cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hatalov
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1278 en formo "Gothala". En 1910 loĝis en Gatály 751 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Gatály apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Hatalov 769 da homoj, (745 slovakoj). Apud la vilaĝo malgranda flughaveno funkcias.
Jenő Gábor
Jenő Gábor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gábor Jenő estis hungara pentristo, grafikisto, instruisto. Lia origina familia nomo estis Ftacsik [ftaĉik].
Jenő Ftacsik naskiĝis la  en Pécs, li mortis la  en Pécs.
Biografio
Jenő Gábor akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1915. Liaj plej gravaj instruistoj estis Aladár Edvi Illés (pentristo) kaj Tivadar Zemplényi. Post siaj studoj li instruis en pluraj urboj de Supra Hungarujo, en 1919 li hejmenvenis al Pécs. Ankaŭ ĉi tie li instruis kaj pentradis. Li studvojaĝis en 1926 kaj 1937 en Parizo, en 1931 en Berlino. Inter 1941 kaj 1947 li instruis en Szeged, poste en Budapeŝto, fine en 1967 li revenis al Pécs.
Burlington
Burlington estas la laŭ nombro de loĝantoj plej granda urbo en la subŝtato Vermonto de Usono. Laŭ la stato de 2010 en la urbo vivas 42 417 loĝantoj. La urbo situas 72 kilometrojn sude de la kanada-usona limo (inter Kebekio norde kaj Vermonto sude) kaj 151 kilometrojn sude de Montrealo.
Picejo
Picejo (itale: Pizzeria, elp. piceria) estas specio de restoracio aŭ rapidmanĝejo kie oni ĉefe bakas kaj surtabligas picojn, sed ankaŭ aliajn italajn manĝaĵojn. Multaj picejoj havas krom restoracian parton ankaŭ prenirejon kaj alportadan servon.
Tradicie en Italio, pico estis manĝaĵo de malriĉulo kaj enhavis malmultajn kaj malmultekostajn ingrediencojn. Kiam ĝi populariĝis en Usono post la dua mondmilito, ĝi estis ĉefe praktika manĝaĵo, kiu estis rapide kaj facile akirebla, sed ne sammaniere plado por malriĉuloj. Ĝi ne estis nepre multekosta, sed la ingrediencoj fariĝis pli kaj ne nur konsistis el malmultekostaj krudaĵoj. Pico iĝis eĉ pli havebla kiam frostigitaj picoj kaj hejma livero estis lanĉitaj.
La plej konata pico tutmonde estas la pico margareta (itale: Pizza Margherita) kiu spegulas la kolorojn de la itala standardo: verda kun bazilio, blanka kun mocarelo kaj ruĝa kun tomato. Aŭtentika napola pico (itale: Pizza Napoletana) estas farita el San Marzano-tomatoj kultivitaj sur la vulkanaj ebenaĵoj sude de la vulkano Vezuvio kaj mocarelo (itale: Mozzarelo di bufala Campana) farita el buballakto. Tiu ĉi marko de mocarelo-fromaĝo estas protektita esti de eŭropa geografia origino. Aliaj tradiciaj picoj inkluzivas la Pizza alla marinara kun marinara saŭco, kaj kiu kune kun la pico margareta estas la plej baza speco de pico aŭ la Pizza capricciosa, kiu estas tradicia pico farita kun mocarelo-fromaĝo, bakita ŝinko, fungoj, artiŝoko kaj tomato. Tre populara estas ankaŭ la Pizza 4 stagioni (pico 4 sezonoj) kiu konsistas el kvar ingrediencoj laŭsezone plej facile haveblaj.
Prenirado kaj alportado
Picoj - de origine manĝaĵo por malriĉuloj - estas disvastiĝinta malmultekosta opcio por tiuj kiuj havas malmultan tempon aŭ ne volas kuiri. Ankaŭ pico kutime estas manĝebla sen manĝilaro.
En la plejmultaj urboj oni alportas picojn por eta kompenso, ofte per mopedo sur kiu estas muntata keston en kiu la pico restas varma.
Avenuo Madison
La Avenuo Madison (Madison Avenue) estas avenuo de la arondismento Manhatano, en la urbo Novjorko, Usono. La avenuo estas unudirekta kaj el 9255 metroj. Ĝi etendiĝas norde-sude ekde la Madison Square Garden, je alteco de la strato 23 ĝis la Ponto de la Avenuo Madison en la strato 138. Ĝi transiras la kvartalojn de Meza Manhatano, Alta Manhatano, de Spanish Harlem kaj Harlem.
Napoleonville
Napoleonville estas urbo kaj censa loko de Luiziano, subŝtato de Usono, nomata laŭ la loka plantejo-posedanto J. L. Napoleon, ne laŭ Napoleono Bonaparte. Ĝi estas la administra centro de la civila paroĥo Assumption/Assomption, kaj situas proksime de la pli granda urbo Baton Rouge. La urbo statistike estas kalkulata al la statistika areo Pierre Part. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  km²  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Avenuo Madison
Madison Square Park estas limigita oriente de Avenuo Madison (kiu startas ĉe la sudorienta angulo de la parko ĉe la 23a Strato).
Ojén
Ojén [oĤEN] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la plej suda parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro.
Ĝi limas kun Mijas oriente, kun Marbella sude, kun Istán okcidente kaj kun Monda kaj Coín norde. Ene de la municipa teritorio de Ojén ĉefas du kernoj nome: La propra urba kerno de Ojén kaj la urbanizaĵoj La Mairena kaj El Vicario, en la sudoriento de la municipa teritorio.
Ojén estas je ok kilometroj nordoriente de Marbella survoje laŭ interna vojo al Malago. Ojén estas ĉe la rojo Almadán, ĉirkaŭata de la montaro Blanca, posedo de IARA, kaj Alpujata, de granda riĉo en mineraloj el fero, nikelo, plumbo, talko kaj dunito. La mino de fero Peñoncillo estis ekspluatita de angla entrepreno kaj dungis nombrajn laboristojn de Ojén kaj Marbella. La proksimeco de la maro faras ke Ojén havas moderan klimaton, spite la fakton ke temas pri tipa montara vilaĝo.
Historie estas restaĵoj kiuj pruvas, ke la areo estis jam okupita en prahistorio, Romia Imperio, islama epoko kaj ekde tiam. En la 16a jarcento la islamanoj (aŭ islamdevenuloj, nome moriskoj) kiuj ankoraŭ loĝis en tiu jam kristandominita areo partoprenis en ribelo de Alpujarras. La municipa konsilantaro estis dominita de socialistoj dum la demokratia epoko.
Tradicia elemento de la loka ekonomio estas produktado de forta alkoholaĵo nome "ojén" mem minuskle.
21479 Marymartha
21479 Marymartha estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mary Martha Ferrari Douglas, kiu gajnis la unuan rangon kaj "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Ŝi estis lernantino ĉe la ĉe la Manhasset High School de Manhasset (Nov-Jorkio, Usono).
Kalvinana preĝejo (Kölcse)
La Kalvinana kirko estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Kölcse.
