cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rejnvalo
Geografio
Kiel komenco de la Rejnvalo oni konsideras la kunfluejon de la du fontbrakoj de Rejno en Tamins. Dum la 100 km de Tamins ĝis la alfluo al Bodenlago la rivero estas nomita Alpa Rejno.
Fortune 500
Fortuno 1000 kaj Fortuno 100 estas pli-malpli ampleksaj listoj, kiuj sekvas la saman principon.
Rejnvalo
Klimato kaj vetero
La vetero en Rejnvalo ĝenerale similas la veteron de la tuta sudgermana regiono. Apartaĵoj estas la ofte multtaga nebulo precipe en printempo kaj aŭtuno, kiu kovras la tutan valon, kaj aliflanke la forta feno, kiu kiel varmega falvento de la Alpoj povas kaŭzi por la regiono tre altajn temperaturojn.
Politiko kaj ekonomio
Dum la romia epoko la Rejnvalo formis la koron de la provinco Retio. En frua mezepoko la supra Rejnvalo apartenis al la romanĉlingva komunumo. Hodiaŭ la romanĉa lingvo estas parolata nur ankoraŭ en la plej supra parto de la valo ekzemple en Tamins.
Engollon
Engollon estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Engollon havis 99 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Engollon situas en la Valo de Ruz en Neŭŝatela Ĵuraso proksimume 6 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo ĉe la norda bordo de la rivero Seyon. Sur la teritorio de la komunumo situas krom la vilaĝo Engollon la ruino de la mezepoka urbeto La Bonneville.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 26,2 km², de kiuj 10,3% estas kovritaj de arbaro, 81,7% servas por agrikulturo kaj 6,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Enlollon limas en nordo al Chézard-Saint-Martin, en oriento al Savagnier, en sudo al Fenin-Vilars-Saules, en okcidento al Fontaines, kaj en nordokcidento al Cernier.
Trafiko
Englollon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas la vojo n-ro 1003 de Neŭŝatelo al Saint-Imier. Konektaj vojoj kondukas al Fenin-Vilars-Saules kaj al Fontaines. Per buslinio al la stacidomoj de Les Hauts-Geneveys kaj Les Geneveys-sur-Coffrane la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Engollon datiĝas el la jaro 1228 kiel Engolun. La 28-an de aprilo 1301 la armeo de la Grafoj de Neŭŝatelo detruis la urbeton La Bonneville, kiu situis sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Engollon, por puni la Senjorojn de Valangin kaj la princepiskopon de Bazelo, ĉar ili daŭre ne volis submetiĝi al la suvereneco de Neŭŝatelo. Dum mezepoko Engollon apartenis al la Senjorujo kaj poste Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Engollon kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
La Strato de Tanja
La Strato de Tanja: Vivo en Rusio 1917-2017 estas la titolo de libro kiun verkis la finndevena sveda ĵurnalisto Kalle Kniivilä. La Esperanta versio de la libro aperis en 2017 ĉe Mondial. En la sama jaro la libro estis publikigita en la sveda kaj finna.
Kalle Kniivilä loĝis dum certa tempo en Sankt-Peterburgo kaj poste plurfoje vizitis ĝin. Li renkontiĝis kun homoj kiuj loĝis aŭ plu loĝas en la kvartalo, kie troviĝis apartamento de la Saviĉev-familio, pereinta dum la Sieĝo de Leningrado. Surbaze de pluraj intervjuoj kaj informoj, ĉerpitaj el studaĵoj de la rusiaj kaj eksterlandaj historiistoj li prezentas la historion de la Saviĉev-familio, ilia ĉirkaŭaĵo kaj kvartalo sur fono de la historio de Rusio en 1917-2017.
Enhavo
La ĉapitroj de la libro estas la jenaj:
Béhuard
Béhuard estas franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Béhuardais.
Saint-Pierre-de-Fursac
Saint-Pierre-de-Fursac estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 810 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Ĝi fakte formas unuigitan vilaĝon kun la apuda komunumo Saint-Étienne-de-Fursac.
Geografio
Saint-Pierre-de-Fursac etendiĝas sur 27,33 km², kaj havis 810 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 28 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pierre-de-Fursac situas je alteco de 431 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pierre-de-Fursac apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Saint-Pierre-de-Fursac apartenas al la kantono de Le Grand-Bourg, kies ĉefurbo estas Le Grand-Bourg. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Petit-Couronne
Petit-Couronne estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Couronnais.
LiveJournal
LiveJournal ([lajv-ĜUR-nl], ofte mallongigita kiel LJ aŭ lj) estas la nomo de retejo, ĉe kiu interret-uzantoj povas krei kaj konservi taglibron. Ĝi estas ankaŭ la nomo de la programaro, kiu funkciigas la servon. Ĝi estas unu el la multaj servoj, kiuj ebligas verkadon de reta taglibro aŭ blogo (el la angla blog aŭ weblog).
Estas diversaj funkcioj, kiuj distingas LiveJournal-on de aliaj blogaj TTT-ejoj. Unu el ili estas la "amika paĝo" - listo de lastatempaj enskriboj de uzantoj, kiujn oni aldonis al sia "amika listo" kiel ĉe aliaj interkonaj retejoj. Ĝi faras de LiveJournal komunumon de interkonektitaj taglibroj kaj ŝanĝas la fokuson al societa reto. Alia distinganta trajto estas la stila sistemo S2, kiu ebligas al la uzantoj individuigi la aspekton de siaj afiŝoj kaj la funkciadon de siaj taglibroj.
La servil-programaro haveblas laŭ la principo de libera fonto, kaj oni uzas ĝin ankaŭ en aliaj TTT-ejoj (ekzemple DeadJournal).
Historio
LiveJournal estis lanĉita en 1999 de Brad Fitzpatrick, origine por raporti siajn travivaĵojn al gimnaziaj amikoj. Ĝi estas posedata de la firmaoj LiveJournal en San-Francisko kaj SUP Fabrik en Moskvo, kiujn estras Fitzpatrick.
Komunumo
Je 2004, la retejo enhavis pli ol 2.000.000 kontojn, kaj proksime milionon da tiuj estas ĝisdatigitaj ĉiumonate. Tiuj uzantoj skribas proksime 200.000 enskribojn je ĉiu tago. La plejmulto da la uzantoj, kiuj raportis siajn aĝojn, aĝas inter 15 kaj 22 jarojn. Preskaŭ du trionoj de tiuj uzantoj, kiuj raportis siajn seksojn, estas inaj.
