cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Higurashi no Naku Koro ni
Rakontoj
La rakontoj okazas dum junio de 1983 (58-a de Ŝoŭa), ĉe malgranda kampara vilaĝo Hinamizaŭa (雛見沢村 [Hinamizaŭa-mura]) kiu havas loĝantojn malpli ol 2000, apartenas al Ŝiŝibone-urbo (鹿骨市 [ŝiŝibone-ŝi]). La ĉefrolanto Maebara Keiichi translokiĝis al la vilaĝo kaj iradas tiu ĉi lernejon kaj amikiĝas kun siaj samklasanoj RJUGU Rena, SONOZAKI Mion, FURUDE Rika kaj HOĜO Satoko. Keiichi kuniĝis al ilia post-lekcia-kluba aktivo inkludaanta kartludon ekskurson en arbaron kaj kaŝludon. Tamen, la amuzaj tagoj subite finas post la ĉiujara festo Watanagashi, kiu estas loka festo por beni kaj danki al loka dio nomata Ojaŝiro-sama. Dum la pasintaj 4 jaroj, unu persono estas murdita kaj alia unu malaperis ĉiujare je la tago de Ŭatanagaŝi-festo. Ludantojn mirigas la gapo inter frua amuza parto kaj posta horora parto.
Scenaroj
La ludo estas dividita en 8 ĉapitrojn: 4 “Demando”-ĉapitroj kaj 4 “Solvo”-ĉapitroj. Ĉiuj 4 “Demando”-ĉapitroj havas la samajn ĉefajn rolantojn, sed finas per malsamaj vojoj. “Solvo-ĉapitroj klarigas verojn kaj solvojn.
Kromaj rakontoj
Tri kromaj rakontoj estis seriigitaj sur mangagazetoj, kun intrigoj de la originala verkanto.
Seriigata de Mimori sur la mangagazeto Monthly GFantasy.
Seriigata de Kito En sur la mangagazeto Comp-Ace.
Korkuteli
Korkuteli estas urbo en provinco Antalya en Turkio. Bildo: Vido de la urbo Korkuteli en orienta direkto de la digo.
Unio de Demokratiaj Fortoj (Bulgario)
La Unio de Demokratiaj Fortoj (bulgare Съюз на демократичните сили, Sajuz na demokratiĉnite sili, СДС, SDS) estas politika partio en Bulgario, fondita la 7-a de decembro 1989, kiel unuiĝo de dek-unu politikaj organizaĵoj en opozicio al la komunista registaro. La sekvan jaron, ses pliaj partioj membriĝis, kaj en februaro 1997, la unio estis transformigita al sola unuiĝinta partio kun sama nomo, gvide de la politikisto Ivan Kostov. La UDF estas membro de la Eŭropa Popola Partio (EPP).
Konciza historio
La grupoj de politikaj disidentoj kiuj en Bulgario formiĝis sub la komunista reĝimo de Todor Ĵivkov fine de la 1980-aj jaroj estis la bazo de la unio. Kiam Todor Ĵivkov falis en novembro 1989, la opoziciaj grupoj alcelis malfirman politikan konfederacion kie la unuopaj politikaj grupoj povus daŭrigi la laboron por siaj propraj prioriatataj celoj, dum komuna kunordiga konsilio havu tri membrojn el ĉiu organizaĵo. La longjara disidenta filozofo Ĵelju Ĵelev, kiu pli poste iĝis prezidanto de Bulgario, elektis gvidanto de la unio kaj sia kunordiga konsilio, dum Petar Beron, konata mediprotekta sciencisto, elektiĝis sekretario.
La partia organizaĵo UDF malvenkis en la balotoj de 1990 favoraj por la lost la 1990 elections to la Bulgara Socialista Partio (BSP, la reformita Komunista Partio) sed plu partoprenis en la komuna registaro de Dimitar Iliev Popov (decembro 1990 - novembro 1991). Pli poste la UDF formis sian propran registaron kun ĉefministro Filip Dimitrov en novembro 1991, kvankam tiu registaro daŭris nur malmulte pli ol jaron kiam la registaro malsukcesis en malkonfida baloto en septembro 1992. La socialistoj, kune kun la Movado por Rajtoj kaj Liberoj, formis koalician registaron estratan fare de profesoro Ljuben Berov kaj tiam la BSP venkis en la balotoj de 1995.
Tamen, sekve de malkontento pri ekonomiaj problemoj ene de la bulgaria loĝantaro, ĉefministro Ĵan Videnov demisiis fine de 1996, liberigante la vojon por novaj balotoj, kiun nun venkis la partio per impresaj 55 procentaĵoj de la voĉoj. La partiestro Ivan Kostov formis novan registaron kaj sukcese realigis plurajn ekonomiajn reformojn, kaj en decembro 1999 reage la bulgara registaro invitiĝis komenci intertraktadon pri onta membreco de Bulgario en la Eŭropa Unio. Sed la publika malkontento pri la socia kosto de la reformoj, inkluzive de kreskinta procentaĵo de senlaboreco, kaj riproĉoj pri ebla korupteco gvidis al malvenko de la partio en la baloto de junio 2001, kiun venkis la konservativa Movado por Rajtoj kaj Liberoj, aparte favora je la turka etna malplimulto en Bulgario.
Ĝis majo 2007 la UDF gvidiĝis fare de Petar Stojanov, antaŭa prezidanto de Bulgario. Dume Ivan Kostov, la antaŭa ĉefministro kaj partiestro de UDF, fondis sian propran partion - Demokratoj por Forta Bulgario. Dum la baloto de junio 2009, la UDF gajnis nur 8 procentaĵojn el la voĉoj kaj 20 el 240 parlamentaj seĝoj.
Komence de 2009 formiĝis alianco kune kun la Demokratoj por Forta Bulgario kaj por la Eŭropaj balotoj 2009 kaj por la nacia parlamenta baloto. La koalicio ricevis la nomon "Blua Koalicio" kaj ankoraŭ inkluzivis plurajn aliajn partiojn.
Listo de partiestroj
partiestroj de la kunordiga konsilio
partiestroj de la unuiĝinta partio
Hontianske Nemce
Hontianske Nemce (hungare Hontnémeti, germane Nemtze [nemce]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj loknomoj estis hugare ĝis 1907 Németi, slovake ĝis 1948 „Nemce“.
