cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1 − 2 + 3 − 4 + · · ·
Stabileco kaj lineeco
La manipuladoj montritaj antaŭe pruvas ke: donita metodo de sumación kiu estas linia kaj stabila, se la sama sumo al la serio 1 − 2+ 3 − 4 + · · · tiam la sumo devas esti 1⁄4, kaj tiu metodo ankaŭ permesos adicii al la serio de Grandi 1 − 1 + 1 − 1 + · · · ĵetante la valoron 1⁄2.
Al pezi ke la enfokusigo klarigita en la antaŭa alineo limigas la valorojn kiuj povas preni la sumojn ĝeneraligitajn de 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·, la sama ne indikas kiuj estas la metodoj kiuj permesos adicii aŭ ne la serio. En efekto, iuj metodoj de sumación liniaj kaj stabilaj, tiaj kiaj la ordinara sumo, ili ne adicias al la serio 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·. Se kontraŭe, ĝi esprimas sin la serio en alternativa formo kiel produkto, ĝi tiam eblas determini kiuj estas la metodoj kiuj permesas akiri 1⁄4.
Shanghai Airlines
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon FM; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas CSH.
Marie-Hélène Aubert
Marie-Hélène AUBERT (naskiĝis la en Nanto) estas franca politikistino. Ŝi membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties nacia branĉo Les Verts. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Marie-Hélène Aubert estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj vicprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
1 − 2 + 3 − 4 + · · ·
Produkto de Cauchy
Jam en 1891, Ernesto Cesàro pensis ke la diverĝaj serioj estus korpigitaj en la estonteco al la matematika kalkulo de strikta maniero, indikante ke, "Hodiaŭ jam eblas skribi la esprimojn (1 − 1 + 1 − 1 + · · ·)2 = 1 − 2 + 3 − 4 + · · · kaj aserti ke ambaŭ flankoj de la egaleco posedas la valoron 1/4." Por Cesàro, ĉi tiu ekvacio estis la rezulto apliki teoremon kiun li estis eldoninta dum la antaŭa jaro, estante dirita teoremo la unua en la historio de la diverĝaj serioj sumables. La detaloj de lia metodo de sumación oni klarigas en sekcioj subsiguientes; la centra ideo estas ke 1 − 2 + 3 − 4 + · · · estas la produkto de Cauchy de 1 − 1 + 1 − 1 + · · · kun 1 − 1 + 1 − 1 + · · ·.
La produkto de Cauchy de du senfinaj serioj difinas sin ankoraŭ se ambaŭ estas diverĝaj. En la kazo ke Σan = Σbn = Σ(−1)n, la terminoj de la produkto de Cauchy akiras sin per la sumo de la sumoj finitas de la diagonaloj: Sekve la serio produkto rezultas esti: Sekve la metodoj de sumación kiu "respektas" la produkto de Cauchy de du serioj kaj adicias 1 − 1 + 1 − 1 + · · · = 1⁄2, ili ankaŭ adicias 1 − 2 + 3 − 4 + · · · = 1⁄4.
Kaj en akordo kun la rezultoj de la antaŭa sekcio, ĉi tio implicas duoblan implicon inter la sumabilidad de 1 − 1 + 1 − 1 + · · · kaj 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·, por metodoj kiuj estas liniaj, stabilaj, kaj respektas la produkton de Cauchy.
La teoremo de Cesàro estas subtila ekzemplo. La serio 1 − 1 + 1 − 1 + · · · estas sumable Cesàro en malforta senso, identigita kiel sumable (C, 1), dum 1 − 2 + 3 − 4 + · · · postulas la uzon de pli potenca formo de la teoremo de Cesàro >, estante sumable (C, 2). Pro tio ke ĉiuj formoj de la teoremo de Cesàro estas liniaj kaj stabilaj, la sumoj rezultas en la valoroj indikitaj antaŭe.
Cesàro kaj Hölder
Por kalkuli la sumación de Cesàro (C, 1) de 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·, en la kazo ke ekzistis, oni devas kalkuli la aritmetikan mezumon de la partaj sumoj de la terminoj de la serio. La partaj sumoj estas: Kaj la aritmetikaj mezumoj de ĉi tiuj partaj sumoj rezultas esti: Pro tio ke ĉi tiu gamo ne konverĝas, ĝi tiam finas sin ke 1 − 2 + 3 − 4 + · · · ne estas sumable laŭ la metodo de Cesàro.
Ekzistas du ĝeneraliĝoj de la metodo de sumación de Cesàro: la plej simpla koncepte de la du estas la gamo de la metodoj (H, n) por naturaj numeroj n. La sumo (H, 1) estas la sumación de Cesàro, kaj la metodoj de pli granda ordono ripetas la kalkulon de la mezumoj. En la antaŭa esprimo, la mezumoj paroj konverĝas al 1⁄2, dum la neparaj mezumoj estas egalaj al nulo, sekve la mezumo de la mezumoj konverĝas al la valoro mezumon de 0 kaj 1⁄2, tio estas 1⁄4. Sekve 1 − 2 + 3 − 4 + · · · estas sumable (H, 2) ĵetante la valoron de 1⁄4.
La "H" oni uzas en honoro al Otto Hölder, kiu estis la unua en pruvi en 1882 kio hodiaŭ la matematikaj pensas estas la rilato inter la sumación abela kaj la sumación (H, n); sia unua ekzemplo estis 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·. La fakto kiu 1⁄4 estas la sumo (H, 2) de 1 − 2 + 3 − 4 + · · · certigas ke estas ankaŭ la abela sumo; kio pruvas sin en la sekva sekcio.
La alia konata ĝeneraliĝo de la sumación de Cesàro estas la gamo de la metodoj (C, n). Pruvis sin ke la sumación (C, n) kaj la sumación (H, n) ĉiam donas la samajn rezultojn, kvankam ili havas malsamajn historiojn. En 1887, Cesàro estis tre proksime de disvolvi la difinon de la sumación (C, n), sed nur donis malmultajn ekzemplojn, inkludante 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·, kiu adiciis akirante la valoron 1⁄4 por metodo kiu povus esti interpretita kiel (C, n) sed kiu ne estis pravigita kiel tia en tiu momento. Ĵus en 1890 Cesàro difinis formale al la metodoj (C, n) en la pruvo de sia teoremo, kiu diras ke la produkto de Cauchy de serio sumable (C, n) kaj serio sumable (C, m) estas serio sumable (C, m + n + 1).
Sumación abela
Leonhard Eŭlero en laboro kiu skribas al 1749 akceptas ke la serio diverĝas, sed de ĉiuj formoj faras la aprontes por adicii ŝin:
En pluraj ŝancoj Eŭlero proponis ĝeneraliĝon de la vorto "sumo". Liaj ideoj por la kazo de 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·, estas similaj al kio hodiaŭ oni konas kiel Sumación de abel:
Ekzistas pluraj formoj kontroli ke, almenaŭ por absolutaj valoroj |x| < 1, Eŭlero estas en tio ĝusta asertinte ke: Ekzemple se okazas disvolviĝo de Taylor de la dekstra flanko de la egaleco, aŭ oni aplikas la formalismon de Polinoma divido. Komencante de la maldekstra flanko, oni povas sekvi la heurística ĝenerala indikita antaŭe kaj provi multipliki por (1+x) du fojoj aŭ levi al la kvadrato la geometrian serion 1 − x + x2 − · · ·. Ŝajnus ke Eŭlero sugestas kalkuli la derivaĵon de ĉi tiu lasta serio termino al termino.
