cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Patroneco
Patronoj de Eŭropo
Estas ses patronoj de Eŭropo. La unua nomumita estas Benedikto de Nursio fare de la papo Paŭlo la 6-a en 1964. Inter 1981 kaj 1999 kvin aliaj estis ankaŭ kuntitolitaj: Cirilo kaj Metodo, Birgita de Svedio, Katerina el Sieno, Tereza Benedikta de la Kruco fare de la papo Johano-Paŭlo la 2-a.
Kurioza patrono
En la eŭropa mezepoka katolika kulturo oni inventis diablon, kiu estu la patrono kaj de tajperaroj kaj de skribistoj (kopiistoj), nome Tutivillus, registrita ekde la 13-a jarcento, ankaŭ per diverseco de nomoj kiel Titivillus, Tytinillus, Titulinus, Titufullus, Tutivill kaj Titivitilarius, kompreneble logika konsiderante la tendencon al literŝanĝoj. Tiu diablo estus la kulpulo de la eraroj faritaj de la skribistoj (instigita de siaj inferaj estroj), kiu siavice transprenis la kulpon de la eraroj, por la profito de la erarintoj, kiuj sentis sin senkulpigitaj. Tiu estas la diskonigo de Julio G. Montañés en sia verko 'Tutivillus: el demonio de las erratas'.
Fritz Francken
Fritz FRANCKEN (plumnomo de Frederik Edward CLIJMANS; naskita la en Antverpeno; mortinta la  en Antverpeno) estis flandra verkisto. Li estis oficisto de la urba administracio de Antverpeno, fariĝis ĵurnalisto kaj laboris kiel estro de la servo pri propagando kaj turismo de Antverpeno.
Étrœungt
Étrœungt estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Geografio
Étrœungt estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Étrœungt etendiĝas sur 25,1 km², do sur tre granda tereno : ĝi havas landlimojn kun 9 najbaraj komunumoj, kaj preskaŭ atingas la departementon Aisne.
La vilaĝo troviĝas ĉe la "Nacia vojo 2" (Route Nationale 2) inter Parizo kaj Bruselo. Ĝi situas proksimume 20 kilometrojn el Maubeuge kaj el la belga landlimo. La plej proksima SNCF-stacidomo estas tiu de Avesnes-sur-Helpe.
Vidindaĵoj
Estas en Étrœungt "malnova muelejo", kiu origine estis faruno-muelejo. Ĝi fariĝis en 1839 lan-ŝpinejo. En 1898, loka firmao akiris ĝin kaj aliformis ĝin en elektro-produktejon. Étrœungt do akiris elektron tre frutempe, antaŭ pli grandaj urboj kiel Fourmies. La produktejo malaktiviĝis en 1939.
Administrado
Étrœungt apartenas la kantono de Avesnes-sur-Helpe-Sud, kies ĉefurbo estas Avesnes-sur-Helpe. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Marksista Laborista Ligo
Marksista Laborista Ligo (MTL) estas politika organizo, kiun establis en Finnlando 2000. Ties ĉelo estastransiĝo al socialisma socio. La teoria bazo de ties socia analizo baziĝas en scienca socialismo kaj dialektika materialismo de Karl Marx kaj Friedrich Engels tiun esprimis, en analizo de imperiismo de Lenino kaj analizo de stalinismo de Lev Trockij.
MTL aspiras internacie rekonstrui la Kvaran Internacion, la mondan partion de socialisma revolucio.
La organiza kunveno de Marksista Laborista Ligo okazis en Oulu la 9-an kaj 10-an de marto 2002. En la kunveno kvar dokumentojn diskutis kaj voĉdonis. Ĉi tiuj dokumentoj formas la teorian kaj programan bazon de MTL:
1. Jarraporto de Marksista Laborista Ligo 2000-2002;
2. Analizo de la krizo de kapitalismo;
3. La programo kaj aktualaj taskoj de la partio;
4. La reguloj de la partio
Forstfeld
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Marianne von Werefkin
Marianne von Werefkin (Марианна Владимировна Верёвкина/Marianna Vladimirovna Verjovkina; naskiĝinta en la 10-a de septembro 1860 en Tula, mortinta en la 6-a de februaro 1938 en Ascona) estis rus-svisa ekspresionisma pentristino.
Vivo kaj kariero
La filino de regimentestro havis siajn unue privatajn akademiajn desegnadolecionojn en la aĝo de 14. En 1880, ŝi iĝis studento de Ilja Jefimoviĉ Repin, la plej grava pentristo de rusa Realismo. Al ŝia progreso estis donita malsukceso per ĉasakcidento en 1888 en kiu ŝi hazarde pafis en sian dekstran manon. Ĝi restis kripla post longa periodo de resaniĝo. Praktikante persiste ŝi finfine sukcesis utiligi desegnajn kaj pentrajn instrumentojn per sia dekstra mano denove.
En 1892 ŝi renkontis Alexej von Jawlensky, kiu deziris esti ŝia protektito, kaj en 1896 ŝi, Jawlensky, kaj ilia servisto transloĝiĝis al Munkeno. Por subteni la karieron de Jawlensky, Werefkin interrompis sian pentradon dum preskaŭ dek jaroj. Ŝi iniciatis starigon de salono en Munkeno kiu baldaŭ iĝis centro de vigla arta interŝanĝo. Ŝi ankaŭ fondis la "Lukasbruderschaft/Lukan Fration" de kiu ankaŭ Vasilij Kandinskij estis membro.
Ŝi komencis pentri denove en 1906. En 1907 ŝi kreis siajn unuajn ekspresionismajn verkojn; ĉe ili ŝi sekvis la stilon de Paul Gauguin kaj Louis Anquetin, de "surfacpentraĵo". Sed reveliĝis ankaŭ influo de Edvard Munch. Ŝi kaj Jawlensky pasigis en 1908 plurajn periodojn laborantaj kun Kandinsky kaj Gabriele Münter en la pitoreska urbeto Murnau, kie Gabriele Münter posedis domon. La kvar artistoj ofte pentris kune sub la ĉielo en kaj ĉirkaŭ Murnau.
Ili fondis novan artisto-grupon en 1909, la "Neue Künstlervereinigung München"(NKVM). Ĝi iĝis forumo de ekspozicioj kaj programado. Post kelkaj jaroj Kandinskij kaj Franz Marc distancigis sin de tiu grupo kaj formis la grupon Der Blaue Reiter. La grupo estis fondita fare de kelkaj rusaj elmigrantoj, inkluzive de Kandinskij, Alexej von Jawlensky kaj kelkaj indiĝenaj germanaj artistoj, kiel ekzemple Franz Marc, August Macke kaj Gabriele Münter. Werefkin komencis ekspozicii kune kun tiu grupo en 1913. Ŝi estis artistino de la t.n. Munkena Moderno.
