cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Google
Zamenhofa tago
La Guglo aperigis sur la ĉefpaĝo de multaj lingvaj versioj la Esperantan flagon okaze de la 150-a naskiĝdatreveno de Ludoviko Lazaro Zamenhof.
Je la 21:30 la 14-an de decembro laŭ la universala horo (UTC) la Esperanta flago videblis en la ĉina, japana kaj korea versioj de Google. Tamen ekzemple la barata, kazahia kaj rusia versioj de Google tiutempe ne montris la Esperantan flagon, kvankam en la koncernaj landoj jam komenciĝis la 15-a de decembro.
Laŭ Libera Folio ''[l]a serĉilo Google relative ofte modifas la aspekton de sia logotipo en la ĉefa serĉopaĝo depende de la sezonaj festotagoj en diversaj partoj de la mondo. Por uzi la ŝancon, esperantistoj dise en la mondo turnis sin al la firmao por peti, ke la firmao ne forgesu la 150-jariĝon de la iniciatinto de Esperanto.''
Tradukado al Esperanto de guglaj serviloj
Eblis traduki la servojn de Guglo en Esperanton pere de la ilo "Guglo en via lingvo". Uzantoj enskribas tradukitajn frazojn kiuj aperas en diversaj projektoj ĝis la tempo kiam ĉiu frazo estas tradukita. Ĉi tiel pluraj servoj estas jam komplete tradukitaj (sed foje Guglo aldonas aliajn frazojn kiuj bezonas tradukadon):
Aliaj projektoj ankoraŭ bezonas tradukadon:
Taunton (Masaĉuseco)
Taunton estas urbo en kaj la administra sidejo de kantono Bristol en la usona subŝtato Masaĉuseco.
Taunton estis fondita en 1637 kaj do estas unu el la plej malnovaj eŭrop-stilaj urboj en la teritorio de Usono. Ĝi estis nomita laŭ la angla urbo Taunton en Somerset, de kie venis multaj el la unuaj eŭropaj setlantoj.
Tra Taunton fluas rivero samnoma, kiu iras al la Golfo de Narragansett.
Ladysmith (Kanado)
La ekonomio baziĝas sur forstumado, turismo kaj agrikulturo.
Demografio
En 2001 la nombro da loĝantoj estis fiksita je 6587. En 1996 tio estis 6456, do la nombro altiĝis dum intera periodo per 2,0%.
Geografio
Laŭ Statistics Canada la loko havas areon de 8,43 km² tero. La loĝdenso estas 781,6 loĝ/km² (2001). Ladysmith situas averaĝe je 40 metroj super marnivelo, sed havas marhaveneton. Ĝi situas 88 kilometroj norde de Viktorio.
3859 Börngen
3859 Börngen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Freimut Börngen.
Aĥtubinsk
Aĥtubinsk (Ахтубинск) estas urbo en Astraĥana provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 12402.
La urbo estis fondita en jaro 1959.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1959.
La interurba telefona kodo estas 85141, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Aĥtuba (Ахтуба) (kiu estas branĉo de rivero Volgo (Волга)).
En la urbo estas fervojaj stacioj Vladimirovka (Владимировка) kaj Aĥtuba (Ахтуба).
En jaro 1959 la urbo havis 15.2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 45.5 mil loĝantojn.
Gusztáv Abafáy
ABAFÁY Gusztáv (abafa:i), nomversio: Abafáy-Öffenberger; familinomo: Öffenberger estis rumanuja hungara literaturhistoriisto naskita en Budapeŝto la 12-an de septembro 1901 kaj mortinta en Landshut la 2-an de marto 1995.
Biografio
Gusztáv Abafáy la mezlernejon finis en Braŝovo, poste li pristudis juron en Budapeŝto. Ekde 1935 li publikigis en Brassói Lapok, Erdélyi Helikon, Pásztortűz, Független Újság. En 1937 kune kun Elemér Jancsó kaj Ferenc Szemlér li redaktis la antologion Új Erdélyi Antológia. Ekde 1947 li estis ĵurnalisto en Târgu Mureş, pli poste li estis ĉefredaktoro de la hungara redakcio de la Ŝtata Libroeldonejo en Bukareŝto. Ekde 1948 li estis lektoro de Universitato Bolyai, ekde 1951 akademia bibliotekisto, pli poste ĝis 1966 scienca ĉefesploristo. Li estis ano de la Kemény Zsigmond Társaság (societo Sigmondo Kemeny), redaktoro kaj kunlaboranto de NyIrK.
Sep Rakontoj
Sep Rakontoj  estas kolekto de rakontoj originale Esperantlingve verkitaj fare de Ivan Ŝirjaev (pseŭdonomo Ivan Malfeliĉulo). La verko unuafoje estas eldonita en la jaro 1906 ĉe Presa Esperantista Societo (PES) en Parizo, kaj ampleksas 74 paĝojn; la dua eldonaĵo aperis en 1908, 96-paĝe.
Alice's Restaurant
"Alice's Restaurant" (La restoracio de Alico), ankaŭ konata kiel la "Alice's Restaurant Massacree", estas satira parolanta blusokanto de la kantaŭtoro Arlo Guthrie, lanĉita kiel la titolkanto de lia debutalbumo Alice's Restaurant. La kanto estas senkaŝa protesto kontraŭ la Vjetnama milito, en la formo de komike troigata sed esence vera historio de la propra vivo de Guthrie: li estas arestita kaj juĝita pro forĵetado de rubo kontraŭleĝe. La titolo rilatas al restoracio posedata de unu el la amikoj de Guthrie, kiu ne ludas rolon en la rakonto krom esti la temo de la refreno.
Malgraŭ sia daŭro de pli ol 18 minutoj, ĝi estis sukcesa kanto kaj inspiro por la filmo de 1969 ankaŭ nomita Alice's Restaurant. La laboro fariĝis la subskribokanto de Guthrie kaj li regule liberigis ĝin per ĝisdatigitaj kantotekstoj.
Toivakka
Toivakka estas komunumo en la suda parto de la provinco Meza Finnlando de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiutempa gubernio Okcidenta Finnlando. Toivakka situas ĉe la orienta bordo de Päijänne (la dua plej granda lago en Finnlando). La areo de Toivakka estas 413,94 km² el kio 50,44 km² estas akvo. Toivakka havas 2368 loĝantojn. La plej profunda loko (95,3 m) de Finnlandaj lagoj situas en Toivakka, en Päijänne. La komunumo de Toivakka estas fondita en 1910 je sudaj partoj de Laukaa kaj Kampara komunumo de Jyväskylä kaj orienta parto de Korpilahti.
Helsinka Interkonsento
La Konferenco pri Sekureco kaj Kunlaborado en Eŭropo (KSKE) aŭ Helsinka Interkonsento okazis en Helsinki (Finnlando) laŭlonge de kelkaj sesioj inter la 3a de julio de 1973 kaj la finfina tria sesio de la 30a de julio ĝis la 1a de aŭgusto de 1975; tie partoprenis reprezentantoj de Usono, Kanado, Sovetunio kaj ĉiuj landoj de Eŭropo (inkludante Turkion kaj ekskludante Albanion kaj Andoron).