Situo
Hontianske Nemce situas laŭ rojo ĉe renkontiĝo de 2 ĉefvojoj. Krupina troviĝas je 10 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. Antaŭ la alveno de hungaroj la domaro apartenis al la Grandmoravia Regno. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1235, ĉar tiam saksoj alvenis tien. La fakta skriba mencio okazis en 1256 laŭ tiama hungara ortografio "Nemety" (=germana). En 1784 loĝis tie vilaĝanoj ( familioj) en  domoj, en 1828  vilaĝanoj en  domoj. Ĉe la rojo iam oni trovis oron. Inter 1619-1629 la loko estis kampurbo kaj rezidejo de la departemento. En 1729 la setlejo ricevis rajton pri bazarado. En 1828 loĝis tie 702 loĝantoj en 118 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hontnémeti 612 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). En 1919 pro la batalo inter armeoj hungara kaj ĉeĥa incendio okazis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Krupina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Jean Chapellier
Ekde 1937 li estis membro de UEA, delegito kaj fakdelegito pri fervojoj en Nancy, konsiliano de Espéranto-France dum pli ol 25 jaroj. Li ĉeestis preskaŭ ĉiujn universalajn, fervojistajn kaj ofte katolikajn kaj italajn Esperanto-kongresojn post la Dua mondmilito.
2-Amino-4,5-dumetilbenzoata acido
2-Amino-4,5-dumetilbenzoata acido aŭ 4,5-dumetilantranilata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultantaj el oksidado de la 2-Amino-4,5-dumetilbenzila alkoholo aŭ hidrolizo de la 2-Amino-4,5-dumetilbenzoila klorido. 2-Amino-4,5-dumetilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Amino-4,5-dumetilbenzoata acido prezentas 2-Amino-4,5-dumetilbenzoatan grupon ligitan al karboksilata grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Acidoj
Andor Juhász
Andor Juhász [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász Andor estis hungara juĝisto, instruisto.
Andor Juhász naskiĝis la  en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Košice en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando) (ekzistas ankaŭ aliaj datenoj laŭ aliaj fontoj).
Pozzuolo del Friuli
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Andreo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Basiliano, Campoformido, Lestizza, Mortegliano, Pavia di Udine kaj Udine.
NGC 302
NGC 302 estas stelo en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Szymon Szymonowic
Szymon Szymonowic blazono Kościesza, alia formo de la nomo: Simon Simonides Bendoński, (naskiĝis la 24-an de oktobro 1558 en Lvovo, mortis la 5-an de majo 1629 en Czernięcin apud Zamość) – pola humanisto kaj poeto de renesanca periodo en la pola literaturo, armendevena. Li kreis polan literaturan ĝenron - sielanka, pri idealigitaj ĉarmoj de la vilaĝa vivo. Organizanto de Akademio de Zamość.
Deutsche Bank
Deutsche Bank AG estas laŭ bilancosumo kaj dungitonombro la plej granda banko de Germanujo (Germanio). La entrepreno kun sidejo en Frankfurto ĉe Majno aktivas kiel universala banko kaj tenas gravajn filiojn en Londono, Novjorko, Singapuro kaj Sidnejo. Per merkatokvoto en 2008 de proksimume 21 elcentoj ĝi validas kiel plej granda devizonegocisto de la mondo. Pezocentro de la banko estas la investobankado per la eldono de akcioj, obligacioj kaj certifikaĵoj. La investosocieto DWS Investments, 100-elcenta filio de Deutsche Bank, tenis en 1999 merkatoporcion de pli ol 20 elcentoj en Germanujo. Je la privatklienta negoco en Germanujo ĝia merkatoporcio troviĝis en la jaro 2010 inkluzive Deutsche Postbank je proksimume 15 elcentoj.
Hohenthann
Hohenthann estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2310 Olshaniya
2310 Olshaniya estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1974 de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Konstantin Fjodoroviĉ Olŝanskij (cirile Константин Фёдорович Ольшанский, 1915 - 1944), batalinto de la dua mondmilito kaj heroo de Sovetunio.
Brazila vagaraneo
Phoneutria, komune konata kiel Brazilaj vagaraneoj, armitaj araneoj (armadeiras, kiel ili estas konataj en brazila portugala), aŭ bananaraneoj (nomo kunhavata kun kelkaj aliaj), estas genro de agresemaj kaj venenaj araneoj de ebla medicina gravo por homoj. Ili troviĝas ĉefe en tropika Sudameriko, kaj unu specio en Centrameriko. Tiuj araneoj estas membroj de la familio Ktenedoj de vagantaj araenoj.
La Brazilaj vagaraneoj aperas en Guinness-libro de rekordoj el 2010 kiel la plej venena araneo de la mondo. La Guinness-libro de rekordoj asertas ke kvankam la veneno de la Brazilaj vagaraneoj estas la plej venena, efika kontraŭveneno estas disponebla kaj okazas malmultaj mortoj.
Markio (apartigilo)
Markio havas plurajn signifojn:
Andreas Kieling
Andreas KIELING (naskiĝinta en la 4-a de novembro 1959 en Gotha) estas germana faranto de dokumentaj filmoj kun fokuso pri naturaj, bestaj kaj aventuraj temoj.
Vivo
Kiel 16 jara Kieling fuĝis el GDR tra Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio en FRG. Li estis pafvundita de landlimaj policanoj dorse dum transnaĝo de Danubo. En FRG li dungiĝis de 1977-80 kiel maristo por oceana navigado sur germanaj komercaj ŝipoj. De 1980-83 li finfaris trejnadon ĉasistan en diversaj nordgermanaj forstoj, antaŭ ĉio en la ĉasdistriktoj Lanze kaj Lömitz en la Distrikto Lüchow-Dannenberg. Inter 1986-90 Kieling estis longan tempon profesie eksterlande: dum 1988 dekdu monatojn kiel forstokonsilisto en Ĉinio kaj en 1989 ses monatojn en Barato kaj Pakistano.
