cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jun Chen
Ŝi fariĝis bakalaŭrino pri scienco ĉe la Pekina Universitato en 1990 kaj ricevis sian Ph. D de la Universitato de Havajo en 1997.
En kunlaboro kun David C. Jewitt, Jane X. Luu kaj Chad Trujillo, ŝi kunmakovris plurajn kujper-zonajn objektojn.
Ŝi poste laboris kiel disvolvistino de programaroj en privata industrio.
Sinagogo de Michelstadt
La sinagogo de Michelstadt situas en la historia urbeto Michelstadt en la federacia lando en centra Germanio, centre de la arbaroriĉa mezalta montaro Odenvaldo. La loka juda komunumo starigis ĝin en 1791. La konstruaĵo situas en la historia urbocentro, rekte ĉe la mezepoka urba remparo.
Historio
La situo de la urba sinagogo respegulas la socian statuson de la lokaj judoj de la mezepoko ĝis la fino de la 18-a jarcento: La judoj rajtis vivi ene de la urba remparo, sed tamen nur tute ĉe la rando, en difinita urbocentra parto konsiderebla getto. La konstruaĵo anstataŭigis pli malnovan, mezepokan sinagogon samlokan.
La urba sinagogo estis inter la malmultaj de suda Hesio, kiuj pretervivis la nazian persekuton de judoj kaj de judaj kulturaĵoj. Kadre de la pogromo de novembro 1938 ĝia interno plene detruiĝis, sed la eksteraĵo restis, ankaŭ la hebrea skribaĵo ĉe la enirejo. Poste en la naziaj jaroj ĝi uziĝis kiel stokejo.
Bogyoszló
Ne miskomprenu kun Bogyiszló! Bogyoszló (bodjoslO) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Csorna.
Situo
Bogyoszló situas sur ebenaĵo laŭ flankovojoj, ĉefvojo kaj fervojo inter Kapuvár kaj Csorna estas ne tro for. Csorna troviĝas 10, Kapuvár 15, Fertőd kaj Fertőszentmiklós po 18 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1228. En 1594 la turkoj faris senhoma la vilaĝon dum jardeko. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo.
Vidindaĵoj
Bogyoszló havas romkatolikan klasikisman preĝejon de 1836 kaj golgoton.
Famuloj
En Bogyoszló naskiĝis ekonomikisto Kálmán Szabó.
Sinagogo de Michelstadt
Historio
Fine de la 1970-aj jaroj la konstruaĵo estis restaŭrita al la antaŭdetrua historia stato, kadre de restarigo de la tuta historia urbocentro, sed tamen ĝi ne plu iĝis centro de viva juda komunumo. En la restaŭrita konstruaĵo instaliĝis muzeo dediĉita al la nomo de la eksa landa rabeno Isaak Emil Lichtigfeld, kiu gvidis la judajn komunumoj de la lando Hesio inter la jaroj 1954 kaj 1967. La muzeo videbligu la religian kaj socian vivon de la judoj en la historie malurba kaj kompare riĉa regiono de la mezalta montaro Odenvaldo en pasintaj jarcentoj.
Intertempe en la historia urbeto Michelstadt denove ekzistas juda komunumo. La 25-an de februaro 2005 la konstruiĝo refariĝis biblia sinagogo per solena enmeto de torao en la sinagogan toraujon. Ekde tiam en la sinagogo denove okazas judaj diservoj.
Abbeville
Geografio
Abbeville troviĝas ĉe la rivero Somme, proksimume 20 kilometrojn oriente de la enfluejo de tiu ĉi en la Manika Markolo. Mezepoke, Abbeville estis la plej malalta loko, kie oni povis trapasi la riveron : proksimume pasis la armeo de la angla reĝo Eduardo la 3-a antaŭ la batalo de Crécy en 1346.
Historio
Abbeville aperis je la 9-a jarcento. Ĝi tiam apartenis al la abatejo Sankta Riquier, sed estis pliposte regita de la grafoj de Ponthieu. La urbo fariĝis definitive franca en 1477, per kapto fare de la franca reĝo Ludoviko la 11-a.
En 1514 okazis en Abbeville la edziĝo de Ludoviko la 12-a kun Mary Tudor, la filino de Henriko la 8-a.
Abbeville estis relative grava urbo je la 18-a jarcento, ĉar la reĝa manufakturo Van Robais (unu el la unuaj atentindaj manufakturoj de Francio) alportis vastan riĉecon al la urbo. Voltaire, inter alie, skribis pri tio, sed ankaŭ pri la misaventuro de la kavaliro de La Barre, juna kaj malriĉa landsinjoro kiu estis ekzekutita pro laŭdira malpieco.
La 12an de septembro 1939 en Abbeville dum la brita-franca konferenco okazis perfido de Aliancanoj - ĉefministroj de Britio kaj Francio decidis ne doni helpon al defende batalanta Pollando kaj ne sciigis tion al la pola registaro, kio instigis hezitantan Stalin agresi kontraŭ Pollando la 17-an de septembro.
Pli frue Francio kaj Britio havis subskribitan kun Pollando Traktaton pri la reciproka helpo - kaj post 5 jaroj ... la urbon fine de la Dua Mondmilito liberigis la 3-an de septembro 1944 pola brigado de Stanisław Maczek (pola militisto, armea generalo de Pola Soldataro, komandanto de la 10-a Brigado de Kiras-Kavalerio kreita en Francio).
Nzinga Mbande
Nzinga Mbande, ankaŭ Nzingha, Njinga, Zinga kaj Jinga Mbande, ankaŭ konata per sia portugala baptonomo, Dona Ana de Souza (n. ĉirkaŭ 1583 - m. la 17-an de decembro 1663) estis reĝino (Ngola) de la afrikaj ŝtatoj Ndongo (1624-1663) kaj Matamba (1631-1663) en la nuna Angolo. Ŝi estas fama pro sia milita kaj diplomatia talentoj kaj estas konsiderata simbolo de sendependeco en Angolo.
En 1624 ŝia frato mortis - eble murdita laŭ ordono de Nzinga aŭ per memmortigo - kaj Nzinga ekregis, rezignis pri kristanismo. Kiel reprezalio, ŝi estis forpelita de la portugalaj koloniistoj kiuj nomumis vasalan reĝon. Nzinga alianciĝis kun la Imbangala, gastigis eskapintajn sklavojn, kaj kaptis la nordorienton de Matamba. Ĉi tie ŝi fondis novan regnon, kiu rezistis portugalajn influojn. Danke al ŝiaj sukcesaj gerilaj teknikoj, ŝia armeo, kiun ŝi gvidis kun siaj fratinoj kaj konsistis plejparte el virinoj, ŝi sukcesis defendi sin kontraŭ la portugaloj.
Unesko
Unesko eldonis bildstrion pri la vivo de Nzinga.
NGC 3312
NGC 3312 (aliaj indikoj — IC 629, ESO 501-43, MCG -4-25-39, AM 1034-271, IRAS10346-2718, PGC 31513) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Batalo de la Rivero Garono
La Batalo de la Rivero Garono, konata ankaŭ kiel Batalo de Bordozo, okazis en 732 inter armeoj de la Umajidoj estre de Abdul Rahman Al Ghafiqi, guberniestro de Al-Andalus, unuflanke kaj de akvitanaj trupoj estre de la Duko Odo de Akvitanio.
