cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bastonrulsketado
Avantaĝoj
Kvankam bastona rulsketado ne estas same ofta kiel tradicia rulsketado, ĝi havas kelkajn avantaĝojn. Uzado de bastonoj ebligas pli multflankan ekzercadon, kiu aktivigas ankaŭ torsajn kaj brakajn muskolojn. Krome la du ekstraj pezopunktoj de la bastonpintoj donas plian sekurecon. Uzado de bastonoj donas plian forton, kiu uzeblas aparte almonte, sed ĝenerale bastonrulsketado ne estas pli rapida ol tradicia rulsketado.
Historio
Bastonoj estis uzataj de unuopaj rulsketantoj almenaŭ jam dum la 1980-aj jaroj. En la fino de la 1990-aj jaroj la finnlanda sportakcesoraĵa kompanio Exel kreis la koncepton Nordic Blading ("Nordia klingado") kaj aldonis ĝin al sia aro de novumaj bastonaj sportbranĉoj kun bastonmarŝado kaj aliaj. Exel ekfabrikis specialajn bastonojn por rulsketado precipe por la skandinavia kaj mezeŭropa markedoj.
Oficiala aktiveco
Finnlando estas ankoraŭ la nura lando kun oficiala konkursa aktiveco ĝuste en bastonrulsketado. Ekzistas precipe ĉiujara finnlanda ĉampioneca konkurso, sed la plej granda rulsketada evento kun bastona starto estas "Helsinka Rulula Maratono" (Helsinki Roller Marathon). Somere de 2007 ĝin partoprenis 450 rulsketantoj el kiuj 150 partoprenis diversajn bastonajn kategoriojn.
Daharki
Daharki (ڈھرکی‎‎) estas urbego en provinco Sindo (Pakistano) en kantono de Gotki, kie ĝi estas distrikta sidejo. Laŭ historiistoj la loknomo devenis de araboj memore al iu, kiu akceptis islamon.
Paulus Stephanus Cassel
Paulus Stephanus CASSEL (denaske: Selig Cassel; naskiĝis en Głogów la, mortis en Berlino-Friedenau la ) estis germana teologo kaj ĵurnalisto de juda origino.
Daharki
Geografio
Daharki situas sur ebenaĵo en proksimeco de Induso. Daharki situas ĉirkaŭ 100 km de Sukur, kiu estas la plej granda urbego en la ĉirkaŭaĵo. Malpli grandaj, sed pli proksimaj urboj estas Gotki, Mirpur Matelo kaj Ubauro.
Paulus Stephanus Cassel
Fruaj jaroj kaj ekhistoriistado
La filo de skulptisto frekventis la katolikan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste la evangelian en Świdnica antaŭ ol okupiĝi en Berlino, ĉefe sub la influo de Leopold von Ranke, pri la studo de historio. La unuajn fruktojn oni vidis ĉe liaj Historische Studien (1847), Magyarische Alterthümer kaj Geschichte der Juden (presitaj ĉe "Allgemeinen Encyklopädie von Ersch und Gruber", 1851). Post kiam Cassel iĝis rabeno kaj laboris mallongan tempon (ekde 1849) por la ĵurnalo "Konstitutionelle Zeitung" li vokitis en 1850 dum la kunveno de la deputitoj de Erfurta Unuigparlamento en la redakcion de "Erfurter Zeitung". Tie li restis ĝis 1856.
Restado en Erfurto kaj konvertiĝo
Unu jaron antaŭe li konvertiĝis je kristanismo kaj baptitis en la Preĝejo Sankta Petro (Büßleben). Post malekredakciisto li iĝis bibliotekisto ĉe la Reĝa biblioteko de Erfurto, baldaŭ sekretario ĉe Akademie gemeinnütziger Wissenschaften. Li ankaŭ rajtis porti la titolon de profesoro.
El la erfurta tempo datumas jenaj skribitaĵoj: Von Warschau bis Olmütz (1851), Über thüringische Ortsnamen (1856–58), Eddische Studien (1856), Erfurt und die Zäunemannin (1857, 2-a eldono en 1886).
Restado en Berlino
En la jaro 1859 li translokiĝis al Berlino kie li estis gimnaziinstruisto farante ekde 1860 multajn sciencajn prelegojn sukcesegajn. La prelegojn li poste publikigis en broŝura formo, ekz.: Rose und Nachtigall (1860), Hierozoikon (unua parto, ankaŭ sub la titolo Der Schwan, 1861), ''Weihnachten. Ursprung, Bräuche und Aberglauben (1862), Deutsche Reden (II, 2-a eldono en 1871), Drachenkämpfe (1869), Die Schwalbe (1869), Kaiser- und Königsthrone in Geschichte, Symbol und Sage (1874), Löwenkämpfe von Nemea bis Golgatha (1875), Der Phönix und seine Aera (1879), Vom Nil zum Ganges. Wanderungen (1879), Die Symbolik des Blutes (1882), Aus Litteratur und Symbolik (1884), Aus Litteratur und Geschichte (1885), Ahasverus, die Sage vom ewigen Juden (1885), Friedrich Wilhelm II. (1886), Japanische Sagen (1885), Zoroaster, sein Name und seine Zeit (1886), Mischle Sindbad. Über die sieben weisen Meister'' (1888).
En la jaroj inter 1866-67 li deputitis por la distrikto balota Teltow-Beeskow-Storkow en la prusia parlamento retiriĝonte baldaŭ de la politika vivo. Li ekpredikistis ĉe la Kristo-kirko en Berlino kiu apartenis al memstara komunumo. Tie li agadis ege benoplene. La ŝatata animzorganto kaj elstara predikanto fondis porinfanan hejmon kaj bone frekventatan dimanĉan lernejon laŭ angla modelo.
Teologia verkisto
Ankaŭ liaj verkoj pli kaj pli teologiis, kion atestas ne nur la eldono de la teologia semajngazeto "Sunem" (ekde 1875), sed ankaŭ jenaj verkoj (elekto): Beltristikaĵojn religiajn li ankaŭ verkis, ekz.:
En la jaro 1890 li retiriĝis de la paroĥestraj devigoj kaj iris al Friedenau (hodiaŭ en la distrikto Tempelhof-Schöneberg) kie li daŭre verkis.
Daharki
Historio kaj populacio
En 711 la araboj konkeris ĉi tiun areon. En Daharki naskiĝis kelkaj eminentuloj, la urbeto havas respekton kaj prestiĝon. Post la sendependeco de Pakistano en 1947 alvenis islamaj rifuĝintoj. Samtempe la hinduoj plejparte migris al la alia nova ŝtato Barato.
