cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La plej danĝera ludo
La rakonto estis adaptita plurfoje al radionoveloj (unu el ili kun Orson Welles rolanta la antagoniston Zarofo, produktita en 1943 por CBS Radio kaj kunrolita kun Joseph Cotten kiel Rainsfordo) kaj filmoj. La plej rimarkinda estas la 1932-a filmo The Most Dangerous Game de RKO Pictures. Ĉefrolas Joel McCrea kiel Rainsfordo, Leslie Banks kiel Generalo Zarofo kaj Fay Wray kiel Eve, persono nur aperanta en tiu filmo kaj ne en la originala libro.
En novembro 2017, La plej danĝera ludo eniris en la kanadan liston de publikaj havaĵoj.
Intrigo
Post fali en la Kariban Maron dum ĉasvojaĝo, la verkisto kaj ĉasisto Sanĝero Rainsfordo troviĝis ĉe stranga loko: Ŝipkaptil-insulo. La solaj tieaj loĝantoj estas ĉas-amanta maljuna generalo kaj lia kolosa servisto.
Generalo Zarofo, kiu unue montriĝas agrabla kaj rafinita gastiganto, poste malkaŝas sian krudan duan vizaĝon: li estas feroca ĉasisto, tiel feroca kaj senkompata kiel tigro. Li konfesas sentime, ke li kutimas forkapti alvenintojn al la insulo, por poste liberigi ilin en la ĝangalon kaj ĉasi ilin kiel bestojn en freneza eskapludo.
Kion Rainsfordo ne sciis kiam li paŝis sur tiun insulon, estas ke li ankaŭ iĝis ĉasaĵo de kruela sadisto kiel Zarofo.
En Esperanto
Reta studio Esperaĵo publikigis la rakonton kiel bitlibron en julio 2021, tradukis Eriko Demaro. Dua eldono reviziita de Mikaelo Kastro aperis en marto 2023.
Velešovice
Velešovice (Welspitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie. La municipo situas proksimume 4 km de Slavkov u Brna.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131.
Transporto
Tra la teritorio de municipo kondukas aŭtostrado D1, ŝoseo I/50 en sektoro Holubice – Slavkov u Brna kaj ŝoseo II/430 en sektoro Brno – Rousínov. Plu kondukas tra ĝi ŝoseoj de la III-a klaso:
4-Bromobenzoata acido
4-bromobenzoata acido aŭ 4-bromo-fenilkarboksilato de hidrogeno estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el oksidado de la 4-bromo-benzaldehido kaj 4-bromo-benzila alkoholo. 4-Bromobenzoata acido estas senkoloraj aŭ ruĝaj kristaloj, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Bromobenzoata acido prezentas bromon kaj karboksilatan grupon respektive en la 1-a kaj 4-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 7 karbonatomoj, 5 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Platena (II) tiolaktato
Platena (II) tiolaktato aŭ platena (II) 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj platena (II) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Platena (II) tiolaktato posedas 6 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 4 oksigenatomojn kaj 1 platenatomon. Platena (II) tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de (ii)ĵoj kaj platenaj derivaĵoj.
Bustillo del Páramo de Carrión
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 60 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 loĝantojn el la jaro 2000. Ĝi distas 60 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Aguilar de Campoo, Herrera de Pisuerga, Prádanos de Ojeda kaj Santibáñez de Ecla (Provinco Palencio) kaj Sotresgudo en sia loĝloko Rebolledillo de la Orden en la Provinco Burgoso. Al Alar apartenas la loĝlokoj Nogales de Pisuerga, Barrio de San Vicente kaj San Quirce de Riopisuerga.
Historio
Tra la municipa teritorio estas parto de la Jakoba Vojo, kaj de la iama brutobreda vojo Cañada Real Leonesa.
En la areo estis setlejoj Rebolleda kaj Ponzonava (nun senhomaj) proksime de la nomita Hospital Blanco, kiu zorgis pri pilgrimantoj kaj nobeloj. Rebolledo estis posedo de Bustillo del Páramo kaj de Villamoronta kaj estis aĉetita de la Markizo de Aguilar.
En la 19-a jarcento estis konstituita municipo de la partio de Carrión de los Condes, tiam konata kiel nur Bustillo del Páramo kiu en 1842 havis 44 domojn kaj 229 lokanojn.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Andreo.
Kvinna Till Kvinna
La organizaĵo Kvinna Till Kvinna - svede, en traduko "Virinoj al virinoj" - estas socia, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Svedio. En 2002 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Josa
Geografio
Ĝi estas je 98 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Cortes de Aragón (okcidente) kaj Alcaine (oriente). Ĝi estas je 8 km de Cortes de Aragón, kie estas la soŝeo A-222 Zaragozo-Teruelo, kaj sur la nepra vojo al Alcaine kaj Obón, apartenantaj al la Kultura Parko de la Rivero Martín. Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 772 msm kun maksimuma alto de 1023 msm. La teritorio estas trapasata de malabundaj riveroj Sus kaj Radón, alfluantoj de Río Seco kaj rivero Martín, respektive.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Josa, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro Sesma de la Honor de Huesa ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Josa kie oni malaltiĝis el 615 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 36 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, iam safrano), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Strigolnikioj
La Strigolnikioj estis rusa religia sekto en la mezo de la 14a kaj unua duono de la 15a jarcento, establita en Pskovo kaj poste en Novgorodo kaj Tver.