De moderna vidpunkto, la serio 1 − 2x + 3x2 − 4x3 + · · · ne difinas funkcion en x = 1, sekve koncerna valoro ne povas esti anstataŭita en la rezulta esprimo. Pro tio ke la funkcio estas difinita de ĉiu |x| < 1, sekve ĝi eblas kalkuli la limon kiam x inklinas 1, kaj ĉi tiu estas ĝuste la difino de la abela sumo:
6402 Holstinio
6402 Holstinio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
1 − 2 + 3 − 4 + · · ·
Eŭlero kaj Borel
Poste akiras sin la gamo de la antaŭaj diferencoj de 1, 2, 3, 4, …; kiu estas 1, 1, 1, 1, …. La unua elemento de ĉi tiu gamo nomas lin al li Δal0. La transformita de Eŭlero dependas ankaŭ de diferencoj de diferencoj, kaj iteraciones de pli granda ordono, sed ĉiuj antaŭaj diferencoj de 1, 1, 1, 1, … estas 0. La transformita de Eŭlero de 1 − 2 + 3 − 4 + · · · difinas sin kiel: Uzante modernan terminologion, oni diras ke 1 − 2 + 3 − 4 + · · · estas sumable Eŭlero kun valoro 1⁄4.
6402 Holstinio
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama duklando Holstinio (Holstein) inter Germanio kaj la duklando Ŝlesvigo. Ambaŭ duklandoj nun formas la germanan landon Ŝlesvigon-Holstinion.
1 − 2 + 3 − 4 + · · ·
Eŭlero kaj Borel
La sumación de Eŭlero implicas ankaŭ alian tipon de sumación. Reprezentante 1 − 2 + 3 − 4 + · · · kiel: Akiras sin la plene konverĝa serio asociita: La sumo de Borel de 1 − 2 + 3 − 4 + · · · sekve estas
Kapelo Sankta Jakobo (Sopron)
Kapelo Sankta Jakobo estas romkatolika historia monumento en Hungario, Sopron, apud Preĝejo Sankta Mikaelo (Sopron). Ĝi estas signifa ekzemplo pri trapaso inter romaniko kaj gotiko.
Historio
Ĉirkaŭ la menciita Preĝejo Sankta Mikaelo dum la mezepoko tombejo etendiĝis, kiu estis ĉirkaŭita per ŝtona muro. Pro tiu muro la tombejo ne povis esti pli granda, iam ĝi estis plena de tomboj. Por solvi la problemon oni konstruis tiu ĉi kapelon en la 13-a jarcento, kie la pli malnovaj ostoj povis kuŝi digne. La unua mencio pri la kapelo okazis en 1382. Inter 1608-1674 la luteranoj uzis la kapelon kune kun la apuda preĝejo, poste la katolikoj. Tamen dufoje okazis, ke oni profitis la kapelon profana deponejo. Intertempe en 1748 la konstruaĵo estis renovigita. En la jaroj 1885 kaj 1886 filoj de Ferenc Storno restaŭris la kapelon. En 1960 ĝi estis renovigita. Nuntempe ĝi estas funebra domo, tial nevizitebla interne.
Konstruaĵo
La kapelo staras sola en la tombejo, tamen proksime al la preĝejo. La kapelo havas du partojn: la navo estas oklatero, al tio aliĝas trilatera sanktejo. La enirejo troviĝas en mezo de la navo, kelkaj ŝtupoj kuras al la pordo. Super la enirejo estas romanika reliefo pri vivoarbo kun du drakoj. Kontraŭ la enirejo situas la unusola fenestro, sed la sanktejo havas 3 malgrandajn fenestrojn. En nivelo de la kelo la ronda kripto troviĝas, kiu ne havas ŝtuparejon, nur aperturon, kie oni ĵetis la ostojn malsupren. En la internaj muroj oni faris sidniĉojn. Origine la internaj muroj estis kovritaj per freskoj, la nuntempaj freskoj estis pentritaj dum la menciita restaŭrado.
Confédération paysanne
La Confédération paysanne (Kamparana konfederacio) estas franca terkulturista sindikato ano de Eŭropa kamparana kunordigo kaj de Via Campesina kaj ATTAC. La Confédération paysanne estis kreita la 29-an de aprilo 1987.
Historio
La Confédération paysanne ekaperis en 1987 post kunfandiĝo de du minoritataj sindikatoj FNSP kaj CNSTP.
La Confédération paysanne ricevis 26,82% el la voĉoj dum la balotado ĉe la Agrikulturaj ĉambroj okazintaj en janauaro 2001: tiel ĝi fariĝis la dua plej grava agrikultura sindikato.
Dum la lasta balotado en januaro 2007 ĝi ricevis 19,57 % el la voĉoj. Ĝi tamen plu estas la dua plej grava franca agrikultura sindikato post FNSEA kaj tuj antaŭ Coordination rurale (Kampara kunordigado).
La Confédération paysanne estas reprezntita en preskaŭ ĉiuj francaj departementoj, inkluzive transmare.
La agado de José Bové sur la nacia kaj internacia scenoj diskonigis la sindikaton preter la cirklon de ĝiaj simpatiantoj kaj ekster la limoj de Francio.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la samtitola artikolo en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.
Zalaszentgrót
Zalaszentgrót [zalasentgrOt] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót, kies centro ĝi estas. La loknomo signifas: Zala (rivero)-Sankta Gerardo.
Situo
Zalaszentgrót situas en valo de rivero Zala, laŭ flankovojoj, iam estis ankaŭ fervojo.
Historio
Oni trovis restaĵojn el la kuprepoko, baldaŭe keltoj, fine romianoj alvenis antaŭ la hungaroj. La unua skriba mencio devenis el 1247. La komunumo havis fortikaĵon, kiu en 1710 tute detruiĝis. En 1830 ĝi ricevis la rangon kampurbo, en 1846 ekfunkciis ŝtonoponto. En 1887 la urbeto iĝis distriktejo. Inter 1939-1944 en la urbeto tendaro de polaj rifuĝintoj funkciis. En 1984 kune kun 7 najbaraj vilaĝoj formiĝis urbo. Ekde 2001 termala banejo ekfunkciis. Oni profitas ankaŭ mineralakvon "NaturAqua".
Vinvilaĝo
Unu el la 7 apudaj aliĝaj vilaĝoj Csáford ankaŭ havas la titolon vinvilaĝo.
