cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henry van Etten
Kvakero en la malliberejoj
Dum la milito, li aktive partoprenis en la "Kvakera Krizhelpo" kie li kunlaboris kun Marguerite Czarnecki (1905-1988). Li vizitis germanajn kaptitejojn kaj poste germanajn malliberejojn en Francio, kie li organizis distribuojn de manĝaĵo kaj medikamento por civilaj kaptitoj. Arestita dum kelkaj tagoj de la Gestapo en 1944, li estis liberigita danke al germana subteno. La laboro en la malliberejo daŭris kiam la rezistantoj estis anstataŭigitaj per kunlaborantoj, ekde septembro 1944.
En 1946, li estis malmembrigita de la Internacia Kvakera Centro en Parizo, ĉar li provizis helpon kaj por "amikaj" kaj por "malamikaj" malliberuloj. Li multe suferis pro tio, sentis sin maljuste traktita kaj neniam akceptis la kialojn.
Edukisto
De 1947 ĝis 1950 Henry van Etten estis direktoro de la rehabilita centro "Schloss Ardeck" por junaj germanaj deliktuloj, en Gau-Algesheim en Germanio, sub la franca militista registaro de Majenco en la france okupita zono de postmilita Germanio). Pedagogian subtenon li ricevis de Yves kaj Pitt Krüger, franc-germana paro kun ankaŭ fortaj ligoj al la kvakeroj, kiuj en 1933 starigis la renoman reformpedagogian lernejon La Coûme en la departemento orientaj Pireneoj por junaj germanoj fuĝintaj de nazia Germanio La rehabilita centro estas tre aprezata de la germana registaro kaj fariĝas ŝtata institucio, kiu daŭros du jardekojn, ĝis la fino de la 1960-aj jaroj.
Reen en Francio, la paro van Etten nelonge prizorgis hejmon por junaj knaboj en ruinita kastelo proksime de Havro, depende de privata komitato. Tiam Henry van Etten de 1951 ĝis 1954 transprenis la administradon de tre kaduka pariza infana edukejo.
En Usono
De 1954 ĝis 1959, la familio Ettens kun sia filino vivis en Absecon, Nov-Ĵerzejo. Henry van Etten donis francajn lecionojn kaj verkis franclingvan biografion de la fondinto de la kvakerismo George Fox laŭ peto de la franca eldonejo Éditions du Seuil. Sed lia sano estas ĉiam pli manka kaj la familio revenas por vivi en Francio.
Publikaĵoj
Ekde 1924 li estis la redaktoro de la monata revuo l'Écho des Amis ("la eĥo de amikoj" - la Amikoj estas la kvakeroj). Ekde 1932, li eldonis la revuon Rayons ("sunradioj"), la tiutempe nura revuo rajtigita en virinaj malliberejoj. Redaktoro inter 1938 kaj 1947 de la monata revuo Pour l'Enfance coupable ("Por infanaĝo kulpula"), kiu iĝis Sauvons l'Enfance ("Ni savu la infanaĝon"), poste Rééducation ("re-eduko").
Kajambe (vulkano)
Cayambe, kiu havas permanentan neĝoĉapon, estas vulkanaro el Holoceno kiu laste erupciis en Marto 1786. Ĉirkaŭ 4 690 m alta en sia suda deklivo, ĝi estas la plej alta pinto en la mondo trapasata de Ekvatoro kaj la nura pinto en Ekvatoro kun neĝokovro. Tiu vulkano kaj plej el ties deklivoj estas ene de Ekologia Rezervejo Kajambe Koka.
Kajambe estis unuafoje grimpita fare de la brita aventuristo Edward Whymper kaj liaj du italaj gvidistoj kaj kompanoj nome Juan Antonio kaj Luis Carrel en 1880, kaj ĝi estas nuntempe tre ŝatata de montogrimpistoj.
Jocelyn Bell Burnell
Jocelyn BELL BURNELL (naskiĝis la en Belfasto) estas nordirlanda astrofizikisto,  kiu malkovris la unuan trovitan radioondan pulsaron kiel doktoriĝonta studento en 1967. Ĉi tiu malkovro eventuale meritis la Nobel-premio pri Fiziko en 1974; tamen, ŝi ne estis inter la ricevintoj. La referaĵo kiu anoncis la malkovron de pulsaro havis kvin aŭtorojn. La gvidanto de Bell Burnell, Antony Hewish, listigita unue, Bell Burnell due. Hewish ricevis la Nobel-Premion, kun la astronomo Martin Ryle. Je tiu tempo, astronomo Sir Fred Hoyle kritikis la ellason de Bell Burnell. En 1977, Bell Burnell diris "Mi kredas ke malnobligus la Nobel-Premion se oni aljuĝiĝus al esploraj studentoj, krom en tre esceptaj cirkonstancoj, kaj mi ne kredas ke ĉi tiu kazo estas unu el ili." La Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj, en ĝia eldonaĵo anonci la 1974 Nobel-Premion pri Fiziko, menciis Ryle kaj Hewish pro ilia pionira laboro en radio-astrofiziko, kun aparta mencio de la laboro de Ryle pri apertursinteza tekniko, kaj la decida rolo de Hewish en la malkovro de pulsaroj.
Bell Burnell servis kiel prezidanto de la Royal Astronomical Society (Reĝa Astronomia Societo de Britujo) de 2002 ĝis 2004, kiel prezidanto de la Institute of Physics (Instituto de Fiziko de Britujo) de oktobro 2008 ĝis oktobro 2010, kaj kiel portempa prezidanto de la Instituto post la morto de ŝia posteulo, Marshall Stoneham, en frua 2011. En 2018, ŝi ricevis la Breakthrough Prize in Fundamental Physics (Trarompa premio en fundamenta fiziko). Post la anonco de la premio, ŝi decidis donaci la tutan premian monon £2,3 milionojn por helpi inajn, minoritatajn, kaj rifuĝintaj studentojn kiuj volas iĝi esploristoj en fiziko. La monon administras la Institute de Fiziko. La rezulta stipendia skemo nomiĝas la "Bell Burnell Graduate Scholarship Fund". En 2021 ŝi ricevis la Copley-medalon de la Reĝa Societo de Londono. Ŝi estis la dua virino en la longa historio de tiu prestiĝa premio kiu ricevis ĝin, post Dorothy Crowfoot Hodgkin en 1976.
Kariero kaj esplorado
Bell Burnell diplomiĝis en la Universitato de Glasgovo per Bakalaŭro de Scienco en Natura Filozofio (fiziko), kun honoro, en 1965 kaj doktoriĝis en la Universitato de Kembriĝo en 1069. En Kembriĝo ŝi frekventis je New Hall, Kembriĝo, kaj laboris kun Hewish kaj aliaj por konstrui la Interplaneda Scintila Tabelo proksime al Kembriĝo por studi kvazarojn, kiuj estis freŝe malkovritaj.
