cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sankt-Peterburgo
Transporto
Finnlanda Stacio aŭ Sankt-Peterburgo–Finljandskij (en rusa: Станция Санкт-Петербург-Финля́ндский Stantsiya Sankt-Peterburg-Finlyandskiy) (IATA: FVS), estas fervoja stacio, kiu funkciigas transporton al okcidentaj destinoj kiel Helsinki kaj Viborg. La stacio estas fama ĉefe kiel la loko kien Vladimir Lenin revenis al Rusio el ekzilo en Svisio la 16an de Aprilo 1917 (novstile), estre de la Oktobra Revolucio. (ruse Площадь Ленина) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Kirovsko-Viborgskaja linio, ĝi situas inter la stacioj kaj  en Sankt-Peterburgo. La stacio estas konekta al Finlanda fervoja stacidomo de Sankt-Peterburgo kaj formas unuigitan transportan nodon kun ĝi.
La Metroo de Sankt-Peterburgo (ĝis julio 1992 Leningrada metropoliteno Lenin) estas la sistemo de metropolitenaj linioj en Sankt-Peterburgo. La sistemo ekfunkciis la 15-an de novembro 1955. En 2015 la Sankt-Peterburga metroo konsistis el kvin linioj de komuna longeco 113,6 km, 67 stacioj (inter ili 7 ŝanĝostacioj), 251 rulŝtuparoj, 1534 vagonoj. 2,3 mln da homoj uzas la sistemon ĉiutage.
La nuna (por decembro 2015) pago por unu vojaĝo per metroo estas 31 rubloj sendepende de la longeco de vojaĝo. Oni planas enkonduki laŭzonan pagon (kiam la pago dependos de la elektita itinero).
Ĝis la jaro 1982 Sankt-Peterburga metroo estis la plej norda metroo en la mondo.
Partneraj urboj
Sankt-Peterburgo havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:
Krome la urbo havas amikajn rilatojn kun
Esperanto en Sankt-Peterburgo
Famaj esperantistoj: Nikolaj Kazi-Girej (naskiĝis), Aleksandr Miĥajloviĉ Nedoŝivin, Nikolaj Afrikanoviĉ Borovko, Aleksandr Postnikov (pri kiu Mikaelo Bronŝtejn verkis romanon Dek tagoj de kapitano Postnikov), Grigorij Cejtin (lingvisto), Nelli Kublanova, Varvara Cvetkova.
En la urbo estas kelkaj Esperanto-societoj, inter ili:
Ensemblo "Blua Ponto" kaj kelkaj aliaj muzikistoj kaj muzik-grupoj artumas en la urbo.
Okazintaj esperantistaj renkontiĝoj:
2148 Epejo
2148 Epejo estas troja asteroido de la sistemo Jupitero - Suno, malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi orbitas en la tiel nomata Greka Tendaro (punkto de Lagrange L4), ĝi ricevis la nomon de Epejo filo de Panopeo, greka batalanto de la Troja milito kiu konstruis la trojan ĉevalon laŭ la Iliado.
The Passionate Adventure
The Passionate Adventure estas brita muta filmo de 1924, reĝisorita de Graham Cutts en kiu stelulas Clive Brook kaj Alice Joyce. La filmo estis adapto el romano de Frank Stayton fare de Alfred Hitchcock kaj Michael Morton, kun Hitchcock listigita ankaŭ kiel helporeĝisoro de Cutts.
The Passionate Adventure elstaras ankaŭ kiel la unua filmo publikigita sub la regado de Michael Balcon sur la ĵus formita Gainsborough Pictures.
Intrigo
La geedzoj Adrian kaj Drusilla St. Clair (Brook kaj Joyce) estas malkontentaj kaj senamaj ekde la reveno de Adrian el la Unua Mondmilito, kaj la paro traktas sin unu la alian ege malvarme. Forirante el tiu malkontentiga hejma vivo, Adrian iras al la East End de Londono kie li maskas sin kiel fuŝvestita vagulo. Tie li renkontiĝas kun bela juna stratulino Vicky (Marjorie Daw) kaj li iĝas ŝia neoficiala protektanto.
Tio tute ne plaĉas al la krimula amanto de Vicky nome Herb (Victor McLaglen) kiu iĝas pli kaj pli suspektanto kaj ĵaluzo pri ŝia asocio kun Adrian, ĝis kunfronto iĝas neevitebla. Adrian uzas sian ingenion por superi la forton de Herb, kaj sukcesas havigi lin al la polico kiu estis serĉante lin. Kun Herb malliberigita kaj Vicky sekura, Adrian revenas okcidenten al Drusilla plifortigita pro sia aventuro en la "East End" kaj kun sia pasio al ŝi evidente restaŭrita.
Jánský Vrch (kastelo)
Jánský Vrch (ankaŭ Janský Vrch, ger. Johannesberg, antaŭe ankaŭ Johannisberg) estas kastelo en urbo Javorník de nuna Ĉeĥio, kiu estis ĝis la jaro 1945 somera restadejo de la episkopoj kaj ĉefepiskopoj de Breslaŭo. Temas pri ununura alirebla memorinda objekto en distrikto Jeseník. Ĝi estas en posedaĵo de ŝtato (Ĉeĥio) (administradon sekurigas Nacia memorindaĵa instituto) kaj ĝi estas alirebla por publiko.
Historio
La devena burgo estis konstruita plej verŝajne en 13-a kaj la 14-a jarcentŝanĝoj fare de piastida duko Bolko la 1-a Svidnica sur (rilate al supermara alteco) nealta, sed pejzaĝe karakteriza kaj strategie signifa altaĵo super vilaĝo Javorník. La unua skribmencio estas el la jaro 1307, kiam en dokumento de brandenburga margrafo atestas kastelano en Javorník (Jawirnich) de nomo Richolf. En la jaro 1348 donis siajn rajtojn al la burgo duko Bolko la 2-a Svidnica al vroclava episkopo Přeclav z Pohořelé, por kio li povis lasi la burgon en tenado. Post la morto de duko en la jaro 1368 helpe de tiama kastelano Matyáš Trencz ekposedis la burgon alia el sileziaj piastidoj, duko Jindřich Falkenberský (Nemodlínský), sed en la jaro 1371 ĝi venis en la manojn de episkopo kaj ekde tiu tempo ĝi estis ĝis la jaro 1945 konsisto de posedaĵo de la vroclava episkopujo.
En la 14-a kaj la 15-a jarcentŝanĝoj apartenis al la burgo senjorujo ensumiganta apud Javorník mem vilaĝojn Bílý Potok, Uhelná kaj Travná. En tiuj ĉi lokoj troviĝis ankaŭ episkopaj feŭdoj devigaj per feŭda deĵoro al la burgo Javorník.
En la jaro 1428 la burgo estis konkerita kaj grave difektita fare de husanoj revenantaj el sieĝado de Niso. Episkopo Konrado Oleŝnica en la jaro 1432 denove aĉetis de la husanoj okupitajn posedaĵojn por alta sumo. La vroclava kapitulo sekve decidis pri detruigo de la remparoj de la burgo Javorník, por ke ĝi denove ne povis fariĝis apogpunkto de la malamikaj fortoj. La forlasitan burgon kaj la apudajn vilaĝojn la episkopo lombardigis (en 1435 al Pelkan z Kalkova, en 1445 al Jan Switling, en 1464 al Mikuláš Streit).
