cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruhr
Ripozpejzaĝo
Ekde aprilo 2006 la bone priŝildigata Ruhr-Vala biciklovojo kondukas trans 220 kilometroj ekde la fonto ĝis la enbuŝiĝo. Ĝi kondukas plejparte en proksimeco al la rivero sur la valofundo. Ekde printempo ĝis aŭtuno pramisto transriverigas la biciklistojn en Witten ĉe la kastelruino Hardenstein, se oni alvokas lin.
Fiŝoj
En la meza kaj malsupra Ruhr nuntempe vivas 28 diversaj specoj de fiŝoj kaj senmakseluloj samkiel supera kankrospeco, la riverkankro (Oronectes limosus). En la supra paso de Ruhr ekzemple troveblas trutoj, poste gobioj, barbioj, ezokoj, en la malsupra paso finfine ekz. bramoj, tinkoj kaj karpoj. Januare 2000 en la fiŝkluzo Mülheim-Kahlenberg oni malkovris riverajn petromizojn (Lampetra fluviatilis), specon rigardatan ĝis tiam kiel formortinta. Ĉe Wetter antaŭ kelkaj jaroj oni reloĝigis la lojton. La en rivero denature supozeblaj longdistancaj migruloj kiel salmo, alozo, sturgo kaj maraj petromizoj mankas en Ruhr, ĉar la migrovojoj de tiuj specoj estas interrompitaj per vejroj. Tion ŝanĝu la koncepto pri la apud-Ruhr-aj herbejoj dum la venontaj jaroj. Oni intencas preteri la vejrojn per fiŝsuprenirejoj.
Birdoj
Supozenda estus tipa elekto da birdoj de apudriveraj herbejoj. Multnombraj natur- kaj birdoprotektejoj en la Ruhr-valo proponas al la birdaro bonan evolubazon. Fakte apud Ruhr kaj ties baraĵlagoj troveblas alcionoj, grizardeo, diversaj anasospecoj, grizansero kaj aliaj sovaĝaj anseroj, mutaj cignoj, bordhirundoj, kormoranoj, ridmevoj, tufgreboj, malgrandaj greboj, nigraj fulikoj kaj merĝoj.
Alfluantoj
La rivero Lenne longas 129 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 61-an lokon. Per averaĝa defluo da 30,1 m³/s ĝi estas la plej akvoriĉa kaj per tio plej grava alfluo de la rivero Ruhr.
(10788) 1991 UC
(10788) 1991 UC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Kerekegyháza
Kerekegyháza [kerekedjhAza] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kecskemét. La loknomo signifas hungare: ronda-eklezio. Oni trovis restaĵojn de ronda preĝejo, pri kio la urbo ricevis la nomon.
Situo
Kerekegyháza situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Lajosmizse troviĝas 16, Kecskemét 19, Budapeŝto 81 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1323. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Poste ĝi estis simpla paŝtejo. La komunumo fondiĝis fare de bienulo Johano Farkas en 1856. La loĝantaro konsistis precipe el hungaroj kaj ŝvaboj. Apud la urbo sala lago troviĝas kun maloftaj kreskaĵoj. Parto de la kampoj apartenas al Nacia parko "Kiskunság".
Kerekegyháza ricevis la rangon urbo en 2001.
Stryków
Stryków estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Stryków en distrikto Zgierski.
4568 Menkaŭro
4568 Menkaŭro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Tetsuji Hashiratani
Tetsuji Hashiratani (en Esperanto Tecuji Haŝiratani kaj japane 柱谷 哲二, n. 15-an de julio 1964) estas japana futbalisto. Li de 1988 ĝis 1995 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis tre aktiva membro kiu partoprenis en 72 matĉoj de la nacia teamo.
Pál Fehér
Pál Fehér, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fehér Pál estis hungara operkantisto, (tenoro). Lia origina familia nomo estis Weisz [vejs] ĝis 1914.
Pál Weisz naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Li edziĝis en 1944, post 3 jaroj filo naskiĝis.
Klein-Winternheim
Klein-Winternheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Cignolago
La Cignolago (ruse : Лебединое Озеро - Lebedinoje ozero) estas tre fama baleto en kvar aktoj, kies muzikon komponis Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij (ruse : Пётр Ильич Чайкoвский ). Ĝi apartenas al la normrepertuaro de la klasikaj baletkompanioj. Precipe la allegro modera el la dancaro de la cignoj en la dua akto estas mondfama, eĉ ekster la publiko, kiu interesiĝas pri la dancarto, ĉar el la koregrafio de Lev Ivanov naskiĝis multaj parodioj (Danco de la kvar cignetoj!).
Ĝi estis kreata en la Granda Teatro de Moskvo (ruse : Большой Театр) je la 20-a de februaro laŭ la julia kalendaro (aŭ 4-a de marto laŭ la gregoria kalendaro) 1877 sub gvido de Semen Riabov kaj kun koreografio de Julius Reisinger. Ĝi estas la dudeka verko de Ĉajkovskij kaj la libreton verkis Vladimiro Begiĉev ekde malnova legendo germana.
28467 Maurentejamie
28467 Maurentejamie estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ruth Mauente Jamie, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Escuela Tecnica n° 12 de la Ciudad Autonoma Bonaero (Argentino).
Santa Severina
Santa Severina estas komunumo de Italio.
William Beaudine
Vivo kaj kariero
Naskita en Novjorko, Beaudine komencis sian karieron kiel aktoro en 1909 en la kinprodukta firmao American Mutoscope and Biograph Company. Li edziĝis al Marguerite Fleischer en 1914 kaj ili restis edziĝintaj ĝis lia morto. Ŝia fratino estis la patrino de infana aktoro Bobby Anderso'n. La frato de Beaudine estis la reĝisoro Harold Beaudine.
En 1915 li estis dungita kiel aktoro kaj reĝisoro de la kompanio Kalem. Li estis asistanto de reĝisoro D.W. Griffith pri The Birth of a Nation ("La naskiĝo de nacio") kaj Intolerance ("maltoleremo"). Kiam li havis 23 jarojn, Beaudine reĝisoris sian unuan mallongan filmon Almost a King ("preskaŭ reĝo") (1915). Li daŭre direktis mallongajn filmojn ekskluzive ĝis 1922, kiam li ŝanĝis siajn klopodojn al farado de plenlongaj filmoj.
Beaudine reĝisoris mutajn filmojn por Goldwyn Pictures (antaŭ ol ĝi fariĝis parto de Metro-Goldwyn-Mayer, MGM), Metro Pictures (ankaŭ antaŭ MGM), First National Pictures, Principal kaj Warner Brothers. En 1926 li faris Sparrows ("paseroj"), la historion de orfoj malliberigitaj en marĉa bieno ĉefroligita de Mary Pickford. Beaudine finfaris almenaŭ 30 mutajn filmojn antaŭ ol komenciĝis la sonkina epoko. Inter liaj unuaj sonfilmoj estis mallongaj komedioj de Mack Sennett; li faris almenaŭ unu filmon por Sennett dum kontrakte ligita aliloke, rezultigante lian adoptadon de la pseŭdonimo "William Crowley".
