cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
13647 Rey
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa eldonisto kaj verkisto Marc-Michel Rey (1720–1780), kiu establiĝis en Amsterdamon en 1744. Li estis grava figuro en la eldonado de la klerismo. Manuskriptoj estis kontrabanditaj el Francio kaj alportitaj en Amsterdamon, kie ili estis presitaj kaj kaŝe realportitaj en Francion.
Stacio Tondabayashi-nishiguchi
Stacio Tondabayashi-nishiguchi (japane: 富田林西口駅 [Tondabajaŝi-niŝiguĉi-eki], angle: Tondabayashi-nishiguchi Station) estas fervoja stacio en Tondabajaŝi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagano.
Miguel de Pascual Martínez
Miguel de PASCUAL MARTÍNEZ estas hispana astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris la asteroidon 4661 Yebes la.
Salmerón
Salmerón estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Salmerón estas survoje de la lanvojo Ruta de la Lana, inter Valdeolivas kaj Villaescusa de Palositos.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas salmeronense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 171 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,7 loĝ/km².
Deutsch-Schützen
Deutsch-Schützen [dejĉ ŝucen], kroate Njemačke Šice, hungare Németlövő estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Deutsch Schützen-Eisenberg. Deutsch, njemačke kaj német signifas: germana.
Salmerón
Situo
Salmerón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordorienta parto de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties sudo, je 80 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36,39 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°32′44″N 2°29′35″Ok.
Deutsch-Schützen
Situo
Deutsch Schützen situas laŭ rojo, laŭ la hungara landlimo. Oberwart troviĝas je 26, Szombathely je 18 km-oj.
Salmerón
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 171, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Salmerón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Salmerón kie oni falis al la nunaj 171.
Deutsch-Schützen
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Ankaŭ romianoj kulturis tie vitojn. La unua mencio pri la loko devenis el 1221 en formo "Perwolff". La loĝantoj estis sagistoj, kiuj defendis la hungaran limon, tial ili havis privilegiojn. En la 15-a jarcento la vilaĝo iĝis kampurbo. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la urbeton. En la 1540-aj jaroj germanoj refondis ĝin. En 1910 vivis en Németlövő 977 homoj (aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Deutsch Schützen unuiĝis kun 4 proksimaj vilaĝetoj.
Salmerón
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
NGC 2257
NGC 2257 (alia indiko — ESO 87-SC24) estas globa stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stranraer
Stranraer (angle : /strænˈrɑːr/, skotgaele: An t-Sròn Reamhar [ən̪ˠ t̪ʰɾɔːn ˈɾãũ.əɾ]) aŭ The Toon, estas la 2-a plej granda urbo en Dumfries kaj Galloway, Skotlando.
Ekonomio
La ĉefaj industrioj de la areo estas turismo kaj agrikulturo.
Peoniacoj
La peoniacoj (Paeoniaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo saksifragaloj (Saxifragales). Ĝi enhavas ununuran genron (peonio) kaj 36 speciojn,.
Gonzalo Torrente Ballester
Gonzalo TORRENTE Ballester (Serantes, Ferrol, 13-a de junio de 1910 – Salamanko, 27-a de januaro de 1999) estis hispana profesoro kaj verkisto, unu el plej famaj de sia generacio. Li ricevis diversajn premiojn kiaj la Premio Cervantes, la Premio Príncipe de Asturias de las Letras kaj la Nacian Premion de Rakontarto, inter multaj aliaj. Ties verkada vivo ege rilatis al naskoregiono Galegio kaj al loĝurbo Salamanko.
Peoniacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (19 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Nyírmada
Nyírmada (njIrmada) estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Vásárosnamény. En la loknomo nyír signifas: betulo.
Situo
Nyírmada situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Nyíregyháza-Vásárosnamény preteriras, laŭ fervojo en la sama direkto. Baktalórántháza kaj Vásárosnamény troviĝas po 15, Nyíregyháza 43, Budapeŝto 269 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1254. En 1449 la vilaĝo ricevis juĝadan rajton kaj ekde la 16-a jarcento iĝis kampurbo. La iama grandvilaĝo urbiĝis en 2009.
Famuloj
En Nyírmada mortis paleontologo Imre Lőrenthey.
Oyonnax
Oyonnax (prononcu aŭ [ojona] aŭ [ojonaks]), esperante Ojonakso, estas franca komunumo en la departemento Ainio kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi estas la dua plej granda urbo de la departemento post Bourg-en-Bresse.
Oyonnax havas proksimume 25 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Oyonnaxiens.
Ramon Molera i Pedrals
Ramon MOLERA i PEDRALS (naskiĝis en Moià en 1922, mortis en 1983) esperantiĝis en 1937, kaj en 1939 jam estis Delegito de UEA en Moià.
Oyonnax
Geografio
Oyonnax situas en la norda parto de la departemento Ain, en la montomasivo Ĵuraso, ĉe la pordo de la natura regiona parko Alta-Ĵuraso kaj en la historia regiono Bugey. La komunumo enhavas la urbon Oyonnax kaj aliajn konstruarojn oni trovas en Geilles, Bouvent, Massiat, Chatonnax, Mons kaj Veyziat, kiuj estas partoj de la ojonaksa komunumo.
Ramon Molera i Pedrals
Li fondis, kun Josep Solà, la Esperantan Grupon Moià.
Oyonnax
Hidrografio
La urbon trapasas la rivero Ange kaj sia alfluanto Sarsouille.
Ramon Molera i Pedrals
Aktive kunlaboris en la restrukturado de la kataluna movado. Fondis kaj gvidis kursojn de Esperanto per korespondado oficiale rekonitajn de la Ministerio pri Edukado.
Oyonnax
Najbaraj komunumoj
La komunumo limiĝas per komunumoj Dortan, Arbent, Échallon, Charix, Apremont, Bellignat, Géovresset kaj Samognat.
Ramon Molera i Pedrals
Ĉef-delegito de UEA en Hispanio, peranto kaj kunlaboranto de esperanto-revuoj, kreis informoficejon, prelegisto, instruisto, senlaca batalanto, pasie kolektis Esperantajn periodaĵojn kaj librojn - tiucele li fondis kaj redaktis la revueton Kolektado, kaj li postlasis tre riĉan Esperanto-bibliotekon.
Ancy-le-Libre
Geografio
Ancy-le-Libre etendiĝas sur 21.65 km², kaj havis 175 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 8.1 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Ramon Molera i Pedrals
La mirinda libro
La mirinda libro estas broŝurformata libro eldonita kiel omaĝo al Ramón Molera kaj festigo de la 75a dadtreveno de U.E.A. Ĝi enhavas biografion de Ramón Molera, fotojn, desegnojn kaj literaturajn kaj neliteraturajn tekstojn pri la temo delegitoj de U.E.A.
Oyonnax
Dua Mondmilito
La 11an de novembro 1943, okazis evento, kiu grandskale skuis kaj igis la francan rezistadon (gvidita de De Gaŭlo) plene agnoskitan de la aliancitoj (britoj kaj usonanoj), nome defilado en la urbocentro, kontraŭ la malpermeso de la tiuepoka Viĉia registaro, submetita al nazioj, per publika afiŝo de la moto "La venkontoj al tiuj de 14-18".
