cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2-Nitrocinamata acido
Nitrocinamata acido aŭ C9H7NO4 estas organika kemiaĵo konsistanta je unu grupo fenila ligita al unu grupo Nitrogena kaj al alia etilenokarboksila acido. o-Nitrocinamata acido estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo sed solvebla en metanolo kaj benzeno. Temas pri aromata kunmetaĵo uzata en organikaj sintezoj kun farmakologiaj proprecoj. Ĝi estas deirpunkto por produktado de la kinolino, kiu prezentas du ciklajn ringojn. Krom ĉiuj eblecoj da produktadoj ĉi tie prezentataj, ĉiuj nitrocinamataj derivaĵoj povas estiĝi per oksidigo de aminocinamatoj.
Preĝejo Mario Magdaleno (Hévíz)
Kirko Mario Magdaleno estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Hévíz, en urboparto (iama vilaĝo) Egregy. Ĝi apartenas al la plej gravaj mezepokaj restintaj konstruaĵoj de la lando.
Hénon (stacio en Liono)
Hénon estas stacio de la Metroo de Liono sur Linio C de la metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Preĝejo Mario Magdaleno (Hévíz)
Historio
La unua mencio pri la preĝejo okazis en 1341. Dum dominado de turkoj ĝi parte ruiniĝis, en 1731 renoviĝis, sed la mezepoka arkitekturo restis. Tiam la kirko prenis novan patronon Mario Magdaleno. En 1860 oni konstruis novan enirejon ĉe la turo, sed en 1912 tiu enirejo estis nuligita. En 1964 la kirko denove renoviĝis. En 1990 la tegmento bruliĝis, sed en la sekva jaro nova tegmento estis farita.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en rando de la urbo sur monteto en mezo de tombejo. La fasado komenciĝas je kvadrata turo. La navo estas preskaŭ kvadrata (tie funkcias la jam baroka enirejo), 4,5 metrojn longa. la sanktejo estas kvadrata 2,3 metrojn longa. Interne la murpentraĵoj devenis el la 18-a jarcento. En la samktejo kruco estas videbla el la mezepoko.
Ŝtato Imo
Ŝtato Imo aŭ en la angla plenforme Imo State - en Esperanto eble Imo-Ŝtato - estas unu el la 36 ŝtatoj en sudokcidenta Niĝerio. La nomo "Imo" estas rilata al la rivero Imo. Riĉo estas nafto, natura gaso kaj minado. Estas grava senarbarigo, kiu okazis erozion kaj sekve detruajn inundojn por loĝejoj kaj ŝoseoj.
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Owerri. Orlu kaj Okigwe estas la plej grandaj komercaj kaj industriaj urboj. Limoj estas norde Anambra Ŝtato, okcidente Delta Ŝtato, oriente estas Abia Ŝtato, kaj sude estas Rivera Ŝtato.
La indiĝena etna grupo hegemonia en Imo estas la igboj (kristanoj, 95% el la loĝantaro). Estas ĉirkaŭ 4,8 milionoj da loĝantoj.
(13568) 1992 WL3
(13568) 1992 WL3 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Ŝĉolkovo
Ŝĉolkovo (Щёлково) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1925.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.
La interurba telefona kodo estas 09656, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°55' norde, longitudo 38°00' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Klazjma (Клязьма), alfluanto de Okao.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 57.8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 112.9 mil loĝantojn.
Farø
Farø ("ŝafa insulo") estas insuleto en la Balta Maro, kiu apartenas al la ŝtato Danio. La insuleto kovras areon de kaj komence de la jaro 2006 havis ekzakte 4 loĝantojn. Ĝi situas inter la multe pli grandaj insuloj Sjælland norde kaj Falster sude.
Pietra Ligure
Pietra Ligure estas komunumo de Italio.
Diane Keaton
Diane KEATON, origine: Diane HALL (naskiĝis la 5-an de januaro, 1946) estas usona aktorino kaj reĝisorino.
Naskiĝinte en Losanĝeleso, ŝi studis aktoradon kaj kaptis la atenton de la publiko per ĉefrolo en la musikalo Hair, prezentita en la Broadway-teatro. Iom poste ŝi gajnis grandan renomon per rolo en la komedio Play It Again Sam. La scenaron verkis Woody Allen. Diane Keaton komencis kun li amrilaton kaj fruktedonan kunlaboron – kaj restis geamikoj eĉ post la disiĝo.
NGC 2073
NGC 2073 (aliaj indikoj — ESO 554-31, MCG -4-14-24, PGC 17772) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Macaúbas
Macaúbas estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 47.051 loĝantojn en 2010.
Tobias Schenke
Tobias Schenke (naskiĝis la 27-an de marto 1981 en Rüdersdorf bei Berlin, tiutempe GDR) estas germana aktoro.
Li konatiĝis pro sia rolo de la junulo Florian en la kineja filmo "Harte Jungs" el la jaro 2000 - tiam li estis 19-jara. En 2003 li faris ekskurson en la mondon de popmuziko: kune kun la kantisto Adel Tawil li registris unuopaĵon kun la titolo Niemand hat gesagt ("neniu diris").
Nigramaska kanario
La Nigramaska kanario (Serinus capistratus) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de la Kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ŝĉjokino
Ŝĉjokino (Щёкино) estas urbo en Tula provinco de Rusio, sude de Tula. Ŝĉjokino estas centro de Ŝĉjokina administra distrikto.
Nigramaska kanario
Estas birdo tre simila al proksima parenco, nome la Citronkanario (Serinus citrinelloides), kaj tiele ĝi estas kanario olivverdeca supre kun nigreca strieco en dorso kaj ĉefe en flugiloj kaj verdecflava sube sed ne strieca en brusto kaj tutflava kaj bruste kaj ventre. La kapo estas olivecgriza kun pli nigreca masko ol la Citronkanario (frunto, vizaĝo kaj mentono) kontrasta kun hela kornokolora beko. Tiu nigra masko, kiu nomigas la specion estas iom bordata helflava supre (per superokula strio) kaj kompreneble sube, krom olivecgriza orelareo, dum la krono estas olivecgriza kaj iom strieca.
Ŝĉjokino
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°00' norde, longitudo 37°31' oriente. Kodo de OKATO de la urbo estas 70432000. La interurba telefona kodo estas 48751, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2013). La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
Historio kaj ekonomio
La urbo estis fondita en 1870 kiel loĝloko apud la unua lignita minejo. Post 1917 estis malfermitaj ankoraŭ kelkaj minejoj kaj uzinoj. En 1938 ĝi akceptis statuson de urbo nomiĝinte je nomo de la proksime situinta vilaĝo Ŝĉjokino (devene de la familinomo Ŝĉjokin).
Dum la Dua mondmilito la urbo estis okupita de faŝista armeo ekde la 28-a de septembro 1941 ĝis la 17-a de decembro 1941.
