cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tridekjara Milito
Religiaj kontraŭecoj
La unua fazo de la Reformacio disigis Germanion laŭ konfesioj. Poste la katolikaj kaj protestantoj provis trovi konstitucian kaj potencan ekvilibron inter la konfesioj. En la Aŭgsburga Religia Paco de la ili interkonsentis pri la principo "kies regado, ties religio". Ekde tiam la katolika kaj la luterana konfesioj estis samrajtaj, sed ne la reformita (kalvinista kaj cvingliana).
Pro la daŭra ekspansio de la Reformacio fine de la 16a jarcento kaj pro la samtempa plifortiĝo de katolikismo en la Kontraŭreformacio, la kompromisemo perdiĝis. Nova generacio de princoj - kaj katolikoj kaj luteranoj - strebis perforte plifortigi la propran pozicion aŭ regajni perdintajn teritoriojn. Samtempe la kalvinistoj postulis samrajtiĝon en la Regno. Aldoniĝis ekonomia krizo kaj dinastiaj konfliktoj transirantajn la religiajn kontraŭecojn.
Dinastiaj konfliktoj
Ekde la 16-a jarcento Francio provis liberiĝi de la ĉirkaŭiĝo per habsburgaj teritorioj - Hispanio, Nederlando kaj Burgundio. La habsburga-franca konflikto pri hegemonio superis ĝis la 18-a jarcento ĉiujn aliajn konfliktojn en Eŭropo, ankaŭ la Tridekjaran Militon. Ambaŭ flankoj serĉis siajn aliancanojn ankaŭ trans la religiaj limoj. Ekzemple katolika Francio subtenis protestantan (nordan) Nederlandon, kiu militis ekde 1568 kontraŭ la hispanaj habsburgoj pri sendependeco (t.n. Okdekjara Milito). Post preskaŭ kvardek militjaroj Hispanio kaj Nederlando en 1609 subskribis armisticon, kiu tamen estis limigita je 12 jaroj.
Pligrandiĝo de la konflikto
Dum oni povis antaŭvidi la rean ekon de la milito pri Nederlando, la religiaj kontraŭecoj en la Regno pligrandiĝis. En 1608 la protestanta konsilio de la urbo Donauwörth malpermesis al la lokaj katolikoj la religiumadon. Sekve la urbo estis punita per la Regna Eksterleĝiĝo (germane Reichsacht), tio signifas ke ĉiu rajtis militi kontraŭ la urbo. Duko Maksimiliano la 1-a de Bavario perforte rekatolikigis Donauwörth. Sekve la plej multaj protestantaj regnaj ŝtatoj kuniĝis en Protestanta Unio, por defendi sin kontraŭ rekatolikigo de protestantaj teritorioj. Gvidanto de la Unio estis la kalvinista princo-elektisto Frederiko la 5-a de Palatinato. La protestantaj princoj trovis la Union necesa, ĉar ĉiuj regnaj institucioj kiel la Regna Kortumo estis blokitaj pro la konfesiaj kontraŭecoj, kaj ĉar ili ne plu fidis al la regna garantio de paco.
Kontraŭ la Unio, en 1609 la katolikaj ŝtatoj kuniĝis en Katolikan Ligon, sub Maksimiliano de Bavario (Wittelsbach-ano same kiel Frederiko la 5-a). La Ligo volis konservi la ĝistiaman regnan sistemon kaj la plimultecon de la katolikismo en la Regno.
Konfesiaj kaj dinastiaj konfliktoj en la tuta Eŭropo kaŭzis grandan konfliktkomplekson. Tiuj tensioj jam en 1610 en la Jülich-kleva milito pri hereda sukcesio preskaŭ liberiĝis sekvante grandan tuteŭropan militon. Tiu evoluo estis haltigita, provizore, per la murdo de la franca reĝo Henriko la 4-a, kiu estis la ĉefa daŭriganto de la kontraŭ-habsburga alianco.
La komenciĝo de la Tridekjara Milito
Eksplodilo por la granda milito estis fine la ribelo de la ĉefe protestantaj bohemiaj ŝtatoj en 1618. Disputante pri la uzado de preĝejo en la bohemia vilaĝo Braunau, la firme katolika, kontraŭreformaciema Arkiduko kaj Reĝo de Bohemio Ferdinando la 2-a nuligis privilegion, kiu donis al la protestantoj en Bohemio religian liberecon. Ferdinando estis cetere elektota en 1619 Imperiestro.
La ribelantoj en majo 1618 montris sian protestemon en tradicia bohemia speco de protesto, ili ĵetis du imperiestrajn reprezentantojn kaj sekretarion el fenestro de la Praga Kastelo. La reprezentantoj travivis la falon; katolika-flanke oni interpretis tion kiel dian helpon. Postaj epokoj inventis la miton, ke ili travivis ĉar falis sur sterkamason. Tiu Dua Praga Elfenestrigo je la 23-a de majo 1618 nuntempe estas konsiderata la eksplodilo de la milito.
La bohemiaj ŝtatoj atentigis pri malnova rajto mem elekti sian reĝon, kaj en 1619 ili deklaris Ferdinandon sentronigita. Anstataŭ li, ili elektis la princon-elektiston Frederiko la 5-a de Palatinato, la estron de la Protestanta Unio. 23-jara Frederiko akceptis fine la elektiĝon, sed ne ricevis la esperitan militistan subtenon de la Unio. Tamen Frederiko eniris Pragon, ĉar li esperis ankaŭ pri la subteno de kalvinistoj, ekzemple Nederlando, kaj lia bopatro, reĝo Jakobo la 1-a de Anglio. Sed ankaŭ tiuj esperoj ne plenumiĝis, tiel ke Frederiko estis reĝonta malpli ol unu jaron en Prago; la historio nomas lin "Vintra Reĝo".
La ribelo de la bohemiaj ŝtatoj atakis la imperiestran aŭtoritatecon entute. Ferdinando la 2-a ne povis akcepti tion sen perdi la potencon en la Regno. Sed al li mem mankis la militistaro por militi kontraŭ Frederiko kaj la bohemiaj ŝtatoj, tial li alianciĝis kun Maksimiliano de Bavario. La Duko Maksimiliano kun armeo de la Katolika Ligo subigu la bohemian ribelon. Kiel premio la bavara Wittelsbach-ano ricevu la Elektistecon de la palatinata kuzo Frederiko kaj la rajton aneksi Supran Palatinaton al Bavario.
Per la sendo de la Ligo-trupoj sub la bavara militestro Johan t'Serclaes van Tilly al Bohemio, la konflikto definitive fariĝis milito.
Ĉiuj konfliktantoj estis transirintaj gravajn limojn: La habsburga Imperiestro Ferdinando la 2-a, kiu trovis katolikismon pli grava ol pacon kaj kompromisemon; Frederiko la 5-a, kiu akceptis la bohemian kronon, sciante ke habsburgoj ne povos toleri tion; Maksimiliano la 1-a, kiu postulis tian pligrandiĝon de sia potenco, ke la protestantaj princoj ne akceptos ĝin.