LiveJournal estas populara precipe en la anglalingvaj landoj (kvankam ĝi havas funkcion por elekti lingvon; ankaŭ estas multe da Esperantistoj troveblaj sur LiveJournal), kaj Usono havas la plej grandan uzantaron. La sekvanta statistiko estas de Aŭgusto 2007:
Simile al aliaj blogoj, la uzantoj povas afiŝi komentojn en la taglibroj de aliaj uzantoj. Ĉiuj uzantoj, pagantaj aŭ ne, havas diversajn komentajn elektojn: ili povas instrukcii al la programaro, ke ĝi permesu nur komentojn de la uzantoj en ilia amika listo, aŭ malpermesu nur sennomajn komentojn (komentojn de uzantoj, kiuj ne havas konton ĉe LiveJournal), aŭ tute malpermesu komentojn.
LiveJournal ofertas ankaŭ al uzantoj krei "komunumojn" - forumojn, en kiuj oni povas diskuti diversajn temojn. Ekzemple, ekzistas komunumo pri Esperanto kaj ankaŭ anglalingva komunumo pri Vikipedio. Oni kreas komunumon, unue kreante normalan konton kaj poste konvertante ĝin al komunumo. Ĉiu komunumo havas unu aŭ plurajn administrantojn, kiuj havas alireblon por ŝanĝi la preferojn de la komunuma konto.
LiveJournal dependegas de uzantaj kontribuoj kaj volontulaj klopodoj. Ekzemple la helpejo funkciadas preskaŭ nur danke al nepagataj volontuloj. Simile, la retejo tradukiĝas en aliajn lingvojn fare de volontuloj. Kvankam la programadon faras precipe dungitoj kaj la origina kreinto mem, oni ankaŭ konsideras kaj recenzas kontribuojn de uzantoj en tiu ĉi afero.
Por solvi konfliktojn en LiveJournal ekzistas la tiel nomata "Konflikta Komisiono" el plej gravaj dungitoj. Ili havas la eblon bloki aŭ eĉ tute forigi iun ajn konton, kiun ili ne ŝatas. Originale tiu strukturo estas kreita por kontraŭbatali spamon kaj "interretkrimulojn". Sed la ago de komisiono estas neprediktebla kaj arbitra, ofte uzantaj kontoj estas blokitaj sen iu ajn klarigo. Ankaŭ okazas, ke uzantaj kontoj estas forigitaj pro anonima denunco, kaj la posedanto de konto eĉ ne havas iun ajn informon pri kialoj de bloko. Membroj de "Konflikta Komisiono" ade rifuzas doni klarigon de iliaj agoj. Pro tia arbitra cenzuro, pli kaj pli uzantoj opinias ke LiveJournal estas nefidinda servo por iliaj pensoj kaj informoj, kaj klopodas translokigi ilin al aliaj servoj surbaze de simila kodsistemo aŭ al memstaraj blogoj kiel WordPress.
Bufonedoj
La veraj bufoj estas la familio Bufonedoj (aŭ Bufedoj), membroj de la ordo Anura (ranoj kaj bufoj). Ili estas la nura familio de anuroj en kiu ĉiuj membroj estas konata kiel "bufoj", kvankam kelkaj povas esti nomataj ranoj (kiaj la arlekenaj ranoj Atelopus. La bufonedoj nune enhavas pli ol 35 genroj, el kiuj la komuna bufo estas la plej disvastigata kaj bone konata.
Lengyel
Lengyel [lendjel] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Bonyhád. La loknomo signifas: polo.
Situo
Lengyel situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Dombóvár troviĝas 21, Bonyhád 19 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, poste keltoj kaj romianoj alvenis. La unua mencio devenis el 1308. Post la turka erao en 1718 germanoj refondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Xosé Neira Vilas
Xosé Neira Vilas ([ŝose' nejra bilas]) (naskiĝis la 3-an de novembro 1928 en la vilaĝo Gres (municipo Vila de Cruces), mortis la 27-an de novembro 2015) estis galega verkisto.
Vivo
Xosé, filo de kamparanoj, studis komercadon koresponde kaj eklaboris kiel kontisto. En januaro 1949 li elmigris al Bonaero de Argentino, kaj tiel li kontaktis anojn de galegismo (politika kaj kultura defendo de la galegaj interesoj), kiel la verkistojn Luís Seoane, Rafael Dieste, Ramón Suárez Picallo, Lorenzo Varela kaj Ramón de Valenzuela, kaj en 1953 li fondis la Galegisman Junularon. En Bonaero li studis ĵurnalismon. En 1957 li edziĝis al la galegida kuba verkistino Anisia Miranda kaj ambaŭ kunfondis la eldonejon Follas Novas (ĝia nomo estas la titolo de konata verko de Rosalía de Castro). En 1961 ili ekloĝis en Havano de Kubo.
En 1969 li fondis en Havano la Galegan Fakon de la Instituto pri Literaturo kaj Lingvistiko de la Akademio de Sciencoj de Kubo, fakon kiun li estris dum dudek du jaroj. De 1983 ĝis sia emeritiĝo li laboris kiel ĉefredaktoro de la infana revuo Zunzún.
Post tridek unu jaroj en la kariba insulo, ili emeritiĝis kaj vojaĝis en Galegion en 1994; tie, en Gres, ili kreis kaj regis la Fondaĵon Xosé Neira Vilas kaj plu laboris en la kampoj de kulturo kaj ĵurnalismo. Anisia Miranda forpasis en 2009.
Xosé Neira Vilas estis membro de la Reĝa Galega Akademio, honora doktoro de la Universitatoj de Koruno kaj Havano, ricevis la Premion de la Hispana Kritiko (en la branĉo prozo) kaj la Premion de la Galega Kritiko (eseo). Krome li interalie ricevis la medalon Castelao, la premion Celanova Casa dos Poetas, la Premion Laxeiro, la Premion Trasalba (2004) kaj la Oran Medalon de Galegio (2015). Li estis nomumita honora membro de la Asocio de Verkistoj en la Galega Lingvo en 1999.
Dorio (Italio)
Dorio estas komunumo de Italio, situanta borde de la lago de Como. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Xosé Neira Vilas
Vivo
La 27an de novembro 2015 li mortis 87-jara, en sia hejmo.
Verkoj
Lia verko Memorias dun neno labrego (Memoraĵoj de kampara knabo) estas la plej legata libro de la galega literaturo. Kaj ĉi tiu kaj aliaj postaj verkoj, spegulas la kamparan mondon kaj elmigradon. Eblas distingi du grupojn de romanoj pri la kamparo: kun infana ĉefrolulo kaj kun plenkreska ĉefrolulo.
La unuaj formas la tiel nomatan infan-ciklon kaj estas: Memorias dun neno labrego (Memoraĵoj de kampara knabo, 1961), Cartas a Lelo (Leteroj al Lelo, 1971) kaj Aqueles anos do Moncho (Tiuj jaroj de Moncho, 1977).
