, kiu etendiĝas post la Bertuch-domo respektive la Hummel-muziklernejo. Kun siaj hektaroj estas ĝi la kvina plej granda parko en Vajmaro havante tutturingie la rangon 58-an. Iel ĝi povas konsideriĝi parto de la Verda zono Asbach. Tuj najbaras la Jakoba antaŭurbo.
Parka historio
La areo ueste de Bertuch-domo inter la stratoj Schwanseestraße, Bad-Hersfelder-Straße kaj Asbachstraße apartenis kun la nuna Schwansee-naĝejo al la havaĵoj de Friedrich Justin Bertuch, la plej konata entreprenisto de la ora epoko de Vajmaro. Tombo lia troviĝas proksime de la ĉirkaŭmuraro ueste, kio maltipas por tiaj elstaruloj dum la klasikaj tempoj de Vajmaro. La tombon tutfamilian restaŭris en 1972 Kurt Stiefel. Friedrich Schiller taksis la Bertuch-bienon en letero al la amiko Christian Gottfried Körner eĉ la plej bela en tuta Vajmaro. Ĉi-letere legeblas relative detala priskribo de la domo, la malantaŭaj ĝardenoj kaj ties utiligo. Pri la iama ludonado de partoj de ĝi hodiaŭ ne plu estas iuj spuroj.
Aliaranĝo faritis en la kadro de ŝanĝoj de pli ampleksa teritorio, nome de la ripozuma verdo-striego de ĉe Asbach-rojo (Asbach-Grünzug), sub la gvidado de la vajmara ĉefarĥitekto urba August Lehrmann. La nomdoninta multfunkcia Vajmarhalo estas la plej granda hala aĵo en Vajmaro kaj konatas ankaŭ sub la nomo Kongreßzentrum Weimarhalle. La unuaj klopodoj por tio estis jam ekde 1909. Vajmarhaloparko mem tamen estas historia ĝardena kaj parka areo, kiu jam en la 15-a jarcento menciitis kiel arba ĝardeno kaj estis dum tri jarcentoj en posedado princkortega. , antaŭ ol la Bertuch-oj ekposedantis. La bofilo de Friedrich Justin Bertuch, Ludwig Friedrich von Froriep ankoraŭ pligrandigis la areon per lerta alaĉetado de grundoj. Ĉirkaŭ en 1800 estiĝis la brikŝtona muro el konkokalko kaj travertino kies norda parto malaperis en la 1970-aj jaroj. De la iamaj ŝtonaj dekoracioj restis nur la tomboŝtono de la Bertuch-oj. Ĝis 1925 estis tiu ĉi areo en la posedado de la Froriep-familio antaŭ vendo al la urbo; inter 1930 kaj 1932 konstruitis la nomdonanta Vajmarhalo. Per tio samtempe detruitis la konekso inter parko kaj Bertuch-domo. La aranĝo lageta kun baroka ĉirkaŭanta muro kaj kasdako havas aksion okcidentan-orientan.
En direkto nordeosta troviĝas Bauhaus-muzeo ĉe Stéphane-Hessel-placo kaj Govia forumo.
Utiligo kultura
Vajmarhaloparko ofertas ankaŭ spacon por kulturaĵoj. Julie okazas ĉiujare liberaera muzikfestivalo por kio oni post jaroj da provizorumo faris lagetgrunde fiksitan scenejkonstruaĵon. En la iama ĝardenistejo en la proksimeco de Bauhaus-muzeo, ĉe la nordeosta angulo parka, la moderna arto trovis hejmon ĉe Galerio Eigenheim. Krom ekspozioj, voĉlegadoj, diskutaj rondoj kaj koncertoj ĝi difinis sin ankaŭ kiel eksperimentejon por artistoj lokaj kaj gastantaj. Bauhaus-aĵoj ankaŭ respeguliĝas ofte en la jara programo. Originoj ĝiaj estis en la jaro 2006-a ene de studenta projekto; nuntempe oni fieras havi eĉ filion en la germana ĉefurbo Berlino. La historia ĝardenistodomo - antaŭ ĉio ĉemontete - estis difekta. Dum alikonstruo de la Legada kafejo provizis oni ankaŭ spacon por kreskaĵoj kaj deĵorantoj de la urba verdzonflegad-sekcio. La la artefaritan lageton ĉirkaŭantaj arboj estas robinioj.