La 28-an novembro 1967, ŝi detektis "ioman rubaĵon" per sia registranta mezurilo kiu skanis la ĉielon. La signalo estis videbla en datumoj registritaj en aŭgusto, sed ĉar oni devis kontroli la grafikaĵojn mane, ŝi trovis ĝin nur post tri monatoj. Ŝi konstatis ke la signalo pulsis tre regule, po unu pulso en 1,3 sekundoj. Oni portempe nomis ĝin "Eta verda viro 1". Post kelkaj jaroj oni identigis ĝin rapide turniĝanta neŭtrona stelo kaj katalogis ĝin PSR B1919+21. La BBC dokumentis ĝin, en la serio Horizon. En 2020-a lekcio ĉe Universitato Harvard, ŝi rakontis kiel la amaskomunikiloj traktis la malkovron de pulsaroj, en intervjuoj laŭ norma "naŭza" formato: oni demandis al Hewish pri la astrofiziko, kaj al ŝi pri la "homa intereso", petante pri esencaj statistikoj, kiom da amatoj ŝi havis, kia koloro estis ŝia hararo, kaj oni petis ke ŝi malbutonumu iujn butonojn por la fotoj. Raportisto priscienca de ĵurnalo The Daily Telegraph mallongigis pulsanta radia fonto al pulsaro. Ŝi laboris ĉe la Universitato de Southampton inter 1968 kaj 1973, Universitata Kolegio Londono de 1974 ĝis 82 kaj la Reĝa Observatorio de Edinburgo, (1982–91). De 1973 ĝis 1987 ŝi estis mentoro, konsilanto, ekzamenisto, kaj lekciisto por la The Open University de Britio. En 1986, ŝi iĝis projektodirektoro por la radioteleskopo James Clerk Maxwell sur Mauna Kea, Havajo. Ŝi estis Profesoro pri Fiziko ĉe la Open University de 1991 ĝis 2001. Ŝi ankaŭ estis vizitanta profesoro ĉe Universitato Princeton en Usono kaj Dekano de Scienco ĉe la Universitato de Bath (2001–04), kaj Prezidanto de la Reĝa Astronomia Societo de Britujo inter 2002 kaj 2004.
Bell Burnell aktuale estas Vizitanta Profesoro de Astrofiziko ĉe la Universitato de Oxford, kaj Fratulino de Kolegio Mansfield. Ŝi estis Prezidanto de la Brita Instituto de Fiziko inter 2008 kaj 2010. En februaro 2018 ŝi dungiĝis Rektoro de la Universitato de Dundee. En 2018, Bell Burnell vizitis Parkes, NSW, Aŭstralio, por prezenti la kernan John Bolton-lekcion ĉe evento de la Central West Astronomical Society (Centra Okcidenta Astronomia Societo).
En 2018, ŝi ricevis la premion Special Breakthrough Prize in Fundamental Physics (Trarompa premio en fundamenta fiziko), kiu valoris tri milionojn da dolaroj (£2,3 milionoj), pro sia malkovro radioondan pulsarojn. La Speciala Premio ne limiĝas al freŝaj malkovroj. Ŝi donacis la tutan monsumon "por financi virinojn, nesufiĉe reprezentatajn etnajn minoritatojn kaj rifuĝantajn studentojn por iĝi esploristoj pri fiziko", la fonduson administras la Instituto de Fiziko.
La asteroido 25275 Jocelynbell estas nomita en ŝia honoro.
Publikaĵoj
Ŝiaj publikaĵoj inkluzivas:
Nigrogrundoj
Nigrogrundoj estas grupo de A-C grundoj, kiuj ekestis danke al grundformiĝa procezo de intensa akumuliĝo de humo kaj ĝia ŝanĝo (humiĝo) plej ofte en kondiĉoj de stepo. Do en Mezeŭropo temas en kelkaj kazoj pri reliktaj grundoj, ĉar ili ekestis en aliaj klimataj kondiĉoj ol estas hodiaŭ (en hodiaŭaj ili ne ekestus) kaj restis ĉi tie pro frua senarbarigo (sub arbaroj ŝanĝis al grundoj de grupo lesiveoj). La diagnoza huma A-horizonto havas nigran koloron, kaj ne kompareble kun kelkaj aliaj grundotipoj kun malhelaj A-horizontoj (ekzemple podzoloj, umbrizjomoj kaj aliaj) ĝia sorbada komplekso estas satigita per alkalecaj kationoj. Huma horizonto estas ofte ne tipe profunda (pli ol 30 cm, iam eĉ unu metro), kaj ekestas sur kalkon enhavantaj ŝuteblaj petroj, plej ofte leŭsoj aŭ leŭsaj argiloj. Tipa estas alta biologia aktiveco (granda denseco de radikoj ktp). Ili apartenas inter la plej fertilaj grundotipoj (en Mezeŭropo en kazo de sufiĉa humideco dum la jaro ili estas fakte la plej fertilaj). La plej tipa grundotipo apartenanta al tiu ĉi klaso estas ĉernozjomo.
Wiler (stacidomo)
Wiler estas fervoja stacidomo en Wiler ĉe Utzenstorf, Svislando.
Yurécuaro
Yurécuaro estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Yurécuaro. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 106.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26152 loĝantojn. El tiuj estas 12439 viroj kaj 13713 virinoj. La komunumo havas surfacon de 195.28 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 23239 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 66 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.28 % de la loĝantoj.
Entute 16 951 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 14 951 estis alfabetoj kaj 2 074 analfabetoj. Tio signifas ke 12.24 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16106a.htm
Ofelto
Ofelto (helene Ὀφέλτης, latine Opheltes) estis en la helena mitologio malgranda filo de nemea reĝo Likurgo kaj lia edzino Eŭridiko.Lia vartistino estis Hipsipilo, estinta reĝino sur la insulo Lemnos, filino de tiea reĝo Toaso. Kiam lemnosaj viroj amase solecigis siajn edzinojn kaj forveturadis al virinoj kontinenten, ĉiuj virinoj laŭ konsento siajn virojn mortigis, ununura reĝino Hipsipilo savis sian maljunan patron en kestoŝranko lanĉita sur maron. Pro tiu ĉi perfido ceteraj virinoj vendis ŝin en sklavecon kaj tiel ŝi fariĝis vartistino de malgranda Ofelto.