Evoluo de la milito
Kvankam komence kun religia sinpravigo, dum la milito fariĝis evidenta ke ĝi okazis pro pure potencpolitikaj kialoj. Sur la teritorio de la Sankta Romia Regno militumis du potencblokoj, ambaŭ gvidataj de katolikaj potencoj: hispanaj kaj aŭstriaj habsburgoj unuflanke, Francio aliflanke. En la tridek militjaroj eblas distingi de 1618 ĝis 1648 inter kvar sinsekvaj konfliktoj.
Bohemia-palatinata milito 1618–1623
Komence la bohemia ribelo ŝajnis esti sukcesa. La bohemia armeo enpenetris la aŭstriajn teritoriojn de la habsburgoj kaj je 6-a de junio 1619 staris antaŭ Vieno. Ankaŭ la hungara princo de Transilvanio, Bethlen Gábor, aliancano de Bohemio, malfaciligis la pozicion de Imperiestro Ferdinando la 2-a. La situacio ŝanĝiĝis nur, kiam Maksimiliano ekde la 8-a de oktobro 1619 subtenis la Imperiestron, kiam la protestanta princo-elektisto de Saksio faris same, kaj kiam la Unio ne adekvate subtenis Frederikon de Palatinato.
Je la Batalo sur Blanka monto (1620) la bohemia armeo suferis malvenkon kontraŭ la Ligo-trupoj de Tilly. Post la batalo Frederiko fuĝis el Bohemio, trafita de la Regna Eksterleĝigo (proskribo). Granda parto el la ribelanta bohemia nobelaro estis ekzekutita je 21-a de junio 1621. Jam antaŭe la Protestanta Unio estis dissolvita.
La restaj protestantaj armeestroj daŭrigis la militon ekster Bohemio. En la palatinataj teritorioj de la "Vintra Reĝo" Frederiko ili komence sukcesis, sed ĉe Höchst ili malvenkis kontraŭ la imperiestranoj kaj ĉe Fleurus kontraŭ la hispanoj. Frederiko perdis la palatinatan Elektistecon je la 23-a de februaro 1623, kiun ricevis Maksimiliano de Bavario.
Dana-malsuprasaksa milito 1623-1629
Post la malvenko de la protestantaj armeoj en la Regno, Kristiano la 4-a de Danio ekmilitis. La dana reĝo planis kun sia protestanta aliancano Ernst von Mansfeld militiron kontraŭ unue Turingio kaj poste suda Germanio. Sed Kristiano ne povis realigi la planon, ĉar li je la 27-a de aŭgusto 1626 malvenkis kontraŭ Tilly. Post la batalo la danoj perdis la subtenon de ĉiuj protestantaj princoj en norda Germanio. Jam la 25-an de aprilo 1626 von Mansfeld malvenkis signife kontraŭ la imperiestra armeestro Wallenstein. La milita kariero de von Mansfeld estis finita. La protestanta malvenko estis kompleta, kaj Ferdinando la 2-a estis je la pinto de potenco en la Regno. En 1629 li ediktis pri restitucio de certaj ekskatolitaj teritorioj. Danio eliris la militon per la paco de Lubeko.
Sveda milito 1630–1635
Danio estis unu baltamara potenco, Svedio estis alia. Nun Gustavo la 2-a Adolfo de Svedio vidis la ŝancon realigi sian hegemonion en norda orienta Eŭropo. La 4-an de julio 1630 li surteriĝis kun sia militistaro sur la nordgermana insulo Usedom kaj devigis Pomerion, Meklenburgon, Brandenburgion kaj Saksion en aliancon. La 17-an de septembro 1631 la svedoj renkontis milite la imperiestrajn trupojn de Tilly ĉe Breitenfeld. Tilly estis supervenkita kaj ankaŭ en la sekva jaro ne povis evitigi la antaŭeniron svedan en suda Germanio. Je la batalo ĉe Rain am Lech li vundiĝis kaj poste mortis en Ingolstadt. Tiun urbon la svedoj provis konkeri, sensukcese. Ili tamen sufiĉe sukcese militumis en suda Germanio kaj minacis fine ankaŭ Aŭstrion. En 1630 la Imperiestro Ferdinando la 2-a eloficigis Wallenstein-on, sed en aprilo 1632 Ferdinando bezonis lin denove kaj refaris lin supera estro de la imperiestraj trupoj. Fakte Gustav Adolf perdis la vivon en la Batalo ĉe Lützen je la 16-a de novembro 1632. La filino de Gustav Adolf, Kristina, estis ankoraŭ tro juna por regi, tial Axel Oxenstierna transprenis la regadon. Li kreis aliancon kun pluraj protestantaj regionoj kaj daŭrigis la batalon.
Albrecht von Wallenstein, la plej kapabla kontraŭulo de Svedio, estis murdita de imperiestraj agentoj je la 26-a de februaro 1634 en Eger; tamen en la sama jaro la imperiestraj trupoj povis unuafoje signife venki kontraŭ la svedoj. La protestantaj etatoj, unue Elektista Saksio, en 1635 forlasis la aliancon kun Svedio kaj faris pacon kun Imperiestro Ferdinando la 2-a (Paco de Prago). Oni decidis komune ekagi kontraŭ la malamikoj de la Regno. Per tio, la Tridekjara Milito fine ĉesis esti religia konflikto, nun staris la protestantaj kaj katolikaj etatoj de la Regno kontraŭ protestanta Svedio kaj katolika Francio.
Sveda-franca milito 1635–1648
En tiu ĉi situacio Francio timis ke la konflikto finiĝos per paco kun Svedio kaj ke la Imperiestro eliros ĝin sub granda avantaĝo. Jen Francio decidis ataki la regnan teritorion. La sekvajn 13 militjarojn oni nomas Sveda-Franca milito, sen signifa batalo kaj milita venkanto. Ekde 1643 la militantoj – Regno, Francio, Svedio – en Monastero kaj Osnabrück intertraktadis pri ebla paco. Bataloj kaj traktadoj daŭris ankoraŭ kvin jarojn, nur en 1648 estis deklarita la "Vestfalia Paco".
Vestfalia Paco kaj la sekvoj de la milito
Per la Vestfalia Paco oni reiris al la Aŭgsburga Religia Paco de 1555, tio signifas oni regarantiis la liberan elektiĝon de religio fare de la princoj (nun ankaŭ de la reformita konfesio). Estis multaj komplikaj reguloj pri religiaj demandoj. Katolika superregado en la Regno ne estis atingita.
Svedio fariĝis grandpotenco, ricevante parton de Pomerio, la urbon Wismar kaj la episkopejon Bremeno. Hispanio interkonsentis kun Nederlando pri sendependeco. Aŭstrio transdonis al Francio Sundgau.
Cetere ne multo ŝanĝiĝis en la Regno. La Regna politiko ne perdis la konfesian faktoron, sed la rilatoj inter la konfesioj estis nove aranĝitaj.
Partoj de la Regno estis tre ruinigitaj. Laŭ nunaj scioj la milito kostis la vivon de ĉirkaŭ tri ĝis kvar milionoj da homoj, kiam en la Regno vivis antaŭe ĉirkaŭ 17 milionoj. La plej multajn viktimojn kaŭzis la epidemioj ekde 1634.
