cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katedralo de Ĝirono
Konstrufazoj
Fine de la 13-a jarcento estiĝis konstrupropono por transformi la kapfinaĵon, kiun oni konsideris ne taŭga por la liturgia kulto tiutempa.
11802 Ivanovski
Nomo
Ĝia nomo honoras Stavro Lambrov Ivanovski, esploriston ĉe la Instituto de Astrofiziko kaj Kosma Planedoscienco (IAPS-Romo), kies esploroj inkludas la dinamikon de ne-sferaj polveroj en kometaj atmosferoj.
Katedralo de Ĝirono
Konstrufazoj
Tiucele en 1292 la trezorestro Guillén Jofré donacis 10.000 katalunajn soldojn. Tamen ĝis 1312 la projekto ne realiĝis. Anstataŭe la komisiita Enrique de Narbona pliampleksigis la absidon per ĥorĉirkaŭirejo kaj naŭ kapeloj. Post lia morto la konstruo pludaŭris sub estrado de Jaime Faverán. Sekvis la arĥitektoj Guillermo Cors, Francisco Saplana kaj Pedro Sacoma, kiu finis la absidon en 1347. Kiam tiu ĉi spaco estis finita, arĥitekto Guillermo Monry daŭrigis la ampleksigon de la ĥoreja sekcio tuj apud la antaŭaltaro, finonte ĉi tiun konstruon 1368. En ĉi tiu punkto estis necese unuigi la novan konstruparton kun la romanika per transversa navo, kiu fariĝu la navokruciĝejo.
La origina ideo estis konstrui ĝin kiel tri navoj. La propono kontinui ĝin per ununura navo kaŭzis la interrompon de la konstruo kaj intermitan diskuton de respondeculoj kaj teĥnikistoj, kiu daŭris kvindek jarojn. La katedrala kapitulo kunvokis en 1417 kunsidon de konstruestroj kaj fakuloj; post aŭdi ties diktaĵon, kvankam plimultece favora al la tri navoj, oni decidis plukonstruadon de ununura navo. Tiu ĉi estis altonta 34 metrojn, kio ĝin faris unika monumento en la monda historio de gotika arĥitekturo.
La konstruaĵo
La fasado estas baroka kaj estis konstruata en 1730. La centran alirperonon oni konstruis en 1607. La eksteraĵo de la katedralo konservis la gotikan Portikon de Sankta Miĥaelo, situanta norde, kaj la Portikon de la Apostoloj en la sudo el la 13-a jarcento, al kiuj oni aldonis kelkajn skulptaĵojn el la 15-a jarcento. Estas sustrekenda ankaŭ la romanika episkopa katedralo el la 11-a jarcento super la ĉefkapelo; la ĉefa retablo el orumita arĝento kaj emajlo, majstraĵo el la oraĵistejo gotiko, kiun verkis Bartomeu inter 1320 kaj 1357. En la katedrala trezorejo oni povas admiri la romanikan tapiŝon pri la Kreo same kiel diversajn skulptaĵojn. Unu el la ĉefaj arĥitektoj (kaj ankaŭ skulptisto) el la 17-a jarcento estis Pere Costa i Cases.
Ĉefa fasado
En 1606 oni metis la unuan ŝtonon de ĉi tiu fasado, sed la laboroj haltis kaj ne kontinuis antaŭ 1680, denove haltontaj kaj malrapide progesantaj dum la postsekvaj jaroj. Ĝis 1960 oni ne deklaris finita la konstruon, kaj dum la sekvaj jaroj la lokaj skulptistoj Josep M. Bohigas, Antoni Casamor, Jaume Busquets kaj Domènec Fita realigis la skulptaĵojn monumentajn, kiujn oni instalis en la malplenajn niĉojn.
La fasado estas de baroka-klasikisma stilo, dividita en tri korpojn la modelo de retablo. Super la lasta korpo malfermiĝas granda rondfenestro kronata de frontono, kaj supre troviĝas sep fenestraj malfermaĵoj. La niĉoj de la tri konstrupartoj estas separataj de parigitaj kolonoj kaj okupitaj per la skulptaĵoj el la 20-a jarcento.
Kuntekstlimiga gramatiko
Kuntekstlimiga gramatiko (KG angle Constraint Grammar, Cg) estas metodika paradigmo por Komputa lingvoscienco. Verkitaj de lingvistoj, kuntekstodependaj reguloj estas kompilitaj en gramatiko kiu asignas gramatikajn etikedojn ("legadoj") al vortoj aŭ aliaj ĵetonoj en aktuala teksto. Tipaj etikedoj alparolas lematigadon (leksemo aŭ bazoformo), fleksion, derivaĵon, sintaksan funkcion, dependecon, valenton, kazorolojn, semantikan tipon ktp. Ĉiu regulo aŭ aldonas, forigas, selektas aŭ anstataŭigas etikedon aŭ aron de gramatikaj etikedoj en antaŭfiksita frazokunteksto. Kuntekstokondiĉoj povas esti ligataj al iu etikedo aŭ etikedaro de iu vorto ie ajn en la frazo, aŭ loke (difinitaj distancoj) aŭ tutmonde (nedifinitaj distancoj). Kuntekstokondiĉoj en la sama regulo povas esti interligitaj, t.e. kondiĉigitaj unu sur la alian, neitaj, aŭ blokitaj per interrompantaj vortoj aŭ etikedoj. Tipa KG konsistas el miloj el reguloj, kiuj estas uzitaj aro-rilataj en progresema ŝtupo, kovri daŭre pli avancis al niveloj de analizo. Ene de ĉiu ebenaj, sekuraj reguloj estas uzitaj antaŭ heŭristikoreguloj, kaj neniu regulo estas permesita forigi la lastan legadon de antaŭfiksita speco, tiel disponigante altan gradon da fortikeco.
La Kuntekstlimiga gramatiko-koncepto estis lanĉita fare de Fred Karlsson en 1990, kaj KG-markiloj kaj analiziloj poste estis skribitaj por granda gamo da lingvoj, rutine atingante F-rezulto-precizecon por vortklasoj de pli ol 99%. Kelkaj sintaksaj KG-sistemoj raportis F-rezulton de proksimume 95% por sintaksaj funkcietikedoj. KG-sistemoj povas krei plenajn sintaksajn arbojn en aliaj formalismoj per aldonado de malgrandaj, ne-fino-bazitaj frazostrukturogramatikoj aŭ dependogramatikoj, kaj kelkaj korpuso-/arbobankoprojektoj uzis Kuntekstlimigan gramatikon por aŭtomata notado. KG-metodaro ankaŭ uziĝis en kelkaj lingvaj teknologiaj aplikaĵoj, kiel ekzemple sistemoj de ortografikontroliloj kaj maŝintradukado.
Listo de politikaj partioj de Kameruno
Jen listo de politikaj partioj en Kameruno.