Okaze de unu promeno en herbejoj renkontis ŝin soldatoj, kiuj iris en militon Sep kontraŭ Tebo kaj petis ŝin pri akvo, ĉar ĉiuj fontoj en ĉirkaŭaĵo pro ordono la plej alta dio Zeŭso nimfoj terplenigis. Hipsipilo metis la infanon teren kaj iris montri al la sodatoj en arbaro kaŝitan fonton. En tiu momento grandega serpento volviĝis ĉirkaŭ Ofelto kaj kiam pro lia krio alkuris soldatoj kaj la reĝo kun sia edzino, la knabeto estis jam mortstrangolita.
Huba Őry
Huba Őry [Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Őry Huba estis rumania hungara-germana inĝeniero, profesoro, membro (ekstera (1990)) de Hungara Scienca Akademio.
Ofelto
La reĝo volis la vartistinon mortigi, sed unu el la soldatoj, heroo Tideo, malebligis al li fari tion. Honore al Ofelto estis aranĝitaj militaj ludoj, kiuj pli poste fariĝis bazo por famaj nemeaj ludoj. Sed laŭ aliaj fontoj tiujn ĉi ludojn fondis heroo Heraklo, post kiam li supervenkis nemean leonon.
Huba Őry
Huba Őry naskiĝis la  en Arad (urbo), li mortis la  en Bremeno.
Coux
Coux estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Kapelo Sankta Spirito kaj Anunciacio (Gödöllő)
La kapelo Sankta Spirito kaj Anunciacio estas konstruaĵo de premonstratoj en urbo Gödöllő (Hungario). (Kelkaj fontoj traktas la kapelon preĝejo aŭ kirko.)
Historio
Pro Traktato de Trianon el Supra Hungarujo premonstratoj alvenis ankaŭ al Gödöllő. Ili establis lernejon kaj monaĥejon en 1924, sed konstruado de preĝejo estis prokrastita. En 1929 jam teologia altlernejo ekfunkciis, en 1937 la monaĥejo ricevis la titolon memstara prioro. Dum la socialismo la premonstratoj ne povis funkcii, nur poste denove en 1989. En la jaroj 1991 kaj 1992 ili konstruis kapelon, samtempe premonstrata gimnazio ekfunkciis. Ĝi estis levita paroĥo en 1998.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola en korto inter arboj. La fasado estas simetria, meze la enirejo estas nekutima larĝa. Super la enirejo pluvŝirmilo pendas, pli supre granda kvinlatera fenesto estas videbla, ene kun kruco. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. La navo havas krucnavon. Menciindas vitra kolora fenestro 16 m² planita de Sándor Nagy (pentristo).
Kermesoj okazas la 25-an de marto kaj lude de Pasko.
Distrikto Mallakastër
La distrikto Mallakastër (Rrethi i Mallakastrës) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Fier. Administra centro estas la urbo Ballsh. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>MK</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 31 356 loĝantoj.
Rubkow
Rubkow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Züssow de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En Rubkow aktivis la pedagogo kaj idisto Günter Anton.
Koncerta Halo de Tesaloniko
Koncerta Halo de Tesaloniko estas centro por la vivantaj artoj en Tesaloniko. Ĝi malfermiĝis en 2000 sur landa peco donacita de la greka stato. La komplekso havas du ĉefajn konstruaĵojn: M1, kun aŭditorio kiu sidas 1400; kaj M2, en pli da nuntempa stilo de japana arkitekto Arata Isozaki, kun unu nombro de pli malgrandaj koncertaj spacoj.
Plastido
En biologio, la plastido estas membrane ĉirkaŭvolvita organeto en eŭkariotaj ĉeloj.
Priskribo
La plastido estas organeto troviĝanta en plantoj (vastasencaj: teraj plantoj, rodofitoj, klorofitoj) kaj kromistoj. Ekzistas diversaj plastidoj de diversaj funkcioj. Ekzemple:
Origino
La plastidoj en plantoj (vastasencaj: teraj plantoj, rodofitoj, klorofitoj) originis per endosimbiozo de cianobakterioj.
La plastidoj de kromistoj originis per endosimbiozo de rodofito.
Historio
La plastidon malkovris kaj nomis Ernst Haeckel en 1866. Tamen, la moderna difino estis unue proponita de A. F. W. Schimper en 1882.
La termino plastido devenas de la helena πλαστός plastós “formita, modlita”.
NGC 5149
NGC 5149 (aliaj indikoj — UGC 8444, IRAS13238+3611, MCG 6-30-10, KUG 1323+361, ZWG 190.10, KCPG 375A, PGC 47011) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ovodda
Ovodda - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Desulo, Fonni, Gavoi, Ollolai, Teti kaj Tiana.
Kolekto Esperanta aprobita de d-ro Zamenhof
La Kolekto aprobita de d-ro Zamenhof estis libroserio de eldonejo Hachette. En la kolekto aperis lernolibroj kaj vortaroj por francoj kaj multaj literaturaj verkoj.
Historio
En 1901 Zamenhof, danke al la iniciato de Bourlet kaj la perado de Louis de Beaufront, subskribis kontrakton kun Hachette pri eldono de la kolekto. La enhavo estis nur verkoj ekzamenitaj de Zamenhof mem, kaj la firmao ricevis ekskluzivan monopolon por ties eldonado. Tiamaniere estis garantiita apero de vere bonaj, rekomenditaj verkoj Esperantistaj.
Sed baldaŭ la firmao pretendis, ke ĝi sole havis la rajton eldonadi Esperanto-verkojn, kaj la ĝenerala esperantistaro ne konsentas. Zamenhof mem en 1905 ĉesigis la „kolekton aprobitan“ kaj de tiam la firmo eldonis nur liajn proprajn verkojn.
Listo de libroj
(Laŭ reklamo presita en kvara eldono de Hamleto, 1906.)
Irana popmuziko
Irana popmuziko, mallonge P-pop (mallongigo por persa popola muziko) referencas al populara nuntempa muziko en Irano naskita de la irana ĝenro. Kun ties komencoj en la 1920-aj jaroj, P-pop estas kreskantamuzikĝenro.
Listelo
Listelo estas mallarĝa randa elstaraĵeto de arkitektura ornamaĵo aŭ de monero, medalo, kontrabaso, fungo (morkelo). La foldolistelo estas vergo, kiun oni enŝovas en foldojn de la apudaj tabuloj, anstataŭ „langon”.
Wynigen (stacidomo)
Wynigen estas fervoja stacidomo en Wynigen, Svislando.
Listelo
Laŭ Francisko Azorín Listelo estas Mallarĝa elstara strio de konstruelemento, de modluro, de monero aŭ medalo. Li indikas etimologion el la latina listellum. Kaj li aldonas la terminon polikliniko. Per bildo li montras listelojn kiel tre fajnajn cirklojn en la bazo de kolono, inter astragalo kaj soklo kaj inter soklo kaj apofigo.
