cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jordan (Guimaras)
Ekonomio
Jordan estas la komerca centro de la insulo.
Trafiko
Jordan voje estas alirebla laŭ la marborda vojo ambaŭflanke kaj estas alia vojo al alia flanko de la insulo. La haveno havas praman trafikon.
Klimato
La klimato de Jordan estas klasifikita kiel tropika klimato. Averaĝe jare pluvas po 1507 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro pli ofte. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj. La temperaturo varias inter 23-30 °C.
Neustift bei Güssing
Neustift bei Güssing, hungare Újtelep, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Historio
La unua mencio devenis el 1428. En 1910 vivis en la komunumo 931 homoj (908 germanoj, 2 hungaroj, unusola kroato kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon Újtelep apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Neustift bei Güssing 566 homoj (552 germanoj, 4 hungaroj, unusola kroato kaj aliaj).
Germania Inferior
Germania Inferior ("Malsupra Ĝermanio") estis provinco de la Romia Imperio, okcidente de la rivero Rejno.
Ĝi ampleksis partojn de la hodiaŭa ŝtato Nederlando, la nordokcidentan parton de Germanio kaj la tutan hodiaŭan Belgion. La provinco instaliĝis dum la jaro 89: Antaŭe en la teritorio ekzistis armea distrikto, kiu administre origine ligiĝis al la romia provinco Gaŭlio. La ĉefurbo de Germania Inferior estis Colonia Claudia Ara Agrippinensium (la hodiaŭa urbo Kolonjo).
La romia armeo de la provinco nomis sin Exercitus Germaniae Inferioris (mallongigite EXGERINF) kaj konsistis el ĝis kvar romiaj legioj kun aldonaj helpaj soldataroj.
Germania Inferior estis la norda najbara provinco de Germania Superior. Ambaŭ "ĝermanaj" romiaj provincoj kune celis precipe bari atakojn de la ĝermanoj en la granda ne romie konkerita norda kaj orienta teritorio de Ĝermanio, kiu latine estis nomita Magna Germania.
Historio
Unuaj armitaj konfliktoj inter romiaj legioj kaj gaŭlaj kaj ĝermanaj triboj en la teritorio de la posta provinco Germania Inferior ekestis ĉirkaŭ la jaro 50 antaŭ Kristo dum la milito pri Gaŭlio de imperiestro Gaius Iulius Caesar.
Daŭre la romia armeo ekkonkeris la regionon per la bataloj de armeestro Drusus ekde la jaro 12 antaŭ Kristo. Post kiam la armeo fikse kontrolis la teritorion okcidente de la rivero Rejno, kvar plenaj legioj konstante restis en fiksaj fortikaĵoj de la posta provinco.
Dum la jaro 69 Germania Inferior skuiĝis fare de la ribelo de la ĝermana tribo de batavoj. Dum tiu tempo interalie la legia fortikaĵo Castra Vetera proksime de la hodiaŭa germana urbo Xanten detruiĝis. Ankaŭ dum la sekvaj jaroj germanaj triboj plurfoje sukcese atakis romiajn fortikaĵojn okcidente de la Rejno. Tial ekzemple la post Kolonjo tiuepoke dua plej grava urbo de la provinco, Colonia Ulpia Traiana, same proksime de la hodiaŭa Xanten), dum la jaro 275 pro ĝermana atako detruiĝis preskaŭ komplete. Fine de la 4-a jarcento la provinco pro la tro fortiĝintaj atakoj de ĝermanaj triboj kolapsis.
Theodor Fuchs
Theodor FUCHS [fuĥs] (naskiĝis la en Prešov, Slovakio; mortis la  en Steinach am Brenner, Aŭstrio) estis aŭstra esperantisto, geologo kaj paleontologo.
Fuchs laboris en la Naturhistoria Muzeo de Vieno kaj dum ties komencaj tempoj grave kontribuis al ĝia geologia-paleontologia fako. Li esploris terciarajn sedimentojn en la Mediteraneo kaj la Viena baseno. Krome li instruis en la Universitato de Vieno kaj estis membro de Akademio por Sciencoj en Vieno.
Li faris paroladojn pri Esperanto kaj aperigis kelkajn broŝurojn. Li tradukis fragmenton de la verko Das Antlitz der Erde de sia kolego Eduard Suess al Esperanto (La vizaĝo de la Tero) kaj la faman poemon La vojo al la germana.
Liaj postlasaĵoj troviĝas en la Arkivo pri Scienca Historio de la Naturhistoria Muzeo.
23888 Daikinoshita
23888 Daikinoshita estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kinoshita Daisuke, de la Instituto de Astronomio de la Nacia Centra Universitato (ĉine : 國立中央大學 ; Kuo Li zhong yang da xue) en Tajvano. Li studis la asteroidojn kaj kometojn, li ankaŭ laboris pri la instrumrntaro kaj operacioj ĉe la Observatorio de Lulin kaj kontribuis al la disvolvo de astronomio en Tajvano.
Rudolf Ramek
Rudolf RAMEK (naskiĝinta la 12-an de aprilo 1881 en Cieszyn, mortinta la 24-an de julio 1941 en Vieno) estis aŭstra politikisto.La advokato estis deputito de la Kristansociala partio (CS) en la Nacia Konsilio. En 1921 li iĝis ministro pri internaj aferoj, de 1924-26 kanceliero kaj samtempe ministro pri internaj aferoj. En 1926 li fariĝis pluse ministro pri eksteraj aferoj.
De 1930-33 li estis vicestro de la Nacia Konsilio. Kiel prezidanto de la ŝrumpinta parlamento (sen la socialdemokratia frakcio) de 1933-34 li anoncis en la 30-a de aprilo 1934 formale la finon de demokratio kaj parlamentismo de la Unua Respubliko: ĉar tiam estis de li proklamata la ekvalido de duontotalisma konstitucio, bazita sur la divido de la socio en klasojn.
Quilly (Ardennes)
Quilly estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ostrhauderfehn
Ostrhauderfehn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Leer de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
SEJM-kreado
SEJM-kreado - estas versokolekto de aktivuloj de SEJM-2. Ideo de la libro estas de Grigorij Arosev al kiu helpis Aleksandr Malacion, Andrej Ananjin, Svetlana Ignatjeva kaj financan parton surprenis Dmitrij Oŝĉepkov.
