cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Karviono
Karviono estas natura substanco apartenanta al la familio de la terpenoidoj, trovata en multaj esencoleoj, tamen, ĝi estas pli abunda en la semoj de la Carum carvi kaj Anethum graveolens. Karviono formas du reflektajn bildojn aŭ enantiomerojn: R-(–)-karviono kaj S-(+)-karviono, kiu posedas odoron de karvio-semoj.
La fakto ke la du enantiomeroj estas percepteblaj pro iliaj malsimilaj flaroj elmontras ke la olfataj akceptantoj devas enteni kiralajn grupojn, permesante ke ili identigu unu enantiomeron pli forte ol la alia. Ne ĉiuj enantiomeroj posedas distingeblajn odorojn. Oni ankaŭ malkovris ke la sajmirienoj kapablas distingi la enantiomerojn de la karviono.
Okazejo
La S-(+)-karviono estas la ĉefa konstituanto (60%-70%) en la esencoleoj de karvio, kiu estas larĝaskale produktita ĉirkaŭ 10 tunoj/jare. Ĝi same okazas koncentrita ĉirkaŭ 40%-60% en la semoleo de la aneto, kaj ankaŭ en la oranĝoŝela oleo de la mandarinujo. R-(–)-karviono estas ankaŭ la plej abunda komponaĵo en la esencoleo de pluraj specioj de mento, aparte la mentoleo de la Mentha spicata, kiu komponiĝas inter 50%-80% da R-(–)-karviono, kaj estas la ĉefa fonto de tiu enantiomero.
Tramm (Meklenburgo)
Tramm estas komunumo en Germanio. Ekde la 4-a de septembro 2011 ĝi troviĝas en la pligrandigita distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, antaŭe ĝi situis en la tiutage malfondita distrikto Parchim. estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Crivitz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Karviono
Okazejo
Tamen, la plejmulto el la R-(–)-karvionoj uzataj en komercaj aplikaĵoj estas sintezita ekde la R-(+)-limoneno. La izomero de la R-(–)-karviono same okazas en la kuromojoleo. Kelkaj oleoj, samkiel la oleo de la Cymbopogon martinii enhavas miksaĵojn da ambaŭajn enantiomerojn. Multaj aliaj naturaj oleoj, ekzemple la pipromentoleo enhavas etajn kvantojn da karvionoj.
Historio
La karvio estis uzata por medicinaj celoj de la antikvaj romianoj, sed la karviono, kvankam ĝi estis unue studita de la germana kemiisto Schweizer, kiu nomis ĝin karvolo (ĉar li kredis ke ĝi estas alkoholo), ĝi estis nur izolita en ties natura formo far la kemiisto Franz Varrentrapp (1815-1877) en 1849. Goldschmidt kaj Zűrrer ĝin identigis ĝin kiel ketono rilatita al la limoneno, kaj la strukturo estis finfine klarigita far Jegor Vagner, en 1894.
Preparado
La dekstro-forma S-(+)-karviono estis produktita praktike pura per frakcia distilado de la karvioleo. La levo-forma enantiomero estis produktita el la oleoj kiuj enhavas ĝin kaj ĝenerale ĝi bezonas aldonan traktadon por produktado de la R-(−)-karviono kun alta pureco.
Ĉi-tio oni atingas per formiĝo de aldona kombinaĵo kun la Sulfida acido, el kiu la karviono estas regenerita per traktado kun kalia hidroksido en etanolo kun posta distiliĝo de la produkto sub vaporkurento.Karviono estas sinteze preparebla elde la limoneno pere de la "limonena nitrozoklorido", kiu estiĝas per traktado de la limoneno kun "izoamila nitrito" en glacia acetata acido. Ĉi-komponaĵo estas konvertita al karbokzimo, kiu povas estiĝi per refluo kun dumetil-formamido aŭ DMF en izopropanolo.
La refluo de la karvokzimo kun 5% da okzalata acido produktas karvionon. Ĉi-tiu procezo estigas R-(−)-karvionon el la R-(+)-limoneno. La plej granda uzo de la d-limoneno estas kiel antaŭanto de la S-(+)-karviono. La larĝaskala disponebleco de oranĝoŝeloj, iu flanka produkto en la industrio de oranĝosuko, igas la limonenon malaltkoste disponebla, kaj la kunresponda sinteza karviono malaltkoste preparita.
Izomeroj de la karviono
<Gallery> Thymol 3D.png| Timolo Carvacrol 3D.png| Karvakrolo Chrysanthenone3D.png| Krizantenono Levoverbenone.png| Levoverbenono Menthofuran 3D.png| Mentofurano S-Perillaldehyde-3D-balls.png| Perilaldehido Perillene 3D.png| Perileno Rosefuran 3D.png| Rozofurano Umbellulone.svg| Umbelulono Verbenone_structure.png| Verbenono </Gallery> </Center>
Eylül Cansın
Eylül Cansın (naskiĝis en 1992, mortis la 5-an de januaro 2015) estis 23-jaraĝa turka transgenra virino, kiu mortigis sin per salto el la Bosporo-ponto en Istanbulo, Turkio.
Mallonge antaŭ sia morto, ŝi afiŝis sinmortigan leteron/videon en la turka al sia Facebook-konto.
Vivo
Eylül Cansın naskiĝis en 1992. Ŝi mortis mallonge antaŭ sia 24-a naskiĝtago. Oni ripozigis ŝin en la tombejo Feriköy en Istanbulo.
Ĝis sia morto la 5-an de januaro 2015 ŝi laboris kiel sekslaboristo, ofta okupo por GLAT-aj homoj, precipe transgenraj virinoj, en Turkio, kaj precipe en Istanbulo.
Enhavo de ŝia sinmortiga letero/video
En sia sinmortiga letero/video, ŝi diris: "Hodiaŭ estas mia plej bela tago. Mi estas tiom feliĉa. Hodiaŭ estos plua bela tago por mi."
Poste ŝi klarigis, ke kvankam homoj estis amikemaj al ŝi, ŝi sentis sin kvazaŭ ŝi ne havis amikojn. Ŝi diris tion pro tio, ke la tagon antaŭ ŝia sinmortigo, ŝiaj amikoj fizike kaj perforte atakis ŝin.
Eylül esprimis, kiom malfacila estis la vivo de transgenrulo, kaj kiel ŝi "ne povis... ĉar oni ne permesis [ŝin] labori... oni intermetis sin al [ŝi] multe kaj viktimigis [ŝin] multe."
Eylül ankaŭ diris, al sia patrino, ke ŝi volas ke ŝi prizorgu ŝian hundon, dirante dum ŝi ploris, "Panjo, mi havas tre etan hundon hejme. Mi scias, ke vi enhejmigos ŝin kaj bone prizorgos ŝin. Panjo, mi konfidas vin kun ŝi. Bonvolu pensi pri mi, kiam ajn vi rigardas ŝin. Pensu nur pri mi. Kaj ne fordonu ŝin al iu ajn."