Kameruno estas lando, kie klare superreĝas unu partio, nome la Demokrata Kunveno de la Kameruna Popolo. Opoziciaj partioj estas ja permesataj sed oni ĝenerale konsideras, ke ili havas neniun ŝancon gajni baloton.
Socolu de Câmpie
Socolu de Câmpie [sokolu de kimpie] (hungare Mezőszokol [mezosokol]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Reghin kaj administracie apartenas al komunumo Cozma. En 1910 ĝi havis 616 loĝantojn (rumanoj); en 1992 estis nur 254. Ĝia unua skriba mencio estas en 1321. En mezepoko ĝi estis hungara-rumana vilaĝa. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (departemento Kolozs).
Filmeto
Bit-filmetoj oftas en interreto, kie ilia kvanto grade kreskadis en 2015 kaj grave influis la bit-mediojn.
Campillo de Llerena
Campillo de Llerena estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas campillejos. La censita populacio en 2008 estis de 1.533 loĝantoj.
Teritorio
Ĝi enhavas etendon de 234 km, kiu limas norde kun la teritorioj de Retamal de Llerena kaj Zalamea de la Serena, sude kun tiuj de Azuaga kaj Maguilla, oriente kun tiuj de Zalamea de la Serena kaj Peraleda del Zaucejo kaj okcidente kun tiuj de Hornachos kaj Valencia de las Torres. Laŭ etendo la vilaĝo estas la 27a inter la 162 municioj de la provinco.
Ne estas proksime grandaj riveroj kaj la proksimaj rojoj sekiĝas somere. Estas lagunoj kaj putoj, el kiuj ne ĉiuj restis.
La vilaĝo
Estas formata de domoj de andaluza stilo de blankaj fasadoj kaj blakonoj kun du etaĝoj (la supra por agrikulturajzoj, kiu nun konvertiĝas en korma loĝejo). Kutime estis fone stalo kiu nun konvertiĝas en aŭtejo aŭ magazeno.
Ekonomio
Ĉefe agrikulturo kaj brutobredado, kaj en tiu ĉefe de porko (52.3%) kaj ŝafo (35.4%). La kamparanoj estas ĉefe maljunaj. Aliaj sektoroj estas komerco, trinkejoj kaj konstruado. Estas multaj senlaboruloj.
Stará Huť (Nemanice)
Stará Huť estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nemanice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Nemanice. Estas ĉi tie registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Stará Huť situas en katastra teritorio Nemanice kun areo 8,31 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720.
Hardee's
Hardee's estas Usona rapidmanĝaĵa franĉizo fondita en 1960. Ĝi funkcias ĉefe en la mezokcidentaj subŝtatoj de Usono. La restoracioj vendas koktranĉaĵojn, fritojn kaj hamburgerojn. Wilbur Hardee estis la fondinto de Hardee.
Furfurila heptanato
Furfurila heptanato aŭ C12H18O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heptanata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila heptanato estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila heptanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila heptanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Chico César
Chico César (naskiĝinta la 26-an de januaro 1964 en Catolé do Rocha, Paraibo; realnome Francisco César Gonçalves) estas brazila muzikisto, komponisto kaj verkisto.
Vivo
En la aĝo de dek ses li iris al João Pessoa, kie li paralele kun la edukiĝo al ĵurnalisto ĉe la tiea universitato apartenis al la pionira muzikgruo Jaguaribe Carne. En la aĝo de 21 li translokiĝis al San-Paŭlo, kie li laboris kiel ĵurnalisto. Li perfektigis sian gitarludon kaj komencis sian veran karieron muzikistan.
Post sukcesa koncertvojaĝo tra Germanujo li decidiĝis, sindediĉi tutplene al muziko. Per sia novfondita bando Cuscuz Clã li koncertis en la noktoklubejo Blen Blen Club en San-Paŭlo.
En li 1995 publikigis sian unuan diskon. En la jaro 2005 aperis lia unua libroj Cantáteis, cantos elegíacos de amozade en la eldonejo Garamond.
Gillenbeuren
Gillenbeuren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 31-an de decembro 2008 la komunumo havis 221 loĝantojn.
Geografie
La vilaĝo situas en valo en la suda montetaro Eifel. De la aŭtostrato A48 aŭ E44, elirejo Ulmen, veturante tra la urbo Ulmen sudorienten al la B259 kaj fine al la L52 oni atingas la komunumon post ĉirkaŭ 11.5 km aŭ 15 minutoj per aŭto. La urbo Koblenz situas ĉirkaŭ 70 km aŭ 45 minutojn for de Gillenbeuren en la oriento.
Historio
La komunumo unuafoje aperas en oficiala dokumento de la jaro 1220.
Blazono de la Salomonoj
Priskribo
La ora ŝildo estas kvaronigata per verda andrea kruco. Antaŭ la kruco videblas du krucitaj, arĝentaj lancoj, nigraj sagoj kaj bruna tradicia ŝildo.
En la heraldike maldekstra kaj dekstra ora blazonoparto troveblas videblas po bruna testudo.
En la blua ŝildosupro troveblas paŝanta aglo inter du flugantaj fregatedoj - ĉiuj tri birdoj montratas en naturaj koloroj.
Subo kaj supro de la blazono estas arĝentaj-bluaj. Super la blazono ŝvebas tradicia boato kaj super ĝi stiligita suno.
Ŝildoportantoj estas mara krokodilo kaj ŝarko.
Simboleco
La unuopaj simboloj en la ŝildo staras por la kvar distriktoj de la brita kolonio ("protektejo") de la Salomonoj, kiuj konsistigis la sendependiĝantan ŝtaton: Tiu kvar simboloj ankaŭ videblis en la kolonia blazono sub britia leono en la ŝildosupro.
Plia blazono el la kolonia tempo montris sur ruĝa fono arĝentan testudon, en la ŝildosupro sur nigra fono ok arĝentajn pintojn, kiuj reprezentis la ok ĉefajn insulojn de la Salomonoj.
Shun Yoshida
Shun Yoshida (吉田 舜, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma‎.
Provinco Talagante
Provinco Talagante (hispana lingvo: Provincia de Talagante) estas provinco de Ĉilio.
Frances Trollope
Frances TROLLOPE (n. 10-an de marto 1779 en Stapleton apud Bristol kiel Frances Milton; m. 6-an de oktobro 1863 en Florenco) estis brita verkistino.
Eksteraj ligiloj
Ayres, Brenda. "Frances Trollope". The Literary Encyclopedia. first published 13 February 2006 accessed 24 August 2010.
Séraphin Magloire Fouda
Séraphin Magloire FOUDA estas kameruna politikisto kaj ekonomikisto. Li estas Vicsekretario Ĝenerala pri la Prezidenteco de la Kameruna Respubliko ekde 2009. Fouda laboris kiel profesoro pri ekonomiko en variaj kamerunaj universitatoj. Li en 2003 fariĝis la dekano de la universitato Yaoundé II.
