cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de Slovakio
Slovakio
La 1-an de januaro 1993 estiĝis Slovaka respubliko, unu el la sekvantulaj ŝtatoj de Ĉeĥoslovakio. La unua prezidento de Slovaka respubliko fariĝis Michal Kováč kaj prezidanto de la registaro Vladimír Mečiar. Sed la registaron, kreita post parlamenta baloto en 1994, kiam premiero denove fariĝis Mečiar, karakterizis aŭtoritataj manieroj kaj nacionalisma retoriko. Precipe en la jaroj 1994 - 1998 Slovakio frunte kun Vladimír Mečiar venis en senĉese pli profundan internacie-politikan izoladon, el kiu oni sukcesis elkonduki la landon nur post parlamenta baloto en 1998, kiam venis al la potenco ĝisnuna opozicio gvidita far de Mikuláš Dzurinda. Slovakio en la sekvantaj jaroj sukcesis ĝiskuri la politikan evoluon en la ĉirkaŭaj landoj kaj ekde la 29-an de marto 2004 Slovakio estas membro de NATO kaj ekde la 1-a de majo 2004 membro de Eŭropa Unio. La parlamenta baloto en 2006 finigis okjaran periodon, dum kiu gvidis la landon Mikuláš Dzurinda kaj la 4-an de julio 2006 prezidanto de la registaro fariĝis Róbert Fico.
Distrikto Nordhausen
La distrikto Nordhausen situas en la pleja nordo de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Nordhausen. La distrikto kovras areon de 710 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Harco kaj Mansfeld-Suda Harco norde kaj oriente, Kyffhäuser sude, Eichsfeld okcidente kaj Osterode kaj Goslar nordokcidente.
Norde la distrikta teritorio limiĝas de la mezalta montaro Harco.
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Rozvadovice
Rozvadovice (Roswadowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, administra parto de urbo Litovel en distrikto Olomouc. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 72 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. La vilaĝo troviĝas proksimume 3 km sudoriente de Litovel. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/635.
Rozvadovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,03 km².
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Rozvadovice.
Distrikto Rhein-Erft
La distrikto Rhein-Erft (Rhein-Erft-Kreis) situas en la okcidento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio, inter la grandaj urboj Kolonjo kaj Akeno. Administra sidejo de la distrikto estas la urbo Bergheim. Ĝis la fino de oktobro 2003 la teritorio nomiĝis Erftkreis (distrikto Erft).
Najbaras la distriktoj Neuss norde, Rhein-Sieg kaj Euskirchen sude kaj Düren okcidente. La teritorio de la eksterdistrikta urbo Kolonjo konsistigas la orientan limon.
Divido
(nombro de loĝantoj laŭ stato )
Partnerecoj
La distrikto Rhein-Erft-Kreis havas du partnerecojn kun eŭropaj regionoj:
Chropov
Chropov (hungare Sziklabánya [siklabAnja]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
Chropov situas en kaldrono apud la ĉeĥa landlimo, fine de sakovojo. Skalica troviĝas je 12 km.
Historio
La unua skriba mencio okazis en 1262 en formo "Rupow". En 1787 oni komputis tie 621 homojn en 110 domoj, en 1828 715 homojn en 102 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Chropó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis tie 580 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Sziklabánya apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Skalica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 laŭ la popolnombrado vivis en Chropov 366 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Jazzkeller Frankfurt
La Jazzkeller (ĵazkelo) estas eventejo fondita kiel ĵazklubejo por ĵazmuzikaj koncertoj en Frankfurto ĉe Majno.
Historio
En la gazetara komunikaĵo pri la malfermado de Jazzkeller tekstis: ''Antaŭ fake lerta publiko modernaj muzikistoj ricevu la eblecon, ludi senkoncedan ĵazon. En la klubo, pensata kiel 'fermita societo', la muzikistoj kunvenos kiel 'artista rezervejo' por libera kaj sensalajra ludo.''. Tie ja prezentis dum du tagoj semajne labando Two Beat Stompers, la plej grava tamen estis la ĉiutagaj improvizad-kunsidoj de la muzikistoj, kiuj okazis tie, kiam ili revenis de iliaj prezentadoj en usonaj soldatoklubejoj: Ni iris fakte ĉiun vesperon tien por muziki, memoriĝis Albert Mangelsdorff. Per tio oni povis evolui, kio verŝajne sen la Kelo neniam estus ebla.
Precipe en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj la Kelo estis grava por la kontakto inter germanaj kaj usonaj ĵazmuzikistoj. Pri tio preskaŭ ĉiu belsona nomo de ĵazo prezentis sur ties scenejo: Don Ellis, Bill Ramsey, Cedar Walton, Eddie Harris, Gary Peacock aŭ Joe Henderson ludis regule ĉi tie, kiam ili staciis en la rejn-majna regiono. La Modern Jazz Quartet, Sonny Rollins, Stan Getz, Dizzy Gillespie muzikistoj el la bando de Ellington ludis post siaj gastprezentadoj kun siaj frankfurtaj kolegoj.
Nuna koncepto
Malmulte poste Regine Dobberschütz kaj ŝia tiama vivkunulo Eugen Hahn, antaŭe basisto ĉe la Modern Soul Band, transprenis la estradon de la Kelo. Responde al la ŝanĝiĝinta demandado de la publiko ili enkondukis diskludo-vesperojn, kie oni diskludis soŭlĵazon kaj acidĵazon. Krom la regulaj koncertoj ankaŭ okazas specialkoncertoj kun grandaj steluloj – ekz. gastis en la Kelo Chet Baker, Dizzy Gillespie, Archie Shepp aŭ Sheila Jordan.
Iaras
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Avaré. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Hütten
Hütten (germanlingva signifo "kabanoj") havas diversajn signifojn:
EDA
EDA povas rilati al:
Gartz (Odro)
Gartz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Piknonotedoj
La Piknonotedoj (Pycnonotidae) estas familio el la ordo de la paseroformaj birdoj. Ili troviĝas prefere en la tropikaj regionoj de Azio kaj Afriko kaj nutras sin plejparte per fruktoj. En la turka la birdo nomiĝas Bülbül (simile en la germana, angla kaj hebrea lingvoj); tiu vorto venas el la persa (بُلبُل) kaj signifas najtingalo.
Distingiloj
Piknonotedoj estas mezgrandaj kantbirdoj, kies korpograndeco samkiel mezeŭropaj paseroj ĝis merloj povas atingi 14 ĝis 28 centimetrojn. La kolo estas tre mallonga, same la flugiloj, sed la birdo havas sufiĉe longan voston, kiu je la fino havas noĉojn kaj aspektas kvazaŭ tonde kurtigita. La kruroj estas maldikaj kaj la piedoj havas nur tre tenerajn ungegojn. La plumaro konsistas el relative longaj kaj molaj plumoj, kiuj, speciale je la dorso, estas tre lozaj. Je la nuko ĉiuj Piknonotedoj havas maldikajn harplumojn, pro kio ili, ekzemple en la germana, ankaŭ nomiĝas "Harbirdoj". Tiuj plumoj ĉe iuj specioj povas fariĝi tre longaj.
