cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Makiavelo
La politika pensaro de Nikolao Makiavelo
Sed la fakto estas ke tio kion Makiavelo proponas estas la dubinda morala relativismo. Hannah Arendt verkis, ke "la malforteco de la argumento de la minora malbono estis ĉiam ke tiuj kiuj elektis la minoran malbonon forgesas tre rapide ke ili elektis fakte la malbonon". Sed insistante en la relativismaj ideoj de la makiavelismo, Hobbes asertis, ke: «Dum la homoj vivas sen esti kontrolitaj de komuna povo kiu tenu ilin ĉiujn timigitajn, ili estas en militkondiĉo, milito de ĉiu homo kontraŭ ĉiu homo». Tio estas, ke la kolektiva politika povo timigas la homojn (keep them all in awe) kaj pere de tiu «adorata timo», tio estas, pere de la timo, oni konstituas politikan korpon kapablan bremsi pere de dominado kaj violento (tio estas, pere de la malbono) la militon kaj la konstantan kaoson. La malica kliniĝo de homoj faras denove necesa la aliancon de la povo kun la malbono mem por produkti la taŭgajn rezultojn de la kunvivado kaj la paco. Por la liberalismo, la povo estas malbono, certe... kaj malbono necesa, sed, pro tio mem, se oni volas ĝui la sekurecon produktitan antaŭ la anarkio, oni devas ankaŭ kontroli kaj limigi ĝin, ĉar sen tiu retenado ĝi ne estas utila, ĝi ne produktas la atribuitajn funkciojn, kiuj estas la sekureco, la paco kaj la kunvivado; la malbono, tiel, ĉar ĝi al ni estas necesa, ĝi devas esti kontrolita (svingante antaŭ tiu niajn rajtojn), submetita (al la konsento de la obeantoj), klinigita al niaj interesoj (pere de la reprezentado), disigita (dividante siajn povojn), regulita (submetante ĝin al la hegemonio de la leĝaro).
Kaj moderne Peter Sloterdijk kritikis la troan disvolvigon de la makiavela koncepto de racio de ŝtato kaj la enorman malbonon kiun ĝi faris en sia libro Kritik der zynischen Vernunft (Kritiko de la cinika racio, 1983). Laŭ li, la «falsa konscio kleriga» adoptas formon de agado tian ke eĉ sciante ke la idealoj kiujn ĝi etendis (racio, progreso, vereco, dialogo) ne estas (kaj neniam estis) eblaj, «ili klopodas reteni en la establitan ordon, produktante tipon de personoj kiuj, kvankam publike ne pridemandu tiujn idealojn, ili vivas ekster tiuj kaj kun kompleta libereco kaj supereco en tio kion Sloterdijk nomas kinismo ».
En Esperanto aperis
La Princo
Kimondom
Kimondom (Mi Eldiras) estis raportgazeto en Satu Mare respektive en Arad redaktite de György Ferenczy de 3-a de septembro 1933 ĝis februaro 1939. Ĝi servis la interesojn de rumana liberala partio.
Kis Tükör
Kis Tükör (Malgranda Spegulo) estis reformita familigazeto inter 1893 kaj 1907 en Budapest, respektive en Kolozsvár, sekve kun daŭra numerado inter 20-a de februaro 1926 kaj 23-a de decembro 1933 same en Kluĵo redaktite de István Kecskeméthy. Al ĝiaj kunlaborantoj apartenis Mihály Szabolcska kaj Miklós Móricz.
Vecerd
Vecerd [veĉerd] (hungare: Vecsérd, germane: Busshardt) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Agnita. Administre ĝi apartenas al Bârghiş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 653 loĝantojn (rumanoj); en 1992 161 (rumanoj).
Lanarvily
(jen france, bretone Lannarvili) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Jerzy Hoffman
Jerzy Julian Hoffman (esperante: Georgo Hoffman ; naskiĝis la 15-an de marto 1932 en Krakovo, Pollando) estas pola filmreĝisoro kaj scenaristo. La plej fama filmo de li estas nomumita por Oskar-premio "La diluvo" (1974).
Kantono Saint-Vallier
La kantono Saint-Vallier (france canton de Saint-Vallier) estas franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la 16 kantonoj de la arondismento de Valence. Ĝia ĉefurbo estas Saint-Vallier.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Saint-Vallier la jenaj 18 francaj komunumoj :
Hiroto Mogi
Hiroto Mogi (茂木 弘人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe kaj Fukushima United FC.
UK 1948
La 33-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en 1948 en Malmö, Svedio. Aliĝis 1761 partoprenantoj el 33 landoj. La organizan komitaton kaj la kongreson mem prezidis Jan Strönne.
BA16
BA16 estas la deksesa numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en februaro 2013.
Enhavo
Prezento (Jorge Camacho)
Phil Woolas
Phil WOOLAS aŭ Philip James Woolas (naskiĝis la 11-an de decembro 1959 en Scunthorpe, Lincolnshire, Anglio ) estas brita politikisto, ano de la brita Laborista Partio, parlamentano kaj ministro pri enmigrado en la Home Office kaj pri la trezoro.
Deinoniko
Deinoniko estis teropoda dinosaŭro de la familio dromeosaŭreda. Ĝi estas konita ĉar ĝi donis multajn informadojn pri tiu familio kaj ĝia terura ungego. Ĝi vivis en Nordameriko inter -112 kaj -100 jarmilionoj (inter la komenciĝo kaj la finiĝo de la Albieno) kaj estis 3 ĝis 3,4 metroj longe kaj ĉirkaŭ 1,2 metro alte. Ĝiaj fosilioj estas retrovitaj en la Montano, la Vajomingo kaj la Oklahomo, en formacioj de Kloverlo kaj de Antlerso. Dentoj estas retrovitaj kaj eble apartenis de Deinoniko, en Marilando.
Historio
Nia scio pri la dromeosaŭredoj restis longtempe maldensa, sed en 1964, Grant Meyer kaj la profesoro John Ostrom, de la universitato de Yale, malkovris novan fosiliozan pejzaĝon en la sudo de la Montano. Dum du jaroj, oni seninterrompe serĉfosis en tiu mino, kaj tio lasis ĝisdatigi centajn ostojn kiuj plimulte apartenis novan karnomanĝan dinosaŭron baptitan Deinonychus (terura ungego latine) antirrhopus ("kontraŭpezo", pro la vosto). Malpost la analizado la multajn skeletojn de la dinosaŭro, kiu malkaŝis serion da novajn kaj estintajn informojn, kiuj precizigis tiom la genro kaj la karakterizaro de la specimeno, kiom ĝia parencareco kun la unuan konitan dromeosaŭredon, Dromaeosaurus. Ambaŭ posedis tre elstaran apartaĵon : grandegan falĉileta ungegon al la dua piedfingro. Oni tiam faris komparojn kun alia dinosaŭro, konita ekde 1924, Velociraptor. Danke al la multaj fosilioj de Deinoniko, Grant Meyer neprigis al la "dinosaŭra renaskiĝo" kaj ekflamigis la debaton por scii ĉu la dinosaŭroj havis varmsangon. Antaŭ lia esploro, oni popole opiniis ke la dinosaŭroj estis dikegaj kaj gigantegaj reptilioj kiuj ne sukcesis delokiĝi. Deinoniko alportis la informon, ke multaj dinosaŭroj estis maldikaj, malgrandaj, bone faritaj kaj havis horizontalan pozadon. Deinoniko plie havis grandungegon, kvazaŭ rabobirdo, kaj do estis vivuma kaptaĵmanĝo.
