cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tino Eisbrenner
Vivo
Tino kreskis en la socialisma orienta Germanio (GDR) kaj dum sia tuta vivo tenis proksimecon al la socialismo kaj al komunaj germaniaj-rusiaj muzikprojektoj. De 1970 ĝis 1973, en aĝo de 8 ĝis 11 jaroj, li vivis en Popola Respubliko Bulgario ĉar liaj gepatroj laboris tie. En 1981, 19-jara. li ricevis studlokon pri aktorado ĉe la Altlernejo por Muziko kaj Teatro „Felix Mendelssohn Bartholdy“ Lepsiko. La kurso devintus komenciĝi en 1983. En la sama jaro li fondis la amatoran muzikgrupon Jessica kun lernejaj geamikoj, kiu estis voĉdonita la plej populara nova muzikgrupo de GDR en 1984. Tial li ne komencis siajn studojn. De 1984 ĝis 1986 la grupo turneis ĉiujn ŝtatojn de la socialisma orienta Bloko. En 1986 ili publikigis la albumon Spieler ("ludanto") kaj ricevis socialisman profesian identigilon. Post konfliktoj kun la ĝenerala administrado de la Komitato por Distraj Artoj de GDR (Komitee für Unterhaltungskunst der Deutschen Demokratischen Republik), la grupo estis dissolvita per tio ke individuaj membroj estis ŝtate vokitaj al armea servo. Eisbrenner tiam okupiĝis pri sia solokariero de 1987 kaj samjare, en 1987 li laboris en teatroj kun sia propra programo de tekstoj per Bertolt Brecht kaj Kurt Tucholsky. En 1989 fine rajtis publikiĝi lia unua vinila disko "Tino". Post la publikigo de tiu soloa vinila disko, turneoj tra Germanio, Aŭstrio, Nikaragvo kaj tra Sovetunio ĝis Siberio sekvis de 1990 kaj sekvis ankaŭ pliaj soloaj albumoj ĝis la nuntempo.
De 1992 Eisbrenner estis kultura manaĝero de la Berlina kulturcentro Pfefferberg ("pepra monto"). En 1994 lia soloa albumo Welcome to the World ("bonvenon al la mondo"), produktita fare de la okcidentgermanaj kolegaj kantaŭtoroj Heinz Rudolf Kunze kaj Heiner Lürig, estis publikigita. En 1995 li organizis diversajn kantajn programojn kaj entreprenis koncertvojaĝon al Usono. Inter 1996 kaj 1998 li vivis kaj laboris kun meksikaj indianoj. En 1998 Eisbrenner komencis sian Brecht-programon kaj daŭrige reprenis la projekton de 12 jaroj antaŭe. La Gronlanda-Havaja albumo estis la unua de lia mondmuzika projekto.
Ĉe la ferma kunveno de la Berlina pacmanifestacio "Neniu Milito kontraŭ Irako" en 2003, li kantis antaŭ duonmiliono da homoj. Lia solalbumo
En la sama jaro, kune kun la ĵurnalisto Christian Hentschel, Eisbrenner reredaktis la muzikrevuon Melodie und Rhythmus (do "melodio kaj ritmo"), kiu estis populara en la socialisma GDR. En 2005 li entreprenis koncerton kaj studvojaĝon al Ĉilio. Dum tiu ĉi turneo li vizitis la mapuĉajn indianojn, por kiuj li jam antaŭe organizis la konstruadon de nova lernejo. Reen en Germanio li komencis koncertprogramon kun latin-amerikaj kantoj en germanlingvaj adaptoj. Sekvis multaj pliaj koncertoj, koncertaj turneoj al pluraj eŭropaj kaj ekstereŭopaj landoj kaj pliaj soloaj albumoj. En Germanio, li ripete kunagis en eventoj de la germana socialisma partio Die Linke, interalie kun la polikistino kaj esperantistino Gesine Lötzsch.
Dependa teritorio
Dependa teritorio, dependa areo, dependaĵo, dependejo aŭ dependeco estas juraj terminoj uzatajn en la publika internacia juro por priskribi tipon de rilaton inter du teritorioj laŭ kiu la registaro de unu el ili (nome la metropolo) pro diversaj tialoj kaj normoj akiris iun tipon de jura respondeco super la registaro de alia teritorio (nome la dependa teritorio). ​ Ankaŭ la termino "dependeco" estas uzata de Antigvo kaj Barbudo, Grenado kaj Maŭricio por kelkaj insuloj sub sia jurisdikcio, sed ili ne estas konsiderataj kiel sendependaj teritorioj.
Barnabo
Barnabo estas vira persona nomo de aramea-hebrea origino. La Biblia signifo estas: filo de konsolo. Oni trovas Barnabojn plej ofte en Hungario.
Aliaj formoj
La hungara formo Barnabás malofte estas ankaŭ familia nomo, sed ekzistas geografiaj kaj aliaj nomoj. Menciindas, ke la hungara Barnabás havas akceptitan mallongan formon Barna.
Kirchham (Supra Aŭstrio)
Kirchham estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Gmunden. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Béla Borsos
Béla Borsos [borŝoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Borsos Béla Sándor estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto, arthistoriisto, muzeestro. Lia nobela antaŭnomo estis szentgróthi [sentgrOti], lia frato estis József Borsos (arkitekto).
Béla Borsos naskiĝis la en Beregszász (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Berehove en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Borsos frekventis bazlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Sátoraljaújhely, li maturiĝis en gimnazio en Szolnok en 1931, poste li akiris arkitekturan diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en Budapeŝto en 1936. Post siaj studoj li estis arkitekto en pluraj laborejoj. En 1948 li akiris plian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány kaj li doktoriĝis. Plej ofte li okupiĝis pri historiaj monumentoj en Budapeŝto. Inter 1955-1962 li instruis en la teknikuniversitato, poste li estis titulara instruisto. Li instruis ankaŭ en la Arta Altlernejo Moholy-Nagy. En 1967 li kandidatiĝis, en 1986 li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En 1973 li fondis arkitekturan muzeon, poste li gvidis ĝin. Lia plej ŝatata esplortemo estis la vitraj artaĵoj. Li edziĝis al vidvino kun 2 infanoj en 1946, lia edzino naskis filinon en la sekvanta jaro.