Li finfaris plurajn filmojn ĉiujare por Fox Films, Warner Brothers, Paramount kaj Universal Pictures. Lia plej fama filmo de la fruaj 1930-aj jaroj estas The Old-Fashioned Way, komedio pri malmodernaj spektaklaj homoj kun W. C. Fields.
Beaudine estis unu el kelkaj spertaj reĝisoroj (inkluzive de Raoul Walsh kaj Allan Dwan), kiuj estis alportitaj al Anglio de Holivudo en la 1930-aj jaroj por labori pri tio, kio estis en ĉiuj aliaj aspektoj tre britaj produktadoj. Beaudine reĝisoris kvar filmojn tie ĉefrolante Will Hay, inkluzive de Boys Will Be Boys ("knaboj restos knaboj", 1935) kaj Where There's a Will ("kie estas volo [...estas vojo]", 1936).
Beaudine revenis al Usono en 1937 kaj havis problemojn relabori en la ĉefaj studioj. Siatempe vaste konata kiel elstara reĝisoro de gravaj produktaĵdoj, Beaudine postulis altkvalitan salajron en la malfruaj 1920-aj jaroj kiujn Holivudo-produktantoj de la malfruaj 1930-aj jaroj ne volis pagi. Li laboris nelonge ĉe Warner Brothers, kun kiu li estis ligita en Britio, kaj poste atendis ofertojn laŭ siaj kondiĉoj. Ili neniam venis. Beaudine perdis multon el sia persona riĉaĵo pro sia propra kulpo (banko en kiu li aĉetis intereson malsukcesis, kaj granda parto de sia enspezo estis postulita de la brita registaro por impostoj).
En 1940 Jed Buell, publicisto fariĝinta kinproduktanto kontaktis Beaudine por reĝisori filmon de Buell. La salajro estis 500 usonaj dolaroj por unusemajna laboro. Beaudine sciis, ke se li akceptos ĉi tiun laboron, li ekde nun asociiĝos kun malaltaj buĝetaj filmoj kaj neniam plu povos postuli sian malnovan salajron, sed kun siaj ekonomiaj premoj Beaudine akceptis la taskon.
William Beaudine fariĝis specialisto de malaltbuĝetaj filmoj, forlasante siajn artajn ambiciojn favore al strikte komerca filmprezo, kaj rehavigante siajn financajn perdojn per granda laboro. Li faris dekojn da komedioj kaj melodramoj kun tiaj popularaj personecoj kiel Bela Lugosi, Ralph Byrd, Edmund Lowe kaj Jean Parker.
Beaudine ofte estis konfidita kun seriaj filmoj, inkluzive de la serioj Charlie Chan kaj The Bowery Boys (inter alie la filmo Blues Busters). Lia efikeco estis tiel konata, ke Walt Disney dungis lin por reĝisori iujn el liaj televidaj projektoj de la 1950-aj jaroj. Beaudine fariĝis eĉ pli okupata en televido, reĝisorante interalie dekojn da infanfilmaj epizodoj pri la hundo Lassie.
Liaj du lastaj plenlongaj filmoj, ambaŭ publikigitaj en 1966, estis la horora kaj vakera filmo Billy the Kid vs. Dracula kaj Jesse James Meets Frankenstein's Daughter ("Jesse James renkontas filinon de Frankenstein"). Antaŭ la fino de la jardeko li estis la plej maljuna laboranta profesiulo de la industrio, ekinte en 1909.
La filmarkivo de la Akademio de la Kinaj Artoj kaj Sciencoj konservis tri filmojn reĝisoritajn de William Beaudine: Little Annie Rooney, Mom and Dad, kaj A Husband in Haste.
Budiš (mineralakvo)
Budiš estas mineralakvo produktita en Budiš. Tiu akvo estas la plej konata mineralakvo en Slovakio.
Historio
Abato Nicolas Paul Brictus estis la unua en 1573, kiu trovis tiun akvon tre valora. En 1907 la vilaĝo ricevis novan hungaran nomon, en kiu estis "borkút" (=vinoputo), kiu spegulis alvaloron de la akvo. Oni disvendas ĝin laŭ plastaj boteloj ekde 1964.
Ŝinkanseno
Ŝinkanseno (新幹線 [ŝin-kan-sen], Hepburn: Shinkansen) estas nomo por grandrapidaj fervojaj linioj en Japanio, grandrapidaj trajnoj kaj rilataj fervojaj sistemoj, administrataj de kompanioj el la grupo Japana Fervojo (JR).
La ŝinkansena reto ligas la plej grandajn urbojn en insuloj Honŝuo kaj Kjuŝuo per rapido de pli ol 200 km/h. Ekde 2007 la plej novaj trajnoj de la serio N700 veturas kun maksimuma rapido de 300 km/h.
Nomoj
La populara nomo Kugla Trajno estas traduko de la japana termino "dangan reŝŝa" (弾丸列車), kiu estis komence donita nomo de grandrapide linia projekto en la 1940-aj jaroj. La nomo Nova Trunkolinio (laŭ PEJVO) estas plej rekta traduko de "Ŝinkansen" (新幹線), tamen ĝi strikte priparolas nur trakojn, dume la trajnoj estas nomataj "Super-specialaj ekspresoj" (超特急 [ĉō-tokkjū]). En komenco ŝinkansena linio Tokajdo estis nomita "Nova Linio Tokajdo".
Kio estas ŝinkanseno?
La leĝo pri planoj de ŝinkansenoj de la tuta lando, (全国新幹線鉄道整備法; la 71-a leĝo de la 18-a de majo, 45-a jaro de Ŝoŭa (1965)), diras en la dua artikolo, ke Ŝinkanseno estas "ĉefa linio" (本線 [hon-sen]), kiun (trajnoj) povas veturi je pli ol 200 kilometroj hore tra ĝia ĉefa etapo. Aliflanke, oni nomas tradiciajn liniojn Zajrajsen(在来線).
Teknikoj por ŝinkansenoj
Diversaj alt-nivelaj teknikoj necesas al ŝinkansenaj linioj, por ke la ŝinkansenoj veturu pli ol 200 kilometrojn hore kun sekureco kaj komforto.
Relo
Ŝinkansenaj trajnoj ne uzas la samajn relojn kiel la antaŭaj trajnoj. Tiel estas por eviti, ke malrapidaj tradiciaj trajnoj kaj rapidaj Ŝinkansenoj sin reciproke ĝenas.
