cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1969-1989)
1976
1976: Z. Hršel kaj V. Podhradská elektitaj en la 2-a kongreso de ĈEA al Centra Komitato; leterkartono kun alpresaĵo "Saluton el Brno" kaj silueto de la urbo (ing. Werner); koncertoj al 75-jariĝo de la Klubo (A. Růžičková-Pavlínová, R. Chudoba, H. Supová, V. Böhmová, Zl. Beňová, Vl. Mrkvička, V. Halíř, P. Vodička - 4/5.9.1976)
1977
1977: Junulara seminario en Račín organizita de la klubo, koncerto okaze de 90-jariĝo de E-o, ekspozicio en Universitata Biblioteko (7 paneloj de J. Klement el K. Vary)
1978
1978: Teatraj vesperoj de Eva Seemannová "Jean kaj mi" (17.1.) kaj monologoj el K. Čapek (31.10.); koncerto omaĝe al Leoš Janáček (31.1.).
1979
1979: ekspozicio "Mezinárodní jazyk dneška" (Internacia lingvo de la hodiaŭo) ĉe klubo Bedřich Václavek (12.-26.1); prelego de ing. Werner "Perspektivoj de la planlingvo en scienco kaj teĥniko" en la Ŝtata Scienca Biblioteko (24.1.); Věra Podhradská kaj Vladimír Škoda elektitaj por la Centra Komitato de ĈEA dum la 3-a Asocia kongreso en Praha; Josef Vondroušek iĝis Honora Membro de ĈEA, la Klubo ricevis insignon de MEM, same kiel dr. Foit kaj Z. Hršel; Eva Seemannová aktoris pri Božena Němcová (20.3.); B-B-B-renkontiĝo en Bratislava (20.-21.10.); forpasis poetino Milda Jakubcová (14.10.)
1980
1980: B-B-B en Brno (20.-22.6.); teatra vespero "Serĉado de blua tono" de E. Seemannová (26.2.) laŭ Jiří Karen; koncerto omaĝe al 35-a datreveno de liberiĝo (15.4. kaj 11.11.); solena prezento de "Mensogulo kaj lia gento" en Teatro de Fratoj Mrštík (22.11.) omaĝe al 70-jariĝo de Alena Růžičková-Pavlínová, kiu ĉefrolis - dum la paŭzo gratulis J. Vondroušek kaj Dr. Inĝ. J. Šikula nome de la Klubo. 14. 10. teatra vespero de E. Seemannová (V. Vinař: Ĉerande de l' abismo); koncerto de pola altlerneja ensemblo Zespól Pieśsni Dawnej el Bydgoszcz.
(56985) 2000 SR202
(56985) 2000 SR202 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1969-1989)
1981
1981: junularan renkontiĝon en Vyškov (10.-12.4.) preparis MUDr. V. Škoda el Brno; B-B-B kune kun soleno de 80-jariĝo de la Klubo (12.-14. junio) ; plua B-B-B- en Bratislava (16.-19.10.); Ŝtata Scienca Biblioteko en Brno eldonis liston de E-literaturo en la biblioteko (Z. Hršel kaj B. Kyjovská).
1982
1982: M.Malovec kaj V. Škoda elektitaj por Centra Komitato de ĈEA dum la 4-a kongreso en Pardubice; koncerto (20.4.) por la paco; renkontiĝo kun Jiří Karen "Arboj venas urben" (11.5.).
(56985) 2000 SR202
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1969-1989)
1983
1983: B-B-B en Budapeŝto (6.-8.5.); Eva Seemannová kaj Ota Dub pri Karolína Světlá (22.3,); Jiří Karen pri Karel Höger kaj František Kožík en Verda Stacio (3.5.); forpasis Marie Adamcová (13.12.).
1984
1984: SAEST 1984 "Perspektivoj de la monda nutraĵ-produktado" en Brno (31.8.-2.9.); junulara renkontiĝo en Tálský mlýn en Žďár n. S. preparita de MUDr. Škoda.; Josef Vondroušek 80-jara; Z. Hršel, M. Malovec kaj K. Kraft komencas labori pri nova vortaro; Gloraj monologoj (E. Seemannová, 9.10.), koncerto omaĝe al 40-a datreveno de Slovaka Nacia Insurekcio (H. Halířová, 16.10., 110 spektantoj); Niaj esp. verkistoj (J. Karen, 30.10.)
1985-1986
1985: B-B-B en Bratislava (4.-6.10.); koncerto al Jaro de tutmonda muziko (12.11.). 1986: Terminologia kurso en Roudnice (1.-5.9.) laŭ lernolibro de Jan Werner; B-B-B- en Budapeŝto (9.-11.5.); koncerto al Internacia Jaro de Paco (4.3.).
1987
1987: B-B-B- en Brno (2.-4.10.) en Blansko-Češkovice kun koncerto; Věra Podhradská, Miroslav Malovec kaj Vladimír Škoda elektitaj por Centra Komitato de ĈEA dum la 8-a kongreso en Olomouc; forpasis Tomáš Borkovec (3.10.); aperis antologio el verkaro de Karel Čapek tradukita de J. Vondroušek;
1988-1989
1988: B-B-B en Bratislava (10.-12.6.); Gramatiko de Esperanto de M. Malovec (eld. EK Třebíč); forpasis Jiří Kořínek (4.11.). 1989: La pupteatro Radost el Brno gajnis la unuan premion de la 22-a Internacia Pupfestivalo en Zagrebo kun "Teatraĵo pri Dorotea" en traduko de J. Vondroušek kaj M. Malovec kun konsulto de A. Růžičková; koncerto al 130-jariĝo de Zamenhof (21.11.).
Matenadarano
Nomo
La vorto մատենադարան, matenadaran estas kunmetaĵo de la vortoj մատեան (matean, "libro" aŭ "pergameno") kaj դարան (daran, "deponejo"). Laŭ Hraĉja Aĝarjan ambaŭ vortoj havas mezpersan originon. Kvankam ĝi foje estas tradukita kiel "scriptorium" en la anglan, pli preciza traduko estas "biblioteko de manuskriptoj". ​​Matenadaran ofte estas nomata biblioteko  En mezepoka Armenio, la esprimo matenadaran estis uzita kun la signifo de biblioteko ĉar ĉiuj libroj estis manuskriptoj.
Nuntempe ekzistas pluraj manuskriptaj deponejoj ĉirkaŭ la mondo konataj kiel matenadaran kiel ekzemplo, tiuj en la Mekitarista kongregacio ĉe la insulo San Lazzaro degli Armeni, Venecio kaj alia ĉe la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo , kaj la Deponejo de Manuskriptoj Vaĉe kaj Tamar Manukjan en la Sankta Sidejo de Eĉmiadzin. Por distingi ĝin de aliaj, oni ofte nomas ĝin Matenadarano de Erevano, aŭ Maŝtoca Matenadarano.
