cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Natalo (Brazilo)
Demografio
La metropola regiono de Natalo, formita el Natalo kaj dek aliaj urboj de Norda Rio-Grando, havis 1.351.004 loĝantojn, kiu formis la kvaran plej grandan urban aglomeradon de Nordoriento kaj la dek-kvinan de la lando.
Laŭ nacieco, 802.686 (99,87%) estis brazilanoj, el kiuj 802.227 (99,81%) estis naskitaj kaj 458 (0,06%) estis naturigitaj, krom 1.053 (0,13%) fremduloj. Laŭ origino, 765.498 (95,24%) estis naskitaj en Nordoriento, 24.708 (3,07%) en Sudoridento, 3.664 (0,46%) en Mezokcidento, 3.328 (0,41%) en Nordo kaj 2.906 (0,36%) en Sudo, krom 2.154 (0,27%) nespecifataj. 710.216 (88,36%) loĝantoj estis naskitaj en Norda Rio-Grando kaj, el tiuj, 496.190 (61,74%) naskitaj en la urbo. Inter la Ŝtatoj kiu havas la plej grandan kvanton da migrantoj en Natalo estas Paraibo (25.339 aŭ 3,15%), Pernambuko (13.867 aŭ 1,73%) kaj Rio-de-Ĵanejro (12.290 aŭ 1,53%).
La loĝantaro de Natalo estas miksiĝata, kaj ĉefe idas el indiĝenoj, afrikanoj kaj portugaloj. Laŭ antikva genetika studado, datita je 1982, la trovita prapatrado estis 58% eŭropa, 25% afrika kaj 17% indiĝena. La disvolviĝo de la ĉefurbo kaj ĝia metropola regiono kaŭzis la altiro de personoj el aliaj partoj de la Ŝtato aŭ eĉ la lando, kiuj ĉefe venas serĉante laboron kaj pli bonaj vivkondiĉoj. Granda parto de la novaj loĝantoj iras al la proksimaj areoj de la ĉefurbo, kio okazigis kunurbaĵon inter Natalo kaj najbaraj urboj, kiel Parnamirino kaj San-Gonsalo-do-Amaranto.
La loĝantaro de Natalo estis formita el 400.568 (49,84%) brunuloj (mulatoj), 356.123 (44,31%) blankuloj (eŭropidoj), 37.627 (4,68%) nigruloj (afrikidoj), 8.417 (1,05%) flavuloj (aziidoj) kaj 1.003 (0,12%) indiĝenoj.
Esperanto en Natal
''Verko sendita de S-ro Arlindo Castor de Lima, portugallingve, al la 15-a Brazila Kongreso de Esperanto, okazinta en Niterói – RJ, de la 14-a ĝis la 21-a de Julio 1957. Ĝi estis pli ampleksa, sed nun resume esperantigita de D-ro Osvaldo Pires de Holanda, sen malprofito de la ĉefaj historiaj okazintaĵoj.''
La Analoj de la 15-a Brazila Kongreso de Esperanto okazinta en Niterói – RJ, registras, ke en tiu grava kongreso estis prezentita verko sendita de S-ro Arlindo Castor de Lima, tiutempe nelacigebla disvastiganto de Esperanto en tiu grava urbo de la brazila Nordorienta Regiono.
Ĉar neniu reprezentanto de Ŝtato “Rio Grande do Norte” partoprenis en la kongreso, la verko de S-ro Arlindo Castor de Lima estis legata de S-ro Octavio Vianna Peixoto, unua sekretario de la kongreso. Komence, la subskribinto deklaras, ke laŭ invito de D-ro Mario Ritter Nunes, prezidanto de la loka organiza komitato, li klopodus plenumi la honoran taskon rilate almenaŭ al la plej gravaj faktoj okazintaj en la “Potigvaraj Teroj” pri la lingvo Esperanto, de 1940 ĝis nune:
“Antaŭ la ekzisto de Potigvara Esperanto-Asocio, estis nur izolitaj esperantistoj. Estas informo, ke “Liga Artístico-Operária de Natal” gvidis E-kurson en la jaro 1926, la instruisto estis S-ro Jerônimo dos Santos. Krom tiu samideano ni havas informon pri la ekzisto de aliaj esperantistoj: João Pereira de Siqueira, en Natal; Jorge Cruz, en Macau; Estevão Alves, en Macaíba; D-ro Maltez Fernandes, en Carnaúbas; D-ro Gentil Fernandes, en Areia Branca; kaj Targino Soares, en Mossoró, kie estis fondita la unua E-grupo en la Ŝtato, laŭ notoj de S-ro Moacir da Silva Cunha”.
“En 1940 Moacir Silva Cunha, ĵurnalisto kaj vojaĝkomizo de “Laboratório Raul Leite”, translokiĝis al Natal. Iun tagon, hazarde, mi legis la ĵurnalon “O Estandarte”, kiu aperigis du artikolojn, unu lia kaj alian skribita de mi. Informita ke li estas esperantisto kaj dezirante kontakti lin, mi sendis bileton gratulante lin pro lia artikolo. La respondo venis en Esperanto kaj mi komprenis nenion. Kelkajn tagojn poste mi vizitis lin, en lia apartamento en la hotelo “América”, kie mi vidis, je la unua fojo, veran E-bibliotekon enhavanta verkojn eldonitaj en pluraj landoj. Tiun saman tagon ni projektis la fondon de E-grupo, kaj per la helpo de José de Alcântara Barbosa kaj la ĵurnalisto Luiz Mario Alves, ni sukcesis informojn ĉe Brazila Esperanto-Ligo kaj orientado de la samideanoj Hermes Pitta, el Salvador kaj Maria do Socorro Monteiro, el Garanhuns, kiuj poste fariĝis niaj amikoj”.
“Tiamaniere, la 28-an de Septembro 1940, en la sidejo de Asocio de Instruistoj de Natal, kaj la ĉeesto de pluraj aŭtoritatuloj civilaj, militistaj kaj ekleziaj; instruistoj; ĵurnalistoj; kaj granda nombro da personoj, estis fondita Esperanta Asocio de Rio Grande do Norte. Prezidis la solenaĵon verkisto Luiz da Câmara Cascudo, kiu deklaris fondita la asocion kaj sinsekve, per aklamo, estis elektita la jena estraro: Prezidanto, Moacir da Silva Cunha; Ĝenerala Sekretario, Luiz M. Alves; 1-a Sekretario, Arlindo Castor de Lima; 2-a Sekretario, José de Alcântara Barbosa; Kasisto, A. Calmon Costa; Bibliotekistino, Prof-ino Edite Câmara; Direktoro de la Departemento de Propagando kaj Kulturo, Raul Lemos. Estis elektitaj kiel honoraj membroj: la verkisto Luiz da Câmara Cascudo, D-ro Alberto Couto Fernandes kaj Prof. Ismael Gomes Braga”.
Nuntempe la Potigvara Esperanto-Asocio estas en "Travessa Joaquim Guedes, 24a, Cidade Alta, Natal - RN".