Fervoja signalo
Pro rapida veturo, kondukistoj de ŝinkanseno ne povas rimarki signalojn sur tero. Pro tio, envagona signalo indikas al kondukistoj. Aldone, sistemo de aŭtomata trajnregado estas uzata por ĉiuj ŝinkansenoj.
Muzeo pri muzikinstrumentoj (Lepsiko)
La Muzeo pri muzikinstrumentoj en Lepsiko, Germanio, troviĝas ene de la Muzeoj Grassi estante sub la ŝirmo de la Universitato de Lepsiko.
Ŝinkanseno
Elektra provizo
Por provizi energion servas unu-faza alterna kurento de 25 000 Voltoj. La frekvenco estas 50 aŭ 60 Hz. Vagonaroj, kiuj veturas tra la du frekvencaj etapoj, ŝanĝas frekvencon. La kaŭzo estas, ke dum la unuaj jaroj de elektro-instalado en Japanio importoj en la sudo estis el Usono, kun 60 Hz, kaj en la nordo el Eŭropo, kun 50 Hz. Je la loko, kie la ŝanĝo okazas, la trajno ne ricevas kurenton dum kelkaj cent metroj por eviti subitan ekpuŝon.
Muzeo pri muzikinstrumentoj (Lepsiko)
Priskribo
Ene de la Muzeoj Grassi videblas la pli granda kaj pli riĉa kolekto de muzikinstrumentoj de tuta Germanio. La kronologie farita ekspozicio permesas enrigardojn interesajn en la mondon de muzikinstrumentoj kaj ludadmanieroj. La plej gravaj muzikhistoriaj kaj instrumentokonstruaj epokoj skizatas en 12 ampleksaj ĉapitroj:
Ŝinkanseno
Ŝinkansena teknologio ekster Japanio
Ŝinkansena teknologio ekzistas ankaŭ en aliaj landoj.
Muzeo pri muzikinstrumentoj (Lepsiko)
Priskribo
Danke al la moderna tekniko oni mem povas revivigi la muzikon de pasintaj jarcentoj krome. Homoj kiuj preferas ĝui muzikon rektan havas je dispono riĉajn ofertojn de rondgvidadoj, koncertoj, filmprojekcioj kun akompananta kineja orgeno ktp. En la sona laboratorio alloge pretas multaj instrumentoj el la tuta mondo esti tuŝitaj kaj luditaj. Specialaj ofertoj por infanoj, sed ankaŭ por (duon)fakuloj - fakbiblioteko, seminarioj, prelegoj - kompletigas la programaron dum la tuta jaro.
Historio
Komenciĝas la historio de la muzeo en 1886, kiam la nederlanda muzikeldonisto kaj instrumentokolektisto fanatika Paul de Wit (1852-1925) malfermis sian muzikhistorian muzeon en la Bose-domo apud la Kirko Sankta Tomaso. Estis lia revo krei lokon por prezenti, kaj per elmontrita instrumentoj kaj per muzikfarado regula, la historion de muziko. Komercaj kialoj kaj eble ankaŭ spacomanko igis tamen, ke li vendis la kolektojn al la kolonja paperfabrikanto Wilhelm Heyer. Nur en 1926 la Universitato de Lepsiko povis akiri - ne sen grandanima mondonaco de Henri Hinrichsen - tiun ĉi kolekton, kiu intertempe ankoraŭ pligrandiĝis. En la 30.5.1929 nova muzeo inaŭguritis, jam ene de la tiam nove konstruitaj Muzeoj Grassi. Estante parto de la universitato ĝi ekde tiam servis ankaŭ al la scienca esplorado kaj reserĉado.
Fonto
Die Suche nach dem vollkommenen Klang, faldfolio de la muzeo
Valkovce
Valkovce (hungare Vajkvágása [vajkvAgAŝa], rutene Вальківцї [valjkivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Valkovce situas en valo, meze de sakovojo. Svidník troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1382 laŭ tiama hungara ortografio "Balkuagasa". En 1427 15 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 15 domojn. En 1787 200 vilaĝanoj loĝis en 29 domoj, en 1828 311 vilaĝanoj en 40 domoj. Baldaŭe multaj migris al Ameriko. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Valykócz, poste ĝi parte rericevis la mezepokan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vajkvágása 190 homoj, (plejparte rutenoj). Dum la 1-a mondmilito la fronto ne atingis la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Valkovce 237 homoj, (222 slovakoj, 11 rutenoj).
The Great Gatsby (2013)
En decembro 1929, veterano de la Unua Mondmilito Nick Carraway, spertanta terapion en psikiatria hospitalo, rakontas sian kuraciston pri Jay Gatsby, la plej esperema viro kiun li iam renkontis. La kuracisto sugestas, ke Nick cerbumu en sian sentaron kaj notu siajn pensojn, kaj Nick komencas katalogi la okazaĵojn al sia kuracisto.
Sep jarojn pli frue, en la somero de 1922, Nick moviĝis de la Mezokcidento al Novjorko post prirezignado de verkado. Li luas la dometon de malgranda terenisto en la Nordborda vilaĝo Okcidenta Ovo, apud la domego de Gatsby, mistera komercmagnato kiu ofte aranĝas ekstravagancajn festojn. Nick vespermanĝas kun sia bela kuzino Daisy Buchanan kaj ŝia dominema edzo, Tom, ĉe ilia domego en Orienta Ovo. Daisy pozas kiel ludisto inter Nick kaj alia gasto, Jordan Baker, fama golfludanto. Kiam Nick revenas hejmen, li vidas Gatsby stari proksime de la haveno, atingante direkte al verda lumo venanta de la doko de la Buchanan-oj.
Shutter Island
Shutter Island filmita en la jaro 2010 estas filmo de reĝisoro Martin Scorsese.
En 1954, usona marŝalo Edward "Teddy" Daniels kaj lia nova partnero Chuck Aule vojaĝas al Ashecliffe Hospitalo pro krimfrenezulo en insulo Shutter, Boston Harbor, por esplori la malaperon de Rachel Solando, kiu dronigis siajn tri infanojn.
La kunlaborantaro, gvidita fare de psikiatro Dro. John Cawley, ŝajnas nekunlaborema. La marŝaloj lernas, ke la kuracisto de Solando Lester Sheehan postlasis la insulon dum ferio, tuj post kiam Solando malaperis. Teddy travivas migrenajn kapdolorojn, retromemorojn de liaj travivaĵoj kiel usona armeosoldato dum la liberigo de Dachau kaj ankaŭ vivecajn sonĝojn de sia edzino Dolores, kiu estis mortigita en fajro ekigita fare de krimbruliganto Andrew Laeddis. Teddy klarigas al Chuck ke li prenis la kazon por trovi Laeddis, kredante ke li estas sur la insulo. Solando subite reaperas, instigante Teddy por krevi en limigitan hospitalan sekcion kie li renkontas pacientan George Noyce. Li asertas, ke la kuracistoj eksperimentas sur pacientoj, el kiuj kelkaj estas prenitaj al lumturo por esti lobotomigitaj, kaj avertas Teddy ke ĉiu trompas lin.