Kredoj
La Strigolnikioj eble havis ikonoklastajn trajtojn kaj kelkajn praprotestantajn trajtojn. Laŭ Karetnikova, la Strigolnikioj estis respondo al ŝanĝoj en la Ortodoksa Eklezio; la Strigolnikioj deziritaj reveni de ritismo al la simpleco de novtestamenta kristanismo, emfazanta la spiritan signifon de la sakramentoj kaj bazanta siajn vidojn sur la Biblio. La Strigolnikioj oponis la ortodoksan eklezion, ili ne rekonis ortodoksajn episkopojn kaj pastrojn, la Strigolnikioj malakceptis iri al ortodoksaj preĝejoj kaj male kolektiĝis en apartaj renkontiĝoj.
Buenavista de Valdavia
Buenavista de Valdavia [bŭenaBISta debalDAbja] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize al la subkomarko La Valdavia. La loknomo Buenavista de Valdavia estas komprenebla etimologie kiel Bona Rigardejo de Valdavia, alude al la subkomarko kaj ĉefe al la rivero Valdavia kiu trafluas la loĝlokon.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 81,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 308 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 330 loĝantojn el la jaro 1900, tio estas pli ol la nuna loĝantaro. Ĝi distas 88 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Barriosuso, Tabanera de Valdavia, La Puebla de Valdavia, Villaeles, Báscones de Ojeda, Ayuela, Polvorosa de Valdavia, Vega de Doña Olimpa, Valderrábano, Polvorosa de Valdavia kaj Revilla de Collazos. La municipa teritorio enhavas la jenajn submunicipojn: Arenillas de San Pelayo, Barriosuso, Polvorosa de Valdavia kaj Renedo de Valdavia.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1224, la reĝo Fernando la 3-a de Kastilio kaj Rodrigo Rodríguez de Girón, grafo de Saldaña kaj Carrión, subskribis la Foruon de Agüero, kiu estis la frua nomo de la nuntempa Buenavista de Valdavia. La aktuala nomo datas de 1789.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejon, restaĵoj de la kastelo, blazondomo ktp.
Castel de Cabra
Castel de Cabra [kasTEL deKAbra] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudoriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo Castel de Cabra estas etimologie komprenebla en hispana kiel Kastelo de Cabra alude al la rivero Cabra, kaj simbole en la municipa blazono aperas kapro (cabra).
Geografio
Ĝi estas je 80 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Montalbán (okcidente) kaj Cañizar del Olivar (oriente) laŭ la nacia ŝoseo N-211 kaj inter Torre de las Arcas (norde) kaj Palomar de Arroyos (sudokcidente). La altitudo de la loĝloko estas de 1088 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo sur la nordorienta deklivaro de la Sierra de San Just, elstare ĉe la montopasejo Traviesas (1184 m) kaj montoj Cabezo del Molino (1476 m), Cabezo de la Corona (1456 m), kaj Cabezo Lagonera (1444 m). Du riveroj trafluas la teritorion nome Anchos kaj Cabra, kiu trapasas la loĝlokon, apartenantaj ambaŭ al la baseno de la rivero Martín. La altitudo de la municipo gamas inter 1476 m (Cabezo del Molino) kaj 1020 m borde de la rivero Cabra.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Roberto Tresoldi
Roberto TRESOLDI naskiĝis la 14-an de marto 1958 en Milano, Italio.
Castel de Cabra
Aktualo
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Roberto Tresoldi
Li esperantistiĝis en 1974, lernis klasikajn lingvojn kaj literaturojn kaj studis italan lingvon kaj literaturon, historion, lingvistikon kaj filologion ĉe la Katolika Universitato de Milano, kie li diplomiĝis pri ĝermana filologio. Pere de stipendio de la Sveda Instituto li pasigis jaron en Svedio, kie li daŭrigis la studadon ĉe la Universitatoj de Stokholmo kaj Uppsala, kaj kie li verkis disertacion pri teorio kai teĥniko de tradukado.
Roberto Tresoldi laboras kiel tradukisto (el pluraj modernaj lingvoj) kaj verkisto kaj kiel kunlaboranto de revuoj kaj eldonejoj. El inter liaj itallingvaj libroj, kelkaj verkoj pri historio de kulturo kaj antropologio aperis ankaŭ franclingve kaj hispanlingve.
Li estis prezidento de la Itala Esperantista Junularo (1977 — 1980) kaj (1982 — 1983) (Respondeculo de prezidantaro).
Li verkis rakonto n nomatan KRONIKOJ PRI BADIK.
Ferenc Zentay
Ferenc Zentay [zentai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zentay Ferenc estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Szakal.
Biografio
Ferenc Zentay maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatroarta Akademio en 1942 kaj en la sama jaro li ricevis stipendion. Inter 1946-1949 li estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto), poste de Nacia Teatro (Szeged) kaj Gaja Teatro. Ekde 1954 li ludis en Gaja Scenejo eĉ depost la pensiuliĝo.
Urbodomo de Apolda
La Urbodomo de Apolda (Apoldaer Rathaus) estas unu el la plej malnovaj konstruaĵoj en Apolda, Germanujo, funkciante same ĝis hodiaŭ. Ĝi ankaŭ emblemas por la urbo. La duetaĝa ejo laŭ renesancstilo starigitis ĉe la eosta flanko de la foirejo en 1558/59; ene sidas la administradantoj municipaj.
