cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xavier Bichat
Ĉefaj kontribuaĵoj
En 1798, li faris apartan kurson pri fiziologio. Danĝera atako pro hemoptizo interrompis dumtempe lian laboron; tamen, la danĝero ne estis pasinta kiam li mergiĝis en novajn taskojn kun la same antaŭa ardo. Li nun havis novajn celojn por siaj prifiziologiaj lecionoj rilate al kompleta prezentado de siaj originalaj vidpunktoj pri besta ekonomio, kiu multe ekscitigis la atenton de la medicina lernejaro de Parizo.
Skizoj de tiuj doktrinoj estis publikigitaj de li en tri dokumentoj enhavataj en la Memoraĵoj de la Medicina Societo pri Simulado, de li fondita en la jaro 1796, kaj tiu verko estis pli bone disvolvita en lia "Traktaĵo pri la membranoj" (1799). Lia venonta publikaĵo estis "Fiziologiaj esploroj pri la vivo kaj morto" (el kio la tendenco vitalismo), kiu estis tuj sekvata de lia "Anatomie générale" (1801), kies verko entenas la rezultojn de siaj plej profundaj kaj originalaj esploradoj. Li komencis alian laboron sub la titolo "Traktaĵo pri Priskriba Anatomio" (1801-1803), kie la organoj aranĝiĝas laŭ ties ordinara klasifikado rilate al ties funkcioj, tamen, li vivis nur por publikigi la unuajn du volumojn.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Morgagni_adversaria_anatomica_omnia_1762.jpg| Giovanni Morgagni (1682-1771) Chr%C3%A9tien-Guillaume_de_Lamoignon_de_Malesherbes_(1721-1794).jpg| Malesherbes (1721-1794) Desault.jpg| Pierre-Joseph Desault (1738-1795) Philippe_Pinel.jpg| Philippe Pinel (1745-1826) Jean-Nicolas_Corvisart.jpg| Jean-Nicolas Corvisart (1755-1821) Pierre-Jean-Georges_Cabanis.jpg| Pierre Cabanis (1757-1808) Marc-Antoine Petit (1766-1811).png| Marc-Antoine Petit (1766-1811) Traité d'anatomie descriptive.png| Matthieu Buisson (1776-1805) Guillaume_Dupuytren.jpg| Guillaume Dupuytren (1777-1835) Philibert]]-Joseph- [[Philibert-Joseph Roŭ (1780-1854) Rene-Theophile-Hyacinthe_Laennec.jpg| René Laënnec (1781-1826) Rudolf_Virchow_NLM3.jpg| Rudolf Virchow (1821-1902) Blason_ville_fr_Poitiers_(Vienne).svg| Michel Foucault (1926-1984) </Gallery> </Center>
Bellegarde-en-Marche
Bellegarde-en-Marche estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 425 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bellegarde-en-Marche situas je alteco de 648 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bellegarde-en-Marche apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Bellegarde-en-Marche estas la ĉefurbo de la kantono de Bellegarde-en-Marche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Domonkos Héja
Domonkos Héja [domonkoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Héja Domonkos estas hungara dirigento, orkestrestro.
Domonkos Héja naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Domonkos Héja devenis el muzikista familio. Li unue konatiĝis pri piano, violono, aldviolono kaj drumo. Li frekventis muzikartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li fondis simfonian orkestron (li estis ties dirigento ĝis 2011). Li akiris 2 diplomojn en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1997, respektive 1998. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Rados kaj Ervin Lukács. Dum la studenta jaro de 1995 li havis stipendion por esti vicdirigento de festivalorkestro. Post siaj studoj li dirigentis kaj enlande kaj eksterlande (en Budapeŝta Ŝtata Operejo ekde 2001). Inter 2005 kaj 2011 li estis la primara dirigento en Chemnitz, inter 2011-2013 en la Hungara Ŝtata Operejo. Repertuaro de Domonkos Héja inkludas krom koncertoj, nuntempa muziko, operoj, oratorioj, plej gravaj simfonioj, baletoj, operetoj kaj muzikaloj. Li ricevis premiojn inter 1998-2008.
Eŭropaj regionoj
Eŭropaj regionoj, nacilingve ofte mallongigataj al variaĵoj kiel Euroregion aŭ Euregio - neologismo el la latinaj vortoj europa (Eŭropo) kaj regio (regiono) - estas la nomo de iuj transnaciaj regionoj en Eŭropo, do teritorioj ampleksantaj partojn de pluraj naciaj ŝtatoj, kiuj engaĝiĝas en aparte intensa kunlaboro, rilate al interalie ekomonio, trafiko, socia, kultura kaj eduka kunlaboro. Tiu kunlaboro plifortigu la senton de eŭropa komuna identeco inter la lokaj loĝantoj, sed ankaŭ ekonomie plifortigu la regionojn, kiuj ene de sia nacia ŝtato eventuale havas pozicion aparte malcentran. Aparte la ŝtatoj de Eŭropa Unio estas kuraĝigataj interplekti la limajn regionojn de siaj naciaj ŝtatoj per tiaj kunlaboraĵoj, kiuj ne necese limiĝu al la teritorio de Eŭropa Unio, sed ankaŭ rajtas transponti ties limojn (ekzemple rilate al Svislando, Norvegio, aŭ al la orienta limo de EU rilate al Rusio, Belorusio kaj Ukrainio).
La termino "eŭropa regiono" el jura vidpunkto ne estas klare difinita. Tial la ekzistantaj eŭropaj regionoj organiziĝas laŭ diversaj juraj formoj:
La termino "eŭropa regiono" fontas el la konvencio de la Konsilio de Eŭropo el 1980 pri translima kunlaboro inter la regionoj de Eŭropo, la tiel nomata "madrida konvencio". Eŭropa regiono ampleksu teritoriojn el almenaŭ du kunlaboraj ŝtatoj, sed povas esti pli da.
La plej malnova eŭropa regiono estis fondita en 1958 kaj ampleksas partojn de orienta Nederlando (partoj de provincoj Gelderlando, Overiselo kaj Drento) kaj nordokcidenta Germanio (kvar distriktoj kaj la urbo Münster de la Monastera Lando, parto de la historia regiono Vestfalio kaj de la nuna administra federacia lando Nordrejn-Vestfalio): ĝi per nur-majuskloj havas la simplan nomon EUREGIO, ampleksas pli-malpli 130 urbajn kaj neurbajn komunumojn en ambaŭ ŝtatoj, kaj administriĝas en la germania urbo Gronau.
Modelo de ekzemple aktiva kaj integriga eŭropa regiono estas la "Granda Regiono" (germane Großregion, france Grande Région) kuniganta Lorenon, Luksemburgion, Rejnlando-Palatinaton, Sarlandon, la valonan regionon kaj la Franclingvan plus Germanlingvan Komunumon de Belgio. Ĝi lokiĝas inter la riveroj Rejno, Mozelo, Saro kaj Mozo. La Granda Regiono estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo por 2007.
