cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josuo, filo de Nun
Josuo estas menciita por la unua fojo en la batalo elluktita fare de la hebreoj kontraŭ Amaleko ĉe Rafidim, batalo kiun Josuo gvidis. Post tio Josuo estis unu el la dek du spionoj, kiuj estis senditaj por esplorrigardi la landon de Kanaano, kune kun Kaleb, filo de Jefune. Kontraŭe al la aliaj dek spionoj, ambaŭ En ĉi tiu okazo, Moŝeo aldonis la literon J komence al lia nomo, kiu estis komence "Hoŝua".
Post la morto de Moseo, kiu nomumis Josuon kiel sia posteulo, Josuo alportis la hebreojn en la landon Kanaanon, kaj gvidis la kampanjon konkeri la landon, komencante kun la konkero de Jeriĥo kaj la konkero de Aj, tra la venko super la kvin reĝoj en Makeda (kie li diris: ”La suno haltis en Gibeon kaj la luno en la valo Ajalon"), kaj la konkero de Livna, Laĥiŝ, Eglon, Hebron kaj Dvir, ĝis Kadesh-Barnea en la sudo, Gazao en okcidente kaj Tel Hacor norde. Jusuo ankaŭ gvidis la benan kaj malbenan ceremonion (ĉe monto Garizim kaj monto Ebal, respektive) je la eniro de Israelidoj en la promesitan de Dio sanktan landon, kiel instrukciite fare de Moseo laŭ la ordono donita en la libro de Readmono.
Post la morto de Josuo, la pliaĝuloj gvidis la popolon, sekvitaj de la juĝistoj.
Laŭ tradicio li estas unu el la Naŭ Prodoj.
Libro de Josuo
La libro de Josuo daŭrigas la linion de Josuo kiel la sindona disĉiplo de Moseo kaj kiel lia posteulo. Jusuo rivelas sin kiel gvidanto kaj decidita kaj kuraĝa soldato, proksime parenca al Dio kaj liaj instrukcioj, kiu zorgas pri la spiriteco de la homoj, ne malpli ol ke li zorgas pri ilia batala moralo. La libro priskribas multajn punktojn de simileco inter la du profetoj, por fortigi la percepton ke Josuo kiel la klara daŭrigo de Moseo.
Ulano
La ulano (ułan, Ulan , ulonas, uhlan ) estis militisto, kiu rajdis ĉevalon kaj armis sin per lancoj.
Priskribo
La originalaj polaj-litovaj ulanoj rajdis ĉevalojn kaj armis sin per lancoj, sabroj, kaj pistoloj.
La uniformo de la ulanoj konsistis el jako (kurtka) kun antaŭa kolora panelo (plastron) kaj kolora tola oblikva bendo de ŝultro ĝis talio, kune kun nesimetria, kvarpinta ĉapo (rogatywka). Iliaj lancoj havis malgrandan standardon ĉe la pinda fino.
Albanlingva literaturo
Postkomunista periodo
Luljeta Lleshanaku estas unu el la plej gravaj kaj plej aklamitaj albanaj poetoj hodiaŭ. Ŝi verkis sep poemarojn.
Fatos Kongoli, naskiĝis en 1944 en Elbasan, estas konsiderata unu el la plej "fortaj kaj konvinkaj" reprezentantoj de la nuntempa albana literaturo.
Alia grava verkisto estas Ben Blushi, kies debutromano "Vivi sur insulo" (2008), traktas la islamigon de albanoj, iĝinte furorlibro post la falo de komunismo en Albanio. Lia dua romano, Otello, the Moor of Vlora (2009), ricevis la Premio pri Literaturo de la Eŭropa Unio. Liaj pli postaj romanoj daŭriĝis esti naciaj furorlibroj.
Albana literaturo en Esperanto
Estas jam tradukite al Esperanto almenaŭ 15 romanoj el la albana literaturo, kiel ekzemple la romano "La senfina funebra procesio" de Visar Zhiti, poeziaĵoj de Mimoza Ahmeti, alia poeziaro de Luljeta Lleshanaku, akompanite per DVD.
Verkoj de jenaj aŭtoroj estis jam tradukitaj al Esperanto (2022), kvankam ne ĉiu traduko trovis eldoniston, ĉefe pro financaj malhelpoj:
Vitorazio
Vitorazio (ĉeĥe: Vitorazsko, germane: Weitraer Gebiet) estas teritorio sur dislimejo de sudbohemia regiono ĉirkaŭ Nové Hrady kaj Třeboň kaj malsupraaŭstria Waldviertel. Ekde la 31-a de julio 1920 ĝi estas dividita inter tiama Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio. La devena centro de la teritorio estis hodiaŭ la malsupraaŭstria urbo Weitra, konata sub la ĉeĥa nomo Vitoraz, de kiu estas derivita la nomo de teritorio. La hodiaŭaj centroj estas sur la ĉeĥa flanko České Velenice, sur la aŭstra Gmünd.
Ida Nudel
Ida Yakovlevna Nudel (אידה נודל; Ида Яковлевна Нудель) (la 27an de aprilo, 1931 – la 14an de septembro, 2021) estis refusenik kaj israela aktivulo. Ŝi provis helpi judajn politikajn malliberulojn eskapi de Sovetunio. En 1987, ŝi forlasis Sovetion kaj enmigris al Israelo.
Ŝi verkis aŭtobiografion: "Mano en la mallumo". La filmo Mosca Addio (Adiaŭo Moskvo) estis farita pri ŝia eskapo de Sovetio.
Prasenaĝito
Prasenaĝito (ĉ. –6-a jarcento) estis raĝo de Kosalo de la suna dinastio, posteulo de Sanjaya Mahākosala. Lia ĉefurbo estis Ŝravastio. Li estis grava subtenanto de la budho Gotamo kaj kontruis multajn bikŝuejojn por li.
Vivo
Prasenaĝito studis en Takŝaŝilo kaj fariĝis raĝo de Kosalo. Lia unua edzino estis princino el Magado kaj lia unua kromedzino estis Vāsavakhattiyā, kiu estis prezentita al li kiel laŭleĝa filino de la ŝakja kŝatrijo Mahānāma, sed ŝi vere estis nelaŭleĝa filino de Mahānāma kaj sklavino nimita Nāgamundā. El tiu ĉi kromedziĝo, naskiĝis filo, Virudako, kaj filino, princino Vaĝiro. Lia dua kromedzino, kaj ĉefedzino, estis Mallika, filino de la ĉefo de la girlandistoj.
