cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ostrogotoj
La gotoj havas orient-ĝermanan devenon, ili praloĝis en suda parto de la nuntempa Svedio kaj de tie translokiĝis al riverbuŝo de Vistula. ili migris en la 2-a jarcento suden kaj disiĝis al du partoj: la okcidentaj gotoj (visigotoj) stariĝis en Dacia, la orientaj (ostrogotoj) en norda parto de la Nigra maro.
La Reĝlandon de la ostrogotoj forbalais la hunoj, poste la ostrogotoj partoprenis en la militiroj de tiuj. Post morto de Attila, ili reakiris sian sendependecon kaj setlis en la 5-a jarcento en Panonio.
La Regno de Ostrogotoj, oficiale la Regno de Italio (en Latino: Regnum Italiae), estis establita de la ĝermanaj Ostrogotoj en Italio kaj najbaraj areoj el 493 ĝis 553.
Historio
En 375 la Ostrogotoj subigis sin al la Hunoj, daŭre loĝis norde de Danubo kaj partoprenis la kampanjojn de Atilo. Nur post ties morto (453) ili ribelis sub tri fratoj el la dinastio de la Amaloj (Walamir, Theodemir kaj Widemir) kaj ekmemstarecis ĉe la rivero Netad en Panonio en la jaro 454. Ili ekloĝis disde Vieno ĝis Sirmio. Tie ĉi, post la morto de Teodemiro (475), ekregis Teodoriko la Granda. Li marŝis en la direkto de la duoninsulo grekia por subteni imperiestron Zenonon kontraŭ ribeloj sed baldaŭ senditis en Italujon, ĉar oni malŝatis la marodemon de la Ostrogotoj: tie li venku Odoakron. En 488 kolektiĝis 200.000 Ostrogotoj en la provinco Moesia Inferior ĉe la urbo Novae (Sviŝtov, Bulgario) kaj sukcese konkeris la intertempe fare de la Gepidoj okupitan Panonion. Ili transiris la Juliajn alpojn kaj venkis la trupojn de Odoakro ĉe la rivero Soĉa kaj apud Verono. Kun la helpo de la Visigotoj la Ostrogotoj ĝuis trian venkon ĉe la rivero Adda kaj fuĝigis Odoakron al Raveno. Tie li devis kapitulaci en la jaro 493-a post la konkero de tuta Italujo fare de la Ostrogotoj.
Agnoskite kiel itala reĝo fare de la imperiestro de la bizanca imperio, Teodoriko ene de malmulto da tempo renomon kaj potencon donis al la Regno ostrogota. Ĝi estiĝis aliancano natura de malgrandaj popoloj ĝermanaj (ekzemple kontraŭ la okupemo de Klodvigo la 1-a). La Vandaloj cedis al Ostrogotio la insulon Sicilio; nordoriente ĝis la bordoj de Danubo la Heruloj metis sin sub la ŝirmo ostrogotoj, simile agis en la Alpoj la Alemanoj. Favore al la Visigotoj intervenis en 507 Teodoriko kaj savis al ili Septimanion, dume Provenco unuiĝis al Ostrogotio.
Administrado
Elstare bona estis la interna organizo de la regno. La Ostrogotoj ricevis trionon de ĉiuj konkeritaj landoj krom la kvanton da sklavoj necesan por terkultivado. Militiro kaj armilportado restis ekskluzive ilia privilegio. Ordo, armilprezentado kaj batalado estis laŭ malnovĝermanaj kutimoj. La reĝo plenumis surbatalkampe tradician gvidrolon. Sub li ordonadis dukoj kaj grafoj, pace ankaŭ en la landlimregionoj. Komercado, metiado, agrikulturo kaj aliaj artoj pacaj restis sub la kontrolo de la Romianoj. Iliaj leĝoj, juraj kutimoj kaj impostosistemoj restis netuŝitaj. La inter 511 kaj 515 fare de Teodoriko kaj lia nepo Athalariĥ faritaj leĝoj validis kaj por la Ostrogotoj kaj por la Romianoj. La malnovaj romiaj magistratoj ankaŭ daŭrigitis kaj okupitis de Romaniaj. Romiaj juĝistoj reguligis la kverelojn interromianajn dume konfliktoj inter Ostrotogoj kaj Romianoj deciditis fare de ĝermanaj grafoj kiuj ja devis konsulti romiajn juristojn.
Pro longa paco kaj bonega administrado ekfloris Italujo denove. Tamen Romianoj kaj Ostrogotoj ne kunfandiĝis je unuon, ĉefe pro konfesiaj diferencoj (katolikismo kontraŭ arianismo. Instigite fare de klerikuloj Romianoj kelkaj volis fari komplotojn kontraŭ heretikaj regantoj; la ekzekuto de Boecio kiun ordonis Teodoriko en la jaro 524 ankaŭ ne helpis trankviligi la mensojn ekscititajn.
Post la morto de Teodoriko
Post la morto de Teodoriko (526) sekvis interna malkonkordo kaj kresko de eksteraj danĝeroj. Lia filino Amalsuntha, kiu regu por la malmatura filo Athalariĥ, favoris la Romianojn kaj ties kulturon - tiel ke la Ostrogotoj malpermesis pluan edukadon de sia estonta suvereno. Sed la juna Athalariĥ mortis jam en 534 post diboĉa vivo. Amalsuntha ja provis sekurigi la regadon kaj edzigis sian kuzon Theodahad, la lastan de la Amaloj. Tiu ĉi homo sufokigis ŝin en la banĉambro kaj eksuverenis sole. Sed li murditis jam en aŭtuno 536, ĉar li timide fartis antaŭ imperiestro Justiniano la 1-a, kiu sendis Belizaron kiel venĝanton de Amalsuntha al Italujo. Belizaro ovacie bonvenigitis fare de la Romanianoj kiel liberiganto. Li okupis Malsupran Italujon kaj (en decembro 536) ankaŭ Romon. Witiges, entronigite, sieĝis vane unu jaron la urbon (537–538) kun 150.000 soldatoj. Fine li devis retiriĝi al Raveno, kiu kapitulacis en 539 antaŭ Belizaro.
Sukcesulo Totila
Kiam Belizaro estis revokita en 540 li portis Witiges kiel kaptiton al Konstantinoplo. Poste la Ostrogotoj elektis reĝon Ildibad kaj - post ties mortiĝo en 541 - la nevon Totila. Totila rapide rekonkeris Italujon kaj enmarŝis en 546 en Romon. Tiun ĉi urbon ja rekonkeris en 547 Belizaro resendite - sed li perdis ĝin denove en 549. Post la dua revoko de Belizaro (549) Totila ankaŭ okupis Sicilion, Sardion kaj Korsikon. En 552 Narses senditis kun bizanca armeo al Italujo. Li venkis la Ostrogotojn en julio ĉe Targinae; fuĝante Totila mortis. Dume Narses konkeris Romon kaj okupis ankaŭ Kampanion, Teja proklamitis reĝo en Papia. Li sendis helpotrupojn al la frato Aligern kiu sieĝitis en Kumo fare de Narses. Teja batalis kontraŭ la Romianoj ĉe la rivero Sarnus (apud Napolo) kuraĝe dum 60 tagoj. Fine li mortis kun la kerna taĉmentero, sen eblo surŝipiĝi aŭ manĝi, en batalo de malesperuloj. Nur 1000 homoj kapitulacis. Aligern tradis Kumon en 554 al la batalestroj bizancaj. Post kiam venkitis en 554 apud Volturno armeo de Alemanoj kaj Frankoj, kiuj invadis Italujon ĉefe por marodi, ankaŭ la lasta fortikaĵo gota kapitulacis: temis pri la burgo Compsa/Conza en Samnio (en 555). La restintaj Gotoj fuĝis en diversasjn landojn kaj gente malaperis.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 8. Leipzig 1907, p. 153-154, kio legeblas tie ĉi interrete.