Hero
Hero estas la nomo de diversaj roluloj de la helena mitologio. Inter ili:
Paul Chambers
Paul Laurence Dunbar Chambers la pli juna (* 22-an de aprilo 1935 en Pittsburgh, Pensilvanio; † 4-an de januaro 1969 en Novjorko) estis usona ĵaza basinstrumentisto.
Vivo kaj verkado
Paul Chambers, kiu komence ankoraŭ ludis baritonkornon kaj tubjon, komencis ludi kontrabason en la aĝo de 14 jaroj. Post transloĝiĝo al Detrojto li jam baldaŭ kunludis kun lokaj muzikistoj kiel Thad Jones, Barry Harris aŭ Kenny Burrell. Kun Paul Quinichette li iris en 1955 al Novjorko, por ludi tie en ĉiuj gravaj ĵazklubejoj de la urbo. Jam en la sama jaro Miles Davis dungis lin por sia kvinopo. Chambers muzikis en ĝis 1963 en la bando de Davis, kunverkis krome je sonregistraĵoj de John Coltrane, Cannonball Adderley, Sonny Rollins aŭ Kenny Dorham kaj faris fine de la 1950-aj jaroj je propra nomo kelkajn albumojn por Blue Note kaj Vee Jay. En 1956 li kunverkis la unuan albumon de Quincy Jones, This Is How I Feel About Jazz. En la jaroj 1964/1965 li muzikis kune kun Wynton Kelly kaj Jimmy Cobb en triopo kaj faris i. a. sonregistraĵojn kun Wes Montgomery. Pro sia heroinmanio li mortis en 1969 aĝa je preskaŭ 34 jaroj.
Signaloj por tramoj kaj publika transporto
Signaloj por tramoj kaj por trolebusoj aŭ aŭtobusoj de UAT en rezervitaj veturstrioj estas signaloj de lumsignalekipaĵo (semaforo) destinitaj speciale por tramoj. Ili povas esti uzataj ankaŭ por aŭtobusoj de urba amasa transporto (UAT) aŭ trolebusoj en rezervitaj veturstrioj.
La signaloj por tramoj estas uzataj precipe sur vojkruciĝoj de surtera komunikaĵo kun trama trafiko, en lokoj de transveturejo de la surtera komunikaĵo trans tramvojo, deflankiĝo de la tramvojo el la surtera komunikaĵo aŭ alkonduko sur ĝi, en lokoj de transirejo por piedirantoj trans la tramvojo. Daŭra signalo "veturo rekte" por la tramoj estadas plenigita ankaŭ per signalado ĉe la tiel nomata tempa insuleto, do en lokoj, kie estas dum la alveturo de tramo aŭtomate haltigita trafiko de ŝoseaj veturiloj ĉirkaŭ la haltejo. En danĝeraj sektoroj la signaloj por tramoj estas uzataj por tio, por ke ili enlasu la pluan tramon nur tiam, kiam forlasos ĝin la antaŭa tramo. En kelkaj landoj kaj urboj la signaloj estas uzataj ankaŭ por gvidado de trafiko laŭ horaro, ekzemple ankaŭ por signalado de forveturo el fina haltejo.
Belgio, Estonio, Finnlando, Francio, Italio, Germanio, Hungario, Nederlando, Pollando, Unuiĝinta Reĝlando, Hispanio, Svedio kaj Svislando uzas signalojn por tramoj de la plej diversaj sistemoj, sed kiuj onidire ensumigas ankaŭ signalon "Atentu". En Aŭstrio, kiu estas unu el malmultaj landoj, kie por tramoj ne estas memstara signalo "Atentu", la uzado de antaŭsignaliloj en lokoj kun la plej alta permesita rapideco estas deviga. En Ĉeĥio kaj Slovakio la signalo "atentu" ne estas parto de kutima signalado, sed estas jam klopodoj por realaj provoj pri ties enkonduko.
Ĉe la tramoj eblas dinamikan gvidadon de la signalado realigi pli facile ol ĉe la ŝoseaj veturiloj. En kelkaj urboj krom pasiva detekto estas uzata ankaŭ aktiva detekto de la tramoj, ekzemple per formo de infralumturo ĉe la tramvojo kaj radiosignalo, per kiu komunikas ferdeka komputilo de la tramo kun komputilo de la signalekipaĵo. La sistemo tiel povas rilatigi ne nur la direkton de la veturo de tramo, sed eĉ identigi trafikan komunikon kaj situon de la tramo rilate al horaro (malfruiĝo, antaŭveturiĝo) kaj akomodi al tio urĝecon de preferado.
Historio kaj kodigo
En la komencoj de la strata lumsignalado la piedirantoj kaj ŝoforoj de tramoj direktis sin per la samaj semaforoj kiel la ŝoforoj de aŭtomobiloj. En Ĉeĥoslovakio oni komencis uzi specialan lumsignaladon por tramoj en la jaro 1967 enkadre de livero de modernaj lumsignalaj ekipaĵoj por Prago de firmao Signalbau Huber el Munkeno. Tiutempe estis,unue en Prago, iom post iom enkondukata lumsignaliloj por tramoj kun dimensio 200 × 200 mm kun kvar lumpunktoj, slange nun nomataj lensoj (ĉeĥe: čočky), en Ostrava globetoj (ĉeĥe: kuličky). En Ĉeĥio kaj Slovakio ili estas uzataj ĝis nun.
Ekde la 1-a de januaro 1967 ekvalidiĝis nova regularo n-ro 80/1966 Sb., pri Reguloj de ŝosea trafiko. Tiu unuafoje enkondukis specialajn lumsignalojn por piedirantoj kaj direktajn lumsignalojn. Sed la signalado por la tramoj estis per la reguloj de ŝosea trafiko leĝigita nur kun valideco ekde la 1-a de julio 1971 en artikolo 1 de punkto 12 de noveliganta regularo n-ro 42/1971 Sb. , per kiu estis en § 40 de la reguloj de ŝosea trafiko aldonita nova alineo 9, kiu ebligis enkondukon de apartaj lumsignaloj por tramoj fare de Reguloj de teknika trafiko de urbaj tramvojoj (PTT UT) kaj destinis, ke okaze de ilia uzo por ŝoforo de tramo ne ligas la ĝisnunaj lumsignaloj. PTT UT el la jaro 1970, kiel fariga regulon al § 4 de la leĝo pri fervojoj n-ro 61/1964 Sb., kun valideco ekde la 1-a de januaro 1971 enkondukis lumsignalilojn por gvidado de trafiko de tramoj en § 116 kaj en aldono n-ro 2. Samtempe estis preparata ČSN (Ĉeĥa Ŝtata Normo) 73 6021 Lumsignala ekipaĵo de ŝosea kaj urba transporto - farigo kaj lokigo de la signaliloj. En la regularon 100/1975 Sb. jam estis la lumsignaloj por tramoj kun valideco ekde la 1-a de januaro 1976 rekte enlaboritaj, kun la sama markigo ili restis ankaŭ en regularo n-ro 99/1989 Sb. Ekde la 1-a de decembro 1995 PTT UT estis fare de Konstrua kaj teknika regularo de fervojoj nuligita. Transporta regularo de fervojoj, per kiu PTT UT estis anstataŭigita, jam ne indikas la lumsignalojn por gvidi la trafikon de tramoj kiel fervojaj signaliloj. En regularo n-ro 30/2001 Sb. la signaloj por tramoj el la antaŭa regularo estas senŝanĝe transprenitaj, ĉifoje sub markigo S 15a ĝis 15g.
