cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Justuloj
Fikciuloj
Ivan Kaliajev ('Janek') – La precipa fikciulo de la teatraĵo. Estas li kiu ĵetas la bombon kiu murdas la Arkidukon, kaj li estas malliberigita por tio. Kaliajev estas ankaŭ konata de la teroristoj por esti 'la poeto'. Li, kiel la aliaj 'justuloj', estas foroferita facilan vivon por kombati la tiranion de la cara reĝimo. Malgraŭ la tristeco kaj danĝero de la terorismo, Kaliajev ripete konfirmas sian amon por la vivo — efektive, li batalas por alporti pli bonan vivon al aliaj. Li kaj Stepan Fedorov ofte ekkonfliktas. Li estis la amanto de Dora Dulebov. Kaliajev estas vidita farante certaj religiemaj gestoj, kiaj krucosignoj. Li estas ekstreme etika, kaj nekomforta kun la ideo murdi homon. Lia nura konsolo estas ke, murdante la Arkidukon, li estas malpliigonta la suferon por miloj da aliaj ('Rusujo estos bela') kaj li pagos por la homa flanko de sia krimo per sia vivo. Eĉ tiam, li certigas ke li murdas nur la Arkidukon. Ivan Kaliajev estis la vera nomo de la teroristo, kiel notas Camus en la antaŭparolo.
Stepan Fedorov – La nura fikcia revoluciulo de la teatraĵo, enmetita de Camus por montri liajn problemojn kun la Komunista Partio. Stepan eniras la teatraĵon pasiginte tri jarojn en la malliberejo antaŭ ol eskapi al Svisujo (referenco al Leneno). Sekve, li estas tre amara kaj malkapabla atribui valoran al la bonaj aspektoj de la vivo. Li sentas ke 'la libereco estas malliberejo tiom longe kiom unu sola homo en la mondo estas sklavigita', kaj ofte parolas pri malsanecaj agadoj de sendiferenciga detruo, kiel demandi al Dora 'kiom da bomboj estas bezonataj por eksplodigi Moskvon?'. Li ankaŭ insiste petas la permison ĵeti la bombon, sed la aliaj membroj de la grupo konsideras lin esti tro malstabila por tiel agi.
Dora Dulebov – Estinta amantino de Kaliajev. Ŝi studis ĥemion, kaj tial ŝi agas kiel la bombo-farantino de la grupo. Dora, pli ol iu ajn el la revoluciuloj, tenere rememorigas kaj priparolas sian vivon kian ŝi pasigis ĝin antaŭ ol alliĝi al la Partio. Kvankam kutime tre afabla, Dora devenas Stepan-eca fikciulino je la fino de la teatraĵo, dezirante venĝi la morton de Kaliajev aŭ morti klopodante.
Boris Annenkov – La ĉefo de la Partio. Annenkov ĉion decidas pri la murdo, ekzemple kiu ĵetos la bombon. Li agas kiel interkonsentiganto dum konfliktoj inter Kaliajev kaj Stepan, kaj ĝenerale trankviligas la sentojn de la aliaj membroj de la grupo.
Alexis Vojnov – Estinta universitato-studento, Vojnov  estis elĵetita el la universitato kaŭze de kontraŭ-caraj komentarioj. Vojnov konsideris la veron tre valoran, kaj sentas ke li devas aktive kontraŭbatali la tiranion. Tamen, kiam li trovas sin nekapabla ĵeti sian bombon dum la unua murdo-klopodo, li agnoskas ne esti taŭga por senpere perforta agado — li timas la  momenton de decidi ĵeti la bombon, kaj li hontas pro tio. Tial li decidas transiri al la propaganda-sekcio de la Partio, dirante ke kvankam la riskoj estas la samaj, li ne estas deviga vidi ilin.
La kvin fikciuloj supre konsistigas la 'justulojn' de la titolo.
Thomas Cook Group
Thomas Cook Group plc estis brita tutmonda vojaĝagentejo. Ĝi estis formita la per la kunfandiĝo de Thomas Cook AG (mem posteulo de Thomas Cook & Son) kaj MyTravel Group. La grupo operaciis en du apartaj fakoj: turismo kaj flugkompanio.
La Justuloj
Fikciuloj
La Arkidukino Elizabetino Fjodorovna, vidvino de Arkiduko Sergej. Ŝi aperas nur en unu sceno, konfrontante Kaliajev en la malliberejo pri liaj agadoj. Ŝi emfazas la homan flankon de la morto de la Arkiduko, parolante pri liaj kutimetoj kaj bonaj kvalitoj. Ŝi petas Kaliajev akcepti esti murdisto pli ol revoluciulo, interŝanĝe de pardono, kaj akcepti Kristanismon. Kaliajev trovas sian justigon ege malfortiĝitan, sed li kapablas refuzi ŝian proponon.
Thomas Cook Group
Thomas Cook estis enlistigita en la Londona Borso kaj la Frankfurta Borso. La kompanio ĉesis komerci la post financaj malfacilaĵoj. 9000 mil ĝiaj britaj kunlaborantoj perdis laboron kaj 150 mil ĝiaj klientoj, nun feriantaj eksterlande, perdis siajn flugojn hejmen, kio estis rekte anoncita en la oficiala deklaro de la firmao.
La Justuloj
Fikciuloj
Skuratov – Membro de la sekreta polico kiu vizitas Kaliajev en la malliberejo. Skuratov reprezentas la malesperon kombati kontraŭ despota socio. Li petas al Kaliajev perfidi liajn amikojn interŝanĝe de libereco por ĉiuj el ili, sed Kaliajev rifuzas tion. Skuratov tiam estas publikigita aŭ minacas publikigi gazetan artikolon dirantan ke Kaliajev perfidis ilin, por detrui la unuecon de la grupo. Tamen, se li faras tion, la grupo ne kredas lin.
Foka – Viro kiun Kaliajev renkontas en la malliberejo, kiu estis murdata iun dum sia ebrieco. Foka estas skeptika al la socialismo de Kaliajev, kaj kontraŭe akceptema por la mondo (kiam Kaliajev priskribas la socialistan idealon al li, Foka simple diras ĝi estas la ĉielo). Li estas kondamnita al 20-jara restado en malliberejo, sed li estas samtempe ekzekutisto, kaj por ĉiu krimulo kiun li pendumas li obtenas unu jaron da puno-malpliiĝo.
Malliberejo-gardisto – Eĉ ne fikciulo. Li nur rakontas al Kaliajev kaj Foka esti trankvilaj ĝis la alveno de Skuratov.
Joquicingo
Joquicingo estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Joquicingo de León Guzmán.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 11.042 loĝantojn. El tiuj 5.258 viroj kaj 5.7840 virinoj. La komunumo havas surfacon de 49.32 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2630 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 790.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 3′ norda latitudo kaj 99° 32′ okcidenta longitudo.
Forst (Eifel)
Forst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Ĝis junio 2014 la loĝloko estis parto de administra komunumaro nomata Verbandsgemeinde Treis-Karden, kiu tiam malfondiĝis - ekde la 1-a de julio 2014 ĝi apartenas al pligrandigita komunumaro Kaisersesch.