Historiaj antaŭantoj
La plej frua mencio pri manuskripta deponejo en Armenio estis registrita en la verkoj de historiisto de la 5a jarcento Ghazar Parpeci, kiu rimarkis la ekziston de tia deponejo ĉe la katolikosejo de Eĉmiadzin, kie estis konservitaj tekstoj grekaj kaj armenaj. Fontoj silentas pri la sorto de la eĉmiadzina Matenadarano ĝis la 15-a jarcento, kiam la katolikosejo revenis de Siso en Kilikio. Manuskriptaj deponejoj ekzistis ĉe ĉefaj monaĥejoj en mezepoka Armenio, kiel ĉe Haghpat (Haghpata matenadarano), Sanahin, Saghmosavank, Tatev, Geghard, Keĉaris, Hromkla, kaj Bardzraberd (nuna Turkio). En iuj kazoj, monaĥejaj kompleksoj havas apartajn strukturojn kiel manuskriptaj deponejoj. Foje manuskriptoj estis transdonitaj al kavernoj por eviti detruon de fremdaj invadantoj. Miloj da manuskriptoj en Armenio estis detruitaj dum la deka ĝis dekkvina jarcentoj dum la turkaj kaj mongolaj invadoj. Laŭ la mezepoka armena historiisto Stepanos Orbeljan, la selĝukaj turkoj respondecis pri la forbruligo de pli ol 10 000 armenaj manuskriptoj en Baghaberd en 1170.
Moderna Matenadarano
Pro tio ke, Armenio iĝis konstanta batalkampo inter du ĉefaj potencoj, Matenadarano en Eĉmiadzin estis plurfoje prirabita, la lasta prirabo okazis en 1804, dum la rusa-persa milito. La aneksado de Orienta Armenio fare de la Rusa Imperio en la frua 19-a jarcento disponigis pli stabilan klimaton por la konservado de la ceteraj manuskriptoj. Dum en 1828 la kuratoroj de Matenadarano katalogis kolekton de nur 1,809 manuskriptoj, en 1863 la kolekto pliiĝis al 2,340 manuskriptoj, kaj en 1892 al 3,338 manuskriptoj. Antaŭ la Unua Mondmilito, en 1914, la kolektita atingis 4.660 manuskriptojn. La kolekto estis sendita al Moskvo por konservado ĉar Eĉmiadzin estis proksima al la milita zono.
Miloj da armenaj manuskriptoj estis detruitaj dum la genocido en la Otomana Imperio.
En 1939 la tuta kolekto de manuskriptoj de Eĉmiadzin estis transdonita al la Ŝtata Publika Biblioteko en Erevano (kio poste fariĝis la Nacia Biblioteko de Armenio) per la decido de la sovetia armena registaro. En la sama jaro estis 9.382 katalogitaj manuskriptoj ĉe la Matenadarano. La 3-an de marto 1959 la Konsilio de Ministroj de Soveta Armenio oficiale establis Matenadaranon kiel "instituton de scienca esplorado kun specialaj fakoj pri scienca konservado, studado, tradukado kaj publikigado de manuskriptoj" en nova konstruaĵo. Ĝi ricevis la nomon de Mesrop Maŝtoc, la kreinto de la armena alfabeto, en 1962.
Malnova konstruaĵo
La Matenadarano situas ĉe la piedo de malgranda monteto ĉe la norda rando de la avenuo Mesrop Maŝtoc, la plej vasta vojo en centra Erevano. La konstruaĵo estis diverse priskribita de observantoj kiel monumenta ,, impona, kaj severa. Herbert Lottman nomis ĝin "solena kaj solidaspekta". Sovetia vojaĝverkisto Nikolao Miĥajlov rimarkis, ke "En ĝiaj dimensioj kaj arkitekturo ĝi estas palaco." La konstruaĵo estas listigita kiel nacia monumento de la registaro de Armenio.
Ĝi estis konstruita el griza bazalto ekde 1945 ĝis 1958, tamen konstruado estis interrompita de 1947 ĝis 1953 pro manko de spertaj laboristoj. Projektita de la ĉefa arkitekto de Erevano Mark Grigorjan, ĝi estas influita de mezepoka armena arkitekturo. Laŭ Murad Hasratjan, la fasado de Matenadarano estas influita de la preĝejo de la 11-a-jarcenta Sanktaj Apostoloj de Anio, la granda ĉefurbo de Bagratida Armenio. Tamen, Grigorjan rimarkis, ke la fasada projektado (enirejo meze kun du ornamaj niĉoj ambaŭflanke) havas praajn radikojn, aperantajn ĉe la antikva egipta Templo de Edfu, kaj poste ĉe la preĝejo de la Sanktaj Apostoloj kaj la Senjora Palaco de Anio. Grigorjan projektis la enirhalon konforme al la gavito de la monaĥejo Sanahin. La konstruaĵo estis renovigita en 2012.
Murpentraĵo de Van Ĥaĉatur (Vanik Ĥaĉatrjan) el 1960 prezentanta la Batalon de Avarajr situas en la enirejo. Tri murpentraĵoj kreitaj de Ĥaĉatur en 1959, kiuj prezentas tri periodojn de armena historio: Urarto, Helenismo kaj Mezepoko ĉirkaŭas la ŝtupojn kondukantajn al la ĉefa ekspoziciejo. Granda ebura medaljono kun diametro de 2 metroj prezentanta la portreton de Vladimir Lenin de Sergej Merkurov estis origine starigita en la aŭditorio de Matenadarano. La konstruaĵo havas suman etaĝan areon de 28.000 kvadrataj metroj. En la 1970-aj jaroj usona arkivisto Patricia Kennedy Grimsted rimarkis, ke Matenadaran estas unu el la malmultaj lokoj en sovetia Armenio kun klimatizilo.
De 1963 ĝis 1967, la statuoj de historiaj armenaj erudiciuloj, Toros Roslin, Grigor Tatevaci, Anania Ŝirakaci, Moseo de Ĥoreno, Mĥitar Goŝ kaj Frik, estis starigitaj maldekstre kaj dekstre de la ekstera konstruaĵo. Ili ĉiu reprezentas unu kampon: manuskripta bildigado, filozofio, kosmologio, historio, jurisprudenco kaj poezio respektive. La statuoj de Mesrop Maŝtoc kaj lia disĉiplo Korjun (1962) situas sub la teraso, kie staras la ĉefa konstruaĵo. Ekde la 1970-aj jaroj subĉiela ekspozicio situas proksime al la enirejo de la konstruaĵo. Ekspozicie estas ĥaĉkaroj de la 13-a - 17-a jarcentoj, tomboŝtono de la tombejo Noratus, viŝapo (armena motologiaĵo, drako) de 2a - 1a jarmiloj antaŭ Kristo, pordo de Tejŝebano (Karmir Blur), urarta arkeologia ejo.
