cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de personoj de Maristo Luno
Ĉibi-usa / Maristo Ĉibi Luno
Knabino, veninta el la 30-a jarcento, filino de Usagi kaj Mamoru. Aperante en la 20-a jarcento ŝi prezentis sin kiel Usagi Cukino antaŭ Usagi, ne sciante, ke ili ambaŭ havas la saman nomon. Ŝi enloĝiĝas en la domon de Usagi, sub la ekskuzo ke ŝi estas kuzino de Usagi. La knabino aspektas kiel 8-jaraĝa, kaj tial oni nomas ŝin Ĉibi-usa por distingi ŝin de Maristo Luno (la vorto "ちび" [ĉibi] signifas malgrandulon). Ĉibi-usa kaj Usagi ofte reciproke kverelas kaj batalas inter si, sed iom post iom ili eksentas amemon unu al alia. Unuafoje Ĉibi-usa venis en la 20-an jarcenton por savi siajn gepatrojn kaj sian urbon Kristala Tokio de la klano Nigra Luno.
Luno
Nigra katino kun krescento sur la frunto. En Arĝenta Milenio ŝi estis servanto de Princino Sereniti, kiu ĵuris neniam lasi ŝin, kaj ankaŭ konsilisto de la reĝino. Kiam la reĝlando estis detruita, Luno kaj Artemiso estis endormigitaj kaj senditaj sur la Teron por gardi la Maristo-batalistojn reenkarniĝontajn tie. Parto de iliaj memoroj estis malŝaltita por faciligi la taskon. Luno nur sciis, ke ŝi devas trovi kaj veki la batalistojn. Maristo Luno estis la unua, kiun Luno trovis, tial ŝi ekloĝas en ŝia hejmo kiel dombesto. Luno donas al Usagi, Ami, Rej kaj Makoto magiajn objektojn. Ŝi informas ilin pri la tasko trovi la perditan princinon.
Artemiso
Blanka kato kun krescento sur la frunto. Li havas pli plenan memoraron pri la Arĝenta Milenio ol Luno. Artemis loĝis kun Minako, trejnis ŝin kiel Maristo V kaj restas kiel ŝia kompaniano post kiam ili aliĝis al ceteraj Maristo-batalistoj. Luno rekonas lin, kiam li aperas kune kun Minako. Sed tiam ŝi ne sciis, ke li estis tiu, kiu estris ŝin pere de videoludilo. Ŝi malkovras tion iomete poste pro subita teknika misfunkciado. Poste Artemis detale klarigis la komision. Li estas pli senzorga ol Luno, sed sufiĉe responsema. Artemiso traktas Minakon kiel pliaĝa frato, kaj li zorgas pri Luno, subtenas ŝin kaj fine evidentiĝas, ke li ŝin amas.
Diano
Griza katidino kun krescento sur la frunto. Ŝi estas filino de Luno kaj Artemiso el la 30-a jarcento, dorlotbesto kaj gardanto de Ĉibi-usa. En la mangao, la Maristo-batalistoj renkontas ŝin en la 30-a jarcento, kaj ŝi sekvas ilin al 20-a jarcento. En la animeo Diana aperas en la kvara serio, subite aperante kaj nomante Artemison "paĉjo". Diano estas scivolema, afabla kaj ĉiam helpema.
Maristo Plutono / Secuna Mejo
Unue ŝi aperis kiel Maristo Plutono, kiu gardas la pordegojn de la tempo kontraŭ nepermesitaj vojaĝantoj. Poste ŝi aperas, kiel studento nomata Secuna Mejo. Secuna havas silentan karakteron, estas amikema kaj helpas la Internajn Batalistojn, sed ŝi povas esti severa kiel aliaj Eksteraj Batalistoj. Pro longa restado ĉe la pordegoj, ŝi suferas profundan senton de soleco.
Maristo Urano / Haruka Teno
Junulino, kiu vestiĝas kaj parolas virece. Komence la ĉefaj herooj misrigardas ŝin kiel belaspektan viron. Haruka revis iĝi aŭtovetkuristo antaŭ sia "vekiĝo". Ŝi ofte vetkuras sur la vojoj de Tokio en sia aŭto aŭ sur motorciklo. Haruka estas akra kaj severa, ŝi preferas batali nur apud sia amatino Miĉiru, sed poste ili batalas kune kun ceteraj Eksteraj Batalistoj.
La forto de Maristo Urano baziĝas sur elemento tero. La familinomo "天王 [Ten-ō]" signifas "reĝo de ĉielo".
Maristo Neptuno / Miĉiru Kajo
Koramikino de Haruka, talenta violonisto. Miĉiru estas afabla, agrabla en komunikado kaj ŝi bone rilatas kun homoj. Ŝi amas sian batalan partneron Haruka. Antaŭ la vekiĝo de Maristo Urano, ŝi batalis sole. Miĉiru estas fama kiel violonisto kaj kiel pentristo, sed la devo de Maristo-batalisto estas pli grava por ŝi.
Maristo Neptuno uzas forton de oceano. La familinomo "海王 [Kaiō]" signifas "reĝo de maro".
Maristo Saturno / Hotaru Tomoe
Filino de profesoro Soiĉi Tomoe, sciencisto pri genetiko. Foje, kiam ŝi ludis en lia laboratorio, okazis eksplodo kaj ĉiuj krom la profesoro mortis. Tiam li fordonis sian korpon al demono Germatoid kontraŭ vivo de sia filino Hotaru, sed en ŝia korpo ankaŭ ekloĝis demono. Post tio Hotaru senĉese malsanis kaj ne havis amikojn. Finfine ŝi transformiĝas al Maristo Saturno, batalisto de detruo. En la fino de la tria serio, Hotaru iĝas bebo. Ŝi revenas en la komenco de la kvina serio, kiam ŝi akcelante kreskas ĝis la antaŭa aĝo, prizorgata de la ceteraj Eksteraj Batalistoj.
Ceteraj personoj
Patrino de Princino Sereniti kaj reĝino de la Arĝenta Milenio. Dum atako de malicigitaj Teranoj ŝi oferis sian vivon, uzante la Legendan Arĝentan Kristalon, por savi sian filinon kaj ŝian gardantaron.
Vidu ankaŭ
Sailor Moon
Paveleckaja (stacio de Moskva metroo)
Paveleckaja (Павелецкая, "de (urbo) Pavelec") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Hornbach
Hornbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Historio
La abatejo estis fondita ĉircaŭ 740 de sankta Pirmino.
