cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
12070 Kilkis
Nomo
Ĝia nomo honoras Siir Sirinyasam Kilkis, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri matematiko. Ŝi estas lernantino ĉe la Greenwood Laboratory School en Springfield (Misurio, Usono).
Turkmena skribo
Turkmena skribo estas skribsistemo de la turkmena lingvo. En historio la turkmena lingvo havis kelkajn skribsistemojn. Nun la turkmenoj en Turkmenio plejparte uzas latinidan alfabeton kaj la turkmenoj en Irano, Afganio kaj aliaj landoj de Mezoriento la arabidan surbaze de persa alfabeto.
Luterana preĝejo (Újbuda)
La Luterana preĝejo estas eklezia konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Újbuda.
Turkmena skribo
Arabida skribo
Skriba turkmena lingvo formiĝis en la 13-a–14-a jarcentoj. Tiam dekomence oni uzis arabidan alfabeton, kaj ĝis la 18-a jarcento disvolviĝis sufiĉe riĉa literaturo en la turkmena. Tamen nivelo de legoscio inter turkmenoj estis nealta kaj eĉ en la fino de 19-a jarcento ne estis pli ol 1%. Libroj en la turkmena lingvo apenaŭ ne eldoniĝis. La unua aboco de la turkmena aperis nur en jaro 1913 pro klopodoj de rusa administraro, kaj la unua gazeto kiu estis eĉ parte turkmenlingva («Закаспийская туземеная газета» — "Transkaspia indiĝena gazeto") nur en 1914. Tradicia arabida skribo baziĝis je la persa alfabeto kaj ne estis tre taŭga por tjurkaj lingvoj. En ĝi ne ekzistas simboloj kiujn oni povu facile adapti al specialaj sonoj de la turkmena lingvo kaj samtempe estis multaj simboloj por sonoj, kiuj ne ekzistis en la turkmena kaj nur utilis por arabaj kaj persaj pruntovortoj.
Luterana preĝejo (Újbuda)
Historio
La loka luterana societo formiĝis en 1914, sed pro la 1-a mondmilito ne okazis preĝejolonstruo. En 1925 la ĉefurba municipo donacis parcelon por luterana preĝejo, en la sama jardeko ĝi estis konstruita. La orgeno alvenis en 1934, ĝi moderniĝis en 1974. Tie estis pastro Lajos Ordass inter 1941-1944, pri li memortabulo estas videbla de 1998. En 1957 la interna parto estis renovigita, la preĝejo mem en 2005.
Turkmena skribo
Arabida skribo
En la unuaj jaroj post la Oktobra Revolucio la arabida turkmena alfabeto havis du reformojn: en 1922 kaj en 1925. Dum ili novaj literoj kun diakritaĵoj estis enkondukitaj por tjurkaj fonemoj kaj literoj por netjurkaj sonoj estis forigitaj.
Luterana preĝejo (Újbuda)
Historio
Longe estis tie orgenisto Imre Sulyok (komponisto).
Konstruaĵo
La preĝejo formas unuon kun ambaŭ aloj, sed la preĝejo mem reliefas. En la aloj trovis lokon la luterana grupo, kie ili aranĝas kunvenojn. Estas 2 internaj enirejoj inter la preĝejo kaj la konsilanta ĉambrego en unu el la aloj. La fasado estas simetria, meze la turo altiĝas, sed flanke estas ankaŭ malaltaj turetoj. (La ŝtupoj en ambaŭ flankaj turoj kuras al la galerio.) Malsupre antaŭ la ĉefenirejo ŝtupoj estas videblaj. La altara bildo estis pentrita en 1933.
Turkmena skribo
Arabida skribo
La arabida skribo en ambaŭ reformita kaj arĥaa formoj estas daŭre uzata far turkmenoj de Afganio, Irako kaj Irano.
Janalifo
En julio de jaro 1925 la oficia respublika gazeto Türkmenistan publikis serion de artikoloj proponantaj novan latinidan skribon surbaze de tiel nomata Nova Tjurka Alfabeto (janalifo). Post la Unua Tut-Unia Tjurkologia Kunveno en Bakuo (februaro–marto de 1926) la Ŝtata Scienca soveto de Popolkomisariato pri Eduko de la Turkmena SSR kreis projekton de nova alfabeto. En 1927 ĝi estis dispublikita per amaskomunikiloj.
En la 3-a de januaro de 1928 nova latinida alfabeto estis akceptita en Centrala Plenumkomitato de Turkmena SSR. Tuj ĉiuj oficiaj amaskomunikiloj ekuzis ĝin kaj ekde la 1-a de septembro de la sama jaro ĝin ankaŭ enkondukis lernejoj. La procedo de plena transiro al la nova alfabeto finiĝis ĝis majo de 1929.
Unua versio de turkmena janalifo enhavis 40 literojn:
A a, Aa aa, B в, C c, Ç ç, D d, E e, Ə ә, F f, G g, Ƣ ƣ, H h, I i, Ii ii, J j, K k, L ʟ, M m, N n, Ꞑ ꞑ, O o, Oo oo, Ɵɵ ɵɵ, P p, Q q, R r, S s, Ş ş, T t, U u, Uu uu, V v, X x, Y y, Yy yy, Z z, Ƶ ƶ, Ь ь, Ьь ьь.
Sed jam en 1930 per la decido de la Unua lingvista konferenca pri turkmena lingvo oni forigis digrafojn markintajn longajn vokalojn. En 1934 oni ankaŭ forigis literojn ƣ kaj q, kaj en 1936 literon x. Anstataŭ la forigitaj literon oni ekuzis, laŭorde, literojn g, k kaj h.
Cirilida skribo
En la fino de la 1930-aj jaroj okazis granda ŝanĝo de paradigmoj en Soveta geopolitika ideologio: anstataŭ strebo al monda revolucio oni decidis kostrui "Socialismon en aparta lando". Tio ĉi havis gravan influon al multaj ecoj de vivo kaj scio de sovetaj popoloj, inkluzive lingvistikon. Aparte, la skribsistemoj de indiĝenaj popoloj tra la tuta Sovetunio, kiuj unue estis kreitaj surbaze de latina skribo por pli facila interkompreno kun eskterlandaj kamparanoj kaj laboristoj dum la revolucia procedo, estis urĝe tranformitaj al pli "naciismaj" cirilidaj skribsistemoj.
En januaro de 1939 en la gazeto Türkmenistan (tiam nomata Sovet Tyrkmenistanь) aperis letero de lernejaj instruistoj de Aŝĥabado kaj Aŝĥabada regiono proponanta cirilidan skribon por turkmena lingvo. Sub preteksto de popola volo, Prezidentaro de la Supra Soveto de Turkmena SSR ordonis al Instituto de turkmena lingvo kaj literaturo krei projekton de nova alfabeto. Krome en kreo de nova skribsistemo partoprenis instruistoj kaj profesoroj de Aŝĥabada Pedagogia instituto kaj fakuloj de gazetaro. La projekto de alfabeto publikiĝis en 1940.
En majo de jaro 1940 la Soveto de Popolkomisaroj de Turkmena SSR kreis ukazon por transiro de ĉiuj oficialaj oficoj de la respubliko al nova alfabeto ekde la 1-a de julio de la sama jaro kaj komenco de instruo en ĝi en ĉiuj lernejoj ekde la 1-a de septembro.
