cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rue (stacidomo)
Rue estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Longueau - Boulogne-Ville (311000).
Tabula rasa
Tabula rasa (en latino malplena tabulo) referencas al la epistemologia ideo ke individuoj estas naskiĝintaj sen jam konstruita mensa enhavo kaj ke tiele ĉia kono venas el sperto aŭ el percepto. Proponantoj de tabula rasa ĝenerale malkonsentas kun la doktrino de denaskismo kiu defendas ke menso estas naskiĝinta jam posedinta ian konon. Ĝenerale, proponantoj de la teorio tabula rasa ankaŭ favoras la "edukan" flankon de la polemiko "naturo kontraŭ eduko" kiam ĝi venas al aspektoj de la personeco, socia kaj emocia kutimo, konaro kaj sciao de la persono.
Malá Lehota
Malá Lehota (hungare Kisülés [kiŝulEŝ], germane Kleinhau) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Malá Lehota situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Nová Baňa troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1388 en parte hungara, parte slava formo "Kyslyhota". En 1601 oni komputis tie 9 domojn. En 1828 loĝis tie 641 vilaĝanoj en 102 domoj. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Kis-Lehota, poste la vilaĝo ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisülés 1309 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Zlaté Moravce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malá Lehota 1060 homoj, (1046 slovakoj).
Yutaro Hakamata
Yutaro Hakamata (袴田 裕太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
Gâmbuț
Gâmbuț [gımbuc] (hungare: Gombostelke [gomboŝtelke]) estas vilaĝo en Rumanio sude de Luduș administre apartenaanta al la komunumo Bichiș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 715 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 210.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1296. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye).
Rue (Somme)
Rue estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ruens.
Občina Velike Lašče
Občina Velike Lašče estas unu el 212 municipoj de Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Osrednjeslovenska. La municipo konsistas el 90 komunumoj kaj ĝia tuta areo estas 103,2 km².Komence de 2014, ĝi havis 4206 loĝantojn. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Velike Lašče.
Komunumoj
La municipo konsistas el 90 vilaĝoj:
Adamovo, Bane, Bavdek, Borovec pri Karlovici, Boštetje, Brankovo, Brlog, Bukovec, Centa, Četež pri Turjaku, Dednik, Dolenje Kališče, Dolnje Retje, Dolščaki, Dvorska vas, Gorenje Kališče, Gornje Retje, Gradež, Gradišče, Grm, Hlebče, Hrustovo, Jakičevo, Javorje, Kaplanovo, Karlovica, Knej, Kot pri Veliki Slevici, Krkovo pri Karlovici, Krvava Peč, Kukmaka, Laporje, Laze, Logarji, Lužarji, Mački, Mala Slevica, Male Lašče, Mali Ločnik, Mali Osolnik, Marinčki, Medvedjek, Mohorje, Naredi, Opalkovo, Osredek, Pečki, Plosovo, Podhojni Hrib, Podkogelj, Podkraj, Podlog, Podsmreka pri Velikih Laščah, Podstrmec, Podulaka, Podžaga, Polzelo, Poznikovo, Prazniki, Prhajevo, Prilesje, Purkače, Pušče, Rašica, Rob, Rupe, Sekirišče, Selo pri Robu, Sloka Gora, Srnjak, Srobotnik pri Velikih Laščah, Stope, Strletje, Strmec, Ščurki, Škamevec, Škrlovica, Tomažini, Turjak, Ulaka, Uzmani, Velika Slevica, Velike Lašče, Veliki Ločnik, Veliki Osolnik, Vrh, Zgonče, Žaga.
Loko, priskribo
Občina Velike Lašče estas unu el la 25 komunumoj de la Regiono Osrednjeslovenska. Ĝi situas ĉirkaŭ 25 km suden de Ljubljana, ĉefurbo de Slovenujo. Občina etendiĝas ĉefe en karst areo. Pro ĉi tio, ĝiaj vilaĝoj estas kutime malgrandaj, pli ĝuste ili estas kolonioj.
Najbaraj municipoj estas: Občina Ig kaj Občina Škofljica en la nordo, Občina Grosuplje en la nordoriento, Občina Videm-Dobrepolje en la oriento, Občina Ribnica kaj Občina Sodražica en la sudo, Občina Bloke en la sudokcidento kaj Občina Cerknica en la okcidento.
Rejnland-Vestfalia Esperanto-Ligo
Rejnland-Vestfalia Esperanto-Ligo (mallongigo: ReVELo) estas landa ligo de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Ĝi reprezentas la GEA-membrojn en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, subtenas la tutlandan asocion rilate al instruado kaj informado kaj plikonatigas la federacian landon al esperantistoj.
Unufoje jare ĝi organizias ReVELo-tagon. Ekde aŭgusto 2006, prezidantino de ReVELo estas Petra Dückershoff. Laŭ formala decido, ekde tiam la publikaĵo Ruhr-Espero estas la ReVELo-bulteno, kiu ŝanĝas sian titolon al la nomo ReVo kaj Esperanto. Krome, ekde 2005 laŭ iniciato de d-o Rudolf Fischer ekzistas jahu-grupo kiel komunikejo por ReVELo.
Historio
La ligo estis fondita en Essen en 1912 per aliĝo de vestfaliaj lokaj Esperanto-grupoj al Rejna Esperanto-Ligo (RELO), kiu estis fondita jam en junio 1909 en Godesberg. Post la Unua Mondmilito ReVELo estis refondita en 1919 de Teodor Jung, Max Butin kaj aliaj.
Junularo
La junularo de ReVELo nomiĝas Nordrejn-Vestfalia Esperanto-Junularo respektive germane Esperanto-Jugend Nordrhein-Westfalen, mallonge reference al la asocio ReVELo per akronimo ReVELido, kaj estas la landa sekcio de Germana Esperanto-Junularo. Laŭ la stato de decembro 2012 ĝin estras Andreas Diemel.
Dandong
Dandong aŭ Dandun, ĉine  丹東市 / 丹东市 estas metropolo kaj havenurbo en Ĉina Popola Respubliko en la provinco Ljaŭningo / Liaoning. La municipo administras ankaŭ la proksimajn urbetojn kaj distriktojn.
Geografio
Dandong etendiĝas en orientnorda parto de la lando laŭ rivero Jalu, kiu estas ankaŭ landlimo de Nord-Koreio kaj oriente de la Liaodonga Duoninsulo. Ankaŭ la Flava Maro estas proksime.
Historio
Dandong menciiĝis en 1876. Ĝi estis okupita fare de Japanio en 1894. Dum la Manĉukuo epoko ĝi estis provinca ĉefurbo. Ekde 1907 la haveno estis tre grava. Dum la socialismo la urbo evoluis aŭ malevoluis laŭ la najbara politiko pri Nord-Koreio.
Klimato
Dandong situas en la kontinenta klimato. Jare pluvas po 926 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-septembro. La plej varma monato estas aŭgusto, sed pro la proksima maro la temperaturo ne atingas 30 °C. La vintro komenciĝas en novembro kaj daŭras ĝis marto. Tiam estas frostoj.
