cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kvartaloj de Bonaero
La nordorientaj kvartaloj estas tiuj de plej alta akirpovo, kun multekostaj vendejoj kaj kelkaj rezidejaj areoj de la alta klaso kiaj Recoleta, Palermo, Belgrano same kiaj ankaŭ Puerto Madero, tiu oriente de la urbo. Escepte de la kvartalo Barracas, kie estas loĝantaro de meza kaj mezalta klaso danke al senmobleĵa ekriĉo, la suda zono havas malplej altajn indikilojn soci-ekonomiajn de la urbo.
La kvartaloj
Ekzistas 48 kvartaloj en Bonaero:
Trolak
Trolak estas urbeto de bienoj en Perak, Malajzio.
Etonimio
La nomo laŭdire originis de vorto nomita "tarak lah" (traduko el malaja: estas nenio) kiu estis farita de la progreso de literumo kaj kompreno de la geografiaj oficialuloj en Perak.
Historio
Multaj esploristoj de FELDA loĝis tie ekde ĉirkaŭ 1960-aj jaroj pro la kaŭĉukaj plantejoj, poste ŝanĝitaj al palmo-plantejoj.
2-Oktilbenzeno
2-Oktilbenzeno aŭ 2-Fenil-oktano estas nesaturita aromata hidrokarbonido kun 14 karbonatomoj kaj 22 hidrogenatomoj. Ĝi estas senkolora, brulema kaj senodora likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. Kiel ĉiuj hidrokarbonidoj. Fenilizooktano estas nesolvebla en akvo sed solvebla en pluraj organikaj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, benzeno, benzino, etanolo kaj eteroj. Izooktilbenzeno estas produktata per alkiligo inter 2-klorooktano kaj benzeno.
Vinné
Vinné (hungare Vinna) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Vinna-Banka.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. Templo funkciis tie dum la Grandmoravia Regno. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis de 1249. Fortikaĵo ne konstruiĝis, sed burgo estis konstruita en la 13-a jarcento, kiu ne malkonstruiĝis, sed estis damaĝita en 1594. En 1910 loĝis en Vinna 1472 da homoj, (1307 slovakoj, 97 hungaroj, 37 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Vinna apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Sobrance, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj estis deportitaj, post 2 jaroj la germana armeo bruldetruis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Vinné 1608 da homoj, (1587 slovakoj kaj aliaj).
21537 Fréchet
21537 Fréchet estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca matematikisto (kaj esperantisto) Maurice René Fréchet (1878 — 1974), disĉiplo de Jacques Hadamard kaj diplomita de la École Normale Supérieure. Li estis pioniro en studo de la topologio de la aroj da punktoj en abstraktaj spacoj saj de la funkcionaloj difinita sur tiuj-ĉi. Li enkondukis, inter aliaj, la konceptojn pri kompakteco, pleneco kaj disigebleco).
Bertha Keyser
Bertha KEYSER (naskiĝinta la 24-an de junio 1868 en Maroldsweisach, mortinta la 21-an de decembro 1964 en Hamburgo) estis germana karitate aganta misiistino. Ŝi kromnomitis "Engel von St. Pauli", anĝelo de la hamburga amuzokvartalo Sankta Paŭlo.
Stabestro de la Blanka Domo
La Stabestro de la Blanka Domo (angle, White House Chief of Staff) estas la plej altranga oficisto en la Blanka Domo (se ne enkalkuli la ŝtatprezidanton); la Stabestro estas Asistanto al la Prezidento, kaj la posteno havas ministran rangon.
Bertha Keyser
Trejnado
Keyser originas el simpla kaj pieca familio. Post trejnado kiel bakistino ŝi iris eksterlanden kaj laboris kiel infanistino en Anglujo, vojaĝakompanantino en Usono kaj ĉambristino de grafino en Parizo. Poste ŝi resumis tiun tempon tiel: ''Das reiche, satte Leben bei meinem Duc bekam mir nicht. Und zum Entsetzen aller ging ich zu den Armen und wurde später Gefängniswärterin in einem Pariser Frauengefängnis.“ Poste ŝi laboris kiel edukistino en hejmo por knabinoj krimaj.
Stabestro de la Blanka Domo
La nuna Stabestro estas Jacob Lew, kiu enposteniĝis la 27-an de januaro, 2012, post la demisio de William M. Daley.
Bertha Keyser
Karitata agado en Hamburgo
En 1913 ŝi venis al Hamburgo, al la misio Strand-Mission. Ŝi fondis propan misian societon, kiu estis financata per mondonacoj; cetere, dum mondokolektado ŝi nomis la senhejmulojn paseroj de Dio. Ŝia unua agadoloko por la surstrate vivantaj junuloj kaj senhejmuloj estis ekde 1914 ĉe Alter Steinweg nr 25. Sekvis manĝodisdonado al malriĉuloj (per tri veturilkuirejoj), surstrataj diservoj, vizitoj de arestitaj kaj malasanuloj, prizorgo de ĉiesulinoj.
Stabestro de la Blanka Domo
Historio
La unua Stabestro de la Blanka Domo estis John R. Steelman, kiu enposteniĝis en 1946 dum la prezidentado de Harry Truman.
Rolo
La Stabestro rolas kaj administre kaj konsile; la specifaj taskoj estas deciditaj de la ŝtatprezidanto, sed eblas inter aliaj:
Bertha Keyser
Karitata agado en Hamburgo
Pro protestoj de la najbaroj pri tro granda hommoviĝo en la misistacioj, Keyser daŭre estis serĉanta novajn lokojn. En 1927 ŝi aranĝis ekzemple la hejmon "Fels des Heils" por virinoj sen hejmo en Winkelstraße nr 17 (resp. Rothesoodstraße). La lasta domicilo de ŝi post la Dua mondmilito estis vendeja loĝejo en Bäckerbreitergang nr 7 (ĉiuj adresoj estas stratoj en Hamburgo). Tie ĉi ŝi estis repreninta en 1945 sian bonfaran agadon kiel 77-jaraĝulino.