Vidu ankaŭ
Goten
Gigi Proietti
Gigi PROIETTI estis parto de tiu rondo de artistoj de teatra trejnado, kampo en kiu li ĝuis konsiderindan sukceson ekde la fruaj 1960aj jaroj. Konata pro siaj talentoj kiel lerta rakontisto kaj transformisto, li estas konsiderata unu el la plej grandaj eksponentoj de la historio de itala teatro; en 1963 danke al Giancarlo Cobelli li debutis en Can Can degli italiani, kaj tiam senĉese interpretis multajn teatraĵojn ĝis A me gli occhi, please (Al mi la okuloj, bonvolu), en 1976, ekzemplo de teatra verkado, kiu markis akvo-dislimon laŭ la maniero kompreni teatron, kaj kiun sekvos multaj replikoj, ankaŭ kun novaj versioj en 1993, 1996 kaj 2000, en la plej gravaj italaj teatroj. La spektaklo markis rekordon de pli ol 500,000 partopreno ĉe la Teatro Olimpico en Romo.
Establita kiel teatra aktoro, li ankaŭ havis spertojn en la televida kampo, al kiu li nelonge dediĉis sin inter la fino de la sesdekaj kaj la komenco de la sepdekaj jaroj: li partoprenis la teatrigitan verkon The Pickwick Circle en la versio de Ugo Gregoretti, kunlaboro kiu poste daŭris kun malpli gravaj televidaj partoprenoj. Inter la sepdekaj kaj la okdekaj jaroj li ankaŭ estis ĉefrolulo de diversaj sukcesaj spektakloj kiel sabatvespere de la naŭa ĝis la deka, Faktoj kaj faktaĉoj, Fantastika kaj Mi miamaniere. Je la fino de la sepdekaj jaroj li ankaŭ malfermis la Laboratorion de Scenaj Ekzercoj, kiu vidis inter liaj studentoj multajn personecojn, kiuj poste fariĝis konataj vizaĝoj de la itala spektaklo.
Kvankam la kinejo ne ofte donis la esperatajn rezultojn, li atingis kinematografian konsekron en 1976 kun la fama Ĉevaleca Febro, en la rolo de la ĝisosta vetisto Mandrake, kiu tra la jaroj fariĝis vera kult-filmo, kiun li rekomencis en 2002, jaro en kiu li komencis fortan partnerecon kun la fratoj Carlo kaj Enrico Vanzina.
Komencante de la naŭdekaj jaroj, paralele al la sukceso akirita en la teatro, li estis la ĉefrolulo de pluraj sukcesaj televidserioj, antaŭ ĉio serioj por RAI - Itala Radiotelevido Il maresciallo Rocca, komenciĝis en 1996 kaj fariĝis unu el la plej grandaj spektantaraj serioj de la Itala televido, neatendite malfermante la vojon al dua arta juneco. Ankoraŭ por la RAI li ankaŭ estis San Filippo Neri en la miniserialo Preferisco il Paradiso, kardinalo Romeo Colombo da Priverno en La lasta paporeĝo, la mistera generalo Nicola Persico en Il signore della truffa, kaj la ekstravaganca ĵurnalisto Bruno Palmieri en Una pallottola nel cuore.
Li ankaŭ havis spertojn kiel kantisto, estante parto de la muzika grupo Trio Melody, kune kun Stefano Palatresi kaj Peppino di Capri, same kiel poeto kaj verkisto. En 2017, dudek jarojn post sia lasta sperto, li revenis al televido kiel absoluta ĉefrolulo de la programo Batal-ĉevaloj, prenita de la samnoma turneo festanta sian 50-jaran karieron.
Juneco kaj humilaj rangoj kiel kantisto kaj aktoro
Filo de Romano Proietti, el Porchiano del Monte, vilaĝeto de komunumo Amelia ( TR) en Umbrio, kaj la dommastrino Giovanna Ceci, el San Clemente di Leonessa (RI) en Latio, li vivis la unuajn dek monatojn de sia vivo en domo en via di sant'Eligio (flanka strato de Via Giulia ) en Romo. Post diplomiĝo ĉe la Ŝtata Mezlernejo "Augusto" en Romo, li enskribiĝis je la fako Juro ĉe Universitato "La Sapienza ", kiun li forlasos je nur ses ekzamenoj antaŭ diplomiĝo.
Pasia pri muziko ekde infanaĝo, li ludas la gitaron, la pianon, kaj la akordionon, kaj en sia libertempo li komencas aperi kiel kantisto ĉe studentaj festoj, en subĉielaj trinkejoj, kaj, poste, en la plej famaj noktokluboj. de la ĉefurbo. En intervjuo kun "Fatto Quotidiano", li tiam memoros, ke la personecoj de la tiama Romo estis parte fontoj de inspiro por iuj komikaj roloj, kiujn li ludis sur la granda ekrano. Pri ĉi tiu periodo li deklaros: «Por teni min ĉe miaj studoj, mi kantis en noktaj kluboj. Mi komencis je la 22a horo kaj finis je la 4a, eliris kun ŝvelinta kolo... Li povis teni neniun ĉemizan grandecon: li bezonis pneŭon». La juna Proietti tamen malkaŝas, ke li ne estis komence interesita pri la mondo de teatro : «Tute ne! Mi neniam estis en la teatro kaj tiam mi ne estis filo de aktoroj ». Eĉ la gepatroj, subtenante lian decidon, ne tute konvinkiĝis pri la unuaj provoj de la juna Luigi.
Enskribita hazarde en la Teatro-Centro Ateneo, li estis studento de elstaraj personecoj kiel Arnoldo Foà, Giulietta Masina kaj Giancarlo Sbragia. «Matene mi ĉeestis klasojn, posttagmeze mi ekzercis en la Universitato, vespere mi kantis en noktaj kluboj. La ekzamenoj neniam finiĝis "li komentos. Samtempe li decidis forlasi la Fakultaton de Juro definitive, kaj komencis ĉeesti la imitistan kurson en la Universitata Teatro-Centro okazigita de Giancarlo Cobelli, kiu tuj rimarkis siajn kvalitojn kiel muzikisto kaj verkado por avangarda spektaklo reĝisorita de li, Can Can degli Italiani ( 1963 ), verkita de famaj verkistoj kiel Ercole Patti kaj Luigi Malerba, kie li muzikigas aforismon de Ennio Flaiano, Ho kiel bele sentiĝi... Ekde 1964 li kovris malgravajn rolojn sur la scenejo per la Eksperimenta Grupo 101 sub la direkto de Antonio Calenda, de Cobelli mem kaj ankaŭ kun Andrea Camilleri, kiu ankoraŭ ne famiĝis kiel verkisto. Lia unua rolo estas ludita ekstere, maskita kiel upupo, en la reprezento de Aristofana Birdoj (1964) reĝisorita de Giuseppe Di Martino. Ekde 1968 li akiris ĉefrolojn en diversaj spektakloj enscenigitaj de la Teatro Stabile de L'Aquila, inkluzive de Il dio Kurt de Alberto Moravia kaj Opereto de Witold Gombrowicz.