Nova Crixás
Nova Crixás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 11.927 enloĝantojn en 2010.
Thorigny-sur-Marne
Thorigny-sur-Marne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Juan Arolas
Juan AROLAS (Barcelono, 22-a de junio de 1805 - Valencio, 25-a de novembro de 1849), estis hispana poeto.
Thorigny-sur-Marne
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Thorigniens.
Juan Arolas
Verko
Poeto ege fruktodona, ne evitis plagiaton aŭ imiton, amiko de forma ornamado kaj kun malmulta sento pri interna strukturo de la poemo, la poezio de Arolas estis konsiderita duaranga ene de la Hispana Romantismo. Liaj poemkolektoj plej gravaj estas Poesías caballerescas y orientales (Valencia, Cabrerizo, 1840), Poesías pastorales y amatorias (Valencia, Mompié, 1843), Poesías religiosas, caballerescas, amatorias y orientales (Valencia, Mariana y Sanz, 1860).
La ampoezio estas ĉu novklasika ĉu romantika. La novklasika montras influon de la elegiaj latinoj kaj de la hispanaj klasikuloj. La romantika estas ege sensa, kaj ĉe tiu fako la majstroverko estas "A una bella" (al belulino), kies refrenaĵo estas "sé más feliz que yo" (estu pli feliĉa ol mi). Arolas estas unu el plej erotemaj poetoj de la hispana literaturo, kaj iom da lia stilo iris al Julián del Casal, poeto ĝenerale tre supera al li mem.
Orientismo estas foje ekskuzo por montro de erotismo subpremita (pro religiaj tialoj) de la aŭtoro, kio tiom maltrankviligis lin. Estas monotonaj la dekoraj kliŝoj kaj la pejzaĝo posedas biblian stilon. Elstaras rakontoj kiaj "Leyenda tártara", "los amores de Semíramis" kaj "Granada".
La mezepokeca aŭ kavalira poezio estas de tipo rakonta kaj, kun malmultaj esceptoj, centriĝas en Hispanio. La temoj devenas de diversaj fontoj historiaj kaj montras influon de Rivas kaj José Zorrilla, sed malsukcesas en la rakonto de la okazzintaĵoj ĉr estas tro detala kaj monotona.
Lia plej grava verko estas La sílfide del acueducto (Valencio, 1837), de 4,300 versoj, dediĉcita al la junulino de Peralta, kiun li nomigas Leonor. La poemo havas nedubeblan membiografian fonon kun historia etoso kaj rakontas amon de Hormesinda kaj Ricardo, frustritaj de la eniro lia al religio devigita de lia patro. Ŝi sukcesas alveni al lia ĉelo kaj ĝuas el sia amo, sed malkovras ilin la abato, kiu venenigas Hormesinda kaj malliberigas Ricardo, kiu mortiĝas mallibere. Iliaj animoj atingas la Elizeajn Kampojn kaj tie ĝuas la amon kiun la tero neis. La poemo esprimas liajn liberalajn idealojn kaj lian protestojn kontraŭ la religia subpremado.
Li verkis ankaŭ religian poezion sub inspiro de Lamartine kaj la Biblio, sed en ĝi ne estas intimismo: oni kantas la povon kaj grandon de la Kreinto aŭ la pekon kaj la nedankemon de homo kun Dio. Estas poemoj de biblia temaro kaj aliaj celebras epizodojn de la vivo de Kristo.
Foieni
Foieni [foienj] (hungare: Mezőfény [mezoe:fe:nj]) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio okcidente de Carei.
La komunumo nord-okcidente limas al Hungario.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 770 loĝantojn (hungaroj), en 1992 2 503 (germanoj, 46 % da hungaroj).
En la censo de 2002 la 1.882 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1381. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Mezőfény apartenis al Hungario (Szatmár).
Canon EOS-1 D Mark IV
Canon EOS-1 D Mark IV estas cifereca spegula fotilo fabrikata de Canon.
Manětín
Manětín (antaŭe Mantiná, Manetín, en lat. kaj ger. tekstoj Manetin) estas urbo en norda parto de distrikto Plzeň-nordo de Ĉeĥio. En la tuta municipo, kiu ensumigas pluaj 14 vilaĝoj, vivas ĉirkaŭ 1200 loĝantoj. Ties katastra teritorio prenas 8 465,20 ha - ĝi estas la plej granda katastro de la municipo en la norda Pilzenio. En Manětín mem vivis en la jaro. Ties katastra teritorio havas areon 876,3 ha kaj poŝtkodo de adresoj estas 331 01 kaj 331 62.
Situo
Manětín situas en valo de rojo nomata Manětínský potok sur montopiedo kaj deklivo de monto nomata Chlumská hora, 29 km nord-nord-okcidente de Plzeň. En la urbo kruciĝas ŝoseo II/201 kaj II/205.
Historio
Manětín, urbeto sur tiama landa pado el Prago ĝis Cheb, estas unuafoje menciata en la jaro 1169, kiam ĉi tiean teritorion donacis reĝo Vladislav la 2-a al ordeno de johanitoj. Tiuj en la jaro 1235 eldevigis de la reĝo donon de rajto de juĝo kaj remparoj. Tiutempe estis en la spaco de la okcidenta parto de hodiaŭa kastelo konstruigita burgaro kaj monaĥejo.
En la jaro 1420 reĝo Sigismondo la 1-a lombardigis la manětínan senjorujon al Bohuslav ze Švamberka. Tiu unue staris kontraŭ husmovado, sed post tio, kiam ili en la jaro 1422 militkaptis lin, li fine alkliniĝis al ilia flanko. Pli poste transprenis la senjorujon lia frato Hynek Krušina ze Švamberka. En la manětína burgaro havis sidejon administranto burggrafo. Kiam Krušina en la jaro 1455 mortis, la senjorujon transprenis post li lia filo Bohuslav, kiu akre staris kontraŭ tiama reĝo Jiří z Poděbrad. Li fondis en la jaro 1465 kun pluaj ĉeĥaj senjoroj la t.n. Unuecon de Zelená Hora. Je tri jaroj pli poste li kuniĝis kun krucistoj kaj entreprenis kun ili neniigajn atakojn sur teritorio de la okcidenta Bohemio. En la jaro 1483 Bohuslav foraĉetis herede de la ordeno de johanitoj la tutan senjorujon (ĝis tiu tempo li havis ĝin nur en lombardo).
Familio de Švamberkidoj vendis la senjorujon en la jaro 1544. En pli postaj jaroj la posedantoj alternis pli ofte. Menciindas familio de Hrobčickidoj, kiuj proprumis la senjorujon inter la jaroj 1560-1617 kaj dum ilia regado elkreskis sur la loko de la devena burgaro renesanca kastelo.
