cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
MAN SE (konzerno)
Historio
La radikoj de la nuna konzerno fontas el la jaro 1758: Tiam fondiĝis la ŝtalproduktejo Sankt Antony en la urbo Oberhausen de la germana Ruhr-Regiono, kiu poste iĝis industria centro. En 1873 la ŝtalproduktejo unuiĝis kun du proksimaj similaj produktejoj je la nova nomo Gutehoffnungshütte. En 1840 en la bavaria urbo Aŭgsburgo fondiĝis maŝinan produktejon, kiu unue nomiĝis laŭ la fondinto Ludwig Sander, poste laŭ la pioniro pri presmaŝinoj Carl August Reichenbach kaj fine havis la nomon " Maschinenfabrik Augsburg". Jaron poste, en 1841, en Nurenbergo fondiĝis la ferproduktejo kaj maŝinfabriko Klett kaj kompanio, kiu en 1898 fuziis kun la aŭgsburga produktejo kaj havis la nomon Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg AG, ekde 1908 mallonge nomata "M.A.N.". Dum en la norda produktejo Gutehoffnungshütte en la Ruhr-Regiono komence plu dominis la produktado de industria fero kaj ŝtalo, en la sendependaj sudaj produktejoj de Aŭgsburgo kaj Nurembergo la fokuso iĝis la produktado de maŝinoj. En 1913 la konzerno M.A.N. jam havis 12 000 dungitojn. La fruaj ekonomikistoj kaj inĝenieroj de la firmao tre malfermis je novaj teknologioj: Tiel ekzemple la firmao konstruis la ŝvebotrajnon de Wuppertal kaj plurajn siaepoke elstarajn ŝtalajn pontojn. La rotacia presmaŝino de la firmao ebligis amasan presadon de libroj, gazetoj kaj aliaj paperaj presaĵoj, per uzo de longegaj ruligitaj paperegoj, tranĉataj nur post la presado. Dum kvar jaroj la inĝeniero Rudolf Diesel ekde la jaro 1893 eksperimentis kun postaj MAN-inĝenieroj en Aŭgsburgo, ĝis kiam funkciis la unua dizela motoro.
En 1921 la Ruhr-Regiona ŝtalproduktejo Gutehoffnungshütte transprenis la tiutempe ekonomie malfortan firmaon M.A.N., kaj ĝis la jaro 1986 la konzerno laŭ mallongigo de la ŝtalproduktejo nomiĝis "GHH". Per grandpartaj aŭ kompletaj aĉetoj de pliaj firmaoj - ekzemple la ŝipproduktejo Deutsche Werft en 1918, la firmao Ferrostaal en 1921, la dentoradan fabrikejon Renk AG en 1923 kaj la firmao Deggendorfer Werft und Eisenbau en 1924, la konzerno forte ekspansiis. Tamen la ekonomia situacio de la konzerno GHH pro la tutmonda ekonomia krizo de 1929 draste malboniĝis ekzemple la nombro de dungitoj malaltiĝis de 14 000 en vintro 1929/1930 al nur 7 400 en vintro 1930/1931. Post la ekrego de la nazioj en Germanio en 1933, la porarmea produktado iĝis signifa produktofokuso. La konzerno konstruis dizelajn motorojn por submarŝipoj, tankojn kaj ĉiuspecajn pafilojn. Dum la Dua Mondmilito, aparte la MAN-produktejo en Nurenbergo estis fokusa celo de aliancaj bombadoj.
Post la milito la aliancanaj armeaj institucioj en Germanio postulis disigon de la produkteroj minado, produktado de fero kaj ŝtalo, kaj pluprilaboro de la metalo je motoroj, maŝinoj kaj veturiloj. La konzerno tial koncentriĝis pri la produktado de motoroj, veturiloj, pres- kaj aliaj maŝinoj - la minejojn ĝi fordonis. Tiun evoluon subtenis strategiaj entreprenaj aĉetoj kaj forvendoj. Inter la plej gravaj tiaj transakcioj estis kunlaborigo kun la ĉina aŭtomobila firmao Jinhua [prononco Ĝinhua] en 1953, la transpreno de la kamiona kaj aŭtobusa produktado de la firmao Büssing en 1971, la forvendo de la konzernaj akcioj de la ŝipkonstrua entrepreno Deutsche Werft en 1966/1967 kaj la transpreno de la presmaŝinoprodukta firmao Faber&Schleicher kaj sekva fuzio al la presmaŝinoprodukta firmao MAN Roland Druckmaschinen en 1979. En 1982/1983 la konzerno GHH eniris severan entreprenan krizon, kiam sekve de forta multekostiĝo de nafto la vendoj de kamionoj signife malkreskis. Unua plano pri struktura reformo de la konzerno vekis ardajn protestojn de la ĉefaj akcioposedantoj, sed en 1986 realiĝis nova konzerna strukturo, kiu inkluzivis la translokigon de la konzerna centralo de Oberhausen al Munkeno kaj la uzon de nova konzerna nomo MAN.
En 2006 la same germania konzerno Volkswagen AG altigis sian akciaron en la konzerno MAN de komence 15 procentaĵoj al preskaŭ 30 procentaĵoj. En decembro 2008 la konzerno MAN transprenis la brazilan subfirmaon de Volkswagen pri kamionoj kaj aŭtobusoj kaj nomis ĝin "MAN Latinameriko". Per tiu subfirmao la konzerno MAN nun havas 30 procentaĵojn de la brazila merkato pri kamionoj kaj aŭtobusoj kaj dominas ĝin. Ekde majo 2009 la konzerno havas sian nunan juran formon de Eŭropa Kompanio.
Zběšičky
Zběšičky estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono en distrikto Písek. Vivas ĉi tie. Fine de la 19-a jarcento apartenis ĉi tie bieno n-ro 6 al grandbienulo Vácslav Havel, la avo de la lasta ĉeĥoslovaka kaj la unua ĉeĥa prezidento Václav Havel.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1215.
Partoj de municipo
Municipo Zběšičky konsistas el tri partoj sur tri katastraj teritorioj.
Surfaca ŝipo
Surfaca ŝipo (aŭ surfaca marveturilo) estas elemento kiel militŝipo kiu estas dezajnita por marmilito por funkciigi ĉe la akvosurfaco, per siaj propraj armiloj. Ili estas ĝenerale ŝipoj konstruitaj por lukti kontraŭ aliaj ŝipoj, submarŝipoj aŭ aviadiloj, sed ankaŭ kontraŭ tero, kaj povas plenumi ankaŭ aliajn kelkajn misiojn kiaj kontraŭ-narkotaj operacoj kaj maraj malpermesoj. Ties unuarangaj intencoj estas atingi spacon, aeron, surfacon, kaj submerĝitajn celojn pere de armiloj uzitaj el la propra ŝipo, pli ol per alimaniere portitaj rimedoj.
