cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bruno Kreisky
Longdaŭra kanceliereco
Multkampe la registaro faris riformojn, parte jam planitajn antaŭe fare de konservativistoj (ekz. koncerne la plinombriĝon de gimnazioj en Aŭstrio). Al multo de tiuj paŝoj la opozicio ne malofte vehemente protestegis vorte, en ĝis tiam nekonata maniero en la aŭstria parlamento, sed ofte vane: Kreisky ankaŭ perfekte scipovis laborigi la amaskomunikilojn por siaj celoj. Lia parte ankaŭ popolisma politiko baziĝis sur kreditoprenado kaj enŝuldiĝo.
Internacia renomo
Kreisky ricevis grandan renomon internacie, uzante la neŭtralecan staton de Aŭstrio por proponi problemosolvojn. Li ekz. estis unu el la unuaj okcidentaj politikistoj kiuj agnoskis la GDR-n aŭ la Organizaĵon por Liberigo de Palestino. Kun Willy Brandt, Anvar Sadat kaj Ŝimon Peres li eĉ ellaboris pacplanon por la Proksima Oriento kun samtempa respekto de israelaj sekurecbezonoj kaj egalrajtigo al la palestinanoj. Tiukuntekste li ofte kritikegis la politikon de Menaĥem Begin.
Ĉeĉena ŝtata universitato
La Ĉeĉena ŝtata universitato (ruse Чеченский государственный университет) estas universitato en Grozno, Ĉeĉenio, Rusio. La altlernejo, fondita en 1938, inkluzivas la Nordkaŭkazian Centron de Pedagogio.
Sovetunia periodo
La Ĉeĉena ŝtata universitato, antaŭe universitato de Grozno, forte evoluiĝis inter la jaroj 1970 kaj 1980. Botanikaj ĝardenoj estis konstruitaj en la montaj areoj de la Ĉeĉena Respubliko. Evoluintaj teknologioj de la universitato uziĝis en aviada dezajno por la marko Tupolev, kaj multaj de la universitataj sciencaj malkovroj estis elmontritaj ĉe la Tutunia Agrikultura Ekspozicio de Sovetunio kaj ĉe internaciaj ekspozicioj. Regionaj sciencaj konferencoj estis okazigitaj sur la universitata kampuso, inkluzive de la Tutunia Agrikultura Ekspozicio.
Post la dua ĉeĉena milito
La batala aktiveco en la ĉeĉena respubliko dum la dua ĉeĉenia milito interrompis la evoluon de la universitato kaj detruis plurajn konstruaĵojn. La universitato komencis restarigon baldaŭ post la fino de armeaj operacioj kaj klasoj rekomencis en aprilo 2000. Klasĉambroj, laboratorioj, legoĉambroj kaj la scienca biblioteko estis riparitaj. Unu el la lastaj projektoj estis nova sportejo. Grandan parton de la laboro faris universitataj studentoj kaj dungitoj.
Nuntempe pli ol 800 docentoj kaj aliaj universitataj dungitoj laboras en la lerneja kampuso.
Wilfried Sanou
Wilfried Sanou (n. ) estas burkina futbalisto. Li de 2001 ĝis 2013 membris en la burkina nacia teamo de futbalo.
Maurice d'Hartoy
Maurice d'Hartoy, vernome Maurice-Lucien Hanot, dirita lieutenant d'Hartoy (naskiĝis en Berneville, mortis  en Berneville), estis franca militisto, politikisto kaj verkisto.
Vundita dum la unua mondmilito, leŭtenanto d'Hartoy fariĝis konata per unua verko titolita Au front, impressions et souvenirs d'un officier blessé (Ĉe la fronto, impresoj kaj memoroj de vundita oficiro), (1916). En 1919, li estris Le Courrier de Paris, literaturan revuon de veteranoj. La, li fondis asocion de veteranoj Croix-de-feu.
Krom lia aktiveco de aktivulo, ni ŝuldas al li plurajn romanojn, verkojn de literatura kritiko kaj biografiojn de verkistoj. D'Hartoy ankaŭ estis plenpotenca ministro ĉe Ligo de Nacioj kaj Unuiĝintaj Nacioj. Inter liaj verkoj, menciindas kolekto de Katolikaj Legendoj de Normandio, bone dokumentita kaj ilustrita, datita de 1933.
3834 Zappafrank
3834 Zappafrank estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Ladislav Brožek elde la observatorio de la monto Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kantiston kaj muzikiston Frank Zappa (1940–1993).
Kelkaj monatoj post la morto de la kantisto, Dr. John V. Scialli, leĝa psikatriisto de Fenikso (Arizono), iniciatis interretan kampanjon ĉe la fervoruloj de Frank Zappa por doni ties nomon al astro.
Li unue sensukcese provis fari ke Internacia Astronomia Unio tiel nomu ekstersunsisteman planedon orbitantan ĉirkaŭ kvazaro en la Virgo. Komenco de 1994, li ricevis helpon de Brian G. Marsden de la Minor Planet Center; li mem estis partizano de honori la memoron de Frank Zappa kaj proponis nomi asteroidon.
La nomoj "Zappa" aŭ "Frankzappa", elektitaj de Dr. Scialli, maltaŭgus por asteroido, ĉar jam ekzistis asteroido 2813 Zappalà (honore al la itala astronomo Vincenzo Zappalà), kaj la nomoj de tro multenombraj asteroidoj komencas per "Frank", nome:
La nomo Zappafrank estis do preferita kaj adoptita la. La komitato de IAU estimis, ke estis bona elekto por asteroido malkovrita de ĉeĥoslovaka astronomo, ĉar Frank Zappa estis rigardita en ĉeĥoslovaka antaŭ 1989 kiel simbolo de libereco kaj demokratio, kaj eĉ Václav Havel estis unu el liaj fervoruloj.
Reo Kunimoto
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Renofa Yamaguchi FC.
Peza industrio
Peza industrio estas kategoria termino por minado de karbo kaj ercoj, fera kaj ŝtala industrioj kaj la "peza" kemia industrio.
La peza industrio ekkreskis komence de la industria revolucio. Aparte la konstruado de fervojoj kaj ŝipoj, ekde la komenco de la 20-a jarcento ankaŭ de pezaj armiloj, necesigis grandajn kvantojn da karbo kaj ŝtalo, kaj kaŭzis floradon de la peza industrio de la fina 19-a jarcento ĝis la fino de la Dua Mondmilito en 1945.
Post la Dua Mondmilito la industriaj ŝtatoj ekonomie pli fokusiĝis je la produktado de porkonsumaj varoj kaj servoj. Tio en la centroj de la peza industrio, ekzemple en la germania regiono Ruhr-regiono, kaŭzis ampleksajn sociajn problemojn pro la alta grado de senlaboreco post malfondo de multaj pezindustriaj instalaĵoj. En Pollando tamen ĝi estis, ekde 1950, altrudita de komunistaj regopovoj malgraŭ bezonoj de la socio.
La peza industrio kaŭzas poluon.