Sándor Benamy
Biografio
Li studis en Nagyvárad kaj Budapeŝto en Orienta Akademio. Li komencis sian publicistikan karieron ĉe la Nagyváradi Napló, pli poste mallongtempe li estis ĵurnalisto en Bukareŝto, sekve ĉe Új Kelet kaj Brassói Lapok. Li redaktis ankaŭ la Erdélyi Színházi Élet (1930) en Temeŝvaro. Li translokiĝis Budapeŝton en 1934. Post la dua mondmilito li redaktis la ĵurnalon Magyar Nap (1947-1948). Ekde 1949 ĝis sia pensiiĝo (1959) li estis dramaturgiisto de la Hungara Radio.
(14985) 1997 UU2
(14985) 1997 UU2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la stacio de Ōhira de la Observatorio de Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Sanktejo Kamigamo
Sanktejo Kamigamo ( 上賀茂神社 [Kamigamo-ĝinĝa]) estas grava ŝintoa sanktejo sur la bordo de la rivero Kamo en norda Kioto, unue fondita en 678. La formala nomo estas Sanktejo Kamo-ŭakejkazuĉi ( 賀茂别雷神社 [Kamo-ŭakejkazuĉi-ĝinĝa]). Ĝi estas unu el la plej malnovaj ŝintoaj sanktejoj en Japanio kaj unu el la 17 Historiaj Monumentoj de Antikva Kioto kiujn Unesko deklaris Monda Heredaĵo. Kamo-Sanktejo estas komuna referenco al la sanktejoj Ŝimogamo kaj Kamigamo en Kioto. Tiuj funkcias por protekti Kioton de malbonaj influoj.
La sankteja nomo devenas de la Kamo-familio de diaĵoj (kami) honorindaj.
La sanktejo Kamigamo estas dediĉita al la respektego de Kamo Ŭake-ikazuĉi, la kami de tondro.
Kompanio kun limigita respondeco
Kompanio kun limigita respondeco (KlR; en pluraj aliaj lingvoj nomate "Societo kun limigita respondeco", mallongigo ekzemple germane GmbH, angle LLC aŭ WLL aŭ Ltd, france SARL, hungare Kft, portugale Ltda) estas komerca asocio, apartenanta al kapitalaj asocioj. Ĝi estas leĝa personaĵo de la privata juro, en kiu per depono de kapitalo partoprenas aliaj leĝaj aŭ naturaj personoj. Temas pri organiza formo de firmao.
Kiel leĝa personaĵo, la kompanio (respektive "societo") kun limigita respondeco memstare havas rajtojn kaj devojn: ĝi povas aĉeti posedaĵon, interkonsenti kontraktojn kaj en juraj kortumoj akuzi aŭ esti akuzata. Kiel indikas la nomo, la societo respondecas aŭ garantias pri siaj agoj nur ĝis la sumo de sia societa kapitalo, sed ne per la privata posedaĵo de la unuopaj societaj membroj. La fondon, funkcion, malfondon kaj aliajn priskribas lokaj, naciaj leĝoj.
Fondiĝo
Por la fondo de Klr, la ŝtato preskribas kondiĉojn. Tiel la nominala kapitalo devas esti en Germanio minimume 25 000 eŭroj (en Aŭstrio 35 000 eŭroj, en Hungario 3 000 000 forintoj ~12 400 eŭroj) kaj duono de tio oni devas kiel monon enpagi. La alia duono povas esti nemoveblaĵoj, moveblaĵoj (aŭto, komputilo), kiun oni transdonas, enportas kiel propran kapitalon al la Klr. La ŝtato povas preskribi kondiĉojn pri minimuma aldono, partopreno de fondintoj, gvidonto. La gvidanto respondecas, elektas kaj retiras la entreprenan kunvenon.
Funkcio
La Klr-oj funkcias laŭ la naciaj leĝoj, kiuj antaŭskribas la impostpagajn devojn kaj aliajn farendaĵojn de la Klr kaj aliaj entreprenaj tipoj.
Organo
En la entreprena kunveno oni povas elekti kaj kontroli la gvidantaron. Ĉe voĉdono en la kunveno en Germanio, 1 voĉo validas je 50 Eŭra entreprena proporcio.
En Germanio, oni devas permesi la funkciadon de kontrolkonsilio en Klr, kie laboras pli ol 500 laboristoj (ĉe kelkaj malpezindustria sektoro jam ekde 100 dungitoj). En Aŭstrio oni devas formi kontrolkonsilion ekde la nominala kapitalo de 70.000 eŭroj aŭ ekde 300 laboristoj. Por la elekto kaj funkcio de la konsilio varias la leĝoj laŭ landoj, en ĝi partoprenas gvidantoj de Klr kaj reprezentantoj de la laboristaro. La kontrolkonsilio kontrolas la gvidantaron, sed – male al Akcia Kompanio (AK) – ne havas rajton forigi ilin.
Historio
La Klr-j estis fondeblaj post apero de la Klr-leĝo en Germanio la 20-an de aprilo en 1892. Post la enradikiĝo de tiu formo en Germanio, disvastiĝos la koncepto dismonde, unuafoje en Portugalio en 1917, poste en Brazilo en 1919, en Ĉilio en 1923, en Francio en 1925 kaj pliaj landoj.
Ekvivalentoj en aliaj landoj
En kelkaj landoj, ekzemple Litovio kaj Japanio, ekzistas variantoj de akcia kompanio, kiu havas ekvivalentan rolon al Klr.
En Japanio ekzistis propra juro por Klr-oj, sed ekde 1-a de majo 2006, oni ne povas fondi novan Klr-on pro abolicio de la Juro pri Klr. Ekzistintaj Klr-oj estis ŝanĝitaj aŭtomate al Esceptaj Kompanioj kun Limigita Respondeco (subklaso de Akcia Kompanio).
En Litovio ekzistas fermitaj akciaj kompanioj, kiuj havas maksimume 250 akciulojn kaj kies akcioj ne estas publike komercataj.
Lima kastelo
Lima kastelo (ĉeĥe: Hraniční zámek) estas klasicisma kastelo en areo de Lednice-Valtice. Konstruaĵo de la kastelo situas sur okcidenta bordo de Fiŝlago Hlohovec, rekte sur limo de la katastraj teritorioj de municipoj Hlohovec kaj Lednice. La kastelo estas protektita kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio. Ĝi estas uzata al komercaj celoj.
