cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salobre
Geografio
Salobre estas sur valo, kun disniveloj en la domaro kaj deklivoj kaj neregula tereno. Rivero trapasas la vilaĝon, kies nomo estas fakte rivero Salobre, alfluanto de la rivero Guadalmena.
Castiglione Falletto
Castiglione Falletto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Alba, Barolo, La Morra, Monforte d'Alba kaj Serralunga d'Alba.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Grenleĝo
La grenleĝo (Corn Law) estas reguliga dispozicio pri importo kaj eksporto de la greno, en la brita historio.
La unuaj notoj pri grenleĝo aperas en la 12-a jarcento, ĝi iĝis grava el politika vidpunkto en turnopunkto de la 18-19-a jarcentoj, kiam pro la blokado de Napoleono kaj plimultiĝo de la loĝantaro, ne sufiĉis la greno por Britio. La grenleĝoj iĝis eksvalidaj en 1846 kaj tio signifis malgraviĝon de la bienegulaj interesoj kaj venkon de la grenindustrio.
La grenleĝoj kaj milito multekostigis la grenon ekde 1791 kaj la malforta rikolto en 1795 kondukis al malsat-ribeloj, inter 1799 kaj 1801 elvolviĝis daŭra krizo, inter 1805 kaj 1813 denove malmultis la rikolto kaj la prezoj altiĝis. Oni provis leĝe fiksi la prezojn en 1815, sed tiuj ofte ŝanĝiĝis en la sekvaj sep jaroj.
En 1839 fondiĝis en Manchester la Ligo kontraŭ la grenleĝo (Anti-Corn Law League), kiu instigis la industrian mezklason kontraŭ la bieneguloj. La gvidanto de la Ligo estis Richard Cobden, kiu atingis ĉe la ĉefministro Siro Robert Peel pripensi la postulojn. La katastrofa terpoma rikolto de 1845 en Irlando konvinkis Peel, ke la grenleĝoj pli damaĝas ol utilas kaj oni senvalidigis ĉiujn en 1846.
Sertãozinho
Sertãozinho estas nomo de du municipoj de Brazilo:
Pfaffenhausen (Ŝvabio)
Pfaffenhausen estas foira komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de Pfaffenhausen havis  loĝantojn.
La komunumo estas la administra centro de samnoma komunumaro, germanlingve en Bavario titolata "Verwaltungsgemeinschaft", kiu konsistas el la foira komunumo Pfaffenhausen kaj komunumoj Breitenbrunn, Oberrieden kaj Salgen.
(13988) 1992 YG2
(13988) 1992 YG2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Preĝejo Johano Nepomuka (Bóly)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, antaŭ la fasado ŝtona kruco estas videbla. En mezo, sube de la fasado troviĝas la enirejo, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La absido estas kvarangula kaj pli mallarĝa, ol la navo, apude estas la malalta sakristio. La internaj lignaj skulptaĵoj estis faritaj en 1887. Kermeso okazas en la 20-an de oktobro.
Francardo (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Konstelacio
Konstelacio aŭ stelaro aŭ stelfiguro estas aro da steloj kiuj rigardataj el la Tero formas grupon kaj figuron. La unuopaj steloj havas nenian fizikan rilaton unu al la alia, kaj troviĝas en malsamaj distancoj de la Tero. La termino estas uzata en astronomio kaj astrologio. Nuntempe la ĉielsfero (la plena solida angulo) estas dividita al 88 areoj, kun nomoj devenaj de tradiciaj astronomiaj kaj astrologiaj sistemoj.
Jam en la 2-a jarcento la astronomo Ptolemeo priskribis 48 stelfigurojn, kiujn li nomis laŭ la Greka Mitologio. Pli poste Johann Bayer (1572–1625), Johannes Hevelius (1611–1687) kaj Nicolas Louis de Lacaille (1713–1762) difinis pliajn konstelaciojn, ĉefe videblajn sur la suda ĉielosfero.
Interalie, ankaŭ la ĉinoj havis sian apartan sistemon de konstelacioj.
La nuntempa oficiala divido de la ĉielo en 88 konstelaciojn estiĝis en 1922, kiam la Internacia Astronomia Unio priskribis kaj difinis la nunajn konstelaciojn. Dekdu el ili estas trairataj de la ekliptiko; ili konsistigas la zodiakon, kiu ludas gravan rolon en astrologio.
Preĝejo Sankta Ladislao (Agyagosszergény)
La preĝejo Sankta Ladislao, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Agyagosszergény, pli ekzakte en la iama vilaĝo Szergény.
Historio
La unua, origina preĝejo de Marteno de Tours estis konstruita supozeble en la 13-a jarcento, kiun la turkoj detruis en 1529. La sekva novromanika kaj baroka preĝejo estis konstruita en 1777, sed la novgotika turo nur en 1792. En 1865 renovigo, en 1883 pligrandigo okazis. En 2010 ĉirkaŭ la preĝejo oni faris parkon.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan kvadratan turon super la enirejo. Ankaŭ la navo estas unusola, tamen ĝi havas 5 partojn. La vitraj fenestraj bildoj estis faritaj parte en 1890, parte en 1947. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Ladislaon. La ceteraj bildoj sur la muroj estis pentritaj en 1938. Kermeso okazas la 27-an de junio.
Zwalm
Zwalm (nederlande, proksimuma prononco [Zvalm]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Takanori Ikeda
Takanori Ikeda (池田 学徳, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Jack Sheppard
Jack SHEPPARD (naskiĝis en decembro 1702, Stepney, Anglio; mortis la 16-an de novembro 1724 en Londono) estis angla rabisto en la 18-a jarcento. Ĉar li kvarfoje sukcese eskapis el londonaj malliberejoj, li iĝis heroo de versoj, foiraj teatraĵoj kaj romanoj.
17799 Petewilliams
17799 Petewilliams estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jack Sheppard
Oni kaptis lin kvarafoje la 10-an de septembro kaj enprizonigis lin en Newgate, en privata ĉelo, en la plej sekura parto de la prizono. Oni katenigis lin al la planko, sed li sukcesis rompi la ĉenojn kaj grimpis en la kamenon, trairinte plurajn ferpordojn. Poste li revenis kaj el littuko li faris ŝnuregon kaj malleviĝis el la supera parto, apud la muro eksetren. Li okupiĝis la sekvajn tagojn pri ŝtelado kaj ŝtelrompoj, fine li ebriiĝis, kaj pro tio oni sukcesis kapti lin denove kaj revenigis lin en la prizonon.
17799 Petewilliams
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter McLane Williams, kiu gajnis la unuan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School en Orlando (Florido, Usono).
Jack Sheppard
Jack Sheppard pendumiĝis la 16-an de novembro sur la ekzekutejo Tyburn, kie onidire alvenis 200.000 scivolemuloj por partopreni la spektaklon.
