cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karg-stacio Haĉinohe
Karg-stacio Haĉinohe (八戸貨物駅 [haĉinohe-kamocu-eki]) estas kargstacio de Japana Karga Fervoja Kompanio kaj Linio Haĉinohe-Rinkaj. Ĝi lokiĝas en Haĉinohe, Gubernio Aomori, Japanio. Ankaŭ Linio Haĉinohe konektiĝas al ĉi tiu stacio, sed ĝi estas rigardata kiel en Stacio Haĉinohe.
Ranjit Singh
Ranjit Singh (ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ; - ) estis la fondinto de la Sika Imperio, kiu funkciigis en la hinda subkontinento en la frua duono de la 19-a jarcento. La imperio, bazita en Panĝabio, ekzistis de 1799 ĝis 1849. Ĝi estis forĝita, sur la fundamentoj de la Legomstufaĵo Khalsa, sub la gvidado de Ranjit Singh de kolekto de sendependa sikha Misls. Ranjit Singh estis sukcedita memstare filo, Kharak Singh.
Gilbert Newton Lewis
Biografio
Filo de juristo, li estis frumatura infano edukita hejme ĝis la translokiĝo de sia familio al Nebraska en 1884.
En 1908 li eldonis la unuan el multaj verkoj pri relativeco, en kiu li trovis rilaton inter maso kaj energio en malsama vojo de Albert Einstein.
La li edziĝis al Mary Hinckley Sheldon, filino de profesoro de Harvard pri latinidaj lingvoj. Ili havis du filojn, ambaŭ profesoroj pri kemio, kaj unu filinon.
Li studis kemian ligon kaj acidojn.
En 1926, li kreis la vorton "fotono" por la plej malgranda unuo de radia energio.
Lignoskulptada tendaro de Cernat
Lignoskulptista tendaro de Cernat, hungare: Csernátoni Faragótábor oficiala nomo rumane: Universitatea populară de sculptură în lemn - Cemat, [hungare: Alsó-Csernátoni fafaragó népi egyetem] estas tendaro por popola skulptado el ligno en vilaĝo Cernat en Distrikto Covasna fondita en 1973.
Historio
Ĝi funkcias de 1973 de printempo ĝis aŭtuno por revigligo de la tradicia sikula lignoskulptado de Háromszék. La tendaro fermas en mezo de sptembro kun ekspozicio.
Saint-Astier (Dordogne)
Saint-Astier estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Astériens.
Meropo (Voltaire)
Voltaire estis unu el la unuaj kiuj imitis la samtitolan tragedion de Scipione Maffei en sia Mérope. La verkisto estis praktikinta tradukante la verkaron de la itala dramaturgo, kiun li estis koninta en Parizo en 1733. Sed li traktis la temon laŭ tute persona stilo. Per amikema letero al Maffei, Voltaire laŭdis la naivon de sia Meropo, ne sen aldoni ke "Parizo kaj la franca scenejo postulas alian ĝenron de simpleco". Por Voltaire, fakte, la tirano, ne estas amiĝinta de la Reĝino, kaj vidas en la geedziĝo nur rimedon por certigi sian maldecan enpovigon. Same, li forigos la scenon kie Meropo postulas ke oni ligu Egiston kaj ŝi ĵetiĝas sur li, kun hakilo en mano.
Roluloj
La sceno estas en Meseno, en la palaco de Meropo.
Smědčice
Smědčice estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio proksime de kunfluejo de riveroj Klabava kaj Berounka, proksimume 8,5 km nordokcidente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1243.
Soraba lingvo
La soraba lingvo (propralingve: Serbšćina) estas komuna nomo por du slavaj lingvoj aŭ variantoj parolataj en la oriento de Germanio, de la t.n. soraboj. La sudsoraba aŭ suprasoraba (hornjoserbšćina) estas precipe parolata en la regiono de la urbo Bautzen (sorabe: Budyšin), Meißen (sorabe: Mišno) kaj la nordsoraba aŭ malsuprasoraba (dolnoserbska rěc) estas plejparte parolata ĉirkaŭ la urbo Cottbus (sorabe: Chośebuz) Ĉirkaŭ 45.000 homoj parolas la suprasoraban kaj ĉirkaŭ 25.000 la malsuprasoraban, laŭ - konsentite - optimismaj taksoj.
La lingvo apartenas al la Hindeŭropa lingvaro, pli precize al la okcidentslava grupo de la slava lingvaro.
Parolareo
La suprasoraba estas parolata en la regiono de Bautzen (sorabe: Budyšin) kaj la malsuprasoraba, ĉirkaŭ Cottbus (sorabe: Chośebuz).
Gramatiko
Skribo: La soraba lingvo skribiĝas per latinaj literoj, kun iuj supersignoj, kies uzo similas al tiu en la pola lingvo (nome ć, ł, (d)ź) kaj ĉeĥa lingvo (č, š, ž).
La suprasoraba (hornjoserbšćina) konas sep kazojn. Sed la sepa kazo (vokativo) nur ekzistas ĉe la masklaj substantivoj en singularo. La malsuprasoraba (dolnoserbski) konas ses kazojn. Rimarkinde estas, ke krom la singularo kaj la pluralo ankaŭ ekzistas la dualo. La suprasoraba konas ĉe la verboj aoriston kaj imperfekton.
Eŭropa Junulara Centro
La Eŭropa Junulara Centro (EYC) estas institucio de la Konsilio de Eŭropo, kreita en 1972. La origina konstruaĵo situas en Strasburgo en la distrikto Wacken, kaj en 1995 aldoniĝis dua filio en Budapeŝto.
Soraba lingvo
Hodiaŭa statuso
La domina lingvo en la areo de la soraboj estis la germana dum jarcentoj. Ĉi tiu lingvo puŝis la soraban pli kaj pli malantaŭen, tiel ke kaj la supra kaj la malsupra soraba lingvovariantoj akiris la statuson de endanĝerigitaj lingvoj.La tielnomita Domowina funkcias kiel la centra kulturkonsilio. Kvankam iomete da soraba estas parolata en la urbo Bautzen, la soraba pruve ĉeestas en stratsignoj, sur ŝildoj de butikoj kaj eĉ sur prezo-etikedoj kaj kvitancoj en kelkaj butikoj. La germana registaro oficiale agnoskis la soraban kiel minoritatan lingvon kaj prenis sur sin la devon protekti kaj disvolvi la soraban per subskribo kaj ratifo de la Eŭropa Ĉarto pri la Regionaj kaj Minoritataj Lingvoj.La sorabaj infanĝardenoj (WITAJ kiu signifas estu bonvenaj) allogas ne nur sorablingvajn, sed ankaŭ germanlingvajn gelernantojn. Post sekvado de dulingva aŭ soraba baza instruado en la 14 lernejoj kun la necesaj instalaĵoj, gelernantoj povas iri al 5 mezlernejoj kie la soraba estas nedeviga lernobjekto: la soraba gimnazio en Bautzen ( Budyšin), la soraba Mittelschulen en Radibor (Radwor) kaj Bautzen. Ne ekzistas sorabalingva altlernejo. Oni povas tamen sekvi universitatan kurson en sorabistiko en Leipzig (Lipsk). La nombro da gelernantoj en tiuj lernejoj restis konstanta tra la jaroj je proksimume kvar mil.