Historio
La romanika preĝejo konstruiĝis en la 15-a jarcento kaj gotikiĝis en 1646. Ĉirkaŭ la 17-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon. Laŭ la nova rito la kirko estis trakonstruita, interne malaperis la triumfarko (sed restis la niĉoj), ekstere la sakristio. La kirko estis renovigita en 1768 fare de familio Kölcsey. La orgeno alvenis en 1905.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, sed apude etendiĝas la sonorilostablo. La absido estas oklatera, ĝi aliĝas al la navo kun 3 lateroj. Ekstere ŝtupaj pilieroj apogas la navon kaj absidon. La predikejo estis farita en la 18-a jarcento, en la sama jarcento estis kreita la ligna kaseda plafono. Interne la galerio formas L-majusklon.
Sonorilostablo
La sonorilostablo estis konstruita el ligno en 1794.
Turo Sacyr Vallehermoso
La Turo Sacyr Vallehermoso estas la tria nubskrapulo plej alta de Madrido kaj de Hispanio. Ĝi havas 236 metrojn alte, 52 etaĝojn kaj ĝia konstruado komenciĝis en 2004 kaj finiĝis en la jaro 2008.
La konstruaĵo troviĝas en la madrida kvartalo de Fuencarral-El Pardo, en la nubskrapula komplekso Kvar Turoj Negoc-Areo, kie ankaŭ troviĝas la Turo Ŝparkaso Madrido, la plej alta de Hispanio. La arkitektoj de la projekto dekomence planis altecon de 215 metroj. Ĝia etaĝo estas egal-latera triangulo kies flankoj estas kurvaj.
La Turo Sacyr Vallehermoso gastigas la kvinstelan hotelon EuroStars Madrid Tower, kiu okupas 31 etaĝojn (60% de la Turo) kaj ĝi ankaŭ disponigas manĝejon kiu ofertas unikan vidon de la tuta urbo. Probable la turo gastigos oficejojn de entreprenoj kiel Sacyr Vallehermoso kaj Testa Inmuebles.
Le Gouray
Le Gouray (Gorre bretonlingve) estas franca komunumo, en la departemento Côtes-d'Armor en la regiono Bretonio.
Kulturaj distingoj
Le Gouray estas inter la komunumoj, kiuj ricevis la esperantistan verdan stelon, distingaĵo donita al la urbestroj de urboj, kie loĝas personoj parolantaj esperanton.
Lokoj kaj monumentoj
La ponto de planchettes (esperantlingve "ponto el tabuletoj") konstruita en ĉirkaŭ 1925. Ĝi utilis por la paso de la eta trajno kiu funkciis de 1926 ĝis 1937.
Volmerange-les-Mines
Volmerange-les-Mines (esperante Volmeranĝo-la-Minoj) estas franca komunumo en la departemento Moselle kaj en la regiono Grand Est.
Geografio
Danke al mallonga penetrato de la luksembourgia fervojoj en la franca teritorio, Volmerange-les-Mines havas la apartecon havi eksterlandan stacion  (ne-SNCF), nur servita de CFL trajnoj.
Etimologio
Laŭ iuj aŭtoroj, la nomo de la komunumo estus designinta la havaĵo aŭ la feŭdo de iu Volmar/Wolmar aŭ Volcmarus, la franka sufikso "ing" aŭ "ingen" indikanta la posedo.
Sistemo NOR
La sistemo NOR estas identiga sistemo por la francaj oficialaj tekstoj publikigitaj ekde la. La identigilo tiel atribuita estas nomita « identigilo NOR » aŭ simple « NOR ».
Origino kaj aplikokampo
La sistemo NOR estis kreita per cirkulero de la de la ĝenerala sekretario de la registaro, Renaud Denoix de Saint Marc, per delegado de la ĉefministro, Jacques Chirac.
La norma identigado celas faciligi :
Identigilo NOR estas por :
Tamen, la sistemo NOR ne estas uzata de la juristoj.
Strukturo de la identigilo NOR
La identigilo NOR konsistas el dek du alfanumeraj signoj :
Rabdornitedoj
La Rabdornitedoj (Rhabdornithidae) estas orientalisa birdofamilio el la ordo de la Paseroformaj birdoj (Passeriformes). Ĝi konsistas el nur unu genro kun tri specioj.
Disvastiĝo
Rabdornitoj estas endemiaj en la Filipinoj, la tri specioj, inter kiuj la mistika rabdornito, troviĝas nur en tiu ĉi insularo.
Aspekto kaj vivmaniero
Maskloj kaj femaloj estas ĉirkaŭ 15 cm grandaj. Ili distingiĝas je la plumarkoloro. La birdoj disponas pri fortaj kruroj, per kiu ili kapablas kuri laŭ la arbotrunkoj, simile al sitoj. Per sia longa, iom antaŭen kurbigita beko ili en arbarŝelaj fendoj serĉas insektojn. Per sia penikoforma lango ili prenas la nektaron el floroj. Ili manĝas ankaŭ fruktojn.
Hanko (sigelo)
Inkan (japane: 印鑑) aŭ kutime hanko (判子) estas nomsigelo uzita en Japanio por subskribi kontraktojn. Kaj entreprenoj kaj privataj personoj povas pretigi al si hankon. En multaj kazoj hankoj estas necesaj por subskribi dokumentojn.
Tradicie inkan estas ĉizita en la ekstremaĵon de malgranda bloko el ligno, osto, ebeno aŭ marmoro. Tiu ekstremaĵo havas diametron inter 25 kaj 75 mm. Gumstampoj kiujn oni povas aĉeti kiel memoraĵojn ne uzeblas kiel oficiala sigelo. Oni kutime uzas, kiel jam de pli ol 3.000 jaroj) ĉinajn skribsignojn por indiki la nomon. Sigeloj por kutimaj familinomoj povas esti aĉetataj rekte, sed ĉar hanko estas tre persona aĵo, multaj japanoj iras al sigelisto por aĉeti personan modelon.
Historio
Imperiestra sigelo el pura oro el la jaro 57 estas unua atestaĵo de skribkulturo en Japanio. Tiam hankoj estis potencsimboloj kaj rajtis uzi ilin nur la rektaj vasaloj de la tennō.
Nuna uzo
Nuntempe la plejmultaj japanoj havas plurajn sigelojn. Viraj sigeloj estas kutime pli grandaj ol virinaj, kaj estraj pli grandaj ol subulaj. Ĉefe sekurigitaj hankoj estas uzitaj por bankaj aferoj, dum la ĉiutagaj modeloj estas pli simplaj.
Ekzistas du sortoj da stampoj: personaj sigeloj (認め印 mitome-in) kaj registritaj (leĝaj) sigeloj (実印 jitsu-in, vera sigelo). Por lupreni apartamenton, aĉeti grundon aŭ aŭton, necesas registrita sigelo. Iuj bankoj eĉ postulas ĝin por malfermi konton. Registrado kaj certifikado de inkan estas farita ĉe la loka urba administrejo. Tie oni ricevas "certifikitan sigelostampon" (印鑑登録証明書 inkan tōroku shōmeisho, mallonge: inkan techo), kiu aŭtentigas sigelon por kontrakto, simile al aŭtentigita subskribo.
Eksterlandanoj kun alien registration card rajtas posedi aŭtentigitan sigelon, kiu gravas por kontraktoj. Eksterlandaj nomoj povas esti ĉizitaj per romaji (latina skribo), katakana, hiragana (silaba skribo) aŭ kanji (ĉinaj skribsignoj).
Por unuopaj oficialaj aferoj, ekzemple la aĉeto de aŭto kaj ties registriĝo, la eksterlandano povas atingi dokumenton de sia ambasadejo, kiu taŭgas kiel hanko.
