cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Serioj ER2 kaj ER9 de SZD
Socio-ekonomiaj flankoj
Aliflanke, la elektraj motortrajnoj povas esti nekomforta, malpura kaj havas alta kvanto de krimo. Ekde 2008 estas ankaŭ elektraj motortrajnoj kiuj estas kutime tre komfortaj kaj kelkaj estas eĉ funkciataj de privataj firmaoj do ili ankaŭ povus esti tre sekura, puraj kaj bel-aspektaj. Tiaj trajnoj estas kutime pli rapidaj, havas tre malmultajn haltojn dum vojaĝado, biletoj estas pli altekostaj kaj sekve ili estas kutime servas kiel veraj interurbaj trajnoj, dum la pli malmultekostaj ofte interligas nur urbon kaj antaŭurbon.
La relsovij avtobus (laŭvorte, rela aŭtobuso; ), aŭ dizelnij poezd (laŭvorte, dizela trajno; ; familiare dizel,, aŭ motovoz, ) estas tipoj de sovetia/postosovetia trajno simila al la elektraj motortrajnoj; tamen teknike ili estas dizelaj trajnoj kun inter 1 kaj 4 vagonoj. Ĉi tiaj trajnoj estas la malpli vastaj, tamen, pro tio ke la plimulto de sovetiaj fervojoj havas elektrigon.
Anstataŭantoj
Kun tio ke la trajnoj de la ER-serioj malnoviĝas kun tempo, la novaj trajnoj estas produktataj kial anstataŭantoj de ER-serioj.
En Rusio, la anstataŭantoj estas produktataj en Demihovo, Moskva provinco, ili estas nomataj komence de literoj ED (ЭД) - mallongogo de "Elektra motortrajno el Demihovo". Ankaŭ malpli multe la novaj trajnoj estas produktataj en Torĵok, ili estas nomataj komence de literoj ET (ЭТ) - de "Elektra motortrajno el Torĵok".
En Ukrainio, kiel anstataŭantoj de ER2 kaj ER9 estas produktataj la novaj trajnoj, kies nomoj komenciĝas de literoj EPL.
Kultura signifo
Estanta socia simbolo en Sovetio kaj Rusio, trajnoj ER2 kaj ER9 estas la temo de kelkaj pecoj de arto kaj literaturo. Poslednyaya elektrichka (Lasta elektrotrajno, ), kanto kun muziko de David Tukhmanov kaj kantoteksto de M. Noĵkin, estis tre populara en Sovetio. Prezentata de diversaj rusaj kantistoj (inkluzivante de Vladimir Makarov, Eduard Ĥil, Islam Magomayev, Vadim Mulerman).
Kiel kutime vi kaj mi estis starantaj ĝis malfrua nokto.
Kiel kutime, ne sufiĉis.
Kiel kutime, via patrino vokis vin hejmen, kaj mi iris al la fervojo-stacio.
La lasta elektra motortrajno kuris for de mi denove, kaj unufoje denove,
La roko-bando Kino uzis la pesimisman bildon de matena elektra motortrajno por prezenti la atmosferon de timo kaj apatio en la socio. La kanto portante la saman titolon estis en ilia unua albumo, 45.
En la vagona ĉepordejo, estas froste sed samtempe varmeta
En la vagona ĉepordejo, la aero estas sata de cigaredo-fumo, sed samtempe freŝa
Kial mi restas silenta, kial mi ne estas krieganta? Mi estas silenta.
La elektra motortrajno prenas min tien, kie mi ne deziras iri.
Gravaj scenoj de kelkaj popularaj sovetaj filmoj okazis en elektraj motortrajnoj. Ekzemple, la virina protagonisto de la fama filmo Moskvo ne kredas je larmoj renkontas ŝian amo-intereson en elektra motortrajno sur ŝia vojo revenante hejmen al Moskvo de la kampararo.
Verkaĵo Moskva-Petushki de Venedikt Jerofeev estas bazita sur vojaĝado en elektra motortrajno.
Enigmo pri elektra motortrajno: "longe, verda, odoras kiel kolbaso". Tio ĉi reflektas la fakton ke dum komenco de la 1980-aj jaroj kiam longaj atendovicoj en manĝaĵo-vendejoj estis tre oftaj en Rusio (laŭdira deficito), estis kutime porti grandajn kvantojn de kelkaj malfacile troveblaj produktoj de regionaj centroj kiel Moskvo (kie estis pli facile trovi ilin) al la aliaj lokoj, kutime per elektrotrajnoj.
Anne LaBastille
Anne LABASTILLE (20an de Novembro 1935 – 1an de Julio 2011) estis usona aŭtorino kaj ekologo. Ŝi estis aŭtoro de pli ol dekduo da libroj, inklude Woodswoman, Beyond Black Bear Lake, Woodswoman III, Woodswoman IIII, Assignment:Wildlife, kaj Women of the Wilderness. Ŝi verkis ankaŭ pli ol 150 popularigaj artikoloj kaj ĉirkaŭ 25 sciencaj artikoloj. Ŝi ricevis sian doktorigon en Natura Ekologio el Universitato Cornell en 1969. Ŝi havi ankaŭ M.S. en Natura Administrado el la Koloradiŝtata Universitato (1961), kaj B.S. pri Konservado de Naturaj Rimedoj el Cornell (1955). Ŝi ricevis honorojn el World Wildlife Fund kaj la Explorers Club pro sia pionira laboro pri natura ekologio kaj en Usono kaj en Gvatemalo. Ŝi kontribuis kiel verkisto al la gazetoj Sierra Club kaj National Geographic same kiel al multaj aliaj gazetoj. LaBastille ixgis novjorkia gvidisto en la 1970-aj jaroj kaj proponis gvidajn servojn por naturveturado en Adirondakoj. Ŝi veturis tutmonde kaj kunlaboris kun multaj neregistaraj organizoj por studi kaj minimumi la detruajn efikojn de la acida pluvo kaj la poluadon en lagoj kaj naturo. LaBastille estis ankaŭ elstara prinatura fotisto kaj ŝia verko aperis en multaj naturpublikaĵoj.
LaBastille naskiĝis en Montclair, Nov-Ĵerzejo, kaj mortiĝis ĉe vartejo en Plattsburgh, Novjorkio.
Momax
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2684 loĝantojn. El tiuj estas 1263 viroj kaj 1421 virinoj. La komunumo havas surfacon de 159 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,620 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 700 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 55′ norda latitudo kaj 103° 19′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 2621 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 3 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.11 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
1,960 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 1763 alfabetoj kaj 93 analfabetoj. Do 9.90 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 977 alfabetoj kaj 101 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 9.37%. Inter la viroj estas 786 alfabetoj kaj 93 analfabetoj, do 10.58% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32030a.htm
Konská (distrikto Liptovský Mikuláš)
Konská (hungare Konszka [konska]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Seedorf BE
Geografio
Seedorf situas en la Berna Lagolando proksimume 27 kilometrojn sudsudoriente de la urbo Bielo kaj 17 kilometrojn okcidente de la federacia urbo Berno, ĉe la suda flanko de la monteto Frienisberg. Sur la teritorio de la komunumo situas la Lageto de Lobsigen, el kiu elfluas la rojo Seebach, alfluanto de la rivereto Lyssbach. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Aspi ĉe Seedorf, Baggwil, Dampfwil, Frienisberg, Frieswil, Grissenberg, Lobsigen, Ruchwil kaj Wiler.
