cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La noktaj gardistoj
Titolo
Kvankam la titolo de la pentraĵo estas nuntempe La noktaj gardistoj kaj historie akceptita, ties origina nomo estis La militista roto de la kapitano Frans Banning Cocq kaj de la leŭtenanto Willen van Ruytenburg. Tio malkovriĝis danke al skribaĵo trovita sur prepara skizo. La pentraĵo estis nomata en la 19a jarcento Patrouille de Nuit fare de franca kritikistaro, kaj Night Watch de Sir Joshua Reynolds; de tie la nomo per kiu oni konas ĝin populare. La deveno de tiu titolo estis misinterpreto, ĉar tiuepoke la pentraĵo estis tiom difektita kaj malheligita pro oksidado kaj malpureco, ke ties figuroj apenaŭ distingeblis, kaj ĝi aspektis nokta sceno. Post restaŭro fare en 1947, oni malheligis la verkon, kaj oni malkovris, ke la titolo ne ĝustas al realo, ĉar ne temas pri nokto, sed pri tago en interno de malhela pordego kie eniras pova lumradio kiu lumigas intense la rolulojn kiuj intervenas en la komponaĵo.
Reprezento
La verko estis mendo de la gildo de arkebuzistoj por sia sidejo kaj pro tio, la pentraĵo estas tiom granda (359 cm × 438 cm).
Bulgara nacia radio
La bulgara nacia radio (Българско национално радио; transskribo Balgarsko nacionalno radio; БНР/BNR) estas la nacia korporacio por radiofonio Bulgario kun sidejo en Sofio. Apud la bulgara nacia televido (BNT) temas pri la dua ŝtata amaskomunikila korporacio de
En 1930 fondiĝis la ŝtata tutlanda radiostacio Rodno radio en Sofio. Nun la korporacio vivtenas du naciajn staciojn („Хоризонт“, Ĥorizont, "horizonto", kaj „Христо Ботев“, "Ĥristo Botev") kaj havas sep pliajn regionajn staciojn samkiel unu programon celatan al bulgaroj ekster Bulgario. Ekde la 1-a de januaro 1993 BNR estas membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido.
La Bulgara Nacia Radio laŭ la bulgara leĝo pri Radio kaj Televido de la 10-a de de septembro 1996 estas nacia aŭtonoma informa kaj kultura institucio. Per tiu leĝo Bulgario sekvis peton de la Eŭropa Unio. BNR financas sia programon unuavice per publikaj enspezoj kaj ŝtataj financoj.
La bulgara nacia radio kaj Esperanto
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, la bulgara nacia radio ankaŭ havis programojn en Esperanto, celatajn al eksterlando. Parolistino de tiuj programoj interalie estis Tinka Lakova.
25091 Sanchez-Claudio
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alex Antonio Sanchez-Claudio, kiu gajnis la duan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Liceo Aurea E. Quiles Claudio en Guánica (Porto-Riko, Usono).
László Berki
László Berki [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berki László estis hungara violonisto, orkestrestro, komponisto.
László Berki naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
5887 Yauza
5887 Yauza estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, poste en Ukrainio, nun en Respubliko Krimeo, de facto en Rusio).
Ĝi ŝuldas sina nomon al la rivereto Jaŭza (cirile : Яуза), alfluanto de la rivero Moskva. La unuaj konstruaĵoj de Moskvo situiĝis inter la alfluejoj de Jauza kaj de Neglinnaja
Rádfalva
Rádfalva estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. La loknomo signifas: vilaĝo de Rád.
Situo
Rádfalva situas sur ebenaĵo, fine de longa sakovojo. Harkány troviĝas 11, Siklós 17, Szentlőrinc 27, Kozármisleny 28 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1077 en formo "Drawa". Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.
Mores
Mores estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Ardara, Bonnanaro, Bonorva, Ittireddu, Ozieri, Siligo kaj Torralba.
Kabanisa emberizo
La Kabanisa emberizo (Emberiza cabanisi) estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Tiu afrotropisa specio havas malhelbrunajn suprajn partojn kun blanka superokula strio, iom da strieco en supra dorso kaj blanka flugilstrio. La subaj partoj estas oranĝecflavaj, kun pli blankecaj gorĝo kaj suba ventro.
Tertremo en Hinda Oceano en 2004
Tertremo en Hinda Oceano en 2004 estis submara tertremo okazinta en la Hinda Oceano la 26-an de decembro 2004, 00:58:50 UTC. Plurajn cunamojn okazigis la tertremo. Pli ol 280.000 homoj pereis.
Internacia helpo
Tabelo de la donoj laŭ la Unuiĝintaj Nacioj
Yakima (Vaŝingtonio)
Yakima (esperante, Jakimao) estas la plej granda urbo kaj la administra sidejo de Kantono Yakima, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi situas ĉe 46.6°N, -120.5°W, ĉ. 90 km sudoriente de Monto Rajnera. Laŭ loĝantnombro Jakimao rangas naŭa inter la urboj de Vaŝingtonio, havinte laŭ la censo de 2010 en la urbo mem loĝantojn, kun entute  en la tuta ĉirkaŭurba regiono. La urbo situas en la valo de la Jakamaa Rivero, en riĉa agrikultura regiono produktanta interalie multege da pomoj, vino, kaj lupoloj (en 2011, tiu valo produktis entute el la tuta usona lupola rikolto).
Fonto
Tiu ĉi artikolo baziĝas sur la responda artikolo en la angla Vikipedio.
Los Palacios y Villafranca
Los Palacios y Villafranca estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 113 km2 kie loĝas 35775 geloĝantoj, do loĝdenso estas 316.6 loĝ./km2. Los Palacios y Villafranca situas je 28 km de la provinca ĉefurbo Sevilla, ene de la Área Metropolitana de Sevilla kaj la Mancomunidad de Municipios del Bajo Guadalquivir.
Senftenberg
Senftenberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn. La urbo situas borde de la rivero Nigra Elster.
Los Palacios y Villafranca
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 35775 geloĝantoj de la municipo Los Palacios y Villafranca estas 17696 inoj kaj 18079 viroj. En la 113-kvadratkilometra teritorio estas la ĉefa urbo kaj tri vilaĝoj (pedanías) Los Chapatales, Maribañez kaj El Trobal, kie loĝas entute 34482 geloĝantoj, kaj aliaj 1293 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 526, 259 inoj kaj 267 viroj, kaj mortis 174, 77 inoj kaj 97 viroj. Tiel la natura kresko estis 352 (1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 14632 homoj (40.9%).
Senftenberg
La historie ĉefa enspezofonto en la urbo estis la minado, pri kio memorigas la minista simbolo supre maldekstre en la urba blazono.
