cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El hacedor
La enkonduko, datita la 9an de aŭgusto 1960, havas titolon Al Leopoldo Lugones, pro kio ĝi povas esti konsiderita samtempe dediĉon. Temas pri la rakonto pri fikcia renkonto, en la medio de la Nacia Biblioteko —la aŭtoro nomigas ĝin sonĝo—, de Borges kun Leopoldo Lugones, mortinta en 1938.
La tekstoj kiuj komponas El hacedor estis verkitaj en diversaj momentoj kaj cirkonstancoj. Tamen, grupigitaj en unu volumo kunformas aron en kiu aperas la ĉefaj priokupoj, ŝatoj kaj nostalgioj de la aŭtoro, kunigitaj de lingvaĵo foje impona kaj foje facila kaj klara.
Enhavtabelo
Komponas tiun verkon la jenaj tekstoj:
(38615) 2000 AV121
(38615) 2000 AV121 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Villasanta
Villasanta estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Arcore, Biassono, Monza kaj Concorezzo.
(19956) 1985 QW1
(19956) 1985 QW1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
4-a SAT-Kongreso 1924
La 4-a kongreso de SAT okazis en Bruselo inter la 14-a kaj la 18-a de aŭgusto 1924, sub la honorprezidanteco Ernst Toller. Partoprenis 90 homoj el 14 landoj.
(8035) 1992 TB
(8035) 1992 TB estas tre malgranda apolona asteroido; marsrenkonta terrenkonta kaj venusrenkonta asteroido, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Arizono, Usono), en la kadro de la projekto Spacewatch.
4-a SAT-Kongreso 1924
Malpliseverigo de la statuto. Rekomendo uzi simplan stilon.
(8035) 1992 TB
Ĝia klinita orbito tanĝas tiuj de Venuso kaj krucas tiujn de Tero kaj Marso; sed ĝi restas malproksima de ĉi-tiuj lastaj planedoj pro sia orbita klinangulo.
Blukolomboj
Blukolomboj aŭ gramatike pli ĝuste Bluaj kolomboj estas kolomboj de la afrotropisa genro Alectroenas, tio estas birdoj de la familio de kolombedoj kiuj inkludas la jenajn speciojn:
(8035) 1992 TB
Ĝi pasas multe pli proksime de Venuso:
8816 Gamow
8816 Gamow estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio ; de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la rusdevena usona sciencisto George Gamow (1904–1968, naskita Георгий Антонович Гамов). Lia ĉefaj realigaĵoj estas la teorioj pri la alfa kaj beta-radiado kaj pri la ekslodinta univeso. Li estis ankaŭ la unua, kiu deĉifris la kaj estas famkonata kiel scienca popularigisto.
Obing
Obing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Obing.
Nadeĵda Durova
Nadeĵda Andrejevna DUROVA ( Наде́жда Андре́евна Ду́рова) naskiĝis la 17-an de septembro 1783 en Kievo, Rusia Imperio (laŭ alia fonto en Ĥerson urbo), mortis la 2-an de aprilo 1866 en Jelabuga. Ŝi estis la unua rusa militistino kaj fama verkistino. Kelkajn faktojn el ŝia eventriĉa biografio prenis dramisto Aleksander Gladkov por sia populara teatraĵo "Antaŭ longa tempo" kaj eminenta reĝisoro Eldar Rjazanov por sia rimarkinda filmo "Husara Balado".
Ŝia patro Andrej Vasilieviĉ Durov estis kavaleria rotestro, la patrino Maria originis el nobela klano Aleksandroviĉ. La milita servo de la familiestro okazis diversloke, tial la gefamilianoj ofte migris tra la lando. Ĉi-vivkondiĉoj grave influis etulinon Nadeĵda, kiu kutimiĝis konduki sin kiel petolema knabo. Kiam ŝi iĝis adoleskulino la patro donacis al ŝi bonan ĉevalon Alkid kaj Nadeĵda de tiam multe rajdis kun granda plezuro.
Ekde 1789 la patro servis kiel urboestro de Sarapul en Udmurtio. Oktobre de 1801 laŭ volo de la patro Nadeĵda edziniĝis al prezidanto de la urba juĝantaro V.S.Ĉernov, kiun ŝi ne amis. Kvankam en 1803 naskiĝis ties filo Ivan, sed interrilatoj de la geedzoj restis plu malbonaj. Tri jarojn Nadeĵda turmentis kaj decidis forlasi la familion kaj reveni hejmen. Tamen ŝia patrino malpermesis ĉi-tion.
Tial en 1806 la juna virino vestis sin kiel ordinara kozako kaj venis la kozakan regimenton tramarŝantan la urbon. Marte de 1807 en Grodno ŝi varbiĝis kiel 17-jara nobela junkro Aleksander Sokolov en la Kavaleria Ulana regimento.
En kelkaj bataloj kontraŭ la napoleona armeo en la rusia parto de Orienta Prusio Durova okazigis realan viran kuraĝon kaj pro savo de vundita oficiro estis rekompencita per la kruco de Sankta Georgo. Samtempe plialtiĝis ŝia milita rango ĝis kornedo.
Dum la Franca invado al Rusio okazinta en 1812 "subleŭtenanto Aleksandrov" kiel eskadronestro partoprenis en kelkaj bataloj kaj tiam estis grave vundita ŝia gambo. Post resaniĝo ŝi plu servis kiel oficiro-faktoto de ĉefmarŝalo Miĥail Kutuzov. Ŝi ankoraŭ militis dum sieĝoj de fortreso Modlin kaj germana urbo Hamburg en 1813.
En 1816 "staba rotestro Aleksandrov" eksiĝis el la rusa armeo kun dumviva pensio. Ŝi kelkajn jarojn loĝis en la ĉefurbo kaj poste en Jelabuga.
Tie ŝi komencis verki siajn rememorojn, ĉar longtempe ŝi enskribis la okazintajn eventojn en sian taglibron. Per ŝia frato Vasilij la manuskripton ricevis la fama rusa literaturisto Aleksandr Puŝkin, kiu ĝin korektis, multon reduktis kaj eldonis kiel dokumenta eseo en revuo "Sovremennik" sub titolo "Memuaroj de kavaliro-junulino" en 1836.
Poste oni eldonis ceterajn ŝiajn verkojn, kiujn tre ŝatis legantoj. Entute aperis ŝia kvarvoluma verkaro.
Tiam ŝi preferis loĝi en Sankt Peterburgo kaj ofte partoprenis en mondumaj renkontoj, kiujn ankaŭ vizitis la cara familio. En Vintra palaco imperiestro Nikolao la Unua kaj lia edzino Maria favoris al ŝi, prezentis tieajn belaĵojn kaj interesiĝis pri ŝia militservo.
En 1840 Nadeĵda Durova revenis en Jelabuga, kie travivis ankoraŭ 26 jarojn. Ĝismorte ŝi vestiĝis kiel viro kaj tre koleris, kiam oni apelacis al ŝi kiel al damo. Ŝi mortis la 2-an de aprilo 1866, tiam ŝi aĝis okdektri jarojn. Ŝin oni enterigis en la urba tombejo, kie en 1941 ankaŭ estis sepultita alia fama rusino Marina Cvetajeva.
