cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonĝointerpretado
En kulturo kaj literaturo
Kontraste al ĉi tiu koncepto de homa pasiveco en la sorbado de la sonĝo, en la Malproksima Oriento, la reganta koncepto estis, ke en la sonĝo la animo entreprenis aktivan vagan vojaĝon, ĉu en la reala mondo, ĉu en la mondo de la animoj. En ĉi tiu vojaĝo la animo povus renkonti aliajn animojn kaj interagi kun ili kaj ankaŭ sperti spertojn de transcendeco, proksimeco al la percepto de vero, kaj kunfandiĝo kun estaĵo aŭ la esteco mem. Laŭ ĉi tiu koncepto estis danĝere veki la malnovan ekstere, ĉar tiam la animo povus perdi la ligon al la korpo. Laŭ konfuceismo la diaĵo de la sonĝoj estas la duko de Zhou.
András Perczel
András Perczel naskiĝis la  1959 en Budapeŝto.
Sonĝointerpretado
En kulturo kaj literaturo
Ofta supozo de orienta filozofia estas, ke en la sonĝa sperto oni povas atingi pli grandan veron ol en la sperto de reala vivo. Eĉ en ĉi tiuj kulturoj estis kutime fari preparojn dum vekaj horoj por atingi mistikajn spertojn en sonĝoj. Ekzemple en Ĉinio gravuloj dormis en temploj por peti la gvidon de la dioj.
Erich Fromm atentigas, ke tiu ĉi aliro ankaŭ estis akceptita de la popoloj Kiwaj de Gujano, kiuj kredis, ke se magiisto sukcesos kapti la animon de la sonĝulo, tio igus la sonĝulon neniam vekiĝo. Kaj en la Mohoka kaj Juma indianoj, kie la apero en sonĝo de ĵus mortintaj parencoj vekis grandan maltrankvilon. Dum la Aŝantioj kredis, ke se viro sonĝas seksumi kun edzino de alies, li devas esti punita pagante monpunon pro la delikto de adulto, ĉar lia animo kaj ŝia animo havis seksajn rilatojn inter ili. La diaĵo de sonĝo de la Zapotekoj, praloĝantaro de Meksiko, nomiĝas Pekala. En la Eŭska mitologio la diaĵo de sonĝoj nomiĝas Inguma. Li estis rigardata kiel malica forto, kiu eniris domojn nokte kaj turmentis la loĝantojn per koŝmaroj. Li ankaŭ mortigas homojn dormante.
Kontraste al ĉi tiuj aliroj, inter la grekoj kaj judoj aperis la nocioj, ke oni devas atribui al la sonĝo psikologian signifon. Ekzemple, Sokrato (laŭ Platono en Phaedo) kredis, ke sonĝoj esprimas la konsciencan voĉon, kaj tial devas esti konsiderataj serioze kaj obeitaj. Kontraste, en sia Respubliko Platono iris aliflanke, kaj vidis en la sonĝo esprimon de la neracia besto en la homo: "Al tiuj [ voluptoj] ekestantaj en dormo, kiam la alia elemento de la animo, la logika, la homa, la modera, ekdormas kaj dum la sovaĝa kaj besta potenco saltas kaj celas plenumi sian instinkton." Lia disĉiplo Aristotelo klinis sin al la racio kaj kredis ("sur aŭgurado per sonĝoj"), ke en la sonĝo la homo povas vidi klare mensajn planojn kaj agadajn principojn. Li plue klasifikis la sonĝojn en tri: kialoj de eventoj okazantaj, signoj de aferoj okazantaj kaj hazardaj alvokoj. En Iliado, Homero mencias sonĝsolvantojn. Pindaro diras, ke Belerofono leviĝas matene kaj rapidas por trovi sonĝiston, kiu solvos tion, kion li sonĝis nokte.
En la babilona Talmudo estas prilaborita doktrino pri sonĝoj. La Amora Rav Cheseda diris: "Nesolvita sonĝo - ĝi estas kiel nelegita letero." Laŭ Erich Fromm, ĉi tiu aserto esprimas freŭdajn principojn, laŭ kiuj sonĝoj havas signifon. Multa intereso estas dediĉita en la Talmudo al la simboleco de la sonĝo, kaj ĝi havas multajn ekzemplojn de sonĝinterpretado. Elstara en la interpreto de la simboloj, ĉar neseksaj simboloj estas interpretataj kiel seksa enhavo. Ekzemple, sonĝo en kiu persono diluas olivarbon per olivoleo, indikas inceston, dum seksaj simboloj estas interpretataj kiel neseksaj enhavoj, kiel ekzemple homo, kiu sonĝas, ke seksrilatoj kun sia patrino estas konsiderata benita al troa inteligenteco. Ĉi tiu percepto fontas el la fakto, ke laŭ ilia percepto ĉiu simbolo indikas ion diferencan de sia kutima signifo
Alaca
Alaca estas urbo en provinco Çorum en Turkio.
Ferenc Kiris
Ferenc Kiris [kiriŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiris Ferenc estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, instruisto.
Ferenc Kiris naskiĝis la  1659 en Hungara reĝlando en Doborgaz (nuntempa Dobrohošť (distrikto Dunajská Streda) en Slovakio). Li mortis la 1736 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Ferenc Kiris aliĝis al la jezuitoj en 1677. Li akiris diplomojn pri filozofio (komprenu sciencoj) kaj teologio. Post siaj studoj li instruis en gimnazio en Nagyszombat. Li ofte estis persekutata fare de liberecbatalantoj de Emeriko Thököly, eĉ li estis en malliberejo. Post jaroj li estis lernejestro en jezuita kolegio en Trencsén. Li estis rektoro en Jezuita Universitato de Nagyszombat inter 1722/23–1725/26. Li havis la titolon "papa sidanto".
Stacio Ōmachi (Hiroŝima)
Stacio Ōmachi (大町駅 [Ōmaĉi-eki], Ōmachi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Asaminami, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kabe kaj 1 linion de Hiroshima Rapid Transit: Linio Astram.
Preĝejo Anunciacio (Kehidakustány)
La preĝejo de Anunciacio (hungare Gyümölcsoltó Boldogasszony) estas katolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Kehidakustány (en la iama Kehida).
NGC 236
NGC 236 (aliaj indikoj — PGC 2596, UGC 462, MCG 0-3-1, ZWG 383.80, IRAS00409+0241) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Preĝejo Anunciacio (Kehidakustány)
Historio
La unua gotika kirko estis konstruita en 15-a jarcento, kiun post la mezepoko la turkoj detruis. Inter 1747-1756 oni konstruis novan preĝejon, sed restaĵoj el la malnova preĝejo estis uzitaj por la nova konstruaĵo. La orgeno estis farita en 1900.
NGC 236
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Anunciacio (Kehidakustány)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado konsistas preskaŭ el larĝa kvadrata turo, sube kaj meze estas la enirejo. La absido situas en la orienta flanko kaj ĝi estas plurlatera. Malgranda sakristio aliĝas al la unusola navo. Interne la predikejo kaj la ĉefaltaro estis faritaj el la 18-a jarcento. La fenestrobildoj pretiĝis en dua parto de la 20-a jarcento.