La termino estas ĉefe uzata por aludi ajn modernan marveturilan tipon kiu ne estu submarŝipo; kvankam "surfaca ŝipo" povus gami laŭ grando el tute malgranda kutro al enorma aviadilŝipo, sed kies armiloj kaj taktikoj estas iome komunaj, pli ol por submerĝitaj marveturiloj. Tiuj estas pli malkutimaj kaj tre diferencaj el krozŝipoj kaj aliaj ŝipoj.
Surfacaj ŝipoj estas ekzemple krozŝipoj, destrojeroj, fregatoj, kaj korvetoj, kaj kelkaj eksmodaj tipoj kiaj batalŝipoj kaj batalkrozŝipoj. Tiu kategorio ne inkludas kutime aviadilŝipojn, amfibiajn atakŝipojn, kaj minserĉilojn, ĉar tiuj ĝenerale ne uzas surŝipajn armosistemojn (t.e. aviadilŝipoj ĝenerale atakas nur per siaj aviadiloj kaj ne rekte per ili mem, kaj minserĉiloj ne estas ĉefe atakŝipoj).
Paulo Frontin
Paulo Frontin estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 6.913 enloĝantojn en 2010.
(16793) 1997 AA18
(16793) 1997 AA18 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Dustin Pedroia
Dustin Luis Pedroia (n. 17-an de aŭgusto 1983) estas usona basbalisto. Li ludas en la teamo de Boston Red Sox, el Bostono, Masaĉuseco, Usono. Ili ludas momente en la Orienta Dividaĵo de la Amerika Ligo.
NGC 2218
NGC 2218 estas grupo de steloj en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
754 Malabaro
754 Malabaro estas sufiĉe granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo August Kopff, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la javaa urbo Malabaro.
Brandýs nad Labem
Brandýs nad Labem (Brandeis an der Elbe) estas eksa urbo en Ĉeĥio, kiu estas ekde la 1-a de julio 1960 parto de duurbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav en distrikto Prago-oriento. Vivas ĉi tie. La historia kerno de la urbo estas ekde la jaro 1992 urba memoriga zono. La urbo troviĝas sur plialtigita teraso super rivero Elbo, en kiu modeligis profundan ravinon kun abruptaj deklivegoj rojo Vinořský potok enverŝiĝanta ĉi tie en la riveron.
Brandýs nad Labem estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,34 km².
Historio
La urbeto Brandýs mem estis establita iam dum la 13-a kaj la 14-a jarcentŝanĝo fare de senjoroj el Michalovice, kiuj tenis kaj parton de proksima Stará Boleslav, kaj Mladá Boleslav. La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1304, kiam estas menciata foira vilaĝo Brandýs kun ponto kaj preĝejo.
2464 Nordenskiöld
2464 Nordenskiöld estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la finan geologon kaj esploradiston Adolf Erik Nordenskiöld (1832 — 1901)
One Flew Over the Cuckoo's Nest
One Flew Over the Cuckoo's Nest (Esperante: Iu flugis super la kukolonesto) estas 1975-a filmo bazita de 1962-a samnoma romano de Ken Kesey. Ĝi ankaŭ estis farita al teatraĵo ĉe Broadway.
La film-versio estis direktita de reĝisoro Miloš Forman. Ĝi estis la unua filmo ekde la 1934-a filmo It Happened One Night ricevi ĉiujn kvin ĉefajn Akademiajn Premiojn: plej bona filmo, plej bona ĉefa aktoro, plej bona ĉefa aktorino, plej bona reĝisoro, kaj plej bona scenaro. Tia premiaro ne estis reatingita ĝis la 1991-a filmo The Silence of the Lambs.
Aperas en la filmo steluloj Jack Nicholson, Louise Fletcher, William Redfield, Brad Dourif, Will Sampson, Danny DeVito, Scatman Crothers, kaj Christopher Lloyd.
La filmo rakontas pri krimulo (rolita de Nicholson) kiu deklaras sin mem freneza por loĝi en psikiatria malsanulejo anstataŭ prizono. Tamen, la malsanulejo estas dominita de la tirana kaj kruela flegistino Ratched (rolita de Fletcher).
Akademiaj Premioj
One Flew Over the Cuckoo's Nest gajnis kvin Akademiajn Premiojn kaj kandidatiĝis por plua kvar.
Prince
Prince Rogers NELSON (naskiĝis la 7-an de junio 1958 en Minneapolis, Minnesota, mortis la 21-an de aprilo 2016 en Chanhassen, antaŭurbo de Minneapolis ) estis usona muzikisto, komponisto, muzikproduktisto kaj kantoverkisto.
Prince estis en geedzeco inter 1996 kaj 2000 kun la dancistino Mayte Jannell Garcia. En 1996 naskiĝis ilia filo, sed vivis nur sep tagojn. En 2001 li geedziĝis kun Manuela Testolini, dungito de sia entrepreno "Paisley Park Records". Testolini anoncis divorc-volon en majo de 2006.
Prince ekde 2001 estis sekvanto de Atestantoj de Jehovo.
Li kaŝis kaj ne komentis sian privatan vivon.
Muzika biografio
Prince estis unu el la plej sukcesaj kaj influaj muzikistoj de la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj. Li kuraĝa miksis diversajn muzikajn ĝenrojn de sia epoko kaj estis internacie tre sukcesa. Li ekmuzikis en aĝo de 12 jaroj kun sia lerneja amiko André Cymone en diversaj lernejaj bandoj.
Li aperigis en 1978 la debutan albumon For You. Ĉiuj instrumentoj, tekstoj, melodioj venis de li. La albumo ne estis sukceso.
Lia kvina albumo 1999 aperis en 1982 kaj portis la nomon Prince and the Revolution. Tiu albumo alportis por li la komercan trarompon en Usono. Oni vendis 3 milionojn el kopioj de la albumo kaj la kantoj "1999", "Little Red Corvette", "Delirious" aperis sur pintoj de la ŝlagrolistoj. La internacian sukceson alportis en 1984 la albumo "Purple Rain" kaj la samnoma filmo. Oni vendis 10 milionojn de kopioj el la albumo.
Li muzikis inter 1990 kaj 1995 sub nomo The New Power Generation, poste kiel The artist formerly known als Prince (TAFKAP, la artisto iam nomita Prince), sed la iama sukceso ne ripetiĝis. Li reakiris - post finiĝo de la kontrakto kun Warner Bros la 31-an de decembro 1999 - en 2000 la nomon PRINCE.
Li fondis en 2001 la NPG Music Club, per kiu li disvastigis, vendis sian muzikon tra la interreto. Li estis tiuterene pioniro. La klubo estis fermita en julio de 2006.
Albumoj
(aperigoj tra NPG-Music-Club): (The New Power Generation):
Schwarzkopf
Schwarzkopf (germane: "nigra kapo", kio ne nepre aludas al nigra haŭto, sed pli probable signifas aparte nigran hararon, aŭ, se temas pri monto, montopinto sen neĝo) estas germanlingva familia kaj topografia nomo.