Dokumenta filmado
En 1991 komenciĝis lia kariero kiel faranto de dokumentaj filmoj. Ekde 1992 li vojaĝis al Alasko. En ĉiu vojaĝo li serĉis/serĉas konfrontiĝon al specialaj defioj. Liajn travivaĵojn li priskribis en pluraj libroj. La lastpasintan tempon li interesiĝis pri la rivero Jukono kaj sekvis ties fluon de la fonto ĝis la riverbuŝo ĉe la Beringa Maro. De tiu vojaĝo rezultiĝis triparta dokumentado kiu projekciitis sur la kanalo ARD en januaro 2007. Dum la meza etapo Kieling akompanitis de sia edzino Birgit kaj de la du filoj Erik kaj Thore. Ili postflaris la spurojn de orserĉantoj, filmis i.a. alkojn kun idoj, vizitis pereintajn tendarojn de fortunserĉintoj kaj trovis vrakon de radvaporŝipo. La tria episodo Abenteuer Yukon - Der lange Weg zum Eismeer, ricevis en oktobro 2008 ĉe la festivalo WIldscreen en Bristol la premion Panda Award.
En majoj 2008 kaj 2011 ZDF montris la tripartan serion Expeditionen zu den Letzten ihrer Art, kiu tre similis titole kaj enhave al libro kaj brita televidserio de Douglas Adams kaj Mark Carwardine. Por la ZDF/Arte-produkto Andreas Kieling – Mitten im wilden Deutschland Kieling marŝis en 2009 laŭlonge la iama interngermana landlimo.
En 2010 elsenditis sur Arte kvinparta serio Andreas Kieling - Mitten in Südafrika en HDTV-kvalito. Per tio li priskribis la tiaman gastigan landon de la futbala mondĉampionado.
Kieling estas edziĝinta havante du filojn kaj vivas en kamparana bieno en Eifel. La aktoro Wolfgang Kieling estis lia praonklo.
Kritiko
Akra kritiko estiĝis por la ZDF-dokumentado Kielings wildes Deutschland, post kiam oni eksciis ke luphundoj estis deklaritaj veraj lupoj.
Literaturo
Stefan Locke: Die Bären sind nicht deine Freunde : Einsames Kind, Radsportler, DDR-Flüchtling, Matrose, Jäger, Tierfilmer: Andreas Kielings abenteuerliches Leben, in: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 25. März 2012, Seite 49, online
Alan R. Moon
Alan R. Moon estas ludverkisto (naskiĝis en Southampton, Britio), kiu nune loĝas en usono. Krom sia nacieco, li estas ĝenerale konsiderata kiel majstro-verkisto de germana-stilo de tabulludoj. Multaj estas tabulludaj varioj de la problemo de la vojaĝa komizo.
Moon komence laboris por la ludfirmao Avalon Hill kaj poste Parker Brothers. Li fondis sian propran publikejon, White Wind, en 1990. Li nun publikigas siajn ludojn per aliaj firmaoj, kiel Ravensburger kaj Days of Wonder.
Pordego Bab al-Mardum
La Pordego Bab al-Mardum, aŭ Puerta de Valmardón en hispana, estas urbopordego de Toledo, Hispanio. Ĝi estis konstruita en la 10a jarcento kaj estas probable la plej malnova pordego en la urbo. Ties nomo 'mardum' estas araba vorto por 'blokita'. Eble ĉar ties funkcion iĝis nuligita de la Sunpordo.
Ĉevalpovo
La angla ĉevalpovo estas iom pli granda, ĉar 1 angla ĈP egalas al 746 vatoj.
Pordego Bab al-Mardum
La hispanlingva nomo Valmardón estas fuŝa, fonetika imitaĵo de la araba vorto, dum bab en araba signifas pordon, do okazas ripeto. 'Moskeo Bab al-Mardum' estas alia nomo por la najbara Preĝejo Kristo de la Lumo.
Ĉevalpovo
La esprimo venas de James Watt, kiu konstatis, ke unu forta tirĉevalo laboras per 1 ĈP, sed ĉevalo kun averaĝa forto laboras nur je proksimume 50 procentaĵoj de tiu povumo.
Démoret
Démoret estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 127 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Démoret situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando proksimume 6 kilometrojn sude de la Lago de Neŭŝatelo inter la valoj de Mentue kaj de Brojo. La kamapra komunumo konsistas el la vilaĝo Démoret kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,27 km², de kiuj 16,4% estas kovritaj de arbaro, 78,7% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Démoret limas en nordoriento al Chêne-Pâquier, en oriento al Champtauroz, en sudoriento al la friburga eksklavo Vuissens, en sudsudokcidento al Montanaire, en sudokcidento al Donneloye, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Molondin.
Trafiko
Démoret situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Yvonand al Prahins kaj aliaj vojoj kondukas al Champtauroz kaj Vuissens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains.
Historio
La unua dokumenta mencio de Démoret datiĝas el la jaro 1154 kiel Donmores. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj restaĵoj de foritkaĵo el la helveta epoko kaj muroj el la romia epoko. Dum mezepoko Démoret estis senjorujo, kiu une apartenis al la familio von Portalban kaj poste al la senjoroj de Fernay el Vuissens kaj Arma el Moudon. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Démoret apartenis al la Voktejo Moudon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Villiers-Louis
Villiers-Louis estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 456 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Villiers-Louis etendiĝas sur 11.07 km², kaj havis 367 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 41 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Joël Fenart, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villiers-Louis apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Cheia
Cheia estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Ketamino
Ketamino estas medikamento plejparte uzata por komenci kaj daŭrigi anestezon. Ĝi kaŭzas trancecan staton dum ĝi kontraŭas doloron, kvietigas la pacienton, kaj kaŭzas amnezion. Aliaj uzoj inkludas kontraŭadon de kronika doloro kaj kvietigon dum intensa kuracado. Kora funkcio, spirado kaj spirkanalaj refleksoj ĝenerale restas funkciaj dum ĝiaj efikoj. Efikoj tipe komenciĝas ene de kvin minutoj kiam ĝi estas inĵektita, kaj la ĉefaj efikoj daŭras ĝis 25 minutoj.
Oftaj kromefikoj inkluzivas psikologiajn reagojn dum la medikamento eluziĝas. Tiaj reagoj povas inkluzivi agiton, konfuzon, aŭ halucinojn. Pliiĝinta sangopremo kaj muskolaj tremoj estas relative oftaj, dum maltroa sanga premo kaj spira malplioftiĝo estas malpli. Spasmoj de la laringo povas malofte okazi. Ketamino estis klasifikita kiel NMDA-receptora antagonisto, sed ĝiaj mekanismoj ankoraŭ ne estas bone komprenataj.