Kermeso okazas en la 25-an de marto.
Karateo
Karateo estas japandevena senarmila batalarto, nuntempe praktikata kiel luktosporto. La nomo devenas de japana esprimo, kiu signifas vojo de malplena mano (空手道, karatedō). Interese, ke la parto "kara" ("malplena") eblas signifi ankaŭ "Ĉina". Vere, ĝise oni nomis la batalarton por montri honoron al ĉinaj batalartoj, kiuj naskis la japanan. Sed dum la unua mondmilito politikistoj renomis la batalarton pro milito kontraŭ Ĉinio. Ĝi naskiĝis oficiale en la jaro 1933, el la sistemoj de lukto ekzistantaj en la insulo Okinavo (Rjukju-insularo) kaj populariĝis en Japanio danke al Giĉin Funakoŝi. Ĝin karakterizas uzado de pugnobatoj, piedbatoj, batoj de genuoj kaj kubutoj. Ĝi estis bazita sur kelkaj stiloj de la ĉinaj luktartoj, aŭ Vu Ŝu, kaj malplikvante sur aliaj fakoj devenaj de Sudorienta Azio.
Historio
En Japanio karateo venis el Okinavo en la fino de la 19a jarcento. Okinavo estis la centro de sendependa regno Ruku, kiu havis komercajn rilatojn kun Ĉinio kaj Japanio. Karateo jam ekzistis tie, bazita sur kelkaj stiloj de la ĉinaj luktartoj, aŭ Vu Ŝu, kaj malplikvante sur aliaj fakoj devenaj de Sudorienta Azio, kiel Tajlando, Filipinoj kaj Indonezio. Jam, en la 20a jarcento tiu batalarto estis tre influita dekomence per kelkaj teknik-taktikaj kaj filozofaj konceptoj devenaj de kelkaj de la modernaj japanaj batalartoj, kiel la jenaj: kendo, ĵudo, kaj finfine aikido. Dekomence "Te" estis la arto antaŭa al la moderna karateo kiu aperis de la necesoj de la nobelaj militistoj de la insulo (nome peĉin) por protekti la lastan reĝon de Okinavo, nome Sho Tai, kaj si mem de kelkaj troigoj fifaritaj de la kirasmilitistoj (nome samurajoj), kiuj formis parton de la japanaj invadantoj apartenantaj al la klano Sacuma, en la 17a jarcento. Iom post iom, "Te" estis disvolvigita en la tuta regno de Rjukju, kaj poste etendiĝis: ĝi estis instruita sisteme en Japanio post la epoko Taiŝo en la 20a jarcento, kaj tie ĝi estis renomita kiel karate-Do, kiel konsekvenco de la kulturaj interŝanĝoj inter japanoj kaj loĝantoj de la Rjukju-insularo. Tiel karateo eniris en la kulturo de la tradiciaj luktartoj de Japanio aŭ Budo.
La nuntempa karate-Do estas karakterizita fundamente per la uzado de pugnofrapoj, blokadoj, piedfrapoj kaj frapoj per malferma mano, en kies uzado la diversaj teknikoj ricevas diversajn nomojn, depende de la korpoparto defendata aŭ atakata. Tamen karateo, ne limigas sian eblaron nur al tiuj iloj, ĉar ĝi inkludas ankaŭ jenon: balaado, kelkaj ĵetoj kaj faligoj, kelkaj artikoluksacioj; krom frapoj al vundeblaj punktoj, kiel al punktoj de la nerva sistemo, en sia ilaro. En la frapoj de karate-Do unuiĝas forto, rapideco, spirado, ekvilibro, tensio kaj malŝtreciĝo aplikante ĝustan turnon de talio kaj konekto aŭ sinergio tre preciza de muskoloj kaj artikoj, transigante grandan parton de la korpopezo kaj de la gravitocentro al la frapo. Ĝenerale, kaj diference de aliaj fakoj, oni serĉas venki la kontraŭulon pere de unu (aŭ kelkaj) kontuzanta(j), preciza(j) kaj definitiva(j), intencante la plej efikon ebla. Tiu koncepto estas nomata "Ikken hikacu" aŭ "unu frapo, unu morto", tiel kiel ĉe la glavofrapo en taŭrludado aŭ la tranĉo per "katana" aŭ japana glavo aŭ sabro. Ĉar tiu luktaro estas referencata kiel karateo aŭ pli malofte kiel karato, la personoj kiu praktikas estu karateisto, kaj se nur lernanto karatano. Plej konvena estas karateisto, ĉar tiu koncepto emfazas la fakton ke la praktikanto ankaŭ disvolviĝas ene de vivofilozofio.
Moderna historio de karateo en Japanio kaj antaŭaĵoj kaj en Okinavo kaj en Ĉinio
La sinsekvaj malpermesoj al armilhavado en la historio de la insulo Okinavo kaj la gravo havigita al la luktartoj senarmaj estas rilataj al la fakto, ke la insulo, multe antaŭ ties aligo al la Ŝogunato de Japanio, jam estis libera haveno kaj sendependa regno kie havenis multaj ŝipoj devenaj de diversaj partoj de Azio (Ĉinio, Koreio, Tajlando, Indonezio, Filipinoj). La insulo Okinavo estis ankaŭ la unua loko kien alvenis la ŝipo de la komodoro Perry de Usono en la 19a jarcento antaŭ alveni al la havenurbo Jokohamo, en Japanio, por devigi la japanojn malfermi siajn komercvojojn; tiel eksde 1639 ĝis 1853 kaj japanoj kaj okinavanoj estis vivantaj for de la ekstera mondo pro dekreto de la Ŝoguno (militestro) Tokugaŭa Iemicu, ĝis la moderna epoko (20a jarcento), en kiu la lasta de la Tokugaŭa, nome Tokugaŭa Ĝoŝinobu, donis la totalan povon kaj definitive al la imperiestro Mejĝi inter 1868 kaj 1902.
En la insulo Okinavo oni vivtenissin el situacio naviga kaj komerca de granda interŝanĝo inter variaj regnoj, simile al tiu de la insuloj Filipinoj, sed por helpi tion estis diversaj malpermesoj pri la tenado kaj uzado de armiloj kiuj komencis en 1409 fare de la tiam reĝo Ŝo Ŝin, kiu favoris la unuigon de la malgrandaj feŭdoj en kiuj estis dividita la insulo, evitante tiel estontaj dividoj kaj konfliktoj inter la vizitantoj kaj la lokanoj. Tiuj decidoj estis poste konfirmitaj jam en 1609 de la invadintaj japanaj militistaj samurajoj apartenantaj al la klano Sacuma, kiuj konfiskis la restintajn armilojn. Dum tiu periodo la vivo estis ankoraŭ pli aŭstera kaj limigema, kio devigis kaj la nobelojn (peĉin) kaj la popolon disvolvigi plu la luktometodojn ĉu per agrikulturilo (kobudo) ĉu per malplena mano (karateo) respektive.