Nun en Ŝĉjokino funkcias objektoj de kemia industrio ("Ŝĉjokinoazot", "Ĥimvolokno") kaj nutraĵa industrio.
En Ŝĉjokino funkcias regionografia muzeo. En la urbo estas fervoja stacio "Ŝĉjokino".
Loĝantaro
Loĝantaro de la urbo laŭ jaroj :
(17234) 2000 EL11
(17234) 2000 EL11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Johan Lorentz
Johan Lorentz (* ĉ. 1610 en Flensburgo; † 19-a de aprilo 1689 en Kopenhagen) estis orgenisto kaj komponisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Krakova zloto
Krakova zloto (złotówka krakowska) estis valuto uzata en Respubliko Krakovo ekde 1835. Krakova zloto dividiĝis al 30 groŝoj.
Johan Lorentz
La filo de la orgenkonstruisto Johan Lorentz studis en norda Germanio kaj ixis en 1629 orgenisto ĉe la Vor-Frue-Kerk en Kopenhago. Post staĝo en Italio li iĝis en 1634 reĝa kortegorgenisto kaj orgenisto de la preĝejo St. Nicolas en Kopenhago. Ekde 1653 ĝis 1660 li estis muzikinstruisto de la posta reĝo Christian V.
Krakova zloto
Respubliko Krakovo (Libera Urbo Krakovo), kreita laŭ decido de viena kongreso en 1815, ricevis la rajton stampi propran monon, tamen pro mona unio kun Kongresa Pollando ne uzis tiun privilegion ĝis 1835. Ekde 1815 en la teritorio de Respubliko Krakovo oni uzis la valuton de Kongresa Pollando, polan zloton. Dum la novembra ribelo en Respubliko Krakovo funkciis ankaŭ polaj zlotoj stampitaj de ribela pola registaro. En tiuj moneroj troviĝis blazono kun blanka aglo kaj rajdanto, kiu anstataŭis la blazonon kun rusa dukapa aglo.
Johan Lorentz
Liaj orgenkomponaĵoj konsiderinde perdiĝis. Postlasitaj estas kelkaj kolektoj da dancaĵoj, preludoj, kaj arioj.
Registaro de Brazilo
La federacia registaro de Brazilo (portugale Governo Federal do Brasil), jure ofte nomata portugale União, do "unio", estas la centra nacia registaro de la Federacia Respubliko Brazilo, laste fundamentigita per la Federacia Konstitucio de 1988 (portugale Constituição da República Federativa do Brasil. Ĝi dividas la suverenecon pri la ŝtata teritorio de Brazilo kun la aliaj ŝtataj unuoj, la 26 subŝtatoj, la Distrito Federal, en Esperanto Federacia Distrikto, kaj la municipoj. La sidejo de la federacia registaro estas en Braziljo (Brasília). La ŝtatprezidanta palaco tie nomatas Palácio do Planalto - pro tio ofte oni nomas la federacian registaron de Brazilo mallonge Planalto.
C.D. Chivas USA
C.D. Chivas USA estis futbalklubo en Los-Anĝeleso, Usono. La teamo ludas en Grandliga Futbalo, la plejbona nivelo de futbalo en Usono kaj Kanado. La koloroj de la klubo estas ruĝa, blanka, kaj blua.
Gan (stacidomo)
Gan estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en , en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Pau - Canfranc (frontière) (664000).
Transatlantika triangula sklavkomerco
Transatlantika triangula sklavkomerco referencas al la komercado de sklavoj kaptitaj en Afriko, kiuj de la 16-a ĝis 19-a jarcento estis trude translokigitaj al la Amerikoj tra la Atlantika Oceano. Tiu praktiko estis fundamenta elemento de la naskiĝo kaj ekonomia kreskiĝo en zonoj koloniitaj de eŭropaj ŝtatoj antaŭe en Sudameriko, poste en Centra Ameriko, kaj fine en Nordameriko.
Originoj
En la 16-a jarcento, la grandaj eŭropaj ŝtatpotencoj komencis establi setlejojn en la Amerikoj. Granda parto de la avantaĝoj kiujn la amerikaj kolonioj povis provizi estis ligitaj al plantejoj (ekzemple de sukerkano), precipe kun la portugala penetrado en Brazilon. Al tiu aldoniĝis la perspektivo eltiri el kolonioj ekstraktajn produktaĵojn el minejoj. En ambaŭ kazoj estis bezonata granda kvanto da  manlaboristaro taŭga por pezaj laboroj. Dekomence eŭropanoj provis sklavigi kaj laborigi indiĝenojn. Tiu solvo, tamen, baldaŭ riveliĝis nesufiĉa, precipe pro la multenombra morteco pro malsanoj importitaj de la eŭropaj konkeristoj (kiel variolo, skorbuto) kaj la fizika strukturo netaŭga por la penoj de tiu laboro. En la sama periodo eŭropanoj ekkontaktis kun la afrikana praktiko sklavigi militkaptitojn: la lokaj reĝoj ekinterŝanĝis tiujn sklavojn kun varoj alportitaj de eŭropanoj. Tiuj nigraj sklavoj estis senkompare plej taŭgaj, fizike kaj farte, alfronti trudlaboron, pro tio portugaloj kaj hispanoj ilin aĉetis por sendi al la kolonioj, ekstartigante la plej grandan sklavkomercon de la historio, tiun tra la Atlantika Oceano. La trudtrairado de la Atlantika Oceano rapide alprenis la senantaŭprecedencajn proporciojn, originante tiel en la Ameriko verajn kaj proprajn ekonomiojn bazitajn sur sklavismo, de la Karibio ĝis la suda Usono. Entute almenaŭ 12 milionoj da homoj estis truditaj transiri la oceanon (laŭ prudentaj kalkuloj, kiuj tamen varias de 7 ĝis 15 milionoj . Temas eble pri la plej granda migrado de popoloj, certe la plej granda el la truditaj migradoj, kiu kunportis malekvilibrojn inter la blankula kaj nigrula popoloj (en Jamajko komence de la 19-a jarcento la raporto estis 1 al 20 favore al nigrularo kaj la nombra supereco de sklavoj kaŭzis en la sklavprofitantoj kontinuan timon pri ribelo.
Eŭropaj ŝtatpotencoj kiel Portugalio, Unuiĝinta Reĝlando, Hispanio, Francio, Nederlando, Danio, Svedio kaj Brandenburgio, same kiel ankaŭ originintoj el Brazilo kaj el Norda Ameriko partoprenis en tiu komerco.
Dum la 18-a jarcento, kiam la afrikanaj sklavoj kalkuliĝis je 6 milionoj, preskaŭ 2 milionoj kaj duono estis kaŭzitaj de anglaj entreprenoj.
La oceano estis risko pro la sklavigista teamo kaj por la katenitaj sklavigitoj. En la 19-a jarcento sklavoj estis la unuaj forlasitaj al enakvigo, ankaŭ por kaŝi la “varon” kiam la negrista ŝipo estis intervidita de ŝipoj aboliciistaj.