Pase de la tridekjara milito akiris la senjorujon Ester Lažanská kun edzo Jiří Mitrovský el Nemyšl. Tiu "meritis" pri perforta rekatoligo de la loĝantaro - li revokis la ĝisnunan paroĥestron kaj surparoĥigis jezuiton. En la jaro 1625 ekribelis kontraŭ li servutuloj kaj sieĝis la kastelon. Mitrovský-on liberigis nur alvokita soldataro el Plzeň. Posedantino Ester Lažanská mortonte enheredigis la senjorujon al sia frato. La 18-a jarcento estis por Manětín en signo de ekfloro, kiun paradokse komencigis granda incendio de la urbo en la jaro 1712, dum kiu kuŝis per cindro la kastelo, la preĝejo kaj duono de la urbo. Senpere post la incendio lasis Václav Josef Lažanský baroke alikonstrui la forbruligitan kastelon laŭ planoj de arkitekto Tomáš Hafenecker. Pri evoluo de baroka kulturo en la urbo post morto de Václav Josef meritis ankaŭ liaj edzino kaj filo - en Manětín tiasm kreis pentristoj Petr Brandl kaj F. K. Bentum, arkitektoj J. B. Santini kaj J. J. Hess, skulptistoj Š. Borovec kaj J. Herscher kaj muzika komponisto Jan Josef Brixi.
En la jaro 1809 estis ĉe la kastelo fondita angla parko. Ekde 1830 fortiĝas protestoj kontraŭ laborego. Post ĝia nuligo, en la jaro 1850, estiĝas nova juĝeja distrikto Manětín. En la jaro [1857] estis konstruigita ŝoseo ĝis Žlutice, samtempe estis projektata ankaŭ fervojo Plzeň - Žlutice - Karlovy Vary. En 1869 estis komencita agado de Korpuso de propravolaj fajroestingistoj. En 70-aj jaroj de la 19-a jarcento daŭrigas konstruado de ŝoseoj - al Nečtiny, Dolní Bělá kaj ĝis Kaznějov, pli poste ĝis Mladotice kaj ĝis Rabštejn nad Střelou.
Postv estiĝo de memstara Ĉeĥoslovaka respubliko en la jaro 1918 plimulto de la loĝantoj de urbo hisis ĉeĥajn flagojn, nur en la kastelo pendis nigre-flava flago, kiu estis sekve de la lokaj ĉeĥoj forigita. Manětín estis unu el lastaj urboj en regiono kun superanta ĉeĥa loĝantaro - ĝi estis ĉirkaŭita de germanaj municipoj (Rabštejn nad Střelou, Pšov, Bezvěrov). Dum popolnombrado en 1921 estis kalkulitaj 1017 ĉeĥoj kaj 242 germanoj, t.e. kvociento de la ĉeĥoj 80%.
En la jaro 1923 defenitive falis ĉiuj planoj pri konstruado de fervojo el Plzeň ĝis Manětín. Fervojhaltejo Manětín estiĝis en fervojlinio Plzeň - Žatec iam en la 30-aj jaroj, sed ĝi estis malproksima 10 kilometroj de la municipo. Pli poste ĝi estis alinomita al "Mladotice - zastávka" (Mladotice - haltejo). La 15-an de aŭgusto 1924 estis komencita regula aŭtobusa transporto inter Plzeň kaj Manětín. Post munkena interkonsento, la 30-an de septembro 1938, Manětín fariĝis lasta ĉeĥa municipo en la ĉirkaŭaĵo, kiu ne estis almembrigita al Regno.
Ekde la jaro 1960 Manětín fariĝis parto de distrikto Plzeň-nordo, en kiu ĝi estas ĝis hodiaŭ. En la jaroj 1973-1974 estis en deklivo de Chlumská hora konstruitaj novaj loĝejoj. Iom post iom integras al la urbo pluaj kaj pluaj vilaĝoj, maksimuma stato estas atingita en la jaro 1980, kiam la katastra teritorio de la municipo havis areon 96 km². En la jaro 1988 transprenis la kastelon de organizo Ŝtataj arbaroj Muzeo kaj galerio de la norda Pilzenio kaj faris ampleksan rekonstruon.
Urba blazono
Manětín estas kiel urbeto unuafoje menciata en la 14-a jarcento, sed preciza tempo de dono de la blazono ne estas konata. La blazono estas unuafoje dokumentita per blazona sigelilo. La dekstra duono de ŝildo similigas per arĝenta malteza kruco sur nigra fono la agadon de jezuitoj en la urbo en la jaroj 1169-1420. Jiří Čarek allasas, ke la blazono povis esti emblemo de superularo, t.e. johanita grandprioro Semovít, la princo teŝina, kaj post ŝanĝo de superularo en la jaro 1420 la emblemo povis ŝanĝiĝi en blazonon de la urbo. La alia, maldekstra duono havas oran fonon, kiu posrtas duonon de nigra aglino kun ruĝa armilaro. Apasrtaĵo estas vido de la aglino, kiu ne direktas maldekstren, eksteree de la blazono, sed male dekstren al ĝia mezo.
Memorindaĵoj
Pro kvanto de barokaj memorindaĵoj kaj statuoj la urbo estas markata kiel baroka perlo de okcidenta Bohemio.
Nuntempo
En lastaj 45 jaroj Manětín rekontiĝas kun malkresko de loĝantoj. Kaŭzo estas sendube granda soleco de la urbo sur limo de du distriktoj (hodiaŭ ankaŭ jam de du regionoj - Pilzena regiono kaj Regiono Karlovy Vary), kun kio estas kunigita manko de alireblaj laborokazoj. Aŭtobuso el Plzeň veturas unu horon, la plej proksimaj najbaraj urboj estas malproksimaj ĉirkaŭ 15 km (Žlutice kaj Plasy), ekz. sed ĝis Žlutice estas pro la distrikta kaj regiona limoj malbona transporta alirebleco kaj plie tie estas ankoraŭ eble proporcie malmulte da laborokazoj ol en Manětín.
Sed alie Manětín estas tre bela kaj agrabla urbo en bela kaj pura pejzaĝo. Pro sia baroka arkitekturo ĝi estas kompare kun la ĉirkaŭaj urboj absolute unika. La apudaj densaj arbaroj (la sudan parton de la katastro kreas koneksa arbara spaco kun areo preskaŭ 95 km², atinganta ĝis Úněšov), valo de rojo Manětínský potok kaj rivero Střela kaj pluaj interesaj lokoj en la ĉirkaŭaĵo (vilaĝo Nečtiny kun kastelo, la plej malgranda urbo en Ĉeĥio - Rabštejn nad Střelou) estas allogaĵoj por turistoj, do Manětín apartenas al ŝatataj refreŝigejaj lokoj de Pilzenanoj. En la urbo havas sidejoj bazlernejo, poŝtofico, sanitara centrejo, vendejoj, informcentro, deĵorejo de Polico de Ĉeĥio kaj kelke da restoracioj kaj penziono.