Unuaj sukcesoj kaj kinematografiaj debutoj
Proietti en 1964 faris malgrandan kameon en Se vi permesas, ni parolu pri virinoj de Ettore Scola. Tamen en 1966 li debutis samtempe ĉe la granda kaj malgranda ekranoj. Ĉiuokaze lia unua rolo, per kurioza koincido, estas tiu de marŝalo de la karabenistoj, la sama, kiu tridek jarojn poste alportis lin al granda konateco. En la kinejo oni vidis lin en epizodo de La Plaĉaj Noktoj en 1966, kaj en pli gravaj roloj en La senbridulo, La Matriarko kaj Sufiĉe komplika knabino. Tinto Brass estas la unua reĝisoro, kiu valorigis lin per ĉefrolo en sia filmo La kriego en 1968, prezentita en konkurso ĉe la Festivalo de Cannes.
En televido li debutis en la scen-verko I grandi camaleonti (1964), reĝisorita de Edmo Fenoglio. Kune kun Ugo Gregoretti li aperis en kontentigaj roloj, kiel tiu de la fraŭdisto Alfred Jingle en Il Circolo Pickwick (1967), transpono de la samnoma romano de Charles Dickens, kie li ankaŭ komponis kaj kantis la finan muzik-sigelon, La balado de Pickwick. Dum la registradaj kunsidoj de ĉi tiu kanto, li renkontis junulon de Poggio Bustone, kiu ludas la gitaron en tiu kanto, muzikisto kun kontrakto kun la diskokompanio Ricordi kaj destinita al granda famo, nome Lucio Battisti. Ĝi estos ilia unua kaj lasta renkontiĝo, poste memorita de Proietti mem en intervjuo dum fama elsendo pri la kantisto. Tamen la unua neatendita sukceso venis en 1970, kiam li estis subite vokita anstataŭigi Domenico Modugno, oficiale pro akcidento, kiu okazis al li (sed neoficiale, ŝajnas, pro malkonsentoj kun la aŭtoro kaj kunstelulo de la komedio, Renato Rascel) en la parto de Ademar en la muzika komedio de Garinei kaj Giovannini, Alleluja bonaj homoj: «Bato de bonŝanco. Tie mi komprenis, ke klara teatro kombineblas kun arta kvalito: la tiel nomata populara teatro ».
La triumfo de la Unu-Vira Spektaklo
Inter 1965 kaj 1970, kun la Gruppo Sperimentale di Calenda kaj ankaŭ sen ĝi, Proietti ankaŭ aranĝis apartajn provludojn kiel Il mercante di Venezia, Le mammelle di Tiresia kaj Il misantropo de Molière. Kun Il dio Kurt en 1969, ankoraŭ plia sukceso de la eksperimenta grupo, Proietti ekkomprenis, ke li devas alfronti la scenejon kiel solisto por ne esti kaptita en eterne subtenaj roloj.
Post ludado de la rolo de Neri Chiaramantesi en la Sem Benelli dramo La cena delle beffe en 1974, kune kun Carmelo Bene, en 1976 li formis fruktodonan partnerecon kun la verkisto Roberto Lerici, kun kiu li verkis kaj reĝisoris siajn spektaklojn, kiuj restis en la historio, Al mi la okuloj, bonvolu (1976), revenigita sur scenejon en 1993, 1996 kaj 2000, en memorinda prezentado ĉe la Olimpika Stadiono en lia hejmurbo, same kiel Come mi piace (1983), Leggero leggero (1991) kaj por televido, Aktoro mia amo (1982) kaj Io a modo mio (1985).
En ĉi tiuj spektakloj Proietti, tute sen reĝisora gvidado, havas la ŝancon deĉenigi sian aktoran entuziasmon kiel monologisto, kantisto, imitanto, dancisto, en streĉa turneo, kiu akiras interrompan sukceson ĉe la publiko; de la 6 vesperoj komence planitaj, 300 facile povas esti superitaj, kun pli ol 2000 spektantoj meznombre plenigante la tendoteatrojn kaj sportejojn tra Italujo, admirataj kaj estimataj ankaŭ de gravaj personecoj kiel Federico Fellini, kiu unue pensis pri li por la rolo de Giacomo Casanova en sia filmo Il Casanova di Federico Fellini, poste atribuita al Donald Sutherland kaj de kiu li estos efika voĉaktoro, same kiel de Eduardo De Filippo. Eĉ hodiaŭ A me gli occhi, please, ankaŭ pro ĝiaj parte dramaj implicoj, estas agnoskita kiel unu el la plej sukcesaj kaj unikaj teatraj provludoj iam ajn. La kunlaborado inter Proietti kaj Roberto Lerici estas egala al la same fruktoporta inter Giorgio Gaber kaj Sandro Luporini por la teatro canzone. Post la morto de Roberto Lerici en 1992 pro koratako, Proietti enscenigis kaj reĝisoris du aliajn solekspoziciojn, Prove per un recital (1996) kaj Mi, Tòto kaj la aliaj (2002). En 2004 li turneis kun la Honoran Vesperon, kiu estis premiita la 20an de aŭgusto ĉe la Arena de Katanzaro kun la Riccio d'Argento kiel la plej bona spektaklo de la jaro en la revuo pri Faktoj de Muziko.
Inter teatro, kino, televido kaj radio
En la 1970-aj jaroj li rolis kiel absoluta protagonisto en la filmoj Ordonoj estas ordonoj ( 1970 ), Meo Patacca (1972), Estas oportune amori bone (1975), Langvoraj kisoj, perfidaj karesoj (1976). Rimarkindaj ankaŭ la subtenaj partoprenoj en gravaj filmoj kiel ekzemple La posedaĵo ne plu estas ŝtelo (1973) de Elio Petri, La heredaĵo Ferramonti (1976) en memorinda dueto kun Anthony Quinn, kaj ĉefe en Casotto (1977) kun Ugo Tognazzi kaj juna Jodie Foster. Li pasis kun nekredebla facileco de komedio, al engaĝita rolo, de erotika dramo al groteska filmo, poste partoprenis en filmoj de Bolognini, Monicelli, Petri kaj Magni, sed eble nur Alberto Lattuada propons al li tute plenumitan rolon en la drama flanko en la filmo Le farò da padre (1974).
Li ankaŭ partoprenis iujn usonajn filmojn reĝisoritajn de prestiĝaj reĝisoroj kiel Lumet, Altman kaj Ted Kotcheff, same kiel kun la franca Bertrand Tavernier. Sed la granda kinematografia konsekro alvenas en 1976 kun la brila rolo, kiu sendube fariĝis lia plej fama, tiu de la malfeliĉa modelo Bruno Fioretti, nomata Mandrake, kiu elpensas ajnan artifikon por povi ludi ĉevalojn en kompanio kun iuj el siaj amikoj, perdante regule, en la komedio de Steno Febbre da cavallo.