Ĝi finiĝis per la gravega Fina protokolo de la Konferenco pri Sekureco kaj Kunlaborado en Eŭropo konata ankaŭ kiel Fina protokolo de Helsinki, Traktato de Helsinki aŭ Deklaro de Helsinki. Ĝi estis subskribata de la reprezentantoj de 35 landoj. Ĝi estis la startpunkto de la Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE).
La Konferenco okazigis postajn kunsidojn, kiuj okazis en Belgrado (4a de oktobro 1977 - 8a de marto 1978), Madrido (11a de novembro 1980 - 9a de septembro 1983), kaj Vieno (4a de novembro 1986 - 19a de januaro 1989). La Pintokunsido de Parizo de 1990 povas esti konsiderata kiel fina punkto de la Konferenco, pro la malapero de la Varsovia Kontrakto.
Enhavo de la Protokolo de Helsinki
La ĉefaj punktoj de la Protokolo estis jenaj:
Graco
Graco estas kristana ideo: homo, pro origina peko estas nature pekema, bezonas la helpon de Dio por vivi morale kaj sankte. Tiun helpon aŭ potencon de Dio Sankta Paŭlo nomis graco. La ideo de graco apartigas kristanismon de judismo kaj greka filozofio. Dio donas gracon al ni kiel senmeritan donacon, ne kiel ŝuldon. Sed la sakramentoj, preĝado kaj koro malfermita al Dio, ĉiuj helpas nin ricevi pli da graco. La teologia motivo pro kiu necesas la dia graco por ricevi la donon de la partopreno en la dia vivo, kuŝas ĝute en la fakto ne kapablas atingi la transcenda Dion se li netransformas la homon finitan. Tia graco la teologio nomas Sanktiga Graco. Teologoj parolas ankaŭ pri helpanta graco, kiu helpas agdi laŭ la dia ordono kaj por konsenti praktike al lia senpaga kaj senfina amo.
Laŭ kristanismo, kredanto bezonas la helpan dian gracon por meriti la finan savon (metafore, iri al la ĉileo) post morto kaj eviti la perdon de la fina dia amikeco. Per la graco de Dio, ni estas savitaj.
6665 Kagawa
6665 Kagawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Stacio de Ooira de la Observatorio de Nihondaira en la kvartalo Ŝimizu de Ŝizuoka).
Graco
Grava diferenco inter protestantismo kaj katolikismo estas, ke laŭ la protestanta teologio la homo ne povas meriti la sanktigan gracon dum katolikoj instruus ke la homo ĝin povas meriti per bonagado. Sed, post jarcentoj de teologiaj reciprokaj akuzoj, nun katolika kaj luterana eklezioj konsciiĝas, ke temas plie afero de lingvaĵo kaj ke efektive la du eklezioj konfesas la saman doktrinon.
Helsinka Interkonsento
Graveco de la Protokolo de Helsinki
Ekde ties subskribo oni konsideris la dokumenton samtempe kiel grava alproksimiĝo al malpliigo de streĉoj pro la Malvarma milito (la nomita malstreĉiĝo), kaj kiel diplomata triumfo de Sovetunio, pro la artikolaro de neŝanĝeblo de la naciaj landlimoj kaj la respekto al la teritoria netuŝeblo, kiu agnoskis la unuan fojon la teritoriajn aldonaĵojn de Sovetunio en Orienta Eŭropo post la Dua Mondmilito.
Tamen la artikolaro dediĉita al la homaj rajtoj havigis bazon por la ekfunkciado de la Grupo de Helsinki en Moskvo, Ne-registara organizo sendependa kreita por kontroli la plenumadon de la Protokolo de Helsinki. La Grupo de Helsinki disvastiĝis per la kreado de kelkaj regionaj komitatoj, kiuj finformis la Internacian Federacion de Helsinki kaj Human Rights Watch. Kiam oni supozis ke ili kontrolis la plenumadon de la Protokolo farita de ĉiuj subskribintoj, ties atentfokuso estis ties realigo en la Sovetunio kaj ĝiaj aliancanoj de la Varsovia Kontrakto, helpante internacie la opoziciantajn grupojn. La fina rezulto estis konsiderebla kiel la komenco de la interna subfosado de la orienta landaro.
Vidu ankaŭ
Aneksado de Krimeo al Rusio (2014)
Oni ne konfuzu kun
La Helsinka Deklaracio de 1964, de scienca enhavo, pri idearo je homa eksperimentado.
Henrik Seppik
Heinrich Richard "Henrik" SEPPIK, pseŭdonime Sepamaa kaj Henrik Allari (naskiĝis la 9-an de februaro 1905 en Pärnu, mortis la 4-an de februaro 1990) estis pioniro de la estona Esperanto-movado, Esperanto-instruisto, -gramatikisto kaj -vortaristo.
Esperanto-instruisto
Seppik okupiĝis pri turismo. Li esperantiĝis en 1920 kaj gvidis multajn kursojn en Tartuo, Talino, Pärnu kaj Peĉori inter 1924 kaj 1928. Dum pluraj jaroj li estis estrarano de Esperanto-societoj. Li estis lektoro de Esperanto en la Popola Universitato en Pärnu, 1924 kaj en Tartuo, 1928, Cseh-metoda instruisto kaj propagandisto en Svedujo, 1929-1931, en Norvegujo, 1932, poste ĝis 1939 en Danujo kaj Ĉeĥoslovakujo. Seppik estis fondinto kaj prezidanto de la estona Esperanta Turista Komisiono (ETK), kiu interalie organizis turisman interŝanĝon kun Svedujo. Kunlaboranto de Enciklopedio de Esperanto.
Tradukisto, gramatikisto, vortaristo
Seppik debutis internacie per traduko el Friedebert Tuglas, Kvin Noveloj (1924). En 1935 aperis lia Sistema Kurso de Esperanto, kaj en 1938 la fama kurslibro La tuta Esperanto, "gramatiko por progresintoj - gvidilo por kursestroj", kies 4-a eldono aperis en 1984. Dek jarojn (1947-1956) li pasigis en stalina koncentrejo; tamen eĉ poste li aktivis sub la kaŝnomo Sepamaa, interalie aperigante vortaron Esperantan-estonan kaj estonan-Esperantan (aperinta en 1957) kaj redaktante Esperanto-eldonaĵojn por estonaj eldonejoj.
NGC 2059
NGC 2059 (alia indiko — ESO 56-SC175) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lajos Temesváry
Lajos Temesváry [lajoŝ temeŝvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Temesváry Lajos estis hungara aktoro, teatrestro. Lia familia nomvarianto estis  Tömösváry .
Lajos Temesváry estis naskita en Érpele en 1841 kaj mortinta en Debrecen la 9-an de junio 1909.