El ĉiuj turkmenaj skribsistemoj en historio la cirilida alfabeto estis elbe la plej stabila kaj havis na malplej da reformoj. La sola notinda ŝanĝo en ĝi estis ioma ŝango de ordo: originale la litero ъ estis la fina litero de alfabeto post я, sed en 1954 oni movis ĝin al la pozicio inter щ kaj ы, samkiel en la rusa alfabeto.
Turkmena cirilida alfabeto:
Oni povas vidi ke la cirilida turkmena alfabeto enhavis literojn ё, ю, я, ц kaj щ, kiuj ne reprezentas fonemojn de turkmena lingvo, sed faciligas adopton de rusaj pruntovortoj.
Post disfalo de Sovetunio kaj sendependiĝo de Turkmenio la nova registaro decidis ree ŝanĝi la skribsistemon. La cirilida alfabeto estis forigita el ĉiuj oficialaj sferoj ekde jaro 2000. Ĝi tamen estas daŭre uzata por neoficiaj celoj ene de Turkmenio (aparte pro konsiderinda kvanto de turkmenlingvaj eldonoj apertintaj en ĝi dum la sovetaj tempoj) kaj ankaŭ far turkmenoj loĝantaj en Rusio.
Nova alfabeto
Post disfalo de Sovetunio en komenco de la 1990-aj jaroj la registaro de Turkmenio proponis ideon de kreo de nova latinida skribo por iom kulture distanciĝi de sovetaj tempoj. Unua varianto de alfabeto estis proponita far grupo de lingvistoj en Instituto de lingvistiko sub gvido de M. Sojegov. La projekto estis publikigita en gazeto Türkmenistan (tiam nomata Түркменистан) je la 19-a de aŭgusto de jaro 1992. En la sama jaro aperis kelkaj aliaj projektoj. La akceptita turkmena alfabeto de 1992 havis jenajn literojn: A a, B b, C c, D d, E e, Ea ea, F f, G g, H h, I i, J j, Jh jh, K k, L l, M m, N n, Ng ng, O o, Q q, P p, R r, S s, Sh sh, T t, Ts ts, U u, V v, W w, X x, Y y, Z z. La amuza eco de tiu ĉi projekto estis uzo de literoj q, v, x kiel vokaloj — ili anstataŭis, laŭorde, la cirilajn literojn ө, ү, ы.
En januaro de jaro 1993 la Turkmena Akademio de Sciencoj havis konferencon pri nova alfabeto kiu formis la komision pri kreo de alfabeto sub gvido de prezidento Saparmurat Nijazov mem. Nova varianto de la alfabeto estis publikigita en februaro de la sama jaro kaj oficiale agnoskita far la Meĝliso (Parlamento) de Turkmenio je la 12-a de aprilo 1993 per ukazo de la prezidento. Nova turkmena alfabeto havis jenajn literojn: Aa Bb Çç Dd Ee Ää Ff Gg Hh Ii Jj £ſ Kk Ll Mm Nn Ññ Oo Öö Pp Rr Ss $¢ Tt Uu Üü Ww Yy ¥ÿ Zz. Unika eco de tiu ĉi alfabeto estis uzo de valutaj simboloj de dolaro, cendo, brita pundo, kaj japana eno kiel literoj.
Moderna turkmena alfabeto :
Transiro de turkmena lingvo al latinida alfabeto havis ne tiom praktikajn kaj lingvistikajn kiom sociajn kaj politikajn kialojn. Por nova lando estis grave kulture necese distantiĝi de la soveta estinto per iuj ajn metodoj, inkluzive la lingvistikajn. Sed urĝa transiro al nova skribsistemo havis negativajn konsekvencojn, aparte en sfero de eduko. Ekzemple, la infanoj en unua klaso de bazlernejoj lernis la novan alfabeton, sed la sekvan jaron ili devis ankaŭ lerni la cirilidan ĉar lernolibroj por dua klaso en la nova alfabeto ankoraŭ ne eldonitis. Tiu ĉi situacio daŭris dum la unuaj 5 aŭ 6 jaroj ekde la reformo. Por pli alta eduko oni ankoraŭ daŭre bezonas la cirilidan alfabeton ĉar kvanto de eldonoj per nova alfabeto ĝis nun estas ne sufiĉa kaj ne kovras ĉiujn tiujn temojn kiel la eldonoj de sovetaj tempoj.
Komparo de skribsistemoj
Jen estas la kompara tabulo de turkmenaj skribsistemoj laŭ ordo de ilia apero en historio:
Egala balotrajto en Finnlando
Ekde jaro 1362 Finnlando (t.e. la orientaj provincoj en la tiama Svedio) havis reprezenton en la sveda parlamento. Kiam Finnlando transiris sub regon de Rusio pro la rezulto de la milito inter Svedio kaj Rusio en jaroj 1808-1809, Finnlando atingis aŭtonomecon, kie konserviĝis la leĝoj hereditaj el Svedio.
Ĝis jaro 1907 en la finna parlamento ĉiu socia ordo (tiuj estis nobelaro, pastraro, burĝaro kaj agrarularo) havis unu voĉon, kio emfazis speciale la potencon de la nobelaro kaj lasis i.a. laborularon kaj virinojn sen voĉrajto. En aliaj landoj la situacio estis kutime simila.
La unua lando en la mondo, kie la tuta popolo ekhavis ĝeneralan kaj egalan rajton por baloti, estis Nov-Zelando jare 1893. En Aŭstralio la blankhaŭta popolo ekhavis rajton por baloti kaj kandidatiĝi jare 1903 (la rajton por kandidatiĝi la virinoj en Nov-Zelando ankoraŭ ne havis), sed ankaŭ tie virinaj parlamentanoj ne ekzistis antaŭ ol kelkajn jardekojn pli poste.
Finnlando estis la unua lando, kie la tuta popolo ekhavis plenajn balotajn kaj kandidatiĝajn rajtojn. La leĝon pri tio la registaro akceptis la 1an de junio 1906.
Tuj en la unuaj parlamentaj elektoj laŭ tiu nova sistemo, en marto 1907, elektiĝis ankaŭ virinaj parlamentanoj, ili estis 19 el la tuto de 200 parlamentanoj, do 9,5 procentoj. En kelkaj elektoj dum la sekvaj jardekoj la proporcio da virinoj en la parlamento estis iom malpli, sed ĉiam ĝi restis super 5 procentoj kaj post la dua mondmilito ĝi komencis daŭre kreski. Ekde jaro 1983 virinoj ĉiun fojon estis pli ol 30 procentoj el la parlamentanoj kaj en la nuna estas 37,5 %.
En municipaj elektoj la virinoj ekhavis plenan balotan kaj kandidatiĝan rajton jare 1917, tio estas (hazarde) la sama jaro, kiam Finnlando memstariĝis el Rusio.
Ni finnoj do emas fieri pri tio, ke Finnlando estis la unua lando en la mondo por realigi plenajn politikajn rajtojn por la tuta popolo, ne plu metanta flanken virinojn aŭ minoritatajn etnajn grupojn. (Oni devas ja memori, ke ekzemple en Aŭstralio la aborigenoj tiutempe tute ne havis civitajn rajtojn).