Post lia nomumo ĉe la registaro, Fouda deklaris, ke li deziris asisti prezidenton Paul Biya por pludisvolvi la ekonomion de Kameruno. Séraphin Magloire Fouda estas laŭ la gazeto Cameroon Tribune unu el la plej kompetentaj ekonomikistoj de Kameruno.
21619 Johnshopkins
21619 Johnshopkins estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona entreprenisto kaj filantropo Johns Hopkins (1795–1873), de Baltimore (Marilando). Li estas plej konata pro ka kreo, laŭ la terminoj de lia volo, de La Universitato Johns Hopkins kaj de ties filiaj institucioj, inter kiuj la Laboratorio de Aplikata Fiziko.
Vaideiu
Vaideiu [vajdeju] (hungare: Mezőújfalu mezoeu:jfalu) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș, kiu administracie apartenas al la komunumo Ogra.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 444 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 184 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1336. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Kampen (Overiselo)
Kampen estas urbo (kun urborajtoj), municipo kaj malnova Hansourbo tute ĉe malsupra fluo de la rivero IJssel en la nederlanda provinco Overiselo. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Inter la municipo situas la sekvaj vilaĝoj: Grafhorst, 's-Heerenbroek, IJsselmuiden, Kamperveen, Wilsum kaj Zalk.
Ĝemelurboj
La ĝemelurboj de Kampen estas:
14719 Sobey
14719 Sobey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Glen Sobey, mentoro en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Sobey estis instruisto ĉe la Keystone Junior High School de San Antonio (Teksaso, Usono).
Erdély
Erdély
33583 Karamchedu
33583 Karamchedu estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Chaitanya Dasharathi Karamchedu, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri media inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Jesuit High School de Portlando (Oregono, Usono).
Carmonita
Carmonita [karmoNIta] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas carmoniteños. La censita populacio en 2008 estis de 557 loĝantoj.
Situo
Carmonita estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 382 m; je 78 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 34 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 38,9 km².
Ĝi estas proksime de la limo inter la du provincoj de la regiono.
Historio
Estis homa setlado jam en prahistoria epoko, de kio restis kelkaj megalitaj monumentoj.
Ekonomio
Tradicie agrikulturo kaj brutobredado kaj ĉefe pri la industrio de elproduktado de korko. Estas kelkaj senlaboruloj kaj multaj elmigrintoj. Estas ankaŭ servoj kiaj banloko fama pri siaj ferenhavaj akvoj.
Răzoare
Răzoare esta nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Albrecht-Dürer-Domo
La Albrecht-Dürer-Domo (Albrecht-Dürer-Haus) estas trabfaka domo de Nurenbergo kiu estis la hejmo de la artisto de la germana Renesanco Albrecht Dürer el 1509 ĝis lia morto en 1528. La Domo staras en la nordokcidenta pinto de la Altstadt (Malnova Urbo) de Nurenbergo, proksime de la sekcio Kaiserburg de la Nurenberga burgo kaj de la pordego Tiergärtnertor de la Urbomurego de Nurenbergo.
Historio
La domo estis konstruita ĉirkaŭ 1420. Ĝi havas kvin etaĝojn; la du malsupraj havas sabloŝtonajn murojn, dum la supraj etaĝoj estas trabfakaj; la tuta strukturo havas pinte duonan groptegmenton. En 1501, ĝi estis aĉetita de Bernhard Walther, komercisto kaj elstara astronomo. Walter remodeligis la domon, aldonante fenestreton al tegmento por ke ĝi utilu kiel observatorio. Walther mortis en 1504, kaj Durero aĉetis la domon en 1509.
Ekde 1871 la Albrecht-Dürer-Domo estis muzeo dediĉita al la vivo kaj verkaro de Durero. Dum restaŭro de 1909, la granda lukarno de la orienta tegmentero estis anstataŭita. (Komparu kun  kaj kun ) Oktobre 1944, la domo suferis gravan damaĝon pro bombado fare de Aliancanoj. Ĝi estis rekonstruita ĉirkaŭ 1949, sed ne remalfermiĝis kiel muzeo ĝis 1971, nome 500a naskiĝtago de Durero.
Aktualo
La muzeo disponas el instalaĵoj de iamaj meblaroj, re-kreaĵo de la ateliero de Durero en kiu vizitantoj povas vidi montron de la teknikoj por gravurado, kaj portempaj ekspozicioj de desegnoj kaj presaĵoj faritaj de Durero el la Grafika Kolekto de la Urbo Nurenbergo. Vizitantoj povas ankaŭ ricevi gviditan turneon tra la domo fare de aktorino kiu ludas la rolon de Agnes Dürer, nome la edzino de la artisto.
Argonne
Argonne estas arbara, montara regiono en orienta parto de Francio. Ĝi estas natura divida linio inter Champagne kaj Lorrainne (Lotaringio), longante ĉirkaŭ 65 km, larĝante ĉirkaŭ 15 km, altante 200 m. La regionon distranĉas valoj de riveroj Aire kaj Aisne, kiuj malfaciligas la trafikon.
Argonne estas strategie grava areo. La franca armeo tie repuŝis en 1792 la prusajn armeojn ĉe Valmy, la usonaj taĉmentoj tie venkegis la germanajn taĉmentojn en 1918, en la Ofensivo de Meuse-Argonne.
Distrikto Ĉuĥa
La distrikto Ĉuĥa, ཆུ་ཁ་རྫོང་ཁག, estas unu el la 20 distriktoj de Butano, en la okcidenta parto de la lando. Ĝi havis loĝantojn en  (antaŭe, en 2005 estis 61 200). Ĝia ĉefurbo estas la municipo Phuentŝolingo.
Municipoj
La distriktoj dividiĝas en 11 municipoj:
Kantono Clinton (Ilinojso)
La kantono Clinton - angle Clinton County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Winston Churchill
Sir Winston Leonard Spencer CHURCHILL [ĉErĉil] (naskiĝis la, mortis la ) estis brita politikisto, armeoficiro kaj verkisto, ĉefministro de Britio de 1940 ĝis 1945 (dum la Dua mondmilito), kaj de 1951 ĝis 1955. En 1940 la lando de Churchill staris sola kontraŭ Hitlero (antaŭ la eniro de Usono kaj tiu de Sovetunio en la militon). Kune kun Stalino kaj Franklin D. Roosevelt, Churchill konstruis la politikan ordon de la postmilita mondo. Kiel ĉefministro, Churchill kondukis Brition al venko en la Dua mondmilito. Churchill estis reprezentanto en kvin regotempoj dum sia kariero kiel Membro de la Parlamento (MP). Ideologie li estis apoganto de la ekonomia liberalismo kaj de la Brita imperiismo, kaj komencis kaj finis sian parliamentan karieron kiel membro de la Konservisma Partio, kiun li estris el 1940 al 1955, sed dum dudek jaroj el 1904 li estis elstara membro de la Liberala Partio.