Sekve la venko ĉe Bordozo, Abdul Rahman frontis la trupojn de Odo ĉe la rivero Garono, aŭ eble ĉe la rivero Dordonjo, en sia marŝo norden. La armeo de Abdul Rahman havis 70,000 al 80,000 homojn kaj venkis super Odo. La venko estis kompleta kaj plej el la trupoj de Odo estis forbalaitaj kaj disigitaj, post kio la Umajidoj rabis riĉajn monaĥejojn de norda Akvitanio antaŭ pluigi sian iradon al Tours, kie supozeble estis abundajriĉo kaj trezoroj.
Czterej pancerni i pies
Czterej pancerni i pies (Kvar tankistoj kaj hundo) estas pola televida serio laŭ scenaro kaj libro de Janusz Przymanowski sub la sama titolo. La serio prezentas historion de soldatoj el la tanko Rudy (La Rufa) kaj de hundo Szarik.
Premiero de la serio estis la 9-an de majo 1966. Pro ĝia famo en 70-aj jaroj oni eldonis libron pri aliaj aventuroj de la tankistoj kaj bildserion.
La filmo atingis grandan sukceson kaj pola televido projekciis ĝin multfoje. Ĝi estis ankaŭ konata en Germana Demokratia Respubliko (sub la titolo Vier Panzersoldaten und ein Hund) kaj en Sovetio (Четыре танкиста и собака; oni ofte nomis ĝin Три Поляка, Грузин и собака - Tri poloj, unu kartvelo kaj hundo).
Enrica von Handel-Mazzetti
Enrica Lodovica Maria von Handel-Mazzetti (naskiĝinta en la 10-a de januaro 1871 en Vieno, mortinta en la 8-a de aprilo 1955 en Linz) estis aŭstra verkistino. Ŝi apartenis la literatura movado de Renouveau catholique.
Vivo
La dua kreiva periodo (1915–28) kun la malmalsukcesaj Rita-romanoj superregatas per la romanfragento Johann Christian Günther (1928). Tie ankaŭ interesu la leganton la enkondukaj vortoj; ĝi staras en la tempa mezo de ŝia verkado. La maturiĝa epoko de maljuniĝanta verkistino (1929–38) estas kronata per la trilogio de Frau Maria. Liberiĝinte de frue troakcentuita mistiko pri sango kaj abomeno ĝi plene de epika trankvilo kaj larĝeco prezentas la intrigojn kaj kondukis ilin al kontentiga fino.
Graveco
La verkistino nevole partoprenis la kverelojn pri modernismo (Caspar Decurtins, Richard von Kralik). Ŝi estis ankaŭ implikita en plagiata skandalo pri Glaube und Heimat (1911) de Karl Schönherr. Proskribite dum la nazia tempo (1938-45) ŝi pli kaj pli retiriĝis kaj mortis en granda izoleco.
Hodiaŭ ŝiaj verkoj apenaŭ legatas, ĉar iliaj problemoj ŝajne ne plu aktualas: sed certe ankaŭ pro la pli profundaj verkoj de Werner Bergengruen, Gertrud von Le Fort, Graham Greene, Schaper, Sigrid Undset, Thornton Wilder kun similaĵoj. Literaturhistorie ŝi tamen gravas kiel verkistino, kiu tutsubite kaj neatendite re-altigis la nivelon de katolika literaturo kiun Heinrich Federer kaj Carl Muth intertempe riproĉe estis konsiderintaj malsupera al aliaj. En la jardekoj de inter 1900-30 tiu movado jes ja superis literature en Germanlingvio, ankaŭ danke al Handel-Mazzetti.
Mechernich
Mechernich estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Euskirchen de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
Subĉiela Muzeo Kommern
Gruo (maŝino)
Gruo (iam erare nomata "argano") estas levmaŝino, kiu levas ŝarĝojn per ŝnuro pendanta de alte muntita instalaĵo. Gruo povas stari sur grundo aŭ veturilo (kamiono, traktoro aŭ ŝipo). Gruo povas esti instalita sur reloj, tiel ankaŭ surgrunda levmaŝino estas movebla en sia labor-areo.
Ekzistas du bazaj tipoj: kantilevra gruo kaj ponta gruo.
Turgruo estas levmaŝino uzata en konstruado de domoj.
Laŭ Francisko Azorín gruo estas Aparato kun longa, turnebla masto je kies alta ekstremo pendas pulioj k. ĉenoj, por levi grandajn pezojn. Li indikas etimologion el latina grus (gruo (birdo)), kaj li aldonas terminojn fiksa gruo, rulanta gruo, flosanta gruo.
Suro (Aro)
Suro (en la germana lingvo en Kantono Argovio Suhre kaj en Kantono Lucerno Sure) estas rivero en la kantonoj Argovio kaj Lucerno en Svislando. Ĝia longeco estas 34,1 km.
Fonto
La fonto de Suro estas la Lago de Sempach en la urbo Sursee (koordinatoj: ).
Ĉefaj alfluantoj
La ĉefaj alfluantoj de Suro estas la riveroj Ruederche en Schöftland, Uerke en Unterentfelden kaj Wyna en Suhr.
Komunumoj laŭlonge de la rivero
La rivero unue trafluas la urbon Sursee, poste ĝi estas la limo inter Knutwil en okcidento kaj Geuensee kaj Büron en oriento. Tiam la rivero trafluas la komunumon Triengen kaj nun forlasas Kantonon Lucerno por alflui la teritorion de Argovio. La rivero nun formas la limon inter Reitnau kaj Attelwil en okcidento kaj Moosleerau en oriento. Tiam la rivero trafluas Staffelbach kaj Schöftland. Sekvas Hirschthal, Muhen, Oberentfelden, Unterentfelden, Suhr, Buchs kaj fine la argovia kantonĉefurbo Araŭo.
Alfluejo
La rivero alfluas en la argovia kantonĉefurbo Araŭo al la rivero Aro.
Ágoston Schöfft
Ágoston Schöfft [Agoŝton ŝoft], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Schöfft József Ágoston Tivadar estis hungara pentristo, vojaĝisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis Schoefft, Schofft, Schafft, Scheft. Ágoston Schöfft naskiĝis en 1809 en Pest (urbo) (Hungara reĝlando), li mortis en 1888 en Londono (Britio).
Biografio
Patro kaj avo de Ágoston Schöfft estis pentristoj, kiuj donis la unuajn desegnolecionojn al la juna Ágoston. Li frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1828 li studis en Akademio de Belartoj de Vieno, poste en simila akademio en Munkeno. Li studvojaĝis al Italio, Francio, Svislando. En 1835 li hejmenvenis kaj pentradis portretojn. En la sekva jaro li edziĝis en Bukareŝto. En 1837 ili vojaĝis al Odeso, poste al Bombajo. Dumvoje li pentradis portretojn, ili financis la vojaĝojn. Li vivis en Indio 5 jarojn, li portretis la plej riĉajn maharaĝojn, estrojn, krome li renkontiĝis kun Sándor Kőrösi Csoma. En 1842 li hejmenvenis riĉa kaj li donacis kolektaĵon al Hungara Nacia Muzeo. Li aĉetis palacon en Venecio, establis galeriojn en Parizo kaj Vieno. Iom poste li malriĉiĝis kaj eksedziĝis. Inter 1864-1866 li estis kortega pentristo de Maksimiliano (Meksiko), poste li vojaĝadis en Usono, fine li mortis en Londono malriĉa.
