cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ES64U4 de Siemens
Lokomotivo Siemens ES64U4 estas plursistema elektra lokomotivo kun asinkronaj motoroj konstruita baze de Siemens ES64U2. En oktobro 2003 ÖBB decidiĝis, ke ili volus havi ankaŭ lokomotivon, kiu povus uzi ankaŭ tensigan sistemon 3 kV kk kaj tiel uzi tiujn ĉi novajn lokomotivojn ankaŭ en Slovenio kaj Italio. La lokomotivo estis oficiale prezentita je la 31-a de marto 2005 en Munkeno. Komence tiuj ĉi lokomotivoj estis uzataj en Aŭstrio en serio 1216 (Taurus III) de ÖBB. Ankaŭ tiuj ĉi lokomotivoj estas uzataj en aliaj landoj, sed kun aliaj numeroj de serioj: en Slovenio 541, en Pollando EU44 (en Pollando ili ricevis nomon Husarz - iam ili ankaŭ aperas en Bohumín je EuroCity trajnoj de Varsovio) kaj en Germanio 183. Krom tiuj ĉi landoj ili ankaŭ estas uzataj je kelkaj EuroCity trajnoj inter Prago kaj Vieno sen bezono ŝanĝi la lokomotivon apud la landlimo en Břeclav (sed kvankam oni ne ŝanĝas en tiu ĉi kazo lokomotivon, estas en Břeclav ĉiam ŝanĝo de lokomotivestroj).
Sárpilis
Sárpilis [ŝArpiliŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Szekszárd.
Situo
Sárpilis situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Bátaszék. La lasta urbo troviĝas 8, Szekszárd 14, Bonyhád 21, Pécs 66, Budapeŝto 158 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1381. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva, sed poste dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a senhomiĝis. En 1724 Sárpilis refondiĝis. Kolĥozo formiĝis en 1949.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto.
Saint-Gilles-du-Gard
Saint-Gilles-du-Gard estas franca komunumo. Ĝi havis 12 201 loĝantojn en 2004.
Saint-Gilles ricevis sian nomon de la abato kaj sanktulo Gilles, kies tombejo estis unu el la plej gravaj celoj por pilgrimado de kristanoj.
La sanktulo estis la atena komercisto Egidio, kiu naskiĝis en la jaro 721 kaj kiu decidis vivi tie kiel ermito. Li fondis la monaĥejon. Poste li ricevis la nomon Saint Gilles kaj iĝis unu el la 14 helpantoj en mizero.
Dum la komenco de la konstruado de la abatejo en la jaro 1116 la urbo ekfloris. En la 13-a jarcento estis 40 000 loĝantoj.
Historio
Saint-Gille troviĝas apud la vojo Regordane, kiu iras la la Centra Masivo (centra montaro de Francio) kaj la montaro Cévennes. Ĝi estis haveno por komercistoj, por pilgrimoj kaj krucmilitistoj.
La urbo kreskis ĉirkaŭ la abateo, kie kolektiĝis la pilgrimo survoje al Santiago de Compostela kaj pro tio estas franca parto de la Jakoba vojo (Via Compostelana).
La graflando Saint-Gilles apartenis al la graflando de Toulouse.
aliro
Saint Gille ne havas stacidomon. La plej proksimaj stacidomoj estas en Nimes kaj Arles (20 minutoj per aŭtomobilo) aŭ kvinfoje tage per buso.
Audre Lorde
Audrey Geraldine LORDE (naskiĝis la en Novjorko, mortis la  en Sankta Kruco) estis verkisto, feministo, Walker-a virinisto, bibliotekisto kaj civilrajta aktivulo. Kiel poeto, ŝi estas plej konata pri teĥnika majstreco kaj emocia esprimo, same kiel ŝiaj poemoj, kiuj esprimas koleron kaj indignon pri civilaj kaj sociaj maljustecoj, kiujn ŝi observis dum sia vivo. Ŝiaj poemoj kaj prozo plejparte traktas aferojn rilatigitajn al civilrajtoj, feminismo kaj la esplorado de nigra ina identeco.
Teorio
La teoriaj verkoj de Lorde estas bazitaj sur la "teorio de diferenco", la ideo, ke la binara opozicio inter viroj kaj virinoj estas tro simpla. Lorde identigis aferojn de klaso, raso, aĝo, sekso kaj eĉ sano—ĉi tiu lasta estis aldonita kiam ŝi batalis kanceron en siaj postaj jaroj—kiel fundamenta por la ina sperto. Ŝi argumentis, ke kvankam la analizo de genro estas esenca, ankaŭ endas analizi, agnoski kaj adresi la aliajn diferencojn inter personoj. "Lorde" skribis Carmen Birkle, "emfazas la aŭtentikecon de sperto. Ĉi tiu teorio hodiaŭ estas konata kiel intersekceco.
Verkoj
Libroj
Ĉapitroj
Intervjuoj
Dokumentaj filmoj pri Lorde
Rajmund Badó
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Badó Rajmund estis hungara luktisto, dufoja olimpiano, eŭropa ĉampiono, trejnisto. Lia origina familia nomo estis Bodovetz [bodovec]. naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Novjorko.
Biografio
inter 1922-1932 estis luktisto en klasik-stila luktado en signifa ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje inter 1926-1931, dum li estis ano de la hungara nacia teamo inter 1924–1930. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1924 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1928 kun bronza medalo, krome en eŭropa ĉampionumo li estis la unua en 1927. Ekde 1934 li estis trejnisto en Egiptio, baldaŭ li vivis en Usono.
Conflandey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Saint-Senier-de-Beuvron
Saint-Senier-de-Beuvron estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Senierais.
15-a de decembro
La 15-a de decembro estas la 349-a tago de la jaro (la 350-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 16 tagoj restas.
Tagoj de semajno
La 15-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Podolský potok
Nomon Podolský potok havas pluraj akvofluoj:
(19529) 1999 GQ15
(19529) 1999 GQ15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
NGC 2474
NGC 2474 (aliaj indikoj — UGC 4114, MCG 9-13-97, ZWG 262.52, KCPG 147B, NPM1G +52.0051, PGC 22322) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(68788) 2002 FU13
(68788) 2002 FU13 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas en la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Ennenda
Ennenda estis ĝis la 31-a de decembro 2010 komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 2604 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Ennenda integriĝis kadre de la glarusa komunumreformo al la nova komunumo Glaruso.
Geografio
Ennenda situas ĉe la orienta bordo de la rivero Linth, kiel la nomo implicas - ennenda signifas en la alemana dialekto de Glaruso aliaflanke - aliaflanke de la kantonĉefkomunumo Glaruso. La iama komunumo konsistas el la komunumopartoj Oberdorf, Sturmigen, Ennetbühls kaj Ennetberge. La plej alta punkto de la teritorio de Ennenda situas sur la monto Hächlenstock sur alteco de 2316 m s.m., dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 462 m s.m. borde de la rivero Linth ĉe la ponteto Alpenbrückli.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ennenda limas en nordo al Mollis, en nordoriento al Filzbach, en oriento al Obstalden, en sudoriento al Sool, en sudo al Mitlödi, en okcidento al Glaruso, kaj en nordokcidento al Netstal.