István Apor
Grafo APOR István estis hungara grandbienulo kaj magnato en Transilvanujo naskiĝinta en Altorja 1638 kaj mortinta en Sibio la 10-an de novembro 1704.
Kariero
Grafo István Apor en 1679 estis sendito de Apafi la 1-a al la turka kortego. En 1685 li estis ĉefreĝa juĝisto en Csík, Gyergyó kaj Kászonszék. En 1690 li apogis kontraŭ Emeriko Thököly la imperiestran partion, pro tio de Leopoldo la 1-a li ricevis en 1693 rangon de barono, en 1696 de tiu de grafo. Inter 1693–1703 li estis fiskisto, en 1697 prefekto de departemento Torda. Ekde 1703 li estis generalo, ĉefkomandanto de Transilvanujo. Dum la liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a li restis ĉe la flanko de la imperiestro. Li kolektis grandan bienon. Li subtenis la lernejojn. Li havis rolojn ankaŭ en la estigo de la greka katolika eklezio de Transilvanujo. Lian taglibron pri sia vojaĝo de Vieno en jaroj 1697–98 eldonis Vencel Bíró (Erdélyi Múzeum, 1930).
Transplantaĵeksperimento
Transplantaĵeksperimento ankaŭ konata kiel komuna ĝardeneksperimento, ( kvankam tiu ĉi termino estas pli plantospecifa ) estas eksperimento kie unu aŭ pli da organismoj estas movitaj de unu medio en alia(j)n. En kutima ĝardeneksperimento, du specioj de plantoj elkreskantaj en siaj indiĝenaj medioj ambaŭ estas transplantitaj en komunan medion. Reciproka transplantaĵo implikas enkondukadon de organismoj de ĉiu de du aŭ pli da medioj en la alia(j)n. Transplantaĵeksperimentoj ofte estas plenumitaj por testi ĉu ekzistas genetika komponanto por la  diferencoj en populacioj. En lastatempaj jardekoj la progresoj de molekula biologio provizis al esploristoj la eblecon de studi genetikan variadon pli senpere. Tamen, transplantaĵeksperimentoj daŭre havas la avantaĝojn de esti simplaj kaj postuli nur malmulte da teknologio. Aliflanke, ili povas postuli konsiderindan tempon kaj laboron, kaj la nombro da testorganismoj ofte estas relative limigitaj.
Oligarĥio
Oligarĥio, foje neoficiale ankaŭ literumata oligarkio, estas la regado fare de malmulte da homoj; la potencon posedas malplimulto.
(Etimologie : greka - oligoi malmultoj, arkhê regado.)
Burga ponteto
Loko
La ponteto travolbigas riveron Ostravicon ĉe kunfluejo kun rivero Lučina kaj ĝi servas por piedirantoj inter ekspoziciejo Nigra herbejo kaj Sileziaostrava burgo.
Historio
Konstruo de la ponteto devene servis kiel industria ponto por kemia tubaro en areo de Minejo Jan Šverma, kie ĝi kunigis bordojn de Odra inter Mariánské Hory kaj Hošťálkovice. La konstruo de ponteto estis el origina loko forportita en la jaro 2003 kaj post riparo lokigita sur la nuna loko. Por publiko la ponteto estis malfermita la 14-an de majo 2004.
Giovanni Battista Ramusio
Rafinita diplomato kaj profunda konanto de pluraj lingvoj, Ramuzo sendiĝis kiel ambasadoro de la Venecia Respubliko al diversaj eŭropaj kortegoj. Estas fama lia restado apud la kortego de la franca reĝo Ludoviko la 12-a kaj dum tiu periodo li multe interesiĝis pri la francaj espluatadoj en Nordameriko. Dum tiu tempoperiodo la Venecia Respubliko multe interesiĝis pri la marvojoj al Ameriko, kiu estis vidata kiel nova alloga merkato por la venecia komerco, kiu estis suferante la premon pro la otomana avancado en la Mediteraneo.
Per sia diplomatia amikeco, li facile sukcesis akiri la vojaĝoraportojn de la bretona ekspluatisto Jakobo Kartiero, sendita de la reĝo Francisko la 1-a al la Nova Francio. Pro sia granda kapableco pri mapodesegnado, per la nura priskribo de Kartiero, li sukcesis komponi la Lando de Hoŝelago aŭ Lando de la kastoroj, kiu prezentas multajn similaĵojn kun la teritorio de la kolonio de Vila Maria, la nuna Montrealo.
La doĝo postulis ke li faru detalajn mapojn pri ĉiuj komercaj havenoj kaj devigis lin mem pentri, en la apartamentoj de la Duka Palaco, unu geografian ĉarton kun ĉiuj havenoj de la Mediteraneo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Marco_Polo_portrait.jpg| Marko Polo (1254-1324) Aldus_Manutius_2.jpg| Aldus Manutius (1449-1515) JohnCabotPainting.jpg| Johano Kaboto (1450-1498) Amerigo_Vespucci01.jpg| Amerigo Vespucci (1454-1512) Pietro_Pomponazzi.jpg| Pietro Pomponazzi (1462-1525) Titian_-_Pope_Paul_III_-_WGA22962.jpg| Paŭlo la 3-a (1468-1549) Pietro_Bembo2.jpg| Pietro Bembo (1470-1547) Varthema ttp.jpg| Ludoviko de Vartema (1470-1517) Sebastian_Cabot_-_S._Rawle_after_Hans_Holbein,_1824.jpeg| Sebastiano Kaboto (1472-1557) Cristofano_dell%27altissimo,_ludovico_ariosto,_ante_1568.JPG| Ludoviko Ariosto (1474-1533) Fracastoro.jpg| Ĝirolamo Frakastoro (1476-1553) Portrait_of_Andrea_Navagero_by_Rafael.jpg| Andreo Navaĝero (1483-1529) Gasparo_Contarini.jpg| Gasparo Kontarino (1483-1542) Jacques Cartier 1851-1852.jpg| Jakobo Kartiero (1491-1557) Francis1-1.jpg| Francisko la 1-a (1494-1547) GianMatteoGiberti.jpg| Gian Matteo Giberti (1495-1543) Asiae_Nova_Descriptio_1574.JPG| Jakobo Gastaldo (1500-1586) Alviseimocenigo.jpg| Alvise la 1-a Mocenigo (1507-1577) Template-Cardinal.svg| Bernardo Navaĝero (1507-1565) Gessner_Conrad_1516-1565.jpg| Conrad Gesner (1516-1565) Livio Sanuto (1520-1576).png| Livio Sanuto (1520-1576) RichardHakluyt-BristolCathedral-stainedglasswindow.jpg| Richard Hakluyt (1552-1616) De l'Afrique, contenant les navigations des capitaines portugais.png| Jean Temporal (1570) </Gallery>
Screen Actors Guild
La Screen Actors Guild (SAG) [laŭvorte Ekran-Aktora Gildo, sindikato de ekranaj aktoroj] estis usona sindikato, kiu reprezentis pli ol 100.000 aktorojn tutmonde de 1933 ĝis 2012.
