cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝeneva Biblioteko
Memoro pri la Mondo
En 2011, la kolektoj posedataj fare de la biblioteko ligitaj al Jean-Jacques Rousseau estis enigitaj en la Memoro de la Mondo- kolekto. La unuaj manuskriptoj en la kolekto estis donacitaj al la Biblioteko en 1761 fare de Paul Moultou, amiko kaj eldonisto de Rousseau. En 1835, lia nepo Amélie Streckeisen-Moultou donacis la manuskripton de Dialogoj al la biblioteko kaj heredis la manuskriptojn de: Konfesoj, Pri la Socia Kontrakto, La Profesio de Kredo de Savoja Vikario (kiu estas parto de Emil) kaj aliaj. En la jaroj 1873-1876, Jean-Charles Coindet donacis la manuskripton de Emil, la volumon de La nova Helojzo al la biblioteko kun aŭtografo, manuskripto de Considérations sur le gouvernement de Pologne kaj pluraj leteroj. La kolekto estis sisteme kompletigita. En 2007, alia donaco estis farita fare de membroj de la Oesterlé-Masset-familio asociita kun Paul Moultou.
Libroj
En 2014, estis pli ol du milionoj da presitaj volumoj en la kolektoj de la biblioteko. Ekde la 20a jarcento, la biblioteko fokusiĝis pri la humanecaj kaj sociaj sciencoj. Multaj de ties inkunabloj kaj aliaj fruaj modernaj libroj estas skanitaj kaj haveblaj rete.
Gallspach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝeneva Biblioteko
Manuskriptoj
Tiel kiel 1,500 papirusoj kaj 380 mezepokaj manuskriptoj, la Bibliothèque de Genève tenas la paperojn de ĝenevaj famuloj kiel John Calvin, Jean-Jacques Rousseau, Horace-Bénédict de Saussure, Édouard Naville, Emile Jaques-Dalcroze kaj Nicolas Bouvier.
Mapoj
La mapa kolekto estis komencita en 1893, kiam la ĝenevan kartografo Ĉarles Perron, kiu dezegnis plejparton de la mapoj por Élisée Reclus Nouvellede Géographie universelle, aldonis proksimume 7 000 erojn al la biblioteko. Ĝi nun havas preskaŭ 45 000 mapoj, de la 16a ĝis la mezo de la 20-a jarcento.
Mapoj de la urbo kaj kantono de Ĝenevo estas tenita ĉe la ikonografia centro. La evoluo de Ĝenevo super la jarcentoj povas esti vidita sur la GE200.Ch retejo uzanta kelkaj de ĉi tiuj mapoj.
Afiŝoj
La biblioteko komencis kolekti afiŝojn en 1851 kaj nun havas preskaŭ 130 000. La kolekto dokumentas la vivon en Ĝenevo, koncentranta sur reklamado, kulturo, socia vivo, turismo kaj politiko, inkluzive de la luktoj de la 1930aj jaroj kaj protestoj de la 1960aj jaroj kaj 1970aj jaroj.
Musée Voltaire
La Musée Voltaire, antaŭe konata kiel la Institut et Musée Voltaire, estas ambaŭ kaj muzeo kaj biblioteko dediĉita al Voltaire kaj la 18a jarcento. Ĝi troviĝis sur dekstra banko de Ĝenevo, en la Délices areo. La muzeo havas verkojn de Jean Huber, Jean-Antoine Houdon, Hans Erni kaj aliaj. La biblioteko havas gravan nombron de manuskriptoj kaj 22 000 volumoj, por estu legita en la legada ĉambro (nepruntebla).
La Musicale
La Musicale, antaŭe konata kiel la Bibliothèque musicale de la ville de Genève, estas la speciala biblioteko de muziko de Ĝenevo, malferma al ĉiuj. Ĝi estas troviĝita proksime al la Konservatorio, la Viktoria Halo kaj la Granda Teatro, ĉe la unua etaĝo de la Maison des artoj du Grütli. Ĝi havas preskaŭ 50 000 muzikajn partiturojn (klasikajn, ĵazajn, rokajn, mondan muzikon...), same kiel rilataj libroj, revuoj, afiŝoj kaj koncertaj programoj de la 19a jarcento.
Centro de ikonografio
La ikonografia centro, antaŭe konata kiel la Centro d'iconographie de la ville de Genève aŭ CIG, estas arkivo de preskaŭ 4 miliono da bildoj, unuavice de la urbo kaj kantono de Ĝenevo kaj la ĉirkaŭa areo, kvankam ne ekskluzive. Ĝi inkluzivas, ekzemple, fotoj de la Ĝenevon fotisto Frédéric Boissonnas de la Balkanoj, Grekio kaj Nord-Afriko. Ĝi estas troviĝita proksime al la Bulvardo du Pont-d'Arve. Ties kolektoj estas inkluzivita en la svisa inventario de kultura nemoveblaĵo de nacia kaj regiona signifo.
Krásné Údolí
Krásné Údolí (Schönthal) estas urbo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1488. La 29-a de februaro 2012 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
2-Oktanono
2-Oktanono aŭ 2-okso-oktano estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetila klorido kaj heksano. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, 0,9 g/l en akvo. 2-Oktanono posedas 8 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 2-Oktanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en parfumoj, gustigaĵoj kaj odorigaĵoj.
Komunutileco
Komunutileco estas oficiala konfirmo (ofte konfirmita de la imposta oficejo) ke konduto de personoj aŭ korporacioj estas komunutila aŭ neprofitocela kaj servas la publikan, komunan bonon - pri korporacioj, asocio, kluboj tio kutime rezultas en la statuso de neprofitcela organizaĵo. Tia institucio kutime vivtenas sen de volontula aktivado, honora devontigo kaj donacoj kaj statuse devigas sin servi al aparte subtenindaj celoj. La esprimo unuflanke koncernas impostajn leĝojn, ĉar responda elspezo povas redukti la impostan ŝarĝon. Aliflanke tia statuso kutime ankaŭ ebligas ricevi pli ampleksan publikan helpon, ekzemple pli favorajn kondiĉojn de lokaj instancoj por lupreno de ejoj por eventoj aŭ ricevon de subvencioj. Kutime kompreneble Esperanto-organizaĵoj laŭstatuse plenumas la kondiĉojn de komunutileco, kvankam ne ĉiuj asocioj penas ricevi la statuson, ĉar la kontrolado fare de la lokaj publikaj instancoj kreas aldonan laboron.
Oprechtice (Paskov)
Oprechtice (Oppersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Paskov en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Paskov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 80 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Oprechtice situas en katastra teritorio Oprechtice ve Slezsku kun areo 0,58 km².
Eschenau im Hausruckkreis
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝai Hind
Ĝai Hind (जय हिन्द, IAST-e «jaya hinda», Hunter-e «jai hind») estas saluto kaj slogano kiu origine signifis «Venku Hindustano» kaj en la nuntempa ordinara uzado ofte signifas «Longe vivu Barato» aŭ «Salutojn al Barato». Elpensita fare de Ĉampakaraman Pillai kaj uzita fare de baratanoj dum la sendependeca movado de Barato de brita dominio,  ĝi aperis kiel batala krio kaj en politikaj paroladoj.