Jen diversaj esprimoj:
Jean Girault
Jean GIRAULT (​[ʒɑ̃ ʒiʁo]; 9a de Majo 1924 – 24a de Julio 1982) estis franca kin-reĝisoro kaj scenaristo. Li reĝisoris pli ol 30 filmoj inter 1960 kaj 1982.
Ĉefe aŭtoro de komikaj filmoj, Jean Girault reĝisoris nombrajn filmojn luditajn de Louis de Funès, ekzemple Le Gendarme de Saint-Tropez kaj ties sekvoj. Li estas reĝisoro kiu lasas grandan liberon al la geaktoroj, kaj eĉ kunhavas la reĝisoradon kun ili ĉe siaj lastaj filmoj.
70782 Vinceelliott
70782 Vinceelliott estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras Vincent Elliott, Adjunktan Administranton de Projekto de Resurso por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Antaŭ servi en tiu rolo, li estis Adjunkta Administranto de Projekto de Resurso por la Kosmoteleskopo Hubble kaj Administranto de la Dividaĵo pri Astrofizikaj Programoj de la NASA.
11463 Petrpokorny
11463 Petrpokorny estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Buskoridoro
La buskoridoro estas koridoro, kies uzado estas limigita en certaj tempoj kaj tagoj (aŭ entute) por aŭtobusoj. Ĝi servas la rapidigon de la publika transporto. Ofte la limigo ne estas aplikata je kelkaj veturilaj tipoj, ekz. taksioj, motorcikloj, kaj bicikloj, sed tio dependas de la loka, landa reguligo.
La unua buskoridoro de la mondo estis establita en Ĉikago en 1939, la unua de Eŭropo estiĝis en 1962 en Hamburgo.
La buskoridoroj estas markitaj aparte per busa simbolo, per surskribo BUSO en la loka lingvo, alikolora vojo, apartiga linio. La koridoro plej ofte havas apartajn trafiksignojn, apartajn trafiklampojn.
Kurów
Kurów estas vilaĝo en Pollando en distrikto Puławski de Lublina Provinco ĉe la landvojo n-ro 12.
Historio
La unua pola kroniko de Gallus Anonymus verŝajne mencias la lokon.
Ĉirkaŭ 1330 estis tie konstruita murzono, kiun poste konfirmis Władysław Łokietek. Urbigo laŭ Magdeburga juro okazis la 6-an de januaro 1442.
En 16-a jarcento ĝi estis relative grava urbeto, centro de pola kalvinismo. Tamen severa pesto de 1670 preskaŭ nuligis la urbon.
Majstro de Litoměřice
Majstro de la altaro en Litoměřice estis anonima pentristo, aktivanta en ĉeĥaj landoj fine de la 15-a kaj komence de la 16-a jarcento. Lia ĉefverko estas altaro en la urbo Litoměřice, sed oni trovas liajn verkojn ankaŭ en la kapelo de Sankta Venceslao en la katedralo de Sankta Vito en Prago.
Grizdorsa lanio
La Grizdorsa lanio (Lanius tephronotus) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Rusio, Tajlando kaj Vjetnamio.
Tiu lanio havas tutgrizajn kronon, nukon, ŝuktrojn kaj dorson, kontraste kun nigraj flugilplumoj kaj vosto. Kiel ĉiuj lanioj, havas nigran maskon. La subaj partoj estas blankecaj, sed kun ruĝeca nuanco en flankoj kaj ventro. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj.
Ĝi estas tre proksima al la Longvosta lanio, L. schach, kaj iam traktata kiel samspecifa, sed diferenciĝas en morfologio; krome la du specioj estas tre simpatriaj kaj, kvankam la raso lahulensis foje konsiderata kiel reprezentanto de hibrida populacio inter ili, ne estas definitiva pruvo pri interreproduktado.
Oni agnoskas du subspeciojn: lahulensis (Koelz, 1950) – reproduktiĝas en norda Kaŝmiro orienten al centra Barato (Utaranĉal Pradeŝ), kaj probable al sudokcidenta Ĉinio, kaj tephronotus (Vigors, 1831) - reproduktiĝas en Nepalo orienten al nordorienta Barato (Arunaĉal Pradeŝ) kaj Centra Ĉinio; nereproduktuloj ankaŭ suden al Bangladeŝo, Birmo, Tajlando kaj Hindoĉinio.
Minio
Laŭ la helena mitologio, Minio (el la greka Μινύας, homo el Luno) estis reĝo de la minioj kaj filo de Krizeso, Orkomeno, Eolo aŭ eĉ Pozidono, laŭ la diversaj verkistoj. Li migris el Tesalio al Beotio, kie li fondis la novan minian ĉefurbon, Orkomeno (laŭ la nomo de sia patro), kiu iĝis unu el la plej povaj urboj el la tuta lando. Oni asertis ke Minio estis tiel riĉa ke li estis la unua reĝo kiu bezonis konstrui trezorejon.
Tial kial postaj reĝoj de Beotio pledis deveni de la minioj, praloĝantoj de la regiono kiujn Minio simbolas, li komencas multajn genealogiajn arbojn, laŭ la fakuloj H.J. Rose. Li edziĝis al Eŭrianaso, filino de Hiperfaso, kaj inter ilia idaro elstaras Klimena (patrino de Faetono), Cipariso (fondinto de Anticira), Orkomeno (heredinto de la trono) kaj tri filinoj, kiujn Dionizo transformis en vespertoj kaj oni nomis la miniidinoj.
Planktono
Planktono estas tuto da ĉiaspecaj organismoj, vivantaj en salaj aŭ nesalaj akvoj, movate de la akvofluoj, ŝvebante sed ne aktive naĝante. Ili estas malofte pli grandaj ol unu centimetro: la ultraplanktonoj grandas ĝis 5 mikroorganismoj: la nanoplanktonoj de 2-20 mikrometroj, la mikroplantonoj de 20-100 mikrometroj, mezoplantonoj de 100-1000 mikrometroj, la makroplanktonoj de milimetro ĝis centimetro, la megaplanktonoj grandas ĝis kelkaj centimetroj kaj vivas en maroj.
La veraj planktonaj organismoj vivas dum la tuta vivo en la planktono, aliaj (tiĥoplanktono) nur en certa vivparto (larvoj de insektoj, duvalvuloj) kaj poste forlasas la planktonon, akvon. La pseŭdoplanktono estas moviĝema organismo setlita al pli granda planktono. La fitoplanktono estas la planktonanoj de planktono, kiuj nutras sin per solvitaj organikaj kaj neorganikaj kombinaĵoj. Ilin kaj solvitajn organikajn kombinaĵojn manĝas la zooplanktonoj.