Hamburgo havis la avantaĝon ke ekde tiam la komerco kun centra Germanio koncentriĝis je tiu urbo; male por la sudgermanaj komercaj metropoloj la milito pligrandigis la malriĉiĝan fazon de la fina 16-a jarcento. Pro la sendependiĝo de Nederlando kaj la sveda regado en norda Germanio, ĉiuj grandaj riverfinoj estis sub fremda influo. Germanio havis apenaŭ aliron al la oceano kaj tiel perdis la ŝancon partopreni de la transmara komercado kaj koloniigado, male al Francio, Anglio kaj Nederlando.
Tiuj lastnomitaj ŝtatoj povis post la Tridekjara Milito evolui al naciaj ŝtatoj. Kun la kreskado de komercado kreskis ankaŭ la influo de liberala burĝaro. Tiu manko en Germanio havis grandegajn sociajn kaj historiajn sekvojn. La Regno daŭre estis leĝera ligo de princlandoj. Se tiu ligo fariĝis paciga faktoro en Eŭropo de la sekvaj 150 jaroj, tio okazis je la kostoj de la ekonomiaj ŝancoj de Germanio.
Rum
Pri la aliaj signifoj de RUM rigardu en RUM.
Ne konfuzu ĝin kun rumo aŭ Rumanio
Rum, arabe: روم  originale estis araba (kaj poste turka) nomo por Bizanca imperio, ĉar Bizanca imperio estis Romia imperio de Oriento. Ekde 476 ĝis 800 Romia imperio de Oriento estis ununura Romia imperio ĉar Romia Imperio de Okcidento pereis en la jaro 476 kai la Sankta Romia Imperio estis fondata ne antaŭ la jaro 800. Tial Bizancio estis Roma en tiu tempo. Pli malfrue tio nomo limigis por Malgranda Azio, ĉar Islama Imperio konkeris la ceterajn partojn de Romia imperio de Oriento en Azio kaj Afriko.
En la araba lingvo, rumi ("ano de Rum") signifis "kristano", ekzemple je hispanhistoria Cava Rumía.
94 Aurora
94 Aurora estas tre granda kaj malhela asteroido de la asteroida zono. Malkovris ĝin, la la usona astronomo James Craig Watson el la observejo de Ann Arbor (Usono). Ĝi ricevis la nomon de la romia diino Aŭroro, personiĝo de la matena krepusko.
Mezuroj per stelaj kaŝadoj donis dimensiojn de 225×173 km, kaj infraruĝaj observoj donis mezan diametron de 209,4 km
Blanka visko
Blanka visko aŭ Blanka arboperlo (Viscum album) estas globforma, duonparazita planto, vivanta sur deciduaj arboj kiaj robinio, poplo, tilio, neflegita pomarbo, pirarbo. Ĝi havas nur ŝajnan epifitan habiton.
Ĝia tigo estas ligneca, nekava, plurfoje disbranĉiĝanta; la pli dika parto estas brun-krusta, la pli junaj tigoj havas helverdan koloron.
La folioj estas kontraŭsidantaj, verdaj aŭ verd-flavaj, ledeceaj, 3-6 cm longaj, glatrandaj, travintraj, ne pintaj. La floroj estas etaj kaj staras grupe ĉe la disbranĉoj. La frukto estas pizogranda, maturiĝante blank-kolora, dugrajna kun densa, glueca suko.
La drogo enhavas: kolinon, acetilkolinon, propionilkolinon (tiuj malaltigas la sangopremon), viskotoksinan proteinon kiu efikas je la koro, acidan saponinon, rezinan alkoholon, manniton, sukeron, inoziton, amelon, grasacidon, cerilalkoholon, oksidan enzimon; en la bero viskinon, gluecan, molan rezinon.
La industrio preparas drogaĵojn el la visko. Oni preparis el la beroj malnov-tempe muŝ-kaptilon kaj eĉ birdokaptilon.
Ne konfuzu kun eŭropa loranto (Loranthus europaeus) ofte nomata flava visko, ĉar tio estas decidua planto, kun nigroverda tigo kaj kun flavaj beroj, starantaj en grapoloj. Ĝi vivas sur kverko.
Gasohidrata kuŝejo
Gasohidrata kuŝejo estas sola amasiĝo de gasohidratoj en sedimenta kapoto de la terkrusto.
La gasohidratoj en tiaj minejoj estas tre malmulte moveblaj eĉ se tavolakvo aktive migradas. Malsupre ĝi kontaktas al planduma aŭ flanka akvo, libera gasokondensata aŭ nafta kuŝejo. Supre ĝi kontaktas liberan gaskuŝejon, gasonepenetreblajn tavolojn, liberan akvon (en oceania akvaro).
Intenseco de la formiĝo aŭ detruiĝo de la gasohidrataj kuŝejoj dependas de:
Laŭ prognozoj kondiĉoj por formiĝo de la gasohidrataj kuŝejoj ekzistas en areo ĝis 40 milionoj da km².
Atolo
Atolo estas proksimume ringoforma insulo, formita de koraloj, kun centra laguno kaj zono de rifoj La atolo formiĝas ĉe supro de ĵus mergiĝinta vulkano. La bazo estas restaĵoj de vulkano, sur kiun restaĵoj de marbestoj pli kaj pli konstruas rifon. Tial ili troviĝas preskaŭ senescepte en la Pacifika Oceano.
Csaba Antal
Biografio
Csaba Antal akiris arkitektan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1976, poste li plulernis en industriarta altlernejo en Prago. Inter 1980 kaj 1987 li laboris en Teatro Szigligeti (Szolnok), poste en Teatro Katona József. En 1988 li ekinstruis en universitato en Giessen, poste en aliaj lokoj, eĉ en Kembriĝo (2001). Ekde 1990 li instruis en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Inter 1992–2007 li laboris en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li ricevis signifan premion en 1991, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Ekde 1975 li ofte ekspozicias.
Almajano
Almajano [almaĤAno] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Almajano estas etimologie komprenebla kiel Limoŝtono aŭ Vojkrucejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 9,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 188 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Kantono Bourdeaux
La kantono de Bourdeaux (france canton de Bourdeaux) estas franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la 9 kantonoj de la arondismento de Die. Ĝia ĉefurbo estas Bourdeaux.
Sarit Hadad
Sarit HADAD (hebree: שרית חדד, n. la 20-an de septembro 1978 en Hadera, ŝia reala nomo estas Sarah Hodadetova, hebree: שרה חודדטוב) estas israela kantistino kaj muzikistino kiu partoprenis en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2002.
Kantono Bourdeaux
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Bourdeaux la jenaj 9 francaj komunumoj :
Sarit Hadad
Biografio
Hadad devenas de muzika familio. Kiam ŝi havis nur ok jarojn, ŝi jam estis rimarkita kiel "mirinfano" ludante klasikan pianomuzikon. Ŝi poste lernis ludi orgenon, gitaron, akordionon kaj darbukon. Ŝi fariĝis konata per sia artista nomo Sarit Hadad.