Tasmana Regiono
Tasmana Regiono aŭ Tasmana Distrikto (Tasman District, Te Tai) estas loka regodistrikto en nordokcidento de la Suda Insulo de Nov-Zelando. Ĝi limas kun la regionoj Kanterburio, Okcidentmarborda Regiono, Marlborough Regiono kaj Nelson. Ĝi estas administrata de la Tasmandistrikta Konsilio, unia aŭtoritato, kiu havas sidejon en Richmond, dum komunumaj stabanaroj por komunumaj servoj havas sidejojn en Motueka kaj Golden Bay/Mohua. La urbo Nelson havas sian propran unian aŭtoritaton separatan el Tasmana Distrikto, kaj kune ili formas unusolan regionon por kelkaj aferoj, sed ne por funkcioj de loka regado aŭ administrado de resursoj.
Tasmana Distrikto estas granda areo en la okcidenta angulo de la norda pinto de la Suda Insulo de Nov-Zelando. Ĝi kovras areon de 9 786 kvadrataj kilometroj kaj limas okcidente kun la montaroj Matiri kaj Tasmana kaj kun la Tasmana maro.
La ĉirkaŭkalkulita loĝanta populacio de la Tasmana Distrikto estas (Junio 2021) kio estas nur  de la novzelanda loĝantaro. La proporcio de personoj naskiĝintaj transmare estis de, kompare kun tutlande.
László Bárdos (poeto)
László Bárdos [lAslO bArdoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bárdos László estis hungara poeto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
László Bárdos naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Bárdos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973, poste li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös ĝis 1978. Li plenumis la disertaĵon pri Endre Ady en 1981. Ekde 1978 ĝis sia morto li havis statuson en la universitato, dum li akiris sciencan gradon Ph.D. en 1996, en la sekva jaro li estis altigita docento. Tiutempe li ankaŭ instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. Li edziĝis en 1997. Li ricevis premiojn en la 1990-aj jaroj.
Liaj poemoj kaj studoj estis publikigitaj ekde 1979. Lia esplorkampo estis la literatura teorio en la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Aspremont (Altaj Alpoj)
Aspremont (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Projekto Tigro
La projekto alstrebas certigadon de realigebla populacio de bengalaj tigroj en iliaj naturaj vivejoj kaj ankaŭ protekti ilin kontraŭ formorto, kaj konservado de areoj de biologia graveco kiel natura heredaĵo eterne reprezentite same proksime kiel eblas la diverseco de ekosistemoj tra la distribuejoj de la tigro en la lando. La specialaĵo de la projekto bildigis tiujn tigrorezervejojn kiel reproduktado de nukleoj, de kiuj plusaj bestoj migrus al apudaj arbaroj. La financo kaj engaĝiĝo estis majstritaj por apogi la intensan programon de vivejprotektado kaj rehabilitado sub la projekto. La registaro starigis Tigroprotektan Forton por kontraŭbatali ŝtelĉasistojn kaj financitan translokadon de vilaĝanoj por minimumigi hom-tigrajn konfliktojn.
Dum la tigrocenso de 2006, nova metodaro estis uzita eksterpoli ejo-specifajn densecojn de tigroj, iliaj kun-predantoj kaj predoj derivita de fotilkaptiloj kaj sign-enketoj uzantaj GIS. Surbaze de la sekvo de tiuj enketoj, la totala tigropopulacio estis taksita je 1,411 individuoj intervalantaj de 1,165 ĝis 1,657 plenkreskaj kaj sub-plenkreskaj tigroj de pli ol 1.5 jaroj de aĝo. Pro la projekto, la nombro da tigroj pliboniĝis al 3000 el la plej malfrua nombradraporto fare en kvarjara periodo.
Sharon Doorson
Sharon Doorson (Utrecht, 24-an de aprilo 1987), ankaŭ konata kiel Miss Cherry (Fraŭlino ĉerizo), estas nederlanda kantistino kaj aktorino, kiu konatiĝis en 2004 post kiam ŝi kune kun Esri Dijkstra, Eva Simons, Lianne van Groen kaj Nora Dalal formis la knabingrupon Raffish en la programo Popstars: The Rivals. Post la disfalo de tiu grupo ŝi komencis soloan karieron.
Radošovice (distrikto Strakonice)
Radošovice (en la loka dialekto Radošouce) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono sur dekstra bordo de rivero Volyňka proksimume 3 km sude de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Gosau
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Gmunden. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Traunsee
La Traunsee estas lago en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la historiaj regionoj Traun-kvartalo kaj Salzkammergut, krome kaj al la distrikto Gmunden. Komunumoj ĉe la lago estas la loĝlokoj Altmünster, Ebensee, Gmunden kaj Traunkirchen. La pejzaĝo estas monta, temas pri la plej norda rando de la Nordaj Kalkalpoj, kaj la regiono estas signifa turisma celo.
22352 Fujiwarakenjiro
22352 Fujiwarakenjiro estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kenjiro Fujiwara (1894–1910), modelo de la knabo, kiu aperas en la fama stela rakonto « Nokto de la Galaksia Fervojo » de Mijazaŭa Kenĝi. Kenjiro estis infanaĝa amiko de Kenĝi.
Bévieux (stacidomo)
Bévieux estas fervoja stacidomo en Bex, Svislando.
Ebensee
, formale germane Ebensee am Traunsee, "...ĉe la lago Traunsee", estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Gmunden. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Svislando en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Aspres-sur-Buëch
(jen france, okcitane Aspres de Buèch) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Avançon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Antonio Carbonell y Bosque
Antonio CARBONELL y Bosque (mortis la ) estis hispana esperantisto. Li estis honora membro de UEA kaj de IEL.
En 1907 li estis membro de Esperanto-grupo en Carcagente. Dum pli ol 20 jaroj li estis delegito de UEA en Alcira kaj tial estis elektita honora membro de UEA. Ekde 1936 li estis honora membro de IEL.
San Nicola di Mazara (stacidomo)
Strukturoj kaj sistemoj
La trakfasko konsistas el du ne-elektrigitaj normalŝpuraj trakoj, unu el kiuj estas rezervita por preterpasantaj trajnoj. Inter la du trakoj estas kajo, iam uzita de pasaĝera trafiko. La neuzata trako havas kapaciton de 187 metroj. La stacio estas administrita malproksime fare de la DCO (Direktoro de la Centro de Operacioj) de Palermo kaj estas priservita per regionaj trajnoj funkciigitaj fare de Trenitalia sur la itinero Trapani-Castelvetrano-Piraineto.
