cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zsombor Kádár
KÁDÁR Zsombor [ka:da:r] estas rumania hungara inĝeniero pri arbarkulturo, fakverkisto, vortaristo. Li naskiĝis en Baraolt la 31-an de julio 1923 kaj mortis en Târgu Mureș en 2008.
Biografio
Kádár Zsombor akiris diplomon de inĝeniero pri arbarkulturo en Sopron (1947). Li estis fakinstruisto, de 1955 inĝeniero pri projektado en Târgu Mureș, resp. ŝtata inspektisto pri akcidento de laboro.
Springfield (Luiziano)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Luiziano, kaj apartenas al la. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
5976 Kalatajean
5976 Kalatajean estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 25-an de septembro 1992 elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jean-Marie Kalata, analizistino pri socia scienco en la Oficejo de Institutaj Studoj de la Smithsonian Institution. Inter aliaj interesiĝoj, ŝi kantas ĉe la Ĥoro de la Kongerso kaj ŝi servis kiel volontulino en la Apalaĉia Kristana Projekto en Kentukio dum pluraj monatoj.
Lajos Bodola (geodeziisto)
Lajos BODOLA [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodola Lajos estis hungara geodeto, inĝeniero, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1905).
Lajos Bodola naskiĝis la  1859 en Italio, en Sampierdarena. Li mortis la 1936 en Budapeŝto.
Camporgiano
Camporgiano estas komunumo de Italio.
Distrikto Aichach-Friedberg
Najbaraj distriktoj estas norde la distrikto Neuburg-Schrobenhausen, oriente la distriktoj Dachau kaj Fürstenfeldbruck, sude la distrikto Landsberg am Lech, okcidente la eksterdistrikta urbo Augsburg kun ties distrikto kaj nordokcidente la distrikto Donau-Ries.
Geografio
La distrikto situas oriente de la urbo Aŭgsburgo; la limon inter ambaŭ areoj grandparte difinas la rivero die Lech. La plej grava rivereto interne de la distrikto nomiĝas Paar, ĝi de sudokcidento al nordoriento vojas tra la distrikto kaj pasas iujn partojn de la urbo Friedberg kaj la komunumon Aichach.
La distrikto estas kampare strukturigita, la solaj pli grandaj urboj kaj komunumoj estas Friedberg, Aichach kaj Dasing kaj en la distrikta sudo Mering kaj Kissing. Apud tiuj centroj ekzistas preskaŭ nur malgrandaj ĝis tre malgrandaj vilaĝoj.
Flago de Maranjo
La flago de Maranjo estas la flago de la Brazila subŝtato Maranjo, kaj estis oficiale adoptita la por la dekreto nº 6, estis kreita de la poeto Sousândrade. La koloroj ruĝo, nigro kaj blanko simbolas la miksaĵon de rasoj, kiu estas en Maranjo. Ĉiu koloro reprezentas unu rason: La maranja gubernia strio, kiu ankaŭ estas subŝtata simbolo, sekvas la kolorojn de la flago.
En la supra maldekstra angulo estas blua kvadrato kiel fondo, reprezentanto la cielon, kaj unu blanka kvinpinta stelo simbolanto la Subŝtato kiel parto de la Brazila Federacio. Tiu stelo en la Brazila flago estas Akrab de la Skorpio konstelacio.
4198 Panthera
4198 Panthera estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la genro "Panteroj" (latine : Panthera), kiu ampleksas la grandajn felisedojn, kiel la jaguaroj, la tigroj, la leonoj kaj la leopardoj.
János Ady
János ADY [ady] hungara eldonisto kaj redaktoro. Li naskiĝis en Braŝovo la 27-an de decembro 1917 kaj mortis en Frankston (Aŭstralio) la 11-an de julio 1988.
Kariero
János Ady pristudis juron en Kluĵo kun doktortitolo. En printempo de 1945 estis en Aŭstrio, de kie li elmigris en Aŭstralion. Li fariĝis la reprezentato firmo Fiat en Frankston. En 1977 li tranprenis la semajngazeton Magyar Élet, kiun li redaktis kaj eldonis ĝis 1982. En 1980 li eldonis la tiel nomatajn Kék füzetek (Bluaj kajeroj), en kiuj konataj fakuloj traktis la nacian problemon kaj la situacion de hungaraj minoritatoj. Li estis iomtempe la prezidanto de Transilvania Unuiĝo de Melburno.
Sonato por piano n-ro 29 (Beethoven)
La Sonato por piano n-ro 29 en B♭-maĵoro Op. 106, subtitolita Hammerklavier estas unu de la lastaj sonatoj por piano de la germana komponisto Ludwig van Beethoven.
Laŭvorte, la esprimo Hammerklavier signifas pianon de marteloj, kaj estis uzita por diferencigi la pianon disde la klaviceno. La verko havas tiun kromnomon pro la titolo kiun Beethoven mem skribis titolpaĝe: Große Sonate für das Hammerklavier (nome Granda sonato por piano de marteloj).
Ĉar ĝi daŭras ĉirkaŭ 40 minutojn, ĝi estas unu de la sonatoj plej longaj iam kreitaj. Beethoven, kreinta ĝin, diris: "Mi jam scias komponi".
Movimentoj
La sonato havas kvar movimentojn:
Lido (muziko)
Lido (germane Lied ; plurale Lieder ) estas termino uzata en la historio de la klasika muziko por referenci al mallonga lirika kanto kies vortumado estas poeziaĵo al kiu oni aldonis muzikon kaj verkita por soloista voĉo kaj akompanantaro, ĝeneralmente de piano. Tiu muzika formo karakteriziĝas pro mallongeco, rezigno de virtuozismo belkanteca, forta rilato kun la poeziaĵo kaj forta influo de la popola germana kanto aŭ popollido (germane Volkslied). Temas pri muzika formo tipa de la ĝermana landaro kaj propra de la Romantisma muziko.
Tiu tipo de komponaĵo aperis en la klasika epoko (1760-1820), floris dum la Romantismo kaj evoluis dum la 20a jarcento. Komponistoj kiel Beethoven, Schubert kaj Hugo Wolf komponis lidojn bazite sur geniuloj de la poezio kiel Goethe kaj Heine. Ĝi atingis altan gradon de disvolvigo kun la aŭstria komponisto Franz Schubert en 1814, kvankam li havis antaŭulojn en Mozart kaj Beethoven. En la okcidenta klasika muziko oni uzas la terminon en germana lingvo ĉar la komenco kaj unuaj lidoj estis verkoj de germanaj komponistoj. En Germanio oni uzas fakte la terminon artlido (Kunstlied) por distingi la ĝenron disde la popollido. La disvolvigo de la formo kuniris kun la remalkovro de la popola germana kulturo kiel fonto de arta produktado, kiel estis la Grimms Märchen aŭ kolektoj de rakontoj (1812) de la Fratoj Grimm aŭ la kolekto de poeziaĵoj Des Knaben Wunderhorn (1805-1808) de Clemens Brentano kaj Achim von Arnim.