Pluraj Piknonotedoj estas tre okulfrape koloraj kaj montras, laŭ la speco, flavajn, ruĝajn kaj oranĝokolorajn korpopartojn. Sed la plej multaj estas modestakolore olivbrunaj, flavaj aŭ brunaj ĝis nigraj. Kelkaj specioj, kiel ekzemple Pycnonotus jocosus krome posedas atentigan kufon el kapoplumoj. Distingeble malsaman koloron povas havi partoj de la ventro, la gorĝo, la frunta parto, la vangoj aŭ partoj de la suba plumaro je la vostkomenco. Seksa duformismo ne ekzistas, maskloj kaj inoj havas la saman koloron, nur la junaj birdoj ofte estas iom pli aŭ evidente pli malhelaj.
Disvastiĝo kaj vivejo
La plej multaj Piknonotedoj vivas en Afriko kaj sur Madagaskaro. Tie la reprezentantoj de la plej multaj genroj estas endemiaj, dum ekskluzive en Sudazio hejmaj estas nur du genroj. La genroj Piknonoto (Pycnonotus), Krinigero (Criniger) kaj Hipsipeto (Hypsipetes) per specioj troviĝas en ambaŭ regionoj. En la Meza Oriento troviĝas precipe la Pycnonotus xanthopygos, kies disvastiĝejo etendiĝas de suda Turkio ĝis la arabaj landoj kaj Izraelo. Sed multaj specioj estas endemiaj en tre malgrandaj disvastiĝejoj, kiel ekzemple la Sejĉela hipsipeto (Hypsipetes crassirostris), kiu vivas nur sur la Sejĉeloj. La Blankorela piknonoto aŭ Himalaja bulbulo (Pycnonotus leucotis) estas konata en la persa poezio kiel Bulbulo, kaj ofte tradukita malĝuste "najtingalo" en la eŭropaj lingvoj.
La plej multaj specioj troviĝas en la basebeno, nur malmultaj vivas en montaroj. Al la lastaj apartenas la Flavastria filastrefo (Phyllastrephus flavostriatus) en la montarbaroj de Centra Afriko kaj la Grizakapa piknonoto (Pycnonotus tephrolaemus) ĉe la Ruvencoro en Orientafriko. La Pycnonotus flavescens eĉ troviĝas ankoraŭ en alteco de 3.500 metroj, en la muskarbaro de la montaroj sur Borneo.
Ĉiuj Piknonotedoj estas nemigraj birdoj. Multaj specioj adaptiĝis al la vivo proksime de homaj setlejoj kaj loĝadas en ĝardenoj, parkoj kaj tombejoj de la urboj. Ili estas tre konfidemaj kaj oni ankaŭ povas malsovaĝigi ilin. Precipe la Piknonoto (Pycnonotus goiavier) estas konata, ke ĝi preferas urbojn. Aliaj specioj ŝatas vivi retirite rande de arbaroj aŭ en arbaroj. Ekzistas specio, kiun la ornitologoj ĝis nun nur vidis dufoje en Sumatro kaj Borneo.
Kanto
Piknonotedoj ĝenerale estas viglaj birdoj kun atentofrapa kaj laŭta strofa kantado. Plejparte estas fervora babilpepado; kelkaj specioj tamen, ekzemple Pycnonotus zeylanicus, koncertas per longaj, parte kompleksaj kantoj el ĉiam samaj strofoj, kompareblaj kun tiuj de la Najtingalo. El du ŝanĝiĝantaj tonoj konsistas la kanto de Pycnonotus cafer. Ankaŭ la Pycnonotus finlaysoni kaj la Hypsipetes madagascariensis havas facile memoreblan kaj melodian vokon.
Nutrado
Prefere per fruktoj, ĉefe beroj, Piknonotedoj nutras sin. Iuj specioj estas tre forte fiksitaj je specifaj fruktoj. La Pycnonotus gracilirostris ekzemple foje en grandaj svarmoj flugas kilometrojn serĉante maturajn figojn. Tiun specion kaj kelkajn aliajn oni pro tio timas kiel fruktodamaĝantojn kaj ĉasas ilin. Sed aliaj specioj manĝas ankaŭ insektojn kaj serĉas vermojn kaj aliajn bestetojn por nutraĵo. Iu specio en akvejoj ĉasas helikojn de nesala akvo.
Generado
Piknonotedoj konstruas malfermajn nestojn el branĉetoj kaj radikofibroj, plej ofte sur branĉoforkoj en la malsupraj partoj de la arbo. Ilin ĝi pufas per foliaro kaj muskoj. La inoj metas ĝis kvin ordinare pale rozkolorajn ĝis blankajn ovojn en siajn nestojn kaj elkovas ilin. Oni supozas, ke la Pycnonotus barbatus vivas monogamie kaj pariĝas por tutvivo. La ino de tiu specio kovas dek du tagojn, kaj en tiu tempo la masklo nutras ŝin. Post la eloviĝo ambaŭ gepatroj nutras la idojn per insektoj. Proksimume post du semajnoj la junbirdoj ekflugas.
Sistematiko
La plej malnovaj fosilaj atestaĵoj por Piknonotedoj datiĝas el la Plejstoceno antaŭ proksimume unu miliono da jaroj. La hodiaŭ vivantajn Piknonotedojn oni enordigas al la sekvaj genroj:
Homoj kaj Piknonotedoj
Unu specion oni novloĝigis en Sud-Kalifornio, kie ĝi origine ne estis hejma. Pliajn speciojn homoj setligis en Aŭstralio, sur la Maskarenoj kaj sur aliaj insuloj.
Kromata gamo
La kromata aŭ duontona gamo konsistas nur el duontonpaŝoj, tial ke ne ekzistas hierarkio inter la tonoj. Sekve kiel en la plentona gamo ne ekzistas baza tono, sed alie ol tiu la kromata gamo ne estas transponebla.
En supra direkto la 12 tonojn oni skribas jene: C-C#-D-D#-E-F-F#-G-G#-A-A#-B. En malsupra direkto ili estas jene skribataj : C-B-Bb-A-Ab-G-Gb-F-E-Eb-D-Db
Aŭdio-ekzemplo: Kromata gamo kun do-bazo, oktavo supren kaj malsupren irante. .
Tonsilabe per kodaja egaltempera gamo, kromata skalo supren per diesoj estas [Do Di Re Ri Mi Fa Fi So Si La Li Ti do] kaj malsupren per bemoloj estas [do da Ti Ta La Lo So Sa Fa Mi Ma Re Ra Do].
