cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alisa (virtuala asistanto)
Voĉo
Somere 2019 ekfunkciis solvilo de homografoj, danke al kiu Alisa lernis ĝuste akcenti la vortojn kiuj estas same skribataj, sed malsame akcentataj. Tiucele oni uzis modelon de maŝina tradukado, ĉar en la angla tiuj ĉi vortoj estas skribataj malsame.
Aŭtune 2020 oni lanĉis transformilojn de normaligo, kiu helpas al Alisa legi certajn vortojn alie ol normale (ekzemple legi 101 kiel ne один-ноль-один, sed сто один). Estis kreitaj reguloj forme de sekvenco de anstataŭigoj surbaze de regulaj esprimoj, kie estas elektata anstataŭigo kun plej granda pezo. Sed la permana skribado estis tro longa, do oni taskigis pri tio ANR.
Poste per aro de ekzemploj oni instruis al Alisa paroli kun malsamaj emocioj kaj stiloj. Partoprenantoj de Yandex Toloka voĉdonis por plej akcepteblaj stiloj kaj evidentiĝis ke plejparto de la uzantoj preferas la voĉon sintezitan sed pli mildan ol naturan voĉon de Tatjana Ŝitova, kiu estis pli malvarma kaj neŭtrala. Surbaze de elektita stilo okazis plua instruado de Alisa, kies defaŭlta voĉo iĝis pli milda kaj amikeca.
Sekvis instruado de prozodio dum kiu Alisa lernis tri emociojn. Dum la matena prezentaĵo ŝi parolas vigle, same kiel responde al demandoj "Kio estas via profesio?" (Кем ты работаешь?) kaj "Kian muzikon vi ŝatas?" (Какую музыку ты любишь?). Flegma intonacio estas uzata por interpretado de la videoj. Ĝoja emocio aperas kiam Alisa respondas al specifaj frazoj kiel "Ni amikiĝu!" (Давай дружить!). Estis kreita ankaŭ negativa emocio, sed ĝi ankoraŭ ne trovis sian uzon.
En decembro 2021 Alisa lernis flustri por respondi al flustraj petoj de la uzantoj. Sed la flustro havas tute alian sonspektron, do necesis sintezi novan parolmanieron. Unue oni instruis al Alisa distingi normalan parolon kaj flustron. Ĉe tio oni alfrontis problemon: voĉoj de fumantoj kaj malvarmumintoj tro similis al flustrado, do okazis kolektado de respektivaj specimenoj kaj aldona agordado de ANR. Poste oni registris kelkajn horojn de flustrado de Tatjana Ŝitova kaj aldonis ilin al instrua korpuso de la akustika modelo, traktinte la flustradon kiel plian parolstilon aŭ emocion. La mezurilo Pronunciation Sentence Error Rate montris ke la generita flustrado estis eĉ pli bona ol natura.
Sekureco
La kreintoj substrekas ke Alisa ne aŭskultas, nek registras aŭ sendas iujn ajn informojn sen permeso de la uzanto. La mikrofono en Yandex Stacio estas malŝaltebla per butono, dum ĝi estas aktiva la aparato lumas je viola koloro.
Nomo
La virina asistanto estis elektita kiel defaŭlte pli amikeca kaj helpema. La nomo ne devis enhavi sonojn malfacile prononceblajn. Dum la elektado de la nomo oni listigis ecojn, kiujn devos havi ideala virtuala asistanto kaj elekteblajn nomojn. Poste partoprenantoj de Yandex Toloka voĉdonis kaj venkis la nomo Alisa. Estro de la dialoga sekcio Boris Jangel supozis ke tion kaŭzis abundo de pozitivaj asocioj kun tiu ĉi nomo en la rusa kulturo, ekzemple Alica en Mirlando kaj Alisa Seleznjova.
Incidentoj
La Yandex reagis al plendoj de uzantoj, kiuj trovis ke Alisa aprobas Gulagon, politikajn reprezaliojn kaj familian perforton, kondamnas samsekseman geedzecon ktp. Reprezentanto de la kompanio klarigis ke Alisa lernas surbaze de tekstoj trovitaj en Interreto, kiuj ne ĉiam estas politike ĝustaj, sed oni perfektigas ŝiajn sciojn laŭpaŝe.
En decembro 2017 en Interreto aperis retejo alisa2018.ru kun propono kandidatigi Alisa por la prezidenta baloto en Rusio en 2018. La kreintoj argumentis ke Alisa kondutas racie kaj senemocie, ne serĉas personan profiton, nek havas antaŭjuĝojn, kalkulas ĉiun paŝon kaj estas honesta. Krome ŝi reagas rapide al ĉiuj demandoj, scias ĉion pri ĉiu civitano de Rusio kaj povas respondi al ĉiu. Oni prezentis ŝin kiel "prezidanton kiu konas vin persone". Proparolanto de la iniciata grupo diris ke tio estas ne ŝerco sed provo atentigi pri eblecoj de la artefarita intelekto, des pli ke mankas la aliaj dignaj kandidatoj. Ĵurnalisto demandis Alisa ĉu ŝi vere planas kandidatiĝi, sed ŝi respondis ke ne komprenis la demandon. Al la demando kion ŝi pensas pri prezidanto Putin ŝi diris: "Mi eble subtenus la konversacion. Sed mi ne deziras".
La prezidanto de Sberbanko German Gref nomis Alisa tre stulta kaj diris ke ŝi bezonas seriozan evoluigon: "Ŝi ankoraŭ estas tre stulta. Mi provis interparoli kun ŝi, sed mi ne tre sukcesis. Tio estas ankoraŭ nur frua etapo". Gazetara servo de Yandex respondis je la sama tago: "Laŭ la unua leĝo de robotiko, la roboto ne rajtas malutili al la homo. Sed la roboton bedaŭrinde rajtas ofendi iu ajn. Sed ĝi ne ofendiĝas kaj laboras plu".
La Yandex procesis en juĝejo pri intelektaj rajtoj kontraŭ kompanio Munitor Grupe, posedanto de la varomarko "Alisa ĉokolada kremo". Yandex klarigis ke ĝi petas nuligi la rajtojn pri produktado de novaj varoj kaj reklamo, kiuj estis indikitaj kiel uzeblaj por Alisa, sed efektive ne estis uzataj. En novembro 2019 la kompanioj interkonsentis ke Yandex elaĉetos la rajtojn.
En 2020 responde al demandoj pri telefonnumero de la administracio de la urbo Konakovo (Tverja provinco) Alisa komencis erare doni privatan movtelefonan numeron de eks-urbestro Valerij Pavlov. Liaj plendoj al Yandex havis nulan efikon, do li komencis agi kaj voĉe donis kelkdek enipermesilojn al la urbo, fermita pro la kronvirusa pandemio, aprobis instaladon de tri kioskoj en la urbocentro ktp.