Iom malsamaj, kvankam temantaj ankaŭ pri la ruro, estas Lar (Hejmo, 1973), Nai (Panjo, 1980) kaj Pan (Pano, 1986). La mondo de elmigrintoj aperas en Camiño bretemoso (Nebula vojo, 1967), en la rakontaro Historias de emigrantes (Historioj de elmigrintoj, 1968), en Remuíño de sombras (Ombro-kirlo, 1972) kaj en Tempo novo (Nova tempo, 1987). Dum la historio de Historias de emigrantes kaj tiu de Remuíño de sombras okazas en Bonaero, en Tempo novo ĉio disvolviĝas en la postrevolucia Kubo.
Neira Vilas verkis ankaŭ infanlibrojn, el kiuj menciindas Espantallo amigo (Amiko birdotimigilo, 1971), O cabaliño de buxo (La buksa ĉevaleto, 1971), A marela Taravela (La bovino Taravela, 1976), Contos vellos pra rapaces novos (Malnovaj fabeloj por infanoj, 1983), De cando o Suso foi carteiro (Kiam Suso iĝis poŝtisto, 1988) kaj Chegan forasteiros (Venas fremduloj, 1992).
Kunlabore kun la edzino, Anisia Miranda, li publikigis poem- kaj kanto-libron titolitan Cantarelas e contos prá xente miúda (Kanzonetoj kaj fabeloj por etuloj, 1975).
Liaj poeziaj libroj estas Dende lonxe (De for, 1960), Inquedo latexar (Maltrankvila korbatado, 1969), Poesía recadada (Gardita poezio, 1994), Dende Gres (El Gres, 2004), Cantos de sol a sol (Kantoj de sunleviĝo ĝis sunsubiro, 2014) kaj Cantos que veñen de lonxe (Kantoj el la foro, libro kaj KD kun muziko de Xervasio Sánchez, 2014).
Li tradukis en la galegan verkojn de Nicolás Guillén, Ho Chi Minh, José Martí, Alejo Carpentier kaj Claudio Guillén.
El inter liaj gravaj ĵurnalismaj verkoj elstaras Galegos no Golfo de México (Galegoj en la Meksika golfo, 1980), Castelao en Cuba (Castelao en Kubo, 1983), A prensa galega en Cuba (La galega gazetaro en Kubo, 1985), Guerrilleiros (Gerilistoj, 1991), Na outra banda do mar (Sur la alia marbordo, 1992), A lingua galega en Cuba (La galega lingvo en Kubo, 1995), Galegos que loitaron pola independencia de Cuba (Galegoj luktintaj por la sendependiĝo de Kubo, 1998), Manuel Murguía e os galegos da Habana (Manuel Murguía kaj la galegoj el Havano, 2000) k.a.
En esperanto
Memoraĵoj de kampara knabo aperis en julio 2017 ĉe la eldonejo Mondial de Novjorko, en traduko de Suso Moinhos. Ĝi enhavas antaŭparolon de Iolanda Galanes, de la Universitato de Vigo, fotaron de la aŭtoro, kronologion de la vivo de la aŭtoro kaj la libro, kaj ankaŭ la originalajn desegnojn de Isaac Díaz Pardo, aperintajn en la unua eldono en Galegio. La libro estis inkludita en la Serio Oriento-Okcidento de UEA. En septembro 2016 ĝi estis prezentita en la 32a ARKONES antaŭ ĝia apero, kaj kelkajn tagojn poste en la Universitato de Vigo, kadre de internacia kongreso pri tradukado.
El la libro jam antaŭe aperis la ĉapitro titolita "Pachín" en Beletra Almanako 9.
Louisville (Ohio)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas urbeto en Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Ohio kaj al ĉirkaŭa kantono, angle nomata . Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ludwigshöhe
''Tio estas la artikolo pri la komunumo Ludwigshöhe en Germanio. Por la samnoma 4000-metra monto en la Alpoj vidu Ludwigshöhe (monto)''.
Ludwigshöhe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Teatro Csiky Gergely (Kaposvár)
''Nomo de la teatro estas legebla laŭ la origina (hungara) nomformo! Nehungaroj komprenu: Gergely Csiky!''
Teatro Csiky Gergely [ĉiki gergej] estas grava teatro en Kaposvár, en la urbocentro. Ĝi prenis la nomon de verkisto Gergely Csiky.
Historio
En Kaposvár oni konstruis la unuan teatrejon en 1911, kie oni profitis jam la ferobetonon. En la 1950-aj jaroj la konstruaĵo estis pligrandigita kaj en la 1980-aj jaroj plene renovigitala kaj modernigita. Memstara trupo formiĝis en 1955.
En la lastaj 50 jaroj oni prezentis 596 spektaklojn, inter ili Petőfi-Pongrác Kacsóh: János vitéz (Johano la Brava).
Konstruaĵo
Arkitekto de la teatro estis Ede Magyar. La konstruaĵo havas 860 sidlokojn.
Elektitaj teatrestroj
Inter la geaktoroj estas menciindaj Zsuzsa Adorjáni, Juli Básti, György Csapó, Klára Czakó, Károly Eperjes, Antal Flórián, László Gálfy, Petra Grisnik, Károly Gyulay, Pál Homokay, Györgyi Kari, Jenő Kiss (aktoro), Pál Kocsis (aktoro), Róbert Koltai, Kati Lázár, Zsolt Lipics, Gábor Máté (aktoro), Mari Nagy, Viktor Nagy (aktoro), Árpád Némedi, Judit Németh (aktoro), Judit Pogány, Ádám Rajhona, Erika Réti, János Sarkadi Kiss, Ferenc Somló (pli juna), Ildikó Szűcs, Géza Tordy kaj István Znamenák.
Savennières
Savennières estas franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saponariens.
Mariano Andújar
Mariano Andújar estas argentina futbalisto en la pozicio de golisto. Li naskiĝis en Bonaero, do nun estas -jara. Profesia futbalisto ekde la jaro 2001, ekde la jaro 2014 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la itala klubo SSC Napoli. Krome ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la vira nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "21".
Friedrich Danielis
Friedrich DANIELIS (naskiĝinta en 1944 en Bad Reichenhall) estas germana, multflanka artisto laborante ekde 1985 en Novjorko, Veneco kaj Vieno. Antaŭe li restis plurajn jarojn en Londono.