Kowal (apartigilo)
La vorto Kowal havas plurajn sencojn:
Villalpardo
Villalpardo [bijalPARdo] (Brunulurbo ?) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Villalpardo estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 779 m; je 95 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31,49 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°28′19″N 1°37′29″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 972, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villalpardo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villalpardo kie oni falis al la nunaj 972.
Henninger-bierfarejo
Henninger-bierfarejo estis grava bierfarejo en Frankfurto ĉe Majno, Germanio. La bierfarejo havas siajn radikojn en la bierfara domo de Eberhard Stein el 1655. Nun ĝia posedanto estas la Radeberger grupo kaj ĝi ankoraŭ ekzistas kiel varomarko. La biero nun estas enboteligata de la Binding Brauerei ankaŭ en Frankfurto. La Henninger familio estas malnova nobela familio el okcidenta Bavario kiu ankaŭ havas bierfarejojn ekster Rothenburg ob der Tauber kaj Erlangen jam ekde la 1790-aj jaroj.
Villalpardo
Ekonomio
Agrikulturo (ĉefe ĉampinjono) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Henninger-bierfarejo
La Henninger varomarko vendas la sekvajn bierojn:
18676 Zdeňkaplavcová
18676 Zdeňkaplavcová estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, proksime de Prago.
Mezepoka minejo en Azena zono
Mezepoka minejo en Azena zono, situanta en historia centro de urbo Kutná Hora, estas unike konservita mezepoka minejo. Ĝi estas la sola minejo en la regiono de Kutná Hora, kiu estas alirebla por publiko.
18676 Zdeňkaplavcová
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa radioastronomino Zdeňka Plavcová, kunplanistino de la meteora radaro de la Observatorio de Ondřejov, kiu estis operacianta ekde 1958. Post 1969 ŝi estis fakulino pri programaro en la departemento astronomio fako de la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso.
Amt Nennhausen
Amt Nennhausen estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland en la federacia lando Brandenburgio kaj ekestis en 1992. Fine de ĝi havis  loĝantojn. La administra centro de la komunumaro situas en la samnoma urbo Nennhausen.
Mezepoka minejo en Azena zono
En spaco inter Burgejo kaj monaĥejo de sankta Barbora foje estadis minejo Azeno, laŭ kiu havas nomon ankaŭ unu el kutnohoraj ercaj zonoj. Tio estis unu el la plej profundaj kaj plej riĉaj minejoj. Sed en duono de la 16-a jarcento ĝi subakviĝis kaj la minado estis plu neniam renovigita en ĝi. Hodiaŭ ne estas konata ĝia preciza situo. Kaj do, kiam en 1967 kunpuŝiĝis esplorŝakto antaŭ Jezuita kolegio kun malnova minejlaboraĵo, la esplorintoj estis konvinkitaj, ke ili trovis la legendan Azenon. Tio kaŭzis ondon de entuziasmo, kiu gvidis en la jaro 1968 al ties alirebligo por publiko. Tio estis escepta agado, ĉar ĉiuj malkovroj de trafalejoj kaj malnovaj verkoj ĉi tie kutime gvidas, pro sekureckaŭzoj, al ties rapida likvido. Sed iom post iom montriĝas, ke la malkovrita kaj alirebligita, hodiaŭ jam muzea laboraĵo, estas verŝajne galerio, deakviganta la malnovan minejon Georgo kaj ĝi ne havas al ĝis nun senĉese nekonata Azeno rektan ligon.
Vizitantoj de Distrikta muzeo en Kutná Hora povas, vizitinte la ekspozicion, viziti ankaŭ tiun ĉi malnovan minejlaboraĵon. 250 m longa deakviggalerio, troviĝanta en profundeco 20 – 35 m sub surfaco, estis hakita ekde la 14-a ĝis fino de la 15-a jarcento aŭ komence de la 16-a jarcento.
Amt Nennhausen
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Forbruligo de la sinagogoj de Rigo
La forbruligo de la sinagogoj de Rigo okazis en julio 1941, dum la unuaj tagoj de la okupado de la ĉefurbo de Latvio fare de la armeo de Nazia Germanio kadre de la Dua Mondmilito. Multaj judoj enŝlositaj en la sinagogoj mortis en la fajroj, kaj multaj aliaj kontraŭjudismaj fiagoj estis lanĉitaj je la sama tempo, tiel ke fine sekvis la murdo de la granda plimulto el la judoj de Rigo kaj de aliaj lokoj en Latvio.
Nazia okupado
La armeo de Nazia Germanio transiris la limon de la ekse sendependa ŝtato Latvio en la frua mateno de dimanĉo, la 22-a de junio 1941, post kiam iom pli ol jaron antaŭe, en junio 1940, la armeo de Sovetunio estis okupinta la ĝis tiam sendependan respublikon. La 29-an de junio 1941, la Ruĝa Armeo komencis senorde retiriĝi el Rigo, tiam sub nazi-germana aera bombado. Por malrapidigi la pluan vojon de la nazi-germana armeo, la retiriĝantaj sovetuniaj soldatoj estis eksplodigintaj ĉiujn pontojn trans la riveron Daugava. La plej alta preĝeja turpinto en la urbo, de la kirko Sankta Petro, estis ekbruligita fare de naziaj bomboj. La 1-an de julio 1941, la nazi-germana armeo eniris Rigon. Tiutempe estis ĉirkaŭ 40 000 judoj en la urbo. Post la antaŭa sovetunia okupo de la lando, kun murdoj, deportadoj kaj timigoj de la loĝantaro, la nazi-germana armeo estis favore akceptita fare de la ne-juda plimulta parto de la loĝantaro de Rigo, dum la judaj urbanoj antaŭvidis katastrofan sorton per la ŝanĝiĝo de la okupantaj armeoj.
Agoj kontraŭ la judoj
Baldaŭ post kiam la nazi-germanaj trupoj eniris la urbon, la naziaj okupaj instancoj instigis latvajn naciistojn fari mortigajn kontraŭ-judajn tumultojn, konataj kiel "pogromoj". Post tri monatoj, pli ol 6 000 homoj estis mortigitaj en Rigo kaj la ĉirkaŭaĵo. Profesiuloj kiel advokatoj, kuracistoj kaj inĝenieroj estis apartaj celoj de la nazioj. Frida Michelson informis, ke ili estis grupigitaj ekstere disde la ceteraj judoj arestitaj kaj tuj poste mortpafitaj. La grandaj grupoj de malliberuloj estis prenitaj el la Centra Malliberejo de kamiono al la arbaro Bikernieki, kie ili estis mortpafitaj. Ekde la 2-a de julio, je la instigo de la nazia okupa armeo, naziemaj latvaj armitaj junuloj traserĉis la urbon, trenante judojn el iliaj hejmoj kaj arestante ilin. La saman matenon, ĉiuj telefonoj de la judoj estis malkonektitaj.