Kiel familia nomo, ekzemple povas temi Kiel topografia nomo, ekzemple povas temi
E. Marlitt
Eugenie MARLITT, vere: Eugenie John, (naskiĝinta en la 5-a de decembro 1825 en Arnstadt, mortinta samloke la 22-an de junio 1887) estis germana operkantistino kaj verkistino. Patro ŝia estis Ernst John
Vivo
La gepatroj, kiuj originas el malnovaj komercistaj familioj, konfidis la junan Eugenie muzike edukenda en la manojn de la princino Mathilde de Schwarzburg-Sondershausen. Tiun trejnadon ŝi kontinuigis ĉe la konservatorio de Vieno. Kiel opera kantistino ŝi kantis en pluraj urboj, i.a. en Lepsiko kaj Vieno. En la 1853-a jaro pro doloro je la oreloj, ŝi devis rezigni pri kariero tia kaj iĝis akompanantino de la princino.
Ekde 1863 ŝi estis libera verkistino. Baldaŭ ŝi sukcesis ankaŭ finance tiom, ke en 1871 ŝi translokiĝis en la vilaon "Marlittsheim". Ŝia populareco kvarobligis la eldonkvanton de la gazeto Die Gartenlaube inter la jaroj 1866-1876. Marlitt estis verŝajne la unua furorlibra verkistino en la mondo.
Signifo de la nomo
La pseŭdonimo fantazia MARLITT estas kunmeto de tri vortoj: "M-eine AR-nstädter LITT-eratur", kio signifas: "Mia arnstadt-a literaturo".
Meszes
Meszes [meseŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La loknomo signifas: kalka.
Situo
Meszes situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Szendrő troviĝas 12, Edelény 27, Miskolc 45 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1317 laŭ tiama ortografio "Mezes". Dum la mezepoko la kampoj apartenis al la reĝino. En 1961 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas biblioteko, interretejo, kuracejo, kuratoro, migra poŝto, vendejo, kafejeto.
Talavera la Real
Talavera la Real estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Situo
Temas pri vilaĝo de ebenaĵo situa en la valo de la rivero Gvadiano, ege proksima al urbo Badajoz, ĉe la ŝoseo A5. Ĝi estas en la okcidenta parto de la distrikto Vegas Bajas.
Ekonomio
Tradicie estis preskaŭ nur agrikulturo, sed aktuale oni disvolvigis la sektorojn industrian (transformado de agrikulturaj produktoj) kaj servoj, ĉefe pro la proksimeco al la plej granda urbo de la regiono, kio estas Badajoz. En agrikulturo elstaras la kultivoj de maizo, tomato kaj la brutbredado.
Monumentoj
La plej signifa estas la preĝejo de Ntra. Sra. de Gracia, ĉe la rivereto de Limonetes. Ĝi estas de la 15a jarcento, sed poste rekonstruita. Estas turo de 1807 kaj retablo de la renesanco de la 16a jarcento, de la artistoj Antonio de Aunión kaj Vasco Martín, kun origado kaj pentraĵoj de Alonso González. Kontribuis ankaŭ en la 17a jarcento Sebastián Salguero. Estas ankaŭ murpentraĵoj de la sakristio atribuitaj al Alonso de Gata.
En la centro de la vilaĝo estas la monaĥinejo de la senŝuaj karmelitaninoj, fondita en 1618. Proksime al la preĝejo estas la ermitejo de San José, malgranda kaj populara.
Estas ankaŭ blazonaj domoj kaj mezepokaj pontoj en la teritorio.
Kuriozaĵoj
Estas en la teritorio milita flughaveno, uzebla ankaŭ, sed ne regule, por civilaj flugoj naciaj.
Mihály Seer
SEER Mihály [ŝer] estas rumania hungara instruisto, geografo. Li naskiĝis en Iojib la 28-an de novembro 1954. Li estas la patro de geografo László Seer.
Kariero
Mihály Seer diplomitiĝis pri geografio en UBB de Kluĵo en 1979. Li instruis en UBB de Gheorgheni kaj de Târgu Mureș. Li doktoriĝis en 2004. Li aperigis 3 librojn kaj 25 fakstudojn.
Jean Stas
Jean Servais STAS (21a de Aŭgusto 1813 – 13a de Decembro 1891) estis belga analiza kemiisto kiu kun-mezuris la mason de karbono.
Vivo kaj verko
Li laboris en la Franca Politeknika Lernejo en Parizo sub direktorado de Jean-Baptiste Dumas. Stas kaj Dumas determinis la atomomason de karbono pesante specimenon de pura materialo, bruligante ĝin en pura oksigeno, kaj poste pesante la karbondioksidon produktitan. Li akiris internacian famon pree de la determinado de la atomomaso de elementoj pli akurate ol iam antaŭe, uzante atoman mason de 16 por oksigeno kiel normigo. Liaj rezultoj malpravigis la hipotezon de la angla fizikisto William Prout, ke ĉiuj atomomasoj devas esti integraj multobloj de tiu de hidrogeno. Tiuj zorgaj, akurataj atompezaj mezuroj fare de Stas helpis meti la fundamenton por la perioda sistemo de elementoj de Dmitrij Mendelejev kaj aliaj.
En 1850 Stas science pruvis, ke la belga grafo Hippolyte Visart de Bocarmé estis murdinta sian bofraton venenante lin per nikotino.
Dzibilchaltún
Dzibilchaltún estas majaa ruinaro en Jukatanio, Meksiko. Ĝi situas ĉirkaŭ 18 km norde de la ĉefurbo Mérida.
La plej fama konstruaĵo estas la templo de la sep pupoj, nomita laŭ figuroj trovitaj surloke kiam la templo estis malkovrita sub ruinoj de pli posta templa piramido en la 1950-aj jaroj. Dum printempa ekvinokso, la suno leviĝas kaj la radioj eniras rekte tra fenestro de la templo kaj eliras tra alia. La templo estas ligita al la cetero de la loko per longa sacbé, majaa rapidvojo.
En la arkeologia muzeo troviĝas artaĵoj trovitaj surloke kaj en la ĉirkaŭo.
Anna de Kleve
Gepatroj
Anna naskiĝis proksime al Duseldorfo, Germanio, kaj estis la dua filino de Johano kaj Maria de Jülich-Berg. Johano, kiu influiĝis de Erasmo de Roterdamo, estis modera protestanto.
Fianĉiĝo
Post la morto de Jane Seymour, la tria edzino de Henriko la 8-a, Thomas Cromwell, la ĉefa ministro, serĉis novan edzinon por sia majstro. Plejparte pro la religia politiko de la reĝo, romkatolikaj regantaj familioj de Eŭropo ne interesiĝis. Kiam Anglio estis minacata de romkatolika alianco, Thomas Cromwell decidis ke necesis protestantino. Johano 3-a de Kleve estis kontraŭulo de la romkatolika Sankta Romia Imperiestro Karlo la 5-a, kaj pro tio Cromwell kredis ke la geedziĝo de Henriko kaj filino de Johano estus avantaĝa por Anglio. Li komisiis Hans Holbein la malpliaĝan pentri portretojn de Anna kaj ties fratino Amelia. Kiam Henriko vidis la portretojn, li elektis Anna.
