cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Procedure
The rules that govern the procedure in the courts of appeals are the Federal Rules of Appellate Procedure. In a court of appeals, an appeal is almost always heard by a "panel" of three judges who are randomly selected from the available judges (including senior judges and judges temporarily assigned to the circuit). Some cases, however, receive an en banc hearing. Except in the Ninth Circuit Courts, the en banc court consists of all of the circuit judges who are on active status, but it does not include the senior or assigned judges (except that under some circumstances, a senior judge may participate in an en banc hearing when he or she participated at an earlier stage of the same case).
Many decades ago, certain classes of federal court cases held the right of an automatic appeal to the Supreme Court of the United States. That is, one of the parties in the case could appeal a decision of a court of appeals to the Supreme Court, and it had to accept the case. The right of automatic appeal for most types of decisions of a court of appeals was ended by an Act of Congress, the Judiciary Act of 1925. This law was urged by Chief Justice William Howard Taft, and it also reorganized many other things in the federal court system.
The current procedure is that a party in a case may apply to the Supreme Court to review a ruling of the circuit court. This is called petitioning for a writ of certiorari, and the Supreme Court may choose, in its sole discretion, to review any lower court ruling. In extremely rare cases, the Supreme Court may grant the writ of certiorari before the judgment is rendered by the court of appeals, thereby reviewing the lower court's ruling directly. For example, this procedure was used in the Watergate scandal-related case, United States v. Nixon,, and in the 2005 decision involving the Federal Sentencing Guidelines, United States v. Booker,.
A court of appeals may also pose questions to the Supreme Court for a ruling in the midst of reviewing a case. This procedure was formerly used somewhat commonly, but now it is quite rare. The Second Circuit, sitting en banc, attempted to use this procedure in the case United States v. Penaranda, as a result of the Supreme Court's decision in Blakely v. Washington. , but the Supreme Court dismissed the question after resolving the same issue in another case, which had come before the Court through the standard procedure. The last instance of the Supreme Court accepting a set of questions and answering them was in a case in 1982.
A court of appeals may convene a Bankruptcy Appellate Panel to hear appeals in bankruptcy cases directly from the bankruptcy court of its circuit. , only the First, Sixth, Eighth, Ninth, and Tenth Circuits have established a Bankruptcy Appellate Panel. Those circuits that do not have a Bankruptcy Appellate Panel have their bankruptcy appeals heard by the District Court.
Egidius Wensing
Estraro de UEA ekde 1962
Ne volante flankenmeti alian personon, li pretas helpi al UEA kaj servi ĝin - tion Wensing sciigis al Woessink. Gesinjoroj Isbrücker jam parolis kun li pri prezidanteco, sed Wensing tute ne estus ofendita fariĝi nur komitatano.
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Procedure
Court of appeals decisions, unlike those of the lower federal courts, establish binding precedents. Other federal courts in that circuit must, from that point forward, follow the appeals court's guidance in similar cases, regardless of whether the trial judge thinks that the case should be decided differently.
Egidius Wensing
Estraro de UEA ekde 1962
En la kopenhaga kongreso tiujare (1962), kiam Hideo Yagi fariĝis Prezidanto, Wensing eniris la Estraron tamen jam kiel Vicprezidanto. Ĉar post la subita morto de Yagi, en majo 1964, Lapenna hezitis preni la prezidantecon, la Komitato en la tiujara UK de Hago elektis Wensing Prezidanto. Lapenna proteste eksiĝis kiel Ĝenerala Sekretario, tiel ke Wensing retiris sian kandidatecon kaj Lapenna fariĝis Prezidanto.
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Procedure
Federal and state laws can and do change from time-to-time, depending on the actions of Congress and the state legislatures. Therefore the law that exists at the time of the appeal might be different from the law that existed at the time of the events that are in controversy under civil or criminal law in the case at hand. A court of appeals applies the law as it exists at the time of the appeal, otherwise it would be handing down decisions that would be instantly obsolete, and this would be a waste of time and resources, since such decisions could not be cited as precedent. "[A] court is to apply the law in effect at the time it renders its decision, unless doing so would result in manifest injustice, or there is statutory direction or some legislative history to the contrary." ''Bradley v. Richmond Sch. Bd.'', 416 U.S. 696, 711-12 (1974).
Egidius Wensing
Estraro de UEA ekde 1962
Vicprezidanto Wensing okupiĝis unuavice pri komerco kaj eldonis vortaron pri ekonomiko, estante direktoro de la Instituto por Esperanto en Komerco kaj Industrio (EKI). Pro li, Philips eldonis kelkajn varbilojn en Esperanto. Kunlaborintoj kiel CO-direktoro Sadler priskribas Wensing kiel elokventan, trejnitan gvidanton, kiu estus estinta bonega Prezidanto.
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Procedure
However, the above rule cannot apply in criminal cases if the effect of applying the newer law would be to create an ex post facto law to the detriment of the defendant.
Egidius Wensing
Rilatoj al Lapenna. UEA-estrarano ĝis 1972
Longan tempon Wensing havis "bonegajn rilatojn" kun Lapenna, sed poste li seniluziiĝis pri sia "iama idolo". La industriisto agnoskis certagradajn sukcesojn de la angla, kion Lapenna nomis "defetismo". En la 56-a Universala Kongreso en Londono 1971 Wensing prezentis sin kiel kontraŭkandidaton, kvankam la elektokomisiono preferis ne mencii lin. Tio estis la unua konkurenceca baloto por la prezidanteco en la historio de UEA. Wensing ricevis 21 voĉojn, Lapenna 26. Wensing tamen estis elektita por la Estraro. Post pliaj disputoj kun Lapenna, interalie pro financoj, la Vicprezidanto en decembro 1972 forlasis la Estraron.
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Attorneys
In order to serve as counsel in a case appealed to a circuit court the attorney must be admitted to the bar of that circuit. Admission to the bar of a circuit court is granted as a matter of course to any attorney who is admitted to practice law in any state of the United States. The attorney submits an application, pays a fee, and takes the oath of admission. Local practice varies as to whether the oath is given in writing or in open court before a judge of the circuit, and most courts of appeals allow the applicant attorney to choose which method he or she prefers.
Egidius Wensing
Denove en la UEA-estraro de 1974 ĝis 77
Wensing revenis en 1974 kaj fariĝis Ĝenerala Sekretario en la Estraro sub la juna universitatano Tonkin. Tiun oficon la eksdirektoro de Philips plenumis ĝis 1977 kaj ankaŭ poste helpis, ekzemple en la ellaborado de la nova statuto. En la Komitato li restis ĝis 1983. La katoliko energie rifuzis riproĉojn pri "neneŭtraleco" de la Asocio: "Se montriĝus nur plej etaj trajtoj de maldekstra superregado, ĉu en la Estraro, ĉu en la Komitato, mi estus la unua, kiu forlasus la vicojn de UEA."
