cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Neftejugansko
Historio
La konstruata urbo alfrontis la saman problemon kiel Surguto kaj aliaj novaj urboj de la regiono — malboniĝon de la krima situacio pro amasa alveno de duonliberigitaj kaj ĵus liberigitaj prizonuloj. En akceptejoj de multaj organizaĵoj anstataŭ sekretariinoj deĵoris fortikaj viroj, ĉar nur ili povis bari la estrojn kaj haltigi la danĝerajn arogantulojn.
Formiĝis sanservo, tamen malsufiĉis fakuloj. En la 1960-aj jaroj la ĉefa kuracisto de loka hospitalo Vjaĉeslav Krasilnikov, trafita de apendicito, operaciis sin mem helpe de studento de la Lviva medicina instituto, veninta kadre de studenta konstrua taĉmento.
En la unuaj jaroj mankis firma aviokurejo, do printempe kaj aŭtune por atingi la urbon necesis flugi al Surguto kaj poste per helikopteroj aŭ skutroj veturi al Neftejugansko.
Olimpia flago
La simbolo de la olimpiaj ringoj, kiuj sur blanka fono konsistigas la olimpian flagon, estis dezajnita fare de Pierre de Coubertin dum la jaro 1913. La simbolo konsistas el kvin interkroĉitaj ringoj en la koloroj blua, flava, nigra, verda kaj ruĝa. La sesa uzita koloro estas la blanka por la fono.
Pa
La literkombino havas plurajn signifojn:
Olimpia flago
Pierre de Coubertin dum la jaro 1931 diris pri la flago:
La koloroj de la ringoj do ne unuope reprezentas difinitan kontinenton, sed tamen la interplektiĝon de ĉiuj kontinentoj, pro tio ke almenaŭ unu koloro de ĉiu nacia flago de la partoprenantaj teamoj ekzistas en la olimpia flago.
Kvankam ekde la dezajno de la olimpia flago fondiĝis pluraj novaj ŝtatoj kaj ŝanĝiĝis naciaj flagoj, la regulo ĝis hodiaŭ validas por ĉiuj naciaj ŝtatoj de la mondo.
La kutima opinio, ke la ringaj koloroj reprezentus difinitajn kontinentojn - blue plej ofte por Eŭropo, alternative foje por Aŭstralio, ruĝe por Ameriko, flave por Azio, nigre por Afriko, verde plej ofte por Aŭstralio, alternative foje por Eŭropo - tamen tiom enradikiĝis, ke fojfoje eĉ la lernantoj en lernejaj lecionoj devas enparkerigi la kombinon inter la ringokoloroj kaj la kontinentoj, malgraŭ ke la rilatigo estas pura mito.
Olympic symbols
Alcalá de Henares
Alcalá de Henares (aŭ Alkalao esperante) estas hispana urbo, en la Madrida Regiono, je de la urbo Madrido. Ĝin banas la rivero Henares. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 205,000 loĝantojn (2004).
Historio
Ĝi ekzistis jam en la romia epoko, kie li estis nomita Complutum. La nunan nomon Alcalá, arabdevenan, ĝi ricevis dum la mezepoko.
Estis tre grava ĝia historia universitato, la Universidad Complutense, fondita de la Kardinalo Cisneros en 1499. En ĝi instruis aŭ studis konataj intelektuloj de la Ora Epoko de la kulturo hispana, kiel Antonio de Nebrija, Francisco de Quevedo aŭ la jezuito Juan de Mariana inter aliaj. La universitato estis translokita al la Madrida ĉefurbo en 1836 kie ĝi eknomiĝis Universidad Complutense de Madrid, kaj nun estas la plej granda hispana universitato. En 1977 refondiĝis universitato en Alcalá mem, kun la nomo Universidad de Alcalá, kio tre helpis al la kultura renaskiĝo de la urbo.
La malnova parto de Alcalá de Henares estis deklarita Monda Kulturheredaĵo de UNESKO en 1998, agnoskante ĝian trajton de unua universitata urbo planita kiel tia en la mondo.
Tre ĵuse, Alcalá bedaŭrinde famiĝis pro alia kaŭzo: la trajnoj kiuj estis atencitaj dum la 11-a de marto de 2004 estis elirintaj el tiu urbo.
Vaasa
Vaasa, en la sveda Vasa, estas urbo kaj komunumo en la provinco Ostrobotnio de Finnlando, ĉe la Botnia golfo. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. Vaasa havas 57 266 loĝantojn, el kiuj nuntempe 71,5 % estas finnlingvaj kaj 25 % svedlingvaj. Vaasa estas fondita de sveda reĝo Karlo la 9-a en 1606.
Grosbois-en-Montagne
Grosbois-en-Montagne estas franca komunumo, kiu situas en departemento Orbordo en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵoj
La parko de la kastelo estis farita en 1698 de Le Nôtre.
SPB
SPB povas rilati al:
Mick Micheyl
Mick MICHEYL, (naskiĝinta la 8-an de februaro 1922 en Lyon kaj mortis la 16-a de majo 2019) estis franca kanzonistino. Ŝi studis belartojn, sed ne sukcesis malfermi al si pordojn en tiu fako, do ŝi provis konatigi sin per kanzono; Ŝi mem verkis la tekstojn komponis la muzikon kaj kantis ilin, ekde 1950. Ŝi gajnis plurajn gravajn premiojn tiurilatajn tiel, kiel la Grand Prix de la chanson française, ŝia plej fama kanzono "Un gamin de Paris" (pariza bubo) famiĝis tra la terglobo. Post 22 jaroj de kanzona kariero, ŝi ĉesis, kaj nur provis plu konatiĝi per pentrado.
rete legebla en Esperanto:
Egon Voss
Egon Voss (naskiĝinta la 7-an de novembro 1938 en Magdeburgo) estas germana muziksciencisto kaj esploristo pri Richard Wagner.
Voss studis muziksciencon kaj germanistikon en Detmold, Kiel, Monastero kaj Saarbrücken kaj li doktoriĝis en 1968. Multjare li kunlaboris kaj estris la eldonon de la kompleta verkaro de Wagner.
Voss ne nur eldonis aron da verkoj kaj vivdokumentoj de Wagner, Johann Sebastian Bach kaj Robert Schumann, sed ankaŭ krom tio esploris pri la historio de la muzikteatro.
Bill Smythies
Bertram Evelyn (Bill) Smythies (naskiĝis la (Nainital, Barato), mortis la  (Redhill, Anglio)) estis brita forstisto kaj ornitologo.
Smythies naskiĝis en Barato, de E. A. Smythies, arbaristo de Utar-Pradeŝo kaj, en la 1940-aj jaroj, Ĉef-Konservisto de Arbaroj de Nepalo, kaj de lia edzino, Olive, konata aŭtoro de The Tiger Lady. Post lernejo en Britio, Bill lernis botanikon kaj arbaristikon ĉe la Balliol College, en Oksfordo.
La avo de Bill estis veninta en Baraton en 1873 por aliĝi al la Barata Forstoservo kaj servis tie ĝis 1902 ĉe Dehra Dun. Lia patro havis gradojn en arbaristiko kaj geologio el Oksfordo kaj servis en la Barata Forstoservo el 1908 al 1940. Li estis bazita en Nainital, kie Bill naskiĝis en 1912. Li verkis: ... "startis montetogrimpi jam sesmonata, kampadi en tendoj en a montetoj de Kumaon... venis al rigardo de Nanda Devi kaj Trisul - kiu povus eviti enamiĝi al montoj kaj al natura historio?"