Daharki atingis la loĝantarnombron de cent mil en 2017, tial laŭ la internacia klasifiko ĝi estas jam urbego. La fervojo estis konstruita dum la brita dominado, tio helpis la evoluon. La nuntempa helpo pri la evoluo estas la tergaso trovita en la apudaĵo. En Daharki parolas plejparte urdue, vivas ĉefe islamanoj kaj hinduoj kun malgrandaj kristana kaj sikha minoritatoj.
Ekonomio
En apudaĵo de Daharki la agrikultura sektoro produktas kotonojn. En la urbo dominas la komercado kaj la industrio, kie uzinoj prilaboras la kotonojn. Aliaj uzinoj produktas artefaritajn sterkojn, fine estas tergasaj instalaĵoj. Ekzistas ankaŭ 235MW-centralo, kiu produktas elektron.
Granda skalo da lernekoj funkcias en la urbego.
Trafiko
Ĉe Daharki preteriras ĉefŝoseo inter Karaĉio-Lahoro, en la urbego stacidomo funkcias laŭ la arteria ĉeflinio Karaĉio-Peŝavaro, kiu faras kontaktojn al la menciitaj milionurboj. La najbaraj stacidomoj troviĝas en Reti kaj Mirpur Matelo. Apud Daharki flughaveno estas videbla laŭ la mapo.
Klimato
Daharki situas en arida klimato (BWh) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun ioma efiko de musono. Somere estas varmego kun mezaj ĉiutagaj temperaturoj de 35 °C, foje eĉ 50 °C. La vintro estas milda kun 7-22 °C. La jara precipitaĵo estas malpli ol cent mm. La musono portas nesufiĉan pluvon por la agrikulturo.
La Moraña
La Moraña estas komarko de la provinco Avilo, en ties norda zono inter la provincoj Salamanko, Valadolido kaj Segovio, en la regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Camilo José Cela en sia libro Judíos, moros y cristianos, rakontas veturon tra teroj de Segovio kaj Avilo, inter 1946 kaj 1952 kaj unu el la komarkoj tra kiuj li pasas estas La Moraña.
Pri la nomo, oni supozas, ke temas pri antaŭromia deveno. En la areo abundas la termino Muñoz, kiu venas el Munio (mendi en eŭska), kio signifas monteton. Same la termino Aran, valo en antaŭromiaj lingvoj kaj en eŭska, ekzemple ĉe la Centra Sistemo (Aranda, Jaranda, Jarandilla, Arandilla, Peñaranda, Aranjuez, ktp.) Tial la vorto Moraña, povus facile esti rilata al ambaŭ terminoj el Munio Arania - Munoaraña - Moaraña - Moraña. La traduko estus io kia "la valo de la montetoj", se la primitiva Muni Arania estus terenoj pli proksimaj al Gredos kaj poste etendiĝis la nomo al la cetero de la ebenaĵoj.
Municipoj
Plej parto de la municipoj apartenas al la jurisdikcia teritorio de Arévalo.
Lajos Pap
PAP Lajos estis rumanuja hungara versaj fabelverkisto naskita en Bodogaia la 26-an de aŭgusto 1922 kaj en Bodogaia la 3-an de februaro 1962. Li estis frato de István Pap kaj Géza Pap.
Biografio
La mezlernejon Lajos Pap finis en la unitariisma gimnazio de Cristuru Secuiesc (1933-1941) kaj li havigis diplomon de inĝeniero pri agronomio en Kluĵo (1950). Li instruis inter 1944-50 en Cristuru Secuiesc kaj ekde 1952 ĝis sia morto en Odorheiu Secuiesc.
Hausbergen (stacidomo)
Hausbergen estas franca varstacidomo kaj ranĝadstacio sur linioj -, Hausbergen -  kaj  - Hausbergen, situanta inter j Bischheim, Hoenheim, Mundolsheim, Niederhausbergen, Schiltigheim kaj Souffelweyersheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Kyoya Yamada
Kyoya Yamada (山田 恭也, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Fagiano Okayama.
Padanio
Laŭ la Norda Ligo, Padanio estas historie malsama lando de la resto de Italio, kun malsama historio kaj tradicioj. Tamen, ĉi tiu opinio estas ofte vidita kiel ridindaĵo en la resto de Italio, kaj en norda Italio mem nur minoritato subtenas la Nordan Ligon.
Padanio, laŭ la kutime uzata difino, konsistas el la regionoj de Lombardujo, Piemonto, Ligurujo, Emilio-Romanjo, Veneto, Friulo-Venecio Julia, Trentino-Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj la Aosta Valo. Tamen, kelkfoje la Norda Ligo enkluzivas Toskanion, Markion kaj Umbrion ene de la limoj de Padanio.
Diego el Cigala
Diego Ramón Jiménez Salazar (Madrido, 27a de decembro 1968), plej konata kiel El Cigala, estas hispana kantisto de flamenko de cigana deveno kaj ŝtataneco de Domingo ekde 2014.
Li kreskis en la areo de la Pulbazaro El Rastro de Madrido, kaj jam infano ekkantis. En 1997 li publikigis la diskon "Undebel", lia unua disko kiel sola artisto, en kiu kulaboris inter aliaj Tomatito kaj Paquete. En la jaro 2000, Javier Limón produktoris lian diskon "Entre vareta y canasta". Unu jaron poste aperis "Corren tiempos de alegría", same produktorita de Javier Limón kun kunlaboro de Niño Josele, kaj kun helpo de Bebo Valdés kaj Jerry González. Lia kunlaboro kun Bebo Valdés turneis tra Parizo, Novjorko, Londono, Havano, Bonaero, Tokio, Meksikurbo, Madrido, Barcelono, Torreón kaj tiel plu. Laŭlonge de sia kariero, ki ricevis multajn premiojn kaj omaĝojn.
Stacio Matsushita
Stacio Matsushita (japane: 松下駅 [Macuŝita-eki], angle: Matsushita Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Etelka Dán
Etelka Dán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dán Etelka estis hungara aktoro.
Etelka Dán naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis en 1996 en Londono (Britio).
Biografio
Etelka Dán gajnis premion pri novelo, tamen ŝi akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1932. Jam dum la studentaj jaroj ŝi havis rolojn en Nacia Teatro (Budapeŝto). Post la diplomo ŝi apartenis al Teatro Magyar, sed ŝi havis rolojn ankaŭ en aliaj teatroj. Post la 2-a mondmilito ŝi vivis en Londono. Ŝi edziniĝis en 1936.
9714 Piazzismyth
9714 Piazzismyth estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita astronomo Charles Piazzi Smyth (1819–1900), kiu pasis unu jardekon en Sud-Afriko, laborante en pozicia astronomio kaj geodezio, antaŭ preni la postenon de Dua Reĝa Astronomo por Skotlando. Li estis pioniro en provo de astronomiaj situejoj en Tenerifo kaj aliaj en altaj altitudoj. Li kontribuis al la disvolvo de la spektroskopio, precipe de la Suno.