Signaloj
En la supra vico estas lokigitaj tri lumpunktoj, en la suba vico unu lumpunkto meze. Per la signalilo eblas doni tiujn ĉi signalojn:
En kelkaj vojkruciĝoj estas uzata en signifo "Veturo ĉiudirekte" eklumiĝo de ĉiuj kvar lumpunktoj de la signalilo. Sed tiun ĉi signalon neniam estis kaj eĉ ne estas enkondukita fare de Reguloj de ŝosea trafiko. Sed origine laŭ Reguloj de teknika por trafiko de urbaj tramvojoj el la jaro 1970 eblis la bazajn signalojn kombini eĉ per tiu ĉi maniero.
En PTT UT el la jaro 1970 estis ankoraŭ signalo, dum kiu lumis nur la meza kampo en la supra vico. Tiu ĉi signalo nomiĝis "baza signalo dum uzo de trama detekto". Tiu ĉi signalo ne estis en la Regulojn de ŝosea trafiko transprenita kaj neniel signife ĝi estis uzata.
Antaŭsignaloj, signalo Atentu kaj apeligaj signaliloj
Antaŭsignalon enkondukas por la tramaj kaj trolebusaj vojoj Transporta regularo de fervojoj (regulo n-ro 173/1995 Sb.). Ĝi estas simila al signalada ekipaĵo por la signaloj S 15a ĝis S 15g laŭ la regulo de n-ro 30/2001 Sb., sed sub la tabulo lun la signalilaj lumoj estas ankoraŭ flava blanke kadrigita tabuleto de formo de rektangulo starigita alten kun nigra litero P (ĉeĥe Předvěst). Tiu ĉi ekipaĵo donas signalojn:
En kelkaj landoj la signalado por tramoj ne entenas la signalon "Atentu". Rilate al bremsaj ecoj de la tramoj tiel la tramo povas el la plena rapideco traveturi tra la signalado eĉ ĉirkaŭ 7 sekundoj post eksalto de la signalo permesanta la veturon en koncerna direkto (por la ŝoseaj veturiloj kutime sufiĉas signalo "atendu" por tempo 3 sekundoj. Sed evakuaj tempoj ofte ne estas akomoditaj al tio, do la ŝoforo de tramo estas en intereso de sekureco de la trafiko en la praktiko devigita antaŭvidi la ŝanĝon de signalado ekzemple el statoj de la signaloj, kiuj ne estas difinitaj por li (ekzemple la signalo "Haltu" sur paralela transirejo por piedirantoj). La antaŭsignaloj povas la mankantan signalon "atentu" kompensi.
Televido Nova en la tagoj de la 12-a kaj la 13-a de aŭgusto 2006 sendis en Televidaj ĵurnaloj raportadojn pri tio, ke la ŝoforoj de tramoj ofte estas traveturantaj tra la signalado je la signalo "haltu". Sekve sindikata asociiĝo OSPEA aranĝis peticion pro sekuraj lumsingnaloj por la tramoj, kiun subskribis ĉirkaŭ 1500 ŝoforoj de tramoj el Prago, Brno kaj Ostrava.
Ĉe kelkaj semaforoj estas uzataj ankoraŭ plenigaĵaj la t.n. apeligaj signaliloj, kiuj informas la ŝoforojn de tramoj pri tio, en kiujn direktojn estas aktuale envicigita postulo de signalo por "libero", kaj per blinkado ili atentigas pri proksimiĝanta signalo por veturo. Ili estas uzataj en tiuj lokoj, kie la signala ciklo estas dinamike influata per dektekto de la veturiloj, per prembutona elekto ktp.
Kritiko de lensoj kaj proponoj de novaj signaliloj
La nuna signalado helpe de kvarpunkta signalilo (lensoj, blobetoj) estas konsiderata kiel ju pli malmulte taŭga. Ties malavantaĝoj estas malbona videbleco por albremsa vojo, neĉeesto de la signalo "atentu" antaŭ ŝanĝo je "haltu", neĉeesto de funkcio de la apeliga signalilo (t.e. la signalo "atentu" antaŭ ŝanĝo je "libero"). Oni malafacile detektas erarajn signalajn bildojn kaj okaze de krevo de ampolo la signalo estas endifina. Leĝa manko estas, ke Leĝo pri ŝosea trafiko nek ties fariga regulo ne difinas sufiĉe precize devojn, kiuj el unuopaj specoj de la signaloj fluas por la ŝoforoj de tramoj. La neĉeesto de la signalo "atentu" komencis esti perprese diskutata precipe post serioj de televidaj raportadoj de la televido Nova el la 12-a kaj la 13-a de aŭgusto 2006 pri tio, kiel la tramoj estas traveturantaj vojkruciĝojn je la signalo "Haltu!".
Piozzano
Piozzano estas komunumo de Italio.
Signaloj por tramoj kaj publika transporto
Kritiko de lensoj kaj proponoj de novaj signaliloj
Por plenigo de la mankantaj funkcioj oni komencis en kelkaj lokoj uzi signalilojn "antaŭsignalilo", enkondukita fare de Transporta regularo d fervojoj, kaj apeligaj signaliloj, kies signifo estas difinita sole en transportaj kaj signalilaj preskriboj de unuopaj trafikantoj de tramretoj kaj kiuj informas pri direktoj pretendataj en la signala plano kaj blinkado pri tio, ke la libero estas proksimiĝanta por iu direkto.
