cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pico de la Zarza
La loknomo Pico de la Zarza (Montopinto de la Rubuso) aludas al Rubus ulmifolius, kiu kreskiĝas en humidaj lokoj homtuŝitaj kiu en Fuerteventura ekzistas nur sur la montoj de la duoninsulo Jandio.​
Ĝi estas en la municipo Pájara, sur la duoninsulo Jandio, kiu estas natura parko. ​
La piedirado al la montopinto eblas dum ĉirkaŭ iom pli ol du horojn kaj duono. La trairataj areoj estas diversaj kiel la malsekejo Saladar de Jandía. La vojo estas markita kaj habilitita, formante parton de la reto de padoj de la Cabildo de Fuerteventura. ​
La Gaude
(jen france, okcitane La Gauda) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Gattières
(jen france, okcitane Gatièras) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Les Ferres
(jen france, okcitane Sei Ferres aŭ Lei resp. Sei Fèras) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Pál Ömböli
Pál Ömböli, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ömböli Pál estis hungara aktoro, infana aktoro, muzikalkantisto.
Pál Ömböli naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Pál Ömböli estis infana aktoro de Nacia Teatro (Pécs), li studis ankaŭ en la teatra aktorstudio. Li akiris aktoran diplomon (speciale pri opereto kaj muzikalo) en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2005. Lia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Inter 2005–2019 li estis membro de Teatro József Attila. Li ofte estis gastrolanto en Teatro Madách.
Flughaveno Wilson
La Flughaveno Wilson (Wilson Airport) (IATA: WIL, ICAO: HKNW), estas flughaveno en Najrobio, la ĉefurbo kaj plej granda urbo en Kenjo.
Escragnolles
(jen france, okcitane Escranhòla) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Záblatí (distrikto Jindřichův Hradec)
Záblatí (antaŭe Velké Záblatí, Sablat) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis. En distaco 9 km norde situas urbo Veselí nad Lužnicí, 12 km sude urbo Třeboň, 18 km norde urbo Soběslav kaj 20 km sudokcidente statuta urbo České Budějovice. Preter la municipo fluas akvokanalo Zlatá stoka.
Demagogo
Demagogo, laŭ PIV, estas politikisto, kiu pro propra utilo flatas la popolon kaj ekscitas ties pasiojn, anstataŭ eduki ties prudenton. Demagogio estas la rilata politika tendenco.
Demagogo (el greka δημαγωγός, popolestro, estro de homamaso, el δῆμος, popolo, popolaĉo, + ἀγωγός estreco, estro) aŭ agitisto estas politika estro en demokratio kiu akiras popularecon sendante normalulojn kontraŭ elitoj, speciale tra oratorado kiu agitas la pasiojn de homamasojn, alvokante al emocio akuzante specifajn grupojn kiel propeka kapro, troigante danĝerojn por pliigi timojn aŭ per aliaj retorikaj tendencoj kiuj nuligas raciismajn konsiderojn kaj kuragiĝas fanatisman popularecon. Demagogoj ofte klopodas renversi establitajn normojn de politika kondukto, aŭ promesas aŭ minacas fari tion.
Èze
(jen france, okcitane Esa, origine itale Eza) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
29873 Bertachini
29873 Bertachini estas meze granda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la brazilan sciencan esploriston Antonio Bertachini Prado, Instituto Nacional de Pesquisas Espaciais, Brazilo. Li estas konata pro sia laboro pri orbita mekaniko kun fokuso sur la gravitaj manovroj ĉirkaŭ planedoj kaj malgrandaj korpoj.
(152756) 1999 JV3
(152756) 1999 JV3 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ecoj
Ĝi estas korpo de spektra klaso "S": "ŝtona" asteroido, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝi estas en 4:7 kun la Tero kaj 13:14 kun Marso.
Kantonoj de Ain
La jena artikolo prezentas kompletan liston de la kantonoj de la departemento Ain en Francio.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por elektado de membroj de departementaj konsilioj.
Historio
Ekzistis entute 49 kantonoj kiam la departemento estis kreita en 1790. La nombro estis malgrandigita al 32 post la kantona reformo de 1801, kaj sekve denove pligrandiĝis pro loĝantara evoluo.
Preĝejo Vizito de Maria (Lábatlan-Piszke)
La preĝejo Vizito de Maria estas sakrala konstruaĵo en urbo Lábatlan (Hungario). Ĝi origine estis en vilaĝo Piszke ĝis la unuigo al Lábatlan en 1950.
Historio
La unua mencio pri paroĥo kaj pastro de la iama vilaĝo Pizke okazis inter 1332-1337 en 1426. Dum dominado de turkoj la kirko ruiniĝis, eĉ la vilaĝo estis senhoma en 1570. Depost la turka erao ŝvaboj alvenis kaj refondis la vilaĝon, tamen iomete for. Ili konstruis ankaŭ kirkon en 1792. La nun videbla preĝejo estis konstruita en la sama loko en 1900. La paroĥa rango alvenis en 1930. La orgeno estis kreita en 1899 kaj trakonstruita en 1928. Militaj damaĝoj okazis en 1945, sed post 2 jaroj oni faris la necesajn riparojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo estas tra la turo. Super la enirejo malgranda rozvitralo estas videbla. La fasado havas ankaŭ po 1 niĉojn, ene malgrandan rondan fenestron. La navo finiĝas en plurlatera absido, signife pli malgranda kaj malalta, ol la navo. Maldekstre en fino de la navo sakristio aliĝas al la konstruaĵo.
Ödön Gróf
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gróf Ödön estis hungara naĝisto, olimpiano, trejnisto.
naskiĝis la en en:Neteča (Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Kroatio), li mortis la  en San-Francisko (Kalifornio).
Sporta kariero
ekde 1930 estis naĝisto en Pécs. En la sekva jaro li estis junulara hungara ĉampiono, inter la plenkreskuloj li estis sepfoje inter 1935-1940. Li estis la unua teame en eŭropa ĉampionumo en 1934, poste li venkis kvarfoje en la studentaj mondĉampionumoj en 1935 kaj 1937. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1936 kun bronza medalo teame, krome teame li naĝis du mondrekordojn en mondĉampionumoj li estis la unua en 1937 kaj 1938. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1945, poste li estis trejnisto.
Liviu Rebreanu (verkisto)
Liviu REBREANU (naskiĝinta la en Târlișua, mortinta la  en Ștefănești/Distrikto Argeș) estis verkisto, dramaturgo kaj ĵurnalisto rumana. Parte li verkis hungarlingve.