Tar (liuto)
La Tāro (perse: تار - signifas "kordo") estas korda instrumento uzata en persa muziko kiu estis adoptita en Azerio, Armenio kaj Kartvelio. Ĝi havas longan kolon kaj ses kordojn faritajn el ŝtalo kaj latuno. Ĝi estas uzata en Irano kiel la ĉefa instrumento kaj plejparte uzita en Mezoriento.
La ĝusta naskoloko de la Taro ne povas esti konfirmita, sed la Taro estis inventita en la teritorioj de la Irana Imperio.
Regionhistoria muzeo de Schalkau
La Regionhistoria muzeo de Schalkau (germane: Heimatmuseum Schalkau) troviĝas en la iama tribunalo de la unua instanco de Schalkau, Rödentaler Straße nr 12.
Priskribo de la ejoj
La muzeon gastigas la monumentprotektita domo ekde 1995. La historia muraro servis antaŭe ankaŭ kiel urbodomo, laboroficejo, lernejo kaj urba arkivejo.
La multo da objektoj elmontritaj rakontas pri la unuaj menicoj de setlado en Schalkau, la intimajn rilatojn al la burgo Schaumberg kaj al la ŝanĝantaj dinastioj.
La elmontro-salonoj permesas enrigardon en la ekonomian kaj kulturan evoluon de la regiono. Videblas i.a.:
Ekde 2000 trovas oni en la muzeo ankaŭ la plej novajn elfositaĵojn el la burgruino Schaumberg.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 144
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la muzeo kun bildoj.
Tamás Vitray
Tamás VITRAY [tamAŝ vitrai], hungare Vitray Tamás, Esperante Tomaso Vitray estas hungara ĵurnalisto, redaktoro kaj raportisto.
Tamás Vitray naskiĝis, kiel Neufeld Tamás la 5-an de novembro 1932 en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Vitray post la abituriento eklaboris en diversaj laborejoj. Li lernis angle kaj li laboris ankaŭ, kiel tradukisto. Li komencis sian karieron en 1958 en Hungara Televizio, kie li faris raporton kun atleto. En la sekva jaro li apartenis al sporta stabo de Hungara Televizio. En 1960 li jam eksterlande raportis al la televizio. Baldaŭe li redaktis ne nur sportajn temojn kaj paŝo post paŝo li havis diversajn postenojn. Li iĝis unu el la plej konataj figuroj de la televizio. Li dufoje edziĝis. En 1997 li emeritiĝis sed li ankaŭ poste havas taskojn. Li ricevis premion Kossuth en 2005, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Iam estis...
Iam estis... estas kartludo, kiun unuafoje eldonis la brita firmao Atlas Games en 1994. Unu el la celoj estas, ke la ludantoj rakontu fabelon grupe. Dume, ĉiu ludanto havas propran celon foruzi ĉiujn fabelajn kartojn en sia mano, kaj fini la fabelon per uzi sian finan karton. Unu estas elektita kiel rakontanto, kaj ricevas la rajton uzi siajn kartojn, dum la ceteraj ludantoj havas la rajton interrompi lian rakonton se, ekzemple, li menciis ion sur karto de alia ludanto.
Ludprogreso
Ĉiuj ludantoj ricevas po pluraj kartoj, kiuj reprezentas fabelerojn: homoj, objektoj, eventoj kaj ecoj ofte renkontataj en fabeloj (ekzemple, estas kartoj Krono, Ŝlosilo, Princo, Tempo pasas, Dormanta, ktp...). Tiuj "fabelaj" kartoj reprezentas elementojn de fabelo, t.e. vortoj aŭ frazoj kiuj kutime aperas en fabelo. Ĉiuj ludantoj krome ricevas po unu karto, kiu reprezentas tipan finfrazon, kaj kiu restas sekreta ĝis la lasta momento, kiam iu sukcesos uzi ĝin. La celo de la ludo estas elpensi kaj rakonti fabelon por ludi siajn kartojn, kaj konkludi sian rakonton per la fina karto.
Povas esti nur unu rakontanto samtempe. Kiam li mencias elementon kies karton li havas, li metas ĉi tiun karton sur la tablon. Se la rakontanto mencias elementon kies karton havas alia ludanto, tiu ĉi rajtas meti ĝin sur la tablon kaj interrompi la rakonton. Nun, la interrompinto fariĝas rakontanto kaj daŭrigas la fabelon laŭdezire. Eblas, ke ludanto devu preni pliajn kartojn (ekzemple: kiam oni interrompis lin, aŭ kiam li tro longe hezitis). Se la rakontanto ne plu havas fabelajn kartojn kaj finas la fabelon per sia fina karto, li gajnas.
Oni atendas pri la ludantoj, ke ili kunlaboru (almenaŭ ĝis sufiĉa grado) por eviti kontraŭdirojn en la fabelo, absurdajn rakontojn kaj por trafi kontentigan finon.
Marlin (Teksaso)
Marlin estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Falls, iom oriente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Nobutake Mochiyama
Nobutake Mochiyama (持山 宜丈, n. ) estas japana futbalisto.
TAU
La tri-litera kombinaĵo TAU havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Vilaĝoj en Rumanio
"Tău" estas la nomo de pluraj vilaĝoj en Rumanio.
GIL
La trilitera kombinaĵo GIL havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Kantabra mitologio
La kantabra mitologio estas mitologio de Kantabrio.
La pra-kantabra mitologio verŝajne ekrilatiĝis poiome al la kelta kaj Romia mitologioj kaj similiĝis al legendoj kaj tradicioj de la hispanaj nordokcidentaj regionoj. En multaj kazoj ties prasignifo, transdonita perbuŝe de gepatroj al idoj, iom post iom malklariĝis aŭ aliiĝis. Unu kialo estas tio, ke la klasikaj verkistoj ne sukcese kaptis la popolajn riĉecon kaj pensomanieron, absorbiĝante nur la kultojn kaj diojn similajn al tiuj siaj. Plia kialo estas, ke la konkero fare de la Romia Imperio kaj la posta kristanismo ŝanĝis la sencon kaj prezenton de ĉi tiuj paganaj ritoj, eĉ multfoje kreante religian sinkretismon.
Nuntempe la kantabroj plu rakontas apologojn kaj legendojn, en kiuj ritaj trajtoj estas pli ĉefrolaj ol ties intrigo mem.
Dioj
En la substrato de la kantabra mitologio plej gravis la grandaj protektantaj dioj, kiel fajro aŭ la suno. Tion atestas la trovitaj kantabraj steleoj. Rilate al fajro, la fajro-celebro de Sankta Johano la Baptisto estas samtempa al junia solstico povas indiki, ke temas pri nekonscia rememoro. Plie estas la patra ĉefdio, kiuj dum regado de la Romia Imperio rilatiĝis al Jupitero kaj la suna kulto, kaj pli poste, al la kristanisma dio.
