cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interandaj Valoj
Geografio
La kruta topografio de la Centraj Andoj kreas la varmajn, sekajn valojn kiuj tipas en la valoj. Ĝenerale ili kuŝas inter 1,200 kaj 3,500 metroj super marnivelo (m.s.l.) aŭ 4,000 - 13,000 futoj super marnivelo. Multo de la areo montras deklivajn montetoflankojn kaj profundajn kanjonojn, kiaj la plej profunda kanjono de la mondo, nome Kolka.
Plej el la ĉefaj urboj de la valoj troviĝas en plej larĝaj, malfermaj valoj kun etenda ebena tereno kreita de antikvaj lagoj aŭ ĉe ĉeriveraj ebenaĵoj kiuj estas pli uzeblaj por agrikulturo ol la tre erozieblaj deklivoj.
NGC 5293
NGC 5293 (aliaj indikoj — UGC 8710, MCG 3-35-24, ZWG 102.57, PGC 48854) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Interandaj Valoj
Urboj en Interandaj Valoj
Peruo:
NGC 5293
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Interandaj Valoj
Urboj en Interandaj Valoj
Bolivio:
5218 Kutsak
5218 Kutsak estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Bella Aleksejevna Burnaŝeva elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Interandaj Valoj
Urboj en Interandaj Valoj
Argentino:
Lupeni (Petroșani)
Lupeni [lupenj] ( Lupény [lupenj], Schylwolfbach) estas urbo (duaranga municipo) en Rumanio sur la bordo de la rivero Okcidenta Jiu, sudokcidente de Petroșani.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 8 034 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, poloj, germanoj); en 1992 32 853 (rumanoj, 12 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1850. La industriigadon de la regiono rapidigis la konstruado de la fervojlinio Petroșani-Livezeni en 1892. En 1929, 1977 kaj 1991 estis strikoj kaj manifestacioj tie. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). En 1914 oni aligis al ĝi Bărbătenii de Sus, kiu en 1910 havis 708 loĝantojn.
Raymond Radiguet
Raymond Radiguet (naskiĝis la 18-an junio 1903, mortis la 12-an de decembro 1923) estis franca aŭtoro kies du noveloj famiĝis pro sia malferme montritaj temoj kaj verkostilo kaj tono.
Biografio
Radiguet naskiĝis en Saint-Maur, Val-de-Marne ĉe Parizo, filo de karikaturisto. En 1917 li translokiĝis al Parizo, kie li studis kaj poste interesiĝis en ĵurnalismo kaj literaturo. Li asociiĝis al Modernismo nome kun Picasso, Max Jacob, Jean Hugo, Juan Gris kaj ĉefe Jean Cocteau, kiu iĝis lia arta tutoro.
Reĝa buteo
Aspekto
Tiu estas la plej granda Buteo kaj estas ofte misidentigita al aglo pro ties grando, proporcioj kaj kutimaro. Kiel ĉe ĉiuj rabobirdoj, la ino estas pli granda ol la masklo, sed estas iom da koincido inter malgrandaj inoj kaj grandaj maskloj en la gamo de mezuroj. Longoj gamas el 51 al 69 cm kun averaĝo de 58 cm, envergugro el 120 al 150 cm kun averaĝo de 140 cm, kaj pezo el 950 al 2,300 g.
Plenkreskuloj havas longajn larĝajn flugilojn kaj larĝan grizan, rustan aŭ blankan voston. La kruroj estas kovrataj el plumoj al la kalkanumoj, kiel ĉe la Vilkrura buteo. Estas du kolorformoj kiuj estas la jenaj:
Raymond Radiguet
Frua morto
Radiguet mortis en Parizo en 1923 je aĝo de 20 jaroj pro tifoida febro, kiu venis al li dum veturo farita kun Cocteau. Krom la du noveloj, Radiguet lasis iom da poezio kaj unu teatraĵon.
Reĝa buteo
Aspekto
Ne estas subspecioj.
Raymond Radiguet
Du noveloj
Komence de 1923 Radiguet publikigis sian unuan kaj plej faman novelon, Le Diable au corps (La diablo korpe). Nome la historio de juna edzino kiu havas amaferon kun junulo 16jaraĝa dum ŝia edzo forestas lukte dummilite provokis skandalon en lando kiu ĵus eliris el la Unua Mondmilito. Kvankam Radiguet neis tion, oni certigis poste, ke la historio estis grandparte membiografia.
Reĝa buteo
Voĉo
La voĉo ne estas bone priskribita en literaturo. Alarmalvokoj konsistas el akraj alvokoj krii - a aŭ kii - ah kaj kaah, kaah, el kiuj tiuj lastaj similas al kelkaj voĉoj de la arĝentmevo. Unu priskribo aludas al "dubeca" alarmalvoko kaj "neklaraj" notoj, dum aliaj fakuloj priskribas kriojn similajn al tiuj de la Jamajka buteo (B. jamaicensis).
Identigo
La subaj partoj estas ĉefe helaj kun la malhelaj kruroj formante formon de "V" inter ventro kaj vosto. La ruĝeca supra dorso etendas al internaj flugilkovriloj aŭ "ŝultroj." La unuarangaj flugilplumoj estas malhelgrizaj kun rimarkindaj helaj "fenestroj" en internaj unuanrangaj. Tri elstaraj helaj areoj en supra surfaco funkcias kiel du "fenestroj" en eksteraj flugilplumoj kaj estas ankaŭ ruĝeca pugomarko. La subflugiloj estas blankecaj ĝenerale kun ruĝecaj markoj, ĉefe ĉe triarangaj. Tio havigas malpuretan aspekton al la flugiloj, sed malpli malhelaj ol ĉe la Jamajka buteo. Malhelaj komoformaj markoj elstaras ĉe pojno. La Ferbuteo estas unu el nur du buteoj kiuj havas plumojn kiuj kovras ties krurojn al fingroj, kiel la Reĝa aglo. La alia estas la Vilkrura buteo. La fingroj estas flavaj kun nigrecaj ungoj; la beko estas malhelgriza kun flavaj vaksaĵoj.
Dumfluge tiuj birdoj ŝvebas per siaj flugiloj en duedra angulo.
Habitato
La preferata habitato de la Reĝa buteo estas la aridaj kaj duonaridaj regionoj de herbejoj de Nordameriko. Temas pri malfermaj prerioj; montetoj aŭ mezaltaj altebenaĵoj ĉefe senarbaj; kaj kultivataj areoj aŭ ĉeriveraj areoj. Rokaj elstaraĵoj, neprfundaj kanjonoj, kaj ravinoj povas karakterizi iome ties habitatojn. Tiuj buteoj evitas altajn lokojn, arbarinternojn, mallarĝajn kanjonojn, kaj klifareojn.
La vintra habitato estas simila al tiu uzata dum somero. Tamen la terkultivataj areoj ne estas nepre evitataj, ĉefe kiam la tero ne estas plugita tuj post la rikolto. La resta stoplo havigas habitaton por la malgrandaj mamuloj kiuj estas predobazo necesa al la Reĝa buteo kaj al aliaj buteoj. Unu postulo de la habitato estas gvatejoj (ripozejoj) kiaj fostoj, solaj arboj, montetoj, rokaj elstaraĵoj aŭ grandaj rokegoj. La Ferbuteoj nestumas en arboj se ili estas disponeblaj, inklude ĉeriverajn striojn, sed esto de akvo ŝajne ne estas nepra al ili.