Komence de la 17-a jarcento okazis pluaj konstruaj reguligoj. La kastelo supervivis la tridekjaran militon sen damaĝigo. La burgo jam tiutempe perdis la soldatan sigifon, ĉar pro ties modernigo ne estis sur la mallarĝa spaco de la devena promontora loko. Unu el la kastelaj hetmanoj en la 17-a jarcento estis timigata Johann Tümling, pri kies morto oni rakontis, ke la diablo mem ĵetis lin el la kastela remparo.
Baroka alikonstruo de la kastelo komencis dum regado de episkopo Philipp Gotthard von Schaffgotsch (1748-1795), kiu ĉi tie vivis ekde sia fuĝo el prusia militkapto en la jaro 1766 ĝis sia morto. Tiam en la kastelo renkontiĝis artistoj el la tuta Habsburga monarkio. En la jaro 1766 Schaffgotsch nomis kiel sia kastela kapelestro komponiston, violoniston kaj dirigenton Karl Ditters von Dittersdorf. Tiu dum sia tridekjara restado ĉe la episkopo komponis krom aliaj kvardek komikajn operojn.
Sekvanto de Schaffgotsch, princo-episkopo Joseph Christian Franz zu Hohenlohe-Waldenburg-Bartenstein (1795-1817), finis en klasicisma spirito la reguligojn de Jánský Vrch ĝis la hodiaŭa stato kaj fondis ĉi tie belĝardenon kaj parkon de angla stilo. Jánský Vrch restis ŝatata somera restadejo de la vroclavaj episkopoj, kiuj ĉi tie reteniĝadis precipe tiam, kiam la prusiaj kaj pli poste la germanaj rilatoj ne estis politike favoraj. El la kastelo estis ankaŭ administrataj ampleksaj episkopaj posedaĵoj en Jeseník-regiono, kies relativa signifo ascendis pro sekularizo de la eklezia posedaĵo en Prusia Silezio en la jaro 1810.
Eĉ en la 19-a jarceto la kastelo plu lasis por si la famon de la centro de kulturo kaj klereco. Kardinalo Melchior von Diepenbrock mem estis poeto en stilo de sudgermana romantismo. Dum la tempoj de episkopo Heinrich Förster ĉi tie en la jaroj 1856–1857 restadis kaj kreis Joseph von Eichendorff, unu el la plej signifaj germanaj romantismaj poetoj. Ofta gasto en Jánský Vrch estis ankaŭ poeto Josef Christian von Zedlitz, filo de ĉi tiea kastela hetmano.
Lastaj loĝantoj kaj administrantoj de la kastelo estis kardinaloj Georg von Kopp kaj Adolf Bertram, kiu ĉi tie vivis ekde evakuado de Vroclavo ĝis sia morto la 6-an de julio 1945. Ĉi tie li estis ankaŭ sepultita; liaj korprestaĵoj estis transportitaj en vroclavan katedralon nur la 8-an de novembro 1991.
Solvo de la posadantaj rilatoj al la kastelo post la dua mondmilito prenis kelke da dekjaroj. En la jaro 1959 Jánský Vrch estis luigita al la ŝtato, sed nur en la jaro 1984 estis egaligitaj reciprokaj posedaĵaj pretendoj de la ĉeĥa kaj la pola romkatolika eklezio kaj la kastelo estis plene ŝtatigita. Ekde la 1-a de januaro 2002 ĝi estas nacia kultura memorindaĵo.
Konstruado
Kastelo Jánský Vrch en la hodiaŭa aspekto kreas tra nordosuda direkto plilongigitan, ovalan, kompaktan komplekson de altece egaligitaj konstruaĵoj, superitaj nur per mmalpli granda horloĝa turo, kun du kortoj (supra kaj malsupra).
La plej malnova, kulmine mezepoka konstrua fazo, estas nur malmulte videbla, sed ties disponon la burgo fakte konservis dum malfrue gotika kulturo en la 15-a kaj la 16-a jarcentŝanĝo. La plej karakteriza parto de la devena burgo estis grandega burgfrido sudokcidente, el pli granda parto konstruigita en la ĉirkaŭan remparon kaj la konstruaĵojn kaj en la nuntempa aspekto fakte malaltigita. En la baroka tempo estis sur ties fundamento konstruita ovala koncerta ĉambrego. Ambaŭ kortegojn ĉirkaŭas la kastelaj kostruaĵoj de diversa aĝo (malfrue gotikaj, malfrue renesancaj, barokaj kaj klasicismaj), krom la suda klasicisma konstruaĵo enkadre de la devena fortikaĵo el periodo ĉirkaŭ la jaro 1500. En fleksiĝon de la fortikaĵo sur la norda flanko estis jam en la renesanca epoko enmetita kapelo, regotikigita en duono de la 19-a jarcento. Super ĝi troviĝas la horloĝa turo, kiu estis en la 18-a jarcento ankaŭ malaltigita. La internoj de la kastelo estas plejparte baroke kaj klasicisme reguligitaj.
La devena aliro al la burgo estas de sudo. Sur loko de parte surŝutita fosaĵo hodiaŭ troviĝas mastrumaj kostruaĵoj el la 19-a ĝis la 20-a jarcentoj.
Sur la orienta flako de la kastela kostruaĵo troviĝas baroke reguligita ĝardena teraso ĉirkaŭita de devena malfrue gotikaj remparoj. El la nordo kondukas al ĝi alirvojo por piedirantoj el la urbo, establita komence de la 19-a jarcento.
Ekspozicio
En vico da ĉambroj de la kastelo konseviĝis historia surmura pentraĵaro kaj tapetoj, samkiel ankaŭ multnombra meblaro precipe el la 19-a jarcento, ĉar la kastelo tenis por si ĝis la jaro 1945 sian rezidencan funkcion. Tiujn plenigas kolekto de muzikaj instrumentoj, samkiel ankaŭ bildoj kaj aliaj artistaj objektoj. En la kastela kapelo troviĝas la plej valoraj el ili: ekzemple malfrue gotikaj statuoj de sankta Barboro, sankta Heleno kaj Virgulino Maria el la jaro 1491. Altaro de la kapelo estas laboraĵo de nederlanda majstro el komenco de la 17-a jarcento.
Jánský Vrch gastumas plu unikan kolekton de proksimume 2000 pipoj de la plej diversa geografia deveno el la 18-a ĝis la 20-a jarcento, la plej granda de sia speco en Mezeŭropo. Ĝi enhavas precipe valorajn ekzemplerojn el porcelano kaj sepiolito (mara ŝaŭmo). La kolekton fondis Emil Tománek kaj ĝi estis aĉetita por la kastelo en la jaro 1968.
Armand-Prosper Faugère
Armand Prosper FAUGÈRE (naskiĝis la  en Bergerac, mortis la  en Parizo) estis franca literaturhistoriisto kaj vicestro de la Oficejo pri rilatoj kun fremdaj landoj ĉe la Ministerio pri eksteraj aferoj.