Ketamino estis malkovrita en 1962, unue provita en homoj en 1964, kaj aprobita por uzo en Usono en 1970. Baldaŭ post ĝia usona aprobo ĝi estis vaste uzata kiel kirurgia anestezilo en la Vjetnama Milito, pro ĝia sekureco. Ĝi estas en la listo de esencaj medikamentoj de la Monda Organizaĵo pri Sano, la plej efikaj kaj sekuraj medikamentoj bezonataj en medicina sistemo. Ĝi estas havebla kiel ĝenerala medikamento. La pogranda kosto en la evoluanta mondo estas inter US$0.84 kaj US$3.22 por boteleto. Ketamino estas ankaŭ uzata kiel distra drogo.
Vasko
Vasko estas konkego, precipe de fontano (PIV).
En la vasko kutime estas statuoj de homaj aŭ bestaj figuroj, el kies buŝoj aŭ kruĉoj ŝprucas akvo kiu refalas en la vaskon.
La figuro kaj la vasko povas esti faritaj el fero, marmoro, granito, sabloŝtono.
Neal D. Barnard
Neal D. BARNARD, estas usona verkisto, klinika esploristo, kaj fondanta prezidanto de la Komitato de Kuracistoj por Respondeca Medicino. Barnard naskiĝis en julio 1953 kaj kreskis en Fargo, Norda Dakoto, filo kaj nepo de kuracistoj. Li ricevis sian medicinan trejnadon ĉe Medicina Fakultato George Washington en psikiatrio, kie li komencis esplori veganajn dietojn.
Li fondis la Komitaton de kuracistoj por Respondeca Medicino en 1985, ĉar li "volis antaŭenigi preventan medicinon." Barnard verkis por homoj por la etika traktado de bestoj kaj ofte estas citita de la organizo. Li aperis en la filmo de 2011 Forks Over Knives, filmo kiu spuras la karierojn de T. Colin Campbell kaj Caldwell Esselstyn.
Barnard laboras kiel Kuna Profesoro Asistanto de Medicino en la Lernejo de Medicino de la Universitato George Washington. Li fondis la Medicinan Centron Barnard en 2015 kiel parto de PCRM, kaj ĝi malfermiĝis en 2016 kun li kiel prezidanto; la centro disponigas primaran zorgon kaj emfazas dieton kaj preventan medicinon.
Barnard estas ne-praktikanta psikiatro. Li ludas violonĉelon, gitaron, kaj klavarojn, kaj estis en bandoj Pop Maru, Verdun kaj Carbonworks.
En la somero de 2011, li estis enmetita en la Vegetaranan Halon de Famo de la Usona Vegetarana Societo dum ĝia somera konferenco, kie li foje parolis.
Magdalena Teitipac
Magdalena Teitipac estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Magdalena Teitipac. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 051.
Geografio
Magdalena Teitipac apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4296 loĝantojn. El tiuj estis 2072 viroj kaj 2224 virinoj. La komunumo havas surfacon de 48.48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1730 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2960 indiĝenoj. El tiuj 2490 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2490 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Monkloo-Aravako
La distrikto Monkloo-Aravako enhavas la jenajn kvartalojn: Kampardomo, Argüelles, Universitata Urbo, Valdezarzo, Valdemarino, Plantio, Aravako.
Wolin
Wolin (jen pole, historie ankaŭ germane Wollin, kaj mezepoke ankaŭ dane/vikinge Jomsborg) estas urbo en la historia regiono Pomerio (Pommern; Pomorze) proksime de la Balta Maro kaj situanta sur samnoma insulo pole nomata Wolin kaj germane Wollin. La urbo apartenas al ankaŭ samnoma komunumo Wolin en distrikto Kamień kaj en la nuna administra provinco Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĉiujare okazas ĉi tie festivalo de slavoj kaj vikingoj (vidu la suban foton).
Historio
La komenco de la frumezepoka loĝloko estis la setlejo ĉe la rivero Dziwna. Danke al la tre favora situo kaj komerco la setlejo tre rapide disvolviĝis. Dum tiu frua Mezepoko estis tie la centro de kulto al la dio de slavoj Świętowit. Najbre de la setlejo ekestis la antaŭkristanaj tombokampoj: la Monto de Pendigitoj kaj Młynówka. Komence la urbo-ŝtato havis la sendependan politikon kaj batalis kontraŭ la ŝtato de la unua pola princo Mjeŝko la 1-a. Post la venko de de pola princo la tuta Okcidenta Pomerio kun Wolin eniris la polan teritorion. De la komenco de la 11a jc kaj ĝis la mezo de la 17a jarcento la urbo Wolin apartenis al la Duklando Pomerio, kie regis la slavaj princoj Grifoj. Post la jaro 1630 Wolin estis sub la sveda regado kaj tio daŭris ĝis la jaro 1720, poste ekregis tie Prusio. Dum la jaroj 1975–1998 la urbo Wolin administracie estis en Vojevodio Szczecin nun de la jaro 1999 en la Provinco Okcidenta Pomerio.
Filoj de la urbo Wolin
Li enkondukis la protestantan reformon en la Duklando Pomerio kaj Danio en la 16-a jarcento. Inter liaj plej grandaj realigoj kuŝas la organizado de la luterana preĝejaro en la nordo de Germanio kaj Skandinavio, kaj li ofte nomatas la dua Nordia Apostolo. Li estis pastoro en la Preĝejo de Sankta Maria, en Wittenberg. Marteno Lutero kromnomis lin "doktoro pomerio". Li estas memorigita en la kalendaro de la sanktuloj de la luterana eklezio de la sinodo de Misurio en la 20-a de aprilo. Biografio de Johannes Bugenhagen: Inter 1502 kaj 1504 li studis en la Universitato de Greifswald. En 1504, li translokiĝis al Treptow an der Rega kie li fariĝis rektoro de la loka lernejo. Kvankam li ne studis teologion, li ordiniĝis pastoro en 1509, kaj servis kiel vikario en la kanonikara kolegio de tiu urbo. En 1517, la abato Johann Boldewan (1485-1529) vokis Bugenhagen por prediki en sia Abatejo en Belbuck, kie li estis indikita kiel biblia komentisto. Boldewan kaj Bugenhagen fariĝis tie la centro de la humanista cirklo. La duko Boguslao la 10-a (1454-1523) el Pomeranio ordonis al Bugenhagen ke li verku latinan historion pri Pomerio, kaj 1518 fariĝis la komenca jaro de lia historia laboro.