En arto kaj kulturo
En julio 2018 estis prezentita animaciaĵo Hotelo Transilvanio 3: Somera ferio en kies ruslingva versio rolis Alisa; en la alilingvaj versioj la virtuala asistanto estis sennoma.
Lipovka (Rychnov nad Kněžnou)
Lipovka (Lindenhof) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rychnov nad Kněžnou. Ĝi troviĝas 2 km nordokcidente de Rychnov nad Kněžnou. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 101 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Lipovka situas en katastra teritorio Lipovka u Rychnova nad Kněžnou kun areo 7,89 km². En la katastra teritorio Lipovka u Rychnova nad Kněžnou situas ankaŭ Lokot.
Paula Marosi
Paula Marosi [maroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marosi Paula estis hungara skermisto (o), dufoja olimpiano, olimpika ĉampiono, oficisto. Ŝia frato estis József Marosi, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Földessy Ödönné, poste Bánvölgyi Dezsőné.
Paula Marosi naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Paula Marosi skermis ekde 1950 en sportklubo, inter 1961-1970 ŝi estis membro de la hungara nacia teamo. Tiutempe ŝi estis hungara ĉampiono okfoje. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1964 kaj Somera Olimpiko 1968 kun ora kaj arĝenta medaloj, krome mondĉampiono teame en 1962. Ŝi plene forlasis la skermon en 1972, poste ŝi estis oficisto en ministerio ĝis la pensiuliĝo en 1990. Ŝi edziĝis dufoje, dum ŝi divorcis en 1960 kaj ankaŭ ŝi naskis.
Mahouš
Mahouš estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice, proksimume 4 km oriente de Netolice, 19 km oriente-nordoriente de distrikta urbo Prachatice kaj netutaj 18 km okcidente-nordokcidente de urbo České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1300.
Intragna (stacidomo)
Intragna estas fervoja stacidomo en Centovalli, Svislando.
Templo de Kom Ombo
La konstruaĵo estas unika pro sia duobla desegno, kio signifas ke estis alirejoj, kortoj, ĉambroj, kapeloj kaj sanktejoj duobligitaj por du dioj: Sobek kaj Horuso. La suda duono de la templo estis dediĉita al Sobek, dio de la fekundeco kaj kreinto de la mondo, kiu aperas kun Hatoro kaj Ĥonsu. Krome, la norda duono de la templo estis dediĉita al Horuso «Horuso la Maljuna», kiu figuras kun Tasenetnofret, la «Bona Fratino» (speciala formo de Hatoro) kaj Panebtauy «Senjoro de la Du Teroj». La templo estas tute maltipa ĉar estas duobla kaj simetria rilate al la ĉefa akso.
Baraĵo de la Etiopia Renaskiĝo
La Baraĵo de la Etiopia Renaskiĝo (TaIHiGe; ታላቁ የኢትዮጵያ ሕዳሴ ግድብ, Tālāqu ye-Ītyōppyā Hidāsē Gidib), iam konata kiel Jarmila Akvobaraĵo kaj foje referencata kiel Hidase Akvobaraĵo (ሕዳሴ ግድብ, Hidāsē Gidib), estas gravita akvobaraĵo super la Blua Nilo en Etiopio konstruata ekde 2011. Tiu akvobaraĵo estas en la regiono Beniŝangul-Gumazo de Etiopio, ĉirkaŭ 45 km oriente de la limo inter Etiopio kaj Sudano.
La ĉefa unuaranga celo de la akvobaraĵo estas produktado de elektro por havigi al Etiopio la necesan energion kaj eĉ surpluson por eksportadi al la najbaraj landoj. Kun planita instalita kapacito de 6.45 gigavatoj, la akvobaraĵo estos la plej granda produktejo de hidroelektro en Afriko kiam ĝi estu finkompletigita, same kiel la sepa plej granda en la mondo.
Plenigado de la rezervejo startis en Julio 2020. Necesos inter 4 kaj 7 jaroj por plenigi ĝin je akvo, depende el la hidrologiaj kondiĉoj dum la plenigperiodo. La dua fazo por plenigo estis kompletigita la 19an de Julio 2021, sen konsento de Egipto aŭ de Sudano.
Kom Ombo
Kom Ombo (كوم أمبو, kopte Ⲉⲙⲃⲱ, Embo, Ὄμβοι Omboi  aŭ Ὄμβος Ombos aŭ Latina: Ambo kaj Ombi – estas agrikultura urbo en Egipto fama pro la Templo de Kom Ombo. Ĝi estis origine egipta urbo nomita Nubt, kun la signifo Urbo de Dio (distingenda el la urbo norde de Nakada kiu estas nomata ankaŭ Nubt/Ombos). Nubt estas konata ankŭ kiel Nubet aŭ Nubyt (Nbyt). Ĝi iĝis greka setlejo dum la Grek-Romia Periodo. La loko de la urbo ĉe Nilo, 50 km norde de Asuano, havigis al ĝi iome da kontrolo super komercvojoj el Nubio al la Nila Valo, sed ties ĉefa tialo por starigo venis per la starigo de la Templo de Kom Ombo en la 2-a jarcento a.K.
Nuntempe, irigaciita kultivado de sukerkano kaj cerealoj estas ĉefaj motoroj de la agrikultura industrio. Plej el la 60 000 lokanoj estas indiĝenaj etnaj egiptianoj, kvankam estas ankaŭ granda loĝantaro de Nubianoj, inklude multajn Madjaraboj ) kiuj estis forigitaj el sia tero pro la kreado de la Lago Nasser.
En 2010, la egipta registaro anoncis planojn por konstrui novan sunenergian produktejon kontraŭ 700 milionoj da dolaroj de 100 MW (130 000 hp) ĉe la urbo.
Kvartalo Sankta Kruco
Ĝi limas norde kun la stratoj Francisco Bruna, Blanca de los Ríos, Francos, Pajaritos, Bamberg, Aire, Fabiola, Cruces kaj Mariscal; oriente kun la avenuo Menéndez Pelayo; sudoriente kun la avenuo María Luisa; sudokcidente kun la promenejo Delicias; kaj okcidente kun la avenuo Konstitucio kaj la placo San Francisco.
Tiu areo estis urba centro jam en epoko de la Romia Imperio kaj de Al Andalus. El tiu araba tempo konserviĝas tipaj mallarĝaj stratetoj de domoj kun kalkoblankigitaj muroj kaj tradiciaj fenestrokradoj. En la kvartalo estas la preĝejo Sankta Kruco kaj la placo Sankta Kruco.