La patro de Smythies dungiĝis kiel Forsta Konsilisto ĉe la Maharaĝo de Nepalo kaj moviĝis al Katmanduo post 1940 kaj restis tie ĝis 1947. Dum tiu tempo Bill vizitis sian patron en Nepalo kaj havis aliron al lokoj kiuj estis normale foratinge el fremduloj. Bill Smythies aliĝis al la Birma Forstoservo en 1934 kaj dum tiu tempo li esploris la botanikon kaj ornitologion de tiuj Birmaj regionoj kompanate de sia Kaĉina gvidisto kaj amiko Sumdu Mai. Li flue parolis lingvojn kiaj la Birma, Jingpoa, Malaja kaj Ibana. Li estis granda sekvanto de la Brita botanikisto kaj esploristo Kingdon-Ward.
Januare de 1949 li estis dungita de la Kolonia Forstoservo en Saravako kie li pasis 15 jarojn. Je aĝo de 52, la tagon kiam li forlasis Saravakon, li ekziĝis al Florence "Jill" Mary kiu estis talenta botanika artistino. La venontajn dekkvin jarojn ii pasis en hispanaj Sierras, la montoj de Britio, la Alpoj kaj la Pireneoj antaŭ moviĝi al Anglio. Jill mortiĝis en 1994. En 1986, honore al sia edzino, li organizis ĉiujaran premion Jill Smythies pere de la Linnean Society of London.
Kelkaj ĉefaj libroj liaj estas la jenaj:
Karno (Biblio)
Karno, en la Biblio, signifas homo. En la Malnova Testamento karno indikas la homon kiel kadukan, kaj kiel individuon. En la Nova Testamento la vorto konservas la samajn sencojn kun plia nova signifo. Tio videblas bone en Sankta Paŭlo.
Paŭlo uzas la vorton “karno” laŭ tri niveloj
1) La plej elementa respondas al la demando: kion signifas diri ke la homo estas “karno”? Li estas karno ĉar kreitaĵo kaj, do, distingiĝas el la grando, grandiozeco, potenco, riĉo de Dio kiu estas spirito.
Tiu estas la konstanta signifo en la Malnova Testamento בּשׂר (bâśâr). Kar no, do, esprimas homon neplensence kiu estas אישׁ ('îysh: homo kiel individuo en sia valoro ), konsideritan kaduka, limigita (Gn 6,3, Psa 78, 39; 9,20; Jesaja  40, 6; 66,16; 49, 26; 31,3; Reasd 5,26; Jer 12, 12; Rm 7,5; 2 Kor 7,5; Jeĥ 28,9; 21, 9).
2) En la dua nivelo “karno” indikas la homon en ties aparteno al la mondo de la teraĵoj kaj tempaĵoj: karno estas tio kio estas tera en oni kaj apartenanta al la tempo. Kristo estis en la karno, marŝadis en la karno, sed ne laŭkarne (kio estas konotacio etika). “Kristo naskita laŭ la karno” indikas tiun duan nivelon. (1 Kor 7,28; 15,39; Rm 4,1; Lk 24,39).
3) Trianivele la vorto “karno” survestas konotacion etikan-religian: tiukaze ĝi akiras negativan signifon kaj sinomimas pekemon. Homo estas ĉiam eventuale ekpekanta: temas pri homo maljuste adheranta al la bonaĵoj donitaj de Dio, sed por ilin ĝui kontraŭe al la diaj intencoj kaj fariĝante ribela. “Esti karne” (Rm 7,14; “Marŝi laŭ la karno“ (2Kor 10,2). Vidu ankaŭ Ef 2,3; 6,5; 1Kor 10,18; Gal 5,15.19; Joh 8,17)
Tial “esti en la karno” povas signifi esti karna aŭ esti en la mondo aŭ vivi laŭmondume kaj eksterkrede.
Fronte al karno staras spirito (vivi laŭspirite), kiu ne aludas ĉi-kontekste al animo aŭ al la ero nekorpa de la homo, sed al ties ĝusta adhero al Kristo.
La tri konceptoj en unu sola vorto, klaraj kaj nekonfuzeblaj, kaj kompreneblaj el la kunteksto, montras ke la kristana lingvaĵo estis ankoraŭ serĉanta siajn lingvajn specifaĵojn.
Neuffen
Neuffen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kitzbühel
Kitzbühel [kicbil] estas urbo en Tirolo (Aŭstrio), ĉefurbo de samnoma distrikto. Ĝi situas en la Alpoj en la valo de Kitzbühler Ache kaj estas unu el la plej renomaj vintrosportejoj de Aŭstrio.
Urbopartoj
Am Horn, Aschbachbichl, Badhaussiedlung, Bichlach, Ecking, Felseneck, Griesenau, Griesenauweg, Gundhabing, Hagstein, Hausstatt, Henntal, Jodlfeld, Kaps, Mühlau, Obernau, Schattberg, Seereith, Siedlung Frieden, Sonnenhoffeld, Staudach, Stockerdörfl, Zephirau.
Famuloj
En Kitzbühel mortis la hungaraj ministroj Béla Jurcsek kaj Árpád Henney, krome la pentristo Alfons Walde.
L'Étang-la-Ville
L'Étang-la-Ville estas franca komunumo en departemento Yvelines, en regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj estas nomitaj Stagnovillois.
NGC 3553
NGC 3553 (aliaj indikoj — MCG 5-27-4, ZWG 156.6, ZWG 155.85, NPM1G +29.0207, PGC 33933) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Temse
Temse (nederlande, proksimuma prononco [TEMse]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Temse situas ĉe la rivero Skeldo, kaj estas konata pro la plej longa ponto de Belgio (365m) kaj la "Boelwerf", la iama ŝipkonstruejo.
Ekde 1977, la municipoj Steendorp, Tielrode kaj Elversele apartenas al Temse.
La nomo Temse devenas de la Galo-Romia Tamisiacum / Tamasiacum. La sankta patrono de Temse estas Sankta Amelbergo, kiu fondis tie la unuan paroĥejon ĉirkaŭ la jaro 770. Ĝi estas la plej malnova paroĥejo de la regiono Waasland.
Paraíba do Sul
Esperanto-movado
Hodiaŭ estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Sarah Vaughan
Sarah Lois VAUGHAN (naskiĝis la 27-an de marto 1924 en Newark, Nov-Ĵerzejo; mortis la 3-an de aprilo 1990 en Los-Anĝeleso, Kalifornio) estis usona ĵaz-kantistino kaj pianistino. Ŝi estas rigardata krom Billie Holiday kaj Ella Fitzgerald kiel unu el la plej elstaraj kantistoj de ĵazo.
Infaneco kaj juneco
La patro de Sarah Vaughan, Asbury „Jake“ Vaughan, estis ĉarpentisto kaj amatora gitaristo. Ŝia patrino Ada estis lavistino kaj kantis en la preĝeja ĥoro. Jake kaj Ada Vaughan estis transloĝigintaj dum la Unua Mondmilito ekde Virginio al Newark. Sarah estis ilia ununura ido. La Voganoj loĝis en la Strato Brunswick, kie Sarah pasigis sian fruan infanecon. Jake Vaughan estis profunde religia, kaj la familio aktivis en la Baptisma Eklezio Nova Monto Ciono, kiu troviĝis en la Thomas-Strato n-ro 186. Sarah sekvis jam en la aĝo de sep jaroj pianolecionojn, kantis en la preĝeja ĥoro kaj ludis laŭokaze dum la ekzercadoj pianon aŭ orgenon.