En Wittenberg li helpis Luteron traduki la latinan biblion germanen, kaj malfermis disputon pri la reformoj de Ulrich Zwingli (1484-1531). Ĉirkaŭ de 1523, liaj privataj lecionoj estis fariĝintaj famaj, do, en la venonta jaro, li estas invitita profesori en la Leucorea, hodiaŭ konata kiel Marteno Lutero Universitato. En la 17-a de marto 1533 li promociiĝis kiel doktoro pri teologio de la universitato, kune kun Johannes Aepinus (1499-1553) kaj Caspar Cruciger la malplijuna (1504-1548). La promocio estis direktita de Marteno Lutero, surbaze de la tezoj de Filipo Melanktono, financitia kaj vizitita de Frederiko la saĝa (1463-1525), kaj formale koncesiita de Justus Jonas, la maljuna (1493-1555).
Kozan (Adana)
Kozan estas urbo en provinco Adana en Turkio.
Siso (armene: Սիս, Sis) estis la ĉefurbo de la Armena reĝlando en Kilikio. La masiva fortika komplekso estas ĝuste en la sudokcidento de la moderna turka urbo Kozan.
ALO
Alo estas
Aleto estas flugilforma apendico ĉiuflanke de ŝraŭbo, servante por faciligi ties turnadon per mano.
-al- kiel sufikso
NGC 303
NGC 303 (alia indiko — PGC 3240) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rountzenheim (stacidomo)
Rountzenheim estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Auenheim, apud Rountzenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
Ede Bartos
BARTOS Ede, Berger (pr. bartoŝ) estis rumanuja hungara aktoro naskita en Temeŝvaro la 9-an de decembro 1921.
22063 Dansealey
22063 Dansealey estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ede Bartos
Kariero
Ede Bartos estis oficiro, sed forlasis tiun kaj unue en Oradea, poste en li ludis Baia Mare, Satu Mare kaj fine en Târgu Mureş, kie li ludis kaj hungare kaj rumane. En 1976 li elmigris Germanujon, kie li iĝis instruanto de menaĝejo.
Bijeljina
estas urbeto en orienta Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi apartenas al la Serba Respubliko, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Laŭ la stato de en la urba teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
22063 Dansealey
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dan Sealeyg, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li estas instruisto ĉe la Saginaw Arts and Sciences Academy de Saginaw (Miĉigano).
Géza Márton A.
MÁRTON A. Géza (ma:rton) estis hungara agronomo naskita en Guradobra la 26-an de junio 1904 kaj mortinta en Temeŝvaro la 24-a de aŭgusto 1962. Li estis patro de Ferenc Márton.
Kombinaĵo de 6 stelokvinlateraj kontraŭprismoj
En geometrio, kombinaĵo de ses stelokvinlateraj kontraŭprismoj estas uniforma pluredra kombinaĵo, nememspegulsimetria simetria ordigo de 6 stelokvinlateraj kontraŭprismoj, laŭliniigitaj laŭ la aksoj de kvinobla turna simetrio de dekduedro.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj ciklaj permutoj de
kun para kvanto de minusoj en la '±' elektoj, kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
La Pola de Gordón
La Pola de Gordón [laPOla degorDON] estas municipo en la nordo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la nordo de la provinco. Ĝi havas fervojan stacidomon de linio León-Gijón.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de 17 loĝlokoj Los Barrios de Gordón, Beberino, Buiza, Cabornera, Ciñera, Folledo, Geras, Huergas de Gordón, Llombera, Nocedo de Gordón, Paradilla de Gordón, Peredilla, La Pola de Gordón, Santa Lucía, Vega de Gordón, La Vid kaj Villasimpliz, okupas totalan areon de 157,64 km², trafluata de la rivero Bernesga, kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 060 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 5 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 33 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Cornești (Mihai Viteazu)
Cornești [korneŝtj] (hungare: Sinfalva) estas vilaĝo en Rumanio sud-okcidente de Turda. En 1910 ĝi havis 814 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 746 (60 % da hungaroj). Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1332 (laŭ aliaj 1176). Ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al komunumo Mihai Viteazu.
En la censo de 2002 la 781 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
114649 Jeanneacker
114649 Jeanneacker estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la franca astronomo Bernard Christophe elde la Observatorio de Saint-Sulpice en la franca departemento Oise.
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
La asteroido estis nomita omaĝe al la patrino de la malkovrinto nomata Jeanne Christophe, naskonomo Acker.
Lingvaj poetoj
La lingvaj poetoj (aŭ L=A=N=G=U=A=G=E poetoj pro la samnoma gazeto) estas avangarda grupo aŭ tendenco en usona poezio kiu ekestis fine de la 1960-aj jaroj kaj komenco de la 1970-aj jaroj. Ties poezio emfazas la rolon de la leganto por doni signifon al verko kaj malemfazas esprimon, vidante la poemon kiel konstruaĵon en kaj de lingvo mem. Por evoluigi sian poetikon, membroj de la Lingva Skolo rigardis la emfazon sur metodo de la modernisma skolo, ekzempligate de Gertrude Stein kaj Louis Zukofsky. Lingva poezio estas ekzemplo de poezia postmodernismo. Ĝia plej proksima pramovado estis la Novaj Usonaj Poetoj, grupo kiu inkluzivis la Novjorkan Skolon, Objektivismajn Poetojn, la Black Mountain Skolo, la Beat poetoj kaj la Sanfranciska Renesanco.
Iuj aspektoj de la poezio de la lingvaj poetoj forte ligiĝis kun la membroj de la grupo: verkado kiu defiis la "naturan" ekziston de parolanto antaŭ la teksto; verkado kiu emfazis malligecon kaj la materiecon de la signifilo; kaj proza poezio, precipe en pli longaj formoj ol tiuj, kiuj estis antaŭe favorataj de anglaparolantaj verkistoj, plus aliaj netradiciaj, ofte nenarativaj formoj.
Lingva poezio estas polemika temo en usona literaturo ekde la 1970-aj jaroj ĝis la nuntempo. Eĉ la nomo estas polemika: dum multaj poetoj kaj kritikistoj uzas la nomon de la gazeto (L=A=N=G=U=A=G=E) por signifi la grupon, multaj aliaj elektis uzi la terminon sen egalsignoj. Ankaŭ la terminoj "lingva verkado" kaj "lingvocentra verkado" estas ofte uzataj, kaj eble estas la plej generikaj terminoj. Neniuj poetoj ligataj kun la tendenco uzis egalsignojn, kiam ili referis al la poezio kolektive. Ties uzo en iuj kritikaj artikoloj povas esti indikanto de la "eksterula statuso" de la aŭtoro.