Ida Turay
Ida Turay [turai], hungare Turay Ida estis hungara aktorino. Ŝia fratino estis Klára Tabódy, ŝia edzo estis István Békeffi. Ida Turay naskiĝis, kiel Thurmayer Ida la 1907, Rákospalota - mortis la  1997, Budapeŝto.
Seekirchen am Wallersee
Seekirchen am Wallersee estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Armand Schönberger
Armand Schönberger [ŝonberger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schönberger Armand estis hungara pentristo, grafikisto.
Armand Schönberger naskiĝis la en Galgóc (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Hlohovec en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Armand Schönberger komence kopiis pentraĵojn de Mihály Munkácsy, poste li frekventis vesperan kurson de Reĝa Modela Desegna Lernejo, fine en libera lernejo de Anton Ažbe en Munkeno. Ekde 1905 li plulernis en la sama urbo en la bavara arta akademio. Tiutempe somere li lernis-pentradis en Artistkolonio (Nagybánya). En 1909 li frekventis vesperan kurson en Parizo. Dum la 1-a mondmilito li apartenis al rondo de Lajos Kassák. Depost formigrado de Kassák li restis fidela al Kassák-stilo. Dum unua periodo de la socialismo (ĝis 1958) tio ne estis konforma, tial li estis iomete en ombro.
Kazo de kuracistoj
Kazo de kuracistoj aŭ Kazo de kuracistoj-venenigantoj estis jura proceso kontraŭ grupo de altrangaj sovetiaj medicinistoj, kiujn oni akuzis pri komplotado kontraŭ la ŝtatgvidantoj kaj pri mortigo de partiaj altpostenuloj. La kampanjo komenciĝis en 1948, kiam kuracistino Lidija Timaŝuk atentigis pri, laŭ ŝia kompreno, la strangaĵoj en la maniero, laŭ kiu oni kuracis partian gravulon Andrej Ĵdanov. Laŭ Timaŝuk, neĝuste elektita kuracmaniero mortigis Ĵdanov-on. La kampanjo ĉirkaŭ la "kazo de kuracistoj" finiĝis tuj post la morto de Stalin en 1953, kiam ĉiuj suspektitoj estis liberigitaj sen ajnaj postsekvoj.
Ĉar multaj akuzitoj estis etne hebreoj, la kazo ekhavis antisemitan karakteron.
Komenco
La informo pri aresto de la kuracistoj kaj kelkaj detaloj de la "komploto" aperis en nesubskribita artikolo "Malicaj spionoj kaj mortigantoj sub maskoj de profesoroj-kuracistoj", kiu aperis en "Pravda" la 13-an de januaro 1953. Ekzistas supozo, ke verkadon de la artikolo partoprenis Stalin mem.
Supozoj pri planita translokigo
Ekzistas supozoj, ke la "kazo de kuracistoj" estis la unua paŝo en kampanjo por transloĝigo de ĉiuj hebreoj eksteren de la eŭropa parto de Sovetunio (plej verŝajne, al la Hebrea Aŭtonoma Provinco). Similaj transloĝigoj de tutaj etnoj jam okazis pli frue en la historio de Sovetunio (kazakoj, inguŝoj, ĉeĉenoj, balkaroj, ĉevolgaj germanoj kaj aliaj etnaj grupoj estis transloĝigitaj al la nordaj regionoj, Siberio, Kirgizio kaj Kazaĥio).
Tamen la persistaj onidiroj pri tia plano ne estas subtenataj de arkivaj dokumentoj aŭ aliaj firmaj pruvoj. Samtempe, la antaŭaj translokigoj okazadis kiel armeaj kampanjoj, dum nur kelkaj tagoj, sen evidenta prepariĝo, kio supozigas, ke la spuroj pri la ekzistinta plano ne nepre devis resti en dokumentoj.
Emblemo de Bangladeŝo
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de Bangladeŝo - bengale বাংলাদেশের জাতীয় প্রতীক, latinliterigite Bānglādēśēr Jātīẏo Pratīk - en la nuna formo adoptiĝis mallonge post la ŝtata sendependiĝo en 1971.
Straßwalchen
Straßwalchen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Emblemo de Bangladeŝo
Lokita sur la emblemo estas la floro de nimfeo aŭ "akvolilio", kiun dekstre kaj maldekstre flankigas garboj de rizo. Super la floro estas kvar steloj kaj tri konektitaj folioj de juto. La nimfeo estas la landa nacia floro, kaj estas reprezentanto de la multaj riveroj kiuj vojas tra Bangladeŝo. Rizo estas la baza nutraĵo de la bangladeŝanoj, kaj reprezentas la agrikulturon de la lando. La kvar steloj reprezentas la kvar fondajn principojn kiuj origine fiksiĝis en la unua konstitucio de Bangladeŝo en 1972: naciismo, sekularismo, socialismo kaj demokratio.
Gemerský Sad
Bazaj informoj
Gemerský Sad, hungare Gömörliget estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Gemerský Sad situas en valo de rojo, sub monto 428 m-ojn alta, komence de sakovojo. La vilaĝo preskaŭ kontaktiĝas kun Hucín, kie estas fervojo. Revúca troviĝas 23 km-ojn.
Carlos Escaleras
Carlos Escaleras Mejía (naskiĝis, mortis ) estis hondura politikisto kaj aktivulo pri naturmedio.
Lost (televida serio)
Lost (angle: perdita[j]) estas la titolo de usona televida serio aventureca, kiu estas produktata ekde 2004. Ĝia scenejo estas mistera tropika insulo, sur kiu vivas la postvivantoj de aviada akcidento.
Gemerský Sad
Historio
Ĉe tiu loko oni fandis feron en la 11-a jarcento. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Gömörnánás (gomornAnAŝ) kaj Mikolcsány (mikolĉAnj).
Carlos Escaleras
Biografio
Escaleras estis la filo de José Andrés Escaleras kaj Ofelia Mejía, en la mezo de 1990 li komencis kunordigi agojn kontraŭ la fama entreprenisto Miguel Facussé kiu celis instali uzinon por ekstrakti palmoleon proksime de la rivero Guapinol, kio estus grandega ŝarĝo por almenaŭ kvin komunumoj plus iuj kvartaloj de Tocoa.
En 1997 li gvidis protestojn kontraŭ Kolonelo Aldana, komandanto de la Infanteria Bataliono XV, kiu, pro personaj interesoj, malhelpis aliron al akvo al la loĝantoj de Chapagua, Agua Amarilla, Aguán kaj aliaj vilaĝoj.
Gemerský Sad
Historio
La lasta vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1337 en formo "Mykoucha". En 1582 la loĝantoj rifuĝis de la turkoj. En 1710 150 da homoj mortis pro pesto. En 1828 oni nombris 44 domojn kaj 340 homojn, kiuj okupiĝis pri potofarado aŭ terkulturo.