La stacidomo estas protektata per duobla protekto kaj forirsignalado, kaj interne estas malpermesite fari manovrojn sur la vojoj kaj sur tiuj ne sendependaj de la vojoj mem en direkto al Trapani.
János Brenner
János Brenner [jAnoŝ brener], laŭ hungarlingve kutima nomordo Brenner János estis hungara arkitekto, arkitekto pri eksteraj spacoj, urbanizisto, altlerneja instruisto. János Brenner naskiĝis la en Szombathely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Brenner maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1945, poste li akiris arkitekturan diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en Budapeŝto en 1949 (iom poste plian diplomon en 1965. Inter 1949-1952 li havis posteneton en la universitato. Ekde 1950 li estis arkitekto en la ĉefurba municipa entrepreno, kie paŝo post paŝo li akiris pli altajn postenojn. Li okupiĝis plej ofte pri urbanizado de la ĉefurbo. Inter 1967 kaj 1976 li instruis en rango katedrestro en Teknologia universitato Dresdeno. Li doktoriĝis en 1967, akiris sciencan gradon DSc (1972) kaj plian doktoriĝon en 1984. Li ricevis premiojn en 1964 kaj 1981. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Aubessagne
estas komunumo de Francio, kiu ekestis la 1-an de januaro 2018 el la antaŭaj komunuoj Chauffayer (la kounuma sidejo), Saint-Eusèbe-en-Champsaur kaj Les Costes. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Božičany
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.
Marlborough Regiono
Marlborough Regiono (Marlborough Region, Te Tauihu-o-te-waka), ofte konata simple kiel Marlborough, estas unu el la regionoj de Nov-Zelando, nome en la nordoriento de la Suda Insulo. Marlborough estas unia aŭtoritato, kiel kaj regiono kaj kaj distrikto. Marlborough District Council havas sidejon en Blenheim, nome la plej granda urbo. La regiono havas populacion de (Junio 2021).
Marlborough estas konata pro sia seka klimato, la Riaro Marlborough, kaj la blanka vino Sauvignon. Ĝi ricevas sian nomon el la iama Provinco Marlborough, kiu siavice ricevis sian nomon laŭ John Churchill, 1a Duko de Marlborough, angla generalo kaj politikisto.
Geografio
La geografio de Marlborough povas estis proksimume dividata en kvar sekcioj. La suda kaj okcidenta partoj estas montaraj, ĉefe la suda sekcio, kiu staras ĝis la pintoj de la montoj Kaikoura. Tiuj du montaraj areoj estas la finaj nordaj restaĵoj de la montaroj kiuj formas la ĉenon de la Sudaj Alpoj, kvankam tiu nomo estas malofte aplikata al tiuj montoj tiom norde.
Inter tiuj du areoj estas la longa rekta valo de la rivero Wairau. Tiu plilarĝiĝas al ebenaĵoj en sia orienta fino, en la centro de kiu estas la urbo Blenheim. Tiu regiono havas fekundan grundon kaj moderan klimaton, kio ebligis la kreadon de centro de la Novzelanda vinindustrio.
La kvara geografia zono kuŝas laŭlonge de ties norda marbordo. Tie la dronvaloj de Marlborough Sounds formas torditan kaj allogan marbordon.
Universitato de Konstantinopolo
La Universitato de Konstantinopolo (Πανδιδακτήριον, pandidaktrion, laŭlitere: "ĝeneraligita instruado") estis institucio de altedukado kiu ekzistis en la Orientromia imperio, sub imperiestreca patroneco, ekde 425 ĝis la konkero de Konstantinopolo fare de la otomanoj en 1453. La celo de la institucio estis trejni oficialulojn por la imperia burokratio kaj laikaj administrantoj de la eklezio (ĝis 1204 la institucio ne estis religia institucio, ne instruis teologion kaj ne okupiĝis pri klerika trejnado).
Historio
La universitato estis fondita fare de imperiestro Teodozio la 2-a kiel altlernejo en la ĉefurbo de la imperio, Konstantinopolo. Bizanca socio estis socio kun alta nivelo de legoscio, inter kaj viroj kaj virinoj, kaj aprezis edukon kaj scion, kiel la heredaĵon de antikva Grekio. Eĉ antaŭ la establado de la ŝtatuniversitato, altnivelaj studoj estis aranĝitaj en la grandurbo en sendependaj lernejoj kaj kelkaj daŭre ekzistis paralele kun ĝi (aparte la Lernejo de Filozofio de la Magnaura (Μαγναύρα), proksime de la Hagia Sofia). Ekde ĝia establo la universitato havis 31 studtrakojn en temoj kiel juro, filozofio, medicino, aritmetiko, geometrio, astronomio, muziko, retoriko kaj pli. El tiuj 15 trakoj estis instruitaj en la greka kaj 16 en la latina. La studo de filozofio ĉe la institucio fakte konservis la platonan tradicion (kaj novplatonan) kaj aristotela tradicion dum la miljaro, ekde la mezepoko ĝis la renesanco.
Dum la jaroj la universitato malplifortiĝis ĝis en 1045 Konstanteno la 9-a remalfermis la universitaton kaj precipe fondis la Lernejon de Juro (Διδασκαλεῖον τῶν Νόμων), evento kiu simbolis la transformon de la jura profesio en apartan kaj sendependan studkampon en la imperio. Tio signifis certan neglektadon de romia juro kaj kompleta reveno al la karaktero de tradiciaj grekaj leĝoj. Dum tiu periodo estis metitaj la fundamentoj por la glortempo de bizanca juro, leĝaro kiu tre influos la Okcidenton kaj precipe Italion ĉe la fino de la imperia epoko.
En 1204, Konstantinopolo estis konkerita de la latinaj (katolikaj) krucmilitistoj kadre de la kvara krucmilito, kiu establis la latinan Imperion. La universitato ŝanĝiĝis kaj iĝis institucio en la servo de la eklezio, por klerika trejnado kaj teologiaj studoj. Je la konkero de Konstantinopolo en 1453 la universitato venis al ĝia fino. Kiel rezulto, la amasa fuĝo de multaj el la universitatanoj al Italio, portinte manuskriptoj kiuj ili sukcesis savi el la universitata bibliotekon, servis kiel katalizilo por la evoluo de la Renesanco.