Sámuel Mokry
Sámuel Mokry [ŝAmuel mokri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mokry Sámuel estis hungara pastro, agronomo, instruisto. Lia frato estis Endre Mokry.
Biografio
Sámuel Mokry akiris diplomojn en Halle kaj en Georgikon. Inter 1854 kaj 1858 li estis luterana pastro en Orosháza, poste li instruis en mezlernejo en Békéscsaba, eĉ gimnaziestro en 1860. Inter 1860-1864 li estis predikisto en la loka preĝejo, poste li faris agrikulturadon en Gerendás. Li okupiĝis pri selektado de tritikoj, li estis la unua hungara tritikoselektisto kun tutlanda konateco. En 1900 li retiriĝis kaj vivis en Budapeŝto.
Logoreo
Persono, kiu suferas logoreon, sentas bezonon senĉese paroli, senĉese ĝeni preterpasantojn per lavango da informoj pri ĉio ajn imagebla (pri la kolegoj, pri informoj el televido, gazetaro ktp.), sed ofte temas pri homo hiperaktiva, kiu vere interesiĝas pri multaj aferoj, volas ĉion lerni, studi, kompreni. Do ĝi havas ankaŭ sian pozitivan flankon.
Alfred Aho
Alfred Vaino AHO (Timmins, Ontario 9-an de aŭgusto 1941) estas komputika teoriisto. Liaj okupoj inkludas laboron por la laboratorioj Bell kaj kiel instruisto pri komputado en la Universitato Kolumbio.
Li kaj lia kunlaboranto de multa tempo, Jeffrey Ullman, ricevis la Premion Turing en 2020, ĝenerale rekonita kiel la plej alta distingo en sciencoj de komputado.
Stefan Fadinger
Stefan FADINGER (naskiĝinta ĉ. 1585 en St. Agatha-Parz, mortinta la 5-an de julio 1626 en Linz-Ebelsberg) estis gvidanto de kamparanaj ribeloj en Supra Aŭstrio.
Biografio
La kamparano Fadinger premitis per monŝuldoj. Kontraŭ la bavara okupo sub la guberniestro Adam von Herberstein kaj kontraŭ la de li antaŭenpusita kontraŭreformacio li instigis ribelon. La kamparanoj evangeliaj konvertiĝu ĝis pentekosto de 1626. Oni konspiris sur la bieno de Fadinger kaj la ribelo eksplodis la 17-an de majo.
Fadinger kaj lia bofrato Christoph Zeller, gastejestro en Sankt Agatha, iĝis la estroj kaj elektitis, post la unuaj sukcesoj proksime de Peuerbach, ĉefkapitanoj. Fadinger gvidis la taĉmentojn de la distriktoj Hausruckviertel kaj Traunviertel kaj okupis la urbojn Eferding, Wels, Kremsmünster kaj Steyr. Dum la sieĝo de Linz li vunditis (28-a de junio). Unu el la subkapiranoj estis Christoph Zeller.
Graveco
Pri la karaktero de Fadinger malmulto konatas. Ŝajne li havis kvaliton persvadi kaj gvidi sed ankaŭ deteni la kamparanojn de troa brutaleco. Tuj post lia morto la ribelo eklamis. Post la fino lia kadavro eksentombigitis kaj enterigitis sub pendumilo; lia familio devis forlasi la landon.
Sendubo Fadinger estis de bona volo sentante sin vokita gvidanto sed li ankaŭ akceptis la konsilojn de aliaj. Kiel la kamparanoj en 1525 li volis restarigi malnovajn leĝojn kaj kredis servi al la imperiestro Ferdinando la 2-a.
Kantono Gillespie (Teksaso)
La kantono Gillespie situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La kantona ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Fredericksburg.
Fernando Torres
Fernando TORRES (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas hispana futbalisto. Li kiel membro de la hispana nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, kiujn la hispana teamo venkis, kaj en la sama pozicio ankaŭ partoprenis en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj de la Futbala Mondpokalo 2014. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "9". Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 2007 estas futbalisto de la angla klubo Liverpool FC - ĝis tiam li dum kelkaj jaroj estis teamano de la klubo Atlético de Madrid en Hispanio.
Lia specialaĵo estas forkuri inter defendantoj kaj atingo la golareon por ŝoti golon. Tamen dum la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko li ne estis tre sukcesa je tiu tasko.
Li estas tre konata en Hispanio kaj sekvata de sekvantoj ĉefe inter junulinoj.
Hajduĉica
Situo
Hajduĉica situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zrenjanin-Plandiŝte.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Bánlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Hajduĉica 1075 homoj, (579 slovakoj (42 %), 419 serboj (31 %), 159 hungaroj, 123 makedonoj, 24 jugoslavianoj, po 9 rumanoj kaj germanoj ktp).
Verniso
Laŭ Francisko Azorín vernizo [tiele kun zo] estas Solvaĵo de sukceno, kopalo, rezino, k. c., en oleo aŭ alkoholo, uzata kiel protektilo kontraŭ la aero. Li indikas etimologion el la latina vernicium, el pernitere (briligi). Kaj li aldonas la terminojn vernisi, por kovri per verniso; lakverniso, glazura verniso, kopala verniso, peĉverniso, terebenta verniso.
Treyvaux
Treyvaux estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Leonard Adleman
Leonard ADLEMAN (31-an de decembro 1945, Kalifornio) estas instruisto en sciencoj de la komputado kaj molekula biologio de la Universitato de Suda Kalifornio. Li estas konita kiel la inventisto de la kriptografia RSA (Rivest-Shamir-Adleman) en 1977.
Pro sia kontribuo al la invento de la RSA, Adleman estis honorita en 2002 kune kun liaj kolegoj Ronald Rivest kaj Adi Shamir kun la Premio Turing de la Asocio de Komputaj Maŝinoj.
Alger républicain
Alger Républicain estas taggazeto alĝeria fondita en 1938 de Jean-Pierre Faure kaj Paul Schmitt, Pascal Pia estis la unua estro.