Nokto de l' migranto
Nokto de l' migranto estas fama poemo de Goethe enmelodiigita de Franz Schubert. Ĝi estis skribita krajone sur ligna muro de montarkabano dum tipa migrado de la juna Goethe. 60 jarojn poste la maljuna kaj baldaŭ mortonta Goethe ree vizitis tiun kabanon kaj plorante renetigis sur la muro la vortojn de li skribitaj tiom longe for.
Egidius Wensing
Instruado
Wensing konservis sian interesiĝon pri la lingvo ankaŭ dum la estraraj jaroj; en la revuo Esperanto li redaktis la rubrikon Komenco bona, ĉio bona por komencantoj. Siajn spertojn pri instruado li havis ankoraŭ el la tridekaj jaroj: en aprilo 1933 li estis diplomita kiel Cseh-instruisto en Hago, post kurso gvidita de Cseh mem, kaj jam antaŭe li komencis instrui en la popola altlernejo en Roterdamo. Kvankam li ne nomis sian kurson Cseh-metoda, li tamen transprenis tipajn elementojn, kiel la kolektivan respondadon al demandoj. Cetere, en 1932 Wensing ankoraŭ mem trapasis kurson, kaj poste estis ekzamenita de la konata Esperanto-verkisto Hendrik Jan Bulthuis. Wensing: Por elprovi mian parolkapablecon kaj scion pri literaturo, li elektis la de li verkitan romanon Idoj de Orfeo, ''libron, kiun mi plendetale pristudis por la ekzameno. Dum pli ol duona horo mi preskaŭ senĉese parolis pri la romano, ĝia enhavo, ĝiaj ĉefaj personoj, ĝia tendenco ktp., kaj kiam li fine interrompis min, li ekkriis: “Bonege, perfekte, vi konas la libron eĉ pli bone ol mi”.
Apelaciaj Kortumoj de Usono
Nomenclature
When the courts of appeals were created in 1891, one was created for each of the nine circuits then existing, and each court was named the "United States Circuit Court of Appeals for the _____ Circuit". When a court of appeals was created for the District of Columbia in 1893, it was named the "Court of Appeals for the District of Columbia", and it was renamed to the "United States Court of Appeals for the District of Columbia" in 1934. In 1948, Congress renamed all of the courts of appeals then existing to their current formal names: the court of appeals for each numbered circuit was named the "United States Court of Appeals for the _____ Circuit", and the "United States Court of Appeals for the District of Columbia" became the “United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit". The Tenth Circuit was created in 1929 by subdividing the existing Eighth Circuit, and the Eleventh Circuit was created in 1981 by subdividing the existing Fifth Circuit. The Federal Circuit was created in 1982 by the merger of the United States Court of Customs and Patent Appeals and the appellate division of the United States Court of Claims.
Circuit population
Based on 2008 U.S. census estimates, the population residing in each circuit is as follows.
Nokto de l' migranto
Originala teksto
'Über allen Gipfeln 'ist Ruh, 'in allen Wipfeln spürest du kaum einen Hauch; 'die Vögelein schweigen im Walde, 'warte nur, balde 'ruhest du auch! '
Apelaciaj Kortumoj de Usono
History
The Judiciary Act of 1789 established three circuits, which were groups of judicial districts in which United States circuit courts were established. Each circuit court consisted of two Supreme Court justices and the local district judge; the three circuits existed solely for the purpose of assigning the justices to a group of circuit courts. Some districts (generally the ones most difficult for an itinerant justice to reach) did not have a circuit court; in these districts the district court exercised the original jurisdiction of a circuit court. As new states were admitted to the Union, Congress often did not create circuit courts for them for a number of years.
Nokto de l' migranto
Esperantigo
'''Super ĉiaj suproj '''Kvietas '''Inter ĉiuj branĉoj '''eksentas Ne eĉ spiron vi Birdetoj silentas en arbar’ '''Nur atendu: baldaŭ '''Ankaŭ ripozos vi! '''
Apelaciaj Kortumoj de Usono
History
The Judiciary Act of 1801 reorganized the districts into six circuits, and created circuit judgeships so that Supreme Court justices would no longer have to ride circuit. This Act, however, was repealed in March 1802, and Congress provided that the former circuit courts would be revived as of July 1 of that year. But it then passed the new Judiciary Act of 1802 in April, so that the revival of the old courts never took effect. The 1802 Act restored circuit riding, but with only one justice to a circuit; it therefore created six new circuits, but with slightly different compositions than the 1801 Act. These six circuits later were augmented by others. Until 1866, each new circuit (except the short-lived California Circuit) was accompanied by a newly-created Supreme Court seat.
Notoj
-->
Muzeo Schnepfenthal
La Salzmann-GutsMuths-muzeo (germane: Salzmann-GutsMuths-Museum Schnepfenthal) troviĝas en Schnepfenthal, urboparto de Waltershausen, Klostermühlenweg nr 2-8.
Priskribo
Centre informatas pri la vivo kaj agado de Christian Gotthilf Salzmann, pri la rolo de Johann Christoph Friedrich GutsMuths kiel gimnastikopioniro, pri Johann Matthäus Bechstein (kunfondinto de scienca forstado), pri Harald Othmar Lenz, patro de la germana fungoscienco.
Krome la muzeo servu kiel identecigilo por la instruistoj kaj la gelernantoj de la Salzmann-lernejo.
Aliaj lokoj en konekto
La unua germana gimnastikejo de 1785 troviĝas ĉe la rando de arbareto (kun arbara tombejo kun tomboj i.a.de Gutsmuths, Salzmann, Luise Gerbing) en la vilaĝoparto Rödichen. En Rödichen ankaŭ estas la unua lerneja konstruaĵo, la t.n. schnepfenthal-a Philanthropinum. Sur la kampuso de la lernejo estas ankaŭ eksa rajdohalo (de 1800), verŝajne la unua gimnastika halo de sia speco de Germanio.
Melania la Plijuna
Melania la Plijuna (Romo, 383 – Jerusalemo, 439) estis elstara persono en la Romo de 5-a jarcento, en amikaj rilatoj kun Aŭgusteno de Hipono kaj sankta Hieronimo. Ŝi estas kultata sanktulino ĉe ĉiuj kristanaj eklezioj konfesantaj la kulton al la sanktuloj.