Trairo de la oceano
La transporto de la sklavoj tra la oceano, de la afrika okcidenta marbordo al la Nova Mondo, estis vojaĝparto kiun la ŝipoj plenumis post enŝarĝo, en Eŭropo, de varoj (stofoj, likvoroj, tabako, perloj, pafarmiloj, laboritaj metaloj...) kiuj bezonis kiel ŝangovaro por aĉeti la varon-sklavigitaron. El Amerikoj la revenantaj ŝipoj enŝarĝadis krudan materialon, tiel kompletante kiun oni difinis “triangulan komercon”. Sed la vojaĝo de la sklavigitoj komenciĝis el interno de la Afriko, kie komercistoj aŭ negristaj perantoj kaptis aŭ akiris indiĝenojn, el simplaj kaptistoj aŭ afrikanaj reĝoj. Komenciĝis, el tiuj internaj lokoj, “vojaĝo” piede aŭ perkanue kun surkape objektoj (pakaĵoj, kupraj faskoj, akvoplenaj bareloj ktp) ligite unu al aliaj en grupoj de 30 aŭ 40 homoj. La translokigo povis daŭri plurtage aŭ semajne. Ĉe la marbordo, ligite kaj enfirmite, la sklavoj atendis la alvenon de la negristaj ŝipoj.
Oni opinias ke 15% de prizonuloj pereis dum la martransiro, kiu kutime daŭris de unu al ses monatoj, pro la novaj klimatoj kaj manko de medicina asistado.
La masklaj prizonuloj estis katenitaj duope por ŝpari spacon: la dekstra kruro de unu ligita al la maldekstra de la alia. Virinoj kaj fraŭlinoj ĝuis ion pli da spaco.
Prizonuloj ricevis kiel nutraĵon fazeolojn, maizon, rizon kaj terpomojn unu aŭ du fojojn tage. Rilate akvon ili sensoifigis per pajnta mezuro da akvo (io pli ol duonlitro), kiu certe ne malhelpis senakvigon ĉar krom la normala transpirado estis oftaj marmalsanoj, diareoj, memmortigo, kaj depresio. . Laŭ romanaj rakontoj: “Kiam ni ektroviĝis prizonuloj ŝajnis pli preferinda la morto ol la vivo kaj akordiĝis pri plano: ni estus ekfajrigontaj la ŝipon kaj ĝin eksplodigontaj kaj ni ĉiuj mortos en la incendio. .
Rezultoj de la deportado al Amerikoj
Sekvoj de sklavigo en la afrikana socio estas temo multe debatita. Dekomence de la esploro (19-a jarcento), aboliciistoj plendis kontraŭ sklavigo ne nur pro kontraŭmorala kaj nejusta praktiko sed ankaŭ pro neriparebla damaĝo al la landoj senigitaj el validaj homoj: ĉi rilate oni parolas pri afrikana diasporo. Sekve tiu vidpunkto estis reviziita almenaŭ rilate demografian aspekton ĉar ĉiukaze la procento de elradikitoj estis malpli alta ol la procento de naskiĝoj.
Krome, oni diris, tiu komerco provizis Afrikon per rimedoj kaj riĉaĵoj. Gvineo, ekzemple, per la komerco pri sklavoj, oro kaj eburo riĉiĝis almenaŭ per 3 milionoj da pundoj (komparebla kvarono de la tiama enspezo de Unuiĝinta Reĝlando).
Abolicio
En Eŭropo, sklavismo havis ĉian fervorajn oponantojn, tamen tiu praktiko restis laŭleĝa ĝis la komenco de la 19-a jarcento (kaj en multaj landoj eĉ pli lomgatempe). La unua koloniista ŝtatpotenco kiu proponis kaj leĝe proklamis abolicion de la sklavigo kaj aktive engaĝiĝis kontraŭstari traatlantikan sklavkomercon estis Anglio. Certe Anglio eltiris el la sklavigabolicio politikan avantaĝon, aparte damaĝante Francion. La brita Royal Navy estis aktive utiligata por kontraŭstari tiun komercon en la Hinda kaj Atlantika Oceanoj. Ĉe duono de la 19-a jarcento tiu komerca trafiko praktike jam malaperis. Daŭris, male, sklavigo ene de la afrikana kontinento, aparte en arabaj landoj. Dume estis aboliciita en Usono kaj Brazilo. Iom post iom post la Viena kongreso ĉiuj ŝtatoj akceptis kaj leĝigis abolicion de sklavsistemo. .
Kristanaj influoj por la abolicio
Se dekomence kristanoj proklamis la egalecon inter ĉiuj homoj kaj motivite urĝis por ke ĉiuj juste kaj respekte estu traktataj, iom post iom la afero surfaciĝis ankaŭ nivele de priteorie moralaj kaj filozofiaj principoj. Sankta Paŭlo resendas la sklavon Onesimon (letero al Filemono, forfuĝinta el sia mastro, por ke li estu traktita laŭ la kristanaj preceptoj. Laŭ la tempopaso la kristanaj moralaj principoj igis ĉiam pli ne tolerebla la sklavan kondiĉon senigante tiun, juran kaj praktikan, institucion je siaj bazaj fundamentoj. La unuaj kondamnaj reagoj eksplicite aperis, en la centra aŭtoritato de katolikismo, per la buleo “Ineffabilis providentia de Pio la 2-a en 19a de aprilo 1470 per kiu estis malpermesita kaj punenda sklavkomerco; tamen praktike sklaveco pluestis kutima socia konsidero en la kristanaj landoj de Eŭropo. En 1430 hispanoj ekkoloniis insulojn Kanariojn kaj ekservutigis la lokan popolon, ĝin sklavigante sekvante la jam tradician militkutimojn ĉe la konfliktoj kontraŭ islamanoj. Kiam la papo Eŭgeno la 4-a estis informita pri tio elmetis kontraŭsklavisman buleon, la Sicut Dudum (“Ne de multe” de la 13-a de januaro 1435) , kiu tamen ne multe efikis ĉe la hispana kortego, sed signis la pensmanieron de la kristaj regantoj pri sklavismo kiu bedaŭrinde eksplodos tujpost.
Papo Paŭlo la 3-a per buleo Veritas Ipsa de 2a de junio 1537 instigas abomeni la sklavigon de indiĝenoj de Ameriko. Pio la 5-a, la 17an de januaro 1665, puŝite de misiistoj batalantaj kontraŭ la sklavigantaj “bandeirantoj”, publikigis buleon “Aequum reputamus” por rekonfirmi la saman kondamnon. Urbano la 8-a per buleo “Commissum Nobis” de 22a de aprilo 1639 revenis al samaj temoj kun la samaj kondamnoj. Ankaŭ aliaj papoj sammaniere sintenis kiel Benedikto la 14-a.