Lost (televida serio)
La filmado okazas precipe sur insulo Oahu (Havaja Insularo). La serion produktas American Broadcasting Company, Bad Robot Productions kaj Grass Skirt Productions. La historion verkis Jeffrey Jacob Abrams, Damon Lindelof kaj Jeffrey Lieber; la muzikon Michael Giacchino.
Carlos Escaleras
Biografio
En aŭgusto 1997 li estis minacata de Kolonelo Aldana. En 1997 Escaleras estis nomumita por esti kandidato kiel Urbestro de Tocoa nome de la partio Unificación Democrática por la elektoj de tiu jaro.
Gemerský Sad
Historio
Gömörnánás menciiĝis unue en la 1258 en formo "Zahy". En 1828 oni nombris 50 domojn kaj 334 homojn, kiuj okupiĝis pri potfarado aŭ terkulturo.
Franz Xaver Kroetz
Franz Xaver KROETZ (naskiĝinta en la 25-a de februaro 1946 en München) estas germana verkisto, reĝisoro kaj aktoro. Li renovigis la popolajn teatraĵojn. En la centro de lia tuta verkaro estas la vivo de la malgranduloj kun prezentado de ties nehelpo antaŭ la premanta medio (Stallerhof, 1972).
Carlos Escaleras
Murdo
Carlos Escaleras mortis, dum la vespero, kiam li estis pafita per pafilo, dum li troviĝis en sia entrepreno de lavado de aŭtoj, situanta en la centro de urbo Tocoa.
Franz Xaver Kroetz
Biografio
La filo de financoficisto pasigis siajn junajn jarojn en Malsupra Bavario kampare kion oni sentas teme en la novrealismaj malfruaj verkoj. Jam kiel gimnaziano kaj dum la posta aktora trejnado (en München, poste en Wien ĉe la Max-Reinhardt-Seminario) li skribis dramojn kaj prozaĵojn, kiuj eldonitis kolektite en 1983.
Carlos Escaleras
Postaj okazaĵoj
Inter la ĉefaj suspektatoj de la murdo de Carlos Escaleras, estis Orlando Martínez, Lucas García Alfaro kaj Óscar Sosa. El tiuj, nur Lucas García Alfaro estis kondamnita al 17 jaroj en malliberejo, en verdikto datita de la. Poste, la tiama enketa korpo "Departamento General de Investigación Criminal" (DGIC) ricevis afidaviton de la publika notario de García Alfaro, en kiu estis identigitaj kiel incitantoj al la murdo, Salomón Martínez, Juan Ramón Salgado, Aldo Augusto Aldana kaj Miguel Facussé. Juĝisto Rogelio Clara kiu konis la aferon, ne akceptis tiun deklaron, kiel pruvon. Miguel Facussé kaj plenuma negocisto, Irene Castro, estis akuzitaj kaj agnoskis sian partoprenon en la okazaĵoj.
Franz Xaver Kroetz
Biografio
En 1968 li povis kunlabori kun la reĝisoro Rainer Werner Fassbinder en München. Tiel estiĝis la projekto Zum Beispiel Ingolstadt (laŭ popola teatraĵo de Marieluise Fleißer). Tra Fassbinder li komencis okupiĝi pri la verkoj de [Ödön von Horváth]] kaj de Bertolt Brecht. Per propraj enscenigoj li reformis iomete germanajn teatrojn rilate enscenejigajn manierojn. Sekvis kelkaj dramoj, kiuj pro socie aŭ politike interesaj enhavoj provokis skandalojn: ekz. Heimarbeit (1971), Wildwechsel (1973), Münchner Kindl (1974) kaj Der stramme Max (1979).
Krome Kroetz prilaboris verkojn de aliaj aŭtoroj, ekz. Maria Magdalena (1974, laŭ Christian Friedrich Hebbel) kaj Der Nusser (1986, laŭ Ernst Toller). Antaŭ granda publiko Kroetz konatiĝis en 1986 ludante la ĉefrolon de la klaĉĵurnalisto Baby Schimmerlos en la televida serio Kir Royal. La eldonejo Suhrkamp rifuzis en la 1995-a jaro publikigi la verkon Ich bin das Volk pro atestita malsufiĉo enhava-artista. Pro tio Kroetz finis la kunlaboron kun sia eldonisto Siegfried Unseld.
Premioj
Nuntempe Kroetz, kiu ankaŭ politikiste agadas, vivas en farmbieno en Altenmarkt an der Alz-Kirchberg. Li estas membro de la Germana akademio pri figuraj artoj en Frankfurt am Main. Inter la literaturaj premioj menciindas: Hannoveranische Dramatikerpreis (1974), Dramatikerpreis der Stadt Mühlheim (1976), Ernst-Hoferichter-Preis (1985) kaj Bertolt-Brecht-Preis (1995).
Aliaj verkoj
Aliaj dramoj de li estas: Hartnäckig (1971), Männersache (1971), Geisterbahn (1972), Oberösterreich (1972), Dolomitenstadt Lienz (1974), Mensch Meier (1979), Wer durchs Laub geht (1979), Nicht Fisch nicht Fleisch (1981), Verfassungsfeinde (1981), Der Weihnachtstod (1986), Oblomow (1989), Bauerntheater (1991), Der Drang (1996) kaj Das Ende der Paarung (2000).
Kukulkano
La Templo de Kukulkano aŭ Piramido de Kukulkano (strukturo ankaŭ konata kiel «La Kastelo», ĉar la hispanaj konkistadoroj en la 16-a jarcento serĉis ĝian similecon arkitekturan kun la ekzistantaj en la eŭropa kontinento), estas antaŭkolumba konstruaĵo situanta en la Jukatana duoninsulo, en la nuna samnoma subŝtato en Meksiko. La nuna templo estis konstruita en la 12-a jarcento p. K. de la icaaj majaoj en sia ĉefurbo, la antaŭkolumba urbo Chichén Itzá en la 6-a jarcento P.K.
Franz Xaver Kroetz
Aliaj verkoj
En 1997 Kroetz enscenigis la ŝileran Wilhelm Tell ĉe Schauspielhaus Düsseldorf. En 1999 estis la premiero de lia teatraĵo Die Einsiedlerin sub la reĝisorado de Achim Freyer. Samjare Kroetz provis per la ludigo de la kamparana farso Der verkaufte Großvater de Anton Hamik denove renovigon de popolaj dramoj.
Fonto
Köster, Thomas: "Kroetz, Franz Xaver", en : Microsoft Encarta, 2007 [DVD]. Microsoft Corporation, 2006.
Lost (televida serio)
American Broadcasting Company deklaris, ke ekzistas interkonsento pri la fino de la serio. Nun en 2007, post tri jaroj, restas ankoraŭ 48 epizodoj dividotaj al 4 jar-periodoj po 16 en ĉiu jaro. Tiel en Usono la serio finiĝos en la periodo 2009/2010.
Unua periodo
Flugo Oceanic-Air 815, iranta de Sidnejo al Los-Anĝeleso, kraŝas sur tropika insulo. La 48 postvivantoj provas solvi multajn problemojn, precipe pri pluvivado, kaj esplori la multajn misterojn de la loko, inter ili la eblan ekziston de aliaj loĝantoj, la enhavon de subterejo fermita per pordo kaj aliajn neklarigeblajn okazaĵojn.