Das Rheingold
Das Rheingold ("La Rejna Oro") estas la titolo de la unua opero el la kvar-opera ciklo La Ringo de la Nibelungo ("Der Ring des Nibelungen") de Richard Wagner, kiun li nomis "sceneja festivalo por tri tagoj kaj unu antaŭa vespero" ("Bühnenfestspiel für drei Tage und einen Vorabend"). Tiu-ĉi opero daŭras ĉirkaŭ 2 ½ horojn, kaj estas la plej mallonga el la kvar verkoj. Ĝi reprezentas la "antaŭvesperon" de la sekva tritaga dramo. La sekvajn tri tagojn konsistigas la operoj „Die Walküre“ ("La Valkirio"), „ Siegfried“ kaj „Götterdämmerung“ ("Dia Krepusko"). La premiero de la opero Das Rheingold okazis la 22-an de aŭgusto 1869 en la nacia teatrejo de Munkeno. Komune la kvar operoj unuafoje prezentiĝis dum aŭgusto 1876 kadre de la Richard-Wagner-festivalo en la festivalejo de Bayreuth.
Kiel ĉiuj kvar operoj el la ciklo, ankaŭ tiu ĉi verko ligas la heroan legendon kaj pliajn mitojn el la ĝermana mitologio al "monda dramo" de giganta amplekso. La mitologian mondon de la ĝermanaj dioj la komponisto prenas kiel modelon por kritika interpreto de la homa societo. "Ringo" kaj "oro" (kiuj ĉi tie simboligas potencon kaj riĉecon), traktatoj, la ribelo kaj la fiasko de heroo, la monda pereo en incendio - jen laŭ la komponisto la cikle ripetiĝantaj, ĉiuepokaj mitaj temoj.
Osamu Maeda
Osamu Maeda (japane 前田 治, n. 5-an de septembro 1965) estas japana futbalisto. Li de 1988 ĝis 1989 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
601 Nerthus
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nord-ĝermana diino Nerthus.
Champoux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
(10790) 1991 XS
(10790) 1991 XS estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
3762 Amaravella
3762 Amaravella estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Sonsorol
Sonsorol aŭ Sonsoral aŭ Dongosaro estas administra areo de Palaŭo. La surfaco de Sonsorol estas nur 3,30 km² kaj havas nur 39 loĝantojn (2000). Ĉefloko estas la samnoma Sonsorol (Dongosaro).
3762 Amaravella
Nomo
Ĝia nomo omaĝas la grupon da rusaj pentistoj de la 1920-aj jaroj "Amaravella" (cirile Амаравелла).
Sonsorol
La administra areo estas dividita en kvar ĉefinsuloj, nome Fanna, Sonsorol, Pulo Anna kaj Merir.
Fanna
Fanna, ankaŭ Fana estas ĉirkaŭita de korala rifo (160 ĝis 480 m). La ĉefplanto de la insulo estas la kokospalmoj. Fanna estas neloĝata kaj havas surfacon de 0,54 km².
Sonsorol
Sonsorol, ankaŭ Dongosaro aŭ Dongosaru estas same ĉirkaŭita de korala rifo (160 ĝis 480 m). La ĉefloko de Sonsorol estas Dongosaro.
Pulo Anna
Pulo Anna aŭ ankaŭ Puro havas same koralan rifon, kaj la ĉefloko nomatas Puro.
Merir
Fine ankaŭ Merir aŭ Melieli estas ĉirkaŭita de korala rifo. La ĉefloko nomiĝas Melieli kaj havas radiostacion.
Okcidentĝermana lingvaro
[[Dosiero:Europe germanic-languages 2.PNG|eta|250ra|divido de la nunaj ĝermanaj lingvoj
]] La okcidentĝermana lingvaro estas subgrupo de la ĝermana lingvaro, kiu inkluzivas interalie la anglan, germanan, jidan, nederlandan, afrikansan kaj frisan lingvojn. Ampleksa listo de la unuopaj lingvoj troveblas fine de la artikolo.
Fruaj skribaj dokumentoj
Fragmentoj de dokumentoj en la okcidentĝermanaj lingvoj ekzistas ekde la 6-a jarcento. El tiu tempo fontas ekzemple la Lex Salica, latina teksto ekestinta en la okcidenta parto de la franka regno, kiu enhavas unuopajn vortojn de ĝermana origino, kiuj fontis el la poste formortinta malnovfranka lingvo. Post la 8-a jarcento pruveblas tekstoj en la malnovangla lingvo, kankvam la plej konata fonto de la malnovangla, la heroa poemo Beowulf, nur konserviĝis per manuskripto el la 11-a jarcento. Ekde la 8-a jarcento ankaŭ pruveblas tekstoj en la malnovbavara, malnovalemana kaj malnovsuprafranka, tiuj okcidentĝermanaj variaĵoj, kiuj grupiĝas sub la termino malnovaltgermana lingvo. Ekde la 9-a jarcento ankaŭ ekzistas tekstoj en la malnovsaksa lingvo, ankaŭŝtupo de la platgermana lingvo – el ili aparte elstarigindas ĝermane adaptita rerakonto de la 1-a libro de Moseo, Genezo, kaj la teksto Heliand. La malnovfrisa lingvo tamen nur ekde la 13-a jarcento pruveblas per skribaj fontoj.
Tradicia divido
La ĝis la mezo de la 20-a jarcento kutima divido de la okcidentĝermanaj lingvoj grupigas ilin en anglo-frisan kaj kontinent-ĝermanan branĉon. La anglo-frisa lingvaro plu dividiĝas en angla lingvaro (kun la angla kiel ĉefa lingvo) kaj frisan lingvaron (el kiuj ankoraŭ vivas la okcident-, nord- kaj saterfrisa lingvoj). La kontinent-ĝermana lingvaro konsistas el "altgermanaj lingvoj" (kun la standarda germana lingvo kaj siaj supra- kaj mezgermanaj dialektoj, kaj la jida) kaj "malaltgermanaj lingvoj" (kun interalie la platgermana kaj nederlanda lingvoj).
La Anglo-frisaj lingvoj diferenciĝas de la aliaj okcidentĝermanaj lingvoj pro la anglo-frisa palatigo (ekzemploj: germane Käse, nederlande kaas – angle cheese, frise tsiis [fromaĝo]; germane Kirche, nederlande kerk – angle church, frise tsjerke [preĝejo]) kaj pro la forfalo de nazaloj antaŭ frikativoj kun anstataŭa vokala longigo (ekzemploj: germane fünf – angle five [kvin]; germane Mund – angle mouth [buŝo]).
Tiu tradicia divido ekde kelkaj jardekoj estas malakceptata de la plimulto de lingvistoj.