Gregorio la 16-a (1840 ĉ.) lastatempe skribis al la tuta eklezio: “Ennome de nia aŭtoritato ni abomenigas kapton kaj komercon de nigruloj kiel malindajn por kristano. Enmone de la sama aŭtoritato ni kondamne malpermesas al ĉiu ekleziulo aŭ laiko konsideri lica la nigrulkomercon kaj sub kiu ajn preteksto prediki aŭ publike instrui aŭ alimaniere inokuli doktrinon kontraŭan al tiu apostola”.
Pri sklavigo repuŝigcele pritraktis ankaŭ la Unua Vatikana Koncilio (1870) kaj la Dua.
Fine papo Johano Paŭlo la 2-a, dum la vizito al insulo Gorée, en Senegalio, unu el la punktoj kie ĵus sklavigitoj estis aŭkcie venditaj, petis al la afrikanoj pardoni la krimojn plenumitajn de homoj kiuj sin difinis “kristanoj”.
Ernst Gideon von Laudon
Ernst Gideon libera sinjoro von Laudon (Loudon, Ernst Gideon Freiherr von Laudon; 13-a de februaro 1717, Tootzen, Sveda Latvio – 14-a de julio 1790 Nový Jičín estis Aŭstra armeestro, unu el la plej sukcesaj rezistantoj de prusia reĝo Frederiko la Granda. Li famiĝis en la militoj kontraŭ Prusio kaj pro sia militiro al Balkano kontraŭ Osmanida imperio, kiu envicigis lin inter la famajn turkobatantojn. Ekde la jaro 1789 ĝis sia morto li estis soldata guberniestro en Habsburga Serbio.
El lia nomo devenas ekvoko aŭ malbeno himmellaudon! (, te. Firmamento, Laudon!), kiun onidire vokis la terurigitaj prusoj. Ĉirkaŭ la jaro 1757 omaĝe al li ankaŭ estiĝis ĉeĥa popola kanto Generál Laudon jede skrz vesnici, má bílou čepici (esperante: Generalo Laudon veturas tra vilaĝo havante blankan ĉapon), verŝajne en Rynoltice en Regiono Liberec, kie la generalo restadis kelke da tagoj.
Phaeosphaeria nodorum
Phaeosphaeria nodorum estas fungo, kiu kaŭzas malsanon al tritiko.
Folia malsano
La fungo formas romboformajn makulojn kun brunajn piknidiojn en la folioj. Dum malsekaj periodoj la piknidioj elmetas sporoj en rozkoloraj vringataj filamentoj. La pluvo ŝprucigas fragmentoj da filamento de malsupraj folioj ĝis pli altaj folioj.
La fungo atakas ankaŭ la nodoj, dove la nomo nodorum, kiuj iĝas depresiaj sulkaj kaj rompiĝemaj.
Spika malsano
Oni vidas brunajn violajn makulojn sur la supra parto de la glumoj aŭ de la paleoj.
Sema malsano
Grajnoj estas makulaj kaj depresiaj. La semo povas transdoni la malsanon al la plantido, kiu montras makulojn sur radikoj kaj sur kotiledonoj kaj finfine mortas.
Nova kalvinana preĝejo (Hajdúböszörmény)
Historio
Pro pligrandiĝo de la loĝantoj en fino de la 19-a jarcento estis aktuala pli nova kalvinana preĝejo en Hajdúböszörmény. La preĝejo estis farita en la jaroj 1897 kaj 1898 laŭ iamaj planoj de Károly Gerster. La orgeno estas aŭdebla dekomence, en 1913 ĝi estis renovigita, en 1943 kaj 1980 modernigita. Apartenas la la historio, ke iam persono vivis en la turo, kiu respondecis pri la sonorilado, ĝusta funkcio de la horloĝo kaj kontrolado de la ĉirkaŭaĵo por la fajrobrigado.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ placo sola en korto. En mezo de la fasado la turo reliefas, tie funkcias la ĉefenirejo. Ankaŭ flanke estas aliaj enirejoj. Ĝis nivelo de la navo la turo estas kvarlatera, pli supre jam oklatera. Ankaŭ en la flanka parto estas aliaj enirejoj. La navo formas brikon. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj, sed la plafono estas arka kun pentraĵoj. Galerioj tenataj per feraj kolonoj etendiĝas en ĉiuj lateroj. Kontraŭ la ĉefenirejo impona predikejo estas videbla, pli supre la orgeno troviĝas.
Leokadio
Leokadio (latine Leocadia) estas virina persona nomo malofte uzata nuntempe, i.a. de la sanktulino Sankta Leokadio, martirino mortita ĉirkaŭ la jaro 304, kies festotago estas la 9-a de decembro. La nomo signifas "devena de Lefkado", unu el la Ioniaj Insuloj en Grekio.
Katolika liturgio
Laŭ la Katolika Eklezio, la Katolika liturgio estas la ripetado de la sacerdota “ofico” de Kristo pere de ritoj kiuj montras kaj fondas la Eklezion mem. La rilato inter rito kaj liturgio ne estas do rilato de identeco, male, la liturgio esprimiĝas pere de la rito. Unu el la plej komunaj eraroj konsistas ĝuste en “pensi la liturgion unike kiel publika kulto de la Eklezio, ago nome kiu reduktiĝas al esprimo de de institucia realo kaj fondita sur kultaj normoj (difinitaj rublikoj). La koncepto de liturgio en Katolikismo estas tre ampleksa kaj malfacilas doni al ĝi koncizan difinon kaj elĉerpan samtempe. Fakte, la Dua Vatikana Koncilio, defininte la rolon de la liturgio "precipe la kulto al dia Majsteco" kaj "la kulmino al kiu strebas la ago de la Eklezio kaj, samtempe, la fonto el kiu devenas tuta ĝia energio" (Sacrosanctum Concilium 10, 33), ĝin enirigas enen de la spiritualeco de la Eklezio, fonto kaj kulmino de kredo mem kaj de la teologio. Krome, se oni atentiĝas pri la sanktaj Skriboj oni ekkonscias ke la du precipaj eventoj de la revelacio de la kristana Biblio, la dono de la dek vortoj sur la Monto Sinajo al Moseo kaj la Paska Mistero, okazas en kunteksto kiu povas esti difinita liturgia, surbaze de kiu la Eklezio fundas kaj formulas siajn ritojn.
La lex orandi, nome la amplekso de la kultaj normoj de la Eklezio, enhavas la formon de la solenaj religiaj celebroj, sed ankaŭ la fiksajn mespreĝojn kaj propraĵon de la ĉiutagaj ritoj, nome la eŭkaristiaj celebroj, la sakramentoj, la lLiturgio de la horoj.
Liturgia kalendaro
La Eklezia sekvas, dumjare, ciklon de festoj difinitan Liturgia jaro de la Katolika Eklezio. Ĉiu liturgia celebro entenas erojn fiksajn, diritajn Ordinariumo, kiuj restas senŝanĝaj, dum aliaj eroj varias laŭ la festo kiel ekzemple la legaĵoj, eltiritaj el la Biblio kaj la oferpreĝoj, kaj la Ordinariumo de la “Tempo”.
