cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jerusalemo
La romia kaj la bizanca superregado
Jerusalemo restis en la ruinoj ĝis regado de imperiestro Hadriano, kiu denove konstruis ĝin kiel romian urbon, nomita Kolonia Aelia Kapitolina (135) kaj malpermesis al la judoj eniri en ĝin. Sed la malpermeso ne estis strikte konservata - ankoraŭ en tiu sama jarcento estiĝis en Jerusalemo juda kvartaleto.
Imperiestro Konstanteno la 1-a klopodis ŝanĝi Jerusalemon en kristanan urbon, li renovigis do la malpermeson de Hadriano. Sed li milde cedis, kiam li permesis al la judoj la eniron en la urbon por unusola tago en la jaro - dum datrevena tago de la ruinigo de Templo (Tiŝ'a be'av). Patrino de Konstanteno la Granda, Helena, laŭ legendo vizitis Jerusalemon, kie ŝi trovis supozitajn restojn de kruco, sur kiu estis supozeble krucumita Jesuo. Ŝi difinis lokon kaj sur tiu ĉi loko estis konstruita baziliko de la Sankta Tombo (iam markata kiel "Dia tombo").
Sekvanto de Konstanteno, Juliano Apostato, kiu batalis kontraŭ la kristanismo, nuligis la malpermeson en la urbon kaj ankaŭ komencis konstruadon de nova juda Templo, sed la sekvanta jaro (363) li mortis dum militiro kontraŭ Persio. Liaj sekvantoj poste realigis denove kristanismon.
La islama kaj la krucista periodo
En la jaro 638 Jerusalemo, regata fare de la bizancaj kristanoj, estis konkerita fare de la islamanoj, kiuj rapide permesis al la judoj kaj la kristanoj revenon en Jerusalemon. Sur Templa monto estis konstruita moskeo Al Aksa kaj la Kupolo de la Roko.
En la jaro 1099 Jerusalemon konkeris krucistoj - ili masakris la islamajn kaj la judajn loĝantojn kaj la urbo fariĝis centrejo de Jerusalema reĝlando. Post malvenko de la krucistoj en batalo apud Hattin en la jaro 1187 pli proksime al la urbo venis Saladino, post mallongtempa sieĝado li subjugis la urbon kaj redonis sub la islama regado. En 1192 Saladino fermis armisticon per interkonsento de Ramlo, kiu sekurigis liberan aliron al la kristanaj pilgrimantoj en la urbon.
Chenonceau
Chenonceau estas kastelo en la franca urbeto Chenonceaux apud Tours. Ĝi superpontas la riveron Cher kaj konsideratas unu el la tiel nomitaj Luar-regionaj kasteloj, kvankam ĝi situas 12 kilometrojn sude de la rivero Luaro.
Historio
Thomas Bohier, trezoristo de la francaj reĝoj Karlo la 8-a, Ludoviko la 12-a kaj Francisko la 1-a, konstruigis la kastelon. Dum pluraj jaroj li aĉetis grundon ĉirkaŭ Chenonceaux kaj malkonstruigis la originan, jam ruinigitan kastelon ĝis restis nur la kvadrata turego. La kastelo estis konstruita por lia edzino Catherine Briçonnet.
Post la morto de Thomas Bohier oni kontrolis la librotenadon kaj rimarkis, ke li ŝuldis grandan sumon al la ŝtata trezoro. En 1526 lia filo estis do devigita transdoni la kastelon al la franca reĝo Francisko la 1-a (Francio), kiu uzis ĝin kiel ĉaskastelo.
Henriko la 2-a (Francio) donacis la kastelon al sia amatino Diane de Poitiers, kiu konstruigis ĝardenojn kaj, laŭ planoj de Bohier, ponton super la riveron Cher.
Post la laŭvicaj reĝiĝoj de siaj filoj Francisko la 2-a, Karlo la 9-a kaj Henriko la 3-a, Katerino konstruigis la faman galerion sur la ponton de Diane.
Dum la Unua Mondmilito malsanulejo estis instalita en la kastelo kaj 2254 vunditaj soldatoj tie estis flegataj. Dum la Dua Mondmilito la kastelo situis inter la de germanoj okupita parto de Francio kaj la libera parto, tiel iuj pasis tra la kastelo kaj la galerio en la liberan parton. En 1944 bombo eksplodis proksime de la kapelo kaj detruis la vitralojn, kiuj estis anstataŭigitaj poste de Max Ingrand.
Arkitekturo
La kuirejo estas instalitaj en la pilieroj de la kastelo, kajo ebligis rektan malŝarĝon de la boatoj.
La rekta ŝtuparo estas unu el la unuaj en Francio, laŭ itala modelo.
Ĝardenoj
La du ĉefaj ĝardenoj estas tiu de Diane de Poitiers kaj tiu de Katerino de Mediĉo, kiuj troviĝas je la du flankoj de la Tour des Marques, lasta restaĵo de la unua kastelo.
Jerusalemo
La islama kaj la krucista periodo
Kun la reveno de la islama regado super la urbo en Jerusalemon revenis ankaŭ la judoj. En la 13-a jarcento poste regado super la urbo alternis inter kristanoj kaj islamanoj, sed finfine la krucistoj estis post falo de Akko, la lasta krucista rifuĝejo, en la jaro 1291 definitive elpelitaj.
La periodo de Osmanida imperio
En la jaro 1517 Jerusalemo falis en la manojn de Osmanida imperio kaj la urbo enpaŝis en periodon de prospero. Sultano Sulejmano la 1-a konstruis ĝis nun konservitaj jerusalemajn remparojn, li renovigis burgaron kaj la turon de Davido. Sed kun longe daŭranta falo de la osmanida imperio malboniĝis ankaŭ la kondiĉoj de Jerusalemo kaj grandaj partoj meze de la urbo senhomiĝis. En la 18-a kaj la 19-a jarcentoj la juda loĝantaro komencis multnombriĝi en Jerusalemo, ke fine en la jaro 1844 ili estis la plej nombra grupo (7120 judoj, 5000 islamanoj kaj 3390 kristanoj). Multaj judoj en la urbo estis sefardoj kun osmana ŝtataneco, kiu certigis proporcie favorajn jurajn kaj ekonomiajn kondiĉojn. Aŝkenazoj tiun ĉi avantaĝon ne havis, tial ili estis malpli riĉaj kaj ilia nombro estis tial multe malpli granda. Helpis ilin tial organizo Heĥaluco, tra kiu al la aŝkenazoj kontribuis judoj el iliaj naskolandoj.
La brita regado
En la unua mondmilito Jerusalemo falis la 10-an de decembro 1917 al britoj. La sekvantan tagon enpaŝis en la urbon armea komandanto Edmund Allenby. La pozicio de la urbo ascendis kun la alveno de britoj kaj ĝi fariĝis signifa centrejo. Kun fondo de Britmandata Teritorio Palestino (angle British Mandate of Palestina) en la jaro 1920 la urbo estis loko de sidejo de la plej supera komisaro. Cionistoj plie konstruis en la urbo sidejon de Nacia Instituto, en kiu rezidis Juda Agentejo kaj Juda Nacia Konsilantaro (Vaad Leumi). En la jaro 1925 estis sur monto Skopus malfermita Hebrea universitato. Estis ankaŭ fonditaj novaj jerusalemaj kvartaloj ekster la remparoj de la urbo - kaj la judaj kaj la arabaj.