Nova konstruaĵo
La nova konstruaĵo de Matenadarano estis projektita de Arthur Meschian, arkitekto pli konata kiel muzikisto, por gastigi la kreskantan nombron de manuskriptoj. Kvinetaĝa konstruaĵo, ĝi estas trioble pli granda ol la malnova. Ĝi estas ekipita per altteknologia laboratorio, kie manuskriptoj estas konservitaj, restarigitaj kaj bitigitaj. Meschian rimarkis, ke li projektis la novan konstruaĵon laŭ maniero ne konkurenci kun la malnova, sed anstataŭe esti daŭrigo de ĝi. Komence oni planis konstrui ĝin fine de la 1980-aj jaroj, sed ne realiĝis pro la armena tertremo en 1988, la milito en Montara Karabaĥo kaj la sekva ekonomia krizo. Financita de moskva armena komercisto Sergej Hambarcumjan (10 milionoj da usonaj dolaroj) kaj Maksim Hakobjan, direktoro de la kombinaĵo Kupro kaj Molibdeno Zangezur (4 milionoj da usonaj dolaroj), ĝi estis konstruita de majo 2009 ĝis septembro 2011. Ĝi estis inaŭgurita la 20an de septembro 2011 antaŭ la festoj de la 20a datreveno de sendependeco de Armenio per ĉeesto de la tiama prezidanto Serĵ Sargsjan, katolikoso Garegino la 2-a de Eĉmiadzin kaj Aramo la 1-a de Kilikio, arcaĥa prezidanto Bako Sahakjan, kaj aliaj.
Kolekto
Nuntempe Matenadarano enhavas entute ĉirkaŭ 23.000 manuskriptojn kaj volvlibrojn inkluzive de fragmentoj. Ĝi estas, senkompare, la ununura plej granda kolekto de armenaj manuskriptoj en la mondo. Krome, pli ol 500,000 dokumentoj kiel imperiaj kaj dekretoj de la katolikosoj, diversaj dokumentoj rilataj al armenaj studoj kaj arkivaj periodaĵoj. La manuskriptoj kovras larĝan aron da temoj: religiaj kaj teologiaj verkoj (Evangelioj, Biblioj, lecionaroj, psalmoj, himnaroj, moralpredikaj kaj liturgiaj libroj), tekstoj pri historio, matematiko, geografio, astronomio, kosmologio, filozofio, jurisprudenco, medicino, alkemio, astrologio, muziko, gramatiko, retoriko, filologio, pedagogio, poemaroj, literaturaj tekstoj, kaj tradukoj el la greka kaj siria lingvoj. La verkoj de klasikaj kaj mezepokaj historiistoj Moseo de Ĥoreno Jeghiŝe kaj Korjun estas konservitaj ĉi tie, same kiel la laŭleĝaj, filozofiaj kaj teologiaj verkoj de aliaj famaj armenaj figuroj. La konservitaj verkoj de Gregorio de Narek kaj Nerses la 4-a ĉe Matenadarano formas la bazŝtonon de mezepoka armena literaturo.
La manuskriptoj antaŭe konservitaj ĉe Eĉmiadzin konsistigas la kernon de la kolekto Matenadarano. La resto venis de la Lazarev-Instituto pri Orientaj Lingvoj en Moskvo, la Nersisian Seminario kaj la Armena Etnografia Societo, ambaŭ en Tbiliso, kaj la Muzeo de Literaturo kaj Artoj.
Kiam ĝi estis establita kiel klara institucio en 1959, Matenadarano havis ĉirkaŭ 10 000 armenajn manuskriptojn kaj 4 000 fragmentojn (nekompletajn volumojn aŭ izolitajn paĝojn) datantajn jam en la 5-a jarcento. Tiutempe estis ĉirkaŭ mil manuskriptoj en aliaj lingvoj, kiel la persa, siria, araba, greka, kartvela, rusa, hebrea, hinda, tamila, latina, etiopa (amhara) kaj aliaj lingvoj. Iuj originaloj, verkitaj en aliaj lingvoj, estis konservitaj nur en la armenaj tradukoj.
Konstante kreskis la nombro de manuskriptoj konservitaj ĉe Matenadarano, plejparte danke al donacoj de privataj homoj de la armena diasporo. En 1972 estis jam 12 960 armenaj manuskriptoj kaj preskaŭ du mil manuskriptoj en aliaj lingvoj. Inter la ĉefaj donacantoj al Matenadarano estas Harutjun Hazarjan el Novjorko (397 manuskriptoj), Varuĵan Salatjan el Damasko (150 manuskriptoj), Rafael Markosjan el Parizo (37 manuskriptoj). Ruben Galiĉjan el Londono donacis malnovajn mapojn. En 1969 Taĉat Markosjan, 95-jaraĝa, el la vilaĝo Gharghan, proksime al Esfahano, en centra Irano, donacis manuskripton el 1069 al Matenadarano. Verkita en monaĥejo Narekavank, ĝi estas kopio de Evangelio verkita de Maŝtoc.
Rimarkindaj manuskriptoj
La kolektoj de antikvaj manuskriptoj estas inkluzivitaj en la internacia registro de Unesko Memoro de la Mondo ekde 1997, sub la nomo "Kolekto de antikvaj manuskriptoj de Matenadarano Maŝtoc". Inter la plej signifaj manuskriptoj de Matenadarano estas la Lazara Evangelio (9-a jarcento), la Eĉmiadzin-Evangelio (10-a jarcento) kaj la Mughni-Evangelio (11-a jarcento). La unua, tiel nomata ĉar ĝi estis alportita de la Lazara Instituto, estas de la jaro 887 kaj estas unu el la plej malnovaj kompletaj volumoj de Matenadarano. La Evangelio de Eĉmiadzin, datita el 989, havas 6-jarcentan, probable bizancan, ĉizitan eburan kovrilon. La kilikiaj prilumitaj manuskriptoj de Toros Roslin (13-a jarcento) kaj Sargis Picak (14-a jarcento), du eminentaj majstroj, ankaŭ estas tre aprezataj.
Katalogoj
La unua kompleta katalogo de la manuskriptoj de Matenadarano («Ցուցակ ձեռագրաց») estis eldonita en du volumoj en 1965 kaj 1970 kun suplementa volumo en 2007. Ĉi tiuj tri volumoj listigis 11 100 manuskriptojn konservitajn ĉe Matenadarano kun mallongaj priskriboj. Ekde 1984, pli detala katalogo estis publikigita, titolita La Ĉefa Listo de Armenaj Manuskriptoj («Մայր ցուցակ հայերէն ձեռագրաց»). En 2019, dek volumoj estis publikigitaj.
Banber Matenadarani
Matenadarano eldonas la sciencan ĵurnalon Banber Matenadarani (Բանբեր Մատենադարանի, "Heroldo de Matenadaran") ekde 1941. La artikoloj kutime estas dediĉitaj al la manuskriptoj kaj eldonoj de tekstoj en la kolekto. La ĵurnalo estis laŭdita pro altkvalita stipendio.
Aliaj eroj
Krom manuskriptoj, Matenadarano enhavas kopion de la Urbatagirk, la unua publikigita armena libro (1512, Venecio) kaj ĉiuj numeroj de la unua armena revuo Azdarar ("Heroldo"), publikigita en Madraso, Barato de 1794 ĝis 1796. La unua mapo presita en la armena, en Amsterdamo en 1695, ankaŭ estas konservita en Matenadarano.