Famuloj
En Oyonnax instruis, ekspoziciis kaj mortis hungardevena franca pentristo Gusztáv Miklós.
Ancy-le-Libre
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Max Bauer
Max Hermann BAUER (1875-1929) estis germana artileria fakulo en la unua mondmilito kaj poste militistara kaj industria konsilisto de Kuomintang.
Ancy-le-Libre
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Edmond Balandras, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Max Bauer
Li eksoldatis en la germana armeo en 1890 kaj en 1905 enoficiĝis en la generala stabo. Li havis gravan rolon en detruo de urbo Liège en Belgio, 1914. En julio de 1915, li iĝis 1-a sekciestro de la generala stabo. Li mobilizis la industrion por produkti municion kaj verkis libreton pri defenda militara taktiko. En decembro de 1916, li estis distingita per Pour le Mérite, kun kverkaj folioj aldonitaj la 28-an de marto 1918.
Ancy-le-Libre
Administrado
Ancy-le-Libre apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Max Bauer
Post la milito, Bauer partoprenis en la Kapp-puĉo de 1920. Kiam tiu fiaskis, li ekzilis kaj poste laboris kiel militara konsultanto en la Sovetunio, Hispanio kaj Argentino. Li reveturis en Germanio en 1925 post la ĝenerala amnestio por la puĉistoj.
En 1926, ĉina inĝeniero Chu Chia-hua, prezidanto de la Universitato Sun Yat-Sen en Canton, kontaktis la kolonelon Bauer por konsilis militarajn kaj komercajn agadojn en Ĉinio. Bauer sekvajare vizitis Ĉiang Kai-ŝek, kiu dungis lin kiel militaran konsiliston, esperante konstrui je liajn kontaktoj por akiri pli da armiloj kaj industria helpo el Germanio.
Bauer revojaĝis en 1928 al Germanio por serĉi kontaktojn de la germanaj industriistoj kaj la armeo. Fakte, la Traktado de Versailles tre malfaciligis produktadon de armiloj kaj samtempe li estis persona non grata (nevolonte vidata persono) por la germana registraro pro partopreno en la Kapp-puĉo.
Post kiam Bauer reveturis al Ĉinio, li proponis elkonstrui malgrandan centran armeon kaj multajn regionajn. Ĉang Kajŝek neniam akceptis tiujn ideojn, ĉar li volis la militarajn fortojn en sia mano.
Bauer do administris translokigon de Centraa Militara akademio de Nanking al Whampoa kaj organizis germanajn militarajn konsilantojn kaj edukantojn. Li invitis 20 germanajn oficirojn al Ĉinio por labori kaj trejnigi, eduki. Li oficiale estis ekonomia konsilisto de Chiang kaj li kuraĝigis lin evoluigi la infrastrukturon.
Max Bauer mortis je variolo, la 6-an de majo 1929. Bauer eble estis intence infektita fare de malamikoj de Chiang, ĉar li estis la sola persono en la regiono, kiun infektis la kontaĝa malsano. Li estis entombigita en ĉinio kun militara honoro.
Meskalino
Meskalino (3,4,5-trimetoksifenetilamino) estas nature psikedela alkaloido, speco de fenetilamino, konata pro siaj halucinaj efikoj kompareblaj al tiuj de LSD kaj psilocibino.
Ĝi nature kreskas en la pejotlaj kaktoj. Ĝi troviĝas ankaŭ en malgrandaj kvantoj en iuj membroj de la familio de fabacoj, inkluzive Acacia berlandieri.
György Hintz
HINTZ György (hinc) estis hungara, rumania hungara apotekisto naskita en Koloĵvaro la 6-an de septembro 1874 kaj mortinta en Kluĵo la 5-an de majo 1956.
Biografio
Hintz estis prezidanto de la Kolozsvári Gyógyszerész Testület (Asocio de Apotekistoj de Koloĵvaro. Li havigis diplomon en 1896 kaj doktoradon en 1897 en la Universitato de Koloĵvaro, poste li estis studento de la fakultato pri ŝtat- kaj jurscienco. En 1898 li transprenis la apotekon de sia patro. Inter 1940-1944 li estis prezidanto de la XXIII. distrikto de Magyar Gyógyszerész Egyesület (unuiĝo de hungaraj apotekistoj).
Andor (ludo)
La Legendoj el Andor (Die Legenden von Andor) estas koopera germana tabulludo kun fantasto-temo kreita de Michael Menzel en 2012. Ĝin eldonas Kosmos en la angla kaj la germana, Devir en la hispana, Iello en la franca, 999 Games en la nederlanda, Galakta en la pola.
Rakonto
En la fikcia lando Andor estas kastelo, kies reĝo Brandur nun malfortiĝas. Alvenas kvar herooj – Eara la magiistino, Chada la pafarkistino, Kram la nano, kaj Thorn la batalisto – por helpi al la reĝo batali kontraŭ malamikaj estaĵoj nomataj Goroj, Skraloj, Vardrakoj, kaj troloj. La sorĉistino Reka kaj la nana komercisto Garz helpos la heroojn dum la aventuroj, kaj la princo Thorald kaj la nanaj batalistoj alvenos por kunbatali kontraŭ la plej fortaj malamikoj: la magiisto Varkur kaj la drako Tarok.
La tabulludo rakontas al la ludantoj kvin legendojn pri tiu rakonto, kaj kelkaj el ili enhavas hazardajn elektojn (ĉu per kartoj, ĉu per malsimila starto-loko sur la mapo). Tio ebligas la ludantojn reludi sen ĉion scii antaŭe.
La eldonisto Kosmos kaj la ludemaro kreis ses aldonajn legendojn por pliriĉigi la tutan rakonton kaj plilongigi la opcion ludi denove. Tiuj senpage elŝuteblaj rakontoj helpas kunligi la rakontojn de la legendoj ludeblaj en la venditaj tabulludoj.
Aldonaĵoj
Ankaŭ aperis du aldonaĵoj (po unu por la baza ludo kaj por La Lasta Espero), kiuj proponas po kvar novajn heroojn, kaj pere de kiuj eblas ludi ĝis 6 ludantoj. Krome ekzistas video-ludo elŝutebla ĉe Google Play kaj App Store aŭ ludebla rekte ene de retumilo: Aventuroj el Hadria, kies interfaco estas en la angla, la germana kaj la franca.
Legendoj
Legendoj 1-5 estas en la unua tabulludo, 7-10 en La Vojaĝo Norden, kaj 11-17 en La Lasta Espero. Aperas en la listo ankaŭ ĉiuj oficialaj senpage elŝuteblaj legendoj.
Anzano del Parco
Anzano del Parco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Alserio, Alzate Brianza, Lurago d'Erba, Monguzzo kaj Orsenigo.