Historio
La konstruaĵon lasis fari por si Johano la 1-a Jozefo el Liĥtenŝtejno. La aŭtoreco de la propono estas neklara. Ĝi estas alskribata al Josef Kornhäusel, Josef Hardtmuth aŭ ankaŭ al Joseph Franz Engel. Laŭ la projekto la kastelon realigis konstruistoj Josef Poppelack aŭ Karel Schleps. La konstruado de la kastelo mem okazis en la jaroj 1826 - 1827. La parceloj, sur kiuj la kastelo estis konstruita, devene apartenis nur al Moravio, sed proksimume en la tempo de la konstruado de kastelo okazis ŝovo de landlimo inter Moravio kaj Malsupra Aŭstrio al mezo de la kastelo. Tiun ĉi pli postan limon dokumentas skribaĵo "Zwischen Österreich und Mähren" sur ties fasado. Tiun ĉi limon kreis rojo Včelínek fluanta tra kortego de la kastelo. La kastelo estis konstruita sur marĉa grundo, kiu devis esti unue firmigita per lignaj pilotoj kaj dratreto, sur kiuuj poste estis metitaj fundamentoj de la objekto. La suma kostoj por konstrui la kastelon faris 70 573 guldenoj. Post tio, kiam la kastelo estis en la jaro 1945 konfiskita, ĝi servis kiel ornitologia stacio. En la jaro 1995 okazis ĝia ampleksa rekonstruuo. Nuntempe la kastelo estas konsisto de hotela komplekso, en la kastelo mem troviĝas luksa restoracio, kafejo ksj vinkelo.
Priskribo
Surflanke de la ĉefa konstruaĵo estas simetrie alligitaj flankaj aloj, kreataj de teretaĝaj komunikaj traktoj kaj suurflankaj prismaj paviolonoj. La komunikaj traktoj membrigas ses fenestrajn aksoj, kreitaj de simplaj ortangulaj fenestroj, havigitaj de ŝutroj, kiuj estas reciproke apartigitaj de lesenaj strioj. La tegmenton de la komunikaj traktoj kreas belvidejaj terasoj kun balustradoj, kies malantaŭan parton fermas muro en alteco de la flanka fenestro de la ĉefa konstruaĵo kun ses blindaj arkadoj, havigitaj de la ŝutroj. Lima kastelo estas finita de du etaĝaj prismaj pavilonoj, trarompitaj sur akso en la teretaĝo duonronde envolbita portalo.
Konsito de la parka ornamado estas rondeta lageto kun statuo de Higia sur ŝtona soklo.
Fortikaĵo
En la jaro 1937 estis en la sudan fundamenton de la kastelo enkonstruita netipa objekto de malpeza fortikaĵo mod. 37, tiu ĉi valora teknika memorindaĵo estis forigita de trafikanto en la jaro 2007 kaj sur ĝia loko estis konstruita vinkeleto.
Éva Hotti
Éva Hotti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hotti Éva estis hungara aktoro. Ŝia familia nomvarianto estis Hotty [hoti]. Éva Hotti naskiĝis la en Tiszasas, ŝi mortis la  en Debrecen.
Biografio
Éva Hotti komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Miskolc) en 1939, poste ŝi havis rolojn en Teatro Csokonai (Debrecen), ankaŭ en tiam hungaraj urboj Kassa, Szatmárnémeti kaj Nagyvárad. Inter 1945-1949 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste ĝismorte al Teatro Csokonai. Ŝi ricevis solan premion en 1958. Ŝi havis edzon kaj naskis filon en 1953. Ŝi mortigis sin. Oni aprezis ŝin al talento de Gizi Bajor.
Emilie d'Oultremont
Émilie-Olympe d'Oultremont de Warfusée, post sia geedziĝo ankaŭ baronino de Hoogvorst kaj religie patrino Mario de Jesuo (Mère Marie de Jésus), naskiĝis la en Wégimont (Belgio) kaj mortis la  en Florenco (Italio). Ŝi estas honorata kiel beatulino de la katolika Eklezio ekde 1997.
Émilie apartenis al altnobela familio de Belgio. Dum la patro helpis la Jezuitojn malfermi ilian lernejan kolegion en Namuro, la 12-jara Émilie legis la vivon de sankta Ignacio de Loyola, kiu tuŝis ŝin profunde. Ŝi edziĝis en Lieĝo en 1837 kun Victor van der Linden, barono de Hoogvorst kaj ŝi naskis 4 gefilojn.
La patro de Émilie iĝis diplomatia reprezentanto de Belgio ĉe la papo en 1839 kaj la 21-jara filino sekvis lin kun sia edzo en Romon. Ili revenis en Belgion en 1844.
Bedaŭrinde en 1847 Victor mortis kaj Émilie iĝis vidvino kiam ŝi estis nur 29-jara. En 1850-1851 ankaŭ ŝiaj gepatroj mortis.
La 8-an de decembro 1854, ĝuste la saman tagon kiam Pio la 9-a promulgis la dogmon de la senmakula koncipiĝo, Émilie spertis apartan feliĉon dum la meso kaj decidis iĝi religia fratino. Émilie kreis aron de virinoj kun similaj religiaj sentoj, sed neoficiale. La grupo iĝis oficiala ordeno nur en 1857, en Strasburgo; tiam Émilie prenis la religian nomon de Marie de Jésus.
Émilie mortis en 1878 en Florenco, dum vizito al la filo Adrien.
Michael Snow
Michael Snow (n. en Pfullendorf, Germanio) estas advokato en Seattle. Inter julio 2008 kaj julio 2010 li estis prezidanto de Fondaĵo Vikimedio. Antaŭe en februaro 2008 li estis nomumita al la estraro. Krome interalie li estis fondinto de reta cirkulero pri la anglalingva vikipedio.
Hayling Island
Hayling Island (Insulo Hejlin) estas insulo de Hampshire, Anglio inter Portsmouth kaj Chichester. En 2001 ĝi havis ĉirkaŭ 17 mil loĝantojn.
La insulo estas ligata per ponto al la ĉeflando. Ĝi havas la formon de renversata "T", kaj longas ĉirkaŭ 6.5 kilometrojn (4 mejoljn). La suda marbordo estas larĝe ĉirkaŭ 6.5 kilometrojn (4 mejlojn).
Ferepoka sanktejo en la insulo poste evoluis en romia-britan templon, kvankam la restaĵoj (kiujn arkeologoj studis inter 1897 kaj 1907 kaj denove de 1976 al 1978) ne videblas. Estas du mezepokaj preĝejoj - tiu de Sankta Maria en la centro, kaj de Sankta Petro en la nordo. Dum la normanda epoko, la insulo estis posedata de Abatejo Bec. Ekde 1399 la poeto Thomas Hoccleve (m. 1426) ricevis pension de la monaĥoj de Hayling Island: tiu estis donaco de la angla reĝo, kiun li servis kiel ŝtatoficisto.
Dum la 19-a jarcento, la insulo estis grava loko por la kultivado de ostroj, kaj ankoraŭ restas postsignoj de la industrio. Ĝis la malfrua 19-a jarcento alia industrio estis la produkto de salo, kiu menciiĝis en la Domesday Book de Vilhelmo la Konkerinto.
En 1985 brita tribunalo agnoskis Peter Chilvers kiel inventinto de ventsurfotabuloj kiam li estis juna knabo loĝanta en Hayling Island en 1958.