Kariero
Temesváry en 1860 debutis en teatra trupo de György Molnár, li havis rolojn ekzemple en Hungara Teatro en Kassa, Debrecen kaj Nacia Teatro (Pest). Baldaŭ li ankaŭ reĝisoris. Inter 1873-1875 li estis teatrestro en la menciita teatrejo en Kassa, pli poste li estis denove aktoro. Inter 1875-1878 li estis teatrestro kaj luis la teatrejon en Debrecen. Li organizis propran trupon kaj turneis en pli gravaj urboj de la lando. En 1881 dum duelo li mortpafis alian aktoron, li estis kondamnita je prizono, sed post mallonga prizona tempo la reĝo nuligis la verdikton. Li estis en la lastaj jardekoj de 19-a jarcento unu el la plej gravaj direktoroj-reĝisoroj. Je la fino de sia vivo li estis oficisto de Hungaraj Ŝtatfervojoj.
Li edziĝis en 1873, lia edzino naskis dufoje.
Ĉola dinastio
La Ĉola dinastio (en tamila lingvo: சோழர் குலம்; IPA-prononcado: ['ʧoːɻə]) estis dinastio el tamila origino, kiu regis en la suda Barato ĝis la 13-a jarcento p.K. La dinastio originiĝis en la fruktodona valo de la rivero Kavero.
Karikala Ĉola estis la plej fama el inter la reĝoj de la frua periodo ĉola, dum Raharaha Ĉola, Rahendra Ĉola kaj Kulothunga Ĉola estis la plej famaj imperiestroj en la mezepoka periodo.
La ĉola dinastio atingis sian apogeon en la 10-a kaj 11-a jarcentoj p.K. Sub la regado de Raharahja Ĉola la 1-a la Granda) kaj de sia filo Rahendra Ĉola, la dinastio havis grandan militistan, ekonomian kaj kulturan disvolviĝon en Azio.
La teritorio etendiĝis ekde la insuloj Maldivoj en la sudo ĝis la limoj de la rivero Gango en la nordo de Bengalo. Raharaha Ĉola konkeris la sudon de Barato, ankesis partojn de Srilanko kaj okupis Maldivojn. Rahendra Ĉola ankaŭ realigis ekspediciojn kontraŭ la reĝlandoj situantaj en la Malajzia insularo. La potenco de la ĉola dinastio ekfaladis en la 14-a jarcento per la supreniro de la panĝoj kaj la hojsaloj.
La ĉoloj postlasis heredaĵaron ankoraŭ videbla en la regiono. Ili protekto al la literaturo kaj la emo konstrui templojn, estigis la kreadon de grandaj arkitekturaĵoj kaj la evoluo de la tamila literaturo. La ĉolaj reĝoj estis avidaj konstruistoj kaj iliaj temploj ne nur estis adorejoj sed ankaŭ gravaj centroj por la ekonomia vivo, kiuj estis profitdonaj por la loĝantaro ĝenerale. Ili kreis centralizitan registaron kun organizita burokratio.
Belkola palumbo
La Belkola palumbo (Columba pulchricollis) estas birdospecio de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu estas loĝanta en moderklimataj arbaroj de Sudorienta Azio.
Priskribo
Tiu kolombo estas ĝenerale griza, kun pli malhelaj flugiloj kaj vosto, mezmalhela kolo kaj brusto, mezhelaj subaj partoj kaj pli hela kapo. Tre rimarkinda trajto estas la punkteca malantaŭa kolo, kio nomas la specion ankaŭ en la latinlingva scienca nomo.
Distribuado kaj habitato
La Belkola palumbo havas ampleksan teritorion tra tuta Sudorienta Azio, trovebla en Butano, norda Barato, suda Tibeto, suda Ĉinio, norda Laoso, norda al meza Birmo, norda Tajlando, kaj Tajvano. Kvankam la tutmonda populacio estas nekonata, la populacio de Tajvano estis ĉirkaŭkalkulita en iom inter 10 000 kaj 100 000 reproduktaj paroj.
Nestumado
La ino demetas kutime nur unu blankan ovon, kvakam ankaŭ du ovoj estis foje registritaj. Tiu kolombo kovas siajn ovojn dum proksimume 21–23 tagoj. Junaj birdoj elnestiĝas 28 tagojn post eloviĝo.
Pakse
Pakse (france Paksé) estas urbo kun ĉirkaŭ 87.000 loĝantoj situanta en la sudo de Laoso, en la kunfluado de la riveroj Kseo kaj Mekongo.
Ĝi estas la plej granda loĝloko de la provinco Ĉampasako kaj naturo alirpunkto al la najbaraj provincoj danke al ĝia flughaveno kaj ponto sur la rivero Mekongo. Antikve ĝi estis la ĉefurbo de la Reĝlando Ĉampasako.
Ekde la konstruado de ponto sur Mekongo, kun la helpo de japanoj, ĝi iĝis la plej grava komerca centro de la sudo de Laoso.
Distrikto Hatvan
La Distrikto Hatvan (hungare Hatvani járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves. Ĝi situas ĉefe sur ebenaĵo laŭ Zagyva en la plej okcidenta parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Hatvan, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 11 komunumoj estas vilaĝoj.
La areo estas 352,16 km², kie loĝas 50 585 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1969. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Sainte-Feyre-la-Montagne
Sainte-Feyre-la-Montagne estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 122 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Claude Bialoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sainte-Feyre-la-Montagne apartenas al la kantono de Felletin, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Darasuram
Darasuram estas urbeto situanta je tri kilometroj de Kumbakonam en la Distrikto Tanĝavuro, en Tamilnado, Barato. Laŭ la censo de 2001, la urbeto havis 13.027 loĝantojn. Ĝi estas precipe konata pro la templo Airavatesvara konstruita dum regado de la ĉola dinastio en la 12-a jarcento p.K. La templo estas monda heredaĵo de Unesko.
Vălenii de Mureș
Vălenii de Mureș [vəlenij de mureŝ] (hungare: Disznajó [disnajo]), germane: Gassen) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Reghin. Administre ĝi apartenas al la komunumo Brâncovenești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1450 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 1341 (rumanoj, 89 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Disznajó apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Roĝero Jozefo Boŝkoviĉ
Roĝero Jozefo BOŜKOVIĈ aŭ BOSKOVIĈ, Josip Ruđer Bošković, Ruggiero Giuseppe Boscovich, Roger Boscovich, ankaŭ Rudjer aŭ Rugjer, aŭ kun variaj aliaj literumoj (naskiĝis en Ragusa/Dubrovnik; mortis  en Milano) estis jezuito, scienculo kaj tutfakulo de la 18-a jarcento kiu ege influis la sciencajn esplorojn de sia tempo kaj de la estontaj jarcentoj. Li naskiĝis en teritorio hodiaŭ kroata tiam sendependa respubliko, sed lia sciencula laboro disvolviĝis precipe en Italio kaj en aliaj eŭropaj landoj kiel Francio kaj Anglio.