Origanum dictamnus
Origanum dictamnus (diktamno-origano), konata en la greka kiel δίκταμο (díktamo) aŭ en kreta dialekto έρωντας (erontas, "amo"), estas delikata staŭdo kiu kreskas 20–30 cm alta. Ĝi estas aroma kuracplanto kiu nur kreskas nature sur la montflankoj kaj gorĝoj de la greka insulo Kreto. La planto estas vaste uzita por manĝaromoj kaj medikamentaj celoj, aldone al ornamaj uzoj en ĝardenoj. Tiu malgranda, laneca arbedo estas facile rekonebla pro la karaktera mola, laneca kovro de blankgriza hararo sur ĝiaj tigoj kaj je verdaj folioj, donante al ĝi veluran teksturon. Malgrandegaj rozkoloraj floroj ĉirkaŭitaj de pli brile purpur-rozkoloraj brakteoj aldonas ekstravagancan kolorecon al la planto en somero kaj aŭtuno. La diktamno-origano estas klasifikita kiel endanĝerigita ĉe la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de IUCN 1997.
Priskribo
Origanum dictamnus estas multbranĉita planto kun diskoformaj ĝis ovalaj, grizverdaj folioj kiuj estas metitaj en paroj unu kontraŭ la alia. La maldikaj volbiĝantaj tigoj kaj lanecaj folioj estas kovritaj per velura blanka lanugo kaj estas 13–25 mm en grandeco.
La floroj estas pale rozkoloraj ĝis purpuraj kaj havas profundan lilan korolon kun multaj profundaj rozkoloraj imbrikitaj brakteoj. La buntaj floroj formantaj kaskadon de longformaj aretoj floras dum la somermonatoj. La floroj estas androginaj, signifante ke ili havas kaj masklajn kaj inajn organojn, kaj estas polenitaj fare de abeloj altiritaj al sia odoro kaj hela koloro.
Historio
La planto estis konata kiel simbolo de amo kaj afrodiziigaĵo, kaj la plej entuziasmaj junaj amantoj hastis sur montflankojn kaj en la profundajn gorĝojn de Kreto por trovi faskojn de la rozkoloraj floraroj kiel amdonacojn. Ekzistas multaj mortoraportoj tra la jarcentoj pri kolektantoj de tiu magia herbo.
Eĉ en lastatempaj tempoj, la kolekto de diktamno-origano estis tre danĝera okupo por la viroj kiuj riskis vivon kaj membron por surgrimpi malfirmajn rokajn surfacojn kie la planto kreskas nature sur la montoj de Kreto. Ili estis nomitaj erondadoj (amoserĉantoj) kaj estis konsideritaj tre pasiaj viroj.
La planto ĉiam estis altagrade aprezita; ĝi estas kolektita dum la florsezono en la somermonatoj, kaj estas eksportita por uzo en medikamentoj, parfumoj kaj por aromigi trinkaĵojn kiel ekzemple vermuton kaj absinton.
En Antikva Grekio, Hipokrato preskribis plantokuracojn kontraŭ stomakodoloroj, kiel kataplasmo por resanigado de vundoj, kaj por stimuli menstruon.
La greka filozofo Aristotelo en sia laboro La Historio de la Bestoj (612a4) skribis:
Aliaj akademiuloj de Antikva Grekio poste faris referencon al "diktamno", sed verŝajne celis Dictamnus albus, konata kiel blanka diktamno.
Hodiaŭ, la sovaĝa, nature kreskanta Kreta diktamno-origano estas klasifikita kiel "malofta" kaj estas protektita per eŭropa juro. La kultivado nun koncentriĝas ĉe Embaros kaj la ĉirkaŭaj vilaĝoj, sude de Iraklio, Kreto, kaj uziĝas por fari tizanon kaj por naturaj belecproduktoj.
Fikcio
En Eneido de Virgilo, Venuso kuracas la pafvunditan Eneo'n per tigo de "Kreta diktamno", planto "kun lanugaj folioj kaj skarlata floro" kiujn kaproj manĝas kiam sagopafitaj.
En la fantaziisma romano Hari Poter kaj la Duonsanga Princo, diktamno estas la nomo de substanco kiu, kiam uzite magie, povas malhelpi cikatriĝon se uzite sufiĉe rapide post tranĉvundiĝo. La verkinto verŝajne rilatas al la planto Dictamnus albus (blanka diktamno), kiu sekrecias oleon kiu havas kontraŭinflamajn trajtojn.
Sorĉado
La herbo estas uzita fare de modernaj sorĉistinoj en ampocioj kaj por aŭgurado kaj kontakto kun spiritoj. Ĉe incensa uzo, estas avertite ke spiritoj povas manifestiĝi en la fumo.
Ankaŭ, malgrandaj dozoj de la herbo laŭdire plifortigas onian kapablon prezenti astralan projekcion, apartigante la konscion de la fiziko.
Samuel Miklos Stern
Samuel Miklos Stern, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Stern Sámuel Miklós estis judhungara priserĉisto pri mezepoka literaturo.
Biografio
Samuel Miklos Stern naskiĝis la  1920 en Tab. Li mortis en 1969.
Li malkovris unua la unuajn mozarabajn ĥarĉojn kiujn oni publikis moderne en sia fama artikolo «Les vers finaŭ en espagnol dans les muwasshas hispano-hébraiques: Une contribution à l'histoire du muwassahas et à l'etude du vieŭ dialecte espagnol 'mozarabe'», Al-Andalus, XIII, 1948, kiu lokigis la komencojn de la hispanlingva kaj latinida liriko en la unua duono de la 11a jarcento, aŭ eble eĉ antaŭe. En tiu artikolo li publikigis la unuajn 24; poste tiu korpuso, ampleksigita de Emilio García Gómez kaj aliaj priserĉistoj, estas de ĉirkaŭ sesdek ĥarĉoj. Kvankam Stern kaj aliaj priserĉistoj studis kaj interpretis la ĥarĉojn kiel restaĵoj de pralatinida liriko, estas fakuloj kiuj pridiskutas la ĝustecon de tiaj konkludoj, konsiderante la ĥarĉojn kiel arabaj aŭ judaj versoj (sen elementoj de la latinida dialekto de Al Andalus). La tialoj de tia necerteco estas ke la ĥarĉoj estas skribitaj per arabaj aŭ hebreaj literoj, oni konservas nur en arabaj aŭ hebreaj manuskriptoj, mankas tiele vokalaj karaktroj kaj konstituas nur la lastajn versojn de poemoj pli longaj (konataj kiel moaksaĥa) kiu ja estas en araba aŭ hebrea. Tamen, la malkovro fare de Stern markis grandan diferencon pri la radikoj de la hispana literaturo.
Astragalo (osto)
Astragalo (latine astragalus aŭ talus), aŭ talo laŭ NPIV, estas unu el la ostoj de la maleola regiono de la homa skeleto.
La astragalo estas la dua plej granda osto el la sep maleolaj ostoj. Ĝi situas inter la kalkaneo kaj navikularo.
Pro la formo de la osteto ĝi iam estis uzata kiel speco de ĵetkubo en hazardludoj (ludost(et)o) nomite simple astragalo aŭ resaltaĵo.