Li edzinigis sian fratinon Kosaladevion al raĝo Bimbisaro de Magado kaj sian filinon kun Vāsavakhattiyā, la princinon Vaĝiron, li edzinigis al la filo de Bimbisaro, la princo Aĝataŝatruo, kiu poste fariĝis raĝo de Magado.
Iam, kiam li estis for de la ĉefurbo, Ŝravastio, lia ministro Dīgha Chārāyana metis lian filon Virudakon sur la tronon. Li vojaĝis al Magado peti helpon al raĝo Aĝataŝatruo por repreni sian tronon, sed li forpasis antaŭ la pordegoj de Raĝagriho, la ĉefurbo de Magado, antaŭ ol li povis renkontiĝi kun li, do li estis tuj sukcedita de sia filo Virudako. Laŭ la Puranoj, lia sukcedinto tamen nomiĝis Kṣudraka.
Pál Gömöry
Pál Gömöry [gomori], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Gömöry Pál estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto, velisto, olimpiano.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, dum li estis sportema. Li akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1957. Ĝis sia emeritiĝo li estis asistanto, poste lektoro en la universitato, pli poste entreprenisto. Unu el liaj plej gravaj esplorregionoj estis produktado kaj uzo de humida acido, kiu estas grava en agrikulturo. La velistoj ankaŭ vidis la avantaĝojn de lia kemia scienco, ĉar li helpis per specialaj farboj pentradojn de velŝipoj. Li ricevis unufoje universitatan premion.
Sporta kariero
somerumadis ĉiujare en Tihany, kie li konatiĝis pri la velado. Ekde 1954 li estis velisto. Li estis hungara ĉampiono 11-foje ekde 1958 kaj li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1968 sen medalo. Dum lia sporta kariero li konkursis en pluraj velŝipaj kategorioj kun variaj kunuloj. Li havis plurajn postenojn en la hungaraj vela kaj olimpika asocioj.
Ruth Arnon
Ruth ARNON (רות ארנון [ʁut aʁ'ne]; naskiĝis la 1-an de junio 1933) estas israela biokemiisto kaj docento. Ŝi helpis eltrovi la drogon Copaxone kontraŭ multobla sklerozo.
Ŝi estas la Paul Ehrlich Profesoro de imunologio ĉe la Weizmann-Instituto de Scienco. Eble ŝi estas plej konata pro siaj esploroj kontraŭkancera kaj kontraŭgripa vakcino. Ŝia doktoreca mentoro estis Michael Sela. Ŝi gajnis Wolf-Premion pri Medicino en 1998.
Arnon naskiĝis en Tel Avivo, Israelo. Ŝi studis ĉe Herzliya hebrea Gimnazio kaj Hebrea Universitato de Jerusalemo.
Vilĉa (stacidomo)
Vilĉa (Вільча) estas fervoja stacio en (Kieva provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
Schönbühl RBS (stacidomo)
Schönbühl RBS estas fervoja stacidomo en Urtenen-Schönbühl, Svislando.
Opština Strumica
Loko, priskribo
La pli granda, norda parto de la komunumo situas ĉefe en la suda parto de la rivero Strumica. La suda parto de la komunumo, aliflanke, grimpas la deklivojn de la Belasica montoj. La alteco estas ĉirkaŭ 250 m en la valo ĝis 1474 m - Monto Trojica. Opština konsistas el la urbo Strumica kaj aliaj 24 vilaĝoj:
Interreta memeo
Interreta memeo (angle: Internet meme) estas esprimo uzata por priskribi koncepton kiu rapide disvastiĝas de persono al persono tra la Interreto. La esprimo rilatas al la koncepto de memeo, kvankam tiu esprimo indikas multe pli larĝan kategorion da kulturaj informoj. En la praktiko, interreta memeo kutime rilatas al iu formo de interreta humuro aŭ ŝerco kiu originas ene de aŭ ekster la interreto. Interretaj memeoj ofte enhavas altan gradon da memreferencado, do la humuro de memeoj foje povas esti stranga aŭ malfacile komprenebla. Uzantoj de malnova memeo aŭ homoj, kiuj ne scias, kio estas memeoj aŭ ne uzas kaj ne komprenas ĝin, estas nomataj "normies" (angla por personoj kiuj montras mankon de intereso en ideoj ne facile alireblaj aŭ kiuj estas ekster la nuna gamo de akceptado de sia socio. Ili estas sekvantoj de popularaj ideoj).
Opština Strumica
Loko, priskribo
Banica, Bansko, Belotino, Veljusa, Vodoča, Gabrovo, Gradsko Baldovci, Dabilje, Dobrejci, Dorlombos, Zleševo, Kosturino, Kukliš, Memešli, Murtino, Ormanli, Popčevo, Prosenikovo, Raborci, Rič, Sačevo, Svidovica, Tri Vodi, Čepeli.
Interreta memeo
Karakterizaĵoj de interreta memeo
En la lastaj jaroj, la termino memeo fariĝis pli kaj pli elasta. Ripeto tamen restas grava elemento: io estas nur memeo, se ĝi estas ofte ripetita.
I, Robot (romano)
Mi, roboto (I, Robot) estas libro de Isaac Asimov kiu unue estis publikigita fare de eldonejo Gnome en 1950. La libro enhavas kolekton de naŭ noveloj, ligitaj en unu kadrorakonto. La rakontoj unue aperis en la usonaj revuoj Super science stories, kaj Astounding science fiction, inter la jaroj 1940-1950. Ĉiuj rakontoj traktas robotojn kun artefarita cerbo, kiuj estas kondiĉigitaj de la robotleĝoj de Asimov - la leĝoj kiuj malhelpas ilin damaĝi homojn aŭ sin. La rakontoj en la libro estas rilatitaj al la serio de robotoj fare de Asimov.
Opština Strumica
Loko, priskribo
Najbaraj municipoj estas:
I, Robot (romano)
La rakontoj disvolvas la vidpunkton de Asimov pri robotoj. Asimov viziis robotojn unue kaj ĉefe kiel ilon dezajnitan por plibonigi la vivokvaliton de homoj, kaj li provas trakti la danĝerojn kiuj povas ekestiĝi de uzado de ĉi tiu ilo. Male al rakontoj kiel ekzemple "Frankenŝtejno" en kiu la golemo leviĝas kontraŭ sia kreinto, la robotoj de Asimov, eĉ kiam ne funkciantaj ĝuste pro sia malbona dezajno, ne provas detrui siajn kreintojn. La plej multaj el la rakontoj rondiras ĉirkaŭ la tri leĝoj de robotiko, la malsamaj interpretoj kiujn robotoj povas doni al ili, la konfliktoj kiujn ili renkontas en provado obei ĉiujn tri, kaj la konstanta evoluo tra kiu robotoj trairas. Interalie, la libro priskribas roboton kiu servas kiel vartisto, roboton kiu legas pensojn kaj religian roboton.