Vivo
Estante la dua infano de la instruisto Vasile Rebreanu (iama samklasano de George Coșbuc) kaj havante 12 gefratojn li frekventsis la bazlernejon en Maieru. Poste lernantis li en Năsăud kaj Bistrița (tie ĉe la germana gimnazio), fine ĉe la armea lernejo en Sopron. Inter la jaroj 1903 akj 1906 Rebreanu frekventis la Reĝan hungarlandan armeakademion Ludoviceum je Budapeŝto. Pli malfrue li deĵoris subleŭtentantece por la armeo de Aŭstrio-Hungario en Gyula. Demisio lia estis en 1908 por la volo dediĉi sin al ĵurnalismo kaj verkado tute kontraŭ la volo dela gepataroj. En la 1.11.1908 aperis lia unua publikaĵo, la novelo Codrea en la sibia gazeto "Luceafărul". En la jaro 1909 li kaŝe transiris la hungarian landlimon karpatan por atingi la Reĝlandon de Rumanio. La reston de la vivo li plejparte pasigis en Bukareŝto.
En 1911/12 li estis sekretario ĉe la Nacia teatro de Craiova kie li laboris sub la direktoreco de la novelisto Emil Gârleanu. Tiam li ankaŭ edzinigis Fanny Rădulescu. Lia unua libro publikiĝis en 1912, antologio de noveloj, kun la titolo Frământări. Dum la Unua mondmilito li estas reportero por "Adevărul" verkante kaj publikigante paralele, ekz. Golanii kaj Mărturisire en 1916, kaj Răfuială en 1919. Postmilite li iĝis grava kunlaboranto de la literatursocieto "Sburătorul" kiun estris la kritikisto Eugen Lovinescu.
En 1920 aperis lia romano Ion, samtempe la unua moderna romano rumanlingva. Por ĝi li premiistis fare de la Rumania Akademio kies membro li mem iĝis en 1939. Inter 1928 kaj 1930 li estris la Nacian teatron de Bukareŝto kaj inter 1940 kaj 1944 li prezidantis ĉe "Societatea Scriitorilor Români".
Diversaĵoj
Lia frato Emil ekzekutitis pro spionado kaj dizerto dum la Unua mondmilito kiun ankaŭ Liviu mem partoprenis kiel hungarlanda oficiro. Rebreanu partoprenis kunvenon de poetoj en Vajmaro en 1941 (Weimarer Dichtertreffen, organizitan de nacisocialismaj aŭtoritatoj). La nazioj ankaŭ aljuĝis al li la meritordenon Verdienstorden vom Deutschen Adler mit Stern.
Libědice
Libědice (Libotitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1226.
L'Escarène
(jen france, okcitane L'Escarena, origine latine Escarena) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Juan José Arévalo
Juan José ARÉVALO BERMEJO (la 10-an de septembro 1904 – la 8-an de oktobro 1990) estis guatemala profesoro de filozofio kiu fariĝis la unua demokratie elektita prezidanto de Guatemala en 1945. Li estis elektita sekve de populara insurekcio, kiu komencis la Guatemalan Revolucio kontraŭ la Usono-subtenita diktatoron Jorge Ubico. Li restis en oficejo ĝis 1951, supervivanta 25 puĉajn provojn. Li ne kontraŭis la balotadon de 1951, male elektanta transdoni potencon al Jacobo Árbenz. Kiel prezidanto, li leĝigis plurajn sociajn reformajn politikojn, inkluzive de pliigo en la minimuma salajro kaj serio de legokapablaj programoj. Li ankaŭ kontrolis la redaktadon de nova konstitucio en 1945.
Α-Terpinila heksanato
α-Terpinila heksanato aŭ α-terpinila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj α-terpineolo. α-Terpinila heksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. α-Terpinila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al α-terpinila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Marcus Garvey
Garvey naskiĝis en modere prospera afrik-jamajka familio en Saint Ann's Bay kaj estis metilernanto en presindustrio estante junulo. Li laboris en Kingstono, kaj eniris en sindikatismo antaŭ por mallonge vivi en Kostariko, Panamo, kaj Anglio. Poste li revenis en Jamajkon, fondis la UNIA en 1914. En 1916, li translokiĝis al Usono kaj establis branĉon de UNIA en la distrikto Harlem de Novjorko. Emfazante unuecon inter la loĝantaro de Afriko mem kaj la Afrika diasporo, li kampanjis por fino de la eŭropa kolonia regado tra Afriko kaj defendis la politikan unuigon de la kontinento. Li viziis unuigitan Afrikon kiel unupartia ŝtato, regata de li mem, kiu aprobu leĝojn por sekurigi la raspurecon de nigruloj. Kvankam li neniam vizitis la afrikan kontinenton, li engaĝiĝis en la Movadon Reen al Afriko, argumentante, ke parto de la diasporo migru tien. Garvey-ismaj ideoj iĝis iom post iom popularaj kaj la UNIA kreskiĝis en membreco. Tamen, lia idearo por nigrula separismo — kaj lia rilato kun blankulaj rasistoj kiel la Ku Klux Klan (KKK) en la intereso antaŭenigi lian komunan celon de rasa separismo— okazigis dividon inter Garvey kaj aliaj elstaraj afrik-usonaj aktivuloj por civilaj rajtoj kiel W. E. B. Du Bois kiuj defendis rasan integradon.
Melchior Ndadaye
Kiel politikisto devenanta de la hutua etno, li estis elektita en junio 1993 en la unuaj demokrataj balotoj de la lando kaj nomumis Silvi Kinigi kiel ĉefministro.
Marcus Garvey
En la kredo ke nigruloj bezonas esti finance sendependaj el la blankul-dominataj societoj, Garvey lanĉis variajn negocojn en Usono, kiel la Negro Factories Corporation kaj la gazeto Negro World (Nigrula Mondo). En 1919, li iĝis Prezidanto de la kompanio Black Star Line (Nigra Stelo) por navigado kaj pasaĝeroj, planita por forĝi ligilon inter Nordameriko kaj Afriko kaj faciligi afrik-usonan migradon al Liberio. En 1923 Garvey estis akuzita de poŝta fraŭdo pro la vendado de la kompania stoko, kaj li estis enprizonigita en la prizono de Atlanto dum preskaŭ du jaroj. Komentistoj asertis, ke la proceso estis politike motivita; Garvey akuzis judojn, postulante, ke ili estas antaŭjuĝaj kontraŭ li pro liaj ligoj al la KKK. Post lia kondamno estis komutaciita fare de la usona prezidento Calvin Coolidge, li estis deportita al Jamajko en 1927. Setlinta en Kingstono kun sia edzino Amy Jacques, Garvey establis la Popolan Politikan Partion en 1929, por mallonge servanta kiel skabeno. Ĉar la UNIA venis al pliiĝantaj financaj malfacilaĵoj, li relokiĝis en Londonon en 1935, kie lia kontraŭ-socialima sinteno distancigis lin el multaj el la nigrulaj aktivuloj de la grandurbo. Li mortis tie en 1940, kaj en 1964, lia korpo estis revenigita al Jamaiko por reentombigo en la Parko de Naciaj Herooj de Kingstono.