Vivo
Faugère iam intensege okupiĝis je esploroj pri Blaise Pascal surpaperigonte la rezultojn ĉe »Éloge de Blaise Pascal« (1842,) por kio li ricevis eĉ premion de la Franca Akademio. Krome li skribis: »Pensées, fragments et lettres de Blaise Pascal« (1844); »Lettres, opuscules et mémoires de Mme. Périer et de Jacqueline, sœurs de Pascal, et de Marg. Périer, sa nièce« (1845); »Lettres de la mère Arnauld« (1858) kaj »Oeuvres de Pascal« (antaŭe: Les Provinciales, 1886–95).
Faugère estante fakulo publike afirmis la malaŭtentikecon de la manuskriptoj prezentitaj en 1868 fare de Michel Chasles al la Akademio: ili vere evidentiĝis poste malveraĵoj. Faugère ankoraŭ eldonis la rememorojn de Manon Roland (1864), »Fragments de littérature morale et politique« (1865), Saint-Simons »Écrits inédits« (1880–83).
Kenilworth
Kenilworth estas urbo de Warwickshire, Anglio, kiu famas ĉefe pro sia kastelo. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis preskaŭ 22,600 loĝantojn.
La urbo eble fondiĝis dum la malfrua 11-a jarcento, kaj pligrandiĝis la sekvantan jarcenton post la fondo de aŭgustena abatejo kaj la konstruado de la kastelo. En 1538 la abatejo fermiĝis dum la abolicio de la anglaj monaĥejoj, kaj post nelonge parte malkonstruiĝis: nur ruinoj ankoraŭ videblas.
Verŝajne la unua terpomo enkondukita en Anglion (de Walter Raleigh) plantiĝis ĉe Kenilworth.
Multe de la loĝantoj elmigras al pli grandaj urboj kiel Coventry, Birmingham kaj Leamington Spa.
Kigalio
Historio
Germana kolonialisto Richard Kandt fondis Kigalion en 1907. Baldaŭ ĝi estis ĉefurbo. En la ĉefurbo ĉeflernejo funkcias.
Ĝemelkomunumo
San Bernardino, Usono
Pierre-Joseph Proudhon
En 1840 : Li iĝis tuj fama pro sia libro "Qu'est-ce que la propriété?" ("Kio estas proprieto?") Li respondas tiun demandon per la ege fama frazo : "proprieto estas ŝtelo !".
Li estas ankaŭ konata ĉar li estas preskaŭ la unua kiu sin nomis "anarkiisto". "Jes ja mi estas anarkiisto, eĉ se mi multe zorgas kaj ŝatas ordon".
Proudhon poste priskribas laboristajn kaj federalajn tezojn  "la Philosophie de la misère" ("La filozofio de la mizero", 1846) kaj pro tiu libro perdis la estimon kiun Karlo Markso havis por li.
Li estis ĵurnalisto ĉe Le Peuple ("La popolo") kaj La Voix du peuple ("La popola voĉo").
Prudono kaj la scienca ekonomio
Prudono multe fidas la ekonomian sciencon, kiun li konsideras la nura taŭga por ŝanĝi la socisistemon : « mi persistas kredi ke la demandoj pri Dio, pri la homa estonto, pri la ideoj, pri la certeco, unuvorte, ĉiuj gravaj filozofiaj temoj plene rolas en la ekonomia scienco, kiu fakte, estas nur ilia konkreta aspekto » (Prudono, letero al Bergmano [Bergmann], 4an de junio 1847). Kiel Furiero [Fourier] aŭ Sansimono [Saint-Simon], li asertas la unuarangecon de ekonomio super politiko.
En siaj Ekonomiaj Kontraŭdiroj, Prudono klopodas montri, ke ekonomio baziĝas sur internaj kontraŭdiroj : tiel, la maŝinigado malpezigas la penon de l’ laboristo sed senlaborigas lin, la disdivido de la laboro kreskigas la socian riĉecon sed stultigas la laboriston, la konkurenco instigas al produktado sed malaltigas la salajrojn, la kredito povus emancipi la laboriston sed funkcias nur por la riĉuloj, la tera proprieto estas ece la fundamento de la libereco, sed ĝi produktas privilegiojnŠ Fronte al tiuj ĉiamaj kontraŭdiroj, revolucio vanas kaj serĉindas alia maniero konsideri la ekonomiajn rilatojn.
Kvankam tre kritikema kontraŭ la kapitalisma ekonomio, Prudono ne pli favoras al socialismo. Utopion li ne toleras, ĉar laŭ li, kongrue kun la etimologio, ĝi signifas « loko kiu ne povas esti ». Nu, socialismo estas utopio : « sola, en la nebulo de siaj ideoj, ĝi kontrastas kun la unueco de la homa specio » ; do, « ne estos taŭga momento por ĝi ; ĝi estas kondamnita al eterna prokrasto ». Dum kapitalismo asertas, ke kio devas esti, tio estas, socialismo asertas, ke kio devas esti, tio ne estas. Dum la ekonomia politiko asertas, ke la laboro estas organizita, la utopia socialismo asertas, ke ĝi estas organizota. Fidela al la hegela dialektiko, kies adepto li estas, Prudono refutas ambaŭ tiujn konkludojn ; li opinias, ke la laboron oni organizas. Ĉar li ne agnoskas la hipotezon de stagnado : laŭ li, socio evoluas ekde la komenciĝo de la mondo kaj evoluos ĝis ties finiĝo. Konsekvence, li frontas samgrade la klasikajn ekonomiistojn ­ kuj priskribas la tiamajn mondajn realaĵojn sen konsidero al iliaj portempeco kaj evolukapablo ­ kiel la socialistojn, laŭ kiuj la sukcesa estiĝo de ideala socio indikos la finon de la Historio.
Prudono favoras al iu tria vojo, la scienca socialismo, kiu iĝos pozitiva anarkio aŭ memmastrumada federaciismo. Tiu lasta, laŭ Prudono, baziĝas sur du paralelaj strukturoj, unu kiu rilatas al la ekonomia aktivado, la alia al la politika flanko. Tiuj du strukturoj estu aparte difinitaj sed kunlaboru. Rilate produktadon, temas pri « demokrata ekonomio mutuala » : La terkulturistoj posedas terpecon, kiun ili ekspluatas, kaj ili partneriĝas inter si, sine de kooperativaj unuiĝoj, mem membroj de terkultura federacio. La industria produktsistemo, siaflanke, konsistu el multaj kolektivaj proprietoj, inter si konkurencaj, sed partneraj en komuna industria federacio. La konsumantoj grupiĝu laŭ « konsuma kaj produkta sindikato », kiu mastrumu la sistemon sendepende de la Ŝtato. Prudono eĉ imagas mondskalan konfederacion.
Sur la politika flanko, la « federala demokrata politiko » fontu el regionoj, kiuj sin memmastrumu -­ en Francio, dekduo da -­ kaj partneriĝu por konsistigi federalan respublikon. La federala ŝtupo zorgu nur pri fondado, kreado, instalado, sed kiel eble malplej pri plenumado. Estu du asembleoj : la regiona kaj la profesia. Tiel la universala baloto baziĝu sur regiona kaj sociprofesia divido. Nacioj konsistigu kune konfederaciojn.