La gazeto estis malpermesita de oktobro 1939 ĝis la 24-a de februaro 1943, iom antaŭ la alianca albordiĝo en novembro 1942 kaj poste reaperis kun ŝanĝo de redakta linio ekde tiam komunisma. Ĝi estis denove malpermesita ekde septembro 1955 ĝis la fino de la sendependa milito por reaperi la 17-an de julio 1962. Dum la milito de Alĝerio, multaj kunlaborantoj estis murditaj por la alĝeria sendependeco : Henri Maillot, Georges Rafini, Mohamed Belkacem, Abderahmane Benzine, Amar Khalouf, Abdelkader Benamara, Mourad Ait Saada, Abdelkader Choukhal. Ĝia ĉefredaktisto estis Henri Alleg ĝis en 1965.
Je sendependiĝo, ĝi estis la unua taggazeto de Alĝerio kun, antaŭ la gazeto de la Fronto por nacia liberiĝo (FNL) (« Le Peuple », esperantlingve "la Popolo").
En 1964, "Alger Républicain" akceptis fariĝi la gazeto de FLN. La 20-an de aprilo 1964, la gazeto anoncas « Alger-Républicain fariĝos la organo de F.N.L » kaj klarigas sian pozicion per ĉefartikolo titolita « Un honneur une responsabilité ».
Ĝi estis malpermesita por la tria fojo la sekve de la puĉo de Houari Boumédiène.
Ĝi reaperis kiel taggazeto sekve de la ribeloj en oktobro 1988, sed submetita al egaj ekonomiaj malfacilaĵoj kaj al disvendaj obstakloj starigitaj de la povo kaj islamistoj, ĝi regule malaperas ekde de aprilo 1994 por reveni de tempo al tempo laŭ semajna, dusemajna, monata aŭ dumonata formo laŭ la militantaj klopodoj kaj obstakloj starigitaj sur sia vojo.
Albert Camus kaj Kateb Yacine skribis por tiu gazeto.
1873
1873 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1873 post Kristo okazis, interalie:
Satu Nou de Jos
Satu Nou de Jos [satu noŭ de ĵos) (hungare: Alsóújfalu) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. Administre ĝi apartenas al Baia Mare.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 715 loĝantojn (rumanoj); en 1956 801 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1828. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szatmár).
Solovka
Bazaj informoj
Solovka, ukraine Соловка, hungare Szalóka estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Solovka situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso - kiu samtempe estas la hungara landolimo (kontraŭe troviĝas Tiszaszentmárton -, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Berehove-Ĉop. La lasta troviĝas 11, Uĵhorodo 43 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1464 en formo Zaloka. Post la mezepoko foje ĝi apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. En 1910 loĝis en Szalóka 791 homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Szalóka apartenis al Hungara reĝlando, al Szabolcs, al distrikto de Mándok, poste al Ĉeĥoslovakio. Szalóka rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis 108 hungarojn al la gulago, el ili tie mortis 58. Ekde 1945 Solovka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis, kies teroj estis disdonitaj inter la vilaĝanoj en 2000. En 2001 loĝis en Solovka 825 homoj, (749 hungaroj). Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, interretejo, poŝto, kuracejo, vendejoj.
Neu Darchau
Neu Darchau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Singkavang
Singkavang (山口洋) estas marborda urbego en insulo Borneo, en provinco Okcidenta Kalimantano en Indonezio. Singkavang konsistas el 5 distriktoj. La urbego estas ofte menciita kiel urbo de mil preĝejoj pro la variaj religioj.
Geografio
Singkavang situas en la plej okcidenta parto de la insulo laŭ marbordo, tamen ĉirkaŭita per montoj. Provinca ĉefurbo Pontianak troviĝas 114, Batam 552, Palembang 643, Jambi (urbo) 665, Banjarmasin 781, Banjarbaru 803, Bandar Lampung 821, ĉefurbo Ĝakarto 827, Pekanbaru 841, Bandungo 886, Semarang 896, Balikpapan 904, Jogjakarto 984, Surabajo 1002, Medano 1184, Makassar 1341, Denpasar 1273, Banda Aceh 1603 kilometrojn (aere).
Historio
Originale Singkavang estis loĝita de indiĝenoj, baldaŭ malajoj fondis sultanlandon, kie ĉinaj orministoj kaj komercistoj pasis tagojn por ripozi. De la 18-a jarcento la ĉinoj regis la komercadon en la urbeto. Dum la nederlanda kolonia epoko (ekde 1884) ĝi estis signifa katolika bazo. Tiutempe estis fonditaj inter aliaj lernejoj, hospitalo kaj leprokolonio. Dominado de japanoj okazis inter 1942-1945. Singkavang urbiĝis en 1981.
Populacio
La plej granda parto de la populacio estas (pluraj) ĉinoj (71.15%), poste malajoj (15.20%), indiĝenaj dajakoj (7.25%), indonezianoj el Javo (5.40%) kaj aliaj (1.35%).
Religio
La plimulto de la loĝantaro sekvas budhismon, poste Konfuceismon, Islamon, protestantismon kaj katolikismon.
Lingvoj
En Singkavang preskaŭ ĉiuj uzas la indonezian lingvon, kelkaj la ĉinan aŭ malajan.
Trafiko
Singkavang havas trairan ĉefvojon laŭ la marbordo, krome kuras vojo al interno de la insulo. La plej proksima internacia flughaveno troviĝas 150 kilometrojn. Oni planas flughavenon. Pri utiligado de ebla haveno mankas informoj.
Klimato
Singkavang havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2956 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Víctor Valdés
Víctor VALDÉS aŭ plennome Víctor Valdés i Arribas (prononco [], naskiĝis en L'Hospitalet de Llobregat, Katalunio, do nun -aĝa) estas kataluna futbalisto. Ekde 2004 li membras en la vira kataluna, inter 2002 kaj 2003 membris en la junula hispana nacia teamo kaj ekde 2010 ankaŭ membras en la vira hispana nacia teamo de futbalo. Kiel membro de tiu hispana nacia teamo li partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, kiujn la hispana teamo venkis. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "12". Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 1992, unue en junula teamo, ekde 2000 en la dua kaj 2002 la unua profesia vira teamo, estas futbalisto de la klubo FC Barcelona.
