cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolores Hidalgo
Historio
La urbo estis malgranda urbeto konata simple kiel Dolores, kiam pastro Miguel Hidalgo y Costilla sonigis sian faman krion por la sendependeco de Meksiko (la Grito de Dolores aŭ "Krio de Doloroj") en la fruaj horoj de la 16-a de septembro 1810 antaŭ sia paroĥa preĝejo. Post kiam Meksiko atingis sendependecon, la urbo estis renomita Dolores Hidalgo je lia honoro. La 28-an de septembro 1810, soldataro de Hidalgo mortigis pli ol 500 hispanajn kaj kreolajn soldatojn lojalajn al la reĝo de Hispanio dum la batalo pri Dolores; 2 000 indiĝenaj meksikanoj mortis en la lukto.
Hodiaŭ Dolores Hidalgo estas konata ĉefe pro sia industrio de ceramikaĵoj, kiu havigas enspezojn al pli ol duono de la urba loĝantaro. La malmultekostaj kaj amase produktitaj varoj de la urbeto estas surmerkatigitaj en tuta Latinameriko kaj Usono.
La centra placo de la urbeto, fronte de la historia preĝejo de Miguel Hidalgo, estas populara turisma loko.
Alia loko de pilgrimado en Dolores Hidalgo, ĉifoje por ŝatantoj de mariaĉo-muziko, estas la kolorplena tombo de José Alfredo Jiménez, unu el la lande plej amataj kantistoj kaj komponistoj. Li estas enterigita en la urba tombejo.
Bestoĝardeno Brevard
En 2009, la Bestoĝardeno enhavis 577 animalojn reprezentante 165 speciojn el Norda kaj Suda Ameriko same kiel el Aŭstralio kaj Afriko. La Bestoĝardeno Brevard estas ne-profita institucio. Ĝi estas agnoskata de la Association of Zoos and Aquariums.
István Fekete Győr
István Fekete Győr [iŝtvAn djOr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fekete Győr István estis hungara komponisto, instruisto.
Bestoĝardeno Brevard
La Bestoĝardeno Brevard estas dividata en kvar kurbareoj. Ili estas la jenaj: Ekspedicio Afriko, Aŭstralio/Azio, Natura Florido kaj La Selva (ĝangalo hispane). Tiuj kurbareoj estas alireblaj el la ĉefa kurbareo kiu ĉirkaŭas la flamengan akvareon. Vizitantoj povas viziti Brevard Zoo ĉiutage de 9:30 a.m. ĝis 5:00 p.m. La zoo havis la duan plej grandan nombron da vizitantoj iam registrita.
István Fekete Győr
István Fekete Győr naskiĝis la en Kisgyőr.
Biografio
István Fekete Győr akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1965. Lia ĉefinstruisto estis Endre Szervánszky. Inter 1966 kaj 1972 li instruis en muzikarta mezlernejo en Győr, poste en simila lernejo en Budapeŝto. Krom la instruado li ankaŭ komponadas. Li ricevis ŝtatan premion en 2014.
Georges Courteline
Georges Courteline, realnome Georges Victor Marcel Moinaux (naskiĝis en Tours, mortis  en Parizo) estis franca romanisto kaj dramaturgo, satiristo fama pro sia akra spriteco kaj cinika humuro.
Biografio
Lia familio transloĝiĝis de Tours en Indre-et-Loire al Parizo iom post lia naskiĝo. Dum la Pariza Komunumo, en la aĝo de 13 jaroj, li estis sendita al lernejo en Meaux kaj post diplomiĝo en 1876, li enviciĝis en la armeon antaŭ ol dungiĝi kiel ŝtatoficisto. Interesita pri poezio kaj aŭtoreco, li iĝis engaĝita verkante poeziorecenzojn kaj partoprenis en malgranda gazeto. Ekde la 1890-aj jaroj, li komencis verki teatraĵojn sub la nomo Courteline por la teatroj de Montmartre kie li vivis.
Dotita per akra spriteco, li iĝis plej elstara dramisto, produktante multajn teatraĵojn same kiel kelkajn romanojn. La ĝenerala tono de liaj verkoj estis satira, ofte mokante ĉion de la riĉaj elitoj de Parizo ĝis la ŝvelintaj registaraj burokratioj. En 1899, Courteline estis rekompencita per Honora legio kaj en 1926 li estis elektita al Akademio Goncourt.
Boteni
Boteni [botenj] (Botháza) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 497 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 326. Ĝia unua skriba mencio estis en 1334. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Mociu.
Georges Courteline
Biografio
En 1929, Courteline mortis la tagon de sia 71-a naskiĝtago en Parizo kaj estis enterigita en Tombejo Père-Lachaise. Rue de Lariche, la strato en urbo Tours kie li naskiĝis, estis alinomita en lia honoro.
En Esperanto aperis
(☆ tradukis Hervé Gonin, Roger Bernard, Gaston Waringhien, Frans Schoofs)
Preĝejo Venkema Sankta Maria (Vác)
Kirko Venkema Sankta Maria estas romkatolika historia monumento en Vác, en loĝkvartalo „Felsőváros” (=Supra urbo). La neoficiale uzata nomo estas kirko de blankuloj. Tiu nomo venis pro vesto de dominikanoj.
8069 Benweiss
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Benjamin P. Weiss, profesoro pri planedoscienco ĉe la MIT. Li estras laboratorion de mezuroj de la magnetismaj ecoj de meteorŝtonoj, kie la malkovro de restaĵoj de paleomagnetismaj kampoj donas indicojn pri la historio de la frua varmiĝo, fandiĝo kaj diferenciĝo de la de la malgrandaj planedoj.
Preĝejo Venkema Sankta Maria (Vác)
Historio
La kirko estis konstruita inter 1699-1755. Liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a kaŭzis la tre longan konstruan tempon. La internaj mebloj estis faritaj en la 1760-aj jaroj. La orgeno estis konstruita en 1870, riparita en 1951.
Mumioj
En la 1990-aj jaroj oni restaŭris la preĝejon. Dum laboro oni trovis kelon, kie estis videblaj 265 ĉerkoj, interne ne ostoj, sed mumioj estis trovitaj. Aero de la kripto estas tia, ke la kadavroj mumiiĝis nature.
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ la trotuaro en angulo de placo. 3 skulptaĵoj ornamas la fasadon: Domingo de Guzmán, Sankta Emeriko de Hungario, Senmakula koncipiĝo. La turo situas apud la sanktejo. La interna parto estas riĉe ornamita. Bildo de la ĉefaltaro prezentas preĝadon de Pio la 4-a.
János Takács
János Takács naskiĝis la en Szentgotthárd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Takács akiris bestokuracistan diplomon en fakultato de Agrikultura Universitato en 1948. Post la diplomo li laboris en laboratorio de ĉiuj buĉejoj. Inter 1953 kaj 1973 li gvidis ĝin, poste li havis altan postenon en vianda servo 3 jarojn. De 1976 ĝismorte li estis katedrestro en la Veterinara Universitato de Budapeŝto. Li doktoriĝis en 1978 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis medalojn en 1974 kaj 1978.