La Reĝa buteo starigas minimumajn distancojn el aliaj nestumantaj rabobirdoj sed nestumos tiom proksime kiom necese, sugeste, ke la distanco ne estas fiksita. La "najbara proksimeco" varias el malpli da 1.6 km al 6.4 km kun averaĝo de 3.2 km. Nestoj direktaj al diferenca ĉasteritorio estas tolerataj multe pli proksime ol nestoj direktaj al sama ĉasteritorio. La minimuma distanco inter nestoj estas probable ĉirkaŭ duonmejlon ĉe dense okupataj areoj. Nestodensoj en kelkaj studoj varias el 1 paro por 10.4 al 6,346 km². En Alberto ĉe unu studloko estis stabila denso de 1 paro por 10.4 km² averaĝe kun malmulta devojiĝo. En Idaho, la averaĝa hejmteritorio por 4 paroj de Reĝa buteo ĉe la areo de la rivero Snake estis iome ĉirkaŭ 5.2 km².
Kutimaro
La flugo de la Reĝa buteo estas aktiva, kun malrapida flugilfrapado multe kiel tiu de malgranda aglo. Ŝvebado okazas foje havante flugilojn laŭ forta duedra angulo, same kiel glitado per ebenaj flugiloj, aŭ per modifita duedra. Oni uzas ankaŭ ŝvebadon kaj malaltan flugon supergrunde kiel ĉasteknikoj. La flugilfrapado estis priskribita kiel "fluida" fare de kelkaj observantoj.
Oni konstatis teritoriajn konfliktojn kun aliaj specioj, kiaj la Granda kornostrigo, la Marĉostrigo, la Akcipitro, la Jamajka kaj la Svainsona buteoj, la Reĝa aglo, akcipitroj, korakoj kaj pigoj. Ĝi ŝajne estas tre tolerema al samspecianoj el apudaj teritorioj.
Ĉasado kaj manĝado
La Reĝa buteo ĉefe ĉasas malgrandajn al mezgrandajn mamulojn sed kaptas ankaŭ birdojn, reptiliojn kaj kelkajn insektojn. Mamuloj ĝenerale formas 80 al 90 % el predaĵoj aŭ biomaso en la dieto kaj birdoj estas la venonta plej komuna masero. La dieto varias iome geografie, depende el la distribuado de predospecioj, sed kie la teritorio de la Reĝa buteo koincidas, la Nigravosta leporo estas la ĉefa manĝospecio kune kun marmotoj kaj geomidoj. Depende el la relativa abundo de Nigravosta leporo kaj de marmotoj, tiuj lastaj povus esti la ĉefa manĝoresurso. La Nigravosta leporo estas eventuala predo kaj pezas ĉirkaŭ duoble de la Reĝa buteo. Komunaj predoj estas la jenaj:
La birdoj serĉataj por predo dumfluge super malferma kamparo aŭ el ripozejo. Ili povas ankaŭ atendi (gvati) embuske ĉe la predonesto. Ĉasado povas okazi je iu ajn parto de la tago depende el aktivada modelo el la ĉefa predospecio. Estas komuna duobla ĉastempo kaj frumatene kaj malfruvespere. La ĉasteknikoj povas esti grupigitaj en 7 bazaj strategioj nome:
Laŭ ties ĉastekniko de "frapo, mortigo kaj konsumo", la predo estas kaptata per piedoj foje per enmeto de la malantaŭa kalkanumo en la predokorpon por pinĉi vitalajn organojn. Povas okazi ankaŭ mordo per beko. Antaŭ porti predon al la neston, la plenkreskuloj ofte manĝas la kapon. Ĉe la nesto, la birdoj estas senplumigitaj kaj la mamuloj disŝiritaj en pecoj antaŭ manĝigi la idojn. Oni observis foje manĝokaŝon, sed ĝenerale ne ĉe la nesto.
Reproduktado kaj vivohistorio
Kopulacio okazas dum kaj post nestokonstruado. La ovodemetada periodo varias laŭ latitudo, vetero, kaj eble manĝodisponeblo. En la kanadaj partoj de la teritorioj, la ovodemetado okazas el fina aprilo al fina junio, dum pli sude la ovodemetado okazas el ĉirkaŭ la 20a de marto al meza majo. La plej frua konstatita ovodemetado estis de januaro en Utaho kaj la ovodemetado povas okazi tiom malfrue kiom ĝis la 3a de julio en Kanado. La ovodemetado okazas per dutagaj intervaloj kaj kovado ekas post la unua ovodemeto. La kovado estas kunhavata de ambaŭ seksoj kaj ĉiu faras proksimume la saman nombron de vicoj dum la 32taga averaĝe kovoperiodo. Anstataŭa ovodemetado sekve de malsukceso ŝajnas rara.
Pariĝadaj ceremoniaj flugoj ŝajne limiĝas al strikta senco. Ambaŭ seksoj engaĝiĝas en altaj, cirklaj flugoj sed bibliografiaj detaloj malabundas. Ŝvebaj aktivaĵoj povas ĉefe esti varioj de teritoriaj defendoflugoj kaj ne pariĝado mem. La glitada flugmaniero konsistas el serio de neprofundaj, rapidaj flugilfrapadoj interdise kun mallongaj glitadoj kaj povas utili por averti pri la teritorio. La "ĉiel-danco" estas instigata de entrudulo kaj konsistas el malrapida flugo kun neprofunda, prilaborata flugilfrapado kun neregula turniĝado kaj lanxcado kiu povas fini per abrupta falo. La masklo de Reĝa buteo povas flugi sub entrudulo kaj sekvi ĝin for de sia teritorio.
Alta ripozado okazas el elstaraj lokoj ĉirkaŭ la nesto, ĉefe komence de la reprodukta ciklo. Agresa agado kia atakoj, kalkanumkapto kaj persekutado estis notita de kelkaj observantoj. Kopulacio komencas antaŭ la konstruo de nova nesto, kaj pliiĝas frekvence ĝis la eko de la ovodemetado. Pasado de manĝo povas okazi antaŭ la aktiveco. La daŭro de kopulacio estas el 4 al 18 sekundoj.
La Reĝa buteo estas unu el la plej adapteblaj nestumantoj inter rabobirdoj kaj uzas arbojn, kornicojn, rokojn aŭ elstaraĵojn, la grundon, amasoj de fojno, nestoplatformojn, elektrajn fostojn kaj aliajn homfaritajn strukturojn. Por kelkaj kategorioj kiaj klifoj, ties vario inkludas argilon, teron kaj rokajn substratojn. Arbonestoj estas tipe en izolaj arboj aŭ izolaj arbetoj de elstaraj lokoj. Aŭtoroj malsamopinias pri ĉu grundonestoj estas pli sukcesaj ol arbonestoj, sed ili suferas pli da riskojn pro predado fare de mamuloj. Nestolokoj estas reuzataj ofte, sed oni povas konstrui kelkajn nestojn en unu areo. Tipe povas ekzisti 1 aŭ 2 alternativaj nestoj, sed oni trovis ĝis 8 en kelkaj teritorioj.