La israela ŝtata elsendilo IBA elektis ŝin por reprezenti Israelon dum la Eŭrovido-Kantokonkurso 2002 per la kanto Light a candle (Ni ekbruligu kandelon kune). Ŝia muziko apartenas al la kategorio muziko mizrahit, aŭ "orienta" muziko.
En 2007, Madonna diris en intervjuo ke ŝi adoras la kantaron de Sarit Hadad.
Ekstera ligilo
(angla kaj hebrea) Oficiala retejo de Sarit Hadad
3418 Izvekov
3418 Izvekov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la rusa astronomo Vladimir Andrejeviĉ Izvekov (cirile : Владимир Андреевич Извеков, 1927–1997).
Bezdružice
Bezdružice (Weseritz) estas urbo en Ĉeĥio, situanta en nordorienta parto de distrikto Tachov. Vivas ĉi tie.
Historio
Dum la dua mondmilito Bezdružice estis parto de Grandgermana imperio, usona armeo enpaŝis en la urbon la 4-an de majo 1945. Sekvis elandigo de germana loĝantaro kaj eĉ spite al alveno de novaj alloĝigintoj el diversaj partoj de Ĉeĥoslovakio sinkis la nombro de loĝantoj al duono. La grandbieno kun la kastelo en Bezdružice, kies posedanto estis princo Alois Löwenstein–Wertheim (1871–1952), estis kiel la germana posedaĵo ŝtatigita en la jaro 1945.
Mallongtempe post la dua mondmilito okazis detruigo de domoj en la placo de la urbodomo, pli poste estis en diversaj partoj de la urbo detruitaj ankaŭ pluaj domoj, sed alŝovo de pluaj loĝantoj elvokis bezonon de konstruado de novaj loĝejoj. En la jaro 1970 estis finitaj tri paneldomoj ĉe lernejo, pluaj domoj ĉi tie estiĝis dum la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj.
Al la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Memorindaĵoj
Kastelo Bezdružice situas sur monteto super la placo. La devena gotika burgo estiĝis antaŭ la jaro 1330. Dum Kolovratidoj ĝi estis renesance alikonstruita. La kadukiĝinta murarode la malnova burgo estis en la 18-a jarcento parte detruita kaj la kastelo reguligita en baroka stilo (1772–1776). Ĝis la jaro 1945 ĝi apartenis al Löwensteinidoj, kiuj en duono de la 19-a jarcento translasis ĝin al la urbo por establi kancelariojn de juĝejo kaj prena oficejo. Ekde la jaro 1953 la kastelo funkciis kiel refreŝiga centro.
Partoj de municipo
Urbo Bezdružice havas naŭ partojn situantaj sur ses katastraj teritorioj (k.t.):
Mlékojedy
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1352.
Sep Valoj
La Sep Valoj (perse هفت وادی‎ ​Haft-Vádí) estas libro verkita en la persa lingvo de Bahá'u'lláh, la profeto-fondinto de la Bahaa Kredo. La Kvar Valoj (چهار وادی‎ ​ Ch ahár Vádí) estis ankaŭ verkita de Bahá'u'lláh, kaj la du libroj estas kutime kune eldonataj sub la titolo "La Sep Valoj kaj la Kvar Valoj". La du libroj estas distinge malsimila kaj ne havas rektan rilaton.
Sep Valoj
La "Sep Valoj" estis verkita ĉirkaŭ 1860 en Bagdado, responde al demandoj faritaj de iu juĝisto, kiu estis sekvanto de la Qádiríyyih ordeno de Sufiismo. Ĉirkaŭ la tempo kiam li skribis al Bahá'u'lláh, li forlasis sian postenon, kaj dum la cetero de sia vivo vagis tra Irako kaj Kurdistano.
La verko estis laŭdita de  Sh o gh i Effendi kiel Lia "plej granda mistika verkaĵo", kaj en la Okcidento ĝi estis unu el la unuaj haveblaj libroj de Bahá'u'lláh, unue tradukita rekte al la francan en 1905, kaj en la anglan en 1906.
La stilo de la "Sep Valoj" estas tre poetisma, kvankam verkita per libera vers-stilo. Preskaŭ ĉiu linio enhavas rimojn, kaj ludas kun vortoj, kiu estas preskaŭ perdita per tradukado. Aldona al tiuj ĉi subtilaĵoj estas historiaj kaj religiaj aludoj, kiuj estas same malfacile tradukeblaj. Sufistoj ofte komunikis per unu aŭ multaj vortoj, kiuj aludis al Koranaj versoj, tradicioj, kaj bone-konataj poemoj. La lingvo-stilo de la "Sep Valoj" referencas al tiu ĉi riĉeco de scio. Do, tiuj, kiuj legas la tekston sen bona scio pri la islama kaj sufisma fono, trovos la referencojn konfuzemaj, kaj kelkajn frazojn sensignifaj.
La libro sekvas padon de vaganto sur spirita vojo tra diversaj gradoj. En la enkonduko, Bahá'u'lláh diras "Kelkaj nomis tiujn ĉi Sep Valoj, kaj aliaj, Sep Urboj." La gradoj estas atingataj unu post la alia, kaj la celo de la vojaĝo estas sekvi "la Ĝusta Pado", "forlasi la guton de vivo kaj veni al la maro de la Viv-Donacanto", kaj "rigardadi al la Amato".
En la konkludo de la libro, Li mencias: "Tiuj ĉi vojaĝoj ne havas videblan finon en la mondo de tempo, sed la malligita vaganto - se nevidebla konfirmo descendas sur lin kaj la Gardanto de la Afero asistas lin - povas transpasi tiujn ĉi per sep paŝoj, ne, per sep spiroj, ne, per unu spiro, se Dio tion deziras." (p. 40-41)
La Valo de Serĉado
Oni devas serĉi kaj purigi la koron de malatentigajn dezirojn.
La Valo de Amo
Amo fokusigas deziron al Dio kaj forbruligas la memon.
La Valo de Sciado
Sciado instruas al iu kiel vidi la gvidanta mano de Dio - providenco - ĉie.
La Valo de Unueco
La ĝusta perceptado de la Dia unueco instruas iun vidi la estaĵon de Dio ĉie, sed malakcepti monismon kaj panteismon.
La Valo de Kontentado
En la grado de kontentado oni bezonas nenion krom Dio.
La Valo de Mirado
Ĉi tie la mistikulo "freneziĝas" (majnún) per la kono de Dio: tiu ĉi rilatas al la grado de mirigado spertita de multaj mistikuloj, kiun Chögyam Trungpa nomis "frenezan saĝecon".
La Valo de Vera Malriĉeco kaj Absoluta Nenieco
Tiu ĉi estas la grado de malekzisto de la memo en Dion, sed ne ekzistenciala unuiĝo : la esencoj de la Dia Memo kaj de la memo de la mistikulo restas unikaj, kontraste al la tuta unuiĝo menciita en aliaj tradicioj.
Propila dufluoroacetato
Propila dufluoroacetato aŭ C5H8F2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
40227 Tahitio
40227 Tahitio estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo. Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la plej granda insulo de Franca Polinezio, Tahitio, malkovrita de Samuel Wallis en 1767. Bougainville vizitis la insulon en 1768 kaj estis impresita de la afableco kaj vivmaniero de la loĝantoj. La astronomo Charles Green aniĝis al ekspedicio de Kapitano Cook kaj tie sukcese observis la pasadon de Venuso en 1769.