Trafiko
Trajnoj el Dandong atingas eĉ Pekinon, Moskvon kaj Pjongjangon. La enlanda flughaveno estas proksime. La haveno fondiĝis en 1907
<br style="clear:left;" />
Edukado
En la urbo funkcias la Orienta Liaoning-Universitato kun la Esperanto-fako.
Off the Wall
Off the Wall (1979) estis la kvina solkantita muzika albumo de Michael Jackson. Produktistoj de la albumo estis Michael Jackson kaj Quincy Jones. La muzikspeco de la albumo konsistas sukcesa kombinaĵo de diska kun popa kaj balado. Totale, ĝi vendis 20.000.000 ekzempleroj en la tuta mondo kaj la plej konataj kantoj de la albumo estas "Don't stop til' you get enough", "Rock with you" kaj "She's out of my life".
Esgrus
Esgrus (dane: Eskeris) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Geltinger Bucht, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Steinbergkirche.
5321 Jagras
5321 Jagras estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la danaj astronomoj Karl Augustesen, Poul Jensen kaj Hans Jørn Fogh Olsen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de Jakob Grove Rasmussen, tiam studento pri astronomio en la Observatorio de la Universitato de Kopenhago, kaj fianĉo de la filino de la tria malkovrinto.
Manon Roland
Marie-Jeanne ROLAND (naskiĝinta la en Parizo, ekzekutita la  samloke) estis franca  gastigantino de literatura salono, verkistino kaj politika konsilistino. Ŝi estis la edzino de la polistikisto Jean-Marie Roland de la Platière.
Vivo
Ŝiaj interesaj rememoroj »Mémoires« (Parizo 1820; reeldono de Armand-Prosper Faugère en 1864) entenis ankaŭ la aliajn skribaĵojn. La leterojn eldonis Dauban (Parizo 1867) kaj Perroud (Parizo 1900-03).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 17. Leipzig 1909, p. 65 (tie ĉi interrete)
Ferdinánd Károly Stipsics
Ferdinánd Károly Stipsics [kAroj ŝtipŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stipsics Ferdinánd Károly estis hungara kuracisto, profesoro. Liaj nomformoj estis Stipsits kaj Nándor (=Ferdinánd).
Ferdinánd Károly Stipsics naskiĝis en 1754 en Székesfehérvár. Li mortis la 1820 en Pest (urbo).
Biografio
Ferdinánd Károly Stipsics studis en Vieno, poste en Reĝa Universitato de Nagyszombat, kie li doktoriĝis en 1774. Post siaj studoj li estis ĉefkuracisto de Pest. Inter 1786 kaj 1818 li ekinstruis Reĝa Universitato de Pest. Li estis dekano en la studjaroj 1793, 1795, 1797, 1798, 1801, 1803, 1804; rektoro en 1796, 1802, 1805.
Filippa Giordano
Filippa GIORDANO (naskiĝis en Palermo, Italio, la 14-a de februaro 1974) estas itala kantisto, ŝi iĝis civitano de Meksiko. Rekonata internacie kiel La Divo de la Pop-Opero, atingis 2 orajn kaj platajn diskojn en landoj kiel Meksiko, Japanio, Aŭstralio, Britio kaj Francio danke al ĝia alta rekorda vendado. En oktobro 2000, ŝi gajnis la jaran eldonon de Echo Awards en Germanio en la kategorio de 'Muziko Sen Limoj'. Ĝis nun ŝi vendis pli ol 4 milionojn da kopioj el ĉiuj albumoj.
Le Châtelet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Amand-Montrond kaj al la kantono .
Quercus shumardii
La makuleta kverko (Quercus shumardii) estas unu el la plej grandaj kverkoj en la sekcio Lobatae. Ĝi estas indiĝena al Sud-orienta Usono.
Referencoj
"Quercus shumardii Shumard Oak". Southern Group of State Foresters. Alirita la 18an de Septembro
Jenő Barcsay
BARCSAY Jenő (barĉai) estis hungara pentristo, grafikisto, laŭreato de Kossuth-premio, meritartisto (1954), eminenta artisto (1969) naskita en Katona la 14-an de januaro 1900 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de aprilo 1988.
Biografio
Jenő Barcsay estas deveninto de la regestrofamilio de Transilvanujo. Li alvenis en Budapeŝton en 1919 kaj li finis la belartan artlernejon en 1924. Liaj majstroj estis János Vaszary kaj Gyula Rudnay. La someron de 1926 li pasigis en Makó kaj Hódmezővásárhely. Ekde aŭtuno 1926 per unujara stipendio li vojaĝis en Parizon. Lin influis per elementa forto la arto de Paul Cézanne. En 1927 li restadis en Italujo. En printempo 1929 li laboris en Szentendre, kien li plurfoje revenis, kaj pli poste li definitive loksidiĝis tie. En 1929–30 li denove laboris en Parizo kiel stipendiulo. Inter 1931 kaj 1945 li instruis en ĉefurba industriarta lernejo kaj ekde 1945 ĝis sia pensiuliĝo en belarta artlernejo.
Silvia Salemi
Silvia SALEMI (naskiĝis la 2-an de aprilo 1978 en Palazzolo Acreide, Sicilio) estas itala kantisto kiu skribas preskaŭ ĉiujn siajn proprajn tekstojn.
Silvia Salemi komencis sian karieron en 1995 kun la venko en la konkurso por junaj talentoj en Castrocaro. La sekvan jaron ŝi unue partoprenis la junulan konkurson de la Festivalo Sanremo, kiun ŝi finis kvina. Ŝi partoprenis la festivalon pliajn tri fojojn en 1997, 1998 kaj 2003. Ŝi estis dua en la 1997-datita konkurado Un disco per l'estate. En 2004 ŝi estis kandidatino pri la itala realeca televidserio Music Farm, en kiu partoprenis aliaj italaj artistoj.
Ettiswil
Ettiswil (prononcu etisvil) estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2274 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Ettiswil situas sur ebenaĵo inter Sursee kaj Willisau ĉe la suda flanko de la Marĉo de Wauwil. Tra la komunumo fluas la rivero Rot, alfluanto de Wigger, kiu siaflanke formas la okcidentan limon de la komunumo. Krom la ĉefvilaĝo Ettiswil mem al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝo Ausserdorf kaj la vilaĝeto Weierhushof.
La komunuma teritorio etendiĝas sur areo de 6,42 km², de kiuj 17,4 % estas kovritaj de arbaro, 70,7% servas por agrikulturo kaj 11,4% por setlejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ettiswil limas en nordo al Wauwil, en nordoriento al Mauensee, en sudoriento al Grosswangen, en sudokcidento al Willisau, en okcidento al Alberswil, kaj en nordokcidento al Schötz.
Trafiko
Ettiswil estas konektita al la publika transportreto per tri buslinioj, nome de Lucerno al Ettiswil, de Dagmersellen tra Nebikon al Ettiswil, kaj de Sursee tra Ettiswil al Willisau. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A2 situas en distanco de 9 km norde en Dagmersellen kaj oriente en Sursee.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ettiswil datiĝas el la jaro 1076 kiel Ettiswile el donacodokumento per kiu Barono de Wolhusen, la posta abato Seliger, transdonis bienon al la Monaĥejo Einsiedeln. Dum mezepoko la landaj regantoj en la regiono estis la Habsburgoj. Ettiswil apartenis al ties Grafejo Willisau. En la jaro 1407 la urbo Lucerno akiris la grafejon, kaj tiam Ettiswil fariĝis parto de la lucerna voktejo Willisau, kio ĝi restis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Ettiswil fariĝis komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.