Almese
Almese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Val della Torre, Rubiana, Villar Dora, Caselette kaj Avigliana.
Ŝnurkonduktilo
Ŝnurkonduktilo estas: Fleksebla kupra konduktilo, plej ofte duopa aŭ triopa, envolvita per kaŭĉuko kaj teksfadenoj kaj ekstere prezentanta aspekton de ŝnuro aŭ kordono; ĝi servas por konekti elektran aparaton aŭ lampon al kontaktoskatolo. (NPIV)
Anstataŭ kaŭĉuko kaj teksfadenoj nuntempe oni uzas plaston.
Teresa Hoppe
Teresa Jadwiga HOPPE (naskiĝis la 13-an de septembro 1947 en Kowalewo, en Pomerio) estas pola politikistino, instruistino, entreprenistino kaj aktivulino de la kaŝuba minoritato, vicprezidantino de Kaŝub-Pomeria Asocio, parlamentanino de la Pola Sejmo de la 2011 en la 7-a oficperiodo kaj la anino de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE).
Biografio
Ŝi finis la Hortikulturan Teknikumon en Pruszcz Gdański, kie en la jaro 1965 ŝi ricevis abiturientan diplomon. En la jaro 1979 ŝi finis Hortikulturan Fakultaton en Agrikultura Akademio (Universitato) en Poznano. En la jaro 1991 ŝi akiris titolon de magistro pri teologio en la Universitato je la nomo de Stefan Wyszyński t.e. en la Katolika Teologia Akademio.
Postdiplomajn studojn pri ĵurnalistiko ŝi finis en Altlernejo de Socia Komunikado en Gdynia.
Faklaboron ŝi komencis en la duono de la 60-aj jaroj de pasinta jc. Ŝi eklaboris en la Stacio de Kultivado de Plantoj en Krokowa kaj en la Entrepreno pri Urbaj Vojoj kaj Verdaĵoj en Gdynia, kie ŝi ekloĝis en la jaro 1975. Poste ŝi havis privatan entreprenon. De la komenco de la 90-aj jaroj de pasinta jc ŝi dum dek kelkaj jaroj instruis religion en unu el la bazaj lernejoj en Gdynia.
En la jaro 1980 ŝi aliĝis al la Sendependa Memstara Sindikato Solidareco, poste kunlaboris kun la Civitana Komitato Solidareco. En la unua duono de la 80-aj jaroj de la pasinta jc aliĝis al la Kaŝub-Pomeria Asocio, kaj reaktivigis la Filion de la Asocio en Gdynia. En la jaro 2010 ŝi estis kandidatino por la posteno Prezidanto de la Asocio, tamen malvenkis kun Łukasz Grzędzicki. Ŝi plenumis plurajn funkciojn en tiu Asocio i.a. vicprezidantino en la oficperiodo 2011 – 2013. Ŝi estis engaĝiĝinta en la popularigado de la kaŝubia folkloro kaj iniciatis la kreon de la Centro de Kaŝub-Pomeria Kulturo kaj ankaŭ promociis la eldonadon de la lokaj gazetoj kaj publikaĵoj kaj ankaŭ la popularigadon kaj disvastigon de la kaŝuba lingvo.
Dum la parlamentanaj balotoj en la jaro 2011 ŝi estis senpartia kandidatino, sed de la listo de Civitana Platformo en la balotregiono n-ro 26 en Gdynia. Ŝi akiris la mandaton la parlamentanino de Pola Sejmo de la 7-a oficperiodo akirante 7552 da balotvoĉoj.
Oktobre 2015 ŝi estas kandidatino en parlamentaj balotoj al Pola Sejmo de la Civitana Platformo en la balot-regiono n-ro 26 (Gdynia) en la distriktoj: Gdynia, Slupsko, Wejherowo kaj Rumia.
En la jaro 2006 ŝi ricevis la ŝtatan ordenon - Bronza Kruco de Merito.
Esperanto
En la jaro 2012 ŝi renkontiĝis en sia parlamentana oficejo en Gdynia kun la anoj de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) Kazimierz Krzyżak kaj Eduardo Kozyra kiuj konvinkis ŝin aliĝi al la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE). Kiam la 15-an de marto 2013 okazis en Gdynia la vernisaĝo de la Senata Ekspozicio "125 jaroj de la lingvo Esperanto" ŝi sendis tien sian asistantinon el sia parlamentana oficejo de Gdynia. Al la PGAE apartenas i.a. Prezidanto de Eŭropa Komisiono de Pola Senato prof. d-ro habil. Edmund Wittbrodt (la prezidanto de PGAE), parlamentanino de Sejmo Ligia Krajewska (la vicprezidantino de PGAE), Vicprezidanto de Pola Senato Jan Wyrowiński, Vic-Prezidantino de Pola Senato Grażyna Sztark, Ĉef-ministro de Pola Registaro Włodzimierz Cimoszewicz, senatanoj: Roman Zaborowski, Andrzej Grzyb, Mieczysław Augustyn, Kazimierz Kleina, Stanisław Jurcewicz, Jan Maria Jackowski, Sławomir Preiss, du aliaj parlamentanoj de Pola Sejmo: universitata prof., poligloto kaj esperantisto Tadeusz Iwiński, alia poligloto kaj esperantisto d-ro Robert Biedroń ... kaj pluraj aliaj.
Jen ligilo al la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE): http://www.senat.gov.pl/sklad/senatorowie/zespoly/parlamentarny,68,parlamentarny-zespol-wspierania-jezyka-esperanto.html   (en la pola).
Vinjeto
Vinjeto estas malgranda ornama desegnaĵo, metita jen ĉe la komenco jen ĉe la fino de libro aŭ de ĉapitro kaj en la Mezepokaj manuskriptoj, komenca litero, ornamita ofte per vinberaj ĉiroj. Kaj tiu deveno derivas ankaŭ la nomo, ĉar vitejo estas vinea en la latina, viña en la hispana, kaj de tie viñeta ktp.
Laŭ Francisko Azorín vinjeto estas Desegnaĵeto por ornami libron, metita ĉe la komenco aŭ ĉe la fino de ĉapitro. Li indikas etimologion el la latina vinea (vinberujo). Kaj li aldonas la terminon vinjeti, por desegni vinjeton; ilustri libron per vinjetoj.