Monda naturheredaĵo
Ennenda apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Trafiko
Ennenda disponas pri stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Rapperswil tra Uznach kaj Glaruso al Linthal.
Tra Ennenda pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17 kiu tra Klausen-Pasejo kondukas de Glaruso al Altdorf
Historio
La unua dokumenta mencio de Ennenda datiĝas el la tempo inter 1303 ĝis 1307 kiel Obront-Ennant-A kaj Nydern-Ennant-A.
Kadre de la glarusa komunumreformo kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Ennenda, Netstal kaj Riedern estos integritaj al la komunumo Glaruso, kiu per tiu kuniĝo atingas urban grandecon.
Eorcenberht (Kent)
Laŭ biografio de Sankta Mildred, lia pli aĝa frato Eormenred ankoraŭ vivis kiam Eadbald mortis, sed ne heredis la regnon: sed eblas ke la du fratoj kune regis ĝin dum iom da tempo.
Laŭ la anglosaksa historiisto Bede Eorcenberht estis la unua anglosaksa reĝo kiu komandis la detruon de paganaj statuoj kaj la observadon de Karesmo. Post kiam Honorio, ĉefepiskopo de Canterbury, mortis en 653, en 655 Eorcenberht nomumis la unuan anglosaksan ĉefepiskopon, Deusdedit.
Ĉirkaŭ 640 Eorcenberht edziĝis al Seaxburh, filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ili havis kvar gefilojn:
Broc-Fabrique (stacidomo)
Broc-Fabrique estas fervoja stacidomo en Broc, Svislando.
Saint-Senier-sous-Avranches
Saint-Senier-sous-Avranches estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Avranchinais.
Bulciago
Bulciago estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Johano la Evangeliisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Barzago, Cassago Brianza, Costa Masnaga, Cremella, Garbagnate Monastero kaj Nibionno.
Neplachovice
Neplachovice estas vilaĝo situanta en Ĉeĥio, en distrikto Opava kaj ĝi etendiĝas sur ambaŭ flankoj de limo de Silezio kaj la tn. moraviaj enklavoj en Silezio. Vivas ĉi tie.
Historio
Kiam Neplachovice estis fondita, ne eblas precize konstati. La unua skribmencio pri Neplachovice estas el la jaro 1257 kaj tio, ke paroĥan preĝejon en "Niplawitz" tenis ordeno de germanaj kavaliroj.
La unua dokumento, kiu parolas pri Neplachovice kiel pri la vilaĝo, estas el la jaro 1374. La vilaĝon tenis poste multaj posedantoj. En la jaro 1779 estis fondita kolonio Neplachovské Zadky (Neplachovaj Postaĵoj). En 1848 estis nulugita laborego kaj la loĝantoj de Neplachovice per tio fariĝis liberaj homoj.
Fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento montriĝis en ĉirkaŭaĵ vilaĝoj forte germanismo, la ĉeĥaj familiaj nomoj estis germanigitaj kaj en lernejoj oni komencis instrui germane. Sole Neplachovice staris sur la plej mallasta lingva limo kaj ĝi firme tenis sian ĉeĥecon. Sed ankaŭ ĉi tie komencis parte efiki la germanigaj klopodoj.
La 8-an de oktobro 1938 okazas okupacio de la vilaĝo fare de germana soldataro pro la munkena interkonsento. La popolo de Neplachovice malfacile portas la tempon de okupacio kaj forte ĝi rezistas al la germanigo. Estas karakterize, ke Neplachovice kiel unusola vilaĝo en la ĉirkaŭaĵo devigis en germanaj oficoj konservon de ĉeĥa lernejo.
Pro la alveno de germanoj koenciĝas regado de perforto kaj teroro, la civitanoj estas ĉikanataj kaj junaj laboristoj sendataj por labori en Germanio.
La 6-an de majo 1945 Neplachovice estis liberigita de Ruĝa Armeo.
Higuera de la Sierra
Higuera de la Sierra [igEra de la siErra] (Figarbo de la Montetaro) estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio. La signifo de la lokonomo videblas en la blazono kiel tri folioj de figarbo.
1544
En la jaro 1544 post Kristo okazis, interalie:
Neplachovice
Historio
Ekde la 1-a de septembro 1990 Neplachovice estas denove memstara vilaĝo.
Higuera de la Sierra
Situo
Higuera de la Sierra estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena kaj nordokcidento de la provinco de Onubo, je altitudo de 620 m; je 119 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 24 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 50' N, 6º 26' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
En 1594 Higuera de la Sierra formis parton de la Regno de Sevilo en la Sierra de Arroche.
Esperanta Psikistaro
Esperanta Psikistaro estas kolekto de diversaj artikoloj, precipe tradukaĵoj, pri okultismo, spiritismo, spiritualismo, antaŭdestino. En la libreto, eldonita de la tiama "Internacia Unuiĝo por Psikisma Studado per Esperanto" sub la honora prezido de Emile Boirac en 1910, oni resumas diversajn parapsikologiajn nociojn en la terminojn "psikismo", "psikisto" (hipnotisto, magnetisto, telepatiisto, spiritisto), "psikistaro". La dua eldono datiĝas de 1911. La Esperantigoj estas verkitaj precipe de J.C. Chaigneau kaj A. Stas.
Natria ftalato
Natria ftalato, ftalato de natrio aŭ C8H4Na2O4 estas organika natria salo de ftalata acido, kiu povas ekzisti sub du formoj: ununatria kaj dunatria, ankaŭ konata kiel unubaza aŭ dubaza. Nuntempe, 80% de la monda produktado de ftalata acido por preparado de natria ftalato devenas el la aromata hidrokarbonido orto-ksileno. Ankaŭ eblas produkti ftalatan acidon el la naftaleno, procezo tre uzata en Japanio. En la procezo ekde la ksilolo produktiĝas iom da maleata anhidrido.
Fontoplumo
Fontoplumo estas skribilo en kiu inko eliras el rezervujo al la pinto per kapilareco. Ili estas la evoluo de birdaj kaj la postaj trempeblaj skribplumoj (sen rezervujo).
Estas pluraj specoj de rezervujoj: En kelkaj plumoj oni trempas la pinton en la inkon kaj uzas mekanismon por enirigi ĝin pro diferenco de la aerpremo. Aliaj uzas kartoĉojn, akceptantaj aŭ konvencian aŭ specifan formaton de la fabrikanto. Multaj plumoj akceptas replenigeblajn kartoĉojn. Krome, ekzistas ankaŭ malmultekostaj modeloj kun neŝanĝebla kartoĉo, por limigita uzo.