Laŭ statutoj, la celo de SAG estis negoci kaj devigi kolektivajn interkonsentojn, kiuj establas egalecajn nivelojn de kompenso, avantaĝoj kaj laborkondiĉoj por siaj membroj; kolekti kompenson kontraŭ ekspluatado de registritaj agadoj de ĝiaj membroj, kaj provizi protekton kontraŭ senpermesa uzo de tiuj membroj; kaj konservi kaj vastigi laboraĵojn por siaj membroj.
Historio
La asocio estis fondita en 1933 penante forigi tion, kio estis priskribita kiel ekspluatadon de laboro de aktoroj, kiuj estis devigitaj en subpremantan plurjaran kontrakton kun la ĉefaj kinstudioj. Opozicio al ĉi tiuj kontraktoj inkluzivis, ke ili havis limigojn pri laborhoroj kaj ne devigis minimumajn ripozajn periodojn, kaj ofte permesis aŭtomatan renovigeblojn laŭ la volo de la studioj. Ĉi tiuj kontraktoj estis konataj pro tio, ke ili permesis al la studioj dikti la publikajn kaj privatajn vivojn de la artistoj, kiuj subskribis ilin, kaj plej multaj ne permesis ke la laboranto finos la interkonsenton.
Multaj famaj aktoroj rifuzis komence aliĝi al SAG. Ĉi tio ŝanĝis kiam la produktoroj interkonsentis inter si por ne konkurenci pri talento. Renkontiĝo, ĉe la hejmo de Frank Morgan donis al SAG ĝia kritikan mason: nur tri semajnojn bezonis por ke membroj de SAG iris de ĉirkaŭ 80 membroj al pli ol 4000.
En oktobro 1947, membroj de listo de suspektataj komunistoj laborantaj en la usona filmindustrio estis alvokitaj por aperi antaŭ la Kontraŭmalusona Komitato [Deputita Komitato pri Kontraŭusonaj Agadoj], kiu esploris komunistan influon en Holivudo ĉefe ĉe sindikatoj. Dek el tiuj kunvokitaj, nomitaj "Hollywood Ten", rifuzis kunlabori, kaj estis akuzitaj pri malestimo al la Usona Kongreso kaj kondamnitaj al malliberejo. Pluraj membroj de SAG, gviditaj de Humphrey Bogart, Lauren Bacall, Danny Kaye kaj Gene Kelly, formis la Komitaton por la Unua Amendo kaj flugis al Washington, DC, en malfrua oktobro 1947 por montri subtenon al la arestotoj. La tiama prezidanto de SAG, Ronald Reagan, ankaŭ konata de la FBI kiel konfidenta informanto T-10, atestis antaŭ la komisiono sed neniam publike nomis iun. Poste, klimato de timo, plimalbonigita per la minaco de aresto sub la dispozicioj de la McCarran Internal Security Act [McCarran Leĝo pri Interna Sekureco], trapenetris la filmindustrion. La 17-an de novembro 1947, la Screen Actors Guild voĉdonis devigi ĝiajn oficistojn preni "ne komunisman promeson". La 25a-n de novembro (la tagon post la Deputita Ĉambro aprobis la dek akuzojn por malestimo) en tio, kio fariĝis konata kiel la Waldorf Statement [Waldorf-Deklaro], Eric Johnston, prezidanto de la Motion Picture Association of America (MPAA), eldonis gazetara komuniko, laŭ kiu ili ne konscie dungos komuniston aŭ membron de iu ajn partio aŭ grupo, kiu defendas la faligon de la registaro de Usono perforte aŭ per ajnaj kontraŭleĝaj aŭ kontraŭkonstituciaj metodoj. La Waldorf-Deklaro markis la komencon de la Holivuda nigra listo, kiu malhelpis centojn da homojn labori en la kina industrio.
5227 Bocacara
5227 Bocacara estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la International Near-Earth Asteroid Survey elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Bocacara en Hispanio, lokita 80 km sud-okcidente de la historia universitata urbo Salamanko. Ĝi estis unue ensetlita en la mezepoko kaj restis agrikultura kaj breda vilaĝo ĝis la fino de la 20a jarcento. Kultivaĵoj inkludas tritikon, fabojn kaj kikeroj, sed Bocacara estas fama en la regiono pro siaj terpomoj.
Saint-Léonard-de-Noblat (stacidomo)
Saint-Léonard-de-Noblat estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Léonard-de-Noblat, en departemento Haute-Vienne, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Le Palais - Eygurande-Merlines (713000).
Monda Tago de Siberiano
Monda Tago de Siberiano (pole: Światowy Dzień Sybiraka – kunveno de siberianoj okazanta ĉiujare la 17-an de septembro, datrevene de la soveta invado en Pollandon. La unua monda Tago okazis en 2004.
Historio
De 1991 estas organizata de la Asocio de Siberianoj, pola organizaĵo grupiganta estintajn ekziligitojn, Tago de Siberiano. Jaro 1993 estis proklamita la Jaro de Siberiano.
En 2013 Pola Sejmo estigis la tagon de la 17-a de septembro Tago de Siberiano. Oni voĉdonis unuanime. ("Monitor Polski" el 2013, pozicio 815).
Kunveno de siberianoj
Ĉiujare siberianoj el la tuta mondo renkontiĝas unue en Gdańsk apud monumento de la Golgoto de Oriento sur Łostowicki-Tombejo en Gdańsk, kaj poste translokiĝas al vilaĝo Szymbark en Kaŝubio. Dum renkontiĝoj de la komenco partoprenas ĉiufoje pli ol 5 mil personoj.
Celo
La plej grava en tiu ĉi tago estas rememorigado de la veraj sortoj de ekziligitoj, ilia registrado de la vivantaj personoj kaj plua transdono.
Celebrado
La tereno, sur kiu okazas la monda Tago de Siberianoj apartenas al la Centro de Edukado kaj Promocio de la Regiono en Szymbark (CEPR). La loko eksterordinare montras historiojn de siberianoj. Oni povas tie rigardi: Domon de Siberiano alveturigita de Siberio (konstruata ĉ. 1765), trajnon, en kiu oni deportis polojn ekziligen dum la dua mondmilito, replikon de gulago, preĝejon alvoke de sankta Rafał Kalinowski en kiu troviĝas pluraj memoraĵoj donacitaj de siberianoj.
De 2006 artistoj prezentas spektaklojn dediĉitajn al la temaro de forveturigo de poloj orienten. Ĉiuj scenaroj baziĝas sur aŭtentaj travivaĵoj de ekziligitoj.
Gravataí
Gravataí estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 255.660 loĝantojn en 2010.
Havas la duan gravan fabrikon de General Motors en Brazilo.
NGC 7739
NGC 7739 (aliaj indikoj — ZWG 381.38, NPM1G +00.0645, PGC 72272) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mníšek nad Hnilcom
Mníšek nad Hnilcom, hungare Szepesremete, germane Einsiedel estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Gelnica.