Konská (distrikto Liptovský Mikuláš)
Geografio
Konská situas fine de sakovojo el Liptovský Ondrej. Liptovský Mikuláš troviĝas je 10 km.
Seedorf BE
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,89 km², de kiuj 32,4% estas kovritaj de arbaro, 59,6% servas por agrikulturo kaj 7,7% por setlado.
Konská (distrikto Liptovský Mikuláš)
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1357 en tiama hungara formo "Weresmihalfalua". La nuna nomo "Konska" aperis en 1515. En 1784 144 vilaĝanoj loĝis en 21 domoj, en 1828 221 vilaĝanoj loĝis en 23 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Konszka 278 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Mikuláš, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1934 oni komencis minadi karbon, sed tio ne estis profitdona. En 2001 vivis en Konská 254 homoj, (247 slovakoj).
Seedorf BE
Historio
La unua dokumenta mencio de Seedorf datiĝas el la jaro 1131 kiel Sedorf. Kun la escepto de Frieswil la tuta paroĥo Seedorf apartenis en la jaro 1131 al Grafo Udelhard de Saugern, la fondinto de la Abatejo Frienisberg. La heredantoj de Udelhard estis la Grafoj de Thierstein, kiuj vendis al la abatejo la bienhavaĵon, tribunalon kaj ekleziinterezon de Seedorf. Pro premo de Berno jam en 1386 la vilaĝoj de Berno venis sub la kontrolo de la berna Voktejo Aarberg. Post la reformacio de 1528 Seedorf fariĝis komplete havaĵo de la urba ŝtato Berno kaj estis integrita al la nova berna Voktejo Frienisberg. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Seedorf apartenis al la helveta distrikto Zollikofen. En 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Aarberg kaj en 2010 ĝi fariĝis parto de la administra distrikto Seeland.
Dendrokolaptedoj
La Dendrokolaptedoj (Dendrocolaptidae) estas subfamilio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Iam oni konsideris ĝin aparta familio de la paseroformaj birdoj, sed nuntempe oni ordigas ĝin sub la furnariedoj.
Disvastiĝo
Disvastigitaj ili estas en la subtropikaj kaj tropikaj arbarregionoj en Mez- kaj Sudameriko de Meksiko ĝis Argentino. Ili vivas prefere kiel izoluloj; nur kelkfoje ili kolektiĝas al iom grandaj grupoj.
Distingiloj
La bekoformo varias de specio al specio. Ĝi povas esti longa kaj antaŭe malsupren kurbigita aŭ mallonga kaj rekta, kiel ĉe la Grizakapa sitasomo Sittasomus griseicapillus. Dendrokolaptedoj disponas pri akraj ungegoj kaj fortaj kruroj kaj piedoj. La bruna plumarkoloro similas ĉe inoj kaj maskloj. La flugiloj kaj la vostoplumoj ofte havas rustbrunan koloron. Helpe de siaj akraj ungegoj kaj la rigidaj vostoplumoj, uzataj kiel apogilo, ili kapablas lerte kuri laŭ la arbotrunkoj kaj branĉoj. Ili nutras sin per insektoj, kiujn ili trovas en la fendoj de arboŝelo. Siajn nestojn ili konstruas en arbokavoj kaj forlasitaj pego-truoj.
Lin Biao
Lin Biao (Lin Piao; 林彪; [l|in|2|-|b|iao|1]; naskiĝis la, morits la ) estis ĉefa armeestro kaj ĉina komunisto kiu ludis gravegan rolon en la komunista venko dum la Ĉina Enlanda Milito, ĉefe en Nordorienta Ĉinio. Lin estis la generalo kiu estris en la decidajn kampanjojn de Liao-Ŝen kaj Pekino-Tjanĝino, kunestris la Manĉurian Kamparmeon de la Popola Liberiga Armeo al Pekino, kaj trapasis la riveron Jangzio en 1949. Li rangis tria inter la Dek Marŝaloj. Zhu De kaj Peng Dehuai estis konsideritaj unuarangaj antaŭ Lin, kaj Lin rangis rekte antaŭ He Long kaj Liu Bocheng.
Lin sindetenis el aktiva rolo en politiko post la enlanda milito, sed iĝis utilega por la kreado de la kulto al personeco por Mao Zedong komence de la 1960-aj jaroj. Lin estis premiita pro sia servo al Mao per nomumo kiel sukcedanto de Mao dum la Kultura Revolucio, de 1966 ĝis sia morto.
Lin mortis en Septembro de 1971 kiam lia aviadilo falis en Mongolio, sekve al kio aspektis malsukcesa puĉo kontraŭ Mao. Pro manko de informaro ĉio rilata al la nomita "Lin Biao afero", estis pridisputita ekde tiam. Post lia morto, li estis oficiale kondamnita kiel perfidulo al la Komunista Partio de Ĉinio. Li kaj Jiang Qing estas ankoraŭ konsiderata la du "ĉefaj kontraŭ-revoluciaj friponoj" akuzitaj de la Komunista Partio pro la troigoj de la Kultura Revolucio.
Etfingro
La etfingro, aŭ malgranda fingro , (digitus minimus) estas parto de la mano. Ĝi estas la kvina, plej ekstera fingro, kiu troviĝas rande de la manplato kaj apud la ringofingro. La etfingro estas kutime la plej malgranda fingro de la mano.
Galbuledoj
Galbuledoj aŭ jakamaraoj estas familio, science Galbulidae, de preskaŭpaserinaj birdoj el tropika Suda kaj Centrameriko, ĝis Meksiko. La grupo enhavas kvin genrojn kaj 18 speciojn. La familio estas tre rilata al la Bukonedoj, alia tropika familio, kaj ambaŭ familioj estas ofte separataj en sia propra ordo for de la Pegoformaj, kaj anstataŭe oni lokas ilin en la Galbuloformaj. Ili estas ĉefe birdoj de arbaroj de malaltaj altitudoj, kaj ĉefe de arbara aŭ arbarborda foliaro.
