cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gino Strada
Luigi STRADA ([ Luiĝi (Ĝino) Strada], alienomata Gino ; naskiĝis la 21-an de aprilo 1948 en Sesto San Giovanni, mortis la 13-an de aŭgusto 2021 en Honfleur, Normandio) estis itala kirurgo kaj verkisto, kiu estis la ĉefa fondinto de la ne-registara organizo Emergency.
Irakere
Irakere (jorube por vegetaĵaro) estas kuba bando, kiun fondis pianisto Chucho Valdés en 1973. La bando muzikas ĉefe kuban ĵazon kaj tradician kuban muzikan kun ekskursoj en klasikan kaj disko- kaj kunfando-muzikon.
Magoar
(jen france, bretone Magor) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Irakere
Historio
La bando ekhavis sian unuan sukceson en 1974 per la kanto „Bacalao con Pan“ („Moruo kun pano“). Irakere jam baldaŭ koncertvojaĝis tutmonde: Jam en 1978 la grupo prezentis je la ĵazo-festivalo de Montreux kaj je la ĵazfestivalo de Newport. La sonregistraĵo el Newport publikiĝis en 1979 kaj gajnis jaron poste Gramion por la plej bona latinidĵaza sonregistraĵo; tio estis la unua Grammy por ensemblo el Kubo.
Dum kiam je la blovistosekcio ekestis ega fluktuado, la kerno de la ritmosekcio restis la sama. Ekde la fondado restis pianisto Chucho Valdés, frapinstrumentisto Enrique Plá same kiel gitaristo Carlos Emilio Morales. Inter la ceteraj membroj estis tiel famaj muzikistoj kiel flutisto José Luis Cortés, kiu poste fondis la bandon NG La Banda, de perkutisto Anga Díaz, kiu poste elmigris al Francujo, saksofonisto Paquito D'Rivera kiu en 1980 forlasis la bandon dum koncertvojaĝo en Hispanujo kaj elmigris al Usono, kaj trumpetisto Arturo Sandoval, kiu en 1981 forlasis la grupon por soloista kariero kaj iris en 1990 al Usono. Pluaj membroj estis dumpase de la tempo basisto Carlos Del Puerto, kantisto kaj perkutisto Oscar Valdés, la saksofonistoj Carlos Averhoff, César Lopez, Roman Filiu, Irving Michel Acao kaj Javier Zalba, la trumpetistoj Jorge Varona, Basilio Márquez kaj Julio Padrón same kiel pluaj muzikistoj.
La grupo uzas grandan variecon de perkutinstrumentoj, ekz. batao-, abakvao- kaj ararao-tamburojn, ĉekerojn, erikundojn, marakojn, klaveojn, bovotintilojn, bongojn, kongao jn kaj guirojn.
La Guardia de Jaén
La Guardia de Jaén, nomita simple La Guardia surloke, en la zona estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Priskribo
La areo de la municipo estas 38,43 km2 kie loĝas 5 011 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 128,31 loĝ./km2. La Guardia de Jaén situas sur la sudoriento de la komarko Metropola Areo de Ĥaeno en la okcidento de la provinco, lime kun Ĥaeno, Mancha Real kaj Pegalajar. Estas sur 635 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj je 10 km sudoriente de la provinca ĉefurbo Ĥaeno en la okcidenta pinto de Sierra Mágina, sur la monteto Cerro de San Marcos, apud la elstaraĵo de la monteto Cerro de San Cristóbal, el kie oni dominas la valon de la rivero Guadalbullón.
Je 10 km de Ĥaeno, ĝi estas la municipo plej proksima kaj plej bone komunikita kun la ĉefurbo pere de la tri vojoj ligantaj nome: ŝoseo de Puente Jontoya (JA-3200), ŝoseo de Sierra Nevada (N-323) kaj aŭtovojo Bailén-Motril (A44/E-902).
Geografio
La municipa teritorio de La Guardia de Jaén okupas etendon de 38,43 km² apud la valo de la rivero Guadalbullón, je 10 km el Ĥaeno inter la monteto Cerro San Cristóbal kaj la kampo la Dehesa Boyal. Ĝi enhavas la internon de perimetro de 27.410,8 metroj. Ĝi montriĝas en la folio 947a de la Nacia Topografia Mapo.
La ĉefa domaro estas sur la orienta deklivaro de la monteto San Marcos, sudoriente de la antikva domaro je 635 metroj super marnivelo, nome el meza deklivaro sub la araba kastelo, antikva opidumo de iberoj, laŭlonge de la valo de la rivero Guadalbullón.
Historio
La Guardia estas setlejo riĉa en historio pro la nombro de kulturoj kiuj tie estis laŭlonge de la tempo, ekde la romia epoko ĝis la Reconquista. La majoritato de historiistoj interkonsentas ke la nuna setlejo korespondas al la «Mentesa Bastia» de la fontoj antikvaj, de Plinio la Maljuna (NH) kaj de Polibio; al la Mentesa de romianoj kaj visigotoj, kaj al la islama Mantißa (Ibn Hajjan, Al-Razi, Ibn Galib, Al-Mukaddasi).
La arkeologiaj kuŝejoj de la zono atestas, ke ĝi estis loĝata 4000 jarojn a.K. La unuaj homaj setlejoj de la zono estis en Cueva Cabrera (en la aktuala vojo de la Zona Recreativa «Allanadas de San Sebastián») kaj la Cámara Sepulcral los Corralejos aŭ Corredor (Kuprepoko), ambaŭ de epoko neolitika.
En la epoko de iberoj estis opidumo, el kio oni trovis nekropolon kun 30 tomboj kun multaj objektoj. En la epoko de la Romia Imperio estis municipo kun 5000 loĝantoj. En tiu epoko la oro de la lokaj minoj estis populara pro la alta kvalito de pureco kaj fajneco. Estis urbo kun palacoj, publikaj, banejoj kaj temploj, kiel estas priskribita en la verkoj de Plinio (Celeberrini Stipendiariorum) aŭ de Polibio, konfirmita de la tiama epigrafio. Oni stampis monerojn en la epoko kaj de romianoj kaj de visigotoj, kiuj heredis la romian prosperon kaj ĝuis rilaton kun la Bizanca Imperio.
Lopúchov
Lopúchov (hungare Lapos [lapoŝ], germane Lampsch [lampŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
La Guardia de Jaén
Historio
La arabaj fontoj koincidas, ke en la epoko de Al Andalus Mantisa ([Mantißa]) estis antikva urbo, alta kaj forto, situa sur valo de fekunda tero por ajna kultivo kaj kiu posedis akvon abunde. El militista vidpunkto, estis defendejo praktike neatakebla ĉar estis sur monteto (Cerro de San Marcos) kun firmaj defendiloj. Krome ĝi estis etapo en ŝoseo kiu estis ligilo de Acci (Guadix) al Kastulo kaj Aurgi (Jaén). En 1244 Fernando la 3-a konkeris la urbon, kiu plue estis kaj maŭra kaj kristana en landlima zono ĝis la definitiva konkero de Granado fare de la kristanoj.