Jen kiel Prudono, en 1863, imagas konfederacian Eŭropon provizitan per buĝeto, diversaj agentejoj, justica instanco, kaj organizantan komunan merkaton. Tiun organizadon oni povas efektivigi nur danke al volo de la laboristo kaj tio postulas sufiĉan tempon. Volo ĉefas : la prudona idearo baziĝas sur la nocio de kontrakto.
Esens
Esens estas urba komunumo en Germanio, borde de la Norda Maro. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Esens. La teritorio apartenas al la historia regiono Orienta Frislando.
De la urba haveno Bensersiel interalie ekvojas la pramŝipoj, kiuj trafike konektas la orientfrisan insulon Langeoog al la eŭropa kontinento.
István György Szűts
István György Szűts [iŝtvAn djordj sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szűts István György estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, instruisto.
István György Szűts naskiĝis la  1756 en Szekszárd. Li mortis la 1821 en Pest (urbo).
Biografio
István György Szűts studis laŭvice en sia naskiĝurbo, Baja, Pécs, Vác. En 1776 li aliĝis al la piaristoj, en 1781 li monaĥiĝis, en 1790 li pastriĝis. Inter 1779 kaj 1782 li instruis en Kőszeg. Li plulernis en Kecskemét, poste en Reĝa Universitato de Pest, kie li doktoriĝis en 1784. Post siaj studoj li instruis en seminarioj en Eger, poste en Pest. En la 1790-aj jaroj li daŭris la instruadon en diversaj urboj en diversaj lernejoj. Inter 1797 kaj 1820 li instruis en la menciita universitato, kie li estis dekano en la studjaro 1800, rektoro en 1806. Dum la pensiuliĝo li ricevis la titolon reĝa konsilisto.
Zazaoj
La Zazaoj estas etna minoritato en orienta Turkio. Ilia lingvo, zazaki, estas proksime parenca al la Irana lingvaro. Tial la zazaoj ofte estas nomataj subgrupo de la Irano, kio estas malprava kaj kontraŭata fare de ili mem.
Plédéliac
(jen france, prononco, bretone Pledeliav) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
La komunumo apartenas al la kantono de Jugon-les-Lacs ariganta ses komunumojn : Jugon-les-Lacs, Plénée-Jugon, Dolo, Plédéliac, Tramain kaj Plestan.
Geografio
La nuna komunumo Plédéliac konsistas, krom la centro, el multaj domaroj, inter ili: Chêne-au-Loup, Saint-Jean, Chênaie, Tortillais, Bertière, Denais, Fougeray, Frêne, Saint-Maleu, Plessis-Camet, Villéon, Loiserie, Pré, Saint-Esprit-des-Bois, Chef-du-Bois, Ville-Morvan, Brousse, Goudais, Clos, Lié, Plançonnais, Saint-André, Pefferie, ktp.
Tri arbaroj kovras parton de Plédéliac :
Plédéliac situas sur la okcidenta bordo de la baraĵo sur Arguenon, kie troviĝas ŝatata akvobazo.
Historio
Galeritombo, kiu situis proksime de la vilaĝo Saint-André atestis pri homa vivado ĉirkaŭ Plédéliac ekde la prahistorio. Tamen, la paroĥo aperis en la historiaj dokumentoj nur ekde la mezepoko.
En 1214, la duko de Bretonio, Pierre Mauclerc, permesis al familio Tournemine konstrui fortreson. Por tio, li ofertis al ili agrojn de Pleherel, de Landébia kaj la arbaron tiam dirata « de Lamballe ». Poste, la senjoroj de La Hunaudaye kaj de Pentievro akceptis sur siaj agroj la religiulojn de la priorejo de Saint-Esprit kaj de la abatejo de Saint-Aubin-des-Bois, kiuj kontribuis al la kulturebligo, al la valorigo de la teritorio kaj al la evoluigo de novaj agrikulturaj teknikoj.
La fortreso de La Hunaudaye, konstruita ekde 1220, estis la ŝlosilo de Pentievro ; altigita al baronlando en la 15-a jc, ĝi rezistis al la provoj malkonstrui ĝin sub la Revolucio.
Ekde mezepoko, la graveco de la arbaro sur la teritorio estas fundamenta. La antikva arbaro de Lanmeur estis renomita arbaro de La Hunaudaye okaze de la potenca supreniro de la familio Tournemine, la senjoroj de la kastelo de La Hunaudaye.
Iom post iom, la centro de Plédéliac kreskas ĉirkaŭ la paroĥa preĝejo. La senjorlando de La Hunaudaye, estis altigita al baronlando de la Ĝenerala Asembleo de Bretonio la. Dum la Revolucio, la kastelo kaj la abatejo Saint-Aubin estis rabitaj, kiel multaj en Francio, sed, bonŝance, ne estis detruitaj.
Ĝis komence de la 20-a jc, la arbaro de La Hunaudaye estis ekspluatata pro karbo kaj konstruligno, kio alportas gravan pluson al la agrikultura karaktero de la komunumo. Okaze de la dua mondmilito, en 1943 precize, makiso ekestis en La Hunaudaye kaj pluraj armilparaŝutigoj estis faritaj en 1944 sur la Erikejoj de Plédéliac.
Lokoj kaj monumentoj
La komunumo enhavas kvar monumentojn klasitajn historiaj kaj dudek du inventaritaj monumentoj :
Loka vivo
Estas multaj asocioj en Plédéliac: sportaj asocioj kiaj ASP (futbalklubo), Avirons d'Armor (remklubo) aŭ Hunaudaye Tonic ("Tonika gimnastiko"), pri artoj kiaj la ĥoro de La Hunaudaye, flora arto, teatrotrupo "Pécroute & Co", sed ankaŭ la ĉasklubo aŭ la asocio de junuloj "Bouge ton bled", la asocio «voir autrement» (esperantlingve: alie vidi), por helpi Niĝeron aŭ "Awar Bonyolo", por helpi Burkinon.
Notinda estas la trinkejo "Coup d'Tabac", kiu organizas koncertojn, temvesperojn aŭ ludojn por la plej junaj (kia la helikokuroj).
(18740) 1998 VH31
(18740) 1998 VH31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kľak (distrikto Žarnovica)
Situo
Kľak situas laŭ traira flankovojo. Žarnovica troviĝas je 15 km.
Historio
Dum reprezalioj, kiuj post subpremo de Slovaka nacia ribelo ekfuriozis, la municipo estis la 21-an de januaro 1945 forbruligita. Aparta taĉmento de Waffen-SS Edelweiss kaj helptrupo Heimatschutz murdis 84 loĝantojn de la municipo (el kiuj estis 36 infanoj) kaj forbruligis ĉiujn 132 domojn kaj mastrumadajn konstruaĵojn. Pluraj viktimoj estis dumvive brulmortigitaj en la propraj domoj. La nazioj antaŭ bruligo prirabis la municipon, la ceterajn loĝantojn ili forpelis el la municipo kaj pafmortigis eĉ la tutan brutaron. Ne rilate al la nombro de viktimoj, sed pro maniero de la plenumo temis pri unu el la plej brutaj militkrimoj krimitaj en Slovakio.