Sportistoj el Rusio en la Somera Olimpiko 2020
La 9-an de decembro 2019, la Monda Kontraŭdopa Agentejo malpermesis Rusion de ĉiuj internaciaj sportoj dum kvar jaroj post kiam ĝi trovis ke datumoj provizitaj de la Rusa Kontraŭdopa Agentejo estis manipulitaj de rusaj aŭtoritatoj kun celo protekti atletojn implikitajn en ĝia ŝtate subvenciita dopa skemo.
Rezulte ne permesiĝis oficiala rusia teamo en la Somera Olimpiko 2020. Tamen kompromise oni cedis, ke sportistoj el Rusio povas aliĝi al la evento tra perado de la Rusia Olimpika Komitato en Moskvo, kiu konsidereblus integra parto de la Internacia Olimpika Komitato (IOK) en Laŭzano kaj ne havus ajnajn kontaktojn kun la registaro de Rusio kaj sia ŝtate subvenciita dopa skemo, kvankam ĝuste en decembro 2017 la Rusa Olimpika Komitato estis suspendita fare de la Internacia Olimpika Komitato pro (!) ĝia partopreno en la ŝtata subvenciita dopa programo. La 28-an de februaro 2018, post fino de doptestaj kontroloj por rusaj atletoj kiuj partoprenis la Vintran Olimpikon 2018, la IOK reinstalis la Rusian Olimpikan Komitaton, malgraŭ du testoj kiuj konfirmis dopadon. La tuto do montras nekonvinke malklaran sintenon de la IOK rilate al sportistoj, la nacia komitato kaj la registaro de la Rusia Federacio.
Dum la olimpiko en Tokio, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al la 23-a de julio ĝis la 8-a de aŭgusto 2021, kvankam la evento tenis en sia oficiala nomo la jaron "2020", la rusia teamo simbole uzis apartan flagon de la nacia komitato, kiu havis olimpikan flamon en la formo de blankaj, bluaj, kaj ruĝaj strioj (simbolante la trikoloran nacian flagon) kaj la kvin olimpikaj ringoj. Kiel anstataŭaĵo de la nacia himno, la rusa delegacio volis la popolkanton Katjuŝa, kiu estis malaprobita fare de la Sporta Tribunalo. Anstataŭe, parto de la pianokonĉerto n-ro 1 de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij iĝis la anstataŭa nacia himno.
Sume 335 sportistoj el Rusio partoprenis en 30 sportaj disciplinoj. Ili akiris 20 orajn,  28 arĝentajn kaj  23 bronzajn medalojn. Sume la rusiaj sportistoj grupe havis la 5-an rangon en la olimpiko. Tenanto de la flago de la nacia komitato estis la skermistino Sofija Velikaja (Софья Великая) kaj la flugpilkisto Maksim Miĥajlov (Максим Михайлов) dum la malferma ceremonio respektive la etne avara liberstila luktisto Abdulraŝid Sadulajev (Абдулрашид Садулаев/ГІабдулрашид Садулаев) dum la ferma.
Neĝoperdriko
La Neĝoperdriko (Lerwa lerwa) estas ĉasbirdo de la familio de Fazanedoj kiu troviĝas amplekse en altaltitudaj regionoj de Himalajo de nordaj Barato kaj Pakistano, Nepalo kaj sudokcidenta Ĉinio. Ĝi estas la ununura specie ene de sia genro. Tiu specio troviĝas en alpaj paŝtejoj kan malfermaj montetoj super la arbolimo sed ne en nuda roka tereno kiel la Himalaja neĝokoko kaj ne estas tiom timema kiom tiu specio. Maskloj kaj inoj aspektas simile laŭ plumaro, sed maskloj havas spronon en siaj tarsoj.
Aspekto
Tiu Neĝoperdriko aspektas griza supre kaj bruna sube kun makulecaj flankoj kaj brilruĝaj beko kaj kruroj kaj la supraj partoj fajne striecaj je nigroblanko. Dumfluge la bildo de la malhelbrunaj unuarangaj kaj duarangaj kun mallarĝablanka bordo faras ilin iome kiel la multe pli granda Tibeta neĝokoko. La 14 plumovostoj estas malhelaj kaj striecaj je blanko. Estas variado en nuancoj kaj kelkaj birdoj havas preskaŭ nigran kronon. La unuarangaj kaj duarangaj estas brunaj kaj la brusto tre senmarke bruna kun makulecaj flankoj. La ventro havas pli da blanko kaj la plej subaj flankoj kaj plumoj ĉirkaŭ ventraj estas striecaj je bruno kaj blanko. La subvosto estas bruna kun nigranuanca strieco kaj blankaj pintoj. Juuloj havas la subajn partojn makulecajn kaj la striecon malpli distingan. La tarso estas plumokovritaj antaŭe de la kruroj ĝis la fingroj.
Ili estas 38–40 cm longaj. La inoj pezas 450–580 g; la maskloj, 550–700 g. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ plumaro, inoj ne havas spronon, la masklo havas akran spronon kaj foje duan komencan spronon. Idoj similas al idoj de la Sanga fazano.
Distribuado kaj statuso
La Neĝoperdriko troviĝas en Himalajo el Pakistano al Arunaĉal Pradeŝ laŭlonge de altaj teritorioj, ĉefe de 3000 al 5000 m (rare sub 2000 m) altitude. Ĝi troviĝas super la arbolimo sed ne en tiom nuda kaj ŝtoneca tereno kiel la neĝokokoj. Although said to be found in Afghanistan, there is no evidence. La specio troviĝas ĉe granda areo kiu ĝenerale estas konsiderata de malalta konservozorgo. Ĝi estas ĉasata je iu etendo, pro sia kutimo esti pli facile alproksimigebla ol la neĝokoko kaj malpliiĝis laŭ populacio en kelkaj areoj.
La kutima habitato estas alpaj paŝtejoj, malfermaj herbejaj montetodeklivoj kun herbo, likenoj, filikoj kaj rododendroj. Ĝi troviĝas inter malgrandaj neĝareoj sed ne en tiom ŝtona aŭ nuda grundo kiom la neĝokokoj. Tamen tiuj birdoj estas tre lokaj en sia distribuado.
Kutimaro kaj ekologio
La Neĝoperdriko troviĝas en malgrandaj grupoj, kutime el 6 al 8 sed ĝis 30 for de la reprodukta sezono. Kaze de ĝeno, ili kutime elflugas alten antaŭ foriri per bruaj flugilfrapoj. La flugmaniero estas rapida kaj sonora. Ĝi havas kutimon sunbani surroke dum tagmezo. La alvoko dum la reprodukta sezono similas al tiu de la Griza frankolino de la ebenaĵoj. Ĝi estis komparita laŭ kutimaro al la Monta lagopo. Ili manĝas muskon, likenojn kaj burĝonojn de plantoj. Ili englutas ankaŭ sablerojn aŭ ŝtonetetojn por helpi digeston.
