cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ceda heredo
Tiuj ĉi konsideroj estas pri ne-seksaj kromosomoj (aŭtosomoj). Speciala kazo estas ecoj, kies genoj estas sur seksa kromosomo: Ĉar la du seksaj kromosomoj de viro havas tre malsaman strukturon, povas esti, ke por certa eco ekzistas nur unu geno. Tial ekzemple viroj pli ofte ol virinoj suferas pro kolorblindeco, kiu estas cede heredebla: Ĉe la pliparto de virinoj la alia kromosomo kompensas la mankon, sed ĉe viroj tio ne eblas.
Kalendaro
Historiaj sistemoj
Hodiaŭ estas en uzo sekvaj modernaj kalendaroj: La Islama kalendaro havas fortan popularan akcepton en la landoj de la Islama mondo ekzemple por la celebroj de Ramadano. Ĝi estas luna kalendaro konsistanta el 12 lunaj monatoj el jaro de 354 aŭ 355 tagoj. Kutimas dati la okazaĵojn en la plej multaj el la islamaj landoj (samtempe kun la gregoria kalendaro), kaj estas uzita fare de islamanoj por ĉie determini la bonordan tagon sur kiu festi islamajn festotagojn kaj festivalojn. La unua jaro estis la jaro dum kiu la elmigrado de la Profeto Mohamedo de Mekko ĝis Medino, konata kiel la Heĝiro, okazis.
Laŭ speco de produkto la objektaj kalendaroj dividiĝas: surtablaj, surmuraj, ŝirigaj (oni forŝiras unu folion post la alia, kiel la tagoj pasas).
Eternaj kalendaroj
Eternaj kalendaroj estas diversaj iloj por difini la tagon de semajno laŭ datoj aŭ por aliaj variaj kronologiaj problemoj. Ili havas multjarcentan historion. Ĉi tiuj kalendaroj estas siaspecaj "maŝinoj de la tempo", kies teorio kuŝas ĉe la limoj de astronomio, nombroteorio kaj historio. Ekzistas centoj da eternaj kalendaroj de diversaj sistemoj. Inter ili menciindas bulgara kalendaro "Esperanto", kiu estis kreita en 1951. Daŭro de ĝia uzado estis 50 jaroj (1951-2000), sed oni povas ĝin plilongigi ĝis 2099 jaro.
Kalendaro en kapo
Por kalkuli pri dato, kioma tago de semajno ĝi estas proponatas memorigi la unuan tagon de la jaro kaj kalkuli la antaŭajn monatojn per 30 tagoj. Memorigu por ĉiam la diferencajn nombrojn. Se oni scias pri dato, je kioma tago de la jaro ĝi estas, jam estas facile elkalkuli kioma tago de semajno ĝi estas. Ja semajnon ripetiĝas.
Simpla estas kalkulado, la eterna kalendaro: Dekdu nombroj en la kapo! +1,-1,0,0,+1,+1,+2,+3,+3,+4,+4, (+1) Tio estas por ĝi pago. Certe scii pri la tago, kiun signas certa dato,        ekzemple 16-a de Decembro? kioma tag’ de la jaro, tion helpas la nombraro. Antaŭ tiu dat’, monatojn, nombru nur po 30 tagojn,     11x30 diferenco, en la kapo,                       +4 plus la tagoj en la dato! +16 Sumo per 7 dividiĝas,                                    350/7 ĉar la tagoj ripetiĝas. Se 2, krom 7-oblo restas,            7x50 +0 tag’ de dat’ dimanĉo estas,        +2=dimanĉo, 0=vendredo ĉar Novjara Festotago, ne alia ol sabato. Venontjare la komenco, paŝos unu, do dimanĉo. Paŝos 2, la saltojaro, se ĝi estos pasintjaro. Havu tian kalendaron,             16-a de Decembro 2005-a petu de mi la nombraron! estas vendredo
Tagoj en historio
Laŭ aranĝo de 2023
Vidu ankaŭ
[S]: Vikiarbo > Universo > Abstrakta Mondo > Tempo > Kalendaro
[H]: Dato ~ Tempintervalo ~ Kronologio
Ryoji Araki
Ryoji Araki (荒木 亮次, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Akaĵuo
Akaĵuo estas la manĝebla ŝajnfrukto de la akaĵuarbo (Anacardium occidentale). Ĝi estas origine de nordorienta Brazilo, kie portugallingvanoj nomas la arbon cajueiro kaj la frukton caju. La planto disvastiĝis al aliaj landoj, kaj nun Vjetnamio produktas trionon de la akaĵuoj en la mondo.
Manĝado
La kvazaŭfrukto havas du partojn. La pli granda supra parto aspektas kiel frukto (ovala aŭ pirforma), flava aŭ ruĝa. Ĝi havas diversajn kuiruzojn. Oni manĝas ĝin krude, kuiras ĝin, kaj kreas diversajn trinkaĵojn.
Sub tiu falsa frukto estas la vera frukto, kiu aspektas kiel nukso. Oni devas disŝeligi ilin zorge, ĉar la ĥemiaĵoj en la ŝelo iritas la haŭton. Oni manĝas tiujn partojn de la akaĵuo rekte kiel rostitajn nuksojn aŭ kreas nuksobuteron aŭ fritas ilin kun aliaj aferoj, ekzemple en azia kuirarto.
Lingva noto
Kvankam la originala tupia nomo estas caaju [ka-a-ĵu] ("fruktdona vegetaĵo"), tamen historie la vorto akiris komencan a en iuj naciaj lingvoj (vidu Diskuto:Anakardio), kaj ankaŭ la Esperanta vorto estas akaĵuo anstataŭ kaĵuo. Nuntempe iuj lingvoj prenis la anglan cashew.
Brécy-Brières
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Domingo Pérez (Toledo)
Domingo Pérez estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La antropónimo "Domingo Pérez" devenus el unu el ĝiaj komencaj loĝantoj aŭ mastroj, kun probablo de tiu kiu ĝin fondis. Tamen, ne rezultas simple determini kiu estis ĝuste tiu Domingo Pérez. En la tre kompleta informo de la komunumo realigita en la dua duono de la 16a jarcento nenio diratas ĉi-rilate. En dokumento indikas ke galego, estro de la kamparanoj establitaj tie, donis nomon al la domaro. Alia teorio, pli etendita, datigas la fondon de la vilaĝo en la 12a jarcento kaj indikas ke la loknomon preniĝis de ties malnova proprietulo Domingo Pérez, kiu ŝajne estis riĉa viro, mozaraba aŭ reloĝanto kastilia, kiu setlis en ĉi tiuj teroj.