En la 1960aj jaroj, la uzado de fontoplumoj draste malkreskis, pro populariĝo de globkrajonoj, kiuj iĝis pli fidindaj kaj malmultekostaj. Tamen fontoplumoj restis kiel iom minoritata alternativo, uzata ĉefe por skrib-arto kaj formalaj okazoj. Multaj modeloj estas konsiderataj luksaj kolekteblaĵoj kaj simbolo de socia statuso.
Kompare al ordinaraj globkrajonoj, fontoplumoj estas kutime pli kostaj kaj postulas pli da atentemo kaj zorgo. Tamen, laŭ diversaj opinioj, ili malpli lacigas la manon, ĉar ĝia pinto bezonas nur tanĝi la paperon sen neceso premi malsupren. Kelkaj skribstiloj uzas strekojn kun variebla dikeco, kiuj estas nefareblaj per globkrajono.
Cerio
Cerio estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Ce kaj la atomnumeron 58. Ĝi estas mola arĝent-kolora metala elemento, ano de la lantanoida serio. Ĝi senbriliĝas kiam kontaktas aeron, kaj estas sufiĉe mola por tranĉi ĝin per tranĉilo. La vitra industrio uzas la ceri-oksidon por sorbi transviolan lumon.
Historio
Cerio estis malkovrita en 1803 de Jöns Jacob Berzelius kaj Wilhelm von Hisinger kaj samtempe de Martin Heinrich Klaproth. Ĝi estis nomita laŭ la nanplanedo Cereso. La sintezo de la elemento sukcesis al Carl Gustaf Mosander en 1825 per redukto de la klorido per natrio.
Baltzar von Platen (apartigilo)
Baltzar von Platen estas la nomo de pluraj personoj, inter ili:
Lorenzo Monaco
Lorenzo Monaco (1370-1425) aŭ Piero di Giovanni, estis unu el la plej gravaj pentristoj kaj lumigistoj de la frua 15-a jarcento. Li estis kamaldola monako rajtigita administri prosperan butikon ekster la monaĥejo de "Santa Maria degli Angeli". La granda rafiniteco kaj delikateco de harmoniaj tonoj de liaj pentraĵoj, reflektas lian lertecon kiel lumigisto. Piero di Giovanni prenis la nomon Lorenzo kiam li eniris la kamaldolan monaĥejon en 1391. Lorenzo pentris kvar retablojn por sia ordeno. Li eble estis trejnita de Agnolo Gaddi (1350-1396) kaj Jacopo di Cione (1325-1399).
Biografio
Liaj verkoj estas karakterizitaj per siaj kurbaj linioj, unuformaj, subtilaj kombinitaj koloroj kaj mildaj vizaĝoj, dum lia pentraĵo rivelas la klaran influon de lia majstro kaj de Niccolò di Pietro Gerini (1340-1414) kaj Gherardo Starnina (1360-1413).
Lorenzo Monaco estis unu el la ĉefaj figuroj de la internacia gotika stilo, kombinante la heredaĵon de Giotto kun la siena tradicio, sed ankaŭ atentema pri novigoj al la florentina pentrado de la 15-a jarcento.
Rimarkindaj verkoj inkluzivas la Poliptikon de San Gaggio ĉirkaŭ 1387–88 (nun dividita inter la Galleria dell’Accademia, Florenco, la Instituto Courtauld, Londono, kaj aliaj kolektoj).
Fine de la 15-a jarcento li pentris diversajn retablojn inkluzive poliptikon por la karmelita monaĥejo en Florenco, dum iomete pli posta verko sidas la Kristo kiel la Viro de la Doloroj de 1404 (Galleria dell’Accademia, Florenco).
Ĉirkaŭ 1420, dum la lasta fazo de sia kariero, la artisto pentris la freskojn de la kapelo Bartolini Salimbeni, en Santa Trinità, en Florenco, kaj la "Retablo de la Anunciacio", ankaŭ en tiu kapelo.
Lorenzo Monaco mortis ĉirkaŭ 1425–1430, lasante nefinitan "Descendon de la Kruco" (Muzeo de Sankta Marko, Florenco), kiu estis kompletigita de Fra Angelico, kiu estis precipe influita de la stilo de Lorenzo.
Borlotofazeolo
La Borlotofazeolo aŭ Pintofazeolo estas speco de fazeolo kun makulita aspekto. La fazeolo estas en la hispana lingvo nomata frijol pinto, laŭvorte "pentrita fazeolo". En la itala lingvo ĝi nomiĝas "fagiolo borlotto" kaj en la nederlanda kievitsboon (vanela fazeolo) ĉar ĝi aspektas iomete kiel vanela ovo.
Borlotofazeolo antaŭ ĉio estas uzataj en la konservadoindustrio kiel anstataŭaĵo por la bruna fazeolo. En Usono kaj Meksiko ili estas tre ŝatataj, ankaŭ pureigitaj. Post la kuirado la fazeolo egale bruniĝas. Ĝi estas tre taŭga por chili con carne aŭ kiel farĉo en burritoj. La junaj verdaj guŝoj ankaŭ taŭgas esti uzataj en manĝaĵoj.
Burgo de Körmend
La Burgo (aŭ kastelo) de Körmend aŭ kastelo de Körmend konata ankaŭ Kastelo de Batthyány-Strattmann-kastély estas signifa konstruaĵogrupo, historia monumento en Hungario, en urbo Körmend.
Historio
La burgo/kastelo originas el la 15-a jarcento, tiam oni konstruis renesancan kastelon. Familio Batthyány posedis ĉi tiun burgon inter 1604 kaj 1945. En 1652 incendio bruldetruis la kastelon, poste Ádám Batthyány rekonstruis ĝin jam en pli moderna burga formo. En 1664 la turka armeo ne povis okupi la burgon, sed dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la burgo estis bruldetruita. La rekonstruo okazis en 1710, post 2 jardekoj la burgo barokiĝis kaj estis estis pligrandigita kun flankaj konstruaĵoj, etaĝoj, aloj, mansardo, balkono. En la 19-a jarcento la kastelo klasikismiĝis. Ekde 1920 en parto de la kastelo hospitalo funkciis fare de László Batthyány-Strattmann. Post la 2-a mondmilito la kastelo estis prirabita, poste la Ruĝa Armeo profitis ĝin kazerno ĝis 1957, fine ene kolegio funkciis. Ekde 1965 ene muzeo ekfunkciis, baldaŭ ankaŭ biblioteko kaj arĥivo. En unu el la flankaj konstruaĵoj longe uzino pri ŝuoj funkciis.