Milito je sendependeco kaj dividigo de Jerusalemo
Laŭ Plano de UN pri divido de Palestino estis supozate, ke Jerusalemo komune kun Betlehemo estos internacia teritorio. Sed kiam eksplodis la unua arab-israela milito (Milito je sendependeco), ambaŭ flankoj ignoris tiun ĉi statuson klopodante akiri regadon super Jerusalemo. La arabaj taĉmentoj ekblokis al la judoj vojon en Jerusalemon kaj haltigis alkondukon de akvo en la urbon. Sole armigitaj konvojoj kapablis penetri en la urbon je prezo de grandaj perdoj kaj alveturigi provizojn en ĝin.
Kiam la britoj la 14-an de majo 1948 foriris el la lando kaj Israelo proklamis la sendependecon, enpaŝis en la landon Arabaj legioj kaj la bataloj eksplodis tutplene. La arabaj legioj jam la 18-an de majo enpaŝis la urbon kaj la sekvantan tagon ili venis ĝis la juda kvartalo. Sed la 20-an de majo la israelaj taĉmentoj reakiris la teritorion reen. Sed ne por longa tempo – la 28-an de majo la juda kvartalo falis en la manojn de la araboj. La 1-an de junio la israelanoj komencis malvenki en Jerusalemo. En julio estis ankoraŭ farita provo konkeri reen la Malnovan Urbon, sed ĝi ne sukcesis.
Post fina armistico do restis al la israelanoj sole la okcidenta parto de Jerusalemo. En decembro de 1949 transloĝiĝis en ĝin Kneset. Transŝoviĝi devis ankaŭ Hebrea universitato. La 5-an de decembro 1949 David ben Gurion poste proklamis Jerusalemon kiel ĉefurbo de Israelo.
La unuiĝinta Jerusalemo
La 5-an de junio 1967 eksplodis Sestaga milito. Jordana armeo pripafadis la judan urbon kaj konkeris konstruaĵon de registaro. Sed la israela armeo (Cahal) repuŝis la jordanan atakon kaj komencis kontraŭatakon, en kiu ĝi fortranĉis Jerusalemon de Ramalaho. Sekve la israelanoj tra Leona pordego venis en Malnovan Urbon kaj priregis la tutan jerusalemon kaj la palestinaj loĝantoj akiris daŭran restadon, sed ne ŝtatanecon. La Israela registaro aneksiis Orientan Jerusalemon (kontraste kun Ĉisjordanio, kiu estis okupaciita sed ne aneksita oficiale), kaj do ĝi proponis Israelan civitanecon al la arabaj loĝantoj, kiuj rifuzis ĝin. En la lastaj kvardek jaroj la Israela registaro ankaŭ konstruis novajn kvartalojn en orienta Jerusalemo kie nun loĝas judoj. Ĉi tiu movo kolerigis la arabojn, kiuj vidas ĝin kiel parto de plano por "judigi" Jerusalemon. Subtenantoj de Israelo neas la ekziston de simila plano, atentigante ke la proporcio de araboj inter la loĝantoj de Jerusalemo ne falis de kiam Israelo okupaciis la tutan urbon, kio evidente ne veras.
Pilar Mateos
Pilar MATEOS MARÍN (Valladolid, 1942) estas hispana aŭtorino de libroj de infanoj
Jerusalemo
Evoluo de la loĝantaro
En 1979 jam loĝis 50 000 judoj en orienta Jerusalemo, en 1993 jam 160 000. La parto de la judaj loĝantoj en Jerusalemo estis entute 65 % en 2005, la araba parto 32 % kaj la kristana 2%.
La sekva tabelo montras la kreskon de la loĝantaro.
Pilar Mateos
Ŝi historioj uzas simplan vortenhavon al paroladis de personoj izola, marĝena aŭ malfeliĉa. Ŝi miksas la realaĵon kaj la imagpovo en laboroj kie la fantazio kaj la revoj povas estigi novaj realoj.
Jerusalemo
Problemaro de la statuso
Jam ekde la jaro 1948 la jura kaj la internacia statusoj de Jerusalemo estas komplikaj kaj neklaraj. Plano de UN pri divido de Palestino planis, ke Jerusalemo estos, komune kun Betlehemo, internacia zono, kiun administros taĉmentoj de UN kaj konsilantaro konsistanta el reprezentantoj de la loĝantoj de la zono. Sed en la unua araba-israela milito Jerusalemo estis dividita inter Ŝtato Israelo kaj Jordanio (al tiu falis ankaŭ Betlehemo). Ŝtato Israelo agnoskis tiun ĉi staton, sed ne judaj terorismaj organizoj Irgun kaj Lehi, kiu plu en Jerusalemo daŭrigis en sia sendependisma agado, kvankam en la cetero de Israelo tiuj ĉi organizoj estis enmembrigitaj en la israelan armeon.
En decembro de 1949 Israelo proklamis Jerusalemon (respektive ties okcidentan parton) kiel sian ĉefurbon. Ĝenerala Asembleo de UN la saman monaton akceptis rezolucion, postulanta la internacian statuson de Jerusalemo.
Post Sestaga milito, en kiu Israelo konkeris ankaŭ la orientan parton de Jerusalemo, Kneset rajtigis la israelan armeon, por ke ĝi komencu labori pri leĝo, kiu, rilate al la rezultoj, disvastigus la limojn de Israelo. Estiĝis tiel la Jerusalema Leĝo aŭ "Baza leĝo: la ĉefurbo de Israelo", kiu estis proklamita en la jaro 1980 kaj kiu diras, ke Jerusalemo, la tuta kaj la unuiĝinta, estas ĉefurbo de Israelo. La internaciaj komunumoj (Rezolucio de UN n-ro 478) ne agnoskas tiun ĉi bazan leĝon kaj komprenas la proklamon de tiu ĉi leĝo kiel okupacion. UN plie elvokis siajn membrajn ŝtatojn, por ke ili transŝovu siajn ambasadorejojn el Jerusalemo (lastaj ambasadorejoj estis transŝovitaj ĝis Tel-Avivo nur en la jaro 2006). Kontraŭe al tio, la israela registaro proklamas, ke ne temas pri la okupacio. La plej Supera Tribunalo de Israelo eldonis al tio decidon, ke la centro de Jerusalemo estas neapartigebla parto de Ŝtato Israelo.
La situacion plie komplikas ankoraŭ sinteno de la palestinanoj, kiuj konsideras Jerusalemon kiel ĉefurbon de la estonta memstara Ŝtato Palestino.
La 2a de januaro 2018, la Kneset adoptis per sia dutriona plimulto leĝon, por rezigni neniun ajn parton de Jerusalemo en favoro de la palestinanoj.