Urbodomo malnova
Ricevis la urbajn privilegiojn la apolda-anoj en la 13-a jarcento. Poste, meze de la centra foirejo starigitis en 1336 urbodomo. Pro subpremo fare de la Vitzthum-dinastio kaj sekva malgrandeco urbobuĝeta oni povis konstrui nur etan domon. Tamen okaze de etaj kvereloj rajtis oni juĝi ankaŭ surloke sendepende de la kastelaj kaj landaj senjoroj. La tegmento estas kun ŝindoj kaj dumfoire eĉ ene de la urbodomo venditis aferoj. En 1507 la urbodomo kune kun la kompleta urbo garantie ludonitis fare de Christoph von Vitzthum al la Monaĥinejo Heusdorf. En apudanta skribaĵo raportin oni pri la fakto ke relative eta urbo de nur 160 loĝantoj ĝuis la ekziston de propra urbodomo.
Urbodomo nova
Baldaŭ poste la modesta ejo ne plu sufiĉis al la ŝanĝiĝintaj cirkonstancoj evoluaj kiel klarigis ekz. la kronikisto Julius Konstantin Kronfeld. Pro tio starigitis en 1558/59 ĉe la orienta foirplaca flanko nova ejo: la jardatoj videblas sur la turo. Samtempe malkonstruitis la malnova urbodometo. Du bienoj devis cedi al la nova domo. Aŭtomate iĝis tiel pligrandiĝo de la foirplaco kaj plibonigo de la komercadaj cirkonstancoj. La kostegoj de 3000 guldenoj repageblis nur paŝon post paŝo. Post 110 jaroj aldonitis en 1669 fortimpresa turo kun horloĝo kaj sonoriloj. Post fajregaj damaĝoj nur kvar jarojn pli malfrue necesis novkonstruigo de la domo en 1673/74 kio kostis 1435 talerojn. Sub la helika ŝtuparo instalitis karcera celo. Maldekstre de la turo estis gastejo. En 1667 metitis surloken ankaŭ pesilo kiu ege gravis dum komercado. Menciindas ankaŭ dancejo tiea. Ekde 1771 gvatisto observis disde la turo la tutan urbon estante de granda signifo ekz. por la tuja anonco de incendioj. Flanke la turisto ankaŭ ludis la rolon de oficiala urba muzikisto.
Ĝis 1890 la gastejo havis sian dorlotan funkcion de pli ol tri jarcentoj. Ĝi gravegis krome kiel imposto-fonto. Aliaj elverŝejoj longan tempon ne ekzsits. Ekde 1850 estis en supraj etaĝoj ankaŭ justicaj servoj kiuj antaŭe lokis en Niederroßla. Ture estis ankaŭ prizono. Fine de la 19-a jarcento la horloĝo devis moderniĝi. En 1867/68 la tuto pliampleksiĝis post malkonstruo de malnova ejo ĉe najbara Schleiergasse-strateto. Post tio oni povis ene gastigi ŝparkason (kiu translokiĝis en 1910 al la ne tro froa Stadthaus-domo. Dum al Unua mondmilito la sonorilo de 1667 forprenitis por fandi ĝin je armiloj. Anstataŭo estis ligna sonorilo el Niedermühle-muelejo. Ĉirkaŭ la jaro 1939-a la domo de ĉe Haus Markt 2 venis en urban uzon kaj unuigitis per transpasejo kun la urbodomo.
Restaŭroj kaj rekonstruoj
En 1957 kaj 1969 faritis restaŭradoj: la horloĝo ricevis novan ciferplaton, la ŝtuparo ĉe la enirejo kaj la turbalkono novigitis. Krome novaj fenestraj benkoj alvenis kaj maldekstre blazono modernigita. La ekstera fasado nove tegitis per puco. Tiuokaze ankau la grundo de Markt 3 ricevis limvandon en la direkto de la foirplaco. Ĝi ekzistis post malkonstruo de domo tiea servonte kiel parkumejo por la urodoma dungitaro.
En al jaroj 1998/99 diversaj rekonstruoj faritis kun etaj ŝanĝoj; la ĉefa enirejo alilokigitis maldekstren laŭ historiaj fotoj. Trovitaj historiaj detaloj - ekz. la muroarkaĵo en la supra etaĝo kaj renesanca portalo, liberigitis kaj riparitis. Unu jaron poste la alkonstruitaĵo de la urbodomo ĉe Schleiergasse-strateto kaj rearanĝitis. Okaze de datreveno liberiĝa fare de la Usona Armeo kun sensindefenda kapitulacio senvualigitis senvualigitis en la 12-a de aprilo 2000 memorigtabulo en al urbodoma vestiblo.
En 2001 restaŭritis ankaŭ la kortega ero kaj la enirhalo de la urbodomo. De tiam ene estas moderna porturista informadcentro. Ekde novembro 2003 kuŝas manskribita libro de 16 paĝoj en la vestiblo kun informoj pri la jarobilanco de 2003.
Palomar de Arroyos
Palomar de Arroyos [paloMAR deaROĝos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudoriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo Palomar de Arroyos estas etimologie komprenebla en hispana kiel Kolombejo de Rojoj.
Geografio
Ĝi estas je 74 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj inter Escucha (okcidente) kaj Castel de Cabra (oriente) laŭ la ŝoseo A-2402. La altitudo de la loĝloko estas de 1206 msm.​
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.
Jam en la 20-a jarcento, la elfosado de lignito en la zono de Utrillas, ebligis la instaladon de termoelektra centralo en apuda Escucha, ekfunkcianta en 1970 kaj fermita en 2012. La malvarmiga sistemo dependis de aerumado kaj ĝi estis unu el plej poluantaj centraloj de Eŭropo per elsendo de dek du milionoj da tunoj de CO2 al la atmosfero, konsumanta ĝis 330 000 tunojn de lignito. En la aktualo oni klopodas serĉi alternativajn projektojn por la reuzado de tiu centralo; ekzemple fabriko de gaso aŭ de biomaso estis konsiderataj maleblaj.​ Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Palomar de Arroyos kaj kadre de la malapero de la centralo oni malaltiĝis ĝis nunaj 168 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Škarez
Škarez estas vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Prachatice, en Sudbohemia regiono, kiu estas apartigita en partojn en du katastrajn teritoriojn en du municipoj.