La filmo, komence ricevita malvarme de kinkritikistoj kaj destinita, kiel tiom multaj tiamaj filmoj, esti baldaŭ forgesita, kun la paso de la jaroj, danke ankaŭ al la multaj televidaj elsendoj, fariĝis vera kulta filmo; unu el la plej memorindaj scenoj de la filmo estas sendube tiu de la historia triopo, kiu returniĝis kontraŭ la tri ĉefrolulojn, de la ĉevaloj King, Soldatino kaj D'Artagnan.
Kun Gregoretti li ankoraŭ laboris en 1974 en eksperimenta spektaklo, kiu provas miksi varieteon kun la scenigita romano Sabat-vespere de la naŭa ĝis la deka, kie Proietti estas reĝisoro, komponas kaj kantas la komencan temon kaj ludas kvar rolojn, kaj en skripto inspirita de Emilio Salgari, La tigroj de Mompracem (1974), kie li ludas la rolon de Sandokan du jarojn antaŭ Kabir Bedi. Kune kun Antonello Falqui li atingis la maksimuman artan nivelon sur la malgranda ekrano per la varieteo filmita kolore Fatti e fattacci (1975), kune kun Ornella Vanoni, Giustino Durano kaj Massimo Giuliani, kie li pozas kiel la rakontisto de aĉa kompanio de akrobatoj en seria vojaĝo tra la folkloro de kvar italaj urboj: Romo, Milano, Napolo kaj Palermo. Samjare li ankoraŭ dediĉis omaĝon al Sicilio, kantante en la sicilia la faman Baladon de Carini, muzikigitan de Romolo Grano kaj uzatan kiel malferma temo de la televida dramo L'amaro caso della baronessa di Carini (1975), reĝisorita de Daniele D'Anza, kun Ugo Pagliai kaj Janet Agren.
En la radio li renkontis rimarkindan sukceson en la fama spektaklo Gran Varietà, kie li partoprenis dum la sezonoj 1973-1974 interpretante la rolulon de la ŝtelisto Avogadro (kune kun sia komplico Cicerono li planas ŝtelojn, kiuj neniam sukcesas) kaj en tiu de 1975-1976, kie li estas nerezistebla in-konkeranto, kiu laŭvorte (kaj kun tri hipotezoj) estas neeraripova, kaj sub la testo de la faktoj amasigas daŭre katastrofojn, sed neniam rompiĝas, ĉar li kantas senhalte akompanante sin per la gitaro fine de siaj skizoj. Rolulo inter la plej bone elektitaj el lia kariero, lanĉis furoran sukceson (Enviuloj!) destinita resti en la memoro.
La naskiĝo de la laboratorio de scenaj ekzercoj
En 1978 li transprenis, kune kun Sandro Merli, la artan direktoradon de la teatro Brancaccio en Romo, kreante sian propran metiejon de scenaj ekzercoj por junaj aktoroj (la samon faros Vittorio Gassman per sia Bottega Teatrale en Florenco), enscenejigante kun siaj lernantoj dum la 1980-aj jaroj multajn tre popularajn spektaklojn. Precipe ĉi tiu aparta metilernado markos la debuton de multaj estontaj kaj estimataj vizaĝoj de la distra mondo: inter ĉi tiuj estis Flavio Insinna, Chiara Noschese, Giorgio Tirabassi, Enrico Brignano, Massimo Wertmüller, Paola Tiziana Cruciani, Rodolfo Laganà, Francesca Reggiani, Nadia. Rinaldi, Gabriele Cirilli kaj Sveva Altieri. Pri ĉi tiu periodo Proietti memoras, ke: «Kiel Gassman diris al la junaj aktoroj, mi instruis al ili ĉiujn miajn difektojn. Multaj naskiĝis, sed ne estas mia heredanto kaj estas bone, ke ne ekzistas». Kiel ankaŭ malkaŝos Gianni Minà, en tiu periodo Proietti prizorgis la lernejon sola, kun la helpo de Mario Bussolino, antaŭ ol alvenis la regionaj kontribuoj. Samtempe li okupiĝis ankaŭ pri teatroreĝisorado, specialiĝante pri teatraj adaptoj de filmaj sukcesoj, kaj ankaŭ zorgante pri la surscenigo de diversaj operoj inter 1983 kaj 2002. Ĝi sukcese okupiĝis pri la kampo de dublado, kiu komenciĝis en 1964 pruntedonante sian voĉon al Sylvester- kartunoj de Warner Bros., tiam famaj steloj de la filmindustrio kiel Robert De Niro, Sylvester Stallone, Richard Burton, Richard Harris, Dustin Hoffman, Charlton Heston kaj Marlon Brando, same kiel por George Segal en Tenderly de Franco Brusati kaj eĉ al Michel Piccoli en Diabolik de Mario Bava. Lia piroteknika dublado de la rolulo de la Genio de la Lampo en la filmo Aladino (1992), produktorita de Walt Disney Pictures, kiun li ankaŭ ripetos en la du daŭrigoj, distribuitaj nur en hejmvideo, La Reveno de Jafar kaj Aladino kaj la Reĝo de Ŝtelistoj, kaj en du videoludoj inspiritaj de la filmo, La defio al Agrabah kaj La ludejo de Aladdin. Tamen lia plej fama verko eble estas tiu de la unua Rocky de 1976, en kiu li dublis novulon, Sylvester Stallone.
Alia de lia dublado estas tiu de la roluloj de la du siamaj drakoj Devon kaj Cornelius en la desegnofilmo La Magia Glavo - Serĉante Kameloton, kie li sinkronigis ilin per du malsamaj voĉaj tonoj.
En la sezono 1980-1981 li partoprenis la dimanĉan programon Il baraccone reĝisorita de Paolo Panelli, kun Monica Vitti kaj Marcello Casco. Malantaŭ la mikrofono, li revenos nur en 1995 kiel rakontanto de la teatraĵo Belfagor, aŭ la fantomo de la Luvro. En 1981 li revenis al televido per la dramo Fregoli reĝisorita de Paolo Cavara, inspirita de la vivo de la granda transformisto Leopoldo Fregoli kaj lia dekunua turneo de forto, en kiu li ludis la rolon de 75 roluloj, krom komponado kaj kantado de la ferma temo, Prima de pija' sonno.
La malkresko je la kinejo, kaj televida prezentisto
La sukceso de Febbre da Cavallo kune kun Enrico Montesano devintus signi la konsekron de Proietti al la kinarto kaj la komencon de flora kinkariero en la mondo de itala komedio sed ne estis tiel; fakte, ekskludante la komedion Casotto de Sergio Citti el 1977, Proietti ĉefrolis en du filmoj kun malmulta sukceso ĉe publiko, Languidi baci ... perfide carezze kaj Non ti conosco più amore de Sergio Corbucci, ne permesante al la aktoro veran ekflugon ĉe la kinarto. Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, Proietti do partoprenis kelkajn elektitajn filmojn kaj ĉefe duarangajn rolojn, kiel en "FF. SS." - tio estas: "... kion vi prenis min fari super Posillipo se vi ne plu amas min?" de Renzo Arbore en 1983 aŭ en Mi faccia causa en 1984, denove reĝisorita de Steno.