Ŝavantoj
La ŝavantoj (ankaŭ nomataj Xavante, Shavante, Chavante, Akuen, A'uwe, Akwe, Awen aŭ Akwen) estas indiĝena popolo en Brazilo. Laŭ takso el la jaro 2000 la etno tiutempe inkluzivis proksimume 9 600 individuojn ene de la teritorio de orienta parto de la brazila subŝtato Mato-Groso. La etnanoj parolas la ŝavantan lingvon, parto de la ĵea lingvaro. Unu el la unuaj eŭropanoj, kiuj eniris la vivoteritorion de la Ŝavantoj, en 1946-1947 estis la esperantlingva etnologo, mondvojaĝisto kaj verkisto Tibor Sekelj, kun 30-membra esplora teamo. Tiam la ŝavantoj ankoraŭ rilatis kompare agreseme al iuj fremduloj kaj oni aparte elstarigis ke ĉiuj 30 membroj de la esplora teamo el la renkonto kun la ŝavantoj revenis vivaj.
64295 Tangtisheng
64295 Tangtisheng estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, nemalproksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Tang Ti-sheng (ĉine: 唐滌生, Táng Díshēng, 1917–1959), dramaturgo de Kantona opero, scenaristo kaj filma reĝisoro. Dum sia kariero de dudek jaroj, li komponis pli ol 400 operojn kaj atingis vastegan popularecon sur la scenejoj de Kantona opero. Liaj pli famaj verkoj inkludas " La Ruĝaj Larmoj de Poplo" kaj "La Reenkarniĝo de Damo Prunarba Floro".
11776 Milstein
11776 Milstein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Valea Mare (Gurahonț)
Valea Mare [valja mare] (hungare: Zarándpatak) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudoriente de Arad administracie apartenanta al la komunumo Gurahonț. En 1910 ĝi havis 412 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 334 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1439. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Zaránd, de 1744 Arad vármegye).
Ernzen
Ernzen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, tre proksime al la limo al Luksemburgio, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Voĉo de Vjetnamio
Voĉo de Vjetnamio estas radiostacio, kiu uzis esperanton por disvastigi tra la mondo la "Deklaracion de Sendependo" de Vjetnamio, laŭ la sugesto de Ho Chi Minh. Tiamaniere Vjetnamio estis la unua azia lando uzinta la internacian lingvon en radio. La ĉiutaga radio-elsendo en Esperanto daŭris de septembro 1945 ĝis la eksplodo de la milito kontraŭ la francaj koloniistoj en Vjetnamio en decembro 1946.
Fonto
Artikolo de Ĉina Radio Internacia.
Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino
La Esperanto-Ligo de Bosnio kaj Hercegovino - bosne kaj kroate Savez za esperanto Bosne i Hercegovine, serbe Савез за есперанто Босне и Херцеговине - estas la landa landa Esperanto-asocio en Bosnio kaj Hercegovino. Je la nuna nomo ĝi estis fondita en 1949, kvankam la organizita Esperanto-movado en Bosnio kaj Hercegovino, kiu estis tiam kadre de aŭstria-hungaria imperio, ekestis jam en 1910 en Sarajevo per fondiĝo de la societo "La Stelo Bosnia". La Ligo ĝis la disfalo de la ŝtato Jugoslavio funkciis sub la organiza tegmento de Jugoslavia Esperanto-Federacio, kaj kiel memstara landa asocio en 1992 aliĝis al UEA. Oficiala organo de la Ligo estas la publikaĵo Bosnia Lilio. Ekzistas ankaŭ Esperanto-Junularo de Bosnio kaj Hercegovino.
La asocia retejo elstarigas, ke
Koválov
Koválov, hungare Nagykovalló [nadjkovalO] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica. La historia slovaka loknomo estis Veľky Koválov. Veľky kaj nagy signifas: granda.
Situo
Koválov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Senica troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1392. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Nagykovalló 780 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Koválov 657 homoj, (648 slovakoj).
Gyula Glatter
Gyula Glatter [djula glater], laŭ hungarlingve kutima nomordo Glatter Gyula estis hungara pentristo, altlerneja instruisto. Lia patro estis Ármin Glatter. Gyula Glatter naskiĝis la  en Munkeno (Germana Regno), li mortis la  en Budapeŝto.
Rambo
John Rambo estas la nomo de la ĉefa persono de tre sukcesa serio de usonaj filmoj, kies rolon ludas Sylvester Stallone. La persono baziĝas sur libro de David Morrel nomata First Blood. Estas tri filmoj en la serio: First Blood (1982), First Blood Part II (1985) kaj Rambo III (1988). Kvara filmo nomata John Rambo eliris en 2008.
En ĉi tiuj filmoj Rambo estas veterano de la Vjetnama milito, spertulo pri gerila milito kaj travivado en malfacilaj kondiĉoj. Post la Vjetnama milito li revenas al Usono, sed li estas ŝokita malkovri, ke multaj homoj malŝatas veteranojn de la milito, kaj li ne povas forigi la terurajn memorojn de la milito. Li ne sukcesas realkutimiĝi al la normala vivo, kaj li fariĝas vagabondo. En la unua filmo de la serio Rambo estas arestita de la polico en eta urbo de la ŝtato Vaŝingtonio, sed li eskapas al apuda arbaro. La polico post-ĉasas lin, sed Rambo sukcesas eskapi dum pluraj tagoj, kaj li estas arestita nur post akra batalo en la centro de la urbo.
En la dua filmo de la serio Rambo reiras al Vjetnamio por serĉi usonajn milit-kaptitojn, kiuj ankoraŭ estas tenataj en vjetnamaj malliberejoj. En la lasta filmo Rambo iras al Afganio por savi sian eksan kolonelon Trautman, kiu estas malliberigita de Sovetianoj.
La unua filmo de la serio estas konsiderata la plej bonkvalita, dum la aliaj du estis kritikataj, ĉar ili estis ege perfortaj kaj propagandismaj.
Cédric Marchal
Cédric Marchal (naskiĝis ) estas belga Esperantisto. Li estis elektita kiel Estrarano de TEJO dum IJK 2015. Pli precize, li iĝis ĝia kasisto. En 2015, li iĝis estro de la Verdaj Skoltoj.
Hayate Toma
Hayate Toma (當麻 颯, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Bez
La vorto Bez povas interalie aludi al kaj povas temi pri mallongigo por la bena lingvo en Tanzanio.
Duseldorfa Pentroskolo
La Duseldorfa Pentroskolo (germane: Düsseldorfer Malerschule) rilatas al grupo de pentristoj kiuj instruis aŭ studis ĉe la Duseldorfa Akademio (nuntempe: Staatliche Kunstakademie Düsseldorf) en la 1830-aj jaroj kaj 1840-aj jaroj, kiam la akademio estis direktita fare de Wilhelm von Schadow.
Priskribo
La laboro de tiu ĉi skolo estas karakterizita per fajne detaligitaj, ja fantastaj pejzaĝoj, ofte kun religiaj aŭ alegoriaj rakontoj kiel fono.