NGC 1702
NGC 1702 (alia indiko — ESO 56-SC8) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nagydorog
Ne miskomprenu kun urbo Dorog!
Nagydorog [nadjdorog] estas grandvilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Paks. Nagy signifas: granda.
Geografio
Nagydorog situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Szekszárd-Székesfehérvár, laŭ fervojo Sárbogárd-Bátaszék. Paks troviĝas je 18 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1397. Dum la mezepoko la bienoj apartenis al Simontornya. Dum dominado de turkoj la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En 1883 la fervojo ekfunkciis.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas preĝejoj romkatolika el 1934 kaj kalvinana el 1774, akvoturo el 1891, Kastelo de Nagydorog el 1892 (nun estas lernejo), fine muzeo pri ĉapeloj.
Famuloj
En Nagydorog naskiĝis:
Niĝeria Federacio de Manpilkado
La Niĝeria Federacio de Manpilkado (Handball Federation of Nigeria) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Niĝerio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
5476 Mulio
5476 Mulio estas mezgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la grupo da objektoj tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja batalanto Mulio, mortigita dum la troja milito de Aĥilo, kiu trapikis lin per sia lanco de unu orelo al la alia.
Distrikto Radymno
La distrikto Radymno - pole powiat radymniański - inter la jaroj 1856 kaj 1966, kaj duafoje inter la jaroj 1954 kaj 1961 estis distrikto en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio de Pollando.
Roissy-en-Brie (stacidomo)
Roissy-en-Brie estas franca stacidomo sur linio Gare de l'Est -, situanta en Roissy-en-Brie en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Malfermita en 1857 de "compagnie des chemins de fer de l'Est", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio E (branĉo E4) de RER.
Pantalono
Pantalono estas vestaĵo, kiun oni portas sur la malsupra parto de la korpo, la du kruroj estante vestitaj unuope. La nomo devenas de Pantalon, rolo el la Commedia dell'arte (komedio de la arto), kiu estis vestita per tipa longa pantalono. Kvankam tiu ĉi estis origine ruĝa kaj mallarĝa, la nomo transiris al ĉiatipaj pantalonoj.
Diversaj pantalonoj
Pantalonoj malsamas ĉefe pri materialo kaj fasono. Ekzistas pantalonoj kun aŭ sen kuspoj. La talio povas esti larĝa aŭ mallarĝa, fermita per zipo, butonoj aŭ nur per elasta bendo. Zono aŭ ŝelkoj povas malhelpi gliton de la pantalono.
Historio
Ne klaras, kiu elpensis la pantalonon. Eble prapantalo estis jupo, kiun oni kunkudris meze por protekti la krurojn kontraŭ aerblovoj.
Hungara revolucio de 1956
Potaga historio
Oni postulis ankoraŭ la reenkondukon de la Kossuth-blazono, kiu estis emblemo de la hungara revolucio de 1848 kaj kio estis en 1946 ŝtata blazono. Ili postulis ankaŭ hungarajn uniformojn anstataŭ la rustipaj; sendependecon en la sovetaj-hungaraj ekonomiaj rilatoj.
Pantalono
Historio
Sed certas, ke jam en la 1-a jarcento a.K. skitoj, centrazia kavalirpopolo, kiel ankaŭ ĉinoj kaj mongoloj portis pantalonojn. Ĉar pantalonoj tegas, kontraŭe al jupoj, ĉiun kruron unuope, ili taŭgas pli bone ne nur por rajdado, sed ankaŭ por aliaj agadoj, sportoj, ... Tiel la kruroj kaj la suba korpo estas pli bone protektita kontraŭ malvarmo. Sed la fakto, ke la pantolono iĝis statutsimbolo por viroj, por kiuj jupoj estis ne nur nekutimaj, sed fakte malpermesitaj, estis evoluo post la fino de la mezepoko en Eŭropo (krom en Skotio).
Hungara revolucio de 1956
Potaga historio
La hungara popola revolucio komenciĝis la 23-an de oktobro 1956 en Budapeŝto kun granda protestmarŝo de studentoj, al kiuj aliĝis miloj de laboristoj kaj simpatiantoj. Vespere kolektiĝis ĉirkaŭ 300.000 homoj antaŭ la parlamentejo kaj postulis opinio- kaj gazetoliberecon, demokratiajn balotojn, plian sendependecon de Sovetunio kaj volis la estriĝon de komunista Imre Nagy (Nadj Imre) en la registaro. Nagy, kiu petis la demonstrantojn hejmeniri, estis surprize samnokte elektita fare de Centra Komitato de la Partio de Hungaraj Laboristoj al ĉefministro. La Sieĝo de Hungara Radio komenciĝis vespere de la 23-an de oktobro 1956 kaj ĝi finiĝis en la sekva tago antaŭ aŭroro. Tiu armila konflikto faris el tumulto sangan revolucion en Budapeŝto.
Pantalono
Historio
Keltoj, ĝermanoj kaj sarmatoj portis dum la bronzepoko mallongan pantalonon kaj krurobandaĝojn. Ĉirkaŭ 750 a.K. la ĝermanoj transprenis de aliaj popoloj la ĝismaleola pantalono. Ĝis la 10-a jarcento kutimis en Eŭropo kaj longaj pantalonoj kaj mallongaj kun krurovestaĵoj, kiu iĝis la ĉefa vestaĵo dum la 11-a jarcento. Meze de la 15-a jarcento ŝtrumpkalsonoj iĝis modaj. 50 jarojn poste tiu mallarĝa pantalono mallongiĝis ĝis je la genuo kaj oni portis ŝtrumpetojn kun ĝi.
Hungara revolucio de 1956
Potaga historio
Nagy deklaris la neŭtralecon de Hungario kaj la forlason de la Varsovia Kontrakto. Sieĝo de la komunista ĉefsidejo okazis en la sama tago.
Pantalono
Historio
Ekde la 17-a jarcento nur malmultaj eŭropaj viroj portis ne pantalonojn, kaj tiu modo disvastiĝis en la tuta mondo per la koloniismo. En la germana ekzistas la esprimo "porti la pantalonon", signifikante "havante la povon".
Hungara revolucio de 1956
Potaga historio
Sporadaj interbataloj daŭris ĝis mezo de 1957.
Pantalono
Pantalono kaj virinoj
Por eŭropaj kaj usonaj virinoj pantalonoj estis dum jarcentoj tabuaj. Nur meze de la 19-a jarcento oni enkondukis la virinan subpantalonon (kalsonon) kiu estis meze malfermita. La movado por virinaj pantalonoj progresis man' en mano kun la emancipomovado. La usonanino Amelia Bloomer estis unu el la unuaj kiuj proponis novajn vestaĵojn por virinoj kaj porponis ĝismaleolaj larĝaj pantalonoj, kiuj nomiĝis laŭ ŝi Bloomers. Aldone oni portis ĉirkaŭ ĝisgenuan robon.
Pedro Rico
Pedro RICO López [rIko] (Madrido, 1888 - Aix-en-Provence, 1957) estis advokato kaj politikisto partiano de la respubliko en Hispanio, urbestro de Madrido dufoje (1931-1934 kaj 1936).