Taksonomio
Deinoniko estis parencece proksima de la pli malgranda Velociraptoro. Kune, ili formis kladon noman Velociraptorenojn (origine Velociraptorinae). Debutiĝe tiu nomo nur estis por Velociraptoro kaj estis inventita de Rinchen Barsbold en 1983. Pli poste, Phil Currie inkluzivis ene multajn dromeosaŭredojn. Kun la troodontedoj, la dromeosaŭredoj formis la kladon de la Deinonikosaŭrioj, kiu estas frata takso de la Birdoj.
Ĝia kapo
Ĝia kapo estis relative dika sed malpeza, kaj posedis largajn laterajn aperturojn por la okuloj kaj makzelaj muskoloj. Ĝi havis bonan vidadon. Tiu utilis por ĉasisto. Ĝi ankaŭ posedis grandajn dentojn, garnitaj kun krenelitaj randoj por tranĉi viandon. Ili kurbis al la direkto al malantaŭo. Ĝi povis do eltiri al ĉiu mordo grandajn ĉirpecojn. Tiuj karakterizoj ebligas de supozi ke ĝi estis akrevida kaptaĵmanĝo, kaj el kiu la faŭko kreitis por mortigi ĝiajn kaptaĵojn kaj manĝaĉi ilin. La maldika ostĉarpento de sia kranio igis ĝin etpeza kaj fukcia. Sia denta bato certestis timinda per la grandaj spacoj por la makzelaj muskoloj. Tiuj ĉi disdonis sin en du aroj : la unua aro (la capiti-mandibularis) servis je farigi kun forteco la ambaŭajn makzelojn kiam la buŝo estis preskaŭ fermita, la dua aro (la pterygoideus) servis kiam la makzeloj estis malfermitegaj kaj refermeblis ilin kun rapida klakbato. Ĉe Deinoniko, tiu muskola aro estis tre evolua kaj tre fortega. La supro de la kranio malbonĉance estas malbone konservita. La kolo de Deinoniko estis relative minca kaj longforma, tre kurba kaj movebla, kaj ĝia kapo havis tre granda movlibereco. Sed ĝia dorso estis retestigita kun kruteco per fortaj ligamentoj. Kiam ĝi marŝis aŭ kuris, tiu kruteco estis bezona por ke ĝi ne faliĝintu. Ĝia vosto ankaŭ estis je iel relative rigida, sed ĝi havis ankaŭ grandeta movlibereco.
Ĝiaj brakoj
Ĝiaj brakoj estis longaj kaj ĝiaj trifingraj manoj, kun ungegoj forte kurbaj. Tiaj tetrapodaĵoj certe servis je kapti kaj poste firme manteni la kaptaĵojn sur la grundo. Se ĝiaj brakoj estis ankaŭ fortaj kaj longaj, tio certe estis pro la afekteco je utili ilin.
Ĝiaj gamboj
La gambo de Deinoniko estis ĝia tetrapodaĵo la plej mirinda. Oni vidivas, ke la femurosto estis relative kurta, pli kurta en ĉiu okazo ol la tibia kaj fibula segmento. Tiu karakterizo estas ofte partigita per la bestoj povinta tre rapide kuri. La ostoj de la piedo estas kurtaj kaj masivaj – pli kurtaj ol en rapida kurbesto – kaj modifi sin por simpla kaŭzo : anstataŭ posedi tri fingrojn kvazaŭe longece samaj kaj streĉaj en la direkto al la antaŭon, Deinoniko nur posedis du fingrojn (la tria kaj la kvara), adaptita je paŝi, dum la dua fingro ekipitas grandan ungegon en falĉileto kaj la unua malpliigitas je rostreto orienta en la direkto al la malantaŭo. La evolueco de tiu giganta ungego nur povesti timinda armo, la kaŝa mortigaĵo de la besto. Ĝi verŝajne impetis al ĝia kaptaĵo, malantaŭaj piedoj antaŭe, kaj rapidege tranĉostrekis ĝin danke al ĝiaj vifaj muskoloj kaj al ĝiaj du ungegoj en falĉileto.
Manĝostrategio
Deinoniko estis do besto kun kaptaĵmanĝa vivmaniero. Ĝi videble estis relative malgranda, ĉirkaŭ 3 ĝis 3,5 longaj metroj. Ĝia naturmedio superplenis je saŭropodoj, je ankilosaŭruloj kaj je igvanodontedoj, sed ankaŭ je teropodoj, ofte tetanuroj.
Kun la saŭropodoj
La tre grandegaj adoltaj titanosaŭroj je 20 longaj metroj ne nepre estis kaptaĵoj por la grandetaj Deinonikoj. Ili pli volonte havis por victimoj la junajn aŭ malsanajn ulojn. Ofte tiuj ĉi lastaj troviĝis en centro de la bestaroj por ŝirmitas per la sanaj adoltoj. Embuskiĝaj deinonikoj povis malgraŭ ĉio subaŭdi junon kiu malproksimigis de la aro je la serĉo de pli bona manĝaĵo, kaj alĵetiĝi al ĝi sen ke la gepatroj alarmitas.
Kun la ankilosaŭruloj
La ankilosaŭruloj certe estis bone sufiĉe firmaj por malcedi al la atakoj de la Deinonikoj. La ununura afektaĵo por tiuj lastoj de mortigi ilin, ĝi estis je renversi ilin sur la dorso, kie ili estis malfortikaj. Sed tiu tekniko ne estis telle bona ĉar la adoltoj estis tro masiva por esperdoni Deinoniko al ataki ilin.
Kun la igvanodontedoj
La igvanodontedoj kiel Tenontosaŭro certe estis la precipaj menuoj de la Deinonikoj ĉar ili ne posedis kirason, kaj la adoltoj ne estis tro grandaj. La junaj Tenontosaŭroj estis etpezaj kaj facilmovaj. Ili povis kuri en zigzago al granda rapideco por forsavi je iliaj kaptaĵmanĝoj. La Deinonikoj embuskiĝis verŝajne kaj malantaŭ kuradis la igvanodontedoj en rapida kurado-postkuro. Tamen, la junaj alarmitaj Tenontosaŭro ofte havis pli bonan plej grandan rapidecon ol la dromeosauredoj kaj elireblis vivaj je la kuradoj. La adoltaj igvanodontedoj estis pli malrapida ol la junoj, sed tiu malperfektaĵo kompensitis per granda massiveco. Probable, la Deinonikoj faris tio je pluroj por mortigi unun el ili, kiel montras tri nekompletajn skeletojn ĉe tio je igvanodontedo.