Gvidaj membroj de la Duseldorfa Lernejo rekomendis subĉielan pentradon kaj tendencis uzi paletron kun relative malbrilaj kaj modestaj koloroj. La skolo en Düsseldorf naskiĝis el kaj estis parto de la germana romantika movado. Elstaraj membroj de tiu ĉi skolo estis von Schadow, Karl Friedrich Lessing, Johann Wilhelm Schirmer, Andreas Achenbach, Hans Fredrik Gude, Oswald Achenbach, kaj Adolf Schrödter.
Graveco
La Duseldorfa Lernejo havis signifan influon sur la Skolo de la rivero Hudsono en Usono, kaj multaj eminentaj amerikanoj trejnitaj per duseldurfanoj montras klarege tian influon, kiel: George Caleb Bingham, David Edward Cronin, Eastman Johnson, Worthington Whittredge, Richard Caton Woodville, William Stanley Haseltine, James McDougal Hart, kaj William Morris Hunt, same kiel germana elmigrinto Emanuel Leutze. Albert Bierstadt kandidatis sed ne estis akceptita. Lia amerika amiko Worthington Whittredge iĝis lia instruisto.
Elektitaj artistoj
Inter 1819 kaj 1918, proksimume 4000 artistoj apartenis al la Duseldorfa skolo, jenas la plej gravaj:
Francisco de Salinas
Francisco de Salinas (Burgos, 1513 - Salamanko, 1590), estis fama muzikisto, komponisto kaj humanisto hispano. Blindiĝis frue. Studis beletrojn, kanton kaj orgenon en la Universitato de Salamanko.
Loĝis en Romo dum 23 jaroj. En la Kortego de Napolo amikiĝis kun kolego de Toledo nome Diego Ortiz, Kapelmajstro de tie.
Li revenis en Hispanon en 1561, kaj katedriĝis en la Universitato de Salamanko, kie li renkontis kun frato Luis de León, ankaŭ profesoro de tiu. Pri la admiro de tiu ĉi al tiu restis konstato en la Odo al Salinas, verkita en 1577.
Li publikigis «De Musica libri septem» en Salamanca, en 1577.
Odo al Salinas (Odo III de Luis de León)
(Oni petas tradukon)
Profesoro de Muziko de la Universitato de Salamanko ''
El aire se serena
y viste de hermosura y luz no usada,
por vuestra sabia mano gobernada.
el alma, que en olvido está sumida,
torna a cobrar el tino
y memoria perdida
de su origen primera esclarecida.
Y como se conoce,
en suerte y pensamientos se mejora;
el oro desconoce,
Generismo
Generismo estas ĝenerala termino por aludi al Genera lingvistiko. La ĉefaj branĉoj de generismo estas :
Francisco de Salinas
Odo al Salinas (Odo III de Luis de León)
que el vulgo vil adora,
Generismo
Generismo komence konceptis la lingvon kiel matematikan funkcion, en kiu vortoj estis la variabloj, per kies kombinado signifhavaj esprimoj estis produkteblaj. Tiu koncepto evoluis, speciale en la genera sintakso, kie estas konsiderite ke ne nur ekzistas reguloj, sed ankaŭ estas operacioj kiel movo, trajtokongruado kaj prokrasto, kiuj devas interagi kun ĝeneralaj principoj. La momento en kiu realiĝas iu operacio estas ankaŭ grava kaj la kondiĉoj en kiu ĝi okazas ne povas esti arbitraj.
Kastelo de Canossa
Canossa estis la kastelo de margrafino Matilda de Toskanio (1046-1115). Tien venis en januaro 1077 Henriko la 4-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, en lia Piediro al Canossa survoje al la papo por atingi la solvon de ekskomuniko fare de Gregorio la 7-a. La kastelo estis konstruita en strategia pozicio sur la rando de Apeninoj inter Bolonjo kaj Parmo, 18 kilometrojn sudokcidente de la italia provinca ĉefurbo Reggio di Lombardia (nun Reggio nell'Emilia) ĉe alteco de 576 metroj super la marnivelo.
Francisco de Salinas
Odo al Salinas (Odo III de Luis de León)
la belleza caduca, engañadora.
Traspasa el aire todo
hasta llegar a la más alta esfera,
y oye allí otro modo
de no perecedera
música, que es la fuente y la primera.
Ve cómo el gran maestro,
aquesta inmensa cítara aplicado,
con movimiento diestro
produce el son sagrado,
con que este eterno templo es sustentado.
Y como está compuesta
de números concordes, luego envía
consonante respuesta;
y entrambas a porfía
se mezcla una dulcísima armonía.
Aquí la alma navega
por un mar de dulzura, y finalmente
en él ansí se anega
que ningún accidente
estraño y peregrino oye o siente.
¡Oh, desmayo dichoso!
¡Durase en tu reposo,
sin ser restituido
jamás a aqueste bajo y vil sentido!
amigos a quien amo
sobre todo tesoro;
que todo lo visible es triste lloro.
¡Oh, suene de contino,
Salinas, vuestro son en mis oídos,
por quien al bien divino
despiertan los sentidos quedando a lo demás amortecidos!
Zamenhofstraße (Linco)
La Zamenhofstraße (Zamenhof-strato) estas strato en Linco proksime de la aŭtoŝosea elveturejo "Linz-VÖEST" de aŭtoŝoseo A7.
La strato estas dubraka senelirejo. Dum grandaj loĝdomoj estas en la envetureja strato Fröbelstraße, laûlonge de la Zamenhofstraße troveblas sporade loĝdomoj, sed precipe firmaoj (ekzemple presejo Friedrich VDV kaj elektra komercfirmao Edler Systems Kabeltechnik).
En 1958, la strato ekhavis nomon "Zamenhofstraße" kaj dediĉiĝis al Ludoviko Zamenhof. La stratetikedo anoncas dediĉon "Ludwig Zamenhof ( 1859 – 1917 ) Schöpfer d. Sprache Esperanto" (Esperante: "Ludwig Zamenhof (1859–1917) kreinto de la lingvo Esperanto").
Thomas Struth
Thomas STRUTH (naskiĝis la en Geldern, Germanio) estas germana fotisto. Lia laboro por fotoj de granda formato pri muzeoj, portretoj, pejzaĝoj kaj arkitekturaj internoj laŭigas sian plej konatan verkon.