Inter la postvivantoj elstaras:
Monda Organizaĵo pri Komerco
Monda Organizaĵo pri Komerco (MOK; konata plej ofte sub la angla nomo World Trade Organization, WTO) estas internacia organizaĵo grupiganta multajn ŝtatojn (149 en 2005) kaj celanta reguligi la internacian komercon laŭ la principoj de la libera komerco almenaŭ inter siaj membroj.
Rapakivo
Rapakivoj estas granitgrupo kun diversgrajnaj kaj ĝis plurajn centimetrojn grandaj, rondaj dise entenataj kristaloj (ovoidoj) el feldspato kaj relative fajngrajna matrico el kvarco, diversaj feldapatoj kaj mafaj mineraloj (mineraloj el magnezio kaj fero).
Monda Organizaĵo pri Komerco
La MOK postsekvas la GATT-interkonsentojn komencitaj en 1948 kaj estis kreita je la 1-a de januaro 1995 laŭ la interkonsentoj de Marakeŝo (Maroko) post la negocadoj de la Urugvaja ciklo (1986 - 1994). La organizo traktas reguligon de komerco inter partoprenantaj landoj disponigante kadron por negocado kaj formaligado de komercaj interkonsentoj kaj kompromisiga procezo direktita kontraŭ devigado de la sekvado de partoprenanto al WTO-interkonsentoj, kiuj estas subskribitaj fare de reprezentantoj de membro-registaroj kaj esti ratifita fare de iliaj parlamentoj. La plej multaj el la temoj kiuj la WTO enfokusigas venas de antaŭaj komercaj traktadoj, precipe de la Urugvaja Ciklo de (1986-1994).
La organizo provas kompletigi intertraktadojn sur la Doha Pintokunveno, kiu estis lanĉita en 2001 kun eksplicita fokuso al traktado de la bezonoj de evolulandoj. En junio 2012, la estonteco de la Doha Kunsido restis necerta: la labor-programo listigas 21 subjektojn en kiuj la origina templimo de 1a januaro 2005 estis sopirita, kaj la rondo daŭre estas nekompleta. La konflikto inter libera komerco de industriaj varoj kaj servoj kun reteno de protektismo sur farmsubvencioj al hejma agrikultura sektoro (postuladita fare de industrilandoj) kaj la subkonstruado de la internacia liberaligo de justa komerco sur agrikulturaj produktoj (postuladitaj fare de evolulandoj) restas la plej gravaj malhelpoj. Tiuj punktoj de disputo malhelpis ajnan progreson por lanĉi novajn WTO-intertraktadojn preter la Doha Evoluo. Kiel rezulto de tiu blokiĝo, ekzistas kreskanta nombro da duflankaj liberkomercaj interkonsentoj subskribitaj. En julio 2012, ekzistis diversaj intertraktadaj grupoj en la WTO-sistemo por la nuna agrikultura komerctraktado kiu estas en la stato de blokiĝo.
Rimarkindaj eventoj estas la ministeriaj konferencoj kiaj en Seatlo en 1999 kaj en Kankuno okazinta de la 10-a ĝis la 14-a de septembro 2003. En Seatlo dum la ministeria konferenco okazis la unuaj gravaj manifestacioj de la alimondistoj, kiuj klopodas batali kontraŭ la ekonomia (liberalisma) koncepto de MOK.
La sidejo de MOK estas en Ĝenevo, Svislando. La antaŭa ĝenerala direktoro estas Pascal Lamy, kiu sekvis al Supaĉai Paniĉpakdi. Iama ĝeneraldirektoro de MOK estas Roberto Azevêdo, kiu gvidis kunlaborantaron de pli ol 600 homoj en Ĝenevo, Svislando. La nuna ĝenerala sekretario ekde 2021 estas Ngozi Okonjo-Iweala el Niĝerio. . Ŝi ekprenis siajn funkciojn la 1-an de marto, 2021.
23283 Jinjuyi
23283 Jinjuyi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de JinJu Yi, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Plainview Old-Bethpage John F. Kennedy High School de Plainview (Nov-Jorkio, Usono).
Monda Organizaĵo pri Komerco
Historio
La antaŭulo de la WTO, nome la Ĝenerala Interkonsento pri Komercimpostoj kaj Komerco (GATT), estis establita post la Dua Mondmilito en la etoso de aliaj novaj plurflankaj institucioj dediĉitaj al internacia ekonomia kunlaboro - precipe la institucioj el Bretton Woods, konataj kiel la Monda Banko kaj la Internacia Monunua Fonduso. Komparebla internacia institucio por komerco, nomita la Internacia Komerco-Organizo estis sukcese negocita. La IKO devis esti specialiĝinta instanco de Unuiĝintaj Nacioj kaj traktus ne nur komercajn barojn sed aliajn temojn nerekte ligitajn al komerco, inkluzive de dungado, investado, restriktaj komercpraktikoj, kaj krudvaraj interkonsentoj. Sed la IKO-traktato ne estis aprobita fare de Usono kaj kelkaj aliaj subskribintoj kaj neniam iris en efikon.
Westinghouse Electric Corporation
La Westinghouse Electric Corporation estis usona industria kompanio. Ĝi estis fondita la 8-an de Januaro, 1886, kiel Westinghouse Electric Company kaj poste ĝi estis alinomita Westinghouse Electric Corporation fare de George Westinghouse. George Westinghouse estis antaŭe fondinta la entreprenon Westinghouse Aerbremsa Kompanio. La kompanio aĉetis CBS en 1995 kaj iĝis CBS Corporation en 1997.
Monda Organizaĵo pri Komerco
Internaciaj kunsidoj
Okazis kunsidoj en Ĝenevo, Tokio, Urugvajo, Doho (Kataro) ktp.
Westinghouse Electric Corporation
En 1998, CBS establis branĉon Westinghouse Licensing Corporation (Westinghouse Electric Corporation). Post unu jaro, CBS vendis ĉion el sia atomenergia negoco al British Nuclear Fuels Limited (BNFL). Tuj poste BNFL akiris rajton pri la firmao Westinghouse kaj ili uzis tiujn por reorganizi siajn akiritajn rajtojn kiel Westinghouse Electric Company. Tiu kompanio estis vendita al Toshiba en 2007.
Albert-Louis Chappuis
Albert-Louis CHAPPIUS (n. 5-an de marto 1926 en Vulliens; m. 26-an de junio 1994 en Lausanne) estis svisa terkultivisto, verkisto kaj eldonisto.
