cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pasaĝeroj (filmo)
Intrigo
Post jaro da izoliteco nur akompanata de androida trinkejestro nomita Arthur, Jim senkuraĝiĝas kaj pensas pri sinmortigo ĝis li rimarkas belan junulinon nomata Aurora Lane (Jennifer Lawrence) ene de ŝia vivkapsulo. Jim spektas la videodosieron de Aurora kaj estas kortuŝita. Post morala luktado pri eldormigo de Aurora kaj tiel havi akompananton, kio prirabos ŝin de ŝia estonta vivo, li vekas ŝin ĉiuokaze, lasante ŝin kredi ke ŝia vivkapsulo ankaŭ paneis. Jim petas al Arthur konservi la sekreton ke li vekis ŝin ĝis kiam li mem rakontos ĉion al ŝi. Aurora, detruita pro devo vivi sian vivon sur la kosmoŝipo, malsukcese provas reeniri vintrodormon. Rezignita al la situacio, Aurora, verkistino kaj ĵurnalisto komencas verki libron pri sia sperto.
Dum la sekva jaro, Jim kaj Aurora malrapide proksimiĝas, fine ili enamiĝas unu al la alia. Jim intencas svati al Aurora sed post kiam Arthur aŭdas Jim diri, ke ekzistas "neniuj sekretoj" inter Aurora kaj li, Arthur senintence malkaŝas al ŝi la veron. Aurora, angora, alterne kritikas, evitas kaj fizike atakas Jim. Ŝi furioze malakceptas la pardonpetojn de Jim kaj ŝi evitas ĉian kontakton kun li.
Iom da tempo poste, multnombraj paneoj okazas sur la stelŝipo unu post la alia, plia vivkapsulo paneas kaj vekas Gus Mancuson (Laurence Fishburne), ferdekestron. Li malkovras tiujn ĉi multoblajn paneojn tra la sistemoj de la ŝipo, malgraŭ tio la komputilo ne malkaŝas ties originon. Se oni ne riparas la ŝipon ĝi iam suferos kritikajn sistemajn misfunkciadojn kaj la misio eble malsukcesos, kio povus kosti la vivon de ĉiuj hibernantaj pasaĝeroj kaj ŝipanoj. Gus provas ripari la ŝipon kun la helpo de Jim kaj Aurora, sed li baldaŭ grave malsaniĝas pro komplikaĵoj de sia vivkapsulo. La Autodoc (aŭtomatigita medicina diagnoz- kaj kuracmaŝino de la ŝipo) malkaŝa, ke Gus suferis pansisteman nekrozon, kaŭzita de multnombraj paneoj de lia vintrodorma kapsulo. Ĉi tio nur donas al li pliajn vivhorojn. Antaŭ sia morto Gus donas al Jim kaj Aurora sian ferdekestran ID, permesante al ili aliri ŝipanarajn areojn kaj provi ripari la ŝipon.
Jim kaj Aurora malkovras serion de truoj pro la asteroida kolizio du jarojn antaŭe. La komputila modulo administranta la fuzian reaktoron, kiu funkciigas la ŝipon estis grave difektita, kaŭzante la akvofalajn misfunkciojn de la ŝipo, ĉar ĉiuj aliaj sistemoj uzas sian komputilan potencon cele al konservo de la reaktoro. Jim kaj Aurora anstataŭigas la difektitan modulon, sed kiam la komputilo provas refreŝigi la reaktoron por estingi plasman reagon, la ekstera pordo nesukcese malfermiĝas. Jim devas spacpromeni por eligi la plasmon de ekstere uzante la manajn kontrolojn ene de la ellastubo. Misfunkcio devigas Jim resti ene de la tubo por teni la pordon malferma, dum Aurora komencas la refreŝigon ene de la ŝipo. Ŝi konfesas esti terurita pro perdo ebla de Jim (kiun ŝi daŭre amas) kaj la ebleco resti sola. Jim uzas pordon kiel ŝildon sed li estas krevigita eksteren en spacon kaj lia ŝnuro rompiĝas. Lia difektita spackostumo perdas oksigenon kaj li falas senkonscia el Avalon, la riparita reaktoro revenas al normala funkciado. Aurora kuras por savi lin, post malfacila spacan promenadon ŝi sukcese savas lin.
Poste, Jim ekscias ke per la rajtigo de Gus la Autodoc povas funkcii kiel improvizita vintrodormujo por unu persono. Li povas meti Aurora reen en vintrodormon dum la resto de la vojaĝo kaj ofertas al ŝi la ŝancon fari tion ĝis atingo de Homestead 2 kaj tiel vivi ŝian deziratan vivon. Ekkomprenante ke ŝi neniam vidus Jim denove kaj komprenanta la sentojn de Jim kiam li vekis ŝin, Aurora elektas resti vekita kun Jim, iom poste li donas edziĝringon al ŝi kiun li faris kaj ŝi akceptas.
Okdek ok jarojn poste la ŝipanaro vekiĝas laŭ la planita horaro, baldaŭ antaŭ alveno al Homestead 2. En la granda publika areo de la ŝipo, ili malkovras grandegan arbon, grimpoplantojn, multan vegetaĵaron, flugantajn birdojn kaj kabanon. Fone aŭdeblas Aurora, kiu legas ŝian rakonton, priskribas la mirindan vivon, kiun ŝi kaj Jim havis kune sur Avalon.
Rolularo
Emma Clarke, Chris Edgerly, Matt Corboy, Fred Melamed kaj la scenaristo Jon Spaihts donas la voĉojn de la Avalon, InfoMat, videoludo, observatorio kaj Autodoc, respektive.
Eksteraj ligiloj
‎
Slovaka Asocio de Fervojistoj Esperantistoj
Slovaka Asocio de Fervojistoj-Esperantistoj (SAFE), landa asocio de IFEF
5691 Fredwatson
5691 Fredwatson estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la astronomo Fred Garnett Watson, fakulo pri la astronomiaj instrumentoj, kiu kontribuis iniciati la uzon de en spektroskopio. Li estas nune responsulo en la Angla-Aŭstralia Observatorio. Li aperas ofte ĉe la radio kaj la magazinoj kaj estas famkonata de la publiko.
Sergej Miĥajloviĉ Prokudin-Gorskij
Sergej Miĥajloviĉ Prokudin-Gorskij (Сергей Михайлович Прокудин-Горский; naskiĝinta la en Murom (regiono Vladimir, Rusio), mortinta la  en Parizo) estis rusa pioniro de la kolora fotografio.
Biografio kaj laboro
Prokudin-Gorskij studis kemion ĉe konataj kemiprofesoroj de Sankt-Peterburgo, Berlino kaj Parizo. Liaj propraj esploroj rezultis patentojn pri produktado de koloraj fotoj kaj pri projekciado de moviĝantaj koloraj bildoj. Li komencis en 1905 - helpe de siaj inventaĵoj - dokumenti sisteme la tutan rusan imperion en koloraj fotoj. Li volis uzi la kolorajn fotojn por edukado de la infanoj, pri historio, nuntempo kaj estonto de la Rusa imperio.