Biografio
Jezuita, Boskovich studis ĉe Roma Kolegio kaj ekprofesoris pri matematiko ĉiam en Romo 1740. Ekde siaj ekesploroj li komencis ellabori teorion pri la strukturo de la mondo fondita sur aparta leĝo de la naturaj fortoj, semitan ĉiam pli klare en verkoj De viribus vivis (1745), De lumine (1748) kaj De centro gravitatis (1751). Ĝi, tamen, trovis definitivan sistemadon en la Philosophiae naturalis theoria (1758). Li estis unu el unuaj, en kontinenta Eŭropo, akceptantoj de la prigravitaj teorioj de Isaac Newton kaj estis aŭtoro de 70 eseoj pri optiko, astronomio, gravito, meteorologio kaj trigonometrio. Eble pro kontraŭstaroj en la Kolegio, li en 1759 translokiĝis al Francio kaj al Anglio, kie li estis nomumita membro de la Reĝa Societo de Londono. Post vojaĝo al Konstantinopolo por povi observi la pason de Venuso antaŭ la suno de 1763, li estis taskita pri la instruado pri matematiko ĉe la universitato de Pavio. Samtempe li estis inter la fondintoj de la astronomia Observatorio de Brera (Milano - Italio), kiun li estris laŭ kelke da jaroj. En 1773 li translokiĝis al Parizo pro la nuligo de la Jezuita Ordeno); revenis al Italio en 1782, kie publikigis la kvin volumojn de sia Opera pertinentia ad opticam et astronomiam (1785). Ekde 1782 li partoprenis – kiel fondinta membro – ankaŭ en la Akademio de la 40 kiu ĝuste inkluzivis la kvardek plej famajn tiuepokajn sciencistojn.
Hipotezo Boskovich
Boskovich formulis tiun kiun historiistoj de la sciencoj nomas Hipotezo de Boskovich kiu ankoraŭ hodiaŭ estas la bazo de la fizika difino de la rigida korpo. Al li, fakte, oni agnoskas la eksterordinaran fizikan teorion, publikigitan en Vieno en 1758, kiu antaŭis la modernan atomismon: ĉiuj formoj de materio konstituiĝas el la diversaj pozicioj kaj rapidoj de unika tipo de elementaj partikloj, punktformaj, nepenetreblaj kaj flosantaj en la vakuo. Plue li establis ke, se tenitaj je ege malgrandaj distancoj, tiuj partikloj retropuŝas unu la aliajn, tiel ke ili neniam sin reciproke tuŝas, dum je malpli malgranda distanco ili sin reciproke altiras. El tiu teoria instalado sekvas multaj propraĵoj kiujn la moderna fiziko poste malkovris kaj konfirmis eĉ rilate la teniĝon de la minimumaj komponantoj de la materio, la “quark” (kvarkoj).
Boskovich projektis drenadon de Marĉoj Pontinaj ĉe Romo, kaj kiam la kupolo de la baziliko de sankta Petro ekmontris alarmajan signojn de ekruiniĝo li proponis ligi la strukturon per feraj ringoj kiuj fakte rekompaktigu la strukturon.
Li estis ankaŭ talenta poeto kaj verkis instrucelajn versojn laŭstile de Lukrecio kaj arkadiajn versojn. Li ankaŭ poetis en sia patrina Lingvo (proksimume serbo-kroata).
Moratilla de los Meleros
Moratilla de los Meleros [moraTIĝa] (Maŭretino de Mielproduktantoj?) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas moratillero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 111 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,81 loĝ/km².
Situo
La villa estis fondita de islamanoj —eble de tie la nomo Moratilla (el maŭroj)— sur monteto kiu staras ĉe la kuniĝo de la fekundaj valoj kiuj formas du rojoj kiuj elfluas en la riveron Tajuña, je iom pli ol 15 km de la urbeto. Tiu estas ĉirkaŭata de krutaj deklivoj kiuj etendas ĝis la paramo alkaria, kie kreskiĝas varia vegetaĵaro, kiu ebligas la famon de mielproduktado de la zono kaj estas tialo de la kromnomo (Meleros kiel mielproduktantoj), kiu inkludas indiĝenan arbaron kaj de rearbarigo.
La municipa teritorio limas kun tiuj de la jenaj setlejoj: Fuentelviejo, Tendilla, Peñalver, Fuentelencina, Valdeconcha, Hueva kaj Renera.
Historio
Estas dokumentoj de mezo de la 12-a jarcento kiu jam menciis la villa (urbeto), kiu estis donita de la reĝo Alfonso la 7-a al unu el siaj kapitanoj nome segoviano Pedro Miguel. Poste, en 1174, Alfonso la 8-a de Kastilio donis ĝin, kun aliaj setlejoj de la teritorio de Zorita de los Canes al la Ordeno de Kalatrava por defendi la komarkon kontraŭ la atakoj de almohadoj.
La antikveco de la villa videblas ankoraŭ en sia paroĥa preĝejo, konstruigita de la superuloj de la Ordeno de Kalatrava, nome senjoroj de Moratilla, komence de la 16-a jarcento kaj ankaŭ en la enorma kaj bela punpilorio kiu estas konfirmilo de ĝia ascendo al la rango de villa.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Hraničky (Uhelná)
Hraničky (Gränzdorf, ankaŭ Grenzdorf, Grenzdörfel) estas preskaŭ pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de municipo Uhelná. Ĝi situas en Riĥleba montaro, 9 km sudokcidente de Uhelná sur limo kun Pollando. Vivas ĉi tie.
Historio
Domaro Hraničky estis fondita en la jaro 1785. La alta situo kaj nefekunda grundo limigis eblecojn de agrikultura eluzo de la ĉirkaŭaĵo fakte en kulturadon de aveno, paŝtistadon kaj arbarlaborojn, al kiuj alpaŝis hejma ŝpinado. Malgraŭ tio la domaro evoluis, eĉ dank' al komerco trans limpasejo direkte al Nowy Gierałtów (ger. Neu Gersdorf) sur klodska flanko. Hraničky havis grandan kapelon aŭ preĝejeton inicita al sankta Jozefo, konstruita devene en la jaro 1809 kaj renovigita en la jaro 1885 al la centa datreveno de la fondo de domaro. Estis ĉi tie ankaŭ unuklasa lernejo (ekde 1883). Sed ekde la duono de la 19-a jarcento nombro de loĝantoj longtempe sinkis.
La 22-a de septembro 1938 ĉi tiea konstruaĵo de financa gardistaro subiĝis al armita atako de freikorps.
Hraničky apartenis de komenco de municipa establo en lam jaro 1850 kiel domaro al Nové Vilémovice, kun kiu ĝi estis en la jaro 1949 almembrigitaj al Uhelná.