Ŝosea
En la urbo kruciĝas ŝoseo II/201 (Jeneč – Křivoklát – Kralovice – Konstantinovy Lázně – Planá – HP ĝis Germanio Broumov/Mähring) kaj II/205 (Nevřeň – Nekmíř – Žlutice – Hvězda). Plu ĉi tien venas pli granda kvanto de ŝoseoj de malpli altaj klasoj kunigantaj precipe la vilaĝojn kun la urbo.
Partoj de la municipo
En la jaroj 1976–1992 estis parto de Manětín ankaŭ municipo Štichovice.
Ĉirkaŭaĵo
La memstara urbo Manětín najbaras en nordonordookcidento kun Stvolny, en nordoriento kun Hrádek kaj Brdo, en sudoriento kun Vladměřice, sude kun Lipí kaj en okcidento kun Lešovice kaj Újezd.
La katastra teritorio de la municipo najbaras en nordoriento kun municipo Žihle, en oriento kun municipoj Mladotice kaj Štichovice, en sudoriento kun municipo Hvozd, en sudo poste Líté kaj Horní Bělá kaj en okcidento Nečtiny kaj Bezvěrov. La nordan limon de la katastro kreas ankaŭ limon de distriktoj Plzeň-nordo kaj Karlovy Vary. Najbaraj municipoj el distrikto Karlovy Vary estas: Štědrá, Pšov kaj Chyše.
Interese estas, ke kvankam la katastro de la municipo prenas preskaŭ 85 km², la norda rando de la konstruita loko de urbo situas eble nur proksimume 300 metroj de la municipa, la distrikta kaj la regiono limoj.
Woluwe
Woluwe estas rojo kiu fluas tra kelkaj municipoj en sudoriento kaj oriento de Bruselo kaj estas rekta alfluanto de la rivero Zenne (en Vilvoorde). Kleine Maalbeek estas alfluanto de Woluwe (en Kraainem). Multaj akvejoj formiĝis laŭlonge de la rojo kaj de la tempo, inter kiuj Mellaerts ankoraŭ ekzistas. La valo de Woluwe trapasas la municipojn Auderghem, Watermael-Boitsfort, Woluwe-Saint-Pierre, Woluwe-Saint-Lambert, Evere, Kraainem, Zaventem, Machelen kaj Vilvoorde.
La urboj Woluwe-Saint-Pierre, Woluwe-Saint-Lambert kaj Sint-Stevens-Woluwe derivigis siajn nomojn el tiu de la rojo.
Volon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Nitz
Nitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Armena arto
Armena arto estas la unika formo de arto evoluigita dum la lastaj kvin jarmiloj en kiuj la armena popolo vivis sur la Armena Altebenaĵo. Armena arkitekturo kaj miniaturpentraĵo dominis armenan arton kaj montris konsekvencan evoluon dum la jarcentoj. Aliaj formoj de armena arto inkluzivas skulptaĵon, freskojn, mozaikojn, ceramikarton, metalajn verkaĵojn, gravuradon kaj teksaĵojn, precipe armenajn tapiŝojn.
Prahistoria Armenio estis hejmo de la Urarta kulturo en la Ferepoko, rimarkinda pro siaj fruaj metalaj skulptaĵoj, ofte reprezentaĵoj de bestoj. La regiono estis, kiel poste, ofte invadata de la grandaj imperioj kiuj trovĝis najbare: Persio, Mezopotamio kaj Anatolio, kaj ĉi tiuj ĉiuj havis konsiderindan influon de armena arto. La armenoj adoptis kristanismon tre frue, kaj disvolvis sian propran version de orienta kristana arto, kun multe da uzo de ikonoj, armenaj miniaturoj en libroj, kaj la tre originala arkitekturo de iliaj preĝejoj kaj monaĥejoj. Karakteriza armena trajto, kiu eble influis la mezepokan arton de Eŭropo, estis la populareco ekde frua de figuraj reliefaj ĉizadoj sur la ekstera flanko de preĝejoj, nekonata en Bizanco.
Armenoj specialiĝis pri artoj kaj metioj kiel ekzemple tapiŝarto.
Studo pri armena arthistorio
La studo pri armena arto komenciĝis komence de la 20-a jarcento. Famaj fakuloj pri armena arto estis la katolikoso Garegin Hovsepjan kaj profesoro Sirarpie Der Nersessian. Pli lastatempe, Jean-Michel Thierry kaj Profesoro Dickran Kouymjian estas eminentaj erudiciuloj pri armena arto.
Arkitekturo
La unuaj armenaj preĝejoj estis konstruitaj dum la vivo de Sankta Gregorio la Iluminanto, ofte konstruitaj sur la lokoj de detruitaj paganaj temploj, kaj imitis iujn aspektojn de armena antaŭkristana arkitekturo.
Klasika kaj mezepoka armena arkitekturo estas dividita en kvar apartajn periodojn.
La dua periodo daŭris de la 9-a ĝis la 11-a jarcentoj. Armena arkitekturo reviviĝis sub la patroneco de la Bagratida dinastio kun multaj konstruaĵoj starigitaj en la regionoj de Anio kaj Lago Van: tiuj inkluzivis kaj tradiciajn stilojn kaj novajn novigojn. Ornamitaj skulptitaj armenaj ĥaĉkaroj estis evoluigita dum tiu tempo. Multaj novaj urboj kaj preĝejoj estis konstruitaj dum tiu tempo, inkluzive de nova ĉefurbo ĉe Lago Van kaj Katedralo sur insulo Aĥtamar. La Katedralo de Anio ankaŭ estis kompletigita dum ĉi tiu dinastio. Estis dum ĉi tiu tempo, ke la unuaj ĉefaj monaĥejoj, kiel Haghpat kaj Hariĉavank estis fonditaj. Ĉi tiu periodo estis finita per la selĝukaj invadoj.
Miniaturoj
Lumigitaj manuskriptoj estis produktitaj en Armenio ĉefe inter la 5-a kaj la 17-a jarcentoj. La plej alta punkto de ĉi tiu arto rilatas al la 13-a jarcento kaj la nomo de Toros Roslin, konsiderata kiel la plej elstara mezepoka armena manuskripta lumiganto. La plimulto de la manuskriptoj estis perditaj, kaj scienca aliro al studoj de armenaj prilumitaj manuskriptoj estis evoluigita nur en la dua duono de la 20-a jarcento. .
Freskoj, mozaikoj, kaj ceramikaĵoj
Ceramikaĵoj, mozaikoj kaj freskoj konsistigas malsaman kategorion de armenaj artaĵoj. La kreado de la skizitaj artefaktoj devenas de la tagoj de la Urarta Imperio, kiuj ekzistis multe antaŭ la starigo de Armenio kiel nacio. Tial kelkaj el la antikva arto estas dividitaj inter pluraj landoj en la regiono, kiuj estis parto de la Urarta Imperio. Dum la evidenteco de ĉi tiuj formoj de arto realiĝis per elfosadoj en la lando, iliaj restaĵoj estis rekonstruitaj tiel provizante fizikajn evidentecojn, kiel ili aspektis.