Fine de la 20a kaj komence de la 21a jarcentoj la urbo havis ĉirkaŭ 2000 loĝantojn. El la mezo de la 2000-aj jaroj startis plialtigo al la nuna 5000. Spite la komencan industriigon de la municipo kaj la lokan komercon, la ekonomio dependas de la proksimeco al la provinca ĉefurbo. En 2007 oni inaŭguris industrian zonon de La Guardia kaj tio helpis sektorojn kiel komerco, konstruado, servoj (gastigado...) kiuj estas nun la ĉefaj motoroj de la nova ekonomio de La Guardia.
19370 Yukyung
19370 Yukyung estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuk L. Yung (ĉine 翁玉林), de la Kalifornia Instituto de Teknologio, kiu studis la atmosferajn fotokemion kaj evoluon, la kaj la. Lia modelo de la kemio de planedaj atmosferoj estis larĝe uzita por interpreti la rezultojn de la kosmosondilaj misioj.
Lopúchov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1345 en formo "Lapuhus". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lapos 247 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lopúchov 321 homoj, (319 slovakoj).
Registaro de Barato
La Registaro de Barato, oficiale nomita Registaro de la Unio, aŭ ofte Centra Registaro, estis establita de la Konstitucio de Barato, kaj ĝi estas la aŭtoritato de regado de federacia unio de 29 ŝtatoj kaj 7 teritorioj de la unio, kolektive nomata Respubliko Barato. La bazaj leĝoj kaj civilaj kaj punaj kiuj regas la civitanoj de Barato estas difinitaj en serio de gravaj leĝoj de la parlamento, kiel la Punkodo de Barato, la Kodo de Krimproceduroj ktp. La federalaj (unio) kaj ŝtataj kaj provinciaj registaroj unuope konsistas el plenuma, leĝofara kaj jura branĉoj. La jursistemo aplikita al la federala kaj provincaj ŝtatoj estas bazita sur la anglasaksa juro kaj en la Organika Leĝo. Barato akceptas la jurisdikcion de la Internacia Kortumo kun kelkaj malkonsentetoj. Je loka nivelo, la sistemo de registaro Panĉaĝat posedas kelkajn administraciajn sencentrigitajn funkciojn.
Akasto
Laŭ la helena mitologio, Akasto (helene Ἄκαστος, latine Acastus) estis filo de la reĝo Pelio kaj post li ankaŭ reĝo en Iolko.
La reĝo Pelio estis insida kaj embuskema, li mem uzurpis tronon en Iolko kontraŭrajte, foriginte el la trono sian duonfraton, laŭrajtan heredanton de la trono, Eeson. Kiam post kelkaj jaroj pretendis siajn rajtojn Eesa filo Jazono, Pelio starigis kondiĉon por transdono de la trono, ke Jazono alportos Oran Ŝaffelon el malproksima lando Kolĉido.
Jazono organizis grandan ekspedicion de Argonaŭtoj, aŭdacaj herooj, kiuj kun li entreprenis danĝeran navigadon en Kolĉidon al la reĝo Eeto. Dum siaj vojaĝoj ili travivis multajn aventurojn. Jazono helpe de Eeta filino kaj sia posta edzino Medeo akiris la Oran Ŝaffelon. Fuĝante el Kolĉido mortigis Apsirton, fraton de Medeo.
Sed post reveno de la ekspedicio en Iolkon, Pelio ree rifuzis regadon eldoni, do Medeo lin, interkonsente kun Jazono kaj kun nekonscia helpo de Peliaj filinoj, mortigis anstataŭ petita rejunigo. La Peliaj filinoj freneziĝis.
Pelia filo Akasto pro terura ago elpelis Jazonon kaj Medeon el la reĝolando kaj proklamis sin Iolka reĝo mem. Sed lia regado ne daŭris longe. Mortigis lin Ftiotida reĝo Peleo, kiu ĉe Akasto trovis rifuĝejon. Okazis, ke Peleon ekamis Akasta edzino. Ŝia amo tamen ne estis reciprokata. Pro tio ŝi venĝe kulpigis Peleon, ke li volis ŝin adultigi, Akasto kredis ŝian mensogon kaj decidis Peleon mortigi. Fakte okazis male: Peleo mortigis Akaston kaj ankaŭ lian edzinon.
Someșul Rece (rivero)
Someșul Rece ("malvarma Someŝ") estas rivero en Rumanio. Iom supre de Gilău ĝi kunfluas kun Someșul Cald por formi riveron Someșul Mic.
Komarko de Ezcaray
La Komarko de Ezcaray estas en la okcidento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la komarkaro Supra Rioĥo, en la okcidenta triono de la regiono. Ties ĉefurbo estas Ezcaray. Ĝi estas inter la Komarko de Santo Domingo de la Calzada (norde) kaj Supra Najerilla (sude).
Demografio
Krom Ezcaray, ankaŭ Zorraquín kreskiĝis. Kaj kvankam ĝi plue estas malgranda loĝloko, ĝi estis ankoraŭ multe pli malgranda, kaj nun almenaŭ estas aktiva loĝloko kun juna loĝantaro. La loĝlokoj Ojacastro kaj Valgañón male ne sukcesis haltigi la senloĝigadon, sed almenaŭ ja sukcesis bremsi ĝin, kaj retenas pli ol cent loĝantojn.
Aliflanke Pazuengos pro malfacila geografia situacio (granda altitudo kaj malbonaj komunikvojoj), ne sukcesis haltigi la senloĝigadon kaj frontas malfacilan estontecon.
17-a arondismento de Parizo
La 17-a arondismento (XVIIe arrondissement) estas unu el la dudek arondismentoj de Parizo. Ĝi troviĝas sur la dekstra bordo de Sejno, havas proksimume 160 000 loĝantojn kaj kovras 5,67 km².
En tiu arondismento situas du tre aktivaj kvartaloj de Parizo: norde etendiĝas la populara kvartalo ĉirkaŭ la placo Clichy. Sude, la areo ĉirkaŭ la Avenue des Ternes, kie estas la bazaro Marché Poncelet, estas pli haussmannstila.
La 17-a arondismento plie gastigas la Palacon de kongresoj de Parizo, kiu estas granda centro por ekspozicioj.