Melchior Ndadaye
Malpli ol kvar monatojn poste li estis kidnapita kaj murdita en militista puĉo organizita de sekto de tutsiaj oficiroj. Lia murdo kaŭzis la komencon de la civita milito en Burundo.
Marcus Garvey
Garvey estis polemikiga figuro. Kelkaj en la afrikdiaspora komunumo vidis lin kiel pretendema demagogo kaj ili estis tre kritikaj kontraŭ lia kunlaboremo kun la blankulsuperistoj, lia violenta retoriko, kaj lia antaŭjuĝo kontraŭ miksrasuloj kaj judoj. Tamen, li ricevis laŭdojn pro la kuraĝigo al sento de fiero kaj memestimo inter afrikanoj kaj la afrika diasporo meze de la disvastigita malriĉo, diskriminacio kaj koloniismo. En Jamajko li estas amplekse konsiderata nacia heroo. Liaj ideoj faris konsiderindan influon al movadoj kiel Rastafari, la Nacio de Islamo, kaj la Movado Nigra Povo.
Křimov
Křimov (Krima) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Melchior Ndadaye
Li gajnis la Internacian Premion Muammar Gaddafi por Homaj Rajtoj por 1997.
Tetrametilamonia klorido
Tetrametilamonia klorido aŭ muriato de tetrametilamonio estas organika kombinaĵo, kvaternara salo de nitrogeno, apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la tetrametilamonia hidroksido kaj klorida acido. Tetrametilamonia klorido estas blanka aŭ flaveca, senodora, higroskopa solidaĵo, solvebla en akvo sed solvebla en metanolo, iomete solvebla en etanolo, nesolvebla en etero, benzeno kaj kloroformo. Tetrametilamonia klorido prezentas kvar metilajn grupojn ligitajn al nitrogenatomo kiu siavice ligiĝas jone al kloratomo.
Duranus
(jen france, okcitane Duranús) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Preĝejo Sankta Triunuo (Szikszó)
La preĝejo Sankta Triunuo estas sakrala konstruaĵo en urbo Szikszó (Hungario). Tamen apude restis turo de la malnova kirko, kiu havas la statuson historia monumento.
Historio
La unua mencio okazis pri paroĥa kirko en 1332. La loĝantoj konvertiĝis al la protestantismo en 1548. La pli nova katolika preĝejo estis konstruita dum la kontraŭreformacio en 1742, post unu jaro ankaŭ la paroĥo estis refondita. Pro la oftaj incendioj stato de la konstruaĵo malboniĝis, tial en 1867 denove kirko konstruiĝis, fine la nun videbla estis konsekrita en 2002. Tamen apude restis la malnova preĝejturo. La 3 sonoriloj estis kreitaj en 1818 aŭ 1920. La orgeno estis kreita en 1766, rekonstruita en 1965 kaj 1979.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto en centro de la urbo. La fasado estas simetria, kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo, kiu iomete reliefas kun larĝa duonronda enirejo. La fasado konsistas el 3 partoj. La meza parto havas tre grandan krucon, la flankaj partoj rompas la ebenon, ĉar ili etendiĝas reliefe al la anguloj.
Kermeso okazas en dimanĉo de Sankta Triunuo.
Kastelo Knau
Historio
La tuto estiĝis en la mezo de la 14-a jarcento. Laŭ dendrokronologiaj estis estinta eĉ antaŭula ejo. Surloke estis ekonomia bieno de la Abatejo de Saalfeld. La unua mencio de la bieno estis en 1522 skribe. La malnova kastelo starigitis je la komenco de la 17-a jarcento fare de Esaiias von Brandenstein en renesanca stilo kun du festosalonegoj. En la kuro de la tempo ŝanĝiĝis la posedantecoj plurfoje.
La grafo de Hoym aldonigis la t.n. novan senjorejon. Je la fino de la 19-a jarcento la komplekso iĝis modela agrikulturejo. Ekde 1945 la komunistoj dividis la teritorion. Inter 1946 kaj 1951 estis en la senjorejo faklernejo por porkbredado Thüringer Lehr- und Versuchswirtschaft für Schweinehaltung. Pli malfrue oni tie havias (ekde 1952) sekcion pri bestotenado de Akademio de agrikultursciencoj de GDR. En 1992 incendo detruis la bienadmininistradejon kaj ties apudajn stalojn.
Priskribo
La eja komplekso de la iama bieno konsistas el rektangula, trietaĝa domo el la 16-a jarcento, suda plurlatera ŝtuparturo kaj duetaĝa-triala senjorejo: ĉi-laste alkonstruitis en 1798 sude tiel ke rezultiĝis kvadrata fermita kamparanejo.
La fasado de la kastelo iam havis algipsitajn angulŝtonojn, baroke enkadritajn fenestrojn kaj meze de la eosta fronto triaksan eksaltantajn kolonojn kun timpano. En ĝin oni lokigis (kun dato de 1607) sidniĉan portalon. La ornamaĵoj malaperis.
La pli malnova ejo havas en la teretraĝo krucripvolban halon, unuaetaĝe salonegojn kun profilita trabplafono el ligno. En la salonego de la dua etaĝo konserviĝis restaĵoj de la origina pentrado. La pli malnova senjorejo ŝanĝitis interne tre post 1945 laŭ siaj diversaj funkcioj.
Sevilla-La Negrilla (stacidomo)
Sevilla-La Negrilla estas fervoja loĝistika terminalo situanta en la hispana komunumo Sevilo, en la provinco Sevilo (Andaluzio). La instalaĵoj situas en la sevila kvartalo La Negrilla (Palmete) kaj estas parto de la sevila fervoja ringa vojo.
András Ötvös
András Ötvös [andrAŝ otvoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ötvös András estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
András Ötvös naskiĝis la  en Székesfehérvár.