Stana (II) klorido
Stana (II) klorido aŭ klorido de stano estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la stana (II) hidroksido kaj klorida acido. Stana (II) klorido estas solvebla en akvo, etanolo, acetono, etero, tetrahidrofurano kaj nesolvebla en ksilolo. Stana (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al stanatomo. Ĝi konsistas je 1 stanatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Solvaĵo de stana (II) klorido estas reduktanta agento. Stana (II) klorido estas malrapide oksidita en aero, sed konservi pecon el stana metalo en la solvaĵo malhelpas tion. Ĝi estas solvebla en organikaj solvantoj (karakterizaĵo de kovalenta kunmetaĵo), sed dissolviĝas en akvo kaj povas formi hidratojn (karakterizaĵo de jona kunmetaĵo). Tial la hidratigita Sn4+ devas formiĝi en akvo kaj sperti hidrolizon tiamaniere ke se oni aldonas alkalaĵon la fina produkto estos [Sn(OH)6]2-.
An der Saale hellem Strande
Referencatas enkante krom pri Rudelsburg mem antaŭ ĉio pri la ĉirkaŭaĵoj de Halle (Saale): unu el la en la unua strofo menciitaj kasteloj estas Burgo Giebichenstein, la alia Moritzburg. Laŭ kelkaj fakuloj temas eble ankaŭ pri Kastelo Burgk, Kastelo Heidecksburg, Kastelo Leuchtenburg, Dornburg-kasteloj, Kastelo Goseck, Kastelo Neu-Augustusburg. Kugler kiu studentis en Berlino flegis fari ekskursojn, i.a. ĝis Rudelsburg. Tie li ĝenerale pensis pri la serio de belagaj burgoj ĉe Saale.
Teksto (1830)
An der Saale hellem Strande Stehen Burgen stolz und kühn. Ihre Dächer sind gefallen, Und der Wind streicht durch die Hallen, Wolken ziehen drüber hin.
Zwar die Ritter sind verschwunden, Nimmer klingen Speer und Schild; Doch dem Wandersmann erscheinen In den altbemoosten Steinen Oft Gestalten zart und mild.
Nýdek
Nýdek (Nydek, Niedek) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Grandan parton de loĝantoj kreas pola minoritato.
An der Saale hellem Strande
Teksto (1830)
Droben winken holde Augen, Freundlich lacht manch rother Mund. Wandrer schauet in die Ferne, Schaut in holder Augen Sterne, Herz ist heiter und gesund.
Und der Wandrer zieht von dannen, Denn die Trennungsstunde ruft; Und er singet Abschiedslieder, Lebewohl tönt ihm hernieder, Tücher wehen in der Luft.
Nýdek
En distanco 8 km okcidente situas urbo Třinec, 15 km nordokcidente urbo Český Těšín, 27 km nordokcidente statuta urbo Karviná kaj 28 km nordokcidente statuta urbo Havířov.
Najbaraj municipoj en la ĉeĥa flanko estas Vendryně, Bystřice, Hrádek kaj Návsí, en la pola flanko poste Wisła kaj Ustroń. Per areo 2820 ha ĝi enviciĝas inter la plej grandaj municipoj de distrikto Frýdek-Místek. La plej alta punkto estas monto Granda Ĉantorio (Sileziaj Beskidoj) – 995 m s. m. Akvo el la municipo estas forkondukata per fluanto Hluchová. En la teritorio de la municipo estas precipe protektita areo – nacia naturrezervejo Ĉantorio kun areo 40 ha.
An der Saale hellem Strande
Varieco
Inter la studentoj ankaŭ konatas kaj ŝatatas la jenan strofon:
Nýdek
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1430.
Gust Ongyerth
Vivo
Post frekvento de lernejoj en Sibiu, Brașov kaj Mediaș li iĝis voluntulo komence de la Unua mondmilito ĉe Tiroler Kaiserjäger. En la 1919-a jaro li batalis ene de la armeo de Rumanio en kampanjo kontraŭ komunistoj en Hungario. Poste li studis ekonomikon en Kluĵo kaj Vieno kaj deĵoris ĉe asekurigkompanio braŝova. En 1924 li iniciatis kune kun Heinrich Zillich la eldonon de la kulturperiodaĵo Klingsor. .
Inter 1933 kaj 1944 Ongyerth estis teatra estro. Post estiĝo de Reĝlando de Rumanio la aŭtoritatoj aboliciis la germanajn teatroj de Sibiu (1922) kaj de Ĉernivco (1923). Por ke la germanligva tradicio kontinuu en Transilvanio fondis en 1933 Gust Ongyerth kun aliaj Germanan Teatro-Asocion kaj fakte estiĝis en Sibiu la unua germanlingva teatro kun profesiaj aktoroj por ĉiuj germanlingvanoj de Rumanujo. La direktorado de Ongyerth daŭris ĝis 1944.
Teatrohistorio de Sibiu
En la 29.9.1933 ĉio komenciĝis kun la teatraĵo Wilhelm Tell de Friedrich Schiller. En 1935 konstruiĝis laŭ berlina modelo scenejo liberaera en la Parko sub la alnoj. Tia naturteatrejo inaŭguritis per la opero Der Günstling de Rudolf Wagner-Régeny; reĝisoris Ongyerth dume responsis pri la muziko Karl Egon Glückselig.
En 1940 ekresponsis priteatre naziisme influita organizo Deutsche Volksgruppe in Rumänien kiu financadis la tuton. Ongyerth nomumitis fare de etno-gvidanto Andreas Schmidt ĉefa teatrointendanto por ĉiuj germanlingvaj scenejoj. De tiam la aktoroj devis ankaŭ prezenti sin antaŭ soldatoj ĉefronte, ekz. en Odeso, Sarajevo kaj Belgrado. Post la ŝtatrenverso de aŭgusto 1944 ĉesis ĝia aktiveco.
Nýdek
Turismo
Rilate al sia situo Nýdek estas elserĉata municipo de turistoj ne nur de la ĉeĥaj, sed ankaŭ de eksterlandaj, precipe de la polaj. Al evoluo de la turismo kontribuis ankaŭ malfermo de nova belvedero sur montopinto de mita monto Granda Ĉantorio (Sileziaj Beskidoj), al kiu ligas mito pri ĉantoriaj kavaliroj kaj kiu dum favora vetero certigas belvidon de Tatroj, profunden en enlandon de Pollando kaj Ĉeĥio.