Tamen sekvis katastrofo. La senpacienca Henriko maskveste renkontis Anna ĉe Rochester (Kent) preskaŭ tuj post ŝia alteriĝo. Reveninte al Londono, li plendis al Cromwell ke ŝi ne sufiĉe belis. Krome Henriko alte taksis edzinan klerecon kaj Anna ne estis bone edukita. Laŭ iuj onidiroj, Anna iom malbonodoris (eble ŝi aŭ ne kutimis porti ĉiam purajn vestojn aŭ ŝi ne uzis parfumojn aŭ ŝi ne sufiĉe ofte lavis sin). La reĝo urĝis Cromwell eltrovi pretekston nuligi la fianĉiĝon, sed tio ne eblis sen granda risko ke la alianco al germanaj protestantoj rompiĝus. Onidire Henriko kolere batis la orelojn de Cromwell, kies influo malpliiĝis pro la afero.
Edziĝo kaj eksedziĝo
La nupto okazis ĉe la reĝa palaco en Greenwich la 6-an de januaro 1540. Tamen la sekva nokto fiaskus. Henriko diris al Cromwell ke li ne povus amori Anna, kaj aldonis, "Antaŭe ŝi ne tre plaĉis al mi: nun eĉ malpli." Dum pluraj semajnoj Henriko kaj Anna dormis samlite sed senamorade. Anna naive diris al nobela sekvantino ke ŝi kredis ke kisoj sufiĉis por gravedigi virinon: la sekvantino eksplikis la veron, kaj tio naŭzis Anna. Pli kaj pli Henriko apartigis sin de Anna, ne kaŝante ke li neniam amoris ŝin. La 24-an de junio 1540 li komandis Anna forlasi la kortegon. La 6-an de julio oni informis ŝin ke Henriko verŝajne dezirus nuligon de la geedziĝon. Post farsaj diskutoj, dum kiuj ekzemple medicinisto atestis ke Henriko ja kapablus havi orgasmon kaj korteganoj atestis ke Henriko plendadis ke li neniam povus amori Anna, la nuligo okazis la 9-an de julio. Anna tute ne kontraŭis.
Posta vivo
Pro tio ŝi ricevis malavaran kompenson, inkluzive grandajn bienojn. Ŝi kaj Henriko iĝis amikoj kaj la reĝo priskribis ŝin kiel "mia tre amata fratino". Ŝi ofte ĉeestis la kortegon, kie ŝi estis la plej altranga virino krom nur la edzino kaj filinoj de Henriko.
Carl Heinrich von Weizsäcker
Carl Heinrich von WEIZSÄCKER (naskiĝinta la en Öhringen, mortinta la  en Tübingen) estis germana teologo kaj politikisto. Lia frato estis la historiisto Julius Weizsäcker, lia filo la politikisto Karl von Weizsäcker.
Nerila sorbato
Nerila sorbato aŭ C16H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sorbata acido kaj nerolo. Nerila sorbato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Nerila sorbato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Nerila sorbato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Anna de Kleve
Posta vivo
Post la senkapigo de Catherine Howard en 1542, Anna kaj sia frato petis Henrikon reedziĝi al ŝi, sed tiu firme rifuzis. Ŝi rapide retiris la proponon.
En 1553 kiam Maria la 1-a surtroniĝis kaj rajdis al Londono kune kun sia fratino Elizabeto la 1-a, Anna bonvenigis ilin. Ŝi ĉeestis la kronadon de Maria, sed malofte ties kortegon. Kiam ŝia sano malboniĝis, Maria permesis al ŝi loĝi en reĝa domego ĉe Chelsea (nun distrikto de Londono). Anna mortis la 16-an de julio 1557 ĉe Kastelo Hever, Kent. La 3-an de aŭgusto ŝi entombiĝis en Abatejo Westminster.
Carl Heinrich von Weizsäcker
Vivo
Post habilitiĝo en 1847 en Tübingen li iĝis en 1848 pastro kaj en 1851 kortega kaplano en Stuttgart - kaj en 1859 samloke supera konsistoria konsilito. En 1861 oni nomumis lin orda profesoro en Tübingen, en 1890 kanceliero kaj en 1894 ŝtata konsilisto. Krom diversajn traktaĵojn por la inter 1856 kaj 178 de li kaj de göttingen-aj samideanoj eldonitaj jarlibroj »Jahrbüchern für deutsche Theologie« li verkis: »Zur Kritik des Barnabasbriefs« (Tübingen 1863); »Untersuchungen über die evangelische Geschichte« (Gotha 1864); »Lehrer und Unterricht an der evangelisch-theologischen Fakultät der Universität Tübingen von der Reformation bis zur Gegenwart« (Tübingen 1877) kaj »Das apostolische Zeitalter der christlichen Kirche« (Freiburg 1886); »F. Chr. Baur«, parolado (Tübingen 1892). Li ankaŭ publikigis tradukon de la Nova Testamento (en la 9a eldono Tübingen en 1906).
Piroska Hévizi
Piroska HÉVIZI [he:vizi] estis hungara pentristino, grafikistino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro en 1915 kaj mortis en Budapeŝto en 1994.
Biografio
Piroska Hévizi pristudis arton en liberskoloj kaj ŝi fatis studvojaĝojn en Italio, Transilvanio, Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Usono. En 1939-40 ŝi laboris kiel scenejdekoraciisto en Parizo. De 1946 ŝi eklaboris en Hungario. Ŝi ilustris plurajn librojn. Ŝi ekspoziciis en Budapest, Győr, Miskolc. Oni distingis ŝin en 1983 (premio SZOT).
Monteggio
Monteggio estas komunumo de la Komunumaro Sessa kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 886 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,36 km², de kiuj 45,2% estas kovritaj de arbaro, 27,7% servas por agrikulturo kaj 23,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Monteggio limas en nordo al Sessa, en oriento al Croglio, en sudoriento al Cadegliano-Viconago (VA, Italio), en sudo al Cremenaga (VA, Italio), en okcidento al Luino (VA, Italio), kaj en nordokcidento al Dumenza (VA, Italio).
Scania
Scania estas sveda aŭtomobila firmao kun sidejo en la urbo Södertälje, kiu produktas kamionojn kaj aŭtobusojn, ŝipajn kaj industriajn motorojn. Plejparto de la firmao apartenas al la germana konzerno Volkswagen AG. Aparte en Eŭropo kaj Sudameriko la firmao estas inter la plej gravaj produktantoj de kamionoj. Tutmonde ĝi havas proksimume 34 000 dungitojn.