Du diversaj proponoj de la aspekto de la novaj signaliloj aperis en aŭgusto kaj en septembro de 2006 en paĝoj de sindikata asociiĝo OSPEA. La signalilo laŭ unua propono similiĝis al nederlanda "naŭokulo", sed kun aliaj signaloj. Komence de junio de 2008 venis en publikon komuna prezento de Transporta entrepreno de ĉefurbo Prago kaj firmao Eltodo Transportaj sistemoj kun propono de la novaj signaliloj, kiuj estas inspiritaj trakforkaj signaliloj Hanning & Kahl, kiuj aperis en Prago en la jaro 1992, sed ili plie eluzas ruĝan koloron - modifo por gvidi la trafikon devenas el la propono de Dub el septembro de 2006. En la signalilo estus lokigitaj super si tiom rondaj signaloj, por kiom da direktoj la signalado validas, dum kio en ĉiu ronda signalo alternus diode kreataj formaj simboloj de trikolora sistemo. En la jaro 2009 du tipoj de la nove proponitaj signaliloj estis lokigita en du lokoj sur memstaraj sektoroj de la tramavojoj en Prago: ĉe deflankiĝo el paralela vojo en tramreturniĝejo Braník estas lokigitaj signaliloj elirantaj el la propono de inĝ. Dub (la t.n. kolora) kaj ĉe subveturejo ĉe haltejo Třebenická en loĝdomaro Ďáblice estas lokigitaj la t.n. ŝpalaj signaliloj laŭ propono de inĝ. Šurovský, kiu eliras el antaŭa propono de Josef Koupil kaj signaliloj de germana tipo. Ekde la 25-a de junio 2009 estas valida direktivo de la ĝenerala direktoro, kiu ebligas provtrafikon de tiuj ĉi signaliloj.
Detekto kaj ekregistrado de veturilo
En la vojkruciĝoj, transirejoj, transveturejoj kaj pluaj lokoj ĉe la pli novaj signalilaj ekipaĵoj estas kutime uzata aŭtomata pasiva detekto de la alveturantaj tramoj, kutime helpe de troleaj kontaktoj reagantaj je elektra pantografo. La signala ciklo estas iam akomodata ankaŭ laŭ aktuala stato de perelektre restarigebla trakforko. En Prago estas ĉimaniere preferata la tramtransporto proksimume en duono de lokoj kun lumsignalado.
En Prago en kelkaj lokoj por la veturo en la direkton, tra kie ne kondukas regulaj linioj, devas la ŝoforo de tramo eltramiĝi kaj postulon ekregistri per prembutono (simila al prembutono por piedirantoj) aŭ per signala seruro priregebla per universala kvaredra anseto, alie la signalo por tiu ĉi direkto ne estas entute envicigita. Same la ŝoforo de tramo ne nur en Prago devas permane ekregistri sin okaze, ke lia signalo pro ia ajn kaŭzo forpasis kaj la ŝoforo ne traveturis la vojkruciĝon.
Pluaj signaloj
La direktivoj de la unuopaj trafikantoj de relvojo enkondukas ankaŭ pluajn signalojn por tramoj, ekz. pri starigo, fermigo kaj okupigo de trakforko, pri tio, ĉu estas okupita sekva relvoja sektoro per antaŭa trajno ktp.
Unutraka tramvojo Liberec – Jablonec
La evoluo de la signala kaj sekuriga ekipaĵo por la unutraka tramvojo en Liberec komenciĝis en la urba tramvojo ĉirkaŭ la jaro 1970 kaj en la interurba oni komencis labori pri ties preparo en la jaro 1985.
En kelkaj vojkruciĝoj kaj transveturejoj trans la tramvojon estas uzataj klasikaj signaloj por tramoj laŭ la Reguloj de ŝosea trafiko, la t.n. lensoj. Kutime ili estas kun absoluta preferado, t.e. ili sole certigas la ŝoforon pri tio, ke trafiko de la ŝoseaj veturiloj estas per signalado de la trikolora sistemo aŭ transvetureja signalado haltigita.
Por gvidado de forveturo de la tramoj el tramevitejoj kaj tramreturniĝejoj estas uzata signalado simila al la fervoja: la signalilo havas kvar plenajn rondajn lumojn, en vico de supre oranĝan, ruĝan, verdan kaj blankan. Estas uzataj tiuj ĉi signaloj:
Se tramo enveturos en la okupitan sektoron, aŭtomate okazos malŝalto de la trakcia kurento en la sektoro. Kreintoj de tiu ĉi signalila kaj sekuriga sistemo estis Vladimír Paleček, František Zikmund, Josef Semirád kaj Jan Kovač.
Rusio
En Rusio estas uzataj por publika linia transporto (tramoj, trolebusoj, aŭtobusoj) surbaze de Reguloj de relvoja trafiko similaj signalilaj ekipaĵoj kiel en Ĉeĥio kaj sur Slovakio. Ili nomiĝas Т-образный светофор (T-obraznyj svjetafor, semafor en aspekto T).
En lokoj, kie la tramtransporto ne tuŝiĝas kun la ŝosea, povas esti uzitaj por la tramoj kutimaj ruĝa kaj verda lumoj de dukolora sistemo.
Granda Britio
En Granda Britio estas uzataj signaloj kiel en Ĉeĥio, sed kun pli da lumpunktoj.
Nederlando
En Nederlando la signalada ekipaĵo por la publika transporto konsistas el maksimume naŭ lumpunktoj aranĝitaj en kvadraton, tri kolonojn kaj tri vicojn. En la meza vico la meza punkto estas oranĝa kaj la randaj ruĝaj, en la supra kaj la suba vicoj ĉiuj estas blankaj. Laŭ nombro de la punktoj oni diras al tiu ĉi semaforo negenoog ("naŭokulo").
Germanio, Belgio, Danio, Svedio
En Germanio kaj kelkaj pluaj landoj de norda Eŭropo estas por ĉiu direkto difinita memstara servico de signaliloj, el kiuj ĉiu estas aranĝita simile kiel la semaforoj por la ŝosea trafiko, sed la signalojestas ĉiuj blankaj kaj ili estas diferencigitaj forme kaj ne kolore.
La bazaj strietaj signaloj signifas:
En kelkaj urboj en Germanio estas per tiuj ĉi signaliloj donataj ankaŭ pluaj signaloj, ekzemple:
Svislando
En Svislando estas uzata por la tramoj simpla oranĝa lumo. Se ĝi lumas seninterrompe, ĝi signifas "haltu". Se ĝi blinkas, ĝi permesas veturon.
Eksteraj ligiloj
Verkeerslicht Светофор Trafiksignal
Saint-Cassien (Isère)
Saint-Cassien estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Saint-Cassinois.
Prochowice
Prochowice (ĝis 1945 germane Parchwitz) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Legnica (Liegnitz).
Swiss Life
Swiss Life (esperante "Svisa Vivo", fruanome Schweizerische Lebensversicherungs- und Rentenanstalt, t.e. "Svisa Viva Asekura kaj Renta Instituto", aŭ Rentenanstalt, t.e. "Renta Instituto") estas la plej granda asekura konzerno de Svisujo kun ĉefa sidejo en Zuriĥo, Svisujo.
CGI
CGI signifas angle Common Gateway Interface (komuna kluza interfaco). Per ĝi, TTT-legilo povas konektiĝi al programoj rulantaj en TTT-servilo. Tiuj programoj ĝenerale generas HTML-paĝojn dinamike, kiujn la reta servprogramo pasigas al la legilo. La CGI-normo ankaŭ permesas transdoni informojn de la TTT-legilo al la programo en la servilo. CGI ne necesas, kiam la enhavo petita de la TTT-legilo troviĝas jam preta en la TTT-servilo (ekzemple en formo de HTML-dosieroj aŭ bilddosieroj).