Metalaĵoj kaj gravuraĵoj
Armenio havas historion pri kuprogravuraĵoj kaj metalverkaĵoj, kiuj ankaŭ estas konsiderataj kiel parto de la arto. Artefaktoj en ĉi tiu kategorio povas esti subdividitaj en moneroj, arĝento kaj oro, kaj bronzo kaj stana kupro. La moneroj rilatas al la pecoj de metaloj kiuj estis dizajnitaj dum la antikvaj tempoj por komercaj celoj inter Armenio kaj ĝiaj najbaroj kiel ekzemple Grekio. Aliflanke, oro kaj arĝento estis luksaj aĵoj dum antikva Armenio, kiuj estis formitaj diversmaniere kiel trinkujoj, medaljonoj kaj statuoj nur por mencii kelkajn. Cetere stanitaj kupro kaj bronzo ankaŭ estis uzataj. Elfosadoj en la lando malkaŝis, ke ĉi tiuj estis uzataj por fari hejmajn objektojn, armilojn kaj eĉ statuojn.
Tekstiloj
Tekstiloj estas alia grava parto de armena arto kaj ankaŭ signifa parto de ĝia ekonomio kaj en la antikva kaj nuna tempo. Unu el la plej ampleksaj kolektoj de armenaj teksaĵoj troveblas en la Armena Muzeo de Usono. En la nuna mondo, teksaj produktoj de Armenio estas grava komerca varo inter Armenio, Eŭropo kaj Ameriko.
Lano kaj felo estis uzataj de la armenoj kaj kotono kultivata en la fruktodonaj valoj. Silko importita el Ĉinio estis uzita de reĝaj kaj nobelaj familioj, dum la urarta periodo. Poste la armenoj kultivis silkraŭpojn kaj produktis sian propran silkon.
La kolekto de armenaj virinaj kostumoj komenciĝas dum la periodo de Urarto, en kiu roboj estis desegnitaj per kremblanka silko, brodita per ora fadeno. La kostumo estis kopio de medaljono eltrovita de arkeologoj ĉe Toprak Kale proksime al Lago Van, kiu antaŭ ĉirkaŭ 3000 jaroj estis la loko de la ĉefurbo de la Urarta reĝlando.
Tapiŝoj
Tradicie, ekde antikvaj tempoj la tapiŝoj estis uzataj en Armenio por kovri plankojn, ornami internajn murojn, sofojn, seĝojn, litojn kaj tablojn. Ĝis nun la tapiŝoj ofte funkcias kiel enirvualoj, ornamado por preĝejaj altaroj kaj sakristio. Komence ĝi disvolviĝis en Armenio kiel parto de ĉiutaga vivo, tapiŝoteksado estis nepraĵo en ĉiu armena familio, kun tapiŝa laboro preskaŭ okupita de virinoj. Armenaj tapiŝoj estas unikaj "tekstoj" kunmetitaj de la ornamaĵoj, kie sanktaj simboloj reflektas la kredojn kaj religiajn nociojn de la praaj prapatroj de la armenoj, kiuj atingis nin de la profundo de jarcentoj. La armenaj tapiŝistoj konservis strikte la tradiciojn. La imito kaj prezento de unu sama ornamaĵo-ideogramo en la senlima nombro de la variaĵoj de stiloj kaj koloroj enhavas la bazon por la kreado de iu nova armena tapiŝo. Ĉi-rilate, la karakteriza trajto de armenaj tapiŝoj estas la triumfo de la ŝanĝebleco de ornamaĵoj, kiun pliigas la vasta gamo de naturaj koloroj kaj nuancoj.
Nuntempa Arto
En 2015, Armenio gajnis la Leonan Oron por Plej Bona Pavilono ĉe la Venecia Bienalo. Krom la supre diskutitaj artaj kategorioj, Armenio ankaŭ bone disvolvis nuntempan arton, kiun ĉeestas en la Bienala Fondaĵo. La Fondaĵo respondecas pri organizado de ekspozicioj en la lando nomataj Art-Bienalo. La nomo estas uzata por distingi siajn ekspoziciojn de aliaj spektakloj farataj de malsamaj organizaĵoj. La institucio plenumas siajn agadojn de 1948 ĝis nun.
Ĥimero (arkitekturo)
Uzita por priskribi elementon de arkitekturo, ĥimero estas figuro (ofte de besto) ĉu fantasta, mita aŭ groteska uzata cele al ornamo. La ĥimeroj estas foje iel erare priskribitaj kiel gargojloj. Ĝuste uzita, la termino "gargojlo" referencas specife al ĉizita rara figuro uzata kiel fino de akvokondukilo kiu forigas tion el la muroj de edificoj.
1398
En la jaro 1398 post Kristo okazis, interalie:
Serra Branca
Serra Branca estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 12.973 loĝantojn en 2010.
Serra Branca signifas en la portugala Blanka Montaro.
Sofie Podlipská
Propranome Rottová, ŝi estis fratino de Karolína Světlá kaj bopatrino de poeto Jaroslav Vrchlický.
Ŝi ne estas tiel grava verkistino kiel ŝia pli aĝa fratino, tamen kelkaj ŝiaj romantikaj historiaj romanoj fariĝis populara popola legaĵo.
Verkoj
Ŝiaj rakontoj rilatis ankaŭ al ŝiatempaj temoj.
Orienta Bengalo
Orienta Bengalo (en angla East Bengal, en bengala পূর্ববঙ্গ PurbôBôngô) estis la nomo uzita dum du periodoj en la 20a jarcento por teritorio kiu proksimume korespondis al la moderna ŝtato Bangladeŝo. Ambaŭ instancoj rilatis al violenta politika dispartigo de Bengalo kiu iĝis duone kiel Orienta Bengalo aŭ Bangladeŝo kaj la alia iĝis la nuntempa barata subŝtato Okcidenta Bengalo.
La areo enhavas ĉirkaŭ du trionojn de la etno-lingva regiono Bengalo.
Karlsruhea Instituto de Teknologio
La Karlsruhea Instituto de Teknologio (KIT; Germane Karlsruher Institut für Technologie) estas teknika universitato en la urbo Karlsruhe en Germanio.
Shinji Fujiyoshi
Shinji Fujiyoshi (藤吉 信次, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Kyoto Purple Sanga, Vegalta Sendai, Chengdu Five Bulls, FC Ryukyu kaj New Wave Kitakyushu.
Canon EOS 5D Mark II
Canon EOS 5D Mark II estas cifereca spegula fotilo fabrikata de Canon.
Końskowola
Końskowola estas vilaĝo en sudorienta Pollando, apud rivero Kurówka. Ĝi situas en distrikto Puławski, en provinco Lublinio.
La vilaĝo estis unuafoje menciita en 1442. De 1532 ĝis 1870 ĝi havis statuson de urbo. En Końskowola oni komercis manĝaĵojn kaj produktis teksaĵojn. Homoj el tuta Pollando kaj eĉ el Saksio ekloĝis tie. Post la tria dispartigo de Pollando en 1795 la vilaĝo fariĝis parto de la aŭstria regno; dum la regado de Napoleono ĝi apartenis ekde 1809 al duklando Varsovio. Dum la Januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio multe da loĝantoj partoprenis batalon de Żyrzyn. De 1918 ĝi estas denove parto de Pollando.