Vajmarhaloparko staras sur la listo de la monumentprotektitaĵoj de Vajmaro.
Putoj
La Ludputo de Vajmarhalo-parko (germane: Spielbrunnen Weimarhallenpark aŭ Wasserspielplatz Weimarhallenpark) troviĝas paralele al la samparka kaskado kaj kelkajn metrojn for ĉe la muro de la nordokcidenta flanko. Apudas la muro protekta kontraŭ Bad-Hersfelder-strato. Malsame al la menciita kaskado ĝi ĉerpas akvon ne el la rojo Lottenbach sed el la arbareto Rabenwäldchen. La tuta ludejo inaŭguritis en la jaro 1998-a. La tiutempe modernan instalaĵon fake akompanis Dietmar Gummel laŭ komisio de la municipa administrado vajmara. Kvankam la akvaj instalaĵoj havas pli junajn infanojn kiel celgrupon eblas ankaŭ por pli maljunaj kreive ekaktivi kaj pasigi la tempon ekz. sur la apuda rulsketadejo au tabloteniso. Krome estas tie luda sablokesto kaj glitvojeto. Havas la puto segmentojn ludajn kaj kreivajn en spirala sinsekvo. La akvo lude interrompeblas aŭ malinterrompeblas.
Nur malmultajn metrojn for estas la Vajmarhalo-kaskado (germane: Wassertreppe im Weimarhallenpark), ĉe la orienta limo parka. La mura truo malsupre de Hersfelder-strato estas la supra fluo de Lottenbach-kanalo kies konstruo necesis en 1926-28 dum la aranĝo de Schwansee-naĝejo. Ĉefaranĝisto estis (en la kadro de la kulturprojekto Asbach-Grünzug) urboplanaddirektoro August Lehrmann. La supra fluo verŝas sin en specon de putopelvo kaj flankatas de du muroj. Sub vojpado la akvo tra tubaro kondukas ĝis la artefarita lageto.
Transfiguriĝo
En kristanismo, la Transfiguriĝo de la Sinjoro (greke Μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου) estas dekduopa festo establita rememore pri la apero de Jesuo Kristo en glora supernatura aspekto sur la monto Tabor : 1 Kaj post ses tagoj Jesuo prenis kun si Petron, kaj Jakobon, kaj Johanon, lian fraton, kaj kondukis ilin sur altan monton aparte;
2 kaj li estis aliformita antaŭ ili, kaj lia vizaĝo lumis kiel la suno, kaj liaj vestoj fariĝis blankaj kiel la lumo;
3 kaj jen aperis al ili Moseo kaj Elija, parolantaj kun li;
4 kaj Petro responde diris al Jesuo: Sinjoro, estas bone por ni esti ĉi tie. Se vi volas, mi faros ĉi tie tri laŭbojn: unu por vi, kaj unu por Moseo, kaj unu por Elija. 5 Dum li ankoraŭ parolis, jen luma nubo superombris ilin; kaj jen voĉo el la nubo, dirante: Ĉi tiu estas Mia Filo, la amata, en kiu Mi havas plezuron; aŭskultu lin. 6 Kaj aŭdinte tion, la disĉiploj falis sur sian vizaĝon, kaj tre timis.
La feston oni celebras je la 6a de aŭgusto laŭ la koncerna eklezia kalendaro (julia aŭ gregoria).
Escopete
Escopete estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas du domaroj: nome la kerno Escopete kaj Monteumbría. Ties municipa teritorio limas kun tiuj de Pastrana, Escariche kaj Hueva.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas escopetero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 69 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,63 hab loĝ/km².
Situo
Escopete situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 827 m super marnivelo; je 47 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19,01 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°24′59″N 3°00′23″Ok.
Historio
Ĝi apartenis al la Ordeno de Kalatrava inter la 12-a kaj la 15-a jarcentoj.
