cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katolika Armena Eklezio
Jurisdikcioj
La Sankta Sinodo de la Armena Katolika Eklezio estrita de la Patriarko havas rektan jurisdikcion por nomumi episkopojn kaj krei diocezojn ene de ĝia kanona teritorio: Libano, Sirio, Israelo, Palestino, Jordanio, Egiptio, Irako, Turkio kaj Irano. La Armena Katolika Patriarkejo de la Seĝo de Kilikio estas la supera aŭtoritato de la Armena Katolika Eklezio. Gregorio Petro la 20-a Gabrojan estas la nuna katolikosa-patriarko.
La Eklezio estas prezidita de la Patriarko kiu portas la titolon Katolikosa Patriarko de Kilikio de la armenaj katolikoj. La sidejo de la Patriarko estas la Metropolita Arkieparkio de Bejruto, Libano (kun 7 parokoj)
Katolikoj en Armenio estas dividitaj en du apartajn teritoriajn jurisdikciojn. Latin-ritaj katolikoj estas parto de la Apostola administrantujo, la Apostola Administrado de Kaŭkazo, kaj Armen-ritaj katolikoj apartenantaj al la Armena Katolika Eklezio kiu samtempe estas parto de ordinariato por la fideluloj de orienta rito, kiu ankaŭ inkluzivas membrojn de Armena Katolika Eklezio en Orienta Eŭropo.
Publikaĵoj
La Armena Katolika Eklezio produktas kelkajn publikaĵojn:
La Armena Katolika Eklezio havas gazetarojn, kiuj publikigas multajn liturgiajn, spiritajn librojn, publikaĵojn, broŝurojn kaj tradukojn de ĝeneralaj katolikaj publikaĵoj.
Busbojkoto en Montgomery
La Montgomery Bus Boycott (ebla esperantigo Busbojkoto de/en Montgomeri/’) estis protesto de nigra civilrajta movado en Montgomery (Alabamo) kontraŭ la politiko de rasoapartigo en la jaroj de 1955 ĝis 1956 kaj daŭris 381 tagojn.
Apartigo en la busoj aspektis tiel, ke la nigruloj rajtis uzi nur difinitajn sidlokojn en la buso. En Montgomery ili devis antaŭbuse pagi la veturprezon kaj poste elbusiĝi kaj malantaŭe enbusiĝi, okupi la sidlokon; al tio venis ankaŭ la daŭra molestado de la stiristo kaj la pasaĝeroj. Tiu rasista praktiko kaŭzis kreskantajn protestojn. Rosa Parks estis arestita la 1-an de decembro en 1955 en Montgomery, post kiam ŝi rifuzis cedi sian sidlokon al blankulo. Tiu aresto kaŭzis dislande ribelojn kaj kondukis al decido inter la 42.000 nigruloj de la urbo, ke oni ekas civilan malobeemon.
Samtempe kunvenis 50 aktivistoj de la nigra movado – inter ili eĉ Martin Luther King – por priparoli la kampanjon je la proceso. Post kiam oni kondamnis Rosa-n Parks, la bojkoto disvastiĝis kaj d-ro King engaĝiĝis al la organizo per siaj spertoj en la realigo de la paca kontraŭrezista agado. Oni fondis la unuiĝon "Montgomery Improvement Association" kaj King iĝis ties prezidanto. Vespere de la 5-a de decembro li parolis antaŭ 7.000 aŭskultantoj en la „Holt Street Baptist Church” (Baptista Kirko de Arbusta Strato), kie li anoncis la pludaŭrigon de la bojkoto. La postuloj estis: respekta traktado, egalaj rajtoj por ĉiu pasaĝero kaj dungo de nigraj busostiristoj.
Krom la veturkomunumoj, la nigraj taksiaj entreprenoj havis gravan rolon, ili veturigis la bojkotantojn je 10 cendoj. Tiun agon finigis la polico per ordono, kiu enkondukis la minimuman, devigan veturprezon de 45 cendoj. Post tio, formis ĉ. 300 aŭtostirantoj aŭto-unuiĝon kaj organizis proprajn "haltejojn", ĉe kiuj ili prezentis siajn veturservojn. La agon apogis donacoj el la tuta lando.
Dum paso de la tempo, la blankaj kontraŭantoj provis perturbi, fini, rompi la bojkoton kaj la kontraŭreziston per falsaj anoncoj, arbitraj deklaroj aŭ publika perforto. La sukcesa bojkoto metis la urbon de Montgomery sub ekonomian premon kaj la urbo devis draste altigi la veturprezojn. La urba administracio pro tio atingis malkontraktadon de asekuron de tiuj aŭtostirantoj, kiuj partoprenis en la veturkomunumoj. Kontraŭ tio, la aktivistoj organizis la transprenon de polisoj (asekura atestilo) fare de asekurkompanio Lloyds en Londono. Ĉiam denove okazis arestoj kaj oni eĉ monpunis Martin Luther King je 500 $, ĉar li agis kontraŭ la kontraŭ-bojkota leĝo.
Ĉar cedo de la urbo ne montriĝis, lanĉis la civita movado plendon kontraŭ praktiko de apartigo. La federacia juĝejo decidis la 4-an de junio en 1956, ke la politiko de la rasapartigo ne estas laŭkonstitucia. La advokatoj de la urbo tuj pliplendis tion ĉe la Supera Tribunalo. Tiutempe la bojkoto kaj la apartigo daŭris plu.
Tiam okazis, ke la domo de la blanka pastro Honorinda Robert Graetz estis celo de bombatako, sed neniu vundiĝis, ĉar la tuta familio forestis. La urbestro eluzis la aferon por fortigi la subpremon de la nigruloj kaj klarigis, ke la bojkoto povas daŭri por ĉiam.
La 13-an de novembro en 1956, la Supera Tribunalo deklaris kontraŭleĝa la rasapartigan praktikon en la busoj de Alabamo. La busbojkoto de Montgomeri’ estis unu el la decidaj venkoj, kiuj antaŭhelpis trarompon de la civita movado kaj famigis Martin Luther King tramonde.
Brazila Konsilantaro de Esperanto
Brazila Konsilantaro de Esperanto estis asocio fondita en 1974, sub la prezido de Francisco Almada, kun la celo unuigi la brazilan movadon post la skismo de 1973. Ĝi sukcese efektivigis kvar kongresojn (Juiz de Fora 1980, San-Paŭlo 1981, Braziljo 1982 kaj Olinda 1983). En la 14-a de decembro 1985 okazis la kunfandiĝo de Brazila Esperanto-Ligo kaj Brazila Konsilantaro.
Berzocana
Berzocana estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas berzocaniegos. La censita populacio en 2008 estis de 530 loĝantoj. Somere la populacio plialtiĝas ĉefe pro reveno de elmigrintoj kaj vilaĝanoj kiuj laboras ekstere kaj ĉefe en aŭgusto dum festoj kiam preskaŭ duobliĝas.