Revuo de la Kongresoj
Revuo de la Kongresoj estis Esperanta aldono al „Revue des Congrès“, oficiala organo de la „Office Central des Institutions Internationales“ en Bruselo. De aprilo ĝis septembro 1910 aperis 11 numeroj, la lastaj 5 numeroj estis nomataj: „Internacia Revuo de la Kongresoj kaj Paroladoj“. Entute 50 p. 29x20. Paul Tarnow.
Tekaŝo
Tekaŝo aŭ Tekax estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Tekax. La komunumo apartenas al la regiono 9 "Sur". La regiono "Sur" limas al la meksika, federacia subŝtato Campeche (okcidente) kaj al Quintana Roo (oriente). Krome norde ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente" kaj al la regiono 5 "Centro Sur". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31079.
NGC 447
NGC 447 (aliaj indikoj — IC 1656, PGC 4550, UGC 804, MCG 5-4-6, ZWG 502.13) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Tekaŝo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 37454 loĝantojn. El tiuj estis 18513 viroj kaj 18941 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2748,40 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 37 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 75,4 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,7 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 21619 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 17099 scipovis legi kaj skribi kaj 4505 personoj estis analfabetoj. Do 20,84% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 34802 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 21933 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 63% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Politiko
La aktuala komunuma prezidanto estas José Teodoro Alonzo Avila (2007 - 2010). Jen sekvas listo de la antaŭaj komunumaj prezidantoj ekde 1941:
Slotov
Slotov (Schlotten) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Heřmanice en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Heřmanice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 37 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Slotov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,65 km².
6481 Tenzing
6481 Tenzing estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ŝerpo Tenzing Norgay (1914–1986). La, li kun la nov-zelanda montgrimpisto Edmund Hillary estis la unuaj homoj, kiuj atingis la kulminon de Ĉomolungmo (tiam konata sub la nomo Monto Everest).
Armjansko
Armjansko estas urbo en la norda parto de Krimeo, sur la Perekopa terkolo. La Armjanska urba municipo (montrita densblue) krom Armjanskon havas ankoraŭ kelkajn vilaĝojn. Antaŭ la jaro 1921 la urbo oficiale nomiĝis Armena Bazaro. Tra la urbo pasas la nord-krimea kanalo; en la urbo estas fervoja stacidomo.
Historio
La urbo estis fondita komence de la 18-a jarcento fare de armenoj kaj grekoj, kiuj transloĝiĝis el la apuda vilaĝo Perekop. Ekde la jaro 1736 la loĝloko nomiĝis Armena Bazaro. Historie por la urbo gravis la sal-industrio: ĉe la urbo apudas la sal-akva golfo Sivaŝo, de kiu oni jam delonge elminis salon.
En la jaro 1993 la loĝloko ricevis la statuson de urbo. Nuntempe ĝi estas la plej juna urbo de Krimeo.
Ekonomio
La ĉefa entrepreno de la urbo estas la kemia uzino "Krimea Titano", kiu produktas titan-oksidon (TiO2), sulfuracidon, mineralajn sterkaĵojn. Estas ankoraŭ kelkaj uzinoj: Sivaŝa anilin-farba uzino (kiu estas la plej granda en Ukrainio produktanto de farboj por malpeza industrio), uzino de fer-betonaj konstrukciaĵoj.
Jacob Davis
Jacob Davis (naskiĝis en 1834 en Rigo, Latvio, mortis en 1908 en Sanfrancisko) estis usona tajloro, inventisto kaj entreprenisto.
Mallonga biografio
Davis elmigris ĉirkaŭ 1850 al la ĉirkaŭaĵo de Sanfrancisko. Tie li rondvojaĝis klopodante enspezi monon por la vivtenado. En 1870 li ekloĝis en Reno en la ŝtato Nevado kie li fariĝis tajloro. Li ankaŭ faris akcesoraĵojn por vakeroj kiel tendoj kaj ĉevalkovriloj. La materialo estis duck, tenaca speco de katono, plifortigita per kupraj nitoj.
Oni petis lin fari malmultekostan, firman pantalonon por iu korpulenta persono kiu daŭre ŝiris la pantalonon pro lia dikeco. Tiu pantalono finfine estis sammaniere plifortigita: per nitoj. En 1871 tio estis lia norma maniero por plifortigi pantalonojn. Rapide la konkurencantoj transprenis tiun manieron. Jacob Davis tial kontaktis kun Levi Strauss por akiri patenton. La kostoj de 68 dolaroj li mem ne povis pagi. Levi Strauss estis la liveranto de la ŝtofo duck kaj ĝinzoŝtofo. La patento por la ĝinzo ili akiris en 1873. Levi Strauss per tio, kontraŭe al Jacob Davis, famiĝis.
Laŭ peto Jacob Davis ekaboris por la Levi Strauss kompanio por kunordigi la transmaran produktadon de ĝinzoj. Li faris tion ĝis li mortis en 1908, la sama jaro en kiu la patento de la ĝinzo finiĝis.
Lia nepo Ben Davis fondis en 1935 la pantalonan varomarkon Ben Davis.
Elektronika papero
Elektronika papero aŭ e-papero estas ekranteknologio fasonita por imiti la aspekton de ordinara inko je papero. Male al konvencia plata panelo-ekrano, kiu uzas kontraŭlumon por prilumi siajn pikselojn, elektronika papero reflektas lumon kiel ordinara papero kaj estas kapabla teni tekston kaj bildojn senfine sen uzi elektron, permesante al la bildo esti ŝanĝita poste.
Por konstrui e-paperon, pluraj malsamaj teknologioj ekzistas. E-papero ebligas pli komfortan legadon ol konvenciaj ekranoj pro la stabila bildo, kiu ne devas esti refreŝigata konstante, la pli larĝa spektado-angulo, kaj la fakto ke ĝi reflektas ĉirkaŭan lumon prefere ol elsendi propran lumon. E-paperekrano povas esti legata en rekta sunlumo sen ke la bildo malintensiĝas. La kontrasto-racio en haveblaj ekranoj ekde 2008 estas priskribita kiel simila al tiu de gazeto, kvankam lastatempe-evoluintaj efektivigoj estas iomete pli bonaj. Ekzistas daŭranta konkurado inter produktantoj disponigi plen-kolorokapablecon.
Elektronikan paperon oni ĉefe uzas en elektronikaj legiloj por legi bitlibrojn. Amazon Kindle estas ekzemplo de tia aparato. Foje tiaspecaj aparatoj estas nomataj inklibroj en Esperanto.
Malsupreniro de la kruco (Roger van der Weyden)
La Malsupreniro de la kruco estas panelo pentrita de la flandra artisto Rogier van der Weyden kreita ĉ. 1435-1438, nun en la Prado-Muzeo, Madrido. La laboro montras la krucumitan Kriston estante malsuprenirigita de la kruco, lia senviva korpo tenita de Jozefo de Arimateo kaj Nikodemo.