Eŭropa Junulara Centro
Eksteraj ligiloj
Retejo de la Konsilio de Eŭropo
Soraba lingvo
Hodiaŭa statuso
Krom edukado, kulturaj asocioj okupiĝantaj pri muziko kaj literaturo estas subvenciataj.
Eŭropa Junulara Centro
Noto kaj referenco
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtema artikolo en la franca vikipedio je la 14-a de julio 2019.
Kanasín
Kanasín estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Kanasín. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31041.
Soraba lingvo
Muziko
Aŭdeblis kanto en la soraba (Serbšćina) dum la Eurovision minorities languages 2022  .
Kanasín
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 51774 loĝantojn. El tiuj estis 25773 viroj kaj 26001 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 72,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 27,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 24627 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 21253 scipovis legi kaj skribi kaj 3358 personoj estis analfabetoj. Do 13,64% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 39191 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 11248 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 28,7% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Korea Ruĝa Kruco
La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en. Laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Park Kyung-seo, kaj aldone la aktuala ŝtata Prezidanto de Sudkoreio funkcias kiel honora prezidanto.
Rafael Correa
Rafael Vicente CORREA Delgado (naskiĝis la en Guayaquil) estas ekvadora ekonomikisto kaj politikisto. En 2005 li estis ekvadora ministro pri ekonomio kaj financoj. De 15 januaro 2007 ĝis 24 majo 2017 estis la Prezidanto de la Ekvatoro.
Provinco Samsun
Samsun estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la nigramara regiono de la lando. La provinca ĉefurbo same nomiĝas Samsun, kies koordinatoj estas.
Rafael Correa
Correa diplomiĝis en Katolika Universitato Guayaquil pri ekonomiko en 1987. Li plustudis kaj laboris en diversaj universitatoj.
Saint-Pierre-sur-Dives (stacidomo)
Saint-Pierre-sur-Dives estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Saint-Pierre-sur-Dives, en departemento Calvados, regiono Normandio.
Malfermita en 1859, temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Normandio.
Rafael Correa
Correa reprezentas nacian kaj maldekstran (kristanan) programon.
Saint-Pierre-sur-Dives (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Mézidon (430000).
Rafael Correa
En dua raŭndo de prezidentaj balotoj la li sukcesis kontraŭ Álvaro Noboa kaj la  li ekestis prezidento de Ekvadoro. Kiam nova konstitucio eniris la vivon, en Ekvadoro la okazis sekvajn balotojn, kiu Correa venkis en unua raŭndo akirante preskaŭ 52% da voĉoj.
Hirosaki
Hirosaki estas urbo en okcidenta Gubernio Aomori, Japanio. Ĝi estas ĉefa urbo de Cugaru-regiono.
Rafael Correa
Krom hispanan lingvon Correa konas ankaŭ francan, anglan kaj keĉuan.
Kensington kaj Chelsea
Ĝi entenas ĉi tiujn kvartalojn:
Aranka Hettyey
Aranka Hettyey [hetjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hettyey Aranka estis hungara aktoro, akademia instruisto. Ŝia nobela antaŭnomo estis makkoshettei, ŝia origina familia nomo estis Stettner, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungara sinsekvo) Nadányi Emilné. Aranka Hettyey naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Aranka Hettyey frekventis privatan aktorlernejon de Zoltán Horváth (aktoro), poste ŝi debutis en Székesfehérvár. En 1897 ŝi sukcese debutis ankaŭ en Budapeŝto en Teatro Magyar. En la sekvaj jaroj ŝi ludis en tiutempaj gravaj hungaraj urboj. Inter 1914 kaj 1923 ŝi apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Nacia Teatro en 1927. Inter 1923-1941 ŝi instruis en Teatra Akademio, ŝi verkis ankaŭ kelkajn studentajn lernolibrojn. Ŝi ricevis rolojn precipe en klasikaj tragikaj dramoj.
Horné Otrokovce
Horné Otrokovce, hungare Felsőatrak [felŝOatrak] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec. Horné kaj felső signifas: supra.
Situo
Horné Otrokovce situas laŭ flankovojoj. Hlohovec troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1156 en formo "Otroc". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőatrak 573 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horné Otrokovce 890 homoj, (881 slovakoj).
Kamisu
Kamisu (神栖市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Kamisu-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Albert Gleizes
Albert Gleizes (naskiĝis en Parizo, mortis  en Avignon, Vaucluse), estis franca pentristo, desegnisto, gravuristo, filozofo kaj teoriisto, kiu estis unu el la fondintoj de Kubismo kaj influis la Skolon de Parizo.
Albert Gleizes kaj Jean Metzinger verkis la unuan gravan traktaĵon pri Kubismo, Du "Cubisme" (Pri "Kubismo"), en 1912. Gleizes estis fondinta membro de la Grupo de Puteaux/Ora Sekcio. Li ankaŭ estis membro de Der Sturm, kaj liaj multnombroj teoriaj skriboj estis origine la plej popularaj en Germanio, kie aparte en Bauhaus liaj ideoj estis pripense konsideritaj. Gleizes trapasis kvar kernajn jarojn en Novjorko, kaj ludis gravan rolon en la evoluo de Moderna Arto en Usono. Li estis membro de la "Societo de Sendependaj Artistoj", fondinto de Asocio Ernest Renan, unu el la fondintoj kaj partoprenantoj de Abatejo de Créteil. Gleizes regule ekspoziciis ĉe Léonce Rosenberg en "Galerie de L'Effort Moderne" (Parizo). Li ankaŭ estis fondinto, organizanto kaj direktoro de Abstraktado-Kreado. De la 1920-aj al la 1930-aj jaroj li pasigis grandan parton de sia energio en verkado (ekzemple, La Peinture et ses lois (Parizo, 1923), Vers une conscience plastique, La Forme et l'histoire (Parizo, 1932) kaj Homocentrisme (Sablons, 1937) . Estinte unu el la ĉefaj reprezentantoj de Kubismo en la salonoj (1911-1914), Gleizes konsideris sian tutan postan verkaron kiel logikan disvolviĝon de kubisma estetiko , ,.
Biografio
Aŭtodidakta artisto, li estis inter la fondintoj de Abatejo de Créteil, kun Georges Duhamel kaj Charles Vildrac,.