La okcidentĝermana lingvaro laŭ nova divido
Dum la dua duono de la 20-a jarcento krom la tradicia divido en tri geografie orientigitaj grupoj (okcident-, orientĝermana lingvaro kaj nordĝermana lingvaro) vastiĝis divido de kvin subgrupoj, kiun dum la jaro 1943 proponis Friedrich Maurer:
La rolon de la termino "okcidentĝermana lingvaro" en tiu divido malsame difinas unuopaj sciencistoj: Parte la lingvoj de Norda-Maro-ĝermanoj, Weser-Rejno-ĝermanoj kaj Elbo-ĝermanoj estas vidataj anstataŭigo por la grupigo "okcidentĝermana lingvaro", tiel ke la nova divido de kvin grupoj nur konsideriĝas pliprecizigo de la tradicia tri-grupa divido; parte la koncepto de "okcidentĝermana lingvaro" kadre de la nova ordigo tute malakceptiĝas, ĉar la lingvoj de tiu grupiĝo estas inter si tro malsamaj.
Friedrich Maurer same malakceptis la konceptojn de "pragermana" kaj "anglo-frisa lingvo" kiel imagitaj praaj unuecaj lingvoj. La germana lingvo de la 21-a jarcento ne estas antikva lingvo nur iom adaptiĝinta laŭ la epokoj, sed estas la rezulto de intensa lingvoevoluo kun multaj influoj kaj facetoj: La lingvo do estas kunfandaĵo el diversaj "okcidentĝermanaj" fontolingvoj.
Listo de la okcidentĝermanaj lingvoj
La sekvaj vivaj kaj formotintaj lingvoj (†) el la familio de la ĝermana lingvaro konsideriĝas membro de la okcidentĝermanaj lingvoj:
Reinersdorf
Reinersdorf, kroate Žamar/Samand, hungare Zsámánd [ĵAmAnd] estas iama vilaĝo, nun parto de Heiligenbrunn en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Reinersdorf situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 11 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1452 laŭ tiama hungara ortografio "Salman". La turkoj bruldetruis la komunumon en 1532. En 1787 loĝis tie 219 homoj en 33 domoj, en 1828 319 homoj en 45 domoj, en 1857 416 homoj en 79 domoj. En 1910 vivis en Zsámánd 528 homoj, kroatoj en majoritato, aŭstroj en minoritato. Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Körmend, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). En 1971 Reinersdorf aliĝis al Heiligenbrunn.
Kameničky
Kameničky estas komunumo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud ŝoseo n-ro 343 el Hlinsko al Svratka, proksimume 8 km de Hlinsko. Vivas ĉi tie. Komence de la 20-a jarcento ĉi tie restadis elstara ĉeĥa impresionisma pentristo Antonín Slavíček, danke al kiu la vilaĝo akiris kromnomon Kameničky de Slavíček. Lian restadon memorigas memortabulo sur muro de la dometo, en kiu li loĝis.
Historio
La komunumo Kameničky situas en alto 625 m s. m. en la fontregiono de la rivero Chrudimka. La mezepoka domaro ekestis fine de la 13-a jarcento. La plej frua skriba raporto pri loĝado ĉi tie devenas el la jaro 1350, kiam ĉi tiea kirko estis nomata kiel la paroĥa en listo de litomiŝla episkopejo. En la jaro 1392 ĝi estis nomata kiel parto de sinjorejo Rychmburk. Post la jaro 1753, kiam la vilaĝon akiris Filip Kinský, ekestis ekonomia prosperado de tiu ĉi regiono, estis fondataj novaj mastrumaj kortoj kaj ŝafejoj. El sinjora ŝafejo, fondita en la dua duono de la 18-a jarcento ekestis domaro Ovčín, el mastruma korto ekestis origine domaro Filipov, kiu kreskis kaj formis sin fine de la 18-a jarcento okaze de lignorikoltado por sinjoraj ferproduktejoj kaj vitrofarejoj.
Preĝejo
Origine gotika preĝejo de la Plejsankta Triunuo devenas el la duono de la 14-a jarcento kaj ĝia nuntempa formo estas rezulto de baroka rekonstruo farita en la jaroj 1764 - 1765 koste de Filip Kinský. Estinta turo kovrita per ŝindo kun du bulboj, lanterno kaj koko sur la supro, estis en la jaro 1830 rekonstruita en nunan formon. La preĝejo estas ununava kun ortangule fermita presbiterejo, kun sakristio en la akso sur orienta flanko. En presbiterejo kaj navo estas plataj plafonoj kun stukaj speguloj. Prismoforma turo estas super la okcidenta fronto. La altaroj estas pseŭdorenesancaj el la jaro 1890, la ĉefaltaro kun klasikisma bildo de la Plejsankta Turiunuo de J. Voříšek el la jaro 1842, du flankaj altaroj kun bildoj de Sankta Jozefo de J. Umlauf kaj Virgulino Maria de V. M. Verich el la jaro 1896. La paroĥejo estas pseŭdorenesanca el la jaro 1855.
NGC 803
NGC 803 (aliaj indikoj — PGC 7849, UGC 1554, MCG 3-6-28, ZWG 461.38, IRAS02010+1547) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Kameničky
Ĉarpentita popola arĥitekturo
Pentrindan aspekton al la vilaĝo liveras ankaŭ ĉarpentitaj domoj kaj bienetoj de popola arĥitekturo, inter kiuj elstaras bieno de Brázda kaj bieneto de Zdražil, plu domoj de Myška, Kubiček, Zavřel, Vašek kaj la gastejo ĉe Polanský.
NGC 803
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kameničky
Monumento
Proksime de la preĝejo apud la ŝoseo estas lokita monumento al la viktimoj de la Unua mondmilito de naskiĝinto el Hlinsko akademia skulptisto Karel Lidický.
Natura memorindaĵo - Monteto de Volák
Monteto de Vojtěch, en pentrista tradicio konata kiel Monteto de Volák kun alto super marnivelo 673 m estas rekte kontraŭ la domo de Slavíček. Sur la supro estas akvoplena estinta ŝtonminejo kaj protektata krescentflugilula teritorio. El la monteto estas belvido sur torfajn herbejojn, arbarojn, fiŝlagon Krejcar, montojn Žákova hora (810 m s.m.) kaj Devět skal (836 m s.m.).
Famaj personoj
Vilaĝon Kameničky famigis verkisto Karel Václav Rais, kiu ĉi tien lokigis scenejon de sia romano Západ (Sunsubiro). Sur estinta tombejo estas trovebla tombo de la ĉefa figuro de tiu ĉi romano - patrioto paroĥestro P. Pardus - Kalous.
