cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rheinwald (komunumaro)
Historio
La unua dokumenta mencio de Rheinwald datiĝas el la jaro 1273 kiel valle Reni. Laŭlonge de la pasejovojoj trans Splugo-Pasejo kaj San-Bernardino-Pasejo oni trovis restaĵojn el la bronzepoko kaj romia tempo. Dum mezepoko romanĉlingvanoj utiligis la valon kiel alpopaŝtejo. Ek de 1265 germanlingvaj valzoj, kiuj almigris el Valezo setlis en la valo kaj fondis tutjarajn setlejojn. La valzaj setlejoj apartenis unue al la Senjorujo Vaz kaj en la jaro 1337 transiris post la formorto de la Vazoj per edziĝo al la Grafoj de Werdenberg. Ili vendis la valon en la jaro 1493 ĝin al la Grafoj Trivulzio de Milano. La valo, kiu jam en la jaro 1362 sigelis kiel Komunumo de Rejnvalo (latine Comunis vallis Reni), aliĝis jam en la jaro 1400 al la Griza Federacio, tamen la protekta regado de la Grafoj Trivulzio estis solvita nur en la jaro 1616. Post liberaĉeto kaj la aĉeto de la doganrajtoj, la valo formis ek de 1636 aŭtonoman tribunalkomunumon de la Supera Tribunalo Schams/Rheinwald interne de la Griza Federacio. Per la administracia reformo de la jaro 1851 estis kreita la komunumaro Rheinwald kiel parto de la distrikto Malantaŭa Rejno.
Bourrignon
Bourrignon (malnova ne plu uzata germanlingva nomo Bürkis) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 281 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Bourrignon situas sur terena teraso de la ĵurasa montoĉeno de Les Rangiers, proksimume 7 kilometrojn nordokcidente de la kantonĉefurbo Delemonto. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,56 km², de kiuj 32% estas kovritaj de arbaro, 65% servas por agrikulturo kaj 3% por setlado. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur al monto Les Ordons sur alteco de 995 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bourrignon limas en nordo al Pleigne, en oriento al Delemonto, en sudo al Develier, en sudokcidento al Boécourt, kaj en okcidento al La Baroche.
Trafiko
Bourrignon situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 250 de Delemonto tra Lucelle al Ferette en Francio. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Lucelle al Delemonto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bourrignon datiĝas el la jaro 1136 kiel Borognuns. Kiel unu de la 13 liberaj vilaĝoj de la regno Delemonto Bourrignon fariĝis en la jaro 1271 havaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Bourrignon apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Neufchâteau (Francio)
Neufchâteau estas franca urbo kaj ĉefurbo de arondismento de la departemento Vosges, en la regiono Loreno.
Kalia linoleato
Linoleata acido estis unue priskribita en 1950. Linoleata acido estas uzata en oleoj kaj varnizoj, Ĉi-tiuj aplikoj ekspluatas la facilan reagon de la linoleata acido kun la oksigeno de la aero, kiu kondukas al krucligo kaj formado de stabila filmo konata kiel linoksino.
Neufchâteau (Francio)
Neufchâteau estas kun Saint-Dié-des-Vosges subprefektejo de sia departemento.
Geografio
Neufchâteau lokiĝas ĉe la kunfluejo de la riveroj Mozo kaj Mouzon. La urbo superas la apudan ebenaĵon.
Historio
En la romana epoko ĝi estis grava loko komerca. Estis unu romana vojo inter Liono kaj Treviro. En 1094 oni povas trovi la nomon de Novum castrum.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 10 voĉdonon en 2004, kaj 4 voĉdonojn (0,21% de voĉoj) en 2009.
7359 Messier
7359 Messier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Charles Messier (1730–1817). Li malkovris pli ol dekdu kometojn kaj sendepende remalkovris la en 1759. Li estas konata pro sia Messier-katalogo de 103 nebulozoj, stelamasoj kaj galaksioj, kiun li katalogis celante eviti konfuzon kun kometoj.
Distrikto Märkisch-Oderland
La distrikto Märkisch-Oderland (germane: Landkreis) situas en la oriento de la federacia lando Brandenburgio de Germanio. La urbo Seelow estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 2 127,87 km² kvadrataj kilometroj fine de loĝis  homoj; do meznombre 90 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Brandenburgio la koncerna nombro estas 87, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Märkisch-Oderland estas signita per 5.
Najbaraj distriktoj estas norde Barnim (1) kaj sude Oder-Spree (8). Oriente limas Pollando kaj la urbo Frankfurt, en la okcidento Berlino.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
Post administra reformo de la jaro 2003, kiu reduktis la nombron de memstaraj komunumoj, la distrikto ankoraŭ konsistas el 45 komunumoj, el ili 8 kun urbaj rajtoj.
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Urboj
¹ urbo kun membreco en komunumaro
Neurbaj komunumoj sen membreco en komunumaro
Komunumaroj kaj membraj komunumoj
(administra centro *)
Saulheim
Saulheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Attila Epres
Attila Epres [epreŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Epres Attila estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Attila Epres naskiĝis la  en Kaposvár.
Biografio
Attila Epres frekventis mezlernejon, dum li estis ankaŭ amatora aktoro. Li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1986. Post siaj studoj li aliĝis al malgranda trupo en Budapeŝto, inter 1987-1991 li estis membro de de Teatro Gárdonyi Géza. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Li estas ankaŭ amatora rajdanto, en 2014 li atingis la unuan lokon en ĉevalkonkursejo. Li ricevis plurajn premiojn inter 1981-2011.
Mejera akcipitro
La Mejera akcipitro (Accipiter meyerianus) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Ĝi troviĝas en Novgvineo kaj Salomonoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj.
Temas pri specio kun tre malhelaj supraj partoj (kapo kun vango), sed helaj gorĝoj, subvango kaj resto de subaj partoj kun tre svaga strieco ĉefe en flankoj; la beko estas malhela, dum la vaksaĵo kaj kruroj estas flavecaj. La vosto ne estas tiom longa kiom ĉe aliaj akcipitroj (ripoze flugiloj preskaŭ samlongas) kaj havas blankan fajnan bordon.
Pudilka
Pudilka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Němčice en distrikto Svitavy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Němčice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 10 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pudilka situas en katastra teritorio Němčice u České Třebové kun areo 10,32 km².
Mitsuhiro Seki
Mitsuhiro Seki (関 光博, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto, Giravanz Kitakyushu, Tokyo Verdy, Kagoshima United FC kaj Fujieda MYFC.