Biografio
András Ötvös akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2007. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Máté (aktoro) kaj István Horvai. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Gárdonyi Géza, poste li aliĝis al malgrandaj teatroj. Inter 2011-2017 li estis membro de Teatro Katona József, pli poste li estis sendependa aktoro. Li ricevis premiojn inter 2009-2012. Lia edzino naskis dufoje.
Metila 2-etilheksanato
Metila 2-etilheksanato aŭ metila 2-etilakaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-etilheksanata acido kaj metanolo. Metila 2-etilheksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 2-etilheksanato prezentas 2-etilheksanatan grupon ligitan al metila grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Giuliano Turone
Giuliano TURONE (naskiĝis la 10-an de decembro 1940 en Santa Margherita Ligure) estas itala esperantisto kaj emerita juristo.
Li estis juĝisto ĉe la kasacia kortumo en Milano kaj prokuroro ĉe la Internacia Pun-Tribunalo por Eksa Jugoslavio en Hago.
Li estas ano de la Honora Patrona Komitato de UEA. Li plurfoje prelegis kaj aktoris en Esperanto-aranĝoj, ekzemple en la Universala Kongreso 2015 en Lille. En la Kultura Esperanto-Festivalo 2022 en La Chaux-de-Fonds, li prezentis aktore diverslingvajn tradukojn de la Dia Komedio de Dante Alighieri.
Movado Nigra Povo
La Movado Nigra Povo (Black Power movement) estis socia movado motivita de deziro de sekureco kaj mem-sufiĉo kio ne estis disponebla ene de la ruĝaj linioj de la afrikusonaj kvartalon. Aktivuloj de Nigra Povo fondis librovendejojn, manĝokooperativojn, farmojn, amaskomunikilojn, eldonejojn, lernejojn, klinikojn kaj ambulancajn servojn poseditajn de nigruloj. La internacia efiko de la movado inkludis ekzemple la Revolucion Nigra Povo en Trinidado kaj Tobago.
Fine de la 1960-aj jaroj, Black Power reprezentis la peton de pli tuja violenta agado por kontraŭi la usonaj blankulan superismon. Plej el tiuj ideoj estis influita de la kritikoj fare de Malcolm X al la pacemaj protestometodoj de Martin Luther King Jr.. La murdo de Malcolm X en 1965, kongrue kun la urbaj tumultoj de 1964 kaj 1965, ardigis la movadon. Novaj organizoj kiuj apogis la filozofiojn de Nigra Povo game el adoptado de socialismo fare de kelkaj branĉoj de la movado ĝis la nigrula naciismo, kiel la Black Panther Party (BPP), kreskiĝis ĝis elstareco.
Kvankam afrik-usonaj pensuloj kiel Robert F. Williams kaj Malcolm X influis super la frua movado Nigra Povo, la Partio Black Panther kaj ties sintenoj estas amplekse vidataj kiel angulŝtono. Ĝi estis influita de filozofioj kiel Tutafrikismo, nigrula naciismo kaj socialismo, sa kiel de tiutempaj eventoj kiel la Kuba Revolucio kaj la Malkoloniigo de Afriko.
Grigorij Sijatvinda
Grigorij Devidoviĉ Sijatvinda (Григорий Дэвидович Сиятвинда; n. la, Tjumeno, Sovetunio) estas rusia teatra kaj kina aktoro, laŭreato de la Ŝtata Premio de Rusio (2003) , ricevinto de la titolo Estimata Artisto de Rusio (2006).
Infanaĝo kaj junaĝo
Li naskiĝis la en Tjumeno. Pli korekta transskribo de lia familinomo estus Sjatuinda, sed okazis eraro kaj li ricevis la nunan familinomon. En pasporto li estis registrita kiel ruso. En adolesko li deziris ŝanĝi la familinomon al tiu de sia avo Gorbatov, sed poste rezignis je tio.
La gepatroj geedziĝis kaj loĝis en Ĥarkivo, Ukraina SSR, kie ili studis en universitato (la patrino en matematika fakultato, kie ŝi obstine klopodis abiturientiĝi dum kvar jaroj, kaj la patro en kuracista fako). Post kiam la patro finis la studadon, li translokiĝis al Zambio por aranĝi ĉion por la familia vivo kaj la patrino sen fini la universitaton revenis al Tjumeno por naski la bebon. Poste ili flugis al la patro kaj de la dua ĝis la kvina vivojaro Grigorij loĝis kun siaj gepatroj en Zambio, en komunloĝejo. Kun aliaj familianoj li parolis en la angla, do bone lernis la lingvon. Li diras ke tute ne memoras la patron. Poste la gepatroj disiĝis kaj li revenis kun la patrino al Tjumeno. La patrino pretus resti en Zambio, sed laŭ loka leĝo post la divorco la filo devas resti kun la patro. Ŝi alfrontis malfacilaĵojn reveni al Sovetunio, do enmiksiĝis ŝia patro, veterano de la Dua mondmilito, kiu venis al la Ministerio pri defendo en Moskvo kaj petis helpon de la aŭtoritatoj. Pri Zambio li diras ke almenaŭ tiutempe tio estis komforta lando kun vivnivelo pli alta ol en Sovetunio. Oficiale liaj gepatroj divorcis kiam li havis 15 jarojn.
En Tjumeno ili loĝis en eta apartamento en la malnova domo de la Stalin-periodo en strato Maurice Thorez, kun geavoj kaj praavino. En 1987 la familio transloĝiĝis al la 1-a Transrivera mikrodistrikto. La patrino poste edziĝinis denove al la tjumena pentristo Anatolij Kvasnevskij kaj li havis sufiĉe bonan rilaton kun la bopatro, sed sia vera edukisto konsideras la avon. Li ne havas gefratojn laŭ la patrino. Dum du jaroj, pasigitaj en Tjumeno, li komplete forgesis la anglan, do lernis ĝin denove en la prestiĝa lernejo N 21, kiu specialiĝis pri instruado de la angla.
Li estis la sola afrikdevenulo en la urbo kaj poste rememoris, ke troa atento ĝenis lin. Tamen li diras ke samlernejanoj simpatiis al li kaj li estis aktivulo en la lernejo, okupis diversajn postenojn. Sed tute libere li eksentis sin nur en Moskvo, kie komprenis ke en la urbego neniu atentas lin. Li mem konsideras sin ruso.