Newton Baker
Newton (Diehl) BAKER (naskiĝis la 3-an de decembro 1871 en Martinsburg, Okcidenta Virginio, Usono; mortis la 25-an de decembro 1937, Cleveland, Ohio) estis advokato, politikisto kaj ministro pri militaferoj de la Usono dum la unua mondmilito.
Winston Churchill
Naskiĝinta en Oxfordshire al aristokrata familio de la Duklando de Marlborough, Churchill estis filo de Lord Randolph Churchill kaj Jennie Jerome. Aliĝinta al la Brita Armeo, li vidis militagadon en Brita Hindio, la Sudan-angla Milito (ekzemple en la batalo de Omdurman proksime de Kartumo) kaj en Bura milito en nuna Sudafriko, akirante famon kiel milit-ĵurnalisto kaj verkante librojn pri siaj kampanjoj. Elektita MP en 1900, dekomence kiel konservativulo, li ŝanĝis al la Liberaloj en 1904. En la liberala registaro de H. H. Asquith, Churchill servis kiel Ministro de Komerco, Ministro de Enlando, kaj Unua Lordo de Almiraltaro, dum kiu li entreprenis reformon de prizonoj kaj de sociala sekureco de laboristoj. En la Unua mondmilito li partoprenis plani la katastrofan militiron de Kalipolis; kiam ĝi montriĝis katastrofa, li rezignis el la registaro kaj servis en la regimento de Reĝaj Skotaj Fuzilistoj en la Okcidenta Fronto. En 1917 li revenis al la registaro kun David Lloyd George kiel Ministro de Municioj, kaj estis poste Ministro pri Milito, pri Aerarmeo, kaj pri Kolonioj. Post du jaroj ekster la Parlamento, li servis kiel Ministro de Financoj en la konservativa registaro de Stanley Baldwin kaj revenigis la Britan pundon en 1925 al la ora normigo kun sia antaŭmilita kurzo, kio estis konsiderata kreo de deflacia premo en la brita ekonomio.
Elpostenigita dum la 1930-aj jaroj, Churchill ekestris la alvokon por Brita rearmigado por kontraŭstari la kreskantan minacon el la Nazia Germanio. Je la eksplodo de la Dua Mondmilito, li estis renomumita Unua Lordo de la Almiraltaro. Post la rezigno de la ĉefministro Neville Chamberlain en 1940, Churchill anstataŭis lin. Churchill kontrolis la Britian eniron en la Aliancanaj militklopodoj, kio rezultis en venko en 1945. Lia militepoka estreco estis ĝenerale laŭdita, kvankam kelkaj el liaj decidoj montriĝis polemikaj. Post la malvenko de la Konservativuloj en la ĝenerala balotado de 1945, li iĝis Opoziciestro. Jam komence de la Malvarma Milito kun la Sovetunio, li publike avertis pri "fera kurteno" de Soveta influo en Eŭropo kaj propagandis la eŭropan unuecon. Li estis elektita ĉefministro en la ĝenerala balotado de 1951. Lia dua regotempo estis okupita de eksterlandaj aferoj, kiel la Malaja Ribelo, la insurekcio Maŭ Maŭ, la Korea Milito kaj la britapogita irana puĉo de 1953. Enlande lia registaro emfazis al dom-konstruado kaj al disvolvigo de atoma bombo. Pro malboniĝinta sano, Churchill rezignis kiel ĉefministro en 1955, kvankam li restis kiel MP ĝis la ĝenerala balotado de 1964. Je sia morto en 1965, li ricevis ŝtatajn funebrojn.
Newton Baker
Baker malfermis sian propran advokatan buroon en 1897 en Martinsburg. Li poste translokiĝis al Cleveland, kie oni elektis lin dufoje urbestro (1912–16). Baker havis gravan rolon en tio, ke dum la kongreso de la Demokrata Partio de 1912, oni nomumis Woodrow Wilson prezidenta kandidato. La posta prezidento Wilson nomumis Baker ministro pri militaferoj kaj li restis en la registaro eĉ post la oficperiodo (morto) de Wilson.
Winston Churchill
Amplekse konsiderata unu el la plej gravaj figuroj de la 20a jarcento, Churchill restas populara en Britio kaj en la tuta okcidenta mondo, kie li estas vidita kiel venka militepoka estro kiu ludis gravan rolon en la defendo de la liberala demokratio el la disvastigo de faŝismo. Laŭdita ankaŭ kiel sociala reformisto kaj verkisto, inter siaj multaj prenioj estis la Nobel-premio pri literaturo. Aliflanke, liaj imperiismaj ideoj — kun lia aprobo de la malrespekto kontraŭ la homaj rajtoj en la subpremo de kontraŭimperiismaj movadoj kiuj celis sendependeco el la Brita Imperio — generis konsiderindan polemikaron.
Newton Baker
Laŭ propraj atestoj, li estis pacifisto, kiu pretis preni armilon por la paco. Li baldaŭ prezentis por la Kongreso leĝproponon pri la ĝenerala soldatserva devo. Baker sukcese direktis organizon de 4 milionoj da homoj dum la unua mondmilito.
Winston Churchill
Komencaj jaroj en la Parlamento: 1900–1905
Alveninta en Southampton en Julio 1900, Churchill luprenis loĝejon en la Londona Mayfair, kaj uzis ĝin kiel sia bazo por la venontaj ses jaroj, dunginte personan sekretarion. Li prezentis sin denove kiel konservativa kandidato por Oldham por la ĝenerala balotado de 1900, kaj atingis mallarĝan venkon. Estante 25-jaraĝa, li estis jam MP (parlamentano). MP tiam ne ricevis salajron kaj, por ŝpari monon, Churchill entreprenis prelegan turneon pri siaj sudafrikaj spertoj; post turnei Brition fine de Oktobro kaj Novembre li pluis en Usono, kie lia unua prelego estis prezentita de la verkisto Mark Twain. En Usono, li renkontiĝis kun la Prezidento William McKinley kaj la Vicprezidento Theodore Roosevelt; tiu lasta invitis Churchill vespermanĝi, sed li ne ŝatis lin. Churchill poste trairis al Kanado por plue prelegi, kaj en printempo 1901 li prelegis en Parizo, Madrido, kaj Ĝibraltaro. En Oktobro 1900, li publikigis Ian Hamilton's March, libro pri siaj sudafrikaj spertoj.