La reprodukta sezono estas el majo al julio. Oni supozas, ke maskloj estas monoginaj. La nesto estas skrapaĵo en montetodeklivo sub ŝirmo de roko, ĉu gratita de ili aŭ jam disponebla. La nesto estas foje kovrita per musko sed bone kaŝita. La ino demetas 3 al 5 ovoj kaj ino kovas dum masklo staras vigle. Gepatroj povas uzi la teknikon de la Trompoceremonio por misatentigi predantojn. Ili alvokas laŭ kompare pli milda malaltatona noto al junuloj, kiuj respondas per kokidecaj ĉiip.
Krom la Chelopistes lervicola priskribita kiel ektoparazito de tiu specio, oni konstatis iksodon nome Argas himalayensis.
Sankta Katarino (Brazilo)
Sankta Katarino, alternative Santa-Katarino (portugale Santa Catarina [SANta kataRIna], laŭ Internacia Fonetika Alfabeto: /ˈsɜ̃,tɐ ka.taˈɾi.nɐ/), estas ŝtato respektive subŝtato de Federacia Respubliko Brazilo. Ĝi havas 95.442 km² (iom simile al Portugalio).
Gravaj urboj: Florianópolis (ĉefurbo) – Blumenau - Criciúma - Pomerode - Joinville - Jaraguá do Sul - Itajaí - Palhoça
Multaj eŭropaj enmigrantoj alvenis de komence de la 19-a jarcento, inter ili precipe el Germanio, kaj la ŝtato plu estas ia centro de germana kulturo en Brazilo. Poste enmigrantoj el Italio, Pollando, Rusio kaj aliaj landoj alvenis. Tio kaŭzis interalie grandan multecon de malgrandaj familiskalaj farmbienoj en la ŝtato.
Konata ĉemara banurbo estas Balneário Camboriú. Alia grava setlejo el lingva vidpunkto estas Antônio Carlos.
La ŝtato estas unu el inter la plej riĉaj en Brazilo, kie la vivnivelo estas la plej bona, sed tamen kun alta senlaboreco.
4533 Orth
4533 Orth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan nuklean kemiiston Charles J. Orth de la Nacia Naboratorio de Los Alamos. Li faras esplorojn en la tuta mondo, serĉante pruvojn de alfrapo de asteroido aŭ kometo. li malkovris nenormalan koncentiĝon de nobla metalo en la kretacea-terciara limo en la kontinentaj sedimentaj deponaĵoj de Nordameriko, kaj ankaŭ en la limo Frasniano-Fameniano de la supera devonio kaj en la limo Cenomaniano-Turoniano de la supera kretaceo.
Georges Avril
Georges AVRIL (propranome Georges (Marie Joseph) de COUSMONT) (naskiĝis la 19-an de januaro 1874 en Cannes - mortis la 23-an de decembro 1952 en Nico) estis franca esperantisto, ĉefredaktoro de la sudfranca ĵurnalo „L’Eclaireur de Nice“ kaj de La Tribune espérantiste (1930-1931), aŭtoro de franclingvaj romanoj kaj rakontoj, honorita per ordeno de Honora Legio (per dekreto, 13-5-1931, post raporto de la ministro pri Publika instruado) kaj per pluraj aliaj, ne nur francaj (oficiro de Publika instruado, kavaliro de Agrikultura merito), sed ankaŭ alilandaj : Oficiro de la tunizia Nichan Iftkhar, kaj de la Blanka Aglo (de Serbio), kavaliro de la belga "Ordeno de la Krono", kaj per promilitaj medaloj.
Avril pristudis precipe demandojn literaturajn, muzikajn kaj belartajn kaj estis membro de deko da kulturaj asocioj, inter kiuj li kunfondis la Mediteranean Akademion (kies prezidanto kaj du aliaj membroj estis membroj de la Franca Akademio) kaj li prezidis la "Cercle de la Critique de Nice" kaj honorprezidis la nican simfonian asocion. Li estis talentoplena gazetisto kaj paroladisto. Verkis francajn romanojn kaj diversajn broŝurojn. Havigis al Esperanto multajn sukcesojn, precipe en Sudfrancujo. Verkis multnombrajn artikolojn pri kaj en Esperanto, en sia ĵurnalo (ĉiusemajna rubriko) kaj aliaj gazetoj. Direktoro de la Gazeta Komisiono de l' Internacia Centra Komitato (ICK). De febr. 1934 ĝis fino de 1938 li estis redaktoro de Nia Gazeto, en kiu aperadis liaj rakontoj, ekz. Superstiĉoj.
Post la dua mondmilito Avril apartenis al la unua membraro de la restarigita Akademio de Esperanto kaj estris ĝian Sekcion pri Literaturo (1949-1952).
Ruy Barbosa (Bahio)
Ruy Barbosa estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 29.887 loĝantojn en 2010.
Serafina Gregoris
Fratino Serafina Gregoris, aŭ Gisella naskiĝis en Fiume Veneto la 15-an de oktobro 1873. Ŝi estis lernantino en la elementa lernejo de Bannia. 16-jaraĝa ŝi laboris en koton-fabriko. La 5-an de novembro 1894 ŝi iris al konvento en Venecio (Suore Francescane di Cristo Re). Ŝi iĝis Fratino Serafina de la Anĝeloj la 6an de februaro 1896. En la venecia instituto,ŝi tuj zorgis pri la fako -instruado en la lernejo - ĉe lernantinoj,sed nur post unu jaro, ŝi malsaniĝis per la malsano de Pott. Tamen malgraŭ sufero, ŝi laboris dum 17 jaroj, en tiu lernejo, kun rulseĝo kaj metala dorstenilo, kaj ĉiuj laŭdis la bonan instruadon. Post 1916 ,ŝi devis rezigni kaj ŝi restis en liton ,senmove dum preskaŭ 20 jaroj. Ŝi mortis la 30-an de januaro 1935. Sia vivo iĝas mesaĝo por nia epoko - ŝi trapasis 38 jarojn de sia vivo en granda sufero, kaj vivis feliĉe dank'al unuiĝo kun Kristo. Ŝi transformis la doloron en pli grandan amon: "tio estas la parabolo de fratino Serafina".
Hiperuranio
'Hiperuranio (greke hiperuranios, estas koncepto surakviĝanta el la Fedro de Platono. Laŭ Platono hiperuranio elstaras en tiu zono transĉiela kie konserviĝas la ideoj. Do, hiperunanio estas tiu mondo trans la ĉiela volbo, ekde ĉiam ekzistanta, kie la senŝanĝaj kaj nekorupteblaj ideoj estas atingitaj nur de intelekto, kaj netuŝebla de teraj kaj korupteblaj entoj.
Gravas rimarkigi ke en la klasika vizio la ĉiela volbo reprezentas la ekstreman limon de la “fizika loko”: la difino “trans la ĉiela volbo” almetas la hiperuranion en dimension metafizikan, transfizikan, senspacan kaj sentempan kaj, tial, pure atingebla per la menso, do pure spirita.
