cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Merito
Merito estas la konsekvenco ricevi pro la agado negativan aŭ pozitivan reagon. Ĝi rilatas al justeco, venĝo, kulpo, puno kaj aliaj temoj de la morala filozofio.
Immanuel Kant distingigis la "maldolĉan (acidan) meriton" de la "dolĉa merito". La lasta feliĉigas la meritulon per la ago mem (kontentiĝo), la rekompenco de la unua menciita estas la sendanko.
Tămășești (Ariniș)
Tămășești (tamaŝeŝtj) (hungare: Szilágyegerbegy, germane: Erlberg) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 792 loĝantojn (rumanoj); en 1992 382 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Ariniș.
A Hír
A Hír (La Novaĵo) estis progresema, sendependa politika ĵurnalo inter 4-a de oktobro kaj 1-a de novembro 1932 en Kluĵo, Rumanio sub redaktado de József Halász (redaktoro).
Prottes
Prottes estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Polle
Polle estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Holzminden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Miguel Mihura
Miguel MIHURA Santos, estis fama hispana dramaturgo, verkisto kaj ĵurnalisto, (1905 - 1977).
Vivo
Li naskiĝis en Madrido la 21an de julio de 1905. Lia patro estis aktoro kaj teatra entreprenisto. La juna Mihura forlasis sian studadon por dediĉi sin al desegno en humoraj revuoj kiel Gutiérrez, Buen Humor kaj Muchas gracias (vortoludo inter “Tutkore dankon” kaj “Amaso da spritaĵoj”. Tie li ekkonis aliajn humoristojn kiel Tono, Enrique Jardiel Poncela kaj Edgar Neville. Li estis unu el la fondintoj de humoraj revuoj kiel La Ametralladora (La mitralol) kaj La Codorniz (La koturno). Kvankam li ekverkis antaŭ la intercivitana milito, lia eksukceso estis malfrua, ĉar li premierigis regule nur post la 50aj jaroj.
Verko
Li eniris en la teatran mondon per Tres sombreros de copa (Tri cilindraj ĉapeloj), verkita en 1932 kaj premierita post dudek jaroj, komedio konsiderata unu el la majstroverkoj de la humura teatro. Ĝia elstara eco baziĝas sur la fakto, ke spite la absurdeco da la situacioj eblas mesaĝi pri serioza temoj, kiaj povus esti la individua libereco kaj la burĝaj rutino kaj subpremo.
La temo de libereco aperos ankaŭ ĉe ¡Sublime decisión! (Superega decido!, 1955), Mi adorado don Juan (Mia adorata don Juan, 1956) kaj La bella Dorotea (Belulin’ Dorotea, 1963), kvankam ekde diversaj vidpunktoj. En la unua, oni parolas pri la emancipigo de virinoj fine de la 19-a jarcento. En la dua, oni incitas la spektanton vivi marĝene de strikta kaj konvencia socia regularo. En la lasta, oni respegulas la konfrontiĝo de Dorotea kontraŭ mizerkora kaj krudela socio.
Distrikto Wegscheid
Distrikto Wegscheid estis distrikto en distriktaro Malsupra Bavario en Germanio. Ĝi ekzistis ĝis la ; tiam ĝia teritorio estis aldonita al distrikto Passau, same kiel la distrikto Griesbach im Rottal kaj multaj komunumoj el distrikto Vilshofen.
Miguel Mihura
Verko
Post la 1950-aj jaroj iom evoluas la verkado Mihura: satiro superegas super humoro. Tio jam aperas en El caso de la señora estupenda (La kazo de la belega sinjorino, 1953) kaj firmiĝas ĉe A media luz los tres (Duonlume kaj triope).
Distrikto Wegscheid
La aŭtokodo de la distrikto estis WEG. La distrikto havis 26 komunumojn; la plej grandaj estis Hauzenberg, Wegscheid, Untergriesbach kaj Obernzell. La distrikta ĉefloko Wegscheid estis unu el malmultaj germanaj distriktaj ĉeflokoj, kiuj ne havas urbajn rajtojn; la pli granda Hauzenberg en 1978 ricevis tiujn.
Miguel Mihura
Verko
Miguel Mihura renovigis la hispanan komikan teatron per sia facileco en vortoludoj kaj absurda pelmelo. Ĝis hodiaŭ pretervivis sukcese teatraĵoj kiel Ni pobre ni rico, sino todo lo contrario (Nek riĉa nek malriĉa, sed tute male, 1943), A media luz los tres (1953), Melocotón en almíbar (Persiko en siropo, 1958), Maribel y la extraña familia (Maribel kaj la stranga familio, 1959), La bella Dorotea (1963), Ninette y un señor de Murcia (Ninette kaj murcia sinjoro, 1964) kaj La decente (Deculin’, 1968), policeca komedio.
Plumonomo
Plumonomo, plumnomo, kaŝnomo, aŭ literatura duoblo estas pseŭdonimo adoptita fare de verkisto. Plumnomo povas esti uzita por igi la aŭtornomon pli atentaltira, por kaŝvesti lian aŭ ŝian sekson, por distancigi verkiston de kelkaj aŭ ĉiuj liaj aŭ ŝiaj antaŭaj verkoj, por protekti la verkiston de venĝo pro liaj aŭ ŝiaj skribaĵoj, por kombini pli ol unu verkinton en ununuran verkiston, aŭ pro iuj da kelkaj kialoj ligitaj al la surmerkatiga aŭ estetika prezento de la laboro. La aŭtornomo povas esti konata nur al la eldonisto, aŭ povas veni por esti ofta scio.
Hiromasa Takashima
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga.
LOAo
Originala Nomo: LOA (Lines of Action).
Kreinto: Claude Soucie.
Vapnjarka (Vinica provinco)
Vapnjarka (Вапнярка) estas urbotipa loĝloko en Vinica provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
LOAo
Ludantoj: 2.
Materialo: 8x8'a ludtabulo. Po 12 ludpecoj ĉiu ludanto, blankaj kaj nigraj.
Ĝi estas bonega strategia tabulludo. Ĝi enhavas paron da spicaĵoj kiu igas tiun ĉi ludon speciale konsilinda: ties nekutiman movsistemon kaj la strangan rezultaton (samtempe utila kaj malutila) de la kaptoj.
Bildo 1 montras la pozicion ĉe la komenco.
Klavarskribo
Klavarskribo estas muziknotacio kiu en kelkaj aspektoj diferencas de la kutima notacio. Ĝi estis prezentita en la jaro 1931 de la nederlandano Cornelis Pot, kiu al ĝi atribuis nomon en Esperanto kiu laŭlitere signifas "notacio por klavaro".
LOAo
MOVOJ
''Bildo 2 tion ekzempligas. Nigrulo ekludas movante sian ludpecon sur la fako c8, kaj decidas fari tion laŭ vertikala direkto. Tial ke sur la linio "c" kuŝas du ludpecoj, ĝi moviĝas ĝuste laŭlonge du fakoj, ĝis c6. Aliaj elektoeblecoj por tiu nigra ludpeco estus movi en fakon e6, aŭ en fakon a6 (kaptante la blankan ludpecon, laŭ iom pli poste oni klarigos).''