Situo
Berzocana estas situa en la orienra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Las Villuercas, je altitudo de 728 m; je 104 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 164 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 133,59 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. La vinoj produktitaj en Berzocana formas parton de la subzono de Cañamero integrita en la marko denominación de origen Ribera del Guadiana kun Alía, Guadalupe, Valdecaballeros kaj Cañamero mem kun kiu limas la municipo. Berzocana estas konata ankaŭ pro la laborado de tradiciaj dolĉaĵoj.
Balázs Gergely
Balázs GERGELY [gergej] rumania hungara arkeologo, politikisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 12-an de januaro 1977.
Kariero
Gergely Balázs diplomitiĝis inter 1996–2003 en ELTE de Budapeŝto pri arkeologio kaj de 2007 li estis studento de doktorejo de la sama universitato. De 2006 li estas arkeologo de Historia Muzeo de Kluĵo. En 2008-2009 li estis prezidanto de la organizo de Magyar Polgári Párt (MPP) de Kluĵo, dufoje (2009 kaj 2012) kandidato de urbestro de Kluĵo.
Doris Leuthard
Doris Leuthard naskiĝis la 10-an de aprilo 1963 en Merenschwand. Ŝi estas politikistino de la Kristana popol-partio de Svislando. Ek de la 1-a de aŭgusto 2006 ŝi estas membro de la svisa registaro, tio estas Federacia Konsilio de Svislando. Ŝi estas la ĉefino de la Federacia departemento pri popolekonomio. De 1999 ĝis 2006 ŝi apartenis al la Nacia Konsilio de Svislando, tio estas la granda ĉambro de la svisa parlamento. De 2004 kaj 2006 ŝi estis partiprezidantino de la Kristana popol-partio.
Pri ŝia persono
Doris Leuthard estas civitanino de la komunumoj Merenschwand kaj Sarno (Obvaldo). Ŝi estas edziĝinta kun Dr. chem. Roland Hausin. Doris Leuthard studis juron en la Universitato de Zuriko kaj estas advokato.
Terhundo de Parson Russell
La raso terhundo de Parson Russell estas unu el la terhundrasoj.
Ĝi estas malalta hundo (< 42 cm) kun plejparte blankaj haroj, sed kun nigraj kaj/aŭ helbrunaj markoj, ĉefe en la vizaĝo kaj proksime al la vostoradiko.
Terhundoj de Parson Russell estas lernemaj kaj aktivaj hundoj, breditaj pro sia rapideco kaj eltenemo, taŭgaj por i.a. ĉasado de vulpoj.
La raso estas nomita laŭ la brita pastro kaj hundobredisto Jack Russell.
Koktelskuilo
Koktelskuilo estas ilo uzata dum la preparado de koktelo. Ĝi plejofte konsistas el fermebla pokalo el rustimuna ŝtalo. En la fermita pokalo oni skuas la ingredieojn de la koktelo.
Siono
Geografio
La malnova urbo estas la mezepoka fortikaĵo aparte bone konservita: Krom la kasteloj sur la du montetoj, multnombraj gravaj konstruaĵoj tie troviĝas. Citebals: la kastelo Majorie, la urbodomo de Sion, la domo Supersakso, la kazino de la urbo Sion kie kunsidas la kantona parlamento, la katedralo Notre-Dame de Sion (Nia Sankta Virgulino de Sion), la preĝejo Sankta Teodulo, la valeza registara palaco kaj la Turo de la Sorĉistoj, unu el la lastaj postrestaĵoj de la iama urbomuro.
Nongshim
Nongshim Co., Ltd. (농심) estas sudkorea manĝaĵa kaj trinkaĵa kompanio kun sidejo en Seulo. Nongshim estis fondita en 1965 sub la nomo Lotte Food Industrial Company. La nomo estis ŝanĝita al Nongshim en 1978.
Siono
Geografio
La distrikto Sion nombras proksimume 40 000 loĝantojn.
Historio
La teritorio de la urbo Sion estas loĝata ek de la neolitiko (tombejo de la Eta Ĉasisto). Unua florado okazis en la kelta epoko, kiam estis konstruita tie la opidumo de la tribo de la Sedunoj.
Nongshim
Nongshim estas la plej granda kompanio pri tujaj nudeloj kaj manĝaĵoj en Sud-Koreio. Fine de 2015, Nongshim havis 2,57 duilionojn da gajnoj en aktivaĵoj kaj 2,81 duilionojn gajnis en vendoj. Ĝi administras 11 fabrikojn tutmonde, havas filiojn en Koreio kaj eksterlande, kaj funkcias en pli ol 100 landoj.
Siono
Historio
Ĝis la fino de la romia epoko Sion restis en la ombro de Masongeks kaj poste de Martigni (Valezo), kiuj troviĝis sur la strategia vojo de la Granda Sankta Bernardo. Nur en la kvina jarcento, kiam la episkopo tien translokigis la episkopan sidejon, la urbo fariĝis la soci-kultura centro de la regiono. En 999, la episkopo de Siono fariĝis grafo de la graflando Valezo, antaŭulo de la nuna kantono Valezo. La teritorio regata de la episkopo estis princepiskopujo kun imperia senpereco en la Sankta Romia Imperio.
Stump Evans
Paul Anderson "Stump" Evans (* 18-an de oktobro 1904 en Lawrence (Kansaso); † 29-an de aŭgusto 1928 en Douglas) estis usona saksofonisto de ĉikaga ĵazo. Coleman Hawkins nomis lin unu el liaj modeluloj. Kelkaj el liaj solooj per aldosaksofono apartenas al la teknike plej virtuozaj de la frua ĵazo.
Siono
Historio
La urbo Sion estis plurfoje konkerita kaj detruita ĝis 1475, en kiu jaro la savojaj trupoj estis antaŭ ĝiaj prodoj venkitaj kaj forpelitaj batalo de la Plantao.
Stump Evans
Vivo kaj kariero
Evans ricevis komence instruon sur aldokorno de sia patro, kornisto Clarence Evans. Li transiris al trombono, ludis en la mezlerneja bando en Lawrence kaj iris poste kiel saksofonisto al Ĉikago. Laŭ Digby Fairweather li validis kiel brila soloisto, kiu ankaŭ povis ludis laŭ notoj. Li laboris komence en la Vendome Orchestra de Erskine Tate apud Louis Armstrong kaj Ruben Reeves, en la Original Creole Orchestra de King Oliver, ĉe Jimmy Wade kaj prezentis kun la orkestro de Carroll Dickerson en kafejo Sunset, tie denove kun Armstrong same kiel kun Earl Hines. Tiu diris: "Stumpy Evans ludis belan tenoron; ĉi volis atingi lin". Evans kunlaboris je surdiskigoj de Oliver, Dickerson, Jelly Roll Morton, Lil Hardin Armstrong kaj Jimmy Blythe; kelktempon li estis muzika direktisto en Moulin Rouge Club. Li tamen malsaniĝis je tuberkulozo, reiris al Kansaso kaj mortis tie en la aĝo de nur 24.