Rilatoj inter hiperuranio kaj la estaĵa mondo
La ideoj lokiĝintaj en hiperuranio estas nepre necesaj por la ekzisto de la estaĵoj. Laŭ la platona filozofio, fakte, la rilato inter ideoj de hiperuranio kaj la estaĵoj tipiĝas laŭ tri kategorioj:
1) Rilato de “mimezo”: laŭ tiu vidpunkto, la videblaj estaĵoj estas simplaj kopioj de la perfektaj kaj senŝanĝaj hiperaniaj ideoj;
2) Rilato de “partopreno”: ĉi-kaze en la estaĵoj realiĝas io devenanta el la ideoj, sed ne sammaniere;
3) Rilato de “ĉeesto”: la ideoj en la estaĵoj ĉeestas nur esence, do ne kopie kaj partoprene.
Ĉiukaze, ĉiam evidentiĝas kiel la ideoj de hiperuranio estas bezonataj por la ekzisto de la estaĵoj. Kaj tiel kreiĝas iu speca supereco de la hiperuranio: nome, krom plialta grado de perfekteco de la hiperuranaĵoj, tiuj lastaj vere digne elstaras sur la estaĵoj laŭbilde aŭ laŭesence. Hiperuranio, kaj do la ideoj en ĝi kuŝantaj, reprezentas la modelon laŭ kiu la Demiurgo formis kaj formas la mondon de la estaĵoj, nome la materio.
Rilatoj inter hiperuranio kaj la homa animo
En la filozofia vizio de Platono, la homa animo, antaŭ ol “fali” en la korpon, kontemplas, pli/malpli trempiĝe, la perfektecon de la hiperuraniaj ideoj. Tiu pli/malplia komtemplado igas la falinton en korpon amanto de la vero aŭ malpli amanto de ĝi aŭ tute ignora pri ĝi.
Reciproka rilato inter la ideoj
La rilatoj inter la ideoj, kaj do en la interna strukturo de hiperuranio, estas regulitaj per la leĝoj de la dialektiko: tiu termino havas duoblan signifon: “distingi” aŭ “dividi” kaj “kolekti” aŭ “unuigi”. Ilia distingo ne estas divido kaj ilia unuiĝo ne estas kolektiĝo.
La strukturo, fakte, de hiperuranio similas piramidon: super situas la ideoj plej gravaj kiel belo, bono kaj vero, kaj malsuprenirante laŭlonge de tiu piramido statas ideoj ĉiam pli ligitaj al la sensa mondo, trapasante la matematikajn ideojn (kiuj, kvankam pro valora grado egalaj al la antaŭaj, alfacigas malpli da graveco). La valoro de iu ideo, interne de la hiperurania strukturo, estas deduktebla el la grado de universaleco.
Hiperuranio aŭ la situo de la ideoj laŭ kristanaj filozofoj platonismemulaj
Ĝenerale la platona filozofio trovis, kiel ankaŭ aliaj paganaj filozofioj, konsenton en kristana kulturita medio. . Al ili plaĉis superĉio la trascendo de tiuj ideoj, la devenanta el ili providenco, la racio superestranta la universon, la konscienco surfaciganta la moralan leĝon ktp. Tamen laŭ kristanaj pensuloj, la ideoj ne situas en hiperuranio, sed en la menso de Dio, eĉ ili koincidas kun Dio mem. Fakte, la ideoj de Platono havas preskaŭ sendependan staton kaj funkcion, kvazaŭ Dio ili estu mem. Tiu “deponejo” de la ideoj, en la kristana lingvaĵo, estas la Logos, kiu laŭ johana diro (1, 1) loĝas ĉe Dio estante mem Dio.
Walerian Włodarczyk
Libroforme aperis en Esperanto lia 150-paĝa kolekto de eldiroj de polaj famuloj pri la Internacia Lingvo, ''Esperanto? Eldiroj de eminentaj polaj intelektuloj (1964) kaj lirika poemaro Mio mia'' (1965). Li faris plurajn vojaĝojn kaj prelegis en fakaj internaciaj kunvenoj. Lastatempe li estis laboranta super doktoriĝa disertacio pri Esperanta temo.
Baĥoseksto
Baĥoseksto (Bajosexto kun la signifo sesa baso) esta kordinstrumento de Meksiko. Ĝi havas dekdu kordojn en ses kordoĥoroj. Tiele ĝi estas speco de gitaro. Ĝi havas originon en la sudo de Meksiko.
Estas ankaŭ Baĥokinto (Bajoquinto kun la signifo kvina baso) kun dek kordojn en kvin kordoĥoroj.
Holzgerlingen
Holzgerlingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Böblingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Domo de la buroj (Erfurt)
La Domo de la buroj (germane: Burenhaus) estas unu el la gravaj domoj en la Bahnhof-strato (Erfurt). Ĝi estas la ununura kaj neoficiala monumento por konsulo Wilhelm Knappe.
Erfurto kaj la Buraj militoj
Antaŭ unu jarcento batalis la respublikoj de la buroj en Suda Afriko kontraŭ la Unuiĝinta Reĝolando kaj por sia sendependeco. La plej potenca imperialisma regno de la mondo antaŭ ĉio sopiris al la neelĉerpeblaj or-minejoj en la Oranje-liberŝtato kaj en Transvalo.
Post la sangoza Bura milito en 1899-1902 la idoj de nederlandaj enmigrintoj perdis memstarecon kaj enkorpigitis en britan Sudafrikon. La homoj en Germanujo grandsimpatie sekvis la militon: oni estis en favoro de la populara prezidento Paulus Kruger. Tion memoras la bura domo en Erfurto ĉe la angulo Bahnhof-strato kaj Juri-Gagarin-ringobulvardo.
Ĉefmasonisto Paul Funk ornamis en 1902 sian ĵus finkonstruitan loĝ- kaj labordomon per la portretoj de la gvidantoj de la buroj kaj per la abomena kaj fia malsato je oro de la brita koloniministro Joseph Chamberlain.
Knappe kiel personulo
Mallonge antaŭ estis erfurtano direktoro de la sudafrika nacia banko kaj amiko de Kruger. Tiu konsulo nome Wilhelm Knappe sendube nombriĝas al la plej interesaj civitanoj. Per malfeliĉa kolonia milito de sur Samoa en 1889 li mondskale famiĝis. En 1894 li revenis deĵori por la Ministerio pri eksteraj aferoj, post intertempa laborado kiel bankisto en Suda Afriko. En Ĉinio li estis ĝeneralkonsulo kun granda malfermiteco al lokaj kutimoj kaj moroj kaj sukcesis bone reklami por Germanujo. Li tute ne estis rasisma kaj militemulo, kiel oni eble povus imagi sin reprezentanton de germana ekstera politiko dum imperialisma epoko.
Rifuzitaj honoroj en la naskiĝurbo
Kiam en la 2010-a jaro proponitis fare de fakuloj honori lin en la naskiĝurbo (okaze de la 100-a datreveno morttaga) per nomo de strato laŭ li, la kultura sekcio de la konsilantaro urba neis tiun intencon. Kialo de la neakcepto estis ties "kolonia" agado. La prezidento de Germanio jes ja honoris Knappe okaze de la 100-a datreveno fondiĝa de la Universitato Tongji de Ŝanhajo en 2007.
Kolektisto
Li krome agadis etnologe kaj kolektis multon ĉe la popoloj de la Suda Pacifiko. Lia riĉa kolekto troviĝas en la Benary-deponeja filio de la la Urba muzeo de Erfurto.