La nestoj estas farataj el grundoruboj kiaj bastoneteroj, branĉetoj kaj tifao. Malnovaj nestoj povas esti rekonstruataj, aŭ oni povas preni nestojn de aliaj specioj kaj rekonstruataj el bastoneteroj sur la pinto de tiuj malnovaj nestoj. Oni aldonas foje nekutimajn erojn kiaj papero, rubo, pikdrato, maizaj spadikoj, plasto kaj kabloj el stalo. Oni uzas arboŝelerojn kaj arbustojn por kovri la neston kun herboj kaj bovfeko. Foje oni aldonas ankaŭ pecojn de verdaĵoj. Antaŭ la formovo de la bizono el la teritorio de tiu birdo, la nestomaterialo ofte inkludis bizonajn ostojn, haŭtaĵojn kaj fekon. Ambaŭ seksoj estas respondecaj por la konstruado de la nestoj kaj la alporto de materialoj, sed ŝajne la masklo aspektas pli implikita en traserĉado de materialoj dum la ino aranĝas ilin en la strukturon.
La ovokvanto varias el 1 al 8 kaj tio plej verŝajne rilatas al manĝodisponeblo. La averaĝa ovaro estas de 3 aŭ 4 ovoj, ĉiu 6.4 cm longa kaj 5.1 cm larĝa. Ili estas mildaj, nebrilaj kaj blankecaj, neregule punktecaj aŭ makuletecaj kun ruĝecbrunaj markoj. Povas esti koncentro de pli malhelaj pigmentoj je la malgranda pinto de la ovo. Foje tiuj estas preskaŭ senmarkaj aŭ havas svagajn skribaĉojn.
Komencaj movoj for de la nesto ŝajnas reago al varmostreso ĉar la junuloj rapide moviĝas al ombro. Komenca flugo de maskloj okazas post 38 al 40 tagoj dum la pli malrapide disvolviĝantaj inoj ekflugas post ĉirkaŭ 10 tagoj pluaj. Posta idodependo el la gepatroj povas daŭri dum kelkaj semajnoj. Dum la unuaj kvar semajnoj post ekflugo, la junuloj vizitas pli kaj pli grandajn areojn ĉirkaŭ la nesto por lerni ĉasi. Buteidoj mortigas predojn tiom frue kiom ĝis kvar tagojn post ekflugo.
Oni konis birdojn vivantajn 20 jaroj en naturo, sed plej birdoj probable mortas en la unuaj 5 jaroj. La plej maljunaj ringitaj birdoj estis rekuperataj je aĝo de 20. Unuajaraj mortindicoj estis ĉirkaŭkalkulata je 66 % kaj la plenkreska mortindico je 25 %. La tialoj de mortindicoj inkludas kontraŭleĝan pafadon, perdon de sufiĉa manĝodisponeblo, ĉikanadon aŭ ĝenadon, predadon, kaj malsategon ĉe idoj dum periodoj de malalta manĝodisponeblo. Kojotoj povas predi surgrundajn nestojn, kaj la idoj povas esti predataj de la Granda kornostrigo kaj de la Reĝa aglo.
Statuso kaj konservado
Foje la Reĝa buteo estis konsiderata minacata, endanĝerita, aŭ sub zorgo en diversaj listoj de minacataj specioj, sed ĵusaj pliiĝoj de populacio en lokaj areoj, kune kun iniciatoj por konservado, kreis iome da optimismo pri la birdospecia futuro. Ĝi estis iame klasita kiel Preskaŭ Minacata specio fare de la IUCN, sed novaj studoj konfirmis, ke la Reĝa buteo estas komuna kaj disvastigata denove. Sekve ĝi estis sublistata al statuso de Malplej Zorgiga en 2008.
Tialoj de malpliiĝo estas ĉefe pro perdo de habitatokvalito. Kvankam fleksebla por elekto de nestoloko kaj pro montro de alta reprodukta eblo, la limigo de tiu birdospecio al naturaj herbejoj en reproduktejoj kaj specializata predado de mamuloj persekutataj en siaj teritorioj povas fari konservadon konstantan zorgon. Historie tiuj birdoj tute malaperis el areoj kie agrikulturo ŝanĝis la naturajn flaŭron kaj faŭnon; ekzemple oni notis en 1916 ke la specio estis "praktike formortinta" en Kantono San Mateo (Kalifornio). Studoj montris, ke la prerihundoj povas esti ĉefa predo de la Reĝa buteo, kio kunigas ilin al la populacioj de tiuj prerihundoj en mezokcidenta kaj sudokcidenta Usono, kiuj estis malpliiĝantaj en plej ĵusaj jaroj. Tiu birdo povas suferi ankaŭ pro la uzado de pesticidoj en farmoj; ili estas trovataj ofte ankaŭ mortpafitaj. Minacoj al la ĝenerala populacio povas esti:
La Reĝa buteo estis en la "Blua Listo" de specioj eble malpliiĝontaj fare de la National Audubon Society. El 1971 al 1981 ĝi retenis sian "bluan" statuson, kaj el 1982 al 1986 ĝi estis listata kiel specio de "Speciala Zorgo." The Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono lokiĝis ĝin en la kategorio de "nedeterminataj" en 1973, kaj diversaj subŝtatoj lokigis ĝin en kategorioj de "Minacataj" aŭ "Endanĝeritaj." En Kanado la Komitato de Statusoj de Endanĝerita Naturo en Kanado konsideris tiun specion "Minacata" en 1980.
En la kanadaj prerioj la teritorioj estis malpliiĝantaj ĝis 1980, kaj tiam, oni konstatis, ke la birdoj okupas 48 % el ties originaj teritorioj. Oni notis, ke la nombroj ĝenerale malpliiĝantas kaj la totala kanada populacio estis ĉirkaŭkalkulata je 500 al 1000 paroj. Je 1987 oni notis, ke la populacio pliiĝantas kaj la Alberta populacio sola estis ĉirkaŭkalkulata je 1,800 paroj. La rekupero plej verŝajne okazis pro pli granda manĝodisponeblo en la vintrejoj, kio helpas ke la birdoj reproduktiĝas kiam ili revenas al Kanado. En Usono estis historio de zorgo pro tiu specio en multaj ŝtatoj kun konstatitaj malpliiĝoj, sed en 1988, unu studo sugestis, ke la populacio en Kalifornio kaj en aliaj lokoj povus esti pliiĝanta signife. La vintreja populacio norde de Meksiko estis ĉirkaŭkalkulata je 5,500 birdoj en 1986. En 1984, la populacio ĉirkaŭkalkulata por Nordameriko estis inter 3,000 kaj 4,000 paroj, kaj en 1987, ĝi estis 14,000 individuoj.
Oni sugestis, ke la toksaj kemiaĵoj ne estas grava minaco al la Reĝa buteo. Administraj strategioj povas inkludi la reteno aŭ reklamado de indiĝenaj herbejoj por reproduktado same kiel ĉe vintrejoj. Pluteno de altaj populacioj de predospecioj en vintrejaj areoj ŝajnas gravaj por la buteaj kapabloj por moviĝi al someraj teritorioj en reproduktaj kondiĉoj. La integro de agrikulturaj praktikoj kaj iniciatoj por la administraj strategioj estas grava komponaĵo de ĉiu ajn ĝenerala skemo por konservado. La havigo de nestoplatformoj havis pozitivajn efikojn kaj estas parto de lokaj strategioj. Publika edukado kaj forigo de persekutado kaj de homa ĝenado devas esti grava parto de la ĝenerala konservoprogramo.