Gambia Manpilkado-Asocio
La Gambia Manpilkado-Asocio (Gambia Handball Association) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Gambio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
NGC 1698
NGC 1698 (alia indiko — ESO 56-SC6) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Valo de Alagón
Valo de Alagón aŭ Vegas del Alagón en la hispana estas komarko de la Provinco de Cáceres en Hispanio, nome en la regiono de Ekstremaduro. Ĝia ĉefurbo, kiel administra centro, estas la municipo de Coria. Estas populacio de 38718 loĝantoj, totala surfaco de 1751,84 km² kaj loĝdenseco de 22,102 loĝ./km².
Nomo
La oficiala nomo de la komarko estas Valo de Alagón, kvankam kiel nomo por natura komarko estas iom erara, ĉar la rivero Alagón ne situas inter montoj en tiu komarko, kaj pro tio temas ne tiom pri valo, sed pri ĉerivera ebenaĵo.
Situo kaj limoj
La komarko lokas nordokcidente de la provinco de Cáceres. Limas kun:
Administra organizado
Alagón estas ankaŭ submunicipo de la komarko.
Krom 15 aliaj subvilaĝoj en la komarko.
Cantalice
Cantalice estas komunumo de Italio.
Iván Ormos
ORMOS Iván estis hungara poeto, verkisto, ĵurnalisto naskita en Borosjenő la 29-an de novembro 1902 kaj mortinta en Budapest la 10-an de marto 1958.
Kariero
Ormos Iván de 1926 estis unu jardekon interna kunlaboranto de Temesvári Hírlap, sed post ties ĉeso li translokiĝis Budapeŝton (1939), kie li fariĝis interna kunlaboranto de Friss Újság.
Władysław Pobóg-Malinowski
Władysław Pobóg-Malinowski (naskiĝis la 23-an de novembro 1899 en Arĥangelsko, mortis la 21-an de novembro 1962 en Ĝenevo) – leŭtenanto de artilerio de Pola Militistaro, historiisto.
Vivo
Partoprenanto de pola-bolŝevika milito dum kiu vundiĝis. Post la milito soldatservis laŭvice en la 21-a Regimento de Kampa Artilerio en garnizono Krakovo (1923), Distrikta Korpusa Komandejo en Krakovo (1924), la 12-a Regimento de Kampa Artilerio Złoczów (nun Zoloĉivo en Lviva provinco) (1928) kaj Militista Historia Oficejo en Varsovio (1929). Maje 1922 estis konfirmita en la rango de leŭtenanto, ekde junio 1919, en korpuso de artileriaj oficiroj. Li soldatservis, studis polan lingvon kaj samtempe frekventis al Lernejo de Politikaj Sciencoj. De 1931 iĝis estro de Historia-Scienca Fakultato en Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj. En 1934 estis rezerva oficiro de la 1-a Regimento de Plejpeza Artilerio en Góra Kalwaria. Ekde 1939 en Francio, kie partoprenis francan rezistan movadon. En la jaroj 1944–1945 estis kunkreinto kaj unu el du ĉefaj redaktoroj de pola sekcio de Franca Radio. Post la dua mondmilito restis inter elmigrantaro.
Aŭtoro de pluraj laboraĵoj pri la nuntempa historio de Pollando. En la jaroj 1929–1934 estis redaktoro kaj eldonisto de la unua serio 10-voluma de Skribaĵoj – Paroloj – Ordonoj de marŝalo Józef Piłsudski. Lia plej grava verko estis Plej nova politika historio de Pollando, eldonata en Parizo (1953) kaj Londono (1956-1960) kaj en Pollando, ekster cenzuro, aperis en la jaroj 1963-1967 kaj en 1990.
84995 Zselic
84995 Zselic estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Krisztián Sárneczky elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monteta masivo Zselic, unu el plej belaj arbaraj regionoj de Hungario. La Areo de Pejzaĝa Protekto de Zselic (hungare : Zselici Tájvédelmi Körzet) havas bonan malluman ĉielon. Parko de Stelplena Ĉielo estas kreita tie.
Sandro Silva de Souza
Sandro Silva de Souza (n. ) estas brazila futbalisto.
Azbukum
Azbukum estas centro por la serbaj lingvo kaj kulturo fondita en 1995. Ĝi ofertas variajn kursojn kaj programojn celantajn antaŭenpuŝi la lingvon kaj kulturon de la serboj, kiel kursoj en la serba, etnaj loĝejoj, kaj karavanoj tra Serbio. Ĝi operacias en Belgrado kaj Novi Sad, Serbio.
Ĝi ankaŭ ofertas la Serban Lingvan Surretan Programon, unikan kaj elstaran interretan kurson por tiuj, kiuj deziras studi la serban.
La fondinto kaj direktoro de Azbukum estas Nataša Milićević-Dobromirov.
László Forró
FORRÓ László pseŭdnimo Györgyjakab János estas rumanuja hungara verkisto, ĵurnalisto, tradukisto en Sfântu Gheorghe la 18-an de februaro 1932.
Biografio
László Forró finis la mezlenejon en sia naskiĝurbo kaj la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo. Ekde 1955 ĝis 1962 li estis la literaturo rubrikgvidanta de Pionír. Inter 1962 kaj 1972 li estis liberprofesia ĵurnalisto, inter 1872 kaj 1978 redaktoro de Jóbarát, ĝis 1993 denove liberprofesiulo, poste redaktoro de Cimbora. Li vivas en Bukareŝto.
Sociala anarkiismo
En Usono, la termino "sociala anarkiismo" estas uzata de la rondo, kiu eldonas la revuon Sociala Anarkiismo (Social Anarchism), kaj estas porpledita fare de Murray Bookchin. Bookchin karakterizis socialan anarkiismon kiel "politike maldekstran", priparolante la "grandan tradicion de homa solidareco kaj kredon je la kapablo de homeco," internaciismon, la demokratan spiriton, kontraŭmilitarismon, kaj racian sekularismon. Tamen, religiaj anarkiistoj kaj religiaj maldekstristoj ĝenerale kontraŭas la ligon inter maldekstrismo kaj "racia sekularismo," precipe pro la potencaj maldekstraj religioj movadoj kiel la Teologio de la Liberigo kaj la Usona movado por civilaj rajtoj. Sociala anarkiismo celas "liberan asociadon de homoj kunvivantaj kaj kunlaborantaj en liberaj komunumoj."
Tanganiko
Brita Tanganiko (Tanganyika Territory en angla) estis brita kolonio kiu ekzistis inter 1919 kaj 1961. Antaŭ la fino de la Unua Mondmilito ĝi formis parton de la germana kolonio Germana Orient-Afriko. Post la ekmilito, la britoj invadis la teritorion de Germana Orient-Afriko, sed ili ne estis kapablaj venki super la germana armeo. La germana estro en Orienta Afriko, nome Paul Emil von Lettow-Vorbeck ne kapitulacis ĝis la falo de la Germana Imperio. Post tio la Ligo de Nacioj donis la kontrolon de la areo al Unuiĝinta Reĝlando. Ĝi inkludis Tanganikon en la Mandato de la Ligo de Nacioj ĝis la fino de la Dua Mondmilito post kio ĝi iĝis Kuratora teritorio de la Unuiĝintaj Nacioj.