Geboltskirchen
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝai Hind
Etimologio
La vorto «ĝai» devenas de jaya, kiu en la sanskrita signifas «triumfon!, venkon!, hura!, bravulo!». La vorto jaya aperas en la veda literaturo kiel, ekzemple, en Atarvavedo 8.50.8 kaj en la post-veda literaturo kiel la Mahābhāratam.
Historio
Oni kredas ke en 1907, Ĉampakaraman Pillai elpensis la terminon «Ĝai Hind», kiu estis adoptita kiel slogano fare de la nacia armeo de Barato en la 1940-aj jaroj sekvante proponon de Abid Hasan. Post la sendependeco de Barato, ĝi ekaperis kiel nacia slogano. Laŭ aliaj fontoj, estus Abid Hasan mem la vera unua elpensanto de tiu frapfrazo.
Laŭ la pranevo Sumantra Bose, historiisto, la frazo entenas neniujn religiajn signifojn. La termino iĝis populara kiel slogano kaj saluto de la nacia armeo de Barato organizita fare de Bose kaj siaj kolegoj, precipe inter 1943-45.
Post la sendependiĝo de Barato, ĝi aperis kiel nacia slogano kaj estis ofte adoptita por la oficialaj salutoj de la politikistoj kaj ĉefministroj kiel Ĝavaharlal Nehru, Indira Gandi, Raĝiv Gandi, P.V. Narasimha Rao kaj aliaj. Indira Gandi, precipe, ofte finis siajn politikajn paroladojn kun triobla kriego de "Ĝai Hind". Ekde la mezo de la 1990-aj jaroj, ĝi estis uzita kiel saluto inter anoj de la barata armeo.
En la popola kulturo
Sekvanto de Subas Ĉandra Bose, nome Ramĉandra Moreŝvar Karkare, de Gvalior', Madhya Bharat, skribis la patriotan dramon Jai Hind en marto 1947 kaj eldonis libron en la hindia kun la sama titolo.
La Ĝai-Hind-poŝtmarko estis la unua rememoriga poŝtmarko de sendependa Barato. La unuaj poŝtmarkoj de sendependa Barato estis eldonitaj la 21-an de novembro de 1947 kun la skribaĵo «Jai Hind» sur ili, kun la valoroj de 1,5 anna, 3,5 anna kaj 12 anna. Kune kun Jai Hind, ĉi-poŝtmarkoj surportis bildojn pri la leona kapitelo de Aŝoko, la nacia flago kaj aviadilo, respektive. «जय हिन्द» estas ankaŭ deklarita sur la unua, Sendependeca serio de barataj poŝtmarkoj.
La frazo ĉeestas en la patriota kanto Aye Mere Watan Ke Logo kantita fare de Lata Mangeŝkar en 1963. La frazo ankaŭ aperis en fruaj sloganoj de ŝtato-posedata Air India; en 1965 debato en Lok Sabha menciis ĝin kiel parto de la frapfrazo «unu Nacio, unu Gvidanto, unu Barato, Ĝai Hind».
Mahatma Gandi sendis katunan punton farita de li mem, kun la centra skribaĵo Jai Hind, al Reĝino Elizabeto la 2-a kaj al Princo Filipo, kiel donaco okaze de ilia geedziĝo en 1947.
Bad Schallerbach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
96623 Leani
96623 Leani estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Matteo Santangelo elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Gaspoltshofen
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
96623 Leani
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Achille Leani (1924–2004), unu el la fondintoj de la Internacia Unio de la Amatoraj Astronomoj. Formale, li estis instruisto, li estis ankaŭ konsilinta ano de la Itala Astronomia Societo. Li fondis la observatoriojn de Kremono kaj Soresina kaj ankaŭ la Gruppo Astrofili Cremonesi.
Lajos Baróti (historiisto)
Lajos Baróti [lajoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Baróti Lajos estis hungara instruisto, historiisto, literaturhistoriisto. Lia origina familia nomo estis Grünn ĝis 1884.
Lajos Grünn naskiĝis la en Haulikfalva (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa parto de ro:Periam, Timiș en Rumanio), li mortis la  en Balatonalmádi (Hungara reĝlando).
Biografio
Lajos Baróti maturiĝis en gimnazio en 1875, poste li akiris diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li instruis en pluraj lernejoj inter 1880-1905, poste li pensiuliĝis. Li okupiĝis pri Banato kaj Sándor Petőfi, krome li verkis lernolibrojn. Li mortis post longa malsana periodo.
Nacia Parko Sundarbans
La Nacia Parko Sundarbans (Sundarbans National Park) estas nacia parko, tigrorezervejo, kaj biosfera rezervejo en Okcidenta Bengalo, Barato. Ĝi estas parto de mangrovejo Sundarbans en la Ganga Delto, kaj apuda al la Sundarbana Rezervarbaro en Bangladeŝo. La delto estas dense kovrita de mangrovejoj, kaj estas unu el la plej grandaj rezervejoj por la Bengala tigro. Ĝi estas hejmo ankaŭ de vario de birdoj, reptilioj kaj senvertebruloj, kiel la Mara krokodilo. La nuna Sundarbana Nacia Parko estis deklarita kiel la kerna areo de la Sundarbana Tigrorezervejo en 1973 kaj kiel natura rezervejo en 1977. La 4an de majo 1984 ĝi estis deklarita nacia parko. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1987, kaj Ramsar-loko ekde 2019.
La unua arbara administracia dividaĵo kiu havis jurisdikcion super Sundarbans estis establita en 1869. En 1875 granda parto de la mangrovejoj estis deklarita rezervarbaroj laŭ la leĝo Forest Act, 1865 (Act VIII de 1865). La ceteraj partoj de la arbaro estis deklarita rezerveja arbaro la venontan jaron kaj la arbaro, kiu estis ĝis tiam administrita de la civila administracio de la distrikto, estis metita sub la kontrolo de la Arbara Departemento. Arbardivizio, kiu estas la baza arbara administracio, estis kreita en 1879 havante sidejon en Kulno, Bangladeŝo. La unua administra plano estis verkita por la periodo 1893–1898.
Projekto Toho
Projekto Toho (東方Project), ankaŭ konata simple kiel Toho (東方), estas kugl-infera forpafada videoluda serio kreita de la doĝina rondo Team Shanghai Alice. Ekde 1995, la unuopa membro de la teamo, Jun'ya "ZUN" Ōta, sendepende evoluigis la programaron, grafikaĵojn, rakonton kaj muzikon por la serio, mem-eldonante 19 ĉefliniajn ludojn kaj 6 kromludojn.
ZUN ankaŭ produktis rilatajn presaĵojn kaj muzikajn albumojn, kaj kunlaboris kun Twilight Frontier je 7 oficialaj Toho kromludoj, la plejparto de ili estas batalaj videludoj.