Esperanto
Esperanto estas konata tie de la jaro 1902, kiam sinjoro Henri de Coppet komencis instrui la lingvon en lernejo (rue Saint Ferdinand). La kursanoj poste renkontis en la Café des Entrepreneurs sen fondi asocion. La 26-an de oktobro 1908 okazis oficiala fondo de sekcio de la Federacio Esperantista de la Pariza Regiono kaj la grupo ekde nun kunvenis en la Café de la Gare, 6, place Pereire Fonto: La Dek-Sepa.
La grupo eldonis ekde 1910 modestan revuon kun la titolo La Dek-Sepa monate krom aŭgusto kaj septembro. Ekde la unua numero ĝi havis diversajn anoncojn de lokaj komercistoj, unue en la franca, poste en Esperanto. La revuo estis sendata al ĉiuj aliaj Esperanto-revuoj kaj la ricevitaj ekzempleroj estis uzataj por informi la legantojn.
La numeroj 1910 - 1914 estas videblaj ĉe la aŭstra nacia biblioteko (ÖNB)
Konataj homoj kun ligoj al la arondismento
Naskiĝis tie
John Mayall & the Bluesbreakers
John Mayall & the Bluesbreakers estis angla bando de bluso kaj rok-muziko, estrita de la kantisto, kantoverkisto, kaj mult-instrumentisto John Mayall. Kvankam ili neniam produktis radio-elsendita sukceso de si mem, la plej granda heredo de la Bluesbreakers estis lulilo por la britaj muzikistoj de bluso kaj roko. Multaj el la plej bone konataj bandoj en Britio en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj havis membrojn kiuj derivas el la Bluesbreakers, kio formis la fondon de la Brita bluso kiu ankoraŭ aperas forte en la klasika rok-radio. Inter tiuj devenaj el Bluesbreakers estas Eric Clapton kaj Jack Bruce (poste de Cream), Peter Green, Mick Fleetwood, kaj John McVie (kiu formos Fleetwood Mac), Mick Taylor (ano de Rolling Stones), Aynsley Dunbar (Frank Zappa kaj The Mothers of Invention), kaj multnombraj aliaj muzikistoj.
Mayall uzis la bandonomon inter 1963 kaj 1967, sed poste li forlasis ĝin dum ĉirkaŭ dekkvin jaroj. Tamen, en 1982 oni anoncis revenon de la bando nome 'Return of the Bluesbreakers', kaj tiu nomo estis uzata ĝis la bando denove dissolviĝis en 2008. La nomo iĝis ĝenerala, sen klara distingo inter diskoj kiuj estis laŭnome atribuitaj al Mayall sola kaj diskoj kiuj estis laŭnome atribuitaj al Mayall kaj al lia bando.
Caguas
Caguas estas urbego kaj komunumo en meza kaj orienta Porto-Riko.
Geografio
Caguas situas en montaro en la plej granda valo de la insulo en meza-orienta parto de la insulo. San-Juano (Porto-Riko) troviĝas 32, Ponce (Porto-Riko) 64 km.
Historio
Caguas estis fondita en 1775 kiel San Sebastián del Piñal de Caguax, poste mallongigita por sia nuna formo. Caguax estis loka indiana estro, kiu frue prenis kristanismon. Caguas fariĝis urbo en 1894. En la urbo okupiĝas pri tabakoj, fabrikado de ledoj, vitroj, plastoj, vestaĵoj.
Trafiko
Caguas estas ligita al San-Juano per ŝoseo, krome estas aliaj ĉefvojoj. La publika transporto en Caguas, kiel en la plejmulto de Puerto-Riko, estas limigita al malgrandaj aŭtobusoj (busetoj).
Klimato
En Caguas tropika musona klimato regas. Jare pluvas (neniam meĝas) 1512 mm, precipe en majo kaj septembro. En ĉiuj monatoj pluvas. La temperaturo estas averaĝe ĉ. 20 °C, sed okazis rekordoj 38 kaj 9 °C.
Bosnio
Bosnio aŭ Bosnujo estas la norda parto de la lando Bosnujo kaj Hercegovino, kaj konsistigas du trionojn de la landa areo. Ĝi nuntempe ne plu konsistigas administran unuon.
Kulturo
Sevdalinko aŭ sevdalinka estas speco de tradicia muziko tipa de Bosnio. Tre ofte ĉi tiu nomo estas mallongigita al sevdah. Sevdalinko estas la tradicia bosnia muziko, kiu estas populara en multaj partoj de la iama Jugoslavio, inkluzive de Serbio, Kroatio, Montenegro kaj Nord-Makedonio.
Duskribismo
Nikola Raŝiĉ en sia eseo Digrafio: Speciala kazo de rilato inter lingvo kaj skribo ekas el la analizo de la rilato inter la parola kaj la skriba lingvoj, nome la skribsistemo. La sinsekvo okazas ĉiam en tiu direkto: unue oni parolas, poste oni skribas. En tiu evoluo iam oni elektas alfabeton kaj tio estas socia, politika kaj tre ofte eĉ religia decido. Tiu elekto povas esti ne ununura, tiele Rasiĉ klarigas la koncepton de duskribismo, kiel "du alfabetoj ene de unu lingva komunumo", kaj ene de ĝi la pli specifa kazo de digrafio nome kiam la uzo de diversaj skribsistemoj estas "socifunkcie determinita". Foje la kunekzisto de la du alfabetoj povas indiki kazon de transiro de unu al la alia, tiele temus pri alfabetŝanĝo por kio ĉiam estas kulturaj, sociaj, politikaj, ekonomiaj auz eĉ religiaj faktoroj kaj tialoj. Foje ne temas pri du alfabetoj, sed pri du ortografioj, kaj denove oni devas analizi kiuj kaj kiaj estas la tialoj de tio. La aŭtoro proponas diversajn konceptojn, terminojn (kiaj skizoskribio kaj skizografio) same kiel komentas la diversajn kazojn en precizajn lingvajn situaciojn de ĉiuj kontinentoj. Ekzemple oni analizas almenaŭ supraĵe la kunvivadon kaj kelkajn historiajn elektojn aŭ ŝanĝojn de alfabetoj en Balkanio ĝis Moldavio ĉefe rilate al la cirila kaj al la latina alfabetoj, sed ankaŭ kun historia uzado de la araba. Kiam okazas skismografio, temas pri "konkurenco de du alfabetoj", kiel okazis kaj okazas en Hindio precipe inter arabidaj haj hindidaj normoj. La kazo de Bosnio estas speciale studita. Ĉiuj tiuj kazoj estas diferencaj el la pura diglosio, kie nepras diferenco de socia prestiĝo, dum ĉe duskribismo la divido de la taskoj estas precipe funkcia.