Ifs
Ifs estas franca komunumo situanta en departemento Calvados en regiono Normandio. Ĝi havas areon de kaj nombris  enloĝantojn en 2013. Kodo laŭ INSEE estas 14341 kaj poŝta kodo 14123. Ĝi estas membro de komunumaro de komunumoj "Communauté d'agglomération Caen la Mer".
Albatana
Albatana estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Campos de Hellín en la sudoriento de la provinco, kun areo de 30,52 km². En 2019 estis 692 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE.
Geografio
Albatana estas en la sudoriento de la provinco Albacete je 67 km de la provinca ĉefurbo Albacete kaj je 580 msm. Albatana limas kun la municipoj albaceteaj Ontur, Hellín kaj Tobarra kaj kun la municipo murcia Jumilla.
Historio
Estas restaĵoj de setlejo de iberoj je unu kilometro de la nuna urba kerno.
Je du kilometroj estas la Akvedukto de Albatana, de la 18a jarcento, por irigacio kaj muelejoj, iam de 1600 m, nune nur 400.
Ekonomio
La ekonomio de Albatana estis fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj kaj olivarboj, sed ankaŭ iom da migdalarboj kaj cerealoj, kaj produktado de vino.
Biblioteko (programado)
Bibliotekoj faciligas la reuzadon de programaĵoj. Samtempe ili difinas interfacojn por ilia uzado, kiuj estas la nura afero videbla de ekstere. Tiel eblas ŝanĝi internajn detalojn de bibliotekoj sen influi la uzantaj programojn, se la interfaco restas senŝanĝa.
Tradicie la unuaj bibliotekoj estis statikaj; tio signifas, ke programoj estis binditaj kun propra ekzemplero de ĉiuj uzataj bibliotekoj. Tio grandigis la programojn kaj malfaciligis aktualigojn de bibliotekoj. Tion plibonigis la "dividataj" bibliotekoj, kiuj estas apartaj objektoj uzeblaj fare de pluraj programoj.
Programlingvoj kutime havas aron da bazaj bibliotekoj, kiuj transprenas rutinajn taskojn, ekzemple la en- kaj eligon de datenoj.
12575 Palmaria
12575 Palmaria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Paolo Pietrapiana kaj Luigi Sannino elde la Observatorio Monte Viseggi en La Spezia (Italio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Palmaria, plej grava insulo en la golfo de la Spezia, fama pro ĝia malnova ŝtonminejo de rara nigra kaj orkolora marmoro kromnomita "Portoro".
MAN (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Smerillo
Smerillo estas komunumo de Italio.
Muroj de Durrington
La muroj de Durrington estis laŭ la hodiaŭa esplora stato la plej granda ŝtonepoka setlejo en norda Eŭropo. La instalaĵo apartenas al la tiel nomata henĝo-monumentoj kaj situas en Wiltshire, en la Unuigita Reĝlando. La henĝo de la klaso II  (laŭ  Stuart Piggott) konsistas el ovalaj remparoj, kun fosaĵo. La ovalo grandas ĉirkaŭ 10 hektaroj kaj havas enirejojn en la sudoriento kaj nordokcidento. Intertempe la arĥeologoj, supozas ke minimume 300 konstruaĵoj staras sur la arealo. La instalaĵo estis konstruita dum la tempo de la neolitika noĉita ceramikaĵo.
La muroj de Durrington estas ekde la jaro 1986 kune kun la najbaraj instalaĵoj Stonehenge, Avebury kaj Asociaj Lokoj Monda Heredaĵo de UNESKO.
La ŝtonvicoj
Vince Gaffney, arĥeologo de la Universitato de Birminghamo, kredis malkovri per radaresploroj de la instalaĵo ŝtonmetadon de entute 90 ŝtonoj, sub la remparo. La plej grandaj ŝtonoj havas altecon de 4,5 m. Dum pli novaj esploroj oni kalkulis ĉ. 200 ŝtonojn. La ŝtonoj estis starigataj antaŭ ĉ. 4500 jaroj kaj formas la sudan finoceramikaĵon de granda kulta arealo. La ŝtona vico ŝajnas esti la plej granda megalita konstruaĵo, kiu malkovriĝis en Grandbritio.
Komparaj instalaĵoj
La instalaĵo apartenas al la plej grandaj instalaĵoj de tiu formoj. Nur la instalaĵo de Avebury estas konservita pli bone. (Wiltshire).
7019 Tagayuichan
7019 Tagayuichan estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (gubernio Ŝiga, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al Tagayuichan : knabineto vestita kiel servistino de sanktejo, oficiala maskoto de la urbo Taga en gubernio Ŝiga.
Gron
Gron estas la nomo de pluraj artikoloj.
Michel Adanson
Michel ADANSON (n. 7-an de aprilo 1727 en Aix-en-Provence; m. 3-an de aŭgusto 1806 en Parizo) estis franca botanikisto, etnologo kaj natura esploristo. Lia oficiala botanika aŭtora mallongigo estas „ Adans. “
MAO
La tri-litera kombinaĵo MAO povas signifi:
Esperanta Civito
Esperanta Civito (Civitas esperantica) estas neteritoria grupo, kun Esperanto kiel oficiala lingvo, kiu strebas esti subjekto de internacia juro , havante siajn Konstitucian Ĉarton (ekzistanta en pluraj lingvoj ) kaj plurajn leĝojn por plenumi suverenajn funkciojn , proklamita en La Chaux-de-Fonds, Svislando, la 10-an de aŭgusto 1998. Ĝi konsistas el dudekkelko da establoj kiuj subskribis "pakton" por la Esperanta Civito. En la dokumentaro de la Esperanta Civito ne ekzistas unu sola difino pri kio estas la Civito, ĉar tiuj difinoj estas multaj, depende kiun aspekton de la Civito oni proparolas. La Esperanta Civito ne estas ŝtato, movado kaj ne havas ideologion. Ĝi ne estas asocio sed komunumo de konantoj de Esperanto.
Celaro
La Esperanta Civito celas formi la kernon de novtipa Esperanto-organizaĵo kun "transnacia kulturo" kies precipa celo estas reprezenti la esperantistojn kiuj sentas ke ili apartenas al senŝtata diaspora lingva grupo. En ĝi Esperanto estas konsiderata kiel identigilo (agnosko en 1996 ) kaj kultura perilo (agnosko en 1993 ).
Publikaĵoj
La Civito publikigas la revuojn Heroldo de Esperanto, Literatura Foiro, okazigas kursojn en Kultura Centro Esperantista (KCE), okazigas Afrikajn Esperantologiajn Semajnojn, lingvotestadon ktp. Ĝi disponas ankaŭ pri domoj (i.a. naturamika domo en Malago) kiuj utilas al ĝiaj aktivecoj kaj havas sian retan informagentejon HeKo. La Esperanta Civito ankaŭ prezentas sin pere de la komiksa albumo Esperantio vivas, desegnita de Tihomir Lovriĉ kaj kiu aperis en 2021.