En filatelo la termino vinjeto utilas ĉu por la centra bildo de la poŝtmarko, ĉur por aparta paperaĵo sen poŝta valoro, sed kiu foje akompanas bilde la poŝtmarkon kaj formas parton kun ĝi el artaĵo.
Sioux Falls
Geografio
Sioux Falls (el la angla lingvo, tradukiĝas "Siuaj akvofaloj") situas sur montetaro laŭ rivero Big Sioux en la meza-norda landparto de Usono, en la sudorienta parto de Suda Dakoto, en la suda parto de la kantono. Minesoto troviĝas 24, Iovao 13 km.
Historio
La akvofalo mem kreiĝis dum la lasta glaciepoko. Tiu logis la indianojn. Francaj vojaĝantoj aŭ esploristoj vizitis la areon en la 18-a jarcento, la unua dokumentita vizito de la akvofalo okazis en 1832. Sioux Falls estis fondita en 1856, kiam 17 homoj pasis "la unuan vintron" en tiu loko. En 1862 pro konflikto kun la indianoj la vilaĝo estis forlasita, poste bruligita. Post 3 jaroj la urbeto estis refondita. Evoluo okazis nur en 1909 pro aera bazo. En 1981 Citibank establis tie gravan centron.
Klimato
En Sioux Falls la temperaturo averaĝe varias inter 1-14 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 29 °C, rekorde 43 °C. La malvarmo kulminas en januaro averaĝe 14 °C. La precipitaĵo estas sume en la tuta jaro 669 mm. En ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj. La precipitaĵoj kulminas en junio kaj malkulminas januare.
Trafiko
Sioux Falls havas regionan flughavenon. El la urbego aŭtovojoj kuras al Kanado, Kansasurbo (Misurio), Vajomingo kaj Minesoto, ĉefvojo al Iovao. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Argentina Revolucio
Argentina Revolucio aŭ en hispana Revolución Argentina estas la nomo per kiu oni memnomiĝis la militista diktaturo kiu elpostenigis la prezidenton de la radikala partio Unión Cívica Radical del Pueblo Arturo Illia, pere de puĉo okazinta la 28-a de junio de 1966 en Argentino. La Revolución Argentina ne prezentiĝis kiel "provizora", kiel ĉe ĉiuj antaŭaj puĉoj, sed male intencis establiĝi kiel nova politika sistemo de konstanta stilo, poste nomita Estado burocrático autoritario (EBA).
La alta politika kaj socia konflikteco generita dum la Argentina Revolucio kaj la luktado inter la diversaj militistaj sektoroj okazigis du internajn puĉojn, kaj tiele sinsekvis sin en la povo tri militistaj diktatoroj: nome Juan Carlos Onganía (1966-1970), Roberto Marcelo Levingston (1970-1971) kaj Alejandro Agustín Lanusse (1971-1973). Ĉirkaŭita de popola insurekcio kreskanta kaj ĝenerala, la diktaturo organizis balotan eliron kun partopreno de la peronismo (kvankam kun malpermeso de la kandidateco de Juan Domingo Perón mem), en 1973, en kiu venkis precize la kandidato peronista Héctor J. Cámpora, kun la 49,53% de la voĉdonoj, kiu siavice rezignis por permesi novajn liberajn balotadojn, en kiuj venkis Perón per la 62% de la voĉdonoj.
Satu Nou de Sus
Satu Nou de Sus (hungare: Felsőújfalu) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 657 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1018 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1828. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Baia Sprie.
Bauru (mezoregiono)
La mezoregiono de Bauru estas unu de la 15 mezoregionoj de la brazila subŝtato de San-Paŭlio. Ĝi enhavas 56 municipojn kuniĝantas en 5 mikroregionoj.
Blankvizaĝa kolombo
La Blankvizaĝa kolombo aŭ Longvosta kolombo laŭ la scienca nomo (Leptotila megalura) estas granda specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Argentino kaj Bolivio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj malsekaj montararbaroj.
Aspekto
Temas pri bruneca kolombo, pli malhela en dorso kaj flugiloj; ankaŭ la longa vosto estas malhelbruna kun blankaj plumopintoj en eksteraj vostoplumoj. La brusto kaj kapoverto estas ruĝece helbrunaj, dum vizaĝo kaj gorĝo estas tre blankaj, dum okulareo estas iom helgriza kun ruĝa okulringo. La beko estas nigreca kaj la kruroj ruĝaj.
NRZ
NRZ povas esti:
András Bárdossy
András Bárdossy [andrAŝ bArdoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bárdossy András estas hungara-germana hidrologo, profesoro, membro (ekstera (2013)) de Hungara Scienca Akademio. Lia patro estis György Bárdossy.
András Bárdossy naskiĝis en 1954 en Budapeŝto.
Biografio
Pri studjaroj de András Bárdossy mankas informoj, supozeble li akiris diplomon en sia naskiĝurbo. Li estis asistanto en Budapeŝto en 1981, en Karlsruhe en 1993, Same en 1993 li akiris sciencan gradon Ph.D. Post 2 jaroj li apartenis al Universitato de Stutgarto. Li ricevis premion en 2006.
Saint-Juvin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Nova Roma do Sul
Nova Roma do Sul estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Caxias do Sul. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Béla Szász
Béla Szász
Traktato de Ŝimoda
Traktato de Ŝimoda (ruse: Симодский договор aŭ Симодский трактат; japane: 日露和親条約 [niĉiro ŭaŝin ĝōjaku]) estas komerca, ŝipagada kaj limdifina traktato inter Japanio kaj Rusio. Ĝi estis subskribita la 7-an de februaro 1855 en la japana urbo Ŝimoda. La subskribintoj estis Kaŭaĝi Toŝiakira (Japanio) kaj rusa admiralo Jevfimij Putjatin.
La traktato signifis ankaŭ la estigon de la diplomatiaj kontaktoj inter la du landoj.
Parto de la traktato difinis la limigitan malfermon de tri havenoj Nagasaki, Ŝimoda kaj Hakodate, por ke la rusa floto povu sin provizi per akvo kaj ligno.
