cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Château-d'Oléron
Ĝia nomo (“la kastelo de Oléron”) devenas de kastelo, kiu staris en la loko de la nuna citadelo.
Geografio
Le Château-d’Oléron troviĝas ĉe la sudorienta bordo de la insulo Oléron. La najbaraj komunumoj estas Dolus-d’Oléron norde, Le Grand-Village-Plage okcidente kaj Saint-Trojan-les-Bains sude. Bourcefranc-le-Chapus estas atingebla sudoriente trans la ponto de Oléron.
Bennwil
Pri la komunumo
Bennwil (en la alemana lingvo: Bämbel) estas komunumo en la distrikto Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 613 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bennwil limas en nordo al Hölstein, en nordoriento al Diegten, en sudoriento al Eptingen, en sudo al Langenbruck, en sudokcidento al Oberdorf, kaj en nordokcidento al Niederdorf.
Trafiko
Bennwil situas flanke de la trafikvojoj. Al la reto de la publika trafiko la komunumo estas konektita nur dum la semajntagoj lunde ĝis vendrede per la buslinio 92.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bennwil datiĝas el la jaro 1218 kiel Bendewilere. (Dokumento kun dato de la jaro 1189 estas falsigo).
En Bennwil estis trovitaj restaĵoj el la malfrua ferepoko, romia vilao kaj alemana tombejo. En mezepoko la vilaĝo apartenis al la nobela familio Frohburger, dum la Monaĥejo Schöntal posedis la interezrajtojn de la preĝejo. En la jaro 1400 la urbo Bazelo akiris la vilaĝon kune kun la Baronejo Waldenburg. Post la reformacio en la jaro 1529 la granda konsilio de Bazelo akiris ankaŭ la ekleziajn rajtojn. En la jaro 1617 inscendio detruis la preĝejon, kies fundamentoj datiĝas el la 8-a jarcento. En la jaro 1649 estis finkonstruita la nuna preĝejo, kiu pro sia predikejo el la renesanco estas protektita memoraĵo. Post la Bazela Kantondisiĝo de 1832, la vilaĝo en la jaro 1833 estis integrita kiel parto de la distrikto Waldenburg al la nova Kantono Bazelo Kampara.
Vidindaĵoj
En la vilaĝo vidindas la preĝejo, kiu estas nove konstruita en la jaro 1670, la vilaĝa muzeo kaj la multnombraj malnovaj kamparanaj domoj.
Personecoj
La famkonata germanlingva svisa verkisto Carl Spitteler estas civitano de la komunumo Bennwil.
Ulrich Zasius
Ulrich Zasius (1461-1536) (* Konstanco, en la 1461 - Frejburgo-im-Breisgaŭ, en la 24-a de novembro 1536) estis germana juristo kaj humanisto. Li unue studis en la Universitato de Tübingen antaŭ ol fariĝi episkopa notario en Konstanco. En 1489 li oficis kiel urbokonsilisto en Baden kaj, en 1493, en Frejburgo-im-Breisgaŭ. El 1496 ĝis 1469 li direktoris la latinan lernejon en Frejburgo.
En 1499, li studis Juron en la Universitato de Freiburg-im-Breisgaŭ kaj estis nomumita profesoro pri retoriko kaj poezio en 1500, kaj profesoro pri jurisprudenco en 1506. En 1502, li elektiĝis urbokonsilisto en la kortumo de Freiburg; en 1503, leĝa konsilisto de la universitato kaj en 1508, imperia konsilisto. Aplikante la tendencojn de la humanistoj al la jurisprudenco, li konstatis la streĉajn kaj barbarajn komentojn de la hermeneŭtikistoj kaj klopodis restarigi la originan tekston. Dank'al al siaj beletraj polemikoj kun Johannes Eck (1486-1543), li principe favoris la doktrinojn de Marteno Lutero. Post 1521, li estis fervora kontraŭulo de Lutero, kaj mortis kiel firma subtenanto de la romkatolika fido.
Andrea Sailer
Andrea SAILER (naskiĝinta en 1972 en Weiz) estas aŭstra verkistino.
Vivo
Andrea Sailer studis filozofion, anglistikon kaj usonaĵojn en Graz. Ĝis nun ŝi publikigis poemojn, rakontojn kaj romanojn, aŭ libroforme aŭ antologie respektive magazine. Krome radifonie oni jam ofte povis aŭskulti ŝiajn aferojn, i.a. en la kolumno "Gedanken zur Zeit" (tempaj pripensoj).
En 2001 ŝi faris por la stiria landa ekspozio literaturan instalaĵon kun la titolo Spiritueller Weg - 7 Quellen zur Kraft (spirita vojo - sep fontoj al la forto) kiu videblas en la Emanuel-kapelo de la pilgrimkirko Weizberg. Sailer vivas kiel liberprofesia verkistino en sia naskiĝloko Weiz.
En 2018 ŝi verkis la 14-an libron, lirikan portreton kvazaŭ priĉiutagavivan okaze de la 25-a datreveno fonda de VinziDorf, do de la vilaĝo de Sankta Vincento. Tie loĝas senhejmuloj kaj alkoholdrinkintoj. La temoj pri vivo de randenŝovitaj personoj, pri soleco, malsano jam ĉiam fascinis ŝin. Krome ŝi tute apogas la ideon pri la kreo de tiaj kunloĝantejoj. La verkistino ĝenerale uzas por skribado krajonon kaj simplan skribmaŝinon malŝatante interreton.
Novo Cruzeiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Araçuaí. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Terfiziko
Terfiziko, aŭ geofiziko, estas la studado de Tero per kvantaj fizikaj metodoj, precipe per analizo de sismaj ondoj kaj metodoj magnetaj, elektraj, elektromagnetaj kaj radioaktivecaj. Temas pri grava parto de terscienco.
Ĝi forte baziĝas sur aliaj studadkampoj kiel matematiko aŭ informadiko. Terfizikaj teorioj ofte aplikatas, pli ĝenerale, en planeda scienco.
Inkluzivataj fakoj
Terfizikon konsistigas, inter aliaj,
Rilata fako estas geokemio.
Historio de terfiziko
La nomo "terfiziko" verŝajne unue uzatis en Germanio, kie ĝi aperis en la scienca literaturo jam ekde la mezo de la 19a jarcento. La vorton unue uzis Fröbel, kiu parolis pri geophysik en 1834.
NGC 2730
NGC 2730 (aliaj indikoj — UGC 4743, MCG 3-23-28, ZWG 90.57, IRAS08594+1702, PGC 25384) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mikis Theodorakis
Mikis THEODORAKIS (en la greka : Μίκης Θεοδωράκης) (29-a de julio 1925 sur insulo Ĥio de Grekio - 2-a de septembro 2021 en Ateno ) estis komponisto, pensulo, verkisto kaj politikisto. Li estas aparte konata pro siaj kanzonoj (Sto Perigiali, Kaïmos, Hirundo…) kaj filmomuzikoj (Elektro, Zorba, la greko, Z, Serpico).