22907 van Voorthuijsen
22907 van Voorthuijsen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
3871 Reiz
3871 Reiz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Burgo de Körmend
Konstruaĵoj
La konstruaĵo-grupo situas en parko en mezo de la urbo. La ĉefkonstruaĵo estas la iomete trapezoforma duetaĝa burgo, kies anguloj po unu rondaj turoj altiĝas. Mezo de la fasado la teraso kun 6 kolonoj reliefas, plej supre timpano etendiĝas. La trapezo interne fermas malgrandon korton.
22907 van Voorthuijsen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lorrie van Voorthuijsen, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006. Ŝi estas instruistino ĉe la van Voorthuijsen Home School en Lecanto (Florido).
3871 Reiz
Nomo
Ĝia nomo honoras la danan emeritan profesoron Anders Reiz.
Burgo de Körmend
Parko
En la 17-a jarcento la hodiaŭa parko estis ĝardeno pri fruktoj. En la 18-a jarcento ĝi iĝis baroka parko, ekde 1820 pejzaĝa parko. Nun ĝi estas protektata kvazaŭ arboreto. La malnovaj arboj (pli ol 200 aĝaj) grandparte restis. Resume 60 specoj de arboj estas videblaj en la parko. En la parko troviĝas la plej granda platano de Hungario kun cirkonferenco 780 cm. En mezo de la parko obelisko 15 metrojn alta altiĝas. En la proksimeco lago situas, la parko mem preskaŭ etendiĝas al bordo de Rába.
Friedrich Müller (Langenthal)
De 1893 ĝis 1915 alia Friedrich Müller estis protestanta episkopo de Transilvanio.
Friedrich MÜLLER, naskita la en Langenthal (nun Valea Lungă), mortinta la  en Sibio, estis transilvania german-etna pedagogo, protestanta teologo kaj historiisto. De 1945 ĝis 1969 li estis luterana episkopo de Transilvanio.
Por distingi inter li kaj Friedrich Müller (Schäßburg) oni foje aldonas al lia nomo "la pli juna" aŭ lian naskiĝlokon "Langenthal". Lia posteulo episkopa estis Albert Klein.
Makedonska Enciklopedija
La MAKEDONIA ENCIKLOPEDIO estas nacia enciklopedio de Nord-Makedonio.
Eldonis ĝin en la 2009-a jaro la makedonia Akademio de la Sciencoj kaj de la Artoj kun 250 kunlaborantoj. Ĉefa respondeculo estis s-ro Blaĵe Ristovski. La eldonokvanto sumiĝas al 2.000 ekzempleroj kun ĉirkaŭ 9.000 artikoloj.
Patrick Stewart
En la 1980-aj jaroj, Stewart komencis labori en Usono, per elstaraj ĉefroloj kiel ekzemple Kapitano Jean-Luc Picard en Stela Vojaĝo: La Sekva Generacio kaj kina serio de Star Trek, kiel Profesoro Charles Xavier en la filmo-serio X-Men, en televida serio Blunt Talk, kaj voĉaj paperoj kiel CIA-Subdirektoro Avery Bullock en American Dad! kaj filmo Ted. Post li revenis al la Royal Shakespeare Company, en 2008 Stewart ludis Reĝon Klaŭdon en Hamlet kaj gajnis duan Olivier-premion.
34010 Tassiloschwarz
34010 Tassiloschwarz estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tassilo Constantin Schwarz, plej bonan de lia kategorio kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri robotiko kaj inteligentaj maŝinoj. Li ricevis ankaŭ la Premion de Kultura kaj Scienca Vizito en Ĉinio. Li estis lernanto ĉe la Johannes Heidenhain Gymnasium de Traunreut (Germanio).
Michel Jouvet
Michel JOUVET (naskiĝis la 16-an de novembro 1925 en Lons-le-Saunier, mortis la 3-an de oktobro 2017 en Villeurbanne) estis franca nervosciencisto. Li estas fakulo pri neŭrologio kaj estis unu el la pionieroj de dormokuraco.
Vivo
Li studis ĉe mezlernejo Claude Joseph Rouget de Lisle en Lons-le-Saunier.
En 1959 li priskribis per elektroencefalografio la cerban morton. Li inventis en 1961 la koncepton de paradoksa dormo. Kaj li estas kreinto de la klasifiko pri etapoj de normala dormo.
En 1977 li estis elektita ĉe Akademio de Sciencoj de Francio.
Teorioj
En sia libro "Le Paradoxe du sommeil" ( paradokso de la dormo), Jouvet proponas teorion pri la rolo de revoj, kiu kontraŭdiras tiun de Sigmund Freud kaj similas al tiuj de Carl Gustav Jung.
Verkaro ( ĉefe en la franca lingvo)
*"Neurophysiologie des états de sommeil", Paris, CNRS, 1965. *(it) "La Natura del Sogno", Rome, Theoria, 1991. *"Le sommeil et le rêve", Paris, Odile Jacob, 1992. *"Le château des songes", Paris, Odile Jacob, 1992. *"Le Grenier des rêves", Paris, Odile Jacob, 1997. *"Où, quand, comment : Pourquoi rêvons-nous, pourquoi dormons-nous ?", Paris, Odile Jacob, 2000. *"The paradox of sleep: the story of dreaming", MIT Press 1999 *"The states of sleep", Scientific American, Februar 1967, rete *"Le voleur de songes", Paris, Odile Jacob, 2004. *"De la science et des rêves" : mémoires d'un onirologue, Paris, Odile Jacob, 2013.
Honoroj
Li ricevis interalie :
Thomery
Thomery estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
NGC 2475
NGC 2475 (aliaj indikoj — UGC 4114, MCG 9-13-96, ZWG 262.52, KCPG 147A, PGC 22321) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Unuo (filozofio)
Grandlinee oni povas difini la “Unuon” kiel unuiganta principo de la Tuto.
Johnny De Droit
Johnny De Droit (naskiĝis en 1892 en Nov-Orleano; mortis en 1986) estis usona kornetisto kaj bandestro de novorleana ĵazo.
Unuo (filozofio)
Unuo en la historio de la filozofia pensado
La Unuo, antaŭ ol en la Historio de la okcidenta filozofio, tradicio efektive iom freŝdata, troviĝas jam pritraktita en iu el la antikvaj kaj sanktaj tekstoj de Hinduismo, nome en Rigvedoj, skribitaj ekde 3500 a.K. kaj reirintaj al epoko eĉ pli antikva.