Ĉe la eksplodo de la Unua mondmilito, Werefkin kaj Jawlensky elmigris al Svislando, proksimen de Ĝenevo. Ili poste moviĝis al Zuriko. Antaŭ 1918, ili eksgeedziĝis, kaj Werefkin moviĝis sole al Ascona kie ŝi pentris multajn buntajn, pejzaĝojn en ekspresionisma stilo. En 1924 ŝi fondis la artistogrupon "Großer Bär".
En siaj pli postaj jaroj, ŝi pentris afiŝojn. Ŝiaj amikoj "Carmen" kaj "Diego Hagmann" protektis ŝin kontraŭ malriĉeco. Marianne von Werefkin estis entombigita en la rusa tombejo en Ascona.
Metila gajlato
Metila gajlato aŭ C8H8O5 estas organika estero de la gajlata acido kaj metanolo, kristalblanka solidaĵo kun antioksidigaj proprecoj, ne solvebla en akvo, sed solvebla en oleoj, alkoholo, kloroformo, duetila etero, benzeno kaj karbona kvarklorido. Ĉi-substanco protektas la ĉelojn kontraŭ oksidigo per hidrogena peroksido kaj oksigenliberaj radikaloj. Ĝi estas uzata en manĝaĵoj, kosmetikaĵoj, hararproduktoj, gluaĵoj kaj lubrikaĵoj. En kemiaj sintezoj ĝi estas uzata en la produktado de derivaĵoj de gajlata acido.
Asteriks kaj Obeliks: Au service de Sa Majesté
Asteriks kaj Obeliks: Je servo de sia reĝa moŝto (france Astérix & Obélix: Au service de Sa Majesté, la titolo aludas al filmo de 1969 pri la brita agento James Bond), reĝisorita de Laurent Tirard, estas la kvara realaktora kinfilma adapto de la aventuroj de Asteriks post  Asteriks kaj Obeliks kontraŭ Cezaro (1999), Asteriks kaj Obeliks: Misio Kleopatra  (2002), kaj  Asteriks ĉe la olimpiaj ludoj (2008). La filmo estas adaptita al tridimensia prezento kaj ĝi tutmonde premieris en septembro 2012. La filma enhavo estas bazita sur la bildstrioj Asteriks en Britio (1965) kaj Asteriks kaj la normanoj (1966).
Intrigo
Julio Cezaro alteriĝas kun sia armeo en Britio kaj rapide transformas la insulon al nova romia provinco Britannia. Nur la anoj de malgranda vilaĝo ankoraŭ kuraĝe defendas sin kontraŭ la romaj legioj. Sed la situacio iĝas kriza kaj la vilaĝanoj ne havas multan tempon por vivi; tiam Jolitorax, unu el la vilaĝanoj, kun volontuloj iras serĉi helpon ĉe sia duonkuzo Asteriks la Gaŭlo kaj revenigi barelon de "magia eliksiro" el la bretona vilaĝo de la nevenkeblaj herooj.
18800 Terresadodge
18800 Terresadodge estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Terresa Louise Dodge, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Hinckley Finlayson High School en Hinckley (Minesoto Usono).
Alexandre Dumas
Alexandre DUMAS estas la nomo de du francaj verkistoj, la unua estante la patro de la dua:
Pindamonhangaba
Pindamonhangaba, karese Pinda (oficiale Município de), estas municipo kaj urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Paraíba Paulista kaj en la mikroregiono São José dos Campos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loknomo estas derivita de indiĝena lingvo signifanta: "kie la rivero kurbiĝas".
Historio
La plej frue indiĝenoj loĝis en la hodiaŭa Pindamonhangaba. La unua eŭropa (portugala) ekspedicio alvenis en 1643. Ses jarojn poste la ekspediciestro akiris tie bienon. En 1672 kapelo estis konstruita. Pinda mem estis fondita en 1705.
Klimato
Pindamonhangaba situas en la tropika zono. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
National Semiconductor
- usona prononco laŭ sistemo IFA [] - estis usona teknologia firmao specialigita pri produktado de duonkonduktaĵoj, kiu estis fondita en 1959 kaj malfondita en septembro 2011 per transpreno de la konkura firmao Texas Instruments. Ĝia ĉefsidejo estis en (Kalifornio). La urbo estas parto de la tiel nomata Silicia Valo, kaj la firmao dum sia ekzistotempo ankaŭ estis parto de ĝi. Ĝis la malfondo, la firmao estis listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Egeo (luno)
Egeo (aŭ Saturno LIII, aŭ provizore S/2008 S 1) estas unu el la naturaj satelitoj de Saturno.
Ĝian malkovron anoncis Carolyn Porco la, laŭ observoj faritaj la kadre de la misio Cassini–Huygens.
Ĝia orbito situas en la ringo G kaj estas en orbita resonanco 7:6 kun tiu de Mimaso.
Ĝia nomos referas al Ægæon (greke :Αιγαίων), unu el la tri Hekatonkiroj de la helena mitologio, ankaŭ nomata Briareo.
Piono
Piono aŭ pi-mezono estas familio de elementaj partikloj (\pi^0, \pi^+ kaj \pi^-), malkovrita en 1947. Pionoj estas plej malmultepezaj mezonoj.
Ecoj
Spino de pionoj estas nula. Ili konsistas el paro de kvarko kaj kontraŭkvarko de unua generacio. u kaj kontraŭ-d kvarkoj formas \pi^+-mezonon, kaj ĝia kontraŭpartiklo \pi^--mezono konsistas el d kaj kontraŭ-u kvarkoj. Elektre neŭtralaj kombinaĵoj "u kaj kontraŭ-u" kaj "d kaj kontraŭ-d" povas ekzisti nur kiel kvantuma superpozicio, ĉar ambaŭ kombinaĵoj havas saman aron de kvantumaj nombroj. La plej energie nebezona stato de tia superpozicio estas la \pi^0-mezono, kiu estas pure neŭtrala partiklo (t.e. estas kontraŭpartiklo por si mem, kiel fotono).