Projekto Toho pritraktas en Gensokio, lando forsigelita je la ekstera mondo kaj ĉefe loĝita de homoj kaj jokajoj, legendaĵoj de la japana folkloro. HAKUREJ Rejmu, la miko de la Adorejo Hakurej kaj la ĉefrolulo de la serio, estas ofte taskita solvi supernaturajn "okazaĵojn" en Gensokio.
PC-98 ludoj
Jun'ya Ōta, kiu tiam estis matematika studento ĉe Tokio Denki Universitato, laboranta sub la nomo "ZUN Soft", evoluigis la unuajn 5 Toho ludojn por NEC PC-9800 komputiloj. La ludoj estis eldonita de Amusement Makers, studenta lud-evoluada klubo de kiu Ōta estis membro.
Vindozaj ludoj
Post la eldono de la 5-a ludo, Mistika Kvadrato, ZUN diplomiĝis kaj la serio iĝis neaktiva por 4 jaroj. Dum ĉi tiu tempo, li laboris ĉe Taito kiel luda ellaboranto kaj ankaŭ komponis muzikon por diversaj ludoj kreitaj de membroj de Amusement Makers. Li forlasis la grupon en 2001 por koncentri je luda evoluado por Microsoft Vindozo, formante la unu-viro dōĝina rando Team Shanghai Alice. Laŭ ZUN, la Vindozaj ludoj reprezentas "puran ardezon" por la seria kanono, kvankam restas multaj referencoj al la PC-98-a epoko. Ludoj nombritaj per komoj estas kromludoj kiuj varias en ĝenro.
Eduard Magnus
Eduard MAGNUS (naskiĝinta la en Berlino, mortinta samloke la ) estis germana (ĝenro)pentristo kaj verkisto.
Vivo
Dum trejniĝo ĉe la Artakademio berlina kaj la Konstruakademio berlina li aŭskultis prelegadojn ĉe la universitato. Post studofino li iris Parizon kaj poste en Italujon. En 1829 li revenis por iri du jarojn poste denove suden. Tra Parizo kaj Anglujo iĝis la dua reveno patrujen. En 1837 li ekakademianis kaj iĝis profesoro en la 1844-a jaro. Inter 1850 kaj 1853 li studvojaĝis en Franclandon kaj Hispanujon.
Inter liaj ĝenroverkoj menciindas: Mädchen aus Albano (1830), Heimkehr des Palikaren (1836, Berliner Nationalgalerie), Zwei spielende Knaben, ein Landmädchen und ein Fischerknabe von Nizza.
Liaj multnombraj verkoj kiuj igis lin unu el la plej ovaciitaj berlinaj artistoj siatempe imponas per koloroj brilaj kaj diafanaj kiel ankaŭ per eleganta kaj romantika interpretadoj. Ekzemple modelu liaj portretoj de Bertel Thorvaldsen, feldmarŝalo Friedrich von Wrangel, Felix Mendelssohn-Bartholdy, Henriette Sontag, Jenny Lind (Berliner Nationalgalerie), E. Mandel.
Verkistece
Magnus krome aktivis kiel verkisto. Li skribis i.a. konsiderojn pri bona luminstalo en galerioj Über die Einrichtung und Beleuchtung von Räumen zur Aufstellung von Gemälden und Sculpturen (Berlino 1864) kaj artistaj teorioj pri multkoloreco Die Polychromie vom künstlerischen Standpunkte (Berlino 1872).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Leipzig 1908, p. 99 (tie ĉi interrete)
Bunny Wailer
Neville O'Riley Livingston (10a de Aprilo 1947 – 2a de Marto 2021), konata profesie kiel Bunny WAILER, estis jamajka kantisto-kantoverkisto kaj perkutisto. Li estis origina membro de la grupo de regeo nome The Wailers kun Bob Marley kaj Peter Tosh. Li ricevis trifoje premiojn Grammy, kaj estis konsiderata unu el la plej longdaŭra mejloŝtono de regeo. Li estis konata ankaŭ kiel Jah B, Bunny O'Riley, kaj Bunny Livingston.
En 1963, li formis "The Wailing Wailers" kun Marley kaj amiko Peter Tosh, kaj pormallongaj membroj Junior Braithwaite kaj Beverley Kelso. Wailer tendencis kanti ĉefajn voĉojn malpli ofte ol Marley kaj Tosh en la komencaj jaroj, sed kiam Marley lasis Jamajkon en 1966 por Delavaro en Usono, kaj estis por mallonge anstataŭita de Constantine "Vision" Walker, Wailer ekregistris kaj kantis ĉefajn voĉojn en kelkaj el siaj propraj komponaĵoj, kiel "Who Feels It Knows It", "I Stand Predominant", kaj "Sunday Morning".
Géza Simon
Géza Simon [ŝimon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simon Géza estis hungara aktoro.
Géza Simon naskiĝis la  en Vörösberény, li mortis la  en Győr.
Krásný Les (distrikto Karlovy Vary)
Krásný Les (ĝis la jaro 1948 Schönwald, Schönwald) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary proksimume 6 km nordoriente de Ostrov. Vivas ĉi tie.
Géza Simon
Biografio
Géza Simon maturiĝis en mezlernejo en Veszprém (urbo) kaj akiris ankaŭ metian diplometon pri bakisto. Li aliĝis al teatra trupeto en Veszprém, poste en Győr. Li studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, sed iom poste li forlasis la studadon. Li apartenis ekzemple al Nacia Teatro (Miskolc) (1953-1958), Teatro de Kecskemét (1958-1963), Teatro Jókai (Békéscsaba) (1968-1976), fine al Nacia Teatro (Győr) (1978-). Li ricevis premion en 1985 kaj li havis la titolon eterna membro de Teatro de Győr. Li havis edzinon.
Krásný Les (distrikto Karlovy Vary)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1226.
Atenco kontraŭ Albrecht von Wallenstein
Atenco kontraŭ Albrecht von Wallenstein kaj liaj oficiroj okazis la 25-an de februaro 1634 en la internoj de burgo Cheb kaj poste en Domo de Pachelbel en Cheb, kien Wallenstein kun la ceteraj forvojaĝis kiel generalisimo kaj ĉefkomandanto de imperiestraj fortoj antaŭ militiro kontraŭ svedoj kaj saksoj en Bavarion dum la tridekjara milito. La atencon faris grupo de irlandaj solduloj subgvide de kolonelo de rajdistaro Walter Butler, la rekta murdisto de Wallenstein estis poste irlanda centestro Walter Deveroux. La murdo okazis kun konscio kaj konsento de imperiestro Ferdinando la 2-a mem, al kies potenco kaj kontrolo la politike, armee kaj ekonomie eksterordinare kapabla kaj en la certaj rilatoj preskaŭ aŭtonome prezentanta sin Wallenstein poste komencis malproksimiĝi, same tiel lia morto estis dezirinda por pligrandiĝanta kvanto de la potencaj homoj.