La epoko Mejĝi
Dum la 19a kaj 20a jarcentoj estis establitaj precizajn vivostilojn kongrue kun la strikta regiona divido laŭ sociaj klasoj, kaj laŭ la emfazo, intar la cirklaj aŭ linirektaj movoj, same kiel pri la prefero por la luktado je longa aŭ mezlonga distancoj. Tiel, la ĉefaj variantoj de Te, aŭ mano, praktikataj en Okinavo estis la jenaj: Ŝuri-Te, Naha-Te, kaj Tomari-Te. Ĉiu el ili havis partikularajn trajtojn kaj por la tekniko kaj por la praktikmetodoj. En tiu periodo tri majstroj dediĉis sin al sistematigo kaj revivigo de la praktikko de karateo: nome Anko Itosu (Ŝuri-Te), Kanrjo Higaonna (Naha-Te), kaj Kosaku Macumura (Tomari-Te), cele el integrigo en la japana militeduka sistemo. En 1872 la imperestro Mejĝi donis la insulon Okinavon al la samuraja klano Sacuma, kaj nomumis ties membrojn kiel nuraj reprezentantoj en la teritorio. En 1879 la registaro Mejĝi ordonis jenon: la abolon de la reĝa familio 'Ŝo' de la insuloj Rjukju, la ekzilon de la reĝo Ŝo Tai, kaj la kreon de la Prefekturo Okinavo.
La uzitaj terminoj en tiu epoko por aludi ĝenerale tiujn indiĝenajn stilojn estis Te aŭ Ti (手? laŭvorte, "la mano") kaj Okinava-Te (沖縄手? laŭvorte, "la mano de Okinavo"). Tiuj terminoj komence de la 20a jarcento estis asimilitaj ene de la terminego karate.
La komencoj de la 20a jarcento
Karateo estas konata nuntempe kiel "la vojo de la malplena mano". Tiu estas la interpretado de la ideogramoj por la termino Karate-Do, popularigita en Okcidento fare de la majstro Masatoŝi Nakajama, reprezentanto de la Japana Asocio de Karateo (aŭ JAK), kiu disvastigis la stilon Ŝotokan post la Dua Mondmilito, kiam oni intencis montri Japanion kiel pacema lando antaŭ la okupacio fare de Usono, kiu malpermesis la praktikon de la batalartoj konsiderante ilin kiel restintaĵo de la imperia spirito de Japanio. Tiu traduko estis akceptita kiel aludo al la ne uzado de armiloj kaj manko de militemo en la moderna karateo. Tamen, rimarkindas, ke ĉiuj ĉefaj reprezentantoj kaj majstroj de karateo, ĝis antaŭ nelonge, havis konkapablojn de la arto de la kobudo, aŭ batalarto per uzado de la tradiciaj armiloj de Okinavo, kiel la longa bastono aŭ bo, la mallonga frapobastono aŭ tonfa, la tridento aŭ ponardo sai, la rizmuelilo/ĉevalbrido aŭ nunĉaku, la falĉiletoj aŭ kama, la feraj fingrartikoj aŭ tekko ktp. Tiuj estas inkluditaj kaj konservitaj nuntempe kiel batalartoj separitaj, kvankam konservitaj ene de kelkaj karatestiloj. Tiel estis kelkaj la karatemajstroj kiuj praktikis paralele la modernan batalarton de la japana sabro aŭ kendo, aŭ la modernan batalarton de la lukto aŭ ĵudo. Alia traduko de la vorto "karate" estas "la mano kiu aperas/enhavas la malplenon, la tuton" aŭ "la mano de la absoluto", "la vojo de la volo".
Kvankam oni rekonas kiel pioniroj de la klasika karateo la majstrojn Kanga Sakukaŭa (konata ankaŭ kiel To-de Sakukaŭa) kaj Sokon Macumura, same kiel iliaj lernantoj Ĉutoku Kjan, Asato Ankō, Anko Itosu, inter multaj aliaj, estis unu de iliaj lernantoj de tria generacio, nome la majstro Giĉin Funakoŝi, la fondinto de la karatea stilo Ŝotokan, kaj kiu estas konata kiel la "patro de la moderna karateo", estante la plej grava respondeco pro la enkonduko kaj popularigo de la karateo en la ĉefaj insuloj de Japanio. Tamen estas rimarkinda, ke dum la komencoj de la 20a jarcento ankaŭ kelkaj aliaj majstroj de Okinavo estis dediĉitaj al instruado, pro kio ankaŭ ili estis responsaj de la disvastigo de karateo en la ĉefaj insuloj de Japanio. Giĉin Funakoŝi mem estis lernanto de Asato Ankō kaj Anko Itosu (kiuj estis laborintaj por enkonduko de la karateo en la eduksistemo de la prefekturo de Okinavo ekde 1902). Dum tiu epoko, la plej elstaraj majstroj kiuj same influis en la disvastigo de karateo en Japanio estis Kenŭa Mabuni (stilo Ŝito Rju), Ĉoĝun Miĝagi (stilo Goĝu Rju), Motobu Ĉōki (stilo Motobu Rju), Kanken Toĝama (stilo Ŝudokan, kiu eĉ instruis la koreojn el kiuj aperos la tekvondo) kaj Kanbun Ueĉi (stilo Ueĉi Rju). Tiu estis malfacila periodo en la historio de tiu mondoregiono, kiu enhavis terurajn okazaĵojn kiel la aneksigo de la arkipelago de Okinavo al Japanio en 1872, la Unua ĉina-japana milito (1894-1895), la Rusa-japana milito (1904-1905), la invado kaj aneksigo de Koreio fare de Japanio (1910-1945), kaj la ascendo de la japana militismo (1905-1945), krom finfine la Dua Mondmilito (1939-1945).
La unua publika prezento de karateo en Japanio okazis en 1917 en la Butoku-den de Kioto, fare de Giĉin Funakoŝi. Tiu kaj postaj prezentoj ege impresis multajn japanojn, inter ili la princo heredonto Hirohito, kiu restis kortuŝita de la batalarto de Okinavo. En 1922, la Dro. Jigoro Kano, fondinto de la japana arto ĵudo, invitis la majstron Funakoŝi al Dojo Kodokan por fari montradon kaj resti en Japanio por instrui karateon. Tiu sponsorado ludis gravan rolon por la establado kaj posta disvolvigo de karateo en Japanio. Sen la helpo de la majstro Kano, la batalarto okinava, konsiderita ĝis tiam kvazaŭ "kamparana, provinca, subevoluinta arto", estus estinta malaprezata eĉ plie fare de la japanoj. Aliflanke, en la jaro 1929 la Majstro Kenŭa Mabuni instaliĝis en la urbo Osako por instrui sian karatestilon, nome la karateo Ŝito Rju.
En 1949 estis fondita la Japana Asocio de Karateo (JAK). Estrita de lernanto de Funakoŝi, nome majstro Masatoŝi Nakaĝama. La JAK realigis la unuajn ĉampionecojn de karateo de Japanio en 1957. La asocio celis dekomence grupigi la diversajn stilojn de karateo, samtempe kiam oni popularigis ties praktikon en Okcidento; sed finfine ĝi iĝis la tutmonda reprezentanto de la karateo de stilo Ŝotokan varianto JAK aŭ Kjokai, kiel ĝi estas konata en Japanio.
Cassino
Cassino estas urbo en Italio, origine konata kiel Casinum, kaj ĝi estis konsiderata ĉiam kiel sankta loko.
