cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sankt-Valentena tago (filmo)
Intrigo
Sean Jackson (Eric Dane), sekreta samseksema profesia futbalisto, pensas pri la fino de sia kariero kun sia publicisto Kara Monahan (Jessica Biel) kaj lia agento Paula Thomas (Queen Latifah). Kara organizas sian ĉiujaran feston "Mi Malamas Sankt-Valentenan Tagon", sed baldaŭ interesiĝas pri sporta raportisto Kelvin Moore (Jamie Foxx), al kiu la estro Susan Moralez (Kathy Bates) ordonis fari raportojn pri Sankt-Valentena tago kaj kiu same kie Kara malamas tiun tagon.
Anstataŭigi la forestantan sekretarion de Paula estas unu el la laboroj de Liz Curran (Anne Hathaway), kiu amikas kun la poŝtisto Jason Morris (Topher Grace). Jasono estas ŝokita kiam li malkovras ke Liz estas sekstelefonistino. Liz klarigas ke ŝi nur faras ĉi tionĉar ŝi havas grandan studentan ŝuldon. Jasono estas agitita sed poste reamikiĝas kun ŝi post vidado de Edgar pardoni Estelle.
Sean finfine aperas en ŝtata televido kaj Holden la amanto de Sean iras reen al li. Kate alvenas hejmen malfrue nokte por saluti ne sian supozatan koramikon sed sian filon Edison. Kelvin kaj Kara renkontiĝas ĉe la novaĵostacio de Kelvin kie ili kisas sin. Alfonso vespermanĝas kun sia edzino kaj Grace kaj Alex konsentas atendi por amori. Edgar kaj Estelle refaras siajn geedzajn ĵurojn, la edzino de Harrison forlasis lin pro sia malfideleco. Paula ricevas vokon de unu el la klientoj de Liz kaj ĝojas esprimante sian superregadon kaj sadismon. Morley provas voki Reed, kiu anstataŭe komencas novan rilaton kun Julia.
Lanusei
Lanusei - jen itale, sarde Lanusè - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Arzana, Bari Sardo, Cardedu, Elini, Gairo, Ilbono, Jerzu, Loceri, Osini kaj Tertenia.
Kune kun Tortolì Lanusei estis la ĉefurbo de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en aprilo 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj Lanusei kun Tortolì ree nomumiĝis la provinca ĉefurbo. Krome ĝi estas episkopa sidejo de la diocezo Lanusei kaj sidejo de tribunalo.
En Lanusei troviĝas unu el la plej grandaj publikaj astronomiaj observejoj de Italio: Observejo F. Caliumi, sur monto Armidda en alto de ĉirkaŭ 1 100 metroj.
Șirineasa (komunumo, Vâlcea)
Șirineasa estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Șirineasa (la sidejo), Aricioaia, Ciorăști, Slăvitești kaj Valea Alunișului.
Șirineasa situas sur la maldekstra, norda bordo de la rivero Luncavăț. La distrikta vojo DJ667F ligas ĝin al la naciaj vojoj DN64 (ĉe Valea Mare) kaj DN65C (ĉe Dăești). Șirineasa havas stacion ĉe la Fervojlinio Băbeni – Alunu, je la alia, dekstra bordo de Luncavăț.
Șirineasa havas lignan preĝejon laŭdire starigitan en 1694 de la rumana reganto Constantin Brâncoveanu.
Niobo
En la helena mitologio, pluraj virinoj portis la nomon Niobo En la sciencoj,
54362 Restitutum
54362 Restitutum estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
La latina vorto restitutum referas al io, kiu estas relokita aŭ restarigita en sia antaŭa loko. Tiu malgranda planedo estis origine perdita tuj post sia malkovro kaj poste retrovita. La nomo taŭge priskribas ĝiajn cirkonstancojn de malkovro.
Venena indekso 100 (Usono)
La venena indekso 100, angle Toxic 100 Index, estas ranglisto de la 100 plej grandaj malpurigantaj kompanioj en Usono. Tiu listo estis starigita unue en 2002 kaj en 2008 aktualigita. Ĝi estas starigita de la PERI, politika ekonomi-esplor-instituto Political Economy Research Institute. Tio estas jure sendependa instituto de la universitato de Massachusetts Amherst. Ĝi kunlaboras kun la ekonomika fakultato de la universitato. Bazo estas la projekto por informado pri elmetoj de venenaĵoj de kompanioj. PERI sin apogas sur la leĝo pri libera informado Freedom of Information Act kaj la rajto al pura aero kaj pura akvo. Vidu ankaŭ: leĝo pri kontrolo de venenaj materialoj.
La pintaj 10 de la indekso 2008
Pri la kompleta listo de 100 vidu en la angla versio.
Vilmos Varga
VARGA Vilmos [pr. varga] (naskiĝis la 9-an de decembro 1931 en Hegyközkovácsi, mortis la 9-an de julio 2016 en Germanujo) estis rumanuja-hungara aktoro.
Kariero
Varga ekde 1958 dungiĝis al la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro, poste ekde 1969 al la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. Inter 1983 kaj 1985 li finis la fakon pri reĝisorado en Bukareŝto. Li estis ankaŭ populara deklamisto. Varga estis inter 1971 kaj 1973 aktoro de la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro, poste ĝis 1977 de la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. En 1977 li elmigris en Usonon, kie li elpaŝis en hungarlingvaj spektakloj. En 1987 en Losanĝeleso li establis kun sia edzino la teatron Magyar Színkör, kiu ĝis 1989 plufunkciis sub nomo Thália Stúdió.
Piroska Vargha
VARGHA Piroska [pr. varga] estas rumanuja kantistino (soprano) naskiĝinta en Marosvásárhely en 1942.
Kariero
Vargha ĝis 1966 studis en la konservatorio de Kluĵo. Poste labaroda kiel solistino en Ŝtata Hungara Operejo Kluĵo ŝi elmigris kun sia edzo al eksterlando.
Kodo de Hamurabo
Kodo de Hamurabo (aŭ leĝaro de reĝo Hamurabo) devenas proksimume el la jaro 1686 a.K. (oni notas ankaŭ 1800 a.K.) apartenas inter la plej malnovaj konservitaj leĝaroj entute (pli malnovaj estas sole enskribaĵoj de la sumera reĝo Urnamo el la urbo Ur (proksimume 2050 a.K.) kaj pliaj du leĝaroj el Mezopotamio. Sed dum longa tempo oni konsideris la kodon de Hamurabo kiel la plej malnova.
Priskribo
Dum arkeologiaj laboroj en spaco de la malnovepoka urbo Suso (hodiaŭ en Irako estis en la jaro 1901 (aŭ 1909) trovita diorita steleo de la jurkodo de Hamurabo. En la supra parto de la monolito el nigra ŝtono troviĝas bildigo de la aŭtoro de la kodekso, la babilona reĝo Hamurabo, kiel li estas preĝanta al dio de Suno kaj justeco Ŝamaŝo, kiu sidas dekstre de Hamurabi kaj simbole diktas al li la tekston de la leĝaro, skribita per kojna skribo pli malalte.