Ĉe lia evoluigita proceso okazis tri fotadoj rapide unu post la alia per diversaj kolorfiltriloj (ruĝa, verda kaj blua) sur tri monokromajn fotoplatojn. Per projekciado de ĉiuj tri platoj - kaj per uzo de konvena lumo al la kolorfiltrilo - estiĝis la kolora bildo de la fotografiita originalo. Oni ne povis do la tiel estiĝintajn bildojn surpaperigi tiutempe.
175
En la jaro 175 post Kristo okazis, interalie:
Fericea
Fericea [feriĉa] (hungare Szamosfericse) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 500 loĝantojn (rumanoj); en 1992 estis 489 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1733. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (departemento Szatmár). Administre ĝi apartenas al Valea Chioarului.
2713 Luksemburgo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la grandduklando Luksemburgo, kaj al ties samnoma ĉefurbo.
Boris Ŝĉerbina
Boris Ŝĉerbina (Борис Евдокимович Щербина; la, vilaĝo Debalcevo, Baĥmuta distrikto, Jekaterinoslavla gubernio, la Ukraina SSR — la , Moskvo, Sovetunio) estis la sovetia kaj partia gvidanto. Heroo de Socialisma Laboro. Li gvidis la partian organizaĵon de Tjumena provinco dum la kreado de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso (1961-1973), gvidis likvidon de la sekvoj de la nuklea akcidento de Ĉernobilo (1986) kaj de la Spitaka tertremo (1988).
Biografio
Li naskiĝis en familio de fervojisto. En 1937 li ekstudis en la Ĥarkiva Instituto de Inĝenieroj de la Fervoja Transporto. En 1939 pro sukcesoj pri studado kaj socia aktivado li estis premiita je honora diplomo de la Centra komitato de LKSM de Ukrainio. Samjare li aniĝis je la komunista partio. Baldaŭ li ĉesigis la studadon por partopreni kiel volontulo en la Vintra milito, dum kiu li batalis kadre de la 316-a aparta skia eskadrono. Post reveni al la instituto li daŭrigis la studadon kaj finis ĝin en 1942, post kio laboris kiel inĝeniero en la Nord-Donecka fervojo.
Partiestro
Dum la Dua mondmilito li okupiĝis pri organizado de fervoja transporto. En 1942 Boris Ŝĉerbina estis nomumita sekretario de la Ĥarkiva provinca komsomola komitato. En 1942-1943 kiam la nazioj okupis Ĥarkivon, li estis instrukciisto de la Centra Komitato de komsomolo. Post la liberigo de Ĥarkivo en 1943 li revenis al la provinca komsomola komitato. En 1944 li transiris al la partia agado kaj en 1944-1945 laboris kiel la instrukciisto kaj estro de la sektoro de la Ĥarkiva provinca partia komitato. En 1945-1948 li finis la Respublikan Partian Lernejon ĉe la Centra Komitato de KP(b) de Ukrainio. En 1948-1951 li estis la dua sekretario de la Orĝonikidza distrikta partia komitato de Ĥarkivo. En 1951-1955 li estis sekretario, en 1955-1961 — la dua sekretario de la Irkutska provinca partia komitato. Tie li gvidis konstruadon de la Irkutska hidroelektra centralo (1958), komencis konstruadon de la Bratska hidroelektra centralo (1954), partoprenis fondon de la urboj Angarsko kaj Ŝeleĥov, lanĉon de la Angarska naftokemia kombinato (1955).
Fine de aprilo 1961 Boris Ŝĉerbina estis transigita al Tjumena provinco, kie en 1961-1973 li okupis postenon de la unua sekretario de la Tjumena provinca partia komitato. Ĝi tiutempe estis dividita je du apartaj komitatoj — la industria kaj la agrikultura — kadre de la administra reformo de Nikita Ĥruŝĉov. Boris Ŝĉerbina iĝis estro de la agrikultura partia komitato. Sed kiel kandidato al aniĝo en la Centra Komitato de KPSU li rajtis influi ne nur agrikulturon, sed ankaŭ industrion, do kuratoris la tutan provincon.
Margit Nádory
NÁDORY Margit [pr. na:dori] estis hungara aktorino naskiĝinta en Koloĵvaro la 14-an de februaro 1920.
Boris Ŝĉerbina
Partiestro
"Al ni venis la junaspekta, ĉarma, racia, obsedita je noviga spirito gvidanto, de kiu oni atendis baldaŭajn kaj rapidajn ŝanĝojn" rememoris la loka historiisto Jurij Pribilskij. Tiutempe Tjumena provinco estis ordinara regiono, ĉefe agrikultura, kies ekonomio grave dependis de arbohakado kaj fiŝkaptado. Li regule vizitadis kolĥozojn kaj aliajn agrikulturajn entreprenojn. Dimanĉe li ofte invitis la unuan sekretarion de respektiva distrikta partia komitato aŭ tiun de la plenuma komitato por kune inspekti kolĥozojn. Unue li ĉiam venis al loka partia komitato kaj nur poste vizitis prezidanton de respektiva kolĥozo. Li havis specialan bastonon, per kiu li kontrolis staton de mekanismoj ks. Li iniciatis kaj partoprenis konstruadon de la grandegaj birdobridejoj en la vilaĝoj Borovskij, Kaskara kaj Onoĥino (la Piŝma birdobridejo).
Margit Nádory
Ŝia kariero
Margit Nádory ekde 1941 dungiĝis al trupo de József Nádasi, kaj poste ŝi ludis ekde 1943 en Transsilvanujo, ekde 1945 en Sopron, Győr, Kecskemét, ekde 1947 en Kamaraszínház de Buda, ekde 1948 en la Teatro Józsefvárosi, post unu jaro en la Teatro Bányász. Inter 1950 kaj 1958 ŝi aperis en Győr, Eger, Szolnok. Ekde 1959 ĝis 1965 ŝi estis anino de la Ŝtata Teatro Déryné, poste de la ensemblo de la Landa Reĝisora Oficejo.
Boris Ŝĉerbina
Partiestro
Li grave kontribuis al la starigo de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso. La vic-ministro pri gasa industrio Jurij Bokserman insistis je konstruado de gasduktaro "Norda Brilo" (Северное сияние), kiu iru de Medveĵje kaj poste ankaŭ de la Urengoja minejoj tra Saleĥardo preter Vorkuto al Uĥto kaj de tie al Leningrado, Belorusio, Moskvo, Volgio ktp. Ĉeftjumengazpromo proponis alternativon: gasduktojn tra Sverdlovska provinco al Niĵnij Tagil, Permjo, Gorkij kaj Moskvo. Ili argumentis ke jam haveblas gasdukto de la Punga minejo ĝia la Poĥroma minejo kaj restis nuraj 500-600 km ĝis Medveĵje. Krome tio ebligis maksimume eviti ĉiamfrostan grundon kaj alporti gason al la plej proksimaj konsumantoj en Uralo. Boris Ŝĉerbina subtenis tiun ĉi varianton. Vintre de 1969 en Nadimo okazis kunsido, dum kiu la prezidanto de la Konsilio de Ministroj de Sovetunio Aleksej Kosigin aprobis ĝin. Tio interalie ebligis uzi gason por konsumantoj en la suda parto de Tjumena provinco, kvankam plejparte oni neglektis tiun aferon, konsiderante ĝin duaranga.