Pantalono
Pantalono kaj virinoj
Modiĝis juppantalonoj kaj larĝaj pantalonoj por biciklantinoj. Jam tio estis taburompigo je la fino de la 19-a jarcento. La nura fakto ke virinoj biciklis estis malakceptebla por konservuloj, almenaŭ en Germanio.
Vincent Perez
Vincent PEREZ (10a de Junio 1964) esta svisa aktoro, reĝisoro kaj fotisto. Li ludis la titolrolulon, Ashe Corven, en la filmo The Crow: City of Angels, kaj stelulis en Queen of the Damned, ludante la rolon de Marius de Romanus. Kelkaj el liaj filmoj en Svisaj aktorojfranca kinarto estas Cyrano de Bergerac, Le Bossu, La Reine Margot kaj Indochine.
Li ekstudis aktoradon en Ĝenevo, sekvite de la CNSAD kaj kompletigis sian trejnadon en la lernejo de la Teatro Nanterre-Amandiers. Li ekaktoris en teatro antaŭ stelulis en filmoj.
Lia elrompa rolo estis kiel Christian kun Gérard Depardieu en Cyrano de Bergerac (1990). Li estis nomumita por premio César. Li ekde tiam aperis en variaj filmoj kaj precize li aktoris kun stelulinoj Catherine Deneuve, Kim Basinger, Isabelle Adjani kaj Aaliyah.
En televido, li stelulis en Paris enquêtes criminelles, la franca refaro de Law & Order: Criminal Intent. Perez stelulis kiel Leŭtenanto Vincent Revel. Li eniris ankaŭ en reĝisorado. Du el liaj kurtoj, L'échange kaj Rien à dire, estis nomumita por la Palme d'Or en la Kinfestivalo de Cannes.
László Hargitai
László Hargitai [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hargitai László estis hungara kemiisto pri grundoj.
Pedro Rico
Li studis Juron en la Centra Universitato de Madrido, kie li diplomiĝis en 1910. De ideologio kontraŭmonarkia, li estis unu el la fondintoj de la Juventud Escolar Republicana. Poste li formis parton de la Partido Republicano Federal, antaŭ esti unu de la organizantoj de la partio Acción Republicana kiun estris Manuel Azaña.
Pantalono
Pantalono kaj virinoj
Virinaj pantalonoj por sportaj agadoj estis la komenco, kaj sekvis la laborvestaĵoj. Eble jam dum la 18-a jarcento britaj ministinoj portis pantalonoj. Samkiel ostrorikoltistinoj de eŭropaj marbordoj. La artisto Hugo Höppener, nomita Fidus, proponis ĉirkaŭ 1900 speco de supertuto kun larĝaj pantalono kiel virina laborvestaĵo, sed nur post la jaro 1914 tiaspeca vestaĵo kutimiĝis por fabrikolaboristinoj.
La pantalontabuo finiĝis kun la unua mondmilito, kiam multaj virinoj devige laboris. Fabrikolaboristinoj portis supertutojn, virinoj en publikaj servoj uniformoj kun longaj pantalonoj. Dum la milito oni akceptis tion kiel nedaŭronta afero. Sed la virinoj ne pretis forlasi pantalonojn.
En la 30-aj jaroj modiĝis la larĝa MarleneDietrich-pantalono, kiu tamen estis portita nur de kelkaj artistoj. Dum la duamondmilito oni akceptis denove laborantaj virinoj en pantalonoj. Sed estas eraro kredi, ke en 1945 ne plu ekzistis jupodevigo. Multaj lernejoj permesis al knabinoj ĝis la 60-aj jaroj nur dum vintroj porti pantalonojn. Katolikaj lernejoj konservis tian vestaĵdevigon ankoraŭ multe pli longe. Nur fine de la 60-aj jaroj virinaj pantalonoj estis akceptitaj en la socio. Tamen tiajn vestaĵojn oni ankoraŭ ne konsideris decaj en altaj socitavoloj. Ade la gazetoj prezentis iun pantalonoskandalon. Tiel en 1966 oni malpermesis al la kantistino Esther Ofarim vestita de pantalonkostumo eniron en la trinkejo de la hamburga Atlantic-hotelo. En la jaro 1969 la aktorino Senta Berger, vestita de nobla desegnistokostumo ne rajtis partopreni vespermanĝon en londona hotelo, kaj devis alimaniere vesti sin. En internaciaj luksaj hoteloj la pantalontabuo por virinoj validis ankoraŭ dum la 1970-aj jaroj. Ĝis 1970 ankaŭ en la londona nobla vendejego Harrods inaj pantalonitaj klientoj ne estis dezirataj.
Nuntempe virinoj portas pantalonojn pli ofte ol jupojn.
Pedro Rico
Li estis proponita de sia partio kiel kandidato de Madrido en la kandidatiĝo de la Respublikana-Socialista Alianciĝo por la decidaj municipaj balotadoj de 1931 en Madrido (kiuj okazigis la abdikon de Alfonso la 13-a kaj la proklamon de la Dua Hispana Respubliko). Rico atingis la postenon de skabeno en la konservativa distrikto de Buenavista (kie kvankam li estis la kandidato de la Alianciĝo kiu ricevis malpli da voĉdonoj, el la tri prezentitaj, li ĉiukaze atingis 9.905 voĉdonojn antaŭ la 6.299 de la unua kandidato monarkia, la eksurbestro de Madrido, Fernando Suárez de Tangil y Angulo, grafo de Vallellano ). Lia populara karaktero kaj proksimeco al la socialistaj laboristaj organizoj kialigis ke la 15an li estis elektita urbestro fare de la skabenaro (laŭ la balotado estis 30 skabenoj de la alianco respublikana-socialista kaj nur 20 monarkianoj; la urbestro estis elektita intar la skabenoj). Li estis la urbestro ĝis la 6a de oktobro de 1934, kiam la aŭtoritatoj apartenantaj al maldekstraj partioj estis elpostenigitaj post la revolucia insurekcio de Asturio kaj la Katalunio.
En la balotado por Konstitucia Parlamento li formis parton de la kandidatiĝo madrida denove en la respublikana-socialista alianco, ene de la grupo de Acción Republicana, la partio de Manuel Azaña, kaj li atingis sidlokon. Li atingis 124.227 voĉdonojn kaj iĝis la kvara kandidato kiu atingis pli da voĉdonoj en Madrido.
Rico estis dikega kaj populara en Madrido. Kiel urbestro, li ricevis la Casa de Campo (Parko Kampardono), ĝis tiam reĝa posedaĵo, tiam cedita al la madrida loĝantaro fare de la provizora registaro de la Respubliko (1a de majo de 1931). Li organizis inaŭguron de la Taŭrludejo de Las Ventas, prezidita de la prezidento de la Respubliko, Niceto Alcalá Zamora, cele akiri fonduson por senlaboruloj madridaj (17a de junio de 1931). Li klopodis solvi la socialajn problemojn de la urbo, malpliigante la sendugecon, plibonigante la edukadon kaj akirante loĝejojn por la proletaroj. Li kunlaboris kun la ministro de Publikaj Verkoj, Indalecio Prieto en la plilongigo de la Paseo de la Castellana, la konstruo de la Nuevos Ministerios kaj la plano de reformo de la urbo proponita de Secundino Zuazo kaj Hermann Jansen, kiu apenaŭ estis komencita. Li kontrolis ankaŭ la plilongigon de la strato Serrano, la konstruon de purigostacio de kloakaj akvoj kaj la konstruon de kelkaj strtoj de la Ensanche (Plilarĝigo) de Madrido.