Love Me Tender (filmo)
Love Me Tender estas usona anglalingva nigrablanka filmo de 1956 en sistemo CinemaScope reĝisorita de Robert D. Webb, kaj elsendita de 20th Century Fox en la 15a de novembro 1956. La filmo, kiu ricevis nomon el la kanto, prezentas stelulojn Richard Egan, Debra Paget kaj fine Elvis Presley en sia aktora premiero. Ĝi estas vakera filmo kun epizodoj de muzikala filmo. Kiel premiera filmo de Presley, ĝi estis la ununura en lia aktora kariero kie li ne ricevis pintan listigon. Love Me Tender estis origine titolota The Reno Brothers, sed kiam progresis la vendado de la soloo de Presley nome "Love Me Tender" preterpasante el unu miliono — por la unua fojo por soloa albumo — la filma titolo estis ŝanĝita por kongrui kun tio. Tiu estisankaŭ launua fojo kie Presley luids rolulon kiu estis reale vivanta ĉirkaŭ 1865, nome la epoko kiam okazis la historio.
Pulvermaar
La Pulvermaar estas maara lago. Ĝi situas sudoriente de la distrikturbo Daun en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi apartenas kun Holzmaar kaj Hitsche Maar al la maaroj de Gillenfeld.
Karakterizaĵoj
Unu en la marĉo de la najbara Strohner Maar situanta tofotavolo venis de la vulkanaj aktivecoj de la Pulvermaar. La Strohner Maar do estas pli maljuna ol la Pulvermaar. La aĝo de la Pulvermaar havas aĝon de ĉ. 10.000 jaroj. Pli novaj esploroj trovis subakvajn terasojn kaj glacikojnon ene de la  Tefra-tavoloj. Tiuj esploroj sugestas, ke la maaro verŝajne estas de la lasta malvarmepoko antaŭ 20.000 ĝis 30.000 jaroj. Vulkanologoj de la Smithsonian Institution supozis, ke la erupcio okazis de 8600 ĝis 8000 a. K..
La preskaŭ cirkloforma maaro havas akrajn funelformajn vandojn. La maara lago situas en alteco de 411 m super marnivelo kaj estas kun profundeco de 72 m la plej profunda maaro de la Vulkaneifel. Kun diametro de ĉ. 700 m kaj laga surfaco de ĉ. 38,48 ha la lago havas la plej grandan akvan surfacon de la maaroj en le Ejfelo, ankaŭ se la tura vulkana strukturo kun 900 * 950 m estas superiata de multaj aliaj Ejfelaj maaroj.
Post la Konstanca lago kaj la antaŭalpaj lagoj (Königssee, Walchensee, Starnberger See, Ammersee, Chiemsee, Tegernsee) la Pulvermaar estas la plej profunda natura lago de Germanujo.
Natura satelito
Natura satelito (kelkfoje nomata luno) estas astra objekto, kiu ĉirkaŭiras planedon aŭ alian sub-stelan astron. Ĝi havas pli malgrandan mason ol sia planedo.
En la sunsistemo troviĝas 162 konataj naturaj satelitoj de la ok planedoj, 4 konataj de la nanplanedoj, kaj multaj aliaj de planedetoj. La satelito de nia planedo Tero mem nomiĝas Luno.
Troviĝas satelitojn ĉirkaŭ ĉiuj planedoj en la sunsistemo, krom Merkuro kaj Venuso; lunojn en aliaj sunsistemoj ankoraŭ ne eblis observi.
Listo de naturaj satelitoj
La naturaj satelitoj agnoskitaj de la Internacia Astronomia Unio estas jene listigitaj, laŭ ilia oficiala numero. La nomoj skribitaj grase karakterizas satelitojn sufiĉe grandaj por ke ili havu rondan formon pro sia mem-gravito.
Tapieteoj
La Tapieteoj aŭ en hispana tapietés (de la gvarania: veraj sklavoj) estas branĉo de la popolo gvarania. Por memnomigo ili uzas la terminojn: guaraní, ñanaiga kaj avá. Oni konas ilin ankaŭ kiel tapy'y kaj tirumbaes. En Paragvajo: ñandevas, guasurangos aŭ guasurangues. En Argentino kaj Bolivio: guarayos, yanaiguas aŭ ñanaguas.
En Bolivio ili loĝas en la provinco Gran Chaco de la departemento Tariŝio (Tarija) en la limo kun Paragvajo, en la komunumoj Samuwate aŭ Samayhuate, Cutaiqui kaj Cercada kun totalo de 120 personoj proksimume (70 parolantoj).
En Paragvajo ili estas pli ol 2.000 kiuj loĝas en naŭ komunumoj. La tapieteoj de Bolivio kaj Paragvajo ekmigris al la provinco Salta en Argentino ekde 1920 por labori en sukerejoj; post la Ĉaka milito akceliĝis la migradon al Argentino, lando al kiu ili aludas per Baporenda, kio signifas loko kie estas laboro.
En Argentino la tapieteoj loĝas en du malgrandaj komunumoj de Salta, unu el ili estas la kvartalo Misión Los Tapietés de la urbo Tartagal kaj la alia estas la komunumo Curvita. La Encuesta Complementaria de Pueblos Indígenas (ECPI), de 2004-2005, informis, ke estas 484 tapieteoj en la provinco Salta, 100 el kiuj parolas sian lingvon.
Antaŭ la Ĉaka milito (1932-1935) ili loĝis sudoriente de Bolivio, kie ili vivtenis sin kiel ĉasistoj-kolektistoj, practikante ankaŭ agrikultureton kaj fiŝkaptadon. Ili esris portitaj kiel prizonuloj de la paragvajaj militistoj kaj translokigitaj al Paragvajo, el kie post la milito kelkaj revenis hejmen, aliaj restis en Paragvajo kaj la resto elmigris al Argentino.
Ties deveno ne estis ankoraŭ determinita, ĉar por kelkaj ili estas gvaranioj separitaj el la komuna trunko kaj rilatigitaj kun la tobaoj kaj akiris kelkajn el ties kutimoj, dum por alia ili estas popolo negvarania kiu estis gvaranigita de la ĉirigvanoj, hipotezo malakceptita de la tapieteoj.
La Encuesta Complementaria de Pueblos Indígenas (ECPI) 2004-2005, komplementa enketo de la argentina ŝtata censo Censo Nacional de Población, Hogares y Viviendas 2001, montris kiel rezulto ke agnoskiĝas aŭ rekte descendas de la tapieteoj 484 personoj en la Provinco Salta. El kiuj 476 loĝas en komunumoj. En la tuta lando agnoskiĝas 524 tapieteoj, 478 loĝantaj en komunumoj.
Kleinhennersdorfer Stein
La 389 metrojn alta Kleinhennersdorfer Stein estas malgranda arbarokovrita tablomonto, kiu situas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro, maldekstre de la rivero Elbo, en la mezo inter la vilaĝoj Kleinhennersdorf, Papstdorf kaj Kurort Gohrisch.. La supro de la tablomonto ofertas nur limigitan vidon kaj estas malpli alta kaj malpli ofte vizitata ol la najbaraj tablomontoj Gohrisch kaj Papststein. Interesaĵoj estas la du grandaj kavernoj je ĝia suda flanko.