Priskribo
La jakamaroj estas malgrandaj aŭ mezgrandaj birdoj inter 14 kaj 34 cm longaj kaj inter 17 kaj 75 g pezaj. Ili estas brilaj elegantaj birdoj kun longaj bekoj kaj vostoj. Laŭ aspekto kaj kutimaro ili montras similecon al la abelmanĝuloj, ĉar plej parto de enaeraj insektomanĝantoj tendencas havi mallongajn larĝajn bekojn anstataŭ longajn maldikajn bekojn. La kruroj estas mallongaj kaj malfortaj, kaj la piedoj estas zigodaktilaj. La plumaro estas ofte brila kaj tre iriza, kvankam ĝi estas tre senkolora en kelkaj specioj. Estas malgrandaj diferencoj en plumaro bazitaj sur sekso, ĉar maskloj ofte havas blankan makulon en brusto.
Jakamaraoj estas insektomanĝantoj, kiu prenas varion de insektoj (multaj specialiĝas en papilioj kaj tineoj) prenitaj dumfluge. Tiuj birdoj kutime ripozas sur favoritaj ripozejoj kaj saltas al la predo kiam ĝi estas sufiĉe proksima. Nur la Granda jakamarao varias el la resto de la familio, ĉar predas per plukado kaj eventuale prenante etajn lacertojn kaj araneojn.
La reproduktado de la jakamaroj ne estis ankoraŭ bone studita. Oni supozas, ke ili estas monogamaj, kvankam oni supozas, ankaŭ ke kelkaj specioj entreprenas kooperativan reproduktadon kie kelkaj plenkreskuloj kunhavas zorgojn. La familio nestumas en truoj ĉu engrunde ĉu en arbaj termitejoj. Grundonestumantaj specioj kutime nestumas en riverbordoj (aŭ pli ĵuse, eĉ bordoj de ŝoseoj), kvankam se tio ne estas disponebla, ili povas nestumi engrunde helpe de radikoj de falitaj arboj. Bordonestumantaj jakamaraoj povas foje formi izolitajn koloniojn. La ovodemetado gamas el 1 al 4 ovoj, kun pli komunaj de 2-4 ovoj. Ambaŭ gepatroj partoprenas en kovado. Oni scias malmulte pri la kovodaŭro de plej parto de specioj, kvankam ĝi daŭras inter 19 kaj 26 tagoj ĉe la Ruĝvosta jakamarao. Idoj naskiĝas jam kovritaj el lanugo, unikaĵo inter pegoformaj.
Richard Collinson
Sir Richard COLLINSON (7a de Novembro 1811 – 13a de Septembro 1883) estis angla ŝipoficiro kaj esploristo de la Nordokcidenta Pasejo.
Beringa Markolo
La tri ekspedicioj senditaj en 1848 por trovi Sir John Franklin malsukcesis. En 1850 Collinson estis komisiita por serĉi lin navigante tra la Beringa Markolo dum Horatio Austin kaj aliaj uzus la normalan vojon tra la Kanalo Parry. Li ricevis la ŝipon HMS Enterprise kaj estis akompanita de la komandanto Robert McClure kun la ŝipo HMS Investigator. Ili lasis Plymouth en Januaro 1850. Post separiĝi el la marbordo de Ĉilio la du ŝipoj sendependiĝis. (McClure iris al la Beringa Markolo la unua kaj estis frostohaltigita en la Insulo Banks. Kiam li estis savita kaj portita al Anglio li iĝis la unua persono kiu trapasis la Nordokcidentan Pasejon). Kiam Collinson atingis la Beringan Markolon kaj eksciis ke McClure estis antaŭe li revenis kaj pasis la vintron en Hongkongo. Li revenis al la Beringa Markolo en meza Julio 1851 kaj navigis orienten laŭlonge de la marbordo. La 29an de Aŭgusto li estis ĉe la marbordo de Banks-insulo kaj vidis malferman markolon al nordoriento. Tiu estis la Markolo Princo de Kimrio. Li eniris en la markolo pensante ke li estis trovinta la nordokcidentan pasejon sed post ioma tempo li vidis flagofoston sur monteto. Sub la flagofosto estis mesaĝo diranta ke McClure estis vintrinta tie la antaŭan jaron. Collinson iris iomete antaŭen preter la maksimumo de McClure antaŭ li estis blokita de glacio. Reveninte suden li trovis alian mesaĝon dirantan ke McClure estis pasinta tiun punkton nur antaŭ 18 tagoj ses li ne menciis la planon de McClure por ĉirkaŭnavigi la insulon. Li iris iom plie sudorienten kaj elektis vintrejojn ĉe la insuleto Minto. Tie li trovis alian mesaĝon lasitan de la sledogrupoj de McClure. En la printempo de 1852 li sendis sledogrupon norden al la Insulo Melville kie ili trovis ŝpurojn el nekonata veturanto (tiuj estis la homoj de McClure kiuj estis frostigitaj okcidente). La 5an de Aŭgusto li estis liberigita el la glacio kaj pluis laŭlonge de la suda marbordo de Viktoria Insulo al la Kronigo Golfo, la plej orienta punkto atingita de ŝipo el la Beringa Markolo. Li vintris ĉe Cambridge Bay ĉe la sudorienta marbordo de la Viktoria Insulo.
En la printempo de 1853 li estris sledogrupon al la plej orienta punkto de la insulo (Point Pelly). Iom poste kelkaj Inuitoj desegnis al ili mapon de la areo al oriento. En la mapo estis ŝipo. Se Collinson ne estus disatendinta tion, aŭ estus havinta pli taŭgan interpretiston, li estus sendinta sledogrupon orienten kaj estus trovinta kelkajn el la homojn de Franklin, se ili estus estintaj ankoraŭ vivaj. Li revenis tra la Beringa Markolo kaj ĉirkaŭ la Kabo de Bona Espero. Ĉe la kabo (Januaro 1855) li eksciis el la informo de Rae ke Franklin perdiĝis ĝuste otiente de kie li estis reveninta. La reputacio de Collinson estis pli malalta ol ĝi estis iam. La problemoj estas ke McClure estis ĉiam tie la unua, liaj konstantaj kvereloj kun siaj oficiroj kaj la malbona sorto. Roald Amundsen gratulis lin ĉar navigadis grandan ŝipon tra akvoj kiuj estis malfacilaj por la malgranda ŝipo de Amundsen. Lia rakonto de la vojaĝo estis publikigita ses jarojn post lia morto fare de lia frato, Maj. General Thomas Bernard Collinson.
Abguŝto
Abguŝto ( Ābgusht, laŭvorte "vianda suko") estas persa/irana kaj Mezopotamia stufaĵo. Ĝi estas ankaŭ nomata Dizio, kio aludas al la tradicia ŝtona aux ceramika ujo, en kiu ĝi estas servata. Kelkaj priskribis ĝin kiel "riĉa ŝafaĵa supo densigita kun kikeroj."