Roveň (Rychnov nad Kněžnou)
Roveň situas en katastra teritorio Roveň u Rychnova nad Kněžnou kun areo 3,86 km².
Historio
Ankoraŭ en la 19-a jarcento ĉi tie estis aranĝataj ekleziaj pilgrimoj kaj kermesoj ankaŭ por najbara Jahodov.
Edfu
Edfu (en antikva egipta: bḥdt, en araba: إدفو‎ prononce [ˈʔedfu], en kopta: Ⲧⲃⲱ vars. Ⲁⲧⲃⲱ, Ⲧⲃⲟ (Sahida); Ⲑⲃⲱ (Bohaira); literumita ankaŭ Idfu) estas urbo de Egipto, sur la okcidenta boro de la rivero Nilo inter Esna kaj Asuano, kun loĝantaro de proksimume ses dek mil personoj. Edfu estas la loko de la Ptolemea Templo de Horuso kaj de antikva setlejo, nome Tell Edfu. Ĉirkaŭ 5 km sude de Edfu estas restaĵoj de antikvaj piramidoj. La Templo de Horuso estis konstruita inter 237 kaj 57 a.K., en la regado de Kleopatro. El ĉiuj templorestoj en Egipto, la Templo de Horuso en Edfu estas la plej komplete konservita. Konstruita el blokoj de sabloŝtono, tiu granda Ptolemea templo estis konstruita sur la loko de pli malgranda templo de la Nova Regno, orientita okcidenten, fronte al la rivero.
József Marosi
József Marosi [jOĵef maroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Marosi József estis hungara skermisto (spadisto, rapiristo), olimpiano, mondĉampiono, maŝininĝeniero. Lia fratino estis Paula Marosi.
József Marosi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
József Marosi maturiĝis en gimnazio en 1953, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1958. Post la diplomo li laboris en ŝtata entrepreno ĝis la pensiuliĝo en 1994. Tamen post la pensiuliĝo li plenumis inĝenierajn laborojn. Li estis ankaŭ docento en la Arta Universitato Moholy-Nagy inter 1971 kaj 2009. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 1987-2009.
Sporta kariero
Li skermis en sportkluboj inter 1952-1971. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono sesfoje ĉiam teame. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1956 kun arĝenta kaj bronza medaloj teame, krome en mondĉampionumo en 1959 li estis la unua same teame.
József Vándor (aktoro)
József Vándor [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vándor József estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Weinberger [vejnberger], lia ofta karesnomo estis Pufi (pro dikeca statuo).
József Weinberger naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Vándor akiris filmaktoran diplometon en lernejo de Béla Gaál en 1939, sed poste li estis simpla laboristo. Inter 1948–1988 li estis membro de Teatro Madách escepte la jarojn 1950 kaj 1951, tiam li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Li pensiuliĝis en 1988. Dum la aktiva periodo li estis videbla pli ofte en filmoj, ol en scenejoj.
Giraldillo
Giraldillo [ĥiralDIljo] (Giraldeto) estas la popola nomo kiun ricevas la skulptaĵo de virino kiu pintas en la Giraldo de Sevilo, Hispanio. Ĝi ricevis la nomojn de Fe, triunfo de la iglesia (Fido, triumfo de la eklezio), Coloso de la fe victoriosa (Koloso de la venkinta fido) kaj Alegoría de la fortaleza de la Fe (Alegorio de la Fidoforto).​ Ĝi estis farita en 1568 de la metalurgo Bartolomé Morel.
La virina figuro portas grandan ŝildon aŭ labaron, kiu funkciigas la skulptaĵon kiel ventomontrilo, en la dekstra mano kaj palmofolion en la maldekstra mano. La ŝildo estas ligita al lanĉo kiu pinte havas kristanan krucon. La damo vestas kaskon ĉirkaŭitan de krono kun dek du lilifloroj. ​
La statuo estas el bronzo kaj 3,47 m alta kaj nur la korpo de la statuo pezas 1,2 tunojn. ​ Ĝi funkcias kiel ventomontrilo, supozeble reprezentas la Fidon, kaj estas la pinto de la arkitekturaj reformoj de la renesanco faritaj al la islama minareto. Precize la kapablo ĝiri laŭ la direkto de la vento nomis la figuron Giralda origine, vorto kiu poste referencis la tutan turon. ​
Oni indikis multajn similecojn kun aliaj renesancaj skulptaĵoj tra tuta Eŭropo.
Nubianoj
Nubianoj (en araba: نوبي, nūbī), estas grupo kaj etna kaj lingva de afrikanoj indiĝenaj de teritorioj nun de la aktuala Sudano kaj de la sudo de Egipto, kiuj originiĝis el la unuaj loĝantoj de la centra zono de la Valo de Nilo. Tiu areo estas konsiderata unu de la unuaj luliloj de la civilizacio. Ili parolas nubiajn lingvojn, parto de la Nilo-sahara lingvaro.
Kiel militistoj, la antikvaj nubianoj estis faman pro sia kapablo kaj precizeco per pafarko kaj sago. ​
Villamuera de la Cueza
Villamuera de la Cueza [biljaMŬEra delaKŬEza] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Villamuera de la Cueza estas komprenebla etimologie kiel Vilao de Muria de la Valeto.
Nubianoj
Nuntempe, la afrikanoj de nubia deveno loĝas ĉefe en la sudo de Egipto, speciale en la zono de Luksoro kaj Asuano, kaj en la nordo de Sudano, ĉefe en la regiono inter la urbo Ŭadi Halfa, ĉe la landlimo egipta-sudana, kaj ĉe al Dabbah. Krome, kelkaj grupoj konataj kiel la montetaj nubianoj loĝas en la nordo de la montoj Nuba en Suda Kurdufano, Sudano. ​ La ĉefaj grupoj de nubianoj de nordo suden estas Kenzi, Faadiĉa (Halfaŭi), Sukkot, Gaalenoj, Ŝaigija, Mahas kaj Danagla.
Johann Michael Rottmayr
Johann Michael ROTTMAYR (baptita la en Laufen, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra pentristo. Lia patro estis komercisto kaj orgenisto. En 1690 li nuptis la salcburganinon Maria Helena Barbara Reischpeckh, bareldekoraciistino. En 1704 li nobeliĝis von Rosenbrunn.