La leĝaro dividis la tiaman loĝantaron de Babilonio en tri grupojn:
La monolito estadis firmigita en la tero kaj ekspoziciata sur libera loko en Babilono, ĝi certigis tiel aliron al juro al kiu ajn (malanalfabeto). Juĝaj aŭtoritatuloj en Babilono jam ne plu povis en verdiktoj decidi laŭ sia propra volo kaj ili devis sin direkti laŭ kodigita rajto, samtempe neniu alia povis libervole malagnoski la rajton revokante sin al ĝia nekono.
Nuntempe la kodo de Hamurabi estas lokita en la pariza Luvro.
Partoj de la kodo de Hamurabi
Justaj leĝoj, kiujn Hamurabi, la reĝo potenca, firme destinis kaj al la lando havigis bonaj moroj kaj bona gvidadon (...), por ke li ekkresku la justecon en la lando, por ke li pereigu ateistojn, krimulojn, por ke fortulo ne faru maljustaĵon al malfortulo (...) Do:
1. Se iu kulpigis iun ĵetante al li suspekton pro krimo, sed ne pruvis kulpon super li, estos tiu, kiu kulpigis lin, mortigita.
16. Se iu kaŝis en sia domo aŭ sklavon aŭ sklavinon, fuĝintojn el palaco aŭ servutulon, kaj je alvoko de heroldo ne donos ilin, tiu ĉi posedanto de domo estos mortigita.
22. Se iu faris ŝtelon kaj estos kaptita, tiu ĉi homo estos mortigita.
109. Se gastejestrino, en kies domo kunvenadis krimuloj, tiujn ĉi krimulojn ne retenis kaj en palacon ne venigis, estos tiu ĉi gastejestrino mortigita.
195. Se infano batis sian patron, ili fortranĉos ĝian manon.
196. Se plenrajta civitano elbatis la okulon de ano de la plenrajtaj civitanoj, ili elŝiros al li la okulon.
205. Se sklavo de alia persono batis anon de klaso de la plenrajtaj civitanoj en la vizaĝon, ili fortranĉos al li la orelon.
233. Se konstruinto konstruis domon al iu ne farinte sian laboraĵon firma kaj muro falos, tiu ĉi konstruinto firme konstruos tiun ĉi muron el siaj rimedoj.
Flosigado
Flosigado kaj drivigado signifas transporto de drivantaj arbotrunkoj, fendligno aŭ tranĉligno sur akvovojoj. Tiu transportmetodo estis kutima ĝis la komenco aŭ mezo de la 20a jarcento. Oni distingas, ĉu la ligno estis kunligita aŭ ne. Se ĝi estas kunligita temas pri flosigado, se ne pri drivigado. La arbotrunkoj estas kunligitaj al „flosaĵoj“. Tielmaniere grandaj ligno-amasoj estas transportataj de flosistoj sur riveroj. La akvo ellavas certajn ŝtofojn el la trunkoj, ekzemple salo. Sekve de tio la ligno ne tiom kurbiĝas dum la posta sekigado.
La labro de flosisto estis kaj ankoraŭ estas danĝera laboro. Speziale danĝera estas la traflosado de vejro. La altecdiferenco de pli ol unu metro povas igi, ke la flosisto enprofundiĝis en la akvo. Malantaŭ la vejro ofte estas kirloj kaj malprofundejoj. Ofte tie staras kolegojn, kiuj pretas helpi, se necese.
Flosigado
Julius Cäsar raportis, ke la Helvetoj transas la Rejnon per flosoj. En malnovaj skribaĵoj estas legebla, ke la hungaroj dum ilia invadoj en Ĝermanujo en la jaro 926 faligis arbojn por fari flosojn en la Nigra arbaro.
La kreskanta popolacio fine de la mezepoko kaj la komencanta ŝipkonstruo kaŭzis malabundon de ligno (lignomankego); ligno estis transportita el pli kaj pli malproksimaj regionoj. Tio kaŭzas grandegan kreskon de la flosigado. Estas konsiderenda, ke la bezono de brulligno en la 18a jarcento estis multe pli granda ol de konstruligno. Tial ankaŭ kurbaj kaj miskrekintaj trunkoj estis flosigataj.
Verŝajne la kulmino de la flosigado en Germanujo estis en la du duono de la 19a jarcento. Tiam la industriigo postulas multe de energio. Necesis ligno por energio kaj konstruado, sed apenaŭ ekzistis densan vojreton.
Komence de la 20a jarcento la flosigado sur multaj riveroj estis preskaŭ malaperinta. La rapide krekanta fervoja reto ebligis tiam rapidan transporton de ligno – ankaŭ al lokoj, kiuj ne situas ĉe por flosigado taŭga rivero (Vidu ankaŭ historio de la fervojo).
Drivigado
La drivigado malaperis samtempe kun la flosigad en la mezo de la 20a jarcento sur mezeŭropaj riveroj.
Rejno, Nekaro kaj flankriveroj
Ekde la frua mezepoko en la Nigra arbaro flosigado estas menciita. Ekde tiam ĝi estas vaste konata profesio. La necesaj akvoamasoj estis baritaj e n speziale konstuitaj baraĵlagetoj, kie la akvo povas esti malbarita kune kun la flosigantaj lignoj. Dum la jarcentoj la akvovojoj estis pliampleksitaj trans la riveroj Murg, Nagold, Enz, Kinzig, Nekaro kaj Rejno ĝis Nederlando.
Bavario, Aŭstrio, Danubo kaj ĝia alfluantoj
vidu:
Ekde la 11a jarcento la kreskantaj urboj bezonis pli kaj pli da ligno por konstruado kaj energio. En la aŭstra kaj bavara regiono komencis en la 12a jarcento la flosigado. Tre uzataj estis la riveroj Loisach, Isar, Inn kaj Iller, kiuj prizorgis la subajn urbojn (antaŭ ĉio Munkeno, Freising kaj Landshut), sed ankauc urboj al la Danubo kiel Ulm, Vieno kaj Budapeŝto.
Frankenwald, Rodach, Majno
En la Frankenwald la flosigado estis menciita la unuan fojon en la jaro 1386 kaj ĝi ekzistis ĝis la 1970aj jaroj. La abioj el la Frankenwald estis transportataj flosigante trans Majno kaj Rejno parte ĝis Amsterdamo. Hodiaŭ la flosigado okazas por turistoj sur la ekzemple sur Wilde Rodach apud Wallenfels.