Diminutivo
En multaj lingvoj ekzistas afikso(j), kiu(j) ŝanĝas la bazan vorton al sia diminutiva formo. En la hindeŭropaj lingvoj diminutivoj kreiĝas aparte per sufiksoj, kaj ankaŭ la diminutivo de Esperanto funkcias tiel: la esperanta diminutiva sufikso estas -et-.
Esperanto
La sufikso "-et-" en Esperanto uziĝas simile kiel en la latinida lingvaro, aparte proksime parenca al la diminutiva silabo "-et-/-ett-" de la itala kaj franca lingvoj (vidu sube). Kiel ĉiuj esperantaj sufiksoj, ĝi metiĝas inter la vorta radiko kaj la gramatika finaĵo por la vortoklaso. La kontraŭa "pligrandiga formo" (aŭgmentativo) kreiĝas per la silabo -eg-.
Foje la silabo "-et-" montras karesan nuancon:
La sufiksoj ankaŭ uzeblas kiel memstaraj vortoradikoj (eta, ete...).
Germana lingvo
La plej kutimaj diminutivaj sufiksoj de la germana lingvo estas -chen, ekzemple ĉe Hänschen (diminutivo de la persona nomo Hans, variaĵo de Johano, kaj ofta formo por infanoj de tiu persona nomo, en Esperanto "Johaneto" aŭ "Joĉjo") aŭ Vögelchen ("birdeto"), kaj -lein, ekzemple ĉe Dörflein ("vilaĝeto"). Krome, aparte ĉe personaj nomoj, uziĝas la finaĵo -i (ekzemple Benni por Benjamin, Basti por Sebastian) respektive la finaĵo -y transprenita el la angla lingvo (ekzemple Tommy por Thomas).
diminutivo (leksika aspekto)
Diminutivo (leksika aspekto) nomas la leksikan aspekton de verbo, kiu esprimas malgrandan intensecon de ago per la "-eln" finaĵo.
Ekzemploj:
Hispana lingvo
Aparte en Latinameriko diminutivoj tre oftas. Tie ĝi ne nur troveblas en substantivoj, sed ankaŭ en adverboj, ekzemple "ahorita" (nunete) por "ahora" (nune).
Litova lingvo
En la litova lingvo diminutivoj estas aparte oftaj kaj ĝis la nuntempo tre ŝatataj. Krom substantivoj ankaŭ adjektivoj estas "malgrandigataj" per multnombraj sufiksoj.
Portugala lingvo
La diminutivaj finaĵoj kaj konstruaj reguloj de la portugala lingvo multnombras. Krome ekzistas esceptoj, malmodiĝintaj formoj kaj diferencoj en la pluraligo. La portugala lingvo uzas diminutivojn ankaŭ ĉe adjektivoj, adverboj, kaj gerundiaj formoj de verboj.
Rusa lingvo
Unu el la malmultaj maskulenaj nedeklineblaj substantivoj, kiuj havas la finaĵon -e krome tipan por neŭtraj substantivoj (kiel ekzemple "шимпанзе" ("ĉimpanzo"), estas кофе ("kafo"). La koresponda diminutivo estas "кофеёк" (kofejok), kreita per la sufikso "-ok/-ek/-jok". Literatura ekzemplo: « — О, сейчас кофейку выпью, — потирая руки, сказал довольным голосом Коротков».
Diminutivaj formoj de personaj nomoj en la rusa lingvo tiom oftas, ke ne-rusoj ofte ne plu rekonas la originan bazan nomon:
Suprasoraba lingvo
Ankaŭ en la suprasoraba lingvo diminutivoj estas tre oftaj.
Tie ekzistas la sufiksoj -k-, -ik-, -ičk-, sed kelkfoje ŝanĝiĝas la antaŭsufiksa konsonanto.
Jen kelkaj ekzemploj:
Sed kelkfoje plilongiĝas la radiko.
Ĉe adjektivoj ekzistas aparta sufikso, nome -ušk-.
Ekz.
Bantuaj lingvoj
Svahila lingvo ''ki-"
Zulua lingvo ''-ana"
inyoni "birdo" : inyonyana " birdeto"
Papuaj lingvoj
En papuaj lingvoj kiel Valman la diminutiva afikso -l-, kiu enhave koncernas la substantivon, estas aldonita antaŭ aŭ post la koncerna verbo.
Plia uzo
La diminutiva sufikso ne nur povas akcenti malgrandecon, sed ankaŭ la pozitivan sintenon (latine melioratio) respektive negativan sintenon (latine peioratio) de la parolanto al la menciita objekto. Aparte de la gramatika signifo, diminutivaj sufiksoj estas lingvaj rimedoj por montri interhomajn rilatojn. Krom signi karesan formon de neformala lingvouzo, ili en iuj lingvoj ankaŭ povas signi respekton kaj formalan aprezon.
Miklós Orbán
Miklós Orbán naskiĝis la  1939 en Ászár.
Biografio
Miklós Orbán frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1957-1962, poste li ekinstruis en Universitato de Budapeŝto. Li profesoriĝis en 1987, li estis nomita katedrestro en 1990. Li instruis ankaŭ en Moskva Ŝtata Universitato, Londono, Usono. Li doktoriĝis en 1965, poste li doktoriĝis (DSc) en 1984 antaŭ la akademio. Li redaktas interalie fakrevuon Acta Chemica Hungarica. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1987-2009.
Hungara Nacia Galerio
Hungara Nacia Galerio (Magyar Nemzeti Galéria) estas la plej granda nacia belarta kolekto de Hungario. Ĝiaj ekspozicioj ekde 1975 estas viziteblaj en centra parto de la iama reĝa fortikaĵo. Hodiaŭ ĝin oni nomas Palaco de Fortikaĵo "Buda".
La konstruadon de la reĝa fortikaĵo komencis la reĝo IV. Béla, por defendi sin kontraŭ la eventula plua atako de tataroj. En 1255 jam staris tie fortikaĵo, cirkaŭigita per muroj, defendanta ankaŭ la domaron de civitanoj. Dum la regado de luksemburga Zsigmond paŝo post la paŝo la fortikaĵo iĝis la reĝa sidejo. Tion pruvas ankaŭ la novkonstruitaj partoj de la 14-a jarcento, 15-a jarcento. En ĉi tiu epoko oni konstruis ekzemple la grandegan palacon Friss (prononcu: friŝŝ).
La dua granda epoko de la konstruado ligiĝas al la klera, renesanca reĝo Hunyadi Mátyás (pr: Hunjadi Ma'tja'ŝ) en la dua duono de la 15-a jarcento. Eĉ la tiutempaj historiistoj rakontis mirigite pri la admirindaj haloj, mebloj kaj garnituroj de lia palaco. Post la ruinigado de la palaco fare de turka armeo, sur la lokon de mezepoka palaco komence de la 18-a jarcento oni konstruis barokan kastelon.
Dum la regado de la habsburga imperiestrino Mária Terézia oni pligrandigis la kastelon kaj transformis ĝin je palaco. Poste – sekve de la bataloj por la hungara libereco kontraŭ habsburgoj – ĝi forbrulis. La rekonstruado komenciĝis laŭ la planoj de Ybl Miklós (fama hungara arkitekturo) kaj finis ĝin Hauszmann Alajos en la jaro 1902. Dum la dua mondmilito la palaco grave defektiĝis. Post la milito sed ĉefe de la 60-aj jaroj oni rekonstruis la palacon laŭ la iama baroka originalo.