Blowup
Blowup estas filmo reĝisorita de Michelangelo Antonioni kiu estis filmita en Londono en 1966. La filmo rakontas historion de fotisto nomita Tomaso, kiu hazarde iĝas atestanto de murdo. La filmo estas bazita sur novelo el 1959 de la argentina verkisto Julio Cortázar nomita "Las babas del diablo" (La salivo de la Diablo).
Blowup estas vorto kiu havas plurajn signifojn en la angla, inkluzive de eksplodo, sed ankaŭ la fotografia procezo por pligrandigi foton, kiu estas priskribita detale en la filmo. La kinosteloj estis David Hemmings kiel Tomaso, la fotisto, kaj Vanessa Redgrave kiel Jane, mistera virino implikita en la murdo. La filmo inkludas gastadojn en signifaj kameaj roloj de londonaj famuloj de la tempo, kiel ekzemple la manekeno Veruschka von Lehndorff kaj la grupo The Yardbirds.
La filmo traktas la arton de fotado kaj la rilaton inter la fotisto kaj la temo de la foto, kaj inter realeco kaj fotita halucinaĵo. La filmo ankaŭ dokumentas la festan etoson de Londono de la 1960-aj jaroj, la kulturon de psikedelaĵoj kaj distra droguzado, kaj ĝi ankaŭ inkludas aŭdacajn nudajn scenojn por sia tempo, kiuj kaŭzis konfliktojn kun la loka cenzuro funkcianta en la landoj kie ĝi estis distribuita.
La filmo gajnis la Oran Palmon ĉe la Festivalo de Cannes, kaj ankaŭ estis nomumita por pluraj Oskaroj kaj BAFTA-premioj.
Strabane
Strabane (angle: /strəˈbæn/, el la irlanda: An Srath Bán) estas urbo en Tyrone, Nord-Irlando.
Blowup
Intrigo
La filmo malfermiĝas kun grupo de mimoj kurantaj tra la stratoj de Londono. Tomaso (David Hemmings) foriras senhejmulan ŝirmejon, kie li pasigis la nokton. Liaj vestaĵoj estas maldiligentaj kaj malpuraj, kaj li estas nerazita. Sed li eniras aŭton de varmarko Rolls-Royce. Vojaĝante, li renkontas mimojn, kiuj petas de li monon. Post daŭrigo de la vojaĝo, li alvenas en fotan studion. Rezultas, ke ĉi tiu estas moda fotisto tre sukcesa. Tiam li sin razas, kaj ŝanĝas siajn vestaĵojn al ŝikaj, nigra vestokompleto kaj blanka pantalono. Tomaso fotas unu el la modeloj (Veruschka von Lehndorff) en longa kaj aŭdaca sceno. La modelo petas al li rapidi ĉar ŝi devas foriri al Parizo, kaj ŝi malfruas al sia flugo. Tomaso iras por viziti la najbarojn, Bill la pentriston (John Castle) kaj lian edzinon Patricia (Sarah Miles). Li tiam komencas foti pli da modeloj, sed li enuiĝas. Kiam du junaj virinoj (Jane Birkin kaj Jillian Hills) alvenas petante al li preni bildon de ili, li tamen rifuzas, kaj vojaĝas for.
Li alvenas en antikvaĵbutikon, kie la maljuna vendisto rakontas al li, ke la posedanto de la butiko forestas. Li tiam renkontiĝas kun sia agento, Ron, montras al li la fotojn kiujn li prenis ĉe la ŝirmejo, kaj diras ke li intencas publikigi fotolibron bazitan sur ili. De tie li iras al Marion Parko kaj komencas foti aĵojn en la areo. Lia fotilo fokusiĝas al paro da amantoj, juna virino kaj pli maljuna viro. Li komencas filmi ilin sen ilia scio. Kiam li forlasas la lokon, la virino (Vanessa Redgrave) rimarkas lin, postkuras lin kaj petas de li la filmon. Li rifuzas. Post tio li revenis al la antikvaĵbutiko, kaj parolas kun la posedanto de la butiko, juna virino, kiu diras ke ŝi intencas forvendi la butikon kaj vojaĝi al Nepalo, ĉar ŝi interesiĝas pri la antikvaĵkomerco. Tomaso aĉetas da ŝi aviadilhelicon, sed la helico estas tro granda por havi lokon en lia aŭto.
Kiam li revenis al sia studio, li trovis la junan virinon, kiun li fotis en la parko. Post longa konversacio li konsentas doni al ŝi la filmon, sed ĝi ne estas la filmo de la bildoj prenitaj en la parko sed alia. Ilia renkontiĝo, kiu preskaŭ iĝis seksuma, estas interrompita fare de portisto kiu alportis al la studio la helicon kiu estis aĉetita en la antikvaĵbutiko, kaj la virino foriras el la studion. La fotisto pligrandigas la fotojn kaj estas tre entuziasma pri ili, sed io ŝajnas esti suspektinda. Li eĉ pli pligrandigas la bildojn kaj vidas ke malantaŭ la enamiĝinta paro, inter la arbustoj, estas alia viro direktanta pafilon al la viro. Ekzameninte la fotojn, ree alvenas la knabinoj, kiujn li elpelis. La triopo senvestiĝas kaj svatas en la studio, kaj post la seksumado Tomaso falas endorme. Kiam li vekiĝas, li forpelas la virinojn.
Kiam vesperiĝas, li reeliras al la sama parko, kaj trovas la kadavron de la viro tie. Li ektremis pro la sono de branĉo rompiĝata kaj revenas al sia studio. Li trovas, ke la studio estis trarompita, kaj la bildoj estis ŝtelitaj. Sed nur unu pligrandigita bildo restas. Li iras al la najbaro, kaj trovas ilin kune kuŝantaj, sed la edzino estas ploranta. Li revenis al la studio, kaj ŝi sekvis lin. Li provas rakonti al ŝi pri la murdo, sed estas nekapabla klarigi sin. Li montras al ŝi la restantan foton, sed ŝi vidas nenion en ĝi. De tie li iras al sia agento Ron. Li trovas lin ĉe festo kie la festantoj fumas drogojn. Kune kun Ron estas Veruschka. Surprizite, Tomaso demandas al ŝi "Ĉu vi ne foriris Parizon?" Verushka respondas "Mi estas en Parizo". Tomaso ne klarigas sian deziron al Ron kaj forlasas la ejon.
Li veturas sencele tra la stratoj de Londono ĝis kiam li opinias, ke li vidas la virinon en la homamaso ekster noktoklubo. Li sekvas ŝin en la klubon kie rokmuzika grupo prezentas. La gitaristo de la grupo (Jeff Beck) estas ĝenita pro problemo kun la amplifilo kiun li provas solvi denove kaj denove. En sia frustriĝo li batas la amplifilon kun la gitaro kaj rompas ĝin. Tomaso provas trovi la virinon en la homamaso ĉe la klubo, sed malsukcesas.