Zoltán Kovács
Zoltán Kovács
NGC 5916
NGC 5916 (aliaj indikoj — MCG -2-39-20, IRAS15188-1259, PGC 54825) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alfréd Forbát
Alfréd Forbát, laŭ hungarlingve kutima nomordo Forbát Alfréd, lia nomo ekster Hungario Fred Forbat estis hungara-sveda arkitekto, grafikisto laborinta ankaŭ en Germanio kaj Svedio. Lia origina familia nomo estis Füchsl [fuŝl] ĝis 1915.
Alfréd Füchsl naskiĝis la en Pécs (Hungario), li mortis la  en Stokholmo (Svedio).
117240 Ĵitomiro
117240 Ĵitomiro estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 19-an de septembro 2004 elde la Observatorio de Andruŝivka en Andruŝivka (Ukrainio).
Ĝie estas en orbita resonanco 1:7 kun Venuso.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ukraina urbo Ĵitomiro, naskiĝa urbo de Sergej Korolov (1907 – 1966), ĉef-inĝeniero por la unua homa kosmoflugo de Jurij Gagarin in 1961. La nomo estis donita okaze de la centa naskodato de Korolov.
Kunsidejo de Puente San Miguel
La Kunsidejo de Puente San Miguel (Casa de Juntas de Puente San Miguel) estas konstruaĵo en Puente San Miguel, Kantabrio (Hispanio). Ĝi estas fama ĉar la 28-an de julio 1778 la konsilio de la Provinco de Naŭ Valoj kunvenis en ĝi por krei la provincon Kantabrio, kiel unuan modernan fiksan unuiĝintan enton, kiu poste iĝis la nuna aŭtonoma komunumo Kantabrio.
Antaŭ la fama kunveno, la deputitoj de la provinco de Naŭ Valoj uzis la ejon por ordinaraj kunsidoj. Kunveninte en la ejo, la konsilio havis taskon protekti la interesojn de la provinco kontraŭ la reĝo, precipe pri ĉio rilata al konservo de foruoj, lokaj kutimoj, privilegioj, franĉizo, ekonomio, milito kaj politiko.
En 1801 la provinco Kantabrio kaj la konsilio de Puente San Miguel malaperis, rezulte de la teritoria administrado de la reĝo Karlo la 5-a. En 1815 oni kreis maran provincon je nomo Santandero. Ekde 1824 la kunsidejo ne plu gastigis kunsidojn kaj la konstruaĵo estis aŭkciita kaj parte malkonstruita.
Freŝdate rekonstruite, la ejo estas simbolo de la ĝermo, kiu estis kondukonta al la nuntempa Kantabrio. Ĉiun 28-an de julio, tio estas, la Tagon de la Institucioj de Kantabrio, la prezidanto de Kantabrio prelegas en la kunsidejo, rememorante la historian eventon.
La ejo estas simpla kaj malgranda konstruaĵo kun kvadrata bazo kaj kvar-dekliva tegmento. La ĉefa kaj alira pordo el ligno estas parte malfermita.
Ĉefepiskopo
La nocio ĉefepiskopo aŭ metropolito signifis komence nur la episkopon rezidantan en la ĉefurbo de iu romia provinco. Li kuntenis kaj gvidis la provincan sinodon, el kio evoluis la kontrolkomitato pri la provincaj episkopoj.
Vidu ankaŭ primaso.
89973 Aranyjános
89973 Aranyjános estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Ĝi estas en resonanco 4:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara poeto, ĵurnalisto kaj tradukisto Arany János (1817–1882), kiu verkis pli ol 40 baladojn (tradukitaj en pli ol 50 lingvoj), kaj, menciinde, la Trilogion Toldi. Li estas rigardita kiel la plej literatura el la hungaraj verkistoj.
Springfield (Majno)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas vilaĝa loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Majno, kaj apartenas al la kantono Penobscot. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - kompare al la stato de 2010, kiam ankoraŭ estis 409 loĝantoj, tio estas signifa malkresko. Ĝis la limo al Kanado estas depende de la vojo 50-70 kilometroj: tie komenciĝas la kanada provinco New Brunswick.
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
Cantagallo
Cantagallo estas komunumo kun 2.813 loĝantoj en provinco de Prato en regiono Toskanio en Italio.
Usona kuirarto
La kuirarto de Usono reflektas sian historion. La eŭropa koloniigo de Ameriko ebligis la enkondukon de kelkaj ingrediencoj kaj kuiradstiloj al ĉi-lasta. La diversaj stiloj daŭre disetendiĝis bone en la 19-a kaj 20-a jarcentoj, proporcie al la enfluo de enmigrintoj de multaj eksterlandaj nacioj; tia enfluo evoluigis riĉan diversecon en manĝpreparo ĉie en la lando.
Historio
Fruaj indianoj utiligis kelkajn kuiradmetodojn en frua Usona kuirarto kiuj estis malaperigintaj en fruaj eŭropaj kuiradmetodoj por formi la bazon de la nuna Usona kuirarto. Kiam la kolonianoj venis al Virginio, Masaĉuseco, aŭ ajnaj da la aliaj anglaj kolonioj sur la orientan marbordon de Nordameriko, ili farmis bestojn por vestaĵoj kaj viando en simila modo al tio kion ili faris en Eŭropo. Ili havis kuirarton similan al sia antaŭa brita kuirarto. La usona kolonia dieto variis depende de la loĝregiono en kiu oni vivis. Ofte ĉasitaj ĉasbestoj inkludis cervojn, ursojn, bubalojn kaj sovaĝan meleagron. Kelkaj grasoj kaj oleoj produktitaj de bestoj helpis kuiri multon da la koloniaj manĝaĵoj. Antaŭ la Revolucio, Novangloj konsumis grandajn kvantojn de rumo kaj biero, kiam markomerco disponigis al ili relative facilan aliron al la varoj bezonitaj por produkti tiujn erojn: Rumo estis la distilita spirito de miksaĵo, esence, de melasoj, kiu estis facile havebla per komerco kun Karibio. En komparo al la nordaj kolonioj, la sudaj kolonioj estis tre diversspecaj en sia agrikultura dieto kaj ne havis centran regionon de kulturo.
Dum la 18a kaj 19a jarcentoj, usonanoj evoluigis multajn novajn manĝaĵojn. Dum la Progresema Epoko (1890aj - 1920aj jaroj) manĝaĵproduktado kaj prezentado iĝis pli industriigitaj. Unu karakterizaĵo de usona kuirarto estas la fuzio de multoblaj etnaj aŭ regionaj aliroj en tute novajn kuiradstilojn. Ondo de famulkuiristoj komenciĝis kun Julia Child kaj Graham Kerr en la 1970-aj jaroj, kun multaj pli sekvantaj post la pliiĝo de kablostacioj kiel Food Network.