Influe de la militemo de la (pra-)kantabroj, estas milita dio, kiu poste samiĝis al romia Marso. Al ĝi oni oferis grandnombre virajn kaprojn, ĉevalojn kaj militkaptitojn, laŭ rakontoj de Strabono, Horacio kaj Silius Italicus. En ĉi tiuj amasoferoj oni trinkis ankoraŭ varman sangon de ĉevaloj, laŭ mencias Horacio pri la kantabra tribo konkanoj.
La dia nomo Epane ankaŭ eble havas rilaton al tiu kulto. Laŭ la prakantabroj ĉi tiaj ritoj havis mistikan originon ligitan al ideo konsideri tiujn bestojn sakralaj, iĝontaj medio por reenkarniĝo. Multaj fakuloj konsideras tion rilata al kelta suna variaĵo de la dio Marso.
Marteno de Braga citis, ke la nordiberiaj prapopoloj ankaŭ oferis homojn. La signifo de ĉi tiu rito estas ligata al redempto aŭ aŭguro, samkiel en aliaj keltaj gentoj el Gaŭlio. Strabono menciis, ke ĉi tiuj popoloj esploradis la viscerojn de la militkaptitoj kaj amputis ties dekstrajn manojn por oferi ilin al la dioj. Futuron oni povis antaŭvidi rigardante la manieron de mortfalo de la viktimo.
Ankaŭ estis patrindioj rilataj al Luno. Ties rememora influo plu restas en la kamparaj areoj, specife ĉe la fazoj por semado kaj rikolto.
Plie, la kulto al la mara dio transformiĝis en kulto al Romia dio Neptuno (oni trovis en Castro Urdiales statueton dediĉitan al originala kantabra dio).
La prakantabroj konsideris la spiriton senmorta. Tian ideon ili esprimis per funebraj ritoj kun oftaj kremacioj. La ununura scepto estas mortintoj dum batalo, kies korpojn oni lasis sur la batalkampo por, ke la vulturoj prenu iliajn internaĵojn (kaj do ankaŭ animon), ĝis la postmorta mondo, kie ili renkontu praulojn. Ĉi tiu kutimo montriĝas en la Steleo de Zurita.
Ofero ankaŭ havis ĉefrolon en la prakantabra socio: unuflanke, kiel ilo por satigi diajn volojn, kaj aliflanke, kiel emfazo de sindono al kolektivo. Tial, en ĉi tiu militema socio, ofero ne estis konsiderita simbolo de primitiveco aŭ barbareco. Male, oni postulis, ke la malfacila decido oferi estu profunde meditita. Ekzemplo de ofero estu la tiel nomita interrilato devotio: militistoj oferis sin multnombre kaze de morto de sia estro.
Tera kaj arba mitologio
Estas tera mitologio ligita al adoro je Geo, diino de la Tero, per diigo de bestoj, arboj, monto kaj akvo kiel bazaj animoj. Tiuj ĉiuj kredoj estas komunaj en la popoloj sub kelta influo en centra Eŭropo.
Ekzemple, en la Monto Dobra, en la valo de la rivero Besaya, oni trovis altarŝtonon dediĉitan al la kantabra dio Erudino, kun datgravuraĵo je la jaro 399. Ĉi tiu eltrovo pruvas, ke la praritoj plu estis celebritaj en Kantabrio eĉ kiam kristanismo estis la oficiala religio de Romio. Same, loknomoj, kiel Peña Sagra (monto sakrala), Peña Santa (monto sankta), Mozagro (latine: montem sacrum, = monto sakrala) aŭ Montehano (latine: montem fanum = monto de sanktejo) montras, ke ili estis konsideritaj sanktaj eĉ de antikva tempo.
Ankaŭ riverojn kaj fontojn oni konsideris diecaj. En la monto Cildá aperis altarŝtono dediĉita a la patrina diino Mater Deva, ofta en la keltaj socioj kaj materiigita en formo de la rivero Deva. En la vilaĝeto Otañes oni trovis oferbovlon dediĉitan al la nimfo de fonto ŝpruciganta resanigan akvon.
Ankaŭ oni konsideris arbarojn diecaj, kio estas ofta en keltaj popoloj kun arbaj mitologioj. Kelkaj arbaj specoj estis speciale respektitaj, kiel la taksuso aŭ la kverko.
Taksuso estas la ĉefa arba simbolo en Kantabrio, kaj ĝi estis kultita de la kantabroj ekde praaj tempoj, ekzemple, ludante rolon en ritoj. Laŭ la verkoj de Silius Italicus, Floro, Plinio la Maljuna kaj Isidoro de Sevilo, la prakantabroj mortigis sin per veneno elpremita el folioj de taksuso. La prakantabroj preferis morti al iĝi sklavo, kaj same ili ofere venenis maljunulojn nekapablajn batali. Nuntempe oni povas facile trovi taksusojn en la ĉefaj placoj de vilaĝoj, tombejoj, kirkoj, palacoj kaj domoj, kie ili ludis atestilan rolon. Tio ĉi pluigas hodiaŭ la misterion kaj sakralecon de ĉi tiu arba speco.
Aliflanke, kverko estas antonomazie la plej kelta arbo, eble pro tio, ke ĝi estas la plej sankta arbospeco por druidoj, kiuj kolektis viskojn el ili. Ĝi estas arbospeco kun plurajn folklorajn, simbolajn kaj magiajn trajtojn en Kantabrio. Ĝi estis ofte uzita kaj estas plu uzata kiel majarbo, ĉirkaŭ kiu oni dancas celebrante la renaskon de vegetaĵoj en majo.
Kverkoj estas simbolo de unio inter ĉielo kaj tero kaj agis kiel mondo-akso. Ĉar kverkoj ofte allogas fulmojn al si ili ludis gravan rolon en ceremonioj rilataj al pluvo kaj fajro en la tuta Eŭropo.
Triboj ankaŭ uzis la spacon sub kverkoj, fagoj, anzinoj kaj taksusoj por renkontiĝi. Tie oni leĝadis pri religiaj kaj nereligiaj aferoj. Ankoraŭ nuntempe en kelkaj malgrandaj vilaĝoj okazas municipaj renkontoj sub miljaraj arboj.
Specialaj datoj
Same al aliaj regionoj, en Kantabrio ankaŭ estas tagoj, dum kiuj oftas ritoj kaj legendoj. En la eklezia festo de Johano la Baptisto (24-a de junio), samtempa al somera solstico, oni konsideras nokton magika. Laŭ diversaj folkloraj fontoj, post noktiĝo, la malicaj estaĵoj Caballucos del Diablu (Ĉevaletoj de la Demono) kaj sorĉistoj ne havas povon, kaj tiun prenas tradiciaj kuracistoj. Se plukite tiun nokton, ankaŭ plantoj kiel kvar-folia trivolio, floro de sambuko, folioj de saliko, junipero aŭ eriko interalie iĝas kuracaj aŭ bonŝancaj. Ĉirkaŭ Kristnasko (vintra solstico) ankaŭ oftis ritoj, kio estas atestilo de praa kulto je arboj, fajro kaj akvo. Dum tiu tempo, oni ornamis fontojn kaj balkonojn per floroj kaj oni dancis kaj saltis super fajro.
