cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olivia Francisca (Dussek) Buckley
Olivia Francisca BUCKLEY, naskita DUSSEK, (1799–1847) estis angla harpisto, orgenisto, muzikpedagogo kaj komponistino, filino de la fama ĉeĥa pianisto kaj komponisto Jan Ladislav Dussek kaj la skota, harpisto, pianisto, komponistino kaj kantisto Sophia Corri Dussek (1775-1847) (Virinoj en Muziko 117).
Kalcia pirofosfato
Kalcia pirofosfato aŭ kalcia dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kalcia hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en klorida acido kaj nitrata acido. Kalcia pirofosfato posedas 2 kalciatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Kalcia pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kalciaj derivaĵoj.
Olivia Francisca (Dussek) Buckley
Pro grandaj ŝuldoj en la familia entrepreno, la patro de Olivia fuĝis al Hamburgo neniam revenante al Anglio. Tiel Olivia naskita tiun saman jaron, plej verŝajne neniam renkontis sian faman patron. Sed la muzika heredaĵo de ambaŭ gepatroj evidentiĝis en Olivia. Ŝi kreskis apud sia patrino, kiu instruis al ŝi pianon kaj harpon. Olivia faris sian debuton en publikaj prezentadoj ĉe Argyle Rooms de Londono kiel virtuoza infano en la aĝo de ok jaroj.
Tre juna ŝi geedziĝis kun la artisto William Richard Buckley; malgraŭ iĝi la patrino de dek infanoj, ŝi havis aktivan muzikan vivon, instruante, komponante muzikon por harpo kaj piano, kaj multajn kanzonojn.
En ŝiaj verkoj kontrastas la ekstravaganco kaj dramo kun voĉaj rondoj kaj popol-similaj melodioj. Ŝi komponis multajn ĉarmajn, nepostulemajn pecojn por harpo, ĉefe de folkloraj melodioj. Inter ŝiaj komponaĵoj, publikigitaj sub la nomo O. B. Dussek, estas kolektoj de muziko por infanoj, inkluzive de tri “Reĝaj Infanaj Operoj” komponitaj por la infanoj de la reĝino Viktoria (1840-1845), "La Infana Amiko" (1840) kaj “Feinaj Kantoj kaj Baladoj por la Junuloj  (Fairy Songs and Ballads for the Young'') (1846).
Multo el ŝia harpmuziko estis prezentita en serio titolita “La amiko de la harpisto” (The Harpist's Friend), repertuaro kun evidenta intenco esti alloga al junaj knabinoj kiuj plenigis la patrinajn salonojn per harpludado de elegante fabrikitaj instrumentoj.
Tri el la aranĝoj de Olivia Buckley Dussek nun estis reeldonitaj en la serio "Viktorianaj preferoj" (Victorian Favourites): "Marŝo de la Viroj de Harlech" (The March of the Men of Harlech), ununura verko por solluda harpo, la populara “Leviĝo de la Alaŭdo” (Rising of the Lark) kaj “La filino de Megan” (Megan's Daughter). Ĉiuj tri povas esti luditaj sur la kelta harpo aŭ la koncertharpo.
Ŝi estis nomumita orgenisto ĉe la St. Mary Abbotts Church en Kensington (1838), novaĵo kiu laŭ la gazeto La Epoko vekis "konsiderindan eksciton ĉie en la ampleksa paroko". Ŝi daŭre okupis tiun postenon ĝis sia morto en 1847.
Krom siaj komponaĵoj, kiel muzikpedagogo ŝi verkis libron “Muzikaj verecoj, aŭ analizo de muziko” (Musical truths; or an analysis of music)(1843), kiu estis fidela kaj kritika eseo pri la reĝimo de la pianoforta instruado, kaj iliaj rezultoj. En ĝi, ŝi prezentas sian ĉefzorgon pri la muzikinstruado de junaj infanoj. En la antaŭparolo ŝi esprimas sian bedaŭron vidi ''iam firman kaj solidan metodon de instruado cedi la lokon al plej supraĵa kaj neprofita sistemo…. la renverso de solideco, kaj enkonduko de frivolemo''. Ŝi skizas siajn prioritatojn: interpretado, tempo, akcentado, fingrumado, facileco de ludado, facileco de konduto, kaj esprimo. La dua duono de la libro proponas diskuton pri la postuloj por efika muzika instruado.
Olivia Buckley Dussek havis sukcesan karieron, ŝi ne nur elstaris pro sia majstrado per harpo kaj piano sed ankaŭ per brilaj komponaĵoj kaj eldonaĵoj de pecoj por orgeno, harpo kaj klavaro.
Verkaĵoj
Buckley kunmetita por harpo kaj voĉaj laboroj. Elektita kunmetaĵojn inkluzivas:
Zentrumspartei
La Zentrumspartei ("Centra Partio" aŭ "Partio de la Centro", mallongigo: Z) nomiĝis germana katolika partio fondita en 1870. Famaj politikistoj de ĝi estis Ludwig Windhorst kaj Wilhelm Marx. En la Germana Imperiestra Regno (1871-1918) ĝi batalis kontraŭ la regna kanceliero Bismarck, kiu subtenis la evangelian eklezion. Dum la Vajmara Respubliko (1918-1933) ĝi fojfoje estis registara partio en koalicio kun SPD kaj DDP. Tian tripartian registaron oni nomis “Vajmara Koalicio”, ĉar ĝi konsistis el tri partioj, kiuj kune subtenis la Respublikon kontraste al la konservativuloj, kiuj preferis monarĥion, kaj la ekstremistoj, kiuj intencis estigi diktatorecon. Ĝi devis dissolviĝi en 1933 sub la premo de la registaro de Adolf Hitler. Post la dua mondmilito la partio restariĝis kaj daŭre ekzistas, sed restis malgranda: ĝian gvidan rolon transprenis la Kristandemokratia Unio.
Vajmara Respubliko
La ŝajna nekongrueco de la elcentaj voĉoj kaj la nombro da mandatoj rezultas el la ŝanĝanta nombro da entutaj mandatoj depende de la tuta nombro da voĉdonantoj.