Morven
Morven estas la nomo de pluraj lokoj:
Jászfelsőszentgyörgy
Situo
Jászfelsőszentgyörgy situas apud Jászberény, ĉe la dekstra bordo de Zagyva laŭ flankovojo.
Historio
Jászfelsőszentgyörgy apartenas al "Jasujo", en la malfrua 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. La unua mencio okazis en 1331 en formo Scentgyurg. Oni okupiĝas pri agraraj produktoj.
Famuloj
En Jászfelsőszentgyörgy naskiĝis operetkantisto Árpád Baksay.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Provinco Ĥost
Ĥost, ankaŭ latinliterigita Khost, perse خوست, estas provinco de Afganio. La ĉefurbo de la provinco estas la samnoma urbo Ĥost, la nombron de loĝantoj la afgania registaro en 2007 taksis je proksimume 546 000. .
La provinco apartenas al la setloregiono de la paŝtooj, kaj oriente limas al Vaziristano, pakistana triba teritorio sub ŝtata administrado.
Distriktoj
La provinco disdividiĝas laŭ la sekvaj distriktoj:
9521 Martinhoffmann
9521 Martinhoffmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Martin Hoffmann, kiu faris observojn pri la kaj la asteroidoj, inkluzive  kaj spektroskopiajn studiojn. Li partoprenis al la observoj de la OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS).
Richard Sears
Richard SEARS (naskiĝis 26-an de oktobro 1861, mortis la 8-an de aprilo 1943) estis usona tenisisto, kiu restas unu el la plej sukcesaj de ĉiuj tempoj: li gajnis la unuopaĵojn de la usonaj naciaj ĉampionecoj en siaj unuaj sep jaroj, de 1881 ĝis 1887, kaj la duoblojn dum ses jaroj de 1882 ĝis 1887. Post tio li emeritiĝis de teniso.
Oksalila klorido
Oksalila klorido aŭ oksalila klorido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la duetila oksalato kaj fosfora pentaklorido. Ĝi estas senkolora, toksa likvaĵo kun tranĉa odoro, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oksalila klorido posedas 2 karbonatomojn, 2 kloratomojn kaj 2 oksigenatomojn. Oksalila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de oksalilaj derivaĵoj.
NGC 377
NGC 377 (aliaj indikoj — PGC 3931, ESO 541-19, MCG -4-3-53, IRAS01041-2036) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cruzeiro do Iguaçu
Cruzeiro do Iguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.274 loĝantojn en 2010.
Roy Emerson
- naskiĝis en la urbeto Blackbutt de Kvinslando, do nun -jara - estas aŭstralia eksa mondfama tenisisto. Li gajnis 12 Grandŝlemajn unuopajn titolojn kaj 16 Grandŝlemajn duoblajn titolojn en la kvar pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo, por entute 28 Grandŝlemaj titoloj. Roy Emerson estas la sola vira ludanto, kiu gajnis titolojn ĉe ĉiuj kvar Grandŝlemaj eventoj en ambaŭ unuopuloj kaj duobloj, kaj la unua el tri viraj ludantoj, kiu kompletigis duoblan venkon de ĉiuj turniroj de la Granda Ŝlemo en unuopaĵoj (poste sekvita de Rod Laver kaj Novak Đoković). Liaj 28 ĉefaj titoloj estas la ĉiama rekordo por vira ludanto. En 1964, 1965 kaj 1967 li tenis la pintan pozicion en la rangotabelo de la Asocio de Tenisaj Profesiuloj (ATP).
Emerson estis la unua vira ludanto se temas pri gajni 12 unuopajn titolojn en plej gravaj internaciaj turniroj. Li tenis tiun rekordon dum 30 jaroj ĝis ĝi estis preterpasita de Pete Sampras en 2000. Li ankaŭ tenis la rekordon de ses unuopaj titoloj ĝis 2019 en la Aŭstralia malferma ĉampionado kiam Novak Đoković gajnis sian sepan titolon. Emerson gajnis kvin el tiuj titoloj sinsekve (1963-67), ankaŭ rekordo. Li estas unu el la nuraj kvin tenisistoj iam gajnintaj multoblajn ŝlemojn en du fakoj.
Roy Emerson estis membro de la aŭstralia teamo de la Davisa Pokalo kaj okfoje gajnis la pokalon sinsekve inter 1959 kaj 1967. Male al kelkaj el liaj samtempuloj li elektis resti amatora ludanto kaj ne fariĝis profesia tenisisto dum la erao, kiam la grandaj naciaj tunirojn ankoraŭ ne estis malfermitaj por sportistoj el ĉiuj landoj.
Aviado
Aviado (kiel agado) aŭ aviadiko (kiel scienco, aŭ fako) inkludas kaj flugadon per flug-aparatoj kaj ĉiujn rilatajn aktivadojn.
Hodiaŭ, kiam plimulto de flug-aparatoj estas pli pezaj ol aero (=avioj), temas pri flugado de aeroplanoj kaj de helikopteroj (angle oni nomas tiun ĉi fakon Aviation). En la internacia lingvo oni uzas la teminon Aviado, malgraŭ pli preciza termino (en pli larĝa senco kiel scienco kaj teĥnologio) devus esti Aviadiko.
Komence de flugado fare de homoj, kiam post la unua ekflugo de varmaera balono de fratoj Montgolfieroj en Francio, estis konataj nur flug-aparatoj malpli pezaj ol aero (=aerostatoj), t.e. balonoj kaj aerŝipoj, oni uzis por la homa flugado la terminon Aeronaŭtiko. Nuntempe, kiam kadre de la Ĉikaga Interkonsento pri la Internacia Civila Aviada Transportado kaj post fondiĝo de la interŝtata organizo ICAO oni uzas nun la terminojn jene:
La pli ĝenerala termino aeronaŭtiko tuŝas ankaŭ la fakon en:Aerospace = aerokosmonaŭtiko, kiu inkludas "aeronaŭtikon kaj kosmonaŭtikon", do ekzeple kosmopramon (aŭ raketoplano), kiu parte flugas kiel aeroplano en la tera atmosfero kaj parte kiel kosmoŝipo en la kosma spaco.
Organizoj
La ĉefaj organizoj en Internacia aviado estas Internacia Civila Aviada Organizo (ICAO) kaj Internacia Aera Transporta Organizo (IATA). Ili decidas ĉefajn politikojn pri aviada politiko, kiel aviada sekureco kaj aviada operado.
Federacia Aviada Administracio kaj Eŭropa Aviada Sekureca Agentejo estas ĉefaj influaj aviadaj funkciadoj en mondo. FAA regulas kaj kontrolas civilan aviadon en Usono, EASA estas civila aviada funkciado de Eŭropunio, kies tasko estas regi kaj ekzekuti politikojn de civilaviada sekureco de Eŭropaj statoj.
La European Organisation for the Safety of Air Navigation (Eŭropa organizo por la Sekureco de Aero-Navigacio), ofte konata kiel Eurocontrol aŭ Eŭrokontrol, estas internacia organizo laboranta por realigi sekuran kaj certan aertrafikan administradon en tuta Eŭropo. Fondita en 1960, Eŭrokontrol nuntempe havas 41 membroŝtatojn kaj havas ĉefsidejon en Bruselo, Belgio.