En Februaro 1901, Churchill ekhavis sian sidlokon en la Ĉambro de komunuloj, kie lia inaŭgura diskurso atingis ampleksan gazetaran atenton. Li asociiĝis kun grupo de konservativuloj konata kiel Hugh-liganoj, kvankam li estis kritika kontraŭ la konservativa registaro pri variaj aferoj. Li kondamnis la Britan ekzekuton de Bura militkomandanto, kaj kritikis la nivelojn de publika elspezo; responde, Ĉefministro Arthur Balfour petis lin aliĝi al parlamenta komisia kommitato pri la afero. Li opoziciis kontraŭ pliigon de armea financado, sugestante, ke aldona militelspezo iru al la ŝiparmeo. Tio ĝenis la konservativan anaron, sed akiris subtenon el liberaluloj. Li pli kaj pli amikiĝis kun veteranaj liberaluloj, kaj partikulare kun la Liberalaj Imperiistoj kiel H. H. Asquith. Tiukadre, li poste verkis, li "drivis senĉese al la maldekstro" de la brita parlamenta politiko. Li private konsideris "la laŭgradan kreadon pere de evolua procezo de Demokrata aŭ Progresema alo ene de la Konservativa Partio", aŭ alternative de "Centra Partio" por unuigi la konservativulojn kun la liberaluloj.
Newton Baker
La prezidento Calvin Coolidge proponis lin en 1928 por la haga Internacia Kortumo. La prezidento Herbert Hoover en 1929 delegis lin en la Law Enforcement Commission.
Winston Churchill
Komencaj jaroj en la Parlamento: 1900–1905
En la Ĉambro de Komunuloj, Churchill pli kaj pli voĉdonis kun la liberala opozicio kontraŭ la registaro. En Februaro 1903, li estis inter 18 konservativaj parlamentanoj kiuj voĉdonis kontraŭ la registara pliigo en milita elspezo. Li apogis la liberalan voĉon de demisio kontraŭ la uzado de ĉinaj devigitaj laboristoj en Sudafriko, kaj favore al liberala projekto por restaŭri la leĝajn rajtojn al la sindikatoj. Lia parlamenta diskurso de Aprilo 1904 defendanta la rajtojn de la sindikatoj estis priskribita de la pro-konservativa Daily Mail kiel "Radikalismo de la plej ruĝa tipo". En Majo 1903, la parlamentano de la Liberala Uniisma Partio nome Joseph Chamberlain, tiam Ministro pri Kolonioj en konservativa registaro, alvokis por la enkonduko de tarifoj por varoj importitaj al la Brita Imperio el ekstere; Churchill iĝis estro de konservativa voĉdonantaro kontraŭ ekonomia protektismo. Priskribante sin kiel "seriozas admiranto" de "la principoj de la Libera Komerco", en Julio li estis fonda membro de la kontraŭ-protektisma Free Food League. En Oktobro, la registaro de Balfour kunsidis kun Chamberlain kaj anoncis protektisman leĝaron.
Euerdorf
Euerdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kissingen kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Fränkische Saale, alfluanto de la rivero Majno (ne miksenda kun la pli norda kaj pli granda rivero Saale, alfluanto de la rivero Elbo). Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Euerdorf.
Winston Churchill
Komencaj jaroj en la Parlamento: 1900–1905
La malferma kritiko fare de Churchill kontraŭ la regado kaj la imperia protektismo de Balfour, kongrue kun letero de subteno kiun li sendis al liberala kandidato en Ludlow, kolerigis multajn konservativulojn. Decembre 1903, la Oldham Conservative Association informis lin, ke ĝi ne subtenos lian kandidatecon en la venonta ĝenerala balotado. En Marto 1904, Balfour kaj la konservativa parlamentanaro foriris el la Ĉambro de Komunuloj dum unu el liaj diskursoj; li priskribis ilian reagon kiel "tre malagrabla kaj gapiga montro". En Majo li esprimis opozicion al la Leĝo Aliens de 1905 proponita de la registaro, kiu estis desegnita por bremsi la judan migradon en Brition. Li asertis, ke tiu leĝoprojekto estus "alvokante la insulan antaŭjuĝon kontraŭ eksterlandanoj, la rasan antaŭjuĝon kontraŭ judoj, kaj la laboristan antaŭjuĝon kontraŭ konkurenco" kaj esprimis sin favore de "la malnova tolerema kaj malavara praktiko de libera enirado kaj azilo al kiu tiu lando delonge aliĝis kaj el kio ĝi tiom multe akiris." La 31an de Majo 1904, li trapasis la parlamentan limon abandonante la konservativulojn por sidiĝi kiel membro de la Liberala Partio en la Ĉambro de Komunuloj.
Subsekretario por Kolonioj: 1905–1908
En Decembro, Balfour rezignis kiel ĉefministro kaj la reĝo Eduardo la 7-a invitis la liberalan estron Henry Campbell-Bannerman formi novan registaron. Esperante atingi majoritaton en la Ĉambro de Komunuloj sufiĉa por labori, Campbell-Bannerman alvokis al ĝenerala balotado por Januaro 1906. La Liberaluloj atingis 377 sidlokojn dum la Konservativuloj nur 157. Ricevinte inviton el la Manĉesteraj Liberaluloj por stari en sia grupo, Churchill kunkandidatis, kaj atingis sidlokon el Nordokcidenta Manĉestero kun majoritato de 1241. En Januaro publikiĝis la verkon de Churchill kiel biografio de sia patro, verko kiun li estis verkante dum kelkaj jaroj. Li ricevis antaŭpago de 8000 pundoj pro la libro, la plej alta iam pagita pro politika biografio en Britio ĝis tiam; tiu publikigo estis ĝenerale bone ricevita. Estis ankaŭ en tiu epoko kiam estis publikigita jam la unua biografio de Churchill mem, verkita de la liberalulo Alexander MacCallum Scott.
En la nova registaro, Churchill iĝis Sub-Sekretario de Ŝtato por la Colonial Office (Ministerio pri Kolonioj), posteno kiun li estis postulinta. Li laboris por la Secretary of State for the Colonies (Ministro pri Kolonioj), Victor Bruce, 9a Grafo de Elgin, kaj nomunis Edward Marsh kiel lia sekretario; tiu restis sekretario de Churchill dum 25 jaroj. En tiu ministra posteno, Churchill ricevis la taskon helpi skizi konstitucion por Transvalo. En 1906, li helpis superrigardi la havigon de registaro por la Oranĝa Libera Ŝtato. Dum tiu agado pri Sudafriko, li klopodis certigi egalecon inter Britoj kaj Buroj. Li ankaŭ anoncis laŭgradan fazigon de la uzado de ĉinaj deviglaboristoj en Sudafriko; li kaj la registaro decidis, ke subita malpermeso okazigus tro multan maltrankvilon en la kolonio kaj tio povus eĉ damaĝi la ekonomion. Li esprimis siajn ideojn pri la rilatoj inter eŭropdevenaj setlantoj kaj la indiĝena sudafrika loĝantaro; post la Zuluoj lanĉis la Bambatan Ribelon en Natalo, li plendis pro la "malplaĉa amasbuĉado de indiĝenoj" fare de eŭropanoj.