La plej elstara ĉeĥa impresionisma pentristo Antonín Slavíček, stimulita per la romano Západ trovis ĉi tie sian agadlokon. Li loĝis kun sia familio en la vilaĝo dum la jaroj 1903 - 1907 en eksmastra dometo en bieno de Volák. Ankaŭ post la jaro 1907 li veturadis ofte en Kameničky - kiel li diradis - pripentradi la neĝojn kaj ventojn... Tiam li loĝis en paroĥejo ĉe paroĥestro sacerdoto Selichar, posteulo de sacerdoto Pardus. En Kameničky Slavíček kreis 70 bildojn, kiuj estas lia kulmina kreaĵaro, ĉefe konataj estas la bildoj Ĉe ni en Kameničky, Monto de Volák kaj pluaj, en kiuj li pripentris belecon de Montetaro en periodo ĉirkaŭ la jaro 1904.
Kameničky ĉiam estis kaj estas ligitaj kun belarto. Vivis kaj kreadis ĉi tie ekzemple pentristoj Josef Dvořák, Karel Wagner, Jaroslav Sodomka. Kunvenadis kaj pentradis ĉi tie Macoun, Dvořák-Baťka kaj pluaj. Vilaĝon Kameničky ege ŝatis fama ĉeĥa aktoro kaj teatra pedagogo Radovan Lukavský, kiu ĉi tie regule inaŭguradis ekspoziciojn de bildoj. Vivas kaj kreas ĉi tie pentristino Anna Dvořáková.
Filipov
Domaro Filipov, parto de la komunumo Kameničky, situas sur rando de la centra parto de Žďárské vrchy kaj la tuta katastro estas en protektata pejzaĝa teritorio. Laŭ notoj en la vilaĝa kroniko Filipov estis plej frue nomata en la jaro 1788, kiam ĝi ekestis per disiĝo de la sinjora korto en Dědová, kiu apartenis al la sinjorejo en Rychmburk. Filipov estis nomita laŭ la posedanto Filip grofo de Kinský. En la nuntempa Filipov vivas proksimume 130 loĝantojn. Pli frue vivo de tiamaj loĝantoj ne estis facila. Vivtenadon oni prizorgadis tre malfacile per kultivado de ŝtonplenaj kampetoj, per teksado aŭ loboro en arbaroj. Pro malfavora vetero, kruelaj vintroj kaj malgrasaj kampoj estis la tuta regiono nomata "Ĉeĥa Siberio" aŭ "De Dio forgesita regiono".
Eksteraj ligiloj
Surskriboj en Fotogalerio: Bieno de Brázda - K.V. Rais - A. Slavíček - Paroĥejo kaj muzeo - "Ĉe ni en Kameničky, sur monteto de Vojtěch, sur vojoj de blankaj betuloj kaj ruĝaj sorparboj kreadis gloron de ĉeĥa arto Antonín Slavíček" - "Sacerdoton paroĥestron Kalous, direktantan instruiston Pondělíček kaj vilaĝon Studenec de sia Sunsubiro, amatojn siajn, montaran popolon de Ĉeĥa-Moravia Montetaro en Kameničky ekkonis kaj eternigis verkisto Karel Václav Rais, instuisto en Hlinsko 1882 - 1889" - Natura memorindaĵo monteto de Volák - Domo de A. Slavíček - Gastejo ĉe Polanský - Domo de Myška - Ĉe Vašek - Protektata domo: Bieno de Zdražil - Domo de Kubíček - Domo de Zavřel - Preĝejo de la Plejsankta Triunuo - Monumento - Memortabulo: "La monumento estis malkovrita honore al 40-a datreveno de liberigo de nia patrujo fare de Soveta armeo, kiel honorkonfeso al viktimoj de la 2-a mondmilito kaj al la partizana movado en nia vilaĝo, kiun ĉeestis brigado Jan Kozina kaj grupo Antaŭen. Ni neniam forgesos."
Panticosa
Panticosa [pantiKOsa] (Pandicosa) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
En la loĝloko, krom la hispanan, oni parolis variaĵon de la aragona lingvo uzitan en la okcidentaj Pireneoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordoriento de la komarko Alto Gállego.
Ĝi limas norde kun Francio, oriente kun Torla, okcidente kun Sallent de Gállego; kaj sude kun Biescas kaj Hoz de Jaca.
Parto de la municipa teritorio estas okupata de la Natura Monumento de la Pireneaj Glaĉeroj.
La loĝloko Panticosa mem (1185 msm) estas je 86 km norde de Huesca laŭ la ŝoseo A-136 suden al Sabiñánigo kaj Ŭesko, kaj laŭ la sama ŝoseo nordokcidente al Francio tra Sallent de Gállego. La ŝoseo A-2606 kondukas al la terma banloko nordoriente.
La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj.
Historio
Panticosa estis grava en la historia pasinteco. Panticosa estis citita por la unua fojo en la 13-a jarcento kaj jam enhavis kvar kvartalojn: nome Santa María, San Salvador, Sus kaj Exena; la tri unuaj formas la nunan kernon, dum malaperis la lasta.
En la 13-a jarcento oni konstruis preĝejon, kiu estis rekonstruita en la 16-a jarcento. En 1556 oni konstruis la ponton de Caldarés fare de Beltrán de Betbedé.
Inter 1900 kaj 1950 ĝi havis preskaŭ 900 loĝantojn, sed plej granda parto de la konstruaĵoj estas de la 19-a jarcento (flora epoko de la banloko). Kun El Pueyo kaj Hoz, ĝi formis unu de la tri historiaj quiñones en kiuj dividiĝis administracie la valo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Panticosa kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 887 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, montara arkitekturo, urbaj kernoj de ardezaj tegmentoj kun belaj kamenoj, la rivero Gállego kaj la du akvorezervejoj (Lanuza kaj Búbal) ktp.
Masaryk
La familia nomo Masaryk povas rilati al:
Émile Boirac
Émile BOIRAC [emil' bŭarak'] estis franca esperantisto, doktoro pri filozofio kaj prezidanto de la Akademio de Esperanto. Li naskiĝis la 26-an de Aŭgusto 1851 en Guelma (Alĝerio), kaj mortis la 20-an de Septembro 1917 en Salses apud Perpignan. Li estis nomita rektoro de la Universitatoj de Grenoble (1898) kaj de Dijon (1902).
Li kreis la konceptojn metagnomio kaj supersensa percepto.
Profesio kaj movado
Kiel filozofo, lia precipa verko estas lia doktoriĝa tezo "La Ideo de la Fenomeno"; li penis akordigi la teoriojn de du el la grandaj francaj filozofoj, Renouvier kaj Fouilée pri la substanco, la realeco de la ekstera mondo, la idealismo-fenomenismo. Li priskribis paramnezion sub populara nomo déjà vu en sia verko L'Avenir des Sciences Psychiques (La Esonteco de la psiĥaj sciencoj). Li kreis la Instituton elektroteknikan de Grenoblo, kaj la "pri-vinan" Instituton de Diĵono.
