cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teksasa komunkarta pokero
Populareco de Teksasa Pokero kiel spektaĵo
Teksasa komunkarta pokero unue populariĝis en Britujo en 1999 per programo Late Night Poker (Pokero Malfrunokta). En 2003, teksasa komunkarta pokero furore populariĝis kiel spektaĵo en Usono, pro kelkaj faktoroj, interalie, la ekuzo de filmaparatetoj kiuj ebligas ke spektantaro vidu la kaŝitajn poŝkartojn. La elsendo de Mondserio Pokera en ESPN tiujare montris la triumfo de amatora interreta Chris Moneymaker (kies familinomo signifas "mon-gajnanto"). Moneymaker kvalifikis per interreta konkurso. Ties granda venko en WSOP famigis la ideon ke iu ajn—eĉ la plej freŝa novulo—povas fariĝi mondĉampiono. En 2004, la nombro de aliĝantoj triobliĝis. La triumfo de advokato Greg Raymer, kaŭzis eĉ pli grandan furoron, kaj 5,600 aliĝantoj—nekredebla nombro—partoprenis en 2005. La gajnanto Joseph Hachem estis duon-profesiulo de Aŭstralio. La duaranga ludanto, Steve Dannenman, amatoro de Usona ŝtato Marilando, rimarkis ke si estas "la kvara aŭ kvina plej bona ludanto" en konkursoj kontraŭ amikoj.
En 2003 aperis tri novaj serioj, Monda Rondo de Pokero (mallonge WPT) kaj Celebrity Poker Showdown (Famula Poker-Konkurso). En famula pokero, ludantoj estas invititaj por ludi kaj ĉiu celas gajni monon por ties elektita karitato.
Ĉiuj ĉi restas ĉi tiam (2005) tre popularaj kun grandaj fidelaj spektantaroj.
Hirkanio
Hirkanio - greke latinliterigite Hyrcania - estis nomo laŭ kiu estis konata de la antikvaj helenoj la regiono inter la Kaspia Maro kaj la Elborz-Montaro. La nomo devenis el la avesta lingvo, kie ĝi havis la formon Varkâna ("lando de la lupoj"). En la persa lingvo la regiono ricevis la nomon گرگان (Gorgan).
La nomon transprenis la plej granda urbo de la regiono, la urbo Gurgano, kiu nuntempe estas la ĉefurbo de la irana provinco Golestano. Laŭ la censo de la jaro 2006 la urbo havas 259.209 loĝantojn. La nuna urbo Gorgan situas ĉe la sudorienta bordo de la Kaspia Maro.
Tomoya Osawa
Tomoya Osawa (大沢 朋也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Sagawa Shiga kaj Kamatamare Sanuki.
Distrikto Samburu
Distrikto aŭ Kantono Samburu estas kantono de la iama Provinco Rifta Valo, Kenjo. Ĝi kovras areon de ĉirkaŭ 21,000 km² en norda Kenjo kie loĝas la popolo Samburuoj. Ĝi etendiĝas norde el la rivero Vuaso Ngiro sude de la Lago Turkana kaj tio inkludas ankaŭ la teritorion de la Monto Kulal kiu kuŝas ĝuste oriente de la Lago Turkana.
Ene de Samburu estas la urboj Maralal (ĉefurbo kaj plej granda urbo), Baragoi, Archers Post, Suda Horr, Vambo kaj Lodosoit.
Bonfarto (biologio)
Bonfarto, preteco, biologia taŭgeco aŭ biologia efikeco (en angla fitness, markite foje per w w en la modeloj de populacigenetiko) estas la nombro de probablaj posteuloj kiujn havas organismo laŭlonge de sia vivo.
Distrikto Samburu
Estas urbo nome Samburu en Kvale ankaŭ en Kenjo, sed ĝi ne estas rielata al Kantono Samburu aŭ al la popolo Samburu.
Bonfarto (biologio)
Ĝi priskribas la kapablon de individuo por reproduktiĝi per certa genotipo, tio estas la proporcio de genoj de individuo en la totalaj genoj de la sekva generacio. Se la diferencoj inter malsamaj genotipoj tuŝas la pretecon, tiam la frekvencoj de la genotipoj ŝanĝiĝos laŭlonge de la generacioj; la genotipoj kun pli granda bonfarto iĝos plej komunaj. Tiu procezo laŭ kiu la populacioj kun pli malgranda bonfarto malaperas laŭlonge de la tempo dum la populacioj kun pli granda bonfarto restas kaj hegemonias estas nomata natura selektado.
Biologia taŭgeco
Necesas distingi inter la koncepto de "supervivo de la plej taŭga" kaj "plibonigo de taŭgeco". "Supervivo de la plej taŭga" ne donas "plibonigon de taŭgeco", ĝi nur prezentas la forigon de la malpli taŭgaj variaĵoj el la populacio. Matematikan ekzemplon de "supervivo de la plej taŭgaj" donis Haldane en sia referaĵo "La Kosto de Natura Selekto". Haldane nomis ĉi tiun procezon "anstataŭigo"; pli ofte en biologio, oni nomas ĝin "fiksiĝo". Tion ĉi priskribas la diferenca supervivo kaj reproduktado de individuoj pro diferencoj pri fenotipo. Aliflanke, "plibonigo de taŭgeco" ne dependas de la diferenca supervivo kaj reproduktado de individuoj pro diferencoj de fenotipo, sed ĝi dependas de la absoluta supervivo de la specifa variaĵo. La probableco ke utila mutacio okazas ĉe iu membro de populacio dependas de la nombro da reproduktadoj de tiu variaĵo. La matematikon de "plibonigo de taŭgeco priskribis Kleinman.
Empirian ekzemplon de "plibonigo en taŭgeco" donis la MEGA-plataĵa eksperimento de Kishony. (MEGA signifas Mikroba Evolua kaj Kreska Areno). En ĉi tiu eksperimento, "plibonigo de taŭgeco" dependas de la nombro de reproduktoj de la specifa variaĵo por kiuj nova variaĵo aperas, kiu kapablas kreski en la sekva regiono de pli alta droga koncentriĝo. Fiksiĝo aŭ anstataŭigo ne necesas por ĉi tiu "plibonigo de taŭgeco". Aliflanke, "plibonigo de taŭgeco" povas okazi en medio kie "supervivo de la plej taŭgaj" ankaŭ okazas. La klasika, longdaŭra eksperimento pri E. coli de Richard Lenski estas ekzemplo de adaptiĝo en konkurenca medio, ("plibonigo de taŭgeco" dum "supervivo de la plej taŭgaj").
La probableco, ke utila mutacio okazos ĉe iu ano de la gento donos plibonan taŭgecon, estas malrapidigita de la konkurso. La variaĵo, kiu estas kandidato por utila mutacio en ĉi tiu medio kun limhava kapacito, devas unue supere konkurenci la "malpli taŭgajn" variaĵojn por amasigi la bezonatan nombron da reproduktoj, por ke okazu akceptebla probableco de tiu utila mutacio.