En la dokumentoj de mozaraboj toledaj, de la jarcentoj 12a kaj 13a, aperas la nomo de "Domingo Petrez" aŭ Pérez", en 42 okazoj kaj poste aliaj samnomaj kiel "la abato", "la urbestro", "la mulisto", "la tanisto", "la kleriko", ktp., pro tio eble iu mozarabo estis la reloĝanto kiu donis sian nomon al la domaro.
La antroponimo "Domingo" devenas de dominicvs, kiu signifas apartenanta al Senjoro, kiu estas latina adjekto el dominus, nomo komuna kiu iĝas propra. "Pérez" devenas el propra nomo Pedro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Domingoperanos. La censita populacio en 2011 estis de 503 loĝantoj kaj la denseco estas de 38,9 loĝ/km².
Situo
Domingo Pérez estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centrokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 498 m; je 51 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 12.93 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′37″ N 4°30′17″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur ebena valle krom malgranda altaĵo. Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Otero norde, Santa Olalla oriente, Erustes kaj Cebolla sude, kaj Illán de Vacas okcidente.
Historio
Estas restaĵoj de la Paleolitiko.
La setlejo kreiĝis post la reconquista, kiu tie okazis en 1083, fare de la reĝo Alfonso la 6-a. Dekomence estis nur simpla domaro de kamparanoj. De tiam ĝi estis ligata al Senjorlando de la Tierra de Santa Olalla, el kiu formis parton ankaŭ Alcabón, Carmena, Carriches, Erustes, La Mata, Mesegar kaj Otero, krom trideko de domaroj nun neloĝataj, kelkaj el kiuj en la aktuala municipa teritorio de Domingo Pérez aŭ proksimaj, kiaj Coca aŭ Villamuniz.
En 1205, Alfonso la 8-a donis tiun senjorlandon al Pedro Fernández de Castro. Poste estis senjoro de tiuj teroj, pro donaco de Pedro la 1-a) “El Cruel”, Martín Fernández, senjoro ankaŭ de la vilaĝo de Orgaz. Ekde 1529 ties heredantoj ricevis ankaŭ la titolon de Grafoj de Orgaz, fare de la imperiestro Karlo la 5-a. En la 15a jarcento, laŭ la dokumentoj trovitaj de la historiistino Pilar León Tello, antaŭ la Forpelo de la judoj el Hispanio, du trionoj de la vitejoj de Domingo Pérez estis posedaĵoj de judoj.
Aperas menciata kiel vilaĝo ĉefe de agrikulturistoj kaj brutobredistoj en la informaro historia-geografia de Filipo la 2-a, realigataj en Domingo Pérez la 8an de februaro de 1576. Ĝi aperas ankaŭ en la veturlibro de Fernando Colón, filo de la admiralo Kristoforo Kolumbo, kiu preterpasis tie en 1517, kaj priskribis tiujn terojn.
La 16a kaj 17a jarcentoj estis gravaj por la progreso de tiu loko. Oni konstruis la preĝejon Asunción kaj la ermitejon Prado en 1636 kaj poste, nome la 8an de aprilo de 1669 ĝi iĝis vilaĝo fare de reĝa dokumento. Estis ankaŭ malbonaj jaroj de malaltaj rikoltoj kaj epidemioj de pesto ŝajne pro proksimeco de la rojo kaj ties nefluantaj akvoj.
Post la Milito de Sendependiĝo, kaj pro la apliko de la liberala politiko elirita el la konstitucio de 1812, nome “la Pepa”, malaperis la Senjorlando de Santa Olalla, kaj Domingo Pérez ekformis parton de la Jurisdikcio de Escalona. Okazis ankaŭ la famaj "desamortizaciones" per kiuj vendiĝis la bienojn kaj ekleziaj kaj kaj municipaj. En Domingo Pérez kreiĝis nova socia klaso de riĉaj familioj kiuj aĉetis tiujn bienojn, dum malriĉaj kamparanoj plue restis senteraj.
La populacio duoniĝis meze de la 20a jarcento pro elmigrado al Madrido, sed poste stabiliĝis.
Klenová (distrikto Klatovy)
Klenová estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1291.
En la jaro 1564 en ĉi tiea burgo naskiĝis Kryštof Harant z Polžic a Bezdružic.
Skocio
Skocio (de la latina scotia kaj tiu de la antikva greka σκοτία, malhelo) estas konkava modluro, komponita de du kurboj de diferenca radiuso, el kiuj normale la malsupra arko estas pli malgranda.
Laŭ Francisko Azorín skocio estas Konkava madluro, kies profilo estas duonelipsa. Li indikas etimologion el la greka skotia, el skotos (ombro), kaj de tie la latina scotia. En apuda bildo Azorín montras la skocion sur la surastragala listelo kaj sub la surskocia listelo en la bazo de kolono.
Saltillo
La vorto havas plurajn signifojn:
Meksiko
Usono
34771 Lilauren
34771 Lilauren estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lauren Hsing-Tze Li, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri ĉelbiologio kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Westview High School de Portlando (Oregono, Usono).
Rapidtramo
Rapidtramo (alinome malpeza (urba) fervojo) estas formo de tramtransporto kun komplete apartigita tramvojo, kiu uzas malpli masivan ekipaĵaron kaj infrastrukturon ol metroo, sed male pli pezajn, pli rapidajn kaj pli longajn trajnojn ol la kutimaj tramoj. Fakte la rapidtramo estas alternativo al la metroo tie, kie la metro ne taŭgas aŭ pro financaj kaŭzoj aŭ aliaj motivoj. Diference de la enstrata tramo la tramvojo de la rapidtramo havas kun la ŝosea transporto sole malsamnivelajn kruciĝojn, eventuale la transveturejojn ekipitajn per lumsignaloj aŭ avertaj krucoj kiel klasika fervojo. La rapidtramo akiras elektran energion, same kiel tramoj, el troleoj aŭ pantografoj. La peronoj povas esti aranĝitaj laŭ pluraj manieroj. Kelkaj sistemoj, ekz. en Los Angeles, en Manchester aŭ en Manila uzas – same kiel metroo – altajn peronajn edrojn, tio signifas ke la perono estas en alteco de 900 mm, same kiel planko de la tramo. Danke al tio la en- kaj eltramiĝado de la vojaĝantoj estas tre facila.
Plej multe la rapidtramo estas disvastigita en Usono sub la nomo light rail, la plej uzata poste en Los Angeles, Boston, Portland kaj en San Diego. Krom Usono la rapidtramo estas trafikata ekz. en Manila sur Filipinoj kaj en multaj urboj de Azio. En UR la rapidtramoj eluzas ofte eksajn fervojojn, inkluzive de iliaj stacidomoj (Manchester, Birmingham, Nottingham).