Politike, li estis konsiderata maldekstrulo ĝis la fino de jardeko 1980, sed en 1989, li prezentiĝis kiel sendependa kandidato kun la centro-dekstra partio Nea Dimokratia (Nova Demokratio), por helpi Grekion eliri el la grava politika krizo kiun kaŭzis la multaj skandaloj de la registaro de Andreas Papandreou kaj helpis krei larĝan koalicion inter la konservativuloj, la PASOK kaj la maldekstro. Unuafoje post la civila milito (1946-1949), la KKE (Greka Komunista Partio) tiel denove partoprenis la regadon de la Ŝtato. En 1990, Theodorakis estis elektita en la Greka Parlamento - same kiel en 1964 kaj 1981 -, kaj li iĝis "ministro sen buĝeto ĉe la Ĉefministro" de la registaro de Konstantinos Mitsotakis. Dum la mallonga periodo kiam li estis en la registaro, Theodorakis batalis kontraŭ drogo kaj terorismo kaj por la kulturo kaj pli bonaj rilatoj inter Grekio kaj Turkio. Poste li estis dum du jaroj (1993-1995) direktoro de la orĥestroj kaj ĥoroj de la Greka Radio ERT, li foriris el la publika vivo, sed daŭrigis fari deklaraciojn ofte tondrajn, ĉefe kiam paco estas endanĝerigita. Li ĉiam montriĝis kontraŭ ĉia diktatora kaj subprema reĝimo, kaj estis monde agnoskita proparolanto kontraŭ la Diktaturo de la koloneloj (1967-1974).
Post sia retiriĝo el oficiala politiko li publikigadis deklarojn : pri milito en Kosovo, esprimis sin favore al Palestino, kontraŭ milito en Irako, la rilatoj inter Makedonio, Grekio, Turkio, Kipro.
Infaneco kaj junaĝo
Jam kiel etulo lin ege fascinis la muziko. Aŭtodidakte li verkis la unuajn kantojn, eĉ sen muzikinstrumento. Theodorakis fondis en Tripolis eklezian ĥoron. Dum la dua mondmilito 1941-1944 li aliĝis al la kontraŭfaŝista rezista movado. 18-jara, li estis arestita kaj torturita. Tiam li eksciis pri marksista teorio, kiu forte influis lian mondkoncepton. Kvankam li tre skeptikis pri ĉiaj ideologioj. Kiam okazis la liberiga batalo de urbo Ateno, li membriĝis en la popola liberiga fronto. En decembro 1944-a post retiriĝo de germana faŝista armeo (Wehrmacht) li provis kontraŭbatali kun partizano la influon de la krepuskanta brita imperio. Post packontrakto de Varkizo 1945 malfondiĝis la popola fronto.
Dum la intercivitana milito li estis kaptita kiel komunisto kaj ekzilita sur insulon Ikaria, en loko Christas Raches. Meze de jaro 1948 post provizora liberigo refoje enkancerigita en Ikario, nun en loko Evdilos, kaj en decembro al insulo Makronissos, kie troviĝis ekstermejo kaj pereis miloj da partizanoj. Theodorakis suferis gravajn torturojn, i.a. la vivan entombigon. Lia patro klopodis savi lin, vendinte sian havaĵon. Kiam li finfine liberiĝis, li migris al insulo Kreto. Sed ankaŭ tie li ne trovis trankvilon, li devis rigardi la ekzekutojn de kamaradoj. Bonŝance li trovis okupon en konservatorio de Chania kaj unuafoje en la vivo fondis propran orkestron.
Muzika kariero
Komence de 50-aj jaroj li sukcese ekzameniĝis en urbo Ateno, sub gvido de Philoktitis Elominidis. Lia ekzamena laboro titoliĝis: "La flirtantaj standardoj".
En marto 1953 li geedziĝis kun Myrto Alinoglou. Dank' al stipendio la paro sukcesis elmigri al Parizo en 1954. En Pariza konservatorio li intensigis sian studadon sub Eugene Bigot (orkestrado) kaj Olivier Messiaen (muzikteorio). En 1959 li ricevis la altan diplomon pri muziko. En sia kariero li jam frue en 1939 debutis per "komponaĵo de kapitano Zacharias". Ĝuste tiu komponajho estis deklarita "kontraŭfashista himno de marista floto". En 1950 lia simfonio : festo en Assi-gonia sursceniĝis sub dirigento Ecominidis en urbo Ateno. Ĝin spektis famkonata dirigento Dimitri Mitropoulos. Kiam tiu provis aŭskultigi la verkon en Usono li estis rifuzita per la argumento ke Theodorakis ja estas komunisto. La suito n.-ro 1 por pianoforto kaj orkestro ricevis oran medalon 1957. la ĵurio konsistis i.a. el Dimitri Ŝostakoviĉ kaj Hanns Eisler. Lia unua simfonio (1948-1953) esprimis lian plej gravan strebadon: reamikiĝo de la greka popolo pro la kruela intercivitana milito. La verkon li dediĉis al siaj du amikoj batalintaj en malamikaj tendaroj. La baletmuzikaĵoj : "les amants de teruel" kaj "le jeux aux pedres", "Antigone" estis prezentitaj en Romo, Parizo, Londono. Pro la sukceso la franca komponisto proponis asigni al li la premion de "la plej bona komponisto de la jaro" (American Copley Music Prize). Pro filmmuziko Teodorakis estas tre konata tra la mondo. 1958 naskiĝis la filino Margarita kaj 1960 la filo George - ambaŭ fariĝos muzikistoj.
Plej gravaj muzikaj verkoj ĝis 1960
- ĉambra muziko : kvarteto por arĉinstrumentoj, eta suito por piano, trio por pianoforto kaj violono, violonĉelo sonato por piano, seksteto, suito kaj sonato por piano sonatoj n-ro 1+2 por piano kaj violono
- simfonio : festo en Assi- gonia orkestraj suitoj n-ro 1,2,3 1-a simfonio "Proti" Eros kaj Thanatos por voĉo kaj arĉinstrumentoj
Diktaturo de la generaloj
1967 04 21 eksplodis la puĉo de faŝistaj generaloj en Grekio Tuj Theodorakis kaŝis sin, publikigis alvokon de rezistado. Lia muziko estis subite malpermesata, eĉ kantado de popolaj kantoj. La severa dekreto de generala puĉa reĝimo datiĝis de la 1-a de junio 1967.
Kvar monatojn Theodorakis subtere kontraŭbatalis, sed estis kaptita la 21-an de aŭgusto. La polico kruele torturis lin en la ĉefstabejo. Nur fine de januaro li estis liberigita el karcero Averof, sed en aŭgusto denove ekzilita al vilaĝo Zatouna. Fine de 1968 kondukita al koncentrejo Oropos, kie li grave malsaniĝis je tuberkulozo. Internacia kampanjo kun Dimitri Ŝostakoviĉ, Leonard Bernstein, Arthur Miller, Harry Belafonte, finfine sukcesis liberigi lin el la ungegoj de totalisma reĝimo. La franca politikisto Jean Jaques Schreiber konvinkis la generalon Georgios Papadopoulos liberigi lin kaj doni ekzilon en Francio.