Reagoj post ŝia morto
Post la sinmortigo de Eylül Cansın okazis protestoj en multaj turkaj urboj, kiaj Ankaro, Istanbulo, Izmiro kaj İzmit, dirante ke ŝia morto estis murdo fare de la socio.
La protestoj kontraŭis Turkian polican brutalecon kaj bandan perforton al transgenraj sekslaboristoj. Ili ankaŭ pensigis onin pri sociaj aferoj, kia la malgranda ofteco de dungiĝo por transgenraj civitanoj. Prostituado estas laŭleĝa en Turkio, sed ne ekzistas multaj juraj protektoj aŭ rajtoj por ili. Pro multe malpli granda oportuno por alia dungiĝo, transgenraj virinoj plej ofte eniras tiun profesion ol aliaj grupoj, do havas la plej grandan riskon de venereaj malsanoj kaj polica brutaleco pro la malmultaj juraj protektoj.
La gazetaro
Interkonaj retejoj furioziĝis pro ŝia sinmortigo kaj ekigis pliajn postulojn por internacia GLAT-a egaleco en la socio.
La Turka Psikologia Asocio (TPD) esprimis la zorgon, ke la sinmortigo de Eylül inspiros pluajn sinmortigojn en Turkaj GLAT-aj junuloj. Ili diris, ke detalaj eksplikoj de ŝia morto estas evitendaj pro tio, ke ili fariĝos rolmodelo por adoleskantoj kaj junaj adoltoj, kiuj plej inklinas al deprimo kaj sinmortigoj.
Insulo Anvers
La insulo Anvers (ankaŭ insulo Antwerpen aŭ insulo Antverpeno) estas insulo en la Ĉeantarkto, antaŭ la bordo de la norda parto de la Antarkta duoninsulo (Lando de Graham).
Inter la insulo Anvers en la okcidento kaj la insulo Wiencke en la sudoriento situas la Neumayer-kanalo, pejzaĝe ĉarmega markolo kun polusaj montaraj pejzaĝoj kaj apikaj deklivaj glaĉeroj.
Historio
La nomon Anvers la insulo ricevis en 1898 de la Belgica-ekspedicio sub la gvidado de Adrien de Gerlache laŭ la franca nomo de la urbo Antverpeno en Belgio. La unua ekspedicio de Charcots esploris en 1904 la sudokcidentan bordon de la insulo Anvers.
Megève
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Aldeno
Aldeno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco de Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la martiro Modesto.
Najbaras la komunumoj la provinca ĉefurbo Trento, Garniga Terme, Cimone, Besenello, Pomarolo kaj Nomi.
Margit Beleznay (1887)
Margit Beleznay [beleznai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beleznay Margit estis hungara aktoro, primadono, subreto. Ŝia origina familia nomo estis Braun ĝis 1913.
Margit Braun naskiĝis la  en Budapeŝto, la mortodatenoj ne estas konataj.
Biografio
Margit Beleznay komencis kantadi en teatra koruso en 1903 en sia naskiĝurbo. Ŝi studis en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi, poste ŝi estis primadono en la teatra jaro 1907 en Teatro de Kecskemét. En la sekvaj jaroj ŝi apartenis al pluraj teatraj trupoj (ekzemple en 1910 al trupo de Ignác Krecsányi). Ŝi ludis ne nur en teatroj, sed ankaŭ en la plej famaj kabaredoj. Krom Budapeŝto ŝi estis videbla en spektakloj en Debrecen (1911), Pozsony (1912), Kolozsvár (1916). Ŝi havis precipe subretajn rolojn. Supozeble en la lasta urbo ŝi edziniĝis, sed en la fruaj 1920-aj jaroj ŝi eksedziniĝis. Ŝia posta vivo estas nekonata.
(117447) 2005 AX46
(117447) 2005 AX46 estas ne tre granda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata «Troja Tendaro».
Kohei Uchida (1993)
Kohei Uchida (内田 航平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock kaj Tokushima Vortis.
WED Enterprises
WED Enterprises povas referenci al:
Preĝejo Sankta Triunuo (Kecel)
La paroĥa preĝejo Sankta Triunuo estas religia monumento historia, ankaŭ la plej malnova konstruaĵo en urbo Kecel (Hungario).
Historio
En Kecel kirko estis konstruita en 1738 en loko de ruinoj (eble pli frue estis tie detruita kirko). En 1802 ĝi estis pligrandigita, ĉar la kapacito ne sufiĉis. En 1838 pesto okazis, poste la preĝejo prenis la titolon Sankta Triunuo. József Angster kreis la orgenon, kiu estis premiita en 1879 kaj post 2 jaroj ĝi ekfunkciis en la preĝejo. La freskoj estis pentritaj en la 1960-aj jaroj, samtempe la orgeno estis modernigita. Tiutempe ankaŭ la preĝejo estis renovigita. En 1987 la orgeno denove estis renovigita. La konstruaĵo ekstere estis renovigita.
Konstruaĵo
La kirko situas en korto en parko, antaŭe kruco estas videbla. La parko estis kreita en 1930 kaj estas tie videblaj statuoj pri Sankta Triunuo kaj Johano Nepomuka. La fasado estas simetria, meze malsupre la enirejo funkcias, plej supre la turo altiĝas. En la turo 3 sonoriloj loĝas. La absido flanke havas po unu sakristiojn. La ĉefaltaro estas klasikisma, ties bildo prezentas la Sanktan Triunuon. Pluraj statuoj ornamas la internan spacon.
Kermeso okazas en dimanĉo de Sankta Triunuo.
Liman (stacidomo)
Liman (Лиман, Лиман) (1916—1925 Ŝuĥtanove, Шухтанове; 1925—2017 Krasnij Liman, Красний Лиман) estas fervoja stacio en Liman (Donecka provinco), urbo en Ukrainio.
Gasminejo
Gasminejo estas aro de gaskuŝejoj, ligitaj al komuna surfaca tereno kaj kontrolataj per komuna struktura elemento.
Klasifiko
Gasminejoj povas esti unutavolaj kaj plurtavolaj. En la sekco de plurtavola gasminejo en la sama areo haveblas kelkaj gaskuŝejoj, kiuj situas unu sub alia, je malsamaj profundecoj. Iuj gaskuŝejoj povas havi propran gasakvan kontakton. En iuj intervaloj de la sekco de la sama gasminejo povas ĉeesti kuŝejoj de malsamaj tipoj, dume kiel gasohavaj tavoloj povas servi malsamdevenaj kolektujoj — kavernaj, intergranulaj, fendaj. Plejparto de la gasminejoj grupiĝas en gasaj zonoj, ofte renkontiĝas en gasaj aŭ gasonaftaj distriktoj (volbaj levaĵoj, interneplatformaj depresioj ktp) de la geosinklinala (intermontaj depresioj, mezaj masivoj) kaj transira (antaŭmontaj fleksejoj kaj depresioj) tipoj.