Post ellandigo de devenaj germanaj loĝantoj en la jaroj 1945-1946 provoj alloĝigi la vilaĝon frakasiĝis. En la jaro 1949 estis lastaj kvar familioj ĉi tie vivantaj ellandigitaj kaj la domaro estis kondamnita al pereo, kiu estis finita per fakta likvido de ĉi tieaj konstruaĵoj en la jaroj 1959-1960.
En la jaro 1836 ĉi tie estis 27 domoj kaj en 1930 da ili estis 39. Ĝis hodiaŭ restis el ili nur unu, kiun savis por sia familio arbara laboristo Franz Schlegel.
Loĝantaro
En Hraničky estas registritaj 2 adresoj : 1 n-ro orientiga (daŭra objekto) kaj 1 n-ro orientiga (dumtempa aŭ refreŝigeja objekto). Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis konstatita 1 domo, daŭre loĝigata.
Kelta muziko
Kelta muziko estas ampleksa grupigo de muzikaj ĝenroj kiuj evoluis el la tradicioj de popola muziko de la Keltoj de Okcidenta Eŭropo. Ĝi referencas kaj al parol-transmitita tradicia muziko kaj al registrita muziko kaj la stiloj varias konsiderinde ĉar oni inkludas ĉion el tradicia muziko al ampleksa gamo de hibridoj.
La esprimo Kelta muziko povas signifi ĉefe du diversajn aferojn. Unue, ĝi estas la muziko de la popolo kiu identigas sin kiel Keltoj. Due, ĝi referencas al ajnaj trajtoj unikaj de la muziko de la Keltaj nacioj, tio estas la ses landoj kiuj havas aŭ ĵus havis keltajn ligvojn. Multaj elstaraj keltaj muzikistoj kiaj Alan Stivell kaj Paddy Moloney postulas, ke la diversaj keltaj muzikĝenroj havas multe komune.
Verdakabaj sekaj arbaroj
La verdakabaj sekaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sahela-sudana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi kongruas kun la Insularo de Kabo-Verdo en la Atlantika Oceano. Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj.
Priskribo
Topografie, alternas ebenaĵoj, altaj aktivaj vulkanoj kaj kapturnaj deklivoj. La pli montarecaj lokoj ricevas pli da precipitaĵo ol la pli ebenaĵaj.
Flaŭro
Antaŭ al homa koloniigo, la ebenaĝoj estis kovrataj de vegetaĵaro de savano aŭ stepo kaj la pli altaj zonoj de seka arbustaro. En la plej montarecaj insuloj abundis la seka musona arbaro.
Plejparto de tiu origina vegetaĵaro estas malaperinta, kaj sole postrestas etaj arbareroj apud la montopintoj kaj aliaj zonoj nealirebeblaj.
Faŭno
La insuloj estas zonoj de reproduktado por la marbirdoj, kiel Pterodroma feae (procelariedoj), Fregata magnificens (fregatedoj) kaj Phaethon rubricauda (faetonedoj).
Endemiismoj
El la dek kvin verdakabaj lacertulaj specioj, dek du estas endemiaj.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas krize endanĝerigita. La agrikulturo kaj la enkonduko de kaproj kaj de ekzotikaj plantoj estas detruintaj plejparton da la originaj faŭno kaj flaŭro.
La ekoregiono situas en la grava birda areo de Kabo-Verdo.
Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj
La Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj ({lang-de|Stiftung Thüringer Schlösser und Gärten}}) estas fondaĵo de publika juro kaj subtenatas finance fare de la Liberŝtato Turingio.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la fondaĵo.
Altamont Free Concert
La Altamont Speedway Free Festival estis la kontraŭkultura rokkoncerto okazinta sabate, la 6-an de decembro 1969 ĉe la Altamont Speedway, norda Kalifornio, Usono.
La okazaĵo estas plej konata pro konsiderinda perforto, inkluzive de la mortpafado de Meredith Hunter kaj tri hazardaj mortoj: du kaŭzitaj de fuĝanta aŭto kaj unu de LSD-drogumita drono en irigacia kanalo. Kiel rezulto, multaj estis vunditaj, multaj aŭtoj estis ŝtelitaj kaj poste forĵetitaj, kaj ekzistis ampleksa damaĝo.
Ĉirkaŭ 300,000 personoj partoprenis la koncerton, kaj kelkaj anticipis ke ĝi estus "Woodstock West".
Doboz
Doboz estas grandvilaĝo en Hungario en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en subregiono Békéscsaba. La nomo signifas skatolo.
Geografio
La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Duobla Körös (kun ponto), laŭ flankovojoj. La komunumon ĉirkaŭas 4 urboj: Békéscsaba, Gyula, Békés (urbo) kaj Sarkad.
Historio
La kampoj longe apartenis al fortikaĵo de Gyula. La unua mencio devenis el 1075. La vilaĝo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataloj. Ĝi refondiĝis en 1720. En 1863 impona grenejo konstruiĝis. Kolĥozo pri Petőfi en 1948 formiĝis. La vilaĝo iĝis grandvilaĝo en 1971.
Famulo
En Doboz naskiĝis paleontologo Barnabás Géczy.
Portiko
Portiko estas porĉo kun alero, tegmentita galerio, ekipita en ambaŭ flankoj per subtenaj kolonoj. Ĝi formas enirejon aŭ pordejon antaŭ la konstruaĵo mem. Portiko povas esti aldonita antaŭ la konstruaĵo aŭ konsisti el la subtenata unua etaĝo.
Portiko protektas la enirejon kontraŭ pluvo kaj samtempe provizas pli grandan loĝeblan areon en la superaj etaĝoj.
En varmaj regionoj, kiel la sudaj ŝtatoj de Usono, Afriko aŭ Aŭstralio, portiko povas esti tre vasta kaj konstituas samtempe terason por ĝui ombron kaj aeron.
Laŭ Francisko Azorín portiko estas Publika spaco tegmentita, antaŭ konstruaĵo. Li indikas etimologion el la latina porticus (pordaĵo), el porta.
Dekastilo
Dekastilo estas portiko kun dek kolonoj. Laŭ Francisko Azorín Dekastila estas Konstruaĵo havanta antaŭfasade dekkolonan vicon. Kaj li indikas etimologion el greka dekastilos kaj tio el deka + stylos (dek kolonoj) kaj de tie la latina decastyla.
Okastilo
Okastilo estas portiko kun ok kolonoj. Laŭ Francisko Azorín Okastilo estas Konstruaĵo havanta antaŭ la fasado okkolonan vicon. Kaj li indikas etimologion el greka okto + stilos (8 kolonoj) kaj de tie la latina octastylos.
Heksastilo
Heksastilo estas portiko kun ses kolonoj. Laŭ Francisko Azorín Heksastilo estas Konstruaĵo, kies fasado havas seskolonan vicon. Kaj li indikas etimologion el greka heksastilos kaj tio el heka + stylos (ses kolono) kaj de tie la latina hexaastylos. Tiu estis la portikoj tipaj de la dorika ordo.