Vivo
Kiel artisto li estas meminstruinto kaj dediĉas sin egale al skribado kaj pentrado, kreinte ankaŭ scenejajn bildojn, kostumojn kaj maskojn por operoj. Liaj ligoj al literaturo ka muziko estas tre intimaj. Ili respeguliĝas ankaŭ en 20 pentristo-libroj, sed ankaŭ en ornamitaj titoloj por verkoj kaj tekstoj. Komponistoj kiel la aŭstro Wolfgang Florey estis inspiritaj de pentraĵoj de Danielis, inverse la pentristo mem ofte prenas muzikajn aferojn por kreive ekagadi (ekz. de Haydn, Schubert, Mozart, Mahler). Li ankaŭ ŝatas fari paŝtelaĵojn kaj guaŝojn.
Danielis alkutimiĝis produkti la uzitajn kolorojn mem imitante mezepokajn tradiciojn. Li ŝatas fari plurpartajn verkojn. Danielis estas internacia artisto, nen nur pro la vojaĝadoj inter Italio, Aŭstrio kaj Usono sed ankaŭ pro siaj teknikoj. La ideo pri la pentristolibro Working at Krut and visiting Lovis ekzemple venis al li en Veneco; ĝi presitis en Johannesburg (ĉe David Krut, la eldonisto de William Kentridge) kaj binditis en Vieno. Koncerne la ŝaton de literaturo kaj mane skribitaj libroj li similas iomete al Gerhard Altenbourg. Per multo da verkoj Danielis laŭdegas Venecon, ĝiajn lumon kaj akvojn.
Fonto
Faldfolio eldonita fare de Muzeo Lindenau (Altenburg) okaze de ekspozicio de oktobro 2014 ĝis januaro 2015.
Eurostat
La Eŭropa Statistika Oficejo, mallonge Eurostat, estas la oficejo pri statistiko de la Eŭropa Unio. Ĝia sidejo estas en Luksemburgio.
La oficejo produktas statistikojn por la ŝtatoj de la Eŭropa Unio, kies datumoj kolektiĝis de la naciaj statistikaj oficejoj de la membroŝtatoj. Gravan rolon la institucio havas por la harmoniigo de statistikaj difinoj kaj kalkulaj metodoj. Tiel estas garantiata, ke eblas kompari la unuopajn membroŝtatojn kaj aparte ilian ekonomian evoluon.
La oficejo ne nur kreas komparojn de la kompletaj ŝtatoj, sed ankaŭ de unuopaj regionoj. Por tio ĝi uzas la nomenklaturon NUTS. Kadre de la tiel nomata "Urba Aŭdito" (angle "Urban Audit") aldone kreiĝas urbaj statistikoj.
En Eurostat interalie laboras la litova esperantistino Valdonė Kasperiūnienė.
Daumantas
Daumantas (? - ĉirkaŭ 1285) - probabla grandduko de Litvo, kiu regis eble dum la jaroj 1282 - 1285.
Biografio
Pri deveno de Daumantas mankas informoj. Laŭ opinio de historiistoj li eble estis filo de Traidenis, post morto de kiu, li ekregis kiel grandduko.
Sergio Mattarella
Sergio Mattarella (naskiĝis la 23-an de julio 1941 en Palermo) estas itala politikisto kaj la nuna prezidento de la Itala Respubliko.
Li estis elektita kiel la 12-a prezidento de la Respubliko la 31-an de januaro 2015, kaj prenis oficon la 3-an de februaro.
17-a de marto
La 17-a de marto estas la 76-a tago de la jaro (la 77-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 289 tagoj restas.
Je la 17-a de marto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 17-a de marto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Heinrich Hoffmann (verkisto)
Heinrich HOFFMANN [hajnriĥ hofman] (naskiĝis la 13-an de junio, 1809 en Frankfurt am Main, mortis la 20-an de septembro 1894 samloke) estis germana kuracisto kaj verkisto.
Ĉar lia granda pasio, la verkado, ne certigus al li sekuran materian estontecon, li konforme al la deziro de sia patro studis medicinon en Heidelberg, Halle (Saale) kaj Parizo, kaj poste laboris en tiu ĉi fako. Samtempe li dediĉis sin al la verkado kaj eldonis ekz. kolekton de poeziaĵoj (Gedichte) en la jaro 1842.
Literaturan sukceson Heinrich Hoffmann gajnis tute hazarde: Serĉante kristnaskan donacon por sia 3-jara filo, li konstatis, ke ne haveblis belaj libroj por infanoj tiuaĝaj. Li do ekverkis mem kaj je Kristnasko 1844 la donaco estis preta. Al la eldonado oni tamen devis persvadi la aŭtoron: Probable timante pri sia reputacio kiel serioza kuracisto okupiĝanta pri tiaj infanaĵoj, li publikigis la verkon en 1845 sub la pseŭdonimo Reimerich Kinderlieb. La libro, temanta ekzemple pri knabo (la Struvelpetro aŭ Hirthara Petro) kiu ne volis kombi kaj tondi sian hararon, pri knabino ludanta kun fajro kaj pereanta en la flamoj kaj pri knabo rifuzanta la manĝadon kaj mortanta de subnutrado..., tuj famigis la aŭtoron.
En sia kuracista kariero Heinrich Hoffmann estis alte aprezata, ĉar li forte engaĝiĝis por pli humana vivo de psike malsanaj personoj. Precipe li laboris en psikiatria kliniko, aparte pri psike malsanaj infanoj, kaj en Germanio konsideratas unu el la pioniroj de infana kaj adoleskula psikiatrio kaj psikoterapio. Li mortis en sia naskiĝurbo.
Byans-sur-Doubs
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Heinrich Hoffmann (verkisto)
En Esperanto aperis
La Struvelpetro : beletaj rakontoj kaj komikaj bildoj / de Heinrich Hoffmann. Esperanta trad. de Jakob David Applebaum. - Kopenhago: Eldonejo TK, [proks. 1971]. - 24 paĝoj : multaj ilustraĵoj
Byans-sur-Doubs
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Byannais.
Heinrich Hoffmann (verkisto)
En Esperanto aperis
ISBN 87-87089-02-5
Hirthara Petro / El la germana lingvo de Rudolf Fischer. - [Neustadt a.d. Weinstraße]: Meininger, [1988]. - 48 p. : ĉefe ilustr.
USA PATRIOT Act
La USA PATRIOT Act estas leĝo akceptita de usona kongreso, senato, subskribita fare de usona prezidento George W. Bush la 26-an de oktobro  2001. La vorto "patriot" signifas patrioton, sed en tiu kazo temas ankaŭ pri akronimo. La plena titolo estas: "Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001".
Enhavo de la leĝo
La leĝo ebligas por la ŝtataj perfortaj instancoj (polico, sekretservo ks.) agadi sen juĝista decido (antaŭpermeso), tiel ili povas kaŝobservi telefonajn liniojn, retpoŝton, personajn medicinajn, financajn kaj aliajn dokumentojn. La leĝo ankaŭ plifaciligis plurajn limigojn rilate al la enlanda spionado. Ĝi disvastigis la agosferon de la ministro pri financoj je kontrolo de la financaj transakcioj, precipe ĉe eksterlandaj individuoj kaj organizaĵoj.