Partneraj urboj
En 1996 la urboj Senftenberg kaj Püttlingen kun siaj partneraj urboj Nowa Sól (Pollando), Saint-Michel-sur-Orge (Francio), Veszprém (Hungario) kaj Žamberk (Ĉeĥio) fondis urbopartnerecan ligon, kiu en 2003 estis ampleksigita per la itala urbo Fresagrandinaria.
Omblèze
Omblèze estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 67 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Ĝi situas en la montomasivo Vercors.
Geografio
Omblèze etendiĝas sur 44.92 km², kaj havis 67 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 1.5 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Historio
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilbert Pourret, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Omblèze apartenas al la kantono Crest-Nord, kies ĉefurbo estas Crest. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
Takaki Shigemitsu
Takaki Shigemitsu (重光 貴葵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Fagiano Okayama kaj Giravanz Kitakyushu.
Max Mara
Max Mara estas konata itala moddomo. La moddomo estis fondita en 1951 en la urbo Reggio Emilia fare de Achille Maramotti.
Lohn-Ammannsegg
Lohn-Ammannsegg estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 2,618 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Ilona Aczél (pentristo)
Ilona Aczél [acEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aczél Ilona estis hungara pentristo. Ŝia geedziĝa nomo estis Óvári Lászlóné.
Lohn-Ammannsegg
Geografio
Lohn-Ammansegg situas en la Svisa Mezlando proksimume 4 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Soloturno. Tra la komunumo fluas la rivereto Bibern, okcidenta alfluanto de Emme. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lohn kun la kvartalo Neuhüsli kaj Ammannsegg kun Heinibühl. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,46 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 51% servas por agrikulturo, kaj 20% por setlado.
Max Mara
Aktuale en 2008, la ĉeno havas 2,254 butikojn en 90 landoj.
Ilona Aczél (pentristo)
Ilona Aczél naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Lohn-Ammannsegg
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lohn-Ammannsegg limas en nordo kaj oriento al Biberist, en sudo al Wiler ĉe Utzenstorf (BE), en okcidento al Lüterkofen-Ichertswil, kaj en nordokcidento al Lüsslingen-Nennigkofen.
Ilona Aczél (pentristo)
Biografio
Ilona Aczél frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1953. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis István Szőnyi, Endre Domanovszky kaj Jenő Barcsay. Post la diplomo ŝi debutis en ekspozicio. En la 1960-aj jaroj ŝi apartenis al artistkolonio de Hódmezővásárhely. Ŝiaj ŝatataj temoj estis la homo, familio kaj muziko, ŝi ofte pentradis aĵpentraĵojn. Ŝi ricevis premiojn en 1957 kaj 1973. Ŝi havis edzon.
Max Mara
Historio
Maramotti komencis moddezajnon en 1947 kaj fondis la moddomon en 1951. La origino de la nomo "Mara" en la nomo de la moddomo estas mallongigo de la familia nomo de Maramotti, dum la nomo "Max" estis la nomo de loka grafo kiu estis konata en la provinco de Emilia en Italio (kie Maramotti vivis ) pro sia sento pri modo. Maramotti estis unu el la unuaj italaj dizajnistoj se temas pri komenci amasprodukti siajn vestaĵojn, konservante altan kvaliton. Maramotti certigis emfazi la markon de la moddomo kaj ne la nomojn de la vestaj dizajnistoj, kvankam la moddomo laboris kun mondfamaj dizajnistoj kiel Karl Lagerfeld, Domenico Dolce, Stefano Gabbana kaj Narciso Rodriguez. En 2005 forpasis la fondinto de la firmao kaj ekde tiam la firmao estas administrata de siaj infanoj.
Lohn-Ammannsegg
Historio
La hodiaŭa komunumo estis fondita la 1-a de januaro 1993 per kunigo de la ĝis tiam sendependaj komunumoj Lohn kaj Ammansegg.
La unua dokumenta mencio de Ammannsegg datiĝas el la jaro 1261 kiel Amalzeich. En la jaro 1261 la Grafoj de Kiburgo fariĝis la senjoroj pri Ammansegg. Iliaj rajtoj transiris en la jaro 1406 al Berno, kiu ilin vendis en la jaro 1516 al la urbo Soloturno.
La unua dokumenta mencio de Lohn datiĝas el la jaro 1260 kiel Lon. Samkiel Ammannsegg ankaŭ Lohn dum mezepoko apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto transiris al Berno kaj fine en la jaro 1516 estis cedita al Soloturno. Ĝis la reformacio la malalta jurisdikcio kaj la ekleziaj interezorajtoj apartenis al la Abatejo Sankt-Urseren.
Max Mara
Varmarkoj
La moddomo havas pli ol 35 malsamajn markojn inkluzive de "Sportmax", "Marla", iBlues, Max & Co, kaj "Marina Rinaldi" nomita laŭ la praavino de Maramotti.
5058 Tarrega
5058 Tarrega estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hispana komponisto kaj gitaristo Francisco Tárrega (1852–1909).
NGC 5084
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Homamaso
Historie Homamaso kaj Homamasa socio estas la socio en kiu ne estas reganta klaso, tradicie la aristokrataro, sed estas la multnombra popolo, malalta socia klaso majoritata, kiu hegemonias.
En politikaj sciencoj, sociologio kaj konstitucia juro, la termino homamaso referencas al kolektiva subjekto en kelkaj manifestigoj de la socia konduto, speciale por priskribi formojn de gregema konduto, kontraŭ la individua tipo de kondutoj. La termino estas uzata ofte en pluralo (la homamasoj), kaj opozicie al la koncepto de elitoj. Kutime la termino ne estas uzata de neŭtrala maniero, sed kun diversa valorigo semantika depende la ideologia intenco, ĉu negativa aŭ pozitiva, komprenante ĝin kiel fenomeno de ebla liberigo. Ĝi forte rilatas al aliaj konceptoj kiel popolo, homosvarmo, multego, plebo, populacio kaj popolaĉo; kaj per la esprimo en greka lingvo hoi polloi (οἱ πολλοί -"la plejmultuloj" aŭ "la majoritato"-, la fundamento de la demokratio aŭ povo de la popolo -kie "demos" estas tradukebla al popolo) en opozicio al hoi olligoi (οἱ ὀλίγοι-"la malmultuloj" aŭ "la minoritato"-, la fundamento de la oligarkio), ambaŭ devenaj de la funebra diskurso (elogio) de Periklo tre uzita kiel elitisma topiko en la anglosaksa kulturo ekde la komenco de la 19-a jarcento.
En la kunteksto de la politikaj partioj la homamasaj partioj estas koncepto kiu aperis en la 20-a jarcento, kontraŭ la partioj de kadruloj aŭ de elitoj. Tiu koncepto estas asocieblaj al la koncepto de klaspartio (referencita al la laborista klaso kaj al la markismaj, socialismaj kaj komunismaj partioj).