Dum la dua mondmilito germanaj trupoj okupis la vilaĝon. En la geton de Końskowola oni loĝigis la lokajn judojn, sed ĉefe judojn el Slovakio. Multajn el ili la germanaj nazioj mortigis en la ekstermejo Sobibór en 1942. En la sama jaro la geto estis malfondita de la polico; mil homoj mortis.
Lagny-sur-Marne
Lagny-sur-Marne estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Latignaciens.
Mertendorf (Turingio)
Mertendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Apt (Vaucluse)
Apt (jen france, okcitane Ate) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Platěnice
Platěnice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de la komunumo Moravany, 1 km norde de ĝi, ĉe la rivero Loučná, en regiono Pardubice, distrikto Pardubice. Vivas ĉi tie.
En Platěnice estis malkovrita kampo de mortocindraj urnoj de malfrugrada luzacia kulturo. Laŭ la vilaĝo estis nomita la kulturo silezio-platenica.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Egidio, la origina estas rememorata jam en la jaro 1349, nuntempa baroka preĝejo estis konstruita en la jaro 1748 laŭ planoj de T Haffenecker.
Ĝi estas ununava kun ortangula presbiterejo kun turo en okcidenta frontono kaj kun sakristio en suda flanko. La presbiterejo havas barelan volbon, la navo havas plataĵan volbon la subturejo kaj sakristio krucformajn volbojn. La ĥorejo estas ligna.
Aranĝaĵoj estas samformaj, plejparte de J. Teplý el Pardubice el la 3-a kvarono de 18-a jarcento. La ĉefaltaro estas kolona kun statuoj de Sanktaj Episkopoj kaj bildo de Sankta Egidio. Rokoka predikejo estas ornamita per reliefoj de la Ĝenerala Juĝo.
Statuo
Statuo de Sankta Johano Nepomuka staras sur estinta tombejo ĉe la preĝejo. Estas datita 1744.
Poroso
Poroso aŭ Poros (el la greke Πῶρος, Pôros), estis reĝo de Pauravas, Hindio, kies teritorio en Antikva Panĝabio enhavis la regionon inter la riveroj Hidaspo (Ĝelum) kaj Acesines (Ĉenabo) en kio estas nuntempe Panĝabio. Poroso luktis kontraŭ Aleksandro la Granda en la Batalo de Hidaspo, supozeble ĉe la loko de nuntempa Mong, Panĝabio. Aleksandro estis tamen ege impresita de sia kontraŭulo kaj ne nur reinstatis lin kiel satrapo de sia propra regno sed ankaŭ garantiis al li dominadon super teroj sudoriente etende ĝis Hifasis (Beas).
Post la morto de Aleksandro en 323 a.K., Poroso estis murdita de unu el la generaloj de Aleksandro nome Eŭdemo iam inter 321 kaj 315 a.K.
Ana Salomea de Salm-Reifferscheidt
Ana Salomea de Salm-Reifferscheidt (naskiĝinta la 4-an de oktobro 1622; mortinta la 15-an de oktobro 1688 en Essen) estis ekde 1646 ĝis 1688 princabatino de la katolika abatinujo Essen. Sub ŝia pli laŭnoma regado sukcesis solidigi la kolegiaton, difektitan pro la Tridekjara Milito. Ana Salomeo progresigis en sia regolando kontraŭreformaciajn interesojn kaj ene de la kolegiato interesojn de la imperie senperaj grafoj.
Harry Partch
Diamanto de Partch
7/4      3/2   7/5    5/4   6/5   7/6 1/1   1/1   1/1   1/1    8/5   5/3   12/7       4/3   10/7          8/7
Nantiškov
Nantiškov (Nantischkow) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Všelibice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Všelibice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 4 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nantiškov situas en katastra teritorio Přibyslavice kun areo 3,34 km².
Ioaniș
Ioaniș [joaniŝ] (Körösjánosfalva) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Beiuș. Administre ĝi apartenas al Finiș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 532 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 683 (rumanoj, 31 % da hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1422. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Villers-sur-Port
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
App Inventor
App Inventor estas evolumedio aplika en la komputila reto, origine kreita kaj disponigita fare de la firmao Guglo, kaj nun administrata fare de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio (MIT). Ĝi permesas al novuloj al komputila programado krei aplikaĵan programaron por du operaciumoj (OS): Android kaj iOS, kiu, laŭ la stato de marto 2023, estas en fina beta-testado. Ĝi estas libera kaj malfermfonta programaro publikigita sub duobla permesilo: Krea Komunaĵo Atribuite Samkondiĉe 3.0 Neadaptita kaj Apache License 2.0 por la fontkodo.
Ĝi uzas grafikan uzantinterfacon (GUI) tre similan al la programlingvoj Scratch (programlingvo) kaj StarLog, kiu permesas al uzantoj treni kaj faligi vidajn objektojn por krei aplikaĵon, kiu povas esti elprovita sur Android kaj iOS-aparatoj kaj fine funkciu kiel Android-aplikaĵo. Ĝi uzas kunulan moveblan aplikaĵon kiu ebligas tujan testadon kaj sencimigon. Kreante App Inventor, la firmao Guglo uzis signifan antaŭan esploradon en eduka komputiko.
Ansebo
Ansebo estas regiono (Zoba) de Eritreo kun proksimume 621.00 loĝantoj. Ĝia ĉefurbo estas Kereno.
John Batchelor
John Batchelor, ofte kromnomita 'La Amiko de Libereco' naskiĝis en Newport en Kimrio en la jaro 1820. Li transloĝiĝis al Kardifo dum siaj dudekaj jaroj kaj tie fondis ligno-komerco (kaj pli poste ardezo-komerco). Li ludis gravan rolon en la etablado de la sekdoko Mount Stuart.
Li aktive membriĝis en la liberalisma politika partio kaj iĝis konsilantaro kaj, pli malfrue, Kardifa urbestro. Li ankaŭ kampanjis kontraŭ sklaveco.
Ansebo
Geografio
La regiono estas nomita laŭ la rivero Ansebo, kiu trafluas kaj kiu enfluas en la riveron Barko (rivero). Ansebo situas en la nordokcidento de Eritreo, okcidente ĝi limas al la Sudano. La regiono konsistas el la distriktoj Adi Tekelezan, Asmat, Elabered, Geleb, Hagaz, Halhal, Habero, Keren, Kerkebet kaj Sela.
John Batchelor
Tamen, pro sia politika aktivado, John Batchelor konfliktiĝis kun la familio Bute kiu je tiu epoko posedis multon da tero en Kardifo, inkluzive la Kastelon de Kardifo. Ili ankaŭ estis konstruantaj la plejparto de la Kardifaj dokoj. La familio Bute subtenis la politikan partion 'Tory' kaj multaj personaj opiniis ke ilia komplotado kaŭzis la pereon de la kompanio de Batchelor.