Malgranda turfalko
La Malgranda turfalko (Falco naumanni) estas malgranda rabobirdo apartenanta al la genro Falco de la falka familio de Falkedoj. La scienca nomo de tiu birdospecio rememoras la germanan naturaliston Johann Andreas Naumann.
Aspekto
Tiu malgranda rabobirdo estas 27–33 cm longa kun enverguro de 63–72 cm. Ĝi aspektas multe kiel la pli granda Komuna turfalko sed havas proporcie pli mallongajn flugilojn kaj voston. Ĝi kunhavas brunan dorson kaj striecajn grizajn subajn partojn kun la pli granda specio. La masklo havas kiel klarajn karakterojn '''blugrizajn kappinton. nukon, pugon, kaj voston''' kiel la masklo de la Komuna turfalko, sed li havas nek la malhelan striecon en dorso, nek la nigran vangan strion, kaj havas grizajn makulojn en flugilplumoj. La vosto kiel ĉe la Komuna turfalko havas nigran finan zonon kaj mallarĝan blankan bordon, sed ĉe la Malgranda turfalko dumfluge videblas centra pinto kaj en la nigra zono kaj en la tuta vostobordo, dum ĉe la Komuna turfalko la vostobordoj estas rondoformaj.
Ino estas bruna kun nigraj makuletoj tutkorpe, do simila al ina Turfalko, tio estas kun bruna kapo, sed pli malgranda, pli hela kaj kun blankecaj gorĝo kaj pugo. La krifoj estas ne tiom fortaj kaj la kruroj estas pli mallongaj kaj la ungoj estas helaj, diference de la Turfalko. Pezo de maskloj 130 g, de inoj 175 g. Subaj partoj estas blankecaj, sed dumfluge la Turfalko montras pli da nigraj punktoj ol la Malgranda turfalko kaj la flavbruna nuanco ne estas nur en korpo, sed ankaŭ en antaŭa flugilo; krome la vosto montras nigran preskaŭfinan strion sed ondoforman en Turfalko, dum iomete pinta ĉe la Malgranda turfalko.
Ambaŭ specioj
Spite ties ekstera simileco, tiu palearktisa specio ŝajnas ne tre proksime rilata al la Komuna turfalko. Fakte analizoj de DNA (Groombridge et al. 2002) lokigas ĝin je baza pozicio rilate al aliaj "veraj" turfalkoj (tio estas, ekskludante la specion de la Amerika turfalko kaj probable ankaŭ la grizaj afrikajn turfalkojn). Ties diverĝo estis provizore lokigita ĉirkaŭ la limo inter Mioceno kaj Plioceno. La morfologia similo kun la Komuna turfalko estas plej kaporompa, sed ankoraŭ ŝajnas informi pri la rilatoj de la nunaj specioj: la manko de la vanga strio ŝajnas praa ĉe turfalkoj, kaj la griza koloro de flugiloj unuigas la Malgrandan turfalkon kun plej parto de aliaj specioj de Falco, sed ne kun la aliaj veraj turfalkoj.
(12865) 1998 KL55
(12865) 1998 KL55 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Malgranda turfalko
Kutimoj
Tiu rara falko tre similas al Turfalko, sed ĝiaj moroj estas diferencaj. Ili manĝas preskaŭ nur insektojn, diference de la Turfalko, kiu manĝas ankaŭ ronĝulojn kaj aliajn etajn vertebrulojn; tiu ĉi specio tiujn vertebrulojn, nome malgrandajn birdojn, reptiliojn kaj rodulojn (ĉefe musoj) nur eventuale. La predoj estas ofte prenataj surgrunde.
Malgranda turfalko estas socia birdo kiu ŝatas vivi, nokti, nesti, ĉasi kun samspecianoj. Ili nestumas kolonie sur konstruaĵoj, klifoj aŭ en arbotruoj, sen konstruita strukturo, kio tipas inter falkoj. En hispana sudokcidenta regiono Ekstremaduro kaj en aliaj similaj regionoj la nestadon ili faras nur en konstruaĵoj, ĉefe inter tegmento. La ino demetas 3 al 6 ovojn.
Ĝi ĉasas ĉefe insektojn en sekaj kaj varmaj regionoj de Sudeŭropo (Iberio) kaj Turkio. Post varti kvar aŭ kvin idojn ĝi migras en Afrikon, sude de Saharo. Studoj de januaro de 2007 fare de LPO montris, ke ĉe vintrejoj, la Malgranda turfalko ripozas komunume – foje en altaj nombroj. Ripozejo malkovrita en Senegalio dum unu el tiuj studoj gastis 28,600 birdojn, kun kun 16,000 ekzempleroj de Afrika forkovosta milvo Chelictinia riocourii.
Tiu specio reproduktiĝas el Mediteraneo tra sudcentra Azio al Ĉinio kaj Mongolio. Ĝi estas somera migranto, kiu vintras en Afriko kaj Pakistano kaj foje eĉ en Barato kaj Irako. Ĝi estas rara norde de siaj reproduktaj teritorioj, kaj malpliiĝas en siaj eŭropaj teritorioj.
Ĝi estas disvastigata kaj abunda je tutmonda nivelo, sed en multaj areoj de siaj teritorioj, ŝajne ĝi suferas markatan kaj eble akcelan malpliiĝon. La IUCN klasis ĝin kiel vundebla specio (VU A2bce+3bce). Tio signifas, ke la tutmondaj populacio kaj teritorioj malpliiĝis je 30 % en la lastaj 10 jaroj, kaj eble tiel pluos dum almenaŭ alia jardeko. Krom ebla habitatodetruo, ŝajne senmezura uzado de pesticido havis fortan influon kontraŭ tiu specio pro ties insektovora kutimaro.
Nanaimo (SkyTrain Vankuvero)
Nanaimo estas parte supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Proteomiko
La proteomiko, aŭ proteinscienco, ampleksas la esploron de la proteinaro, tio estas la tuto de ĉiuj proteinoj ekzistantaj sub difinitaj kondiĉoj kaj je difinita momento en iu ĉelo aŭ iu organismo. La proteinaro kontraŭe al la (pli) statika genaro estas (ege) dinamika kaj povas ŝanĝiĝi koncerne sian kvalitan kaj kvantan konsiston da proteinoj, kaŭze de ŝanĝitaj kondiĉoj (medifaktoroj, temperaturo, genesprimo, dozo de biokatalizilo).
Tre bildece oni povas imagi la dinamikon de la proteinaro je jena ekzemploj:
La ŝanĝiĝoj de la proteinaro parte povas okazi tre rapide, ekzemple per fosforizo kaj malfosforizo de proteinoj, kiuj kadre de signaltransdono ludas tre gravan rolon.
Sohland am Rotstein
Sohland am Rotstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de aprilo 2005 la komunumo havis 1430 loĝantojn.
Klorosulfata acido
Proprecoj
Klorosulfata acido estas kvaredra molekulo, peraĵo, kemie kaj koncepte, inter sulfurila klorido (SO2Cl2) kaj sulfata acido. La komponaĵo rare preparatas pura, kaj kiam ekspoziciita al troo da sulfura trioksido, ĝi malkomponiĝas al pirosulfurila klorido aŭ klorosulfonata anhidrido.