Tetrastilo
Tetrastilo estas portiko kun kvar kolonoj. Laŭ Francisko Azorín tetrastilo estas Konstruaĵo havanta kvarkolonan vicon antaŭfasade. Li indikas etimologion el la greka tetrastilon, el tetras + stilos (4 kolonoj), kaj de tie la latina tetrastylos.
Atkarsk
Atkarsk (Аткарск) estas urbo en Saratova provinco en Rusio. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 63404. La urbo estis fondita en 18-a jarcento.
NGC 2060
NGC 2060 (alia indiko — ESO 57-EN1) estas supernovaa restaĵo en konstelacio Orfiŝo.
Atkarsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780. La interurba telefona kodo estas 84552, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas:.
NGC 2060
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Atkarsk
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Atkara (Аткара) en riveron Medvedica (Медведица) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Don (Дон)). En la urbo estas fervoja stacio de linio Astraĥano – Saratov – Moskvo.
En jaro 1959 la urbo havis 27,8 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 27,9 mil loĝantojn. Ĝia areo estas 10,54 km².
Kulturrozo
Priskribo
Rozujoj kreskas libere starantaj aŭ povas grimpi helpe de grimpiloj. Kelkaj specioj havas neniun aŭ nur tre malmultajn pikilojn. (Rozoj ne havas – male ol la poeziaj deklaroj - dornoj n, sed pikilojn.) La pikiloj povas esti ruĝecaj, nigraj, malgrandaj, grandaj, rigidharaj, rektaj, larĝaj, kojnformaj, hokformaj, kurbaj aŭ tre pintaj. Rosa omeiensis f. pteracantha REHDER & E.H.WILSON el Ĉinio havas la plej grandajn pikilojn: akrajn, durajn, kojnformajn, ruĝecajn kaj diafanajn, kiuj estas je la bazo ĝis 2 cm kaj pli larĝiĝintaj kaj pli longaj ol la folioj. La planto nomiĝas tial „pikdrata rozo“. La alterne sidantaj folioj estas plej ofte nepare pinataj, malofte simplaj. La stipuloj estas plejofte bone videblaj. Rozoj havas florojn, kiuj staras unuope aŭ en diversaj infloreskoj. La duseksaj floroj estas radisimetriaj kaj kvinnombraj. La kvin (malofte kvar) verdaj sepaloj ofte similas la foliojn. Sovaĝaj formoj havas kvin okulfrapajn petaloj n. La stamenoj estas multnombraj. La plej ofte multaj karpeloj ne estas kunkreskintaj (apokarpaj). (Kultur-)rozoj kaj ĝardenrozoj ekzistas en ĉiu koloro (escepte de pura bluo kaj nigro) kaj estas ankaŭ diverskoloraj. La maloftan verdan florkoloron havas la kulturvario 'Viridiflora'. Multaj kulturvarioj bonodoras diversmaniere. Multaj kulturvarioj havas plenajn florojn. Tio signifas, ke parto de la stamenoj transformiĝis en dekorajn petalojn.
La fruktoj de la rozoj (ili estas plurnuksaj fruktoj, t.e., la „kernetoj“ estas la veraj fruktoj) nomiĝas rozfruktoj. La „fruktokarno“ estas manĝebla kaj tre riĉa je vitaminoj. Plurfoje jare florantaj rozoj ne formas fruktojn pro la pritondado en somero.
Tranĉfloro
Tranĉrozoj estas grava komerca artiklo. Ekzemple en la jaro 2014 ĉirkaŭ 977 milionoj da rozoj (kun valoro de ĉ. 765 milionoj da eŭroj) estis importitaj nur al Germanio. La eksportantoj estis interalie: La tranĉrozoj importitaj en Germanujon egalas ĉirkaŭ 90 % de la entuta konsumado en Germanujo. Nur 10% estas produktitaj de la enlandaj hortikulturaj entreprenoj.
Kosmetiko kaj kuraciloj
La floroj de la Provenca rozo kaj damaska rozo estas uzataj por produkti rozoleon kaj rozakvon. Rozoleo estas la bazo de multaj kosmetikaĵoj kaj parfumoj. Rozoleo estas uzata ankaŭ terapie.
Nutraĵoj
El rozfloroj eblas fari rozkonfitaĵo. Kanditaj rozflorfolioj estas frandeblaj kiel deserto. Rozakvon oni aldonas ekzemple al marcipano.
19438 Khaki
19438 Khaki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kulturrozo
„Disvastiĝo“
La lirikisto Anakreono de Grekio laŭdis la sanigajn efikojn de rozbalzamo. Dum la romia epoko la homoj kultivis en Italujo rozojn (Rosa canina, Rosa gallica, Rosa×alba) por fari el ili parfumon kaj kuracilojn. Por romianoj rozoj havis famon de luksegaĵoj. Tial ili disigis rozajn petalojn super festajn tablojn. Post la fino de la Romia imperio la kultivado de rozoj (por fari kuracilojn) okazis nur en monaĥejaj ĝardenoj. Karolo la Granda ordonis en la jaro 794, en sia skribaĵo Capitulare de villis vel curtis imperii, la kultivado de frukt-, legom-, kurac- kaj ornam-plantoj, inkluzive de hundorozo. En la 13a jarcento ekzistis en meza Eŭropo laŭ Albertus Magnus, Rosa alba, Rosa rubiginosa, Rosa arvensis kaj kelkaj varioj de Rosa canina. Ĝis tiam la rozoj floris nur unufoje jare. Novaj varioj ekestis nur per spontaneaj mutacioj (t.n. „sportoj“), nuraj kruciĝoj kaj ties selektado. La rozoj estis aŭ blankaj aŭ ruĝetaj. Ruĝaj kaj flavaj koloroj ĉe rozoj ekestis en Eŭropo nur post la kontaktoj kun orienta Azio en la 16a jarcento.
19438 Khaki
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shirin Khaki, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lake Brantley High School de Altamonte Springs (Florido, Usono).
Kulturrozo
„Disvastiĝo“
Granda influo sur rozbredado havis la imperiestrino Joséphine, la edzino de Napoleono (1763–1814), kiuj konstruigis la unuan rozkolekton.
En la 18a kaj 19a jarcento estis kultivataj la unuaj plurfoje florantaj rozoj en Mezeŭropo (vidu portlanda rozo, remontanco). Tiu eco estas kaŭzita de la krucado kun Rosa fedtschenkoana, kiu floras plurfoje dum la jaro.
En 1867, en Francio, aperis la legenda rozo 'La France', la unua te-hibrido. Per tiu vario komenciĝis nova historio de rozoj.
Post la remalkovro de la mendelaj heredreguloj komence de la 20a jarcento, la rozbredado progresis. Intertempe ekzistas pli ol 30.000 kulturvarioj de rozoj. Kolektoj de rozoj estas la tiel nomataj rozejoj. Ekzemple, en Germanio: la Eŭropa rozejo en Sangerhausen, la Germana Rozejo en Dortmund kaj la rozĝardeno de Eŭropo en Zweibrücken.
