cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karl Schwier
Verkoj
Schwier eldonis plurajn fotajn seriojn, ekz. pri sindikatara festprocesio en 1878 (Festzug der Gewerkschaften anläßlich der Gewerbeausstellung in Weimar im Jahre 1878; 46 fotografioj; Vajmaro 1879) aŭ pri festa manifestacio de metiistoj okaze de tronjubileo de Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach) en 1878 (Zug der Gewerbetreibenden am fünfundzwanzigjährigen Regierungs-Jubiläum seiner Königlichen Hoheit des Großherzogs Carl Alexander von Sachsen-Weimar-Eisenach am 11. Juli 1878; 54 fotoj, Vajmaro 1879). Jam ĉirkaŭ la 1860-a jaro aperis Wartburg-Album: Photographien nach der Natur (14 fotoj), por kiu verkis la tekston Hugo von Ritgen mem kiu restaŭris laŭ grandduka volo Wartburgon en Eisenach.
Milíkov (distrikto Frýdek-Místek)
Milíkov (Milików, Milikau) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Grandan parton de loĝantoj kreas pola minoritato.
En distanco 10 km norde situas urbo Třinec, 19 km nordokcidente urbo Český Těšín, 25 km okcidente urbo Frýdlant nad Ostravicí kaj 28 km okcidente urbo Frýdek-Místek.
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1525.
Termoskopo
Termoskopo estas aparato kiu montras ŝanĝojn en temperaturo. Tipa desegno estas tubo en kiu likvo supreniras kaj malsupreniras kiam la temperaturo ŝanĝiĝas. La moderna termometro laŭgrade evoluis el ĝi per la aldono de skalo komence de la 17a jarcento kaj per normigo laŭlonge de la 17a kaj 18a jarcentoj.
Funkcio
Aparatoj uzantaj kaj varmon kaj premon estis oftaj en la epoko de Galilejo, uzataj por fontanoj, zirgado (korpa temperaturo) aŭ sangelverŝigo en medicino. La aparato estis konstruita el malgranda ujo plenigita je akvo, ligita al fajne vertikale supreniranta tubeto, kun granda malplena vitra pilko supre. Ŝanĝoj en temperaturo de la supra pilko plenumas pozitivan aŭ vakuan premon sur la suba akvo, kio okazigas, ke tiu supreniras aŭ malsupreniras en la fajna tubeto.
Károly Balogh (oficisto)
Károly Balogh [kAroj balog], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Balogh Károly estis hungara oficisto, literaturhistoriisto, membro de Societo Kisfaludy (1942). Lia nobela antaŭnomo estis mankóbükki.
Károly Balogh naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Balassagyarmat.
Vlkov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Vlkov (Wilkau) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas. Tra la municipo kondukas fervojlinio Havlíčkův Brod - Křižanov - Brno, sur kiu estas establita fervoja haltejo Vlkov u Tišnova.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1364.
-780
La jaro 780 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. La nomigo 780 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 780 antaŭ nia erao.
En la jaro 780 antaŭ nia erao okazis, interalie:
John Stanley
John STANLEY (17-an de‏ januaro 1712 - 19-an de majo 1786) estis angla komponisto kaj orgenisto dum la baroka periodo.
Vivo
Stanley, blinda ekde sia junaĝo, studis muzikon kun Maurice Green kaj laboris kiel orgenisto en kelkaj lokoj en Londono. Je la morto de Vilhelmo Babelo en 1723, li akceptis lian oficon en la Preĝejo ĉe Bread Strato, kaj en 1726 estis nomumita al la posteno de la preĝejo de St Andrew.
Stanley estis kolego de Georg Friedrich Handel, kaj post lia morto li daŭrigis la serion de oratoriaj koncertoj kiujn Handel komencis.
En 1779 Stanley ricevis la honoran nomumon kiel Majstro de Muziko de William Boyce.
Kromia (VI) klorido
Kromia (VI) klorido aŭ heksaklorido de kromio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la kromia hidroksido kaj klorida acido. Kromia (VI) klorido estas nesolvebla kaj uzata en la produktado de kromiatoj (VI). Kromia (VI) klorido prezentas ses klorajn jonojn ligitajn al kromiatomo. Ĝi konsistas je 1 kromiatomo, 6 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Kiam kromia (VI) klorido varmiĝas ĝis malkomponado, tiam ĝi ellasas toksajn vaporojn de Kromio and kloridoj. Kromiaj (VI) kunmetaĵoj estas vaste uzataj en aplikoj kiuj inkludas: pigmento por tekstilaj tinkturfarboj (ekz. amonia dukromiato, kalia kromiato, natria kromiato), same kiel farboj, inkoj, kaj plastoj (ekz. plumba kromiato, zinka kromiato, baria kromiato, kalcia kromiato, kalia dukromiato, natria kromiato); korodaj inhibiciaĵoj (kromia trioksido, zinka kromiato, baria kromiato, kalcia kromiato, natria kromiato, stroncia kromiato); lignaj konservaĵoj (kromia trioksido); metalpretigo kaj kromia tegado (kromia trioksido, stroncia kromiato), kaj ledotanado (amonia dukromiato). Kromo (VI) povas ĉeesti kiel malpureco en portlanda cemento, kaj ĝi povas generiĝi kaj malaperi dum gisado, veldado, kaj tranĉado-operacioj (ekzemple, de rustorezista ŝtalo), eĉ se ĝi ne ĉeestis origine en sia sesvalenta stato.
-706
La jaro 706 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 48 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 706 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 706 antaŭ nia erao.