Li lernis tre bone, ĉiam havis nur la plej altajn poentojn kaj finis la lernejon kun unusola "4" (laŭ kvinpoenta sistemo) pri fizika kulturo, do nur iom sen atingi arĝentan medalon. Ekde la 12-a vivojaro kvar jarojn li frekventis la draman sekcion en la Domo de Junpioniroj. Ĝia gvidanto Tamara Nikolajevna prognozis al li bonan aktoran karieron kaj sugestis veturi al Moskvo por studi en profesia aktora lernejo. Li rememoras ŝin tre dankeme kaj ĉiam vizitas, vojaĝante al Tjumeno. En tiu sekcio li unuan fojon aktoris, ludante Ivanĉjon en fabelo "Du aceroj".
Li rememoris, ke post spekti la filmon "D'Artagnan kaj tri muskedistoj"ru kie D'Artagnan-on ludis la fama artisto Miĥail Bojarskij, li definitive decidis iĝi aktoro. Li tre ŝatis ankaŭ la filmon "Servisto de du mastroj", en kiu ludis Konstantin Rajkin. Li vizitis ankaŭ muziklernejon, sed por mallonge.
Post fini lernejon li abiturientiĝis en la Tjumena Industria Universitato ĉe fakultato de teknika kibernetiko, fako "aŭtomatiko kaj telemekaniko", ĉar en lernejo li konatiĝis kun programado kaj ekŝatis ĝin. Sed post duonjaro li venis al tiea studenta teatro kaj tio iĝis lia ĉefa okupo. Post la unua lernojaro li estis rekrutita (kiel atinginta rekrutaĝon) kaj dum 14 monatoj militservis en vilaĝo Peĉi en Belorusa SSR en tanka lernotrupo. Ankaŭ en la armeo li estis konsiderata inter plej bonaj soldatoj kaj eĉ atingis rangon de ĉefsoldato (ефрейтор) kaj poste serĝento. Post reveni al la universitato li studis ĝis la tria studojaro, sed ne tre entuziasme, poste malsukcesis ĉe ekzamenoj kaj estis eksigita. Post tio en 1992 tri monatojn li laboris en loka televidkompanio "Region-Tjumen" kiel asistanto de reĝisoro
Aktora kariero
Post tio li decidis komenci aktoran karieron kaj abiturientiĝis en la Teatra Lernejo de Boris Ŝĉukin (Moskvo), ĉe kurso de Alla Kazanskaja, kiun li finis en 1995. Unue li malsukcesis trapasi la ekzamenon, do provis sin ankaŭ ĉe la VGIK ĉe la kurso de Armen Dĵigarĥanjan, sed poste revenis al la unua lernejo kaj sukcesis. Li rememoras, ke ekzamenintoj iom dubis pri lia estonta kariero, ĉar nigrulaj roloj maloftas en la rusiaj teatro kaj kino. En la universitato li estis tre fervora kaj gvidis interalie sian studentan grupon. Jam dum studado li eklaboris en la Teatro de Vaĥtangov, kie en 1994 li unuafoje partoprenis en spektaklo "Mi ne plu konas vin, kara" (Я тебя больше не знаю, милый) de reĝisoro Roman Viktjuk. Post fini la lernejon li eklaboris kiel aktoro en la teatro Satirikon kun kies estro Konstantin Rajkin li konatiĝis dum lia vizito al la lernejo. Ili kunlaboras tre bone, havas similajn vidpunktojn kaj ofte oni eĉ mokas lin kiel ĝemelon de la reĝisoro, aludante ankaŭ al ekstera simileco.
En 1997 li debutis en kino, aperinte en la komedia filmo de reĝisoro Valerij Ĉikov "Ne stultumu..." (Не валяй дурака…). Li ludis Vasilij, filon de forĝisto. En 1999 li aperis en melodramo "Tiaj liberaj papilioj" (Такие свободные бабочки), en 2001 — en televidserioj "Rostov-paĉjo" (Ростов-папа) kaj "Mamuka" (Мамука).
En 2003 li por mallonge estis prezentisto de la televidprogramo "Mateno" ĉe NTV (Утро).
En 2005 li ludis banditon laŭ kromnomo Melongeno (Баклажан) en la populara filmo "Blindludo" (Жмурки). Lia rolulo en scenaro estis priskribita kiel ekstreme nigra, pro kio la reĝisoro unue rifuzis lin, dirinte ke li estas "kafo kun lakto", do malkongruas al la necesa bildo. Sed li dum certa tempo vizitadis solarion, ŝokante ties servistaron, sed fine ricevis la rolon.
Sekvis krima dramo "Mortiga forto — 6" (Убойная сила — 6) kaj en 2007 la fantasta agfilmo "Paragrafo 78" (Параграф 78) kie li ludis aventuriston Fesivalo (Фестиваль).
En 2007 li partoprenis en la televidspektaklo "Glacia periodo" (Ледниковый период) en la Unua Televidkanalo kaj aperis en muzikfilmeto por kanto "Virina somero" (Бабье лето) de kantistino Slava. Sekvis roloj en la filmoj "Ĉampiono" (Чемпион) en 2008 kaj "Repago" (Возмездие) en 2011.
En 2015-2019 li ludis hotelestron Miĥail Ĝekoviĉ en la televidserio "Kuirejo" (Кухня), poste en la televidserioj "Hotelo Eleon" (Отель Элеон) kaj "Grand" (Гранд).
Premioj
La teatra premio "Mevo" en la kategorio "Rompo" (1999).
La premio "Idolo" en la kategorio "Espero de la jaro" (2000) pro plenumo de 14 roloj en spektaklo "Kvarteto".
La Ŝtata Premio de Rusio (2003).
La titolo Estimata Artisto de Rusio (2006).
Persona vivo
Li nomas sin homo tre fermita, evitanta publikan vivon. Por rolo en la filmo "Ŝoseo M7" (Трасса М7) li devis ekhavi orelringon, do finfine faris tion pri kio kaŝe delonge revis. Li deziris fari ankaŭ plurajn tatuojn, sed post aŭdi dum iu aranĝo ke ĉeestintaj virinoj konfuzis lin kun repkantisto Timati, li rezignis je tiu ideo.
Li edziĝis komence de 2007 al dancistino kaj koreografo Tatjana, kiu estas dek jarojn malpli aĝa ol li. Ili konatiĝis dum filmado de la filmo "Kinofestivalo" (Кинофестиваль) en 2006. En tiu ĉi filmo li ludis ministron, kiu devis danci kun du baletistinoj, unu el kiuj estis Tatjana. Post du monatoj ili renkontiĝis denove ĉe filmado de la filmo "Kompatinda etulino" (Бедная крошка). Post duonjaro ili ekloĝis kune kaj poste geedziĝis. Ili ne havas infanojn.