Unuaj pentraĵoj
Albert Gleizes estis la nevo de portretisto Léon Comerre, Granda Premio de Romo en 1875. Liaj unuaj pentraĵoj estis impresionismaj pejzaĝoj. Sed lia admiro al Paul Cézanne pelis lin apartiĝi de priskriba pentrado por privilegii ebenon, volumojn kaj baldaŭ multoblecon de vidpunktoj,.
Kubismaj salonoj
De 1911 ĝis la Unua mondmilito, Albert Gleizes estis inter la ĉefaj ekspoziciantoj de parizaj salonoj, kie kubismo, pentra movado inventita de Braque kaj Picasso en 1907, estis rivelita al la publiko. La [Salono de Sendependuloj]] de 1911, kie Gleizes kaj liaj amikoj pentristoj, Henri Le Fauconnier, Fernand Léger, Jean Metzinger, Jacques Villon kaj Robert Delaunay, sukcesis kunigi siajn sendaĵojn, signis la naskiĝon de « kubismo de Salonoj », opoziciita de historiistoj de la movado al tiu de "Bateau-Lavoir", tiam malmulte disvastigita. Juĝita skandala de la publiko kaj de la plimulto de art-kritikistoj escepte de Guillaume Apollinaire, tiu ekspozicio estis sekvata ĝis la milito de pluraj aliaj tiom en Sendependuloj kiom en Aŭtunaj Salonoj, kie malsamaj artistoj regule ekspoziciis siajn produktojn. Signo de implikiĝo de Gleizes, li subskribis kun Jean Metzinger, la unuan verkon iam dediĉitan al la movado, Du "Cubisme", aperintan iom post la malfermo de Salono de la Ora Sekcio, kie Gleizes kaj la kubistoj estis larĝe reprezentitaj, en oktobro 1912, ,.
Milito metis finan punkton al tiu dinamiko disigante la diversajn protagonistojn de la movado,.
La Unua mondmilito
Mobilizita, Gleizes estis sendita en kazernon de Toul (Loreno), kie dank' al la bonvolo de milita kuracisto, li povis daŭre pentri kaj desegni, samtempe kunlaborante el distanco, kun Jean Cocteau, direktoro de la revuo Le Mot (La vorto). Reformita en 1915, dank' al la perado de sia estonta edzino, Juliette Roche, filino de influa ministro, li forlasis Francion kaj instalis sin en Novjorko, kie li retrovis Marcel Duchamp kaj Francis Picabia kaj vizitis la artan medion de la urbo. Kelkajn monatojn poste, geedzoj Gleizes estis en Barcelono, kie al Albert estas proponita lia unua persona ekspozicio en galerio Dalmau aŭtune de 1916, ,.
Reveno al Francio
Reveninte al Francio en 1919, li dediĉis sin al instruado kaj direktis sian arton al produktado de « pentraĵoj-objektoj ». En 1927, li kreis la komunumojn de Moly-Sabata en Isère, proksime de sia domo de Serrières (Ardèche). Ekde 1939, li retiriĝis al Saint-Rémy-de-Provence kie li daŭre laboris cirkaŭita de disĉiploj,.
De kubismo al sakralo
La komenca kubismo de Albert Gleizes donis grandan lokon al volumoj (La Femme aux phlox, 1910). Kelkaj tolaĵoj traktas la figuran objekton per destrukturita maniero kiel Picasso (La Dame aux bêtes, 1914), tamen la kubismo de Gleizes konservas ian originalecon per realisma kaj skema esprimo de liaj personoj ene de pejzaĝo kun geometriaj kaj destrukturitaj formoj (L’Homme au balcon, 1912),.
Heliĝis la malluma palestro de Gleizes de liaj komencoj, kaj li ne hezitis uzi grandajn platajn areojn de vivaj kaj aŭdacaj koloroj (La Parisienne, 1915). Ekde 1917, li revenis al malpli destrukturitaj reprezentoj (La Femme au gant). La komponado de liaj pentraĵoj respektas tiom rigoran kiom stabilan gramatikon inventitan de la pentristo: priserĉo de ritmo, gusto por geometrio (rotacio kaj transigo du ebeno), abstrakto de subjekto (Peinture à sept éléments cadencés et rythmés),.
Li aliĝis en 1931 al movado "Abstraktado-Kreado". Dum siaj lastaj jaroj, Gleizes turnis sin al sakrala pentrado. Li ilustris la Pensojn de Blaise Pascal kaj konvertiĝis al katolikismo en 1941,.
Lia verkaro (pentraĵoj kaj desegnoj) ĉeestas en multaj francaj kaj eksterlandaj muzeoj. Ekde 2006, la muzeo Estrine en Saint-Rémy-de-Provence (Bouches-du-Rhône) dediĉis du daŭrajn ĉambrojn al Albert Gleizes.
Carpineti
Carpineti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Baiso, Casina, Castelnovo né Monti, Toano, Viano kaj Villa Minozzo.
Parto de la komunumo estas la vilaĝo Tincana, en kiu situas la astronomia esplorejo Rantiga Osservatorio, kie oni jam trovis plurajn antaŭe ne priskribitajn asteroidojn, interalie la astronomian objekton 495759 Jandesselberger.
Efo
En la hebrea Biblio, la efo (אֵיפָה) estas mezurunuo de volumeno.
Priskribo
La preciza grando de la efo ne estas certa. Laŭ Oxford Biblical Studies Online, unu omero estas proksimume 23 litroj, proksimume egalante la mezurunuon bato.
Uzo en la Biblio
La Libro de Eliro en la Torao klarigas, ke la efo egalas dek omerojn:
Aliloke, la efo estas menciita en 1 Samuelo 17:17, Zeĥarja 5:6, Sentencoj 20:10, kaj Readmono 25:14.
Azia gepardo
La Azia gepardo aŭ Azia ĉitao ("ĉitah" el Hindia चीता cītā, deriva el Sanskrita vorto ĉitraka signife "makuleca") (Acinonyx jubatus venaticus) estas gepardo, nome maula specio el la familio de Felisedoj kaj subfamilio de gepardenoj aŭ Acinonikenoj nune konata ankaŭ kiel Irana gepardo, ĉar la lastaj kelkaj konataj en la mondo estis survivantaj ĉefe en Irano. Kvankam oni supozas, ke ĝi iĝis formortinta en Barato, ĝi estas konata ankaŭ kiel Barata gepardo. Dum la britkolonia epoko en Barato ĝi estis fama laŭ la nomo de ĉasleopardo, nomo deriva el tiuj kiuj estis kaptitaj en kaptiteco multnombre fare de la barata reĝaro por uszi ilin por ĉasado de naturaj antilopoj.
Efo
Etimologio
La hebrea mezurunuo efo estas kognato de la egipta mezurunuo 𓇋𓊪𓐰𓏏𓌽 ipet (proksimume 19,2 litroj).