Alia grava ilo por montri sin en Japanio estas "persona karto" (名刺 meishi).
Sigeloj en aliaj landoj
Subskribsigeloj estas uzitaj ankaŭ en aliaj landoj, inter ili Ĉinio. Ankaŭ iuj israelaj firmaoj uzas ilin.
Géza Böszörményi
Géza BÖSZÖRMÉNYI [bosormEnji], hungare Böszörményi Géza estis hungara reĝisoro kaj scenaristo.
Géza Böszörményi naskiĝis la 1924 en Debrecen - mortis la  2004 en Budapeŝto.
Raimondo Viale
Li naskiĝis en la itala provinco Cuneo (Piemonto), 1917; kiam pastriĝis je la fino de la kvardekaj de la 20-a jarcento, li anoncis publike sian kontraŭmilitan agadon ĉar milito estas peko kontraŭ Dio kaj la homaro kaj pro tio kontraŭis faŝistojn kiuj lin plurfoje batis, vundis, procesis kaj trudizoligis pro politikaj kaŭzoj en centra Italio. Reveninte al sia parokejo post la falo de la faŝista reĝimo (la 8-an de septembro 1943), li devis alfronti, en sia parokejo ĉe Borgo San Dalmazzo, granda vilaĝo okcidentlima kun Francio, novan samspecan reĝimon kaj plej gravan problemon: okaxe de la retiriğo de la itala armeo el suda Francio, kiu estis samtempe okupita de germanaj armeanoj, multege da judoj sekvis la italan armeon kaj transpasis la Alpojn por forfuĝi el enrompanta nazia polico; sed ankaŭ en Italio estis revenanta la faŝista reĝimo praktike gvidata de nazioj kiuj tuj pretendis la rigidan aplikadon de la rasismaj leĝoj, praktike ignoritaj de la italaj armeanoj, eĉ faŝistaj. Pastro Raimondo Viale senlase engaĝiĝis trovi kaŝitajn rifuĝejojn kaj fuĝigi eksterlanden judojn ilin provizinte je necesaĵoj. Lia nekonsolebla doloro estis rememori ke mem, senpova kaj devigita kaŝi sian protektigan agadon, vidis starti el stacidomo de Cuneo trajno kun, en bestvagonoj, tricent francaj judoj eble en la direkton de Auschwitz.
La akregan staton de liaj lokoj oni povas plikompreni informiĝante pri la masakro en najbara vilaĝo, Boves, de la 19-a de septembro 1943 dum kiu nazifaŝistoj buĉis dudek rezistuloj inter kiuj du pastroj, kaj tiun de la 13-a de majo 1944 kun 13 rezistuloj mortpafitaj.
Pri li kaj pri lia karateriza kaj energia agado kiel kontraŭfaŝisma kaj kontraŭkomunisma kontraŭulo kaj kiel “justulo inter la nacianoj” (en kiu kuntrenis konfratulojn kaj ekleziajn strukturojn ankaŭ en obeo al la sekreta invito de Pio la 12-a, instiginta helpi la hebreojn), literaturisto verkis vastigitan libron (Il prete giusto, de Nuto Revelli) kaj kultistoj pri la populara teatro tie kaj tie enscenigas.
Valbrenta
estas komunumo de Italio, kreita komence de februaro 2019 el la antaŭaj komunumoj Campolongo sul Brenta, Cismon del Grappa, San Nazario kaj Valstagna - tiuj loĝlokoj kune kun la vilaĝoj Carpanè, Collicello, Corlo, Costa, Fastro Bassanese, Merlo, Oliero, Primolano, Rivalta, San Gaetano, San Marino kaj Sasso Stefani kun konsistigas la komunumopartojn. La teritorio apartenas al provinco provinco Viĉenco de la regiono Veneto. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj de la komunumo estas interalie Sankta Petro kaj Sankta Nazario. Najbaras la komunumoj Arsiè (BL), Asiago, Bassano del Grappa, Borso del Grappa (TV), Enego, Foza, Grigno (TN), Lusiana Conco, Pieve del Grappa (TV), Pove del Grappa, Seren del Grappa (BL) kaj Solagna.
Coup de foudre à Noël
Coup de foudre à Noël (Amo unuavide ĉe Kristnasko) estas franca televida filmo komika-romantika reĝisorita de Arnauld Mercadier, elsendita, por la unua fojo, en Belgio, la ĉe La Une, tiam, en Francio, la  en TF1. Ekde la, la televida filmo haveblas ĉe Netflix. Ĝi estas parto de la kolekto Coup de foudre à .... Ĉi tiu televida filmo estis filmita en Laponio.
Sinoptiko
Charlotte Martron, kortega administrantino, estas sendita al Svedujo por fermi malgrandan kompanion fabrikantan lignajn ludilojn. Tie, ŝi renkontas Martial, afergvidanton, kiu provas barakti inter siaj nevoj kaj sia kompanio. Charlotte, kiu devas esti hejme por Kristnasko, probable ligiĝos al Martial sufiĉe rapide, kvankam ŝi ne kredis nove enamiĝi delonge.
Disvolviĝo
La televida filmo estas parto de la kolekto Coup de foudre à ... sed ĝi ne estas sekvo de la televida filmo Coup de foudre à Jaipur elsendita en 2016 ĉe TF1. Laŭ Julie de Bona, la filmo estis nomota Coup de foudre en Laponie sed la titolo estis ŝanĝita por pli bone ligi ĝin al Kristnasko
Filmado
La filmado en Laponio okazis en ekstremaj kondiĉoj, kun temperaturoj ĝis -27 ° C. Julie de Bona sekvis la filmadon de Le Tueur du lac en Annecy per ĉi tiu. Ŝi klarigas al Télépro:
Hejmo
La belga revuo Moustique rimarkis, kiam ĝi unue aperis, ke. Ĉi tie, laŭ la ĵurnalisto,. Du jarojn poste, dum ĝia reruligo, la sama ĵurnalisto konfirmas: eĉ se.
Spektantaro
Coup de foudre à Noël estis elsendita la 18an de decembro 2017 ĉe TF1 antaŭ 6,4 milionoj da spektantoj en Francio, ĝis la fino de la kreditaĵoj, por aŭskultanta kotizo de 25,3%.
Fonto
Ĉi tiu artikolo devenas de traduko de la franclingva Vikipedio-artikolo fr:Coup de foudre à Noël. Vidu la liston de aŭtoroj.
Lezgoj
Lezgoj estas indiĝena etno en Dagestano. Unu el la plej signifaj etnaj grupoj de Dagestano (ĉ. 12% de la loĝantaro). Signifa grupo de lezgoj loĝas en nordo de Azerbajĝano. La ceteraj loĝas en diversaj landoj en Kaŭkazo, Orienta Eŭropo, kaj estas disvastigo de lezgoj ankaŭ en Mezoriento kaj Usono.
Lezgoj estas la plej granda etno de la lezga subgrupo de la dagestana lingva grupo. En la sama subgrupo estas krom ili tabasaranoj, aguloj, rutuloj, caĥuroj kaj malpli grandaj etnoj de norda Azerbajĝano: udinoj, budugoj, kruzoj kaj ĥinaguloj.
La religio de la Lezgins estas Islamo. Plej multaj estas sunaistoj kaj minoritato estas ŝijaistoj.