Opština Strumica
Diversaj
La ĉefa vojo n-ro A4 trapasas la municipon. Ĝi kondukas de la urbo Štip vojo Strumica al la limo kun Grekio.
Referencoj
Statistikoj:
Liviu Librescu
Liviu Librescu (rumana prononco [ˈliviŭ liˈbresku]; ליביו ליברסקו; la en Ploiești, Rumanio –, en Blacksburg, Virginio, Usono) estis rumana-israela kaj usona sciencisto kaj inĝeniero. Li estis profesoro de inĝenierarto kaj mekaniko kies gravaj esploraj kampoj estis aeroelasteco kaj aerodinamiko. Fine de sia vivo li estis profesoro ĉe Virginio Tech.
Li estis konata akademiulo krom esti supervivinto de la holokaŭsto; li estis plej ĝenerale konata pro siaj heroaj agoj dum la masakro de Virginia Tech, en kiu li eltenis la pafanton, tiel donanta al preskaŭ ĉiuj el siaj studentoj sufiĉan tempon forfuĝi tra la fenestroj. Pafita kaj mortigita dum la atenco, Librescu estis premiita per la Ordeno de la stelo de Rumanio, plej alta civila honoro de Rumanio.
Bjørn Ottesen
Bjørn Ottesen estis norvega esperantisto, kiu vivis en la urbo Oslo. Li aktivis en la nacia kaj internacia Esperanto-movado interalie dum la malfacilaj jaroj de la dua mondmilito, kiam la armeo de nazia Germanio okupis Norvegion, kiu aparte kontraŭis (inter alie) ĉiujn Esperanto-aktivaĵojn. Ekde 1967 li estis honora membro de Norvega Esperantista Ligo.
Krasne (stacidomo)
Krasne (Красне) estas fervoja stacio en (Lviva provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
Krasne (Zoloĉivskij rajon)
Krasne (Красне) estas urbotipa loĝloko en Lviva provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Schönbühl SBB (stacidomo)
Schönbühl SBB estas fervoja stacidomo en Urtenen-Schönbühl, Svislando.
Retascón
Retascón [retasKON] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Retascón estas municipa teritorio en la centro de la komarko Daroka Kamparo, kie estas lauhorloĝe el nordo inter Langa del Castillo, Torralbilla, Mainar, Villarroya del Campo, Daroca kaj Manchones.
La loĝloko Retascón mem estas je 76 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 950 msm, oriente de la rivero Jiloca inter Daroca sudokcidente kaj Villarreal de Huerva nordoriente.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma del Campo de Gallocanta en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Retascón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 65 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, restaĵoj de kastelo, ermitejo, krucmonumento, ruinaj kolombejoj.
Neŭropediatrio
La neŭropediatrio (ankaŭ nomata infana neŭrologio) estas la medicina fako kiu traktas la nervajn malsanojn de infanoj.
Specialaj trajtoj
Dum la neŭrologio de plenkreskuloj traktas malsanojn de la anatomie kaj funkcie matura nerva sistemo, la spektro de neŭropediatrio inkluzivas la malsanojn de homoj, kies nerva sistemo estas en tre malsamaj stadioj de evoluo aŭ matureco depende de sia aĝo. Depende de la nivelo de matureco de la cerbo, la sama damaĝo povas havi malsamajn sekvojn. La kontakto de la kuracisto kun la paciento kaj la ekzamenteknikoj uzataj devas esti adaptitaj al la diversaj aĝoj kaj evoluniveloj. La normalaj intervaloj aplikeblaj al la diversaj aĝoklasoj (trefrue naskitaj kaj novnaskitaj beboj, beboj, infanetoj, lernejanoj, adoleskantoj) devas esti konsiderataj en la ekzamenado kaj diagnozado. Nenormala neŭrologia trovo povas aŭ ne esti akompanita de evolua prokrasto. Aliflanke, multaj infanoj montras evoluajn prokrastojn sen montri neŭrologie nenormalajn trovojn samtempe.
Neŭropediatro bone konas la kampon de neŭrometabolaj malordoj (ekz. la Refsum-sindromo), heredodegeneraj malordoj de la neŭromuskola aparato (ekz. spina muskola atrofio), misformiĝoj de la nerva sistemo (ekz. Chiari-misformiĝo), la epilepsion de infanaĝo kaj adoleskeco same kiel tumoroj kaj vaskula, inflama kaj traŭmata damaĝo al la nerva sistemo.
László Guczi
László Guczi [lAslO guci], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Guczi László estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1950, li akiris kemian bakalaŭron en Scienca Universitato de Szeged, Ph.D. en 1959. Li laboris en instituto pli, ol 5 jardekojn. Intertempe li kandidatiĝis en 1968, poste li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1976. Li instruis en la menciita universitato en Szeged kaj Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, sed li ankaŭ esploris eksterlande. Li edziĝis en 1956. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 1983 kaj 1993.
Langa del Castillo
Langa del Castillo [LANga delkasTIljo] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Langa del Castillo estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Daroka Kamparo, kie estas inter Manchones, Retascón kaj Torralbilla.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. La plej frua mencio de Langa datiĝas de 1131, kaj estis citita kiel teritorio en la foruo de Calatayud. Ĝi apartenis poste al la Komunumo de Domaroj de Daroca. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838. La Sesma de Langa estis komponita de Badules, Cariñena, Cosuenda, Cucalón, Langa, Lechón, Mainar, Romanos, Torralbilla, Villadoz, Villahermosa kaj Villarreal. Tiukadre Langa havis kastelon en la Mezepoko; ĝi estis tre etenda sur altebenaĵo anstataŭ sur monto, kiel ĉe aliaj en la zono. El tiu restas nur du cilindraj turoj, unu ortangula ĉefturo kaj fragmentoj de murego.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Langa del Castillo kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 116 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la kastelo.
Kromia (III) klorido
Kromia (III) klorido aŭ klorido de kromio (III) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la Kromia (III) hidroksido kaj klorida acido. Kromia (III) klorido estas purpuraj aŭ violkoloraj kristaloj, solveblaj en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kromia (III) klorido prezentas tri kloridatomojn ligitajn al kromiatomo. Ĝi konsistas je 1 kromiatomo, 3 kloratomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Asteliacoj
La asteliacoj (Asteliaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 40 speciojn,. Ĝia tipa genro estas astelio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (4 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kálmán Ujj
Kálmán Ujj, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Ujj Kálmán Lajos Ferenc estis hungara aktoro.