En 1973 Struth komencis studi pentrarton kaj arton en la Akademio de Belaj Artoj de Düsseldorf kaj en 1976 oni ŝanĝis la klason de Bernd Becher por labori per la fotografia rimedo. En 1978 translokiĝis loĝi al Long Island atinginte stipendion de la Akademio de Belaj Artoj.
Arta aktiveco
Liaj unuaj laboroj estis urbaj pejzaĝoj kun foresto de personoj, tiel kiel scenoj en la strato; en ili oni rimarkis la influon de Bernd kaj Hilla Becher kaj siaj rekomendoj de sistema dokumentado de la urbaj kaj industriaj spacoj. Inter la urboj kiujn li iom post iom fotis laŭlonge de sia kariero estas Novjorko, diversaj urboj de Anglio, Parizo, Romo, Edinburgo kaj Tokio (1986). En 2003 li fotis diversajn urbojn de Peruo.
Sub la ebla influo de August Sander, li dediĉis sin al la realigo de portretoj de familio en la 1980-aj jaroj, uzante la komencon de la tekniko de la blanka kaj nigra kaj poste de la koloro kaj kiuj montras rilaton kun la psikologio, ĉar estis parto de kuna projekto kun la psikologo Ingo Hartmann, en kiuj uzis kiel fonto fotojn de la familioj de la pacientoj. Sed de 1989 komencis foti en la interno de la muzeoj kaj pligrandigis la fotojn al granda formato, tial ĝi establas specon de paralelismo inter la bilda reprezento kaj la fotografita. Ĉi tiuj bildoj iĝis sia plej konata laboro. Inter la muzeoj fotitaj estas la Arta Instituto de Ĉikago, la Muzeo de la Louvre, la Galerio de la Akademio de Venecio, la Panteono de Romo, la Muzeo de la Hermitage kaj la Muzeo El Prado.
Alia serio titoliĝis "Fotoj de la paradizo" kaj konsistis en realigo de ĝangalaj fotoj en lokoj de Aŭstralio, Eŭropo, Ĉinio, Japanio kaj Ameriko, inter 1998 kaj 2006. Poste daŭrigis farante fotojn de pejzaĝoj en ampleksa senso kaj de aparta modo aŭ spacoj sen personoj en kiu serĉas iun sentempecon. Unu el liaj lastaj serioj, komencita en 2010, temas pri la spacoj de esploro de la scienco kaj la industrio: institutoj de fiziko, ŝipkonstruejoj, fabrikoj, apotekoj aŭ atomajn instalaĵojn.
Bill Frisell
William Richard „Bill“ Frisell (naskiĝis la 18-an de marto 1951 en Baltimore, Maryland) estas usona gitaristo. Oni plej ofte rigardas lin kiel ĵaz-muzikiston, sed dumpase de sia kariero li verkiszikosik ĝis la Nova Muziko. Li estis krom John Scofield kaj Pat Metheny unu el la plej famaj kaj renomaj gitaristoj de la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj kaj validas kiel unu el la plej individuaj kaj novigemaj gitaristoj.
Vivo
Bill Frisell lernis infanaĝa klarnetludon, antaŭ ol li transiris al gitaro. Per la muziko de Wes Montgomery li malkovris la ĵazon. Ĉe Konservatorio Berklee en Bostono lia kunstudento estis Pat Metheny. Li lernis i.a. de Jim Hall. Dum restado en Eŭropo li kontatiĝis kun ĵazproduktisto Manfred Eicher, kiu kunigis lin kun muzikistoj de sia diskeldonejo ECM, ekz. kun Jan Garbarek kaj Paul Motian. Kun Motian Frisell kunmuzikis ĝis ties morto en 2011 je multaj koncertoj kaj sondiskoj, ĉefe kun saksofonisto Joe Lovano. La muziko de tiu ci tempo estis stampita de delikata ŝveba sono.
La plej grandan parton de la 1980-aj jaroj Frisell vivis en Novjorko kaj aktivis en la tiea muzikmondeto de suda Manhatano. Li kunverkis tiutempe ofte kun John Zorn, interalie kiel membro de la bando Naked City. Dum ĉi tiu fazo Frisell ankaŭ direktis propran triopon kun Kermit Driscoll (baso) kaj Joey Baron (frapinstrumentaro). Lia muziko evoluis tiutempe pli al kaptema, ĝuste per la kunlaboro de John Zorn ofte ankaŭ la „brua“ sono.
La muziko de Bill Frisell
Aparta karakterizaĵo de la muziko de Bill Frisell estas lia individua sono, kiu en la 1990-aj jaroj ofte estis priskribita kiel „kanta“. Liplilarĝigis tamen pli kaj pli la sonan spektron de sia ludo, ankaŭ helpe de elektronikaj efektoj kiel resono aŭ specimenado. Intertempe li disponas pri klare larĝa reperturaro de esprimrimedoj sur sia instrumento, restas tamen ĉiam tuj rekonebla. John Scofield, kiu nomis lin unu el liaj favorataj gitaristoj, opiniis pri tio: "Li transigas la gitaron. Li regas, kion li faras – emocia kaj lirika muzikisto."
Frisell kunverkis ekde la 1990-aj jaroj kun multaj muzikistoj el la ĵaza kaj popularmuzika fakoj, ekz. kun Dave Douglas, Don Byron, Joe Lovano, Paul Motian, Elvis Costello kaj Burt Bacharach, publikigante multajn sonregistraĵojn. Meze de la 1990-aj jaroj li surbendigis ankaŭ filmmuzikojn por silentfilmoj de Buster Keaton. En la jaro 2004 li verkis diskon inspiritan de la pentraĵoj de la germana artisto Gerhard Richter. Frisell kontribuis originalan muzikon por pluraj filmoj, inter ili „Das Millionen Dollar Hotel“ de Wim Wenders, por du filmoj de Gus Van Sant, „Finding Forrester!“ kaj por lia reverkaĵo „Psycho“, por „American Hollow“ de Rory Kennedy, por HBO-dokumentaĵo pri familio el la Apalaĉaj Montoj, por radioelsendo pri la homa genaro kun la titolo „The DNA Files“ kaj du animaciaj filmoj de desegnisto Gary Larson („Tales from the Far Side I & II“).
Por la internacia muzikfestivalo Ruhrtriennale Frisell prizorgis inter 2003 kaj 2005 la serion Century of Song, por kiu li verkis ekskluzivajn koncertojn kun Suzanne Vega, Rickie Lee Jones, Vic Chesnutt, Loudon Wainwright la tria, Van Dyke Parks, Chip Taylor, Marc Ribot, Vinicius Cantuária, Ron Sexsmith, Elvis Costello kaj aliaj kantverkistoj.