En 1936, kiam la Hispana Enlanda Milito ekiĝis, multaj religiaj artaĵoj estis detruitaj. La Hispana Respubliko ekagis por protekti siajn artajn majstraĵojn. La "Malrupreniro de la kruco" estis evakuita de El Escorial ĝis Valencio. En la somero de 1939, ĝi estis portita al Svislando per trajno, kie la Hispana Respubliko diskonigis siajn malfacilaĵojn per ekspozicio: " Majstraĵoj de la Prado-Muzeo", aranĝita en la Muzeo de Arto kaj Historio en Ĝenevo. En septembro, la pentraĵo revenis al la Prado-Muzeo en Madrido, kie ĝi restis. Antaŭ 1992, la pentraĵo estis en stato de kadukiĝo kun fendetoj en la panelo minacanta disfendi la pentraĵon kun konsiderinda malplibonigo de la surfaco. Grava restarigo de la pentraĵo estis aranĝita de muzeo, sub la gvidado de George Bisacca de la (Metropolita Muzeo de Arto), Nov-Jorko.
Arnold Behrendt
Li esperantiĝis en 1908. En 1909 li faris paroladon en Breslau en bankista unuiĝo pri la temo „Nuna stato kaj estonteco de Esperanto”. Estas kreita en 1911 Internacia Ligo de Esperantistaj Poŝtoficistoj (ILEPO) kun oficejo en Breslau. La ligo celis disvastigi Esperanton inter poŝtoficistoj ĉiulandaj kaj la publiko, la ĉiumonata organo estis „Poŝta Esperantisto”, kaj Arnold Behrendt iĝis sia prezidanto (1911-1914). Multnombraj fakaj artikoloj de li en la organo Poŝta Esperantisto, kiun li dumtempe ĉefredaktis, informis la anojn de ILEPO pri specifaj temoj de la poŝta, telegrafa kaj telefona servo. Ekde la sama jaro li membris en la Lingva Komitato.
Dum la Unua Mondmilito li kunlaboris en la Internacia Bulteno, tradukis multajn paroladojn ktp. de germanaj ŝtatistoj, broŝurojn pri la milito, statistikon kaj similajn. Post la milito li tradukis kelkajn broŝurojn pri Supera Silezio kaj eldonis komence de 1923 unu kajeron de la periodaĵo Bulteno Germanlanda pro la invado en la germanan Ruhr-teritorion.
Li verkis kelkajn lernolibrojn de Esperanto, inter ili lernolibron por poŝt- kaj telegrafoficistoj. La studado naskis multajn artikolojn prilingvajn por Esperanto-Praktiko kaj Germana Esperantisto. En iama Revuo aperis liaj unuaj poemoj; poste Esperanto-Praktiko publikigis poemojn kaj prozaĵojn de li.
Inter la jaroj 1929 kaj 1934 sekvis lia prezidanteco de Germana Esperanto-Asocio.
Estas indikoj, ke li favoris la adaptiĝon de la Esperanto-Movado en Germanio al la novaj politikaj kondiĉoj ekde 1933. Li estis kunlaboranto de la Enciklopedio de Esperanto, publikigita en 1934.
En 1933, jen kiel skribis Arnold Behrendt mem en sia posteno kiel prezidanto de GEA en Enciklopedio de EO: "En 1933 la germana nacio ree konsciiĝis pri si mem: unue la necesoj de la propra nacio, poste la internaciaj bezonoj! Jen principo, defendita de la GEA-gvidanto jam antaŭ dudeko da jaroj […]". GEA devis forlasi internacian kunlaboron, elĵeti siajn judajn membrojn kaj ŝanĝi sian celon al propagando de la naziaj ideoj per Eo.
En Germana Esperantisto, aprilo 1935 estis longa nekrologo, verkita de Friedrich Ellersiek.
Kálmán Kovács (pentristo)
Kálmán Kovács [kovAcx], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Kálmán estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto. Kálmán Kovács naskiĝis 1927 en Mikušovce (distrikto Lučenec) (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  en Vieno.
Biografio
Kálmán Kovács apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li studis en Hungara Belarta Altllernejo de Budapeŝto inter 1950-1956. Liaj plej gravaj instruistoj estis Valér Ferenczy, Pál Molnár C., kaj Nándor Lajos Varga. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1956, post falo de la revolucio li rifuĝis al Vieno, li plulernis helpe de stipendio kaj akiris diplomon en belarta akademio de Vieno en 1962. Liaj plej gravaj instruistoj estis Friedensreich Hundertwasser, Oskar Kokoschka, Christian Ludwig Martin. Post la diplomo li longe studvojaĝis, poste li establis atelieron en Vieno. Ĝi estis samtempe centro de la rifuĝintaj hungaroj. Li verkis ankaŭ arthistoriajn studojn, ŝatis krei grafikaĵojn, instruis en altlernejo kaj redaktis-eldonis kontraŭkomunismajn periodaĵojn. En la fruaj 1980-aj jaroj li establis bildogalerion. Post falo de la socialismo li establis atelieron en Öttevény. En 1999 li estis nomumita docento en la Universitato de Okcidenta Hungario. Li ricevis hungarajn premiojn kaj li havis edzinon.
Unuigita Modeliga Lingvo
Unuigita Modeliga Lingvo (, mallongigo UML) estas normo de vida modela lingvo kiun oni uzas plejparte por modelado de informaj sistemoj. Sed UML estas uzebla ne nur por informaj sistemoj. Iuj uzas la lingvon por modeli negoc-procezojn kaj organizajn strukturojn.
Ketzin/Havel
Ketzin respektive oficiale Ketzin/Havel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ketzin situas borde de la rivero Havel.
Ĉa-sen
Ĉa-sen (茶筅 [ĉa-sen]) estas tradicia japana ŝaŭmigilo el bambuo uzata dum la teceremonio.
Oni uzas ĉa-sen por ŝaŭmigi la verdan maĉĉa-teon.
Plurale tantum
La substantivaj vortoj nomataj pluralia tantum (de la latino, "nur pluralaj", en singularo plurale tantum), estas tiuj kiuj prezentas morfologian pluralon, sed ili kutime indikas nur unu solan objekton ankaŭ; tio estas, ili ne havas singularan formon aŭ havas ĝin sed apenaŭ estas uzata. Inverse, kelkaj substantivoj nur posedas singularon (singularia tantum) Aliflanke, kelkaj toponimoj estas ĉiam pluralaj, precipe se temas pri montaroj: Andoj, Alpoj, Pireneoj, dum aliaj estas nur singularaj: Himalajo. Ankaŭ estas pluralaj la propraj nomoj de kelkaj malgrandaj dioj romiaj, kiaj la Manoj, Laroj kaj Penatoj. En la lingvo esperanto, krom la antaŭe cititaj vortoj kaj kelkaj aliaj pri geografio, apenaŭ troveblas la plurale tantum.