Gerzensee BE
Gerzensee estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1108 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Gerzensee situas en la Svisa Mezlando, proksimume 12 kilometrojn sudoriente de la federacia urbo Berno, ĉe la orienta flanko de la Monto de Belp kaj kaj okcidenta flanko de la rivero Aro. En sudo de la komunumo etendiĝas en valkaldrono en naturprotekta zono la lago de Gerzensee, laŭ kiu la komunumo nomiĝas. La komunumo konsistas el la vilaĝo Gerzensee (sur alteco de 646 m s.m. proksimume 500 m norde de la lago), la vilaĝetoj Sädel (sur alteco de 788 m s.m. okcidente de la ĉefvilaĝo), Pfannacher (sur alteco de 613 m s.m. oriente de la ĉefvilaĝo), Thalgut (sur alteco de 568 m s.m. tute en oriento ĉe la bordo de Aro apud la ponto), Vordere Chlapf (sur alteco de 788 m s.m. 1 kilometron norde de la ĉefvilaĝo), kaj Hintere Chlapf (sur alteco de 764 m s.m. tute en nordo de la komunumo ĉe la vojo al Belpberg), krome al la komunumo apartenas diversaj biengrupoj kaj novkonstrukvartaloj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,79 km², de kiuj 20,2% estas kovritaj de arbaro, 67,3% servas por agrikulturo kaj 8,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gerzensee limas en nordo al Belp, en nordoriento al Münsingen, en oriento al Wichtrach, en sudo al Kirchdorf, en sudokcidento al Mühledorf, kaj en okcidento al Gelterfingen.
Trafiko
La komunumo Gerzensee situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas la vojo n-ro 1261 de Belpberg al Mühledorf kaj alia flanka vojo al Gelterfingen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6, kiu pasas aliflanke de Aro paralele de la orienta limo de la komunumo, troviĝas en distanco de proksimume 3 kilometroj nordoriente en Münsingen. Per la poŝtaŭtolinioj de Belp al Kirchdorf kaj de Münsingen al Kirchdorf la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gerzensee datiĝas el la jaro 1228 kiel Gercentse. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj diversaj objektoj el la neolitiko, la La-Tène- kaj romia epoko. La malalta jurisdikcio pri Gerzensee dum mezepoko apaertenis al la Senjoroj de Kramburg. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la posedorajtoj pri Gerzensee sinsekve apartenis al aliaj bernaj nobelfamilioj. De la 15-a ĝis la 19-a jarcento en Thalgut ĉe la bordo de Aro funkciis mineralbanejo. En 1803 la komunumo estis atribuita al la distrikto Seftigen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Siegfried Ochs
Siegfried Ochs (naskiĝinta la en Frankfurto ĉe Majno, mortinta la  en Berlino) estis germana ĥordirigento kaj komponisto. Kiel komponisto li ankaŭ uzis la kaŝnomon Diego Fischers.
Vivo
Ochs studis komence ĉe la Universitato de Hajdelbergo kemion, tamen kromlaboris jam ĉe la urba teatro kiel pianakompanisto kaj scenaranĝo-pentristo. En 1878 li iris al la Altlernejo por Muziko je Berlino, kiun tiam estris Joseph Joachim (1831–1907). En la jaro 1882 li fondis la Filharmonian Ĥoron je Berlino, kiun li direktis ĝis sia morto. En 1920 la ĥoro estis malfondita pro financaj kaŭzoj kaj daŭrigata kiel ĥoro de la altlernejo por muziko, je kiu instruis Ochs.
Dum la nazia epoko la verkoj de la judo Siegfried Ochs estis malpermesataj.
Li komponis komikan operon, ĥorverkojn, duetojn, lidojn. Liaj plej konataj verkoj estas la kanto „Dank sei Dir, Herr“ kaj la parodiado de 14 famaj komponistoj, inter ili Bach, Haydn, Mozart, Beethoven kaj Wagner, per kunfandado de unu el iliaj famaj verkoj kun la popolkanto Kommt ein Vogel geflogen.
Similan formon de muzika parodio faris Karl Hermann Pillney per la popularmelodio Was machst Du mit dem Knie, lieber Hans, beim Tanz kaj Ulrich Sommerlatte per Der alte Peter.
Kirilico
Kirilico estas la ĉefa kaj la unua slavona alfabeto, konsistanta el 46 literoj, tradicie (kaj eble, malĝuste) atribuata al s-ta Cirilo (Konstanteno la Filozofo, m. 869-02-14 en Romo). Kirilico divenas el la greka alfabeto, al kiu estis aldonitaj literoj al neekzistantaj en la greka lingvo sonoj. El kirilico devenas la naciaj skriboj (la Cirilaj alfabetoj) de la ortodoksaj slavoj (ĝis 1860, ankaŭ de la rumanoj). La modernaj alfabetoj cirilaj diferencas de la originala kirilico per multaj aldonoj kaj kaj de kelkaj aliaj popoloj. La modernaj alfabetoj cirilaj diferencas de la originala kirilico per multaj aldonoj. Oficiale Kirilico unue enuziĝis en la Unua Bulgara Regno.
Kirilico plu estas uzata en la tekstoj de la ortodoksa kulto, historiaj kaj filologiaj; la nuna formo de la literoj Cirilaj estas ŝuldata al la reformo de Petro la Granda (1708), kiu enkondukis t.n. «civilan tiparon» (ruse «гражданский шрифт, гражданка»), kaj tian formon ili normale havas en la unikodaj tiparoj: Tamen la tradicia fasono (uzata en la slavonaj eldonoj) estas jena:
La modernaj alfabetoj cirilaj diferencas de la originala kirilico per multaj aldonoj kaj forprenoj.
Labico
Labico estas komunumo de Italio.
Kosei Tajiri
Kosei Tajiri (田尻 康晴, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Roasso Kumamoto.
Echoes: The Best of Pink Floyd
Echoes: The Best of Pink Floyd estas kompilaĵo de la angla rokgrupo Pink Floyd, eldonita la 5-an de novembro 2001. Ĝi enhavas du KD-ojn po okdek minutoj ĉiu. Ĝi estas la plej ampleksa kompilaĵo de la grupo, kvankam ĝi enhavas komponaĵojn nek el la albumoj Ummagumma, Atom Heart Mother, The endless river (kiu eldoniĝis poste), nek el la filmomuzikoj More kaj Obscured by Clouds.
Ŝanĝoj
Ĉiuj komponaĵoj estas ligitaj kune, por rekrei impreson de konceptalbumo, kelkaj estas mallongigitaj. Tio kaŭzis kelkajn gravajn ŝanĝojn:
Neelektitaj komponaĵoj
Laŭ James Guthrie, la sekvantaj kantoj estis antaŭelektitaj sed finfine formetitaj :
Erigerono
Erigerono (science: Erigeron) estas genro el familio de asteracoj.
Joseph A. Dellinger
Joseph A. DELLINGER estas usona amatora astronomo naskiĝinta en 1961 en Tulsa, Oklahomo.
Erigerono
Ĝi estas foje konfuzita kun alia proksima genro, Aster kaj la lekantoj de la genro Bellis. La genro havas a tutmondan disvastiĝon en sekaj, montaraj areoj kaj herbejoj, kun la plej alta diverseco en Nordameriko.