Biografio
Kálmán Ujj devenis el aktora dinastio. Ekde 1901 li estis teatra korusano. Post 4 jaroj li ricevis jam rolojn en teatroj de Arad, Kecskemét, Pécs kaj Sopron. Ĝis 1919 li apartenis al teatra trupo de Géza Sebestyén (aktoro), poste li ricevis rolojn en ĉefurbaj teatrejoj (Teatro Magyar, Teatro Belvárosi), same en mutaj filmoj. Li edziĝis en 1917. Li frue mortis pro kormalsano.
93102 Leroy
93102 Leroy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la francaj  Robin Chassagne kaj Christophe Demeautis elde la Observatorio de Sainte-Clotilde, en Saint-Denis de la Reunio (Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la instruisto pri sciencoj kaj amatora astronomo Valère Leroy, kiu estis aktiva membro de la Observatorio de Rueno dum pli ol 20 jaroj. Li estis tre sindona por gvidi junulojn al astronomio kaj komuniki sian pasion al ili.
Blandfordiacoj
La blandfordiacoj (Blandfordiaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas ununuran genron (blandfordio) kaj 4 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (4 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Privata bierfarejo Metzler (Dingsleben)
La bierfarejo Dingslebener Privatbrauerei estas privata firmao en Dingsleben, Germanujo, estante de pli ol 125 jaroj en la posedo de familio Metzler. Nuntempe perlabore aktivas jam la kvina generacio; dungatas ĉ. dudeko da uloj.
Historio
August Metzler, naskiĝinta en 1866 je Dingsleben, devis pro akcidento rezigni pri sia metio kaj en la aĝo de 28 jaroj, post plukeriĝvojaĝo reveni patrujen. Akirinte la vilaĝan gastejon li transprenis la bierfaradajn taskojn por la vilaĝanoj. Li ĉefe faris bieron por la propra restoracio, ĉirkaŭ po 300 hektolitroj por jaro. En la 1950-aj jaroj apud la bierfarejo estas ankoraŭ viandovendejo kaj farmo. En 1958 fariĝis kolĥozo kaj la bierfarejo sole ekfiguris en la metiara listo de Hilburghausen.
En 1985 ekrespondecis Ulrich Metzler, lia nepo, sole transprenis la entreprenon kaj evoluigis la fabrikon je unu el la plej grandaj privataj bierfarejoj de GDR. En 1990 laboris surloke dek dungatoj.
Fakoj
Krom la komercado per propraj markoj (ekz. Dingslebener Edel-Pils, Dingslebener Lava-Schwarzbier) efektivigatas komisiaj mendoj kaj produktado por superbazaraj ĉenoj. En la botelplenigejo po 15 miloj da aĵoj plenigeblas por horo. Ĝis 2020 la bierelfaro atingis 20 hektolitrojn al kio aldonotas la sama kvanto da limonadoj de la marko Osta.
Ulano
Historio
La nomo “ulano” devenas de la tjurka vorto oğlan, oglan, oğlan, kiu signifas knabon aŭ junan viron.
Privata bierfarejo Metzler (Dingsleben)
Fakoj
La regionoj en kiujn oni liveras disde Dingsleben estas ĉefe la novaj federaciaj landoj, krome vendatas al klientoj en najbara Frankonio. Eksportatas al Rusujo, Japanujo, Polujo kaj Rumanujo (stato de aprilo 2021).
Produktoj (elekto)
En 2021 produktitas la jena gamo de specialaĵoj:
Ulano
Historio
La unuaj formalaj ulanaj regimentoj fondiĝis dum la 1720-aj jaroj en la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Pro la disvolviĝo de pafiloj, la ulanoj ekarmis sin ankaŭ per pistoloj, kune kun la tradiciaj lancoj kaj sabroj.
Post 1934, la pola kavalerio ne plu uzis lancojn dum batalo, nur ceremonie. La lasta regimento nomita “ulano” malfondiĝis en 1947.
151697 Paolobattaini
151697 Paolobattaini estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj  Luca Buzzi kaj Federico Bellini elde la Observatorio G.V. Schiaparelli en Luvinate, proksime de Varese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Paolo Battaini (1955 – 2013), talenta amatora astronomo de la Observatorio Schiaparelli de Varese, kaj dotita popularigisto, ĉefe pri la homa kaj scienca heredaĵo de Giovanni Schiaparelli kaj la esplorado al Marso. Lia amikeco kaj integreco neniam estos forgesitaj.
Farzad Farzin
Farzad FARZIN (naskita la 24-an de julio 1981 en Teherano) estas irana kantisto, komponisto, organizanto, aktoro kaj kantverkisto. Li oficiale komencis sian muzikkarieron en 1999 kaj havas sep oficialajn albumojn.
Boriacoj
La boriacoj (Boryaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 12 speciojn,. Ĝia tipa genro estas borio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (4 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Abraham Jacobi
Abraham Jacobi (prononco, naskiĝis la 6-an de majo 1830 en vilaĝo Hartum, komunumo Hille en Vestfalio (Germanio); mortis la 10-an de julio 1919 en Bolton Landing, Novjorkio) estis germana kuracisto, kiu konsideriĝas la fondinto de pediatrio en Usono. Li malfermis la unuan usonan infanklinikon.
Vivo
Abraham Jacobi frekventis bazlernejon en Minden kaj, post diplomiĝo de mezlernejo, studis medicinon en la universitatoj Greifswald, Göttingen kaj Bonn, kie li doktoriĝis en 1851.
Baldaŭ post diplomiĝo, li aliĝis al la revolucia movado en Germanio. Li estis arestita pro akuzo de esti membro de la Komunista Ligo. La Kolonja Komunista Proceso finiĝis la 12-an de novembro 1852 kun lia malkondamno, kaj Jacobi elmigris en 1853 tra Anglio al Usono.
En 1860 Jacobi ricevis la unuan usonan katedron pri infanaj malsanoj en la medicina kolegio de Novjorko (New York Medical College) kiel profesoro pri infanaj malsanoj, kiu inkludis laboron en la hospitalo Mount Sinai rande de la Centra Parko en Novjorko.
Terry Gilliam
Terence Vance Gilliam, kutime nur nomata Terry Gilliam (la familia nomo prononcatas, ne kun sono "ĝ"; naskiĝis la 22-an de novembro 1940) estas en Usono naskita brita reĝisoro, komikulo, scenaristo, animaciisto kaj aktoro. Li akiris famon kiel membro de la Monty Python komediotrupo kune kun John Cleese, Eric Idle, Michael Palin, Terry Jones kaj Graham Chapman. Kune ili kunlaboris en la skeĉkomedia serio Monty Python's Flying Circus (1969-1974) kaj la filmoj Monty Python and the Holy Grail / Monty Python kaj la Sankta gralo (1975), Life of Brian / Vivo de Brian (1979) kaj The Meaning of Life / La signifo de la vivo (1983). En 1988 ili ricevis la premion BAFTA por "elstara brita kontribuo al kino".