Nathan Hale
Nathan Hale ( – ) estis kapitano de la Kontinenta Armeo dum la Usona Revolucio. Hale estas ofte memorata pro siaj lastaj vortoj antaŭ li estis pendumita, "Mia sola bedaŭro estas, ke mi havas nur unu vivon por perdi por mia lando."
Li estas larĝe konsiderata kiel la unua spiono de Usono. Li volontis por Hale longtempe estis konsiderata kiel usona heroo, kaj en 1985 li estis oficiale nomata kiel la Ŝtata Heroo de Konetikuto. Granda statuo de Hale situas ekster la komandejo de la Central Intelligence Agency, la moderna oficejo de usona spionado.
Volsunga sagao
La Volsunga sagao aŭ Völsunga sagao estas sagao verkita en malnovnordlanda lingvo en Islando en la 13-a jarcento pri la klano Völsung (inklude la historion de Sigurd kaj Brunhilda kaj la detruo de la Burgundoj). Ĝi estas unu el plej famaj legendaj sagaoj, kaj ekzemplo de "heroa sagao" kiu temas pri ĝermana heroa legendo. La heroo estas Sigurd, kiu mortigas la drakon Fafnir en la erikejo Gnita, kaj tial li kaptas magian trezoron, kiu poste iĝos La Rejnoro. Ĝi korespondas al frua versio de la temo kiu aperas en la La Kanto de la Nibelungoj.
Azadiraĥto
Tiuj specioj ne devas esti konfuzitaj kun Melia azedarach L.
Volsunga sagao
Ĝi estas bazita sur tradiciaj antaŭaj poemoj, kelkaj el kiuj estas kolektitaj en la Poezia Edda. Pro tio la fakuloj grupigas tiun sagaon ene de la nomitaj «sagaoj de la antikvaj tempoj» (fornaldarsögur), karakterizitaj pro la miksa enhavo de mitologiaj kaj fantastaj elementoj.
Aktaeo (luno)
Aktaeo estas natura satelito de la transneptuna objekto 120347 Salacio. Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj Denise C. Stephens, Keith S. Noll, Harold F. Levison kaj William Grundy uzinte observojn per la kosmoteleskopo Hubble, anoncita la 19-an de septembro 2004.
Kun diametro de ĉirkaù 300 km, tie estas unu triono de tiu de Salacio, Aktaeo estas la sesa plej granda konata satelito de transneptunaj objektoj, post Karono (1212 km), Disnomio (700 km), Vanto (443 km), Ilmaro (326 km) kaj Hiiako (320 km), sed eble ankaù post Hiisi (250 km).
Nomo
La, ĝi ricevis la nomon de la nereidino Aktaeo de la  helena mitologio.
Stacio Shioya (Hjogo)
Stacio Shioya (japane: 塩屋駅 [Ŝioja-eki], angle: Shioya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Tarumi, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (Ĉefa).
Nimo
Nimo povas signifi:
Melinda Kovács
Melinda Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Melinda estas hungara bestkuracisto, altlerneja instruisto, membro (koresponda en 2015, ordinara en 2019) de Hungara Scienca Akademio.
Melinda Kovács naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Melinda Kovács post la veterinara diplomo ŝi eklaboris en Altlernejo de Kaposvár en 1982 kiel esplora asistanto. Inter 1983-1987 ŝi havis postdiploman ŝtatan stipendion de Veterinara Altlernejo, poste ĝis 1990 ŝi esploris en Kaposvár. En la lernojaro 1991 ŝi estis asistanto, poste lektoro, inter 1992-1997 docento, ekde 1999 profesoro. Intertempe ŝi kandidatiĝis (Ph.D.) en 1988, doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 2005. La habilitiĝo okazis en 1997. Inter 2000-2006 ŝi estis vicdekano, inter 2007-2010 vicrektoro, en 2019 ŝi estis nomumita rektoro. Ŝi ricevis premiojn inter 2000-2012. Ŝi naskis dufoje.
Herxheim apud Landau
Herxheim apud Landau - germane Herxheim bei Landau - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße ("suda vina vojo") en la sudoriento de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, proksime al la najbara federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La du historiaj partoj de la komunumo estas
Herxheim estas la administra centro de samnoma komunumaro, administra ligo de kvar najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Herxheim, kiu kovras la sudorientan parton de la distrikto.
Windisch-Minihof
Windisch-Minihof [vindiŝ-], hungare Kistótlak [kiŝtOtlak] estas iama vilaĝo, nun parto de Minihof-Liebau en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.
Situo
Windisch-Minihof situas laŭ rojo. Jennersdorf troviĝas je 6 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1387 en formo "Mohonycha". En 1605 Stefano Bocskai bruldetruis la komunumon. En 1787 vivis tie 495 homoj en 96 domoj, en 1830 437 homoj en 61 domoj, en 1857 625 homoj en 89 domoj. En 1910 vivis en Kistótlak 685 homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Windisch-Minihof aliĝis al Minihof-Liebau en 1971.
Soninka lingvo
La Soninka lingvo (Soninke: Soninkanxaane) estas lingvo el la mandea lingvaro, parolata de la popolo de Soninkeoj de Okcidenta Afriko. La lingvo havas supozantan kvanton de ĉirkaŭ 1 096 800 parolantoj, ĉefe en Malio, kaj ankaŭ (laŭ ordo de nombra graveco de la komunumoj) en Senegalio, Ebur-Bordo, Gambio, Maŭritanio, Gvineo-Bisaŭa, kaj Gvineo.
La lingvo estas relative homogena, kun nur malmultaj fonologiaj, leksikaj kaj gramatikaj variantoj.
Lingve, la plej proksimaj parencoj estas la lingvoj Bozo, centre ĉirkaŭ la interna delto de la rivero Niĝero.
Ditriĥo Lufo la 3-a (Kleve)
Ditriĥo Lufo la 3-a de Kleve (mortinta antaŭ la 10-a de novembro 1332) estisn la plej aĝa filo de Ditriĥo Lufo la 2-a de Kleve, Grafo de Hülchrath kaj Sinjoro de Kervenheim kaj Oedt (Grefrath).
Vivo
Ditriĥo Lufo la 3-a naskiĝis antaŭ 1285 kiel filo el la unua geedzeco de Ditriĥo Lufo la 2-a. Lia unua edzino estis iu Jolanta, en 1323 li edzinigis Mathildaa de Voorne. El la geedzeco kun Jolanta devenas la unusola filino Elizabeta (mortinta en 1347). Kiel jam lia patro Ditriĥo Lufo la 3-a sin ligis intime al la ĉefepiskopo de Kolonjo kaj tenis politikon kontraŭ sia kuzo, Grafo Ditriĥo la 7-a/9-a de Kleve. En 1314 Ditriĥo Lufo vendis Hülchrath al la ĉefepiskopo de Kolonjo Henriko la 2-a de Virneburg, kiu per tio definitive perdiĝis por Graflando Kleve. La transiro de Hülchrath al Kolonjo estis finata per kompleta pago de la aĉetosumo en 1331. Ekde 1323 Ditriĥo Lufo estis demetinta la titolon Grafo de Hülchrath kaj nomiĝis nur Sinjoro de Kervenheim kaj Oedt. Ditriĥo Lufo mortis mallonge antaŭ la 10-a de novembro 1332.