Kantono Barnwell (Suda Karolino)
La kantono Barnwell estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 23 478 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Barnwell.
La kantono etendiĝas sur 1 443 km².
Historio
La kantono Barnwell estis fondita en la jaro 1798. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al loka familio.
Demografio
La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 23 478 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2005, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 23 345 loĝantojn.
Urboj
Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :
Jaroslav Suchánek (esperantisto)
Kiam en 1997 okazis en Adelajdo la 82-a UK, la partoprenantojn surprizis ĉeĥa ambasadoro, kiu alparolis la kongreson per flua Esperanto. Montriĝis, ke li estas multjara esperantisto, kaj kvankam li nun vivtenas sin per instruado de la angla kaj tradukado el la angla en la ĉeĥan, li aktive partoprenas esperantistan vivon en Ostrava.
Plurfoje li jam estis invitita al radio aŭ televido, por diri kelkajn vortojn pri Esperanto.
24105 Broughton
24105 Broughton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aŭstralia amatora astronomo John Broughton, kiu ricevis la Gene Shoemaker Near-Earth Object Grants en 2002 kaj akcidente malkovris la potence danĝeran (186844) 2004 GA1 per teleskopo de 0,5 m., kiun li ĵus finis konstrui. Li ankaŭ establis teknikojn por rigora tempmezuro de kaŝadoj far de asteroidoj per deriva ekspono de ŝargkuplita aparato.
Gvardio de Hlinka
Gvardio de Hlinka (GH) estis duonsoldata organizaĵo de Slovaka Popola Partio de Hlinka formiĝinta en la jaro 1938 kaj leĝigita en oktobro de 1938.
Historio
La unuaj taĉmentoj de la gvardio de Hlinka estiĝis en junio de 1938 en Bratislavo, en julio en Trnava, en Nitra kaj pluaj slovakaj urboj. La taĉmentoj estiĝadis sen permeso de oficoj. Kiam la 14-an de marto 1939 estiĝis Slovaka ŝtato, ili aktive partoprenis en persekutado de ĉeĥoj, judoj kaj kelkaj slovakoj. La 28-an de oktobro 1938 la gvardio de Hlinka fariĝis ununura soldata organizaĵo sur la slovaka teritorio. Ĝis junio de 1940, kiam tute unuiĝis kun la gvardio de Hlinka, memstara konsistero de la gvardio de Hlinka estis Rodobrana, kiu kreis ties eliton kaj uzurpis al si rajton por kontroli la gvardion de Hlinka. Nombro de membroj de GH en la memstara ŝtato principe plialtiĝis.
Per registara ordono el la 5-a de septembro 1939 fakte disvastiĝis la leĝopovoj de la gvardio de Hlinka kaj estis difinita deviga membreco de viroj de 6 ĝis 60 jaroj de la aĝo. Tiu ĉi difino kunpuŝiĝis kun rezisto kaj tial la gvardio de Hlinka estis la 21-an de decembro 1939 proklamita kiel duonsoldata organizaĵo kun propravola membreco. La postenon kaj taskojn definitive reguligis leĝo el la 5-a de julio 1940.
La gvardio de Hlinka havis kreitajn specialajn taĉmentojn (rajdistara, aviadistara, motorizita, splisista, fervoja, akademia GH). Kelkajn specialajn kursojn por elektitaj membroj gvidis ankaŭ germanaj instruistoj. La plej supera reprezentanto de GH estis Jozef Tiso, ĉefkomandanto ĝis marto de 1939 Karol Sidor, post li Alexander Mach (escepte de periodo majo ĝis julio de 1940, kiam anstataŭis lin Franrišek Galan), 1944–1945 Otomar Kubala. Kiel parto de sekureca aparataro de Slovaka ŝtato la gvardio de Hlinka plenumis ankaŭ kelkajn taskojn de polico. Pase de Slovaka nacia ribelo ĝi partoprenis ĉeflanke de germanaj taĉmentoj en agadoj kontraŭ ribeluloj kaj civila loĝantaro. Ekde septembro de 1944 la gvardio de Hlinka fariĝis konsistero de armitaj sekurecaj fortoj subigita al Ministerio de nacia defendo. Ekde printempo de 1945 ties agadon direktigis komandanto de germanaj soldataroj en Slovakio. Post la dua mondmilito la gvardio de Hlinka estis disigita kaj malpermesita, ties reprezentantoj estis plimulte starigitaj antaŭ juĝo.
Kemia potencialo
La kemia potencialo estas mezuro de po kioman liberan energion por partiklo termodinamika sistemo havas. Alivorte, ĝi estas la konjuga variablo al la nombro de partikloj. Ĝia kutima simbolo estas \mu. La usona fizikisto Josiah Willard Gibbs enkondukis la koncepton en 1878.
Difino
La kemia potencialo \mu verigas la jenan formulon por la infinitezima ŝanĝo de la interna energio de termodinamika sistemo: kie Tial En vortoj, la kemia potencialo estas la ŝanĝo en la interna energio de la sistemo farita de aldono de unu partiklo adiabate kaj izovolumene.
Alternative, oni povas uzi alian termodinamikan potencialon: ekz., se oni uzas la gibsan liberan energion G, do kaj
Se multaj specoj de partikloj ekzistas, ĉiu speco havas sian propran kemian potencialon \mu_i, kaj
Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkivo
La Tombejo de la Viktimoj de Totalismo en Ĥarkivo estas armea tombejo en Ĥarkivo. Ĝis troviĝas en arbara kvartalo Pjatiĥatki kaj estis konstruata en la jaroj 1999–2000 laŭ projekto de la pola skulptisto Zdzisław Pidek.
La tombejo fondiĝis laŭ iniciato de la Federacio de Katinaj Familioj. Tie ĉi estas enterigitaj 4 302 oficiroj de la Pola Soldataro el militkaptitejo de Starobilsk kaj polaj civiloj murditaj en 1940 de NKVD en Ĥarkivo, kaj ankaŭ ĉirkaŭ 2 000 sovetaj ukrainoj, rusoj kaj judoj murditaj de NKVD en la jaroj 1937–1938.
En 1969 lokaj infanoj malkovris ĉi tie tombojn, sed ĉefo de KGB Jurij Andropov ordonis viŝi ĉiajn spurojn de la murdo de poloj. Nur en 1991 dum enkonduka elterigo oni trovis du amasajn tombojn. La tria kaj fina elterigo okazis en 1995.
En 2003 aperis "Księga Cmentarna" (La Libro de la Tombejo) de la tombejo en Ĥarkivo, kun listo de entombigitaj viktimoj de la masakro de Katin kune kun mallongaj biografioj (sume de 3812 nomoj).
Listo de la kultivataj lignoplantoj en Eŭropo
La Listo de la kultivataj lignoplantoj en Eŭropo enhavas lignajn arbojn, arbustojn kaj arbedojn kiuj estas kultivataj en arbokultivejoj en Eŭropo.