La krimo okazis la duan tagon vespere post enloĝiĝo de la grupo de Wallenstein en la urbo, en la tempo de komuna festeno en burgo Cheb, sed kien Wallenstein ne venis. Ĉi tie estis murditaj Christian von Ilow, Vilém Kinský, Jindřich Niemann kaj Adam Erdman Trčka z Lípy. Sekve la atakintoj ekiris en la domon de Pachelbel en la ĉefa urba placo, ili enrompis en lian ĉambron en la etaĝo, kie la fervora Deveroux trapikis la dukon per halebardo.
La morto de Wallenstein havis por la Habsburga monarkio ampleksajn politikajn kaj armeajn sekvojn, same tiel ĝi estas envolvita per vico da teorioj pri la ĉefa kaŭzo de la malvarmsanga, de la imperiestro konsekrita forigo de unu el la plej potencaj, la plej riĉaj kaj la plej kapablaj eŭropaj politikistoj kaj armeestroj de sia tempo. Sed ekzistas principaj pruvoj kaj gvidiloj, kiuj signas, ke la duko en la tempo de murdo trairis tra la tria (jam detruanta) fazo de malsaniĝo de sifiliso, kiu korpe kaj psike neniigis lin (verŝajne ĝi estis kaŭzo de kelkaj liaj polemikaj decidoj) kaj lia morto tiel en mallonga tempo estus neevitebla.
Antaŭ la atenco
Ankoraŭ en la jaro 1633 Albrecht von Wallenstein prenis eksterordinare kaj proporcie stabilan socian postenon en la aŭstra korto. Li estis posedanto de ampleksaj senjorujoj kaj parceloj ekz. ĉe Česká Lípa, Frýdlant, Glogova princlando kaj Zagana princlando, ekspozicia Palaco de Wallenstein en Malgranda Kvartalo en Prago (la pli posta sidejo de Senato de Parlamentejo de Ĉeĥio), lia ekspozicia posedaĵo estis poste senjorujo Jičín, kie li eble plej multe konstrue partoprenis. Escepte li kondutis ankaŭ kiel soldato kaj armeestro de la habsburga armeo ekde la komenco de tridekjara milito, kiel ĝia ĉefkomandanto li gajnis gravajn venkojn en bataloj ĉe Desava, ĉe Fürth aŭ ĉe la unua batalo ĉe Breitenfeld. Nedecidite poste finiĝis ampleksa kunpuŝiĝo kun la sveda armeo de reĝo Gustavo la 2-a Adolfo en batalo ĉe Lützen, dank' al morto de reĝo Gustavo la soldataro de Wallenstein eliris el la batalo almenaŭ morale pli forta, kun perfiduloj el la propraj vicoj poste Wallenstein pritraktis enkadre de sanga proceso finita per ekzekuto en Malnovurba Placo en Prago. Sed lia sanstato pro kulpo de progresanta malsano rapide malboniĝis, dank' al sia influo, posedaĵo, soldataj sukcesoj, sed anakxu pro sia krueleco kaj rabigado de lia soldataro li poste kreis por si ĉe la imperiestra korto vicon de potencaj malamikoj.
La imperiestra militiro Bavarion
La krizo komenciĝis en konekso kun invado de vajmara duko Bernardo en Bavarion. Regensburg subiĝis al la svedoj la 14-an de novembro 1633 kaj nenio povis al ili malhelpi la invadon en Aŭstrion. Al Wallenstein estis ordonite, por ke li kun sia armeo senpere post la plenumo de la taskoj en Silezio ekmilitiru Bavarion. Sed en Plzeň, ankaŭ pro alveno de vintro, li decidiĝis ordoni al sia armeo por enloĝiĝi. Tio estis komprenita fare de la imperiestra armea konsilantaro kiel hezitado kaj perfido rilate al la imperiestro. Liaj malamikoj, de kiuj ĉe la korto estis pli ol sufiĉe, senĉese sendis plendojn kaj anonimajn memorandojn postulantaj lian deponigon. Lia sanstato estis ankaŭ tre grava. Iam mallongtempe post kristnasko en 1633 plenrajtigito de la aŭstra kaj la hispana korto kaj konfesanto de Elleonora, la edzino de imperiestro, kapuceno Diego Quiroga vizitis Wallensteinon en Plzeň kun tasko konvinkigi lin, por ke li senprokraste donu armean helpon al Bavario, kaj antaŭenigis samtempe pro la mizera sanstato de Wallenstein eblecon de propravola rezigno el funkcio de la ĉefkomandanto de la imperiestraj soldataroj. Se li ne estus timinta inferon kaj diablojn, diris onidire laŭ unu laŭtempa informo Wallenstein al Quiroga, li prenus tiun plej fortan venenon, por ke li finfine seniĝu de la sufero. Li surŝutis Quiroga-n per plendoj je Vieno kaj la imperiestro, kiu neniam zorgis pri la armeo, la soldataron li neglektis kaj li volis post li gravajn decidojn. Sed en tiuj ĉi indignoj jam edziĝis la kolero kaj senpovo de Wallenstein super la propra senpoveco. Kiam Quiroga dum rea vojo el Plzeň rekontiĝis kun Maxmilián z Valdštejna, la nevo de la duko, onidire li diris al li, ke Wallenstein jam longe ne vivos. Intertempe la aktivecon ekprenis Vilém Kinský kaj pliintensigis traktadojn kun grafo Thurn, kun la svedoj kaj kun Saksio.
La situacio kulminis la 11-an de januaro 1634. Al tiu ĉi tago estis ĝis Plzeň invititaj ĉiuj oficiroj de la komandantoj de regimentoj pli supere. Sed la posttagmeza bankedo, kiun gvidis Christian von Ilow kaj kie la vino fluis per fluo, kolapsis en drinkadon, kiu fine malgravigis la reverson subskribita de la oficiroj de Wallenstein kaj promesantaj la fidelecon al li. Estis necese renovigo de la reverso, nome rekte en la loĝejo de Wallenstein je du tagoj pli poste. La aŭdienco ĉe la duko, kiu partoprenis ĝin en la lito, finiĝis per konfirmo de la reverso promesanta la fidelecon al la generalisimo. Estis faritaj kaj de ĉiuj subskribitaj kvin kopiaĵoj. Inter la subskriboj estis ankaŭ subskribo de generalo Ottavio Piccolomini, la ŝatanto de Wallenstein (konstelacio de steloj dum lia naskiĝo estis la sama kiel konstelacio de Wallenstein, kion pro la astrologio obsedita Albrecht taksis), kiu jam kelke da tagoj post la subskribo de la pilsena reverso skribis vastan raporton en Vienon pri la sekretaj traktadoj de la duko kun la malamiko kaj pri la klopodo ekstermi la habsburgan dinastion. La situacio en Vieno estis jam tute kontraŭvalenstejna. Wallenstein ankoraŭ restis la ĉefkomandanto de la armeo kaj paradokse la imperiestro restis la lasta, kiu hezitis kun la verdikto super Wallenstein – nome mankis al li rektaj pruvoj pri la perfido de la duko. Ricevinte la raporton de Piccolomini la imperiestro fine, ĝis nun nedecidita, subskribis la 24-an de januaro 1634 dekreton, per kiu li senigis la soldataron de fideleco al Wallenstein kaj la komandadon li komisiis al Matthias Gallas. Laŭ la imperiestra patento Wallenstein devis esti komune kun kampa marŝalo Christian von Ilow kaj kolonelo Adam Erdman Trčka z Lípy, kvazaŭ iniciantoj de ribelo, arestita kaj transportigita en Vienon. Al la patento estis alligita longe sekretigata alskribaĵo: La kapon de la konspiro kaj liajn plej signifajn aliancanojn, se tio eblos, aresti kaj transportigi en Vienon, aŭ kiel pruvitajn kulpintojn mortigi!