La traktato difinis ankaŭ la rusan-japanan limon: la Kurilaj insuloj norde kaj inkluzive de insulo Urup iĝis rusa teritorio; la insuloj sude de kaj inkluzive de Etorofu iĝis japana teritorio. La insulo Saĥaleno iĝis komuna posedaĵo. Surbaze de la diskutoj en la sekvaj jaroj inter la rusaj kaj japanaj setlantoj, la limo estis pli precize difinita en 1875 per Traktato de Sankt-Peterburgo.
Hodiaŭ, la traktato estas grava bazo por la japana pozicio en la konflikto de Kurilaj insuloj.
Administracia juĝistaro en Francio
En Francio la administracia juĝistaro dividiĝas en tri nivelojn:
Krome fakaj instancoj zorgas pri jurkonfliktoj buĝetaj (revizoraj juĝistoj) k.a.
Juan Manuel Mata
Juan Manuel MATA (prononco [], naskiĝis, do nun -aĝa) estas hispana /kataluna futbalisto. Li kiel membro de la hispana nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, kiujn la hispana teamo venkis, kaj en la sama pozicio ankaŭ partoprenis en la matĉoj de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj de la Futbala Mondpokalo 2014. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "13". Ekster naciaj matĉoj, li ekde la jaro 2007 estas futbalisto de la klubo Valencia CF''.
1760 Sandra
1760 Sandra estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Ernest Leonard Johnson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Sandra", tiu de la avino de la malkovrinto.
Dekoltaĵo
Dekoltaĵo estas maniero, kiel vesto ĉirkaŭ kaj malsupre de la kolo estas tajlita aŭ dekoltita. La formo de dekoltaĵo dependas de la sekso de la vestanto kaj de la modo.
Formoj de dekoltaĵo
La dekoltaĵo varias laŭ la modo, la sezono kaj la loko. Por virinaj vestoj ĝi estas tre varia, ĝi povas esti ronda, v-forma, kvadrata aŭ boatforma.
Kisbánya
Kisbánya estas la hungara nomo de la sekvaj rumanaj vilaĝoj:
La Croix
La Croix (france [laˈkʁwa]), kies signifo en la franca lingvo estas "La Kruco", aperas en la sekvantaj lokoj:
Hackerberg
Hackerberg, hungare Vághegy [vAghedj], kroate Stinjacki Vrh, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Güssing. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Berg kaj hegy signifas: monto.
Situo
Hackerberg troviĝas laŭ negrava flankovojo (dum la hungara erao ĉe la aŭstra landlimo.
Historio
Post la mezepoko rifuĝintaj kroatoj alvenis. En 1910 vivis en la komunumo 488 homoj (271 germanoj, 214 kroatoj, 2 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon Vághegy apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 2001 vivis en Hackerberg 384 homoj (306 germanoj, 58 kroatoj, 4 hungaroj kaj aliaj).
Pedofilia movado en Francio
La pedofilia movado en Francio estas socipolitika kaj kultura movado defendanta socian akceptadon de pedofilio kaj de tio, kion la pedofiliaj aktivuloj difinas kiel konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj, naskiĝinta en la kunteksto de la seksa revolucio komencita surbaze de la eventoj de majo de la 68a. Ĝiaj ĉefaj reprezentantoj kaj instigantoj estis verkistoj kiel Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff.
Influo de majo de la 68a
En majo 1968 aperis algluitaj sur la muroj de Sorbono ok afiŝoj en nomo de iu Komitato de Revoluciista Pederastia Agado (Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire, CAPR), kiu lanĉis alvokon al la seksaj minoritatoj ("pederastoj, lesbaninoj ktp.") por konsciiĝi pri "[ilia] rajto esprimi tute libere [iliajn] elektojn aŭ [iliajn] amajn apartaĵojn kaj stimuli per [ilia] ekzemplo veran seksan liberigadon". Sekvatage ili estis elŝiritaj de maldekstrismaj aktivuloj kiuj juĝis, ke ili makulis la aferon de la Revolucio. La teksto Teksto de la pamfleto: estis tiam presita po 500 ekzempleroj kaj distribuita en Odéon kaj Sorbono. La aŭtoroj de la agado estis la samseksemaj aktivuloj Guy Chevalier kaj Pierre Hahn, tiam studentoj pri moderna beletro, kiuj decidis redakti la pamfleton post konstati la ignoradon de la samseksema afero fare de la movadoj de majo de la 68a.
Ekde 1968 la defendo de pedofilio iĝas tre polemika ĉe la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo Vive le Révolution, gvidita de Roland Castro, parte okazas pro la debatoj pri la temo. En la sama epoko, la redakcio de la revuo Politique-Hebdo malakceptas, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties "por-pedofiliaj sintenoj". Tankonalasanté, kritika revuo de la medicina institucio, ĉesas aperadi pro la provoj de unu sektoro favora al pedofolio uzi ĝin kiel vektoron de ĝiaj ideoj. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala socialismo, kiel la Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado kaj aliaj pli gravaj organizaĵoj, kiel la Ligo Komunista Revoluciista, apogas la pedofilian liberigadon.
La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kio permesis al verkistoj kiel Henry de Montherlant aŭ André Gide agnoski ilian ŝaton al neplenkreskuloj sen esti persekutitaj, aŭ kiel Roger Peyrefitte atingi skandalan sukceson, permesas al aliaj, kiel Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff, defendi ekde la fino de la 1960aj jaroj apertajn diskursojn favore al pedofilio.
1970aj jaroj
Dum la 1970aj jaroj la defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperas kiel defion al la malpermesoj. De la Fronto Samseksema de Revoluciista Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo Le Gai Pied, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiel Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartiĝon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel "novan reĝimon de kontrolo de la sekseco", ĉiuj petas la agnoskon de la "periferiaj seksemoj". Kelkaj komunikiloj, kiel la maldekstrismaj ĵurnaloj Le Monde kaj Libération, kontribuas al disvastigado de tiuj ĉi ideoj per publikigo de peticioj pri la temo, nefermitaj leteroj kaj intervjuoj kun pedofiloj kiuj rakontas sian sperton.
