cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruĝaflugila agelajo
Aspekto
La masklo estas nekonfuzebla escepte en pleja okcidento de Usono, kie loĝas ankaŭ la Trikolora agelajo. Maskloj de tiu specio havas pli malhelruĝan ŝultromakulon kun bordo blanka kaj ne flava. Inoj de Trikolora, Dukolora, Ruĝaŝultra kaj Ruĝaflugila agelajoj povas esti malfacile identigeblaj en areoj kie loĝas pli da unu formo. Dumfluge kiam la markoj ne facile videblas la Ruĝaŝultra agelajo povas esti distingebla el malpli proksime rilataj ikteredoj kiaj la Kviskaloj kaj la Brunkapa molotro pro sia diferenca konturo kaj ondeca flugo.
La alvoko de la Ruĝaflugila agelajo estas gorĝeca ĉek kaj altatona trenata fajfo, terrr-iii. La maskla kanto estas kraĉa ŭaklii, akompana de memmontrado de la ruĝaj ŝultromakuloj. Ankaŭ la ino kantas, tipe skoldeman babiladon ĉit ĉit ĉit ĉit ĉit ĉit ĉiar tiar tiar tiarr.
Distribuado kaj habitato
La teritorio de la Ruĝaflugila agelajo etendas el suda Alasko al Jukatano sude, kaj el okcidenta marbordo de Kalifornio kaj Kanado al la orienta marbordo de la kontinento. Ruĝaflugilaj agelajoj de la nordaj partoj de la teritorio estas migrantaj, kaj vintrumas en suda Usono kaj Centrameriko. Migrado ekas septembre aŭ oktobre, sed foje tiom frue kiom ĝis aŭguste. En okcidenta kaj meza Usono, populacioj estas ĝenerale nemigrantaj.
La Ruĝaflugila agelajo loĝas en malfermaj herbejaj areoj. Ĝi ĝenerale preferas humidejojn, kaj loĝas kaj ĉe nesalaj kaj ĉe salaj marĉoj, ĉefe de Typha (tifao). Ĝi troviĝas en sekaj areoj de altaj teroj, kie ĝi loĝas en herbejoj, prerioj, kaj malnovaj kampoj.
Kutimaro
La Ruĝaflugila agelajo povas esti agresema dum defendo de sia teritorio el aliaj animaloj kaj birdoj. Ili atakas multe pli grandajn birdojn, kiaj korvoj, korakoj, pigoj, rabobirdoj kaj ardeoj se ili venas. Nur en tre bone dokumentataj okazoj oni scias ke ili atakis homojn kiuj eniris en siaj teritorioj dum pariĝado.
Dieto
La Ruĝaflugila agelajo estas ĉiomanĝanta. Ili manĝas ĉefe plantomaterialon, inklude semojn el herboj kaj greno kia maizo kaj rizo, sed ĉirkaŭ kvarono de ties dieto konsistas el insektoj kaj aliaj malgrandaj animaloj, kaj konsiderinde plie dum la reprodukta sezono. Ili preferas insektojn, kiaj libeloj, zigopteroj, papilioj, tineoj kaj muŝoj, sed konsumas ankaŭ helikojn, ranojn, ovojn, kadavraĵojn, vermojn, araneojn, moluskojn. La Ruĝaflugila agelajo manĝas insektojn per plukado el plantoj, aŭ per kaptado dumfluge. Laŭsezone ili manĝas vakciniojn, rubusojn, kaj aliajn fruktojn. Tiuj birdoj povas esti allogataj al kortaj birdomanĝejoj per pano kaj semomiksoj kaj graso. Fine de somero kaj aŭtune, la Ruĝaflugila agelajo manĝas en malfermaj kampoj, mikse kun kviskaloj, molotroj kaj sturnoj en miksitaj kunmanĝantaroj kiuj povas atingi nombron de miloj.