Vezero kaj alfluantoj
Kiam dum la 12a kaj 13a jarcento en la nordgermana malaltlando la ekflorantaj urboj kaj konstruo de ŝipoj kaj havenoj kaŭzis kreskantan bezonon je ligo. La vezero etis tie la plej grava transportvojo por la trunkoj ella arbarriĉaj montaraj regionoj. Ligno kaj lignaj produktoj estis transportataj per ŝipoj kaj flosoj. La urbo Hanovro ricevis aian lignon trans al riveroj Ilme kaj Leine el la Solling. Ĉar el la Weserbergland ĝis en la 19a jarcento nur foliligno, precipe kreka ligno kaj iom da fagoligno, estis flosugata, la ligno devis esti sekigita antaŭ la flosigado. La specifa pezo de la freŝa ligno estas tro peza por flosigado. Por rapidigi la sekigado la trunkoj estis senŝeligataj. Ĉe kverkoj oni ankaŭ forprenis la alburnon. Malgrau tio la flosoj havis ĝis 80 cm mergiĝan profundon kaj tial ili estis nur malfacile manipulebleaj, tial la flosoj konsistas nur el 120 ĝis 150 kubaj metroj da ligno. Per la fiksado de lignaj bareloj la flospovo estis plribonigebela. Tiaj flosoj ankaŭ nomiĝas „barelflosoj“.
Transla rivero Werra nadloligno el la Turingia arbaro atringas la Vezeron. En Hannoversich Münden kaj Gimte la trunkoj estis kunligitaj algrandaj flosoj.
Suomujo
En Suomujo la flosigado ankoraŭ hodiaŭ etas uzata. La Kimola-Kanalo estas sepkilometroj longa kaj ligas la riveron Kymijoki trans la lago Konnivesi kun lago Pyhäjärvi. La kanalo estis inaŭgurita en aŭgusto 1966 kaj servas kiel transportvojo de flosiganta ligno..
Rusujo
Post la Rusia revolucio de 1917 en Sankt-Peterburgo fondiĝis flosigado-instiuto, kis tasko estis evoluigi novajn tenologiojn por la flosigado. En la jaro 2006 estis tranportata ĉirkaŭ 59.000 kubmetroj da ligno per flosigado. Hodiaŭ (2008) en Rusujo etas uzata flosigado sur pli ol 2000 riveroj kaj 255 lagoj sur entute ĉ. 142.000 kilometroj.
Svisio
Flosigado kaj drivigado estis disvastigita aur ĉiu riveroj de Svisio. la plej grava estis Aare, Alpenrhein und Hochrhein, Tessin, Rodano, Inn, Emme, Reuss, Limmat kaj Sihl. Oni transportis la lignon precipe al la grandaj urboj kaj al minejoj, pli post al feruzinoj en Gerlafingen, Courrendlin kaj Emmenbrücke. Ligno ankaŭ estis eksportata, ekzemple sur la Rejno alNederlando kaj sur la Rodano kaj trans Inn kaj Danubo ĝis Vieno.
Svedujo
La flosigado komencis en Svedujo pli grandskale ekde 1300 kaj fariĝis pli grave ekde 1400, kiam komenciĝis la karbo- kaj ferminado. Nova puŝo la flosigado ricevis ekde 1800 kiam agrikultivistoj vendis la lignon al segejoj, paparfabrikoj kaj por eksporti. E tiu tempo oni barid multajn riverojn kaj forigis torentojn, kiuj malhelpis al la flosigado, ekzemple la rivero Dalälven en Dalarna ĝis la maro estis uzebla pro flosigado ekde 1870.
Hispanujo
En Hispanujo flosigado unuavice okazis sur la riveroj Ebro, Tajo, Júcar, Turia kaj Segura kaj nur malgrandsklale sur la rivero Guadalquivir. La flosigado estas dokumentita ekde la 16a jarcento ĝis la mezo de la 20a.
Katalunujo
En Katalunujo la flosigado ekzistis de la 13a jarcento ĝis en la 1930aj, kiam la konstruo de baraĵoj malebligis flosigadon. Ekde 1979 la homoj festas ĉiun unuan sabaton en julio la nacian festotagon de la flosigado en La Pobla de Segur kaj ekde 1982, je la tria dimanĉo en aŭgusto en Coll de Nargó. Laŭ la tradicia metodo floso estas konstruata kaj per ĝi oni veturas sur rivero.
Hodiaŭa flosigado
Flosigado en la radicia senco ne plu ekzistas en meza Eŭropo. En la hodiaŭa Eŭropo la flosigado ankoraŭ nur ekzista en Norvegujo kaj Suomujo.
Grandaj flosoj ankaŭ hodiaŭ ekzistas en la kanada okcidenta marbordo antaŭ Vankuvero kaj la insulo Vankuvero. Tiuj flosoj havas longecon de pli ol kilometro kaj estas pli ol 50 metroj larĝaj. La flosoj estas sen flosistoj. Nur sur la trenŝipoj estas 2 ĝis tri homoj.
Yasuhito Morishima
Yasuhito Morishima (森島 康仁, n. ) estas japana futbalisto.
Flosigado
Muzeoj
→ Listo de flosigadmuzeoj
Gábor Baross
Gábor Baross [baroŝ], hungare Baross Gábor, Esperante Gabrielo Baross estis talenta hungara politikisto. La hungaroj nomumas lin simple feroministro. La fero celas ne nur la fervojon, sed ankaŭ firmon de fero.
Vivo
Li naskiĝis en 1848 en Pruzsina kaj frekventis la lernejojn en Léva kaj en Esztergom, poste li estis universitatano en Budapeŝto. Li eklaboris - kiel oficisto - en Trencsén, dume li komencis politikadi. En 1875 li elektiĝis parlamentano. Ekde 1883 li iĝis vicministro, jam ekde 1886 ministro pri trafiko, baldaŭe ĝis sia morto ministro pri komerco.
Homaj trajtoj
Baross estis ege laborema, sed aŭtoritata persono, eĉ la opozicio estimis lin.
Liaj agoj
La plej menciinda laboro estis nova konvena tarifo por la fervojo en 1889, sed li estis la motoro pri evoluigo de haveno de Fiume. Laŭ la eksterlandaj spertoj li fondis Poŝtan Ŝparkason, kiu portis freŝan kapitalon al Hungara reĝlando. En 1892 jam en 3916 komunumoj havis ŝparkason. Menciindas, ke tiam la ŝparkasa servo uzis krom la hungaran ankaŭ aliajn 7 lingvojn. Nuntempe ĉie tiu servo ne ekzistas, nur en la oficiala lingvo. Baross unuigis poŝton kaj telegrafajn servojn, fondis lernejon por telefonistoj kaj telegrafistoj. Dum lia ofico la telefonado inter Budapeŝto kaj Vieno ekfunkciis. Post sia morto tuj ekfunkciis la navigado tra Fera Pordo. Lia entuziasma laboro plenumis ĝin.
Pro la senĉesa laborado li mortis en 1892.
20576 Marieoertle
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marie Oertle, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Ŝi instruis ĉe la Harelson Elementary School de Tucson (Arizono, Usono).
NGC 5035
NGC 5035 (aliaj indikoj — MCG -3-34-28, NPM1G -16.0395, PGC 46068) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3488 Brahic
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon kaj astrofizikiston André Brahic (1942–2016).