Mezonoj \pi^+ kaj \pi^- havas mason 139,6 MeV/c2 kaj duoniĝtempon de 2,6 × 10−8 sek. Plej ĉefa vojo de disfalo estas al muono kaj muona neŭtrino aŭ kontraŭneŭtrino:
Mezono \pi^0 havas malpli grandan mason 135,0 MeV/c2 kaj ege malpli grandan duoniĝtempon - nur 8,4 × 10−17 sek. Plej ofte ĝi disfalas al du fotonoj:
Historio de malkovro
En teoria verko de Jukava Hideki de jaro 1935 ekzistis predikto de ekzisto de partikloj, kiuj transdonas fortajn interagojn - mezonoj. Unue Jukava proponis terminon mezotrono, sed Werner Heisenberg, kies patro estis instruisto pri greka lingvo rimarkis ke vorto mezono pli ĝustas. En 1936 Carl David Anderson trovis tiajn partilojn en kosmaj radioj, kaj tiuj estas muono. Sed nun oni scias, ke muono ne estas mezono, ĉar ĝi ne konsistas el kvarkoj.
En 1947 grupo de esploristoj gvidata far Cecil Frank Powell trovis partiklon pli grandan ol muono. Ĉar tiam ankoraŭ ne ekzistis partiklaj akceliloj, la sola objekto de esploro estis kosma radiado. Powell kaj aliaj studis ĝin per fotografia plateto, levita al granda alto per balono. Post kiam la balono landiĝis, en fotografia emulsio oni trovis markoj de ŝargitaj partikloj, inter kiuj estis pionoj. Ambaŭ Jukava kaj Powell ricevis Nobelpremion por siaj malkovroj.
La neŭtrala piono \pi^0 estis pli malfacila por malkovri, ĉar ĝi estas elektre neŭtrala kaj do ne lasa markojn en fotoemulsio. Nur en 1950 oni devenis ĝian ekziston laŭ produktoj de disfalo.
Teoria priskribo
Nuntempe laŭ kvantuma kolordinamiko oni kredas ke forta nuklea forto estas transdonita per gluonoj. Sed oni povas krei teorion de interagoj inter nukleonoj laŭ kiu la forto estas transdonita per pionoj (t.n. Sigma-modelo. Kvankam nun oni scias, ke tia teorio povas esti ĝusta nur en limita diapazono de energioj, ĝi povas ege simpligi kalkulojn kaj doni imageblajn modelojn por procedoj. Ekzemple, fortoj de interago transdonitaj per piono oni povas facile priskribi per potencialo de Jukava.
(141056) 2001 XV4
(141056) 2001 XV4 estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:4 kun Venuso.
Laù la datumbazo de la NASA-a Jet Propulsion Laboratory, ĝi estas apolona asteroido, sed la Minor Planet Center rigardas ĝin kiel ; ĝia tre discentra orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero sed ne krucas ĝin, ĝi krucas la orbiton de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la orbitoj de ambaŭ planedoj.
Saulon-la-Chapelle
Geografio
La komunumo situas 10 km oriente de Gevrey-Chambertin kaj 10 km sudokcidente de Genlis. Ĝi enhavas la vilaĝon Saulon-la-Chapelle kaj la vilaĝeton Layer.
Ekonomio
La negocisto Bresson havas tie grenejojn kaj ĝian centran oficejon. La aŭtoĉarofabrikanto Erdé havas tie fabrikejon kaj ĝian centran oficejon.
Ruský Potok
Ruský Potok (hungare Oroszpatak) estas rutena vilaĝo en orienta Slovakio en distrikto Snina.
Priskribo
Ruský Potok troviĝas en valo de rojo, en montaro Bukovské vrchy, fine de sakovojo, 29 km for de Snina. Teritorio de la vilaĝo estas proksime ĉe pola landlimo en la montara valokaldroneto, ĉe ĉefa montoĉeno de Karpatoj.
Vidindaĵoj
La ligna preĝejo omaĝe al Sankta Miĥaelo nacia kultura memoraĵo de komenco de la 17-a jarcento.
Naturprotekto
La vilaĝa teritorio troviĝas en Nacia parko Poloniny. La vilaĝo mem kuŝas en en ŝirma zono de la nacia parko.
Epitacio Pessoa
Epitacio Lindolfo da SILVA PESSOA /epi'tasiŭ lin'doŭfŭ da'siŭva pe'soa/ estis prezidento de Brazila Respubliko de 1919 ĝis 1922. Naskiĝis en Umbuzeiro en la 23-a de majo 1865 kaj mortis en Petropolo en la 2-a de februaro 1942. Estis la unua brazila prezidanto kiu nomis civilojn al militaj ministradoj. Tro aŭtoritatema, dum sia estroperiodo okazis multaj ribeloj, kiel la nomata "18 de Fortejo". Rasisma, malpermesis al neblankuloj ludi futbalon en Brazilo.
Fahrenzhausen
Fahrenzhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freising kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kebekurbo
Kebekurbo aŭ Kebeko (france kaj oficiale, Québec aŭ Ville de Québec; angle kaj komune Quebec City) estas la ĉefurbo de la provinco Kebekio en Kanado.
La loĝantaro de la urbo mem estas 516 622 (2011) kaj de la metropola regiono 710 700 (2004). Ĝi estas la dua plej granda urbo de Kebekio, post Montrealo. La nuna urbestro de la urbo estas Bruno Marchand.
Kebekurbo estas la sola fortikigita urbo de Nord-Ameriko norde de Meksiko kiu ankoraŭ posedas urbajn murojn. Ĝia malnova urbo estas Monda Kulturheredaĵo de Unesko depost 1985.
Geografio
La urbo lokiĝas sur kaj ĉirkaŭ Cap Diamant, granda rokaĵo je la flanko de la rivero Sankt-Laŭrenco, kies topografio instigis uzon por milita defendado. La malvasteco de la riverkolo inter Kebekurbo kaj Lévis je la alia flanko donis la nomon al la urbo kaj la provinco: kebek estas Algonkina vorto kiu signifas "tie kie la rivero malgrandiĝas". Alia rivero (aŭ brako) estas Saint-Charles.
Historio
La urbo kaj ĝiaj plej famaj lokoj estas abunde prezentataj en la filmo "I confess" (Mi konfesas) de Alfred Hitchcock, farita en 1953.
Lokoj
Vidon de Kebekurbo dominas la grandega hotelo Château Frontenac, sur Cap Diamant. La hotelo lokiĝas laŭ la Terrasse Dufferin, promenadejo sur la bordo de la klifo kiu ofertas belajn vidojn de la rivero Sankt-Laŭrenco.
Proksime al la Château Frontenac estas la Katedralo de Nia Damo de Kebeko, la seĝo de la arkiepiskopo de Kebeko, primaso de Kanado. Ĝi estas la unua katedralo kaj unua baziliko konstruita en Ameriko.