Reproduktado
La Ruĝaflugila agelajo nestumas en izolaj kolonioj. La nesto estas konstruita en tifaejoj, kanejoj, herbejoj, heĝoj aŭ en arbustoj de alno aŭ salikoj. La nesto estas konstruata entute de la ino dum tri al ses tagoj. Temas pri korbaĵo de herboj kaj muskoj, kovritaj el koto, kaj ligita al ĉirkaŭaj herboj aŭ branĉoj. Ĝi situas je 7.6 cm al 4.3 m super akvo.
La ovaro konsistas el 3 aŭ 4, rare 5, ovoj, kiuj estas ovoformaj, mildaj kaj iom brilaj, kaj grandas 24.8 x 17.55 mm. Ili estas palbluecverdaj, markitaj je bruna, purpura aŭ nigra, kun plej parto de markoj je la plej larĝa pinto de la ovo. Nur la ino kovas, kaj eloviĝo okazas post 11 al 12 tagoj. Ruĝaflugilaj agelajoj elnestiĝas blindaj kaj nudaj, sed pretas por elnestiĝo 11–14 tagojn post eloviĝo.
Predado de ovoj kaj idoj estas tre komuna. Nestopredantoj estas serpentoj, vizono, lavursoj kaj aliaj birdoj, eĉ malgrandaj kiaj marĉotrogloditoj. La Ruĝaflugila agelajo estas foje viktimo de nestoparazitoj, ĉefe de la Brunkapa molotro. Ĉar nestopredado estas komuna, evoluis kelkaj adaptoj en tiu specio. Grupa nestumado estas unu el tiaj trajtoj kiuj malpliigas la riskon de individua predado per plinombrigo de viglaj parencoj. Nestumado super akvo malpliigas eblojn de predado, same kiel alarmalvokoj. Nestoj krome havigas strategian avantaĝon super predantoj ĉar ili estas ofte bone kaŝitaj en densaj ĉeakvaj kanejoj kaj situaj je alto de 1 al 2 metroj. Maskloj ofte agas kiel sentineloj, uzante varion de alvokoj por komuniki tipon kaj gravon de danĝeroj. Ĉikanado ĉefe fare de maskloj estas uzata ankaŭ por timigi predantojn, kvankam ĉikanado ofte celas grandajn animalojn kaj homfaritajn aĵojn erare. Ankaŭ la bruneca koloro de la ino povas utili kiel kontraŭpredanta trajto ĉar havigas kamuflon por ŝi kaj por ŝia nesto (dum ŝi kovas).
Rilato kun homoj
Vintre tiu specio manĝas for de marĉoj, kaj prenas semojn kaj grenon en malfermaj kampoj kaj agrikulturaj areoj. Pro tio ĝi estas konsiderata plago por rikoltoj.
Tetiso (luno)
Ĝia nomo devenas el tiu de Tetiso, titanino kaj mara diino laŭ la helena mitologio.
Historio
La itala astronomo Giovanni Domenico Cassini, malkovrinte kvar saturnajn satelitojn inter 1671 kaj 1684 (Tetiso, Diono, Reo kaj Japeto), decidis nomi ilin la "ludovikaj ĉielkorpoj", honore al la franca reĝo Ludoviko la 14-a. Li malkovris Tetison per granda teleskopo de li mem instalita ĉe la Observatorio de Parizo. Tamen, jam ekde la fino de la 17-a jarcento la astronoma komunumo kutimis nomi la tiam kvin konatajn saturnajn satelitojn laŭ ilia numero, ekde Saturno I ĝis Saturno V (Tetiso, Diono, Reo, Titano kaj Japeto). La nombroj paŝon post paŝo plialtiĝis post la malkovro de la sekvaj satelitoj, Mimaso (1789), Encelado (1789) kaj Hiperiono (1848). Nur tiam la ordo definitiviĝis, kaj ne plu ŝanĝiĝis, ĉar la sekvaj satelitoj ĉiam ricevis pli altajn numerojn.
En 1847, John Herschel (filo de William Herschel, la malkovrinto de Mimaso kaj Encelado) unue sugestis la nuntempajn nomojn de la satelitoj. Iom post iom, lia propono akceptiĝis kaj Saturno III ricevis la nomon Tetiso.