En Aŭgusto 1906, Churchill feriis per jaĥto en Deauville, Francio, pasigante multon de sia tempo ludante poloon aŭ kartolude. El tie li sekvis al Parizo kaj poste el Svisio — kie ŝajne li grimpis al Eggishorn — kaj poste al Berlino kaj Silezio, kie li estis gasto de la Kajsero Vilhelmo la 2-a. Li iris poste al Venecio, kaj el tie li turneis Italion pere de aŭto kun sia amiko, Lionel Rothschild. En Majo 1907, li feriis hejme de alia amiko, Maurice de Forest, en Biarritz. Aŭtune, li enŝipiĝis por turneo de Eŭropo kaj Afriko. Li veturis tra Francio kaj poste tra Italio, li veturis al Malto kaj poste al Kipro, antaŭ veturi tra la Sueza Kanalo al Adeno kaj Berbera. Li navigis al Mombasa, kaj veturis fervoje tra la Kenja Kolonio — haltante por ĉasado en Zimba (nuna Zambio — antaŭ pluiri tra la Uganda Protektorato kaj poste navigi laŭ la rivero Nilo. Li verkis pri siaj spertoj por la gazeto Strand Magazine kaj poste publikigis ilin en libro kiel My African Journey (Mia afrika veturado).
Ministro pri Komerco: 1908–1910
Kiam Asquith sukcedis Campbell-Bannerman en 1908, Churchill estis promociita al la kabineto kiel Ministro pri Komerco. Estante nur 33-jaraĝa, li estis la plej juna kabinetano ekde 1866. La ĵus nomumitaj kabinetanoj estis laŭleĝe devigitaj klopodi re-elekton pere de post-balotado; en Aprilo, Churchill malvenkis en Norda Manĉestero antaŭ la konservativa kandidato pro 429 voĉdonoj. La Liberaluloj tiam metis lin en 1908 en post-balotado en la Skota certa loko Dundee, kie li venkis facile. En sia kabineta rolo, Churchill laboris kun la liberala politikisto David Lloyd George por estri la socialajn reformojn. En unu diskurso Churchill asertis, ke kvankam la "avangardo" de la Brita popolo "ĝuas ĉiujn plezurojn de ĉiuj epokoj, niaj ariergardo luktas en kondiĉoj kiuj estas pli kruelaj ol barbareco". Por trakti kun tio, li promociis tion kion li nomis "reton de ŝtataj interveno kaj regularo" similaj al tiuj de Germanio. Liaj diskursoj pri tiuj aferoj estis publikigitaj en la volumoj Liberalism and the Social Problem kaj The People's Rights.
Unu el la unuaj taskoj kiujn li frontis estis peri en industria disputo inter ŝip-laboristoj kaj ties dungantoj en la Rivero Tyne. Li poste establis Tribunalon de Perado por trakti kun estontaj industriaj disputoj, establante reputacion kiel peranto. Argumentante ke laboristoj devus ricevi malpliigon de siaj laborhoroj, Churchill promociis la Leĝoprojekton por Regulado de Karbominoj de 1908 (okhora projekto) — kiu laŭleĝe malpermesus ministojn labori pli ol okhora labortago — enkodukante sian duan agadon en la Ĉambro de Komunuloj. En 1908, li enkondukis la Leĝoprojekton pri Komerco de 1909 en la parlamento, kiu establus komercsistemon kiu klopodus kontraŭi espluatantajn dungistojn, establus la principon de minimuma salajro, kaj la rajton de laboristoj havi manĝoripozon. La projekto estis aprobita per granda majoritato. En Majo, li proponis la Leĝoprojekton por Laborŝanĝoj de 1909 kiu serĉus establi ĉirkaŭ 200 Laborŝanĝoj pere de kio la senlaboruloj povus esti helpitaj por trovi dungon. Li ankaŭ helpis la ideon de sendunga sekureco, kiu estus parte financita de la ŝtato.
Por akiri financon por tiuj socialaj reformoj, li kaj Lloyd George denoncis la etendon de la militŝipara produktado fare de Reginald McKenna. Churchill malferme ridindigis tiujn kiuj pensis, ke la milito kontraŭ Germanio estis neevitebla — laŭ la biografiisto Roy Jenkins li estis trairante "pro-Germanian fazon" — kaj en aŭtuno 1909 li vizitis Germanion, pasigante tempon kun la Kaisero kaj observante manovrojn de la Germana Armeo. En sia persona vivo, Churchill proponis geedzecon al Clementine Hozier; ili geedziĝis en Septembro en la Preĝejo de Sankta Margaret (Westminster). Ili mielmonatis en Baveno, Venecio, kaj Moravio, antaŭ setliĝi en Londona hejmo ĉe 33 Eccleston Square. La venontan Julion ili havis filinon, Diana.
Por aprobigi siajn socialajn reformojn kiel leĝo, la liberala registaro de Asquith prezentis ilin en la formo de Popola Buĝeto. La konservativaj opoziciantoj de la reformo formis la Buĝetprotestan Ligon; subtenantoj establis la Buĝetan Ligon, el kiu Churchill iĝis prezidanto. La buĝeto estis aprobita en la Ĉambro de Komunuloj sed estis malaprobita de la konservativaj lordoj kiuj dominis en la Ĉambro de Lordoj; tio minacis la socialajn reformojn de Churchill. Churchill avertis, ke tia supra-klasa obstrukco kolerigus la laborklasajn Britojn kaj tio povus konduki al klasbatalo. Por trakti kun la barilo, la registaro alvokis al ĝenerala balotado por Januaro 1910, kio rezultis en mallarĝa liberala venko; Churchill retenis sian sidlokon en Dundee. Post la balotado, li proponis la abolon de la Ĉambro de Lordoj per kabineta memorando, sugestante, ke ĝi estu anstataŭita ĉu de unuĉambra sistemo aŭ per nova, pli malgranda dua ĉambro kiu ne havu esencan avantaĝon por la konservativuloj. Aprile, la Lordoj mildiĝis kaj la buĝeto estis aprobita.
Home Secretary: 1910–1911
En Februaro 1910, Churchill estis promociita al posteno de Home Secretary (Brita Ministro de Enlandaj Aferoj), kio havigis aolo li kontrolon super la policaj kaj prizonaj servoj, kaj li plibonigis la prizonreforman programon. Li enkondukis distingon inter krimaj kaj politikaj prizonuloj, kies prizonregularo estu mildigita. Li klopodis munti bibliotekojn por la prizonuloj, kaj enkondukis politikon kiu certigu, ke ĉiu prizono devus organizi ĉu prelegon ĉu koncerton por la distrado de prizonuloj kvar fojojn jare. Li malpliigis la longon de prizonizoligon por unuafojuloj al unu monato kaj al ripetuloj al tri monatoj, kaj parolis kontraŭ tio kion li konsideris kiel troa longaj kondamnoj atribuitaj al la fifarantoj de kelkaj krimoj. Li proponis la abolon de aŭtomata enprizonigo de tiuj kiuj malsukcesis pagi monpunojn, kaj metis halton al la enprizonigo de tiuj kiuj estas inter 16 kaj 21 escepte en okazoj kie ili faris plej seriozajn jurajn malobeojn. El la 43 mortopunoj aprobitaj dum li estis Ministro de Enlandaj Aferoj, li pardonis 21 el ili.