Ili estas ĉefaj nutraĵoj de kelkaj bestoj (kelkaj specioj de fiŝoj, balenoj)
Zooplanktonoj
Zacapu
Zacapu estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zacapu. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 107.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 61578 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1068 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.73 % de la loĝantoj.
Entute 45 841 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 41 660 estis alfabetoj kaj 4 151 analfabetoj. Tio signifas ke 9.06 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16107a.htm
Marcinelle
Geografio
Ĝi estas en la suda periferiaĵo de Charleroi.
Historio
Estas konata pro la katastrofo de Marcinelle, kiu okazis en la mateno de la 8a de aŭgusto de 1956 en minejo de karbo, en kiu mortis 262 laboristoj, ĉefe italoj (136).
Oni reaŭdis pri Marcinelle je la fino de la 1990-aj jaroj, kiam oni malkovris tie internacian reton de pedofiloj respondeca pri seksperfortoj, infanŝteloj kaj multnombraj infanmurdoj.
Grado de Celsio
[[Dosiero:Countries that use Fahrenheit.svg|eta|350px|
]]
Grado de Celsio aŭ celsia grado (°C) estas mezurunuo de temperaturo, nomita laŭ la sveda astronomo Anders Celsius (Celsio), kiu unue proponis ĝin en 1742.
La limoj de la likva fazo de akvo, kiujn uzas tiu difino, dependas je la atmosfera premo, kio ne estas eleganta maniero difini. Por eviti tion en la moderna difino oni ŝovis la nulon de la celsia skalo tiel, ke la temperaturo de la triobla punkto de akvo egalu 0,01°C, konservante la paŝon de la skalo celsia egala al la paŝo de la skalo kelvina (t.e. la temperaturoj kiuj diferencas je 1 K egale diferencas je 1°C); rezulte la skaloj celsia kaj kelvina estas ŝovitaj unu rilate al la alia je 273,15 unuoj.
Historio
La originala skalo de A. Celsio havis direkton inversan ol la moderna skalo celsia: ĝi havis nulon je la bolpunkto, kaj 100 gradojn je la frostopunkto.
Pluraj sciencistoj, inter ili Karolo Lineo, rekomendis inversigi la skalon laŭ nia nuna maniero; menciindas ke sendepende de Celsio franca fizikisto Jean-Pierre Christin prezentis en 1743 termometron kun la nulo je la frostopunkto kaj 100 gradoj je la bolpunkto.
En tiu formo la celsia skalo nun estas uzata en multaj landoj (notinda escepto: Usono).
La nomo
Internacie dum kelka tempo eskzistis hezito, ĉu oni nomu la celsian gradon «centezimala» aŭ «centuma» (centigrade) — ambaŭ terminoj estas konfuzaj kaj ambiguaj — aŭ «celsia» (Grad Celsius, градус Цельсия) laŭ la propono de Jöns Jacob Berzelius (1824). Fine en 1948 la «9-a Ĝenerala Konferenco pri Pezoj kaj Mezuroj» rekomendis nomis ĝin laŭ Celsio.
La notacio
La celsia grado estas kutime skribata per la gradsigno (superlinia ringeto °), seninterspace sekvata de majuskla C; Unikodo entenas ĉi tiun signokombinon ĉe la signonumero U+2103 (℃), tamen malmultaj tiparoj ĝin disponigas.
BIPM rekomendas, ke kiel ĉe aliaj mezuroj (tamen esceptante ĝuste la signojn por grado, minuto kaj sekundo!) estu interspaco inter la nombro kaj la unuo. Do laŭ BIPM «37 gradoj celsiaj» skribendas kiel<tt> 37 °C </tt>(kaj malsimile ol ekz-e<tt> 37° 12′ 5″</tt>). Naciaj normoj povas diferenci disde la rekomendoj de BIPM.
La celsia grado estas uzata nur por absolutaj temperaturoj, ne por temperatur-diferencoj; tie oni uzas simple la kelvinon (kies absolutaj unuoj diferencas same kiel la celsiaj) aŭ, pli frue, simple la "grado", mallongigata per "grd". ]
Kalia trifluoroacetato
Kalia trifluoroacetato aŭ F3C-COO-K estas organika salo de trifluoroacetata acido kaj kalia hidroksido, kristalblanka solidaĵo kiu malkomponiĝas kiam hejtata. Ĝi estas neakordigebla kun oksidigagentoj, fortaj bazoj kaj humideco. Kiam hejtata, ĝi malkomponiĝas eligante fluorajn gasojn, karbonajn oksidojn kaj larmigajn produktojn. Ĝi estas irita kaj toksa al haŭtokontakto, okuloj kaj kiam inhalita.
Distrikto Mat
La distrikto Mat (Rrethi i Matit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Dibër. Administra centro estas la urbo Burrel. La distrikton trafluas la rivero Mat, de kiu la teritorio havas sian nomon. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>MT</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 48 803 loĝantoj.
Siebenbäumen
Siebenbäumen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Sandesneben-Nusse, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Alt Penedès
Alt Penedès (Alt Penedès, Alto Penedés) estas unu el la 42 komarkoj de Katalunio (Hispanio). Ĝi situas en Provinco Barcelono kaj ĝia ĉefurbo estas Vilafranca del Penedès. Ĝi kalkulis loĝantojn en 2018.
K. M. Kolobaŝkin
K. M. KOLOBAŜKIN (naskiĝis la en Nataljevko (Orel)) estis rusa esperantisto kaj ortodoksa pastro.
Esperanton li ellernis dum junula aĝo. Li kunlaboris je Literaturo, Espero Katolika kaj Heroldo de Esperanto (Leteroj el USSR). Li faris diservojn en Esperanto.
Eyjafjallajökull
Eyjafjallajökull ( IPA: ['ei.ja.ˌfjatl.aˌjœ.kʏtl]; Esperantigite Ejjafjadlajokudl) estas glaĉero en Islando. Ĝi troviĝas norde de la regiono Skógar kaj okcidente de pli granda glaĉero nomata Mýrdalsjökull.
Imre Csiszár (reĝisoro)
Imre Csiszár [ĉisAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csiszár Imre estas hungara reĝisoro, teatrestro, kostumisto, dekoraciisto, aktoro, instruisto.
Imre Csiszár naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Csiszár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1975. Li lernis ĉefe de Zoltán Várkonyi, Kálmán Nádasdy kaj Tamás Major. Liaj teatraj stacioj estis: Li instruis ankaŭ en aktorakademio. Li ricevis 5 premiojn inter 1982-2009, en 2019 premion Kossuth. Lia edzino estis Anna Kubik, kiu naskis filinon; baldaŭ li eksedziĝis.