Preparado
Abguŝto estas kutime farita kun ŝafaĵo aŭ ŝafidaĵo, kikeroj, blankaj faboj, cepoj, terpomoj, tomatoj, kurkumo kaj sekigita omana/persa citrono/lemono. Ankaŭ aliaj varioj de la faboj estas uzitaj, kiel renaj faboj kaj nigrokulaj faboj (Latine: Vigna unguiculata). La ingrediencoj estas kombinitaj kune kaj kuiritaj dum longega tempo (inter 3 ĝis 6 horoj) boletanta en ne tre alta temperaturo (stufita). Post la kuirado, la solidaĵoj estas pistitaj kune per guŝkubo (perse laŭvorte: viandpistilo), la rezultan pastaĵon oni perse nomas Guŝte Kubide (, laŭvorte "pistita viando") kaj serviĝas kun la buljono, sed en du apartaj pladoj kaj tempoj, kune kun prefere sangaka pano. Azerbajĝana versio de abguŝto nomiĝas pitio - kun etaj diferencoj.
Manĝ-metodo
Kutime oni unue manĝas la buljonon; por tio, oni diserigas la sangakan panon en preskaŭ 2–3 cm pecojn diametre en kaseton kaj poste verŝas la buljonon sur ilin. Iam oni uzas freŝan kaj molan sangakan panon por tio, aliam sekiĝintan panon. En la dua kazo oni iom atendas por ke la panpecetoj iom moliĝu en la varma buljono kaj poste ekmanĝas ilin per kulero. Fakte, almenaŭ en pasinta tempo, oni uzis postrestitajn panpecojn por tia celo metante ilin senkovrile por tuta sekiĝo kaj pli posta manĝado kun abguŝta buljono - eble ankaŭ laŭa ago por atingi al la celoj de hodiaŭa daŭripoveco.
Post tio, oni manĝas la pistitaĵon kun freŝa mola sangaka pano. En ambaŭ kazoj (ĉu pri bulonjo, ĉu pri pistitaĵo), oni kunmanĝas freŝajn cepojn aŭ/kaj legomojn.
Asiria Abguŝto
Asiriaj popoloj de nordokcidenta Irano, precipe ĉirkaŭ urbo Urmia, tradicie faras abguŝton uzante bovaĵon, lemonon, renajn fabojn kaj kikerojn, kio estas servata en lemona buljono kun terpomoj kaj manĝata kun cepoj kaj lavaŝa pano (speco de asiria pano). Asiriaj popoloj tipe faras abguŝton en la vintro. La regiona prononco estas 'abguŝ', sen la fina 't' (ܐܒܓܘܫ).
Armena Abguŝto
Ekzistas tre simila plado en Armenio, same nomata abguŝta stufaĵo, la diferenco inter ĉi tiuj du, estas tio, ke en Armenio oni uzas bovaĵon anstataŭ ŝafaĵo aŭ ŝafidaĵo.
Josefův Důl
Nomo Josefův Důl povas marki jenajn lokojn:
nomo de municipo:
nomo de valbaraĵo:
Protivín
Protivín estas urbo en Ĉeĥio kun. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 12 km sude de la urbo Písek, surborde de la rivero Blanice, apud la ĉefŝoseo inter Prago kaj České Budějovice.
La urbo konatas precipe pro biero, produktata en la loka bierfarejo  PLATAN (fondita en 1598), nomita laŭ la al la bierfarejo kondukanta platanaleo.
Naskiĝurbo de fama verkisto kaj figurartisto Jiří Kolář (1914-2002).
El tradiciaj kulturaj aranĝoj plej konatas historia urba festo, okazanta en septembro.
Komitato de UEA
Historio
Laŭ la statuto de 1934, la Komitato nomiĝis enkonduke ankaŭ Centra Komitato de UEA (art. 36), kvankam la teksto cetere parolis nur pri Komitato.
La Ĝeneva UEA (1936-1947) havis ĝis 1938 nur "provizoran Komitaton", kiu funkciis samtempe kiel Estraro. Nur en 1938 estis elektita nova Komitato, kaj en 1939 nova Estraro. Internacia Esperanto-Ligo plufunkciigis la malnovajn UEA-komitatanojn kaj nur en 1938 elektis novan Komitaton.
Laŭ la nederlanda leĝo, asocio devas havi "kunvenon de membroj", kie kunvenas la membroj aŭ reprezentantoj de la membroj. Certajn decidojn povas fari nur tiu ĉi kunveno, ekzemple malŝarĝi kaj elekti la Estraron.
Elekto
La komitatanoj havas trijaran oficoperiodon. Ekzistas tri manieroj eniri la Komitaton: Krome la kunsidojn partoprenas observantoj, kiuj reprezentas en la Komitato la landajn asociojn kun malpli ol cent membroj.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2010
La 8-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 20-an de novembro 2010 en la koncertejo Minsk Arena de Minsko (Belorusio). La gastiganta lando elektiĝis pro tio, ke en inter la belorusiaj televidaj spektantoj la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso aparte popularas, kaj ĉar krome la kantisto Aleksander Ribak, gajninto de la Eŭrovido-Kantokonkurso 2009 en Moskvo, kiu devenas el Minsko, engaĝiĝis por okazigo de la evento en sia hejmurbo. La koncertejo Minsk Areno nur finkonstruiĝis en decembro 2009, do dum la evento ankoraŭ estis nova kunvenejo, kapabla je gastigo de 15 000 spektantoj.
Komitato de UEA
Elekto
Superrigardon de komitatanoj la lastajn 33 jarojn vi trovas en komitatanoj 1986-2018.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2010
Partoprenantoj
Interalie la sekvaj landoj konfirmis sian partoprenon en la evento:
Komitato de UEA
Taskoj
La Komitato havas a) la rajtojn kaj devojn, kiujn la nederlanda leĝo donas al la "ĝenerala kunveno de membroj" (aŭ ties reprezentantoj), kiel ekz. elekti la Estraron, kaj b) ceterajn rajtojn kaj devojn donitajn de la statuto de UEA.
Kastelo de Zichy (Ács)
Historio
En la malfrua 17-a jarcento grafo Károly Eszterházy akiris grandan bienon en Ács. Oni konkludis, ke la teretaĝa baroka kastelo estis konstruita en la 1780-aj jaroj. Fonto mencias, ke parto de la kastelo devenis eĉ el la 13-a jarcento. En 1809 en la kastelo trovis lokon stabo de la franca armeo. En 1824 nova riĉulo Alajos Liechtenstein aĉetis la kastelon. En la malfrua 19-a jarcento la nova posedanto iĝis familio Zichy. En la malfrua 20-a jarcento la familio trakonstruis la kastelon al novbaroka, en 1920 la etaĝo estis konstruita. En 1948 la ŝtato forprenis la kastelon kaj profitis ĝin kulturdomo, lernejo kaj biblioteko. En 1955 la nova posedanto estis municipo de Ács, la kastelo prenis la nomon de Béla Bartók. En 2002 la kastelo renoviĝis, tiutempe oni kreis interne ankaŭ ekspozicion pri la iama sukeruzino.