Laŭ raportoj de homrajtaj organizaĵoj en Azerbajĝano, la lezgoj de la lando suferas pro ekonomia kaj eduka diskriminacio.
Historio
Kelkaj dokumentas la historion de lezgoj ekde la tagoj de la Kaŭkaza Regno de Albanio. En 331 a.K., la lezgoj sub la persa imperia armeo batalis kontraŭ la armeo de Aleksandro la Granda ĉe la Batalo de Gaugamelo. En 55 a.K. la romia generalo Pompejo batalis kontraŭ "albanoj" inkluzive de lezgoj kaj aliaj etnoj. Dum la 19-a jarcento, "lezgoj " estis ĉiuj membroj de etnoj parolantaj Nordorient-Kaŭkazajn lingvojn, inkluzive de la Avaroj, la Lakoj, kaj multaj aliaj.
Kvanto en regionoj de Rusia Federacio
En Rusio loĝas 475 000 lezginoj, el kiuj 374 584 en Dagestano.
Ibleaj montoj
La Ibleaj montoj ( itale, Monti Iblei) estas ĉeno de montetoj situanta en la sudoriento de Sicilio, inter la provincoj Raguzo, Sirakuzo kaj Katanio. La Monto Laŭro estas la plej alta pinto, kun 986 metroj super la marnivelo. Aliaj pintoj de la ĉeno estas Monto Casale (910 m) kaj Monto Arcibessi (906 m).
La montara sistemo konsistas el blankaj kalkoŝtonoj. Ĝia nomo venas de la sikela reĝo Ibleo, kiu donis parton de sia teritorio al la grekaj koloniistoj por la konstruado de la urbo Megara Hyblaea.
Ispiko (itale Cava Ispica) estas rivera valo, kiu dum 13 km tuŝas la Iblean Altebenaĵon, inter la urboj Modiko kaj Ispiko.
Alojzov
Alojzov (Aloisdorf) estas municipo en Ĉeĥio situanta 8 km sudokcidente de urbo Prostějov en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La municipo estis fondita en la jaro 1783.
Strukturo
Evoluo de nombro de loĝantoj kaj domoj.
Péter Haás Vander
Péter Haás Vander [hAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haas Vander Péter estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Péter Haás Vander naskiĝis la  en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Haás Vander akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1989. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro József Attila. Ekde 1990 li estis membro en pluraj pli malgrandaj teatroj. Foje li estis ankaŭ teatra dekoraciisto. Li ricevis 2 premiojn en 2009. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Arkitekturo
Arkitekturo aŭ arĥitekturo estas arto pri konstruado de diversaj strukturoj. Nome estas kaj arto kaj teĥniko por projekti, desegni, konstrui kaj modifi la homan habitaton, inkluzive ĉiajn konstruaĵojn, arĥitekturajn kaj urbajn strukturojn kaj spacojn. La termino «arĥitekturo» devenas el la greka αρχ- (arĥ- radiko de la vorto ‘estro’ aŭ ‘aŭtoritato’), kaj τέκτων (tekton ‘ĉarpentisto’). Tiele, por la antikvaj grekoj, la arĥitekto estis la estro aŭ direktoro de la konstruado, kaj arĥitekturo estis la teĥniko aŭ arto de tiu, kiu faris la projekton kaj estris la konstruadon de konstruaĵoj kaj strukturoj, ĉar la vorto τεχνή (teĥné) signifas kreadon, inventon aŭ arton, de kio devenas la vortoj "teĥniko" kaj "tektoniko".
Ĝi estas kaj arto kaj konstruada industrio. Arkitekturo havas du flankojn:
Estas tre diversaj difinoj kaj konceptoj pri arkitekturo. Fakte plej parto de arkitektoj, artokritikistoj kaj fakuloj asertis siatempe siajn proprajn opiniojn kaj difinojn prie. Arkitekturo estas aparta fako en lernado kaj instruado en universitato. El arta vidpunkto ĝi rilatas ĉefe al historio de arto. El teknika vidpunkto ĝi rilatas ĉefe al inĝenierado, kiu plej ofte zorgas pri vojoj (diverstipaj ŝoseoj), pontoj kaj kanaloj.
"Arkitekturo" povas esti uzata por:
Necesas rimarki, ke ofte arkitekturo estas uzata en plivasta senco, ol nure konstruada. Ekzemple en informa teknologio ekzistas komputila arkitekturo, procesora arkitekturo, arkitekturo de programado k.a.
Antikveco
Ofte oni markas la komencon de historio kaj de civilizoj kiam oni komencis konstrui grandajn konstruaĵojn ĉu privatajn ĉu pli malpli publikajn. Tamen ankaŭ oni povas paroli pri ia arkitekturo kiam oni rigardas al megalitoj, sed certe kiam oni rigardas al malnovaj urboj de Sumero, Mezopotamio, Ĉinio, Hindio, kaj pli certe al la unuaj muregoj, palacoj kaj temploj. La piramidoj de Egipto estas unu el ankoraŭ ekzistantaj monumentoj de la antikveco kiuj montras tre prilaboritajn konstruteknikojn.
Greka arkitekturo
La arkitekturo de antikva Grekio estas la arkitekturo produktita de la grek-parolanta popolo (Helena popolo) kies kulturo floris en la greka ĉeftero, nome Peloponezo, la Egeaj Insuloj, kaj en kolonioj en Anatolio kaj Italio por periodo el ĉirkaŭ 900 a.K. ĝis la 1a jarcento p.K., kaj plej fruaj restantaj arkitekturaj verkoj date el ĉirkaŭ 600 a.K..
La arkitekturo de Antikva Grekio estas plej bone konata pro ties temploj, multaj el kiuj troviĝas la tuta regiono, ĉefe kiel ruinoj sed multaj esence netuŝitaj. La dua ĉefe grava tipo de konstruaĵo kiu survivas tra la tuta helena mondo estas la subĉielaj teatroj, el kiuj la plej antikva datas el ĉirkaŭ 525-480 aK. Aliaj arkitekturaj formoj estas ankoraŭ elstaraj kiel la procesiaj kolonaro (propileo), la publika placo (agoro) ĉirkaŭita de multetaĝaj kolonaroj (stoa), la konstruaĵo por la urba konsilantaro (buleŭterio), la publika monumento, la monumenta tombo (maŭzoleo) kaj la stadiono.
Romia arkitekturo
La Antikvromia arkitekturo adoptis multajn diferencajn aspektojn disde la Antikv-greka arkitekturo, kreante novan arkitekturan stilon. La romianoj multe ŝuldis al siaj etruskaj najbaroj kaj prauloj kiuj havigis al ili riĉon de esenca kono por futuraj arkitekturaj solvoj, kiaj por hidraŭliko en la konstruo de arkoj. La romianoj absorbis la influon de la Greka Arkitekturo kaj rekte (ekz. Magna Graecia) kaj nerekte (ekz. etruska arkitekturo estis mem influita de la grekoj), influon kiu estas evidenta laŭ multaj vojoj; ekzemple, en la enkonduko kaj uzado de triclinium en romiaj vilaoj kiel manĝoloko. La romianoj estis konataj ankaŭ pro sia uzado de grekaj metiistoj kaj inĝenieroj por konstrui romiajn konstruaĵojn. La romia arkitekturo floris tra la Imperio dum la epoko de la Pax Romana.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
La preĝejo de Tri Sanktuloj (Церковь Трёх Святителей, ankaŭ konata kiel Трёхсвятская церковь) estas la funkcianta tombeja preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis konstruita en 1862 en la Transrivereja tombejo.