Ekde la komenco, homamaso estis ne nur koncepto, sed pensmaniero kaj sistemo por organizi la socion, nome formo modeli la mondon, nome modelo konkreto de socio. Por kelkaj pensuloj, la homamasa socio estas pli efika maniero organizi la socion.
Aliflanke, ekde la dekstro, la burĝaro, pli ema reteni la establitan ordon, rigardis la homamason kiel minaco, kiel katastrofo de la socio. Ene de tiu tendenco oni povas konsideri la valorojn de la hispana filozofo José Ortega y Gasset, kiu en sia verko "La rebelión de las masas" (La amasribelo) konsideras tiujn kiel amaso da individuoj senraciaj kiuj kontribuas al la detruo de la okcidenta mondo.
En la formado de la koncepto, el vidpunkto de la demografio, la industriigo okazigis fortan kreskon de la grandaj urboj. Tio rezultas en la fakto, ke la populacio kiu iam vivis en ruraj kernoj, aglomeriĝas en malgranda spaco kaj akcelita tempo, serĉe de laborposteno kaj vivtenado. Tiu fenomeno okazigis fortan efikon je ekonomia, politika kaj socia niveloj en tiu epoko.
Post jardekoj, homamaso estas plej ofte konsiderata kun negativa senco, kaj hegemoniis unu de la du mondorigardoj, nome la plej konservativa. (Oni povus konsideri, ke tiu konsidero ĝeneraliĝis pro la venko de la politika tendenco kiu defendis ĝin). Krome, tre ofte oni observas mondorigardon kvantecan de la homamaso, ĉefe el la perspektivo de la sociologio, en kiu oni observas ĝin kiel granda aro de unuformaj kaj pasivaj homoj. Se konsideri la koncepton al la medio de la komunikado, ĝi ludas gravan rolon elstaran por la difino de la amaskomunikiloj, kiuj estus propra trajto de tiu moderna, urba, industriigita kaj kapitalista socio.
Kololi
Tiu distrikto situas en la okcidento de la municipo kaj estas parto de la urbo Serekunda. Dum la censo en 1993, Kololi estis enlistigita kiel propra loko kun 4416 loĝantoj.
Stacio Keihan-Zeze
Stacio Keihan-Zeze (japane: 京阪膳所駅 [Kejhan-Zeze-eki], angle: Keihan-Zeze Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Ĉikita lingvo
La ĉikita lingvo (: Chiquitano, propralingve: Bésiro), estas indiĝena lingvo de sudorienta Bolivio. Eble ĉirkaŭ dudek mil personoj uzas la idiomon en la regiono de bolivia Ĉako en la provincoj de Ñuflo de Chávez, Velasco , Sandoval, Busch, Ichilo kaj Chiquitos de Santa-Kruzio, Provinco Iténezde Beniio kaj en kelkaj municipoj de apuda Brazilo. La lingvo estas konsiderata kiel senparenca. Laŭ Joseph Greenberg la ĉikita estas ligita al bororoaj lingvoj en hipoteza makro-ĵea lingvaro, sed tio ne estas pruvita.
La takso de la nombro de parolantoj tre varias de fonto al alia, oni estimas ke ekzistas ĉirkaŭ 6 mil kompetentaj parolantoj, kvankam la etna grupo ĉikita estas inter 47 mil kaj 60 mil individuoj. Baziĝante sur la plej alta nombro, ĝi estus la kvara plej parolita indiĝena lingvo en Bolivio post la suda keĉua, la ajmara kaj la ĉirigana dialekto de la gvarania.
Oni distingas tri grandajn dialektojn de la ĉikita:
Ekzistas gramatiko kaj normigita alfabeto por la skribo de la ĉikita.
Schwabe AG
Schwabe AG estas tre antikva eldonejo en Bazelo, Svisujo.
Wenzel Müller
Venceslao MÜLLER (naskiĝinta la 26-an de septembro 1767 en Turnov, mortinta la 3-an de aŭgusto 1835 en Baden bei Wien) estis aŭstra komponisto kaj orkestrestro teatra.
Schwabe AG
Historio
En novembro 1488 Johannes Petri de Langendorf ĉe Hammelburg en Frankonujo, aĉetis la bazelan burĝan rajton kaj la gildan rajton de bazela safrana gildo kaj li fondis la eldonejon.
Gravaj libroj de la eldonejo
La eldonejo eldonis ankaŭ la historian vortaron de filozofio, la historian leksikonon de Svisujo, la mallongan libron de historio de filozofio kaj la augustinoleksikonon.
Wenzel Müller
Li estis adepto de Carl Ditters von Dittersdorf. Lia ĉefa deĵorloko estis la viena Theater in der Leopoldstadt.
Péter István Faragó
Péter István Faragó [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Faragó Péter István estis hungara-brita fizikisto, profesoro.
Péter István Faragó naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Edinburgo.
Biografio
Péter István Faragó frekventis kalvinanan kolegion en Pápa, poste li akiris diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, kie multe lernis de Zoltán Bay. Post la 2-a mondmilito li laboris en fizika esplora laboratorio. En 1948 li revenis al la universitato, kie ne nur instruis, sed partoprenis en establo de centra fizika esplora instituto. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li migris al Skotlando, li iĝis vaste konata profesoro en Edinburgo. Li okupiĝis pri atomfiziko.
Komunumoj de Aude
Jen listo de la 438 komunumoj de la franca departemento Aude. (CAC) Karkasonĉirkaŭa Kunurba komunumo (Communauté d'agglomération du Carcassonnais ), kreita en 2002.
(CAN) Narbonĉirkaŭa Kunurba komunumo (Communauté d'agglomération de la Narbonnaise ), kreita en 2003.
Rubando
Rubando estas ŝtofa bendo uzata kiel ornamo.
Tribunalo Russell
Tribunalo Russell, ankaŭ nomita Internacia Tribunalo pri militkrimoj, kaj Tribunalo Russell-Sartre, estis opinitribunalo kreita fare de Bertrand Russell kaj Jean-Paul Sartre en novembro 1966 sekve de la publikigo de la libro de Russell “War Crimes in Vietnam“ (Militkrimoj en Vjetnamio).
Rubando
Rubandojn oni uzas por ornami kaj kunligi vestaĵojn kaj harojn.
Tribunalo Russell
Membroj de la Tribunalo
Interalie :
Rubando
Kelkaj povas havi simbolajn signifojn laŭ la koloro.
Tribunalo Russell
Vidu ankaŭ
http://fr.wikipedia.org/wiki/Tribunal_mondial_sur_l%27Irak (+, , ).