Dolní Novina
Dolní Novina (ankaŭ Novina aŭ Česká Novina, germane: Neuland aŭ Böhmisch Neuland) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Česká Lípa, en la nordorienta parto de eksa soldata ekzercspaco Ralsko, pro kies fondo ĝi pereis. Ĝi situis proksimume 9,5 km nordoriente de Kuřívody kaj 5,5 km sudokcidente de Osečná. Ĝi estis administre subigita al municipo Černá Novina kiel ĝia domaro. La devena prenita katastra teritorio estis Černá Novina, la nuntempa estas dislimejo Svébořice kaj Náhlov en la novepoka urbo Ralsko.
Gallegos de Hornija
Gallegos de Hornija [gaLJEgos deorNIĥa] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco. Gallegos de Hornija estas etimologie komprenebla kiel Galegoj de Hornija alude al la regiona deveno de mezepokaj reloĝantoj kaj al la rivero Hornija, alfluanto de la rivero Doŭro; estas en la provinco ankaŭ aliaj du municipoj kun sama aludo al la rivero, nome Peñaflor de Hornija, kaj San Román de Hornija.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 11,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 111 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 38 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Jusef Ŝahin
Jusef Gebrielo ŜAHIN (naskiĝis 25-an de januaro 1925 en Aleksandrio, mortis 27-an de julio 2008 en Kairo) de patro siridevena advokato, kaj patrino grekdevena, ambaŭ kristanaj, estis egipta kinoreĝisoro.
Gallegos de Hornija
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Dum la Mezepoko ĝi estis integrita en la Merindad del Infantazgo de Valladolid (en tiama kastilia Meryndat del Infantadgo de Ualladolid) administracia dividaĵo de la Regno Kastilio, priskribita en la libro Becerro de las Behetrías de Castilla,​ fare de la parlamento Cortes de Valladolid de 1351.
Jusef Ŝahin
Li mortis en Kairo je la 27-a de julio 2008 post cerba hemoragio.
Li ricevis anglalingvan instruadon en la Aleksandria kolegio Victoria College. Li pasiiĝas pri la kino kaj teatro, kaj fine iras usonon en la Pasadena Play House, kie li lernas la kinoreĝisoradon.
Gallegos de Hornija
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Heermana mevo
La Heermana mevo (Larus heermanni) estas mezgranda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi vivas en Norda Ameriko kaj pli precize en Usono kaj ĉefe Meksiko. El la nuna loĝantaro de ĉirkaŭ 150,000 paroj, 90 % nestas en la insulo de Isla Rasa kaj ankaŭ en Pequeña Cardinosa en Baja California en la Kalifornia Golfo, kun pli etaj kolonioj pli norde kiel en Kalifornio kaj pli sude ĝis Najarito. Post reproduktado, tiuj birdoj ĝenerale disiĝas norden al centra Kalifornio, kaj malpli ĝenerale pli norden ĝis Brita Kolumbio kaj pli suden ĝis Gvatemalo. Ili troviĝas plej ofte ĉe strandoj aŭ en maro, sed malofte en interno, ekzemple en la lago Salton.
Aspekto
Temas pri granda birdo ĉirkaŭ 48 cm longa (el 46 ĝis 53) kun enverguro de 105 ĝis 130 cm kaj pezo de ĉirkaŭ 500 g (el 370 ĝis 640). Tiu specio montras maloftan aspekton rilate la plej parto de la mevoj. Ĝi estas preskaŭ tute griza (hela en brusto kaj malhela en dorso) kaj apenaŭ estas kontrasto inter supraj kaj subaj partoj malkiel ĉe aliaj mevoj. La flugilpintoj estas pli malhelaj, preskaŭ nigraj, kaj la kapo estas blanka dum la reprodukta sezono -tiam estas sufiĉe kontrasto kun la nigraj okuloj kaj ruĝa beko kun nigra pinto-, sed poste griziĝas kaj malaperas tiu kontrasto. La kruroj estas malhelgrizaj. La vosto montras blankan pugon, nigran larĝan strion kaj mallarĝan blankan bordon. Ankaŭ flugiloj montras malantaŭan mallarĝan blankan bordon.
Nematuruloj aspektas kiel nebredantaj plenkreskuloj, sed ili estas pli malhelaj kaj brunaj kaj ties beko estas karnokolora aŭ rozkolora la duan vintron; ili estas plenkreskuloj post kvar jaroj. Kelkaj birdoj, ne plie ol 1 ĉiu 200, havas blankajn kovrilplumojn, kio formas rimarkindan makulon en supraj flugiloj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la masklo iomete pli granda.
Kutimoj
Tiu specio nestas kolonie surgrunde aŭ inter rokoj, kiel multaj mevoj. La nesto estas konstruita el bastonetoj, ŝtonetoj, plumoj, ktp. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn flavecajn kun grizaj aŭ brunaj markoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum unu monato kaj manĝigas la idojn.
La Heermana mevo manĝas ĉefe fiŝojn, krustulojn, moluskojn kaj aliajn etajn marbestojn kaj algojn kaj foje kleptoparazitas predojn el aliaj marbirdoj, ĉefe de Bruna pelikano, kun kiu ĝi ofte kuniĝas.
Isla Rasa estis deklarita rifuĝejo en 1964 kaj oni malhelpas ovokolektadon kaj ĝenadon dum la reprodukta sezono.
Michael Bolton
Michael Bolton, naskiĝis kiel Michael Bolotin (New Haven (Konektikuto), la 26-an de februaro 1953) estas usona aktoro, verkisto kaj kantisto, ĉefe konata pro liaj rok-baladoj kaj tenor-voĉo.
Rjukjuanoj
Rjukjuanoj (琉球民族, Hepburn-Transskribo : Ryūkyū minzoku; [rjūkjū minzoku]; Okinave: ウチナンチュ, Hepburn-Transskribo Uchinanchu [uĉinanĉu]) estas unu el la etnoj de Japanio. Ili loĝas en Okinavo kaj Amami-insuloj de Kagoŝima (eksa teritorio de Rjukju-Reĝlando).
Lingvo
Multaj lingvistoj disputas la lingvo parolata en la teritorio de estinta Rjukju-reĝolando estas aparta lingvo aŭ dialekto de la Japana lingvo. La antaŭaj enklasigas ĝin en unu lingvon el Japanaj lingvoj. La postaj enklasigas ĝin en unu dialekton el du dialektoj de la Japana lingvo: la Rjukjua dialekto kaj ĉeflanda dialekto.
Father of the Pride
Father of the Pride estas usona desegnofilma serio. Ĝin kreis, verkis Jeffrey Katzenberg, kiu ankaŭ kontribuas la programon ofte per sia voĉo. La serion ekelsendis la televida kanalo NBC en 2004.