La multigado de la kulturrozoj okazas plej ofte per greftado.
Krakeno (Breco)
Krakeno (germanlingve Brezel) estas sudgermana salita nodoforma bakaĵo el gistopasto, kiu antaŭ la bakado estis trempita en 3-5%an solvaĵon entenantan aŭ natrihidrogenkarbonaton (natron), natrihidroksidon aŭ natrikarbonaton (sodon). Per tio ekestas la specifa brunbrila surfaco kaj la tipa gusto, kiun oni ankaŭ nomas "sapeca".
Kulturrozo
Simboliko
La kvinparta floraranĝo simbolas la pentagramon kaj per tio la sekreton. „Sub rosa dictum“ (sub rozo dirita) – la rozo estas de pratempo la simbolo de diskreteco.
En la alkemio la rozo estas la flos sapientiae (latine: la floro de scienco).
En la framasonismo la rozo estas la simbolo por amo, lumo kaj vivo.
En la heraldiko la rozo sur blazono estas kromsigno.
Hortikulturaj engrupiĝoj de la rozaj specioj kaj varioj
→ Vidu ankaŭ: rozaj klasoj
Malnovaj rozoj
Malnovaj rozoj estas ĉiuj rozvarioj, kiuj jam ekzistis kiel grupo antaŭ 1867 (en tiu jaro oni enkondukis la faman kultivaron 'La France', la unua Te-hibrido). La kultivaro 'Scharlachglut' de la rozbredisto Kordes (1952) estas ekzemple „malnova rozo“, ĉar ĝi estas gaŭla rozo – la grupo Gallica-rozoj jam ekzistis antaŭ 1867. La ofte dirita opinio, ke malnova rozo devus ekesti antaŭ 1867 estas malĝusta.
Tehibridoj (Noblaj rozoj)
Te-hibridoj aŭ nobla rozo estas rozoj, kiuj aspektas speciale „noblaj“. Ili plej ofte havas nur po unu floro en ĉiu tigo. La unua tehibrido ekestis, kiam en la jaro 1867 la arĝente-rozkolora 'La France' – tiel nomata remontancobredado – estis krucita kun iu orienta terozo. La rezulto de la interkruciĝo estis rozvario, kiu kunigas la robustecon de la remontanca rozo kun la beleco de la terozo. Unu el la plej famaj noblaj rozoj estas la flave floranta 'Gloria Dei', kiu verŝajne estas la plej ofte plantita rozvario de ĉiuj tempoj. Ekde ĝia apero en 1945 estis venditaj pli ol 100 milionoj de plantoj. Pli nova, kun simila kvalito, estas la kulturvario 'Orient Express'.
Bedrozoj aŭ poliantaj rozoj
Bedrozoj ankaŭ nomiĝas ankaŭ Polyantha-rozoj aŭ floribundaj rozoj. Ili ne estas unueca rozraso, sed konsistas el pluraj grupoj:
Tiuj ĉi rozoj floras dum la tuta somero kaj havas ĉ. 10-12 floroj en ĉiu tigo. Bedrozoj kreskas pli forte ol la plej multaj tehibridoj. Ili ankaŭ floras pli regule.
Grimprozoj kaj rambleraj rozoj
Multaj grimprozoj estas sportoj de negrimpantaj rozujoj. Ankaŭ ĉe arbustaj rozoj (ekzemple tehibridoj) unuopaj tigoj povas montri fortan grimpantan kreskon. Tiel ekestis varioj, kiuj, escepte de pli forta kresko, estas identaj al la devenvario. La novaj varioj ricevas ilian nomon de la devenvario kun aldono de „Climbing“ (angla) =, grimpanta). Ekzemple la el arbustrozo ‚Souvenir de la Malmaison’,la grimprozo nun nomiĝas Climbing Souvenir de la Malmaison. Grumprozoj povas ricevi longecon de du ĝis dek metrojn. Dpende de la vario kaj specio ili floras unufoje aŭ multfoje.
Rambler-rozoj formas flekseblaj kaj longaj tigoj. Ili tre taŭgas por kreskigi ĉe maldensaj arboj. La plej konata vario eventuale estas la forte kreskanta ‚'Bobbie James', kiu floras blanke unufoje jare. Pli juna vario de la ramlera rozo estas 'Guirlande d’Amour', kiu ankaŭ floras blanke. Ĝi floras dum la tuta somero.
Arbustrozoj
La esprimo „arbustrozo“ estas stranga esprimo, ĉar botanike ĉiu rozo estas arbusto laŭ la botanika senso de la vorto. Enn hortkulturo arbustrozo estas rozo, kiuj kreskas, male al la tre rigide kreskantaj tehibridoj pli malrigide kaj kiuj havas pli altan habiton. Ĉe grandeco de unu ĝis tri m arbustrozoj ankaŭ taŭgas kiel soliterplantoj en ĝardeno kaj parko.
Oni distingas inter unufoje florantaj kaj plurfoje florantaj arbustrozoj. La plurfoje florantaj arbustrozoj havas florpaŭzon post la ĉefa florado en la frua somero kaj floras denove en la malfrua somero.
La plej fama arbustrozo de l monddo estas la vario 'Schneewittchen', kiu portis longe la predikaton ADR-rozo. Ĉar intertempe ekzistas kulturvarioj, kiuj havas multe malpli da inklino al infektiĝo de ekzemple melduo kaj Diplocarpon rosae oni forprenis tiun predikaton de la malnova vario 'Schneewittchen'. La pli nova vario 'Petticoat', ankaŭ kun blankaj floroj floroj kaj forta kresko, anstataŭas ĝin.
Arbustetrozoj
Arbustetrozoj ankaŭ estas nomataj grundkovrantaj rozoj. Ili kreskas horizontale, sed ankaŭ larĝe arbustece ĝis arke pendante. Ili estas horizontale etendiĝantaj rozkultivaroj el diversaj rozaj klasoj. Ili estas alternativo por aliaj grundkovraj lignoplantoj aŭ staŭdojn. Tio sugestas ke la areo kun tiuj grundkovrantaj rozoj estas facile flegebla kaj sentrudherba, sed tio ne pravas. Rozoj ne povas esti grundkovrantoj kaj subpremi trudherbojn. Tial prefere estas uzata la esprimo „arbustetrozoj“ anstataŭ „grundkovraj rozoj“. Pravas, ke tiuj rozoj estas pli fortika kaj rezistaj kontraŭ malsanoj. Tial ili estas uzataj ofte en publikaj verdejoj.
Al la arbustetrozoj apartenas ekzemple:
Sovaĝaj rozoj
Kelkaj specioj de sovaĝaj rozoj estas kulivataj en parkoj kaj ĝardenoj. Jen kelkaj ekzemploj: pomrozo, sulka rozo, hundorozo, vinagra rozo kaj ĉina orrozo (Rosa hugonis).