En 2005 Frisell ricevis por sia albumo „Unspeakable“ Gremion por la „ĵazalbumo de la jaro“.
Sigmundo Báthori
Biografio
Sigismondo Báthori surtroniĝis post morto de sia patro en 1581, sed memstare ekregis nur en 1588. Laŭ konsiloj de sia onklo Stefano Bocskai kaj la jezuito Carillo Alfonz en 1594 li malligiĝis disde turkoj kaj ekzekutigis la magnatojn kontraŭulajn inter ili, Baltazaro Báthori, al kiu li transdonis sian tronon. La 28-an de januaro 1595 kun imperiestro Rudolfo la 2-a li faris ligon kontraŭturkan. Per la transilvania armeo li reprenis disde turkoj Lippa kaj Jenő, sekve kunagante kun Mikaelo de Valaĥio la 28-an de oktobro ĉe Giurgiu batis la armeon de grandveziro; sed la 26-an de oktobro 1596 ĉe Mezőkeresztes la kuniĝintaj transivaniaj kaj hungaraj armeoj li perdis la batalon. Vidinte ke li estas senkapabla defendi sian landon kontraŭ kolero de turkoj, en 1597 li transdonis ĝin al la imperiestro. Sian decidon li ekpentis kaj la 20-an de aŭgusto 1598 reokupis la tronon. En marto 1599 li denove abdikis favore al sia nevo, kardinalo Andreo Báthori. Post lia morto li denove elektigis sin reganto la 4-an de februaro 1601. Li ricevis ankaŭ la subtenon de nobelaro, sed la 3-an de aŭgusto ĉe Magyargoroszló la armeoj de Basta kaj Mikaelo de Valaĥio malvenkis lin. En julio 1602 li denove abdikis kaj definitive forlasis Transilvanion kaj plu vivis en Ĉeĥujo. Lia regado havis ege negativajn rezultojn sur Transilvanion.
Corbie (stacidomo)
Corbie estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Corbie, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Nord - Lille (272000).
Bonaera Esperanto-Asocio
Bonaera Esperanto-Asocio (BEA; Asociación Buenos Aires de Esperanto) estas sendependa neprofita organizo, fondiĝinta unue en 1916, kies celo estas la diskonigo kaj subteno de la lingvo Esperanto ene de Bonaero.
La organizaĵo estas pionira je la argentina Esperanto-movado, kaj ĝi fondiĝis la 20-an de decembro 1916 sub la nomo "Argentina Esperanto-Asocio"; ĝia nomo iĝis "Bonaera Esperanto-Asocio" la 12-an de aprilo 1941, kiam naskiĝis la Argentina Esperanto-Ligo; tiam ĝia celareo ŝanĝiĝis al urbo Bonaero.
Elemér Császár (fizikisto)
Elemér CSÁSZÁR [ĉAsAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Császár Elemér estis hungara fizikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1928).
Biografio
Elemér Császár frekventis universitatojn en Budapeŝto kaj Berlino. En 1924 li ekinstruis en universitato en Budapeŝto, en 1938 en universitato en Pécs. Li okupiĝis ĉefe pri radiadoj, eĉ li kreis mezurilon pri energio de la rentgena radiado. Li publikis pri la radiadoj diversajn artikolojn en fakrevuoj, periodaĵoj ne nur enlande, sed ankaŭ eksterlande. Li unuafoje ricevis premion, sed komence de la socialismo li estis kondamnita pro politikaj opinioj.
Palavano
Palavano estas la plej granda insulo de la Provinco Palavano, Filipinoj. Ĝi estas ankaŭ tre nedisvolvigita kaj tradicia. Ties abunda naturo, ĝangalaj montoj, kaj blankasablaj strandoj allogas multajn turistojn.
Tiu insulo estis havinta Biosferan Rezervejan Statuson ekde komenco de la 1990-aj jaroj, montrante la lokan intereson por konservado kaj eltenebla disvolvigo.''
Historio
La Palavana masakro okazis la 14an de decembro 1944, dum la Dua Mondmilito, proksime de la urbo Puerto Princesa en Palavano. Aliancanaj soldatoj, malliberigitaj proksime de la urbo, estis mortigitaj fare de soldatoj de la Japana Imperio.
Porto-Riko en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1948 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj portorikaj sportistoj partoprenis inter la jaroj 1984 kaj 2002, kaj denove ĉeestas ekde 2018, kvankam ankoraŭ neniam atingiĝis medalo en vintra olimpiko.
En someraj olimpikoj, la teamo ĝis la stato de somero 2022 sume atingis ekzakte 10 medalojn: Temas pri 2 oraj,  2 arĝentaj kaj  6 bronzaj medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 92-an rangon. Laŭ la stato de somero 2022 ĝi dividas tiun rangon kun la teamoj de Liĥtenŝtejno kaj Urugvajo.
Kunordigas la teamon la Porto-Rika Olimpika Komitato.
(13199) 1997 EW25
(13199) 1997 EW25 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Ko Ise
Ko Ise (伊勢 航, n. ) estas japana futbalisto.
Burgess Hill
Burgess Hill estas urbo en la tradicia graflando Sussex de Anglio. Ĝi situas en la administra regiono Sud-orienta Anglio, kaj ekde 1974, kiam la tradicia graflando dividiĝis, apartenas al la administra unuo okcidenta Susekso (West Sussex). Laŭ la censo de 2011 la urbo havis loĝantojn.
Partneraj urboj
Placo en Schmallenberg ricevis la nomon Burgess Hill Platz.
Lăureni
Lăureni [ləurenj] (hungare: Kisszentlőrinc kiŝsentlorinc) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Miercurea Nirajului.
Stratĝibo
Stratĝibo estas ĝiboforma altaĵo sur strato, kiu servas al malrapidigo de trafiko. La puŝo dum veturado super stratĝibo instigu ŝoforojn al malakcelado kaj respektado de la maksime preskribita rapido.
Lăureni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 283 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 271 (rumanoj, 15% hungaroj).
Historio
Ĝia unuaj mencioj skribe estas en 1332, 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Maros-Torda).
Sándor Zoltán Németh
NÉMETH Sándor Zoltán [pro. ne:met] estas rumania hungara esploristo pri matematiko, universitata profesoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 10-a de junio 1968. Li estas la filo de ĵurnalistino Júlia Németh kaj de matematikisto Sándor Németh.