Palomar de Arroyos
Aktualo
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Ernst Ortlepp
Ernst revenis al Leipzig en la 1830-aj jaroj kaj famiĝis pro siaj politikaj poemoj. Kelkaj el ili estis dediĉitaj al Pollando kaj ties lukto por la sendependigo. En tiu epoko li ekkonis Richard Wagner (Orlepp ekkonis ankaŭ Johann Wolfgang von Goethe kelkajn malmultajn jarojn poste). Liaj kritikoj pri Fieschi alarmis la aŭtrian kancelieron Metternich, kiu uzis sian povon por eviti la publikigon de tiu poemo. Ortlepp estis deklarita persona non grata de Leipzig en 1836.
La ekzisto de Ortlepp iĝis pli nestabila post malsukcesa klopodo iĝi universitata profesoro en 1856. Li suferis kelkajn problemojn, probable okazigitajn pro alkoholismo, kaj estis enprizonigita dufoje en Zeitz. Li plue verkis poezion dum li publikigis en ĵurnalo de Naŭmburgo. Li ankaŭ verkis versojn por privataj klientoj.
Dum la lastaj jaroj de sia vivo, pasigis multan tempon en sia iama lernejo, en kiu kelkaj instruistoj kaj studentoj iĝis liaj amikoj. Inter ili estis Friedrich Nietzsche. Kelkaj biografoj opinias, ke Ortlepp estis la mentoro de Nietzsche kaj influis super li profunde.
Wilhelm Paul Corssen
Wilhelm Paul CORSSEN (20-a de Januaro 1820 – 18-a de Junio 1875) estis germana filologo fama pro sia laboro pri Latino kaj la Etruska lingvo.
Lia unua grava apero en literaturo estis la aŭtoro de Origines poesis romanae, per kiu li atingis la premion proponitan de la Fakultato pri Filozofio kaj Arto de la universitato. En 1846 li estis alvokita el Stettin, kie li estis dum preskaŭ du jaroj en posteno en la gimnazio, por okupi postenon de preleganto en la reĝa akademio de Pforta (ofte nomata Schulpforta), kaj tie li plue laboris dum la venontaj dudek jaroj.
En 1854 li ricevis premion proponitan de la Reĝa Prusia Akademio de Sciencoj pro la plej bonkvalita verko pri la prononco kaj akĉento de Latino, traktato poste publikigita kiel Über Aussprache, Vocalismus, und Betonung der lateinischen Sprache (1858–1859). Tio estis sekvata en 1863 de lia Kritische Beiträge zur lat. Formenlehre, kiu estis suplementata en 1866 per Kritische Nachträge zur lat. Formenlehre.
En la studo pri la prononcado de Latino li estis nature konsideranta variajn malnovajn italajn dialektojn, kaj la rezulto de lia esplorado aperis en kolektiva kontribuaro al la verko de Franz Felix Adalbert Kuhn nome Zeitschrift für vergleichende Schriftforschung. Malsanaj problemoj devigis lin lasi sian profesorecon en Pforta kaj reveni al Berlino en 1866, sed tio preskaŭ ne produktis malpliigon de sia literatura aktiveco. En 1867 li publikigis prilaboritan arkeologian studon titolitan Alterthümer und Kunstdenkmale des Gistercienserklosters St Marien und der Landesschule Pforta, en kiu li kunarigis ĉion kio estis malkovrita pri la historio de la Pforta akademio, nomita "Germana Eton", kaj en 1868–1869 li verkis novan eldonon de sia verko pri la latina prononcado.
Li jam frue speciale studis restaĵojn de la Etruska civilizo, sed nur en 1870 li havis oportunon viziti Italion kaj kompletigi sian konon por formala traktado de la tuta temo per persona inspekto de la monumentoj. En 1874 aperis la unua volumo de Über die Sprache der Etrusker, en kiu li naive sed erudicie montris, ke la Etruska lingvo estis familia kun tiu de romianoj. Antaŭ la dua volumo (kiu estos publikigita postmorte sub eldonado fare de Ernst Kuhn) estis ricevinta la lastan poluron el sia mano, li en 1875 ricevis subitan morton.
Guŝ Ŝalom
La organizaĵo Guŝ Ŝalom - en hebrea skribo גוש שלום, tradukite "Bloko de Paco" - estas kontraŭmilita, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Israelo. En 2001 al la organizaĵo kaj al la du precipaj aktivuloj Raĥel kaj Uri Avnery estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Dvory
Nomon Dvory havas pluraj municipoj:
…aŭ partoj de municipoj:
Collazos de Boedo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,00 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 104 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 300 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 80 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj.
149243 Dorothynorton
149243 Dorothynorton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sciencan Ilustristinon Dorothy S. Norton fakifitan en astronomio, geologio kaj paleontologio. Ŝiaj ilustraĵoj aperis en la revuo National Geographic, la populara libro pri meteorŝtonoj Rocks from Space kaj Ice Age Mammals of North America.
Dualilacetamido
Dualilacetamido aŭ acetildualilamino estas organika kombinaĵo konsistanta je du alilaj grupoj kaj unu acetila grupo ligita al nitrogenatomo. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en alkoholo kaj etanolo, uzata en kemiaj sintezoj kun fungicidaj proprecoj.