Muzeoj
En Jerusalemo troviĝas multaj muzeoj.
Unu el la plej konataj estas Muzeo de Israelo, kiu enhavas grandan kolekton de arkeologiaj trovitaĵoj inkluzive de Pergamenaro de Morta Maro, modelo de Jerusalemo el la tempo de Jesuo.
Muzeo speciale celita al arkeologio estas poste Muzeo Rockefeller. La belarto estas denove eskpoziciata en la Domo Tiĥo. Pri la urbo mem montriĝas ekspoziciaĵoj en la muzeo en la turo de Davido.
Ĝad Vaŝem estas muzeo kaj samtempe monumento de Holokaŭsto. En nelasta vico situas en Jerusalemo ankaŭ Islama muzeo.
Konstruaĵoj
La jerusalema urbocentro iĝis en 1981 monda kulturheredaĵo de Unesko. Ekde la mezepoko ĝi enhavas la armenan kvartalon en la sudokcidento, la kristanan en la nordokcidento, la judan en la sudoriento kaj la islaman en la nordoriento, kaj estas ĉirkaŭita de preskaŭ tute konservitaj remparoj. La murego de la iama urbo de Davido havas plurajn turojn kaj originale sep pordegojn, inter kiuj estis tri grandaj kaj kvar malgrandaj; aldoniĝis oka en la jaro 1889.
En la kristana parto de la urbocentro troviĝas la nova pordego, ĉe la limo al la armena parto la pordego de Jafo kaj ĉelime al la islamana parto la Damaska pordego. En la islamanan parton gvidas la pordego de Herodo, la ora pordego kaj la pordego de Stefano. En la juda parto troviĝas la pordego de Ciono kaj la rubaĵpordego.
Sudokcidente de la urbocentro staras la monto Ciono kun la supozita tombo de la reĝo Davido. Oriente troviĝas la Olivarba monto kun la ĝardeno Getsemano. Gravaj kristanaj ejoj estas la Baziliko de la Sankta Tombo starigita sur la fundamentoj de preĝejo el la 4-a jarcento kaj la Via Dolorosa.
La ĉirkaŭ 400 metrojn longa okcidenta muro, nomata muro de lamentadoj, estas parto de la subtenmuro de la ebenaĵo sur kiu staris la granda templo de Herodo la Granda.
La Pordego de Jaffa estas ŝtona arkaĵo en la muroj de la Malnova Urbo.
Muziko
La urbo havas du profesiajn orkestrojn – Jerusaleman simfonian orkestron kaj Israelan Kameratan Jerusalemo.
Teatro kaj kino
Troviĝas en la urbo ankaŭ kvanto de teatroj (ekz. Jerar Baĉchar, Bet Ŝmuel aŭ Jerusalema teatro) kaj kinejoj – en kelkaj el ili estas aranĝataj ankaŭ internaciaj filmaj festivaloj.
Universitatoj
La plej signifa kleriga centrejo estas Hebrea universitato, en kies proksimeco situas Jerusalema nacia kaj universitata biblioteko.
Festivaloj
Unu el la ĉefaj kulturaj eventoj de la jaro estas Israela festivalo.
Naskiĝintoj en la urbo
Vidu ankaŭ: Kategorio:Naskiĝintoj en Jerusalemo
Mortintoj en la urbo
Vidu la kategorion: Kategorio:Mortintoj en Jerusalemo
Ĝemelurboj
Interkonsento de kooperacio kun Marsejlo, Francio, ekde 2006.
12149 Begas
12149 Begas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝia nomo honoras la familion Begas, germanajn artistojn de la 19-a jarcento, kies plej konata estas la romantikista pentristo Carl Joseph Begas (1794–1854). El liaj kvar filoj, Reinhold (1831–1911) kaj Karl (1845–1916) estis skulptistoj, dum Oscar (1828–1883) kaj Adalbert (1836–1888) estis pentristoj, kiel Ottmar Begas (1878–1931), filo de Karl Begas.
Adam Lonicer
Adam LONITZER, latinigite Adamus Lonicerus, esperantigite Adamo Lonicero (naskiĝis la 10-an de oktobro 1528 en Marburg, mortis la 29-an de majo 1586 en Frankfurto ĉe Majno) estis germana kuracisto kaj botanikisto.
Karolo Lineo donis la nomon Lonicera pri li. Li faris la unuan priskribon en eŭropa libro de la ergoto (Claviceps purpurea) kaj de ĝia uzo kiel sendoloriga kuracilo por patrino dum akuŝo.
(13698) 1998 KF35
(13698) 1998 KF35 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
E la nave va
E la nave va (Kaj la ŝipo iras, en itala) estas filmo satira itala de 1983 de la kunreĝisoro Federico Fellini pri la mondo de la opero kaj la luktoj por povo komence de la 20a jarcento kun scenaro de Fellini mem kaj Tonino Guerra, kaj lirikaj tekstoj de Andrea Zanzotto.
Fellini montras grupon de personoj de la alta socio eŭropa kiu portas la cindrojn de fama operkantistino, «Edmea Tetua» (aludo al Maria Callas), al ŝia naskinsulo por ĵeti ilin en la Egean Maron. Ĵurnalista notas la surŝipajn eventojn, la famajn veturantojn, nome muzikistoj konatuloj de la fama mortintino, samfamilianoj, membroj de la nobelaro, kaj ĉefe rivalinoj de La Tetua kaj kolegoj (Aureliano Fucciletto alude al Luciano Pavarotti), kritikistoj, mezosopranoj, baritonoj kaj reĝisoroj.
Aŭgusto de 2011
Jen listo de okazaĵoj en aŭgusto 2011.
Lepe
Lepe estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Ĝi estas fama en la tuta Hispanio kiel supozata hejmo de naivaj, mallertaj loĝantoj, pri kiuj oni rakontas sennombrajn anekdotojn kaj ŝercojn.
Elstaras 24 km de plaĝoj (La Antilla, Nueva Umbría kaj la orienta parto de Islantilla, kiu estas kunposedo kun Isla Cristina), same kiel la fiŝkapta haveno de El Terrón, la ermitejo de Nuestra Señora de la Bella, patronino de la urbo, aŭ la Turo de la Kataluno, konstruita por detekti la venon de piratoj kiuj gvatis la ŝipojn alvenantajn el Ameriko.
Toponimio kaj simboloj
Car temas pri setlejo jam konata de antaŭromia epoko, ricevis multajn similajn nomojn. La nunan nomon oni rilatas populare al leprejo, kiu iam ekzistis, sed pli verŝajne al la romia setlejo Leptis minor.
En la blazono aperas la figuro de Rodrigo Pérez de Acevedo kiam ekvidis unuafoje inter eŭropanoj teritorion de la estonta Ameriko.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Leperos. La censita populacio en 2009 estis loĝantoj kaj la denseco estas 202,33 loĝ/km². Ĝi estas la plej loĝata municipo post la provinca ĉefurbo, Onubo. Tio okazas pro la ekonomia disvolviĝo rilata al agrikulturo ĉefe de frago, kio allogas multajn enmigrantojn.