Noktiĝo ankaŭ estas elstara momento. En Kantabrio oni nomas "Suno de la mortintoj" la lastan sun-imaĝon de vespero, kiun, laŭdire, mortintoj sendas al teranoj. Laŭ tiu vidpunkto, tiu lasta suno indikas la momenton, en kiu mortintoj reviviĝas, kaj kelkaj fakuloj konsideras tiun pensmanieron rilata al pasinta kulto je suno.
Mitologiaj estaĵoj
Kune al teraj kaj naturaj dioj, en Kantabrio ankaŭ ekzistas, laŭ la popola tradicio kaj same al aliaj popoloj, fabelaj estaĵoj kun diversaj formoj kaj trajtoj, kiujn la homoj temas aŭ honoras. Pri ili ankaŭ estas multaj legendoj kaj rakontoj. Ĉi tiaj estaĵoj abundas en la kantabra mitologio. Inter ili pleje elstaras ĉi tiuj sekvaj. (La nomoj aperas laŭ la originalaj hispana aŭ kantabra skribmanieroj).
Krome ekzistas multaj fabelecaj estaĵoj kaj uloj, nome: Ventolines, Osa de Andara, Caballucos del Diablu, Nuberu, Musgosu, Culebre, Ramidreju, Guajona, inter aliaj. Ankaŭ estas populara rakonto pri la Sirenuca (eta sireno): ŝi estas malobeema kaj kapricema belulo, kiu grimpas sur la plej danĝerajn klifojn de Castro Urdiales. Same, ankaŭ estas tre konata rakonto pri la Fiŝhomo de Liérganes: li estis junulo, kiu tre ŝatis naĝi kaj perdiĝis en la rivero Miera; fine li aperis en la Kadiza Golfeto en formo de stranga marulo. Plie, ekzistas legendo pri Esquilu de los dientis (sciuro de la dentoj), kiu estas versio de dentofeino: ĝi estas sciuro, kiu rikoltas la dentojn de infanoj kaj donacas monon kontraŭe.
Kantabra mitologio nuntempe
Ĉi ĉiuj legendoj kaj estaĵoj estas atestilo de la mistika pensmaniero volanta trovi klarigon al danĝera, malamika kaj nekomprenebla medio, kaj pensmaniero volanta esprimi tian timon. Ankoraŭ hodiaŭ ekzistas kantabroj, kiuj plu romantike honoras feinojn kiel anjana kaj atribuas al ĝi bonfarojn. Same oni plu ofte timigas infanojn per rakontoj pri la ciklopo ojáncanu. Tamen, la kantabran mitaron iom post iom anstataŭigas pli modernaj kaj urbaj legendoj.
En la 20-a jarcento la kantabra mitologio plej vekis intereson de verkistoj, precipe post eldono de rakontaro kompilita de la verkisto Manuel Llano Merino (1898-1938) tra sia vivo. Tion riĉigis ankaŭ la parola literaturo kaj pluraj aliaj verkistoj, kiel Adriano García-Lomas.
Ligiloj
(Hispane)
ALF (televida serio)
ALF estas usona televidserio elsendita de NBC inter la 22an de septembro 1986 kaj la 24an de marto 1990. La reala nomo de la ĉefrolulo ALF estis Gordon Shumway sed la familio Tanner nomis lin ALF (akronimo de Alien Life Form) post surteriĝo en la garaĝon de la familio. Ĝi estis produktita de Alien Productions. ALF funkciis dum 2 sezonoj kaj estis produktitaj 99 epizodoj kiuj daŭris po unu horon. Poste oni prezentis la filmon Projekto: ALF, kiu rakontis la finon de la serio.
Pars pro toto
pars pro toto estas latina esprimo, formo de metaforo. Laŭvorte ĝi signifas: ’parto por tuto’; fakte oni nomas tiel tiun komunikan formon, kiam oni mencias nocion, objekton en tiu formo, ke oni nomindikas nur ties pli malgrandan eron, unuon. Tio antaŭsupozas la komunan konatecon de la interparolantoj kaj ilian komunan konon de la temo. En la politika scienco, la principo "PARS PRO TOTO" signifas, ke unu partio reprezentas ĉiam nur parton de la tuta socio, neniam ties tuton, sed volas influi la tutan socion per sia programo, efektivigo de la regado.
ALF (televida serio)
Intrigo
ALF estas eksterterano, kiu suferis akcidenton kaj surteriĝis en la garaĝo de la familio Tanner. Li naskiĝis la 28an de oktobro 1756 en la regiono Lower East de la planedo Melmac, kiu siavice estis lokita 6 parsekojn post  Hydra-Centaurus, kiu havis verdan ĉielon, bluan herbon kaj oranĝkoloran akvon.
Pars pro toto
Oni uzas tion ofte por geografiaj nocioj, popoloj: tiel oni mencias „Anglio”n anstataŭ Unuiĝinta Reĝlando, Peŝto anstataŭ Budapeŝto, aŭ Budapeŝto por Hungario (ĉefurbo por la tuta lando).
ALF (televida serio)
Intrigo
La korpo de ALF estas kovrita de oranĝa hararo. Li havas plurkurvan voston, ok stomakojn kaj ŝatas manĝi katojn. Li iris al la bazlernejo dum 122 jaroj kaj estis la akvisto de la Bouillabaisseball-teamo (oni ĝin ludas sur glacio kaj uzas moluskojn kiel pilkoj). Li ankaŭ studis odontologion kio laŭ li ne estis malfacile ĉar melmac-anoj havas nur 4 dentojn. Lia plej fama frazo estis "Ne estas problemo".
Dum li fuĝis el sia planedo antaŭ ĝia eksplodo (pro tio ke ĉiuj loĝantoj de Melmac konektis siajn harsekigilojn samtempe), ALF vojaĝas perdita en la spaco dum unu jaro ĝis kiam li sekvas radian signalon kiu venas el la Tero. Li surteriĝis en la garaĝon de la familio Tanner en kiu loĝas la socia laboristo Willie (Max Wright), lia edzino Kate (Anne Schedeen), iliaj gefiloj Lynn (Andrea Elson) kaj Brian (Benji Gregory), krome ankaŭ estas Lucky ("Bonŝanculo"), la kato de la familio.
Produktado
Pro la malfacileco produkti pupspektaklon, ALF estis teknike malfacile produktebla kaj postulema laboro por Fusco la kreinto de la televidserio kaj la 4 ĉefaktoroj.
Filmoj
Post la fino de la televidserio oni faris filmon en 1996 kun la ideo doni al la serio adekvatan finon. Projekto: ALF komenciĝas tuj post la fino de la lasta ĉapitro de la serio sed la neĉeesto de la familio Tanner malebligis al ĝi havi sukceson.