Torre de las Arcas
Torre de las Arcas [TOre delaSARkas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo Torre de las Arcas estas etimologie komprenebla en hispana kiel Turo de la Kofroj, kaj simbole en la municipa blazono aperas du kofroj.
Geografio
Ĝi estas je 86 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, alirebla laŭ la loka vojo TE-V-1334, kiu ligas kun la nacia ŝoseo N-211 en Castel de Cabra. Krome oni povas aliri al Obón laŭ la loka vojo VF-TE-48. La altitudo de la loĝloko estas de 945 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo sur la nordorienta deklivaro de la Sierra de San Just. La rivero kiu trafluas la teritorion estas Cabra, apartenanta al la baseno de la rivero Martín.
Hidrarga (II) tiolaktato
Hidrarga (II) tiolaktato aŭ hidrarga (II) 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj hidrarga (II) hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Hidrarga (II) tiolaktato posedas 3 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 1 oksigenatomon. Hidrarga (II) tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj hidrargaj derivaĵoj.
Torre de las Arcas
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Torre de las Arcas oni malaltiĝis ĝis nunaj 25 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, la kastelo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Congosto de Valdavia
Congosto de Valdavia [konGOSto debaldaBIa] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize al la subkomarko Valdavia. La loknomo Congosto de Valdavia estas etimologie komprenebla kiel Kruta valo de Valdavia, alude al la subkomarko. Ĝi estas parto de la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes.
Bošice
Bošice (Boschitz) estas municipo situanta en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice proksimume 6 km nordoriente de Vimperk kaj 15 km nordokcidente de Prachatice. Vivas ĉi tie.
Congosto de Valdavia
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 68,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 150 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 330 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 90 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Bošice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315.
Congosto de Valdavia
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj la ermitejoj.
Wes Jackson
Wes Jackson - naskiĝis la 30-an de novembro 1935 en Topeka - estas biologo, botanikisto kaj universitata instruisto en Usono, kiu aparte engaĝiĝas pri la evoluigado de agrikulturo kiu estas kaj tre produktiva kaj vere ekologie daŭrigebla. En 2000 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Birsel Lemke
Birsel LEMKE (naskiĝis la 4-an de julio 1950 en Istanbulo kiel Birsel Altin) estas turka politika sciencistino kaj mediprotekta aktivulino en Turkio.
De 1975 ĝis 1985 ŝi vivis en Germanio, kaj tiam kun sia germana edzo Jochen Lemke kaj la familio revenis al Turkio, kie ŝi de 1987 ĝis 1990 estis membro de la Verduloj de Turkio. En 1990 ŝi fondis la civitanan iniciaton HAYIR ("ne") kontraŭ or-minaj projektoj sur la egea marbordo de Turkio. Sub la devizo "Olivoj estas nia oro", la civitana iniciato HAYIR protestis kontraŭ la detruo de la jarmila kultura pejzaĝo. En 2000 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Calahorra de Boedo
Calahorra de Boedo [kalaOra deboEdo] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize en la subkomarko Boedo-Ojeda. Ĝi estas parto de la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 85 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 260 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 68 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado eble fare de rioĥanoj almenaŭ parte, de kio venus la loknomo laŭ la tiea Calahorra. Iam estis fortikaĵo. Fine de la 18-a jarcento Calahorra apartenis al la Duko de Frías.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de "Nuestra Señora de las Candelas" (en la foto).
Vito Tornillo
Vito TORNILLO (naskiĝis la 21-an de septembro 1958 en Calitri) estas itala trajnestro en Bolonjo, poste estro de la vojaĝanta personaro kaj ĉe la operativa ĉambro de Trenitalia. Li esperantistiĝis entuziasme en 1989 kaj de tiam membro de la Itala Fervojista Esperanto Asocio. Li estis Sekretario de la Loka Kongresa Komitato (LKK) de la internacia fervojista kongreso en Cervia en 1993. Li estis LKK-ano pri la fakaj aferoj en la internacia fervojista kongreso en Trieste en 2009, prezentis ĉefan prelegon. Organizis internacian fervojistan kongreson en San Benedetto del Tronto en 2014 (kun Bolognesi kaj Tomba), prezentis ĉefan prelegon. En 2015 estis LKK-ano de la itala esperanto kongreso en San Benedetto del Tronto. IFEA-estrarano/-Sekretario (ekde 2013-), li kunredaktas la revuon Itala Fervojisto Informa Bulteno kaj agadas por la Itala Fervojista Esperanto-Asocio (IFEA) en la IFEF-Fervojfaka Komisiono. En Sofio BG 2010 li elektiĝis IFEF-Sekretarion, tio konfirmiĝis en Artigues 2013, en Varna 2016 kaj en Malago 2019.
Vito Tornillo estas sekretario de la Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF) ekde 2010.
Reino Paasilinna
Reino PAASILINNA (naskiĝinta la ) estas finna verkisto kaj politikisto de Finnlanda Socialdemokratia Partio. Li estis membro de finna parlamento en 1983–1989 kaj 1995–1996 kaj membro de Eŭropa parlamento en 1996–2009. Liaj fratoj estas Erno, Arto kaj Mauri Paasilinna. En 1989–1994 li estis ĉefo de finna radia kaj televida regna entrepreno Yleisradio. Li laboris ankaŭ en Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Li publikigis dek librojn.