William Pereira
William Leonard PEREIRA (25a de Aprilo, 1909 – 13a de Novembro, 1985) estis usona arkitekto el Ĉikago, Ilinojso, kiu famis pro siaj futurismaj dezajnoj de mejloŝtonaj konstruaĵoj keil la Transamerika Piramido en San-Francisko, Kalifornio. Rimarkinde fekunda, li laboris ĉe Los-Anĝeleso, kaj estis konata pro sia amo al sciencfikcio kaj multekostaj aŭtoj, sed ĉefe pro sia nekonfuzebla stilo de arkitekturo, kiu helpis difini la aspekton de Usono meze de la 20-a jarcento.
Je la momento de sia morto, Pereira havis ĉirkaŭ 400 projektojn kun sia nomo.
Pereira ankaŭ laboris iom kiel arta reĝisoro ĉe Holivudo. Li kunricevis Oskar-premion pro Plej Bonkvalitaj Specialaj Efektoj pro la filmo Reap the Wild Wind (1942). Li estis ankaŭ arta reĝisoro de "This Gun for Hire", unua filmo de Alan Ladd. Li estis produktora dezajnisto de la drama Jane Eyre (1943), kaj de la militdrama Since You Went Away (1944). Pereira estis ankaŭ produktoro de la krim/drama Johnny Angel (1945), kaj de la drama filmo de Joan Fontaine nome From This Day Forward (1946).
En 1949, Pereira iĝis profesoro de arkitekturo en la Universitato de Suda Kalifornio.
Ostrov (urbo en Rusio)
Ostrov (ruse Остров) estas urbo en Pskova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58233501.
La urbo estis fondita en jaro 1342.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777 (atribuitan sub Katerino la 2-a).
La interurba telefona kodo estas 81152, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordoj de rivero Velikaja (Великая).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1860). Vidindas novklasika katedralo de 1790 kaj kirko de 1543 en tipa regiona stilo. Proksimas historia pendoponto de 1853.
En jaro 1959 la urbo havis 17,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 25,1 mil loĝantojn.
Hiato
Hiato estas renkontiĝo de du vokaloj kiuj estas aparte elprononcitaj (hiato, mia, balau, la amo, Korea Esperanto-Asocio, iai, ĉiuokaze, ĉe iu oazo), do ili ne kreas diftongon.
Se interne de vorto unu el la vokaloj estas i, multaj parolantoj kutime prononcas inter ili malfortan j: nia instruisto (nija instrujisto). Kelkaj lingvoj eĉ aldonas la j inter tiuj vokaloj. Ekzemple, la vorto por Slovenio en la slovena estas Slovenija.
Giuluș
Giuluș [ĝuluŝ] (hungare: Gyulas [djulaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Târgu Mureș, kiu administracie apartenas al la komunumo Ogra.
Aragonito
En Ĉeĥio
Aragonito (ĉeĥe vřídlovec) estas Karlovara (Ĉeĥio) specialaĵo – unika ŝtono de tiu ĉi speco en la mondo. Fakte ĝi estas sedimenta kalkoŝtono el (ekzemple) karlovaraj mineralaj fontoj. El ĝi oni produktas belajn memoraĵojn, ekzemple cindrujojn, varojn etajn aŭ pli grandajn skribilarojn, brakringojn, pendaĵojn kaj aliajn.
La gastoj ofte kunportadas de tie kiel memoraĵon tiel nomatajn "ŝtonigitajn florojn". Tio estas floroj, kiujn oni trempis en unu el la fontoj kaj lasis ilin tiel longe, ĝis ili estas "ĉirkaŭkreskitaj" per tavolo de flav-rustkolora gejseroŝtono – aragonito, kiu poreterne konservas ilian originan formon.
Giuluș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 555 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 225.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1413. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Sumo Teologia
Origine latine Summa Theologica (Esperante: Sumo teologia, kun uzo de adjektivo), estas la plej fama verko de Tomaso de Akvino. Ĝi estis intencita kiel manlibro por komencantaj kateĥismo-instruistoj. Do ĝi ne estas apologia verko por konvinki nekatolikojn, sed ĝi sume entenas pripenson de preskaŭ ĉiuj punktoj de la katolika kredo.
SWATH
Ne konfuzu kun SWAT
SWATH estas angla mallongigo de Small waterplane area twin hull kio tradukeblas kiel Du-ŝela (-trunka) apenaŭ-akvotuŝa akvoveturilo. Ĝi estas katamaran-simila akva veturilo, kiu havas minimuman kontaktan surfacon al la surfaca akvo kaj havas torpedosimilan subakvan trunkon. La SWATH estas nomebla ankaŭ torpedo-pieda katamarano aŭ svelt-krura katamarano.
La svelt-krura katamarano estas tre rezista kontraŭ marondado. Ĝin inventis, prezentis en 1938 Frederick George Creed de la Brita Reĝa Mararmeo, patentigis tion en 1946. Ĉe lia inventaĵo troviĝas du torpedoformaj levkorpoj sub la akvosurfaco kaj la superakva platformo baziĝas sur kvar apogiloj. Tiel estiĝas minimuma akvolinia surfaco.
Ĉar la helicoj laboras sur la subakvaj levkorpoj, ne restas sufiĉa loko por aliaj unuoj, tiel oni lokigas la dizelmotoron sur la platformo kaj oni uzas dizelelektran peladon. Ĉe pli grandaj ŝipoj (ekde 40 m), oni povas enmunti dizelmotorojn en la levkorpojn.
Ĉar la svelt-krura katamarano bone toleras la marondojn, oni uzas ĝin ofte ĉe esploraj ŝipoj. Tiuj ŝipoj havas la rapidon de 10-15 knotoj. Mararmeaj, eksperimentaj tipoj povas havi rapidon de ĝis 40-50 knotoj.
Kupro
Kupro (cuprum) estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Cu kaj atomnumero 29. Malsimile al plejmulto da aliaj metaloj, kupro, kiam freŝe eksponita surfaco, havas sian propran karakteran oranĝkolorruĝan koloron. Ĝi estas tre duktila, fleksebla kaj ankaŭ iomete mola kun tre alta konduktivo kaj termika kaj elektra. Kupro estas plejparte uzata en elektrotekniko por dratoj, ĉar ĝi havas malgrandan elektran rezistancon, sed ankaŭ kiel konstrumaterialo kaj kiel konsistaĵo de kelkaj variaj alojoj.
Eksporto
En la ekonomiko, Eksporto estas ĝenerala termino de la transigitaj varoj kaj servoj transportataj de aparta lando al aliaj landoj. Eksporto estas ankaŭ la ago translokigi varojn kaj servojn eksterlanden al aliaj landoj.