Proporciilo
Proporciilo, konata ankaŭ kiel sektoro, proporcikompaso aŭ militkompaso, estis grava kalkulilo uzita ekde la fino de la 16a jarcento ĝis la 19a jarcento. Temas pri aparato konsistanta el du rektiloj de egala longo kiuj kuniĝas per ĉarniro. Nombraj skaloj estas surskribitaj sur la instrumento, kio faciligas variajn matematiakjn kalkulojn. Ĝi estis uzita por solvi problemojn pri proporcio, trigonometrio, multipliko kaj divido, kaj por variaj funkcioj, kiel por kvadrataj kaj kubaj radikoj. Ties nombraj skaloj permesis facilajn kaj rektajn solvojn de problemoj en pafado, topografio kaj navigado. La nomo sektoro deriviĝas el la kvara propozicio de la sesa libro de Eŭklido, en kiu oni pruvas, ke similaj trianguloj havas siajn similajn flankojn proporciaj. Ĝi havas kvar partojn, nome du gamboj kun pivoto (artiklo), kvadranto kaj ligilo (nome la kurba parto en la fino de la gambo) kiu ebligas la proporciilon funkcii kiel la kvadranto de pafisto.
Las Hormazas
Las Hormazas [lasorMAzas] estas municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Odra-Pisuerga. La municipo estas formata de tro kvartaloj klare diferencaj: nome La Parte (73 loĝ.), Solano (27 loĝ.) kaj Borcos (en la foto de la tabelo, 20 loĝ.) plus la bieno Espinosilla de San Bartolomé (1 loĝ.). La urbodomo estas en La Parte.
La loknomo Las Hormazas estas etimologie komprenebla kiel La Ŝtonmuretejoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento, koincide kun la alveno de la grafo Rodrigo. Kiel lerta militisto, Rodrigo tuj komprenis la strategian malforton de Kastilio kaj klopodis fermi la enorman distancon inter Pancorbo kaj Peña Amaya, okupanta tiujn punktojn kaj establante en Cuerno de Butrón (Villalta) militistan kampadejon. Per tiaj sekurecoj oni altiris nordajn montaranojn por kuraĝa reloĝado kaj spacokupado por stari loĝlokojn. Multaj estis allogitaj pere de juraj privilegioj kaj tial dum mallonge ili establis dek unu loĝlokojn inter la rivero Hormazuela kaj la urbo Manciles.
Dekomence la loĝlokoj estis nomita Hormaza kaj tiel ĝi restis ĝis la 14-a jarcento, kiam ekestis nomita Las Hormazas plurale. Ekde la komenco la urba dispono de Las Hormazas estis nenormala, ĉar la loĝloko naskiĝis en tri diversaj ĝermoj; nome tri kvartaloj tiom proksimaj ke ili neniam havis apartajn konsilantarojn, kaj nomiĝis: La Parte, Borcos kaj Solano, el kiuj ne estas aparta dokumentaro.
Aliaj loĝlokoj aparte disvolviĝis en la 9-a jarcento tre proksimaj al Las Hormazas, kiel Fuenteseñor, Hornillos, San Felices, Espinosilla de San Bartolomé, Tremellillo..., kelkaj el kiuj estis absorbitaj de Las Hormazas. Tial por la tuta loĝantaro de la valo de la rivero Hormazuela oni kreis propran teritorion (alfoz). La fakto havi alfoz de Las Hormazas postulis starigi kastelon kaj ke la senjora grafo nomumu “tenente”, kiel sia delegito en la administracio, justico kaj defendo de la alfoz. Ŝajne oni starigis la kastelon, sed jam en la 11-a jarcento Las Hormazas apartenis al la alfoz de Villadiego. La plej frua referenco de Las Hormazas estis el la registro Becerro Gótico de Cardeña de 1066, kiam la municipo jam estis ducent-jaraĝa; oni citas ĝin kiel Ormaza Mayor, apartenanta al la alfoz de Villadiego.
En 1237, Las Hormazas estis ĉefurbo de la alfoz de Hormaza, estante ties tenente la nobelo Gil Manrique de Manzanedo. En la registro Becerro de las Behetrías de Castilla (1352) oni asertas, ke Las Hormazas estas "behetría entre parientes", kio signifas, ke la lokanoj rajtis elekti senjoron inter la membroj de la familio Villalobos (posteuloj de Gil Manrique). Ili devis pagi imposton martiniega en la kvanto de 380 maravedoj, kio sugestas, ke la loko ne estis precize malriĉa. Tiu monkvanto estis donata pro reĝa ordono al don Fernando Rodríguez de Villalobos, kiu ricevis ankaŭ la imposton infurción (pro la terpecoj). La loko apartenis tiam al la komunumaro Merindad de Castrojeriz.
En la jaro 1591 Las Hormazas estis ĉefurbo de la samnoma partido, kiu enhavis la loĝlokojn Tobar, Manciles, Villorejo kaj Cañizar. En la 18-a jarcento pluis la reĝlandeco kaj la Markizo de Las Hormazas ne havis rajton por jurisdikcio. En la epoko de baroko la urbo plutenis sian rangon, konkludo videbla per la mirindaĵoj kiuj restas en ties preĝejoj; ekzemple en la preĝejoj kaj retabloj de San Pelayo (La Parte), Santiago (Borcos) kaj de San Pedro (Solano), krom la ermitejo de Nuestra Señora del Castillo (Nia Sinjorino de la Kastelo).
Las Hormazas formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Solano.
Geografio
La municipa teritorio estas apud la provinca ŝoseo BU-601 (de Villadiego al La Nuez de Arriba) oriente de Villadiego, elirante el Villaute dekstren. Solano estas iom suden de La Parte kaj Borcos pli malproksime oriente. Sude de la municipa teritorio estas Tobar kaj norde Hormazuela.
Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas sur la altaĵoj el kiuj la rivero Hormazuela elfluas al Arlanzón.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 36,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 98 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 450 el la mezo de la 19-a jarcento.
Kastelo Roita
La kastelo Roita (en hispana Castillo de Roita) estas en la municipo Sos del Rey Católico en la provinco Zaragozo, Aragono, Hispanio, kelkajn kilometrojn de la urbo laŭ arbarvojoj tre proksime al la urbo Petilla de Aragón. Ĝi apartenas al komarko Cinco Villas.