Karateo
La komencoj de la 20a jarcento
En 2021 karateo kun du subdisciplinoj katao kaj kumiteo unuafoje estis parto de la somera olimpiko.
Klasoj
Kumiteo (japane 組 手, laŭlitere "baraktantaj manoj") estas unu el la tri ĉefaj sekcioj de karateo-trejnado, kune kun katao kaj kihono. Kumiteo estas la parto de karateo en kiu persono trejnas kontraŭ kontraŭulo, uzante la teknikojn lernitajn de la kihono kaj katao. Kumiteo povas esti uzata por disvolvi apartan teknikon aŭ lertecon (ekz. efike juĝi kaj ĝustigi la distancon de la kontraŭulo) aŭ ĝi povas esti farita en konkurado.
Cassino
Mondfama estas la monaĥejo Monte Cassino, troviĝanta sur pinto de monto proksimume 520 metrojn super la urbo Cassino, kiun fondis en la jaro 529 sankta Benedikto. Samtempe li ĉi tie fondis monaĥejan ordenon de benediktanoj. En prekristanaj tempoj ĉi tie staradis templo de dio Apolono. La monaĥejo fariĝis signifa centrejo de klereco, kulturo kaj arto kun ampleksa biblioteko kaj raraj kolektaĵoj. Komence de la dua mondmilito la kolektejoj estis forveturigitaj kaj kaŝitaj en Vatikano. Pro sia signifa strategia situo super kuniglinio ĝis Romo estis la monaĥejo okupita de germanoj, kaj armeoj de aliancanoj - usonanoj, britoj eĉ kun el landoj de Commonwealth, sed ankaŭ polaj kaj brazilaj soldatoj konkeris poziciojn de la germanoj ekde duono de majo de 1944 dum la Batalo de Monte Cassino. La monaĥejo, en kiu serĉis kaŝejon multe da fuĝintoj el vicoj de civila loĝantaro, estis tute detruita, temis pri la 5-a plej granda batalo de la dua mondmilito, dum kiu falis pli ol 100.000 soldatoj. La monaĥejo estis denove renovigita en la jaro 1952. Organizo de Unuiĝintaj Nacioj donis al la urbo Cassino honoran titolon La urbo de paco.
Karateo
Klasoj
Katao aŭ laŭsone Kata estas japana vorto (型 aŭ 形) kun la signifo "formo". Ĝi rilatas al detala koreografia serio de batalartaj movadoj faritaj por esti praktikata sola. Ĝi ankaŭ povas esti reviziita ene de grupoj kaj sammove dum trejnado. Ĝi estas praktikata en japana batalarto kiel maniero parkerigi kaj perfektigi la ekzekutitajn movadojn. Korea luktosporto kun japana influo (hapkido, Tang Soo Do) uzas la derivitan esprimon hyeong (hanja: 形) kaj ankaŭ la esprimon pumsae (hanja: 品 勢, hangulo: 품새). Katao ankaŭ estas uzita en multaj tradiciaj japanaj artoj kiel ekzemple teatroformoj kiel Kabuko kaj lernejoj de teceremonio (chadō), sed estas plej ofte konataj en la luktosporto. Kata estas uzata de plej multaj japanaj kaj okinavaj batalartoj, kiel iaido, ĵudo, kendo kaj karateo.
Cassino
Cassino kaj Esperanto
Fine de aŭgusto 2009 okazis en Cassino la 76-a Itala Kongreso de Esperanto.
Sterlitamak
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80445.
La urbo estis fondita pli frue ol jaro 1766.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 3473, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas apud suda Uralo de okcidento, sur maldekstra bordo de rivero Belaja (Agidel), ĉe enenfluo en ĝin de riveroj Aŝkadar kaj Sterlja.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 111 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 264,4 mil loĝantojn.
En jaro 2014 la urbo havas 277 mil loĝantojn.
Kevin Großkreutz
Kevin Großkreutz (prononco laŭ sistemo IFA, simpligite , naskiĝis en Dortmund, do nun -aĝa) estas germana futbalisto, kutime aktiva en la pozicio de defendisto. Li iĝis membro de la germana nacia teamo de futbalo post la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. Interalie li en tiu teamo partoprenas la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo. En la matĉoj de la nacia teamo li rekoneblas per la ĉemiza numero "2". Klube li laŭ stato de somero 2014 membras en la teamo de Borussia Dortmund, la gvida futbala unuiĝo de lia naskiĝurbo.
Seksa pozicio
Seksa pozicio estas pozicio de la korpo, kiu povas esti uzata por seksumado. La koitoj ĝenerale priskribas pozicion, kiun partoprenantoj dum tiuj ĉi aktoj okupas. Alfred Kinsey uzis ses ĉefajn poziciojn kiel kategoriojn. Ĉar la nombro de pozicioj, kiujn eblas uzi dum seksumado, estas principe nelimigita, tiu ĉi artikolo ne estas limigita. Tri kategorioj de seksumado estas ofte aplikata: vagina seksumado, anusa seksumado kaj buŝa seksumado.
Lingva noto: La vorto kunulo povas marki personon de iu ajn sekso kaj ĝi estas uzata tiel en tiu ĉi artikolo, se ne estas el la teksto unusignifa, ke temas pri viro aŭ pri virino.
Historio de seksaj pozicioj
La plej frua konata eŭropa mezepoka teksto dediĉita al seksaj pozicioj estas la Speculum al foderi, foje konata kiel "la spegulo de koito" aŭ laŭvorte "spegulo por fikantoj". Ĝi estas kataluna teksto el la 15-a jarcento malkovrita dum la 1970-aj jaroj.
Penetremaj pozicioj
Tiuj ĉi pozicioj ensumigas enŝovigadon de peniso aŭ aliaj falussimilaj objektoj (ekzemple guman anstataŭigaĵon - penetriganta kunulo povas esti do ankaŭ virino) en vulvon aŭ anuson.
Penetranta kunulo supre, venanta de antaŭe
Tiuj ĉi pozicioj estas ĉefe uzataj dum vagina kontakto, sed eblas uzi ĝin ankaŭ dum anusa koito. La baza pozicio nomiĝas la misiista. La akceptanta kunulo kuŝas dum ĝi sur la dorso kun la dismetitaj kruroj. La penetranta kunulo kuŝas supre super ŝi, vid-al-vide. Eblas tiuj ĉi variantoj:
Penetrado de malantaŭe
Plimulton el tiuj ĉi pozicioj eblas praktiki kaj por vagina kaj por anusa penetrado.
La akceptanta kunulo supre
Plimulton de tiu ĉi pozicioj eblas uzi kaj por vagina kaj por anusa penetrado.
Sidante kaj surgenuante
Plimulton de tiuj ĉi pozicioj eblas uzi kaj por la vagina kaj por la anusa penetrado.