Historio
La nuna entrepreno Scania, kiu havas sian nomon laŭ la latina formo de la sudsveda provinco Skanio, havas siajn historiajn radikojn en du firmaoj. En 1900 fondiĝis la firmao Maskinsfabriks Aktiebolaget Scania ("maŝinfabriko akcia kompanio Skanio") en Malmö. Ĝi produktis komence porvarajn vagonojn por la ŝtata sveda fervojo kaj WALZEN???, ekde 1901 ankaŭ personajn aŭtomobilojn kaj ekde 1903 aldone kamionojn. La dua firmao estis la en 1891 fondita kompanio Vagnsfabriks Aktie Bolaget I Södertälje (Vabis), same produktanto de fervojaj vagonoj, aldone de kaleŝoj, jam ekde 1902 ankaŭ personaj aŭtomobiloj kaj kamionoj, kaj ekde 1907 motoroj. Ambaŭ firmaoj en 1911 fuziis al nova konzerno je la nomo Scania-Vabis, kaj la komuna sidejo iĝis la urbo Södertälje.
En 1919 la fokuso de la produktado iĝis kamionoj. Ĉar tamen tuj post la Unua Mondmilito vendiĝis malpli da kamionoj ol atendate, kaj ĉar regis forta deflacio, en 1921 la konzerno devis anonci bankrotiĝon. Samjare la entrepreno je sama nomo novfondiĝis. La lastaj personaj aŭtomobiloj produktiĝis en 1929. En 1932 produktiĝis unuaj aŭtobusoj, kaj en 1936 unuaj dizelaj motoroj. Por ekonomie vivteni densan reton de vendistoj kaj riparistoj en Svedio por la produktataj kamionoj kaj aŭtobusoj, la firmao ekde la jaro 1948 ankaŭ iĝis ĝenerala vendisto de Volkswagen-aŭtomobiloj en Svedio. En 1962 la firmao malfermis unuan eksterlandan produktejon en Brazilo, en 1965 duan en Nederlando. Ekde la jaro 1968 la firmaaj produktoj vendatas je la nomo "Scania" sen aldono de la dua nomero "-Vabis". En 1969 la firmao transpreniĝis fare de la sveda konzerno Saab, kaj ekde tiam estis parto de konzerno nomata Saab-Scania. En 1995 tiu fuzio malinstaliĝis kaj ambaŭ firmaoj denove estas sendependaj. En 1999 la sveda firmao Volvo provis aĉeti la firmaon Scania, sed registaraj instancoj malpermesis la aĉeton. Sekve la konzerno Volkswagen AG aĉetis parton de la firmao. En la jaro 2000 produktiĝis la miliona veturilo. La konzerno Volkswagen je prezo de proksimume 3 germanaj markoj akiris 18,7 procentaĵojn de la firmaa kapitalo kaj 34 procentaĵojn de la ĉefkunvenaj voĉoj. En 2008 la germana konzerno aldonis plian kapitalon kaj nun havas 68,8 procentaĵojn de la ĉefkunvenaj voĉoj.
Ludovik-insularaj pluvarbaroj
La ludovik-insularaj pluvarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la novgvinea-melanezia ekoprovinco de la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ili troviĝas en Ludovik-Insularo en Papuo-Novgvineo. Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. La Ludovik-insularaj pluvarbaroj ententas multajn endemiajn speciojn de plantoj kaj bestoj, precipe birdoj, kiuj pravigas la elekton de apartan ekologian regionon.
Priskribo
La ekoregiono inkludas insularo-ĉenon kiu situas en la sudorienta ekstremo de Papuo-Novgvineo. La unuaj insuloj irante orienten laŭlonge de la ĉeno troviĝas apud la patrino-insulo kaj ampleksas Sideja-Insulon kaj Basilaki-Insulon. Pli fore orienten estas la precipaj insuloj en la insularo : Misima-Insulo, Vanatinajo (aŭ Tagula-Insulo), kaj Rosel-Insulo. Vanatinajo estas la plej granda (800 km2). Ĉiuj la precipaj insuloj de Ludovik-Insularo estas vulkanaj kvankam estas multaj pli malgrandaj insuloj kiuj estas de korala origino.
La klimato de Ludovik-Insularo plejofte estas tropika, kaj la vegetaĵaro konsistas el pluvarbaro, kvankam iuj el la malaltaj pli malgrandaj insuloj ricevas malpli da pluvo.
Flaŭro
Plimulto de la ekoregiono konstituas et-kronan malaltaĵan kaj montetan arbaron. Tiu tipo de arbaro havas pli malaltan kanopeon (20-30 metroj) ol trovate en aliaj regionoj de Novgvineo kaŭze aŭ de malriĉa grundo aŭ de malpli da precipitaĵo. Verŝajne estas tiel sur la tre malriĉaj grundoj de Rosel-Insulo kaj Misima-Insulo. La arbogenroj kiuj vegetas unuspeci-arbarere inkludas Casuarina, Castanopsis, kaj Hopea. Miksarbaraj genroj por malalt-precipitaĵaj areoj estas Pometia, Canarium, Anisoptera, Cryptocarya, Terminalia, Syzygium, Ficus, kaj Celtis.
Faŭno
La insularo estas notinda por siaj endemiaj reptilioj kaj amfibioj, inkluzive de kvin ranoj kaj du lacertuloj. Estas dudek kvar mamulospecioj en la Ludovik-insularaj pluvarbaroj. Plimulto de tiuj specioj estas kiropteroj ( dek ok ) en tri familioj (Pteropodidae, Rhinolophidae, kaj Vespertilionidae), sekvite de ronĝulospecioj (Muridae). Neniu mamulospecio estas endemia en la Ludovik-Insularo, sed tri specioj estas preskaŭ endemiaj.
Kerivoula agnella (kiropteroj) estas laŭ Internacia Unio por la Konservo de Naturo la sola endanĝerigata mamulo en la ekoregiono. Ĝi vivas en Vanatinajo kaj en Misima-Insulo.
Plejparte, la ekoregiono kongruas kun la ludovik-insulara Endemibirda Areo. Estas kvin endemiaj birdospecioj en la ekoregiono kaj du preskaŭ endemiaj. Malmulto estas sciata pri iu ajn el ili. Temas pri melifagedoj (Myzomela albigula, Meliphaga vicina), pakicefaledoj (Pachycephala leucogastra), kraktikedoj (Cracticus louisiadensis), zosteropedoj (Zosterops meeki, Zosterops griseotinctus) kaj dikeedoj (Dicaeum nitidum).
Minacoj kaj konservado
La ĉefaj minacoj por la ekoregiono estas senarbarigo, transformado de la biotopoj en agrikulturajn terenojn, kaj orminado. Tiu ĉi precipe estis tre neniiga en Misima-Insulo. Ne ekzistas protektejoj en la ekoregiono.