Signifo kaj rekono
Laŭ Nora Dudwick, en la sovetia periodo, la Matenadarano "simbolis la centrajn valorojn de armena kulturo [kaj signifis] al la armenoj la altnivelan kulturon kaj lernadon de iliaj prapatroj atingitajn jam en la kvina jarcento." Antropologo Levon Abrahamjan rimarkis, ke la laika Matenadarano daŭrigis la tradiciojn de la monaĥejaj muzeoj ene de ŝtata ateisma ŝtato. Thomas de Waal rimarkas, ke apud pluraj aliaj institucioj (ekz. La Opero, Nacia Galerio) Matenadarano estis centra en la sovetiaj klopodoj fari Erevanon "deponejo de armenaj mitoj kaj esperoj."
Karen Demirĝjan, la sovetia armena gvidanto, skribis en libro de 1984, ke "Unuafoje ne necesis savi armenajn librojn kaj manuskriptojn de detruo per senfinaj vagadoj, ĉar ili estas konservitaj en la templo de nepageblaj kreaĵoj de la popola menso kaj talento, la Erevana Matenadarano". La oficiala gazeto de la Komunista Partio, Pravda, skribis en 1989, ke neniu edukita sovetia civitano povas "imagi spiritan vivon sen la ĉefurba Galerio Tretjakov, la Leningrada Ermitejo kaj la Erevana Matenadarano".
Usona diplomato John Brady Kiesling priskribis Matenadaranon kiel "mondan klasan muzeon [...] ĉefe pro ĝia statuso kiel la eterna (oni esperas) deponejo por la mezepoka skriba kulturo de Armenio." La kolekto Matenadarano estis enskribita de Unesko en la Registro pri Memoro de la Mondo en 1997. Ĝi efike agnoskis Matenadaranon kiel valora kolekto de internacia signifo.
Matenadarano fariĝis unu el la famaĵoj kaj gravaj turismaj allogaĵoj de Erevano ekde la estiĝo. En 2016 ĝi ricevis ĉirkaŭ 89.000 vizitantojn, kaj ĉirkaŭ 112.000 vizitantojn en 2018. Turistoj venas de Rusio, Germanio, Italio, Hispanio, Francio, Pollando kaj aliloke. Multaj eksterlandaj eminentuloj vizitis la Matenadaranon, kiel Indira Gandhi, Leonid Breĵnev, Karlo, princo de Kimrujo, Vladimir Putin, Sirindhorn, Boris Tadić, Sergio Mattarella, José Manuel Barroso, Bronisław Komorowski, Heinz Fischer, Valdis Zatlers, Rumen Radev, kaj aliaj.
Fakoj
Laŭ la decido de la Registaro de la Respubliko Armenio, La Esplorcentro Matenadarno estas "neprofitcela organizaĵo", kiu funkcias en la Ministerio pri Edukado kaj Scienco.. ։ Ĝia direktoro estas doktoro pri filologio Hraĉja Tamrazjan. La ĉefa misio de la kolekto estas konservado kaj esplorado de la Instituto.
La Instituto dividiĝas en naŭ fakojn:
Ekzistas ankaŭ apartaj esploraj fakoj. La biblioteko estas financata grandparte de la kulturministerio kaj de fondaĵoj funkciantaj en la armena diasporo (kiel ekzemple la Fondaĵo Calouste Gulbenkian), per diversaj donacoj.
Zwoleń
Zwoleń estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la - ankaŭ principe samnoma - distrikto Zwoleński.
Dua mondmilito
18.03.1942: Venĝe, pro mortigo de germana ĝendarmo, polico ekzekutis po 16 poloj kaj judoj, loĝantojn de Kazanów kaj de ĉirkaŭaĵoj (proksime al Zwoleń)
Boscoreale
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Boscotrecase, Poggiomarino, Pompei, Scafati (SA), Terzigno kaj Torre Annunziata.
Itaju do Colônia
Itaju do Colônia estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 7.309 loĝantojn en 2010.
Chesapeake
Chesapeake (parte eĉ kun la skribo Cesapeake) povas esti:
György Bánffy (guberniestro)
Georgo BÁNFFY, BÁNFFY György, grafo de Losoncz estis hungara guberniestro de Transilvanio, ĉambelano naskita en Piski la 24-an de decembro 1746 kaj mortinta en Kolozsvár la 5-an de julio 1822.
Biografio
Bánffy studis en Vieno (Theresianum). En 1776 li iĝis imperiestra kaj reĝa konsilanto, poste prefekto de departemento Kolozs. En 1777 li iĝis konsilanto de gubernatoraro, en 1782 fiskisto, en 1783 vickanceliero, de 1787 gubernistro ĝis sia morto. En tiu posteno konfirmis lin ankaŭ la landkunveno de 1790-a. En sia kastelo de Bonchida li havis luksan barokan kortegon.
Vidu ankaŭ
Samnoma Georgo Bánffy estis de 1690 ĝis 1708 la unua guberniestro de Transilvanio.
Turckheim
Turckheim [tyʁkhaim] aŭ [tyʁkaim] (germane Türkheim, alzace Dirke) estas komunumo de Francio, proksime de Colmar (5 km). Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. Krome ĝi administre apartenas al arondismento Colmar-Ribeauvillé / Colmar-Rappoltsweiler, al kantono Wintzenheim / Winzenheim kaj al komunumaro nomata aglomeraĵo Colmar. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Societo Szinyei Merse Pál
Societo "Szinyei Merse Pál" [sinjei merŝe] estas artista societo en Hungario en Budapeŝto.
Turckheim
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas france Turckheimois kaj germane Türkheimer.
Societo Szinyei Merse Pál
Historio
La societo ne funkciis dum la socialismo, sed en 1992 ĝi reviviĝis, la celo restis la sama. Nuntempe el 80 membroj konsistas la societo, inter ili menciindas György Jovián. En 1997 oni malfermis salonon, kie Tamás Lossonczy ekspoziciis.
Jacobsdorf
La komunumpartoj estas:
Přítluky
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1222.
Ct
La literkombino havas plurajn signifojn:
Dekduedra hiperprismo
En geometrio, dekduedra hiperprismo estas konveksa uniforma plurĉelo. Ĉi tiu plurĉelo havas 14 pluredraj ĉeloj: 2 dekduedrojn koneksajn per 12 kvinlateraj prismoj. Ĝi havas 54 edrojn: 30 kvadratojn kaj 24 kvinlaterojn. Ĝi havas 80 laterojn kaj 40 verticojn.
Ĝi povas esti konstruita per kreo de du koincidantaj dekduedroj en 3-spaco, kaj movo de unu el ili en 4-spaco orte al la 3-spaco ĝis kiam distanco inter ili estas egala al ilia latera longo.
Alternativaj nomoj:
Ĝi estas unu el 18 uniformaj kvar-dimensiaj hiperprismoj ĉiu el kiuj estas kreita per uzo de uniformaj prismoj por koneksi paron de paralelaj platonaj solidoj aŭ Arĥimedaj solidoj.