Arkitekturo
Romia arkitekturo
La romia arkitekturo kovras la periodon el establado de la Romia Respubliko en 509aK, al ĉirkaŭ la 4a jarcento, poxt kio ĝi reklasiĝis kiel Fina Antikveco aŭ Bizanca arkitekturo. Plej el multaj survivaĵoj estas el la fina imperia periodo. La Romia arkitektura stilo pluis ĝis influi konstruadon en la iama imperio dum multaj jarcentoj, kaj la stilo kiu komencis en Okcidenta Eŭropo ĉirkaŭ la jaro 1000 nome Romaniko respegulis tiun dependon el bazaj romiaj formoj.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Situo
La preĝejo situas for de la historia centro, en la Transrivereja tombejo, la plej malnova el la nun ekzistantaj tombejoj de la urbo.
Historio
Laŭ iuj opinioj antaŭe tie ekzistis ligna preĝejo, sed mankas konfirmoj de tiu aserto — dokumentoj pri la konstruado atestas ke tiu ĉi loko estis malplena.
Arkitekturo
Prakristana arkitekturo
La prakristana arkitekturo aŭ paleokristana arkitekturo respondas al longa periodo daŭranta inter la 3-a kaj la 6-a aŭ 10-a jarcentoj depende de la fontoj kaj konsideroj. Ĝi naskiĝis ĉefe kiel neceso por la konstruado de strukturoj propraj por la kristanaj religio kaj praktikoj.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Historio
La konstruado komenciĝis en la Transrivereja tombejo en 1857 kaj finiĝis en aŭgusto 1862. En julio 1863 la preĝejo estis konsekrita. Origine oni planis nomi ĝin preĝejo de Gloro de la Kruco (Крестовоздвиженская церковь), sed poste ŝanĝis al la preĝejo de Tri Sanktuloj. Ĝi aperis danke al monoferoj de negocistoj Ivan kaj Fjodor Djakonov. Ĝi estas brika kaj unuetaĝa, kun altaro omaĝe al Tri Sanktuloj: Sankta Bazilo, Gregorio de Nazianco kaj Johano Krizostomo.
Origine la preĝejo apartenis al paroĥo de la Ĉielira-Georga preĝejo, do diservoj okazis precipe dum la Dekduopaj festoj, somere foje ankaŭ dimanĉe. Funkciis paroha lernejo, haveblis plugita tereno kaj lignaj konstruaĵoj — domo de pastraro kaj banejo.
Arkitekturo
Prakristana arkitekturo
Kvankam ĝi originiĝis en Sirio kaj Egipto ĝi pasis rapide al Okcidento kaj estis en Romo kiel centro de la kristanaro, kie okazis la unuaj montroj de monumentoj en la etoso de la tombejoj aŭ katakomboj, ene de periodo de kaŝiteco kaj eksterleĝeco pro la persekutoj kiujn suferis tiuj kiuj praktikis la kristanan religion. En tiu sama epoko por okazigi la diservajn asembleojn aŭ ceremoniojn de religia karaktero oni uzis privatajn loĝejojn, el kiuj poste oni adaptis kelkajn el ties salonoj tiucele, (domus ecclesiae, la domo de la eklezio).
Bizanca arkitekturo
En la Unua Orepoko de la Bizanca Imperio, nome tiu de Justiniano la 1-a, 6-a jarcento, realiĝas la plej grandaj arkitektaj verkoj kiuj manifestigas kaj la teknikajn kaj materialajn karakterojn, kaj la konstruan senton kiu karakterigas la bizancan arkitekturon de tiu periodo.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Historio
En 1922 kadre de tutlanda kampanjo pri helpo al malsatuloj en la preĝejo estis konfiskita nenio, evidente pro manko de valoraĵoj.
En julio 1929, je la tago de apostoloj Petro kaj Paŭlo (Петров день) okazis lasta diservo, post kio la preĝejo estis konfiskita kaj fermita. En februaro — marto 1930 en la preĝejo provizore haltis malkulakigitaj familioj, ekzilitaj al nordaj areoj. Ikonoj estis bruligitaj, ikonostazo detruita. En 1935 estis forigitaj ĉiuj 7 sonoriloj, el kiuj la plej peza pesis 25 pudojn. La (laŭ aliaj fontoj — en 1930) la preĝejo estis fermita kaj transdonita por klubo, poste por stokejo de kolĥozo "Ruĝa Oktobro". Dum la Dua mondmilito la konstruaĵo estis uzata kiel stokejo de municioj fabrikataj en Tjumeno. Poste tie funkciis bakejo, liveranta panon al apudaj vilaĝoj Mis, Jar kaj Parfjonovo. Ekde 1957 en la preĝejo funkciis sepulta servo, okupinta nartekson dum plejparto de la preĝejo restis malplena. Ekde 1959 tie troviĝis kinarĥivo. En 1961 estis forigita kruco de sur sonorilturo. En 1968 la tombejo estis fermita por novaj entombigoj.
Arkitekturo
Bizanca arkitekturo
De la romia kaj paleokristana orientaj mondoj ĝi pluhavis kelkajn elementojn kiel iujn materialojn kiel (briko kaj ŝtono por eksteraj kaj internaj kovradoj de mozaikoj), arkoj de duona punkto, kolono kiel subtenilo, ktp., sed ili havigis ankaŭ novajn trajtojn inter kiuj elstaras la nova dinamisma koncepto de elementoj kaj nova lokiga sento kaj, super ĉio, ties plej grava havigo, la sistema uzado de la volba kovrilo, ĉefe kupolo sur pendentivoj, tio estas, sferaj trianguloj en la anguloj kiuj faciligas la transiron de la kvadrata bazo al la cirkla de la volbo. Tiujn duonsferajn volbojn oni konstruis per samcentraj linioj de briko, kiel kronoj de malkreskantaj radioj plifortigitaj ekstere per mortero, kaj oni planis ilin kiel simbola imago de la dia mondo.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Historio
La laŭ decido de la Tjumena Provinca Plenumkomitato, la konstruaĵo ricevis statuson de kultura kaj historia monumento de loka signifo.
En aprilo 1988 (laŭ aliaj fontoj — en junio) la preĝejo estis transdonita al la Rusa Ortodoksa Eklezio. Tiutempe la kupolo estis forbrulinta, en la plafono estis du truoj, la muroj estis grandparte detruitaj, la fundamenton detruadis fungoj. En 1989 (laŭ aliaj datumoj — de julio 1990) en la remalfermita preĝejo okazis unua diservo. Ĝis julio 1990 la preĝejo apartenis al paroĥo de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. La la preĝejo estis konsekrita de episkopo de Tobolsko Antonio (Ĉeremisov). La estis subskribita akto pri la transdono de la preĝejo al la eklezio.