Hugo Wolf
Hugo WOLF (n. 13-an de marto 1860 en Windischgrätz (slovene: Slovenj Gradec); m. 22-an de februaro 1903 en Vieno) estis aŭstra-slovena komponisto kaj muzikkritikisto
Vivo
Wolf naskiĝis kiel filo de slovenlingva patrino kaj germanlingva patro. Lia familio ŝanĝis la familian nomon de slovena Volk el la germanan ekvivalenton Wolf. De sia patro, ledokomercisto, kiu samtempe estis pasia muzikisto, Wolf lernis piano- kaj violonludadojn. Post finigo de malmulte feliĉa lerneja tempo en Graz kaj en la monaĥeja gimnazio St. Paul en Lavanttal, dum kiu li krom por muziko pruviĝis kiel talenta por preskaŭ nenio alia, li eniris en 1875 la konservatorion en Vieno (i.a. al Robert Fuchs), kie Gustav Mahler estis lia kunlernanto. Verŝajne li tie lernis nur malmultege, kaj en 1877 oni foririgis lin pro ŝerco en formo de minaca letero al la rektoro, en kiu li eble ne estis implikita. Ekde la aĝo de dek sep li mem responsis por sia muzika edukado. De la pianoinstruado kaj danke al malregulaj subvencioj deflanke de sia patro li povis vivi kelkajn jarojn en Vieno. En 1881 li ektenis postenon kiel vickapelestro ĉe la urba teatro de Salcburgo, sed jam post tri monatoj li estis maldungita kaj almenaŭ kiel muzikisto neniam plu daŭre dungita.
En 1884 Wolf fariĝis muzikkritikisto de la Viena bulvardogazeto Salonblatt kaj akiris per senkompromise morda kaj sarkasma stilo ioman famecon, kiu tamen por lia posta sukceso estis plie malhelpa. Lia arda adoro por Wagner sin ligis kun rigida rifuzado de Brahms, kies verkaron li dumvive malestimis. Brahms tamen ĝue laŭtegis la atakojn de Wolfs en Salonblatt en amika rondo. Ne pro siaj pasiaj kritikoj Wolf estis dungita de ĉi tiu gazeto, sed ĉar unu el liaj mezenatoj transdonis lian honorarion en formo de anonckomisioj al la gazeto.
En 1887 li publikigis dek du el siaj lidoj, maldungiĝis je sia posteno ĉe Salonblatt kaj ekdediĉis sin nure al la komponado. La sekvaj jaroj fondis lian famon kiel komponisto: ili estis stampitaj de periodoj kun intensa kreoforto alternante kun tiuj de mensa kaj fizika elĉerpiĝo,en kiuj li foje eĉ ne eltenis iun ajn muzikon.
Septembre de 1897 la efikoj de la sifiliso kaptita en la aĝo de dek ok jaroj necesigis lian sendadon en nervosanigejon, el kiu li revenis sekvajanuare. Kelkajn monatojn poste, post provo de memmortigo en la Traun-lago, li reeniris propravole en la sanigejon. Post kvar suferplenaj jaroj li mortis la 22-an de februaro 1903. Lia honortombo, konceptita de Edmund Hellmer, troviĝas sur la centra tombejo de Vieno.
Wolf dum la tuta vivo suferis de ekstrema malriĉeco, kio estis, por lia malforta sanstato kaj lia fiera, sentema kaj nervoza karaktero, malfacile eltenebla. Lian profesian sukceson vojbaris precipe lia sensiva kaj komplika temperamento. Siajn enspezojn li dankis preskaŭ nure al la daŭraj klopodoj de malgranda grupo da amikoj, muzikkritikistoj kaj kantistoj, famigi liajn lidojn, al la subteno de la Viena akademia Wagner-asocio kaj al la fondado de Hugo-Wolf-asocioj, ekz. en 1887 deflanke de Michael Haberlandt en Vieno. Eĉ la publikigo de liaj lidoj fare de la muzikeldonejo Schott en 1891 ja alportis al li prestiĝon, tamen eĉ post kvin jaroj nure 85 markojn kaj 35 pfenigojn. Konforme al tio Wolf vivis plejofte en simplaj tranoktejoj, ĝis kiam la grandanimeco de liaj amikoj en 1896 havigis al li propran restadejon, en kiu li povis vivi unu jaron.
Muzikhistoria valoro
Inter tiuj komponistoj de la malfrua romantismo, kiuj defendis la vidpunkton, ke oni devas rezigni la tradiciitajn regulojn de beleco kaj formo, se ili kontraŭstaras pli ekzaktan aŭ viglan realigon de drameca aŭ emocia esprimado, Wolf tenas specialan lokon ne nur pro la aŭdacega originaleco de siaj metodoj kaj rimarkindaj trajtoj de sia persona stilo, sed ĉar tiuj ĉi estas rekta konsekvenco de profundega poezia kompreno kaj imagopovo.
La ofteco de lidoj, en kiuj Wolf konstruas la akompanadon ekde ununura muzika frazo – iaspeca gvidmotivo – sekvigis al la erariga aserto, ke lia verko estas nenio alia ol transigaĵo de la principoj de Wagner sur lidojn. En realo la formo de liaj lidoj varias samamplekse kiel la formo de la poemoj, kiujn li muzikigis. Same rimarkindas la granda kvanto de muzikaj stiloj, kiujn Wolf regis. Tamen ĉe Wolf formo kaj stilo estas tiel malvaste interligitaj kun poeziaj ideoj, kiujn ili enkorpigas, tiel ke oni preskaŭ neniel povas analizi sendepende de la teksto.
Sian lokon inter la plej grandaj lidkomponistoj li dankas al la vereco kaj originaleco de siaj verkoj kaj al la vigla esprimforto, per kiu li prezentas tiujn. Tiuj ĉi rezultaĵoj ne nur estas rezulto de eksterordinara muzika talento, sed ankaŭ de eksterordinare kritika kompreno de liriko. Neniu alia komponisto sentis tian skrupulan respekton por la poemoj, kiujn li muzikigis. Mismeti unuopan akcenton por li estis same abomena sakrilegio kiel la misinterpretado de ideo aŭ la preterirado de esenca aludo en la teksto.
La subtileco de la deklamado nenie atingis pli altan gradon ol en la lidoj de Wolf. Emfazendas ankaŭ la objektiva kaj drameca sinteno de lia animo. Li preferis fari sin sontubo de la poezio anstataŭ eluzi sian arton por la esprimo de sia propra personeco, pro kio li ankaŭ ne muzikigis tekstoj de verkistoj, kiujn li malestime nomis »mio-poetoj«. Tial homoj, kiujn li karakterizas en siaj lidoj, staras kiel vivantaj antaŭ la aŭskultanto kaj formas iaspecan galerion de portretoj, kiuj ja estas nedubeble la verko el sia mano, tamen ja ĉiuj ankaŭ konservas sian apartan individuecon. Tiuj ĉi asertoj verigeblas kaj konsidere de la pli simplaj kaj melodiaj lidoj kaj ankaŭ konsidere de tiuj, kiuj estas ekstreme komplikaj ka malfacilaj. Inter la unuaj oni povus mencii Das verlassene Mägdlein kaj Der Gärtner (Mörike), Verschwiegene Liebe kaj Der Musikant (Eichendorff), Anakreons Grab (Goethe), Alle gingen, Herz, zur Ruh (Spanisches Liederbuch) kaj la numerojn 1 kaj 4 de la Italienisches Liederbuch. Inter la lastaj estas An eine Äolsharfe kaj Der Feuerreiter (Mörike) kaj Ganymed kaj Prometheus (Goethe).