Klavarskribo
Historio
Pot estis ido de familio de ŝipkonstruistoj kaj estis direktoro de Smit Slikkerveer, fabriko de dinamoj por ŝipoj. Li havis pasion por la muziko kaj volis doni al aliaj la eblecon ĝui la muzikon mem ludante kaj kantante. Li studis alternativajn muziknotaciojn kaj el tio disvolvis sian ideon por Klavarskribo. Li atendis ke la muzika mondo ĉirkaŭbrakos sian eltrovaĵon, kaj kiam ne estis tiel, li multe seniluziiĝis. Ankaŭ la muzikinstruistoj montris nenian intereson; kontraŭe, ili sentis sin minacataj kaj kontraŭagis la distribuadon. Ĉar li disponis de propraj financaj rimedoj, Pot povis organizi skribajn kursojn kaj tradukigi kaj publikigi muzikon.
LOAo
MOVOJ
''Alia ekzemplo: Nun ludas Blankulo, kiu decidas movi sian ludpecon sur a6 (bildo 3). Sur la horizontalo 6 kuŝas tri ludpecoj: du blankaj kaj unu nigra. Kaze ke Blankulo volus movi horizontale, la blanka ludpeco atingus la d-vertikalon.''
Klavarskribo
Historio
En la jaroj tridekaj de la 20-a jarcento la nombro de uzantoj de la klavarnotacio grandege kreskis kaj multe da muzikverkoj estis tradukitaj. Dum la dua mondmilito la aktivaĵoj stagnis, sed poste oni rekomenciĝis kun nova elano. La Instituto Klavarskribo, kiun Pot estis fondita, tiom plivastiĝis ke en iu momento kvindek personoj aktiviĝis tie. Ankaŭ aperis kursoj en la angla, franca kaj germana lingvoj.
LOAo
MOVOJ
Tamen, ĝi ne rajtas fari tion, ĉar estas malpermesate pretersalti malamikajn ludpecojn (tiu sur c6).
Klavarskribo
Historio
Sed la tempoj ŝanĝiĝis: la televido enkondukiĝis kaj la muzikado hejme malkreskis. En la jaroj post la morto de Pot en 1977, la financaj rimedoj de la tiam fondita Fondaĵo Klavarskribo multe limiĝis. Nuntempe la Fondaĵo Klavarskribo en Ridderkerk, Nederlando, okupiĝas pri la tradukado kaj publikigado de muziko por precipe la orgenistoj en la preĝejo, grava celgrupo.
LOAo
MOVOJ
Nu, Blankulo movas diagonale laŭlonge du fakoj, ĝis c4.
Klavarskribo
Historio
La nombro de Klavarskribo-uzantoj en Nederlando kaj eksterlande estas estimata je almenaŭ dek mil.
LOAo
MOVOJ
Bildo 4 montras eblan respondon de Nigrulo, kiu movas de e8 ĝis b5.
Konstateblas per la ekzemplo, ke estas permesate pretersalti proprajn ludpecojn. Sed pli ol unu propra ludpeco ne rajtas kuŝi sur la sama fako.
Klavarskribo
Notacio
La klavarnotacio havas kelkajn rekonilojn, per kiu ĝi distingiĝas de la kutima muziknotacio. Klavar havas notliniaron en kiu ĉiu noto havas sian propran lokon. Ĉi tiu notliniaro konsistas el nombro de po du kaj tri vertikalaj linioj, en kaj tra kiuj estas notitaj nigraj kaj blankaj notoj. Diesoj kaj bemoloj do ne plu necesas. La evidenta simileco inter la notliniaro kaj klavaro kaŭzis ke Pot donis la nomon Klavarskribo al sia notacio. Kvankam ĝi estas universala notacio, kiu povas esti uzata por ĉiaj instrumentoj kaj kantado, ĝi laŭvalore rimarkiĝas por tiuj instrumentoj kie nombro da notoj devas esti ludataj samtempe: la klavinstrumentoj.
LOAo
Kaptado
Per bildo 5 oni montras la sekvantan movon de Blankulo, kiu movas de h3 ĝis f1, kaptante la nigran ludpecon kuŝantan tie.
Klavarskribo
Notacio
La takto kaj ritmo estas grafike notitaj. Muzikverko estas dividita en taktoj de la sama longeco kaj ili estas subdividitaj en pulsoj. Neinterrompitaj taktlinioj konstitigas la dividon inter la taktoj, interrompitaj linioj indikas la pulsojn. Ĉiuj notoj estas provizitaj de linietoj (dekstren: dekstra mano, maldekstren: maldekstra mano), kiuj ankaŭ en la taktsistemo indikas kiam noto devas esti ludata aǔ kantata. Noto ĉiam daŭras ĝis la sekvanta noto de la sama mano aŭ voĉo, se haltsigno (v) aŭ plusonsigno (.) ne estas uzata. Do ne estas interrilato inter formo kaj daŭro de noto. Flagoj, daŭrostrekoj kaj ripozsignoj ne estas uzataj.
La klavarnotacio konas nur unu kleon, nome c-kleon por indiki kie sur la klavaro troviĝas la centra C. Tiel la notliniaro estas fiksita rilate al la klavaro. Ne ekzistas diversaj kleoj por la dekstra aŭ maldekstra manoj.
Tiu ĉi sistemo kondukas al tio, ke post mallonga ekspliko estas klara por ĉiuj kiel la notacio funkcias – tial eblas rapide kaj efektive komenci la muzikludon. Oni vidas kion oni faras kaj la notliniaro prezentas kontinuan bildon de la realigotajn tuŝojn. Speciale kiam oni ludas akordojn, tio estas granda avantaĝo: la notacio postulas agadon.
LOAo
Kaptado
Oni forigu la kaptitan ludpecon, kiu ne plu estos uzata dum la partio. Do, por kapti sufiĉas, ke propra ludpeco finu sian movon sur fako okupata de kontraŭula ludpeco.
Klavarskribo
Organizaĵoj
Flanke de la Fondaĵo aktivas la en 1978 fondita Klavara Asocio Nederlanda, kiu kun 800 membroj celas la disvastigadon kaj konservadon de la klavarnotacio, en kunlaboro kun la Fondaĵo. La Klavara Asocio Nederlanda ĝisdatigas liston de muzikdocentoj kiuj estas pretaj instrui uzante la klavarnotacion, kaj ĝi klopodas stimuli Klavarskribo-uzantojn preni lecionojn ĉe tiuj docentoj por kiel eble plej multe plibonigi sian ludnivelon.
LOAo
Fino
Ludanto, kies ludpecaro konsistas nur el unu ludpeco (ĉar kontraŭulo jam kaptis la ceterajn), ankaŭ venkas (bildo 6).
Klavarskribo
Organizaĵoj
La Fondaĵo Klavarskribo kaj la Klavara Asocio Nederlanda konsideras sian taskon montri al tiuj kiuj ŝatas aŭ ŝatus okupiĝi pri muzikludado, la eblon uzi la klavarnotacion por tio, tiel progresiganta la memludadon. Se vi povas kaj volas kontribui al tiu strebo aŭ deziras ricevi dumonate la revuon Tono kaj Signo (kun nederlanda teksto, sed ankaŭ kun multe da muziko kiel internacia lingvo) al vi estas proponata la ebleco membriĝi aŭ estiĝi donacanto.