Arkitekturo
Bizanca arkitekturo
La bizanca arkitekturo produktis novan stilon el la 6a jarcento kiu ekas en la epoko de la imperiestro Justiniano la 1-a kaj markas rompon disde la prakristana arkitekturo de Okcidento, ĉar la bizancaj arkitektoj rekuperas la volbohavan strukturon kun kupolo kaj la koncepton de la centra navo, kiel por ekzemplo tiu de la preĝejo de Sankta Sofia de Konstantinopolo, tiu de Sankta Vitalo de Raveno kaj ankaŭ en tiu sama urbo tiu de la Baziliko de Sankta Apolinaro Nova kiu ankoraŭ prezentas la tipon de bazilika prakristana preĝejo ortangula kun tri navoj laŭlongecaj kaj vestiblo ĉe la enirejo.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Historio
Aktuale la paroĥo havas lignajn refektorion kaj hostiejon, brikan tenejon, garaĝon, ĉarpentejon. En 1992 malfermiĝis biblioteko, en 1993 ekfunkciis dimanĉa lernejo. Poste estis konstruita pavilono por vendado de religiaĵoj.
Priskribo
La preĝejo estas brika, konstruita je klasikisma stilo kaj havas unu altaron.
Arkitekturo
Islama arkitekturo
Islama arkitekturo ensumigas tre ampleksan regionon de arkitekturo, nome kaj historie, kaj geografie. Kvankam oni parolas pri la islama arkitekturo sole en senco de religiaj konstruaĵoj, ĝi ensumigas ankaŭ profanajn konstruaĵojn. En la islama arĥitekturo tiel viciĝas la konstruaĵoj konstruitaj post la estiĝo de islamo (622) ĝis nuntempo, sur teritorio priregata fare de tiu ĉi religio. La lokojn de ties apero ne eblas limigi je tradicie islamaj regionoj, kiel estas Persa golfo, norda Afriko aŭ Antaŭa Oriento, sed eblas renkontiĝi kun ili ekz. ankaŭ en Hispanio, Francio aŭ en Barato. Nuntempe la muslimaj religiaj konstruaĵoj troviĝas tra la tuta mondo.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Priskribo
La ikonostazo estas farita de paroĥano V. V. Kurgejev en 1994-1995 kaj dispentrita de loka pentristo B. A. Kurjaĉij. Lustroj estis alportitaj en 1990 el la drama teatro.
En la sonorilturo troviĝas 7 sonoriloj. Unu estis donacita en 1993 de la urba fajrobrigada administracio kaj havas surskribon: "Farita en la fabriko de Gilov en la jaro 1885". Du aliaj sonoriloj — alarma (набатный) kaj diservanonca (благовестный) estis faritaj en 1992 en la Novokuznecka metalurgia kombinato. Kvar sonoriloj estis forprenitaj de likviditaj ŝipoj.
Arkitekturo
Islama arkitekturo
El tiuj ĉi kaŭzoj ne eblas la islaman arkitekturon percepti kiel tutaĵon, sed necesas distingi la historiajn epokojn kaj unuopajn centrojn. La influo de la regionaj centroj estas plie substrekita per la fakto, ke Korano diference de Biblio nenie difinas aspekton nek regulojn de konstruigo de templo. La unuopaj centroj tiel povis ligi al la lokaj tradicioj, nome kaj el vidpunkto de konvena materialo kaj el vidpunkto de konstruaj teknikoj. Malgraŭ tio eblas trovi vicon de tipaj elementoj aŭ komunaj karakteroj, kiuj rezultas el la bezonoj kaj gusto de la ordinara muslimo. Kiel la plej tipa ŝatata elemento eblas konsideri kupolon kaj diversajn specojn de arkoj. Bazaj tipoj de la konstruaĵoj estas moskeoj, tipa araba domo kun fermita dispono, korto kaj apartigita porvirina kaj porvira partoj, ivanoj, fortikaĵoj kaj pontoj. Malpli signifaj, sed por la islama arkitekturo ankaŭ tipaj konstruaĵoj, estas banejoj aŭ fontanoj.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Relikvoj
Ikono de Dipatrino Rapidhelpantino (Скоропослушница) devenas de kapelo en vilaĝo Nikitina (Jarkova distrikto) kaj estis donacita de la 90-jara Irina Raspopova, kiu gardis ĝin ekde 1932.
Arkitekturo
Romanika arkitekturo
Romaniko estas epoko en la evoluo de la arto en okcidenta Eŭropo proksimume inter 950 kaj 1250. Ĝi sekvis la karolidan arton kaj poste cedis sian lokon al gotiko. La Skeldo-Gotiko estas regiona frugotika transira stilo de la romanika al la gotika arĥitekturo en la preĝejkonstruo, kiu aperis ĉefe en la nuna Belgujo. La Skeldo-Gotiko estis krom la gotikaj katedraloj en Francujo infludona por la evoluo de la brikogotiko en norda Germanujo kaj ĉe la suda baltamara regiono.
Preĝejo de Tri Sanktuloj (Tjumeno)
Relikvoj
Ikono de Ĉefanĝelo Gabrielo farita en Athos, troviĝis en la preĝejo antaŭ ĝia fermo kaj estis redonita de paroĥanoj komence de la 1990-aj jaroj.
Arkitekturo
Romanika arkitekturo
La romaniko eliras de konstruformoj de romia, frankonia-karolida kaj araba deveno kaj sintezas ilin je unueca stilo. Post la fino de la romia epoko la romanika arkitekturo estis la unua artostilo, kiun oni aplikis ĉie en Eŭropo. La romanikan konstrustilon karakterizas duonsferaj volboj, apogaj pilastroj, fenestroj kun rondaj arkoj, grandaj ebenaj surfacoj, dikaj defendotaŭgaj muroj kaj masivaj blokecaj formoj.
Gotika arkitekturo
Gotika arĥitekturo estas eŭropa arĥitekturo de alta kaj malfrua mezepoko konstruita en gotika stilo. La gotiko estas epoko de arĥitekturo kaj arto de la mezepoko en Eŭropo. Ĝi estiĝis kiel karakteriza arĥitektura stilo proksimume 1140 en centra Francujo, pli precize en Francilio kaj de tie ĝi iom post iom disvastiĝis en plimulton de la ceteraj landoj de okcidenta kaj centra Eŭropo kaj daŭris norde de la Alpoj ĝis proksimume 1500–1550. La antaŭe regantan arĥitekturan kaj artan stilon ni nomas romaniko, la postsekvan renesanco. En la postgotiko la gotika arĥitekturo pluvivis ankaŭ ekster sia epoko ĝis en la barokepoko; la romantismo treege interesiĝis pri la stilo kaj kreis la novgotikon kiel variaĵo de la historiismo. La gotika stilo estas klare difinebla nur en la arĥitekturo, dum kiam tio ĉi ne samklare eblas sur la kampoj de plastiko kaj pentrarto.
La gotiko estis epoko de bildigo de la kristana idearo kaj je tio utiligis al si grandkvante simbolojn kaj alegoriojn. Elstara arta kreitaĵo estas la gotika katedralo, kiu kiel tutarta verko unuigas arĥitekturon, plastikon kaj (vitro-)pentradon de la mezepoko. En la arĥitekturo oni krome distingas la fazojn de la frua, alta kaj malfrua gotiko, kiujn la diversaj artaj regionoj transprenis je malsamaj momentoj kaj kiuj tiam parte ankaŭ pluevoluis sendepende unu de la alia.