Naoki Mihara
Naoki Mihara (三原 直樹, n. ) estas japana futbalisto.
Montano
Montano (Montana ) estas usona ŝtato. Ĝi fariĝis la 41‑a ŝtato de Usono je la 8‑a de novembro 1889.
Naoki Mihara
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Fagiano Okayama, Rochester Thunder kaj YSCC Yokohama.
Montano
Loĝantaro: 1,032,949 en 2015 Ĉefurbo: Helena Aliaj urboj: Missoula, Glasgow, Havre, Miles City
Respubliko Tajvano (1895)
Respubliko Tajvano (臺灣民主國 aŭ Demokrata Nacio Tajvano) estis respubliko, kiu fondiĝis en 1895 sur la insulo Tajvano inter la foriro de la armeo de la Qing-dinastio kaj la starigo de japana kolonio post la traktato de Shimonoseki.
Kvankam iuj historiistoj konsideras ĝin la unua respubliko en Azio, ĝi fakte sekvis la respublikon Ezo, kiu fondiĝis la 25-an de decembro 1868.
Historio
La 29-an de majo japanaj trupoj surbordiĝis en Keelung kaj konkeris la urbon la 3-an de junio. La sekvan tagon la prezidanto Tang kaj la vic-prezidanto Chiu Feng-jia fuĝis for de la insulo ĉinujen.
Fine de junio 1895 la restantaj jesintoj de la respubliko kuniĝis en Tainan kaj elektis kiel duan prezidanton Liu Yung-fu. Post bataloj inter japanaj kaj respublikanaj trupoj la japanoj konkeris la urbon Tainan fine de oktobro 1895. Iom poste la prezidanto Liu fuĝis kontinenten kaj finis tiel la 184-tagan historion de la respubliko.
Marienburg (Mozelo)
Marienburg estas domaro sur la monto 'Petersberg' en la komunumo Zell (Mozelo), proksime de la urbetoj Pünderich, Alf kaj Bullay en granda buklo de la rivero Mozelo. La iama monaĥinejo de aŭgustenaj monaĥinoj estis malfondita en 1515 kaj rekonstruita kiel fortikaĵo. Hodiaŭ ĝi estas junularklerigejo de la diocezo Trier.
Situo
La klerigejo situas sur alto, nomata Petersberg ("petromonto"), ene de mozela meandro de Zell kaj Kaimt. Je du flankoj piede de Petersberg fluas la mozelo. La deklivoj estas kovritaj de vitejoj.
1100–1500: alta mezepoko : De la fondo ĝis la fermo de la monaĥejo
La monaĥejo Marienburg ("burgo de Maria") estis konstruita sur iama Trevira burgo. La antikva esprimo "castrum Mariae" (latine por kastelo de Maria) kaj la malnova defendmuroj indikas tion. Je 22a de aprilo 1143 papo Innozenz II konfirmas al la abatejo de Springiersbach la posedrajton de la paroĥa preĝejo sur Petersberg kune kun 5 filialaj preĝejoj. En 1146 abato Richard 1a komencas la fondon de virina monaĥinjo laŭ la reguloj de S-ta Augusteno. La kadukixgantan preĝejon li lasis malkonstrui. Je 18a de oktobro 1156 la ĉefepiskopo de Treviro konsekris la novan paroĥan kaj monaĥineja preĝejo sur Petersberg je la nomo de „de la senpeka kaj senmakulita virgulino Maria“. Ekde tiam la loko nomiĝas "Marienburg".
Ĉirkaŭ 1280 la princelektista arĥiepiskopo de Treviro plifortigas la defendmurojn por la defendo de la maonaĥinejo kaj ties enloĝantinoj. Oftaj militaj kvereloj tuŝas la monaĥinejon. La enspezoj de la klostro elĉerpiĝas kaj la monaĥinoj devas fuĝi al najbaraj klostroj. Papo Leo X, tiu renasanca papo, kiu pli poste ekskomunikigis Martin Luther-on, rajtigas la arĥiepiskopon fermi la monaĥinejon post 1515. La papa buleo ordonas krome la translokiĝon de la konvento al la fratina konvento de la S-ta Nikolao sur la duoninsuo Stuben ĉe Bremm. Ĝi rajtigas la arĥiepiskopon de Treviro kaj ties sekvantoj utiligi la monaĥinejon.
1500-1800: malfrua mezepoko kaj ŝanĝo – Marienburg kiel pilgrimejo ĝis la detruo
Ĉirkaŭ 1520 la arĥiepikopo de Treviro ordonis rekonstruon de la monaĥinejaj konstruaĵoj cele al plifortigo de la ejo. Oni ne realigis la konstruplanojn de tiam. La ekzistantaj fortikajoj estis okupataj dum la tridekjara milito fare de Bavario kaj Svedujo. En 1650 francaj trupoj detruis la restantaj defendmuroj.
La preĝejo servas tiutempe kiel pilgrimejo. Tie ankaŭ vivis kelkaj ermitoj. Ĉirkaŭ 1700 burgo kaj prejo estis alkonstuataj laŭ labaroka stilo. En 1787 laŭ tiutempa priskibo la preĝejo sur Marienburg estis en bona stato kaj havas tri altarojn: la ĉefaltaro der Hochaltar (el tilia ligno) en la orienta kxorejo honore al la sanktaj tri reĝoj, dipatrina altaro je la suda flanko kaj ŝtona kromaltaro je la norda flanko.
En 1794 la francaj revoluciaj trupoj okupas la regionon. En januaro 1797 Matthias Clar el Zell fariĝis sekvanton de rektoro Justus sur Marienburg. Li verŝajne sukcesis mastrumi la Marienburg ĝis la fino de la monato; poste la francaj revoluculoj forrabis ĉiun uzeblan (metalon, sonorilojn, orgenfaifilojn, fenestroplumbon) kaj detruas la tegmentojn. Ermito savis la adoratan Mariabildon al Kaimt. Malgraŭ la klopodoj de enloĝantoj de la najbara vilaĝo Pünderich protekti la turon de detruado, la revoluciuloj detruis ĝin.