Hagiografio
Ŝi estis filino de la senatano Valerio Publikola, roma patricio de la gento Valeria, riĉega prorietulo kun posedaĵoj en Romo, Sicilio, Hispanio. Gaŭlujo, Akvitanio, Britanio kaj Nord-Afriko dum ŝia patrino apartenis al la gento Ceionia. Ŝi estis survojigita al la kristana kredo iniciate de la patra avino, Sankta Melania la Pliaĝa, kiu post la trofrua morto de la edzo estis alirinta al voto de ĉasteco kaj al la asketa vivo en Jerusalemo kie ŝi estis fondinta “duoblan” monaĥeiojn. Kiam ŝi aĝis dekkvarjare, la patro, kiu deziris heredulon al kiu transdonis sian senmezuran posedaĵaron, ŝin devigis edziniĝi al riĉa kuzo Valerio Piniano. Melania, kiu volis savi sian ĉastecon, petegis ke la edzo ne sekse plenumu la geedziĝon. Sed, sekve de premoj de la parencaro kaj aparte de la patro, fine ŝi generis unue filinon kiu mortis post unu jaro kaj sekve filon, kiu mortis tujpost la naskiĝo. Ankaŭ Melania malsaniĝis, tiam Finiano votis ke se ŝi saniĝus mem kun ŝi vivu en ĉasteco. Melania saniĝis, kaj la voto estis respektata, kun grava malkonsento de la patro Publikola, kiu tamen mortanta en sia lito kelkan jaron poste, pardonpetis pri siaj entrudiĝoj en ŝian vivon kaj ŝin igis heredulino de ĉiuj siaj riĉaĵoj.
En 406, eble ankaŭ sekve de sonĝo spertita kune de Melania kaj Piniano (grimpado de multe ata muro, antaŭ ol povi transiri tre mallarĝan pordon por eniri la Ĉielan Regnon) kaj sekvante la konsiojn de la avino Melania, en konsento kun la patrino Albina kaj kun la edzo Piniano, ŝi decidis forlasi sian riĉan rezidejon en Romo por translokiĝi al sia kampara posedaĵo ĉe Nola, kie ŝi travivis en granda aŭstereco, sin dediĉante al la asistado de la enkarcerigitoj kaj senrimeduloj. Altiritaj de ŝia famo, multaj junulinoj kolektiĝis ĉe ŝi, alestigante fakte centron de monaĥeja vivo.
Ĉirkaŭ 406-408, dum alproksimiĝis la barbaraj invadoj, kiuj jam estis disrabantaj la Gaŭlujon, Melania kaj Piniano decidis vendi ĉiujn siajn propraĵojn en Italio por donaci ĉion al la malriĉuloj kaj retiriĝi en Nord-Afriko. Tiu decido estis malakcepte taksata de la parencaro, kaj precipe de la frato de Piniano, kiu eĉ aliris tribunalojn dum iliaj sklavoj ribelis. Melania, por garantii al si justan vendon de siaj propraĵoj, helpetis de la bopatrino de la imperiestro Flavio Honorio, Serena, kiu poste, pro tiu helpo, estis ekzekutigita de Senato kiel perfidinta de Romo. Fakte, tiu vendo kaŭzis, laŭeble, ekonomian malstabiliĝon ĝuste en momento en kiu la okcidenta imperio bezonis multajn monajn rimedojn por financi armeojn kaj rezisti kontraŭ la                                                                          Gotoj de Alariko la 1-a Ĉiukaze, de la enspezo de la vendo de la propraĵo de Melania profitis multaj malriĉuloj de la tuta imperio, malsanuloj, prizonuloj; multaj sklavoj estis liberigitaj kaj estis helpataj multaj preĝejojnì kaj monaĥejoj, aparte tiuj de la Palestino, Egiptio kaj Sirio. En la momento de la disrabo de Alariko, en 410, Melania, Piniano, Albina kaj avino Melania, sukcesis forfuĝi al insulo Lipari, kies loĝantoj estis ĉikanataj de piratoj, kiuj tiam infestis la mediteraneon. Melania donacis al ili multe da mono por ke ili ne turmentu la insulanojn, poste la tuta grupo atingis Afrikon kaj establiĝis en sia propraĵo de Numidio en Tagasto kie oni ekkonis Aŭgustenon de Hipono kun kiu naskiĝis vera amikeco. Melania en Tagasto fondis du monaĥejojn por tiuj sklavoj de ŝi liberigitaj kaj dezirantaj konduti kun ŝi religian asketecon. En 417 Melania decidis translokiĝi al Palestino, kune kun la edzo kaj la patrino. En Jerusalemo, kie travivis 23 jarojn, ŝi daŭrigis filantropian agadon donacante al malriĉuloj la enspezon de la vendo de siaj hispanaj posedaĵoj kaj fondis grandan monaĥejon najbare de la Olivarba monto. Ŝi ekkonis Hieronimon al kiu fariĝis fidela amikino kaj kunlaborantino. De tie ŝi iris vizitis la Patrojn de la dezerto.
Post la morto de ŝia patrino Albina (431), ŝi iris al Konstantinopolo (436) ĉe la onklo Rufio Antonio Agripnio Volusiano, kiu, malsana, akceptis esti baptita.
La imperiestrino Helia Eŭdocia, pilgrimante al Jerusalemo (437), sekvis ŝian konsilon rilate entreprenojn avantaĝe de kristanaj preĝejoj kaj monaĥejoj.
En decembro de 439 Melania, konsciiĝinte ke alproksimiĝis la morto, iris al Betlehemo, kie pardonpetis al la kunfratinoj pri sia rigoro, ilin benis, kaj serene forpasis la 31-an de decembro.
Kulto
La roma martirologio celebras la liturgian memoron la 31-an de decembro. Melania estis ĉiam multe venerata de la bizanca eklezio kie svarmas ikonoj ŝin reprezentantaj kune kun Albina de Cezareo kaj Valerio Piniano.