NGC 932
NGC 932 (aliaj indikoj — PGC 9379, UGC 1931, MCG 3-7-14, ZWG 462.14, NPM1G +20.0087, IRAS02251+2006) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Di
La literkombino havas plurajn signifojn:
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1990-)
La historio de la Esperantista klubo en la urbo Brno estas priskribita en apartaj artikoloj, el kiuj ĉiu priskribas unu periodon laŭ jar-intervaloj:
Der Fliegende Holländer
Der Fliegende Holländer ("La Fluganta Holandano") estas la titolo de unu el dek tri operoj en tri aktoj de Richard Wagner. La premiero de la opero okazis la 2-an de januaro 1843 en la reĝa saksia teatrejo de Dresdeno.
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1990-)
1991
1991: junia festo de 90-jariĝo de la Klubo (7.-9.6.); klubejo en Spojklub en Šilingrovo nám.; M. Malovec en Roterdamo ĉe UEA; en majo dum IFEF-kongreso en Olomouc M. Malovec preparas kongresan kurieron; Jana Burianová preparis vinan seminarion por junulara sekcio; B-B-B renkontiĝo apud digolago.
Der Fliegende Holländer
La materialon por la opero liveris la legendo pri la nederlanda kapitano Bernard Fokke. Li kun sia ŝipo kaj maristaro – kontraŭe al multaj aliaj navigistoj – ne sukcesis pasi la Bonesperan Kabon. Li provis spiti al sia sorto, al dio kaj la naturo, sakris kaj pri dio kaj la naturo, kaj sekve kun sia ŝipo kaj ŝipanaro iĝis fantomaj – la fantoma ŝipo estis kondamnita por ĉiam krozi sur la mondaj maroj. Ĉiu, kiu renkontus la fantoman ŝipon kun sia nigra masto kaj sange ruĝaj veloj, havus malfeliĉan sorton.
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1990-)
1992
1992: UK en Vieno numumis s-ron Josef Vondroušek Honora Membro de UEA; la Klubo fondis Esperantan Literaturan Fondaĵon; M. Malovec preparis Jarlibron de ĈEA 1992; Pupteatro Radost partoprenis pupteatran festivalon kun teatraĵo Doktoro Johano Faŭst (tr. M. Malovec), kiu aperis ankaŭ kiel broŝuro;
Der Fliegende Holländer
Richard Wagner verkis operon sub la impreso de ŝtorma ŝipa vojaĝo kaj translokigis la scenaron de la Bonespera Kabo en la praa versio de 1841 al Skotlando, en la fina versio al Norvegio. Multaj fakuloj konsideras la operon la unua vere proprastila verko de la komponisto. La premiero de la opero en Dresdeno havis nur modeste sukcesan eĥon – ĝi nur kvarfoje prezentiĝis. Dum la jaro Wagner prilaboris la operan strukturon kaj muzike ŝanĝis aparte la enkondukon kaj la finon.
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1990-)
1993
1993: V. Podhradská estis inter ĉefaj organizantoj de komuna ĉeĥa-germana kongreso en Karlovy Vary, Malovec preparis kongresan libron.
Der Fliegende Holländer
Surscenigoj en la origina lingvo
Malgraŭ la nur modesta sukceso de la premiero en Dresdeno dum januaro 1843, jam duonan jaron pli poste du pliaj teatrejoj surcenigis la verkon: tiuj en Rigo (la 3-an de junio 1843) kaj Kaselo (la 5-an de junio 1843).
Sekvis surscenigoj en Berlino (1844), Zuriko (1852), Prago (1856), Vieno (1860), Munkeno (1864), Roterdamo (1869) kaj multaj pliaj lokoj.
Surscenigoj en tradukoj
Ekde la jaro 1870 la opero ankaŭ estis prezentata en tradukoj:
Historio de la Esperantista klubo en Brno (1990-)
1994
1994: aperis Milito kontraŭ Salamandroj de Karel Čapek en traduko de J. Vondroušek okaze de SAT-kongreso en Strážnice; Malovec preparis Jarlibro de ĈEA 1994 okaze de la asocia 25-jariĝo.
1996
1996: dum UK Prago 96 administradon helpas ĉefe V. Podhradská, kongresan kurieron M. Malovec kaj K. Daněk, S. Barták preparis tasetojn kun E kaj ceramikan volvaĵon, Jitka Daňková helpis en informilo. Z. Hršel invitis al Brno du afrikanojn, Kokou Sagbadjelou el Togo kaj Viktor Nto-Nto el Kamerunio; V. Podhradská iĝas vicprezidanto de ĈEA en la 8-a kongreso en Havířov, M. Malovec preparis Jarlibron de ĈEA 1996; KVA-PECH eldonis ĉeĥlingve la verkon Nový realismus de B. Vogelmann en traduko de V. Pecák kaj M. Malovec; Knaboj de Kastora rivero de J. Foglar (tr. D. Berndt, eld. EK Třebíč) enkomputiligis M. Malovec kaj J. Mendl.
1997
1997: M. Malovec gastis en Stuttgart kaj ligis kontaktojn kun loka klubo; Z. Hršel kaj M. Malovec komencis kolekti la verkaron de M. Lukáš por verki detalan bibliografion; M. Malovec komencis sisteme enkomputiligadi la tradukan heredaĵon de J. Vondroušek, sed ankaŭ de aliaj esperantistoj, same ankaŭ iam eldonitan E-literaturon, por ke ĝi restu konservita por la futuro kaj interreto; grave helpas J. Mendl el Milevsko (ekz. Švejk en traduko de V. Váňa, multaj tradukoj de J. Vondroušek); al nia Esperanta Literatura Fondaĵo skribis praga poetino Věra Ludíková petante pri traduko de siaj versoj.
1999
1999: ŝanĝo de kluba adreso (ne plu poŝtkesto, sed privata adreso de M. Malovec), ing. Werner kaj Malovec partoprenis UK en Berlino, Malovec poste ankaŭ ILEI-konferencon en Karlovy Vary, de kie li venigis al Brno denove la togolandan gaston Kokou Sagbadjelou, pri kiu zorgis unu semajnon "paĉjo" Z. Hršel; forpasis Václav Halíř (22.3.), operkantisto ofte koncertanta por nia klubo; la poemo de Věra Ludíková Ekaŭdi la animon aperas en 10 tradukoj (anglan kaj hebrean aranĝis nia klubo per Esperanto); en la 9-a kongreso de ĈEA en Tábor Věra Podhrahdská elektita kiel Asocia prezidanto; kongresan libron Tridek jaroj  preparis Malovec; tiu ankaŭ redaktis prelegaron Modernaj rimedoj de komunikado (eld. KAVA-PECH pri KAEST '98) kaj komputile prilaboris tradukojn de Josef Rumler Majo de K.H. Mácha kaj Kristnaska tago de K. J. Erben; vizito de franca esperantista familio Pichon veturanta kun ĉevalo.