Geografio
La kastelo Roita estas proksimume 920 m super marnivelo sur pinto de monteto en la koro de la montoj "Roita" kaj kun larĝa vida domajno. Ĝi situas ĉirkaŭ ok kilometrojn en rekta linio oriente de Sos del Rey Católico, en belega natura medio, la intermonto Rinconera, regante imponan teritorion ĉe la limo kun la teritorio de la urbeto Petilla de Aragón en Navaro.
Dum jardekoj meze de la 19-a jarcento ĝi estis granda biendomo posedata fare de la grafo Giraldelli. Elstaras la larĝa kaj densa arbaro de la bieno, de granda natura intereso.
Historio
Oni havas la unuajn sciigojn pri ĉi tiu kastelo, kiam ĝi estis islama fortikaĵo. En majo 911, puna ekspedicio sub la komando de la kapo de Huesca Al-Tauil, en direkto al Pamplono, haltiĝis en Sierracastilla (la nuna Roita), kaj antaŭ la onidiro de atako de la reĝo Sancho Garcés la 1-a de Navaro, malorganiziĝis la ekspedicio, Al-Tauil fuĝis de la fortikaĵo kun kelkaj el la islamaj militistoj, la ceteraj loĝantoj, kiuj restis en la fortikaĵo estis poste venkitaj.
La reĝo Sancho Garcés la 1-a de Navaro konkeris la kastelon, kaj de tie li atakis kaj venkis al Al-Tauil de Huesko en la jaro 911. Longtempe ĝi estis nomita per aliaj nomoj, kiel Çer Castiello aŭ Serracastilla, kvankam oni ne scias, kiam ĝi adoptis la nunan nomon.
La aragona reĝo Ramiro la 1-a konfidis la kastelon de Roita al Lope Sangiz kaj Aznar Galindones (1036-1037) kaj poste donacis ĝin al sia edzino kune kun la kasteloj de Lobera kaj Atarés.
Priskribo
Ĝia planto havas trapezan formon, ĝia plej longa flanko mezuras proksimume 25 metrojn. Du el tiuj flankoj, tiuj turniĝantaj al nordo kaj oriento, estas konstruitaj en masonaĵo kaj konverĝas en rondeta angulo, dum la aliaj du uzis sillet-masonaĵon kaj malmultaj restaĵoj restas.
La kastelo Roita havas du turojn situantajn ĉe kontraŭaj anguloj, lasante spacon inte ilin por malgranda paradejo. La turo sur la orienta flanko estas kvadrata laŭplana, ĉirkaŭ 6 metrojn je flanko, kaj estas pli bone konservita. Ĝia interno estas organizita sur tri etaĝoj. Ĝi havas sagofendojn kaj ortangulan fenestron.
La alia turo estas de simila konstruo, sed havas falintan muron. La pordo komunikas kun granda ortangula ĉambro, je 18 je 5 metroj, kun pinta arka aliro kaj du ĝemelaj fenestroj. Ĝi konservas du aliajn pintajn arkojn sur la tegmento kaj la kelo. Malgraŭ ĝia stato de forlaso, oni ankoraŭ tre bone povas imagi, kia ĝi estis en sia glortempo.
Padilla de Abajo
Padilla de Abajo [paDIlja deaBAĥo] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Padilla de Abajo estas etimologie komprenebla kiel Malsupra Padilla, alude al la nobela familio Padilla.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 75 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 51 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas inter la riveroj Odra kaj Pisuerga, en rivera ebenaĵo inter la stepoj de Castrojeriz kaj la deklivaroj de Peña Amaya. Ŝosee la loĝloko estas inter Osorno la Mayor kaj Burgoso, kaj pli precize inter Melgar de Fernamental okcidente kaj Olmillos de Sasamón.
Historio
En la teritorio estas kelkaj mejloŝtonoj de la Via Aquitania inter Astorga kaj Sasamón.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Ĝi nomiĝis Padiella de Yuso kaj estis lulilo de la nobela familio Padilla kiu eĉ havigis reĝino al Kastilio, nome María de Padilla. Ĝi aperis menciita en la Libro de las Behetrías, kiu inkludas ĝin en la komunumaro Merindad de Castrojeriz.
Padilla de Abajo formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos, estre de la Duko de Infantado, Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), kiu nomumis ordinaran urbestron.
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de la Sanktaj Johanoj kaj la ermitejo.
Cikloheptila nitrato
Cikloheptila nitrato aŭ nitrato de cikloheptilo estas organika kombinaĵo konsistanta je unu cikloheptila grupo ligita al alia nitrata grupo. Ĝi estas likvaĵo nesolvebla en akvo kaj uzata en kemiaj sintezoj en la produktado de nitro-derivaĵoj.
Kněževes (distrikto Žďár nad Sázavou)
Kněževes (Knieschewes) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas. En valo okcidente de la municipo trafluas rivero Oslava.
Saint-Pierre-de-Soucy
Saint-Pierre-de-Soucy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Kněževes (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370.
Saint-Rémy-de-Maurienne
Saint-Rémy-de-Maurienne estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Krotila merkaptano
Krotonila merkaptano aŭ C4H8S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la tioalkoholoj, prezentanta -SH grupon ligitan al alkila grupo. Krotonila merkaptano estas senkolora likvaĵo kun odoro je putra ovo, uzata en la fabrikado de pesticidoj, kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Krotonila merkaptano estas malmulte solvebla en akvo, sed pli solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Krotonila merkaptano reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
-712
La jaro 712 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 42 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 732 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 712 antaŭ nia erao.
En la jaro 712 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Vernadskij Nacia Biblioteko de Ukrainio
La Vernadskij Nacia Biblioteko de Ukrainio, (Національна бібліотека України імені В.І. Вернадського, mallongigita VNLU) estas la ĉefa akademia biblioteko kaj ĉefa scienca informocentro de la lando. Ĝi estas unu el plej granda naciaj bibliotekoj en la mondo. Ties ĉefa konstruaĵo estas troviĝita en la ĉefurbo Kievo, en la Demiivka kvartalo.