(12768) 1994 EQ1
(12768) 1994 EQ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Prahistoria arkeologio
Prahistoria arkeologio estas la scienco pri la epoko de la unuaj ŝtonaj iloj antaŭ ĉirkaŭ 2,5 milionoj da jaroj ĝis la epoko de la unuaj skribaĵoj.
Prahistoria arkeologio estas nura fonto de informoj pri prahistoriaj societoj. Metodoj de prahistoria arkeologio similas al de historia arkeologio ekscepte je interpretado. Historia arkeologio havas helpon de skribaĵoj por interpretado de materia kulturo, sed prahistoria arkeologio ne. Multaj agrafaj societoj kunvivis kun aliaj, kiuj havas skribon kaj lasis noticojn de ili de ekstere. Ekzemple, Grekoj kaj Romianoj verkis pri keltaj kaj germanaj popoloj, kiuj tiam ne havis skribon, portugalanoj verkis pri indiĝenoj en Brazilo, ktp. Tiam, prahistoria arkeologio havas apogon en tiuj fremdaj skriboj. Se tute ne estas dokumentoj, prahistoria arkeologo devas interpreti restaĵojn per kultura analogio. Sekve se oni trovas objekton, kiu similas al hakilo, oni nomas ĝin "hakilo" kaj pensas ke oni uzis ĝin por haki, sed okazas, ekzemple, ke homoj nomas "hakilo" ilon, kiu estis tranĉilo aŭ ornamaĵo, ekzemple.
NGC 4623
NGC 4623 (aliaj indikoj — UGC 7862, MCG 1-32-135, ZWG 42.207, VCC 1913, PGC 42647) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Asteriono
Laŭ la helena mitologio Asteriono (el la greka Άστέριος, stelplena aŭ tiu, kiu rilatas al la sferoj de fiksaj steloj ) aŭ Asterio, laŭ la romia mitologio, estis reĝo de Kreto, heredinto de sia patro Tektamo. Sia patrino estis filino de Kreteo.
Kvankam la plimulto de la versioj neas ke li havis propran idaron, aliaj asertas ke Asteriono ankaŭ estis la patro de Kreto, hipoteza edzino de Minoo.
Nur Sarpedono plendis pri la kronado de Minoo, rimarkante ke la volo de Asteriono estis dividi la regnon inter la tri fratoj. Pro tiu ribelemo, Minoo elpatrujigis lin, kaj Sarpedono forfuĝis al Kilikio, kie li venkis la lokanojn kaj fondis novan regnon.
Aliaj personoj
Aliaj roluloj de la mitologio nomiĝis Asteriono aŭ Asterio:
Imunomanko
Imunomanko (aŭ imunomalsufiĉo) estas stato en kiu la kapablo de la imuniga sistemo por batali infektan malsanon estas malhelpita aŭ eĉ tute foresta. Imunomanko povas ankaŭ malpliigi la kanceran imunokontroladon. Plej kazoj de imunomanko estas akiritaj ("duarange") sed kelkaj personoj naskiĝas kun difektoj en sia imuniga sistemo, do temas pri unuaranga imunomanko. Transplantitaj pacientoj bezonas kuracilojn por nuligi siajn imunsistemon kiel kontraŭ-malakcepta rimedo, kiel faras kelkaj pacientoj kiuj suferas pro troaktiva imunsistemo. Persono kiu havas imunomankon de iu ajn tipo estas imunomalhelpita. Imunomalhelpita persono povas esti partikulare vundebla fare de oportunismaj infektoj, aldone al normalaj infektoj kiuj povus tuŝi iun ajn.
Irving Langmuir
Irving Langmuir (31a de januaro 1881 – 16a de aŭgusto 1957) estis usona kemiisto, fizikisto, kaj inĝeniero. Li ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1932 pro sia laboro en kemio de surfacoj.
La plej fama publikaĵo de Langmuir estis lia artikolo de 1919 nome "The Arrangement of Electrons in Atoms and Molecules" (La aranĝoj de elektronoj en atomoj kaj molekuloj) en kiu, konstruanter sur la teorio pri la kuba atomo de Gilbert N. Lewis kaj sur la teorio pri la kemiaj ligoj de Walther Kossel, li skizis sian "koncentran teorion de atoma strukturo". Langmuir enkotiĝis en prioritata disputo kun Lewis pri tiu laboro; la prezenta lerteco de Langmuir estis ege responsa pri la popularigo de la teorio, kvankam la fido por la aŭtoreco de la teorio mem apartenas ĉefe al Lewis. Estante en General Electric el 1909 ĝis 1950, Langmuir progresis en variaj fakoj de fiziko kaj kemio, inventis la gas-plenigitan ampolon kaj la atomhidrogenan luton. La laboratorio "Langmuir Laboratory for Atmospheric Research" apud Socorro (Nov-Meksiko), estis tiel nomita liahonore, same kiel la gazeto de la "American Chemical Society" pri surfac-scienco nome Langmuir.
László Kordos
László Kordos [lAslO kordoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kordos László estas hungara geologo, paleontologo, speleologo, altlerneja instruisto, institutestro.
László Kordos naskiĝis la en Mezőcsát.
Biografio
László Kordos maturiĝis en geologia mezlernejo en Budapeŝto en 1969, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1974. En la sekva jaro li akiris geologian diplomon en Scienca Universitato Attila József, fine li doktoriĝis en la Universitato Lajos Kossuth. Ekde la unua diplomo li eklaboris en la geologia instituto en Budapeŝto, kie li estis institutestro inter 2006-2010. Ekde 1975 li ankaŭ instruis en la Universitato Lajos Kossuth, ekde 1976 en Scienca Universitato Loránd Eötvös, ekde 1997 en Universitato Reĝo Sankta Stefano, ekde 2010 en Universitato de Okcidenta Hungario. Intertempe li kandidatiĝis en 1984, doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1993, la habilitiĝo okazis en 1996. Li okupiĝis pri kavernoj, prahomoj kaj prasimioj. Li ricevis premiojn inter 1981-2014 kaj dufoje li ricevis stipendiojn. Li estas eksedziĝinta, lia edzinon naskis filon.
Ahmad Nazif
Ahmad NAZIF (n. 8-an de julio 1952 en Aleksandrio) estas ĉefministro de Egiptio ekde la 14-a de julio 2004. Li estas la plej juna ĉefministro de la historio de Egiptio ekde la fondo de la respubliko kaj la dua plej juna en la historio de la moderna Egiptio.
La nomo en la araba signifas "pura". Nazif posedas titolon de Ph.D. (Philosophiae Doctor) de la universitato McGill, Kanado) en la fako informadiko.
Nazif estas posteulo de Atef Ebeid, kiu sin retirigĥis post kvar oficojaroj. Nazif en tiu tempo estis ministro pri komunikado kaj informaj teknologioj. Dum tiu tempo multaj homoj ekhavis aliron al la interreto.
Hosni Mubarak je la 9-a de julio 2004 transdonis al li la taskon formi novan registaron.