Kupro
Kupro troviĝas kiel pura metalo in naturo, kaj tio estis la fonto de la unua metalo kiu estis uzata de homoj, ĉirkaŭ 8,000 a.K.; ĝi estis la unua metalo kiu estis fandita el sia erco, ĉirkaŭ 5,000 a.K.; ĝi estis la unua metalo kiu esti muldita en formo en muldilo, ĉirkaŭ 4,000 a.K.; kaj estis la unua metalo kiu estis intence alojita kun alia metalo, nome stano, por krei bronzon, ĉirkaŭ 3,500.
Eksporto
Eksportaĵoj ekzistis ekde la krepusko de historio kun la celo translokigi varojn de la loko de sia produktado ĝis la loko kie ili estas postulataj, kaj fiksaj itineroj, kiuj estis uzitaj por translokigi certajn varojn, estis nomitaj komercvojoj, ekzemple: la Silka Vojo kaj la Sukcena Vojo. Kun la evoluo de la landoj ankaŭ disvolviĝis imposta sistemo, kiu reguligas la eksportadon de varoj. En la moderna epoko eksporto postulas malsamajn specojn de kontraktoj, vendokontrakto, asekurkontrakto, transportkontrakto kaj pagkontrakto.
Kupro
En la Romia epoko, kupro estis ĉefe elminejita en Kipro, kaj tiele la origino de la nomo de la metalo venas el aes cyprium (metalo de Kipro), poste koruptita al cuprum, el kiuj devenas ekzemple la vortoj copper (angla), cuivre (franca), Koper (nederlanda) kaj Kupfer (germana). Ties kombinaĵoj estas ofte trovitaj kiel kupro(II) saloj, kiuj ofte havigas bluajn aŭ verdajn kolorojn al mineraloj kiaj azurito, malakito kaj turkiso kaj estis amplekse uzitaj historie kiel pigmentoj. Arkitekturaj strukturoj konstruitaj el kupro korodas por havi verdan verdigron (aŭ patino). Ornamartoj elstare montras kupron, kaj pro si mem kaj laŭ la formo de pigmentoj.
Eksporto
Eksportaĵoj povas esti segmentitaj laŭ la diversaj varoj kaj servoj kaj povas esti segmentitaj laŭ la transportrimedo uzata por plenumi ĝin aŭ laŭ ĝiaj cellokoj.
Kupro
Kupro estas esenca al ĉiuj vivantaj organismoj kiel indika oligoelemento ĉar ĝi estas ŝlosila konstituanto de la spira enzimokomplekso citokromo c oksidazo. Ĉe moluskoj kaj krustuloj kupro estas konstituanto de la sangopigmento hemocianino, kiu estas anstataŭata de la fer-kompleksa hemoglobino ĉe fiŝoj kaj aliaj vertebruloj. La ĉefaj areoj kie kupro troviĝas en homoj estas hepato, muskoloj kaj ostoj. Kuprokombinaĵoj estas uzataj kiel bakteribremsiloj, fungicidoj, kaj lignokonserviloj.
Eksporto
Famaj eksportindustrioj estas:
Kupro
Ecoj
Kupro konduktas tre bone elektron (elektra konduktivo ĉirkaŭ 60 MS/m), pli bone ol preskaŭ ĉiuj aliaj metaloj. Ĝi ankaŭ konduktas tre bone varmon.
Eksporto
Eksportaĵoj havas gravan efikon al la pagobilanco de eksportantaj kaj importantaj landoj kaj iliaj valutrezervoj.
Kupro
Ecoj
Kupro estas inter la malmultaj metaloj (kiel oro) kiuj estas nek grizaj nek arĝentkoloraj.
Eksporto
Oni helpas la eksporton per intence malfortaj valutoj (ekz. la valutpolicio de Ĉinio al la kurzo de sia nacivaluto, la yuan) por helpi la nacian ekonomion. La tro fortaj valutoj malhelpas la eksporton, ĉar taksas la eksportendan varon relative multekosta. Eksportaĵoj havas respondan efikon ankaŭ sur la labormerkato. Pro ĉi tiuj kialoj modernaj ŝtatoj reguligas la kampon en leĝoj kaj regularoj pro zorgo pri siaj interesoj kaj por malhelpi inundojn.
Kupro
Ecoj
Kupro estas tre duktila. Ĝi estas ankaŭ iomete mola, kvankam estas pluraj metaloj pli molaj ol kupro.
Eksporto
Eksportoj kaj importadoj estas influitaj de multaj faktoroj, inkluzive de produktadkapablo, komercaj interkonsentoj kun aliaj landoj, doganoj kaj doganunio, disponeblaj transportiloj kaj pli. En la pasinteco, industriigitaj nacioj konstruis imperiojn por si mem kiel rimedo por sekurigi eksportmerkaton por siaj produktoj kaj industrivaroj. Nuntempe multaj landoj estas kunigitaj en internaciaj kadroj, ekzemple la eŭropa merkato, kiu protektas kompaniojn de landoj ene de la kadro kaj konstruas doganajn murojn al landoj ekster la kadro.
Kupro
Ecoj
Kupro reakcias kun aero malrapide, kreante tavoleton de kupra oksido (bruna) aŭ kupra karbonato (verda). Malsame al rusto, tiu tavoleto ŝirmas la suban metalon.
Eksporto
Elektronike
Eblas eksporti dosierojn en komputilaj programoj. Dosieroj eksporteblas ankaŭ al "USB-poŝmemorilo".
Kupro
Ecoj
Kemie, kupro povas krei po unu aŭ du kemiajn ligojn el unu atomo.
La izotopoj 63 kaj 65 estas stabilaj; la izotopo 63Cu estas nature pli abunda (ĉirkaŭ 69%). Ĉiuj aliaj izotopoj havas mallongan vivon (la plej rezista estas 67Cu, kies duonvivo daŭras ĉirkaŭ 62 horojn) kaj estas tre maloftaj en naturo; kutime ili iĝas radioaktive zinko aŭ nikelo.
Kuprepoko
Verŝajne kupro estas la unua metalo uzita de la homoj. Fakte, la plej malnova epoko post la ŝtonepoko nomiĝas kuprepoko. Uzi kupron estis sufiĉe facile ĉar en naturo oni povas trovi metalan kupron sed ne metalan feron aŭ stanon ktp. Metala oro kaj arĝento estas troveblaj en naturo, sed ili estas pli malabundaj kaj, aldone, pli molaj; la homoj ekkonis tiujn metalojn ĉirkaŭ en la sama periodo de la kupro, sed ili uzis arĝenton kaj oron ĉefe por juveloj kaj kupron por pluraj celoj.
La unua atesto de la uzo de kupro venas de Zagros-montaro: kupra pendaĵo farita ĉirkaŭ 9000 jarojn a.K. . Dum la sekvantaj jarmiloj, la uzo de kupro disvastiĝis en Meza Oriento kaj poste en orienta Eŭropo kaj Egiptio. Fine, kupro alvenis en la tutan Eŭropon; ekzemple, Ötzi, la prahistoria ĉasisto mortinta sur la Alpoj en la 4a jarmilo a.K., havis hakilon el pura kupro. En Ĉinio, ŝajne, kupro estis ekuzita pli malfrue, dum la 3a jarmilo a.K..