En la Katolika Eklezio ekzistas krome diversaj liturgiaj kalendaroj, propraj de ĉiu rito: roma (ordinara kaj eksterordinara), ambrozia, bizanca ktp.
La liturgia jaro de la roma rito komenciĝas la unuan dimanĉon de Advento, kvar semajnojn antaŭ [Kristnasko]]. La unuaj du dimanĉoj turniĝas ĉirkaŭ la lasta kaj definitiva reveno de Kristo Sinjoro, kun la konsekvenca invito al vigla kaj fruktodona sinteno; la aliaj du encentriĝas sur la proksima Kristnasko (nome sur la liturgia celebro de la “mistero” de la naskiĝo de Jesuo, Difilo): oni preterlasas la Glorian, la koloro de la ornatoj kaj ornamoj estas la violo, tipa de la penitencaj tempoj, escepte de la tria dimanĉo dirita "Dimanĉo Gaudete" (Dimanĉo Ĝoju) kiam la violkoloro povas esti mildigita per la rozkoro. Ene de la Advento estas celebrata la semajno de la Senmakula koncipiĝo (8-a de decembro). La kristnaska tempo malfermiĝas per la meso de la vigilo kaj konkludiĝas per la dimanĉo de la Bapto de Jesuo. La koloro de la ornatoj fariĝas blanka.
La Karesmo, kiu daŭras kvardek tagojn kun plue la interaj dimanĉoj, estas penitenca, medita kaj konvertiga tempo. La ornama koloro violas, escepte de la kvara dimanĉo dirita Dimanĉo Laetare (dimanĉo Ĝuu) kiam la violo povas esti mildigita per la rozkoloro, anticipo de la paska ĝuo kaj de la kristana espero en la proksimeco de la “mistero” de la Pasko.
La Palmofesto celebrigas la eniron de Kriston en Jerusalemon, startigante, tiel, la Sanktan Semajnon, en kies eno (ekde la Granda vendredo ĝis la Dimanĉo de la Resurekto) enŝoviĝas la Paska tritaga preĝo, la centra periodo de la liturgia jaro, en kiu oni celebras la morton kaj la resurekton de Jesuo. La tritaga preĝo estas antaŭata, la Sanktan Ĵaŭdon, de la krisma meso en la katedralo, en kiu la episkopo kune kun ĉiuj siaj sacerdotoj benas kaj konsekras la sanktajn oleojn uzeblajn por la sakramentoj de la kristana inico (bapto kaj konfermacio) kaj por la sakramentoj de la ordino kaj la unkto de la malsanuloj. Krome oni reasertas, fare de sacerdotoj, la religiajn sindeviĝojn promesitajn la tagon de la presbitera ordinado. Vespere oni celebras la Meson en la vespermanĝo de la Sinjoro, en kiu estas memorigata la institucio de la Eŭkaristio. Kun la tritaga preĝo oni remetas en memoron la doloran pasionon kaj morton de Kristo (en la Sankta Vendredo]], Jesuon en la tombo (en la Sankta Sabato) kaj fine (en la paska dimanĉo) la resurekton de Jesuo kiu "venkis la morton kaj la pekon".
La paska Tempo, daŭranta kvindek tagojn, konsistas el sep semajnoj; kaj koncentrigas sur la reurekto de Jesuo, sur liaj aperoj, sur la kredoatestaĵojn de la unuaj disĉiploj; kaj konkludiĝas per la memorigo pri la reveno de Jesuo al la Patro (Ĉieleniro kvar tagojn post la pasko kaj per la dono de la Sankta Spirito al la disĉiploj por ke ili daŭrigu misii, laŭ la ordono de Jesuo, pere de la Vorto kaj sakramentoj: tio kompreneblas en la sepa semajno, nome en la fest de la Pentekosto.
Post la paska Tempo (blanka koloro) rekomenciĝas la ordinara Tempo [verda koloro), nomata ankaŭ “Tempon per annun” (Tempo laŭlonge de la jaro), kiu etendiĝas laŭlonge de tri dimanĉoj.
La ordinara Tempo estas la tempo en kiu la Eklezio, animata kaj gvidata de Kristo, lin anoncas, lin celebras, lin donas. Aliaj koloroj de la ornatoj estas la ruĝo (en la datvenoj de martiroj), la blanko (en la datrevenoj celebrantaj la Patrinon de Jesuo, la sanktulojn nemartirajn). Kelkfoje estas permesata la bluo en la Mariaj festoj.
Eŭkaristio
La eŭkaristio estas la sensanga Ofero de Kristo sur la Kruco, la memorigilo de la Pasko de morto kaj resurekto. Tiu sakramento, laŭ la katolika dogmo, igas reale kaj substance ĉeesta Jesuon Kriston: nome liaj korpo, sango, animo kaj dieco. Tio fariĝas en la Meso kiu povas esti celebrita laŭ du diversaj manieroj: laŭordinare per la misalode Paŭlo la 6-a kaj laŭeksterodinare per la misalo de Pio la 5-a.
Eŭkaristia celebrado en la roma rito en la ordinara formo
En la ordinara roma rito la eŭkaristia celebro konsistas el du precipaj partoj kaj el iuj formuloj: eniraj, komuniaj kaj forpermesaj. Tiu rito komenciĝas per la enira antifono, la procesio de la celebranto kaj de la ministrantoj kaj la krucsigno. Sekvas la Confiteor (mi konfesas), nome la pekkonfeso, kiu konkludiĝas per la litanio de la Kyrie eleison. Sekve oni ekkantas la himnon Gloria in excelsis Deo kaj la recitata aŭ kantata de la sacerdoto kaj enkondukanta al la liturgio de la oferpreĝo kiu kolektas la preĝojn de ĉiuj fideluloj kaj transirigas al la liturgio de la Vorto.
La liturgio de la Vorto konsistas el la proklamo (kiu estas pli ol simpla legado]] de iuj eroj de la Biblio). La unua estas ĉerpita el la Malnova Testamento; sekvas la psalmo kantata aŭ recitata kaj la lego de la epistola ero, prenita el la epistoloj de la apostoloj. Estas kantata la alleluja kaj poste la Evangelio, la tria legaĵo, estas kantata aŭ legata de diakono aŭ sacerdoto kaj aŭskultata de la staranta asembleo. Post la homilio, oni renovigas la kredokonfeson per la kanto de la Kredo, nome la nicea-konstantinopola simbolo, sekvas la preĝo de la fideluloj.
La liturgio de Vorto estas strukturata en dialoga maniero: Dio parolas adresiĝante al la kredanta komunumo pere de la legaĵoj, la komunumo respondas per la responsoria Psalmo, la kanto de la Alleluja, la kredo kaj preĝo de la fideluloj.