Starante
Plimulton de tiuj ĉi pozicioj eblas uzi kaj por la vagina kaj por la anusa penetrado. En la baza pozicio ambaŭ kunuloj staras vid-al-vide. Eblas tiuj ĉi variantoj:
Pozicioj specifaj por la anusa seksumado
Plimulton de la pozicioj de la penetranta seksumado (vidu pli supren) eblas akomodi al la anusa seksumado, precipe tiujn, kiam oni penetras de malantaŭe. Ankaŭ aliaj devene porvaginaj praktikoj, ekzemple fingrumado, eblas akomodi por la anusa seksumado. Sed kelkajn poziciojn ne eblas rekte akomodi, rilate al diferenca angulo por trapenetro en la vaginon kaj en la anuson. La sekvantaj pozicioj estas konvenaj por la anusa seksumado.
Malpli kutimaj pozicioj
Tiuj ĉi pozicioj estas pli progresemaj kaj eble ne tiel vaste konataj aŭ praktikataj, kiel tiuj pli supre menciitaj. La akceptanta kunulo estas sube. La penetranta kunulo kuŝas supre, perpendikle al akceptanta kunulo.
Eluzo de meblaro aŭ aparta aparato
Plimulton de seksaj aktoj oni kutime praktikas en lito aŭ sur alia simpla bazo. Per disvastigo de skalo de alirebla subteno plinombriĝos ankaŭ skalo de eblaj pozicioj. Por tiu ĉi celo eblas uzi kutiman meblaron. Ekzistas ankaŭ diversaj formoj de erotika meblaro aŭ aliaj aparatoj, kiel estas speciala balancilo aŭ trapezo, kiun eblas uzi al ankoraŭ pli erotikaj seksaj pozicioj.
Pozicioj por plifortigo aŭ limigo de fekundeco
La gravedeco estas potenciala rezulto de kia ajn formo de seksumado inter la fekunda virino kaj la fekunda viro, kiam spermo venos en kontakton kun la vagina tereno (tipe vagina seksumado), sed gravediĝi eblas ankaŭ dum anusa seksumado, diĝita seksumado kun ejakulaĵo sur la fingroj, aŭ se la spermo estas sur la korpo kaj ĝi gransportos sin en la vaginan terenon). (La viroj kaj la virinoj estas tipe fekundaj post atingo de pubereco.) La buŝa seksumado mem pri si neniam kondukas al gravedeco. Sed dum malatentemo povas okazi, ke gravediĝo okazos tiel, ke la spermo venos sur la fingroj aŭ sur la korpo en la vaginan terenon. Tiuj, kiuj aŭskultas ulinajn onidirojn, kredas, ke certaj pozicioj donas pli bonajn rezultojn ol la aliaj - sed neniu pozicio estas efika kontraŭkoncipilo.
Syców
Syców (ĝis 1945 germane Wartenberg respektive Groß Wartenberg) estas urbo ĉe la plej orienta parto de la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Oleśnica (Oels).
Ljudmila Gurĉenko
Ljudmila Markovna GURĈENKO ( Людми́ла Ма́рковна Гу́рченко) estas fenomena sovetia kaj rusia aktorino, kantistino kaj verkistino, kiu meritis plej valoran rangon Popola artistino de USSR.
Ŝi naskiĝis la 12-an de novembro 1935 en Ĥarkovo, la dua plej granda urbo de tiama Ukraina Soveta Socialisma Respubliko en familio de ministo Mark Gavriloviĉ Gurĉenko (1898 - 1973) kaj Helena Aleksandrovna Simonova (1917 - 1999) aparteninta al fama nobela klano. La gepatroj ŝatis muziki kaj do ties filineto Ljusja (karesa derivaĵo de Ljudmila, kiu restis dumvive) jam infanaĝe ankaŭ scipovis iomete tirharmoniki. Pro sia invalideco, kiun rezultigis malfacila laboro en minejo, la patro iĝis profesia muzikisto kaj kune kun la edzino eklaboris en Ĥarkova filharmonio.
Dum la terura tempo de la okupacio (1941 - 1943), kiam la urbon invadis la nazia armeo, juna Ljusja sukcesis savi ŝian patrinon (Mark Gurĉenko tiam militis kiel volontulo, kvankam li estis invalido kaj rajtis resti hejme) kaj kelkajn genajbarojn pro malsato, ĉar ŝi kantis popularajn germanajn kanzonojn por soldatoj (ŝia denaska talento helpis al ŝi memorfiksi tekstojn nekompreninte sencon de la vortoj). Nutraĵoj estis pago pro etaj spektakloj.
Tie ŝi sukcese venis la moskvan Instituton de kinematografio en fakultaton, kiun gvidis profesoro Sergej Gerasimov kaj ŝia edzino Tamara Makarova, kvankam estis granda konkurado de abiturientoj revintaj fariĝi geaktoroj.
Kiel studentino Ljudmila aperigis siajn unikajn artajn trajtojn, kiujn rimarkis juna reĝisoro Eldar Rjazanov. Li invitis ŝin roli en sia distra filmo "La karnavala nokto" ( Карнавальная ночь). Ljudmila sukcese ludis kaj multe kantis en ĝi. Post surekranigo en 1956 la filmo (tie oni prezentas preparon kaj okazigon de novjara festo) furoras ĝis nun.
En 1958 Ljudmila diplomiĝis en VGIK kiel profesia aktorino, sed ŝia kariero ne estis ĉiam glata kaj fruktodona. Ĉefa kialo estis ŝia tute sendependa karaktero, kiu ne al ĉiuj tiamaj aŭtoritatuloj plaĉis. Ekde 1956 ĝis 2010 Ljudmila rolis en 97 filmoj, el kiuj plej rimarkindas:
Ekde 1963 ĝis 1995 la aktorino ĉefrolis en kelkaj moskvaj teatroj. Ŝi estis reĝisorino de la filmo "Buntaj krepuskoj", por kiu ŝi komponis muzikon kaj ankaŭ ĉefrolis. Popularan kanzonon "Mia maristino" ŝi komponis en 1990 por samnoma filmo.
Multaj kompaktaj diskoj CD kaj videodiskoj kun ŝiaj kantoj aperis dum ŝia vivo kaj furoras ĝis nun.
Ljudmila verkis kaj eldonis tri aŭtobiografiajn librojn, kiujn legantoj tre ŝatas:
Familio
Ljudmila estis kvinfoje edzino.
La 14-an de februaro 2011 la aktorino (ŝi tiam aĝis 75 jarojn) glitfalis apud sia moskva domo kaj rompis la femuron. Kirurgia operacio estis sukcesa kaj la 7-an de marto kuracistoj permesis al ŝi reveni hejmen, des pli, ke sekvonttage oni celebris Virinan feston. Sed la traŭmo rezultigis pneŭmonion kaj morton okazintan la 30-an de marto je la deknaŭa kaj duono.
Ljudmila Gurĉenko estas sepultita en moskva Novodeviĉje tombejo (Nova tereno).
Ronda Tablo (Pollando)
La interkonsentoj de la Ronda Tablo estis negocado farita en Varsovio, Pollando, de la 6a de Februaro ĝis la 4a de Aprilo 1989. La socialisma registaro]] iniciatis la diskuto kun la sindikato Solidareco (en pola Solidarność) kaj aliaj grupoj de opozicio kiel klopodo malaktivi la kreskanta socian maltrankvilon. La rezulto estis la alvoko kaj okazigo de la unua libera balotado post la Dua Mondmilito, por la 4a de Junio samjare, kaj la enpovigo la 24an de Aŭgusto de la sindikatisto Tadeusz Mazowiecki kiel ĉefministro, la unua nekomunista ekde 1948.