NGC 5274
NGC 5274 (aliaj indikoj — MCG 5-32-66, ZWG 161.125, PGC 48536) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Filago (apartigilo)
Filago estas la nomo de:
Filago estas la familia nomo de jenaj personoj:
Hermann von Weinsberg
Hermann von Weinsberg (1518-1597) estis kronikisto, juristo, konsilisto, bierokomercisto, filo de Christian Weinsberg, studis en la Universitato de Kolonjo kie li diplomiĝis kiel Magister Artium en 1537. En 1543 li forlasis la universitaton kun licencio en Jurisprudenco por sin dediĉi al la privata vivo kiel advokato kaj bierofabrikanto. Li edziĝis dufoje: unue kun Weisgin Ripgin (m. 1557) kaj due kun Drutgin Bars (m. 1573), ambaŭ geedziĝoj lasis lin seninfanaj. Li ankaŭ havis gastejon en Kolonjo kaj aktivis kiel bierokomercisto. En 1543 li elektiĝis kiel konsilisto en Kolonjo kie li trifoje reelektiĝis en la tri sekvaj jaroj. En 1549 li eksiĝis el la Konsilio, sed en 1565 li reelektiĝis dum dek jaroj ĝis sia morto en 1597.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Siegel_Adolf_von_Nassau_Posse.JPG| Adolf von Nassau (1250-1298) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Adolf Eichholz, um 1530.jpg| Adolf Eichholz (1490-1563) Bartholomäus Bruyn d. Ä. 001.jpg| Bartholomäus Bruyn (1493-1555) Konrad Heresbach (1496-1576).png| Konrado Heresbako (1496-1576) ES_Neues_Rathaus.jpg| Dionysius Dreytwein (1498-1576) Rathausturm Köln - Arnold von Siegen (5956-69).jpg| Arnold von Siegen (1500-1579) Hogenberg_Poppesdorf_1583.jpg| Dietrich von Büchel (1505-1552) Moers_graafschap.jpg| Hermann von Neuenahr (1520-1578) Heinrich Sudermann.jpg| Heinrich Sudermann (1520-1591) Stifterbild-Weinsberg-Barthel-Bruyn-um-1556-57.jpg| Bartholomäus Bruyn (1523-1610) Philipp-Gail-und-Sohn-Philipp-1558.jpg| Philipp Gail (1525-1574) Jakob_von_Eltz,_Trier_JS.jpg| Heinrich Weyer (1545-1591) Joseph_Clemens_of_Bavaria.jpg| Joseph Clemens (1671-1723) Bild_Fahne_aus_Schloss_Roland.jpg| Anton Fahne (1805-1883) Leonhard_Ennen_2.jpg| Leonard Ennen (1820-1880) Konstantin Höhlbaum.jpg| Konstantin Höhlbaum (1849-1904) Illustration-zur-Vita--Hermann-Keussen.JPG| Hermann Keussen (1862-1943) </Gallery>
János Feketeházy
János Feketeházy [jAnoŝ feketehAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Feketeházy János estis hungara inĝeniero. János Feketeházy naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Vágsellye (nuntempa Šaľa en Slovakio). Li mortis la en sia naskiĝloko jam nomata Šaľa en Ĉeĥoslovakio.
Romuald Ajchler
Romuald Kazimierz Ajchler (naskiĝis la 19-an de januaro 1949 en Duszniki, Grandpolio) estas pola politikisto kaj parlamentano de Alianco de Demokrata Maldekstrularo (AdDM).
János Feketeházy
Biografio
János Feketeházy frekventis universitaton en Vieno, poste en Zuriko, kie li akiris inĝenieran diplomon en 1866. Komence li havis inĝenierajn taskojn en Vieno, poste li havis postenon en Budapeŝto en Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li projektis ŝtalajn strukturojn. Ĝis 1912 li projektis ĉiujn fervojajn pontojn en Hungarlando. Post la pensiuliĝo li retiriĝis al sia naskiĝloko. En 1923 pro akcidento li perdis siajn piedojn.
Romuald Ajchler
Romuald Ajchler estas esperantisto kaj ano de Pola Asocio de Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL). Asistantino de la parlamentano Agnesa Grzechowiak ankaŭ estas anino kaj kunfondantino de EDE-PL. En majo 2012 la parlamentano aliĝis al la kreita en Pola Parlamento la Senat-Sejma Grupo Apoganta Esperanton. La 10-an de majo 2012 li partoprenis en la renkontiĝo de anoj de EDE-Federacio kaj EDE-PL kun la Vicprezidanto de Pola Sejmo Jerzy Wenderlich en la Pola Parlamentejo, en la renkontiĝo partoprenis ankaŭ Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi kaj lia sekretario Atilio Orellana Rojas.
János Feketeházy
Biografio
Spite la sukcesajn projektojn li neniam ricevis premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis trifoje.
Novaj sep mirindaĵoj de la mondo
Eksteraj ligiloj
Weltwunder
Eŭropa Kompanio
Eŭropa Kompanio aŭ Eŭropa Akcia Kompanio, mallonge SE (de la latina Societas Europaea), estas nova jura statuso de entrepreno en Eŭropa Unio. Tiun ĉi statuson ebligis la dekreto n-ro 2157/2001 de la Konsilio de la Eŭropa Unio de la 8a de oktobro 2001. La dekreto efektiviĝis 3 jarojn poste, tiel ke la fondo de SE principe eblas ekde la 8-a de oktobro 2004 (sed fakte en kelkaj EU-landoj nur iom poste, pro malfruo de naciaj leĝoj ebligantaj la transformadon).
Ekzistas kvar vojoj por fondi SE: kunigo de naciaj firmaoj, starigo de tegmenta firmao, fondo de komuna subfirmao kaj transformo de nacia Akcia Kompanio al SE.
Kompare kun nacia firmao, SE povas pli facile aĉeti firmaojn en aliaj landoj de EU, kaj ĝi povas ŝanĝi la landon de sia sidejo sen malfondo kaj refondo.
Ĝis nun nur malmultaj firmaoj eluzis la eblecon fondi SE. La unua SE (STRABAG SE) fondiĝis en Aŭstrio jam la 12-an de oktobro 2004, dum la unuan germanan SE fondis la asekura konzerno Allianz en 2006.
Eugeniusz Matkowski
Pola esperantisto
Eugeniusz Matkowski (naskiĝis 1912 - mortis la 2-an de aprilo 1994 en Gliwice (Pollando) estis antologia poeto.
Lia poezio aperis en revuoj kaj en unu volumo, ankoraŭ havebla: Poemoj (1960). En 1939 li devus eklabori ĉe Literatura Mondo, sed la mondmilito malhelpis la enposteniĝon. Post la milito li gvidis multajn kursojn. En 1965 li forlasis la movadon, sed en 1991 li reaktiviĝis verkante kaj kiel vicredaktoro de la revuo Monda Diskutilo.
Prats-de-Sournia
Prats-de-Sournia (Prats de Sornià, Prats de Sornhan) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pratséens.