Malsame ol ŝi, Grigorij ne speciale interesiĝas pri sporto (kvankam en 2012 gajnis oran medalon en sportkonkurso pri sceneja skermado, kie li reprezentis Kazaĥion), ŝatas mastrumi sian apartamenton en Moskvo, legi librojn, promeni en parkoj, fiŝkapti kaj preferas kviete ripozi kun familianoj ol festeni kun gastoj. Li ŝatas kuiri, speciale la ukrainajn pladojn. Li kredas je mistiko kaj aŭguraj signoj.
La patro de Grigorij poste transloĝiĝis al Londono, kie edziĝis denove. Li havis infanojn de alia edzeco, ili loĝas en Londono kaj aliloke. Aliaj parencoj loĝas en Afriko kaj Eŭropo. Sume li havis naŭ gefratojn kaj diris, ke malgraŭ tio ke la patro forlasis ilin ĉiujn junaĝe, ili ĉiuj amegas lin, kio lin bone impresis. La patro renkontiĝis kun Grigorij nur unufoje, kiam li veturis al Tjumeno kaj li jam havis 12 jarojn. Li fojfoje sendis donacojn kaj leterojn al sia malnova familio. Li mortis en 2013.
Foje li partoprenis filmadon en Sud-Afriko, sed malgraŭ siaj atendoj eksentis nenian ligon al ĝi. Li rememoris ke lokaj nigruloj konsideris lin blankulo.
Li estas relative malalta (168 cm).
Drap
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Ödön Gräfl
[grefl odon], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Gräfl Ödön Károly Antal estis hungara naĝisto, akvopilkisto, bankisto. Lia frato estis Károly Balatoni.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo. Li akiris ankaŭ juran diplomon. Li havis postenon en banko. Li estis deportita sen kialo inter 1951-1953 al Hunya (sen pensia mono), poste li devis vivi en Visegrád 2 jarojn, pli poste denove en la ĉefurbo. Nur en la 1960-aj jaroj li rericevis sian pensian monon.
Li edziĝis en 1905.
Sporta kariero
lernis naĝi en sia aĝo 12. Ekde 1892 li partoprenis en naĝkonkurso, ekde la sekva jaro li estis naĝisto en ĉefurba sportklubo. Li inventis novan naĝteknikon, kiun oni nomis hungara stilo. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje inter 1896-1900, tamen li ne partoprenis en Olimpiko pro financaj problemoj. En 1899 li partoprenis en la unua hungara akvopilka matĉo, en 1904 lia akvopilka teamo akiris la unuan lokon en la unua hungara ĉampionumo. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1904, poste li estis aktiva en la hungara akvasporta vivo.
Föritztal
{{Informkesto germania komunumo }} Föritztal estas komunumo en Germanio, kiu ekestis la 6-an de julio 2018 el la antaŭaj najbaraj komunumoj Föritz, Judenbach kaj Neuhaus-Schierschnitz. Ĝi troviĝas en la distrikto Sonneberg de la federacia lando Turingio, kaj je tri kvaronoj limas al la historia regiono Frankonio de la najbara federacia lando Bavario. Fine de la jaro la komunumo havis {{nombro|{{Metadatumoj pri nombroj de loĝantoj en Turingio|{{#property:p439}}}}}} loĝantojn.
La komunumo sume dividiĝas al la loĝlokoj kaj vilaĝoj Eichitz, Föritz, Gefell, Heinersdorf, Heubisch, Jagdshof, Judenbach, Lindenberg, Mogger, Mönchsberg, Mupperg, Neuenbau, Neuhaus-Schierschnitz (kun Buch, Gessendorf, Mark, Neuhaus kaj Schierschnitz), Oerlsdorf, Rotheul, Rottmar, Schwärzdorf, Sichelreuth kaj Weidhausen.
Tuineje
Tuineje [TŬIneĥe] estas urbo kaj municipo apartenanta al la provinco Las Palmas, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sur la sudorienta parto de la insulo Fuerteventura. La ĉefaj loĝlokoj estas Gran Tarajal (ĉefa loĝloko), Tarajalejo kaj Tuineje (municipa ĉefurbo). La loknomo Tuineje estas devena el guanĉoj, laŭ la filologo Maximiano Trapero, la vorto estus rilata al berbera tawinijt, nome de dornoplanto de Nordafriko. ​
Geografio
Betancuria estas en la sudorienta parto de la insulo Fuerteventura, je 32,5 km de la insula ĉefurbo. Ĝi enhavas areon de 275,94 km², kiel la plej malgranda teritorio de la insulo. De tiu areo, la plej granda parto estas etenda rura kaj natura areo.
La municipa teritorio limas kun tiuj de Betancuria (nordoriente), kaj Pájara (okcidente).
La municipa ĉefurbo, nome la urba kerno de Tiuneje, estas je 205 m.s.m., kaj la plej alta loko estas 711 m.s.m. en Gran Montaña, en la montaro de Betancuria.
La municipa teritorio posedas marbordan longon de 26,59 km, en kiu elstaras strandoj nome Gran Tarajal, Tarajalejo, Giniginámar kaj Las Playitas.
La flaŭro de la municipo estas karakterizita per dornomakiso, el kio menciindas Launaea arborescens, Suaeda vera kaj la rara endemio Caralluma burchardii. El la faŭno menciendas nombraj birdospecioj, kiel la estepeca kanaria Hubara-otido Chlamydotis undulata fuertaventurae kaj pterokloj Pterocles orientalis, la kanaria perknoptero Neophron percnopterus majorensis kaj la turfalko Falco tuniculatus. Alia pli malgranda birdospecio, sed ofta en la municipa teritorio estas la sahara kurulo Cursorius cursor.
La municipa teritorio kunkavas protektitajn areojn kun apudaj municipoj, nome la rura parko de Betancuria (rabobirdoj); la natura monumento Caldera de Gairía (ĵusa vulkana konuso); la natura monumento Cuchillos de Vigán (minacataj specioj kiel perknoptero (Neophron percnopterus majorensis), fiŝaglo (Pandion haliaetus) kaj Nordafrika falko (Falco pelegrinoides)); kaj protektita pejzaĝo Malpaís Grande (lafejo).