Joseph A. Dellinger
Profesie, li estas terfizikisto kaj estas aŭtoro de esploroj pri la propago de malsimetriaj kaj malizotropaj por la esploro de la terkrusto. Tamen li estas famkonata pro siaj aktivecoj en amatora astronomio ĉe la Fort Bend Astronomy Club de Stafford (Teksaso).
Li malkovris, laŭ Minor Planet Center, 76 asteroidojn inter 2000 kaj 2009, el kiuj 34 en kunlaboro kun aliaj astronomoj : William G. Dillon, Max Eastman, Paul G. A. Garossino, Cynthia Gustava, Andrew Lowe, Keith Rivich, Carl Sexton, Don J. Wells, Dennis Borgman kaj Paul Sava.
Honoroj
La asteroido 78392 Dellinger ricevis lian nomon.
Courgevaux
Courgevaux (prononcu kurĵevo; en la germana lingvo: Gurwolf) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1287 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Courgevaux situas 2,5 kilometrojn sude de Morato en larĝa valkaldrono sude la Lago de Morato. La komunumo konsistas el la vilaĝo Courgevaux, la nova kvartalo Les Vignes kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,36 km², de kiuj 26,1% estas kovritaj de arbaro, 57,5% servas por agrikulturo kaj 15,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Courgevaŭ limas en nordo al Morato, en oriento al Münchenwiler (BE), en sudo al Courlevon, en sudokcidento al Villarepos, en sudokcidento al Clavaleyres (BE), en okcidento al Faoug (VD), kaj en nordokcidento al Greng.
Trafiko
Tra Courgevaux pasas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Morato al Friburgo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas en tunelo sub la komunumo, troviĝas proksimume 4 kilometrojn oriente apud Morato. La stacidomo de la trajnlinio de Morato al Friburgo situas sur la teritorio de la najbara komunumo Courgevaux.
Lingvoj
La komunumo havas du oficialajn lingvojn, nome la germanan kaj la francan. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 56,5% parolis la germanan, 30,1% la francan kaj 4,0% la portugalan.
Historio
La unua dokumenta mencio de Courgevaux datiĝas el la jaro 1055 kiel Corgivul. En la 11-a kaj 12-a jarcento estis menciitaj nobeloj de Courgevaux, kiuj supozeble ek de la 13-a jarcento loĝis en la menciita burgo. En la jaro 1684 estis konstruita la kastelo de la familio de Diessbach kaj en la jaro 1688 la kampara sidejo de la familia Herrenschwand. Sub la regado de Savojo Courgevaux apartenis al la Senjorujo Morato. Kun Morato Courgevaux fariĝis en la jaro 1475 komuna havaĵo de Friburgo kaj Berno. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Courgevaux estis definitive atribuita al la Kantono Friburgo kaj surbaze de la nova konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.
Eidetika memoro
Eidetika memoro (pli komune konata kiel fotografia memoro aŭ perfekta rememoro) estas la povo ekmemori imagaĵo kun ekstrema akurateco, sen helpo de memorhelpilo.
La vorto eidetika devenas el la greka εἶδος kiu signas "videbla formo".
En popola kulturo
Kelkaj roluloj al kiuj oni atribuas memoria eidetikan memoron estas jenaj:
Aristau
Aristau estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1294 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Aristau situas en la sudo de Argovio ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss. La komunumo konsistas el la tri proksimume samgrandaj vilaĝoj Aristau en la centro, Althäusern en la nordo kaj Birri en la sudo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,64 km², de kiuj 14,4% estas kovritaj de arbaro, 69,0% servas por agrikulturo kaj 9,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Aristau limas en nordokcidento al Besenbüren, en nordoriento al Rottenschwil, en oriento al Jonen, en sudoriento al Ottenbach (Kantono Zuriko), en sudo al Merenschwand, en sudokcidento al Muri, kaj en okcidento al Boswil.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per tri poŝtaŭtolinioj, nome de Muri al Wohlen, de Muri tra la vilaĝo Birri al Affoltern ĉe Albis, kaj de Murri al Zuriko-Wiedikon.
La plej proksima aŭtovojalveturejo troviĝas en distanco de 10 km apud Aesch al la nacia svisa aŭtovojo A3.
Historio
La unua dokumenta mencio de Aristau datiĝas el la jaro 1153 kiel Arnestowo. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj diversaj unuopaj objektoj el la La-Tène-epoko. Dum mezepoko Aristau estis la sidejo de lencburga servutsenjora familio. Bienojn posedis la Senjoroj de Baar kaj la Monaĥejo de Muri.
La hodiaŭa politika komunumo estis fondita en la jaro 1816. La civitanaj komunumoj Aristau, Birri kaj Althäusern tamen kuniĝis nur en la jaro 1912.
Letschin
Letschin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Aleksander Czekanowski
Aleksander Piotr Czekanowski (naskiĝis la 12-an de februaro 1833 en Krzemieniec en Volinio, mortis la 30-an de oktobro 1876 en Sankt-Peterburgo) – pola vojaĝisto kaj geologo. Esploristo de Meza Siberio.
Vivo
Lia patro Wawrzyniec mastrumis pensionon kaj estis honora helpanto en zoologia kabineto en liceo. En 1850 Aleksander komencis studi medicinon en universitato de Kievo. Tamen sen ŝato al medicino li ekinteresiĝis pri naturscienco, kaj precipe geologio. En 1855 translokiĝis al universitato en Dorpat, kie en geologia fakultato aŭskultis dum du jaroj lekciojn pri mineralogio. Tie estis akceptita al la plej malnova akademia entrepreno Polonia. Post fino de studoj en 1857 li revenis al Kievo, kie laboris pri kolektoj de la loka universitato. Antaŭ Januara Ribelo kontraŭ Rusia Imperio en lia loĝejo kolektiĝis elito de junularo. Suspektita pri partopreno en la ribelo, Czekanowski estis arestita en 1863 kaj ekziligita al Siberio, komence al Transbajkalo apud Ĉita, poste okcidenten de lago Bajkalo. Dum la vojo li jam arigis kaj ordigis kolektojn helpe de lupeo farita de rompita karafo. Post lia translokigo apud Angara dum kelkaj jaroj vivis en mizero. Malgraŭ severa klimato kaj peza laboro ĉe kamparanoj li ne forlasis sciencan laboron. Studis geologion de t.n. Tero de Angara per meteologia observado kun helpo de ilaro de propra invento. El tiu ĉi malfacila situacio savis lin en 1866 Fryderyk Schmidt, ekkonita ankoraŭ en Dorpat. Li aĉetis kolektaĵojn de Czekanowski kaj mendis pluajn, kaj ankaŭ liveris al li librojn. Post du jaroj akiris ĉe regopovoj liberigon de Czekanowski el altruditaj laboroj kaj lian translokigon al Irkutsk, kie li komencis agi en Siberia Fako de Rusa Geografia Societo, interalie esplorante sudan parton de Irkutska gubernio (1869 - 71). En 1871 kune kun Wiktor Godlewski kaj Benedykt Dybowski esploris la nordan parton de la lago Ĥövsgöl en Mongolio. Ankaŭ esplorante teritoriojn de rivero fluanta tra Irkutska provinco kaj Krasnojarska regiono notante rimarkojn el la ekspedicio tra alia rivero Oleniok. Li verkis la unuajn fidindajn donitaĵojn pri geologio de tiu ĉi regiono (1873), suda fluo de Leno kaj la regiono de Oleniok (1874 - 75). Malkovris tie tavolojn da terkarbo kaj grafito. En 1876 oni permesis al li alveni al Sankt-Peterburgo, kie komencis prilabori kolektitajn materialojn laŭ vidpunkto de geografio, geologio kaj paleontologio. Botanikaj kaj zoologiaj kolektoj de Czekanowski estis priskribitaj de aliaj sciencistoj. Siajn observojn el ĉiuj ekspedicioj li enmetis en multaj publikaĵoj. Krom verkista agado li okupiĝis pri kolektado de fosilioj kaj insektoj.