La komponiston Joseph Marx el Graz, kiu famiĝis per siaj lidoj ekestintaj mallonge post la morto de Hugo Wolf, oni ĝenerale rigardas kiel muzika heredanto de la lidotradicio de Hugo Wolfs. Per sia malfrua romantismo, karakterizita de impresionisma sonpentrado, Marx rekte sin ligas al la melodia stilo de Wolf kaj aldonis tiel al la aŭstra lido pluan sonriĉan faceton.
Voĉkantaj komponaĵoj
Ĥorkomponaĵoj Aufblick, Einklang, Letzte Bitte, Resignation, Ergebung, Erhebung
Kava herbobedo
Kava herbobedo estas vegetala ornamaĵo, kiu konsistas el herbobedo kave kovrata per gazono, kelkfoje ĉirkaŭata de bordero.
Dernbach (Eisbach)
La rivereto Dernbach estas apenaŭ 7,5 km longa, orografie maldekstra respektive nordorienta font-rojo de la Eisbach en la distrikto Südliche Weinstraße (Rejnlando-Palatinato).
Kava herbobedo
Parkoj kaj ĝardenoj
La kava herbobedo troviĝas aparte en parkoj de kasteloj kaj en publikaj ĝardenoj.
Dernbach (Eisbach)
Riveriro
La Dernbach fluas en la suda parto de la meza Palatinata Arbaro. Ĝia fonto troviĝas sur alteco de 364 m ĉe la orienta deklivo de la monto Langentalkopf. De tie ĝi fluas ĉefe en suda direkto. Antaŭ Ramberg al ĝi fluas pluraj malgrandaj rojoj inter ili la de maldekstre respektive de la nordo alfluanta nur malmultajn metrojn longa Waltersbach. En la vilaĝo alfluas interalie la Ramberger Bach de la okcidento kaj la Ohlsbach de oriento. Poste la rojo trafluas la vilaĝon Dernbach. La rojo Dernbach kunfluas norde de la samnoma vilaĝo kun la rivereto Leinbach.
Kava herbobedo
Parkoj kaj ĝardenoj
La ĝardeno de la ĉefepiskopejo de Bourges havas maloftan apartaĵon: ĝi estas organizita ĉirkaŭ kava herbobedo.
Dernbach (Eisbach)
Riveriro
Malsupre de la bieno Vogelstockerhof, sur la teritorio de la urbo Annweiler am Trifels, unuiĝas sur alteco de 174 m kun la de dekstre venanta Eußerbach al la Eisbach, alfluanto de la Rejn-alfluanto Queich.
La akvokolekta areo de la supra Dernbach limas en la nordoriento al la akvodislimo inter la rivero Queich en la sudo kaj la Speyerbach en la nordo.
Vidindaĵoj
Proksime de la Dernbach situas la ruinoj de jenaj burgoj Meistersel, Neuscharfeneck kaj Ramburg, trans la valo de la Modenbach la ruino de Frankenburg.
L'Aigle
L'Aigle [lɛɡl] estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aiglons.
Chassal-Molinges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Claude kaj al la kantono .
GIN
La vorto havas plurajn signifojn:
PAV
La vorto havas plurajn signifojn:
María Esther Vázquez
María Esther VÁZQUEZ (Bonaero, 4-a de aŭgusto 1937 - Bonaero, 25-a de marto 2017) ​ estis argentina verkistino, kunlaboristino kaj biografiistino de Jorge Luis Borges kaj de Victoria Ocampo.
Ŝi estas aŭtorino de la rakontaroj Los nombres de la vida kaj Desde la niebla, inter aliaj; de la eseoj Introducción a la literatura inglesa kaj Literaturas germánicas medievales —verkitaj kunlabore kun Jorge Luis Borges—; kaj de la biografioj Victoria Ocampo kaj ''Borges. Esplendor y derrota''. Kiel kolumnistino de la ĵurnalo La Nación, ŝi publikigi pli ol mil kvincent artikolojn. Ŝi ricevis la Premion Konex (1987 kaj 2004), la Premion Comillas de la Eldonejo Tusquets en Hispanio (1995), la Premion de la Internacia Librofoiro de Bonaero (1997) kaj la Premion "Rosalía de Castro" de la Centro PEN Galegio (2012).
Tulca
La komunumo konsistas el la sideja vilaĝo Tulca kaj Căuașd.
Donald Knuth
Donald KNUTH (naskiĝis en 1938) estas komputikisto kaj emerita profesoro de universitato Stanford kiu verkis la vaste konatan serion de libroj The Art of Computer Programming ("La arto de komputila programado"). Ĉi tiuj libroj estas bone konata fonto de informoj pri multaj fundamentaj algoritmoj. Li nun verkas la kvaran volumon de la serio.
Ĉar li ne ŝatis la prespretigon de la Arto, li kreis la tekstformatan programon TeX, kaj la programon Metafont por krei tiparojn. Uzante TeX, li ankaŭ kreis la ideon de Klera programado (angle: Literate Programming), kiu intermiksas programajn instrukciojn kun la dokumentaro pri la programo. Ĝi estas la funda ideo de Javadoc en Java kaj POD (Plain Ordinary Documentation) en Perl.
En 1974 li gajnis la Premion Turing.
Knuth retpoŝtis dum 1975-1990, sed volonte ne plu havas retadreson.
941 Murray
941 Murray estas asteroido de la ĉefa zono, malkovrita la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan intelektulon Gilbert Murray.
(19957) 1985 QG4
(19957) 1985 QG4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
GIO
La tri-litera kombinaĵo GIO havas diversajn signifojn:
Koba troglodito
Koba troglodito (Troglodytes cobbi) estas eta (12-13.5 cm) trogloditedo kiu estas endemia de la Falklandoj. Ĝi estis iam klasita kiel subspecio de la Domtroglodito (Troglodytes aedon) sed ĝi estas nuntempe konsiderata separata specio pro diferencoj en plumaro, voĉo, ekologio kaj morfologio.
La plumaro estas bruna, pli grizeca en kapo kaj brusto, pli hela sube kaj pli rufa en vosto. Estas malhelaj strioj en flugilplumoj kaj vosto kaj ne estas tiom da malhelaj markoj en dorso kiel ĉe aliaj trogloditoj, sed la bruna koloro estas pli homogena. La beko estas longa, nigreca kaj iom kurbeca. La ĉefa konfuziga specio estas la Mallongbeka cistotoro kiu estas pli malgranda kun pli mallonga beko, sablokolora okulstrio kaj malhela striado dorse kaj kape. Koba troglodito havas nombron de zumaj alvokoj kaj ties kanto estas serio de miksitaj trilado kaj fajfado. La kanto povas esti aŭdata el aŭgusto al februaro kaj varias inter individuoj kun diversaj maskloj havante diferencajn kantaĵojn.