Johnny De Droit
Kariero
Johnny De Droit estis populara kornetisto, muzikanta en Nov-Orleano dum la 1920-aj jaroj en hoteloj, restoracioj kaj je festoj. La bando Johnny Du Droit & his New Orleans Orchestra, en kiu pretertempe ankaŭ muzikis klarnetisto Tony Parenti, estis la unua ĵazbando, kiu muzikis por la supra klaso en Nov-Orleano. Li verkis kun sia orkestro ekde marto de 1924 (Brown Eyes) aron da sondiskoj por diskeldonejo Okeh. Konstantaj membroj de sia bando estis lia frato, frapinstrumentisto Paul De Droit, pianisto Frank Froeba resp. Frank Cuny, aldosaksofonisto Rudy Levy, banĝisto George Potter, klarnetisto Henry Raymond kaj trombonisto Ellis Stratakos. De Droit estis kune kun kornetistoj kiel Johnny Dunn, Johnny Bayersdorffer kaj Sugar Johnny Smith kornetisto de la pli antikva skolo de Nov-Orleano antaŭ Louis Armstrong, kiu je sia ludo per dampilo precipe estis influita de Joe Oliver. Liaj konserviĝintaj sonregistraĵoj estas – same kiel tiuj de la aliaj nomitaj muzikistoj – bonaj ekzemploj por la transiro de ragtimo kaj populara dancmuziko al ĵazo: Kelkaj sonregistraĵoj komenciĝas kiel kutimaj popolkantoj kaj transiras poste en solaĵo de instrumentisto aŭ en la lasta strofo de la bando al la ĵazlingvajo.
Unuo (filozofio)
Pitagoro, Parmenido, Heraklito
En okcidento la temo de la Unuo estis probable atentigita unuafojon de Pitagoro (575 a.K. – 495 a.K.), kiu ĝin identigas kun la arkeo'', la fonda principo kaj uniganta la realon, sed al ĝi li atribuas ankaŭ la komunan originon de ĉiuj aliaj nombroj, kaj do de la multoblo. La Unuo, ĉar la nombroj estas neparaj, ĝi estas la nombro kiu posedas la kvaliton de limo, nome ekvivalento de la perfeteco.
Johnny De Droit
Kariero
Ekde 1925 De Droit laboris ekster la muzikmedio.
Unuo (filozofio)
Pitagoro, Parmenido, Heraklito
Estos poste la Elaja skolo, kun la enkampiĝo de Parmenido (515 a.K. – 450 a.K.) ke multoblo kaj ŝanĝiĝoj en la fizika mondo konceptiĝas kiel iluzioj, kaj tial, male ol la komuna opinio, ekzistas nur la realo de la Esto: senŝanĝa, negenerita, senmorta, unika, homogena, senmova, eterna, La Esto estas Uno nedividebla ĉar se ili estus du, necesus postuli ankaŭ diversecon; sed io kio estus malsama el la Esto ne povas estis allasita, ĉar tiel alestiĝus ne-esto; aŭ estus postulita la ĉeesto de ne-esto kia elemento atingebla. Al tiuj konkludoj Parmenido alvenas profitante de la formala logiko de la principo de nekontraŭdiro.
Olivarba monto
La Olivarba monto (hebrea: הר הזיתים, Har HaZeitim) troviĝas en la valo Kidrono, oriente de Jerusalemo. En ĝi, laŭ la Biblio, Jesuo ofte preĝis, kaj eĉ tie li troviĝis kiam oni arestis lin pro la perfido de la disĉiplo Judaso.
Unuo (filozofio)
Pitagoro, Parmenido, Heraklito
Heraklito (535 a.K.– 475 a.K.), male ol Parmenido, taksas tute realaj la multoblon kaj kontraŭdirojn, ilin akceptante kiel faktan datenon kaj ne kiel trompiĝojn de la penso; spite de tio, tamen, ankaŭ laŭ li la ŝanĝado ŝajnas konsisti en la variado de identa substrato aŭ Logos: «Ĉiuj estaĵoj estas Uno kaj la Uno estas ĉiuj estaĵoj» ; «Tiu kosmo estas la sama por ĉiuj... de ĉiam ĝi estas, kaj estos». De tiu imanenta vidpunkto estos influita precipe stoikismo.
Olivarba monto
La Olivarba monto estas konsiderata kiel unu el la plej sanktaj lokoj de la Sankta Lando. Tie troviĝas la preĝejoj de Getsemano, Pater Noster kaj Dominus Flevit.
9795 Deprez
9795 Deprez estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Olivarba monto
La monto prenas la nomon de la olivarboj kiuj tie kreskas. Ĉe la piedoj troviĝas la Ĝardeno Getsemano, kie Jesuo restis dum la vizito al Jerusalemo, laŭ la tradicio. La Olivarba monto estas loko de multaj gravaj bibliaj okazintaĵoj. La romiaj soldatoj de la Deka Legio kampadis en la monto dum la sieĝado al Jerusalemo en la jaro 70 p. K., kiu detruis la urbon kaj estigis la amasan foriron de judoj al diversaj tiamaj mondopartoj. Ĉi tie ankaŭ troviĝas juda tombejo kun proksimume 150.000 enterigitoj. Inter la mortintoj troviĝas pluraj profetoj de la antaŭkrista epoko, rabenoj, reĝoj, filozofoj, verkistoj, politikistoj kaj aliaj elstaruloj de la juda historio.
Unuo (filozofio)
Pitagoro, Parmenido, Heraklito
Post Heraklito estos ĉiukaze Empedoklo la resumanto de la karakterizoj de la Uno ene de la Sfero, en kiu la kvar elementoj konstituantaj la naturon troviĝis origine ĉiuj kunflikitaj de la altira forto de la Amo.
Olivarba monto
La Juda Tombejo de la Olivarba Monto estas la plej malnova juda tombejo en la mondo. Ĝi estas ankaŭ la plej granda tombejo por judoj. La tombejo estas sur la Olivarba monto.
9795 Deprez
Nomo
Ĝia nomo honoras Brigitte Dezprez, edzino de la astronomo Jozef Denoyelle, de Uccle, kolego de la malkovrinto. Brigitte ĉiam montris aman komprenon kiam Jozef devis iri eksterlanden por siaj astronomiaj observadoj.
Unuo (filozofio)
Platono kaj Aristotelo
Platono (427 a.K. – 347 a.K.), kiu filozofie taksiĝis la heredanto de Parmenido, serĉas solvon kiu, samtempe gardante la integrecon de la Uno, ne reduktu la multoblon al simpla iluzio. La problemo alfrontita estas aparte tia: kiel kaj kiel el la Uno originas la multaj? Platono albordiĝas, fine, al la supozo laŭ kiu en la Uno, de li indentigita kun la plejsupera Ideo de Bono, estas implicigita la dualo, kiu disvolviĝnate al la sensa mondo manifestiĝas vera kaj propra dualismo.
La solvo de Platono estos kontraŭata de Aristotelo (384 a.K. – 322 a.K.) kiu al li riproĉas la duigon de la entoj, kiam male, laŭ li, ĉiu entelekio havas en si mem, kaj ne en la ĉielo, la leĝojn de sia konstituiĝo. Ankaŭ laŭ Aristotelo, ĉiukaze, same kiel jam en Platono, la multoblo koncernas nur la paseman kaj akcidencan aspekton de la realo, dum la karakterizo esenca de la entoj estas konstituita per ties unueco kaj unikeco. Estas tiel gardata la supereco de la Uno. poziciita sur la verto kiel senmova motoro kaŭzanto de la transiro, en la organismoj, el la “potenco” al la akto.