Pirolidina dufluoroacetato
Pirolidina dufluoroacetato aŭ C6H9NO2F estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun pirolidino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Pirolidina dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
NGC 4448
NGC 4448 (aliaj indikoj — UGC 7591, MCG 5-29-89, ZWG 158.113, ZWG 159.2, IRAS12257+2853, PGC 40988) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marduk
Marduk (laŭ Sumera lingvo, laŭ Akada lingvo, Amar.Utu = "suna bovido", eble el Meri.Dug; laŭ biblia Hebrea lingvo Merodach (he: מְרֹדַךְ); laŭ Greka lingvo Μαρδοχαῖος, Mardochaios) estis la babilona nomo de diaĵo de la malfrua epoko de Mezopotamio protektanta de la antikva urbo Babilono: ĝi, kiam tiu urbo fariĝis politika centro de la valo Eŭfrato dum la erao de Hammurabi (2-a jarmilo a.K.), ekakiris ĉiam pli grandan gravecon ene de la babilona panteono, pozicio solidigita en la dua duono de la dua jarmilo a. K.
Marduk estas simboligita per la planedo Jupitero kaj la nombro al ĝi dediĉita estas la 50, atribuita antaŭe al Enlil, kies jam disvolvas la funkcion de reĝo de la dioj,
Babilona
Origine la figuro de Marduk estis konsiderita obskura kaj nur poste estis kunligita al la akvo, vegetado, juĝo kaj magio. Ĝi estis konsiderita kiel filo de Ea (Enki sumerlingve) kaj ankaŭ Damkina kaj plue heredanto de Anu. Sed ĉiu ajn karakteriza trajto posedita de Marduk, tiu estis obskurigita pro politikaj disvolviĝoj tra kiuj pasis la valo de Eŭfrato, inokuligante en la diaĵon trajtojn antaŭe atribuitajn nur al la plej altaj diaĵoj de la babilona panteono. Tiu fenomeno klare vidiĝas en la transiro de la karakterizoj de Ea kaj Enlil al Marduk.
En la kazo de Ea tiu transiro okazas pace kaj sendamaĝi la antikvan diaĵon. Marduk akiris la identecon de Asarluhi, la filo de Ea kaj dio de la magio: pro tio Marduk eniris panteonon de urbo Eridu el kiu origine devenis kaj Ea kaj Asarluhi. La patro de Ea siadecide rekonas la superecon de la filo al kiu transigas la rajton kontroli la homaron.
Tiu asocio de Marduk kun Ea povas indiki eniron de la antikva urbo Eridu en la kultura sfero de Babilono kiu samtempe rekonis la noblecon kaj valoron de la antikva kulturo. Ne tiel okazos por Marduk kaj Enlil.
Malfrua bronza erao
Dum la rilato de Marduk kaj Ea markiĝas per harmonio kaj amikemo la abdiko de la antaŭa panteono, la absorbo de la povoj de Enlil flanke de Marduk kaŭzis evidentan malpliiĝon de prestiĝo de la maljuna dio. Post la tagoj de Hammurabi, la kulto al Marduk obskurigis tiun de Enlil, kvankam en la urbo Nippur, centra sidejo de ĝia kulto, la du diaĵoj estis harmonie kultataj dum la kvar jarcentoj de la supereco de Babilono (ck. 1570 a.K – 1157 a.K.). La definitiva triumfo de Marduk sur Enlil okazos kun la alestiĝo de la babilona imperio.
La unika serioza rivalo de Marduk post 1000 jaroj estos Assur en Asirio. Ĝi estas indikata kiel ‘’Bel’’ (Sinjoro), kaj ankaŭ kiel bel rabim (granda sinjoro) bêl bêlim (Reĝo de la reĝoj) ab-kal ilâni bêl terêti (Reĝo de la dio) aklu bêl terieti (la saĝulo, sinjoro de la orakolo), muballit mîte (resurektiganto de mortinto), ktp. Oni ĝin honoris per 50 nomoj.
En la poemo Enuma Eliŝ estas rakontate ke, post la venko sur Apsu kaj ties mortigo, Ea ekloĝis kun sia edzino Damkina en la sidejo de la mortigita dio; la paro naskis filon, Marduk, kiu naskiĝis el la koro de la forpasinta Apsu. La rakonto daŭras priskribante la interdian militon eksploditan post kiam Ea estis mortigita Apsun. La dioj provis sukcese pacigi la panteonojn elektante Marduk, junan diaĵon, kiel ĉefon al kiu ĉiuj dioj, la Anunakoj, devis submetiĝi, kio okazis post longaj kaj kruelaj konfliktoj kun aparta partopreno de la diino Thiamat.
Por komenci Marduk defias la sinjorinon de la dioj, nome la mara drako Thiamat: kruele ĝin mortigas…
Marduk estis prezentita kiel homa estulo, ofte kun sia simbolo de la serpento-drako, jam simbolo de la dio Tishpak. La babilonaj tekstoj parolas pri la alestiĝo de la urbo Eridu verke de Marduk, kaj do pri ĝia "sankta urbo, sidejo de aliaj dioj…".
Nabu, dio de la saĝo, estas la filo de Marduk. La persa Kiro sin proklamis filo de Marduk.
Biblio
En la verkoj de la fino de la Malnova Testamento, en Libro de Danielo 2,1-21 kaj en Libro de Baruĥ 6,41, konsideritaj apokrifaj ĉe iuj kristanaj eklezioj, oni trovas Marduk kaj Bel kun referenco al Belzebubo. La origino de tiu titolo tamen staras en la dio Baal Zebul kaj Beelsebul, fine transformita en Belzebubo el la popola etimologio.
Mihály Udvarhelyi Tölcséres
Mihály UDVARHELTI TÖLCSÉRES [udvarheji toelĉereŝ] hungara reformita teologo. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc en 1670 kaj mortis en Koloĵvaro la 2-an de marto 1737.
Kariero
Mihály Udvarhelyi Tölcséres studis en Székelyudvarhely, poste de 1686 en la Reformita Kolegio de Debreceno, de 1693 en Koloĵvaro kaj 1697 en Nagyenyed. En 1701 li instruis en Máramarossziget, poste de 1705 li studis en Nederlando en Franeker. De printempo de 1707 li denove estis rektoro en Máramarossziget, de printempo 1721 li instruis en Koloĵvaro. Lia latinlingva poemo aperis en Hedera Poetica (Debrecini 1686).
Darmorado
Darmorado estas simbolo reprezentanta la darmon (‘leĝo’ aŭ ‘religio’), en hinduismo, budhismo kaj jainismo. Kelkfoje tradukiĝas kiel 'doktrino-rado' aŭ 'leĝo-rado'
Transliterumoj
La simbolo de la dharmacakra estas reprezentata kiel (ĉakro en Sanskrito) el ok aŭ pli da radioj. Temas pri la simbolo budhisma plej antikva trovita en la barata arto el la epoko de la budhisma reĝo Aŝoko apud la unuaj kvin indusaj ikonografioj postvivintaj la epokon de la Indus-civilizacio. De tiam, ĉiuj budhanaj nacioj uzis ĝin kiel simbolo. En ĝia plej simpla formo, tutmonde estas konata kiel nur budhana simbolo.
