cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teritoria organizado de Kostariko
En 2014 la teritoria organizado konsistas el 7 provincoj, 82 kantonoj kaj 478 distriktoj.
Historio
Kun la starigo de la respubliko kaj la deklaro de Kostariko kiel Libera, suverena kaj sendependa Respubliko, la reformita Konstitucio de 1848 estis aprobita la, kaj laŭ Leĝo n-ro 36 de la , estis establitaj unuafoje la nomadoj de provinco, kantono kaj distrikto. Laŭ la menciita leĝo, estis kreitaj la provincoj de:
Menciita leĝo katalogis Puntarenas kiel komarkon, kategorio nun neuzata. La leĝdona dekreto n-ro 10 de la asignas al Puntarenas la titolon de provinco.
Provinca organizado
Politike kaj administre, Kostariko konsistas el sep provincoj:
Kantona organizado
La koncepto de municipo aŭ urbodomo kuŝas en la subnacia unuo de dua nivelo (la kantonoj), estrataj de urbestro elektita ĉiun kvaran jaron per ĝeneralaj elektoj, kaj de Urbestraro. Laŭ la Politika Konstitucio, Artikolo 169:
La administrado de lokaj interesoj kaj servoj en ĉiu kantono estos je la prizorgo de la Urba Registraro, formita de interkonsiliĝa korpo, konsistanta el urbestraranoj popole elektitaj, kaj de ekzekutiva funkciulo kiun asignos la leĝo.
Distrikta organizado
Ĉiu kantono estas dividita en distriktoj kies nombro varias de kantono al kantono. Ĉiu distrikto havas Distriktan Konsilantaron preziditan de sindiko, ĉiuj popole elektitaj. La Distrikta Konsilantaro estas la interparolanto inter la distrikto kaj la urba registaro kaj certigas la komunumajn kaj najbarajn interesojn antaŭ la Urbodomo, kaj dum la rekta administrado de la distrikto kuŝas en la municipo, la Distriktaj Konsilantaroj ankaŭ ekzercas administrajn funkciojn kiajn submeti projektojn al la Urbestraro kaj kontroli la laboron de la urbestro.
Indiĝenaj teritorioj
En Kostariko ekzistas 24 indiĝenaj teritorioj laŭregule limigitaj de la centra registaro kaj kiuj havas limigitan aŭtonomion. Tiuj teritorioj estas administrataj de la Asocio de Indiĝena Evoluo kiel Loka Registaro laŭ Dekreto n-ro 13568-G de la Plenuma povo.
Solomon Burke
Solomon Burke (n. 21a Marto 1940 en Philadelphia, Pennsylvania; m. 10a oktobro 2010 en Haarlemmermeer, Nederlando) estis usona Soul- kaj "Ritmo- kaj -Blues-kantisto.
Li estis tre fama en jaroj ekde 1960 kaj denove de jaro 2002 ĝis 2010. Li estis la komponisto de tre fama kanto: "Everybody Needs Somebody to Love". Ĉiu bezonas iun por ami...
Solomon Burke ricevis en jaro 2003 la Grammy 2003-n pro "Don't give up on Me" albumo de jaro 2002
Diskografio
(laŭ germana vikipedio):
Diskoj
Apollo:
Singular:
Atlantic: - Als Little Vincent: - Solomon Burke: Atlantic:
BELL:
MGM: --- PRIDE: -- MGM: --- PRIDE: -- ABC: -- CHESS:
AMHERST: --- INFINITY: - SAVOY:
SOULTOWN:
ROUNDER: --- OUTPOST: - The Soul Clan:
Fat Possum:
---
grandaj Albumoj
(germana vikipedio)
Ergino
Ergino (ergin kaj ankaŭ LSA : Lysergsäureamid) estas ergotoalkaloido de la familio de lizergamidoj.
Vidu ankaŭ
Ergotoalkaloido
Internacia ekspozicio (1867)
La Universala Ekspozicio de Parizo de 1867, oficiale kaj origine en la franca Exposition universelle d'Art et d'industrie, estas kronologie la dua Internacia ekspozicio. Ĝi okazis de la 1a de aprilo al la 3a de novembro de 1867 ĉe la Marsa Kampo, de Parizo, Francio. 41 landoj estis reprezentataj en la Ekzpozicio.
En 1864, la imperiestro Napoleono la 3-a dekretis ke internacia ekspozicio devus esti aranĝita en Parizo en 1867. Komisiono estis nomumita kun Prince Jerome Napoleon kiel prezidanto, sub kies direkto la preparlaboro komenciĝis. La ejo elektita por la Universala Ekspozicio de Parizo de 1867 estis la Marsa Kampo, la granda militista paradejo de Parizo, kiu kovris areon de 48 hektaroj al kiuj estis aldonita la insulo de Billancourt, de 21 ha. La ĉefa konstruaĵo estis rektangula kun rondetaj finoj, havis longon de 490 m kaj larĝon de 380 m, kaj en la centro estis pavilono dominita per kupolo kaj ĉirkaŭita per ĝardeno, 166 m longa kaj 56 m larĝa, kun galerio konstruita tute ĉirkaŭ ĝin. Aldone al la ĉefkonstruaĵo, ekzistis preskaŭ 100 pli malgrandaj konstruaĵoj surloke.
Ekzistis 50,226 ekspoziciantoj, de kiuj 15,055 estis de Francio kaj ĝiaj kolonioj, 6176 de Britio kaj Irlando, 703 de Usono kaj malgranda kvanto de Kanado. La financoj por la konstruo kaj konservado de la ekspozicio konsistis el stipendioj de 1,165,020 de dolaroj el la franca registaro, simila kvanto de la grandurbo de Parizo, kaj proksimume 2,000,000 de dolaroj de publika abono, farante totalon de 5,883,400 de dolaroj; dum la enspezoj estis taksita je 2,822,900 USD, tiel kaŭzante deficiton, kiuj, aliflanke, estis kovrita de la abonoj de la registaro kaj la grandurbo de Parizo, tiel ke la fina raporto estis farita por montri gajnon.
Oni planis ĝin kiel montro de la historio de laboro kaj industrio; Tiele oni montris prahistoriajn ŝtonajn ilojn al la plej moderna metalo nome aluminio, kio ege altiris la atenton de la publiko.
Josenópolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Grão Mogol. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Clash by Night
Clash by Night estas usona drama filmo de 1952 kaj RKO kun kelkaj nuancoj de nigra filmo, reĝisorita de Fritz Lang kun stelaj roloj de Barbara Stanwyck, Paul Douglas, Robert Ryan, Marilyn Monroe kaj Keith Andes. Tiu filmo estis bazita sur la teatraĵo de Clifford Odets, adaptita de la verkisto Alfred Hayes. Tiu estis la unua filmo en kiu Monroe aperis nomumita (listigita) antaŭ la titolo de la filmo.