Selbach (Sieg)
Selbach (prononco Zelbaĥ) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Selbach situas borde de la rivero Sieg (prononco Zig) en ties valo en la arbaroriĉa mezalta montaro Westerwald (prononco Vestavalt).
La loko donis sian nomon al Selbach en suda Brazilo, kie ekde la pioniraj tagoj parolatas la Sudriogranda germana dialekto, porpranome Riograndenser Hunsrückisch, brazila variaĵo de la germana plejparte bazita sur la rejnfranka dialektaro.
Ortodoksa preĝejo Johano Baptisto (Székesfehérvár)
La Serba grekokatolika preĝejo Johano Baptisto estas eklezia historia monumento en Hungario, en urbo Székesfehérvár.
Historio
Dum dominado de turkoj alvenis serboj por servi la turkojn armee kaj komerce. Ili havis proprajn loĝkvartalon kun kirko en 1601. Post forpelo de turkoj (1688) la serboj restis kaj kontinue havis la preĝejon. En la 18-a jarcento ĝi estis kelkfoje trakonstruita. Laŭ dokumento en 1723 ĝi estis malstabila pro la argilaj-lignaj muroj renoviĝis, en 1756 turo estis konstruita. Inter 1770-1772 oni konstruis pli grandan preĝejon super la malnovan konstruaĵon, poste oni malkonstruis la superfluan malgrandan. La freskoj estis pentritaj en 1775 kaj 1776. La interna meblaro kompletiĝis en 1780. En 1831 la turo estis renovigita. En la 1980 plena renoviĝo okazis, tiu laboro ricevis premion "Europa Nostra" en 1989.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto, tamen la fasado laŭ la trotuaro. La korto estas ĉirkaŭita per ŝtona barilo. La preĝejo havas enirejon ankaŭ flanke de la navo, tio estas la korta enirejo. En mezo de la simetria fasado la turo altiĝas, kies pinto estas ornamriĉa bulboforma. Malsupre la enirejo funkcias. La absido estas duonronda. Interne la plej okulfrapa vidindaĵo estas la ikonostazo. Laŭ la flankaj muroj estas seĝoj por la maljunuloj kaj malsanuloj, la ceteraj kreduloj staras. La orgeno funkcias en la galerio.
Lingva kodo
lingva kodo estas kodo kiu asignas literojn aŭ ciferojn kiel identigilojn aŭ klasigilojn por lingvoj. Tiuj ĉi kodoj povas esti uzataj por organizi kolektojn den biblioteko aŭ prezentojn de datumoj, por elekti la ĝustajn lokalizaĵojn kaj tradukojn en komputado, kaj kiel mallongiga nomo por pli longaj formoj de lingvonomoj.
Malfacilaĵoj de klasifiko
Lingvaj kodoskemoj provas klasifiki la kompleksan mondon de homaj lingvoj, dialektoj kaj lingvovarioj. La plej multaj skemoj faras iujn kompromisojn inter esti ĝenerala kaj esti sufiĉe detala por subteni specifajn dialektojn.
Ekzemple, plej multaj homoj en Centra Ameriko kaj Sudameriko parolas la hispanan. La hispana parolata en Meksiko estos iomete malsama de la hispana parolata en Peruo. Malsamaj regionoj de Meksiko havos iomete malsamajn dialektojn kaj akcentojn de la hispana. Lingvokoda skemo povus grupigi ĉi tiujn ĉiujn kiel "hispana" por elektado de klavararanĝo, plej multajn el ili kiel "hispana" por ĝenerala uzado, aŭ apartigi ĉiun dialekton por permesi regiono-specifajn idiomaĵojn.
Iuj lingvaj kodoskemoj
Inter la uzataj kodoskemoj ekde la komenco de la 21-a jarcento aparte gravas la tri diversgrade specifaj listoj de la normo ISO 639:
Krome ankoraŭ ekzistas listoj laŭ la
Farvagny
Farvagny estas komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2093 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Farvagny situas en la Friburga Mezlando, proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Friburgo, ĉe la suda bordo de la rivero Glano. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Farvagny-le-Grand, Farvagny-le-Petit, Grenilles kaj Posat.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,03 km², de kiuj 20,8% estas kovritaj de arbaro, 66,0% servas por agrikulturo kaj 12,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Farvagny limas en nordo al Cottens, en nordnordoriento al Hauterive, en nordoriento al Corpataux-Magnedens, en oriento al Rossens, en sudoriento al Pont-en-Ogoz, en sudo al Vuisternens-en-Ogoz, en okcidento al Le Glèbe, kaj en nordokcidento al Autigny.
Trafiko
En oriento tra la komunuma teritorio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 kaj oriente de ĝi la svisa aŭtovojo A12. La alveturejo al la aŭtovojo troviĝas rekte oriente apud la komunumlimo sur la teritorio de Rossens. La vilaĝoj mem atingeblas per la vojo n-ro 1310 kaj aliaj flankaj vojoj. Pere de diversaj buslinioj la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La komunumo Farvagny estis kreita la 1-an de januaro 1996 per kunigo de la antaŭaj komunumoj Farvagny-le-Grand, Farvagny-le-Petit, Grenilles kaj Posat. La unua dokumenta mencio de Farvagny datiĝas el la jaro 1082 kiel Faverneis. La vilaĝoj de Farvagny apartenis dum mezepoko al la Senjorujo Pont, kiun en la jaro 1483 aĉetis la urbo Friburgo kreante la Voktejon Pont-Farvagny. Post la disfalo de la Kastelo de Pont Farvagny-le-Grand en la jaro 1617 fariĝis la ĉefloko de la voktejo. Dum la Helveta Revolucio en 1798 la voktejo Farvagny restis fidela al Friburgo kaj luktis kontraŭ la helvetaj kaj francaj trupoj. Post la malvenko de la malnova reĝimo ĝi estis integrita al la distrikto Romont. Post ties malfondo en la jaro 1848la vilaĝoj de Farvagny estis integritaj al la distrikto Sarino.
Vidindaĵoj
La katolika pastra preĝejo Sankta Vicenxo estis konstruita en la jaro 1888 ĝis 1892 sur la restaĵoj de malnova preĝejo. Vid-al-vide de la preĝejo situas la Kastelo Farvagny kun ronda turo, kiu en la jaro 1617 ĝis 1625 estis grandigita al vokta kastelo.
Zsuzsa Szabó-Selényi
Zsuzsa SZABÓ-SELÉNYI [sabo:-ŝele:nji] estas rumania hungara toksikologino, fakverkistino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 12-an de julio 1923. Ŝi estas la edzino de Endre Szabó.
Biografio
Zsuzsa Szabó-Selényi diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1947). Ŝi laboris en Kluĵo kaj en Târgu Mureș (1949–82), (1959–82). Ŝi prizorgis la libron de sia edzo Kovászna, a természet ajándéka (Kovászna 1998).