La municipo jam estis citita en la enketo Relaciones topográficas de Felipe II, en kiu oni referencas al ties malgranda kastelo kaj al la preĝejo de Nia Sinjorino de la Asunción (Ĉieliro, romanika, 13-a jarcento), detruita parte dum la Enlanda Milito. Ĝi apartenis al la urbo Pastrana ĝis duono de la 16-a jarcento kiam, kun Sayatón, estis apartigita kaj akirita de la markizo de Mondéjar.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 69, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Escopete, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Escopete kie oni falis al la nunaj 69.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Zahia Ziouani
Zahia Ziouani (n. la 27-an de junio 1978 en Parizo ) estas franca dirigento kaj komponisto kies originoj estas en Kabilio, en Alĝerio.
Kvalifikita en muzika analizo, orkestrado kaj muzikologio de la Universitato Sorbonne Paris IV, Ziouani gajnis plurajn konservatoriajn premiojn por altviolono, klasika gitaro kaj ĉambra muziko.
Zahia Ziouani studis ĉe la Maestro Sergiu Celibidache en Munkeno. Ekde 1998, ŝi kreis propran simfonian orkestron (Divertimento), kiu kunigas 70 muzikistojn kaj de kiu ŝi estas ankaŭ la muzika direktorino.
Ŝi partoprenas kun simfoniaj orkestroj en multnombraj festivaloj en Rusio, Hispanio, Germanio, Ĉeĥio, Pollando, Belgio kaj Alĝerio.
Klasika muziko kiel interkultura ponto
Tre sentema al la problemoj de aliro al kulturo por ĉiaj publikoj, Zahia Ziouani dediĉas sin al la demokratiigo de la klasika muziko. Ŝi estas asociita al la arta kaj pedagogia estraro de la projekto DEMOS (Mekanismo de muzika edukado kun socia alvokiĝo).
En 2012, ŝi kreis "L’orchestre Diver’cités", kies ĉefa celo estas permesi al infanoj (7-12-jaraĝaj el malavantaĝaj distriktoj) lerni kaj praktiki muzikan instrumenton. Ŝi celas krei pontojn inter Francio kaj Alĝerio precipe per sia programo "Algérie-France Une Symphonique pour 2012", inter Parizo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj, inter klasika muziko kaj popularaj medioj.
Persone
Ŝi havas ĝemelan fratinon, Fettouma Ziouani. kiu estas violonĉelisto,
Publikaĵo
(franca) Zahia Ziouani (kunlabore kun Bénédicte des Mazery), Paris, A. Carrière, 2010, 211 p. ISBN 978-2-84337-567-5
Eksteraj ligiloj
(fr) Oficala retejo de la orkestro Divertimento
(fr) Prelego: Zahia Ziouan, la musique pour fédérer !
(fr) Zahia Ziouani ĉe TEDxConcorde (2012)
Concerto dirigita de Zahia Ziouani - kanto Amedyaz de Idir (filmeto)
Los Villares
Los Villares [losbiĜAres] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Priskribo
La areo de la municipo estas 88,63 km2 kie loĝas 6 014 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 67,78 loĝ./km2.
Los Villares situas sur la sudo de la komarko Metropola Areo de Ĥaeno en la sudokcidento de la provinco. Estas sur 541 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de montaraj olivarbaroj je 9 km sude de la provinca ĉefurbo Ĥaeno. La proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj ĝia klimato ne tro varma somere konvertas ĝin en unu de la ĉefaj lokoj por somerdomoj de ĉefurbanoj. Ene de la urba kerno kuniĝas la rivero Eliche kun la rivero Frío (Malvarma).
Historio
En la areo oni trovis rokpentraĵojn kiuj atestas pri frua homa setlado. Estis restaĵoj ankaŭ de iberoj, romianoj kaj araboj. En la komenco de la 16a jarcento la municipo estis komponita nur de disaj kampardomoj. La vera fondo okazis en 1539 en tempo de Karolo la 5-a. Tiam estis ĉefe du domarkernoj, unu supra kaj unu malsupra; de la kunigo devenis la pluralo de la nomo.