En 1936, Rico eatis membro de Unión Republicana kaj prezentiĝis al la balotado de februaro de 1936 en la listoj de la Frente Popular pere de la Kordovo, kaj li atingis sidlokon. Kiam la Frente Popular ekpoviĝis, li estis reenpoestenigita en la urbestreco (20an de februaro). Tamen, kiam eksplodis la Enlanda Milito, lia estreco estis malsukcesega, ĉar li ne kapablis sekureci la varliveradon aŭ la ordon. Kiam novembre alproksimiĝis la frankisma armeo, li partoprenis en la mitingoj por rezistado, kuraĝigante madridanojn kaj asertante ke li mortu antaŭ abandoni la urbon.
Tamen kiam fuĝis la registaro de Largo Caballero al Valencio la 6an de novembro, ankaŭ Pedro Rico aligis al la fuĝonta karavano, post subskribi dekreton per kiu delegis la urbestrecon al vicurbestro «pro devo foresti el la urbo por plenumi mision mendita de la Frente Popular». Tamen anarkiistaj milicanoj kontrolis la urbon Tarancón (Cuenca), survoje al Valencio. Kvankam la unuaj aŭtoj, kie vetursi Largo Caballero, pasis senprobleme, kiam la milicanoj konstatis ke la tuta registaro fuĝis al Valencio, ordonis halton kaj revenon al Madrido de la ministroj membroj de la CNT Juan López kaj Juan Peiró, krom la urbestro Pedro Rico, dum la resto de la karavno povis sekvi la vojon.
Rico devis reveni al Madrido, sed ne respondecis kaj asiliĝis en la ambasadorejo de Meksiko, kaj poste refuĝis al Valencio kaj elŝipiĝis al Ameriko. La 13an de novembro konstituiĝis nova urbestraro kun Cayetano Redondo kaj la skabenoj Julián Besteiro kaj Rafael Henche (kiu sukcedos en 1938 na Redondo en la urbestreco) kaj Wenceslao Carrillo, kiuj administros la madridan municipon ĝis la eniro de la frankisma armeo.
Li mortis en ekzilio. Tie verkis mallongan libron pri la respublika hispana flago, nome Roja, amarilla y morada (Ruĝa, flava kaj viola), publikita en 1950 en Bonaero de Ediciones de Información y Propaganda de la República Española (Eldonoj de Informo kaj Propagando de la Hispana Respubliko).
Hungara revolucio de 1956
Potaga historio
Antaŭ kaj dum la revolucio, Radio Libera Eŭropo promesis militan apogon al la revolucio, sed tion neniam realigis la okcidentaj landoj.
Pedro Rico
La Municipo de Madrido dediĉis al li la Strato de Pedro Rico, paralela al la M-30.
Hungara revolucio de 1956
Subpremo kaj purigoj
Nagy Imre estis arestita la 22-an de novembro de 1956 kaj mortigita kune kun sia ministro pri nacia defendo, Pál Maléter, en junio 1958. La potenco mortigis centojn pro la partopreno en la revolucio. La nova ĉefministro iĝis János Kádár, proponita de Tito kaj akceptita de Ĥruŝĉov. Tiu nova registaro plifortiĝis helpe de Sovetunio kaj ties lokaj "kunlaborantoj".
László Hargitai
László Hargitai naskiĝis la  en Bonyhád, li mortis la  en Budapeŝto.
Hungara revolucio de 1956
Celoj kaj streboj de la revoluciuloj
En 1963, plimulto de la politikaj enprizonigitaj ricevis amnestion.
László Hargitai
Biografio
László Hargitai frekventis luteranan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952. Post siaj studoj li estis asistanto en agrikultura universitato, ekde 1958 en agrikultura akademio. Li doktoriĝis en la Universitato Loránd Eötvös en 1961 (en la sama jaro li edziĝis), li kandidatiĝis en 1960, li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1984. Li akiris plian diplomon en marksisma seminario en 1963, poste ĝis 1976 ankaŭ ĉi tie li instruis. Ekde 1967 li estis docento, poste profesoro kaj katedrestro en Ĝardena kaj Nutraĵa Universitato de Budapeŝto (pli frue altlernejo). En la studjaro 1975 li estis gastoprofesoro en Virginio. En 1996 li emeritiĝis. Li okupiĝis plej ofte pri la humoj. Li ricevis 4 premiojn inter 1981-1994.
Hungara revolucio de 1956
Kial okazis
En la komunista partio batalis la reformistaj kaj stalinistaj komunistoj. La intelektuaro seniluziiĝis kaj organizis studentajn rondojn (Petőfi Kör). La sekreta parolo de Nikita Ĥruŝĉov (sekreta parolo) debatiĝis en la KP, sed la partio ne havis forton surpreni gravajn reformojn.
Pola reago al la hungara revolucio
Eventoj en Hungario kaŭzis tre spontanan reagon en Pollando. Post soveta invado la helpo organizita de poloj al "hungaraj fratoj" montriĝis grandskala. Ĝis la 12-a de novembro en la tuta lando anonciĝis 11.196 de honoraj sango-donantoj. En la tuta lando fondiĝis helpo-komitatoj favore al la hungaroj. Laŭ statistiko de Pola Ruĝa Kruco per 15 aviadiloj oni transportis al Hungario 44 tunojn da medikamentoj kaj artikloj de la unua helpo. La pola helpo sendata laŭ vojoj kaj fervojoj estis ege pli granda - oni taksas ĝin je 2 mln da tiutempaj usonaj dolaroj. Kiel interesaĵon oni povas konstati ke demalsupre la pola socio helpis multe pli ol registaro de Usono.
Michael Laverty
Michael LAVERTY (naskiĝis la 7-an de junio 1981 en Toomebridge) estas brita motorciklisto.
Li kuris en MotoGP en 2013 kaj 2014 per Paul Bird Motorsport. En 2015 li kuris konkurencon per Aprilia. Krome li kuris ankaŭ en Supersport.