Probableca maŝino de Turing
En komputebleca teorio, probableca maŝino de Turing estas speco de maŝino de Turing kiu hazarde elektas inter la haveblaj trairoj je ĉiu punkto kun egala probablo.
Mníšek nad Hnilcom
Situo
Mníšek nad Hnilcom situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Banská Bystrica-Prešov. Gelnica troviĝas 15 km.
Historio
En la hungaraj dokumentoj ĝi aperis unuafoje en 1312, iom poste en 1338 la kampoj apartenis al Szomolnok. Dum la jarcentoj la posedantoj ŝanĝiĝis, la loĝantaro okupiĝis precipe pri minado en la najbaraj minejoj. En 1910 en la vilaĝo loĝis 1795 da loĝantoj (precipe germanoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gölnicbánya. Poste la vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Post 1945 la germanoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Mníšek nad Hnilcom 1691 da homoj, (1399 slovakoj).
Rosika Schwimmer
Rosika SCHWIMMER (hungare: Schwimmer Rózsa; 11a de septembro 1877 – 3a de aŭgusto 1948) estis Hungar-devena pacifisto, feministo kaj sufrageto. Naskiĝinta el juda familio en Budapeŝto en 1877, ŝi gradiĝis el publika lernejo en 1891. Lerta lingvisto, ŝi parolis aŭ legis ok lingvojn. En sia ekkariero, ŝi havis malfacile trovi laborpostenon kiu pagu viveltenan salajron kaj pro tio ŝi estis sentema pri la afero de la dungado de virinoj. Arigi informojn por havigi statistikon pri laboristinoj, Schwimmer venis en kontakto kun membroj de la internacia movado por la Virina balotrajto kaj ĉirkaŭ 1904 ŝi estis en la lukto. Ŝi kunfondis la unuan nacian ombrelorganizon por laboristinoj en Hungario kaj la Hungaran Feministan Asocion. Ŝi ankaŭ helpis en la organizado de la Sepa Konferenco de la Internacia Alianco de Sufragetoj, kun sidejo en Budapeŝto en 1913.
La venontan jaron, Schwimmer estis dungita kiel gazetarsekretario de la Internacia Alianco de Sufragetoj en Londono. Kiam la Unua Mondmilito eksplodis, ŝi estis markita kiel pro deveno malamiko kaj lasis Eŭropon por iri al Usono, kie ŝi parolis pri balotrajto kaj pacifismo. Ŝi estis unu el la fondintoj de la Virina Pacpartio kaj la organizo kiu poste estos la Internacia Ligo de Virinoj por Paco kaj Libero. En 1915, post partopreno en la Internacia Kongreso de Virinoj en Hago, ŝi laboris kun aliaj feministoj por konvinki eksterlandajn ministrojn en Eŭropo por subteni la kreadon de institucio kiu peru al paco la mondajn aferojn kaj ludis gravan rolon por konvinki Henry Ford financi la Pacŝipon. Ekde 1916 ĝis 1918, Schwimmer loĝis en Eŭropo laborante en variaj planoj por finigi la militon. Je la establo de la Unua Hungara Respubliko, ŝi estis nomumita la unua ambasadorino de la mondo (el Hungario en Svision) en 1918. Kiam la Respubliko estis forigita per puĉo, ŝi fuĝis al Usono kaj nuligis sian hungaran civitanecon.
Postulinta novan ŝtatanecon, Schwimmer estis malakceptita pro sia pacifismo. La kazo estis nuligita en 1928, kaj la venontan jaron ankaŭ la revizio estis nuligita fare de la Supera Kortumo de Usono en la decido Usono kontraŭ Schwimmer. Por la cetero de sia vivo, ŝi restis senŝtata. Malkapabla labori pro malsano kaj misfamiga kampanjo, ŝi estis helpita de fidelaj amikoj. En 1935, Schwimmer kaj Mary Ritter Beard establis la Mondan Centron por Arkivoj de Virinoj por krei edukan referencon por la historio de virinoj kaj dokumenti la individuajn kaj organizajn atingojn de influaj virinoj. Ŝi estis unu el la unuaj mondfederaciistoj, kaj proponis mondan registaron en 1937. Nomumita por la Nobel-premio pri paco en 1948, ŝi mortis antaŭ la komitato decidis ne atribui la premion tiun jaron. En 1952, la juro pri ŝtataneco en Usono estis ŝanĝitaj por permesi la prokonsciencan obĵeton.
33193 Emhyr
33193 Emhyr estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Emhyr Subramanian, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2016 : konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo ; pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Challenge School de Denvero (Koloradio).
Juchitepec
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 21.017 loĝantojn. El tiuj 10.341 viroj kaj 10.6760 virinoj. La komunumo havas surfacon de 149.56 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2540 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,075.0 milimetroj.
Probableca maŝino de Turing
Ekvivalente, ĝi povas esti difinita kiel determinisma maŝino de Turing havanta aldonan skriban komandon ĉe kiu la valoro skribita estas unuforme distribuita en la maŝina alfabeto (ĝenerale, egala verŝajneco de skribo de '1' aŭ '0' sur la bendo). Alia komuna varianto estas simple determinisma maŝino de Turing kun aldona bendo plena de hazardaj bitoj, nomata kiel la hazarda bendo.
Sekve de tio, probableca maŝino de Turing povas (malsimile al determinisma maŝino de Turing) havi stokastajn rezultojn; sur donita enigo kaj komanda stata maŝino, ĝi povas havi malsamajn rultempojn, aŭ ĝi povas ne halti ajn; plui, ĝi povas akcepti enigon en unu rulo kaj malakcepti la saman enigon en la alia rulo.
Pro tio la nocio de akcepto de linio per probableca maŝino de Turing povas esti difinita en malsamaj manieroj. Estas diversaj polinomo-tempaj hazardigitaj komplikecaj klasoj kiuj rezultiĝas de malsamaj difinoj de akcepto - RP, Co-RP, BPP kaj ZPP. Se oni limigas la maŝinon al logaritma spaco anstataŭ polinoma tempo, rezultiĝas la analogaj RL, Co-RL, BPL kaj ZPL. Se fari ambaŭ limigojn, rezultiĝas klasoj RLP, Co-RLP, BPLP, kaj ZPLP.
Probableca kalkulado estas ankaŭ kritika por la difino de plejparto klasoj de interagaj pruvaj sistemoj, en kiu la kontrolila maŝino dependas sur hazardo por eviti estado aŭgurita kaj artifikita per la ĉiopova provata maŝino. Ekzemple, la klaso IP egalas al PSPACO, sed se hazardo estas forprenita de la kontrolilo, rezultiĝas nur NP, kiu estas ne sciata sed larĝe kredita al esti konsiderinde pli malgranda klaso.