Pērkonkrusts (laŭvorte "Tondro-Kruco", Svastiko) estis la nomo de la latva faŝista partio kiu aktivis en la 1930-aj jaroj. Membroj de Pērkonkrusts inkluzive de, inter aliaj, Viktors Arājs kaj Herberts Cukurs, kunlaboris kun la germanaj nazioj en ekstermo de la judoj de Latvio. Iuj universitataj gildoj estis ankaŭ implikitaj kun la partio. En julio 1941, post la germana okupado, Pērkonkrusts transprenis la domon de la juda bankisto Schmulian (prononco Ŝmuljan) en Rigo, en la strato Valdemara 19 (strato Gorkij sub sovetunia okupado), kaj ekuzis ĝin kiel sian sidejon. La riga ĵurnalo Tēvija ("Patrio") regule publikigis kontraŭ-judan propagandon, kiel ekzemple la ĉefartikolon la 11-an de julio 1941, titolita "La judoj - fonto de nia detruo".
La judoj arestitaj estis portitaj al la polica kazerno kaj al la centra malliberejo. Maljunuloj kaj malsanuloj estis alportitaj nude. Junaj virinoj estis nudigita kaj enŝlositaj en keloj, kie ili estis seksperfortitaj. Estas raportoj pri virinoj esti seksperfortitaj antaŭ siaj edzoj kaj filoj. Kaj judoj kaj nejudoj estis komune akuzitaj fare de iliaj malamikoj je "komunismaj-judaj aktivecoj". Aldoniĝis similaj aliaj humiligaj kaj timigaj agoj kontraŭ la malliberigitoj.
Detruo de la sinagogoj kaj tombejoj
La 4-an de julio 1941, judoj estis kunigitaj kaj pelitaj en la urbajn sinagogojn, kiuj estis poste ekbruligitaj. La Granda ĥora sinagogo en strato Gogol, estis bruligita kun 300 judoj ŝlosita en la kelo.
Atestantino Gertrude Schneider, postvivanto de la nazia geto, asignas respondecon al Viktors Arājs, Herberts Cukurs kaj Vilis Hazners, kaj priskribas ke la viktimoj plejparte estis virinoj kaj infanoj. Atestanto Bernhard Press asertas ke kelkaj el la viktimoj estis litovaj judoj, kiuj rifuĝis al Latvio.
La brulo de la Granda ĥora sinagogo de Rigo estis filmata de kameraistoj de la propaganda ministerio de Nazia Germanio kaj poste fariĝis parto de la semajna dokumenta filmo pri aktualaj eventoj, kiu propagande estis vidigita en kinejoj de la nazia imperio. La sanktaj libroj estis trenitaj el la sinagogoj kaj bruligitaj.
Nur la Peitav-sinagogo en la centro de la urbo ne estis bruligita, pro sia situo tutnajbara al apartamentaj konstruaĵoj kaj kristana kirko. La interno estis tamen vandaligita okazis al ĉiuj aliaj judaj lokoj de adorado. La popolaĉo ankaŭ atakis kaj vandaligis la judajn tombejojn de la urbo. Inter la judoj murditaj en la sinagogaj masakroj estis la kantoro Mintz kaj sia tuta familio, la rabeno Kilov, kaj Sara Raŝin, 21-jaraĝa internacie fama violonisto.
Ekde la 16-a de julio 1941, la judoj ne plu estis permesita sur la tramoj de Rigo. Ekde fino de julio ili estis malpermesataj en publikaj lokoj, inkluzive de urbaj instalaĵoj, parkoj kaj naĝejoj, devis publike porti bone videblan flavan stelon sur la vestaĵo, kaj ricevis nur duonajn manĝoporciojn. Ekde aŭgusto preciziĝis ke dua flava stelo devu videbli ankaŭ en la mezo de la dorsoj, por ke ĉiujn judojn oni ankaŭ rekonu de malantaŭe, kaj ke judoj ne plu rajtu promeni sur la trotuaro, sed stratomeze, por ke ne akcidente ekestu iu kontakto inter juda kaj nejuda urbanoj. Tiuj ĉikanoj tamen nur estis eksteraj signoj de persekuto, kiu por preskaŭ ĉiu urbano gvidis al murdiĝo kadre de la holokaŭsta genocido. Pli ol duono de la judaj urbanoj, proksimume 24 000, en aŭgusto 1941 mortis samtage per pafado en la pinarbaro Rumbula proksime de la urbo.
Tyrannobdella rex
Tyrannobdella rex  estas parazita hirudospecio, malkovrita en 1997 en Peruo, taksonomiita en 2010. Ĝi adheras sur mukohaŭto de mamuloj.
Priskribo
Tyrannobdella rex havas - male al aliaj hirudoj - nur solan makzelon, sed relative grandajn dentetojn, pro kio ĝi ricevis la nomon aludante al saŭro Tyrannosaurus rex.
La juna hirudo kun korpogrando de kelkaj milimetroj mordas en la mukohaŭton kaj nutras sin per sango de la mastro. Male al aliaj sangosuĉaj hirudoj, Tyrannobdella rex ne deiĝas post la sangopleniĝo, sed restas plu je la loko. Post tempo, ĝi povas atingi grandon de ĝis 7 cm.
Tyrannobdella rex preferas la mukotavolon de la buŝa kaj naza kavo. Okazis ankaŭ adhero en seksaj organoj (precipe en vagino), sed eĉ en okulo.
Damaĝo
Se la Tyrannobdella rex atakas la nazan kavon, tio povas okazi kapdolorojn. Pro ties grando, oni povas rimarki ĝin nur post semajnoj.
3590 Holst
3590 Holst estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita komponisto Gustav Holst (1874–1934), famkonata en la astronomia medio por sia orkestra suito "La Planedoj".
Bystronic Laser AG
Bystronic estas laborilmaŝinfabrikanto kun sidejo en Niederönz en Kantono Berno, Svislando.
Profilo
Bystronic produktas laser- kaj akvoraditranĉmaŝinojn kaj faldmaŝinojn. Krom la fabriko kaj ĉefsidejo en Niederönz Bystronic disponas pri aldonaj produktejoj en Gotha (Germanio) kaj Tianjin (Ĉinio). La Bystronic-Grupo formas parton de la zurika industrikoncerno Conzzeta.
Ciferoj
Finde de 2008 la entrepreno havis 1627 kunlaborantojn, el inter kiuj 600 ĉe la ĉefsidejo en Svislando. Ĝia vendocifero atingis (ankaŭ en 2008) la sumon de 500 milionoj €. 73 % de ĝiaj produktoj estis venditaj en Eŭropo, 11% en Azio kaj Oceanio kaj 16% en Nord- kaj Sudameriko.