Fatima Jinnah
Fatima JINNAH, anglalingva prononco IPA: fətɪ̈mɑ d͡ʒinnəɦ, en urdua: فاطمہ جناح‬‎; 31a de Julio 1893 – 9a de Julio 1967) estis pakistana dentisto, biografiisto, ŝtatestro kaj unu el la ĉefaj fondintoj de Pakistano.
Post atingi dentokuracistan gradiĝon el la Universitato de Kalkato en 1923, ŝi iĝis partnero kaj konsilisto de sia pli aĝa frato Muhammad Ali Jinnah kiu poste iĝis la unua Ĝenerala Guberniestro de Pakistano. Forta kritikisto de la Brita Hindio, ŝi montriĝis kiel forta defendanto de la teorio pri du landoj kaj estra membro de la Tuthindia Islama Ligo.
Post la sendependigo de Pakistano, Jinnah kunfondis la Pakistanan Asocion de Virinoj kiu ludis ŝlosilan rolon en la setlado de virinaj enmigrantoj en la ĵus formita lando. Ŝi restis la plej proksima fidulo de sia frato ĝis sia morto. Post lia morto, oni malpermesis Fatima direkti sin al la lando ĝis 1951; ŝia radiodiskurso de 1951 al la lando estis tre cenzuria fare de la administracio de Liakat Ali Ĥan. Ŝi verkis la libron My Brother (Mia frato), en 1955 sed ĝi estis publikigita nur 32 jarojn poste, en 1987, pro la cenzuro fare de la reĝimo, kiu estis akuzinta Fatima pri 'kontraŭ-nacia materialo'. Eĉ kiam ĝi estis publikigita, kelkaj paĝoj el la manuskripto de la libro estis neuzataj.
Jinnah elirirs el sia mem-devigita politika retiriĝo en 1965 por partopreni en prezidenta balotado kontraŭ la militista diktatoro Aĝub Ĥan. Ŝi estis apogita de koalicio de politikaj partioj, kaj spite politikan malhelpon fare de la militistaro, venkis en du el la plej grandaj urboj de Pakistano, nome Karaĉi kaj Dako.
Biblia antropologio
Biblia antropologio konstruiĝas, rilate la Malnovan Testamenton, ĉirkaŭ du vortoj ofte uzataj por difine indiki la homon:
Malnova Testamento
La biblia koncepto pri homo havas du gravajn karakterizojn penetrantajn kaj la Malnovan Testamenton kaj la Novan Testamenton:
“Korpo” ne aludas nuran fizikan organismon, sed la tutan personon.
“Karno” entenas ne nur histojn de la homa tuteco, sed la personon en ties aspekto de febleco krea kaj peka.
“Koro” memorigas la centron konscian, afekcian, sed ankaŭ la inteligenton. La fizikaj aspektoj tial ne kontraŭmetiĝas kontraŭ tiuj spiritaj, aŭ ties limigoj aŭ negado, sed de ĝi ili estas rekta kaj legitima esprimo. La tuta korporeco estas travidebla spegulo, simbolo kaj persona signo de la homo. En la preĝo, fakte, la korpo surgenua aŭ klinita esprimas adoron ne malpli ol vortoj kaj piaj pensoj.
Nova Testamento
Malgraŭ influo de helenismo, la koncepto pri homo en la Nova Testamento (kaj jam en la lastaj libroj de antaŭa testamento kiel en la Saĝo kaj Makabeoj, kanonaj por la katolikoj kaj diversaj kristanaj eklezioj) substance restas la sama de la Malnova. La termino ἄνθρωπος (anthrōpos) sugestas ĝeneralsencan homan estaĵon, kontaŭmetite distingigante el la bestoj (Evangelio laŭ Mateo 12,12), el la anĝeloj (1 Kor 4,9), al Jesuo Kristo (Galatoj 1,12), al Dio (Marko 11,30 (kie Dio estas aludata per la respektoplena perifrazo “la ĉielo”). Ankoraŭ ἄνθρωπος esprimas la kreaĵan homan feblecon (Epistolo de Jakobo 5,17), kiu estas destinita al morto (Hebreoj 9,27), kaj pekema (Romanoj 3,4; 5,12).
Tiaj negativaj karakteroj esprimiĝas per la lokucio “laŭ la karno”, kiu foje intencas rimarkigi la maladekvatecon de tiu homa aspiro (1 Kor 15,32), precipe referencata al la kredo (Rm 3,5) aŭ kontraŭmetita al la aŭtoritato de la Dia Vorto (1 Kor 9:8; Gal 1,11); alifoje ĝi ricevas la sencon de inklino al la peko ("marŝi laŭ la homo", 1 Kor 3,3).
Tipaj hebraj esprimoj estas tiuj en kiuj ἄνθρωπος (anthrōpos) estas sekvata de genitivo: "ἐν ἀνθρώποις ἐνδοκία" (Gloron al Dio en la plejaltoj, kaj pacon en la tero al la homoj kiujn li amas (litere: homoj de bona volo) Lk 2,14); "la homo de la malbono” (ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀμαρτίας), nome la antonomazia maliculo, la Antikristo (2 Tes 2,3), "Homo de Dio" 2 Tim 3,17), kiu atentigas, laŭ la hebrea uzo, pri la servistoj de Dio, profetoj, responsuloj de la Eklezio.
Kompare kun la eventoj de la Savo la homo tiel difinita akiras la fizionomion de “malnova homo”, al kiu oni kontraŭmetas la novan realon, promesitan, kaj jam komence ekspertatan de la “nova homo” Rm 6,6 (sciante, ke onia malnova homo estas kun li krucumita, por ke la korpo de peko estu neniigita, por ke oni jam ne estu sklavoj al peko); Koloseanoj 3,9ss; (se almenaŭ vi lin aŭdis, kaj en li estis instruitaj, kiel en Jesuo estas vero; 22 por ke vi formetu, rilate al antaŭa konduto, la malnovan homon, pereeman laŭ trompaj deziroj, 23 kaj renoviĝu rilate al la spirito de via menso, 24 kaj surmetu la novan homon, kreitan laŭ Dio en justeco kaj vera sankteco.) Efesanoj 4,22ss), kiu estas ankaŭ difinita kiel “interna hono” ("kontraŭstaranto de la “ekstera homo”, nome de la homo en siaj aspektoj de spirita kadukeco ("Pro tio ni ne senkuraĝiĝas; sed kvankam nia ekstera homo kadukiĝas, tamen nia interna homo renoviĝas tagon post tago) 2 Kor 4,16).
Korpo laŭ kristana kredo
Laŭ kristanismo la homa korpo tiom dignas kaj tiom estas honorata per la simila volo de Kristo homigita ke ankaŭ ĝi meritas la resurekton kiel okazis en la primico Kristo. Tio estas multfoje asertata en la bibliaj tekstoj de la Nova Testamento kaj ankaŭ en la Malnova (eksplicite en tiuj kanonaj por diversaj kristanaj eklezioj).