NGC 1821
NGC 1821 (aliaj indikoj — MCG -3-14-7, IRAS05095-1511, PGC 16898) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de asteroidoj (28001–29000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 28001 al 29000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, kelkaj el la asteroidoj ricevis nomon ; plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Kantono Clark (Vaŝingtonio)
Kantono Clark [klark] (angle: Clark County) estas administra unuo en la suda parto de Vaŝingtonio, Usono. Ĝia administra sidejo situas en ĝia plej granda urbo, Vankuvero, kiu estas la plej granda norda antaŭurbo de Portlando, de kiu ĝin apartigas la fluo de Kolumbio. La surfaca areo de la kantono estas 1 700 km², el kio 72 km² estas akvo. En 2000 la usona censo trovis 345 238 loĝantojn en la kantono.
Historio
Kantono Clark kreiĝis la el parto de la Oregona Teritorio, kaj origine ampleksis la tutan parton de tiu teritorio norde de Kolumbio. Ĝia nomo venis de la esploristo William Clark, kiu kun la Ekspedicio de Lewis kaj Clark vizitis la regionon de la nuna kantono en decembro, 1805.
Mesteri
Mesteri [meŝteri] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Celldömölk. La loknomo hungare estas majstra.
Situo
Mesteri situas en okcidenta piedo de eksvulkano Ság, de Celldömölk nur la monto disigas. La lasta urbo troviĝas 7, Sárvár 15 km-ojn.
Kantono Clark (Vaŝingtonio)
Vidu ankaŭ
Kantonoj de Vaŝingtonio
Mesteri
Historio
La monto ĉiam tiris la homojn. Restis tomboj el la ferepoko. La unua mencio okazis en 1293 en formo Mestur. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Alsó (=suba) kaj Felső (=supra) Mesteri. Ili unuiĝis en 1935. Ekde 1968 termala banejo funkcias, danke al la vulkano. Sur la deklivoj estas vitokulturoj. En Mesteri migra poŝto servas.
Famuloj
En Alsómesteri naskiĝis József Szabó (luterana episkopo).
9748 van Ostaijen
9748 van Ostaijen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la flandra poeto Paul van Ostaijen (1896–1928), kiu influis la belgan kaj nederlandan poezion kun sia avangardaj verkoj. Lia dua volumo de poezio, Het Sienjaal (1918), inspiris de la movadon de Humana Ekspresionismo en Flandrio. Tamen, kompromitita kiel politika aktivisto, li devis forlasi sian landon. Li iris al Berlino, kie li estis tre seniluziigita de la arta kaj politika klimato. Baldaŭ li disvolvis sian propran poezian sistemon, celanta "puran poezion" sen ajna persona nek humana konfesoj. Lia Het eerste boek van Schmoll (La unua libro de Schmoll, 1928) enhavas liajn plej bonajn kaj plej originalajn poemojn. Li mortis pro tuberkulozo.
18-a arondismento de Parizo
La 18-a arondismento (XVIIIe arrondissement) estas unu el la dudek arondismentoj de Parizo. Ĝi troviĝas sur la dekstra bordo de Sejno, havas proksimume 185000 loĝantojn kaj kovras 6,01 km².
La arondismento estas precipe famkonata pro la kvartalo Montmartre, kie situas la spektaklejo Moulin Rouge aŭ la baziliko de la Sankta Koro.
Tie ankaŭ troviĝas la afrika kaj nordafrika kvartalo Goutte d'Or, kiu estas fama pro sia vendoplaco (la marché Barbès), kie oni povas trovi variajn afrikdevenajn produktojn.
Capdepera
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(85162) 1988 SL2
(85162) 1988 SL2 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Freiburg
Freiburg im Breisgau, ofte mallongigite Freiburg i.Br. aŭ Freiburg i.B., esperantlingve Frajburgo, estas post Stutgarto, Mannheim kaj Karlsruhe la kvara plej granda urbo de Baden-Virtembergo en la sudokcidento de Germanio kaj la plej suda urbego de Germanio. Ĝi situas ĉe la koordinatoj.
La plej proksimaj urbegoj estas Mulhouse (germane Mülhausen) en Alzaco (Francio) kaj Bazelo en Svisio, 60 kilometrojn sude, Zuriko en Svisio, 86 kilometrojn sudoriente, Strasburgo en Alzazo, 85 kilometrojn nordoriente, kaj Karlsruhe, 140 km norde.
En la urbo vivas 210.000 loĝantoj, inter ili pli-malpli 30.000 gestudentoj de la universitato Albert Ludwig kaj de pluraj altlernejoj.
Ĉarma unikaĵo estas la kanaletoj "Beĥle", kiuj trafluas preskaŭ ĉiun straton de la urbocentro kaj kaŭzas ĉe malatentaj turistoj malsekajn piedojn.
Ekologia kvartalo Vauban
Rimarkinda urboparto estas Vauban kiu estas ekologia kvartalo en kiu oni utiligas naturajn sistemojn rilate al domoj kaj al ĝardenoj, en kiu ne cirkulas aŭtomobilojn, ĉar fakte ne ekziztas parkejoj en la domoj mem, sed kie ĉiuj parku sian aŭton en granda komuna parkejo en la komenco de la kvartalo. Legu pli : Vauban
Historio
La historio de la urbo Freiburg im Breisgau estas dokumentebla ekde antaŭ preskaŭ 900 jaroj. En la jaro 1120 fondis ĝin la dinastio de la Zähringer [ceringoj], kiuj iom malpli al 100 jarojn poste estingiĝis. Kiel posedantoj de la urbo sekvis la ne amataj grafoj de Freiburg, de kiuj la burĝoj (loĝantoj) de Freiburg en 1368 aĉetis sian urbon kaj metis sin sub la protekton de la dinastio Habsburgoj. Nur komence de la 19a jarcento ĉesis la aŭstria (katolika) epoko, kiam Napoleono en 1806 decidis, ke la urbo Freiburg kaj la regiono Breisgau [Brajsgau aŭ esperantigite Brisgovio] apartenu al la Grossherzogtum Baden [granddukejo Baden]. Ĝis 1918 Freiburg apartenis al la granddukejo, ĝis 1933 al la respubliko kaj en la Tria regno [germanlingve Drittes Reich] al la Gau Baden. Post la Dua mondmilito la urbo Freiburg de 1949 ĝis 1952 estis ĉefurbo de (Sud-)Badeno. Hodiaŭ Freiburg estas la kvare plej granda urbo de la germana federacia lando Baden-Virtembergo [germanlingve Baden-Württemberg].