Siono
Historio
La urbo tiam iom post iom kreskis ĝis la terura incendio de 1788. Post la rekonstruo ĝiaj urbomuroj estis malkonstruitaj en la 19-a jarcento. De la urbomuro postrestis hodiaŭ nur la Turo de la Sorĉistoj.
Fine de la 1960-aj jaroj la komunumo kaj vilaĝo Bramois estis kunigita kun la komunumo Sion.
Politiko
La komunuma konsilantaro estas la ekzekutiva povo de la komunumo. Ĝi konsistas el 15 membroj ne plentempaj kun la escepto de la prezidanto kaj elektiĝas ĉiun 4-an jaron de la popolo.
Ekonomio
La terciara sektoro konsistigas la ĉefajn ekonomiajn aktivecojn de la urbo, precipe pro la kantona administracio, la valeza parlamento kaj la kantona tribunalo. La sekundara sektoro en Sion estas apenaŭ reprezentata malgraŭ grava horloĝa industrio. La primara sektoro dume ne estas neglektebla: Sion estas la tria vitkulta komunumo de Svislando. Malgraŭ tio la agrikulturaj surfacoj en Sion konstante malkreskas.
La turismo nature pro la multnombraj kasteloj kaj muzeoj kaj la belega pejzaĝo estas ankaŭ tre grava enspezfonto.
Sekundara instruado
La urbo Sion posedas du gimnazioj por la edukado de studentoj:
En Sion troviĝas ankaŭ la metilernejo de Valezo (kiu ankaŭ posedas filion en Viège).
Kulturo
La urbo Sion havas riĉan kulturan vivon dank al multnombraj teatroj kaj muzeoj (aparte menciindas la trezoro de la katedralo). Pluraj muzikfestivaloj okazas en Sion, inter kiuj la renoma festivalo Tibor Varga.
Esperanto-movado
Organizita Esperanto-movado en Siono nuntempe ne ekzistas. En Espero Katolika 0708 de 1981 oni tamen legas, ke Sankta Meso en Esperanto estis celebrita en Siono, en la preĝejo Chaminade de la Porinstruista Instituto. Celebris Sac. Francisko Bommer, landa reprezentanto de IKUE por Svislando; partoprenis 8 geesperantistoj el 4 landoj (Svislando, Francio, Hispanio kaj Pollando).
30370 Jongoetz
30370 Jongoetz estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Charles Jon Goetz, III, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Richard Montgomery High School de Rockville (Marilando).
15390 Znojil
15390 Znojil estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento) ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago.
Kantono Tiĉino (administra divido)
La Kantono Tiĉino estas dividita al ok distriktoj (en la itala lingvo distretti), kiuj siavice konsistas el 38 komunumaroj (en la itala circoli) kun aktuale (stato en majo 2013) 142 komunumoj:
15390 Znojil
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeha astronomo Vladimír Znojil (1941–2008), kiu disvolvis metodojn por studi la meteorfluojn per grandaj binoklojn ĉe pluraj observaj stacioj; li kondukis tiajn studojn ekde la 1960-aj jaroj. Pli freŝtempe li organizis pervidajn observojn de kometoj en Ĉeĥa Respubliko kaj estris la Ĉeĥa Socio pri Interplaneda Materio.
Kantono Tiĉino (administra divido)
La lagosurfaco en Kantono Tiĉino havas areon de 70,59 km² (Lago de Lugano 30,03 km², Lago Majora 40,56 km². La suma surfaco de Kantono Tiĉino do estas 2812,27 km².
Pro la kuniĝo de la komunumoj Bironico, Camignolo, Medeglia, Rivera kaj Sigirino kun efiko de la 21-an de novembro 2010 la areo de la iama komunumo Medeglia de 6,27 km² transiris de la Distrikto Belinzono al la Distrikto Lugano.
Proletarskaja (metrostacio en Niĵnij-Novgorodo)
Proletarskaja estas stacio sur la Avtozavodskaja linio de la Metroo de Niĵnij-Novgorodo. Stacio situas inter la stacioj "" kaj "". "Proletarskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj. Stacioj kun "Moskovskaja" ĝis "Proletarskaja" estas unua sektoro de la Niĵnij-Novgorodo metropoliteno.
Jorukoj
Kiel Yörük (pl. Yörükler aŭ Yürükler, aŭ kiel ili nomas sin mem : Yörüglää, en esperanto'' Jorukojapartenas al nomadoj la grupo de oguzaj-turkaj triboj kiuj nun plejparte vivas en Anatolio kaj en Nord Makedonio, kaj estas hanafismaj sunaistoj peze influite de la antikvaj kredoj de Tengrismo. Yöürk knaboj estas Cirkumcido, estos kromaĵo Sünnet festo kay estas festataj grandaj. Kamelluktado estas grava sporta evento de Jorukoj kulturo.
Origino de la nomo Yörük
La termino Yörük/Yürük (=persono kiu alvenas piede) referencas ofte al la turka yürümek, (en ilia propra lingvo yörümek= "movi, marŝi, iri, promeni"), kaj tial povus, almenaŭ origine, esti ligita al nomada vivmaniero. Kurdaj nomadoj almenaŭ ne priskribas sin kiel Yörük. En la turka la ĝenerala nomo por nomadoj estas göçebe (göç signifas "migrado, elmigro").
Joruka identeco
Yörük (skribita kun majusklo kiel la nomo de triba grupo en la turka) tial estus prefere etna nomo en la senco de kultura komunumo (yörüklük) ol nomo por indiki nomadojn kun brutara vivmaniero kaj -ekonomio. Tiel ankaŭ la plej multaj jorukoj vidas sin mem.
La jorukoj ne klare vidas sin mem kiel etna unueco surbaze de ilia  ''yörüklük. P or ilia mem-kompreno plej gravas la familio (aile), la parenceco asocio (sülâle), la tenda komunumo (oba), la tenda grupo (kabile) kaj kun limigoj ankaŭ la tribo (aşiret).''
Joruka lingvo
La jorukoj parolas malnovan formon de la turka. Iliaj dialektoj estas preskaŭ tute liberaj de arabaj kaj persaj pruntvortoj kaj reflektas la tradician vivon de brutarnomadoj. En la joruka ekzistas ankoraŭ malnovaj turkaj vortoj, idiomaĵoj kaj gramatikaj formoj kiuj en la hodiaŭa ĉiutaga lingvouzo de la turka socio  ne (aŭ ne plu) estas uzataj, sed tamen estas konataj.
Muziko
La progresema akulturado de la jorukoj kondukis al tio ke ilia specifa kulturo kaj ankaŭ ilia originala muziko pli kaj pli estis anstataŭigita. La turka popmuziko sonas intertempe ankaŭ en la nomadaj tendoj. Tamen, ĉe festoj kiel ekzemple festoj okaze de geedziĝo aŭ cirkumcido la propra muziko de la Yörük ankoraŭ gravas.