Historio
La konkero de Fuerteventura finis en 1405, fare de la normano Johano de Béthencourt. Proksima Betancuria estis elektita kiel ĉefurbo de la insulo en sistemo kopiita de la feŭdismo. En 1476 oni konstituis jure la teritorian senjorlandon de Fuerteventura, per kiu la Katolikaj Gereĝoj agnoskis al la konkerinto lian dominadon de la insulo. Betancuria, kiel unua sidejo de la konkerintoj, iĝis akso de la administracia povo. Pájara, sude de Betancuria, kaj La Oliva, norde, formis la dekomencan spinon de la insulo.
Tiukadre Tuineje dependis de la municipo Betancuria ĝis fino de la 18-a jarcento. Ĝi iĝis sendependa municipo en 1812. En 1740, dum hispan-angla milito, anglaj korsaroj elŝipiĝis sur la insulon kaj klopodis por rabadi Tiuneje, sed, spite malegalecon pri armiloj, la lokanoj sukcesis venki super la invadantoj. Monatojn poste ĉio ripetiĝis, en batalo konata kiel batalo de Tamasite aŭ de Llano Florido.
Ekde la 1970-aj jaroj la urbo iĝis altirejo por turismo. Krome gravaj ekonomiaj rimedoj estas agrikulturo (tomato, furaĝo) kaj brutobredado (kapro, fromaĝo).
(99935) 2002 AV4
(99935) 2002 AV4 estas apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso: ĝi estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido.
InterContinental
Ne konfuzu kun la firmao InterContinental Hotels Group (IHG)
InterContinental (InterContinental) estas luksa hotelĉeno, fondita de Pan American World Airways, posedata de Juan Trippe, nuntempe ĝi estas posedata de InterContinental Hotels Group. La ĉeno funkciigas 200 hotelojn kaj feriejojn en proksimume 75 landoj.
Historio
InterContinental estis fondita en 1946 kiam la unua hotelo en la ĉeno malfermiĝis en Belém, Brazilo. En 1981, la holdingo "InterContinental Hotels Corporation" (korporacio de InterKontinentaj hoteloj) estis vendita al la brita firmao "Grand Metropolitan". Kiam Grand Metropolitan temigis ĝian kernkomercon, la "Intercontinental Hotel Corporation" estis vendita al la japana firmao Saison Group. En 1998 Bass plc aĉetis ĝin.
En 2000, la kompanio Bass likvidis sian malnovan bierfarejon kaj ankaŭ vendis la varmarkon, kiu tiam estis 223-jaran. En la sama tempo, ĝi ŝanĝis sian nomon al la "Six Continents". En 2003 la firmao dividiĝis en du. Unu traktas la administradon de la kvara plej granda drinkejĉeno en Britio, kaj la dua plifirmigas la hotelkomercon sub nova nomo "Intercontinental Hotels Group".
29895 Sarafaggi
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronominon Sara Faggi, gvidantan spertulinon en la studo pri kometoj kaj planedoj en nia sunsistemo per infraruĝa spektroskopio de alta distingokapablo. Ŝi estas gvida programistino por la vaste uzata ĉereta ilo Planetary Spectrum Generator.
Chichicastenango
Ĉiĉikastenango (en la hispana : Chichicastenango [ĉiĉikasteNANgo]) estas urbo en la distrikto El Quiché de Gvatemalo, kiu estas konata pro sia parte konservita majaa kulturo. Ĝi situas sur montaro je altitudo de 1 965 metroj super la marnivelo, kaj estas ĉirkaŭ 140 kilometrojn nordokcidente de la ĉefurbo Gvatemalurbo.
La urbo ricevis sian nomon de la hispanaj konkistadoroj kiuj nomis ĝin Tzitzicaztenanco ("la urbo de urtikoj") en la naŭatla lingvo.
La bazaro
Chichikstanango estas fama pro la bunta bazaro kiu okazas en la urbo dimanĉe kaj ĵaŭde, kaj estas konsiderita unu el la plej grandaj en Mezameriko. Komercistoj de la tuta regiono venas al la bazaro, prezentante siajn diversajn varojn: ŝtofoj, diversaj manfaritaĵoj, ceramikaĵoj, lignoskulptaĵoj, ledaj produktoj, kuracplantoj kandeloj, bestoj, legomoj, maĉetoj kaj aliaj laboraj kaj hejmaj iloj.
La granda bazaro estas disvastigita sur grandaj partoj de la urbocentro kaj en la stratetoj ĉirkaŭ la ĉefplaco, kie oni povas ankaŭ trovi budojn ofertantajn manĝaĵojn al bazaraĉetantoj.
Preĝejo Sankta Tomaso
Proksime de la merkato estas la Preĝejo de Sankta Tomaso (hispane Iglesia de Santo Tomás), kiu estis konstruita en 1545 sur la restaĵoj de antaŭkolumba templo, kaj estas uzita fare de la loka pastraro por plenumi tradiciajn ritojn ĝis nuntempo. Ĉiu el la 18 ŝtupoj kondukantaj al la preĝejo simbolas unu el la monatoj de la majaa kalendaro.
Boleboř
Boleboř (Göttersdorf) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Chomutov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1352.
Etila 2-etilheksanato
Etila 2-etilheksanato aŭ etila 2-etilkaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-etilheksanata acido kaj etanolo. Etila 2-etilheksanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 2-etilheksanato prezentas 2-etilheksanatan grupon ligitan al etila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 20 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Butuano
Butuano - Lungsod ng Butuan - estas duaklasa universitata urbego kaj katolika diocezo en Filipinoj, en regiono Caraga, en provinco Norda Agusano. Ĝi estas regiona centro de Caraga. Por statistikaj kaj geografiaj celoj Butuano apartenas al Norda Agusano, tamen ĝi estas administre sendependa de la provinco. La loknomo verŝajne originis de acida frukto loke nomita batuan.
Geografio
Butuano kuŝas en insulo Mindanao sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero proksime ĉe enfluejo. Apud Butuano multe da arbaroj etendiĝas, ĉe la marbordo mangrovoj. Cagayán de Oro troviĝas 116, Iligan 163, Manilo 799, Kezonurbo 802 kilometrojn (aere).