Tamen kiel partiestro li strikte plenumis la ordonojn el Moskvo kaj insistis pri ekstrema kaj urĝa kreskigo de la naftoelminigado. Grava problemo estis neglekto de naftogaso, kiu estis simple bruligata surloke en torĉoj. En 1968 Vasilij Koreljakov, plenuminta devojn de la estro de Tjumennaftogaso, dum kunsido en Surguto diris al Boris Ŝĉerbina ke konstruado de nuraj elminigaj objektoj sen infrastrukturo por pritraktado de nafto kaj utiligado de naftogasa estas kontraŭŝtata. Al tio tuj sekvis respondo: "Iuj naftestroj ĝis nun ne povas ŝanĝi siajn pensmanieron kaj rigardadon de la problemoj de la nova naftoregiono. La lando bezonas nafton, sed samtempe ĝi ne havas senlimajn resursojn — tion oni devas kompreni!"
Post reunuigo de la industriaj kaj agrikulturaj partiaj komitatoj li estis elektita kiel la unua sekretario de la Tjumena provinca partia komitato dum Aleksandr Protozanov, la eksa sekretario de la industria komitato, iĝis la dua sekretario. Tio okazis en decembro 1964 dum la 13-a unuiga provinca partia konferenco, okazinta en la drama teatro. La Sekretariato de la Centra Komitato de KPSU rekomendis Boris Ŝĉerbina kiel la unuan sekretarion de la unuigita provinca partia komitato, sed Protozanov luktis fervore kaj obstine. Inter liaj subtenantoj estis N. M. Merzljakov, estro de la trusto Tjumenoblstroj (Tjumena provinca konstruado), kiu interalie akuzis Boris Ŝĉerbina kiel malsinceran intriganton. Post lia parolo oni subite faris neplanitan paŭzon, reprezentanto de la Centra komitato de KPSU telefonis al Moskvo kaj post daŭrigo de la kunsido ĉiuj parolantoj kritikis Merzljakov kaj subtenis Ŝĉerbina, kiu fine estis elektita kiel la unua sekretario de la provinca partia komitato. Li mem konsideris Merzljakov nura pajlopupo kaj post lia parolado kolere diris al proksimuloj: "Parolis Merzljakov, sed la merdo estis ne Merzljakova". Rilatoj inter la du partiestroj estis streĉaj, al kio kontribuis okulfrapa malsameco de la karakteroj kaj laborstiloj: Boris Ŝĉerbina estis severa, sed inteligenta dum Aleksandr Protozanov estis kruda kaj bruska. Tamen fine ili trovis kompromison kaj plu kunlaboris longajn jarojn.
Li grave atentis la propagandon. Dum la solenaĵo dediĉita al la 50-a datreveno de la provinca partia gazeto "Tjumenskaja pravda" (Tjumena Vero), li diris: "Ĉiu numero de la "Tjumena Vero" devas odori je nafto!" Li insistis ke necesas forigi limigojn rilate konstruadon de la sociala infrastrukturo (lernejoj, sportejoj, loĝejoj, kulturejoj ktp), permesinte uzi tiucele neplanitajn enspezojn de lokaj industrioj.
Volto
La volto (simbolo: V) estas mezurunuo de elektra tensio (alinome "potenciala diferenco") kaj de elektromova forto. Ĝi estas la oficiala mezurunuo por tensio kadre de la Sistemo Internacia de Unuoj. Oni nomis ĝin omaĝe al la itala fizikisto Alessandro Volta (1745–1827), kiu inventis la unuan modernan pilon, kiu tranformas kemian energion en elektran.
Baloži
Historio
En antikveco, Ķekava regiono estis relative malabunde loĝita areo en la norda parto de zemgala ŝtato Upmale. En la 13-a jarcento la teritorio estis inkludita en Livonio. Ĝis la Livonia Milito, Baloži estis submetitaj al Arkidiocezo de Rigo.
Volto
Unu volto estas difinita kiel la potenciala diferenco (tensio) inter la du finoj de tia konduktilo, en kiu unu ampero da elektra kurento produktas povumon de unu vato.
Boris Ŝĉerbina
Partiestro
La tjumena verkisto Konstantin Lagunov rememoris kiel Boris Ŝĉerbina haltigis amasajn atakojn kontraŭ li. En 1969 aperis lia romano "Ordalio" (Ордалия), kiu estis bone akceptita de la legantaro kaj kritikistoj, estis preparata por filmado kaj reeldondao. Sed en la romano haveblis rolulo nomita "paĉjo Jurij" — grava naftogasa altrangulo, plurfoje premiita, orgojla kaj sinamiĝinta. Tio kolerigis la estron de Ĉeftjumengeologio Raul-Jurij Ervier, kiu sidis en Tjumeno kaj estis ege influa. Komenciĝis granda kampanjo, direktita kontraŭ la romano kaj la aŭtoro mem. La verko malaperis el ĉiuj eldonaj kaj filmigaj planoj, multaj kolektivoj de naftistoj sendis indignajn leterojn, la Centra Komitato de KPSU ordonis al la Tjumena provinca partia komitato puni la verkiston. Dum speciala kunsido oni multe skoldis lin, sed poste ekparolis Boris Ŝĉerbina, kiu rakontis pri komplika situacio en la norda parto de la provinco kie estas elminigata nafto, pri neceso arte speguli tiujn kontraŭdirojn, pri la rajto de la artisto je persona vidpunkto. Fine li diris: "Pli bone ol Konstantin neniu skribos pri la vivo de niaj naftistoj, geologoj kaj konstruistoj. Je tio mi estas konvinkita. Do ni ekdeziru al li sukceson". Tio ĉesigis la kampanjon kaj fakte savis la verkistan karieron.
Baloži
Historio
Post la fino de la Livonia Milito en 1582, la teritorio estis integrigita en la pola Duklando de Livonio. Poste (1629) ĝi venis sub sveda regado, post Granda Nordia Milito ĝi estis aneksita al la Livlanda gubernio de Rusio.
Volto
Tial, oni povas prezenti volton per la jenaj rilatoj inter aliaj internaciaj unuoj:
Boris Ŝĉerbina
Partiestro
Laŭ iniciato de Boris Ŝĉerbina la Tjumena Pedagogia Instituto estis transformita je universitato. Multaj kontraŭis tion, asertis ke ne indas fari el la bona pedagogia instituto malbonan universitaton. La Ministerio pri klerigado de RSFSR ne deziris transdoni ĝin al alia ministerio. Tamen li sukcesis subskribigi necesajn dokumentojn kaj en Tjumeno aperis la unua universitato. Li grave kontribuis al la konstruado de la koncertejo en Tjumeno kaj poste ĉiam insistis ke artistoj vizitu ne nur Tjumenon, sed ankaŭ ĉiujn urbojn kaj vilaĝojn de la provinco.