Dokumenta filmo
Biljana Garvanlieva: Fremde Kinder: Tabakmädchen ( Fremdaj infanoj: Tabaka knabino ), Christian Beetz Filmproduktion por ZDF, Germanio, 2009 (28 minutoj; la 14-jaraĝa Mümine apartenas al la etna malplimulto Yörük en Makedonio; video).
Georgo Helto
Georg HELT (* Forchheim, proksime de Bamberg, en la 1485 - Dessau, en la 6-a de marto 1545) estis germana humanisto, filologo, reformisto, teologo kaj profesoro de Joachim Camerarius, la Maljuna en la Universitato de Lepsiko.
Li studis antikvajn lingvojn kaj estis amiko de Jakobo Micyllus (1503-1558) en la Lernejo de Sankta Ludgero de Johannes Murmellius (1480-1517), en Münster. En 1501, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Lepsiko, kaj en 1502 li diplomiĝis kiel Bakalaŭro, kaj en 1505 li ricevis sian diplomon pri Magistreco je Liberalaj Artoj. Inter liaj lernantoj troviĝis Joachim Camerarius, la Maljuna, Sebastian Fröschel (1497-1570) kaj Caspar Cruciger la malplijuna (1504-1548). Li estis rigora profesoro, sukcedanto de Jakob Henrichmann (1482-1561) en la Universitato de Tubingeno, kaj devigis sian lernantaron ĉiutage parkeri leteron de Cicerono.
Georgius Heltius estis okulatestanto de la Disputo en Lepsiko inter Marteno Lutero kaj Johannes Eck. En 1532 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Wittenberg kaj estis ankaŭ rektoro en Anhalt-Dessau. En 1537, li estis unu el la 43 subskribintoj de la docukmento "Tractatus de potestate papae" kreita de Melanktono.
Kopulacio
Kopulacio, sekspariĝo, sekspariĝado aŭ simple pariĝo estas seksa kuniĝo de virbesto kun ino, per kio ebliĝas la reproduktado de la specio. Dum la proceso la viraj (spermoĉeloj) kaj inaj (ovolo(j)) seksaj ĉeloj kunfandiĝas interne de la generaj organoj kaj unuigas siajn nukleojn (interna fekundigo).
(Ekstera fekundigo okazas per fekundigo de la demetitaj frajoj ĉe fiŝoj, ranoj; ĉikaze ne okazas seksa kuniĝo, nur fekundigo de la seksaj ĉeloj)
Kopulacio de mamuloj
La mamuloj, krom la monotremoj, havas penison por helpi la spermoĉelojn atingi la inajn ovolojn. La monotremuloj, same kiel birdoj, kunpremas la kloakojn.
La homa (malofte uzata por besta) kopulacio per peniso nomiĝas koito.
Kopulacio de birdoj
Apartan seksan organon havas nur la strutoj, anseroj, otidedoj kaj kelkaj aliaj birdoj.
NGC 2840
NGC 2840 (aliaj indikoj — UGC 4960, MCG 6-21-25, ZWG 181.32, IRAS09178+3534, PGC 26445) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
34634 Anjalichadha
34634 Anjalichadha estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anjali R. Chadha, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018, pro sia projekto pri media inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la duPont Manual High School de Louisville (Kentukio, Usono).
9869 Yadoumaru
9869 Yadoumaru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Yasushi Yadoumaru, asociatan esploriston ĉe la Observatorio de Nishi Mino. Li antaŭ estis inĝeniero en manufakturo de teleskopoj de 1993 ĝis 1995. Li antaŭe faris spektroskopiajn observojn de. Lia doktora disertaĵo temis pri la evoluo de la planedumaj nebulozoj, precipe pri ties ekspansiaj rapidecoj.
27224 Telus
27224 Telus estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Myriam Telus, esploristino pri meteorŝtonoj kaj profesorino ĉe la Universitato de Kalifornio en Santa Cruz, kiu studas la formiĝon kaj evoluon de la planedesimoj. Ŝia fako estas la geokemia studo de la radioizotopoj kun mallonga duonvivo kaj fluaĵa fluo per laboratoria mezurado de kondritaj meteorŝtonoj
Friedrich Myconius
Friedrich MYCONIUS, kies nelatinigita familia nomo estas Mekum, (naskiĝinta en la 26-a de decembro 1490 en Lichtenfels, mortinta en la 7-a de aprilo 1546 en Gotha) estis germana teologo kaj reformisto. Lia precipa agadoloko estis Gotha.
Vivo
Myconius unue frekventis la lernejon en Lichtenfels, ekde 1503 la al universitataj studoj preparantan lernejon en Annaberg. Tie ĉi li travivis en 1504 la solenan enporton de la relikvoj de Sankta Anno en la urbon. En la 1508-a jaro li postulis latine fare de Johann Tetzel sensukcese senkostan indulgencatestilon por malriĉuloj.
Lia samlandano, lernejestro Andreas Staffelstein, gvidis lin en la jaro 1510-a en la Franciskanan monakejon. Tie li revis esti kondukita fare de Sankta Paŭlo el dezerto en la direkto de Jesuo Kristo. Tiun vizion li poste interpretis antaŭsigno de la renkontiĝo kun Martin Luther en la franciskana monakejo de Vajmro en la 1518-a jaro. Tra Leipzig li venis tien post ordinado pastra en 1516 kaj kutime predikis en la Urba paroĥa preĝejo. Skribitaĵojn luterajn havigis al la interesiĝantaj monakoj princo-elektisto Johann Friedrich.
En januaro de 1523 Myconius ekdeĵoris en Eisenach, poste en Leipzig en la teritorio de la luter-malema duko Georg. Malliberigite li alvenis finfine en Annaberg. Oni minacis lin per la kruela sorto de la franciskano kaj apokalipsisto Johann Hilten el Eisenach. Je la komenco de marto 1524 Myconius sukcesis fuĝi al apuda Buchholz, kiu jam apartenis al la teritorio princelektista. Je pasko de 1524 predikis li kaj lia kune kun li fuĝinta sammonakejano Johann Voit en Zwickau. Kiam Myconius aperis en julio en Buchholz, homaj amasoj venis el la najbara komunumo de Annaberg aŭskulti liajn vortojn.
Oficialaj misioj
Princo-elektisto Frederiko la 3-a (Saksio) sendis lin en aŭgusto de 1524 al Gotha. La lernejon de la tiea Mario-konvento estis atakintaj ribeluloj kontraŭklerikaraj. Myconius sekurigis daŭran instruadon de la latina lingvo en la germana skriblernejo de ĉe la Kirko Sankta Margareto translokante ĝin en 1529 en la ne plu funkciantan abatejon de la Aŭgustenanoj de Gotha. Konsiladis gin koncerne edukadotemojn Philipp Melanchthon mem. Myconius inspektadis paroĥejojn kaj lernejojn en la regiono Tenneberg kaj en 1528/29 en la regionoj Eisenach, Gotha kaj Weimar. En Gotha li fariĝis superintendanto kaj foje denove partoprenis inspektadojn.