Palaco de la Bonaera Parlamento
La Palaco de la Bonaera Parlamento Palacio de la Legislatura de la Ciudad de Buenos Aires (konata ankaŭ kiel Palaco Ayerza [aJEra]) estas unu de la plej grandaj kaj rimarkindaj konstruaĵoj de la urbo Bonaero. Inaŭgurita la 3-a de oktobro de 1931; en ĥo konstituiĝis en 1943, la Sekretario de Laboro kaj Soiala Helpo estre de la tiam kolonelo Juan Domingo Perón. Pro tio en 1951 la Kongreso de Argentino deklaris ĝin Historia Monumento; tamen en 1955 tiu deklaro estis nuligita, kaj denove deklarita en 2011 pere de presidenta dekreto. En 1946 ĝi estis sidejo de la Ministerio de Laboro, kaj inter 1947 kaj 1955 estis sidejo de la Fondaĵo Eva Perón.
Ekde 1984 funkcias en la apuda konstruaĵo, kiu estis origine la privata rezidejo de Victoria Aguirre, kiu tiam apsrtenis al la sukcedo de Enriqueta Lynch, la Apuda Konstruaĵo de la Bonaera Parlamento.
En 1996 la Palaco de la Bonaera Parlamento ekfunkciis kiel sidejo de la Bonaera Parlamento.
Streyka
Streyka estas planlingvo proponita de anonimulo. Ĝi iom, malmulte, similas al ĝermanaj lingvoj laŭ la fonologio. La morfologio estas algluiga.
Eksteraj ligiloj
http://members.tripod.com/~Keolah/conlang/streykan.html
Mór Karvaly
Mór Karvaly [karvaj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karvaly Mór estis hungara pentristo. Mór Karvaly naskiĝis en 1860 en Ungvár (Hungara reĝlando, nuntempa Uĵhorodo en Ukrainio), li mortis laŭ Adriatiko? en 1899.
Biografio
Mór Karvaly devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo. Lia plej grava instruisto estis Bertalan Székely. Li daŭris la lernadon laŭvice en Vieno, Munkeno, Parizo. En la lasta urbo li lernis precipe de en:Pascal Dagnan-Bouveret. Post siaj studoj li pentradis en Budapeŝto portretojn kaj ĝenrojn krome li kreis ilustraĵojn en pluraj gazetoj.
Szécsényfelfalu
Situo
Szécsényfelfalu situas en valo de rojo, fine de sakovojo. La slovaka landlimo estas proksime. Szécsény troviĝas 11, Salgótarján 23, Balassagyarmat 29 km-ojn.
Historio
En la mezepoko vilaĝo "Felfalu" formiĝis. Depost 1552 la komunumo apartenis al la Osmana Imperio. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
Věž
Věž (Wiesch) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1404.
Dolné Trhovište
Dolné Trhovište, hungare Alsóvásárd [alŝóvAŝArd] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec. La historia slovaka loknomo estis Dolné Vašardice.
Situo
Dolné Trhovište situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Hlohovec troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Proksime oni trovis tombojn de keltoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóvásárd 381 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dolné Trhovište 623 homoj, (616 slovakoj).
Provinco Ĥuzestano
Provinco Ĥuzestano estas provinco de Irano. Ĝia ĉefurbo estas Ahvazo. La plej grava haveno estas Abadano. Alia grava urbo estas Dezful.
La areo de la regiono estas. Laŭ la stato de oktobro 2011 en la provinco vivis personoj. La loĝdenso sekve estas 71 homoj/km². La ISO-kodo de la provinco estas IR-10.
En la regiono loĝas etnaj malplimultoj de araboj, luroj kaj baĥtiaroj. Dum antikveco la regiono apartenis al la malnova imperio de Elamo. Ĝi estas la plej varma regiono de Irano; jam dum antikveco ĝi estis fama pro sia ega varmo dum somero.
Parto de la provinco ege suferis dum la dek-jara iraka-irana milito de 1980 ĝis 1989.
Propra muzika stilo de tiu regiono nomiĝas Bandari ("havena"). Ĝi sentigas arabajn influojn.
(19043) 6214 P-L
(19043) 6214 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
San Vicente de la Barquera
San Vicente de la Barquera [sanbiSENte delabarKEra] (Sankta Vincento de la Boatistino) estas municipo ĉe la okcidenta marbordo de Kantabrio, (Hispanio). La lim-municipoj estas Valdáliga, Herrerías kaj Val de San Vicente. Ties ĉefurbo, San Vicente de la Barquera, estas tre ligita al la maro, ĉe festoj kaj tradicioj, kiel la festo La Folía aŭ la procesio de la Virgulino Carmen. La naturaj pejzaĝoj ĉirkaŭ la municipo kaj pluraj monumentoj allogas multajn turistojn, ĉefe dum la somero. Proksimume 80% el la municipa areo troviĝas ene de natur-parko Oyambre kaj tial ekzistas pluraj leĝoj protektantaj la pejzaĝan kaj naturan valoron de la loko.
La samnoma ĉefvilaĝo, San Vicente de la Barquera, estas unu el la plej popularaj marbordaj lokoj de la Kantabra Maro. En la malnova centro de la vilaĝo estas diversaj monumentoj deklaritaj protektinda kultura heredaĵo, ekzemple, la kirko Nuestra Señora de los Ángeles (unu el la plej gravaj religiaj gotikaj konstruaĵoj en Kantabrio), la ruinoj de la Domo de la familio Corro, la malsanulejo Hospital de la Concepción, la Turo de Preboste, restaĵoj de la ekse ĉirkaŭanta muro kaj ties pordegoj, kaj la Kastelo de la Reĝo (Castillo del Rey).
Ekstere de ĉi grupo de monumentoj estas la antikva konvento San Luis, la fortikaĵoj Santa Cruz de Suaz aŭ la kapelo de la Virgulino de la Barquera, kiu estas la plej tradicia.
Goegrafio
La municipo enhavas la jenajn loĝlokojn: Abaño, El Barcenal, La Acebosa, La Revilla, Los Llaos, Gandarilla, Hortigal, Santillán-Boria kaj San Vicente de la Barquera (ĉefurbo, kun 4158 loĝantoj ).