Li mortis kiel sinmortiginto; ekzistas hipotezo, ke li senkonscie trouzis medikamentojn.
Distingoj
Pro siaj esploroj li ricevis interalie oran medalon de Rusa Geografia ocieto (1870).
Laboraĵoj
Geologiaj esploroj de Irkutska Gubernio - eldono 1874; Taglibro de ekspedicio tra la riveroj Malsupra Tunguska, Oleniok kaj Lena en 1873 - 75 - eldono 1896
Memorigo
Laŭ lia nomo oni nomis montaron en Siberio inter la riveroj Lena kaj Oleniok – Montoj de Czekanowski, montopinton super Bajkalo, straton en Lublin kaj en Zielona Góra en Setlejo de Sciencistoj. Omaĝe al li oni nomis formortintan kreskaĵon de ĵurasia epoko - ginko el genro Ĉekanovskia, kaj ankaŭ specion de meztriasa amonito Ĉekanovskites, konatan el Siberio kaj frutriasan amoniton Prosphingites ĉekanovskii.
Al aliaj mortintaj taksonojnomitaj laŭ Czekanowski apartenas:
Per lia nomo estis nomataj ankaŭ nuntempaj kreskaĵoj:
Charles Crane
Charles CRANE, formale Charles Spencer Crane (n. Honolulu, la 4-an de januaro 1869 - m. Maui, 13-an de septembro 1958), estis urbestro de Honolulu ekde la 15-an de julio 1938 ĝis 2-an de januaro 1941.
Li sekvis George Fred Wright kaj lin sekvis Lester Petrie. Post Crane estas nomumita parko en Honolulu (Crane Park en la Kapahulu-distrikto).
(7764) 1991 AB
(7764) 1991 AB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shigeru Inoda kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Karasujama (Nasukarasujama, gubernio Toĉigi, Japanio).
Ogamo
Ogham- aŭ Ogam aŭ Ogum-skribo (Ogamo, ogumo) estas alfabeta skribsistemo el la 4-a jarcento en la gaela (irlanda) kaj pikta lingvoj. Laŭ la irlanda tradicio, oni skribis ĝin sur arbon, sed pruvaĵo pri tio ne postrestis.
Ĝia plej simpla formo konsistas el kvar-streka sistemo, en kiu ĉiu entenas 1-5 strekojn, tiel signante entute 20 literojn. La literoj estis ĉizitaj en randon de la ŝtono, vertikale unu apud la alian aŭ de dekstro al maldekstro.
La kvina, kvinlitera garnituro estiĝis plej verŝajne pli poste kaj nomiĝas forfeda („aldonaj literoj”).
La origino de la ogamo estas pridiskutata: kelkaj sciencistoj vidas rilaton al la runoj kaj al la etruska skribo, aliaj supozas, ke ĝi estiĝis per transformo de la latina aboco. Ĉar ĝi entenas signon por la sonoj h kaj z, kiuj mankas en la irlanda lingvo, ĝi estas ne tute irland-devena.
La ogamaj skribaĵoj estas tre mallongaj, ili plej ofte konsistas el nomo kaj loknomo. Ekzistas 375 ogamaj surskriboj, el kiuj 300 troviĝas en la nuna Irlando. La surskribojn en Kimrio kompletigas latina fonetiko aŭ traduko.
Treviso (Sankta Katarino)
Treviso /tre'vizo/ estas municipo en subŝtato Sankta Katarino, Brazilo. Ĝi estas 147m sur marnivelo. Ĝi havas 3.503 loĝantojn (2006) en 157,667 km² (22,2 loĝ./km²).
Voyage d'une Parisienne à Lhassa
"Voyage d'une Parisienne à Lhassa" aŭ Vojaĝo de iu Parizanino en Lasao estas la vojaĝlibro de Alexandra David-Néel dum sia 3-a voyaĝo tra Tibeto ĝis Lasao. Ĝi aperis en 1927 kiel la kvaran libron de ADL.Ŝia libro temas pri la vivo de normala tibetano. Pri la "malkovro" de diversaj provincoj de Tibeto kiuj neniam antaŭ ŝia esploro, estis vidataj de eŭropano. La aŭtoro estis inter la unuaj raraj eksterlandanoj kiuj eniris Tibeton dum tiu epoko, kaj ŝi estis en 1924 la unua eŭropdevenanta virino kiu eniris Lasaon.
Klaus Schädelin
Klaus Schädelin (naskiĝis la 17-an de septembro 1918 en Berno; mortis la 13-an de decembro 1987 samloke) estis svisa reformita pastro, politikisto kaj verkisto.
En 1955 publikiĝis lia plej konata verko, la junulara romano Mein Name ist Eugen, kiu en 2004 sub sama titolo estis transformita al kineja filmo.
En 1958 li kiel reprezentanto de la alternativa-ekologia partio Junges Bern ("juna Berno" estis elektita en la urban registaron de Berno. Tie li respondecis pri socia helpo kaj sano, parte ankaŭ pri polico kaj urba konstruado. De 1962 ĝis 1970 li krome estis membro de kantona parlamento. En 1973 li pro malsaneco retiriĝis el la loka politiko kaj el sia pastra laboro. Samjare li estis fondomembro de la socia fondaĵo Terra Vecchia kaj ĝia unua prezidanto. De 1983 ĝis 1985 li estis kritika aŭturo kaj parolisto de la satira programo Zytlupe ("lentmova rapideco") de de la unua svisa radiokanalo.