Pakto por la Civito
La “Komunumo de Esperanto-Civitanoj” (“Esperanta civito”) povas esti rigardata kiel provo instituciigi la Esperantan diasporon. La Pakto por la Civito estis subskribita en Svislando en 1998. Por peti la Esperantan civitanecon, necesas nur paroli la lingvon kaj plenigi la aliĝilon por la registriĝa institucio. Ne estas membrokotizo aŭ pagenda imposto.
Konstitucia Ĉarto
La fundamentaj normoj de la Esperanta Civito estas menciitaj en la Konstitucia Ĉarto adoptita en 2001 kaj baziĝas sur la Deklaracio de Homaj Rajtoj (1948). La Esperanta civito havas federacian strukturon, havas forumon kaj senaton, kiuj formas la parlamenton. Ĝi estas prezidata de konsulo kaj celas esti submetita al internacia juro. La Civito havas plurajn Esperanto-establaĵojn, kiuj subskribis la pakton en sia retejo.
Institucioj kaj simboloj de la Civito
La Civito enhavas multajn trajtojn kaj instituciojn, simile al tiuj, kiuj kutime apartenas al ŝtato, krom lando kaj armeo.
Flikaĵo (informadiko)
Flikaĵo estas en informadiko programaĵa ŝanĝo, kiu riparas eraron, same kiel teksaĵa flikaĵo riparas damaĝon en vestaĵo. La koncepto do estas pli speciala ol "aktualigo" aŭ "ĝisdatigo", kiuj povas enhavi ankaŭ funkciajn ŝanĝojn de programaĵo.
Esperanta Civito
Historio
Inter 1961 kaj 1962 ekzistis kooperativa projekto de vilaĝo en Anglio, sub la nomo Esperanto-Civito.
Flikaĵo (informadiko)
Se certa flikaĵo malhelpas malicajn atakojn ("ŝtopas sekurecan truon"), estas urĝe disvastigi kaj instali ĝin. Tiaj sekurecaj flikaĵoj kutime estas distribuataj tra reto. Personaj komputiloj kun retligo kutime ĉe starto kontrolas, ĉu novaj flikaĵoj estas disponeblaj. Por eviti, ke ĝuste per tiu vojo enpenetriĝu malicaj programoj, estas necese sekurigi la instaladon de flikaĵoj per aŭtentikigo.
Esperanta Civito
Historio
La Pakto por la Esperanta Civito estis lanĉita en Ĉaŭdefono (Svislando) en 1998, fare de la establoj partoprenintaj en la unua Forumo por la Esperanta Civito. Post dujara diskuto, la Konstitucio estas promulgita en Sabioneto (Italio) fare de la tria Forumo, kiu samtempe fariĝas unu el la du branĉoj de la Civita Parlamento. Unuaj elektoj de la Senato (15-a de decembro, 2001). Konkuras du listoj, la Blanka, kun ĉefkandidatoj Vinko Oŝlak kaj Nelly Holevitch, kaj la Verda, kun ĉefkandidatoj Walter Żelazny kaj Ljubomir Trifonĉovski.
Flikaĵo (informadiko)
Flikaĵoj povas esti en fontokoda aŭ duuma formoj.
Esperanta Civito
Historio
La simbolo de la Blanka Listo estas fiŝo, la slogano "Por Civito inspirita de kristanaj valoroj". La simbolo de la Verda Listo estas arbo kun radikoj, la slogano "De Zamenhof ĝis la Esperanta Civito".
Flughaveno Hradčany
Flughaveno Hradčany (germane: Kummer) estas eksa soldata flughaveno en armea ekzerca spaco Ralsko en katastra teritorio Hradčany en distrikto Česká Lípa en Regiono Liberec, de la municipo Hradčany malproksima netuta 1 km. La alteriga vojo estas longa 2 500 m. La areo de la flughaveno etendiĝas inter du protektitaj teritorioj - inter Protektita pejzaĝa regiono Kokořínsko – Regiono de Mácha en sudo, al kies norda limo ĝi apudas, kaj naturmemorindaĵo Meandroj de Ploučnice ĉe Mimoň en nordo.
Historio
La flughaveno ĉe municipo Hradčany (devennome Kummer) komencis estiĝadi jam fine de la jaro 1938, kiam estis tipita de soldata komisiono kiel tiel nomata Vualita flughaveno, do la flughaveno destinita por uzo dum ekzercado aŭ mobilizo. Ĝuste tiam estiĝis la unua, ankoraŭ herbeja vojo. Al la flughaveno kondukis el Mimoň fervoja branĉtrako. Fine de la dua mondmilito komencis la flughavenon uzi Luftwaffe, kiu planis signifan alikonstruon de la flughaveno. Sed tiuj ĉi planoj finiĝis en aprilo de 1945, kiam la hradĉana flughaveno estis dufoje bombatakita fare de aliancanoj. Ekde la jaro 1946 la hradĉana flughaveno estis uzata de la ĉeĥoslovaka armeo ĝis la jaro 1968. Spertis ĉi tie sian ekzercon post la jaro 1945 ankaŭ kelkaj estontaj israelaj aviadistoj. En la jaroj 1951 kaj 1954 estis konstruita betona vojo de la flughaveno. Post la jaro 1968 ĝis la jaro 1991 ĝi estis okupita de Soveta armeo. En la jaroj 1985 kaj 1986 okazis rekonstruo de la flughaveno. En ties kadro estis disvastigita la vojo de la flughaveno kaj konstruitaj starejoj de helikopteroj.
Esperanta Civito
Censado
La membreco en la Civito, kiun ĝi nomas civitaneco, estas senpaga kaj dumviva, krom se alie decidas la juĝejo. Ĉiun kvinan jaron, la Civito faras censadon por eltrovi, kiom da membroj/civitanoj estas. La unua oficiala censado okazis en 2006 kaj trovis, ke 30% de la membroj estis virinoj kaj 70% loĝis en Eŭropo. En 2010, ĝi deklaris ke, se la ĝistiama kresko daŭrus, "la Esperanta Civito preterpasos Universalan Esperanto-Asocion laŭ nombro de individuoj." En 2019, ĝi havis 459 membrojn. La censado en 2019 eltrovis ke 29.56% estis virinoj, 41 (8.9%) estis sub la aĝo de 35 kaj 8.54% ricevis la civitanecon pro familiano. 53% loĝas en Eŭropo, 34% loĝas en Afriko kaj nur 8% loĝas en aliaj kontinentoj, kiel Azio kaj Ameriko.
Rezultoj por la Senato
Ĉiujn kvin jarojn, okazas voĉdonado por la Senato de la Civito. Laŭ la konstitucio de la Civito, la plej granda listo gajnas pliajn seĝojn. En 2006, 2011 kaj 2016 la premio estis 6 pliaj seĝoj, sed en 2019 ĝi estis 2 pliaj seĝoj. Ekzemple, en 2016, la Verda Listo gajnis 9 seĝojn pro la voĉdonoj kaj 6 seĝoj ĉar ĝi estis la plej granda listo.
Aliĝo kaj malaliĝo de la Civito
Kerna decido por aliĝi al la Esperanta Civito estas 'percepti sin kiel membron de la diaspora lingva minoritato pro memelekto'.