Les Grangettes (apartigilo)
Les Grangettes estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kupro
Kuprepoko
Kupro ekzistas rekte en la naturo kiel natura kupro kaj tiele ĝi estis konata de kelkaj el la plej antikvaj civilizoj registre. Ĝi havas historion de uzo kiu estas almenaŭ 10,000 jarojn aĝa, kaj ĉirkaŭkalkuloj pri ties malkovro lokigas ĝin je 9000 a.K. en Mezoriento; kupra pendigilo estis trovita en norda Irako kiu datas el 8700 a.K. Estas pruvaro, ke oro kaj meteora fero (sed ne fandita fero) estis la nuraj metaloj uzitaj de homoj antaŭ kupro. La historio de kupra metalurgio ŝajne sekvis la jenan sekvencon:
En sudorienta Anatolio, la kvar el tiuj metalurgiaj teknikoj aperis pli malpli samtempe je la komenco de la Neolitiko ĉirkaŭ 7500 a.K. Tamen, ĝuste kiam agrikulturo estis sendepende inventita en kelkaj partoj de la mondo, kuprofandado estis inventita surloke en kelkaj diferencaj lokoj. Ĝi estis probable malkovrita sendepende en Ĉinio antaŭ 2800 a.K., en Centrameriko eble ĉirkaŭ la jaro 600 p.K., kaj en Okcidentafriko ĉirkaŭ la 9a aŭ 10a jarcento p.K. Kovrofandado estis inventita en 4500–4000 a.K. en Sudorienta Azio kaj radiokarbona datado estis establinta minadon ĉe Alderley Edge en Cheshire, Britio, inter 2280 al 1890 a.K. Ötzi, la glaciloĝanto, masklo datita el 3300–3200 a.K., estis trovita havante hakilon kun kupra tranĉrando 99.7% pura; altaj niveloj de arseno en lia hararo sugestas, ke li engaĝiĝis en kuprofandado. Sperto kun kupro helpis la disvolvigon de aliaj metaloj; partikulare, kuprofandado kondukis al malkovro de ferfandado. Produktado en la Malnova Kuprokomplekso en Miĉigano kaj Viskonsino estas datita inter 6000 kaj 3000 a.K. Natura bronzo, nome tipo de kupro farita el ercoj riĉaj en silico, arseno, kaj (pli rare) stano, venis al ĝenerala uzado en Balkanio ĉirkaŭ 5500 a.K.
Antikveco kaj Mezepoko
En Grekio, kupro estis konata laŭ la nomo ĥalkos (χαλκός). Ĝi estis grava rimedo por la romianoj, grekoj kaj aliaj antikvaj popoloj. En Romia epoko, ĝi estis konata kiel aes Cyprium, aes signife la ĝenran latinan terminon por kupraj alojoj kaj Cyprium el Kipro, kie oni minis tiam multe da kupro. La esprimo estis simpligita al cuprum, de tie la esperanta vorto kupro. Afrodito kaj Venuso reprezentis kupron kaj en mitologio kaj en alkemio, pro ties brila beleco, ties antikva uzado por produkti spegulojn, kaj ties asociigo kun Kipro, kiu esti religie dediĉita al la diino de amo. La sep ĉielaj korpoj konataj de la antikvoj estis asociitaj kun la sep metaloj konataj en antikveco, kaj Venuso estis atribuita al kupro.
La unua uzado de latuno en Britio okazis ĉirkaŭ la 3a–2a jarcento a.K. En Nordameriko, kuprominado ekis per marĝena laborado fare de indianoj. Natura kupro estis elfosita el lokoj de Isle Royale per primitivaj ŝtonaj iloj inter la jaroj 800 kaj 1600. Kupra metalurgio estis floranta en Sudameriko, partikulare en Peruo ĉirkaŭ la jaro 1000; ĝi okazis je multe pli malalta indico ol en aliaj kontinentoj. Kupraj funebraj ornamaĵoj el la 15a jarcento estis malkovritaj, sed la metala komerca produktado ne startis ĝis la komenco de la 20a jarcento.
La kultura rolo de kupro estis grava, partikulare por monunuoj. Romianoj en la 6a al la 3a jarcentoj a.K. uzis kuprajn aĵojn kiel mono. Dekomence la kupro mem estis valora, sed laŭgrade la formo kaj aspekto de la kupro ixgsi pli grava. Julio Cezaro havis siajn proprajn monerojn faritajn el latuno, dum la moneroj de Aŭgusto Cezaro estis faritaj el alojoj Cu-Pb-Sn. Kun ĉirkaŭkalkulita ĉiujara produkto de ĉirkaŭ 15,000 t, Romia kuprominado kaj fandagado atingis skalon superpasita nur je la epoko de la Industria Revolucio; la provincoj kun plej intensa minagado estis tiuj de Hispania, Cyprus kaj en Centra Eŭropo.
La pordoj de la Templo de Jerusalemo uzis ŝajne bronzon el Korinto fartia per eluzado de orumo. Ĝi hegemoniis en Aleksandrio, kie oni supozas, ke startis alkemio. En antikva Hindio, kupro estis uzata en la holisma medicina scienco Ajurvedo por kirurgiaj instrumentoj kaj alia medicina ekiparo. Antikvaj egiptoj (~2400 a.K.) estis uzinta kupron por steriligi vundojn kaj trinki akvon, kaj poste kontraŭ kapdoloroj, brulaĵoj, kaj jukado. La Bagdad-baterio, kun kupraj cilindroj lutitaj al plumbo, datas el 248 a.K. al 226 p.K. kaj similas al galvana ĉelo, kio kondukis al kelkaj kredi ke tio estis la unua baterio; tiu postulo ne estis verigita.
Moderna periodo
La Faluna Mino estis minejo en Falun, Svedio, kiu funkciis el la 10a jarcento al 1992. Ĉirkaŭ du trionoj de la eŭropa produktado de kupro venis el Falun en la 17a jarcento, kaj tio helpis financi la svedajn militojn dum tiu epoko. Post kolapso de granda parto de la minejo en 1687 komenciĝis la malpliiĝo de ĝia antaŭa graveco. Ĝi estis referencita kiel la landa trezoro; Svedio havis tiam valuton bazitan sur kupro.
La uzado de kupro en arto ne estis limigitaj al medaloj, moneroj kaj valutoj: ĝi estis uzita de skulptistoj en la Renesanco, en fotografia teknologio konata kiel dagerotipio, kaj en elstaraj artaĵoj kiaj la tutmonde konata Statuo de Libereco. Kuprumo kaj kuproŝelo por ŝipokorpoj estis delonge disvastigitaj; ŝajne la ŝipoj de Kristoforo Kolumbo estis inter la plej fruaj kiuj havis tiun trajton. La Norddeutsche Affinerie en Hamburgo, Germanio, estis la unua moderna elektrolameniga fabriko kiu startis produkti en 1876. La germana sciencisto Gottfried Osann inventis pulvormetalurgion en 1830 dum determinado de la atoma maso de metaloj; ĉirkaŭ tiam estis malkovrita ke la kvanto kaj tipo de aloja elemento (ekz., stano) al kupro rilatas al tono de sonoriloj. Bavurfandado estis disvolvigita de la entrepreno Outokumpu en Finnlando kaj unue aplikita ĉe Harjavalta en 1949; la energi-efikeca procezo responsas pri 50% el la unuaranga kuproproduktado de la mondo.