Grundsheim
Grundsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
San Vicente de la Barquera
Historio
Estas restaĵoj de Bronzepoko kaj de romianoj.
En la Mezepoko, la teritorio estis reloĝata fare de la reĝo Alfonso la 1-a de Asturio meze de la 8-a jarcento. Tiam oni konstruis la kastelon, kaj ĉirkaŭ ĝi kreskis la urbo pere de markomerco kaj fiŝkaptado.
Johann Samuel Ferdinand Blumröder
Johann Samuel Ferdinand BLUMRÖDER (naskiĝinta la en Gillersdorf, mortinta la  en Erfurto) estis germana animzorganto luterana kaj politikisto.
Vivo
Estante filo de la pastoro kaj konsistoria asesoro Heinrich Ludwig Christian Blumröder li frekventis la gimnazion en Arnstadt inter 1806 kaj 1813. Post la studo de teologio en Jena (1813–1814) kaj Leipzig (1814–1815) li unue instruistis (Leipzig) kaj privatinstruistis (Soest) diversloke. Poste li iĝis paroĥestro en Katzhütte-Oelze kaj Masserberg. De 1829 ĝis la pensiuliĝo en 1871 li estis pastoro en Marlishausen en kies devo estis ankaŭ la zorgado pri al filia komunumo en Hausen. En 1870 li nomumitis okaze de la 50-a datreveno ekdeĵora konsistoria asesoro. Post laborofino en la 1.4.1871 li vivis kun familio sia en Erfurto.
San Vicente de la Barquera
Historio
San Vicente floris el 1210, kiam Alfonso la 8-a havigis al San Vicente de la Barquera titolon de villa per sama foruo kiel al Donostio.
Johann Samuel Ferdinand Blumröder
Vivo
En 1838 li estis fondinta infanvartejon en Marlishausen, do unu el la plej malnovaj infanĝardenoj de Germanujo kiu ĝis nun ekzistas. Ĝi malfermiĝis dum la someraj monatoj por infanoj ĝis la aĝo de ses jaroj. La tuton subtenis kaj financis kaj la komunumo kaj princino Mathilde (Schwarzburg-Sondershausen). Vidvino surloka komisiitis pri la zorgado de la infanoj. Laŭdire Blumröder ankaŭ mem de tempo al tempo engaĝiĝis en la konkreta laboro kun la infanoj.
Jenő Balassa
Jenő Balassa [balaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balassa Jenő estis hungara aktoro, altlerneja instruisto. Lia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) ĝis 1910 Schweiger Jakab.
San Vicente de la Barquera
Historio
Meze de la 15-a jarcento la urbo dekadencis pro serio de incendioj kaj epidemioj. Poste ĝi rekuperiĝis kaj en la 18-a jarcento estis unu el la ĉefaj urboj de la regiono.
Johann Samuel Ferdinand Blumröder
Vivo
La teologo krome estis deputito ĉe la unua landa parlamento de la Princlando Schwarzburg-Sondershausen pro ke la elektita urbestro kaj juristo Christian Heinrich Meinhard rifuzis akcepti la mandaton. Blumröder estis liberala parlamentano kaj aktivis en tute sep kaj duona jaroj. Inter 1849 kaj 1850 li estis eĉ prezidanto parlamenta. En la 7.6.1849 li kun plejmulto de unu voĉo elektis kion konfirmis poste lia duka moŝto.
Mankenbachsmühle
Mankenbachsmühle estas setlejo kun diversspecaj ejoj en alteco de 320 metroj. Ĝi apartenas al la komunumo Unterweißbach en Germanujo. Apud ĝi kreitis post la finfaro de la pli eosta akvoabarĵo Leibis-Lichte la vilaĝo Neu-Leibis por la eksaj loĝantoj de la inundita komunumo Leibis.
Johann Samuel Ferdinand Blumröder
Privataĵoj
Li nuptis en la 29.10.1820 en la Thomas-preĝejo (Lepsiko) Marianne Charlotte Kritz, filino de supera kortega juristo Christian Wilhelm Kritz. Jen du citaĵoj de li: Kannst du im Königspalast der Wissenschaften nicht wohnen, gut, so errichte dir bloß genügsam ein freundliches Landhaus; denn die Zufriedenheit wohnt nicht immer in fürstlichen Schlössern, sie zieht oft vor die vertrauliche Hütte der Armut. - Laßt nur die Pflanze des Glaubens in einem guten, reine Gefühle wurzeln, ohne sie mit der Schärfe des kalten Verstandes zu untergraben und sie wird sich von selbst erholen.
Mankenbachsmühle
Situo
La tuta areo troviĝas ĉe la bordo de la rivero Schwarza rekte ĉe la enfluo de Lichte kaj proksime de Mankenbach-rojo al Schwarza. Najbare okcidente iomete pli alte estas la moderna setlejo Neu-Leibis.
Wilhelm Canaris
Wilhelm Canaris (*  en Aplerbeck apud Dortmund; †  en koncentrejo Flossenbürg) estis ĉefo de nazia spionorganizo Abwehr.
Mankenbachsmühle
Situo
Ekster la historia kerno estiĝis en la 1990-aj jaroj kelkaj feridometoj, loĝejoj kaj ekonomiejoj kiel ankaŭ entrepreno de fiŝbredado. La fervojlinio inter Rottenbach kaj Katzhütte kune kun la landa ŝoseo L 1112 limigas la okcidentan linion teritorian.
Magdalena aransimio
La Magdalena aransimio aŭ Bruna aransimio (Ateles hybridus) estas subspecio de simio el la genro de Ateloj kaj familio de Ateledoj. La specioj de tiu genro karakteras pro manko de normala dikfingro. Tiu ĉi loĝas nature en la areoj ĉe la rivero Magdalena, nome en Norda Kolombio, ĉe la landlimo kun Venezuelo kaj ankaŭ trans la limo. Ili havas pli longajn brakojn ol krurojn.
Mankenbachsmühle
Orekspluato
Mankenbachsmühle komence estis mulejo malfacile alirebla ĉe la supra fluo de Schwarza. Unua endokumenta mencio estas de 1370. Post la malkovro de oraj eroj en la sedimentoj riveraj ankaŭ tie ĉi komenciĝis ekspluato. La teĥniko estis la malnova orlavado. La tuta vala grundo ankoraŭ atestas per spuroj pri tiu ĉi periodo kiu komenciĝis en la 15-a jarcento. Post la Tridekjara milito la serĉado je oro ĉesis. Antaŭ la Unua mondmilito la geologo Hess von Wichdorff esporis la minejajn relikvaĵojn en ls supra Schwarza-valo kaj trovis kelkajn aliajn lokojn fruindustriajn supre de Mankenbachsmühle.
Jenő Balassa
Jakab Schweiger naskiĝis la  en Jászárokszállás, li mortis la  en Budapeŝto.