Mesa de Ocaña
Limas norde kun la valo de Aranjuez (Komarko Las Vegas), sude, kun Yébenes kaj Toleda Manĉo; okcidente, kun La Sagra kaj Toledo, kaj oriente kun Kvenka Manĉo.
Geografio
La Mesa de Ocaña estas altebenaĵo sur krutaj ravinoj el la bordo de la rivero Taĵo norde al la suda pinto de La Guardia; flanke estas ankaŭ krutaj valoj kaj ravinoj de la riveroj Algodor (okcidente) kaj Cedrón (oriente), kiuj erodis laŭlonge de miloj da jaroj, la formadon de gipsaj terenoj. Pro tio la Mesa de Ocaña estas altebenaĵo diferenca kaj separata el la manĉa ebenaĵo, propre dirita.
Etendo
La Mesa de Ocaña enhavas la municipojn de:
Cabañas de Yepes (17,97 km²), Ciruelos (22,94 km²), Dosbarrios (111,59 km²), La Guardia (195,59 km²), Huerta de Valdecarábanos (83,00 km²), Lillo (151,40 km²), Noblejas (69,67 km²), Ocaña (147,91 km²), Ontígola (41,49 km²), Santa Cruz de la Zarza (264,54 km²), Villamuelas (43,36 km²), Villarrubia de Santiago (155,29 km²), Villasequilla (76,95 km²), kaj Yepes (84,97 km²). Totale enhavas etendon de 1.467,76 km².
Klimato
La tipo de klimatp estas konsiderebla kiel kontinenta-mediteranea, pro kio la temperaturoj estas ekstremaj. Estas varmaj someroj (temperaturoj averaĝe superaj al la 26º) kaj malvarmaj vintroj (temperaturoj averaĝe monate malsupraj al la 6º).
Demografio
Laŭ la nacia instituto pri statistiko INE (censo 2007), la populacio ascendas al 40.260 loĝ., kio faras averaĝan densecon de 27,43 loĝ/km².
La neoficiala histori-kultura ĉefurbo de tiu komarko estas Ocaña (7.789 loĝ.), jurisdikcia ĉefurbo kaj potenco en la industrio pri meblaro.
Kolombio:Esperanto-movado
Vidu pli ampleksan artikolon historian: Esperanto-movado_en_Kolombio
Strato Segovio (Madrido)
La strato Segovio (calle de Segovia) troviĝas en la historia urboparto de Madrido (Hispanio), konkrete en la kvartalo Palaco, ene de la distrikto Centro. Ĝia dezajno estas rekta linio, kiu en direkto oriento-okcidento, kunigas placon Fermita Pordo kun la Ponto Segovio.
Historie ĝi estis unu el la ĉefaj vojoj por atingi la ĉefurbon, kvankam gi perdis tiun gravan rolon kun la paso de la tempo.
Reference al la avenuo, nur efektiviĝis minimuma parto de la projekto. Estis malkonstruitaj kelkaj domoj kaj la tereno estis niveligita, kio permesis la aperon de alirvojo al la urbo, kiu ricevis la nomon strato Real Nueva. Tiu ĉi nomo estis anstataŭata kun la paso de la tempo al tiu de Segovio pro la ligiteco de la strato al la ponto kaj al la samnoma vojo.
Super la strato estas la Viadukto de Madrido.
Linĉado
Linĉado estas grupe efektivigita perforta agado; punmortigo laŭ decido de memstariĝinta neleĝa tribunalo. La fiamaso (kanajlaro) ekzekutas - laŭ sia juĝsento - onidiran kulpulon, ofte per turmentado.
La nomo venas de la virĝinia plantejisto kaj patrioto Charles Lynch, kiu enkondukis eksterleĝaran juĝistaron por puni la brit-fidelajn usonanojn.
Laŭ alia teorio, la nomo venas de James Lynch, urbestro de irlanda urbo Galway, kiu en 1493 akuzis, juĝis kaj ekzekutis sian filon.
Linĉad-similaj eventoj okazis jam en la mezepoko (germana Feme-juĝistaro, sed ankaŭ en Hispanio (Santa Hermandad), sed similis al tiuj la registaro-apogitaj pogromoj en Rusio kaj Pollando.
Imre Kádár
KÁDÁR Imre estis rumanuja hungara poeto, verkisto, tradukisto, redaktoro naskita Komárom la 12-an de januaro 1894 kaj mortinta la 13-an de novembro 1972 en Budapest.
Linĉado
Hodiaŭ aperas linĉado nur tre malofte, nur inter primitivaj popoloj.
Imre Kádár
Biografio
Imre Kádár finis la gimnazion en sia naskiĝurbo (1911). En Budapeŝto li studis juron, poste en la komerca akademio. En la unua mondmilito li vundiĝis. Post la falo de konsilantara respubliko en 1919 li loksidiĝis en Kluĵo kaj iĝis ĉefkunlaboranto de Keleti Újság, redaktoro de Napkelet (1920–22), Kulissza (1922–23). En 1927 li ĉefredaktis la ĵurnalon Mai Világ, en 1928 Erdélyi Hétfői Hírlap. Li partoprenis la establon de ESZC. Inter 1933–1940 li estis direktoro, reĝisoro de teatroj de Kluĵo kaj Oradea, ano de KZST. En 1944 li iĝis instruisto en Budapeŝto en reformita teologio.
Shin Cheon Ji
Shin Cheon Ji estas korea esperanta eldonejo, kiu eldonas librojn de la Shin Cheon Ji religio.
Eksteraj ligiloj
You Tube video: Weird Religion part 1
NGC 5150
NGC 5150 (aliaj indikoj — ESO 444-43, MCG -5-32-23, IRAS13248-2918, PGC 47169) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Editora Lusíadas
Eldonejo Lusíadas estas brazila eldonejo kiu eldonas esperantajn antologiojn.
Pri la Eldonejo
Lusíadas estis eldonejo kreita de persono entuziasma por la literatura arto, kiu serĉas novan formon por promocii la verkojn, pere da eltrovo de novaj valoroj en portugala lingvo kaj esperante, kaj disvastigis ilin harmonie kun la rimedoj de nia tempo.
Brazila nuna literaturo, ene de antologioj, diferenciĝas de la aliaj per la diverseco de stiloj kaj ĝenroj, pro tio la legado estas malpeza kaj agrabla ekzerciĝo.
Nune, la eldonejo laboras per portugala lingvo kaj Internacia Lingvo Esperanto. Esperanto havas ampleksan literaturon, originale kaj tradukita, pri la plej diversaj temoj. La eldonejo kuniĝas kun la idealoj de samideanoj por plifortigi esperantajn beletrojn kaj la disvastigadon de la kulturo de la nacioj kiuj parolas la portugalan.