En 1900 li estis varbita al Esperanto per leteroj de Méray. Post iom da hezito li senlace laboris por Esperanto. Li prezidis la unuan Universalan Kongreson en Boulogne-sur-Mer (1905). Poste li ĉeestis ĉiujn kongresojn, krom du. Elektita de L.L. Zamenhof kiel prezidanto de la Lingva Komitato, li energie subtenis la fundamentajn principojn dum la Idistaj atakadoj. Lia raporto al la Kvara Kongreso en Dresdeno en 1908 pritraktas lian partoprenon en la laboroj de la "Delegacio por alpreno de la lingvo internacia" kaj la konduton de tiu ĉi.
En 1908 Boirac estis fondinto, kune kun Jean Camille Chaigneau kaj aliaj, de internacia asocio de Esperanto-psikistoj, mallonge Esperanta Psikistaro, kaj ĝia unua, honora prezidanto.
Lingva agado
La Plena Vortaro Esperanto-Esperanta de Boirac el 1909 laŭ la juĝo de Enciklopedio de Esperanto (EdE, 1934) estis "unu el la plej gravaj libroj por la lingvolaborantoj". La spertojn kolektitajn dum ĝia verkado Boirac en 1911 ĝeneraligis en siaj Fundamentaj Principoj de la Vortaro Esperanta.
EdE plie juĝas: "Boirac sin montris unu el niaj plej bonaj stilistoj kaj spertuloj. Per sia fluanta voĉo kaj ridetanta bonhumoro, kaj eble per sia psika influo, kune kun sia persona aŭtoritato, li ĝuis grandan influon en la Esperantistaj kunvenoj, kaj estis ĉiam tre atente aŭskultata. Li fondis diversajn grupojn kaj altiris al Esperanto gravajn Universitatanojn".
Li verkis multajn artikolojn en revuoj francaj (speciale en la "Revuo Pedagogia") kaj esperantaj kiel La Revuo kaj la Oficiala Gazeto Esperantista.
Ingelbach
Ingelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sciencistoj kies nomoj estas uzataj por SI-unuoj
Pri la 7 bazaj unuoj de la Sistemo Internacia de Unuoj, 2 inter ili nomiĝas per nomoj de sciencistoj. Pri la aliaj derivitaj unuoj, 17 inter ili nomiĝas per nomoj de sciencistoj.
Jena listo de sciencistoj kies nomoj estas uzataj por SI-unuoj.
Eŭheno Kovtonjuk
Eŭheno KOVTONJUK (foje ankaŭ nomata Eŭgeno, laŭ la tradicia esperantlingva formo de la persona nomo, kvankam li mem preferas la "pli ukrainan" formon Eŭheno), ukraine Євген Ковтонюк, (n. la 7-an de oktobro 1955 en Nemiriv, Vinica provinco, Ukrainio), estas ukraina esperantisto kaj inĝeniero de grejno-industrio. Inter la jaroj 1989 kaj 1993 li estis la unua prezidanto de Ukrainia Esperanto-Asocio. Krome li estas fondinto kaj prezidanto de la Bonfara fonduso "Vasil Eroŝenko".
Ekde la jaro 1992, do en la oficperiodoj 1992-1995, 1995-1998, 1998-2001, 2001-2004, 2004-2007, 2007-2010, 2010-2013 kaj aktuale 2013-2016 li reprezente de Ukrainia Esperanto-Asocio estas membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Koĉabambo
Koĉabambo (Cochabamba) estas departemento de Bolivio, centre de la lando. Ĝi kovras areon de kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2001, en la departemento sume vivis 1,455,711 homoj - laŭ takso de la jaro 2010 intertempe temu pri pli ol 1,8 milionoj. Administra centro de la departemento estas la samnoma urbo Cochabamba.
La Departemento de Cochabamba troviĝas ĝuste en la mezo de Bolivio, kaj limas kun la departementoj de Beniio ĉe la nordo, Ĉukisakio kaj Potosiio ĉe la sudo, Santa-Kruzio oriente, La-Pazio kaj Oruro okcidente. La Nacia Parko Carrasco estas nacia parko en Koĉabambo. Ĝi havas areon de. Pli ol 5,000 plantaj specioj estis registritaj en la areo, kio lokigas la parkon inter la plej diversaj biologie el Bolivio.
Ĝi estas la sola departemento bolivia sen internacia limo.
La Nacia Parko kaj Indiĝena Teritorio Isiboro Sécure (Parque Nacional y Territorio Indígena Isiboro-Secure aŭ Territorio Indígena y Parque Nacional Isiboro Secure, TIPNIS) estas protektita areo kaj indiĝena komunumo en Bolivio situanta inter la nordo de Koĉabambo kaj la sudo de Beniio.
Kroatisch Tschantschendorf
Kroatisch Tschantschendorf, kroate Hrvatška Čenča, hungare Horvátcsencs [horvAtĉenĉ] estas iama vilaĝo, nun parto de Tobaj en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Kroatisch Tschantschendorf situas laŭ rojo. Güssing troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1582 en formo "Beed Chench". En 1787 loĝis tie 180 homoj en 32 domoj, en 1828 209 homoj en 28 domoj, en 1869 220 homoj en 40 domoj. En 1910 vivis en Horvátcsencs 241 homoj, plejparte kroatoj. Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Németújvár, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). En 1971 Kroatisch Tschantschendorf aliĝis al Tobaj.
Usona Atomenergia Komisiono
La Usona Atomenergia Komisiono (anglalingve "United States Atomic Energy Commission" aŭ AEC) estas iama agentejo de la usona registaro establita post la Dua Mondmilito de la Usona Kongreso por faciligi kaj kontroli la pactempan disvolvadon de atomenergia scienco kaj teknologio. Prezidanto Harry S. Truman subsignis la Atomenergian Akton de McMahon la 1-an de aŭgusto 1946, kiu transdonis administrado de atomenergio de milituloj al civitanoj, ekde 1-a de januaro 1947.
Ĉi tiu ago montris la postmilitan optimismon de Usono, kun Kongreso deklarante ke atomenergio estu utiligita ne nur en la formo de atomaj armiloj por la defendo de Usono, sed ankaŭ plivastigi mondan pacon, plibonigi la publika bonesto, kaj plifortigi liberan konkursadon en privata industrio. La subsignado okazis nur post pluraj monatoj de intensaj debatoj inter politikistoj, militaj planistoj kaj atomaj sciencistoj pri la destino de ĉi tiu nova energia fonto. Prezidento Truman nomigis David Lilienthal kiel la unuan komisiestron de la AEC.