Temoj traktitaj
Kvankam la filmo prezentas misteron, ĝi ne solvas ĝin. La serio de temoj kiuj interesas ajnan alian filmon traktanta murdmisteron, ekzemple:- kiu estas la murdinto, kiu estas la murdita, kial kaj kiel la murdo estis farita, ne interesas Antonioni, kaj li lasas ilin malfermitaj, ĝuste kiel li lasis malfermita la misteron de la malapero de Anna en la filmo "L’avventura". La punkto de la filmo estas malsama ol estas kutime.
Antonioni mem difinis la filmon per la vortoj - "En la aliaj filmoj, mi provis esplori la rilatojn inter homoj, precipe amrilatoj. Mi volis montri la malfortikecon de emocioj. En ĉi tiu filmo estis prezentitaj la rilatojn inter la homo kaj realeco, la homo kaj sia ĉirkaŭaĵo. Ne temas pri amafero kvankam estas traktitaj rilatoj inter virinoj kaj viroj. La travivaĵoj de la heroo ne estas emociaj aŭ seksaj, ili estas sekvo de lia rilato kun la mondo." Efektive, la filmo traktas la rilaton al realeco. Ĉu realo ekzistas, aŭ ĉu ni kreas ĝin en nia imago? Kio estas la rilato inter la fotisto kaj la fotita objekto? Ĉu la fotisto kreas la fotitan objekton, aŭ ĉu ĝi havas propran ekziston eĉ ekster la fotila lenso? Kio estas la rilato inter la fotita objekto kaj ĝia bildo? Kio estas la rilato inter realeco kaj halucino? La filmo evoluigas diskuton de tiuj demandoj.
Pluraj esencaj scenoj de la filmo montras la sintenon de Antonioni al tiuj demandoj. La demando pri la rilato inter la fotisto kaj la objekto de la foto ŝprucas plenforte en la fama sceno, en kiu Tomaso fotas Veruschka-n, kaj sametempe li malbenas ŝin, insultas, minacas, flatas, karesas, kaj fine rajdas ŝin kun la fotilo en la mano kaj ŝi apogas sin sur sia dorso. Ĉi tiu sceno devus esti memorita kune kun la plej grava sceno en la filmo, la 10 kaj duon-minuta sceno en kiu Tomaso pligrandigas la fotojn, kaj malkovras la murdon. La demandoj kiuj aperas ĉi tie estas demandoj de la rilato inter la fotisto kaj la objekto, inter la fotita objekto kaj la objekto en realeco, kaj ankaŭ inter la fotisto kaj la fotilo. Laŭ iuj kritikistoj, la signifo de la sceno en kiu la bildoj estas pligrandigitaj estas ke Tomaso perceptas la fotilon kvazaŭ ĝi estus parto de li, kaj lia ŝoko kiam li vidas la murdon, kiun la fotilo kaptis, sed li sindetenas de perceptado, venas de la fakto ke li vidas ke la fotilo havas kvazaŭ sian propran vivon. Aliaj vidas la scenon kiel maniero kiel Tomaso kontrolas realecon, redaktante ĝin samkiel filmredaktisto redaktas filmon. Sed finfine, estas tute ne klare ĉu la bildo fakte montras kion Tomaso vidis en ĝi, aŭ kion la spektanto vidas en ĝi. Patricia, la najbaro, rigardas la bildon kaj vidas nenion en ĝi. Ĝi memorigas ŝin pri unu el la abstraktaj pentraĵoj de ŝia edzo.
Aliaj vidas la filmon kiel pruvo de la principo de necerteco kiu reprezentas la finan limon de scio. Argumentante ke Thomas alfrontas fotografian limon, kiun li - kiel profesia fotisto - devus esti rekoninta: ke ekzistas ne nur plej malalta limo al la kapablo apartigi (rezolucion) de fotarto, sed ankaŭ supra limo, super kiun la foto ĉesas doni informojn, ĉar ĉiu plia pligrandiĝo La nigraj informpunktoj de la foto estas aparte unu de la alia kaj la blanka areo inter ili pliiĝas, blankeco estas malplena de informoj kaj do kontribuas nenion al la kompreno de la fotita objekto."
La finsceno, en kiu Tomaso resendas la imagan pilkon al la tenisistoj, post kiu la fotilo elzomas el la rolulo, kiu iĝas pli kaj pli malgranda ĝis li tute malaperas, ankaŭ ricevis multajn interpretojn. La sceno de la malapero de la heroo ĉe la fino de la filmo estas, laŭ multaj manieroj, tipa "Antoniana" sceno. Iuj eĉ vidas ĝin kiel la "subskribo" de la artisto. Resendi la pilkon al la ludantoj signifas partopreni ilian kolektivan iluzion, kaj agnoski ke realeco ne estas ĉiam klara, kaj la linioj inter realeco kaj fantazio estas malklarigitaj. Tiu rekono rezultas en la redukto de Tomaso (kontraŭe al la signifo de la nomo de la filmo - "Pligrandigo") ĝis tia grado, ke li tute malaperas. La simbolaj signifoj estas multaj.
Henry Unger vidas la filmon kiel ekzemplo por filozofia kinejo, kaj rezonas tion:
Gaja Londono
Unu el la kialoj de la sukceso de la filmo, kaj la kialo ke ĝi daŭre estas spektata kaj priparolata, estas la maniero Antonioni priskribis vivon en Londono en 1966 dum la periodo konata kiel "Gaja" aŭ "Festanta Londono".
Antonioni alvenis en la "gaja Londono" de la 1960-aj jaroj tute hazarde, kiam li venis viziti sian amantinon, Monica Vitti, aktorinta en la spionkomedio " Modest Blaze " reĝisorita de Joseph Lucey en 1966. Laŭ li, "Mi enamiĝis al la feliĉa, malpeza atmosfero de la urbo. Ŝajnas ke la homoj en Londono estas malpli ligitaj per antikvaj leĝoj." Antonioni restis en la grandurbo dum pluraj monatoj, dum kiuj li filmis la filmon, kiu estis lia unua anglalingva filmo (li estis helpita fare de manuskriptinto Edward Bond por skribi la dialogon en la angla). Sed la Londono de Blowup estas nek facilanima nek feliĉa. Liaj herooj estas fremdaj, mornaj, foje de dubinda, kaj alifoje de eksplodema sekseco. Neniu el ili estas "feliĉa" aŭ "facila".
La fotilo de Antonioni sukcesis dokumenti psikedelan Londonon ĉe sia pinto. Temas pri la rok-muziko, la koloroj, la vestaĵoj, kaj eĉ la tipaj esprimoj kiel "Fab" (mallongigo de "Faboluos", mirinda, esprimo asociita kun la periodo). La perioda dezajno ŝajnas iomete troa hodiaŭ. La Londono de Antonioni estas bunta, tro bunta. Antonioni farbis la gazonojn en Myron Parko verda, kaj la leterkestojn ruĝe. Li pentris domojn kaj trotuarojn "por igi Londonon aspekti pli Londono". Tio estis la dua filmo de Antonioni en koloro, post "The Red Desert (La ruĝeca dezerto)", kaj ĝi estis klare influita fare de popmuziko kulturo. La influo de popmuziko, kaj la londona etoso de la 60-aj jaroj povas ŝajni troigitaj, kaj hodiaŭ ili memorigas la spektanton pri la filmo Austin Powers sed kiam la filmo estis filmita, kaj Londono estis la kultura centro de la mondo, la prezento de aferoj havis potencan kaj resonantan deklaron.