Václav Hollar
Václav HOLLAR (naskiĝis la 13-an de julio 1606 - mortis la 25-an de marto 1677) estis ĉeĥa baroka desegnisto, grafikisto kaj gravuristo, aktivanta en Anglio kaj Nederlando.
Delemonto
Delemonto (Delémont [dölemõ], Delsberg [delsberk]) estas ekde la 1-a de januaro 1979 la ĉefurbo de la nove fondita Kantono Ĵuraso. Kun 11364 loĝantoj je la 31-a de decembro 2007 ĝi estas la plej popolriĉa komunumo de la juna kantono kaj ĝia ekonomia centro. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝia loĝantaro kreskis al 10584.
Václav Hollar
Liaj gravuraĵoj ilustris Ezopajn fablojn, bibliajn scenojn, prezentis urbobildojn aŭ verkojn de famaj pentristoj.
118769 Olivas
118769 Olivas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Faŭsta
Faŭsta Maksima Flavia (latine: Fausta Maxima Flavia; Romo, 289 aŭ 290 – Romo, 326) estis romia imperiestrino kiel edzino de Konstantino la 1-a.
118769 Olivas
Nomo
Ĝia nomo honoras la iaman usonan kosmonaŭton John D. Olivas, kiu flugis en du kosmopramaj misioj por konstrui la (en 2007 kaj 2009). Li faris kvin dum tiuj ambaŭ misioj.
Delemonto
Najbaraj komunumoj
La komunumo Delemonto limas en nordo al Mettembert, en nordoriento al Soyhières, en oriento al Courroux, en sudoriento al Courrendlin, sudo al Rossemaison, en sudokcidento al Courtételle, en okcidento al Develier, kaj en nordokcidento al Bourrignon.
Faŭsta
Faŭsta estis filino de la romia imperiestro Maksimiano kaj edziniĝis al Kostantimo la 1-a (307), ekpartoprenante en la konstantina dinastio. Ŝi generis tri filojn, nomeKonstantino la 2-a, Konstancio la 2-a kaj Konstanto la 1-a, ĉiuj sinsekve posteuloj de la patro.
Biografio
Ŝi naskiĝis kaj kreskiĝis en Romo, edziniĝis al Konstantono la 1-a en 307, eble en Treviro; la edzo estis pli maljuna ol ŝi amlmenaŭ dekkvinon da jaroj.
Delemonto
Ekonomio
Malgraŭ la fakto, ke la urbeto troviĝas meze en la kamparo, jam en la 18-a jarcento ĝi havis urbecan strukturon kaj malpli ol 25% de la loĝantaro laboris en la agrikultura sektoro. Hodiau en Delemonto gravas maŝinindustrio kaj horloĝindustrio.
Faŭsta
Biografio
Volita kiel ligilo inter Konstantino kaj la tetrarko por plifortigi la aliancon, la geedziĝo de Faŭsta suferis riskojn pro tragikaj eventoj, okazintaj pro kontrastoj de Konstantino kun la patro kaj frato de Faŭsta mem: en 310, estis Faŭsta kiu malkaŝis la komploton de Maksiminiano kontraŭ Konstantino, kiu mortigos la bopatron: en 312, male, preskaŭ tuj post la venka batalo de Ponto Milvio, Konstantino metigis la kapon de la frato de Maksencio sur lanco kaj ĝin turnigis traurbe.
Delemonto
Trafiko
Per la ĵurasa fervojo Delemonto estas konektita al la svisa fervojreto per la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Bielo kaj linio al Porrentruy. Ekzistas planoj, ke en estonto TGV-linio de Berno al Parizo pasu tra Delemonto. La stacidomo Delemonto estas ankaŭ cel- respektive elirpunkto de pluraj bus- kaj poŝtaŭtolinioj. La urbo disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A16.
Faŭsta
Biografio
Post preskaŭ dek geedziĝaj senfilaj, Faŭsta donis al Konstantino tri masklajn filojn kaj du filinojn. Kiel edzino de imperiestro, ŝi estis ricevinta la titolon de nobelega damo; post la venko de Konstantino kontraŭ Licinio, Faŭsta estis hnorita ankaŭ per la titolo de aŭgusta (324 aŭ 325).
En 326 laŭ iuj fontoj, Faŭsta estus akuzinta la duonfilon Krispon, filon de la unua edzino de Konstantino, Minervina, pri invito al seksrilatoj kun li, kaj Konstantino ordonis ke li estu mortigita. Nemulte post Konstantino, konvinkiĝinta pri la senkulpo de la filo, estus ŝin mortiginta ŝin dronigante en bana akvo tre varmigita. Laŭ alia versio ŝia morto estus male kaŭzita pro la suspekto pri adulto. Faŭsta estis kondamnita ankaŭ al la damnatio memoriae.
Delemonto
Historio
La unua dokumenta mencio de Delemonto datiĝas el la jaro 736 aŭ 737 kiel in figo Delemonte.
Dum la mezepoko ĝis la jaro 1793 Delemonto apartenis al la parohharo Grand-Val kaj estis ties administra centro. La paroĥaro Grand-Val siavice troviĝis sub la regado de la Princabatejo Bazelo. Delemonto estis la somera residenco de la princabatoj. De 1793 ĝis 1815 Delemonto apartenis al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste ek de 1800 de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj Corban estis atribuita al la berna distrikto Moutier. En la jaro 1975 la loĝantaro de Delemonto voĉdonis por la aliĝo al la fondota Kantono Ĵuraso. Tial la komunumo ek de la 1-a de januaro 1979 apartenas al la samnoma distrikto de la tiam fondita nova kantono, kies ĉefurbo ĝi fariĝis.
(15994) 1998 YO8
(15994) 1998 YO8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Rio Crespo
Rio Crespo estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 3.316 loĝantojn en 2010.
Katastrofo de Marcinelle
La katastrofo de Marcinelle okazis la 8-an de aŭgusto 1956 matene en la minejo de karbo Bois du Cazier de Marcinelle, en Belgio, en kiu mortis 262 laboristoj el 12 landoj: el ili, 136 estis italaj migrintoj, (duone el la regiono Aprutio). Okazis fajrego, kaŭzita de la brulado de la altprema oleo startigita de elektra fajrero.
La alta kvanto de italaj laboristoj inter ministoj estis pro la Interkonsento inter Italio kaj Belgio de la 20-an de junio 1946, per kio oni akordiĝis sendi 50.000 italajn laboristojn en la karbo-minejoj de Belgio, kaj kompense, Belgio havigos al Italio karbon je favora prezo.
La laboro en karbominejoj estis ĉiukaze tre peza, malsaniga kaj danĝera (inter 1946 kaj 1963, mortis en Belgio 867 italaj ministoj).