En 1961 Brita Tanganiko atingis sian sendependecon el Unuiĝinta Reĝlando sub la nomo de Tanganjikio, nome regno de la Komunumo de Nacioj. Ĝi iĝis respubliko unu jaron poste sed ĝi restis en la Komunumo. Tanganiko estas nune, kun Zanzibaro, parto de la aktuala ŝtato Tanzanio.
Dominio Novlando
Novlando formis propran regimenton por lukti en la Unua Mondmilito. La 1a de julio 1916, la ofensivo fare de germanoj eliminis la plej parton de la soldatoj de tiu en Beaumont Hamel, en la unua tago de la Batalo de Somme.
La strategia situo de Novlando en la Batalo de Atlantiko, faris, ke la Aliancanoj (speciale Usono) konstruis multajn militbazojn en tiu teritorio. Tiele, por la unua fojo post multaj jaroj, granda kvanto de homoj akiris altajn salajrojn labore en la konstruado kaj en la havena zono.
22545 Brittrusso
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brittany Nicole Russo, finalistino en 2006 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Sanford H. Calhoun High School de Merrick (Nov-Jorkio).
San Francisco Chapulapa
San Francisco Chapulapa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco Chapulapa. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 139.
Geografio
San Francisco Chapulapa apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1968 loĝantojn. El tiuj estis 940 viroj kaj 1028 virinoj. La komunumo havas surfacon de 19.14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 211 indiĝenoj. El tiuj 143 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 143 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Profunda rivero (romano)
Profunda rivero ( 深い河, fukai kaŭa) estas romano de la japana verkisto Endoo Ŝuusaku. Ĝi eldoniĝis en 1993. Samnoma filmo aperis en 1995. La titolo aludas al la usona nigrula spiritualo "Deep River", kiu prenis sian nomon de la tipologia senco de Jordano, profunda rivero inter la mondo de la vivantoj kaj la ĉiela paradizo de la forpasintoj. Ĝi implicas samtempe simbolan "profundan riveron", kulture kaj religie, inter Japanio kaj Barato kaj Eŭropo.
Fontoj
Bazita sur la japana Vikipedio.
Android
Android (angle [], Esperante Androjdo aŭ Androido) estas operaciumo por porteblaj aparatoj evoluigita de Google. Ĝi estas bazita sur la linuksa kerno kaj estas dizajnita unuavice por porteblaj aparataj kiel saĝtelefonoj kaj tabulkomputiloj. La uzantinterfaco baziĝas sur rekta manipulado, uzante gestojn kiuj estas similaj al la reala mondo, kiel frapetante kaj pinĉe manipuli objektojn en la operaciumon.
Android havas la plej grandan uzantobazon de ĉiuj operaciumoj, ĉiuspecaj.
Malkovro de Android-operaciumo okazis dum fondo de Open Handset Alliance, konsorcio de 47 aparataraj, programaraj kaj telekomunikadaj firmaoj, kiuj celas disvolvigi malfermitajn normojn por porteblaj aparatoj. Tiujn partojn de kodo, kiuj ne estas GPL-licencitaj, Google eldonis sub Apache-licenco, kiu ankaŭ estas libera.
37471 Popocatépetl
37471 Popocatépetl estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Sisalo (apartigilo)
Sisalo staras por:
37471 Popocatépetl
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona nederlanddevena astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (Usono), kaj de la la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la meksika vulkano Popocatépetl, alta de 5462 m. Pluraj erupcioj de tiu-ĉi okazis depost 1994.
Tommy Flanagan (muzikisto)
Thomas „Tommy“ Lee  (* 16-an de marto 1930 en Detrojto; † 16-an de novembro 2001 en Novjorko) estis usona ĵazpianisto de svingo. Lia pianostilo entenis fortajn influojn de Al Haig kaj Hank Jones.
Vivo
Liaj gepatroj estis ĵazentuziasmuloj kaj antaŭenigis la muzikan talenton de Tommy Flanagan per klarneto-instruo jam en la aĝo de ses jaroj. Kiel 11-jarulo li transiris al piano. En 1945 li aŭskultis koncerton de Art Tatum, per kiu li definitive sentis la deziron fariĝi ĵazpianisto. Jam en la sama jaro Tommy Flanagan havis – nur 15-jara – sian unuan profesian prezentadon en la ensemblo de Dexter Gordon. Poste li laboris kun lokaj grupoj en Detrojto, interalie kun Lucky Thompson, Rudy Rutherford kaj Billy Mitchell. Post la militservo (1951-53) li ludis kun Kenny Burrell kaj iris al Novjorko.
Lia unua prezentado en Novjorko sukcesis en 1956, kiam li anstataŭis malsaneman kränkelnden Bud Powell. Lia ludo impresis Majlson Davis tiom, ke li invitis lin al sia venonta registrad-kunsido. Krome Flanagan kunlaboris kun Oscar Pettiford. Dum la sekvaj 20 jaroj Flanagan faris multajn registraĵojn, nun rekonatajn kiel klasikaĵoj. Unuaj registraĵoj ekestis marton de 1956 direktate de Kenny Burrell; aŭguston de 1957 li sonregistris en Stokholmo kun sia triopo el Wilbur Little kaj Elvin Jones unuafoje je propra nomo. Inter registradoj kun Curtis Fuller (Blues-ette, 1959), Dexter Gordon, Gigi Gryce, Coleman Hawkins, Freddie Hubbard kaj Wilbur Harden elstaras lia kunlaborado kun Sonny Rollins´ Saxophone Colossus (1956), Giant Steps (1959) de John Coltrane kaj The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery.
Kiel pian-akompananto de Ella Fitzgerald Tommy Flanagan laboris en du pli longaj periodoj inter 1962 kaj 1965 samkiel de 1968 ĝis 1978, intertempe li laboris por Tony Bennett kaj kunverkis je registrad-kunsido de Roy Haynes (Out of the Afternoon) ĉe Impulse!. En 1978, post feliĉe travivita korinfarkto, Flanagan limigis sian laborkampon sur la propra triopo. Al pli granda publiko famiĝis interalie Let's el 1993. En la sama jaro li ricevis la alte dotitan danan ĵazpremion Jazzpar Prisen.
Emil Vata
Emil VATA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vata Emil estis hungara dekoraciisto, pentristo.
Lautrach
Lautrach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Illerwinkel, kies administra centro estas en la najbara komunumo Legau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Emil Vata
Emil Vata  naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, li mortis la.