En 1983 li debutis kiel televida prezentisto, gvidante la malfeliĉan kvaran eldonon de la varieteo Fantastico 4 (1983), reĝisorita de Enzo Trapani; la spektaklo perdis la unuan fojon la defion kontraŭ la konkurado de Premiatissima de la grupo Fininvest, eble pro la fakto, ke post tiom da jaroj la programo perdis sian historian gastiganton, Corrado Mantoni. Li havis pli da riĉeco, ĉar la ĉefrolulo de la unusola spektaklo Io a modo mio (1986) kaj Di che vizio sei? (1988) reĝisorita de Adolfo Lippi, ambaŭ elsenditaj de la unua RAI-reto. Inter 1990 kaj 1991 li ankaŭ estis direktisto de la sukcesa klubo '92. Kiel televida direktoro li debutis en 1990 per unu el la unuaj italaj serialkomedioj, nome Villa Arzilla, surbaze de la okazaĵoj de grupo de maljunaj pensionanoj en pensiulhejmo, kie li aperis en mallongaj kameoj kiel la ĝardenisto de la vilao, kaj kie li kunvenigis iujn grandajn geaktorojn pasintajn kiel Giustino Durano, Fiorenzo Fiorentini, Ernesto Calindri, Marisa Merlini kaj Caterina Boratto. Ok jarojn poste li reĝisoris sin en la filmo Un nero per casa (1998) kie li rolis la ĉefan rolon de arkitekto.
En 1996 li verkis kaj reĝisoris sian propran tekston, Mezzefigure, dum en 1998 li estis la voĉo de la rakontanto de la fabelo Pierino e il lupo de Sergej Prokofjev, sub la orkestra dirigentado de Enrique Mazzola. En 2005 li reĝisoris Pino Quartullo kaj Sandra Collodel en Quella del piano di sopra, brila komedio de Pierre Chesnot, reproduktita en postaj sezonoj, kaj atingis konsiderindan sukceson kune kun Sabrina Ferilli kaj Maurizio Micheli en la moderna versio en la klasikaĵo de Hennequin kaj Veber La Presidentessa (jam ludita en 1968 sub la reĝisorado de Franco Enriquez), plurfoje en turneo. En 2007 li forlasis la artan direktoradon de la Teatro Brancaccio, por alpreni tiun de la Gran Teatro ankaŭ en Romo.
La sukcesoj sur la malgranda ekrano
En 1992 li komencis akiri sufiĉe grandan sukceson per la serio de televidserioj Un figlio a metà, ripetita de la daŭrigo Un figlio a metà - Un anno dopo (1994), reĝisorita de Giorgio Capitani, kie li ludas la rolon de filma voĉaktoro (kiu ankaŭ plenumas en realeco kaj kun sukceso), poste ankaŭ reĝisorita de Capitani en la serikomedio Italian Restaurant (1994) kun Nancy Brilli en kiu li estas posedanto de itala restoracio en Novjorko (fakte Proietti, dum mallonga tempo, efektive administris restoracion).
En 1996 venis la neatendita sukceso de la televida serio Il maresciallo Rocca, kreita de la paro de verkistoj Laura Toscano kaj Franco Marotta kaj ankaŭ reĝisorita de Capitani, en kiu la roma aktoro ludas la rolon de Giovanni Rocca, vidvo kun tri infanoj, marŝala komandanto de la stacio de la karabenistoj de Viterbo, kiu inter unu kaj alia kazo enamiĝas al rava apotekisto, interpretita de Stefania Sandrelli. La serio, kiu komenciĝis trankvile ĉe Rai 2, gajnis la favoron de la publiko ĝis ĝi facile superis dek milionojn da spektantoj vespere kaj serioze konkurencis kun vaste testitaj programoj kiel la Sanrema Festivalo; la lasta epizodo de la 12-a de marto 1996 registris rekordon de preskaŭ 16 milionoj da spektantoj permesante al li gajni la Televidan Premion kiel vira rolulo de la jaro. La kolosa sukceso postulas de la du aŭtoroj, la reĝisoroj (la veterana kaj elprovita Capitani alternas kun Lodovico Gasparini, José María Sánchez kaj Fabio Jephcott) kaj la ĉefrolulo la realigon de kvin sezonoj, faritaj inter 1998 kaj 2005, kaj la fina miniserio Marŝalo Rocca kaj lia deinfanaĝa amiko en 2008, ĉio ĉe Rai Uno.
La reveno al la kinarto kaj la naskiĝo de la Globa Teatro
En 2002 la granda reveno al la kinarto okazis konstante, kun la populara aklama sekvo de Febbre da cavallo, Febbre da cavallo - La mandrakata, reĝisorita de la filo de Steno, nome Carlo Vanzina, aperinta en kinejoj la 14an de oktobro 2002 difinita de la sama aktoro kiel "reveno al la loko de la krimo"; la reviviĝo de la historia transformisto Mandrake ŝuldoplena, igas lin gajni Arĝentan Rubandon kiel plej bona aktoro. En 2012 li estis elektita de la dublado-direktoro Francesco Vairano por anstataŭigi la forpasintan Gianni Musy en la dublado de la rolulo de Gandalf (interpretita de Ian McKellen ) en la trilogio de La Hobito.
En 2003 la ŝekspira teatro Silvano Toti Globe Theatre naskiĝis el lia ideo, kies direktoro li estis kaj en kiu li reĝisoris spektaklon (Romeo kaj Julieta). La elektita verko, "Edmund Kean" de Raymund FitzSimons, elvokas la vivon kaj sukcesojn de la samnoma angla ŝekspira aktoro difinita kiel "geniulo kaj malzorgemo" de Alexandre Dumas. En 2005, post aperi kiel bestokuracisto en filmo reĝisorita de José Maria Sánchez, la 19an de marto li estis unu el la honoraj gastoj en la sukcesa programo de Renzo Arbore Speciale per me - meno siamo meglio stiamo, kie li kantas tri el siaj kantoj, inter kiuj ekzemple la fama Kiu farigis ĝin al mi, kaj estas produktita en la amuza deklamado de Il lonfo, probable la plej konata el la metasemantikaj poemoj de Fosco Maraini, poste deklamita ankaŭ en la epizodo de la 7a de februaro 2007 de la elsendo Parolu kun mi, kondukita en Raitre de Serena Dandini.
En la kinarto li ĉiam kunlaboris kun la du Vanzina, unue kiel ĉefrolulo en la komedio La ŝercoj (2004), kie li reproponis la plej multajn el la skizoj kaj ŝercoj faritaj kun sukceso dum la multaj televidaj prezentoj de la 1980-aj jaroj ĝis la aktualo, poste en la kinej-akvomelono, subĝenro de kristnaskaj filmoj, en la malfeliĉa Somero ĉe la maro kaj Somero en Karibio, aperintaj en kinejoj respektive en la someroj de 2008 kaj 2009. La 2-an de aprilo 2010, La vita è una cosa meravigliosa denove reĝisorita de Carlo Vanzina, laŭflanke de Vincenzo Salemme, Enrico Brignano, Nancy Brilli kaj Luisa Ranieri.