En la renovigitaj partoj de la iama reĝa palaco ricevis lokon la Muzeo pri Historio de Budapeŝto, la Hungara Nacia Galerio, Muzeo pri Laborista Movado kaj en la lastaj jaroj ankaŭ la Landa Biblioteko Széchenyi.
La plej fruaj artobjektoj de la kolekto de Hungara Nacia Galerio devenas el la Galerio de Nacia Muzeo - fondita en 1957, el la hungardevenaj artobjektoj de Hungara Nacia Muzeo - fondita en 1802, Belarta Muzeo kaj ĉefurba Galerio. Pli frue ĉi tiu kolekto estis ekspoziciita en la haloj de Muzeo pri Etnografio.
En la jaro 1974 transportitaj ĉi tien ankaŭ la mezepokaj pentraĵoj kaj skluptaĵoj el la Belarta Muzeo kaj krome ene de Hungara Nacia Galerio fondiĝis la kolekto pri afiŝoj. Ĉi momente la muzeo gardas preskaŭ 55 mil artobjektojn, sed en la ekspozici-haloj estas videblaj nur parto de tiu kolekto.
En la konstantaj ekspozicioj la artobjektoj sekvas unu la alian laŭ naskiĝjaro de la teretaĝo ĝis la tria. Sur la teretaĝo en la Lapidario estas videblaj la mezepokaj ŝtonmemoraĵoj kaj artaĵoj de romantika kaj gotika epokoj.
Sordariomycetes
Sordariomycetes estas fungoj el la klaso de Sordariomycetes. Ekzemple Claviceps purpurea estas fungoj el la subfilumo Pezizomycotina. Sordariomycetes estas ankaŭ nomita Pyrenomycetes, sed la du grupoj ne estas ekzakte ekvivalentaj.
Hungara Nacia Galerio
La hungaran belarton el la 14-a kaj 15-a jarcentoj reprezentas gotikaj lignoskulptaĵoj kaj grandaj pentraĵoj el la iama Nordhungario, ekzemple: Slatvina Madono, Madono el Toporco, Doroteo el Barka, Pentraĵoj de majstro, M. S. kaj P.N. altaroj el la vilaĝo Jánosrét. En la iama tron-salono sin prezentas malnovgotikaj triptikoj.
Konstantaj ekspozicioj troveblas ankaŭ en la unua etaĝo: malfrurenesancaj kaj barokaj artaĵoj inter 1550-1800-aj jaroj, hungaraj portretoj, barokaj artaĵoj kaj artobjektoj de hungara klerismo, de Bogdány Jakab, Mányoki Ádám, Maulbertsch kaj liaj samepokanoj.
Sordariomycetes
Priskribo
La Askofruktoj de la plejparte de specioj estas peritecioj sensu stricto kun unutunikaj senoperkulaj askoj. Kelkaj askofruktoj estas tamen klejstotecioj per la perdo de la klejstotecia aperturo, ekzemple Thielavia. La anamorfoj estas ofte fialosporaj (Phialosporae).
Hungara Nacia Galerio
La malfrubarokan historian pikturon el la 18-a jarcento reprezentas Dorfmeister kaj pentristoj de hungaraj historiaj temoj.
En la halo sub la kupolo videblas monumentaj barokaj skulptaĵoj.
La pikturon de la 19-a jarcento reprezentas pejzaĝpentraĵoj, ĝenropentraĵoj kaj portretoj de famaj hungaraj pentristoj: la pli aĝa Markó Károly, Barabás Miklós, Borsos József, Mészöly Géza, Lotz Károly, Székely Bertalan, Szinyei-Merse Pál. En la traira koridoro inter la kupolo-halo kaj la parto B - kaj en la balan salonon - estas videblaj la elstaraj historiaj pentraĵoj de Kiss Bálint, Madarász Viktor, Székely Bertalan, Than Mór, Benczur Gyula, Orlai-Petrich Soma. Flanke de la rivero Danubo en la vico de klimatizitaj salonoj videblas la pentraĵoj de Munkácsi Mihály kaj Paál László.
Sordariomycetes
Ekologio
Sordariomycetes estas parazitaj, simbiozaj aŭ saprofitaj. Neotyphodium lolii protektas Lolium pri la sekeco kaj malamikaj insektoj. Sordaria macrospora, Neurospora crassa kaj Podospora anserina estas saprofitaj ege studataj pri molekula biologio.
Hungara Nacia Galerio
La skulptaĵoj de Izsó Miklós, Stróbl Alajos, Zala György, János Fadrusz kaj aliaj majstroj estas videblaj en la ekspoziciejo de la 19-a-jarcenta pikturo kaj en la turniĝareoj de la ŝtuparo.
La ekspozicioj en la dua etaĝo prezentas la belarton de la jarcentŝanĝo kaj de la 20-a jarcento. Ĉi tie oni povas rigardi - inter aliaj - la pentraĵojn de la t.n. "metiejo Nagybánya".
Songo
Songo estas stilo de kuba muziko, kiun disvolvis Changuito, perkutinstrumentisto de la grupo Los Van Van. Ĝi distingiĝas per la uzado de diversaj perkutinstrumentoj kiel timbaleoj, bovtintiloj, lignoblokoj, elektraj tamburoj kaj cimbaloj same kiel per frapteĥniko per la manoj.
Hungara Nacia Galerio
En la dua kaj tria etaĝoj estas prezentataj la plej belaj artaĵoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj: verkoj de reprezentantoj de la adeptoj de la metiejo de Nagybánya, de Vedres, prezentinta la renesancan mondkoncepton, de la unike lirike konstruktivisma Egry, kaj de diversaj novstilaj artistoj.
Songo
Historio
La songo estas afrikokuba ritmo derivita de la kuba sono, ellaborita ekde la sepdekaj jaroj en la orkestro Los Van Van de Juan Formell. Ĝian patrecon oni ĝenerale atribuas al la perkutinstrumentisto kaj frapinstrumentisto José Luis Quintana, alinome Changuito.
Sordariomycetes
Ekonomia signifo
Sordariomycetes estas gravaj parazitoj pri la kreskaĵoj ekzemple Verticillium dahliae, Criphonectria parasitica, Claviceps purpurea, Ophiostoma ulmi, Diaporthe helianthi, Gaeumannomyces graminis aŭ Giberella circinata.
Hungara Nacia Galerio
En la tria etaĝo estas videblaj la medaloj kaj malgrandaj skulptaĵoj de la artistoj de la 19-a 20-a jarcentoj, krome la grafikaj ekspozicioj elektitaj el la kolektaĵo de la Hungara Nacia Galerio. En la ekspozici-halo "Metiejo" prezentas sin la nuntempaj eksperimentemaj artistoj.
Ŝtonmemoraĵoj de hungara renesanco
La Epoko de reĝoj Mátyás kaj László la 2-a: Madono el urbo Diósgyőr, lignoornamaĵoj de la renesanca urbocentra preĝejo de Budapeŝto.
Sordariomycetes
Ekonomia signifo
Fusarium venenatum estas kultivata por homa nutraĵo.