Ekzilo, rezisto kontraŭ faŝismo
1970-a jaro surteriĝis en Parizo avio kun ekzila pasaĝero Mikis Teodorakis. Entuziasme akceptita de Milena Mercouri kaj Kostas Gavras. En Parizo Theodorakis senprokraste fondis rezistmovadan konsilion EAS por la kontraŭfaŝista batalo. Li renkontiĝis kun Pablo Neruda, Salvador Allende (promesis muzikigi la ĝeneralan kanton) Li amikiĝis kun Olof Palme, Willy Brandt kaj François Mitterrand. Li estis gasto ĉe Gamal Abdul Nasser, Josip Broz Tito, Yigal Allon, Jassir Arafat. En tia grava epoko de historio li fariĝis idolo por milionoj da homoj, personeco kiu ne laciĝis en porpaca batalo.
Serĉo de greka kulturo
Popolaj kantoj, kaj kultura lukto (La lambrakides)
Kiam li sukcese rikoltis la unuajn fruktojn de sia laboro en Parizo, li eksopiris sian patrujon. Tial li decidis reveni al sia origino, kio markis la trian periodon en lia muzika biografio.
Gravaj verkoj
- Kantaro 18 etkantoj el amara patrujo (ritsos) Baladoj (Manolis Anagnostikos)
- Oratorio "Kanto Ĝenerala" (Pablo Neruda)
- filma muziko "la virino en Trojo" Sieĝo (Gavras) Serpico (Sidney Lumet) Biribi (Daniel Roosmann) Tito (Satjeska, Stipe Delic)
Reveno al Grekio, intensa politikumado, riĉa artisma kreado kaj finfine la retiriĝo
1974 post falo de diktaturo li estis aprezata kaj admirata nacia heroo. Sed baldaŭ li estis kaptita en la griza ĉiutagaĵo. Li nur observis politikajn intrigojn kaj koruptadon, pro tio ŝanceliĝis inter rezigno kaj nova engaĝiĝo. Li alvokis la maldekstron al unuiĝo. Aliĝis al partio KKE. Fariĝis kanditato por la posteno de urbestro de Ateno. Post 1980 li rekomencis kreadon de simfonioj, modifis la malnovajn. kaj kreis novajn. Lia periodo muzika estas nun la kvara. Li komponis i.a. " pasiono de "sadduceoj" eklezia muzikaĵo grek-ortodoksa (Meso greka, rekviemo), finis la grandiozan verkon "Kanto Ĝenerala"
En 5-a periodo li kuraĝis verki operojn: Li favoris temojn el greka mitologio- Medea (Bilbao 1981) Elektra (Luksemburgo 1995) Antigone 1999 Lysistrata (Ateno 2002)
En la politiko li klopodi purigi, renovigi, la putrintan pro korupto kaj intrigoj registaron de Andreas Papandreo. Por atingi la celon li alianciĝis kun konservativulo Konstantinos Micotakis, sed li mem kandidatiĝis kiel "sendependa maldekstrulo".
Multe pli poste Theodorakis deklaris sian engaĝon granda eraro.
1993-1994 li estis ĝenerala direktoro de ĥoro kaj simfonia orkestro de greka radio. Pensiiĝinte, li daŭrigis sian komponadon. Pro la morto de sia frato Yannis 1996 li forte malsanighis je la spirorganoj, kaj lin trafis depresio. En vintro 1997-1998 lia sanstato pliboniĝis, kio permesis al li pluan artistan aktivadon. Li ricevis la distingon "honora doktoro" de Universitatoj el Montrealo, Saloniki, Volos, Kreta, Tel-Aviv, Istanbulo. 2005 li ricevis premion de INC el Unesko. La nova germana partio "Die Linke" (= la maldekstro) elektis lin honora membro. Okaze de lia 80 jariĝo okazis sur insulo Kreto internacia simpozio sub nomo: Universala harmonio"
Gravaj verkaĵoj dum la diktaturo
- kantaro PAM de patriota fronto, suno kaj tempo, kanto por Andreo, nokto de morto, tria negrika Tragondia (Leopold Seder Senghor) - oratorioj : fluo de kantoj, Epifania Averoff (Giorgos Seferis) Sieĝo (Marina= Rena Hadjidakas) la marŝo de spirito Raven Giorgios Seferis, laŭ Edgar Allan Poe - filma muziko "Z" Konstantin Gavras
Sisteme kaj konsekvence Theodorakis evoluigis sian koncepton de popola muziko. Bazinte sin sur tekstojn de liriko - ĝis moderna muzikalo. Lia balado "la mortinta frato" traktis la tabuan temon de intercivitana milito. Poste li evoluigis la t.n. meta-simfonian muzikan stilon. Modele li muzikigis "Aksion Esti" verko de Odysseas Elytis nobelpremiito 1979. Theodorakis kunfandis la orkestron kun la tradicia heredita greka stilo. La kantisto Grigoris Bithikotsis elstaris pro la aŭtenta interpretado de kantoj. La stilo de Theodorakis estis plej bone reprezentata per la sondisko "Epitaf" en jaro 1960-a. Plej impresa estas la kordinstrumento "Buzuki" tre ŝatata de la popoloj tra la mondo kaj kun tekstoj de ribelema Ritsos. Post 3 jaroj Theodorakis malkovris la talenton de Maria Farantouri. la kantistino premieris 1964 " per kanto "Mauthausen" poemaro de Iakovos Kambranellis . Kun ŝi- la ideala interpretisto, li produkis 30 muzikalbumojn. Publikigo de du versioj de kantaro "Epitafo" laŭ poemoj de Giannis Ritsos (en la plenumo de Nana Mouskuri). La dua en plenumo de Grigoris Bithikotsis lanĉis akran disputon: Kian estontecon havu popola muziko ?
En la kantaro mem Theodorakis provis unuigi du skolojn: tradiciajn elementojn de greka muziko, t.n. "demeta" k. "rembeta". La unua originis el la kamparo, la dua reprezentas la civitanan, marĝenan, esprimiĝon de rifuĝinto. Manos Hadjidikas favoris kaj enkondukis la "rembetan" muzikstilon jam fine de la 1940-aj jaroj. Theodorakis prenis parton de la akra disputo, kiu emblemigis la kontraŭdiron inter dekstro kaj maldekstro. Pro tio li avancis al idolo por la renovigo de Grekio. La konflikto atingis sian apogeon, kiam estis murdita la parlamentano Grigoris Lambrakis. Theodorakis fondis la movadon: junularo Lambrakis (Lambrakides). Ĝi fariĝis la plej granda politika organizo, kun kvindekmil membroj.
1964 Theodorakis estis elektita deputito de greka parlamento.
En Esperanto
Theodorakis parte muzikigis la ĉefverkon de Pablo Neruda, Kanto Ĝenerala (Canto General), el kiu 9 poemoj eldoniĝis en esperanto en 2010 (Kanto Ĝenerala, SAT-EFK). La interregiona E-ĥoro "Interkant'" laboris pri tiu verko dum tri jaroj inter 2008 kaj 2011, kreis la E-koncerton la 12an de julio 2009 en Bureso (kunorganize de Kvinpetalo), kaj poste prezentis ĝin plurokaze en E-kongresoj (en Hiliono por kongreso de SAT-Amikaro, en Kajzerslaŭterno por francgermana kongreso, en Kubo por la UK 2010) kaj ankaŭ antaŭ neesperantista publiko (en Manso, Tuluzo, Parizo).