Kune kun Menius li nervostreĉe penis kontraŭbatali la doktrinon de la Rebaptantoj. En 1529 li akompanis Luther al la famaj sed vanaj interparoladoj religiaj kun Ulrich Zwingli en Marburg an der Lahn. Dum la revojaĝo Luther komisiis lin reserĉadi pri la skribitaĵoj kaj la sorto de Johann Hüten kiu estis estinta kaptito en najbara monakejo, kiam Luther ankoraŭ estis lernanto. La rezulto legeblas ĉe Melanchthon en la 27-a ĉapitro de la libro Apologio de la Konfesio aŭgsburga (1531). En 1536 Myconius kunlaboris ĉe la t.n. Konsento de Wittenberg kun Martin Bucer, en 1537 li akompanis la malsanulon Luther de Schmalkalden al Gotha, en 1538 li apartenis al delegacio restanta 6 monatojn en Anglio por konvinki la anglojn pri aliĝo al la nova konfesio, kio estis vana provo.
Post la morto de duko Georg enkondukitis finfine ankaŭ en la duklando Saksio la Reformacio. Malsaniĝante li devis reveni al Gotha. La tuberkulozo forigis lian voĉon tiel, ke li de post tio nur flustre povis interkomunikiĝi. Tiam li verkis ankaŭ la libron Historia reformationis, kun multaj personaj detaloj enplektitaj en la historiografiajn alineojn.
Longvosta rabmevo
La Longvosta rabmevo, Stercorarius longicaudus, estas granda birdo de la familio de rabmevoj, nome Sterkorariedoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Tiu estas la plej malgranda de la rabmevoj pro ties ĉirkaŭ 38 cm longeco, sen kalkuli la longegajn centrajn vostoplumojn de somera plenkreskulo, kiu povus aldoni pli malpli aliajn kromajn 20 cm.
Disvastiĝo
Tiu specio reproduktiĝas en norda Arkto de Eŭrazio kaj Norda Ameriko, kun plej multnombraj loĝantaroj en Rusio, Alasko kaj Kanado kaj pli malgrandaj ĉirkaŭ la resto de la Arkto. Ĝi estas migranta birdo, kiu vintras en suda Atlantiko kaj Pacifiko. Pasantaj junuloj foje ĉasas etajn predojn en plugitaj kampoj aŭ golfejoj kaj ili ne timas homojn.
Kutimoj
Ili nestas en seka tundro aŭ pli altaj montetoj. La ino demetas du punktitajn brunverdecajn ovojn. En la reproduktejoj aŭdeblas hojladajn kaj krakadajn alvokojn. Ambaŭ gepatroj kovas kaj zorgas la idojn. For de la reprodukta sezono ili pasas sian tempon en malferma oceano kaj havas malagrablan kriijh krion. Tiu birdo manĝas ĉefe lemingojn kaj ties nombrado dependas la manĝabundo; ankaŭ insektojn, birdetojn, ovojn, ktp. Dum migrado, Longvosta rabmevo povas pli facile preni sian propran manĝadon -ekzemple fiŝojn kiel ŝternoj, kion ne faras aliaj rabmevoj- kaj rabas el mevoj kaj ŝternoj malpli ol la pli grandaj rabmevoj.
Aspekto
Longvosta rabmevo estas nekonfuzebla specio kiam plenkreskulo pro ties griza dorso -nigra ĉe fino kaj vosto-, malhelaj flugilpintoj sen blankaj makuloj, nigra krono bone difinita, blankaj flavecaj vizaĝo, kolo kaj nuko, blanka brusto kaj helgriza ventro kaj tre longa vosto kun du longegaj centraj plumoj kiel longegaj rektaj fadenoj. Plenkreskuloj ofte glisflugas super la reproduktejoj.
Junuloj estas multe pli probleme diferencigeblaj el la Arkta rabmevo ĉemare. Ili estas pli malgrandaj, flugillongaj kaj pli similaj al ŝternoj ol la aliaj rabmevoj, sed ili montras la saman gamon de plumarvariado. Tamen ili estas pli grizaj ol la Arkta rabmevo kiu estas pli bruna. La Longvosta rabmevo estas 41 ĝis 58 cm longa kalkulante la longan vostocentron, havas enverguron de 90 ĝis 105 cm kaj pezon de 250 ĝis 450 g. La kruroj estas grizaj kaj la piedoj nigraj, retaj kaj kun krifoj.
(17371) 1981 DT
(17371) 1981 DT estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
34177 Amandawilson
34177 Amandawilson estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Moraviaj kemiaj uzinoj
Moraviaj kemiaj uzinoj (ĉeĥe Moravské chemické závody) (nun BorsodChem MCHZ) estas industria entrepreno troviĝanta en Mariánské Hory. Decidan produktan plenigaĵon de la uzino kreas produktoj de organika kemio (precipe anilino), malpli grandan parton poste anorganikaj kemiaĵoj. Fine de la jaro 1924 Ĉeĥoslovakio komencis trakti kun franca firmao Société de l´Amonique kaj Ĉeĥoslovaka kompanio por produktado de sintetika amoniako - amoniako kaj hidrogeno el koaksa gaso pri fondo de kemiaj uzinoj en Ostrava. Fina interkonsento okazis en la jaro 1925. Origine estis pripensate konstrui la fabrikon proksime de koaksigejo Karolina, sed rilate al netaŭga lokigo de tiu ĉi areo en la urbocentro estis decidite konstrui la kemiuzinon proksime de koaksigejo Ignát. Kiel pozitivaj faktoroj estis taksitaj precipe sufiĉan fonton de utila akvo el Odra, proksimecon de la koaksigejo kaj elektrejo, fervoja atingebleco kaj la ĉirkaŭaĵo taŭga por plua disvastigado de la uzino. Por ke oni malebligu al eventualaj inundoj el la proksima rivero, estis de ŝutmontaĵo el minejo Ignát la tereno plialtigita je 1,5 metroj. La konstruado mem komenciĝis la 16-an de septembro 1927. La unua direktoro de la entrepreno estis la 1-an de marto 1925 nomumita Inĝ. Václav Chval.
Objektiveco
Objektivismo
Objektivismo oponas, en la onia opinio, al subjektivismo, kaj indikas emon interpreti la tutan realon funkcie de la objekto, igi la objekton la kerno de la solvo de la sciteoria problemo. La vorto 'objektivismo', tamen, ne havas unusencan signifon pro la diverseco de la nocioj propraj de la objekto aŭ objektiveco el kiuj ĝi devenas.
Tial per la termino “objektivismo” oni difinas malsamajn filozofiajn sistemojn. Do unue ĝi signifas sendependon de la spertaj, sciencaj kaj etikaj valoroj el la kondiĉoj empiriaj aŭ psikologiaj aŭ alispecaj de unuopulo. Eblas jenaj distingoj:
Preskaŭ ĉiuj tiaj filozofiaj ‘objektivistoj’ engaĝiĝas pruvi ke sia objektivismo ne similas al la “vulgara objektivismo” aŭ al tiu supozita “naiva objektivismo” de la klasika aŭ mezepoka aŭ al tiuj similaj filozofioj.