Baloži
Historio
La historio de la nuna urbo komenciĝas en 1947, kiam konstruiĝis torffabriko "Baloži", ĉirkaŭ kiu formiĝis laborista vilaĝo, kiu en 1958 fariĝis rajtoj de urbvilaĝo. La vilaĝo de la torffabriko estas la plej malnova parto de la urbo, ĝi estas regata de la 1950-aj-1970-aj jaroj da konstruado. En 1974, ĝia teritorio estis etendita al la Bauska aŭtovojo por inkludi la nunan vilaĝon de Titurga, kiu estis konstruita en la 1980-aj jaroj. Urborajtoj estis konceditaj en 1991.
Geografio
La urbo situas en Marborda malaltebenaĵo (Piejūras zemiene). Sude kaj okcidente de Baloži estas grandaj marĉoj.
Averaĝa temperaturo estas -5°C en januaro kaj +17°C - +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 700 mm jare.
Transporto
La ĉefa ŝoseo de la urbo estas E67/A7 Via Baltica (Talino-Varsovio). Loka vojo estas V3 (Baloži-Rāmava). La urbon atingas la interna bustrafiko de Rigo (itinero 23), 4 km for de la urbo estas fervoja linio Rigo-Jelgava kun stacio Baloži.
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pravotice
Pravotice , hungare  Peres [pereŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Pravotice situas laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 5 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1232 en formo " Provta ". En 1784 loĝis tie 249 vilaĝanoj (en 44 familioj) en 35 domoj, en 1828 234 vilaĝanoj en 23 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Pravoticz, poste ĝi ricevis pli konforman nomon por la hungara lingvo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Peres 300 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pravotice 303 homoj, (298 slovakoj).
Vidindaĵoj
•	romkatolika baroka preĝejo  el la  18-a jarcento, post  jarcento trakonstruiĝis
Boris Ŝĉerbina
Partiestro
Li diris ke ĉiu partiestro povas iĝi bona firmaestro, sed ne ĉiu firmaestro kapablas esti bona partiestro.
Li estis ano de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio (1976—1990), deputito de la Supera Soveto de Sovetunio de la 6-a ĝis la 11-a elektoj, deputito de la Supera Soveto de RSFSR de la 5-a elekto.
En decembro 1973, post kiam Boris Ŝĉerbina estis nomumita la ministro pri konstruado de la entreprenoj de la naftogasa industrio de Sovetunio, en Tjumeno okazis kunsido de la provinca partia komitato dum kiu la unua sekretario de la urba partia komitato Vasilij Baĥilov en emocia, sed laŭ iuj rimarkoj, ne sufiĉe bone preparita parolado proponis peti la Centran Komitaton de KPSU kaj la registaron premii Boris Ŝĉerbina per la ora stelo de la Heroo de Socialisma Laboro, al kio iuj estraranoj reagis skeptike, do la respektiva propono ne estis sendita al la aŭtoritatoj. Inter la skeptikuloj estis Pavel Simonov, estro de la sekcio pri altranguloj de la Centra Komitato de KPSU.
Antaŭ ol foriri al Moskvo li petis siajn kamaradojn el aliaj organizaĵoj: "Speciale zorgu pri Viktor Ivanoviĉ [Muravlenko] — egala al li estro mankas en la tuta nafta industrio de la lando".
Registarano
Boris Ŝĉerbina plurfoje ricevis proponojn okupi pli altajn postenojn, sed ĉiam rifuzis. Nur post persona renkontiĝo kaj propono fare de la ĝenerala sekretario de KPSU Leonid Breĵnev li aprobis tion.
En 1973—1984 Boris Ŝĉerbina okupis la postenon de la ministro pri konstruado de la entreprenoj de la naftogasa industrio de Sovetunio. En tiu tempo estis enkondukitaj pluraj novigoj, aperis aŭtomatizado, duobliĝis longo de la naftoduktoj kaj gasduktoj, eksportintaj nafton kaj tergason. Sovetunio iĝis la plej granda elminiganto de petrolo en la mondo.
La li estis nomumita la vic-prezidanto de la Konsilio de ministroj de Sovetunio kaj okupis la postenon ĝis la, kiam la ministrojn eknomumis la Supera Soveto de Sovetunio, elektita dum la Unua kongreso de popolaj deputitoj de Sovetunio.
— la Ministerio pri nafta industrio;
— la Ministerio pri gasa industrio;
Ug
La literkombino havas plurajn signifojn:
Boris Ŝĉerbina
Registarano
— la Ministerio pri karba industrio;
— la Ministerio pri geologio;
— la Ŝtata Urba Teknika Kontrolejo (Госгортехнадзор);
— la Ŝtata Atomenergia Kontrolejo (Госатомэнергонадзор).
Krome li kuratoris agadon rilatan al la energetiko fare de la komitato pri Scienco kaj Tekniko, Akademio de Sciencoj de Sovetunio, Ministerio pri eksterlanda komerco ktp.
Li havis streĉajn rilatojn kun la registarestro Nikolaj Tiĥonov, kiu insistis ke liaj viculoj kaj ministroj ĉiam devas esti en siaj oficejoj kaj akceptis neniujn klarigojn. Do dum almenaŭ du jaroj Boris Ŝĉerbina, alkutimiĝinta persone esplori ĉion surloke, ĉiun vendredon vespere (foje sabate matene) direktiĝis per specialaj flugoj al interesanta lin loko, akompane de respektivaj ministroj. Revenis ili dimanĉe vespere, do fakte li laboris senripoze.
En 1980, kiam lia posteulo en la posteno de la unua sekretario de la Tjumena provinca partia komitato Gennadij Bogomjakov eksigis la faman naftiston Feliks Arĵanov, sekvintan Viktor Muravlenko kiel la estro de la Ĉeftjumennaftogaso, li kun domaĝo komentis per la rusa proverbo: "Forto haveblas — saĝo ne necesas".
Per la ukazo la Prezidio de la Konsilio de Supera Soveto de Sovetunio de la pro grandaj meritoj en la sfero de la konstruado de la entreprenoj de la naftogasa industrio kaj pro antaŭtempa lanĉo de la magistrala gasdukto Urengojo — Pomaro — Uĵgorodo, li estis premiita per la ordeno de Lenin kaj ora medalo Serpo kaj Martelo kiel Heroo de Socialisma Laboro.
La nuklea akcidento de Ĉernobilo
En 1986 li estis nomumita la prezidanto de la registara komisiono pri likvidado de la sekvoj de la nuklea akcidento de Ĉernobilo. Tiutempe li troviĝis en Orenburgo. En la unua telefona interparolo li provis konvinki la registarestron Nikolaj Riĵkov, ke la ministro pri energetiko kaj elektrigado Anatolij Majorec kiu jam troviĝis surloke sukcesos fari ĉion memstare, sed Riĵkov insistis, do li obeis. La 1986 li flugis el Moskvo per sia aviadilo Jakovlev Jak-40 al Kievo, de kie sekvis al la urbo Pripjat, al kiu li venis je la 19-a horo. Tie li ordonis evakuadon, komencitan sekvan tagon je la 2-a tage.