La Terrasse Dufferin iras ĝis la Ebenaĵoj de Abraham, loko de la batalo de la Ebenaĵoj de Abraham per kiu la britoj kaptis Kanadon de la francoj. Tie lokiĝas la Citadelo de Kebeko, instalaĵo de la Kanadaj Militfortoj kaj oficiala rezidejo de la Guberniestro ĝenerala de Kanado en Kebekio. La Nacia Asembleo de Kebekio renkontas en la apuda Parlamentejo.
La Alta Urbo kuniĝas per ŝtuparoj kaj funikularo al la Malalta Urbo, kie lokiĝas la tre aĝa kirko Notre-Dame-de-la-Victoire, la historia distrikto Petit Champlain, kaj la Muzeo de Civilizacio.
Lula (distrikto Levice)
Lula, hungare Lüle estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Kebekurbo
Lokoj
En la okcidento de la urbo lokiĝas la Universitato Laval (Ste-Foy-Sillery-Cap-Rouge); la administrejoj de la Universitato de Kebekio ankaŭ lokiĝas en Kebekurbo.
La Nacia Historia Loko Cartier-Brebeuf estas situa sur la kunfluejoj de la riveroj Saint-Charles kaj Lairet, precize en la kvartalo La Cité-Limoilou. Tie estas interpretejo kaj 6,8-hektara enurba parko karakterizita per varia pejzaĝo kaj dividita en du sektoroj, nome "Oriento" kaj "Okcidento" separataj per la rivero Lairet. Estas ankaŭ kelkaj memormonumentoj kaj aliaj elementoj.
Lula (distrikto Levice)
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Levice troviĝas 20 km-ojn for.
Kebekurbo
Lokoj
La urbo famas por sia vintra karnavalo kaj por la festoj de Sankt-Johan-Baptista Tago.
Lula (distrikto Levice)
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1226. La loĝantoj estis etnobeloj. En 1663 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 237 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Kolĥozo formiĝis en 1957. En 2001 loĝis tie 202 da homoj, (197 slovakoj).
Kebekurbo
Esperanto-movado
De la 25-a de julio 2020 ĝis la 1-a de aŭgusto estis planita en Kebekurbo la 53-a ILEI-Kongreso 2020. Tamen pro la pandemio la estraro de ILEI decidis prokraston de tiu evento al 2022.
Villar de Cañas
Villar de Cañas [bijAr dekAnjas] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2013 estis de 479 loĝantoj kaj la denseco estas de 6,78 loĝ/km².
Situo
Villar de Cañas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 820 m; je 68 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 132 km el Albacete, je 137 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 152 km el Toledo, regiona ĉefurbo, je 153 km el Guadalajara kaj je 179 el Ciudad Real. La areo de ties teritorio estas de 70.60 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°46′44″N 2°33′58″O.
Limoj
Villar de Cañas limas kun la jenaj municipoj (laŭ la horloĝmontrila direkto): Zafra de Záncara-Villares del Saz-Montalbanejo-Alconchel de la Estrella-Villarejo de Fuentes-Montalbo.
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Villar de Cañas super 1,730 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Villar de Cañas kie oni falis al la nunaj 479.
Radiaktiva rubejo
La 27-a de januaro de 2010 la konsilantaro aprobis kandidatiĝon por stokejo de radiaktiva rubo. -Almacén Temporal Centralizado-ATC. Tion faris ankaŭ aliaj 10 municipoj en la tuta lando, kaj la Hispana Registaro elektis tiun la 30-a de decembro de 2011. Je 8 km estas La Lageto El Hito, protektita de la reto Natura 2000.
(16326) 2052 T-2
(16326) 2052 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Villar de Cañas
Radiaktiva rubejo
Okazis reagoj kaj favoraj kaj kontraŭaj al la iniciato. Inter kontraŭaj estas de sociaj, politikaj kaj sindikataj organizoj, kaj oni kreis platformon kontraŭ la ATC (atomruba stokejo). Favorantoj rimarkigas investon de 700 milionoj de eŭroj kiuj espereble plibonigus la lokan ekonomion.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Deraniĝagala mezoplodo
Taksonomio
La Deraniĝagala mezoplodo estis iam sinonima kun la Ginkodenta baleno (Mesoplodon ginkgodens), ĝis kelkaj studoj konfirmis, ke la M. hotaula estis genetike diferencaj el M. ginkgodens. Kiel ĉe ĉiuj bekobalenoj, la Deraniĝagala mezoplodo estas konata nur pere de surstrandigitaj individuoj, nome sep. La unua surstrandigo okazis en Srilanko, sed ĝi estis false identigita kiel Ginkodenta mezoplodo fare de Moore kaj Gilmore, 1965. Ambaŭ specioj estis disigitaj pro ĵusa analizo pere de DNA fare de variaj organizoj en la 2000-aj jaroj. Oni trovis, ke genetika variaĵo (Dα) de la citokromo b inter la Deraniĝagala mezoplodo kaj la Ginkodenta mezoplodo estis 8.2% ± 1.79%, dum la genetika variado gamas el inter 5.5% al 16.6% en aliaj specioj de Mesoplodon (nome ju pli malgranda procento, des malpli da genetikaj diferencoj inter ambaŭ specioj). Ĝi estis unuafoje agnoskita de Paules Edward Pieris Deraniyagala en 1963 kaj estis sekve nomita laŭ li.
Distribuado
Oni konas la specion de la Deraniĝagala mezoplodo el nur sep individuoj kiuj surstrandiĝis en variaj insuloj en la Hinda kaj Sud-pacifika Oceanoj: Sejŝeloj, Maldivoj, Srilanko, Gilbertoj, Kiribati kaj Liniaj Insuloj. Oni supozis, ke kiel ĉe la Trubeka zifio, ili vivas en insulaj populacioj (izolataj komunumoj).
Dieto
Kiel ĉe aliaj mezoplodaj balenoj, oni supozas, ke la Deraniĝagala mezoplodo manĝas ĉefe profundmarajn kalamarojn kaj fiŝojn.
Siria katolika eklezio
Siria katolika eklezio estas unu el la orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi apartenas al antioĥia tradicio kaj uzas okcidentsirian riton. Ekde 2009 la Patriarko estas Ignaco Jozefo la 3-a Junan.
Historio
En la ferrara-florenca koncilio estis subskribita unuiĝo inter siria ortodoksa eklezio kaj Romo. Sed ĝi ne sukcesis. En Otomana Imperio katolikoj estis persekutataj. Post 1782 ĉiam ekzistis siriaj katolikaj patriarkoj. Nur en 1829 la turka registaro rekonis sirian katolikan eklezion.