John Batchelor mortis en 1883 kaj oni etabligis fondaĵon etabli statuon memore al li. Tamen, siaj kontraŭuloj ankaŭ lanĉis petskribon (kun 1200 nomoj kolektitaj) kontraŭ la statuo.
La statuo, kreita far la skulptisto James Milo Griffith, finfine senvualiĝis la 16-an de oktobro 1886 kaj troviĝas ĉe The Hayes, Kardifo.
Luigi Nono
Luigi NONO (naskiĝis la en Venecio, mortis la  en Venecio) estis itala komponisto de artmuziko, pliigante konsiderata en Eŭropo kaj pretere kiel unu el la plej gravaj de la 20-a jarcento.
Naskiĝinte en Venecio, Nono estis ano de riĉa artema familio; lia avo estis fama pentristo, kaj lia onklo estis skulptisto. Nono komencis muziklernadon kun Gian Francesco Malipiero en 1941 ĉe la Venecia Konservatorio, kie li akiris, interalie, scion de la renesanca madrigala tradicio.
Lagoa dos Três Cantos
'Lagoa dos Três Cantos estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Não-Me-Toque. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis  1.598 loĝantoj. .
19815 Marshasega
19815 Marshasega estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marsha Sega, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la St. Mary's School de Oak Ridge (Tenesio, Usono).
Nöbdenitz
Nöbdenitz estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Schmölln. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 860 loĝantojn.
28711 Oliverburnett
28711 Oliverburnett estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Oliver Burnett, finaliston de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri sciencoj de la tero kaj kosmo. Li estis lernanto ĉe la Ellis School de Pittsburgh (Pensilvanio).
Origine nomita 28711 Emmaburnett, ĝia nomo estis korektita la.
Ĉina ventomuelilo
La ĉina ventomuelilo turniĝas ĉirkaŭ vertikala akso. Steloforme aranĝitaj veloj pelas ĝin.
Historio
La mueliloj estis uzataj por akvopumpado kaj por produktado.
En 1959 ekzistis en la provinco Jiangsu pli ol 200.000 funkciantaj ventomueliloj.
Tekniko
La veloj estas de la sama tipo kiel tiuj uzataj sur ĵonkoj, do kun aro da latoj el bambuo. La veloj moviĝas dum la turniĝo aŭtomate en la ĝustan direkton. Dum unu turniĝo ĉiu velo faras du manovrojn, unu halson, t.n. patenthalson (vento de malantaŭe) kaj unu turnon (vento de antaŭe). La velo estas konstante bindita kaj ne bezonas iun prizorgadon.
La muelilo funkcias je iu ajn direkto de la vento. Kontraŭe al la eŭropa versio de ventomueliloj ĝi ne bezonas rearanĝon je alia direkto de la vento.
Funkcianta modelo estas videbla je
Oni bone vidas tie la svingantajn velojn farantaj halsojn. Bedaŭrinde sub tiu adreso krom la ĉina tipo estas montritaj diversaj aliaj tipoj de vertikalaj mueliloj. La ĉina tipo havas la titolon
VAWT great chinese windmill open air test.AVI
Rimarkoj
La dua foto estas laŭ la klarigoj pri ĝi farita en dec. 2010 en ĉinio, do montras modernan, funkciantan muelilon kun almuntita akvopumpilo. Pliaj fotoj kaj informoj serĉendaj
Horní Lipová
Horní Lipová (Oberlindewiese, Ober-Lindewiese, Ober Lindewiese) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Jeseník kaj ĝi estas parto de muunicipo Lipová-lázně, kun kiu ĝi oriente senpere najbaras. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
Horní Lipová estas en skribfontoj unuafoje menciata en la jaro 1689 sub nomo Oberlindenwiesse kaj je dek jaroj pli poste kiel Ober Lindenwiess. Ĝi estiĝis verŝajne post la tridekjara milito pro la disvatigado de Dolní Lipová laŭlonge laŭ vojo al Ramzová. El la jaro 1696 devenas interesa ŝtonemblemo Scholtisey 1696, kiu estas hodiaŭ lokigita sur fronta muro de hodiaŭa Penziono Slatina. Plua informo pri Horní Lipová devenas el 1699, kiam ĉi tie estis donita permeso por konstruado de muelejo. Post la jaro 1775 okazis eksterordinara kresko de ĉi tieaj loĝantoj. Plua plinombriĝo de la loĝantoj okazis je interŝanĝo de la 18-a kaj la 19-a jarcentoj. Konstruado de lerneja konstruaĵo estis finita en 1874. Ekde la jaro 1888 tra la vilaĝo kondukas fervojlinio Hanušovice - Jeseník, kiu estas pro sia multnombraj vojkruciĝoj kaj granda superiĝo nomata kiel Silezia semeringa fervojo. Horní Lipová estis liberigita de Ruĝa Armeo nokte el la 8-a je la 9-a de majo 1945. En la tempo de kunigo kun Dolní Lipová ĝi havis sole 600 loĝantojn. Nuntempe Horní Lipová servas kiel centro de turismo.
La kuniĝo de ambaŭ vilaĝoj okazis nur en la jaro 1960.
Veternik
Veternik (Ветерник, Neu Ilof, Hadikliget) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Novi Sad. La hungaroj nun uzas la loknomon Veternik, ĝis la 2-a mondmilito ili uzis: Újmajor.
Barlas
Barlas (Barulas ; ĉagataje/en farsi برلاس Barlās; ankaŭ Berlas) estis mongola kaj poste tjurkigita nomada konfederacio en Centra Azio.
Veternik
Situo
Veternik situas sur ebenaĵo kontaktiĝanta kun Novi Sad.
Historio
La unua mencio devenis el 1848 en formo Neu Ilof. La unuaj loĝantoj estis germanoj. Ekde 1918 la serboj okupis la regionon kaj ili apud Neu Ilof fondis komunumon nomatan Novi Veternik por serbaj ekssoldatoj. Origine Veternik estas monto en Macedonio. En 1941 la hungaroj okupis la regionon kaj alvenis hungaroj el Rumanio, kiuj sendis trans la Danubon ls serbojn. Ili nomumis la novan lokon Hadikliget. La hungaroj forfuĝis en 1945, la serboj revenis en la malplenajn domojn. En 2002 loĝis en Veternik 18 626 homoj, (15 015 serboj (81 %), hungaroj 473, jugoslavianoj 261, kroatoj 235, ciganoj 208 kaj aliaj).
Barlas
Gravuloj
Hajji Beg Barlas (m. 1361) estis estro de la tribo Barlas.
IA-32
''Ĉi tiu artikolo estas pri arkitekturo de procesoro. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Ia''
IA32 estas arkitekturo de procesoro de 32 bitoj de Intel (Intel Architecture 32). Ĉi tiu procesoroj estas la plej uzataj procesoroj en persona komputilo. Ĉefa trajto de la arkitekturo estas uzo de 32-bita adresa spaco de datena memoro (ekz ĉefmemoro).