Renesanca arkitekturo
Renesanca arkitekturo estas la arkitekturo de la periodo inter la komenco de la 14a kaj la komenco de la 17a jarcentoj en diversaj regionoj de Eŭropo, montranta konscian revivadon kaj disvolvigon de kelkaj elementoj de antikvgreka kaj romia pensaro kaj materiala kulturo. Stile, Renesanca arkitekturo sekvis al la Gotika arkitekturo kaj estis siavice sukcedata de la Baroka arkitekturo. Disvolviĝinta unue en Florenco, kun Filippo Brunelleschi kiel unu el ties plinovigantoj, la renesanca stilo rapide disvastiĝis al aliaj italaj urboj. La stilo estis portita al Francio, Germanio, Anglio, Rusio kaj aliaj partoj de Eŭropo je diferencaj datoj kaj kun variaj gradoj de tuŝebleco.
Maroko en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte 24 medalojn: Temas pri 7 ora,  5 arĝentaj kaj  12 bronzaj medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 65-an rangon.
Arkitekturo
Renesanca arkitekturo
Renesanca stilo metas emfazon sur la simetrio, la proporcio, la geometrio kaj la reguleco de partoj kiel ili aperis en la arkitekturo de klasika antikveco kaj partikulare en antikva Romia arkitekturo, el kiuj restis multaj ekzemploj. Regulaj aranĝoj de kolonoj, pilastroj kaj linteloj, same kiel la uzado de duoncirklaj arkoj, duonsferaj kupoloj, niĉoj kaj edikuloj anstataŭis la pli kompleksajn proporciajn sistemojn kaj neregulajn profilojn de mezepokaj konstruaĵoj.
Maroko en la Olimpikoj
Kunordigas la teamon la Maroka Olimpika Komitato.
Epafo
Laŭ la helena mitologio, Epafo estis filo de Zeŭso kaj Ioa, kiu regis Egiption. Alia malpli konata versio asertas, ke li estis filo de Protogenio.
Arkitekturo
Renesanca arkitekturo
Revivigo de la klasika stilo en arkitekturo estis akompanita de burĝonado de scienco kaj inĝenierado kio tuŝis la proporciojn kaj strukturon de konstruaĵoj. Je tiu epoko, estis ankoraŭ eble por artisto designi ponton je la nivelo de strukturaj kalkuloj ene de la rigardo de ĝeneralisto.
Epafo
Epafo naskiĝis apud rivero Nilo, kiam lia patrino decidis fini sian longan vojaĝon. La ĵaluzega edzino de Zeŭso, Hera, transformis Ioan en bovinon, kaj ordonis al terura tabano sekvi kaj ĝeni ŝin. Tial Ioa komencis sian vojaĝon tra la mondo, fuĝante de la monstro. Kiam ŝi alvenis al Egiptio, la amo de Zeŭso homigis ŝin denove, kaj tuj poste ŝi naskis Epafon, la regontan de tiu lando.
Arkitekturo
Baroka arkitekturo
Baroko estas kultura movado inter 16-a kaj 18-a jarcentoj, kiu en historio pri arto sekvas Renesancon. Pli precize, baroko situas inter manierismo kaj rokoko, kiam Kontraŭreformacio de katolikismo reagis al la novaj kulturaj movadoj, kiuj produktis Reformacion kaj novan sciencon. La termino baroko, el la itala lingvo, origine signifis "stranga, ekstravaganca", kaj verŝajne devenas de la portugala vorto barroco, kiu signifis "neperfekta perlo".
Epafo
Sed tio ne kvietigis la koleron de Hera: ŝi ordonis al la kuretoj (ŝiaj militemaj sacerdotoj), forkapti la ĵusnaskiĝitan bebon. Tion ili plenumis, sed Zeŭso eltrovis ilin. Tial, ke ili ne konfesis al la dio kie troviĝas la infano, li mortigis ilin per siaj fulmoj. Do, ploranta Ioa komencis novan vojaĝon por serĉi sian filon, kiun finfine ŝi trovis en Sirio mamnutrita de Astarta (aŭ Saosiso), la edzino de la reĝo Malkandro de Bibloso. Kiam Ioa revenis al Egiptio kun sia filo, ŝi edziniĝis al Telegono, la tiama reĝo de tiu lando. Tial Epafo heredis la reĝlandon post la morto de Telegono.
Arkitekturo
Baroka arkitekturo
Baroko malsekvas la regulojn de klasikismo, kaj multe atentas formon. Ĝi celas imponi kaj impresi spektantojn. Baroko preferas patoson al trankvilo, movon al stabileco, kurbon al rekto. Barokaj monumentoj celis imponi por represtiĝigi la katolikan eklezion. Tial, Romo estas grava centro. Sed ankaŭ aliaj eŭropaj urboj barokis. En Hispanameriko, ĝi miksiĝis kun la tradicioj de indianaj metiistoj.
Moderna arkitekturo
Moderna arĥitekturo estas arĥitekturo, kiu unuigas plurajn tendencojn ekestintajn en la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento, kiuj markas rompiĝon kun la tradicia aranĝo de spacoj, kunmetoformoj kaj estetikoj. Ĝiaj ideoj transpaŝis la arĥitekturan kampon influante la arton kaj fasonadon.
Epafo
Epafo edziĝis al Memfiso, filino de la rivera dio Nilo. Por honori ŝin li fondis la faman urbon Memfiso, kiu iĝos Egiptan novan ĉefurbon.
Arkitekturo
Moderna arkitekturo
Secesi-stilo estas unu el pluraj nomoj por eŭropa art-historia epoko ĉirkaŭ la ŝanĝo de la 19-a al la 20-a jarcento. Tiu stilo viglis en Eŭropo inter 1895 – en Barcelono eĉ ekde 1883 – kaj 1914, precipe en grafikaj kaj konstruaj artoj, sed ankaŭ en muziko kaj beletro. Ĝi estas iom miskonata stilo, parte pro malsamaj nomoj laŭ la landoj (modernismo en Katalunio kaj tuta Hispanio, liberty en Italio, Jugendstil en Germanio, Art Nouveau aŭ "Modern Style" (jes, anglavorte) en Francio, Secesio en Aŭstrio kaj aliaj, ktp.), parte pro malklara dislimo al samepokaj skoloj (angla antaŭrafaelismo, francaj nabiaj pentristoj, simbolismaj beletristoj, ktp.). La esprimo "secesio" venas de la arta skolo Viena Secesio (Wiener Sezession), kiu en 1897 disiĝis de la Viena Artista Domo (germane: Wiener Künstlerhaus). Ankaŭ la ekspoziciejo de tiu grupo estas nomata La Secesio. La germana esprimo Jugendstil deriviĝas de la ilustrita revuo Die Jugend (la junularo), fondita en 1896. La franca esprimo Art Nouveau, uzata en pluraj lingvoj, devenas de la nomo de tiama pariza vendejo de Siegfried (Samuel) Bing, malfermita en 1895. La kataluna kaj hispana Modernismo estas malsamsignifa kun la sama vorto en multaj aliaj lingvoj.
Sutro de la koro de la perfekteco de saĝo
La Sutro de la koro de la perfekteco de saĝo (प्रज्ञापारमिताहृदयसूत्र, Prajñāpāramitāhṛdayasūtra), aŭ mallonge, la Kora sutro, estas la plej recitita, kopiita kaj studita budhisma skribo en Orienta Azio, recitita de anoj de Mahajano senkonsidere la skolon.