Situo
Lepe estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Okcidenta Marbordo (Onubo) en la sudokcidenta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 18 m; je 41 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 127.94 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°15′N 7°12′Ok.
Kunštát
Kunštát (Kunstadt) estas urbo en Ĉeĥio, situanta en la Sudmoravia regiono en la distrikto Blansko, 18 km nordokcidente de Blansko. En en ĝi vivis.
Lepe
Situo
Ĝi limas nordokcidente kun San Silvestre de Guzmán kaj Ayamonte, norde kun Sanlúcar de Guadiana, nordoriente kun Cartaya, okcidente kun Villablanca, oriente kun Cartaya, sudokcidente kun Isla Cristina, sude kun la Atlantiko kaj sudoriente kun Punta Umbría.
Kunštát
Historio
La unua skriba mencio pri ekzisto de Kunštát devenas el la jaro 1279. Sian nomon ĝi ricevis laŭ sia fondinto Kuno, filo de Gerhardo el Zbraslav. Nobela familio de senjoroj el Kunštát posedis tiun ĉi senjorion ĝis 1521. La plej grava reprezentanto de la familio estis la ĉeĥa reganto Georgo el Kunštát kaj Poděbrady. La lastaj posedantoj de la senjorio estis en la jaroj 1901-1945 la grafoj Coudenhove-Honrichs. En la 14-a jarcento la komunumo ricevis rangon de urbeto kaj en 1994 de urbo. Kunštát famiĝis eĉ eksterlande precipe pro sia tradicio de potfara metio.
Lepe
Historio
Lepe estis jam grava dum epoko de romianoj kaj araboj. Post la konkero fare de kristanoj dependis de la Ordeno de Templanoj, ĝis la komenco de la 14a jarcento kiam doña María Coronel akiris ĝin por la senjorlando de la familio Guzmán, postaj senjoroj de Niebla, je kies jurisdikcio restis ĝis mezo de la 15a jarcento. Post familiaj kvereloj, don Juan Alonso de Guzmán, dukode Medina Sidonia, donis la lokon, kun Ayamonte kaj La Redondela, al sia filino doña Teresa de Guzmán, kiel doto por edzigo al don Pedro de Zúñiga, kiu formis la markizlandon de Ayamonte, al kio estos ligata Lepe ĝis la unua triono de la 19a jarcento, kiam oni nuligis la senjorlandojn.
Kelkaj lepanoj partoprenis en la unuaj ŝipveturadoj al Ameriko.
Geografio
Sude estas longaj kaj sablaj plaĝoj (24 km). Norde estas arbaroj kaj montetoj kie oni dedicas sin al agrikulturo. La urbo estas en valo. Oriente estas la fluo de la rivero Piedras kiu limas kun Kartajo aŭ Cartaya. Ĉe la enfluo de tiu rivero kreskas pro sedimentoj terlango (nome Flecha de El Rompido) kiun oni disputas inter Cartaya kaj Lepe.
En la Natura Loko de la marmarĉoj de la rivero Piedras kaj Flecha de El Rompido loĝas protektitaj specioj kaj de flaŭro (juniperoj, tajdaj marmarĉoj ktp) kaj de faŭno (ĥameleonoj, marbirdoj). Krome la municipo havas pinarojn, kun makiso varia de cistoj kaj aliaj aromaj plantoj. Aliaj arbaroj estas Piorno, la Parque Litoral, la parko Cabezos, la parko El Corchuelo kaj la Dehesa del Alcornocal, kiu konstituas la plej sudan formaĵon de la provinco kun la korkokverko kiel hegemonia specio.
Urba medio
Lepe dividiĝas en nombraj kvartaloj, strukture en la jenaj zonoj: Centro, Don Ramiro, El Llano, La Arboleda, El Campú, Las Moreras, La Noria, Las Colombinas, Blas Infante, La Gaga, La Pendola, Cantargallo kaj Urbanización Virgen Bella. La stratoj de la centro, antikve nomigitaj laŭ metioj (forĝistoj, buĉistoj, ktp.) nun nomiĝas laŭ elstaraj lepeanoj (Oria Castañeda, Manuel Vela, ktp.).
Ĉe la plaĝo de La Antilla oni konstruis urban kernon ĉefe turisman kaj komercan paralele al la plaĝo samnoma. Ĉe la plej antikva zono de tiu, la Kvartalo Carmen, komencas mara promenejo kiu ligas tiun lokon kun Islantilla.
Islantilla estas komunumo kreita en la 1990-aj jaroj de la municipoj de Lepe kaj Isla Cristina por allogi luksan turismon. Hegemonias kvarstelaj hoteloj, golfejo de 27 truoj, la du komercaj vendejaroj kaj privataj urbanizaĵoj.
El Terrón (La Terbulo) aktuale preskaŭ senhoma, pro malpliiĝo de fiŝkaptado ĉe la haveno Terrón pro neceso konstante dragi la fluejon de la Rivero Piedras el sedimentoj. Troviĝas ĉe La Ermita (Ermitejo), ĉe meandro de la Rivero Piedras ĉe la komenco de la Flecha de El Rompido.
Demografio
Aktuale Lepe estas la plej loĝata urbo de la provinco post la provinca ĉefurbo Onubo. Demografie Lepe karakteras pro la granda pliiĝo de ties populacio en la lastaj dudek jaroj kaj la rapida ritmo de pliiĝo de la populacio. Tio grandparte pro la alta nombro de enmigrantoj kiu loĝas en la urbo, apartenantaj al 63 diversaj ŝtatanecoj, kaj farante ĉirkaŭ la 20 % de la populacio totala.
Ekonomio
Agrikulturo (frago kaj oranĝo) kaj brutobredado (apenaŭ). Fiŝkaptado. Turismo. La persona enspezo de Lepe estas sufiĉe alta ka tio pro la forta ekonomia sistemo, baze sur la unuarangaj sektoroj, sed ankaŭ sur la duaranga kaj triaranga. Dum la monatoj de la laboroj por fragokolekto el decembro al julio, la sendugindico estas ĉirkaŭ 0%. Dum la resto de la jaro, kiam oni preparas la terenon por novaj kultivoj, la sendugindico estas nur ĉirkaŭ 4% de la laborpopulacio, multe malpli ol en la resto de Andaluzio kaj de Hispanio.
Lepe situas en la komarko kie oni kultivas ĉefe fragojn; tiu komarko liveras tiun frukton al 92 % de la hispana merkato, kaj al 80 % de la eŭropa merkato. Per la rektaj kaj nerektaj laborpostenoj ĉirkaŭ tiu kultivo, la rikolto de fragoj kreas grandan kvanton de dungaĵoj.
Aktuale oni komencis planti aliajn kultivojn kiaj la oranĝo, nektarinoj aŭ prunoj, kiu produktas ĉirkaŭ 60 milionoj de kiloj de frukto, kiu distribuiĝas pere de la samaj vojoj kiel la frago.