Preĝejo Sankta Francisko el Asizo (Szendrő)
Historio
En Szendrő jam funkciis paroĥo-preĝejodum la mezepoko, sed la loĝantoj prenis la kalvinismon en la 16-a jarcento. Pro la tiutempa movado „kontraŭreformacio” en la 1630-aj jaroj franciskanoj konstruis preĝejon kaj abatejon. En 1741 signifa trakonstruo kaj pligrandigo komenciĝis. En 1789 la franciskanoj estis forigitaj. Nepre menciindas, ke spite la tiutempajn militojn la baroka interna parto restis netuŝebla. La orgeno alvenis en 1881, ĝi estis modernigita en 1960.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado konsistas preskaŭ meze el turo kun la enirejo. Flanke, sed simetrie estas 2 niĉoj, ene estas videblaj skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Elizabeto de Hungario. Malantaŭ la fasado la navo etendiĝas, kiu finiĝas en kvadrata absido. Ene la ĉefaltaro estas dediĉita nature al Sankta Francisko el Asizo, la flankaj altaroj al Sankta Antonio el Padovo, Sankta Anna, Loreto, Betlehemo, Dolora Patrino, Indulgo. La nun videblaj freskoj estis pentritaj en 1997.
Arthur Seyß-Inquart
Arthur SEYß-INQUART, naskiĝinta kiel Arthur ZAJTICH la en Stonařov, ekzekutita la  en Nurembergo) estis aŭstra juristo kaj politikisto kunlaboranta kun nazia Germanio.Li invitis Adolf Hitler sendi soldatojn por okupi Aŭstrion, la . Jam du tagojn poste li ricevis simbolan rangon en la nazia SS, kaj estis nomumita guberniestro de Aŭstrio (kiu fariĝis Germana provinco kaj ricevis la nomon Ostmark). Krome li fariĝis imperia komisaro de Nederlando.
Preĝejo Sankta Francisko el Asizo (Szendrő)
Konstruaĵo
La preĝejo havas kolektaĵon pri libroj, ekzemple libro el 1588.
Arthur Seyß-Inquart
Depost la Dua mondmilito, Seyß-Inquart estis juĝita en la Nurenberga proceso pro militkrimoj kaj kondamnita al morto per pendumo. Li estis ekzekutita la.
Stacio Futaminoura
Stacio Futaminoura (japane: 二見浦駅 [Futaminoura-eki], angle: Futaminoura Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Esperanto-movado en Norvegio
La unua propagandisto por Esperanto en Norvegio estis Haldor Midthus (1841-1906). Ankaŭ antaŭ li kelkaj norvegoj estis lernintaj Esperanton, sed tiuj estis pli malpli efemeraj kiel esperantistoj.
Nuntempe la norvega Esperanto-movado konsistas ĉefe de la asocio Norvega Esperantista Ligo, fondita en 1911. Tie la plimulto (ĉ. 250) de la norvegaj esperantistoj estas membroj, aŭ rekte aŭ tra lokaj Esperanto-kluboj.
Maladzeĉna
Maladzeĉna beloruse - Маладзечна, ruse - Молодечно - urbo en Belorusio, administra centro de Maladeĉna distrikto de Minska regiono. Situas je 73 kilometroj nordokcidente de Minsko. Loĝantaro estas 98,4 miloj de homoj (2006).
Esperanto-movado en Norvegio
Ekzistas aktivaj Esperanto-kluboj en Oslo, Trondheim kaj Hamar, malpli aktivaj en Kristiansand, Sarpsborg, Stavanger, Tromsø kaj Bryne. En aliaj lokoj ne estas ia kluba aktivado, sed troveblas kelkaj disaj aktivuloj. En 2004, esperantistoj en 10 diversaj lokoj estis listigitaj en Pasporta Servo kiel gastigantoj.
Maladzeĉna
Ekonomio
En la urbo situas entreprenoj de maŝinkonstruado, metalprilaborado, malpeza, nutrindustrio, ligprilabora, konstruaĵa industrio. Estas gastejo.
Esperanto-movado en Norvegio
En la historio de la Esperanto-movado, du norvegoj iĝis honoraj membroj de UEA:
Pri la historio de la norvega Esperanto-movado, informoj estas troveblaj:
La komenca periodo
La unua norvega E-isto ŝajne estis Haldor Midthus, (v.) kiu unue ellernis Volapukon, sed poste (en 1900) li eksciis pri Esperanto, rapide ellernis ĝin kaj fervore propagandis per leteroj inter sia kolegaro. Lingva Komitatano de 1905. Estis tiam ankaŭ alia norvega L.K.-ano, J. Allum, sed estis neeble trovi lian nomon en norvegaj gazetaro kaj libraro.
La unua gazetartikolo pri Esperanto troviĝas en monata revuo „Kringsjaa“la 5-an de marto 1904 pri „Internacia komerca lingvo“, tradukita el angla „Westminster Review“.
Maladzeĉna
Amaskomunikoj
Eldonadas gazetoj:
Kulturo
En la urbo ekzistas Minska regiona regiongrafia muzeo, Minska regiona drama teatro, Minska regiona pupteatro "Batlejka". En la urbo ĉiujare trapasadas pli ol 30 kulturaj aranĝoj, inter kiuj estas respublika teatra festivalo kaj Maladzeĉna festivalo de belorusa kanto kaj poezio. En Maladzeĉna estas 14 mezlernejoj, artlernejo, 6 profesiaj lernejoj, inter kiuj estas medicina, muzikista, politeknika, 4 bibliotekoj.
Esperanto-movado en Norvegio
La komenca periodo
En Oslo (tiama Kristiania) ĉirkaŭ 1904 kelkaj junuloj, ĉefe studentoj, komencis propagandon por Esperanto, inter ili stud. filol. Emil Smith (nuna docento ĉe la universitato), stud. jur. Alf Johnsen, poste HAGELER († la 23-an de decembro 1932), kand. jur. Einar Ruud († 1908), ekslernejestro T. Davidson († la 3-an de oktobro 1921) kaj dana tipografisto H. Th. Thomsen, kiu lasta iniciatis kaj fondis la unuan Esperanto-klubon, la 8-an de februaro 1906.
En Narvik tiama telegrafisto Arne Arnessen post parolado de DAVIDSON gvidis kurson kaj fondis klubon (en aprilo 1907).
En majo 1907 vizitis Kristianion okaze de la 50-jara jubileo de la universitato fama germana profesoro Wilhelm Ostwald. Li faris en la universitato paroladon pri Esperanto kaj la Klubo Esperantista en Kristiania rikoltis multajn anojn. Laŭdire la nombro de klubanoj atingis 150 aŭtune 1907.
Einar Lunde, posedanto de malgranda presejo, ellaboris komence de 1907 la unuan lernolibron: ABC en Esperanto, kiun li mem kompostis kaj eldonis. Li ankaŭ sendepende de la klubo kolektis kelkajn junulojn en kvazaŭ privata studrondo.
En Bergen „Societo de Esperantistoj“ fondiĝis la 22-an de marto 1909. Prezidanto lektoro Einar Schibbye († la 16-an de januaro 1931), s-ino FALKENBERG, inf. kapitano ERIKSEN, komercisto Conrad Croepelien († 1924). En 1912 la komerca gimnazio en Bergen nomis Esperanton elektebla lingvo, kaj lektoro SCHIBBYE instruis Esperanton al 15 gimnazianoj. En 1918 la prezidanto forlasis Bergen, la klubo ekdormis kaj ĝis nun (1933) ankoraŭ ne restariĝis.