Biografio
Emil Vata frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1955. Liaj ĉefinstruistoj estis Gusztáv Oláh kaj Mátyás Varga. Li kreis dekoraciojn, kulisojn inter 1955 kaj 1993 en Nacia Teatro (Pécs) escepte la periodon inter 1978–1984, tiam li faris la samon en Teatro Kisfaludy. Ekde 1955 li kreis pli ol 200 teatrajn dekoraciojn. Li ankaŭ pentradis portretojn aŭ pejzaĝojn pri Pécs. En 1994 li ricevis la titolon "eterna membro de Teatro de Pécs". Li ricevis 4 hungarajn kaj argentinan premiojn inter 1967-1987. Li havis edzinon ekde 1966, kiu naskis 4 gefilojn.
Funke
Funke (germane: "fajrero") estas germanlingva familia nomo.
Ĝi povas rilati interalie al
Jolanda (persona nomo)
Jolanda estas virina persona nomo grekdevena.
Amila cianoacetato
Amila cianoacetato aŭ  C8H13NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cianoacetata acido kaj amila alkoholo. Amila cianoacetato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila cianoacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila cianoacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Kantono Steuben (Nov-Jorkio)
La kantono Steuben - angle Steuben County, usonangla prononco  (vidu sube) - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas Bath.
La kantono havas sian nomon laŭ la germano Friedrich Wilhelm von Steuben, kvankam la prononco de la origina germana familia nomo, prononcata aŭ per sistemo IFA, intertempe ŝanĝiĝis en la usonangla.
Iury Lírio Freitas de Castilho
Iury Lírio Freitas de Castilho (n. ) estas brazila futbalisto.
Industrio
Industrio estas la produktado de varo aŭ servo ene de ekonomio. Industrio iĝis grava sektoro de produktado kaj laboro en eŭropaj kaj nordamerikaj landoj dum la Industria revolucio, renversante antaŭajn komercajn kaj feŭdajn ekonomiojn. Tio okazis tra multaj sinsekvaj rapidaj progresoj en teknologio, kiel ekzemple la produktado el ŝtalo kaj karbo.
Post la Industria revolucio, eble triono de la ekonomia produktaĵo de la mondo estas derivita de industrioj. Multaj industrilandoj kaj multaj evoluaj/duon-evoluintaj landoj (Ĉina Popola Respubliko, Barato ktp.) dependas signife de industrio. Industrioj, la landoj kie ili ekzistas ene, kaj la ekonomioj de tiuj landoj estas interligitaj en kompleksa teksaĵo de interligiteco.
Difinoj
En PIV oni listigas tri difinojn tre interrilatajn, nome la jenaj:
Oni listigas en la menciita fama vortaro kaj difinas jenajn derivaĵojn: industria, industriigi, industriisto, industriulo, bioindustrio, etindustrio, grandindustrio, pezindustrio, reklamindustrio.
La termino «industrio» devenas de la latinlingva termino "industrio" komponita de la latinaj vortoj "indo" (en) kaj "struere" (konstrui). Dumlonge ĝi signifis kapablon fari ion, inventon aŭ inventemon, scipovi fari, kaj pro etendo, metio kiun oni plenumas por vivtenado. Poste la vorto ekhavis pli mallarĝan sencon en la 18-a jarcento por referenci «ĉian produktivan agadon», tio estas ĉiu agado kiu rezultas en la produktado de riĉeco: nome la terkultura, la komerca kaj la fabrika (muntado) industrio. Ekde la 19-a jarcento, la ĉefaj aktivecoj de la agrikulturo estis komprenitaj ekster la kampo de la industrio kiu nuntempe aludas al la «aro de aktivecoj soci-ekonomiaj fonditaj sur la transformado de la krudmaterialoj».
Klasifikado de industrio
Vidu Ekonomiaj sektoroj
Industrioj povas esti klasifikitaj laŭ gamo da vojoj. Sur la pinta nivelo, industrio ofte estas klasifikita en sektorojn: Primara aŭ ekstrakta, sekundara aŭ industria, kaj terciara aŭ servoj. Kelkaj verkistoj aldonas kvaran (scio) aŭ eĉ kvinan (kulturo kaj esplorado) sektorojn. Laŭ la tempopaso, la frakcio de la industrio ene de socio kaj ene de ĉiu sektoro ŝanĝiĝas. Tiuj sektoroj estas la jenaj:
Industrioj ankaŭ povas esti identigitaj per ties produkto, kiaj ekzemple: kemia industrio, naftindustrio, aŭtindustrio, elektronika industrio, viando-pakuma industrio, gastindustrio, nutraĵa industrio, fiŝindustrio, softvarindustrio, paper-industrio, distra industrio, duonkonduktaĵa industrio, kulturindustrio, kaj malriĉulindustrio. Aliaj sektoroj estas la cementindustrio, la tekstila, la farmacia industrio, la armindustrio, la robotiko, la komputadindustrio, la kosmonaŭtiko, la mekanikindustrio ktp.
Kelkaj fakoj
Aŭtomobilproduktado estas la industria produktado de aŭtoj en fabrikoj instalitaj por tiu celo. La fabrikado de aŭtomobiloj postulas grandan homan kaj financan kapitalon. Depende de la tipo de vehiklo, de la kvanto de unuoj fabrikendaj ĉiutage kaj la loko de la fabriko, la grado de aŭtomatigo povas varii konsiderinde. Se la produktotaj unuoj estas malmultaj, eblas la manfara produktado en ateliero (kio foje okazas por individuigitaj laŭmende unuoj), ĉar la investado por linio de muntado ne estas financebla. Same, en landoj kun malgranda laborkosto la grado de aŭtomatigo kutime estas pli malgranda kaj multaj taskoprocezoj estas faritaj mane. Ĉiuokaze, ĝenerale oni povas aserti, ke la grado de aŭtomatigo estas alta kaj pli kaj pli disvastigita ĉie ajn.
La aŭtomobila industrio aŭ aŭtindustrio estas industrio kiu konsistas en ampleksa gamo de kompanioj kaj organizoj kiuj partoprenas en la desegno, dezajno, disvolvigo, fabrikado, surmerkatigo, kaj vendado de motorvehikloj. Ĝi estas unu el la plej grandaj ekonomiaj sektoroj de la mondo laŭ enspezo. Foje oni uzas la statistikojn de produktado kaj vendado de aŭtomobiloj kiel grava indikilo de la bonfarto de difinita ekonomio. La aŭtindustrio ne inkludas industriojn dediĉitajn al bontenado de aŭtoj post la liverado al la fina konsumanto, kiel aŭtoriparejoj kaj benzinejoj. Komence de la 21-a jarcento, kiam la aŭtomobila industrio "atingis plafonon", ĝi rekuperis hegemonion pere de la aliro al la produktado de elektraj aŭtomobiloj.