Morgongiori
Morgongiori estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Marienburg (Mozelo)
1950 ĝis hodiaŭ
La 25an de februaro 1950 la lasta posedantino, sinjorino Gertrud Weinbach, vendis la areon kun la preĝejruino al la diocezo Treviro, cele al sakrala reutiligado de Marienburg. La 8an de septembro 1957 episkopo Matthias Wehr konsekris la novkonstruitan  preĝejon. Post pli ol 200 jaroj en 1996 tranlokiĝis denove pastro al Marienburg. Estis la regiona junularpastro Joachim Keil. Li fariĝis "Rector Ecclesiae" (eklezia rektoro) kaj poste spirita konsulisto de la junulara klerigejo. En 1998 la mastrumado de la junulara klerigejo Marienburg transiras al Trägergesellschaft Bistum Trier TBTmbH  kun sidejo en Treviro. La 1an de oktobro 2000 la diocezo Trier instalis sur Marienburg junularan klerigejon. Ĝi havu la taskon proponi proprajn ofertojn koncerne junularklerigado sur la kampoj politiko, socialo, relegio kaj kulturo. De 2000 ĝis 2001 la Trägergesellschaft Bistum Trier TBTmbH renovigis la tutan terenon. En 2003 Trägergesellschaft Bistum Trier TBTmbH transprenis ankaŭ la mastrumadon de la kafejo-restoracio Marienburg.
Morgongiori
Najbaraj komunumoj estas.
Marienburg (Mozelo)
Esperanto sur Marienburg
Jarŝanĝe de 2004/2005  Novjara Renkontiĝo de EsperantoLand okazis ĉi-tie.
De 2005 ĝis 2007 Marienburg estis la staĝejo de Mozellanda Esperanto-Semajnfino.
En 2013 tie okazis la 3a EMA de la Germana Esperanto-Asocio. En 2014 tie okazos la 4a EMA de la Germana Esperanto-Asocio.
Johann Gottfried Bernhard Bach
Johann Gottfried Bernhard Bach (* 11-an de majo 1715 en Vajmaro; † 27-an de majo 1739 en Jena) estis germana orgenisto. Li estis la tria filo de Johann Sebastian Bach kaj Maria Barbara Bach kaj la pli juna frato de Wilhelm Friedemann kaj Carl Philipp Emanuel Bach.
Enugu
Enugu (aŭ Enugwu) estas metropolo en la sudo de Niĝerio. Ĝi estas ĉefurbo de Ŝtato Enugu kaj enhavis en 2006 722,664 loĝantoj.
En la proksimeco oni trovis feroercojn kaj karbojn.
Johann Gottfried Bernhard Bach
Johann Gottfried Bernhard Bach iris sekvajare al Jena, kie li sin enlistigis kiel studento de la juroj en la universitato kaj ekkontaktis sian onklon Johann Nikolaus Bach. Tie li mortis 24-jare pro „akuta febro“. De li eĉ neniu noto estas transdonita al la posteularo. (Gärtner 1989, p. 35)
Enugu
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas ĉirkaŭ 23-26 °C. Jare pluvas 1773 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en septembro kaj malkulminas en decembro.
Johann Gottfried Bernhard Bach
Literaturo
Hier und da erwähnt wird Johann Gottfried Bernhard Bach in:
Enugu
Historio
En 1967-1970 jaroj Enugu estis ĉefurbo de Biafro.
Pont-à-Celles
Pont-à-Celles (france:[PO:NTasels]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Charleroi.
Ekde 1977 la municipoj Buzet, Obaix, Thiméon, Viesville, Liberchies kaj Luttre apartenas al Pont-à-Celles, la ĉefa municipo.
Kalia citrato tribaza
Kalia citrato tribaza aŭ C6H5K3O7 estas kalia organika salo de citrata acido, blanka, senodora sed iom salgusta solidaĵo. Ĝi estas netoksa sed reakcias kun akvo donante iomete alkalan pH-on. Kontraŭe ol aliaj kaliaj saloj, citrato de trikalio estas iomete amara kaj pro tio ĝi povas esti uzata en pli altaj koncentriĝoj. Ĝenerale ĝi estas komerce trovata sub la unuhidrata formo kaj estiĝas per kompleta reakcio inter la citrata acido kun altpura kalia fonto sekvata per kristaliĝo.
Trikalia citrato estas uzata en nutraĵoj, trinkaĵoj kaj teknikaj aplikoj kiel bufriga, sekvestriga kaj emulsiiga agento. Kutime, ĝi anstataŭas la natria tricitraton ĉiam kiam malaltaj dozoj de natrio estas dezirataj. En farmakologio, ĝi estas uzata kiel kalia fonto kaj kiel aktiva ingredienco en la traktado de ŝtonoj en la urinsistemo. Kiam aldonita al buŝuzaj produktoj trikalia citrato estas aktiva ingredieno por reduktado de dentosensiveco.
Trikalia citrato estas stabila salo kiam enstorigita en seka ne reakciema medio sub vivmedia temperaturo. Ĝi estas tre delikva en ĝia unuhidrata formo kaj devas esti protektata for el ekspozicio al aero. Zorgoj devas preniĝi por ne elmeti la trikalian citraton al altaj premoj dum transportato kaj enstorigado ĉar tio povas rezulti en malmoligon.
Pál Szlemenics
Biografio
Pál Szlemenics frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Pest (urbo), poste li lernis filozofion kaj teologion en Vác, juron en urbo Pest, kie li ricevis diplomon en 1804. Komence li estis ĉefamilia instruisto, poste en 1809 li ekinstruis en Reĝa Jura Akademio (Pozsony). En la sekva jaro li advokatiĝis. En 1838 li ricevis nobelecon.
NGC 5085
NGC 5085 (aliaj indikoj — ESO 508-50, MCG -4-32-5, UGCA 349, AM 1317-241, IRAS13175-2410, PGC 46531) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Defendprovizoturo
Agrikultura defendprovizoturo estas  esprimo por agrikultura burgfrido en faktraba konstrustilo konstruita  defendtursimila konstruaĵo. Defendoprovizturo estas pluetaĝa konstruaĵo sur ortangula horizontala projekciaĵo kun masiva subkonstrukcio. La konstrutipo havas tre masivan unuan etaĝon, kiu protektas certagrade pri atakoj. La defendoprovizturo estis kontruita, se la bieno staras separate ekzemple sur kastela teramaso. Ofte oni protektas la provizon ankaŭ kun aldonaj akvofosaĵoj.
Tiaj konstruaĵoj oni konas preciipe en la regiono Niederrhein (malsupra Rejno). Sole en la urbo Kempen kaj ĉirkaŭaĵo oni havis 15 de tiuj konstruaĵoj.
Montana
Krome ankaŭ povas temi pri familia nomo.
En Esperanto, la vorto montana signifas adjektivon rilatan al montano, do vivaĵo karakterize ligata al monto, ekzemple vivanta tie.
Balkanfalko
La Balkanfalko (Falco biarmicus ) estas granda birdospecio en ordo de falkoformaj (Falconiformes), en familio Falkedoj (Falconidae). Ĝi vivas en sudorienta Eŭropo (de kio la komuna nomo), Kaŭkazo, en la Araba duoninsulo kaj en Afriko, sur dezertoj, malfermaj herbejoj, sed ne en arbaroj. Ĝenerale ili estas loĝantaj birdoj, sed kelkaj individuoj disiĝas pli ol kutime post la reprodukta sezono.