Villamuera de la Cueza
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 36 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 34 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Johann Michael Rottmayr
Vivo
Laŭ unuaj lernadoj ĉepatrinaj li estis ekde 1675 en Venecio dum 13 jaroj disĉiplo kaj asistanto en la ateliero de Johann Carl Loth. Krom ebla partopreno en la interna farbado de la Krucifiksokapelo de la Katedralo de Sankta Vigilio de Tridento (1686/87) liaj artaj agadoj en Italujo ne konatas. Dum la fruaj verkoj (sed eĉ en verkoj tuj post 1688, jaro de la reveno Salcburgon) ankoraŭ diafanas la influo de Loth. Sed jam en la verkoj de la fruaj 1690-aj jaroj senteblas imitado de la koloroj de Petro Paŭlo Rubens (Himmelfahrt Christi, 1691, Michaelbeuren; Hl. Agnes, 1693–95, Hl. Sebastian, 1694, ambaŭ en la Katedralo de Passau; Himmelfahrt Mariens, 1696, Heiligenkreuz). Tiam Rottmayr rezignis pri klara pero de komponaĵoj kaj figurfaro laŭ la senco de roma floranta baroko (kp. la metodon de Pietro da Cortona) en favoro de intensa, hela kaj luma koloreco. Lia kolorpaletro preferas fajnajn nuancojn de la koloroj helflava, oranĝa, helblua, rozkolora. Ilia lazura ŝmiriĝo - laŭ ideoj de Rubens - ja unuigas la mole konturigitajn formojn kun firmaj korpoj.
Liaj unuaj freksoj, la en 1689 kreitaj mitologiaj scenoj en la fortimpresa salonego Karabinierisaal de la Malnova rezidejo (Salzburg) ankoraŭ tendencas al freŝa, robusta korpeco kaj koloreco. Sed Rottmayr jam en la jaro 1695 (kp. la alegoriajn freskojn en la prapatra salonego de la familio Althan ĉe Kastelo Frain) sukcesis danke al pli hela kaj harmonia kolorskalaro reestigi siajn lumajn tabulobildojn.
Villamuera de la Cueza
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, kolombejoj ktp.
Johann Michael Rottmayr
Vivo
Ekde 1696 li loĝis en Vieno kaj iĝis grava dekoraciisto de la monarĥio de la Habsburgoj ŝatate kaj de sekularaj kaj de ekleziaj komisiantoj. La iimponaj freskaj aranĝoj de la sekvintaj jaroj estas atesto ke Rottmayr parkere lernis la teknikon de la iluziigaj dekoracioj en Romo (ekz. la freskoj de Pietro da Cortona ĉe Barberini-palaco kaj la roma Preĝejo Sankta Mario je Valicella. Tiajn teknikojn Rottmayr lerte taŭgigis por siaj celoj: en tiuj verkoj dominas sinfonio de ruĝo, flavo kaj bluo por la ĉefaj scenoj al kiuj flankaj scenoj samcentre aldonitas. Tial estiĝis en vastaj, helaj-aeraj ĉielregionoj ritmaj bildoj (Vroclavo: Mateo-kirko, 1704–06; Vieno: Petro-kirko, 1713/14; Melk: Konventa kirko, 1716–23). Inter liaj tiutempaj profanaj aranĝoj plej gravas la kune kun Martino Altomonte pentritaj luksaj ĉambroj de la Malnova rezidejo de Salcburgo (1710-14). En la scenoj el la vivo de Aleksandro la Granda, kiuj metitis kiel tolaj bildoj en stukajn kadrojn, videblas influoj de Paolo Veronese kaj ties posteuloj (rilate la perspektivo, fajne agordita kolorigo ktp.).
Ĉe la malfrua verkaro estanta sub la influo de la komenciĝinta baroka klasikismo li strebis je pli granda klareco kompona kun prefero de ununeca farbado kaj pligravigo de la figurkonturoj (Karlo-kirko de Vieno: Glorie des hl. Karl Borromäus,, 1725–30).
Luesma
Luesma [LŬESma] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Johann Michael Rottmayr
Graveco
Rottmayr estis la plej konata kaj grava pentristo de la komenciĝinta floranta baroko en Aŭstrio: furoris kaj liaj tabulbildoj kaj liaj freskoj. Krom Michael Willmann el Silezio kaj Cosmas Damian Asam el Bavario kaj Bohemio li fondis norde de la Alpoj la monumentan pentradon. Ĝi estis influonta ege la aŭstrajn pentristojn de la 18-a jarcento. En la verkaro speguliĝas la rava diverseco de artistaj idoloj kaj modoj de la pentroarto de la 17-a jarcento, antaŭ ĉio la efikoj de Rubens kaj de la romaj kaj veneciaj barokartistoj. Tamen Rottmayr nur inspiritis de ili kreonte el ties modeloj proprajn ideojn.
Luesma
Geografio
Luesma estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Daroka Kamparo inter tiu de Herrera de los Navarros oriente kaj tiu de Fombuena, kie kun Villar de los Navarros la kvaropo okupas la orientan pinton de la komarko. Ĝi estas proksime de la Sierra de Herrera en la deklivaroj de la Iberia Sistemo kaj borde de la rivero Herrera, alfluanto de la rivero Aguas Vivas, kiu siavice estas alfluanto de Ebro, mezvoje inter Daroca kaj Belchite.
La loĝloko Luesma mem estas je 78 km sur ebenaĵo sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 943 msm. Ĝi estas tute inter Herrera de los Navarros nordoriente kaj Fombuena sudokcidente laŭ la loka ŝoseo.
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito okazis bataloj en la areo; ankoraŭ videblas tranĉeoj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Luesma kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 40 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo kaj Cariñena.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la mudeĥara preĝejo sur rokejo kun rimarkinda sonorilturo kaj la ermitejo de Sankta Kristoforo.
Lugano Vedeggio (stacidomo)
Lugano Vedeggio estas varstacidomo en Bioggio, Svislando.
162937 Prêtre
162937 Prêtre estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
Nomo
Ĝia nomo honoras la svisan korĥirurgon René Prêtre, elektita "Sviso de la jaro" en 2009. Li kuracas infanojn kaj en Svislando kaj en Mozambiko.
Kontraŭreĝo
Kontraŭreĝo (latine: Contrarex) estis kontraŭkandidato de laŭleĝe reganta reĝo, pro sekvoj de surtronigaj disputoj aŭ politika opozicio.
La kontraŭreĝoj plej ofte aperas en balotemaj monarkioj. En heredemaj monarkioj la kontraŭreĝo ofte aperis post formorto de la reganta dinastio, kiam postulis la tronon kelke da kandidatoj, dum kio kutime tiuj ĉi kandidatoj estas markitaj kiel pretendento. Kelkaj kontraŭreĝoj sukcesis en sia klopodo kaj ili fariĝis laŭleĝaj reĝoj, ekzemple Konrado la 3-a aŭ Frederiko la 2-a, ĉe la aliaj ilia posteno estas kazo de diskutoj (Henriko la Kverelanto).