Unu el la centraj demandoj de komplikteorio estas ĉu hazardo aldonas povon; tio estas, ĉu estas problemo kiu povas esti solvita en polinoma tempo per probableca maŝino de Turing sed ne per determinisma maŝino de Turing? Aŭ ĉu povas determinismaj maŝinoj de Turing kompetente simuli ĉiujn probablecajn maŝinojn de Turing kun maksimume polinoma malplirapidiĝo? Nun estas larĝe kredite de esploristoj ke la lasta estas la okazo, kiu devus enhavi ke P = BPP. La sama demando por logaritma spaco anstataŭ polinoma tempo (ĉu L = BPLP?) estas eĉ pli larĝe kredita al esti vera. Aliflanke, la pova hazardo donas al interagaj pruvaj sistemoj kaj la simplaj algoritmoj ĝi kreas por malfacila problemoj kiel polinomo-tempa primeca provado kaj logaritmo-spaca grafea konekteca provo sugestas ke hazardo povas aldoni povon.
Kálmán Parádi (zoologo)
PARÁDI Kálmán estis hungara instruisto, zoologo naskita en Pest la 25-a de aprilo 1842 kaj mortinta en Kolozsvár la  7-an de aprilo 1902.
Biografio
Kiel piarista ordenano li faris teologiajn studojn en Vác kaj Nyitra, filozofiajn kaj pedagogiajn en Pest. Inter 1866 kaj 1970 li instruis en la piarista gimnazio de Pest, poste li akiris instruistan diplomon en 1870 kaj oni lokigis lin al Koloĵvaro. Tie li studis kirurgian anatomion kaj fiziologion en 1870–1872 kaj ekde 1872 ĝis 1875 li studis naturciencon kaj medicinon en Universitato de Koloĵvaro. Li iĝis instruisto de reformita ĉefgimanzio kaj instruis psikologion, logikon kaj filozofion. En 1901 li pensiuliĝis. Li estis ano de pluraj enlandaj kaj eksterlandaj sciencaj asocioj.
Ivan Ajvazovskij
Ivan Konstantinoviĉ AJVAZOVSKIJ (Иван Константинович Айвазовский), (Հովհաննես Կոստանդինեսի Հայվազյան) estis granda rusia armendevena pentristo, kolektinto kaj mecenato. En pentrarto li famiĝis ĉefe kiel marinisto, pejzaĝisto kaj portretisto. Li naskiĝis la 29-an de julio n.s. 1817 en Teodozio, Krimeo, Rusa Imperio, mortis la 2-an de majo 1900 samloke.
Jam infanaĝe aperis pasioj de Ivan al pentrado kaj muziko. Li tiam sukcesis bone ludi violonon kaj desegni per krajono. Post fino de la urba elementa lernejo li translokiĝis al Simferopolo, kie li daŭrigis sian lernadon en tiea gimnazio.
Ekde 1833 li studis pentrarton en Sankt Peterburga Akademio de Belartoj, en pejzaĝa klaso, kie instruis profesoro Maksim Vorobjov. En 1835 liaj unuaj verkoj havis rimarkindan sukceson kaj alportis la arĝentan medalon. Ili ankaŭ permesis al li okupi prestiĝan laborlokon kiel asistanto de franca pejzaĝisto Philippe Tanner. Sekvontjare li studis maran batalan petradon ĉe profesoro Aleksandr Zauerveid. En 1837 Ajvazovskij gajnis la Grandan oran medalon pro sia pentraĵo "Kalmo". Ĝi rajtigis al li vojaĝon al Krimeo kaj Eŭropo dum kelkaj jaroj senpage por praktiki tie.
Julie de 1840 Ajvazovskij venis en Italion, kie li multe laboris en Romo, Venezio, Florenco kaj Sorrento. Tie aperis lia senkomparebla maniero de pentrado: li mallongan tempon estis ĉenature kaj faris siajn pejzaĝajn bildojn ĉefe en la ateliero laŭ rememoroj kaj imagoj, kie aperis iufoje tute malsamaj, sed tre belaj vidaĵoj.
Papo Gregorio la 16-a aĉetis lian pentraĵon "Ĥaoso" kaj dekoris lin per la Ora medalo. Ankaŭ Ajvazovskij ricevis la Oran medalon de pariza Akademio de Pentrarto. Li vojaĝis kaj laboris en Svisio, Germanio, Holando, Anglio, Francio, Hispanio kaj Portugalio. Aŭtune de 1844 li revenis en Rusion kaj komencis labori kiel pentristo de la Ĉefa Mara Stabo. Lia kariero estis tre sukcesa. Li meritis la admiralan rangon kaj estis gratifita per multaj ordenoj. Entute la pentristo faris ĉ. 6,000 bildojn.
Ekde 1845 Ajvazovskij loĝis en sia naskiĝurbo Teodozio, kie li fondis lernejon de belartoj kaj galerion por observado de siaj pentraĵoj. Ĝin li testamentis al loĝantaro de la urbo. Li iniciatis kaj multe subvenciis konstruadon de la fervojo inter Teodozio kaj Ĝankojo, kiu ekfunkciis en 1892. Li aktive helpis kaj ĉiel apogis prosperon de la urbo. Li ankaŭ intresiĝis pri historio de Krimeo kaj partoprenis arkeologiajn elfosadojn de kelkaj tieaj tumuloj. Pro sia propra mono li konstruis alon por Teodozia muzeo de antikvaĵoj.
Antaŭ morto la pentristo multe laboris kaj ne atendis ĝian baldaŭan alvenon. La 2-an de majo 1900 li komencis pentri bildon "Eksplodo de turka ŝipo", sed subite mortis. Ivan Ajvazovskij estas sepultita apud templo Surb Sarkis (Sankta Sergio) de Armena Apostola Eklezio en Teodozio.
Familio
En 1848 Ajvazovskij edziĝis al anglino Julia Graves, kies patro servis en la rusa armeo kiel milita kuracisto. La geedzoj havis kvar filinojn: Elena, Maria, Aleksandra kaj Ĵanna. En 1860 Julia forlasis la edzon, kvankam oficiale la geedziĝo ĉesis nur en 1877.
Petar Danov
Biografio
Naskiĝinta la 11-an de julio 1864 en la bulgara vilaĝo Ĥadarĉa (Хадърча, nun Николаевка, Nikolaevka), proksimume 60 kilometrojn de Varna, li estis la tria infano de la bulgara ortodoksa pastro Konstantin Danovski kaj ties edzino Dobra Georgieva. La patro laŭdire estis la unua bulgara instruisto kaj pastro en Varna, post antaŭaj jardekoj de subpremo de la bulgara lingvo kaj de ortodoksa kristanismo fare de la reganta islama Otomana Imperio. Post la liberigo de Bulgario el tiu imperio, Petar Danov finis bulgaran mezlernejon en Varna. La 24-an de junio 1877 li kompletigis siajn studojn ĉe la Usona Teologia Lernejo en Sviŝtov (Свищов) kaj poste de aŭtuno 1887 ĝis somero 1988 estis instruisto en la vilaĝo Ĥotanca (Хотанца).