Ekzemplo de CGI-programaro estas Vikipedio. Uzantoj povas per TTT-legilo verki artikolon, pasigante ĝin al la vikiprogramo per CGI. Ricevinte la artikolon, la vikiprogramo konservas la enhavon en datumbazo kaj generas respondan paĝon, kiun la servilo pasigas al la legilo. Kiam TTT-legilo petas artikolon de Vikiepdio, la CGI-programo legas ĝin el la datumbazo kaj konvertas ĝin al HTML-kodo. Pro la oftaj modifoj en vikipaĝoj, la vikiservilo ne konservas la enhavon en formo de HTML-paĝoj, sed generas ĝin ĉiun fojon, kiam kliento ĝin petas.
CGI-programoj estas ofte skribitaj en lingvo PHP (kio foje videblas en la adreso de la retpaĝo, ekz. "index.php"), sed tio ne estas necesa. Ankaŭ uzataj estas Perl, Python, Ŝela programetoj kaj eĉ Lispo.
Tropiko de Kankro
La tropiko de Kankro estas unu el la 5 grandaj latitudaj cirkloj. Ĝi estas paralela kun la latitudo kurante 23° 26' 22" norde de ekvatoro, kaj ĝi estas la plej norda latitudo, super kiu la suno povas direkte, vertikale aperi. Norde de tiu linio troviĝas la modera klimato, sude la tropika klimato. Tiu linio ricevis sian nomon, ĉar dum la somera solstico, kiam la suno aperis tagmeze direkte super kapo ĉe tiu latitudo, dum la suno ŝajne troviĝis en la zodiaka signo de Kankro (konstelacio). Nun la suno troviĝas dum la solstico en la zodiako Taŭro. La ŝanĝiĝo estas la precesio.
19096 Leonfridman
19096 Leonfridman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la arkitekturisto Leonid Oŝeroviĉ Fridman, direktoro de la Krimea Instituto de Fasonado, Arkitekturo kaj Restaŭrado. Li grave agis por konservi kaj restaŭri multenombrajn malnovajn historiajn konstruaĵojn kaj monumentojn de Krimeo.
Tropiko de Kankro
Vidu ankaŭ
Wendekreis (Breitenkreis)
Viña del Mar
Viña del Mar (esperante Vitejo de la Maro) estas municipo, urbego, signifa universitata urbo kaj banloko laŭ Pacifiko en meza Ĉilio en Valparaiso (regiono) fondita la. Ĝi estas parto de la Granda Valparaiso, kiu estas la 2-a plej granda urbo de ĉi lando. Viña del Mar estas bone konita pro la Festivalo de Viña del Mar kiu okazas ĉiujare ĉirkaŭ februaro. Ĝi estas nomita la Ĝardenurbo, ĉar ĝi havas multajn verdajn areojn kaj grandajn parkojn.
Geografio
Viña del Mar situas laŭ la marbordo apud Valparaiso. Tiu lasta urbo troviĝas 9, Santiago de Ĉilio 93, Puente Alto 110, Koncepciono 448, Antofagasta (urbo) 1047 km.
Historio
En tiu ĉi loko plej frue indiĝenoj vivis, kiuj okupiĝis pri fiŝkaptado. La alvenintaj hispanoj profitis la areon bienoj. Viña del Mar estis fondita en 1873, tiutempe brita firmao ekfunkciis. En 1917 mararmea bazo establiĝis.
Klimato
Viña del Mar situas en mediteranea klimato kun marborda influo. Jare pluvas po 480 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed en junio kaj julio pli ofte, inter decembro kaj marto apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 13-20 °C.
Trafiko
Viña del Mar estas ligita al Valparaiso per ĉefvojo. En la urbego flughaveno funkcias.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas en Viña del Mar muzeo kaj diversaj palacoj.
Esperanta Songazeto
La dek du numerojn realigis Giorgio Silfer kaj Perla Martinelli, kunlabore kun Tarcisio BISI (n-roj 1-4), Gianfranco Molle (n-ro 5), Jacques Lapaire (n-roj 6-12). Helpis diversaj membroj de LF-koop, interalie Georges Lagrange kaj Jaqueline Vasserot.
Gerhard Maier (abato)
Gerhard MAIER (naskiĝinta Simon Maier la en Steinberg, mortinta la  en Lucerno) estis germana teologo kaj abato cistercia en Stična inter 1903 kaj 1912. Tie posteulis lin Bernhard Widmann.
Vivo
Poste Maier instruis la lingvojn germana, helena kaj latina ĉe Bernardi-kolegio inter 1883–1886 kaj 1895–1897. En 1888 li akompanis la abatej-fondontaron (Marienstatt) ĝis Streithausen. Je Marienstatt li estis kantoro kaj eknomirisponsulo (cellerarius), inter 1894 kaj 1985 ankaŭ paroĥuja vikario. En al 27.7.1895 li revokitis al Mehrerau-abatejo por la funkcio de prioro. En la 1.2.1896 li nomumitis laŭtradicie apostola vikario.
En la 21.4.1898 li iĝis prioro kaj administranto de la post la sekulariĝo de 1784 regajnita Abatejo de Stična en Karniolo: konfirmo abata venis en la 29.4.1903 kaj beniĝo solena fare de la labaka episkopo Jeglič sekvis. Tensioj internaj (ekz. pri akcepto de slovenlingvanoj) kaj eksteraj kiel ankaŭ malfacilaĵoj financaj igis lin peti je demisio. Ĝi akceptitis en majo 1912. Jam en la 16.4.1912 li estis iranta en Dalmation por ripozumado. Poste li estis kelkajn jarojn en la cistercia monaĥinejo Marienthal je Ostritz antaŭ veno al Klostro Birnau en Uhldingen-Mühlhofen. La tiean estadon interrompis instruado intertempa en Mehrerau kie li docentis ankaŭ pri morala teologio (1924/25). Poste li iĝis konfesprenanto ĉe la cistercianinoj en Eschenbach LU. Tiam li baldaŭ poste mortis post operacio en kliniko en Lucerno: li estis estinta malsana jam pli longe. Entombigo lia estis sur la klostrotombejo en Eschenbach.
Universitato Janos Selye
Universitato Janos Selye (hungare Selye János Egyetem, slovake Univerzita Jana Selyeho) estas hungarlingva universitato en la slovaka urbo Komárno. Ĝi estis fondita en 2003.