Denaska parolanto
Denaska parolanto estas iu kiu lernis paroli lingvon kiel parto de lia aŭ ŝia infanaĝa evoluo. La lingvo de denaskaj parolantoj estas kutime la lingvo kiun parolas siaj gepatroj kaj/aŭ la lingvo de ilia devenlando. Ĝi estas la nura lingvo de unulingva persono kaj probable la unua lingvo de plurlingva persono kiu estas akirita nature en denaska ĉirkaŭaĵo. Ĝi povas servi kiel bazo por ilia socilingva identeco.
Multaj homoj kiuj dungas lingvoinstruistojn preferas denaskajn parolantojn.
Denis Vairasse
Denis Vairasse d'Allais estis franca verkisto naskita ĉirkaŭ 1630 kaj mortinta en 1696.
Li estas speciale konata pro sia Utopia romano Historio de la Severambianoj.
Biografio
Vairasse naskiĝis en protestanta familio de malalta meza klaso en Francio, kaj apartenis al la reĝaj trupoj. Li studis etikon, kaj atingis doktoran gradon ĉirkaŭ 1660. Kiel protestanto, li estis devigita al ekzilo en Anglio fare de la religiaj konfliktoj en Francio dum la 17-a jarcento, kie li skribis sian "Historion de la Severambianoj", poste tradukita al la franca kaj ankoraŭ poste al kelkaj aliaj eŭropaj lingvoj, post kiam ĝi trovis popularan sukceson.
Filipina serpentaglo
La Filipina serpentaglo (Spilornis holospilus) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj grupo de Serpentagloj. Ĝi estas aglo troviĝanta en la ĉefaj insuloj de Filipinoj. Ĝi estas foje traktata kiel raso de la Kresta serpentaglo (Spilornis cheela). Tiu specio troviĝas kutime en arbarklarejoj, malfermaj arbaroj kaj foje en terkultivejoj kun disaj arboj.
Ĝi estas endemio de Filipinoj. Tiu specio troviĝas en plej parto de la ĉefaj insuloj, escepte ĉe Palavano. Ili loĝas en unuarangaj kaj duarangaj arbaroj. Tiu birdo estas ofte vidata dum ŝvebo super klarejoj kaj rivervaloj. Tiu birdospecio manĝas amfibiojn, reptiliojn kaj aliajn vivintajn predojn. La Filipina serpentaglo estas distingata el aliaj specioj de serpentagloj pro la pli bone markataj punktoj de la subaj partoj kaj flugiloj.
(17688) 1997 BM3
(17688) 1997 BM3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Linio JR Kōbe
Linio JR Kōbe (japane: JR神戸線 [Ĝej'āru-Kōbe-sen], angle: JR Kobe Line) estas kromnomo de Linio Tōkaidō (ĉefa) de Stacio Ōsaka ĝis Stacio Kōbe kaj Linio Sanyō (ĉefa) de Stacio Kōbe ĝis Stacio Himeji. La linio apartenas al JR Okcidenta.
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj kaj Super-ekspreso:
Gyula Ludvigh
Gyula Ludvigh [djula ludvig], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ludvigh Gyula estis hungara inĝeniero. Lia familia nomo foje aperis en formo Ludwig. Lia patro estis János Ludvigh.
Gyula Ludvigh naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Szepesbéla (nuntempa Spišská Belá en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Ludvigh akiris diplomon en Bruselo, Komence li laboris en Belgio, ekde 1863 li partoprenis en fervoja projekto en Hispanio. Depost la Aŭstra-hungara interkonsento li hejmenvenis kaj li havis postenon en Hungaraj Ŝtatfevojoj, kie li okupiĝis pri projektoj de fervojoj ĉefe en Balkano. En 1881 li ricevis postenon en ministerio pri laboro kaj trafiko. Inter 1887 kaj 1909 li gvidis la Hungarajn Ŝtatfevojojn en rango ministeria konsilisto. En 1893 li estis membro de la supera ĉambro. Li ricevis premion en 1885, post 4 jaroj Honoran legion, fine turkan, rumanan, rusan, prusan kaj hungaran premiojn.
Larino
Larino estas komunumo de Italio.
Ian Crook
Ian Crook (n. ) estas angla futbalisto.
Li futbalis ĉe Tottenham Hotspur, Norwich City, Sanfrecce Hiroshima kaj Northern Spirit.
Osdorf
Osdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Dänischer Wohld, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Gettorf.
Saltillo (komunumo)
Saltillo estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Saltillo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05030.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 648929 loĝantojn. El tiuj estis 321593 viroj kaj 327336 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6837 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1600 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 354927 personoj apartenis al la katolika religio kaj 22027 personoj al la protestantisma religio. 4671 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 5654 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Serba ortodoksa preĝejo (Saalfelden)
La serba ortodoksa preĝejo Kirko de la ĉiuj serbaj sanktuloj (germane: Kirche aller serbischer Heiligen, serbe: Crkva Sabora svih srpskih Svetitelja) en Saalfelden estis la unua en tradicia bizanca stilo konstruita serbortodoksa preĝejo en Aŭstrio. Krome temas pri la unua serbortodoksa preĝejo en Salcburgio; konstrujaroj estis inter 2002 kaj 2009. La paroĥujo Saalfelden apartenas al la dekanujo Aŭstrio-Sudokcidento de la Episkopujo (eparĥio) Aŭstrio-Svislando. Ĝi troviĝas en la nordo de Saalfelden. La nombro de la fideluloj estas ĉ. 2000, la nuna paroĥestro nomiĝas Gojko Ostojić.
Historio
La unua paroĥestro estis Jovan Alimpić, filo de la ĉefpastro de la komunumo de Hrtkovci en Serbio, kies preĝejo modelis por la konstruaĵo saalfelden-a. Serbortodoksaj diservoj okazas en Saalfelden jam ekde 2002, komence en la luterana Pacokirko. Simila situaciaĉo estas ĝis nun en la grandurbo Salcburgo kie la serboj gastas daŭre en la romkatolika Blazio-kirko apud la t.n. (iama) burĝa hospitalo. Pro la eksterorda beleco de la nova preĝejo kelkaj urbanoj titolis ĝin eĉ perlo urba. Tuj apudas la protestantisma Pacpreĝejo.
Konsekraj solenaĵoj en septembro 2009
En la 19.9.2009 la tiama episkopa moŝto Konstantin Đokić feste konsekris la preĝejon. Poste kune kun la komunuma paroĥestro Alimpić kaj ties patro celebritis la sankta liturgio. Plibeligis la ceremonion kantista kvaro el Zuriko gvidata de sia paroĥestro Miroslav Simijonović kune kun koruso saalfelden-a. Poste la konsekrado festitis en la kongresa centro dum kiu festprelegis la urbestro Günter Schied kaj - por la du aliaj konfesioj tradicie surlokaj - la romkatolika dekano Roland Rasser kaj la protestanta pastoro Robert Jonischkeit.