Pago por eliri
Aliĝo al la Civito estas senpaga, sed ĝi ne akceptas ĉiujn kandidatojn. Laŭ sia retejo, ĝi celas altan kvaliton da membroj anstataŭ alta kvanto kaj nomas la civitanecon kiel "kvazaŭ privilegio". Kvankam ĝi ne anoncis kiel ĝi juĝas la kvaliton de la kandidatoj, ĝi deklaris ke "Al la selektado kontribuas la konstanta monitorado pri la opinioj esprimataj prese aŭ rete."
Laŭ siaj reguloj, eliro de la Civito "eblas nur post verdikto de la Kortumo." Por eliri, oni devas pagi administrajn kostojn; la kostoj estas dividitaj en kvar kategorioj depende de la loĝlando. La kosto estu pagata per la Civita valuto, la speso, kies valoro estis altigita en 2012 de 80 al 90 svisaj frankoj (ĉirkaŭ 85 €). La kosto de eliro por individuoj estas inter 0.125 kaj 1 speso (11.25 kaj 90 svisaj frankoj), kaj por asocioj, la kosto estas inter 1 kaj 8 spesoj (90 kaj 720 svisaj frankoj).
Asocioj aliĝis kaj malaliĝis
En 2006, la Civito anoncis la aliĝon de la Meksika Esperanto-Federacio. Tio estis surprizo por meksikaj esperantistoj kaj dum la Meksika Esperanto-Kongreso en 2008, la asocio anoncis: "Konstatinte ke ne ekzistas pruvoj pri la supozata aliĝo de MEF al la Pakto de la Esperanta Civito la asembleo voĉdonis kaj decidis distanciĝi el tiu organizo kaj konsideri sin neniam aliĝinta." La Civito malagnoskis la kongreson kaj deklaris ke "antiraŭmistoj plurfoje ĉikanis MEFon . . . kvazaŭ CIA en la Ĉilio de Allende."
En 2009, la landa asocio de UEA en Kameruno, Association Espérantiste Camerounaise, aliĝis al la Civito, sed rapide malaliĝis. En 2002, la Andaluzia Esperanto-Unuiĝo aliĝis al la Civito, sed en 2010, decidis eliri ĝin. La Kortumo informis la asocion ke ĝi devas pagi 640 svisajn frankojn aŭ 512 eŭrojn por eliri.
Eksteraj rilatoj
La Civito nete distingas inter homoj laŭ tiuj por internaj taskoj kaj tiuj por publikaj rilatoj, kiuj bezonas scipovi diplomatian lingvon pli ol Esperanto mem. Kerna rimedo por la prizorgo de la eksteraj rilatoj kun la subjektoj de internacia juro kaj gravaj internaciaj organizoj estas la tiel nomataj de la Civito "legacioj" (en Bruselo kaj Budapeŝto).
En ĝiaj eksteraj rilatoj La Civito celas prestiĝon ĉe eksteraj institucioj: PEN-klubo Internacia, naturamikoj (NFI), Asocio de Lingvaj testistoj en Eŭropo (ALTE), Internacia Konsilio de Virinoj, pacistoj (Internacia Civila Servo - SCI), indiĝenoj (Dialogo, Meksiko), Slava Unio, INALI, Nacioj kaj Popoloj Sen Ŝtatoj (UNPO), ERA kaj aliaj entoj.
Rilatoj kun UEA
Komplete mankas rilatoj inter UEA kaj la Esperanta Civito, kiu tamen havas sporadajn rilatojn kun ties junulara sekcio (TEJO). Ĝi nomis Universalan Esperanto-Asocion "la ŝajne bankrotonta Asocio" kaj komparas ĝin al la fifama ŝipo Titanic. Ĝi diris ke "Katastrofa bankroto ŝajnas evitebla nur per la malfondo de UEA mem" kaj ke "Strategie, ĝi jam bankrotis". Laŭ Silfer: "UEA ŝajnas kronika malsanulo pretervivebla (ĉu pretervivinda?) kiel maljunulo en sanatorio, dum la Esperanta Civito aspektas kiel gracila adoleskanto kiu povus fariĝi fortika plenkreskulo".
Rilatoj kun TEJO
En 2019, la Civito diskutis kun la estraro de TEJO pri la eblo, ke ĉiuj membroj de la Civito malpli ol 35 jarojn aĝaj iĝu aŭtomate membroj de TEJO. Tio estigis diskuton en la komitato de TEJO kaj iuj komitatanoj parolis kontraŭ la propono. Unu komitatano nomis la Civiton "tute stranga kaj ridinda . . . imaga ŝtato". Dum la komitata kunsido, la komitato voĉdonis por ke la estraro informu antaŭ ol kunlabori kun la Civito. La Civito raportis tion kiel "TEJO favora al kunlaboro kun la Esperanta Civito", kiun la blogo Teo kaj Libroj nomis "pli-malpli mensogo." La membroj de la Civito voĉdonis per granda plimulto kontraŭ la propono, sed la Civito anoncis ke tiu estis "nur enketaj, tio estas sen devontigo por la leĝodona kaj ekzekutiva povoj".
En Februaro 2020, la Civito kandidatiĝis por gasti la Internacian Junularan Kongreson de 2021 en Ĉaŭdefono, Svislando. La propono enhavas fortan kritikon kaj mokadon kontraŭ alia teamo kiu retiris sian kandidatiĝon por IJK. La propono estis polemika kaj iuj komitatanoj de TEJO esprimis dubon kaj malkonsenton pri la propono. La Civito respondis al tio per: "Du TEJO-komitatanoj insulte deliris kontraŭ IJK en Svislando." La propono rimarkis, ke la aliaj kandidataj landoj suferis pro la kronviruso sed silentis kiam la malsano atingis Svislandon. Ĝi fanfaronis ke la leĝoj en Svislando por protekti samseksemulojn estas pli bonaj ol tiuj en la landoj de la aliaj kandidatoj. Sed la propono malsukcesis kaj la estraro de TEJO elektis Sud-Koreion.
Rilatoj kun Libera Folio
La Civito havas tiom malaltan opinion de Libera Folio ke ĝi eĉ rifuzas uzi ties nomon, anstataŭe ĝi nomas ĝin "skandalisma retgazeto" aŭ "nordeŭropa skandalgazeto" kaj la redaktoro Kalle Kniivilä "eksa spiono". Libera Folio raportis en 2005 pri la fondo kaj de Feminisma Esperanto-Movado kaj ke iuj membroj malkonsentis pri la decido aliĝi al la Civito. Pro tio, la Civito deklaris ke Kalle Kniivilä estas "persona non grata".