Sidejo de la patriarko estis ŝangita kelkfoje. En 1831 li havis sidejon en Halepo, en 1850 la patriarkato movis al Mardin. Nun la antioĥia patriarko havas sidejon en Libano.
David Broncano
David BRONCANO Aguilera (naskiĝis en Santiago-de-Kompostelo, Korunjo, la 30-an de decembro 1985) estas komedianto kaj hispana televida prezentisto.
Vivo
Broncano naskiĝis en Santiago-de-Kompostelo, sed ekde la infanaĝo loĝis en la ĥaena loĝloko Orcera, kie li kreskis. Li studis reklamadon en la Komplutensa Universitato de Madrido, kie li ankaŭ studis fizikon; post laborado en kelkaj agentejoj pri reklamado kaj komunikado li debutis kiel komedianto kaj prezentisto.
Apostola posteuleco
Apostola posteuleco aŭ apostola sukcedo estas la doktrino per kiu katolikismo, ortodoksismo kaj anglikanismo legitimas siajn episkopojn kaj do iliajn sakramentojn kaj instruon. Laŭ la doktrino, nur la episkopoj, kiuj sukcedas al la apostoloj de Jesuo Kristo, institucie kaj senrompe, estas fidindaj instruantoj de la kristana vero. La doktrino ricevis klaran esprimon en la skriboj de Sankta Ireneo en la 2-a jarcento.
Post du mil jaroj la doktrinon ankoraŭ tenas katolikismo, ortodoksismo kaj anglikanismo -- aŭ 67% de la kristana mondo -- sed ne de protestantismo, kiu anstataŭ instruas la doktrinon de sola scriptura.
Apartaj atestoj
Kiel fakto-pruvo oni apogiĝas sur la proklamata konscio de diversaj eklezioj kiuj de ĉiam konfesas sian episkopan ligilon kun unu el de la dekdu apostoloj senditaj de Jesuo. Tipa kazo estas, ekzemple, tiu de Romo kies Eklezio radikiĝas en la misio de Sankta Petro ĝuste en Romo, kaj diversaj apostoloj en Antioĥio.
Jen alia aparta informo pri tiu apostola posteuleco. En la jaro 96 papo Klemento la 1-a sendis Leteron al la kristanoj de Korinto. Tiu Letero montras ke la apostola posreuleco estis tre konata ekde la epoko de la praa Eklezio. En ĝi, fakte, oni legas: ”Predikante tra kamparoj kaj urboj, ili (la Apostoloj, n.d.t) instruis en la Sankta Spirito siajn primicojn (la unuajn konvertiĝintojn, n.d.t.) kaj ilin konstituis episkopojn kaj diakonojn de la estontaj kredantoj” . Estis do la apostoloj kiuj ordinis la unuajn episkopojn kaj tiuj, pro ordono de la unuaj estus farintaj la samon, kiel aldonas Klemento: “'''Ankaŭ niaj Apostoloj sciis, pere de la Nia Sinjoro Jesuo Kristo, ke estus kontrastoj rilate la episkopan dignecon. Pro tio, antaŭkoninte la estonton, ili starigis tiujn indikitajn (nome episkopoj kaj diakonoj); kaj ordonis ke kiam tiuj ĉi mortos, aliaj virtaj homoj posteulos en la ofica regado” '''.
Estas, tiu, tre antikva atesto, ekstere de la Biblio, prezentita de la historio, pri la apostola posteuleco' kaj pri la hierarkia strukturo de la Eklezio.
João Carlos Muniz
João Carlos MUNIZ /jo'ãŭ 'karlŭz mu'niz/ estis brazila diplomato, brazila ambasadoro en Vaŝingtono, estis esperantisto en 20-a jarcento. Li partoprenis la fondon de Unuiĝintaj Nacioj, defendis la uzon de atomenergio en Brazilo por nure pacaj celoj ekde 1947 kaj estis favora al internacia kontrolo de atomenergio kaj forte influis por ke Brazilo regu siajn minejojn de uranio pere de naciaj teknikistoj por eviti ilian fiuzadon de militemaj landoj.
Estas strato en San-Paŭlo kun lia nomo.
--Eksteraj ligoj:
21648 Gravanschaik
21648 Gravanschaik estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Graham William Wakefield Van Schaik, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Spring Valley High School de Columbia (Suda Karolino, Usono).
Ruis (komunumaro)
La komunuaro Ruis estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Surselva. Ĝi havis 2042 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Rueun.
Geografio
La komunumaro Ruis konsistas el la meza parto de la valo de la Antaŭa Rejno. La nordan limon de la komunumaro formas la Glarusaj Alpoj.
Komunumoj de la komunumaro Ruis
La komunumaro Ruis konsistas (stato en 2009) el 6 komunumoj, el kiuj Obersaxen estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
La hodiaŭa komunumaro Ruis estiĝis en la jaro 2001 per kunigo de la antaŭa komunumaro Ruis kun la antaŭa distrikto Obersaxen, kiel nova komunumaro Ruis, de la tiam kreita distrikto Surselva. La malnova komunumaro Ruis estis kreita en la jaro 1851 surbaze de la tiama leĝo pri la nova administra ordo de Kantono Grizono, kiel parto de la tiama distrikto Glenner.
Densanomalio
La denso de substanco ĝenerale des pli malaltiĝas, ju pli la temperaturo altiĝas. Tio validas por ĉiuj tri materio-statoj (solida, likva, gasa). Ekzemple, varmiĝanta fero dilatiĝas kaj malvarmiĝanta maldilatiĝas. Sed kelkaj substancoj ĉe certaj malkreskantaj temperaturoj denove dilatiĝas. Tiu fenomeno nomiĝas densanomalio.
La plej konata substanco, kiu montras tiun anomalion, estas akvo: Akvo atingas sian plejeble grandan denson (sub normala premo) je la temperaturo de 3,98 °C.
Konsekvenco de tiu anomalio estas, ke la grandaj akvoamasoj de la Tero frostiĝas de sia surfaco kaj ke ili frostiĝas nur malrapide, ĉar la estiĝanta tavolo de glacio estas barilo kontraŭ la konvektan temperaturinterŝanĝon. Tiel oni eĉ en Arkto kaj Antarkto, la akvo en granda profundo ne frostiĝas, sed havas temperaturon de 4 °C. Se akvo ne havus tiun anomalion, la akvoamasoj frostiĝus relative rapide de la profundo supren kaj la tuta Terglobo povus esti "neĝbulo". Evidentas, ke tiaj kondiĉoj eble eĉ ne permesus la evoluon de pli altaj vivuloj.