Ghipeș
Ghipeș (hungare: Gyepes ) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc en la Valea Homorodului. Ĝi apartenas administre al la komunumo Mărtiniș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 578 kaj en 1992 176 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Brungorĝulo
La Brungorĝulo, Brungorĝa saksikolo aŭ Rubetro (Saxicola rubetra) estas birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj. La scienca nomo signifas "ruĝeca rokloĝanto", reference al sia habitato kaj suba koloro. Saxicola devenas el la latina saxum, roko + incola, loĝanto, dum rubetra estas latina por "ruĝeckolora" aŭ "ruĝecnuanca".
Aspekto kaj sistematiko
Ĝi estas birdo kun grando de ĉ. 13 cm, similgranda kun la Eŭropa Ruĝgorĝulo (Erithacus rubecula) ekzemple. Ĝi havas mallongan voston kaj brunajn suprajn partojn, kun iom pli flaveca pugo kaj tre videbla blanka okulstrio surokula kaj kun simila strio gorĝoflanke ne tiom markata, ĉar sube estas hela koloro. Ĉe la vostobazo troviĝas du blankaj makuloj. La kapo kaj dorsa flanko de la masklo estas malhelbrunaj kun malhela striado sur kiu malhela fono ege videblas la blankaj vizaĝostrioj; sur la malhela flugilo troviĝas blanka makulo. La gorĝo kaj la brusto estas rust-bruna kaj de tie devenas la nomo de la specio, kiu same povus esti ruĝbrustulo. La ventro estas blankeca.
La femalo estas pli pala kaj senkolora, la okulstrio estas flaveca, la flugila makulo estas malpli granda. Junuloj estas similaj. Sur la flugiloj de la birdidoj ne troviĝas makulo.
Tiu palearktisa specio reprezentas iom da bazan diverĝon de la genro Saxicola. Ĝi pluhavas la pleziomorfan superokulan strion de multaj Muscikapedoj sed perdita -probable aŭtapomorfe- ĉe la plej antaŭenigitaj specioj de la genro Saxicola kiaj la Eŭropa saksikolo (S. rubicola) aŭ la Afrika saksikolo (S. torquatus).
Ekologio
S. rubetra estas migranta insektomanĝanta specio kiu reproduktiĝas en malfermaj herbejoj, marĉoj, nekultivitaj kampoj ktp. en Eŭropo oriente ĝis ĉirkaŭ la Uraloj. Grundo kun filikoj estas preferata habitato de tiu specio. Ili nestumas surgrunde inter herboj aŭ ĉe arbusta bazo. Tiu birdoj ŝatas ripozi sur altaj punktoj kiaj telefonfostoj, el kie ili eksaltas kapti flugantajn insektojn.
Ili vintrumas en norda subsahara Afriko; ili alvenas en Okcidenta Afriko komence de la seka sezono. Plumoŝanĝado okazas ne en vintrejoj, sed junuloj povas anstataŭigi siajn unuajn flugilplumojn antaŭ la unua migrado reen al la reproduktejoj.
Ne nekomuna en sia ampleksa teritorio, la Brungorĝulo (Saxicola rubetra) estas klasita kiel Specio Malplej Zorgiga de la IUCN.
Hidraŭliko
Hidraŭliko estas fako de scienco kaj inĝenierado okupiĝanta pri la meĥanikaj ecoj de likvoj. La Mekaniko de Fluaĵoj estas la teoria branĉo kiu donas la ĝeneralajn ecojn, dum Hidraŭliko pli fokusiĝas en la inĝenieran utiligon.
La vorto "hidraŭliko" devenas el la greka ὑδραυλικός' (hydraulikos) kiu siavice venas el ὕδραυλος, kio signifas akvorganon, el ὕδωρ (akvo) kaj αὐλός (tubo).
Laŭ Francisko Azorín hidraŭliko estas Scienco pritraktanta la leĝoj [tiele: sen akuz.] de la fluidoj. Li indikas etimologion el greka hidraulikos (akvaĵo) kaj de tie la latina hydraulica, kaj li aldonas teknikajn terminojn hidrostatiko, pri la fluidoj senmovaj; hidrodinamiko, pri la fluantaj fluidoj; hidrotekniko, por arto pri kondukado, barado k. levado de likvidoj.
Historio
La unuaj historie konataj saĝuloj de tiu scienco en la Okcidento estas Ctesibius (ĉ. 270 aK) kaj Herono de Aleksandrio (ĉ. 10–70 de nia erao). En malnova Ĉinio oni povas citi la nomojn de Sunŝu Ao (6-a jarcento aK), Ksimen Bao (5-a jarcento aK), Du Ŝi (ĉ. 31 pK), Zhang Heng (78 - 139) kaj Ma Jun (200 - 265 AD), kaj poste Su Song (1020 - 1101) kaj Ŝen Kuo (1031 - 1095).
En 1619 Benedetto Castelli (1578–1643), lernanto de Galileo Galilei, publikigis la libron Della Misura dell'Acque Correnti ("Pri la mezurado de kuranta akvo"), kiu estas konsiderata la naskiĝo de la moderna hidraŭliko.
Blaise Pascal (1623–1662) estas la ĉefa saĝulo de la nova Hidraŭliko.
26727 Wujunjun
26727 Wujunjun estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wu Junjun, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo n° 7 de Ĉengduo (Siĉuano, Ĉinio).
Literaturo en la aragona lingvo
La aragona lingvo, ne ĝuis, tra ties historio, literaturan prestiĝon, kiun havas la aliaj latinidaj lingvoj de la Iberia Duoninsulo.
Mezepoka literaturo
La Emilianaj glosoj (10a jarcento) estas la unua skribita evidenteco de la aragona lingvo. Tiu deklaro, kiu kontraŭstaras konsideri tiajn glosoj kiel kastiliaj, estas bazita sur lingva analizo, en kiu multaj de la trajtoj aperas kiel klare aragonaj.
Ne estos ĝis la 12-a kaj 13-a jarcentoj kiam la aragona komencos havi plej grandan ĉeeston en la skribitaj dokumentoj. De ĉi tiu periodo, elstaras la Liber Regum —unua ĝenerala historio kun ampleksa rakonta disvolviĝo en latinida lingvo de Iberio—, Dek ordonoj kaj la Vidal Mayor, jura verko kie aperas kompilitaj la foruoj de Aragono. Tekstoj kiel Razón feita d'amor, la Libre dels tres reys d'orient aŭ la Vida de Santa María Egipcíaca prezentas same klarajn aragonajn trajtojn.
Moderna epoka literaturo
La kastilia estas ekde 1500 la unua lingvo por kulturo en Aragono: multaj aragonanoj elstaras skribinte en tia lingvo kaj en la 17-a jarcento la gefratoj Argensola (Bartolomé y Lupercio) iris al Kastilio kaj montris belan uzadon de la kastilia al kastilianoj.
La aragona devenis familia kaj vilaĝa lingvo kaj restis plu en la Pirineoj kie ĝi akiros popolan karakteron. La 16-a jarcento estas malluma: oni ne havas dokumentojn en la aragona, sole aljamiado. En la 17-a jarcento aperis iuj verkistoj kiuj uzos tian lingvon por karakterizi popularajn personaĵojn.