La demisio de konsulino
Ŝia demisio ne estis akceptita kaj la Civito eĉ ne raportis pri ĝi. Nur aperis mallonga anonco pri iu “foresto” sen iu informo. Responde al tiu, Nguefack diris: "Giorgio pensas, ke li povas ĉion kontroli, ke li regas homojn, ke li povas perforte devigi ĉiujn – precipe afrikanojn – agi tiel, kiel li volas. Tial li ne aperigis en HeKo mian demision. Li aperigas nur tion, kio glorigas la Civiton"
HeKo neniam raportis pri ŝia demisio aŭ publikigis ŝian demisian leteron, kaj post la demisio aperis kelkaj artikoloj, kiuj kritikis ŝin. En novembro, HeKo raportis ke ŝi estis survoje al eksigo pro "misuzo de povoj kaj eventuale privata intereso en oficaj agoj". Je la 27-a de decembro 2017, la Senato de la Civito, debatis kaj denuncis Nguefack, kaj voĉdonis por imputi ŝin. Silfer diris ke ŝia agado "malfortigas la konfidon al afrikanoj kaj virinoj". La raporto de HeKo substrekis ke iuj afrikanoj kaj virinoj voĉdonis kontraŭ Nguefack, malgraŭ ke la plimulto de la senatanoj kontraŭ ŝi estis nek virinoj nek afrikanoj. Nur tiam, la demisio estis akceptita.
Kritikoj
Ne ĉiuj esperantistoj konsentas kun la kreo kaj celoj de la Civito. Multaj kritikis ĝiajn fondajn ideologiojn. Robert Nielsen forte kritikis ĝin en sia blogo Teo kaj Libroj, kaj nomis ĝin "sensencaĵo". Li kritikis la influon de Giorgio Silfer, eraroj en la raportado de HeKo, la devon pagi por eliri, la sinteno kontraŭ UEA kaj Libera Folio kaj nomis la Civiton "ŝajn-ŝtato".
En la du jaroj antaŭ la Projekto de Konstitucia Ĉarto kaj fondo de la Civito, la verkisto Jorge Camacho kolektis diversajn kritikojn pri la Civito en sia verko La liturgio de l' foiro. Jouko Lindstedt tiam skribis, ke La Civito estas provo de la raŭmistoj uzurpi la koncepton "Esperantujo". Diversaj esprimoj estas uzataj por priskribi la Esperantan Civiton: "la rondeto de Giorgio Silfer", "la Polpo" kaj "la Vespejo".
Bibliografio
Esperanta Civito en Vikifontaro (Universala biblioteko)
Flikaĵo (informadiko)
Flikaĵo en duuma formo
Flikaĵoj distribuataj al uzanto-komputiloj kutime estas en duuma formo; tio signifas, ke ili estas instalataj sen plia modifo aŭ tradukado. Plej ofte ili koncernas tutajn dosierojn, ĉar parta anstataŭado de dosiero dependas de ĝia aktualeco. Pro tio ankaŭ malgrandaj flikaĵoj povas havi grandan amplekson, se ili estas en granda dosiero aŭ program-bloko. Flikaĵo en multe uzata biblioteko eĉ povas koncerni multajn dosierojn.
Flikaĵo en fontokoda formo
Programistoj ofte interŝanĝas flikaĵojn en fontokoda formo, ĉar ili interesiĝas pri la enhavo de flikaĵoj. Tiaj flikaĵoj ofte estas malgrandaj kaj koncernas nur kelkajn liniojn de programo, sed por instali ilin necesas rekonstrui (traduki) la tutan programon.
Ofte uzata aranĝo por tiaj flikaĵoj estas la "unuecigita diferenco" ( unified diff), produktebla ekzemple per la uniksa programo "diff". Tiu formo enhavas certan kuntekston de la ŝanĝo kaj do ofte estas rekonebla, eĉ se la ricevanto ne uzas tute la saman version de la flikata programo kiel la sendanto.
Naurath (Eifel)
Naurath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ruĝecvizaĝa filoskopo
La Ruĝecvizaĝa filoskopo (Phylloscopus laetus) estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj. Ĝi formas superspecion kun la tre proksimaj rilataj Ruĝeckrona filoskopo kaj Laŭra filoskopo. Oni agnoskas du subspeciojn, nome la nomiga P. l. laetus kun teritorio de okcidenta Ugando kaj orienta Demokratia Respubliko Kongo (la Montoj Ruvenzori), suden tra sudokcidenta Ugando, okcidenta Ruando kaj okcidenta Burundo. La dua subspecio, P. l. schoutedeni, havas pli limigitan teritorion, en la Monto Kabobo en orienta DRK. Ĝi estas unu de kelkaj specioj konataj kiel endemioj de la Valo Albertina Rifto. Entute la specio havas totalan teritorion de 77,000 km². Ties natura habitato estas arbaroj de altaj teroj inter 1200-3100 m, ĉefe de bambuo; ĝi troviĝas ankaŭ en areoj de duarangaj arbaroj.
La Ruĝecvizaĝa filoskopo estas mezgranda (11 cm) silvieca birdo kun distinga ruĝeca vizaĝo, kiu estas pli markata ĉe P. l. schoutedeni kaj kio nomigas la specion; estas iom da bruneca traokula strio. Ĝenerale la resto de la plumaro estas verdeca supre kun pli palaj blankecaj ventro kaj pugo.
La Ruĝecvizaĝa filoskopo ne estas konsiderata minacata pro homa aktivado. Ĝi havas malgrandan tutmondan teritorion sed ĝi estas relative komuna kie ĝi loĝas.
15691 Maslov
15691 Maslov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la inĝenieron Vladimir Anatoljeviĉ Maslov, de Simferopolo, inventiston en la kampo de stokado kaj transporto de nafto kaj amikon de la familio de la malkovrintino.
Brno-Žabovřesky
Žabovřesky [ĵabovrĵeski] estas historia vilaĝo, urba kvartalo kaj kadastra teritorio en Ĉeĥio, kaj ekde la 24-a de novembro 1990 kiel Brno-Žabovřesky ankaŭ urboparto de la statuta urbo Brno kun areo de 434,87 hektaroj. Vivas ĉi tie. Oni registras en ĝi 118 stratojn kaj 4.008 adresojn.
Chesău
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 682 loĝantojn (hungaroj), en 1992 419 (94% hungaroj).
Brno-Žabovřesky
Žabovřesky situas sur la maldekstra bordo de la rivero Svratka (rivero) nordokcidente de la historia kerno de Brno, al kiu ĝi relative proksimas. Sur la teritorio de la urboparto etendiĝas du arbaraj parkoj, el kiuj la Arbaro de Wilson formas la plej sudan parton de Žabovřesky kaj male la arbara parko ĉe la Monto de Palacký formas ties plej nordan parton. Žabovřesky estas parto de Brno ekde la 16-a de aprilo 1919, rilate al la ekesto de "Granda Brno" post la fondiĝo de sendependa Ĉeĥoslovaka respubliko.
Chesău
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1312. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 Mezőkeszü apartenis al Hungario (Kolozs).
Brno-Žabovřesky
La nomo Žabovřesky en la ĉeĥa lingvo tradukeblas kiel "ran-kriĉoj", aludante al la tipa sono produktata en la naturo de ranoj.