Tony Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, Récidive, kaj en 1973 gajnas la Premion Médicis, aperte deklaras sin pedofilo. En 1974 li publikigas Le Bon Sexe illustré ("La bona sekso ilustrita"), eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke "oni devas agnoski al neplenkreskuloj, infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori". En 1975 li ĝisfunde elvolvas siajn ideojn en nova eseo, L’Enfant au masculin ("La infano virsekse"), en kiu li asertas, ke li havis seksajn kunulojn 6-jaraĝaj. Matzneff, kiu abunde parolas en siaj libroj pri sia prefero al geadoleskantoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj, samtempe kunlaborante en ĵurnaloj kiel Le Monde, publikigas la saman jaron Les Moins de seize ans ("La malpli-ol-16-jaruloj"), verketo en kiu li ekzaltas la pederastian amon. Ankoraŭ en 1974 la filozofo René Schérer publikigas Émile perverti ("La koruptita Emilio"), eseo dediĉita al la rilato inter edukado kaj sekseco, kie li denuncas la "infanigan efikon de la lernejo" kaj kritikas le fakton, ke la nuntempa edukado ekskludas la seksdeziron el la instrua rilato. Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktas en 1976 unu numeron de la revuo Recherches pri infaneco kaj edukado, kun la apogo, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signas la apogeon de ĉi tiu speco de intelekta diskurso pri pedofilio kaj hebefilio.
Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento
Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutis reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj petas malkrimigon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej rimarkinda, aperinta en Le Monde la 26an de januaro 1977 kaj ankaŭ reproduktita de Libération, titoliĝis Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs [Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj] kaj estis skribita subtene al tri francaj civitanoj kiuj estis aperintaj antaŭ la Tribunalo de Versailles sub akuzoj pri “senperfortaj atencoj al la pudoro sur neplenaĝulojn malpli ol 15-jaraj” kaj pri esti fotografintaj siajn minoraĝajn kunulojn. Tri el ili restis en preventa aresto jam de 1973, kion la letero kvalifas “skandala”. La teksto diras, ke la infanoj suferis “nenian perforton” kaj la rilatoj estis “konsentaj”, kaj ĝi aldonas: “Se knabino 13-jara havas la rajton al [antikocipa] pilolo, por kio supoze ĝi estas?” kaj “tri jaroj pro kelkaj kisoj kaj karesoj, sufiĉe!” ,
La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 gravuloj, inter ili la filozofoj Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektita membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj Louis Aragon, Catherine Millet kaj Philippe Sollers, kaj la pediatro kaj infana psikanalisto Françoise Dolto.
La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio fundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu ili klarigas ties kialojn favore al nuligo de la aĝo de konsento. La konversacio aperis en la franca kun la titolo La Loi de la pudeur ("La leĝo de la pudoro").
En 1979, la ĵurnalo Libération publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri "seksa delikto sur neplenaĝulojn" kiu atendis juĝon jam de 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 personoj, inter ili Pascal Bruckner, Georges Moustaki kaj Christiane Rochefort. La letero informas, ke Gérard loĝas kun knabinoj aĝaj de 6 al 12 jaroj, "kies radianta mieno montras antaŭ ĉiuj, ankaŭ iliaj gepatroj, la feliĉon kiun ili trovas [ĉe Gérard]".
1980aj jaroj
Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (malproksime de la kampanjoj de 1977 kontraŭ la infana pornografio en Usono) komencas malprogresi pro drasta moral-ŝanĝo rilate al pedofilio. La cenzuro intensiĝas kaj la pedofiloj komencas esti rigardataj de la publika opinio kiel la plej fianiman krimulon. Aŭtoroj kiel Frits Bernard kaj Bruce Rind kvalifis "histeria" la novan sintenon estiginta en ĉi tiu jardeko al pedofilio.
La 20an de junio 1981 Libération publikigas artikolon titolitan "Câlins enfantins", indulgeme prezentanta la ateston de unu pedofilo pri siaj seksrilatoj kun 5-jara knabino. . Tiuj ĉi publikaĵoj evidentigas, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de diskuto de la socio kaj ili estas depostulitaj antaŭ ĉio en nomo de parollibereco. En tiu ĉi epoko, la diskursoj favore al seksa liberigado de la infanoj faras sian truon sub la protekto de alternativaj movadoj kiel la kontraŭpsikiatrio kaj la samseksema aktivismo.
En oktobro 1982 eksplodas en Francio la afero Coral, pri supozataj seksaj misuzoj en akcepteja centro kiu sekvas la principojn de la antipsikiatrio. Diversaj publikaj gravuloj restas kulpigitaj dum iom da tempo, inter ili René Schérer kaj Gabriel Matzneff; tiu ĉi lasta estas maldungita de Le Monde post lia kulpigo. Kvankam ili estas absolvotaj kaj la kondamnoj al kelkaj el la implikitoj, pro konsentaj seksrilatoj kun adoleskantoj, estas fine tre malaltaj, la afero havas vastan amaskomunukilan eĥon kiu altiras la atenton al la akceptejaj centroj kaj kontribuas por pridubi antipsikiatrion.
Ekde 1982 okazas en la Eŭropa publika opinio radikala sinten-ŝanĝo al pedofilio. En tiu ĉi jardeko, la ideo ke iu ajn sekskontakto inter plenkreskuloj kaj infanoj kaŭzas gravajn psikologiajn sekvojn sur ĉi-lastajn iĝas tre disvastigita opinio. Unu el la ĉefaj kaŭzoj troviĝas en la sensaciismo de la amaskomunikiloj, kiuj sisteme asocias pedofilion kun seksa misuzo kaj perforto.
Kvankam aŭtoroj kiel Matzneff restas ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj komunukiloj, oni jam ne aŭdas multe pri ili. La nuntempaj artistoj kiuj, sen esti pedofiloj, prezentas scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreas verkojn sufiĉe ambiguaj por esti tiusence interpretitaj de kelkiuj, estas motivo de skandalo kaj cenzuro.
Dum tiu ĉi jardeko, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, aperadas en Francio diversaj revuoj pli malpli ligitaj al la pedofilia movado, kiel  Palestra aŭ Gaie France (1986-1993), samseksema magazino proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Aperadas ankaŭ multaj fotografiaj revuoj: Backside (1983-1985), Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985), Jean's , (1985) kaj Photokid (1986).