Biografio
Sándor Zoltán Németh diplomitiĝis en UBB de Kluĵo (1993). Li iĝis doktoro en ELTE de Budapeŝto pri matematiko (1998). Ekde 2005 li estas universitata instruisto de Universitato de Birmingham.
Petersberg
Petersberg havas diversajn signifojn:
komunumpartoj: historisch:
konstruaĵoj:
montoj (liatigitaj laŭ alteco):
ceteraĵoj: MS Petersberg estas riverŝipo sur Rejno posedata de la "Personenschifffahrt Pilger-Hoitz" (Wachtberg)
Vidu ankaŭ:
3613 Kunlun
3613 Kunlun estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la montĉeno Kunlun (ĉine : 昆仑山脉; pinjine Kunlun Ŝan), alta montaro kulminanta je 7.723 metroj da alteco en la okcidento de Ĉinio.
Pensaĵo
Pensaĵo estas kombinaĵo de ideoj kiu ekestas en la menso de homo. Kiam ni pensas ion, tiu pensata afero ĉiam estas pensaĵo. Kutime ĝi konsistas el multaj unuopaj ideoj, kiuj povas esti kombinitaj laŭ diversaj manieroj. Sed eĉ unuopa ideo povas esti konsiderata pensaĵo se eblas pensi ĝin ekster la kombino kun aliaj ideoj.
Corbie
Corbie estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Corbéens.
Kiffa
Kiffa aŭ Kifa (arabe كيفة) estas regiona, administra ĉefurbo de Assaba, en suda Maŭritanio.
La dezerta urbo situas ĉe la norda rando de la Sahelo havas flughavenon (IATA-kodo: KFA) kun 1600 metrojn longa ekflugejo.
Por turistoj gravas la moskeo kaj la artaĵoj de la foiro, precipe la plurkoloraj vitroperloj. La farbaĵo estas surmetita kiel miksaĵo de vitropulvoro kaj Gummi arabicum kaj poste per fajro surbruligita.
Asiriologio
Asiriologio estas fako de arkeologio, kiu studas civilizojn de Babilonaj kaj Asiriaj popoloj. La termino estas komuna kaj ampleksas ankaŭ studsferon de la kultura kaj historia esploro de la popoloj de Malgrand-Azio. Asiriologio, kiel scienco, originas de la deĉifrado de kojnoskribaj tekstoj, kiuj estis malkovritaj en Persepolo, rezidejo de Aĥemenidoj.
Ĝi estas parto de Orientalistiko, t.e. studo pri aziaj popoloj, lingvoj kaj kulturoj ("oriento" - laŭ eŭropcentrisma vidpunkto). La branĉoj de Asiriologio estas: laŭ nomoj de koncernaj antikvaj popoloj kaj kulturoj.
26557 Aakritijain
26557 Aakritijain estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aakriti Jain, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri energio kaj transporto. Ŝi estis lernantino ĉe la Lynbrook High School en San Jose (Kalifornio, Usono).
John Michael Wright
John Michael WRIGHT (n. en Londono, la 25-an de Majo 1617 - m. en Londono, la 1-an de Aŭgusto 1694 ) estis brita baroka portretisto de la 17-a jarcento. Wright lernis pentradon en Edinburgo en la ateliero de la skota artisto George Jamesone, kaj konsiderinde famiĝis kiel artisto kaj klerulo okaze de longa restado en Romo. Li estis tie akceptita en la artan akademion de Sankta Luko, kaj kunlaboris kun kelkaj el la plej eminentaj artistoj de sia tempo. Wright estis poste dungita en 1655 de la arkiduko Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio, la guberniestro de Hispana Nederlando, por akiri artaĵojn en Anglio, tiam estrita de Oliver Cromwell. La pentristo definitive enloĝiĝis en Anglion ekde 1656, kaj servis kiel kortega pentristo antaŭ kaj post la Angla Resurtronigo. Li konvertiĝis al romkatolikismo kaj tiel fariĝis favorato en la stuarta kortego, ricevante mendojn el la reĝoj Karlo la 2-a kaj Jakobo la 2-a. Li cetere spektis la multajn politikajn intrigojn de tiu tumultema epoko. En la finaj jaroj de la stuarta monarkio, la artisto revenis al Romo kiel parto de la ambasadaro ĉe la papo Inocento la 11-a.Wright estas hodiaŭ taksita kiel unu el la plej notindaj britaj pentristoj de sia generacio, ĉefe pro la senkompara, distinga realismo de siaj portretoj. Eble pro la nekutime kosmopolita naturo de sia vivo, li estis subtenita de patronoj apartenantaj al la plej altaj sociaj klasoj spite al tio, ke eksterlandaj artistoj estis plejofte favoritaj en Britio tiutempe. La pentraĵoj de John Michael Wright, kiuj bildigas multajn reĝajn aŭ aristokratajn eminentulojn, hodiaŭ apartenas al la kolektoj de prestiĝaj artgalerioj.
Junaĝo kaj skota deveno
John Michael Wright, kiu klimakse de sia kariero subskribis siajn verkojn indiferente per la pseŭdonimoj "Anglus" aŭ "Scotus", estas de necerta deveno. La kronikisto John Evelyn difinis lin kiel skoton, kio estis konfirmita de Horace Walpole kaj heziteme akceptita de posta biografisto de Wright. Skribante en 1700, la angla antikvaĵisto Thomas Hearne tamen asertis, ke Wright fakte naskiĝis en Shoe Lane, kvartalo de Londono, kaj post adoleskula konvertiĝo al romkatolikismo estis alkondukita al Skotlando de pastro. Naskiĝo en Londono estas ja sugestita de bapta arkivo pri iu "Mighell Wryghtt", filo de James Wright, priskribita kiel tajloro kaj londona civitano. La arkivo datiĝas de la 25-a de majo 1617 kaj troviĝas en la preĝejo Sankta Brigita ĉe la strato Fleet.
Estas tamen certe atestita, ke la 19-jara Wright iĝis lernoknabo la 6-an de aprilo 1636 ĉe George Jamesone, sufiĉe renomita portretisto de Edinburgo. La Edinburga Registro pri Metilernantoj enlistigis lin kiel "Michaell, filo de James Wright, tajloro, civitano de Londono". La kialo de tia transloĝiĝo al Skotlando restas malklara : la junulo eble foriris el Londono pro tio, ke liaj parencoj fakte estis skotdevenaj londonanoj kaj do konfidis Michael al skotaj konatuloj. La ekapero de pesto en Londono estas alia hipotezo. Dum sia metilernanteco, Wright verŝajne loĝis en la edinburga kvartalo Royal Mile, tio estas proksime al la pordo Netherbow, kiu servis kiel ateliero por Jamesone.