Financado kaj planado
Helpis la konstruon la komunumo serbortodoksa de Vieno kiel ankaŭ la romkatolika Diocezo Salcburgo respektive la evangelia komunumo de Saalfelden (kiu cetere tuj najbaras). Planis la preĝejon salcburga arkitekta buroo, kiu faritis laŭ nordserba (Vojvodino) stilo. Unu arkitekto engaĝiĝinta estas mem ano de tiu ĉi konfesio. Ne estu forgesita la malfermiteco kaj rapidagemeco de ĉiuj politikistoj koncerne konstrupermesdonon.
Tisaagtelek
Bazaj informoj
Tisaagtelek, ukraine Тісаагтелек, hungare Tiszaágtelek estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo. La historia ukraina nomo estis ĝis 1995 Тісянка (tisjanka).
Historio
La unua mencio devenis el 1446 en formo Aghtelek. En 1910 loĝis en Tiszaágtelek 675 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Tiszaágtelek apartenis al Hungara reĝlando, al Szabolcs, al distrikto de Mándok, poste al Ĉeĥoslovakio. Tiszaágtelek rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Tisjanka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis, kies kampoj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj. En 2001 loĝis en Tisjanka 684 da homoj, (532 hungaroj). Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo, 4 vendejoj, kafejeto.
Siria Civila Defendo
La organizaĵo Siria Civila Defendo - arabe الدفاع المدني السوري, latinliterigo ad-difāʿ al-madanī s-sūrī - estas privata civildefenda organizaĵo de volontuloj kaj pagitaj laboristoj en Sirio, kiu aktivas en la interna milito en neregistaraj partoj de la lando ekde 2013. La membroj estas rekoneblaj per siaj blankaj kaskoj. Ĝi ne estu konfuzita kun la ŝtataj siriaj ŝtataj civilprotektaj fortoj. La 3-an de aprilo 2020, la laborforto estas 2900.
Mogode
Mogode estas urbo kaj municipo de Kameruno. Ĝi situantas en plej norda areo de la lando.
Estas samnoma komunumo en Burkino.
Haga skolo (pentroarto)
La Haga Skolo estis movado de samideaj nederlandaj pentristoj kiuj laboris inter proksimume 1860 kaj 1900 en Hago, aŭ estis alimaniere asociata kun la urbo.
Ĝi admiris la francajn artistojn de la Skolo de Barbizon, kiuj laboris tiom multe kiom ebla en libera aero. La temoj de ili selektitaj estis tipe "nederlandaj": la poldero , riveropejzaĝoj, bovoj, ŝafoj, muelejoj, fiŝistoj, fiŝobarkoj kaj antaŭ ĉio: grandaj nubaroj. La reprodukto de lumo kaj la etoso estis la centraj temoj.
Chèvremont
Chèvremont estas franca situanta en departemento Territoire de Belfort, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chèvremontois.
Jaro de la kvar imperiestroj
La periodo konata kiel jaro de la kvar imperiestroj estis konkreta jaro en la historio de la Romia Imperio, 68-69 p.K.) en kiu regis kvar malsamaj imperiestroj en rapida sinsekva sukcedo. La kvar imperiestroj estis Galbo, Oto, Vitelio kaj Vespaziano.
Post la perforta sinmortigo de Nerono en junio 68 p.K. venis mallongdaŭra enlanda milito, la unua en Romo ekde la morto de Marko Antonio en la jaro 31 a.K. La konflikto daŭris pli ol unu jaro, kaj la jaro 69 estis konata kiel la jaro de la kvar imperiestroj ĉar dum tiuj kaosaj monatoj Romo vidis kvar malsamajn regantojn. Inter junio de 68 kaj decembro de 69, Romo estis atestanto de la nomumado kaj falo de Galbo, Oto kaj Vitelio, ĝis la definitiva surtroniĝo de Vespaziano kiu sukcesis stabiligi la Imperion kaj fondi novan heredan linion, la flavia dinastio.
Dana rezistomovado
La Danaj rezistomovadoj (en dana: Modstandsbevægelsen) estis rezistomovado kontraŭ la germana okupacio de Danio dum la Dua Mondmilito. Pro la dekomencaj neakraj aranĝoj, laŭ kiuj la Naziaj okupaci-aŭtoritatoj permesis ke la demokratia registaro restu en povo, la rezistomovado pli malrapide disvolvigis efektivajn taktikojn je ampleksa skalo ol en kelkaj aliaj landoj.
Ĉirkaŭ 1943, multaj danoj estis jam engaĝiĝintaj en rezistomovadaj aktivaĵoj, game el produktado de kontraŭleĝaj publikaĵoj al spionado kaj sabotado. Ĉefaj grupoj estis la komunista BOPA (en dana: Borgerlige Partisaner, nome Civilaj Partizanoj) kaj Holger Danske, ambaŭ baze en Kopenhago. Ankaŭ malgrandaj rezistomovadaj grupoj kiel la grupo Samsing kaj la Klubo Churchill kontribuis al la sabotaj klopodoj. Rezistanoj mortigis ĉirkaŭ 400 Danaj Naziojn, informantojn kaj kunlaboremulojn ĝis 1944. Post tiu dato, ili mortigis ankaŭ kelkajn germanojn.
En la postmilita periodo, la Dana rezistomovado estis subtenita de politikistoj en Danio kaj estis malmulta intenco por detale ekzameni la mortigojn. Studojn oni faris fine de la 20a kaj komence de la 21a jarcentoj, kaj oni eksciis, ke estis foje improvizitaj kaj fuŝaj decidoj pri la celoj, kaj kelkaj morale ambiguaj elektoj. Oni produktis kelkajn gravajn librojn kaj filmojn pri tiu temo.
Martin Lichtenstein
Martin Hinrich Carl LICHTENSTEIN (10-a de januaro 1780 - 2-a de septembro 1857) estis germana kuracisto, esploristo, zoologo, kaj herpetologo.
Biografio
Lichtenstein estis filo de Anton August Heinrich Lichtenstein, naskiĝinta en Hamburgo. Li studis medicinon ĉe Jena kaj Helmstedt. Inter 1802 kaj 1806 li veturis en sudan Afrikon, kaj iĝis persona kuracisto de la Guberniestro de Kabo de Bona Espero. En 1810 li publikis Reisen im südlichen Afrika; kiel rezulto, li iĝis profesoro de zoologio ĉe la Universitato de Berlino en 1811, kaj direktoro de la Museum für Naturkunde de Berlino en 1813. En 1829, li estis elektata eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj.