La serĉo de alternativoj agrikulturaj en la zono helpis la eksperimentadon per aliaj kultivoj tropikaj kiaj la avokado, la ĉerimolio, la mango kaj la gujavo, kaj eĉ oni planis planti bananojn.
Fiŝkaptado ankoraŭ gravas, depende de Isla Cristina. La kaptoj okazas ĉe Kadizo kaj la nordo de Afriko.
La industrio estas tre ligata al la produktado kaj komercado de la frago aŭ la oranĝo. Ekzemple entreprenoj kiuj laboras el plasto por kovri la kultivojn, ligno por pakado kaj tuboj por irigacio. Ankaŭ aliaj servoj. Estas kelkaj vendejaroj kaj distrejaroj. La turismo koncentriĝas ĉe la plaĝoj.
Kulturo
Estas teatroj, kulturdomo ktp. Granda parto de la kultura heredaĵo kiel la kastelo perdiĝis pro la Lisbona tertremo de 1755 sed restis:
Jever
Jever - prononco, ne kiel mise supozas multaj germanlingvanoj - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Friesland de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia nomo pro la samnoma biermarko estas konata en tuta Germanio.
Agarikacoj
La Agarikacoj (Agaricaceae) estas granda familio el la ordo de la Agarikaloj (Agaricales).
Sistematiko
La jena nekompleta sistemastiko estas grandparte bazita sur Dictionary of the Fungi (vortaro de fungoj) (vidu ĉe "Literaturo") kajla funga indekso Index Fungorum kaj inkluzivas la plej gravajn genroj el la familio Agarikacoj.
Robert Muller
🇵🇷 Robert MULLER (naskiĝis en 1923 en Belgio, mortis la en Santa Barbara, Usono) estis politikisto kaj filozofo. Li estis kanceliero de la Universitato por Paco de Unesko en Kostariko.
Kvardek jarojn de sia vivo li agis por Unuiĝintaj Nacioj kaj Unesko, iĝante ties asista ĝenerala sekretario. En tiu funkcio li prelegis (france) ĉe la 64-a UK en Lucerno en 1979, laŭ invito de UEA-prezidanto Humphrey R. Tonkin.
Li ricevis la UNESKO-premion por pacedukado (1989) kaj multajn aliajn premiojn, ankaŭ Premion Zamenhof de UEA (1985) kaj estis 22 fojojn kandidato por la Nobel-premio pri Paco.
Li estis amiko de Pierre Teilhard de Chardin, kies filozofio influis lin. Li verkis multajn librojn, kelkaj el kiuj estas konsiderataj esoteraj.
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de Robert Muller: www.robertmuller.org
Okedra hiperprismo
En geometrio, okedra hiperprismo estas konveksa uniforma plurĉelo. Ĉi tiu plurĉelo havas 10 pluredraj ĉeloj: 2 okedroj koneksajn per 8 triangulaj prismoj.
Ĝi povas esti konstruita per kreo de du koincidantaj okedroj en 3-spaco, kaj movo de unu el ili en 4-spaco orte al la 3-spaco ĝis kiam distanco inter ili estas egala al ilia latera longo.
Ĝi estas unu el 18 uniformaj kvar-dimensiaj hiperprismoj ĉiu el kiuj estas kreita per uzo de uniformaj prismoj por koneksi paron de paralelaj platonaj solidoj aŭ arĥimedaj solidoj.
Ĝi estas ankaŭ la unua en malfinia serio de uniformaj kontraŭprismaj hiperprismoj.
Alternativaj nomoj:
Komitato de UEA 2010-2013
El 4801 individuaj membroj voĉdonis 1550 (32,3%).
Estis elektitaj la kandidatoj Mark Fettes (1010 voĉoj), Probal Dasgupta (973), Barbara Pietrzak (876), Amri Wandel (820), José Antonio Vergara (816) kaj Wu Guojiang (732). Ne elektitaj estis Petr Chrdle (653), Jukka Pietiläinen (613), Marija Belošević (529), Tomasz Chmielik (491), Paulo Branco (443), Josip Pleadin (309) kaj Johan Derks (282).
En la komitato membris inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko:
Daiki Takamatsu
Daiki Takamatsu (japane 高松 大樹, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2006 ĝis 2007 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
NGC 1050
NGC 1050 (aliaj indikoj — PGC 10257, UGC 2178, IRAS02395+3433, MCG 6-6-78, KUG 0239+345, ZWG 523.92, KARA 116, ZWG 524.1) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Nittedal
Nittedal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Akershus. Fine de en la komunumo vivis.
Oberkampf (pariza metrostacio)
Oberkampf [ɔbɛʁkɑ̃f] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linioj 5 kaj 9, situanta en la 11-a arondismento de Parizo.
Stacio
Ĝi ŝuldas sian nomon al Strato Oberkampf kiu omaĝas al Christophe-Philippe Oberkampf (1738-1815), fama pro fondo de manufakturo de tolaĵoj en Jouy-en-Josas.
10819 Mahakala
10819 Mahakala estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo James A. DeYoung elde la Mararmea Observatorio de Usono en Vaŝingtono (Distrikto Kolumbio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al Mahakala, aŭ "Granda Tempo", unu el la detruivaj aspektoj de Ŝivao en la hinduismo : la tempo estis vidita kiel la detruanto de ĉiuj aĵoj. La nomo honoras ankaŭ la longan historion de la Tempa Servo de la Usona Mararmea Observatorio kaj ĝia fundamenta partopreno en ĉiuj skaloj de gardo de la tempo de la astronomia tempo al la atoma horloĝo.
Tomas Frejarö
Tomas Frejarö (ĝis 2013 Tomas Q Nilsson, en Esperantujo konata ankaŭ kiel Tomio, naskiĝis en 1975) estas sveda muzikanto, filozofo, poeto ktp. Li estas fonda membro de muzikgrupo La Perdita Generacio kaj verkinto de multaj de ĝiaj kantoj.
Li naskiĝis en Eriksdal, vilaĝeto ekster Skellefteå en norda Svedio. En 1993 li membriĝis en La Verda Partio de Svedio, ekde tiam estis mediaktivulo, kaj skribe kontribuis al la ideologia evoluado de la verdista movado. Li estis elektita en la komunuma parlamento de Skellefteå 1994-1998. Nilsson havas titolojn de la universitatoj en Uppsala, Dar es Salaam kaj Umeå. La ekzamenaĵo enhavas disertacieton pri la nobelpremio Wangari Maathai. Lasttempe Nilsson agadas en Hernusando.
Li fondis la muzikgrupojn Suckerfish (1992), Ahimsa (1993), Den förlorade generationen (1995), Tomas Tvivlaren (1996) kaj la progresivan esperantan muzikgrupon La Perdita Generacio (2003), en kiu li ludas gitaron kaj klarneton kaj kantas. Li estas fama kiel la ĉefa verkanto de multaj el la kantaĵoj de la grupo. Li estas prezidinto de la hernusanda grupo de JAK Membrobanko. Krome estis unu el la fondintoj kaj estraranoj de Hernusanda Esperantista Klubo, HEK. Inter 2007 kaj 2009 li estas ĝia prezidanto. Ekde 2008 Nilsson redaktas la kluban bultenon Aŭroro.