2001
2001: la Klubo solenas 100 jarojn de sia ekzistado (26.5.); okaze de la jubileo aperis bildkarto. La jarkunveno elektis novan komitaton: Mgr. Zdeněk Hršel (prez.), Miroslav Malovec (sekr.), Marie Klimentová (kasistino), MVDr. Oldřich Arnošt Fischer (kulturo), Mgr. Milena Picková., kontrolistinoj Jarmila Veselá kaj Jarmila Handlová. La eksiĝintaj komitataninoj V. Podhradská kaj M. Lorková tamen plu aktive partoprenas la kluban vivon, ekz. inter ĉefaj organizantoj de la jubilea soleno. Slavomír Barták produktas suvenirajn esperantaĵojn. František Frýbert estas aktiva esperantista radio-amatoro, uzanta ankaŭ paked-radion (perradia partnero de la interreto). Por SAT laboras kaj publikigas artikolojn Adolf Veselý. Doc. Inĝ. Jan Werner laboras pri terminaroj (betono k.a.) kaj terminologio (edukado de novaj terminologoj). Inĝ. Josef Vojáček kiel instruanto pri komputiloj ĉe la pedagogia fakultato de Masaryk-universitato eksperimentas pri duonaŭtomata tradukado el la ĉeĥa en Esperanton. La klubajn kunvenojn partoprenas ankaŭ Libuše Trojanová, Oldřich Růžička, Eva Hliněnská, Anna Pětová k.a.. Daŭre malsanaj membroj, Alena Růžičková-Pavlínová, honora membrino de ĈEA, Mgr. Milena Picková kaj D-ro Evžen Wohlgemuth, estas vizitataj de klubanoj. La Klubo posedas duan plej grandan Esperanto-bibliotekon en Ĉeĥio.
2002-2003
2002: M. Malovec komencas kunlabori kun Vikipedio; inĝ. J. Vojáček akiris ministerian subtenon por E-kurso en la pedagogia fakultato de Masaryk-universitato.
Ekde 2004
2004: Klubo festis cent jarojn de naskiĝo de Josef Vondroušek kaj Vilibald Scheiber. 2005: Klubon vizitis grupo de partnera urbo Rennes, Marek Blahuš vizitis partneran urbon Stuttgart okaze de la 100-jariĝo de la loka Esperanto-klubo. 2011: La klubo solenis 110 jarojn de sia ekzistado (21-a de majo).
2359 Debehogne
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga astronomo Henri Debehogne, kiu estis retrovinta ĝin en 1969 elde Sudameriko.
Tatebajaŝi
Tatebajaŝi - japane 館林市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Tatebayashi-shi - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Gunma. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn.
Ząbki
Ząbki estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Wołomiński.
Aston University
Aston University estas universitato en Britio. Ĝi lokiĝas en urbo Birmingham. Ĝi estis fondita en jaro 1895, ĝi estis agnoskita kiel universitato en jaro 1966. En jaro 2005 en ĝi studis ĉirkaŭ 6900 studentoj.
Naohiro Takahara
Naohiro Takahara (japane 高原 直泰, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2000 ĝis 2008 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 57 matĉoj kaj atingis 23 golojn.
Mihály Zsilinszky
Mihály Zsilinszky [mihAj ĵilinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsilinszky Mihály estis hungara politikisto, instruisto, historiisto, membro (korespondanta en 1878, ordinara en 1899) de Hungara Scienca Akademio. Mihály Zsilinszky naskiĝis la  1838 en Békéscsaba. Li mortis la 1925 en Budapeŝto.
Ködderitzsch
Ködderitzsch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de 2018 la komunumo havis 121 loĝantojn.
Ekde la jaro 2019 ĝi estas parto de la urbo Bad Sulza.
NGC 933
NGC 933 (aliaj indikoj — PGC 9465, UGC 1956, MCG 8-5-13, ZWG 553.16, NPM1G +45.0062) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vysoká Lípa
Vysoká Lípa (Hohenleipa) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Jetřichovice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Jetřichovice. Estas ĉi tie registritaj 102 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vysoká Lípa estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 14,98 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1446.
Prezidantoj de la Esperantista klubo en Brno
Jenaj personoj estis prezidantoj de la Esperantista klubo en Brno:
Boscotrecase
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Boscoreale, Ercolano, Ottaviano, Terzigno, Torre Annunziata, Torre del Greco kaj Trecase.
Grigorij Potjomkin
Princo Grigorij Aleksandroviĉ POTJOMKIN (Григорий Александрович Потёмкин) (1739 en Ĉiĵovo ĉe Smolensk - 1791 ĉe Iași, entombigita en la St-a Jekaterina kirko (ruse Свято-Екаерининский Собор en Ĥerson) estis rusa feldmarŝalo, konfidulo kaj ŝatato de rusa carino Katerina la 2-a.
Biografio
Potjomkin naskiĝis kiel filo de emerita majoro, studis komence en universitato en Moskvo, sed baldaŭ enpaŝis la rusan armeon.
Kiam Katerina la 2-a surtroniĝis - post falego de lia edzo Petro la 3-a, la 9-an de julio 1762) - kaj inspektis la gardotrupojn, onidire ŝi atentigis Potjomkin-on - tiam gajdomastro -, ke lia spado ne havis portepeon (tenrimenon). Certas nur, ke li komence de regado de Katerina altiris atenton de la carino kaj estis nomumita jam la 30-an de novembro (11-an de decembro) 1762 al kameristo.
Kiam Rusio ekmilitis kun la turkoj, veturis li al sudo, kie li gvidis la rusiajn fortojn kaj akiris grandajn konkerojn por la lando (Novorusio). Oni akiris la urbojn kiel Odeso, Sebastopolo, Nikolajev kaj Jekaterinoslav. Potjomkin elkonstruis la nigramaran floton sur la Krimeo.
Li realvenis kiel generalleŭtenanto kaj la carino aldonis la titolon de grafo kaj en 1776 nomumis lin al generala adjutanto kaj deklarita ŝatatulo. Li forte influis la carinon, la internan kaj eksteran politikon de Rusio. Plimulto de tiuj influoj estis sukcesaj kaj eluzis tiujn ankaŭ por sia plua riĉiĝo kaj kariero. Mallongtempe li estis ankaŭ ministro, ĉefkomandanto de la armeo, generalguberniestro de la sudaj provincoj kaj grandadmiralo de la Nigra Maro. Multaj imperiestraj ukazoj estis liaj verkoj, ĉar la carino lasis sin konvinki.
En 1783 proponis enkorpigon de Krimeo al Rusio kaj komencis ĝis 1789 konstruigi la Taŭrian palacon en Sankta Petersburgo.
Liaj malamikoj disvastigis la fiklaĉon pri potjomkinaj vilaĝoj, pro envio de liaj sukcesoj. Potjomkin grave kontribuis al evoluo de la novakiritaj krimeaj teritorioj.
Kiam en 1787 la sekva rusa-aŭstra turka milito ekis (1787–1792), Potjomkin transprenis la ĉefkomandantecon de la rusia armeo kaj ricevis post okupo de Oĉakov (17-an de decembro 1788) la grandan rubandon de la Georga Ordeno.