Ekspluatado
La plurtavolaj gasminejoj estas ekspluatataj aparte — per putoj boritaj por ĉiu horizonto kaj per putoj, kiuj samtempe malfermas ĉiujn kuŝejojn. Dum la aparta ekspluatado por malpliigi la nombron de la putoj oni ofte uzas disigilojnen. Tiukaze gaso el la malsupra horizonto iras al fontanaj tuboj, dum tiu el la supra horizonto sekvas al ekstertubejo.
La gasminejoj estas ekspluatataj sen subtena premo, uzante la naturan premon.
Ofte ilia gaso enhavas 94-99% da metano kaj iom da etano kaj propano. Pli pezaj hidrokarbonoj plej ofte ĉeestas forme de spuroj. En la gaso de la gasminejoj haveblas ankaŭ CO2, N2, H2S, He.
Lingvistikaj aspektoj de Esperanto
Lingvistikaj Aspektoj de Esperanto estas studo de John Wells eldonita de Centro de Esploro kaj Dokumentado pri la Monda Lingvo-Problemo en 1978.
Estas scienca, priskribanta analizo de Esperanto. La libro estas ankaŭ tradukita en la germanan kaj la danan.
Ingo Naujoks
Ingo Naujoks (naskiĝis en Bochum, do nun -jara) estas germana aktoro.
Vivo
Ingo Naujoks kreskis en la industria Ruhr-Regiono de okcidenta Germanio. Post civila servo ĉe la Germana Ruĝa Kruco li kandidatiĝis en la Aktora Lernejo Bochum, sed ne sukcesis en la kandidatiga ekzameno. Sekve li eklaboris kiel aktoro de la libera teatra grupo Theater Kohlenpott, kaj post iom da tempo fondis sian propran teatran projekton Theatersyndikat Pavians Paten. En 1989 li ricevis sian unuan formalan aktoran laborkontrakton en la Kastela Teatro de Moers.
Reĝa observatorio de Edinburgo
La Reĝa Observatorio de Edinburgo (Royal Observatory, Edinburgh, mallongigita ROE) estas astronomia observatorio sur la monteto "Blackford Hill" en Edinburgo, Skotlando. Posedas ĝin la Science and Technology Facilities Council. Ĝi faras astronomiajn esplorojn kaj universitatan instruon. Ĝia biblioteko entenas kolekton da libroj kaj manuskriptoj donacitaj de James Ludovic Lindsay, 26-a grafo de Crawford.
Antaŭ esti lokita ĉe sia nuna loko en 1896, la observatorio troviĝis sur la monteto "Calton Hill" en la centro de la urbo. La tiea konstruaĵo estas nun tiel nomata Urba Observatorio.
NGC 6211
NGC 6211 (aliaj indikoj — UGC 10516, MCG 10-24-27, ZWG 299.14, KAZ 82, 7ZW 655, PGC 58775) estas galaksio en konstelacio Drako.
Reĝa observatorio de Edinburgo
Calton Hill
En 1811, John Playfair kaj la anoj de la Instituto de Astronomio de Edinburgo, lanĉis projekton de konstruo de observatorio sur Carlton Hill. En 1822, dum sia vizito en Edinburgo, la reĝo Georgo la 4-a donis al la observatorio la titolon de "Reĝa Observatorio la Reĝo Georgo". En 1834, dank'al registara monhelpo, la konstruo de la observatorio estis elfarita kaj tiu-ĉi estis provizita per meridiana lorno de 6,4 coloj (16 cm) sur meridiana cirklo kaj lorno de 3,5 coloj (9 cm) sur cirklo de azimuto. Thomas James Henderson estis nomumita unua Reĝa Astronomo de Skotlando.
NGC 6211
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reĝa observatorio de Edinburgo
Calton Hill
En 1852, Charles Piazzi Smyth, dua Reĝa Astronomo de Skotlando, elpensis, ke estus prefere konstrui observatoriojn sur altaj montoj. Li vojaĝis al Tenerifo por provi tiun ideon, kiu iĝos komuna tra la mondo nur post 100 jaroj.
En 1858, servo pri horo estis establita. La horo de paso de steloj je la meridiano utilis por gardi la horloĝon de la observatorio akurata, Tiu horloĝo komandis, per elektra kablo, la falon de hora bulo sur la Nelsona Monumento. Videbla elde la haveno de Leith, tiu bulo provizis ekzaktan horon por la ŝipoj. Alia elektra kablo komandis, je tagmezo, pafon de kanono en la Kastelo de Edinburgo.
Blackford Hill
Manko de subvencio de la registaro faris, ke Charles Piazzi Smyth demisiis en 1888. La registaro intencis fermi la Reĝan Observatorion de Edinburgo kaj abolicii la posteneo de Reĝa Astronomo de Skotlando. Kiam James Ludovic Lindsay, 26-a grafo de Crawford, ekciis, ke la Reĝa Observatorio estis fermota, li proponis donaci la instrumentojn de sia propra observatorio en Dunecht (Aberdeenshire) kaj sian unikan bibliotekon pri astronomio al la nacio kondiĉe, ke la registaro konstruu novan observatorion anstataŭ tiu de Carlton Hill. Ralph Copeland estis nomumita tria Reĝa Astronomo de Skotlando kaj li mastrumis la translokadon de la instrumentoj de ambaŭ observatorioj de Dunecht kaj Carlton Hill al Backford Hill.
En la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj, sciencaj esploroj de la ROE permesis krei pli akuratajn pendolhorloĝojn, kiuj utilis ĝis la epoko de la kvarc-horloĝoj en la 1960-aj jaroj.
Dum la dua duono de la 20-a jarcento, la ROE registris per fotografio kaj fotoelektro la lokon, la brilon kaj la spektron de steloj kaj pli kaj pli aŭtomatigis siajn instrumentojn. En 1965, la ROE pasas sub la responseco de la nova Konsilo pri Scienca Esploro, kiu iĝis en 1981 la Science and Engineering Research Council (SERC).
Instalaĵoj en Britio kaj aliaj landoj
De 1961 al 1973, la Ekstera Stacio de Earlyburn de la ROE (30 km sude de Edinburgo) estis uzita por optike sekvi la. De 1967 al 1976, la ROE funkciigis Schmidt-teleskopon en la Observa Stacio de Monte Porzio Catone apud Romo. Disdivido de la laboro malvolviĝis : de 1976, la ROE, kiel organizaĵo de la SERC, ĉefe funkciigis la naciajn instalaĵoj, dum la astronomia esploro estis lasita al Departemento pri Astronomio de la Universitato.
La ROE funkciigis la UK Schmidt Telescop (UKST) ekde 1973 en la Angla-Aŭstralia Observatorio de Coonabarabran (Novsudkimrio). Tiu instrumento fotas en blua lumo la tutaĵon de la suda ĉielo. Kunlabore kun la fotoj en ruĝa lumo prenitaj elde la Eŭropa suda observatorio, ĝi konstituas la "ESO/SERC Southern Sky Survey" (Enketo ESO/SERC pri Suda Ĉielo), etendaĵo al la sudo de la Palomar Observatory Sky Survey.