Fizikaj ecoj
Tetiso estas glacia ĉielkorpo, simile al Diono kaj Reo. Ĝia denso estas aparte malalta (970 kg/m³), kio supozigas, ke ĝi preskaŭ entute konsistas el akva glacio.
La tetisa surfaco abundas je krateroj, kaj videblas multaj frakturoj, kaŭzitaj de rompiĝoj de la surfaca glacio. La refleksiveco de Tetiso estas unu el la plej altaj en la tuta sunsistemo: ĝia geometria albedo valoras 1,229.
Rilatoj kun la aliaj satelitoj
La saturnaj lunetoj Telesto kaj Kalipso laŭiras la saman orbiton kiel Tetiso, kaj situas respektive en ties punktoj de Lagrange L4 kaj L5; alivorte, ili situas respektive 60 gradojn antaŭe kaj 60 gradojn malantaŭe al Tetiso.
Esplorado
La la kosmosondilo Cassini superflugis Tetison je distanco de 1500 kilometroj. Ne estas planataj estontaj, plej proksimaj superflugoj fare de la usona esplorilo.
Makulbeka pelikano
La Makulbeka pelikano aŭ foje Griza pelikano, ankaŭ Filipina pelikano (Pelecanus philippensis) estas birdospecio el ordo de Pelikanoformaj birdoj kaj familio de Pelikanedoj. Ĝi reproduktiĝas en suda Azio el suda Pakistano tra Barato oriente al Indonezio. Tiele ĝi troviĝas pli rare en la orienta regiono sude de Hebejo, Ĉinio, kaj precipe en Hindio, Tajlando kaj iam en Filipinoj. Ĝi estas birdo de grandaj internaj kaj marbordaj akvejoj, precipe ĉe grandaj lagoj. Je distanco ili estas malfacile diferencigeblaj el aliaj pelikanoj de la regiono, kvankam ĝi estas pli malgranda, sed deproksime rigardita la makuletoj sur la supra makzelo, la manko de brilaj koloroj kaj la pli griza plumaro estas distingaj karakteroj. En kelkaj areoj tiuj birdoj nestumas en grandaj kolonioj proksime al homaj loĝejoj.
Aspekto
La Makulbeka pelikano estas relative malgranda pelikano sed ankoraŭ granda birdo. Ĝi estas 125–152 cm longa kaj ties pezo estas de 4.1–6 kg. Ĝi estas ĉefe blanka, kun griza kresto, nuko kaj bruneca vosto. La plumoj en nuko estas krispaj kaj formas grizecan nukokreston. La bekosako estas elasta kaj rozkoloreca al purpureca kaj havas grandajn helajn makuletojn, kaj la granda kojnforma beko estas ankaŭ kun bluecnigraj makuletoj sur la flankoj de la supra makzelo (tiu karaktero estas tialo por la komuna nomo de la specio). La bekopinto (aŭ ungo) estas flava al oranĝeca. En reprodukta plumaro, la haŭto ĉe la bazo de la beko estas malhela kaj la ĉirkaŭokula haŭtaĵo estas rozkoloreca. Dumfluge ili similas al la Krispa pelikano sed la triarangaj kaj la internaj duarangaj estas pli malhelaj kaj pala strio laŭlongas de la pli grandaj kovriloj. La vosto estas rondoforma. La kolo surhavas rozkolorajn longajn plumojn. La dika korpo prezentiĝas supre grizbruna kaj malsupre blankeca.
La ĵus eloviĝintaj idoj estas kovritaj per blanka lanugo. Ili poste mudas al grizeca makuleca plumaro. La punktoj en la beko aperas nur post unu jaro. La plumaro de plenkreskulo aperas en ties tria jaro.