Konstruaĵo
La kastelo situas sola kune kun la parko. En la proksimeco etendiĝas la katolika kirko kaj la urbodomo. Ĉe la enirejo estas videblaj 2 memortabuloj pri la franca armeo kaj Hungara revolucio de 1956, antaŭ la enirejo estas busto pri Stefano la 1-a (Hungario). Interne menciindaj la riĉaj stukoj.
Parko
Parto de la parko jam malaperis. La iama ornamputo iĝis strando, nun ĝi jam ne funkcianta. Oni konstruis novan sportejon, apude retis arbo 200-aĝa.
Daimler Motoren Gesellschaft
Daimler Motoren Gesellschaft (DMG) (Daimler Motor-korporacio) estis germana inĝeniera kompanio kaj poste fabrikanto de aŭtomobiloj, funkcianta el 1890 ĝis 1926.
Historio
Fondita de Gottlieb Daimler kaj Wilhelm Maybach, ĝi havis sidejon unue en Cannstatt (aktuale Bad Cannstatt, nome urba distrikto de Stuttgart). Daimler mortis en 1900, kaj liaj negocoj translokiĝis en 1903 al Stuttgart-Untertürkheim post la origina fabriko estis detruita de incendio, kaj denove al Berlino en 1922. Aliaj fabrikoj estis en Marienfelde (apud Berlino) kaj Sindelfingen (apud Stuttgart).
La entrepreno ekproduktis benzinmotorojn sed post la sukceso de malgranda nombro de kurkonkurencaj aŭtoj konstruitaj pere de kontrakto de Wilhelm Maybach por Emil Jellinek, la kompanio ekproduktis la modelon Mercedes de 1902. Poste tiu aŭtoprodukto disvastiĝis ĝis iĝi la ĉefa produkto de DMG, kaj ĝi konstruis kelkajn aliajn modelojn.
Pro la germana ekonomia krizo de post la Unua Mondmilito, DMG kuniĝis en 1926 kun Benz kaj Kompanio, kaj ĝis Daimler-Benz adoptante Mercedes-Benz kiel aŭtomobila komerca marko. Posta kuniĝo okazis en 1998 kun Chrysler por iĝi DaimlerChrysler. Tiu nomo estis finfine ŝanĝita al nur Daimler AG en 2007 kiam Chrysler estis vendita.
Histo
Histo estas sistemo da samfunkciaj, samdevenaj, samformaj ĉeloj, kune kun la interĉelaj substancoj kaj la strukturoj produktitaj de la ĉeloj.
Plantaj histoj:
Bestaj histoj:
(16216) 2000 DR4
(16216) 2000 DR4 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
L'Esperanto
L' Esperanto estas Esperanto-revuo, organo de la Itala Esperanto-Federacio (IEF).
Enhavo
La revuo estas skribita parte en la Itala lingvo, parte en Esperanto. En ĝi troviĝas kutimaj rubrikoj:
La kovrilo kaj malantaŭa paĝo estas koloraj. Troviĝas sur la alia flanko de la malantaŭa paĝo foto de malnova kovrilo de L’ Esperanto.
Historio
La revuo estis fondita en 1902. La gazeto kelkfoje ŝanĝis sian titolon kaj havis diversajn eldonantojn. Formato en 1934 estis 52x37 cm. Tiuepoke ĝi aperis precipe en la itala kaj estis redaktita de N. La Colla.
Ĝia redaktoro (nun en 2010) estas Pier Luigi Cinquantini.
Alfajayucan
Alfajayucan estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Alfajayucan. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13006.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16859 loĝantojn. El tiuj estis 8080 viroj kaj 8779 virinoj. La komunumo havas surfacon de 467,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1880 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sanĉo Panzo
Sanĉo Panzo (originale, Sancho Panza; ankaŭ videbla kiel Panço; "Panza" hispanlingve signifas "ventro") estas la vojaĝo-kunulo kaj varleto de Don Kiĥoto, kaj fikciulo de la romano Don-Kiĥoto el Manĉo far Miguel de Cervantes.
Ofte oni indikis, ke la paro formita de Sanĉo Panzo kaj Don Kiĥoto, klare montras la kontraston inter realismo (ĉe Sanĉo) kaj idealismo (ĉe Don Kiĥoto). Ja dum la tuta verko la kavaliro Don Kiĥoto vidas malreale la aferon (gigantoj kie estas muelejoj) dum Sanĉo klare vidas la realon (muelejoj). Tamen la konstanta kunestado de ambaŭ roluloj ebligis ke ĉefe en la dua parto de la verko Sanĉo iĝas kontaĝita de la idelismo de la mastro. Li vere kredas, ke li estis nomumita guberniestro kaj kiam fine de la verko kaj de sia vivo la kavaliro jam ne plu volas aventuri, Sanĉo insistas, ke oni pluigi la idealisman itineron.
Sinagogo de Lubeko
La sinagogo de Lubeko situas en la historia urbocentro de la hansa urbo, inter la luterana preĝejo Aegidienkirche kaj la najbara monaĥejo St.-Annen-Kloster, kiu nuntempe estas urba muzeo.
La sinagogo konstruiĝis en 1880, en maŭra stilo kun impona kupolo, dum la tempo de la urba rabeno Salomon Carlebach (1845-1919). En 1904 en senpera najbarareco aldoniĝis la komunuma kunvenejo "izraelana hejmo" (germane Israelitisches Heim), kies kulturajn eventojn vizitis ankaŭ nejudaj urbanoj. En 1919 nova rabeno iĝis Joseph Carlebach (1883-1942), filo de la antaŭulo. Lasta komunuma rabeno inter la jaroj 1921 kaj 1938 estis David Alexander Winter (1878-1953). Dum la pogromoj de novembro 1938 la sinagogo nur interne detruiĝis, ĉar pro la urbocentra denseco de historiaj konstruaĵoj ne eblis komplete forbruligi aŭ eksplodigi ĝin - la kompletan detruon tiam evitis nur malmultaj sinagogoj de Nazia Germanio. Sekve de la pogromo la konstruaĵo laŭ ordono de la nazioj estis ŝanĝita al gimnastikejo. Post la trakonstruoj de la nazia epoko inter la jaroj 1939 kaj 1941 ĝi havas neimpresan fasadon el ruĝecaj brikoj, kiel multaj najbaraj domoj, kaj diferenciĝas de la najbaraj konstruaĵoj precipe pro la grandlitera hebrelingva biblia psalmo 67,3: "Dankas al vi, ho dio, ĉiuj popoloj". La interno post la milito estis rekonstruita al la origina formo. La 25-an de marto 1994 la sinagogo estis atakita per brulbombo - temis pri la unua brulatenco je sinagogo post la pogromoj de novembro 1938. La 7-an de majo 1995 sekvis plia brulatenco, kiu forbruligis najbaran konstruaĵeton. En aŭgusto 1997 la policaj enketoj estis finitaj sen ke troveblis spuroj de atencintoj.
La juda komunumo de Lubeko ekde la 1-a de januaro 2005 denove estas sendependa institucio. Ĝi kun la judaj komunumoj de Kiel (Kilo) kaj Flensburg konsistigas la landan "judan komunumon Ŝlesvigo-Holstinio". Ekde la 20-a de novembro 2005 la landa komunumo apartenas al la centra konsilio de judoj en Germanio (germane Zentralrat der Juden in Deutschland).
Ulleungdo
Ulleungdo estas sudkorea insulo en la Japana maro. Ĝi situas ĉirkaŭ 120 kilometrojn de la tero de la korea duoninsulo kaj 90  km de la Liancourt-Rokoj. Ĝi havas vulkanan originon kaj tiel rokoza kaj havas krudajn bordojn. Krom la fiŝkaptado – gravas la sepioj – gravas ankaŭ la turismo.
La ĉefloko de la insulo estas la havenurbo Dodong, en kiu komenciĝas kaj alvenas ankaŭ la veturoj de la kontinento. La plej alta punkto de la insulo estas Seonginbong kun alto de 984 m, la insula surfaco estas ĉirkaŭ 73,15 km², sur kiu vivas ĉirkaŭ 10.000 homoj.
Martin Garrix
Martijn Garritsen (naskiĝis en Amsterdamo, do nun -jara), konata per sia arta nomo Martin Garrix, estas nederlanda diskĵokeo kaj muzik-produktanto, kies produktaĵojn publikigas la muzikeldonejo Spinnin' Records. Li plej konatas pro la elektrohaŭza unuopaĵo "Animals" ("bestoj"), kiu en 2013 estis inter la 10 plej furoraj popmuzikaj muzikaĵoj en pli ol 10 landoj; krom en Nederlando, la kanto ankaŭ atingis la pintan pozicion interalie en Belgio, Irlando kaj Britio.
129064 Jeanneladewig
129064 Jeanneladewig estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Jeanne Ladewig, Gvida Inĝenierino pri Alĝustigo de la flugsistema Utilŝarĝo kaj Komputada Inĝenierino pri la Tuŝ-kaj-Forira Fotilo (TAGCAMS) ĉe Lockheed Martin por la Misio OSIRIS-REx kaj Gvida Inĝenierino pri Alĝustigo de la Utilŝarĝo por la misioj JUNO kaj Phoenix. Ŝi havas sperton pri multe da misioj, laborinte pri la utilŝarĝoj en interplanedaj misioj de la NASA.
Christian Bethancourt
Christian Gabriel BETHANCOURT (n. 2-an de septembro 1991) estas panama basbalisto. Li ludas en la teamo de San Diego Padres, el San Diego, Kalifornio, Usono. Ili ludas momente en la Okcidenta Dividaĵo de la Nacia Ligo.
Levil-efika prunto
Levil-efika prunto estas prunto (LBO aŭ LBI) kiu ebligas aĉeti entreprenon per tre malalta kapital-alporto kaj kun prunto je pli malalta interez-elcento ol la atendata rentabilitato.
Ĝi okazas kiam financa sponsoro akiras regan intereson en la socia kapitalo de firmao kaj kie grava procento de la aĉeta prezo estas financita tra depruntado. La valoraĵoj de la akirita firmao estas uzitaj kiel kromaĵo por la depruntita kapitalo, foje kun valoraĵoj de la akiranta firmao. La obligacioj emisiitaj por la prunto estas ofte konsideritaj sub investada grado pro la gravaj riskoj ekzistantaj.
Prunto
Prunto estas speco de ŝuldo. Ĉi tiu artikolo fokusas ekskluzive sur monaj pruntoj, kvankam, praktike, ĉia materialo povus esti pruntita. Kiel ĉiuj ŝuldo-instrumentoj, pruntado necesigas la redistribuon de financaj rimedoj tra la pasado de tempo, inter la pruntedoninto kaj la pruntepreninto. La pruntpreninto komence ricevas monsumon de la pruntedoninto, kion li/ŝi repagas, kutime sed ne ĉiam, en regulaj temperoj, al la pruntedoninto. Ĉi tiu servo estas ĝenerale provizita per kosto, nomita intereso de la ŝuldo. Prunto estas de la perioda paga tipo, se la monkvanto pagenda laŭtempe (por tutpagi kaj la pruntsumom kaj la intereson kune) estas fiksita. Pruntepreninto povus esti la objekto de certaj restriktoj nomataj prunto kunvenaĵoj laŭ la kondiĉoj de la pruntado. Agi kiel provizanto de pruntoj, estas unu el la ĉefaj taskoj por financaj institucioj.
Alivorte: Prunto estas ago de tiu kiu pruntas, t.e. aŭ pruntedonas aŭ prunteprenas. Prunti estas transdono de mono aŭ de havaĵo kun la kondiĉo de redono post pli aŭ malpli difinita tempo, kun pago aŭ ne de interezo. Prunto kun interezopago estas ofte nomata kredito.
Kantono Jackson (Oregono)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Oregono. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Prunto
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri prunto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Monte Escobedo
Monte Escobedo estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Monte Escobedo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 8755 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 23 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.26 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
6,510 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 5918 alfabetoj kaj 269 analfabetoj. Do 9.06 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 3,227 alfabetoj kaj 321 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 9.05%. Inter la viroj estas 2,691 alfabetoj kaj 269 analfabetoj, do 9.09% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32031a.htm
Genesis
Genesis estas brita progresiv-roka kaj pop-roka grupo fondita en 1967. Per pli da 150 milionoj da venditaj diskoj ĝi enviciĝas inter la 30 plej sukcesaj grupoj de ĉiuj tempoj. Ili influis multajn progresiv-rokajn kaj pop-rokajn grupojn, menciite de grupoj kiel Marillion, Rush, Mostly Autumn.
Kvinopa tempo
La grupo naskiĝis per la renkonto en 1967 de kvin ŝtudentoj el Charterhouse lernejo (apud Londono): Ilia unua albumo estis "From Genesis To Revelation", eldonita en 1969, kun John Silver anstataǔante Chris Stewart-on. Ĝi estis surbendigata sub la influo de Jonathan King, muzikproduktisto de la juna grupo, kaj estis komerca fiasko. "Trespass" estis la dua studialbumo, surbendigita kaj publikigita en 1970, kun John Mayhew anstataǔante John Silver-on. Ĝi montris folkecan progresivrokan stilon kiu estis sufiĉe for el la komenca verko.Trespass estis la unua el kelkaj albumoj de Genesis surbendigitaj en Londono ĉe la Trident Studios. Kvankam la albumo ne estis komerca sukceso en Britio (ĝi nur atingis la numeron 98an dum unu semajno en 1984), ĝi estis sufiĉe sukcesa ĉe la kritiko spite sian vendomankon. Tamen la albumo plej sukcesis en Belgio, kie ĝi atingis la numeron 1, konduke al la unuaj eksterlandaj koncertoj fare de la bando en tiu lando en marto de 1971.
"Nursery Cryme" estis la tria studialbumo kaj estis registrita kaj publikigita en 1971. Ĝi estas ankaŭ la unua albumo de la kvinteto formata de Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford, Phil Collins kaj Steve Hackett; tiuj du lastaj anstataŭantaj la iamajn John Mayhew kaj Anthony Phillips, ĉe drumoj kaj gitaro respective, en 1970 kaj en 1971. Tiu anaro daŭris ĝis A Trick of the Tail, kiam Phil Collins iĝis estra kantisto anstataŭ Peter Gabriel post ties eliro el la grupo en 1975.
En 1972 venis "Foxtrot" kiu estis la unua albumo de Genesis, kiu eniris en la grupon de la 20aj plej vendataj diskoj en Britio.
"Selling England by the Pound" estis la kvina studialbumo de la grupo, publikigita la 12an de oktobro 1973 pere de entreprenoj Charisma Records (Eŭropo) kaj Atlantic Records (Usono). Ĝi sekvis post Foxtrot kaj estis la plej sukcesa komerca pinto tiame, atingante numeron 3a en Britio kie ĝi restis en la listo dum 21 semajnoj. La albumo ricevis oran atestigilon en Usono en 1990. Ĝi ricevis ankaŭ sukcesan akcepton de kritikaro.
La albuma kovrilo estas pentraĵo de Betty Swanwick nome The Dream ("La Revo"). La origina pentraĵo ne aperigis gazontondilon; la bando mendis al Swanwick aldoni ĝin poste kiel aludo al la kanto "I Know What I Like."
"The Lamb Lies Down On Broadway" estis duobla konceptalbumo registrita kaj publikigita en 1974. Ĝi estis la lasta albumo de la grupo kun Peter Gabriel. Dum la turneo ludante "The Lamb Lies Down On Broadway", Gabriel anoncis al siaj kunuloj ke li decidis forlasi la bandon, pretekstante malkonekton kun la ceteraj membroj kaj la trostreĉiĝojn de sia geedziĝo kaj la malfacila naskiĝo de lia unua infano. Tamen, li finis sian sindevontigon ĝis la konkludo de la turneo.
Kvaropa tempo
La grupo laŭdire vane aŭdiciis pli ol 400 gvidajn kantistojn por trovi anstataŭaĵon por Gabriel. Finfine, ili decidis ke la drumisto Phil Collins, kiu ĝis tiam kunlaboris en la subtena voĉo, fariĝu la gvida kantisto.
Por la sekva albumo de 1976 A Trick Of The Tail, la nova produktisto David Hentschel, donis al la albumo pli klarsonan produktadon. Muzikaj historiistoj poste rimarkis ke Collins sonis "pli Gabriel-eca ol Gabriel".
POr koncerte drumi dum li kantadas, Collins postulis la helpon de dua drumisto, kaj Bill Bruford, eksa ano de Yes kaj King Crimson estis dungita.
Poste, Genesis registris Wind & Wuthering, la unua el du albumoj registritaj ĉe la Relight Studioj en Hilvarenbeek en Nederlando. Tiam la usona tamburisto Chester Thompson anstataŭis Bill-on Bruford.
Triopa tempo
La sekvantan jaron Tony Banks kaj Mike Rutherford verkis kaj surbendigis iliajn unuajn soloajn albumojn: A curious feeling por Tony (en kiu oni retrovas Chester Thompson) kaj Smallcreep’s Day por Mike (en kiu oni retrovas Anthony Phillips).
En 1980 la trio rekuniĝis por surbendigi la sekvantan albumon kaj komencis verki muzikajn pecojn komonitaj el komunaj improvizaĵoj. Tiu laboro naskigis longan (preskaŭ duona horo) pecon da muziko, kiu poste estis dividita laŭ ses eroj (kiuj iĝis "Behind the lines", "Duchess", "Guide Vocal" (verkita de Tony Banks sole), "Turn it on again", "Duke’s travel", kaj "Duke’s end"), ĉar la grupo deziris eviti la komparadon kun "Supper’s ready" kaj doni pli grandan gravecon al tio, kio komence estis nur muzikponto kaj kiu iĝis "Turn it on again", nova modkanto de la grupo. Ses aliaj soloaj kantoj (du el ĉiu muzikisto) kompletas la albumon.En februaro 1981 Phil Collins publikigis sian unuan soloan albumon Face value (en kiu oni retrovas Daryl Stuermer), kiu estis grandega sukseso per la ŝlagro "In the air tonight". De tiam la muzikaj ideoj de Phil estis pli grave konsiderataj de Tony kaj Mike. Samjare la grupo surbendigis sian novan albumon Abacab, ankoraŭ verkita komencante de improvizaĵoj, kun nur unu soloa kanto el ĉiu muzikisto.
En oktobro 1982 Genesis (kvinteta grupo) kaj Peter Gabriel koncertis kaŝnome « Six of the Best », por permesi al Peter Gabriel pagi siajn ŝuldojn kontraktitajn okaze sia fiaska unua festivalo "WOMAD". Steve Hackett inkuziviĝis en la grupon dum la fino de la koncerto.
Venis en 1983 la albumo simple titolita "Genesis", tiel nomita ĉar ĝi estis la unua (de post la foriro de Gabriel) albumo en kiu ĉiuj kantoj estis kunsubskibitaj de ĉiuj anoj de la grupo.
Per la albumoj "Invisible Touch" kaj "We can't dance", eldonitaj en 1986 kaj 1991, Genesis iĝis famega grupo, pleniganta tutmonde la plej grandajn stadionojn.
Wilson-a tempo
En 1996, la anoj rekuniĝis por pripensi pri proksima albumo, sed Phil Collins annoncis al la aliaj ke li deziris forlasi la grupon. Agnoskinte ke Phil, mondfama kantisto kaj drumisto, estus malfacile anstataǔenda, Mike kaj Tony elektis ŝanĝi la organizon de la grupo. Ili dungis la junan kantiston Ray Wilson, ekz-kantisto de la grupo Stiltskin (li estas samaĝa ol Genesis- la grupo), kaj dezirante ke unu drumisto ne estu konsiderata kiel kvara neoficiala ano, ili dungis du drumistojn: Nir Zidkyahu kaj Nick D'Virgilio. Tiel la albumo "Calling all station" estis surbendigata en 1997. La grupo poste koncertis kun Nir Zidkyahu kaj la gitaristo kaj bassisto Anthony Drennan. La albumo bone vendiĝis en Eŭropo sed estis komerca fiasko en Nord-Ameriko.Tial Tony kaj Mike tiam decidis haltigi la grupon.
En 2007
Sed en 2006, la historia grupo (Banks, Collins, Gabriel, Hackett, Rutherford) kunsidis por diskuti pri ebla nova kuna projekto. Ve, ili ne trovis interkonsenton, sed Tony, Mike and Phil decidis organizi novan turneon kun Chester Thompson kaj Daryl Stuermer, revivigantaj la kvinteton de la okdekaj jaroj. La turneo titolita "Turn it on again" okazis en Eǔropo kal Nordameriko dum 2007.
En 2020
La 3-an de marto 2020, la grupo (Collins, Banks, Rutherford) anoncis novan turneon okazontan novembre kaj decembre de 2020, en Britio kaj Irlando, kun Daryl Stuermer kaj la drumisto Nicholas Collins, la filo de Phil.
Premioj
En la jaro 1988 la grupo ricevis premion Grammy pro muzika video al kanto "Land of Confusion". Ili eniris al la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo en 2010.
Frontenhausen
Frontenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dingolfing-Landau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jørgen Stubberud
Jørgen STUBBERUD (17a aŭ 19a de Aprilo 1883 - 12a de Februaro 1980) estis norvega polusa esploristo kiu partoprenis en la Antarkta Ekspedicio de Amundsen inter 1910 kaj 1912.
Li konstruis por Amudsen lian bazon Framheim. Stubberud mem kaptis la oportunon kaj petis al Amundsen permeson por aliĝi al la ekspedicio, kio estis akceptita. Li subskribis kontrakton por labori por Amundsen la venontaj sep jaroj. Alveninte al la Antarkto, Framheim estis starigita kaj servis kiel la ekspedicia bazo.
André Tanneberger
ATB aŭ AndréTanneberger (26-a de februaro 1973 en Freiberg, Saksio, Germanio) estas germana diskĵokeo, ludanta trancmuzikon kaj dancmuzikon.
Lev Levenzon
Eble lia plej fama verkaĵo estas la poemo "La Kunveno", pri kiu monografio estis eldonita ĉe la unua provo kreo la Enciklopedio de Esperanto.
Nome (Alasko)
Nome (/ˈnoʊm/, Siqnazuaq en inupiaka lingvo) estas urbo en la usona ŝtato Alasko. La urbo estas situa en la sudo de la marbordo de la Duoninsulo Seward en Norton Sound de la Beringa Markolo. Laŭ la censo de 2010, la loĝantaro de la urbo estis 3,598. La loĝantaro de 2014 estis ĉirkaŭ 3,788, sugestante iometan pliigon. Nome estis aligita la 9an de Aprilo, 1901, kaj estis iam la plej loĝata urbo en Alasko. Nome kuŝas ene de la regiono de la Bering Straits Native Corporation.
La urbo Nome plendas esti hejmo de la plej granda orkribejo, kvankam tiu postulo estis disputata de la kanada urbo Quesnel, Brita Kolumbio.
En la vintro de 1925, epidemio de difterio amasmortigis inter alaskaj indiĝenoj de la areo de Nome. Kuraciloj ne povis veni per aviadilo el Anchorage. Teamo de sledohundoj estis organizita por alporti la serumon. Al tiu evento estas dediĉita la romaneto La Alaska stafeto originale verkita en Esperanto de F[rantišek] Omelka.
Ot en Sien
Ot en Sien (Ot kaj Sien) estas la ĉefroluloj en serio da nederlandaj porinfanrakontoj kiuj estis tre popularaj dum la unua duono de la 20-a jarcento. La unua serio kun la titolo Dicht bij Huis (Proksime al la Hejmo), aperis en 1902. La dua serio, titolita Nog bij Moeder (Ankoraŭ ĉe la Patrino), aperis en 1904. La rakontojn verkis Hindericus Scheepstra laŭ ideo de Jan Ligthart. Cornelis Jetses faris la ilustraĵojn.
Teritoria organizado de Malto
La administra teritoria divido de Malto konsistas el tri niveloj.
La ŝtato estas dividita en tri administraj regionoj kiuj arigas 68 komunumojn ("lokajn konsiliojn"). La du niveloj establiĝis per Leĝo de Loka Konsilio de la 30-a de junio 1993. Ekzistas meza nivelo, la statistikaj distriktoj, sen administra valoro.
Vinilbenzoata acido
4-Vinilbenzoata acido aŭ vinilfenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el oksidigo de la 4-vinilbenzaldehido kaj 4-vinilbenzila alkoholo. 4-Vinilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Vinilbenzoata acido prezentas acidan grupon ligitan al 4-vinilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 8 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Durrenbach
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Bruck-Mürzzuschlag
La distrikto Bruck-Mürzzuschlag (germane: Bezirk Bruck an der Mur-Mürzzuschlag) estas administra unuo de Aŭstrio, kiu troviĝas en la nordorienta parto de la federacia lando Stirio. Distrikta ĉefurbo estas la loĝloko Bruck an der Mur, distrikta areo estas 2 255 km², kaj komence de la jaro 2015 sur la areo vivis 100 780 loĝantoj. Kadre de administra unuo, la 1-an de januaro 2013 ĝi ekestis el la antaŭaj najbaraj distrikto Bruck an der Mur kaj distrikto Mürzzuschlag. Kun la distrikto Leoben ĝi nun konsistigas la turisman kaj statistikan regionon Hochsteiermark.
Halukso
Halukso aŭ pieda dikfingro (hallux) estas la plej dika, plej ena fingro de la piedo ĉe homo kaj primatoj.
Distrikto Bruck-Mürzzuschlag
Komunumoj
Ekde la 1-a de januaro 2015 la nombro de distriktaj komunumoj draste malpliiĝis. Nun la 19 komunumoj de la distrikto estas
Halukso
Male kiel la mana dikfingro aŭ polekso, la pieda dikfingro ne staras kontraŭe al la aliaj kvar piedfingroj.
Kontraŭe al la aliaj piedfingroj, la halukso havas nur du falangojn: la bazan falangon (Phalanx proximalis) kaj la finan falangon (Phalanx distalis).
Almoloya
Almoloya estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Almoloya. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13007.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 10638 loĝantojn. El tiuj estis 5237 viroj kaj 5401 virinoj. La komunumo havas surfacon de 282,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2520 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vistavoĉnij Centr (Monorelo de Moskvo)
Historio
La stacio estis malfermita la samtempe kun aliaj 4 stacioj de la Monorelo de Moskvo (ĉiuj krom la suda finstacio  kiu estis malfermita 9 tagojn poste). Ĝi komencis funkciadon en "ekskursa modo". Nur du trajnoj veturis sur la linio, la intervalo inter trajnoj estis de 30 minutoj kaj la stacio estis malfermita de la 10:00 ĝis la 16:00 horo. La vojaĝantoj povis aliri la trajnojn nur en stacio .
La la linio komencis regularan funkciadon akceptante vojaĝantojn kaj ebligante al ili aliri trajnojn en ĉiuj stacioj de la linio. La kosto de la bileto estis ankaŭ malaltigita de 50 al 19 rubloj.