Jam de komence la esperantistoj sentis bezonon de propra gazeto, kaj en julio 1908 stariĝis komitato por eldoni tian gazeton sur bazo de akcia societo. La komitato konsistis el: f-ino FINHOLT, kapitano KLINGENBERG (prez.), lektoro SCHIBBYE kaj H. Th. Thomsen. Poste aliĝis f-ino Rosa Bye kaj inĝeniero Bj. Simonsen, sed baldaŭ ekestis inter la komitatanoj gravaj opinidiferencoj, kaj la laboro ĉesis. Tiam THOMSEN - sole respondeca - eldonis la 1-an de januaro 1909 la unuan n-ron de ,N Gazeto‘ ("Norsk esperantoblad"). Poste fariĝis redaktoro SCHIBBYE. La gazeto aperis monate regule - en 1909 kun 12 n-roj. De 1910 en nova pligrandigita formato kaj sub nova nomo, Norvega Esperantisto. Aperis en 1910 nur 5 n-roj. La ekonomio daŭre estis malforta kaj de la 1-a de januaro 1911 la gazeto transiris kiel propraĵo de la ĵus fondita Norvega Esperantista Ligo sub redaktado de H. Th. Thomsen kaj ENGESGAARD CHRISTIE. Aperis en 1911 4 n-roj, en 1912 ĝis fino de 1914 ĉiujare po 6 n-roj. Tiam la gazeto ĉesis aperi kaj restis neeldonita dum 7 jaroj.
En 1921 Norvega Esperantista Ligo interkonsentis kun la sveda gazeto „La Espero“, Gävle, pri aparta kolono en tiu gazeto pri la norvega Esperanto-movado, sed tiu aranĝo montriĝis ne kontentiga kaj ĉesis. La multobligita cirkulerforma gazeto, kiun Norvega Esperantista Ligo eldonis regule monate en 1922, ankaŭ ne estis kontentiga, kaj finiĝis je la fino de la jaro.
La organiza periodo
Ĝis 1910 la Esperanto-movado en Norvegio konsistis krom la Klubo Esperantista en Kristiania el kelkaj malgrandaj parte jam dormantaj grupoj en Bergen kaj Trondheim kaj el disa izolularo.
En redakcia artikolo (Norvega Esperantisto n-ro 1-1910) E. CHRISTIE proponis fondiĝon de Norvega Societo por Propagando de Esperanto. Lia propono trovis iom da atento, kaj post plua ellaborado de la plano fondiĝis la 27-an de januaro 1911 Norvega Esperantista Ligo (NEL).
Ĉeestis en la fondiĝa kunveno f-ino FINHOLT (kasisto), prof. Alf TORP († la 26-an de septembro 1916), H. BONNEVIE (sekr.), Chris Fr. Lindquist, BROCHMANN SLETTERØD kaj H. Th. Thomsen. 58 esperantistoj estis aliĝintaj laŭ antaŭe dissendita alvoko, kaj fine de la jaro NEL havis 76 membrojn.
En 1912 aperis lernolibro de E. CHRISTIE, 76 p. Tuj poste li elmigris al Seattle, Usono. En sama jaro la 26-an de junio H. Th. Thomsen elmigris Kanadon kaj f-ino FINHOLT jam fine de 1911 entreprenis unujaran vojaĝon al Azio. NEL perdis pro tio tri el siaj ĉefgvidantoj, kaj tio grave influis je la laboro en la postaj laroj. Tamen NEL aperigis februaron 1913 flugfolion en 10 mil ekzempleroj, kies tekston skribis CHRISTIE antaŭ sia elmigro.
La gvidadon de NEL transprenis H. BONNEVIE (prez. 1912-13), E. SCHIBBYE (1913-18), Bruno Riefling 1918. Per li NEL akiris novan sangon. Estante juna, energia studento de filologio, li kun idealista kredo kaj kun senlaca entuziasmo kaj laboro oferis al Esperanto ĉiujn liberajn minutojn.
Septembron 1918 Bruno Riefling estis elektata prezidanto de NEL kaj samtempe li aperigis novan lernolibron kompletan en 5 mil ekzempleroj. Du monatojn poste, antaŭ kristnasko, li mortis subite pro „hispana malsano“ (la 22-an de decembro 1918). En marto 1921 mortis ankaŭ f-ino FINHOLT, dum 12 jaroj la plej agema kaj fervora esperantistino en Norvegio. La morto de tiuj du gravaj gvidantoj estis forta bato por la organizo kaj la movado entute. Printempe 1919 fariĝis prezidanto de NEL ĉefleŭtenanto R. Bugge Paulsen, kiu ankoraŭ prezidas.
La presita gazeto Norvega Esperantisto per sia decembra numero 1914 ĉesis kaj reaperis nur en 1923 sub redaktado de BUGGE PAULSEN kaj BONNEVIE. En la gazeto aperis en 1923 kvar kajeroj, en 1924 du duoblaj kvarpaĝaj n-roj kaj tiam denove ĉesis, ĉi tiufoje pro incendio ĉe la presejo.
La fondiĝo de NEL 1911 kreis dekomence ioman vigligon de la movado. Grupo Esperantista en Trondheim refondiĝis la 6-an de februaro 1911, Klubo Esperantista en Kristiania restariĝis la 30-an de septembro 1912, nova grupeto ekfunkciis en Stavanger (H. WIIG) febr. 1910, kaj novaj kursoj ekfloris en Haugesund (ØKLAND), Stavanger (WIIG), Trondheim (LØVLI, NJAALSUND) kaj en Kristiania i.a. kursoj por blinduloj 1910 (BROCHMANN SLETTERØD) kaj BONNEVIE, 1912 (Rosa Bye).
Lawitz
Lawitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Esperanto-movado en Norvegio
La organiza periodo
Klubo Esperantista en Kristiania en 1914 aliĝis kiel filio de NEL, poste endormiĝis kaj denove restariĝis la 28-an de novembro 1916 (prez. Bjørn Ottesen).
En 1915 (la 1-an de septembro) fondiĝis E-Asocio de norvegaj geinstruistoj (prez. Rosa Bye, sekr. J. FINHOLT). Ĝi havis 30 membrojn en 1923, kiam la asocio ĉesis la 13-an de septembro.
Ĉe la fino de 1920 ekzistis Esperanto-grupoj kaj -kluboj en Kristiania (3), Trondheim, Bergen, Rjukan kaj Kristiansand (Alf Christensen).
La renesanca periodo
NEL, kiu de 1924 estis sen organo kaj pro tio preskaŭ sen membroj kaj sen enspezoj, daŭrigis sian propran laboron, ĉefe gvidata de R. BUGGE PAULSEN (prez.) kaj Arne Arnessen (kas.). Printempe 1928 estis invitata pastro Cseh, kiu tiam kursis en najbara Svedlando, por fari prelegon en la universitato. Ankaŭ en la radio li parolis. Li vizitis kelkajn aŭtoritatulojn; inter ili la prezidanto de la du tutlandaj geinstruistaj asocioj, ĉefinstruisto A. Kirkhusmo kaj s-ino Anna Sethne.