Ekonomio
La ekonomio de la municipo estas bazata ĉefe sur la kultivo de la olivarboj sen irigacio, kiu produktas fajnan altkvalite fajnan olivoleon. En Los Villares estas du gravaj oleproduktaj kooperativoj, nome 'San Isidro Labrador' kaj 'Sierra de la Pandera', kaj olivmuelejo, nome 'Almazara Jiménez'. Menciindas entreprenaj iniciatoj en la lastaj jaroj; ekzemple enboteligo de minerala akvo en la elfluejo de rivero Frío, la produktado de kolbasoj altkvalitaj kaj de fabrikado duonartmetia. Menciindas ankaŭ la artmetio de vimeno nome Los Villares, kiu estas la dua enspezofonto de la municipo kaj nura formulo de diversigo de la agrara enspezo. Estas ankaŭ artmetio de esparto kaj de aliaj vegetaĵaroj kiel bukso, genisto kaj olivarbranĉo. Estas ankaŭ brutobredado de ŝafoj kaj bovoj sed nur duonrange.
Lohe-Rickelshof
Lohe-Rickelshof estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Simaság
Simaság [ŝimaŝag] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Sárvár. La loknomo hungare estas: Simono (en misa formo).
Situo
La vilaĝo situas laŭ la ĉefvojo Sopron-Balatono, krome estas flankovojo al Csepreg.
Historio
Felsőság menciiĝis unuafoje en 1265 en latina formo villa Schag; baldaŭe Simaháza menciiĝis en 1357, poste en formoj Pecsenyesütőság (1378), Kenyérsütőság (1597), Kis-Nemesság, baldaŭe Ság. La preĝejo menciiĝis en 1338. Departementa kunsido okazis en la vilaĝo en 1458. En 1928 ĝis tiam memstaraj vilaĝoj Simaság kaj Felsőság unuiĝis.
Vidindaĵoj
La komunumo havas mezepokan katolikan Preĝejon Mario Magdaleno. Alia vizitindaĵo estas Kastelo de Simaság de Festetics [feŝtetiĉ].
Porreres
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kerno (komputiko)
En komputiko esprimo kerno havas vastan uzon. Oni parolas pri:
Bilaspur
Demografio
Bilaspur havis populacion de en 2011 (kun la plena aglomeraĵo ) kun legopovo 87%, signife pli alta, ol la landaveraĝo.
Geografio
Bilaspur situas laŭ rivero 264 metrojn super la marnivelo en ene de la lando. Korba troviĝas 64, subŝtata ĉefurbo Rajpuro 106, Rajgarh 127, Ĝabalpur 261, Kolkato 640, tutlanda ĉefurbo Delhio 884, Mumbajo 1032 kilometrojn (aere).
726 Joëlla
726 Joëlla estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Joel Hastings Metcalf elde Winchester (Masaĉuseco).
Bilaspur
Historio
Historie Bilaspur apartenis al pluraj dinastioj, ties landoj. De 5-a Jarcento pluen ĝi estis kontrolita fare de la Kalachuri-dinastio de Ratanpur. Bilaspur graviĝis ĉirkaŭ 1741, kiam ĝi estis deklarita sidejo. La administrado de distrikto Bilaspur estis transprenita en la Brita Orienthinda Kompanio en 1818. La urbeto estis deklarita municipo en 1867. Guruo Ghasidas (1756-1836) komencis religian movadon, lian nomon prenis la loka universitato. La fervojoj estis konstruitaj en la 1880-aj jaroj, la stacidomo en 1890. En 1908 la silkoteksado estis jam vaste konata. En 2011 almenaŭ 16 homoj mortis kaj 15 estis vunditaj, ĉar lokomotivo kaŭzis surveturon.
Wilhelm Neumann
Friedrich Wilhelm NEUMANN (naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Brandenburg an der Havel) estis germana eldonisto kaj verkisto.
726 Joëlla
Nomo
Ĝi estis nomita per la unua antaŭnomo de la malkovrinto, Joel Hastings Metcalf ; laŭ kutime "inigita" en "Joëlla".
Bilaspur
Ekonomio
Bilaspur estas la centro de elektra produktado en Barato, centro de agrikulturaj produktoj, eĉ ĝi estas konata kiel "La Rizo-Bovlo". Estas ĉirkaŭ 500 rizomuelejoj en la ĉirkaŭaĵo. En la urbego sidejo de karbomina kompanio funkcias. Ankaŭ la komercado signifas. Bilaspur estas unu el la 100 barataj urboj por esti inteligenta urbo.