Eĉ kiam la imperiestro en siaj leteroj senĉese alparolis lin kiel ĉefkomandanton de la imperiestraj fortoj, eksciis Wallenstein vespere la 21-an de februaro, inkluzive de amnestio por liaj lojalaj oficiroj escepte de Ilow kaj Trčka. El Plzeň poste Wallenstein la 22-an de februaro 1634 kun sia stabo ekiris ĝis Cheb, de kie lia soldataro devis daŭrigi plu en Bavarion. Sed la kaŭzo de lia vojaĝo ĉi tien estis ankaŭ por li prilaborita horoskopo kaj konvinko, ke la reveno en la urbon, kie Albrecht fariĝis en la jaro 1625 generalisimo, povas en lia situacio fari ian feliĉan ŝovon.
Morta malsaniĝo
La kaŭzoj de la impulsema konduto de Wallenstein estis longe mistero kaj ili gvidis al vico de teorioj, laŭ kiuj ekzemple li klopodis pri ĉeĥa reĝa krono ktp. Sed la vero estas evidente multe pli tera. Jam en laŭtempaj skribaĵoj oni parolas pri lia "hungara malsano", kiu estis kun verŝajneco egalanta al certeco de sifiliso. Tiun ĉi malsanon li verŝajne alportis al si el iu hungara militiro. Verŝajne en la jaro 1630 la generalisimo suferis pro la tria stadio de tiu ĉi malsano. Liaj traktadoj post la jaro 1630 estas ankaŭ preskaŭ lernolibra ekzemplo de la tria stadio de sifiliso (personaj disordoj, demenco, progresemaj paralizoj). Wallenstein ofte faris febrajn kaj tute sensencajn decidojn, li ne estis kapabla konseksan pripensadon, sensence kaj radikale li ŝanĝis siajn ordonojn ktp. Lia "ĥeba anabazo" estis en konscio de la propra situacio preskaŭ sendube klopodo "ne morti en lito", sed en batalo, ĉar kiel soldato de la korpo kaj animo neniuokaze li volis allasi, por ke li ne mortu per heroa morto... (sed liajn paŝojn necesas ankaŭ percepti en la lumo de obeo de favora orakolo de lia korta astrologo italo Seni, kiu foje okazis, te. ĉirkaŭ la jaro 1630, resp. post lia unua revoko el funkcio fare de la imperiestro.)La demando, ĉu li perfidis la imperiestron, estas komplika, ĉar kiel ĉefkomandanto li havis plenrajton intertrakti kun la flanko de kontraŭulo. Sed al la imperiestro evidente estis necese prezenti konvinkan argumenton por limigo de lia influo, kiu estis granda kaj ĝi mem estis dorno en la okulo al multaj homoj. Plie ankaŭ la soldataj kapabloj de la generalisimo kun progresanta paso de la malsano tre malaltiĝis, kion liaj politikaj kontraŭuloj ĉe la viena korto ankaŭ komprenis kiel konfirmo de divenoj pri lia perfido. En la tempo de decido la murdigo de Wallenstein la imperiestro ŝuldis al li preskaŭ 3 milionojn da guldenoj.
La atenco
Ĝis Cheb Wallenstein venis kun siaj oficiroj la 24-an de februaro. Ĉi tie li enloĝiĝis en domo de Christof Heinrich Heergesell en de li proprumata domo de Pachelbel n-ro 3 en la okcidenta parto de la ĉefa placo en Cheb. La lokon ĉi tie en sia ĉambro liberigis al li John Gordon, la komandanto de urbo kaj oficiro de irlandaj katolikoj batalantaj en la vicoj de la imperiestra armeo, kaj li transloĝiĝis en burgon Cheb. Jam tio estis konsisto de la plano de la murdo de Wallenstein, por ke la atencontoj povu moviĝis en la konata medio. La mortigo de tiel supera oficiro fare de soldisto prezentis ja por la imperiestro lojalaj soldatoj moralan kaj socian problemon, sed la korpa likvido fine pro malfacila farebleco de militkapto kaj pro jam la preskaŭ termina stadio de la malsano de Wallenstein montriĝis kiel la plej farebla ebleco por plenumi la ordonon.
Sekvoj
La gradega posedaĵo de Wallenstein estis konfiskita, lia familio akiris reen sole pragan palacon de Wallenstein por Maxmilián z Valdštejna kaj senjorujo Česká Lípa por la vidvino Isabela. Konfiskado de la grandega posedaĵo de Wallenstein kaj posedaĵo de A. E. Trčka tiel havis por la ĉeĥaj landoj ankoraŭ pli malbonan falon ol postblankamontaj konfiskadoj. Sur la prenita teritorio de Wallenstein amasiĝis eta fremda nobelaro, la imperiestro por rekompenco disdonis al ĉiu, kiu partoprenis en la morto de la duko. Plimulte tio estis soldatoj kun nobela deveno el fremdlando, sed kiuj ne povis kompreni problemaron de la ĉeĥa mastrumado en tiel komplika tempo, kia la tridekjara milito estis kaj okazis tiel fiasko de ampleksa enklavo, kiuun proprumis Wallensteinidoj, Trčka kaj Kinský. Laŭ pli poste rekonstruo de historiisto Tomáš Bílek estis al la familioj de la murditoj konfiskitaj en la posedaĵo proksimume ĉirkaŭ 15 000 000 guldenoj, dum kio proksimume du trionojn kreis la havaĵo de Wallenstein. Matthias Gallas akiris krom la gvidado de la imperiestra soldataro onidire por la kunlaborado en la murdo financan rekompencon 500 000 guldenojn, iaman senjorujon de valdsteina fridlantan senjorujon kaj parton de bienoj post familio de Trčkidoj, inkluzive de Smiřice.
Rememoroj de la evento
La eventon kaptas kelke da historiaj desegnaĵoj kaj gravuraĵoj, stiligite laboras kun ĝi ankaŭ pentristo Carl Theodor von Piloty en verko nomita Astrologo Giovanni Battista Seni super la kadavro de Wallenstein el la jaro 1855.