Historio
En 1964 estis fondita en Bützberg en Svislando la entrepreno Bystronic Maschinen AG. Ĝia tasko estis la evoluigo, produktado kaj vendado de sistemsolvoj por la vitroperlaborado. En la fruaj 1980-aj jaroj komenciĝis la evoluigo de lazertranĉaparatoj. En 1986 estis fondita el la antaŭa entrpreno la Bystronic Laser AG en Niederözn. Komenciĝis la produktado kaj vendado de lazertranĉaparatoj. En 1989 komenciĝis la evoluigo, produktado kaj vendado de la unuaj akvoraditranĉaparatoj. En 1994 Bystronic fariĝis parto de Conzzeta en Zuriko. Per la aĉeto de la svisa entrepreno Hämmerle AG en la jaro 1997 Bystronic fariĝis ofertanto de faldomaŝinoj. En la jaro 2002 okazis la jura disigo de la du departementoj ladoperlaborado (Bystronic) kaj vitroperlaborado (Bystronic glass). Sekvis samjare la grandigo de la produktaro en la sektoro faldado per la akiro de la Beyeler-Grupo kun sia produktejo en Gotha, (Germanio) kaj la firmao AFM Fabtech (kun la produktejo en Tianjin, Ĉinio).
Fonto
Ĉi-tiu artikolo baziĝas sur libera traduko de la koncerna artikolo en la germana Vikipedio.
Veľká Ves nad Ipľom
Veľká Ves nad Ipľom, hungare Ipolynagyfalu, estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Veľký Krtíš. La slovaka historia nomo estis Falubka.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ dekstra bordo de Ipeľ, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas 29 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata ekde la neolitiko. En la 6-a jarcento slavoj, en 895 hungaroj alvenis. La unua mencio devenis el 1252 en formo Nogfolu. En 1552 la turkoj okupis la tutan regionon. En la 19-a jarcento sukerofabriko funkciis tie. En 1910 loĝis tie 398 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 430 da homoj, (348 hungaroj, 80 slovakoj).
Hüttingen
Hüttingen havas diversajn signifojn:
10427 Klinkenberg
10427 Klinkenberg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio). La fotaj platoj, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
La asteroido estis nomita en memoro de la nederlanda astronomo kaj matematikisto Dirk Klinkenberg (1709 — 1799). Li malkovris plurajn kometojn, el kiuj plej konata estas, la Granda Kometo de 1744 (C/1743 X1), ofte asociita kun la nomo de Jean Philippe de Chéseaux. Li ankaŭ kalkulis kometajn orbitojn, notinte tiun de la Haleja kometo.
Jin Midi
Jin Midi (en ĉina: 金日磾, 134–86 a.K.) estis generalo, politikisto de Ĉinio en epoko de Dinastio Han. Li havis nobelan nomon Wengshu (翁叔), same kiel titolon Markizo Jing de Du(秺敬侯).
Rodniki
Rodniki (ruse Родники) estas urbo en Ivanova provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en 1606. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1918. En 1959 la urbo havis 29,3 mil loĝantojn, en jaro 2002 estis nur 28,4 mil.
La urbo estas ĉe rivero Jukŝa (Юкша) inter riveroj Volgo kaj Klazjma. La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo. Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La interurba telefona kodo estas 09336, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005). Kodo de OKATO de la urbo estas 24223501.
Barbara Dürer
Barbara Holper estis la filino de Hieronymus Holper, oraĵisto de Nurenbergo. La 8an de junio 1467, ŝi edziniĝis al Albrecht Dürer (nomita poste «la pli aĝa»), disĉiplo de sia patro, origina de Hungario, kiu loĝis pli ol dek jarojn en Nurenbergo kaj estis metilernanto en la ateliero de Hieronymus dum ses jaroj. Albrecht malfermis sian propran atelieron en la tereno de juristo kaj advokato Johannes Pirckheimer. Edzino nur 15-jaraĝa de Albrecht kiu estis jam 40-jaraĝa, ŝi havis kun li dekok gefilojn el kiuj nur tri survivos. La plej aĝa, naskita la 21an de majo 1471, estis nomita kiel sia patro, nome Albrecht. La du pli junaj estis Endres, naskita en 1484, kaj Hans, naskita en 1490.
Albrecht filo priskribis sian patrinon kiel pian virinon, ofte en la preĝejo, kiu edukas siajn filojn «zorge» kaj punas ilin ofte. Malfortiĝinta pro siaj nombraj gravedigoj, ŝi ofte malsaniĝis.
Probable tuj antaŭ sia eliro al lernoveturado en la regiono Supra Rejno kiam Albrecht filo faris diptikon kiu reprezentas siajn gepatrojn. Temas pri unu el du konataj portretoj de Barbara Dürer.
Albrecht patro mortis en 1502, kiam Albrecht filo konstruis sian atelieron. Barbara helpis sian filon kaj Agnes Dürer kiun li edzinigis, vendi iliajn gravuraĵojn sur la bazaroj kaj foiroj. En 1504, tute malriĉa, ŝi enfremiĝis en ĉambro de la domo de sia filo kie ŝi dediĉas sin al preĝado. En 1513, Dürer devis perforti la pordon por aliri al ŝia ĉambro kie ŝi estis tute malsana, kaj li instalis ŝin pli komforte. La malsano daŭris unu jaron antaŭ ŝia forpaso la nokton de la 16a al la 17a de majo 1514.
Dürer faris de ŝi portreton kiel karbodesegno en 1514 ĉirkaŭ du monatojn antaŭ ŝia morto. Temas pri la plej antikva portreto realisma de tuj mortonta persono. La reprezento de la velkado de pasinta belo, poste ofta en la 17a jarcento, estis malofta en la epoko de Albrecht Dürer.