Urbo de Filmo (Unesko)
Urbo de Filmo (Unesko) estas koncepto ene de la UNESKO-programo Reto de Kreemaj Urboj, kiu estis lanĉita en 2004 por antaŭenigi kunlaboron inter urboj kiuj uzas kreemon kiel gravan faktoron por ilia urba disvolviĝo.
Unesko nomas filmajn urbojn. En junio 2009, Bradford en Britio estis nomita la unua filmurbo. Ĉi tio baziĝis sur longa filmtradicio en la urbo, inkluzive de filmfestivaloj.
Kriterioj pri Filmaj Urboj de Unesko
Por esti aprobita kiel Urbo de Filmo, urboj devas plenumi kelkajn kriteriojn starigitajn de Unesko.
Elektitaj filmoj de Unesko havu similajn karakterizaĵojn:
Pri la urboj
En 2009,  (Anglio) fariĝis la unua filmurbo.
Mumbajo (Barato) estas hejmo de Bolivudo, la filmindustrio, kiu produktas la plej multajn filmojn en la tuta mondo.
Sidnejo (Aŭstralio) aliĝis en 2010 kaj estas hejmo de Fox Studios Aŭstralio, la studio kiu vivigis The Matrix-trilogion, The Great Gatsby kaj The Wolverine.
Pusano (Sud-Koreio) aranĝas ĉiujaran Internacian Filmfestivalon kaj estas "normiganto" en la filmmondo.
Jamagata (Japanio) aranĝas ĉiun duan jaron Internacian Festivalon de la Dokumenta Filmo.
Urboj de Filmo
Estas dek ok filmurboj en dek ses landojn kaj kvar kontinentojn. Dek unu estas en Eŭropo, kvar en Azio, du en Oceanio kaj unu en Sudameriko.
Hispanio kaj Britio estas la solaj landoj kun du membro-urboj.
La Urboj de Filmo estas:
Klefo
Klefo aŭ kleo (lat. clavis, hisp. clave, it. chiave, fr.: clef aŭ clé = „klefo, kleo, ŝlosilo“) en muziko servas por fiksi en notliniaro, kiujn tonaltojn reprezentas la kvin notlinioj. Ĉiu klefo havas por tio referenctonon, de kies pozicio deduktiĝas la pozicio de la aliaj tonoj. La diversaj klefoj reprezentas malsamajn tonregistroj; por ĉiu instrumento kaj ĉiu voĉregistro ekzistas taŭga klefo.
Violonklefo
La nun ĝenerale kutima violonklefo estas g-klefo, kiu fiksas la g′ sur la dua (ekde malsupre) notlinio. Ĝi estas uzata por virinvoĉoj, violono, altaj blovinstrumentoj, la sopran-instrumentoj de la gambvjola familio kaj la dekstra mano je klavarinstrumentoj, foje ankaŭ por la notado de treege altaj registroj je malaltaj instrumentoj. Krome oni uzas la violonklefon je kelkaj malaltaj blovinstrumentoj, kiu estas parenca kun sopraninstrumento, transpone: je la familioj de la saksofonoj, je la klarnetoj kaj je la tenorkorno, por povi ŝanĝi la instrumenton sen transpensi. Ekz. tenorkornisto legas kaj prenas same kiel sur flugilkorno en B♭, la tono nur sonas anstataŭ duton naŭton pli malalta. Voĉoj notitaj por viroj principe estas kantataj okton pli malalta ol notitaj.
La franca klefo, en la baroko ankaŭ kutima, disponigas al la g′ la plej malsupran linion.
Aldoklefo
Por la vjolo, la aldinstrumento de la gambvjola familio (aldogambvjolo) kaj aldotrombono ofte ankaŭ estas preskribita la aldoklefo, ofte ankaŭ nomata „vjolklefo“. La c′ jen situas sur la tria linio.
Tenorklefo
La tenorklefo estas uzata por pasaĵoj en pli alta registro je malaltaj arĉ- kaj blovinstrumentoj (tenortrombono, violonĉelo, tenor-bas-instrumento de la gambovjola familio kaj fagoto). Orientiĝejo jen estas c′ sur la kvara linio.
Basklefo
La basklefo estas f-klefo, kiu fiksas la etan f sur la kvara linio ekde malsupre (do sur la linio inter la du punktoj). Oni uzas ĝin je malaltaj virvoĉoj kaj malaltaj arĉinstrumentoj (violonĉelo, kontrabaso kaj basinstrumento el la gambvjola familio), malaltaj blovinstrumentoj (fagoto, tenor- kaj bastrombono, tubjo, baritonkorno) kaj kelkaj frapinstrumentoj (timbaloj). Je klavarinstrumentoj la maldekstra mano estas plejofte notita en la basklefo, je orgeno ankaŭ la pedalaro.
Historio
Kiam Guido de Arezzo proks. 1025 inventis la linian sistemon por la notado de muziko, li uzis por la markado de la duontono-paŝoj c aŭ f, per kiu li markis la plejofte koloran linion, sub kiu troviĝis la duonton-paŝo. Depende de la melodipaso oni poste metis ĉi tiujn klefojn en la kvadratnotacio sur unu el la kvar disponeblaj notlinioj por eviti la neceson de helplinioj.
C-klefo
La tiel ekestintaj c-klefoj ankaŭ pli malfrue estis uzataj kaj ĝis nun estas nomataj laŭ la kantvoĉoj, por kiuj ili taŭgas. Nur ilia aspekto ŝanĝiĝis. Sur la bildigo oni vidas: (a) malnovajn c-klefojn; (b) sopran- aŭ diskant klefojn; (c) mezosopran  klefo; (d) aldo  klefo; (e) tenor  klefo (f) bariton  klefo.
F-klefo
Por pli malalaj voĉoj ekestis samtempe kun la c-klefo la f-klefo, kiu indikas la etan f kaj kies formo estas deduktebla de la majuskla F (a). La unuaj f-klefoj situis sur la mezlinio, estis do fakte baritonklefoj (b). Poste venkis la nun kutima basklefo, kiu fiksas la 2-an linion de supre kiel f-linion (c).
G-klefo
Pro la pluevoluo de la muziko, aparte pro la notacio de instrumenta muziko, kiu parte sonis ekster la homa voĉamplekso, oni bezonis novan, pli altan klefon, la g-klefon (inventita proks. 1200). La nomo „sopranklefo“ estas evitenda, ĉar ekzistas samnoma c-klefo kaj ĉar la g-klefo estis uzata unuavice por la notado de violonvoĉoj. Ankaŭ la formo de ĉi tiu "violonklefo" evoluis el la litero de la indikata tono G, al kiu oni kroĉis hoketon, kiu devenus el kursiva d sur la apartena linio (d″).