Oni enkondukiĝas tiel en eŭkaristian liturgion, al kiu la liturgio de la Vorto estas prepare. Ĝi komenciĝas per la prezentado de la donoj, kiuj en la festaj tagoj kaj solenaĵoj povas esti aranĝita per procesio en kiu iuj fideluloj portas al la altaro la donon de la pano kaj de la vivo kaj la celebranto, ŝarĝite de la komunumo, ilin ofertas al Dio por ke fariĝu, per la ago de la Sankta Spirito, korpo kaj sango de Kristo. La eŭkaristia liturgio plidaŭras per la eŭkaristia preĝo, preĝo adresita al Dio en kiu oni faras memoron pri parta evento de la sava historio agita de Dio. La eŭkaristia preĝo sekvas celebran itineron signitan per iuj partoj inter kiuj la Sanctus. Koro de la eŭkaristia preĝo estas la konsekra preĝo: ĝi fundamentas, ĉar la vortoj ononcantaj estas tiuj eldiritaj de Kristo mem kaj rekte de li ordonitaj en la Lasta Vespermanĝo. La eŭkaristia preĝo finiĝas per solena preĝo (dirita Doksologio) en kiu al Dio estas adresita kaj prezentata, en sinteno de profunda laŭdo kaj dankemo, ne ankoraŭ la pano kaj la vino, sed Kristo mem, ĉeesta en la signo de la pano kaj vino kaj de la komunumo: temas pri la vere valora dono akceptita de Dio. Sekvas la ritoj de la komunio (inter kiuj la preĝo Agnus Dei kaj la Patronia), la transdono de la Eŭkaristio al la fideluloj. Post spaco de silenta preĝo sekvas la forpermesa rito, nome la postkomunia preĝo, la fina beno kaj la mandato misie signita.
Eŭkaristia celebro en roma rito laŭ eksterordinara formo
La trenta meso estas la tradicia formo de la liturgia celebro de la roma rito. Ĝi ŝuldas sian nomon al la mandato donita de la Koncilio de Trento al la papo Pio la 5-a formuli novan misalon (1570). Ĝi ĉiukaze priskribas liturgion tre similan al tiu antaŭa regulita de la Ordines Romani reirantaj al 6-a jarcento.
Tiu trenta formo estis la unika eŭkaristia liturgio de la roma rito ĝis 1970, kiam papo Paŭlo la 6-a enirigis la novan misalon sinsekvan al la liturgia reformo ordonita de la Dua Vatikana koncilio. Post tiu promulgo, per la motu proprio Summorum Pontificum de 2007 (de papo Benedikto la 16-a), tiu meso estas tute permesita latinlingve.
Liturgiaj servoj
La roloj de la partoprenantoj, en la du formoj de la rito, estas grandaparte la samaj:
Mescelebrado lau la katolika bizanca rito
eta|La melkita patriarko Gregoro Laham, dum la Dia Liturgio de [[Pentekosto, Romo en 11-a de majo 2008.]] La katolikoj de la bizanca rito celebras Eŭkaristion laŭ malsama formo kaj ĝenerale konformiĝxas al la Dia Liturgio de Sankta Johano Krizistomo, datita 4-a jarcento.Ĝi prezentas etajn diferencojn kompare kun la liturgio praktikata de la Ortodoksa Kristana Eklezio, kiel la preĝojn por la papo kaj la rajton mencii la Filiokvon en la proklamo de la Kredo.
Ŝĉerbinka
Ŝĉerbinka (ruse Щербинка) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Katolika liturgio
Liturgio de la horoj
La [Liturgio de la horoj]] konstituas la preĝon per kiu la fideluloj de la Eklezio sanktigas la kuron de la taga tempo.
Ŝĉerbinka
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46489.
Katolika liturgio
Liturgio de la horoj
Ĝi estas organizita ĉirkaŭ la psalmoj kaj aliaj bibliaj legaĵoj, al kiuj oni aldonas preĝojn naskiĝintajn el la eklezia tradicio.
Ŝĉerbinka
La urbo estis fondita en jaro 1929.
Katolika liturgio
Liturgio de la horoj
Ĝi strukturiĝas ĉirkaŭ du precipaj horoj nome la Matena laŭdo kaj la Vespro kiujn oni recitas respektive matene kaj vespere. La aliaj horoj estas la Horo de la legaĵoj, en kiu oni legas selektitajn pasaĵojn de la Biblio aŭ de la Patroj de la Eklezio: temas pri la “horo media”, preĝata ĉe la taga centro, kaj la kompletorio kiu estas la preĝo antaŭ la nokta ripozo.
Ŝĉerbinka
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1975.
Katolika liturgio
Muziko por liturgio
Laŭ la Dua Vatikana koncilio en la liturgio de la Katolika Eklezio de la latina rito devas havi elstaran postenon en la celebroj la gregoria ĉanto, kaj, ankaŭ se oni ne ekskludas aliajn muzikajn ĝenrojn, precipe la polifonio. La tuborgenon oni tenu en aparta konsidero pro ĝia kapablo doni brilon al la kulto kaj levi al animon al Dio. Oni kreu en ĉiuj preĝejoj la Schola-n cantorum kaj konservu kaj pliigu la tradician heredaĵon de la religia muziko.
Ŝĉerbinka
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Katolika liturgio
Muziko por liturgio
La muziko kaj preĝoj troviĝas, por la roma latina rito, en la Graduale Triplex kaj en Liber Usualis. Aliaj libroj estas antifonaro, la liber cantualis. La aliaj katolikaj ritoj (ekzemple la maronita) havas siajn liturgiajn tekstojn.
Ŝĉerbinka
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°30' norde, longitudo 37°34' oriente.
Katolika liturgio
Aliaj projektoj
KOMUNEJO: de la Liturgio
Ŝĉerbinka
En la urbo estas fervoja stacio Ŝĉerbinka.
En jaro 1959 la urbo havis 16.6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 28 mil loĝantojn.
NGC 2074
NGC 2074 (alia indiko — ESO 57-EN8) estas emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Georg Dietrich Leyding
Vivo
Leyding iris en 1679 por kvin jaroj al Brunsvigo ĉe Jakob Bölsche por muzik edukado. Poste li vojaĝis al Hamburgo kaj Lübeck, por pluedukiĝi ĉe Johann Adam Reincken kaj Dietrich Buxtehude. Mallonge poste li revenis al Brunsvigo, por anstataŭi la malsaniĝintan Bölsche. Post ties morto li iĝis orgenisto ĉe la preĝejoj St. Ulrich kaj St. Blasius, poste ankaŭ ĉe St. Magnus. Dum mallonga tempo Leyding studis ĉe Johann Theile en Wolfenbüttel kompozicion.
Verkaro
De Leyding konserviĝis tri preludoj, unu variacio pri Von Gott will ich nicht lassen samkiel unu ĥoralaranĝo pri Wie schön leuchtet der Morgenstern.
Kitaguni
La Kitaguni (きたぐに) estas tranokta ekspresa trajno servas en Japanio. Ĝi veturas inter gubernio Niigata kaj Osako en Kansajo.