Trafiko
La urbo aŭte ligiĝas al la nord-suda aŭtovojo (kaj ), kaj al la federaciaj vojoj  kaj. La plej multaj interregionaj trajnoj ankaŭ kondukiĝas norden al Offenburg, Kehl kaj Strasburgo kaj plu al Karlsruhe kaj Mannheim, kaj suden al Bazelo kaj la resto de Svislando. Bicikle interregionaj vojoj kondukiĝas borde de la rivero Rejno norden kaj suden, sed ankaŭ estas multaj pitoreskaj lokaj biciklaj vojoj tra la Nigra Arbaro.
Famuloj
En Freiburg naskiĝis:
En Freiburg mortis:
Esperanto en Freiburg
Estante universitata urbo plena je junaj intelektuloj, Frajburgo ekde 1891 havas Esperanto-grupon, do post Nurembergo kaj Munkeno la tria plej tradicia grupo en Germanio. De la jaro 1995, la urbo por pluraj jaroj estis la sidejo de Germana Esperanto-Asocio.
Inter multaj movadaj eventoj, la urbo dufoje estis la gastiganto por Germana Esperanto-Kongreso, nome la 68-a GEK en 1990, jaro de la germana reunuiĝo kaj la 94-a GEK en 2017.
En 1929 kaj 1959 tie okazis la ido-konferenco.
Radiostacio Dreyeckland
Radiostacio Dreyeckland (triangula lando) elsendas en tri diversaj landoj: Germanio, Francio kaj Svislando kaj en unu el siaj programoj rezervas du aŭ trifoje po monato iom da tempo al Esperanto.
Stanisław Kryczyński
Stanisław Kryczyński (naskiĝis la 3-an de majo 1911 en Nowy Sącz, mortis la 2-an de novembro 1941 en Łowicz) – pola-tatara historiisto, orientalisto kaj literaturisto.
Vivo
Filo de Stanisław (redaktoro de "Gazeta Polska" en Czerniowce, direktoro de gimnazioj en Skierniewice, Mielec kaj aliloke) kaj de Jadwiga Grzegorczyk. Kiel gimnaziano iniciatis kaj kunredaktis revuon "Dziewanna" (Verbasko aŭ slava diino), kie gvidis rubrikon "Tio, kion valoras kaj oni devas legi" kaj presis siajn versojn. Ankaŭ preparis monografion de Mielec, parte publikigitan.
Li ekstudis en 1929 juron en Lviva Universitato, sed forlasis favore al historio en Jagelona Universitato. Lia mastro de 1931 estis historiisto Stanisław Zakrzewski en Lvovo. En 1935 magistriĝis pri filozofio. Tiutempe interesiĝis pri setliĝintaj en Pollando tataroj kaj karaimoj. En "Rocznik Tatarski" (Tatara Jarlibro) publikigis du artikolojn kun materialoj pri historio de tataraj regimentoj en Pollando. En la jaroj 1934-1939 vizitis preskaŭ ĉiujn setlejojn de tataroj kaj trifoje karaimojn en Troki. Kolektitajn materialojn pri historio kaj etnografio publikigis interalie en "Przegląd Islamski" (Islama Revuo) kaj "Życie Tatarskie" (Tatara Vivo).
Kiel stipendiulo de la Fonduso de Nacia Kulturo en la jaroj 1936-1939 staĝis ĉe profesoro Ananiasz Zajączkowski, kiu gvidis liajn studojn pri turkologio en Varsovia Universitato. En la jaroj 1938-1939 laboris kiel arkivisto. Kunlaboranto de murdita de germanoj Leon Kryczyński. Post milita vagado en majo 1940 translokiĝis al ĉirkaŭaĵo de Łowicz, kune kun nuptigita pasintjare edzino Irena Krudowska. En la jaroj 1940-1941 ordigis siajn kolektitajn materialojn kaj verkis rememorojn. En 11 manuskriptoj postlasis poeziaĵojn, eseojn kaj rakontojn. Aŭtune ekmalsanis je tifo kaj mortis.
Tibor Erky-Nagy
Tibor Erky-Nagy [erki-nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erky-Nagy Tibor estas hungara tipografo.
Tibor Erky-Nagy naskiĝis la en Baja.
Biografio
Tibor Erky-Nagy maturiĝis en gimnazio en Dombóvár en 1974, poste li lernis la metion presisto en Budapeŝto. Li eklaboris en presejo, sed laŭ vespera kurso li lernis la tipografion, fine li akiris tipografian diplomon en Arta Universitato Moholy-Nagy en 1993. Post 2 jaroj li estis liberprofesiulo en Dombóvár per nove aĉetita komputilo. Li profitis la tiutempan teknikan revolucion de la presado kaj liaj libroj estas legeblaj. Li ricevis premiojn inter 1993–2019. Li edziĝis en 1980, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Cabrera
Cabrera [kaBREra] ('Kapra Insulo') estas unu el la plej malgrandaj el la Balearaj insuloj apartenantaj al Hispanio. Ĝi situas sude de Majorko en la Mediteranea Maro kaj estas la plej granda el pluraj rokaj antaŭinsuletoj sude de la la insulo Majorko. Administre, la insularo Cabrera apartenas al la majorka ĉefurbo Palma de Majorko, specife al la distrikto Centro aŭ la urba zono Ciutat Antiga. Militistigo ekde 1916 ebligis la konservadon de la ekosistemo ĝis nuntempe, kaj ĝi apartenas el 29a de Aprilo 1991 al martera nacia parko Archipiélago de Cabrera, pere de la Leĝo 14/1991.
Historio
La nomo ('Kapra Insulo' aŭ 'Kaprejo') rilatas al naturaj kaproj kiuj vivis en la insulo, nuntempe malaperintaj. Estas onidiroj, ke la kartagano Hanibalo naskiĝis en unu el la insuletoj de la insularo nome Conejera. Alia legendo temas pri mezepoka monaĥejo kiu estis fermita pro maldeca vivo de siaj monaĥoj. En la 14-a jarcento oni konstruis gvatokastelon popr eviti, ke islamaj piratoj uzu ties naturan havenon kontraŭ Majorko.
Koncentrejo
Ekde 1808 okazis la Milito de Hispana Sendependiĝo kaj post la hispana venko en la Batalo de Bailén, multaj francaj soldatoj estis kaptitaj kaj malliberigitaj (ĉirkaŭ 18 000) kaj suferis tre diversan estontecon. La oficiroj estis resenditaj al Francio, ke ili suferis la koleron de Napoleono. Grupo de ĉirkaŭ 4000 militprizonuloj estis portitaj al Kanarioj, kie multaj integriĝis. Sed la plej parto (ĉirkaŭ 9000) estis portitaj al Cabrera, post malsukceso de interŝanĝo kontraŭ hispanaj militprizonuloj. Jam survoje el la 9a de Aprilo 1809 el Kadizo startis penoj pro troa amasigo kaj malbona veteroj, kio rezultis en malsanoj. Tiel Cabrera iĝis la unua koncentrejo de la historio.