LOAo
Fino
Eblas okazi ke, kaptinte, ludanto trafas venkan pozicion kaj, samtempe (pro esti foriginta kontraŭulan izolitan ludpecon), havigu venkan pozicion al la kontraŭulo. Tiam, oni deklaru vana la partion (bildo 6).
''Kaze ke Nigrulo estus tuj ludonta venkus movante f6>f4, aŭ f6>d4. Tiel, Nigrulo sukcesus konekti siajn kvin ludpecojn. Kapto e3xg5 okazigus vanan partion: Nigrulo konektus sin, sed samtempe venkigus Blankulon, ĉar ĉi tiu subite havus siajn ludpecojn 'konektitaj'. Kapto f6:h8 altirus katastrofon ĉar unuopigus blankan g5.''
Kaze ke Blankulo movus unue, venkus movante g5>g8 kaj okazigus vanan partion per la kapto h8:f6.
Taktikoj
Por studi la ludregulojn de LOA plene funkciantaj, oni analizu dumludan pozicion. Vidu bildon 7.
Květušín
Květušín (Kwitosching) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Polná na Šumavě en distrikto Český Krumlov. Antaŭ la 1-a de januaro 2016 ĝi estis konsisto de armea spaco Boletice. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
LOAo
Taktikoj
Ludas Nigrulo, kiam Blankulo minacas venki post du movoj:
Květušín
Květušín situas en katastra teritorio Polná na Šumavě kun areo 19,16 km².
Historio
En la jaro 1921 vivis en Květušín, kiu tiam estis domaro de nun pereinta municipo Lštín (Irresdorf) sume 159 loĝantoj, ĉiuj estis de la germana nacieco.
LOAo
Taktikoj
Kion povas fari Nigrulo?
Movo b4>d2 eĉ helpas Blankulon: sur la horizantalo 2 kuŝus nun tri ludpecoj, kio rajtigus al Blankulo movi a2xd2 kaj venki.
Kaze movi b3>c2, ŝtopante la blankan vojiron laŭlonge la linio 2, Blankulo venkus movante a2:d5, movo tute neebla antaŭe.
''Kaze movi b4>b2, ŝtopus la vojiron laŭlonge la linio 2 ne malfermante la diagonalon. Sed Blankulo tiam respondus c5>b4, minacante venkon post a2>a3.''
Leganto povas sin treni serĉante aliajn elektoeblecojn por Nigrulo. Poste, trovinte kontraŭulon por praktiki la ludon, pensu ke ekzistas diversaj taktikoj por malhelpi la kontraŭulajn planojn kaj plibonigi la proprajn:
Jen nu, riĉa kaj vivema ludo kies partioj, eĉ ĵus komencitaj, havigas bataletojn laŭlarĝe la tuta ludtabulo kaj kie eĉ la plej malgranda malatento povas altiri katastrofon.
Dinastio Song
En la jaro 960 Zhao Kuangyin lanĉis ribelon ĉe Chenqiao kaj fondis la dinastion Song, kiu finis la seperatisman situacion en la tempo de Kvin Dinastioj kaj Dek Regnoj. La dinastio Song daŭris 319 jarojn, ĝis kiam ĝi estis pereigita de la dinastio Yuan. La dinastio Song dividiĝis en du periodojn, t.e., Norda Song-Dinastio kaj Suda Song-Dinastio. Samtempe kun la Norda Song-Dinastio, la nacieco Qidan fondis la regnon Liao (947 – 1125) en norda Ĉinio, la nacieco Danĝiang fondis la Okcidentan Xia-Regnon (1038 – 1227), nordokcidente de la dinastio Song; en 1115 la nacieco Nuzhen fondis la regnon Jin (1115 – 1234) en la nordo. En 1125 la regno Jin ekstermis la regnon Liao kaj en 1127 entrudiĝis en Kajfengo, la ĉefurbo de la Norda Song-Dinastio, la lasta do pereis. La imperiestro Gaozong fuĝis al la urbo Lin’an, la nuna Hangzhou, kaj tie fondis la Sudan Song-Dinastion.
La Yunji Qiqian estas (ĉ. 1029) antologio de la (1016) Taoisma Kanono, kiun la oficiala akademiano Zhang Junfang kompilis por Imperiestro Ĵenzong de la dinastio Song. La Yunji Qiqian registras multajn fruajn taoismajn tekstojn perditajn de la 11-a jarcento, kaj estas grava rimedo por kompreni mezepokan taoismon.
Literaturo Ĉefaj aŭtoroj :
24301 Gural
24301 Gural estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona sciencisto Peter S. Gural, kiu aplikis teknikojn de antaŭenira bilda traktado por detekto de asteroidoj kaj meteoroidoj per sistemoj ambaŭ ĉe grundo kaj en kosmo. Liaj algoritmoj estas uzitaj en la projekto Fotiloj por Tutĉiela Meteora Superrigardo (Cameras for Allsky Meteor Surveillance aŭ CAMS).
Dark City (1950)
Dark City estas usona trilero aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de William Dieterle. Dark City estis originale filmita en la angla lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Charlton Heston, Lizabeth Scott.
La filmo entute daŭras 98 minutojn.
Brassac-les-Mines
Brassac-les-Mines estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Brassacois.
Hírharsona
Hírharsona (Novaĵ-Trumpeto), estis hungarlingva E-populariga eldonaĵo, kiu aperis ekde 1991 ĝis 1995.
La gazeto celis ŝtopi la vakuon restantan post malapero de Világ és Nyelv, hungarlingva E-populariga gazeto. redaktoroj estis
Hírharsona estas nun ankaŭ periodaĵo de Postai és Hírközlési Dolgozók Szakszervezeti Szövetsége (Sindikata Asocio de Poŝtaj kaj Informaj Laboristoj) ekzempleroj de 2001
La nomo kiel gazeto aperas ofte en la hungara literaturo por nomumi iun - ofte provincan - eldonaĵon.
Groscavallo
Groscavallo estas komunumo de Italio, ĉe la limo al Francio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ala di Stura, Balme, Bonneval-sur-Arc (en la apuda franca departemento FR-73), Ceres, Ceresole Reale, Chialamberto kaj Noasca.
2742 Gibson
2742 Gibson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker sur  eksponitaj far de Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus en la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon James B. Gibson.
Jerónimo Soares Barbosa
Jerónimo Soares Barbosa (1737-1816) estis eldonisto, komentisto, pedagogo, filologo kaj profesoro pri Retoriko kaj Poetiko en la Kolegio de la Artoj de la Universitato de Koimbro, tie kie li iinstruis ĝis 1790. Li estis pli juna frato de António Soares Barbosa (1734-1801). Barbosa ankaŭ aktivis kiel dekano kaj direktoro de la Fakultato pri Filozofio inter la 29-a de marto 1791 kaj 1800.