Vegetaĵaro-mapoj montras ke antaŭ kvarono de jarcento la biotopoj de Debojne-Insulo, nordokcidenta Vanatinajo, kaj apuda Pana Tinani ĉiuj estis degraditaj en antropogenajn herbejojn aŭ agrikulturajn terenojn. Multo de la arbaro estas neniigita en Vanatinajo kaj la arbaroj ĉirkaŭ Riu-Monto estas protektendaj por malhelpi la formorton de multaj el la endemiaj specioj de Ludovik-Insularo. Speciale la arbaroj de Riu-Monto kaj orienta Vanatinajo tre gravas por la postvivo de Meliphaga vicina kaj Cracticus louisiadensis.
Peabiru
Peabiru estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.622 loĝantojn en 2010.
17257 Strazzulla
17257 Strazzulla estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la altranga itala astronomo Giovanni ("Gianni") Strazzulla de la Laboratorio de Eksperimenta Astrofiziko de la Astrofizika Observatorio de Catania (Catania, Italio). Li partoprenas al la eksperimenta studo de la efikoj de la rapidaj jonoj kaj de la ultraviolaj Lyman-Alpha fotonoj en la solidoj de astrofizika kaj planeda intereso.
NGC 2219
NGC 2219 estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anando
Anando (–5-a, –4-a jarcentoj) estis la persona helpanto (aggupaṭṭhāyaka) de la budho Gotamo kaj unu el la dek ĉefaj disĉiploj, el kiuj li estis la plej lerta pri memorado. Multaj el la sutroj de la Tripitako estas atribuitaj al kion li rakontis dum la unua budhisma koncilio pri kion li memoris pri la instruoj de la budho, tial li estas nomita Dhammabhaṇḍāgārika (Kasisto de la instruoj). Anando estis kuzo de la budho Gotamo. Kiam li bikŝuiĝis, la plejaĝa bikŝuo Bellaṭṭhisīsa donis al li la preceptojn kaj fariĝis lia instruisto. Li ankaŭ estis tre influita de la plejaĝulo Purno. Post dudek jarojn en la samgo, la budho elektis lin kiel sian personan helpanton. De tiam, li akompanis la budhon la tutan tempon kaj agis kiel lia peranto. Anando havis gravan rolon en la starigado de la samgo de bikŝuinoj, kiam lia patrino Mahāprajāpatī Gautamī petis al li permeson bikŝuiĝi, kaj li konvinkis la budhon akcepti ŝin. Li estis unu el la lastaj paroli kun la budho Gotamo antaŭ ol li eniris parinirvanon kaj partoprenis la unuan budhisman koncilion. Li atingis arahantecon ĝuste antaŭ la evento, tial li povis partopreni. Ĉar li estis tiu, kiu pasigis pli da tempo apud la budho Gotamo, li recitis kaj konfirmis liajn instruojn, kiuj nun estas en la korbo de la sutroj en la Tripitako. Li instruis ĝis sia morto, 20 jarojn post kiam la budho Gotamo elestingiĝis, kaj transdonis la darmon al la bikŝuoj Śāṇavāsa kaj Madhyāntika, inter aliaj.
Nomo
La vorto ānanda signifas ĝojo kaj en Palio kaj en Sanskrito. La komentarioj en Palio eksplikas, ke kiam Anando naskiĝis, siaj familianoj ĝojis pri tio. Tekstoj de la tradicio Mūlasarvāstivāda diras, ke ĉar Anando naskiĝis la saman tagon kiel la budho Gotamo, la tuta urbo ĝojis—tial la nomo.
Rendova
La insulo Rendova estas insulo, parto de la Insuloj Nov-Georgio de la Salomonoj en la Pacifika Oceano, oriente de Papuo-Nov-Gvineo. Estas du indiĝenaj lingvoj parolataj en la insulo Rendova: nome la Aŭstronezia lingvo Ughele norde, kaj la Papua lingvo Touo sude.
La nigrasablaj strandoj laŭlonge de la sudokcidenta marbordo de Rendova estas grava nestejo por la draste endanĝerita Leddorsa martestudo.
85217 Bilzingsleben
85217 Bilzingsleben estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germania komunumo Bilzingsleben (Turingio). Ĉirkaŭ 370 000 jaroj antaŭ, en inter-glacialo, grupo da eŭraziaj homoideoj Bilzingslebenensis, apartenantaj al la specio Homo erectus, loĝadis ĉe lago proksime de Bilzingsleben. De 1969, impresaj malkovroj estis faritaj en tiu loko far'de la germana paleontologo Dietrich Mania kaj liaj kolegoj.
San Miguel de la Frontera
San Miguel de la Frontera estas urbego, universitata urbo kaj komunumo en orienta parto de Salvadoro en Departemento San Miguel. Ĝi estas ĉefurbo de la departemento. Loke la loknomo estas San Miguel.
Geografio
San Miguel situas sur montetaro en orienta parto de la lando. Ĝi situas 138 km oriente de la ĉefurbo San-Salvadoro.
Historio
San Miguel estis fondita en 1530 fare de hispanaj kolonianoj. En 1586 ĝi ricevis la statuson urbo. En 1824 la komunumo jam apartenis al la sendependa ŝtato.
La grandurbo estas grava centro de la agrikulturo, tekstilaj kaj kemiaj produktaĵoj. Tamen, en la lasta jardeko la servosektoro, speciale la sanservo kaj komerco pliiĝis konsiderinde.
Trafiko
San Miguel havas bonan vojan kontakton al la ĉefurbo San-Salvadoro.
Klimato
En San Miguel tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) po 1703 mm. Inter decembro-marto apenaŭ pluvas, inter majo-oktobro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 24-28 °C.
Hanley Ramírez
Hanley Ramírez (n. 23-an de decembro 1983) estas usona basbalisto. Li ludas en la teamo de Boston Red Sox, el Bostono, Masaĉuseco, Usono. Ili ludas momente en la Orienta Dividaĵo de la Amerika Ligo.
Fazioli
Fazioli estas pianmanufakturo, kiun fondis la pianisto kaj inĝeniero Paolo Fazioli 1979 en la norditala urbo Sacile (Friulo-Venecio Julia, provinco Pordenone).
Tuarega lingvaro
Tuarega lingvaro estas lingvoj (lingvofamilio) de la tuaregoj, el kiuj la plej granda estas la tamaŝeka lingvo. Laŭ alia koncepto, la tuarega lingvo estas dividebla al dialektoj, el kiuj estas unu la tamaŝeka lingvo.
Ĝi estas parolata en suda Alĝerio, en Nigero, Malio kaj en Maŭritanio. La lingvaro havas parolantaron de ĉ. unu milionoj kaj estas skribata en la malnova Tifinagh-skribo. Oni provis latinigi la skribon komence de la 20-a jarcento, sed tio fiaskis, sed en la scienco estas kutima. La standardigo de la ortografio okazis en 1966. La lingvokodo por la tuareg estas ISO 639-3 tmh kaj entenas kvar unuopajn lingvojn aŭ dialektojn.