Mankenbachsmühle
Metalfandejo
Inter 1688 kaj 1758 la muelejo alikonstruitis servonte kiel instalaĵo por malpligrandigi la ercon. Tuj apude oni ankaŭ fandis ferercon kio eblis danke al la abundo da lignaĵoj kaj la ĉe Lichte-valo gajnita brunŝtono. Pri etendigo de la minado interesiĝis ankaŭ ege la princoj de Schwarzburg; ili ankaŭ permesis la konstruon de vitrofarejoj.
Sturnan
Sturnan estas unu el artaj lingvoj kreitaj de Chris Wright. Sturnan li kreis en 2000. Ĝi estas bazita sur prahindeŭropa lingvaro kaj  nun havas vortprovizon kun ĉirkaŭ 900 vortoj.
Jenő Balassa
Biografio
Jenő Balassa devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li lernis jaron en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Fine li akiris aktoran diplomon en Teatra Akademio en 1882. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Vilmos Lászy, ekde la sekva jaro al aliaj migrantaj trupoj (ekzemple Sándor Csóka (1884), Károly Somogyi (1886), András Leszkay (1891). Inter 1896 kaj 1925 li apartenis al la Gaja Teatro, sed li instruis ankaŭ aktorteknikon komence en studio de la Gaja Teatro, poste inter 1903-1926 en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo, eĉ li estis ties lernejestro inter 1907-1919. Tiutempe li verkis ankaŭ fabelojn, kiujn li mem laŭtlegis. La geinfanoj konis lin "onklo Basa". Li partoprenis ankaŭ en fondo de la socialista partio. Li havis edzinon.
Sturnan
Eksteraj ligiloj
http://gareis.free.fr/langs
Mankenbachsmühle
Porcelanaĵproduktado
Per kazo tiu ĉi muelejo gravis en al malkovro de produktadteĥniko por porcelano, fakte teĥnika meza evoluŝtupo en la fruaj fabrikadoj porcelanaj tiuregione. Georg Heinrich Macheleid, studento pri teologio kaj lernema aŭtodidakto okupiĝis tie ĉi pri provoj fari porcelanaĵojn. Por tio li bezonis aliron al muelejo (Massemühle) havante miksaĵon mineralan-akvan kiel ruboprodukton (Schlick). La eta Mankensbach-muelejo por intencoj liaj perfektis. Tiu ĉi muelejo ekde 1762 ankaŭ liveris la necesitaĵojn al la du, de Macheleid kaj liaj kompanianoj starigita entrepreno sur la Bergmann-grundo en Rudolstadt-Volkstedt. Tiu ĉi manufakturo evoluis danke al malavara subtenado de la schwarzburga princa dinastio dume la domoj en Sitzendorf daŭre funkciis kiel eksperimentejoj.
Ora paradoksornito
La Ora paradoksornito (Paradoxornis verreauxi) estas specio de birdo de la familio de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj aŭ de Paradoksornitedoj, en la tipa genro de Paradoxornis aŭ Paradoksornitoj, karakteraj pro bekoj similaj al tiuj de psitakoj.
(14881) 1991 PK
(14881) 1991 PK estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Mankenbachsmühle
Fiŝbredado
Ekde la komenco de la 1970-a jaroj la mueleja foso uzitis por bredi trutojn en kaĝoj retaj. Laŭ decido de la tiamaj ŝtataj aŭtoritatoj baldaŭ faritis vera fiŝbredejo. Post la GDR-tempo ĉio privatigitis; nun parte bredado truta por manĝado kontinuiĝas, sed parte faratas lukra bredo de ornamaj fiŝoj por komercado pogranda.
San Vicente de la Barquera
Historio
Kiel komarka ĉefurbo kaj kiel turisma urbo, ĝi pliigis sian loĝantaron el malpli ol 2 000 en la komenco de la 20-a jarcento ĝis nunaj pli ol 4 000 loĝantoj.
Saint-Pierre-sur-Dives
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pétruviens.
Ĝi nun formas parton de Saint-Pierre-en-Auge.
Wilhelm Canaris
En la unua mondmilito li deĵoris kiel raportisto en germana leĝera krozŝipo Dresden. Kiam komence de la jaro 1933 venis al potenco Adolf Hitler, Canaris estas unu el viroj, kiuj estas rekomenditaj en lian atentemon. En 1934 Hitler nomas lin vicadmiralo kaj la 1-an de januaro 1935 Canaris fariĝas ĉefo de Abwehr. Kiel ĉefo de Abwehr li havis aliron al la plej grandaj sekretoj de Tria regno, li mem amasigis informojn pri grandaj ĉefoj de la nazia Germanio kaj pri siaj kontraŭuloj kiel estis Martin Bormann, aŭ veron pri la deveno de Hitler aŭ de Heydrich. Ĝuste Heydrich estis lia plej granda malamiko. Interalie estis malkovrite, ke Canaris dum la milito kontaktis la britan sekretan servon. Heydrich ankaŭ eksciis, ke Canaris toleras antinazian subterejon kaj li mem havas fingrojn en insidoj kontraŭ Tria regno. Ĉio ĉi en tiuj tempoj sufiĉus al tuja senigo de ĉiuj funkcioj kaj al tuja mortpuno. Sed estis neeble pruvatesti Canarison kaj plie li havis en la manoj jam la menciitajn dokumentojn pri siaj konkurenculoj. Somere de 1944 jam estis klare, ke malvenko de Germanio estas nerepuŝebla. Atenco kontraŭ Hitler la 20-an de julio en ĉefa tendo Wolfsschanze farita de Claus Schenk von Stauffenberg ne sukcesis. Ŝnuroj de komploto kondukas ĝis generaloj, sed ĉifoje eĉ ne admiralo Canaris eskapos al aresto. Li ja defendis sin, ke estis lia devo partopreni la komploton, aliokaze li ne povus malkovri ĝin. Sed tio ne konvinkis tribunalon, krom tio estis malkovrita lia taglibro, en kiu Canaris markas Hitleron kiel dian vipon por Germanio. Dum tagiĝo la 9-an de aprilo de 1945 li estas en koncentrejo Flossenbürg elkondukita el ĉelo kaj devigita senvestigi sin ĝisnude. Ekzekutita li estis komune kun pluaj kondamnitoj. Sed anstataŭ sur ŝnurego ili pendumis lin sur ŝtala kordo. Li estis mortanta longe kaj dolorige.
Kasama
Kasama (笠間市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Kasama-shi) estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Ibaraki. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de junio 2019 la urbo havis loĝantojn.