Vivejo, disvastiĝo kaj statuso
La specio ŝajne reproduktiĝas nur en duoninsula Barato, Srilanko kaj Kamboĝo. Kelkaj birdoj el Barato vintras en la Gangaj ebenaĵoj sed informoj pri ties esto en multaj aliaj partoj de la regiono kiaj ĉe Maldivoj, Pakistano kaj Bangladeŝo estas pridisputataj. La ĉefa habitato estas en neprofundaj nesalakvaj akvejoj de malaltaj teroj. La Makulbeka pelikano ne estas migranta sed oni scias, ke faras lokajn movojn kaj estas pli amplekse distribuata for de la reprodukta sezono. Tiu specio estas kolonia reproduktanta, ofte en kompano de aliaj akvobirdoj. La nestoj estas en malaltaj arboj ĉe humidejoj kaj foje ankaŭ ĉe homaj loĝejoj. Multaj grandaj reproduktaj kolonioj estis registritaj kaj kelkaj dume malaperis. Junie de 1906, C E Rhenius vizitis kolonion en Kundakulam en Distrikto Tirunelveli kie la lokanoj konsideris tiujn birdojn duon-sakraj. La sama kolonio estis revizitata en 1944, kaj oni trovis, ke estis ĉirkaŭ 10 nestoj de pelikanoj kaj preskaŭ 200 nestoj de Blankakapa mikterio.
La rivero Sittang en Birmo laŭ E W Oates havis "milionojn" de pelikanoj en 1877, kaj en 1929 E C Stuart Baker informis, ke estis ankoraŭ nestumantaj centoj kun cikonioj de la specio Argala marabuo:
Pri tiu kolonio tamen informis B E Smythies ke ĝi estis malaperinta inter la 1930-aj kaj la 1940-aj jaroj.
Alia kolonio estis malkovrita en 1902 ĉe vilaĝo nome Buĉupale en la Distrikto Kadapa, kie tiuj pelikanoj nestumis kun la Blankakapa mikterio dum la monato marto. Tiu kolonio neniam plu estis trovata. La kolonio de la lago Kolleru estis malkovrita de K K Neelakantan en 1946. Preskaŭ 3,000 pelikanoj nestumis en tiu kolonio je la epoko de la malkovro. Tiu kolonio tamen malaperis ĉirkaŭ 1975.
Pro habitatoperdo kaj homa ĝenado, la nombroj de Makulbekaj pelikanoj malpliiĝis kaj multaj populacioj de Sudorienta Azio estas nune formortintaj. La specia nomo aludas al Filipinoj, kie la specio estis abunda en la komenco de la 1900-aj jaroj, sed malpliiĝis kaj iĝis surloke formortintaj en la 1960-aj jaroj. La populacioj de suda Barato ŝajne pliiĝantas. Ĉirkaŭkalkuloj sugestas, ke pliiĝanta protektado estas permesanta rekuperon de ties nombroj kaj la statuso de la specio estis ŝanĝata el Vundebla al Preskaŭ Minacata en la IUCN Ruĝa Listo de 2007.
Kutimaro
Tiu orientalisa pelikano estas granda birdo, kiu loĝas ĉe maroj, riveroj kaj lagoj. La plejparto vivas en la tropikaj zonoj.
Kantono Butler (Kansaso)
La kantono Butler - angle Butler County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Makulbeka pelikano
Kutimaro
Tiuj pelikanoj esta tre silentemaj kvankam ĉe siaj nestoj ili povas fari fajfojn, gruntadojn aŭ bekofrapadojn. Kelkaj fruaj priskriboj de nestokolonioj plendis, ke ili distingiĝas pro sia silento sed plej notis la koloniojn kiel bruaj.
Kantono Butler (Kansaso)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Makulbeka pelikano
Kutimaro
La birdo lertas en naĝado. Ĉiutage, krom naĝado ĝi dum plejparto de tempo sin sunumas ĉe bordo aŭ ordigas siajn plumojn. Kelkiam ĝi dormas en arbaro. Ĝi lertas en longdistanca flugado. Flugante, ĝi kuntiras sian kolon kaj libere movas ambaŭ flugilojn. Ĝi ofte staras ĉe riverbordo aŭ en malprofunda akvo de maro, atendante sian ĉasaĵon.