Biografio
Soares Barbosa estis filo de Manuel Freire de São Lázaro kaj Dona Violante Rosa Soares. Estinte edukita en la episkopa seminario de Koimbro, tie li estis ordenita presbitero en 1762. En la 21-a de julio 1768 li bakalaŭriĝis pri kanonikoj. En la 4-a de marto 1789 li estis nomumita ano de la Reĝa Akademio pri Sciencoj de Lisbono kaj en la 23-a de februaro 1790 li estis retiriĝinta. En la 8-a de julio 1792 li estis nomumita vizitisto en la lernejoj pri unuaj literoj kaj pri lingvo latina ĉe la provizejo de Koimbro. En la 13-a de novembro 1799 li estis komisiita promocii kaj direkti la eldonojn de la klasikaj aŭtoroj por uzo en lernejoj. En la 17-a de februaro 1735 li edziĝis
Raesfeld
Geografia Situo
Raesfeld situas en la sudokcidento de la Monastera lando en la Naturparko Hohe Mark. Sur la norda komunuma teritorio fontas la Issel.
Malgranda riproĉa dudek-dudek-dekduedro
En geometrio, la malgranda riproĉa dudek-dudek-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U32.
Raesfeld
Historio
En 889 Raesfeld estis unuafoje dokumentita kiel „Hrothusfeld" en la urbario de la monaĥejo Werden.
Malgranda riproĉa dudek-dudek-dekduedro
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj por la verticoj de malgranda riproĉa dudek-dudek-dekduedro estas ĉiuj paraj permutoj de
kie τ = (1+√5)/2 estas la ora proporcio (iam skribata kiel φ).
Raesfeld
Historio
Ĉ. 1117 oni konstruis norde de la vilaĝeto ene de nealirebla marĉotereno turmonteta kastelo nome kastelo Kretier. La unua konata kastelestro estis ĉ. 1170 Rabodo von dem Berge. Li verŝajne estis ankaŭ la fondinto de la preĝejo de Raesfeld, ĉirkaŭ kiu ekestis la hodiaŭa vilaĝo. Tuj post la vendado de la kastelo al la kavaliro Ritter Symon von Gemen en 1259 ĝi forbrulis. Anstataŭe Symon konstruis surloke de la hodiaŭa kastelo novan kastelon kaj post sin nomis Symon de Rasveld.
U2
Legu ankaŭ U2 (apartigilo)
Raesfeld
Historio
Sekve de la Monastera Monaĥeja Malpaco somere 1458 landskneĥtoj de la urbo Bocholt sturmis la vilaĝon kaj forbrulis la preĝejan turon. Per indulgencleteroj oni financis la rekonstruon ĝis 1515. En la jaro 1560 plua brulego detruis grandan partojn de la vilaĝo.
U2
U2 [jutu] estas irlanda rok-grupo, kun:
Raesfeld
Historio
La kastelo transiĝis fine de la 16-a jarcento al la regantoj de Velen. [Aleksandro la 2-a de Velen, la vestfalia Wallenstein, atingis dum laTridekjara Milito altan famon kaj finkonstruis la malnovan kastelon ekde 1643 ĝis 1658 en rezidejan kastelon frubarokan. La vilaĝo tamen suferis dum la Tridekjara Milito samkiel ankaŭ cent jarojn post dum la Sepjara Milito plurfoje pro okupado, elrabado kaj enloĝigoj de soldatoj de diversaj partioj.
U2
La bando ekestis la 25-an de septembro 1976, en kuirejo de gepatroj de Larry Mullen jr. laŭ lerneja gazetanonco. Ili estis tiam sep, sed tri foriĝis kaj restis la konata kvar - Mullen, Adam Clayton, Dave Evans, Paul Hewson - kiuj venkis en kapabloesplora konkuro, du jarojn post la fondo. Post tiam helpis ilin manaĝisto Paul McGuinness. Kontraktis kun la bando la firmao Island en marto de 1980 kaj tiu kontrakto daŭras eĉ hodiaŭ.
Raesfeld
Historio
La 26-an de novembro 2005 en Raesfeld oni proklamis katastrofalarmon. Pro fortega neĝado antaŭan tagon kun novneĝonivelo de 30 ĝis 50 cm multaj elektropilonoj kolapsis. Krome multnombraj linioj por alta tensio disŝiriĝis, ĉar ili ne eltenis la pezon de la ĉirkaŭa glaciblendaĵo kaj la fortan ventegon. En la centro de Raesfeld tiel mankis elektro dum ĉ. kvin horoj.
U2
La unua albumo (Boy) aperis en oktobro 1980. En 1981 aperis October, kiu respegulis kristanan vidpunkton de la kantisto. En 1983 aperis la albumo War, kiu deklaris ligon al la homaj rajtoj. Ili helpis la afrikajn malsategantojn en 1985, partoprenis en la koncerto Live Aid.
Raesfeld
Historio
En aprilo kaj majo 2006 en Raesfeld furiozis la klasika porkopesto. Tri infektadoj ene de ĉ. 40 tagoj kaŭzis, ke ĉiuj porkoj ene de la kvarantenozono devis esti mortigitaj. Eŭropa Unio dekretis totalan malpermeson de bestotransportoj ene de Nordrejn-Vestfalio.
Enkomunumigoj
La hodiaŭa komunumo Raesfeld estiĝis el pluraj enkomunumigoj. Je la 1-a de julio 1969 ĝi enkomunumigis la antaŭe memstaran komunumon Homer. Je la 1-a de januaro 1975 oni kunigis la antaŭe memstaran komunumon Erle kaj nordan parton de la antaŭe memstaraj komunumo Overbeck kun Raesfeld.
NGC 3971
NGC 3971 (aliaj indikoj — NGC 3984, UGC 6899, MCG 5-28-47, ZWG 157.54, PGC 37443) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Raesfeld
komunuma konsilantaro
Post l komunumbalotoj de 2004 kun partopreno de 68,2% rezultiĝas jena seĝodisdono en la komunuma konsilantaro de Raesfeld:
NGC 3971
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3971, NGC 3984.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Raesfeld
Blazono
Jen la heraldika priskribo de la blazono de la komunumo Raesfeld: „Dividite per ruĝa kaj flava, antaŭe flava turo, malantaŭe du fostece starigitaj sciuroj". La turo sur la blazono reiras al la marka turo de la kastelo. La koloroj kaj la sciuroj originas el la blazono de Erle, kiu reiris al la blazono de la nobelfamilio Ichorne el la 13-a ĝis 15-a jarcento. Antaŭ la enkomunumigo de la komunumo Erle la blazono de la komunumo Raesfeld estis dividita de blu kaj flava, antaŭe la turo kaj malantaŭe tri ruĝaj merletoj. La merletoj originis el la blazono de la nobelarfamilio de Velen.
Esperanto en la proksimeco
Kontakto: Ludger Schméink (Ludgero Ŝmeink) (paĝo en la retpaĝaro de EsperantoLand
Kulturo kaj vidindaĵoj
Plej konata vidindaĵo estas la akvokastelo Raesfeld kun la kastelkapelo St. Sebastian. En la vilaĝa Schlossfreiheit (setlejo tuj najbare kun la kastelo) krome troviĝas muzeo pri loka historio de la Dua Mondmilito en Raesfeld. La lima bestĝardeno apartenas al la malmultaj konservitaj el la renesancepoko. La moderna vizitanta kaj informa centro montras aldone la natur- kaj kulturhistorian permanentekspozicion Auftritt einer Kulturlandschaft – Renaissance-Tiergarten Raesfeld. [Surscenejiĝo de kulturpejzaĝo – renesanco-bestĝardeno Raesfeld] La bestĝardeno estas enligita den la European Garden Heritage Network.