Aktualaĵoj
La usona kuirarto similas al la kuirarto de aliaj okcidentaj landoj. Tritiko estas la plej uzata cerealo. La tradicia usona kuirarto uzas lokaĵojn, kiel ekzemple meleagro, cervoviando, terpomoj, batatoj, maizo, kukurbo, kaj acerosiropo, kiuj estis manĝataj de la indianoj kaj unuaj eŭropaj ekloĝantoj. Kradrostado el porkaĵo kaj bovaĵo, krabokukoj, ĉipsoj, kaj biskvitoj estas tipe usonaj manĝaĵoj. La animnutraĵo, evoluigita de la afrikaj sklavoj, estas populara ĉirkaŭ la sudaj subŝtatoj kaj inter multaj afrik-usonanoj ĉie. Sinkretiaj kuirartoj kiel ekzemple la kreola kuirarto de Luiziano, la kaĵuna kuirarto kaj la teksas-meksika kuirarto estas regione gravaj.
Tipaj pladoj kiel ekzemple pomokuko, rostita kokidaĵo, pico, burgeroj, kaj kolbasobulkoj venas de receptoj de diversaj enmigrintoj. Terpomfingroj, meksikaj pladoj kiel ekzemple faruntakoj kaj takoj, kaj pladoj surbaze de pasto libere adaptitaj el italaj fontoj estas vaste manĝataj. Usonanoj ĝenerale preferas kafon ol teo. La reklamoj de la usonaj entreprenoj pri la oranĝa suko kaj lakto igis ilin la oftaj trinkaĵoj por la matenmanĝo. La ofta manĝado ĉe rapidmanĝejoj estas unu el la kaŭzoj de obezeco en Usono. Gastrinkaĵoj estas vaste popularaj; sukerigitaj trinkaĵoj okupas 9% en la kaloria konsumado de la mezuma usonano.
Distrikto Altötting
La distrikto Altötting (germane: Landkreis) situas en la sud-oriento de la federacia lando Bavario de Germanio. Administra centro de la distrikto estas la urbo Altötting. En la distrikto sur areo de 569 km² loĝas homoj; do meznombre 192,5 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Altötting estas signita per 2.
Najbaraj distriktoj estas sude Traunstein (66), okcidente Mühldorf am Inn (43), norde Rottal-Inn (60), oriente la distrikto Braunau de Supra Aŭstrio.
Tristan Bernard
Tristan Bernard, laŭ vera nomo Paul Bernard (naskiĝis la 7-an de septembro 1866 en Besançon, mortis la 7-an de decembro 1947 en Parizo, entombigita en la tombejo de Passy cimetière de Passy) estis franca romanisto, dramisto kaj unu el la plej famaj humuristoj. Li famiĝis pro siaj spritaĵoj. Li laŭdire inventis la ĉevaletludon : "Jeu des petits chevaux".
Biografio
Filo de arkitekto, li studis en Lycée Condorcet, unu el la plej famaj el Parizo, kaj poste en la Fakultato pri Juro. Li komencis karieron de advokato por orientiĝi poste al negoco, kaj li alprenis la direktadon de aluminio-uzino en Creil. Lia gusto pri sporto kondukis lin al decido estri la ciklodromon Vélodrome Buffalo en Neuilly-sur-Seine.
En 1891, kiam li komencis kunlabori kun la revuo "La Revue blanche", li elektis la pseŭdonomon Tristan, t.e. la nomon de ĉevalo por kiu li sukcese vetis en ĉevalvetkuroj. En 1894, li publikigis sian unuan romanon "Vous m'en direz tant !" (Tiom multe vi diros!), kaj la postan jaron sian unuan teatraĵon "Les Pieds nickelés".
Veneda lingvo
Veneda lingvo aŭ Venedčyna estas artefarita lingvo por nordaj slavoj, parto de Interslava lingvo kune kun Slovianski kaj Novoslovienski, farita de rusa verkisto Nikolao Aleksandro Kuznecov (ekde 2010) kaj pola teoretikisto de tutslavismo Waldemar Czur (ekde 2013).
Tristan Bernard
Biografio
En 1917, li kontribuis per kelkaj artikoloj al la komenco de la satira semajngazeto "Le Canard enchaîné". Li prezidis bankedojn por la datrevenaj numeroj de la gazeto en 1931 kaj 1934. La lasta strofo de la kanzono Marquise de Georges Brassens, kiu respondas al la poemo de Pierre Corneille elprenita de la kantisto, estas lia:
Veneda lingvo
Aboco
A, a (a), Ą, ą (an), Á, á (ā), B, b (b), C, c (c), Č, č (ĉ), Ć, ć (ĉj), Ch, ch (ĥ), D, d (d), Ď, ď (dj), E, e (e), Ę, ę (en), Ě, ě (je), É, é (ē), F, f (f), G, g (g), H, h (h), I, i (i), Í, í (ī), J, j (j), K, k (k) L, l (kiel pola ł), Ľ, ľ (l), M, m (m), N, n (n), Ň, ň (nj), O, o (o), Ó, ó (ō), P, p (p), R, r (r), Ř, ř (rj), S, s (s), Š, š (ŝ), Ś, ś (sj aŭ ŝj), T, t (t), Ť, ť (tj), U, u (u), Ŭ, ŭ (ŭ), Ú, ú (ū), V, v (v), Y, y (kiel pola y), Z, z (z), Ž, ž (ĵ), Ź, ź (zj), (Đ, đ) (ĝ).
Adjektivoj
Adjektivo adverbigeblas per la finaĵo -o (aŭ -e post mola konsonanto): dobro "bone" svěže "freŝe".
Tristan Bernard
Biografio
Tristan Bernard havis tri filojn. La unua, Jean-Jacques, estis dramaturgo, diskoniganto de la "teatro de silento" ("Martine"), kiu temas ankaŭ pri la koncentreja universo "Le Camp de la mort lente" (La koncentrejo de la malrapida morto), "Le Pain rouge" (La ruĝa pano). La dua, Raymond, estis granda kinreĝisoro, kiu realigis unuan blanka-nigran version de "Les Misérables" (La Mizeruloj) de Victor Hugo. La tria, Étienne, estis profesoro pri medicino, ftizologo kaj kontribuis al disvastigo de la kontraŭtuberkuloza vakcino de Calmette kaj Guérin BCG.
Veneda lingvo
Nombrovortoj
La kvantaj nombroj 1-10 estas:
Tristan Bernard
Eksteraj ligiloj
Voyage au bout de la langue en la verkoj de Tristan Bernard. Radioelsendo de France Culture, elsendo "Les papous dans la tête" 5a de aprilo 2009, 55 mn.
Veneda lingvo
Nombrovortoj
Pli grandaj nombroj formeblas per aldonado de -nasť aŭ -nadseť al la nombroj 1-9, -desęť al dekoj, kaj -sto al centoj.
Tristan Bernard
Tristan Bernard kaj Esperanto
En numero de 1912 de la pariza gazeto "Excelsior", Tristan Bernard humure konfesis, kiel li malkovris Esperanton : "Mia konversio efektiviĝis danke al la plej admirinda apostolo de la modernaj tempoj, sankta Ernest Archdeacon. Post reveno el ferioj, mi trovis lian broŝuron, en amaso da paperaĵoj. Mi tranĉis la fermbendon de ĉiuj presaĵoj por havigi al mi la iluzion, ke mi legis ĉiujn. Sed mi malfermis, tranĉis kaj poste legis senhalte la libreton de Archdeacon. Jen kiel mi komencis lerni Esperanton."