Tassarolo
Tassarolo estas komunumo de Italio.
Busiro
Busiro (Βούσιρις, Busiris) estis en la helena mitologio egipta reĝo, filo de la mara dio Pozidono kaj Lisianaso, filino de la unua egipta reĝo.Egiptaj mitoj lian nomon ne konas, en la grekajn mitojn li eniris en legendo de la heroo Heraklo.
Dum regado de la reĝo Busiro estis en Egiptio naŭ longajn jarojn daŭrantaj grandaj sekecoj, rikoltomankoj kaj malsatmortado. Laŭ orakolo de kipra divenisto Trasio eblis la rikoltomankon forbeni, se estos ĉiujare al Zeŭso oferita unu eksterlandano. Busiro kiel la unua oferis la diveniston. Laŭ lia ordono oni poste ĉiujare oferadis eksterlandanon.
La lasta estus la granda heroo Heraklo, kiu transiris Egiption irante de la ĝardeno de Hesperidinoj, kie li plenumis la dek unuan taskon por la reĝo Eŭristeo. En suda parto de Egiptio Heraklo, honore al sia naskiĝurbo Tebo, fondis urbon Tebo, "la urbon de cent pordegoj".
Poste laŭ la helena mitologio li estis ĉe la reĝo Busiro kaptita kiel tiujara ofero. Sed la ofero neefektiviĝis, ĉar ĉe la oferaltaro Heraklo disŝiris siajn katenojn kaj mortigis la pastron, la reĝon kaj lian filon.
Vörs
Vörs [vorŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1261. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Dendrita ĉelo
La 3-an de oktobro 2011 la sciencistoj Ralph Marvin Steinman, Bruce Beutler kaj Jules Hoffmann estis honorigitaj per la Nobel-premio pri fiziologio aŭ medicino pro sia esplorado de la dendritaj ĉeloj kaj siaj korpaj funkcioj.
Erich Wustmann
Erich WUSTMANN (naskiĝis la 9-an de novembro 1907 en Niedersedlitz proksime de Dresdeno; mortis la 24-an de oktobro 1994 en Bad Schandau) estis germana etnologo kaj aŭtoro de vojaĝolibroj.
Vivo
Wustmann, kiu plenkrekiĝis en Bad Schandau, 1933 elmigris al Norvegio. En la jaro 1940 li estis devigita reveni al Germanio kaj rekrutita kiel civila trupoprizorganto. Post la Dua mondmilito li vivis en Bad Schandau. Li entreprenis vojaĝojn por studi etnojn en Skandinavio, Feroaj Insuloj, Barato, Nordafriko kaj Sudameriko.
Li verkis 60 vojaĝpriskribojn kaj etnologiajn librojn, interalie pri sameoj, indianoj, feroanoj kaj beduenoj. Vojaĝante en sudameriko li vizitis 36 indianajn tribojn.
Germanujo en la mezepoko
Aparta historio de Germanujo en la mezepoko okupiĝas pri la mezepoka tempo inter proksimume 800 ĝis proksimume 1500 en la teritorio de nuntempa Germanujo.
La karolida franka imperio, kiu supriĝis proksimume 800 al nova grandpotenco en Eŭropo, disfalis en la 9-a jarcento en la okcidentfrankan kaj la orientfrankan imperiojn, la „ĝermoj“ de Francujo kaj Germanujo, kvankam ankoraŭ longan tempon poste ne evoluis „germana identeco“. En orientfrankujo supreniĝis en la 10-a jarcento la Liudolfidoj (Otidoj). Ili akiris la okcident-„romian“ imperiestrorangon kaj metis la fundamenton por la romia-germana imperio, kiu ne havas nacian, sed pli ĝuste supranaciecan karakteron. Ekde la malfrua 13-a jarcento ĝi ankaŭ nomiĝis Sankta Romia Imperio kaj entenis ĝis en la frua novepoko la „imperian“ (nordan ) Italujon.
Erich Wustmann
Vivo
En la jaro 1983 aperis liaj vivomemoroj sub la titolo Durch Tundra, Wüste und Dschungel (Tra tundro, dezerto kaj ĝangalo).
Germanujo en la mezepoko
La romiogermanaj reĝoj kaj imperiestroj sin konsideris kadre de la translatio imperii (transiĝo de la imperio) en la tradicio de antikva Romio. Otidoj kaj la postsekvaj regantaj dinastioj de la Salioj kaj Ŝtaŭfoj sin apogis diversgrade sur la imperian eklezion kaj postulis rilate la novigitan imperian regecon universalan validecon. Dumpase de la mezepoko tial refoje okazis kvereloj inter la du universalaj potencoj imperio (imperium) kaj papo (sacerdotium). Aparte konturitaj estis ĉi tiuj konfliktoj dum la batalo pri investituro en la malfrua 11-a kaj frua 12-a jarcentoj, en malfruŝtaŭfida epoko kaj denove en la unua duono de la 14-a jarcento.
Locquirec
(jen france, bretone Lokireg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Germanujo en la mezepoko
En malfruŝtaŭfida epoko la reĝeco perdis da potenco, ankaŭ la influo de la imperio en latina Eŭropo reduktiĝis. La romiogermanaj reĝoj disponis sen tio tamen male al la reĝoj de Francujo kaj Anglujo pri tro forta centra regopotenco, pli ĝuste oni akcentis la neceson de interkonsenta regado en ligo kun la imperiaj potenculoj. La pozicioj de la multaj ekleziaj kaj malekleziaj landestroj kontraŭ la reĝeco plifortikiĝis en la malfrua mezepoko, je kio ekde la dua duono de la 13-a jarcento la elektoprincoj postulis ekskluzivan elektorajton pri la reĝo. La Ora Edikto el 1356 finfine legitimis elektoprincan elektomonarĥion, kvankam ekde la mezo de la 15-a jarcento la Habsburgoj prezentis ĝis la fino de la imperio en la jaro1806 preskaŭ seninterrompe la reĝojn kaj imperiestrojn. La reĝeco en la malfrua mezepoko devis sin apogi precipe sur la propra dinastia teritorio kaj povis efike interveni ankoraŭ nur en la sudo kaj parte en la apudrejnaj teritorioj.
Nektaro
Nektaro signifas en la botaniko sukeroriĉan fluaĵon, kiun produktas la floroj aŭ aliaj partoj de plantoj, por logi bestojn al polenado. Plantoj sekrecias nektaron el speciala organo, kies nomo estas nektario.
Nektaro servas por multaj bestoj kiel nutrofonto. Nektaro estas la vera bazmaterialo por mielo.
Rielasingen-Worblingen
Rielasingen-Worblingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ebenheit
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Ebenheit < Saksio < Germanio
Ebenheit estas la nomo de altebenaĵo apud la tablomonto Lilienstein kaj ankaŭ de malgranda vilaĝo, kiu tie situas. Ĝi estas parto de la komunumo Struppen.