Li gajnis klubajn konkursojn en ŝako en Boliden (1990) kaj Österfärnebo (1997-1999) kaj en 2005 kaj 2007 estis la mondĉampiono en Bakio.
Hamtramko
Hamtramko ( Hamtramck) estas urbo en Kantono Vajno, Miĉigano, Usono. La urbo estas tute ĉirkaŭita de Detrojto escepte de eta parto, kiu tuŝas la urbon de Highland Park, kiu ankaŭ estas ĉirkaŭita de Detrojto. Ĝi estis fondita en 1798.
Fla-feraaj lingvoj
La fla-feraaj lingvoj (Phla-Pherá) estas lingva subgrupo el la gbea lingvaro. La lingvoj estas parolataj en pluraj disaj regionoj ĉefe de Benino, sed iom ankaŭ en la sudo de Niĝerio kaj Togolando. La lingvisto H. B. Capo dum la jaro 1988 proponis grupigi proksimume dek similajn dialektojn de la gbea lingvaro, nomi tiun dialektaron la fla-feraaj lingvoj kaj juĝi al ili la statuson de unu el la kvin branĉoj de la gbea lingvaro. Ĉar la lingvogrupo estas heterogena kaj malmulte esplorita, iom malfacilas precizigi la nombron de parolantojn, sed laŭ taksoj temas pri inter 600 000 kaj 700 000 homoj. La gbea lingvaro apartenas al la kvaa lingvaro, branĉo de la niĝerkonga lingvofamilio, kaj dispartigeblas krom la fla-feraaj lingvoj al kvar pliaj ĉefaj lingvoj respektive dialektaroj: la evea (Ewe), fonua (Fon), gena (Gen) kaj aĝa (Aja ) lingvoj.
La fla-feraaj lingvoj apartenas al la tonaj lingvoj, analizaj lingvoj kaj la baza vortordo estas Subjekto Verbo Objekto.
(156188) 2001 TV233
(156188) 2001 TV233 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Fla-feraaj lingvoj
La vorto Phla-Pherá estas kunmeto de la nomoj de du ĉefaj dialektoj de la lingvogrupo. Ekzistas multaj literumaj variaĵoj de ambaŭ nomoj. Phla, pononcite, antaŭe literumiĝis ankaŭ Pla, Kpla, Xwla, Hwla kajFla. Pherá, prononcite aŭ, antaŭe literumiĝis ankaŭ Peda, Fida, Péda kajHouéda. Pro simpleco, uzindas la literumo Phla-Pherá de la esploristo Capo, respektive ĝia esperantigo.
(156188) 2001 TV233
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Bajoneta kunigo
Bajoneta kunigo estas kunigo per kunmetado kaj turnado (malofte flanka movado). Malsimile al ŝraŭba kunigo kie necesas minimume kelkaj plenaj turnoj por esperinda kunigo, en bajoneta kunigo angulo de la turnado estas relative malgranda, kutime ne pli ol triono de plena turno.
Ĝenerale bajoneta kunigo ebligas pli rapidan kunigadon kaj malkunigadon ol ŝraŭba kunigo, sed bajoneta kunigo ofte estas malpli esperinda. Ekzemple elektraj konektiloj kun bajoneta kunigo pli ofte havas malbonan kontakton.
La vorto "bajoneta" (baïonnette ) estas de nomo de francia urbo Bayonne, kie kiel oni diras ĉi tio estis inventita.
Viktoro Amadeo la 1-a de Savojo
Viktoro-Amadeo la 1-a de Savojo (itale : Vittorio-Amedeo I di Savoia), kiun oni kromnomis la "Leono de Suzo", naskiĝis en Torino la tiama ĉefurbo de la Savojoj Ŝtatoj je la 8-a de majo 1587 kaj mortis en Vercelli je la 7-a de oktobro 1637.
Li estis la filo de la 11-a duko de Savojo Karlo Emanuelo la 1-a "Granda" (1562-1630) kaj de lia edzino Katalino Mikaelino de Hispanio (1567-1597).
Post la morto de sia patro en 1630, li heredis la Domestrecon de Savojo kun la nobelecaj titoloj de 12-a duko de Savojo, princo de Piemonto, markizo de Saluco, grafo de Aosto, de Morianio, de Astio kaj Nico, reĝo de Kipro kaj Jerusalemo.
Li edziĝis en Parizo (ĉe Le Louvre) je la 10-a de februaro 1619 kun Kristino de Francio (1606-1663), kiu estis la dua filino de la franca reĝo Henriko la 4-a (1553-1610) kaj de lia edzino Maria de Mediĉo (1573-1642). Li tiel fariĝis la bofrato de la franca reĝo Ludoviko la 13-a, de la reĝo de Hispanio Filipo la 5-a kaj de la reĝo de Anglio Karlo la 1-a. Ŝi naskis al li sep gefilojn :
Kvankam li estis la bofrato de la franca reĝo, li militis kontraŭ li, malvenkis kaj sekve konsentis en 1632 la Traktaton de Cherasco. Kvar jarojn poste, li alianciĝis per la Traktato de Rivoli kun Francio kontraŭ Aŭstrio por konkeri Milanion. Li komence venkis en la bataloj de Fornavento dum 1636 kaj de Mombaldone en 1637, sed li subite mortis en 1637, eble venenigita de la hispanoj.
Lia infana filo Francisko Jacinto heredis la Domestrecon de Savojo kun sia patrino Kristino de Francio kiel regentino.
Bobda
Bobda (hungare: Papd) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudokcidente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al Cenei.
Loĝantaro
En 1910 Papd havis 1 182 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1992 jam kiel Bobda 931 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 260. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, (Temes, de 1779 Torontál).
Nesodden
Nesodden estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Akershus. Fine de en la komunumo vivis.
Königsmoos
Königsmoos estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuburg-Schrobenhausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zetting (stacidomo)
Zetting estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Zetting, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mommenheim - Sarreguemines (161000).
Mozaraboj
Mozaraboj (el araba musta'rab, 'arabigita'), estas la nomo per kiu oni konis la kristanoj kiuj loĝis en la islama regno Al-Andalus en la sudo de la nuna Hispanio. Ili estis devenaj el la antikva hispanoromia loĝantaro kiu ne estis tute islamigita dum la unuaj jaroj de la islama invado post la jaro 711. Plej grava aspekto de ties ligo al la antikva kulturo estis la konservo de la kristanaj religioj, ceremonioj kaj kutimaroj, krom la lingvo derivata el la latina kaj konata kiel mozaraba samtempa kun la komencaj kernoj de la latinidaj lingvoj, kiuj ekdisvolviĝis el la nordo de Iberio, nome galega, astura, kastilia, aragona kaj kataluno, konsideritaj el okcidento orienten.