Monda Organizaĵo pri Komerco
Internaciaj kunsidoj
Sep serioj de negocadoj okazis per GATT (1949 ĝis 1979). La unua reala serio de negocadoj per GATT (1947 ĝis 1960) koncentriĝis al klopodoj poste malpliigi doganojn. Poste la Rondo Kennedy meze de la 1960-aj jaroj enkondukis interkonsenton de GATT kontraŭdumpingan kaj sekcion pri disvolvigo. La Rondo Tokio dum la 1970-aj jaroj reprezis la unaun gravan klopodon fronti komercbarojn kiuj ne havu formon de tarifoj (doganoj), kaj plibonigi la sistemon, adoptante serion de interkonsentoj pri ne-tarifaj bariloj, kiuj foje interpretis ekzistantajn regulojn de GATT, kaj aliajn fojojn elrompis al tute nova agadgrundo. Ĉar ne ĉiuj membroj de GATT akceptis tiujn plurflankajn interkonsentojn, ili estis ofte neformale nomataj "kodoj". (La Urugvaja Rondo amendis kelkajn el tiuj kodoj kaj konvertis ilin en plurflankajn interkonsentojn akceptitajn de ĉiuj membroj de MOK. Nur kvar restis plurflankaj (tiuj pri registaraj aĉetoj, bovoviando, civila aviado, kaj laktoproduktoj), sed en 1997 membroj de la MOK interkonsentis fini la interkonsentojn pri bovoviando kaj laktoproduktoj, lasante nur du. ) Spite klopodoj meze de la 1950-aj kaj en 1960-aj jaroj por establi formon de institucia mekanismo por internacia komerco, la GATT plue funkcias por preskaŭ duono de jarcento kiel duon-instituciigita reĝimo de multflanka traktaro de provizora bazo.
Albert-Louis Chappuis
Chappuis komence por svisaj gazetoj verkis multajn eseojn kaj rakontojn, kiuj temigis la terkultivan vovon en la kantono Vaŭdo. En 1951 li pro tio honoriĝis per la premio Prix de la Nouvelle, en 1953 per la premio Prix Agir. Ekde 1955 li verkis pli ol dekduon da popularaj romanoj pri la regiono, kiujn li eldonis per sia propra eldonejo Editions Mon Village kaj vendis en relative altaj eldonkvantoj en la Romandio, la franclingva parto de Svislando, kaj baldaŭ ankaŭ en la germanlingva parto.
Monda Organizaĵo pri Komerco
Urugvaja Rondo: 1986–1994
Antaŭ la 40a jarreveno de GATT, ties membroj konkludis, ke la sistemo de GATT estis premita adaptiĝis al nova tutmondigita tutmonda ekonomio. Reage al la problemoj identigitaj en la Ministeria Deklaro de 1982 (strukturaj mankoj, rezultaj efikoj de la politikoj de kelkaj landoj pri tutmonda komerco kiujn GATT ne povas administri ktp.), oni okazigis la okan serion de GATT — konata kiel Rondo de Urugvajo — kiu fakte okazis en Septembro 1986, en Punta del Este, Urugvajo.
Nugato
Nugato estas dolĉaĵo produktata el diversaj ingrediencoj, kies bazo estas mielo aŭ sukero kaj migdaloj.
Monda Organizaĵo pri Komerco
Urugvaja Rondo: 1986–1994
Ĝi estis la plej granda negocado pri komerco iam interkonsentita: la babilrondoj celis etendi la komercan sistemon en kelkajn novajn areojn, notinde komerco en servoj kaj intelektula proprecrajto, kaj por reformi komercon en la tiklaj sektoroj de agrikulturo kaj tekstila industrio; ĉiuj originaj decidoj de GATT trapasis reviziojn. La Fina Protokolo konkludis la Urugvajan Rondon kaj oficiale la establado de la reĝimo de la MOK estis subskribita la 15an de Aprilo 1994, dum la ministeria pintokunsido okazinta en Marakeŝo, Maroko, kaj de tiam ĝi estis konata kiel Marakeŝa Interkonsento.
Albert-Louis Chappuis
Pli post li ankaŭ publikigis eldonaĵoj de aliaj aŭtoroj, ekzemple de Bernard Clavel.
Monda Organizaĵo pri Komerco
Urugvaja Rondo: 1986–1994
La GATT ankoraŭ ekzistas kiel traktat-ombrelo por komerco de varoj, ĝisdatigita kiel rezulto de la negocadoj de la Urugvaja Rondo (oni faris distingon inter GATT 1994, la ĝisdatigitaj partoj de GATT, kaj GATT 1947, nome origina interkonsento kiu estas ankoraŭ la kerno de GATT 1994). GATT 1994 jam ne pluas. Tamen, la nura laŭjure deviga interkonsentaro inkludita pere de la Fina Protokolo de Marakeŝo estas longa listo de ĉirkaŭ 60 interkonsentoj, aneksaĵoj, decidoj, kaj interkomprenoj, kiuj estis adoptitaj. La interkonsentoj estas klasitaj en ses ĉefaj partoj:
Nugato
Nugato kun pistakoj aŭ konfititaj fruktoj nomiĝas hispana nugato
Monda Organizaĵo pri Komerco
Urugvaja Rondo: 1986–1994
Laŭ terminoj de la principoj rilataj al la tarifa "plafonigo" (No. 3) de la MOK, la Urugvaja Rondo sukcese pliigis la engaĝigon al devigoj por kaj evoluintaj kaj evoluantaj landoj, kiel ĉe la procentoj de tarifoj kondiĉigitaj antaŭ kaj post la negicadoj de 1986–1994.
Ministeriaj konferencoj
La plej alta decid-fara instanco de la MOK, la Ministeria Konferenco, kutime kunsidas ĉiun duan jaron. Ĝi kunigas ĉiujn membrojn de la MOK, ĉiuj el kiuj estas landoj aŭ tarifunioj. La Ministeria Konferenco povas fari decidojn pri ĉiuj aferoj laŭ la multflankaj komercaj interkonsentoj. Kelkaj kunsidoj, kiel la Ministeria Konferenco de 1996 de la MOK en Singapuro kaj la Ministeria Konferenco de 2003 de Kankuno en 2003 inkludis polemikojn inter evoluintaj kaj evoluantaj ekonomioj referencataj kiel "Singapuraj aferoj" kiel la agrikulturaj subvencioj; dum aliaj kiel la Ministeria Konferenco de 1999 de Seattle rezultis en grandaj manifestacioj. La kvara Ministeria Konferenco en Doho en 2001 aprobis la eniron de Ĉinio en la MOK kaj lanĉis la Dohan Evoluigan Rondon, kiu estis suplementita de la sesa Ministeria Konferenco de 2005 (en Hongkongo) kiu interkonsentis laŭgrade retiri la subvenciojn al la agrikulturaj eksportadoj kaj adopti la iniciaton de la Eŭropa Unio nome "Ĉio escepte armiloj" por laŭgrade retiri la tarifojn por varoj el Malplej Evoluintaj Landoj. En la sesa Ministeria Konferenco de MOK de 2005 en December, MOK lanĉis la iniciaton "Helpo al Komerco" kiu temas specife pri la helpo al evoluantaj landoj en la komerco kiel inkludata en la oka celo de la Celoj por Daŭripova Evoluigo kiu temas por pliigo de la helpo al komerco kaj al la ekonomia kresko.
La 12a Ministeria Konferenco (MK12) devis okazi en Nursultano, Kazaĥio, en Junio 2020 sed estis nuligita pro la pandemio de KOVIM-19.
Doha Rondo (Doha Agendo): 2001–nuntempe
La MOK lanĉis la nuntempan rondon de negocado, nome Dohan Evoluigan Rondon, por la kvara ministeria konferenco en Doho, Kataro en Novembro 2001. Tio devis esti ambicia klopodo fari la tutmondiĝon pli inkluzivan kaj helpi la malriĉulojn de la mondo, partikulare forigante barierojn kaj subvenciojn de agrikulturo. La dekomenca agendo enhavis kaj plian komercan liberaligon kaj novan regul-faradon, apogite de engaĝiĝoj por plifortigo de esenca helpo por evoluigi landojn.