La biblioteko enhavas pli ol 15 miliono da eroj. Tiuj estas verkoj rilatitaj al la historio kaj kulturo de Ukrainio kaj ĉirkaŭaj regionoj, kaj tiele havas la plej kompleta kolekto de malnovslava lingvo, kies bazo estas formita de grandaj libraj kolektoj de la 18a al 19a jarcentoj kaj inkluzivas grandajn kolektojn de manuskriptoj, malofta presita librojn kaj inkunabulo.
La heredaĵo inkluzivas arkivoj de elstaraj ukrainaj kaj neukrainaj sciencistoj kaj kulturaj personoj, la kolekton de la Prezidantoj de Ukrainio, arkivaj kopioj de ukraina presitaj dokumentoj ekde 1917 kaj la arkivoj de la Nacia Akademio de Sciencoj de Ukrainio.
Historio
La Vernadskij Nacia Biblioteko de Ukrainio estis establita je la 2-an de aŭgusto 1918 fare de Hetman Pavlo Skoropadskij kiel la "Nacia "Biblioteko de la ukraina Ŝtato" (Natsionalna biblioteka Ukrayinskoyi Derzhavy). Je la 23-an de aŭgusto 1918 la Provizora Komitato pri kreo de la Nacia Biblioteko estis establita; ĝi estis gvidita de Vladimir Vernadskij.
En aŭgusto 1941 la biblioteko estis evakuita al Ufa, la ĉefurbo de Baŝkirio, kie ĝi estis tenita en la ŝtata pedagogia instituto. En majo 1944 la biblioteko revenis al Kievo.
La nuna konstruaĵo estis konstruita inter 1975 kaj 1989. Ĝi havas 27 etaĝojn kaj areo de 35,700 kvadrataj metroj.
Zsófia Bán
[ĵOfia], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bán Zsófia estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis la en Rio-de-Ĵanejro.
Vernadskij Nacia Biblioteko de Ukrainio
Heredaĵoj
Heredaĵoj inkluzivas ĉiuj ukrainaj eldonoj kaj kopioj de ĉiuj ukrainaj akademiaj tezoj. La biblioteko interŝanĝas materialojn kun pli da ol 1 500 esplor- kaj akademiaj institucioj kaj bibliotekoj de 80 landoj. Kiel deponeja biblioteko de la Unuiĝintaj Nacioj ekde 1964, la biblioteko ricevas ĉiuj anglaj kaj rusaj eldonoj de la Unuiĝintaj Nacioj kaj de ties specialaj institucioj.
La Nacia Biblioteko de Ukrainio estas la plej granda deponejo de la monda de juda popolmuziko registrita sur fonografcilindroj. Ilia kolekto de juda muzika folkloro (1912-1947) estis enskribita en la Listo de Monda Heredaĵo de Unesko en 2005.
La kolektoj inkludas la version de Ivan Kotliarevskij de la Eneado, la unua literatura verko skribita en vulgara ukraina, kaj la Evangelio de Orsha, unu el la plej malnovaj libroj skribitaj en la cirila.
Saint-Sulpice (Savoie)
Saint-Sulpice [sɛ̃ sylpis] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Elogio
La Elogio, formo de alparolata panegiro aŭ nekrologo, estas parolado dirita pri persono ĵuste antaŭ lia fina resto kaj fronte al funebra publiko. La elogio estas kutime dirita ĉe la entombigceremonio, aŭ ĉe la funebra ceremonio okazigita por honori la memoron pri la mortinto. Foje la elogio estas publikigita skribe. Dum la elogio kutimas mencii pozitivajn karakterajn trajtojn de la mortinto, signifajn komunajn spertojn kaj mejloŝtonojn en la vivo de la mortinto.
Saint-Sorlin-d'Arves
Saint-Sorlin-d'Arves estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Elogio
Konataj kaj famaj elogioj
Alia brila elogio de la literaturaj klasikaĵoj, aperas en la teatraĵo "Julio Cezaro" de William Shakespeare, en kiu Marko Antonio laŭdas al Julio Cezaro en ekscita maniero, kaj konvinkas la romanojn venĝi la murdon de Cezaro fare de Kasio kaj Bruto.
Neforgesebla panegira parolado, kiu eniris la klasikaĵojn de panegiraj paroladoj, estas la parolado de usona prezidanto Abraham Lincoln konata kiel la Diskurso apud Gettysburg. En julio 1863, post la Batalo de Gettysburg, en kiu proksimume 6 000 membroj de la usona nacio, de ambaŭ flankoj, pagis per siaj vivoj en unu el la plej furiozaj bataloj de la Usona Enlanda Milito, Lincoln disdonis tre mallongan sed forte kortuŝan elogion, esprimantan sentojn kvazaŭ de ekspresionisto, en kiu li montras kaj akceptemon kaj malĝojon ankaŭ pro la prezo pagita de la alia flanko en la milito. Ĝis hodiaŭ, la elogio estas konsiderata ĉefverko kaj studentoj en lernejoj en Usono estis devigitaj parkere ellerni ĝin.
Alia fama elogio estas la poemo de la usona poeto Walt Whitman Oh Kapitano, en kiu li priploras la gvidanton de la usona nacio Lincoln, kiu estis murdita. Ĉi tiu poemo estis tradukita kaj deklamita okaze de aliaj politikaj atencoj, kiel de la murdo de Jicĥak Rabin.
Rungholt
Rungholt estis setlejo en Norda Frizio, en tio kio estis tiam la Dana Duklando Ŝlesvigo. La areo estas nuntempe en Germanio. Rungholt ŝajne dronis pro la marondoj de la Norda maro kiam tajda ŝtormo (konata kiel Grote Mandrenke aŭ Den Store Manddrukning) frapis la marbordon la 15an aŭ 16an de Januaro 1362.