En la komunumparto Erle staras unu el la plej maljunaj kverkoj de Germanio: la supozeble pli ol mil jaroj aĝa proskribokverko. Sude de la vilaĝo Erle staras monumentprotektata ventmuelejo el la jaro Jahr 1848.
Trafiko
La naciaj ŝoseoj B 224 (Raesfeld - Dorsten - Asindo - Wuppertal) kaj B 70 (Wesel - Raesfeld - Borken - Metelen - Rheine) kondukas al la proksimaj ĉefŝoseoj A 31 kaj A 3.
La publikan persontrafiko je mallonga distanco plejparte estas provizata de la aŭtobusa entrepreno Westfalen Bus GmbH kadre de la Trafikligo Monasterlando samkiel per buslinioj de la Vestische Straßenbahn kadre de la Trafikligo Rejno-Ruhr. La plej proksimaj fervojstacioj troviĝas en Borken, Dorsten kaj Wesel.
Tămaia
Tămaia [təmaja] (hungare: Tomány) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 914 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 000 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1231. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Fărcașa.
Meta-dateno
Simila nocio estas metainformo, kiu estas informo pri informo.
Pri uzo kaj deveno de la prefikso "meta" komparu metafiziko.
39686 Takeshihara
39686 Takeshihara estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Takeshi Hara, kiu fariĝis ano de la Astronomia Societo de Jamagata en 2009 kaj aktive popularigas astronomion.
Teodolinda
Teodolinda aŭ Teodelinda (Ratisbona?, 570<ref<Bonalumi, p. 127. – Monza (Italio, Lomardio), 22-a de Januaro 627) estis reĝino de longobardoj kaj reĝino de Italio ekde 589 ĝis 616.
Naturparko Cabárceno
La Naturparko Cabárceno estas zoologia parko en Kantabrio (norda Hispanio). La parko estas konata pro tio, ke ties bestoj vivas duonlibere, en grandampleksaj ejoj ne-kaĝaj. Ĝi estas en eksa ferminejo en la samnoma vilaĝo Cabárceno, en municipo Penagos, 15 km for de la regiona ĉefurbo Santandero. La parko apartenas al Cantur, publika turismo-entrepreno de la regiona Registaro de Kantabrio.
Teodolinda
Filino de la duko de Bavario, Teodolinta estis reĝagenta princino, posteulino patrinflanke el longobarda familio tre influa, la Letingoj. Por sekurigi la aliancon inter Bavario kaj Longobardoj ŝi estis edzinigita al Aŭtaro reĝo de la Longobardoj, kiu aliris la tronon post longa fazo de manko de reĝa povo (“periodo de la dukoj”). Post la morto de Aŭtaro, Teololinda edziniĝis al Agilulfo, duko de Torino, el kiu havis filon, nome la estonta reĝo de longobardoj kaj la unua ricevanto de la bapto laŭ Katolika Eklezio. Teodolinda, fakte, konfesis katolikismon, ankaŭ se adheranta al la Triĉapitra skismo, kaj reprezentis la unuan stabilan ligilon inter la longobardoj arianaj kaj la Eklezio de Romo, danke al la amikaj rilatoj kun papo Gregorio la Granda.
Naturparko Cabárceno
La parko havas du naturprotektajn funkciojn: konservado de minacataj specioj kaj naturmedia edukado. Aldone al bestaro, ankaŭ eblas iri laŭ botanikaj itineroj ofte proksimaj al la plej interesaj enparkaj lokoj.
Teodolinda
Virino bela kaj inteligenta, ŝi estis tre amata ĉe sia popolo, kiu povis ĝui dum ŝia rego kaj tiu de Agilulfo prosperajn kaj fruktodonajn jarojn. La reĝino elstariĝis granda mecenatino kaj provizis Monzan - farita somera ĉefurbo de la Longobarda regno – per riĉa baziliko dediĉita al Sankta Johano la Baptisto, per la reĝa palaco kaj nombraj artaj objektoj, inter kiuj multaj relikvoj. Ŝi starigis diversajn religiajn establaĵojn en la brianza zono kaj favoris la predikadon de Sankta Kolombano.
Naturparko Cabárceno
Listo de bestoj
Jen kelkaj el la videblaj bestoj en la parko. La vorto indiĝena aperas interkrampe kun besto-raso tipa de Kantabrio. En la parko estas ankaŭ granda reptiliejo kun diversaj reptiliaj specioj, kaj spektaĵoj de falkado, interalie.
Raguhn
La urbo Raguhn ĝis la fino de 2009 estis memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2010 la urba komunumo iĝis parto de nove kreita urbo Raguhn-Jeßnitz; fine de la nova urbo havis  loĝantojn.
Hétfő Reggel
Hétfő Reggel (Lunda Mateno) estis politika semajngazeto en Arad inter 1930 kaj 1932.
Teodolinda
Post la morto de Alilulfo, Teololinda estis regentino por la filo Adaloaldo, sed kiam tiu ĉi estis demisiita per kortega konspiro – post dekjara regnado – la reĝino retiriĝis al privata vivo kaj ne multe post forpasis. Ŝi estis entombigita, plenhonorita, en la baziliko de Sankta Johano nun ĉefpreĝejo de Monza, kie ŝi estis venerita de la loka popolo kiel sanktulino. Ŝia famo atingis la pinton en la 15-a jarcento kiam pentristoj fratoj Zavattari pentris, en la citita preĝejo per serio da freskoj, la Kapelon de Teodolinda, kiuj do fariĝis la plej ampleksa itala ciklo de la internacia gotika arto.
Teodolinda estas, krome, kultata kiel beata, ankaŭ se la Eklezio neniam konfirmis tiun kulton.
Hétfő Reggel
Radaktoroj
Ĝia respondecredaktoro estis Jenő Kócsy. De decembro 1930 ĝia subtitolo, de 23-a de februaro 1931 ĝia ĉeftitolo estis Rendkívüli Újság (Eksterordinara Gazeto). Al ĝiaj kunlaborantoj apartenis Miklós Krenner.
Teodolinda
Origino de la familio
Teodolinda estis filino de Garibaldo, unua duko de la Bavaroj – germangenta – kaj de Valdrada, filino de Vakono reĝo de Longobardoj inter la jaroj 510 kaj 540. La gento al kiu apartenis la patrino de Teodolinda estis tiu de la Letingoj, la plej altranga longobarda reĝa fara, ĉirkaŭata de granda estimo de respekto kaj omaĝo ĉe la popolo. Ŝi havis pliaĝan fratinon, kies nomo restis nekonata, kiu en 576 edziniĝis al Ewin, duko de Trento, kaj fraton, Gundoaldo.
Teodolinda estas la italigita formo de la nomo de la suverenino kiu firmiĝis en la literatura kaj historia tradicio. Ĝi devenas el la antikva germana theud (popolo) kaj lind (tilio, figuro, do, de “ŝildo”), nome "ŝildo, protektilo de la popolo".