Mineraloj
Kvankam pura kupro estas trovebla en naturo, tio ne okazas ofte. Pli abunda estas kupro ligita al aliaj kemiaj elementoj en pluraj mineraloj kaj rokoj.
Ne ĉiuj mineraloj taŭgas por kupreltirado. La plej gravaj pro tiu celo estas:
Produktado
Preskaŭ 1/3 de la tuta monda produkto de kupro okazas en Ĉilio. Aliaj grandaj produktantoj de kupro estas Ĉinio, Usono, Peruo kaj Aŭstralio. Aurubis AG (iame Norddeutsche Affinerie AG) estis listita en borso kaj estas la plej granda produktanto de kupro en Eŭropo (la dua plej granda en la mondo) kaj la plej granda kuproreciklanto tutmonde. Ties sidejoj estas en Hamburgo, Germanio.
Plej da kupro estas minata aŭ ekstraktata kiel kuprosulfidoj el grandaj subĉielaj minoj en kuŝejoj de porfira kupro kiu enhavas 0.4 al 1.0% da kupro. Ekzemploj estas Chuquicamata en Ĉilio, Mino Bingham Canyon en Utaho, Usono kaj Mino Ĉino en Nov-Meksiko, Usono. Laŭ la British Geological Survey, en 2005, Ĉilio estis la pinta minproduktanto de kupro kun almenaŭ unu-triono de la monda totalo sekve de Usono, Indonezio kaj Peruo. Kupro povas ankaŭ esti rekuperita pere de la procezo de surloka akvigo. Kelkaj lokoj en la ŝtato Arizono estas konsiderataj ĉefaj kandidatoj por tiu metodo. La kvanto de kupro uzata estas pliiĝanta kaj la kvanto disponebla estas apenaŭ sufiĉa por premesi, ke ĉiuj landoj atingu nivelojn de uzo de la disvolvigita mondo.
Rezervoj
Kupro estis uzata el almenaŭ 10,000 jaroj, sed pli ol 95% el la tuta kupro iam minita kaj fandita estis ekstraktita ekde 1900, kaj pli ol duono estis ekstraktita en nur la lastaj 24 jaroj. Kiel okazas ĉe multaj naturaj resursoj, la totala kvanto de kupro sur la Tero estas ampleksa (ĉirkaŭ 1014 tunoj nur en la pinta kilometro de la ŝelo de la Tero, aŭ averaĝo por ĉirkaŭ 5 milionoj da jaroj laŭ la nuna indico de ekstraktado). Tamen, nur malgranda parto de tiuj rezervoj estas ekonomie uzebla, pro la nuntempaj prezoj kaj teknologioj. Variaj ĉirkaŭkalkuloj de la ekzistanta kuprorezervoj disponeblaj por minado varias el por 25 jaroj al por 60 jaroj, depende el la kernaj konsideroj kiaj la kreskindico. Reciklado estas grava fonto de kupro en la moderna mondo. Tiele ĉefe en disvolvigintaj landoj tiu recikla industrio ege kreskis en la dua duono de la 20a jarcento. Tamen, pro ties kreskanta ekonomia gravo, dum la kuproprezo plialtiĝas, la problemo rezulta estas alia en la komenco de la 21a jarcento. Nome en kelkaj landoj plialtiĝis ankaŭ la ŝtelado de kupro ĉefe el kabloj uzitaj en publikaj kaj surstrataj instalaĵoj, do facile atingeblaj. Ofte la recikligaj instalaĵoj ne multe atentas pri la deveno de la aĉetotaj kuprorestaĵoj, kaj ĉefe aliflanke la damaĝo farita pro tiuj ŝteloj estas enormaj perdoj en mono, energio, ĝenado al la publiko ktp.: malfunkciado de transportoj, malŝalto de lumigo, interrompo de publikaj servoj ktp. Pro tiuj kaj aliaj faktoroj, la futuro de la kupro-produktado kaj liverado estas afero pro multa polemiko, inklude la koncepton de kupra pinto, analoga al tiu de nafta pinto.
La prezo de kupro estis historie nestabila, kaj ĝi sesobliĝis el la 60-jara malalto de US$0.60/lb (US$1.32/kg) en Junio 1999 al US$3.75 por funto (US$8.27/kg) en Majo 2006. Ĝi falis al US$2.40/lb (US$5.29/kg) en Februaro 2007, poste realtiĝis al US$3.50/lb (US$7.71/kg) en Aprilo 2007. En Februaro 2009, malfortiĝis la tutmonda peto kaj subita falo en prezoj de aparataro ekde la altaj kuproprezoj de la antaŭa jaro lasis la kuproprezojn en US$1.51/lb.
Alojoj
Ekzistas nombraj alojoj el kupro, kun multaj gravaj uzoj. Latuno estas alojo de kupro kaj zinko. Bronzo kutime referencas al alojoj de kupro-stano, sed povas referenci ankaŭ al ajna alojo de kupro kiaj aluminia bronzo. Kupro estas unu el la plej gravaj konstituantoj de la alojoj de puraj arĝento kaj oro, kaj tiaj alojoj estas uzataj kiel lutigaĵoj en la juvelarta industrio, modifante la koloron, durecon kaj fandopunkton de la rezultaj alojoj.
La alojo de kupro kaj nikelo, nomita kupronikelo, estas uzata en malalte nomigitaj moneroj, ofte por la ekstera kovro. La usona 5-centona monero nomita nikelo konsistas fakte el 75% da kupro kaj 25% da nikelo kaj havas homogenan konsiston. La alojo konsistanta el 90% da kupro kaj 10% da nikelo estas rimarkinda pro sia rezisto al korodo kaj estas uzata en variaj partoj kiuj estas eksponitaj al marakvo. Alojoj de kupro kun aluminio (ĉirkaŭ 7%) havas agrablan oran koloron kaj estas uzataj en ornamaĵoj.
Monelo estas grupo de nikelaj alojoj, ĉefe konsistantaj el nikelo (ĝis 67%) kaj kupro, kun malgrandaj kvantoj de fero, mangano, karbono, kaj silicio.
Nielo estas nigra miksaĵo, plej ofte el sulfuro, kupro, arĝento, kaj plumbo, uzata en artaĵoj.
1266 Tone
1266 Tone estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Oikawa Okurō elde la Observatorio de Tokio, kaj sendepende remalkovrita la  de la rusa astronomo Grigorij Neujmin, kiu anoncis pli frue ĝian malkovron.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana rivero Tone.
Noyal-sur-Vilaine
Noyal-sur-Vilaine (bretonlingve Noal-ar-Gwilen ) estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
Geografio
La urbo situas je dek kilometroj oriente de Rennes. La rivero Vilaine laŭlongas ĝin norde kaj konsistigas naturan limon kun la najbara komunumo Acigné. La urbo estas sur la rapida vojo 157 Rennes-[Le Mans]], kaj sur la fervoja linio ĉe la stacidomo de.
La komunumo enhavas spacon je aparta ekologia intereso, heĝtalusejo en humida spaco, kies katastro preskaŭ ne evoluis ekde 1850 kaj kies faŭno estas aparte esplorita de la sciencistoj de la Universitato de Rennes.