Aspekto
Tiu granda falko longas 43–50 cm, havas enverguron de 95–105 cm. Sur ĝia vangoparto troviĝas du liphar-similaj makuloj (mustaĉoj). Ĝia dorso estas bruna, la ventro estas hela kun brunetaj makuloj. Ĝia krursupro estas pluma, la vosto estas pinta kaj longa.
La Eŭropa balkanfalko (Falco biarmicus feldeggi, nomata ankaŭ Feldega balkanfalko) havas ardezgrizajn aŭ brungrizajn suprajn partojn; plej parto de afrika subspecio estas pli helblugriza supre. La brusto estas strieca ĉe nordaj birdoj, similaj al grizeca Tartarfalko, sed la Balkanfalko havas ruĝecan dorson al kapo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la pli brunaj junuloj similas al Tatarfalko eĉ plie. Tamen Balkanfalkoj havas pli helan kapopinton kaj malpli klarajn kapoflankajn bildojn. La alvoko de la Balkanfalko estas akra "vrej-ii".
Kutimaro
Ĝi estas kutime silentema, sed la reproduktantaj paroj elsendas altatonajn, estridajn kaj babilecajn alvokojn.
Predoj
Ĝi predas en la aero birdojn (eĉ frankolinoj, numidoj kaj malgrandaj otidoj), vespertojn kaj flugantajn termitojn, sed kaze de malabundo de birdoj ĝi kaptas ankaŭ ratojn kaj lacertojn.
Reproduktado
Ĝi nestas en roka fendo de klifo aŭ en forlasita nesto el bastonetoj en arbo. Ĝi kovas 3-4 ovojn.
Subspecioj
Oni konas kvin subspeciojn de tiu palearktisa kaj afrotropisa birdo :
Taksonomio kaj sistematiko
Tiu estas supozeble la plej antikva vivanta specio de hierofalko. Tion konfirmas ĉefe biogeografio kongrua kun la konfuza modelo de DNA plie en tiu kazo ol ĉe aliaj. Tamen estas hibridiĝo inter Migra falko kaj Balkanfalko kaj nekompleta kunpraulo kiu konfuzigas la informon je amasa etendo; molekulaj studoj kun malgranda ekzemplokvanto povas simple ne havigi fidindajn konkludojn en la tuta grupo de hierofalkoj. Ĉiukaze la evolua radiado de la tuta vivanta diverseco de hierofalkoj ŝajne okazis en la Eemia interglacia epoko komence de la fina Pleistoceno, nur antaŭ 130,000-115,000 jaroj; la Balkanfalkoj tiele reprezentus la stirpon kiu iĝis izolata en subsahara Afriko iam jam dum la glaciepoko de Riss (antaŭ 200,000 al 130,000 jaroj).
Balkanfalkoj kaj homoj
En naturo la Balkanfalko iome malpliiĝas en Eŭropo, kvankam la specio restas relative komuna en partoj de Afriko.
UTC+07:00
La tempo uzatas en:
Orienta Azio
La zono konsideratas la plej okcidenta horzono en Orienta Azio.
Diferencoj inter oficiala kaj geografia zonoj UTC+7
Leĝaj, politikaj kaj ekonomia, fizikaj kaj geografiaj kriterioj konsideratas en la kreo de horzonoj, kaj ofte la oficialaj horzonoj ne ekzakte sekvas la limojn de meridianoj. La horzono UTC+7, laŭ pure geografiaj kriterioj, konsistas ekzakte el la areo inter la meridianoj 97°30′ oriente kaj 112°30′ oriente. Rezulte, estas aziaj lokoj kiuj uzas aliajn horzonon kvankam ili situas ene te tiuj meridianaj limoj. Kaj aliflanke, ekzistas aziaj areoj kiuj uzas la zonon UTC+6 kvankam geografie ili havus la zonon UTC+6 (nome la plej okzicenta parto de Indonezio).
Areoj inter 102°30′ okcidente kaj 117°30′ oriente ("geografia" UTC+8)
Časové pásmo Huso horario
Ĉeĥa erinaco
Ĉeĥa erinaco (ekzemple en la germana Tschechenigel) (ĉeĥe nomata Rozsocháč) estas efika statika ŝtala kontraŭtanka obstaklo uzata ekde la 1930-aj jaroj. Sub nomo ĉeĥa erinaco ĝi estis dum la dua mondmilito uzata fare de armeoj de plimulto de ŝtatoj de ambaŭ batalantaj flankoj kaj ĝi estas uzata ĝis hodiaŭ. La ĉeĥa erinaco estas tre efika kontraŭtanka obstaklo. Ĝi konservas sian funkcion eĉ dum renversiĝo pro tre proksima eksplodo. Ĝi rezistis ankaŭ al longdaŭra efikado de infanteriaj armiloj. En kunigo kun pikdrato ĝi donis ankaŭ defendon kontraŭ sturmanta infanterio, sed al tiu post alproksimiĝo donis partan kovron antaŭ pafado de defendantoj. Ĝi estiĝis per pliperfektigo kaj evoluo surbaze de drata obstaklo nomata hispana rajdisto, uzata jam ekde la mezepoko.
La ĉeĥa erinacoj estis uzataj grandamplekse en ĈSR dum konstruado de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj en regiono de Sudetio. La industrie produktata tipo estis fare de la armeo elektita surbaze de multaj provoj. Post Munkena interkonsento kaj konkero de la resto de Ĉeĥoslovakio ĉiujn ekzistantajn erinacojn prenis germana Wehrmacht. La ĉasakiritaj erinacoj estis uzitaj por la germanaj fortikaĵoj kaj grandnombre estis produktataj novaj. Germanoj uzis ilin eĉ por sekurigo de Atlantika muro, ekzemple sur strando Omaha. La ĉeĥaj erinacoj trovis grandan uzon dum la dua mondmilito eĉ en Sovetunio. Ĉi tie ili estis produktataj el ĉiu alirebla masiva metala materialo, ekzemple el reloj, iam eĉ el ligno. Dum bataloj en stratoj de urboj estis ilia uzo efektiva, ununura erinaco povis bloki la tutan straton. Pli poste tiu ĉi speco de kontraŭtanka obstaklo uzita eĉ sur limoj de Germana Demokratia Respubliko kaj en interzono de Berlina muro. Ekzistis ankaŭ betonaj versioj.