Γ-klefo
Sur malnovaj notskriboj por klavarinstrumentoj oni ofte trovas liniaron kun ok aŭ pli da linioj, en kiun oni metis ĉiujn klefojn. La plej malsupra signo estis greka majuskla gamo, kiu dumtempe markis la grandan G. Ĉi tiu Γ-klefo por aparte malaltaj registroj ne konserviĝis.
19-a jarcento
La violonklefo iom post iom venkis kiel universala klefo por altaj registroj kaj plejparte anstataŭis la c-klefon. Nur por la notado de kantvoĉoj sopran-, aldo- kaj tenorklefoj estis normo ĝis vaste en la dua duono de la 19-a jarcento.
Eksternormaj klefoj
Klefoj ankaŭ povis situi sur alia linio ol kutime. Je la c-klefo tio ankoraŭ validas: la signo markas la c' sur malsamaj linioj, depende de tio, ĉu temas pri sopran- aldo-, tenor- aŭ baritonklefo. Sed pli malfrue ĉi tiu dislokado estis kutima ankaŭ je la aliaj klefoj. Ekzemple nia moderna basklefo devenis fakte de eksternorme metita baritonklefo. En franca barokmuziko ofte la g-klefo troviĝas sur la plej malsupra linio (franca violonklefo).
Oktigitaj klefoj
Por eviti helpliniojn oni uzas kursivan, minusklan 8 sur aŭ sub la klefo, por indiki oktigon en la respektivan direkton. La violonklefo oktiga malsupren ekzemple estas ĉefe kutima por la tenorvoĉo. Ofte tamen la 8 je tio ne aperas, ĉar tenorvoĉoj notitaj per violonklefo kutime sen tio estas kantataj okton pli malaltaj ol notitaj. Malpli ofte oni uzas ĉi tiujn klefojn ankaŭ por instrumentoj, kiuj sen tio transponas oktige, ekz. gitaro (malsupren oktiga violonklefo), fluteto kaj sopranbekfluto (supren oktiga violonklefo) aŭ kontrabaso (malsupren oktiga basklefo). Foje ankaŭ troviĝas 15, kiu postulas la transponado je du oktoj (je la unua okto kunnombriĝas la unua tono, je la dua okto alvenas kromaj sep tonoj).
Tabulaturoj
Je gitaroj kaj aliaj plukinstrumentoj ekzistas la ebleco noti anstataŭ per kutimaj notoj per tabulaturoj. Tiukaze oni skribas plejparte vertikalan „TAB“ anstataŭ klefon. Tabulaturoj por gitaro havas ses notlinioj, do unu por ĉiu kordo. La nombroj sur la linioj indikas, sur kiu freto la respektiva kordo estas prenenda.
Sian originon hava la tabulatura skribmaniero en la komponaĵoj por liuto el mezepoko kaj renesanco. Ĝis nun liutistoj ofte ne ludas laŭ modernaj notoj, sed la malnovaj aŭ priverkitaj tabulaturoj.
Klefo por diatona harmoniko
La diatona harmoniko havas kiel ŝanĝotona instrumento apartan notacion. Al tio apartenas propra klefo, kiu ekz. similas al minuskla h. Klefo kaj notacio por tirado kaj premado dependas de la instrumentotipo kaj de la eldonejo.
Frapinstrumentaj klefoj
Por frapinstrumentoj ofte oni uzas unu el la du bildigitaj klefoj. Ekzistas diversaj interkonsentoj pri tio, kiu linio reprezentas kiun instrumenton. <br style="clear:both" />
Duopa beto-disfalo
En fiziko, duopa beto-disfalo aŭ duopa beta-disfalo estas speco de radioaktiveco en kiu atomkerno eligas du beto-partiklojn en sola procezo.
En duopa-beto-minus-disfalo, du neŭtronoj en la kerno estas konvertitaj en protonojn, du elektronoj kaj du elektronaj antineŭtrinoj estas disradiitaj. En la procezo de la pli kutima unuopa beto-minus-disfalo, la atomkerno disfalas per konvertado de unu neŭtrono en la kerno al protono kaj disradiado de unu elektrono kaj unu elektrona antineŭtrino. Por ke beto-disfalo de ajna speco estu ebla, la fina kerno devas havi pli grandan bindantan energion ol la originala kerno. Por iuj kernoj, ekzemple 76Ge, la kerno kun atomnumero je unu pli granda havas pli malgrandan bindantan energion, malebligante beto-disfalon. Tamen, la kerno kun atomnumero je du pli granda, 76Se, havas pli grandan bindantan energion, tiel la duopa-beto-disfala procezo estas permesita.
Membruligoj de la placo Tian An Men
La membruligoj de la placo Tian An Men (en la simpligita ĉina 天安門自焚事件, en la tradicia ĉina 天安门自焚事件) okazis sur la placo Tian An Men, historia kaj fama kvartalo de centra Pekino, antaŭtage de la ĉina novjara festo la 23-an de januaro 2001. La origino de la incidento restas diskutata : laŭ la oficiala ĉina novaĵagentejo Xinhua, kvin membroj de la sekto Falun Gong, malpermesata sed populara nova religia movado ankaŭ konata kiel "Falun Dafa", propravole bruligis sin por protesti kontraŭ la iliaopinie maljusta traktado de Falun Gong fare de la ĉina registaro. La informcentro de Falun Dafa tamen kontestis, ke la membruligitoj estis kultobservantoj, pro tio ke la doktrino de la movado klare malpermesas murdon kaj konsideras memmortigon kiel pekon.
Duopa beto-disfalo
En duopa-beto-plus-disfalo, kiu teorie eblas por iuj kernoj, la procezo okazas kiel konvertiĝo de du protonoj al neŭtronoj, kun eligo de du elektronaj neŭtrinoj kaj absorbo de du orbitaj elektronoj (duopa elektrona kapto aŭ 2ε-disfalo):
Membruligoj de la placo Tian An Men
La kvin viktimoj apartenis al grupo da sep homoj, kiuj kune iris al la placo. Unu el ili, Liu Chunling, mortis sur la placo. Ŝia 12-jara filino, Liu Siying, mortis en malsanulejo post pluraj semajnoj. Tri aliaj postvivis la membruligon. Teamo de la televidstacio CNN hazarde ĉeestis la komunan memmortigon kaj ekfilmis ĝin, antaŭ ol la ĉina polico alvenis sur la placo kaj arestis la ĵurnalistojn. La incidento estis internacie diskonigita : eĉ la Ĉina Centra Televido (CCTV) poste dissendis videon en la tuta Popola Respubliko Ĉinio, montrante la bildon de brulanta Liu Siying kaj intervjuojn kun la aliaj viktimoj, laŭ kiuj membruligo kondukus ilin al paradizo. La aŭtenteco de la video estis dubita en televidprogramo de novjorka, Falun Gong-dependa televidstacio, False Fire. La informcentro de Falun Dafa, kune kun la ĵurnalisto Danny Schechter, asertis ke la incidento estis tute planita por influi la ĉinan publikan opinion kontraŭ la sekto.