La kulturo kiu estis malkovrita estis fremdiĝigita kulturo. La filmo inkludis scenojn de evidenta nudeco, scenoj kiuj foje estis perceptitaj kiel orgio (kvankam en pli proksima inspektado, ekzistas nenio seksa en tiuj scenoj, kaj ke la sinteno de Tomaso direkte al la knabinoj, kaj direkte al la modelo Veruschka, estas unu el fremdiĝo kaj perforto). Grava karakterizaĵo de ĉi tiu kulturo estis la uzo de drogoj, kiu estas montrita kaj eksplicite kaj tre rekte pri la periodo. Antonioni mem deklaris koncerne la novan drogkulturon ke "ekzistas multaj manieroj interrilati; ekzistas homoj kiuj kredas ke medikamentoj permesos al homoj trovi novajn manierojn de komunikado".
La kontaktopunktoj inter la filmo de Antonioni kaj la Londona realaĵo de tiuj jaroj estas multaj. Multaj kredas ke la rolulo de Tomaso estas bazita sur fotisto nomita David Bailey. La aspekto de la supermodelo Veruschka en la rolo de si mem, estas nur unu el la gastaj kameoj de famuloj. Hemmings mem fariĝis loka famulo en londono post sia apero en la filmo. La membroj de la Yardbirds rolis kiel ili mem, kaj Jeff Beck rompas sian gitaron en kolero. Inter la klubgastoj aŭskultantaj ilian muzikon, Michael Fallin elrigardas por momento. Tiu dokumentado de "Jolly London" estis tiel potenca ke kelkaj kredas, kiel kritikisto Roger Ebert, ke la filmo injektis la "mojosan" viruson en milionojn da "pacientoj", kaj trapenetris verkaĵojn kiel ekz. "South Park" ĝis nia tempoperiodo".
La filmo ankaŭ reflektis temojn kiuj estis en la tagordo tiutempe. La klinika analizo, ĝis la detaloj, de foto, ĝis neklara, nuklea pligrandigo, en kiu oni vidas viron tenantan pafilon, memorigas nin pri la fotado de iu Avraham Zapruder, kiu akcidente dokumentis la atencon kontraŭ usona presidento John Fitzgerald Kennedy, tri jarojn antaŭ la filmado de la filmo. La am-afero inter la juna knabino en la parko kaj la aŭtoritata viro, kiu estas plurajn jarojn pli aĝa ol ŝi, memorigas nin pri la afero Profumo en kiu la brita vicministro pri defendo, komence de la 1960-aj jaroj, estis implikita en ĉantaĝo pro rilatoj kun pluraj junulaj virinoj.
La filmo en la verkado de Antonioni
En 1966, Antonioni estis ĉe la apogeo de sia kinematografia famo. Lia pionira laboro, "L’avventura" de 1960, estis la unua el tri filmoj kiuj foje estas viditaj kiel trilogio - " La Nokto " (1961), kaj " Eklipso " (1962), sekvita de " La Ruĝa Dezerto " (1964), lia unua filmo filmita en koloro. Tiuj ĉi filmoj estis perceptitaj kiel malvarmaj kaj fremdigaj, preskaŭ sen emocio, kiuj intelekte analizas, rompante la strukturon de la familiara intriga rakonto, la mondon de la alta eŭropa socio. Monica Vitti, la amantino de Antonioni, aktoris en ĉi tiuj filmoj kaj donis al ili unikan aspekton kaj senton. Tiuj filmoj parolis al la intelekto, kaj estis kritika sukceso, sed ne granda biletvendejsukceso. Antonioni mem konfesis, ke ĝis tiu ĉi filmo li ĉiam suferis pro devi labori sub malfacilaj financaj kondiĉoj.
Post la alveno de Antonioni en Britio, sekve de filmo filmita tie fare de Vitti, en 1966, li estis kaptita de la nova kulturo kiun li vidis tie, la kulturo de juneco kaj drogoj. Li reflektis tiun kulturon bone en sia filmo. De rakonta perspektivo, la filmo estas certa rompo kun la strukturo kiu estis asociita kun Antonioni ĝis tiam. Ĝi havas specon de detektiva intrigo kiu moviĝas al solvo, kvankam ĉi tiu solvo neniam estas donita. La kritika kaj biletvendejsukceso de la filmo, kiu estis lia unua anglalingva filmo, kondukis lin al la deziro "reĝisori filmon en Ameriko", kaj efektive, en la fino li trovis sin en Usono, kie li reĝisoris la filmon "Zabriskie Point", kiu estis fiasko ĉe la giĉeto kaj iom kritika. Post tio, Antonioni reĝisoris alian filmon, " Ŝtelita Identeco ", en 1975, kaj estis iom forigita de filmproduktado, interalie pro apopleksio kiun li suferis en la 80-aj jaroj. Blowup estis lia granda financa sukceso, kaj samtempe unu el liaj plej grandaj artaj sukcesoj. Li parolis al pli larĝaj spektantaroj ol liaj antaŭaj filmoj, al kiuj li daŭre parolas hodiaŭ.
Ricevo
La filmo estis ricevita kun entuziasmaj recenzoj, kaj estis granda biletvendejsukceso. La influa filmkritikisto Andrew Sarris nomis la filmon "ĉefverko de moderneco", kaj la filmkritikisto de Playboy, Arthur Knight, asertis, ke la filmo estos rangita en la estonteco kune kun filmoj kiel Citizen Kane, Roma, città aperta kaj Hiroshima mon amour, kaj eĉ kiel la plej bona el ili". La filmkritikisto de Time laŭdis ĉiun elementon de la filmo, komencante kun la reĝisorado kaj kinematografio, kaj finiĝante kun la aktorado de Redgrave, kiun li nomis "la Greta Garbo de la 1960-aj jaroj".
Efektive, la filmo estis eksterordinara giĉeta sukceso. Metro-Goldwyn-Mayer investis 1.8 milionojn USD en la filmo, kaj la filmo atingis 20 milionojn USD. La sukceso de la filmo savis la studiojn de bankroto. La filmo gajnis la Oran Palmon ĉe la festivalo de Cannes, kaj estis nomumita por multaj aliaj premioj.
Eĉ hodiaŭ, la filmo estas rigardata kiel ĉefverko, ĉu kiel reprezentado de la jardeko de la 60-aj jaroj en kiu ĝi estis farita, la verko de la direktoro kiu faris ĝin, aŭ ĝenerale, kiel egala al la plej bona en filmoj.