La unua geedziĝo: Aŭtaro
En588, post la forvaporiĝo de la geedziĝo kun la fratino de la reĝo de Frankoj, Kildeberto la 2-a, Aŭtaro realigis fianĉadon kun Teodolinda. La elekto havis precizan politikan celon: akiri la apogon de la Bavaroj, jam minacitaj de Frankoj, kontraŭ la samaj Frankoj tiam ĉiam potenciiĝantaj.
La geedziĝo estis celebrita en Verono la 15-an de majo 589.
La dua geedziĝo: Agilulfo
Aŭtaro mortis subite (eble venenita) post nur unu jaro ekde la geedziĝo. Laŭ la historia rakonto de Paŭlo Diakono, kortuŝa ankaŭ se dubigita pro necerta origino, la reĝino konkerus la koron de Longobardoj ĝispunkte ke tiuj ĉi, senprofite, proponus al ŝi la eblecon elekti novan edzon kaj reĝon. La elekto, ĉiukaze, falis sur la longobarda duko de Torino. La geedziĝa festo estis celebrita en Milano 591, kie la edzo ricevis ankaŭ la investituron al reĝa trono dum asembleo de popolo. La evento de la transdono de la reĝa povo tra la virina vojo ne estis nova inter la longobardoj.
Teodolinda havis grandan influon sur politikajn elektojn de la edzo. Ŝi orientigis al pli oftaj kaj konsentemaj rilatoj kun la roma papo, kun kiu Teodolinda intensigis la korespondadon per kiu senintensiĝis ankaŭ la pludaŭra militemo inter longobardoj kaj romianoj: per ŝia interveno estis redonitaj al la Eklezio propraĵoj jam de longe konfiskitaj kaj ree oficigitaj katolikaj episkopoj forigitaj pro ilia malakcepto de la Triĉapitra skismo; kaj ŝi pretigis la unuajn, poste efikajn, aranĝojn por liberigi la Eklezion de Aquileia el la adhero al la skismo triĉapitra, kiu estis fakte interpretita kiel subteno al arianismo. La filo de Teodolinda kaj de Alilulfo estis la unua baptito laŭ la katolika kredo kaj ne en la ariana konfesio tradicia ĉe la longobardoj. Ŝi aprobis kaj protektis la katolikiĝon de sia popolo ankaŭ pere de la predikado de Sankta Kolombano, kies kuraĝigis la monaĥisman reformon, kies pivotpunkto estis la de ŝi protektita nova monaĥejo de Bobbio (Pavio –Italio).
La regenteco de Teodolinda
Agilulfo mortis en majo 616 lasante la kronon al la filo Adaloaldo ne jam plenaĝa, sed jam asociigita al la trono ekde 604.
En 624, kiam Adaloaldo jam plenaĝis sed ne pro tio Teololinda perdis sian influon sur la filo, eksplodis palaca konspiro, kiu eloficiigis Adaloaldo, spite de la subteno de la papo kaj de la ekzarko de Raveno (626).
Teodolinda kaj Monza
Aŭtaro kaj Teodolinda fiksis sian ĉefurbon en Milano anstataŭ en Pavio kaj igis Monzan sia somera rezidejo, kaj tiun elstarigis per artaj monumentoj: la la reĝa palaco, la baziliko de Sankta Johano la Baptisto kun palatina kapelo, la oraculum (kapelo de la reĝino), hodiaŭ preskaŭ malaperinta, kie ŝi estos entombigita.
En estontaj epokoj ŝiaj korpaj restaĵoj estis translokitaj en la ĉefpreĝejon de Monza, en sarkofago situinta en la fondo de la Teodolinda kapelo, malantaŭ la altaro kiu gastigas la Feran Kronon (Corona Ferrea). La parietoj de tiu kapelo estas ornamitaj per freskoj (verkoj de la fratoj Zavattari, 15-a jarcento) kun historioj pri la reĝino, rakontataj de Paŭlo Diakono.
Gotlib
Marcel GOTTLIEB (14a de Julio 1934 – 4a de Decembro 2016), konata profesie kiel Gotlib, estis franca bildliteraturisto, artisto/verkisto kaj publikigisto. Pere de sia propra verkaro kaj de la gazetoj kiun li kunfondis, nome L'Écho des savanes kaj Fluide Glacial, li estis ŝlosila figuro en la ŝanĝo en la Franc-Belga bildliteraturo el siaj radikoj en la porinfana distrado al tono kaj legantaro por plenkreskuloj. Liaj serioj estis Rubrique-à-Brac, Gai-Luron, kaj Superdupont.
Junaĝo
Marcel Gottlieb naskiĝis la 14an de Julio 1934 en Parizo al gepatroj de juda deveno el Rumanio kaj Hungario. Lia patro, Ervin, estis hejmfarbisto kaj lia patrino, Regine, kudristino. En 1942 lia patro estis deportita kaj mortiĝis en Buchenwald post la dom-gardisto de la loĝejaro devigita helpis la policanojn trovi lin, sceno kiu forte impresis la junan Marcelon. Lia patrino sendis lin kaŝe por la cetero de la milito al farmo, kie li denove suferis.
Vaillant kaj Pilote
Liaj unuaj bildostrioj estis akceptitaj de Vaillant, nome gazeto porinfana poste renomita Pif-Gadget. Lia unua longdaŭra serio ĉe Vaillant startis kiel Nanar, Jujube kaj Piette, kiu poste estis renomigita Nanar kaj Jujube poste Gai-Luron laŭ la ĉefa rolulo kiu estis tiam en la centra loko. Gai-Luron estas hundo tre influita de la hundo de Tex Avery nome Droopy, kiu preskaŭ neniam ridas aŭ montras emociojn kaj estas nekorektebla dormema.
En 1965 Gotlib sendis striojn al la gazeto Pilote kaj estis bone ricevita de ties influa kaj kunfondinto kaj eldonisto, René Goscinny aŭtoro de la fama Asteriks. Kune ili kreis Les Dingodossiers, serio de mokaj konsideroj pri hazardaj temoj kiujn Goscinny verkis kaj Gotlib desegnis. En 1967, Goscinny, kiu laboris ĉe multaj strioj samtempe dum eldonadis la gazeton, petis Gotlib plusekvi la serion li sola. Gotlib anstataŭe lanĉis novan serion, Rubrique-à-Brac, kiu estis simila al Dingodossiers laŭ formato sed iompostiome akiris nuancon pli por plenkreskuloj kaj malpli formalan. Restintaj paĝoj el ambaŭ serioj estis poste publikigitaj en albuma formo kiel Trucs-en-vrac.
Rubrique-à-Brac estis sukcesa por la legantoj de Pilote' kaj famigis Gotlib. En 1971, Gotlib lasis sian serion Gai-Luron al sia kunlaboranto Henri Dufranne. Li partoprenie en radioprogramo kun Goscinny, Fred kaj Gébé, kaj kunlaboris kun la kinreĝisoro Patrice Leconte, kiu faris dokumentan filmon pri li en 1974. Gotlib kreis alian rolulon, nome Hamster Jovial, por la primuzika ĉiumonata publikaĵo Rock & Folk. Hamster Jovial (“Genia Hamstero”) estas eksmoda skoltestro malespera ĝisdatiĝi al pop kulturo kaj kortuŝi siajn subulojn, du hundidojn kaj gvidistinon de junulinoj.