En ties frua historio la vilaĝanoj verŝajne estis subuloj de la sinjoroj de burgo, kiu tiam ekzistis sur tiu ĉi monto.
Rimarkindaj estas la konstruaĵoj n-ro 3 kaj 9. Temas pri tiel nomataj loĝejo-stalo-domoj. Iliaj supraj etaĝoj estas konstruitaj en trabfaka maniero. La jarnombroj 1747 respektive 1824, legeblaj super la pordoj, informas pri la konstrutempo.
Turismo
El turisma vidpunkto la vilaĝo Ebenheit havas tre favoran situon. En la proksima ĉirkaŭaĵo ofertas sin multaj ekskursoceloj:
San Juan del Río (Querétaro)
San Juan del Río signifas en la hispana "Sankta Johano de la Rivero".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 208462 loĝantojn. El tiuj estis 100766 viroj kaj 107696 virinoj. La komunumo havas surfacon de 779,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1920 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 157174 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 928 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gábor Devecseri
Gábor DEVECSERI [deveĉeri], hungare Devecseri Gábor estis hungara poeto, elstara tradukisto de la greka kaj latina literaturoj, altlerneja instruisto. Lia patrino estis Erzsébet Devecseriné Guthi.
Gábor Devecseri naskiĝis la 27-an de februaro 1917 en Budapeŝto, li mortis la 31-an de julio 1971 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Devecseri frekventis gimnazion en Budapeŝto, kaj jam tiam aperis lia debuta poemlibro. Li sekvis stilojn de Dezső Kosztolányi, Antal Szerb kaj Mihály Babits. En 1938 li tradukis ĉiujn verkojn de Katulo. En la sekva jaro li akiris diplomon en la universitato kaj en 1942 li jam havis alian diplomon por pedagogo. La tiamaj poemoj apartenis al la 3-a periodo de Nyugat, dume li havis postenon en biblioteko. Post la 2-a mondmilito li instruis en la universitato kaj aliĝis al literatura rondo de komunistoj. Li ricevis premion Kossuth en 1953 kaj ankaŭ aliajn premiojn. En 1956 li apogis la revolucion. Li estis framasono.
Leona Váczy
VÁCZY Leona (va:ci), fraŭlinnomo Zachariás, estis rumanuja hungara bibliografino. Li naskiĝis en Debreceno la 5-an de septembro 1913 kaj mortis en Kluĵo, la 15-a de julio 1995. Ŝi estis la edzino de Kálmán Váczy kaj patrino de botanikistino Katalin Bartók.
Biografio
Leona Váczy donis abiturienton en Kluĵo kaj akiris jurdoktoradon en 1941 en la sama urbo. Inter 1901 kaj 1971 ŝi estis kunlaborantino de la Universitata Biblioteko de Kluĵo. Ŝi kunmetis la alfabetordan medicianan-biologian repertoriumon de dekonan klasifiko (Váczy-index, 1965), kompletigis la bibliografion Könyvészeti adalék de Andor Réthy de la dua eldono (1973) de literaturhistorio de Lajos Kántor- Gusztáv Láng: Romániai magyar irodalom 1944-1970.
Narada Michael Walden
Michael WALDEN (naskiĝinta la 23-an de aprilo 1952) estas usona muzikproduktisto, drumisto, kantisto kaj komponisto. Lin nomis Narada la guruo Sri Chinmoy en la fruaj 1970-aj jaroj. Lia kariero daŭris dum tri jardekoj, en kiuj li ricevis multajn premiojn.
Robert de Pinho de Souza
Robert de Pinho de Souza (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale.
Marsilio de Padovo
Marsilo de Padovo (itale: Marsilio da Padova) (naskiĝinta ĉirkaŭ en 1284 en Padovo kaj mortinta en 1342 en Munkeno) estis itala medicinisto kaj politika teoriisto kiu fortege oponis la teran povon de la papoj.
Biografio
Marsilo naskiĝis el familio de juĝistoj kaj notarioj. Li studis medicinon antaŭe en la universitato de Orléans, poste en tiu de Parizo en kiu fariĝis rektoro en 1312. Li sin ligis al alia teologo, sampensanta, Johano de Jandun. Oni lin trovas kanoniko en Padovo en 1316. Li alternas la aktivecon de instruisto de diplomatisto: oni lin trovas ĉe Charles de la Marche, la estonta reĝo de Francio, por lin inviti ĉefe gvidi gibelinan ligon.
Kune kun Johano de Jandun li sekrete kompilis la Defensor pacis (la Defendanto de la paco). La verko estas dediĉita al la imperiestro Ludoviko la 4-a de Bavario. Ĝi dividiĝas laŭ tri eroj kies la unua pritraktas ĝenerale la politikan juron; la dua estas aparte konsekrita al la juro kaj al la organizo de la institucio Eklezio aŭ, por difini la aferojn laŭ ilia ĝusta nomo, ne nur kontraŭ la tera povo de la papo sed ankaŭ kontraŭ la spirita povo de la samo kaj ĉiuj institucioj de la Eklezio.
La 21an de marto 1324, Ludoviko la 4-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, estas ekskomunikita de la papo Johano la 22-a. Tujpost la imperiestro difinas kaj traktas la papon “malamiko de paco” , koncepto kiu ŝajnas ripeti la titolo de la verko de Marsilio, laŭ kiu vere la papo estas malamiko de la paco.; dum la imperiestro pretigas sian reagon Marsilio de Padovo kaj Johano de Jandun prezentiĝas al li, en Nurenbergo, por servi laŭbezone kontraŭ la papo.
La papo malamiko de la paco
Laŭ Marsilio, la ŝtato estas nur socio por materiaj profitoj, organismo de povo nure tera, kaj estas regata de leĝoj kreitaj laŭvole de la regantoj sendpende de iu ajn morala natura aŭ dia leĝo.
Kritikoj kontraŭ la tradicia politika teologio
Marsilio de Padovo apartenas al pensfluo favora al egalismo laŭ kiu neniu regado ekzistis antaŭ la orogona falo (prapeko: li sekvas en tio Aristotelon por aserti ke la homo estas “politika animalo”, kaj precipe por aserti ke okazis ekde la origina falo ke la homoj enfermiĝis en vilaĝoj antaŭe, en urboj poste kaj ke la homa leĝaro alestiĝis por reguli la rilatojn inter la civitanoj. La povo de regado, aŭ trudpovo, ne estas vidata kiel natura afero, sed kiel sekvo de la homa leĝo influita siavice de la prapeko.
Marsilio konceptas du celojn de la homa vivo: la homo havas personan celon la eterna savo, sed post la origina falo - pro kiu li perdis sian aŭtonomion (kaj liberan volon kiu estas ties ornamo) - la homo havas kiel celon ankaŭ la homan prosperon kiun li akiras per la bono de la civila paco kaj aŭtarcio. Sed nepras distingo: dum la eterna savo estas persona kaj individua afero koncernanta la civitanaron, la tera celo koncernas kolektive ĉiujn mondloĝantojn: pro tio, Marsilio distingas la religian moralon (bazitan sur la Evangelio) el la politika moralo aŭ natura moralo (bazita sur la aristotela moralo). Li do tute disigas la kredon el la racio, dum la natura morala leĝo ne estas tiu tradicia - de Tomaso de Akvino. Ekzemple, - sed iu juĝata utila de la ŝtata regantaro. Nome, malgraŭ, sia religia kreo, kristana kredo, Marsilio detruas aŭ febligas kristajan principojn.