Post baroka alikonstruo en la jaroj 1735–1790 de la domo de Pachelbel, kiam la konstruaĵo estis alikonstruita en loĝdomon de urbaj komandantoj, konserviĝis notoj pri likvido post la atenco en la domo: "Unue ĉi tie generalo von Güldenhoff lasis el la muro sub la fenestro forskrapi kaj blankigi la sangajn spurojn kaj lia sekvanto, komandanto generalo Stöffling, lasis la tutan ĉambron pentri kaj li priloĝis ĝin ĝis sia morto en la jaro 1777.")
Domo de Pachelbel ekde la jaroj 1873/74 fariĝis sidejo de Muzeo Cheb. Sur ĝia muro estis ĉirkaŭ la jaro 2000 lokigitaj tri memortabuloj rememorigantaj la eventon la 25-an de februaro 1634 en tri lingvoj: ĉeĥe, germane kaj angle. En la muzeo troviĝa ekspozicio dediĉanta sin al Albrecht von Wallenstein kaj lia tempo. En la posedaĵo de ĥeba muzeo ankaŭ troviĝas tiu halebardo, kiu onidire devis esti murdiga armilo.
Les Posses (stacidomo)
Les Posses estas fervoja stacidomo en Bex, Svislando.
3-Oktanono
3-Oktanono aŭ 3-okso-oktano estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propanoila klorido kaj pentano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun milda odoro, malmulte solvebla en akvo. 3-Oktanono posedas 8 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 3-Oktanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de solvaĵoj.
(96631) 1999 FP59
(96631) 1999 FP59 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝia tre discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiun de Marso.
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Visonta)
La preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (origine hungare Szent Kereszt felmagasztalása) estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Visonta (Hungario).
Historio
Laŭ eklezia listo el 1332 en la tiam nomata "Vysonta" estis paroĥo kun kirko. La nun videbla sanktejo estis konstruita en la 15-a jarcento. Laŭ priskriboj en 1720 kaj 1732 estis mencioj pri ŝtona kirko. Ĝi estis renovigita kaj sakristio estis konstruita en 1824, pli poste en 1854 turo estis konstruita, fine en 1878 pli nova fasado estis konstruita kaj renovigita en 2000. La orgeno estis farita en 1911 kaj rekonstruita en 1948. En 2006 la plena kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo. Antaŭ la kirko kruco kaj statuo pri Johano Nepomuko troviĝas (1846). La fasado estas malsimetria, preskaŭ meze la kvadrata turo plene reliefas, krome sakristio dekstre estas videbla. La navo etendiĝas laŭlarĝe kaj estas apogitaj per pilieroj. La navo finiĝas en plurlatera absido, ankaŭ la absido havas pilierojn. Kontraŭ la absido la navo havas plian enirejon. Interne la ĉefaltara bildo estis pentrita en 1823.
Lina Schneider
Lina SCHNEIDER (fraŭline Weller; naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta la  en Kolonjo) estis germana verkistino.
Vivo
Schneider jam frue faris literaturajn studojn kaj venis en 1852 pro nupto kun la operkantisto Karl Schneider (+ 1882) al Roterdamo kie ŝi aranĝis sukcesajn publikajn prelegojn pri la germana literaturo. Atentigite je la hindia literaturo ŝi eklernis la malajan lingvon. Laŭ la nederlanda versio ŝi publikigis »Aus dem indischen Leben«, »Ostindische Damen und Herren«, »Erinnerungen aus der Laufbahn eines indischen Offiziers« i.a.
Danke al la mezaltgermana lingvo ŝi malkovris la trezorojn de la meznederlanda lingvo liverante malprozan tradukaĵojn de al poemo »Beatrijs« el la 15a jarcento. Krome ŝi aperigis germanan prilaboron de la fama literaturhistorio de Willem Jozef Jonckbloet »Geschiedenis der Nederlandsche letterkunde« (sub la pseŭdonimo Wilhelm Berg, Lepsiko 1870–72) kaj la tekston por »Bonifacius«, oratorio de Willem Nicolaï. En Kolonjo, kien ŝi iris en 1872, ŝi estris la Viktoria-Liceon. Ŝi ankaŭ interesiĝis pri natursciencoj.
En 1872 oni nomumis ŝin honoran membron de "Maatschappij van nederlandsche letterkunde" en Leiden kaj en 1873 ŝi ricevis de la registaro la "Grandan oran meritmedalon". Nur poste aperis ankoraŭ: »Frauengestalten der griechischen Sage und Dichtung« (Leipzig 1879), nova literaturhistorio »Geschichte der niederländischen Literatur« (Leipzig 1887) sur bazo de antaŭlaborado de Ferdinand von Hellwald kaj »Großmutterlieder« (Munkeno 1903).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 17. Lepsiko 1909, p. 925-926 (interrete ĉi tie)
Ob-La-Di, Ob-La-Da
«Ob-La-Di, Ob-La-Da» estas kanto de la brita rok-bando The Beatles origine registrita en sia samnoma duobla albumo The Beatles (1968, konata ankaŭ kiel La Blanka Albumo). Ĝi estis komponita de Paul McCartney, sed aperis listigita kiel de Lennon/McCartney. En 1976, la kanto estis relanĉita kiel unuopaĵo kun «Julia» en la flanko B.
Kompono
La kanto estis verkita kiam regeo ekpopulariĝis en Granda Britio. La linio «ob la di ob la da, life goes on, bra» estis ofta esprimo de la niĝeria kongisto Jimmy Scott, konatulo de McCartney.
Laŭ la soninĝeniero Geoff Emerick, John Lennon malŝatis la kanton kiel «merdo por avinoj de Paul». Abandoninte la studion dum tagoj, Lennon revenis drogita per kanabo, iris tuj al piano kaj ludis la kanton multe pli forte kaj rapide ol farite antaŭe. Tiu versio estis la definitiva.
Ramsar-loko
Ramsar-loko estas malsekejo deklarita de internacia gravo laŭ la Ramsar-Interkonsento.
La Konvencio pri Malsekejoj, konata kiel Ramsar-Interkonsento, estas interregistara media traktato establita en 1971 fare de UNESCO, kiu ekvalidiĝis en 1975. Ĝi havigas nacian agadon kaj internacian kunlaboradon rilate al la konservado de malsekejoj (humidejoj), kaj ampleksan elteneblan uzadon de ties rimedoj.
Ramsar identigas humidejojn de internacia gravo, ĉefe tiujn kiuj havigas habitatojn por anseroformaj birdoj.
Je 2016, estis 2 231 Ramsar-lokoj, kiuj protektas 21 4936 005 ha, kaj 169 ŝtataj registaroj estas nune partoprenantaj.
Listoretejoj
Ramsar-lokoj estas registritaj en la Listo de Ramsar-malsekejoj de internacia gravo.
La neprofit-cela organizo Wetlands International havigas aliron al la Ramsar-datumbazo tra la Ramsar Sites Information Service.
Ramsar- lokaj kriterioj
Malsekejo povas esti konsiderata internacie grava se okazas iu el la jenaj naŭ kriterioj:
Epílogo
Epílogo estas hispana filmo de 1984 verkita kaj reĝisorita de Gonzalo Suárez.