Laruscade
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Harmanecká jaskyňa
Slovakio > Geografio de Slovakio > Slovakaj grotoj > Harmanecká jaskyňa - (Groto de Harmanec)
Groto de Harmanec troviĝas en montaro Montoj de Kremnica en la sudorienta deklivo de la monto Kotelnica, ne malproksime de la vilaĝo Harmanec. Enireja parto, nomata “Izbica“ (ĉambreto), troviĝas en alteco de 821 m super marnivelo. Tra ĉi tiu longdaŭrtempe konata aperturo estis malkovrita la groto en la jaro 1932 fare de Michal BACÚRIK. Por publiko ĝi estis alirebligita en la jaro 1950. Subteraj areoj estis kreiĝintaj en diluviaj kalkoŝtonoj en la meza triaso. Ili havas liko-falan karakteron kaj dimensie simplan strukturon. En la groto estas multege da profundaĵoj, altaj tubformaj aperturoj kaj grandiozaj katedraloj. La gutŝtonan ornamaĵon, abundante en ĉi groto precipe la blanka koloro, kreas abunde pagodsimilaj stalagmitoj kaj ekscentraj stalaktitoj. En kelkaj partoj de la groto estas sintraj lagetoj kun raraj grotaj perloj. Jam la enireja salono mistifikas onin per eksterordinareco de ĉi tiu natureca aspekto. La blanka katedralo kun la gotiksimila volbo havas la vandojn kreiĝintajn kaskadtavole fare de surmetita sintro. La Granda katedralo elstaras per belegaj pagodsimilaj stalagmitoj, trapendaĵoj, baldakenoj kaj eksterordinara kalkoŝtona vazo. Ne malpli interesa estas ankaŭ Piza salono, Labirinta katedralo, Riverfluejo kaj aliaj partoj de la groto. En nealirebla parto de la groto ekzistas koridor-plekto, kiu signalizas eblecon de ekzisto de pluaj areoj. La kompleksa longeco de la groto estas 2 200 m, el kio por publiko alireblaj estas 720 metroj. Alveturo al la groto eblas per ĉefa trako de ŝtata ŝoseo tra urboj Martin – Banská Bystrica, aŭ per la ĉefa ŝoseo Ružomberok – Banská Bystrica, per deflankiĝo 7 km direkte al Harmanec – Martin, per kiuj oni povas atingi la parkejon antaŭ la groto. El la parkejo gvidas al la enirejo de la groto komforta irvojeto, kiu plektiĝas tra eminenta naturrezervejo de taksusa arbareto.
Menonitismo
Menonanoj, aŭ menonitoj (laŭ PIV), estas anabaptistoj kaj kristanoj. La svisa anabaptisma historio komenciĝis en 1525 en Zuriko, Svislando. La movado anabaptisma disvastiĝis el Svislando ĝis Nederlando, kie la gvidanto Menono Simonido donis al ĝia ĉeffadeno sian antaŭnomon.
Pacifistoj: La Svisaj anabaptistoj proklamis sin pacifistoj jam en 1527 per la Konfeso de Schleitheim, redaktita de Michael Sattler. Ne ĉiuj anabaptismaj grupoj, precipe tiuj pli norde en Eŭropo, deklaris sin pacifistoj. Tamen nur la grupoj pacifismaj plu vivas ĝis hodiaŭ.
Menonanaj religiaj grupoj
Palaco Elizeo
La Palaco Elizeo, Elizea Palaco aŭ Elizeo, (Palais de l'Élysée) estas la oficiala loĝdomo de la Prezidento de la Franca Respubliko. Ĝi estas lokita en Parizo, 55 strato Faubourg Saint-Honoré, proksime al la fama avenuo de la Elizeaj Kampoj. La palaco enhavas la prezidentajn oficejojn kaj estas ankaŭ la loko, kie la registara konsilio kunvenas ĉiusemajne.
Ŝtataj funkcioj
La plej gravaj alilandaj vizitantoj loĝas ĉe la apuda Hotelo Marigny (ne vera hotelo, sed fakte palaca loĝdomo). La Palaco Elizeo disponas relative grandajn ĝardenojn, kie la Prezidento tradicie organizas monduman kunvenon dum ĉiu posttagmezo de la 14-a de julio (la nacia ferio).
Historio
Malnovtempe, la arkitekto Armand-Claude MOLLET posedis tiun proprietaĵon, fronte de la vojo al la iama vilaĝo Roule, okcidente de Parizo (hodiaŭe la Faubourg Saint-Honoré) kaj malantaŭ reĝa proprietaĵo nomita Grand Cours (kiu etendiĝis tra la nuna Elizeaj Kampoj). Li vendis ĝin en 1718 al Henri-Louis DE LA TOUR D'AUVERGNE, grafo de Évreux, kiu kompense petis MOLLET konstrui tie privatan hotelon (hôtel particulier) kun fronta korto kaj malantaŭa ĝardeno. La "Hotelo Évreux" (Hôtel d'Évreux) estis finpretigita kaj dekoraciita en 1722. Kvankam la palaco spertis multajn modifojn ekde tiam, ĝi restas hodiaŭ bela ekzemplo de la klasikista stilo de tiu regenteca periodo (antaŭ la plenaĝo de Ludoviko la 15-a). Kiam la grafo mortis en 1753, li estis la proprietulo de unu el la plej admiritaj palacoj de Parizo.
Kvankam ĝi estis unue uzita de la reĝimo de Napoléon Bonaparte, la Hotelo Évreux estis nur oficiale aĉetita de Ludoviko la 18-a en 1816. Dum la provizora registaro iniciatinta la Duan Respublikon en 1848, la palaco estis renomumita Élysée National ("Nacia Elizeo"), kaj asignita al la Prezidento, Louis-Napoléon BONAPARTE. Kiam ĉi tiu faris sian puĉon kaj fariĝis Napoleono la 3-a, li komisiis la arkitekton Joseph-Eugène LACROIX pri la renovigo de la konstruaĵo, kiu daŭris ĝis 1867. Ekde tiam, la ŝajno de la Palaco Elizeo restis proksimume sama.
Hüttlingen
Hüttlingen havas diversajn signifojn:
Tropika botelnazulo
La tropika botelnazulo (Indopacetus pacificus), konata ankaŭ kiel Hind-Pacifika bekobaleno kaj kiel la Longmana bekobaleno, estis konsiderata kiel la plej rara cetaco en la mondo ĝis ĵuse, sed la glavodenta baleno tenas nur tiun postenon. Je 2010, la specio estis konata nur el preskaŭ dekduo de surstrandiĝoj kaj ĉirkaŭ 65 vidaĵoj.
Historio de malkovro
La specio havis longan historion komplikitan pere de misidentigoj, kiuj estas nune plejparte solvitaj. Kranio kaj makzelo trovita sur strando en Mackay, Kvinslando, en 1882, havigis la bazojn por la dekomenca priskribo de tiu specio fare d H. A. Longman en 1926. Aliaj esploristoj ne estis konvinkitaj, kaj konsideris, ke tiu specimeno povus anstataŭe reprezenti Pacifikan formon de Truea bekobaleno aŭ inon de botelnaza baleno. Preskaŭ 30 jarojn post la origina publikigo de Longman, oni malkovris duan kranion apud Danane, Somalio (1955). Tiu specimeno verŝajne surstrandiĝis marborde, sed estis poste procezata en sterko. Nur la kranio survivis. Biologo Joseph C. Moore uzis tiu kranion, kun la origina specimeno de Mackay, por efektive pruvi, ke la Longmana bekobaleno estas unika specio kaj plialtiĝis ĝin al sia propra genro, Indopacetus.