Kiam ili flugas al ripozejoj aŭ manĝareoj, malgrandaj grupoj flugas en formado per malrapida flugilfrapado. Dum la varma parto de la tago, ili ofte ŝvebas sur termikoj.
Manĝo
Alifoje ĝi naĝas antaŭen, kun larĝe malfermita beko en akvo kiel fiŝkapta reto el la surfaco. Tuj post kiam fiŝo eniĝas en la kropon de pelikano, ĝi fermas la bekon, kuntiras la poŝon por eligi la akvon kaj englutas la fiŝon. Suferante pro malsatego, makulbekaj pelikanoj sin vicigas sur akvo rektalinie aŭ duoncirkle, forte frapas akvon per siaj flugiloj por peli fiŝojn al malprofunda akvo ĉe bordo, kaj fine kaptas ilin per granda retosimila beko. Ilia vidkapablo estas sufiĉe akra. Alte flugante, ili povas trovi fiŝeton en akvo. Tiam ili sin jetas malsupren en akvon kaj kaptas la fiŝon per la beko. Krom fiŝoj, ankaŭ krustuloj, amfibioj kaj birdetoj estas iliaj manĝaĵoj. Malkiel la Blanka pelikano, tiu ne formas grandajn kunmanĝantarojn kaj kutime oni povas vidi ilin fiŝkapte solece aŭ en malgrandaj aroj. Ili povas manĝi nokte je ioma etendo.
Reproduktado
Ili ofte konstruas grupe (kolonie) nestojn sur altaj aŭ malaltaj arboj konsiste el densa platformo el bastonetoj. La reprodukta sezono varias el oktobro al majo. En Tamilnado, la reprodukta sezono sekvas la komencon de la Nordorienta Musono. La ceremonia porpariĝa memmontrado de maskloj postulas etendigon de la bekosako per skuaj movoj de la kapo supren kaj suben sekve de flankaj movoj kaj meto de la kapo reen super la dorso. Ankaŭ bekofrapado povas esti produktita dum la kaposkuaj movoj. La nestoj estas kutime konstruitaj ĉe tiuj de aliaj koloniaj akvobirdoj, ĉefe la Blankakapa mikterio.
Bredataj birdoj povas vivi 30-40 jarojn kaj povas reproduktiĝi je du aĝojaroj. Kiel ĉe aliaj pelikanoj, ili povas refreŝiĝi per uzado de la bekosaka skuado kaj anhelado.
Pelikanoj kaj homoj
Tiu specio estis iam uzataj de fiŝkaptistoj en partoj de orienta Bengalo kiel allogaĵoj por iaj fiŝoj. Tiuj fiŝkaptistoj kredis, ke olesekrecio el la birdo allogis iajn fiŝojn kiaj tiuj de la genroj Colisa kaj Anabas.
La emo de tiuj birdoj nestumi ĉe homaj setlejoj estis jam notite el la epoko de T C Jerdon:
Ekde tiam, oni malkovris koloniojn kaj dum multaj el tiuj estis malaperintaj aliaj estis protektitaj kaj kelkaj vilaĝoj kun nestokolonioj iĝis popularaj turismaj allogaĵoj. Bone konataj vilaĝoj kun kolonioj estas Kokrebellur, Kundakulam kaj Uppalapadu.
Fajfardeo
La Fajfardeo (Syrigma sibilatrix) estas mezgranda, ofte surterema ardeo de Sudameriko. Estas du subspecioj, nome la suda S. s. sibilatrix kaj la norda S. s. fostersmithi.
Aspekto
La Fajfardeo estas 53 al 64 cm longa kaj pezas 521 al 546 g. La suda subspecio estas pli granda sed havas pli mallongan bekon proporcie al korpo.