La problemo de la naturaj rajtoj
Por ne uzi la esprimon “naturan moralan leĝon” aŭ similaĵojn, Marsilio distingas nur la leĝon homa kaj la leĝon dia: tiu homa estas kreaĵon de la homa leĝofaranto (la popolo aŭ ĝia granda parto) aŭ plibone la imperiestro kaj la ŝtataj reĝoj, delegitaj de la popolo. La leĝofaranto inspiriĝu ĉi-kaze al la “aristotela morala natura” por krei la leĝon, sed la homa leĝo ne devenas, rekte, el la dia leĝo kiel, ekzemple, por Tomaso de Akvino, kvankam devigita ne alestigi leĝojn kontraŭantajn la dia leĝo.
Fine, laŭ Marsilio, la homa leĝofaranto “fidela” (nome “kristana”) leĝofaras ankaŭ por la ekleziaj aferoj eventuale inspiriĝante de la decidoj de ĝenerala Koncilio. Laŭ Marsilio tiel estas eliminata la “interfero” de la papo: estas tia ĝuste la precipa karakterizo de la penso de Marsilo.
Tera povo kaj spirita povo
Fakte, al la plenitudo potestatis (pleneco de la povo) de la papo Marsilio oponas la plenecon de la povo de la imperiestro; kaj proponas kiel pli taŭgan politikan regadon la laŭcelekta monarkio, al kiu devas obei ankaŭ la eklezio kaj papo, eĉ neniu pastro rajtas politike agadi.
Laŭ Marsilio, ĉar la homa princo povas modifi ĉiun leĝon signifas ke li estas super la leĝo.
Sekvoj de la marsilia teorio
Multaj esploristoj vidas ene tiu teorio vojon al la modernaj demokratioj, kaj samtempe vojon al la moderna ŝtatismo al kiu Marsilio provizis la leĝofaradon sendepende el ĉiu natura morala leĝo.
Kaj samtempe, kune kun aliaj, ili vidas en tiu doktrino vojon al la protestantismo en kiu svarmas la sekularaj valoroj, la submetiĝo de la Eklezio al la Ŝtato, kritikoj al la ekleziaj institucioj en la nomo de la Evangelio, rolo de la pastroj reduktita al la nura evangelizado kaj moraligo de la moroj, eklzio kiu adaptas sian instruon al la oportuneco ktp. Kompreneble, Marsilio batalante kontraŭ la spiritan povon de la papo (kaj de la eklezio ĝenerale) batalas ankaŭ kontraŭ la [[tera povo de la papoj.
Clarence Brown
Clarence Brown (n. 10-an de majo 1890 en Clinton, Masaĉuseco; m. 17-an de aŭgusto 1987 in Santa Monica, Kalifornio) estis Usona filmreĝisoro kaj filmproduktisto.
24829 Berounurbi
24829 Berounurbi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, ĉ. 35 km sud-oriente de Prago).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la reĝa ĉeĥa urbo Beroun, fondita en 1265 ĉe strategia loko sud-okcidente de Prago proksime de la rivero Berounka. Nun grava industria, transporta kaj turisma centro, la urbo havas riĉan historion, kiel pruvas bone konservita urbocentro.
Massy TGV (stacidomo)
Massy TGV estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse -, situanta en Massy, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita la de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) kaj estas priservata de trajnoj de TGV.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Monts (LGV) (431000).
József Csáki-Maronyák
József CSÁKI-MARONYÁK [jOĵef ĉAki-maronjAk], hungare Csáki-Maronyák József, Esperante Jozefo Csáki-Maronyák (naskiĝis la en Orosháza, mortis la  en Budapeŝto) estis hungara pentristo, instruisto kaj profesoro.
Biografio
József Csáki-Maronyák frekventis gimnazion en Szeged, ĉeflernejon en Budapeŝto, kie li lernis pentradon de Gyula Rudnay inter 1929-1934. Poste li vizitis Bulgarion, Parizon, Munkenon, Napolon, post la 2-a mondmilito Sovetunion. Li instruis en mezlernejo, poste en ĉeflernejo. En 1954 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filinojn. Depost 1956 li nur pentradis, parte en Budapeŝto, parte en Tihany. Li ricevis premion Kossuth en 1952, pli frue kaj poste ankaŭ po unu aliajn premiojn.
Otakar Ševčík
Otakar Ševčík (naskiĝis la 22-an de marto 1852 en Horažďovice – mortis la 18-an de januaro 1934 en Písek) estis ĉeĥa violonisto kaj pedagogo, konsiderata ĝis nun kiel unu el la plej grandaj violonpedagogoj en la tutmonda muzikhistorio.
Vivo
Post fino de la studoj en la praga konservatorio ĉe Antonín Bennewitz li agis kiel koncentmajstro en Mozarteum en Salzburgo kaj en Komika Opero en Vieno. Kiel pedagogo li aktivis en konservatorioj en Ukrainio (en Ĥarkivo kaj Kievo (1875-1892)), Prago (1892-1906 ), Vieno (1909-1918), li instruis ankaŭ en Usono kaj Britio.
Li estas fondinto de la ĉeĥa violonmetodiko, kiun li instruis en Písek (Suda Bohemio), kie li loĝis inter 1909 kaj 1934 kaj kiu dum lia agado fariĝis internacia muzikcentro kaj "Mekka de violonistoj". Li havis studentojn el ĉiuj kontinentojn - inter liaj disĉiploj estis ekzemple Jan Kubelík kaj Jaroslav Kocian, komponisto de filmmuziko Jiří Srnka, dirigento Ĉeĥa filharmonio Václav Talich, triopo de anglinoj - Mary Hall, Dorothy Bridson a Mary Dickenson k.a.
Verkaro
Ševčík estas aŭtoro de specifa propra instrumetodo, origine bazita sur duontona sistemo, kiu ebligas alproprigi fingroteknikon dum ĉiam la sama ilia distanco sur ĉiuj kordoj.
Li verkis multajn pedagogiajn verkojn, kiuj estas pro sia daura valoro neelĉerpebla fondo por atingi majstrecon. Laŭ ili ĝis nun oni instruas en plejparto de konservatorioj en la tuta mondo En sia fako li povas esti konsiderata kiel unu el la plej grandaj personecoj tutmonde - li estas en la vera senco de la vorto tutmonda instruisto de famaj violonistoj de diversaj naciecoj.
Je lia honoro en Písek estas laŭ li nomita strato, kie li longajn jarojn vivis, agis kaj mortis. Lian nomon portas ankaŭ Baza artlernejo en Písek kaj internacia interpreta violonkonkurso okazanta en Písek ĉiujare en julio.