La leĝo donis pli grandan liberecon al la ŝtataj perfortaj instancoj kaj al la enmigra instanco pri aresto kaj deportado de enmigrintoj, suspektitaj je terorismo. La leĝo ankaŭ ŝanĝis la difinon de la terorismo, ke ĝi entenas ankaŭ la enlandan terorismon, tiel ampleksante nombron de tiuj agadoj, por kiuj oni povas uzi tiujn preskaŭ senlimajn rajtigilojn. Iom unu kaj duonmonate post la teroratako de 9/11 en la Usono, la leĝon akceptis la kongreso kaj la senato, kun plimulto de la demokratoj kaj la respublikanoj.
Kritiko
La leĝon oni kritikis pro malobeo de la juroj de persona libereco. Plej grandaj pretekstoj estas, ke la leĝo permesas enprizonigon de eksterlandanoj je nedifinita tempolimo; domtraserĉon sen permeso aŭ kono de la posedanto; kaŝobservon de telefonoj kaj retpoŝtoj sen juĝista decido. Post validiĝo de la leĝo, oni ekis plurajn juĝprocesojn kontraŭ ĝi, federaciaj juĝistaroj decidis, ke kelkaj paragrafoj estas kontraŭkonstituciaj.
19658 Sloop
19658 Sloop estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Schweickert
Schweickert estas la familia nomo de jenaj personoj:
19658 Sloop
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Katie Michelle Sloop, finalistino en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro ŝia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Mary's School de Oak Ridge (Tenesio, Usono).
Schweickert
Vidu ankaŭ:
Semeringa fervojo
Semeringa fervojo (en germana: Semmeringbahn) en Aŭstrio, kiu ekas ĉe Gloggnitz kaj kondukas tra Semmering al Mürzzuschlag estis la unua montara fervojo en Eŭropo konstruita kun la normiga normala ŝpuro. Ĝi estas ofte referencata kiel la unua vera montarfervojo en la mondo, pro la malfacila tereno kaj la konsiderinda altituda diferenco kion oni devis superi dum ties konstruado. Ĝi estas ankoraŭ tute funkcia parto de la Suda Fervojo kiu estas funkciigita de Österreichische Bundesbahnen.
La Semmering-fervojlinio inaŭguritis en 1854 kiel unua enmonta linio de la mondo (kies plej longa tunelo havas 1,4 km). Ĉefkonstruinto estis Carl Ritter von Ghega. En 1998 la fervoja linio deklaritis monda heredaĵo de Unesko.
NGC 2924
NGC 2924 (aliaj indikoj — MCG -3-25-8, VV 808, NPM1G -16.0288, PGC 27253) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Oficejo pri Naciaj Statistikoj (Britio)
La Oficejo pri Naciaj Statistikoj (Office for National Statistics, mallongigita ONS) estas brita organizaĵo kiu respondecas pri la kreado kaj publikigado de statistikoj en la kampoj de ekonomio, loĝantaro kaj socio je diversaj naciaj kaj lokaj niveloj. Pro historiaj kialoj, la Ĝenerala Registro-Oficejo estas parto de ĝi, do ĝi ankaŭ respondecas pri kolektado de datumoj pri naskiĝo, morteco kaj geedza stato en Anglio kaj Kimrio.
La ĉefsidejo de ONS estas en Pimlico, Londono, kaj havas delegaciojn en la urboj Newport, Titchfield en Hampshire kaj Southport.
Salavat Julajev
Salavat JULAJEV (naskiĝis la 16-an de junio 1754 — mortis la 8-an de oktobro 1800) estas baŝkira nacia heroo kaj poeto. Partoprenanto de la ribelo de Emeljan Pugaĉov (1773-1775) kaj ties gvidanto sur la tero de Baŝkirio. Li kolektis, formis kaj komandis pli ol dekmilan armeon. Pro batalo kontraŭ carismo li estis kondamnita al ĝisviva deportado. Literaturan kreadon li verkis ĉefe en la baŝkira lingvo.
La monumento omaĝe al Julajev, troviĝanta en la ĉefurbo Ufa, fariĝis la bazo por prilaboro de la nuntempa blazono de Baŝkirio. Laŭ lia nomo oni nomis la plej grandan Glacihokeejojn en Ufa.
Farkas Hóry
HORY Farkas (ho:ri) estis hungara reformita pastro, poeto naskita en Kótaj la 13-an de oktobro 1813 kaj mortinta en la 25-an de oktobro 1872 en Magyargyerőmonostor. Li estis la patro de verkisto Béla Hóry.
Biografio
Hory pristudis teologion en Koloĵvaro. Li estis de 1844 ĝis sia morto reformita pastro de Magyargyerőmonostor. Li gajnis premiojn per siaj poemoj. Lia teatraĵo Házi barát (Domamiko) restis en manuskripto. La skulptaĵo titolita La heroo de popolkanto de Miklós Izsó naskiĝis laŭ inspiro de lia poemo.
Santiago Huauclilla
Santiago Huauclilla estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Huauclilla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 463.
Geografio
Santiago Huauclilla apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 607 loĝantojn. El tiuj estis 293 viroj kaj 314 virinoj. La komunumo havas surfacon de 89,31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
111913 Davidgans
111913 Davidgans estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto KLENOT elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la juda kroniksto, matematikisto, geografo kaj astronomo David ben Solomon Gans (1541–1613). Naskiĝinta en Germanio, li iris en Pragon en 1564, kie li fariĝis studento de la rabeno Loev kaj venis en kontakton de Johano Keplero kaj Tycho Brahe. Li estas plej bone konata pro siaj verkoj Tzemach David kaj Nechmad ve-Naim.
Lajos Ritók
Lajos Ritók [lajoŝ ritOk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ritók Lajos estas hungara pentristo, grafikisto. Lajos Ritók naskiĝis la en Oradea (Rumanio).
Biografio
Lajos Ritók apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li aĝis 15, kiam li komencis interesiĝi pri ĉinaj sportoj, kuracado, filozofio. Post 6 jaroj li jam estis trejnisto pri specialaj ĉinaj sportoj. En 1989 li finis belartan lernejon en sia naskiĝurbo, poste li translokiĝis al Debrecen. Li edziĝis, baldaŭ 3 gefiloj naskiĝis. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 2008, post 2 jaroj li finis samloke la majstran kurson. Li kreas pentraĵojn kaj grafikaĵojn, sed lia ŝatata tekniko estas la karbodesegnaĵo. Li ricevis 4 diverslandajn premiojn inter 1987-2015.