La novaj sukcesoj en televido
En 2010 Proietti ludis San Filippo Neri en la televida fikcio titolita Preferisco il Paradiso, produktorita de Lux Vide kaj elsendita ĉe Rai 1 kun bonega aŭskultantaro. La sekvan jaron, en 2011 li ĉefrolis en alia televida miniserio Il Signore della truffa en la rolo de la iama delonga fraŭdulo Federico Sinacori, kunproduktado de Artis kaj Rai Radiotelevisione Italiana, destinita por la unua RaiUno-vespero.
Li aperis en kameo en la finsceno de Indovina chi viene a Natale? reĝisorita de Fausto Brizzi.
En 2014 li revenis al kinarto per la kristnaska filmo Ma tu di che segno 6? kun Massimo Boldi kaj Vincenzo Salemme kaj reĝisorita de Neri Parenti.
Ekde septembro 2018 li estis rakontanto/gasto en Odiseo - La plezuro de la malkovro, dokumenta programo de Rai 1.
La 19-an de januaro 2019 li aranĝis la inaŭguran eventon de Matera, eŭropa kulturĉefurbo 2019 vive sur Rai 1 en la ĉeesto de la ĉefministro Giuseppe Conte kaj la ŝtatestro Sergio Mattarella. Kiel gastoj de la vespero Rocco Papaleo, Skin, Arturo Brachetti kaj Stafano Bollani.
La 12an de marto li aperis en la unua epizodo de Meraviglie - La duoninsulo de trezoroj, alia dokumenta programo direktita de Alberto Angela. En decembro li estis en la kinejo kun Pinokjo, nova filmo de Matteo Garrone, en kiu li ludis la rolon de Mangiafuoco.
Aliaj prezentoj
Li ankaŭ okupiĝis pri poezio, sekvante la ekzemplon de Belli, Trilussa kaj Petrolini mem, komponante plurajn sonetojn publikigitajn en la 1990-aj jaroj en rubriko de la roma ĵurnalo Il Messaggero. Aperis en pluraj reklamvideoj, de 2002 ĝis 2005 li estis atestanto pri kafo Kimbo ĉe la agentejo Diaframma en Florenco kaj la fotisto Gaetano Mansi. Partoprenis la Festivalon de Sanremo en 1995, kune kun Peppino di Capri kaj Stefano Palatresi, kun la nomo de Trio Melody, kun la kanto Ma che ne sai... (...se non hai fatto il piano bar). En 2003 li deklamis la panegiron, en roma dialekto kaj en versoj, por la entombigo de Alberto Sordi.
Verkisto
Fine de 2015, li publikigis novan libron, titolitan ''Dekamerino. Rakontoj malantaŭ la kulisoj''. Ĝi estas kolekto de rakontoj, anekdotoj kaj poemoj en versoj de-kamerino, tio estas, naskitaj en la vestĉambro, malantaŭ la kulisoj de la teatro. «La rezulto estas rakonto ene de rakonto pri malordigitaj pensoj, unikaj agoj, odoroj, kutimoj, kiuj markas la revenon de rakontanto kapabla ridigi kaj kortuŝi homojn per siaj tre rom-influitaj kronikoj. "
Privata vivo
Tre rezervita pri sia privata vivo, de 1967 ĝis sia morto li edziĝis al iama sveda ekskursgvidanto, Sagitta Alter, kun kiu li havis du filinojn: Susanna kaj Carlotta, ankaŭ aktorinoj. Saĝe li deklaris sin proksima al la centro-maldekstra, konservante sendependecon de la partioj. La 30an de septembro 2013 li ricevis la honoran civitanecon de la urbo Viterbo.
Morto
Li forpasis matene de la 2a de novembro 2020, ĝuste lia 80a naskiĝtago, pro korproblemoj.
Li ĉiam ŝercis pri la fakto, ke li naskiĝis en la tago de la mortintoj.
Honoroj
— 27a de decembro 1991. — 1a de aprilo 2003.[43].[http://www.quirinale.it/elementi/DettaglioOnorificenze.aspx?decorato=97611 Grande Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana Proietti Sig. Luigi] alirita la 9an de novembro 2020.
Solero
Solero estas komunumo de Italio.
Domo de la granda pesilo
La Domo de la granda pesilo (germane Haus zur Großen Waage) estas unu el la multnombraj monumentprotektataj domoj en la urbocentro de Erfurto, Germanujo (Michaelisstraße nr. 6).
Evoluo danke al la komerco
Komercistoj enirintaj la urbon unue tien ĉi veturis. Nepris pesi kaj mezuri siajn varojn por kalkuli la necesan imposton. Jam Karolo la granda nomis Erfurton en 805 komerccentro ĉe la landlimo. Situante ĉe la orienta landlimo de la regno de la Frankoj, Erfurto estis finstacio por la komercistoj. Tie ĉi oni renkontiĝis kun la slavoj por komerci brokanti marĉandi.
Erfurto iĝis staplo-urbo kaj eĉ post la disfalo de la regno de la Frankoj oni devigis la fremdulojn oferti iliajn varojn minimume tri tagojn, ekzemple en la najbara domo "Zur Kleinen Waage".
Kromefikoj
Ĉar la vendistoj devis ankaŭ tranoktadi kaj manĝadi, la lukritaj enspezoj por multaj aliaj profesioj (ekz. la manĝigantoj de la ĉevaloj) ankaŭ kreskis. Regis vigla moviĝo, ĉar ofte oni priservis po 100 ĉarojn por unu tago. En 1712 translokiĝis tiuj servoj al la pescentro sur la Anger-placo, ekzakte tien, kie troviĝas hodiaŭ la Anger-muzeo.
Kollegium Borromaeum Salzburg
La gimnazio Kollegium Borromäum Salzburg estas ĉefepiskopa privata gimnazio en Salcburgo. Ĝi apartenas al la Ĉefepiskopujo Salcburgo fondite fare de lia ĉefepiskopa moŝto Friedrich zu Schwarzenberg.
Historio
En 1849 la ekde 1836 ekzistanta ĉefepiskopa konvento (convictus) pligrandiĝis per propra lernejo, la t.n. "Collegium Borromaeum" en la Graf-Lodron-Laterano-Primogenitur-Palaco (hodiaŭ estas la konservatorio Mozarteum). Ŝtata agnosko fariĝis en 1879. En 1910 ĝi translokiĝis en la bienojn de Arenberg en la urboparto Parsch. Dum la nazia tempo, en 1939 ĝi fariĝis nazia lernejo nomata "NS-Erziehungsanstalt Kreuzberg". En 1946 reinaŭguriĝis la lernejo kaj rekomencis la instruado katolika. Dum 2002 kaj 2006 oni restaŭris la ejojn.
3448 Narbut
3448 Narbut estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la fratojn Narbut : la ukraina pentro Georgij Ivanoviĉ Narbut (ukraine cirile Георгій Іванович Нарбут, 1886–1920) kaj la rusa poeto Vladimir Ivanoviĉ Narbut (ruse cirile Владимир Иванович Нарбут, 1888–1938).