Dum la filmado, aperis la nuntempe fama skandala afero de la fotoj de Monroe por nudkalendaroj kaj ĵurnalistoj svarmis ĉirkaŭ la aktorino kaj ĉikanis ŝin, kreante konsiderindan ĝenadon por la filmistoj kaj filmado.
La intrigo temas pri virino (Barbara Stanwyck) kiu revenas al la familia hejmo en fiŝkapta kalifornia vilaĝo post malfeliĉa amafero en oriento kaj estas ne tre bonvenata de la frato, dum iom pli de la bofratino (Marilyn Monroe).
Natalo
Natalo:
NGC 2779
NGC 2779 (aliaj indikoj — MCG 6-20-44, ZWG 180.55, PGC 25958) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zapolarnij
Zapolarnij (ruse Заполярный) estas urbo en Rusio.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
En la urbo estas fervoja stacio.
San Jose (Okcidenta Mindoro)
San Jose, [san hose] - Bayan ng San Jose - estas kvinaklasa, urbego (loke municipo), havenurbo kaj diocezo en Filipinoj, en insulo Mindoro, en regiono MIMAROPA, en provinco Okcidenta Mindoro. San Jose konsistas el 40 distriktoj.
Geografio
San Jose situas en suda (iomete sudokcidenta) parto de la insulo laŭ la marbordo sur ebenaĵo. Provinca ĉefurbo Mamburao troviĝas 99, regiona ĉefurbo Kalapano 118, Batangas 157, ĉefurbo Manilo 248, Kezonurbo 260, Legazpio (Albajo) 304, Cebuurbo 384, Puerto Princesa 386, Baguio 454, Dabao 770, General Santos 827 kilometrojn (aere).
Historio
En la 14-a jarcento ĉinaj komercistoj ankris por komercadi ankaŭ en tiu loko. Antaŭ la hispana erao estis tie indiĝena vilaĝo Pandurucan. La loknomo San Jose devenis de la patrono. La oficiala fondo okazis nur en 1910 jam dum dominado de Usono. Mallonga japana okupo okazis inter 1942-1945. En 1950 nova provonco estis establita. La komenca ĉefurbo estis San Jose, baldaŭ Mamburao. En 1969 kelkaj foraj distriktoj estis apartigitaj de San Jose por krei apartan municipon Magsaysay. San Jose atingis la internacian klasifikadon grandurbo (pli granda, ol cent mil) en la 1990-aj jaroj. En 2016 la urbego kandidatiĝis al titolo komponanta urbo.
Religio kaj eduko
La loĝantoj estas plejparte katolikoj (84 %). En San Jose katolika katedralo funkcias, same kolegioj kaj akademioj.
Trafiko
San Jose estas atingebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭdirekte, krome ekzistas vojo al interno de la insulo. La urbo havas maran havenon kaj enlandan flughavenon. Enurbe motorizitaj tricikloj kaj busetoj trafikas.
Klimato
San Jose situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 2360 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj novembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo estas 27,5 °C kaj varias inter 23-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Zapadnaja Dvina (urbo)
Zapadnaja Dvina (ruse Западная Двина) estas urbo en Tverja provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28216501.
La urbo estis fondita en jaro 1900.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.
La interurba telefona kodo estas 08265, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°16' norde, longitudo 32°05' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Zapadnaja Dvina (Западная Двина).
En jaro 2002 la urbo havis 10,2 mil loĝantojn.
Arsenio Rodríguez
Ignacio de Loyola „Arsenio“ Rodríguez Scull (* 30-an de aŭgusto 1911 en Guira de Macurijes, Matanzas, Kubo; † 30-an de decembro 1970 en Los-Anĝeleso) estis kuba muzikisto, kiu validas kiel noviginto de la son-montuno. Kiel unu el la plej gravaj komponistoj de populara kuba muziko li verkis pli ol 200 pecojn.
Deveno
Ekzemple kelkaj tekstoj de liaj son-muzikoj atestas detalan konon de la restaĵoj de afrikaj lingvoj kiel la joruba kaj la mandinka konserviĝintaj sur la plej granda insulo de la Antiloj. Sammaniere li disponis pri repertuaro de ritmaj ideoj, kiuj indikas, ke li trans la sen tio jam klare nigrula rumbo estis familiara kun la muziko de sinkretismaj afrikkubaj kultoj, kiuj ne malofte ĝis nuntempe estas konataj nur al inicitoj kaj parte validis kiel ñañigo (prokimume „sekreta“ kun la implico „tabua“).
Juneco ĉe-rande de la mondo
En la aĝo de ses (laŭ aliaj fontoj: ok) jaroj Rodríguez plene blindiĝis, post kiam li preskaŭ estus mortinta pro la konsekvencoj de hufbato de mulo en lian vizaĝon. En la aĝo de 15 li renkontis ĉarpentiston Victor Feliciano, kiu zorgis pri la blinda knabo kaj donis al li – almenaŭ bazan – edukdon sur la ununura kampo, kiu promesis al li en lia preskaŭ senespera situacio ankoraŭ perspektivon pri memdecidita, eble eĉ sukcesa vivo en tiama Kubo: la muziko. Je tio estas konsiderenda, ke Kubo dum la unua jarcento-duono prezentis modelan ekzemplon de bananrespubliko en duonkolonia dependeco de Usono, en kiu rasismo havis almenaŭ same aĉajn konsekvencojn kiel je la granda najbarlando norda.
Feliciano instruis junan Rodríguez pri la fundamentoj de kuba muziko same kiel pri ludoteknikoj de kelkaj el la plej gravaj instrumentoj, inter ili marakoj, bongoj kaj kontrabaso. Arsenio, kiel oni jam tiam nomis lin, surmontris tamen apartan talenton pri la trikorda gitaro Tres, aparta kuba speco de gitaro, kies ses kordoj estas agorditaj al tri (hispane: tres) duoblaj ĥoro, kutime al maĵora aŭ minora trisono.
Komenco de la profesia kariero
Pro sia evidenta talento Rodríguez baldaŭ ekhavis unuajn dungitecojn kiel tres-ludanto kaj kantisto en la provinco Matanzas. Tiutempe oni unuafoje anoncis lin kiel El Cieguito Maravilloso (eo: La admirinda blinduleto), kio restis lia petolnomo ĝis lia vivofino.
Li plibonigis dum tio sian teknikon (kompreneble nur per-aŭde) laŭ la ekzemplo de siaj gitaristaj modeluloj, precipe de Isaac Malviedo, de Nené Manfugás, kiu devenis de Haitio resp. de Sankta-Domingo, same kiel de Eliseo Silvera.
Proksimume 1930 li kuraĝis iri en la ĉefurbon Havano kaj baldaŭ trovis akcepton en la tiea muzikmondeto, tiel ke li baldaŭ kapablis fondi propran bandon, kun kiu li unuafoje povis publike prezenti siajn proprajn komponaĵojn ekestintajn ekde 1928: Sexteto Boston. Ĉi tiun ensemblon li malfondis en 1937, ĉar li kiel blindulo sentis sin trostreĉita per la taskoj de bandestro, kaj li aliĝis al Septeto Bellamar de kornetisto José Interián.