En aŭgusto 1888 li translokiĝis al Usono. Li akceptiĝis en la metodista teologia seminario Drew en Madison, Nov-Ĵerzejo kaj kompletigis siajn studojn tie en majo 1892. En aŭtuno de tiu jaro li akceptiĝis en la universitata teologia lernejo en Bostono, defendis diplomigan tezon pri "La migrado de la ĝermanaj triboj kaj ilia kristanigo" (origine angle "The Migration of the Germanic Tribes and Their Christianisation") kaj ricevis sian teologian diplomon en junio 1893. Poste dum unu jaro li estis regula studanto de medicino en la Universitato de Bostono.
En 1895 Petar Danov revenis al Bulgario, ekvivis en Varna kaj rifuzis la postenojn de metodisma kaj teozofia pastroj ofertitajn al li. En la sekva jaro, 1896, li publikigis la verkaĵon "Scienco kaj Eduko", angle Science and Education, en kiu li analizis la evoluon de la homaro en la ĝistiamaj dramaj mondaj eventoj, aŭgurante la fondon de nova kulturo en la sekva, 20-a jarcento.
En 1896 li estis unu el la fondintoj de spirita komunumo kaj kultura centro nomata laŭ "P. R. Slaveikov". Li estis nomumita bibliotekestro kaj dum la sekvaj jaroj en Varna prelegis pri temoj kiel "la origino de la homaro", "antikva kaj moderna filozofioj", "scienco kaj filozofio", "kial kaj kiel ni vivas" kaj "la bazo de spirita lumiĝo".
En 1897 li kune kun iuj el liaj disĉiploj en Varna fondis "Societon pri altigo de la religia spirito de la bulgara popolo". Samjare li publikigis broŝuron de spiritaj tekstoj, je titolo "Hio-Eli-Meli-Mesail", kiu poziciigis lin en la centron de la spirita societo, kiu poste en 1906 ricevis la titolon Sinarka Ĉeno kaj en 1918 la titolon Universala Blanka Frataro. Ekde la jaro 1897 li fare de siaj disĉiploj kutime simple nomiĝis "majstro", kaj la nomo "Petar Danov" apenaŭ plu uziĝis, kvankam la kromnomo "Beinsá Dunó" en literaturaj publikaĵoj ekuziĝis nur en la 1930-aj jaroj. La kromnomo havas sanskritajn radikojn kaj tradukeblas "tiu kiu enportas la bonon tra la mondo".
Ekde 1899 li kunvenigis ĉiujarajn konferencojn en Varna, kiuj ekde la fondo de la Universala Blanka Frataro en 1918 estis ties jaraj konferencoj kaj ĝis la jaro 1942 plu okazis ĉiujare dum aŭgusto en diversaj lokoj de Bulgario: en Varna (1899–1909), en Veliko Tarnovo (1910–1925), en Sofio (1926–1941) kaj en la montaroj de Rila kaj Vitoŝa.
Inter la jaroj 1901 kaj 1912 li vojaĝis al diversaj lokoj en Bulgario, prelegis kaj esploris. Nur iom post iom li komencis prelegi publike. La historia, kosma kaj metafizika rolo de Kristo havis centran pozicion en liaj prelegoj. En 1912, en la vilaĝo Arbanasi proksime de Veliko Tarnovo li analizis la biblion kaj preparis verkaĵon nomatan "La testamento de koloraj lumradioj", kiu publikiĝis septembre de tiu jaro.
Dum 1927 li fondis la loĝlokon Izgrev proksime de Sofio (intertempe kvartalo de la urbo), kie li kolektis sian aŭskultantaron kaj disĉiplaron por havi centron de sia instruo. Li mem ekvivis en Izgrev, kaj poste ankaŭ estis entombigita tie.
Aldone al siaj filozofiaj prelegoj, li post studo de muziko kaj ludado de violino ekde la unua jardeko de la 20-a jarcento komponis muzikon laŭ bibliaj kaj propraj tekstoj, poste nomataj "fratecaj kantoj", kaj ekde la jaro 1922 komencis publikigi kantojn kaj melodiojn en la du klasojn de sia lernejo, kiujn li nomis " muzikaj ekzercoj". Laŭ li tiuj muzikaĵoj celiĝis energiigi kaj harmonigi la psikajn procesojn en siaj disĉiploj. Iuj el la tekstoj de la muzikaj ekzercoj estis skribitaj en sankta pralingvo, kiun li nomis "vata lingvo" kaj difinis esti la unua lingvo de la homaro.
Dissemiĝo de la instruoj
En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj liaj instruoj populariĝis en pluraj eŭropaj landoj, ekzemple en Francio kaj Litovio, dum en la 1970-aj jardekoj ĝi aparte fortis en Kanado kaj Usono, sed neoficiale ankaŭ en la rusia kaj baltiaj respublikoj de Sovetunio.
Post la demokratiaj ŝanĝoj en Bulgario, sekvantoj de la Universala Blanka Frataro en 1995 kortume registris senprofitan organizaĵon tiunoman, kiu havas sian centran oficejon en Sofio. Estas pluraj dekoj de spiritaj centroj de la frataro ekster Bulgario - la plej granda situas en suda Francio kaj en 1953 estis fondita fare de la bulgaro Mihail Ivanov (1900–1986), disĉiplo de Beinsá Dunó, nomata de siaj adeptoj Omramo Miĥaelo Aivanhov.
Spirita kaj kultura influoj
La instruoj de Beinsá Dunó estis komentataj kaj analizataj fare de pluraj konataj sciencistoj, filozofoj kaj spiritaj gvidantoj.
Post la jaro 1925, la instruo de Petar Danov akiris tutmondan publikecon fare de multaj publikaĵoj pri li en ĵurnaloj, gazetoj kaj libroj.
Sinteno de la bulgara ortodoksa eklezio al Petar Danov
Petar Danov naskiĝis en familio, kiu signife kontribuis al la revivigo de la bulgara nacio kaj aparte de la starigo de sendependa nacia ortodoksa eklezio. En la "Societo pri altigo de la religia spirito de la bulgara popolo" fondita en 1897 membris pluraj elstaraj gvidantoj de la bulgara ortodoksa eklezio. Sed la episkopoj de la eklezio ne akceptis liajn reformajn ideojn pri reveno al la principoj de frua kristaneco, plurajn erojn de lia kredaro kaj ekzemple lian akcenton pri morala principo de vegetarismo. Dum la dua jardeko de la 20-a jarcento la eklezio rekte kaj nerekte pli kaj pli kampanjis kontraŭ li kaj provis misfamigi lin. Kulminon la akuzoj atingis en printempo 1922, kaj en julio de tiu jaro la episkopa konsilio de la eklezio deklaris lian instruon "hereza".
Esperantlingva literaturo
Kelkaj el liaj verkoj aperis ankaŭ en Esperanta traduko.
Corvaya e Bazzi
La Corvaya e Bazzi Kompanio estis organizo de la 19-a jarcento kies arta direktoro estis la fama pentristo Carlo Bazzi.
La kompanio Bazzi estas konsiderata la unua kompanio kiu kreis altkvalitajn artismajn vitralojn en Milano, malfermante konkurencan skolon kun Murano en Venecio.