La filmo estas ene de la drama ĝenro, ĝuis la partoprenon de actores como José Sacristán, Francisco Rabal kaj Charo López, kaj estis la debuto de Sonia Martínez en kino.
Intrigo
Du verkistoj, nome Ditirambo (José Sacristán) kaj Rocabruno (Francisco Rabal) publikigis siajn verkojn kolektive. Ili estas enamiĝintaj de la sama virino (Charo López). Dek jarojn poste ili rekuniĝas por verki sian lastan romanon kune, kies titolo estos Epílogo (epilogo).
Transskribfaktoro
En molekula biologio, transskrib-faktoro (TF) (aŭ transkriba faktoro, transskribad-faktoro, ktp.) estas proteino kiu regas la rapidecon de transskribado de gena informo el DNA al mesaĝ-RNA, per ligi sin al specifa DNA-a sinsekvo. La funkcio de TFj estas regi—ŝalti aŭ malŝalti—genojn, por ke ili esprimiĝas ĉe la ĝusta ĉelo, je la ĝusta tempo, je la ĝusta kiomo, dum la vivdaŭro de la ĉelo kaj organismo. Aroj de TFj funkcias kunordige por direkti ĉeldividon, ĉelkreskon, kaj ĉelmorton tra la tuta vivo; ĉelmigradon kaj korpan organizon dum embria disvolvo; kaj fojfoje en respondo al signaloj de ekster la ĉelo, kiel hormono. Estas proksimume 1600 TFj en la homa genaro.
TFj funkcias sole aŭ kun aliaj proteinoj en komplekso, por akceli (kiel aktiviganto) aŭ bloki (keil haltiganto) la varbado de RNA-polimerazon (la enzimo kiu transskribas la genan informon de DNA al RNA) al specifaj genoj.
Tutaj TFj havas almenaŭ unu DNA-ligantan regionon, kiu alfiksas specifan DNA-an sinsekvon apud la ĝenoj kiujn ili regas. Oni klasifikas TFjn laŭ iliaj DNA-ligantaj regionoj. Aliaj proteinoj—kiel kunaktivigantoj, kromatin-reformantoj, histon-acetil-transdonantoj, histon-malacetilazoj, kinazoj, kaj metilazoj—grave regas genojn, sed mankas DNA-ligantajn regionojn, kaj tial ne estas TFj.
En medicino, oni interesiĝas pri TFj ĉar TFaj mutacioj povas kaŭzi malsanojn, kaj ili eble povos esti celoj de medicinaĵoj.
152320 Lichtenknecker
152320 Lichtenknecker estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomino Claudine Rinner elde Ottmarsheim (Haut-Rhin, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana konstruisto de teleskopoj Dieter Lichtenknecker (1933 – 1990). Li fondis sian kompanion en 1959 en Weil der Stadt kaj poste iris en Haselton (Belgion). Li estas bone konata pro sia datumbazo pri.
Albacete Balompié
Albacete Balompié S.A.D. (Albacete Piedpilko) estas futbala klubo el Albacete (Kastilio-Manĉo, Hispanio). Konata populare ankaŭ kiel `Alba´ kaj ´Meĥanika fromaĝo´.
La klubo estis kreita la 1-an de aŭgusto 1940.
Famaj futbalistoj estis jenaj: Nicanor, Luis Gabelo Conejo, José Luis Zalazar, Rommel Fernández, Catali, Antônio Carlos Zago, Albert Tomàs, Andrés Iniesta, Tomeu Nadal, Jeremy Bela, Roman Zozulia kaj Danny Carvajal,
Trejnistoj estis jenaj: Pedro Monzón, Benito Floro, César Ferrando, Luis César Sampedro, Enrique Martín Monreal, Rubén de la Barrera.
23524 Yuichitsuda
23524 Yuichitsuda estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la esploristo pri kosma inĝenierarto Yuichi Tsuda,, pionero pri sun-vela teknologio realigita ĉe la misio IKAROS (Interplaneda Kajto Akcelita per RadiadO de Suno). Li ankaŭ estas direktoro de projekto de la misio Hajabusa 2, kiu sukcese alvenigis specimenojn el 162173 Ryugu en 2020.
Hukwe Ubi Zawose
Hukwe Ubi ZAWOSE (naskiĝis en 1938 aŭ 1940 en Dodomao kaj mortis la 30-an de decembro 2003 en Bagamoyo) estis eminenta tanzania muzikisto kaj kantisto, apartenanta al la gogoj. Zawose ludis la ilimba, grandan lamelofonon similan al la mbira, same kiel plurajn aliajn tradiciajn instrumentojn.
Li estis konata nacie kaj internacie post kiam Julius Nyerere, la prezidento de Tanzanio, invitis lin vivi kaj labori en Daresalamo. Krome, li ankaŭ kunlaboris kun brita muzikisto Peter Gabriel kaj registris du muzikalbumojn sur la etiketo Gabriel's Real World Records. Lia lasta albumo, «Assembly», estis kunlabora klopodo kun produktanto kaj gitaristo Michael Brook. Ĉe la 2005 Tanzania Music Awards, li ricevis la Premio Halo de Famo.
La familio de Hukwe Ubi Zawose aperas en la dokumenta filmo de 2009 «Throw Down Your Heart», kiu sekvas usonan banĝludanton Béla Fleck dum vojaĝo tra Afriko.
Aigle-Parc Aventure (stacidomo)
Aigle-Parc Aventure estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Aigle-Place-du-Marché (stacidomo)
Aigle-Place-du-Marché estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Marcel Ciolacu
Ion-Marcel Ciolacu ( naskita 28 novembron 1967 en Buzău ) estas rumana politikisto kiu nuntempe funkcias kiel Ĉefministro de Rumanio. Li ankaŭ estas la gvidanto de la Socialdemokrata Partio (PSD).
politika pozicio
Mem-deklarita rekomendanto de ekonomia patriotismo,  Ciolacu estis priskribita kiel adherado al la ideologio de maldekstrema naciismo  kaj socia konservativismo. Li kontraŭbatalas samseksan edz(in)econ kaj socian progresismon.
Károly Polgár
Károly Polgár [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Polgár Károly estis hungara aktoro, teatrestro. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Burger Jakab.
Jakab Burger naskiĝis la  en Nagykőrös, li mortis la  en Vieno.
Sur-le-Buis (stacidomo)
Sur-le-Buis estas fervoja stacidomo en Ormont-Dessus, Svislando.
Aigle-Hôpital (stacidomo)
Aigle-Hôpital estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Les Nicolets (stacidomo)
Les Nicolets estas fervoja stacidomo en Ormont-Dessus, Svislando.
Horní Hrad
Horní Hrad (ĝis la jaro 1948 Haunštejn) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krásný Les en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Krásný Les. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Hrad situas en katastra teritorio Krásný Les kun areo 9,22 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1336.