Retaj provekzempleroj de la poezio de multaj lingvaj poetoj troveblas jen en blogoj bontenataj de la verkistoj, jen en retaj pordoj kiel Electronic Poetry Center, PennSound kaj UbuWeb.
Pradamano
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Cecilia, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Buttrio, Pavia di Udine, Premariacco, Remanzacco kaj Udine.
Lajos Fáncsy
Lajos Fáncsy [lajoŝ fAnĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fáncsy Lajos estis hungara aktoro, reĝisoro, tradukisto, teatrestro. Lia filino estis Ilka Fáncsy.
Lajos Fáncsy naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  en Pest (urbo).
Biografio
Lajos Fáncsy studis en Reĝa Universitato de Pest, sed allogis lin la teatra vivo kaj en 1828 li sukcese debutis en migranta teatro en Pest (urbo). En la sekvaj jaroj li havis rolojn en diversaj teatroj kaj province kaj en Buda-Pest. En 1837 li estis unu el la fondintoj de Hungara Teatro de Pest. En la sekva jaro li estis ankaŭ reĝisoro, post jaroj ĉefreĝisoro. Inter 1849 kaj 1852 li estis ankaŭ teatrestro, sed li ĝismorte estis tie aktoro.
Koçarlı
Koçarlı estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Vaŝti
Vaŝti estas edzino de Ahaŝveroŝo, repudiita kaj anstataŭita de Estero (PIV).
La reĝo Ahaŝveroŝ faris por siaj princoj kaj servantoj riĉan festenon, kiu daŭris ses tagojn, la reĝino Vaŝti faris la samon por virinoj. La sepan tagon la reĝo ordonis pere de siaj eŭnukoj, ke la reĝino venu montri sian belecon, sed ŝi rifuzis kaj ne venis. La reĝo demandis siajn saĝulojn kion fari. Tiam respondis Memuĥan, ke la reĝino kulpas ne nur kontraŭ la reĝo, sed ankaŭ kontraŭ ĉiuj princoj kaj edzoj, ĉar ŝia ago fariĝos konata kaj la edzinoj ĉesos obei siajn edzojn. Li konsilis al la reĝo divorci de Vaŝti kaj edziĝi al pli bona virino (laŭ la Biblia libro Ester).
Iĝevano
Iĝevano (Իջևան) estas urbo (vilaĝo ĝis 1961) de Armenio, ĉefurbo de la provinco Tavuŝo. Ĝi troviĝas en la norda parto de la provinco, ĉe la samnoma montaro kaj la montaro Nalteket, je ambaŭ flankoj de la rivero Aghstev, kaj ĝi estas la plej loĝata urbo de la regiono, kun 15,620 loĝantoj. En la urbo ekzistas vinfabrikoj kaj kelkaj etaj industriejoj. Ĝi ankaŭ havas malgrandan lokan sekcion de la Erevana Ŝtata Universitato.
Hardebek
Hardebek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bad Bramstedt-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Bad Bramstedt, kiu tamen mem ne apartenas al la komunmara teritorio.
Iĝevano
Etimologio
La areo de nuntempa Iĝevano antaŭe havis multajn stratajn gastejojn konatajn kiel karavanejoj, kiuj servis vojaĝantojn inter historia Sirio kaj Norda Kaŭkazio. Sur la sama teritorio, la malgranda vilaĝo Karavansarai estis fondita en la 1780-aj jaroj dum la persa regado. Tamen, dum la tagoj de la Unua Respubliko Armenio en 1919, la loĝloko renomiĝis Iĝevan, kio signifas gastejo aŭ karavanejo en la armena lingvo.
Historio
Historie, la areo de nuntempa Iĝevano estis parto de antikvaj Utiko kaj Gugarko; la 12a kaj 13a provincoj de Granda Armenio respektive. Apartigita de la rivero Aghstev, la orienta duono de Iĝevano estis parto de la kantono Tuĝkatak de la historia Utiko, dum la okcidenta duono apartenis al la kantono Dzorapor de la historia Gugarko.
Situante sur nemalhavebla komerca punkto inter Levantenio kaj Norda Kaŭkazio, la regiono de la nuntempa Iĝevano estis hejmo de multaj ripozejoj kaj karavanejoj dum la Mezepoko, funkciante kiel ripozurbo por la preterpasantaj komercistoj kaj iliaj ruldomoj, ĉefe sur la vojo de Tbiliso al Dvin. La restaĵoj de mezepoka karavanserajo staras ĉe la bordo de rivero Aghstev sur loko nomata Hamam-Ĝala.
Sub la persa regado, kiu ekregis la orientajn armenajn teritoriojn ekde 1501-02, la vilaĝo Karavansara estis fondita dum la 1780-aj jaroj. La teritorioj de nunaj Lori kaj Tavuŝo kune kun la najbara Kartvelio, fariĝis parto de la Rusa Imperio en 1800-1801. La teritorioj fariĝis oficiala regiono de Rusio per la Traktato de Gulistano subskribita inter la Imperia Rusio kaj Kaĝara Persio en oktobro 1813, post la rusa-persa milito de 1804-1813.
En 1840 formiĝis distrikto Elizavetpolo kaj la plej multaj el la teritorioj de Tavuŝo fariĝis parto de la nove fondita administra divido de la Rusa Imperio. Poste en 1868, la Elizavetpola Gubernio estis establita kaj Tavuŝo iĝis parto de la lastatempe formita distrikto Kazaĥskij de la gubernio. Sub la rusa regado, ĉirkaŭ 6.000 armenaj familioj de Karabaĥo rajtis translokiĝi al la valo de la rivero Aghstev por esti transloĝigitaj en la regionon Tavuŝ inkluzive la teritorion de la urbo Karavansara. La urbo travivis rimarkindan reviviĝon dum la 1860-aj kaj 1870-aj jaroj, kiel rezulto de la nova vojo malfermita inter Qazax kaj Erevano, pasanta tra Karavansara. Post la sendependeco de Armenio en 1918, la nomo Karavansara estis ŝanĝita al Iĝevan en 1919. La 29-an de novembro 1920, Iĝevano, kune kun Nojemberjan, estis la unua armena setlejo kie sovet-bolŝevika regado estis establita, post kiam estis invadita de la Ruĝa Armeo de soveta Azerbajĝano norde. En 1930, ĝi fariĝis la centro de la nove formita Iĝevana Rajono.