Temixco
Temixco estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Temixco. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17018.
Sachio Yoshida
Sachio Yoshida (吉田 幸生, n. ) estas japana futbalisto.
Temixco
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 946 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C.
Sachio Yoshida
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima kaj Ehime FC.
Temixco
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 79420 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3415 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 4,3 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
57461 de la loĝantoj de Temixco en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6273 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 10,92 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 13,28 % el 30507 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 3,9 % el 26954 viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Art Spiegelman
Spiegelman kaj Mouly eldonis dekunu numerojn de Raw el 1980 al 1991. Tiuj grandformata komiksa kaj grafika gazeto helpis enkonduki talentulojn kiuj iĝis elstaraj en la mondo de la alternativa komikso, kiel Charles Burns, Chris Ware, kaj Ben Katchor, kaj enkondukis kelkajn eksterlandajn bildliteraturistojn al la angla-parolanta komiksa mondo. Komencinte en la 1990-aj jaroj, tiu paro laboris por The New Yorker, kion Spiegelman lasis por labori en In the Shadow of No Towers (2004), pri sia reago al la Atencoj de la 11-a de septembro 2001 en Novjorko.
Josephine Chaplin
Josephine Hannah CHAPLIN (naskiĝis la 28-an de marto 1949 en Santa Monica, Kalifornio; mortis la 13-an de julio 2023) estis usona aktorino. Ŝi estis la tria infano kaj dua plej aĝa filino de la kvara kaj lasta edzeco de Charlie Chaplin kun Oona O'Neill.
Chaplin havis filon, Julien Ronet (16a de Oktobro, 1980), kun Maurice Ronet, franca aktoro — kun kiu ŝi vivis ĝis lia morto en 1983.
Poste ŝi edziniĝis al greka felvendisto Nicholas Sistovaris. Ili havas unu filon, nome Charly.
Notoj
estas usona aktorino
Jedlina (Lesná)
Jedlina (ĝis la jaro 1948 Nový Losimtál, germane )) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, laŭ kiu estas nomita nuntempa katastra teritorio, situinta en montaro Bohemia arbaro, en hodiaŭa distrikto Tachov. Ofice ĝi pereis en la jaro 1974, kvankam plimulto de konstruaĵoj pereis jam en la 1950-aj jaroj dum konstruado de limzono. En la municipo troviĝis krom aliaj preĝejo, lernejo kaj ankaŭ unika konstruaĵo – Pavilono de Güntner – hospitalo (tiu ĉi konstruaĵo apartenis al tiuj, kiuj situis en la municipo plej longe). La lastajn domojn en la municipo uzis soldatoj. Pri la pereinta municipo, kie en 93 domoj vivis 530 loĝantoj (en la jaro 1930), hodiaŭ atentigas tombejo en la norda parto de la municipo kaj surloke videblaj fundamentoj de domoj, inkluzive de la preĝejo kaj la hospitalo. Proksime de la pereinta municipo troviĝas nacia naturmemorindaĵo Na požárech kaj en la katastra teritorio situas ankaŭ naturrezervejo Paroĥaj marĉoj. La tuta areo de la eksa vilaĝo situas en PPR Bohemia arbaro.
Jedlina situis en katastra teritorio kun areo 12,67 km², kiu apartenas al municipo Lesná.
Hospitalo de Le Vésinet
Ĝi ankoraŭ utilas kiel hospitala centro kaj entenas interalie centron de reedukado kaj servon de longdaŭra restado.
Tiu hospitalo estas la okcident-pariza ekvivalento de nacia hospitalo de Saint-Maurice en departemento Val-de-Marne.
En tiu hospitalo estis hospitaligita germana generalo Erwin Rommel post mitralpafado al lia aŭto en julio 1944.
Ĝi estis parte enskribita kiel Monumento historia la.
26312 Ciardi
26312 Ciardi estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo David Ciardi de la Kalifornia Instituto de Teknologio. Lia esploraj interesoj inkludas la detekton, la validigon kaj la karakterizigon de kaj ankaŭ la karakterizigon de junaj stelaj objektoj.
5692 Shirao
5692 Shirao estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana geologo kaj fotisto Motomaro Shirao, kies pliŝatataj temoj estas la vulkanoj, la geologiaj strukturoj kaj Luno.
Vinila acetato
Vinila acetato aŭ C4H6O2 estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, senkolora aŭ blanka likvaĵo kun karakteriza dolĉeca fruktodoro, tute solvebla en acetono, benzeno, duetila etero, heptano, metanolo kaj karbona kvarklorido.
Ĝi estas grava kiel antaŭaĵo al produktado de polivinila acetato, alte komercebla industria polimero. Acetato de vinilo estas acetata estero de la vinila alkoholo. Ĉar vinila alkoholo estas alte malstabila, la preparado de la vinila acetato estas pli kompleksa ol aliaj acetataj esteroj.
Egyházaskesző
Egyházaskesző [edjhAzaŝkesO] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Situo
Egyházaskesző situas sur ebenaĵo, inter riveroj Rába kaj Marcal, laŭ flankovojoj, laŭ iama fervojo Csorna-Pápa. La lasta troviĝas 15 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1361.
Komunumoj pri egyházas (=ekleziejo) en Hungara reĝlando
Komence en Hungarujo ĉiuj 10 vilaĝoj kune devis havi komunan preĝejon. Tiu vilaĝo, kie tiu konstruiĝis, nomiĝis "ekleziejo" vilaĝo havanta preĝejon. Jen listo, kie tiu rango restis:
FIDE Monda Ŝaka Ĉampionumo 2000
La FIDE Monda Ŝaka Ĉampionumo 2000 estis oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo de la FIDE ludita en Nov-Delhio, Barato kaj Teherano, Irano. La unuaj ses rondoj estis luditaj en Nov-Delhio inter la 27a de novembro kaj la 15a de decembro 2000 kaj la fina matĉo en Teherano komenciĝis la 20a de decembro kaj finiĝis la 24a de decembro 2000. La barata ŝaka grandmajstro Viswanathan Anand venkis en la ĉampionumo.
Kabineto Hegedüs
Historio
Unua Kabineto Imre Nagy nuligis la deportojn, la politikaj arestitoj grandparte liberiĝis. Eventuale la stalinismaj politikistoj timis pro la eblaj juraj procesoj, tial paŝo post paŝo ili komencis repreni la signifajn poziciojn, fine la parlamento nomumis novan ĉefministron András Hegedüs. En tiu periodo okazis paco kun Jugoslavio, krome Ruĝa Armeo forlasis Aŭstrion. Rezulte tiu armeo devis forlasi ankaŭ Hungarion, ĉar en Hungario Sovetunio rajtis havi armeon por havi liveran ponton inter Aŭstrio kaj Sovetunio tra Hungario. Do, la armeo stabile restis, tio kuraĝigis la stalinistojn. Enlande oni oficiale konstatis, ke akzo de László Rajk estis senrajta, la reentombiga ceremonio estis signifa okazintaĵo. Radio Libera Eŭropo jam ne estis ĵamita, do maturiĝis la revolucio. Komence de la Hungara revolucio de 1956 denove Imre Nagy (politikisto) establis novan kabineton.