Kvankam ekzistis diferencoj inter la carino kaj Potjomkin, la interna, amika rilato restis inter ili ĝis morto de Potjomkin. Potjomkin mortis survoje de Iași al Nikolajev en brakoj de sia nevino grafino Branicka, la 16-an de oktobro 1791 je malario. Oni entombigis lin en Ĥerson.
La grandprinco Paŭlo forigis la ostojn de Potjomkin en 1798, Aleksandro la 1-a reentombigis lin.
Diversaĵoj
Oni nomumis laŭ Potjomkin sekvajn:
Kristana Scienco
Kristana Scienco estas kristana movado kaj sistemo de spirita sanigado. Ĝin fondis Mary Baker EDDY (1821-1910), kiu fondis ankaŭ la eklezion Eklezio de Kristo, Sciencisto (Church of Christ, Scientist).
La origina kaj ĉefa de Kristana Scienco kaj la "Eklezio de Kristo, Sciencisto" estas en Bostono, sed estas multaj preĝejoj en la tuta mondo.
Kristanaj Sciencistoj kredas, ke Dio estas bona, kaj ke la homo, kreita laŭ la bildo kaj figuro de Dio, ankaŭ estas esence bona. Pro tio, Dio, kiu estas amo, vero kaj lumo, ne kreis malsanon kaj malbonon, nek iluzion. Persono, kiu scias, ke la malsano kaj la malbono apartenas al la nereala universo de la materio, kaj ne al la scienca universo perfekta, eterna kaj reala de la spirito, povas esti sanigita. Tiel Kristo, per la povo de Dio, resanigis la malsanulojn dum sia tera vivo.
Kantono Marshall (Okcidenta Virginio)
La kantono Marshall - angle Marshall County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Moundsville. Ĝi estas la plej suda kantono en la okcidenta respektive norda patotenilo de Okcidenta Virginio; ĝia suda limo estas ĉe la linio Mason-Dixon.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Takasaki
Takasaki - japane 高崎市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Takasaki-shi - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Gunma. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn. Takasaki famas pro farado de la pupo Daruma.
Turckheim (stacidomo)
Turckheim estas franca stacidomo sur linio Colmar-Central -, situanta en Turckheim, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Itajuípe
Itajuípe estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 21.081 loĝantojn en 2010.
Transports Metropolitans de Barcelona
Transports Metropolitans de Barcelona (TMB) estas la ĉefa operatoro de publika transporto en Barcelono, formita el du antaŭe apartaj kompanioj, Ferrocarril Metropolità de Barcelona, SA. kaj Transports de Barcelona, SA.. Ĝi ekspluatas la plejparton de la metrolinioj kaj lokaj buslinioj de Barcelono kaj ĝia metropola areo.
La bus-reto priservas Barcelonon kaj la metropolan areon pere de 109 linioj kiuj trairas entutan distancon de kilometroj. La Metroo de Barcelono havas 123 staciojn. Ĝi estas formita el ses linioj kaj unu funikularo. En 2008, TMB transportis milionojn da pasaĝeroj. Ĝi havas dungitojn.
Estas ankaŭ aŭtoritato en Barcelono kiu celas kunordigi kaj integri aliajn kompaniojn de publika transporto (kiel "TRAMMET", por la lokaj tramoj) en la saman reton, "Autoritat del Transport Metropolità".
Rodrigesa kanbirdo
La Rodrigesa kanbirdo (Acrocephalus rodericanus) estas paserina birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Aspekto
Ĝi estas 13.5 cm longa mezgranda kanbirdo kun uniformaj olivecbrunaj supraj partoj kun pli palaj, flavecaj sablokoloraj subaj partoj; pli grizeca se la plumaro estas eluzita. La beko estas longa kun rozkoloreca suba makzelo. La levebla krono havigas krestecan aspekton. La relative longaj kruroj estas grizaj. Kiel ĉe plej parto de kanbirdoj, ankaŭ tiu specio montras malhelan traokulan strion kaj ĉefe helan superokulan strion. La voĉo estas akra, plendema alarmalvoko, kaj la kanto estas milda kaj melodieca, ne tiom aŭdata kiom ĉe aliaj kanbirdoj. Tiu specio levas kaj mallevas kutime la longan kaj gradecan voston.
Disvastiĝo
La Rodrigesa kanbirdo loĝas nur en kelkaj valoj en la centro de la insulo. Homoj detruis preskaŭ la tutan indiĝenan flaŭron ĉefe pro senarbarigo por lignoproduktado meze de la 20a jarcento, fine de la 1960-aj jaroj uraganoj preskaŭ formortigis la specion kaj en 1979 restis nur 8 paroj kaj 1 sola individuo, sed dum la 1980a-aj jaroj la subpopulacioj rekuperiĝis kaj en 1999 jam estis almenaŭ ĉirkaŭ 150 individuoj, kaj nun la Rodrigesa kanbirdo troviĝas en densa makiso aŭ arbaroj kie hegemonias enmetitaj arboj kaj arbustoj, prefere ĉe klaraĵoj aŭ arbarbordoj. La majoritato de la populacio estas en areoj kie hegemonias pomrozo (Syzygium jambos), sed ankaŭ mahagono (Swietenia mahogoni), tekomo (Tabebia pallida) kaj araŭkario (Araucaria cunninghamii). Ankaŭ enmetitaj katoj kaj ratoj endanĝerigas la specion.
Kutimaro
Tiu malgranda, apenaŭ videbla birdo manĝas ĉefe insektojn kaj pasas sian tempon manĝante trankvile alte en la densaj arbaroj, plukante siajn predojn el la foliaro, levante kaj mallevante sian voston. Ŝajne la paroj de la Rodrigesa kanbirdo restas kune en teritorio plej parton de la jaro.
Dum la reprodukta sezono, kiu etendas el fina septembro al marto, la paro de Rodrigesa kanbirido konstruas neston. Kutime tio estas malgranda tasforma strukturo, kun profunda interno kovrita de kelkaj plumoj, kiu situas ĝis naŭ metrojn supergrunde, subtenita en forko de sveltaj branĉoj. La ino demetas 2 al 3 ovojn ĉiun ovodemetadon, kaj eble faras du ovodemetadojn ĉiun reproduktan sezonon. Ambaŭ seksoj kunhavas respondecon dum kovado.
Nefrologio
Nefrologio aŭ renscienco (malnovgreke νέφρος, nefros, "reno" kaj λόγος, lógos, "instruo, scienco") estas subfako de interna medicino. Kuracisto specialiĝinta pri tiu subfako nomatas nefrologo/nefrologiisto aŭ renkuracisto.
La nefrologio ampleksas la preventon, diagnozadon kaj sen-operacian terapion de la malsanoj de la renoj. Krome tro alta sangopremo, perturboj de la korpa metabolismo pri akvo kaj elektrolitoj, de acidoj kaj alkaloj konsideriĝas parto de la subfako. Esenca celo de la nefrologia terapio estas la stabiligo de la rena funkcio, por laŭeble eviti aŭ almenaŭ prokrastigi la neceson de kontinua eksterkorpa aparata anstataŭigo de tiu funkcio (per sanga aŭ peritonea dializo).