Kašov
Bazaj informoj
Kašov, hungare Kásó estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Kašov situas laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 16 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1298 en formo "Kasow". En la 17-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis. En 1831 la loĝantoj partoprenis en la ribelo ĥolero. En 1910 loĝis en Kásó 436 da homoj, (222 hungaroj, 205 slovakoj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Kásó apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Kásó rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kašov 305 da homoj, (303 slovakoj).
Setunjo
Setunjo (aŭ Setunj, Сетунь) estas rivero en Moskvo kaj parte en Moskva provinco, alfluanto de Moskva.
La rivero komenciĝas apud vilaĝo Salarjevo (Nov-Moskva arondismento), fluas plejparte en Moskvo. Ĝi enfluas en Moskva-riveron proksime al centro de Moskvo, kontraŭ la Novodeviĉij-monaĥejo.
Ben Amera
Ben Amera estas granda monolito en Maŭritanio, verŝajne la dua plej granda en la mondo, post la aŭstralia Uluru (Roko Ayers). Ĝi situas proksime je la limo de Okcidenta Saharo, de ĝi situas je 50 km oriente Ĉum, je 150 km sudoriente Atar, je 250 km, sudoriente Ĉingueti, je 300 km nordoriente Zuerate, je 400 km okcidente Nouadhibou. Proksime al ĝi trovigas similaj monolitoj.
Villahermosa (apartigilo)
LA nomo Villahermosa [bijaermOsa] signifas en la hispana "Belega Urbeto". Ĝi povas aludi al diversaj lokoj kiaj la municipoj:
Ĝi povas aludi ankaŭ al:
San Miguel (Bonaero)
San Miguel (=Sankta Mikaelo) estas urbego, universitata urbo kaj diocezo en Argentino en Provinco Bonaero. Ĝi apartenas al urbaro de Granda Bonaero.
Geografio
San Miguel situas sur la marborda ebenaĵo en proksimeco de Bonaero. Urbomezo de la ĉefurbo troviĝas 30 km.
Historio
San Miguel estis origine fondita en 1864 kiel San José del Pilar fare de franca argentinano. Baldaŭe la komunumo ricevis la nunan loknomon San Miguel. En 1870 apud San Miguel jam fervojo funkciis, tiutempe ankaŭ lernejo establiĝis. Baldaŭe paŝo post paŝo San Miguel formiĝis el vilaĝo dormourbo de Bonaero.
Klimato
San Miguel situas en subtropika klimato, kie jare pluvas po 1100 mm. La averaĝa temperaturo estas en januaro 26 °C, en julio kun 31 °C.
NGC 5496
NGC 5496 (aliaj indikoj — UGC 9079, IRAS14090-0055, MCG 0-36-26, KARA 615, ZWG 18.74, FGC 1721, PGC 50676) estas galaksio en konstelacio Virgo.
La objekton malkovris la astronomo Edward Singleton Holden la 23-an de aprilo 1881.
Giacomo Puccini
Giacomo Puccini, plennome: Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (naskiĝis la en Luko, Toskanio; mortis la  en Bruselo) estis itala komponisto kies operoj estas konsiderataj standarde inter la plej gravaj en la historio.
Puccini estis nomita "la plej granda komponisto de itala opero post Verdi". Dum lia komenca verkaro enradikiĝis en tradicia romantikisma opero de la fino de la 19a jarcento, li sukcese disvolvigis sian postan verkaron en la realisma stilo verismo, el kiu li iĝis unu el plej elstaraj reprezentantoj.
Ranschbach (Queich)
Ranschbach estas rojo en Südpfalz.
Giacomo Puccini
Kiel filo de muzikista familio li jam kiel knabo kantis en ĥoro kaj de 1880 ĝis 1883 li studis en la konservatorio de Milano. Lia unua opero Le Villi unuafoje prezentiĝis en la jaro 1884. Internacian famon li gajnis per la opero Manon Lescaut (1893). La fama dirigento Arturo Toscanini gvidis la premieron de La Bohème en 1896. La opero Madame Butterfly (unuafoje prezentita en 1900) komence ne entuziasmigis la publikon, ĝi iĝis plena sukceso nur ekde 1904.
Ranschbach (Queich)
Rojovojo
La Ranschbach fontas en la ĉirkaŭo de Haardt, kiel la oriento rando de la Palatinata Arbaro nomiĝas. Ĝi trafluas la samnoman komunumon kaj tuŝas kelkajn kilometrojn pli oriente – jam sur la teritorio de Landau in der Pfalz – la nordan randon de la urboparto Arzheim. Ĝi enfluas la riveron Queich.
Giacomo Puccini
Giacomo Puccini mortis en Bruselo. Sian lastan operon Turandot, li ne finfaris. Franco Alfano kompletigis lian laboron.
Familio kaj edukado
Puccini naskiĝis kiel Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini en Lucca en Toskanio, en 1858. Li estis unu el naŭ gefiloj de Michele Puccini kaj Albina Magi. La familio Puccini estis setliĝinta en Lucca kiel loka muzikista dinastio fare de praavo de Puccini – same nomita Giacomo (1712–1781). La unua Giacomo Puccini estis maestro di cappella de la Katedralo de Sankta Marteno en Lucca. Li estis sukcedita en tiu posteno de sia filo, Antonio Puccini, kaj poste de la filo de Antonio nome Domenico, kaj de la filo de Domenico nome Michele (patro de la celo de tiu artikolo). Ĉiuj tiuj viroj studis muzikon en Bolonjo, kaj kelkaj havigis kromajn aldonajn muzikajn studojn aliloke. Domenico Puccini studis dumtempe ĉe Giovanni Paisiello. Ĉiuj komponis muzikon por la katolika eklezio. Aldone, Domenico komponis kelkajn operojn, kaj Michele komponis unu operon. La patro de Puccini nome Michele ĝuis reputacion tra norda Italio, kaj lia funebro estis okazo de publika lamentado, je kio la tiama fama komponisto Giovanni Pacini dirigentis Rekviemon.
Puccini ricevis ĝeneralan edukon ĉe la seminario de Sankta Mikaelo en Lucca, kaj poste ĉe la seminario de la katedralo. Unu el onkloj de Puccini nome Fortunato Magi, superrigardis lian muzikan edukadon. Puccini ricevis diplomon el la Muzika Lernejo Pacini en Lucca en 1880, post esti studinta tie kun sia onklo Fortunato, kaj poste kun Carlo Angeloni, kiu estis instruisto ankaŭ de Alfredo Catalani. Stipendio el la itala reĝino Margerita, kaj helpo el alia onklo, Nicholas Cerù, havigis la necesan financon por ke Puccini pluigu siajn studojn ĉe la Milana Konservatorio, kie li studis komponarton kun Stefano Ronchetti-Monteviti, Amilcare Ponchielli, kaj Antonio Bazzini. Puccini studis ĉe la konservatorio dum tri jaroj. En 1880, ĉe aĝo de 21, Puccini komponis sian Meson, kiu markis la pinton de la familia longa asocio kun la eklezia muziko en sia naskoloka Lucca.