Mária Ormos
Mária Ormos [ormoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ormos Mária estis hungara historiisto, politikisto, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993).
Der letzte Mann
Der letzte Mann (La lasta homo) estas germana muta filmo de 1924 reĝisorita de la germana reĝisoro F. W. Murnau el scenaro verkita de Carl Mayer. En la filmo stelulas Emil Jannings and Maly Delschaft.
Tiu ĝenro klopodis eviti la uzadon de intertekstoj de parolata dialogo aŭ priskribo kio estas karaktera trajto de plej mutaj filmoj, en la intenco ke la vido mem havigu plej el la signifo.
Brita filmo The Blackguard estis produktorita en la Babelsberg Studioj en Potsdam, kie Alfred Hitchcock, estante scenaristo, rigardis parton de la farado de la filmo de Murnau nome Der letzte Mann (1924). Li estis impresita per la laboro de Murnau kaj poste uzis multajn el liaj teknikoj por la scendesegnado en siaj propraj produktaĵoj.
En 1955, estis refilmo en kiu stelulis Hans Albers kaj Romy Schneider.
Noyal-sur-Vilaine
Personoj ligitaj al la komunumo
Barthélémy Pocquet Du Haut Jussé
Alexis Geffrault, fondinto de la maljunulejo de Noyal-sur-Vilaine, fariĝinta maljunulejo Saint Alexis.
François Thomé, episkopo de Saint-Malo de 1573 ĝis 1590, kanoniko kaj trezoristo de Noyal-sur-Vilaine, abato de la Vieuville kaj prioro de Noyal-sur-Vilaine, ''distingiĝis per sia scio, kiun li uzis por la komuna bono. Lia erudicio elektigis lin por labori pri la reformado de la kutimoj de Bretonio rilataj al la civilaj aferoj kaj al la ekleziaj''.
Pascal Pinard, naĝa handikapsporta ĉampiono. Li gajnis laŭlonge de sia kariero : 1 ormedalon kaj 2 bronzmedalojn en Ateno 1 ormedalon en Atlanta 5 ormedalojn en Barcelono
Mária Ormos
Mária Ormos naskiĝis la  1930 en Debrecen, ŝi mortis la  2019 en Budapeŝto.
Biografio
Mária Ormos frekventis universitaton en Debrecen. Post la diplomo en 1952 ŝi ekinstruis samloke en la universitato. En 1957 ŝi estis forigita, tial ŝi eklaboris en la tutlanda arkivejo. Inter 1958-1960 ŝi estis bazlerneja instruisto, poste ŝi ricevis postenon en redaktejo, fine en 1963 en historia instituto. En 1982 ŝi ekinstruis en universitato en Pécs, kie ŝi profesoriĝis post 2 jaroj kaj ŝi estis nomita rektoro ĝis 1992. Inter 1996-2000 ŝi estis dekano, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi doktoriĝis en 1980 antaŭ la akademio. Ŝi estis elektita parlamenta deputito en 1990. Ŝi okupiĝas pri la eŭropa historio en la 20-a jarcento. Ŝi estas ekseziniĝinta havanta 2 gefilojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1984-2010.
Linio Keihan-Nakanoshima
Linio Keihan-Nakanoshima (japane: 京阪中之島線 [Kejhan Nakanoŝima-sen], angle: Keihan Nakanoshima Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Keihan en Kinki-regiono.
Trax
Trax estas pure strategia ludo (sen hazardo, sen kaŝita informo) por du ludantoj, inventita de David SMITH el Nov-Zelando en la jaro 1980. Ĝi estas ludata kun aro de identaj kvadrataj kaheloj sur kiuj du malsamkoloraj strioj aliĝas ĉe la apudaj kontraŭaj lateroj. La du ludantoj metas kahelojn apud tiuj, kiuj estas jam luditaj. La celo estas krei aŭ buklon, aŭ taŭgan longan vojon de la propra koloro. Deviga metado de pluraj kaheloj laŭ la reguloj donas al Trax strategian profundon.
Regularo
Ĉiuj kaheloj samas. Sur unu flanko estas rektaj linioj kiuj konektas kontraŭajn laterojn. Sur la alia flanko estas kurbaj linioj kiuj konektas apudajn laterojn.
La unua ludanto simple metas kahelon en la mezo de la ludareo, elektante la videblan flankon.
En postaj vicoj, ludantoj unu post la alia metas kahelon, elektante la videblan flankon, tiel ke ĝi apudas almenaŭ unu jam metitan kahelon latere. Ĉiuj tuŝantaj lateroj havu samkoloran strion. Se rezulte estas vaka loko kun du lateroj kiuj tuŝas samkolorajn laterojn de metitaj kaheloj, la ĵus metinta ludanto devas ankaŭ meti kahelon tien. (Nur estus unu ebla meto en tia okazo.) La ĵus metinto devas daŭre meti tiajn devigajn kahelojn ĝis ne plu eblas.
Ne estas limo pri la kreskado de la aranĝo, nek pri la kvanto de kaheloj metataj. (Norma kompleto havas 64 kahelojn, kio kutime sufiĉas.)
(Povas okazi ke estas situacio en kiu pli ol du lateroj de vaka loko havas la saman koloron. Tiuokaze, la elektita meto estas ne valida kaj la ludanto devas fari ion alian. Tia situacio maloftegas.)
La vicoj daŭras ĝis unu ludanto gajnas. Estas du metodoj por gajni:
Eldonoj
La originala versio de Trax havas ruĝajn kahelojn kun nigraj kaj blankaj strioj. Iam poste oni ekeldonis nigrajn kahelojn kun ruĝaj kaj blankaj strioj.
Mondĉampiona turniro
Mondĉampiona turniro de Trax ekzistas ekde 1984. D-ro Donald BAILEY el Nov-Zelando estas la nuna mondĉampiono, kaj verkisto de libro pri la strategio de Trax.
En Esperantujo
Trax estis ludata dum KEEU kaj Ago-Semajno en 2007.
Donaustadt
Ene de Vieno, ĝi limas al Floridsdorf (la 21a distrikto), Leopoldstadt (la 2a), kaj ankaŭ al Simmering (la 11a), sed tiu lasta estas nur-akva sen eblo transiri Danubon. Donaustadt krome limas al la malsupr-aŭstrujaj komunumoj Groß-Enzersdorf, Raasdorf, Aderklaa, Deutsch-Wagram kaj Gerasdorf bei Wien.
Donaustadt konsistas el la distriktpartoj Kaisermühlen, Kagran, Stadlau, Aspern, Breitenlee, Essling, Hirschstetten kaj Süßenbrunn. Ĉiuj el tiuj partoj estis iam propraj komunumoj. Krome en Donaustadt troviĝas Lobau, parto de Danuba apudrivera herbejo kaj de la nacia parko Danub-herbejoj (Nationalpark Donau-Auen). Tiu parto sen loĝantoj, kune kun parto de la Morava kampo, konsistigas grandan areon de la distrikto, kaj tial ĝi estas relative maldense loĝata.
En la distriktparto Kagran troviĝas la Donau Zentrum, la plej granda vendejaro de Vieno.