Vratimov
Vratimov (Rattimau, Racimów) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Ostrava-urbo en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Karakteron de la urbo en pasoj de jarcentoj tre ŝanĝiĝis. Principan ŝanĝon alportis konstruado de fabriko por celulozo en la 80-aj jaroj de la 19-a jarcento kaj evoluo de industrio en Ostrava. Vratimov apartenas al regionoj, kiuj estas forte trafitaj per negativaj efikoj de industrio por la pejzaĝo.
Geografio
La nuntempa Vratimov apartenas per sia areo 14,2 km² al meze grandaj municipoj en distrikto Ostrava-urbo. Per la situo la urbo apartenas en Ostravan basenon kaj ĝi etendiĝas sur ambaŭ flankoj de historia landa limo de Moravio kaj Silezio. Plimulto de la urbo situas en Silezio, sed alpli grada okcideta parto de la katastro ikluive de parto de kostruareo situas en Moravio. La teritorio eblas karakterizi kiel platan montetaron, kiuu e la okcideta parto ĉirkaŭ rivero Ostravice atingas ple malmulte situantaj lokoj 236 m s. m.
Historio
Vratimov estiĝis en tempo de koloniigo de Teŝinio en la dua dono de la 13-a jarcento. Ĝia fondo koneksas kuun koloniiga agado de feŭdo Jana Barut, devenanta el malnova nobela familio de Barutidoj, devene el Luzacio.
La unua skribmencio pri Vratimov estas el la jaro 1305. La urbo estis duum la dua mondmilito liberigita de Ruĝa Armeo la 1-an de majo 1945.
Civitana ekipeco
Transportan priservon certigas per aŭtobusoj Transporta entrepreno Ostrava kaj per trajnoj České dráhy. La ĉirkaŭaĵo de rivero Ostravice estas abunde eluzata al refreŝigado, nome de civitanoj el vasta ĉirkaŭaĵo.
La Faverge (stacidomo)
La Faverge estas fervoja stacidomo en Ormont-Dessus, Svislando.
Osteoglosoformaj
Osteoglosoformaj, en scienca latino Osteoglossiformes, el greka: "ostecaj langoj") estas relative primitiva ordo de Aktinopterigaj fiŝoj kiu enhavas du subordojn, nome Osteoglossoidei kaj la Notopteroidei. Ĉiuj el almenaŭ 245 vivantaj specioj vivas en nesala akvo. Ili troviĝas en Sudameriko, Afriko, Aŭstralio kaj Suda Azio, evoluintaj en Gondvano antaŭ la disiĝo de tiu kontinento.
La Gymnarchidae (el kiuj la nura specio estas Gymnarchus niloticus, nome Afrika tranĉilfiŝo kaj la Mormyridae estas fiŝoj kun iom da elektra povo kapablaj sentigi tion al predoj uzante elektrajn kampojn.
Ŝikohabad
Ŝikohabad, हाथरस estas urbego en norda Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo, en distrikto de Firozabad. La loknomo devenis de mogola estro Dara Ŝikoh.
Demografio
En 2011 loĝantoj de Ŝikohabad havis kun legopovo 82%, kiu estas pli alta, ol la landa averaĝo.
Geografio
Ŝikohabad situas sur ebenaĵo sur averaĝa alteco de 163 m. super la marnivelo. Malgranda rivero fluas inter la urbego kaj ties stacidomo. Distrikta sidejo Firozabad troviĝas 20, Mainpuri 46, Etah 51, Agra 54, Etavah 57, Bhind 62, Hathras 65, Dholpur 82, Kanpur 181, tutlanda ĉefurbo Delhio 216 (voje 273), subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 236, Mumbajo 1080, Kolkata 1109 kilometrojn (aere).
Historio
La malnova nomo de Shikohabad unue estis Kriŝnapur (memore al batalo en tiu urbo), poste Mohammad Mah.
Ekonomio
Ŝikohabad estas fama pro vitroindustrio.
Religioj
En Ŝikohabad la plej ofta religio estas la hinduismo (67%) kaj islamo (32%), iomete ĝajnismo (1%).
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la hindia.
Eduko
En Ŝikohabad la plej altnivela instruado okazas en altlernejoj.
David Herman
David Herman (naskiĝis la en Novjorko, Nov-Jorko) estas usona komikisto kaj aktoro.
Ŝikohabad
Trafiko
Stacidomo de Ŝikohabad havas rektajn fervojajn kontaktojn kun Firozabad, Mainpuri kaj Etavah. La urbego voje ligiĝas al Firozabad, Mainpuri kaj Etah, krome flankovojo kuras al sudo. La plej proksima civila flughaveno estas ĉe Agra.
David Herman
Herman estis unu el naŭ originaj aktoroj de la televidserio MADtv kiam la serio debutis en 1995. Malkiel la aliaj originalaj aktoroj, li estis unu el la malmultaj aktoroj kiuj venis al la programo havinta establitan aktorkarieron.
Ŝikohabad
Klimato
En Ŝikohabad la temperaturo averaĝe varias inter 19-32 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 700 mm averaĝe, pli ofte pluvas pro la musono inter junio-septembro.
David Herman
Kiel humuristo, li parodiis famuloj kiel Don Adams (kiel Maxwell Smart el Get Smart), Tim Allen (kiel Tim "the Tool Man" Taylor el Home Improvement), Woody Allen, Nicolas Cage, Bill Clinton, Bob Dole, David Duchovny (kiel Fox Mulder el The X-Files), Larry Flynt, Tom Hanks (kiel Forrest Gump kaj kiel Jim Lovell el Apollo 13), Larry King, Kenny Kingston, Regis Philbin, Charles Nelson Reilly, John Ritter (kiel li mem kaj kiel Jack Tripper el Three's Company), Joel Schumacher, Robert Shapiro, Pauly Shore, Brent Spiner, Patrick Stewart (kiel Jean-Luc Picard el Star Trek: The Next Generation), kaj Alex Trebek.
Stivisto
Stivisto estas homo, kiu profesie stivas kaj malstivas ŝarĝon en kaj el ŝipoj(n), vagonaroj(n), aŭ aviadiloj(n). Stivisto, kiuj laboras ĉe dokoj, ankaŭ nomiĝas dokisto.
Priskribo
Stivado kaj malstivado postulas scion kaj sperton pri la funkciado de la stivilo kaj la tekniko de stivado de grandaj, pezaj aŭ danĝeraj ŝarĝoj. Stivisto devas esti fizike forta kaj devas plenumi ordonojn precize. Stivado devas esti farita dum mallonga daŭro, pro la manko de spaco en haveno aŭ flughaveno; tial, multaj stivistoj devas kunlabori efektive.
Antaŭ la enkonduko de kontenerizo, stivistoj devis fiksi la ŝarĝon per ŝnuro; specialaj nodoj (“stivistaj nodoj”) estis uzataj por sekure nodi la ŝnurojn por stivado. Hodiaŭ, tamen, la plejmulto de ŝarĝo estas en konteneroj, kiuj estas stivata kaj malstivata per gruoj.