Fonto
franca kaj germana versioj de vikipedio
2505 Hebejo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la norda ĉina provinco Hebejo, norde de la Flava Rivero.
Ne konfuzu ĝin kun 2547 Hubejo.
Magnezia salikato
Magnezia salikato aŭ magnezia 2-hidrokso benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj magnezia hidroksido. Magnezia salikato estas blanka senodora solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Magnezia salikato prezentas salikatan grupon ligitan al magnezia grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 6 oksigenatomoj, 1 magneziatomo kaj posedas kontraŭinflamaj, febroforigaj, antireŭmataj kaj analgezikaj proprecoj.
Karen Steele
Karen STEELE (1931-1988) estis usona aktorino kaj modelino.
Ŝi diplomiĝis ĉe Universitato de Havajo.
Steele komencis sian karieron en radio per Let George Do It kaj en televido per Chevron Theatre en 1952. En kino ŝi debutis per The Clown (1953).
En 1950-aj jaroj ŝi aperis en kino per Man Crazy, Marty, Toward the Unknown, The Sharkfighters, Westbound, inter aliaj krom en televido por multaj televidaĵoj kiel Climax!, Wagon Train, Ride Lonesome, Bat Masterson, Maverick, ktp.
Templo de San-Paŭlo
La Templo de San-Paŭlo estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 19 konstruita de la Eklezio kaj la unua konstruita en Sudameriko, lokita okcidente de la urbo de San-Paŭlo. Estis la unua templo, kiu havis solan etaĝon kaj solan pinton, mezurante ĉi tiu 31 metroj de alteco.
Listo de riveroj en Minas-Ĝerajso (Brazilo)
Listo de Riveroj de Minas-Ĝerajso, Brazilo
Karen Steele
Ŝiaj lastaj aktoraj laboroj en televido estis per Mannix (1970) kaj en kino per Trap on Cougar Mountain (1972).
Piperazina salikato
Piperazina salikato aŭ C11H14N2O3 estas simpla kemia kunmetaĵo havanta benzoilan grupon ligitan al piperazina ringo. Piperazina salikato estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo kun anti-helmintaj kaj anti-inflamaj proprecoj.
János Kojnok
János Kojnok [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kojnok János estis hungara bestokuracisto, inventisto.
János Kojnok naskiĝis la en Medgyesegyháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Kojnok maturiĝis en luterana gimnazio en Békéscsaba en 1937, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1942 kaj li ankaŭ doktoriĝis. Inter 1943-1949 li estis bestokuracisto en Békéscsaba, sed interrompe li plurfoje estis soldato. Inter 1949-1951 li laboris en direkcio de ŝtataj bienoj, poste ĝis la emeritiĝo (1979) en uzino pri vakcinoj. En tiu periodo li inventis kaj kreis multajn vakcinojn kontraŭ bestaj malsanoj. Li pasis 4 jarojn ankaŭ en Kubo, kie li faris la saman laboron. Li ricevis medalojn kaj premiojn.
Ceretto Lomellina
Ceretto Lomellina estas komunumo de Italio.
Brigada generalo
Brigada generalo estas oficira rango de generalo. En multaj armeoj ĝi estas la plej malsupra generala rango. Ofte ĝin simbolas unu ora stelo (aŭ du laŭ la lando) aŭ simila simbolo.
Cerete
Cerete estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bossico, Gandino, Rovetta, Songavazzo kaj Sovere. Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Filipo kaj Jakobo la pli aĝa.
Brigada generalo
Foje oni uzas por tiu rango la esprimon "brigadestro" aŭ "brigadisto" por indiki, ke li komandas brigadon.
Kie ekzistas ĝendarmaro, ĉitiu ofte posedas analogan kaj samnoman rangon.
Germana armeo
La brigada generalo estas la plej suba generala rango ĉe la Bundeswehr. La ranga vicordo estas:
La titolo "Brigada generalo" venas el la anglo-usona areo, kie la plej suba generala rango nomiĝas Brigadier General.
Ĝi estis enkondukita en 1955/56 en Bundeswehr, por unuecigi la rangojn ene de NATO.
Unu brigado estas komandita laŭregule fare de brigada generalo. La brigado (konsistanta el 1.400 – 4.200 soldatoj) estas armeo enhavanta ĝenerale du infanteriajn regimentojn.
(19601) 1999 ND42
(19601) 1999 ND42 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kalkulita por la epoko 2457200.5 ( TDB), ĝia orbita granda duonakso estis 3,19954697, ĝi do tiam orbitis ĉirkaŭ. 67 800 km cis la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
DVB-C
DVB-C, akronimo por Digital Video Broadcasting-Cable (anglalingve por "cifereca video-elsendo perkabla") estas variaĵo de cifereca video-elsendo per samaksa kablo. Kutime temas pri la cifereca distribuo de televido. Tamen la sistemo ankaŭ taŭgas por la distribuo de radioprogramoj.
1959
1959 estis normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1959 post Kristo okazis, interalie:
Insulo Malgas
Insulo Malgas aŭ Malgas-insulo estas malgranda,, neloĝata insulo kuŝa ĉe la norda parto de la enirejo al Golfo Saldanha, en la provinco Okcidenta Kablando de Sudafriko. Ĝi kuŝas je ĉirkaŭ 800 m el la kontinento ĉe la sistemo de la Bengela Marfluo. Ĝi estas ortangula kaj ebena, kun plej alta pinto je ĉirkaŭ 9 m super marnivelo. Ĝi estas konata pro sia granda reprodukta kolonio de kaba sulo.
Historio
Malgas estis loko de elprenado de guano ekde 1845, el kio rezultis malaltaj muroj, padoj kaj, en la orienta flanko, kelkaj konstruaĵoj kaj elŝipejo. Ekde 1986 ĝi estis parto de la Nacia Parko Okcidenta Marbordo.
Birdoj
Plej el la centra parto de la insulo estas okupata de la kolonio de Kabaj suloj, unu el nur ses en la mondo, kaj kiu, kun ĉirkaŭ 20,000 reproduktaj paroj, estas hejmo de 25% el la tutmonda populacio. Aliaj reproduktaj marbirdoj estas la bankaj kaj la kabaj kormoranoj, la dominikaj kaj la hartlaŭbaj mevoj, kaj la afrika pingveno. Ankaŭ la afrika nigra hematopo estas specio de loĝantaj birdoj.
Stacio Toritsu-daigaku
Stacio Toritsu-daigaku (japane: 都立大学駅 [Toricu-dajgaku-eki], angle: Toritsu-Daigaku Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Meguro, Tokio, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
DVB-S
DVB-S, akronimo por Digital Video Broadcasting – Satellite  (anglalingve por "cifereca video-elsendo persatelita") estas variaĵo de cifereca video-elsendo per komunika satelito.