La unua procesoro de IA-32 estis 80386, poste Intel kreis 80486, Pentium (aŭ 586), Pentium II (aŭ 686), Pentium III kaj Pentium 4. Iuj uzas la komunan nomon "x86-32".
La procesoro 80386 estis kreita en 1985. Dudek jarojn poste tiu instrukciaro ankoraŭ vivas; plialtigitaj taktfrekvencoj kaj mikro-paraleligo tre rapidigis ĝian ruladon.
Natria 3-aminobenzoato
Natria 3-aminobenzoato aŭ natria 3-aminobenzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Aminobenzoata acido kaj natria hidroksido. Natria 3-aminobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Natria 3-aminobenzoato prezentas 3-aminobenzoatan grupon ligitan al natria grupo. Ĝi konsistas je 7 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo, 1 natriatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Parre
Parre estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Ardesio, Clusone, Piario, Ponte Nossa, Premolo kaj Villa d'Ogna.
Walter Reed
Majoro Walter REED (13a de Septembro, 1851 – 22a de Novembro, 1902), estis usonarmea kuracisto kiu en 1901, estris la teamon kiu konfirmis la teorion de la kuba doktoro Carlos Finlay ke la flava febro estas transigita de partikulara specio de moskito, pli ol per rekta kontakto. Tii trovo pelis al la novaj fakoj de epidemiologio kaj biomedicino, kaj ebligis la pluigon kaj finkompletigon de la vorko de la Panama Kanalo (1904–1914) fare de Unsoio. Reed fakte sekvis la laboron startigitan de Carlos Finlay kaj direktoritan de George Miller Sternberg, kiu estis nomita la "unua usona bakteriologo".
Parre
Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kaj la religia memortago de Petro sekve estas la komunuma festotago.
Walter Reed
Esplorado
La elrompo de Reed pri la esplorado pri flava febro estas amplekse konsiderata mejloŝtono en biomedicino, kio malfermis novajn rigardojn por esplorado kaj humanitarismo. Lia laboro estas konsiderata etendo de la laboro de Carlos J. Finlay, farita dum la 1870-aj jaroj en Kubo (tia m ankoraŭ hispana kolonio), kio finfine elstariĝis en 1900. Finlay estis la unua kiu teoriigis, en 1881, ke moskito estas portanto, nuntempe konata kiel vektoro de malsano, de la organismo kiu kaŭzas la flavan febron: moskito kiu pikas viktimon de la malsano kaj poste pikas kaj tial infektas sanan personon. Li prezentis tiun teorion en la Internacia Sanitara Konferenco de 1881, kie ĝi estis bone riceevita. Unu jaron poste Finlay identigis moskiton de la genro Aedes kiel la organismo transportanta la flavan febron. Lia teorio estis sekvita por rekomendoj por kontroli la moskitan populacion kiel vojo kontroli la etendon de la malsano. Tiu malkovro helpis William C. Gorgas malpliigi la efikojn de moskito-transportataj malsanoj en Panamo dum la usona kampanjo, el 1903 antaŭen, por konstrui la Panaman Kanalon. Antaŭ tio, ĉirkaŭ 10% de la laboristaro estis mortinta ĉiujare pro malario kaj flava febro.
En 1912, Reed postmorte ricevis tion kio poste estos konata kiel la Medalo Walter Reed kiel agnosko de lia laboro por batali la flavan febron.
Josef Hron
Josef HRON (naskiĝis la 5-an de junio 1933) estas ĉeĥa inĝeniero kaj esperantisto, honora membro de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (ĈEA) kaj aktivulo de Asocio de Esperantistoj Handikapuloj (AEH).
Hron estas membro de esperanto-klubo de Dr. Schulhof en Pardubice, kie li aktive laboras kiel kasisto kaj gvidas konversacian kurson. En 1996 li fariĝis membro, poste prezidanto de asocia kontrola komisiono. Li aktive laboras ankaŭ en AEH, nun kiel vicprezidanto. En 2005 li gvidis karavanon de AEH al la 90-a Universala Kongreso de Esperanto en Vilno.
Krom tio, li jam kelkajn jarojn kompilas grandan esperanto-vortaron en elektronika formo kaj prelegas pri tiu laboro.
Lastatempe li ankaŭ publikigas en diversaj gazetoj kaj ĵurnaloj kaj kunredaktis broŝuron pri la "100-jara jubileo de Esperanto en Pardubice".
Lackenbach
Situo
Lackenbach situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Sopron-Kőszeg. Oberpullendorf troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1425 en formo. Tiutempe estis 2 apudaj vilaĝoj Lók. La kampoj apartenis al Lánzsér. En 1620 Gabrielo Bethlen grave malvenkis de Habsburgoj. Estro de la transilvanianoj Matiaso Tarródy mortis en la batalo, en la alia flanko Nikolao Eszterházy la faris ornaman tombejon por Tarródy (ja ambaŭ estis hungaroj). En 1910 loĝis en Lakompak 1668 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Lakompak apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Sopron, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio).
Moravany
Moravany estas nomo por pluraj municipoj de Ĉeĥio kaj Slovakio.
Purpura hirundo
La Purpura hirundo (Progne subis) estas paserina birdo el la familio de hirundedoj (Hirundinidae), kiu enhavas kaj la hirundojn kaj la murhirundojn. Ĝi estas la plej granda el la hirundoj el Nordameriko, ĉar ĝis estas 20 cm longa. Plenkreskuloj havas iom forkoforman voston. Tiuj "aerakrobatoj" havas rapidon kaj lerton dumfluge, kaj kiam ili alproksimiĝas al siajn hejmoj, ili plonĝas rapidege el la ĉielo kun la flugiloj fermitaj.
Tiu ĉi specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en sia Systema naturae en 1758 kiel Hirundo subis.
Priskribo
Masklaj plenkreskuloj estas tute nigraj kun brila stalblua nuanco, kaj inaj plenkreskuloj estas malhelaj supre kun iom da stalblua nuanco, kaj pli helaj subaj partoj. Tiele, kiel ĉe aliaj hirundoj, la inoj montras iom da diferenco inter supraj kaj subaj partoj (ĉiam subaj pli helaj) kaj ambaŭ seksoj montras nigran zoneton el beko al okulo (inklude ambaŭ); same kaj malkiel ĉe aliaj hirundoj, la masklo montras unutonan plumarkoloron tute purpurnigran kio nomigas la specion kaj diferencigas ĝin el aliaj samfamilianojn. Inoj aspektas similaj al inoj "PDJ" escepte pro la manko de stalblua nuanco dorse. Maskloj aspektas ege multe kiel inoj de tiu aĝo, sed ili havas tre nigrajn plumojn elirantajn en sia brusto laŭ malregula, hazarda bildo, dum ili plumŝanĝas al plenkreska plumaro.