Zubčice
Zubčice (Subschitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Český Krumlov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Doriantacoj
La doriantacoj (Doryanthaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas ununuran genron (dorianto) kaj 2 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (4 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Telekinezo
Telekinezo (el la greka : "Tele" - for, kaj "Kinezo" - movado) estas fako en parapsikologio kiu traktas la mensan influon sur la konduto de la materio, kaj kutime rilatas al la kapablo movi objektojn de malproksime, sen tuŝi ilin, t.e. nek tiri nek puŝi kun la korpo. La moderna esprimo en parapsikologio por telekinezo estas psikokinezo (aŭ PK mallonge).
Laŭ la klasika difino, tiu kiu posedis telekinezan kapablon kapablas movi objektojn per la potenco de sia penso sole. En la lastaj jaroj ankaŭ malproksima efiko al biologiaj sistemoj (homoj, bestoj, plantoj kaj ĉeloj) estis inkluzivita en la difino de la termino. La persono kun la telekineza kapablo povas ŝajne kaŭzi ŝanĝon, pozitivan aŭ negativan, sur la sistemo pri kiu li ekzercas sian kapablon. Ekzemple, persono kun telekineza kapablo povas ŝajne influi la sentojn de alia persono koncentriĝante nur sur la ago mem de ŝanĝigo.
Malgraŭ multaj asertoj, la ekzisto de telekinezo neniam estis science pruvita, kaj la kampo estas konsiderita pseŭdo-scienco. Multaj el la ŝajnaj telekinezaj efikoj povas esti faritaj per konvenciaj rimedoj, kiel ekzemple magiistaj riskagoj. En bone organizitaj sciencaj testoj, asertoj pri telekinezo malsukcesis.
Germanio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Sporta Asocio.
Klubo Esperantista en Oslo
La Klubo Esperantista en Oslo estas la regiona Esperanto-asocio en Oslo kaj la ĉirkaŭaĵo. Ĝi fondiĝis en 1906 kaj refondiĝis en 1916. La klubo laŭ la stato de 2023 havas ĉirkaŭ 45 pagantajn membrojn. Ĝi posedas propran ejon, aĉetitan en 1982 per granda mon-donaco plus mon-kolekto inter la membroj. Ĝi iĝis ankaŭ la sidejo de Norvega Esperantista Ligo, kiu sume havas naŭ regionajn klubojn. Eblas tranokti sursofe en la klubejo laŭ la kondiĉoj de Pasporta Servo. Oni ankaŭ povas prunti biciklon. La klubo kutime renkontiĝas dufoje monate.
Jud Süß (romano)
La Judo Zis (germane: Jud Süß) estas fikcia romano de 1925 de la germana juda verkisto Liono Feuchtwanger. La romano traktas la vivrakonton de Josef Ziskind Oppenheimer, juda bankisto kiu estis financa konsilisto de Duko Carl Aleksandro de Württemberg. Li estis ekzekutita post la morto de sia patrono, la duko. Kelkaj el la roluloj en la libro estas historiaj figuroj, aliaj estas fikciaj. La intrigo sekvas la biografion de Oppenheimer sufiĉe libere.
Strukturo
Kiel en aliaj romanoj de Feuchtwanger, li ekspluatas la historian intrigon por peri pli larĝajn mesaĝojn, filozofian interpreton de la homa rolo kaj pri la realeco dum la libro estis verkita. La romano traktas, interalie, la demandon pri tio, kion la individuo efektive devas fari fronte al la realo - ĉu agi aktive aŭ rigardi ĝin pasive, demando kiu traktas la demandon pri libera volo en la filozofio de Schopenhauer. Krome, la rolulo de Zis estas fakte, iagrade, referenco al realeco en la Vajmara Respubliko. Feuchtwanger volis verki romanon pri la vivo kaj morto de german-juda politikisto Walter Ratnau sed fine decidis verki historian romanon centritan sur juda figuro kiu sukcesis altiĝi al grandeco sed estis murdita sur antisemita fono - ĉar "foje ĝi estas pli facile ekvidi montojn de malproksime, kaj ne starante sur ili", kiel li verkis en la komentario al sia libro eldonita en 1929. Por Feuchtwanger, la rolulo de Zis kaj la okazaĵoj en la romano ankaŭ reprezentas sukceson en mediacio inter oriento kaj okcidento, laŭ li esenca al la evoluo de moderneco. Oni argumentis ke kvankam la romano estas libera de antisemitismo, la rolulo de Zis estas tamen portretita kiel kalkulita, oportunisma kaj povomalsata homo. Aliaj judoj estas priskribitaj en la romano kiel "ekzotaj" kaj misteraj, sed tio estis farita en provo priskribi la judan sperton, kaj ne kalumnii ĝin.
La stilo de Feuchtwanger estas plena de detaloj, simila al la stilo de Thomas Mann kaj Lev Tolstoj. Eĉ la plej malgrandaj roluloj estas karakterizitaj kaj ricevas kompletan kaj klaran biografion, iliaj rilatoj al aliaj roluloj en la intrigo kaj la intriga universo ĝenerale estas klaraj.
Adaptiĝoj
La rakonto pri vivo de Zis inspiris du filmojn, ambaŭ same nomitaj kiel la libro. Unu protesta filmo kontraŭ la nazioj (1934) kaj la alia nazia propaganda filmo (1940), kiu ironie iĝis plej identigitaj kun la rakonto de Zis.
Germanio en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Sporta Asocio.
Vasilij Grossman
Vasilij Semjonoviĉ Grossman (Васи́лий Семёнович Гро́ссман, Василь Семенович Гроссман; la ‏ en Berdiĉiv, Rusia Imperio - la 14-an de septembro 1964, Moskvo, Sovetunio) estis sovetia verkisto, ĵurnalisto kaj milita raportisto.
Vivo
Naskita al asimilita juda familio, post diplomiĝo de mezlernejo en lia naskiĝurbo li estis akceptita en la fakultato de kemio en Moskva Universitato, kaj diplomiĝis en 1929. Li poste laboris kiel inĝeniero en karbominejoj en Donecko, Ukrainio. En 1934 li verkis libron pri la vivo de karboministoj. La libro impresis Maksim Gorkij, kiu helpis Grossman translokiĝi al Moskvo kaj antaŭenigis sian literaturan karieron. Inter 1935 kaj 1937 li verkis plurajn mallongajn romanojn (novelojn). Inter 1937 kaj 1941 li verkis libron pri la vivo de la revolucistoj en Rusio komence de la 20a jarcento.