DVB persatelita
La distribuo de de cifereca video-elsendo per komunika satelito (ekzemple Astra aŭ Eutelsat) estas la plej multe uzata variaĵo de cifereca video-elsendo. Pro la granda kapacito peri datumojn ĝi transportas la plej multajn televidajn kaj radiajn programojn, kaj ankaŭ iujn aldonajn komunikajn servojn. Ekzemple sole la Astra-satelitoj transportas pli ol 1500 radiajn kaj televidajn programojn, el ili proksimume 300 televidaj kaj 170 radiaj programoj senkodigitaj kaj tial senkoste riceveblaj. Kontraŭe al la perkabla normo DVB-C kaj la tersurfaca normo DVB-T la satelita normo ne bezonas aldonan infrastrukturon - kablajn retojn aŭ tersurfacajn sendostaciojn - kaj sekve ankaŭ en maldense loĝataj kaj malcentraj regionoj ebligas ricevon de televidaj kaj radiaj programoj. Ekzistas satelitaj antenoj, kiuj per aŭtomata reĝustigo de sia direktigo ebligas la ricevon de tiaj programoj ankaŭ dumvojaĝe en aviadiloj, sur ŝipoj aŭ eĉ en aŭtobusoj. Tial la termino "ĉie-televido" pli priskribas la normon DVB-S ol la tersurfacan normon DVB-T, por kio oni varbas per tiu termino. Parte la satelita cifereca video-elsenda normo DVB-S eĉ servas kiel datumoliverilo por la (analogaj kaj ciferecaj) kabloretoj kaj por la tersurfaca normo DVB-T.
Ratan Talukder
Ratan Talukder (bengale: রতন তালুকদার, naskita la 28an de Januaro 1957) estas bangladeŝa kinaktoro, reĝisoro kaj instruisto pri karateo. Li kutime ludis apogan negativan rolon.
Frua vivo kaj kariero
Ratan Talukder naskiĝis en Mjanmao en 1957. Lia patro, Adhir Ranjan Talukder estis medicina kuracisto laboranta por la Brita Armeo en Mjanmao. Ili translokiĝis en Ĉitagongo, Bangladeŝo en 1965. Ratan Talukder komencis batalartojn en la 1970-aj jaroj kaj estis ŝatanto de batalartaj filmoj. La unua filmo en kiu li agis estis  Bir Purush  (1988). Li faris sian nomon en "Bojro Mushti" (1989) kaj aktoris en ĉirkaŭ 15 filmoj. Li ankaŭ laboris kiel batalarta direktoro en kelkaj filmoj. Li ofte laboris kun Masum Parvez Rubel, Humayun Faridi kaj Ilias Kobra. Plej multaj el liaj filmoj estis reĝisoritaj de Ŝahidul Islam Ĥokon.
Distrikto Średzki
Distrikto Średzki havas diversajn signifojn:
Ŝpato
Ŝpato estas mana ilo por fosi. Ĝi uziĝas por tranĉi en la teron kaj turni pecon de ĝi. Ĝi klasiĝas en la kategorio de la teknikaj objektoj "medio-modifiloj", parenca al soko de plugilo.
Laŭ Francisko Azorín ŝpato estas Fosilo konsistanta el larĝa lameno je la ekstremo de tenilo. Li indikas etimologion el la greka spathe, el spao (fosi), kaj de tie la latina spatha (spado).
Partoj, part-funkcioj kaj interrilatoj
Sufiĉe simpla objekto, ŝpato konsistas el nur du partoj; (On nomas il-funkcio, la funkcion de la parto kiu plenumas la ĝeneralan funkcion de la tuto)
Kaspar Capparoni
Gaspare "Kaspar" CAPPARONI (* 1-an de aŭgusto 1964 en Romo) estas itala aktoro.
Bear
La Bear (esperante: urso) aŭ USS Bear estis ambaŭ vapor- kaj velpovumita ŝipo, antaŭulo de modernaj glacirompiloj. Ĝi havis 15,2 centimetrojn dikajn flankojn kaj vojaĝis dum 89 jaroj sur la oceanoj. Laŭ oficiala ttt-ejo, la Bear estis "verŝajne la plej fama ŝipo en la historio de usonaj bordogvardistoj (US Coast Guard)".
Historio
Ĝi estis konstruita en Skotlando en 1874. En la mezaj 1880-aj jaroj ĝi partoprenis la serĉadon de la ekspedicio de Adolphus Greely. Ĝi laboris laŭ la 20.000 mejla bordo de Alasko sub komando de la fama Michael Healy de la United States Revenue Cutter Service, kiu poste iĝis parto de la usonaj bordogvardistoj. Ĝi partoprenis en la helpo al la viktimoj de la tertremo de 1906 en Sanfrancisko.
Ĝi partoprenis la duan ekspedicion de Admiralo Richard E. Byrd al Antarkto. En 1941 ĝi helpis la evakuadon de usonanoj komence de la dua mondmilito. Poste, sub komando de la usona mararmeo (US Navy) ĝi patrolis laŭ la bordo de Gronlando. Inter kelkaj tiuj misioj ĝi estis muzea ŝipo en Oakland kaj rolludis en la 1930-a versio de la filmo The Sea-Wolf (La marlupo) de Jack London.
Kaspar Capparoni
Lia patro estis kirurgo, lia patrino instruistino por germana lingvo el Sexten en Pustertal.
Bear
Historio
Post la dua mondmilito la Bear denove estis velboato. Fine en 1963, 89-jaraĝa, dum tiriĝo al parkejo por iĝi surakva restoracio en Filadelfio, la Bear sinkis en la Atlantika Oceano, ĉirkaŭ 250 mejlojn antaŭ Novjorko.
Kaspar Capparoni
Li debutis en la aĝo de 18 jaroj en teatro, kie li kunlaboris kun Giuseppe Patroni Griffi. Pli poste komenciĝis lia kinokariero kun filmoj kiel Phenomena (1984) sub la reĝisorado de Dario Argento.
Ŝpato
Partoj, part-funkcioj kaj interrilatoj
La mekanika ligo inter la du partoj estas kompleta ligo, rigida, malmuntebla.
Bear
Historio
La prufiguro de la Bear videblas en la Mariners' Museum en Newport News, Virginio.
Ŝpato
Partoj, part-funkcioj kaj interrilatoj
La funkcia analizo resumiĝas al "Tenilo stiras klingon" kio konsistigas tre bazan programon, rigida, ne ripetada, logike sinsekva.
Apartigado
1: Tenilo
Patkuko
Patkuko, krespo, platvaflo, aŭ blino estas plata manĝaĵo, kiun oni preparas en pato, kaj kiu estas farita el faruno, lakto, ovoj kaj kelkfoje aliaj ingrediencoj. Ekzistas diversaj specoj de patkukoj; ili povas esti dolĉaj aŭ nedolĉaj. Ankaŭ ekzistas variaĵoj tipaj por iuj regionoj aŭ landoj.