Densanomalion oni ankaŭ trovas ĉe la substancoj Antimono, Bismuto, Galiumo, Germaniumo, Plutonio, Silicio kaj Zirkoniovolframato.
István Burián
Grafo István Burián [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Burián István estis hungara politikisto, diplomato, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis rajeci. István Burián naskiĝis la  1851 en Hungara reĝlando en Stomfa (nuntempa Stupava en Slovakio). Li mortis la 1922 en Vieno.
Biografio
István Burián post lernado en diplomata akademio estis diplomato en Moskvo inter 1882 kaj 1886, poste laŭvice en Sofio, Stuttgart, Ateno. Inter 1903 kaj 1912 li estis ministro pri financo en komuna kabineto de Aŭstrio-Hungario. En 1908 li apogis okupadon de Bosnio, kie li apogis ĉefe la serbojn. Inter 1913 kaj 1915 li estis ministro pri reĝaj aferoj en la hungara kabineto, krome li ricevis membrecon en la senato. Dum la 1-a mondmilito li estis ministro pri eksteraj aferoj en la komuna aŭstra-hungara registaro, foje ministro pri financo. Li provis bari eniron al la milito Rusion kaj Rumanion. Fine de la mondomilito li sensukcese provis peti apartan pacon.
29562 Danmacdonald
29562 Danmacdonald estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel R. MacDonald, kiu uzas sian talenton de astrofizikisto por alporti teknikan kaj sciencan kontribuon al la programo NEAT de la Jet Propulsion Laboratory. Lia laboro kun la aparataro kaj la programaro permesis grandan parton de la sukceso de NEAT per la fotilo QUEST ĉe la Observatorio de la Monto Palomar.
Stardust (kanto)
Ekestohistorio
La kanto kun sia nekutima formo (A-B-A-C) estis komponita en 1927 kiel pianosoloo kaj unuafoje surdiskigita de Hoagy Carmichael and His Pals la 31-an de oktobro 1927 por diskeldonejo Gennett Records kiel mezrapida ĵazpeco. Laŭ propra eldiro Carmichael je tio estis inspirita de la improvizaĵoj de Bix Beiderbecke. La ideon pri ĉi tio Carmichael ekhavis kiel studento, kiam li ekideis la 32-taktan bazan strukturon.
Unuaj novversioj
En 1928 Carmichael priverkis la kanton al malrapida balado, kaj en 1929 Mitchell Parish verkis tekston por ĝi. Carmichael volis fari novan registraĵon por Gennett Records, sed la estraro de Gennet Records rifuzis ĉi tiun ideon, ĉar la pli frua versio ĝis tiam ne estis finvendita. Irving Mills surdiskigis la 20-an de septembro 1929 kun sia bando Hotsy Totsy Gang (kun Jimmy Dorsey -klarneto- kaj Carmichael -piano-) la novaranĝaĵon de la kanto fare de Carmichael, publikigitan je lia eldonejo Mills Music nun kiel Star Dust kaj atingis per ĝi post publikigo en januaro de 1930 lokon 20 de la usona furoraĵo-ranglisto. La 15-an de majo 1930 ankaŭ bandestro Isham Jones surdiskiis la kanton kaj atingis per tio la 18-an de aprilo 1931 la pintan rangon de la ranglisto. Lia versio faris la kanton klasikaĵo. Pluajn versiojn sukcese surdiskigis Bing Crosby (# 15, 1931), Louis Armstrong (#16, 1931) kaj Jimmie Lunceford (# 10, 1935).
Bandegaj versioj
Stardust fariĝis normkanto de la bandega erao, kaj preskaŭ ĉiu renoma bandestro kaj kantisto produktis novversion de ĝi. La aranĝaĵo de Glenn Miller ankaŭ estis sukcesa kaj atingis rangon 3. Ankaŭ Sammy Kaye (# 16, 1939), Artie Shaw (# 2, 1941) kaj Frank Sinatra (# 7, 1941) partoprenis la sukceson de Stardust. Unuafoje Stardust aperis de du bandoj sur unu disko, nome la versioj de Tommy Dorsey (registrita la 15-an de aprilo 1936) kaj Benny Goodman (23-an de aprilo 1936), publikigita majon de 1936 ĉe Victor #25320 (# 8 por Dorsey, # 2 por Goodman). La versio de Artie Shaw estis la plej sukcesa. Ekestinta la 7-an de oktobro 1940 (Victor #27230), li publikiĝis decembron de 1940 kaj atingis la duan lokon de la ranglisto. La lirika tumpetsoloo de Billy Butterfield je la komenco kaj la brila trombonsoloo de Jack Jenney je la fino estas apartaĵo de ĉi tiu versio. La kanton surdiskigis ankaŭ Billie Holiday, Nat King Cole, Harry Connick la pli juna, Ella Fitzgerald kaj instrumentistoj kiel Django Reinhardt. Ankaŭ pli junaj muzikistoj, ekz. Lou Donaldson, Ernestine Anderson aŭ Wynton Marsalis, interpretis la kanton kiel ĵaza normkanto. Kelkaj kritikistoj rigardas la kanton Stardust kiel la plej bela ambalado iam ajn verkita: la insista teksto de Parish, kiu elvokas solecon kaj nostalgion, estas perfekte enigita en la pason de la Karmajkela melodio.
Statistiko
Ĝi estas per pli ol 1800 sonregistraĵoj unu el la plej ofte surdiskigitaj kantoj de la 20-a jarcento kaj staras en Usono post Silent Night kaj St. Louis Blues sur la tria rango el la plej ofte publikigitaj kantoj. ASCAP listigas 152 versiojn de ĝi.
Olivares de Júcar
Olivares de Júcar [olibAres deĥUkar] (Olivarbaroj de la rivero Júcar, ambaŭ konceptoj aperas en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas olivareño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 371 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,42 loĝ/km².
Situo
Olivares de Júcar estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la centra parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 900 m; je 65 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 50 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°45′37″N 2°21′12″O.
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Olivares de Júcar, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio ĉefe pro la ruinigo kiun okazigis la konstruado de la Akvorezervejo de Alarkono, kaj ĉe Olivares de Júcar oni falis al la nunaj 371.
Ekonomio
Agrikulturo (hordeo, sunfloro kaj malpli olivarboj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Domo de Scienco kaj Tekniko (Kecskemét)
La iama neologa sinagogo de Kecskemét estas historia monumento, nuntempe funkciante kiel kulturcentro: "Domo de Scienco kaj Tekniko" (hungare Tudomány és Technika Háza).