Streĵevoj
Streĵevoj (ruse Стрежевой) estas urbo en Rusio, sur bordo de dekstra branĉo de rivero Obj (ruse Обь). Ĝi estis fondita en jaro 1966 kiel loĝejo ĉe nafta minkampo surbaze de vilaĝo. Tiun vilaĝon oni fondis en 1930-aj jaroj; en 1959 ĝi havas proksimume 800 loĝantojn.
Ronda Tablo (Pollando)
Las sesioj dividiĝis en tri grandaj laborgrupoj por jenaj fakoj:
Streĵevoj
En la urbo estas flughaveno.
Ronda Tablo (Pollando)
La kunsidoj estis malfacilaj kaj ofte preskaŭ nuligitaj, pro reciproka malfido inter la flankoj kaj evidenta malpreteco de la registara flanko rezigni pri la povo. La plej polemikaj aferoj estis jenaj:
Kanelonioj
Kanelonio (Kiel Kuiri sen Viando) aŭ kanelono (menciita en PIV), kiu signifas "granda kano" en la itala, estas cilindra formo de pastaĵo aŭ nudelo kutime prezentita kiel bakaĵo farĉita kaj kovrita per saŭco en itala kiurarto. Iaj specoj de kanelonioj vendiĝas sekigitaj kaj devas esti bolita antaŭ uzo. Ofaj farĉaĵoj inkludas spinacon, rikotan fromaĝon, kaj hakitan viandon. Vegetaĵaj farĉaĵoj estas ankaŭ uzataj. La proksimumaj dimensioj estas 8 cm ĝis 10 cm longe, 2 cm ĝis 3 cm diamente, kun mura dikeco de 1 mm.
Grand'Combe-des-Bois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Distrikto Frislando
La distrikto Friesland (aŭ Frislando, germane Landkreis Friesland) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio, iom norde de la urbo Oldenburg, kaj tuj okcidente de la urbo Wilhelmshaven. Administra centro estas la tradicia urbo Jever.
La distrikto kulture, sed ne politike, estas parto de la historia regiono Orienta Frislando. Laŭ politika vidpunkto ĝi dum la plejparto de sia historio estis parto de la regiono Oldenburgio. Ĝi havas areon de 607 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. En 2005 ĝi estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo.
Geografio
La distrikto Friesland, kiu estas karakterizita per marĉoj kaj sablaj grundoj, norde kaj oriente limiĝas de la Norda Maro. Al ĝia teritorio apartenas la Orientfrisa insulo Wangerooge. La plej nordan parton de la kontinenta teritorio konsistigas la historia pejzaĝo (kaj nuna komunumo) Wangerland.
Frislando
Indas atenti, ke la tuta historia regiono Frislando - do la teritorio, kie ĝis la mezepoko estis parolata la frisa lingvo - konsistas el okcidenta Frislando (la nordoriento de Nederlando - ĝia nuna provinco Frislando), orienta Frislando (la nordokcidento de Germanio, al kies politika regiono aldoniĝas la distrikto Friesland oriente, kaj la pejzaĝo Saterland sude), plus norda Frislando, kies centro estas la nuna distrikto Nordfriesland de Ŝlesvig-Holstinio, sed kiu kulture ankaŭ ampleksas iom pli vastan teritorion kun interalie la plej sudokcidenta parto de Danio.
Maleata acido
Maleata acido aŭ cis-butenodiojka acido estas organika kombinaĵo klasifikata kiel dukarboksilata acido, kies molekulo posedas du karboksilajn grupojn. Ĝia kemia formulo estas HO2CCHCHCO2H. La maleata acido estas la cis-izomero de la butenodiojka acido, dum la fumarata acido estas la trans-izomero. Ĝi estas ĉefe uzata kiel antaŭmaterialo al la fumarata acido, kaj same kiel al ties parenco maleata anhidrido, la maleata acido havas malmultajn uzojn.
Aladağ
Aladağ estas urbo en provinco Adana en Turkio.
Maleata acido
Fizikaj proprecoj
Maleata acido estas malpli stabila molekulo ol fumarata acido. La diferenco pri la Bruliva varmo estas 22.7 kJ·mol−1. La bruliva varmo estas -1355 kJ/molo. Maleata acido estas pli solvebla en akvo ol fumarata acido. La fandopunkto de la maleata acido (135 °C) estas same multe pli malalta ol fumarata acido (287 °C). Ambaŭ proprecoj de maleata acido povas eksplikiĝi pro la intramolekula hidrogena ligo okazanta en la maleata acido kaŭze de la intermolekula interagoj kiuj ne eblas en la fumarata acido por geometriaj kialoj.
Produktado kaj industriaj uzoj
Industrie, la maleata acido estiĝas per hidrolizo de la maleata anhidrido, kiu estas produktata per oksidigo de la benzeno aŭ butano.
Maleata acido estas industria krudmaterialo por la produktado de glioksilata acido per ozonolizo.
Maleata acido uzeblas por estigi acidajn aldonsalojn al drogoj por fari ilin pli stabilaj, tiel kiel indakaterola maleato.
Izomerigo al fumarata acido
La izomerigo estas populara temo en la lernejoj. Maleata acido kaj fumarata acidoj ne interkonvertiĝas spontanee ĉar la rotacio ĉirkaŭ la karbona-karbona duobla ligo ne estas energie favora. Tamen, konvertiĝo de la cis izomero en trans-an izomeron eblas pere de fotolizo en la ĉeesto da etaj kvantoj da bromo. La lumo konvertas la elementa bromo en la radikalon broman, kiuj siavice atakas la alkenon per reakcio de radikaldono al la radikalo bromo-alkeno kaj nun eblas la unuopa rotacia ligo. La radikaloj bromaj rekombiniĝas kaj la fumarata acido formiĝas. Alia metodo, uzata en lecionĉambraj elmontradoj, la maleata acido transformiĝas en fumaratan acidon per iu varmigoprocezo de la maleata acido en solvaĵo kun klorida acido. Reversebla aldono de H+ kondukas al libera rotacio ĉirkaŭ la C-C ligo kaj formado de pli stabila kaj malpli solvebla fumarata acido.
Aliaj reakcioj
Kvankam la komerca nepraktikebleco, la maleata acido estas konvertebla al maleata anhidrido per malhidratigo, al malika acido per hidratigo, kaj al sukcenata acido per hidrogenigo (etanolo/paladio sur la karbono. Ĝi reakcias kun trionila klorido aŭ fosfora kvinklorido por estigi kloridon de la maleata acido (ne eblas izoli la kloridan unuacidon). Maleata acido, kiu estas elektrofila, partoprenas kiel dienofila en multaj reakcioj Diels-Alder.
La maleata jono estas joniga formo de la maleata acido. La maleata jono utilas kiel inhibicianto en la transaminazaj reakcioj. La esteroj de la maleata acido ankaŭ nomiĝas maleatoj, ekzemple la dimetila maleato.