Plotino: Unuo kiel libero
Plotino (205 p.K. – 270), kvankam reprenante de Parmenido, unuafojon metas la Unon supre de la Esto mem; tiu estis laŭ Platono la plej ĝenerala kaj absoluta realo alfluanta al la penso, sed nun Plotino iras trans, konceptante la Unon io nedirela kaj ne predikebla : limigo por la racio, ĉar pri la Uno oni ne povas paroli sen fali en kontraŭdiron.
Por solvi la problemon de la alestiĝo de la multoblo startante de la Unuo, Plotino strebas pensi la Absoluton ne kiel nemoviĝeman, kaj difinitan unufojon por ĉiam, realon, ĉar en ĉi kazo signifus ĝin objektivigi kaj ĝin igi konebla, sed ĝin konceptante kiel liberon aŭ senfinan potencon, kiel aktivecon neniam limiĝantan kiu daŭre generas sin mem, kiu objektiviĝante kreas la mondon. La stato de procesio aŭ emanado de la esto fontas el stato de ekstazo memkontempla; ekstazo signifas ĝuste "eliri el si mem". La Uno elrandiĝas pro sia abundo, ne ĉar ĝi bezonus tion, sed ĉar “doni estas esenco de ĝia naturo”, kiel energio kiu ellasiĝas el si. Temas pri koncepto absolute nova kaj originala en la panoramo de la greka filozofio kun trajtoj decide similaj al tiuj de la orientaj filozofioj.
Plotino sin helpas per sugestaj retorikaj imagoj por komprenigi la manieron en kiu la Uno sin disemas en la multoblo kaj starigas kun tiu dialektikan rilaton de reciproka komplementeco: ĝin li komparas kun luma fonto kiu en la mallumo difuzas sian lumon, kiu des pli inklinas al malintensiĝo ju pli malproksimas el la fonto. La du ekstremoj, lumo kaj mallumo, estas tamen unusola, ĉar ne ekzistas fonto de mallumo: elstariĝas la temo, tipe platona, de la poluseco (oponeco) kiu solviĝas en unueco.
La Unuo similas al dupolusa cirklo, kiu trapenetras ĉiun realon per si mem, disvastiĝante sed restante simpla, kiel organismo, harmonie komponita per multaj apartaj eroj kiuj, tamen, ne rezultas nure kunmetitaj el ekstero, sed disvolviĝantaj ene de Unuo. Ĉar ĝi estas ĉe la origino de ĉio, kaj do ankaŭ de la penso, tiu lasta reirante al sia fonto devas negi sin mem: la Uno ne povas, do, esti reduktita al objekto de la penso ĉar kiam la homa animo identiĝas kun ĝi eksiĝas la dualisma kontraŭstarigo inter la subjekto konanta kaj la objekto konata. Pro tio la Uno, kiu estas la unua hipostazo, nome la unua ekzistanta realo, situas trans la Intelekto, kiu estis la supera kondiĉo de nia pensado kaj de Plotino jam identigita kun la Esto de Parmenido.
Se estas, do, neeble objektivigi la Unuon, Plotino tamen zorgas racie argumenti ke necesas tion fari por respekti la formalan logikon, ĉar oni ne povas konsciiĝi pri la multaj sen ili rilatigi al al Uno.. Pri Ĝi oni ne povas precize diri kio Ĝi estas, sed oni povas diri tion kio Ĝi ne estas, laŭ la metodo de la negativa teologio. La homo povas fari pri Ĝi senperan sperton pere de ekstazo, nome pere de animstato neredirebla vorte, kiu povas esti komprenata nur se oni Ĝin vivas. Per la ekstazo ankaŭ la homo, kiel la Unuo, povas sin meti transe de la aristotela principo de nekontraŭdiro, identiĝante kun Ĝia absoluta libero, nome malligita el ĉiu ajn racia neceso.
16829 Richardfrench
16829 Richardfrench estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 24-an de novembro 1997 elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Unuo (filozofio)
Plotino: Unuo kiel libero
La koncepto pri la Unuo ĉeesta en la filozofio de Plotino ne prezentiĝas kiel negado pri politeismo sed ĉiukaze kiel la teorio de tuto kiu oponas al la multoblo kies sendube la dioj estas parto. Por komplete kompreni lian apartan koncepton pri la Uno oni povas Ĝin relatigi al la nova religia penso de la tiama naskiĝanta kristanismo kiu emis solidiĝi dum la Plotino ŝajnas sinteni al ĝi iom kritike.
16829 Richardfrench
Ĝi estas en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Saint-Symphorien-des-Monts
Saint-Symphorien-des-Monts estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Buais-Les-Monts.
16829 Richardfrench
Nomo
Ĝia nomo honoras la planedan astronomon Richard G. French, kiu uzas kaŝadojn por studi ringojn, malgrandajn korpojn kaj atmosferojn en la sunsistemo kaj gvidis la Teamon pri Radia Scienco por la misio Cassini-Huygens al Saturno. Kiel profesoro, dekano kaj Direktoro de la Observatorio Whitin ĉe Wellesley College (Masaĉuseco, Usono) li instruis kaj mentoris studentojn depost pli ol kvardek jaroj.
1825
1825 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1825 post Kristo okazis, interalie:
Unuo (filozofio)
Unuo laŭ kristanismo: el Mezepoko al Renesanco
Estos la kristana penso tiu kiu ricevis la heredaĵon de Plotino, interpretante tamen lian "Unon" laŭsence plene monoteisma. Aparte Sankta Aŭgusteno de Hipono (354 – 430) konceptas Dion natura celo al kiu la racio akcelas, kaj en kiu fine la dualisma malunueco inter subjekto kaj objekto, penso kaj esto, revenos al hamonia unueco.
Reĵetante la manikean vidpunkton, li faras el la Uno la radiko de la Amo kiu laŭnature zorgas unuiĝi: sento ne nur de la homo (kiel laŭ la platona Eroso, sed ankaŭ de Dio (agapo), kiu deziras rekunigi la aliaĵojn de la mondo ĉirkaŭbarante la rompon kaŭzitan de la origina peko. Temas pri la agapo, nome la amo kiu descendas el la alto kaj kiu invadas la kretularon kaj la kreitaĵojn.