Tiuj birdoj tipe loĝas densajn ejojn de Poa ĉe marbordo. Ili troviĝas ofte en plaĝoj serĉe inter brunaj algoj kaj restaĵoj por trovi etajn senvertebrulojn kiel insektoj kaj amfipodoj. Ili estas maltimidaj kaj oni povas alproksimiĝi tre proksime. Se ili estas ĝenataj, ili preferas ŝteliri kiel muso inter rokoj aŭ poejoj pli ol flugi.
La nesto estas pilko el herbo kovrita de plumoj kaj radikfibroj de poo. Ĝi estas konstruita sur aŭ ĉe grundo inter poaro aŭ en rokofendo. La ovoj estas rozkolorecaj kun etaj ruĝecaj punktoj; oni demetas po 3 aŭ 4 en ĉiu ovodemetado. Tio okazas el frua oktobro al decembro kaj eblas po du ovodemetado en ĉiu reprodukta sezono.
Tiu troglodito estas limigita al malgrandaj insuloj liberaj de ratoj kun populacio de nur 4,500-8000 paroj (ĉirkaŭkalkulo de 1997/1998). La specio estas konsiderata kiel vundebla specio deklive al formorto pro ties fragmento en malgrandaj populacioj kiuj povus malaperi se tiuj insuloj estus koloniitaj de ratoj aŭ katoj. La kutimoj de tiuj birdoj manĝi kaj reprodukti je grunda nivelo faras ilin vundebla al predado malkiel la Mallongbeka cistotoro kiu vivas pli alte kaj povas kunekzisti kun predantoj.
La situacio de la Koba troglodito estis ĵus reatentita pro konsidero de Canon kiel endanĝerita specio de la monato de februaro de 2009 de Revuo National Geographic.
Marie-François Cormier
Marie-François CORMIER [pron. kormje] (1769 en Sallertaine [pron. salerten] en Vendeo - 1844) estis franca militista inĝeniero. Li partoprenis en la milito de Vendeo flanke de la respublikanoj. En 1804, li ricevis la taskon plani la projekton de konstruado de La Roche-sur-Yon, la estonta ĉefurbo de Vendeo, laŭ decido de Napoleono la 1-a. Li finis sian karieron kiel ĝenerala inspektoro.
Chassal
Chassal estas malaperinta franca situanta en departemento, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chassaliens.
Ĝi nun formas parton de Chassal-Molinges.
Kenji Oshiba
Kenji Oshiba (大柴 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Cerezo Osaka, Kashiwa Reysol kaj Yokohama FC.
PIC
La vorto havas plurajn signifojn:
György Marosán
György Marosán [djordj maroŝAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marosán György estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, bakisto.
György Marosán naskiĝis la  1908 en Hosszúpályi. Li mortis la 1992 en Budapeŝto.
Biografio
György Marosán frekventis komece estis bakisto, li tre frue aliĝis al laborista movado, en 1927 al la socialdemokratoj. Dum la 2-a mondmilito li dufoje estis arestita. En 1948 li estis ĉefa motoro de unuiĝo de socialdemokratoj kaj komunistoj. En la jaroj 1949 kaj 1950 li estis ministro pri malpeza industrio. En la malfrua 1950 li false estis kondamnita je tutviva prizono, sed en 1956 li liberiĝis. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li apartenis al la krudaj komunistoj apoganta János Kádár-n. En 1960 li estis nomumita vicĉefministro, sed post 2 jaroj li perdis preskaŭ ĉiujn postenojn, poste li eksiĝis el la partio. Li denove aliĝis al la partio en 1972. Post fino de la socialismo li restis fidela komunisto. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 1948 kaj 1981.
Bonneville International
Bonneville International Corporation estas radistacia societo kiu estas tute posedata de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, pere de la neprofitcela, Deseret Management Corporation. Ĝi situas en Sallaga Urbo, Utaho. Ĝia nomo aludas al Benjamin Bonneville kaj al la prahistoria lago Bonneville kiu iam kovris grandan parton de la nuna Utaho.
Laplaca ekvacio
En vektora analitiko, la laplaca ekvacio aŭ ekvacio de Laplace estas ekvacio de partaj derivaĵoj de dua ordo kaj de elipsa tipo, kiu ricevis tiun nomon honore al la fizikisto kaj matematikisto Pierre-Simon Laplace.
Enkondukita pro la bezonoj de la neŭtona mekaniko, la laplaca ekvacio aperas en multaj aliaj branĉoj de la teoria fiziko, kiel astronomio, elektromagnetismo, elektrostatiko, fluidmekaniko aŭ kvantuma mekaniko.
Eduard Schoen
Ĝis 1933 Schoen estis instruisto (laste "Studiendirektor") en Elzaso kaj poste Heslando. Dum la jara ĉefkunveno de GEA en Majenco kadre de la 43-a Universala Kongreso li estis elektita ĝia prezidanto je la 3a de Aŭgusto 1958 kiel posteulo de Wilhelm Herrmann, kiu forte malsaniĝis. Post nur tri jaroj li redonis la prezidantecon al Herrmann.
Krom por Esperanto Schoen aktivis pri sporto (komitatoj por gimnastiko), en popolaltlernejoj kaj la junulargasteja movado, same kiel politikisto, precipe por la repacigo inter francoj kaj germanoj.
Laplaca ekvacio
Difino
Se u estas funkcio difinita el eŭklida spaco \R^n kun reelaj valoroj en \R, kontinua kaj dufoje diferenciebla, la  laplaca ekvacio de u estas:
Kantono Fannin
La nomo kanton Fannin povas rilati interalie al
Laplaca ekvacio
Difino
kie \Delta estas la laplaca operatoro aŭ laplaciano.
En tri-dimensia sistemo, la problemo konsistas en trovi tian funkcion u tiel, ke
en karteziaj koordinatoj
en cilindraj koordinatoj
en sferaj koordinatoj
La solvoj de ekvacio de Laplace nomiĝas harmoniaj funkcioj.
Se du funkcioj estas solvoj de laplaca ekvacio (aŭ iu ajn lineara homogena diferenciala ekvacio), ilia sumo (aŭ iu ajn lineara kombinaĵo) estas ankaŭ solvo. Tia propreco, nomita principo de supermetado, estas tre utila, ekz. por solvi malsimplajn problemojn per sumo da simplaj solvoj.
Kiam la dekstra membro de la laplaca ekvacio estas funkcio f, la ekvacio estas skribita tiel:
La helmholca ekvacio estas aparta kazo de ekvacio de Poisson, kie (kun k reela nombro) ,
dum la laplaca ekvacio estas aparta kazo de helmholca ekvacio, kie k = 0.
Limkondiĉoj
La laplaca ekvacio signifas, ke estas neniu fonto en la konsiderata domajno D, do estas la kondiĉoj de ties limoj, kiuj permesas kalkuli la funkcion u interne de tia domajno D. La plej komunaj limkondiĉoj estas la Dirichlet kaj la Neumann kondiĉoj.