Bilbor
Bilbor (hungare: Bélbor, be:lbor ) estas komunumo en Rumanio sur la orienta deklivo de Montaro Căliman norde-nordoriente de Toplița. Ĝi estas montregiona disŝutita komunumo.
Bilbor estas la plej norda komunumo de Harghita. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Răchitiș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 mil 351 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 2 mil 930. En la regiono troviĝas proksimume 100 minerelakvaj fontoj.
En la censo de 2002 la 2.859 loĝantoj de la komunumo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Historio
Bélbor estis unue menciita skribe en 1751; estis fondita de servuloj translokiĝintaj el Moldavio. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík).
(13348) 1998 SF138
(13348) 1998 SF138 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rožmitál (Zlaté Hory)
Rožmitál (antaŭe ankaŭ Rožnitál, Rosenthal, Rożmital) estas domaro en Ĉeĥio, loka parto de urbo Zlaté Hory. Ĝi situas 1 km nordoriente de Zlaté Hory, sur deklivoj de monteto Biskupská kupa. Vivas ĉi tie.
Rožmitál situas en katastra teritorio Zlaté Hory v Jeseníkách.
Historio
Domaro Rožmitál estis fondita per parceligo de episkopa korto nomata Marienhof en la jaro 1786. De komence ĝi estis domaro de urbo Zlaté Hory.
Proksime de la domaro, sur la norda deklivo de monteto Biskupská kupa, ekde la fino de la 18-a jarcento troviĝis ligna kapelo de sankta Antonio sur loko de eksa ermitejo. Ĝi estis deŝirita en la jaro 1970. Ĉe la eksa kapelo fontas fonto de Antonio kaj iom pli norde troviĝis gastejo Antonínov (ger. Antonihaus).
Super Rožmitál troviĝas ruinoj de burgo Leuchtenštejn, gardoburgo fondita aŭ de vroclava episkopo Tomáš II. Zaremba, aŭ duko Mikuláš II. Opavský, kiu estis jam en la 15-a jarcento detruuita.
Loĝantaro
En Rožmitál estas registritaj 20 adresoj: 19 daŭraj objektoj kaj 1 dumtempa aŭ refreŝigeja objekto. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 19 domoj, el tio 15 daŭre loĝataj.
Montjoie-le-Château
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . La vilaĝo situas en distanco nur de kilometro perpiede de la limo al Svislando: norde situas la arbaro de la svisa komunumo Haute-Ajoie.
Richard Pipes
Richard Edgar Pipes (n. 11-an de julio 1923; m. 17-an de majo 2018) estis usona historiisto specialiĝinta pri la historio de Rusio, ĉefe dum la sovetunia tempo.
Pipes naskiĝis en Cieszyn, Pollando en asimilita juda familio. Lia patro estis entreprenisto. La familio fuĝis en oktobro de 1939 kaj ili alvenis en julio de 1940 en Usono, post mallonga periodo en Italio.
Pipes ricevis la usonan ŝtatanecon en 1943 pro soldatservo. Li estis edukita en la Muskingum College, Cornell University kaj Harvard. Li edziĝis en 1946 kaj havis du infanojn, el kiuj Daniel Pipes estas historiisto kaj specialisto pri okcidenta Azio kaj islamaj landoj; li verkis interalie pri Sirio.
Pipes laboris ĉe la Harvard University ekde 1950 ĝis retiriĝo en 1996. Richard Pipes verkis entute proks. 21 librojn kaj ricevis multajn distingojn. Li verkis ĉefe librojn pri Rusio en la tempo de Sovetunio.
Gusztáv Morelli
Gusztáv Morelli  [gustAv], laŭ hungarlingve kutima nomordo Morelli Gusztáv estis hungara ksilografisto, ilustristo, altlerneja instruisto.
Gusztáv Morelli naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Morelli studis en Debrecen kaj en sia naskiĝurbo, poste li havis grafikajn laborojn en instituto de Károly Rusz ĝis 1868. En la sekva jaro li ricevis ŝtatan stipendion kaj li vivis en Parizo, poste en Londono kaj Lejpcigo ĝis 1872, fine li hejmenvenis. Ekde 1873 li instruis en Reĝa Modela Desegna Lernejo, ekde 1883 en Reĝa Industriarta Lernejo. Li longe estis ilustristo de Vasárnapi Újság Li instruis ĝismorte. Li ricevis premiojn.
Revuo Internacia
Revuo Internacia. Monata gazeto por la vivo internacia kaj por la lingvo Esperanto. Red. Ivan Seleznjov kaj Ŝidlo. Aperis de nov. 1902 ĝis marto 1903, Bystřice-Hostýn. Eld. Theodor Čejka. Entute 160 p. 20x13 cm.
„Progresema, klera, ĝi estis tro bona por sia epoko, kaj pro tio ĝi ne trovis merititan sukceson, nek subtenon.“
Poligloto (televidserio)
Poligloto (Полигло́т) estas ruslingva realeca televidserio en rusia televidkanalo "Kulturo". Ĝi konsistas el intensaj lingvokursoj, okazantaj sub gvido de profesia tradukisto kaj poligloto Dmitrij Petrov. Al la partoprenantoj estas proponite atingi minimuman nivelon je fremdlingva komunikado dum 16 lecionoj.
Strukturo
La programo aperas regule ekde la kaj konsistas el apartaj sezonoj; ĉiu sezono estas dediĉita al konkreta lingvo.
La instruisto estas Dmitrij Petrov — poligloto kaj tradukisto, aŭtoro de sia metodo de intensa lingvoinstruado; laŭ lia propra aserto, li scias pli ol 50 lingvojn.
La lecionoj estas videblaj en la interreto. Krome, estas eldonitaj kaj aceteblas libroj kun ĉi tiuj lecionoj.
Hägendorf
Geografio
Hägendorf situas en la ebenaĵo de la rivero Dünnern sude de la Soloturna Ĵuraso. La rivero Dünnern formas la sudan limon de la komunumo. En nordo la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la kresto de la Ĵuraso. La rivereto Cholersbach, kiu en Hägendorf alfluas al Dünnern formas norde de la vilaĝo impresan ravinon, la tiel nomitan Diablan Ravinon (germane Teufelsschlucht aŭ alemane Tüffelsschlucht). Krom la ĉefvilaĝo Hägendorf apartenas al la komunumo en okcidento la industria setlejo Im Bifang, kaj norde la setlejoj Eggberg, Heiligacher kaj Allerheiligenberg, kie situas montara kliniko, Vogelberg (urbeca kvartalo norde de Hägendorf), kaj Homberg (konsistanta el diversaj biengrupoj ĉe la suda deklivo de la samnoma monto).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hägendorf limas en nordo al Eptingen (BL), en nordoriento al Hauenstein-Ifenthal, en oriento al Rickenbach, en sudoriento al Kappel, en sudo al Gunzgen, en sudokcidento al Egerkingen, kaj en nordokcidento al Langenbruck (BL).