Kiam la nazia armeo invadis Sovetunion en 1941, li estis rekrutita al la Ruĝa Armeo kaj estis milita raportisto ĉe la fronto por la ĵurnalo La ruĝa stelo. Li akompanis la militfortojn en la bataloj de Moskvo kaj Stalingrado, en la liberigo de Ukrainio, Belorusio, Pollando kaj en la konkero de Berlino. Dum la milito, krom gazetartikoloj, li verkis novelon nomitan "La nevenkebla popolo", kaj ankaŭ kolekton de noveloj sub la nomo " Stalingrad aj skizoj".
En la liberigitaj teritorioj de Sovet-Unio kaj Pollando, li persone testamentis la hororojn de la holokaŭsto kaj estis precipe trafita per lia vizito al Majdanek kaj Treblinka ekstermejoj. Kion li vidis tie li priskribis en sia artikolo "La treblinka infero" kaj ĉi tiu artikolo servis kiel akuzdokumento en la procesoj de Nurenbergo.
En la jaroj post la milito, Grossman iĝis viktimo de la persekuto de la reĝimo, interalie pro sia judismo (inter 1948 kaj 1953). Liaj libroj ne estis publikigitaj, kaj li estis devigita labori neformalajn laborojn. Malgraŭ tio li daŭre verkis librojn. En 1959 li verkis sian libron "Vivo kaj sorto" (Жизнь и судьба), kiu traktas la Batalon de Stalingrado kaj prezentas vastan gamon de vivspertoj en diversaj partoj de Rusio en malsamaj loĝantarsektoroj (la libro estis malpermesita por publikigo dum ĉirkaŭ 20 jaroj).
En 1961 li verkis sian libron "Ĉio fluas" (Всё течёт), kiu dokumentis la krimojn de la stalina diktatureco, persekutado de intelektuloj kaj sciencistoj, kazo de kuracistoj, la Gulagoj kaj la politikoj de kolektivigo kaj la granda malsato en Ukrainio. Tiuj libroj estis publikigitaj en Sovet-Unio nur dum la glasnost-periodo en la malfruaj 1980-aj jaroj, proksimume dudek jarojn post lia morto.
En Esperanto aperis
?
Vidu ankaŭ
Ivan Bahrjanij
Vasil Barka
Holodomoro
Jeniŝa lingvo
La jeniŝa lingvo (Jenische Sprache) estas sociolekto (kriptolekto) de la jeniŝoj, nome de certaj marĝenaj grupoj kiuj ekde la 18-a jarcento pasigis vivon nomadan aŭ duonnomadan en Germanujo kaj en najbaraj landoj. Ili mem nomas sian lingvon Taitch (tajĉ).
Lingvistikaĵoj
Tiu ĉi lingvo esta karakterizita per gramatiko germana kun vortrezoroj kun elementoj el supragermanaj dialektoj, de la hebrea, de la [jida] (okcidenta versio: do sen influo slava) kaj de cigana lingvo kun malmultaj luprenoj el aliaj eŭropaj lingvoj.
Lingvike la jeniŝa, strukture kaj vorttrezore, similegas al malfrua versio de Rotwelsch, termino tradicia kaj malnova (ekde 1250) por nomi lingvovariaĵojn praktikatajn de laŭtakse "danĝeraj" socialaj klasoj. Tamen ne malmultaj jeniŝoj malŝatas tiun ĉi terminon pro ebla nocio diskriminacia; cetere, por ili la origino estas eble multe pli nobla, eble eĉ kelta.
Historio
La vorto Jenisch atestitis la unuan fojon en 1714 en Vieno en teksto kun la titolo Eine gewisse Rendens-Arth, welche sie die jenische Sprach nennen ihre Schelmereien desto besser zu verbergen. Etimologie la radiko malklaras: eble de la hebrea jônêh (fraŭda) aŭ jedio (scioj), eble de la cigana džan- (scii; do la "parolmaniero de la sciantoj"); similaĵo estas alia nomo por Rotwelsch, nome Kochemerloschen (jide ĥoĥom/saĝa kaj loŝon/lingvo).
Verkistoj
La svislandano jeniŝa Peter Paul Moser (1926-2003) verkis membiografion en tri volumoj kun dokumentoj el periodo kiam li estis viktimo de la kampanjo Kinder der Landstrasse de Pro Juventute.
Venanz Nobel (*1956) skribas regule en la germana lingvo artikolojn pri la historio kaj la aktuala vivo de la jeniŝoj. . Aliaj junaj aktivuloj estas la germanlandano Manuel Trapp kaj Oliver Kayser el Luksemburgio. Ili muzikas, kantas kaj poemverkadas.
12 simioj
12 simioj (origina titolo angle 12 monkeys, anglalinga prononco: ​[]) estas usona sciencfikcia filmo de 1995 reĝisorita de Terry Gilliam. Ĝi kategoriiĝas en la ĝenrojn de malutopia, novnigra kaj post-apokalipsa filmo. La franca mallonga filmo La Jetée de Chris Marker el 1962 servis kiel ŝablono por la scenaro, kiu siavice estis adaptita de la klasika filmo Vertigo de Alfred Hitchcock. Por ambaŭ ĉefaj aktoroj, Bruce Willis kaj Brad Pitt, la filmo markis gravan paŝon al esti rekonata kiel karaktera aktoro en arte postulemaj verkoj. Brad Pitt akiris pro sia ludo de la freneza Jeffrey Goines en la filmo 12 Simioj la premion Golden Globe same kiel Oscar-premion.
Laŭ propra aserto, Terry Gilliam mem vidis la filmon La Jetée unuafoje nur ĉe la premiero de 12 Simioj kiam ĝi estis montrita kiel antaŭa, enkonduka filmo. La produktantoj de "12 simioj", decidante fari la projekton, aĉetis la rajtojn pri "La Jetée" de Chris Marker. Terry Gilliam rakontis ke li renkontis la kolegon Chris Marker poste en festivalo en Finnlando, kiun Aki Kaurismäki gastigas. La du reĝisoroj matenmanĝis kune kaj Terry Gilliam priskribis Chris Marker kiel "impresan personecon, aspektas kiel ano de la Fremdula Legio, tre alta, tre sportema, tre trankvila sed fakte tre amuza".