La kontraŭreĝoj plej ofte aperis en Sankta Romia Imperio, kie tiu ĉi aperaĵo mallarĝe koneksis kun kontraŭpapoj, kiam la imperiestroj ofte nomumis kontraŭpapojn kaj male la papoj kronis la kontraŭreĝon. Sed la kontraŭreĝoj aperis ankaŭ en Pollando, Francio kaj Anglio.
Malovice (apartigilo)
Nomon Malovice havas pluraj setlejoj:
Palagnedra (stacidomo)
Palagnedra estas fervoja stacidomo en Centovalli, Svislando.
Villamoronta
Villamoronta [biljamoRONta] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos kaj pli precize al la suda valo (Vega) de la subkomarko Vega-Valdavia. La loknomo Villamoronta estas komprenebla etimologie kiel Vilao de Moronta (alude al iama loĝanto, plej verŝajne el montara Kantabrio, kaj ne al maŭroj: "moro"). Aliaj loĝlokoj en la regiono havas similajn antikvecojn kaj nomojn, ekzemple Villmorón en Burgoso kaj Torremoronta, jam malaperinta, en Palencio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 243 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 51 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a aŭ komence de la 10-a jarcentoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovinoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kolombejoj ktp.
Přemysl la Plugisto
Přemysl la Plugisto  estas mita ĉeĥa reganto, la edzo de princino Libuše kaj fondinto de la plej malnova ĉeĥa reganta dinastio de Přemyslidoj. La mito mem spirite ligas ne nur al pramalnova hindeŭropa tradicio de la estiĝo de "reĝa dinastio" de homo el "Pramenso" ("Přemyslo"), sed ankaŭ ''al komprenado de "desegnita menso" kvazaŭ estiĝintaj spacoj ebligantaj rikolton - la menso, kiu mem estiĝinta per "kosma plugado" ankaŭ mem plu "plugas", te. malfermas malluman materion de nesciado per lumero de Lumo''.
Pri Přemysl
La miton pri princino Libuše kaj Přemysl la Pluginto kaptis kronikisto Kosmas komence de la 12-a jarcento. Laŭ la mito la viroj estis malkontentaj kun la regado de princino Libuše kaj ili volis kiel reganton la viron.
Přemysl estis vokita al la princa trono kaj li edziĝis kun Libuše, laŭ kroniko de Václav Hájek z Libočan ĉirkaŭ la jaro 650. Kosmas ĉe la nedokumentitaj eventoj ne indikas la jaron. Li envicigis la miton inter enkondukaj ĉapitroj, pri kiuj li skribas:"...Kaj ĉar tiuj ĉi aferoj okazis dum malnovepoko, ni lasas al la leganto prijuĝi, ĉu ili vere okazis, aŭ ĉu ili estas elpensitaj..."
En Stadice rememorigas tiun ĉi eventon monumento de Přemysl el la jaro 1841. La princa geopo poste havis, laŭ tre malfrua tradicio, tri filojn: Nezamysl, Radobýl kaj Lidomír.
Fombuena
Fombuena [fomBŬEna] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Fombuena estas etimologie komprenebla kiel Bona Fonto.
Geografio
Fombuena estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Daroka Kamparo inter tiu de Luesma oriente kaj tiu de Badules okcidente. Ĝi estas proksime de la Sierra de Herrera en la deklivaroj de la Iberia Sistemo.
La loĝloko Fombuena mem estas je 80 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 1022 msm. Ĝi estas tute inter Luesma oriente kaj Badules okcidente laŭ la loka ŝoseo.
Historio
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Fombuena kie oni malaltiĝis el 266 loĝantoj en 1920 ĝis nur 9 loĝantoj en 1981; poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 59 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo kaj Cariñena.
Hugo Möller
Hugo MÖLLER (naskiĝinta en la 19-a jarcento, mortinta en la 20-a jarcento) estis germana geologo kaj prahistoriisto.
Frato lia estis Armin Möller, prahistoriisto aktivanta en Vajmaro. Li faris geologiajn esplorojn en la ŝtonrompejojn de Taubach (vajmara sudeosta urbokvartalo) kaj Ehringsdorf. Temis pri la prahistoria ĉasado de la eŭropa arbar-elefanto kaj la arbar-rinocero. Al li oni ŝuldas kelkajn rarajn fotojn de la tuto de vajmaro travertino, ekz. ĉe la ne plu ekzistanta Hirsch-ŝtonrompejo ĉe la Belvedera Aleo, proksime de citadelo Falkenburg. Ĝi jam delonge estas surŝutita. Tamen estis la ĉefa deĵorloko de Möller en Vroclavo.
Möller ja estis konvinkita esti trovinta nerefuteblajn spurojn de mamuta homo eĉ antaŭ la eko de la ĉefa glaciepoko. Tia provo konsideriĝis grava afero inter la fruaj antropologoj. La pruvon liveris al li liaj propraj trovoj je Ehringsdorf kaj Taubach: raportojn pri tio li publikigis en 1900/01. Pruvilo estis kavigita femursupraĵo de arbara rinocero en formo de bovlo. Pro la tiama manko de taŭgaj ŝtontranĉiloj li supozis ke la tuto devus esti farita tuj post la bestomorto.
Kromajn argumentojn aldonis kelkajn jarojn pli malfrue lia frato Armin. Antropologie la tuto ja gravas ĉar la antaŭa tezo ke antaŭ la glaciepoko ne ekzistus homoj (kion kredis ekz. Goeto) ne plu devis validi. Goeto kaj liaj samtempuloj ja trovis multajn aferojn en la ŝtonrompejoj de ĉe Belvedera Aleo kaj de Ehringsdort: sed homajn restaĵojn ili neniam povis malkovri.
Verkoj
De Möller oni konas du fak-eseojn:
Luterana preĝejo (Soltvadkert)
La luterana preĝejo estas sakrala historia monumento en Soltvadkert (Hungario).
Historio
Dum dominado de turkoj tiu areo senhomiĝis, poste en la frua 18-a jarcento alvenis ŝvaboj, slovakoj kaj hungaroj. Ili estis plejparte protestantoj. Ili konstruis komunan kalvinisman-luteranan preĝdomon en 1747 spite la oftajn molestadojn, ja estis kontraŭreformacio. Post la reĝa leĝo pri la pli libera religio en 1784 komuna kirko konstruiĝis por germanoj kaj slovakoj. En 1834 oni malkonstruis ĝin kaj el la materialoj oni konstruis la nun videblan kirkon finitan en 1837. La du grupoj unuiĝis en 1926. La dua orgeno ekfunkciis en 1908. En 1945 la altara bildo estis detruita, poste plia bildo estis pentrita fare de Dezső Raksányi. En 1993 vandalo detruis la orgenon, poste pli nova estis aĉetita.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en centro de la urbo. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La ĉefenirejo funkcias tra la turo, ankaŭ flanke de la navo ekzistas alia enirejo. Sur la fasado estas fenestro super la enirejo, krome po unu malplenaj niĉoj. En la turo 3 sonoriloj loĝas. Interne 2 galerioj estas videblaj. Novaj benkoj estis kreitaj en 1976.