Hungara Nacia Galerio
Malfrurenesancaj kaj barokaj artaĵoj inter 1550-1800-aj jaroj
Hungaraj portretoj: Bogdány Jakab, Mányoki Ádám, Maulbertsch kaj liaj samepokanoj, hungaraj barokaj artaĵoj, portretoj kaj artaĵoj de klerismo. Malfrubarokaj historiaj pentraĵoj: Dorfmeister kaj la pentristoj de hungaraj historiaj temoj en la lasta triono de la 18-a jarcento. En la kupolo-halo: barokaj monunentaj skulptaĵoj.
Songo
Historio
Songo estas esence ritmo, kvankam kelkaj inklinas konsideri ĝin ĝenro, ĉar ĝi ebligas la enigon de aliaj nuntempaj stiloj ne latinamerikaj kiel la ĵazo aŭ el funko. Ĝin disvolvis en Havano krom Changuito kaj Los Van Van ankaŭ perkutistoj kaj muzikistaroj kiel Ritmo Oriental, Los Latinos, Los Reyes 73, Grupo Irakere kaj aliaj. La songo estas ankaŭ antaŭanto de la timbo aŭ "salsa cubana", speco de salsa sono, sed kun kuba stampo.
Universitato de Debrecen
Universitato de Debrecen, latine ’’Universitas Debreceniensis,’’ hungare Debreceni Egyetem apartenas al la plej grandaj ŝtataj universitatoj en Hungario, kie instruas 1700 pedagogoj kaj lernas 30 000 studentoj.
Hungara Nacia Galerio
Hungara pentrado en la 19-a jarcento
Pejzaĝpentraĵoj, ĝenropentraĵoj kaj portretoj de la pliaĝa Markó Károly, Barabás Miklós, Borsos József, Mészöly Géza, Lotz Károly, Székely Bertalan, Szinyei-Merse Pál, kaj en la areo de kupolo al la parto B kaj en la bala salono estas videblaj elstaraj historiaj pentraĵoj de Kiss Bálint, Madarász Viktor, Székely Bertalan, Than Mór, Benczúr Gyula, Orlai-Petrich Soma. Flanke de la rivero Danubo en la vico de klimatizitaj haloj videblas la pentraĵoj de Munkácsi Mihály (prononcu: Munka'ĉi) kaj Paál László.
Universitato de Debrecen
Historio
Historio de la universitato komenciĝis neoficiale en 1538. Tiam oni establis reformitan kolegion, kiu seninterrompe funkciis. Ĝis 1797 la instrua lingvo estis la latina lingvo, poste la hungara. En 1912 oni kreis reĝan sciencan universitaton el la kolegio, ĝi funkciis kun 3 fakultatoj. En 1918 la nova konstruaĵo ekfunkciis. La universitato prenis la nomon István Tisza en 1921. La nun videbla konstruaĵo estis establita en 1932. Dum la socialismo la universitato prenis la nomon Lajos Kossuth, krome novaj konstruaĵoj, fakultatoj kreiĝis. La nuna formo kun 8 fakultatoj datiĝas ekde 2000.
Ĝi estiĝis la 1-an de januaro 2000, per kunfandiĝo de Scienca Universitato Lajos Kossuth, de Medicinscienca Universitato de Debrecen, de Agrarscienca Universitato de Debrecen kaj de Pedagogia Altlernejo István Wargha (de Hajdúböszörmény).
Hungara Nacia Galerio
Unua etaĝo - barokaj artaĵoj
Konstantaj ekspozicioj troveblas ankaŭ sur la unua etaĝo. Malfrurenesancaj kaj barokaj artaĵoj el ja jaroj inter 1550 kaj 1800, portretoj, barokaj artaĵoj kaj artobjektoj de hungara klerismo, de Jakab Bogdány, Ádám Mányoki, Maulbertsch kaj siaj samepokanoj.
La malfrubarokan historian pentradon el la 18-a jarcento reprezentas Dorfmeister kaj pentristoj de hungaraj historiaj temoj.
Sub la kupolo videblas monumentaj barokaj skulptaĵoj.
La pentradon de la 19-a jarcento reprezentas pejzaĝpentraĵoj, ĝenropentraĵoj kaj portretoj de la pliaĝa Károly Markó, Miklós Barabás, József Borsos, Géza Mészöly, Károly Lotz, Bertalan Székely, Pál Szinyei Merse kaj en la koridoro trairanta el la kupalo-halo al la parto B kaj en la halon estas videblaj la elstaraj historiaj pentraĵoj hungaraj de Bálint Kiss, Viktor Madarász, Bertalan Székely, Mór Than, Gyula Benczur, Soma Orlai Petrich. Flanke de Danubo en la vico de klimatizitaj haloj videblas la pentraĵoj de Mihály Munkácsi (munkaĉi) kaj László Pál.
La skulptaĵoj de Miklós Izsó, Alajos Stróbl, György Zala, János Fadrusz kaj aliaj majstroj estas videblaj en la ekspoziciejo de la 18-a jarcenta pentrado kaj en la turniĝareo de ŝtuparo inter la unua etaĝo kaj la dua.
Hungara skulpturo en la 19-a jarcento
Skulptaĵoj de Izsó Miklós, Stróbl Alajos, Zala György, Fadrusz János kaj aliaj majstroj estas videblaj en la ekspoziciejo de la 19-a jarcenta pikturo kaj en la turnigareo de ŝtuparo inter la unua kaj dua etaĝoj.
Mezepoka lapidario
Ŝtoneroj de konstruaĵoj kaj skulptaĵoj, freskoj kaj akvarelkopioj de komencoj de la fondiĝo de la ŝtato.
Artaĵoj de la epokoj romanika kaj gotika
Gotikaj lignoskulptaĵoj kaj pentraĵoj el la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Madonoj el Slatvin, Toporc, pentraĵoj de majstroj MS kaj PN, altaroj el Jánosrét.
Skulptaĵoj el la 19-a jarcento
István Ferenczy kaj la majstroj de la hungara klasicismo.
Intermitaj ekspozicioj, porokaraj ekspozicioj
La programo estas legebla en la monata programkajero.
Artaĵo de la monato
La ekspozicioj en la dua etaĝo prezentas la belartojn de la jarcentŝanĝiĝo kaj de la 20-a jarcento. Ĉi tie oni povas rigardi - interalie - la pentraĵojn de la metiejo Nagybánya.
En la dua kaj tria etaĝoj estas prezentataj la plej belaj artaĵoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj; la reprezentantoj de la metiejo Nagybánya, de Vedres, kiu prezentis la renesancan mondkoncepton, de la lirike konstruktivisma Egry kaj de diversaj novstilaj artistoj.
Skulptaĵoj en la 20-a jarcento En la turniĝareo de la ŝtuparo inter la dua kag tria etaĝo, kaj en la kupolo-halo. Bildoj de Medgyessy Ferenc, Mészáros László, Pátzay Pál, Borsos Miklós, Ö. Beck Fülöp.