Dalebout et al. (2003) uzis kombinon de genetikaj kaj morfologiaj analizoj por identigi kvar pliajn specimenojn, inklude kompletan plenkreskan inon kun feto trovita en Maldivoj en Januaro 2000. La aliaj restaĵoj estis kranio el Kenjo kolektita iome antaŭ 1968, kaj du junaj maskloj el Sudafriko el surstrandiĝoj en 1976 kaj 1992 respektive. Baze sur morfologiaj analizoj, Dalebout et al. konkludis, ke la genro Indopacetus estas valida. Ankaŭ la ekstera aspekto kaj koloro de tiu specio estis decidiga, kaj oni establis firman konekton kun la misteraj tropikaj botelnazaj balenoj kiuj estis viditaj en la Hinda kaj la Pacifika Oceanoj ekde la 1960-aj jaroj. Dum tiu artikolo estis en presejo, specimeno kiu estis dekomence misidentigita kiel Giganta bekobaleno estis trenita en Kagoŝimo, Japanio, en Julio 2002.
Fuad la 1-a
Fuad la 1-a (en araba: فؤاد الأول‎ Fu’ād al-Awwal; en turka: I. Fuad aŭ Ahmed Fuad Paşa; 26a de Marto 1868 – 28a de Aprilo 1936) estis la sultano kaj poste la reĝo de Egiptio kaj Sudano, suvereno de Nubio, Kurdufano, kaj Darfuro. La naŭa reganto de Egiptio kaj Sudano de la dinastio de Muhammad Ali, li iĝis sultano en 1917, sukcedante sian pli aĝan fraton Hussein Kamel. Li uzis la titolon de reĝo anstataŭ tiun de sultano kiam Unuiĝinta Reĝlando agnoskis la sendependecon de Egiptio en 1922.
Li ludis gravan rolon en la establado kaj regado de la Universitato de Kairo. Ekde 1913, kiam Albanio akiris sendependecon el la Bizanca Imperio, li klopodis tien surtroniĝi, profite de la historiaj rilatoj de albanoj kun egiptaj regantoj, kiam liaj oportunoj iĝi reganto de Egiptio estis malmultaj. Sed en 1917 lia frato, la sultano de Egiptio, mortis kaj li surtroniĝis, unue kiel sultano, kaj post 1922 kiel reĝo. Per la konstitucio de 1923, li ofte dissolvis la parlamenton. Li ludis gravan rolon en la fondo de la ŝtataj arkivoj.
Li havis du edzinojn kaj totale sep gefilojn, el kiuj Faruk la 1-a sukcedis lin.
Li ricevis 25 medalojn/honorojn el tre diversaj landoj.
Șoimoș
Șoimoș [ŝojmoŝ] (hungare: Solymosvár) estas vilaĝo en Rumanio norde de Lipova administracie apartenanta al urbo Lipova. En 1910 ĝi havis 1 757 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj), en 1992 795 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1278. De 1315 ĝi estis reĝa fortikaĵo. La turkoj okupis ĝin en 1552 kaj Caraffa reprenis ĝin en 1688 post longa sieĝo. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Elizeo
Laŭ la greko-romia mitologio, Elizeo aŭ Elizeaj kampoj estis la loĝejo de la animoj preskaŭ senkrimaj aŭ plenvirtaj kaj de la herooj. Estis paca kaj bela regiono, plena je herbejoj, boskoj, sunlumo, kaj freŝa aero. Elizeo estis, laŭ Homero, lokitaj ĉe la okcidenta rando de la Tero apud la riverego de Oceano. En la tempo de la greka poeto Heziodo, Elizeo ankaŭ estus konata kiel la "Fortunaj insuloj" aŭ la "Benitaj Insuloj", situantaj en la okcidenta Oceano ĉe la fino de la Tero.
Ankaŭ ĝi estis la pli supera regiono de Hadeso kie al animoj povis resti longtempe aŭ reveni al la Tero pere de nova reenkarniĝo. Laŭ greka mitologio, la Fortunaj insuloj estis rezervitaj al tiuj, kiuj elektis esti reenkarniĝaj tri fojojn, kaj sukcesis esti juĝataj kiel speciale sufiĉe puraj por iri al en la Elizeaj kampoj ĉiujn tri fojojn. .
Malgranda Sinagogo de Budapeŝto
Malgranda Sinagogo en Budapeŝto, en Erzsébetváros (distrikto), en kvartalo de judoj estas religia Monumento historia. Ĝi situas proksime de Granda Sinagogo (Budapeŝto) kaj Sinagogo (Erzsébetváros).
Historio
En 1783 la judoj ricevis permesojn loĝadi en Pest (urbo). Ili konstruis ĉi tiun sinagogon inter 1869-1872 laŭ projekto de Otto Wagner, kiu estis konata arkitekto de Vieno. La sinagogo servis tiujn judojn, al kiuj la Granda Sinagogo ne estis konvena. En 1941 oni kolektis en tiun sinagogon la judojn, kiuj poste estis deportitaj en la nuntempan Ukrainion. pri tio memorigas memortabulo sur la muro. Post la 2-a mondmilito la konstruaĵo estis ruina kaj neuzita depost 1959. En la 1990-aj jaroj oni faris malgrandajn renovigojn. Ekde 2006 la juda eklezio denove profitas ĝin kiel vidindaĵo. Interne la mebloj mankas, tial oni establos tie judan etnografian muzeon.
Konstruaĵo
La arkitektoj estis Otto Wagner kaj Mór Kallina. La konstruaĵo estas integrita al la ceteraj domoj laŭ la strato. La fasado estas simetria. La turoj similas iomete al la minaretoj. Interne granda okangula kupolo situas, kiun 8 kolonoj tenas. Sur la muroj restis la reliefoj.
György Hunyady
György Hunyady [djordj hunjadi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hunyady György estis hungara psikologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
György Hunyady naskiĝis la  1942 en Budapeŝto.
Biografio
György Hunyady frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1960-1965, poste li eklaboris en psikologia instituto. En 1977 li ekinstruis en ELTE, kie li iĝis katedrestro en 1983. En lernojaro de 1986 li instruis en Santa Barbara. En la sekva jaro li doktoriĝis antaŭ MTA. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis 4 premiojn inter 1997-2005.
Dolná Lehota
Dolná Lehota (hungare Alsószabadi [alŝOsabadi]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Lehota, poste pro la hungariga politiko ĝi ricevis hungarecan nomon.
Situo
Dolná Lehota situas en valo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Brezno troviĝas 15 km. La vilaĝo estas parto de Nacia parko.
Historio
Reĝa servisto "Petrik" fondis la komunumon en 1358. La loknomo aperis unua en 1424 en formo "Petwrlehota". En 1828 loĝis tie 901 homoj en 109 domoj. Baldaŭe oni minadis antimonon. En 1910 loĝis en Alsószabadi 1092 homoj, (1018 slovakoj, 63 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Brezno, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Dolná Lehota 739 homoj (726 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 3 ciganoj kaj aliaj).