(19327) 1996 XH19
(19327) 1996 XH19 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Principoj de Topologia Psikologio
Principoj de la Topologia Psikologio (angle: Principles of Topological Psychology) estas (anglalingva) libro fare de Kurt Lewin, eldonita en la jaro 1936. La libro notindas pro sia apliko de la topologio al la psikologio.
Kurt Lewin estis germana-usona psikologo, konata kiel unu el la modernaj pioniroj de socia, organiza, kaj aplika psikologio. Li estas ofte rekonita kiel la "fondinto de socia psikologio" kaj estis unu el la unuaj sciencistoj, kiuj studis grupdinamikon kaj organizaĵa evoluado.
Vígľaš
Vígľaš (hungare Végles [vEgleŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Saint-Augustin (Kebekio)
Saint-Augustin estas municipo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Nord-Bordio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vígľaš
Situo
Vígľaš situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Lučenec-Zvolen. La lasta urbo troviĝas proksime 15 km.
Burgo
La burgo estis finkonstruita kiel reĝa ĉaskastelo en 1368, sed la unua mencio okazis en 1392. Baldaŭ ĝi apartenis al la reĝino. En la 1440-aj jaroj Johano Jiskra okupis ĝin, sed poste Matiaso la 1-a reokupis ĝin kaj li ofte ĉasadis tie. En la 16-a jarcento la burgo pligrandiĝis, tamen ĝi apartenis al la Osmana Imperio inter 1582-1668, dume en 1605 la Habsburgoj okupis ĝin, poste ankaŭ Emeriko Thököly. Ekde 1690 familio Eszterházi faris el la fortikaĵo pompan loĝlokon. En 1945 pro la bataloj plene ĝi ruiniĝis.
Vilaĝo
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392 kune kun la burgo. En 1828 loĝis tie 636 vilaĝanoj en 84 domoj. En 1890 fromaĝofarejo ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Végles 1041 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszalatna, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Vilaĝservoj estas lernejo kaj restoracioj.
Chijic
Chijic [kiĵik] (Kegyek) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 627 loĝantojn (rumanoj), en 1992 314. Ĝi estis unue menciita skribe en 1336. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Copăcel.
Popola Operejo de Vieno
Popola Operejo Vieno, Volksoper Wien, (fonetike: "folks-oper vin") aŭ "Operejo de la Viena Loĝantaro", estas la dua plej granda opera domo de Vieno kaj situas en la 9-a distrikto. Sur la sezona ludprogramo de septembro ĝis junio estas preskaŭ 300 surcenigoj de ĉ. 35 produktadoj. .
Paroloteatro
Popola Operejo estis finkonstruata en la jaro 1898 de la arkitektoj KRAUSS kaj GRAF - (Alexander Graf; Franz Freiherr von Krauß, n.14a Junio 1865 en Vieno; m. 24a februaro 1942) - kaj tiam nomiĝis Imperiestra Jubilea Urboteatrejo, kiuj produktis nur originalajn paroloteatrojn. Pro la tre nelonga konstrua periodo (10 monatoj), la unua direktoro Adam MÜLLER-GUTENBRUNN devis komenci kun ŝuldoj de 160,000 guldenoj. Ĉi tiu malfeliĉa noventrepreno, la Imperiesta Jubilea Urboteatrejo, devis deklari sian bankroton kvin jarojn poste en 1903.
Muzika Teatro de 1903 al 1950
La 1-an de septembro 1903 Rainer SIMONS transprenis la domon kaj renomis ĝin Imperiestra Jubilea Teatrejo kun la subtitolo Popola Operejo. SIMONS intencis daŭrigi la produktadon de germanaj deklamaj surscenigoj, sed ankaŭ establi seriojn da operoj kaj operetoj. La unuaj vienaj surscenigoj de Tosca kaj Salomeo (opero) estis en la jaroj 1907 kaj 1910. Mondaj famaj gekantistoj kiel Maria JERITZA kaj Richard TAUBER aperis tie; la dirigento Alexander ZEMLINSKY fariĝis la unua orkestro-majstro en 1906.
En la jaroj ĝis kaj tra la Unua Mondmilito la Popola Operejo atingis pozicion kiel la dua prestiĝa opera domo de Vieno. Post la jaro 1929 ĝi koncentris sin por leĝeraj operoj. Post la Dua Mondmilito la Popola Operejo Vieno fariĝis la alternativa ejo por la ruinigita Viena Ŝtata Operejo germane Wiener Staatsoper. En 1955 la Popola Operejo revenis al ĝia eksa rolo prezenti operojn, operetojn kaj muzikalojn.
Lastatempa historio
De septembro 1991 ĝis junio 1996 la Popola Operejo Vieno estis sub kolektiva gvidantaro kune kun la Viena Ŝtata Operejo. En 1999 la Popola Operejo fariĝis 100%-a filio de la Federaciaj Teatrejoj-Holdingo. Ekde la 1-a de septembro 2007 Robert MEYER gvidis la Popolan Operejon kiel artisma direktoro kune kun la komerca manaĝero Christoph LADSTÄTTER. Krom opero, opereto, muzikalo kaj baleto, la Popola Operejo prezentas ankaŭ specialajn surscenigojn kaj programojn por infanoj.
Lokoj
Sur tri malsamaj niveloj estas 1261 sidlokoj, 72 lokoj por starantaj spektantoj kaj du lokoj por rulseĝoj.
Teknikaj donitaĵoj
La orkestra kavaĵo estas ekipita per du elektre movataj levpodioj. La ŝarĝmaksimumo sumiĝas je 500 kg/m² (antaŭe simpla podio, podiflanke duetaĝa podio) kaj alĝustigeblas de 0 ĝis 2,65 m sub la nivelo de scenejo.
La ruĝveluran ĉefkurtenon oni povas hidraŭlike drapiri kaj levi. La drapirrapideco estas de 0,15 ĝis 3,0 m/s; la levrapideco ĝis 2 m/s.
La sonkurteno el aluminiaj kadroj funkcias ankaŭ hidraŭlike. La aldona ŝarĝmaksimumo sumiĝas je 300 kg kun koncentrita ŝarĝo 150 kg. La levrapideco de la sonkurteno estas ĝis 0,8 m/s. La levrapideco de la platformo kun pezaj ŝarĝoj estas 0,5 m/s.
La sceneja areo ampleksas 480 m² kaj povas havi ŝarĝon ĝis 500kg/m². La uzebla sceneja larĝo sumiĝas je 17,2 m, kaj la sceneja profundo de la antaŭa portalrando ĝis la ŝovfaltpordego longas 19 m.