Traktato de Rapallo
Traktato de Rapallo estis traktato, kiu estis subskribita inter Vajmara Respubliko kaj Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko, la 16-an de aprilo de 1922 en la urbo Rapallo. La eksteraferaj ministroj estis Walther Rathenau kaj Georgij Ĉiĉerin, kiuj rezignis pri rekompencaj pagoj (pro ŝtatigitaj germanaj firmaoj) kaj decidis denove starigi la diplomatiajn kontaktojn. La traktato entenis la ideon de la plej granda avantaĝo.
La traktaton rigardis la okcidentaj potencoj kun suspekto.
Cirkonstancoj de la traktat-subskribo
La traktato estis subskribita dum daŭro de la monda ekonomia konferenco en Ĝenovo (10-a de aprilo – 19-a de majo), dum kiu oni provis enigi sovetan Rusion en la mondan ekonomion. Tiam oni ligis diplomatiajn rilatojn kaj rompis izoladon de bolŝevisma Rusio en la mondo. La traktato estis subskribita laŭ soveta iniciato, neatindite por aliaj partoprenantoj de la konferenco.
Decidoj de la traktato
La plej gravaj decidoj estis:
Oona O'Neill
Oona O'NEILL (naskiĝinta la 14-an de majo 1925 en Bermudo, mortinta la 27-an de septembro 1991 en Corsier-sur-Vevey, Svislando) estis la filino de la verkisto Eugene O'Neill kaj Agnes Boulton.
En oktobro 1942, ŝi partoprenas al turnado de filmo Shadow and Substance de Charlie Chaplin. La filmo estis neniam finita, sed Oona O'Neill enamiĝis al Charlie Chaplin (kiu estas tiam 53-jara). Ŝi edziniĝis kun li la 16-an de junio 1943 kaj havis ok gefilojn: Geraldine, Michael, Josephine, Victoria, Eugene, Jane, Annette-Emilie kaj Christopher).
Ŝi sekvis Charlie Chaplin, kiu, persekutita de la makartiismo, ekziliĝis en Svislando. Ŝi mortis en Corsier-sur-Vevey pro kancero la 27-an de septembro 1991, 14 jarojn post ŝia edzo.
Futbala Mondpokalo 2010
La 19-a Ĉampionado pri la Vira Futbala Mondpokalo okazis inter la 11-a de junio kaj la 11-a de julio 2010 en Sud-Afriko. Ĝi estis la unua mondpokalo en Afriko. La finalo okazis en Johanesburgo kaj tie venkis.
Zoltán Vargha
VARGHA Zoltán [pr. varga] estas rumanuja operreĝisoro naskiĝinta en Bukareŝto en 1936.
Futbala Mondpokalo 2010
La konkurso havas du fazojn: unue la teamoj de 32 landoj konkursas en grupoj de po kvar teamoj, kaj en ĉiu grupo restas la du plej bonaj, do entute 16 teamoj. Poste en la "finala fazo" unue ludas po du teamoj el tiuj 16, parigitaj laŭ antaŭe difinita sistemo (la okon-finalo), do restas 8 gajnantoj, sekve interbatalas tiuj 8 teamoj (la kvaron-finalo), el tio restas 4 gajnantoj, el kiuj po du interludas en la duon-finalo, kaj - post kiam la malgajnintoj el tio elbatalas la trian lokon - la gajnintoj el la duon-finalo komparas siajn fortojn en la finalo.
Zoltán Vargha
Kariero
Vargha estis unu el la plej multflankaj kaj talentaj reĝisoroj de la operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵo. Li elmigris kaj oni ne scias lian pluan sorton.
Futbala Mondpokalo 2010
Grupoj
La grupoj estis elektitaj la 2-an de decembro 2009 en Kaburbo, parte hazarde, sed certigante ke en ĉiu grupo troviĝu kaj fortaj kaj malfortaj teamoj, kaj ke ĉiu grupo enhavu teamojn el diversaj kontinentoj.
Pirosulfata acido
Pirosulfata acido, hidrogena pirosulfato aŭ H2S2O7 estas malstabila, kristala okso-acido de sulfuro, komerce uzata kiel dense oleeca fumiga likvaĵo, estigita de kombinado de sulfura trioksido kaj sulfata acido, ĉefa komponaĵo de la fumiganta sulfata acido, kiu konvertiĝas al sulfata acido tiam, kiam miksita kun akvo, pro tio ĝia alnomo, dusulfata acido. Pirosulfata acido uzatas en tinkturado, eksplodaĵoj, kaj sintezo de kemiaj kombinaĵoj.
Susan D. Kern
Susan D. KERN (naskiĝis en 1977) estas usona astronomino.
Laŭ Minor Planet Center, ŝi malkovris aŭ kunmalkovris 8 asteroidojn en 2000, kelkaj kun Marc William Buie.
Ŝi edziniĝis kun Robert J. Benecchi, al kiu ŝi dediĉis la asteroidon 92578 Benecchi. Post sia edziniĝo, laŭ la angla kutimo, ŝi subskribis siajn sciencajn publikaĵojn sub Susan D. Benecchi.
De 1997, ŝi engaĝiĝis en diversaj edukaj kaj popularigaj programoj por larĝa spektro da publiko inkludante studentojn de, instruistojn kaj ĝeneralan publikon (Projekto ARTIST, Projekto ASTRO, U. de Astronomia Tendaro de Arizono kaj popularigo por New Horizons). En marto 2015, ŝi kaj kunlaborantoj (G. Koer kaj P. Gossard) mem-eldonis astronomian manlibron titolatan « The Crossroads of Science and Faith: Astronomy Through a Christian Worldview » ("La Vojkruciĝo de Scienco kaj Fido : Astronomio tra Kristana Vidpunkto").
La asteroido 21458 Susank estis nomita en ŝia honoro.
Drama teatro de Kaŭno
La ŝtata drama teatro de Kaŭno - litove Kauno valstybinis dramos teatras - estas la plej granda teatro en Kaŭno, kaj inter la plej malnovaj ankoraŭ funkciantaj teatroj de Litovio. La teatrejo situas en la Libereca Aleo de la urbo, piedira zono en la pleja urba centro.
Historio
La historio de la teatro komenciĝas dum la 1920aj jaroj, kiam la Litova Artista Asocio en la urbo malfermis draman teatrejon kaj operejon. La unua verko surscenigita de la drama teatro de Kaŭno estis Johana festo de Hermann Sudermann, reĝisorita fare de Juozas Vaičkus. Premiero estis la 19an de decembro 1920 en la tiama urba teatrejo, kiu nun estas ŝtata muzika teatro de Kaŭno. La aktoraro estis la sola profesia teatra organizaĵo en Litovio ĝis la jaro 1931, kiam sekcio de ĝi malfermiĝis en la urbo Šiauliai.
Jarnac (stacidomo)
Jarnac, plennome Jarnac-Charente estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gondeville, apud Jarnac, en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Beillant - Angoulême (579000).