Tiutempe en Pripjat loĝis pli ol 50 mil homoj, el kiuj duono estis kunlaborantoj de la nuklea centralo, ĝiaj konstruantoj kaj iliaj familianoj. La urbo estis komforta kaj prospera, tie estis registritaj ĉirkaŭ 12 mil personaj aŭtoj, salajroj estis duoble pli altaj ol averaĝe en la lando. Fakuloj raportis ke radiada fono ene de la urbo estis averaĝe 0,5 rentgenojn hore, do ĉiutage loĝantoj ricevis po 12 rentgenojn dum la akceptebla dumviva maksimumo por fakuloj en la atoma industrio estas 25 rentgenoj, post kio sekvas dumviva kuracado kaj observado. Tamen oni ne tuj informis la urbanojn, ĉar tio povintus estigi panikon kaj sekvigi ĥaosan amasan fuĝon en multnombraj personaj aŭtoj, per kiuj homoj forportus la aĵojn, jam kontaĝitajn de la radiado. Do la komisiono promesis al la loĝantoj ke ili revenos post kelkaj tagoj. La alparolo estis aŭdigita pere de loka radio je la 10-a matene la, dimanĉe kaj poste ripetiĝis ĉiuhore. Afiŝoj kun la sama teksto aperis tra la urbo. La evakuado komenciĝis je la 14-a kaj post 40 minutoj la urboj senhomiĝis.
Poste estis evakuitaj loĝantoj de la proksimaj areoj je radiuso unue 10, poste 30 km de la nuklea stacio. Boris Ŝĉerbina longan tempon restis surloke, gvidante estingadon de la stacio, konstruadon de ŝirmilo super la kvara energobloko, relanĉon de aliaj energoblokoj kaj konstruadon de la nova urbo Slavutiĉ.
Oni rememoris ke li, kutime trankvila kaj sinrega, en Ĉernobilo kondutis riskeme, foje brulkape.
Lia asistanto Boris Motovilov rememoris, ke sume de aprilo 1986 ĝis februaro 1989 ili pasigis en oficiale registritaj vojaĝoj al Ĉernobilo 92 tagojn, sed efektive pli, ĉar vojaĝoj unu- ĝis dutagaj ne estis oficiale registrataj.
Dum reveno el sia lasta vojaĝo al Ĉernobilo la, kiam li akompanis Miĥail Gorbaĉov kaj aliajn altrangulojn, en aviadilo li estis trafita de la unua infarkto, do rekte el la aviadilo forportita al hospitalo, kie li restis ĝis aŭtuno. Lia asistanto asertas ke al tio kontribuis ne nur streĉega laboro, sed ankaŭ la radiado, kiun Boris Ŝĉerbina spertis en Ĉernobilo. Li mem ricevis 55 rentgenojn, do supozas ke la ĉefo kaptis 60 ĝis 100 rentgenojn, ĉar li pli ofte vizitis la detruitan stacion kaj pli longe restadis tie.
Spitaka tertremo
En 1988 laŭ ordono de la registarestro de Nikolaj Riĵkov li gvidis la komisionon pri likvidado de la sekvoj de la Spitaka tertremo, okazinta en la urbo Spitako, Armena SSR. Estis damaĝitaj 21 urboj kaj 350 vilaĝoj, el kiuj 58 estis komplete detruitaj. 25 mil homoj pereis, 140 mil iĝis handikapuloj, 514 mil senhejmiĝis.
Volto
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
Malgraŭ tio, ke la volto estas difinita kiel kunmetaĵo de aliaj bazaj unuoj, la grando de unu volto estas sufiĉe taŭga por priskribi multajn fenomenojn en la ĉiutaga vivo (malkiel la farado, ekzemple, kiu estas rimarkinde tro granda por priskribi kapacitancojn, kiujn oni kutime spertas en sciencaj laborejoj).
176
En la jaro 176 post Kristo okazis, interalie:
Volto
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
Tamen, memkompreneble ankaŭ por volto eblas formi dekoblajn kaj dekonajn unuojn laŭ la oficialaj prefiksoj de SI.
Jen kelkaj el la plej kutimaj ekzemploj pri uzo de volto kaj ties obloj kaj onoj:
Uj
La literkombino havas plurajn signifojn:
Boris Ŝĉerbina
Spitaka tertremo
Li gvidis savadon, rekonstruadon kaj ĉiujn aliajn laborojn. Estis organizita kuracado de la vunditoj en malsanulejoj de Moskvo kaj Leningrado, kun posta rehabilitado en sanatorioj. Vardkes Arcruni, prezidanto de la Ŝtata Konstruejo de Armena SSR rememoris, ke Boris Ŝĉerbina baldaŭ post veni surloken malvarmumis, forte tusis kaj malbone fartis, tamen tutan monaton pasigis en la epicentro de la katastrofo. Lia asistanto Boris Motovilov konfirmas ke post kelkaj tagoj de la streĉa laboro Boris Ŝĉerbina malsaniĝis tiel, ke eĉ ne povis veturi al la stabejo en unu el la postvivintaj domoj kaj restis en speciala vagono, kie li loĝis. Unue oni konsideris tion nura malvarmumo, sed poste komprenis ke temas pri pli serioza afero.
Lastaj jaroj
En junio 1989 Boris Ŝĉerbina emeritiĝis. Post longa malsano mortis lia edzino, li mem grave malsaniĝis.
Li partoprenis la lastan, 28-an kongreson de KPSU, okazintan de la ĝis la  1990. Dum ĝi li forte nervozis kaj multe parolis pri alrpoksimiĝanta ŝtata katastrofo, pri perfida politiko de la partiestroj Miĥail Gorbaĉov kaj Aleksandr Jakovlev. En la kvara tago li jam ne venis al la kongreso, ĉar lin trafis la kvara infarkto, post kiu li jam ne sukcesis resaniĝi.
Somere 1990 li prezentis al la Politburoo de la Centra Komitato de KPSU raporton, en kiu interalie estis skribite :
Li mortis la 1990 kaj estis sepultita en la Novodeviĉe-tombejo.
Personaj trajtoj
Oni rememoras lin kiel homon modestan kaj nepostuleman rilate personan komforton. En Tjumeno li ĉiam loĝis en la sama kvarĉambra apartamento en la unua etaĝo de la domo N 47 en strato Volodarskij (apud la sidejo de la partia komitato), meblita laŭ la ŝtata normo. Li rajtis havi personan kuiriston, sed ne uzis tion, ĉion kuiris lia edzino. Ili ofte kune promenadis tra la urbo, aĉetumis en ordinaraj vendejoj kaj babilis kun urbanoj. Se dum afervojaĝoj gastiganta organizaĵo aranĝis tagmanĝon aŭ vespermanĝon li ĉiam insistis pagi kaj liaj akompanoj vole-nevole sekvis lin.
Li sciis paroli sen papero, sed klare kaj konvinke, kio estis malofta afero en tiu tempo. Plejparte li restis trankvila kaj eĉ fortan kritikon esprimis trankvilvoĉe, sen personaj insultoj. Li parolis kun apenaŭ rimarkebla ukraina akĉento, iomete balbutis.
Tamen li estis severa kaj insista, senkompromisa partiano. Iuj diras ke li elvokis ĉe la homoj vastan gamon de la ekstremaj sentoj — de adorado ĝis malamego.