Unu el la ĉefaj enlandaj aferoj en Britio estis tiu de la virina balotrajto. En tiu epoko, Churchill subtenis doni al virinoj balotrajton, kvankam iu leĝoprojekto sukcesus nur se ĝi havus majoritatan subtenon el la (maskla) voĉdonantaro. Lia proponita solvo estis referendumo pri la afero, sed tio ne trovus apogon ĉe Asquith kaj tiel la afero de la virina balotrajto restos nesolvita ĝis 1918. Multaj sufragetoj miskomprenis Churchill kiel engaĝiĝinta opozicianto de la virina balotrajto, kaj celis liajn diskursojn por protesto. En Novembro 1910, la sufrageto Hugh Franklin atakis Churchill per vipo; Franklin estis arestita kaj enprizonigita dum ses semajnoj. Estis tiuj aktivaj sufragetoj kiuj estis la unuarangaj profitantoj de la milido fare de Churchill de la reguloj por tiuj kategoriigitaj kiel 'politikaj' malliberuloj.
En la somero de 1910, Churchill pasigis du monatojn sur la jaĥto de de Forest en la Mediteraneo. Ree en Britio, li ricevis taskon trakti kun la tumulto de Tonypandy, en kiu karbo-ministoj en la valo Rhondda perforte protestis kontraŭ siaj laborkondiĉoj. La policestro de Glamorgan postulis trupojn por helpi la policon haltigi la tumulton. Churchill, sciante ke la trupoj estis jam veturantaj, permesis al ili iri tiom for kiom ĝis Swindon kaj Cardiff, sed blokis ilian deplojadon; li konsciis, ke la uzado de trupoj povus konduki al sangelverŝo. Anstataŭe li sendis 270 Londonajn policanojn — kiuj ne portis pafilojn — por helpi la kimrajn partnerojn. Ĉar la tumultoj pluis, li proponis al la protestantoj intervjuon kun la ĉefa industria peranto de la registaro, kion ili akceptis. Private, Churchill konsideris kaj la minposedantoj kaj la strikantajn ministojn kiel "tre malraciaj". The Times kaj aliaj amaskomunikiloj akuzis lin kiel tro milda ĉe la tumultantoj; male, multaj el la Laborista Partio, kiu estis ligita al la sindikatoj, konsideris lin tro perfortema.
Asquith kunvokis ĝeneralan balotadon por Decembro 1910, en kiu la Liberaloj estis re-elektitaj kaj Churchill denove certigis sian sidlokon el Dundee. En Januaro 1911, Churchill engaĝiĝis en la Sieĝo de Sidney Street; nome, tri Latvaj ŝtelistoj estis murdintaj kelkajn policoficirojn kaj kaŝintaj en hejom de la East End de Londono, kaj estis ĉirkaŭitaj de la polico. Churchill aliĝis al la polico kvankam li ne rekte estris la operacon. Post la hejmo estis incendiita, li diris al la fajrestingistoj ne eniri en la domo pro la minaco ke la armitaj Latvoj povus ataki ilin. Post tio, du el la krimuloj estis trovitaj mortintaj. Kvankam li frontis kritikojn pro sia decido, li asertis, ke li "pensis, ke pli bone lasi la domon bruli ol uzi bonajn Britajn vivojn por savi tiujn sovaĝajn friponojn."
En Marto 1911, li enkondukis denove la Leĝoprojekton pri Karbominoj de 1911 al la parlamento, kio — se metita en leĝo — enkondukus pli strikte sekurigajn normojn por la karbominoj. Li ankaŭ formulis la Leĝoprojekton pri Vendejoj de 1911 por plibonigi la laborkondiĉojn de laboristoj de vendejoj; ĝi frontis opozicion el vendejposedantoj kaj estis aprobita kiel leĝo nur laŭ multe pli milda formo. Por meti premon en tiun temon, li iĝis prezidanto de la societo Early Closing Association kaj restis en tiu posteno ĝis komenco de la 1940-aj jaroj. En Aprilo, Lloyd George enkondukis la unuan leĝaron pri sekureco por sansistemo kaj sendungeco, nome la National Insurance Act 1911; Churchill ludis gravan rolon por skizi ĝin. En Majo, lia edzino naskis sian duan filon, nome Randolph, nomita laŭ la patro de Churchill. En 1911, li ricevis taskon trakti la civilajn konfliktojn, sendante trupojn al Liverpool por ĉesigi la transportan strikon de 1911 kaj ĉefe kontraŭ la fervoja striko. Kiam okazis la Agadir-krizo, kiu minacis per eksplodo de milito inter Germanio kaj Francio, Churchill sugestis, ke okaze de negocada malsukceso, Britio formu aliancon kun Francio kaj Rusio kaj protektu la sendependon de Belgio, Nederlando, kaj Danio antaŭ ebla Germania ekspansiismo. La Agadir-krizo havis decidigan efikon sur Churchill kaj liaj vidpunktoj pri la neceso de armeŝipara etendo.
Unua Lordo de la Admiralaro: 1911–1915
En Oktobro 1911, Asquith nomumis Churchill kiel Unua Lordo de la Admiralaro. Li setlis en sia oficiala Londona sidejo de Admiralarejo, kaj establis sian novan oficejon en la admirala jaĥto, nome Enchantress. Dum la venontaj du jaroj kaj duono li dediĉis sin al la armeŝipara preparado, vizitante ŝiparajn staciojn kaj dokojn, cele al plibonigo de la ŝiparmea moralo, kaj splorante la disvolvigon de la Germana Ŝiparmeo.Post la Germana registaro aprobis la Germanŝiparajn Leĝojn por pliigi sian militŝiparajn produktadon, Churchill promesis ke Britio faros same kaj por ĉiu nova batalŝipo konstruita de Germanio, Britio konstruos du. En la kredo, ke Germanio estis estrita de oligarkio de "la terposedanta praularo", li esprimis sian esperon ke milito kontraŭ tiu lando estos evitata se la germanaj "demokratiaj fortoj" povos replenumi sian kontrolon super sia registaro. Por malkuraĝigi konflikton, li invitis Germanion engaĝiĝi en reciproka malaltigo de la ŝiparkonstruaj projektoj de ambaŭ landoj, sed lia propono estis malakceptita.