En literatura konkurso eldonita en Osko je 1650 oni prezentis tri poemojn en la aragona de Matías Pradas, Isabel de Rodas kaj "Fileno, montañés".
La unuaj pastoradas estas de la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
Igor Ogirko
Igor Ogirko (ukraine: Огірко Ігор Васильович, Огирко Игорь Васильевич; naskiĝis la en Ozerna, Sovetunio) estas ukrainia matematikisto, doktoro pri fizika-matematika scienco. Ekde 1991 li estas profesoro.
Scienca agado
Profesoro Igor Ogirko aŭtoris ĉ. 380 sciencajn verkojn (inter ili — 3 monografiojn).
Estonia
La ŝipo Estonia estas konata pro sia katastrofa pereo en la Balta Maro, la 28-an de septembro 1994. En la ŝipdrono mortis 852 pasaĝeroj kaj ŝipanoj. Tio estis unu el la plej grandaj maraj akcidentegoj de la paca tempo en la 20-a jarcento.
Insulo Granita
Insulo Granita (Granite Island) estas malgranda insulo proksime de la loko Victor Harbor en Suda Aŭstralio, ne malproksime de la ĉefurbo de Suda Aŭstralio, Adelajdo. La parte imprese grandaj rokegoj de la insulo estas, iel indikas la nomo, plejparte el la mineralo granito.
Estonia
Estonia estis t.n. roro-pramo por pasaĝeroj kaj aŭtoj; ĝi havis lokon por sume 2000 pasaĝeroj (1190 kajutaj litoj) kaj 460 aŭtoj. Tio, ke ĝi estis roro-pramo, signifas, ke la aŭtoj povis rekte veturi al sia ferdeko tra la antaŭo de la ŝipo, por kio la ŝipo havis leveblan vizieron (la ekstera ŝipnazo) kaj, interne de ĝi, strikte fermeblan pordegon.
Insulo Granita
La insulo estas neloĝata, tamen ekzistas konstruaĵoj sur ĝi. Temas pri populara turisma vidindaĵo, aparte por tiuj kiuj venas por vidi bluajn pingvenetojn kiuj kovas kaj vivas sur la insulo.
Montorio al Vomano
Montorio al Vomano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Abruzo kaj al la provinco Teramo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Basciano, Colledara, Cortino, Crognaleto, Fano Adriano, Teramo kaj Tossicia.
Insulo Granita
La insulo estas atingebla pere de diga vojo de la kontinenta parto de Aŭstralio, aŭ perpiede aŭ veturante sur tramo tirita per ĉevalo.
Estonia
Estonia estis konstruita en 1979 de la ŝipfarejo Meyer Werft en Papenburg, Germanio. Ĝia unua nomo estis Viking Sally (trafikis inter Turku kaj Stokholmo), kaj postaj posedantoj nomis ĝin sinsekve Silja Star (sama linio) kaj Wasa King (en trafiko inter Vaasa kaj Umeå). Ekde 1993 ĝis la fino ĝi trafikis por la estona-sveda kompanio Estline sub la nomo Estonia.
Insulo Granita
Pingvenoj
En Aŭstralio, la plej fortaj kolonioj de Blua pingveneto estas kutime sur senkataj kaj senvulpaj insuloj. Tamen, la populacio de Insulo Granita (kiu estas senkata, senhunda kaj senvulpa insulo) estis ege senpopulaciigita, el ĉirkaŭ 2000 pingvenoj en 2001 al nur 146 en 2009. Insulo Granita havas kolonion de proks. 100 pingvenoj kie ili povas esti vidataj ĉiutage en sia natura habitato, kun gvidhelpo krepuske. Estas ankaŭ pingvencentro kie pingvenoj povas esti vidataj dum nutrado.
Montorio al Vomano
La rivero Mavone estas la ĉiamdaŭra enfluanta plej riĉa je akvo de la rivero Vomano, en kiu ĝi kunfluas proksimume 9.4 km alvale de la urbo Montorio al Vomano, ĉe Sant'Agostino.
Estonia
La katastrofo kaj ĝiaj sekvoj
La pasaĝera kaj aŭta pramŝipo Estonia, en regula trafiko sur la Balta Maro de Talino (Estonio) al Stokholmo (Svedio) pereis marfunden la 28-an de septembro en 1994. La ŝipo definitive subakviĝis ĉirkaŭ la horo 01:50 post noktomezo (UTC+2). Ekveturinta de Talino, Estonia estis alvenonta en Stokholmo je la 09:30. Ĉirkaŭ la 1-a horo, sur vasta maro sude de la insularo de sudokcidenta Finnlando, la antaŭa viziero (klapforma, levebla ŝipnazo) estis forŝirita de ondegoj, samtempe rompante internan pordegon, kaj akvo inunde enfluis la ferdekon por aŭtoj. Baldaŭ la ŝipo kliniĝis dekstren je 30–40 gradoj kaj en kelkdeko da minutoj malaperis subakven.
Enŝipe trovigis 989 homoj, el kiuj oni savis 94 pasaĝerojn kaj 43 ŝipanojn. Entute 852 mortis, ĉu drone, ĉu pro malvarmiĝo en la 10-celsigrada akvo. Nur 95 kadavroj estis trovitaj, la ceteraj kuŝas marfunde. La plej multaj viktimoj estis svedoj (mortis 501) kaj estonoj (208); krom tiuj pereis civitanoj de 19 ŝtatoj. La ŝipanoj estis plejparte estonaj kaj svedaj.
La ŝipruino situas marfunde, en profundo de 74 ĝis 85 metroj, je 41-kilometra distanco de la Finnlanda insulo Utö en direkto 157 gradoj. La koordinatoj estas 59°23′ norde, 21°42′ oriente (vidu surmape.
La katastrofo influis la t.n. SOLAS-regularon, kiu estas internacia kontrakto pri mara sekureco, formulita kadre de la Internacia Martrafika Organizaĵo de UN. La novaj reguloj pli rigore postulas stabilecon okaze de akvoenfluo kaj fortikecon de la fermiloj de ŝipaj vizieroj kaj veturpontoj-pordegoj (vidu bildon, kiu montras similtipan ŝipon).
La katastrofon kaŭzis difektiĝo de la naza pordego, kies fermilo ne eltenis la grandajn premojn kaj parte deŝiriĝis. La maro penetris en la ferdekon por aŭtoj kaj malstabiligis la ŝipon kaj ĝi sinkis. Simile pereis Herald of Free Enterprise en 1987 kaj Princess Victoria en 1953.
La unua atentiga signo okazis je la unua horo post meznokto. Okazis neordinara bruo de la nazdirekto. Tiam Estonia preterlasis la Turku-insularon. Skipo kontrolis la naz-parton, sed trovis nenion. Je la 01:20 aŭdiĝis malforta virina voĉo el la ŝipaj laxutparoliloj en la estona lingvo: „Häire, häire, laeval on häire” „Alarmo, alarmo, alarmo surŝipe”. Eksonis la ĝenerala „savboata alarmo” (sep mallongaj kaj unu longa kornaj sonoj). La ŝipo rapide kliniĝis dekstren je 30–40 gradoj, post povis sin savi preskaŭ nur tiuj, kiuj estis sur la supraj ferdekoj.