La preciza loko de Rungholt restas neklara. Ŝajne Rungholt estis sur la insulo Strand, kiu estis superita de la inundo Burchardi de 1634, kaj el kiu la insuletoj Pellworm kaj Nordstrandischmoor kaj la duoninsulo Nordstrand estas la nuraj restantaj fragmentoj.
Padilla de Arriba
Padilla de Arriba [paDIlja deaRIba] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Padilla de Arriba estas etimologie komprenebla kiel Supra Padilla, alude al la nobela familio Padilla.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,117 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 400 el 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 60 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas inter la riveroj Odra kaj Pisuerga, en rivera ebenaĵo inter la stepoj de Castrojeriz kaj la deklivaroj de Peña Amaya.
Historio
Estas arkeologiaj kuŝejoj de diversaj epokoj, inter kiuj la romia, kiam ĝi nomiĝis Patella. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la registro Becerro de las Behetrías, komisiita de la reĝo Petro la 1-a en 1352, aperis ĝia nomo literumita por la unua fojo kiel Padilla de Suso.
Ĝi estis loko de reĝlando, laŭ la Katastro de la Markizo de Ensenada en 1752, jam kiel Padilla de Arriba.
Padilla de Arriba formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas la ruinoj de la preĝejo de Sankta Maria kaj la preĝejo de Sankta Andreo, la ermitejo de Sankta Kristo, la domego «El Hospital» (La Hospitalo) kun romanikaj elementoj, popola arkitekturo ktp.
Albarregas
La rivero Albarregas, nomita ankaŭ (arroyo de la Albarrega), estas rivero de la okcidento de Iberio apartenanta al la hidrografia baseno de Guadiana, kiu je mallonga fina parto de fluejo trapasas la nordon de la urbo Merido, Ekstremaduro, Hispanio.
Ĝi ekfluas en la montaro Bermeja y Cornalvo, en la natura parko Kornalvo. Fluas tra la teritorio de Trujillanos, kaj enfluas en la dekstra bordo de la rivero Guadiana, en la urba kerno de Merido. Dum la plej granda parto de la jaro la akvokvanto estas malabunda kaj somere foje sekiĝas, sed dum pluvsezono povas enhavi sufiĉe da akvo kaj foje eĉ okazigis inundojn aŭ elbordiĝojn.
La nomo de la rivero rilatas al diversaj popoloj kiuj vivis en la areo: romianoj nomis ĝin Fluminus Barraeca kaj araboj transformis la vorton per aldono de la artikolo Al. ​ Tra Merido, la rivero trairas du gravajn vorkojn de inĝenierado de la Antikva Romio, nome la Akvedukto Milagros kaj romia ponto, fakte en urba parko lastatempe ĝardenigita.
-713
La jaro 713 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 41 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 713 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 713 antaŭ nia erao.
En la jaro 713 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Preĝejo Sankta Elizabeto (Eisenach)
Preĝejo Sankta Elizabeto (germane: Pfarrkirche St. Elisabeth) estas romkatolika kirko en Eisenach, Germanujo, estante paroĥa kaj sub patroneco de Elizabeto de Hungario. La komunumo apartenas al la dekanujo de Meiningen ene de la episkopujo de Erfurto.
-715
La jaro 715 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 39 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 715 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 715 antaŭ nia erao.
Preĝejo Sankta Elizabeto (Eisenach)
Historio
Kun permeso de grandduko Karlo Aleksandro ĝi povis konstruiĝi inter la jaroj 1886 kaj 1888 laŭ planoj de la kasela arĥitekto Hugo Schneider laŭ novgotika  stilo. La turo de la Elizabeta kirko je Marburg modelis por ĝi.
-715
En la jaro 715 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Preĝejo Sankta Elizabeto (Eisenach)
Historio
Kiam tridek jarojn pli malfrue la fidelularo rapide plinombris oni devis ekagi. Same kiel ĉe la Preĝejo Koro de Jesuo (Vajmaro) oni baziĝis sur la toleremo de la grandduka kaj de lia registaro. Por financi la tuton okazis ekde 1882 monkolekto kaj multe estis donita fare de la katolikoj de la regiono de Fulda. En la 8-a de septembro 1888 lia episkopa moŝto de Fulda, Joseph Weyland, faris la konsekron. Dum la Dua mondmilito la originaj buntaj vitraloj detruiĝis, dume la konstruaĵo mem restis kvazaŭ sendifekta.
Post aliaranĝoj en 1965 estis en 1987/88 restaŭrado de la interno. Renovigo kaj de la interno kaj de la malinterno venis en la jaroj inter 2000 kaj 2002.
Orgeno
La orgeno de la firmao Jehmlich el Dresdeno fariĝis en 1972. Ĝin renovigis en 1996	la firmao Kutter el Friedrichroda.
Saint-Thibaud-de-Couz
Saint-Thibaud-de-Couz estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Vital
Saint-Vital estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
William Babell
Vivo
Li ricevis sian muzikan edukon de sia patro, Charles Babell, fagotisto en la Reĝa Teatro (Drury Lane), de Johan Christoph Papush kaj eventuale ankaŭ de Handel. Estis violonisto en la privata orkestro de Georgo la 1-a kaj kiel klavicenisto ek de 1711, en la kompanio de William Corbett, James Paisible kaj pli poste de Matthew Dubourg. Tenite en kontakto kun la Lincoln's Inn Fields Theatre, en novembro 1718 li akceptis la postenon de orgenisto ĉe preĝejo All Hallows, Bread Strato. John Stanley estis lia posteulo.