Kiel estos la korpo resurektigita? Tiu estas problemo, eĉ se ne grava, de la teologio, ĉar pri tiu nenion diras la Sanktaj Skriboj. Paŭlo parolas pri korpo “spiritigita”, sen tamen pli precizigi.
Animo laŭ kristana kredo
Kelkaj diras ke la senmorteco de la animo estas koncepto propra de la kultura greka, kiu penetrante en kulturon hebrean tiun modifi. Vere ĉiuj la mediteraneaj popoloj konfesis la senmortecon de la animo, kun kiuj hebreoj kaj poste kristanoj havis kontaktojn. Tiuj ĉi lastaj trovis konfirmon en la religio aŭ kulturoj helenismaj, al kiuj liveris ankaŭ la motivon de la senmorteco: tio estas, homo bildo de Dio kaj similigita al Kristo por la kamarado kun Dio.
Pri la ligo inter animo kaj korpo estas problemo pli de filozofio ol de la kristana religio, kiu nur asertas ke la animo animas ekde la unua momento de koncipiĝo la tuta homan personon kaj estas kreata rekte de Dio.
Chicken Run
Chicken Run (Esperante: Kokina Kuro) estas animacia filmo produktita en Britio en la jaroj 1999 kaj 2000. La filmo estas kreita de Nick Park kaj de sia firmao Aardman Animations en Britio, kunlabore kun la studio DreamWorks en Usono. La figuroj estas el modlopasto, fortigita per iom da drato, kaj estas filmitaj bildon post bildo, dum post ĉiu bildo la modlaĵo estas iom ŝanĝita, por en la fina filmo krei la efikon de moviĝoj. Nick Park ankaŭ estas la produktistoj de diversaj kinejaj filmoj de la roluloj Wallace & Gromit.
Rakonto
La filmo rakontas la historion de ribelema kokino kun la nomo Ginger ("zingibro", prononco pli-malpli "Ĝinga"), kiu obstine provas kun ĉiuj aliaj kokinoj fuĝi el kokinofarmejo simila al mallibereja kampadejo (koncentrejo). Tiujn fuĝoprovojn tamen multfoje sukcesas malebligi la posedantoj de la farmejo, sinjoro kaj sinjorino Tweedy (prononco pli.malpli "Tŭidi").
Iun tagon la usona koko Rocky (prononco pli-malpli "Roki") albordiĝas en la farmejo (en la anglalingva originalo la usona aktoro Mel Gibson donas al li sian voĉon de usona akcento, dum ĉiuj aliaj kokinoj parolas kun brita akcento), kaj Ginger ekhavas novan esperon fine sukcesi pri fuĝo de ĉiuj kokinoj, ĉar ŝi komence pro miskompreno kredas ke li scipovas flugi. Do ŝi puŝas lin instrui al ĉiuj kokinoj la birdan flugarton. Rocky ne klarigas la miskomprenon, sed ĝuas la vivon de admirata heroa instruisto inter la kokinoj. Sed la neceso fuĝi igas pli urĝa, kiam sinjorino Tweedy aĉetas maŝinon por produktado de kokinvianda pasteĉo, kaj ne plu interesiĝas nur pri la kokinaj ovoj, sed pri ekspluatado de la kokina viando mem. Ŝi planas testi la maŝinon per la korpo de Ginger, sed la kokino feliĉe saviĝas pere de Rocky. La kokinoj nun sub granda tempopremo kaj sub la aŭspicio de la maljuna brita koko Fowler (prononco "Faŭla"), kiu antaŭe estis maskoto de la brita aerarmeo kaj do havas teorian scion pri flugmaŝinoj, konstruas iaspecan aviadilon. Per ĝi ili planas superflugi la fendon limigantan la farman teritorion, kaj post iuj komplikaĵoj ankaŭ sukcesas pri tiu plano fuĝi. En la lastaj bildoj de la filmo oni vidas la kokinojn vivi en fabela "kokina paradizo".
Fontoj
La filmo enhavas multajn parodiajn aludojn kaj filmajn citaĵojn al klasikaj kinejaj filmoj kiel The Great Escape ("La Granda Eskapo", Usono 1963), The Flight of the Phoenix  ("La Flugo de la fenikso", Usono 1965), The Bridge on the River Kwai ("La Ponto ĉe rivero Kvajo", Usono 1957), Empire of the Sun ("Imperio de la suno", Usono 1987). Kun humuro en la scenaj dialogoj inter Rocky kaj Fowler ankaŭ prezentiĝas la kultura konflikto inter britoj kaj usonanoj. (Fowler: "Tiuj Jankioj [usonanoj] ĉiuj samas: estas maldiligenta, malĝentilaj kaj en ĉiu milito ili venas tro malfrue!").
Nok-kulturo
La Nok-kulturo en meza Niĝerio estas konata ĉefe pro siaj impresaj terakotaj figuroj, kapoj, pretigitaj en 500 a.K. ĝis 200 p.K., laŭ la karbonanaliza metodo. La Nok-figuroj tiel apartenas al la plej malnovaj figuraj artoj de Nigra Afriko.
Oni trovis la unuajn figurojn en 1928, dum stano-minado, proksime al loko nomata Nok. La terakotoj mondfamiĝis, post kiam britoj trovis en 1944 figuron, kiu servis kiel birdotimigilo kaj publikigis pri ĝi. La troviĝejoj etendiĝas sur ĉ. 500 x 170 km en la sudokcidento de la Jos-altebenaĵo en centra Niĝerio. La komunumo de Katsina kaj Sokoto situas je la nordokcidenta limo de la ĝis nun konataj trovejoj.
Karakterizaj estas la stilizitaj figurigoj de bestoj kaj homoj, ties elipsaj ĝis triangulaj okuloj, kies pupilo estas enpremita. La figuroj ofte havas barbon, ornamaĵojn, interesan hararon. La kruda kaj grajna surfaco estas kaŭze de erodo.
Oni trovis ankaŭ pruvaĵojn pri fer-prilaboro el tiu periodo.
Sotaro Sada
Sotaro Sada (佐田 聡太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Thespa Kusatsu kaj AC Nagano Parceiro.
Rasismo sen rasoj
Rasismo sen rasoj estas nomo de rasismaj idearoj, kiuj ne eksplicite uzas la nocion raso.
Tiun alirmanieron priskribis kiel unua la franca marksisto Étienne Balibar, formulante la nocion laŭ la analogio de la fenomenoj de antisemitismo sen judoj, t.e. la fakto, ke en regionoj sen juda loĝantaro la antisemitismo plu ekzistas kaj ofte eĉ pli klare konturiĝas ol en regionoj kun juda komunumo.
Ofte oni priskribas novdekstrajn konceptojn kiel rasismon sen rasoj, ĉar ili regule argumentas laŭ formale multkulturisma maniero, eĉ distanciĝante de malnovaj, ekzemple faŝismaj, rasismaj ideologioj. Iuj novdekstraj ideologoj asertas diferencon inter la etnoj aŭ rasoj, kiu estas konservinda. Sekve, ili malakceptas interasimiliĝon inter la de ili konstrukciataj grupoj kaj postulas apartismon.