Levente Sükösd
SÜKÖSD Levente estas hungara ĵurnalisto, poeto. Li estis naskita en Târgu Mureș la 30-a de septembro 1966. Li vivas en Budapeŝto.
Kariero
Levente Sükösd estis redaktoro de la Hungara Radio, kunlaboranto de Televido Duna, de Inforadio.
Kreuzeskirche (Essen)
Kreuzeskirche (eo: Kruco-Preĝejo) en la centro de Essen estas protestanta preĝejo, kiu estis konstruata inter 1894 kaj 1896 laŭ planoj de arĥitekto August Orth. Post gravaj difektoj dum la Dua Mondmilito ĝi estis rekonstruata ĝis 1953 kaj substaras nun sub monumentprotekto.
Historio
La domo de Kreuzeskirche staras pli malpli sur la terpeco de la iama bieno Hof Aschebroch, kies ekziston mencias dokumentoj el la 14-a jarcento kaj kies postrestaĵojn oni pro disaj arĥeologiaj trovaĵoj ankoraŭ nuntempe supozas en la subgrundo. La presbiteraro decidiĝis novembron de 1893 sen arĥitektura konkurso por la renoma berlina arĥitekto August Orth, kiu je sia plano orientiĝis laŭ la Dankopreĝejo en Berlin-Wedding, kiu estis detruata dum la Dua Mondmilito. La projekton kaj la formadon de la interno subtenis grandstile mondonacoj de civitanoj kaj asocioj de Essen.
La ceremonia metado de la unua fundamenta ŝtono por Kreuzeskirche okazis la reformaciotagon, la 31-an de oktobro de 1894. La 1-an de decembro 1896 imperiestrino Aŭgusta Viktoria konsekris la novan didomon. La konstruokostoj altis proksimume 300.000 orajn markojn. La preĝejo kun romanikaj stileroj havis la planon de latina kruco kaj trietaĝan turon ĉe la okcidenta flanko. En la enireja spaco du alkonstruitaj rondaj konstruaĵoj devis servi kiel restadejo por bapto- kaj geedzoceremoniaj societoj. Kreuzeskirche proponis sidlokojn al preskaŭ 1.500 homoj. La masonaĵon el ruĝaj brikŝtonoj ordigas partoj el sabloŝtono de Nahe kaj Ruhr. La flankaj navoj de la fakte trinava preĝejo estis treege mallarĝaj por akcenti la halokarakteron de la preĝejospaco; ili servis pli kiel alirejo al la granda meza navo. En la interno ekzistis du grandaj blokoj de rekta aranĝitaj sidbenkoj ambaŭflanke de la meza pasejo same kiel pluaj sidlokoj sur balkono trapasa laŭ tri flankoj, kiun superis ĉe la turflanko la pli alta orgenbalkono. La paroĥo decidis en 1896 la konstruon de preĝejservanto-domo kun halo por la konfirmaciigotoj sur la preĝeja terpeco.
Dum aeratako la 28-an de majo 1943 Kreuzeskirche etis detruata escepte la eksterajn murojn. Je tio la kompleta interno elbrulis. Tamen konserviĝis la malnova ligna ĉefaltaro kaj la novromanika kruco el 1896 fasonita de August Orth.
Ekde sia fondiĝo Essener Bachchor estis la ĥoro de Kreuzeskirche. Post la militaj detruoj la ĥoro ekloĝis en la preĝejo Erlöserkirche.
Nuna preĝeja konstruaĵo
La rekonstruo komenciĝis en 1949 kaj finiĝis marton de 1953. La flankaj balkonoj je tio ne estis rekonstruataj. La konsekrado de la nov-rekonstruita preĝejo okazis la 8-an de novembro 1953.
Ekde 1987 Kreuzeskirche estas konstrua monumento. Tiutempe oni trovis konsiderindajn difektojn je la sabloŝtonaj elementoj, tiel ke oni decidiĝis por riparado de la domo. En 1994 la interno estis riparata, kaj ekde tiam la preĝejo estas uzata ankaŭ por diversaj aranĝoj, ekspozicioj, prelegoj kaj koncertoj.
Béla Orczy
Barono Béla Orczy [orci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orczy Béla estis hungara politikisto, ministro, reĝa juĝisto, ĉambelano. Lia nobela antaŭnomo estis orczi.
Béla Orczy naskiĝis la  1822 en Pest (urbo). Li mortis la 1917 en Vieno.
Kreuzeskirche (Essen)
Nuna preĝeja konstruaĵo
Nun la preĝejo, kiu estas la plej malnova domo en la norda urbocentro, parte ankoraŭ, parte denove bezonas riparon. Tio kaŭzis, ke la paroĥo vendis la preĝejon al projektsocieto, kiu financas la riparadon. La paroĥo luos la domon kun nun 500 sidlokoj por 1000 eŭroj ĉiomonate, tiel ke en ĝi povos plue okazi diservoj. Post kiam la vendo fiaskis fine de 2011, la estonteco de la preĝejo komence estis necerta.
Béla Orczy
Biografio
Béla Orczy frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, kie li iĝis advokato. En 1846 li eklaboris en la departementa administrado. Li batalis en Hungara revolucio de 1848, post falo de la liberecbatalo li retiriĝis. En 1865 li elektiĝis parlamenta deputito, li apogis politikon de Ferenc Deák. Post 3 jaroj li ekhavis signifan postenon en la ministerio. Ekde 1879 li estis ministro, ekde 1895 reĝa juĝisto.
Kreuzeskirche (Essen)
Orgeno
Ekde 1968 la Kruco-Preĝejo havas la plej grandan orgenon de protestanta preĝejo en la Ruhr-Regiono. Ĝi havas 70 registrojn kaj kvar manualojn, kaj ĝin konstruis Berliner Orgelbaufirma Karl Schuke. Post riparado de la preĝejo en la jaro 2015 la instrumento oni volas ripari la instrumenton per helpo de mondonacoj, ĉar por tio estas necesaj duona miliono da Eŭroj.
Masakro de Carandiru
La Masakro de Carandiru estis masakro kiu okazis en Brazilo, la 2-an de oktobro 1992, kiam interveno de la Milita Polico de la Ŝtato San-Paŭlo, por enhavi ribelon en la Domo de Deteno de San-Paŭlo, kaŭzis la morton de 111. arestitoj.
Kialoj de la ribelo kaj interveno de la Milita Polico
La ribelo komenciĝis kun kaptitbatalo en Pavilono 9 dum futbala matĉo por la arestitoj de la Domo de Deteno. La interveno de la Armea Polico, gvidita fare de kolonelo Ubiratan Guimarães, estis pravigita por trankviligi la ribelon en la areo. La procesigo de la proceso de kolonelo Ubiratan klasifikis la intervenon kiel esti "katastrofa kaj malbone preparita".