Claviceps africana
Claviceps africana estas fungo de la ordo hipokrealoj. Ĝi produktas dihidroergozinon. Ĝi parazitas Sorghum bicolor, Sorghum halepense, Pennisetum glaucum ... Ĝia anamorfo estas Sphacelia sorghi.
Reĝa observatorio de Edinburgo
Instalaĵoj en Britio kaj aliaj landoj
De 1967 uzis la aparaton "GALAXY" (General Automatic Luminosity And X-Y : Ĝenerala Aŭtomata Lumeco kaj X-Y) por ciferecigi la ĉielajn fotojn. Tiu aparato estis plibonigita kaj iĝis en 1975 "COSMOS" (COordinates, Sizes, Magnitudes, Orientations and Shapes : Koordinatoj, Grando, Magnitudo, Orientiĝo kaj Formo), kiu funkciis ĝis 1993, kiam anstataŭigis ĝin "SuperCOSMOS". Kiam en 1980, estis kreita la projekto Starlink, por helpi al la traktado de la astronomiaj bildoj en Unuiĝinta Reĝlando, la ROE iĝis unu el la ses nodoj de la reto Starlink.
Claviceps africana
Priskribo
Ĝiaj konidioj estas cilindraj aŭ rondaj. Ili longas ĉirkaŭ 3 X 2 µ. En mielroso, konidioj produktas duajn konidiojn kiuj povas esti transportataj per vintro.
Disvatiĝo
La specio estis unue preskriba en Zimbabvo. Ekde la jaroj 1990, ĝi estas invada specio ĉefe en Ameriko kaj Aŭstralio.
Reĝa observatorio de Edinburgo
Instalaĵoj en Britio kaj aliaj landoj
En 1973-1979, la ROE konstruigis la Infraruĝan Teleskopon de Unuiĝinta Reĝlando (UK Infrared Telescope : UKIRT) sur Mauna Kea. Tiu estas unu el unuaj ekzemploj de uzo de maldika spegulo en granda teleskopo. En 1987, la radioteleskopo James Clerk Maxwell estis konstruita ankaŭ sur Mauna Kea.
Yuki Yamamura
Yuki Yamamura (山村 佑樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock kaj Tochigi Uva FC.
Mégevette
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Peter Kraus
Peter Kraus, naskiĝis kiel Peter Siegfried Krausnecker (Munkeno, 18-an de marto 1939), estas aŭstra scenejaktoro kaj kantisto. Li estis precipe populara en la 1950-aj jaroj kiel aktoro-kantisto en optimismaj muzikaloj kun sia kunstelulino Conny Froboess.
Kraus rapide fariĝis adoleska idolo kaj unu el la plej popularaj germanlingvaj kantistoj de rokenrolo. En la unuaj kvar jaroj post lia debuto, li publikigis 36 ŝlagrojn kaj vendis pli ol 12 milionojn da diskoj. En lia maljunaĝo li daŭre surpodias regule kun granda sukceso.
Evangelia nomkalendaro
La Evangelia Nomkalendaro (germane: Evangelischer Namenkalender) estas registro komparebla kun la katolika sanktulo-kalendaro, kiu entenas precipe personojn el la antaŭreformacia epoko kaj el la protestantismo. Ĝin konceptis en la unua duono de la 20-a jarcento la Evangelia Miĥaelofrataro en Germanio, kaj en 1969 la konsilantaro de la Evangelia Eklezio en Germanujo oficiale permesis ĝin por uzo. Ekde 1976 ankaŭ ekumena versio ekzistas. Male al sia katolika similaĵo la Evangelia Nomkalendaro tamen ne povis establiĝi en la eklezia vivo, ja eĉ ne en la komunumoj de la "Liturgia Movado".
Kořenov
Kořenov (Bad Wurzelsdorf) estas montara municipo en Ĉeĥio, en distrikto Jablonec nad Nisou, situanta en limlinio de montaroj Jizerské hory kaj Krkonoše, inter urboj Harrachov kaj Desná. Granda parto de civita teritorio troviĝas en Protektata teritorio Jizerské hory. Vivas ĉi tie. Origina loĝantaro estis plejparte germana, post ellandigo de germanoj en forlasitajn domojn transmigris ĉeĥoj kaj multaj konstruaĵoj komencis servi por ripozamuzaj celoj.
Historio
Urbo Kořenov fondiĝis en jaro 1960 per unuiĝo de urboj Polubný, Příchovice (ankaŭ kun vilaĝeto Rejdice) kaj Jizerka. Kořenov antaŭ tiu ĉi kunligo estis loka parto de vilaĝo Polubný. Komence de la jaro 2012 en Kořenov loĝis 966 loĝantoj, en la jaro 2006 tie ĉi tamen loĝis 1012 loĝantoj.
La plej malnova parto de la urbo estas Rejdice, fondita jam en jaro 1577. En jaroj 1850–1920, 1939–1945 kaj 1949–1960 vilaĝo Rejdice apartenis al urbo Příchovice, en jaroj 1920–1930 kaj 1945–1949 Rejdice estis memstara vilaĝo. Malsupra parto de Rejdice situas apud ŝoseo el Příchovice al Zlatá Olešnice, supra parto de Rejdice apud vojo ĉe supra parto de nuna malsuprenglitejo, kaj al Rejdice apartenas ankaŭ vilaĝeto Počátky – apud ŝoseo el Vysoké nad Jizerou. Polubný estas de la jaro 1793, kiam estis konsekrita preĝejo de Sankta Jan Křtitel, sidejo de paroĥo, kaj 19-an de oktobro 1899 ĝi estis rangaltigita kiel urbeto. La civito konsistis el urbopartoj Dolní Polubný, Horní Polubný, Kořenov, Černá Říčka, Zelené údolí, Ničovy domky, Kobyla, Merklov, Novina, Růžodol, Souš, Václavíkova Studánka. Dolní Polubný estis forigita de civito Polubný kaj aldonita al Desná en la jaro 1949. Ĝis la jaro 1959 ĉi tie meze de rivero Jizera trairis ŝtatlimo kun Pollando kaj tial nun apartenas al katastro de Polubný ankaŭ kampoj, situantaj sur historia teritorio de Silezio.
Příchovice origine konsistis el vilaĝetoj kaj partoj Dolní Příchovice, Horní Příchovice, Pustiny, Morava, Libštát, Potočná, Nová Huť, Tesařov kaj multaj solecaj domoj, kaj memstara civito ĝi estis en la jaroj 1850-1960. La 28-an de aprilo 1897 ĝi estis rangaltigita al urbeto. De la jaro 1690 en Příchovice estis ligna preĝejo de Sankta Vito, en la jaro 1862 nove konsekrita post vasta trakonstruo. Paroĥo en Příchovice estis fondita en la jaro 1736.
Jizerka estis en jaroj 1850-1936 parto de civito Bílý Potok, en jaroj 1936-1959 memstara civito.