Klemens Szaniawski
Klemens Szaniawski (naskiĝis la 3-an de marto 1925 en Varsovio, mortis la 5-an de marto 1990), pola filozofo, logikisto, profesoro de Varsovia Universitato; soldato de Pola Enlanda Armeo, partoprenanto de la ribelo de Varsovio; malliberulo de koncentrejoj Aŭŝvico kaj Mauthausen.
Biografio
Antaŭmilite Klemens Szaniawski frekventis gimnazion en Varsovio kaj dum la germana okupado daŭrigis edukadon sekrete. Post abiturientiĝo en 1942 komencis filozofiajn kaj matematikajn studojn en sekreta Varsovia Universitato. Dum tiu periodo liaj instruistoj estis: Jan Łukasiewicz, Tadeusz Kotarbiński, Władysław Tatarkiewicz, Maria Ossowska kaj aliaj. En 1944, kiel soldato de la Enlanda Armeo, estis sekve de la ribelo de Varsovio forveturigita al Auschwitz, kaj poste al Mauthausen. Tie estis malliberigita ĝis fino de la dua mondmilito. Post liberigo unu monaton pasigis en usona malsanulejo. Junie 1945 revenis al Pollando.
La 1-an de septembro li rekomencis studi kaj eklabori kiel asistanto en Universitato de Lodzo en Katedro de Scienco pri Moraleco. Tie renkontiĝis kun geedzoj Janina kaj Tadeusz Kotarbiński kaj kun Maria kaj Stanisław Ossowski. En 1947 ricevis titolon de magistro surbaze de laboraĵo Morał bajki dydaktycznej La Fontaine'a (Moralo de didaktika fabelo ĉe La Fontaine). En 1949 li estis translokigita kun la tuta katedro al Varsovia Universitato. En 1950 doktoriĝis pri la temo: Analizo de la nocio honoro fone de la kavaliroj de mezepoka Eŭropo. Du jarojn poste oni likvidis la katedron kaj lin translokigis al Katedro de Logiko, tiutempe gvidata de Tadeusz Kotarbiński. En la jaroj 1957/1958 li restis kiel stipendiulo en Cambridge, kie havis okazon kunlabori kun Braithwhit kaj Neyman. En 1961 Klemens Szaniawski habilitiĝis surbaze de disertaĵo: Ĉe la fundamento de statistika indukto. En 1968 estis nomumita dekano de la Fakultato pri Filozofio kaj Sociologio. En 1969 akiris la titolon de eksterordinara profesoro kaj en 1977 oni atribuis al li ordinaran profesorecon.
Boa (metroo)
La Boa estas eksperimenta vagonaro de la Metroo de Parizo, elpensita de RATP surbaze de framoj de MF 77. Ekservigita en 1985, ĝi veturis ĝis 1993 antaŭ ol esti forlasita kaj feraĵita en 1999.
Klemens Szaniawski
Biografio
Li laboris en Logika Fako de la Instituto pri Filozofio kaj Sociologio de Pola Scienca Akademio, gvidata de Kazimierz Ajdukiewicz.
Boa (metroo)
Tiu prototipo destinita elpensi la metroon de la estonto, ebligis eksperimenti plurajn gravajn novaĵojn, hodiaŭ uzatajn en la novaj veturantaj materialoj de la metro-reto. Ĝi ŝuldas sian nomon al unu el ili, nome trairado inter vagonoj, kio donas al ĝi la internan aspekton de boao.
Klemens Szaniawski
Biografio
La 12-an/13-an de decembro 1981 estis arestita kaj malliberigita en internigejo en Białołęka. Dum la milita stato en Pollando aktivis en subteraj strukturoj de Solidareco kaj interalie ankaŭ en Socia Komitato de Scienco.
La 3-an de majo 2007, prezidento Lech Kaczyński distingis postmorte Klemens Szaniawski per Komandora Kruco kun Stelo de la Ordeno Polonia Restituta.
Bibiografio
Libroj
Kunaŭtoreco:
Redakto:
Artikoloj fremdlingvaj
Yngve Nilsson
Yngve NILSSON (naskiĝis en 1916, mortis la 4-an de junio 1994 en Uppsala) estis sveda esperantisto kaj prezidinto de Sveda Laborista Esperanto-Asocio ekde la fino de la 1970-aj jaroj.
Li verkis korespondan kurson kaj respondecis pri la Esperanto-elsendoj de loka radio.
14157 Pamelasobey
14157 Pamelasobey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
16020 Tevelde
16020 Tevelde estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
14157 Pamelasobey
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pamela Sobey, mentorino de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2002. Ŝi estis instruistino ĉe la Keystone Junior High School de San Antonio (Teksaso, Usono).
16020 Tevelde
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vera Louise te Velde, finalistino en 2003 de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search, pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la Oklahoma School of Science & Mathematics de Oklahomaurbo (Oklahomo, Usono).
Laissac (stacidomo)
Laissac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Laissac, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Sévérac-le-Château - Rodez (725000).
Sini
Sini estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Evangeliisto
Evangeliisto povas signifi :
Toulouse-Matabiau (stacidomo)
Toulouse-Matabiau estas franca stacidomo sur linioj - Sète-Ville kaj Toulouse -, situanta en  Tuluzo, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Takahiro Yamaguchi
Takahiro Yamaguchi (山口 貴弘, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, V-Varen Nagasaki kaj Oita Trinita.
Černčice (Petrohrad)
Černčice estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Petrohrad en distrikto Louny. Ĝi troviĝas 1,5 km norde de Petrohrad. Estas ĉi tie registritaj 67 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Černčice situas en katastra teritorio Černčice u Petrohradu kun areo 3,57 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1392.
Propila oktanato
Propila oktanato aŭ C11H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj propila alkoholo. Propila oktanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Sipplingen
Sipplingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Prugnanes
Prugnanes (Prunyanes, Prunhanas) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Prugnanols.
Preĝejo Sankta Kruco (Erfurto)
La Preĝejo de Sankta Kruco (Neuwerkskirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto (Klostergang nr. 3).
Historio
Unuafoje ĝi estis dokumente menciite en 1168. Verŝajne la konstruo estas en konekso kun la konstruo de la Ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto, kiam oni sekigis la marĉojn kaj fondis la kvartalon Neustadt. Ĝi apartenis ĝis 1819 al la ordeno de la aŭgustenaninoj (germane: Neuwerkskloster), kiuj venis de la Hospitala kirko. Ekde 1285 oni ĝin uzis kiel paroĥan preĝejon.
Mihail I. Popescu
Mihail I. POPESCU (mortis januare 1994 en aŭta akcidento) estis rumana esperantisto.