La regiono ĉirkaŭ Komárno ĝis la unua mondmilito estis hungara, sed per decido de la usona prezidento Woodrow Wilson la parto norde de Danubo iĝis slovakia. Komárno estis kultura centro de la hungar-etna minoritato de Slovakio, kaj post la fino de la malvarma milito en 1989 la slovakiaj hungaroj pensis krei hungarlingvan universitaton. En 1990 ili formulis tiucelan proponon, kiu estis prezentita al la ĉehoslovaka parlamento. Sed necesis pli ol dek jaroj, ĝis kiam la (nun jam nur slovaka) ŝtato aprobis en 2003 la fondon de universitato, kiu ricevis la nomon de la hungar-etna sciencisto Selye Janos. Estis konstruita nova universitata konstruaĵo en Komárno, ĉe la okcidenta rando de la urbo. Apude staras studenta loĝejo, kiu funkcias ankaŭ kiel hotelo (nomata "Čajka" = mevo). Ĝiajn servojn en 2004 kaj 2006 uzis la partoprenantoj de la stud-konferencoj SUS 27 kaj SUS 29 de AIS; okazis tie ankaŭ kursoj de tiuj konferencoj.
La universitato ofertas tri studdirektojn: ekonomikon, pedagogion kaj reformitan teologion. En 2004 ĝi havis ĉ. 330 studentojn.
Bussac-sur-Charente
Bussac-sur-Charente [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,300 loĝantojn en la jaro 2010.
Persekutado de samseksemuloj en Nazia Germanio kaj la Holokaŭsto
Post kiam Adolf Hitler kaj la Nacisocialisma Germana Laborista Partio (la Nazia Partio) gajnis potencon en Germanio, viroj, kiuj seksumis kun viroj, kaj lesbaninoj estis inter la pluraj grupoj celitaj de la Nazioj kaj finfine estis inter la viktimoj de la Holokaŭsto. Komencante en 1933, gejaj organizoj estis forbaritaj, akademiaj libroj pri samseksemo kaj sekseco ĝenerale (ekzemple tiuj de la Institut für Sexualwissenschaft, gvidata de la juda gej-rajta aktivisto Magnus Hirschfeld) estis forbrulitaj, kaj samseksemuloj en la Nazia Partio mem estis murditaj. Gestapo kompilis listojn de samseksemuloj, kiuj estis devigitaj sekse konformiĝi al la "Germana normo." Samseksemuloj devis porti rozkoloran triangulon sur la brusto, simila al la flava stelo devigata al judoj.
Bussac-sur-Charente
Geografio
Bussac-sur-Charente situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Charente, fronte al Saintes.
Persekutado de samseksemuloj en Nazia Germanio kaj la Holokaŭsto
Oni taksis, ke inter 1933 kaj 1945, 100 000 gejaj viroj estis arestitaj kiel samseksemuloj, de kiuj 50 000 estis oficiale kondamnitaj. Centoj da Eŭropaj samseksemaj viroj vivantaj sub la okupado de la Nazioj estis kastritaj laŭ ordono de kortumo. La difino de samseksemo en Germanio ne temis pri seksa orientiĝo sed pri ĉia formo de seksumo inter viroj, do ambaŭseksemuloj estis rigardataj kiel samseksemuloj.
La plimulto el tiuj viroj pasigis sian kondamnon en regularaj prizonoj, kaj oni taksas, ke de 5 000 ĝis 15 000 el tiuj kondamnitoj estis malliberigitaj en Naziaj koncentrejoj. Ne estas klare kiom el la 5 000 ĝis 15 000 finfine pereiĝis en la koncentrejoj, sed la eminenta fakulo Rüdiger Lautmann kredas, ke la mort-ofteco de samseksemuloj en koncentrejoj eble estis tiom multa kiom 60 elcento. La Nazioj traktis samseksemulojn en la koncentrejoj nekutime kruele.
La persekutado de lesbaninoj, rigardataj kiel minacoj kontraŭ ŝtataj valoroj, ĝenerale okazis forme de seksperforto.
Post la milito, la mistraktado de samseksemuloj en koncentrejoj estis neagoskata de la plimulto da landoj, kaj multaj viroj eĉ estis rearestitaj kaj malliberigitaj surbaze de evidenteco, trovita dum la Naziaj jaroj. Nur en la 1980-aj jaroj registaroj komencis agnoski la epizodon, kaj nur en 2002 la Germana registaro pardonpetis al la geja komunumo. Tiu ĉi periodo ankoraŭ incitas polemikon, tamen. En 2005, la Eŭropa Parlamento adoptis rezolucion pri la Holokaŭsto, kiu inkludis la persekutadon de samseksemuloj.
Difino de samseksemo
La unua evento, kiu kondukis al la batalo kontraŭ samseksemo en Nazia Germanio, estis la unuiĝo de la Germana ŝtato en 1871, konata kiel la dua regno. La nova ŝtato antaŭenigis novan punan kodekson, kiu inkludis la alineon 175. Ĝi diris, "Nenatura seksa ago farita inter personoj de vira sekso aŭ de homoj kun bestoj estas puneblaj per enprizonigo; la perdo de civilaj rajtoj povus ankaŭ esti trudita." La leĝo estis interpretita malsame tra la nacio ĝis la decido de kortuma kazo la 23-an de april 1880. La Reichsgericht (Imperia Kortumo de Justeco) decidis, ke krima samseksema ago devis inkludi aŭ anusan, buŝan, aŭ interkruran seksumon inter du viroj. Ago, kiu ne inkludis iujn tiajn agojn, estis konsiderata sendamaĝa ludado. La Germana polico trovis tiun novan interpreton de la aline 175 ekstreme malfacile pruvebla en kortumo pro tio, ke ests malfacile trovi atestantojn al tiaj agoj. Tio lasis la sintenon al samseksemo tre malstreĉa dum la unua mondmilito kaj frue en la alpotenciĝado de la Nazia Partio.
Post la nokto de la longaj tranĉiloj, la Nazioj amendis la alineon 175 pro kion ili vidis kiel evitilo en la leĝo. La plej signifa ŝanĝo al la leĝo estis la ŝanĝo de "Nenatura seksa ago farita inter personoj de vira sekso" al "Viro, kiu faras seksan ofendon kun alia viro." Tio etendis la skopon de la leĝo por persekuti gejajn virojn. Kisado, kunmasturbado kaj am-leteroj inter viroj servis kiel legitimaj kialoj de la polico por aresti ilin. Bedaŭrinde por viroj, kiuj seksumis kun viroj (ĉu samseksemaj aŭ ambaŭseksemaj), la leĝo neniam esprimis, kio efektive konsistigas seksan ofendon, lasante ĝin malferma al subjektiva interpreto. Viroj, kiuj praktikis tion, kio antaŭe nomiĝis sendamaĝa amuziĝo kun aliaj viroj, nun estis aresteblaj sub la leĝo.