Aviado kaj Esperanto
EdE-A > Aviado
2314 Field
2314 Field estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj astronomoj Richard Eugene McCrosky, Cheng-Yuan Shao, G. Schwartz, J. H. Bulger kaj aliaj teamanoj de la Observatorio Oak Ridge (tiam konata sub la nomo de Agassiz Station de la Universitato Harvard) en Harvard (Masaĉuseco).
Aviado
Aviado kaj Esperanto
Aviado. Henry Farman, la mondfama aviadisto, Paul Painlevé, la ĵus mortinta franca politikisto, jam antaŭ longe estis amikoj de Ernest Archdeacon, pioniro de aerflugado, unu el la gvidantoj de la franca Esperanto-movado. Sed preskaŭ ĉiuj aviadistoj spertas la necesecon de komuna helplingvo. Kiel H. Farman diris, per aeroplano oni atingas dum kelkaj horoj aliajn landojn, sed kaŭzas multajn malagrablojn kaj tempoperdon la fakto, ke la aviadisto ne povas komprenigi sin kun la loĝantaro, kvankam ties servon oni ofte bezonus. La sekvaj detaloj signas la iniciatojn sur tiu ĉi grava tereno. En 1909 en Internacia Aviadista Ekspozicio en Frankfurt estis aranĝita speciala Esperanto informejo. Sam-jare la gazeto "L' Aéro" en Parizo presis lecionojn de Esperanto kaj en 1911 ĝi ĉiusemajne enpresis artikolojn en Esperanto; la Esperanto-parton redaktis Rienzi. En 1911 Gaston Guillaume, prezidanto de Esperanto Sporta Unio, lernis aviadarton en la lernejo de Pauthan, por propagandi Esperanton inter aviadistoj. En Vladivostoko oni enkondukis Esperanton en Societo de amatoroj por korespondado eksterlanda. La 1913 la "Sachsonia", aerŝipo de Ferdinand von Zeppelin plenumis aerflugojn kun Esperanto-flago. En septembro de 1925 ISAE prezentis al la III-a Internacia Kongreso de Aera Navigado en Bruselo, deziresprimon, subskribitan de la Aero-Kluboj de Francio kaj Hispanio. "La kongreso, konsiderinte la gravajn servojn, kiujn farus al la aeronaŭtiko la uzado de la helpa lingvo Esperanto en la internaciaj rilatoj, decidis starigi Internacian Komisionon komisiitan por defendi kaj proponi mezurojn ebligantajn la enkondukon kaj disvolvon de la uzado de Esperanto, kiel teknika lingvo de la aera navigado, kaj petis s-rojn Leonardo Torres Quevedo, Paul Renard, Emilio Herrera, Henry Kapferer, E. Archdeacon kaj M. Rollet de l'Isle starigi ĝin, aligante kompetentulojn, kiujn ili juĝos utilaj." En 1927 la gazeto "Les Ailes" presis regule informojn pri Esperanto. Samjare profesoro Théophile Cart gvidis Esperanto-kurson por anoj de Internacia Ligo de Aviadistoj en Parizo, kies prezidanto Clitford B. Harmon esprimis favoron al Esperanto en la franca Esperanto-revuo La Movado. En turista konkurso por aeroplanoj, starigita en 1929 de "Aéro-Club de France" kaj akceptita de la federacioj de aera turismo de la ĉefaj eŭropaj ŝtatoj, Esperanto estis akceptita kune kun la germana kaj itala lingvoj. En 1930 dum la Aŭstria Esperanto-Kongreso en Linz la aviadisto Vess Wannek ĉirkaŭflugis la urbon per aeroplano, sur kiu estis pentrita konvena propaganda teksto. Gilbert Ledon interesiĝis pri aviado, kaj publikigis aviadan terminaron en 2002.
2314 Field
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon George B. Field.
Tranĉtenajlo
Tranĉtenajlo estas ilo por distranĉi aĵojn, pinĉitaj ĝis rompo, per du klingoj renkonten moviĝantaj ĝis kuniĝo.
Bijelo Dugme
Bijelo Dugme estis jugoslava rokbando el la 70-aj kaj 80-aj jaroj. Membro estis i.a. Goran Bregović.
Tranĉtenajlo
La principo laù kiu disrompiĝas pecoj kuŝas en aplikado de rekte oponitaj fortoj, do per premstreĉo, iom diference kun iloj kiel tondilo aŭ ĉizojo kiuj uzas du preterpasantajn fortojn, do tranĉas per tondostreĉo.
Tranĉtenajloj plejparte uziĝas por disrompi metalajn dratojn.
Ili ofte havas izolitajn tenilojn por pli maldanĝere labori kun elektraj cirkvitoj.
La multfunkciaj tenajloj plejofte entenas la tranĉan funkcion, per du flankaj klingoj.
Hŭapangŭero
Hŭapangŭerao aŭ Hvapangvero (Huapanguera) esta kordinstrumento de Meksiko. Ĝi havas ok kordojn en kvin kordoĥoroj. Ĝi havas grandan resonilan kropon kaj mallongan kolon. Ĝi estas speco de gitaro.
Jan A. P. Kaczmarek
Fine de la 1970-aj jaroj, Kaczmarek eklaboris kun Jerzy Grotowski kaj lia plinoviga Teatra Laboratorio. Li kreis la Orchestra of the Eighth Day (Orkestro de la oka tago) en 1977. Li registris sian unuan albumon, Music for the End (1982), por la usona kompanio Flying Fish Records.
En 1989, Kaczmarek translokiĝis al Los-Anĝeleso, Kalifornio, Usono. Tie li registris muzikon pro markoj kiel Sony Classical, Decca, Varèse Sarabande, Verve, Epic, Milan, kaj Savitor Records. Koncertis en Usono kaj Eŭropo, ricevis premiojn, kaj finfine komponis klasikan muzikon por eventoj en Pollando, post la ŝanĝo de reĝimo el komunismo al kapitalismo.
Duoninsulo
Aliaj konataj duoninsuloj:
Sud-Kalifornia – Tajmira – Krimea – Florida – Jukatana – Jutlanda – Bretana - Kurona - Hel - Atiko (Grekio)
Homa-komputila interfaco
Homa-komputila interfaco estas rimedo kiu ebligas komunikadon inter homo kaj komputilo.
Homo kaj maŝino ne povas senprobleme komuniki. La informado kiu gravas por homo (ekzemple vortoj kaj bildoj) ne estas la sama kiel la informo de komputilo (unu aŭ nulo). Por tio estas bezonata homa-komputila interfaco. La interfaco transformas informon de komputilo al komprenebla informado por homo, kaj inverse.
Le Pescher
Le Pescher - jen france, okcitane respektive gaskone Lo Peschier - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Corrèze, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Brive-la-Gaillarde kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Le Pescher antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Retkafejo
Retkafejo estas ejo kie oni kontraŭ pago povas retumi sur komputilo. Ofte eblas ankaŭ trinki ion (kiel en ordinara kafejo) sed tio ne necesas.
Kiam al persono mankas komputilo aŭ rapida retkonekto, tiu persono povas viziti retkafejon. Ankaŭ turistoj ofte uzas retkafejojn, ekzemple por retpoŝte korespondi kun familio, por sendi ciferecajn fotojn, aŭ nur ripozi aŭ dormi sur sofo antaŭ komputilo por ŝpari hotelkoston.