Prahistorio
En la Prahistorio jam okazis la apero de la unuaj homaj aktivecoj, kiuj povas esti kvalifikitaj kiel industriaj, sen kalkuli tiujn kiuj estis ligitaj al la agrikulturo.
Mezepoko
Novaj teknikoj aperis en la Mezepoko, kaj kun tiuj ankaŭ novaj industriigoj. Jam en la 13-a jarcento okazis la ekuzado de minerala karbo kiel brulaĵo. La tekstilindustrio disvolviĝis en Flandrio. La nombraj militoj bezonis grandan produktadon en kelkaj fakoj, ekzemple la nomita "Clos des Galées" en Rouen konstituis grandan armilejon de la franca monarkio; en la 1340-aj jaroj, ĝi povis havigi ĵetaĵojn (por pafarkoj kaj arbalestoj) laŭ dekoj da miloj, armilojn kaj armaĵojn laŭ dekoj aŭ centoj. La konstruado de fortikaĵoj kaj katedraloj arigis centojn da homoj al la konstrulaborejoj.
La ĉefa "industria" novigo de la Mezepoko estis la ĝeneraligo de la muelejo, malkovrita fine de la Antikveco, kiu profitis la forton de la fluanta aŭ falanta akvo kaj de la vento: dekomence temis pri muelejoj por mueli tritikon aŭ olivojn, sed tuj oni aplikis tiujn fortojn por aliaj industriaj uzoj: por trakti vegetalajn fibrojn kaj produkti tolaĵojn, por fabriki paperon, por nutri forĝejojn, kaj por pumpi akvon ktp.
En aliaj atelieroj, oni fabrikis mane pergamenojn grandkvante, kio kontribuos al kulturaj disvolvigoj fare de monaĥoj en Eŭropo kaj de arabaj kleruloj en Nordafriko kaj en Andaluzio.
Renesanco kaj Baroko
La Renesanco estis markita per plinovigo de la metiartoj pere de la konstruado kaj plibeligo de kasteloj fare de nobeloj kaj reĝoj, konstruaĵoj kiuj perdis iom post iom sian militajn funkciojn profite al palacoj kun prestiĝaj funkcioj; tiel la armindustrio kaj la produktado de hejmhavaĵoj (vestoj, tinkturoj, tapiŝoj, porcelanoj) ege prosperis.
En la 17-a jarcento en Francio, Jean-Baptiste Colbert disvolvis la manufakturojn el kiuj gravis la Gobelinoj, la manufakturo de armoj de Saint-Étienne, Beauvais, por la murtapiŝoj (1644), Aubusson ankaŭ por murtapiŝoj, Reuilly por «manufakturo de vitro» (kio iĝos Saint-Gobain), la produktado de trikotvestoj en Troyes, la tolindustrio en Abbeville, la paperfabrikado en Angulemo ktp. La fajenco anstataŭis la ceramikon kaj oni kreis grandajn produktejojn kiel la manufakturo de Rouen.
18-a kaj 19-a jarcentoj
La kreado de manufakturoj pluis en la 18-a jarcento: nome manufakturo de porcelano estis establita en la Kastelo de Vincennes antaŭ esti translokigita al Sèvres kie ege famiĝos.
Spite la ekonomiajn krizojn suferitajn de la tiutempuloj, la ĝenerala tendenco de la periodo 1790-1939 estis karakterizita per la ekspansio.
La unua industria revolucio ekis ĉirkaŭ 1790 kaj finis per la komenco de la venonta. La ĉefaj inventoj de tiu periodo estis ligitaj al la vapormaŝino kaj al la karbo; ties centro de ĉefa aktiveco estis Britio, kaj nur kelkajn jardekojn poste venis al Belgio, poste al norda Francio, Svisio, kaj finfine al Germanio.
La dua Industria Revolucio ekis ĉirkaŭ 1850, kaj finis ĉirkaŭ la fino de la Dua mondmilito. La ĉefaj inventoj de tiu periodo estis ligitaj al la ekspluatado de malkovroj en elektro.
Tri faktoroj ebligis tiun duan Industrian Revolucion, nome la jenaj:.
La industria revolucio estis akompanata de gravaj sociaj ŝanĝoj. La pensulo de la industria socio en Francio estis Claude-Henri de Rouvroy de Saint-Simon (1760-1825). Li priskribis la «transiron de la teologia kaj feŭda epoko al la industria kaj pozitiva epoko». Li malfermis la vojon al tendenco nomita "saint-simonismo", aŭ pli simpligita "sansimonismo", tre aktiva en la 19-a jarcento kaj en la unua duono de la 20-a jarcento.
20-a jarcento kaj komenco de la 21-a jarcento
En la 20-a jarcento, pere ĉefe de la uzado de fosiliaj brulaĵoj, la industriaj aktivecoj estis multobligitaj por 50, dum la tutmonda loĝantaro triobliĝis, kaj la volumo de la tutmonda ekonomio multobliĝis por 20, kaj la konsumado de fosiliaj brulaĵoj por 30.
Historio de industriaj kapitaloj
Industrio estis ĉefa sektoro de la ekonomio ekde la 19a jarcento kaj, ĝis la Dua Mondmilito, industrio estis la ekonomia sektoro kiu plej kontribuis al la Malneta enlanda produkto (MEP), kaj tiu kiu plej laboristarojn dungis. Ekde tiam, pro la pliigo de la produktiveco pro la plibonigo de la maŝinaro kaj la disvolvigo de la servoj, ĝi pasis al dua rango. Tamen ĝi plu estas esenca, ĉar ne povas esti servoj sen industria disvolvigo.
Dekomence la industriaj produktoj pliigas la produktivecon de la tero, pro kio malpliiĝas la laborforto por la industrio kaj oni atingas agrikulturajn produktojn kromajn por nutri la pliigantan urban loĝantaron, kiu jam ne vivtenas sin el la kamparo. La agrikulturo, tiele, havigas al la industrio kapitalojn, laborfortojn kaj varojn. Tio ĉio estas necesa kondiĉo por la disvolvigo de la industria revolucio.
En la landoj de la Tria Mondo, kaj en kelkaj disvolviĝontaj landoj, la kapitalo devenas el eksterlanda investado, kiu muntas la necesajn infrastrukturojn por elpreni la riĉon kaj la plusvalorojn kiujn generas la laborforto; sen liberigi el la agrikulturaj taskoj la necesan laborforton, sed nur la nepran. Dekomence oni turnis sin al sklaveco por certigi la laborforton, ekzemple en Suda Usono kaj Karibio. Sed la ŝanĝo de la ekonomia strukturo, kaj la detruo de la tradicia socio, certigis la disponeblon de sufiĉaj kapitaloj.