Tristan Bernard agnoskis, ke li ĉiam havis problemojn pro la angla: "Kiam mi pensas, ke mi provis dekfoje lerni la anglan, kaj ke neniam mi sukcesis! Miaj vojaĝoj al Londono lasis al mi terurajn rememorojn: mi estis speco de ŝiprompulo sur vastega maro, ĉiumomente frapiĝanta kontraŭ terurajn rifojn."
Veneda lingvo
Nombrovortoj
Ordaj nombroj formeblas per aldonado de la adjektiva finaĵo -y al la kvantaj nombroj, escepte de peršy "unua", drugi "dua", třeti "tria", čterty "kvara", stoty/sotny "centa", tysęčny "mila".
Tristan Bernard
Tristan Bernard kaj Esperanto
Li verkis unuaktan vodevilon "L'Anglais tel qu'on le parle" (La angla tiel, kiel oni parolas ĝin), kiun li prezentis unuafoje la 28-an de februaro 1899 en Parizo, en la teatro Comédie-Parisienne.
Veneda lingvo
Ekzemplo
La Patro Nia
Tristan Bernard
Tristan Bernard kaj Esperanto
Pri jam tiutempe oftaj onidiroj, klaĉaĵoj kaj kalumnioj, laŭ kiuj Esperanto celis anstataŭigi la gepatrajn lingvojn, li klare diris: "Ne temas — kaj tion la esperantistoj ripetas —, forgesi sian patrinan lingvon kaj ekparoli la novan lingvon. Ne, Esperanto devas resti helplingvo, kiu konsiderinde faciligos inter la popoloj la rilatojn komercajn, sciencajn kaj literaturajn."
Tristan Bernard montriĝis vere konvinkita, ne nur pri la neceso de Esperanto, sed ankaŭ pri ĝia taŭgeco ankaŭ en duobla tradukado: "Esperanto estas lingvo sufiĉe fleksebla por ke verko, sen perdi siajn esprimnuancojn, povu elteni tiun duoblan provon."
Pri la menciita eksperimento, Tristan Bernard raportis en la pariza teatro Femina la 22-an de februaro 1911 okaze de esperantista festo, kiun organizis la gazeto "Excelsior".
En tiu eksperimento partoprenis la verkisto Abel Hermant (1862–1950), kiu fariĝis membro de la franca Akademio en 1923. Lia rolo konsistis havigi nekonatan tekston en la franca al ses franclingvaj volontuloj por traduko al la rusa, la germana, la angla, la itala, la hispana kaj Esperanto, por ke ĉiu traduku ĝin en la konatan fremdan lingvon. Post plenumo de tiu fazo, la volontuloj havigis la tradukojn al Abel Hermant kaj lasis sian lokon al ses aliaj volontuloj, same kompetentaj, kies tasko konsistis retraduki en la francan la ses tradukojn.
Polinomo de Hermite
Polinomoj de Hermite estas polinomoj kun realaj koeficientoj, kiuj estas difine per rikuraj formuloj:
Tristan Bernard
Tristan Bernard kaj Esperanto
La ĵurio konsistis el, krom Tristan Bernard, Abel Hermant kaj la verkisto kaj ĵurnalisto Alexandre Hepp (1857–1924). Tristan Bernard raportis, ke la ĵurio estis mirigita: la itala teksto, ekzemple, kaj la Esperanta, preskaŭ ekzakte restarigis la originalan francan tekston. La rezultoj estis ne tiel bonaj tra la rusa kaj angla; tra la hispana, estis du gravaj eraroj sed, krom tio, la ĵurio tamen opiniis ĝin kontentiga: "La eksperimento, koncerne Esperanton, aspektas al ni decida. Unu el la riproĉoj, kiujn la kontraŭuloj de tiu lingvo povis apriore fari al ĝi, cetere sen koni ĝin, tio estas, ke ĝi estus nesufiĉa kiel literatura lingvo: ĝi estus nur komerca ĵargono."
En sia raporto, Tristan Bernard aludis pri amuza anekdoto, kiun li iam spertis: "Iun tagon, Pierre Verber estis en Germanio por ĉeesti prezentadon de sia teatraĵo. En la kvara akto, li subite vidis unu el la roluloj alveni en domon, en vizito, kun sia ĉapelo enmane kaj blanka tuko sur la brako. Dum la tuta akto, Pierre Verber, kiu estis en la teatro, pensis: "Sed kion signifas tiu blanka tuko?". Li ricevis la klarigon nur ĉe la fino. La koncerna persono estis notario. La franclingva teksto indikis: "M. Untel arrive avec une serviette sous le bras !" (S-ro Untel alvenas kun tuko sub la brako), sed, en la franca, "serviette" (servjet) povas signifi kaj "tuko" kaj "teko''"...
Polinomo de Hermite
Ĉi tiuj polinomoj estas uzata en priskribo de kvantuma harmonika oscilatoro.
Genera funkcio
Polinomo de Hermite estas koeficientoj apud variablo t en serio de Maclaurin de funkcio , do estas forulo:
Skemoj de polinomoj
Sube estas kvar skemoj de unuaj polinomoj de Hermite:
Tessin bei Boizenburg
Tessin bei Boizenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Boizenburg-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gelert
Gelert (kimra prononco: GElert) estas legenda hundo asociita kun la vilaĝo Bedd-gelert (kies nomo signifas "la Tombon de Gelert") en Gwynedd, norda-okcidenta Kimrio. En la legendo, Llywelyn la Granda revenas de ĉasado kaj ne trovas sian bebon, la lulilo estas renversita kaj Gelert havas sangon sur sia muzelo. Kredante, ke la hundo murdis la infanon, Llywelyn prenas sian glavon kaj mortigas Gelert. Poste, kiam la hundo estis mortanta, Llywelyn aŭdas la kriojn de la bebo, senvunda sub la lulilo, kune kun mortinta lupo, kiu estis atakinta la infanon kaj estis mortigita de Gelert. Llywelyn estas venkita pro pento kaj entombigas la hundon kun granda ceremonio, sed ankoraŭ povas aŭdi ties lamentoj. Post tiu tago Llywelyn neniam ridetis denove.
La rakonto estas vario de la "Fidela Hundo", nome folklora rakonto, kiu vivas kiel urba legendo.
Poemoj kaj aliaj interpretoj
Ĉi tiu rakonto formis la bazon por pluraj anglaj poemoj, inter kiu estas "Beth Gêlert; aŭ, la Tombo de la Leporhundo" de William Robert Spencer skribita ĉirkaŭ 1800; "Beth Gelert" de Richard Henry Horne; "Gelert" de Francis Orray Ticknor kaj la drameca poemo "Llewellyn" de Walter Richard Cassells. La rakonto estas ankaŭ aludita de John Critchley Prince en linioj 24 al 29 el lia poemo "Norda Kimrio:" Malgraŭ tio ĉi kaj malgraŭ la ĉeesto de alta altaĵeto en la vilaĝo nomita la Tombo de Gelert, historiistoj ne kredas, ke Gelert iam ajn ekzistis.