Vaughan malvolvis junaĝe preferon de populara muziko sur sondiskoj kaj je la radio. Dum la 1930-aj jaroj Newark tenis viglan koncertvivon, kaj Vaughan vidis regule lokajn kaj vojaĝajn bandojn, kiuj prezentis en la urbo. Kvankam estis kontraŭleĝe pro ŝia aĝo, ŝi komencis prezenti en la noktoklubejoj de Newark kiel pianisto kaj foje ankaŭ kiel kantisto, ekzemple en Piccadilly Club kaj ĉe la flughaveno de Newark ĉe la USO. Vaughan lernis en Newark komence ĉe la Orientflanka Gimnazio, pli malfrue ĉe la Arta Gimnazio je Newark, kiu malfermiĝis en 1931 kiel unua arta gimnazio en Usono. Ŝiaj noktaj prezentadoj tamen rezultigis ŝian eksigon el la gimnazio. Tiutempe Sarah Vaughan kaj ŝiaj amikoj vizitis Novjorkon, por aŭskulti tie la bandegojn en Harlemo, kiuj muzikis en Savoy Ballroom kaj Apollo Theater.
Dum ĉi tiu semajno en la aŭskultantaro sidis ankaŭ kantisto Billy Eckstine, kiu je tiu tempo estis ĉe Earl Hines; li atentiĝis pri la talento kaj rekomendis ŝin al Hines. Ĉi tiu pli malfrue gloris sin, ke li estas malkovrinta ŝin kaj propronis al ŝi la postenon de pianisto en sia bando. La 4-an de aprilo 1943 finfine li anstataŭis sian bandan kantistinon per Sarah Vaughan.
Kun Earl Hines kaj Billy Eckstine: 1943 - 1944
Sarah Vaughan koncertvojaĝis post ŝia kontrakto kun Apollo fine de 1943 kaj komence de 1944 kun la bandego de Earl Hines. Vaughan tenis la postenon de pianisto, sed post kiam Cliff Smalls eniris la bandon kiel trombonisto kaj pianisto, Vaughan estis la kantistino de Hines-Bando. Tiu ĉi nuntempe validas kiel iaspeca „inspirejo“ de bibopo, ĉar en ĝi muzikis tiam renomaj muzikistoj de bibopo kiel ekzemple trumpetisto Dizzy Gillespie kaj saksofonisto Charlie Parker same kiel trombonisto Bennie Green. Gillespie verkis ankaŭ muzikaranĝojn por la bando; ĝenerala striko (sonregistrada bojkoto) malebligis tamen, ke ekestus sondiskoj de ĉi tiu ensemblo.
Fine de 1943 Eckstine forlasis la bandon de Hines kaj fondis sian propran bandegon kun Gillespie, kiu ankaŭ forlasis Hines, por fariĝi muzika direktisto de la nova bando. Charlie Parker ankaŭ aliĝis, kaj la bando de Eckstine estis dum la venontaj jaroj kolektujo de junaj ĵaztalentoj: Miles Davis, Kenny Dorham, Art Blakey, Lucky Thompson, Gene Ammons kaj Dexter Gordon muzikis en ĝi.
Vaughan aliĝis en 1944 al la novfondita bando de Eckstine; Tio donis al ŝi la eblecon pluevoluigi sian stilon. Kun la bando de Eckstine do ekestis unuaj surdiskigo; dum registrado la 5-an de decembro 1944 ekestis la kanto „I’ll Wait and Pray“ por diskeldonejo Deluxe. Tiu ĉi disko atentigis pri ŝi ankaŭ recenziston kaj produktiston Leonard Feather, kiu ŝin demandis, ĉu ŝi volas verki kun li kvar sondiskofacojn je propra nomo, kiuj poste aperis ĉe diskeldonejo Continental. Je tio ŝin akompanis sepopo kun i. a. Dizzy Gillespie kaj Georgie Auld. Onidire la tiama bandopianisto John Malachi donis al ŝi la ŝercnomon „Sassy“. Fine de 1944 Vaughan oficiale forlasis la bandon de Eckstine, por komenci solokarieron, restis tamen kiel antaue en ligo kun li kaj verkis pli malfrue sondiskojn kun li.
Ŝia frua solokariero: 1945 - 1948
Sarah Vaughan komencis sian solokarieron kiel liberprofesia kantisto en 1945 en la novjorkaj ĵazklubejoj de la 52-a Strato kiel ekzemple en Three Deuces, en Famous Door, en Downbeat kaj en Onyx Club. Vaughan prezentis ankaŭ en Braddock Grill, malproksime de Teatro Apollo en Harlemo. La 11-an de majo 1945 Vaughan surdiskigis „Lover Man“ por la malgranda diskeldonejo Guild, akompanate de kvinopo kun Gillespie kaj Parker, krome kunverkis pianisto Al Haig, kontrabasisto Curly Russell kaj frapinstrumentisto Sid Catlett. Mallonge post tio ŝi denove enstudiiĝis kun Gillespie/Parker kaj surbendigis tri kromajn titolojn.
Mnacakan Iskandarjan
Mnacakan Iskandarjan (armene: Մնացական Իսկանդարյան, Мнацакан Фрунзевич Искандарян; naskiĝis la 17-an de majo 1967) estas iama armena klakikstila luktisto kiu konkuris reprezentante Sovetunion kaj Rusion. Iskandarjan estas Olimpika Ĉampiono, trifoja Mondĉampiono, kaj dufoje Eŭropa Ĉampiono. Li gajnis la rangon Honora Majstro de Sportoj de Sovetunio en 1991 kaj estis nomumita Honora Trejnisto de Rusio en 2000. En 2012, Iskandarjan estis inkludita en la Fama Halo de Sportistoj. Li estas la dua armeno en tiu listo post Armen Nazarjan.
Widen-preĝejo
La ruino de la protestantisma Widen-preĝejo (germane: Widenkirche) troviĝas en la urbo Weida en Germanio estante unu el la plej gravaj vidindaĵoj urbaj.
László Dankanits
László DANKANITS [dankaniĉ] estas rumania hungara inĝeniero pri kemio. Li naskiĝis en Kluĵo la 14-an de decembro 1920. Li estas la pli aĝa frato de historiisto Ádám Dankanits.
Sarah Vaughan
Ŝia frua solokariero: 1945 - 1948
Post mallonga gastmuzikado en la bando de John Kirby kaj sonregistrado kun violonisto Stuff Smith, je kiu en oktobro ekestis la kanto „Time and Again“, diskeldonejo Musicraft proponis al ŝi sondisko-kontrakton. Antaŭ ol ĉi tiu kontrakto ekfunkciis en 1946, ŝi surdiskigis por la eldonejoj Crown kaj Gotham kaj koncertis regule en ĵazklubejo Cafe Society en la urbocentro, en klubejo ĉe Sheridan Square, en kiu ne ekzistis rasaj limigoj. Dum sia dungiteco en Cafe Society Vaughan konatiĝis kun trumpetisto George Treadwell. Ĉi tiu finfine fariĝis la organizanto de Vaughan, ŝia muzika direktisto je multaj sonregistradoj kaj prizorganto de ŝia ekstera prezentado inkluzive ŝian vestaron, ŝian hararanĝon kaj ankaŭ la reguligon de ŝia dentaro.
Widen-preĝejo
Historio
Widen-preĝejo evoluis el kapelo estinte la paroĥuja kirko de la malnova parto de Weida sub la patroneco de la Virgulino. Ekde 1193 posedis la tuton monakejo Mildenfurth. En dokumento de papo Gregorio la 9-a menciitis la preĝejo en la jaro 1230-a. Tie temis pri malkonstruo de antaŭromanikaĵo kaj novkonstruo de romanikstila ejo. En 1350 fariĝis novkonstruo laŭ gotika modo.