La Conjunto
Rerigarde tamen trudiĝas la impreso, ke Rodríguez pli malpli alstrebus ĉi tiun kreopaŭzon, por povi finfare fajli je sia plej origina muzika vizio. En la jaro 1940 li denove sendependiĝis kaj prezentis novan ensemblon, kiu per liaj animskuaj komponaĵoj, kiuj laŭ aranĝostilo malkaŝas fortan influon de la ĵus ekestinta moderna ĵazo, estis fariĝonta unu el la plej influriĉaj bandoj de la riĉa kuba muzikhistorio entute. La „klasika“ instrumentistaro de Arsenio Rodríguez y su Conjunto estis je tio ekde 1940 ĝis 1947:
Por modernaj eŭropaj oreloj preskaŭ ne estas postplenumeble, kiel revolucie efikis la pligrandigo de la trumpetistaro same kiel la enigo de la „respektinda,“ „eŭropeca“ (sed ankaŭ „laŭmoda“ kaj „ĵaza“) piano unuaflanke kaj la „teraj“, „afrikaj“ kongaoj aliaflanke en danco- kaj distromania Havano de 1940. Sed ne estas troige aserti, ke la posta sukceso de salso laŭ esencaj punktoj estas deduktebla de la „invento“ de la Conjunto-instrumentistaro fare de Rodríguez.
Ankaŭ la enigo de ĝis tiam nure „nigrulaj“ rumboritmoj kiel ĉefe de la Gvagvankoo (Los Sitios Haceré), sed ankaŭ de pli malklaraj formoj kiel de Canto de Palo (Dundunbanza) en la kuban dancmuziko ne estas tro-akcentuebla laŭ sia efikohistorio – ĉi tiujn impetojn alprenis kaj pluevoluigis postaj, klare „afrik-kubaj“ bandoj kiel Irakere.
La vojo en Usonon
En 1947 Rodríguez unuafoje vojaĝis al Novjorko, ĉar li esperis de la renoma okulkuracisto Dr. Ramón Castroviejo operacion, kiu lin sanigu de lia blindeco. Ĉi tiu espero montriĝis tute senbaza – Castroviejo nur povis konstati, ke liaj vidnervoj estas nesanigeble druinigitaj. Ĉi tiun senkuraĝigan diagnozon Rodríguez priverkis en bolero, kiu finfine estis fariĝonta unu el liaj plej famaj komponaĵoj: La Vida Es Un Sueño („La vivo estas sonĝo“). Kiom Arsenio kiel homo de simpla, kolonia deveno konsciis, ke li per tio citas unu el la plej grandaj klasikuloj de hispanlingva literaturo, nome La vida es sueño el 1636 de Pedro Calderón de la Barca, postatempe preskaŭ ne plu estas taksebla.
Fino en Kalifornio
Komence li sukcesis en usono: pere de perkutinstrumentisto Chano Pozo Rodríguez konatiĝis kun la granduloj de la latinida ĵazo, ekz. Dizzy Gillespie, Tito Puente kaj Mario Bauza, kaj kunverkis kelkajn ankaŭ nuntempe ankoraŭ interesajn sonregistraĵojn. Ankaŭ la usona publiko li bonvole akceptis, tiel ke li en la jaro 1953 decidiĝis al finfina transloĝiĝo al Usono. Je vasta aŭskultantaro tamen la mambo-fervoro plejparte malpliiĝis, kaj Rodríguez montris siaflanke neniun klaran intereson pri la pli modernaj latinamerikaj muzikstiloj kiel ekzemple gvaraĉo aŭ bugaluo.
En 1959 Fidel Castro kaj Che Guevara faligis kun siaj anoj la koruptan reĝimon de la kuba diktatoro Fulgencio Batista, kaj kiam la revolucio sekvatempe alprenis pli kaj pli kontraŭkapitalismajn trajtojn, ankaŭ la ĝis tiam floranta muziknegoco pretertempe ĉesis. Rodríguez – de kiu neniuj politikaj opinesprimoj estas postlasitaj – rigardis por si (pro kiuj ajn kialoj) baritan la vojon hejmen kaj provis novan komencon en kalifornia Los-Anĝeleso, kiun li tamen ne sukcesis. Li mortis, enirinte en forgeson kaj tute malriĉiĝinte, la 30-an de decembro 1970 en la sudkalifornia urbego.
Muzika valoro
Inter muzikistoj, kiuj sin rigardas en la tradicio de la son-muziko, Arsenio Rodríguez ĝuas tri-rilate vere respektoplenan adoron:
La muzikmondo ekster la pli malvasta mondeto de latinamerika muziko atentiĝis tamen nur dum la lastaj du jardekoj, lige kun la sonmuzika revivigo sekve de la lumdisko kaj de la filmo Buena Vista Social Club, pri Rodríguez. Ekzemple la usona gitaristo Marc Ribot, kiu kutime estas konsiderata kiel reprezentanto de la pionira ĵazo, faris en 1998 omaĝan albumon (The Prosthetic Cubans).
Diskoj
La kataluna diskeldonejo Tumbao (Barcelono) publikigis laŭkvalite altvaloran serion de la historiaj sonregistraĵoj de Arsenio Rodríguez. Bonan superrigardon super lia tuta verkaro oni ricevas per jenaj kvar lumdiskoj:
Bonegan indikon pri la efiko de la muziko de Rodríguez en la ĵazo prezentas:
IJK 1956
La 12-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis dum somero 1956 en la urbo Büsum de norda Germanio, fiŝista kaj feria urbeto borde de la Norda Maro. La kongreson partoprenis 173 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Orlov (distrikto Stará Ľubovňa)
Orlov (hungare Orló rutene Орлов [orlov]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Orlov situas laŭ dekstra bordo de Poprad (rivero), laŭ ĉefvojo Bardejov-Stará Ľubovňa, laŭ fervojo Pollando-Stará Ľubovňa. La lasta urbo troviĝas je 23 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1349 en formo "Orlou". En 1427 oni kultivis 26 familiajn parcelojn. En la 1560-aj jaroj rutenoj alvenis. En 1787 oni komputis 61 domojn, en 1828 70 domojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Orló 750 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1958 inundo okazis. En 2001 vivis en Orlov 791 homoj, (709 slovakoj, 71 rutenoj).
Ĝeĝjango
Ĝeĝjango estas provinco en la oriento de Ĉinio. Ĉefurbo de la provinco estas Hangĝoŭo. Alia grava urbo estas Kaŝing.