Belvedero Štěpánka
Štěpánka estas la plej malnova belvedero en montaro Jizerské hory. Ĝian konstruadon komencis princo Camille Rohan en jaro 1847. En la sama jaro komencis malsupre en valoj konstruado de Krkonošská ŝoseo, kies patrono estis arkitekto Stephan – Štěpán, kiu tiam grimpis sur monton Buchstein (nun Hvězda).
Princo Rohan la monteton honore al arkitekto Stephan nomigis Štěpánova výšina kaj komencis ĉi tie konstrui rigardoturon. Estis tamen konstruita nur bazo de la turo kaj enirejo, konstruado poste estis ĉesigita post foriro de la princo al Hungarujo. La parte konstruitan elvidejon post kvardek jaroj transprenis de la princo Horský spolek (Montara societo), kaj en kvar jaroj poste estis la turo finkonstruita kaj malfermita.
Vido el la belvedero estas vere bela, krom okcidenta Krkonoše estas videblaj dissemitaj montaraj domoj, valbaraĵo Souš kaj monto Jizera en malproksimo, same kiel valoj Desná kaj Kamenice, kaj ĉirkaŭa pejzaĝo. Malantaŭ la turo troviĝas ruino de ŝtona milita kruco, kiu onidire estis simbola loko por tieaj nazioj dum Dua mondmilito.
Evangelia kapelo en Tesařov
Monon por konstruado prizorgis evangeliana pastoro per farataj prelegoj en Silezio, baza ŝtono estis metita en jaro 1909 kaj la konstruado kun memhelpo de evangelianoj daŭris 4 monatojn.
Montara tombejo apud kapelo estis fondita en jaro 1911, aŭstraj oficoj tamen longan tempon ne donis permeson por ĝia uzado. En jaroj 1913 tamen al meblisto Ulman mortis du filinoj kaj ilin per permeso nepermeso li entombigis en la tombejo, kaj aŭstra polico tiam devis la tombejon legaligi.
Preĝejo de Sankta Johano Baptisto
Ununava preĝejo de Sankta Johano Baptisto en Polubný estis konstruita en jaroj 1789 ĝis 1793 kaj konsekrita en jaro 1793. La 29-an de majo 2015 ĉi tie okazis Nokto de la preĝejoj, estis celebrita solena sankta meso kaj projekciata filmo pri la preĝejo. El preĝeja Svatojánská turo estas videbla bela panoramo de la urbo (post suprenpaŝado de 200 ŝtupoj).
Ŝtona ponto ĉe kunfluejo de riveroj Mumlava kaj Jizera
La ponto estis konstruita en jaroj 1852-1855. Pri la ponto estis eldonita libro de Jaroslav Seifert en libroeldonejo Vyšehrad.
Ekspozicio de malpeza fortikigo
La ekspozicio troviĝas en limregiono de montaroj Jizerské hory kaj Krkonoše en Kořenov, sube de belvedero kun bela knabina nomo Štěpánka. Sur teritorio de Kořenov kaj en ĉirkaŭa regiono troviĝas ĉirkaŭ kvindek konstruitaj fortikaĵoj de malpeza fortikigo nomataj „řopíky“. Ilia nomo signifas mallongigon de „Ředitelství opevňovacích prací“ (Direkcio de fortikigaj laboroj). Tasko de linio de la fortikaĵoj, konstruitaj en jaroj 1936-1938, estis defendi ĉi tiean teritorion antaŭ alveno de germana armeo kaj minacanta militagreso. Tiuj ĉi fortikigoj troviĝas dissemitaj sur teritorio inter Václavkova Studánka kaj belvedero Štěpánka.
Stacio Tsunashima
Stacio Tsunashima (japane: 綱島駅 [Cunaŝima-eki], angle: Tsunashima Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kohoku, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
Nao Iwadate
Nao Iwadate (岩舘 直, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Arte Takasaki, Mito HollyHock kaj Urawa Reds.
Tabarz (Turingio)
Bad Tabarz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ekde marto 2017 la loko nomiĝas oficiale Bad Tabarz. Ekde 2001 ĝi estas ŝtate agnoskita Kuracloko laŭ Kneipp, ekde 2016 Kneipp-kuracbanejo. En Tabarz troviĝas la sidejo de la societo naturemula Thüringerwald-Verein.
Geografio
La klimata kuracloko situas en la nordokcidenta Turingia Arbaro je distanco ce ĉ. 4,2 km al Großer Inselsberg (916,5 m). El pluraj fontoj en la arbarzono inter la forstaj lokoj Kleiner Inselsberg kaj Tanzbuche estiĝas la rojo Laucha. La Laucha-ravino kun arbaroj, kavernoj kaj deklivaj alten starantaj rokoj estas tre ŝatata migradzono ĉe al suda rando de Bad Tabarz. Laucha fluas en la zono de Tabarz la plejan distancon en ujo cementita norden, en la direkto de Hörsel bonvenigonte la rojon Muhlbach (venanten el Cabarzer Mühlengrund).
En la sudo de la komunumo altiĝas la montoj Datenberg (641,3 m) kaj Zimmerberg (629,7 m), inter kiuj fluas Laucha; eoste estas Finstere Tanne (519,9 m) kaj norde Töpfersberg (415 m).
Historio
Elfosado en la medio de la roknaza Burgo Torstein konfirmis, ke jam en prahistoriaj tempoj en la arbaroj norde de Großer Inselsberg ja setlis homoj. Dum floranta Mezepoko instalitis minumume tri burgaj kompleksoj apud Tabarz; Burgo Torstein estis sur eta montsprono de Kleiner Wagenberg, ĉ. 80 m super Lauchagrund-ravino. Ĝi staris ĉ. 3 km sudueste de Tabarz. Rekte ĉe Burgo Torstein kondukas mezepoka komercvojo ĝis Grenzwiese/Kleiner Inselsberg - kiu ja samas la hodiaŭan landan ŝoseon L 1024. Tie ĉi estis iam la nur 1 km inter si distancantaj burgoj Stolzenburg kaj Leuchtenburg. La laciga kaj ofte danĝera vojo kondukanta tie ĉi estis ankaŭ fundamento por la evoluo de la etsetlejoj Tannenfurte kaj Cabarz.
Cabarz menciitis unuafoje en 1397 kaj venis en 1400 en la posedon de la benediktanoj de Reinhardsbrunn. La plejparto de la loĝantoj perlaboris la vivon enarbare. Terenkultivo faritis ĉe deklivaĵoj parte sur artefaritaj terasoj kiuj videblas ĝis nun ĉe Nonnenberg kaj ĉe Tabarzer Berg malsupre de Deysingslust. Ankaŭ lignokarbistado estis praktikata ofte.
Post la abolicio de Klostro Reinhardsbrunn dum Reformacio en 1525 Tabarz kaj Cabarz apartenis al la landa Administradujo Reinhardsbrunn, poste al la Duklando Saksio-Gotao, ekde 1672 al la Duklando Saksio-Gotao-Altenburg kaj ekde 1826 al la Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao. En la ĉirkaŭaĵo de la muelejo Untermühle kaj de tie konstruita duka ĉasdomo (kies posedantoj rajtas publike bierfari jam en 1562) evoluis la en 1614 unue menciita vilaĝoparto Klein Tabarz. Fajrego en Cabarz detruis domaron (escepte de nur 10 ejoj savitaj). Aliaj incendioj estis en Groß Tabarz en 1682 kaj 1821, en Cabarz en 1839.