László Dankanits
Kariero
László Dankanits diplomitiĝis en 1944 en Budapeŝto. De 1949 li lekciis en la agrikultura altlernejo de Kluĵo, poste ĝis 1970 en la laboratorio agrokemia de Kluĵo, fine denove en la altlernejo.
Widen-preĝejo
Historio
En la jaro 1504 detruis fajrego la preĝejon post kio fariĝis provizora rekonstruo. Fakte la ejo uzitgis ĝis 1527 liturgie, sed jam en la jaro 1554 la preĝejo taksitis kadukega. Post Reformacio tiu ĉi kirko ne plu bezonitis ĉar paroĥuja kirko intertempe iĝis la eksa franciskana. Tamen konserviĝis ĉiam - ĝis hodiaŭ - la sonorilaro. Incendio de 1633 helpis plie malkonstrui ĝin kiel ankaŭ tertremo de la 17.3.1789. En 1811 la ĝemelturo forigitis kaj en 1902 la sakristio remalkovritis. En 1934 la lasta fresko el la t.n. Mario-ciklo translokitis fare de italaj specialistoj en la paroĥujan Mario-kirkon. En 1958 la fenestroj sakristiaj savitis kaj la kampanilo ricevis novan tegmenton. Unu jaron poste la preĝejo eksa iĝis memorloko por viktimoj militaj. Por la historia sonorilaro faritis en 1990 aparta instalaĵo kaj la turo kiel ankaŭ la fenestroj denove restaŭritis. En somero 2002 startis la okazigo de ekleziaj kaj artistaj spektakloj surloke.
Sarah Vaughan
Ŝia frua solokariero: 1945 - 1948
Publiko kaj recenzo egale laŭdis ŝiajn titolojn en 1946 registritajn por Musicraft; tiuj ĉi estis „If You Could See Me Now“ (kiun estis verkinta kaj aranĝinta Tadd Dameron), „Don’t Blame Me“, „I’ve Got a Crush on You“, „Everything I Have is Yours“ kaj denove „Body and Soul“. Vaughan kaj Treadwell geedziĝis finfine la 16-an de septembro 1946.
La komerca sukceso Vaughan ĉe Musicraft kontinuis en 1947 kaj 1948; ŝia interpretaĵo de „Tenderly“ fariĝis fine de 1947 neatendita furoraĵo (rango 27). Eĉ pli sukcesis la kanto „It’s Magic“ de Jule Styne el la filmo Romance on the High Seas kun Doris Day, registrita la 27-an de decembro 1947; ĝi sukcesegis komence de 1948 en la furorkanta ranglisto de popularmuziko. Alia furorkanto tiutempa estis „Nature Boy“ (ekestinta la 8-an de aprilo 1948). La kanto „Nature Boy“, unuafoje registrita de Nat King Cole, validis kiel unua stilmiksita titolo, kiun nigrula muzikisto surdiskigis kaj kiu sukcesis je blankula publiko. Mallonge post kiam ankaŭ Ella Fitzgerald sukcesis per la kanto, ĝin surdiskigis Frank Sinatra por Capitol, Sarah Vaughan same kiel Dick Haymes por Decca.
La jaroj ĉe Columbia: 1948 - 1953
Post la dem bankroto de la firmao Musicraft ŝi ricevis la eblecon kontrakti kun la granda diskeldonejo Columbia Records; someron de 1949 ŝi lanĉis per „Black Coffee“ ranglistan furoraĵon. Dum ŝiaj jaroj ĉe Columbia ĝis 1953 Vaughan surdiskigis multajn komercemajn popularmuzikajn baladojn kiel ekz. „That Lucky Old Sun“, „Make Believe (You Are Glad When You’re Sorry)“, „I’m Crazy to Love You“, „Our Very Own“, „I Love the Guy“, „Thinking of You“ (kun pianisto Bud Powell), „I Cried for You“, „These Things I Offer You“, „Vanity“, „I Ran All the Way Home“, „Saint or Sinner“, „My Tormented Heart“, „Time“ kaj multajn aliajn.
Hermanville-sur-Mer
Hermanville-sur-Mer estas franca komunumo situanta en departemento Calvados en regiono Normandio. Ĝi havas areon de kaj nombris  loĝantojn en 2013. Kodo laŭ INSEE estas 14325 kaj poŝta kodo 14880. Ĝi estas membro de komunumaro de komunumoj "Communauté d'agglomération Caen la Mer".
Sarah Vaughan
La jaroj ĉe Columbia: 1948 - 1953
Je la ĵazrecenzistoj ŝi tamen akiris egan akcepton: ekzemple en 1947 ŝi gajnis la novstelulan premion de la revuo Esquire, krome tiun kiel plej bona kantisto de la revuo Down Beat regule revenante ekde 1947 ĝis 1952; ankaŭ de la revuo Metronome ekde 1948 ĝis 1953. Kelkaj recenzistoj tamen ne ŝatis ŝian kantostilon kaj nomis ĝi „trostiligita“. Tamen la baza interkonsento ĝenerala de la jazrecenzo estis plejparte pozitiva. Ŝia sukceso je recenzo kaj publiko estis kaŭzo de multaj malicaj rimarkoj de ŝia „konkurantino“ Billie Holiday, kiu tiutempe devis timi pri sia renomo kiel „plej bona ĵazkantisto“.
Ligita kun ĉi tiu sukceso estis la ebleco de multaj prezentadoj kaj sonregistradoj. Someron 1949 Vaughan unuafoje koncertis kun simfoniorkestro; estis beneficevento por la Filadelfia Orkestro sub la devizo „100 viroj kaj unu knabino“. Tiutempe entuziasmuloj ŝin ankaŭ nomis „la diulino“, kromnomo, kiu akompanis ŝin tra ŝia plua kariero. En 1951 ŝi entreprenis sian unuan koncertvojaĝon tra Eŭropo. La sukcesopremo kaj personaj konfliktoj kaŭzis streĉojn inter Treadwell kaj Sarah Vaughan. Treadwell dungis vojaĝorganizanton, kiu prizorgis la koncertvojaĝojn de la kantistino, kaj malfermis organizejon en Manhatano, por labori kun aliaj muzikistoj krom Sarah Vaughan.
La rilato de Vaughan al diskeldonejo Columbia fariĝis malgraŭ ŝia sukceso pli kaj pli malkontentiga por la kantistino, ĉar ŝi laŭ sia opinio ricevis tro multan komerceman kantmaterialon. Escepto restis la sonregistrado el 1950, je kiu muzikistoj kiel Miles Davis, Tony Scott, Benny Green kaj Budd Johnson akompanis ŝin. La sonregistraĵoj kiel „East of the Sun (and West of the Moon)“ aŭ „Ain’t Misbehavin’“ apartenas al la plej bonaj el ŝia kariero, restis tamen maltipaj esceptoj de ŝia epoko ĉe Columbia.
La jaroj ĉe Mercury: 1954 - 1959
En la jaro 1953 Treadwell negocis pri sondisko-kontrakto ĉe Mercury Records. Ŝi publikigu ekde tiam komercajn kantojn por la ĉefeldonejo Mercury kaj pli ĵazajn kantojn per ties subeldonejo EmArcy. Vaughan kunlaboris de tiam kun muzikproduktisto Bob Shad; ilia kunlaboro estis kaj finance kaj arte sukcesa. La unua registrado ĉe Mercury okazis februaron de 1954, ŝia lasta en 1959. Post mallonga kunlaboro kun Roulette Records (de 1960 ĝis 1963) ŝi revenis en 1964 al Mercury, kie ŝi restis ĝis 1967.