Ĝemela Provinco
Malsupra Aŭstrio (germane Niederösterreich [Nideresterajĥ]) estas federacia lando en Aŭstrio. La ĉefurbo estas St. Pölten. La oficiala partnereco estis subskribita en la jaro 1998. La kunlaborado kun Ĝeĝjango okazas pere de projektoj de diversaj translimaj celoj (klerigo, esplorado, evoluo de la turismo, agrokulturo k.a.).
Maŝinelemento
Maŝinelementoj estas -malgrandaj- partoj de maŝinoj, ekzemple: boltoj, ŝraŭboj.
Libroj
---
Vysoká (Chrastava)
Vysoká estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Chrastava en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Chrastava. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vysoká situas en katastra teritorio Horní Chrastava kun areo 5,29 km².
Romiĝermana juro
Romiĝermana juro, kontinenta juro (kontraste al anglosaksa juro), civila juro, civitana juro aŭ Romia juro estas jura sistemo origininta en Eŭropo, intelektulita ene de la kadro de la fina Romia juro, kaj kies plej elstara trajto estas ke la kernaj principoj estas kodigitaj en referencebla sistemo kiu servas kiel unuaranga fonto de juro. Tio povas esti kontrastita kun la sistemoj de anglasaksa juro kies intelekta kadro venas el decida juro farita el juĝistoj, kiu donas antecedentan aŭtoritaton al antaŭaj tribunalaj decidoj laŭ la principo ke estas maljusta trakti similajn faktojn diference en diferencaj okazoj (doktrino de jura antecedento, aŭ stare decisis).
Historie, civila juro estas la grupo de leĝaj ideoj kaj sistemoj laste derivitaj el la Kodo de Justiniano, sed forte superŝarĝita de la Napoleona, ĝermana, kanona, feŭda, kaj lokaj praktikoj, same kiel de la doktrinaj tendencoj kiaj la natura juro, kodigo, kaj jurpozitivismo.
Laŭ konceptoj, la civila juro proceduras el abstraktaĵoj, formuligas ĝeneralajn principojn, kaj distingas substancajn regulojn el proceduraj reguloj. Ĝi subigas la antecedentan juron al duarangeco kaj al estado de subulo al statuta juro. Kiam oni studas civilan juron, oni devas atenti pri la laŭkoncepta diferenco inter statuto kaj koda artikolo. La markita trajto de la civilaj sistemoj estas ke ili uzas kodojn kun mallonga teksto kiu tendencas eviti fakte specifajn scenejojn. Kodartikoloj temas pri ĝeneralaĵoj kaj tiele staras ĉe statutaj skemoj kiuj estas ofte tre longaj kaj tre detalaj.
Jan Piotr Norblin
Jan Piotr Norblin, ĝuste Jean-Pierre Norblin de La Gourdaine (naskiĝis la 15-an de julio 1745 en Misy-sur-Yonne (Francilio), mortis la 23-an de februaro 1830 en Parizo) - pola-franca pentristo, desegnisto, grafikisto, patro de la pola ĝenropentraĵo. De 1772 restis ĉe polaj magnatoj Czartoryscy, en la jaroj 1774–1804 aktivis en Pollando; unu el la plej gravaj pentristoj de la pola klasikismo (laŭ stilo ligita kun mecenato Stanislao Aŭgusto Poniatowski).
Familio
Jan Piotr Norblin naskiĝis en Ĉampanjo; lia patro estis Pierre Martin Norblin, posedanto de bieno La Gourdaine. Infanoj de Jan Piotr, el ligita en 1776 geedzeco kun Marianna el domo Tokarski (m. 1787), estis: bronzisto Aleksander Jan (1777-1828), Marianna Elżbieta Ewa Szacfajer (1778-1855), Konstancja Anna Cecylia (n. 1780), violonĉelisto Louis Pierre Martin (1781-1854), Teresa (n. 1784), Helena (n. 1786), Franciszek Ludwik (n. kaj m. 1787). Lia filo el dua geedzeco estis pentristo Sébastien Louis Guillaume. Filo de la unua el ili (Aleksander Jan) Wincenty Norblin (1805-1872) estis fondinto de pola linio de la familio. El ĝi devenis i.a. Stefan Norblin, pola afiŝisto, pranepo de la artisto.
Vivo
Oficiale engaĝita kiel ilustristo de la insurekcio de Kościuszko, Norblin (jam ankaŭ pola civitano) skizis i.a. tendaron de la ribelantoj, defendon de Praga, kaj kune kun Aleksander Orłowski – batalon de Racławice.
En 1804 la artisto forlasis Pollandon, en kiu ricevis nobelecon, kaj ekloĝis en Parizo, kie pentris scenojn el Pollando surbaze de alportitaj skizoj, ankaŭ desegnante scenojn el vivo de la franca strato kaj el Napoleonaj militoj.
23041 Hunt
23041 Hunt estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patricia Hunt, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2007. Ŝi estas instruistino ĉe la Hathaway Brown School de Shaker Heights (Ohio).
1,4-Piperazinoduamino
1,4-Duaminopiperazino aŭ C4H12N4 estas kemia kunmetaĵo havanta duaminan grupon ligitan al en la pozicioj 1 kaj 4 de la piperazina ringo. Duaminopiperazino estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo kun anti-helmintaj kaj anti-inflamaj proprecoj por veterinaraj uzoj.
(17353) 1975 TE
(17353) 1975 TE estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry Lee Giclas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Breitenbach (Speyerbach)
La rojo Breitenbach etas maldekstra alfluanto de la Speyerbach. Ĝi havas sian fonton meze en la Palatinata Arbaro en la „valo de la tri putoj“ (germane: Dreibrunnental). Ĝi fluas suden ksj formas preskaŭ la limon interla komunumoj Elmstein kajEsthal. Survoje ĝi pasas la orputon post ĉ. 10 kilometroj apud la domareto Breitenstein en la Speyerbach. Proksime de la enfluejo troviĝas la ruino de la burgo Breitenstein.
Paul Signoret
Paul SIGNORET (1922-2017), esperante Paŭlo Sinjoreto, estis franca Esperantisto kaj Esperanto-vortaristo, loĝanta apud Souillac (Lot, Francio).
Signoret redaktis Sennaciecan Revuon ĝis 1996. Li estis reviziinto kaj reaktualiginto de la 3-a reeldonado (1995) de Grand Dictionnaire Espéranto-Français verkita de Gaston Waringhien kaj kunlaborinto de NPIV (2002) pri botaniko. En 2010 li fintradukis "Traktaĵo pri Ateologio" de Mikaelo Onfrajo, eldonita de la Eldona Fako Kooperativa de SAT.
Li ankaŭ francigis la artikolojn de HORI Jasuo pri Fukushima, kaj kontribuis al la kreado de esperantaj subtitoloj por la filmo "Taking Roots" pri la vivo de Wangari Maathai.
Partoprenis en En la mondon venis nova lingvo, festlibro por Ulrich Lins.
Zarajsk
Zarajsk (ruse Зарайск) estas urbo en Rusio.