La kontrakto de Wright origine daŭris kvin jarojn, sed estis eble mallongigita pro la enkarcerigo de Jamesone fine de la jaro 1639. Troveblas hodiaŭ neniu sendependa verko fare de Wright el tiu frua periodo : lia plej unua konata pentraĵo estas malgranda portreto de la grafo de Ailesbury, pentrita en la fruaj 1640-aj jaroj dum lia restado en Romo. Ankaŭ dum tiu skota periodo verŝajne renkontis Wright sian edzinon. Pri ŝi ekzistas neniu dokumento, escepte de atestaĵo skribita tridek jarojn poste, kiu prezentas ŝin kiel "rilatitan al la plej nobelaj kaj distingaj familioj de Skotlando". Tio, se veras, klarigas kial Wright povis trovi nobelajn protektantojn tiel facile. La nura certa fakto estas la naskiĝo de unu filo, Thomas.
Romo kaj Nederlando
Ekzistas pruvoj, laŭ kiuj Wright vojaĝis al Francio tuj post sia metilernanteco : lia fina celo estis tamen Italio. La pentristoj alvenis al Romo sufiĉe frue, eble ĉirkaŭ la jaro 1642 kiel akompanato de James Alban Gibbes, skotdevena klerulo. Sed lia ĉeesto en la itala urbo estas firme atestita nur ekde 1647. Kvankam oni ne scias multajn detalojn pri lia restado tie, liaj talento kaj renomo laŭdire pliboniĝis tiel multe, ke li ekde 1648 fariĝis eminenta membro de la prestiĝa akademio de Sankta Luko, kie li registriĝis kiel "Michele Rita, pittore inglese". Al la akademio tiam apartenis granda nombro da italaj pentristoj, sed ankaŭ famaj eksterlandanoj kiel la franca Nicolas Poussin aŭ la hispana Diego Velázquez. Wright estis plie akceptita la 10-an de februaro de la sama jaro en la karitatan organizaĵon Congregazione dei Virtuosi al Pantheon, kiu celis disvolvi romkatolikismon per arto kaj organizis ĉiujaran ekspoziciadon en la Panteono de Romo.
Wright travivis en Romo pli ol dek jarojn, dum kiuj li progrese konatiĝis kiel lerta lingvisto sed ankaŭ kiel fidinda fakulo pri artaĵoj. La pentristo cetere fariĝis sufiĉe prospera por komenci konsiderindan kolekton da libroj, desegnaĵoj, pentraĵoj, juveloj kaj medaloj, inkluzive de verkoj atribuitaj al Andrea Mantegna, Mikelanĝelo, Rafaelo, Tiziano kaj Antonio da Correggio. Li akiris proksimume kvardek pentraĵojn - kelkaj el ili por kolektado, kelkaj aliaj por komerco. Richard Symonds, angla monarkisto kaj amatora pentristo, katalogis la kolekton de Wright en la fruaj 1650-aj jaroj (kaj, interese, nomis lin "Scotus").
Antikvaĵisto por Leopoldo de Aŭstrio
Okaze de sia oficiala misio, Wright probable vizitis kaj salutis la specialan ambasadoron de Leopoldo en Londono, la markizon de Lede. Eble li ankaŭ renkontis Alonso de Cárdenas, kiu estis la ambasadoro de la Habsburgoj kaj estis simile komisiita ekde 1649 de la hispana reĝo por aĉeti artaĵojn. Pro la manko de fidindaj dokumentoj, la disvolvado kaj la daŭro de la vojaĝo restas necertaj. La markizo de Lede tamen forlasis Anglion fine de junio, kaj Cárdenas foriris nur kelkajn semajnojn poste, ĉar la rilatoj inter Cromwell kaj la Habsburgoj estis rapide difektiĝantaj. Wright do verŝajne revenis al Flandrio, kune kun siaj aĉetaĵoj, je tiu periodo. Aŭtone de 1655 transloĝiĝis la arkiduko kaj sia giganta artkolekto el Bruselo al Vieno. Wright revenis al Londono iom poste por akiri pliajn artaĵojn. La pentristo alvenis al Dovero la 9-an de aprilo 1656, kion mencias la registro de vizitantoj : "Michael Wright, anglano, elŝipiĝis al Dovero la 9-an de la nuna monato el ŝipo el Dunkirko. Li alvenis al Londono la 12-an, kaj loĝas en la domo de S-ino Johnston en Weldstreet, en la paroĥo de Gyles kaj la kampoj de Middlesex. Ĉar li liadire praktikis pentradon en Francio, Italio kaj aliaj lokoj dum la plej granda parto de sia vivo, li intencas baldaŭ reveni al Italio, kie li lasis sian familion". Eble pro takto (inter Anglio kaj la Habsburgoj tiam komencis milito), la registro preteratentas la postenon de Wright en Flandrio, nur malklare aludante al "aliaj lokoj". Ĝi cetere ne aldonas, ke Wright apartenis al la akademio de Sankta Luko, ĉar tia aludo malkaŝus lian romkatolikan kredon.
Anglio
Kvankam li unue deklaris alian deziron, Wright neniam revenis al Italio. Tute kontraŭe, kun li reiris iom poste lia familio en Anglion. Spite al lia romkatolika kredo kaj al la fervora protestantismo de la Protektorato de Cromwell (1653-1659), Wright ŝajne sukcesis obteni prestiĝajn komisiojn. Laŭ Waterhouse, la artisto kondutis "kiel eble plej flateme kun Cromwell", ekzemple plenumante en 1658 malgrandan, postmortan portreton de Elizabeth Claypole, la filino de Oliver Cromwell : la verko nun troviĝas en la Nacia Portretgalerio de Londono. Tiu alegoria portreto bildigas Elizabeth kiel Minerva : ŝi kliniĝas ĉe gravurita roko, kiu montras la diinon ŝprucantan el la kapo de Jupitero, kun la devizo "Ab Jove Principum" - aludo al Cromwell mem, kies portreton tenas Elizabeth en siaj manoj. La pentristo ŝajne akceptis labori ankaŭ por la kontraŭa partio : en 1659, li pentris la kolonelon John Russell, kiu ludis sufiĉe gravan rolon en la tiel nomita konspiro Sealed Knot, kiu celis resurtronigi la reĝon Karlon la 2-a. Tiu portreto estas aparte rigardita de almenaŭ unu kritikisto kiel la majstroverko de Wright.