Cenzurado
La filmo inkludas multajn nudscenojn, kaj prezentas drogmanion. La filmkritikisto Ebert skribis ke en moderna vido, kio elstaras en la filmo ne estas la ina nudeco, sed prefere la malestimo de Tomaso por virinoj kaj la krueleco kiun li praktikas direkte al ili. Hodiaŭ, la seksscenoj ŝajnas senkulpaj, dum la negativa sinteno al virinoj estas evidenta, sed tiutempe, la filmo havis renomon de aŭdaca, kiu inkluzivas detalajn seksajn scenojn. Ŝajne tial la produktantoj de la filmo en aliaj ne-angla parolantaj landoj elektis distribui ĝin sub nomoj kiuj forte sugestas seksumo. Eĉ kiam la filmo unue estis publikigita, ĉi tiu elekto ŝajnis ridinda.
La filmo provokis negativan reagon en Italio. La policadvokato de la distrikto de Ankono, kiu spektis la filmon, malpermesis ĝian projekciadon argumentante ke "malgraŭ partaj korektoj en la originalversio de la filmo, ĝi daŭre havas longan serion de naŭzaj bildoj kiel ekzemple la ripeta prezento de inaj nudaj bildoj, kaj antaŭ ĉio bildo de sekskuniĝo, kiu estas montrita al la okulo de la spektanto en tiel malferma kaj realisma maniero, ke ekzistas neniu eskapo de traktado de la afero kun abomeno de ĝi kiel malĉasta materialo." Antonioni mem estis konscia pri la problemo, kaj aprobis certajn korektojn en la versio de la filmo distribuita en Italio, finfine akordigante la eldonojn kun la cenzuro tie. Li deklaris ke "la gravaj aferoj inter viro kaj virino ne estas fakte nudaj" kaj ke "ekzistas neniu cenzuro kiel la cenzuro de konscienco".
Sed la vera batalo de la filmo kontraŭ cenzuro, kaj la sukceso kiun ĝi atingis, estis ĝuste en Usono. En Usono, la plej gravaj studioj estis ligitaj per rigida kaj konservativa filmkodo nomita la Hays-kodo. Eniro en la aranĝon estis libervola, kaj fakte, la ĉefaj studioj ne volis, nek povis, devii de ĝi. "Blowup", produktitaj fare de MGM, kreis problemon. Pro la reputacio de la filmo kaj de la reĝisoro, kaj pro la centreco kaj kvanto de la elementoj kiuj iras kontraŭ la Hayes Kodo en la filmo, kiel ekzemple nudeco kaj drogmanio, estis ne eble ricevi la aprobon de la kodkomisiono. Onidiro diras ke la aprobo ne estis ricevita ĉar la pubhararo de Jane Birkin vidiĝas nelonge en la "orgio-" sceno. MGM decidis agi en maniero kiel rezultigus la distribuadon de la filmo en sia originalversio en Usono, sed ne implikus ĝin en fronta konflikto kun la kodo. Ŝi establis specialan firmaon nomitan "Premier Films" por distribui la filmon, kaj distribuis ĝin en ĝia tuteco, sen ricevo de aprobo de la Kodkomisiono. Ĉi tiu paŝo pruvis sin komerce; kaj ĉi tio efektive estis la fino de la kodo. Iuj opinias, ke la plena distribuado de la filmo en Ameriko kaŭzis reviviĝon de la aŭdaca kaj matura usona kino de la 1970-aj jaroj.
La filmomuziko
La plejparto de la muziko de la filmo estis surbendigita fare de Herbie Hancock. La ŝato de Antonioni por ĵazo permesis al Hancock provi sian manon pri komponado de muziko la unuan fojon. Li varbis por la registrado kelkajn el la grandaj tiamaj ĵazistoj, interalie la gitariston Jim Hall, la kontrabasiston Ron Carter, la amikon de Hancock en la kvinopo Miles Davis, la trumpetistoj Joe Newman kaj Freddie Hubbard, la saksofonistoj Joe Henderson kaj Phil Woods, orgenisto Paul Griffin kaj tamburisto Jack DeJohnette. La muziko en la filmo estas "diegeta", kaj ne estas ludita kiel "fona muziko" sed kiam unu el la protagonistoj aŭdigas ĝin per gramofondisko. Tipaj por la verko de Antonioni, tutaj scenoj en la filmo restas tre trankvilaj. Tiel, ekzemple, la ĉefsceno, kies daŭro estas pli ol 10 minutoj kaj en kiu la heroo malkovras la pafanton en la pligrandigo, estas tute silenta, krom la sonorado de la telefono kiu finas la scenon.
Krom la muziko de Hancock, ekzistas pluraj aliaj kontribuantoj al la filmo. La grupo "The Yardbirds" aperas en la filmo, kaj ludas kanton nomitan " Stroll On " (piediru plu) kiam la heroo ĉeestas ĉe ilia prezento. The Yardbirds (La Birdoj de la Korto) ne estis la preferelekto por la grupo aperanta en la sceno. Komence oni parolis pri la grupo Tomorrow, kiun rekomendis David Hemmings, sed fine oni elektis la pli konatan bandon. Du kantoj de Tomorrowaperis en la akustika disko, kvankam ili ne estas luditaj en la filmo. La disko ankaŭ inkluzivas du kantojn de la usona popbando Lovin' Spoonfull, kiuj estas luditaj en la filmo en la "orgio-" sceno kun Jane Birkin kaj Jillian Hills.
Kultura influo
Malpli rektaj influoj, en strukturo, etoso aŭ ideoj troveblas en multaj pli da filmoj. Tiel, la somnambula komedio de Martin Scorsese "Night Madness" (1985) en kiu Griffin Dunn kuras tra la stratoj de Soho en Novjorko (same kiel Hemings ĉirkaŭkuris en la Londona Soho) kaj renkontas karakterojn tre rememorigajn pri la roluloj en la filmo de Antonioni. La lasta filmo de Stanley Kubrick, "Eyes Wide Shut" ankaŭ estis menciita kiel filmo influita fare de "Blowup".
La filmo ankaŭ estis la temo de parodioj. La komedio " High Tension " de Mel Brooks (1977) inkludas referencon al "Blowup", kiam ĉe unu momento murdo estas malkovrita tra la pligrandigo de bildoj. La plej fama parodio estas la filmserio Austin Powers, kiu inkluzivas multajn elementojn de la filmo "Blowup". La ĉefrolulo, Austin Powers (Mike Myers), kiu havas pliigitan seksan deziron, la relativan moralecon kaj la obsedon kun modeloj, estas stranga misprezento de la rolulo de Tomaso en "Blowup", kiel estas la sekundaraj roluloj, inkluzive de la rolulo de la brita agento interpretita de Elizabeth Hurley, kiu estas vidata en ŝia kostumo kaj hararanĝo parolante kvazaŭ ŝi eliris el la fotostudio de  "Blowup".
Festivalo de Cannes
Gajnita: Ora Palmo (Festivalo de Cannes 1967) - Michelangelo Antonioni.