La sud-flanka trajno ekkuras ĉe Niigata Stacio ĉe 22:55, atingas en Osaka stacio ĉe 06:49 kaj la nord-flanka rajno ekkuras ĉe Osaka Stacio ĉe 23:27, atingas ĉe Niitsu stacio ĉe 08:10. Kaj rekuras al Niigata stacio kiel loka trajno lastaj 15-minutoj.
Jun (Granada)
Jun [ĤUN] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 3 km2 kie loĝas 2377 geloĝantoj, do loĝdenso estas 792.3 loĝ./km2. Jun situas je 5 km de la provinca ĉefurbo Granada.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2377 geloĝantoj de la municipo Jun estas 1143 inoj kaj 1234 viroj. En la 3-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 2346 geloĝantoj, kaj aliaj 31 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 47, 23 inoj kaj 24 viroj, kaj mortis 10, 5 inoj kaj 5 viroj. Tiel la natura kresko estis 37 (1.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 851 homoj (35.8%).
László Bozóky
László Bozóky naskiĝis la  1911 en Hungario en Nagyvárad (nuntempa Oradea en Rumanio). Li mortis la 1995 en Budapeŝto.
Biografio
László Bozóky frekventis gimnazion en Vác, kie li lernis fizikon de József Öveges. Li plulernis en Universitato Pázmány Péter ricevinta diplomojn en 1935 kaj 1936, fine li profitis la stipendion en Berlino. Hejmenveninta li eklaboris en la universitata instituto ĝis 1949, poste en onkologia instituto ĝis 1982. Krome li instruis en la teknikuniversitato en Budapeŝto ekde 1952. Li profesoriĝis en 1965. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1952, li doktoriĝis en 1964 antaŭ la akademio. En 1958 li kreis la unuan enlandan kobaltan ilon kontraŭ la kancero.
Li edziĝis en 1947. Li okupiĝis precipe pri radiadoj kaj izotopoj. Li ricevis memormedalojn inter 1957-1990.
Henriette Sophie Wilhelmine von Seebach
Henriette Sophie Wilhelmine von SEEBACH fraŭline Stein zu Nordheim (naskiĝinta en 1773, mortinta la en Vajmaro) estis la edzino de la ĉefĉevalejulo kaj generalmajoro Friedrich Johann von Seebach. Nuptoceremonio okazis en la 15-a de oktobro 1800 en Nordheim.
Vivo
Ŝia tomboŝtono troviĝis laŭ Jutta Hecker en la ĝardeno de Altenburg. Friedrich von Seebach starigis ĝin okaze de la unua datreveno mortotaga en 1818. Verŝajne ŝi mortis pro tuberkulozo. Charlotte von Schiller ĉi-prie raportis antaŭ la fratino Caroline von Wolzogen. Laŭ tio Henriette Sophie ankoraŭ estis vidita en la 15.11.1817 teatreje. La tomboŝtono poste translokigitis al la Jakoba tombejo. Ŝi ne nur havis amikajn rilatojn al Friedrich Schiller: Sophie Elisabeth Seidler - sendube kun la permeso de Schiller - dediĉis al ŝia filino Amalie kvin muzikitigajn monologojn por gitara akompano el la plej gravaj ŝileraj dramoj Die Jungfrau von Orleans, Wallenstein kaj Maria Stuart. Rilatojn ŝi havis ankaŭ kun Johann Wolfgang von Goethe, kiu ne nur konversaciadis kun sinjoro von Seebach ĉe Altenburg sed ankaŭ kun ŝi sole sen ties ĉeesto. Henriette von Seebach inverse ankaŭ de tempo al tempo troviĝis en la domo de Goethe. Sekve oni tre tristis post la forpaso de ŝi en Vajmaro. ''Die Altenburg trauert. Aber auch in den Weimarer Kreis ist eine Lücke gerissen: Charlotte von Schiller trauert. Frau von Stein trauert. Die Herzogin Luise trauert. Auch Goethe nimmt teil an dem Hingang der anmutigen Frau, der er bei Hoffesten und im kleinen Kreise im Salon der Frau von Stein oftmals begegnet ist. Henriette Sophie ankaŭ ĉeestis dum legado de Goethe en la salono de Charlotte von Stein kiam laŭtlegitis du tiam ankoraŭ ne publikigitaj ĉapitroj el Wilhelm Meisters Wanderjahre''. Rimarkinde estas ke tiaj rondoj vajmaraj - kiujn partoprenis ankaŭ Henriette von Seebach - estis pli informataj pri eldonoplanoj goetaj ol la goetaĵeldonisto Johann Friedrich Cotta mem en Stuttgart.
Malgraŭ grandaj literaturaj interesoj Henriette von Seebach mem ne verkistinis, kontraŭe al ŝia filino Amalie grafino de Groß sub la pseŭdonimo Amalie Winter (1802-1879).
Familiaj detaloj
Ŝia unua edzo estis ekde 1792 generalmajoro Friedrich Wilhelm von Thüngen (Düngen), kiu jam mortis en 1793. Ŝi krome estis la kuzino de Charlotte von Kalb. Eble estis Charlotte - kiu estis amatino de Schiller - kiu venigis ŝin Vajmaron. Ŝiaj infanoj el la dua geedzeco estis: Helene Henriette Friederike von Seebach (1807–1882), Amalie Karoline Charlotte Wilhelmine Henriette von Seebach (1802–1879) kaj August Gustav Wilhelm Adolf von Seebach (1813–1862).
Notoj
<References Responsive/>
Johannes Eigner
Johannes EIGNER (naskiĝinta en 1960 en Bad St. Leonhard im Lavanttal) estas aŭstra diplomato.
Vivo
Eigner studis juron kaj studis interpretadon kaj tradukadon por la lingvoj franca kaj rusa en Graz kaj trapasis postbakalaŭrajn studojn en internacia juro kaj privata internacia juro ĉe la Universitato de Strasburgo.
En 1985 li eniris la diplomatian servon. En 1987 li estis praktikanto ĉe la aŭstra ambasado en Kairo kaj estis dungita en la ambasado en Moskvo de 1987 ĝis 1995, unue kiel gazetara ataŝeo kaj de 1992 kiel vicĉefo de misio. En 1995 li iĝis vicestro de la OSKE-sekcio en la Ministerio de Eksterlandaj Aferoj kaj la Konstanta Reprezentantaro de Aŭstrio al la OSKE en Vieno. En 1999 li translokiĝis al la Ambasado en Bratislavo kiel vic-ĉefo. En 2004 li iĝis estro de la departemento pri pligrandigo de EU, ENP (European Neighbourhood Policy), EU kaj ekonomiaj rilatoj kun la landoj de orienta kaj sudorienta Eŭropo en la ministerio pri eksterlandaj aferoj en Vieno, kaj en 2008 ankaŭ vicestro de la sekcio pri integriĝo kaj ekonomiaj politikaj aferoj.