La unua ĉefa plano de la urbo estis adoptita en 1948, reviziita poste en 1967. En 1951, la Iĝevana Vino-Branda Fabriko estis malfermita, sekvita de la tapiŝa fabriko en malfermita en 1959-1965. Kun la laŭgrada disvolviĝo de la industria sektoro, Iĝevano ricevis la statuson de urbo en 1961. En 1970, ĝi fariĝis urbo de respublika subordigo de la Armena Soveta Socialisma Respubliko.
Post la sendependeco de Armenio en 1991, Iĝevano fariĝis la provinca centro de la nove fondita provinco Tavuŝo laŭ la administraj reformoj de 1995.
Geografio kaj klimato
Ĉirkaŭita de la montoj Gugarko, Iĝevano situas en la valo de la rivero Aghstev je averaĝa alteco de 755 metroj super la marnivelo. La ĉirkaŭaj montoj estas kovritaj de densaj arbaroj, iĝante alpaj herbejoj en iuj areoj.
Iĝevano limas kun la vilaĝo Getahovit en la nordo kaj la vilaĝo de Gandzakar en la sudo. Malgranda lago troviĝas ĉe la suda enirejo de la urbo konata kiel Spitak Ĝur (Blanka Akvo).
Ĉi tiu loko estas klasifikita kiel Cfa laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La averaĝa temperaturo de la jaro estas 10,6 C, en januaro 0 C, dum en julio 21,3 C. La maksimuma temperaturo registrita iam en Iĝevano estas +37 C kaj la minimumo estas -23. Jare pluvas 562 mm.
Demografio
Iĝevano estas la plej granda urba komunumo de Tavuŝo. La plimulto de la loĝantaro de la urbo estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Tavuŝo, estrita de ĉefepiskopo Jeznik Petrosjan.
La sidejo de la Diocezo de Tavuŝo estas la katedralo Sankta Nerses en Iĝevano malfermita en 1997, post la rekonstruo de iama kultura centro konstruita de la sovetianoj en la 1950-aj jaroj. La projekto estis financita de la usonaj armenaj bonfarantoj Kevork kaj Berjuhi Nersesian el Bostono. La alia preĝejo de la urbo konata kiel Sankta Savanto estis konsekrita en 2012. Financita de la ukrainia armena familio Ghazarjan, kiuj estas denaskaj loĝantoj de Iĝevano, la preĝejo estis konstruita inter 2009-2012 sur la fundamentoj de preĝejo de la 19-a jarcento ruinigita dum la sovetiaj tagoj.
La kuracadon en la urbo servas la Iĝevana Medicina Centro.
Kulturo
Laŭ popola tradicio, reĝo Artavasdo la 1-a konstruis urbon sur la teritorio de nuntempa Iĝevano dum sia regado en la 2-a jarcento a.K. Li kolektis nur allogajn knabinojn kaj knabojn el ĉiuj armenaj regionoj, por ke poste ili edziĝu kaj ekloĝu en la nove establita urbo. Tiel, la civitanoj de nuntempa Iĝevano estas la posteuloj de la belaj generacioj formitaj antaŭ 2000 jaroj.
Iĝevano kaj ĝia kamparo estas hejmo de pluraj kulturheredaj monumentoj de la armena arkitekturo, inkluzive de:
Iĝevano kutimis aranĝi ĉiujaran simpozion pro skulptaĵoj inter 1985 kaj 1990 kun la ĉeesto de multaj fakuloj el la tuta mondo. Tial la loĝantoj de Iĝevano komencis nomi sian urbon "la urbo de 100 skulptaĵoj". Nuntempe estas 116 skulptaĵoj starigitaj en Iĝevana skulptaĵa ĝardeno en la centro de la urbo.
La etnografia muzeo de Iĝevano estis remalfermita en 1999 dum la artgalerio estis renovigita en 2003. La urbo ankaŭ estas servita per kulturdomo, lernejo de muziko, lernejo de artoj, kaj artgalerio. Iĝevano estas grava centro por tradiciaj armenaj manfaritaj tapiŝoj kaj tapiŝoj.
La urbo havas sian lokan stacion "Ijevan TV".
Transportado
Iĝevano estas ligita kun la ĉefurbo Erevano kaj la resto de armenaj teritorioj per la aŭtovojo M-4. La aŭtovojo etendiĝas tra la limo Armenio-Azerbajĝano ĉe la nordoriento de la urbo.
Enlande Iĝevano estas ligita kun la ĉirkaŭaj urboj kaj vilaĝoj de la provinco Tavuŝo per reto de regionaj vojoj.
La urbo havis fervojan stacidomon kiu estis malfermita fine de la 19-a jarcento. Ĝi estis grava krucvojo inter Erevano kaj Ganĝo, Azerbajĝano ene de la Rusa Imperio. Post la dissolvo de Sovetunio, la stacio estis fermita kun neniuj relaj servoj ĝis la tago.
Industrio
Iĝevano estas la ekonomia centro de Tavuŝo. Dum la sovetia periodo, la urbo travivis rimarkindan industrian progreson precipe en la kampo de tapiŝoproduktado kaj lignoprilaborado. Nur unu el la sovetepoka fabrikado ankoraŭ funkcias en Iĝevano, ĉi tio estas la Iĝevana Vina Branda Fabriko fondita en 1951  (aparte fama pro sia granata vino). La teksmaŝino Iĝevano estis la plej granda en Kaŭkazio kaj la 3-a plej granda en la tuta Sovetunio. Post la sendependiĝo de Armenio, multaj malgrandaj industriaj fabrikoj estis fonditaj, inkluzive de la ŝtona prilaborado de ŝtonoj "Karart" (ekde 2003).
En 2014 la kompanio "Vector" por programevoluo malfermiĝis en Iĝevano.
Tamen senlaborecaj indicoj restas altaj en Iĝevano kaj la tuta regiono.
Turismo
Tavuŝo estas unu el la plej pitoreskaj regionoj en Armenio. Metita en la valo de la rivero Aghstev ĉirkaŭita de arbaroj kaj altaj montoj, Iĝevano estas pli verŝajne arbara feriejo. La urbo havis 200-litan altan hotelon konstruitan en 1969 ĉe la norda flanko de la ĉefa vojo, kiu nun ruiniĝas pro vandalismo.
La Natura Rezervejo de Iĝevano troviĝas en la okcidento de la urbo, kaj kovras areon de 59 km².