Kaspar Capparoni
Pliaj filmaj produktaĵoj estis:
Patkuko
Lingva noto
PIV kaj multaj aliaj vortaroj uzas la vorton krespo pri "patkuko"; ofte "krespo" ankaŭ estas uzata por la bretona speco de patkukoj, pro la franca termino crêpe (vidu sube).
Lockheed P-38 Lightning
La Lockheed P-38 Lightning (Fulmo) estis usona ĉasaviadilo kiun oni uzis dum Dua Mondmilito. Lockheed preparis pli ol P-38 aviadilojn. Oni planis P-38 (XP-38) en la jaro 1937 kaj la provflugo okazis du jarojn poste. Unuaj P-38 aviadiloj estis en batalado en la jaro 1942. P-38 batalis en la Pacifiko kaj en Eŭropo.
Ŝpato
Apartigado
2: Klingo
Kaspar Capparoni
Li laboras samtempe ankaŭ por diversaj TV-produktaĵoj:
Ŝpato
Apartigado
3: Ligo Tenilo-klingo. du ĉefaj sistemoj La du sistemoj unuavide similas, sed fakte diferencas en tio, ke en la dua, la ligna fino de la tenilo ne havas kontakton kun la grundo, la rezulto estas tiel ne nur pli firma, sed plie pli longdaŭra - sed evidente pli kosta.
Fontaines
Fontaines signifas en Esperanto putoj aŭ fontanoj. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Patkuko
Bretona patkuko
La bretonaj patkukoj estas aparte maldikaj patkukoj (krespoj), folipastaj kukoj (tavolkukoj ), kiuj disvastiĝis al multaj regionoj, precipe en okcidenta Eŭropo.
Palaĉinko
En la regionoj de la antaŭa Aŭstrio-Hungario, oni kutime manĝas maldikajn patkukojn, en kiujn oni enrulas fruktojn aŭ dolĉajn plenigaĵojn. En la aŭstra-germana kaj bavara-germana ili nomiĝas "Palatschinken" [palaĈINken], en slavaj lingvoj (ĉeĥa, slovaka, slovena, bosna, kroata, serba) ĝi nomiĝas "palačinka", plurale "palačinky" aŭ "palačinke".. La nomo deriviĝis de la rumana "plăcintă" (< latine "placenta", kuko), pruntedonita al la aŭstra (germana) lingvo tra la hungara. Ĝi estas populara en Aŭstrio, Bosnio kaj Hercegovino, Hungario, Ĉeĥio, Slovakio, Slovenio kaj Kroatio).
Aŭstraj patkukoj tradicie estas farĉitaj per abrikota marmelado, rulitaj kaj surŝutitaj per iom da pulvorsukero, sed pluraj fruktomarmeladoj, ĉokoladosaŭco, nuksoj, sekigitaj aŭ freŝaj fruktoj (bananaj tranĉaĵoj ktp), aŭ iu ajn kombinaĵo el ili, estas ofte uzataj.
Aŭstraj patkukoj ankaŭ estas manĝataj nedolĉigitaj, farĉita per fromaĝo, viando aŭ legomoj, aŭ tranĉitaj en strioj kaj bolitaj en buljono kiel Fritata supo.
Rusa patkuko
Rusa patkuko aŭ blino estas maldika patkuko el orienta Eŭropo, en kiu oni kontraste al multaj aliaj patkuk-receptoj uzas giston.
Indiana fluto
La indiana fluto (angle: Native American flute) aŭ sijotanka aŭ amfluto, estas ligna blovinstrumento farita el du kungluitaj pecoj de kavigita ligno. La fluto havas tipan sonon, kaj ankaŭ estas uzata en novepoka muziko kaj mondmuziko. Komence la instrumento estis tre persone kaj estis ludata senakompane por resanigo, meditado, amindumado kaj spiritaj ritoj. Hodiaŭ ĝi estas ludata sole, kune kun aliaj instrumentoj aŭ kanto, aŭ kun registrita muziko. La indiana fluto estas ankaŭ transpona muzikinstrumento pro tio ke ĝia sono diferencas de la notacio.
Partoj
La supra montrita bildo (Partoj de la amerindiana fluto) kun esperantlingvaj indikoj videblas ankaŭ kun indikoj en la ĉeroka, nederlanda, angla, franca, germana, japana, korea, pola, rusa, kaj hispana.
Materialoj
Indianaj flutoj povas esti faritaj el diversaj lignospecoj. Junipero, sekvojo kaj cedro estas tre popularaj pro la odoro de la ligno. La pli molaj lignoj estas plej ŝatataj pro la pli mildaj tonoj, kiujn ili faras. Pli malmolaj lignospecoj kiel juglando kaj ĉerizujo estas aprezataj pro sia klara sono. Kvankam la flutoj estis tradicie faritaj el kano, bambuo aŭ loka speco de ligno, hodiaŭ ili estas farataj el tropika durligno aŭ eĉ plasto. Iuj fabrikantoj de indianaj flutoj uzas ceramikon aŭ vitron.
Komunuma muziko
Jenaj organizaĵoj okupiĝas pri flutcirkloj ene de sia lando:
Mary Youngblood gajnis du Grammy-premiojn en la kategorio de indiana muziko pro sia indiana flutmuziko en 2002 kaj 2006.
Hodiaŭ, indianaj flutoj estas ludataj kaj agnoskataj fare de multaj diversaj popoloj kaj kulturoj ĉirkaŭ la mondo.
Cergnago
Cergnago estas komunumo de Italio.
Lockheed P-38 Lightning
P-38 estis malsimila al aliaj ĉasaviadiloj, ĉar ĝi havis du motorojn anstataŭ unu. Ĝi estis dufoje pli granda ol aliaj kaj povis porti 4 maŝinpafilojn kaj kanonojn. Maksimuma rapido estis 636 km/h. Ĝi estis sola usona ĉasaviadilo, kiun oni konstruis de la komenco ĝis fino de dua mondmilito.
Historio
En februaro 1937, Lockheed komencis prilaboron de nova ĉasaviadilo, laŭ peto de Armeaj Aerkorpusoj, kiu volis altaltecan interkaptan ĉasaviadilon. Johnson dezajnis dumotoran ĉasaviadilon kun Allison V-1710 motoro. La 23-an de junio 1937, Lockheed venkis en konkurso, kaj la 27-an de januaro 1939, unua XP-38 estis fabrikita. La 11-an de februaro 1939, Generalo de Aerkorpusoj, Henry Arnold permesis la flugon inter Dayton kaj Novjorko. XP-38 sukcese flugis al Novjorko, sed malsukcesis dum la surterigo. Kvankam Aerkorpusoj ordonis por ĝia rendimento.
Dum la dua mondmilito, Multaj aliancanaj ŝtatoj operaciis P-38 en Eŭropo kaj Pacifiko. En Eŭropo, P-38 ofte eskortis bombaviadilojn B-17 dum la bombado de Nazia Germanio. Post la apero de nova, sukcesa ĉasaviadilo, North American P-51 Mustang en 1944, P-38 flugis skoltflugon en Eŭropo. Germanaj pilotoj ofte nomiĝis gin kiel "Doppelschwanz" (La duvosta) aŭ "Gabelschwanzteufel" (La forkvosta diablo). En Pacifiko, P-38 estis fama por sukcesa rendimento kontraŭ japanaj ĉasaviadiloj. En 1943, P-38 sukcese interkaptis aviadilon G4M de Japana admiralo, Jamamoto Isoroku, kiu estis komandanto de Japana Mararmeo en Pacifiko.