Ekkariero kaj unuaj operoj
Puccini verkis orkestran pecon nome la Capriccio sinfonica kiel tezkomponaĵo por la Milana Konservatorio. La instruistoj de Puccini nome Ponchielli kaj Bazzini estis impresitaj de la verko, kaj ĝi estis prezentita je studenta koncerto en la konservatorio. La verko de Puccini estis favore recenzita en la milana publikaĵo Perseveranza, kaj tiele Puccini ekkonstruis reputacion kiel juna komponisto promesanta en milana muzika etoso.
Le Villi
Post la premiero de Capriccio sinfonica, Ponchielli kaj Puccini studis la eblon ke la venonta verko de Puccini estu opero. Ponchielli invitis Puccini gasti ĉe sia vilao, kie Puccini estis prezentita al alia junulo nome Fernando Fontana. Puccini kaj Fontana interkonsentis kunlaboris por opero, por kiu Fontana havigus la libreton. La verko, Le Villi, estis metita en konkurenco sponsorita de la muzikpublikiga entrepreno Sozogno en 1883 (nome la sama konkurencop en kiu la verko de Pietro Mascagni nome Cavalleria rusticana estis venkinta en 1889). Kvankam ĝi ne venkis, Le Villi estis poste prezentita en la Teatro Dal Verme, premiere en la 31a de Majo 1884. La entrepreno G. Ricordi & Co. helpis la premieron per presado de la libreto senpage. Kolegaj studentoj el la Milana Konservatorio formis grandan parton de la orkestro. La premiero estis tiom sukcesa ke Casa Ricordi aĉetis la operon. Reviziita en duakta versio kun intermezzo inter la aktoj, Le Villi estis ludita ĉe La Scala en Milano, la 24an de Januaro 1885. Tamenr, Ricordi ne publikigis la tekston ĝis 1887, malhelpante plian ludadon de la verko.
La intrigo temas pri estonta edzo kiu abandonas fianĉinon por ricevi heredon. Spite promeson ne forgesi kaj reveni, li sorĉita de sireno forgesas ŝin kaj ŝi mortas. Sciinte tion, li revenas kaj serĉas pardonon sed feoj (villi) ĉikanas lin ĝis lia morto.
Edgar
Giulio Ricordi, estro de G. Ricordi & Co., muzikpublikigistoj, iĝis sufiĉe impresita el Le Villi kaj el ties juna komponisto ke li mendis duan operon, kiu rezultis en Edgar. La verko estis komencita en 1884 kiam Fontana eklaboris la scenaron por la libreto. Puccini finis dekomencan komponon en 1887 kaj orkestrigon en 1888. Edgar premieriĝis ĉe La Scala en la 21a de Aprilo 1889 nur meze sukcese. La verko estis retirita por revizio post sia tria ludo. En milana gazeto, Giulio Ricordi publikigis defendon de la lerteco de Puccini kiel komponisto, dum kritikis la libreton de Fontana. Reviziita versio ludiĝis pli sukcese ĉe la Teatro di Giglio en la naskiĝurbo de Puccini nome Lucca en la 5a de Septembro 1891. En 1892, pliaj revizioj mallongigis la operon el kvar aktoj al tri, en versio kiu estis bone ricevita en Ferrara kaj kiu estis ludita ankaŭ en Torino kaj en Hispanio. Puccini faris pliajn reviziojn en 1901 kaj 1905, sed la verko neniam atingis sufiĉan popularecon. Sen la persona apogo de Ricordi, Edgar povus perdigi al Puccini lian karieron. Puccini estis parfuĝinta kun sia iama pianostudentino, la edziniĝinta Elvira Gemignani, kaj la partneroj de Ricordi deziris preterateti tion pri la vivstilo de la komponisto nur se li estis sukcesa. Kiam Edgar malsukcesis, ili sugestis al Ricordi ke li ĉesu apogi Puccini, sed Ricordi diris ke li restos ĉe li kaj pluapogis lian venontan operon.
La intrigo de Edgar temas pri ĉefrolulo nome Edgar, kiu estas eksa diboĉulo kiu amas Fidelia-n. Tigrana, eksa amantino, klopodas malhelpi. Li ĉiukaze foriras kun soldataro kaj mortas batale. La lokanoj malbenas lin sed Fidelia ankoraŭ amas lin. Kiam la soldataro klopodas traserĉi la ĉerkon, oni malkovras ke tiu estas malplena kaj monaĥo konfesas ke li estas Edgar kaj iras kun Fidelia nura kiu amis kaj defendis lin. Tigrana mortigas ŝin kaj Edgar ploras.
Manon Lescaut
Komencante sian venontan operon, Manon Lescaut, Puccini anoncis ke li verkos sian propran libreton por ke "neniu filibretisto" povu ruinigi ĝin. Ricordi persvadis lin akcepti Ruggero Leoncavallo kiel sia libretisto, sed Puccini tuj petis al Ricordi forigi lin el la projekto. Kvar aliaj libretistoj estis poste engaĝigitaj ĉe la opero, sed Puccini konstante ŝanĝis sian opinion pri la strukturo de la verko. Nur preskaŭ hazarde la finaj du, Luigi Illica kaj Giuseppe Giacosa, kunvenis por kompletigi la operon.
Manon Lescaut premieris ĉe la Teatro Regio de Torino en la 2a de Februaro 1893. Koincide, la unua longdaŭre populara opero de Puccini aperis unu semajnon antaŭ la premiero de la lasta opero de Giuseppe Verdi nome Falstaff, kiu premieris la 9an de Februaro 1893. Antaŭvidante la premieron, La Stampa verkis ke Puccini estis junulo kies "grandaj esperoj" havis realan bazon ("un giovane che e tra i pochi sul quale le larghe speranze non siano benigne illusioni"). Pro la malsukceso de Edgar, tamen, malsukceso de Manon Lescaut estus ruiniginta la estontecon de Puccini kiel komponisto. Kvankam Giulio Ricordi, estro de Casa Ricordi, ankoraŭ eltenis la junan Puccini dum Manon Lescaut estis ankoraŭ sursceneje, la estraro de Casa Ricordi jam estis konsiderante ĉesadon de la financa elteno al Puccini. Ĉiukaze "Manon Lescaut estis la unua kaj nura nedisputebla sukceso de Puccini, laŭdata kaj de kritikistoj kaj de publiko same." Post la londona premiero en 1894, George Bernard Shaw diris: "Puccini ŝajnas al mi kiel la heredanto de Verdi pli ol iu ajn el siaj rivaloj."