Profitante de la skemo de la tri hipostaĵoj de Plotino, la kristanaj teologoj kaj mezepokaj filozofoj, vidos en la Unuo la unuan Personon de la Triunuo, la nedireblan eston de Dio Patro kiu povas sin revelacii nur pere de la Solfilo
Nikolao el Kuzo (1401 – 1464), reprenante la novplatonisman Aŭgustenon, diras, per sia mistika lingvaĵo, ke la Unuo estas la plejalta punkto en kiu la posaj opozitoj koincidas, kaj en kiu ne pli daŭras la distingo inter la objektoj de la multoblo. La Uno ne povas esti perracie komprenata, sed nur pere de intuicio, kvankam Li kaŭzas la raciecon mem. Dio fakte estas la senpera Unio de esto kaj pensado, kaj do de la dialektika kontraŭstarigo inter subjekto kaj objekto: tio permesas atingi elekstere tiun lastan kaj pri Ĝi paroli... Tial la Unuo prezentiĝas atingebla nur ekstere de la perado de la racio, kaj estas tute transcenda. En Li troviĝas la komuna radiko de ĉio kio en la fenomena realo aperas kontraŭdira al la simpla racio: Li estas la implicatio(implico) de la esto, kiel cirklo en kiu koincidas ĉiuj diametroj kaj radioj.
La renesanca filozofio estas tute trapenetrita de tensio al la Unuo: oni strebas trovi scion unuigantan, organikan kaj koheran, kiu funkciu kiel kunligo de ĉiuj sciaĵoj de la homa sciaro, kiu scipovu kondukti la multoblo al la unueco, la diversecon al la identeco. Ricevas tie impulson nombraj disciplinoj kiel la matematiko, geometrio, numerologio, astronomio, kiuj ekaperas koneksaj inter si kaj kiuj ĉiuj celas interpreti la realon vidpunkte de unuiganta simbolo. La serĉado pri la ŝtono de la saĝuloj flanke de alkemistoj, ekzemple, naskiĝas el la konvinko ke ĉiuj elementoj de la universo devenas de unusola origina substanco (fizika kvina esenco), kiun oni provas produkti en laboratorio pere ĝuste de la kreo de aganta katalizilo.
Inter ĉiuj, la novplatonisma Giordano Bruno (1548 – 1600) reinterpretas la Unuon foje kiel transcendentulon («Mens super omnia = menso trans ĉio») foje kiel imanentulon,(«Mens insita omnibus = Menso ĉeesta ene de ĉio») Ĝin identigante kun la tuteco de la universo, kiu tiel rezultas tute viva kaj animita kiel granda kaj giganta “Organismo”, kies komplekseco kaj multobleco descendas el la “harmonia aranĝiĝo” de iu simpla kaj senpera principo.
Spinozo kaj Leibniz
Vizio analoga al tiu de Giordano Bruno estos alestigita de Spinozo (1632 – 1677), kiu celante korekti la dualismon kartezian de la res cogitans (aĵo pensanta) kaj res extensa (aĵo spaca), elpensas unusolan substancon fundamento de sia filozofia sistemo: Dio kiu sin aktualigas kiel naturon (Deus sive Natura = Dio aŭ Naturo). La penso kaj la spaca etendo kiuj estas du modalecoj tra kiuj estas koncedite ĝin percepti, estas similaj al la ondoj formiĝantaj sur la surfaco de la sama maro. Laŭ Spinozo, do, absurdas postuli du substancojn kiel en la filozofia sistemo de Kartezio aŭ, alimaniere, de skolastikuloj: ĉio en naturo estas kaŭzita de unika kaj senfina principo, nome de Dio, kiu ne estas taksebla kiel la ringo de tiu ĉeno de kaŭzoj, sed kiel la imanenta unueca substanco de tiu sama ĉeno.
Iom pliposte Leibniz (1646 – 1716), kvankam dividanta la eston e n senfinaj monadoj, atribuas al ili la karakterizojn de la Uno kiel vitalan energion kaj centron de reprezentado, konservante tamen organikan kaj unuecan vizion originitan de tiu antaŭestablita harmonio per kiu Dio resumas en si mem, en sia apercepto, la unuopajn situaciojn de ĉiuj monadoj.
Fichte kaj Schelling
La temo pri la Unuo, imagita kiel la nedirebla origino de la subjektiveco, estis reprenita en romantikisma epoko de idealistoj Fichte kaj Schelling, kiuj, startinte el la tieldirita Mi pensas, enerigita de Kant (1724 – 1804) por indiki la originan sintezigan unuigilon sen kiu ne eblas havi konscion pri la multoblo, el ĝi faras la kondiĉon ne nur formalan sed ankaŭ substancan, de la sciokapablo.
Fichte (1762 – 1814) tiel eltrovas el la mi absoluta la originan unuigan aktivecon el kiu ĉio efektiviĝas. Kiel en Plotino, la mi ne estas konceptata kiel pura dateno aŭ fakta realo, sed kiel senfina movo de la penso kiu alestigas sin mem, kaj tiel farante alestigas ankaŭ la ne-min kian rezulton de sia agado. Ĝi estas do la kondiĉo por la konstituiĝo de la objektoj kaj de la realo fenomena; pro ĝia funkcio de unua principo, tamen, ĝi ne povas esti raciigita, sed nur intuiciita pere de ĝia kontraŭo, nome per la konstato kaj agnosko pri la ne-mi kia ĝi estas, pere de la dialektika kontraŭmetiĝo de du opozitaj principoj. Al la Uno, do, oni ne alvenas per teoretika vojo, sed pere de la etika agado.
Ankaŭ Schelling (1775 – 1854) revivigas novplatonismon asertante ke la Absoluto ne estas atingebla per la racia vojo, sed nur pere de intuicio ĉar ĝi estas la senpera unuiĝo de subjekto kaj objekto, finita kaj nefinita. La Uno efektivigas sian aktivecon en la dualisma dialektika Spirito / Naturo kiu saturas de si la tutan realon, dum mem restas supre/ekstere.
La trapenetro de la Absoluto en la senfina multoblo de la universo estas necesa ĉar la momento de la diferenciĝo estas esenca same kiel tiu de la identiĝo. Temas pri la du polusoj opozitaj, sed komplementaj, ĉiu el kiuj ne povas pluekzisti sen la dua, kaj kies Unuo estas la kaŭzo de la alia. La apartaĵo de tiuj du tute malaj fortoj ( + / - ) konsistas en la fakto ke tiu pozitiva (altira) strukturigas la realon kiel Uno-an, tiu negativa (malaltira) strukturiĝas male mulfaceta kaj polarizata, tiamaniere ke ĉiu poluso fariĝas siavice unuiĝo de iu ' + ' kaj iu ' - ', laŭ skalo ĉiam pli malpliiĝanta, La Uno sin retrovas en la multaj, kaj la multaj estas senfinaj facetoj de la Uno.
Hegelo kaj Marx
Kun Hegelo (1770 – 1831) okazas renverso de la novplatonisma koncepto pri la Unuo: tiu ĉi estas pensita ne kiel origina punkto, sed kiel alvenpunkto. La Unuo, fakte, estas metita de Hegelo ĉe la fino de la dialektika trairo de la filozofio. Ĝi ne pli funkcias kiel la senpera kaj origina unueco de esto kaj penso, sed fariĝas nerekta. La opozitojn la filozofo igas koincidantaj ĉe nivelo imanenta kaj racieca.