Mazovio
legu ankaŭ Mazovia Provinco
Mazovio (Mazowsze) estas geografia, historia kaj kultura regiono en orienta Pollando. Ĝi estas ankaŭ provinco (administracia regiono) en Pollando. Mazovia historia ĉefurbo estis Płock, kie troviĝis kastelo de Princoj de Mazovio. Kiel ĉefurboj de Mazovio estis ankaŭ akceptataj Czersk kaj Varsovio.
Geografio
Mazovio estas regiono ebenaĵa. La plej gravaj riveroj tiuregione estas: Vistulo (pl. Wisła),Okcidenta Bugo (pl. Bug), Narevo (pl. Narew), Pilica kaj Wkra. Arbaroj, precipe koniferaj, okupas 20% de regiono. La klimato estas karakterizita de varmaj someroj kaj malvarmaj vintroj. Du trionoj de loĝantaro, loĝas en urboj, precipe en Varsovio, estanta la plej granda metropolo de regiono kaj en Pollando. Aliaj gravaj urboj: Radom, Płock, Siedlce, Ostrołęka, Pruszków.
Mazovia dialekto
La mazovia lingvo ekzistis kiel aparta dialekto ĝis la dudeka jarcento. En la procezo de miksado de la mazoviaj variantoj kun la pola norma lingvo, la mazovia dialekto stompiĝis en la polan lingvon.
Ekonomio
En komenco de dudekunua jarcento Mazovia Provinco estas akceptata la plej riĉa kaj la plej rapide evoluanta en Pollando. Ĉefa ekonomia centro estas la Varsovia Industria Distrikto, kiu inkludas en si Varsovion, Pruszków, Żyrardów, Piaseczno, Ożarów, Sochaczew, Grodzisk Mazowiecki kaj Mińsk Mazowiecki. Siajn sidejojn havas tie plimulto de la plej grandaj entreprenoj en Pollando. Tie funkcias industrioj peza, nutraĵa, uzina, aŭta, komputila kaj multaj aliaj. En Varsovio troviĝas interalie borso. En Płock troviĝas rafinejo PKN Orlen, en Radom - armeaj uzinoj Łucznik, en Siedlce - fabriko de vagonaroj Stadler kaj fabriko de alkoholoj Polmos.
La Varsovia internacia flughaveno Chopin estas la plej utiligata de poloj kaj eksterlandanoj.
Turismo
Sur tereno de Mazovio troviĝas multaj turismaj allogaĵoj. Inter ili elstaras:
Mazovia kuirarto
Ne ekzistas specifa mazovia kuirarto. Konsumataj ĉi tie manĝaĵoj konsistas ĉefe el terpomoj kaj el grio. Pro tio, ke Varsovio estas ĉefurbo de Pollando oni povas trovi ĉi tie manĝaĵojn tipajn por ĉiuj regionoj de Pollando.
Merkata kapitaligo
Merkata kapitaligo estas la taksado je merkata prezo de ĉiuj cirkulantaj akcioj de akcia kompanio.
Merkata kapitaligo estas la prezo pagenda se eblus reaĉeti ĉiujn akciojn de kompanio laŭ ilia nuna merkata prezo. Tamen ĉi tiu prezo dependas de la postulo de ĉi tiu ago. Tiel, kiam investanto deziras akiri grandan kvanton de akcioj en kompanio, kaj plie kiam 100% el ili, ĝi devas ĝenerale pagi pli ol la merkata prezo por kuraĝigi nunajn akciulojn vendi siajn akciojn al ĝi.
Financa teorio ebligas rilatigi merkatan kapitaligon kaj estontajn profitojn de la kompanio. Se oni supozas, ke akciuloj serĉas nur financan profiton kaj ke merkatoj funkcias efike, tiam merkata kapitaligo dependas de nur du faktoroj: la atendataj estontaj profitoj por akciuloj kaj la financa risko kun ili. Por donita nivelo de risko, la merkata kapitaligo estos ju pli alta, des pli altaj estos la atendataj profitoj. Male, por donita profita atendo, ju pli necertaj estas la antaŭvidoj, des pli malalta estos la merkata kapitaligo.
Merkata kapitaligo ne devas esti konfuzita kun kompania valoro, kiu mezuras la merkatan valoron de ĉiuj kapitaloj investitaj en la kompanio. Ĉi tio inkluzivas ne nur merkatan kapitaligon, sed ankaŭ financan ŝuldon. Ŝuldo efektive estas rigardata kiel mono investita de pruntedonantoj, same kiel kapitaligo estas mono investita de akciuloj. Do kiam kompanio ŝuldas, ĝia totala valoro estas pli granda ol ĝia merkata kapitaligo.
En januaro 2012, la du kompanioj kun la plej granda merkata kapitaligo en la mondo estis Apple kaj ExxonMobil, respektive 471 miliardoj da dolaroj kaj 410 miliardoj da dolaroj1.
Kun merkata kapitaligo de 1 biliono da dolaroj je la fino de merkatoj en 2018, Apple fariĝis la kompanio kun la plej granda merkata kapitaligo en la historio en nunaj dolaroj. Apple tiel superas la antaŭan rekordon de 620,58 miliardoj da dolaroj posedata de Microsoft ĉe la plej alta interreta veziko en 1999. Dirite, en inflaciaj dolaroj, Microsoft restas antaŭe.
Laŭ Le Figaro, rango atribuas al la grupo Alibaba la plej grandan enborsiĝon en la historio kun sume 25 miliardoj da dolaroj, la plej granda merkata kapitaligo en la historio.
4508 Takatsuki
4508 Takatsuki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami (subgubernio Abaŝiri, Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Yukihiro Takatsuki, anon de la redaktoraro de la gazeto pri astronomio "Tenmon Guide" (japane: 天文ガイド).
3060 Delcano
3060 Delcano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 12-an de septembro 1982 de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hispanan navigiston kaj esploradiston Juan Sebastián Elcano (1486/1487–1526), kies nomo estas foje skribata Elkano aŭ Delcano.
3695 Fiala
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la usona astronomo Alan D. Fiala (1942–2010), okaze de ties emeritiĝo en 2000.
Katedralo de Lillo
La Katedralo de Lillo (france: Cathédrale Notre-Dame-de-la-Treille, nederlande: Kathedraal van Rijsel) estas belega romkatolika baziliko finkonstruita en 1999, post kiam la malnova katedralo barbare detruitis dum la Franca Revolucio. Ĝi estas la katedralo de la Ĉefepiskopujo de Lillo.
Fono
Ekde multo da tempo Lillo prospere evoluas sub la ŝirmo de sia patronino Nia kara sinjorino de Treille. Meze de la 19-a jarcento la lillanoj decidis konstrui novan preĝejon grandegan kaj komisiis pri tio la arkitekton Charles Leroy. La stilo gotika de la 13-a jarcento ja estis reatingita. Konstruejo fakte tiu ĉi kirko estis pli da unu jarcento ekde 1854! Nuntempe la tuto estas grandega artaĵo totala enkorpiganta vitralojn, skkulptaĵojn, freskojn, mozaikojn por atesti la kredon da la flandroj. Danke al planita rekonstruo ĝi estas kvazaŭ iel ankaŭ preĝejo modela.