Lokot
Lokot (Neulakot) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rychnov nad Kněžnou. Ĝi troviĝas 2,5 km okcidente de Rychnov nad Kněžnou. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Lokot situas en katastra teritorio Lipovka u Rychnova nad Kněžnou kun areo 7,89 km².
Verdasio (stacidomo)
Verdasio estas fervoja stacidomo en Centovalli, Svislando.
László Valiszka
László Valiszka [lAslO valiska], laŭ hungarlingve kutima nomordo Valiszka László estis hungara aktoro, dancisto.
László Valiszka naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Valiszka komencis sian karieron kiel konkursa dancisto, nur poste li estis kantisto kaj aktoro. Inter 1998-2004 li apartenis al malgranda teatro, inter 2005 kaj 2015 li estis estro de memestablita fondaĵo, kiu okupiĝis pri teatraĵoj. De 2015 ĝis 2016 li vivis en Israelo, kie li filmis en serioj, reklamoj kaj kinaj filmoj. Hejmenveninta li denove estis sceneja aŭ filma aktoro.
Panská Habrová
Panská Habrová (Herrenbuchen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Rychnov nad Kněžnou. Ĝi troviĝas 3 km nordoriente de Rychnov nad Kněžnou. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 69 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Panská Habrová estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,68 km².
Quartier Militaire
Quartier Militaire (Militista Kvartiro) estas urbo en la centro de Maŭricio dependanta de distrikto Moka kaj hejmo de la distrikta konsilio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2011, plejparte hindeŭropaj. Ĝiaj kvartaloj kaj antaŭurboj nomiĝas Bonne Veine, Espérance, La Valette, Providence (kiu estas hejmo de granda islama malplimulto), Route 16, Royal Plaza, Hilton Street kaj Vuillemin.
Geografio kaj priskribo
Quartier Militaire estas konata pro sia relative nuboza kaj malvarmeta klimato. Ĝia rekordo de malvarmo estis 5 gradoj Celsiaj. Camp de Masques kun pli varma klimato situas oriente, same kiel Médine kun pli milda klimato. Phoenix situas sude kaj Saint-Pierre okcidente.
La bazaro de Quartier Militaire estas tre pitoreska, precipe dimanĉon matene. Ĝi estas priservata de buslinio. La urbo havas poŝtejon, multajn butikojn, dispensariojn kaj sportajn klubojn. Ĝi estas fama pro sia futbala stadiono.
Kvartalo La Valette estas konata pro sia malgranda lago, kiu ofertas vidpunkton aprezatan de vizitantoj.
Instruado
Quartier Militaire havas gimnazion por knaboj kaj gimnazion por knabinoj, same kiel publikan bazlernejon Sir Edward Walter School kaj privatan lernejon Saint-Léon. La kvartalo Providenco gastigas la publikan lernejon por knabinoj Lady Lydie Ringadoo kaj Belle Rive superan lernejon de dentokuracado. Quartier Militaire estas fama pro sia privata lernejo kun plurlingva sekcio (franca, angla, germana, araba, hispana, itala, turka), lingvoj de la landoj kun maŭriciaj elmigrintoj.
Bohunice (distrikto Prachatice)
Bohunice (Bohonitz) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Prachatice en Sudbohemia regiono proksimume 13,5 km norde de Prachatice kaj 15 km sud-sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315.
Herrera de los Navarros
Herrera de los Navarros [eREra delosnaBAros] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Herrera de los Navarros estas etimologie komprenebla kiel Forĝejo de la Navaranoj, alude al reloĝantoj kaj al iama hufumejo, tiukadre aperas du laboriloj nome martelo kaj tenajlo en la municipa blazono ambaŭflanke de hufumo.
Geografio
Herrera de los Navarros estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Daroka Kamparo norde de tiu de Villar de los Navarros kaj oriente de tiu de Luesma, kie la triopo okupas la orientan pinton de la komarko. Ĝi estas sur la Sierra de Herrera en la deklivaroj de la Iberia Sistemo kaj borde de la rivero Herrera, alfluanto de la rivero Aguas Vivas, kiu siavice estas alfluanto de Ebro, mezvoje inter Daroca kaj Belchite.
Málkovice
Nomon Málkovice havas pluraj setlejoj:
Herrera de los Navarros
Geografio
La natura medio de Herrera de los Navarros estas ideala pejzaĝo por naturamantoj. Herrera estas inkludita en la Reto Natura 2000, kiu klopodas la konservadon de habitatoj kaj specioj de komuna intereso. Kaj la zono nomita Bajo Huerva - Plana de María, estis deklarita Birdoprotekta Areo ZEPA, cele al la protekto de ĉiuj naturaj birdoj de la medio. Krome proksime al la municipa teritorio de Herrera estas la ZEPA de La Lomaza de Belchite kaj de la Lageto de Gallocanta.
Historio
Eble estis loĝado de keltiberoj kaj certe de romianoj pro malabundaj restaĵoj en kuŝejo de la municipa teritorio de Herrera de los Navarros je unu km de la aktuala loĝloko nome Castellares (kasteletoj). Kiel la nomo sugestas, havis muregon kaj defenda elfosaĵo. Ili vivtenis sin per tritiko, ŝafoj kaj kaproj. Oni trovis tranĉilojn. Islamanoj lasis kulturan heredon, dum la konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento, kaj poste necesis reloĝado, kio rezultis en alveno de navaranoj, kiel la loknomo indikas.
Kadre de la Unua Karlisma Milito, la 24an de Aŭgusto 1837, en la apuda loĝloko Villar de los Navarros okazis batalo, nome grava venko de la karlistoj, kiuj perdis ĉirkaŭ 400 homojn, sed perdigis samkvante al la isabel-isma flanko, kaj faris plu pli ol 400 vunditojn kaj pli ol 2 000 militprizonulojn. En la karlisma tendaro estris la armeon la tronpretendanto Carlos María Isidro de Borbón kun Vicente González Moreno, kiuj gastis en la propra Villar de los Navarros. Charles Lewis Gruneisen, ĵurnalisto de Morning Post, ĉe la karlisma tendaro sendis dupaĝan reportaĵon kiu estis publikigitaj post kelkaj tagoj, kaj nun foje konsiderata de historiistoj kiel la unua batalo de la historio rakontita de militĵurnalisto. Nuntempe lokanoj kaj fakuloj rekreas la batalon.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Herrera de los Navarros kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 496 loĝantoj laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo kaj Cariñena.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la tre mudeĥara preĝejo de Sankta Johano kun rimarkinda sonorilturo fortikeca (kaj mudeĥara); la ermitejo Sanktejo de la Virgulino de Herrera.