Mainxe-Gondeville
Mainxe-Gondeville estas nova franca situanta en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Censodistrikto 8 (Alberto)
Censodistrikto 8 estas censodistrikto en centra Alberto. Administra centro estas la urbo Red Deer. Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Karpati
Karpati, ukraine Карпати, rutene Голицї [holicji], ruse Карпаты [karpati], slovake Holice, hungare Beregvár estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Ĉinadieve.
Historio
La historia hungara loknomo estis "Kárpáti". Ĝis Traktato de Trianon Beregvár apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Karpati. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Rot am See
Rot am See estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwäbisch Hall kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Christa Feuerberg
Christa FEUERBERG (naskiĝinta en 1955 en Essen) estas germana artistino. Ŝi studis ekde 1974 ĝis 1981 ĉe la Arta Akademio je Duseldorfo kiel majstra lernanto de Rolf Sackenheim. En 1981 ŝi laboris kiel helpinstruisto pri libera grafikado. Hodiaŭ ŝi loĝas en Kolonjo.
Mario Monti
Mario MONTI (naskiĝinta la 19-an de marto 1943 en Varese) estas itala politikisto. Li interalie estis membro de la Eŭropa Komisiono Prodi, kiu gvidis la Eŭropan Union de la 16-a de septembro 1999 (post la demisio de la antaŭa Komisiono Santer) ĝis la 31-a de oktobro 2004. En tiu Eŭropa Komisiono li prezidis la fakon konkurenco. Jam antaŭe li estis membro de la Eŭropa Komisiono Santer, kiu gvidis la Eŭropan Union de la 23-a de januaro 1995 ĝis la 15-a de marto 1999, kaj tie prezidis la fakon interna merkato.
Tatsuya Yamashita
Tatsuya Yamashita (山下 達也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Consadole Sapporo.
Komercisto
Komercisto estas profesiulo kiu koncernas komercon. Tiel, komercisto komercas varojn kiujn la komercisto mem ne faras.
(15974) 1998 FL103
(15974) 1998 FL103 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kantono San Saba (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono San Saba situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro same nomiĝas San Saba.
Anekdoto
Anekdoto estas mallonga, kurioza aŭ sprita rakonto, rilata ofte al konata historia aŭ vivanta persono kaj kiu havas ian -ofte humuran– kulminon. Diferenciĝas el normala rakonto pro ties mallongeco kaj de aliaj similaj tipoj de rakontoj pri nur humura celo, sen instruintenco.
Kunteksto
Anekdotoj formas parton de pli ampleksa parola literaturo aŭ popola kulturo. En ĉiu mondoparto ekzistas tiu formo de kulturo kaj rakonto.
Kurioze en malproksimaj kulturoj ekzistas similaj anekdotoj pri oftaj temoj: adulto, spritaj infanoj, spritaj kamparanoj, karikaturo de politikistoj (ĉefe regantoj), ktp. Ankaŭ ekzistas koincido pri la fakto, ke en multaj kulturoj oni fokusigas grandan parton de anekdotoj pri specifa loĝantaro, ekzemple en Bulgario pri Gabrovo, en Britio pri skotoj, en Hispanio pri Lepe, ktp.
En la socio
Tre ofte rakontado de anekdotoj en kunsidoj helpas la malstreĉigon de la etoso. Ankaŭ ofte iu ĉeestanto konsideras sin mem tre sprita kaj fuŝas tiun rakontadon.
Krom la plej normala uzado en la parola maniero en babilado aŭ en specifaj konversacioj, la anekdotoj estas uzataj kiel parto de la skriba komunikado, ekzemple en specifa sekcio de ĵurnaloj kaj gazetoj, enmetitaj en plej ambiciaj verkoj (ekzemple noveloj, romanoj, teatraĵoj) aŭ kiel specifa celo de organizitaj konkurencoj rekte prezentitaj aŭ per televido, radio, ktp. Kompreneble la apero kaj disvastigo de Interreto kaj aliaj komputilaj kaj cibernetikaj iloj, multobligas la eblojn diskonigi anekdotojn.
Kiel jam dirite, ofte la celo de la anekdotoj estas konataj gravuloj, ekzemple politikistoj aŭ eĉ registoj. Pro tio en diktaturaj epokoj, tre ofte anekdotoj estas unu el la unikaj literaturaj metodoj, kiuj povas eskapi la subpremadon kaj krome estas sufiĉe utilaj kiel propagando kontraŭreĝima. Tiel okazis ekzemple dum la faŝisma epoko en Hispanio, kiam oni komparis la generalon Franco kun rano, pro ties mallalteco kaj emo por artefaritaj lagoj, aŭ en komunismaj landoj, rilate ĝenerale la komparon inter kapitalismo kaj komunismo.
En Esperantujo mem oftas la uzado de anekdotoj rilate al la specifaj karakteroj de la esperanta movado (kongresoj, denaskuloj, esperantaj familioj, ktp.) aŭ transformante jam ekzistintajn anekdotojn al nia specifa etoso, ekzemple fama anekdoto pri kiom da esperantistoj necesas por ŝanĝi ampolon.
The Globe and Mail
The Globe and Mail (angle: "La Globo kaj Poŝto") estas kanada nacia gazeto, publikigata ekde la jaro 1844, kaj intertempe presita en kvin urboj en okcidenta kaj centra Kanado. Ĝi fondiĝis en Toronto kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj aperas ĉiun lundon ĝis sabaton.
Kun semajna legantaro de ĉirkaŭ 2 milionoj en 2015, ĝi estas la plej vaste legata gazeto de Kanado dum labortagoj kaj sabatoj, kvankam ĝi falas iomete malantaŭ la Toronto Star (Toronta Stelo) en la suma semajna cirkulado ĉar la Stelo publikigas dimanĉan eldonon, dum la Globo ne faras. La gezeto estas rigardataj de iuj kiel la gvida, plej aŭtoritata gazeto de Kanado (nomata "referenca periodaĵo" aŭ angle newspaper of record, "gazeto de rekordo").
La gazeto estas posedata fare de The Woodbridge Company, bazita en Toronto.
Anekdoto
Ekzemploj
Posttagmezo, je la sesa horo, ekstere neĝas. Malhelas. En la ĉambro lumas nur la fajro. Juna juristo paroladas kun junulino:
- Diru, kion vi farus, se mi nun kisus vin? - Por tio vi estas tre... - Nu, se tamen?
- Ĉu vi aŭdacus fari tion?
- Mi nur demandas, kion vi farus? - Mi krie venigus la panjon!
Elemér (elemer'), la juristo, perdis sian bonhumoron, li etendis la manon al sia ĉapelo, peza gemo pro rezigno flugis el lia brusto. - Adiaŭ, kara fraŭlino! Irén (iren') iomete gapece rigardis lin, poste ekridis.
- Stulteta viro vi estas, Elemer, ja mia panjo ne estas hejme.