Ludanice
Ludanice, hungare Nyitraludány [njitraludAnj] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Ludanice situas sur ebenaĵo, laŭ rojo (Nitra (rivero) preterfluas), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nitra-Topoľčany. La lasta urbo troviĝas 8 km-ojn. La vilaĝo kontaktiĝas kun Dvorany nad Nitrou.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj kuprepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1242 en formo "Ludan". La komunumo ricevis rajton pri bazarado en 1422. Tiutempe fortikaĵo konstruiĝis, kiu nuntempe senspure malaperis. En 1608 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Nyitraludány 749 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Ludanice 1874 homoj, (1861 slovakoj, 6 ĉeĥoj kaj aliaj).
Alfred Cobban
Alfred COBBAN (n. en 1901 - m. en 1968) estis profesoro pri la historio de Francio en la University College de Londono. Kune kun la eminenta franca historiisto François Furet, li defendis reviziisman studmanieron de la franca revolucio de 1789. Cobban kaj Furet kredis, ke la revolucio fakte malmulte ŝanĝis la francan socion, kontraste al la ortodoksa, marksisma skolo, kiu konsideris tiun revolucion kiel la ribelon de burĝeco kontraŭ nobeleco.
Junularo Esperantista Kanada
Junularo Esperantista Kanada (JEK) estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Kanado. Ĝi estas landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO), kvankam el junulara vidpunkto en Kanado ekde la 1990-aj jaroj aktivas precipe la Kebekia Esperantista Junulara Organizo en la iom sendependisma kaj plejparte franclingva landoparto Kebekio, kiu ne estas sekcio de JEK sed en 1991 akceptiĝis kiel memstara landa sekcio de TEJO. Junularo Esperantista Kanada estas la junulara sekcio de Kanada Esperanto-Asocio (KEA). Historie, en 1992 kaj JEK kaj KEJA gastigis la 48-an IJK en la urbo Montrealo.
Ottó Pertik
Ottó Pertik, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pertik Ottó estis hungara kuracisto, patologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1899).
Ottó Pertik naskiĝis la  1852 en Pest (urbo). Li mortis la 1913 en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Pertik frekventis universitaton en Budapeŝto kaj li ricevis diplomon en 1876. Baldaŭe li laboris kaj spertiĝis en Parizo kaj Strasbourg. Hejmenveninta en 1885 li ricevis postenon en hospitalo en Budapeŝto, krome li instruis en Universitato de Budapeŝto. Ekde 1891 li gvidis medicinan instituton, kie li okupiĝis pri infektaj malsanoj.
Dvorany nad Nitrou
Dvorany nad Nitrou, hungare Farkasudvar [farkaŝudvar]estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Farkas-Dovorán.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1285 en formo "Doran". En 1663 la turkoj detruis la komunumon. En 1828 vivis en Farkas-Dovorán 284 homoj en 41 domoj. En 1910 loĝis en Farkasudvar 421 homoj, (407 slovakoj, po 7 hungaroj kaj germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Dvorany nad Nitrou 732 homoj, (710 slovakoj, 2 ĉeĥoj kaj aliaj).
Adresaro de la Esperantistoj
Adresaro de la personoj kiuj ellernis la lingvon "Esperanto", ĝenerale konata kiel Adresaro de la Esperantistoj, estas la unua aperinta adresaro de esperantistoj, kompilita mem de L. L. Zamenhof, la aŭtoro de Esperanto (laŭ li oni ĝin foje nomas ankaŭ Adresaro de d-ro Zamenhof, Zamenhofa Adresaro aŭ mallonge ZA). La kolekto enhavas informojn pri preskaŭ 22 mil personoj, kiuj lernis Esperanton antaŭ la jaro 1909, inter ili pluraj famuloj kaj lokaj pioniroj. Laŭtempa ordigo de iliaj adresoj donas imagon pri la tempe-geografia disvastiĝo de la Esperanto-movado dum ĝiaj periodoj "rusa", "franca" kaj "internacia".
Formo
La adresaro estas partigita en 29 t.n. "seriojn", kiuj aperadis sinsekve inter la jaroj 1890 kaj 1909 en entute 32 unuopaj publikigaĵoj – ĉu kiel rubriko en La Esperantisto, ĉu en formo de apartaj broŝuroj eldonitaj de Zamenhof mem (verkoj n-ro 31, 59, 62, 65, 83, 104, 112, 123, 129, 140, 151, 171), ĉu ĉe Hachette kadre de jarlibro kompilita de Félicien Menu de Ménil (Tutmonda Jarlibro Esperantista 1904–1909). La unuopajn seriojn interligas ilia laŭvica numerado (per romiaj ciferoj, krom la unua serio) samkiel laŭvica numerado de la enhavataj adresoj (per eŭropaj ciferoj – nur en Serio I la numeroj ĉe adresoj mankas, sed noto komence de Serio II supozigas ilin tie). La titolo de la kompleto, indikata ĉe la serioj, variis tra la jaroj kaj atingis interalie formojn kiel Novaj Esperantistoj, Adresaro de la Esperantistoj aŭ Adresaro de novaj esperantistoj.
Enhavo
La registrataj esperantistoj ricevadis laŭvicajn numerojn kaj estis kuraĝigataj subskribadi siajn leterojn laŭ la modelo "Esperantisto n-ro 123". La unua serio de la adresaro, aperinta en 1890, enhavis sur 39 paĝoj adresojn de 1000 personoj (sen numeroj, en alfabeta ordo), kiuj aĉetis la Unuan Libron kaj resendis al Zamenhof la deŝireblan promesfolion pri eklerno de Esperanto kun la aldono "senkondiĉe". Multaj el ili dum la sekvaj jaroj fariĝis fervoraj esperantistoj. La lasta registrita esperantisto, en 1908 (Serio XXIX), ricevis la numeron 21915. Pro troa kresko de la nombro de aliĝantoj, oni ekde 1909 (do la Tutmonda Jarlibro Esperantista 1910) ĉesis aperigadi adresojn de unuopaj esperantistoj kaj plu kolektis nur la kontaktojn de esperantistaj societoj, komitatoj kaj konsul-agentoj. Tiu eldono de 1910 konsidereblas la unua jarlibro de UEA.
Krom nomoj, adresoj kaj indikoj pri la altirinto (esperantisto, kiu varbis la koncernan novulon), la adresaro fojfoje enhavis ankaŭ listojn de ŝanĝitaj adresoj de jamaj esperantistoj, laŭpage ripetatajn adresojn, alfabetan registron de la nomoj, statistikon pri la altirantoj, nomaron de la Esperanto-literaturo kaj la gazetaro.
Statistiko
La rapideco, per kiu aldoniĝadis novaj adresoj en la adresaron, sekvis dum la periodo de ĝia eldoniĝado tendencon preskaŭ eksponencialan: Dum en la komenco la evoluo estis malrapida kaj por atingi la unuajn 4000 enskribojn necesis atendi ĝis la komenco de la jaro 1897 (do preskaŭ 10 jarojn ekde la kreiĝo de Esperanto), la sekvaj kvar mil kolektiĝis dum proksimume 6 jaroj, post ili plia kvarmilo aldoniĝis en iom pli ol 2 jaroj kaj la postaj du kvarmiloj bezonis ĉiu proksimume 1 jaron kaj 5 monatojn.