La rakonto efektive aperas en multenombraj kulturoj kun negravaj varioj. La Alpa liguria poemo R sacrifisi dr can, skribita en la Liguria, rakontas pri kiel ŝafisto pafmortigis sian hundon, kiam li trovis ĝin kovrita en ŝafa sango, kaj nur poste li trovis mortintan lupon en la stalo.
Andamanoj
Andamanoj estas insularo el 204 insuloj en Andamana Maro, situanta 300 km sude-sudokcidente de Kap Negrais en Birmo, ĉe la okcidenta pinto de Pegu. Ĝi apartenas al barata unia teritorio Andamanoj kaj Nikobaroj. La tuta surfaco de la insuloj estas ĉirkaŭ 4.120 km². En 2001 loĝis tie 314 239 homoj.
Geografio
Al la Andamanoj apartenas ankaŭ la Nord-Sentinela Insulo, kie vivas la lasta popolo de la terglobo, kiu ĝis hodiaŭ sukcese rifuzis ĉiun kontakton kun la cetera monda loĝantaro.
Historio
Britio okupis la insularon en 1789 (leŭtenanto Archibald), sed ili devis batali kontraŭ ribeloj. Ekde 1858 oni liveris tien la longjare-punitajn homojn, precipe sur la insulojn Ross kaj Chatham ĉe Port Blair kaj la tre forte punitajn al la Vipera insulo. Tio finiĝis en 1952.
Fine de 2004 mortis pli ol 10.000 loĝantoj pro granda cunamo.
Joseph Chamberlain
Naskita en Londono, Chamberlain faris sian karieron en Birmingham, unue kiel produktanto de ŝraŭboj kaj poste kiel fama urbestro de la grandurbo. Dum sia frua plenaĝeco li estis membro de la radikala branĉo de la Liberala Partio kaj aktivulo por instrusistema reformo. Li membrigis en la Ĉambro de Komunuloj nur preskaŭ kvardekjaraĝa, relative malfrue en vivo por unuaranga politikisto. Pliiĝante al potenco tra sia influo kun la liberala organizo, li funkciis kiel Prezidanto de la Estraro de Komerco Board of Trade dum la dua registaro de Gladstone (1880-85). Tiutempe, Chamberlain estis fama pro siaj atakoj kontraŭ la konservativula gvidanto Lord Salisbury, kaj en la parlamenta balotado en 1885 li proponis la "Unauthorised Programme" de avantaĝoj por lastatempe franĉizitajn kamplaboristojn. Chamberlain abdikis de la tria registaro de Gladstone en 1886 en opozicio kontraŭ la akcepto de la Irish Home Rule, kaj post la disigo de la liberala partio li iĝis membro de la Liberalaj Uniistoj, partio kiu inkludis blokon de parlamentanoj bazitaj en kaj ĉirkaŭ Birmingham.
De la parlamenta balotado en 1895 la Liberalaj Uniistoj estis en koalicio kun la Konservativa Partio, sub la iama kontraŭulo de Chamberlain nome Lord Salisbury. Chamberlain akceptis la postenon de ministro por eksteraj aferoj, tio estas ĉefe por la kolonioj, sed ne nur, malakceptante aliajn postenojn. En tiu tasko, li prezidis la Duan Bur-Militon kaj estis la domina figuro en la reelekto de la Uniista Registaro ĉe la "Kakia Elektado" en 1900. En 1903, li abdikis de la kabineto ĝis kampanjo por doganreformo. Li akiris la subtenon de la plej multaj Uniistaj parlamentanoj por tiu sinteno, sed la disigo kontribuis al la grandega Uniista malvenko ĉe la parlamenta balotado en 1906. Kelkajn monatojn poste, baldaŭ post iĝi sepdekjaraĝa, li estis malfunkciigita per bato.
Malgraŭ neniam iĝi ĉefministro, li estas rigardita kiel unu el la plej gravaj britaj politikistoj de la fino de la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcento, same kiel fama oratoro kaj interesa gravulo kiuj disfendis ambaŭ ĉefajn partiojn. Winston Churchill poste skribis pri li ke li estis la viro "kiu faris la veteron". Chamberlain estis la patro, per malsamaj geedziĝoj, de Sir Austen Chamberlain kaj Ĉefministro Neville Chamberlain.
20994 Atreya
20994 Atreya estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Prakash Atreya, astronomo pri meteoroj kaj fakulo pri programado ĉe la Arecibo-observatorio. Li disvolvis aŭtomatajn programojn por analizo de la meteoraj videaĵoj por multenombraj retoj kaj disdonis meteorajn fotilojn por informoj al la publiko en sia naskiĝlando Nepalo.
Hotelo Elephant (Vajmaro)
Hotelo Elephant estas historia luksa hotelo en Vajmaro, Germanujo, kies komencoj datumas je la jaro 1696. Ekde julio 2017 ĝi apartenis al la Hirmer-grupo.
17-a ĝis 19-a jarcentoj
La unua mencio de la domo Am Markt 19 estis jam en 1561. En 1696 fondis tie la kortega pordisto Christian Andreas Barritig Gastejon Elephant. kiu jam posedis la najbaran gastejon Zum schwarzen Bären. Poste ĝi pligrandigitis kaj iĝis tranoktejo por komercistoj kaj vojaĝantoj kaj poŝtejo. Jam en 1711 la geografo kaj universala klerulo Johann Gottfried Gregorii laŭdigis en la gvidlibro Das jetzt florirende Thüringen la plaĉajn servojn ĉeelefantajn.
La gastejo allogis multajn poetojn kaj muzikistojn. Kiu demandis ĉeurbopordege pri la estado de Christoph Martin Wieland, Johann Gottfried Herder aŭ Johann Wolfgang von Goethe senditis verŝajne al la Elefanto kie ili flegis manĝi. Gastoj kutimaj estis ankaŭ Friedrich Schiller, poste Franz Liszt kaj Richard Wagner. Inter 1893 kaj 1933 estris ĝin Paul Leutert.
20-a jarcento
Ankaŭ dum la novjaro-festo de 1914 la hotelo gajnis literaturan famon kiam kolektiĝis tie anoj de koncilio de spiritaj batalantoj konsistanta el Martin Buber, Albert Ehrenstein, Walter Hasenclever, Heinrich Eduard Jacob, Rudolf Leonhard, Kurt Pinthus kaj Paul Zech ĉirkaŭ la eldonisto Ernst Rowohlt.
Dum fondo de Ŝtata Bauhaus loĝis en 1919 Walter Gropius kaj Johannes Itten kun edzinoj kaj poste Oskar Schlemmer kaj Lothar Schreyer enhotele. Ĝis 1924 kutimgastadis ankaŭ Bauhaus-artistoj.
Post kiam en 1933 ekposedis la societo Verein Elephant Weimar e.V. baldaŭ parolitis pri novkonstruado pro laŭdira kadukeco. Vere devis cedi la 400 jarojn aĝa historia ejo kaj du eoste najbarantaj domoj en 1937 al novo. Por ĝi devis iom da grunde aldoni eĉ la proksima Erbprinz-hotelo. Posedanto iĝis fondaĵo.