Escucha
Escucha [esKUĉa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La vorto Escucha estus komprenebla en hispana kiel aŭskultu, sed kvankam oni ne konas la etimologion de la loknomo oni tute malakceptas ajnan rilaton al tiu signifo.
Geografio
Ĝi estas je 67 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas trapasata de la nacia ŝoseo N-420, inter la km 640-643 kaj 646-650, krom de loka ŝoseo kiu konektas kun Palomar de Arroyos. Escucha estas je 1072 msm en la deklivaro de la Sierra de San Just, kie estas gravaj kuŝejoj de lignito. La altitudo gamas inter 1523 m en la Sierra de San Just kaj 960 m borde de la rojo Escucha. Ties jara averaĝa temperaturo estas 12 °C kaj jara precipitaĵo estas de proksimume 500 mm.​
La municipo enhavas la loĝlokon Valdeconejos (Valo de Kunikloj).
Cañizar del Olivar
Cañizar del Olivar [kanjiZAR deloliBAR] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo Cañizar del Olivar estas etimologie komprenebla en hispana kiel Kanejo de la Olivarbaro, kaj simbole en la municipa blazono aperas branĉeto de olivarbo.
Geografio
Ĝi estas je 86 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Castel de Cabra (okcidente) kaj Gargallo (oriente) laŭ la nacia ŝoseo N-211 kaj krome La Zoma (sudoriente). La altitudo de la loĝloko estas de 954 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo sur la nordorienta deklivaro de la Sierra de San Just, elstare ĉe Loma de La Zoma (1144 m) kaj Muela Quemada (1131 m). La altitudo de la municipo gamas inter 1150 m kaj 880 m borde de la rivero Estercuel, ĉe la loĝloko.
Escucha
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.
Jam en la 20-a jarcento, la elfosado de lignito en la zono de Utrillas, ebligis la instaladon de termoelektra centralo, ekfunkcianta en 1970 kaj fermita en 2012. La malvarmiga sistemo dependis de aerumado kaj ĝi estis unu el plej poluantaj centraloj de Eŭropo per elsendo de dek du milionoj da tunoj de CO2 al la atmosfero, konsumanta ĝis 330 000 tunojn de lignito. En la aktualo oni klopodas serĉi alternativajn projektojn por la reuzado de tiu centralo; ekzemple fabriko de gaso aŭ de biomaso estis konsiderataj maleblaj.​
Cañizar del Olivar
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cañizar del Olivar oni malaltiĝis ĝis nunaj 105 loĝantoj.
Escucha
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Escucha kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 782 loĝantoj. Sed la kazo estis tute alia: oni pliiĝis ĝis 1453 en 1981 kaj kiam ekis la dekandenco de la centralo oni malpliiĝis iom post iom ĝis nunaj malpli ol 800, tio estas oni perdis preskaŭ la duonon.
Hermann Scheer
Hermann Scheer - naskiĝis la 29-an de aprilo 1944 en Wehrheim, mortis 66-jara la 14-an de oktobro 2010 en Berlino - estis socialdemokrata politikisto, ekonomikisto kaj mediprotekta aktivulo en Germanio, interalie ekde 1980 membro de la nacia parlamento Bundestag, kiu aparte engaĝiĝis pri la progreso kaj vasta enkonduko de homa utiligo de sunenergio. En 1999 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Cañizar del Olivar
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Escucha
Aktualo
Bazo de ekonomio estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la trinava preĝejo, ermitejo, minmuzeo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Munir Said Thalib
Munir Said Thalib - naskiĝis la 8-an de decembro 1965 en Malang, murdiĝis per arsena toksiĝo 38-jara la 7-an de septembro 2004 sur flugo de Ĝakarto al Schiphol, la flughaveno de Amsterdamo - estis juristo, politikisto kaj homrajta aktivulo en Indonezio. En 2000 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“. Li estas unu el la plej famaj aktivuloj pri homaj rajtoj de Indonezio, kaj forte luktis kontraŭ korupteco kaj la demokratie nekontrolata agado de la indonezia armeo en la jaroj antaŭ lia murdiĝo.
Tewolde Berhan Gebre Egziabher
Tewolde Berhan Gebre Egziabher - tigraje ተወልደ ብርሃን ገብረእግዚአብሔር, naskiĝis la 19-an de februaro 1940 en Adwa kaj mortis la 20-an de marto 2023 estis sciencisto, konkrete biologo kaj mediprotekta aktivulo en Etiopio, kiu aparte engaĝiĝas pri la protektado de la biodiverseco kaj de la tradiciaj rajtoj de farmistoj kaj komunumoj al siaj rimedoj. En 2000 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Dvory (distrikto Prachatice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1404.
Joan Garcés
Joan Garcés, je plena nomo en la kataluna respektive valencia lingvoj Joan Enric Garcés i Ramon, en hispana formo Juan Garcés - naskiĝis la 1-an de januaro 1944 en Llíria, provinco Valencio en la Valencia Komunumo - estas juristo kaj homrajta aktivulo en Hispanio. Li laboris de 1970 ĝis 1973 kiel konsilisto de la ĉilia prezidanto Salvador Allende Gossens. Dum la puĉo kontraŭ Allende en 1973, Garcés estis en la bombita prezidanta palaco.