Ŝovelilo
Ŝovelilo estas laborilo destinata transloki malkompaktigitajn materialojn.
Ĝi konsistas el du partoj :
Distrikto Świdnicki
Distrikto Świdnicki havas diversajn signifojn:
Chvojenec
Municipo Chvojenec situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en milde ondoforma pejzaĝo inter riveroj Orlice kaj Elbo, ĉe ŝoseo n-ro 35 inter Hradec Králové kaj Brno, 12 km sudoriente de urbo Hradec Králové, 5 km antaŭ urbo Holice. Vivas ĉi tie.
Historio
Chvojenec estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj en tiu ĉi regiono. Centro de la vilaĝo estis fortikaĵeto dekstre ĉe la ŝoseo iam nomata "kronada" aŭ "reĝa", nun ŝoseo n-ro 35, kaj maldekstre ĉe la ŝoseo al Rokytno. En loko de estinta fortikaĵeto nun estas nur malgranda monteto kun senreliefaj remparoj kaj fosaĵoj. Popoldiraĵo rakontas pri riĉa trezoro kaŝita en keloj de la ruino.
En la 14-a jarcento la senjorejo Chvojenec apartenis al la reĝo. Poste la posedantoj ŝanĝiĝis, ĝis en la jaro 1560 vendis Jaroslav de Pernštejn la senjorejon al la Reĝa kamero kaj ties ĝi estis ĝis la jaro 1856.
11020 Orwell
11020 Orwell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita verkisto George Orwell (de vera nomo Eric Arthur Blair, 1903–1950), fama pro liaj romanoj "La Besto-Farmo" kaj "1984", ĉi-lasta estas brilanta ekzameno pri la danĝeroj de la totalismo.
Otto Finsch
Friedrich Hermann Otto FINSCH (8-a de aŭgusto 1839 - 31-a de januaro 1917, Braunschweig) estis germana etnografisto, naturalisto kaj koloniisma esploristo.
Biografio
Finsch naskiĝis ĉe tiama Warmbrunn en Silezio al Moritz Finsch kaj Mathilde naske Leder. Lia patro laboris en la vitra komerco kaj ankaŭ li trejniĝis kiel vitropentristo. Intereso pri birdoj kondukis lin al uzado de sia arta kapablo por tiu celo kaj propono de la Aŭstria Konsulo kondukis lin viziti Bulgarion en 1859. Tie li produktis verkon pri la regiona birdovivo kaj publikigis sian unuan artikolon en Journal für Ornithologie pri la birdoj de Bulgario. Tiu eksperto helpis lin akiri postenon de zorgisto ĉe la Reichsmuseum pri Natura Historio en Leiden (1862–1865). En 1864 li iĝis zorgisto de la muzeo en Bremeno kaj ties direktoro en 1876. Li akiris honoran doktorecon el la Universitato de Bonn en 1868 pro ornitologio sed li ankaŭ interesiĝis pri etnologio. En 1876 li akompanis la zoologon Alfred Brehm al ekspedicio al Turkmenio kaj nordokcidenta Ĉinio. Li interesiĝis ankaŭ en la kreado de germanaj kolonioj en Pacifiko kaj iĝis membro de Sudmaraj komplotistoj, influa grupo estrita de bankisto nome von Hansemann. Finsch rezignis kiel zorgisto de la muzeo en 1878 por pluigi siajn veturojn. En 1886 li edziĝis al Elisabeth Hoffman. Inter printempo de 1879 kaj 1885 li faris kelkajn vizitojn al polineziaj insuloj, Novzelando, Aŭstralio kaj Novgvineo. Li revenis al Germanio en 1882. En 1884 li revenis en Novgvineo kiel negocisto je la konto de Bismarck por ke la nordorienta parto de tiu insulo, kun Nova Britio kaj Nova Irlando, iĝu germana protektorato. Ĝi estis renomita Lando de Kaiser Wilhelm kaj Bismarkoj. La ĉefurbo de la kolonio estis nomita Finschhafen liahonore. En 1885 li estis la unua eŭropano kiu malkovris la riveron Sepik, kaj li nomigis ĝin laŭ la germana imperiestrino Aŭgusta.
Post reveno al Berlino Finsch pasis du jarojn kiel konsilanto de la entrepreno Neuguinea-Kompagnie. En 1898 li iĝis zorgisto de la birdokolekto ĉe la Rijksmuseum en Leiden, kaj poste en 1904 estro de la etnografia departamento de la Municipa Muzeo en Braunschweig, kie li mortis.
Unu el liaj ĉefaj verkoj temis pri tutmondaj psitakoj. Tio okazigis kritikojn, ĉar ofte li klopodis renomigi genrojn kaj ŝajne por akiri aŭtorecon.
Kelkaj specioj de psitakoj portas lian nomon, kiaj la Amazona finschi kaj la Psittacula finschii. La Finŝa varano, Varanus finschi, portas lian nomon ĉar li kolektis kio estos la holotipo por tiu specio. La kratero Finsch en la luno nomiĝas tiele ankaŭ liahonore.
Fontaines NE
Fontaines estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Fontaines havis 1105 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Fontaines situas Neŭŝatela Ĵuraso en la Valo de Ruz norde de la rivero Seyon. Al la komunumo apartenas eksklavo en arbaro supre de Fontainemelon kaj dua eksklavo ambaŭflanke de la pasejkulmino de Vue-des-Alpes. La komunumo konsitas el la vilaĝo Fontaines, la vilaĝeto Les Loges sur la suda deklivo de La Vue-des-Alpes, kaj pluraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,14 km², de kiuj 28,5% estas kovritaj de arbaro, 63,0% servas por agrikulturo kaj 7,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fontaines limas en nordo al Cernier, en oriento al Engollon, en sudoriento al Fenin-Vilars-Saules, en sudo al Valangin, en sudokcidento al Boudevilliers, en okcidento al Les Hauts-Geneveys, kaj en nordokcidento al Fontainemelon. La arbara eksklavo norde de Vue-des-Alpes limas norde, oriente kaj sude al Fontainemelon kaj okcidente al Les Hauts-Geneveys. La ekskalvo sur Vue-des-Alpes limas en nordoriento al Renan (BE), en oriento al Cernier, en sudo al Fontainemelon, en sudokcidento al Les Hauts-Geneveys, en okcidento en unu punkto al La Sagne, kaj en nordokcidento al La Chaux-de-Fonds.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fontaines datiĝas el la jaro 1228 kiel Fontanes. Oni trovis en Fontaines restaĵoj de romia vilao. Dum mezepoko Fontaines apartenis al la Senjorujo kaj poste Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Fontaines kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
Saint-Mathurin-sur-Loire
Saint-Mathurin-sur-Loire estas malaperinta franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mathurinois.