Palaco Schönbrunn
Schönbrunn (Bela Puto) estas fama palaco en Vieno, Aŭstrio, kaj estis la preferata palaco de la imperiestrino Maria Teresia kaj tie ekzemple edukiĝis ŝian filino la estonta Marie Antoinette. Laŭ ŝiaj ideoj ĝi estis ŝanĝita en 1744 respektive 1749 kaj ricevis la nunan aspekton. La kastelo estas ĉirkaŭata de pompega baroka ĝardeno kun tropikejo kaj zoologia parko (Viena Bestoĝardeno). En la baroka ĝardeno troviĝas la fontobaseno "Bela Puto", laŭ ĝi, oni diras, ricevis la kastelo sian nomon. Vidindaĵoj en la kastelo estas: Olea pentraĵo Imperiestrino Maria Theresia 1759, de Martin von Meytens; ora kaleŝo el la veturkolekto; imperiestraj ĉambroj kun elrigardo al la Glorieto, konstruaĵo en la kastela parko, kompletigita en 1775.
György Gombosi
György Gombosi [djordj gomboŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gombosi György estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Ottó Gombosi, lia unua edzino estis Judit Beck.
Biografio
György Gombosi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto, en Berlino kaj Florenco (en Berlino li akiris diplomon en 1926). Post siaj studoj li esploris helpe de stipendioj en Parma, Napolo, Florenco, Romo. En 1930 li eklaboris en Budapeŝto. Li okupiĝis pri la italaj pentristoj. Dum la nazia erao li estis deportita al Aŭsvico (lia judeco ne estas menciitaj en fontoj). Li edziĝis dufoje.
Teofilo el Antioĥio
Teofilo el Antioĥio (Θεόφῐλος ὁ Ᾰ̓ντῐοχεύς) estis, en la 2-a jarcento, la sepa episkopo de la Eklezio de Antioĥio.
li estas konata kaj pro kelkaj praaj informoj kaj pro unu el liaj verkoj – Apologio – kiu konserviĝis ĝis la nuna epoko: La Apologio al Aŭtoliko. El ĉiuj apologiuloj de la 2-a jarcento, kies tekstoj atingis la nunan tempon, nome Aristido el Ateno, Justino el Nabluso, Taciano, Atenagoro el Ateno, Teofilo estas ankaŭ episkopo same kiel Melitono el Sardeso.
Biografio
Teofilo ŝajnas origini de Asirio, kiel Taciano, sed lia lingvo kaj pensesprimo estas grekaj. Li probable devenis rekte el paganismo kaj iom kulturita. Inter la disciplinoj atingataj, li montras intereson nur por la historio: li montras neniun altiron al la sciencoj kaj filozofio, kaj reĵetas la paganajn mitojn.
Okazas ke li sin lasas konvinki post la lego de “sanktaj skriboj de la profetoj” kaj fariĝis kristana. Kie okazis la unua kontakto? Oni ne ekskludas ke li vizitadis sinagogon antaŭ ol eniris la eklezion. Kelkaj liaj ekzegezaĵoj havas la markojn de la problemoj debatataj en judaj medioj de tiu epoko. Eble ĝuste en tiu momento li prenis la nomon Teofilo (Θεόφιλος = « amato de Dio »).
Li fariĝis kristana en momento kiam esti kristano egalvaloris esti juĝata krimulo, sed estis kun fiero ke Teofilo proklamis sian apartenecon.
Sekve de cirkonstancoj, pri kiuj oni ignoras ĉion, li estis elektita episkopo de Antioĥio (hodiaŭ Antakya en Turkio)postvenante episkopon Eroson, ĉirkaŭ 160. Lia posteulo Maksimino okupos la saman episkopan sidejon en 177 aŭ 178. Tamen, en la Apologio al Aŭtoliko, li mencias la morton de Marko Aŭrelio kiu okazis en 180. Oni supozas ke Teofilo forpasis en 185.
Guttannen
Guttannen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Oberhasli kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 310 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Teofilo el Antioĥio
Biografio
Ĉar kultita kiel sanktulo, lia liturgia festo okazas la 13-an de oktobro en la Katolika Eklezio, kaj la 6-an de decembro en tiu Ortodoksa.
Guttannen
Geografio
Guttannen situas en la supra parto de Berna Oberlando. La komunuma teritorio etendiĝas ĝis la kulmino de Grimselpasejo. Oriente de Guttannen situas la kvar grandaj Arglaĉeroj (Supra Ar-Glaĉero, Suba Ar-Glaĉero, Laŭterar-Glaĉero kaj Finsterar-Glaĉero), el kiuj fontas la Aro la plej granda kaj akvoriĉa rivero de Svislando. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Guttannen kaj Boden kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 200,79 km², de kiuj 9,3% estas kovritaj de arbaro, 3,8% servas por agrikulturo kaj 0,5% por setlado. La resto, do pli ol 86% de la komunuma teritorio estas altmontara dezerto kun glaĉeroj kaj firnoj.
Teofilo el Antioĥio
Verkoj
Teofilo estas aŭtoro de diversaj verkoj, kies al la posteularo restis konataj nur la titoloj kiuj estis transdonitaj de Eŭsebio de Cezareo aŭ de Sankta Hieronimo.
Guttannen
Najbaraj komunumoj
La komunumo Guttannen limas en nordo al Innertkirchen, en nordoriento al Gadmen, en sudoriento al Obergoms (VS), en sudo al Münster-Geschinen (VS), en sudokcidento al Fieschertal (VS) kaj en okcidento al Grindelwald.
Teofilo el Antioĥio
Antaŭparolo
Pro tiu disertaĵo al Aŭtoliko, vera apologio, lia aŭtoro estas kvalifikita “apologiulo”. Tamen, kvankam la kaŭzo de tiu verko similas al tiu de Oktavio de Marko Minucio Feliĉo, aŭ al tiu de la “Dialogo kun Trifono” de Justino Martiro, la apologio de Teofilo nete distanciĝas el tiuj verkoj, kaj pro la maniero aliri la temon kaj pro la lakuntruoj de ĝia argumentado:
Guttannen
Trafiko
Tra Guttannen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6 de Interlaken trans Grimselpasejo al Obergoms. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A8 situas 15 kilometrojn norde, norde de Meiringen. Per poŝtaŭtolinio al Meiringen la komumo estas konektita al la publika transportreto. Dum la someraj monatoj de la 16-a de junio ĝis la 7-a de oktobro la poŝtaŭtolinio plukondukas trans Grimselpasejo al Kantono Valezo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Guttannen datiĝas el la jaro 1377 kiel Guotentannon. Dum mezepoko Guttannen apartenis al la imperia Voktejo Hasli, kun kiu ĝi en la jaro 1334 fariĝis havaĵo de la urbo Berno. Dum la tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Guttannen apartenis al la Kantono Oberlando, ek de 1803 ĝi formis parton de la distrikto Oberhasli, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Interlaken-Oberhasli.