Rozaj baztrunkoj
La baztrunkoj servas al la rozaj kulturvarioj kiel „radiko“. Plej ofte oni greftas rozojn en la radikkolo per inokulado.
La ADR-ekzameno
En Germanujo oni ekzamenas novajn rozkultivarojn. La atesto „Ĝenerala Germana Roznovaĵa Ekzameno“ (germane: „Allgemeine Deutsche Rosenneuheitenprüfung“ (ADR) ) estas ŝatata predikato por altkvalita nova kultivaro. La prijuĝo entenas kaj estetikaj kaj hortikulturaj aspektoj. Rozoj kun pli ol 80 punktoj rajtas porti la indikon „ADR-rozo“.
Malsanoj
Multaj plantmalsanoj atakas la kulturrozojn. La inklino al malsanoj reduktiĝas, se la rozoj havas optimumajn kreskokondiĉojn: sunriĉa kreskejo, plantkonforma sterkado kaj kultivarkonforma pritranĉo. La rozmalsanoj estas: rozrusto, nigra makulozo kaj cindra borito. Akvumante la plantojn oni evitu la akvumadon de la folioj. Nur sur akvo nur la folioj la sporoj de la fungoj povas ĝermi. Melduo estas verŝajne la plej oftaroza malsano. La fibestoj kiuj atakas rozojn estas rozcikadoj, folivespoj, rozlaŭsoj kaj ŝpinakaroj.
Jenny Everywhere
Jenny Everywhere estis aparte kreita kiam siaj kreintoj ne sukcesis trovi alian liberan fikciulon. Oni priskribas ŝin kiel ambaŭ ekzistanta en ĉiuj realecoj kaj povante sintransporti inter realecoj. Tio donas al la fikciulo la povo de esti inkludita al la universo de ia ajn verko.
Koncepto
Kreante la fikciulon, Steven Wintle priskribis ŝin dirante:
"Ŝi havas mallongan, nigran hararon. Ŝi kutime vestas aviadilajn okulvitrojn sur sia kapo kaj ŝultrotukon ĉirkaŭ sia kolo. Aliflanke, ŝi vestas komfortajn vestaĵojn. Ŝi estas mezgranda kaj havas bonan memimagon pri sia korpo. Ŝi estas tre memfida kaj karismplena. Ŝi ŝajnas esti aziana aŭ indianodevena. Ŝi estas ridema."
WeChat
WeChat estas ĉina multfaceta tujmesaĝilo, socia amaskomunikiloj kaj apleto (apo) por retaj pagoj, disvolvita de Tencent. Lanĉita en 2011, ĝi fariĝis unu el la plej grandaj telefonaj apoj en la mondo en 2018 kun pli ol 1 miliardo da aktivaj uzantoj ĉiumonate. WeChat estis priskribita kiel la "apo por ĉio" de Ĉinio kaj kiel la "súper apo" pro ĝiaj multegaj funkcioj. Pro ĝia populareco, iuj esprimas kritikon vidalvide de WeChat pro tio ke ĝi povas ankaŭ esti uzata por amasa gvatado en Ĉinio. WeChat cenzuras temojn, kiuj estas politike nedezirataj por la ĉina registaro.
Jenny Everywhere
Koncepto
Li plue priskribis ŝin tiel: "se Tinĉjo aŭdis Le Tigre kaj aliĝis al Fantastaj Kvar. Ŝi estas ekscitema, pasia, atentema, scivolema kaj zorgema. Kiel Kapitano Marvel, ŝi estas vere povplena junulo." La kreado de Jenny estis parte inspirita je Octobriana.
WeChat
Vidu ankaŭ
Sociaj retejoj
Jenny Everywhere
Permeso
La kreintoj de la fikciulo insistas, ke ia verko, kiu enhavas ŝin devas ankaŭ enhavi la jenan tekston: "La fikciulo Jenny Everywhere estas disponebla por uzado de iu ajn, kun nur unu kondiĉe: Ĉi tiu paragrafo devas esti inkluzivita en ĉia publikaĵo, kiu enhavas Jenny Everywhere, ke aliuloj povas uzi tiun proprietajon laŭvole. Ĉiuj rajtoj inversitaj." Tamen, tio ne signifas, ke ĉiu kun Jenny Everywhere estas senkopirajta kaj libere uzebla, kaj homoj ankoraŭ povas teni kopirajtoj de siaj unikaj fikciuloj, rakonto, artaĵoj kaj titolo.
WeChat
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de WeChat
Paul de Verdun
Paul de Verdun aŭ Pol de Verduno, alinome Sankta Paŭlo, estas la dek-tria episkopo de Verduno en Loreno (Francio / Eŭropo). Li naskiĝis dum 576 kaj fariĝis monaĥo en la abat-monaĥejo Tholey en Sarlando (Germanio / Eŭropo).
Poste, li fariĝis episkopo de Verduno, inter 626 kaj 648.
Post sia kanonizo, aparte sekve de miraklo, kiun li estus farinta dum li ankoraŭ estis monaĥo en Tholey, multobligante bulkojn en malabundeca tempo, li fariĝis la sankta patrono de la panistoj kaj kukistoj de Verduno : tial, dum longaj jarcentoj, okaze de lia festo, je la 8-a de februaro, estis surstrate disdonata la "pano de Sankta Paŭlo" al la loĝantoj de Verduno kaj de la ĉirkaŭaĵo. Li mortis en la 649-a jaro.
Ďurďové
Ďurďové, hungare Gergőfalva estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ďurďové situas en valo inter montoj 836 kaj 694 m-ojn altaj, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 17 km-oj.
Historio
Ekde la 10-a jarcento slavoj vivis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1393 en latina formo "via Harohania sen de terra abbatis de Scala", en 1397 en hungara formo "Gergew", en 1429 en slava formo "Gywrdowo". En 1784 loĝis tie 169 vilaĝanoj (26 familioj) en 27 domoj, en 1828 239 vilaĝanoj en 25 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Gyurgyove, poste ĝi rericevis la hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gergőfalva 196 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Illava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ďurďové 195 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
NGC 2061
NGC 2061 (alia indiko — ESO 363-**16) estas grupo de steloj en konstelacio Kolombo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La unua amo (romano)
Temo
La unua amo estas ekzemplo de rakonto ene de rakonto. La rakonto komenciĝas kun la protagonisto, Vladimir Petroviĉ, en festo. La tri gastoj, ĉiuj viroj "ne maljunaj sed ne plu junaj", laŭvice rakontas la rakontojn de sia unua amo. Kiam venas la vico de Vladimir rakonti sian historion, li sugestas ke li skribu la rakonton en kajero ĉar ĝi estas iom longa, nekutima rakonto kaj li ne estas sperta pri improvizita rakonto. La aliaj viroj konsentas kaj kelkajn semajnojn poste la rakonto ene de rakonto daŭras per legado de Vladimir el sia kajero, kiam li rakontas la memoron de sia unua amo.