Čiurlionis, Nikolao Konstantino
Nikolao Konstantino Ĉurlionis (ĝis 1955 nomata laŭ la rusa formo Николай Константинович Чурлянис aŭ esperantigite kiel Nikolao Konstantino Ĉurlionis, pole: Mikolaj Konstanty Czurlanis) naskiĝis la 22-an de septembro 1875 en Senoji Varėna (distrikto Varėna, suda Litovio, poste en la Rusa Imperio) kaj mortis la 10-an de aprilo 1911 en Pustelnik (distrikto Marki apud Varsovio, Pollando), estas litova komponisto kaj pentristo, reprezentanto de la simbolismo kaj la unua artisto kiu kreis abstraktajn verkojn. Depost la 1960-aj jaro j Čiurlionis estis la plej ludita komponisto en Litovio. Dum sia mallonga vivo Čiurlionis verkis ĉirkaŭ 300 muzikaĵojn kaj faris proksimume tiom da pentraĵoj. La asteroido 2420 Čiurlionis estas nomita laŭ li. Monto en Pamiro kaj rokformacio en la Arkta Oceano ankaŭ portas lian nomon.
Biografio
Li pasigis sian infanaĝon en Druskininkai, kie lia patro, Konstantino Ĉurlionis, estis orgenisto. Patrino nomita Adele Radmann estis de germana origino, de familio de evangelianoj kiuj elmigris de la germana urbo Regensburg pro persekutado de la Romkatolika Eklezio. En la familio de Nikolao Ĉiurlionis, la nomo estis "Konstant". La familio parolis pole, Ĉiurlionis dum sia tuta vivo verkis taglibrojn sole en la pola lingvo, kiel ĉiuj siaj literaturaj verkoj, same kiel la plej multaj de siaj leteroj.
Muzika kariero
La profesia muzika kariero de Ĉurlionis komenciĝis ĉe la muziklernejo kaj orkestro de princo Mikaelo Nikolao Severin Mark Oginski (1849-1902) en Plungé (1889-1893). La princo proponis al Čiurlionis eniri la Varsovian Muzikan Instituton (1894-1899) kaj provizis lin per stipendio. En 1899, post defendi sian diplomon, Čiurlionis ricevis pianon kiel donaco de la princo. Tiam Ĉirlionis verkis la simfonian poemon "En la Arbaro", kiu fariĝis la unua litova simfonia verko. Post foriro al Germanio li tie studis muzikon ĉe la Konservatorio de Leipzig (1901-1902). En la aŭtuno de 1902 li iris al Varsovio kie li studis pentro-arton en la desegnolernejo de Jan Kausik (1902-1905) kaj en la Varsovia Artlernejo en Sankt-Peterburgo (1905 ) sub K. Stabrovsky. Ĉirkaŭ 1904 li aliĝis al la Varsovia Interhelpa Societo kaj direktis la koruson. Li unuafoje ekspoziciis siajn verkojn kiel artisto en Varsovio en 1905. En 1906, liaj verkoj estis montritaj en ekspozicio de studentoj de la Varsovia Artlernejo en Sankt-Peterburgo.
Personecaj trajtoj
Lia proksima amiko Wlodzimierz Moravsky, frato de la komponisto Eugeniusz Moravsky-Dąbrowa, diris: "Ni ĉiuj sentis, ke inter ni estas eksterordinara persono, markita ne nur per elstara intelekto, sed ankaŭ per granda morala forto."
“Kiam Čiurlionis estis kun ni, ni ĉiuj estis pli bonaj. Apud li povis esti nek malbona homo nek malbonaj sentoj. Li verŝis ian lumon ĉirkaŭ li”, rememoris la edzino de la angla konsulo en Varsovio, Galina Velman  .
La nura afero kiu povis kolerigi lin estis peto adresita al li por "klarigi" la enhavon de unu aŭ alia el liaj pentraĵoj. Li indignis “...kial ili ne rigardas. Kial ili ne streĉas sian animon! Ja ĉiu alimaniere alproksimiĝas kaj perceptas artaĵojn”
Arto de Ĉiurlionis
Malgraŭ tio, ke la verkaro de Čiurlionis staras iom dise de la konataj tendencoj en pentorarto, oni klasifikas lian arton inter simbolismo kaj abstraktismo kun agnoskita influo de muziko. Ideologie, li estas konsiderita kiel plej proksima al Nietzsche kaj Rudolf Steiner.
Pentraĵoj
Li kreis simbol-ĝeneraligitajn verkojn, kiuj alportas fabelojn al la mondo (triptiko "La rakonto", la ciklo "La rakonto de reĝoj"; 1907), astraj mitoj (la cikloj "Kreado de la mondo", 1904-1906, "Signoj de la zodiako", 1907), popolaj reprezentadoj (cikloj "Printempo", "Vintro", 1907; "Ĵemajtio Crosses", 1909).
Li estas aŭtoro de la unuaj litovaj simfoniaj poemoj "En la Arbaro" (1900-1901) kaj "La Maro" (1903-1907), uverturo "Kyastutis" (1902), kantato por koruso kaj simfonia orkestro "De profundis" (1899), arĉa kvarteto, verkoj por koruso, cappella laŭ tekstoj de psalmoj. Li verkis pli ol 60 litovajn popolkantojn kaj komponis pli ol 200 verkojn por piano (preludoj, variaĵoj, "pejzaĝoj", verkoj por arĉa kvarteto kaj orgeno).
Memorejoj (elekto)
Diversaj stratoj en Litovio, Belorusio kaj Rusio portas lian nomon. Ekde 1965 okazas la konkurso Čiurlionis, en kiu partoprenas pianistoj kaj orgenistoj. Litovio eldonis en 1999 memormoneron kiu portas lian nomon.
Ernest Boyer
Ernest Leroy BOYER (naskiĝis la 13-an de septembro 1928; mortis la 8-an de decembro 1995) estis usona edukisto, kiu laboris ĉe la State University de Novjorko, kaj prezidanto de la Carnegie Foundation for the Advancement of Teaching. Boyer ricevis multajn premiojn kaj 140 honorajn doktortitolojn.
Jean-Pierre Mocky
Jean-Pierre Mocky, realnome Jean-Paul Mokiejewski (naskiĝis en Nico, mortis  en Parizo) estis franca reĝisoro, scenaristo, aktoro kaj produktoro. Li reĝisoris pli ol sesdek longdaŭrajn filmojn kaj kvardek epizodojn de televidserioj.
Muzik-videoj
En 2018, li ludis sian propran rolon en malgranda promocia muzik-video por nova albumo de la grupo Blankass, "C'est quoi ton Nom ?"
NGC 2258
NGC 2258 (aliaj indikoj — UGC 3523, MCG 12-7-16, ZWG 330.15, PGC 19622) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nordia mitologio
Nordia mitologio estas ofte erare uzata kiel nomo de la Nord-ĝermana mitologio. Fakte, ankaŭ finnugroj dum jarmiloj loĝadis en la areo nun nomata Nordio, do tiu termino esence inkluzivas ankaŭ:
Mária Kacsir
KACSIR Mária (kaĉir) estis rumanuja hungara ĵurnalistino, teatra kritikistino naskita en Kluĵo la 7-an de januaro 1929 kaj mortinta en Bukareŝto la 5-an de aprilo 2005.