Industrie ĝi produktatas pere de reakcio inter klorida acido kaj sulfura trioksido.
Festi
Festi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Generacio de Kolumbanoj
Generacio de Kolumbanoj (ankaŭ: generacio de tempestotempo kaj de apokalipso plenumita; Pokolenie Kolumbów) estis nomo de la generacio de polaj junaj poetoj kaj literaturistoj, naskitaj ĉirkaŭ la jaro 1920, por kiuj enirperiodo al plenkreskeco koincidis kun la 2-a mondmilito. Ĝuste la milito estis travivaĵo, kiu formigis ilian konscion kaj identecon en la plej alta grado.
La generacio aktive partoprenis en la rezista movado kontraŭ la germana okupacio kaj en la Ribelo de Varsovio. La nomo devenas de la titolo de la libro de Roman Bratny ''Kolumbowie. Rocznik 20'' (Kolumbanoj. 1920-aj jaroj). Reprezentantoj de tiu ĉi generacio estis trapenetritaj de katastrofismo. La milita realeco ne permesis al ili ĝui junecon, feliĉon, amon kaj aliajn valorojn. Anstataŭ pasiveco ili elektis aktivan batalon kontraŭ la okupanto.
Karakterizaj temoj kaj motivoj:
La reprezentantoj de la generacio de Kolumbanoj:
Bloomsbury
Bloomsbury estas distriko de West End de Londono, fama kiel moda loĝeja areo kaj kiel hejmo de nombraj prestiĝaj kulturaj, intelektaj, kaj edukaj institucioj. Ĝi limas kun Fitzrovia okcidente, Covent Garden sude, Regent's Park kaj St Pancras, norde kaj Clerkenwell oriente.
Bloomsbury estas hejmo de la Brita Muzeo, nome plej granda muzeo en Unuiĝinta Reĝlando, kaj de nombraj edukaj institucioj, kiel la University College London, la Universitato de Londono, la New College of the Humanities, la University of Law, la Royal Academy of Dramatic Arts, kaj multaj aliaj. Bloomsbury estas intelekta kaj literatura kerno de Londono, kaj hejmo de tutmonde konata eldonejo Bloomsbury Publishing, publikiganto de la serio de Harry Potter, kaj nomigo de la Grupo Bloomsbury, nome grupo de famaj britaj intelektuloj, kiel verkistino Virginia Woolf kaj ekonomikisto John Maynard Keynes, inter aliaj.
Bloomsbury ekdisvolviĝis en la 17a jarcento sub regado de la Grafoj de Southampton, sed estis ĉefe en la 19a jarcento, sub regado de la Duko de Bedford, kiam la distrikto estis planita kaj konstruita kiel riĉa loĝeja areo de Regenteca periodo fare de fama disvolvigisto James Burton. La distrikto estas konata pro siaj nombraj ĝardenplacoj, kiel Bloomsbury Square, Russell Square kaj Tavistock Square, inter aliaj.
Bačka
Bačka (hungare Bacska (baĉka)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Bačka situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo el Kráľovský Chlmec kaj fervojo inter Ĉop-Slovenské Nové Mesto preteriras. Kráľovský Chlmec troviĝas 5 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1214 en formo "Bachaka". En 1910 loĝis en Bacska 632 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bacska apartenis al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bacska rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Bačka 597 da homoj, (575 hungaroj, 18 slovakoj).
Márton Venczel
VENCZEL Márton [pr. vencel] estas rumanuja hungara biologo naskiĝinta en Corund la 17-an de aprilo 1958.
Kariero
Venczel finis en 1981 la fakon pri biologio en UBB de Kluĵo, li doktoriĝis en la sama universitato en 1996. Li estas scienca ĉefesploristo ekde 1996 de la Muzeul Țării Crișurilor (Körös-regiona Muzeo) de Oradea kaj gastprofesoro de UBB.
Tadasuni
Tadasuni estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Livezi (Mihăileni)
Livezi (Mihăileni) [livezj] (hungare: Lóvész loves) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al Mihăileni. En 1910 ĝi nombris 334 (rumanoj); en 1992 533 rumanajn kaj 34 hungarajn loĝantojn. Ĝia unua mencio estas en 1721. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye).
Burgo Löwenstein (Palatinato)
La burgo Löwenstein, ankaŭ nomata Lewenstein, estas la ruino de pintburgo ĉe Niedermoschel en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Priskribo
De la iama burgo hodiaŭ nur konserviĝas restaĵoj de la palaso
László Szőgyény-Marich (1840)
Grafo László Szőgyény-Marich (pli juna) [lAslO sOdjEn-mariĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szőgyény-Marich László estis hungara juristo, politikisto, ministro, diplomato, direktora membro de Hungara Scienca Akademio (1903). Lia nobela antaŭnomo estis magyar-szőgyéni kaj szolgaegyházi. Lia patro estis László Szőgyény-Marich (1806). László Szőgyény-Marich naskiĝis la  1840? (1841?) en Vieno. Li mortis la 1916 en Csór.
Biografio
László Szőgyény-Marich frekventis mezlernejon en Székesfehérvár, poste li lernis juron en Vieno. En 1861 li eklaboris en la departementa administrado de Fejér (historia departemento) kiel subnotario. Post 2 jaroj li laboris jam en juĝejo en Pest (urbo). En 1864 li studvojaĝis al Svislando, Francio, Hispanio, Italio. En la sekva jaro li revenis por labori al la departemento. En 1869 li estis elektita parlamenta deputito, baldaŭe li ricevis gravajn diplomatiajn kaj ministeriajn taskojn, li estis eĉ ministro. En 1890 li membriĝis al la supera ĉambro, krome li estis ministro. Post 2 jaroj li estis nomita ambasadoro en Berlino, kiun li plenumis ĝis 1914, dume en 1910 li ricevis la rangon grafo.
Li ricevis eĉ eksterlandajn premiojn. Lia edzino naskis 4 gefilojn.
Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), Vilhelmo la 2-a (Germanio) kaj Rudolfo de Habsburgo-Loreno (kronprinco) apartenis al lia amika rondo.
10210 Nathues
10210 Nathues estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan terfizikiston Andreas Nathues. Li studis la ecojn de la Eŭnomia familio per novaj teknikoj de observo kaj analizo de la datumoj ĉe la Germana Centro pri Aera kaj Kosma Flugado.
Cole Porter
Cole Albert Porter (naskiĝis la 9-an de junio 1891 en Peru, Indianao; mortis la 15-an de oktobro 1964 en Santa Monica, Kalifornio) estis usona komponisto kaj kantoteksto-verkisto.
Vivo
Cole Porter, kiu ricevis sian individuan nomon laŭ la familia nomo de sia patrino Kate, devenis deflanke de ĉi tiu el familio tre bonstata, kiu en Indianao interalie riĉiĝis per lignokomerco. Lia du pli aĝaj gefratoj, Louis Omar kaj Rachel, mortis infanaĝe jam antaŭ lia naskiĝo. La muzikemo kaj muzika talento de Porter montriĝis, antaŭenigita de lia patrino, jam tre frue; en la aĝo de ses jaroj li eklernis violonadon. Du jarojn poste sekvis unua pianluda instruo, kaj ekde tiam li koncentriĝis pri ĉi tiu instrumento. En la aĝo de dek li verkis siajn unuajn komponaĵojn, inter ili The Song of Birds, sesparta pianopeco dediĉita al lia patrino.