Historio
La judoj ekloĝis en Kecskemét en 1746. Ili unue uzis preĝdomon, poste malgrandan sinagogon. La nun videbla sinagogo konstruiĝis inter 1864-1868. En 1911 tertremo okazis, poste ĝi estis renovigita. Dum la 2-a mondmilito la judeco grandparte pereis, germanoj profitis la sinagogon por stalo. En 1966 la urbo aĉetis la konstruaĵon kaj en 1974 ekfunkciis en ĝi la Domo de Scienco kaj Tekniko.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. Dum la trakonstruo ĝenerale la ekstera parto restis, sed interne oni forigis ĉiujn restintajn sakralajn objektojn.
Nuntempo
En la konstruaĵo oni ofte aranĝas konferencojn kaj koncertojn, krome porokazaj kaj konstantaj ekspozicioj estas videblaj. Ankaŭ kelke da oficejoj trovis lokon en la iama sinagogo.
NetApp
NetApp, je plena nomo Network Appliance, usona prononco laŭ sistemo IFA [], estas usona teknologia firmao, fondita en 1992. Ĝia ĉefsidejo estas en (Kalifornio). La ĉefsidejo kaj estas parto de la tiel nomata Silicia Valo. La firmao estas listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Vuelta a España 2022
La Vuelta a España 2022 estas la 77-a Vuelta a España (Biciklista Ronditinero en Hispanio).
Rodrigo Otávio
Rodrigo Otávio Langgaard de MENESES [roDRIgu oTAVju] estis Brazila diplomato, kiu apogis Esperanton en 20-a jarcento, kvankam li mem ne parolis la lingvon. Li estis membro de brazila delegacio en la 2-a Konferenco pri paco en Haia (1907). Krom tio, li estis Sekretario de Respublika Prezidento dum registaro de Prudente de Morais kaj estis juĝisto ekde 1929. Li ankaŭ verkis pri historio de brazila diplomatio.
Tajlanda kuirarto
La tajlanda kuirarto estas mikso el ĉina, hinda kaj eŭropa influoj kiuj kunfandiĝis dum la jarcentoj al tipa tajlanda kuirarto.
Historio
Origine la tajlanda kuirarto estas forte influita de akvo. La homoj manĝis rizon, akvobestojn kaj akvoplantojn. La manĝokutimoj ŝanĝiĝis sub la ĉina kaj hinda influoj. Ekde la 17a jarcento eŭropaj influoj fariĝis pli kaj pli fortaj. Ĉilioj ekzemple enkondukiĝis de portugalaj misiistoj.
Bazmanĝaĵo
Rizo estas la bazmanĝaĵo en Tajlando. La tajlanda esprimo por preni „manĝaĵojn“ (kin khao [กินข้าว] signifas lavorte „manĝi rizon“, tutegale pri kiuj manĝaĵoj temas.
Aldonaĵoj
La tajlanda kuirarto havas multajn tipajn aldonaĵojn, ekzemple:
Menuoj
Oni distingas inter „unu-teleraj pladoj“ (อาหารจานเดียว, ahan chan diao) kaj societaj menuoj.
Regionaj pladoj
La tajlanda kuirarto povas distingiĝi en kvar regionaj kuirartoj.
Norda Tajlando
La nordo de Tajlando allimas kun Birmo kaj Laoso, tial la plado (Ahan Phak Nuea อาหารภาคเหนือ) estas influita de tiuj najbaraj landoj. Tiun pladon la tajlandanoj transprenis de Laoso.
Centra Tajlando
La kuirarto de meza Tajlando (Ahan Phak Klang อาหารภาคกลาง) estas ofte rigardata kiel „klasika tajlanda kuirarto“. Ĝi konsistas el Kaeng-pladoj kun kokoslakto kaj multaj spicaĵoj.
Konataj estas jenaj pladoj faritaj en volbopato:
Ŝatataj estas supoj, ekzemple Tom Yam (ต้มยำ), akr-acida salikoka supo kaj Tom kha kai (ต้มข่าไก่), kun „tajlanda zingibro“ kokoslakto kaj kokinaĵo. Yam-salatoj. Akr-acida salato kun lime-suko, ĉilioj kaj freŝaj herboj, maraj animaloj legomoj, bovaĵo kaj porkaĵo.
Pliaj specialaĵoj el meza Tajlando estas Khao Lam (ข้าวหลาม) — glurizo kun kokoslakto sur bambusaj stangoj vaporigita aŭ Kuai Tiao Ruea (ก๋วยเตี๋ยวเรือ – „boatonudeloj“),
Nordorienta Tajlando
La kuirarto de la nordorienta parto de Tajlando, kaj la regiono Isano estas forte influita de Laoso kaj Kamboĝo. Tri pladoj estas ofte proponitaj en la regiona kuirarto de Isano: Gai Yang (ไก่ย่าง – rostita kokaĵo), Som Tam (ส้มตำ) – akr-acida saŭco el nematuraj papajo kaj Khao Niao (ข้าวเหนียว) kaj glurizo. Ŝatata spicaĵo estas fermentita fiŝo Pla Raa ปลาร้า.
Suda Tajlando
En la sudo la taja kuirarto estas influita de Malajzio. Tie vivas multaj islamanoj kaj ĉindevenaj tajlandanoj. La sudtajlanda kuirarto estas mikso de la tajlanda kaj malajzia kuirartoj (Ahan Phak Tai, อาหารภาคใต้). Ekzemple Khanom Chin Nam Ya (ขนมจีนน้ำยา), maldikaj ĉinaj riznudeloj kun akra fiŝ-„karea“-saŭco). Plia ŝatata plado, kiu estas mendebla en islamaj restoracioj de la regiono, estas Khao Mok Kai, la sudtajlanda maniero de Biryani.
Tre populara estas tie Kaeng Masaman แกงมัสมั่น. Oftas tie fiŝaĵo: Kaeng Tai Pla (แกงไตปลา).
Tradiciaj alkoholaj trinkaĵoj
Populara estas Lao Khao (เหล้าขาว),, Sato, Krachae kaj Uh”.
Bierspecoj
Du ĝis tri specoj estas konataj ankaŭ trans la landlimoj: Singha kaj Chang-biero kaj biero Lao.
Mariquita
San Sebastián de Mariquita, simple Mariquita [marikIta], en Esperanto Marikito, estas urbo kaj municipo de la Departemento Tolimo de Kolombio, ĉirkaŭ 150 km nordokcidente de Bogoto. Tiu urbo kaj municipo enhavas kelkajn gravajn setlejojn situantajn tie pro apudeco al la rivero Magdaleno. Nune, Marikito estas vizitata de turistoj el la ĉefurbo pro allogo fare de akvofaloj Medina (Las Cataratas de Medina) kaj la monfarejo (casa de la moneda). La hispana konkistadoro Gonzalo Jiménez de Quesada estis tie entombigita. Nune estas grandaj hoteloj kaj bienoj, inter ili La Villa de los Caballeros.