Li ŝatis glacihokeon kaj post kiam en Tjumeno aperis propra glacihokea teamo, ludanta en la dua ligo de la landa konkurso, li ĉiam vizitis ĝiajn matĉojn kaj zelotis fervore. Same fervora li estis rilate teatron, vizitante kun sia edzino ĉiun premieron en la Tjumena drama teatro, kion imitis aliaj altranguloj.
Li preskaŭ tute ne drinkis, nur trinkis oksikokan morson, ne diluitan kaj sen sukero , referencante al sanproblemoj (kvankam oni rememoras lin kiel homon kun fortega sano). Li senkompate traktis drinkemulojn, tamen foje pardoneme rilatis al tiu problemo ĉe verkistoj kiel kreaj homoj. Malmultaj sciis ke li havis astmon.
Familio
Lia edzino Raisa Pavlovna estis diabetulino, sed oni rememoras ŝin kiel virinon aktivan kaj energiplenan. Ŝi laboris en la provinca financa administracio. Ŝi mortis kiam ili jam loĝis en Moskvo, post longa malsano.
Lia patrino estis sepultita en la Ĉerviŝeva tombejo, do eĉ post transloĝiĝi al Moskvo ĉiun viziton al Tjumeno li komencis de vojaĝo al la tombejo por meti florojn al ŝia tombo.
Li havis filon Jurij, kiu finis la Superan Lernejon de KGB en Minsko kaj poste mortis pro pulmomalsano. Lia nepo mortis en 49 jarojn.
Kritiko
Iuj samtempuloj akuzis lin pri aventuremo kaj emo ekstreme altigi naftominadon por atingi novajn rekordojn kaj ricevi polotikajn dividendojn. Vic-ministro pri nafta industrio de Sovetunio Ŝagen Dongorjan konfirmis tion.
Memoro
En 1999 omaĝe al li sur la eksa sidejo de la Ministerio pri konstruado de la entreprenoj de la naftogasa industrio en Moskvo, kie li laboris en 1973-1984, estis instalita memortabulo omaĝe al li. Samjare la granita memortabulo estis starigita sur la domo ĉe strato Volodarskij 47 / Ĥoĥrjakov 48 en Tjumeno, kie li loĝis en 1961-1973.
Boris Ŝĉerbina estas honora civitano de la urbo Debalcevo (ekde la ).
En skvaro de Nemcov ĉe la strato Respubliko en Tjumeno la estis instalita busto de Boris Ŝĉerbina.
Bulvardo de Boris Ŝĉerbina troviĝas en la urboparto Vojnovko, en la orienta parto de Tjumeno. Ĝi estis nomita en 2003. La tie estis solene malfermita memorŝtono omaĝe al li.
Strato de Boris Ŝĉerbina haveblas en la urbo Ĥanti-Mansijsko (antaŭe — Samarovskaja; la Samarova). Ĝi estis alinomita la.
En la urbo Gjumri (eksa Leninakano, Armenio), kies honora civitano li estas ekde 2003, en 2004 omaĝe al la 85-a naskiĝtago de Boris Ŝĉerbina aperis monumento kaj strato omaĝe al li.
En februaro 2010 la flugkompanio UTair nomis omaĝe al Boris Ŝĉerbina aviadilon Tu-154M (numero RA-85788). En 2014, kiam ĝi estis ne plu ekspluatata, oni transdonis la nomon al aviadilo Boeing 737-800 (numero VQ-BQQ).
En arto kaj kulturo
Boris Ŝĉerbina aperas en la minitelevidserio Ĉernobilo, prezentita en 2019 de komuna teamo de la usona televidkanalo HBO kaj la brita Sky Group. Lian rolon plenumas Stellan Skarsgård. Li aperas ankaŭ en Surviving Disaster (2006), la dokumenta dramo forme de televidserio fare de BBC, kie lin ludas Vernon Dobtcheff.
En la rusia videoludo Crisis in the Kremlin (2017) li aperas kiel estro de la registara komisiono pri likvidado de la sekvoj de la nuklea akcidento de Ĉernobilo.
Ul
La literkombino havas plurajn signifojn:
Belčišta
(jen makedone, per cirila alfabeto Белчишта) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština Debarca kaj apartenas al la statistika sudokcidenta regiono. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 437 loĝantoj.
8122 Holbein
8122 Holbein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten, en Leiden, sur eksponitaj de Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar.
Gi estis nomita en memoro de la germanaj pentristoj Hans Holbein la pliaĝa (1460–1524) kaj ties filo Hans Holbein la malpliaĝa (1497–1544). Hans Holbein la pliaĝa faris ĉefe religiajn paentraĵojn en transira stilo inter la Gotiko kaj la Renesanco. Hans Holbein la malpliaĝa, kiu laboris en Bazelo (Svislando) kaj Anglio, iĝi la kortega pentristo de Henriko la 8-a.
Hayato Yano
Hayato Yano (矢野 隼人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Ventforet Kofu kaj FC Kariya.
Bocognano
Bocognano (Bucugnà) estas franca komunumo en la departemento Corse-du-Sud, en la regiono Korsiko.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bocognanais.
Neukyhna
Neukyhna estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Delitzsch de la federacia lando Saksio. La 30-an de aprilo 2005 la komunumo havis 2565 loĝantojn.
Fritz Werner
Fritz WERNER (naskiĝinta en Berlino la, mortinta samloke la ) estis germana pentristo.
Vivo
Li memtrejnitis je kuprogravurado ĉe la Berlina Akademio inter 1846–49 kaj okupiĝis poste mallongan tempon pri portretoj; li faris i.a. la Tablorondon de Frederiko la Granda laŭ Adolph von Menzel. En 1852 li iris Parizon, por trovi modelojn el la malnovaj, famaj artistoj. En 1855 li setlis en Düsseldorf sed sekvis jam en 1861 Menzel al Kenigsbergo. Tie li helpis lin ĉe liaj studoj por la granda kronobildo. En 1864 Werner tute transiris al pentrado, kun speciala prefero de Rokoko kaj de la epoko de Frederiko la 2-a (Prusio). Al lia unua bildo tiumaniera (Der Grenadier im Vorzimmer zu Rheinsberg, 1864), li ŝuldis la rimedojn necesajn por studvojaĝo al Amsterdamo kaj Parizo. Tie li plukleriĝis ĉe Bonnat kaj ricevis gravajn inspirojn de ĉe Jean-Louis-Ernest Meissonier. Ties stilon en klareco, heleco kaj emajla brilo li imitis, sed ankaŭ pejzaĝojn kaj arkitekturaĵojn li pentris volonte. En 1889 li nomumitis profesoro.
Verkoj
Jen liaj ĉefaj verkoj:
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 540-541, kio legeblas tie ĉi interrete.
The Return of the Archons
'"The Return of the Archons"	[La reveno de l' Arkonanoj] estas la dudek-unua epizodo de la unua sezono de la usona televidserio Star Trek: The Original Series. Verkita de Boris Sobelman (bazita sur rakonto de Gene Roddenberry), kaj reĝisorita fare de Joseph Pevney, ĝi unue elsendiĝis la 9-an de februaro 1967. La epizodo enhavas la unuan referencon al la Unua direktivo.