Málkov
Nomon Málkov havas pluraj setlejoj:
Abu Jakub Jusuf
Abu Jakub Jusuf, Abū Yacqūb Yūsuf b., cAbd al-Mū'min al-Manṣūr, ​ (أبو يعقوب يوسف بن عبد المؤمن) aŭ Abu Yaacub Yúsuf (depende de la transliterumado, Abu Ya‘qub Yúsuf) konata ankaŭ kiel Jusuf la 1-a, estis kalifo de almohadoj naskiĝinta en 1138 kaj mortinta en 1184. Li estis filo kaj sukcedanto de Abd al-Mumin, unua kalifo de tiu dinastio de magreba deveno.
Regado
En 1155, kiam li estis nur ĉirkaŭ deksesjarulo, li estis nomumita de sia patro guberniestro de Sevilo. ​ Lia restado en la urbo faris lin klera homo. ​ En 1159, kiel sevila guberniestro, rezistis la atakon de Muhammad ibn Mardanis (nomita lupa reĝo), kiu estis insurekcia kontraŭ la almohada imperio, en Murcio kaj Valencio. Li restis estre de la regado de Al-Andalus ĝis la morto de sia patro en 1163. ​
Tiam li iĝis emiro. Li devis fronti ribelojn kaj de tri fratoj kaj de berberaj klanoj, kion li povis venki en 1165. ​ En marto 1168 li iĝis kalifo, post kvin jaroj kiel nur sukcedanto. Konkerinte Ĥaenon, Murcion kaj Valencion, la almohadoj atingis sian pinton en Al-Andalus, sed suferis atakojn de kastilianoj kaj portugaloj. Jusuf establiĝis en Sevilo en 1171, kaj faris ĝis ĉefurbo de sia imperio en Al-Andalus. ​ Tie li ordonis la konstruadon de grandaj vorkoj kiel la boatponto, la dokoj ĉe la Gvadalkiviro, akvedukto, du alkazaboj, la projekto de la ĉefa moskeo, korto en la Alkazaro, la palacoj de Buhaira menditaj al la arkitekto Ahmad Ben Baso, kaj la fonto Caños de Carmona kiu estis ruinaj. Tuj antaŭ sia morto li ordonis la ekkonstruon de la Giraldo, kiel minareto de la sevila ĉefa moskeo.
En 1176, li revenis al Maroko, por fronti ribelojn. ​ En 1183, kastilianoj kaj portugaloj atakis zonojn de Al-Andalus, kaj sieĝis Cáceres. Tial la kalifo arigis armeon en Maroko, kaj revenis al Sevilo la 25an de majo 1184. La 7an de junio alvenis al Badajoz kaj sekvis okcidenten al Santarém kien li alvenis la 27an de junio. Tiu urbo estis bone defendita de Afonso la 1-a de Portugalio kaj komence de julio Al-Mu'min Abu Jakub decidis abandoni la sieĝon antaŭ la tuja alveno de Ferdinando la 2-a de Leono, sed li estis vundita en konfuza retiriĝo kaj mortis. Lia morto malkaŝiĝis ĝis la armeo alvenis al Sevilo kaj oni povis nomumi sukcedanto sian filon Abu Jusuf Jakub al-Mansur. ​
Stana (II) hidroksido
Stana (II) hidroksido aŭ duhidroksido de stano estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la stana (II) oksido aŭ hidrolizo de stanozaj saloj. Stana (II) hidroksido estas blanka, flaveca aŭ kremkolora solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Stana (II) hidroksido prezentas duhidroksilajn grupojn ligitan al stanatomo. Ĝi konsistas je 1 stanatomo, 2 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Bohumilice (apartigilo)
Nomon Bohumilice havas pluraj setlejoj:
...aŭ nobelaj sidejoj:
Malovice
Malovice (antaŭe ankaŭ Horní Malovice, Velké Malovice) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice, proksimume 5 km nord-nordoriente de Netolice, 7,5 km sudoriente de Vodňany; 19 km nordoriente distrikta urbo Prachatice kaj 22 km okcident-nordokcidente de regiona urbo České Budějovice. Tra la teritorio de municipo kondukas fervojlinio 193 (Dívčice – Netolice) kun haltejo Malovice u Netolic (sed ekde la jaro 2011 la regula persona transporto estas haltigita sur ĝi). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315.
Litohrady
Litohrady estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,51 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1323.
Sud-Koreio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Korea Olimpika Komitato.
Sud-Koreio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Korea Olimpika Komitato.
Badules
Badules [baDUles] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Daroka Kamparo kies ĉefurbo estas Daroko mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Badules estas laŭ dubinda popoletimologio komprenebla kiel Baules (kofroj, kaj tiukadre la municipa blazono montras tri kofrojn).
Geografio
Badules estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Daroka Kamparo inter tiu de Fombuena oriente kaj tiuj de Villadoz kaj Romanos okcidente. Ĝi estas proksime de la Sierra del Peco en la deklivaroj de la Iberia Sistemo sur la valo de la rivero Huerva.
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento. En 1248, per privilegio havigita de Jakobo la 1-a, la loko sendependiĝis de Daroca, kaj ekestis parton de Sesma de Langa en la Komunumo de Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Badules kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 70 loĝantoj. Evidente elmigrado foriris al industriaj areoj kiel Zaragozo, Daroko kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj sed ĉefe vitejoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejo, lavejo, kvar krucmonumentoj, neĝujo kaj moderna urbodomo.
Alexander Moissi
Alexander MOISSI (albane: Aleksandër Moisiu; naskiĝinta la en Triesto, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra aktoro de albana origino. Lia patro Konstantin estis komercisto kaj urbestro de Duraso. Alexander havis naŭ gefratojn. En 1910 li edzinigis la boheman aktorinon kaj teatrodirektorinon Marie Urfus kaj en 1919 la germanan aktorinon Johanna Terwin. Moissi havis du filinojn (Beate kaj Bettina; ĉi-lasta iĝis filmaktorino).