Ora paradoksornito
La Ora paradoksornito estas malgranda (11.5 cm longa) birdo kun relative granda, rondoforma kapo kaj malgranda, dika papageca beko; tiu specio estas iom simila la la parenca Nigragorĝa paradoksornito, sed ne tiom bunta en la vizaĝo kaj sen la nigra superokula strizono, sed kiel ĉe tiu ankaŭ ĉe la Ora paradoksornito la kapo kaj kolo estas tre ruĝecbrunaj, kaj la dorso bruna kaj la vosto iom ruĝecbruna. La centraj subaj partoj estas blankaj, dum la flankoj estas ruĝecbrunaj. La flugilplumoj kaj triarangaj estas nigrecaj kun blankecaj bordoj kaj la gorĝo estas nigra tre rimarkinda inter blanka ĉirkaŭaĵo. La tajvana subspecio morrisonianus estas pli olivecgriza en kapo, dorso kaj flankoj, ties blanka superokula strio etendas pli malantaŭ la okulo kaj la bridoj estas grizecaj. La iriso estas malhelbrunaj, la beko grizeca supre kaj rozkoloreca sube.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Laoso, Birmo, Tajvano kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
La scienca nomo rememoras la francan ornitologon kaj kolektiston Jules Verreaux.
Regiono Junino
Junino en esperanto aŭ Junín [ĥuNIN] en hispana estas departemento kaj regiono en la centraj altaj teroj kaj plej okcidenta Amazonio de Peruo. Ties ĉefurbo estas Huankajo.
Geografio
Estas altaj montoj kiaj Huajtapaljana.
Politika divido
La regiono estas dividata en naŭ provincoj, kiuj estas komponataj el 123 distriktoj.
Demografio
Estas indiĝenaj popoloj kiaj la Huankaoj.
Historio
La Batalo de Junín estis unu el lastaj kunfrontoj inter la armeoj de reĝistoj kaj sendependentistoj en la procezo de la Sendependigo de Peruo kiu okazis en la 6-a de aŭgusto de 1824. Ties rezulto estis la venko de la sendependentistoj.
AFC
La AFC (Asian Football Confederation en angla lingvo) estas la mallonga nomo por la Azia Futbal-Konfederacio. Ĝi estas la konfederacio por la sporto futbalo en Azio kaj estas unu de la ses konfederacioj, ke havas membreco en FIFA. Fondis en 1954, ĝia sidejo estas en Kuala-Lumpuro, Malajzio. La prezidanto de la AFC estas Mohammed Bin Hammam, el Kataro.
Cheonggyecheon
Antaŭ ĉ. 50 jaroj, la rivero disigis la riĉajn kaj malriĉajn partojn de la urbo, sed oni elkonstruis anstataŭ ĝi ses-lenan vojon ekde 1968 (aŭ 1958). Oni malkonstruis la ŝoseon ekde 2003 kaj rekreis la riveron kaj elformis parkon ĉe ties bordoj dum 2 jaroj.
La planon pri revivigo de la rivero apogis ĉefurbestro Li Mjung-bak. La laboros kostis 380 milionojn da USD (aliaj fontoj 1-12 miliardoj, laŭ diversaj alkalkuloj), oni necesis forigi 620.000 tunojn da betono kaj asfalto, devis konstrui 22 novajn pontetojn.
La rivero komencis malvarmigi la aeron, helpis la aermoviĝon kaj tiel purigis la urban aeron.
Cesare Beccaria
Cesare Beccaria, aŭ Cezaro Beccaria, (Milano, 15-a de marto 1738 – Milano, 28-a de novembro 1794) estis itala filozofo, verkisto, juristo kaj ekonomikisto, kiu naskiĝis el nobela familio en Milano, filo de Francisko kaj Maria el Visconti el Saliceto, studentis en Pavio kie magistriĝis en 1758. Edziĝis, malgraŭ opono de la patro, kun tiama deksesjara Tereza Blasco, el kiu li havis kvar gefiloj. Post apenaŭ 82 tagoj de vidveco edziĝis kun Anna de Grafoj Barnaba Barabò, kun kiu naskis filon, nome Giulio Beccaria.
Lia alproksimiĝo al klerismo okazis post la lego de Persaj Leteroj de Charles Montesquieu. Li aliĝis al la rondo de la fratoj Pietro kaj Alessandro Verri kaj kontribuis krei la Accademia dei Pugni (Akademion de la Pugnoj), kunlaboris kun la revuo Il Caffè, temiganta laŭ siaj konceptoj pri edukado de la junularo celantajn encerbigi siajn vidpunktojn pri laŭleĝeco. Laŭ li, homo kulturdotita estus malpli altirita al la krimemo.
El la rondaj diskutoj kun la amikoj Verri al li sparkis la impulso verki libron kiu pelu al reformo avantaĝe de la homaro plej suferanta.
Stimulite precipe de Alksandro Verri, protektanto de enkarcerigitoj, li ekinteresiĝis pri la situacio de la justeco. .
Dei delitti e delle pene
Post la publikigo de iuj artikoloj temantaj ekonomion, li presigis (dekomence anonime) en 1764 la libron Dei delitti e delle pene (Pri la krimoj kaj la punoj), mallonga eseo kiu trafis grandan ŝancon en tuta Eŭropo, kaj aparte en Francio, kie ricevis la entuziasman akcepton ĉe kompilistoj de Encyclopédie, de Voltaire kaj de la plej prestiĝaj philosophes kiuj tradukis lian verkon al la franca lingvo. La francan version, fakte, faris André Morellet, abato kaj filozofo, kun notoj de Denis Diderot. Ĉiuj tiuj inteligentuloj konsideris la eseon vera kaj propra ĉefverko. La verko estis metita en la Indekso de malpermesitaj libroj en 1767, eble pro la suspekto, ke la distingo inter peko kaj krimo allasu la konvinkon ke la krimo povus esti senpeka.
Pluaj biografiaĵoj pri Cesare Beccaria
Beccaria vojaĝis tra Eŭropo, ĉie ricevita entuziasme aparte en Parizo. Reveninte al Milano, li ekprofesoris pri “Ĉambraj Sciencoj” (politika ekonomiko), kaj ekprojektis grandan verkon pri la homa kunvivado, neniam kompletitan tamen.
Enirinta la aŭstrian administrejon, en 1771 li estis nomumita membro de la Supera Konsilio de Ekonomio, ŝarĝo konservita laŭ pli ol 20 jaroj, kontribuante al la habsburgaj reformoj malgraŭ kritikoj de la amikoj kiel Verri lin riproĉe vidintaj “burokrato”. Li mortis en Milano la 28an de novembro 1794 trafite de apopleksio, je la ago de 56 jaroj, kaj estis entombigita en la enterigejo de Sankta Gregorio. Pietro Verri bedaŭris ke la tiama gazetaro ignoris la forpasinton kaj perdis okazon montri kiom li estis ennoviga estiminda pensulo.
Oni diskutas ĉu li estis aliĝinto al la tiama framasonismo.