Teofilo el Antioĥio
Antaŭparolo
''“Amiko” pagana, nomata Aŭtoliko, fierinte pri siaj dioj kaj ties statuoj kaj lin riproĉinte pro lia aŭdaco sin proklami kristana, Teofilo respondas per tri libroj sinsekvaj. Lia celo estas pruvi ke la kristana kredo je iu Dio nevidebla kaj nereprezentebla, ne estas novaĵo kontraŭracia, sed, male, saĝo je la plej alta kvalifiko ĉar ĝi havas sian fonton en Dio mem. Tio evidentas ankaŭ en la prezentado pri Dio kreinto de la universo, saĝa leĝliveranto al la homaro kiel alestiĝas el Skriboj nek novaj, nek legendaj.'' (III. 1 ; cf. III. 16).
La apologio estas amplekso de tri libroj kies penstrukturo povas esti skizita tiel:
Enhavo
La “Apologio al Aŭtoliko” ne procedas per sistemaj argumentadoj, la samaj temoj troviĝas ere disaj laŭlonge de la tuta verko.
Teofilo verkas en epoko en kiu la teologia lingvaĵo de kristanoj ankoraŭ serĉas sian definitivan formon: la grandaj sintezoj de Niceo kaj de Kalcedono estas ankoraŭ foraj. Tamen, oni rimarkas ke se iuj liaj esprimoj uzitaj (ekzemple Dio, la Verbo kaj la Saĝo) ne restis en la posta teologia esprimaro, aliaj havis destinon tute apartan (kiel la Verbo kiu estas Dio, naskiĝinta el Dio, aŭ la termino Triunuo).
Fine, li adresiĝas al pagano almenaŭ iom skeptika, kiu ŝajnas nutri nenian simpation por la kristanoj kaj por tio kion li opinias koni pri ili. Antaŭ tia interparolanto, Teofilo elektas la temojn utilajn en la kazo ignorante tiujn kiuj tro balastus kaj povus esti akceptitaj nur post la akcepto de la plej fundamentaj.
Kritikoj
”Teofilo ŝajnas esti iom stulta kiam li rimarkas ke Dio ne estas arkitekto simila al la alaj, ĉar tiu komencis la verkon de la kreado el la ĉielo, nome la domo el la tegmento. Tiu rimarko troviĝas en Puech, Les apologistes grecs du II s-e de notre ère, 1912, p. 212, kaj estas reprenita ĉe Sources chrétiennes, dum aliaj esploristoj substrekas aliajn nekonsekvencaĵojn.
Aliaj kritikistoj rimarkas ke li konfuziĝas pri siaj fontoj. Certe, Teofilo ne estis erudiciulo pri literaturo kiun li, male, ne ŝatas: kaj se li utiligas citaĵojn el verkoj paganaj, la neprecizeco montrita en tio eble estas kaŭzata de la fontoj neprecizaj de li posedataj: certe li la plejparton de tiuj originaj verkoj ne legis aŭ legis en antologiaj resumoj.
Fine, oni riproĉas al li la uzon de la Nova Testamento kiel komentario de la Malnova Testamento. Fakte, por ekspliki la Enkarniĝon de la Difilo li utiligas la antikvajn fontojn por ekspliki la novajn nedisdegante uzi etajn modifojn.
Tradukoj
Trois livres à Autolycus, trad. Jean Sender, intro. et notes de Gustave Bardy, collection « Sources chrétiennes » n. 20, Éditions du Cerf, 1948.
Komentario pri al Evangelio
Temas pri verkero de Teofilo transdonita de Hieronimo en la letero 121 al Algasia, tutklare atribuata al Teofilo, kiu tutoriginale interpretas la 'parabolon de la malfidela administranto (Luko 16. 1-9) tiel: laŭ li, la mastra riĉulo reprezentas Dion, la ŝuldanto kiu ŝuldas 100 bat’ojn da oleo aludus al paganoj, la ŝuldanto kiu ŝuldas 100 kor’jn da tritiko estus la hebrea popolo; rilate la malfidelan administranton temus pri la apostolo Paŭlo!
Postaj reagoj
Didimo la Blindulo, en sia Pri la Genezo, refutas la tezon de Teofilo laŭ kiu Dio kreis la mondon utiligante antaŭekzistantan materion: kaj tio estus la kaŭzo de la malbono.
Kiel dirite, ankaŭ Laktancio konsente citas Teofilon.
Se Sankta Ireneo lin evidente ne citas, al liaj pensoj li alproksimiĝas en dekoj da pasaĵoj.
Ambrozio de Milano allasas la saman ekzegezon pri la paradizo.
Bibliografio
En greka patrologio de Migne la verkoj de Teofilo en Antioĥio estas gastigataj en la 6-a volumo
8209 Toscanelli
8209 Toscanelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Pierangelo Ghezzi kaj Piero Sicoli elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
La aventura equinoccial de Lope de Aguirre
La aventura equinoccial de Lope de Aguirre (La ekvinoksa aventuro de Lope de Aguirre) estas historia romano de la hispana verkisto Ramón J. Sender. Ĝi rakontas la ekspedicion al Amazono organizita de Pedro de Ursúa al la serĉado de El Dorado kaj la postan ribelon organizitan de Lope de Aguirre.
Priskribo kaj historio
Riĉa en roluloj kaj priskriboj, la romano estas rakontita en tria persono, alternante kun la internaj monologoj de la propra Aguirre. La ekspedicio ŝajnas destinita al malbonsorta destino jam ekde la komenco, kun Pedro de Ursúa tute dominita de la seksa pasio al sia amantino, la mestizino Inés de Atienza.
Kongreso de Popolaj Deputitoj
La Kongreso de Popolaj Deputitoj de Sovetunio laŭ la konstitucio de Sovetunio de la jaro 1977 post ties signifaj ŝanĝoj la 1-an de decembro 1988 estis la supera legislativa organo de Sovetunio kaj laŭ propono de la tiama ĝenerala sekretario de la Komunisma Partio de Sovetunio (KPSU), Miĥailo Gorbaĉovo, la 26-an de marto 1989 kadre de la reformoj de perestrojko kaj glasnosto unuafoje elektiĝis. La kongreso interalie havis la potencon, al la ŝtata prezidento de Sovetunio - kies posteno nur instaliĝis post plia konstitucia ŝanĝo la 14-an de marto 1990 - doni aŭ maldoni certajn kompetentecojn.
La aventura equinoccial de Lope de Aguirre
Priskribo kaj historio
Oni rakontas la procezon ribelan kiu ekas per la ekzekuto de Ursúa, nome la ekspediciestro. Poste, estas nomumita estro la nobelo Hernando de Guzmán, kiu poste estos ankaŭ murdita de Lope de Aguirre, kiu, atinginte la kontrolon de la ekspedicio finigas la descendon de la Amazono dum plue ekzekutas siajn homojn foje nur pro suspektoj kaj deklaras sian ribelon al la hispana krono. Li alvenas al la insulo Margarita kiun okupas kaj regas per kruela mano dum pluigas sian serion de ekzekutoj suspektinte pri ĉiuj.