Samseksemo kaj SS
Laŭ Geoffrey J. Giles SS, kaj ĝia gvidanto Heinrich Himmler, precipe zorgis pri samseksemo. Pli ol iu ajn Nazia gvidanto, la verkoj kaj paroloj de Himmler denuncis samseksemon. Tamen, malgraŭ sia konstanta kondamno de samseksemuloj kaj samseksema agado, Himmler estis malpli konstanta en sia punado de samseksemuloj. En la artikolo de Giles "La neado de samseksemo: samseksaj incidentoj en la SS de Himmler," pluraj kazoj estas ekzamenataj, kie membroj de la Nazia SS estas procesataj pro samseksemaj ofendoj. De kazo al kazo, la rezultoj vaste varias, kaj Giles donas dokumentan evidentecon, kie la juĝistoj povis esti influitaj per evidenteco montranta la "arjecon" aŭ "virecon" de la akuzito, tio estas, per priskribo de li kiel homo el vera germana genero kaj eble kiel patro. Kialoj de la indulgemo de Himmler, iukaze, povas esti derivata de la malfacileco difini samseksemon, precipe en socio, kiu gloras la masklan idealon kaj fratecon.
Koncentrejoj
Taksoj vaste varias pri la kvanto da gejaj viroj malliberigtaj en koncentrejoj dum la Holokaŭsto, de 5 000 ĝis 15 000, el kiuj multaj mortis. Aldone, registroj pri la specifaj kialoj por internigo ne ekzistas en multaj areoj, malfaciligante la precizan mezuron pri kiom da gejoj pereis en mort-koncentrejoj.
Gejaj viroj suferis nekutime kruelan traktadon en la koncentrejoj. Ili alfrontis persekutadon ne nur de germanaj soldatoj sed ankaŭ de aliaj malliberigitoj, kaj multaj gejaj viroj estis batitaj ĝismorte. Aldone, nejudaj gejaj viroj en perfortaj labor-koncentrejoj regule ricevis pli malfacilajn kaj danĝerajn taskojn ol aliaj nejudaj malliberigitoj, sub la politiko eksterminado per laboro. SS-soldatoj ankaŭ estis konataj uzi gejajn virojn por celpraktiko, celante siajn pafilojn al la rozkoloraj trianguloj, kiujn iliaj homaj celoj estis devigitaj porti.
La severa traktado povas esti atribuataj al la vidpunkto de la SS-gardistoj al gejaj viroj, sed ankaŭ al homofobiaj sintenoj ĉeestaj en la pli granda germana socio. La almarĝenigo de gejaj viroj en Germanio estis spegulata en la koncentrejoj. Multaj mortis pro batado, iuj faritaj de aliaj malliberigitoj. Spertoj kiel tiuj donas klarigon al la alta mort-ofteco de gejaj viroj en la koncentrejoj, kompare kun la aliaj "nesociaj" grupoj. Enketo de Rüdiger Lautmann trovis, ke 60 elcento da gejaj viroj en koncentreĵoj mortis, kompare kun 41 elcento da politikaj malliberigitoj kaj 35 elcento da atestantoj de Jehovo. La enketo ankaŭ montris, ke la postviva ofteco de gejaj viroj estis iom pli alta se ili venis de la mezaj kaj altaj klasoj, se ili estis edziĝintaj ambaŭseksemaj viroj, aŭ se ili havis infanojn.
Naziaj eksperimentoj
Iuj malliberigitaj samseksemuloj alfrontis homan eksperimentadon fare de Naziaj kuracistoj, kiuj klopodis trovi "medicinan kuracon" por samseksemo. Nenia scienca scio produktiĝis de tiuj eksperimentoj.
En Buchenwald, Nazia kuracisto Carl Værnet faris hormonajn eksperimentojn kontraŭ 12 gejaj viroj. Li faris incizojn en iliaj ingvenoj kaj enplantis metalan dukton, kiu enigis testosteron tra longa daŭro, pro kredo, ke manko de testosterono kaŭzis samseksemon. Iuj el la viroj pretendis, ke ili iĝis aliseksemaj, sed la rezultoj ne estas validaj pro la minaco de morto; ili povus diri tion por ellasiĝi de la koncentrejoj. Tiuj, kiuj ne montris "pliboniĝon," estis nomitaj "kronikaj" aŭ "neresanigeblaj" samseksemuloj.
Post la milito
Samseksemaj koncentrejaj malliberigitoj ne estis agnoskitaj kiel viktimoj de Nazia persekutado. Kompensoj kaj ŝtataj pensioj disponeblaj por aliaj grupoj estis rifuzitaj por gejaj viroj, kiuj ankoraŭ estis klasigitaj kiel krimuloj — la versio de alineo 175 el 1935 restis parto de okcidenta germana juro ĝis 1969, kiam la Bundestag elektis reiri al la versio de antaŭ 1935. Alineo 175 ne estis nuligita ĝis 1994, kvankam kaj Orienta kaj Okcidenta Germanio liberaligis siajn leĝojn kontraŭ samseksemo en la malfruaj 1960-aj jaroj.
Holokaŭstaj postvivantoj, kiuj estis samseksemaj, povis esti remalliberigitaj pro "ripetaj ofendoj," kaj restis en la modernaj listoj de "seksaj ofendintoj." Sub la Alianca Milita Registaro de Germanio, iuj samseksemuloj devis fini la daŭrojn de siaj enkarceriĝoj, sendepende de la tempo pasigita en koncentrejoj.
La kontraŭgejaj politikoj de la Nazioj kaj ilia detruo de la frua movado por gejaj rajtoj ĝenerale ne estis konsiderataj kiel taŭgaj temoj por Holokaŭstaj historianoj kaj edukistoj. Nur en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj okazis serioza esplorado de la temo en estimataj publikaĵoj: Holokaŭstaj postvivantoj skribis siajn memorlibrojn, teatraĵoj aperis kiel Bent, kaj pli historiaj enketoj kaj dokumentfilmoj eldoniĝis pri la homofobio de la Nazioj kaj ilia detruo de la germana movado por gejaj rajtoj.
Ekde la 1980-aj jaroj, iuj eŭropaj kaj internaciaj urboj starigis monumentojn por memori la milojn da samseksemaj homoj, kiuj estis murditaj kaj persekutataj dum la Holokaŭsto. En 2002, la germana registaro oficiale pardonpetis al la geja komunumo. En 2005, la Eŭropa Parlamento observis la 60-an datrevenon de la liberigo de la koncentrejo Auschwitz kun unuminuta silento kaj rezolucio, kiu inkludis la jenan tekston:
"...27-a de januaro 2005, la 60-a datreveno de la liberigo de la mort-koncentrejo de Nazia Germanio ĉe Auschwitz-Berkenau, kie entute ĝis 1,5 milionoj da judoj, Romaoj, Poloj, Rusoj, kaj prizonanoj de diversaj aliaj naciecoj, kaj samseksemuloj, estis murditaj, ne nur estas grava okazo por eŭropaj civitanoj por memori kaj kondamni la egan teruron kaj tragedion de la Holokaŭsto, sed ankaŭ por adresi la perturban kreskon de antisemitismo, kaj precipe antisemitismaj incidentoj, en Eŭropo, kaj por lerni denove la vastajn lecionojn pri la danĝeroj, kiam oni viktimigas homojn surbaze de raso, etna origino, religio, socia klasigo, politikoj aŭ seksa orientiĝo..."