La sceneja areo konsistas el unu turnebla kaj levebla kerndisko kun diametro 7,20 m en la mezo kaj turnebla ringdisko kun ekstera diametro 15 m ĉirkaŭ la kerndiskoj. Krome estas 3 manmovataj, lokfiksitaj malleveblaj personplankolokoj.
Fera Kurteno
Sur la fera kurteno videblas la dediĉo de la domo al la 50-a jara registara jubileo de imperiestro Franz Joseph la 1-a per ambaŭ jarnombroj, 1848 maldekste kaj 1898 dekste. La bildon pentris Karl SCHÜLLER kaj Georg JANNY. Fronte en la mezo la bildo montras la urbon Vindobona (Vieno). La viro sur la dekstra bildduono simbolas la civitanojn de Vieno, per forigo de la bendo li vidu ankaŭ la belajn muzojn. Antaŭ la milito oni fordonis la feran kurtenon kaj ĝi restis ne trovebla ĝis en la 1990-aj jaroj, kiam ĝi videble aperis sur la tegmentejo de la Teatrejo je la Vieno (rivero), germane Theater an der Wien. Alian signifon por fera kurteno uzas la politiko.
Organiza strukturo
Ekde 1999 la Popola Operejo Vieno estas 100%-a filio de la Federaciaj Teatrejoj-Holdingo kune kun la Viena Ŝtata Operejo kaj la Burgoteatrejo. Federaciaj Teatrejoj-Holdingo estas posedanta de la Respubliko de Aŭstrio. La Holdingo tenas ankaŭ 51.1 % el la Teatra Servo Gmbh, kiu proponas servojn por planado kaj administraciaj aferoj. La restanta 48.9% estas dividita egale inter la tri teatraj domoj (16.3% ĉiu).
En populara kulturo
En 1987, la opera domo estis uzita por sceno fiksita en Bratislavo, Ĉeĥoslovakio (nun forlasita de Slovakio), pro tio ke la James Bond (fikcia universo) filmas La Vivaj Taglumoj, kie Timothy Dalton faris lian debuton kiel Obligacio proksime al la tre komencanta de la filmo, kie li unue ekvidita la kernan virinan karakteron Kara Milovy (ludita de Maryam d'Abo).
Voĉa bilabiala plozivo
La voĉa bilabiala plozivo estas konsonanta sono uzata en kelkaj parolaj lingvoj. La simbolo en la Internacia Fonetika Alfabeto, kiu reprezentas ĉi tiun sonon, estas ⟨b⟩, kaj la ekvivalenta X-SAMPA simbolo estas. Esperanto havas voĉan bilabialan plozivon kaj ĝi estas reprezentita de la litero “b” (ekzemple “b” en besto) en la ortografio. Multaj barataj lingvoj, ekzemple la hindustana, distingas inter aspiracia /bʱ/ kaj senaspiracia /b/.
Himno de Ĉeboksari
Ŝură Ŝubaŝkar ( Шурă Шупашкар, Светлый город Чебоксары) estas oficiala himno de la urbo Ĉeboksari en Ĉuvaŝio (Rusio) La himno estis akceptita je la 14-a de junio 2001. La aŭtoro de la teksto estas Anatolij Kibeĉ, la muzikon kompozis G. Maksimov.
Vortoj de la himno
{| border="0"
Ruse
Светлый город Чебоксары
2426 Simonov
2426 Simonov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan verkiston kaj ĵurnaliston Konstantin Miĥajloviĉ Simonov (cirile, Константин Михайлович Симонов).
Quentovic
Quentovic estis dum la Frua Mezepoko de la 7-a ĝis la 9-a jarcento grava komerca haveno en la norda parto de Francio. La urbo troviĝis ĉe la elfluejo de la rivero Kvento (france: Canche) en la hodiaŭa departemento Pas-de-Calais. Ĝi estis kune kun Dorestad unu el la plej gravaj havenoj de la franka regno en la nordo. Ĝi ankaŭ estis grava transirloko por pelgrimantoj el la britaj insuloj.
La urbo malaperis iom post iom ĉirkaŭ la 11-a jarcento kaj postlasis malmultajn spurojn, sed interalie el impostdokumentoj kaj propraj moneroj montriĝis la ekzisto de la malaperinta haveno.
Pro manko de fizikaj spuroj, la pozicio de Quentovic longe estis malklara. Ofte oni supozis ke Quentovic estis la sama urbo kiel Étaples, aŭ troviĝis je la alia bordo de la Kvento fronte al Étaples. Arkeologiaj trovaĵoj en la 1980-aj jaroj finfine situigis Quentovic-on oriente de Étaples, sur la teritorio de la komunumo La Calotterie.
Geografia pozicio:
Murviel-lès-Béziers
Murviel-lès-Béziers (franca elparolo: [], okcitane: Murvièlh) estas franca komunumo en la departemento Hérault, en la regiono Langvedoko-Rusiljono. Fine de en la komunumo vivis, antaŭe, en 2012 temis pri 2,927 loĝantoj.
Geografio
Murviel-lès-Béziers situas en la valo de Orb, nordokcidente de Béziers.
Alessandro Dimai
Inter 1999 kaj 2013 li sendepende malkovris dek-tri supernovaojn : SN1999gn, SN2001ej, SN2002jo, SN2005cx, SN2008P, SN2008ib, SN2008ig, SN2009bu, SN2011fd, SN2012M, SN2012fs, SN2012gf kaj SN2012if kaj kunmalkovris kvar aliajn : SN2000cr, SN2001gd, SN2005dl kaj SN2005dv. Li malkovris du en 2007 kaj 2013.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris ankaŭ la asteroidon 50240 Cortina la.
La asteroido 25276 Dimai (malkovrita de lia amiko Vittorio Goretti) estis nomita en lia honoro.
Universal (esperantido)
La lingvo Universal estis proponita en 1923-1928 de G. I. Muravskin kaj L. I. Vasilevskij kaj estus «etimologie reformita Esperanto».
En la fonetiko, estas la aldono de ŝevo por malfari konsonantajn grupojn.
La substantivo finiĝas per -o; adjektivo per -a; la plej interesa karaktero de Universal estas ĝia uzo de inverto por krei antonimoj: mega 'granda' -> gema 'malgranda'; donu 'doni' -> nodu 'ricevi'; za 'la' -> az 'maldefinita artikolo'; tela 'fora' -> leta 'proksima'. Pluralo estas indikata de preskaŭduobleco: tablo (s) > tatablo (pl), deno (s) > dedeno (pl). La akuzativo estas farata de nazaj vokaloj (ã kaj õ) inter aliaj apartaĵoj.
Ekzempleto:
Al gefinu o fargu kaj egnifu o grafu (li finis legi kaj komencas skribi).