En la insulo estis nek ajna manĝo nek ajna ŝirnejo kaj la prizono estis la insulo mem. Malmultaj manĝaĵoj estis liverita el Majorko ĉiun kvaran tagon, sed foje vetero malpermesis eĉ tion; iam la malsategaj prizonuloj atakis malsukcese la boaton kaj la liveristoj malakceptis reveni, kio rezultis en preskaŭ tri monatoj sen manĝoliverado. Okazis malsatego kaj eble kanibalismo kaj koprofagio. Tiu situacio finiĝis en 1814 post pactraktato. El ĉiu kvaropo da prizonuloj mortis tri kaj survivis nur ĉirkaŭ 3600 personoj el 9000 alvenintoj, inter kiuj kelkaj alportitaj el aliaj napoleonaj militoj, kiuj suferis samajn malfacilaĵojn. Tiu historio estis la temo de romano "Cabrera" de Jesús Fernández Santos.
Poste
Dum la 19-a jarcento la insulo estis privata posedo kaj en 1916 estis ŝtatigita kadre de la Unua Mondmilito kaj ebla uzado fare de germanaj submarŝipoj. Tiu ŝtatigo rezultis en longdaŭra proceso kiu finfine estis malsukcesa por iamaj posedantoj. En tiu epoko kunvivis eta militista roto kaj familio de kamparanoj kiu kultivis vitejon. Kadre de la Hispana Enlanda Milito inter julio kaj aŭgusto 1936 okazis diversaj konfliktoj kaj mortigoj, dum Majorko jam estis teritorio de frankistoj dum Menorko de respublikanoj.
Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj militistoj ankoraŭ faris trejnpafoperacojn, troa fiŝkaptado dekonigis la naturajn resursojn, eksterleĝaj fi-arkeologoj rabadis havaĵojn de dronintaj antikvaj ŝipoj kaj eĉ pli malbone riĉuloj svarmis per siaj distroŝipoj rompante la iaman trankvilecon de la natura areo. Sekve estiĝis protestoj de ekologiistoj kiuj rezultis en demarŝoj de la regiona parlamento en 1987 kaj la deklaro de nacia parko protektita en 1991, spite fortajn kontraŭstarojn de la riĉaj ŝipposedantoj, de parto de la reganta socialisma partio kaj ŝajne eĉ de la tiama reĝo mem.
(13546) 1992 DF8
(13546) 1992 DF8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Radiotelevizija Slovenija
RTV Slovenija estas la publika elsenda korporacio de Slovenio. Ĝi funkciigas televidkanalojn kaj radiostaciojn. 73% de la financado de la korporacio venas de la ŝtata kotizo por radio kaj televido.
Historio
Radioelsendoj en Ljubljano komenciĝis la 1-an de septembro 1928 kiel prova elsendoj kaj fine de oktobro estis jam komerca elsendo. En aprilo 1949, preparoj por televidaj elsendoj komenciĝis en laboratorio. Oficialaj elsendoj komenciĝis en novembro 1958. En tiu tempo, la elsendo de Ljubljano estis proksimume 30% de la ĉiuj elsendoj kaj la cetero estis de aliaj stacioj en Jugoslavio. En 1960, unuafoje, elsendo ekster la landlimoj estis aranĝita en serio de sportelsendoj. Kolorelsendoj komenciĝis en 1966. En 1968 komenciĝis la elsendoj de la novaĵprogramo en la slovena. En 1991 la nomo de la organizo estis ŝanĝita de RTV Ljubljana al Radiotelevizija Slovenija. En 1993, la organizo membriĝis en la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido kaj slovenaj reprezentantoj komencis partopreni la Eŭrovido-Kantokonkurson.
Hundofobio
Hundofobio aŭ Cinofobio el la grekaj κύων kýōn "hundo" kaj φόβος fóbos "timo") estas nenormala timo al hundoj. Hundofobio estas klasita kiel specifa fobio, laŭ la subtipo "animalaj fobioj". LAŭ la Dro. Timothy O. Rentz de la Laboratorio por la Studo de Anksiecaj Malordoj de la Universitato de Teksaso, animalaj fobioj estas inter plej komunaj el la specifaj fobioj kaj 36% el pacientoj kiuj serĉas traktadon informas pri timo al hundoj aŭ eĉ al katoj. Kvankam serpentoj kaj araneoj estas plej komunaj timanimaloj, Hundofobio estas speciale malfortiga pro la alta kvanto de hundoj ĉefe ĉe homloĝataj areoj (en Usono estis ĉirkaŭkalkulo de 62 milionoj en 2003) kaj la ĝenerala neagnosko fare de hundoposedantoj al tiu fobio. The Diagnoza kaj Statistika Manlibro de Mensaj Malordoj (DSM-IV-TR) informas, ke nur 12% al 30% el tiuj kiuj suferas el specifa fobio serĉas traktadon.
Plef ofte hundofobio povas derivi el malgravaj atakoj fare de hundoj en infanaĝo, eĉ se tiuj ne rezultis en vundoj aŭ iaj konsekvencoj. Alifoje la ekzisto de la tiel nomitaj danĝeraj hundorasoj povas timigi per logika tialo kelkajn. Finfine eĉ se foje la hundo estas ligita aŭ sufiĉe apartigita por ne okazigi danĝeron, la forto kaj timigeco de bojado povas esti tialo de Hundofobio.
Radiotelevizija Slovenija
Historio
Aktuale en 2020, la servo dissendas sur 3 naciaj radioretoj kaj 4 regionaj retoj. Krome funkcias 3 naciaj televidkanaloj, kanalo en la itala kaj slovena kaj kanalo en la hungara kaj slovena el Mariboro.
En 1970, diskokompanio estis establita apud la organizo. Tiu firmao daŭre estas aktiva nuntempe kaj slovenaj kantistoj kaj muzikgrupoj estas registritaj en ĝi, inkluzive de la muzikgrupo Orlak. Ankaŭ, apud la korporacio kaj laŭ ĝia buĝeto, funkcias simfonia orkestro kaj ĵazbandego.
Castrillo de Riopisuerga
Castrillo de Riopisuerga [kasTRIljo deriopiSŬERga] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Castrillo de Riopisuerga estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo de la Rivero Pisuerga; ambaŭ konceptoj videblas en la municipa blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 17,444 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 57 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 63 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, estas inter Rezmondo kaj Zarzosa, trafluata de la rivero Pisuerga kaj trapasata de la Kanalo de Kastilio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Tiñosillos
Tiñosillos [tinjoSIljos] estas municipo en la nordoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Tiñosillos estas komprenebla etimologie kiel Tiniuletoj ("tinio" estas kaphaŭtmalsano) en la senco de "malriĉuletoj". Estas similaj loknomoj kaj en Hispanio kaj en Italio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,25 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 766 loĝantojn. Ĝi distas 38 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Pedro-Rodríguez, El Bohodón, Pajares de Adaja, Gutierre-Muñoz, Orbita, Arévalo kaj Nava de Arévalo.