Tiuj du kune la prez. kaj kas. de NEL fondis printempe 1930 komitaton, kiu nome de la norvega sekcio de la Mondasocio por Nova Edukado invitis pastron CSEH por gvidi kurson en Oslo dum junio-julio 1930. Tio estis la komenco. Pastro CSEH venis, gvidis kaj venkis, kaj lia vizito donis al la gvidantoj novan kuraĝon. La unuan Cseh-kurson sekvis longa vico da novaj kursoj dum 1931-1932, kiujn organizis por NEL A. ARNESSEN. Jen statistika parto pri la renesanca periodo:
Krom tiuj specialaj kursoj okazis multaj kursoj, gviditaj de aliaj personoj. Menciindaj estas 4 kursoj de BUGGE PAULSEN inter policistoj kaj kursoj por geinstruistoj, gviditaj de Arne Arnessen dum la somero 1931.
Paroladoj pri Esperanto estis en ĉi tiuj jaroj multnombraj. Parolis ĉefe BUGGE PAULSEN, Alf Christensen kaj ARNESSEN.
La unua rezolucio favora al Esperanto estis akceptata 1931 de jarkunveno de geinstruistoj el Buskerud kaj Vestfold distriktoj post parolado de ARNESSEN.
De la 1-a de januaro 1932 la propra organo reaperis sub la nomo Esperantobladet redaktita dum 1932 de BUGGE PAULSEN, kaj BONNEVIE kaj de la 1-a de januaro 1933 estas red. konsulo Alf Christensen, Kristiansand.
Dum 1924-31 neniu jarkunveno de NEL okazis. La nova periodo postulis plenan reorganizon de la metodoj kaj provizora jarkunveno estis kunvokita la 4-an de novembro 1932. Tie estis diskutataj novaj linioj por la propra laboro, starigo de novaj fakoj, elekto de ĝen. sekretario, ktp. La estraro estis reelektata kaj konsistas je la fino de 1932 el: R. BUGGE PAULSEN (prez.), ARNESSEN (ĝen. sekr.), kand. filol. H. BONNEVIE (rap. sekr.), sekcia ĉefo Bj. OTTESEN (kas.) kaj instruistino Rosa Bye (ano).
Dum 1931-32 diversaj fakoj ĉe NEL estas rekonstruitaj kaj reorganizitaj: libra fako, kurs-aranĝa fako, eldona fako, ekzameno-fako, klublaborafako ktp. Ĉio ankoraŭ ne kontentige funkcianta, sed per helpo de multaj novaj fervoraj e-istoj NEL certe sukcesos solvi la restantajn problemojn kaj malfacilaĵojn.
Ankoraŭ menciinde estas, ke de la unua radio parolado el Oslo 1925 (BUGGE PAULSEN) kaj kurso en radio 1928-29 (BUGGE PAULSEN) la estraro de la radiostacio en 1932 konsentis al NEU ĉiumonatan paroladon pri aŭ en Esperanto.
La norvega registaro sin oficiale reprezentis 10-foje ĉe la UK-oj: en 1907, 1909, 1911 kaj 1926-1932.
Grava okazintaĵo komence de 1933 estis parolado en la Scienca Societo pri Esperanto de prof. Anathon AAL.
Ni eniras en la novan jaron 1933 kun la forta espero, ke la norvega E-movado per la lastjara antaŭenmarŝo akiris sufiĉe solidan bazon por daŭra kaj ĉiama progresado.
Organizado
La redaktita unua parto de la historio (Norvega Esperantisto 2011:1) finiĝis per la konstato ke NEL havis 22 klubojn kaj 660 membrojn en 1960. Tiuj impresis siatempe alarme malaltaj nombroj, ĉar nur sep jarojn pli frue, en 1953, la membronombro atingis 943 (cetere la pinton), kaj ĝi faladis konstante ankaŭ en la sekvaj jaroj. Malaperadis ankaŭ kluboj – pli frue ili funkciis en pli ol 50 lokoj tra la lando. Kvankam kelkaj novaj fondiĝis post 1961, tiuj ne transvivis ĝis hodiaŭ (2011), krom la studenta grupo en Oslo (fond­ita 1968, tiam sub la Oslo-klubo).
Malgraŭ ripetaj instigoj al la membroj aktivi kaj varbi, la nombroj plufaladis en la sekvaj kvindek jaroj – sub 600 en 1964, sub 500 en 1974, sub 400 en 1988, sub 300 en 2001 kaj sub 200 en 2008.
Kaj da kluboj restas hodiaŭ nur 10, el kiuj nur duono aktivas.
La faladon ŝajne ne povis kontraŭstari la grandaj aranĝoj dum la periodo: la 100-jara jubileo de la lingvo en 1987 kaj la Universala Kongreso en Bergeno en 1991: La klubo de Bergeno perdis kvaronon de sia membraro en 1992. Sed granda falo okazis ankaŭ post la kotizoreformo en 1999: perdiĝis duono de la rektaj membroj kaj kvarono de la klubaj membroj en la kvar postaj jaroj; laŭ tiu reformo ankaŭ klubanoj pagu rekte al la Ligo, kaj samjare oni plialtigis la kotizojn per 25 %.
Landaj kongresoj, origine ĉiujaraj, okazas ekde 1961 ĉiun duan jaron, diversloke en la lando. Inter ili gvidis la Ligon la estraro, kiu en la unua parto de la periodo devis konsisti el membroj loĝantaj en la Oslo-distrikto. Por certigi tutlandan demokration oni nomumis kvin "konsilantojn" el la ceteraj distriktoj, kiuj kune kun la estraro konsistigis la gvidorganon, la konsilantaron. En la 90aj jaroj la teknologia evoluo ebligis aliajn solvojn: Jam ekde 1985 la prezidanto vojaĝis trajne de Bergeno al la estraraj kunsidoj en Oslo, kaj ekde 2000 unu-du estraranoj kutime partoprenis telefone. Ekde 1999 la estraranoj loĝas dise en pluraj landopartoj kaj la estraro ne plu kun-sidas, sed telefone inter­konsiliĝas. La konsilantaro estis mal­fondita en 1993.
Komence de la periodo la kluboj ankaŭ estis organizitaj en distriktoj (okcidenta, orienta, meza, nordlanda kaj nordnorvega), sed nur la du plej sudaj bone funkciis, kaj en 1993, konstatinte ke la organiza laboro pri ili superpezas la utilon, oni formale for­igis tiun interan tavolon de la Liga strukturo.
Alia struktura simpligo en 1993 estis forigo de la proporcia reprezentado de la kluboj en la landa kunveno. Ekde tiam ĉiu membro, ĉu kluba, ĉu rekta, havas unu voĉon.