Disde la komenco la lokoj influitis de forstado kaj bestobredado, krome per ekspluatado de kupro kaj arĝento. Post 1730 la minejlaboro malkreskis senteble anstataŭigote per fabrikado kaj komercado de dreliko, korboj kaj semoj. La ankaŭ ekzistantaj metioj de lin-teksado kaj transportado formortis post industriigo. Multaj loĝantoj komencis hejmlabori restante relative malriĉaj. Ekde 1875 malkovritis turismo kaj venis ankaŭ novaj fabrikoj ekde 1900. Konataj gastoj estis i.a. Theodor Fontane, la Struwwelpeter-verkisto Heinrich Hoffmann, la wagneroperkantisto Max Alvary kaj la berlina grandentreprenisto Carl Spindler, kunfondinto de la kirkkonstruemula societo Tabarzer Kirchenbauverein (1892).
En la vilaĝoparto Cabarz oni vidas proksime de la preĝejo ĉefdomo peltista kie prilaboritis peltoj de ruĝaj vulpoj; por tiu bestoj ekzistis ĉe la vilaĝorando ankaŭ propra ĉirkaŭbaraĵo.
Dum la Dua mondmilito pli ol 100 punlaboristoj devigitis labori en Tabarz ĉe Adloffwerk, ĉe Firma Richard Engel kaj ĉe la Duka forstoficejo.
Pro konstatita kuracbankvalito Tabarz plirangiĝis ekde la 9.3.2017 je Bad Tabarz
Ĝemelurboj
Jen la feliĉaj ĝemelurboj de bela Bad Tabarz:
Kirko de Tabarz
La protestantisma Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo' konstruitis inter 1912 kaj 1924 havante barokozan stilon. Samtempe liveris la orgenon la firmao P. Furtwängler & Hammer el Hanovro[. La impona interno ŝuldiĝas al la monkolektado kaj propra malavaremo de Carl Spindler. La altara bildo muntitis post la konsekro en la 17.5.1914 estante kopio de nederlanda majstro. Havas la kirko ruĝan, brikkovritan groptegmento]]n, ankaŭ la iomete pli malalta kaj duonronda altarejo. La kvadrata turo havas lanternon belan kun turglobo kaj ventoflago. Alia (pli malnova, de 1650 datumanta) protestantisma preĝejo troviĝas en la vilaĝoparto Cabarz.
Kirko de Cabarz
La senpatrona vilaĝokirko protestantisma havas interesan historion. Princo-elektisto Johano Frederiko la Grandanima ordonis je la komenco de la 16-a jc la unuiĝon de la komunumoj de Cabarz kun la najbaraj lokoj Kleintabarz, Großtabarz kaj Nonnenberg al la nova eklezia grandkomunumo Waltershausen-Langenhain. En 1536 la komunumo ricevis sian propran paroĥestron. Duko Ernesto la 1-a (Saksio-Gotha-Altenburg) konstruigis propran kirkon por la Cabarzanoj. La komunumo Waltershausen-Fischbach, aparteninte al Schwarzhausen, iĝis nova ano de la komunumaro; ties unua paroĥestro iĝis Andreas Erlemann. En 1660 estiĝis por kreskanta komunumo nova ejo kiu brulkonsumiĝis jam en la 15.11.1669. Damaĝitis tiam ankaŭ la lerneja loĝejo, 16 privataj domoj kaj tri garbejoj. Inter 1670 kaj 1673 konstruitis nova preĝejo financite per ĉiuj vilaĝoj koncernitaj. En 1713 oni instalis novan orgenon, lignan barelvolbon kaj du (parte eĉ tri) galeriojn. Ankaŭ la ambono kun son-kufo bela. Konsekro faritis en la 19.8. kaj en la 13.9. surmetitis ankaŭ la nova turpinto. Nova orgeno el la fabriko de la tabarca orgenfaristo Johann Valentin Knauf instalitis inter la jaroj 1823–1825. Kiel multaj aliaj kirkoj ankaŭ la kabarca devis, dum la Unua mondmilito transdoni la sonorilojn por fandiĝo pro kanonfarado. Dum la GDR-tempo faritis nova tegmento kaj larmofunga protekto. Post la Turniĝo refaritis la tura fasado.
Struwwelpeter-parko
Feriumis inter 1884 kaj 1894 Heinrich Hoffmann en Tabarz, la verkisto de la famega porinfanaĵo Struvelpetro-serio. Sekve aranĝitis en 1994 en Tabarz Struvelpetra parko en kiu spekteblas lignoskulptaĵoj kun figuroj kaj scenoj el la menciita libro. Informtabuloj abundaj informas rememorigas la koncernan epizodon. Krome troviĝas strato kaj memorŝtono pri la restadoj oftaj de Hoffmann en Tabarz.
Aliaj aferoj
Bad Tabarz estas ekde 1875 altestimata ripozuma kaj kuraca loko havante multajn naturajn belecojn (ekz. Backofenloch kaj Aschenbergstein).
Ekonomio kaj trafiko
La loko situas ĉe la federacia ŝoseo B 88 kaj la landa ŝoseo tra Rennsteig al Brotterode. Alirejo al la aŭtoŝoseo A4 estas je distanco de ĉ. 6 km en Waltershausen. En Bad Tabarz, ĉe la eosta vilaĝorando, estas la kapstacio de Turingia Arbarfervojo. Busservoj ekzistas al Brotterode, Bad Liebenstein, Ruhla, Bad Salzungen, Oberhof kaj Eisenach kaj al Rennsteig/Großer Inselsberg. Bad Tabarz situas ĉe la t.n. Germana ludilstrato honoranta la grandan renomon kiun iam havis la fabriko de ludiloj. Menciindas ankaŭ perfekte instalita aro da ciklovojoj norden laŭ Laucha-rivereto al Waltershausen kaj Gotha, eosten al Friedrichroda kaj Reinhardsbrunn kaj uesten al Winterstein, Seebach kaj al Hörselberg-montoj.
Orgenfaristo Knauf
Rimarkindas la historio de la orgenfarista Knauf-familio el Großtabarz. Johann Valentin Knauf, filo de ĉarpentisto, lernis fremduje la metion orgenfaran akirante en la jaro 1789-a la privilegion pri la instrumentofarado. Ĉar tiam post la Sepjara milito multaj orgenoj bezonis reparon aŭ novfaron la mendoj ĉefirmaenne malmultis. Dum kvar generacioj la Knauf-oj faris aŭ reparis belsonajn orgenojn por pli ol 100 kirkoj.
Tackesdorf
Tackesdorf estas kompare malgranda komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis nur  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Monsenstein und Vannerdat
La eldonejo Monsenstein kaj Vannerdat estas eldonejo-grupo fondita en 1999 kun sidejo en Monastero. Kelkaj eldonejoj el ĉi tiu grupo tenas ankaŭ oficejojn en Berlino, Lepsiko kaj Munkeno.