=Ekstera ligo=
http://www.math.bas.bg/~iad/univers.html
Opava
Opava estas distrikta urbo en Ĉeĥio kaj ĝi situas en fekunda valo de rivero Opava kaj ĝi estas historia, industria, kultura kaj ekonomia centro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua dokumento pri vilaĝo nomata Oppavia devenas el la jaro 1195. En pasinteco kiel la ĉefurbo de Silezio, Opava travivis komplikan evoluon, en kiu partoprenis ne nur germanigaj klopodoj de la germana ĉirkaŭaĵo, sed ankaŭ forta nacia kaj kulture politika renoviĝo de la ĉeĥa popolo en Regiono Opava. Dum la dua mondmilito la urbo suferis gravajn perdojn. Ni povas trovi en la urbo plurajn gotikajn konstruaĵojn. En la urbo estas la plej malnova muzeo en Ĉeĥa respubliko, nome Silezia landa muzeo. Troviĝas ĉi tie Arboreto Nový Dvůr enhavanta dendrologiajn kaj forcejajn ekspoziciojn. En Opava naskiĝis aŭ agadis vico da eminentaj personecoj, ekz. Petr Bezruč (1867–1958), la aŭstra urbano Joseph Maria Olbrich (kunfondinto de viena seceso), verkisto A. C. Nor (1903), kies vera nomo estis Josef Kaván aŭ Joy Adamson (aŭtorino de libroj pri leonino Elsa, la batalantino por savo de la afrika naturo), en la jaro 1806 ĉi tie restadis Ludwig van Beethoven. En opava kvartalo Kylešovice (germane Gilschwitz) estis trovitaj restaĵoj de ronda domgrupo el la 3-a jarmilo a. K. Fortikaĵoj, kreantaj linion de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj, konstruita dum la jaroj 1935–1938, estis ŝirmontaj la urbon. Nuntempe en la urbo vivas.
Urboparto de Opava, Malé Hoštice, kunlaboras kun Regiono Hlučín.
La germana nomo de Opava, uzata de la aŭstria-hungaria administracio, estas Troppau.
Trajna transporto
Opava havas bonan trajnkonekton kun Ostrava (temas pri unurela vojo elektrizita en jaro 2006 ). Tra Opava veturas ankaŭ radidtrajnoj de Ostrava al Olomouc.
Tramoj
En jaro 1899 la urbestroj decidiĝis, ke en Opava estos tramoj. Solena malfermo okazis je la 4-a de decembro 1905, kiam la unuan fojon ekveturis tramoj kun ŝpuro 1000 mm. Ĉefa vojo konektis orientan stacidomon kun malsanulejo, de kiu gvidis vojo al Kateřinky. Evoluo plena de esperoj de tramoj estis haltita dum fino de Dua mondmilito. Kvankam estis grandaj damaĝoj, tramoj denove ekveturis en jaro 1947. En jaro 1948 estis eĉ konstruitaj novaj tramvojoj. Du jaroj poste urbestroj decidiĝis, ke trolebusoj anstaŭigos tramojn. Lasta tago de tramoj en Opava estis je la 22-a de aprilo 1956. Tramoj tamen havas malgrandan monumenton en urbcentro, kie estas mallonga tramvojo kun priskribo.
Trolebusoj
Urbaj aŭtobusoj aperis en stratoj de Opava en jaro 1941 kaj dekunu jaroj poste, je la 24-a de aŭgusto 1952 ekveturis la unuan fojon en Opava ankaŭ trolebusoj. Kvankam estis post jaro 1989 diskutoj, se ne sufiĉus nur aŭtobusoj en Opava, finfine estis konstruita nova remizo en jaro 2002.
Industrio
Teva Czech Industries s.r.o. fabrikas kuracilojn interalie ergotoalkaloidojn.
Esperanto en Opava
Okazis 2-a Konferenco de Silezio kaj Norda Moravio la 7-an oktobro 1923 en Opava. Partoprenis 35 personoj el 15 lokoj. Estas nuntempe gastiganto de Pasporta Servo.
Weltsprache
Weltsprache estas la nomo de kelkaj planlingvoj :
Ĉar "Weltsprache" en la germana signifas simple "monda lingvo" kaj germanparolantoj uzas ĝin kiel sinomimo de "internacia lingvo", eble ili havas aliajn nomojn.
Yauhquemecan
Yauhquemecan estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Yauhquemecan. Krom la ĉefurbo 11 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29043.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27860 loĝantojn. El tiuj estis 13465 viroj kaj 14395 virinoj. La komunumo havas surfacon de 30,59 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2420 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 812 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 13,7 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 14826 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 68 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,46 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Labro
Labro estas komunumo de Italio.
San Juan Bautista Tlachichilco
San Juan Bautista Tlachichilco estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Bautista Tlachichilco. Ambaŭ evidente havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Johano la Baptisto. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 183.
Geografio
San Juan Bautista Tlachichilco apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1443 loĝantojn. El tiuj estis 646 viroj kaj 797 virinoj. La komunumo havas surfacon de 116.10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1 320 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 122 indiĝenoj. El tiuj 101 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Antheuil
Antheuil, prononcu : [ɑ̃tœj], estas franca komunumo lokita ĉe komunumaro de Bligny-sur-Ouche, en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La rivero Antheuil fontas el la groto Bel Affreux. La fonto estas ŝtoniganta. Super la groto kreskas Meconopsis cambrica (unu planto trovita en 2006).
Balázs Demény
Balázs DEMÉNY [deme:nj] estas rumania hungara pianisto. Li naskiĝis en Kluĵo en 1989.
Biografio
Balázs Demény studis en Muzika Liceo de Kluĵo, de 2004 en Budapeŝto. De septembro 2009 li estas studento de Muzikarta Universitato Liszt Ferenc. De 2006 li gajnis plurajn premiojn.
Kakeru Higuchi
Kakeru Higuchi (樋口 叶, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Roasso Kumamoto.
Dolní Kamenice (Česká Kamenice)
Dolní Kamenice estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Česká Kamenice. Ĝi troviĝas okcidente de Česká Kamenice. Estas ĉi tie registritaj 188 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Kamenice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,08 km². En la katastra teritorio Dolní Kamenice situas ankaŭ Filipov kaj Huníkov.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.
Zanĝan (apartigilo)
Zanĝan estas nomo de diversaj geografiaĵoj en Irano:
Tiny Toon Adventures (videoludo)
Tiny Toon Adventures estas platforma videoludo pri la samnoma kartuno por la NES. Ĝi estis programita kaj eldonita je Konami kaj publikiĝis en 1991.
Esperantigo
Estas ne oficiala esperanta traduko farita de Abomenaj Zizeloj.