Historio
La unua dokumenta mencio de Hägendorf datiĝas el la jaro 1036 kiel Hagendorf. En la jaro 1336 la Monaĥejo Sankt Urban akiris la vilaĝon Hägendorf de la grafoj de Froburgo. En la jaro 1546 ĝin aĉetis la urbo Soloturno.
Gamvik
- jen norvege, en la norda samea Gáŋgaviika - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2019 situis en malnova departemento (norvege fylke) Finnmark kaj ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 794 kilometroj.
Akropolo
Akropolo, (el la greka: ἄκρος „situanta supre“, πόλις „urbo“) estas la citadelo situanta je la plej supra parto de la greka urbo. Ofte tiu loko iĝis ankaŭ kultloko kun la plej gravaj sanktejoj. Akropolo estis ŝajne karakterizaĵo de ĉiu antikva greka urbo, eĉ se iuj pro ebena tereno, apenaŭ indas pri tiu nomo. Ĝi origine signifis fortikigitan altaĵon de grekiaj urboj kun la sankta distrikto kaj reganta palaco. En metamorfa senco estas la esprimo uzata en arĥeologio kutime por la centra parto de la antikva aŭ fru-mezepoka opidumo.
Pro defendkialoj la unuaj loĝantoj de urbo elektis montetoj kun kiel eble plej krutaj deklivoj. Tiaj unuaj loĝejoj evoluis multloke al centroj de grandaj urboj, kiuj etendiĝis poste ĝis la najbaraj valoj.
La unuaj akropoloj aperis en la dua duono de la 2-a jarmilo a.K. en urboj de la mikena kulturo. En pli postaj setlejoj en la klasika periodo la loĝada funkcio senvalidiĝis kaj akropolo servis aparte por celoj publikaj kaj religiaj. En la helena periodo (la 3-a ĝis la 1-a jarcentoj a.K.) la funkcioj diferenciĝis - iuj urboj konstruis akropolon envicigitan en defendsistemon de la urbo (ekz. Priene, dum en la aliaj ĝi estis konstruata ekskluzive por la reprezentaj celoj (p.e. Pergamono.
Iam la nocio de akropolo estis uzata nur por antikvaj grekaj urboj, sed hodiaŭ oni uzas ĝin por iaj artaj aŭ aliaj konstruaĵoj de aliaj antikvaj kulturoj kiel tiuj de la etruskoj, keltoj aŭ majaoj. Oni eĉ povos nomi la roman kapitolon akropolo.
La plej fama akropolo troviĝas en Ateno. Ĝi estas konstruita el atika marmoro de la monto Penteliko. Ĝi estis konstruita meze de la urbo kaj ĝia ĉefa tasko estis Atenon reprezenti. Aliaj konataj akropoloj troviĝas i.a. en Mikeno, Tebo, Arguso, Korinto, Priene kaj Pergamono.
Meg Rosoff
Meg ROSOFF (la 16-an de oktobro 1956) estas usona verkistino kiu loĝas en Londono, Unuiĝinta Reĝlando. Ŝia plej fama romano "This is how I Live now" gajnis multajn premiojn, inkluzive de la British Guardian Children's Fiction Prize, la usonan Michael L. Printz Award kaj ankaŭ estis la bazo por filmo sub la sama titolo. Ŝia dua romano "Just in Case" gajnis la Carnegie Medalon kaj estis deklarita la plej bona infanlibro publikigita en Britio tiun jaron.
Vivo
Meg Rosoff naskiĝis en Boston, Masaĉuseco al juda familio de kvar fratinoj. En la aĝo de 18, ŝi studis la anglan kaj estetikan arton en Harvard University, tiam translokiĝis al Londono por studi skulptadon en prestiĝa lernejo arto kaj dezajno. Kiam ŝi estis 24, ŝi revenis al Usono kaj translokiĝis al Novjorko post fino de sia grado, kie ŝi laboris kiel reklamisto kaj verkisto por People revuo kaj poste por la New York Times. Dum ŝia kariero, ŝi komencis labori kiel dezajnisto kaj daŭris dum 15 jaroj. Ŝi diris ke ŝia kialo de komencado skribi estis la morto de ŝia fratino pro kancero. En la sama semajno kiam ŝia unua romano estis publikigita, ŝi mem estis diagnozita kun mama kancero. Roussoff daŭrigas ŝian profesion kiel verkisto al tiu tago.
Stilo
La pozicio de Rosoff koncerne skribon deklaras ke ĝi originas de la verkisto, kiun ŝi detaligas kaj pravigas per diraĵo:
Ŝi asertis tion dum interreta konversacio, en kiu ŝi respondis al la respondo de aktivulo koncerne infanlibrojn surmerkatigitajn al minoritatoj. En ŝia respondo, Rosoff klarigis ke la celo de romano estas ne peri tre specifan mesaĝon aŭ antaŭenigi socian ŝanĝon, sed vastigi la menson de la leganto uzante la filozofion kaj vidpunkton de la verkisto.
Premioj
Meg Rosoff ricevis la titolon de membro de la Reĝa Societo de Literaturo en 2014, kune kun la Premio Astrid Lindgren en 2016.
Ŝia romano This is how I live now (Tiel estas kiel mi nun vivas) gajnis 8 premiojn de 2004 ĝis 2006, inkluzive de la Guardian Children's Fiction Prize, kaj la Michael L. Printz Award, krom du malsamaj germanaj premioj: Der Luchs des Jahres kaj Deutscher Jugendliteraturpreis. Ŝia romano Just in Case (Por okaze) gajnis la Carnegie Medalon kaj 4 aliajn premiojn, krom la libroj What I was kaj The Bride's Farewell, kiuj estis finalistoj por la medalo en 2008 kaj 2011. Imagine I Am Not (Imagu mi ne estas) estis finalisto por la Usona Nacia Libro-Premio en 2013.
Lanšperk
Lanšperk (Landsberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en regiono Pardubice, en distrikto Ústí nad Orlicí, proksimume 3 km nordoriente de la distrikta urbo. Vivas ĉi tie. Lanšperk estas administrative parto de la komunumo Dolní Dobrouč, kaj situas ĉirkaŭ 2 km de ĝi, plejparte sur monteto apud ruinoj de la burgo Lanšperk. Kelkaj domoj situas sub la monteto ĉe ŝoseo nr. 360, kiu ligas Ústí nad Orlicí kaj Letohrad, resp. la domoj situas ĉe la rivero Tichá Orlice, kiu ĉi tie fluas.
Krom ruinoj de la burgo situas en vilaĝeto kapelo, konsekrita en la jaro 1898 al ĉieleniro de la virgulino Maria ornamita per la lasta vojo de Adolf Lachman. Interesaj estas ĉi tie ankaŭ tipaj vilaĝaj domoj nr. 12 kaj 13.