Internacia kunlaboro
Krom tio ke NEL estas landa asocio en la strukturo de UEA, okazis iom da kunlaboro kun najbaraj landoj. En 1965 okazis Nord­landa E-kunveno en Oslo, i.a. kun arta programo. En 1986 okazis nordia renkontiĝo en Bengtsfors (Svedio) kun la temo "Esperanto en la lernejoj". Norveg-svedaj renkontiĝoj okazis en 1981 kaj 1982, kaj fine de la 80aj jaroj ĉiujaraj personaj renkontiĝoj de la nordiaj prezidantoj. Fine de la 90aj jaroj NEL klopodis starigi trilandan kunlaboron en la Barentsa regiono, precipe kun la klubo en Murmansko, kaj NELanoj sukcese partoprenis en celebro de 25-jara jubileo de la ĝemeleco de Murmansko kaj Vadsø en 1998, sed la kontakto ne stabiliĝis, grand­parte pro manko de aktivuloj loĝantaj en orienta Finnmark.
En 1995 la landa kunveno decidis provi reorganizi la strukturon, delegante la administrajn taskojn al tri laborgrupoj (sekcioj), kiuj zorgu pri surmerkatigo, instruado kaj prizorgado/stimulo de la membroj, sed ne haveblis sufiĉe da aktivuloj por kontentige mastrumi la grupojn, kaj en la posta landa kunveno necesis ilin nuligi. La estraranoj dividis inter si la respondecon por la tri laborkampoj. Ekde la 50aj jaroj NEL nomumis komisiiton pri junularo kaj aparta junulara sekcio de NEL fondiĝis en 1970. Tiam la sveda junulara revueto Kvinpinto iĝis tutnordia.
Tamen la spaco en la kelo de la nova ejo estas limigita, kaj tial multa arĥiv­materialo estis deponita en la Regna Arĥivo ekde la 90aj jaroj.
La unuan komputilon aĉetis NEL en 1988. Ekde 1994 Norvega Esperantisto estis enpaĝigita surekrane.
En 1995–97 NEL registris sin laŭ ŝtata projekto KAJA kiel dunganto de sen­laborulo salajrata de la komunumo. Unu jaron laboris tiel NEL-estrarano, alian jaron eksterulo. La rezultoj limiĝis al ordigado en la stokejo kaj plenumo de aliaj praktikaj taskoj.
En 1984 la Esperantomovado en Norvegio ricevis grandan heredon – preskaŭ 600 000 kronojn – de Rolf Uhlen, laŭ la testamento de lia vidvino. (Li mem mortis pli frue, en 1970.) Por decidi kiel administri tiun kapitalon la du Esperantoorganizoj en Norvegio, NEL kaj la fervojista organizo NEFA, aranĝis en 1986 voĉdonadojn inter siaj membroj kaj per absoluta plimulto de la voĉdonintoj decidis starigi fonduson / stiftelse, kie 120 000 kronoj estis netuŝeblaj. La tiel starigitan Legacon Rolf Uhlen gvidas estraro kun po du reprezentantoj de la du organizoj. La estraro disdonas ĉiun jaron ĝis 90 % de la interezoj laŭ petskriboj de membroj de NEL kaj NEFA. Plej oftaj subvenciitaj celoj estis kursaranĝoj, partopreno en internaciaj kongresoj kaj kunvenoj, laboro pri nova norvega–Esperanto vortaro kaj aĉeto de komputiloj kaj aliaj teknikaĵoj. Tra la jaroj la kapitalo kreskis ĝis ĉ unu miliono da kronoj en 2011 kaj la ne­tuŝebla sumo estas plialtigita de 120 000 al 600 000 kr.
Informado
En la 60aj kaj 70aj jaroj NEL havis Informan Fakon, aŭ efektive komisiiton pri informlaboro.
Bernuy-Zapardiel
Bernuy-Zapardiel [berNŬJ-zaparDJEL] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Bernuy estas etimologie rilatebla al Bermudo, kiel iama loĝanto kaj Zapardiel estas la nomo de rivero.
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
Ĝi aperigis la norveglingvan informilon Esperanto-nytt, kiu aperis per 4 numeroj jare 1959 – 63 (tamen nur 3 en 59 kaj 63), po unu en 1978 kaj 79, kaj regule per 3 numeroj jare ekde 1985 ĝis 2007 (tamen nur 2 en 1985 kaj 1 en 2007). La eldonkvanto estis en la 60aj jaroj 10 000, kaj en la 80aj kaj 90aj jaroj 2 000, el kiuj kelkcent estis enkrampitaj en Norvega Esperantisto kaj senditaj al la membroj. En 2007 la jarkunveno trovis ke Esperanto-nytt en sia tiama formo ne funkcias ĉe la publiko laŭ la intenco kaj decidis ĝin malfondi.
Bernuy-Zapardiel
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 90 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 61 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
En 1985 fondiĝis Esperantos venner (Amikoj de Esperanto). Ties membroj pagis ege malaltan kotizon, kaj ricevadis Esperanto-nytt. La plano estis varbi milojn da "amikoj" por havi fortan bazon por pledi pri ekuzo de Esperanto sur diversaj kampoj, sed mankis sufiĉaj homfortoj por lanĉi veran varbkampanjon. La anaro neniam superis 160 kaj en la jaro 2000 la estraro malfondis Esperantos venner.
Bernuy-Zapardiel
Geografio
Ĝi limas kun Cantiveros, Cisla, Fuente el Saúz, Constanzana, Canales kaj Cabezas del Pozo.
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
En la lastaj jardekoj pli kaj pli graviĝis la interreta informado. En 1996 NEL starigis propran hejmpaĝon, ekde 1998 kun la adreso http://www.esperanto.no.
Bernuy-Zapardiel
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La preĝejo de Sankta Marteno konservas absidon de mudeĥara stilo.
Hikaru Manabe
Hikaru Manabe (眞鍋 旭輝, n. ) estas japana futbalisto.
Bernuy-Zapardiel
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
Pri dissendado de gazetaraj informoj kaj kolektado de gazetaj mencioj de Esperanto zorgis Gazetara servo (ankaŭ ĝi unuopula). En 1961-63 ĝi registris, per la servo de la firmao Argus, meznombre 700 menciojn jare kaj poste en la 60aj jaroj ĉ 400 menciojn jare. Sed en la sekvaj jar­dekoj la nombro laŭgrade faladis. En 1990 NEL ĉesis aboni Argus, trovante ke ĝi ne valoras la elspezon (ĉ 6 000 kr jare). Sen tiu helpilo la membroj trovis en 2002-09 meznombre nur 15 menciojn, kaj ne certas ke Argus trovus multe pli. Gazetarajn informojn oni ĉesis dis­sendi en la 90aj jaroj ĉar laŭsperte neniu gazeto aperigis ilin. Per estrara decido en 2000 la gazetara laboro estas dividita inter tri membroj, el kiuj unu prizorgu la arĥivon kaj la aliaj serĉu per interreto kaj kolektu artikolojn kaj menciojn. Alia komisiito registras la menciojn en radio kaj televido.
Hikaru Manabe
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Renofa Yamaguchi FC.
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
En 1965 NEL subtenis la subskribo­kampanjon de UEA, kolektante pres­kaŭ 6 000 individuajn subskribojn (sed al la kolekto de subtenantaj organizoj kontribuis nur 7 el la 22 kluboj).