Kvankam la rasismo sen rasoj ne estas nova, ĝi aktuale funkcias kiel modernigo de rasismo, kies karaktero malpli facile rekoneblas. Tiu modernigo kaj vualigo konsistigas ĝuste la danĝeron de la rasismo sen rasoj.
15899 Silvain
15899 Silvain estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la franca amatora astronomo Pierre Antonini elde sia privata Observatorio de Bédoin (Vaucluse, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca amatora astronomo Jacques Silvain (1926–1987), kiu dediĉis multe da tempo al la pervidaj kaj fotaj observoj. Li estis ano de la Société astronomique de France kaj konstruis plurajn teleskopojn.
Pozsony (historia departemento)
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Administracio
Estis 7 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:
Krome estis 3 konsilantrajtaj urboj:
La departemento situis sur ebenaĵo laŭ la Danubo, estas montoj nur nord-okcidente: Malgrandaj Karpatoj. Estas aliaj riveroj Morva, kies bordo estis ankaŭ landolimo, fine Vah. La Danubo ĉe Dévény/Devin fluas en la Karpat-basenon.
En 907 ĉe Pozsony en granda batalo la hungaroj venkis la frankojn, la hungaroj akiris pliajn okcidentajn regionojn. Stefano la 1-a (Hungario) formis departementon komence de la 11-a j.c. En 1051 la departementejo sukcese kontraŭstaris la germanan sieĝon. Laŭ la legendo figuro Kund la Subakvisto dronis la germanajn ŝipojn. La turkoj okupis la plej nordan parton, dume Pozsony estis la hungara ĉefurbo. Armeo de Napoleono taksis la ĉefurbon neokupitebla kaj direktis vojon pli suden. Ekde la 19-a j.c. la slovakoj strebis pri sendependeco, unue lingve kun Ŝtur. Samtempe tie okazis la hungara reforma erao ĝis la revolucio en 1848. Post 1 jaron laŭ Vah okazis batalserio, kie fine la hungaroj ne povas forpuŝi la aŭstrojn. En 1918 la ĉeĥoslovakia armeo okupis la regionon kaj ekde 1920 apartenas al Ĉeĥoslovakio, (escepte tre malgrandan parton), fine al Slovakio ekde 1993. Dume inter 1938-1945 laŭ Packontrakto de Vieno la sud-orienta parto revenis al Hungario, la cetera parto aliĝis al Slovakio. La disiĝo tiel okazis, ke tiuj komunumoj, kie estis hungara plimulto, aldoniĝis al Hungario. Post 1945 la hugaroj estis persekutitaj laŭ dekretoj de Edvard BENEŠ (beneŝ).
UK 1947
La 32-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en 1947 en Berno, Svislando. Aliĝis 1370 partoprenantoj.
La kongreso disvolviĝis kiel jam la du antaŭaj Universalaj Kongresoj en la Kazino en Berno, la 26-an de julio ĝis 1-a de aŭgusto 1947. La kongresa oficejo situis en la ĉefa stacidomo kaj la interkona vespero okazis en la restoracio Kornhauskeller. La Loka Kongresa Komitato konsistis el: H.Buchli (prezidanto), kiu estis trafikdirektoro de Berno, Jules Gilliard, Otto Walder, Arthur Baur (gazetara servo), kaj aliaj.
La kongreso en Berno estis la unua Universala Kongreso post la 2-a Mondmilito. Laŭ impreso tiutempe disvastigita en la komunikiloj de SAT, montriĝis en ĝi ankoraŭ la vundoj, kiujn tiu ĉi milito postlasis:
Moudon
Moudon (malnova germanlingva nomo Milden) estas historia urbeto kaj komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 4,916 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Moudon situas en la Svisa Mezlando en la valo de la rivero Brojo, ambaŭflanke de la rivero. La komunumo Moudon konistas el la historia urbeto Moudon, industrizono en Brojo-Valo, kaj la vilaĝoj Bressonnaz, Grange-Verney kaj Le Plan.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,69 km², de kiuj 35,0% estas kovritaj de arbaro, 46,7% servas por agrikulturo kaj 16,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Moudon limas en nordo al Montanaire, en nordnordoriento al Bussy-sur-Moudon, en nordoriento al Lucens, en orientnordoriento al Curtilles, en oriento al Chesalles-sur-Moudon, en sudoriento al Chavannes-sur-Moudon, en sudsudoriento al Vulliens, en sudo al Syens, en sudokcidento al Rossenges, en okcidentsudokcidento al Hermenches, kaj en okcidento al Jorat-Menthue.
Trafiko
Tra Moudon pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo kaj kondukas sennumera ĉefvojo al Yverdon-les-Bains. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 20 kilometrojn nordokcidente apud Yverdon-les-Bains. Tra la komunumo kondukas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano.
Historio
La urbeto Moudon estis kelta fondaĵo, kiu dum romia epoko nomiĝis Minnodunum kaj Minnidunum kaj ĝi jam estis menciita en la romia vojaĝlibro Itinerarium Antonini en la 3-a jarcento. En la jaro 1011 la reĝo de Burgonjo koncedis la urbeto Moudon al la episkopo de Laŭzano. Post la okupado fare de Berno en la jaro 1536 Moudon fariĝis la ĉefloko de la samnoma voktejo. La vokta sidejo tamen ek de 1541 troviĝis en la Kastelo de Lucens. El la voktejo en la jaro 1798 surbaze de la Helveta Revolucio fariĝis distrikto, kies ĉefloko estis denove Moudon, kaj kiu en la jaro 2006 estis integrita al la Distrikto Brojo-Vully.
Partneraj komunumoj
Moudon havas ek de 1986 komunuman partnerecon kun la komunumo Mazan en la Departemento Vaucluse en Francio.
Miŝteka regiono de Oaĥako
La miŝteka regiono de Oaĥako (hispane plenforme región mixteca oaxaqueña) estas parto de la subŝtato Oaxaca (en Esperanto Oaĥako) de Meksiko. Ĝi situas en la nordokcidento de la subŝtato kaj en 2010 havis 465 991 loĝantojn. Laŭ la censo de 1990, 20 jarojn pli frue, temis pri 556 256 loĝantoj, el kiuj 227 680, do pli-malpli 40 procentaĵoj, parolis lingvon el la miŝteka lingvaro, kaj etne konsideriĝas miŝtekoj. Administra centro de la regiono estas la urbo Huajuapan.
Rasmus Klump
Rasmus Klump (dane), en pluraj aliaj lingvoj Petzi, estas fikcia urso kaj la heroo de samnoma bildstria serio, kiun kreis danaj bildliteraturo-verkistoj Carla kaj Vilhelm Hansen en 1951. La serio komence aperis en pluraj taggazetoj, poste en koloraj bildlibroj.La rakontoj temas pri la urso Rasmus Klump kaj liaj amikoj, la pingveno Pingo, la pelikano Pelle kaj la foko Skæg, kiuj per la ŝipo „Mary“, kiun ili mem konstruis, veturas tra la mondo, travivas aventurojn kaj renkontas aliajn bestojn. Akompanas ilin la "etuloj" testudo, rano, papago kaj muso.