Omessa
Omessa (Omessa) estas franca komunumo en la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Omessiens.
Zahájí (Lesná)
Zahájí (germane Waldheim) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en montaro Bohemia arbaro, en hodiaŭa distrikto Tachov. La vilaĝo troviĝis sur limo de Bohemio kaj Bavario, en valo de rojo nomata Zahájský potok kaj prksime de ĝis kunfluejo kun rojo Celní potok. Plej proksimaj domaroj en la ĉirkaŭaĵo estadis Schwanhof sur flanko germana kaj Jedlina kaj Česká Ves  sur ĉeĥa flanko, sed kiuj pereis en la sama tempo kiel  Zahájí. Plej proksima ĝis nun loĝigata domaro sur la ĉeĥa flanko estas Stará Knížecí Huť.
Zahájí situas en katastra teritorio Zahájí u Lesné kun areo 2,05 km², kiu apartenas al municipo Lesná.
Historio
La 17-an de majo 1607 aĉetis vitroblovista entreprenisto Pavel Schürer (aŭ Schürrer) de imperiestro Rudolfo la 2-a parton de limregiona arbaro apud la tn. Vojo Schönwald, kiu apartenis al senjorujo Tachov. Li fondis ĉi tie senjoran sidejon kaj bienon, kiujn ili unue nomis Grünwald. La vilaĝo baldaŭ disvolviĝis je pluaj loĝkonstruaĵoj, vitroblovado, bierfarejo, gastejo kaj viandvendejo. Pro disputoj kun palatinata familio Wirsbergidoj Schürer en la jaro 1617 vendis la tutan vilaĝon kaj tiu poste rapide alternis siajn posedantojn. Inter la jaroj 1813 kaj 1884 Waldheim estis posedaĵo de familio Malovcidoj. Arnošt Malovec krom alia renovigis tiutempe jam dezertiĝintan kastelon, situanta plej prefere sur fundamentoj de senjora sidejo el la tempoj de Schürer. Post foriro de Malovcidoj la posedaĵo de la bieno estis disvendata. La vitroblovejon aĉetis juda firmao Kupfer & Glaser, kiu iom post iom malaltigis la produktadon, nur en la jaro 1938, pro sekvoj de elproprumigo de ties posedaĵo, la trafiko de la vitroblovejo en Waldheim finiĝis tute. La 26-an de aprilo 1945 transiris sur Vojo Schönwald el Germanio ĝis Bohemio usonaj soldataroj kaj dum kunpuŝiĝo kun germanaj soldatoj forbrulis kelke da domoj. Post ellandigo de la germana loĝantaro Waldheim restis tute forlasita, nur dum konstruado de fera kurteno ĉirkaŭ la jaro 1955 la malplenaj domoj estis egaligitaj kun la tero. La detruado de vilaĝo estas dokumentita per fotografioj el la germana parto de la limo. En la germana flanko restis eĉ malgranda parto de vilaĝo konservita kaj ĝi portas ĝis nun nomon Waldheim, dum kio ĝi apartenas sub administradon de municipo Georgenberg.
Přední kaj Zadní Zahájí
La devena parto de vilaĝo, fondita en la 17-a jarcento fare de Schürer pli poste nomiĝis kiel Přední Zahájí (). En tiu ĉi parto ankaŭ situis kastelo, la vitroblovejoj kaj pluaj uzinoj kaj ĝi troviĝis pli proksime al la ŝtatlimo, tial konserviĝis el ĝi kelke da konstruaĵoj sur la germana flanko.
Inter Přední kaj Zadní Zahájí troviĝis fiŝlago Nový rybník, kiu restis konservita eĉ post la pereo de ambaŭ domaroj.
Interesaĵo
Multe da fontoj mencias pri loka apartaĵo, kiu estis onidira situo de loka gastejo. Tiu estis establita rekte sur la bohemia-bavaria ŝtatlimo, dum kio unu el limŝtonoj situis meze de kuirejo kaj elkranisto onidire sur la dekstra flanko de la limo elkranis bohemian bieron kaj maldekstre la bavarian. Laŭ Procházka la limo inter la ŝtatoj kondukis tiel ĝis la jaro 1838, poste la konstruaĵo de gastejo (n-ro 11) jam estis registrita tute sur la ĉeĥa flanko.
Johannes Nicolaus Brønsted
Biografio
Okaze de la studoj de Julius Thomsen (1826-1909) pri termokemio, en 1886, fiziko-kemio estis iom neglektita en Danio, kvankam la esploroj de Wilhelm Ostwald (1853-1932), Arrhenius kaj Walther Nernst (1864-1941) trovis sekvantojn en multaj aliaj landoj. Brønsted alprenis la teorion de Thomsen pri determinado de la kemia afineco mezurante ĉiujn etapojn de iu kemia procezo, sed, anstataŭ uzi kalorimetriajn determinojn, li uzis mezurojn je la elektromovaj fortoj en la Galvana pilo kiu donas la korektajn valorojn laŭ meditemperaturo. Tamen, la kalorimetria metodo donas erarajn valorojn per proporcia amaso al la entropiaj ŝanĝoj okazantaj dum la procezo en iu kemia reakcio. Liaj esploroj estis publikigitaj laŭ serio da dektri monografioj pri kemia afineco (1906-1921). Li defendis la trian dokumenton de ĉi serio, rilate al la afineco pri miksado en binaraj sistemoj, dum sia diplomiĝo kiel doktoro en la Universitato de Kopenhago.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Beakers.jpg| Listo de kemiistoj Nitramide-resonance-2D.png| Nitrilamido NO2_Arrhenius_k_against_T.svg| Ekvacio de Arrhenius J%C3%B6ns_Jakob_Berzelius.jpeg| Jöns Jakob Berzelius (1779-1848) Friedrich_W%C3%B6hler_Stich.jpg| Friedrich Wöhler (1800-1882) Clausius.jpg| Rudolf Clausius (1822-1888) Julius_Thomsen_1884.png| Julius Thomsen (1826-1909) Wilhelm_Ostwald.jpg| Wilhelm Ostwald (1853-1932) Arrhenius2.jpg| August Svante Arrhenius (1859-1927) Walther_Nernst_SI.jpg| Walther Nernst (1864-1941) Thomas_Martin_Lowry2.jpg| Thomas Lowry (1874-1936) Weymouth_Seafront.jpg| Gilbert Newton Lewis (1875-1946) Greater_coat_of_arms_of_Copenhagen.svg| Niels Bjerrum (1879-1958) Debije-boerhaave.jpg| Peter Debye (1884-1966) George_de_Hevesy.jpg| George de Hevesy (1885-1966) Leavenworth_county_kansas_courthouse_2009.jpg| Victor Kuhn LaMer (1895-1966) Hueckel.jpg| Erich Hückel (1896-1980) </Gallery>
Treŝnjevac
Treŝnjevac, serbe Трешњевац, slave Trešnjevac, hungare Oromhegyes [oromhedjeŝ] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Norda Banato, en municipo de Kanjiĵa. La serba loknomo signifas: ĉerizoarbaro.