Kavalira pado estas 10,5 km longa instrupado tra Granda Ĉantorio, kiu komencas kaj finas en Nýdek kaj kondukas tra tre interesaj kaj valoraj lokoj de tiu ĉi montara komplekso. Ĝi enhavas 7 haltigoj, kiuj estas plenigitaj pri informtabuloj, sur kiuj la vizitantoj estas interkonatigitaj kun koloniigo de Beskidoj, loka faŭno, flaŭro kaj same pri mita legendo pri dormantaj kavaliroj en interno de la monto.
Valeč
Nomon Valeč havas pluraj subjektoj:
Sousedovice
Sousedovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono proksimume 4 km sudokcidente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Gust Ongyerth
Teatrohistorio de Sibiu
En la 13.6.1943 okaze de vojaĝo Berlinon Gust Ongyerth akceptitis fare de propagandoministro Joseph Goebbels kaj sendis salutojn al li fare dela ĉefo de la germanoj de Rumanujo, Andreas Schmidt. Goebbels siaflanke laŭdegis la laboradon de Ongyerth.
Programe estis teatraĵoj kaj de klasikuloj kaj de lokaj germanlingvaj verkistoj (Franz Karl Franchy, Reimesch, Lienert) kaj de rumanaj skribistoj (Lucian Blaga, Victor Ion Popa, Ion Sân-Giorgiu). En 1945 Ongyerth fuĝis kune kun la verkisto Franz Karl Franchy, kiu verkis en Vieno ĵurnalistece, al Innsbruck. Tie li teatrestris ekde 1949 (ĝis 1966) la scenejon Exl-Bühne. Inter 1957 kaj 1963 li deĵoris ĉe turisma agentejo en Innsbruck dum kio li organizis diversajn kulturprogramojn. Li ankaŭ prizorgis la kulturkadron por vizitantoj de la Vintra Olimpiko 1964.
An der Saale hellem Strande
Varieco
Und der Wandrer muß von dannen
Michel Frésard
Michel FRÉSARD (naskiĝis en 1930 en Le Noirmont), estis svisa instruisto, edukisto kaj muzikisto.
Vivo
Li studis en la konservatorio de La Chaux-de-Fonds kaj multajn jarojn poste doktoriĝis pri la franca literaturo.
An der Saale hellem Strande
Varieco
von den Brüdern fortgebannt
Michel Frésard
Vivo
Li eklernis Esperanton en armea kurso, ĉar somere de 1953 li estis alvokita al sanitara servo (tie li renkontiĝis kun Claude Gacond). Inter la jardekoj de 1960 kaj 1980 li laboris kiel instruisto en Kolombio, unue pri la francaj lingvo kaj literaturo en la svisa lernejo en Bogoto kaj poste, dum dek tri jaroj, pri lingvistiko en la franclingva sekcio de la Fakultato pri Edukado ĉe la ŝtata Universitato de Tunja (departemento Boyacá).
An der Saale hellem Strande
Varieco
und er singet Abschiedslieder
Michel Frésard
Vivo
En la 1950-aj jaroj Michel Frésard membriĝis en la junularsekcio de Svisa Esperanto-Societo, kie li kunlaboris por aranĝi ĝiajn unuajn semajnfinojn kaj por pretigi la fondon de EJS. Cetere, li kontribuis al distrado dum Eo-aranĝoj kiel orgenisto, ekzemple dum la skiferioj de EJS en Adelboden.
En 1959 Frésard eksperimente instruis Esperanton al bazlernejanoj en la ĵurasa urbeto Les Bois (dum Claude Gacond faris tion en sia vilaĝo La Sagne).
Reveninte al Svislando el Kolombio, Frésard dum mallonga periodo laboris kiel administranto de Kultura Centro Esperantista ĝis fine de la 1980-aj jaroj, kiam li plene retiriĝis de la profesia vivo kaj ankaǔ de la E-agado.
An der Saale hellem Strande
Varieco
an des Rheines kühlen Strand.
Krome ekzistas tekstoversio pri Rejno: An des Rheines hellem Strande.
Svislando en la Somera Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Skály
Nomo Skály havas plurajn signifojn:
(96590) 1998 XB
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 5:7 kun Venuso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Venuso kaj de la Tero, ĝi estas venusrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Svislando en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Svislando en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Svislando en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Gurena lingvo
La gurena lingvo (ankaŭ nomata ninkare aŭ frafra kaj farefare, fr. gurenne) estas lingvo apartenanta al la grupo gura de la niĝerkonga lingvaro, parolata de ĉ. 850,000 personoj en la nordoriento de Ganao kaj la apudaj landlimaj regionoj de Burkino. Estas kvin ĉefaj variantoj: Gunene (gurena), nankani (ninkare, naani), nabt (Nabde, Nabdug, Nabnam), Talni (Talensi, Talene) kaj Booni.
Ortografio
La gurena (Frafra) uzas la latinan alfabeton sen uzi la literojn c, j, q, x, sed kompletigite per la literoj ɛ, ɔ , ŋ , kaj ɣ. Aldone al la literoj de la alfabeto, la gurena ortografio uzas tildon sur la vokaloj ‹ ã, ẽ, ɛ̃, ĩ, õ, ɔ̃, ũ  por indiki ilian nazaligon /ã, ẽ, ɛ̃, ĩ, õ, ɔ̃, ũ/. Kvankam la gurena estas tonlingvo, la tonoj kutime ne estas indikataj.
Rilataj artikoloj
Lingvoj laŭ lingvaro Lingvoj laŭ geografia zono
Svislando en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Dalovice
Nomon Dalovice havas pluraj municipoj:
Svislando en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Ödön Szabolcs Barlay
Ödön Szabolcs Barlay [odon sabolĉ barlai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Barlay Ödön Szabolcs estis hungara pastro, cisterciana monaĥo, altlerneja instruisto, literaturhistoriisto, skolto (1928-), agento.
Altmünster
estas komunumo en Aŭstrio, borde de la lago Traunsee. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Gmunden. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ödön Szabolcs Barlay
Ödön Szabolcs Barlay naskiĝis la  en Kassa (tiutempe ankaŭ Košice), li mortis la  en Székesfehérvár.