Amlikon-Bissegg
Amlikon-Bissegg estas komunumo en la distrikto Weinfelden de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1223 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Amlikon-Bissegg situas ĉe la suda bordo de la rivero Turo inter Weinfelden kaj Frauenfeld. La komunumo konsistas multnombraj malgrandaj vilaĝoj, nome Amlikon, Bänikon, Bissegg, Junkholz, Kreuz-Hub, Leutmerken, Fimmelsberg, Griesenberg, Hofe, Hünikon kaj Strohwilen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,43 km², de kiuj 20,34% estas kovritaj de arbaro, 68,9% servas por agrikulturo kaj 8,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Amlikon-Bissegg limas en nordo al Müllheim, Wigoltingen kaj Märstetten, en oriento al Weinfelden kaj Bussnang, en sudo al Affeltrangen, kaj en okcidento al Thundorf kaj Hüttlingen.
Trafiko
Amlikon-Bissegg atingeblas per poŝtaŭto ek de Frauenfeld kaj Weinfelden. La veturado de la vilaĝocentro de Amlikon al Weinfelden daŭras per la buso 7 minutojn kaj la aliro al la nacia aŭtoŝoseo A7 atingeblas ankaŭ en malpli ol 5 minutoj.
Ĉe la bordo de la rivero Turo en la norde de la kernvilaĝo troviĝas al glitaviadilo-aerodromo Amlikon (ICAO-kodo LSPA). Ĝi estas la hejmaerodromo de la glitaviadilklubo Segelfluggruppe Cumulus.
Historio
La unua dokumenta mencio de Griesenberg datiĝas el la jaro 1256 kiel Griessinberc kaj de Amlikon el la jaro 1282 jam kiel Amlikon. Bissegg estis menciita la unuan fojon en la jaro 1324 kiel Bynssegge. Jam multe pli frue okazis la mencio de la al Bissegg apartenanta setlejo Hünikon, nome el la jaro 857 kiel Huninchova.
La hodiaŭa politika komunumo Amlikon-Bissegg estis kreita per la kunigo de la municipkomunumo Amlikon kun la antaŭaj lokkomunumoj Amlikon, Bissegg, Griesenberg kaj Strohwilen.
Melbourne Grand Prix Circuit
Melbourne Grand Prix Circuit estas cirkvito por konkursoj de Formulo 1 en Melburno (Aŭstralio).
Kirchberg
Geografia nomo
Kirchberg ("kirka monto", do monto de kristana preĝejo) estas ofte uzata geografia nomo en germanlingvaj teritorioj:
Melbourne Grand Prix Circuit
Longeco: 5,303 km
Kurbiĝoj: 16
Plej rapida giro: 1:23:919 de Sebastian Vettel (2010)
Vărd
Vărd [vərd] (hungare: Vérd, germane: Werdt) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Agnita. Administre ĝi apartenas al Chirpăr.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 646 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 331 (rumanoj, 4,5 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1317. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Benedikto la 13-a
Benedikto la 13-a (latine Benedictus Tertius Decimus, naskonome Pietro Francesco Orsini) estis papo de la katolika eklezio, elektita en la jaro 1724. Li oficis ĝis sia morto la 21-an de februaro 1730, dum ekzakte 5 jaroj, 8 monatoj kaj 23 tagoj. Sume temis pri la 245-a papo.
(31835) 2000 BK16
(31835) 2000 BK16 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
7202 Kigoshi
7202 Kigoshi estasmalgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
(31835) 2000 BK16
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
7202 Kigoshi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana kosmo-geokemiisto Kunihiko Kigoshi (1919 — 2014), emerita profesoro ĉe la Universitato Gakuŝuin. Unu el lia pionira laboro estis la disvolvo de metodo de radiokarbona datado, ambaŭe teorie kaj teknike. Li datis pli ol dudek mil arkeologiajn kaj geologiajn specimenojn en la tuta mondo.
Rerik
Rerik estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Neubukow-Salzhaff. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Blengow, Gaarzer Hof, Garvsmühlen, Meschendorf, Roggow kaj Russow.
Řitonice
Řitonice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 16 kilometroj oriente de urbo Mladá Boleslav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1352.
Lejteo
Leyte, aŭ Lejteo en esperanto, estas insulo de la insularo de Bisajoj en la Filipinoj.
La insulo estas ĉirkaŭ 180 km longa nordo-suden kaj ĉirkaŭ 65 km larĝa je sia plej larĝa punkto. En la nordo ĝi preskaŭ kuniĝas al Samaro, separate de la markolo de Markolo San Juanico, kiu iĝas tiom mallarĝa kiom ĝis 2 km en kelkaj lokoj. Ankaŭ la insula provinco de Bilirano estas norde de Lejteo kaj kuniĝas al Lejteo per opnto tra la mallarĝa Bilirana Markolo. Sude Lejto estas separata el Mindanao de la Markolo Surigao. Oriente Lejteo estas iome for de la Filipina Maro de la Pacifika Oceano, Samaro nordoriente kaj de Dinagat sudoriente formante la Lejtean Golfon. Okcidente estas Cebuo kaj Boholo.
Lejteo estas ĉefe tre arbara kaj montara, sed la Lejtea Valo nordoriente havas multan agrikulturon.
Administre la insulo divididas je la provinco Lejteo, kiu kovras la nordon kaj centron de la insula teritorio, kaj la provinco Suda Lejteo, kiu konsekvence kovras la sudon. La ĉefaj urboj de Lejteo estas Taklobano, ĉe orienta marbordo de nordokcidenta angulo de la Lejtea Golfo, kaj Ormoc, ĉe la okcidenta marbordo. Lejteo nune famas pro geotermika elektrejo ĉe Ormoc.
Tamen, Lejteo plej konatas pro sia rolo en la rekonkero de Filipinoj en la Dua Mondmilito. La 20-an de oktobro 1944, Generalo Douglas MacArthur elŝipiĝis en Lejteon, asertante per fama frazo "I have returned" (Mi revenis). Tamen la militaj fortoj de Japanio ne redonis la insulon tiom facile, kiel montris la sekva Batalo de Lejteo, kaj konverĝo de ŝiparmeaj fortoj rezultis en kvartaga Batalo de Lejtea Golfo, la plej longdaŭra ŝiparmea batalo en historio.
Johann Georg Lenz
Johann Georg LENZ (naskiĝinta la en Schleusingen, mortinta la  en Jena) estis germana mineralogo, mineja konsilisto kaj profesoro pri mineralogio ĉe la Universitato de Jena.
Vivo
Lenz uzis unuafoje en 1806 por la fare de Johann Wolfgang von Goethe malkovrita mineralo la nomon Goethit. La nomdono eblis danke al perado de Ludwig Wilhelm Cramer laŭ propono de paroĥestro Heinrich Adolf Achenbach kaj de la monta majstro Johann Daniel Engels, ambaŭ el Siegen. Ili estis proponintaj la nomon Goethenit. Friedrich Wilhelm Riemer persvadis Lenz fari etan nomkorekton.