Ĝi nun formas parton de Loire-Authion.
Étang de la Gruère
Étang de la Gruère ( Lageto de la Griejo) estas svisa lageto en la kantono Ĵuraso.
Loko
La lageto situas en distrikto Franches-Montagnes, pli precize en la komunumo Saignelégier.
Historio
La, la registaro de la kantono Ĵuraso protektis la lageton, tiel ke ĝi nun estas naturrezervejo.
Albert Uderzo
Albert UDERZO (naskiĝis la 25-an de aprilo 1927 en Fismes, mortis en Neuilly-sur-Seine, Francio) estis la desegnisto de la fama komiksa serio Asteriks.
En la jaro 1951 li renkontis René Goscinny, kiu mem desegnis bildstriojn kaj estis talenta verkisto. Goscinny tiam verkis la rakontojn, kiujn Uderzo ilustris. Ili kune produktis komiksajn seriojn, interalie Oumpah-Pah (aperinta 1958-1962 en la revuo Tintin) kaj ekde 1959 Asteriks, kiu fariĝis ilia plej granda komuna sukceso.
Aŭtoktono
Laŭ la helena mitologio, aŭtoktonoj estis homoj kreskitaj el la Tero. Pro tio, ili estis por ĉiam speciale ligitaj al ĝi. Tamen, ili ne estis filoj de la diino de la Tero, Geo, ĉar ili, nure kaj simple, havis nek patron nek patrinon, ili kreskis sur la tero, same kiel planktoj faras.
Ĉi tiu nask-maniero okazis kiam la Destino cesis konduki la Universon, kaj ĝi, laŭ ĝia propra impeto, renversis la direkton de ĝia movado. En tiuj tempoj teruraj ŝanĝoj ekstermigis multajn bestajn specojn, kaj nur elektitaj homoj daŭrigis. Ili subite ekvivis inverse: maljunuloj pli kaj pli juniĝadis kaj junuloj malkreskadis, iĝis ĵusnaskitajn kaj poste simple malaperis.
Tiel, la seksa reproduktado ne eblis, kaj ankaŭ morto malaperis en tiu mondo, kie tempo devenis renverse kaj vivantaj estaĵoj juniĝadis. Ironie, kvamkam morto ne plu ekzistis, specoj malaperadis. Tamen, kiam la novaj dioj akiris la reĝadon de la mondo, vivo denove disvolvis enorde kaj la supervivantaj generacioj, kiuj spertis juniĝadon, poste maljuniĝis kaj rakontis al iliaj idoj pri tiu nekutima fakto.
Kelkaj el la plej konataj aŭtoktonoj estis:
Bajoneto
''Ĉi tiu artikolo estas pri armilo. Vidu ankaŭ jenon:''
Bajoneto estas nepafa armilo, iaspeca tranĉilo aŭ pikilo. Ĝi estas destinita por aldona muntado sur fino de pafilo laŭlonge. Per pafilo kun bajoneto eblas piki en proksima batalo.
(16871) 1998 BD
(16871) 1998 BD estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
NGC 2731
NGC 2731 (aliaj indikoj — UGC 4741, MCG 2-23-21, ZWG 33.48, ZWG 61.45, IRAS08594+0829, PGC 25376) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Indolo-acetamido
Indolo-acetamido aŭ aŭksinamido estas organika kombinaĵo apartenanta al la klaso de la alkil-indoloj, kiuj estas komponaĵoj kiuj prezentas alkil-ĉenon en la 3-a pozicio. Indolo-acetamido estas blanka solidaĵo, iomete solvebla en akvo kaj kondutas sin kiel treege malforta acido.
Ĝi estas rezulto el la metabolaĵo de la triptofano, kaj siavice, antaŭaĵo de la indolo-acetata acido, kiu estas la ĉefa formo de aŭksino ĉeestanta en plantoj. En la ĉeloj, indolo-acetamido ekzistas laŭ signifoplena kvanto en la citoplasmo. Ekster la homa korpo, indolo-acetamido povas troviĝi en kelkaj plantoj tiaj kiaj Pisum sativum, Dysphania ambrosioides, Vigna unguiculata, Passiflora edulis kaj japana persimono.
Ĉi-tio igas la indolo-acetamidon potencan indikilon por la konsumo de ĉi-produkto. La fitohormono indolo-acetamido ankaŭ trovatas en bakteririĉaj sojloj, kaj ĝi povas esti izolita el semoj de Phaseolus mungo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> L-Tryptophan_-_L-Tryptophan.svg| Triptofano 3-Indolepropionic_acid_skeletal.svg| Indolo-propionata acido Indol-3-ylacetic_acid.svg| Indolo-acetata acido Tryptophol.svg| Indolo-etanolo Indole-3-Acrylic_acid.png| Indolo-akrilata acido Indole-3-butyric_acid.svg| Indolo-butirata acido Indole-3-Lactic_acid.png| Indolo-laktata acido </Gallery>
Naturparko Palatinata Arbaro
La Naturparko Palatinata Arbaro estas germana naturparko. Ĝi situas kun sia areo de 179.800 hektaroj en la sudo de Rejnlando-Palatinato, kie ĝi limas al  Francujo. 76 % de la naturparko formas la Palatinata Arbaro. Ĝi estas la plej granda seninterrompa arbara areo de Germanujo. La naturparko konsistas el okulfrapaj buntsabloŝtonaj rokoj. Kune kunla franca daŭrigado en la norda Alzaco ĝi formas la biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj.
Regionoj
Pro ĝia pejzaĝa strukturo la Palatinata Arbaro oni povas dividi ĝin ern tri partoj:
Departemento Centre
Departemento Centre (kreole: Sant) estas unu el la dek departementoj de Haitio. Ĝia nomo estas la franca vorto por "centro" kaj deriviĝas de ĝia situo inter la nordaj kaj la sudaj departementoj, tamen je la orienta limo al Domingo. Ĝi estas la sola departemento sen marbordo.
Ĝia areo estas 3.487 km²; en 2009 oni taksis ĝian loĝantaron je 678.626. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2 estas HT-CE. Ĉefurbo estas Hinche.
Osthryth
Osthryth (m. 697) estis edzino de Aethelred la 1-a (Mercia).
Ŝiaj gepatroj estis Oswiu, reĝo de Northumbria, kaj (verŝajne) Eanflaed.
Probable ŝi edziĝis du fojojn, ŝia unua edzo estis Eanhere, reĝo de la Hwicce, kaj ili havis tri filojn:
Poste ŝi edziĝis al Aethelred la 1-a de Mercia. Ili estis patronoj de abatejo ĉe Bardney, Lincolnshire. Tie ŝi entombigis la restaĵojn de sia onklo Oswald (Northumbria), kiu estis venerata kiel sanktulo.
La interrilatoj de Mercia kaj Northumbria malfacilis kaj pro tio Osthryh alfrontis konfilktojn de lojaleco. En 679 ŝia frato Ecgfrith, kiu tiam regis Northumbria, kaj ŝia edzo batalis kaj ŝia frato Aelfwine mortis.