La ŝipo radiis alarmsignalon Mayday je la 01:22, sed, pro plena manko de elektro, ne povis tuj doni la precizan pozicion. La unua ŝipo – pramo M/S Mariella de Viking Line – alvenis je la 02:12, la unua helikoptero je 03:05. Oni povis savi 137 personojn el 989. Kvankam mortis 852, oni trovis nur 95 kadavrojn.
La vrako nun troviĝas je 59.38333°N, 21.7°W en profundo de 80 m, 41 kilometrojn de la finnlanda insulo Utö en direkto de 157°.
Estonio, Finnlando kaj Svedio subskribis en 1995 Interkonsenton pri Estonia, kiu deklaris la ŝipruinon netuŝebla kaj malpermesis proksimiĝon al ĝi. Poste ankaŭ Britio, Danio, Latvio kaj Rusio aliĝis al la interkonsento. La leĝoj faritaj surbaze de la Interkonsento rekte validas nur en la tri originaj subskribintaj ŝtatoj. Ĉar la ŝipo kuŝas marfunde ekster la teritoriaj maroj de la apudaj landoj, estas ne klare, kiom la leĝoj aplikeblas al aliaj ol civitanoj de la koncernaj landoj.
Oficiala raporto
Post la akcidento, la tri koncernaj landoj Estonio, Finnlando kaj Svedio starigis 9-membran oficialan esplorkomisionon, kiu raportis al la registaroj de la tri landoj. La membroj estis unuanimaj pri ĉiuj konkludoj kaj rekomendoj en la raporto.
La ŝipruino estis esplorita kaj filmita sur la marfundo fare de robotoj kaj de subakvistoj de Norvega kompanio taskita de la esplorkomisiono. La komisiono konkludis, ke ondegado difektis la serurojn de la prua viziero, kiu forfalis de la ŝipo kaj parte malfermis la veturpordegon de la aŭtoferdeko. La deŝiriĝoj okazis ĉe tiaj punktoj, ke avertosignalo pri malfermiĝo aŭ malŝlosiĝo ne ekiris al la komandejo, kio devas okazi en normala situacio aŭ ĉe paneo de la klinkoj. La komandejo situis tiom malantaŭe, ke ne eblis rekte vidi la vizieron. Laŭ la komisiono, la viziero estis planita kaj konstruita tro malfortika por la kondiĉoj en la vasta maro, kie Estonia tiam trafikis.
La oficiala raporto kritikis ankaŭ la agadon de la ŝipanaro: La ŝipo daŭrigis rapidi eĉ post kiam oni trovis necesa la esploron pri nekonataj bruoj. La respondeculoj ne konsciis, ke la kliniĝon kaŭzis akvo inundanta sur la ferdeko por aŭtoj. Estis kritikoj ankaŭ pri prokrastoj en alarmado, pri pasiveco de la ŝipanoj kaj pri manko de efika direktado el la komandejo.
Kritikoj kaj konspiraj teorioj
Aldone al diversaj kritikoj pri la raporto de la oficiala esplorkomisiono (ekz. tiuj de Anders Björkman, la pereo de Estonia naskis diversajn konspirajn teoriojn, kiuj ligas la katastrofon al internacia politiko, al kontraŭleĝa komerco de armiloj aŭ de sekreta teknologio kaj al sekretaj servoj de diversaj ŝtatoj.
La usonano Gregg Bemis kaj lia taĉmento analizis metalpecon, kiu montris spurojn de eksplodo. Tiu teamo eĉ filmis la vrakon kaj spertis nemenciitajn damaĝojn, kiuj ne aperis en la oficiala raporto.
Laŭ la germana ĵurnalistino Jutta Rabe, la sveda sekreta servo uzis la pramon por kontrabandi rusajn sekretajn teknologiojn kaj ekipaĵojn al okcidento. Laŭ ŝia teorio, la rusia sekreta servo volis revenigi la pramon per eta eksplodo. Aŭ tio troe sukcesis aŭ la vetero estis pli kruela, sed okazis tragedio.
En aŭtono de 2004, pensiita doganoficisto senvualigis, ke antaŭ la katastrofo de 1994 la sveda armea sekreta servo dufoje uzis la pramon por kaŝe transporti rusajn elektronikajn ekipaĵojn. Tiun informon konfirmis la prokurora inspektoro Johan Hirschfeldt. La estona ĉefprokuroro sciigis la 22-an de septembro 2005, ke la pramo liveris la 14-an kaj 20-an de septembro 1994 varojn por la sveda sekreta servo.
Komence de 2005, Jutta Rabe raportis, ke oni trovis helikoptero-taglibron, kiu pruvas, ke kapitano de la Estonia (Avo Piht) kaj aliaj membroj de la skipo venis en hospitalon en nokto de la katastrofo. Tiu naŭ personoj poste malaperis senspure. Oni trovis atestantojn, kiuj renkontiĝis kun la dungitaro en la hospitalo.
(14744) 2092 P-L
(14744) 2092 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar. La, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Sundo
Sundo (Øresund, Öresund) estas markolo inter la dana insulo Sjælland kaj la sveda provinco Skanio. La nomo devenas de la dana kaj sveda vorto sund, kiu signifas markolo.
Sundo estas grava ŝiptrafika vojo inter la Balta Maro kaj Atlantiko, kaj unu el la plej dense trafikataj marvojoj en la mondo.
En 2000 estis inaŭgurita vojo trans la suda parto de Sundo (vidu Sundoponto), parte sur longa ponto, parte en tunelo, inter la urboj Kopenhago kaj Malmö. En la norda, plej mallarĝa parto de Sundo plu okazadas vigla pramŝipa trafiko inter Elsinoro kaj Helsingborg, trans la 4-kilometra markolo.
Gandhi Gimnazio
Gandhi Gimnazio, Kolegio kaj Elementa Arta Skolo (prononco:[gandi gimnazio]) estas la unua cigana (romaa) maturekzamen-dona institucio en Hungario kaj Eŭropo, fondita de la Fondaĵo Gandhi en 1994 en la urbo Pécs. Ĝi ricevis la nomon de Mohandas Gandhi, hinda politikisto. La unua direktoro de gimnazio estis János Bogdán.
Ĝia celo estas eduki "liberajn scienc-akceptemajn romaajn junulojn, ligitajn al sia popolo kaj gepatra lingvo", kaj certigi, ke ĉiuj romaaj infanoj en Hungario ricevu la saman edukan kvaliton kiel ne-romaaj lernantoj de Hungaroj kaj ili povu lerni en etnaj institucioj.
Edukaj kontribuoj
La lernejo ofertas trejnadon en du fakoj: plentempa kaj plenkreska edukado. La organiza kadro de la edukado estas 4a kaj 5a klaso, lingvoinstruista tipo etna gimnazia edukado.