Illica kaj Giacosa revenis kiel libretistoj por Puccini por liaj venontaj tri operoj, probable liaj plej grandaj sukcesoj: nome La bohème, Tosca kaj Madama Butterfly. Manon Lescaut estis granda sukceso kaj establis la reputacion de Puccini kiel plej promesanta elstara komponisto de sia generacio, kaj la plej verŝajna "sukcedanto" de Verdi kiel elstara reprezentanto de la itala opera tradicio.
La bohème
La venonta verko de Puccini post Manon Lescaut estis La bohème, kvar-akta opero bazita sur la libro de 1851 de Henri Murger, nome La Vie de Bohème. La bohème premieris en Torino en 1896, dirigentita de Arturo Toscanini. Post kelkaj jaroj, ĝi esti ludita tra multaj el la ĉefaj operejoj de Eŭropo, inklude Brition, same kiel Usonon. Ĝi estis populara sukceso, kaj ankoraŭ estas unu el la plej ofte luditaj operoj iam verkitaj.
La libreto de la opero, libere adaptita el la epizoda novelo de Murger kombinas komediajn elementojn de la povreca vivo de junaj ĉefroluloj kun tragediaj aspektoj, kiaj la morto de la juna kudristino Mimí. La propra vivo de Puccini kiel junulo en Milano utilis kiel fonto de inspiro por elementoj de la libreto. Dum siaj jaroj kiel konservatoria studento kaj en la jaroj antaŭ Manon Lescaut, li spertis similan malriĉon al tiu de la bohemanoj en La bohème, inklude drastan mankon de necesaĵoj kiaj manĝo, vestaĵaro kaj mono por pagi ĉambroluon. Kvankam Puccini ricevis malgrandan ĉiumonatan stipendion de la Kongregacio de Karitato en Romo (nome Congregazione di caritá), li ofte devis lombardi siajn posedaĵojn por kovri bazajn elspezojn. Komencaj biografiistoj kiaj Wakeling Dry kaj Eugenio Checchi, kiuj estis samtempuloj de Puccini, montris paralelojn inter tiuj aferoj kaj partikularaj okazaĵoj de la opero. Checchi citis taglibron tenita de Puccini dum li estis ankoraŭ studento, kiu registris okazon en kiu, kiel en Akto 4a de la opero, unusola haringo servita kiel vespermanĝo devis sufiĉi por kvar personoj. Puccini mem komentis: "Mi vivis tiun Bohème, kiam ne estis ankoraŭ ajn penso ekante en mia cerbo pri serĉado de temo por opero. (Quella Bohème io l’ho vissuta, quando ancora non mi mulinava nel cervello l’idea di cercarvi l’argomento per un’opera in musica.)"
La kompono fare de Puccini de La bohème estis subjekto de publika disputo inter Puccini kaj komponisto Ruggiero Leoncavallo. Komence de 1893, ambaŭ komponistoj malkovris ke ili ambaŭ estis engaĝiĝintaj en verkado de operoj bazitaj sur la verko de Murger. Leoncavallo estis komencinta sian verkon la unua, kaj li kaj lia muzikpublikigisto plendis havi "prioritaton" sur la temo (kvankam la verko de Murger estis en la publika cirkulo). Puccini respondis ke li startis sian propran verkon sen havi ajn konon pri la plano de Leoncavallo, kaj verkis: "Li komponu. Mi komponos. La aŭdantaro decidos." La opero de Puccini premieris unu jaron antaŭ tiu de Leoncavallo, kaj estis konstanta aŭdantara favoro, dum la versio de Leoncavallo de la sama historio estis rapide falinta en malhelo.
Tosca
La venonta verko de Puccini post La bohème estis Tosca (1900), verŝajne la unua eniro de Puccini en la etoso de verismo, nome realisma priskribo de multaj aspektoj de la reala vivo kia violento. Puccini estis konsiderinte operon pri tiu temo ekde li vidis la teatraĵon Tosca de Victorien Sardou en 1889, kiam li skribis al sia publikigisto, Giulio Ricordi, petante al li akiri permeson el Sardou por operigi la teatraĵon: "Mi vidas en tiu Tosca la operon kiun mi bezonas, sen troaj proporcioj, nek prilaborita spektaklo, nek ĝi bezonos la kutiman troan kvanton de muziko."
Tosca [TOSka] estas virino kiu helpas revoluciulon spite endanĝerigon kaj postan morton de sia amanto, pentristo Mario Cavaradossi. La tirano Scarpia perfidas ŝin kaj okazigas la morton de Mario.
La muziko de Tosca uzas muzikajn registrojn por partikularaj roluloj kaj emocioj, kiu estis komparita al vagneraj motivoj, kaj kelkaj samtempuloj vidis ke Puccini adoptis novan muzikan stilon influite de Wagner. Aliaj vidis la verkon diference. Malakceptinte la aserton ke Tosca montras vagnerajn influojn, unu kritikisto informante pri la premiero de la 20a de februaro 1900 en Torino verkis: "Mi ne kredas ke oni povas trovi pli Pucciniecan verkon ol tiun."
Aŭtomobila akcidento kaj preskaŭ morto
La 25an de Februaro 1903, Puccini estis akre vundita en aŭtakcidento dum dumnokta veturado surŝosee el Lucca al Torre del Lago. La aŭto estis ŝoforita de la ŝoforo de Puccini kaj estis portinta Puccini, lian edzinon Elvira, kaj ilian filon Antonio. Ĝi eliris el la ŝoseo, falis kelkajn metrojn, kaj turniĝis. Elvira kaj Antonio estis elpelitaj el la aŭto kaj rezultis nur kun minoraj vundoj. La ŝoforo de Puccini, ankaŭ elpelita el la aŭto, suferis akran rompon de femuro. Puccini estis kaptita sub la veturilo, kun akra rompo de dekstra kruro kaj kun parto de la aŭto subpremanta lian bruston. Doktoro loĝanta proksime, kun alia persono kiu venis esplori la aferon, savis Puccini el la vrako. La vundo ne tuj saniĝis, kaj Puccini restis sub traktado dum monatoj. Dum la medicinaj ekzamenoj kiujn li devis trapasi oni trovis ankaŭ ke li suferas ian formon de diabeto. La akcidento kaj ties konsekvencoj bremsis la kompletigon fare de Puccini de lia venonta verko, Madama Butterfly.