Lenz estis fondinto de la klubo Mineralogische Societät en Jena kaj eldonis kune kun Johann Friedrich Heinrich Schwabe ties jarlibrojn (ses volumoj inter 1802 kaj 1811 kaj du volumoj "Neue Schriften der Societät" 1823, 1825). Inter 1829 kaj 1830 li vojaĝis kiel scienca akompananto la ekspedicion de generalo Imanuel kune kun Adolph Theodor Kupffer kaj Édouard Ménétries al Centra Kaŭkazio kaj la regiono de Elbruso. En la 14.7.1804 li iĝis sub la akademia nomo Arĥagato la 2-a ano de Leopoldina-akademio. Ekde 1818 li estis koresponda membro de la Bavaria akademio en Munkeno.
Kantono Bergen
La kantono Bergen - angle Bergen County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Sekve temas pri la kantono kun la plej granda loĝantaro de la subŝtato.
UK 1949
La 34-a UK 1949 okazis en Bournemouth (Britio). Ĝi havis 1534 aliĝintajn partoprenantojn.
Antaŭ-kongreso okazis inter la 3-a kaj 5-a de aŭgusto en Londono. Por la transporto inter la du urboj estis speciala trajno.
Prezidanto de LKK kaj vicprezidanto de UK estis Chambers, prezidanto de la kongreso oni elektis William Alfred Gething, prezidanto de BEA. La Somera Universitato okazis sub prezido de William Edward Collinson.
Hapur
Demografio
Hapur havis populacion de en 2011 kun legopovo 65%.
Geografio
Hapur situas sur 213 metrojn super la marnivelo. Merath troviĝas 17, Gaziabad 35, Bulandŝahr 38, Noida 45, ĉefurbo Delhio 56, Sambal 79, Muzaffarnagar 82, Aligarh 99, Barejli 165, subŝtata ĉefurbo Laknaŭo 234, Mumbajo 1197, Kolkato 1264 kilometrojn (aere).
Historio
Hapur laŭdire estis fondita en la 10-a jarcento kaj ĝi estis koncedita al franca generalo ĉe la fino de la 18-a jarcento. Dum la hinda liberecbatalo en 1857 la loĝantoj donis plenan subtenon al la movado. Ĝis 2011 la urbego apartenis al distrikto de Merath, poste nova distrikto establiĝis kun sidejo Hapur.
Ekonomio
Hapur jam dum la brita erao estis ĉirkaŭita per arbaroj kaj ĝardenoj. Estis konsiderinda komerco pri sukeroj, grenoj, kotonoj, konstrulignoj, bambuoj kaj latunoj. Ankaŭ nuntempe gravas kultivado de tritikoj, sukerkanoj kaj legomoj. La industrio produktas tubojn.
Lingvoj
La oficiala lingvo en Hapur estas la hindia, sed oni parolas ankaŭ urdue, panĝabe kaj harjanve.
Religioj
En Hapur la loĝantoj estas hinduoj (66%), islamanoj (32%), aliaj malpli ol 1%.
Trafiko
Al Hapur kuras kvar fervojaj linioj, tie kruciĝas du ĉefvojoj, krome alvenas unu flankovojo. La plej proksima flughaveno funkcias en Merath.
Klimato
Hapur situas en humida subtropika klimato, kiun la musono influas. Somere (aprilo-junio) estas ekstreme varmaj temperaturoj. La jara temperaturo varias inter 17-31 °C. En la plena jaro pluvas averaĝe 845 mm (sufiĉas por agrikulturo), inter junio-septembro pli ofte pluvas.
(40329) 1999 ML
(40329) 1999 ML estas kaj nerapide rotacianta terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde Observatorio de Monto Lemmon.
Orbito
Ĝia orbito krucas tiun de Marso sed ne trairas tiun de Tero. Ĝiaj marsa minimuma orbita interdistanco (MOID) estas 0,0402219 AU (6,017 milionoj da km), dum ke ĝia tera MOID estas 0,22749 AU (34,032 milionoj da km).
Ĝi pasas multe pli proksime de Marso:
Kantono Tain-l'Hermitage
La kantono Tain-l'Hermitage (france canton de Tain-l'Hermitage) estas franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la 16 kantonoj de la arondismento de Valence. Ĝia ĉefurbo estas Tain-l'Hermitage.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Tain-l'Hermitage la jenaj 14 francaj komunumoj :
Landéda
(jen france, bretone Landeda) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Csurgónagymarton
Csurgónagymarton [ĉurgOnadjmarton] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Csurgó.
Situo
Csurgónagymarton situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Csurgó troviĝas 6, Nagykanizsa 23, Nagyatád 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1367 en mallonga formo "Nagymarton". En 1907 Csurgó aldoniĝis al la loknomo por fari diferencon de Nagymarton. Vilaĝservoj escepte la municipan administradon kaj migran poŝton mankas en Csurgónagymarton.
Frank-Walter Steinmeier
Frank-Walter STEINMEIER (naskiĝis la  en Detmold, Germanio) estas germana politikisto, ano de la SPD, kaj la nuna Prezidanto de Germanio.
Steinmeier estris la germanan kancelieran oficejon de 1999 ĝis 2005. De novembro 2005 ĝis oktobro 2009 li estis ministro pri eksteraj rilatoj en la unua ministraro de Angela Merkel kaj ekde novembro 2007 ankaŭ estis vic-kanceliero.
Post la malvenkita elekto de septembro 2009, en kiu li estis ĉefkandidato de SPD, li estris la parlamentan frakcion.
Por la tria ministraro de Angela Merkel (post la elektoj de 2013) lia partio denove nomumis lin kiel ministron de eksterlandaj rilatoj.
En februaro 2017 li estis elektita kiel la 12-a federacia prezidanto de Germanio kaj prenis la oficon la 19-an de marto 2017.
Insulo Samaro
Samaro estas la plej orienta insulo en la Bisajoj. Tiu insulo estas separata el Lejteo pere de la Markolo San Juanico, kiu je sia plej mallarĝa punkto estas nur ĉirkaŭ du kilometroj larĝa. Tiu markolo estas trapasata de la Ponto San Juanico. Samaro kuŝas sudoriente de la Bikola Duoninsulo en Luzono, la plej granda insulo en la lando; la Markolo San Bernardino separas ambaŭ. Sude de Samaro estas la Lejtea Golfo, la loko de la Batalo de la Lejtea Golfo, unu el plej decidaj ŝiparmeaj bataloj dum la Dua Mondmilito. La golfo malfermiĝas al la Filipina Maro, troviĝanta oriente de Samaro kaj parto de la Pacifika Oceano.
Breĉo (muziko)
Breĉo aŭ ekpaŭzo (an: Break = „rompo“, „breĉo“, „paŭzo“), termino el la nigrusona kaj populara muzikoj, signifas mallongan, kadencecan enŝovitaĵon je la fino de formparto, plej ofte je la fino de la tiel nomata transkonduko.