Kiel parto de siaj ŝiparaj reformoj, li premis por pli altaj pagoj kaj pli grandaj distrinstalaĵoj por la ŝiparmea stabanaro, pliigo en la konstruo de submarŝipoj, kaj plinovigita fokuso al la Ŝiparmea Aerservo, kuraĝigante ilin por eksperimento pri kiel aviadiloj povus esti uzataj por atakaj militceloj. Li stampis la terminon "seaplane" (hidroplano) kaj ordonis konstruon de 100 por la Ŝiparmeo. En 1913 Li ekhavis flugolecionojn ĉe la aerbazo de la RAF en Eastchurch, kvankam amikoj instigis lin haltigi tion pro la danĝeroj. Kelkaj Liberaluloj opoziciis al liaj niveloj de ŝiparmea elspezado; en Decembro 1913 li minacis rezigni se lia propono por kvar novaj batalŝipoj en 1914–15 estus malakceptita. En Junio 1914, li konvinkis la Ĉambron de Komunuloj rajtigi la aĉeton fare de la registaro de 51 procento en la profitoj de nafto produktita de la Anglo-Persian Oil Company, por sekurigi kontinuan naftoliveradon al la Reĝa Ŝiparmeo. Kiel subtenanto de eŭgeniko, li partoprenis en la skizado de la Leĝo pri Mensa Handikapo de 1913; tamen, tiu Leĝoprojekto, en la formo finfine aprobita, malakceptis sian preferatan metodon de steriligo de mensmalkapabluloj favore al ilia enmeto en institucioj.
Plej grava politika afero en tiu periodo estis la polemika temo kiel la Brita registaro reagu al la Irlanda Memrega Movado. En 1912, la registaro de Asquith proponis la Leĝoprojekton por Regado de Irlando de 1914, kiu se aprobita kiel leĝo garantius hejmregadon al Irlando. Churchill subtenis la Leĝoprojekton kaj instigis la Ulsterajn Uniistojn — ĉefe Protestanta komunumo kiu deziris kontinuan politikan unuecon kun Britio — akcepti ĝin. Li kontraŭis la dispartigon de la insulo Irlando, kaj en 1913 li sugestis, ke Ulstero havu iom da aŭtonomeco el sendependa Irlanda registaro. Multaj Ulsteraj Uniistoj malakceptis ajnan eblon kiu lasu ilin sub jurisdikcio de Dublin-a registaro kaj la Ulsteraj Volontuloj minacis ribelon kiu establu sendependan Protestantan ŝtaton en Ulstero. Churchill estis la ministro kiu ricevis la taskon montri ultimaton al tiuj kiuj minacas perfprton, kaj tion li faris dum diskurso en Bradford en Marto 1914. Laŭ kabineta decido, li helpis la ŝiparmean ĉeeston en Irlando por trakti kun ajna Uniisma ribelo; konservativuloj akuzis lin klopodi iniciati "Ulsteran Pogromon". Cele al plia kompromiso trankviligi la Ulsterajn Volontulojn, Churchill sugestis, ke Irlando restu parto de federacia Unuiĝinta Reĝlando; tio siavice kolerigis kaj Liberalulojn kaj Irlandajn naciistojn.
Churchill dum la Unua Mondmilito
Tuj post la Atenco de Sarajevo en Junio 1914 eksplodis parolado pri milito en la tuta Eŭropo. Churchill ekpretigis la ŝiparmeon por konflikto, konvinkita, ke se Germanio atakas Francion tiam Britio neevitebla devus aliĝi al la milito. Kvankam estis forta opozicio ene de la Liberala Partio al la engaĝiĝo en la konflikto, la Britia Kabineto interkonsentis ke Germana invado de Belgio estus kaŭzo de milito. Kiam tio okazis, Britio efektive deklaris militon. Churchill ricevis la taskon organizi la ŝiparmeajn militklopodojn de la lando. En du semajnoj, la ŝiparmeo transportis 120,000 Britajn trupojn trans la Manika Markolo al Francio. En Aŭgusto, li superrigardis ŝiparmean blokadon de la Germanaj Nordmaraj havenoj por eviti, ke ili transportu manĝaĵojn mare; li ankaŭ sendis submarŝipojn al la Balta Maro por helpi la Rusian Ŝiparmeon kontraŭ la Germanaj batalŝipoj. Ankaŭ en Aŭgusto, li sendis Marbrigadon al Ostendo por devigi la Germanojn relokigi parton de siaj trupoj for el la ĉefa suda atakejo.
En Septembro, Churchill ekhavis plenan respondecon pri la aerdefendo de Britio, kaj faris kelkajn vizitojn al Francio por trakontroli la militklopodojn. En Britio, li diskursis turnee por rekrutado en Londono kaj Liverpool, kaj lia edzino naskis sian trian filon, Sarah. en Oktobro li vizitis Antverpenon por observi Belgajn defendejojn kontraŭ la sieĝantaj Germanoj; li promesis al la Belgia Ĉefministro Charles de Broqueville, ke Britio havos plifortigojn por la urbo. La germana atako pluis, kaj tuj post Churchill lasis la urbon. Li interkonsentis por brita retiriĝo, kio permesis ke la Germanoj kaptis Antverpenon; multaj el la gazetaro kritikis Churchill pro tio. Churchill argumentis, ke lia agado plilongigis la reziston dum unu semajno (Belgio estis proponinta kapitulacigi Antverpenon la 3an de Oktobro) kaj tio estis permesinta al Aliancanoj sekurigi Kalezon kaj Dunkerkon.
En la Okcidenta Fronto: 1915–1916
Dum kelkaj monatoj Churchill servis kiel Ministro de la Trezoro aŭ pli ĝuste kiel Kanzeliero de la Duklando Lankastero. Tamen, la 15an de Novembro 1915 li rezignis el tiu posteno (do el la registaro), konstatante, ke li ne havos lokon en la pli malgranda Militkonsilantaro formita de Asquith kiel reago al la kabineta postulo, kaj sentante, ke liaj energioj ne estis bone uzataj.
Kvankam ankoraŭ parlamentano, Churchill revenis al la Brita Armeo, intence akiri nomumon kiel brigadestro, sed por komando de bataliono. Post iome da tempo atingante front-linian esperton kiel Majoro kun la 2a Bataliono, nome de Grenadistoj, li estis nomumita portempa Leŭtenant-Kolonelo, komandanta de la 6a Bataliono, nome Reĝaj Skotaj Fuzilieroj (parto de la 9a (Skota) Divizio), la 1a de Januaro 1916.
La korespondado kun sia edzino montras, ke lia intenco partopreni en la aktiva militservo celis rehabilitigon de lia reputacio, sed tio estis malhelpita per la serioza risko esti mortigita. Dum lia regotempo, lia bataliono estis setlita ĉe Ploegsteert, sed ĝi ne partoprenis en batalo. Kvankam li forte malaprobis la amasmortigon kiu estis uzata en multaj el la agadoj de la Okcidenta Fronto, li eksponis sian vivon en danĝero farante enirojn al la frontlinio kaj persone faris 36 ŝtelirojn al nenies tero.