Tiel, dum la Unuo de Plotino restis lokigita sur nivelo mistika kaj transcenda, kaj el tiu stato Ĝi generis la fariĝon kaj sin trasemis en la multeblo sen klara motivo, la Hegela Absoluto eniras mem en la fariĝo por sin justige montri. La Uno identiĝas kun la multoblo mem, kiu pere de sinsekvaj modifiĝoj fine fariĝas konscio pri si mem kaj sin perceptas en la Absoluteco. Hegelo, fakte, opiniis senracie aserti la ekziston de iu aŭtonoma realo en si mem kaj por si mem, kaj tiu, tial, povas ekzisti nur en rilato al sia opozito. Tiameniere Hegelo renversis la logikon de la principo de ne-kontraŭdiro, koincidigante la Uno/n kun ties opozito, nome kun la multfacetaĵoj..
Oni povas diri ke la historia parabolo de la Unuo finiĝas kun la provo de Hegelo Ĝin objektivigi tute komplete, ĉar estante la filozofia pensado de Karl Marx kaj Engels, laŭfame disĉiploj de Hegelo, varianto tipe materialisma reirebla al hegelismo mem, ankaŭ se sendube la marksista varianto de la filozofia pensado de Hegelo rezultas ĉiukaze la varianto plej grava pro ĝia socia kaj historia influo.
Bibliografio
L'Uno e i molti, a cura di V. Melchiorre, Vita e Pensiero, Milano 1990
Dengue Fever (muzikgrupo)
Dengue Febro estas ses-membra muziko-grupo de Los Angeles (Usono) kiu kombinas kamboĝan popmuzik on kaj kantotekstojn en la kmera aŭ angla lingvoj kun psikedela roko.
Historio
La grupo estis formita en 2001 de Ethan Holtzman kaj de lia frato Zac post kiam Ethan havis inspirion pro vizito al Kamboĝo. Ĉar Ethan kaj Zac estis serĉantaj kantistinon kiu scipovus kanti en la  kmer a lingvo, gvida kantistino Chhom Nimol estis trovita en noktoklubo en la Malgranda Phnom Penh areo de Longa Plaĝo. Ŝi estis jam bone konata karaoke-kantistino en Kamboĝo, sed ŝi decidis movi al Usono post kiam ŝi vizitis ŝian fratinon kaj pensis ke tiu vizito al Usono estis ankaŭ bona ŝanco fari pli da monon kaj sendi al ŝia familio kiu restis en Kamboĝo. Zac estas kantisto kaj gitaristo, antaŭe kun Dieselhed, dum Ethan ludas la Farfisan orgenon. Apartenas same al la grupo bas gitaro Senon Williams (kiu ludis en Radaro Bros ĝis januaro 2009), tamburisto Paul Smith kaj David Ralicke sur latuno.
Ilia mem-titolita debuta albumo estis eldonita en 2003. Ĉiuj kantotekstoj sur la pli fruaj albumoj estas kantitaj en khmera lingvo, dum la tria albumo enkondukis kelkajn kantojn en la angla. Multaj de la kantoj estas kovriloj el la 1960aj jaroj de kamboĝaj rokaj melodioj de tiaj artistoj kiel Sinn Sisamouth, Pato Ron kaj Ros Serey Sothea, sed kelkaj estas originaloj, unue skribitaj en la angla de la Holtzmans antaŭ ol esti tradukitaj en la Kmera lingvo..
En 2005, la grupo travojaĝis Kamboĝon dum la akva festo Bon Om Thook. La dokumenta filmo Sleepwalking Through The Mekong dokumentas la grupan travojaĝadon en Phnom Penh kaj aliaj gravaj kamboĝaj urboj. Tie, kantistino Chhom Nimol, kies familio inkluzivis famajn kantistojn ekde la 1970aj jaroj, rekonektis kun la kamboĝa fanara bazo, en kiu multaj rememoris la zeniton de kamboĝa roko de tiu epoko. La vizito estis transformanta sperto por la ripozo de la grupo ĉar ili prezentis kun majstraj muzikistoj kaj registris novajn kantojn survoje, provizanta la grupon kun nova materialo. La filmo ankaŭ rivelas flankojn de la moderna Kamboĝo, ĉar la grupo transiris kulturan abismon kun la sama spirito kiel la originaj rokpioniroj de Kamboĝo.
Ankaŭ en 2005, ilia dua albumo, Eskapo de Draka Domo, estis eldonita, enhavanta pli originalajn kantojn. Eskapo de Draka Domo estis unu el la 500 albumaj preferoj en 2005 sur Amazon com. Ĝi estis re-eldoinita en limigita kvanto sur kolora vinildisko la 26an de aŭgusto, 2008. En junio 2008, Reals World Records eldonis Venuson Sur Tero en ĉiuj teritorioj ekstere de Usono kaj Kanado. Peter Gabriel, fondinto de ilia nova labelo, diris pri la komerca interkonsento jenon : "Ni havas Dengue Fever sur Real World Recordsj (ekstere de Usono) - ĝi estas vere freŝa aĵo, kun la malgranda kamboĝa kantistino kaj grandaj amerikaj artistoj malantaŭ ŝi ! Ili situas en Kalifornio sed prenis kamboĝan popmuzikon de la 60aj jaroj kiel ilia ĉefa fonto de inspiro kaj ĝi estas farita kun multa da stilo. Temas pri vigla, pasia muzikaĵo." Venuso Sur Tero estis elektita kiel unu el la plej bonaj tutmondaj muzikaj rekordoj en 2008 fare de iTunes Retvendejo.
Dengue Fever faris partnerecojn kun nombro de bonfaraj organizoj por subteni aferojn en Kamboĝo. Ili estas enplektitaj en la defendado de la faŭno kaj la arbara konservada organizaĵo Wildlife Alianco kaj donacis diskojn por bonfaradaj rekordoj kun la Dolĉa Trankviliĝa Fondumo, bonfarado kiu celas provizi financan helpon al muzikistoj kiuj baraktas kun malsano, kriplaĵo aŭ aĝo-rilataj aferoj. La grupo ankaŭ kompilis kolekton de kamboĝa rokmuziko de antau la epoko de la kruĝa kmero, titolita "Electric Cambodia", en 2010. Ĉiuj enspezoj de ĉi tiu albumo estis dediĉitaj al Cambodian Living Arts.
Dengue Fever estis la gajnintoj de la 8a ĉiujara Sendependaj Muzikaj Premioj por la plej bona Monda Fuzia Albumo.
Uzo en aliaj amaskomunikiloj
"Ethanopium", kovrilo de kanto fare de Etiopia ĵaza muzikisto Mulatu Astatke, estis inkludita en la sonstrio de la filmo Broken Flowers de Jim Jarmusch el la jaro 2005.