Studentoj povas konatiĝi kun ambaŭ lingvoj parolataj de la romaoj en Hungario: Beas kaj Lovári. Gravas vidi la belecojn de naciaj lingvoj kaj esti integra parto de ilia identeco kune kun elementoj de mediaciita roma-kulturo. Studante la temon pri cigana etnografio, lernantoj konas ciganajn tradiciojn kaj kulturon, lernas pri la popola historio de la romaoj, sia hinda patrujo, ilia migrado tra Eŭropo, sia etnografio, lingvistiko, popola kaj arta kulturo, arto, ktp.
Ilia tradicia bando estis invitita kiel prezentisto en multaj setlejoj de Suda Transdanubio.
Kandidatoj de gimnazio povas ricevi edukadon pri aktorado, danco, pentrado kaj instrumenta muziko.
11848 Paullouka
11848 Paullouka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la valona kantaŭtoro, verkisto kaj pentristo Paul Louka (realnome  Vital-Paul Delporte, 1936–2011). Sekve al renkonto kun Jacques Brel, li pasis tri jarojn en Parizo, kie li ludis en kabaredoj kaj teatrejoj. Li estis direktoro de SABAM dum pluraj jaroj
Japana Ĝardeno Kaiserslautern
La Japana Ĝardeno en la palatinata urbo Kaiserslautern estas unu el la plej grandaj japanaj ĝardenoj en Eŭropo. En 2000 ĝi estis parto de Ĝardena ekspozicio Kaiserslautern. La du ĝardenoj kune estis la unua Rejnland-palatinata landa ĝardenekspozicio.
La ĝardeno ne nur estas ripoztereno. Tie ankaŭ regule okazadas eventoj kiel koncertoj kaj publikaj voĉlegadoj kun rilato al la japana literaturo. Oni planas konstrui Doĵon por trejni tie malproksimorientajn batalartojn kaj kulturajn eventojn kiel lingv- kaj teseminarioj. En la tedomo regule okazas Japanaj teceremonioj.
Areo
La areo konsistas el 13.500 m² kun longeco de 200 m. La larĝeco varias inter 30 kaj 80 m. Ĝi situas je tuja apudeco al la urbodomo kaj la urbocentro. Antaue tie staris la vilaoj de du grandindustriuloj el Kaiserslautern. Dum la Dua Mondmilito la vilaoj estis detruitaj dum bombatako de la aliancitaj potencoj en 1943. Nur la pli ol 100-jara arbo-ensemblo, planita en 1893 fare de la pejzaĝarkitekto Siesmayer el Frankfurto ĉe Majno, ankoraŭ konserviĝas ĝis hodiaŭ. Ĝi konsistas i.a. el 4 sangofagoj, kelkaj taksusoj, grandegaj koriloj, tuliparbo, kameciparisoj kaj la plej maljuna Ginkoarbo de Kaiserslautern.
Post la detruo fare de la bombado la areo estis neuzata ĝis 1996, kiam la Japana ĝardeno estis ekkonstruita tie.
Ideo kaj preparlaboroj
La ideo por konstrui la ĝardenon ekestis en 1993, kiam delegitaro el Kaiserslautern vizitis Bunkjo – unu el la ĉefurbaj distriktoj de Tokio kaj ĝemelurbo de Kaiserslautern. En 1997 la Asocio Japana Ĝardeno de Kaiserslautern r.a. (Verein Japanischer Garten Kaiserslautern e.V.) estis fondata por la celo konstrui aŭtentikan japananan ĝardenon sur la elektita tereno. La unua konstrukoncepto konsistis al 5 konstruetapoj. La acocio planas la ĝardenon en kunlaboro kun la Universitato Kaiserslautern. Poste en 1998 oni publikigas la projekton en Volksbank Kaiserslautern (Popola Banko). En la sama jaro ekis la konstrulaboroj.
Konstruetapoj
La japana ĝardeno estis malfermita post la inkonstruo de la unua konstruetapo. Ĝi estis inaŭgurata la 19an de aprilo 2000. Dum tiu konstruetapo estiĝis la granda lago kun la kojkarpoj. La ĉirkaŭon havas japaneskan stilon. Dum la dua konstruetapo oni konstruis sur areo de ĉirkaŭ 6.500 m² ĝardenaĵon kun rivereto kaj 4 akvofaloj, inter ili unu kun alteco de 12 m. Ĝi estis inaŭgurita en aŭgusto 2001. Dum la tria konstruetapo en la jaroj 2004 kaj 2005 ekestis ŝton- kaj muskoĝardeno laŭ la modelo de japanaj Kare-san-sui-ĝardenoj. En 2003 la urbo Kaiserslautern aĉetis japanan te- kaj gastdomon, kiu estis konstruita ĉ. 1900, kaj konstruigis ĝin apud la lago. La domo staris antaŭe en parko de Tokio kaj servis kiel gastdomo de japana ministro. En 1983 germana privatulo aĉetis ĝin kaj starigis ĝin en Germanujo.
La tri konstruetapoj kostis ĉ. 3 milionojn da Eŭroj. Enestas en la sumo la preparlaboroj (modlado de la tereno, malkonstruo de la vilaruinoj) kaj la veraj konstrulaboroj. La planado, kontrugvidado kaj arĥitektaj laboroj okazis volontule fare de la asocia estraro.
Dum la kvara konstruetapo  konstruiĝos japana kulturcentro en stilo de japana Doĵo. La fino de la kvina kaj lasta konstruetapo estos planata por 2010.
Ĝardenformado
La japana ĝardeno havas du enirejojn, el tiuj la suda enirejo estis finkonstruita unue. De la suda enirejo vojo kondukas unue malantaŭ bruprotekta muro al kaskiosko. La muro estas masonita el sabloŝtono. La ŝtonoj estis de la antaŭaj vilaoj. Inter la eksterna kaj interna muro estas gravelan padon. Flanke de ĝi staras rododendro, azaleoj kaj japana acero. Ĉe fontoŝtono la vojo turniĝas kaj kondutas super mallonga sabloŝtona ŝtuparo tra pordego al la supera ĝardenparto. De ĉi tie eblas vidi trans la granda supera lago al almontan deklivan pejzaĝon. La artefarita lago estas konstruita en stilo de japana akvoĝardena pejzaĝo (Chitei). Regas tie maldensa bonorda priplantado. Ĉi-tie troviĝas tipaj plantoj de la japana ĝardenado: japana ĉerizo, kamelio kaj azaleoj.
La lago ricevas akvon de la fonto je la alia bordo kaj enhavas karpojn. Maldekstre estas teraso, super la lago kaj japana tedomo apud malgranda Zen-ĝardeno. Ĝi konsistas el graveloj, kiuj estas rastita spiral- kaj cirklofome. Malantaŭ la tedomo staras kiosko. Dise tra la areo oni trovas ŝtonlanternoj, bambuso, japanaj ĉerizoj, diversaj gresoj, arbedoj kaj arbustoj: kamelioj, rododendroj kaj azaleoj. Paŝŝtonoj kondutas trans la lago. Gravela vojo kondutas maldekstre de la tedomo al la deklivo, kie estis novplantataj arbedoj. Tra la deklivo iras kelkaj padoj almonten. En tiu montara pejzaĝo kreskas pinarboj, malpli orditaj kaj pli orientitaj al la naturaj kreskaĵoj. Ekzistas tie kelkaj panoramejoj, kun rigardo al la envala pejzaĝo.