Duopa beto-disfalo
Se la masa diferenco inter la fonto kaj rezulta atomoj estas pli granda ol 1,022 MeV/c2 (du elektronaj masoj), ankaŭ la alia varianto de disfalo eblas, kun kapto de unu orbita elektrono kaj eligo de unu pozitrono (εβ+-disfalo):
Se la masa diferenco estas pli granda ol 2,044 MeV/c2 (kvar elektronaj masoj), ankaŭ la eligo de du pozitonoj estas ebla (2β+-disfalo):
Membruligoj de la placo Tian An Men
La magazino Time ja raportis, ke la kampanjo de la ĉina registaro kontraŭ Falun Gong plifortiĝis post tiu okazaĵo. Afiŝoj, flugfolioj kaj videoj estis produktitaj por priskribi la supozeble danĝerajn de tia kultobservado. Oni cetere organizis plurajn kursojn kontraŭ Falun Gong en la lernejoj de Ĉinio. Human Rights Watch (HRW) taksis, ke tiu incidento estis unu el la aferoj plej malfacile trakteblaj de ĵurnalistoj en Pekino tiutempe, ĉefe pro la manko de sendependa kaj fidinda informo. Time kaj profesoro David Ownby de la universitato de Montrealo rimarkis, ke konfuzitaj praktikantoj ja eble misinterpretis la sektan doktrinon kaj propravole mortigis sin. Barend ter Haar, ĉinisto de la universitato de Leiden kaj Francesco Sisci, azia redaktoro de La Stampa ankaŭ kredis ke la okazaĵo estis aŭtenta protesto de praktikantoj, sed ke la mallerta traktado de la ĉina registaro aperigis ĝin kiel propagandon.
Duopa beto-disfalo
Tamen neniu varianto de teorie ebla duopa-beto-plus-disfalo estas jam observita, nur duopa-beto-minus-disfalo estas jam observita.
Membruligoj de la placo Tian An Men
Tri el la postvivantoj, sed ankaŭ du aliaj homoj akuzitaj pri impliko, estis procesitaj meze de 2001 pro intenca homomurdo. Kvar el la kvin akuzitoj estis kulpigitaj kaj kondamnitaj de 7-jara ĝis tutviva enkarcerigo. Unu el la akuzitoj, Li Baorong, estis liberigita pro tio, ke ŝi laŭ la kortumo "agnoskis sian krimon". Du aliaj postvivantoj, Hao Huijun kaj ties filino Chen Guo, havis "tute detruitajn vizaĝojn", kaj do ne ĉeestis la proceson.
Duopa beto-disfalo
Izotopoj kapablaj al duopa beta disfalo
Duopa beto disfalo estas la plej malrapida sciata speco de radiaktiveco, kun duoniĝotempoj tipe 1018 ... 1028 jaroj. Duopa beto disfalo estis observita por nur 10 izotopoj, kaj ĉiu el ilin havas duoniĝotempon pli grandan ol 1019 jaroj.
Membruligoj de la placo Tian An Men
Kunteksto
Falun Gong estas nova religia movado, kiu interalie baziĝas sur meditada metodo konata kiel qigong. Ĝi estis fondita en la Popola Respubliko Ĉinio fare de Li Hongzhi en 1992. Jam meze de la 1990-aj jaroj ĝi estis sukcese altirinta dekojn da milionoj da kultobservantoj. La nescienceco de ĝia doktrino, influita de taoismo kaj budhismo estis ekkritikita de pluraj ĉinaj eminentuloj kiel Sima Nan kaj la sciencisto He Zuoxiu, tiel ke la kultobservantoj rapide kutimiĝis protesti kontraŭ iu ajn malfavora vidpunkto. Post manifestacio en Tjanĝino, okaze de kiu pluraj kultobservantoj estis arestitaj, pli ol dek mil membroj de la movado kunveniĝis antaŭ la sidejo de la Komunista Partio de Ĉinio en la pekina kvartalo Zhongnanhai la 25-an de aprilo 1999. Inter la 25-a de aprilo kaj julio, okazis proksimume 300 manifestacioj de Falun Gong tra la tuta lando. La 22-an de julio de la sama jaro, la ĉina registaro decidis edikti tutnacian forbaron de tiu religia movado.
Duopa beto-disfalo
Izotopoj kapablaj al duopa beta disfalo
Pli ol 60 nature okazantaj izotopoj estas kapablaj al duopa-beto-disfalo. Je nur 10 el ili la disfalo estis observita (tra la du-neŭtrina reĝimo, vidu sube pli detale):
Membruligoj de la placo Tian An Men
Kunteksto
Post la forbaro, la placo Tian An Men, kie jam antaŭe okazis pluraj historie gravaj protestoj, fariĝis unu el la plej strategiaj lokoj por malleĝaj manifestacioj de Falun Gong organizitaj malgraŭ registara trudo. Post unu jaro, je la 25-a de aprilo 2000, jam 30 000 kultobservantoj estis arestitaj. 700 kredantoj de Falun Gong estis cetere arestitaj dum manifestacio sur la placo Tian An Men la 1-an de januaro 2001. Laŭ Time posedis la sekto retejon, kiu instruis al la legantoj la metodon por organizi proteston, "precipe en la placo Tian An Men". La fondinto Li Hongzhi konsilis al siaj disĉiploj senmovigi policanojn kaj aliajn "malicajn friponojn" per la uzado de supernaturaj sorĉoj. Jensen kaj Weston (2006) tamen rimarkis videblan doktrinan ŝanĝon en la mesaĝoj de Li Hongzhi post la nacia forbaro : la kultobservantoj, kiuj firme rezistus kontraŭ ŝtatpremo fine postvivos la Apokalipson, dum la aliaj ne postvivos. Al tiuj, kiuj spertis morton aŭ suferadon, oni promesis "konsumadon", t.e. spirita vekiĝo. La New York Times iam citis la jenan frazon de Li : "Iu ajn timo mem estas baro, kiu malhelpas al vi atingi konsumadon".
Duopa beto-disfalo
Izotopoj kapablaj al duopa beta disfalo
Multaj izotopoj estas, en teorio, kapablaj al ambaŭ de duopa-beto-disfalo kaj aliaj disfaloj. En plej parto de okazoj, la duopa-beto-disfalo estas tiel malofta ke estas preskaŭ neeble observi ĝin en la fono de la alia radiado. Tamen, la duopa-beto-disfala kurzo de 238U (kiu kapablas ankaŭ al alfa radiado) estas mezurita kemie per ekzisto de 238Pu kiu estas produktata de la duopa-beto-disfalo.
Du el la izotopoj, 48Ca kaj 96Zr, disfalas ankaŭ per unuopa beto-disfalo sed ĉi tiu disfalo estas ege subpremita kaj neniam estis observita.
Membruligoj de la placo Tian An Men
Kunteksto
La 1-an de januaro 2001, Li publikigis "Preter la Limoj de Indulgemo", en kiu li skribis, ke la persekutado de Fa (mallongigo uzita de la membroj mem) fare de Malbono (t.e. la ĉina komunista partio) ne plu estis tolerebla : "Indulgemo, kiel instruita de Budho, ne signifas la toleron de malicaj estuloj. [...] Laŭ Fa, la kompleta elimino de Malbono estas ĝustigo, kaj ne afero de persona kulturiĝo. Por persona kulturiĝo kutime ne necesas iri preter la limoj de Indulgemo".