La novan konstruaĵon starigis la arĥitekto Hermann Giesler; meto de la fundamenta ŝtono estis en la 3.11.1937, domsupro-festo en la 20.4.1938 kaj inaŭguro en la 5.11.1938. La nova hotelo kun lifto ĝis parkejo nombriĝis inter la plej modernaj de tuta Eŭropo. Laŭ Giesler fariĝu ne aroganta kaj efekta hotelo sed tradicikonscia modestaĵo kun ĉiuj necesoj por granda komforto. La dekoracion kun grandaj pejzaĝbildoj faris la vajmara artisto Hugo Gugg.
Adolf Hitler plurfoje estis hotelgasto. De siaj partianoj kaj zelotoj li volonte eksterenvenigis sin per la frazo: Lieber Führer, komm heraus aus dem Elefantenhaus (Kara gvidisto, venu do el la elefantejo!). Ekde 1940 okazis surloke la poetaj kongresoj Weimarer Dichtertreffen.
Fermo inter 1945 kaj 1955
La lasta enskribo engastlibra estis en la 5.5.1945 fare de soldato de la Usona Armeo (kiu kunportis ĝin en Usonon - por resendi ĝin en la jaro 2008-a). Post la Dua mondmilito uzis la gastejon la Usona Armeo kaj post la sovetia okupiĝo de Turingio la Ruĝa Armeo. Intertempe estis ĝi ankau sidejo por marŝalo Georgij Konstantinoviĉ Ĵukov kaj ties stabo ĝis septembro 1951. Poste ĝi estas por porinstruista pluklerigejo Walter Wolf internejo (kun ĉ. 300 studentoj).
En la 21.11.1946 kunvenis deputitoj de la Turingia Landa Parlamento en la hotelsalonego por sia unua sidejo.
Remalfermo en 1955
Thomas Mann porĉiamigis la hotelon en sia romano Lotte in Weimar ĉar li gastinigis tie ĉi la amikinon de Goethe. Al la verkisto ŝuldiĝis laŭlegende la merito ke la ejo redeklaraciitis hotelo. Kiam klaris ke oni aljuĝis al li Schiller-premion en 1955 li esprimis sian volon tranokti en la Elephant-hotelo. Remalfermo estis en la 16.5.1955; la unua notofaranto engastlibra estis - Thomas Mann. Ĝis mezo de la 1960-a jaroj ĝi estis HO-hotelo kaj ekde la 20.12.1966 Interhotel-filio. Hotelaj servoj interrompitis inter la 28-a kaj la 30-a de oktobro 1974 por filmigi la romanon Lotte in Weimar.
Je la fino de la 1990-aj jaroj tenadis la tuton Kempinski. En 2000 realiĝis aĉeto fare de la entreprenogrupo Schörghuber; ĝi estis de Arabella Hospitality SE kiel parto de Schörghuber Unternehmensgruppe sub la manaĝerado de Starwood kaj ero de Luxury Collection.
Ekde 1998 oni nomis la plej belajn apartamentojn laŭ elstaruloj ekz. Thomas Mann, Johann Daniel Falk, Alfred Ahner, Udo Lindenberg, Lyonel Feininger, Harry Graf Kessler kaj Walter Gropius. La Palmer-apartemento nomitis en honoro de la aktorino kiu ĉefrolulinis en la romana filmigo de Thomas Mann. Krome ekzistas ekde oktobro 2008 Thomas-Thieme-studoĉambro: Thieme ne nur estis inter la aktoraro de la menciita filmo sed ankaŭ laboris en la ĉambro nr. 314 por pliperfektigi sian Faŭsto-rolon en enscenejigo fama de la goetaĵo.
21-a jarcento
Inter 2003 kaj 2018 la restoracio estis sub la gvido de Marcello Fabbri kaj honoritis per stelo ĉe Guide Michelin nomante sin Gourmetrestaurant Anna Amalia. En 2003 la artisto Cornel Wachter rajtis meti emblemojn de sia tutmonda artoprojekto Have a nice round en 15 diversaj lingvoj sur la hotelan fasadon. En aŭgusto 2014 la hotelo ricevis partopren-dokumenton ĉe daŭripovo-konkurso turingia.
En julio la tradicia domo venditis al la munkena Hirmer-grupo kaj funkciadigitis fare de Arcona. En 2018 estis post plurmonata fermo kaj restaŭrado profunda la remalfermo. Tiam ektenadis ĝin Marriott-grupo, dume la restoracio eknomiĝis AnnA. La pompoj okaze de la elekto de la vajmara cepobazarreĝino ankaŭ okazas en la hotelo kun ĉeesto de multaj gravuloj.
Silaba kantado
La muzikspecimeno el Mesio de Georg Friedrich Händel) montras la kontraŭstarigo de silaba kaj melisma tesktodisdono: La longa melismo pri la vorto "born" en soprano ("S") kaj aldo ("A") kontrastas la ceteran tekston, kiu estas muzikigata nure silabe. Tio ĉi akcentas la vorton "born".
Capalbio
Capalbio estas komunumo de Italio.
Vracovice
Nomon Vracovice havas du municipoj:
NGC 5916A
NGC 5916A (aliaj indikoj — MCG -2-39-18, PGC 54779) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Vracovice
Similan nomon havas:
NGC 5916A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Pitono (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Pitono (el la greka Πύθων, «putrado») estis la ktonia drako de Delfo, ĉiam prezentata en greka skulptaĵo kaj ceramikaĵo kun serpenta formo. Ŝi estis filino de Geo, la Tero, kaj naskiĝis el la koto restanta post la diluvo. Tamen, kelkaj versioj priskribas Pitonon kiel vira drako, kvankam la Homera Himno al Apolono kaj diversaj artaĵoj identigas ŝin al Eĥidno, duon-serpenta virino aŭ Drakajno kiu pariĝis kun la monstra Tifeo.Ŝi prezidis la Delfian orakolon, dediĉita al Temiso, kiu ekzistis en la kultejo de sia patrino ĉe Pito, loknomo poste anstataŭita per Krizo. Laŭ la helena tradicio, tiu ejo estis la ĝusta centro de la Tero, kiun ili reprezentis per ŝtono (la omfalo aŭ umbiliko), gardita de Pitono.
Pitono iĝis la ktonia malamiko de la pli posta olimpa dio Apolono, kiu mortigis ŝin kaj renovigis ŝian iaman hejmon, fondante tiel la plej faman orakolejon en klasika Grekio. Tiaj ŝanĝoj en la plej antikvaj mitoj spegulas la profundajn ŝanĝojn en la religiaj konceptoj de la helena kulturo en siaj diversaj epokoj, kelkaj konsekvence de la tempa pasado, sed aliaj pro subita kultura invado.
Versioj kaj interpretado
Ekzistas diversaj versioj pri la naskiĝo de Pitono kaj sia morto fare de Apolono. En la Homera Himno al Apolono (redaktita dum la Klasika Epoko, ĉ. 522 a.K., laŭ la nuntempaj fakuloj ), malmultaj detaloj disponeblas pri la batalo inter la dio kaj la giganta serpento, identigita en kelkaj sekcioj al la mortiginta Drakajno aŭ ŝia patro.