Fondo
La arta studio estis internacie fama pro la rareco kaj perfekteco de tubaj vitraj fenestroj. Per ĉi tiu tekniko, ekstreme rafinitaj verkoj estis faritaj kun senlima vario de koloroj. En la bazo de la kreado de verkoj en tuboj estis probable la intenco realigi jenon: redukti la kostojn de produktado por koncepto de aplikata arto, alportante la arton de la pentristo Carlo Bazzi, nome milanano, en la ĉiutaga vivo kaj arkitekturo, anticipante la principojn de itala dezajno en la fruaj 1900-aj jaroj.
Oni supozas, ke per uzo de injektilo, per kiu maldika fadeno da pasto disvastiĝis, la konturoj kaj formoj estis difinitaj. En ĉi tiu kadro disvastiĝis la emajlo, iom kiel la email cloisonné en juvelaĵoj, post bakado en la forno.
Hafnio
Hafnio estas toksa kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Hf kaj la atomnumeron 72. Ĝi estas brila griza transirmetalo kiu estas uzata en volframaj alojoj por elektrodoj kaj filamentoj. Degelpunkto estas 2233℃, Bolpunkto estas 4603 ℃. Hafnio Troviĝis en 1922 fare de George de Hevesy.
Bom Sucesso (Paraibo)
Bom Sucesso estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 5.035 loĝantojn en 2010.
Aniwa
Aniwa povas signifi:
Lerma (Meksikŝtato)
Lerma estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Lerma de Villada.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 105.578 loĝantojn. El tiuj 52.266 viroj kaj 53.3120 virinoj. La komunumo havas surfacon de 228.64 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2560 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,171.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 18° 17′ norda latitudo kaj 99° 31′ okcidenta longitudo.
Arthur Evans
Siro Arthur John Evans (8-a de julio 1851 en Nash Mills, Hertfordshire – 11-a de julio 1941 en Youlbury, Oxfordshire) estis brita arĥeologo, kiu estas konata prefere pro siaj elfosaĵoj de palaco en Knossos sur la greka insulo Kreto. Studis li ĉe Harrow School kaj Brasenose College.
En la jaro 1911 Evans estis pro siaj servoj al arĥeologio armita kavaliro. Krom elfosaĵoj en Knossos li ĉeestis en signifoplena plivastigo de arĥeologiaj kolektoj de Ashmolea muzeo en Oksfordo pri greka kaj minoa ceramikoj kaj fondis la Antikvaĵistan societon (Society of Antiquaries).
Malgraŭ siaj meritoj li estas kritikata pro siaj necedemaj kretocentraj opinioj, kiuj gvidis al liaj kvereloj kun arĥeologoj kiuj okupas sin per la greka firmtero, kiel Carl Blegen aŭ Alan Wace. Evans persistis pri unu tempa linio de evoluo, pri supro kaj bankroto de bronzepoko, kio poste montriĝis malĝusta.
11755 Paczynski
11755 Paczynski estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la pola astrofizikisto Bohdan Paczyński (1940–2007), ĉe la Universitato Princeton de 1982. Li estas konata pro siaj teoriaj laboroj pri la – li frue proponis, ke ĉi-tiuj okazas je kosmologiaj distancoj – kaj pro siaj gvidantaj esploroj pri  kaŭzitaj de steloj de malgranda maso kaj de.
Orakolejo de Delfo
La orakolejo de Delfo estis granda sanktejo dediĉita al dio Apolono, kiu havis lian templon sur la centra parto de la ejo. Tien iris la grekanoj por demandi al dioj pri maltrankviligaj aferoj. Ĝi estis en Grekujo, sur la loko, kie estis la antikva kaj malaperinta urbo nomita Delfo, ĉe la bazo de la monto Parnaso je 700 m. sur la marnivelo kaj je 9,5 km distance de la golfo de Korinto.
El la monto elfluis plurajn fontojn. Unu el la plej konitaj jam de antikve estis la fonto de Kastalio, ĉirkaŭita de laŭra arbareto dediĉita al Apolono. La legendo kaj la mitologio rakontas ke ĉe la monto Parnaso, proksime al tiu fonto, renkontiĝis pluraj diuloj, muzoj kaj najadoj. Dum tiuj renkontiĝoj Apolono ludis la liron kaj la diuloj kantis.
La orakolejo de Delfo grave influis sur la koloniado ĉe la suda marbordo de Italujo kaj Sicilio. Ĝi iĝis la religia centro de la helena kulturo.
La nomo Delfo devenas de Delfino (Δελφινης), kiu estis la nomo de la mitologia drako, kiu gardis la orakolejon antaŭe al la alveno de Apolono. Laŭ la mitologio, Apolono mortigis la drakon por akiri ĝian saĝon kaj la orakolejon. Ekde la 4-a jarcento a.K., ĝi eknomiĝis Pitono anstataŭ Delfino. La drako Delfino estas ankaŭ la serpento Pitono laŭ posta versio de la legendo. La legendo rakontas ke Apolono savis la cindrojn de la besto en sarkofago, kaj subterigis ĝin sub la templo, pli precize sub ŝtono nomita Onfalos, kio greke signifas umbilikon de la mondo.
Pitioj (Orakolinoj)
Unue oni skribis la respondojn verse. Tamen la versoj estis malkvalitaj kaj ne indaj de Apolono, la dio de la muziko, kiu laŭ la tiama kredo donis la orakolaĵon al la pitio. Do baldaŭ oni ŝanĝis verson al prozo.
Dum la plej bonaj tempoj de la sanktejo estis tri pitioj en la sanktejo kaj sufiĉis unu orakolino dum la epoko, kiam apenaŭ estis demandantoj. Por elekti ŝin, oni ne atentis pri socian klason, tamen ŝia vivo kaj kutimoj nepre devis esti neriproĉeblajn. La virino kompromise akceptis la postenon kaj vivi en la orakolejo por ĉiam.
Ejo
Paŭzanio en la 2-a jarcento a.K. tre bone priskribis la orakolejon. Oni povis konfimi lian priskribon per arkeologia esploro.
Palisaro ĉirkaŭis la tutan lokon. Ĉe la sudorienta angulo komenciĝis la sankta vojo, kiu supreniris la monton kaj preterpasis konstruaĵojn nomitajn trezorejojn, stadionon kaj plurajn monumentojn ĝis la orakola templo de Apolono.
Antaŭ la ĉefa templo estis oferaltaro. En la sanktejo ankaŭ ekzistis teatrejo kaj hipodromo, kiun ankoraŭ oni ne trovis.
La trezorejoj estis templetoj, kie oni savis la donacojn de la demandantoj, kiuj estis valoregaj. Oni scias pri tiuj ĉi trezorejoj:
Oracle grec
Monaĥejo Hirsau
Hirsau estas nun urboparto de Calw en Germanio. Ĝi famiĝis iam danke al la benediktana monaĥejo reformema kiun fondis la grafo Erlafried ĉirkaŭ la jaro 838.