Preĝejo Sankta Kruco (Erfurto)
Historio
La hodiaŭa konstruaĵo estis farita de 1466-73: estinte unue laŭ malfrugotika stilo, ĝi poste (inter 1731-35) ĝi barokiĝis.
Mihail I. Popescu
Li estis fakdelegito de Universala Esperanto-Asocio pri lingvoj kaj radio-amatorismo en Bukareŝto, kunverkinto de gazeta kurso en la 1950-aj jaroj kaj longtempa aktivulo.
Preĝejo Sankta Kruco (Erfurto)
Historio
Post la sekularigo de la ordenaj ejoj oni fondis en la eksaj monaĥineja ĉambroj seminarion porinstruistan. En 1985 la komunumo kunfandiĝis kun la paroĥo de la Preĝejo Sankta Wigbert.
Vidindaj aferoj en la interno
Sidas sur grandaj kornicoj anĝeloj kun muzikinstrumentoj, libroj kaj maskoj. La per vivaj koloroj pentrita volbaĵo donas apartan ĉarmon al la ejo. Temo ĉefa estas la vivo de la Sinjoro (sen pasiono) en kunteksto kun la Malnova Testamento. La patroneco de la sankta kruco donis la temon por la pentraĵoj kiel ankaŭ por la altaro: la glorado de la Kruco. La grandaj medalionoj en la mezo komenciĝas per Johano la Baptisto montranta la ŝafidon de Dio (Jesuo). Sekvas la bapto de Jesuo en la Jordano; la festeno en la domo de Simono kun la elverŝo de ungvento sur la piedoj fare de Magdaleno; eniro en Jerusalemon; Lasta Vespermanĝo; renkontiĝo inter Abraham kaj Melkicedek.
Lăsău
Lăsău [ləsəŭ] (hungare: Laszó, germane: Lasseldorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 484 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 203 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1491. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Lăpugiu de Jos.
Preĝejo Sankta Kruco (Erfurto)
Vidindaj aferoj en la interno
Komencas ĉe la norda flanko la historioj pri la vivo de la Savanto: anunciacio, vizito de Maria, naskiĝo, adorado de la Tri magoj, cirkumcido de la Sinjoro, prezentado ĉe la Templo, fuĝo al Egiptio, Jesuo 12-jaraĝa en la Templo.
Proksime al la triumfa arko estas pentritaj la luktoj de la arkianĝeloj Rafaelo kaj Mikaelo. Super la orgeno la pentristo signis sian verkon en sesangula medaliono prezentanta Johanon la Baptiston.
Orgeno
La orgeno estis farita de 1732-37 fare de la erfurta orgenkonstruisto Franciscus Volckland. La komplete mekanika instrumento havas 28 registrojn kaj 2 klavarojn. Ĝi estis restaŭrita dum 2000-03 fare de la potsdama firmao Alexander Schuke. Ĝia historia esta tre interesa.
(8278) 1991 JJ
(8278) 1991 JJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Joplin (Misurio)
Joplin (elp. ĜAPlen) estas la oka plej granda urbo en usona ŝtato Misurio. En 2000 ĝia loĝantaro estis 45,504, kaj en 2010 50,150.
La urbo prenis sian nomon de la unua loka Metodista pastro, Harris Joplin.
Tornado en majo 2011
Vespere de la 22a de majo 2011, unu el la plej detruaj tornadoj en la historio de Usono trapasis la urbon Joplin, detruante aŭ funde difektante milojn da konstruaĵoj, inkluzive de granda malsanulejo, kaj mortigante almenaŭ 142 homojn.
Huascarán
La monto Huascarán situas en Peruo kaj estas parto de la Andoj. Ĝi havas altecon de 6 768 metroj super la marnivelo kaj sekve estas la plej alta punkto de la lando. Aldone ĝi konsideriĝas la sume plej alta punkto de la tropika klimata zono de la tero. La monto unuafoje grimpiĝis en la jaro 1932.
Eŭgenila karbonato
Eŭgenila karbonato aŭ eŭgenila karbonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la eŭgenila alkoholo kaj karbonata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Eŭgenila karbonato posedas 21 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn, kaj 6 oksigenatomojn. Eŭgenila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj eŭgenilaj derivaĵoj.
Alessandro Benedetti
Alessandro Benedetti (1450–1512) estis itala helenisto, kuracisto, kirurgo, anatomo kaj humanisto. Li famiĝis pro la projekto pri la unua anatomia teatro iam konstruita, kiun li persone uzadis por plenumi siajn dissekcojn. Li ludis gravan rolon en la historio de la plasta kirurgio ĉar li unue raportis en la Okcidenta kirurgia literaturo la proceduron por nazriparoj, pli malfrue konata kiel "itala metodo", preskaŭ 100 jaroj antaŭ publikigo de Gaspare Tagliacozzi, en 1597. Li estis lernanto de Georgo Merulo (1475) kaj renomiĝis kiel altstara profesoro pri medicino en Padovo kaj aŭtoro de sennombraj medicinaj tekstoj.
Vivo
Li estis la tria filo de modesta familio, lia patro nomiĝis Lorenzo Benedetti kaj estis metiisto, kaj lia patrino Agnesa Pelliperi. Liaj du fratoj nomiĝis Alvise kaj Giacomo, kaj la familio elmigris el Castel Cerino, urbo situanta je 30 kilometroj el Verono, dum la jardeko 1440.
Benedetti faris siajn unuajn beletrajn paŝojn sub gvidado de Giovanni Antonio Panteo, profesoro pri homsciencoj en Verono, en la dua duono de la 15-a jarcento. Ĝis la deksesjariĝo li ricevis bonan gramatikan kaj beletran edukon. Trajtoj de tiu edukado oni povas trovi en la scienca kaj beletra dialogo verkita de lia profesoro "Annotationes ex trium dierium confabulationibus", verkita en 1505, kies protagonistoj estas Hermolaus Barbarus la Maljuna, la episkopo de Verono, la kuracisto Aleardo Pindemonte kaj Panteo mem.
Ĉi-verko estis publikigita post pluraj jaroj fare de Benedetti. La listo de la verkoj menciitaj en la "Annotationes" estas altvalora gvidlibro rivelanta la kulturon akiritan "Panteo, mia kara," – li skribis en la dediĉa paĝo de sia verko – kultivis la enciklopedian studon pri la latina (kaj en pli malgranda grado pri la greka) gramatiko kaj leksiko tra rekta legado de aŭtoroj pli konataj kaj minoraj, aŭ de ili favorata dum freŝa ĝuado.