Progreso mildigis la diferencojn inter evoluiĝintaj landoj kaj gravaj evoluiĝantaj landoj pri aferoj kiel la industriaj tarifoj kaj la ne-tarifaj barieroj kontraŭ la komerco partikulare kontraŭ kaj inter la EU kaj Usono pri iliaj reteno de la agrikulturaj subvencioj — viditaj por efektive funkcii kiel komercbarieroj. Ripetitaj klopodoj refari la konversaciojn rezultis malsukcesaj, kvankam la adopto de la Balia Ministeria Deklaracio en 2013 enkondukis burokratiajn barierojn al komerco.
La futuro de la Doha Rondo restis necerta: la laborprogramo listigas 21 aferojn en kiuj la origina limdato de 1a de Januaro 2005 estis perditaj, kaj la negocrondo restis nekompleta. La konflikto inter la libera komerco de industriaj varoj kaj servoj sed reteno de protektismo en la agrikulturaj subvencioj por enlandaj agrikulturaj sektoroj (postulitaj de evoluiĝintaj landoj) kaj la substancigo de la justa komerco de agrikulturaj produktoj (postulita de evoluiĝintaj landoj) restas la plej gravaj barieroj. Tiu sakstrato malebligis lanĉi novajn negocadojn de la MOK post la Doha Evoluiga Rondo. Kiel rezulto, estis pliiĝanta nombro de plurflankaj interkonsentoj po libera komerco inter registaroj. Je Julio 2012 estis variaj negocgrupoj en la sistemo de la MOK por la nuntempa sakstrato de la negocado por la agrikultura komerco.
Funkcioj
Inter la diversaj funkcioj de la WTO, tiuj estas rigarditaj fare de analizistoj kiel la plej gravaj:
Plie, ĝi estas la tasko de la WTO revizii kaj disvastigi la naciajn komercajn politikojn, kaj certigi la koherecon kaj travideblecon de komercaj politikoj tra gvatado en tutmonda ekonomia politikokreado. Alia prioritato de la WTO estas la asistado de evoluigaj, malplej-evoluintaj kaj malriĉaj landoj en transiro por adapti al WTO-reguloj kaj disciplinoj tra teknika kunlaboro kaj trejnado.
(i) La WTO devas faciligi la efektivigon, administradon kaj operaciadon kaj plue la celojn de tiu Interkonsento kaj de la Plurflankaj Komerco-Interkonsentoj, kaj ankaŭ devas disponigi la framlaboron por la efektivigo, administraciado kaj operaciado de la plurflankaj Komercinterkonsentoj.
(ii) La WTO devas disponigi la forumon por intertraktadoj inter ĝiaj membroj koncerne iliajn plurflankajn komercrilatojn en aferoj komercaj kun la Interkonsento pri la Alkonstruaĵoj al tiu Interkonsento.
(iii) La WTO devas administri la komprenon (interpretado) pri Reguloj kaj Proceduroj kiuj regas la Kompromison de Disputoj.
(iv) La WTO devas administri Mekanismon por Reviziado de la Komercaj Politikoj.
(v) Kun rigardo al atingado de pli granda kohereco en tutmonda ekonomia politikokreado, la WTO devas kunlabori, kiel konvene, kun la Internacia Monunua Fonduso (IMF) kaj kun la Internacia Banko por Rekonstruo kaj Evoluo (IBRD) kaj ĝiaj filiigitaj agentejoj.
La supre kvin listitaj celoj estas la kromaj funkcioj de la Monda Organizaĵo pri Komerco. Laŭ tutmondiĝo disvastiĝas en la socio de hodiaŭ, la neceso de internacia organizo por administri la komercajn sistemojn gravegis. Laŭ la komerca volumo pliiĝas, temoj kiaj ekzemple protektismo, komercaj bariloj, subvencioj, malobservo de intelekta propraĵo ekestas pro la diferencoj en la komercreguloj de la diversaj landoj. La Monda Organizaĵo pri Komerco funkcias kiel la peranto inter la landoj kiam tiaj problemoj ekestas. WTO povus esti referita kiel la produkto de tutmondiĝo kaj ankaŭ kiel unu el la plej gravaj organizoj en la tutmondigita socio de hodiaŭ.
La WTO ankaŭ estas centro de ekonomika esplorado kaj analizo: regulaj taksoj de la tutmonda komercbildo en ĝiaj ĉiujaraj publikaĵoj kaj esploradraportoj en specifaj temoj estas produktitaj fare de la organizo. Finfine, la WTO kunlaboras proksime kun la du aliaj komponentoj de la ekonomia modelo de Bretton Woods, nome la IMF kaj la Monda Banko.
Eksteraj ligiloj
Registara retejo pri WTO
Amaskomunikilaj retejoj pri WTO
Neregistaraj retejoj pri WTO
Katastrofo (apartigilo)
Katastrofo povas esti
Ambaŭ signifoj devenas el la helena vorto "καταστροφή", kunmetita el la prefikso "katá" (malsupren) kaj la verbo "τρεφειν" (turni).
Niederkirchen (Palatinato)
Niederkirchen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
NGC 3313
NGC 3313 (aliaj indikoj — ESO 501-50, MCG -4-25-44, UGCA 213, AM 1035-250, IRAS10350-2503, PGC 31551) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Kenadsa
Kenadsa estas alĝeria urbo en la deserto Saharo, situanta je 22 kilometroj de Béchar en provinco (wilaya) Béchar. La urbo nomiĝis antaŭe El-Ouina. Ĝia nuna nomo venas el la fakto de la ekzisto de "akvofonteto", kiu estas uzata por akvumi la arbraron kaj kiel trinkebla akvo por la urbanoj; ĝi fontas centre de la fortikigita urbo (Ksar).
NGC 3313
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kenadsa
La Kenadsa longonda transmitilo, kies mastoj estas la plej altaj strukturoj en Alĝerio nome de 357 m, troviĝas ĉe Kenadsa.
Žiar (distrikto Revúca)
Žiar (ĵiar), (hungare Zsór (ĵOr)) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Žiar situas inter montoj 304 kaj 327 m altaj, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Tornaľa troviĝas 4 km.
Historio
En 1910 loĝis en Zsór 115 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Zsór apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornaľa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Hungario, dume alvenis slovakoj. La restantaj hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Žiar 185 da homoj, (137 hungaroj, 44 slovakoj, 3 ĉeĥoj).
Vua lingvo
La vua lingvo estas parolata en Ĉinio de 90 milionoj da parolantoj. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio en la vua lingvo.
Jangzio
Jangzio (Pinjino: Cháng Jiāng: "Longa rivero"), ankaŭ nomata Blua Rivero, estas la plej longa rivero en Azio kaj post la Amazono kaj Nilo, la tria plej longa riverego de la mondo. (En ĉina E-a medio uzatas la formo Yangzi-rivero)
Ĝi trafluas 6.300 km, el kiuj ŝipveturebla estas 2.800 km en Ĉinio. La akvokolekta areo estas 1.970.000 km², kie vivas ĉirkaŭ 350 milionoj da homoj. Tie troviĝas duono de la agrikultura kaj pli ol 40% de la industria produktado de Ĉinio. Ĉe la buŝo (elfluo) ĝi liveras averaĝe ĉirkaŭ 35.000 m³ akvon je sekundo.