Konto de la geja Holokaŭsta postvivanto, Pierre Seel, detalis la vivon por gejaj viroj dum la nazia rego. En sia konto li diras, ke li partoprenis en sia loka geja komunumo en la urbeto Mulhouse. Kiam la Nazioj gajnis potencon super la urbeto, lia nomo estis en listo de lokaj gejaj viroj ordonitaj al la policejo. Li obeis la direktivon protekti sian familion kontraŭ iu ajn reprezalio. Li notis ke, post sia alveno al la policejo, li kaj aliaj gejaj viroj estis batitaj. Iuj gejaj viroj, kiuj rezistis la SS-on, havis siajn fingrungojn elĉerpitaj. Aliaj havis siajn internaĵojn ponarditajn, kaŭzante ke ili abunde sangadis. Post sia aresto li estis sendita al la koncentrejo en Schirmeck. Tie, Seel diris, ke dum matena kolektiĝo, la nazia komandanto anoncis publikan ekzekuton. Viro estis elprenita, kaj Seel rekonis lian vizaĝon. Ĝi estis la vizaĝo de lia 18-jaraĝa amanto el Mulhouse. Seel rimarkis, ke la Naziaj gardistoj poste senvestigis lian amanton, metis metalan sitelon super lia kapo, kaj ellasis trejnitajn germanajn ŝafhundojn al li, kiuj bategis lin ĝismorte.
Rudolf Brazda, konsiderata la fina postvivinto, sendita al nazia koncentrejo pro sia samseksemo, mortis en Francio en aŭgusto 2011, 98-jaraĝa. Brazda sendiĝis al Buchenwald en aŭgusto 192 kaj oni tenis lin tie ĝis ĝia liberigo fare de usonaj fortoj en 1945. Al Brezda, kiu ekloĝis en Francio en aŭgusto 2011, estis donita la premio Legio de Honoro.
Botond Penke
Botond PENKE [], laŭ hungarlingve kutima nomordo Penke Botond estas hungara biokemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
Botond Penke naskiĝis la  1942 en Hungario en Beregszász (nuntempa Berehove en Ukrainio).
Biografio
Botond Penke frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1960-1965, poste li ekinstruis en universitato en Szeged. Li doktoriĝis en 1968. En la sama jaro li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn. Li akiris (Ph.D) en 1976. Li estis elektita katedrestro en 1989, en la sekva jaro li profesoriĝis. En 1989 li doktoriĝis (D.Sc) antaŭ la akademio. Li estis gastoprofesoro en Göttingen kaj San Diego. Li okupiĝas ekzemple pri peptidoj. Li ricevis premiojn en 2006 kaj 2009.
Joseph Franz von Allioli
Joseph Franz von ALLIOLI (naskiĝinta la en Sulzbach, mortinta la  en Augsburg) estis romkatolika pastro, biblia fakulo kaj tradukisto. Pro la larĝa disvastiĝo de lia traduko de la Biblio li nomiĝis la katolika Lutero.
Graveco
Bremsite en la instrua profesio per grava sufero en la kolo, li iĝis kapitulano katedrala en Augsburg. Post longa kaj fruktudona laboro por la sciencoj li mortis tie. Lia plej grava verko estas la traduko kaj la ekzegezo de la Biblio. Institige de Johann Michael Sailer li eldonis sian tradukon en la jaro 1830-a. La verko ricevis aprobon fare de la Apostola Seĝo kaj disvastiĝis sub tre diversaj formoj kaj eldonoj en Germanujo kaj Usono. Ĝiaj komentoj tradukistis en multajn aliajn lingvojn. Krom manlibro pribibliaĵa Handbuch der biblischen Alterthumskunde (1844; prilaborita de Peter Alois Gratz kaj Daniel Bonifaz von Haneberg) aperis ankaŭ volumetoj kun predikoj kaj multaj mallongaj studoj de teologia, arkeologia aŭ asketisma enhavoj.
Fonto
Artikolo "Allioli, Joseph Franz von" de Anton von Steichele en: Allgemeine Deutsche Biographie, herausgegeben von der Historischen Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 1 (1875), p. 350, kio legeblas tie ĉi interrete.
Tropiko de Kaprikorno
La tropiko de Kaprikorno estas unu el la 5 gravaj cirkloj de latitudo, kiuj karakterizas la teran mapon. Tiu latitudo estas paralela al 23° 26' 22" sude de ekvatoro, kaj ĝi estas la plej fora suda latitudo, ĉe kiu la suno povas aperi direkte, vertikale super kapo ĉe tagmezo. Ĝi estas la suda ekvivalento de tropiko de Kankro. Sub tiu linio aperas la modera klimata zono, norde la tropika klimata zono.
La linio havas jam dumiljaran nomon kaj derivas el tio, kiam la suno dum la vintra solstico aperis direkte super kapo, ĝi troviĝis en la zodiaka signo de Kaprikorno. Nun, la suno aperas en la konstelacio de Sagitario, ĉe ties suda parto. La ŝanĝiĝo estas la precesio.
Bruna mesito
La Bruna mesito (Mesitornis unicolor) aŭ laŭ la latina scienca nomo Unukolora mesito estas surgrunde loĝanta birdospecio endemia de Madagaskaro. Ĝi estas unu el la tri specioj de la familio de mesitoj nome Mesitornitedoj, kaj kvankam vundebla, ĝi estas la plej disvastigata el la tri samfamilianoj, ĉiuj loĝantaj en la insulo.
La Bruna mesito estas mezgranda surterema birdo kiu estis ofte priskribita kiel raleca (simila al familio kun kiu la mesitoj estas foje lokitaj). Tiu specio havas senmarkan vizaĝon (male al la samgenra Blankabrusta mesito), markita nur per iome kontrasta ĉirkaŭokulo ĉirkaŭ tre granda okulo kaj varia blanka strio malantaŭ la okulo. Ĝi havas mallongan kaj rektan bekon. La supraj partoj de la birdo estas ruĝecbrunaj, la subaj partoj estas flavecaj sen striado (male al la samgenra Blankabrusta mesito).
La Bruna mesito estas humidarbara specio; ĝi manĝas irante tra la arbargrundo turninte mortintajn foliojn por trovi senvertebrulojn. La preferata habitato estas neĝenata falfoliaj arbaroj el marnivelo al ĝis 1100 metroj s. m.
La populacio de tiu specio estas dise distribuata kaj vundebla ĉar preferas arbarojn de malaltaj lokoj sub la plej grandaj premoj el homfara ĝenado. Ĝi suferas pro ĝenado, kaj ties arbaraj hejmoj estas minacataj pro arbarekspluatado kaj arbaraj incendioj.