Etika objektivismo
Laŭ la objektivsma etiko, la vero aŭ malvero de la moralaj juĝoj ne dependas de kredoj aŭ sentoj de iu aŭ multaj personoj. Tiu pensa vidpunkto subtenas ke la primoralaj propozicioj similas al tiuj de kemio, biologio aŭ aliaj ‘objektivaj sciencoj’, kiuj priskribas la realon sendependan de la menso. Kiam fakte kion ili priskribas per precizeco, tio estas vera spite de tio pensata, esperata, sentata, dezirata aŭ timata de la esploristo. Marŝas tra tiu vojo ĝenerale religioj (ekzemple la laŭkristana natura morala leĝo), platonismo, Aristotelismo, Skolastikismo, Kantismo kaj diversaj modernaj filozofioj.
Tiu koncepto pri etiko ĝenerale oponas etikan subjektivismon kaj relativismon.
Ústí (distrikto Přerov)
Ústí (Munden) estas municipo en distrikto Přerov en Ĉeĥio, sur maldekstra bordo de rivero Bečva proksimume 5 km oriente de urbo Hranice na Moravě. Vivas ĉi tie.
Kadnikov
Kadnikov (Кадников) estas urbo en Rusio.
Ústí (distrikto Přerov)
Historio
La unua skribmencio pri Ústí devenas el la jaro 1389. Dominaĵoj de la vilaĝo estas statuo de Virgulino Mario el 1776, kapeleto el la 18-a jarcento kaj konstruaĵo de lernejo el la jaro 1889.
Kadnikov
La urbo estas ĉe rivero Sodima (Содима) (enenfluaĵo de rivero Suĥona (Сухона)).
Novzelanda kreko
La Novzelanda kreko aŭ Bruna kreko (Anas chlorotis) estas specio de birdo el la grupo de plaŭdanasoj de la tipa genro Anas. Ĝi estas endemio de Novzelando.
La maoria nomo por ĝi estas Pateke. Ĝi estis konsiderata samspecifa kun la neflugaj Aŭklanda kaj Kampbela krekoj en Anas aucklandica; la nomo "Bruna kreko" estis aplikata al la tuta taksono. La Novzelanda kreko de tiam disiĝis, agnoske ke la insulaj A. aucklandica kaj A. nesiotis estas veraj specioj. Ĉe internacia uzado, la nomo Bruna kreko estas ankoraŭ pli komuna ol Novzelanda kreko por tiu birdo.
Aspekto
Temas pri ĝenerale malhelbruna anaso, kiel sugestas la alternativa nomo, kun punkteca kapo kun verda nuanco el la orelareo al la nuko: la latina scienca nomo por la specio chlorotis estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive "verda" kaj "orelo". La beko estas blugriza kun nigraj supra kaj pinta bordoj. En dorso estas pli malhela makuleco kaj flanke videbas malheverda plumo. La blanka okulringo rimarkindas.
Kutimaro
La Novzelanda kreko estas pli noktulo laŭ kutimaro ene de la anasaj standardoj. Tio aspektas esti reago per evoluo al fakto ke plej predantoj de Novzelando, antaŭ la alveno de homoj kaj ties alporto de karnovoraj mamuloj, estis dumtagaj birdoj kiaj la Aglo de Haast aŭ la Rabmevoj.
Ili manĝas per plaŭdado aŭ vertikala merĝo, kiel siaj parencoj. Ties dieto konsistas ĉefe el akvaj senvertebruloj kiaj insektoj kaj ties larvoj, aŭ krustuloj. Ili ŝajne multe ŝatas moluskojn. Malgrandaj specioj kiaj pipi (Paphies australis) kaj grandaj heterodontoj Macomona liliana estas manĝataj kompletaj kaj dispremitaj en la maĉstomako. Por manĝi pli grandajn heterodontojn kiaj la Austrovenus stutchburyi, almenaŭ kelkaj Novzelandaj krekoj disvolvis kuriozan teknikon, ĝis nun nedokumentata ĉe aliaj birdoj, por perforti siajn mildajn bekojn inter la konkojn kaj elŝiri la viandon per Pneŭm-marteleca pumpilmovo. Nokte la Novzelanda kreko manĝas surtere je ioma distanco el la rojoj uzataj kiel rifuĝejoj dumtage (Worthy 2002).
Tiu specio estas endanĝerata kaj loĝas nur ĉe ĉebordaj insuloj. Iam ĝi estis disvastigata en ĉeftera Novzelando, sed ĝi malaperis tie pro enmetitaj predantoj kiaj katoj, hundoj kaj ratoj, kiuj facile predas tiun sentiman, malforta fluganta birdo. Laŭ la klasigo fare de IUCN kiel VU D1, restas malpli da 1000 plenkreskuloj. La specio ĵus estis suprenlistita al endanĝerita fare de Birdlife International (Birdlife 2007), kaj tiu ŝanĝo aperos en la venonta ĝisdatigo de la ruĝa listo de IUCN.
Iŝimbaj
Iŝimbaj (Ишимбай) estas urbo en Baŝkirio en Rusio. Ĝia apero kaj disvolviĝo estas ligita kun nafto-minado.
Peraera malvarmigo
La peraera malvarmigo estas simpla malvarmiga sistemo, plej ofte per ventolilo por malvarmigi elektronikaĵojn, eksplodmotorojn kaj klimatizilojn.
Iŝimbaj
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80420.
Peraera malvarmigo
La peraera malvarmigo uzas la rapidan aerocirkuladon, veturventon. La malvarmigenda objekto ofte staras libere aŭ estas en kanalo preterfluigita. Ĝi estas ofte ekipita per malvarmigaj ripoj aŭ aliaj varmotransdonaj ekipaĵoj, kiuj certigas pli grandan surfacon por la peraera malvarmigo.
Miksa Pollák
Miksa Pollák [mikŝa polAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pollák Miksa estis hungara rabeno, historiisto. Lia persona nomo estis Max en germana lingvoteritorio. Lia filo estis Károly Pap (verkisto). Miksa Pollák naskiĝis la en Beled, (Hungara reĝlando), li mortis en julio de 1944 en Aŭŝvico (Nazia Germanio, nuntempa Oświęcim en Pollando).
Biografio
Miksa Pollák devenis el juda familio. Li frekventis gimnaziojn unue en Kőszeg, poste en Budapeŝto, kie li studis en rabena lernejo kaj ankaŭ en Reĝa Universitato de Budapeŝto. En la larnojaro de 1891 li studis en Berlino. En Budapeŝto li doktoriĝis en 1892, post 2 jaroj li rabeniĝis. Inter 1894 kaj 1944 li estis rabeno de Sopron. Dum la nazia periodo en Hungarlando li estis deportita al Aŭŝvico, kie li mortis. Lia literaturhistoria agado estis grava, krome li estis elstara predikisto.