Ĉirkaŭ la aĝo 14-jara, Alessandro forlasis sian hejmurbon kaj li ne plu aperas en la registroj de Verono en 1466. Post 12 jaroj da silento, li reaperas en la 13-a de novembro 1478, okaze de lia diplomiĝo pri "liberalaj artoj en la fakultato" plenumita de kvin promociantoj, nome, Cristoforo Rappi da Recanati, Pietro Rocca-bonella, Conte Facino, Girolamo Polcastri kaj Girolamo Della Torre. Facino kaj Polcastri estis liaj profesoroj pri filozofio kaj medicinaj legaĵoj. La tri aliaj instruis teorian kaj praktikan medicinon, sed ĉiam ekde la legaĵoj pri logiko kaj filozofio. Ili estis la plej bonaj profesoroj pri filozofio kaj medicino en la Universitato de Padovo. Rappi, dum la antaŭa jardeko, rangis unue inter la esploristoj kun Averroesa orientiĝo kaj granda intereso pri kalkuliga fiziko. Della Torre kaj Roccabonella plene engaĝiĝis pri medicino kies vidpunktoj estis pli malfermaj kaj pioniraj.
Post vivado en Grekio dum dek ses jaroj, en 1490, li estis nomumita profesoro pri medicino kaj anatomio en la Universitato de Padovo, kie li konstruigis la unuan malmunteblan anatomian teatron faritan el ligno.
En 1495, li fariĝis estro de la konfederacia armeo en la kampanjo kontraŭ Karlo la 8-a kaj eĉ partoprenis en la Batalo de Fornovo en la 6-a de julio tiujare. Kelkajn sanspertojn li kolektis en sia verko "Diaria de bello Carolino" ("Taglibro pri la milito de Karlo la 8-a").
NGC 5275
NGC 5275 (aliaj indikoj — MCG 5-32-67, IRAS13546+2924, ZWG 161.124, VV 543, PGC 48544) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Alessandro Benedetti
Vivo
Dotita per granda kulturo, en Padovo, kaj donante decidan impulson al la esploro pri nekropsio, li portis novajn esperojn al la ĵusaj studoj pri anatomio, kiuj poste disvolviĝis tra la tuta 15-a jarcento. Benedetti tial estis konsiderata la plej grava inter la tiamaj anatomoj kaj rigardata la fondinto de la tiam konata Anatomia Lernejo de Padovo. Por pliigo de la nombro rilate al disponeblaj kadabroj por didaktikaj celoj, li proponis la etendigon de la nekropsia praktiko, kiu estis plenumita nur ĉe la kondamnitoj, ankaŭ al la korpoj de la individuoj malsanmortigitaj.
NGC 5275
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Paradokso de cent vortoj
Paradokso de cent vortoj (ankaŭ paradokso de Berry aŭ paradokso de 25, 50, 1000 vortoj (kun apartenantaj ŝanĝoj)) estas logika paradokso fondita en nediferencigado de lingvo kaj metalingvo aŭ en parolado per lingvo pri lingvo. Komune kun pluaj similaj paradoksoj (vidu paradokso de Russell, paradokso de Richard) instigis je interŝanĝo de la 19-a jarcento kaj la 20-a jarcentoj abruptan evoluon de matematika logiko.
Historio
Paradokso de cent vortoj estis unuafoje formulita de Bertrand Russell en la jaro 1906. Sed Russell mem ĉiujn meritojn pri ĝia estiĝo aljuĝis al G. G. Berry.
Solvo
La solvo de paradokso konsistas en diferencigo de la natura lingvo (metalingvo), en kiu ni kutime interkomunikas kaj pripensas, de lingvo speciala, difinita por parolado pri objektoj de ia pli mallarĝa tereno de nia intereso. Estas permesite paroli per la natura lingvo pri la lingvo speciala, sed ne paroli per la natura lingvo pri la lingvo natura nek paroli per la speciala lingvo pri la lingvo speciala aŭ pri la natura.
Okaze de la paradokso de cent vortoj okazas miksigo de la lingvo (de speciala - jen servanta por difinado de la natura nombro) kaj de la metalingvo en la momento, kiam ni difinas "La plej malgrandan naturan nombron, kiun ne eblas difini..." Ĉi tie ni nome konsideras tiun ĉi "metafrazon" (t.e. frazon en la metalingvo) samtempe kiel frazon de la speciala lingvo, kiu unusola ebligas difini la naturajn nombrojn. Per la metafrazo ne eblas difini la naturajn nombrojn, la objekto, kiun ni difinas per la metafrazo, povas esti en la plej bona kazo "metanatura nombro". Ĉi tie estas la kerno de la tuta paradokso - dum la nombroj difineblaj per la frazoj (de la speciala lingvo) kiel ekzemple Dudek sep estas naturaj nombroj, la nombro difinebla per la metafrazo La plej malgranda natura nombro, kiu estas nedifinebla... estas metanatura nombro. Tial en la fakto, ke la "sama" nombro samtempe estas kaj ne estas difinebla, estas nenia disputo - tiu ĉi nombro nome ne estas en ambaŭ kazoj la "sama", unufoje ĝi estas la natura nombro kaj alifoje la metanatura, kiel la naturan ne eblas difini ĝin en (la speciala) lingvo, kiel la metanaturan eblas difini ĝin en la metalingvo.
25182 Siddhawan
25182 Siddhawan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Yuki Igari
Yuki Igari (猪狩 佑貴, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Sagawa Printing kaj Fukushima United FC.
Vom Bier zur Bratwurst
Vom Bier zur Bratwurst (tradukite: De la biero ĝis la fritkolbaso) estas kulinara-geologia aventurpado longa je 16 km (rondirite) inter Arnstadt kaj Holzhausen (Germanujo).
Laissac
Laissac estas malaperinta franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Vom Bier zur Bratwurst
Priskribo
La rondirada migradopado unuigas la hotelan kaj bierfarejan komplekson Hotelpark Stadtbrauerei en Arnstadt kun la Muzeo pri la kradrostita kolbaso en Holzhausen.
Laissac
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Laissaguais.
Vom Bier zur Bratwurst
Priskribo
Laŭlonge de la rondvojeto tra idiliecaj pejzaĝoj - kiuj inspiris jam la pentriston Otto Knöpfer - videblas grandaj plastikaĵoj de Christoph Hodgson. Ili montras la intimecon inter natura medio kaj kuirarto. Ĉe sep stacioj oni estas informita pri la historio kaj la fertileco de hejmregionaj kultiveblaj teroj, kio estas fundamento de ĉiu kulinara tradicio. La milda klimato kune kun riĉaj kampoj respondecis pri frua setlo de homoj en Turingio.