Szirák
Szirák [sirAk] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó.
Situo
Szirák situas en valo de rojo en montaro Cserhát, laŭ flankovojoj, for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero. Budapeŝto troviĝas 65 km-ojn, Pásztó 24 km-ojn for.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko, poste avaroj kaj sarmatoj loĝis tie. La unua skriba mencio okazis el 1219, kavalira ordeno fondis abatejon. Tiu detruiĝis en 1241 dum la tatara invado, sed poste refondiĝis. La kampoj en la 14-a jarcento apartenis al la reĝino. La turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝon, slovakoj refondis ĝin en 1692. Incendio okazis en 1832. La vilaĝo iĝis distriktejo de Nógrád (reĝa departemento) kaj grandvilaĝo en 1880. Dum la socialismo ŝtata bieno kaj kolĥozo funkciis en la vilaĝo.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, apoteko.
Ĉaperono
Ĉaperonoj estas troveblaj en preskaŭ ĉiuj specioj, kaj ili estas tre konservitaj, pro tio ke ili estas esencaj por la ebligo de multaj aliaj proteinoj.
La proteinoj de tiu ĉi grupo ankaŭ helpas aliajn proteinojn pri ĉel-transportado.
Historio
La vorto ĉaperono (el la angla chaperon, viro, kies tasko estas kontroli, kutime laŭ peto de gepatroj, unu aŭ pli junulojn dum sociaj eventoj, por inspekti ilian agadon kaj eviti neadekvatan konduton) estis ekuzita en molekula biologio de Ron Laskey en 1978, rilate al molekulaj ĉaperonoj, por priskribi ĉelkernajn proteinojn, kiuj evitis kuniĝo de falditaj histonoj kaj DNA dum konstruado de nukleosomoj. Poste, dum la 80-aj jaroj, tiu ĉi vorto estis reuzita pli ĝenerale rilate al diversaj eŭkariotaj kaj prokariotaj protein-familioj, kun similaj funkcioj.
Ekzemploj
Ekzistas diversaj familioj de ĉaperonoj, kiuj helpas proteinfaldadon diversmaniere. Multaj ĉaperonoj, sed ne ĉiuj, estas ankaŭ varm-ŝokaj proteinoj; por ili, la prefikso Hsp (el la angla heat shock protein) estas uzita, kutime sekvita de numero, kiu indikas la mason de la proteino en kDa.
Ozieri
Ozieri - Otièri - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Ardara, Chiaramonti, Erula, Ittireddu, Mores, Nughedu San Nicolò, Oschiri, Pattada kaj Tula.
Heinrich Geißler
Heinrich Geißler (naskiĝinta la en Neuhaus-Igelshieb, mortinta la  en Bonn) estis germana mekanististo kaj inventisto.
Vivo
Li trejnitis en la naskiĝurbeto kiel vitroblovisto kaj dungitis poste en Nederlando fare de la registaro en postenoj mekanikaj-sciencaj. En 1854 li fondis en Bonn atelieron por la fabrikado de kemiaj kaj fizikaj aparatoj.
Li estis vera pioniro sur la kampo de fizika mekaniko kaj inventisto grava. Li liveradis al esploristoj la plej bonajn instrumentojn kaj aparatojn. Tre konataj estas la por li nomitaj tubetoj Geißlersche Röhren, kiuj ebligas la elpensadon de novaj hidrargaj aerpompiloj. Por povi esplori pli bone alkoholajn likvidaĵojn li konstruis vaporomezurilon specialan (Vaporimeter).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 7. Leipzig 1907, p. 497, kio legeblas tie chi interrete.
Onitsha
Onitsha [oniĉa] estas komerca metropolo kaj ĉefdiocezo en Niĝerio.
Geografio
Onitsha situas en sudorienta parto de Niĝerio laŭ rivero Niger.
Historio
Enmigrintoj fondis la urbon en la 16-a jarcento, kiel Ado N'Idu. Ĝi baldaŭ iĝis ĉefurbo de loka reĝlando. En 1857 britaj komercistoj establis komercan stacion. En 1884 Onitsha iĝis parto de brita kolonio. La loko estis grava centro de komercado pri palmooleo pro la navigebla rivero. En 1965 ponto konstruiĝis.
Trafiko
Onitsha estas finhaltejo de navigado laŭ la rivero. Ĉefvojoj kuras al Beninurbo (tra Asaba) kaj Enugu, krome estas 2 malpli gravaj vojoj.
Industrio
Onitsha estas la plej grava komercejo de la lando.
Klimato
havas tropikan klimaton. Jare pluvas 1993 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en septembro. La averaĝa temperaturo varias inter 24-26 °C.
Zamora (Michoacán)
Zamora estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Zamora de Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 108.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 170748 loĝantojn. El tiuj estas 81404 viroj kaj 89344 virinoj. La komunumo havas surfacon de 438.42 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 141214 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1168 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.83 % de la loĝantoj.
Entute 104 025 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 92 724 estis alfabetoj kaj 11 211 analfabetoj. Tio signifas ke 10.78 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16108a.htm
Pratápolis
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Passos. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Tibor Donászy
Tibor Donászy [donAsi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Donászy Tibor estas hungara drumisto. Lia karesnomo estas Tipcsi.
Tibor Donászy naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pri lernojaroj de Tibor Donászy plene mankas informoj. Li estis drumisto de pluraj konataj ŝlagrorkestroj (Edda (rokgrupo), Beatrice, P. Mobil). Li partoprenis en registrado de sondiskoj. Krom la drumado li ankaŭ entreprenas pri luado de scenejaj teknikaĵoj.
Elektitaj ŝlagroj
(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)
Times Square
Times Square [tajms skŭer] situas en Novjorko ĉe la vojkruciĝo de Broadway kaj Seventh Avenue kaj estas nomata post The New York Times. Ĝi etendiĝas de West 42nd Street ĝis West 47th Street kaj formas la centron de Broadway-nomata teatra kvartalo de Manhattan.
La originala strato havis la nomon Longacre Square ĝis 1904, kiam oni alinomis ĝin al Times Square. En la 1930-aj jaroj, Times Square oficiale estis dividita al du partoj. La suda parto retenis la nomon, dum la norda parto estis alinomata al Father Duffy Square. Ĝia allogaĵo estas la multaj teatroj (40 en la ĉirkaŭo), la grandegaj lumreklamoj de la strato. Ĝi estas sidejo de amuzigaj kaj filmaj entreprenoj.
Károly Gesztesi
Károly Gesztesi [kAroj gesteŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gesztesi Károly estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina familia nomo estis Tóth, lia unua edzino estis Zsuzsa Csarnóy.