Edukado
La kampuso Iĝevano de la Erevana Ŝtata Universitato funkcias en la urbo ekde la akademia jaro 1994-1995. Kun pli ol 700 studentoj, la kampuso estas hejmo de 4 fakultatoj :
Sporto
Iĝevano estas hejmo de la Arnar-Stadiono, konstruita en 2007 kaj aranĝis la finan matĉon de la Armena Sendependeca Pokalo en 2008 por la unua kaj la sola fojo ludata ekster la ĉefurbo Erevano.
FC Bentonit Ijevan estis la sola profesia futbala klubo en la urbo, dissolvita en 2007 pro monaj malfacilaĵoj. Nuntempe la urbo havas sub-19jaraĝan futbalan klubon nomatan FC Nikarm, funkcianta ekde 2000.
La urbo havas infanan kaj junularan sportlernejon administratan de la komunumo.
Iĝevano estas la ejo de la ĉiujara internacia konkurso de ekster- strata vetkuro MultiForce, kiu allogas partoprenantojn de Armenio kaj la najbaraj landoj.
Mihály Székely
Mihály Székely
Pérotin
Pérotin estis eŭropa komponisto, franca laŭ nia kredo, kiu vivis ĉirkaŭ la fino de la dekdua jarcento kaj komenco de la dektria. Li estis la plej fama ano de la polifonia skolo de Notre Dame.
La verkoj de Pérotin estas konservitaj en la Magnus Liber, la "Granda Libro" de frua polifonia preĝeja muziko, kiu apartenis al la kolekto de la katedralo de Notre Dame en Parizo. La Magnus Liber enhavas ankaŭ la verkojn de lia iomete pli frua samtempulo Léonin. Tamen, provoj de scienculoj loki Pérotin ĉe Notre Dame estas nekonkludigaj, ĉar ĉiuj indikoj estas cirkumstancaj, kaj tre malmulte estas sciata pri lia vivo. Liajn datojn de aktiveco ni povas proksimume determini per kelkaj ediktoj el la malfrua 12-a jarcento de la ekispoko de Parizo, Odo el Sully, kiuj mencias organumon trioblan kaj organumon kvaroblan, kaj liajn konatajn kunlaborojn kun poeto Philip la Kanceliero, kies Beata viscera li enmuzikigis ne antaŭ ĉirkaŭ 1220. La ediktoj de la episkopo estas tre specifaj, kaj sugestas, ke la organumo kvarobla de Pérotin Viderunt omnes estis verkita por Kristnasko 1198, kaj lia alia organumo kvarobla Sederunt Principes estis komponita por la tago de Sankta Stefeno (la 26-a de decembro, 1199), por la dediĉo de nova sekcio de la katedralo de Notre Dame. Lia muziko, kune kun tiu de Léonin kaj iliaj anonimaj samtempuloj, estas kungrupigitaj en la skolon de Notre Dame.
Pérotin komponis organumon, la plej fruan specon de polifonia muziko; antaŭa eŭropa muziko, kiel gregoria kaj alispecaj ĉantoj, estis monofonia. Li iniciatis la stilojn de organumo triobla kaj organumo kvarobla (tri- kaj kvarparta polifonio); efektive lia Sederunt principes kaj Viderunt omnes estas inter nur malmultaj konataj organumoj kvaroblaj. Li estis unu el la tre malmultaj komponistoj el sia tempo kies nomo estas konservita, kaj povas esti fidinde alligita al unuopaj komponaĵoj; tion ni dankas al la skriboj de anonima angla studento ĉe Notre Dame konata kiel Anonymous IV, kiu skribis pri li.
Unu elstara trajto de lia stilo de komponado estis la metodo preni simplan, bone konatan melodion kaj ĝin etendi laŭ tempo, tiel ke ĉiu silabo estis centojn da sekundoj longa, kaj tiam uzi ĉiun el tiuj tenataj notoj (la tenoron, latine "tenanto", aŭ kanton fiksan) kiel la fundamenton por ritme kompleksaj, interplektiĝantaj linioj super ĝi. Rezulte unu aŭ pluraj voĉaj partoj kantis liberajn, rapide moviĝantajn liniojn ("diskantojn") super la ĉanto malsupra, kio etendiĝis en malrapide moviĝantan burdon.
Lia muziko influis modernajn "minumumismajn" komponistojn kiel Steve Reich, kaj oni povas ja argumenti, ke Pérotin mem estis pra-minimumisto. Liaj verkoj inkludas la kvarvoĉajn Viderunt omnes kaj Sederunt principes; la trivoĉajn Alleluia, Posui adiutorium, Alleluia, Nativitas, kaj naŭ aliajn atribuitajn al li de nuntempaj scienculoj pro stilaj indikoj, ĉiujn en la stilo organumo; la duvoĉan Dum sigillum summi Patris, kaj la monofonian Beata viscera en la stilo konduktuso. (La konduktuso enmuzikigas riman latinan poemon nomatan sekvenco per ripeta melodio, tre simila al nuntempa himno.) Anonymous IV nomis lin "Pérotin Magister", kiu signifas Pérotin la majstro aŭ spertulo.
Peshitta
Peshitta (legu: peŝita) estas unu el la siriaj versioj de la Biblio.
La nomo 'Peshitta'
La vorto ‘Peshitta’ povas esti – sed fakte tio ne okazas – transliterata diversmaniere: Peshittâ, Pshitta, Pšittâ, Pshitto, Fshitto.
Historio
La traduko de la Malnova Testamento al la siria lingvo estis redaktita en Sirio en la 1-a jarcento p.K. iniciate de Hebreoj aŭ Hebreoj-kristanoj, eble apogiĝantaj sur Targumim (tradukeroj de la Biblio) de la aramea, lingvo afina al tiu siria.
La unua traduko de la Nova Testamento al la siria estas la tieldirita Diatessaron, nome ‘evangelio el la kvar evangelioj), redaktita de kristano Taciano el Asirio en la jaroj 165-170. Temas pri unueca kaj linia teksto kiu provas harmoniigi la kvar rakontojn de la unuopaj evangelioj. Laŭlonge de iuj jarcentoj tiu teksto estis la evangelio de la siria eklezio. Teologo Efrem el Sirio kompilis prozan komentarion pri ĝi; en 423 episkopo Teodoreto el Kiro malpermesis la uzon de tiu evangelio kaj enkondukigis la kvar originalajn. Se ne estus per la komentario de Sankta Efrem, oni konus nur parton de tiu verko.