Li mortis post duelo ĉemara ĉe Kiel.
Heredo
Lichtenstein estis respondeca por la kreado de la Zoologia ĝardeno de Berlino en 1841, kiam li konvikis la reĝon Frederiko Vilhelmo la 4-a donaci la terenon de sia fazanejo. Li ankaŭ publikis manuskriptojn de Johann Reinhold Forster nome Descriptiones animalium en 1844.
Ĉe herpetologio li priskribis multajn novajn speciojn de amfibioj kaj de reptilioj.
Inter specioj nomataj de aŭ laŭ Lichtenstein estas la Aŭstralia reĝa papago (Alisterus scapularis), Liĥtenstajna stepkoko (Pterocles lichtensteinii), kaj la serpento Causus rhombeatus (Lichtenstein, 1823).
Evemono
Evemono (el la greka Εὐαίμων) estas la nomo de diversaj personoj de la helena mitologio. La troja asteroido 34993 Euaimon ricevis sian nomon el iu el ili.
Evemono, reĝo de Atlantido
Laŭ la mito pri Atlantido priskribita de Platono, Evemono estis unu el la dek filoj de Pozidono kaj Klejto. Tiu ĉi atlantida princino estis filino de la aŭtoktonaj Evenoro kaj Leŭkipo, kaj loĝis kun ili ene de monto en la centro de la insulo. Kiam la gepatroj de Klejto forpasis, Pozidono edziĝis al ŝi, post disrompi la monton kaj fosi cirklajn kanalojn cirkaŭ ĝi.
Pozidono kaj Klejto havis kvin parojn da ĝemeloj (la ĝemelo de Evemono nomiĝis Amfero), kiuj regis la dek provincojn je kiuj la mara dio dividis Atlantidon. Tiu regno ricevis sian nomon el Atlaso, la unue naskiĝinta inter ili, kiu regis ankaŭ sur siaj fratoj. Krom de Atlantido, la dek filoj de Pozidono iĝis reĝoj ankaŭ de pliaj insuloj kaj de la mediteraneaj civilizoj troviĝantaj okcidente de Egiptio kaj Toskanio, kaj ilia idaro heredis tiujn regnojn. Tamen, ili ne plu aperas en la greka mita rakontaro, kaj la nomoj de siaj heredintoj restas nekonataj. Fakte, laŭ onidiro la atlantida tradicio estis origine egipta, sed Solono ricevis la informon pere de sacerdoto en tiu lando kaj tradukis la nomojn de la reĝoj, kiuj pro tio estas grekdevenaj.
Kvakam ĉiu paro regis sur sia propra teritorio, laŭ onidiro ili kunvenis ĉiujn kvin aŭ ses jarojn por interkonsento pri la komunaj aferoj kaj administrado de justicon, laŭ la leĝoj stablitaj de Pozidono kaj gravuritaj sur oriĥalka kolono.
Evemono, reĝo de Ormenio
Evemono estis reĝo de la urbo Ormenio, en Tesalio, kaj filo de Ormeno, la eponima fondinto de la urboŝtato. Li heredis la regnon de sia patro post la mortigo, fare de Heraklo, de sia frato Amintoro, kiu sensukcese malpermesis la eniron de la heroo en la urbon.
Evemono edziĝis al Opiso, kaj estis la patro, kun ŝi, de Eŭripilo. Tiu ĉi lasta elstaris pro sia partopreno en la Troja milito, kie lin trafis morto fare de Neoptolemo.
Evemono Likaonida
Evemono estis ankaŭ unu el la likaonidoj, la multnombraj filoj de Reĝo Likaono de Arkadio. Pro sia troa religiemo, kiu iĝis lin eĉ plenumi homan oferon kaj kanibalismo, Likaono estis metamorfoziita en lupo fare de Zeŭso, dum lia idaro, same malvirta, ekskapis al la venĝemo de la dio kaj fondadis novajn urbojn en Arkadio.
Melbourne University Publishing
Melbourne University Publishing (Melburnuniversitataj Publikaĵoj, MUP) estas la libropublikiga branĉo de la Universitato de Melburno (Aŭstralio).
Historio
MUP estis fondita en 1922 kiel Melbourne University Press por vendi lernolibrojn kaj alian presaĵojn al studentoj, kaj tuj ekublikigis proprajn alitipajn librojn. Laŭ la jaroj oni publikigis studentajn verkojn laŭ la stampo MUP, kiu ricevis nombrajn premijn. La nomo Melbourne University Publishing estis adoptita por negocado en 2003 sekve de restrukturigo fare de la Universitato, sed oni plupublikigis liborjn laŭ la stampo Melbourne University Press.
Subaoj (Kenjo)
La Subaoj (Abasuba) en Kenjo estas etno kun aparta lingvo kaj taksite proksimume 30.000 homoj, sekve unu el la plej malgrandaj etnoj en Kenjo. Ili enmigris al Kenjo de Ugando kaj setlis sur la du insuloj de Viktoria-lago Rusinga kaj Mfangano kaj estas supozeble la lasta etno, kiu setlis en Kenjo. Lingvistike la subaoj estas forte influataj de la najbaraj luoj, tiom ke en granda parto de la neinsulaj subaoj okazas lingvoanstataŭado. Rezulte de tio la subaa lingvo estis klasifikita kiel endanĝerigita lingvo. Spite al tiu lingvoanstataŭado, la subaoj konservis sian etnan identecon.
Ekzistas ankaŭ en Tanzanio en la distrikto Tarime en la regiono Mara etno, kiu nomas sin subaoj, sed estas neklare, ĉu ili apartenas al la sama etna grupo aŭ ne.
Los Cerralbos
Los Cerralbos (blankaj montetoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La terrmino "Cerralbo" devenas el unuigo de la hispanlingvaj vortoj "cerro" kaj "albo", alude al la loko kie troviĝas la municipo ("monteto" kaj "blanka").
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Cerralbeños. La censita populacio en 2011 estis de 506 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,65 loĝ/km².
Situo
Los Cerralbos estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 462 m; je 61 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 40 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°58′59″ N 4°34′25″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta sur valo irigacai de la rivero Alberĉe kaj kie hegemonias du montetoj. Ĝi apartenas al la komarko de Torrijos kaj limas kun la municipaj teritorioj de Cardiel de los Montes kaj Nombela norde, El Casar de Escalona kaj Otero oriente, Illán de Vacas sude kaj Lucillos okcidente, ĉiuj de la provincoj de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
En la 16a jarcento apartenis al la municipo nur magranda bieno paŝteja, dum dependis la resto respektive de la Arkiepiskopo de Toledo kaj de la Duko de Escalona.