Divido
La tuarega lingv(ar)o estas dividata je sekvaj lingvoj/dialektoj:
Ĝenerale
La tuaregaj lingvoj apartenas al la berbera lingvaro en la Afrikazia lingvaro. Fonologie, la tuaregaj lingvoj diferencas de la berberaj lingvoj je ekzisto de sep vokalaj fonemoj a, i, u, e, o, ə, ă (ä/æ).
Iveco
Iveco estas itala aŭtomobila firmao specialiĝinta pri produktado de kamionoj kaj motoroj. Sidejo de la firmao estas la urbo Torino en Italio. La entrepreno estas parto de la konzerno Fiat.
En sia nuna formo la firmao ekestis en 1975 per kunigo de la kamiona fako de la firmao Fiat, de la itala kamionprodukta firmao Officine Meccaniche (OM), de la franca kamionprodukta firmao UNIC kaj de la germana kamionprodukta firmao Magirus Deutz AG, nomata laŭ urboparto de la urbo Kolonjo. La konzerno Fiat komence posedis kvar kvinonojn de la firmao, la germana firmao Deutz AG la restan kvinonon - sed en 1980 la itala konzerno Fiat ankaŭ aĉetis tiun lastan kvinonon. Fokusoj de la produktado estas malgrandaj kaj grandaj kamionoj, konstruaj kaj fajrobrigadaj veturiloj, aldone al la produktado de dizelaj motoroj. En Eŭropo la firmao estas la dua plej granda produktanto de kamionoj. Sume pojare produktatas 200 000 veturiloj kaj 460 000 aldonaj dizelaj motoroj: Kvardek procentaĵoj estas por kamionoj, la resto por industriaj maŝinegoj, ŝipoj kaj agrikulturaj veturiloj. Tutmonde la firmao laŭ la stato de 2005 havas 49 produktejojn kaj laŭ la stato de 2009 havas iom pli ol 24 000 dungitojn.
Tajfo de Sevilo
La Tajfo de Sevilo (arabe, طائفة أشبيليّة, Ta'ifa Ishbiliya) aŭ abasida Sevila reĝlando estis sendependa islama reĝlando estiĝinta en Al-Andalus en 1023, post la diseriĝo kiun iom post iom suferis la kaliflando de Kordovo en 1009, kaj kiu malaperis post la konkero de la almoravidoj en 1091, kaj kiu estis inter la unuaj fonditaj tajfoj.Dum la 11-a jarcento la Sevila reĝlando estis unu el la kulturaj centroj plej gravaj de Al-Andalus kun grava literatura skolo.
Karla Homolka
Karla Leanne Homolka, aŭ Karla Leanne Teale, naskiĝis en la 4-a de majo, 1970 en Port Credit, Ontario, Kanado, ŝi estis kondamnita pro murdo senintenca kaj estis enkarcerigita dum 12 jaroj por helpi sia edzo murdisto, seksa krimulo, kaj rabisto Paul Bernardo. Oni diras ke ŝi partoprenis aktive en krimoj, sed sukcesis malpligravan punon ĉar oferis pruvojn kontraŭ sia edzo.
Liberiĝis ŝi en la 4-a de julio 2005, nun ŝi loĝas en Montreal.
Karl August Böttiger
Karl August BÖTTIGER (naskiĝinta la en Reichenbach, mortinta la  en Dresdeno) estis germana verkisto, filologo kaj pedagogo.
Vivo
Estante filo de la reichenbach-a viclernejestro Karl Böttiger li frekventis la gimnazion de Pforta kaj studis klasikan filologion kaj teologion en Lepsiko. Post privata pedagogeco li doktoriĝis en 1784 en Wittenberg. La saman jaron li nomumitis lernejestro de la liceo en Gubin kaj poste ekde 1790 en Bautzen. Laŭ perado de Johann Gottfried Herder oni vokis lin en 1791 Vajmaron al la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio. Tie li iĝis en 1791 rektoro kaj ĉefkonsistorikonsilisto pri aferoj edukaj. Li ekdeĵoris en Dresdeno ekde 1804 kiel responsulo pri arĝentaj kolektoj (Silberpage) kaj en 1814 kiel supera inspektisto de la muzeaj kolektoj de antikvaĵoj. Samtempe (ĝis 1821) Böttiger estis studadĉefo de Ritter-akademio.
Graveco
Liaj verkoj filologiaj kaj arĥeologiaj ne plu gravas krome sub scienchistoria aspekto. Inverse valoron daŭran havas liaj sur propra observo baziĝantaj teatraj eseoj kaj verkoj (August Wilhelm Iffland, Friedrich Ludwig Schröder) kaj lia ampleksa leterinterŝanĝo kie li evidentiĝis helpema, lerta peranto, humura (kaj iom tro babilaĉema) verkisto - kaj homo kiu ne ĉiam povis reteni sekretojn (ekz. pri la kverelo inter Ŝilero kaj Goeto pri fimalapero de la Wallenstein-manuskripto).
La laŭ Ŝilero ĉie-prezenta magistro (magister ubique) kunlaboris ĉe diversaj gazetoj: li i.a. gvidis sub la nomo de Friedrich Justin Bertuch inter 1795 kaj 1803 la periodaĵon "Journal des Luxus und der Moden" kaj redaktis inter 1797 kaj 1809 memestare la wielanda-n gazeton "Merkur". Liaj notoj kiujn eldonis en 1838 lia filo, la historiisto kaj bibliotekisto Karl Wilhelm Böttiger sub la titolo Literarische Zustände und Zeitgenossen kaj liaj leteroj prezentas buntan sed ne ĉiam centprocente aŭtentikan bildon de la tiutempa Vajmaro.
Kun sia edzino Eleonoro (fraŭline: Adler el Dresdeno; nupto en 1786) li havis kvar filojn.
Fonto
Sickmann, Ludwig, "Böttiger, Karl August", ĉe: Neue Deutsche Biographie 2 (1955), p. 414, (tie ĉi interrete)
Sacedón
Sacedón estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Mezina
Mezina estas vilaĝo en Ĉeĥio troviĝanta en regiono de Nízký Jeseník, proksimume 4 km sude de urbo Bruntál. Mezina estas malpli granda vilaĝo kun. Danke al sia situo - proksime de urbo Bruntál kaj valbaraĵo Slezská Harta - danke al varia naturo kaj la propra karaktero de la vilaĝo perspektivon de plua evoluo.
Sacedón
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas sacedonense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 1 572 loĝantoj kaj la denseco estas de 13,88 loĝ/km².
Situo
Sacedón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 740 m super marnivelo; je 56 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 113,28 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°28′56″N 2°43′54″Ok. La municipo limas sude kun la provinco Kvenko.