Historio
Grandan ekfloron havis tiu ĉi monakejo kiam abato Vilhelmo enkondukis en la jaro 1077 la reformojn de la franclanda Abatejo de Cluny. De tiu ĉi la novaj ideoj etendiĝis sur tutan Germanlingvion. Pro Reformacio la abatejo Hirsau sekulariĝis en la jaro 1558 kaj ŝanĝitis en 1560 en monaĥejan lernejon. La francaj trupoj finfine bruligis la tuton barbarege en la jaro 1692.
Paragvajo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1968 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 13 someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj nur unufoje estis paragvaja partoprenanto: la tiam 22-jara alpa skiistino Julia Marino devenis el Paragvajo, sed en aĝo de 6 monatoj adoptiĝis usona familio, pasigis sian vivon en Usono, kaj ĝis 2013 ankaŭ konkuris kiel usuna sportisto en skiado, sed tiam ŝi decidis voli partopreni nome de sia biologia devenlando kaj kvalifikiĝis por la Vintra Olimpiko 2014. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte unu medalon: Temis pri arĝenta en la Somera Olimpiko 2004, kiun atingis la paragvaja nacia teamo de futbalo en finala matĉo en Ateno malvenkinta kontraŭ la argentina nacia teamo de futbalo - specifaĵo de tiu olimpiko estis ke ĉiuj futbalistoj krom tri en la teamo devis esti sub 23-jaraĝaj.
Monaĥejo Hirsau
Nuna aspekto
La pitoreskaj ruinoj, inter ili la t.n. prelatejo, ankoraŭ atestas la grandecon kaj fortimpreson de la monaĥejaj ejoj. Bone konservitis ĝis hodiaŭ nur la en 1509 konstruitia kirko. La fama historiverko skribita de abato Trithemius pri la loko (Chronicon insigne Monasterii Hirsaugiensis, Bazelo 1559; kompleta eldono sub la titolo Annales Hirsaugienses, Sangalo 1690) plejparte konsistas en legendaj elpensitaĵoj. Multe pli fidinda estas la fontaro Codex Hirsaugiensis (eldonite far Gfrörer, en Stuttgart 1844) kie plej gravas dokumentoj, malpli historiaj tekstoj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 363-364, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Okroŝko
Okroŝko (ruse окрошка, "okroŝka") estas populara rusa malvarma supo, kiun oni preferas kuiri kaj manĝi somere. Ĝia ĉefa ingridienco estas kvaso.
Ingrediencoj por 4 porcioj: - 1,5 litroj da kvaso; 2 ovoj; 1 tekulero da mustardo; 1 manĝkulero da sukero; kreno kaj salo laŭguste; 2 freŝaj kukumoj; 200g da verda cepo; 25g da aneto; 100g da acidkremo; 200g da boligita bovaĵo; 150g da ŝinko.
Preparo: durajn ovoflavojn miksu kaj pistu kune kun mustardo, kreno, sukero kaj salo en bovlo, aldonu 100g da kvaso. Distranĉu bovaĵon, ŝinkon, kukumojn, verdan cepon, ovoblankojn kaj metu en la bovlon. Aldonu 400g da kvaso, bone miksu ingrediencojn kaj ĉion malvarmigu du horojn en fridujo. Antaŭ manĝado aldonu restan kvason. En ĉiun teleron metu acidkremon kaj distranĉitan aneton.
(13048) 1990 RR7
(13048) 1990 RR7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Blížejov
Blížejov estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Ĝi troviĝas prokismume 6 km sudoriente de Horšovský Týn en valo de rojo Zubřina en Ĥodia montetaro kaj 8 kilometroj nordoriente de Domažlice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1324.
Loĝantaro
<references group="p." />
Ars Goetia
Etimologio
En la antikveco goetia oponis teŭrgion, la "dian sciencon", kies kontraŭparto estis la precipe la "nigra magio". Kun la disvastiĝo de kristanismo la diferencoj inter la du “sciencoj” (getjo kaj teŭrgio), ambaŭ rifuzataj kaj kondamnitaj) de kristanismo, reduktiĝis, ankaŭ se la Patroj de la Eklezio ilin tre bone distingis.
La praktiko, tamen, ne tute malaperis. Pri ĝi troviĝas spuroj en la anonima grimŭaro de la 17-a jarcento, la Malgranda ŝlosilo de Salomono (aŭ Lemegeton), kie estas dirate pri la “72 diabloj kun kiuj estus dialoginta reĝo Salomono”. Kaj okazis ke el tiu dokumento startis la ars goetia de la moderna esoterismo.
La Ars Goetia estas aparte priskribita en la unua de la kvin sekcioj de la supre menciita grimorio, kiu entenas ankaŭ la “priskribon” de la 72 supraj menciita demonoj kiujn Salamono sukcesis elvokis kaj enfermis en bronza vazo sigelita per magiaj simboloj kaj ilin devigis lin servi. Tiu grimorio liveras detalajn instruaĵoin pri kiel konstrui tiajn vazojn kaj pri la maniero sukcese elvoki tiajn entaĵojn, kiuj povas esti amikemaj aŭ indiferentaj aŭ malbonfarantaj.
Anglalingvaj eldono kaj reeldono de la Ars goetia estis publikigita en 1904 mago Aleister Crowley kaj konstituas la ŝlosilon de ĝia popola magia sistemo, fariĝante unu el la plej konata inter la grimorioj.
En kristanismo tiu Ars Goetia estas ĝenerale rifuzata kaj kondamnita kiel ĝeneral ĉiu speco de magio. Oni vidu, ekzemple, la nn. 2110-2128 de la Katekismo de la Katolika Eklezio (vidu en: ueci.it – pubblicaxioni – Kompendio de la Katekismo de la Katolika Eklezio . Passaword : qwert).
Ernst Frank
Ernst FRANK (naskiĝinta la en Munkeno, mortinta la  en la sanigejo Oberdöbling apud Vieno) estis germana komponisto kaj dirigento.
Vivo
De liaj komponitaĵoj populariĝis antaŭ ĉio kantoj kaj korusaj muzikaĵoj (duetoj por du virinaj voĉoj el »Am Fenster« de Kate Greenaway kaj »Rattenfängerlieder« el »Singuf« de Julius Wolff kun violino deviga). Li ankaŭ verkis kelkajn operojn: »Adam de la Halle« (Karlsruhe 1880), »Hero« (Berlino 1884) kaj »Der Sturm« (Hanovro 1887). LI ankaŭ finis la de H. Götz fragmente postlasitan operon »Francesca da Rimini« (Mannheim 1877).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 6. Leipzig 1906, p. 827 (tie ĉi interrete)
Hari Poter kaj la Ŝtono de la Saĝuloj (filmo)
Hari Poter kaj la Ŝtono de la Saĝuloj estas usona filmo de 2001. Farita baze de la brita samnoma verko fare de J. K. Rowling, ĝi estas la unua epizodo de la filmo-serio pri la fikcia universo Hari Poter. Reĝisoro de la filmo estis Chris Columbus.
Eksteraj ligiloj
ハリー・ポッターと賢者の石