Industria evoluo
La industria revolucio kaŭzis la evoluon de fabrikoj por grandskala produktado, kun sekvaj ŝanĝoj en socio. Origine la fabrikoj estis vaporfunkciigitaj, sed poste transiris al elektro post kiam elektriza reta sistemo estis evoluigita. La mekanizita muntoĉeno estis lanĉita por kunigi varpartojn en ripetebla modo, kun individuaj laboristoj elfarantaj specifajn ŝtupojn dum la procezo.
Tio kaŭzis signifajn pliiĝojn en efikeco, malaltigante la koston de la finprocezo. Pli posta aŭtomatigo kutimis ĉiam pli anstataŭi homajn funkciigistojn. Tiu procezo akceliĝis per la evoluo de la komputilo kaj la roboto.
Tradiciismo
Tiu filozofia fluo naskiĝis en Francio, ĝiaj precipaj kreantoj estis Louis de Bonald, F. de Lamennais, A. Bonnety, sed ĝi trovis subtenantojn en Belgio ĉe teologoj de Loveno A. Tits kaj J. Ubaghs; en Italio koloriĝis je tradiciismo, almenaŭ laŭaspekte en kelkaj liaj verkoj, Vincenzo Gioberti; en Hispanio tendencis al tradiciismo Donoso Cortés.
Historiistoj pri kulturo vidas en tradiciismo reagon al la klerisma raciismo kaj al la plivastiĝanta skeptiko generinta filozofiajn sistemojn neantajn la sferon supernaturan.
Distingoj
Ne konfuzendas tradiciismo kun Tradicio kiu en Katolikismo (kaj en kristanaj eklezioj, ĝenerale) distingiĝas en Tradicioj Dia-Apostola, Katolika kaj Eklezia, kiel estas sinteze montrate en la voĉo Tradicio. Tiuj tradicioj koncernas la enhavon de la tradiciita kredo, kiu jam konvencie entenas krederojn nepruveblajn per la racio. Kaj, do, ne estas implikata la supozita nepovo de la homa racio.
Industrio
Malindustriigo
Lastatempa tendenco estis la migrado de prosperaj, industriigitaj nacioj direkte al postindustria socio. Tio estas vidita per pliiĝo en la serva sektoro ĉe la malprofito de produktado, kaj la evoluo de informo-bazita ekonomio, la tielnomita informa revolucio. En postindustria socio, produktado estas translokigita al ekonomie pli favoraj lokoj tra procezo de ekster-apogado kaj subkontraktado.
Tradiciismo
Distingoj
Ankaŭ nekonfuzendas kun tradiciismo la doktrino de la forpasinta episkopo Lefebvre kies movado “Sacerdota Frataro Sankta Pio la 10-a”, celas revenigi la Katolikan Eklezion al la katekismaj kaj liturgiaj kutimaĵoj de antaŭ la Dua Vatikana Koncilio. Male, rilate filozofian tradiciismon, tiu movado ne konsentas kun ĝi.
Reago de la Katolika Eklezio
Kvankam sincera adhero al la katolika kredo, pri kies dogmoj kaj doktrinoj konigo, tradiciistoj intelektule multe egaĝiĝis, ĝenerale la katolika medio ne vidis kun simpatio tradiciismon pro tio ke ĝi senvalorigis, almenaŭ objektive se ne intence, la homan intelektan povon. Finfine intervenis katolikaj aŭtoritatuloj por deklari ke katolikismo ne sin rekonas en tiu doktrino. La unuaj malkonsentoj aperis en enciklikoj Mirari vos (1832), Qui pluribus (1846), Singulari Quodam (1854). Fine intervenis la Unua Vatikana Koncilio kiu asertis ke, laŭ la katolika tradicio la homa racio ĝenerale kapablas demonstri la esencajn verojn supernaturajn, kiel la ekziston de Dio kaj eblecon kaj kredeblecon de la dia revelacio. Tion reasertis ankaŭ la Dua Vatikana Koncilio.
Industrio
Malindustriigo
La malfacileco por homoj rigardantaj por mezuri industriajn produktaĵojn kaj ekonomian efikon estas trovi mezuradon kiu estas stabila historie. Tradicie, sukceso estis mezurita laŭ la nombro da laborlokoj kreitaj. La malpliigo de dungitnombroj en la manufaktura sektoro estis supozita kaŭzita de malkresko en la konkurenco de la sektoro kvankam multo estis kaŭzita de la enkonduko de la malpeza produktada procezo. Poste, tio kondukos al konkurantaj produktserioj administritaj fare de malmultaj homoj, kiel estas jam la kazo en la tabakindustrio.
Gvineo Bisaŭa Federacio de Manpilkado
La Gvineo Bisaŭa Federacio de Manpilkado (Fédération de Handball de la Guinée-Bissau) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Gvineo Bisaŭa. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Industrio
Malindustriigo
Ligita al tiu ŝanĝo estas la ĝisdatigo de la kvalito de la produkto produktita. Dum estas facile produkti malaltan teknologion, malaltan kapabloprodukton, la kapablo produkti altkvalitajn produktojn estas limigita al firmaoj kun tre sperta kunlaborantaro.
Industria heredaĵo aŭ industria monumento estas industria instalaĵo, kiun la monumentprotekto rigardas kiel monumento, do kiel atestaĵo de pasinta kulturhistorio, kaj kiu ankaŭ jure povas substari monumentprotekton. Ĝi kiel teĥnika monumento tenu la memoron viva pri la historio de la industrio precipe en la 19-a kaj 20-a jarcentoj (industriiĝo). Fakte ekde la fino de la 18-a jarcento kaj laŭlonge de la tuta 19-a jarcento, arkitektoj kiuj desegnis la unuajn fabrikojn havis kiel referencojn nur aliajn gravajn konstruaĵojn kiel konventojn, palacojn ktp., kaj ili disponis el sufiĉaj ekonomiaj rimedoj por ne esti ligitaj al la sklaviga funkciismo kiu venis poste; tiele multaj atelieroj, fabrikoj kaj similaj instalaĵoj estis veraj arkitekturaj artaĵoj aŭ almenaŭ aldonis ornamajn elementojn. Lastatempe disvolviĝis faka industrifako de la konstruindustrio, kiu zorgis pri la riparado, rearanĝo kaj funkciigo de iamaj industriaj instalaĵoj por novaj funkcioj, kiel hoteloj, oficejoj ktp.
Socio
Civilizo industria povas esti difinita laŭ multaj manieroj. Hodiaŭ, industrio estas grava parto de la plej multaj socioj kaj landoj. Registaro havendas iun specon de industripolitiko, reguligante industrian allokigon, industrian poluon, financadon kaj industrian laboron. Kriterio por mezuri la gravecon de industrio estas ofte la nombro de laborlokoj: kutime fabriko estas laborejo por multnombraj laboristoj, respektive dungitoj, ĉefe por la industrio de la mezo de la 20a jarcento kaj nune en disvolviĝantaj landoj kiaj Barato, Bangladeŝo ktp. Male aktualaj robotigitaj fabrikoj aŭ laborejoj povas esti funkciigataj per malgranda nombro de laboristoj. Ĉiuokaze ĉiam registaroj klopodas allogi industrion kiel plibonigon de la vivnivelo de la loĝantaro. Tamen foje estas ankaŭ malavantaĝoj pro industrio: nome poluo, bruo, maltrankvileco, riskoj ktp.