Klasita aŭ registrita loko (Francio)
Klasitaj aŭ registritaj lokoj estas francaj rimarkindaj naturaj areoj aŭ formiĝoj kies historia, arta, scienca, legendeca aŭ pitoreska karaktero postulas, nome de komuna bono, konservadon en ilia stato (tenado, restaŭro, valorigo, ktp.) kaj protekton kontraŭ ĉiuj gravaj atencoj (detruo, damaĝo, banaligo, ktp.). Ili pravigas kvalitan atenton, faratan per antaŭa permeso por ĉiuj laboroj povantaj modifi la staton aŭ aspekton de la protektita teritorio.
Kriterioj
La kriterioj difinitaj en leĝo de la 2-a de majo 1930 pri protekto de naturaj monumentoj kaj lokoj je historia, arta, scienca, legendeca aŭ pitoreska karaktero kondukas al protekto de areoj kun tre granda diverseco :
113213 Marcoolmo
113213 Marcoolmo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Fabrizio Bernardi en la kadro de la kampanjo CINEOS elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Klasita aŭ registrita loko (Francio)
« Registrita loko »
En « registrita loko », same kiel en « klasadatenda loko » nur "kutimaj ekspluataj operacioj de kamparbienoj" ne necesigas deklaron aŭ permeson. Ĉiu aranĝo aŭ modifo de la loko estas submetita al simpla opinio donita de ABF (Arkitekto pri Francaj Konstruaĵoj), nome de "DREAL" ( directions régionales de l'environnement, de l'aménagement et du logement, regionaj oficejoj pri medio, aranĝo kaj loĝado).
113213 Marcoolmo
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan ultradistancan kuriston Marco Olmo.
Klasita aŭ registrita loko (Francio)
« Klasita loko »
En « klasita loko », ĉiu modifo de stato aŭ aspekto de loko estas submetata al speciala permeso (art. L. 341-10), konsentita, laŭ labortipo, aŭ de la ministro komisiita pri lokoj post opinio de departementa komisiono pri lokoj, perspektivoj kaj pejzaĝoj ( Commission départementale des sites, perspectives et paysages aŭ CDNPS) eĉ de nacia komisiono pri lokoj, perspektivoj kaj pejzaĝoj ( Commission nationale des sites, perspectives et paysages), aŭ de departementa prefekto, kiu povas peti opinion de CDNPS, sed devas peti opinion de Arkitekto pri Francaj Konstruaĵoj.
Bestokastristo
Bestokastristo estas metiisto, kiu kastras bredbestojn. En Bohemio oni diris al bestokastristoj barovistoj (de la vorto barovo, te. kastrita porko), en Valaĥio kaj Moravia Slovakio ili estis konataj kiel skrotistoj (ĉar ili senigis la bestojn de skroto).
Dum plimulto de la jaro ili iradis al laboro, precipe al teritorio de hodiaŭa Slovakio kaj Ukrainio, Pollando aŭ Litovio, kaj ankaŭ Germanio aŭ Hungario. La skrotista metio apartenis en la pasinteco al tiuj profitemaj, la kapabla skrotisto dum la tago kapablis perlabori eĉ tiom, kion aĉetisto aŭ buŝisto por unu monato. En ĉirkaŭaĵo de Slavičín vivtenis sin per bestokastrado kutime eĉ duono de vira loĝantaro de unuopaj vilaĝoj kaj la metio herediĝis el la patro al la filo.
Historio
En mezepoko pri la kastrado de brutaro plej ofte zorgis municipa paŝtisto. Informoj pri skrotistoj kiel specialigita metio devenas el la 16-a jarcento, nome precipe el Hungara reĝlando, sed ankaŭ el Moravio. En la orienta Moravio la bestokastrita metio koncentriĝis ekde la 18-a jarcento precipe en vilaĝoj en ĉirkaŭajo de Bojkovice kaj Slavičín, de kie ĉi tieaj viroj foriradis al laboro kaj perlaboro ĝis Germanio, Hungara reĝlando aŭ Rusio. En la tempo de la unua mondmilito kaj la disfalo de Aŭstrio-Hungario, kiam la vojaĝado estis malplifaciligita, komencis falo de la skrotista metio, sed ĝia pereo venis nur en la tempo de la dua mondmilito kaj post aliro de komunismo. La skrotistoj estis organizitaj en principo de gildo, la junaj lernantoj faris antaŭ lerta skrotisto la ekzamenon, kies konsisto estis kastri beston, kutime apron. La insigno de skrotisto estis leda sako, iam ornamita de metalaj aŭ enbatitaj bildetoj de hejmaj bestoj. Li portis en la sako tranĉilojn kaj pluajn helpilojn por sia laboro.
Plena pereo de la bestokastrista metio okazas en la jaro 1951, kiam ilia profesio estis anstataŭigita de veterinara servo.
127933 Shaunoborn
127933 Shaunoborn estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Shaun Oborn, ano de la teamo de Solo Effects LLC, kiu kontribuis al la Specimen-Alveniga Asteroida Misio OSIRIS-REx de la NASA, laborinte kun la Teamo pri Dinamiko de Navigado kaj Flugo.
Liman
Liman (Лиман) estas urbo en Donecka provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Dum invado de Rusio en Ukrainion, fine de majo 2022 la urbo estis konkerita de rusiaj trupoj post kelktagaj bataloj ekster la urbo, kun uzo de artilerio. Dum ukraina kontraŭofensivo nord-oriente, ukrainaj trupoj atingis la urbon la 10-an de septembro, sed rusoj defendis sin. Post ĉirkaŭiro la ukrainaj militfortoj eniris la urbon la 1-an de oktobro.
Post ĉirkaŭ semajna elterigado de mortintoj, en amastomboj oni trovis 56 korpojn: 22 civilulojn kaj 34 soldatojn.
(10309) 1990 QC6
(10309) 1990 QC6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
7431 Jettaguilar
7431 Jettaguilar estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets ("Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la filipina nervoĥirurgiisto Jose A. “Jett” Aguilar, kiu savis pli ol milon da infanoj en Filipinoj, donacante sian tempon kaj sian ĥirurgian sperton por kuraci ties denaskajn misformojn kaj cerbajn tumorojn. Li ankaù estas amatora astronomo kaj vic-prezidento de la Astronomia Ligo de Filipinoj
Pál Tittel
Pál Tittel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tittel Pál (ankaŭ Tittel Péter Pál) estis hungara astronomo, romkatolika pastro, profesoro, fondinta membro de Hungara Sciencula Societo en 1830.