L'Echo des savanes kaj Fluide Glacial
In 1972, Gotlib lanĉis la bildliteraturan gazeton l'Echo des savanes kun Claire Bretecher kaj Nikita Mandryka. La originala celo estis publikigi historiojn netaŭgajn por la gazeto Pilote — kiu celis lernejanajn legantojn-, sed anstataŭ iĝi nur kromaĵo, l'Echo des savanes iĝis granda komerca sukceso.
Tamen, la kompleta manko de financa trejnado de la triopo okazigis ke la gazeto ruiniĝis kaj ili estis devigitaj vendi ĝin al publikiga entrepreno. La kontribuoj de Gotlib al la gazeto estis publikigitaj en albuma formo kiel Rhââ Lovely (nomigita laŭ frazo de perfortisto en la filmo de Alfred Hitchcock nome Frenzy) kaj kiel Rha-Gnagna. Tiuj historioj temas ĉefe pri gravaj tabuoj kaj montras multe seksecon kaj aliaj korpaj funkcioj. Gotlib, Mandryka kaj Brétécher ĉesis labori por l'Echo des Savanes post vendi ĝin.
Gotlib vidis tie fortan merkaton por bildostrioj por plenkreskuloj kaj decidis starti novan publikaĵon kaj administri ĝin pli profesiece. Por fari tion, li dungis amikon el la infanaĝo, Jacques Diament, kiel administristo kaj alian veteranon el Pilote, nome Alexis por helpi ĉe la kreiva direktorado, kaj fondis Fluide Glacial kaj la patran publikigan kompanion 'Audie', komike misliterumita akronimo de “Amusement, Umour, Derision, Ilarité Et toutes ces sortes de choses” (“Distro, [h]Umuro, Mokrido, Ridego, Kaj ĉiaj specoj de aĵoj”). Fluide Glacial lanĉis la karieron de nombraj nekonataj aŭ malmulte konataj kartunistoj, plej el kiuj estis influitaj de Gotlib unuarange: Édika, Daniel Goossens kaj Dupuy & Berberian. Belga veterano André Franquin kontribuis per la bildostrio Idées Noires. Alexis mortis en 1977, lasante Gotlib kaj Diament al la zorgo.
Gotlib kreis du rolulojn en Fluide Glacial: Superdupont kun Jacques Lob kaj Pervers Pépère. Superdupont estas franca, tre patriota reago al la usona koncepto de la superherooj, kiu vestas ĉemizeton kaj bereton kaj luktas kontraŭ sekreta organizo nome Kontraŭ-Francio. Ĉefe Gotlib verkis aŭ kunverkis la historiojn de Superdupont, sed desegnis nur kelkajn el ili. La strio estis sufiĉe sukcesa por aperi en spektaklo de Jérôme Savary. Pervers Pépère estas stereotipa malpura maljunulo kiu aperis en unu-paĝaj historioj. En la 1980-aj jaroj, li fokuziĝis al la estrado de Fluide Glacial — kie li ankaŭ verkis kolumnon — kaj laŭgrade li retiriĝis el produktado de bildostrioj. Tamen, li revivigis Gai-Luron en 1986 kiam ĝi estis republikigita de Audie kaj bezonis helpadon; li desegnis ankoraŭ novajn historiojn por fina albumo, La Bataille Navale.
Edi Andradina
Edi Andradina (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto. Kelkaj el liaj teamoj estis PFC Arsenal Tula, Santo André, Portuguesa Santista, Pogoń Szczecin kaj Korona Kielce.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Gamba Osaka, Oita Trinita, Albirex Niigata kaj Consadole Sapporo.
Spišské Vlachy
Spišské Vlachy (Szepesolaszi, Wallendorf) estas urbo en Slovakio, en Regiono Košice en Distrikto Spišská Nová Ves.
Historio
Germanoj en 1242 fondis la komunumon, poste alvenis italoj, kiuj konstruis la fortikaĵon. La setlejo urbiĝis en 1273. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
En 1666 kaj en 1862 grandaj incendioj okazis. En la 18-a j.c. apud la urbo oni minis kuprojn. En 1910 loĝis tie 2413 da homoj (1613 slovakoj, 440 germanoj kaj 154 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la konsilantrajta urbo apartenis al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1946 la germanoj estis deportitaj. En 1992 la komunumo rericevis la urban rangon.
Komunumoj pri olasz (= italo) en Hungara reĝlando
La nomparton "olasz", kiu signifas "italo", havas aŭ havis ankaŭ aliaj lokoj en la iama Hungara Reĝlando.
Orientalisto
Orientalisto en komenca senco de la vorto estas eŭropano kiu studas la lingvojn, popolojn kaj morojn de "Oriento", tio estas de "la landoj kuŝantaj oriente de Eŭropo", precipe Azio de okcidenta ĝis orienta, iom ankaŭ Norda Afriko (aparte la nordafrika lando Egiptio kun sia antikva kaj moderna kulturoj). La scienca fako Orientalistiko do havas kaj lingvistikan kaj etnologian dimension. En moderna senco de la vorto ĝi ne plu limiĝas nur al eŭropanoj, sed al ĉiaj ne-aziaj sciencistoj studantaj la (nuntempajn, sed ankaŭ historiajn) lingvojn kaj popolojn aziajn.
La scienca termino ne konfuziĝu kun orientismo.
Subfakoj
Ofte orientalistoj jam dum la studado specialiĝas je specifa nuna aŭ historia lingvo/lingvaro respektive etno/etnaro, ĉar la unuopaj lingvoj kaj kulturoj tre malsamas kaj bezonas grandan kvanton de scienca profundiĝo.
Ekzemplaj subfakoj estas :
A Hírnök
A Hírnök (La Heroldo) estis duonmonata, poste ĉiumonata socia kaj arta revuo en hungara lingvo fondita en Koloĵvaro de P. Leonárd Trefán en 1903. Ĝi fariĝis romia katolika bulteno ekde numero 7/1921.
Redaktoraro
En ĝia redaktado partoprenis ankaŭ P. Fortunát Domokos Boros, Béla Pap-Jánossy, P. Gellért Németh kaj Kálmán Petres. Ĝia lasta jarkolekto aperis en 1942.
Kunlaborantoj
Al ĝiaj kunlaborantoj apartenis inter aliaj Ernő Balogh, Vencel Bíró, Árpád Bitay, Árpád Buday, Lajos György, József Hirschler, Kálmán Juhász, Lajos Kelemen, György Kristóf, Sándor Márki, Márton Roska; Domokos Gyallay, Farkas Gyalui, László S. Nagy  kaj István Szombati-Szabó.
Aŭtoroj
Pli poste ĝi aperigis precipe katolikajn verkojn (Jenő Dsida, Tibor Flórián, Géza Hanzéros, Jenő Kiss kaj Károly Pakocs; Paul Claudel, Giovanni Papini, György Rónay, Gábor Thurzó).
Raŭpa movilo
Raŭpa movilo, raŭpa veturilo aŭ ĉenbenda movilo estas movilo de memmovaj veturiloj, en kiuj puŝforto fariĝas dank'al rulumo de ĉenbendoj, konsistantaj el apartaj ĉeneroj – raŭperoj.