Ĉe karnavalo
Du alt-mondumaj virinoj babiladas:
Garden Grove (Kalifornio)
Garden Grove (kiu signifas Esperante "Ĝardena Bosko") estas urbo en Usono, en la subŝtato Kalifornio, en la Kantono Orange. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Esperantisto J. Tilman Williams estis la urbestro.
Geografio
Garden Grove situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato Kalifornio. Santa Ana troviĝas fore je 8 km-oj, de Huntington Beach je 10 km-oj, kaj de Norwalk je 19 km-oj.
Historio
Garden Grove estis fondita fare de Alonzo Cook je 1874. Je tiu jaro konstruiĝis preĝejo kaj lerneja centro. Ĝi restis setlejo malgranda ĝis la alveno de la fervojo en 1905. El la konekto al la fervoja sistemo profitis la urbeto, prosperante per la kultivado de la oranĝoj, de la juglandoj, de la kapsikoj, kaj pli poste de la fragoj. Je 1933 tertremo parte detruis la urbeton, kaj tiam mortis unu homo. Je 1956 Garden Grove atingis la oficialan staton "urbo". Dum la 1970-aj jaroj kaj iomete poste, grandnombra azia populacio (ĉefe vjetnama kaj korea) komencis loĝi en tiu areo.
Klimato
En Garden Grove la temperaturo en januaro meznombre estas 14 °C. La varmo kulminas en julio meznombre je 23 °C. Jare pluvas po 312 mm-oj. Malofte neĝas kaj frostas.
John Gilbert
John GILBERT (denaske John Cecil Pringle; 10a de julio, 1897 – 9a de januaro, 1936) estis usona aktoro, scenaristo kaj reĝisoro. Li famiĝis dum la epoko de la muta kino kaj iĝis populara grava viro konata kiel "La Granda Amanto". Je la pinto de sia kariero, Gilbert rivalis kun Rudolph Valentino, alia gravulo de la epoko de mutaj filmoj, kaj kiel enspeziga aktoro.
La populareco de Gilbert ekvanuis kiam la multaj filmoj lasis vojon al sonfilmoj. Kvankam Gilbert estis ofte citita kiel unu el la alt-profilaj ekzemploj de aktoro kiu estis sensukcesa en la transiro al sonfilmoj, lia malaltiĝo kiel stelulo rilatis pli al studipolitiko kaj mono ol al la sono de lia ekrana voĉo, kiu estis riĉa kaj distinga.
Li aperis en pli ol cent filmoj.
Doc Cheatham
Adolphus "Doc" Cheatham (* 13-an de junio 1905 Naŝvilo, Tenesio; † 2-an de junio 1997 Vaŝingtono) staris kiel ĵaztrumpetisto proksimume 75 jarojn sur la scenejoj de la mondo, multe pli jarojn ol Miles Davis aŭ Louis Armstrong. Ĉi lasta estis lia modelulo. Jam en 1923 li akompanis Bessie Smith je ŝiaj koncertoj en Naŝvilo. Post transloĝiĝo al Ĉikago li ĉefe ludis ĉe Albert Wynn, sed ankaŭ ĉe Erskine Tate, kaj sur sonregistraĵo por Ma Rainey, tamen tiam sur sia unua instrumento, la aldosaksofono, kiun li nur en la malfruaj 1920-aj jaroj interŝanĝis pro la trumpeto honore al Louis Armstrong. Joe King Oliver donacis al li dampilo el kupro kaj latuno, kiun li uzis dum sia vivo.
Vivo
Cheatham ludis en la lernejo trumpeton kaj studis poste medicinon (pro tio lia ŝercnomo), muzikis tamen dumtempe en lokaj orkestroj. En 1926 li koncertvojaĝis kun John Williams, ludis poste kun Albert Wynn en Ĉikago (ankaŭ kiel anstataŭulo de Louis Armstrong en Vendome Theatre) kaj kun Bobby Lee.
Pluaj stacioj estis en 1927 Filadelfio ĉe Wilbur de Paris, en 1927 Novjorko ĉe Chick Webb, koncertvojaĝoj den Eŭropo ekde 1928 ĝis 1930 kun Sam Wooding, poste Novjorko, ĉe Alabamians de Marion Hardy kaj la McKinney’s Cotton Pickers. Ekde 1932 ĝis 39 li laboris ĉe Cab Calloway, 1939 ĉe Teddy Wilson, ekde 1940 ĉe Benny Carter, Teddy Hill en 1941 kaj, en 1944 ĉe Eddie Heywood, kun kiu li akompanis Bilion Holidejon (The Complete Commodore Recordings). Li komencis instrui muzikon. Ekde 1948 li ludis ĉefe en latinidĵazaj bandoj kiel tiu de Machito, ekde1953 ĝis 54 li laboris liberprofesie en Bostono. Ekde 1960 li plifortigis sian agadon en ĵazo, li vojaĝis tra Afriko kun Herbie Mann, en 1961 li surdiskigis kun Harold Shorty Baker kaj Sammy Price. Post kvin jaroj kun prora bando li nur en 1966 faris sian unuan sonregistraĵoj je propra nomo. Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj la maljuniĝanta solotrumetisto fariĝis stelulo je internaciaj ĵazfestivaloj.
Li ankoraŭ prezentis multajn koncertojn: en 1974 kun Teddy Wilson, en 1978 kun Lionel Hampton, en 1980 kun la reunuiĝobando de Cab Calloway, en 1981 kun Roy Eldridge, Dickie Wells, Buck Clayton kun Jay McShann. Sekvis ankoraŭ kelkaj surdiskigoj kun propraj ensembloj, je kiuj li ankaŭ kantis. En 1988 li faris sonregistraĵojn kun Idris Muhammad, Jimmy Woode kaj Kenny Drew por la albumo Dear Doc.... La sonregistraĵon distingas lia delikatsenta humuro je la selekto de la kantoj, kaj de ĉarmo de la kant- kaj trumpetvoĉo kiel ĉe Chet Baker dum ties lastaj vivojaroj. Septembron de 1996 ankoraŭ ekestis albumo por Verve kun Nicholas Payton; junion de 1997 Cheatham mortis post prezentado en vaŝingtona ĵazklubejo Blues Alley Club.
Spider-Man
Araneo-Viro, (angle Spider-Man) estas bildstria fikciulo kreita de Stan Lee kaj Steve Ditko en revuo "Amazing Fantasy #15" eldonita ĉe Marvel Comics en 1962 en Usono.
Lee kaj Ditko konceptis la rolulon kiel orfo, kiu estis edukita kaj instruita fare de siaj geonkloj May kaj Ben en Nov-Jorkio, kaj, dum adoleskanto, li devos trakti la normalajn ĉiutagajn luktojn de sia aĝo, kaj batali krimon kiel maskita batalisto. Por batali siajn malamikojn, la kreintoj donis al li superforton kaj lertecon, kapablon adheri sur plej multaj surfacoj, la kapablon pafi araneaĵon per mekanismoj muntitaj sur liaj pojnoj (elpensita de li mem, kiun li nomas pafisto-araneaĵo) kaj povas reagi antaŭ la danĝero kun sia "araneo-sento" ("spider-sense"). Liaj povoj estis akiritaj post esti mordita de radioaktiva araneo.