Biografio
Ödön Szabolcs Barlay maturiĝis en gimnazio en Pécs kaj li aliĝis al la cistercianoj en 1938. Li studis teologion en Zirc, poste li pastriĝis kaj monaĥiĝis en la jaro 1944. Li komencis sian mallongan pastran karieron en Magyarpolány en 1944, krome li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste helpe de stipendio en Romo. Hejmenveninta li doktoriĝis. En la lernojaro 1947 li instruis en gimnazio, poste pro la komenciĝanta komunisma erao li ne povis instrui. Post 3 jaroj jam la monaĥa vivo estis malpermesita. Li okupiĝis pri junuloj sekrete, sed en 1958 kaj 1961 li estis arestita kaj kondamnita, eĉ senpastrigita (inter 1951-1983 fakte li ne estis pastro). Li estis en prizono inter 1958-1963. Li faris diversajn helplaborojn, poste li estis agento pri akvafortoj 2 jardekojn. Li edziĝis, lia edzino naskis trifoje. Li kandidatiĝis en 1988, li doktoriĝis en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Pro mildiĝo de la socialismo li rericevis la pastran statuson per papa permeso en 1983, poste li estis pastro. Inter 1987-1993 li prelegis en universitatoj. Li pensiuliĝis en 1991, tamen li restis plu pastro. Li ricevis premiojn en 2001 kaj 2013.
Svislando en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Valeč (distrikto Karlovy Vary)
Valeč (Waltsch) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Municipa administrado
La municipo estis en la pasinteco kampurbo. La katastra teritorio Valeč u Hradiště estis al la municipo alligita ekde la 1-a de januaro 2016 en konekso de malgrandigo de armea spaco Hradiště.
Svislando en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Johnny Nash
John Lester Nash Jr. (19a de Aŭgusto, 1940 - 6a de Oktobro, 2020) estis usona kantisto-kantoverkisto, plej bone konata en Usono pro sia sukceso de 1972 nome "I Can See Clearly Now". Dekomence kantisto de regeo kaj de pop-muziko, li estis unu el la unuaj ne-jamajkaj artistoj kiuj registris regean muzikon en Kingstono.
Svislando en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Johnny Nash
Nash faris sian gravan debuton en 1957 per la unuopaĵo "A Teenager Sings the Blues". Li havis sian unuan sukceson komence de 1958 per reludado de la kanto de Doris Day nome "A Very Special Love". Konsiderata rivalo de Johnny Mathis, Nash ankaŭ atingis sukceson kiel aktoro frue en sia kariero, aperante en kina versio de la teatraĵo de Louis S. Peterson nome Take a Giant Step en 1959. Nash plue publikigis unuopaĵojn por variaj diskomarkoj kiel as Groove, Chess, Argo kaj Warner Bros.
Albumoj
Fonto: AllMusic
Kompilaĵoj
Fonto: AllMusic
Aistersheim
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Svislando en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Svislando en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
George Lilanga
George LILANGA (naskiĝis en 1934 en la distrikto Masasi en la regiono Mtwara kaj mortis la 27-an de junio 2005 en Daresalamo) estis tanzania pentristo kaj skulptisto. Dum multaj jaroj li estis konsiderata unu el la plej distingaj reprezentantoj de nuntempa afrika arto. Li apartenis al la makondoj kaj vivis kaj disvolvis sian arton en Daresalamo.
Arta kariero
Lilanga donis la saman gravecon al skulptaĵo kiel al pentrarto, disvolvante tre homogenan kaj personan artan universon kun neelĉerpebla kapablo de inventemo kaj fantazio. Ĝiaj malgrandaj buntaj figuroj elvokas makondeajn karakterojn kaj legendojn. Lia verko estis ekspoziciita en internaciaj ekspozicioj dediĉitaj al nuntempa afrika arto en landoj kiel Duseldorfo, Parizo, Londono aŭ Tokio. George Lilanga estas internacie konata kiel "la Picasso de Afriko".
Okaze de sia morto, la Kolekto Hamburgo Mawingu (HMC) prezentis por la unua fojo sisteme koheran kaj tematikan vizion pri la kompleksa vivlaboro de la artisto en rezonita katalogo. La libro ankaŭ disponigas diversajn informojn pri la tradiciaj radikoj de orientafrika makonde arto, same kiel kvar jardekojn de la arta evoluo de Lilanga, kaj montras sian verkon kun diversaj materialoj kaj teknikoj, de skulptaĵoj ĝis pentraĵoj kaj presaĵoj.
Sedehi
Sedehi (perse: سدحی) estas centra irana dialekto parolata de kelkaj miloj da homoj en Irano (Markazi-provinco). Sehadi estas proksime rilata al Gazi kaj Ardestani, sed ankaŭ al persa kaj kurda lingvoj.
Paskov
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1267. Devene ekzistis du Paskovoj: Vilaĝo Paskov (nordokcidente) kaj Kampurbo Paskov (sudoriente), dum kiokonstruareo de ambaŭ komune senpere najbaris kaj ambaŭkaze temis pri memstaraj municipoj, kunigitaj en la jaro 1870. Ekde la jaro 1871 ĝi situas sur fervojlinio Ostrava – Valašské Meziříčí. En la jaro 2011 Paskov estis avancita je urbo.
Svislando en la Somera Olimpiko 1980
La olimpiko estis ombrigita pro tio, ke multaj okcidentaj ŝtatoj bojkotis ĝin pro la invado de la sovetunia armeo al Afganio en decembro 1979 - la svisoj ne sekvis tiun bojkoton, nur sendis malpli da sportistoj ol kutime kaj proteste ne uzis la flagon de Svislando kiel simbolo, sed la olimpikan flagon, kiu aparte forte simboligu pacon precipe inter ŝtatoj.
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Svislando en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
(96609) 1999 AQ35
(96609) 1999 AQ35 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo)
Oprechtice
Nomon Oprechtice havas pluraj setlejoj:
Haag am Hausruck
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lajos Siménfalvy
Lajos Siménfalvy [lajoŝ ŝimEnfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Siménfalvy Lajos estis hungara aktoro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis felsőrákosi kaj homoródalmási, lia onklo estis Sándor Siménfalvy.
Lajos Siménfalvy naskiĝis la  en Matty, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Siménfalvy estis aktoro de Nacia Teatro (Miskolc) inter 1949-1956, sed en la frua periodo li samtempe studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis Teatro Csokonai (Debrecen) (1956-1959), poste en jam malaperintaj teatroj en Budapeŝto. Inter 1983–1999 li estis membro de Teatro Hevesi Sándor, poste de Operetoteatro (Budapeŝto) kaj Teatro Petőfi (Veszprém). Li pensiuliĝis en 2005. Li ricevis premiojn en 1996 kaj 1999. Lia filino naskiĝis en 1976.