Biografio
Pál Tittel lernis en sia naskiĝurbo, Gyöngyös kaj Kecskemét. En Eger li aliĝis al la pastroj en 1800, krome li plulernis ĝis 1806. Li pastriĝis en 1807, krome li doktoriĝis en universitato de Pest (urbo) kaj li ekinstruis en la eklezia seminariumo en Eger. Post 2 jaroj li ricevis la taskon gvidi observatorion de Eger, tial li lernis astronomion en Vieno, poste eĉ en Göttingen, kie li lernis de Carl Friedrich Gauss. Baldaŭe li studis observatoriojn de Parizo kaj Greenwich. Li konatiĝis kun William Herschel, fine li hejmenvenis en 1818. En 1824 li komencis gvidi observatorion sur monto Gellért kaj samtempe li instruis en la universitato. En 1831 ankaŭ li mortis pro epidemio pri ĥolero. Post la morto Mihály Vörösmarty verkis dediĉan poemon al Pál Tittel.
Bosco/Gurin
Bosco/Gurin (aliaj skribmaniero Bosco-Gurin kaj Bosco-Gurin) estas komunumo de la Komunumaro Rovana kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 50 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 22,04 km², de kiuj 26,1% estas kovritaj de arbaro, 26,8% servas por agrikulturo kaj 3,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bosco/Gurin limas en nordo al Cevio, en oriento al Cerentino, en sudo al Campo, kaj en sudokcidento al Premia (VB, kaj en nordokcidento al al Formazza (VB, Italio).
Lingvoj
La oficiala lingvo de Bosco/Gurin estas la germana lingvo, kio estas escepto en la itallingva Kantono Tiĉino. La nomo Bosco/Gurin estas duobla nomo en la itala (Bosco) kaj la valza dialekto de la alemana lingvo. La parolata valza dialekto de Bosco/Gurin nomiĝas Guryner Titsch (guringermana), kiu estas altalemana dialekto devenante el Valzeo. La valzoj el Bosco/Gurin almigris en la 13-a jarcento el Valezo. La valza dialekto de Bosco/Gurin nun estas minacata pro la premo de la itala lingvo, nome de la lombarda dialekto de la Valo de Maggia. Intertempe la nombra da denaskaj parolantoj de la itala superas la nombron da denaskaj parolantoj de la valza dialekto kaj vivas nur ankoraŭ tri lernejaj infanoj en la vilaĝo. La estonto de la valza dialekto en Bosco/Gurin do estas tre malcerta.
Trafiko
Bosco/Gurin situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La sola veturebla vojo, kiu kondukas al la vilaĝo komenciĝas en Cerentino. Pere de poŝtaŭtolinio al Cevio la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bosco/Gurin datiĝas el la jaro 1244 kiel Buscho de Quarinobis. La Valzoj, kiuj devenas de la Valo de Formazza ĉirkaŭ en la jaro 1240 setlis en Bosco/Gurin je invito de la lombardaj landaj senjoroj kaj la kapitanoj de Locarno, kiuj vezonis soldatojn. En la jaro 1244 ili luis de nobelaj familioj de Locarno kaj la vilaĝanoj de Losone la alpopaŝtejoj en Bosco/Gurin, kies posedantoj ili poste fariĝis. Ĝis la komenco de la 20-a jarcento la valza kolonio de Bosco/Gurin vivis tre izolite. La malmultaj kontaktoj al la ekstera mondo okazis pli ofte tra la altmontaraj pasejpadoj al Valezo kaj al la Valo de Formazza ol al Tiĉino. La pastra preĝejo estis konsekrita en la jaro 1253 al Sanktaj Jakobo kaj Kristoforo. Dum jarcentoj la ĉefaj enspezoj estis agrikulturo - la vilaĝanoj kultivis hordeon, terpomoj kaj kanabon - kaj bovbredado. Nuntempe la ĉefa enspezofonto estas la turismo. La vilaĝo plurfoje estis kovrita de lavangoj. Ĝis 1934 la oficiala nomo de la komunumo estis en la itala lintvo Bosco Vallemaggia kaj en la germana Gurin. La loĝantaro de Bosco/Gurin malkreskis de pli ol 400 en la 19-a jarcento al aktuale ankoraŭ 50.
55082 Xlendi
55082 Xlendi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Xlendi, unu el plej belaj fiŝkaptaj vilaĝoj de la insulo Gozo, karakterizata per gloraj, blu-verdaj akvoj kaj la idilia Golfo de Xlendi. La gemalkovristoj vistis Xlendi en oktobro 2002.
NGC 6212
NGC 6212 (aliaj indikoj — MCG 7-34-142, ZWG 224.96, PGC 58840) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Simon Verhoeven
Simon Vincent VERHOEVEN (naskiĝis la 20-an de junio 1972 en Munkeno) estas germana aktoro, scenaristo kaj reĝisoro.
Vivo
Simon Verhoeven estas la filo la aktorino Senta Berger kaj de la reĝisoro kaj kuracisto Michael Verhoeven, kaj estas frato de Luca Paul Verhoeven. Ĝis sia 17-a vivjaro li ludis futbalon por la klubo TSV 1860 München en la plej alta nacia junulara ligo, sed tiam pro forta vundiĝo fare de futbalisto de kontraŭa teamo devis fini tiun karieron. En 1991 li per abitura ekzameno finis la lernejajn jarojn kaj ses monatojn poste en Novjorko komencis studi en la renoma aktora lernejo Lee Strasberg Theatre and Film Institute. Jaron poste li en Bostono plustudis ĵazan kaj filmmuzikan komponadon. En 1995 li akceptiĝis en la Tisch School of Arts de la novjorka universitato kaj tie studis filman reĝisoradon. Jam jaron poste li reĝisoris sian unuan filmon, "100 Pro", kaj nomumiĝis por la "subtena premio germana filmo" (Förderpreis Deutscher Film).
Kiel aktoro li interalie kunlaboris kun la reĝisoroj Sönke Wortmann, Doris Dörrie kaj Roland Suso Richter. En 2008 li aktore videblis en la filmdramo Mogadischu pri terorisma ostaĝigo de germana pasaĝera aviadilo en 1977 - tiu filmo sekvajare ricevis premion kiel plej bona germania televida filmo de la jaro.
Sekve li transprenis reĝisoradon de la komedia kineja filmo Männerherzen kun interalie la aktoroj Christian Ulmen, Til Schweiger kaj Nadja Uhl, ankaŭ verkis la scenaron kaj elektis la muzikon por tiu filmo. Pro la filmo li ricevis la Bavaran Film-Premion de 2009 en la kategorio de la plej bona scenaro, kaj aldone tiujare ricevis la filmpremion Jupiter de germaniaj kinejo-spektantoj. Samjare li reĝisoris la daŭrigan filmon Männerherzen … und die ganz ganz große Liebe kun la samaj aktoroj. Ĝi kineje ekvideblis en septembro 2011 kaj plurajn semajnojn estis la plej sukcesa kineja filmo. Tiu filmo en novembro 2011 rikoltis la plej gravan germanian amaskomunikilan premion, Bambi, en la kategorio de plej bona nacia filmo tiujara. Aldone ĝi en januaro 2012 ricevis la Bavaran Film-Premion de la kategorio elekto de la germaniaj kinejo-spektantoj.
Jairo Pereira Reis
Jairo Pereira Reis (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.