Puff Östling
Puff ÖSTLING (naskiĝis la 4-an de aŭgusto 1963 ) estas sveda esperantistino, kiu vivas en Örebro. Ŝi laboras kiel instruistino en la komunumo Lekeberg kaj ekde multaj jaroj aktivas en la estraro de Sveda Esperanto-Federacio, ekde marto 2022 kiel prezidantino de la federacio. Ekde multaj jaroj ŝi vivas kun la ĉina esperantisto Jueĝin Guo (pinjine Yuejin Guo).
Okcidenta Germanio en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon kaj gastigis la tutan eventon la Germana Olimpika Komitato, ekde 2005 renomita Germana Olimpika Sporta Asocio.
Hipoksidacoj
La hipoksidacoj (Hypoxidaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 150 speciojn,. Ĝia tipa genro estas hipoksido.
Baltanás
Baltanás [baltaNAS] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato, kies ĉefurbo ĝi estas. La loknomo Baltanás estas etimologie komprenebla kiel derivita el Valo de Atanasio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 158,85 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 219 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 800 loĝantojn el la 1930-aj jaroj. Ĝi distas 28 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio limas kun Hornillos de Cerrato, Herrera de Valdecañas, Torquemada, Tabanera de Cerrato, Villaviudas, Antigüedad, Castrillo de Onielo, Valle de Cerrato, Cevico Navero kaj Villaconancio. La loĝloko mem estas sur montetoj inter rojoj.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia kaj romia setladoj. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Plej fruaj mencioj estas de 1030 kaj 1059. En diversaj dokumentoj de la Monaĥejo de San Isidro de Dueñas oni mencias la lokon kiel «Valle Tanasio», «Valle Athanasii», «Valle Thanasii». En la epoko de Alfonso la 7-a, en 1135, oni mencias «Valle de Valtanás». En 1145 oni disigas «Valle» kaj restas kiel «Valtanás». Poste la komenca «V» iĝis «B», formante la nuntempan toponimon «Baltanás».
En la 9-a jarcento oni ekkonstruis la kastelon, nun malaperinta; estis ankaŭ murego. En 1155 la grafo Gonzalo Maráñón, markis la municipajn limojn de Baltanás, Palenzuela, Royuela kaj Antigüedad. En 1345 estis du preĝejoj kaj ses subloĝlokoj kun siaj respektivaj preĝejoj, plus alia loĝloko sen preĝejo. Baltanás estis jam ĉefurbo, apartenanta al la superulo de la Ordeno de Santiago. Okazis diversaj bataloj en Baltanás dum la diversaj internobelaj konfliktoj. Post la lasta enlanda milito, la reĝino Isabel privilegiis la urbon, kiu plej floris. En postaj jarcentoj estis senjoroj diversaj nobeloj.
Moderna epoko
Ĉirkaŭ 1918 la epidemio de la nomita Hispana gripo oakzigis en Baltanás preskaŭ 300 mortojn. En 1922 la ĵus kreita Komunista Partio de Hispanio kandidatiĝis al municipa balotado, la loka kaciko manipulis la rezulton, okazis popola protesto, oni devis ripeti la balotadon kaj la komunistoj venkegis. Tiel Santiago Rodríguez iĝis la unua komunista urbestro de Hispanio. ​
Dum la Dua Respubliko Baltanás javis la trian plej grandan procenton de voĉdonoj al la maldekstra Popola Fronto en la provinco Palencio, nome 61%, superita nur de Barruelo de Santullán, loko de ministoj, kaj de Venta de Baños loko de fervojistoj. Dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939) Baltanás havis ĉirkaŭ 3 000 loĝantojn, kaj la postmilita frankisma subpremado al Baltanás estis terura, ĉar 62 personoj estis murditaj kaj pli ol cent suferis jarojn de prizono. ​
Dum la 1960-aj jaroj, malriĉo kaj sendungado sendis multajn lokanojn al elmigrado al industriaj areoj eĉ eksterlanden. En 1974, la municipa teritorio de Baltanás pligrandiĝis pro la aligo de la ĝistiama municipo Valdecañas de Cerrato.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj, bovoj kaj porkoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun komerco, turismo kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de San Millán, la ermitejoj de Nuestra Señora de Revilla kaj de Sankta Gregorio, konvento de Sankta Francisko, la Malnova Hospitalo, Palac-hospitalo de Sankta Tomaso, la Palaco de Kalvo, la mezepoka arkeologia kuŝejo ktp. El nunaj altiraĵoj menciindas la komarka muzeo kaj la subteraj vinkeloj.
Estas ses kvartaloj en la historia kerno kaj sep novaj kvartaloj. Krome estas industria zono kaj publikaj instalaĵoj. Estas ok placoj kaj tri parkoj. Estas 6 ventoparkoj en diversaj zonoj, kun totalo de 49 ventogeneratoroj.
Torralbilla
Torralbilla [toralBIlja] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Torralbilla estas etimologie komprenebla kiel Blanka Tureto.
Geografio
Torralbilla estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Daroka Kamparo, kie estas inter Mainar (oriente) kaj Langa del Castillo (okcidente).
La loĝloko Torralbilla mem estas je 72 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 882 msm, inter Villarreal de Huerva okcidente ĉe la aŭtovojo Autovía Mudéjar, kiu komunikas kun Cariñena kaj Zaragozo kaj Langa del Castillo (okcidente).
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Torralbilla kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 59 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo kun oklatera mudeĥara sonorilturo kaj bonkvalitaj retabloj; krucmonumentoj; horloĝfasada urbodomo kaj moderna municipa pavilono. Estas interesaj naturaj lokoj en la apudeco.
Joseph Mohr
Joseph Franz MOHR (naskiĝinta la en Salcburgo, mortinta la  en Wagrain) estis aŭstra romkatolika pastro kaj poeto. En 1816 li verkis la tekston de la mondfama kristnaska kanto Stille Nacht.
Vivo
Li naskiĝis kiel unu el la bastardoj de la musketero Franz Mohr el Mariapfarr en la malriĉulejo en la salcburga strateto Kaigasse 9. Bapto estis en la katedralo de Salcburgo. Mohr kreskis ĉe la patrino Anna Schoiber. Danke al financa subteno fare de la katedralvikario Johann Nepomuk Hiernle, kiu atentiĝis pri la muzika talento de Mohr, li povis frekventi la Akademian Gimnazion kaj inter 1808 kaj 1810 la gimnazion de Abatejo Kremsmünster. Ekstudo de teologio estis en 1811 en Salcburgo; papo Pio la 7-a donis la permeson je sacerdota ordinacio (kio necesis pro la bastardeco de Mohr). La ordinado estis en aŭgusto 1815 fare de la helpepiskopo de Passau, Karl Kajetan von Gaisruck.