Listo de hungaraj loknomoj kun "nádasd"
La hungara nomparto nádasd devenas de "nad" = kano. Multaj loknomoj en la iama Hungara reĝlando portis tiun ĉi nomon. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin, aldonante pliajn nompartojn.
Pro la disdivido de Hungario en 1919 parto de la lokoj nun situas en Aŭstrio, Rumanio aŭ Slovakio. Tri el la slovakiaj loknomoj uzas la slovakan vorton trstena, kiu same signifas "kano". La nomo de la aŭstria loko Rohrbach enhavas la samsignifan germanan vorton Rohr.
Similan nomon havas Nádasdaróc, rumane Dorolțu, en Rumanio (distrikto Cluj).
(Tiu ĉi artikolo en sia unua versio uzis informojn en la artikoloj pri la diversaj lokoj.)
Ashapurna Devi
Ashapurna DEVI [aŝapurna devi] (naskiĝis la 8-an de januaro 1909 en Begampur, Hooghly, Okcident-Bengalo, Barato; mortis la 13-an de julio 1995 en Kolkato, Okcident-Bengalo) estis fekunda barata verkistino en la bengala lingvo. Laŭ unu takso, ŝi verkis 175 romanojn, 30 novelarojn, 47 infanlibrojn, kaj 25 aliajn librojn.
Ŝiaj verkoj havas fortan inan fokuson. En ŝia plej fama romanaro — la trilogio de Pratham Pratisruti (1964), Subarnalata (1966), kaj Bakul Katha (1973) — ŝi esploras la ŝanĝiĝantan inan mondon kaj identigon en la subpreme patriarka socio de la 20a jarcento en Barato.
Le Peletier (pariza metrostacio)
Le Peletier [lə pɛltje] estas stacio de la Metroo de Parizo sur la linio 7, en la 9-a arondismento de Parizo.
Ashapurna Devi
Pro la romano Pratham Pratisruti ("La unua promeso"), Ashapurna Devi iĝis la unua ina premiito (en 1976) de la premio Gjanpith, la plej prestiĝa beletra premio de la barata registaro.
Le Peletier (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1911, sep monatojn post la ekservo de la linio 7.
Ĝi estas nomita laŭ Louis Le Peletier de Morfontaine, la antaŭ lasta provosto de komercistoj de Parizo, de 1784 ĝis 1789. En la strato kiu alprenis lian nomon, fondita en 1786, estis konstruita la "Opero Le Peletier", kiu estis la salono de la Opero de Parizo dum duon-jarcento, de ĝia inaŭguro en 1821 ĝis ĝia detruo fare de incendio, en 1873.
La enirejo de la stacio estas ornamita de kandelabro de stilo "Val d'Osne".
Verda Partio de Kosovo
La Verda Partio de Kosovo - albane Partia e të Gjelbërve të Kosovës - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en la juna ŝtato Kosovo kun grandparte albana enloĝantaro, memstara nur ekde februaro 2008 kaj antaŭe aŭtonoma regiono de Serbio sub administrado de la Unuiĝintaj Nacioj. La partio estas memstara parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
Departemento Moquegua
Moquegua estas departemento kaj regiono en suda Peruo kiu etendas de la marbordo al la montetoj. Ties ĉefurbo estas Moquegua, kiu estas inter la ĉefaj peruaj urboj por ties altaj indicoj de GDP kaj nacia edukado.
Tapiramutá
Tapiramutá estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 16.516 loĝantojn en 2010.
Cruzeiro do Sul (Paranao)
Cruzeiro do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.563 loĝantojn en 2010.
Regiono Alta Rejno-Bodenlago
La regiono konsistas el la distriktoj
Administra centro estas la urbo Waldshut-Tiengen.
La teritorio kovras areon de 2.755,98 kvadrataj kilometroj. Fine de septembro 2005 en la regiono vivis 663.430 loĝantoj. La averaĝa loĝdenso de la teritorio do estas 241 loĝantoj po km².
Plej gravaj urboj (germane Mittelzentren) de la regiono estas
Corbassière-Glaĉero
Corbassière-Glaĉero (france Glacier de Corbassière, germane Corbassièregletscher) estas valglaĉero en la Valezaj Alpoj. Kun longeco de 9,8 km, averaĝa larĝeco de 1 km kaj surfaco de 17,4 km² ĝi apartenas al la plej grandaj glaĉeroj de la Kantono Valezo.
Priskribo
Corbassière-Glaĉero havas sian originon je alteco de 4000 m s.m. je la norda deklivo de Grand Combin. Sur alteco de 3300 ĝis 3400 m s.m. situas tre vasta glaciareo kun tre malgranda deklivo, kies limon formas en okcidento la rokpintoj de Maisons Blanches (kun altecoj ĝis 3682 m s.m.). Poste la glaĉero fluas post malforta kurbiĝo norden. Ĝiajn flankojn formas nun en okcidento la pintoj de Combin de Corbassière (3716 m s.m.) kaj Petit Combin (3663 m s.m.) kaj en oriento Tournelon Blanc (3702 m s.m.) kaj Grand Tavé (3158 m s.m.). La glaĉerlango nuntempe finiĝas sur alteco de proksimume 2300 m s.m.
La degelakvo de Corbassière-Glaĉero fluas tra Torrent de Corbassière al la rivero Dranse de Bagnes, kiu tra la Val de Bagnes alfluas al Rodano.
Historio
Post la kulmino de la Eta Glaciepoko en la mezo de la 19-a jarcento la glaĉero retiriĝis proksimume 1.5 km.
Rompbaskulo
Rompbaskulo estas ilo por malmunti kaj rompi diversajn aĵojn. Ĝi estas plejofte ŝtala fusto kun unu malrekta fino kaj ebenaj pintoj. Ofte ĝi havas ankaŭ distranĉaĵon por eligi najlojn.
Malrekta fino ebligas pli facile alkroĉi aĵojn kaj uzi rompbaskulon kiel baskulo.
Longo de rompbaskulo kutime estas ĉirkaŭ 500 mm.
Rapperswil
Rapperswil estas la nomo de la sekvaj lokoj en Svislando:
Latvia Verda Partio
La Latvia Verda Partio (Latvijas Zaļā Partija) estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Latvio. Ĝi fondiĝis la 13-an de januaro 1990. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
En la konstituciiga kongreso de Latvio, kiu kunvenis inter la jaroj 1990 kaj 1993, estis 7 oficialaj verdaj delegitoj.
En la unua elektita parlamento de post la sovetunia konkeriĝo denove sendependa ŝtato Latvio, (la kvina Saeima, 1993-1995), estis unu verda parlamentano (Anna Seile). En la sesa Saeima (1995-1998), la Latvia Verda Partio reprezentiĝis per kvar membroj: Indulis Emsis, Guntis Enins, Janis Kalvins kaj Janis Razna. Inter la jaroj 1993 kaj 1998, la Verda Partio estis parto de la registara koalicio kaj Indulis Emsis estis latvia ministro pri medio.
En la sepa Saeima (1998-2002), la Verda Partio ne estis reprezentita.