Someron de 1954 ŝi koncertis je la Newport Jazz Festival. La granda sukceso de Vaughan ĉe Mercury komencis per la furoraĵo „Make Yourself Comfortable“, kiun ŝi surbendigis aŭtunon de 1954; aliaj sukcesoj estis „How Important Can It Be“ (kun Count Basie), „Whatever Lola Wants“, „The Banana Boat Song“, „You Ought to Have A Wife“ kaj „Misty“ de Erroll Garner. Aŭtunon de 1954 ŝi koncertis en Carnegie Hall kun la Count Basie Orchestra; kunestis je tio ankaŭ Billie Holiday, Charlie Parker, Lester Young kaj Modern Jazz Quartet. Multaj ĵazrecenzistoj rigardas kiel supron de ŝia arta kariero ŝian albumon Sarah Vaughan (with Clifford Brown), kiu ekestis decembron de 1954. Ĝi enhavas la titolon „Lullaby of Birdland“ kun unu el ŝiaj maloftaj skatkantadoj. Post tio ŝi denove entreprenis sukcesan koncertaron en Eŭropo kaj vojaĝis poste tra Usono per koncertprogramo kun Count Basie, George Shearing, Erroll Garner kaj Jimmy Rushing. En 1955 ŝi koncertis dum la Novjorka Ĵazfestivalo sur Randalls Island. En la dua duono de la 1950-aj jaroj Sarah Vaughan surdiskigis je akompano de multaj renomaj ĵazmuzikistoj, ekzemple en 1957 kun Billy Eckstine denove aron da duopaĵoj, inter ili la furorkanton „Passing Strangers“. Ŝi koncertvojaĝis kun triopo, en kiu muzikis krom pianisto Jimmy Jones ankaŭ Roy Haynes kaj Jimmy Cobb, poste en triopo kun Ronnell Bright. Kiel unu el ŝiaj sukcesaj ekzemploj de ŝiaj koncertoj validas la koncertregistraĵo At Mr. Kelly’s el 1957 kun Richard Davis kaj Roy Haynes. Ŝia komerca sukceso atingis sian supron en 1959 per la kanto „Broken Hearted Melody“, kiu rikoltigis pli ol milionon da dolaroj kaj por kiu ŝi ricevis sian unuan oran diskon. Ĝi do apartenis ekde tiam al ŝia ĉiama ero de ŝia repertuaro. La komercajn sonregistraĵon de Vaughan surbendigis diversaj muzikaranĝistoj kaj orkestrestroj, ekzemple Hugo Peretti kaj Hal Mooney.
Kvankam la negocaj rilatoj inter Vaughan kaj Treadwell dum la 1950-aj jaroj estis sukcesaj, la kantistino eksedziniĝis de li en 1958 kaj finis tiam ankaŭ la negocan kunlaboron.
La 1960-aj jaroj
Post separo de Treadwell en la vivon de Sarah Vaughan eniĝis Clyde „C.B.“ Atkins, kiun ŝi ekkonis en Ĉikago kaj kiun ŝi edzigis la 4-an de septembro 1959. Kvankam Atkins disponis pri neniaj spertoj pri artistodirektado aŭ muziknegoco, Vaughan volis fondi kun li same personan kaj negocan rilaton kiel antaŭe kun Treadwell. Ŝi faris lin sia organizanto; Vaughan kaj Atkins transloĝiĝis al Englewood Cliffs en Nov-Ĵerzejo.
Kiam en 1959 finiĝis ŝia kontrakto kun Mercury Records, ŝi subskribis je Roulette, eta diskeldonejo de Morris Levy, unu el la propruloj de la novjorka ĵazklubejo Birdland, en kiu ŝi ofte koncertis. En la katalogo de Roulette ankaŭ troviĝis diskoj de Count Basie, Joe Williams, Dinah Washington, Lambert, Hendricks and Ross samkiel de Maynard Ferguson.
Vaughan komencis surdiskigi por Roulette aprilon de 1960; ekestis aro da albumoj, kiujn aranĝis resp. surbendigis Billy May, Jimmy Jones, Joe Reisman, Quincy Jones, Benny Carter, Lalo Schifrin kaj Gerald Wilson kaj kiuj validas kiel nur ĵazinfluitaj, finfine komercemaj sonregistraĵoj. En 1960 ŝi lanĉis popularmuzikan furoraĵojn per „Serenata“ ĉe Roulette, krome per la titoloj „Eternally“ kaj „You’re My Baby“ ankoraŭ surbendigitaj je Mercury.
Kun malgranda ensemblo (kantado, gitaro, kontrabso) ŝi verkis kelkajn albumojn kun ĵazaj normkantoj, ekz. After Hours (1961) kun gitaristo Mundell Lowe kaj kontrabasisto George Duvivier. Cook kaj Morton rigardas la registraĵojn kiel la plej bonajn el la 1960-aj jaroj; Brian Priestley distingas la definitivajn interpretaĵoj de Vaughan pri „My Favorite Things“ kaj „In a Sentimental Mood“.
Ĉar Sarah Vaughan ne povis naski gefilojn, la geedzoj adoptis en 1961 filinon, Debra Lois. La rilato kun Atkins estis problema kaj finiĝis novembron de 1963 per eksgeedziĝo. Kun la helpo de amikoj kiel klubejo-posedantoj John „Preacher“ Wells kaj Clyde „Pumpkin“ Golden la pli juna ŝi sukcesis venki sian postgeedzecajn financproblemojn. Wells kaj Golden registris, ke Atkins friponis al ŝi monhavaĵon 150.000 dolaroj per hazardludoj kaj mondonacoj. Vaughan ricevis la zorgorajton por la adoptita infano; Golden fariĝis ekde tiam ŝia organizanto kaj vivkunulo por la resto de la jardeko.
Dum la tempo de sia dua eksgeedziĝo ŝi ankaŭ separiĝis de Roulette Records, ĉar la firmao al ŝi ne pagis sufiĉe da honorarion por ŝiaj sukcesaj diskoj. Post fino de la kontrakto en 1963 Vaughan reiris al Mercury Records. Someron de 1963 Vaughan restadis en Danujo, por verki kun muzikproduktisto Quincy Jones koncertregistraĵojn kun ŝia triopo. Tiuj ĉi aperis sub la titolo Sassy Swings the Tivoli kaj estas elstara specimeno de ŝiaj tiuperiodaj koncertoj. En la postsekva jaro ŝi prezentis en la Blanka Domo antaŭ prezidanto Johnson.
Per la ŝanĝiĝo de la publika gusto meze de la 1960-aj jaroj ankaŭ Sarah Vaughan devis – kiel multaj aliaj ĵazmuzikistoj - kun malpliiĝaj aŭskultanto-nombroj je siaj koncertoj, kaj aldoniĝis malbona muzikmaterialo. La kvalito de ŝiaj sondiskoj variis; ŝi provis perlabori per populara kaj distra muziko. Dum ĉi tiu tempo ankaŭ ŝia voĉo malheliĝis. Post fino de la kontrakto kun Mercury en 1967 ŝi ne plu havis sondisko-kontrakton por la resto de la jardeko, koncertis tamen je eŭropaj kaj usonaj ĵazfestivaloj.