Malaja federacio
Dum la Malajaj Ŝtatoj estis protektoratoj sub aŭspicio de Britio, Penango kaj Malako restis britaj kronkolonioj. Kiel la Malaja Unio, la federacio ne inkluzivis Singapuron, kiu antaŭe kutime estis konsiderita parto de Malajo. Penango estis la ĉefsidejo de internacia armea reto por la defendo de Malajo kiu inkludis Aŭstralion kaj Nov-Zelandon.
La Federacio de Malajo iĝis sendependa ŝtato ene de la Komunumo de Nacioj la 31-an de aŭgusto 1957 - la dato hodiaŭ konsideriĝas kiel la Sendependeca tago de Malajzio Hari Merdeka. En 1963 la federacio estis vastigita sub la nova nomo Malajzio por inkluzivi Singapuro (ĝis 1965), Saravakon kaj Britan Nordan Borneon, poste renomitan Sabaho.
Ekscepcio
En jurisprudenco, ekscepcio (exceptio) estas rimedo, per kiu akuzito asertas ke la tribunalo ne juĝu la kazon.
Ekscepcio en Romia juro
La Romia juro agnoskis plurajn tipojn de ekscepcioj:
Svislando en la Somera Olimpiko 2012
Kunordigis la teamon la Svisa Olimpika Komitato, fondita en 1912 kaj ekde 1997 nomata Svisa Olimpika Asocio.
Bad Goisern am Hallstättersee
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traun-kvartalo kaj al la distrikto Gmunden. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sainte-Geneviève Biblioteko
Sainte-Geneviève Biblioteko (Bibliothèque Sainte-Geneviève) estas publika kaj universitata biblioteko troviĝita ĉe 10, place du Panthéon, trans la placo de la Panthéon, en la 5-a arrondisemento de Parizo.
Historio
Ĝi estas bazita sur la kolekto de la Abatejo de St Genevieve, kiu estis fondita en la 6a jarcento de Klodvigo la 1-a, la Reĝo de la Frankoj. La kolekto de la biblioteko estis savita de detruo dum la franca Revolucio. Nova legada ĉambrego por la biblioteko, kun noviga fera kadro subtenanta la tegmenton, estis konstruita inter 1838 kaj 1851 fare de arkitekto Henri Labrouste. Ĝia arkitektura intereso kuŝas en esti unu el la malmultaj ekzemploj de Fer-arkitekturo kiuj estas konservitaj de tiu jarcento. Kvankam ekstere ĝi imitas la renesancan stilon, tamen la metala strukturo kiu subtenas la konstruaĵon videblas libera interne.
Kolekto
La biblioteko enhavas ĉirkaŭ 2 miliono da dokumentoj kaj nuntempe estas la ĉefa inter-universitata biblioteko por la diversaj filioj de Universitato de Parizo kaj estas ankaŭ malfermita al la publiko. Inter ĝiaj kolektoj ekzistas pli ol 4 300 manuskriptoj, presaĵoj, fotoj kaj artobjektoj.
Klerismo
Dum la malfura 18a jarcento, la biblioteko akiris kopiojn de la gravaj veraĵojn de la Klerismo, inkluzivanta la Encyclopédie de Denis Diderot kaj Jean le Rond d'Alembert. En la sama spirito, kaj la biblioteko kaj la kabineto de kuriozaĵoj estis malfermita al la publiko. La Biblioteko estis ankoraŭ alligita al la Abatejo kaj la Universitato de Parizo, sed ĝi ĉesis esti biblioteko de sole teologio; de la mid-18-a jarcento plimulto de la verkoj estis en aliaj kampoj de scio. Kvankam la Abatejo ankoraŭ pagis parton de la kosto, tamen la grava parto estis pagita de la Urbo de Parizo.
Rimarkindaj uzintoj
Rimarkindaj uzintoj de la biblioteko inkluzivis la paleontologist Georges Cuvier, la botanist Antoine Laurent de Jussieu, la historiisto Jules Michelet kaj Viktoro Hugo. Ĝi ankaŭ aperas en la fono de verkoj de fikcio, inkluzivanta en Les Iluzioj Perdues de Honoré de Balzac, en la romanoj de Simone de Beauvoir, en Ulysses de James Joyce kaj la verkaĵoj de Guillaume Apollinaire. La portugala romanisto Aquilino Ribeiro estis uzanto de la biblioteko. La artisto Marcel Duchamp estis dungita en la libra rezervo en 1913, samtempe li estis ĝuanta sian unuan publikan ekspozicion en Nov-Jorko.
Biblioteko Mazarine
La Biblioteko Mazarine (Bibliothèque Mazarine) estas biblioteko loĝigita en la Palais de l'institut de France en Parizo, la plej malnova publika biblioteko en Francio. Fondite en la privata biblioteko de kardinalo Mazarin, franca ĉefministro en la 17-a jarcento. La kolekto de la biblioteko estas riĉa je inkunabloj (lul-preaĵoj, eroj presitaj ek de la invento de la presilo ĝis 1500), inkluzive de kopio de la Biblio de Gutenberg, diversaj manuskriptoj, multaj el ili ornamitaj, kaj aliaj raraj libroj.
La Biblioteko situas ĉe 23 quai de Conti. Ĝi estas malfermita al la publiko ĉiutage, krom sabatoj, dimanĉoj kaj ferioj de 10:00 ĝis 18:00. Ĝi estas fermita ĉiun someron de la 1-a de aŭgusto ĝis la 15-a de aŭgusto.
Historio
Ekde lia nomumo kiel ĉefministro de Reĝino Anna de Aŭstrio en 1634, Mazarin komencis konstrui privatan palacon kun riĉa privata biblioteko. Vizitantoj estis mirigitaj ĉe ĝia grandeco kaj riĉaĵo, superante aliajn reĝajn bibliotekojn en tiama Eŭropo. Inter 1642 kaj 1653 li dungis Gabriel Naudé kiel bibliotekisto kaj librotrovinto, kiu iris en misiojn al Italio, Svislando, Germanio kaj Nederlando kun la celo de akirado de tutaj kolektoj kaj translokigi ilin al Parizo. Ekde 1643 Mazarin malfermis sian bibliotekon por la servo de akademiuloj.