Ekde 1905 ĝis 1909 Porter lernis ĉe Akademio Worcester en Masaĉuseco. Post sukcesa ekzameno lia avo James Omar Cole donacis al li vojaĝon al Eŭropo, kiu kaj kulture kaj aparte lin grave impresis. En 1909 Porter ekdstudis ĉe Universitato Yale; ekde tie li transiris en 1913 al Universitato Harvard, kie li komence daŭrigis la studon de jurscienco, sed en 1915 komencis studi muzikon.
Jam dum siaj jaroj ĉe la Universitato Yale Cole Porter estis pro lia amuztalento estis tre ŝatata je studentoj kaj profesoroj, tie li verkis kelkajn studentokantojn, ekz. Yale Bulldog, kiujn oni eĉ nuntempe kantas tie. En 1915 lia kanto Esmeralda aperis kun ioma sukceso en la revuo ĉe Broadway Hands Up. Lia unua produktaĵo por Broadway See America First (1916) tamen restis sensukcesa.
Post eniro de Usono en la Unuan Mondmiliton printempon de 1917 Porter iris kiel volontulo por usona helporganizaĵo al Francujo. Post Militfino en 1918 li restis en Parizo kaj lernis tie ĉe Schola Cantorum, privata muzikaltlernejo estrate Vincent d’Indy. Saman jaron li konatiĝis kun la bonstata, ok jarojn pli aĝa Linda Lee Thomas kaj geedziĝis kun ŝi malgraŭ sia samseksemo decembron de 1919.
En 1923 la avo de Porter mortis kaj postlasis al li ne malestimindan heredaĵon. La geedzoj Porter pasigis la jarojn ĝis 1928 ĉefe en Eŭropo, aparte en Parizo, Venecio kaj ĉe la Riviero, ĝuis liberan, senzorgan vivon kaj entreprenis multajn vojaĝojn.
Fine de la 1920-aj jaroj Porter pli kaj pli laboris ĉefprofesie kaj kreska-sukcese kiel komponisto kaj tekstopoeto kaj reiris en Usonon. Li sukcesegis per la produktado de la muzikalo Paris (1928), al kiu pretigis al li la vojon lia amiko Irving Berlin. Sekvis pliaj sukcesaj pecoj, kaj jam baldaŭ Porter estis establiĝinta kiel unu el la plej gravaj kantverkistoj de Usono. Ekde 1935 geedzoj Porter pasigis pli kaj pli da tempo en Holivudo, kie la filmnegoco prosperegis.
Oktobron de 1937 li suferis gravan rajdakcidenton, kiu ĝisfunde ŝanĝis lian vivon. Liaj gamboj estis grave vunditaj, kaj lia edzino, kiu intertempe vivis separate de li en Parizo kaj priprensis eblan eksgeedziĝon, tuj revenis al sia flanko. La kuracistoj urĝe rekomencis amputadon de liaj gambon, kion ŝi tamen rifuzis, ĉar ŝi estis konvinkita, ke tio kaŭzus lian vivovolon. La sekvoj de ĉi tiu akcidento necesigis poste pli ol 30 operaciojn kaj akompanis lin lian restan vivon. Li neniam plene resaniĝis, li bezonis lambastonojn, kaj pianludo foje estis starigis al li malfacilaĵojn. Li tamen konservus sian humuron: ''Montriĝas, ke 50 milionoj da francoj ne povas erari. Ili manĝas ĉevalon anstataŭ rajdi ilin'').
En 1952 mortis lia patrino Kate, kun kiu Porter havis intensan rilaton. Du jarojn poste ankaŭ mortis lia edzino Linda. Ĉefe la perdo de sia edzino grave turmentis Koŭlon. En 1958 la kuracistoj amputis lian dekstran gambon. Ekde tiu momento lia vivoĝojo estis rompita. Li loĝis retiriĝinte kaj fariĝis pli kaj pli depresia kaj komencis drinki. Li perdis iom post iom sian vivovolon kaj al sia multjara intimulo Arnold Saint Subber Porter ĉiam denove diris, ke li volas morti. Ĉi tiun deziron la 15-an de oktobro 1964 Sorto plenumis al li: Cole Porter mortis en la aĝo de 73 jaro en la Hospitalo Santa Monica.
Verkoj
Cole Porter komponis 40 kompletajn muzikalojn kaj verkis la apartenajn kantotekstojn, el kiuj multaj fariĝis transmode popularaj. Lia stilo estas plejofte priskribebla kiel eleganta kaj monduma. Lia talento kiel tekstopoeto ekbrilas en multaj nekutimaj kaj spritaj linioj, kiuj ofte estis spicitaj per vortludoj kaj pro tio ofte portis al li problemojn deflanke de la cenzuro.
Jam dum siaj fruaj jaroj ĉe la altlernejo li komponis, sed la vera trarompiĝo sukcesis al li nur per Paris en 1928. Per la influo de lia amiko Irving Berlin, kiu mem estis komponisto kaj jam tiam apartenis al la plej gravaj usonaj komponistoj, Porter ricevis mendon de la muzikalo. Ĝi fariĝis ene de plej mallonga tempo sukcesa spektaklo, al kiu sekvis kromaj. Gay Divorce aŭ Anything Goes tiam estis vaste konataj. Post sia grava rajdakcidento Porter tamen eksuferis depresion, la verkado fariĝis malfacila por li – ankaŭ pro la fortaj kuraciloj – kaj li havis problemojn akiri la bezonatajn financojn por Brodveja produktaĵo. Tial kelkaj el liaj spektakloj fiaskis dum ĉi tiuj jaroj, kaj liaj recenzistoj vidis lian stelon jam estingiĝinta. Sed per Kiss Me, Kate el la jaro 1948 li denove lanĉis furoraĵon, kiu tutmonde sukcesis kaj eĉ nuntempe ankoraŭ estas prezentata. Por sia lasta Broadway-produktaĵo Silk Stockings Porter irigis en 1954 Hildegardan Knef kiel ĉefaktorinon al Novjorko. Multaj el liaj pecoj fariĝis – kvankam ja ne tiaj konceptitaj – ĵazaj normkantoj kaj transmodaj furoraĵoj, interalie „Night and Day“, „Begin the Beguine“, „What Is This Thing Called Love?“, „Easy to Love“,„You’d Be So Nice to Come Home To“, „Anything Goes“, „I Get A Kick Out Of You“, „Love for Sale“, „True Love“ aŭ „I’ve Got You Under My Skin“. Nuntempe la interpretaĵoj de tiaj pecoj fare de grandaj ĵazmuzikistoj ofte estas pli konataj ol la originalaj versioj. Multaj kantoj estis kantataj de la tutmonde plej famaj interpretistoj de ĵazo kaj ties randaj zonoj, i. a. de Frank Sinatra, Louis Armstrong aŭ Ella Fitzgerald kiu en 1956 per Ella Fitzgerald Sings the Cole Porter Songbook Vol. 1 kaj Vol. 2 faris eĉ du sondiskojn kun liaj kantoj.
MA 51
La MA 51 (Metroo Artikita, komisio 1951) estas materialo sur fer-radoj de Metroo de Parizo, enservigita en 1951 kaj elservigita en 1994. Ĝi veturis sinsekve sur la linioj 13 kaj 10.