La urbo estis fondita en la 12-a jarcento (kvankam oficiala tempo de fondo estas mezo de la 13-a jarcento). Iam ĝi estis nomita kiel Krasnoje (Красное) kaj (en la 14-a kaj 15-a jarcentoj) Novogorodok-na-Osjotre (Новогородок-на-Осётре). En jaro 1959 la urbo havis 20,7 mil loĝantojn.
La urbo estas dekstra bordo de rivero Osjotr (Осётр) (kiu fluas en riveron Oka (Ока)). En la urbo estas fervoja stacio.
Stacio Fudō-mae
Stacio Fudō-mae (japane: 不動前駅 [Fudoo-mae-eki], angle: Fudō-mae Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ŝinagaŭa, Tokio, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Meguro.
Guédiawaye
Geografio
situas sur ebenaĵo laŭ la maro en okcidenta sekcio de la lando.
Historio
estis fondita en la 1950-aj jaroj, kiel dormanta urbo aŭ antaŭurbo de Dakaro. La urbo havas fortan demografian kreskon.
Klimato
En varma duon-senpluva klimato regas. Jare pluvas po 495 mm. Inter marto-majo neniam pluvas. Inter majo-novembro la temperaturo estas tre varma, tamen iomete malpli granda, ol aliaj partoj de la lando pro efiko de la oceano. En la temperaturo varias inter 17 kaj 30 °C.
Pumpstacio
Pumpstacio estas instalaĵo el la akvoteĥniko, kiu servas al tio, pumpi akvon el pli malalte situanta akvejo en pli altan.
Pumpstacioj estas uzataj sur multaj kampoj de la akvomastrumado:
Kiel pumpilo oni uzas centrifugajn pumpilojn, arĥimedajn ŝraŭbojn, ĉerpostaciojn aŭ pneŭmatajn levilojn.
Soma Plichta
Soma Plichta [ŝoma pliĥta], laŭ hungarlingve kutima nomordo Plichta Soma estis hungara kuracisto, magistrata kuracisto.
Reĝo Momo
Reĝo Momo (t.e. Rei Momo en la portugala, Rey Momo en la hispana) estas ofta persono de brazilaj kaj kolombiaj Karnavaloj.
Soma Plichta
Soma Plichta naskiĝis la  en Rimaszombat (nuntempa Rimavská Sobota en Slovakio), li mortis la  en Lučenec (Ĉeĥoslovakio).
Reĝo Momo
Ĉiu urbo posedas sian Reĝon Momo, plej ofte elektitan pro ties alteco kaj dikeco. Okaze de karnavalo, la urbestro transdonas al li la ŝlosilojn de la urbo, helpante lin trovi reĝinon, junulinon elektitan pro ties beleco kaj sperto pri Sambo.
Soma Plichta
Biografio
Soma Plichta frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj en Sárospatak, poste universitatojn en Pest (urbo) kaj Vieno. Li akiris diplomon pri internaj malsanoj en Reĝa Universitato de Pest en 1859, pri kirurgio en Universitato de Vieno. Post siaj studoj li longe estis kuracisto en Losonc, li estis longe ankaŭ magistrata kuracisto de Nógrád (historia departemento). Li multe luktis kontraŭ epidemio pri ĥolero en 1873, poste li ricevis reĝan premion. En 1879 li estis sekretario de la landkunveno por kuracistoj en Budapeŝto. Baldaŭ li apartenis al la tutlanda medicina konsilio kaj meteologia societo de Vieno. Li estis nomumita reĝa konsilisto en 1905. Li fondis la memservan fajrobrigadon en Losonc. Li havis edzinon, kiu naskis 3 filojn.
Reĝo Momo
Li estras la urbon dum la tri tagoj de karnavalo.
Soma Plichta
Biografio
Li apartenis al amika rondo de Imre Madách, li estis la unua, kiu laŭtlegis la Tragedion.
Reĝo Momo
Deveno
Momo (greke: Μώμος), en greko-romia mitologio, estis dio de ironio. Li estis forpelita el Olimpo pro tio ke li tro multe primokis la ceterajn diojn kaj, malsuprenirinte sur Teron, li kreis tie Karnavalon.
Pro tiu ĉi kialo, karnavalo estas metita sub lia patroneco en Brazilo.
Reĝo Momo hodiaŭ
Hodiaŭ, ne ekzistas konkurso por elekti iun Reĝon Momo. Por partopreni, kandidatoj devas estis tre simpatiaj kaj transdoni sian ĝojon al ĉiuj. Alia kondiĉo: ili devas esti pli ol 110-120 kilogramojn pezaj. Tiu lasta kondiĉo estas nun forlasata, ĉar ĝi antaŭenigas bildon de viro kun problemoj de trodikiĝo.
Rio-de-Ĵanejro
La plej konata karnavalo en la mondo estas tiu de Rio-de-Ĵanejro, kiu posedas iun Reĝon Momo ekde 1933. Jen listo de la sinsekvaj Reĝoj Momo de Rio:
.
Santos
Waldemar Esteves da Cunha (naskiĝis en 1920 - mortis en 2013) estis Reĝo Momo de Santos de 1950 ĝis 1956, kaj de 1958 ĝis 1990, kaj ĝis sia morto (92-jaraĝa) estis la plej maljunaĝa Reĝo Momo de tuta Brazilo.
NGC 2780
NGC 2780 (aliaj indikoj — UGC 4843, MCG 6-20-47, ZWG 180.57, KUG 0909+351, PGC 25967) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Artaise-le-Vivier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan, kaj al la kantono .
Zareĉnij (urbo en Penza provinco)
Zareĉnij (ruse Заречный) estas urbo en Penza provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 56534.
La urbo estis fondita en jaro 1958.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1958.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Hirzbergbahn
La fervojlinio Hirzbergbahn estas iama flanka linio en Turingio, Germanio. Ĝi malfermitis en 1892 kaj kondukis de la en 1876 malfermita trafiknoda stacidomo Georgenthal ĝis Tambach-Dietharz.
Zareĉnij (urbo en Penza provinco)
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°12' norde, longitudo 45°12' oriente.
Hirzbergbahn
Historio
Komenco de la trafiko estis en la 19.12.1892. La persona transporto ĉesis en la 1.9.1969; tamen la infrastrukturo refaritis kadre de la konstruprogramo de Deutsche Reichsbahn "Oberbauerneuerung der Deutschen Reichsbahn (ZOE)". La vartransportado faritis por diversaj entreprenoj: gasentreprenisto, la Gruzejo Nesselgrund, la Ŝraŭbfabriko Tambach kaj la plastaĵproduktanto Geigertechnik (hodiaŭ: ellaborado de aĵoj por la aŭtomobila industrio). Pro malbonaj kondiĉoj jarojn poste la trafiko malkomenciĝis je la fino de la 1995-a jaro. Post la 27.12.1995 trajnoj regulaj ne plu cirkulis.