Najbaraj urbopartoj
Žabovřesky najbaras en la sudo kun la urboparto Brno-centro (kun la kadastraj teritorioj Pisárky, Stránice kaj Veveří), en la oriento kaj nordoriento kun la urboparto Brno-Královo Pole (kun la kadastraj teritorioj Královo Pole kaj Ponava), en la nordokcidento kun la urboparto Brno-Komín kaj en la sudokcidento kun la urboparto Brno-Jundrov (kun la kadastra teritorio Jundrov).
Voitto Huotari
Voitto HUOTARI (naskiĝis la ) estas finna pastro kaj verkisto. Li estis episkopo de Episkopujo de Mikkeli en 1993–2009. Lia posteulo estas Seppo Häkkinen. Antaŭe li estis vikario de Kymi. Li laboris kiel pastro ankaŭ en Imatra kaj Ruokolahti. Lia disertaĵo aperis en 1975. Poste li publikigis 4 librojn. Li ricevis docentecon en Universitatoj de Helsinko kaj Joensuu.
Gron (Yonne)
Gron estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1225 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilles Milles, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Gron apartenas al la kantono Sens-Ouest, kies ĉefurbo estas Sens. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Ĥa kun streko
Ĥa kun streko (Ӿ ӿ; kursive: Ӿ ӿ) estas la tridek kvina litero de la nivĥa cirila alfabeto. Ӿ signifas la glotalan frikativon.
Ӿ estas derivita de la cirila litero X.
MAP
La vorto havas plurajn signifojn:
Teatro Mahen
Teatro Mahen (Mahenovo divadlo) estas ĉeĥa teatro situa en la urbo Brno. La Teatro Mahen, konstruita kiel germana Deutsches Stadttheater (germana urboteatro) en 1882, estis unu el la unuaj publikaj konstruaĵoj en la mondo kiu estis lumigita entute per elektra lumo. Ĝi estis konstruita kiel kombino de arkitekturaj stiloj de Novrenesanco, Nov-baroko kaj Novklasikismo.
Elstaraj premieroj
49.19639°N, 16.61306°W
La insulo (filmo)
La insulo estas sciencfikcia filmo de la jaro 2005. Ĝi estis direktita de Michael Bay, ĉefrolas inter aliaj Ewan McGregor kaj Scarlett Johansson.
Ĝi estis priskribita kiel omaĝo al la fuĝfilmoj de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kiel Fahrenheit 451, THX 1138, Parts: The Clonus Horror kaj Logan's Run. La historio centriĝas en la lukto de Lincoln Ses Echo (McGregor) por adaptiĝi al mondo alte strukturita en kiu li loĝas kaj serio da eventoj, kiuj evoluas kiam li sindemandas kiom vera estas tiu mondo.
Produkti la filmon kostis 126 milionojn da dolaroj kaj ĝi monkolektis nur 36 milionojn en Usono sed malgraŭ la fiasko en Usono tra la mondo ĝi monkolektis 127 milionojn, atingante entute 162 milionojn. En Usono ĝi estis distribuita de DreamWorks en la mondo estis distribuita de Warner Bros.
Resumo
En la jaro 2019. Lincoln Ses-Echo (Ewan McGregor) kaj Jordan Du-Delta (Scarlett Johansson) troviĝas inter la centoj da loĝantoj de iuspeca koncentrejo. En tiu loko intense gardata siaj ĉiutagaj vivoj kiel tiu de la aliaj estis severe kontrolita kaj plena je malpermesoj. La sola elirejo (kaj la komuna espero) estas esti elektita por iri al “la insulo”, la sola loko en la mondo, kiu ne suferis la poluadajn efektojn de la ekologia katastrofo, kiu verŝajne malaperigis la tutan homaron ekcepte tiujn, kiuj loĝas en tiu zono. Lincoln, kiu vivas turmentita pro la neeksplikeblaj premsonĝoj sentas sin ĉiufoje pli maltrankvila kaj lia kreskanta scivolemo venigos lin al malkovro de terura sekreto.
Filmado
La detruitaj konstruaĵoj kie Jordan kaj Lincoln dormas estas en Rhyolite, Nevado. La partoj en la urboj estis filmitaj en Detrojto, Miĉigano. Aliaj partoj estis filmitaj en la Valo Coachella, Kalifornio.
Pont de Bondy (pariza metrostacio)
Pont de Bondy estas estonta metrostacio sur linio 15 de Grand Paris Express. Ĝi ankaŭ estas haltejo sur tramvojo T1 situanta en komunumo Noisy-le-Sec, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi ŝuldas sian nomon al tiu de la respektiva ponto.
Jaraguá do Sul
Jaraguá do Sul [ĵaragua du sul] estas grandurbo kaj municipo en suda Brazilo en subŝtato Sankta Katarino en mikroregiono de Joinville (Brazilo). Jaraguá signifas en indiĝena lingvo: Sinjoro de la Valo.
Geografio
Jaraguá do Sul situas laŭ rivero Itapocu en suda parto de la lando. La municipo limas Campo Alegre (Sankta Katarino) kaj São Bento do Sul en la nordo; Blumenau, Massaranduba (Sankta Katarino), Pomerode kaj Rio dos Cedros en la sudo; Guaramirim, Joinville (Brazilo) kaj Schroeder en la oriento kaj Corupá en la okcidento. Curitiba troviĝas 120, Florianópolis (subŝtata ĉefurbo) 182, San-Paŭlo (urbo) 411, Guarulhos 422, Campinas 446, Porto Alegre 447, Nova Iguaçu 703, Rio-de-Ĵanejro 711, Belo Horizonte 899, Goiânia 1092, Braziljo 1196, Salvador de Bahio 1862, Maceió 2339, Teresina 2471, Recife 2538, São Luís 2714, Natalo (Brazilo), 2731, Belém 2785, Manaus 2850 km.
Historio
Jaraguá do Sul estis fondita la 25-an de julio 1876 fare de inĝeniero-kolonelo. La unuaj loĝantoj estis la indiĝenoj, poste alvenis enmigrintoj: germanoj, hungaroj, italoj, poloj, krome afrikaj sklavoj. La origina loknomo estis Jaraguá, sed baldaŭ la nuna formo iĝis oficiala por fari diferencon de la alia samnoma municipo en Brazilo.
Ekonomio
En Jaraguá do Sul motoro de la ekonomio estas la metalurgio kaj produktado de vestoj. La grandurbo estas la tria laŭ la ekonomia signifo en la subŝtato.
Klimato
Jaraguá do Sul situas en subtropika klimato. La averaĝa temperaturo estas 21 °C, somere 35 °C, vintre 12 °C. Frostoj okazas preskaŭ ĉiun vintron. Jare pluvas po 1836 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed en januaro pli ofte pluvas, en aŭgusto malpli ofte pluvas.
Vidindaĵoj
En Jaraguá do Sul la vizitindaĵoj estas la festivaloj.
Les Temps modernes (revuo)
Les Temps modernes estas franca revuo pri politiko, literaturo kaj filozofio, fondita en 1945 fare de Jean-Paul Sartre kaj Simone de Beauvoir, publikita de Gallimard.