La raŭpa movilo garantias pli altan terenan vetureblecon. Granda surfaco de kontakto inter raŭpoj kaj grundo ebligas garantii malaltan premon – 31-122 kN/m² (0.3-1.2 kgf/cm²), t.e. malpli ol tiu de la homa piedo. Tiamaniere la raŭpa movilo evitas profundan mergon en grundon.
Weiden an der March
Weiden an der March estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi
Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi, nomata Rumi aŭ Moulana aŭ Moulavi (جلال الدين محمد رومي; naskiĝis la 30-an de septembro 1207 en Balĥ (nuntempe provinco Balĥ, Afganio ), mortis la 17-an de decembro 1273) estis sunaisma islama juristo, teologo, poeto kaj sufiisma mistikulo. Li estas unu el la plej gravaj poetoj de la persa lingvo.
Per siaj kantoj plenaj de varmo, amo, sensualeco kaj mistika spirita deziro al la perfekteco de Dio, lia beleco kaj potenco, li predikis ligon inter universala kompreno de spiriteco kaj la personaj kaj intimaj aspektoj de amo. Farante tion, Rumi kunligis inter la islamaj ŝariaj elementoj kaj kio estas perceptita por li kiel la eneca kaj esenca dimensio - islama mistikismo. Rumi estis dum multaj jaroj speciale amata kaj konata inter persaj poeziolegantoj en la orienta mondo, de Turkio, tra Irano ĝis norda Hindio. En la komenco de la 21-a jarcento, post amaso da novaj tradukoj de liaj poemoj, li ankaŭ famiĝis en multaj okcidentaj landoj kaj estis kronita kiel la plej vendata poeto en Usono.
Rumi verkis siajn verkojn ĉefe en la persa, kiu estis lia gepatra lingvo, sed li ankaŭ verkis kantojn en la turka, araba kaj greka. Kiel unu el la plej grandaj poetoj en la mondo, Rumi estas dotita per eksterordinara talento kiu estas esprimita en kreivo, pensoprofundo, noviga verkado, ampleksa scio de la persa lingvo kaj estas konsiderata kiel la plej granda el islama mistikismo. Lia la ses-voluma libro de poezio, la Masnavio, Masnavije ma'navi (Spirtuala masnaviaro), estas rigardata kiel unu el la plej mirindaj kaj inspiraj libroj en la persa literaturo kaj foje estas konsiderata la "Korano de la Persoj."
Vivo
Li naskiĝis en urbo Balĥo en provinco Ĥorasano de Irano. En la okcidento oni konas lin kiel Rumi (ĉar li loĝis ĉefe en Rum, t.e. en Malgrand-Azio, Turkio) kaj en Irano kiel Moulana (aŭ Maulana, turke Mevlânâ, ĉar liaj sekvantoj nomis lin tiel, laŭvorte: “nia majstro”) aŭ Moulavi (respektive Maulavi).
Liaj poemoj jam tradukiĝis en multajn lingvojn kaj li estas nun unu el la plej legataj poetoj diverslande inkluzive Eŭropon kaj Usonon.
Inter la perslingvaj poetoj, Rumi havas la plej ampleksan verkaron. El liaj verkoj famiĝis ses. Unu el ili, la 6-voluma Masnavije Ma’navi t.e. spirituala masnavio1, konsistas el 25.000 poemlinioj aŭ rimaj distikoj. Fakte en la persa lingvo oni proverbe similigas ĉiun tre longan rakonton aŭ historion al “Masnavio 70 menojn” (ĉiu meno egalas 3 kilogramojn). Ankaŭ pro la tre alta populareco de tiu ĉi verko, kiam oni diras “Masnavio”, tio signifas la verkon. Por kompareto tempa kaj volumena: La Dia Komedio de Dante (1265-1321) estis verkita preskaŭ duonjarcenton post Masnavio kaj havas proksimume la duonan volumenon de ĝi 2.
Krom sennombraj iranaj kleruloj, kiuj esploris multege pri Rumi – el kiuj eble la plej elstara estas B. Foruzanfar (1897-1970) - jam ankaŭ pluraj tre grandaj okcidentaj orientalistoj dediĉis multe el siaj vivotempoj por ekkoni kaj konigi Rumi kaj liajn verkojn, precipe Masnavion. Ekzemple profesoro Reynold A. Nicholson (1868-1945) verkis tre multe pri Rumi kaj liaj ĉefverkoj, kaj ankaŭ tradukis anglen multajn poemojn de li (i.a. li tradukis tutan Masnavion kaj verkis kompletan interpretadon pri ĉiuj ties ses volumoj!).
Bedaŭrinde lia forpaso ne lasis lin finverki la enkondukon al sia lasta libro pri Moulana nomata Rumi, Poeto kaj Mistikulo4. La libro entenas tradukojn elektitajn el diversaj verkoj de Rumi kun klarigaj notoj celante prezenti ĝeneralan bildon kaj konon pri sufiismo5. Feliĉe, Arthur John Arberry, (1905-1969) – mem ege kompetenta esploristo kaj nomanta sin lernanto de Nicholson – preparis la libron por preso aldoninte du alineojn je la fino de la nefinita enkonduko. Arberry en la plej lasta alineo de la enkonduko belege esprimas siajn admiron kaj laŭdon kaj pri Rumi kaj pri Nicholson:
Kiel vidite, Arberry tre diligente antaŭdiris la okcidentan logiĝon al Rumi, jam en 1950! Ankaŭ Arberry multe verkis pri mistikismo, sufiismo, Rumi kaj aliaj mistikuloj.
La alia verko de Rumi, nomata Ŝams-Gazalaro enhavas 3229 gazalojn! Kiel ekz-o, unu el liaj gazaloj prezentiĝas kun tiu ĉi artikolo. Por lia elkono, laŭ la poemo de li mem, oni devas esti tre atentema tiel ke oni bezonas ekpovi vidi per siaj oreloj:
Li uzis la lingvon okulfrape sia-stile, libereme kaj fakte logikige - iele Esperantece - t.e. ĝeneraligante kaj utiligante regulon por kazoj, kiajn neniu uzis antaŭe tiuregule. Por doni ekzempleton, kiu eble iome induktu lian lingvouzon, jen la supra versduo en pli fidela traduko al la persa Rumia originalo:
Verkinte tre belajn kaj profundajn poemojn en la plej diversaj formoj kaj ritmoj, Rumi negemas kaj ignoras poetikon - en siaj poemoj! Ekz-e:
Li naskiĝis en Balĥo. Ĉiuj liaj prauloj estis Ĥorasananoj. Kvankam li pasigis plejmulton de sia vivo en Konjao, li ĉiam menciis en siaj poemoj pri Ĥorasano. Sed tio neniel indus interpretiĝi tiel ke en lia esto ekzistis plej eta signo de ŝovinismo, naciismo, k.s., ĉar li ja superis ĉiajn malgrandskalajn temojn supraĵajn kiel tiuj ĉi, kaj li senhezite, plenenergie kaj tiel bele esprimas:
10137 Tucidido
10137 Tucidido estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).