Wilhelm Neumann
Vivo
Post la lerneja tempo li iĝis komercisto (ĝis 1804). En 1805 li iris al Halle (Saale) por studi teologion. Sed baldaŭ li revenis al Berlino post kiam la malfeliĉa jaro 1806 detruis liajn planojn prikarierajn. En Berlino li deĵoris diversloke: kiel edukisto en nobla familio, kiel tradukisto, kiel redaktisto, kiel helpanto en la librovendejo de la amiko Julius Eduard Hitzig. En la jaro 1813-a li aliĝis al armeo kiel komerca specialisto ĉe la komisariejo batalkampa kaj nomumitis en 1822 konsilisto ĉe la intendantejo de la 3-a armea korpuso.
Bilaspur
Lingvoj
En Bilaspur la ĉefaj lingvoj estas la ĉatisgara kaj la hinda.
Wilhelm Neumann
Graveco
Neumann apartenis al la romantikisma skolo. Kune kun al amikoj Fouqué, Bernhardi, Karl August Varnhagen von Ense, Hitzig, Adelbert von Chamisso kaj Franz Theremin li estis tre kreiva. Kun Friedrich de la Motte Fouqué li eldonis la nordgermanan gazeton "Die Musen" (1812–13). Kun Fouqué, Varnhagen kaj Bernhardi estiĝis la strangeta romano Karls Versuche und Hindernisse (unua parto de 1808), je kiu ĉiuj tri verkis diversajn ĉapitrojn sen iu komuna antaŭa konsento nek pri enhavo nek pri stilo. La parto de Neumann estis la karakterizo de la modesta Ludwig, kio ankaŭ diafanigas aŭtobiografiajn trajtojn, kiel ankaŭ la parodiaĵojn altvalorajn pri Johann Müller, Jean Paul kaj la maljuniĝanta Johann Heinrich Voß. Ankaŭ la enplektitaj noveloj kompareblaj al italaj modeloj estas de li. Neumann eldonis kune kun Varnhagen la verkon Erzählungen und Spiele (1807) kaj tradukon de Des Nicolaus Machiavelli Florentinische Geschichten(1809). En 1835 estis la unua eldono de la kompleta verkaro sub la titolo Schriften. Tie legeblas ankaŭ poemoj siaj, kiuj antaŭe estis publikigitaj en la Muzaj almanakoj de Adelbert von Chamisso.
Bilaspur
Trafiko
Bilaspur estas regiona fervoja nabo. 5 ĉefvojoj kuras al la urbego. La flughaveno estis inaŭgurita en 2021 kun rektaj flugoj al Ĝabalpur, Bopalo kaj Delhio.
Wilhelm Neumann
Fonto
Artikolo "Neumann, Wilhelm" fare de Franz Brümmer en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 23 (1886), p. 536–537, kio tie ĉi interrete legeblas.
Fratoj Grimm
Jacob GRIMM (naskiĝis la 4-an de januaro 1785 en Hanau; mortis la 20-an de septembro 1863 en Berlino) kaj Wilhelm GRIMM (naskiĝis la 24-an de februaro 1786 en Hanau; mortis la 16-an de decembro 1859 en Berlino) estas pli bone konataj kiel la Fratoj GRIMM.
Bilaspur
Klimato
Bilaspur havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1320 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (escepte decembron), sed plej ofte inter junio-septembro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 18-29 °C.
Fratoj Grimm
Biografio
La du filoj de juristo studis juron en Marburg, laboris kiel bibliotekistoj en Kassel kaj profesoriĝis en la Universitato de Göttingen. En la jaro 1837 ili perdis siajn postenojn, ĉar ili apartenis al la grupo Göttinger Sieben, kiu protestis kontraŭ la reganto. Poste ambaŭ iris al Berlino.
Kvankam la fratoj multon entreprenis kune, ili ankaŭ havis apartajn laborkampojn. Jakob Grimm ege aktive agadis kiel sciencisto, publikigis ekzemple en 1819 unuafoje sian traktaton pri la germana gramatiko (Deutsche Grammatik) kaj en 1835 sian verkon pri germana mitologio (Deutsche Mythologie). Li ankaŭ formulis la leĝon de Grimm pri la germana sonsistemo. Wilhelm Grimm faris la precipan laboron pri la kolektado kaj kompilado de fabeloj, kiuj unuafoje eldoniĝis en du volumoj (Kinder- und Hausmärchen, 1812-1815). La plej ampleksa komuna verko estis la Germana Vortaro (Das deutsche Wörterbuch, 1854-1862), de kiu ili mem nur finis la volumojn de A ĝis F.