Festaj kaj feriaj tagoj
Jen listo de festaj kaj feriaj tagoj tra la mondo, ordigitaj laŭ monatoj kaj laŭ sezonoj en norda hemisfero.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri festo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Antea (persona nomo)
Antea estas virina persona nomo grekdevena (Ἄνθεια – floro). Vira ekvivalento de ĝi estas Anteo.
Diverslandaj variantoj
Antea, Tea , Ανθεια , Anthea (, latine)
Varsovio
Varsovio (Warszawa [varŝava], ) estas la ĉefurbo de Pollando kaj de la pola Mazovia Provinco. Ĝi situas ĉe rivero Vistulo.
Dum mezepoko kaj renesanco
Varsovio festis sian 400-jariĝon en 1996, kiel unue reĝa rezidejo, kaj poste ĉefurbo. Antaŭ ol ĝi fariĝis ĉefurbo de Pollando, dum tri jarcentoj ĝi estis la ĉefurbo de aŭtonomia Mazovia Princlando. Post la morto de la lasta mazovia princo, Janusz la 3-a, en 1526, laŭ pli frua interkonsento, la tuta Mazovio estis enkorpigita al Pollando.
La lastaj du reĝoj el la dinastio Jagelona, Sigismundo la Maljuna kaj Sigismundo Aŭgusto, ĝuste aprezis la situon de Varsovio de ekonomia kaj politika vidpunktoj. Tial Sigismundo Aŭgusto konstante loĝis en Varsovio dum la lastaj jaroj el sia vivo, 1569-1572. Tiutempe li komencigis konstrui la Varsovian Kastelon kaj konstruigis lignan ponton, laŭditan de fakuloj kaj poetoj, super la rivero Vistulo.
La signifo de Varsovio multe kreskis en 1569, kiam deputitoj de Pollando kaj Litovio decidis pri unio de ambaŭ ŝtatoj, nomata Lublina Unio, kaj ke de tiam okazados en Varsovio ĉiuj ĝeneralaj kunvenoj de Sejmo (pola parlamento) de Pola Reĝlando kaj de Grandduklando Litovio. En 1573 oni apreciis tie la Konfederacion de Varsovio konatan nuntempe kiel la unua monda deklaracio de homaj rajtoj. Nobelaro Pola kaj Litova konstatis en tiu dokumento, ke en la Pola Respubliko validu toleremo interreligia kaj internacia. En la sama jaro nobelaro komencas elekti reĝojn. La unua elektita estis Henriko de Valois – fama pro la terura Masakro de la Sankta Bartolomeo. Formale tamen Krakovo plu estis la ĉefurbo de la unio. Pro pluraj kaŭzoj Varsovio komencis ĉiam pli gravi en la vivo de ambaŭ popoloj, interalie pro sia centra situo, faciliganta la regadon, kaj ĉar estis konvene de tie flosigi la grenon, abundan sur la mazoviaj ebenajoj, sur Vistulo al Gdansko, kaj de tie al okcidenta Eŭropo. Ĉion tion aprezis Sigismundo la 3-a Vasa, kiam tiu reĝo en 1596 decidis tiuvoje flosigi, de Krakovo al Varsovio, la reĝinon kun la kortego kaj la reĝa havaĵo.
Al la supre menciitaj motivoj aldoniĝis la fakto, ke la reĝo, kiu devenis de sveda dinastio, batalis tiam por reakiro de la sveda trono. Estis pli facile gvidi la aferojn ĉi-rilate en Varsovio (pli proksima al Svedio) kaj ankaŭ rilate al la tiame daŭranta milito kontraŭ Moskvo. La lasta preteksto por la translokiĝo estis incendio de la reĝa kastelo Wawel en Krakovo.
Konfirmante tiun gravan eventon, la heredanto de la trono post Sigismundo la 3-a, lia filo Ladislao la 4-a, starigis sur malnova Varsovio la Krakovan Pordegon kaj, antaŭ ĝi, kolonon kun statuo de sia patro tenanta maldekstramane krucon kaj dekstramane glavon. La monumento baldaŭ fariĝis simbolo de la ĉefurbeco de Varsovio. La sama reĝo kreis en Pollando la unuan en la historio konstate agantan teatron kie oni prezentadis operojn. Ankaŭ en Varsovio estis montrita la unua pollingva opero kreita dum 17-a jarcento- "Heca, albo polowanie na zająca". Poste komponis al tiu opero inter aliaj Francesca Caccini kaj Johann Adolf Hasse.
De tempo de la regado de Saksa Dinastio ĝis la intermilita periodo
En la 17-a jarcento Varsovio ankoraŭ ne estis granda urbo, nek tre pura (laŭ raportoj de kelkaj vizitintoj), tamen ankaŭ kultura centro ĝi fariĝis. En la reĝa kastelo konstante okazadis teatraj kaj muzikaj prezentoj de diversiandaj artistoj.
Star Wars Episode VII: The Force Awakens
Star Wars Episode VII: The Force Awakens (“Stelaj Militoj: Epizodo 7-a - La forto vekiĝas”), estas 2015-a sciencfikcia fantazia filmo direktita de J. J. Abrams, laŭ scenaro de George Lucas.
Varsovio
De tempo de la regado de Saksa Dinastio ĝis la intermilita periodo
La kulture grava progreso okazis en la dua duono de la 18-a jarcento, dum la regado de Stanislao Aŭgusto, la lasta reĝo de Pollando. Li okazigadis en la Kastelo la ĵaŭdajn tagmanĝojn, kiujn partoprenis diversĝenraj famaj artistoj, diskutante ĉe la reĝa tablo pri gravaj kulturaj kaj ŝtataj aferoj. Tiutempe disvolvis en Varsovio la Nacia Teatro, refondita de la „patro de la pola teatro", Wojciech Bogusławski (fakte la patro estis reĝo Ladislao la 4-a Vasa). En tiu urbo kreis tiel gravaj verkistoj kiel Ignacy Krasicki kaj Franciszek Bohomolec. Oni konstruis belan palacon en la Parko Łazienki, kiu ekhavis ankaŭ subĉielan teatron en novklasika stilo. La reĝo, kiel mecenato, allogis al Varsovio eksterlandajn artistojn. Ekde 1767 tie Ioĝis la fama pentristo Canaletto (Bernardo Belotto), kiel reĝa ĉefpentristo. Liaj bildoj pri la urbo estis grava dokumentaro por la rekonstruo de Varsovio, preskaŭ plene ruinigita dum la 2a mondmilito.
Star Wars Episode VII: The Force Awakens
Ĝi estas la sepa filmo de Star Wars laŭ la rakonto de la filmoj, sed la kvara laŭ la aperdato.
Eksteraj ligiloj
http://www.starwars.com/the-force-awakens