Spider-Man estas unu el la plej popularaj kaj plej sukcesaj superherooj komerce.
Komerca sukceso
Kelkajn monatojn post la enkonduko de Spider-Man, Goodman reviziis la vendojn por la afero kaj estis ŝokita malkovri, ke ĝi estis unu el la plej venditaj komiksoj de Marvel, kun la karaktero rapide fariĝanta kultura ikono; enketo de Esquire pri kolegiaj kampusoj en 1965 raportis ke studentoj kvalifikis Spider-Man, la Hulk, apud Bob Dylan kaj Che Guevara kiel iliaj plej ŝatataj revoluciaj ikonoj.
Gravula biografio
En Forest Hills, Kvinzo, Novjorko, mezlerneja studento, Peter Parker naskita la 14-an de oktobro 1990, estas orfo sciencisto kiu vivas kun sia onklo Ben kaj onklino May. Kiel ĝi ilustras en Amazing Fantasy #15, li estas mordita de radioaktiva araneo (erare klasifikita kiel insekto sur la panelo) en scienca ekspozicio kaj akiras la lertecon kaj proporcian forton de araneo. Kune kun la superforto, Parker gajnas la kapablon paŝi sur muroj kaj plafonoj. Tra sia denaska kapablo pri scienco, li disvolvas aparaton, kiu permesas al li lanĉi artefaritajn retojn. Komence provinte kapitulaci siajn novajn kapablojn, Parker kreas kostumon kaj, kiel "Spider-Man", iĝas televida stelulo. Tamen, li ignoras la eblecon halti fuĝantan ŝteliston, kaj lia indiferenteco ironie influas lin, kiam la sama krimulo poste ŝtelas kaj mortigas lian onklon Ben. Spider-Man trovas kaj arestas la mortiginton; En la sekvanta panelo de la rakonto estas skribita: "Kun grandaj potencoj venas grandaj respondecoj!".
Malgraŭ liaj superpotencoj, Parker luktas por helpi al sia vidvina onklino pagi lumonon, estas provokita de siaj kolegoj - precipe la piedpilkstelulo, Flash Thompson - kaj, kiel Spider-Man, suferas la koleron de la ĵurnalisto J. Jonah Jameson. Kiam li luktas kun siaj malamikoj komence, Parker malfacilas, ke li ludas inter sia persona vivo kaj araneoj de Spider-Man. Poste, Peter diplomiĝas de mezlernejo, kaj enskribiĝas ĉe Empire State Universitato (fikcia institucio inspirita de Universitato Kolumbio kaj Universitato de Novjorko, kie li ekkonas sian kunĉambranon kaj plej bonan amikon, Harry Obsborn, kaj lian fianĉinon Gwen Stacy. Lia onklino May enkondukas lin al Mary Jane Watson.
Kapabloj kaj ekipaĵoj
La mordado de radioaktiva araneo malkaŝas mutaciojn en la korpo de Peter Parker, donante al li superpotencojn. La karaktero estis origine koncipita fare de Stan Lee kaj Steve Dikto kiel intelekte dotita, sed postaj vverkistoj priskribis sian intelekton ĉe nivelo de genio. Akademie brila, Parker havas sperto en aplikitaj sciencoj, kemio, fiziko, biologio, inĝenierado, matematiko kaj mekaniko. Kun liaj talentoj, li kudras sian propran fantazion kaŝi sian identecon kaj konstruas multajn aparatojn, kiuj kompletigas sian povojn, precipe pafisto-meĥanika. Ĉi tiu mekanismo pafas anltnivelaj aranereto, liberigante fluidon de lumsensilo en diversaj agordoj, inkluzive de unu sola ŝnuero al svingo aŭ reto por trompi/ligi liajn malamikojn, likva aranereto por estingi fajron. Li ankaŭ povas teksi la aranereto al malsamaj formoj kiel ŝildo, sfera ŝildo, hemisfra baro aŭ deltaplano. Aliaj ekipaĵoj inkludas araneajn spuristo, lumon de lumo, kiu povas esti uzato kiel poŝlampo aŭ plani la signo-araneo kaj speciale modifita fotilo por preni fotojn aŭtomate.
Selbitz (Kemberg)
Selbitz ĝis fino de la jaro 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la urba komunumo Kemberg. La loĝloko troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 ĝi havis 381 loĝantojn.
Noboru Nakayama
Noboru Nakayama (中山 昇, n. ) estas japana futbalisto.
Žlutava
Žlutava estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1667.
Ŝtonminejo
Proksimume 1 km sudokcidente de Žlutava troviĝas ŝtonminejo, kie oni minas silicio-kalciatan grejson.
Bekonscot
Bekonscot en Beaconsfield, Buckinghamshire, estas la plej malnova miniaturvilaĝo de la mondo.
Ĝi reproduktas (rilatume 1:12) aspektojn de Britio precipe en la 1930-aj jaroj. Pli ol 14.000.000 homoj jam vizitis ĝin. La parko estas flegata de 12 plentempuloj. Dum la somero pliaj dudek prizorgas la vizitantojn. - La juna reĝino Elizabeto vizitis la vilaĝon.
Bekonscot kiel unua miniaturparko inspiris la konstruadon de pliaj tiaj parkoj: Babbacombe, Madurodam, Bourton-on-Water, Wimborne, Great Yarmouth, and Mini-Europe.
Miniatura pejzaĝo
La parko kovras proksimume 2 akreoj (ĉ. 0,8 ha). La konstruaĵoj estis konstruataj per naturaj materialoj kaj cemento. La plimulto restis senŝanĝe el la 1920-aj jaroj. En la pejzaĝo troviĝas ses miniaturaj vilaĝoj, kvankam fikciaj multaj unuopaj konstruaĵoj sekvas iun realan modelon.
Rimarkindaj ekspoziciaĵoj estas la makettrajno, la minejo, la regatto de velboatoj, kasteloj, ventmuelejoj, tramoj, piero, telfero, haveno kaj bonsajoj.
Busswil ĉe Melchnau
Pri la komunumo
Busswil ĉe Melchnau (prononcu busvilĉemelĥnaŭ; en la germana lingvo Busswil bei Melchnau) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarwangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 201 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Busswil ĉe Melchnau situas en la Svisa Mezlando tri kilometrojn sude de la urbo Langenthal. La komunumo konsistas el la vilaĝo Busswil kaj la setlejoj Breitacker, Bützberg, Guger kaj Hohlen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,87 km², de kiuj 40,8% estas kovritaj de arbaro, 52,3% servas por agrikulturo kaj 5,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Busswil ĉe Melchnau limas en nordo al Obersteckholz, en nordoriento al Langenthal, en sudoriento al Melchnau, en sudokcidento al Madiswil, kaj en nordokcidento al Lotzwil.