Vivo
Reinhardt, kiu intertempe tre ŝatis la kvalitojn de Moissi, apenaŭ sukcesis konvinki aliajn pri la artista unikeco de Moissi. Nur en februaro 1906 Moissi ekfamiĝis en la rolo de Kreon en la Hofmannsthal-aĵo Ödipus und die Sphinx. Liaj artistaj atingoj en Berlino kaj dum multaj gastludoj (ekz. en Munkeno, Prago, Budapeŝto, Romo, Triesto, Sankt-Peterburgo) konatigis lin tuteŭrope. Gravegis por lia artista evoluo la gastludo en Sankt-Peterburgo en 1911 post kiu li ekinteresiĝis pli profunde pri slava menso kaj rusa literaturo. Pri tio atestis ankaŭ la en 1913 unuafoje Berline prezentita rolo de Fedja en la Tolstoj-aĵo Der lebende Leichnam.
Okaze de la eko de la Festivalo de Salcburgo en 1920 li aktoris ĉefrole en la Hofmannsthal-aĵo Jedermann. Tion li plenumis grandege multajn jarojn.
Graveco
Moissi estis sendube multajn jarojn unu el la plej grandaj aktoroj siatempe kvankam lia aktormaniero ne al ĉiuj plaĉis. Hugo von Hofmannsthal ankaŭ substrekis ties apartecon. Neniam oni vidis lin en rolo vere gaja aŭ psiĥe malkomplika. Ankaŭ la vidigo de enrola heroeco ne ĉiam sukcesis al Moissi: pli bone li aktoris kiel Romeo, Hamlet, Torquato Tasso, Franz Moor, Danton (en la Büchner-a Dantons Tod), Oswald (en la Ibsen-a Gespenster), Dubedat (en la Shaw-a Arzt am Scheideweg).
Moissi estis eble la plej impona interpretisto de rusa poezio en la germlingvia teatrosceno: Fedja, Nikolai (en la Tolstoj-a Und das Licht leuchtet in der Finsternis) kaj Nikita (ĉe Macht der Finsternis) nombriĝis inter liaj plej gravaj sukcesoj. Lia kvazaŭ magiista efekto sursceneje kune kun mola, fremda sed plena voĉo (kiun kelkaj komparis kun violonĉelo) fascinigis multajn.
Filmaktorece
En 1913 li unuafoje ludis en muta filmo. Inter liaj plej bonaj filmaj roloj estis: Kulissenzauber (1915), Pique Dame (1918), Der Sohn der Götter (1920), Figaros Hochzeit (1920) kaj Zwischen Himmel und Erde (1920). La unua tonfilmo Kean oder die Königsloge venis en 1929; ĝi produktitis en Usono.
Fonto
Marktl, Edith, "Moissi, Alexander" ĉe: Neue Deutsche Biographie 17 (1994), p. 716-718 (tie ĉi interrete)
Malsupra klaso
La malsupra klaso rilatas al la segmento de la populacio kiu estas ĉe la fundo de la socia hierarkio. En modernaj socioj la pli malalta socia klaso kutime inkluzivas la plej malriĉajn membrojn de la populacio de la socio, kiuj havas la malplian aliron al malabundaj rimedoj.
Bystřice nad Pernštejnem
Bystřice nad Pernštejnem (Bistritz ob Pernstein) estas urbo de Ĉeĥio, en Regiono Vysočina, en distrikto Žďár nad Sázavou, situanta 24 km oriente de Žďár nad Sázavou sur rivereto Bystřice. Vivas ĉi tie.
Kokot (familia nomo)
Kokot estas familia nomo, kiun portas pluraj personoj.
Bystřice nad Pernštejnem
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1238.
Bohumilice
Bohumilice (Bohumilitz, Bohumelicium) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Prachatice en Sudbohemia regiono proksimume 5 km nordoriente de Vimperk. Vivas ĉi tie.
Robinighof
Robinighof estas en 1648 starigita baroka kastelo en la salcburga urboparto Schallmoos en Aŭstrujo (Robinigstraße 35).
Historio
Robinighof ĝuis sian unuan menciiĝon en 1648, do mallongan tempon post la unuaj grandaj sekigadaj agadoj fare de lia princ-ĉefepiskopa moŝto Paris von Lodron. La saman jaron ĝi iĝis posedaĵo (kiel ankaŭ aliaj bienoj en Schallmoos) de la katedralkapitulanaro. Tiutempe ĝi ankoraŭ nomiĝis Kochhof. Vendo jam en 1657 faritis nome al Bartlme Reiter kontraŭ heredrajto. En 1744 akiris ĝin Georg Josef Robinig von Rottenfeld kiu komisiis en 1750, laŭ planoj de Franz Anton Danreiter, alikonstruojn je renesanca kastelo. La kastelo situas ĉe la eosta ĉefa sekigfoso de la tieaj marĉoj, kiuj nuntempe nomiĝas Lämmererbach-rojo. Por Danreiter, emulo de verdaj zonoj, kvazaŭ normalis aranĝi parkon ankaŭ tie ĉi. Interne vandenmetitis ĉ. la jaroj de inter 1785 kaj 1790 historiismaj freskoj.
Gastis tie ĉi ofte Wolfgang Amadeus Mozart, kiu amikiĝis kun la robinig-aj infanoj Sigismund kaj Luise. Sigmund Robinig (1787-1843 Salzburg) nuptis en 1818 la gastejestran filinon Anna Maria Freudens-/Freudlsperger. Lia vidvino (la filo mortis ankoraŭ en la jaro de la naskiĝo) vivis ankoraŭ ĝis 1851 heredigante Karl Buxbaum. De ties vidvino akiris en 1885 la tuton Hermine Fahrner.
Nuna funkcio
Eĉ hodiaŭ videblas impona rokoko-fasado. La flanka fasado estas multe pli modera. La reliefa medalono supre de la enirportalo montras Sanktan Jozefon sub blazono de la familio Robinig-Aniser. Komplekta restaŭriĝo sukcesis en 2007. Malpost la domo troviĝas ankaŭ menciinda malfruklasikisma urnopoto kun la enskribo Errichtet von Maria v. Rubinich, do pri la starigintino. La puto un soklo kaj sur ĝi metita urno estas sobra. La urno estetike similas al aferoj kiun vendadis la Robinig-oj en siaj feraĵvendejoj.
Almenaŭ ekde la frua 19-a jarcento ĉe rojoflanko estas la malnova alkastela strato (disde Linzer Bundesstraße) dekstre-maldekstre flankita de aleo. La restinta alea ero nuntempe estas pejzaĝa protektotaĵo (Baumreihe beim Robinighof, ekde 1991, de 0,2 hektaroj).
Bohumilice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Sud-Koreio en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Korea Olimpika Komitato.