Industria laboro
Pliaj informoj estu en organiza psikologio, industridistrikto, kaj industria parko (industria zono).
En civilizo industria, industrio utiligas gravan parton de la loĝantaro. Tio okazas tipe en la manufaktura sektoro. Sindikato estas organizo de laboristoj kiuj kungrupiĝis por realigi komunajn celojn en gravaj aferoj kiaj ekzemple salajroj, laborhoroj, kaj laborkondiĉoj. La sindikato, tra ĝia gvidantaro aŭ per rekta agado, negocas kun la dunganto nome de sindikatanoj (ordinaraj membroj kiuj laboras en la entrepreno) kaj de ĉiuj laboristoj kaj negocas laborkontraktojn kun dungantoj. Tiu movado por la unua fojo ekstaris inter industriaj laboristoj kaj en kelkaj landoj sekvitaj de kamparanaj laboristoj.
La laboristaro de fabrikoj povas esti iome diferenca disde alitipaj laboristoj, ekzemple agrikulturaj aŭ metiistoj. Unua diferenco estas la multnombreco de fabrikaj laboristoj, kio povas helpi ilin por la atingo de plibonigo ĉe laborkondiĉoj, sed ankaŭ pri formado de laborkulturo, instruado de moderna teknologio ktp. Alia diferenco povas baziĝi sur pezaj laborkondiĉoj kreitaj de maŝinaro, kiaj poluo, bruego, rutina kaj ripetita movado ktp. Alia diferenco povas veni el la malkonekto de la laboristaro el la nask- kaj famil- loĝejlokoj, kiuj ofte devas esti abandonitaj por alveni al la industriaj areoj (Urbanizado). Tio estas, forta elmigrado devenas el la altiro fare de industrio por la laboristoj de aliaj areoj kaj landoj, kio siavice rezultas en multaj aliaj sociaj, politikaj kaj ekonomiaj konsekvencoj.
Shohei Suzuki
Shohei SUZUKI (japane : 鈴木正平 Suzuki Shōhei), estas japana astronomo. Li laboras en la observatorio de la Monto Njukasa (入笠山 Nyusaka Yama).
Oni ne konfuzu lin kun la aliaj japanaj astronomoj Kenzo Suzuki kaj Keishin Suzuki.
Li kunmalkovris 52 asteroidojn inter 1991 kaj 1998, ĉiujn en kunlaboro kun Masanori Hirasawa.
Li ricevis sian diplomon de la Universitato Waseda, kies nomon ricevis la asteroido 9350 Waseda.
Sovinec (burgo)
Sovinec estas burgo en Ĉeĥio, troviĝanta en vilaĝo Sovinec en distrikto Bruntál.
Historio
La unua skribmencio pri Sovinec devenas el la jaro 1348, kiam estas menciata Vok el Sovinec. En la periodo de husanaj militoj sinjoroj el Sovinec ŝanĝis siajn sintenojn. En tiu ĉi periodo okazis perfektigado de fortikigado de la burgo. Je la fino de la militoj ili subskribis packontrakton kun margrafo Albreĥto la 2-a de Habsburgo. Post la batalo sur Blanka Monto, tiun ĉi signifan fortikaĵon aĉetis en la jaro 1623 arkiduko Karolo utile al Ordeno de germanaj kavaliroj. El la rezidejo okazis sidejo de administrado de la sinjorujo kaj grava firmeco de la Ordeno. En la jaroj 1643 post gravaj bataloj la burgon ekokupis svedoj sub gvido de generalo Torstensson, la garnizono kapitulacis povante foriri eĉ kun sia persona posedaĵo. En 1650 la Ordeno de germanaj kavaliroj akiris denove Sovinec-on. En 1810 Sovinec ĉesas plenumi rolon de la administra centrejo kaj en sekvanta periodo ĝi estas disvendata. Nur Grandmajstro Maksimiliano la 3-a Jozefo ď Este eldonis en la jaro 1836 ordonon al rea elaĉeto de la disvenditaj partoj de la burgo haltigante tiel ties ruinigadon. En 1939 la posedaĵo de Germana ordeno estis konfiskita per Germana regno kaj ekde 1940 la burgo estis uzata de Wehrmacht kiel militkaptitejo por oficiroj. En 1945 la burgon konfiskis Ĉeĥoslovaka respubliko.
Por vizitantoj
Por vizitantoj de la burgo estas alirebligitaj la 1-a ĝis la 5-a kortegoj kaj plu la t.n. Supra burgo (la plej malnova parto de la burgo) kun belvedero kun panoramo en belegan pejzaĝon de naturparko de Sovinec. En eksaj ĉevalejoj estas instalitaj ekspozicioj de arbarista lernejo en Sovinec kaj ekspozicioj pri la historio de la burgo, en burgrafejo estas ekspozicioj de stano kaj armiloj, ordeno kaj honorigoj kaj suferiga rajto. En ceteraj partoj de la burgo eblas viziti lapidarion, burgan ĉambron kaj ekspozicion de Jaroslav Rón, antaŭa ĉeĥa pentristo, skulptisto, grafikisto kaj vitrofaristo.
Lokbileto
Lokbileto estas atestilo pri deviga lokrezervado de loko en iu transportilo. Lokbiletoj estas ĉefe uzitaj en longdistanca trajna kaj busa transporto. Lokbileton oni povas aĉeti por tio, ke oni certe havu lokon, aŭ ke nepre devas. Do poste estas du formoj: deviga lokbileta (tio signifas, ke sen lokbileto oni ne rajtas eniri trajnon) kaj laŭpeta lokbileta. La prezo de lokbileto povas esti diferenca. Ekzemple en Ĉeĥio oni povas aĉeti lokbileton por trajno kun rabato, se oni havas klientan karton. Aŭ, se temas pri grupo de 12 homoj kaj pli, eblas aĉeti lokbileton kun rabato. En Germanio oni ricevas rabaton, se oni aĉetas lokbileton komune kun bileto sur interretaj paĝoj de Deutsche Bahn.
Víska (distrikto Havlíčkův Brod)
Víska (Wiska) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. Tra la municipo trafluas rojo Novoveský potok, kiu estas maldekstraflanka alfluanto de rivero Doubrava.
Naskiĝintoj
Naskiĝis ĉi tie Jan Nevole (1812–1903), arkitekto agadanta en Bohemio kaj Serbio.