Situo
Treŝnjevac situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo, Tiso preterfluas.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua skriba mencio denvenis el 1271. La moderna historio komenciĝis en 1849, kiam hungaraj malriĉuloj komencis senjure loĝadi en paŝtejo apartenanta al Kanizsa. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo reokupis la komunumon ĝis 1944 dume serboj deportiĝis al Sárvár. En 1944 serbaj partizanoj reokupis la vilaĝon kaj tuj murdis 14 hungarojn. Post la 2-a mondmilito serbaj loĝantoj alvenis. Dum interna milito de Bosnio tie ariĝis personoj, kiuj ne volis batali. En 2002 loĝis en Treŝnjevac 1868 homoj, (1797 hungaroj 25 serboj kaj aliaj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, apoteko.
Kohei Miyazaki
Kohei Miyazaki (宮崎 光平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Avispa Fukuoka, Montedio Yamagata kaj Tokushima Vortis.
Mitchell
Mitchell estas ofta familia nomo kaj vira antaŭnomo, vidu Mitchell (nomo)
Mitchell staras por:
Mitchell estas la nomo de jenaj lokoj:
en Anglujo:
en Kanado:
NGC 3696
NGC 3696 (alia indiko — PGC 35340) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
São José do Rio Preto
São José do Rio Preto (="Sankta Jozefo de la Nigra Rivero") estas municipo kaj universitata urbego de San-Paŭlio, Brazilo. En la loknomo Sankta Jozefo estas patrono de la urbo, nigra rivero tranĉas la urbokernon.
Geografio
São José do Rio Preto situas sur montetaro laŭ la menciita rivero. Campinas troviĝas 333, Guarulhos kaj San-Paŭlo (urbo) po 417, Goiânia 460, Curitiba 514, Belo Horizonte 577, Braziljo 579, Campo Grande 546, Nova Iguaçu 650, Rio-de-Ĵanejro 676, São Gonçalo 693, Porto Alegre 1043, Salvador de Bahio 1446, Teresina 1886, Maceió 1917, Recife 2105, São Luís 2108, Belém 2154, Natalo (Brazilo) 2264, Manaus 2280 km.
Historio
São José do Rio Preto estis fondita 1852, sed pli frue sporade indiĝenaj popoloj vivis tie. En la 19-a jarcento ankaŭ farmistoj kulturis bienojn. En 1894 oficiale kreiĝis municipo. Ĝia historio estas interligita kun komercado kaj prilaboro de agrikulturaj varoj. Inter 1906 kaj 1944 la loknomo estis mallongigita al "Rio Preto". En 1912 la fervojo alvenis, kiu helpis la komercadon.
Ekonomio
São José do Rio Preto estas grava komerca kaj agrikultura centroj. Kune kun la apudaĵo oni okupiĝas ĉefe pri brutoj, sukerkanoj, oranĝoj, kafoj, rizoj, maizoj, faboj, gumoj, kotonoj.
Klimato
São José do Rio Preto situas en humida subtropika zono per mildaj kaj sekaj vintroj, kaj varmaj, pluvoplenaj someroj. En la urbo averaĝe pluvas jare po 1259 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 19-25 °C.
Trafiko
São José do Rio Preto estas nodo pri 6 gravaj vojoj, kiuj kuras al diversaj urboj de la regiono. Loka flughaveno funkcias, estas menciita la trajno, pri la rivero-navigo mankas informoj.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Premio Zamenhof
La Premio Zamenhof por Internacia Kompreniĝo estis starigita de UEA, laŭ iniciato de ties Novjorka Oficejo, en la jaro 1985 "por honori ĉiujare personon de internacia reputacio, kiu signife kontribuis al la antaŭenigo de internaciaj komunikado kaj kompreniĝo" ("Esperanto", 1985:11, p.183). Ĝia valoro estis 1.000 usonaj dolaroj.
Brita Esperanto-Asocio
Brita Esperanto-Asocio, antaŭ la Dua Mondmilito ofte ankaŭ nomita Brita Esperantista Asocio, estas asocio por subteno de Esperanto en Britio, fondita en 1904. La organizaĵo aliĝis al UEA en 1933.
En 1976 fondiĝis Esperanto-Asocio de Britio kiel registrita bonfara asocio surbaze de Brita Esperanto-Asocio.
Franz Retz
Franz Retz, SJ - prononco - estis germana katolika monaĥo kaj pastro, naskiĝinta en Prago, reĝlando Bohemio en la germanlingva Sankta Romia Imperio. Ekde 1730 kaj 1750 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
Ilona Anna Dezső
Ilona Anna DEZSŐ[deĵOE] hungara verkistino, poetino, pentristino. Ŝi naskiĝis en Aleșd la 24-an de novembro 1961.
Romantisma muziko
Kiel muziko de la romantismo aŭ romantikismo (de malnovfranca romance, poeziaĵo, romano) oni nomas la dominan stiltendencon de la muziko de la 19-a jarcento. La plej gravaj ecoj de romantikisma muziko estas la emfazo de sentoplena esprimo, la dissolvo de la klasikaj formoj, la pliampleksigo de la tradicia harmoniko samkiel la asociado de la muziko kun ekstermuzikaj, ofte literaturaj ideoj (programmuziko). La orkestron oni ĉiame pliampleksigis, por unuflanke atingi kolorecajn fajnaĵojn, aliflanke per uzado de ĉiuj disponeblaj rimedoj ebligi pli kaj pli grandiozajn impresojn. Krome oni enprenis ĉiam pli ofte elementojn de la popolmuziko, parte en la kadro de la realismo, parte kaŭzitaj per la naciaj skoloj de malgrandaj landoj. Kutime oni distingas inter tri fazoj de la romantikismo, kvankam en la literaturo la ekzaktaj rilatoj ne estas unuecaj.