Kongreso de Popolaj Deputitoj
La Kongreso de Popolaj Deputitoj ampleksis 2250 delegitojn, kiuj elektiĝis laŭ la sekva kvorumo:
Laŭ propra decido de la 5-a de septembro 1991 la Kongreso de Popolaj Deputitoj de Sovetunio prokrastigis venontan kunvenon ĝis nedifinita dato en la estonteco, kaj per la malfondo de la ŝtato Sovetunio la 26-an de decembro ankaŭ ĝi formale ĉesis ekzisti.
Kadre de la grandaj politikaj ŝanĝoj en pluraj respublikoj de Sovetunio inter la jaroj 1988 kaj 1991 la kongreso en pluraj rilatoj estis alia ol origine intencita de Miĥailo Gorbaĉovo kaj la partio KPSU. Ekzemple en la Litova Socialisma Soveta Respubliko la elektitaj naciaj kaj teritoriaj delegitoj (vidu la artikolon pri la sendependisma movado Sąjūdis) estis plejparte kontraŭaj al la ekzisto de Sovetunio kaj por plejeble rapida malaliĝo de Litovio el la komunisma ŝtata unio, en kiun la litovoj neniam per libera voĉdono jesis integriĝi - kaj en la aliaj du ŝtatoj de Baltio, do Latvio kaj Estonio, estis simile.
Sendepende de tiu Kongreso de Popolaj Deputitoj de tuta Sovetunio ekzistis ankaŭ samnoma Kongreso de Popolaj Deputitoj de la Rusa Soveta Federacia Socialisma Respubliko (RSFSR), kiu enkondukiĝis la 27-an de oktobro 1989 kaj unuafoje elektiĝis la 4-an de marto 1990. Ĝi funkciis ĝis la 21-a de septembro 1993, kiam la rusia prezidento Boris Jelcin per puĉo malfondis ĝin. Sekve de la nova rusia konstitucio de la 12-a de decembro 1993 ĝi anstataŭiĝis pere de la Federacia Asembleo de Rusio, konsistanta el la du parlamentaj ĉambroj Dumao kaj Federacia Konsilio.
La aventura equinoccial de Lope de Aguirre
Priskribo kaj historio
Finfine, oni rakontas sian ekspedicion al Tierra Firme (Firma Tero) kun la intenco alveni al Peruo kaj komenci revolucion kontraŭ la krono, sed la majoritato de liaj homoj dizertas kaj li mem estas enprizonigita en Barquisimeto kaj finias mortigita per pafoj de arkebuzoj fare de siaj propraj homoj tuj post murdi ponarde sian propran filinon, Elvira, por ke liaj malamikoj ne havu reprezaliojn el ŝi.
Adaptaĵoj al aliaj rimedoj
Impresiita de la romano de Sender, la germana kinisto Werner Herzog prenis ĝin kiel referenco, kun kelkaj variaĵoj, por sia filmo Aguirre, der Zorn Gottes (1972). Same la kinisto Carlos Saura eniris al la adaptaĵo de la romano al la granda ekrano. La ambicia projekto faris tiun produktaĵon la plej multekosta, ĝis tiam, de la hispana kino, kun buĝeto ĉirkaŭkalkulita de 1.000 milionoj de pesetoj. La filmo premieris en 1988 per la titolo de El Dorado.
(15919) 1997 UA22
(15919) 1997 UA22 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la Monto Njukasa, Fuĵimi (Nagano, Japanio).
Nanometro
Nanometro (simbolo: nm) estas 1.0×10−9 metro — aŭ unu miliardono de metro. Ĝi estas SI-mezurunuo de la longo, kutime uzata en mezurado de ondolongo de videbla lumo (400 nm ĝis 700 nm), ultraviola radiado kaj gama radio.
Vidu ankaŭ
Metr
NGC 4625
NGC 4625 (aliaj indikoj — IC 3675, IRAS12395+4132, UGC 7861, KCPG 349B, MCG 7-26-38, KUG 1239+415, ZWG 216.18, ARP 23, PGC 42607) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ministraro unua de Pierre Mauroy
Ĝi oficis de la 22-a de majo 1981 ĝis la 23-a de junio 1981, t.e. dum 32 tagoj.
Ĝi estis nomumita tuj post la elekto de François Mitterrand kiel prezidento, kaj laŭ la franca tradicio eksiĝis tuj post la deputitara baloto. Prezidento Mitterrand renomumis Pierre Mauroy ĉefministro, kiu sekve konsistigis duan ministraron.
(12770) 1994 GF
(12770) 1994 GF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Uerikon - Bauma fervojo
Uerikon - Bauma fervojo, en germana lingvo Uerikon-Bauma-Bahn (UeBB) estis frua svisa fervoja socio. Hodiaŭ unua parto de la linio estas muzea linio de DVZO.
Fondaĵo
La fondisto de Uerikon-Bauma-Fervojo estis la industriisto Adolf Guyer-Zeller de Neuthal, Bäretswil. Li volis ligi la komunumojn kun la gotarda linio; (Gotard-tunelo).
Oni volis ankaŭ projekti la linion ekde Bauma ankaŭ ĝis Eschlikon en Kantono Turgovio. Adolf Guyer-Zeller planis la linion ankaŭ kun haltoj en propraj fabrikoj. En 29-an julio 1885 oni donis la koncesion por la fervojo. La konstruado komencis en jaro 1898 kaj en ĵaŭdo 30-an de majo 1901 estis la festa inaŭguro de UeBB, la Uerikon - Bauma fervojo.
Funkciado
La linio estis frue 25.3 km longa. De Uerikon en Lago de Zuriĥo la linio iris supre al Hombrechtikon, Wolfhausen ZH, Bubikon, Dürnten, Hinwil, Ettenhausen-Emmetschlo, Bäretswil, Neuthal kaj Bauma, kiu estis la fina stacio en Tössval-Fervojo.
Pro direkto oni havis nur 5 trajnojn, kaj la Tössval-Fervojo faris la servicon; Töss estas nomo de rivereto en "Töss-Valo", (hodiaŭ la Tössval-Fervojo estas parto de Svisaj Federaciaj Fervojoj, la frua privata(j) Tössval-Fervojo (aŭ germane: Tösstalbahn (TTB)) inkluzive Wald-Rüti-Fervojo (Wald-Rüti-Fervojo) Wald-Rüti-Fervojo estis kaj estas ankaŭ hodiaŭ ekde de la jaro 1918 novaj linioj de SBB en funkciado).
Lokomotivoj, Vagonoj
Ekde la malferomo oni havis 2 vaporlokomotivojn, 4 personovagonojn, 2 pakaĵovagonojn kaj 19 varovagonojn en servico.
Ekde 1907 oni prenis de la SBB la vaporlokomotivovagono de la NOB kun numero CZm 1/2 31, (vidu bildon).