En 1969 Vaughan finis siajn negocajn rilatojn kun Golden kaj ekloĝis ĉe la okcidenta marbordo, proksime de Benedict Canyon ĉe Los Angeles, poste en Hidden Hills.
Re-surscenejiĝo en la 1970-aj jaroj
Post prezentado en la kazino en Las-Vegaso ŝi konatiĝis kun Marshall Fisher; ĉi tiu okupis nun la jam konatan duoblan rolon kiel vivkunulo kaj organizanto de Vaughan. Fisher ja ankaŭ ne havis spertojn en la distra industrio, estis tamen treega entuziasmulo de ŝi kaj antaŭenigis ekde tiam ŝian re-surscenejiĝon.
En la 1970-aj jaroj Vaughan daŭrigis sian sonregistran agadon. En 1971 Bob Shad, kiu estis kunlaborinta kun ŝi ĉe Mercury Records, demandis ŝin, ĉu ŝi volas verki muzikalbumon por lia novfondita eldonejo Mainstream Records. La kunverkinto de Basie Ernie Wilkins aranĝis kaj direktis la registradon de la albumo A Time In My Life novembron de 1971. Aprilon de 1972 Vaughan verkis albumon kun baladoj, kiujn komponis kaj aranĝis Michel Legrand, direktanto de la sonregistradoj. En Tokio ekestis septembron de 1973 kun ŝia triopo la albumo Live in Japan, kiu estis nomumita por Grammy.
Je siaj registradoj kun Legrand ŝi ankaŭ surbendigis la kanton „Send In The Clowns“, kiun Stephen Sondheim estis komponinta por la brodveja muzikalo A Little Night Music. La kanto farigis post tio ŝia rekonilo kaj anstataŭis la ĝisnunan titolon „Tenderly“, kiu restis ligita kun ŝi ekde la komenco de ŝia solokariero. La kunlaboro de Vaughan kun Mainstream finiĝis 1974 per disputo. Denove Vaughan estis dum tri jaroj sen sondisko-kontrakto. Decembron de 1974 Vaughan kantis je privata koncerto por la usona prezidanto Gerald Ford kaj lia franca kolego Valéry Giscard d’Estaing je ilia pinta renkontiĝo sur Martiniko. Ankaŭ en la jaro 1974 ŝi kunmuzikis koncerton kun muziko de George Gershwin, kiun direktis dirigento Michael Tilson Thomas kun la Los-Anĝelesa Filharmonia Orkestro en Hollywood Bowl. La aranĝoj devenis de Marty Paich, en la akompanbando ankaŭ kunmuzikis Dave Grusin, Ray Brown kaj Shelly Manne. Post la sukceso de la koncerto Thomas kaj Vaughan ripetis la prezentadon en 1975 kaj 1976 kun diversaj simfoniaj orkestroj.
En 1977 Vaughan finis siajn negocan kaj personan rilatojn kun Marshall Fisher. Vaughan komcenis rilaton kun Waymond Reed, trumpetisto, kiu ludis en la bandego de Count Basie. Reed nun ludis en ŝia triopo kaj estis ŝia muzika direktisto; en 1978 ili geedziĝis. En 1977 ŝin akompanis film- kaj televidproduktisto Tom Guy dum ŝia koncertvojaĝo, intervjuis multajn artistojn pri la kantistino kaj kolektis koncertregistraĵojn kaj scenojn malantaŭ la kulisoj. Rezulto estis la dokumenta filmo Listen To The Sun, kiu estis unuafoje prezentata la 21-an de septembro 1978 en la Nov-Ĵerzeja Publika Televido, tamen neniam povis esti disluita.
En 1977 ŝi subskribis ĉe Norman Granz, kiu ankaŭ estis organizanto de Ella Fitzgerald, sondisko-kontrakton je ties diskeldonejo Pablo Records. Vaughan antaŭe estis verkinta post trijara paŭzo albumon kun kantoj de la Beatles (1977) laŭ popularmuzikaj aranĝaĵoj por Atlantic. Je ŝia kontrakto kun Pablo ekestis gravaj albumoj de ŝia malfrua verkaro, ekz. Love Brazil, kiun ŝi verkis kun brazilaj muzikistoj en Rio de Janeiro aŭtunon de 1977, kaj kiu estis nomumita por Grammy. Krome ekestis How Long Has This Been Going On? (1978) kun kvaropo el Oscar Peterson, Joe Pass, Ray Brown kaj Louis Bellson; du albumoj pri Duke Ellington Songbook (1979); Send in the Clowns (1981) kun la orkestro de Count Basie Orchestra, kun aranĝoj ĉefe de Sammy Nestico; finfine la albumo Crazy and Mixed Up (1982), denove kun kvaropa akompanado de Sir Roland Hanna, Joe Pass, Andy Simpkins kaj Harold Jones. En 1981 Vaughan kaj Waymond Reed disiris.
Ŝia malfrua kariero
Sarah Vaughan restis aktiva ankaŭ en la 1980-aj jaroj; multaj honoradoj elstarigis ŝian kontribuon al la usona muziko kaj ŝian staton kiel unu el la plej gravaj ĵazkantistoj. Ekzemple someron de 1980 ŝi ricevis plakedon en la 52-a Strato ĉe la fasado de la CBS-domo, kiu memorigas pri ŝi kaj la intertempe malaperintaj ĵazklubejoj, en kiuj ŝi ofte prezentis.
En 1980 ŝi refoje koncertis kun la simfonia Gershwin-programo, akompanate de la Nov-Ĵerzeja Simfonio, en 1981 ŝi gajnis la premion Emmy laŭ la kategorio „Individual Achievement - Special Class“. Kun Michael Tilson Thomas ŝi surbendigis modifitan version de la Gershwin-programo, kune kun la Los-Anĝelesa Filharmonia Orkestro, kio aperis sur la albumo Gershwin Live!, per kiu Vaughan gajnis la premion Grammy kiel plej bona virina „ĵaza kantprezentado“. En 1985 ŝi ricevis stelon sur la trotuaro de famo en Holivudo. En 1988 ŝi estis akceptata en la Usonan Ĵazhalon de Famo. En 1989 ŝi ricevis la NEA Jazz Masters Fellowship.
Post finiĝo de sia kontrakto kun diskeldonejo Pablo en 1982 Sarah Vaughan verkis ankoraŭ nur malmultajn studioregistraĵojn. Si gastmuzikis je la albumo 2:00 AM Paradise Cafe de Barry Manilow, en 1984 ŝi kunmuzikis la projekton The Planet is Alive, Let It Live, simfonia peco de Tito Fontana kaj Sante Palumbo, baziĝanta sur italaj tradukaĵoj de poemoj de Karol Wojtyla, la onta papo Johano Paŭlo la 2-a. En 1986 Sarah Vaughan kantis du kantojn, „Happy Talk“ kaj „Bali Ha’i“ en la rolo de Bloody Mary je studioproduktaĵo de la brodveja muzikalo South Pacific kun opersteluloj kiel Kiri Te Kanawa kaj Jose Carreras. La lasta propra albumo deVaughan estis Brazilian Romance, produktita kaj komponita de Sérgio Mendes kaj ekestinta komence de1987 en Novjorko kaj Detrojto. En 1988 Vaughan kantis por albumo de kristnaskokantojn kun Mormona Tabernakla Ĥoro, akompanate de la Utaha Simfonia Orkestro. En 1989 ŝi mallonge prezentis gaste sur la albumo Back on the Block de Quincy Jones, kiam ŝi skatkantis duope kun Ella Fitzgerald. Tiu ĉi estis ŝia lasta studioregistraĵo kaj ankaŭ ŝia ununura kun Fitzgerald dumpase de sia kariero, kiu komencis 46 jarojn antaŭe, kiam ŝi prezentis por Ella Fitzgerald en Teatro Apollo.