Ĥufua ŝipo
La Ĥufua ŝipo estas senŝanĝa kompletgranda ŝipo el Antikva Egipto kiu estis sigelita en ŝtonkaŝejo de la Nekropolo de Gizo ĉe la piedo de la Piramido de Keopso ĉirkaŭ la jaro 2500 a.K. La ŝipo nune estas konservita en la aparta muzeo pri la Giza Sunŝipo. La ŝipo estis preskaŭ certe konstruita por Ĥufu (nome reĝo de Keopso), nome dua faraono de la Kvara Dinastio de la Malnova Imperio de Egiptio. Kiel ĉe aliaj entombigitaj ŝipoj de Antikva Egipto, ĝi estis ŝajne parto de la ampleksaj tombaj donacoj intencitaj por uzado en la postmorto, kaj ne enhavis korpojn, malkiel nordaj eŭropaj funebroŝipoj.
Kantono Hall (Teksaso)
La malurba kantono Hall situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La kantona ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Memphis.
Chiuzbaia
Chiuzbaia [kjuzbaja] (hungare: Kisbánya) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 833 loĝantojn (rumanoj); en 1992 732 (rumanoj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Baia Sprie.
974 Lioba
974 Lioba estas malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sanktulinon Lioba de Tauberbischofsheim.
133250 Rubik
133250 Rubik estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 5-an de septembro 2003 de la hungaraj geastronomoj Sipőcz Brigitta kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hungaran arĥitekton Rubik Ernő, profesoron ĉe la Arta Universitato Moholy-Nagy. Li estas tutmonde famkonata kiel kreinto de meĥanismaj enigmoj kaj ludaĵoj.
34796 Rheamalhotra
34796 Rheamalhotra estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 16-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Rhea Malhotra, plej bonan en ŝia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri biokemio. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Moravian Academy de Bethlehem (Pensilvanio, Usono).
Pengo
La pengo, pengő, estis la oficiala monunuo de Hungara reĝlando de la  ĝis la.
Post la Unua Mondmilito, en Hungario oni uzis la monunuon krono, kiu rapide perdis la valoron. Por malhelpi la inflacion, oni fondis la Hungaran Nacian Bankon en 1924. Post tio, la hungara registaro emisiis ŝtatan obligacion, eksterlande aĉeteblan (t.n. popolliga obligacio). La hungara registaro bazis la jaran buĝeton en 1925 je orbazo, la valoron de la krono ligis al la brita pundo. La financa komisio de la Ligo de Nacioj aprobis en septembro samjare la raporton pri financa situo de Hungario, tiel ebliĝis enkonduki la novan monunuon. La nova monunuo aperis fine de 1926 kaj oni deklaris ties valoron, ke 1 kg pura oro egalas al 3800 pengoj, sed tiun ŝanĝeblecon oni malebligis post la granda depresio de 1929–33.
Post la Dua Mondmilito okazis en Hungario la plej granda inflacio de la mondo. Stabilecon de la hungara ekonomio kreis nur la enkonduko de nova monunuo: La ekvalidis la forinto, kiu tiam egalis al 400.000 kvarilionoj (4 kun 29 nuloj: 400.000.000.000.000.000.000.000.000.000) da pengoj aŭ al 200 milionoj da impostpengoj.
La monero de pengo estis la filero (= 1 centono de pengo).
Pri la nomo
La hungara nomo pengő (laŭvorte plektranta) signifis pli frue - en ĝenerala parolo - metalmonon, kiu donis plektran sonon kiam oni batetis ĝin al dura objekto. Iam oni nomis ĉiun noblametalan monon pengő post ties plektra sono. Tiu sono signis la bonecon, oran kaj arĝentan entenon. Ĝis 1858 ekzistis eĉ aparta pengo-forinto, kiu estis pregita el arĝento.
Doubravice (Homole u Panny)
Doubravice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Homole u Panny en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Homole u Panny. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Doubravice situas en katastra teritorio Homole u Panny kun areo 3,3 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1057.
Heiligkreuz
Heiligkreuz havas diversajn signifojn:
Henry Royce
Sir Frederick Henry Royce (naskiĝis la 27-an de marto 1863 en Alwalton, Peterborough; mortis la 22-an de aprilo 1933) estis pioniro de aŭtomobila produktado. Kune kun Charles Stewart Rolls li estis la fondinto de la aŭtomobilprodukta firmao Rolls-Royce.
Royce naskiĝis kiel kvina infano de siaj gepatroj. La patro estis muelisto. En 1867 divorciĝis la gepatroj, kaj la patro kun la du plej junaj filoj, inter ili Henry, translokiĝis al Londono kaj jam mortis en 1872, kiam Henry estis naŭ-jara. Henry sekve devis labori kiel gazeta vendisto kaj telegrafa mesaĝisto. En aĝo de 14 jaroj li eklaboris kiel metilernanto en la lokomotivoprodukta firmao de la fervoja entrepreno Great Northern Railway en Peterborough. Pli poste li laboris en firmaoj en Leeds kaj Londono, kaj en 1884 per bankrotiĝo de la lasta firmao senlaboriĝas.
Kun la elektroinĝeniero Ernest Claremont li en Manĉestro fondas firmaon kiu produktas dompordajn sonorilojn, ampolingojn, dinamojn kaj elektromotorojn. La firmao eksukcesas kiam ĝi ekuzas elektromotorojn anstataŭ vapormaŝinojn por konstruejaj gruoj. Ekde la jaro 1894 konstruiĝis potencaj grupoj por konstruado de pontoj, kaj la firmao iĝas akcia kompanio. Tiutempe Henry Royce jam severe malsanas. La kuracisto rekomendas al li ekskursi al la kamparo, por spiri bonan aeron, kaj Royce tiukaze aĉetas veturilojn unue de la firmao De Dion-Bouton kaj poste Decauville, kiuj ambaŭ ne kontentigas lin. Rezulte li konstruas propran aŭton, kiun vidas Charles Royce kaj kune ili en 1904 fondas la aŭtomobilproduktan firmaon Rolls-Royce.