Historio
Plej multaj el la komunumoj, kiuj nun konsistigas la 22an distrikton, estis enurbigitaj en 1904: tiam formiĝis la 21a distrikto Floridsdorf konsistanta, krom el ekskomunumoj ankoraŭ nun apartenaj al ĝi, el Kaisermühlen, Kagran, Hirschstetten, Stadlau, Aspern kaj iom da herbeja areo de Lobau. En 1938 la nazia germanuja registaro enurbigis ankaŭ la komunumojn Andlersdorf, Breitenlee, Essling, Franzensdorf, Glinzendorf, Groß-Enzersdorf, Großhofen, Mannsdorf, Mühlleiten, Oberhausen, Probstdorf, Raasdorf, Rutzendorf, Schönau an der Donau, Süßenbrunn kaj Wittau, kiuj kun tiuj partoj de la antaŭa distrikto Floridsdorf, kiuj troviĝis oriente de la Laa-a Orienta Fervojo, formis la novan 22an distrikton Groß-Enzersdorf. La plejparto de tiuj enurbigoj, kiuj konsistigis la nazi-germanan planon de Granda Vieno, estis malfaritaj en 1954; el la komunumoj apartenintaj al la 22a distrikto restis nur Breitenlee, Essling, Süßenbrunn kaj la partoj jam enurbigitaj en 1904. Tiam la distrikto ricevis ankaŭ siajn hodiaŭan nomon (ĉar la antaŭe nomodoninta urbo Groß-Enzersdorf transiris denove al Malsupra Aŭstrujo) kaj limon: ĝi estis movita pli okcidenten, tiel ke Kagran nun apartenas al la 22a kaj ne al la 21a distrikto.
Katsuhiro Nakayama
Katsuhiro Nakayama (中山 克広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
43841 Marcustacitus
43841 Marcustacitus estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio Santa Lucia de Stroncone (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Marcus Claudius Tacitus (200 – 276), naskiĝinto de Interamna (Terno), kiu tenis diversajn civitajn oficojn, inklude tiun de konsulo en 273. Inĝinte Romia imperiestro en 275, li iniciatis internajn reformojn kaj provis revivigi la aŭtoritaton de la senato, sed, falinte sub la malfacilaĵoj kaj la laciĝo, li estis mortigita de siaj propraj soldatoj.
Ilja Ivanoviĉ Ivanov
Ilja Ivanoviĉ IVANOV (Илья Иванович Иванов; naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1870, mortis la 20-an de marto 1932?) estis rusa kaj sovetia biologo kiu specialiĝis pri arta fekundigo kaj interspecia hibridigo de animaloj. Li eksperimentis por krei homan-simian hibridon.
Biografio
Ilja Ivanoviĉ Ivanov naskiĝis en la urbo Ŝĥigri, gubernio Kursk, Rusio. Li studis en la universitato de Ĥarkov en 1896 kaj iĝis profesoro en 1907. Li laboris kiel esploristo en natura rezervejo Askania Nova, por la Ŝtata Eksperimenta Veterinara Instituto (1917-1921, 1924-1930), por la Centra Eksperimenta Stacio pri Reprodukta Esploro de Hejmaj Bestoj (1921-1924), kaj por la Moskva Supera Zooteknika Instituto (1928-1930).
Li kreis zebrazenon (hibridon de zebro kaj azenon) kaj aliajn hibridojn inter la unuaj sciencistoj.
La plej diskutita estas lia agado por krei hom-simian hibridon. Li jam menciis ties eblon en kongreso, en Vieno, 1910. Li komencis eksperimentojn en franca Gvineo en 1924, sed la soveta registaro hejmenvokis lin. En septembro de 1925, Gorbunov helpis per US$10000 la eksperimentojn en Afriko. Dum 1926-27 li sensukcese provis fekundigi ĉimpanzojn. Dum 1929-30 li volis fekundigi volontulajn virinojn per simia spermo en sovetunia Suĥumi, sed tio ne okazis. Oni arestis lin komence de 1930 kaj punis lin je 5-jara ekzilo. Li laboris en Alma-Ata por la Kazaka Veterinara Instituto.
Litaja
Litaja estas fikcilingvo kreita de Samnr Richter, kiel parto de historserio pri fikciaj estuloj nomitaj Xlel-soen. Ŝajne ĝi uzas gramatikon de la angla kun apriora vorprovizo, kvankam la fantazia morfologio de la lingvo foje modifas eĉ la sintakson.
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/20021114045000/http://www.geocities.com/lykosha/tongue/index.html
Egretoj
Egretoj aŭ Egretta estas genro de mezgrandaj ardeoj, ĉefe reproduktantaj en pli varmaj klimatoj. Reprezentantoj de tiu familio troviĝantas en plej partoj de la mondo, kaj la Malgranda egreto, same kiel ĝi disvastiĝis tra multe de la Malnova Mondo, ĵus ekstartis nun koloniigi Amerikon.
Tiuj estas tipaj egretoj laŭ formo, longkolaj kaj longkruraj. Estas malmultaj plumarkarakteroj komune, kvankam kelkaj havas plumojn en reprodukta plumaro; nombraj specioj estas ĉu blankaj en ĉiuj plumaroj, ĉu havas blankan morfon (ekz. la Ruĝeca egreto), aŭ havas blankan junulan plumaron (Blua egreto).
La reprodukta habitato de la ardeoj de Egretta estas marĉaj humidejoj de varmaj landoj. Ili nestumas en kolonioj, ofte kun aliaj vadbirdoj, kutime sur platformoj el bastonetoj en arboj aŭ arbustoj.
Tiuj ardeoj manĝas insektojn, fiŝojn kaj amfibiojn, kaptata normale per pacienca starada gvatado.
Taksonomio
Same kiel ĉe aliaj ardeaj grupigoj, la taksonomio de tiuj birdoj estis fonto de disputado. Kelkaj el tiuj specioj estis lokitaj kun la grandaj ardeoj en Ardea, kaj inverse la grandaj blankaj specioj kiaj la Granda egretardeo estas foje lokitaj en Egretta.
La fakto ke kelkaj specioj el tiu grupo estas nomataj kiel “ardeoj” kaj kelkaj kiel “egretoj” (aŭ eĉ egretardeoj) ne havas taksonomian gravon.
Specioj
Specioj el fosilioj, nome Egretta subfluvia, estas konata el fina Mioceno aŭ komenca Plioceno de Florido.
SMTP
SMTP estas interreta protokolo baze de TCP, per kiu retpoŝto estas sendata tra la interreto. La nomo estas mallongigo de Simple Mail Transfer Protocol (simpla retpoŝt-transiga protokolo). Kutime ĝi uzas la pordon 25.
La normala uzanto de retpoŝto ne bezonas rekte interagi kun la servilo (por kio oni uzas retpoŝtilon) kaj tial ne devas scii la detalojn de la protokolo.
SMTP nur estas uzata por forsendi retpoŝtojn (de uzanto al servilo aŭ inter serviloj). Por ricevi ilin, oni uzas la protokolojn POP3 aŭ IMAP.
Kutima SMTP-sesio aspektas jene:
ESMTP
ESMTP ebligas aldoni pluajn funkciojn al la SMTP-servilo, ekz. SMTP-AUTH. Ĝi aktiviĝas, se la kliento salutas ne per HELO, sed per EHLO.