A.J. Ernststraat (amsterdama metrostacio)
A.J. Ernststraat estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
Tiñosillos
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĝi ekzistis jam en la 13-a jarcento. Ĝi estis grava centro de produktado de ceramiko kaj fine de la 1930-aj jaroj estis ĝis tri dek ceramikejoj kiuj produktis ĉefe akvujojn, kuirujojn kaj ĵaregojn. ​
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
4625 Shchedrin
4625 Shchedrin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa komponisto Rodion Konstantinoviĉ Ŝĉedrin (cirile: Родион Константинович Щедрин), edzo de la baletistino Maja Miĥajlovna Pliseckaja.
Terracina
Terracina (prononcu Terraĉina) estas komunumo de Italio.
Papua megaluro
La Papua megaluro (Megalurus macrurus) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj. Tiu specio estis iam traktata kiel kelkaj subspecioj de la Ruĝeca megaluro, kun kiu ĝi formas superspecion, sed ambaŭ ne interreproduktiĝas kie koincidas iliaj teritorioj. La kvar filipinaj rasoj de M. timoriensis povas fakte esti pli proksimaj al ĉi specio, aŭ ili povas reprezenti separatan specion per si mem. Krome kelkaj fakuloj sugestis, ke la granda alpa formo alpinus de tiu ĉi specio povus ankaŭ esti traktata kiel separata specio, distinga el la aliaj.
La specio estas endemia de Nov-Gvineo kaj ties satelitaj insuloj. Estas sep subspecioj kiuj teritorias tra montarareoj de Nov-Gvineo, Novbritio kaj Novirlando inter kiuj estas la jenaj: stresemanni E. J. O. Hartert, 1930 – Montoj Arfakoj, en Nordokcidenta Nov-Gvineo, mayri E. J. O. Hartert, 1930 – malaltaj teroj de Norda Nov-Gvineo (el Golfeto Humboldt orienten al Golfeto Astrolabo) kaj harterti Mayr, 1931 – Duoninsulo Huon, en Nordorienta Nov-Gvineo.
Ĝi estas tre granda tipa herbobirdo, 20-23 cm longa kaj peza 40 g. Tiu megaluro estas birdo kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas bruna supre, pli hela en ventro kaj gorĝo, kun nigraj strioj en suba dorso. Ili havas blankecan strion superokulan. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.
1871
1871 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1871 post Kristo okazis, interalie:
Kontinenta terkrusto
La kontinenta terkrusto konsistas, kontraŭe al la oceana terkrusto, el magmaj petroj kun meza ĝis alta SiO2-enhavo, parte diktavolaj sedimentoj kaj la el ili ekestintaj metamorfaj produktoj. Pro la, relative al la oceana krusto, alta kvoto je aluminio kaj la ĝenerale alta kvoto je silicio, oni ankaŭ uzas la akronimon sialo.
La denseco de la kontinenta terkrusto kun proksimume 2,7 g/cm3 estas malplia ol tiu de la oceana krusto. Ambaŭ "naĝas" izostaze sur la astenosfero. La dikeco de la kontinenta krusto sub ebenoj meznombre estas 35 km kaj plialtiĝas, laŭ la izostaza konduto, sub altaj montaroj ĝis 80 km.
Dividiĝo
La kontinenta terkrusto disdividiĝas je supera, malelasta, kaj subkuŝanta, '''duktila, sfero. La limzono (limfaco) inter la du sferoj nomiĝas malkontinuo de Conrad.
La krusto unue transiras al la malkontinuo de Mohoroviĉiĉ kaj poste al la astenosfero (termantelo).
Milia panico
Milia panico (Panicum miliaceum) aŭ mileo estas unujara herbo el poacoj de la genro Panico, kun panikle aranĝitaj unufloraj spiketoj, en kiuj evoluas tre malmola brilglata grajno. Ĝi estas malnova grenplanto, ankoraŭ kulturata en Sud-Eŭropo kaj Azio (jam ekde la ŝtonepoko). La grajnoj uzatas por fari panon, kaĉon kaj servas kiel furaĝo por hejmaj birdoj; bazmaterialo por la industrio (sukero, alkoholo, amelo).
Nomo
Striktasence, la nomo mileo estas uzata por nomi milian panicon, sed la netaksonomia termino mileo havas vastan sencon kaj inkluzivas plurajn plantojn el la familio Poacoj.
Origino
Milia panico originas el Ĉinio, varmoŝatanta, ne pretendema je agrotipoj. Ĝi havas kurtan kultivperiodon, tiel uzatas ne nur kiel ĉefplanto, sed postplanto. Ĝi altas 80–120 cm, la larĝaj folioj longas 20–25 cm. La spiketojn kovras 3 glumoj. La senarista infloresko longas 10–25 cm, estas panikla. Ĝi estas mem- aŭ fremdpolenada.
Esploroj
Esploroj cele plibonigi ĝian produktivecon estas plenumitaj de la Internacia instituto de esploroj pri agrikulturaj produktaĵoj en duonsekaj klimatoj (ICRISAT laŭ ties angla siglo) en Andhra Pradesh, Barato.
Lukavica (distrikto Bardejov)
Lukavica (hungare Kislankás [kiŝlankAŝ], germane Laukendorf aŭ Laukowitz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
La Malhoure
(jen france, bretone Lanvelor) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Lukavica (distrikto Bardejov)
Situo
Lukavica situas laŭ flankovojoj. Bardejov troviĝas je 5 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1351. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Lukavicza, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kislankás 314 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Lukavica 379 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Naturreligio
Naturreligio aŭ Natura religio estas termino por diversaj filozofiaj aŭ religiaj kredoj, kiuj aludas al la homa sperto de supernaturo. Ĉefaj modernaj formoj de natura spiriteco estas Natura Panteismo (ekzemple ĉe la Monda Panteisma Movado), sed la termino taŭgas ankaŭ pri la kredoj de kelkaj paganoj, multaj taoistoj, kelkaj budhistoj, kelkaj hinduistoj, kaj varion de nealiĝintaj sendependaj kredantoj, kiuj bazas sian spiritan sperton rekte super la Naturo mem pli ol sur tradiciaj dioj aŭ diaĵoj kaj sur supernaturo.