Mezquita de Jarque
Mezquita de Jarque [mezKIta deĤARke] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomo Mezquita de Jarque estas etimologie komprenebla en hispana kiel Moskeo de Jarque, kio klare indikas la araban devenon de la loko: la termino jarque devenas de la araba شرق ŠARQ "oriento".​
35435 Erikayang
35435 Erikayang estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Mezquita de Jarque
Geografio
Ĝi estas je 53 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Utrillas kaj Escucha (norde) kaj Cañada Vellida (sudokcidente) laŭ la nacia ŝoseo N-420 kaj krome estas Cuevas de Almudén (sudoriente) laŭ la regiona ŝoseo A-1403 kaj Rillo laŭ loka ŝoseo. La altitudo de la loĝloko estas de 1251 msm.​ Ĝi estas ĉe la Iberia Sistemo. La altitudo de la municipo gamas inter 1440 m sude kaj 1230 m borde de la rivero Val.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.
Fera (II) tiolaktato
Fera (II) tiolaktato aŭ feroza 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj fera (II) hidroksido. Ĝi estas malhela solidaĵo, nesolvebla en akvo. Fera (II) tiolaktato posedas 6 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 4 oksigenatomojn. Fera (II) tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj ferozaj derivaĵoj. Tiolaktatoj estas malstabilaj substancoj kaj facile hidroliziĝas en laktatojn, sulfidojn kaj sulfuron.
Mezquita de Jarque
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Mezquita de Jarque oni malaltiĝis ĝis nunaj 87 loĝantoj.
35435 Erikayang
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Mezquita de Jarque
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas malmulta agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
35435 Erikayang
Nomo
Ĝia nomo honoras Erika Yang, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri materiala scienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Duagrada Lernejo Granada de Livermore (Kalifornio, Usono).
Hawraman/Uramanat Kultura Pejzaĝo
Hawraman/Uramanat Kultura Pejzaĝo estas la 26-a kulturheredaĵo de Irano. Ĉi tiu netuŝita kaj montara pejzaĝo atestas pri la tradicia kulturo de la popolo Hawrami, agrara kurda etno kiu loĝas en la areo ekde 3000 a.K. La heredaĵejo situas en la centro de la Zagros-montaro, en la provincoj Kurdistano kaj Kermanŝaho, laŭlonge de la okcidenta landlimo de Irano.
La Uramanat-vilaĝoj estas unikaj laŭ arkitekturo, vivstilo kaj agrikultura metodaro. La vilaĝoj estas integritaj kun naturo per kruta dekliva agrikulturo. La 12 vilaĝoj inkluditaj en la areo ilustras la evoluantan respondon de la Hawrami-popolo al la senigo de fekunda tero en montaraj lokoj dum jarmiloj.
Monda kultura heredaĵo de Unesko
La 28-an de julio 2021, la Kultura Pejzaĝo Uramanat/Havraman estis listigita kiel Monda heredaĵo de Unesko.
4-Bromobenzoata anhidrido
4-Bromobenzoata anhidrido aŭ bromofenilkarboksilata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el hidrolizo de la 4-Bromobenzoata acido aŭ interagado de la 4-bromo-benzila alkoholo kaj 4-bromo-benzoila klorido. 4-Bromobenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Bromobenzoata anhidrido prezentas du 4-bromobenzoatajn grupojn ligitajn al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 8 hidrogenatomo, 3 oksigenatomoj, 2 bromatomo, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
149244 Kriegh
149244 Kriegh estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 14-an de septembro 2002 de la usona amatora astronomo Robert D. Matson el bildoj faritaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la konstruinĝeniero James D. Kriegh (1928 – 2007) profesoro ĉe la Universitato de Arizono kaj fondinta patro de Oro Valley, Arizono. Malkovrinto de multenombraj meteorŝtonoj, li estas bone konata pro sia malkovro de la disa meteorŝtona kampo de Gold Basin malnova de 15 000 jaroj en nordokcidenta Arizono.
Monaĥinejo Heusdorf
Monaĥejo Sankta Gotardo (Kloster St. Gotthard zu Heusdorf) estis klostro de la benediktaninoj en Heusdorf, urbokvartalo nordeosta de Apolda, Germanujo. Ĉe Florian-Geyer-strato, la malmulto da restintaj ejeroj de la komplekso, troviĝas la entrepreno Thiel Planen & Netze. Proksime estas bushaltejo samnoma.
Historio
La monaĥinejo fonditis en 1123. Laŭlegende benediktanoj travivis proksime de ne tro fora kapelo miraklon de la Virgulino. Danke al multaj donacoj ĉefe de la senjoroj de Isserstedt kaj de la Schenken-oj kaj Vitzthum-oj de Apolda la tuto evoluis al grava grundposedanta organizo en la regiono. Post Reformacio kaj sekulariĝo ĝi ŝanĝiĝis je la administradujo Amt Heudorf kun ofica sidejo en la ejoj de la eksa monaĥinejo.
La arĥitekto Gottfried Heinrich Krohne planis inter 1736 kaj 1739 alikonstruon je triala ensemblo. En la kuro de realigo kelkaj klostreroj ja forigitis. En la 1680-aj jaroj naskiĝis novaj alikonstruideoj: sed ŝanĝo ekz. je plezurkastelo neniam venis. En 1845 multaj partoj malaperis dum la konstruo de la fervolinio inter Erfurto kaj Naumburg (Saale). Post 1945 la restaĵoj denove suferis profundajn ŝanĝojn tiel ke krom kelkaj ekonomiaj domoj ne plu konserviĝis.
Amt Heusdorf
La ekde 1536 ekzistanta administra unio Amt Heusdorf enhavis la iamajn grundojn klostrajn kaj la jenajn vilaĝojn: Krome Amt Heusdorf komisiitis pri la landsuverena administrado de la urbo Apolda mem.