Ankaŭ la lageton, kiu ricevas sian akvon de la akvofalo, oni povas transiri per paŝŝtonoj. Rojo apud la vojo estas la alfluo de la supera lageto. La akvo estas filtrate per la enakvaj kreskaĵoj. Plia rojo fluas de la orienta pordo tra ŝtonaj kaskadoj en la lageton. Ankaŭ ĉi tie serpentumas kelkaj padoj almonten, parte ŝtupe tranĉitaj en la origina roko. Kelkaj padoj etendiĝas ĝis la ponto. Ĉe la rojbordo sub la okcidentaj kaskadoj, je la plej malalta punkto de la ĝardeno estas razenteatro en stilo de malgranda amfiteatro.
Sude de la ĉefa vojo estas japana restoracio. Sur la areo ĉirkaŭ la orienta enirejo estas ŝton- kaj muskoĝardeno, dividitaj per ligna pado. Ambaŭ partoj estas en Kare-san-sui-stilo. En la suda parto situas stilizitaj montara lago kaj ĉirkaŭejo. Norde de la ligna pado estas modelo de la ĝardeno de la monaĥejo Ryōan-ji en Kioto.
Se oni daŭrigas la vojon oni atingas lignan ponton, kiu kondutas super akvofalo. Oni vidas la fontoŝtonon, kiu nutras la akvofalon.
Proprietulo, Respondeco kaj kooperado
La Asocio Japana Ĝardeno Kaiserslautern r. a., kiu respondecas pri la evoluo kaj programo de la ĝardeno, luprenis la areon por 30 jaroj de la urbo. Rilate la konstrulaboroj la asocio interalie kunlaboras kun la urbo, la japana konsulejo en Frankfurto kaj la Germana-Japana Societo. Komence la asocio nur havis 28 membrojn, intertempe la membraro kreskis je pli ol 900. Ĉefa sponsoro estas la japana firmao Ricoh.
Morino
Morino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
29657 Andreali
29657 Andreali estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la 21-an de novembro 1998 far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrea Shao-yin Li, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology de Alexandria (Virginio, Usono).
Henriett Hellebrand
Henriett Hellebrand, laŭ hungarlingve kutima nomordo Hellebrand Henriett estas hungara pentristo, ceramikisto.
Henriett Hellebrand naskiĝis la  en Szolnok.
Biografio
Henriett Hellebrand frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste supozeble ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Tamen pli frue jam en la familio li lernis pentradon, poste ŝi vizitis la lokan artistkolonion (Artistkolonio (Szolnok)). Post siaj studoj ŝi kreis ilustraĵojn al libroeldonejo kaj ŝi ankaŭ pentradis. Post jaroj ŝi kreis ceramikaĵojn, pentritajn vazojn, skulptaĵetojn.
Donec
Nomo
La kompleta nomo memorigas pri la severjanoj, historia slava tribo. En la rusa literaturo la rivero ofte titoliĝas "malgranda Don".
Akvofluo
La fluo de la rivero dum pli ol 950 kilometroj situas en Ukrainio - pasanta la provincojn Ĥarkivo, Donecko kaj Luhansko. Tamen la fonto, kiu situas 100 kilometrojn norde de Belgorod, kaj la alfluejo al rivero Don 100 kilometrojn norde de la Azova Maro situas en Rusio. Dum la fluo la rivero pasas interalie grandan akvobaraĵon, el kiu la urbo Ĥarkivo ricevas sian freŝan akvon.
Ĉirkaŭaĵo kaj alfluoj
En sia meza parto je la suda bordo de la rivero situas la donecka baseno (mallonge Donbas el la du unuaj silaboj), granda karbo-mineja kaj industria regiono. Gravaj alfluoj estas la riveroj Koroĉa, Volĉja, Oskol, Aidar, Derkul kaj Kalitva.
Gazania rigens
Gazania rigens (latine) estas biologia specio de floraj plantoj el la familio de Asteracoj kaj la ordo de Asteraloj. Ĝia nomo omaĝas al Teodoro Gaza, kiu latine tradukis la botanikan traktaĵon de Teofrasto. Ĝi devenas el suda Afriko, kaj tie havas ankaŭ la anglalingvan kromnomon treasure flower, do "trezorfloro". Per homa transporto ĝi ankaŭ disvastiĝis en aliaj mondopartoj kaj intertempe estas vaste kultivita kiel ornama ĝardena planto. Ĝi estas vasta, de malalta kresko, plenkreskinte proksimume 50 centimetrojn alta, kun verd-blu-griza foliaro kaj brile flavaj, lekanto-similaj floraroj floranta dum la tuta somero.
Pramo de Staten-Insulo
La Pramo de Staten-Insulo estas pasaĝer-pramo funkciigita de la Departemento de Transportado de Novjorko kiu funkcias inter la arondismentoj Manhatano kaj Staten-Insulo. La kvin mejloj de la veturo daŭras 25 minutojn ĉiun fojon. La pramo nun estas libera de monpostulo. Bicikloj ankaŭ povas esti akceptitaj en la pramo. En la pasinteco, pramoj estis ekipitaj por transportado de veturiloj kontraŭ 3 usonaj dolaroj. Tamen, veturiloj ne estis permesitaj sur la pramo ekde la 11-a de septembro 2001. La pramo funkciis por la unua fojo en la jaro 1817.
Rebecca Harms
Rebecca Harms (naskiĝis la en Uelzen) estas germana politikistino. Ŝi membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties nacia branĉo Bündnis 90/Die Grünen. Ŝi lernis la metion de ĝardenado, en sia hejma federacia lando Malsupra Saksio iĝis fervora kontraŭanto de atomenergio, kaj dum 1984 iĝis kunlaboranto de la verda eŭropa parlamentanino Undine von Blottnitz. Inter la jaroj 1994 kaj 2004 ŝi estis membro en la parlamento de Malsupra Saksio kaj tie gvidis la verdan frakcion.
Dum la 6-a. 7-a kaj 8-a oficperiodoj (de 2004 ĝis 2019) Rebecca Harms estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj vicprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
Tom Wolfe
Tom WOLFE (esperante: Tomo VOLFEO; naskiĝis la 2-an de marto 1931 en Riĉmondo, Usono - mortis la 14-an de majo 2018) estis usona ĵurnalisto kaj verkisto, patro de la tiel nomata nova ĵurnalismo, revolucia tendenco en la kampo de la amaskomunikiloj, kiu naskiĝis en Usono dum la 1970-aj jaroj post la publikigo de In Cold Blood de Truman Capote. En la komenco li estis kunlaboranto de The Washington Post, Enquirer kaj New York Herald. En 2001 li ricevis la National Humanities Medal. Politike li estas respublikano kaj fervora adepto de militoj en Irako kaj Afganujo. Lia verko el 1979 La ĝusta substanco (angle: The Right Stuff) estis filmadaptita de Filipo Kaŭfmano (ok nomumoj por Oskar-premio).