Romantika muziko - determinado
Aliaflanke la aplikado de la nocion romantiko al la muziko atentigas pri interna, kvankam defazigita ligiteco inter la romantika movado en poezio, artoteorio kaj filozofio kaj la muzika romantiko, celata kontraŭpozicio al la muziko precipe de la Viena klasiko (Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart kaj Ludwig van Beethoven). La antitezo klasika-romantika jam estis konata en la 18-a jarcento (Anglio) kaj ricevis novan aktualan dimension per la antagonismo inter germana romantiko kaj "Vajmara klasiko" (Friedrich von Schiller, Johann Wolfgang von Goethe). Sed por la romantikistoj mem kaj ĉepinte por Georg Wilhelm Friedrich Hegel (estetiko, 1818–29), kiu tamen foris al ilia rezonado, validis ankoraŭ la pli malnova vortuzo de la kristana-eŭropa "romantika" arto, kiun kontraŭmetis Johann Gottfried Herder kaj Christoph Martin Wieland al la "klasika" arto. Terminologian konfuzon kreis dum la romantika epoko ankaŭ la evoluigo de nocio pri muziko, kiu tutsimple celis la esencon de la muziko. Al E.T.A. Hoffmann ekz. - la ununura romantika poeto, kiu mem profunde enrigardis la muzikon de sia epoko kaj mem estis komponisto – la instrumenta muziko de Haydn, Mozart kaj precipe de Beethoven ŝajnis la enkarniĝo de "romantika" muziko, ĉar li trovis plenumita en ĝi la plej altan nocion de muziko. ("Ĝi [la instrumenta muziko] estas la plej romantika de ĉiuj artoj, oni preskaŭ dirus, sole nur-romantika.") Li argumentis jene: "La muziko malfermas al homo nekonatan imperion; mondon kiu havas nenion komunan kun la ekstera sensa mondo ... kaj en kiu li postlasas ĉiujn sentojn difineblajn per nocioj, sindone al la neeldirebla." Ĉar muziko plejparte por la romantikistoj (ekz. Wackenroder, Hoffmann) esence estis ampleksa, transcenda-malmateria arto, tute hejma en la sentosfero, la romantika nocio de arto kiel, kiun la 19-a jarcento neniam rezignis, stampis la komprenon de ĉia muziko. La difino de Arthur Schopenhauer de muziko kiel manifestado de la pura volo, do de la noumeno, trans la aperaĵoj kaj nocioj kulminis la romantikaj ideoj pri muziko.
Ankaŭ la idea koncepto de muzikdramo de Richard Wagner kiel interarta artverko ("tutarta verko") reiras al la ideoj de la germanaj romantikistoj (ekz. kunfandiĝo de la ĝenroj kaj artoj, utopiismo, sakraligo de la artverko), tamen sen ke oni povus enordigi la muzikdramojn de Wagner en la romantikon.
Plua enordigo de la nomoj romantiko kaj romantika rezultas el la inkludado de la literatursciencaj epokonomoj "bidermajro" kaj "antaŭmarto" (ĉ. 1815–48). Kvankam oni ne povas subordigi ĉiujn aperaĵojn en la muziko ekde 1800 sub romantiko kaj la nova romantika muziko kreskis sur grundo, kiun paralelis kaj parte preparis la Vienklasika muziko, tamen la diro de Heinrich Heine de la "fino de la artoperiodo de Wolfgang Goethe" ĉirkaŭ 1830 estis ĝusta tiom, kiom la mortoj de Beethoven (1827) kaj Franz Schubert (1828) finis muzikan eraon kaj malfermis ĉiujn eblecojn al la romantiko en la germana kaj franca muziko.
La romantisma epoko
La unuan fazon de grava burĝa muziko inter ĉirkaŭ 1830 kaj 1850 precipe en Germanio oni povas nomi pro komunaj kriterioj romantismon. Unuaj "romantismaj" ĝermoj montriĝis en la objektelekto de la germana melodramo ekde la 70-aj jaroj de la 18-a jarcento, kiu kondukis al la opero Der Freischütz de Carl Maria von Weber (1821). Klare tamen sin anoncis la konturoj de germana romantisma opero jam en kelkaj verkoj de Ludwig (Louis) Spohr (ekz. Faust, 1816; Jessonda, 1823), E. T. A. Hoffmann (Undine, 1816), kaj laste, sed ne balaste, en la trakomponitaj partoj de la Zauberflöte (magia fluto) de Mozart. La karakteron de nacia opero, kiu elĉerpis ĉiujn eblecojn el la natur-, fantom- kaj precipe fabelromantismo, jam en la pli malfruaj verkoj de Weber (Euryanthe, 1823; Oberon, 1826) kovris la muzika lingvaĵo de la dominaj franca kaj itala operoj. Dume la romantisma eksteraĵo restis ekkonebla en la operoj de Heinrich Marschner (Der Vampyr, 1828; Hans Heiling, 1833) kaj, bidermajrece, ĉe Albert Lortzing kaj Friedrich von Flotow. Sed ankaŭ Richard Wagner komencis per verkoj laŭ la stilo de la romantisma opero (Der fliegende Holländer, 1843; Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg, 1845; Lohengrin, 1850). La nova etosiga kaj bildiga funkcioj de harmoniaro kaj sonkoloroj peris jam en la Freischütz (precipe en la "Wolfsschluchtszene") tiujn sferojn kaj imagojn, kiujn oni nesepareble ligas kun la nocio romantismo: la elvokado de la faro kaj esto de abisme neesploreblaj naturaj kaj fataj potencoj, la transnatura, la mita kaŭzo de legendoj kaj la fabela pasinteco, kiu fariĝas simbolo de utopia-praa stato. Alvenis populara-nacia kanteca tono, la muziko fariĝis permeabla por humoroj kaj scenaj bildoj, kiuj eliris el romantikaj motivoj kaj animstatoj.