Orienta pigonajtingalo
La Orienta pigonajtingalo aŭ Orienta ŝamao, Copsychus saularis, estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj (iam en Turdedoj) kaj genro Copsychus kiu enhavas speciojn kun longaj vostoj kaj nigraj supraj partoj. El tiu genro plej parto de la specioj loĝas en Azio, kelkaj en Afriko kaj multaj specioj estas endemioj en insuloj. Tiu estas distinge kaj tipe blankanigra birdo kun longa vosto kiu estas levata dum manĝado surgrunde aŭ ripozas videble. Distribuita en multaj partoj de tropika Suda kaj Sudorienta Azio, ili estas komunaj birdoj en urbaj ĝardenoj kaj arbaroj. Ili estas tre konata pro sia kanto kaj estis iam popularaj kiel kaĝobirdoj.
Aspekto
Tiu specio estas 19 cm longa, inklude la longan voston kiu estas kutime levata supren rekte. Ĝi estas simila en formo al la pli malgranda Eŭropa ruĝgorĝulo, sed ĝi estas pli longvosta. La masklo havas nigrajn suprajn partojn, kapon kaj gorĝon aparte blanka ŝultromakulo. La subaj partoj kaj flankoj de la longa vosto estas blankaj. Inoj estas grizecnigraj supre kaj grizecblankaj sube. Junuloj havas skvamecajn brunajn suprajn partojn kaj kapon.
La nomiga raso troviĝas en la Hindia Subkontinento kaj la inoj de tiu raso estas la plej palaj. La inoj de la andamana raso andamanensis estas pli malhelaj kaj la birdoj havas pli fortikajn bekojn kaj pli mallongajn vostojn. La srilanka raso ceylonensis kaj sudaj individuoj de la nomiga raso havas inojn preskaŭ identaj al maskloj en formo. La orientaj populacioj (Butano kaj Bangladeŝo) havas pli da nigro en vosto kaj estis iam nomitaj erimelas. La populacioj de Birmo kaj iom pli sude estas nomitaj kiel raso musicus. Nombro de aliaj rasoj estis nomitaj en la teritorio nome prosthopellus (Hongkongo), nesiotes, zacnecus, nesiarchus, masculus, pagiensis, javensis, problematicus, amoenus, adamsi, pluto, deuteronymus kaj mindanensis. Tamen multaj el tiuj ne estas bone markitaj kaj la statuso de kelkaj estas pridisputata.
Tiu specio videblas ĉefe proksime de la grundo, saltetante inter branĉoj aŭ manĝante inter la foliaro de la grundo havante levitan voston. Maskloj kantas laŭte el arbopintoj aŭ aliaj ripozejoj dum la reprodukta sezono.
Distribuado kaj habitato
Tiu Orienta pigonajtingalo estas specio de loĝantaj birdoj en tropika suda Azio el Bangladeŝo, interna Barato, Srilanko kaj orienta Pakistano orienten ĝis Indonezio, Tajlando, suda Ĉinio kaj Filipinoj. Ili estis enmetitaj en Aŭstralio.
La Orienta pigonajtingalo troviĝas en malferma arbaro, terkultivejoj ofte ĉe homaj setlejoj.
Etimologio
La nomo dhyal aŭ dhayal estis konfuziga. Ĝi estis unuafoje uzata de Eleazar Albin en 1737 (Supl. N. H. Birds, i. p. 17, pls. xvii. xviii.), kaj Levaillant (Ois. d'Afr. iii. p. 50) pensis, ke ĝi aluda al suna dial kaj nomis ĝin Cadran. Thomas C. Jerdon verkis (B. India, ii. p. 1l6) ke Linnaeus, pensinte ke ĝi havas ian konekton kun sunosfero, nomis ĝin solaris, kaj pro lapsus pennae (eraro de skribilo), saularis. Tio estis malĝusta, ĉar estis la hindia vorto saulari kio estis latinigita al saularis. Maskla birdo estis sendita kun tiu hindia nomo el Madras de la kirurgokuracisto Edward Buckley al James Petiver, kiu unuafoje priskribis la specion (Ray, Synops. Meth. Avium, p. 197).
Kutimaro kaj ekologio
Orientaj pigonajtingaloj reproduktiĝas ĉefe el marto al julio en Barato kaj el januaro al junio en Sudorienta Azio, nestumante en arbotruoj aŭ niĉoj en muroj aŭ konstruaĵoj. La ino respondecas pri plejparto de la nestokonstruado kio okazas ĉirkaŭ unu semajnon antaŭ la ovodemetado. La ino demetas 4 aŭ 5 ovojn laŭ intertempoj de 24 horoj; tiuj estas ovoformaj kaj kutime palbluaj aŭ verdaj kun brunecaj makuletoj. Nur la ino kovas la ovojn dum 8 al 14 tagoj. La nestoj havas karakteran odoron.
Inoj penas pli por manĝigado de idoj ol maskloj, kiuj tamen estas tre agresemaj en la reprodukta sezono kaj defendas sian teritorion. kaj respondas la kanton de entruduloj kaj eĉ siajn respegulaĵojn. Maskloj pasas pli da tempo en nestodefendado. Studoj de la birdokanto montras dialektojn kaj najbaroj varias siajn kantojn. La alvokoj de multaj aliaj specioj povas esti imitataj kiel parto de ties kanto. Tio povas indiki, ke la birdoj disiĝas kaj ne estas filopatriaj. Ŝajne ili uzas elementojn de la alvokoj de aliaj birdoj en siaj propraj kantoj. Inoj povas kanti mallonge se masklo ĉeestas. Krom la kanto, ili uzas serion de birdovoĉoj inklude alvokojn pri teritorio, emerĝo kaj ripozado, minaco, submetado, peto kaj doloro. La tipa ĝeniga alvoko estas akra prifajfado krŝŝŝ.
La manĝo de la Orienta pigonajtingalo konsistas ĉefe el insektoj kaj aliaj senvertebruloj. Oni scias, ke eventuale ili manĝas ankaŭ gekojn, leeches, centipedes kaj eĉ fiŝojn.
Statuso
Tiu specio estas konsiderata kiel "malplej zorgiga" ĝenerale sed en kelkaj areoj la specio malpliiĝas.
En Singapuro kaj Hongkongo ili estis komunaj en la 1920-aj jaroj, sed malpliiĝis en la 1970-aj jaroj, supozeble pro konkurenco kun enmetita Akridotero, Ankaŭ ĉasado por kaĝobirda komerco kaj ŝanĝoj de habitato afektis ilin kaj estas nun surloke protektitaj de leĝoj.
Ĉe kulturo
La Orienta pigonajtingalo estis iam amplekse havita hejme kiel kaĝobirdo pro sia kantoscipovo kaj por luktado en Barato. Ankoraŭ estas maskotokomerco en partoj de Sudorienta Azio.
La Orienta pigonajtingalo estas la Nacia Birdo de Bangladeŝo, kie ĝi estas komuna kaj konata kiel populara simbolo, ĉar aperas en monbiletoj kaj monumento en la urbo de Dako estas nomita Dojela Placo, ĉar Dojelo estas la loka nomo de la specio.
Karos
Karos [karoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Cigánd. La loknomo signifas: braka.
Situo
Karos situas sur ebenaĵo, laŭ la slovaka landlimo, laŭ traira flankovojo. Sátoraljaújhely troviĝas 15, Sárospatak 16, Cigánd 17, Miskolc 90 km-ojn.