La Jangzio fontas en la alto de ĉirkaŭ 5.500 m sur la Tibeta Altebenaĵo kaj trakuras en la supra kaj meza fluo ĝis Yichang multajn ravinojn, gorĝojn ktp. La plej konata estas la Tri Gorĝoj inter Chongqing kaj Yichang, kie oni konstruis akvo-energiocentralon, la t.n. Baraĵo Tri Gorĝoj, tiel estiĝas 600 km longa diglago. Poste fluas la rivero pli malrapide kaj larĝe tra la Mezĉina Ebenaĵo. La unua granda natura detena lago, kiu plenumas gravan funkcion en defendo kontraŭ la superfluoj, estas la Lago Dongting. Ĝia akvonivelo, ĝis etendiĝo varias laŭ la alvenanta akvokvanto kiel ĉe la plej granda lago de Ĉinio, la Lago Pojang. La Imperiestra Kanalo interligas Jangzion ĉe Jangĝoŭ al Flava Rivero. Ĉe Ŝanhajo elfluas ĝi al riverdelto en la Orientĉina Maro.
Gravaj urboj de Jangzio estas Chongqing, Vuhano, Nankino kaj Ŝanhajo. Aliaj preterpasataj urboj estas Jibino, Luzhoŭ, Jangĝoŭ, Jiĉang, Ĉĵencjan, Jiŭjiango, Ankingo, Tonglingo, Vuĥu, Ĉĵencjan, Nantong ktp.
Tiu rivero estas la plej longa en la mondo kiu fluas entute ene de unusola lando. Ĝi drenas unu kvinonon el la tera areo de Ĉinio (PRĈ) kaj ties riverbaseno estas hejmo de unu triono de la enlanda loĝantaro. La Jangzio estas ankaŭ unu el plej grandaj riveroj laŭ volumo de akvoŝarĝo en la mondo, fakte la sesa.
La rivero Jangzio ludis gravan rolon en la historio, kulturo kaj ekonomio de Ĉinio. La prospera Jangzia Riverdelto generas tiom multe kiom ĝis 20% el la historia malneta enlanda produkto de Ĉinio. La rivero Jangzio fluas tra ampleksa gamo de ekosistemoj kaj estas ĝi mem habitato de kelkaj endemiaj kaj endanĝerigitaj specioj kiaj la Ĉina aligatoro, la Nigra foceno, la Elefanta fiŝo, la (eble formortinta) Blanknaĝila delfeno aŭ baiji, kaj la Jangzia acipensero. Dum miloj da jaroj, la rivero estis uzata por akvo, irigacio, akvoeligado, transportado, industrio, limo-markado kaj milito. La Baraĵo Tri Gorĝoj sur la rivero Jangzio estas la plej granda akvobaraĵo en la mondo.
En ĵusaj jaroj, tiu rivero estis suferinta pro industria poluado, agrikultura produktado, sedimentigo, kaj perdo de malsekejoj kaj lagoj, kion malbonigas laŭsezonaj inundoj. Kelkaj sekcioj de la rivero estas nune protektitaj kiel naturaj rezervejoj. Zono de la Jangzio kiu fluas tra profundaj gorĝoj en okcidenta Junano estas parto de la Junanaj Protektitaj Areoj de la Tri Paralelaj Riveroj, nome Monda heredaĵo de Unesko. Meze de 2014 la ĉina registaro anoncis ke ĝi konstruos multnivelan transportan reton, kiu enhavas fervojojn, ŝoseojn kaj flughavenojn, por krei novan ekonomian zonon laŭlonge de la rivero.
Fluejo
La rivero ekas el kelkaj alfluantoj en la orienta parto de la Tibeta Altebenaĵo, du el kiuj estas ofte referencata kiel "la fonto." Tradicie, la ĉina registaro agnoskis la fontn kiel la alfluanto Tuotuo sur la bazo de glaĉero okcidente de la monto Geladandong en la montoj Tanggula. Tiu fonto estas je 33°25′44″N 91°10′57″E kaj kvankam ĝi ne estas la plej malproksima fonto de Jangzio, ĝi ja estas la plej alta fonto je 5,342 m super marnivelo. La vera fonto de Jangzio, hidrologie la plej longa riverdistanco el la maro, estas en la monteto Jari en la elfluejo de la Akvorezervejo Ku, proksimume 325 km sudoriente de Geladandong. Tiu fonto estis malkovrita nur fine de la 20-a jarcento kaj kuŝas en malsekejoj je 32°36′14″N 94°30′44″E kaj 5,170 m super marnivelo ĝuste sudoriente de Ĉadan en Zadoi, Gubernio Ĝuŝu, Ĉinghajo. Kiel historia spirita fonto de la Jangzio, la fonto de Geladandong estas ankoraŭ ofte referencata kiel lafoonto de la Jangzio ekde la mlakovro de la fonto de la monteto Jari.
Tiuj alfluantoj kuniĝas kaj la rivero poste fluas orienten tra Ĉinghajo, kaj turniĝas suden tra kruta valo malsupren al la limo de Siĉuano kaj Tibeto ĝis atingi Junanon. Laŭ tiu valo, la alto de la rivero falas el super 5,000 m ĝis malpli ol 1,000 m. Tiel la fontoj de Jangzio estas je alto de ĉirkaŭ 4,900 m. Malsupren al marnivelo, la rivero falas ĝis alto de 305 m en Jibino, Siĉuano, kie ekas navigacio por riverboatoj, kaj ĝis 192 m en Ĉongĉingo. Inter Ĉongĉingo kaj Jiĉang, je alto de 40 m kaj distanco de ĉirkaŭ 320 km, ĝi trapasas la spektaklan pejzaĝon de la Jangziaj Gorĝoj, kiu famas pro sia natura beleco, sed estas danĝera por la navigacio.
Ĝi eniras en la baseno de Siĉuano en Jibino. Ankoraŭ en la Siĉuana baseno, ĝi ricevas kelkajn akvoabundajn alfluantojn, kiuj ege pliigas ties akvokvanton. Ĝi poste trairas la monton Vuŝan borde kun Ĉongĉingo kaj Hubejo ĝis krei la famajn Tri Gorĝojn. Oriente de la Tri Gorĝoj, Jiĉang estas la unua urbo de la Jangzia Altebenaĵo.
Post eniri en Hubejo, Jangzio ricevas akvon el nombraj lagoj. La plej granda de tiuj lagoj estas la Lago Dongting, kiu estas sur la limo de la provinco Hunano kaj Hubejo, kaj estas la rezulto el plej el la riveroj en Hunano. En Vuhano, ĝi ricevas sian plej grandan alfluanton, nome rivero Han, kiu portas akvon el sia norda baseno tiom for kiom ĝis Ŝenŝjio.
Je la norda pinto de Jiangksi, la Lago Pojang, nome la plej granda nesalakva lago en Ĉinio, kuniĝas en la riveron. La rivero poste fluas tra Anhujo kaj Ĝjangsuo, ricevas plian akvon el nombraj pli malgrandaj lagoj kaj riveroj, kaj fine atingas la Orientĉinan Maron en Ŝanghajo.