Iam la municipo komponiĝis el du domaroj, nome Cerralbo de Escalona kaj Cerralbo de Talavera, dependaj ĉiu el la loko el kiu prenis la duan nomon. Tio finis en 1835 kiam ili unuiĝis por formi unusolan municipon.
El la mezo de la 20a jarcento al la 1980-aj jaroj la populacio duoniĝis pro elmigrado al Madrido el milo da loĝantoj al kvin cent, kaj poste estabiliĝis.
Pogromo de Przytyk
La Pogromo de Przytyk okazis la 9-an de marto 1936 kontraŭ la juda komunumo en la ŝtetlo Przytyk, en la Distrikto Radom, Pollando. Ĉi tiu okazaĵo de antisemita perforto estis unu el serioj de pogromoj okazintaj ekde la morto de marŝalo Jozef Pilsudski (kiu estis la reganto de Pollando kaj agis por subigi antisemitismon) en majo 1935 kaj intensiĝintaj dum la jaroj antaŭ la eksplodo de la dua mondmilito.
La pogromo altiris multan atenton tra la mondo, precipe pro la juda provo de memdefendo kaj ĝia subpremo fare de la oficialaj aŭtoritatoj.
La tago de la pogromo
Dum la mateno de la 9-an de marto, incititaj polaj kamparanoj eniris en la merkata foiro ĉe la urboplaco, detruis judajn budojn kaj damaĝis ĝiajn enhavojn. La judoj, kiuj konsistigis 87% de la 2 500 loĝantoj de la urbeto, defendis sin per armiloj kaj sukcesis forpeli la tumultulojn. Dum la provo de la judoj defendi sin, vundiĝis pluraj poloj kaj unu estis mortigita per pistolo. Responde, samnokte la poloj prirabis hejmojn de judoj. Du judoj estis mortigitaj, 22 vunditaj kaj posedaĵoj grave difektitaj. La polico, kiu alvenis post la okazaĵo, traserĉis la judajn hejmojn.
Post la pogromo
La tagon post la okazaĵo, 44 poloj kaj 14 judoj estis portitaj al tribunalo kaj juĝitaj. La juĝistoj kondamnis la judojn al malliberaj punoj de ses monatoj ĝis 14 jaroj kaj duono (por la judo, kiu pafis pafilon), sed la polaj progromistoj eliris kun nur malpezaj punoj.
La pogromo kaŭzis signifan elmigradon de judoj de Pollando al Palestino.
La kanto Es Brent (La Brulanta Urbo, aŭ en la hebrea plibone konata kiel Bruligo, Fratoj, Bruligo) de Mordeĥaj Gebirtig estis verkita en 1938 inspirite de la okazaĵoj de ĉi tiu pogromo.
Apremont (Ardennes)
Apremont estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Orientkanaria ĉifĉafo
La Orientkanaria ĉifĉafo aŭ Lanzarota ĉifĉafo (Phylloscopus canariensis exsul) estis subspecio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj kaj antaŭe enmetita en la familio de Silviedoj. Ĝi estis subspecio de la Kanaria ĉifĉafo endemia de la insulo de Lanzarote – kaj eble ankaŭ de Fuerteventura – la plej orientaj de la Kanariaj Insuloj, Hispanio.
Sebastián Riep
Rodrigo Sebastián RIEP (n. ) estas argentina futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Limosano
Limosano estas komunumo de Italio.
Sebastián Riep
Li futbalis por la teamoj River Plate de Argentino 1995, Everton de Ĉilio 1996-1997, Avispa Fukuoka de Japanio 1997, Cobreloa de Ĉilio 1998, Olimpiakos de Grekio 1999-2000, Caracas de Venezuelo 2000-2002, Cobresal de Ĉilio 2002, Deportes La Serena de Ĉilio 2003, Coquimbo Unido de Ĉilio 2003, Unión Atlético Maracaibo de Venezuelo 2003-2004, Barcelona SC de Ekvadoro 2004, Carabobo FC de Venezuelo 2005, Independiente Medellín de Kolombio 2005 - 2007 kaj Junior de Kolombio 2007.
IALA
IALA, usona asocio "International Auxiliary Language Association" (Internacia Helplingvo-Asocio). Ĝi estis fondita en 1924 pro instigo de Frederick Gardner Cottrell. "Ĝi estas neŭtrala asocio, celanta la starigon de helplingvo, simpla kaj klara, instruota en ĉiuj landoj apud la naciaj lingvoj. La laboroj de IALA etendiĝas sur du ĉefaj kampoj: klopodoj, por interesi pli grandajn rondojn pri la mondlingva movado, kaj esploroj.
Janus (testudo)
Janus (Jano en la franca) estas ekzemplero de la specio greka testudo kiu estas eksterordinare dukapa, naskiĝinta la 3-an de septembro 1997 en la Naturhistoria Muzeo de Ĝenevo. Maskoto de la institucio, li festas tie siajn 21 jarojn en 2018, kaj havas la rekordon de vivtempo por dukapa testudo.
IALA
Celo
La eduka esploro celas En Usono tiun studon entreprenis la Instituto de Eduka Esploro ("Columbia University"). En Eŭropo simila tasko estas gvidata de prof. Rovet, direktoro de la Instituto de l' Eduksciencoj, Ĝenevo kaj de prof. Johannes Dietterle, Leipzig. La dua esploro de IALA tuŝas la lingvan fakon. Tiurilate estis farita granda paŝo antaŭen per la organizo de la Internacia Konferenco por Lingva Studo, kiu okazis en Ĝenevo de la 20-a de marto ĝis la 2-a de aprilo 1930 … Trie, la sociologia esploro celas klarigi la bezonon de helplingvo, konigi tion al interesataj sferoj, enketi pri la nuna multlingva ĥaoso en internaciaj kongresoj." La ĉefa laboranto de IALA estas s-ino Alice Vanderbilt Morris. (Mallongigo de la artikolo en UEA-Jarlibro 1931, p. 53-56. Vd. ankoraŭ artikolon de Dietterle en Internacia Pedagogia Revuo, 1928, apr-majo, p. 6-17.)
Aminjevskaja (BKL Moskvo)
Aminjevskaja (Аминьевская) (pli frue Aminjevskoje ŝosse, Аминьевское шоссе) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
IALA
Interlingua (Interlingvao)
La laboroj de IALA kaj Alice Vanderbilt Morris, kiu mortis en 1950, estis parte uzata de Alexander Gode por la "naturalisma" planlingvo Interlingua, kiun li publikigis en 1951, detalojn vd. en la artikolo Interlingvao. Ĝis 1954 materialoj pri Interlingvao aperis sub la siglo "IALA", poste sub la nova "Interlingua Division of Science Service".
Bibliografio
Blasche, Wilhelm 1950 : Die europäische Sprache entsteht, Wels, 32 p.