Madama Butterfly
La origina versio de Madama Butterfly, premierita ĉe La Scala la 17an de Februaro 1904, estis dekomence ricevita kun granda malamikeco (probable pro maltaŭgaj provludoj). Tiu versio estis en du aktoj; post la katastrofa premiero, Puccini retiris la operon, reviziis ĝin por fakta dua premiero en Brescia en Majo 1904 kaj por ludoj en Bonaero, Londono, Usono kaj Parizo. En 1907, Puccini faris siajn finajn reviziojn al la opero en kvina versio, kiu iĝis konata kiel la "standarda versio". Nuntempe la standarda versio de la opero estas la versio plej ofte ludita tra la tuta mondo. Tamen, ankaŭ la origina versio de 1904 estas foje ludita, kaj estis registrita.
La intrigo temas pri malfacila rilato inter japanino kaj usonano. en la akto 1 en 1904 en Nagasako, Japanio, usona ŝipoficiro nome Pinkerton luas domon por ŝi kaj estonta edzino nome "Butterfly". Ŝi estas 15jaraĝa japanino kiun li edziĝos nur konvene, ĉar li intencas abandoni ŝin kiam li trovos taŭgan usonan edzinon. En la akto 2 tri jarojn poste, Butterfly ankoraŭ atendas la revenon de Pinkerton, kiu foriris post la nupto. Usona konsulo, Sharpless, alportas novaĵon pri baldaŭa alveno de Pinkerton. Butterfly anoncas ke ŝi naskis filon de Pinkerton. El la monteta domo Butterfly vidas la alvenon de la ŝipo de Pinkerton al la haveno kaj restas atendante lian revenon. En la akto 3 Sharpless kaj Pinkerton alvenas matene, kun la nova usona edzino de Pinkerton, Kate. Ili venis ĉar Kate akceptis zorgi la infanon. Sed Pinkerton konstatas ke li eraris kaj malkuraĝas revidi sian japanan eksedzinon. Akceptinte fordoni sian filon se Pinkerton venas vidi ŝin, ŝi harakiras. Pinkerton venas, sed malfrue, kaj Butterfly mortiĝas.
Lastaj verkoj
Post 1904, la komponaĵoj de Puccini iĝis malplej oftaj. En 1906 Giacosa mortiĝis kaj, en 1909, estis skandalo post la edzino de Puccini, Elvira, false akuzis sian servistinon Doria Manfredi havi amaferon kun Puccini. Fine, en 1912, la morto de Giulio Ricordi, nome eldonisto kaj publikigisto de Puccini, finigis la produktivan periodon de lia kariero.
La fanciulla del West
La intrigo okazas ĉirkaŭ 1850 en minkampadejo ĉe la Nubaj Montoj, Kalifornio. Sceno en drinkejo saloon fare de orministoj kaj virino Minnie kiu amiĝas al Johnson. En akto 2a en loĝejo de Minnie Johnson riveliĝas kiel bandito, ŝi forpelas lin kaj li estis pafita; reveninta vundite, li kaŝiĝas, dum policano Rance serĉas lin. Minnie planas ludkarton: se ŝi venkos, Johnson restos libera; se ŝi malvenkos, ŝi iĝos de Rance. Ŝi venkas pro trompo. En akto 3a Johnson estas linĉota, kiam Minnie denove savas lin konvinkinte la ministoj ke ili multe ŝuldas al ŝi kaj ambaŭ foriras libere.
La rondine
Puccini kompletigis la muzikon de La rondine, por libreto de Giuseppe Adami, en 1916 post du jaroj de laboro, kaj ĝi estis premierita en la Granda Teatro de Montekarlo la 27an de Marto 1917. La opero estis dekomence mendita por la Carltheater de Vieno; Tamen, la eksplodo de la Unua Mondmilito malhelpis la premieron tie. Plie, la firmao Ricordi estis malakceptinte la muzikon de la opero - la filo de Giulio Ricordi nome Tito estis tiam zorge kaj priskribis la operon kiel "malbona Lehár". Ĝi estis tenita de ties rivalo, Lorenzo Sonzogno, kiu aranĝis la unuan ludon en neutrala Monako. Ĝi estas la malplej konata el la maturaj operoj de Puccini, kaj la komponisto plulaboris reviziante ĝin ĝis sia morto.
La rondine estis dekomence planita kiel opereto, sed Puccini nuligis parolan dialogon, metante la verkon pli proksime de la formo de opero. Moderna revizianto priskribis La rondine kiel "kontinua fabriko de kantecaj valsaj muzikoj, kaptilaj pop-stilaj melodioj, kaj nostalgia ammuziko," dum karakterigis la intrigon kiel reciklado de roluloj kaj okazaĵoj el verkoj kiaj 'La traviata' kaj 'Die Fledermaus'.
La intrigo temas pri diboĉula etoso. Ĉe Magda, la poeto Prunier esprimas siajn teoriojn pri amo. Estas festeto kun amikinoj. Prunier verkas unuan verson kaj Magda duan pri historio de Doretta. Partoprenas ankaŭ servistino Lisette, kiu enkondukas vizitanton Ruggero. Prunier kiu scias kiromancion profetas por Magda hirundan historion: ŝi elmigros al amo. En akto 2a maskita Magda renkontas kun Ruggero en pariza trinkejo. Lisette kaj Prunier formas alian paron. En akto 3a Magda kaj Ruggero estis kunvivintaj dum kelkaj monatoj, kaj ŝi planas geedziĝi, sed ŝi scias ke ŝia fia pasinteco malhelpus tion. Lisette kaj Prunier havas malfacilaĵojn. Kiam Ruggero anoncas ke lia patrino akceptus Magda kondiĉe ke ŝi estas tiom akceptebla kiel diras li, Magda komprenas ke ŝi ne povos edziniĝi al li, rezignas kaj revenas kun sia malnova protektanto, Rimbaldo.
Il trittico: Il tabarro, Suor Angelica, kaj Gianni Schicchi
Suor Angelica temas pri misteroj en monaĥinejo, el kiu unu monaĥino havas nekonfeseblan pasinton, nome eksterleĝa filo; kiam ŝi scias per vizito de onklino ke li estis mortinta, ŝi memmortigas sed pentas por esti ĉe sia filo. Gianni Schicchi temas pri friponaĵoj por ŝanĝo de testamento favore de unu parto aŭ alia. Krome ekzistas malamikeco inter du partoj, nome familioj, al kiuj apartenas respektive ambaŭ amantoj de la ĉefrolula paro.