La dekomenca redakta komitato estis komponita de Raymond Aron, Simone de Beauvoir, Michel Leiris, Maurice Merleau-Ponty, Albert Ollivier, Jean Paulhan kaj Jean-Paul Sartre.
André Malraux kaj Albert Camus malakceptis partopreni, ĉiu pro diferencaj kialoj.
Laŭra filoskopo
La Laŭra filoskopo (Phylloscopus laurae) estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj.
Ĝi troviĝas en Angolo, Demokratia Respubliko Kongo, Tanzanio kaj Zambio.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj marĉoj.
Les Temps modernes (revuo)
Ekde la morto de Simone de Beauvoir en 1986, la revuo estis direktorita de Claude Lanzmann.
La dekomenca aktuala komitato estas komponita de Claude Lanzmann (direktoro), Juliette Simont (helpodirektoro), Jean Bourgault, Michel Deguy, Jasmine Getz, Liliane Kandel, Jean Khalfa, Patrice Maniglier, Jean-Pierre Martin, Anne Mélice, Marc Sagnol.
La revuo ŝanĝis eldonejon plurajn fojojn: Gallimard de oktobro 1945 al decembro 1948, Julliard de januaro 1949 al septembro 1965, Presses d'aujourd'hui de oktobro 1965 al marto 1985, kaj Gallimard ekde 1985.
Gyula Szilágyi (futbalisto)
Gyula Szilágyi [djula silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Gyula estis hungara futbalisto (avanulo), trejnisto. Resume li ludis en 919 matĉoj kaj trafis 1114 golojn, kun mezumo de 1,21 goloj per matĉo.
Spinetoli
Spinetoli estas komunumo de Italio.
Gyula Szilágyi (futbalisto)
Gyula Szilágyi naskiĝis la  en Debrecen, li mortis la  en Budapeŝto.
Kálmán Pataky
Kálmán Pataky [pataki], hungare Pataky Kálmán, Esperante Kolomano  estis hungara operokantisto (tenoro) kaj profesoro.
Kálmán Pataky naskiĝis la 1896 en tuitempa hungara urbo Alsólendva (nuntempa Lendava en Slovenio) - mortis la  1964, Los Angeles.
Biografio
Kálmán Pataky frekventis lernejojn en diversaj urboj, kie li lernis ankaŭ violonadon. Poste li batalis en la 1-a mondmilito, poste li lernis kantadon en Budapeŝto. Li komencis sian karieron en 1922 en Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste en la nuntempa Teatro Erkel. En 1925 li germanlingve debutis en Vieno, poste li kantadis en diversaj urboj, ekzemple en Bonaero en 1935 kaj en Nacia Teatro (Szeged). Li oficiale kantadis ĝis 1946, poste li instruis kantadon en Ĉilio, fine li vivis en Kalifornio.
Okcidenta Kalimantano
Okcidenta Kalimantano (Kalimantan Barat, enlande foje mallongigata "Kalbar") estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 147 307 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Borneo. Laŭ stato de la jaro 2011 Okcidenta Kalimantano havis 4 395 983 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 30 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 2 urboj, 12 distriktoj, 175 subdistriktoj kaj 1 777 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Pontianak. Alia grava urbo estas Singkavang.
Geografio
La teritorio situas en la sudokcidento de la insulo, norde limigata per la malajzia subŝtato Saravako. La surfaco de la provinco estas plejparte ebena, altaj montoj troviĝas nur ĉe la sudorienta limo. La marbordajn regionojn karakterizas grandaj marĉoj. Kapuas, la plej longa rivero de Indonezio, fluas tra la provinco. Inter la ĉefaj industrioj estas la elterigado de nafto kaj kupro, produktado de kaŭĉuko, ligno kaj palmoleo.
Saint-Genouph (stacidomo)
Saint-Genouph estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Genouph, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
791
En la jaro 791 post Kristo okazis, interalie:
Johannes Virolainen
Johannes VIROLAINEN [  ] (naskiĝis la 31-an de januaro 1914 en Kampara komunumo de Viipuri, mortis la 11-an de decembro 2000 en Lohja) estis finna politikisto. Li estis ĉefministro de Finnlando de la 18-a de decembro 1963 ĝis la 27-a de majo 1966. Virolainen estas la plej longatempa ministro de Finnlando kaj la dua plej longtempa membro de finna parlamento. Li estas en Finnlando memorata speciale kiel helpanto de la loĝantoj de ceditaj areoj, kreanto de bazlerneja deviga svedinstruo kaj forta kontraŭalkoholulo. Li estis unu el la plej gravaj efikantoj en la finna politiko en 1950–70-aj jaroj.
Li naskiĝis proksime de la urbo Viipuri en Karelio, tiam la dua plej granda urbo de Finnlando. Post la Vintra Milito de 1939/1940 kaj ties daŭrigo de 1941 ĝis 1944, la atakinta Sovetunio konkeris kaj aneksis tiun parton de Finnlando kaj la urbon al sia teritorio. La plej multaj finnaj loĝantoj de Viipuri kaj ankaŭ Johannes Virolainen estis evakuitaj al la "resta" Finnlando. Li ekloĝis en Lohja en Suda Finnlando, kie li iĝis unu el la gvidantoj de la fuĝintaj finnoj. Li estis konvinkita malalkoholisto, dum sia tuta vivo abstinis pri alkoholaĵoj kaj foje diris, ke li trinkus sian unuan bieron en la tago en kiu Sovetunio redonus Karelion al Finnlando.
Inter la jaroj 1945 kaj 1983 kaj de 1987 ĝis 1991 li estis membro de la nacia parlamento kaj reprezentis la politikan partion Finnlanda Centro. Inter 1965 kaj 1980 kaj post la tiama ŝtata prezidento Urho Kekkonen estis la dua plej potenca homo ene de la partio. De 1966 ĝis 1968 kaj de 1979 ĝis 1983 li estis prezidanto de la Finnlanda Parlamento, kaj inter la jaroj 1950 kaj 1979 li plenumis diversajn ministrajn oficojn en naciaj registaroj, interalie estis ministro pri edukado, pri agrikulturo, pri financoj kaj ministro pri eksteraj aferoj. En septembro 1964 li mem iĝis ĉefministro de koalicia registaro el sia partio, Nacia Koalicio, Sveda Popola Partio kaj la Liberala Popola Partio. Post plifortiĝo de la maldekstraj politikistoj en la parlamenta baloto de majo 1966 li demisiis kaj anstataŭiĝis per la socialdemokrato Rafael Paasio. Tamen la koaliciaj plimultoj en la Finnlanda Parlamento dum la sekvaj jaroj ankoraŭ plurfoje ŝanĝiĝis, tiel ke li kiel menciite ĝis 1979 plu plenumis ministrajn postenojn. Virolainen estis prezidanta kandidato en 1982. Mauno Koivisto venkis.
Virolainen estis en geedzecon du fojojn: unue kun Kaarina Virolainen kaj laste kun Kyllikki Virolainen. Kaarina estis alkoholisto; laŭ taksoj parte tial Johannes fariĝis forta kontraŭalkoholulo. Johannes havis infane mumpson, kiu peris testiklan inflamon. Tial Johannes Virolainen ne havis biologiajn infanojn; Kyllikki Virolainen havis unu filon en sia antaŭa geedzeco.