Problemo de Dirichlet
La problemo de Dirichlet pri la laplaca ekvacio konsistas trovi solvon u en iu domajno D tiel, ke u konformu al determinita(j) funkcio(j) g laŭ difinita(j) limo(j) \partial D:
La laplaca operatoro aperas en la ekvacio de varmo, ia fizika interpreto de tiu problemo estas la sekvanta: fiksi la temperaturon laŭ la rando de la domajno en akordo kun iu specifo determinita de limkondiĉo. Varmo unue disfluas kaj varias ĝis daŭra stato, pri kiu la temperaturo en ĉiu punkto de la domajno ne plu ŝanĝas. La fina disvastiĝo de la temperaturo ene de la domajno estas la solvo de problemo de Dirichlet.
Problemo de Neumann
Pri la problemo de Neumann la limkondiĉo por la solvo de la laplaca ekvacio ne specifas, sur la rando(j) \partial D de la domajno, la funkcion u, sed ties ortan derivaĵon.
Pri varmodifuzo, komune okazas, ke varmo nek eniras nek eliras tra la konturo de la domajno, t.e. ke la domajno estas perfekte termike izolita, kaj do ke la orta derivaĵo de la varmofluo nulas laŭ ĉi tiu konturo (h=0).
Laplaca ekvacio en du-dimensia sistemo
La ekvacio de Laplace pri du sendependaj variabloj (x, y) skribiĝas sekve:
Analitikaj funkcioj
La reelaj kaj imaginaraj de kompleksa analitika funkcio kongruas kun la laplaca ekvacio. Tio estas, se z=x + i.y, kaj se
Vincento el Lerino
Vincento el Lerino (: Vincentius Lirinensis) (naskiĝis en la 5-a jarcento, mortis ĉirkaŭ 448) estis monaĥo kaj eklezia verkisto de suda Gaŭlio. Li estas agnoskata kiel sanktulo kaj Patro de la Eklezio fare de Katolika kaj Ortodoksa Eklezioj kiuj celebras lian festotagon la.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
do la necesaj kondiĉoj por ke \Psi(z) estu analitika estas, ke ĝi kongruu kun la ekvacioj de Cauchy-Riemann:
Vincento el Lerino
Biografio
Naskiĝinta en Toul, Vincento devenis de famkonata familio de Gaŭlio, li unue dediĉis sin al militista kariero kaj poste retiriĝis en monaĥejo sur Insuloj de Lerino vid-al-vide al Cannes. Lia frato estas Lupo de Troyes.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
kie ux estas la unua parta derivaĵo de u rilate al x.
Kaj pro la propreco de simetrio de duaj derivaĵoj pri funkcioj kun kontinuaj partaj derivaĵoj, sekvas ke:
Vincento el Lerino
Biografio
Vincento el Lerino mortis ĉirkaŭ 448.
Evaristo Carriego
La poeto Evaristo Francisco Estanislao CARRIEGO, konita kiel Evaristo Carriego, naskiĝis en Paraná, Provinco Entre Ríos, Argentino, la 7-an de majo 1883 kaj mortis en Bonaero la 13-an de oktobro 1912.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
Tio pruvas, ke u tial kongruas kun la laplaca ekvacio. Sama kalkulo montru, ke v kongruas ankaŭ kun la laplaca ekvacio.
Kantono Fannin (Teksaso)
La kantono Fannin situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Bonham.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
Inverse, konsiderante harmonian funkcion, ĝi estas la reela parto de analitika funkcio \Psi(z) (minimume lokale), eblas konsideri ĝin tiel:
kaj oni rajtas plenumi la ekvaciojn de Cauchy-Riemannn:
Evaristo Carriego
Juna, li amikiĝis kun anarkiistoj, poste eniris en framasonismo, partoprenis en la literatura etoso de la 1900-aj jaroj, ĉeestis en la famaj kafejoj, diboĉis kun bohemiaj verkistoj la tutan nokton. Li mortis juna 29jaraĝa, pro tuberkulozo.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
Tiaj egalaĵoj ne determinas \psi-n, sed nur ties pliigon per la nura reela parto de la analitika funkcio \Psi(z):
La ekvacio de Laplace por \Phi implicas, ke la kondiĉo de integralebleco validas por \psi:
kaj tiel eblas difini \psi-n kiel kurban integralon. La kondiĉo de integralebleco kaj la teoremo de Stokes implicas, ke la valoro de la kurba integralo, laŭ la vojo kiu kunigas la du punktojn, estas sendependa de la vojo. La solvo de la laplaca ekvacio estas duopo de tiel nomitaj konjugitaj harmoniaj funkcioj. Tiu konstruo validas nur lokale, aŭ kondiĉe ke la vojo ne ĉirkaŭiras neordinaraĵon. Ekzemple, se \rho\, kaj \varphi \, estas polusaj koordinatoj kaj
Tamen, la angulo \varphi \, havas unu nuran valoron kondiĉe, ke la koncernata regiono ne inkludas la centran poluson.
Vincento el Lerino
Biografio
Lia vivo estas konata pere de la verko De viris illustribus de Gennadius Scholasticus.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
Estas intima rilato inter potencoserio kaj la serioj de Fourier. Elvolvado de funkcio \Psi(z),\, laŭ potencoserio inter cirklo de radiuso R tradukiĝas per:
Vincento el Lerino
Verkaro kaj vidpunktoj
En 434, post la Koncilio de Efezo, li kondukis, per la plumnomo Peregrinos, la Commonitorium en kiu li formulis en zorgema kaj preciza stilo la kriteriojn laŭ kiuj kristana doktrino povus esti konsiderata pura kristanismo aŭ herezo. La libro estis verkita kun la celo protekti la eklezion kontraŭ "herezoj" kiel la Nestorianismo.
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
kun taŭgaj difinitaj koeficientoj, kies reelaj kaj imaginaraj partoj estas donitaj per
Vincento el Lerino
Verkaro kaj vidpunktoj
La kriterioj prezentitaj en lia libro estas ĝuste tiuj aplikitaj de la Ortodoksa Eklezio ĝis hodiaŭ:
Laplaca ekvacio
Analitikaj funkcioj
Konsekvence
Vincento el Lerino
Verkaro kaj vidpunktoj
Li estis rekonita kiel sanktulo de la katolikaj kaj ortodoksaj eklezioj, kiuj festas lian memoron la 24-an de majo.
Laplaca ekvacio
Fluo de fluido
Supozu, ke la kvantoj u kaj v estu la horizontala kaj la vertikala komponantoj de rapido en du-dimensia sistemo pri daŭra, nekunpremebla kaj nerotacia fluidofluo. La kondiĉo, laŭ kiu la fluo estu nekomprenebla estas ke:
kaj la kondiĉo, ke la fluo ne rotacias estas ke:
Se ni difinas la diferencialo de rapidofunkcio ψ per
tiam la kondiĉo de nekunpremebleco estas kondiĉo de integralebleco por tia diferencialo: la rezulta funkcio nomiĝas fluofunkcio, ĉar ĝi estas konstanta laŭ la fluaj linioj. La unuaj derivaĵoj de ψ estas: