cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haĉeko
Haĉeko (ˇ) estas supersigno, kiun uzas kelkaj slavaj kaj baltaj lingvoj. Ĝia nomo en Unikodo estas caron, ĉeĥe háček, slovake mäkčeň, suprasorabe hóčka, malsuprasorabe kokulka, slovene strešica, kroate kaj serbe kvaka aŭ kvačica, finne hattu. La maldekstra strio normale estas pli dika ol la dekstraflanka.
Ĝin enkondukis en la ĉeĥan lingvo Jan Hus en verko De Ortographia Bohemica (1412). Oni uzas ĝin hodiaŭ en la ĉeĥa, slovaka, slovena, serbokroata, soraba, latva kaj litova lingvoj.
La karakteroj
En la aŭdio dosiero estas aŭdebla prononcado de ř
Hej mistře,
vstaň bystře,
vzhlédni na jasnost,
nebes na švarnost,
krásu uhlídáš,
v tento noční čas.
Aŭtoro: Jakub Jan Ryba
Martin Amis
Martin Amis (25-an de aŭgusto 1949 en Oksfordo, 19-a de majo 2023) estis brita verkisto, kiu estas konsiderita unu el la gvidantoj de angla literaturo de la malfrua 20-a jarcento kaj la frua 21-a jarcento.
En 1974 li publikigis lian debutan romanon The Rachel Papers kaj gajnis la Preminon Somerset Maugham tiun jaron. Amis estis ĉefe influita de la verkado de Saul Bellow, kaj ofte menciis ankaŭ Vladimir Nabokov. Lia unika stilo estis plejparte esprimita en lia virtuoza uzo de la angla lingvo, lia ŝato por dubindaj roluloj de la kontraŭleĝa mondo, kaj la reflektado de nuntempa realeco en groteska kaj ekstrema maniero. Lia patro estis la verkisto Kingsley Amis.
Habartice (Klatovy)
Habartice situas en katastra teritorio Habartice u Obytců kun areo 4,27 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1354.
Martin Amis
Vivo
Post diplomiĝo kun honoroj en Angla Literaturo ĉe la Universitato de Oksfordo, Amis komencis labori por la semajna libroaldono de The Times Literary Supplement. 27-jaraĝa li estis nomumita la literatura redaktisto de la New Statesman, politika semajnĵurnalo kun maldekstra tagordo kies legenda redaktisto estis lia patro. Tie li renkontis la ĵurnaliston kaj verkiston Christopher Hitchens, kiu estis lia dumviva plej proksima amiko.
Amis mortis la 19-an de majo 2023. Li postlasis edzinon, la verkiston Isabel Fonseca, kaj kvin infanojn (du filoj de lia antaŭa geedziĝo, du filinoj de lia geedziĝo al Fonseca, kaj alia filino de mallonga enamiĝo). Li vivis en la Londona areo dum la plej granda parto de sia plenkreska vivo, kaj en 2012 li translokiĝis kun sia familio al Broklino.
Stilo
Lia debuta romano, "The Rachel Papers" gajnis la premion Somerset Maugham tiun jaron. Tio estas la plej aŭtobiografia romano de Amis, kiun li poste priskribis kiel identan en spirito al la debuta romano de sia patro, estante ĉefe socia romano. La unikeco de la protagonisto de la libro estas esprimita en lia alproksimiĝo al la du pasioj de lia vivo: virinoj, al kiuj li traktas analize; kaj la akademio, al kiu li sensuale rilatas.
La plej pripensitaj verkoj de Amis estas "London Fields", "Money", kaj "The Informatiom", konata kiel la Londono-Trilogio. Kvankam ili havas nenion komunan laŭ la intrigo, ili ĉiuj priskribas la vivojn de menopaŭzaj viroj, kiuj alfrontas groteskan version de la Londona medio en la dua duono de la 20-a jarcento. La protagonistoj de la trilogio estas apartaj kontraŭherooj: ili estas pasiaj ikonoklastoj, okupiĝantaj pri dubindaj kaj ofte kontraŭleĝaj agadoj, kaj urĝe provas rompi la banalecon kaj frustriĝojn de siaj ĉiutagaj vivoj.
"The Information" estas unu el la elstaraj ekzemploj de la tekniko de Amis krei pariĝon inter du roluloj, kiuj kontraŭstaras kaj kompletigas unu la alian. Ĉi-kaze ni parolas pri Richard Tell, nekredeble pretendema verkisto, kiu ne sukcesas publikigi ion ajn el liaj verkaĵoj, kaj sin vivtenas (apenaŭ) ĉefe verkante recenzojn de terure longaj biografioj; antaŭ li situas Gavin Barry, verkisto kiu atingis enorman sukceson kiu, laŭ la plej bona de la discerneco de Richard, estas tute sen vera kialo. Richard Tell provas malsukcesigi lian kontraŭulon per diversaj rimedoj, kaj profesiaj kaj personaj, sed daŭre malsukcesas ankaŭ en ĉi tiu areo de lia vivo.
Inter "London Fields" kaj "The Information", Amis publikigis "The Arrow of Time" (La Sago de tempo). Ĉi tiu estas la historio de kuracisto en la ekstermkoncentrejo de Auschwitz, kiu estas rakontita malantaŭen (inkluzive de dialogoj), ekde la tempo de morto ĝis naskiĝo. La ŝanĝo la direkton de la tempo formas preskaŭ ĉiun rutinan okazon en unika maniero, kaj igas, ekzemple, la terurajn eventojn en Auschwitz en ambician entreprenon de la nazia armeo krei novan nacion el ekzistantaj elementoj: fumo, elektro, gaso kaj fajro. La romano estis nomumita por la premio Booker.
La romano "Night Train" (Nokta trajno, 1997) estas alia ekzemplo de parigo de roluloj laŭ la stilo de Amis. Ĉi-foje inter Mike Houlihan, alkoholula usona detektivo, kaj Jennifer Rockwell, kies memmortiga mistero Houlihan devas esplori.
Post "Night Train" Amis verkis sian aŭtobiografion " Experience ", kiu gajnis la James Tate Biography Award. "Yellow Dog", la deka romano de Amis, estis lia plej granda recenza fiasko, kvankam li konsideris ĝin unu el la plej bonaj kiujn li verkis. La romano priskribas precipe dekadencan realecon, tra kvar rakontoj kiuj ŝajnas senrilataj komence, kaj ĉiuj el ili traktas la perfortajn radikojn de la vira sekso, kaj ĝiajn konfrontojn kun la pli malforta. La romano estas nekutima en la pezo kiun ĝi donas al pornografio kiel estaĵo kiu formas la modernan vivon.
Post la severaj recenzoj, Amis translokiĝis foren de la Londona verksceno kaj vivis kun sia familio en Urugvajo dum du jaroj. Dum tiu tempo li verkis The House of Meetings (La Domo de renkontiĝoj), kiu traktas du fratojn enamiĝinte kun la sama virino, kaj okazas en sovetia laborkampo dum la lasta jardeko de la regado de Stalino.
Krome, Amis publikigis du kolektojn de noveloj, kolekton de gazettondaĵoj, tri kolektojn de eseoj, kaj unu nefikcian libron pri la periodo de la sovetia regado de Stalino.
33330 Barèges
33330 Barèges estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ĉar ĝia perihelio (1,666435 AU) estas proksima de la aphelio de Marso (1,665991 UA), ĝi estas foje rigardita kiel, sed fakte, ĝia marsa MOID de 0,285247 AU (42,672 milionoj da km) ne igas ĝin danĝera kontraǔ Marso.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca vilaĝo Barèges en Hautes-Pyrénées, ĉe la piedo de la Pic du Midi, situejo de fama observatorio. Historie konata pro siaj spaaj akvoj, la vilaĝo estas ankaŭ la bazo de plej granda vintrosportejo en franciaj Pireneoj.
Charlie and the Chocolate Factory (filmo)
Charlie and the Chocolate Factory (Karlo kaj la Ĉokoladofabriko) estas usona filmo de Tim Burton, aperinta en 2005.
Rakonto
Charlie Bucket estas tre malriĉa knabeto, kiu vivas kun la gepatroj kaj la kvar geavoj en ligna dometo. Li ŝatas ĉokoladon kaj loĝas apud la ĉokolado-fabriko de Sinjoro Willy Wonka, la plej granda ĉokoladisto el la tuta mondo. Ĉar la familio de Charlie estas malriĉa, li ricevas ĉokoladon nur unu tagon po jare, tiun de sia naskiĝ-datreveno. Ĉi-jare la ĉokoladisto anoncas al la tuta mondo, ke iun tagon, esceptokaze, li malfermos la pordojn de sia fabriko al kvin infanoj.
Obyce
Obyce, hungare Ebedec germane Obitz estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Obyce situas laŭ Žitava, laŭ traira flankovojo. Zlaté Moravce troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1075. En la 19-a jarcento karbominejo, ŝtonminejo, paperofarejo kaj vitrofarejo funkciis tie. Tiutempe la tutlanda geografia priskribo taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ebedec 1001 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Obyce 1565 homoj, (1554 slovakoj). En la vilaĝo lernejo kaj infanĝardeno funkcias.
Saint-Laurent-des-Combes (Gironde)
Saint-Laurent-des-Combes - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Laurenç de las Comas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Předotice
Předotice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. En ĝi havis.
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1323. La vilaĝo ekestis en 1962 kun la nomo Podolí II, en 1990 ĝi estis alinomita je Předotice.
Partoj de municipo
Municipo Předotice konsistas el naŭ partoj sur sep katastraj teritorioj.
Flóra Korb
Flóra Korb, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Korb Flóra Hermina Karolina estis hungara baletisto. Ŝia patro estis Flóris Korb, ŝia fratino estis Erzsébet Korb, ŝia dua geedziĝa nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Timár Jánosné.
Flóra Korb naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis ?.
Biografio
Flóra Korb lernis baleton en akademio de Emília Nirschy, poste ŝi plulernis en Munkeno. Ŝi komencis dancadi en 1923. Ŝi faris turneon en 1927 en Italio, en la sekva jaro ŝi dancadis en speciala programo en kinejo. Ŝi faris baletajn spektaklojn laŭ muzikoj de Frédéric Chopin kaj Edvard Grieg. En la 1930-aj jaroj ŝi establis propran baletan trupon, kun kiu ŝi turneis en Okcidenta Eŭropo. Ŝi prezentis spektaklojn hejme ekzemple en Teatro Városi. Depost 1944 ŝia sorto estas nekonata.
Ŝi edziniĝis dufoje pro eksedziniĝo.
Avenuo Foch
Avenuo Foch ( Avenue Foch) estas unu el la plej famaj stratoj de Parizo, en Francio. Ĝi ricevis la nomon de Ferdinand Foch, fama marŝalo de la Unua mondmilito, en 1929.
Avenuo Foch situas en la 16-a arondismento de Parizo kaj etendiĝas el la Triumfa Arko sudokcidente ĝis la pordo Dauphine, ĉe la limo de la bosko de Boulogne. Ĝi estas la plej larĝa avenuo de Parizo kaj estas dekoraciita de multaj kastaneoj. Laŭdire, la brita reĝino Elizabeto la 2-a disponas apartementon ie en la avenuo.
Freyung
Freyung estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
21423 Credo
21423 Credo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kuncevo (stacio)
Kuncevo (Кунцево I, ofte mallongigita al Кунцево) estas haltejo sur la fervoja linio Moskvo-Smolensk. La haltejo estis konstruita en la 19-a jarcento kiel stacio por la vilaĝo Kuncevo. Konsiderante la nombrojn de pasaĝeroj, ĝi estas klasita en la 4-a klaso kaj estas administrata de la divido Moskvo-Smolensk de la Moskva Direkcio pri Trafiko.
Kuncevskaja (Кунцевская) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Antonínov
Antonínov (Antoniwald) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Josefův Důl en distrikto Jablonec nad Nisou sur maldekstra flanko de valo de rivero Kamenice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Josefův Důl. Tra Antonínov kondukas fervojlinio Smržovka – Josefův Důl. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 91 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Antonínov etendiĝas sur suda piedo de monto Mariánská hora. Sudoriente ĝi najbaras kun vilaĝo Mariánská Hora kaj Albrechtice v Jizerských horách. Sudokcidente poste kun Dolní Maxov – plua konsisto de Josefův Důl; nordokcidente poste kun Josefův Důl mem. La limon kun Dolní Maxov kreas proksimume rivero Kamenice, kun Josefodol poste rojo Jedlová.
(9200) 1993 FK21
(9200) 1993 FK21 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets ("UESAC", aŭ "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
13053 Bertrandrussell
13053 Bertrandrussell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita filozofo kaj matematikisto Bertrand Russell (1872 — 1970), unu el la ĉefaj logikistoj kaj verkistoj de la 20-a jarcento. Ankaŭ konata pro sia kontraŭmilitarisma aktivismo, humanismaj idealoj kaj libereco de penso, li ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1950.
Ichikawa Raizō VIII
Ichikawa Raizō VIII(八代目 市川 雷蔵, Hachidaime Ichikawa Raizō) mallongigite Ichikawa Raizō (naskiĝinta la 29-a de aŭgusto, 1931, mortinta la 17-an de julio, 1969) estis japana aktoro de Kabuko kaj Filmo. Li estis unu el plej famaj aktoroj en 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj en Japanio. Li ludis la rolon de Johano Arima en La Sturmo de Johano Arima.
Pareco de funkcioj
Pareco de funkcioj estas eco de funkcio kiu havas simetrion laŭ argumento.
Nome:
Grafikaĵo
Grafikaĵo de para funkcio estas simetria aŭ akso Y, kaj malpara estas simetria laŭ mezo de koordinatsistemo. Se nulo estas ene de argumentaro de malpara funkcio f, tiam f(0) = 0.
Radhošť (monto)
Radhošť (legu Radhoŝtj) estas signifa montopinto en okcidenta parto de montaro Moravskoslezské Beskydy, 7 km nordoriente de urbo Rožnov pod Radhoštěm, 6,5 km sude de urbo Frenštát pod Radhoštěm. La montopinto havas altecon de 1129 m s.m. kaj situas en ĉefa eŭropa disfluejo, kondukas ĉi tie limo inter distriktoj Vsetín kaj Nový Jičín. Radhošť estas simbola monto de montaro Beskydy kaj regiono nomata Valaĥio kaj ĝi apartenas al la plej konataj moraviaj montopintoj, ĝi estas ŝpinita de pluraj mitoj kaj ĝi estas turisme tre alloga, precipe dank‘ al ronda panoramo. Komence de julio ĉi tie okazas pilgrimoj omaĝe de Cirilo kaj Metodo.
Posiĉ
Posiĉ estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Horinĉovo.
Radhošť (monto)
En malnovslava tempo la montopinto estis onidire loko de adorado de dio de milito kaj fajro, kies nomo estas Radegast, laŭ la mito la sanktaj Cirilo kaj Metodo detruis ties statuon kaj en la montopinto ili konstruis lignokrucon. Laŭ tradicio la kruco estis renovigata. En la jaro 1735 misiistoj starigis en Radhošť krucon kun bildo de la mortanta sankta Xavero, al kiu okazis pilgrimoj kvarfoje dum jaro. En la jaro 1805 la lignokruco estis anstataŭigita per ŝtona. Okaze de miljarfesto de la alveno de apostoloj en nacia slava pilgrimo en la jaro 1862 kunvenis en Radhošť 15 000 homoj. En la jaro 1868 estis de ĉi tie forveturigita unu el fundamentaj ŝtonoj por Nacia teatro en Prago. La cirilometoda tradicio estis konfirmita per konstruo de kapelo de la sanktaj Cirilo kaj Metodo en 1898 kaj per ties konsekro de ĉefepiskopo Kohn dum ĉeesto de 30 000 pilgrimuloj. La ŝtona ununava kapelo tre suferis pro ekstrema vetero kaj ĝi estis en duono de la 20-a jarcento tegita per saturita ŝindo. Apud la kapelo staras bronza, 2,6 m alta statugrupo de la sanktaj Cirilo kaj Metodo.
Proksimume 500 m sudoriente direkte al Pustevny staras ligna montarhotelo Radegast kun ebleco de loĝigo kaj proksimume 2,5 km sudoriente statuo de dio Radegast. La statuo 3,2 m alta el artefarita ŝtono kun fera enmetaĵo kaj ingredienco de granita erigaĵo (ĝi pesis 20 q) ne eltenis krudajn klimatajn kondiĉojn kaj ĝi estis en la 2-a duono de la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento anstataŭigita per kopiaĵo. La originalo troviĝas en enirejĉambro de urbodomo en Frenštát pod Radhoštěm.
La regiono de Radhošť donas unikan rondan panoramon ĝis montaroj Hrubý Jeseník, Javorníky, Malá Fatra kaj Okcidentaj Tatroj en Slovakio, tra la montopinto kondukas vico da markitaj turismaj vojoj, cikloturisma vojo, en nordaj deklivoj estas skitelferoj, eblecoj de loĝigo rekte en hotelo Radegast aŭ en Pustevny.
Concord (Kalifornio)
Concord (antaŭe Todos Santos) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Contra Costa. Ĝi estas la plej granda urbo de la kantono kaj ĝi estas antaŭurbo de San Francisco kaj Oakland.
Historio
En la nuna Concord komence indianoj vivis. En 1772 hispanoj komencis transiri la areon, sed ili ankoraŭ ne ekloĝis tie. Todos Santos ("ĉiuj sanktuloj") fondiĝis en 1869 (la nomo estis ŝanĝita al Concord post monatoj) kaj urbiĝis en 1905. La poŝtejo malfermiĝis en 1872. Komence Concord estis agrikultura urbeto, kie oni okupiĝis pri vinberoj, juglandoj, tritikoj, fojnoj kaj eĉ tomatoj. La urbeto Cowell (nun integrigita al Concord) produktis cementon.
Klimato
Concord situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 10-23 °C, en julio kun rekordo 28 °C 43 °C, en decembro kun rekordo -4 °C. Jare pluvas po 467 mm. La pluvo kulminas en februaro, en julio praktike ne pluvas.
Malsano de Newcastle
Malsano de Newcastle estas tre kontaĝa birdomalsano kiu efikas sur multaj kaj aldomigitaj kaj naturaj birdospecioj. Unuafoje trovita en Newcastle, Granda Britio, en 1926, poste de Burnet en 1943 en Aŭstralio en konekto kun laboratoria infekto kie la viruso estis izolata el okula fluaĵo de malsanulo kiu montris specifan antikorpon en sia sango. Ties efiko rimarkindas ĉefe ĉe hejmaj kortobirdoj pro ties alta atakeblo kaj akiro de drastaj sekvoj pro epizoonozo ĉe la kokindustrio. Ĝi estas endemia en multaj landoj.
Malsano de Newcastle estis malkovrata en Newcastle upon Tyne, Anglio, en 1926 (Doyle), sed tiam ankaŭ oni malkovris kelkajn diferencajn branĉojn de la malsano en aliaj mondopartoj.
Ekspono de homoj al infektitaj birdoj (ekzemple ĉe kokindustrio) povas kaŭzi mildan konjunktiviton kaj simptomojn kiaj tiuj de gripo, sed la viruso de la malsano de Newcastle (VMN) angle NDV, aliflanke ne endanĝeras la homan sanon. Eĉ aperis intereso pri la uzo de NDV kiel kontraukancera agento pro kapablo de la NDV selektive mortigi homajn tumorajn ĉelojn kun limigita tokseco por normalaj ĉeloj.
Ne estas kuractraktado por NDV, sed uzado de profilaktaj vakcinoj kaj sanpraktiko povas malpliigi eblon de apero de la malsano.
Károly Escher
Károly ESCHER [kAroj eŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Escher Károly estis hungara fotisto, raportisto, kameraisto.
Károly Escher naskiĝis la  en Szekszárd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Károly Escher laboris post lernado ekde 1909 en diversaj fabrikoj en Budapeŝto kiel teknika desegnisto. En 1916 li aliĝis al filmista stabo kiel kameraisto. Dum velkado de la muta filmo en 1928 li iĝis fotisto kaj raportisto de signifaj hungaraj gazetoj. En 1951 li reiris al sia unua profesio kaj li desegnis en ŝtata kontoro 2 jarojn, poste li pensiuliĝis. Li ricevis premion en Venecio en 1938, poste en 1964 premion de la internacia fotista asocio, fine en la sekva jaro signifan hungaran premion.
La Kronikoj de Narnio
La Kronikoj de Narnio (angle "The Chronicles of Narnia") estas serio da sep fantastaj infanlibroj de C. S. Lewis. Ili prezentas la aventurojn de infanoj, kiuj ludas gravajn rolojn en la disvolvanta historio de la mirinda lando Narnio, kie la bestoj parolas, kaj kie la magio estas furiozanta.
La libroj estas legeblaj kiel alegorio, kaj ili multe aludas al kristanaj ideoj. Lewis, devota kristano, deklaris sian celon, ke la Kronikoj de Narnio servu por prezenti kristanajn teologiajn konceptojn al infanoj dum ili amuzas kaj distras.
Lewis sukcesis, ĉar la Kronikoj de Narnio iĝis popularaj ĉe infanoj kaj plenaĝuloj. Li bone almiksis la teologian ŝarĝon — la libroj ne estas pezaj kaj oni povas legi ilin por aventuro, koloro kaj distro sen pensi pri aliaj aferoj.
La libroj de la serio, eldonorde, estas :
La libroj ankaŭ estas konataj pro la ilustraĵoj de Pauline Baynes.
La Kronikoj de Narnio iĝis sukcesa televida serio de BBC.
La premiero de la nova filmversio de "La Leono, la Sorĉistino, kaj la Ŝranko" fare de Disney okazis la en Londono.
Tradukoj
esperante/angle (originala titolo)/france/germane/hispane/ruse/svede/turke/finne/rumane/pole/nederlande
János Sziládi
János Sziládi [jAnoŝ silAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sziládi János estis hungara verkisto, eldonisto, teatrestro. Lia origina familia nomo estis Szilágyi.
János Sziládi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Sziládi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en pedagogia Altlernejo de Eger, fine li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964. Post siaj studoj li laboris en teatra instituto, poste en ministerio pri eduko. Inter 1970 kaj 1974 li estis redaktoro de literatura revuo, poste de ĵurnalo. Li havis kulturan postenon en Hungara Socialista Laborista Partio 2 jarojn. Li estis teatrestro de la Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1979-1982, poste li estis eldonejestro.
Tucson (Arizono)
Ĝemelurboj
Tucson ĝemeliĝis kun jenaj urboj:
Knossos
Knossos aŭ Knoso estis urbo sur la antikva Kreto, ĝis estis la sidejo de la legenda Minoa reĝo, plej grava centro de la Minoa civilizo. La urbo situas sur monteto ĉe kunfluo de du riveroj, ĉ. 10 km de la norda marbordo de Kreto.
La elfosadoj de Knossos komenciĝis per gvido de Siro Arthur Evans, en 1900. La elfositaj palaco kaj aliaj konstruaĵoj formis centron de altkultura bronzepoka civilizo. Tiu kulturo havis gvidantan rolon inter 1600 a.K. kaj 1400 a.K. ĉe la Egea maro.
La unuaj loĝantoj de Knossos supozeble alvenis el Malgranda Azio en la 7-a jarmilo a.K.. Ili konstruis socion bazitan je la agrikulturo: ili kultivis tritikon, bredis bestojn. Ili uzis ekde la frua minosa epoko (3000–2000 a. K.) bronzon, faris emajlitajn ceramikaĵojn, gravuritajn sigelojn kaj orjuvelojn. Pli poste ili enkondukis la hieroglifan skribon kaj komercis kun Egiptio.
La unua knossosa palaco konstruiĝis en la meza minosa epoko inteer 2000–1580 a.K.. Tiam unu kvadratan korton ĉirkaŭis aparte starantaj konstruaĵoj. La knossosa ceramikaĵo havis elstaran kvaliton kaj tiutempe estis farita per kolora pentrado sur nigra-emajla bazo.
Grandan parton de la urbo detruis sismo ĉ. 1720 a. K.. Oni rekonstruis la palacon kaj nun grandaj kolonaj koridoroj kaj ŝtuparejoj interligis la konstruaĵojn de la monteta areo. Oni povas vidi nun ruinaĵojn de tiu ĉi palaco sur la elfosadejo. La administraj kaj ceremoniaj ejoj situis sur la okcidenta flanko de la centra korto. Oni povas eĉ hodiaŭ vidi tiun gipsan tronon, en kiu sidis la regoj de Knossos. En tiu parto, en mallarĝaj subterejoj rezervis oni la grenon, oleon kaj al trezoraĵojn. Ĉe la nordokcidenta parto de la akorto situis metiejoj, ĉe la sudokcidenta loĝ-ĉambroj. La palaco havis zorgeme ellaboritan kanalan kaj akvoduktan sistemojn, kiuj certigis akvon kaj higienion por la palaco (eĉ la necesejoj estis akvolavitaj).
Knossos estis kunligita per pavimitaj vojoj al aliaj urboj de Kreto. La minosa murpentrado floradis tiutempe, ĝi uzis la temojn danco, sporto, delfenojn en natura stilo. La pli fruan hieroglifan skribon anstataŭis nova skribo, la linia skribo A.
Ekde 1580 a.K., la minosa kulturo ekspansiis al la greka tero, je kies efiko elevoluis la mukenea kulturo. La mukene-anoj akiris iam dum la 15-a jc a. K. la regpotencon super Knossos. La skribon linian A ŝanĝis nova skribo, la linia skribo B, kiun oni uzis eĉ en la mukeneaj centroj. Tiu skribo – laŭ ĝenerale akceptita opinio – respegulas la praan varianton de la greka lingvo.
Iom post 1400 a. K., la „lasta palaco” neniiĝis en incendio kaj en la sama tempo okazis incendio ankaŭ en aliaj komunumoj de Kreto. Post tio, Knossos iĝis unu el la multaj urboj, kiujn oni loĝis ankoraŭ jarcentojn. La politika centro de la Egea Maro iĝis Micene.
Disko (botaniko)
La disko estass rigardata kiel formo de tigo. Similaj strukturoj povas esti formitaj de la androceo aŭ gineceo.
La esprimo estis uzata unuafoje en la jaro 1764 fare de Michel Adanson.
Jeremia Bonomelli
Jeremia Bonomelli, (Nigoline, 22-a de septembro 1831 – Nigoline, 3-a de aŭgusto 1914) – estis katolika episkopo de Kremono (Italio), fama pro lia politika-religia pozicio rilate la Roman problemon.
Infanaĝo, studoj kaj leviĝo al la episkopado
Li frekventis elementan lernejon en Nigoline de Corte Franca (Breŝo) kaj liceon en Lovere (Breŝo); junaĝe li eniris episkopan seminarion de Breŝo kaj sacerdotiĝis la 2-an de junio 1855.
En la sama jaro li ekis magistriĝi pri teologio ĉe Pontifika Gregoria Universitato de Romo kaj ekde 1858 ĝis 1870 intruis teologion ĉe la seminario de Breŝo. Ĉe la duono de 1866 li estis nomumita paroĥestro de Lovere kie intruis ankaŭ ĉe la loka Kolegio de Sankta Maria.
La 20-an de novembro de 1871 Bonomelli estis konsekrita episkopo de Kremono.
Dekomence li striktobserante sintenis laŭdirekte de la ekleziaj aŭtoritatuloj, kiel atestas lia verko de 1874 Il giovane studente istruito e difeso nella dottrina cristiana, sed iom post iom li maturiĝis laŭ la konscio pri neceso de profunda renovigo en la Eklezio kaj en la juĝo kiun ĝi estus devinta novmaniere sinteni antaŭ politika situacio rapide ŝanĝiĝanta rilate la kontrasto kun la Itala Regno.
La "roma problemo"
La 2-an de aprilo de 1887 Bonomelli leteris kun la episkopo de Piaĉenco substance lin informante ke mem estas elpensanta verkon kiu poste estos Diciamo tutto francamente (Ni diru ĉinn aterte), ĝin difinante “bona en la nunaj kondiĉoj, gravege eksterordinaraj kaj provokantaj timon [...] Se tiu lukto pludaŭrigas nur Dio konas la tragikajn sekvojn... mi esperas ke la granda papo Leono la 13-a, konanto pri la tempoj, povos esti la papo Kalisto la 2-a de la 19-a jarcento.
Publikigite anonime la 1-an de marto de 1889 per la Rassegna nazionale de Florenco kun la tirolo Roma e l’Italia e la realtà delle cose; pensieri di un prelato italiano (Romo kaj Italio kaj la realo de la aferoj; pensoj de itala prelato) kaj poste republikigite kun la aldono Con la risposta d’un cattolico italiano alle critiche di alcuni periodici (Kun respondo de itala katoliko al la kritikoj de iuj periodaĵoj), la libro subtenas ke la Roma problemo estas semanta gravajn damaĝojn kaj materiajn kaj spiritajn al itala popolo, ke la restaŭrado de la papa tera povo ne plu eblas kaj kaj eĉ ne estas dezirata ĉe la plejgranda parto de la popolo kaj ke necesas repacigo inter la Eklezio kaj la Itala Ŝtato.
Bonomelli en ĝi skribas «En la 20-a de septembro de 1870 plenumiĝis unu el la faktoj plej ekstrordinaraj de la nuna jarcento kiuj sendube markas la pason de unu epoko al alia, la falo de la Papa Tera Povo de la papoj! Nun sur tiu falo trakuris preskaŭ 19 jaroj kiuj hodiaŭ, pro la ŝanĝitaj kondiĉoj de la tempoj kaj de la homoj kaj de la aferoj, egalas cent jarojn...».
Li rifuzas doni krediton al eventoj supernaturaj kiujn oni diris okazintaj post la falo de la Tera Povo de la papo, kaj kritike se ne mokete aludas miraklojn, Dipatrinajn larmojn, profetiojn: ''Kvazaŭ la papo Pio la 9-a estus io pli ol Jesuo Kristo, de kiu li estas vikario, kaj ne mortis krucumita... Oni esperis ke post longatempo kaj post tiom da akraj lecionoj oni devus eklegi la realon; oni esperis ke oni devus komenci rezonadi per propra kapo, kun la faktoj ĉemane, kun kriterioj de la komuna prudento... Sed ne: la Papa Ŝtato devas renaskiĝi ĉiukoste!»''
La “anonima” Bonomelli subtenas ke Tera Povo por la papo ne estas dogmo: ''«Se tio estus, al ni ŝajnas ke ege malpliiĝos la graveco de la Papado, pro ligo de la libera praktikado de lia pastorala digneco al kvar terbuloj, anstataŭ reirigi tiun sendependecon al ĝia origino, nome al la promesoj de Jesuo Kristo kaj al la esenco de la pontifika aŭtoritato, intrinseke konsiderata».
Li kritikas la Non expedit, enirigitan de papo Pio la 9-a kaj konfirmitan de lia posteulo Leono 13-a, ĉar ĝi malhelpas la formiĝon de la katolikoj politikistoj kiuj povu enkonduki ŝtatajn leĝojn nepersekutantajn la Eklezion. La “Non expedit” igas la italajn katolikajn civitanojn senrajtaj kaj senpovaj!''
Sume laŭ episkopo Bonomelli la papa ŝtato nun estus damaĝo kaj sklaveco por la papo mem, kaj ĝia malapero estas konsiderinta kiel liberigo.
La 21-an de aprilo de 1889, paskan tagon, en la katedralo de Kremono, episkopo Bonomelli supreniris pupitron kaj deklaris ke mem estas la aŭtoro de la verko riproĉata de la papo kaj eldiris vortojn submetiĝajn al la papo Leono la 13-a.
La gesto ĝenerale plaĉis al la katolika mondo pro ĝia sincereco kaj humileco, kaj pro tio ke submetiĝo estas prudenta ago kiu ne senvalorigas propran vidpunkton.
Bonomelli kaj elmigro
Lia koncepto pri katolikismo socie engaĝiĝanta kaj okupiĝanta ankaŭ pri la ekonomia prospero por malpiĉuloj, krom pri atentigo kaj aspiro al la spirita “afero eterna”, lin enkondukis al la asistado kaj organizita helpo al la elmigrantoj, kiuj, ne trovinte laboron en la kamparoj aŭ en la urboj kien ili amasiĝas, amase foriĝis el Italio en la direkton de la eŭropaj landoj aŭ amerikaj. Invitante la ekleziulojn ne forlasi la elmigrantojn al iliaj destino kun la risko de la perdo de la kredo mem krom de la rilatoj kun la origina familio, tiucele kreis asocion en kiu kleruloj kaj laikoj estu instruitaj kaj dotitaj je necesaj scioj por tiu asistado kaj defendo de la rajtoj de elmigrantoj. Li nutris la aferon kolektante plurmiloin da helpantoj kajkunlaborantojn.
Sian celon, akirontan konsenton kaj ĉe civilaj kaj religiaj aŭtoritatoj, Bonomelli esprimis per pastorala letero L’Emigrazione (La elmigro) 1896 el kiu trovis inspiron kaj spiritan fundamenton Opera Bonomelli (Asistado Bonomelli). Tiu iniciato daŭrigis agadi eĉ post la morto de ĝia iniciatinto. Tiu asocio, poste, suferis la sorton de multe aliaj katolikaj karitataj aŭ kulturaj asocioj neplaĉantaj al la totalisma faŝista reĝimo, kiu ĝin eliminige subpremis en 1928.
En 1964 la Itala Respubliko celebris memoron pri tiu iniciatinto kaj lia asista agado per timbro emisiita de italaj poŝtoj.
Pastoralo de 1905
Mons. Jeremia Bonomelli estingiĝis la 3-an de aŭgusto de 1914. çia mortaj restajoj ripozas en sakofago ĉe la ĉelataro de la katedralo de Kremono.
Verkoj
Bonomelli estis ankaŭ subtenanto de la teorio de evoluismo laŭ la proponoj de Darwin. Sed lia propono distanciĝis el tiu de Darwin pro tio ke li limiĝis al la pura sperta, aŭ intertreta, kaj scienca konstato liberigante la sciencon mem el ideologiaj spurojn kiel ateismo aŭ materialismo. Pro tiu adhero li ne ricevis kritikojn flanke de ekleziaj romaj kongregacioj, kaj en lia fama publika “malkonfeso” pri tio ne estas parolate aŭ aludate.
(154035) 2002 CV59
(154035) 2002 CV59 estas tre malgranda, ne tre hela marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:4 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, la Tero kaj de Venuso, ĝia tre granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la Tero.
Pola landvojo n-ro 15
La pola landovoj n-ro 15 (DK15) estas landvojo je longeco 405 km przebiegająca przez. En parto Trzebnica - Gniezno ĝi povas alternativo por kun evitado de  Poznań.
Vimeno
Vimeno estas natura fibro, kiu akiriĝas el arbedo de la genro salikoj (genro Salix, ĉefe la specio Salix viminalis, sed ankaŭ Salix fragilis kaj Salix purpurea) kaj kiu estas teksita por krei meblojn, korbojn kaj aliajn utilajn objektojn. En la teksado oni uzas la tigon kaj branĉojn de la planto, ĉu en sia tuta dikeco por la borderaĵo, ĉu en tranĉaĵoj tranĉitaj laŭlonge por la ŝtofo mem.
De la mezepoko ĝis la 18-a jarcento la lerteco pri la vimenplektado estis konservita uzante vimenon. Komence de la 20-a jarcento, kultivado denove forte disvolviĝis tra Eŭropo. Nuntempe estas tre malmultaj landoj dediĉitaj al kultivado de vimenoj kaj fabrikado de korboj kaj mebloj el ĉi tiu fibro.
Borderaĵo estas ofte farita el pli firmaj materialoj, tiam pli fleksebla materialo estas uzata por plenigi la enan parton.
Ekzistas dokumentaj referencoj pri vimenoj jam en Antikva Egiptio. Oni supozas, ke la vasta uzado de vimenaj objektoj en la ferepoko influis la disvolviĝon de ŝablonoj uzataj en kelta arto. En pli moderna epoko ĝia estetiko estis forte influita de la Movado pri Artoj kaj Metioj fine de la 19-a jarcento.
Preparado
Oni uzas unujarajn ŝosojn el salik-stumpoj aparte elektitaj por tiu uzo. Vimeno tranĉatas ĉe meznovembro kaj ligita al faskoj. Tiujn faskojn oni metas en speco de marĉeto, kie ili havas la bazon en akvo, ĝis la momento de la printempa sukoleviĝo. La suko fariĝas filmeto, kiu ebligas la forigon de la arboŝelo. El tiuj faskoj, sekigitaj kaj senŝeligitaj, oni ricevos blankan vimenon, la plej uzitan ĉe la klasika plektado. Ekzistas ankaŭ la kruda vimeno, kies faskoj ne estis senŝeligitaj, kaj estis sekigitaj senŝanĝe.
Vimenaĵo estas objekto farita el plektitaj vimeno-branĉoj. Vimenaĵo estas malpeza sed fortika, kio igas ĝin ideala kaj malmultekosta opcio por mebloj, kiujn oni ofte movos. Ĝi estas ofte uzita en la realigo de kortaj kaj verandaj mebloj.
Vimenoj kultivatas en vimenejo.
Vidu ankaŭ
Mimbre Osier (matériau) Vimine Wiklina Vime
Tomáš Baťa
Tomáš BAŤA (1876-1932), ĉeĥa entreprenisto, kiu en 1894 fondis en la orientmoravia urbo Zlín ŝuistan entreprenon. Li enkondukis novajn metodojn de produktado, kiuj altigis laborproduktivecon. Lia filo Tomáš John Baťa daŭrigis lian laboron, fondis multajn entreprenojn kun nomo BATA en la mondo kaj fariĝis unu el la plej grandaj ŝu-produktantoj.
Veľký Šariš
Veľký Šariš (hungare Nagysáros germane Gross-Scharosch) estas urbo en Slovakio, en Regiono Prešov, en Distrikto Prešov.
László Csaba
Ne miskomprenu kun Csaba László (ministro)!
Veľký Šariš
Situo
La urbo situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Sabinov-Prešov. La lasta troviĝas 5 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1217 en formo Sarus, kiu estas nomodonanto de la departemento, samtempe departementejo ĝis fine de la 18-a jarcento. Okazis sieĝoj kontraŭ ribelintaj bienuloj en la 14-a jarcento. Inter 1440-1461 la husanoj kun estreco de Jan Žižka tenis la fortikaĵon, sed Matiaso la 1-a reokupis ĝin. La sekva sieĝo okazis en 1537 fare de Ferdinando la 1-a (Sankta Romia Imperio). En 1687 Emeriko Thököly taksis la fortikaĵon superflua kaj detruis ĝin. Familio Rákóczi konstruis kastelon en 1613, kiu detruiĝis dum la 2-a mondmilito. En 1910 en la komunumo loĝis 2476 da loĝantoj (slovakoj en majoritato, hungaroj, poloj kaj ciganoj en minoritato). Ĝis 1919 la urbo apartenis al Hungario, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Prešov. Poste la loko apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1938 al Slovakio. Inter 1945-1993 la urbo denove apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis enurbe 4018 da homoj, (3684 slovakoj, 244 ciganoj).
László Csaba
László Csaba naskiĝis la  1954 en Budapeŝto.
Biografio
László Csaba abiturientis en sia naskiĝurbo en 1972, poste li akiris diplomon en Ekonomia Universitato pri Marx Károly en 1976, fine post 2 jaroj li doktoriĝis. Li komencis sian karieron en instituta filio de MTA. En 1991 li ekinstruis en ĉeflernejo, poste en Universitato de Debrecen kaj Mez-Eŭropa Universitato. Li estis gastprofesoro ekzemple en Milano en 1991, en Helsinko en 1993, en Berlino en 1998. En 1996 li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio. Li ofte partoprenas en redaktadoj de fakrevuoj. Li ricevis 4 premiojn inter 2003-2012. La havas edzinon, kiu naskis filon kaj filinon.
Re (Italio)
Re estas komunumo de Italio.
33334 Turon
33334 Turon estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Martinituro
La Martinituro, situante je la Granda Placo, estas la plej konata kaj per ĝia alteco de 96,8 metroj ankaŭ la plej alta turo de la urbo Groningen en Nederlando. La turo apartenas al la Martinikirko. Por la urbanoj, la turo havas kiel kromnomo d' Olle Grieze, groninge por la malnova griza.
En la Martinituro pendas sonorilaro kiu konsistas el dekdu sonoriloj, la dua plej granda en Nederlando post tiu de la Domturo en Utreĥto.
Ĝi ankaŭ havas kariljonon kiu konsistas el 49 sonoriloj en kvar oktavoj kiu estas permane aŭ aŭtomata ludebla.
Marino Curnis
Marino CURNIS (prononcu : Marino Kurnis) naskiĝis la en Bergamo. Li estas verkisto, muzikisto kaj itala esperantisto fama en la tuta mondo ĉefe pro sia vojaĝado (kiu estas lia ĉefa okupo) piede de Bergamo, Italio, al Irano "Eurasia Pedibus Calcantibus", laŭ 6000 kilometroj kaj dum 13 monatoj ( – ).
Marino Curnis kaj Esperanto
Kiel Esperantisto Marino Curnis krom la vojaĝado li ŝatas lingvojn kiel ŝlosilojn por koni la "aliajn" kulturojn. Li eklernis Esperanton en 2003 kaj akiris Esperanto-diplomon de la unua kaj dua niveloj.
En 1992 li diplomiĝis kiel asistanto por infanaj komunumoj. Antaŭe li frekventis la klasikan liceon (gimnazion).
Piedvojaĝoj kaj ekskursoj
Alpoj: "Punta Rossa" (Aosta, mt. 3660), "Pizzo Coca", "Pizzo Camino", "Pizzo Tre Signori", "Corno Stella", kaj tiel plu). Du-foje li pied-iris la “Sentiero delle Orobie Orientali” tranoktante en tendo.
En 2003 li pied-iris la "Camino de Santiago do Compostela" norde de Hispanio, ekde "St.Jean Pie-du-Port" Francio al "Santiago do Compostela" kaj dauriĝe ĝis "Finis Terrae". 1021 kilometroj dum 37 tagoj.
En 2007 li pied-iris la Rondiron de "Annapurna", de "Besisahar" al "Pokhara". 230 kilometroj dum 18 tagoj. Tiuokaze li atingis la monton "Thorung-La", 5.416 metrojn super marnivelo.
En 2016 li pied-iris de Romo (Italio) al Amboise (Francio) reirante la probablan itineron de Leonardo da Vinci en 1516: "Leonardo 1516", preskaŭ 2000 kilometroj dum 2 monatoj.
En 2018 Marino piediris de Romo al Brindisi kaj Leuca (Italio). APPIA A PIEDI estis la nomo de tiu ĉi vojaĝo, preskaŭ 750 kilometroj dum 1 monato.
Verkado
Marino Curnis estas itala verkisto. Li verkis ital-lingve romanojn, vojaĝajn taglibrojn, infanlibrojn, poemojn, turismajn gvidlibrojn.
Li verkis esperante la subajn librojn (poezioj):
Bibliografio
Kompleta bibliografio ĉe la itala vikipedia paĝo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de Marino Curnis
Rilataj temoj
BEMI
Demokrácia
Demokrácia [demokra:cia] estis socia semajngazeto aperinta en 1925-26 en Rumanio hungare, rumane kaj germane.
Karlino
Karlino (Carlina el la asteracoj) estas genro de du- kaj plur-jaraj herboj kun plume diverse entranĉaj, dorne dentaj folioj kaj kun unu aŭ kelkaj, grandaj tubetfloraj kapituloj, kies brakteoj de la interna parto de la involukro aspektas kiel krono el largetfloroj; ĉirkaŭ 20 specioj el Eŭropo, Norda Afriko kaj Okcidenta Azio.
Demokrácia
Redaktoroj
Demokrácia estis eldonita de Alfréd Renovich, ĝia respondecredaktoro estis Olivér Trauer.
Kunlaborantoj
Sándor Asztalos, Gyula Bach, Endre Kubán, Vilmos Stepper.
Naŭvosta kato
La naŭvosta kato (angle Cat o' nine tails) estas skurĝo, finiĝanta en naŭ rimenoj.
La punilo konsistas el naŭ nodaj rimenoj de kotona ŝnureto, ĉirkaŭ 0,8 metrojn longa, farita por disŝiri la haŭton kaj kaŭzi intensan doloron.
Ĝi estis antaŭ 1881 punilo en la brita armeo.
Karlov
Nomon Karlov portas pluraj municipoj:
…aŭ kastelo:
…aŭ protektataj teritorioj:
…aŭ montoj:
…aŭ fiŝlagoj:
Tlatlaya
Tlatlaya estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tlatlaya.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 33.308 enloĝantojn. El tiuj 15.932 viroj kaj 17.376 virinoj. La komunumo havas surfacon de 798.92 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 1820 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,000.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 18° 37′ norda latitudo kaj 100° 12′ okcidenta longitudo.
Departemento Gvatemalo
Gvatemalo (Guatemala) estas suda departemento de la Respubliko Gvatemalo. Ĝia ĉefurbo estas Gvatemalurbo. Ĝi havas areon de kun 2,538,227 loĝantoj. La departemento estas administre dividata en 17 municipoj.
Pustevny
Pustevny estas montpasejo (1 018 m. s. m.), tradicia, signifa centro de somera kaj vintra turismo kaj refreŝigado kun vico da kultur- kaj naturinteresaĵoj en okcidenta parto de montaro Moravskoslezské Beskydy, en norda Moravio, 8 km sudoriente de urbo Frenštát pod Radhoštěm, 10 km nordoriente de urbo Rožnov pod Radhoštěm. La montpasejo situas en ĉefa eŭropa disfluejo, kondukas ĉi tie limo inter distriktoj Vsetín kaj Nový Jičín.
Situo
Pustevny ricevis nomon laŭ ermitoj, kiuj ĉi tie en pasinteco vivis. Por turismo la loko estis malkovrita jam fine de la 19-a jarcento, kiam Pohorská jednota Radhošť (Montarunueco Radhošť) igis en la jaro 1891 konstrui la unua turistan rifuĝejon nomata Pustevna (Ermitejo), poste en la jaro 1894 ŝtonan Šumná. Sekvis konstruado de la tuta arkitektona komplekso. Ĝis la jaro 1898 estis konstruitaj konstruaĵoj kun popolmotivoj Libušín kaj unuetaĝa Maměnka (Panjo), kiu estis fine de la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento amplekse renovigita. Ili estas plenigitaj per ligna valaĥia sonorilejeto. Same Pustevna (teretaĝa ligna konstruaĵo kun valaĥiaj motivoj en frontono) estis en la jaro reguligita laŭ proponoj de D. Jurkovič. La plej juna estas hotelo Tanečnice (Dancistino). Komence de la 20-a jarcento oni kuracis ĉi tie ftizon per sana aero kaj per ŝaffromaĝo. Fine de la dua mondmilito malhelpis la 2-a slovaka partizana brigado de M. R. Štefánik ruinigon de la konstruaĵoj en Pustevny de retiriĝantaj germanaj soldatoj.
Proksimume 400 m okcidente de Pustevny troviĝas roksupreniroj (markataj kiel Gradoj aŭ Subgradoj) kun altaneto nomata Cyrilka, de kie estas bela panoramo. Proksimume 250 m oriente de la altaneto estas enirejo en ampleksajn pseŭdokarstajn kavernojn Cyrilka. Speleologoj indikas longecon preskaŭ 370 m, kun kavoj preskaŭ 6 x 3 m, kun etaj stalaktitoj, precipe interesa estas parto nomata Labyrint (Labirinto), kiu estas bedaŭrinde nealirebla por publiko.
Pustevny estas signifa centro de vintra kaj somera refreŝigado, elirloko de turismaj vojoj (ebleco de loĝigo, skitelferoj, skisaltejo, ciklovojoj, montardeĵorejo), 2 km sude situas turisma kabano Skalíkova louka (Herbejo de Skalík) kun baseno. Jam en jaro 1940 estis ebla al Pustevny veni per sidloka pend-telfero, tiam temis pri unua telfero en Eŭropo. Hodiaŭ estas uzata seĝtelfero konstruita en jaro 1987 el municipo Trojanovice per telfero Ráztoka - Pustevny, kie estas ebleco de loĝigo.
Eimeldingen
Eimeldingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Argo
Argo - centokula paŝtisto
Amaĵema, la plej alta dio Zeŭso enamiĝis al pastrino Io kaj kontraŭ sia ĵaluzema edzino Hera kaŝis ŝin en formo de bovino. Sed Hera trovis kiel la afero okazas kaj konvinkis Zeŭson, ke li donacu la bovinon al ŝi. Poste ŝi gardigis ĝin per centokula paŝtisto Argo (iam priskribata unuokula, aliakaze kvarokula), de pratempo plejparte faranta bonon. Zeŭso sendis dion Hermeson, ke li paŝtiston mortigu. Poste Hera sendis al ensorĉitan Ion grandegan tabanon, kiu forpeligis ŝin ĝis nordokcedenta maro, kiu laŭ ŝi estis nomata Ionia Maro. Sed tie Ioa pilgrimado ne finiĝis, ŝi fuĝadis de la tabano ĝis Egiptujo, kie naskis Epafon, filon de Zeŭso. Per okuloj de Argo poste ornamis Hera pavan voston.
Argo - filo de Arestoro
Alia Argo estis filo de Arestoro. Tiu ĉi Argo famiĝis per konstruo de konata ŝipo Argo (ŝipo), per kiu Argonaŭtoj veturis ĝis Kolĉido por la ora ŝaffelo. La ŝipon dum la vojaĝo akompanis kaj gardis diino Atena. Estro de la ekspedicio estis Jazono, la leĝa sekvanto de trono en Iolko, sed kiu plenumon de sia rajto neniam ĝisatendis. Per nomo Argo Argonaŭtoj onidire nomigis ankaŭ la lokon, kie la ŝipo sur sia longa vojaĝo unuafoje albordiĝis.
Avenuo Selves
La avenuo Selves [selv] (Avenue de Selves) estas strato lokita en la 8-a arondismento de Parizo. Ĝi longas nur 110 metrojn, kaj estas do famkonata kiel la plej mallonga avenuo de la franca ĉefurbo. La avenuo havas la nomon de Justin Germain Casimir de Selves (1848-1934) depost jura akto de la 13-a de aŭgusto 1934.
Argo
Argo - filo de Frikso
Portanto de la nomo Argo estis ankaŭ la plej aĝa filo de Frikso, filo de la orĥomena reĝo Atamanto kaj de la diino de nuboj Nefelo. Frikso estis en infanaĝo rolulo de mito pri la ora ŝaffelo, estinte antaŭ ofero al dioj kun sia fratino Helo forportata en foran Kolĉidon. Tie li edziĝis al Ĥalkiopo kaj naskigis kun ŝi kvar filojn, la plej aĝan Argon.
Argo - filo de Zeŭso kaj Nioba
Plia Argo estis filo de Zeŭso kaj Nioba, filino de la reĝo en Argo Foroneo. Post sia avo li akiris la landon kiu estis poste nomata laŭ li, la nova reĝo.
Argo - hundo de Odiseo
Kiam Odiseo post longa pilgrimado rehejmiĝis el la Troja milito, estis lia ege maljuna hundo Argo nura, kiu sian mastron ekkonis. Laŭ legendo, kiam ĝi Odiseon ekvidis, alkuris al li, eksvingis la voston, ekbojis pro ĝojo, ke ĝi vidas lin, kaj mortis.
Argo - urbo
Urbo situanta proksime de la altaĵo Lariso, la ĉefurbo de helena Argolando, oriente de Lakonio kaj Arkadio, unu el centroj de la mikena kulturo. Ĝi multfoje militis kontraŭ Sparto, ruinigis en la jaro 468 a.K. Mikenon a Tirinson, administris Nemeajn Ludojn. Ĝi estis unu el la unuaj demokrataj teritorioj amikaj kun helena Ateno.
Tomáš John Baťa
Tomáš John BAŤA (naskiĝis la 17-an de septembro 1914, Prago – 1-an de septembro 2008, Toronto, Kanado), ĉeĥa entreprenisto (filo de Tomáš Baťa), unu el plej grandaj ŝu-produktantoj en la mondo.
Vasil Barka
Vasil Barka (ps. de Vasil Oĉeret; Василь Барка; naskiĝis la, mortis la ) estis verkisto, literaturisto, tradukisto.
Biografio
Li naskiĝis en Poltava provinco apud urbeto Lubni. Finis pedagogian kolegion, instruis matematikon en mezlernejo. 1928 - forveturis al Kubanio (nun - Krasnodara regiono en Rusio), Norda Kaŭkazio. Tie li diplomiĝis pri filologio. En 1930 aperis la unua poemkolekto en Ĥarkivo, ĝi ricevis negativan kritikaĵon. Doktoriĝis en Moskvo. Partoprenis 2-an Mondmiliton, estis vundita kaj militkaptita. Post la milito elmigris en Usonon.
Verkaro
Literatura heredaĵo de V. Barka enhavas pli ol 20 volumojn de poemoj, romanojn, novelojn, eseojn, literatur-kritikaj artikoloj. Tradukis de la angla - Ŝekspiro, "La reĝo Liro", Biblion.
La romano “Zhovkij Kniaz” (La flava princo, tradukita ankaŭ al la franca) estas dediĉita la artefarita malsatego en Ukrainio de 1932-33 (Holodomoro). Laŭ romano oni faris filmon "Holod-33".