Kromnomoj
Johannes Virolainen estas konata ankaŭ per kromnomo Vironperän Jussi – li loĝis en Lohja en urboparto aŭ vilaĝo kies nomo estis Vironperä - Jussi estas en Finnlando ordinara porvira oficiala antaŭnomo, sed tion oni uzas ankaŭ kromnome por Johannes. El lia nomo tre multe oni uzas kontraŭknalon Vihannes Jorolainen vihannes signifas legomon. Ĝi estas unu el la plej ordinaraj kontraŭknaloj en Finnlando. Krome, el la vortoj tohtori Virolainen (doktoro Virolainen) oni uzas kontraŭknalon Vihtori Torolainen – Vihtori estis finna en lia generacio ordinara vira antaŭnomo.
Lielvārde
Lielvārde estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Ogre kaj situas en suda parto de la distrikto, sur la dekstra bordo de rivero Daŭgavo. La urbo estas konata en Latvio kiel loko, menciita en folkloro, kaj kun la proksima armea flughaveno (5 km norde). La distancoj al la plej gravaj centroj estas 18 km de Ogre kaj 54 km de Rigo.
Historio
Kasteltumulo Dievukalns en Lielvārde de la 1-a jarmilo a.K al 7-8 p.K jarcento estis loĝata de baltoj triboj. De la 9-a ĝis la 12-a jarcento, la lando estis parto de la Daūgava livonaj teroj. La nomo Lielvārde kiel Lennewarde unue estis menciita en skribaĵoj en 1201 en la kroniko de Henriko.
Post la Livonia konkero de la krucistoj en la 13-a jarcento, la regiono venis sub la kontrolon de la Arkidiocezo de Rigo.
Geografio
La urbo situas en sudorienta parto de Meza Latva malaltebenaĵo (Viduslatvijas zemiene).
Averaĝa temperaturo estas -6°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 700-750 mm jare.
Transporto
La aŭtovojo E22/A6 (Rigo-Daugavpils) kaj la fervoja linio Rigo-Moskvo pasas tra la urbo. Lokaj vojoj estas V971 (Lielvārde-Rozītes) kaj V969 (Lielvārde-Ogresgals). En la urbo ne ekzistas ponto super la Daŭgavo sude, la plej proksima estas en Ķegums (5 km).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pola rapidvojo S22
Droga ekspresowa S22 estas rapidvojo el Elbląg (nodo Elbląg-Oriento: rapidvojo S7) en direkto Kaliningrad al novkonstruata landlima trairejo Grzechotki-Mamonowo, je tuta longeco 50,6 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Varmia-Mazuria Provinco.
Planataj partoj
En Nacia Plano de Kreskado estas informo ke inter 2009-2013 jaroj estos konstruita rapidvojon S22 inter Elbląg – Gorzów Wielkopolski kiel kompletigo de ekzistanta sistemo de rapidvojoj, do S22 havos je ĉirkaŭ 320 km plu.
Christophe Carlier
Christophe CARLIER (naskiĝis la 24-an de oktobro 1960) estas franca verkisto.
Formado kaj instruado
Li sukcesis la agregacion de klasikaj leteroj kaj iĝis doktoro pri literaturstudado, Christophe Carlier instruis dum pluraj jaroj en Sorbono. En 1991, li subtenis disertaĵon pri morto en la romanoj de Marguerite Duras. En 1998, li eldonis verkon pri Hiroshima mon amour ("Hiroŝimo mia amo") de Marguerite Duras kaj Alain Resnais.
Pri Franca Akademio
Li partoprenis en pluraj vortaroj kaj enciklopedioj, notinde vortaro pri literaturo, vortaro de literaturaj francaj verkoj kaj vortaro de francaj leteroj. En 1992, li eniras la servon de la Franca Akademio vortaro, kie li kontribuas al la preparado de la 9a eldono: la dua volumo estas publikita en 2000. En 2010, en Lettres à l'Académie française (leteroj al Franca Akademio) - temas pri leteroj de kandidatoj al Akademio - li kunigis centon da leteroj, plejparte ne eldonitaj senditaj al ĉiama sekretario per famaj aŭ malfamaj kandidatoj. Oni trovas leterojn de Balzac, Lamartine, Dumas (patro kaj filo), Baudelaire, Verlaine, Zola kaj Lévy-Strauss.
Mitoj kaj fabeloj
En Des mythes aux mythologies (de la mitoj al la mitologioj) kaj Les mythes antiques dans le théâtre français du XXème siècle (La antikvaj mitoj ene de franca teatro de la 20a jarcento), li studas la persistadon de antikvaj mitoj en la kulturo kaj pensado modernaj. La grandaj mitaj figuroj (kunlaborado kun Bernard Valette) unuigas en sama analizo grandajn figurojn de la klasika mitologio, literaturaj aŭ historiaj herooj, kiuj iĝis mitoj kaj nuntempaj ikonoj en artoj kaj amasinformiloj. La verko kunigas figurojn kiaj tiuj de Heraklo, kaj Afrodito, Kleopatro kaj Don Kiĥoto, Frankenŝtejno kaj Cindrulino, Tinĉjo kaj Marilyn Monroe. La Clé des contes (la fabelŝlosilo) lumigas la verkon kaj la organizadon de la literatura fabelo, kara aŭ erotika, fantasta aŭ realista.
Romano
En 2012, Christophe Carlier eldonis L'Assassin à la pomme verte (La murdisto kun verda pomo). Tiu unua romano enscenigas la renkonton inter du fremduloj en granda Pariza hotelo de la dekstra bordo de la Sejno. La historio daŭras malpli ol unu semajno sub la rigardo de atenta, zorgema, kaj kelkafoje enmikisiĝista akceptisto. La libro ricevis la premion de la unua romano en 2012.
MAR
La vorto havas plurajn signifojn:
MAT
La vorto havas plurajn signifojn:
Henĝo Marden
Partoj de la malaltaj remparoj kaj fosaĵoj ankoraŭ estas videblaj. Je la sudokcidenta flanko la marĉa apudrivera tero de la rivero Avon estas la natura limo. La ovala instalaĵo havas alirejojn en la nordo kaj oriento kaj estis konstruataj ĉirkaŭ 2500 a.K.
Ene de la henĝo situas „Hatfield Barrow“, tre damaĝita rondmonteto, kiu estas la kvare plej granda (minimume 11 m alta kaj kun diametro de 60 m), kiu ankaŭ nomiĝas rikolta monteto. La plej granda monteto estas Silbury Hill. La Hatfield Barrow estis elfosita en 1818. Ĉar la arĥeologoj ne trovis spurojn de entombigadoj, la monteto verŝajne estis altara monteto.
Tiel nomata ronddomo de la tipo The Sanctuary (probable Palisocirklo) kun diámetro de ses metroj situas ankaŭ en la henĝo Marden. Konstruaĵoj de tiu tipo estis konstruitaj en 3200–2700 a. K., do pli malnova ol henĝo.