Olavi Louhivuori
Olavi LOUHIVUORI (naskiĝinta 13-a de julio 1981 en Jyväskylä) estas finna kalva ĵaza tamburisto kaj komponisto. Li kreskis en Jyväskylä en Kypärämäki en muzika familio. Lia patro estas profesoro de muzikscienco de Universitato de Jyväskylä. Louhivuori partoprenas en bando Oddarrang. Ĝia unua albumo aperis en 2006. Ĝi estis premiita per premio Jazz-Emma. Louhivuori ludas en aliaj bandoj kiel Ilmiliekki Quartet, Alexi Tuomarila trio, Joona Toivanen trio, Olavi trio kaj SUN kaj publikigis soldiskon.
Zareĉnij (urbo en Penza provinco)
La urbo estas en 12 km de urbo Penza (Пенза).
En jaro 2002 la urbo havis 63 mil loĝantojn.
Gyula Holló
HOLLÓ Gyula estis hungara/usona kuracisto naskita en Temeŝvaro en 1890 kaj mortinta en Novjorko la 20-an de julio 1973.
Kariero
Gyula Holló havigis diplomon en Budapeŝto en 1913, en 1918 li alvenis al kliniko pri internaj malsanoj de Budapeŝto. En 1939 li loksidiĝis en Novjorko, kie li iĝis ĉefkuracisto de internkuracada sekcio de la malsanulejo Goldwater Memorial Hospital. Lia ĉefa esplorkampo estis la tuberkulozo. Apartenis al liaj malsanuloj: Béla Bartók, József Szigeti, Dezső Kosztolányi, Milán Füst, Frigyes Karinthy, Róbert Berény, Noémi Ferenczy, János Neumann kaj aliaj.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
Monto Sankta Mikaelo (Mont Saint Michel [mon sen miŜEL]) estas roka insulo en la vadomaro de la marenfluejo de la Couesnon (prononcu kuenon), ĉirkaŭ 1 kilometro antaŭ la normanda marbordo. La insulo famiĝis pro la tie konstruita benediktana monaĥejo (11-a ĝis 16-a jarcento), kiu superrigardas la nur ĉirkaŭ 55.000 kvadratmetrojn grandan insuleton (ĉirkaŭo de proksimume 830 metroj). La statuo de Sankta Mikaelo sur la pinto de la abateja preĝejo kulminas je 170 metroj super la maro. Ĝi estas unu el la plej belaj ekzemploj pri franca mezepoka arkitekturo kaj pri abatejo fortikigita.
Monto Sankta Mikaelo nomiĝas ankaŭ la urbo (departemento Manche, regiono Normandio), kiu estis fondita en 708, kaj vivis dum la mezepoko danke al pilgrimuloj kaj hodiaŭ danke al turismo. Atentu en la franca pri la streketo: Mont Saint-Michel estas la monto, Mont-Saint-Michel la urbeto.
Ankoraŭ hodiaŭ loĝas kaj laboras benediktanoj en la monaĥejo, kvankam la Monto Sankta Mikaelo iĝis granda turistocelo, kiun vizitas ĉirkaŭ 3,5 milionoj da homoj ĉiujare. La monto kaj la golfeto estas parto de la Monda Heredaĵo de Unesko, ekde 1979.
Cisliano
Cisliano - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La roko
La Monto Sankta Mikaelo estas roka insuleto kiu troviĝas oriente de la enfluejo de la rivero Couesnon. Sur tiu roko konstruiĝis sanktejo honore al arkianĝelo Mikaelo ekde 709.
La roko estas nur malgranda parto de la komunumo kiu etendiĝas ankaŭ sur la digo kaj pluraj dekoj da hektaroj da polderoj. La plej granda parto de la roko estas kovrita de la abatejo de la monto Sankta Mikaelo kaj de ties bieno.
Jedlová (Jiřetín pod Jedlovou)
Jedlová (Tannendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, refreŝigeja montara domaro sur nordaj deklivoj de monto Jedlová sub suba rando de arbaro, en supermara alteco 535–600 metroj, parto de municipo Jiřetín pod Jedlovou, sur norda flanko de Luzacia montaro, en suda parto de Ŝluknova terlango. Vivas ĉi tie.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La roko
La monto Sankta Mikaelo situas je 48°38'10" norda latitudo kaj 1°30'40" okcidenta longitudo kaj baniĝas en la golfeto de la monto Sankta Mikaelo malfermita je la Maniko. La insuleto estas granita roko de ĉirkaŭ 960 metroj da ĉirkaŭo kiu atingas alton de 92 metroj kun superfico malmergita de ĉirkaŭ 280 hektaroj sur kiu troviĝas la abatejo.
Broceljando
Broceljando (france: Brocéliande, dum la 12-a jarcento: Brécilllien, bretone: Brec'helean) aŭ la arbaro de Paimpont (france: Forêt de Paimpont, bretone: Koad Pempont) estas platfolia arbaro en Bro-Roazhon (landareo sub la influo de la episkopo de Rennes malnovtempe), Bretonio, kies arboj ĉefe konsistas el fagoj kaj kverkoj. Ĝi kuŝas sur 6.500 ha kaj estas la plej vasta arbaro de Bretonio.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La roko
En 1846, Edouard Le Héricher priskribis ĝin jene, per la tiama emfazo, sed kiu bone priskribas la realon: ''"La monto Sankta Mikaelo aperas kiel cirkla monto, kiu ŝajnas subfleksiĝi sub la monumenta piramido, kiu kronas ĝin. Oni emus plilongigi ĝian cimon per pinta turo suprenironta al la ĉielo [la nuna pinta turo konstruiĝis nur en 1899 (noto de la redaktoro)], kiu superos la baldakenon de nebuloj aŭ perdiĝos en pura kaj varma lumo. Vastaj solejoj ĝin ĉirkaŭas, tiu de la strando aŭ tiu de la maro, enkadrigitaj en foraj bordoj verdiĝantaj aŭ nigraj".
Jedlová (Jiřetín pod Jedlovou)
Jedlová estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,15 km².
Broceljando
La nomo Broceljando estas uzata nuntempe, ĉefe turistalloge, por nomi la nuntempan malgrandan arbaron, kiu entenas ankoraŭ kelkajn mitejojn, postrestaĵoj de pasintaj mirindaĵoj.
La arbaro estas oficiale nomata laŭ la najbara vilaĝo, Paimpont (1.400 loĝantoj), kaj situas 30 km sud-okcidente de Rennes (bretone: Roazhon). Ĝi fakte konsistigas la primaran kernon de la iama arbaro de Brocéliande, mitoplena arbaro, kiu antaŭ longa tempo kuŝis pli densa sur multe pli vasta areo kaj estis la scenejo de multaj legendoj, kiel interalie la Artura legendo.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La golfeto
La monto Sankta Mikaelo (insuleto aŭ abatejo) donis siavice sian nomon al la golfeto de la monto Sankta Mikaelo.