Tabelvorto
La tabelvortoj aŭ korelativoj en Esperanto estas certaj vortoj apartenantaj al diversaj vortospecoj konstruitaj laŭ fiksita principo, kaj kiujn oni povas aranĝi en tabelo. Multaj inter ili estas tre oftaj (kiu, ie), certaj apenaŭ uzeblaj (nenial).
Etimologio
Pluraj el la fontlingvoj de Esperanto posedas seriojn de interrespondaj pronomoj kaj adverboj, kiuj povis inspiri L.L. Zamenhof al lia tabelvorta sistemo, nome la angla, franca, germana, itala, pola kaj latina. Speciale oni pensas pri la rusa kaj malnovgreka kiel inspirofontoj (pli detale vidu en "Etimologia Vortaro de Esperanto" kaj "La Deveno de Esperanto" fare de Geraldo Mattos).
Tabelvortoj en Esperanto kompare al la rusa kaj la pola
Jen komparo de la esperantaj tabelvortoj kun la respondaj rusaj kaj polaj vortoj, kiuj estas escepte regulaj kompare al neslavaj lingvoj, sed malpli regulaj ol esperantaj tabelvortoj.
Notu ke en la tabelo supre ne aperas ĉiuj tradukoj de la esperantaj tabelvortoj. Rimarku ke kelkfoje la iniciala litero aperas post prefikso kiel la iniciala "K" en сколько kaj la iniciala "T" en потому.
Rimarku ke en la pola lingvo kvar el la demandaj tabelvortoj komenciĝas per "k" aŭ enhavas ĝin, la montraj komenciĝas per "t" (aŭ enhavas ĝin), ĉiuj nedifinaj devenas el la demandaj per aldono de "ś", preskaŭ ĉiuj negativaj komenciĝas per "ni" kaj sep el naŭ kolektivaj komenciĝas per "wsz" (aŭ enhavas ĝin).
Reform-diskutoj
La tabelvortoj de Esperanto ŝparas multan lernadon kaj memorstreĉon, post ke la lernanto alproprigis la sistemon. Instruspertoj tamen montras, ke por lernantoj kun certaj okcidenteŭropaj lingvofonoj tabelvortoj povas esti "malfacilaj", ĉar "fremdaj" kaj "arte faritaj", eble la plej "arte farita" parto de la Esperanta leksiko. Poetojn kelkfoje ĝenas, ke la tabela sistemo necesigas ĉiam du (aŭ kombine kun "ĉi") eĉ tri silabojn por tre ofte uzataj, plej bazaj vortoj. Eble pro tio la tabelvortoj en la pasinteco ofte estis, kaj ĉiam denove estas diskutataj laŭ du tendencoj: anstataŭigo per "pli natura" sistemo unuflanke, vastigo kaj ĝeneraligo de la tabelo aliflanke.
Ĉu anstataŭigo per pli "natura" sistemo?
L.L. Zamenhof mem estis preta rezigni pri la tabelvortoj en la (fine ne realigita) reform-diskuto de 1894. La reform-Esperanto Ido en 1908 tamen sekvis tiun vojon. La Iltisa Skolo en la 1980-aj jaroj vaste uzis paralelajn formojn kiel "hik" (de latina hic) por "tie ĉi". Tiuj proponoj kaj tendencoj ĝis hodiaŭ nek vaste eniris lernolibrojn, nek ĝeneralan lingvo-uzon.
Ĉu plivastigo de la tabelo?
La kontraŭa diskuto temas pri aldono de "multobligaj" elementoj al la tabelo, kaj "horizontale" kaj "vertikale". Iom vaste diskutata estas la demando, ĉu oni aldonu apud ki-, ti-, i-, neni- kaj ĉi- plian elementon ali-. Pro la kialoj klarigitaj en PMEG ankaŭ tiu propono restis escepto kaj ne eniris la ĝeneralan lingvaĵon. Ignorante la gramatikan karakteron nedisigeblan de la tabelvortoj oni facile kaj formale povus pensi pri distranĉo ekzemple el kiam, tiam, iam ktp. la (ŝajn-)elementon -am kaj kombini ĝin kun aliaj elementoj, ekzemple mult'am (ofte, multfoje). Ankaŭ tiaj reform-proponoj ne estas ĝeneraligitaj.
Nen
André Albault iam proponis la vorton nen por la malo de jes, indikante, ke ĝia origino estas la unua silabo de neni- kun apogo de la franca non kaj germana nein.
Camden Town
Camden Town ofte mallongigita al Camden (ankaŭ nomo de la "borough" kie ĝi estas), estas distrikto de nordokcidenta Londono, Anglio, 2.5 mejlojn (4.1 km) norde de Charing Cross. Ĝi estas la administracia centro de la londona urbodistrikto Camden, kaj identigita en la Londona Plano kiel unu el la 34 ĉefaj centroj en Granda Londono.
Formita kiel loĝeja distrikto el 1791 kaj origine parto de la "manor" Kentish Town kaj de la "parish" St Pancras, Camden Town iĝis grava loko dum la dekomenca disvolvigo de fervojoj, kio plifortigis sian situacion en la Londonkanala reto. La bazo de la industria ekonomio de la areo estis anstataŭita de serv-industrioj kiel podetala komerco, turismo kaj distrado. La areo nune estas hejmo de surstrata bazaro kaj muzikaj eventoj kiuj estas tre asociaj kun alternativa kulturo.
Senjoroj el Kravaře
Senjoroj el Kravaře, ankaŭ Kravařidoj (ĉeĥe Páni z Kravař, Kravařové) estis malnova moravia nobela dinastio kun blazono de envolvita pafaĵo en ruĝa kampo, apartenanta al dinastio de Benešovidoj.
La nomo
Predikato devenas el Kravaře en distrikto Opava. Al la nomo oni rakontas okazintaĵon, kiam paŝtisto de bovinoj savis antaŭ urso filinon de burga senjoro, kiu donis ŝin al li kiel edzinon kaj avancis lin je kavaliro "el Kravaře".
Historio
Eblas, sed ne tute pruveble, ke en iliaj vejnoj cirkulis proksimume ekde duono de la 13-a jarcento sango de dinastio de Přemyslidoj. Vok z Benešova a Kravař havis verŝajne kiel edzinon filinon de Přemysl Otakar la 2-a el maldekstra flanko. La senjoroj el Kravaře ofte edziĝis kaj ili edzinigis siajn filinojn kaj fratinojn al anoj de dinastio de Rožmberkidoj.
Pli malnova literaturo indikas, ke prapatro de la dinastio de Kravařidoj estas Drslav el dinastio de Benešovidoj, kiu havis filon Vok. Sed novepokaj aŭtoroj de historiaj publikaĵoj indikas, ke Vok, la filo de Drslav, kaj Vok z Benešov a z Kravař estis du diversaj personoj. En pli malnova literaturo oni ankaŭ erare unuigas Vok z Benešova a Kravař kaj Vok la 1-a z Kravař en unu historian personon. Sed la pli malnovaj kaj pli novaj aŭtoroj unuiĝas en tio, ke patron de Vok la 1-a el Kravaře ne eblas sekure historie dokumenti, ĉar la gepatroj de tiu ĉi nobelo estas nenie indikataj. Sed ŝajnas, ke la patro de Vok la 1-a el Kravaře (1300-1329) estis Vok z Kravař a Benešova (1274-1283) el dinastio de Benešovidoj.