Biografio
Ŝi studis inter 1935-47 en Marianum en sia naskiĝurbo kaj inter 1947-51 en Universitato Bolyai, kie ŝi havigis diplomon de instruisto pri hungara lingvo kaj literaturo. Ŝi estis libroeldoneja kontrollegantino (1951-1958), kultura rubrikestrino de Előre (1958-1970), teatra kritikistino de la semajngazeto A Hét (1970–2003).
Waterville (Irlando)
Waterville, (An Coireán 'kaldroneto'), estas vilaĝo en Graflando Kerry, Irlando, ĉe Duoninsulo Iveragh.
Sporto
Watervile estas fama pro golfo.
Ähtäri
Ähtäri estas urbo kaj komunumo en la provinco Suda Ostrobotnio de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando.
Ähtäri estas konata pro turismo. Estas bestoĝardeno kaj hotelo Mesikämmen desegnita de la arkitektoj Timo kaj Tuomo Suomalainen. Ambaŭ urbaj vidindaĵoj estas parte konstruita ene de granda roko. La plej granda lago en la areo estas Ähtärinjärvi. Ekzistas historia muelejo nomita Vääräkosken Pahvi en Ähtäri.
Korko
Korko estas histo en la ŝelo de arboj kaj plantoj.
La korkokverko (Quercus suber)
Nur kelkaj arboj havas sufiĉan dikan ŝelon por elfabriki korkon, kiel ni konas ĝin. La plej konata 'korkarbo' estas la 'korkokverko', kiu kreskas interalie en la Mediteranea regiono. Post 20 ĝis 25 jaroj, la korkokverko havas korkŝelon de proks. 5 cm. Se la korkŝelo estas prenita de la arbo, la arbo daŭras vivi kaj post proks. 10 jaroj oni povas denove rikolti korkon. La korkokverko povas esti ĝis proks. 175 jaroj.
La uzado de korko
Korko konsistas plejparte el histo plenigita de aero. Tial korko flosas sur akvo. Korko povas esti presita ĝis 35 % de sia diametro, kio estas uzinda por fermigi botelojn (per ŝtopiloj nomataj sinekdoĥe "korkoj" ). Ankaŭ plankoj estas fabrikitaj el korko.
Hispanio kaj Portugalio estas la plej grandaj produktantoj de korko el la mondo.
András Kiss (arkivisto)
KISS András [kiŝ] estis rumania hungara jurhistoriisto, fakverkisto pri arkivejo. Li naskiĝis en Făget la 5-an de oktobro 1922 kaj mortis en Kluĵo la. Li estis la patro de historiistino kaj redaktorino Gyöngy Kiss Kovács.
Kariero
András Kiss diplomitiĝis pri juro en Universitato Bolyai (1946). Li estis kooperativa oficisto, advokatkandidato, universitata asistanto, de 1949 li estis kunlaboranto de Ŝtata Arkivejo de Kluĵo ĝis sia pensiuliĝo (1983). De 1990 li estis ĉefsekretario de Erdélyi Múzeum-Egyesület.
1360
En la jaro 1360 post Kristo okazis, interalie:
(15300) 1992 RV2
(15300) 1992 RV2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,
Unio de Komitato de Soldat-patrinoj de Rusio
La Unio de Komitato de Soldat-patrinoj de Rusio (ruse Союз Комитетов Солдатских Матерей России, Sojuz Komitetov Soldatskiĥ Materej Rossii - estas homrajta, senprofitcela ne-registara organizaĵo en Rusio, kiu estis fondata en 1989 fare de parencoj, gepatroj de soldatservuloj. En 1996 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Ĝi organizis liberigon de rusaj militkaptitoj ĉe la ĉeĉena armeo. La fama Kompatmarŝo de la patrinoj okazintus de Moskvo al la ĉeĉena ĉefurbo Groznij, sed la rusa armeo ne permesis la enmarŝon.
La organizaĵo zorgis kontraŭ misagadoj en la rusia armeo, precipe pri la "jun-inaŭguro" (komprenata kiel inico, sed fakte temas pri sadisma praktiko laŭ la ideo, ke laŭ armea hierarĥio la aĝaj soldatoj havus rajton turmenti, batadi ktp. la junajn, novajn kunsoldatojn). La organizaĵo kaptis atenton, kiam ĝi publikigis sekvojn de hororaj soldataj juninaŭguroj: al la 19-jara Andrej Siĉov oni forhakis la penison, piedojn kaj plurajn fingrojn. Li estis turmentita en la novjara nokto komence de 2006 en Ĉeljabinsk. Oni seĝofiksis kaj batadis lin dum horoj. Dum la unua Ĉeĉenia milito, la organizaĵo prilaboris ĉ. 200 plendoleterojn ĉiutage kaj dum la unuaj ses monatoj de la ĉeĉenia milito parolis por 10 000 personoj. Ekde la fondiĝo, la organizo pligrandiĝis je 100 regionaj grupoj.
La organizo ricevis la sekcvajn distingojn:
Tourrettes
(jen france, okcitane Torretas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
13650 Perimedo
Ĝi orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro" : Ĝi ricevis la nomon de Perimedo, kiu, en la Iliado, estis la patro de Skedio, la komandanto de la focidanoj dum la troja milito.
Nieppe (stacidomo)
Nieppe estas franca stacidomo sur linio Lille -, situanta en Nieppe, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lille - Les Fontinettes (295000).
Mos Teutonicus
Mos Teutonicus [mos teŭtonikus] estas kadavrotrakta praktiko, uzata ĉefe dum la dua krucmilito kaj poste. Oni bolis en vinagro aŭ akvo la korpon de la mortinto ĝis la karno disiĝis de la ostoj. La vorto "Mos Teutonicus" venas el la latina vorto signifanta "germana moro" aŭ "germana kutimo".
Tiu praktikado elformiĝis, ĉar oni ne povis hejmentransporti la kadavrojn de la mortintoj dum la krucmilitoj. Tiel oni forigis la karnon kaj hejmenliveris nur la ostojn, kiuj ofte servis kiel relikvoj.
Spite al la plej ofte harstariga traktado de la kadavro, ĝis estis rekonita en la katolika eklezio, eĉ ĝi havis malgrandan dokumentadon. En la 1300-aj jaroj papo Bonifaco la 8-a eldonis papan buleon De Sepulturis, kiu malpermesis la praktikadon.
Esperanto-Biblioteko Ramon Molera Pedrals
Dum 47 jaroj Ramon Molera Pedrals laboris por Esperanto, kaj iom post iom li sukcesis krei gravan Esperanto-bibliotekon, kies interesan kolekton de libroj kaj periodaĵoj li akiradis per aĉeto aŭ interŝanĝe, danke al siaj multaj kontaktoj kun bonvolaj esperantistoj ĉiulandaj.
La kolekto de la Esperanto-periodaĵoj konsistas el pli ol 2.200 malsamaj titoloj de gazetoj, bultenoj, informiloj, ktp, el la periodo 1887 ĝis 2012, kun 7.200 jarkolektoj el kiuj 4.200 estas kompletaj.