En vilaĝon oni povas veturi per buso, trajno, estas ĉi tie ŝoseo kaj bicikla vojo inter Ústí nad Orlicí kaj Letohrad. En la vilaĝo estas resoracio kaj pensiono.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1285.
Tünde Ambrus
AMBRUS Tünde [ambruŝ] estas rumania hungara instruistino, geografino, lokhistoriistino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 16-an de februaro 1971.
Avtozavodskaja (stacio de Moskva metroo)
Avtozavodskaja (Автозаводская, "de Aŭtomobila Uzino") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sude de Moskvo.
Lutzelbourg (stacidomo)
Lutzelbourg estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lutzelbourg, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Tünde Ambrus
Biografio
Tünde Ambrus plenkreskiĝis en Nicoleşti (Miercurea Ciuc). Ŝi akiris diplomon de bazlernaja instruistino en Odorheiu Secuiesc, poste diplomatiĝis pri geografio en Eger. Ŝi doktoriĝis en 2011 en Peĉo. Ŝi instruis inter 1993 kaj 2000 en Nicoleşti (Miercurea Ciuc) kaj Mihăileni (Harghita), poste en Miercurea Ciuc.
Lutzelbourg (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
555 Norma
555 Norma estas granda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la kaj ĝi ricevis la nomon de la eponima rolulino de la opero Norma de Vincenzo Bellini.
Mírzá ʻAbbás
Mírzá ʻAbbás-i-Núrí (ميرزا عباس نوري) (mortis 1839), pli bone konata kiel Mírzá Buzurg estis la patro de Baháʼu'lláh, Profeto-Fondinto de la Bahaa Kredo. Mírzá Buzurg estis nobelo el la persa provinco de Núr, kaj iamtempe laboris, servante al Fatḥ-ʻAlí Sh áh, la tiama reĝo de la Persa imperio.
Mírzá Buzurg estis la filo de Mírzá Riḍá-Qulí Big, filo de Mírzá ʻAbbás, filo de Ḥájí Muḥammad-Riḍá Big, filo de Áqá Muḥammad-ʻAlí, filo de Áqá Fa kh r (n. 1618), filo de  Sh áhríyár-Ḥasan, kaj lia familio rekte devenis de Jazdigird la 3-a, la lasta sasanida ŝaho de Persio. Li havis sep edzinojn, el kiuj tri estis konkubinoj, kaj almenaŭ 15 gefilojn. (Balyuzi, pp. 12-13)
Servado al la ŝtato
Li servis kiel veziro (ministro) al Imám-Virdi Mírzá, la dekdua filo de Fatḥ-ʻAlí Sh áh, kiu estis la "Ilĥani" [ĉefo de la klanoj] de la Qajara tribo. Mírzá Buzurg estis pli malfrue nomita guberniestro de Burújird kaj Luristán.
Familio
La unua edziĝo de Mírzá Buzurg estis aranĝita de lia patro, Mírzá Riḍá-Qulí Big, al parencino, nomita  Kh án-Nanih, antaŭ ol Mírzá Buzurg foriris el la distrikto de Núr en Mazenderano (Mázindarán) por trovi sian riĉaĵon en Teherano (Ṭihrán). Du filoj, Mírzá Áqá, la pli aĝa, kaj Mírzá Muḥammad-Ḥasan, naskis de tiu ĉi unua edzino.
La dua edzino de Mírzá Buzurg estis  Kh adíjih Kh ánum, kiu estis vidvino. Ŝi havis filon kaj du filinojn de sia unua edziĝo, nome, Mírzá Muḥammad-ʻAlí, Sakínih Kh ánum kaj Ṣu gh rá Kh ánum. Mírzá Buzurg edziĝis al ŝi kaj edzigis ŝian fratinon al lia frato, Mírzá Muḥammad. La unua naskito de tiu ĉi edziĝo estis filino, Sárih Kh ánum, kiu estas pli bone konata kiel U kh t, araba por "fratino", ĉar Bahá'u'lláh tiel nomis ŝin. La sekva estis filo, Mírzá Mihdí, kiu mortis en la vivtempo de sia patro; kaj Mírzá Ḥusayn-ʻAlí (Baháʼu'lláh) estis la tria naskito. La kvara estis alia filo, Mírzá Músá, konata kiel Áqáy-i-Kalím en postaj jaroj, kaj la kvina estis alia filino, Nisá' Kh ánum, kiu eventuale edziĝis al Mírzá Majíd-i-Áhí, sekretario de la rusa legacio.
La tria edzino de Mírzá Buzurg was Kulthúm Kh ánum-i-Núrí, kun kiu li havis kvin infanojn. La unua estis filino,  Sh áh-Sulṭán Kh ánum (ankaŭ nomita 'Izziyih Kh ánum), kiu fariĝis firman subtenanton de Mírzá Yaḥyá (Ṣubḥ-i-Azal). Poste estis tri filojn: Mírzá Taqí, poeto kun la kaŝnomo Parí sh án, kiu fariĝis ŝejkano tre malamike al Bahá'u'lláh; Mírzá Riḍá-Qulí, kiu gajnis la titolon Ḥájí pro sia pilgrimado al Mekko, kaj kiu apartiĝis de Baháʼu'lláh, eĉ provante kaŝi ilian parencecon (vidu: p. 443 de Balyuzi), kvankam sia edzino, Maryam, estis adoranto de Li; kaj la tria filo, Mírzá Ibrahím, kiu mortis dum la vivtempo de sia patro. La kvina infano de tiu edziĝo de Mírzá Buzurg estis alia filino, Fáṭimih-Sulṭán Kh ánum, kiu ankaŭ elektis sekvi Mírzá Yaḥyá.
Kaj poste Mírzá Buzurg edziĝis al filino de Fatḥ-ʻAlí Sh áh. Tiu sinjorino estis titoligita Ḍíyá'u's-Sulṭanih. Laŭ la Muntazim-i-Naṣiri de I'timadu's-Sulṭanih (Ṭihran 1300, p. 161), ŝia nomo estis  Sh áh Bigum. Ŝi estis kaligrafa studentino de Mírzá Buzurg. Ilia edziĝo rezultis en nenio krom malfeliĉo, kaj, finfine, malsukcesigis lin.
Forpelo el posteno
Mírzá Buzurg prosperis en servado al la ŝtato, ĝis la morto de Fatḥ-ʻAlí Sh áh, kaj la surtroniĝo de Muḥammad Sh áh (regnis 1834-1848). Trafis lin la malbonvolemo de la veziro de tiu monarĥo, Ḥájí Mírzá Áqási, kaj li perdis sian postenon kaj la plejmulto de sia grandega riĉaĵo.