Amsterdam Zuid (stacidomo)
Amsterdam-Zuid estas unu el la ĉefaj fervojaj stacidomoj de urbo Amsterdamo en Nederlando. Ĝi situas en arondismento "Amsterdam-Zuid" kaj en la koro de aferkvartalo Zuidas kiu gastigas interalie la World trade Center. La stacidomo tial nomiĝis Amsterdam Zuid WTC antaŭ alinomigo en 2006.
Jedlová (Jiřetín pod Jedlovou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1316.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La golfeto
Ĝi situas inter Bretonujo (sude) kaj la normanda duoninsulo Cotentin (oriente), la golfeto estas unu el la plej belaj golfoj de la mondo. La tajdodiferenco (pli ol 10 metroj) estas tre grava por la regiono kaj malkovras la plej grandan parton de la golfeto dum malalta tajdo. Tri riveroj ĵetas sin en tiun golfeton (kaj trafluas ĝin dum malalta tajdo): la Couesnon, nun endigita okcidente de la monto, la Sée kaj la Sélune. La malfortega deklivo de la golfeto kaj la granda diferenco inter alta tajdo kaj malalta tajdo kreas dum grandaj tajdoj barilojn en tiuj riveroj, kiu povas supreniri ĝis pluraj kilometroj almonten. Du granitaj insuletoj troviĝas en la golfeto: Tombelaine kaj Mont Saint-Michel.
Broceljando
Plejparto el la arbaro estas dividitaj inter diversaj privataj proprietaĵoj, kies bienuloj ekspluatas ĝin por ligno kaj ĉasado. Nur 10% apartenas al la franca Office national des forêts (ONF), nacia ofico pri arbaroj. Ĝia plej alta punkto kulminas je 256 metroj, kiu estas relative alta por Bretonio. La arbaro troviĝas ĉe la limoj de tri departementoj : Ille-et-Vilaine (kie kuŝas la plejparto de la arbaro), Mor-Bihan, kaj pli malproksime Côtes-d'Armor.
Historio
Pro ĝia graveco antaŭ la franca revolucio, la arbaro estis administrita de reĝa juĝopovo nomita Maîtrise des eaux et forêts (regado de akvoj kaj arbaroj), ĉar la tradiciaj senjoraj juĝopovoj nur zorgis pri arbara mastrumado. La ligno estis ekspluatata kiel eble plej komplete por provizi altfornojn per lignokarbo almenaŭ dum la 17-a kaj la 18-a jarcentoj. Oni ankaŭ uzis kelkfoje la plej bonajn arbojn por la Franca Mararmeo.
En 1966 kaj 1967 oni starigis proksime de la étang du Chatenay (lageto de Chatenay) biologian stacion de Paimpont, dependantan de la universitato Rennes 1. La arbaro kaj ties diversspecaj medioj konsistigas favoran kadron por rennaj studentoj pri biologio kaj fremdaj studentoj kaj serĉistoj. La konstruaĵoj povas akcepti proksimume sepdek homojn.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La legendo pri submarigita arbaro
Dum la epoko de la gaŭloj la monto Sankta Mikaelo kaj ankaŭ la najbara roko Tombelaine leviĝis, oni rakontas, "meze de la arbaro de Saint-Pair-sur-Mer, ĉar dum tiu epoko, la bordo situis je Chausey, je pli ol 48 kilometra distanco". Laŭ tiu legendo, la nivelo de la ĉirkaŭa grundo iom post iom subfleksiĝis, submarigante la arbaron ekde la 3-a jarcento, dum la flandra transgreso; laŭ manuskripto de la 15-a jarcento la ekvinoksa maro de la jaro 709 estis escepte forta kaj definitive englutis la arbaron. Sciencaj esploroj de la Centre de Recherche Archéologique d'Aleth kaj la Centre de Documentation des Historiens Locaux de Gévezé nuntempe pruvis ke la ekzisto de la arbaro de Scissy estas nura mito.
Broceljando
Historio
Partoj de la arbaro estis difektita de gravaj incendioj, kiel en 1976, kiam la regiono ĉirkaŭ la Valo sen Reveno tute brulis. La Ora arbo estas arta verko plenumita por memorfesti la sinistron kaj revigligi la turistan komercon. Depost tio, la regularo por promenantoj estas pli severa. Estas ege malpermesite ekbruligi fajron ie ajn en la arbaro kaj iam ajn dum la jaro.
Fine de la 20-a jarcento, komunumoj en kaj ĉirkaŭ la arbaro kuniĝis por krei la Pays de Brocéliande (regiono de Brocéliande), cele de plia harmoniiĝo inter la promenaj vojetoj kaj urbaj streboj por atingebligi la ĉefajn mitejojn. Ekzistas nuntempe informpaneloj en tiuj mitejoj ofte en 4 lingvoj: la bretona, la franca, la angla kaj la germana.
La fontano de Barenton
La fontano de Barenton (Fontaine de Barenton en la franca) havas riĉan estintecon, interplektante veran historion kaj mirrakontaĵojn. Onidire la fontakvo posedas resanigan efikon kaj en 1931 estis eĉ planite starigi kontraŭtuberkulozan sanatorion apud la fonto en Mare Forêt. Azotvezikoj kutimas aperi je la akvosurfaco.
La fontano estis sanktejo de la kelta religio. Druidoj tie establis lernejon kaj hospitalon, kaj kutimis tie honori la sundion Benelos, mastro de fontoj kaj fulmoj kaj ankaŭ fama kuracdio. Cetere, la nomo Barenton similas al Balenton aŭ Beleton, kies origina signifo tradukiĝis per dio.
Laŭlegende, la sorĉisto Merlino unue renkontis Viviana-n ĉi tie kaj samtempe naskiĝis ilia ama pasio. Por amindumi ŝin, Merlino flustris al Viviana ĉiujn siajn sorĉaĵojn. Pro la preĝpeto de Viviana, Merlino klarigis kiel enfermigi homon por ĉiam. Viviana tiam starigis la naŭ magiajn cirklojn kaj enfermigis Merlinon en aera karcero por ke li restu eterne ŝia fidela amoranto.
La romano Le Chevalier au lion (la leona kavaliro) de la mezepoka verkisto Chrétien de Troyes ĉefe temas pri tiu fontano. Laŭ tiu verko (kaj ankaŭ aliaj), se iu ĉerpos akvon el la fonto per ora aŭ arĝenta pokalo kaj poste verŝas ĝin sur la apudajn ŝtonojn (t.n. la perono de Merlino), nepriskribebla kaj terura ŝtormo okazos, simila al mondfina kataklismo. Tial, amasoj da personoj vicumis je la fontano por peti pluvon, kiam okazis granda sekeco. Ankoraŭ nuntempe iuj uloj pilgrimas tien. La kredo poste fariĝis legendo kaj la legendo fariĝis mito.