La plej konataj inter la historiaj formoj de natura religio povas esti jenaj:
Pedro Rocha
Pedro Rocha (n. 3-an de decembro 1942, m. 2-an de decembro 2013) estis urugvaja futbalisto. Li de 1961 ĝis 1974 membris en la urugvaja nacia teamo de futbalo.
Ràdio i Televisió d'Andoro
RTVA (plennomita Ràdio i Televisió d'Andorra, signifante: Radio kaj Televido en Andoro) estas la publika dissenda reto de Andoro. La reto funkciigas televidkanalon kaj radiostacion kaj ĝiaj elsendoj estas faritaj en la kataluna.
Financado: La organizo estas financita 100% el la buĝeto de la Registaro de Andoro.
Historio
La publika dissenda servo en la princlando komenciĝis la 26-an de oktobro 1989, post kiam estis decidite establi nacian elsendan organizon. Pro la decido estis establita OTRA, kiu respondecis pri la elsendoj kaj en radio kaj televido. En 1995, la unua televidkanalo en Andoro komencis dissendi. La tuta enhavo de RNA kaj ATV (andoriaj dissendĵoj) estis produktita fare de sendependaj firmaoj ĝis 1997 kiam OTRA komencis produkti sian tutan enhavon memstare. La 13-an de April, 2000, la dissendo estis anstataŭigita per RTVA. RTVA transprenis la elsendojn en kaj televido kaj radio. La organizo estas aktiva membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido (EBU) ekde 2002 kaj partoprenis en la Eurovision-konkuradoj en 2002-2004. En 2012, RTVA retiriĝis de la unio pro financaj kialoj.
La elsenda organizo devas konkuri kun francaj kaj hispanaj radio kaj televidstacioj.
Dissendoj
ATV dissendas vastan gamon de programoj, inkluzive de sportoj, muziko, filmoj kaj revuoprogramoj same kiel porinfanaj programoj. La ĉefa programo: la novaĵelsendo nomata ATV-Notices estas elsendita trifoje dum la tago, kun ekbriloj je 13.45, 21.00 kaj proksime de la fino de la elsendoj. La kanalo ankaŭ dissendas vive de la Parlamento de Andoro. ATV kutime dissendas inter 7.30 a.m. kaj 11.45 p.m. Post la fino de la elsendoj, montriĝas lumbildoj montrantaj informojn pri la sekva tago de elsendoj.
La nacia radiostacio de Andoro ĉefe elsendas muzikon, kvankam fulmoj ankaŭ estas elsenditaj unufoje hore. La stacio dissendas 24 horojn tage, 7 tagojn semajne.
ATV kaj RNA estas elsenditaj senpage interrete en la retejo de RTVA. Foje ATV-elsendoj estas anstataŭigitaj per testformato pro kopirajtolimigoj en kelkaj el la programoj.
(7783) 1994 JD
(7783) 1994 JD estas asteroido de la interna asteroida zono, tie estas, ano de la hungaria familio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Timothy B. Spahr elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Tabernaklo de Sallaga Urbo
La Tabernaklo de Sallaga Urbo, ankaŭ konata kiel la Mormona Tabernaklo, troviĝas sur Placo de la Templo en Sallaga Urbo, Utaho kune kun la Salt Lake Assembly Hall kaj Templo de Sallagurbo.
Luis Echeverría
Luis ECHEVERRÍA Álvarez [lwis etʃeβeˈri.a ˈalβaɾes] (la 17-an de januaro 1922, la 8-an de julio 2022) estis meksika politikisto ligita al la Revolucia Institucia Partio (PRI) kiu funkciis kiel la 50-a Prezidento de Meksiko de 1970 ĝis 1976. Ĝis sia morto en 2022, li estis la plej maljuna iama ŝtatestro en la historio de la lando, same kiel la nura centjarulo.
En la internacia scenejo, li provis fariĝi gvidanto de la tielnomita "Tria Mondo", la landoj ne vicigitaj kun Usono aŭ Sovetunio dum la Malvarma Milito; li establis diplomatiajn rilatojn kun la Ĉina Popola Respubliko post vizito al la lando kaj renkontiĝo kun Mao Zedong, streĉiĝis rilatojn kun Israelo (kaj judoj de Usono) post subtenado de UN-a rezolucio kiu egaligis cionismon al rasismo, kaj malsukcese provis fariĝi Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj.
En 2006, li estis akuzita kaj ordonita sub hejma aresto pro sia rolo en la Tlatelolko-masakro (1968) kaj la masakro de Corpus Christi en 1971, sed en 2009 la akuzoj kontraŭ li estis malakceptitaj.
(19371) 1997 YP11
(19371) 1997 YP11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tecuo Kagaŭa kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Japanio).
Eksponente malpligrandiĝanta ondo
En fiziko, eksponente malpligrandiĝanta ondo estas staranta ondo en proksima kampo kun intenseco kiu eksponente malkreskas kun distanco de la rando je kiu la ondo estas formita. Ebleco de ekzisto de eksponente malpligrandiĝantaj ondoj estas ĝenerala propraĵo de ondo-ekvacioj, kaj povas principe okazi en ĉiu ĉirkaŭteksto al kiu ondo-ekvacio aplikatas. Eksponente malpligrandiĝantaj ondoj estas formataj je la rando inter du mediumoj kun malsamaj ondaj moviĝaj propraĵoj. Aparte, eksponente malpligrandiĝantaj ondoj povas okazi ĉe elektromagnetaj ondoj, inkluzivante optikajn frekvencojn, akustiko, kvantummekaniko, kaj ondoj sur kordoj.
La kutima speco de ondoj estas la propagantaj ondoj. Ankaŭ ili malpligrandiĝas kun la trapasita distanco, sed la rapido de malpligrandiĝo estas pli malgranda, kutime por punkta fonto de la ondo la malpligrandiĝo estas proporcia al kvadrato de distanco.
En optiko kaj akustiko, eksponente malpligrandiĝantaj ondoj estas formitaj se la ondoj propagantaj en mediumo spertas tutecan enan reflekton je rando kun la alia mediumo, ĉar ili trafas la randon je angulo pli granda ol la krita angulo.
La fizika ekspliko por la ekzisto de la eksponente malpligrandiĝanta ondo estas ke la elektra kaj magneta kampoj (aŭ premaj gradientoj ĉe akustikaj ondoj) ne povas esti nekontinuaj je rando, kiel devus esti se tie ne estus eksponente malpligrandiĝanta onda kampo.
En kvantummekaniko, la fizika ekspliko estas akurate analoga, la ondfunkcio de Schrödinger prezentanta partiklan moviĝon normale al la rando ne povas esti nekontinua je la rando. En ĉi tiu okazo la eksponente malpligrandiĝantaj ondaj solvaĵoj de la ekvacio de Schrödinger donas la efikon de ondo-mekanikan tuneladon.