Turandot
Turandot, nome la fina opero de Puccini, restis nefinita, kaj la lastaj du scenoj estis kompletigitaj de Franco Alfano baze sur la skizoj de la komponisto. La libreto por Turandot estis bazita sur teatraĵo samnoma de Carlo Gozzi. La muziko de la opero estas tre plena je kvintonaj motivoj, intence produkti azian etoson al la muziko. Malkiel ĉe La fanciulla, Turandot enhavas nombrojn de memorindajn soloajn ariojn, inter ili Nessun dorma. La intrigo de la opero okazas en Ĉinio kaj temas pri Princo Calaf, kiu enamiĝas al la malarda Princino Turandot. Por akiri permeson edziĝis al ŝi, aspiranto devas solvi tri enigmojn; ajn malprava respondo rezultus en morto. Calaf pasas la teston, sed Turandot ankoraŭ malakceptas edziniĝi al li. Li proponas solvon: se ŝi kapablos ekscii lian nomon antaŭ la venonta mateniĝo, tiam li mortiĝos.
Puccini kaj liaj libretistoj
La libreto de Edgar estis grava faktoro en la malsukceso de tiu opero. Tiele, ĉefe tra la mezo kaj fino de sia kariero, Puccini estis tre selektema, kaj foje maldecidema, en sia elaktado de materialo por novaj verkoj. Puccini estis tre engaĝiĝinta en la procezo verki la propran libreton, postulante multajn konstantajn reviziojn de siaj libretoj kaj pri strukturo kaj pri teksto. La rilatoj de Puccini kun siaj libretistoj estis foje tre malfacilaj. Lia publikigisto, Casa Ricordi, estis ofte postulita peri en disputoj kaj prokrastoj inter ili.
Puccini esploris multajn eblajn temojn kiujn ili poste malakceptis nur post grava kvanto de klopodoj - kia la kreado de libreto — estis metita en ili. Inter temoj kiujn Puccini serioze konsideris, sed abandonis, estis: Cristoforo Sly, Anima Allegra (baze sur teatraĵo El genio alegre de Serafín kaj Joaquín Álvarez Quintero), I due zoccoletti (mallonga historio de Maria Louise Ramé, alinome Ouida), la vivo de Marie Antoinette, Margherita da Cortona, kaj Conchita (baze sur la novelo La Femme et le pantin, de Pierre Louÿs). Kelkaj el tiuj abandonitaj temoj estis poste metitaj en operojn fare de aliaj komponistoj. Por ekzemplo, Franco Vittadini faris operon de Anima Allegra, la opero de Mascagni nome Lodoletta estis deriva el I due zoccoletti, kaj Riccardo Zandonai eventuale verkis Conchita.
Puccini ĉe Torre del Lago
El 1891 antaŭen, Puccini pasis plej el sia tempo, kiam ne veturis al negocoj, ĉe Torre del Lago, malgranda komunumo je ĉirkaŭ dekkvin mejloj el Lucca situanta inter la Ligura Maro kaj la Lago Massaciuccoli, ĝuste sude de Viareggio. Torre del Lago estis la ĉefa loko por le Puccini dediĉu sin al ĉasado. "Mi amas ĉasadon, mi amas aŭtojn: kaj por tiuj aferoj, en la izoleco de Torre del Lago, mi fidas." ("Amo la caccia, adoro l’automobile: e a questo e a quella nelle solitudini di Torre del Lago serbo intera la mia fede.")
Ĉirkaŭ 1900, li estis akirinta teron kaj konstruita vilaon ĉe la lago, nune konata kiel "Vilao Muzeo Puccini." Li loĝis tie ĝis 1921, kiam poluado produktita de torfejoj en la lago devigis lin translokiĝi al Viareggio, kelkajn kilometrojn norde. Post lia morto, oni kreis maŭzoleon en la Vilao Puccini kaj la komponisto estis entombigita tie en la kapelo, kun sia edzino kaj filo kiuj mortiĝis poste.
La Vilao Muzeo estas nune posedo de sia pranepino, Simonetta Puccini, kaj estas malferma al la publiko. Ĉiujare okazas Festivalo Puccini ĉe Torre del Lago.
Edziĝo kaj amaferoj
Aŭtune de 1884, Puccini ekis rilaton kun edziniĝinta virino nome Elvira Gemignani (naske Bonturi, 1860–1930) en Lucca. La edzo de Elvira, nome Narciso Gemignani, estis "nepenta virinemulo", kaj la geedziĝo de Elvira ne estis feliĉa. Elvira gravediĝis el Puccini, kaj ilia filo, Antonio (1886–1946), naskiĝis en Monza. Elvira eliris el Lucca kiam la gravediĝo ekmontriĝis, kaj naskis aliloke por eviti klaĉadon. Elvira, Antonio kaj la filino de Elvira el Narciso, nome Fosca (1880–1968), ekloĝis kun Puccini poste dum mallonge. Narciso estis mortigita de edzo de virino kun kiu Narciso estis havante amaferon, mortante la 26an de Februaro 1903, unu tagon post la aŭtoakcidento de Puccini. Nur tiam, komence de 1904, Puccini kaj Elvira povis geedziĝi, kaj legitimigi Antonio.
Ankaŭ la geedziĝo inter Puccini kaj Elvira estis malhelpita pro malfideleco, ĉar Puccini havis oftajn amaferojn li mem, inklude kun bone konataj kantistinoj kiaj Maria Jeritza, Emmy Destinn, Cesira Ferrani, kaj Hariclea Darclée.
En 1909, la edzino de Puccini Elvira publike akuzis Doria Manfredi, servistino laboranta por la familio Puccini, havi amaferon kun la komponisto. Post esti publike akuzita de adolto, Doria Manfredi memmortiĝis. Nekropsio determinis, tamen, ke Doria estis mortinta virga, kio malpravigis la akuzon faritan kontraŭ ŝi. Elvira Puccini estis juĝita pro kalumnio, kaj kondamnita je pli ol kvin monatoj je prizono, kvankam pago al la familio Manfredi fare de Puccini evitis ke Elvira plenumu la kondamnon. Kelkaj muzikkritikistoj kaj interpretistoj de la verkaro de Puccini opiniis pri la psikologiaj efikoj de tiu afero sur Puccini kaj eblaj interferencoj kun lia kapablo kompletigi komponojn poste en sia kariero, kaj ankaŭ influis la disvolvigon de liaj roluloj kiaj Liù (el Turandot), sklavino kiu mortiĝas tragedie per memmortigo.
Laŭ dokumentoj troviĝintaj ĉe posedo de descendanto de la familio Manfredi, nome Nadia Manfredi, en 2007, Puccini estis vere havante amaferon kun Giulia Manfredi, kuzino de Doria. Gazetinformo de la tempo kiam tiuj dokumentoj estis malkovritoj pruvus ke Nadia Manfredi estas nepino de Puccini, el filo, Antonio Manfredi, naskiĝinta al Giulia.