La versio de Higeno rakontas ke post kiam Zeŭso kuŝis kun Leto (estonta patrino de Artemiso kaj Apolono), sia edzino Hero ordonis Pitonon persekutadi ŝin tra la tuta tero, malebligante Leton naski "kie ajn la suno brilis". Pro tio, la unua ago de la beba Apolono (laŭ kelkaj versioj, akompanata de sia fratino), tuj post naskiĝi, estis serĉi Pitonon en la monto Parnaso, kie ŝi loĝis. Pitono rifuĝis en la Orakolejo de sia patrino en Delfo. Apolono ne kuraĝis eniri la sanktejon, do mortigis la serpenton per cent sagoj, ĝuste ĉe la rok-fendo kie la sacerdotino kutime sidiĝis sur sia tripiedo. Robert Graves, kiu ofte konsideras la primitivajn mitojn rakontado de arkaika politika kaj socia tumulto, interpretis tion kiel la alpropiĝo fare de la helenoj de pli antikva sanktejo. Laŭ lia Grekaj mitoj, por pacigi lokan sintenon ĉe Delfo, oni starigis funebrajn ludojn honore al la mortigita heroo Pitono, permesante ke lia sacerdotino daŭrigis sian postenon tie.
Tiu politika celo estas simpla konjekto, sed laŭ la mita rakonto, Zeŭso ordonis Apolonon purigi sin pro sakrilegio (ĉu en Sikiono ĉu en Kreto ), kaj starigis la Pitiajn Ludojn, preziditaj de Apolono, kiel puno pro lia ago. Tamen, la olimpa dio sukcesis alpropigi al si la antikvan orakolejon. Ĉirkaŭ ĝi, siaj hiperboreaj sacerdotoj Pagaso kaj Agieo stablis lian kultadon, do la respondeco pri la orakolejo pasis el Geo al Temiso aŭ Febo, kaj el tiu lasta al Apolono.
Laŭ Erwin Rohde, Pitono reprezentas teran spiriton, kiu estis konkerita fare de Apolono kaj entombigita sub la Omfalo, do tio iĝus unu el la tipaj mitoj per kiu diaĵo stablas sian templon sur la tombo de antaŭlo. La sacerdotino de la Orakolejo de Delfo iĝis konata kiel la Pitio, laŭ la loknomo Pito. Grekoj konsideris ke tiu nomo devenis de la vorto πύθειν (putra), rilanta al la putrado de la kadavro de la mortigita serpento sub la influo de Hiperiono (Tago) aŭ Helioso (Suno).
Károly Kerényi rimarkas ke la plej malnovaj rakontoj menciis du drakojn, kiuj eble estis intence konfuzitaj; la alia estis ina drako (drakajno) nomiĝinta Delfino en la Homera Himno al Apolono, kun kiŭ aperas maskla serpento, Tifono: "La rakontantoj ŝajnas esti konfuzintaj la drakon de Delfo, Pitono, kun Tifono aŭ Tifeo, la kontraŭulo de Zeŭso, drak-malamiko ... fakte ili iĝis Apolona serpento, kaj Pitio, la sacerdotino kiu donis orakolojn ĉe Delfo, estis nomita laŭ li. Multaj bildoj montras la serpenton Pitono vivanta en amikeco kun Apolono kaj gardanta la Omfalon, la sanktan umbiliko-ŝtonon kaj mezpunkton de la tero, kiu staris en la templo de Apolono".
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Laŭ Paŭzanio li estis perfortema filo de Krio, reĝo de Eŭbeo kaj ĉirkaŭaĵoj. Pitono disrabis la sanktejon de Apolono en Delfo, kaj la domojn de la tieaj riĉuloj. Kiam li estis pretiganta plian atakon, la loĝantoj de Delfo petegis helpon al la dio, kiu respondis favore pere de la pitio Femonoo.
Capannoli
Capannoli estas komunumo de Italio.
József Czauczik
József Czauczik [jOĵef caŭcik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czauczik József estis hungara pentristo. Liaj familiaj nomvariantoj estis Czausig, Caucig, Czauczik, Czauczig. József Czauczik naskiĝis la  en Lőcse (Hungara reĝlando, nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la  en Lőcse.
Biografio
József Czauczik frekventis belartan akademion en Vieno (tiutempe simila lernejo ne ekzistis en Hungarlando). Post siaj studoj li hejmenvenis al sia naskiĝurbo, kie li pentradis ĝismorte. Li pentradis precipe altarajn bidojn, portretojn kaj pejzaĝojn. Laŭ la tiutempa kutimo li pentris homojn en mitologiaj vestoj.
Rivero Tyne
Tyne estas rivero en nordorienta Anglio, formata de la kunfluo, proksime al Hexham, Northumberland, de la Norda Tyne kaj la Suda Tyne. La kunfluejo nomiĝas la kunveno de la akvoj.
La fonto de la Norda Tyne situas ĉe la landlimo inter Anglio kaj Skotlando. Tiu de la Suda Tyne situas en Kumbrio. De Hexham la rivero fluas tra Corbridge, apartigas Newcastle-upon-Tyne de Gateshead kaj Jarrow de Wallsend, kaj eniras la Nordan Maron inter South Shields kaj North Shields. Dum la malfrua 19-a jarcento kaj la frua 20-a jarcento la malsupraj etendaĵoj de la Tyne estis grava centro de ŝipkonstruo, kaj ankoraŭ restas ŝipkonstruejoj en South Shields kaj Hebburn.
Ĉar la Tyne fluas proksime al karboterenoj, ĝi estis uzata por eksporti karbon de la 13-a jarcento al la malfrua 20-a jarcento. Nuntempe South Shields estas import-haveno por ĉirkaŭ du milionoj tunoj da karbo jare.
Nicolas Schmit
Nicolas SCHMIT (naskiĝis la ) estas luksemburga politikisto de la luksemburga socialdemokrata partio (LSAP) kaj diplomato. Ekde 2019 ano de la Komisiono von der Leyen  pri dungado, socialaj aferoj kaj integrado.
Ervin László
Ervin László [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo László Ervin estas hungara-usona pianisto, filozofo, verkisto, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (2010).
Biografio
Ervin László aĝis 9, kiam li jam memstare koncertis. En 1946 li ricevis diplomon en Muzikakademio Franz Liszt. En 1947 li atingis la unuan lokon en konkurso de pianistoj, poste en Ĝenevo li atingis la duan lokon. En la sekva jaro li translokiĝis al Usono kaj ĝis 1966 li koncertadis en la tuta mondo. En 1959 li komencis verkadi filozofiajn temojn. Inter 1961-1966 li havis postenon en universitato de Friburgo, poste li revenis al Usono por instrui muzikon, filozofion kaj estetikon en universitatoj. Baldaŭe li ricevis postenon en instituto de UNO. Li ricevis hungaran premion en 1948, poste eksterlandajn premiojn.
Zbojné
Situo
Zbojné situas laŭ traira flankovojo. Medzilaborce troviĝas je 18 km.