Arkitekturo
Moderna arkitekturo
La Secesi-stilo serĉas inspiron en detale observata naturo, prefere ol en arta tradicio. Ĝi estas parte artisma reago al la tiama raciismo kaj al la maleleganto de la unuaj produktoj de moderna industrio. Tial Secesio favoras kurbajn, elipsajn, vorticajn formojn kun simbola valoro, freŝajn, diafanajn, mildajn kolorojn. Ĝi aplikiĝas same al mebloj, etaj objektoj, kaj al vastaj konstruaĵoj.
Sutro de la koro de la perfekteco de saĝo
Skemo
En la sutro, la bodisatvo Avalokiteŝvaro, post praktiki la perfektecon de saĝo, eksplikas al la arahanto Ŝariputro pri la esenca vakueco (śūnyatā) de ĉiu fenomeno, prezentita kiel la kvin amasoj (pañcaskandhāḥ): formo (rūpa), sento (vedanā), distingo (saṃjñā), volo (saṃskāra) kaj konscio (vijñāna). Li diras formo estas vakuo, vakuo estas formo kaj deklaras la samon pri la aliaj amasoj, do depende originitaj. Li poste parolas pri la fundamentaj instruoj de budhismo, kiel la kvar noblaj veroj, kaj eksplikas, ke neniu el ĉi tiuj nocioj estas realo mem, sed ke li fidas, ke la perfekteco de saĝo estas la kielo rekte percepti realon sen avido de konceptoj, tiel atingante nirvanon.
La sutro finas per laŭdo al la mantro gate gate pāragate pārasaṃgate bodhi svāhā ("Atinginto, atinginto, purbordon-atinginto, purgbordon-elatinginto, versaĝo, hura!")
Epafo
Per Memfisa Epafo estis patro de Lisianaso kaj Libio (kiun alia versio faras filino de Kasiopea). Danke al ili li havis grandan posteularon: libianoj, etiopianoj kaj pigmeoj. Tial, tiuj malsamaj popoloj havas saman argan originon. La tragedio Katenita Prometeo de Esĥilo rakontas pri unu el tiuj posteuloj de Epafo, (la dektria), kiu liberigis la titanon. Epafo estis amiko de Faetono, al kiu li ege similis. Liaj ŝercoj aŭ eble liaj insultoj al Faetono dum kvereleto instigis lin pruvi ke li estis filo de la suna dio. Li petis al Helioso lasi lin stiri la Ĉaron de la Suno, kaj tio finfine mortigis lin. La morto de Faetono, ĉar lia kulpo, ege malgajigis Epafon.
Arkitekturo
Moderna arkitekturo
En Germanujo, kie ĝi nomiĝis Neues Bauen (nova konstruado), ĝi krome koncernis la urban desegnadon en la tempo antaŭ la Unua Mondmilito ĝis en la tempo de la Vajmara Respubliko (1918 ĝis 1933). Ĝi estas en rilato kun la samtempe evolua movado De Stijl (la stilo) en Nederlando kaj kun la postuloj de Bauhaus. Liga konekto ankaŭ ekzistas kun la arĥitektura stilo nova objektivismo. La nomon Neues Bauen stampis arĥitekto Erwin Anton Gutkind per la titolo de sia faklibro aperinta en 1919 ''Neues Bauen. Grundlagen zur praktischen Siedlungstätigkeit'' (Nova konstrado. Fundamentoj por praktika koloniokonstruo).
Epafo
Post havi longan kaj sukcesplenan regon, Epafo trovis teruran morton: Hera ne estis forgesema diino, kaj la fama vivo de Epafo kolerigis ŝin. Ŝi liberigis la titanojn el Tartaro, kaj ordonis al ili murdi Epafon kaj batali kontraŭ Zeŭso. Finfine la Reĝo de la Dioj venkis kaj malliberigis la titanojn denove, sed li povis fari nenion por savi la vivon de Epafo: la titanoj voris lin kiam li ĉasis sola en arbaro.
Arkitekturo
Moderna arkitekturo
Esprimisma arkitekturo estas preskaŭ nure germana aperaĵo, kiu produktis en la jaroj post la Unua Mondmilito ĝis la fino de la 1920-aj jaroj plej diversajn konstruaĵojn.
Epafo
Same kiel okazis al sia patrino (kiu estis adorata kiel la loka diino Izisa), Epafo estis diigita kaj akiris la atributojn kaj la legendojn de la egipta dio Apiso.
Arkitekturo
Moderna arkitekturo
Celo de moderna arhitekturo estis, disvolvi per raciigo kaj tipigo, uzado de novaj materialoj same kiel per sobra-simpla internoekipaĵo tute novan formon de konstruado, je kiu sociala respondeco (suno, aero kaj lumo kontraŭ luokazernoj, postkortoj kaj plenŝtopitaj cambroj) akiris ĉefan gravecon. Tiel ekestis multnombro da loĝokolonioj, kiujn ofte survojigis urboj kun socialdemokratiaj plimultoj en siaj urboparlamentoj.
Tipoj
Dum jarcentoj en la mondo kreiĝis multaj diversaj konstruaĵoj, kiuj diferencas inter si laŭ celo, idea specifikeco, konstrutekniko, stilo (Vidu: Famaj Monumentoj). Oni distingas multajn specojn de arkitekturaj konstruaĵoj:
Konstrufakaj laboroj
Tradiciaj materialoj, kiujn oni uzis en konstrutekniko, estis: ligno, ŝtono, briko, en monumenta arkitekturo – marmoro, granito, betono, ankaŭ metalo, vitro. Al sekva evoluo de arkitekturo, forte influis ferbetono, invento de franca ĝardenisto Joseph Monier en 1849.
La rimedoj de arkitekturo, kiel artspeco, estas: kompozicio, spaco, volumeno, maso, proporcio, ritmo, lumo, ornamo. En diversaj epokoj kaj landoj ĉi-tiuj komponantoj havis malsamajn signifojn.
Kun arkitekturo estas ligita ankaŭ urboplanado aŭ urbokonstruado, ĝi havas multon komunan kun skulptarto kaj monumenta pentroarto. Dum historia evoluo ĝiaj stil-ŝtupoj plejparte kongruis unu kun la alia, kvankam malgrandaj kronologiaj intervaloj rimarkeblas.
Gravaj arkitektoj
Legu ankaŭ sub: konstruarto, konstrufako, konstrutekniko, konstruindustrio, konstruado, rekonstruado, konstrumetio, konstruprojekto, konstrumaterialo, konstrumetodo, konstrumaniero, konstruaĵopartoj
Stacio Otaru
Stacio Otaru (japane: 小樽駅 [otaru-eki]) estas fervoja stacio de Hokajda Fervoja Kompanio en Linio Hakodate. Ĝi situas en urbo Otaru, Hokajdo, Japanio.
Strukturo de stacio
Estas 2-vojoj kaj 4-trakoj, en sur-tera stacio. Tria trako ne havas kajon. Rapida servo "Flughaveno" plejparte deflankiĝas de kvina kajo.
Kajoj:
Ĉi tiu stacio havas 333 vitrajn lampojn en vestiblo kaj kajoj. La lampoj estis alportita al Stacio Otaru de Vitro de Kitaiĉi (北一硝子, Hepburn/Kunrej: Kitaichi-garasu), la kompanio, kiu produktas kaj vendas vitroproduktaĵojn.