Listo de ĉefministroj de Alberto
La jena listo de ĉefministroj de Alberto prezentas ĉiujn 14 registarestrojn de la kanada provinco Alberto ekde ties kreado en 1905. Alberto aplikas anglastilan parlamentan sistemon, laŭ kiu la ĉefministro estas la estro de la politika partio, kiu kontrolas la plejmultajn seĝojn en la asembleo de Alberto.
La nuna ĉefministro de Alberto ekde la estas.
Eurostar
Vojaĝotempoj estas la plej rapidaj de Londono St Pancras.
Eurostar estas grandrapida trajnservo kiu ligas Londonon kun Parizo kaj Bruselo. La trajno uzas por tio la Manikan Tunelon.
Ekde Novembro 2007, kiam kompletiĝis la Channel Tunnel Rail Link en Britio, la tuta servo uzas apartajn, grandrapidajn liniojn kiuj permesas rapidecojn ĝis 300 km/h. Antaŭ de tiam la Londona stacidomo estis Londono St. Pancras International; antaŭe estis Londono Waterloo. La vojaĝo de Londono al Parizo daŭras minimume du horojn kaj 15 minutojn (depende laŭ la nombro de aliaj servataj stacioj); de Londono al Bruselo unu horon kaj 51 minutojn. Malkiel en la plejparto de ordinaraj rapidtrajnoj necesas enlistiĝi je por aliaj vojaĝantoj nealirebla kajo.
Materialo
La trajnoj estas konstruitaj de Alstom kaj estas bazitaj je la francaj TGV-trajnoj. La materialo komence nomiĝis Trans-Manche Super Train (TMST). La elektraj sistemoj de fervojoj en Francio kaj Anglio estas malsamaj, do la trajnoj estis speciale adaptitaj tiel ke ili povu veturi je ambaŭ trakoj antaŭ ol la finiĝo de la linio Channel Tunnel Rail Link, kiu uzas la saman sistemon kiel en Francio.
Kuna iniciato
La Eurostar estas kuna iniciato inter tri kompanioj:
Singapore Airlines
La entrepreno Singapore Airlines estas singapura flugkompanio. Ekde la 7-a de aprilo 2000 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 18,3 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 106 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon SQ; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas SIA.
Velingrad
Velingrad (Велинград) estas urbo en la provinco Pazarĝik, Bulgario kaj havis 22 500 loĝantoj fine de 2011. Ĝi situas en la Rodopaj Montoj. La feriejo estas populara kiel ĉemara feriejo por kuracloko. Ekzistas pli ol 90 mineralakvaj fontoj kun resanigaj kaj profilaktaj ecoj en kaj ĉirkaŭ la urbo. La urbo havas 22 602 loĝantojn laŭ la censo en 2011
La vilao Raina hodiaŭ estas protektita per leĝo kiel kultura kaj historia monumento de regiona graveco.
Esperanto
Tie okazis Esperanto-renkontiĝo en la jaro 2005.
Ekstera ligilo
Virtuala Velingrad
Eva Lichtenberger
Eva Lichtenberger (naskiĝis la ) estas aŭstra politikistino. Ŝi membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties nacia branĉo La Verduloj (Aŭstrio). Post la studo en Innsbruck, kiun ŝi finis dum 1987, ŝi estis parolistino de civitana iniciato, kaj ekde 1989 membro de la parlamento de la aŭstra federacia lando Tirolo. Sekve ekde 1999 ŝi estas membro de la aŭstra parlamento Nacia Konsilio, kaj krome estis aŭstra ano de la Eŭropa Konvencio.
Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Eva Lichtenberger estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj vicprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
Fitzbek
Fitzbek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ekde la komenco de 2008 la malgranda loĝloko apartenas al la komunuaro Amt Kellinghusen de pluraj najbaraj komunumojn kun la celo komune plenumi difinitajn taskojn.
Karolo la 16-a Gustavo (Svedio)
Karolo la 16-a Gustavo, svede Carl XVI Gustaf (naskiĝis la 30-an de aprilo 1946), estas reĝo de Svedio ekde la 15-a de septembro 1973 kaj sveda ŝtatestro. Li ĉiujare transdonas la Nobel-premiojn (krom la pacpremion, kiun donas la norvega reĝo).
Dakaro
Dakaro estas ĉefurbo de Senegalo.
Karolo la 16-a Gustavo (Svedio)
Karolo la 16-a Gustavo estas edziĝinta kun reĝino Silvia. Ili havas tri gefilojn:
Dakaro
Geografio
Dakaro estas havenurbo ĉe Atlantiko, sur la duoninsulo Cap Verde. Tio karakterizas la okcidentan finon de la Afrika kontinento. Dakaro etas la plej grava havenurbo kaj ekonomia centro de la lando. La urbo havas ĉirkaŭ 2,3 milionojn da loĝantoj (2001).
Karolo la 16-a Gustavo (Svedio)
Karolo la 16-a Gustavo havas la (nuntempe) 235-an lokon en la vico por heredi la britan tronon.
Dakaro
Vidindaĵoj
La urbo famiĝis pro motorsporto kiel celejo de ralio Parizo-Dakaro. (legu ralio)
Historio
Pli frue en Dakaro oni enŝipigis la sklavojn al Ameriko.
Klimato
En Dakaro regas varma duon-senpluva klimato. Preskaŭ senescepte inter julio-oktobro pluvas. Tio estas jare po 542 mm-oj. Inter majo-novembro la temperaturo estas tre varma, tamen iomete malpli granda, ol aliaj partoj de la lando pro efiko de la oceano.
Vidu ankaŭ
Rufisko, apudurbo de Dakaro
Esperanto en Dakaro
En februaro 2011 okazis en Dakaro Monda Socia Forumo. Senegala Esperanto-Asocio (SEA) havis tie budon. En tiu stando deĵoris membroj de SEA kaj Mireille Grosjean el Svislando. Ŝi alportis multajn dokumentojn en diversaj lingvoj, informilojn, varbilojn. Ĵurnalisto de „The Guardian“ vidis ŝin kaj menciis ŝin kaj Esperanton en artikolo pri la forumo.
En marto 2012 okazis tutmonda konferenco de la verdulaj partioj. La senegalaj esperantistoj deĵoris en budo dum tiuj tagoj.
En decembro 2012 alvenis Mireille Grosjean duan fojon. Ŝi faris radioelsendon ĉe radio Al Madina kaj poste vizitis la urbon Rufisko kaj Tieso. En Rufisko okazis kurso kaj ekzamensesio laŭ la ILEI UEA sistemo. La 9-an de januaro 2013 Mireille Grosjean havis kunvenon kun ministro Ali El Haidar.