La kverko de Guillotin
La arbaro de Broceljando enhavas multajn tre maljunajn arbojn. La plej konata inter ili estas maljuna kverko, kiu aĝas pli-malpli 1000 jarojn; ĝia trunko mezuras 9 metrojn da cirkonferenco: la kverko de Guillotin. Ĝi situas inter Concoret kaj Tréhorenteuc. Laŭ la legendo, preĝisto nomata Pierre-Paul Guillotin kaŝis sin en tiu arbo dum la Franca Revolucio.
Alia granda arbo apud la tombo de Merlino estas nomata chêne des Hindres (kverko de la Hindres) kaj mezuras 5 metrojn da cirkonferenco.
La valo sen reveno
La Val sans Retour (valo sen reveno) situas apud Tréhorenteuc, okcidente de Paimpont. Ĝi estas la plej fama loko de la arbaro. Ĝia loko estas interkrutaĵa valo tre malsama pro siaj pejzaĝoj, profunde digita en ruĝan skiston (fera mineralo donas al la skisto tian ruĝecon), kiu erarigas la kompasojn de vojaĝantoj. Laŭlegende, la feino Morgane, fratino de la reĝo Arturo, perfidita de sia amanto, decidis reteni la geamantoj kiel maliberuloj en tiu loko. Nur la kavaliro Lancelot, fidelulo al reĝino Guenièvre, rompis la magion, foriris kaj liberigis la kavarilojn. En la valo sen reveno troviĝas ankaŭ la feina spegulo, lago en kiu la feinoj povis legi la estontecon. La lago estis nomata tiel pro al fakto, ke la arbaro protektas ĝin de la vento kaj tial la surfaco preskaŭ ne moviĝas.
La domo de Viviane aŭ tombo de la druidoj
La hotié de Viviane (domo de Viviane), nomata ankaŭ tombo de la druidoj situas proksime al la valo sen reveno, je alteco de 191 metroj. Temas pri megalito ĉirkaŭ 4500 jaraĝa. Multaj elfosadoj estis farataj tie kaj oni trovis malnovajn aĵojn, kiel hakilo el dolerito, restoj de potoj, iloj el siliko, sagopintoj kaj simplaj ornamaĵoj.
La tombo de Merlino
En la norda parto de la arbaro troviĝas la tombo de Merlino. Fakte, temas pri resto de kovrita aleo el la neolitiko, kiu estis detruita en 1894 pro elfosadoj, kaj de kiu restas nuntempe nur du plataj ŝtonoj el ruĝa skisto, kiu apogas sin ortangulaj al maljuna ilekso.
Stacio Anderson Mesa
La Stacio Anderson Mesa  (Anderson Mesa Station, alto 2163 m super marnivelo) estas astronomia observatorio establita en 1959 de la Observatorio Lowell en la Konteo Coconino, Arizona (Usono), ĉirkaŭ 19 km sud-oriente de la ĉefa observatorio de "Mars Hill" en Flagstaff (Arizono). Ĝi estis tie instalita por foriĝi el la luma poluo.
Broceljando
La tombo de Merlino
Nuntempe multaj personoj iras tien por meti papereton (kutime esprimantan deziron) adresatan al Merlin aŭ objekton. Laŭ la legendo Viviane malliberigis Merlinon en nevidebla karcero kaj poste en tombo: Merlino kuŝigis sin en fosaĵon kaj la feino faligis super li du grandegajn ŝtonojn.
Stacio Anderson Mesa
Ĝia MPC kodo : 688.
La instrumentoj de la Stacio Anderson Mesa utilis por la programo LONEOS inter 1997 kaj 2008.
Broceljando
La ĝardeno de la monaĥoj
La legendo rakontas, ke iam la senjoroj kaj monaĥoj de la regiono festadis la tutan tempon. Iam Sankta Méen surprizis ilin en la kamparo kaj postulis, ke ili konfesu kaj ĉesigu siajn orgiojn, sed ili tute ne zorgis pri tio. La dia puno tuj venis kaj ili estis transformitaj al ŝtonoj sur la loko mem de siaj pekoj.
Tiu loko ne estas parto de la arturaj legendoj, sed tamen vidinda parto de Broceljando. Ĝi situas ĉe Néant-sur-Yvel kaj estas ankaŭ nomata "la ĝardeno de la tomboj". Temas fakte pri megalita loko, de inter la jaroj -3000 kaj -2500, 27 metrojn longa kaj 5 aŭ 6 metrojn larĝa, konsistanta el 27 ruĝaj skistaj kaj kvarcaj blokoj. Elfosadoj okazis en 1983 sub gvido de M.J. Briard.
La tombo de la giganto
La tombo de la giganto estas megalita tombo, kies longaj vandoj konsistas el po unu granda 4,5 metrojn longa kaj 1 metron alta ardezobloko. La kovroplato konsistas ankaŭ el unu granda ardezobloko, sed troviĝas nun apud la tombo, demetita de trezorĉasantoj en la 19-a jarcento.
Monto Sankta Mikaelo (Normandio)
La riveroj
En la golfeton de la Monto Sankta Mikaelo ĵetas sin la akvoj de tri riveroj: la Sélune, la Sée kaj ĉefe la Couesnon, kiu iam estante la limo inter Normandujo kaj Bretonujo subite fluis okcidente de la monto laŭ popolaj diroj, tiel pasigante la monton en Normandion. Fakte, ĝis la 18-a jarcento la marenfluo troviĝis je 6 kilometroj de la roko. Tio estas do legendo kiu amuzigas la loĝantoj, kiuj bone scias ke la limo ne estas la Couesnon, sed ke ĝi situas sur la kontinento 4 kilometrojn okcidente, je piedo de la masivo de Saint-Brelade. Malnova popoldiro tamen senmortigis la eventon:
« Le Couesnon dans sa folie
''A mis le Mont en Normandie. »''
« River' Kuen' freneziĝanta,
''faris la monton ja normanda. »''
La sedimentoj alportitaj de la riveroj, miksitaj kun rompitaj konkorestoj per la fluso kaj malfluso estas riĉa sterko, kiun la najbaraj agrikulturistoj metis sur siajn kampojn.
La plej fortaj tajdoj de Eŭropo
La tajdoj en la golfeto de Monto Sankta Mikaelo estas inter la plej grandaj en Eŭropo. Bedaŭrinde pro tio jam multaj nesingardemaj homoj pereis en la maro. La tajdaj fortoj estas altegaj ĉirkaŭ la monto, Victor Hugo skribis pri tajdoj "je la rapideco de galopanta ĉevalo" - fakte la akvo alvenas kun rapideco de ĉirkaŭ 1 metro en ĉiu sekundo. La diferenco inter la malalta kaj la alta tajdoj povas atingi 14 metrojn. Dum la seshora fluso kaj malfluso la maro kovras kaj malkovras 40.000 hektarojn dufoje ĉiutage.