Intrigo
En steldato 3156.2, la stelŝipo USS Enterprise (NCC-1701), sub la komando de Kapitano James T. Kirk (William Shatner), alvenas al la planedo Beta III en la sistemo C-111 kie la USS Archon perdiĝis preskaŭ 100 jarojn antaŭe.
Hikaru Sulu (George Takei) estas la sola membro de la surplanetiĝa teamo, kiu revenas el la planedo, kaj montras strangan konduton. Kirk decidas renkontiĝi kun aliaj anoj de la teamo por enketi. Ili trovas la loĝantojn vivantajn en statika kulturo, simila al la 19-a-jarcenta Usono, kun malmulta aŭ nenia individua esprimo aŭ kreemo. La tuta kulturo estas regata per uloj en manteloj vokitaj "Lawgivers" [leĝodonantoj], kontrolitaj de reklusza diktatoro konata kiel Landru (Charles Macaulay). La surplanetiĝo okazis je la komenco de "Festivalo", periodo de perforto, detruo kaj seksa agresemo, kiu ŝajne estas la sola tempo, ke Landru ne regas la Betanojn.
Kirk kaj siaj kunuloj serĉas rifuĝon de la amaso ĉe loĝejo posedata de Reger (Harry Townes). Amiko de Reger suspektas ke la vizitantoj estas "ne de la Korpo" (la Betana socio), kaj kunvokis la leĝdonantojn. Tiuj mortigas la amikon de Reger, Tamar (Jon Lormer), ĉar li kontraŭstaris la "volon de Landru". Kiam la kosmonaŭtoj rifuzas obeon al la Lawgivers, ili fariĝas senmovaj kaj Reger kondukas la anoj de Enterprise al kaŝejo. Reger malkaŝas, ke Landru "tiris la Archonanoj malsupren de la ĉieloj". Dum kontakto kun la kosmoŝipo, Kirk ekscias, ke varmaj faskoj de la planedo atakas la stelŝipon, kiu devas uzi sian tutan potencon por siaj ŝildoj. Ĝia orbito difektas kaj ĝi frakasos en 12 horoj krom se la faskoj estos malŝaltitaj.
178
En la jaro 178 post Kristo okazis, interalie:
Scoudouc
Scoudouc estas vilaĝo de la graflando de Westmorland, en la sudoriento de la Kanada provinco de Nov-Brunsviko.
The Return of the Archons
Intrigo
Imago de Landru aperas kaj minacas Kirkon, Spockon kaj ĉiujn Betanojn, kiuj vidis la surplanetiĝon kun morto. Kirk kaj Spock uzas siajn faserojn por eksplodi la muron kaj elmontri la veron: la rekluza Landru fakte estas komputilo kaj Landru, kiu konstruis la maŝinon mortis antaŭ 6000 jaroj. Kirk argumentas kun la maŝino ke ĝi detruis la kreemon de la homoj, tiel mortigante "la Korpon". Ĉar la ĉefa direktivo de la komputilo estas detrui malbonon, Kirk devigas la komputilon memdetruiĝis, liberigante la homojn de Beta III.
Scoudouc
Geografio
Scoudouc situiĝas en ebenaĵo al bordo de la rivero Scoudouc, je 5 kilometroj sude de Shediac kaj je 15 kilometroj oriente de Moncton. La vilaĝo havas areon de 62.26 km².
Scoudouc estas ĝenerale konsiderata kiel parto de Akadio.
The Return of the Archons
Kritiko
Eric Greene observas, ke "Reveno de l' Arkonanoj" estas la unua fojo, "Star Trek" provis trakti kritike politikan temon iom rilata al la Milito de Vjetnamio kaj establis ŝablonon, kiu estus uzata en multaj postaj epizodoj kiel ekzemple "A Taste of Armageddon", "This Side of Paradise", kaj "For the World Is Hollow and I Have Touched the Sky". La morala supereco de la Federacio montras sian emfazon je individua libereco, progreso kaj reago al perforto nur en memdefendo, dum la Betan-socio estas kritikita pro sia ŝtata kontrolo, stagnado kaj agresemo.
Scoudouc
Historio
Scoudouc situiĝas en la historia teritorio de la Mikmakoj, pli precize en la distrikto de Sigenigteoag, kiu enhavas la nunan orientan marbordon de Nov-Brunsviko, ĝis la golfeto de Fundy.
The Return of the Archons
Kritiko
Michael A. Burstein rimarkas, ke la intrigo de "La Reveno de l' Arkonoj" atakas organizitan religion, kiu prezentis elstrekante liberecon kaj kreemo. Sed religia erudiciulo Michael Anthony Corey laŭdas la epizodon ĉar la eliminiĝo de granda nombro de moralaj malbonoj povas okazi nur kaŭzante solan moralan malbonon (la perdo de libera volo). Corey rimarkas, ke la epizodo ŝajnas inspitira de "Principo de Radikala Optimismo" de Gottfried Leibniz, kiu konkludas, ke la nia estas la plej bona el ĉiuj eblaj mondoj ĉar ĝi enhavas la kondiĉojn por homa ekzisto (kaj ne ĉar ĝi havas pli grandan aŭ plej malgranda nombro de moralaj malbonoj).
Scoudouc
Historio
Scoudouc estis fondita en 1809 fare de 11 familioj devenitaj de Minoudie sed ankaŭ de Memramcook.
Demografio
En 2006 estis 448 privataj loĝejoj, el kiuj 433 okupitaj de kutimaj loĝantoj.
Tibor Toncz
Tibor Toncz [tonc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Toncz Tibor estis hungara karikaturisto, afiŝisto, ilustristo.
Tibor Toncz naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Toncz studis pentradon en Kolozsvár, poste desegnadon en Reĝa Industriarta Lernejo de Budapeŝto. Post siaj studoj li ilustris librojn, desegnis reklamojn, tamen liaj karikaturoj faris lin tutlande konataj. Li laboris al pluraj konataj gazetoj (Vasárnapi Újság (1935–1939), Tolnai Világlapja (1925-1944), Ludas Matyi (1948-), Népszava (1958)). En la jardeko de 1940 li desegnis multajn teatrajn afiŝojn kaj li ankaŭ estis teatra dekoraciisto. En 1945 li ankaŭ desegnis politikajn afiŝojn. En la 1950-aj jaroj Toncz desegnis plejparte turismajn afiŝojn. En 1956 li studvojaĝis al Ĉinio. Li ricevis 3 premiojn en la jaroj 1955 kaj 1956.
Béla Nagy (teatroestro)
NAGY Béla [pr. nadj] estis rumanuja hungara teatrestro naskiĝinta en Nagyvárad la 23-an de septembro 1911.
István Baranyai
BARANYAI István (baranjai) estis hungara muzikkritikisto naskita en Szépmező la 24-an de aprilo 1889 kaj mortinta ?.
Kariero
István Baranyai studis en Nagyvárad. Lastfoje li estis romkatolika parokestro Tășnad. Liaj socitemaj artikoloj apris en gazetoj Őrszem, A Hírnök, Vasárnap kaj ĵurnaloj de Arado. Li estis muzikkritikisto de Aradi Közlöny.