La lirike internen direktita, romantisme inspirita poeziigo, t. e. la senlimigo de la tonlingvo atingas sian perfekton en la muziko de Robert Schumann. Pezocentroj je tio estas la pianomuziko instigita per la verkoj de Jean Paul kaj E. T. A. Hoffmann (pianocikloj, i.a.: Papillons - papilioj Op. 2, 1828–32; Carnaval - karnavalo Op. 9, 1834–35; Fantasiestücke - fantaziaĵoj Op. 12, 1832–37; Kinderszenen - infanecoscenoj Op. 15, 1838; Kreisleriana Op. 16, 1838) kaj la lidoj, en kiuj poezio de la romantismo kaj muziko laŭlitere kunfandiĝas, ekz. en Liederkreis (lidciklo) Op. 24 (teksto: Heinrich Heine, 1849), en "Myrthen" Op. 25 (1840) kaj en Liederkreis Op. 39 (teksto: Joseph von Eichendorff, 1840). Ke la romantismo de Schumann unue disvolviĝis en la „lirika pianopeco“ (karakterpeco), estas simbolo por la radikala deturniĝo de ĝenroj kaj strukturoj de la vienklasika muziko. Ankaŭ en la romantisma lido, kies poezio je Schumann esence rezultas el la pianakompanaĵo, la novkomenco kompare kun la lidoj de Franz Schubert estas fundamenta; Schumann enprenis inspirojn el la antaŭŝuberta lido. En siaj simfonioj (1841-51), la pianokonĉerto op.54 (1-a movimento 1841, 2-a kaj 3-a movimentoj 1845) kaj la sonatoj Schumann transformis la klasikan ĝenron per romantismaj-poeziaj enhavoj. Per la opero Genoveva (1850) li provis malfermi al si la scenejon. Origine romantisma estas en la muziko de Schumann unuflanke la tendenco al eksterlimiĝo kaj ĝenrofandiĝo sub la signo de transfaka poezia lingvaĵo kaj konverĝe kun la ideo de Friedrich von Schlegel pri „progresema universalpoezio“ (116. Athenäumsfragment). en kiu temas pri la „unuigo de ĉiuj apartigitaj ĝenroj“, transsalti la barilojn inter la artoj. Aliaflanke la deturniĝo de kompleksaj, multmembraj arkitekturoj favore al „ideo“, disvolviĝanta en ekstertempa momento, kiu rezistas al laŭtema transformado apartenas al la esencaj distingiloj de muzika romantismo. La dissolvo de ĝisnune validaj muzikaj leĝoj kaj konstrumanieroj plenumiĝas kun la intenco, alkonduki al la muziko novajn, transmuzikajn enhavojn. Ekde la morto de Beethoven oni ripetfoje komprenis muzikon kiel manifestado de iu „neeldirebla“.
Schumann kaj Frédéric Chopin malkovris en la pianomuziko la lirikan valoron de la sono kaj de figura virtuozeco por la perado de la poezia. Epoke antaŭmetita parte estas la romantisma klasikismo de Felix Mendelssohn Bartholdy, al kiu atribuendus ankaŭ kelkiom el la opera kaj instrumenta muziko de Hoffmann, Spohr kaj aliaj. Prezipe en la „Lieder ohne Worte“ (Kantoj sen vortoj – 1830-45) samkiel en la muziko pri Sonĝo de Somermeza Nokto (1842, uverturo jam 1826) la virtuoza traktado de muzikaj bildoj kreas subliman poeziecon. Reflektoj de naturaj kaj pejzaĝaj bildoj en liaj ĉefverkoj estas same esencaj elementoj kiel la imago de senpeza elfomoviĝo. La malkovro kaj glorkronado de la muuziko de la pasinteco, malvaste ligitaj kun streboj de la literatura romantismo (ekz .la „renaskiĝo“ de Giovanni Pierluigi da Palestrina), preparita fare de la agado de Carl Friedrich Zelter ĉe la miksita ĥoro Sing-Akademie zu Berlin kaj de la artoteoria agado (antikva kaj nova eklezia muziko, 1814) kaj komponaĵoj de Hoffmann, tutamplekse nur Mendelssohn muzikhistorie utiligis per sia prezentado de la Pasiono laŭ Mateo de Johann Sebastian Bach en Berlino (1829). Multaj romantistoj studis ĉe komponistoj, kiu ne rekte rilatis kun la vienklasikistoj. La centroj de la muzika romantismo en Germanio ĉefe troviĝis en norda kaj meza Germanio (Berlin, Dresden, Leipzig). Tute apartan romantismon evoluigis Chopin per sia pianomuziko (studaĵoj op. 10 1829–32; studaĵoj op. 25, 1832–36, preludoj op. 28, 1836–39; mazurkoj, nokturnoj, baladoj; konĉertoj e-minoro op. 11 (1830) kaj f-minoro op. 21 (1829)). Malgraŭ de sia virtuozeco lian muzikon preskaŭ ĉiam penetras melankolio kaj fatalismo. Multe pli ol je Schumann oni sentas en la verkoj de Chopin, kiujn Schumann fervore bonvenigis, la subjektivan geston kaj la reflekto sur suferanta-sentema mio, kiu konsumiĝas en romantisma sopiro.
Ankaŭ en la itala kaj franca opero inter 1830 kaj ĉirkaŭ 1850 oni ne povas preteraŭdi romantismajn influojn. Precipe la molan-elegian melodiaron de Vincenzo Bellini, kiu tamen ankaŭ enhavas instigan pasion, oni ĉiam komprenis kiel origine romantisma. Ĝi aperas ankaŭ en la operoj de Gaetano Donizetti, sed en la frua verkaro de Giuseppe Verdi ĝi reenfoniĝas. Pli sekundaraj ankaŭ estas la romantismaj trajtoj en la franca granda opero (Giacomo Meyerbeer, Daniel-François-Esprit Auber). Dum kiam en ĉi tiuj la granda sceneja, dekoracia elspezo kontraŭstaris romantisman internecon, je Verdi la drama rigoreco nur marĝene aperigis romantismon. Per la tragika kaj historia-simboleca dramoj ankaŭ la opero de la 19-a jarcento en ĝenerale ligiĝas kun la eŭropa romantismo, kiu kaŭzis en Francio per François-René de Chateaubriand (Génie du Christianisme, 1802), Alphonse de Lamartine, Victor Hugo, Alfred de Musset kaj Charles Baudelaire, en Italio per Alessandro Manzoni kaj Giacomo Leopardi samkiel en Anglio per Samuel Taylor Coleridge, Byron, Percy Bysshe Shelley kaj John Keats idean revolucion.
Fruromantismo (ĉ. 1790 ĝis 1820)
La transiro ekde la Viena klasiko al romantismo troviĝas en la verkaro de Ludwig van Beethoven (1770–1827). Kun multaj romantismaj elementoj oni renkontiĝas unuan fojon en siaj verko. La plej grava reprezentanto de la vera fruromantismo tamen estas Franz Schubert (1797–1828), la tipa kaj elstara lidokomponisto. Sur ĉi tiu kampo ankaŭ Carl Loewe (1796–1869) aktivis per siaj baladoj. Grava por la evoluo de la germana opero estas Carl Maria von Weber (1786–1826), ĉefe pro lia populara Freischütz. Alvenas fantastaj-sinistraj operoj de Heinrich Marschner (1795–1861) kaj la serena ludopero de Albert Lortzing (1801–1851), dum kiam Louis Spohr (1784–1859) ĉefe famiĝis pro sia instrumenta muziko. Plejparte teniĝa en la klasiko estas la verkaro de Johann Nepomuk Hummel (1778–1837), Ferdinand Ries (1784–1838) samkiel de la franco Georges Onslow (1784–1853).
Italio travivis en la fruromantismo la florepokon de la belkanto-opero, kiu ligiĝas kun la nomoj de Gioacchino Rossini (1792–1868), Gaetano Donizetti (1797–1848) kaj Vincenzo Bellini (1801–1835). Dum kiam de Rossini nuntempe la komikaj operoj estas konataj, ofte nur pro iliaj entuziasmigaj uverturoj, je Donizetti kaj Bellini dominas tragikaj enhavoj. La plej grava itala instrumenta komponisto tiutempa estis la legenda „diabloviolonisto“ Niccolò Paganini (1782–1840).
Ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj la muzika evoluo prosperis. La irlandano John Field (1782–1837) komponis la unuajn nokturnojn por piano, en Danio verkis kaj laboris Friedrich Kuhlau (1786–1832) kaj la svedo Franz Berwald (1796–1868) verkis kvar tre skurilajn simfoniojn.
Altromantismo (ĉ. 1820 ĝis 1850)
La altromantismo estas dividebla en du fazojn. Dum la unua fazo la esenca romantisma muziko atingis sian kulminon. La polo Frédéric Chopin (1810–1849) elsondis en siaj karakterpecoj kaj dancoj por piano ĝistiame nekonatajn sentoprofundojn. Robert Schumann (1810–1856), kiu je la fino de sia vivo freneziĝis, prezentas kaj per sia persono kaj per sia muziko fakte la pratipon de pasia artisto romantisma, ombrumita de tragiko. Liaj skurilaj pianopecoj, ĉambromuzikaj verkoj kaj simfonioj efike influontis la sekvontan muzikistan generacion. Franz Liszt (1811–1886), devena de la germana minoritato en Hungario, unuflanke estis ŝvarme ĉirkaŭata pianovirtuozo, sed aliflanke ankaŭ metis per siaj harmonie aŭdacaj simfoniaj poemoj la fundamentŝtonon por la progresema „novgermana skolo“. Same engaĝita pri programmuziko estis la tekniko de la „fiksa ideo“ de la franco Hector Berlioz (1803–1869), kiu ankaŭ decide pliampleksigis la orkestron. Felix Mendelssohn Bartholdy (1809–1847) pli reorientiĝis je la klasikisma formaro kaj fariĝis modela precipe por skandinavaj komponistoj kiel la dano Niels Wilhelm Gade (1817–1890).
En Germanio dominis je la opero la ludoperoj de Otto Nicolai (1810–1849) kaj Friedrich von Flotow (1812–1883), kiam Richard Wagner (1813–1883) verkis siajn unuajn romantikajn operojn. Ankaŭ la fruaj verkoj de Giuseppe Verdi (1813–1901) ankoraŭ orientiĝis je la belkanto-idealo de la antaŭa generacio. En Francio Ambroise Thomas (1811–1896) kaj Charles Gounod (1818–1893) evoluigis la lirikan operon. La rusa muziko trovis sian propran lingvon en la operoj de Miĥail Glinka (1804–1857) kaj Aleksandr Dargomiĵskij (1813–1869).
La dua fazo de la altromantismo, parte ankaŭ nomata novromantismo, paralelas kun la stiltendenco de la realismo en literaturo kaj bildigaj artoj. Dum sia dua duono de sia krea fazo Wagner nun evoluigis sian gvidmotivan teknikon, per kiu li kuntenas la kvarpartan, sen arioj trakomponitan La ringo de la Nibelungoj; li traktas la orkestron simfoniece kaj pluevoluigis la kromatismon en Tristan kaj Isolde ĝisekstreme. Granda disĉiplaro staras sub influo de la progresemaj ideoj de Wagner, inter ili ekz. Peter Cornelius (1824–1874). Kontraŭ tio ekestis opozicio de multaj pli konservemaj komponistoj, kies decida modelo fariĝis Johannes Brahms (1833–1897) pro la intenseco de la sentoj kaj majstra kompontekniko, kiu celis pri simfonieco, ĉambromuziko kaj lido logikan daŭrigon de la klasikismo. Al ĉi tiu prtio apartenis i.a. Robert Volkmann (1815–1883), Friedrich Kiel (1821–1885), Carl Reinecke (1824–1910), Max Bruch (1838–1920), Josef Rheinberger (1839–1901) kaj Hermann Goetz (1840–1876).
Krom tiuj kelkaj gravaj individualistoj aperis, inter kiuj precipe Anton Bruckner (1824–1896) elstaras. Kvankam Wagner-partiano, lia stilo esence distingiĝas de tiu de Wagner. Ekz. la blokeca instrumentigo de la naŭ simfonioj de Bruckner deduktiĝas de la registroj de la orgeno. Dum la ideologia batalo kontraŭ la kontraŭuloj de Wagners ties adeptoj elstarigis Bruckner kiel antagoniston de Brahms. Ankaŭ Felix Draeseke (1835–1913), kiu komence deiris ekde Liszt, verkis "estontomuzikon laŭ klasika formo" kaj do kompozicie staris inter la partioj.
Ankaŭ Verdi atingis, kvankam alimaniere ol Wagner, la vojon al trakomponita muzikdramo. Lia nemesurebla elradiado paligis en Italio ĉiujn aliajn komponistojn, ekz. ankaŭ Amilcare Ponchielli (1834–1886) kaj Arrigo Boito (1842–1918), kiu ankaŭ estis libretisto de liaj postaj operoj Otello kaj Falstaff.
Pfaffenhofen (Virtembergo)
Pfaffenhofen, en esperanto Pfafenhofo estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Romantisma muziko
Altromantismo (ĉ. 1820 ĝis 1850)
En Francio tamen komence triumfis la distra muziko en formo de socikritikaj operetoj de Jacques Offenbach (1819–1880). La lirika opero trovis sian kulminon en la verko de Jules Massenet (1842–1912), dum kiam en Carmen de Georges Bizet (1838–1875) unuan fojon eniris realismo. Stilan transiron al la germana muziko kreis Louis Théodore Gouvy (1819–1898). La operoj, simfonioj kaj ĉambromuzikaĵoj de la multflanka Camille Saint-Saëns (1835–1921) estis same kiel la baletoj de Léo Delibes (1836–1891) pli tradiciemaj. Novaj orkestrokoloroj troviĝis en la komponaĵoj de Édouard Lalo (1823–1892) kaj Emmanuel Chabrier (1841–1894). La naskita belgo César Franck (1822–1890) revivigis la orgenmuzikon, kaj tion daŭrigis Charles-Marie Widor (1844–1937), poste ankaŭ Louis Vierne (1870–1937) kaj Charles Tournemire (1870–1939).
En preskaŭ ĉiuj eŭropaj landoj nun formiĝis apartaj naciaj romantismoj. La nacirusan tendencon, kiun komencis Glinka, daŭrigis en Rusio la „kvinopo“, do Milil Balakirev (1837–1910), Aleksandr Borodin (1833–1887), Modest Musorgskij (1839–1881) kaj Nikolaj Rimskij-Korsakov (1844–1908). Pli okcidentemaj estis Anton Rubinŝtejn (1829–1894) kaj Pjotr Ĉajkovskij (1840–1893), kies baletoj kaj simfonioj atingis altan popularecon.