La situacio de la mozaraboj ŝanĝis depende de la lokoj kaj la epokoj, ĉar temas pri ok jarcentoj de historio; ĝenerale kiam estis epokoj de paco inter la nordaj kristanaj regnoj kaj la islamaj sudaj ŝtatoj, ne estis malbona kaj foje simila al la de la ankaŭ akceptitaj judoj, dum en milita epoko foje ili suferis persekutadon pro supozata aŭ reala alianciĝo kun la nordaj kristanoj.
Tiu populacio integriĝis al la nordaj kristanaj regnoj ĉu per elmigro ĉu per simpla asimiliĝo post la konkero fare de la kristanoj kaj tiele malaperis, post restigi spurojn de tiu kulturo en la posta kulturo hispana.
Mozaraba koncepto
La mozaraboj en araba socio havis la jura statuso de la dhimmis (fremduloj), ili estis konsideritaj kun la Judoj kiel "ne-kredantoj" en islamo. Por praktikaj celoj ilia kulturo, politika organizo kaj religiaj praktikoj estis tolerataj, kaj ili havis iujn juran bazon. Tamen, ili ankaŭ estas devigataj pagi pli da impostoj ol la islamanoj, krom aliaj limigoj, kaj ne devis detrui la preĝejojn jam konstruitajn sed ili ne rajtis konstrui aŭ ripari aliajn ekzistantajn. Kiam la orientislama kulturo enradikiĝis en la duoninsulaj teritorioj regitaj de islamanoj, la mozaraboj iĝis arabigitaj kaj multaj el ili, pro diversaj kialoj, estis konvertitaj al Islamo. La kialoj estis kaj religiaj impostoj, kaj la konsideroj kiel muladoj. Kiel iuj aŭtoroj indikas, islama juro protektis la grupon de "aliaj", sed favoris ilian integriĝon en Islamo tra mezuroj de tre diversa tiparo.
Ĝis la dekunua jarcento maŭra komunumo spertis periodon de relativa kvieteco, sed de tiu tempo, kun la alveno de la almoravidoj unue, kaj poste la almohadoj, toleremo estis malkreskanta kaj eventuale ili estis kaptitaj, sklavigitaj kaj pelitaj de tiuj lastaj. Mozaraba aktiveco en kontakto kun la kristanaj regnoj, kaj eĉ pli kun sia fina deportado kontribuis al la disvastigo de scienca scio kaj arto.
La araboj komencis sian invadon de la Iberia Duoninsulo en 711, trovante la hispan-rom-vizigotan regnon kiun ili heredis, reformante la sociajn kaj jurajn principojn de la roma epoko, kombinita kun kristanismo. La hispan-roma kaj hispan-gotika branĉoj defendis sian identecon kiel popolo, kaj kiel kristana komunumo, kvankam oni scias el multaj okazoj ke kristanaj nobeloj kunlaboris kun aliaj kristanoj senregnaj.
Checea
Checea (keĉea) (hungare: Kőcse) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al Cenei, Checea Română.
Mozaraboj
Mozaraba koncepto
La malstabila naturo de limoj kaj la daŭrigita araba ĉeesto en la Iberia Duoninsulo favoris integriĝon inter diversaj kulturoj kune. Konsiderinte la evidente religian islaman socion, kun la iompostioman integriĝon (ne nur lingva, jura, religia kaj kultura sed ankaŭ politika) estis nature kun la paso de tempo ke la heredantoj de la antaŭ-islama socio ŝanĝis la konsideron de islamanoj. La konvertiĝo tiel estis multe pli ol gesto de religia karaktero. Ĉiuokaze, ankaŭ estis dokumentitaj okazoj de "falsaj konvertiĝoj", kvankam plej motivita pro kaj sociekonomiaj kaj kulturaj tialoj, aŭ simpla forgeso de la malnova religio, la kristanoj estis laŭgrade asimilitaj al la islamo, dum la kultura supereco akiritaj en tiuj jarcentoj fare de la araboj, kristanoj regita de islamanoj, estas tiom kulture arabigitaj, nome mozarabigitaj (arabigitaj), kvankam ili restis kristanoj.
Ĉi tiu procezo estis ĝenerale paca, kvankam la pretendoj de la kristana komunumo kutimis esti malŝatitaj de islamaj juristoj kaj foje juraj emoj kaŭzis ribelojn, kaj volontajn martiriĝojn. Simile, la premanta araba aŭtoritato por facila asimilado de Islamo fare de kristanoj okazigis persekutadon kontraŭ kristanoj kiuj estis kelkfoje perfortaj, kiel okazis precipe en la Sudo de la lando, aŭ en Toledo, kie oni mortigis ilin en martireco 5.000 mozarabajn kristanojn en la fama tago de Hoya.
Checea
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 991 loĝantojn (kroataoj, hungaroj, rumanoj, serboj); en 1992 1 812 (rumanoj, 10% hungaroj).
Kisho Yano
Kisho Yano (japane 矢野 貴章, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2007 ĝis 2010 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Checea
Histori0
Ĝia unua mencio skribe estas en 1470. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Torontál).
Mozaraboj
Mozaraba arto
Mozaraba arto (de la araba musta 'rab 'arabigita') referencas al arto disvolvigita de mozaraboj, tio estas hispaniaj kristanoj kiuj vivis en islama teritorio (Al-Andalus) en la periodo el la islama invado (711) ĝis fino de la 11-a jarcento konservante sian religion kaj ian aŭtonomecon por ekleziaj kaj juraj aferoj. Al ilia hispanigita kulturo estis supermetitaj elementoj de islama kulturo kaj kunportis al la novaj kristanaj regnoj plinovigajn elementojn en ĉiaj medioj.
Béla Lukács
LUKÁCS Béla [lukaĉ bela] estis hungara politikisto kaj ministro naskita la en Zalatna kaj mortinta la 7-an de januaro 1901 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Lukács pristudis juron en Budapeŝto kaj laboris kelkajn jarojn ĉe la financkortumo, poste en la financministerio. En 1872 li iĝis deputito Deákpartia. En 1886 li iĝis la prezidanto-direktoro de reorganizitaj Hungaraj Ŝtatfervojoj, ekde 1884 kun titolo kaj karaktero ministerikonsilanta, de 1887 ŝtatsekretario pri publiklaboraj kaj trafikaj aferoj, resp. de 1889 komercafera ŝtatsekretario. De la 16-a de julio 1892 ĝis la 15-a de januaro 1895 li estis ministro pri komercaferoj en registaroj de Gyula Szapáry kaj Sándor Wekerle. En la 1900-jara mondekspozicio de Parizo li estis la registarkomisaro de la hungara sekcio. La 16-an de majo 1899 oni elektis lin vicprezidanto de la Liberala Partio. Li memmortigis.
Laluque (stacidomo)
Laluque estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en komunumo Laluque, en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).
Lajos Kiss (notario)
Lajos Kiss [lajoŝ kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Lajos estis hungara notario, parlamenta deputito.