Kongreso donis al la nova civitana Komisiono vastan povumon kaj sendependecon por fari ĝian mision. Por doni al la Komisiono liberecon dugni sciencistojn kaj profesiulojn, laboristojn de la Komisiono ne devis aligis la usona sistemo de civita servo. Pro la bezono de granda sekureco, ĉiuj produktejoj kaj atomenergiaj reaktoroj estus propritaj de la lando, kaj ĉiu teknika informo estus regita de la Komisiono. La Sistemo de Naciaj Laboratorioj estis establita de la agentejo kreita sub Projekto Manhattan. Nacia Laboratorio Argonne estis unu el la unuaj laboratorioj sub la akto kiel laborejo operaciita de kontraktdungitoj kiuj plenumis la mision de la nova Komisiono.
Santa Sofia d'Epiro
Santa Sofia d'Epiro estas komunumo de Italio.
Arondismento Saint-Étienne
La arondismento Saint-Étienne (france arrondissement de Saint-Étienne) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Loire kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Saint-Étienne. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Kantonoj
Ekde 2015 apartenas al la arondismento Saint-Étienne la jenaj 12 kantonoj:
Septembro de 2019
Jen listo de okazaĵoj en septembro 2019:
The Wolf of Wall Street
The Wolf of Wall Street filmita en la jaro 2013 estas filmo de reĝisoro Martin Scorsese.
La filmo estas bazita sur la memoraĵo de la sama nomo (2007) fare de Jordan Belfort. Ĝi rakontas la perspektivon de Belfort pri sia kariero kiel borsisto en Novjorko kaj kiel lia firmao, Stratton Oakmont, okupiĝis pri senbrida korupto kaj fraŭdo sur Wall Street, kiuj finfine kaŭzis lian falon.
Elektronika librolegilo
La terminoj
La epiteto elektronika indikas, ke temas pri elektronika aparato; por legi bitlibron oni krome bezonas programan rimedon, kiun oni plenrajte povus nomi «programa librolegilo»; kaj efektive oni uzas similformajn vortojn — ekz-e la anglan (e-)reader — por ambaŭ iloj, la aparta kaj la programa; por eviti tian konfuzon en Esperanto oni povus nomi la programan rimedon bitlibroprezentilo.
Aliflanke, vidate de ekstere elektronika librolegilo tre similas tradician libron paperan — precipe se oni uzas protektan kovrilon; ankaŭ el la transporta kaj manipulada vidpunktoj estas granda simileco (samkiel libron, oni povas meti librolegilon en poŝon aŭ tekon; legante oni tenas librolegilon simile al tio, kiel oni tenas paperan libron; oni legas en la samaj pozoj kaj situacioj; ktp). Tial en iuj nacilingvoj oni nomas elektronikan librolegilon «elektronika libro», malgraŭ ke laŭenhave ĝi egalas al tuta biblioteko entenanta centojn aŭ milojn da verkoj (bitlibroj).
Ekranoj reflektaj kaj tralumaj
Tipa elektronika librolegilo havas ekranon faritan laŭ la teĥniko nomata elektronika papero (aŭ «inkan ekranon»), kiu mem ne lumas, kaj kies bidon oni vidas per reflektata lumo ekstera — samkiel oni vidas la tekston kaj bildojn en papera libro. Tial legado per tia librolegilo estas same komforta, kiel legado de libro papera — kaj malpli laciga, ol legado de traluma komputila ekrano likvakristala.
Aliflanke, bildigo sur la moderna elektronika papero ne estas tiom rapide ŝanĝebla, kaj vidigo de objekto moviĝanta estas tute miskvalita. Tial la librolegiloj kun elektronika papero estas efektive tre specialcelaj: ili racie uzeblas nur por legado de bitlibroj.
Ekzistas ankaŭ elektronikaj librolegiloj kun malpli multekostaj tralumaj ekranoj likvakristalaj; sed tia ekrano ebligas uzi la aparaton por ĉiaj funkcioj de platkomputilo (inter kiuj estas la legado de bitlibroj). Tial malmulte sencas paroli pri elektronikaj librolegiloj likvakristalaj. Tiusence ajna komputilo (ankaŭ surtabla aŭ tekokomputilo) povas funkcii kiel «elektronika librolegilo».
Aliaj legaparatoj
Ĉia aparato kun sufiĉa komputada povo povas servi kiel «elektronika librolegilo», kondiĉe ke por ĝi ekzistas taŭga programo (bitlibroprezentilo): do, ankaŭ surtabla, teka, plata aŭ poŝa komputilo, poŝtelefono ktp estas uzeblaj kiel bitlibrolegiloj.
Kalibro
La termino kalibro povas aludi al jeno:
Laŭ Francisko Azorín kalibri estas Mezuri la diametron de cilndra aŭ sfera korpo, aŭ la internan diametron de tubo. Li aldonas teknikajn terminojn kiaj kalibro, por diametro de cilindra aŭ sfera korpo kaj kalibrigi, por fari ke iu korpo havu ian precizan kalibron.
12134 Hansfriedeman
12134 Hansfriedeman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin en septembro 1960 elde la Monto Palomar ; kaj ĝi estis malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten sur la fotografiaj platoj senditaj en Leiden (Nederlando)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda ĵurnalisto Johannes Lambertus Maria ("Hans") Friedeman (1937–1996), kiu entuziasme informis pri kosma vojaĝo, scienco kaj medio. En 1977 li kreis sian propran semajnan paĝon, kaj en 1981 tiu-ĉi kondukis al la unua kompleta sekcio pri scienco kaj socio en nederlanda gazeto.
Nacia parko Poloniny
Nacia parko Poloniny troviĝas en la plej orienta angulo de Slovakio kie rekontiĝas tri bordoj (slovaka, pola kaj ukrajina). Poloniny troviĝas en la nordoriento de Slovakio en fliŝa zono de Bukovské vrchy ("Fageskaj montoj"). Eksterordinare konservita naturo kaj originaleco estis la kaŭzoj por envicigi ilin inter biosferaj rezervejoj rekonataj de Unesko sub la nomo Internacia biosfera rezervejo Orientaj Karpatoj. El polaj kaj ukrajinaj flankoj de bordoj troviĝas ankaŭ protektitaj areoj.
Naciaj naturrezervejoj en la nacia parko:
Naturrezervejo en la nacia parko:
Naturmemoraĵo: Ulička.
Eksteraj ligiloj
[http://www.poloniny.eu/slovensky/index.html Slovaka paĝaro pri la nacia parko. Ankaŭ cs, en, hu]
Nacia parko Biescady (pole)
Vidu ankaŭ
Malnovaj kaj prahistoriaj eŭropaj fagaj arbaroj (Unesko)
NGC 804
NGC 804 (aliaj indikoj — IC 1773, PGC 7873, UGC 1557, MCG 5-5-49, ZWG 503.79, ZWG 504.1) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Grundakvo
Grundakvo estas akvokvanto, kiu sub la tersurfaco formas akvokorpojn en la kavaĵoj (poroj). Ĝi situas super la unua akvoferma tavolo kaj tie plenigas la spacojn inter la grunderoj.