Historio
La nuna loko de Butuano estis indiĝena domaro en la 10-a kaj 11-a jarcentoj. La loko havis viglan komercan reton. Depost 1521 la regiono estis hispana kolonio. Jesuita misiostacio estis establita tie en la fino de la 16-a jarcento. La unua komunuma baloto en Butuano okazis en 1902, kiu koincidis kun la amerika okupo de la loko. Dum la japana okupo dum la 2-a mondmilito pli ol duono de Butuan estis bruligita pro atako de lokaj partizanoj. Jam en la pacaj tempoj en 1948 granda incendio okazis. Butuano urbiĝis en 1950 kaj en 1995 ricevis pli malaltan filipinan klasifikon. Tamen inter 1995-2000 Butuano estis ĉefurbo de la regiono de Norda Agusano, sed la plej multaj provincaj oficoj daŭre funkcias en Butuano.
Holiday Inn
Feria Gastejo (Holiday Inn) estas transnacia varmarko de hoteloj, kiu estas parto de la Interkontinenta Grupo. Ĝi estis origine motelĉeno en Usono, kaj hodiaŭ ĝi estas unu el la plej grandaj hotelĉenoj en la mondo, kun 435 299 ĉambroj en 3 463 hoteloj gastigantaj pli ol 100 milionojn da gastoj ĉiujare. La ĉefaj oficejoj de la ĉeno situas en Atlanta, Londono kaj Rio-de-Ĵanejro.
Butuano
Ekonomio
Butuano estas komerca, banka kaj industria centroj de la regiono, la urbo mem estas tamen agrikultura. La plej gravaj agrikulturaj produktoj estas rizoj, bananoj, kokosoj. Ili estas prilaboritaj ene de la urbo. El la industrio elstaras la ŝipkonstruado. De la malfruaj 1940-aj jaroj al la 1970-aj jaroj la industrio specialiĝis pri konstrulignoj. La abundaj arboj de la areo invitis multajn investantojn al la grandurbo. Gravas ankaŭ la turismo.
Eduko kaj religio
Butuano estas ĉefe kristana kaj ĝi havas ŝtatan universitaton.
Trafiko
Butuano havas flughavenon kaj riveran havenon. En la urbego la pasaĝeroj uzas busetojn, triciklojn (ene 6 sidlokoj). La laŭmara ĉefvojo trairas la urbegon kaj ponto (la plej longa en Mindanao) helpas la trafikon.
Klimato
La klimato de Butuano estas klasifikita kiel tropika klimato. Jare pluvas po 2058 mmm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter novembro-februaro falas iom pli ofte. La averaĝa temperaturo estas 28 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Muriel Gardiner Buttinger
Frua vivo kaj kariero
Gardiner estis naskita la 23-an de novembro 1901 en Ĉikago - ambaŭ gepatroj estis el riĉaj komercistaj familioj, kaj ŝi kreskis en senzorga vivo de privilegioj.
En 1934, ŝi iĝis engaĝita en kontraŭ-faŝismaj agadoj. Uzante la kodnomon "Maria", ŝi kontrabandis pasportojn kaj monon kaj ofertis sian hejmon kiel sekurdomo por kontraŭ-faŝismaj disidentoj, agadoj kiujn ŝi priskribis en sia memoraĵo "Code Name Mary: Memoirs of an American Woman in the Austrian Underground" (angle "Kodnomo Maria: Memuaroj de usona virino en la aŭstra subtero", 1983). En somero 1938 ŝi fuĝis al Parizo, tie edziĝis al Joseph Buttinger, kaj ĉe la komenciĝo de Dua Mondmilito la 1-an de septembro 1939, la paro kaj ilia filino translokiĝis al Usono.
Gardiner dokumentis la kazhistorion de riĉa juna ruso kiu iris al Vieno en 1910 por esti analizita fare de Freud kaj kiu iĝis la temo de la Historio de Infaneca Neŭrozo de Sigmund Freud. Gardiner renkontis Freud nur unufoje, sed ŝi konis la analizitan rusan pacienton en Vieno, kaj ŝia memuaro Kodnomo Maria portas antaŭparolon de la filino de Freud, Anna Freud. En 1976, ŝi verkis studon pri adoleska perforto nomita The deadly innocents (angle, La Mortigaj Naivuloj).
Daŭre ŝi estas memorata, ekzemple en printempo 2022 la londona Freud-muzeo dediĉas ekspozicion al ŝi.
Joseph Buttinger
Joseph Buttinger (prononco, naskiĝis la 30-an de aprilo 1906 en Reichersbeuern, Germanio, mortis la 4-an de marto 1992 en Queens, Novjorko) estis aŭstria politikisto kaj, post lia enmigrado al Usono, fakulo pri Orienta Azio.
Biografio
Buttinger estis naskita en laboristan familion kaj forlasis lernejon en la aĝo de 13 por helpi subteni sian familion. Li iĝis junulara movada gvidanto en Aŭstrio kaj, antaŭ la aĝo de 24 jaroj, estis sekretario de la Socialdemokrata Partio de Aŭstrio. Post kiam li estis enprizonigita dum pluraj monatoj en 1934, li iĝis prezidanto de la socialisma subtero kaj gvidanto de la kontraŭfaŝisma movado. Kiam Germanio okupis Aŭstrion en 1938, li kaj lia usona edzino Muriel Gardiner fuĝis al Parizo, kie li estis prezidanto de la ekzilitaj socialistoj. En 1939, plurajn monatojn antaŭ la falo de Francio, la paro translokiĝis al Usono kun la filino de Gardiner de antaŭa geedziĝo, Connie, kiun Joseph poste adoptis.
En 1941, li kaj lia edzino aranĝis usonajn vizojn por lia frato Alois Buttinger kaj lia familio; unu el la referencoj por la vizo-peto estis subskribita de Alfred Einstein.
Dum kaj post 2-a Mondmilito, Buttinger helpis establi multajn el la rifuĝintprogramoj por la Internacia Savkomitato (International Rescue Committee). Liaj personaj agoj helpis kontrabandi milojn da kontraŭ-faŝismaj rifuĝintoj el Eŭropo. Dum pli ol 40 jaroj li funkciis kiel direktoro de la pariza oficejo kaj eŭropa dividado de la Savkomitato, kaj kiel estrarano kaj vicprezidanto.
Sub la permanenta ofico de Buttinger, la komitato iĝis kaŝe implikita kun la usona sekreta servo Centra Informkolekta Agentejo CIA.
En la 1950-aj jaroj, Buttinger kaj lia edzino subvenciis la demokratan socialisman revuon Dissens, redaktita de Irving Howe. Li ankaŭ verkis la dokumentan libron "In the Twilight of Socialism" ("En la Krepusko de Socialismo"), kiu estis historio de aŭstra socialismo en la jaroj 1934-38.