Krom la kritiko de Bernie, la muzikhistoriisto kaj lia amiko, John Hawkins, notis, "Babilono sukcesis... kiam li adaptis la ariojn al muzikaj ekzercoj, kiujn malmultaj individuoj krom li povis ĝuste plenumi, kaj dum longa tempo ili prave gloriis lin. Inter la Babell-aj ariaj kopioj, elstaris 'Vo' far guerra', de Rinaldo, kiun Handel celis kiel montrofenestro por lia klaviceno kaj elstaras je virtuozeco. La kopio de Babell estis farita parkere, post aŭdado de Handel improvizi ĝin dum la prezentado de la peco. En 1894, eldonisto Friedrich Kreisander publikigis lian adapton al klavarinstrumentoj en la 48-a volumo de la Germana Handel Kompanio (la eldono inkluzivis 105 volumojn). Krome, Babell komponis sonatojn por violono aŭ hobojo kaj kontinuo, koncertojn kaj diversajn aliajn verkojn. La malrapidaj ĉapitroj kiujn li verkis prilumas tradiciojn de agado, ornamado kaj improvizo en la 18-a jarcento, kaj estas grava ekzemplo por muzikologoj kaj prezentistoj en la fako de historia muzika reprezentado. Lia frua morto rilatis al sia dekadenca vivostilo, simile al la priskriboj de Handel, lia amiko. Li estas entombigita en la Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj en Canenbury, Islington.
Andrzej Sochacki
Andrzej SOCHACKI naskiĝis la 01.05.1955 en Złocieniec, pola esperantisto. Li nuntempe loĝas en Staszów. Esperanton li lernis mem ĉe koresponda kurso de la Pola Esperanto-Asocio en Varsovio en 1976. Li estis fondinto de Esperanto Klubo en Staszów. En la jaroj 1987 - 2003 li estis la ĉefa organizanto de la Esperantaj Tagoj de Staszów. Sperta foto-amatoro kunlaboranta kun Esparantaj revuoj kaj eldonaĵoj. Multjara UEA delegito. Lia unua Universala Kongreso estis en 1987 en Varsovio. Partoprenis 77 Universala Kongreso en Vieno en 1992, 101-a Universala Kongreso de Esperanto en Nitra Slovakio. Li estis ankaŭ LKK-ano de  la 94-a Universala Kongreso de Esperanto  en la pola urbo Bjalistoko. Fotografado estas pasio de Andreo. Li prifotis multajn Esperanto-eventojn kaj estis aŭtoro de pluraj fotoekspozicioj. Li ŝategas sportumi. Li estas fervora biciklanto kaj kuristo,. Li ankaŭ kontribuas al turisma agado gvidante ekskursojn tra Sanktokruca montaro al vizitindaj lokoj, kunlabore kun Pola Turisma Asocio. Andreo partoprenis kaj kunorganizis multajn eventojn, interalie renkontiĝon de E-vojaĝantoj en Tatro-montaro apud la monto Poludnica kaj ĉeliman renkontiĝon de esperantistoj en Beskid-montaro sur la pinto Ĉantorio
EPR paradokso
La paradokso de Einstein-Podolsky-Rosen, paradokso EPR, EPR-efiko aŭ EPR-eksperimento, estas pensa eksperimento proponita de Albert Einstein, Boris Podolskij kaj Nathan Rosen en 1935. La mallongigo EPR referncas al la tri respektivaj familinomoj.​ Tiu afero historie gravas, ĉar ĝi evidentigas sajnan problemon de la kvantuma mekaniko, kaj en la postaj jardekoj oni dediĉis al afero multajn klopodojn por disvolvigi kaj solvi ĝin. La triopo argumentis, ke la priskribo de fizika realo havigita de la kvantuma mekaniko estas nekompleta. En artikolo de 1935 titolita "Can Quantum-Mechanical Description of Physical Reality be Considered Complete?", ili argumentis por la ekzistado de "elementoj de realo" kiuj ne estas parto de la kvantuma teorio, kaj spekulativis, ke estus eble konstrukcii teorion enhavantan ilin. Solvoj de la paradokso havas gravan rilaton kun la interpretado de kvantuma mekaniko.
Tuřany (distrikto Cheb)
Tuřany (Thurn) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Salins-Fontaine
Salins-Fontaine estas nova komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. La 1-an de januaro 2016, la komunumo ekestis el la antaŭaj komunumoj Salins-les-Thermes kaj Fontaine-le-Puits. Fine de en la nova komunumo vivis.
-720
La jaro 720 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 34 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 720 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 720 antaŭ nia erao.
En la jaro 720 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Séez
Séez estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
-717
La jaro 717 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 37 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 717 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 717 antaŭ nia erao.
En la jaro 717 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Svedio en la Vintra Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato (svede Sveriges Olympiska Kommitté, SOK).
Svedio en la Vintra Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato (svede Sveriges Olympiska Kommitté, SOK).
Svedio en la Vintra Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato (svede Sveriges Olympiska Kommitté, SOK).
Svedio en la Vintra Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato (svede Sveriges Olympiska Kommitté, SOK).
Svedio en la Somera Olimpiko 1896
Svedio reprezentiĝis per unu sportisto, Henrik Sjöberg, kiu konkurencis en du disciplinoj, atletiko kaj gimnastiko. Kvankam Svedio tiutempe estis en persona unio kun Norvegio, ne partoprenis norvego kaj Norvegio tial ne kalkuliĝis kiel lando partoprenanta.
Marondo
En Fluidodinamiko, marondoj estas ondoj kiuj moviĝas tra la surfaco de maroj, oceanoj, riveroj, lagoj, kanaloj kaj aliaj akvejoj. Ili estas generataj de la vento, kiu blovante kreas fortojn de premo kaj froto kiuj tuŝas la ekvilibron de la surfaco de la oceanoj. La vento transigas parton de sia energio al la ondoj, plenumante forton sur la surfaco de la akvo rezultinta el la diferencoj de premo okazigitaj de la fluktuado de la rapideco de la vento ĉe la limfaco inter aero kaj maro. La tuŝita surfaco restariĝas per agado de la gravito. La cikla interagado inter la forto de premo farita de la vento kaj la gravitoforto faras, ke la ondoj propagiĝas, malproksimiĝante iom post iom el sia zono de generado.