James Doohan
James Montgomery Doohan (1920 - 2005) estis kanada aktoro kaj voĉaktoro plej konata por sia rolo kiel Montgomery Scott en la televida kaj filmaj serioj Star Trek.
Vivo
Dohan militservis ĉe kanada armeo kiel infanteria soldato kaj kiel piloto. Li batalis en Eŭropo dum 2-a Mondmilito, inkluzive partoprenis la invadon de Normandio dum D-Tago, en kiu li estis vundita.
Post la milito, li havis ampleksan sperton agante en radio kaj televido, kio kondukis al lia rolo kiel Scotty. Li aperis, interalie en televidserioj The Twilight Zone, GE True, Hazel, The Outer Limits, The Fugitive, Bewitched, The Man from U.N.C.L.E. kaj Bonanza.
Orientkanaria ĉifĉafo
La Orientkanaria ĉifĉafo estis pli brundorsa kaj mallongflugila ol la Okcidentkanaria ĉifĉafo, Phylloscopus canariensis canariensis. Tiuj birdoj estis iam konsiderataj subspecioj de la Komuna ĉifĉafo sed separiĝis (Clement & Helbig, 1998; Sangster et al., 2001) pro ties morfologiaj, bioakustikaj, kaj de sekvencoj de DNA diferencoj (Helbig et al., 1996).
James Doohan
Vivo
Post la nuligo de la origina serio de Star Trek, Doohan limigite sukcesis trovi aliajn rolojn; li revenis por ludi la karakteron en la Star Trek: The Animated Series kaj la filmoj de Star Trek. Li ankaŭ aperis dum 1970-aj jaroj en epizodoj de Fantasy Island, Daniel Boone kaj Magnum, P.I. kaj filmoj Pretty Maids All in a Row produktita de Gene Roddenberry kaj Man in the Wilderness (1971).
Orientkanaria ĉifĉafo
Ŝajne tiu subspecio estis jam tre rara kiam oni priskribis ĝin. Oni kolektis kelkajn specimenojn komence de la 20a jarcento en la valoj de Haría (Lanzarote). Tie ĝi povis esti observata en broom thickets en altaj kaj freŝaj zonoj. Ekde tiam estis nur kelkaj dubindaj vidaĵoj. La ĉeesto de tiu subspecio en Fuerteventura estas nur hipoteza, ĉar neniu specimeno estis iam kolektata tie, nek estas fidindaj vidaĵoj el tiu insulo. Ŝajne, oni trovis neston de tiu subspecio en 1986, sed la biologo kiu plendis por la malkovro poste konfirmis, ke la subspecio estis jam certe formortinta.
La kaŭzo de la formortinto estas nekonata. Eble ties fina malapero rilatas al la detruado aŭ transformado de la vegetaĵaro en la altaj zonoj de la Macizo de Famara.
Sulavesa serpentaglo
La Sulavesa serpentaglo (Spilornis rufipectus) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj grupo de Serpentagloj. Ĝi estas endemia de la insulo de Sulaveso de Indonezio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Kiel la aliaj samgenranoj, ankaŭ tiu estas bruna specio kun krestaĵo super la nuko kiu havigas dikkolan aspekton. La subaj partoj estas tre kontrastaj kun ruĝecbruna brusto (de kio devenas la latina specia scienca nomo) kaj ventro strieca blankanigra. En vosto estas blankanigraj larĝaj strioj. La vizaĝo el okulo al bekobazo estas nuda kaj flava; ankaŭ la fortaj kruroj estas flavaj.
Kirasŝipo Potjomkin
La Kirasŝipo Potjomkin (Броненосец "Потёмкин") estas nigra-blanka rusa, soveta mutfilmo, plej fama verko de reĝisoro Sergej Mihajloviĉ Eisenstein. La filmo prezentas epizodon de la rusia revolucio de 1905, ribelon de la matrosaro de kirasŝipo Potjomkin. Eizenstein transformis la eventon al filma eposo pri la revolucio kaj kiu iĝis baldaŭ klasika verko de la filma historio. La filmo estas ofte listigita inter la plej bonaj filmoj iame faritaj. Vidu ekzemple ĉe Sight & Sound.
Sceno, eventoj
En haveno de Odeso strikas laboristoj. Grupo de matrosoj sur la ŝipo decidas – kun gvido de Vakulinĉuk – aliĝi al la striko. Ili sekvatage rifuzas manĝon el kunverma viando. Kapitano de la ŝipo ĵetigas baŝon sur la rifuzintojn kaj volas pafigi al ili, sed la vicordigita matrosaro ŝanĝas al flanko de Vakulincuk. En la elformiĝinta interbatalo oni senarmiligas la oficirojn, murdas la kapitanon, sed ankaŭ Vakulincuk mortas pro pafo. Lia kadavro estas portita al la bordo kaj oni katafelkas sur la moleo, lin funebras la urbanoj. La homamaso kolektiĝas sur la ŝtuparo (Potjomkina ŝtuparo, kie okazas unu el la plej famaj scenoj de la historio de kino, kie malsupreniras la ŝtuparo senkonduka beboĉaro), la soldataro ekpafas ilin, komenciĝas senbrida buĉado. Responde al tio, la kanonoj de la ŝipo pafas la urbajn palacojn. Ŝipoj de la floto kolektiĝas por kapti la ribelantan ŝipon, sed ties matrosoj estas solidaraj kun la Potjomkin, kiu tiel libere atingas la liberan maron, dume oni hisas la ruĝan flagon. (La nigra-blankan bildon de la flago, Eisenstein propramane – po filmero – pentris al ruĝa.)
Eisenstein skribis en studaĵo (1938), ke li konstruis la filmon simile al strukturo de klasika tragedio, el kvin „scenoj”: Li plue detale analizis, kiel kuniĝas la partoj al unuo.
Eisenstein uzis montaĵojn, kies celo estis agitado por la revolucio, forta emocia efiko.
Filma historio
La filmo estis pretigita je 20-jara datreveno de la 1905-a revolucio kaj estis prezentita la 5-an de decembro 1925 en Moskvo. La prezentadon partoprenis la tuta stabo, vestita en matrosan vestaron, vestiblo de la kinejo estis ornamita per flagoj de la mararmeo.
La Kirasŝipo Potjomkin sukcesis jam en la sekva jaro en eksterlando. Li sukcesis en la pariza monda ekspozicio, la usona filmakademio elektis ĝin en 1926 kiel la plej bona filmo. La originala filmo estis plurfoje tranĉita pro la eksterlanda kaj enlanda cenzuroj. Kelklande oni malpermesis ties prezentadon (ekz. en Hungario inter la du mondmimilitoj kaj en Hispanio post la Hispana enlanda milito).