Post la resurtronigo de la Stuartoj en 1660, la romkatolika kredo de Wright iĝis malpli granda handikapo pro tio, ke la nova reĝo Karlo la 2-a favoris religian toleremon. Wright, elstara artisto sed sensperta aferisto, tiam spertis malfacilajn vivkondiĉojn, kaj la reĝo Karlo tial permesis, ke la pentristo vendu sian kolekton da pentraĵoj fare de malnovaj majstroj, per la organizo de loterio. La reĝo mem akiris dekkvar el la proponitaj pentraĵoj. Komence de la 1660-aj jaroj, Wright amasis do sufiĉan monon por establi prosperan atelieron centre de Londono, kaj estis priskribita de la kronikisto John Evelyn kiel "la fama pentristo S-ro Write". Poste, la granda pesto de Londono de 1665 forpelis Wright el la angla ĉefurbo al la proksima kamparo, kie li pentris almenaŭ tri membrojn de la katolika familio Arundell of Wardour. Iom ironie, la granda incendio de 1666 klare profitigis lin, ĉar li post la katastrofo ricevis unu el la unuaj novaj artaj komisioj de la City de Londono, koncerne la pentradon de dudekdu grandaj portretoj de la tiel nomitaj "fajro-juĝistoj", nomumitaj por juĝi proprieto-disputojn kaŭzitajn de la incendio). La menditaj verkoj estis finpretigitaj en 1670 kaj restis ekspoziciitaj en la londona gildohalo ĝis bombardo dum la Dua Mondmilito : hodiaŭ, nur du portretoj (tiuj de Sir Matthew Hale kaj Sir Hugh Wyndham) ankoraŭ troviĝas en la Guildhall Art Gallery, dum la aliaj estis aŭ detruitaj aŭ dispelitaj.
Moni Ovadia
Salomone Ovadia, konata kiel Moni Ovadia, naskiĝinta en (Plovdiv (Bulgario), la 16a de aprilo 1946), estas itala aktoro, kantisto, muzikisto kaj verkisto.
John Michael Wright
Reĝa protekto
Ĉar antipatio kontraŭ katolikoj subite akriĝis en Londono fine de la 1670-aj jaroj, Wright laboris pli kaj pli ofte ekster la reĝa kortego. En 1676 kaj 1677, li pentris ses familiajn portretojn por Sir Walter Bagot, el Blithfield en Staffordshire. En 1678, Wright transloĝiĝis al Dublino kaj restadis tie dum pluraj jaroj, eble pro la kontraŭkatolika histerio generita en Anglio de la tiel nomita "papa komploto" kaj de Titus Oates. Dum en Irlando, la pentristo plusubskribis siajn verkojn per la devizo "Pictor Regis", kaj plenumis interalie portreton de Fraŭlinoj Catherine kaj Charlotte Tablot, hodiaŭ videblan en la Nacia Galerio de Irlando. Li cetere pentris du piedportretojn de militistoj kun fantaziaj kostumoj : unue Sir Neil O'Neil (ĉ. 1680) kaj due Lord Mungo Murray (ĉ. 1683), nun ekspoziciataj en la Skota Nacia Portretgalerio. Neil O’Neil estis fakte alia romkatoliko ekzilita al Dublino. Wright portretis lin kun la tradicia kostumo de irlanda militestro, dum rara japana kiraso videblas ĉe liaj piedoj. Tiu kiraso verŝajne estas kaŝsimbolo de triumfo super la persekutantoj de romkatolikismo, pri kio la japanoj precipe famiĝis tiutempe. La portreto de Mungo Murray (kvina filo de la monarkista markizo de Atholl) estas notinda kiel la plej unua arta bildigo de la tradicia skota tartano.
Moni Ovadia
Biografio
Naskita en Plovdiv, Bulgario, li translokiĝis preskaŭ tuj kun sia familio al Milano. Lia estas familio de sefarda juda deveno, sed fakte enplantita dum multaj jaroj en medio de la jida kaj centreŭropa kulturo. Ĉi tiu cirkonstanco profunde influis lian tutan laboron kiel viro kaj artisto, konstante dediĉita al la reakiro kaj reverkado de la arta, literatura, religia kaj muzika heredaĵo de la judoj de Orienta Eŭropo.
John Michael Wright
Roma ambasadaro
En 1685, kiam la fervore romkatolika reĝo Jakobo la 2-a de Anglio heredis la tronon, Wright povis senriske reveni al la reĝa kortego. Jakobo tamen ne dungis Wright kiel artiston, kaj anstataŭe donis al li "temporaban kaj bagatelan postenon" kiel asistanto en diplomata ambasadaro. La artisto estis nomumita kiel la asistanto de Roger Palmer, grafo de Castlemaine kaj edzo de Barbara Palmer, kiu estis unu el la plej famaj amantinoj de la reĝo. Eble oni elektis Wright pro lia renomita scio de Romo kaj de la itala lingvo, ĉar la grafo de Castlemaine estis iom poste sendita kiel ambasadoro ĉe la papo Inocento la 11-a : tiu diplomata misio celis demonstri, ke Anglio kapablus iĝi grava romkatolika aliancano okaze de estontaj eŭropaj konfliktoj. La rolo de Wright en la ambasadaro koncernis la kontrolon de la produktado de luksaj fiakroj, kostumoj kaj dekoracioj por la oficiala irantaro. La angla ambasadaro obtenis aŭdiencon de la papo en januaro 1687. Wright cetere organizis pompan bankedon kun pli ol mil gastoj en la palaco Doria Pamphilj, kie interalie videblis skulptaĵoj el sukero kaj granda ŝtatportreto de Jakobo la 2-a. Dum en Romo, Wright publikigis ilustritan raporton en la itala pri la ambasadaro, dediĉitan al la dukino de Modena. Anglalingva versio estis eldonita post lia reveno al Anglio, en oktobro 1687, kaj estis dediĉita al Maria de Modena, filino de la dukino kaj edzino de Jakobo la 2-a.
Imre Hatvani
Imre Hatvani naskiĝis la en Monostorpályi, li mortis la  en Buda (laŭ aliaj informoj la mortotago estis la 15-a).
Bicikla kulturo
Bicikla kulturo estas esprimo kiu povas referenci al ĉeftendenca kulturo kiu subtenas la uzadon de bicikloj aŭ al subkulturo. Kvankam la esprimo "bicikla kulturo" estas ofte uzata por aludi al variaj formoj de asocia modo, estas erara nomigi tion modo aŭ ankaŭ kulturo.