Funkciado
Distingendas du movoj. La unua estas la oscilado de la medio movita de la ondo, kiu tiuokaze, kiel jam oni menciis, estas cirkla movado. La dua estas la propagado de la ondo, oakzigita ĉar la energio estas transmitita per ĝi, transigante la fenomenon kun direkto kaj rapideco, tiel nomita ondorapideco.
En la realo okazas malgranda neta movo de akvo en la direkto de propagado, ĉar en ĉiu oscilaĵo molekulo aŭ partiklo ne revenas tute precize al la sama elirejo, sed al alia iomete pli antaŭa (rilate al la direkto de la ondopropagado). Pro tio la vento ne okazigas nur ondojn, sed ankaŭ surfacajn marfluojn.
Litia klorido
Litia klorido aŭ klorido de litio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la litia hidroksido kaj klorida acido. Litia klorido estas solvebla en akvo, hidrazino, metilformiamido, butanolo, etero, selena oksiklorido, propanolo, amoniako, formiata acido, etanolo kaj metanolo. Litia klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al litiatomo. Ĝi konsistas je 1 litiatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Rubidia klorido
Rubidia klorido aŭ klorido de rubidio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la rubidia hidroksido kaj klorida acido. Rubidia klorido estas solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Rubidia klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al rubidiatomo. Ĝi konsistas je 1 rubidiatomo, 3 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Margaret Abbott
Margaret Ives ABBOTT (la ‏ 15-an de junio 1878, en Kolkato, Brita Raĝo - la 10-an de junio 1955, Konektikuto, Usono) estis usona golfludanto. La unua virino se temas pri venki en olimpika ĉampioneco en golfo en la Somera Olimpiko 1900), same kiel la unua usona virino se temas pri venki en olimpika ĉampioneco. La organizado de la Olimpikoj en tiu tempo estis sufiĉe amatoreca, kaj la partoprenantoj de la golfa turniro eĉ ne sciis, ke ĝi estas parto de la ludoj. Abbott forpasis en 1955 sen scii ke ŝi partoprenis en la Olimpikoj aŭ eĉ ke ŝi estis la unua usona virino kiu gajnis olimpikan ĉampionecon.
Vivo
Abbott estis naskita la 15-an de junio 1878 al riĉa familio en Kolkato, Brita Raĝo (nuntempe Barato). Ŝia patrino, Mary Abbott, estis verkisto kaj literaturrecenzisto, kaj ŝia patro Charles Abbott estis komercisto. Infanaĝe, ŝia patro mortis kaj ŝi translokiĝis por vivi kun ŝia patrino kaj frato en Bostono. Poste, la familio translokiĝis al Ĉikago. En 1897, ŝi komencis ludi golfon kaj registris kiel membro de la Ĉikaga Golfklubo. Ŝi gajnis plurajn golfkonkursojn en Ĉikago, kaj estis rangigita la dua. En 1899 ŝi translokiĝis kun ŝia patrino al Parizo kaj tie studis arton.
Somera olimpiko de 1900
En 1900, Abbott trovis anoncon en ĵurnalo, kiu petas ke inaj golfistoj registriĝu por internacia golfkonkurso okazigita en Compiègne, proksimume 80 km norde de Parizo. Ŝi kaj ŝia patrino, Mary Abbott, registris kaj partoprenis en la konkurso, sed kiel multaj atletoj kiuj partoprenis en la Parizaj Olimpikoj, ili ne sciis, ke ili partoprenas en la Olimpikoj La Parizaj Olimpikoj estis la duaj Olimpikoj okazigitaj en moderna tempo kaj la unuaj Olimpikoj en kiuj partoprenis virinoj (22 virinoj el 997 partoprenantoj). Ankaŭ, la Olimpikoj estis okazigitaj kiel flanka evento de la Pariza Universala Ekspozicio, sen malferma kaj sen ferma ceremonioj kaj estis daŭrigitaj dum ses monatoj.
La golfkonkuroj estis okazigitaj en oktobro. La viroj ludis kun 18 niĉoj dum la virinoj ludis kun naŭ niĉoj. La 4-an de oktobro 1900 okazis la virina turniro kun dek usonaj kaj francaj ludantoj. Abbott gajnis unuan lokon kun 47 poentoj, iĝante la unua virino se temas pri venki en olimpika ĉampioneco en golfo same kiel la unua usonano se temas pri venki en olimpika ĉampioneco. Kiel rekompenco por ŝia venko, Abbott ricevis oran porcelanan bovlon. La usona golfludanto, Pauline Whittier gajnis la duan lokon kaj Daria Hogar gajnis la trian lokon. La patrino de Margareta, Mary Abbott, estis rangigita sepa - igante ilin la nurunua patrino kaj filino se temas pri ludi en la samaj Olimpikoj kaj en la sama sporto. Abbott, kiu pensis, ke ŝi gajnis la Parizan Mondan Ekspozicio-Ĉampionecon, neniam sciis, ke ŝi partoprenis en Olimpikoj kaj tial neniam sciis, ke ŝi estas olimpika ĉampiono.
Komence de la 1970-aj jaroj, sportesploristo prof. Paula Walsh trovis dokumentadon en la Internacia Olimpika Komitato, ke la unua olimpika ĉampiono de Usono estis Margaret Abbott. Post kiam Walsh ekkomprenis ke neniu el la koncernaj partioj havis informojn pri Abbott, ŝi komencis esplori por trovi detalojn pri ŝi. Kadre de ŝia esplorado, ŝi trovis la infanojn de Abbott kiuj estis mirigitaj lerni ke ilia patrino estas olimpika ĉampiono, kaj asertis ke ŝi ne sciis ke ŝi partoprenis olimpikan konkurson. La orumitan porcelanan pelvon kiun ŝi gajnis - estis perdita.