Tipaj medicinaj problemoj en la kazo de malstabila rena funkcio estas rena anemio, alta sangopremo, rena osteomalacio kaj la neceso de dozoadapto (ĝenerale dozoredukto) por ĉiuj medikamentoj, kiuj estas elkorpigitaj per la renoj.
Se la renoj nemalhelpeble havas nesufiĉan funkciopovon, la kuracistoj kaj flegistoj pri nefrologio realigas sanga aŭ peritonea dializo aŭ preparas operacian transplanton de reno. Same parto de la subfako estas la postoperacia prizorgo de la paciento.
Julie Erikssen
Julie Erikssen estas franca kantistino.
Biografio
Julie Erikssen fariĝis konata en 2003 dank' al kanzono Dans ce monde sub pseŭdonimo Jody.
Ŝi registris duan unuopaĵon Entre l'ombre et la lumière kiu atingis 64-an rangon de franca Top Single la.
Ŝi poste eniris la teamon de Jenifer post malgajno en unua duelo.
Fain-lès-Moutiers
Fain-lès-Moutiers estas komunumo en Francio. Ĝi troviĝas en la kantono Montbard de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo kaj apartenas al la departemento Orbordo. En 2011 la komunumo havis 155 loĝantojn.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Fain kaj la vilaĝeton Saint-Just.
Historio kaj vidindaĵo
La preĝejeto Sankta Georgo en Saint-just datiĝas el la 13-a jarcento. La preĝejo en Fain omaĝinta al la Ĉielenpreno de Maria datiĝas el la 15-a jarcento.
Dum la franca revolucio la komunumo ŝanĝis sian nomon por Fain-lès-Réome. La nomŝanĝo ne postvivis la revolucion.
Tie naskiĝis sankta Catherine Labouré en 1806.
Sankta Vincento
La nomo Sankta Vincento povas aludi al diversaj kristanaj sanktuloj:
Alamillo
Alamillo [alamIjo] (Popleto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas alamilleros. La censita populacio en 2010 estis de 535 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,95 loĝ/km².
En 1785 la vilaĝo havis 104 familiojn, en 1857 havis 231 familiojn kaj en 1887 havis 351 familiojn kaj 1.337 loĝantojn. Tio estas dum la 19a jarcento la populacio pli ol triobliĝis.
Situo
Alamillo estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Almadeno en la sudokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 444 m; je 110 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 67.29 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°40′37″ N 4°47′22″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Estas prahistoriaj surrokaj pentraĵoj kaj restaĵoj de la Ĥalkolitiko, de la Bronzepoko, steleoj de la frua Ferepoko. De romia epoko estas restoj de vojo al Almadeno (minoj). El la epoko de Al Andalus Idrisi mencias iu Omar, estro de militme islama populacio kiu kontrolis la vojojn inter Kordovo kaj Toledo.
Tiu teritorio alpasis al Kastilio post ties konkero fare de Ferdinando la 3-a ĉirkaŭ 1227, nome Valo de Alkudjo apartenanta al la Ordeno de Kalatrava, kiu konvertos ĝin en granda reĝa kverkarbaro por transiraj brutaroj kastiliaj, kaj en la granda liveranto de ligno por trabiziado de la minoj de hidrargo de Almadén. Tiele kun la Ordeno de Kalatrava, la Mesta estis la granda protagonisto de tiuj teroj; tiu institucio kontrolis la privilegiojn de la brutobredistoj kaj la uzado de la brutovojoj, kaj samtempe, alportis tien la diversajn vivmanierojn kutimajn de Kastilio, Ekstremaduro kaj de la komarkoj andaluziaj de Sierra Morena.
La unua mencio dokumenta devenas el la Fuero de Población de Almadén de 22a de marto de 1417, sed tiam eble la loko estis ankoraŭ nur paŝtejo kaj ne loĝejo. En la 16a jarcento jam estis almenaŭ du domaroj: alta kaj malalta. Komence de la 17a jarcento la reĝo Filipo la 4-a permesis la konstruon de preĝejo.
En 1780 jam neniu parto de la teritorio dependis de la Ordeno de Kalatrava; kaj meze de la 19a jarcento, Alamilllo iĝas municipo sendependa ene de la jurisdikcio de Almadén.
NGC 934
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dx
La literkombino havas plurajn signifojn:
Złoczew
Złoczew estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Złoczew en distrikto Sieradzki.
Franz Hugershoff
Karl Heinrich Franz HUGERSHOFF (naskiĝinta en la en Lepsiko, mortinta la  samloke ) estis fabrikanto de mekanikaj aparatoj kun firmaoj en Lepsiko kaj Moskvo. La de li elpensitaj aferoj uzitis en kemio kaj fiziko. Krome li oficistis kiel oficiala mezuristo en Saksio.
Vivo
Hugershoff fondis sian firmaon en 1844. En 1863 de Bad Berka li iĝis honora civitano pro ofta venado kaj reklamado por tiu ĉi kuracbanloko (laŭ iniciato de la kuracbanloka doktoro Ebert). Aparte li elfaris laboratoriajn pesilojn kaj aliajn aparatojn, ekz. por apotekistoj. Hugershoff membris en la oficejo por mezurilagordado. Hugershoff posedis firmaon nome Franz Hugershoff GmbH ĉe Schiller-strato en Lepsiko. , kiu postmorte translokigitis je Karolinen-strato 13 konservante la originan nomon. Transprenintoj estis liaj filoj kaj ekzistas katalogoj por multaj jarkolektoj. Ankaŭ la Universitato de Lepsiko estis inter la klientaro. Nobelpremiito pri kemio, Wilhelm Ostwald mem ordonis tie pesilon.
Hugershoff ankaŭ gajnis multajn patentojn. Li evoluigis aparaton por mezuro de koloroj en formo de mikroskopo.
Li prezentis la siaĵojn ĉe multaj foiroj enlande kaj ekterlande, ekz. en Parizo okaze de Internacia ekspozicio (1867) aŭ en Dresdeno en 1882 (Deutsche Hygiene-Ausstellung). . La invento de la konstatilo pri kolorintenso eĉ oficiale laŭdigitis.
Lernoknabo lia estis Hermann Pöge. Li posedis la unuan elektroteknikan fabrikon de Saksujo.
Fe
La literkombino havas plurajn signifojn:
Latero-transitiva
En geometrio, formo (pluredro aŭ hiperpluredro aŭ kahelaro) estas latero-transitiva se ĝia simetria ago transitivas je ĝiaj lateroj. Ĉi tio signifas ke estas nur unu speco de lateroj en la objekto: se estas donitaj du lateroj, ekzistas movo, turnado aŭ reflekto kiu bildigas unu lateron en la alian, samtempe bildante la tutan objekton en sin mem. Latero-transitiva pluredro havas la saman duedran angulon por ĉiuj lateroj.