Tuj poste Mohr estis ne tute ses semajnojn helppastro en Ramsau apud Berchtesgaden, kaj de oktobro 1815 ĝis somero 1817 en Mariapfarr, la paroĥo de la patro. En septembro 1817 li venis al Oberndorf por asisti la provizoran pastron Josef Kessler. Ties posteulo, Georg Heinrich Joseph Nöstler, baldaŭ plendis pri Mohr ĉe la konsistorio salcburga pro mankanta fervoro animzorge kaj lernejinstrue. Li substrekis ke mankas ĉe Mohr ankaŭ la volo obei kaj ke li ŝatas ŝerci kaj kanti eĉ kun virinoj. Inspektada raporto pri Mohr verkate fare de la dekano de Sankt Georgen tute malkonfirmis tiajn riproĉojn kaj Mohr rajtis restadi.
Universitata Hospitalo Virgulino de la Roso
La Universitata Hospitalo Virgulino de la Roso (Hospital Universitario Virgen del Rocío) estas hospitala komplekso administrata de la Andaluza Sanservo, en la urbo Sevilo, Andaluzio, Hispanio, precize en la kvartalo Bami.
Joseph Mohr
Vivo
En septembro 1819 li forlasis Oberndorf. Pli malfrue li deĵoris en Kuchl (1819/20), Golling (1820/21), Bad Vigaun (1821/22), Anthering (1822–1824), Koppl (1823/24), Eugendorf (1824–1827), Hof (1827) kaj Hintersee (1827–1837). Ekde 1837 finfine li laboris kiel vikario en la vikariej de Wagrain.
Universitata Hospitalo Virgulino de la Roso
Ĝi estas unu de la regionaj hospitaloj de Andaluzio, tio estas, unu de la plej altrangaj ene de la Andaluza Publika Sansistemo. Havante pli ol 8 000 profesiulojn, 54 operaciejojn, 1 291 funkciantajn litojn kaj pli ol 450 klinikajn konsultejojn, ĝi estas la plej granda sankomplekso de Andaluzio, konsiderata krome unu de la plej bonaj de Hispanio. ​
Joseph Mohr
Vivo
Ekde la infaneco li suferis je pulma malsano, verŝajne pro la humideco kaj malvarmeco de liaj loĝejoj salcburgaj. En 1848 li mortis pro paralysis pneumonum (pro pneŭmonito aŭ kataro aŭ emfizemo aŭ pleŭrito).
Jam dum siaj jaroj en Oberndorf li aktivis karitate kio ne plaĉis al ĉiuj. Dum pli ol deko da jaroj en Wagrain eblis postlasi pli profundajn spurojn karitatlaborajn tie. Li iniciatis novkonstruon de lernejo kie antaŭe pli ol 100 infanoj havis je dispono ununuran klasoĉambron kaj li kreis fonduson por ebligi lernejfrekvento ankaŭ al malriĉuloj. Li engaĝiĝis por la fajrobrigadistoj, fondis eklezian koruson kaj metis nedirekte la fundamentan ŝtonon por postaj oldulejo kaj malriĉulejo.
Walter Steiner
Walter STEINER (naskiĝinta la en Česká Lípa,  mortinta la  en Jena) estis germana geologo,  paleontologo kaj muzea direktoro.
Vivo
Post forpeliĝo elpatruja li frekventis ekde 1949 la gimnazion en Halle (Saale). Post trapasigo de la maturiĝekzameno li studis geologion kaj paleontologion ĉe Universitato Marteno Lutero de Halle-Wittenberg. Ekde 1958 Steiner laboris kiel geologo ĉe la Ŝtata geologia komisiono en Halle, Blankenburg kaj Stendal. Ekde 1960 li asistentis ĉe Walter Hoppe ĉe la Altlernejo pri arĥitekturo kaj konstruado en Vajmaro kie li doktoriĝis en 1964. Poste Steiner estis supera helpanto kaj scienca kunlaboranto. Sekvis la habilitiĝo en 1972.
Inter 1991 kaj 2000 Steiner estris la Urbomuzeon de Vajmaro, la vajmaran Muzeon pri abeloj kaj Artohalon ĉe Goethe-placo. Ekster tio Steiner honorarprofesoris pri geologio ĉe Bauhaus-Universitato Vajmaro.
Okcidenta Germanio en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, ekde 2005 renomita Germana Olimpika Sporta Asocio.
Universitata Hospitalo Virgulino de la Roso
La komplekso enhavas la jenajn hospitalojn:
La Universitato de Sevilo estas la akademia institucio aliĝinta al la hospitala komplekso.
La nomo estas omaĝo al la Virgulino de la Roso, virgulina figuro kiu same nomas la samnoma festo-pilgrimado, unu de la plej gravaj de Andaluzio kaj de la tuta Hispanio.
Joseph Mohr
Stille Nacht, Heilige Nacht
En 1818 li petis la instruiston Franz Xaver Gruber muzikigi sian en 1816 verkitan poemon Stille Nacht, heilige Nacht. Ĝi ĝuis sian premieron en la 24.12.1818 en la Nikolao-kirko de Oberndorf. Josef Felser, amiko de Mohr, aŭkcie aĉetis la originan gitaron luditan de Gruber kiu venis en la 1940-a jaro en la muzeon de Hallein.
Golden Earring
Golden Earring estis nederlanda rok-bando, fondita en 1961 en Hago kiel The Golden Earrings. Ili akiris tutmondan famon per siaj internaciaj kantosukcesoj "Radar Love" en 1973, kiu atingis la numeron unuan en la nederlandaj pintolistoj, estis inter la dek pintaj en Britio, kaj estis la numero dektria en Usono, "Twilight Zone" en 1982, kaj "When the Lady Smiles" en 1984. Dum sia karier, ili havis preskaŭ 30 dekpintajn unnuopaĵojn en la nederlandaj pintolistoj kaj publikigis 25 studialbumojn.
La bando trairis nombrjn ŝanĝojn en la komenco, kaj atingis stabilecon en 1970, konsistanta de Rinus Gerritsen (baso kaj klavaroj), George Kooymans (voĉoj kaj gitaro), Barry Hay (voĉo, gitaro, fluto kaj saksofono), kaj Cesar Zuiderwijk (tamburoj kaj perkutado), kio restis senŝanĝe ĝis la bando rompiĝis en 2021 post la diagnozo de Kooymans with ALS. Ankaŭ nombraj aliaj muzikistoj aperis en mallongaj komponoj kun la bando laŭlonge de ties historio.