La fino
Dum la paso de la jaro 1989 plimalboniĝis la sanstato de Sarah Vaughan, kvankam ŝi plue koncertis. Vaughan malaranĝis plurajn gastkoncertojn en Eŭropo, planitajn por 1989. Malgraŭ sia artrito en la mano ŝi plenumis ankoraŭ aron da koncertoj en Japanujo. Dum sia gastludo en la novjorka ĵazklubjo Blue Note ŝi ricevis la diagnozon pulma kancero (ŝi fumis po du pakaĵetojn da cigaredoj ĉiutage); Tiuj ĉi estis ŝiaj lastaj publikaj prezentadoj.
Vaughan revenis en sian domon en Kalifornio, komencis kemiterapion kaj pasigis la lastajn monatojn alterne en la malsanulejo kaj hejme. Kim ŝia fino estis antaŭvidebla, Vaughan volis resti hejme, kie ŝi mortis vesperon de la 3-a de april 1990, rigardante teldevidfilmon kune kun sia filino.
La kadavro de Vaughan estis prezentata en la First Mount Zion Baptist Church je Newark; post la ceremonio funebra ĉaro trenita de ĉevaloj transportis la ĉerkon al la Tombejo Glendale en Bloomfield (New Jersey).
Ŝiaj stilo kaj influo
Kvankam Sarah Vaughan kutime estas rigardata kiel ĵazkantisto, ŝi ĉiam evitis klasifiki sin mem kiel tia. Fakte ŝia ĵaza kaj ŝia pli komerca popularmuzika verkaroj tute ne malsamas. Ŝi mem do ne volis difini sin kiel ĵazkantisto:
Leonard Feather priskribis ŝiajn kapablojn: „Antaŭ nelonge mi aŭdis klasikmuzikan, popularmuzikan kaj ĵazmuzikan kantistinojn. Sopranon, kontraldon kaj koloraturkantistinon. Kantistinon kun la spontaneco de Ella Fitzgerald, kun la animo de Aretha Franklin, la varmo de Peggy Lee kaj la senmakula frazigo de Carmen McRae. Ili ĉiuj estis en la sama spektaklo kaj ĉiuj estis Sarah Vaughan“. Kunzler vidas ŝiajn radikojn dum la ekesto de bibopo, kiam ŝi kun siaj kolegoj Gillespie kaj Parker kune plenumis la harmoniajn kaj melodiajn kaj ĉefe ritmajn novigojn de la bibopaj instrumentistoj. Por li ŝi kiel originala talentulo samrangas kun Bessie Smith, Billie Holiday kaj Ella Fitzgerald. Pli junaj koleginoj kiel Dee Dee Bridgewater aŭ Flora Purim nomas Vogenon kaj ŝian instrumentan komprenon kiel „modela, precipe ŝian ritman fleksiĝemon kaj la rafinitecon. (…)“ . Kunzler aldonas: „Je perfekta entonigo ankaŭ en vastintervale strukturitaj improvizlinioj kaj je spirraba fleksiĝemo ĉi tiu voĉo etendiĝis trans tri oktoj dekde la alda ĝis en la plej altan sopranan registron.“
Ŝia distingilo estis la glitsono, kiu kondukas en la plej malaltajn voĉregistrojn. Vaughan rigardis sian voĉon ĉiam pli kiel melodiinstrumenton ol kiel ilo por drameca interpretado de kantotekstoj. Jam dum sia infanaĝo ŝi estis influata kaj de la populara muziko de tiu tempo kaj ankaŭ – pro la fundamente religiema patro – per la gospelotradicioj, kiujn ŝi travivis en la baptista paroko, en kiu ŝi alkreskis. Alia frua influo, kiu evoluis en multaj registradoj de duopaĵoj, estis tiu de ŝia frua amiko kaj protektanto Billy Eckstine.
Referencoj
<references group="Cook/Morton" /> <references group="Berendt/Huesmann" /> <references group="Kunzler" /> <references group="Newark Schools" /> <references group="Polillo" /> <references group="Bloom" /> <references group="Haskins" /> <references group="Clark" /> <references group="Carr/Fairweather/Priestley" /> <references group="findagrave" /> <references group="Down Beat" />
Rona de Sus
Rona de Sus (hungare: Felsőróna, Вишня Рівня [viĵna rivnja]) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Sighetu Marmației. En 1910 ĝi havis 3 137 loĝantojn (rusinoj, hungaroj, germanoj), en 1992 4 155 (97 % da ukrainoj, rusinoj ). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye).
Administre apartenas al la komunumo la vilaĝo Coștiui.
992 Swasey
992 Swasey estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona rusdevena astronomo Otto Struve, elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino, Usono).
Bucas Grande
Bucas Grande estas insulo en la oriento de la Filipinoj, kiu apartenas al la filipina provinco Surigao del Norte. Ĝi situas en la filipina maro. La insulo havas 20 304 loĝantojn kiuj vivas en 14 komunumoj. La kompleta insulo apartenas al la komunumo Socorro.
Bucas Grande havas areon de 124,45 km². La renforma insulo konsistas grandparte el kalkŝtono kaj bazalto; en la mezo de la insulo troviĝas ankaŭ aluviaj grundoj. Ĉe la marbordo estas sablostrandoj kaj mangrovaj arbaroj. Interne de la insulo kreskas tropika pluvarbaro kaj en la norda parto de la insulo nana arbaro. La insulo apartenas al la insularo Siargao, kiu situas antaŭ la nordorienta marbordo de la ĉefa insulo Mindanao. Al la insularo apartenas ankaŭ jenaj insuloj: Siargao, Meza Bucas, orienta Bucas, Hinatuan, La Janosa, Anahawan kaj Dako.
Ĝi longas 124.45 kilometroj.
La insulo estas parto de la granda naturprotektejo Siargao Islands Protected Landscape and Seascape (SIPLAS) (protektitaj landa kaj mara pejzaĝo de la insularo Siargao). Ĝi havas riĉan flaŭron kaj faŭnon. Sole en la jaro 2011 oni trovis 24 speciojn de libeloj (Odonata). La insulo Bucas Grande precipe estas fama pro sia Sohoton-golfo, kie troviĝas sep malgrandaj insuloj kun multaj kavernoj. Ene de la insulo estas meduza lago, simile al la lago Ongeim'l Tketau sur Palaŭo. En la lago troviĝas nevenenaj meduzoj.
La temperaturo estas dum la tuta jaro preskaŭ sama ĉe ĉ. 30 grado; de decembro ĝis februaro estas pluvsezono. La loĝantoj de la insulo parolas la cebuan, tagalogan kaj la anglan lingvojn. Grandparte ili estas katolikaj. La insulo Bucas Grande estas atingebla per pramo al la plej granda insulo Siargao.
Péter Iván Fellegi
Péter Iván Fellegi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fellegi Péter Iván estis hungara kanadiano, statistikisto, membro (ekstera en 2004) de Hungara Scienca Akademio.
PE
La literkombino PE havas plurajn signifojn:
Péter Iván Fellegi
Péter Iván Fellegi naskiĝis la  1935 en Szeged.