Politiko
La indiferento de Puccini rilate al politiko okazigis al li problemojn dum la Unua Mondmilito. La longdaŭra kaj proksima amikeco de Puccini kun Toscanini estis interrompita dum preskaŭ unu jardeko pro disputo somere de 1914 (en la komencaj monatoj de la milito) dum kiuj Puccini notis ke Italio povus profiti el la germana organizado. Puccini estis kritikita ankaŭ dum la milito pro dungokontranto de sia verko La rondine en 1913 por komisio kun aŭstria teatro post Italio kaj Aŭstri-Hungario iĝis kontraŭantoj en la milito en 1914 (kvankam la kontrakto estis eventuale nuligita). Puccini ne partoprenis en la publikaj militklopodoj, sed private donis helpon al individuoj kaj familioj suferantaj pro la milito.
En 1919, Puccini ricevis mendon por verki muzikon por odo de Fausto Salvatori honoranta la venkojn de Italio en la Unua Mondmilito. La verko, Inno a Roma (Himno al Romo), estis premierota la 21an de Aprilo 1919, dum celebrado de la jariĝo de la fondo de Romo. Tiu premiero estis prokrastita al 1a de Junio 1919, kiam ĝi estis ludita ĉe la malfermo de gimnastika konkurenco. Kvankam ne verkita por faŝistoj, la Inno a Roma estis amplekse ludita dum la faŝismaj stratparadoj kaj publikaj ceremonioj.
Puccini havis iome da kontaktoj kun Benito Mussolini kaj la itala faŝisma partio en la jaro antaŭ sia morto. En 1923 la faŝisma partio en Viareggio faris Puccini honoran membro kaj sendis al li membrecan karton. Tamen, pruvoj ke Puccini estis vere membro de faŝisma partio estas erara. La Itala Senato tradicie estis inkludante malgrandan nombron de membroj nomumitaj kiel agnosko de ties kulturaj kontribuoj por la nacio. Puccini esperis atingi tiun honoron, kiun jam estis ricevinta Verdi, kaj entreprenis uzi siajn konektojn por ricevi la nomumon. Kvankam honoraj senatanoj povis voĉdoni, ne estas indiko ke Puccini serĉis la nomumon por tiu celo. Puccini ankaŭ deziris establi nacian teatron en Viareggio, projekto kiu postulus registaran apogon. Puccini renkontiĝis kun Mussolini dufoje, en Novembro kaj Decembro 1923, serĉe de apogo por la teatra projekto. Kvankam la teatra projekto neniam venis al plenumado, Puccini estis nomita Senatoro (senatore a vita) kelkajn monatojn antaŭ sia morto.
Je la tempo kiam Puccini renkontiĝis kun Mussolini, Mussolini estis estinta ĉefministro por proksimume unu jaron, sed lia partio ne ekhavis ankoraŭ plenan kontrolon de la Itala Parlamento pere de la violento kaj malregulaĵoj de la Itala ĝenerala balotado de 1924. Puccini jam ne estis viva kiam Mussolini anoncis la finon de la reprezenta registaro, kaj la komencon de la faŝista diktatoreco, en sia parolado antaŭ la ĉambro de deputatoj la 3an de Januaro 1925.
Morto
Puccini mortis en Bruselo la 29an de Novembro 1924, pro komplikaĵoj post la traktado; nekontrolita sangoverŝo kondukis al korinfarkto la tagon post kirurgio. Informo pri lia morto atingis Romon dum ludado de La bohème. La opero estis tuje haltigita, kaj la orkestro ludis anstataŭe la verkon de Chopin nome Funebra Marŝo por la kortuŝita aŭskultantaro. Li estis enterigita en Milano, en la familia tombaro de Toscanini, sed tio intencis ĉiam esti provizora faro. En 1926 lia filo aranĝis la translokigon de la restoj de sia patro al speciale kreita kapelo ene de la vilao de Puccini ĉe Torre del Lago.
Nikolaus Joseph von Jacquin
Nikolaus Joseph Freiherr von JACQUIN Barono Nikolaus von Jacquin (naskiĝis la 16-an de februaro 1727, mortis la 26-an de oktobro 1817) estis sciencisto kiu studis medicinon, kemion kaj botanikon.
Araŭkario
Laŭ NPIV genro de altaj, plejparte dioikaj koniferaj arboj kun tipe verticilaj branĉoj, kun dense spirale sidaj folioj kaj kun globformaj konusoj, La genro Araŭkario (Araucaria) konsistas el 18 specioj el la suda hemisfero. Pluraj specioj estas pororname kultivataj.
Nikolaus Joseph von Jacquin
Li naskiĝis en la urbo Leiden de Nederlando; li studis medicinon ĉe la Universitato de Leiden, sed poste translokiĝis unue al Parizo kaj poste al Vieno.
Inter 1755 kaj 1759, Nikolaus von Jacquin estis sendita al Karibio kaj Centra Ameriko de Francisko la 1-a por kolekti plantojn por la Palaco Schönbrunn, kaj amasis grandan kolekton de animaloj, plantoj kaj mineralaj ekzempleroj.
En 1763, Nikolaus von Jacquin iĝis profesoro de Kemio kaj Mineralogio en Akademio de Selmec en Hungara reĝlando. En 1768, li iĝis Profesoro de Botaniko kaj Kemio kaj iĝis direktoro de la botanikaj ĝardenoj de la Universitato de Vieno. Pro sia laboro, li estis nobeligita en 1774. En 1783, li estis elektita eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj. En 1806, li estis farita barono.
Max von Sydow
Max Carl Adolf von SYDOW, (naskiĝis la 10-an de aprilo 1929 en Lund, mortis la 8-an de marto 2020) estis sveda teatra kaj filma aktoro de tutmonda signifo.
S., filo de etnologo, jam en la lernejo komencis aktori kune kun aliaj gestudentoj, ekzemple Yvonne Lombard. Post la deviga soldatservo, li studis en la teatrolernejo de la Reĝa Dramteatro (Kungliga Dramatiska Teatern), Stockholm 1948-1951, kune kun Lars Ekborg, Margaretha Krook kaj Ingrid Thulin. Lia unua rolo estis tiu de Nils en Bara en mor ("Nur patrino") de Alf Sjöberg. Li komencis sian profesian karieron en la teatroj de Norrköping kaj Malmö. Aperinte en filmoj de Ingmar Bergman li famiĝis internacie.
3512 Eriepa
3512 Eriepa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Joe Wagner elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la naskiĝa urbo de la malkovrinto : Erie (Pensilvanio), ĉe la samnoma lago.
Membibre de la Hoz
Membibre de la Hoz [memBIbre delaHOZ] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Membibre de la Hoz estas etimologie komprenebla kiel Vimeno de la rojo Hoz, siavice serpilforma valo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 35 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 325 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 68 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Vegafria, Canalejas de Peñafiel, Aldeasoña kaj Fuentesaúco de Fuentidueña. En la teritorio ekfluas kelkaj fontoj kiuj nutras la rojon Hoz.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Fruaj mencioj estas de 1123, 1136 kaj 1200. En 1349, la komarko ege suferis pro nigra pesto.