La Kravařidoj baldaŭ apartiĝis en du ĉefajn dinastiajn branĉojn. Vok la 2-a z Kravař fariĝis fondinto de branĉo de Plumlov-Strážnice, kiam en la jaro 1325 li akiris Plumlov-on de reĝo Johano de Luksemburgio. La branĉo plu dividiĝis al plumlova kaj strážnica filio. La fratoj de la dua geedzeco Vok la 1-a z Kravař, Ješek z Kravař kaj Drslav z Kravař fariĝis fondintoj de branĉo Fulnek-jičína.
La senjoroj el Kravaře tenis signifajn funkciojn en Margraflando Moravio, kiu estis aŭtonoma lando, kies reprezentanto estis moravia margrafo. Kelkaj el la Kravařidoj tenis funkciojn de landaj grafoj, Jindřich z Kravař a Plumlova, Petr z Kravař a Strážnice kaj Lacek z Kravař a Helfštejna atingis al la dua plej supera moravia posteno post la margrafo, kiu estis landa hetmano. Petr († 1425) fariĝis la plej supera hofmajstro de Reĝlando ĉeĥa kaj moravia hetmano. Li donis ŝirmon al Jan Hus, subskribis protestan leteron de ĉeĥa nobelaro adresita al Koncilio de Konstanco post ŝtiparumo de Hus. Kiel aliancano de Jogajlidoj batalis kontraŭ Ordeno de germanaj kavaliroj. Unu el Kravařidoj - Lacek z Kravař - fariĝis olomouca episkopo.
Dum husmovado parto de la dinastio staris malantaŭ Sigismondo, pluaj aliĝis al husanoj. Anoj de tvorkova branĉo agadis ĉefe kiel grafoj, hetmanoj kaj loktenantoj en Opavio.
Eduard Reichardt
Eduard REICHARDT (naskiĝinta la en Camburg, mortinta la  en Jena) estis germana atrikulturĥemiisto.
ISO 3166-2:IE
ISO 3166-2:IE estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Irlandon. La kodojn havas kvar provincoj kaj 26 graflandoj (nomataj counties, singulare, contaetha, singulare ). Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>IE</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Irlando (laŭ la angla ŝtatonomo Ireland kaj la irlanda nomo Eire). La dua parto estas unu litero por provinco kaj unu aŭ du literoj por graflando.
Eduard Reichardt
Vivo kaj agado
Post trejniĝo apotekista li studis ekde 1850 ĥemion kaj farmacion ĉe la Universitato de Jena. Dumstudade li iĝis ano de la studenta korporacio Burschenschaft Germania Jena. En 1854 li dungitis kiel instruisto pri ĥemio ĉe la Agrikultura instituto kiu flegis tre bonajn kontaktojn kun la universitato. En 1857 sekvis lia habilitiĝo kaj la eksterorda profesoreco sekvis en 1862. Ĝismorte li faris prelegojn en Jena pri agrikulturĥemio, teĥnika ĥemio kaj farmacio. Samtempe li estris la sekcion agrikulturan ĉe la Terenkultivada provad-stacio en Jena. Tie li gvidis multon da fitoĥemiaj kaj fiziologiaj eksperimentoj kaj povis montri i.a. ke feraj oksidoj kaj aluminia oksido absorbas sufiĉe da karbonata acido antaŭ retransdono per kio kalcia karbonato kaj magnezio kaj kalcia fosfato enterene solviĝas.
Senjoroj el Kravaře
Historio
Ambaŭ branĉoj de la dinastio formortis en la 15-a jarcento. Lasta vira ido de fulnek-jičína branĉo estis Jan Jičínský z Kravař a Fulneka, post kies morto la dinastia posedaĵo estis disvendita por repago de ŝuldoj. De li formortis linio laŭ glavo. Lasta vira ido de plumlov-strážnica branĉo estis Jiří z Kravař a Strážnice, kiu dividis sian posedaĵon inter siajn kvar filinojn kaj havis tiel daŭriganton en aliaj bohemiaj kaj moraviaj dinastioj.
Eduard Reichardt
Vivo kaj agado
Gravege por agrikulturo estis skribaĵo lia, kiu eldonitis en 1860 en serio de Leopoldina-akademio, Das Steinsalzbergwerk Stassfurth bei Magdeburg. Ĉar ĝi estis la decida antaŭenpuŝilo por la grandstila ekspluato de kaliaj saloj. Krome tuj ekuzis farmistoj kaliajn kaj mineralajn salojn kiel sterkojn. Ĉe Leopoldina-akademio membris Reichardt ekde 1858.
Graveco
Motivo gvida de esploroj liaj estis apliki la novajn atingojn sciencajn en praktiko de terenkultivado. Al tio servis pluraj memstaraj publicitaĵoj kaj multaj etaj eseoj. Lia plej grava agrikulturĥemia verko estis Ackerbauchemie oder die Chemie in ihrer Anwendung auf Agricultur de 1861.
Dum la du lastaj jardekoj de sia vivo Reichardt okupiĝis ĉefe pri plibonigo de la trinkakvokvalito. Tiam estiĝis lia libro Grundlagen zur Beurtheilung des Trinkwassers kiu ĝuis kvar aliajn eldonojn. Por multaj jaroj Reichardt estis inter la aŭtoritatuloj sur la kampo de moderna trinkakvoprovizado. Por Bad Kohlgrub li faris en la 1872-a jaron ekspertizon rekomendante la vilaĝon pro klimato kaj marĉoj kiel kuracbanloko - kun specialiĝo je ŝlimbanoj sanigaj. Intertempe li redaktis la fakgazeton Archiv der Pharmacie.
Senjoroj el Kravaře
Blazono
Ili portis en sia blazono envolvitan pafaĵon, al kiu ligas okazintaĵo pri batalisto, kiu elŝiris al sia kontraŭulo lipharon, surpikis ĝin al pafaĵo kaj donis kiel pruvon de venko.
Posedaĵo
Senjoroj el Kravaře proprumis aŭ havis lombarditaj multajn posedaĵojn en Moravio, al kiu apartenis: Kravaře, Plumlov, Drahuš, Račice, Dědice, Stagnov, Helfštýn, Hradec nad Moravicí, Starý Jičín, Nový Jičín, Štramberk, Vsetín, Freundsberg, Rožnov, Místek, Strážnice, Fulnek, Bílovec, Zábřeh, Klimkovice, Valašské Meziříčí, Velké Meziříčí, Moravský Krumlov, Moravský Beroun, Šternberk, Dvorce, Velká nad Veličkou, Kanšperk, Bzenec, Bánov, Brumov, Bílkov, Šternberk u Telče, Hoštejn, Náměšť nad Oslavou, Prostějov, Čechy pod Kosířem, Drahotuše, Šostýn kaj pliajn.
Genealogia arbo de la senjoroj el Kravaře
Vok z Benešova a z Kravař (1274-1283), edzino - bastardino de reĝo Přemysl Otakar
Ĉilia Ŝaka Ĉampionumo
La Ĉilia Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Ĉilio por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando. Ĝi estas organizita de FEDAC (Federación Deportiva de Ajedrez de Chile).
Dinhard
Pri la komunumo
Dinhard estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1382 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.