Teknikaj indikoj de tipoj produktataj en ĈSR
Temas pri tri egallateraj anguliloj kun dimensioj 140 × 140 × 13 milimetroj kaj longeco 1800 mm kunigitaj en triangulan krucon kreanta aksojn de okedro. La anguliloj estis kunigitaj helpe de kunigaj ladoj per ŝraŭboj kaj nitoj. Ekzistis ankaŭ versioj velditaj. La unuaj du anguliloj estis kunigitaj en krucon kaj la tria transverse estis alŝraŭbita al la kuniglado per metraj ŝraŭboj M 20. Kaŭzo estis pli facila transporto de tiel ĉi dismetita obstaklo. Sur la finaĵoj de ĉiuj anguloj estis alvelditaj dikmuraj piedoj kontraŭ enprofundiĝo en la grundon kaj ankaŭ entranĉo, kiu servis por kapti pikdraton. Se submetaĵo estis betono, la elementoj povis alkankritaj al ĝi tra aperturoj kun diametro 40 mm en piedoj. La maso de la tuta konstruo estis 198 kg. La anguloj de pli posta varianto de la ĉeĥa erinaco estis pli longaj je 300 milimetroj, la maso de tiu ĉi versio plialtiĝis al 240 kg.
Quaregnon
Quaregnon (france:[KA-r'-njo:n]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Mons (nederlande Bergen).
Ekde 1977 la municipo Wasmuel apartenas al Quaregnon, la ĉefa municipo.
Tombejo Colón
La Tombejo Colón (en la hispana lingvo) Cementerio de Colón estas unu el la 21 ekzistantaj tombejoj en Havano, ĉefurbo de Kubo. Pro ĝiaj 57 hektaroj, estas la plej grava tombejo de la lando. Ĝi havas multnombran kvanton da skulptaĵoj kaj konstruaĵoj pro kio la fakuloj situigas ĝin en la tria loko pro monda graveco post la Tombejo Staglieno en Ĝenovo, Italio kaj la Tombejo Montjuic en Barcelono, Hispanio.
Leonido Utjosov
Leonido Osipoviĉ UTJOSOV (ruse Леонид Осипович Утёсов), (reala nomo Лазарь (Лейзер) Иосифович Вайсбейн Lazar' (Lejzer) Iosefoviĉ Vajsbejn) naskiĝis la 21-an de marto 1895 en Odeso, mortis la 9-an de marto 1982 en Moskvo. Li estis eminenta rusia kantisto, aktoro kaj orkestrestro de la unua ĵaza bando en Rusio.
Tombejo Colón
Historio
La tombejo datiĝas de 1854, momento kiam la reganto Markizo de la Pezuela kreis projekton por la konstruado de nova tombejo en Havano kiam la malnova "tombejo de Espada" rezultis malsufiĉa kaj ne plu taŭga, tiu ideo ne povis esti plenumita dum tiu epoko.
Leonido Utjosov
Origino
Li estis la lasta kvina infano en la hebrea familio de neriĉa odesa komercisto Jozefo Vajsbejn. Lia patrino nomiĝis Malka Granik.
Tombejo Colón
Historio
Ĝia konstruado estis permesita de la Reĝa Dekreto la 28an de julio 1866 kaj la 30an de oktobro 1871 komenciĝis la konstruado. La konstruado daŭris preskaŭ 15 jaroj, la 2an de julio 1886.
Leonido Utjosov
Odeso
Odeso situanta ĉe bordo de Nigra maro estas unika, neordinara urbo, en kiu naskiĝis kaj laboris multaj eminentuloj apartenintaj al la kultura elito de Rusio. En ĝi miksiĝis kelkaj nacioj (inkluzive hebreojn, kiuj rajtis loĝi tie laŭ tiamaj leĝoj). Pro tio, en Odeso aperis senkomparebla loka dialekto de la rusa lingvo, kiun oni prefere uzas por gajaj ŝercoj, anekdotoj ktp. Iuj nomas Odeson - "la humura ĉefurbo de la mondo".
Tombejo Colón
Situo
La tombejo troviĝas en la "Calzada de Zapata" kaj Calle (strato) 12, en la distrikto El Vedado de la urbo de Havano.
Leonido Utjosov
Infaneco
Li nelonge lernis en odesa komerca lernejo. Pro lia memstara, malobeema karaktero kaj partopreno en batado de la instruisto, lin oni forpelis el la lernejo. Kelkan tempon li lernis violonan ludon. Deziro de liaj gepatroj kutimigi lin al komerco fiaskis.
Rothenfels
Rothenfels estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Majno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Sur la urba teritorio troviĝas baraĵo kaj kluzo de la Majno.
Leonido Utjosov
Kariero
Kiel adolesko li komencis nomadi kune kun cirko de Borodanov. Ekde 1912 li laboris en Kremenĉuga teatro de miniaturoj, poste en Odesa teatro, Ĥersona teatro k.a.
Rothenfels
La historia urbocentro disponas pri pluraj vidindaj trabfakaj domoj el la mezepoko. Super la urbaj domoj tronas mezepoka fortikaĵo, la Burg Rothenfels, kiu ne nur estas pitoreska ekskursejo, sed ankaŭ seminariejo kaj junulargastejo.
Leonido Utjosov
Kariero
En 1922 li ekloĝis en Leningrado, kie li ankaŭ multe laboris en lokaj teatroj en diversaj ĝenroj kaj gastrolis tra Sovetunio.
Post reveno el Parizo, kie li estis kune kun liaj edzino kaj filino kiel turisto kaj spektis la usonan ĵazon, li establis la unuan ĵazan bandon en Sovetunio. Sur la sceno de Leningrada Malgranda opera tetro la 9-an de marto 1929 okazis la unua spektaklo de lia "Tea Ĵazo".
En 1934 en USSR aperis filmo "Gajaj kamaradoj" (Весёлые ребята), en kiu Utjosov ĉefrolis. Ĝi havis grandan sukceson kaj alporis vastan populecon kaj famon al la aktoro.
Poste li ankaŭ multe koncertis, gastrolis kaj brodkastis inkluzive moskvan teatron Hermitage
Gagarin kaj Utjosov
Antaŭ starto de la unua kosmoŝipo "Vostok", kiun pilotis Jurij Gagarin la 12-an de aprilo 1961 oni proponis al li atendanta lanĉon kanton "Koro", kiun kantis Lenido Utjosov en la filmo "Gajaj kamaradoj". Tiu jesis. Do, oni povas diri, ke Utjosov kontribuis al la sukcesa kosmoflugo de Gagarin.
Lastaj jaroj kaj morto
Dum sia longa (87j) vivo Leonido Utjosov estis dufoje edziĝinta. Kune kun lia unua edzino Elena Osipovna li travivis 45 jarojn kaj havis filinon Edita. Post ŝia morto li restis tute sola, ĉar Edita estis malsana kaj praktike ne kapablis iel ajn helpi kaj apogi la patron.