(11223) 1999 JC30
(11223) 1999 JC30 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Filipo la 1-a (Francio)
Filipo la 1-a de Francio (franclingve Philippe Ier de France) (naskiĝis la 23-an de majo 1052, mortis la 29-an de julio 1108) estis la reĝo de Francio ekde 1060 ĝis 1108. Filipo estis la kvara reĝo de la kapetida dinastio : li estis la filo de Henriko la 1-a kaj de Anna de Kievo.
Filipo estis kronita en Reims la 23-an de majo 1059, kiam lia patro estis ankoraŭ vivanta. Li reĝis sole nur ekde 1066, ĉar lia onklo Boduano la 5-a, grafo de Flandrio, plenumis sesjaran regentadon kune kun la ĉefepiskopo de Reims post la morto de Henriko la 1-a.
Dum la reĝado de Filipo aperis la strategio de ĉiuj kapetidaj reĝoj de la 12-a jarcento : plifortigi la reĝan potencon per la plivastigo de la reĝaj terenoj, kaj per la malfortigo de la plej gravaj vasaloj. Filipo cetere disvolvigis la reĝan administradon, kaj pliigis la rentojn de la franca monarkio per la vendo de la plej gravaj ekleziaj postenoj, kio kolerigis la tiamajn religiajn reformistojn.
Li estis entombigata en abatejo Fleury.
Tunari
Tunari [tunar] estas la nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Vilmos Batthyány
Grafo Vilmos Batthyány [vilmoŝ batjAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Batthyány Vilmos estis hungara pastro, episkopo, kanoniko. Lia nobela antaŭnomo estis németújvári. Vilmos Batthyány naskiĝis la  1870 en Zalaszentgrót. Li mortis la 1923 en Körmend.
Biografio
Vilmos Batthyány frekventis gimnazion en Kalocsa, poste li plulernis en Innsbruck kaj Romo. Li pastriĝis en 1894. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En 1918 armeo de Ĉeĥoslovakio unue arestis lin, poste li estis deportita al rest-Hungario. Fine li estis titulara ĉefepiskopo.
Um
La literkombino havas plurajn signifojn:
NGC 3650
NGC 3650 (aliaj indikoj — UGC 6391, MCG 4-27-31, ZWG 126.43, PGC 34913) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tunari (Ilfov)
Tunari [tunar] estas loko en distrikto Ilfov en Rumanio. Ĝi situas norde de Bukareŝto ĉe rivereto Pasărea. Ĝia unua dokumenta mencio estis en 1702. Administre apartenas al ĝi vilaĝo Dimieni.
En Tunari estas filio de bierfarejo Ursus.
Debar
(jen makedone, per cirila alfabeto Дебар, albane Dibër) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština kaj apartenas al la statistika sudokcidenta regiono. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 14 561 loĝantoj.
Menueto
Menueto estas malnova franca popoldanco en la 3/4-takto en modera tempo kaj ekde la 17-a jarcento kortega societa danco, kiun ŝategis la franca reĝo Ludoviko la 14-a. Ĝi dominis ĝis en la 19-a jarcento balosalonojn kaj scenejojn.
Historio
La menueto, nobelara danco, dum la baroko eniris la suiton far Bach kaj Händel. La kulminon ĝi tamen nur travivis en la klasika Epoko. Haydn komponis multnombrajn menuetojn, parte enligitaj en simfoniojn, kvartetojn kaj sonatojn. Mozart, kiu almenaŭ verkis 130 de ĉi tiuj dancoj, restis al li laŭnombre ege poste.
Post la Skolo de Mannheim ĝi estas la 4-a movimento en simfonio kaj sonato, ekde Haydn kutime la 3-a movimento. Beethoven plievoluigis la menueton al skerco.
Formo
La menueto principe estas triparta kantoformo, do A-B-A, resp. ''menueto - trio - menueto d.c.. Plejparte menueto kaj trio estas ankaŭ du- aŭ tripartaj en si mem, je kiu la subpartoj – krom la da capo – estas ripetataj. Tiuj subpartoj kutime estas als 8-taktaj periodoj. Por la klasika menueto rezultas do jena kompleta formo (granda kunmetita triparta kantoformo):
menueto ( [: A :] [: B A' :] ) -
trio ( [: C :] [: D C' :] ) -
menueto da capo al fine ( [ A | B A' ] )
La nomo trio devenas de la pli malnovaj menuetoj de la barokepoko, en kies meza parto plejofte konĉertis solista trio, ekzemple du hobojoj kaj unu fagoto aŭ du violonoj kaj du violonĉeloj. El ĉi tiu tracicio rezultas la ofte solista, ĉambromuzika karaktero, kiun flegis ankaŭ Haydn kaj Mozart en siaj menuetoj. Krom la instrumentigo la trio plejofte ankaŭ laŭ tonalo kaj dinamiko kun la menueto.
Dijo
Dijo (Dyje, Thaya) estas signifa rivero fluanta parte en suda kaj sudokcidenta Moravio kaj parte en la norda Malsupra Aŭstrio, kelkloke konsistiganta la limon inter la Ĉeĥa Respubliko kaj Aŭstrio. La rivero enfluas de dekstre en Moravon; ĝia enfluejo konsistigas la limpunkton inter Aŭstrio, Ĉeĥio kaj Slovakuio. Ĝi havas du fontajn riverojn, la "germanan" kaj la "moravian" Dyje/Thaya, kaj tiuj fontaj riveroj kunfluas ĉe Raabs an der Thaya en Aŭstrio. Poste, la rivero alfluas en la teritorion de la Ĉeĥa respubliko, la longeco de ĝia fluo estas 306 km. En la rivero estas jenaj akvaj rezervujoj ĉe urboj: Vranov – Znojmo – Nové Mlýny u Mušova.
En montaretregiono de Jevišovice, kio estas orienta parto de Bohema-Moravia montetaro, ĝi kreas profundajn valojn, tra kiuj ĝi celas unue sub Podhradí nad Dyjí (historie ĉeĥe Frejštejn, germane Freistein an der Thaya) ĝis valbaraĵo kun digo ĉe Vranov nad Dyjí (germane Frain an der Thaya), sub Chvaletice ĝi ŝanĝas direkton al sudoriento. Ekde Vranov ĝis Znojmo ĝi fluas senĉese al sudoriento, pli malfrue ĝi ŝanĝas direkton al nordoriento. Ĉe la unua rezervujo ĉe Nové Mlýny u Mušova (germane Neumühl und Muschau) estas artefarite kreitaj sistemoj de insuletoj, servantaj kiel nestejoj kaj kunvenlokoj de akvaj birdoj. En Dolnomoravský úval estas vico da mortaj branĉoj de la rivero. Sude de Lanžhot akompanas la riveron malnovaj herbejaj praarbaroj kun nestejoj de birdoj. En kunflueja teritorio de Dyje kun rivero Morava estas signifa grandmoravia burgejo Pohansko kun muzeo en ĉasista kasteleto.
Publikaj kampadejoj estas sur bordoj de valbaraĵo ĉe Vranov nad Dyjí (germane Frain an der Thaya).