Historio
Arkeologoj trovis tie restaĵojn de la alvenintaj nomadaj hungaroj. La unua mencio devenis el 1392. En 1880 incendio okazis. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud nova limo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senkontrole trairebla.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, migra poŝto, klubo de maljunuloj.
Famuloj
En Karos naskiĝis ekonomikisto Ernőné Csizmadia Magda Székely.
Kadavrodonaco
Donaco de kadavro al scienco estas decido de homo, ke post lia morto lia kadavro estos uzata de institucio por studado aŭ medicina esploro. Kutime la kadavronacanto instrukcias transdoni sian kadavron al medicina fakultato, kie ĝi estas uzata por fari nekropsiojn de medicinaj universitataj studentoj kiel parto de iliaj anatomiostudoj.
Post kiam la kadavro de la donacanto estas liverita al la nomumita institucio, konservadoperacioj estas aranĝitaj tie (similaj al enbalzamigo) por permesi ĝian uzon por longa tempodaŭro. Kiel parto de ili, kemiaj substancoj estas injektitaj en la kadavron, kiuj malhelpas la naturan putriĝon kaj disfalon, kiu okazas post morto. La konserva operacio daŭras plurajn monatojn, post kiuj komenciĝas la scienca aŭ eduka uzo.
Post tempodaŭro decidita fare de la donacanto, la uzo de lia kadavro finiĝas. Tiam ĝi estas alportita al entombigo aŭ bruligita laŭ la deziro de la donacanto kaj en kunordigo kun liaj familianoj.
NGC 4603
NGC 4603 (aliaj indikoj — ESO 322-52, MCG -7-26-28, AM 1238-404, DCL 120, IRAS12382-4042, PGC 42510) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Langres
Langres [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Haute-Marne, en la regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km²; en 2011 estis 7,968 loĝantoj.
Geografio
Langres situas en la nordo de la ebenaĵo de Langres, sudoriente de Chaumont.
88795 Morvan
88795 Morvan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin elde sia observatorio proksime de Le Creusot (Saône-et-Loire, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la masivo Morvan, norda parto de la francia Centra Masivo. La nomo Morvan devenas de kelta esprimo, kiu signifas " nigra monto ", ŝuldata al la arbaro, kiu kovras ĝin. La plej alta supro estas la monto Haut Folin (902 metroj).
Régny
Régny estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Régnycois.
József Petzelt
József Petzelt [jOĵef pecelt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petzelt József estis aŭstra-hungara inĝeniero, profesoro, oficiro, geodeto. Liaj nomvariantoj estis Peczelt, Pezelt.
József Petzelt naskiĝis supozeble en 1805 en Habsburga Imperio en Wachau. Li mortis la en Szentendre.
Vera Sennyei
Vera Sennyei [ŝenjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sennyei Vera estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝiaj edzoj estis Árpád Lehotay, Endre Rösler, Imre Apáthi. Vera Sennyei naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vera Sennyei frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1936. Jam dum la studentaj jaroj ŝi ricevis rolojn en signifaj teatroj. Post siaj studoj ŝi ricevis rolojn ekzemple en Teatro Magyar, Internurba Teatro, Teatro Madách, depost la 2-a mondmilito en Artista Teatro, denove en Teatro Madách, Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi ofte kantadis kanzonojn, ŝi havis rolojn en dramoj, komedioj, eĉ en filmoj. Ŝi ricevis premion en 1961.
Clarensac
(jen france, okcitane Clarençac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Tagatozo
Tagatozo estas industrie uzata dolĉigilo. Ĝi estas natura monosakarido, pli specife heksozo. Ĝi oftas en laktoproduktoj kaj je teksturo kaj gusto similas al sakarozo (kuira sukero). Ĝi estas 92% same dolĉa kiel kutima sukero, sed havas nur 38% de ties energio.
Tagatozo ricevis GRAS (kutime konata kiel sendanĝera) markon de Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (Monda Organizaĵo pri Sano) ekde 2001.
Ĉar la metabolismo de tagatozo estas malsama ol tiu de sakarozo, tagatozo havas minimuman efekton al niveloj de glukozo kaj insulino en sango, kaj do estas taŭga por diabetuloj. Ankaŭ ĝi estas konsiderata nedanĝera por dentoj.
Produktado
En naturo, tagatozo troveblas en nur malgrandaj kvantoj en laktoproduktoj. Industrie oni produktas ĝin el laktozo, kiun oni unue hidrolizas al glukozo kaj galaktozo. Poste oni izomerigas galaktozon al D -tagatozo per kalcia hidroksido. La resultia miksaĵo povas iĝi purigita kaj poste eblas atingi solidan tagatozon per kristaligo.
Evoluo en rolo de dolĉigilo
Kiam Gilbert Levin eksciis pri ĥiraleco, li ekhavis ideon por serĉi de live-ĥirala sukero. Dum lia esploro de variaj live-ĥiralaj karbonhidratoj, li hazarde ricevis ekzemplon de D -tagatozo, strukture simila al L -fructozo. Eĉ kvankam Levin pensis, ke plej bona dolĉigilo estu live-ĥirala sakarido, vere la dekstre-ĥirala formo prucis sin ĉampiono.
Usona Administraro pri Nutroj kaj Drogoj (FDA) akceptis tagatozon kiel nutran aldonon en oktobro 2003.
Merkato
En 1996 rajtojn por produkto de tagatozo akiris firmao MD/Arla Foods, kiuj aĉetis ilin de Usona licenstenanto Spherix. Ĉar en sekvaj jaroj neniuj produktoj estis enkondukitaj al merkato far Arla Foods, Spherix akuzis ilin je nesufiĉa intereso pri enkonduko de produkto kaj kreis aktaron por Arbitra Tribunalo. La kompanioj rezignis la aktaron kiam MD/Arla Foods konsentis pagi licenspagojn dum pli longa tempo.
En marto 2006 fimao SweetGridients (komuna investa kompanio de Arla Foods kaj Nordzucker AG) decidis "suspendi" tagatozan projekton. SweetGridients estis sola komerca produktisto de tagatozo en la tuta mondo. Kvankam esti iom da progreso pri kreo de merkato por nova dolĉigilo, oni ne vidis sufiĉe grandan potencialon por daŭrigo de investoj, kaj SweetGridients haltigis manufakturon de tagatozo en Nordstemmen, Germanio.
En 2006 belga kompanio NUTRILAB NV aĉetis na Arla (SweetGridients) kaj kreis produktlokon por D -tagatozo kun merkatnomo Nutrilatose. Ĝi ankaŭ kreis novan metodon de produktado kun uzo de enzimoj (tio diferencas de ĉiuj antaŭaj patentoj). Damhert N.V., la propranto de Nutrilab, produktis tagatozo-bazitan dolĉigilon kun nomo Tagatesse, samkiel tagatoz-enhavantajn ĵeleojn kaj ĉokoladon, en oktobro 2007 en Benelukso kaj Francio.
Inunditaj herbejoj kaj savanoj
La inunditaj herbejoj kaj savanoj estas biomo laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF), ĝenerale situas je tropikaj kaj subtropikaj latitudoj. La vegetaĵaro de tiu ĉi biomo estas inundata sezone aŭ tutjare.
Ĝiaj karakterizaĵoj estas :