La populacio de la municipo estis 32,642 ĉe la censo de 2005.
Referencoj
5.25°N, -74.91667°W
Asimptoto
Asimptoto estas rekto aŭ kurbo, al kiu alproksimiĝas alia kurbo, sed neniam tuŝas ĉi-lastan eĉ se senfine etenditan. Pri la unua kazo oni nomas ĝin asimptota rekto, pri la dua kazo oni nomas ĝin asimptota kurbo.
Jen ekzemplo, la grafikaĵo de la funkcio f(x) = x−1. Enhavas ĝi du asimptotojn: la kurbo alproksimiĝas je la rektoj y = 0 kaj x = 0, sed ne atingas ilin.
Asimptoto ne nepre paralelu je la aksoj. Jen la grafikaĵo de x+x−1, kiu estas asimptota je kaj la y-akso kaj la rekto y=x:
Citogenetiko
La citogenetiko estas la fako de la genetiko kiu enhavas la studon de la strukturo, funkciado kaj konduto de la kromosomoj. Ĝi inkludas analizojn de bendigo G en kromosomoj, aliajn teknikojn de citogenetika bendigo, kaj ankaŭ la molekulan citogenetikon de la tipo de hibridigo per surloka fluoresko (FISH) kaj hibridigo per kompara genomiko (CGH).
Pluaj esploroj temis pri Drosophila kaj la Down-sindromo ĉe homoj.
Glasow (Antaŭpomerio)
Glasow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Löcknitz-Penkun de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Přestavlky (Sedlec-Prčice)
Přestavlky estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 1,5 km sudoriente de Prčice. Estas ĉi tie registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Přestavlky situas en katastra teritorio Přestavlky u Sedlce kun areo 4,37 km². En la katastra teritorio Přestavlky u Sedlce situas ankaŭ Kvašťov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1389.
Novlanda franca
Novlanda franca (français terre-neuvien), estas esprimo kiu referencas al la franca lingvo parolata en la duoninsulo Port au Port (parto de la tiel nomita “Franca Marbordo”) de Novlando. La francparolantoj de la regiono povas datigi siajn originojn el kontinentfrancaj fiŝkaptistoj kiuj setliĝis tien fine de la 1800-aj jaroj kaj komence de la 1900-aj jaroj, pli ol Kebeki-parolantoj. Anmkaŭ kelkaj Akadianoj de Marprovincoj setliĝis en la areo. Pro tio, la Novlanda franca estas plej rilata al la normanda kaj bretona franca de najbara Sankta-Piero kaj Mikelono. Nuntempe, fortaj kontaktoj kun Akadi-franca lingvo - kaj speciale disvastigita dulingvismo kun la Novlanda Angla - ege influis kaj la komunumo estas malpliiĝanta.
La grado al kiu vortotrezoraj trajtoj de la Novlanda franca konstituas distingan dialekton ne estas aktuale konata. Estas necerta kiom multaj parolantoj survivas; la dialekto povas esti mortanta. Estas provinca defenda organizaĵo Fédération des Francophones de Terre-Neuve et du Labrador, kiu reprezentas la komunumojn kaj de la duoninsula franca kaj de la akadia franca.
Pinhalzinho (San-Paŭlio)
{Pinhalzinho (oficiale Município de Pinhalzinho) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono Amparo. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vranové
Vranové estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malá Skála, troviĝanta sude de la propra Malá Skála. Sur maldekstra bordo de rivero Jizera apartigas municipon Malá Skála kaj Vranové roka kresto kun rokburgo Vranov-Pantheon. Statistike kaj administre Vranové estas dividita en du lokajn partojn, Vranové 1.díl sur la maldekstra (orienta) bordo de Jizera, tra kie kondukas fervojlinio Pardubice–Jaroměř–Liberec, kaj Vranové 2.díl sur la dekstra (okcidenta) bordo, tra kie kondukas ŝoseo I/10. Per simila maniero (sed male) estas dividita en partojn anaŭ proksima municipo Líšný.
Vranové 1.díl situas en katastra teritorio Vranové I kun areo 1,08 km 2. Vranové 2.díl situas en katastra teritorio Vranové II kun areo1,77 km 2. En la katastra teritorio Vranové II situas ankaŭ Křížky kaj Záborčí.
José María Escrivá de Balaguer
Sankta Josemaría Escrivá de Balaguer (naskiĝis en Barbastro, Huesca la, mortis en Romo la ) estis hispania sacerdoto kaj katolika sanktulo, fondinto de Opus Dei. Li naskiĝis kiel José María Escrivá de Balaguer y Albás, nomo kiun li poste ŝanĝis al la plej konata Josemaría, kun kiu li estis sanktigita.
Vivo
Liaj gepatroj estis José Escrivá y Corzán kaj María Dolores Albás y Blanc. Li havis 4 gefratojn inter kiuj 2 fratinoj mortis estantaj ankoraŭ infanaj.
En 1917 aŭ 1918 li sentis ke Dio petis ion de li, kaj decidis fariĝi sacerdoto. Post tio li studis en la seminarioj de Logronjo kaj Zaragozo, kie li fariĝis sacerdoto en 1925. Lia patro mortis en 1924, sen vidi tion.
En 1928 li fondis Opus Dei (latine verko de Dio), kiu ebligas al katolikoj sekularaj vojon religian de alproksimiĝo al sankteco. Li kuraĝigis la piulojn libere partopreni la politikan kaj ekonomian vivon.
Liajn ĉefajn pensojn li verkis en la libro Vojo, unue publikigita en 1939 kaj tradukita al pli ol 40 lingvoj, inter kiuj Esperanto.
En la 40-aj jaroj Escrivá komencis la ekspansion de Opus Dei. Li translokiĝis en 1946 al Romo, kie li klopodis gajni la eklezian aprobon de sia organizaĵo.
En 1968 li estis nomumita Markizo de Peralta.
En 1972 li vojaĝis al Hispanion, kaj en 1974 kaj 1975 al Amerikon, sterninta sian instruecojn pri la universala voko al la sankteco.
José María Escrivá forpasis en 1975. Post rapida procezo, sub la regado de Papo Johano Paŭlo la 2-a, li estis beatigita en majo 1992 kaj kanonizita la.