Ŝĉigri
Ŝĉigri (Щигры) estas urbo en Kurska provinco en Rusio.
Farø-pontoj
La Farø-pontoj (Farøbroerne) estas aŭtoŝoseaj pendopontoj en la Balta Maro, kiuj apartenas al la ŝtato Danio. Ili ligas la centran insuleton Farø kun la multe pli grandaj insuloj Sjælland norde kaj Falster sude. Ambaŭ partaj pontoj finkonstruiĝis dum la jaro 1984.
Ŝĉigri
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 38415.
Farø-pontoj
La suda ponto kuŝas inter la insuloj Farø kaj Falster. Ĝi longas 290 metrojn, kaj 95 metrojn altaj pilonoj per diagonalaj kablegoj stabiligas la konstruaĵon. La norda ponto longas 1596 metrojn kaj per konstruaĵo de betonaj traboj ligas la insulojn Farø kaj Sjælland. Sur la insuleto Farø inter ambaŭ pontoj ekzistas ŝosea debranĉiĝo, kiu de tie dige pere de la insuleto Bogø gvidas al la insulo Møn.
Ŝĉigri
La urbo estis fondita en la 17-a jarcento.
Farø-pontoj
La pontoj administre apartenas parte al la teritorio de la komunumo Guldborgsund kaj parte al tiu de la komunumo Vordingborg.
Panické Dravce
Panické Dravce, hungare Panyidaróc [panjidarOc] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Panické Dravce situas preter Ipeľ, laŭ traira flankovojo. Lučenec troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la malfrua bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1573 laŭ tiama hungara ortografio "Pani Darocz". En la 17-a jarcento ĝi senhomiĝis, la rehomiĝo en la 1680-aj jaroj okazis. En 1828 loĝis tie 706 vilaĝanoj en 77 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Panyidaróc 701 homoj, (657 hungaroj, 39 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Panyidaróc rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Panické Dravce apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 729 homoj, (380 slovakoj, 336 hungaroj).
Ŝĉigri
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 07145, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas inter riveroj Ŝĉigra (Щигра) kaj Lesnaja Plata (Лесная Плата).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 9,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 19,6 mil loĝantojn.
Izopropila sorbato
Izopropila sorbato aŭ C9H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sorbata acido kaj izopropanolo. Izopropila sorbato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila sorbato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropila sorbato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
28149 Arieldaniel
28149 Arieldaniel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 6:11 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Ariel Daniel, altrangan edukistinon ĉe la Observatorio Lowell. Ŝia entuziasmo por astronomio kaj eduko reflektiĝas en la laùdaj raportoj de klientoj kaj de la personaro. Ariel inspiras la venontan generacion da sciencistoj por ke ili estu afablaj kaj edukemaj en la programoj, kaj ĉelokaj, kaj ĉeretaj.
Teatro Hevesi Sándor
''Nomo de la teatro estas legebla laŭ la origina (hungara) nomformo! Nehungaroj komprenu: Teatro Sándor Hevesi!''
La teatro Hevesi Sándor [heveŝi ŝAndor] estas la unusola teatro de urbo Zalaegerszeg.
Konstruaĵo
La granda salono havas lokon por 402 personoj. En la antaŭsalono ofte organizas altnivelajn ekspoziciojn.
En la teatro aktoradis inter ili Sándor Benczédi (aktoro), Gábor Bot, Teréz Czegő, József Máriáss, Réka Nagy, Katalin Nászta, Frigyes Palóczy, György Wellmann, Gyula Zalányi kaj reĝisoradis Imre Halasi (fondinto), György Cserhalmi kaj Péter Tömöry.
Novo Horizonte (Bahio)
Novo Horizonte estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.673 loĝantojn en 2010.
Kathryn Garcia
Kathryn A. GARCIA (antaŭe McIver; naskiĝis la ) estas la eksa komisionestro por la Fako de Sanitareco de Nov-Jorko. Antaŭe, ŝi servis en la rolo de provizora prezidanto kaj ĉefoficisto de la Aŭtoritato de Loĝejoj de Nov-Jorko kaj estis nomumita "caro de manĝaĵo" por la programo je kriza manĝaĵo de Nov-Jorko dum la kriza respondo pri COVID-19. Kathryn Garcia kandidatiĝis por Urbestro de Nov-Jorko en la baloto de 2021.
Frua vivo kaj edukado
Kathryn Garcia naskiĝis en Brooklyn kaj estis adoptita de Bruce C. McIver kaj Ann McIver. Tiu kreskiĝis en la najbareco de Park Slope. Ties patro estis la ĉefa parlimentano pri laboro por la eksa urbestro de Nov-Jorko Edward I. Koch, kaj ties patrino estis profesoro de la angla lingvo ĉe Medgar Evers College kaj estis nomumita kiel administra direktoro de la Alianco de la Areo de Morningside. La aktoro Clark Gregg estas ties kuzo.
Garcia kompletigis sian primaran edukadon ĉe P.S. 321 en Park Slope kaj diplomiĝis de Stuyvesant Mezlernejo en Manhattan. Tiu ĉeestis la Universitaton de Viskonsino ĉe Madison kaj ricevis bakalaŭron je ekonomiko kaj historio.
Personaj aferoj
Garcia edziniĝis kun Jerry Garcia je 1995, sed ili poste eksedziĝis. Garcia havas du infanojn, Anna kaj Alex. Ekde 2014, Garcia loĝas en la najbareco de Park Slope.
Richard Sharpe
Richard SHARPE, ankaŭ konata kiel RoŜo (naskiĝis la en Parizo, mortis la  en Coggeshall) estis angla esperantisto.
Li estis komercisto, lerta lingvisto, kaj kosmopolito vojaĝinta en 14 landoj. Li esperantistiĝis en Bonaero en 1906.
En 1907 li el Brazilo revenis al Britujo kaj ekloĝis en Torquay. Ekde tiam li dediĉis sin al Esperanto kaj en 1913 publikigis aŭtobiografian verkon, Travivaĵoj de Ro. Ŝo.. Post la Unua Mondmilito li ankoraŭ partoprenis la kongresojn en Hago (1921) kaj Prago (1922).
Post kelkmonata malsano li mortis en la domo de nevo en Coggeshall. Nekrologo aperis en La Brita Esperantisto, septembro 1923, p. 106.
El lingva vidpunkto, li estis aparte fidela al la zamenhofa Esperanto. Multaj liaj lingvaj konsiloj estis aprobitaj de Zamenhof.
Los Angeles Galaxy
LA Galaxy estas usona profesia futbalklubo en Los-Anĝeleso, Kalifornia. La teamo ludas en la Grandliga Futbalo (MLS) en la Okcidenta Konferenco.
Ĝia ĉefa rivalo estas la San Jose Earthquakes.
Croix-Rousse (stacio en Liono)
Croix-Rousse estas stacio de la Metroo de Liono sur Linio C de la metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.