Vidu ankaŭ
Eksa Grimm-muzeo, Kaselo
Historio de Italio
La historio de Italio estas tre ligita al la kulturo de Okcidento kaj al la historio de Eŭropo, kaj granda parto de la ĉefaj historiaj okazaĵoj de la okcidentaj kaj universalaj aferoj okazis en la lando aŭ eĉ estis protagonistigitaj de ties popoloj.
Heredinta de multaj antikvaj kulturoj kiel tiuj de etruskoj kaj latinoj kaj ricevinto de la koloniigo fare de grekoj kaj kartaganoj, en Italio formiĝis la Romia Imperio, kiu siavice heredigis grandan parton de la okcidenta kulturo kaj unu el la plej grandaj de la historio. Post la falo de la Romia Imperio, Italio suferis serion de invado fare de ĝermanaj popoloj alterne kun klopodoj fare de bizancanoj kaj frankoj por rekonstrui la unuecon de la Romia Imperio. Romo, sidejo de la papoj kaj fonto de imperia legitimeco estis en tiu epoko altiro por plej gravaj historiaj figuroj kiel Justiniano la 1-a kaj Karolo la Granda.
Dum la Mezepoko Italio iĝis mozaiko de urbo-ŝtatoj kiuj luktis inter si por atingi hegemonion sur al cetero, kun oftaj intervenoj de la eksterlandaj potencoj kaj de la Katolika Eklezio. Ties privilegia geografia, ekonomia kaj kultura situacio faris, ke ĝi ludis gravan rolon en la komerco de Eŭropo kaj la Mediteraneo kaj la aperon de Maraj Respublikoj konektitaj kun la historio de Eŭropo kaj de la Orienta Mediteraneo. La luktado inter la politika povo imperia, kio inkludis Italion, kaj la papa religia, kiu havis sidejon en Romo, havis en Italio specialajn rezultojn.
Tiu heredo de politika elstareco faris Italion kerno de la lukto por la povo en Eŭropo. Krome, la kultura heredo, kaj klasika kaj eklezia estis fekunda grundo por novaj tendencoj. El la 14-a ĝis 16-a jarcentoj Italio iĝis kultura centro de Eŭropo el kiu disvastiĝis la Renesanco kaj estis batalkampo inter la Hispana Imperio kaj la Franca Imperio de Francisko la 1-a.
Post la dekadenco de la hispana monarkio, estis la Aŭstri-Hungaria Imperio kiu ekkontrolis la regionon, same kiel granda parto de Centra Eŭropo. Denove batalkampo dum la Napoleonaj Militoj, poste Italio luktis por sia sendependigo kaj unuigo. Inter 1856 kaj 1870 okazis la Unuigo de Italio post serio de militoj en kiuj partoprenis la Aŭstria Imperio kaj la Papa Ŝtato, post kio Italio jam estas unu lando kaj ŝtato.
Poste, la Itala Reĝlando same kiel la aliaj eŭropaj potencoj okazigis politikon de imperiismo kiu rezultis en la Itala Imperio kaj partopreno en la Unua Mondmilito kun la aliancanoj kontraŭ la centraj inperioj, la disvolvigo de la faŝismo de Benito Mussolini, la invado de Albanio kaj Abisinio, partopreno en la Dua Mondmilito (en la mala flanko) kun la Potencoj de la Akso kun Nazia Germanio kaj Japana Imperio. Post malvenko en la Dua Mondmilito, la monarkio estis forigita kaj anstataŭita per la aktuala respubliko.
En la aktualo Italio apartenas al internaciaj organizoj kiel UN, NATO, Eŭropa Unio aŭ la G-8.
Prahistorio
La popolado de la itala teritorio okazis en la prahistorio, epoko en kiu estas malkovritaj gravaj arkeologiaj atestoj. Italio estis loĝata almenaŭ ekde la Paleolitiko. Inter la plej gravaj arkeologiaj lokoj en Italio, de tiu epoko, estas Monte Poggiolo, apud Forlì kaj la Kaverno de la Adaŭro, apud Palermo.