Tria etaĝo - medaloj kaj grafikaĵoj
Sur la tria etaĝo estas videblaj la medaloj kaj malgrandaj skulptaĵoj de la artistoj de la 19-a 20-a jarcentoj, krome la grafikaj ekspozicioj elektitaj el la kolektaĵo de la Hungara Nacia Galerio. En la ekspozicio-halo "Metiejo" sin prezentas la nuntempaj eksperimentemaj artistoj.
Eksposicioj de grafikaĵoj Grafikaĵoj elektitaj el la kolektaĵo de Hungara Nacia Galerio - ŝanĝitaj po kvaronjaroj.
Nuntempaj belartoj
Intermitaj ekspozicioj
Metiejo Serio de la nuntempaj belartistoj.
Songo
Historio
Multaj latinamerikaj muzikistoj priskribis songon kiel speco de soŭlo; Juan Formell diris, ke "es la síntesis de una personalidad, de una manera de ser y de sentir la música, un resumen de culturas y manera de hacer de un músico polifacético y original" [estas la sintezo de personeco, de maniero de esti kaj de senti la muzikon, resumo de kulturoj kaj farmaniero de multfaca kaj originala muzikisto].
Kiam oni ludas songon, la perkutado ĉiam frapas en la baso bazan modelon nomata "tumbao" kaj poste konstruas per la manoj. La tumbao estas ludata per la timbalo sur la kvara taktotempo kaj en paŭzo de la dua je 4/4-a takto. La perkutado en la songo estas pasie ludata en la unua linio, kio ne signifas, ke du frapinstrumentaroj aŭ timbaloj povas que dos baterías o timbales puedan tocar al mismo tiempo.
Sordariomycetes
Ekonomia signifo
Kelkaj Sordariomycetes estas uzataj pri la luktado kontraŭ la insektoj, kiujn ili parazitas, ekzemple Beauveria bassiana, Hirsutella thompsonii, Nomuraea rileyi aŭ Metarhizium anisopliae. Trichoderma harzianum estas uzataj pri la luktado kontraŭ aliaj fungoj.
Elaphocordyceps subsessilis produktas cyclosporin. Haematonectria haematococca difektas la freskoj de Lascaux.
Bas Eickhout
Bas Eickhout estas nederlanda politikisto kaj ano de la Eŭropa Parlamento por Verdo-Maldekstro de 2009. Li estas gvidanto de la partia eŭropa delegacio ekde 2013. Antaŭe li laboris kiel ĥemiisto. Li estas partia spertulo pri la medio, la klimato kaj klimata ŝanĝo, energio kaj financo.
Eickhout studis ĥemion kaj medisciencon en Nijmegen. Li poste laboris kiel ĥemia spertulo pri daŭripovan disvolviĝon.
La nederlanda ĵurnalo Trouw plurfoje nomis lin en sia listo "de Duurzame Honderd" ("la daŭripova cent") pri nederlandanoj kiuj kontribuis multe por daŭripovigo.
François Ravaillac
François RAVAILLAC (naskiĝis en 1578 - mortis per ekzekuto la 27-an de majo 1610) estis la murdinto de la franca reĝo Henriko la 4-a. La murdo okazis la 14-an de majo 1610.
Li estis tre diotima Katoliko, kaj li provis vane fariĝi Jezuito. En 1609, Ravaillac havis halucinon, kiu petis lin kontakti Henrikon la 4-an por propeti la konvertigon de la francaj Protestantoj (la Huguenots). Tamen, la renkonto de la reĝo estis neebla. Plie, li rigardis la novan militon kontraŭ Holando kiel militon kontraŭ la Papo. Dezirante haltigi la reĝon, li decidis murdi lin.
Dum pluraj tagoj post sia aresto, la kaptito estis senĉese torturita. Li estis finfine ekzekutita la 27-an de majo. Liaj gepatroj devis eliri Francion kaj jura akto malpermesis la uzon de la nomo "Ravaillac" por la restantaj posteuloj, parencoj.
Janet Jones
Janet-Marie JONES (n. je la 10-a de januaro, 1961 en Bridgeton (Misurio)) estas usona aktorino, dancistino kaj aerobika instruistino, sed plej konata pro sia geedziĝo kun glacihokea stelulo Wayne Gretzky (1988).
Kariero
Ŝi ludis kiel dancistino en Annie (1982), Staying Alive (1983), kaj Snow White Live (1980) kaj havis etajn rolludojn en The Beastmaster (1982). Ŝia trarompo okazis per The Flamingo Kid (1984). Pli poste en 1986, ŝi aperis en American Anthem, en marto de 1987 en Playboy.
Ŝi ankaŭ ludis en Police Academy 5 (1988), A League of Their Own (1992).
Ruĝaflugila agelajo
La Ruĝaflugila agelajo (Agelaius phoeniceus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Agelajoj kiu enhavas nigrecajn speciojn kiuj havas kolorajn markojn en kapo aŭ ŝultroj.
Taksonomio
La Ruĝaflugila agelajo estas unu el 11 specioj de la genro Agelaius inkludita en la familio Ikteredoj, de paserinaj birdoj troviĝantaj en Norda kaj Suda Amerikoj. La Ruĝaflugila agelajo estis origine priskribata kiel Oriolus phoeniceus fare de Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento, Systema Naturae. sed ĝi estis movita poste kun aliaj amerikaj specioj al la genro Agelaius (Vieillot, 1816. La nomo de la genro estas latina devena el antikva greka, agelaios, signife "apartenanta al aro". La nomo de la specio, phoeniceus, estas latina vorto signife "tre ruĝa" de sama deveno kiel la vorto “fenicoj”.
Estas nombroj de subspecioj, kelkaj el dubinda statuso, kiuj estas tre similaj laŭ aspekto, sed la 'Dukolora agelajo' A. p. gubernator de Kalifornio kaj centra Meksiko estas distinga. La masklo ne havas la flavan flugilstrion de la nomiga raso, kaj la ino estas multe pli malhela ol la ino de la nomiga. La taksonomio de tiu formo estas ankoraŭ netute konata, kun la rilatoj inter la du izolataj populacioj de Dukolora agelajo, kaj inter tiuj kaj la Ruĝaflugila agelajo neklaraj. Spite la similaj nomoj, la Ruĝaflugila agelajo (Red-winged Blackbird en angla) rilatas nek al la eŭropa Ruĝaksela turdo (Redwing) nek al la Merlo (Common Blackbird, komuna nigra birdo, en angla), kiuj estas birdoj de la familio de Turdedoj.
Aspekto
La komuna nomo de la Ruĝaflugila agelajo (Red-winged Blackbird) devenas el ĉefe nigra masklo kaj distingaj ruĝaj ŝultromakuloj kiuj videblas dum flugo aŭ memmontrado. Krome la masklo montras ankaŭ palflavan flugilstrion kiel suba bordo de la ruĝa makulo. La ino estas ĝenerale nigrecbruna kaj pli pala sube. La ino estas konsiderinde pli malgranda ol la masklo, nur 17–18 cm longa kaj 36 g peza, antaŭ masklaj 22–24 cm kaj 64 g.
Junuloj similas al inoj, sed estas pli palaj sube kaj havas sablokolorajn plumobordojn. Ambaŭ seksoj havas pintakrajn bekojn. La vosto estas mezlonga kaj rondoforma. La okuloj, beko kaj piedoj estas ĉiuj nigraj.