Dum la ribelo de Frondo (februaro 1652 ) tumultuloj enpenetris en la palacon kaj bibliotekon, prirabis kaj detruis multajn librojn. En sia testamento, Mazarin testamentis sian bibliotekon al la Kolegio de Nacioj (Kolegio Mazarin), unu el la historiaj altlernejoj de la Universitato de Parizo. La nova bibliotekkonstruaĵo, en sia nuna loko, estis starigita sur la maldekstra bordo, ĉe la sejna rivero kaj malfermita je pasko 1689.
Dum la Franca Revolucio, kolektoj de aristokratoj estis devigitaj forfuĝi venis en la bibliotekon, same kiel kolektojn de libroj rabitaj rezulte de la konkeroj de Napoleono. En 1805 la Kolegio de Nacioj iĝis la Instituto de Francio, kaj la biblioteko kun ĝi. En 1926 la biblioteko iĝis deponejo por publikaĵoj rilataj al la historio de departementoj de Francio.
Kolekto
La biblioteko inkludas 600 000 volumojn, de kiuj proksimume 200 000 estas de la origina kolekto de Mazarin. La biblioteko specialiĝas pri franca historio, ĉefe de la 12-a ĝis la 17-a jarcentoj, historio de presado kaj eldonado en Francio kaj loka historio.
La biblioteko havas 2 370 inkunabulojn, inkluzive de kopio de la Gutenberg Biblio; ‏ manuskriptoj, de kiuj 1 500 estas ilustritaj mezepokaj manuskriptoj (la plej granda parto de ili estis konfiskita de la nobelaro dum la Revolucio) kaj kolekto de politikaj pamfletoj de la tagoj de la Frond-tumultoj.
Nacia Parko Gangotri
La Nacia Parko Gangotri, Gangotri National Park estas nacia parko en la distrikto Utarkaŝi de Utarakando en norda Barato, kiu kovras ĉirkaŭ 2,390 km². Ties habitato konsistas el koniferaj arbaroj, alpaj herbejoj kaj glaĉeroj.
Flaŭro
La parko estas hejmo de Okcident-himalajaj subalpaj koniferaroj je pli malaltaj altoj kaj Okcident-himalajaj alpaj makisoj kaj herbejoj je pli altaj altoj. Vegetaĵaro konsistas el cedroj, abioj, piceoj, kverkoj kaj rododendroj.
Faŭno
La Nacia Parko Gangotri estas hejmo de la Neĝleopardo. Ĝis nune, 15 mamulspecioj kaj 150 birdospecioj estis dokumentitaj en la parko, kiel la Azia nigra urso (Ursus thibetanus), la Bruna urso (Ursus arctos), la moskulcervo (Moschus chrysogaster), la najauro (Pseudois nayaur), la himalaja hemitrago (Hemitragus jemlahicus), la Himalaja monalo (Lophophorus impejanus), la Koklass-fazano (Pucrasia macrolopha) kaj la Himalaja neĝokoko (Tetraogallus himalayensis), fazanoj, perdrikoj, turtoj kaj kolomboj.
Turismo
En la monatoj el aprilo ĝis oktobro, turismo en la parko estas je sia pinto. Fervojo kaj flughaveno estas en Dehradun. La plej proksima trajnstacio estas je 210 kilometrojn kaj la plej proksima flughaveno estas je 220 kilometroj el la parko. Harsil estas proksima urbo (je 30 km).
Heiligenberg (Supra Aŭstrio)
Heiligenberg estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝeneva Biblioteko
La Geneva Biblioteko (Bibliothèque de Genève, mallongigita BGE) estas unu el la plej malnovaj bibliotekoj en Svislando. Fondite fare de Johano Kalvino en 1559. En la jaroj 1907–2006 ĝi nomiĝis Bibliothèque publique et universitaire (BPU, Publika kaj Universitata Biblioteko). Ekde 2006, ĝi estas nomita la Ĝeneva Biblioteko (Bibliothèque de Genève )
Ĝi okupas diversaj konstruaĵojn ĉirkaŭ la urbo: la ĉefa ejo en Parc des Bastions, la Musée Voltaire, La Musicale kaj la Centro Ikonografia. Ĝi ankaŭ administras la bibliotekon en Vilao La Grange.
Ĝi fokusiĝas pri la humanecaj kaj la sociaj sciencoj kun speciala emfazo pri la Reformacio, la Klerismo kaj Genevensio (t.e. io ajn eldonita en Ĝenevo aŭ kies aŭtoro aŭ temo estas konektita al la urbo).
Historio
Ĝenevo havas unu el la malnovaj laŭleĝaj deponejaj sistemoj en la mondo, ekde 1539, kun ĉiuj ĝenevanaj eldonoj originale deponitaj ĉe Chambre des comptes. Johano Kalvino kreis la bibliotekon dudek jaroj poste por servi la Académie en kio estas nun Collège Calvin. La plej frua mencio de la biblioteko revenas al 1562. En 1720, la ĝenevon teologo Ami Lullin akiris la Petau kolekto de iluminitaj manuskriptoj kaj donacis ĝin al la biblioteko en 1756.
En 1872, la biblioteko translokiĝis al ties nuna konstruaĵo en Parc des Bastionoj apud Universitato de Ĝenevo. Aliaj partoj sub la respondeco de la biblioteko estas La Institut et Musée Voltaire kiu estis fondita en 1954, la muzika biblioteko de Ĝenevo, nun nomata La Musicale en 1962 kaj la Centro d'iconographie en 1993.
En 1999, la biblioteko estis aldonita la svisan inventarion de kultura nemoveblaĵo de nacia kaj regiona signifo. En 2011, ties Jean-Jacques Rousseau kolektoj estis inkluzivita en la Memoro de la Monda de Unesko.
Kolektoj
La 20-an de aprilo 1999, unuafoje en la historio de la biblioteko, estis kreita malgranda (komence 10.000 volumoj, pligrandigita al 40.000 volumoj) kolekto kun libera aliro. La ceteraj kolektoj estis kaj disponeblas post mendo.
En 2018, la kolekto de la biblioteko konsistis el pli ol 2 600 000 librovolumoj, 31 000 mapoj, 165 000 mikrofilmoj, 65 000 manuskriptoj, kaj 10,800 aŭdlibroj. Pli ol 660 000 e-libroj kaj 30,500 aliaj dokumentoj estis haveblaj rete.