Lin oni enterigis en prestiĝa moskva Novodeviĉje tombejo.
25093 Andmikhaylov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrej A. Miĥajlov, kiu gajnis la unuan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Kemia Liceo n°1303 de Moskvo, Rusio.
Ourches
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Historio
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Cantalejo
Cantalejo [kantaLEĥo] estas municipo en la centro de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 79,43 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 522 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, ĉar ĝi fakte funkciis kiel komarka centra urbo.
Ĝi distas 48 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Fuenterrebollo, Sebúlcor, Sepúlveda, Lastras de Cuéllar, San Pedro de Gaillos, Cabezuela, Puebla de Pedraza kaj Rebollo. La municipo konsistas el Aldeonsancho, Cantalejo, kaj Valdesimonte.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. El 1076 Cantalejo estis ĉefa urbo de principal ochavo de la Comunidad de Sepúlveda. En la 18-a jarcento grava metio estis de ĉarpentistoj, kio poste rezultis en la fabrikado de agrikulturaj laboriloj kaj la respektiva agado de vagantaj komercistoj.
Alfonso la 13-a havigis la titolon de "urbo" en 1926.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Interesa tradicio estas loka ĵargono rilata al la fabrikado kaj komercado de la laboriloj, nome gacería aŭ briquero, kun enhavo de vortopruntoj el galega, eŭska kaj araba.
14129 DiBucci
14129 DiBucci estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Janet DiBucci, mentorinon de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruistino ĉe la Brentwood Middle School de Pittsburgh (Pensilvanio, Usono).
Galapaga testudo
La Galapaga testudo aŭ Galapaga giganta testudo aŭ Chelonoidis niger estas la plej granda vivanta specio de testudo, kiu atingas mason de ĉirkaŭ 200 ĝis 400 kg kaj longojn de ĉirkaŭ 1.8 ĝis 2 m. Temas pri unu el specioj klasigitaj kiel giganta testudo (elefanta testudo). Galapaga testudo vivas nature dum pli ol 100 jaroj, kaj pro tio ĝi estas unu el la plej longvivaj vertebruloj. Unu kaptita individuo vivis dum almenaŭ 170 jaroj. La specio Galapaga testudo inkluzivas 15 subspeciojn (13 vivantaj kaj 2 formortintaj). La taksonomio de la Galapaga testudo kaj rilataj specioj estas komplika, kaj oni jam plurfoje ŝanĝis nomojn kaj taksonomiajn rangojn.
Gigantaj testudoj de diversaj specioj dislokiĝas sur tropikaj insuloj en Pacifiko kaj Hinda Oceano, sed plimulto (nome tiu specio) vivas en Galapaga insularo ĉe okcidenta marbordo de Sudameriko kaj en Ŝejŝeloj de la Hinda Oceano. Fakte tiu specio de testudo estas indiĝena de sep el la Galapaga Insularo, vulkana arkipelago ĉirkaŭ 1000 km okcidente de la kontinenta Ekvadoro. Hispanaj esploristoj kiuj malkovris la insulojn en la 16a jarcento nomigis ĝin per la hispana vorto galápago, signife tertestudo. En la 17-a jarcento vivis en la insularo ĉirkaŭ 250,000 testudoj, kaj nur malmultaj loĝas nun kaj riskas al drasta malpliiĝo aŭ eĉ formorto.
Tibors de Sarenom
Tibors de Sarenom (france Tiburge; ĉ. 1130 – malantaŭe. 1198), ankaŭ konata kiel Tiburge de Orange, estas unu el la ok unuaj trobadorinoj (trovairitz), kiuj famiĝis dum la klasika periodo de la okcitana mezepoka literaturo, dum la apogeo de la okcitanaj trobadoroj. La trovairitz estis korteganinoj kiuj komponis, verkis versojn, kantis kaj recitis amajn, aŭdacajn poemojn en la altaj sociaj rondoj  de Okcitanio en la 12-a jarcento. En la historio de la muziko ili elstaras pro tio, kio ili estis la unuaj konataj komponistoj de okcidenta sekulara muziko.
Biografio
Tibors de Sarenom estis filino de Guilhem d'Omelas kaj Tibors d'Aurenga, ŝi siavice, estis filino de la grafo de Orange. Ŝi alportis al sia edzo la kastelon de Sarenom en Provenco. Pri la kantistinoj de la mezepoko malmultajn datojn oni povas trovi. Iliaj biografioj estas plenaj je  hipotezoj, ol faktaj rezultoj. La esploro pri la identeco de la poetino Tibors de Sarenom estas malfaciligita pro la populareco de tia nomo en Okcitanio dum la periodo de ŝia vivo. Krome, ŝiaj gepatroj havis du filinojn, al kiuj ili nomis Tibors al ambaŭ, honore al la patrino Tibors! Laŭ volo de la patro, Tibors estas ankaŭ nomata Tiburge kio signifas ‘la alia Tibors’.
Laŭ aserto de esploristoj, la trobadorino naskiĝis en la jaro 1130. Ŝi estas pli aĝa fratino de la tre fama trobadoro Raimbaut d’Orange. Kiam en 1150, la patrino mortis, la tiam neplenaĝulo Raimbaut restis sub la zorgado de sia fratino, la trobadorino Tibors kaj sia dua edzo, Bertran dels Baus. Iuj asertas, ke Tibors mortis iom post sia edzo en 1181 aŭ 1182, sed certa dokumento de ŝia filo  pensigas ke ŝi ankoraŭ estis viva en 1198.
El la muzikverkoj de Tibors atingis nin nur fragmento elŝirita de manuskripta paĝo. En tiu ĉi sola teksto ŝi montras sian grandan pasion! Evidente ŝi estis tre konata tiutempe, eĉ ŝi estas menciita inter 1220 kaj 1245 en anonima balado kie ŝi funkcias kiel juĝisto de poezia ludo. Tio estas, dekoj da jaroj post ŝia forpaso.
Dolĉa bela amiko, mi povas diri al vi la veron!
ke mi neniam estis sen deziro,
ĉar plaĉis al vi, ke mi havu vin kiel mian ĝentilan amanton;
neniam  tempo alvenis, dolĉa bela amiko,
mi neniam  pentis, kaj neniam okazis se vi ĉagrenis,
ke mi sentis ĝojon ĝis vi revenis;
mi neniam…
Poezio
De Tibors' laboro nur ununura stanza de canso kun ties alligita vida kaj razo supervivis. Tamen ŝi estas menciita en anonima balado datiĝita al inter 1220 kaj 1245, kie ŝi agas kiel la juĝisto de ludo de poezio. Ŝia nura laboro iras tiel:
NGC 5086
NGC 5086 estas duopa stelo en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.