Lajos Kiss naskiĝis la en Debrecen (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Chang Dsu Yao
Chang Dsu Yao naskiĝis en vilaĝo Chaijicun (柴集村), en la administra areo de Zhuzhaixiang (朱寨乡), distrikto de Peixian, en 1918. Laŭ la pordokumentaj registrejoj, li komencis praktiki ĉinajn militajn artojn gvidite de majstro Liu Baojun. En Peixian estis publikigita Quanpu kun la titolo Liupai Meihuaquan, skolo de Liu Baojun. ... En Quanpu estas rakontate ke li lernis la Meihuaquan'' ankaŭ el sia majstro Zhou Houfu (兄师), tipa majstro-frato kaj ne instruisto vera kaj propra.
Biografiaj notoj
Chang Dsu Yao faris sian eniriĝon en la Junxiao Diliu Fenxiao (军校第六分校), branĉo de la milita Akademio Wampoa en 1938. En ĝi li vizitis kromajn majstrojn de “ĉinaj militaj artoj”, Sekve li vizitis aliajn lernejojn por alpreni la boksadon de la kvar kardinalaj punktoj aŭ Szu Hsiang Ch'uan'.
Kiel oficiro, li partoprenis militon kontraŭ japanoj kaj poste la civilan militon kontraŭ la komunista armeo de Mao Zedong. Post la malvenko de la nacia armeo de Ĉiang Kai-ŝek, Chang Dsu Yao rifuĝiĝis en Tajvano, same kiel aliaj militistoj kiuj elektis sekvi Ĉiang en ties vana projekto krei bazon el kiu povi rekonkeri la kontinentan Ĉinion.
En Tajvano, Chang Dsu Yao perfektigis siajn sciojn pri la diversaj skoloj de ĉinaj militaj artoj kaj ili instruis diversloke.
Instruisto en Italio
Post lia pensiiĝo, la Ĉina Komunumo de Bolonjo lin invitis kaj apogis, kien li translokiĝis por instrui la ĉinajn militajn artojn. Tial de 1975 ĝis 1975 Chang Dsu Yao loĝis dekomence en Bolonjo kaj poste en Milano, kie pro la granda sukceso de sia skolo, li fondis sian propran asocion, FeIK, aliĝintan al la federacioj KFROC kaj CKWPA.
Liaj “atletoj” daŭrigis gajni multajn trofeojn, ĝis lia morto kiu okazis la 7-an de februaro 1992 en Tajvano.
Postmorta influo de lia skolo
Liaj skolo kaj aktivecoj ne restis sen efikoj en Italio kiel atestas interalie, ĵusaj publikigaĵoj. Lia originaleco povas esti rimarkita: kiel katoliko kaj ĉina Chang Dsu Yao vidas en iuj ĉinaj militaj artoj, laŭ la skoloj de li praktikigitaj kaj perfektigitaj, ian ligeblecon kun la moralaj instancoj de la kristana moralo konceptante ian similaĵon inter tiuj artoj kaj la preĝa esprimo, aparte kun tiu kristana. La subcitita libro de Cuturello kaj Roberto Fassi kune kun la katolika teologo pastro Davido Maggi kaj filozofo Tomatis, Corpo e preghiera (Korpo kaj preĝo), estas teologia/antropologia eseo kiu metas vizaĝ-vizaĝe, laŭ interreligia vidpunkto, la spiritecon taoisman kun budhisma kaj kristana.
Tio realiĝas precipe en varianto T’ai Chi Ch’üan, kiu ne estas pura gimnastiko sed ankaŭ speco de “leviĝo” inter ĉielo kaj tero kie realiĝus teknikz perado inter ĉielo kaj tero, en kiu la arto fariĝas eminenta neperfoto kaj emo al superado de si mem per aspiro al ĉielaĵoj.
Nes (Akershus)
Nes estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Akershus. Fine de en la komunumo vivis.
Natalia Toledo
Natalia TOLEDO PAZ (Juchitán, Oaxaca, Meksiko; 17-an de novembro 1967) estas meksika verkistino en la hispana kaj la zapoteka lingvoj.
Metroo de Ĥajfo
Metrostacioj
Ĝi nur havas 6 metrostaciojn:
Akira Matsunaga
(laŭ sistemo Hepburn, japane 松永行, n. la 21-an de septembro 1914, m. en 1942) estis japana futbalisto. En 1936 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Brahmapur
Demografio
Brahmapur havis populacion de en 2011 kun legopovo 90%, signife pli alta, ol la landaveraĝo (74%).
Geografio
Brahmapur situas sur la marborda ebenaĵo 24 metrojn super la marnivelo, ĉirkaŭita de ampleksa kultivita ebenaĵo. Rekte la distanco de la maro estas 11 km., la proksima rivero 25 km. Puri (Odiŝo) troviĝas 121, Srikakulam 147, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 153, Kataka 173, Rajgarh 188, Sambalpur 254, Ĝagdalpur 292, Kolkato 519, Mumbajo 1258, tutlanda ĉefurbo Delhio 1291 kilometrojn (aere).
Lingvoj
En Brahmapur la oficiala lingvo estas la odia lingvo.
Religioj
En Brahmapur vivas laŭ religioj plejparte hinduoj (96,5%), iomete islamanoj (2%) kaj kristanoj (1%).
Eduko
En Brahmapur 2 universitatoj, ankaŭ altlernejoj, akademio kaj instituto funkcias.
Klimato
Brahmapur havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1190 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter junio-oktobro. En decembro praktike ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 22-31 °C.
4580 Child
4580 Child estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan komputadan inĝenieron Jack B. Child de la Jet Propulsion Laboratory, direktoro de la projekto pri asteroidoj de la "World Space Foundation", kaj eks-prezidento la klubo de amatoraj astronomoj "Orange County Astronomers".
Valdorfa lernejo
La valdorfa pedagogio estas internacie disvastiĝinta reforma pedagogio surbaze de la same de Rudolf Steiner iniciatita filozofia skolo antropozofio. En multaj landoj valdorfaj lernejoj estas ŝtate agnoskitaj lernejoj, kiuj ricevas ŝtatajn subvenciojn, tamen ĝenerale multe malpli ol ŝtate posedataj lernejoj. Tial vole-nevole plej multaj valdorfaj lernejoj estas vivtenataj de senprofitaj organizoj el gepatroj de lernejanoj, la instruistoj kaj aliaj engaĝitaj civitanoj.
La instruistoj ricevas malpli altajn salajrojn ol en ŝtate posedata lernejoj kaj la gepatroj de la lernejanoj devas finance kaj per persona laboro signife kontribui al la lerneja vivteno. Krom la normalaj valdorfaj lernejoj, kiuj instruas infanojn inter la 6-a kaj la 18-a respektive 19-a vivjaro, ekzistas valdorfaj infanĝardenoj por infanoj ĝis la lerneja aĝo, kaj aldone specialaj terapie orientitaj valdorfstilaj lernejoj por psike, mense kaj korpe malavantaĝigitaj lernejanoj.
Laŭ indikoj el la jaro 2007 tutmonde ekzistas 958 valdorfaj lernejoj, 665 el ili en Eŭropo. La plej multaj el ili situas en Germanio (206), en Usono (134) kaj en Nederlando (94).