Peraera malvarmigo
Peraeran malvarmigon havas la aŭtomobiloj kiel Porsche 911, VW-skarabo kaj Citroën 2CV, ŝarĝaŭto de Magirus-Deutz. La motorcikloj havas ofte tiun malvarmigan sistemon (ekz. multaj modeloj de Harley-Davidson, Buell, Ducati, Moto Guzzi aŭ BMW), sed tiun havas ankaŭ la helicaj aviadiloj.
La peraera malvarmigo aperis en la komputiloj kun procesoroj ekde la klaso Intel 486/66, ĉar tiuj produktis grandan kvanton da varmo.
Iŝimbaj
La urbo estis fondita en jaro 1932.
6766 Kharms
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa sovetunia satira poeto kaj dramisto Daniil Ivanoviĉ Ĥarms (cirile : Даниил Иванович Хармс, 1905–1942) realnome Daniil Ivanoviĉ Juvaĉev (cirile : Даниил Иванович Ювачев). Li estas unu el la fonditoj de la literatura skolo tiel nomata « absurdo ».
Iŝimbaj
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1940.
La interurba telefona kodo estas 34794, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas apud suda Uralo de okcidento, ĉe rivero Belaja (Белая) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)).
En la urbo estas fervoja stacio Iŝimbajevo (Ишимбаево).
En jaro 1959 la urbo havis 46,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 70,2 mil loĝantojn.
19631 Greensleeves
19631 Greensleeves estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al malnova angla balado, kiun komponis nekonata verkisto pri sia Lady Greensleeves. La kanto kun originaj paroloj aperis unuafoje en 1652 sed oni opinias, ke la melodio originus de la fino de la 1500-aj jaroj.
Kajerkan
Kajerkan (Кайеркан) estas urbo en Rusio.
La urbo estas sur multjare frostiĝinta tero.
Westport (Vaŝingtonio)
Westport estas malgranda urbo en Kantono Grays Harbor, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi situas cse la suda lipo de la golfeto Grays Harbor, ĉe la pacifika bordo. Laŭ la popolnombrado de 2000, Westport havis loĝantojn. Ĝi havas multajn fiŝkaptajn ŝipojn komercajn kaj lueblajn, kaj la plej granda jaĥta haveno en la pacifika bordo de Usono norde de Kalifornio. Dum la somero, pramŝipo veturadas inter Westport kaj Ocean Shores trans la buŝon de la golfeto.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Westport estas:
Listo de la urbestroj de Rennes
En mezepoko, la urbo Rennes estis regata de prokuratoj de la burĝoj, poste de "procureurs-syndic",.
En aŭgusto 1692, la reĝo Ludoviko la Dekkvara kreis heredan oficon de urbestro-sindiko ( "maire-syndic") anstataŭanta tiun de "prokurato-sindiko". Pierre Gardin de La Gerberie aĉetis tiun oficon en aŭgusto 1693 kaj revendis ĝin en julio 1695 al Toussaint Rallier du Baty. Tiu ĉi fariĝis poste la unua elektita urbestro de la urbo.
Post 1870
Noto : kiam la preciza dato ne estas konata, ĝi estas fiksita je la fino de la antaŭa mandato aŭ je la 1-a de januaro.
Koaksigejo Ignát
Konstruado de Koaksigejo Ignát, la nuna Koaksigejo Jan Šverma, en Mariánské Hory estis komencita en la jaro 1890, do en la tempo de profundigado de truo de estonta minejo Ignát. Ĝi estis konstruita kiel integra parto de la minejo kaj ĝi estis siatempe la plej granda en la tuta regiono. En la jaro 1918 ĝi fariĝis memstara entrepreno. Origina baterio de sistemo Otto a Kopper a Still estis en la jaroj 1959-1962 anstataŭigitaj de tipo SA kaj en la jaroj 1967 kaj 1974 de tipo S1. Fabrikata estis precipe koakso uzata kiel brulmaterialo kaj reduktanto por altfornoj. Tiu estis krom enlanda uzado ankaŭ eksportata ĝis Hungario, Svislando, Germanio, Aŭstrio kaj Pollando. Apuda produkto estis koaksigeja gaso, kiun eluzis nitrogenfabrikoj, elektrejoj kaj ferfabriko Vítkovice. Pluaj produktoj estis benzolo, gudro kaj sulfata amoniako.
Rekta nodo
Rekta nodo (aŭ kvadrata nodo, Herakla/Herkula nodo) — ŝnura nodo por kunigado (kunligado) de ŝnuroj kaj haŭseroj.
Ĝi estas sufiĉe fidinda sur ŝnuroj el plantaj materialoj, kun kromŝnureto; sur sintezaj haŭseroj sen kromligado de liberaj finoj ĝi estas ekstreme malfidinda.
Antikvaj helenoj kaj romianoj nomis ĝin Herakla/Herkula nodo.
Atenton! Treege malrekomenditas ligi la duonnodojn unudirekten. Tia nodo nomiĝas avina nodo kaj estas ekstreme malfidinda.
En «Libro de nodoj de Aŝlej» (Novjorko, 1977) oni legas pri rekta nodo jenon: "Antaŭe en floto ĉi tiu nodo havis konkretan uzon — oni kunligadis per ĝi refaĵojn de veloj, kiam oni refis. Antaŭe maristoj neniam uzis ĝin por kunligi du kablojn, se tiuj havis diversajn dikojn aŭ strukturojn. Oni ne uzu ĝin por kunigi du haŭserojn, kiuj estos forte tirataj. Ĉi tiu nodo rampas kaj estas danĝera, kiam malseka. Post ligado de la nodo, ĉiun ĝian movfinon necesas kromligi per ŝnureto al la radikfino." En alia loko de sia libro Aŝlej skribas: "Ĉi tiu nodo, uzita por kunligado de du haŭseroj, ĉesigis pli da homaj vivoj, ol dekduo da aliaj nodoj kune."
Pro uzado por kunligado de velaj refaĵoj, rektan nodon oni antaŭe fojfoje nomis refnodo, kio kreas konfuzon.
Uzado de rekta nodo por refado de veloj rilatas al tio, ke ĝi estas relative facile kaj rapide malligebla, eĉ se forte tirstreĉita antaŭe. Por tio sufiĉas abrupte ektiri la movfinon kaj la radikfinon de unu el haŭseroj. La rekta nodo post tio transformiĝas al bovina nodo, glitanta laŭ la dua haŭsero. Alia maniero de facila malligado konsistas en tio, ke antaŭ ol tirligi la nodon, inter ĝiaj duonnodoj oni enmetas ian objekton, kiun oni elmetas antaŭ ol malligi.
Hraničné
Hraničné (hungare Határhely [hatArhej], germane Granzdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Hraničné situas laŭ rojo, laŭ la pola landlimo, laŭ ĉefvojo Pollando-Stará Ľubovňa. La lasta urbo troviĝas je 11, la pola limo je 5 km.