Bikam
Bikam (ĉine:美金) estas malgranda rezideja urbo en Hilir Perak, Perak, Malajzio. Ĝi estas situanta apud la ĉefŝoseo (Federacia Vojo 58) liganta Teluk Intan kaj Bidor.
Žilina
Žilina, hungare Zsolna [ĵolna], germane Sillein estas urbo en nordokcidenta Slovakio. Ĝi situas precipe sur maldekstra bordo de rivero Váh. Apartenaĵo de Žilina estas Budatín.
Bikam
Kuala Bikam (ĉine: 瓜拉美金) estas fama pro siaj fruktoj, ĉar ekzistas multaj fruktobienoj ĉirkaŭ la urbeto.
Žilina
Historio
Post la tatara invado en 1241 germanoj fondis komunumon, kiu urbiĝis en 1321. Post atakoj de husanoj la germanoj rifuĝis, alvenis slovakoj. Gimnazio ekfunkciis ekde 1773. Tiutempe en la urbo produktiĝis multe da drapo. En 1849 tie oratoris Ľudovít Štúr. Fine de la 19-a j.c. konstruiĝis granda rondirado de fervojo, kiu ligis urbojn Budapeŝto-Miskolc-Košice-Poprad-Liptovský Mikuláš-Martin-Žilina-Považská Bystrica-Trenčín-Trnava-Bratislava-Vác-Budapeŝto. En 1910 loĝis tie 9179 da homoj (4954 slovakoj, 2336 hungaroj, 1463 germanoj, 164 poloj kaj 127 ĉeĥoj). Ĝis 1919 la urbo estis distriktejo de Trencsén (reĝa departemento), poste la regiono iĝis parto de Ĉeĥoslovakio.
Urbestro estas Ján Slota. Aŭtofabriko KIA Koreo nuntempe komencas la produktadon. En 2000 la loĝantaro konsistis preskaŭ senescepte el slovakoj.
(13107) 1993 FE59
(13107) 1993 FE59 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Károly Tar
TAR Károly estas rumanuja hungara verkisto, poeto, ĵurnalisto naskita en Kluĵo la 30-an de aŭgusto 1935. Li vivas en Svedio.
Biografio
Károly Tar finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo en 1952. Inter 1958 kaj 1968 li estis kunlaboranto de Igazság. En 1963 li finis la ĵurnalist-altlernejon en Bukareŝto kaj la fakojn pri hungara-rumana lingvoj en Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureş. Ekde 1970 li estis raportisto de Ifjúmunkás, ekde 1988 ĉefredaktoro de Napsugár. En 1988 li estis kunlaboranto de Előre. En 1989 li pensiuliĝis. Ekde 1993 li redaktis la libroserion Erdélyi Kiskönyvtár. En 1995 li elmigris Svedujon. De 1998 li estas fondinto-redaktoro de gazetoj Lundi Lap, de Magyar Liget, de Ághegy, de reta gazeto Koppány, de 2002 redaktoro de la hungara elsendo de radio Lundo.
Théâtre de la Ville
La Théâtre de la Ville (signife la Teatro de la Urbo aŭ Urba Teatro) estas unu el la du teatroj konstruigitaj en la 19a jarcento fare de la Barono Haussmann ĉe la Placo Châtelet, Parizo, Francio, el kiuj la alia estas la Teatrejo Châtelet. Ĝi situas ĉe 2a, placo Châtelet en la 4-a arondismento.
Trněný Újezd (Mořina)
Trněný Újezd estas vilaĝo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Beroun kaj ĝi estas parto de municipo Mořina. Ĝi troviĝas proksimume 1,8 km de Mořina en PPR Bohemia karsto. Vivas ĉi tie. Estas ĉi tie registritaj 6 adresoj.
Trněný Újezd estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,38 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1453.
Schwarzwald Mitte/Nord (naturparko)
La naturparko Naturpark Schwarzwald Mitte/Nord estas 3.600 km² granda kaj estas nuntempe la plej granda naturparko de Germanio.
Eksteraj ligiloj
Naturpark Schwarzwald Mitte/Nord
Rivero Cruces
La Rivero Cruces (en hispana Río Cruces, signife Krucoj) estas rivero ĉe Valdivia, Ĉilio. La Rivero Cruces originiĝas el montetoj ĉe la vulkano Villarica kaj flua poste en sudokcidenta direkto: ĝi estas 125 km longa kaj kolektas akvon el baseno de 3,233 km². La suda kaj fina parto de la rivero sekvas la linion de la Valdivia Marborda Montaro. Ĉe Valdivia ĝi estas trapasata de la ponto Río Cruces ĉe ties enfluo en la riveron Valdivia. La malgranda vilaĝo de Punucapa estas la ĉefa centro por turismo en Rivero Cruces. La rivero fluas tra (aŭ ĉe) la urboj Loncoche, Lanco, kaj Mariquina. Kelkaj el la humidejoj de la malsupra parto de la rivero estas ene de la Naturrezervejo Carlos Anwandter, protektata areo ĉe la rivero kiu etendas el Punucapa sude al San Luis de Alba Fort norde.
Subterejo en Ĉeĥio
Mozaiko de subterejoj kaj subteraj spacoj en Ĉeĥio estas neordinare bunta. Ili havas diversan estiĝon, celon kaj karakteron. Ni fakte dividas la subterajn kavojn en kategoriojn:
Priskribo
Naturaj subteraj spacoj estas nomataj kavernoj, abismoj, abismaj kavernoj kaj simile laŭ ties formo kaj paso. Tie, kie agadis akvo per sia eroziiga forto en solveblaj mineraloj, do en la mineraloj la tn. karstaj (kiel estas plejparte kalkŝtonoj, dolomitoj aŭ gipsoŝtonoj, sed ankaŭ salo kaj glacio), estiĝis en la paso de milionoj da jaroj karstaj kavernoj kaj abismoj. Tiu ĉi tipo de kavoj apartenas al la plej disvastiĝintaj naturaj subteraj spacoj ne nur en Ĉeĥio, sed ankaŭ en la monda mezurunuo kaj ili kreas la plej grandajn kaj la plej profundajn naturajn subterajn labirintojn en Tero entute (Mammoth cave en Usono estas 563,5 km longa, abismo Voronaja en Kaŭkazio estas 1710 m profunda – tio estas nuntempaj rekordoj de Tero).
Pseŭdokarstaj kavernoj atingas pli malgrandajn dimensiojn. La naturo kreis ilin en la plej diversaj nesolveblaj mineraloj fakte nur per meĥanikaj procedoj, akva erozio aŭ meĥanikaj, plejparte per gravitaj perturboj de rokmasivoj.