Daŭrigo
Post la Olimpikoj, Abbott restis en Francio por alia jaro dum kiu ŝi gajnis la Francan Golfan ĉampionecon. Ŝi diris, ke la francaj golfistoj, kiuj partoprenis ĉi tiun konkurson, verŝajne ne komprenis la naturon de la ludo ĉar ili venis kun altaj kalkanumoj kaj streĉitaj jupoj. En 1902, ŝi translokiĝis por vivi en Novjorko kaj geedziĝis kun la verkisto, Finley Peter Dunn. La paro havis filinon kaj filojn (inter ili la scenaristo Phillip Dunn . La famo de Abbott kiel golfludisto estis forgesita ĉar post ŝia reveno al Usono, ŝi ĉesis ludi konkurencivan golfon. Ankaŭ, la dokumentoj pri ŝiaj atingoj ĉe la Ĉikaga Golfklubo estis perditaj en la fajro de la klubo en 1912 . Nur kun la publikigo de la trovoj de la esploristino Paulina Walsh, ŝia famo revenis al ŝi.
-718
La jaro 718 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 36 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 718 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 718 antaŭ nia erao.
En la jaro 718 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Hans Gerstinger
Hans GERSTINGER (naskiĝinta la en Zwettl-Großhaslau, mortinta la  en Graz) estis aŭstra klasika filologo kaj universitatprofesoro.
Vivo
Post frekvento de la gimnazio de Monaĥejo Melk li studis ĉe la Universitato de Vieno klasikan filologion, historion kaj germanistikon. Doktoriĝo sukcesis en 1912 kaj en 1913 li ricevis la gimnazian instruadrajtecon. Poste li deĵoris instruiste en Vieno. En 1914 li ekdeĵoris ĉe la Viena kortega biblioteko. Inter 1914 kaj 1918 li soldatis dum la Unua mondmilito, ekde 1923 li estis sekciestro de la papirusa kolekto de Aŭstria Nacia Biblioteko kaj en 1928 li habilitiĝis pri klasika filologio, bizanciaj studoj kaj papirusologio. Lia speciala esplorkampo estis papirusoj el la malfrugreka kaj bizancia epokoj. Estris li inter 1931 aj 1936 la vienan manuskriptan kaj papirusan kolektojn. En 1934 li iĝis eksterorda profesoro ĉe la Viena altlernejo. Vokiĝojn Pragon kaj Insbrukon li ne sekvis. Ekde 1936 li membris ĉe la ekzamena komisionio por estontaj gimnaziinstruistoj por la urboj Vieno kaj Graz. Ekde 1945 li estris tie. En 1940 li iĝis orda profesoro ĉe la Universitato de Graz kie li dekanis en 1946/47 kaj rektoris en 1947/48. En 1949 li iĝis membro de la Aŭstria akademio de sciencoj. Ekde 1948 li estis estro de la Federacia instituto pri korpa ekzercado en Graz kaj ekde 1949 membro de la Aŭstria Arkeologia Instituto.
Svedio en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Elektriza sistemo
Elektriza sistemo estas sistemo kiu disdonas elektrogeneradon kaj elsendas energion elektre el la elektroproduktejo al konsumantoj. La termino ankaŭ priskribas ajnan partan sekcion de la sistemo.
Landa elektroreto konsistas el transmisiaj linioj ĉe diversaj tensioj - transmisisistemo kiu kondukas elektron sur longaj distancoj, distribusistemo ligita al konsumantoj, transformatora sistemo kiu ŝanĝas la tensiojn.
La principo de funkciado de landa elektroreto estas pliigi la tension de la elektro produktita ĉe la elektrocentraloj, transdoni ĝin laŭ longaj distancoj, redukti ĝin al mezaj tensioj ĉe substacioj, transdoni ĝin al mallongaj distancoj kaj distribui ĝin malaltigante ĝin al taŭgaj tensioj por la fina konsumanto.
Loka elektra krado kondukas elektron de la ĉefa konekto aŭ de la loka generatoro al la konsumantoj.
Svedio en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
-716
La jaro 716 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 38 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 716 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 716 antaŭ nia erao.
En la jaro 716 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Svedio en la Somera Olimpiko 1912
La Sveda Olimpika Komitato estis fondita en sekvan jaron - en aprilo 1913.
-719
La jaro 719 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 35 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 719 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 719 antaŭ nia erao.
En la jaro 719 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Preĝejo Sankta Jozefo (Szerencs)
La preĝejo Laborista Sankta Jozefo estas sakrala moderna konstruaĵo en urbo Szerencs (Hungario).
Svedio en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Preĝejo Sankta Jozefo (Szerencs)
Historio
Oni decidis konstrui plian katolikan kirkon en 1993. Ĝi estis konsekrita fare de István Seregély en 2002. Post 2 jaroj la sonorilostablo estis konstruita, kien oni metis 3 sonorilojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en herbejo, sed antaŭ ĝi kaj iom maldekstre staras la sonorilostablo. En la simetria fasado meze la alta turo altiĝas super la plata. La turo (sen sonoriloj) fakte donas lumon al la navo. La urnotombejo situas sur la teretaĝo pro la alta grundakva nivelo. Ĝi estas kovrita, kaŝita per grundoplenigaĵo, kvazaŭ la kirko situus sur holmo. La ekstera urnotombejo estas rondirebla kaj protektita per supra ŝirmilo. La navo kuŝas sur la unua etaĝo, al kiuj du ŝtuparoj kuras. Interne estas videbla tre granda kruco kaj statuo pri Sankta Jozefo.
Serrières-en-Chautagne
Serrières-en-Chautagne estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Sonnaz
Sonnaz estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Wilhelm Reinwald
Wilhelm Friedrich Hermann REINWALD (naskiĝinta la  Wasungen, mortinta la  en Meiningen) estis germana bibliotekisto kaj lingvisto estante bona amiko de Friedrich Schiller. Li eĉ nuptis ties fratinon Elisabetha Christophine Friederike.