Gennes-Val-de-Loire
Gennes-Val-de-Loire estas nova franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Okcidenta Montaro (Madrida regiono)
Laŭ la Gvidilo de Kampara kaj Aktiva Turismo, eldonita de la Madrida Regiono, la Okcidenta Montaro estas unu el la komarkoj de Madrida Regiono en Hispanio.
Corsico
Corsico - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Okcidenta Montaro (Madrida regiono)
Municipoj de la komarko
! Municipo || Areo || Loĝantaro
Corsico
Najbaras la komunumoj Milano, Cesano Boscone, Trezzano sul Naviglio kaj Buccinasco.
Behistun-surskribo
La Behistun-surskribo aŭ Behistun-inskripcio estas grava skribaĵo en tri praaj lingvoj ĉe piedo de la Zagros-montaro. Ĝi situis en la antikvo apud la praa vojo de Ekbatana – ĉefurbo de Medio – ĝis Babilono kaj prenis la nomon de la loko Behistuno (Behistan), kiu situas je ĉ. 30 km oriente de urbo Kermanŝaĥo en Irano. La surskribon, bildojn pretigis sur rokmasivon en granda alto la Aĥemenida reĝo Dario la 1-a fare de kaptitoj. Super la prezentado ŝvebas la Dio Ahura Mazda, al kiu pretigis Dario la 1-a trilingvan tabulon en lingvoj altpersa, elama kaj babilona. La trilingvaĵo estis kopiita en 1835 - 1835 (kompletigoj en 1844 kaj 1847) unuafoje komplete de Henry Creswicke Rawlinson kaj publikigitaj en 1847/47 (altpersa teksto) kaj en 1851 (babilona teksto). Tiel oni solvis la lastajn problemojn rilate al la deĉifrigo de la kojnoskribo.
La teksto priskribas version de Dario la 1-a pri sia graviĝo: li estis parenco de la antaŭulo Kiro la 2-a kaj Kambizo la 1-a, li murdis Gaumata - kiu asertis esti frato de Kambyses - kaj iĝis nova grandreĝo. Li poste sukcese venkis diversajn "mensog-reĝojn". La surskribo servas okulfrape por sia legitimado.
Laŭ propraj atestoj de Dario la 1-a, la altpersa kojnoskribo estis evoluigita nur por enĉifri tiun tekston.
La surskribo iĝis en 2006 monda kulturheredaĵo de Unesko.
Fontenois-lès-Montbozon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Nové Údolí
Nové Údolí (germane: Neuthal) estas pereinta vilaĝo en la distrikto Prachatice, Bohemio. Ĝi troviĝis 3,5 kilometrojn sude de Stožec en la valo de Malvarma Vultavo ĉe la landlimo ĉeĥa-germana.
Priskribo
La nivelo supermara estas inter 815 kaj 855 metroj. Komence la vilaĝo nomiĝis Spitzberg. Ĉeĥoj uzis je la komenco de la 20-a jarcento la nomon Nová Ves. Historie temis pri lignodehakista setlejo fondita en 1795. En aŭtuno 1910 konstruitis disde Černý Kříž (kvartalo de Stožec) fervojlinio kiu tra Haidmühle kondukis ĝis Passau. Tiam ekzistis 34 domoj kaj 271 loĝantoj. Krome troviĝis envilaĝe policejo, du gastejoj, forstista domo schwarzenberg-a, lernejo, vendejo, fajrobrigadejo, dancejo kaj - kiel jam menciita - stacidomo.
Post la Dua mondmilito la malrepaciga forpelo de la germanlingvanoj venis novaj loĝantoj. Sed ankaŭ ili devis forlasi en 1948 la vilaĝon ĉar ekzakte tie ĉi estis la hontiga Fera Kurteno. Fakte restis de la iamaj ejoj nur unu garbejo kaj la stacidomo. Jes ja, ankoraŭ estis la fervojaj trakoj disde Černý Kříž sed la personaj trajnoj ne transpasis la haltejon de Stožec; ĝis Nové Údolí venis nur bone gvardataj trajnoj lignotransportaj. Pro tio oni malmuntis ĉe la germana flanko 18 kilometrojn da reloj inter Haidmühle kaj Jandelsbrunn en la 1974-a jaro: tiam malapero de la Fera Kurteno ŝajnis esti utopia. Post la feliĉa fino de la Malvarma milito reestiĝis persona trafiko ĝis Nové Údolí en la 30.6.1990. En 1994 formiĝis la societo amikara Pošumavská jižní dráha kies anoj renovigis simbole la trakojn rekte ĝis la landlimo kaj malfermis en majo 1997 muzeeton. Nuntempe almenaŭ drezine eblis eniri Germanion ĝis Haidmühle sur historia taluso.
Sudokcidenta Usono
Regiona geografio
La geografiisto D. W. Meinig difinas la kernon de la Sudokcidento kiel la teritorio de Nov-Meksiko okcidente de Llano Estacado kaj la parton de Arizono oriente de Mojave-Sonora-Dezertoj kaj sude de la "kanjonejoj", kaj inklude ankaŭ la distrikton de El Paso de okcidenta Teksaso kaj plej suda parto de Koloradio. Li identigas kvar diversajn subregionojn ĉe tiu kerno.
Li nomas la unuan subregionon "Norda Novmeksiko", kaj priskribas ĝin kiel fokusita ĉe Albuquerque kaj Santa Fe. Ĝi etendas el la Valo San Luis de suda Koloradio al sudo de Socorro kaj inklude la Montoj Manzano, kun orienta-okcidenta kolo norde el supra Kanada Rivero al supra Rivero San Juan. Gravaj etnaj grupoj estas Hispanusonanoj, Anglusonanoj kaj Puebloanoj. La areo ĉe Albuquerque estas foje nomata Centra Novmeksiko. Dum la Hispana epoko la termino Rio Abajo (malsupren de rivero) kaj Rio Arriba (supren de rivero) estis uzataj por la setlejoj ĉe Albuquerque kaj Santa Fe, respektive. Dum la 19a jarcentoj Hispanusonanoj etendiĝis norden al Valo San Luis Valley okcidente de la Montoj Kristosangaj, kaj oriente de la montoj laŭlonge de la Rivero Purgatoire en Koloradio. Hispana etendo orienten atingis ĝis la Texas Panhandle kaj okcidente laŭlonge de la riveroj San Juan kaj Koloradeto en Arizono.
"Centra Arizono" estas ampleksa metropolita areo tra apuda oazo esence samgranda al la Feniksa metropola areo. La urbo de Fenikso estas la plej granda urba centro, kaj situa proksimume ĉe la centro de la areo, sed ĝi estas nur unu el multaj urbaj centroj, kiaj Tempe, Mesa, kaj multaj aliaj. Ne klaras ĉu oni konsideru la tuton kiel la etenda metropolita areo de Fenikso.