La polica interveno estis rajtigita de la tiama Sekretario pri Publika Sekureco de San-Paŭlo, Pedro Franco de Campos, kiu forlasus la registaron malpli ol monaton poste. Tamen, li neis konsulti guberniestron Luiz Antônio Fleury Filho pri la ago. Fleury, jarojn poste, deklaris ke li ne donis la ordon, sed se li estis en sia oficejo li rajtigintus la invadon.
Michel Temer transprenis la Sekurecan Sekretariejon anstataŭ Pedro Franco de Campos. Post enoficiĝo, li anoncis kiel reago al la masakro ke li rekomendus ripozon kaj meditadon por la oficiroj implikitaj.
Juĝo
En April 2013, brazila tribunalo kondamnis 23 armeajn policistojn al 156 jaroj en malliberejo ĉiun pro ilia implikiĝo en la mortoj de 12 kaptitoj dum la masakro. La kondamno estis anoncita de la juĝisto José Augusto Nardy Marzagão kaj respondas nur al la unua parto de la proceso, kiu estas dividita en kvar etapoj. Pliaj tri policanoj juĝitaj en ĉi tiu unua fazo estis malkondamnitaj laŭ peto de la Publika Ministerio mem.
La 3-an de aŭgusto 2013, ĉirkaŭ la 4-a matene, juĝisto Rodrigo Tellini de Aguirre Camargo laŭtlegis la punon de 625 jaroj da malliberejo al 25 militpolicaj akuzitoj, kiuj estis akuzitaj je partopreno en la masakro, specife pri la rekta partopreno en la morto de 52 arestitoj. instalite sur la tria etaĝo de pavilono 9.
Kvin ĵurioj kondamnis 74 armeajn policistojn implikitajn en la masakro, tamen, ili estis nuligitaj per decido de la Kvara Kriminala Ĉambro de la Kortumo de San-Paŭlo, en apelacio raportita de la juĝisto Ivan Ricardo Garisio Sartori, en 2016.
Krom la krimproceso, advokato Carlos Alexandre Klomfahs, nome de la parencoj de la viktimoj de la Masakro, prezentis proceson petante al la Registaro de la Ŝtato de San-Paŭlo agnoski sian kulpon pro la mortoj kaj pardonpeti al la parencoj per deklaro pri nacia televido.de radio kaj televido.
Gilles Deleuze
Gilles Deleuze [] (18-an de januaro 1925 en Parizo - 4-an de novembro 1995) estis franca filozofo.
Deleuze skribis multajn verkojn pri filozofio, literaturo, filmoj kaj arto.
Historio kaj fariĝo de la filozofio
Liaj ĉefaj verkoj pri filozofoj (Hume, Kant, Nietzsche, Bergson, Spinoza) kaj pri verkistoj (Proust, Sacher-Masoch) rapide estis aprezataj de samtempuloj. Deleuze konstruis tiel sian filozofian sistemon pri la produktado de novo (aŭ kreaĵo) por la estiĝo de la vivo (aŭ pli ĝuste la plifortigo de la vivo).
Sacher-torto
La Sacher-torto [ZAĥer] estas ĉokolada torto kun ĉocolada glazuro kaj abrikota marmelado-farĉo. Ĝi estas tipa dolĉaĵo el Vieno. Ĝi nomiĝas laŭ Franz Sacher, kiu inventis la recepton.
Historio
La unuan torton faris Franz Sacher en 1832 kiam Klemens von Metternich mendis en la kuirejo novan dolĉaĵon por siaj versperaj gastoj. La ĉefkuiristo estis malsana kaj Sacher, kiu estis duajara metilernanto, inventis la unuan Sachertorton. Post tio la torto preskaŭ estis forgesita. Sacher laboris en Budapeŝto kaj Bratislavo kaj malfermis en 1848 altklasan delikataĵ- kaj vinvendejon en Vieno. Lia filo Eduard Sacher, kiu lernis en la Demel bakejo kiu liveris al la kortego, ŝanĝis la recepton al la nuntempa formo. Unue la torto vendiĝis de Demel, sed post kiam Eduard aĉetis la Hotelon Sacher ankaŭ tie.
En la 20-a jarcento estis laŭleĝa batalo inter Sacher kaj Demel pri la vendado de la "Originala Sachertorto". En 1963 ambaŭ partioj konsentis, ke Hotelo Sacher rajtas uzi la nomon "Originala Sacher-torto". Kaj Demel nun povas vendi "Eduardan Sacher-torton".
Ludwigslust
Ludwigslust estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ĝis la 4-a de septembro 2011 la urbo estis la administra centro de memstara samnoma distrikto Ludwigslust, sed de tiam apartenas al pli granda, nova distrikto Ludwigslust-Parchim, kies administra centro estas la urbo Parchim. Ludwigslust estas la administra centro de la komunumaro Amt Ludwigslust-Land el pluraj ĉirkaŭaj komunumoj, sen mem aparteni al tiu komunumaro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sindromo de Kanner
La Sindromo de Kanner aŭ infaneta aŭtismo estas la klasika formo de la aŭtismo. Ĝi ne estas en la DSM-IV aŭ en la ICD 10, sed en iuj landoj oni uzas tiun kategorion. Ĝi estas neŭrobiologia evolva perturbo. Oni povas frue observi la simptomojn: la rigidecon de pensado, la malkapablan komunikadon, kaj la rudimentan socialan konduton. La infanoj ofte estas ankaŭ intelekte malkapablaj, aŭ ofte ne lernas paroli. Iuj uzas la nomon de la sindromo por infanoj, kiuj estas aŭtismaj kaj mutaj.
Simptomoj
La ĉefaj simptomoj de la Kanner-sindromo estas:
La evolvado, la percepto, la komunikado, kaj la socialaj interakcioj estas perturbitaj. Oftas la dorm- kaj manĝperturboj, la fobioj, la subita kolero, kaj la aŭtoagresio.
Iuj evolvas en la unuaj monatoj alie, aliuloj montras la unuajn sindromojn en la dua aŭ tria vivjaro. Ankaŭ la tiamaj kapabloj devolvas.
En la mondo de la neorakeblaj ŝanĝadoj estas la konstateco esenca. Se la iu ne estas tia, kiel ĝi devus esti, la aŭtismuloj povas paniki.
La sindromon karakterizas ankaŭ la aŭtisma soleco. Iuj povas nur malfacile kontakti kun homoj; la iloj faras pli grandan ĝojon, ol la aliaj infanoj. Aliuloj serĉas kontakton, sed pro de ilia perturbita konduto ili ne estas komprenitaj.