En 1721 (ĝis 1739 kaj 1756) okazis jura procezo pro limoj inter Membibre de la Hoz kaj Vegafría.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Masaaki Nishimori
Masaaki Nishimori (西森 正明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Roasso Kumamoto, FC Kagoshima, V-Varen Nagasaki kaj Renofa Yamaguchi FC.
Dagupan
Dagupan, - Lungsod ng Dagupan - estas kvaraklasa urbego, ankaŭ komponenta urbo en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Iloko, en provinco Pangasinano. La loknomo estis derivita de la loka vorto pandaragupan kun la signifo "renkontiĝloko", ĉar dum jarcentoj estis tie grava merkato. Dagupan havas 31 distriktojn.
Geografio
Dagupan situas en insulo Luzono laŭ golfo en rivera valo. Provinca ĉefurbo Lingayen troviĝas 11, Baguio 49, Cabanatuan 94, Kezonurbo 170, ĉefurbo Manilo 176, Puerto Princesa 722, Cebuurbo 746, Dabao 1152 kilometrojn (aere).
Historio
Dum la 15-a jarcento en tiu teritorio reĝlando ekzistis.La areo - kiu nun estas konata Dagupan - estis kovrita per mangrovo kaj palmoj. La indiĝenoj vivis laŭ la marbordo kaj riverbordoj. La indiĝenoj nomis la areon Bacnotan, kiu poste estis integrigita al Lingayen 1583 jam dum la hispana kolonia erao. Dagupan mem estis fondita en 1590. La unua longdistanca fervojo en Filipinoj inter Manilo kaj Dagupan estis malfermita en 1892. Dominadon de Usono interrompis la mallonga japana okupo (1942-1945). La japanaj aviadiloj jam bombardis en Dagupan en 1941. La municipo aŭ sendependa komunumo estis kreita en 1947. La municipo atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la 1980-aj jaroj. Intertempe en 1962 okazis serio de fortaj sismoj dum proksimume tri semajnoj, eĉ en 1990 denove estis sismo.
Ekonomio
Dagupan estas grava komerca kaj financa centro norde de Manilo, ankaŭ ekonomia centro de Pangasinano. La industria branĉo konsistas el produktadoj de motorveturiloj, la agrikultura ĉefe el fiŝkaptado.
Religio kaj eduko
La loĝantoj estas plejparte katolikoj, sed estas ekzemple baptistoj, metodistoj. Dagupan jam dum la hispana erao estis edukcentro. Nuntempe funkcias en la urbo universitatoj, kolegioj, liceo, seminario kaj akademio.
Trafiko
En Dagupan la fervojo fermis en la malfruaj 1980-aj jaroj. Voje la urbego estas atingebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭflanke, krome kuras vojoj al interno de la insulo. Enurbe tricikloj, aŭtobusoj kaj busetoj trafikas.
Klimato
Dagupan situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono. Jare pluvas po 2091 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo estas 27,5 °C kaj varias inter 24-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Sprockhövel
Sprockhövel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ennepe-Ruhr de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Casteltermini
Casteltermini [kasteltErmini] estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquaviva Platani (CL), Aragona, Cammarata, Campofranco (CL), San Biagio Platani, Sant'Angelo Muxaro, Santo Stefano Quisquina kaj Sutera (CL).
Sofi Marinova
Sofija Marinova Kamenova, alinome Sofi Marinova (bulgare Софи Маринова, [], naskiĝis, do nun -jara) estas bulgara pop-folklormuzika kaj etno-popmuzika kantistino de cigana deveno. Ŝi estas inter la plej popularaj kantistinoj en Bulgario kaj kovras voĉan gamon de kvin oktavoj. La artistino reprezentis Bulgarion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 2012 en Bakuo. Ŝi gajnis multoblajn muzikajn premiojn kaj konkursojn. Оfte nomata "la 'romani' (cigana) perlo" kaj "la 'romani' (cigana) najtingalo", ŝi estas komparata kun alia bulgara popmuzika kantisto, Lili Ivanova.
Casteltermini
Fine de majo la lokanoj dum tri tagoj festas la "feston de la Sankta Kruco" por memori la trovon de granda kruco, devenanta laŭ radiokarbona datado el la 2-a jarcento. La festo havas la duan nomon "Sagra del Tataratà", kiu signifas dancon de eble islama deveno.
Sofi Marinova
La 28an de marto, kiel parto de la antaŭcelebradoj por la Internacia Romani Tago, Sofi Marinova kantis Romani kantoj kaj ŝia Eurosong kanto "Love Unlimited" antaŭ membroj de la Eŭropa Parlamento (MEPoj) kaj oficialaj gastoj en la konstruaĵo de la eŭropa parlamento en Bruselo. Ŝi estis invitita tie de la MEPoj de Bulgario.
"Kanto havas neniujn landlimojn, lingvo kaj koloro"
La kanto "Love Unlimited" estis verkita de Yassen Kotsev kaj Krum Georgiev. Ĝia kantoteksto rakontas pri la transcenda kaj ĉio-ĉirkaŭbraka potenco de la amo ("Kanto havas neniujn landlimojn, lingvo kaj koloro").) La kanto estas en la bulgara sed enhavas la frazon "mi amas vin" en la turka, greka, hispana, serbo-kroata, franca, cigana (romani), angla, azerbajĝana kaj itala. Sofi Marinova ankaŭ jam kantis en la rusa lingvo.
Gergely Kocsis
Gergely Kocsis naskiĝis la  en Keszthely.
Biografio
Gergely Kocsis akiris pupteatran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1999. Lia ĉefinstruisto estis András Békés. Li longe lernis ankaŭ muzikon kaj li estas ankaŭ amatora saksofonisto. Li ricevis premiojn inter 1999-2010.
NGC 5497
NGC 5497 (aliaj indikoj — UGC 9069, MCG 7-29-48, ZWG 219.54, KUG 1408+391B, PGC 50610) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bienvenidos al Lolita
Bienvenidos al Lolita (Bonvenon al Lolita) estas hispana televida serio produktita de Globomedia por la kanalo Antena 3. Ĝi estas komedia dramo, unue eldonita la 7an de januaro 2014.
Ramenka (alfluanto de Setunjo)
Ramenka estas eta rivero en sud-okcidenta parto de Moskvo, dekstra alfluanto de Setunjo. Ĝia longo estas 9.6 km. Parte ĝi fluas surtere, alfluas al Setunjo apud Nov-Rublova ponto.