Mezina
Historio
Vilaĝo Mezina estis fondita en la jaro 1258 sur limoj de Moravio kaj la hodiaŭa ĉeĥa, foje aŭstria Silezio, dum regado de ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a. La reĝa victenanto, olomouca episkopo, sakso Bruno el Schauenburg, lasis krom aliaj fondi ankaŭ Mezinon kaj evidente jam duafoje. La devenaj kolonistoj priregis minadon kaj prilaboradon de mineraloj, fero, oro kaj arĝento. La sorto de Mezina estis ĉiam kunigita kun urbo Bruntál, plurfoje la vilaĝo estis ankaŭ ties parto. La favora situo de la vilaĝo rilate al Bruntál signifis ankaŭ relativan sekurecon de la loĝantoj kaj eblecon de prospero de la vilaĝo. En la vilaĝo estiĝis en 1830 fabriko por metala varo kaj maŝinfabriko, en 1831 paperfabriko, en 1851 ŝpinejo de lino kaj en 1888 produktejo de brodaĵoj, virinaj vestoj kaj antaŭtukoj.
En 1974 estis sur la teritorio de la vilaĝo proklamita konstrua ĉesigo. La konstruado ena vilaĝo estis renovigita en la jaro 1985 nur en konekso kun elloĝigado de vilaĝoj en inundiga regiono de akva valbaraĵo Slezská Harta.
Sacedón
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 2 565 loĝantoj en 1950 al 1 572, tio estis oni perdis 1 000 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Sacedón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Sacedón kie oni falis al la nunaj 1 572.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Histori-arta Heredaĵo
Elstaras kiel parto de la heredaĵo de Sacedón:
Albano Sant'Alessandro
Albano Sant'Alessandro [ albano santalesandro] estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bagnatica, Brusaporto, Costa di Mezzate, Montello, Pedrengo, San Paolo d'Argon, Seriate kaj Torre de' Roveri. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Kornelio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Peleto
Peleto estas je grandpremo kunpremita fibra materialo, kiun kuntenas ĝia propra materialo aŭ la aldonita interligaĵo. Ĝi formas stangetojn kun diametro de kelkaj milimetroj ĝis kelkaj centimetroj, depende de la bazmaterialo kaj la aplikata peletiga teknologio. La peletigo havas avantaĝon ĉe la pulvoraj aŭ etgrajnaj aŭ fibraj materialoj, ke oni povas produkti el ili pli grandajn materialojn.
Etimologio
Peleto ‚pilketo’, ‚kugleto‘ el la malnovfranca lingvo pelote ‚ludpilko‘ kaj el la latina lingvo 'pila'‚ludpilko‘, ‚bulo‘, ‚amaso‘ – parenca al pilolo, estas malganda korpo el densigita materialo en formo de kuglo aŭ cilindro. Plej ofte oni uzas la esprimon en pluralo, ĉar peletoj estas uzataj ne unuope sed kiel ŝutaĵo
19470 Wenpingchen
19470 Wenpingchen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Peleto
Specoj
La peletigo okazas en multaj sferoj
19470 Wenpingchen
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la tajvana astronomo Wen-Ping Chen (ĉine 陳文屏), kiu gvidas la partoprenon de la Nacia Centra Universitato de Tajvano al la Taiwan-American Occultation Survey (TAOS), kies celo estas mapi la disdonon de la malgrandaj.
Peleto
Produktadproceso
La krudaĵo estas disigita kaj premita tra matrico, ekzemple tra platmatrica premilo. La materio fariĝas homogene kaj forte densigita. Peleto ĉiam estas farata seke. Kelkfoje oni aldonas ligilojn.
12301 Eötvös
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara fizikisto Loránd Eötvös (1848–1919), kiu ludis gvidan rolon en la hungara scienco dum preskaŭ duona jarcento. Li estas bone konata pro sia eksperimento de la tordometro, plibonigante la limoj de ajna devio el la proporcieco inter inercia kaj la gravita maso.
Mirecourt (stacidomo)
Mirecourt estas franca stacidomo sur linioj - Mirecourt kaj Neufchâteau -, situanta en  Mirecourt, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Juan Antonio Villacañas
Juan Antonio VILLACAÑAS (naskiĝis la 1922 en Toledo, mortis la 2011 en Toledo) estis hispana verkisto kaj poeto.
La Hispana Enlanda Milito tranĉis sian mezlernadon. Poste li militservis en Melilo kaj en la Valo de Arano. Poste li iĝis funkciulo en la Municipo Toledo.
Kabineto Bárdossy
Kabineto Bárdossy estis la naŭa kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1941 kaj 1942 11 monatojn. La pli frua Dua Kabineto Teleki nur estis ludilo de la 2-a mondmilito, Kabineto Bárdossy jam estis suferanto de la 2-a mondomilito.
Historio
La parlamento kreis la 3-an leĝon pri la judoj, laŭ tio interalie kristana viro rajtas seksumi kun judino, sed judino ne rajtas seksumi kun kristano. Pro tio eĉ la hungaraj eklezioj protestis. La instancoj kolektis judajn virojn, kiujn ili postsendis al la batalejo, kie li devis fosi defendaĵojn. Post monatoj Hungario havis militstaton kun Britio, poste pro atako de Japanio Bárdossy deklaris militon al Usono. En la frua 1942 Bárdossy falis en persona malamikeco kun Horthy, tial Horthy nomumis novan ĉefministron Miklós Kállay.
Once Upon a Forest
Once Upon a Forest (el la angla lingvo, "Iame en arbaro") estas usona desegnita filmo de 1993.
Ĝi rakontas pri tri arbaraj bestoj (muso, talpo kaj erinaco), kiuj ekiras por serĉi kuracon por malsana amikino.
Komitatanoj R-S 1986-2020
La suba tabelo donas ideon pri la daŭro de la periodoj, pri kiuj pli aŭ malpli konataj esperantistoj kiel komitatanoj povis influi la politikon de UEA-estrado, kaj pri la grado en kiu malsamaj naciaj asocioj povis fari tion.
August Förster
August Förster GmbH estas pianofabriko fondita en la jaro 1859 en Löbau, Saksio, Germanio. La entrepreno estas familia posedaĵo kaj produktas altkvalitajn instrumentojn.
Komitatanoj R-S 1986-2020
La datenoj estas ĉefe prenitaj el la UEA-jarlibroj dum la periodo de 1986 ĝis 2017.
Péter Kovács (grafikisto)
Péter Kovács (Budapeŝto, la ), laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kovács Péter, estas hungara grafikisto. Li ofte uzas la mozaiknomojn kopé aŭ KoPé.
Biografio
Pri lernojaroj de Péter Kovács plene mankas informoj. Inter 2000 kaj 2007 li estis arta gvidanto de pluraj revuoj. En 2003 li fondis interretan revuon, kiun li redaktis kaj faris ĉiuscpecajn laborojn. En 2008 kaj 2009 li partoprenis ankaŭ en redaktadoj de aliaj interretaj revuoj. En 2013 li kreis sola ekspozicion, kie li prezentis ŝokajn grafikaĵojn pri konataj lokoj de Budapeŝto kun hororaj aldonaĵoj (vidu la bildon!). Li ricevis premion en 2001.