Biografio
Péter Iván Fellegi interrompis la lernadon en Universitato Eötvös Loránd dum Hungara revolucio de 1956 kaj li migirs al Kanado. Li komence laboris en Otavo en la statistika oficejo, dume li kompletigis siajn studojn vespere en universitato Carleton. Li atingis M.S. gradon en 1958, fine li doktoriĝis el matematika statistiko en 1961. Pro la lernado li atingis pli kaj pli altajn postenojn en la oficejo, fine li estis la ĉefo en 1985. Depost fino de socialismo en Hungario li donis konsilojn al la hungara statistika oficejo. Li emeritiĝis en 2008. Li ricevis hungaran premion unuafoje.
Kadena-Aerbazo
Kadena-Aerbazo (Japane: 嘉手納基地 [kadena kiĉi]; Angle: Kadena Air Base, laŭ Usona Aerarmeo) estas aerbazo de 5-a Aerarmeo de Usona Aerarmeo, kiu situas en Kadena, Okinaŭa, Ĉatan. La oficiala nomo en Japanio, Kadena Aerkampo(Japane: 嘉手納飛行場 [kadena hikōĵō]; Angle: Kadena airfield).
Ĝi havas du kurejojn kun longeco 4000m, kaj pli ol 200 militaj aviadiloj. Ĝia areo estas 19.95 km².
Flugrego
5-a Aerarmeo regas flugojn. Aldone, la aerkampa rego de Okinava Insulo kaj la ĉirkaŭejo de tio estas ne sub Ministerio pri Lando, Substrukturo kaj Transporto, sed sub la OKINAWA approach control(la komuna nomo estas Kadena Rapcon(嘉手納ラプコン, kadena rapukon) Radar APproach CONtrol) de Usona Aerarmeo en la Kadena-Aerbazo. La mastrumado de la flugrego estos transdonota al Ministerio pri Lando, Substrukturo kaj Transporto en la proksima estonteco, kaj flugregantoj de la ministerio trejniĝas por flugregon.
562
En la jaro 562 post Kristo okazis, interalie:
Granda kaj Ĝenerala Konsilio (San-Marino)
La Granda kaj Ĝenerala Konsilio (Consiglio Grande e Generale) estas la unu-kamera parlamento de la Respubliko San-Marino.
SPM
La vorto havas plurajn signifojn:
Granda kaj Ĝenerala Konsilio (San-Marino)
La Konsilio dissolvas sin, kiam mankas pli ol duono ("la duono plus unu") de ĝiaj anoj.
Historio
Jam el la 12-a jarcento estas atestaĵoj pri la ekzisto de 60-ana asembleo, kiu dividis la povon kun la arengo kaj la Konsilio de la 12.
La organo dum la paso de jarcentoj alprenis elstaran pozicion kaj ek de la 17-a jarcento iĝis esprimo de la oligarĥio, kiu posedis la povon. Ĝis la arengo de 1906 la Konsilio rejuniĝis per propra alelekto kaj konsistis el po 20 membroj de la tri statoj (nobeloj, urbanoj kaj anoj de la kamparaj kasteloj); post tiu tempo okazis demokrataj elektoj, unue ĉiujn tri jarojn, poste ĉiujn kvin.
Dum la tempo oligarĥia kaj la faŝisma reĝimo ĝi nomiĝis Consiglio Principe e Sovrano (princa kaj suverena konsilio).
Saint-Germain-des-Prés (pariza metrostacio)
Saint-Germain-des-Prés [sɛ̃ ʒɛʁmɛ̃ de pʁe] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 4, en la 6-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita la.
Alirejoj
La du alirejoj de la stacio situas ambaŭflanke de Bulvardo Saint-Germain, apud la samnoma preĝejo.
Die Schöpfung
Komponado kaj unua prezentado
La verkado de la oratorio daŭris de oktobro 1796 ĝis aprilo 1798. Haydn opiniis la temon inspira, kaj laŭ propra eldiro la komponado estis por li fundamenta religia sperto. Li laboris por la projekto ĝis elĉerpiĝo kaj fakte li malsaniĝis post la unua prezentado por iom longa tempo.
Die Schöpfung unuan fojojn estis prezentata en Vieno (en Palaco Schwarzenberg) en aprilo kaj majo 1798 antaŭ privata publiko – nobeloj, kiuj prosperigintis la komponadon, kaj iliaj gastoj. Ĉi tiuj prezentadoj permesis al Haydn fari korektaĵojn prepare al publika unua prezentado, kiu okazis en 1799 en la teatrejo Wiener Burgtheater. Ĉi tiu premiero estis ege sukcesa. La verko ankoraŭ dum la vivo de Haydn ofte estis ree prezentata en Vieno.
Sekvis traduko en la anglan. La brita unua prezentado okazis en la jaro 1800 en Covent Garden je Londono. Sekve Haydn aŭtorizis pliajn tradukojn, kaj oni prezentis la verkon en tuta Eŭropo. Ekde tiam Die Schöpfung tutmonde estas parto de la klasika repertuaro kun multaj prezentadoj kaj sonregistraĵoj ĝis nuntempe.
Tipa prezentado de Schöpfung daŭras unu horon kaj 45 minutojn.
Teksto
La teksto de Schöpfung havas longan antaŭhistorion. La tri fontoj estas Genezo, la psalmoj kaj Genezo-epopeo La perdita paradizo de John Milton. Iu alikaze malfama Lidley (aŭ Linley) priverkis la materialon al oratoria libreto unualinie por Händel. Händel tamen neniam muzikigis ĝin. La gastiganto de Haydn en Anglio, Johann Peter Salomon, akiris kopion de la libreto kaj transdonis ĝin al Haydn. Kiam Haydn revenis en Vienon, li enmanigis ĝin al sia amiko kaj patrono barono Gottfried van Swieten, kiu iniciatis tradukon en la germanan samkiel retradukon en la anglan adaptitan je la muziko de Haydn.
Van Swieten evidente ne scipovis komplete la anglan, kaj la angla versio kaŭzis kritikon kaj kelkajn provojn de plibonigon. Fakte la retradukaĵo estas tiel malsufiĉa, ke foje oni prezentas la oratorion germanlingve eĉ en anglalingvaj landoj.
Muziko
Haydn komponis Die Schöpfung por tri kantsoloistoj (soprano, tenoro kaj baso), kvarvoĉa ĥoro (soprano, aldo, tenoro kaj baso) kaj granda malfruklasikisma orkestro, konsista el: 3 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, kontrafagoto, 2 kornoj, 2 trumpetoj, 3 trombonoj, timbalo,kaj la kutima arĉinstrumentaro kun unuaj kaj duaj violonoj, vjoloj, violonĉeloj kaj kontrabasoj. Por la recitativoj bezonatas klaviceno aŭ piano.
Sendube Haydn deziris grandan sonvolumenon (kompare kun la normo de sia epoko). Inter la privataj kaj publikaj premieroj Haydn enigis pluajn instrumentajn partojn en la verkon. Dum la publika premiero muzikis 120 instrumentistoj kaj 60 kantistoj.
La tri soloistoj reprezentas ĉefanĝelojn, kiuj rakontas kaj komentas la ses tagojn de la kreado: Gabrielo (soprano), Urielo (tenoro) kaj Rafael (baso). En la tria parto laŭ la praktiko de Haydn la rolon de Adamo kutime kantas tiu soloisto, kiu ankaŭ kantas Rafaelon, sama validas ankaŭ por Eva kaj Gabrielo. Kelkaj dirigentoj tamen preferas okupi la kvin rolojn per kvin soloistoj.
En Schöpfung ja ankaŭ ekzistas pasaĝo por solo-aldistino, sed tiu limiĝas je la kvar Amen en la finala ĥoraĵo.