Laissac
Ĝi nun formas parton de Laissac-Sévérac l'Église.
Vom Bier zur Bratwurst
Priskribo
Migrante oni konatiĝis ankaŭ kun la geografio de la lando danke al ravaj belvidoj en ĉiujn ĉielajn direktojn (Kasteloj Tri Gleichen, Turingia Arbaro, Arnstadt, Erfurto. La multspecaj flaŭro kaj faŭno ĉe la vojrandoj ankoraŭ pligrandigas la ĝuadon.
De aprilo ĝis aŭgusto estas ofertataj gvidataj iradoj kun fakuloj.
La stacioj
Dumvoje rekomendatas halti ĉe jenaj sep stacioj kun belaj skulptaĵoj apud informtabuloj:
Por kulturemuloj ekzistas ankoraŭ aliaj defioj, kiel la vizito de:
Rade Petković
Rade PETKOVIĆ (naskiĝis 1915 - mortis 1994) estis UEA-delegito en Šibenik (Kroatio).
Li kunfondis la lokan klubon.
Longtempe li laboris ĉe la Internacia-Esperanto-Kampadejo-Primoŝteno.
32131 Ravindran
Nomo
Ĝia nomo honoras Pavithran T. Ravindran, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la W. Tresper Clarke High School de Westbury (Nov-Jorkio, Usono).
Rejn-Herne-Kanalo
La Rejn-Herne-Kanalo estas nacia akvovojo en la Ruhr-regiono, Nordrejn-Vestfalio, kun nuntempe kvin kanalŝtupoj. Ĝi estas longa 45,4 kilometrojn kaj estas mastrumata de la oficejo Wasser- und Schifffahrtsamt (Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo) Duisburg-Meiderich.
Vojo
La Rejn-Herne-Kanalo konektas la Rejnon kun la Dortmund-Ems-Kanalo. Ĝi elbranĉiĝas el la Havenkanalo de Duisburg ĉe Baseno C ĉe kanala kilometro 0,16 kaj ligas la havenojn de Duisburg-Ruhrort kun la okcidentgermana kanalreto. Je kanala kilometro 1,4 la ligokanalo disbranĉiĝas al rivero Ruhr. Ekde Oberhausen la kanalo laŭiras la rektigitan riveron Emscher laŭ ĝia suda flanko.
Mägdleinschule (Arnstadt)
La Alte Mägdleinschule (tradukite: Malnova knabina lernejo) troviĝas inter la Bach-kirko kaj la urbodomo en la urbocentro de Arnstadt.
Rejn-Herne-Kanalo
Historio
La konstruado de la kanalo daŭris pli ol ok jarojn, nome ekde la 5-a de aprilo 1906 ĝis la 17-a de julio 1914. La konstrulaborojn direktis la Reĝa Kanalkonstrua Administracio en Essen. Aparte en Herne kaj Gelsenkirchen oni fosis la kanalon en la iama riverujo de la Emscher, kies pason la antaŭa rektigo estis ŝovinta iomete norden. En 1914 la kanalo kun komence sep kanalŝtupoj estis pretigita. Ĝi estis konstruita por ŝipoj ĝis 1350 tunoj. Ŝipoj de ĉi tiu transportkapablo, kiuj konvenas al la mezuroj de la originaj kluzoj de la kanalo, ekde tiam nomiĝas Rejn-Herne-kanalŝipoj.
Je la kanalprofilo kaj je ĉiuj konstruaĵoj oni antaŭplanis eblecojn por egaligi minomallevaĵojn, kiaj pli malfrue ja ankaŭ grandamplekse necesiĝis.
Mägdleinschule (Arnstadt)
Gastejoj
Dum kelkaj jaroj post la restaŭrado eblis ĝui originalan turingian kuirarton en la surloka restoracio (ankaŭ kun hejmenliveradservo); ĉar la domo estis estinta eksa gastejo-bierfarejo tia uzo kontinuigis la antaŭlernejan uzon. Ĝis 2012 ĝi estis malaltrangigita al simpla koktelejo. Ekde marto 2015 novmalfermitis restoracio fare de kanadanino. La menukarto de la gastejo Tanya's estas intencite internaciega kun ŝanĝantaj ofertoj (japanaj, hindaj, sudafrikaj, sudamerikaj vesperoj ktp.).
Rejn-Herne-Kanalo
Historio
Je la elkonstruado inter Duisburg-Meiderich kaj Wanne-Eickel ekde 1968 ĝis 1995 oni forigis la mallarĝejojn, plejeble senkurbigis la kanalon, altigis pontojn, kaj je la stabiligo de la bordoj alternis la elkonstruado per ŝtopmuroj kaj deklivo.
Akvomastrumado
La Rejn-Herne-Kanalo estas ero de la akvokonduka reto, kiun formas la okcident-germanaj kanaloj (Datteln-Hamm, Dortmund-Ems, Rhein-Herne kaj Wesel-Datteln). Ĉi tiu reto ne nur servas al la ŝiptrafiko por la transkluzado same kiel al la kompenso de la akvoperdo pro tralaso da akvo kaj forvaporiĝo, sed ankaŭ altakvante por la publika, terkultura kaj industria provizo per uzakvo (ekzemple malvarmiga akvo por elektroprodukttejoj) kaj konsumakvo. La bezonon kovras unuaflanke la akvoelpreno el la supra Lippe ĉe la akvotransdonejo je Hamm, krome per la liga kanalo al la malsupra fluo de Ruhr el la Ruhr kaj esceptakaze el la Rejno. Aliaflanke retropumpado de kluzakvo minimumigas la konsumon por la ŝiptrafiko. Por tio la Rejn-Herne-Kanalo ricevis inter 1958 kaj 1965 ĉenon de pumpstacioj kun po unu retropumpilo ĉe ĉiu kanalŝtupo. Per tio la kanalo havis sian propran akvon kaj ne plu devis esti provizata trans la Wesel-Datteln-Kanalo kaj la kluzo Herne-Oriento. La unuajn pumpstaciojn oni devis anstataŭi inter 1980 kaj 1994, ĉar ili baris la konstruon de novaj kluzoj; samtempe oni enmetis plikapablajn organojn. La kompletan akvoprovizon de la okcidentgermanaj kanaloj regulas ekde 1984 la defor-stirejo en Datteln.
Kluzoj
La kluzoj servas por superado de la niveldiferenco la Rejno kaj la kanalverto Herne — Monastero de la Dortmund-Ems-Kanalo de 31,50 m plus la falalto ĉe la enirkluzo depende de la ŝanĝiĝanta akvonivelo de la Rejno.