Listo de asteroidoj (95001–96000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 95001 ĝis 96000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Ne estas kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Esceptokaze, kelkaj raraj asteroidoj ricevis nomon ; plejparte el la aliaj havas nenian menciindecon.
Arĝenta (I) tiolaktato
Arĝenta (I) tiolaktato aŭ arĝenta (I) 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj arĝenta (I) hidroksido. Ĝi estas malhela solidaĵo, nesolvebla en akvo. Arĝenta (I) tiolaktato posedas 3 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 2 oksigenatomojn. Arĝenta (I) tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj arĝentaj derivaĵoj.
Demir Hisar
Loko, priskribo
La urbo kun areo de ĉirkaŭ 8,5 km² situas en la suda parto de la komunumo. Ĝi situas je alteco de ĉirkaŭ 640 - 1000 m.
La rivero Obedničica fluas tra la urbo de sudo al nordo. En la sama direkto, la regiona vojo R1305 pasas de Bitola al Kičevo.
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 2593 homoj.
Ekzistis 2 473 makedonoj (95,4 %), 62 albanoj (0,24 %), kaj aliaj.
Muhen Nord (stacidomo)
Muhen Nord estas fervoja stacidomo en Muhen, Svislando.
SEKEM
La organizaĵo SEKEM (kutime literumata nur per majuskloj, kvankam ne temas pri mallongigo) estas socie agrikultura kaj mediprotekta, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Egiptio. La evolua iniciato fondiĝis en 1977 fare de Ibrahim Abuleiŝ (aŭ Abu al-Iŝ), إبراهيم أبو العيش. Li kaj liaj subtenantoj evoluigis proksimume 70 hektarojn da dezerto ĉe la rando de la Nildelto, preskaŭ 60 kilometrojn nordoriente de centra Kairo, uzante metodojn de biodinamika agrikulturo. Rapide la projekto transformis al kompleta vilaĝo aŭ urbeto, kiu nun atendiĝas en la provinco Ŝarkija.
Sekem vidas sin kiel socia entrepreno kiu metas parton de siaj profitoj en bonfarajn projektojn. La nomo Sekem, kiu laŭ propraj asertoj signifu "viveco de la suno" en la antikva egipta lingvo, estis elektita ankaŭ en referenco al antikva egiptuja sceptro, nomata Seĥem.
Intertempe, pluraj kompanioj estis fonditaj sub la ombrelo de la tegmenta organizaĵo Sekem.
En 2003 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas.
Historio
Ibrahim Abuleiŝ naskiĝis en Egiptio en 1937 kaj elmigris al Graz, Aŭstrio en 1956, kie li studis ĥemion kaj medicinon. En 1975 li vojaĝis al Egiptio kaj trovis sin alfrontita kun la urĝaj problemoj de la lando: malriĉeco, troloĝateco kaj poluo. Influite de tiuj impresoj, li revenis al Egiptio kun sia familio en 1977 kaj fondis la iniciaton Sekem sur terpeco en la dezerto kiun li akiris por sia projekto. Li priskribis sian vizion de Sekem kiel "daŭrigebla evoluo direkte al estonteco en kiu ĉiu persono povas evoluigi sian individuan potencialon, en kiu la homaro vivas en sociaj formoj kiuj reflektas homan dignon; kaj en kiu ĉiuj ekonomiaj agadoj estas farataj laŭ ekologiaj kaj etikaj principoj".
Tavers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
SEKEM
Historio
La Sekem-iniciato iom post iom fondis plurajn kompaniojn por prilabori la agrikulturajn produktojn. Jen naskiĝis la kompanioj Atos (plantaj farmaciaĵoj), Lotus (prilaborado de herboj kaj spicoj), NatureTex (fabrikado de vestaĵoj el organika kotono), El Mizan (prilaborado de plantoj kaj kultivado de junaj fruktoj kaj legomplantoj), Libra (eksporto de fruktoj kaj legomoj) kaj ISIS (produktado de organika manĝaĵo). En 2000, tiuj kompanioj estis kunigitaj sub la ombrelo de la organizaĵo Sekem.
Sekem fondis diversajn asociojn por disvastigi la ideon de biodinamika agrikulturo en Egiptujo. La Egiptia Biodinamika Asocio estis fondita fare de Sekem por konsili kaj subteni farmistojn en la transiro de konvencia al biodinamika agrikulturo. La Centro de Organika Agrikulturo en Egiptio estis starigita de Sekem por kontroli kaj atesti ke bienoj vere produktas laŭ la principoj de biodinamika agrikulturo kaj provizi edukajn kursojn.
Aldone al ekonomiaj agadoj, Sekem ankaŭ estas engaĝita en la socia sektoro. La iniciato establis lernejon, universitaton nomatan Heliopolis ("suna urbo"), profesian centron de trejnado, medicinan centron kaj bonfaran fondaĵon. Sekem subtenas siajn dungitojn en iliaj klopodoj kombini laboron kaj karieron disponigante infanĝardenojn kaj infanvartejojn. Krome ankaŭ establiĝis publika valdorfa lernejo malferma al ĉiuj infanoj.
Por certigi travideblecon en ĉiuj agadoj, la iniciato publikigas raporton pri daŭripovo ĉiujare. La raporto estas libere alirebla por ĉiuj interesitoj en la iniciata retejo.
Gregor Eisvogel
Gregor EISVOGEL, (naskiĝinta Paul Eisvogel la en Wadgassen-Schaffhausen, mortinta la  en Engelhartszell an der Donau) estis germana romkatolika ordenpastro kaj inter 1931 kaj 1950 la unua trapista abato de Konvento Engelszell.