Komunikado
La komunikado de la aŭtismuloj estas karaktere perturbita. La perturboj povas esti monotona parolo, eĥolalio, kaj la malkomprenado de la metaforoj. Pleje suferas la uzado de la lingvo; la gramatiko, la semantiko kaj la artikulado ofte estas bona. La duono de la Kanneraj aŭtismuloj estas muta. La diagnoso ne estas klara, ĉar iuj ne la gravan, sed per la muteco akompanita aŭtismon nomas kiel sindromo de Kanner. La komunikadon povas helpi la skribado, la desegnaĵoj kaj la pentraĵoj. La reprezentado de la voĉkonservoj aŭ la komputiloj povas kuraĝigi la parolon.
Kaŭzoj
Laŭ sondoj la aŭtismo havas genetikajn kaŭzojn, kaj multaj genoj kontribuas al ĝi. Ni ne konas la procesojn kiuj faras la subjekton aŭtistan. La ekspertoj konsideras, ke la frua teorio de la rigida, neamaj gepatroj ne estas ĝusta.
Konsekvencoj
La severa aŭtismo perturbas la sensadon kaj la komunikadon. La aŭtisma izoleco malhelpas la novajn socialajn kontaktojn kaj la enigadon en la familio kaj la lernejo. La malbona aplikado de la socialaj reguloj kaŭzas multan streson. Tiuj infanoj estas malfacile edukeblaj, kaj ofte la subjekto ne povos vivi memstare.
Coonabarabran
Coonabarabran estas urbo en Novsudkimrio, Aŭstralio. Laŭ 2011, la urbo havis 3,175 loĝantojn.
Sasandro (rivero)
La Sassandra, aŭ Esperantegite Sasandro, estas rivero de okcidenta Ebur-Bordo en Okcidentafriko. Ĝi estiĝas ĉe la kunfluo de la rivero Tienba, kiu originas en la altaĵaroj de nordokcidenta Ebur-Bordo, kaj la rivero Gouan, kiu fontas okcidente en la altaĵaroj de Gvineo. La Sasandro fluas sud-sudorienten por malpleniĝi en la Gvinea Golfo je la Atlantika Oceano.
La Akvobaraĵo de Buyo estis konstruita en 1980 tra la meza itinero de la rivero, ĵus laŭflue de la kunfluo kun la rivero  Nzo, por krei rezervujon nomata Lago de Buyo. La rivero Davo sin turnas al Sasandro ĵus antaŭ atingi la oceanon. La samnoma havena urbo Sasandro troviĝas je la marbordo apud la rivera elfluejo.
Betty Roche
Betty ROCHE (naskiĝis kiel Mary Elizabeth Roché la 9-an de januaro 1920 je Wilmington en Delavaro; mortis la 16-an de februaro 1999 je Pleasantville en Nov-Ĵerzejo) estis usona ĵaza kantistino de svingo. Ŝi kantis en la orkestro de Duke Ellington.
Sasandro (rivero)
La rivero longas 650 km kaj sia akvokolekta areo kovras 75 000 km². Ĝi konstituas la limon inter du ekoregionoj : la Okcident-gvineaj malaltaĵaj arbaroj kaj la Orient-gvineaj arbaroj.
André Grondin
André GRONDIN (naskiĝis la 17-an de novembro 1929, mortodato ankoraŭ ne sciata, 1994?) estis reunia instruisto, esperantisto kaj membro de Universala Esperanto-Asocio (UEA).
Betty Roche
Vivo kaj verkado
Betty Roche alkreskis en Atlantic City kaj iris en 1939 al Novjorko, kie ŝi komence kantis ĉe Lee Young kaj post tio ekde 1941 ĝis 1942 en la ensemblo Savoy Sultans de Al Cooper. En 1943/44 ŝi estis membro de la Orkestro Duke Ellington, en kiu ŝi anstataŭis Ajvion Anderson. Ellington okupigis ŝin kiel solisto en la titolo The Blues (el la suito Black, Brown And Beige). En 1952/53 ŝi denove kantis ĉe Ellington Ŝia plej grava titolo en la bando de Ellington estis Take the "A" Train, kiun ŝi ankaŭ prezentis en la muzikfilmo Reveille With Beverly; ŝia versio de la klasikaĵo enhavis iom longan skatkantan parton.
André Grondin
En la decembra numero de Esperanto de 1962 Grondin aperas kiel Delegito de UEA por la urbo Saint Joseph, de Reunio, notita kiel instruisto. Li daŭris kiel delegito ĝis 1994. .
Betty Roche
Vivo kaj verkado
Ellington ŝatis ŝian kantostilon, kiu enhavis influojn de soŭlo kaj bibopo, sed ankaŭ de Anita O’Day Je propra nomo Roche verkis en 1952 la ŝelakdiskon „I Love my Lovin’ Lover“ kaj la normkanton „Body and Soul“; meze de la 1950-aj jaroj kaj komence de la 1960-aj jaroj ankoraŭ sekvis kelkaj albumoj interalie por la diskeldonejo Bethlehem kaj Prestige. Sur tiuj-ĉi ŝia bibopkanto estas aŭdebla aparte en la titolo Billie’s Bounce de Charlie Parker (sur la albumo Singin’ and Swingin’); alia numero estis versio de „Take the A Train“, je kiu ŝi en longega skatkanta pasaĵo vicigas la titolliniojn de pli ol deko da kantotitoloj. Post tiam ŝi ne plu aktivis kiel ĵazkantisto. Dumpase de sia kariero Roche krome surdiskigis kun Earl Hines, Gerald Wilson kaj Hot Lips Page.
André Grondin
Frue, en 1963, Grondin verkis Reunio, insulo de la hinda oceano,. Li verŝajne estas la unua esperantisto en Reunio. Almenaŭ inter 1982 kaj 1983 li respondecis pri instruado de Esperanto per letera kurso al ĉirkaŭ 15 personoj loĝantaj dise tra la insulo, kadre de la agado de Reunia Asocio por Disvastigo kaj Praktikado de Esperanto, ankaŭ referencita kiel "reunia Esperanto-Asocio" (aŭ per la mallongigo en la franca ARDPE), fondita de Pierre Lelievre la 22-an de oktobro 1982, kiu fariĝis ĝia unua prezidanto.
Pula (Italio)
Pula - jen itale, sarde Pùla - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Domus de Maria, Santadi, Sarroch, Teulada kaj Villa San Pietro, kaj kiel subdividaĵo listiĝas S. Margherita di Pula.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Proksime estas restaĵoj de la plej antikva urbo de fenicoj en la insulo, nome Nora.