La ĝenerala impreso de staraj birdoj estas griza, kaj flugantaj birdoj montras rimarkindajn blankajn malantaŭajn partojn (suba dorso, ventro kaj vosto). En ambaŭ subspecioj, supraj partoj de plenkreskuloj escepte la suba dorso estas bluecgrizaj. La plumoj de la kapoflankoj, kolflankoj, brusto, kaj skapulara areo estas ĉefe blankaj sed nuance al orkolora aŭ al sablokolora, eble pro la polvolanugo tipa de ardeoj aŭ per sekrecioj de la uropiga glando; la koloro varias el birdo al birdo. En la nomiga subspecio, la krono kaj kresto (separataj plumoj ĝis 4 cm longaj surnuke) estas nigraj kaj la supraj flugilkovriloj estas cinamokoloraj; dum la krono kaj kresto estas ardezgriza kaj la supraj flugilkovriloj estas mielkoloraj (aŭ "ĉamkoloraj" ) en fostersmithi. La beko estas rozkolora kun blua al viola ĉe bazo kaj fora triono nigra, la kruroj estas verdecaj kaj iom mallongaj, kaj estas rimarkinda granda areo de nuda blueca haŭto ĉirkaŭ la okulo.
Junuloj havas la saman ĝeneralan bildon sed estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj, kun la krono pli hela, la brusto pli griza, kaj la gorĝo kaj flankoj sennuance blankaj. Idoj estas ankoraŭ nepriskribitaj.
La birdo nomiĝas tiele (laŭ kaj komuna nomo kaj latina scienca nomo: sibilatrix signifas “fajfanto”) pro ties plej komuna alvoko, nome "laŭta, fluteca fajfo kliaa-ar" aŭ "altatona, fluteca, plendeca fajfo, ofte duobla aŭ kria laŭ ser[ioj], ŭiiii, ŭiiii,.…, facile imitata" aŭ "distinga, karaktera, longdaŭra, melodia fajfo" kiu " povas estis elsendata kiel 'kii, kii, kii.'" Ili povas ankaŭ elsendi "malrapidan, trenatan fajfon" dum ekflugo. La alarmalvoko estas akra kvah-h-h.
Malkiel ĉe aliaj ardeoj, dumfluge ĝi havas rapidan, anasecan flugilfrapadon kaj kutime ne tute remetas sian kolon.
Teritorio kaj habitato
La subspecio fostersmithi loĝas en Llanos kaj en la baseno de Orinoko de Kolombio kaj Venezuelo. Ne estas reproduktaj registroj ankoraŭ el Kolombio. La subspecio sibilatrix loĝas en orienta Bolivio, Paragvajo, okcidenta kaj suda Brazilo, Urugvajo, Ĉilio, kaj nordorienta Argentino. Ĵusaj registroj sugestas, ke ĝi povas esti etendante sian teritorion norden kaj orienten en Brazilo. Ili faras sezonajn movojn almenaŭ en nordorienta Venezuelo, kie ĝi ne loĝas el novembro al januaro, sed restas la tutan jaron en aliaj areoj, kiaj ĉe Provinco Bonaero, Argentino.
Ili loĝas ĉe altitudoj de ĝis 500 m (kun unu vida registro el 2300 m ) en dumsezone inundita savano, ofte en pli sekaj herbejaj situacioj ol ĉe aliaj ardeoj, sed ankaŭ en ampleksa vario de malfermaj inunditaj aŭ malsekigitaj terenoj. Ĉar ili ripozas en arboj, ili precize preferas regionojn kie malfermaj areoj miksiĝas kun arbareroj. Ĝi ne kontraŭas homajn habitatojn kiaj paŝtejoj kaj ŝoseflankoj, kaj ili ofte ripozas sur barilfostoj.
Manĝo
Tiu specio manĝas ĉiun ajn malgrandan animalon de seka tero aŭ marĉoj kiujn ili povas kapti, aŭ eĉ piratas (kiel el unu Plumbofalko en unu registrita okazo ). Ili ofte gvatas senmove sed ankaŭ piediras tre lante kaj povas uzi pli aktivajn teknikojn, eĉ kure post predo aŭ kapti flugantajn insektojn (rimarkinde libelojn ) el stara sinteno. Tiu specio povas permesi homojn alproksimiĝi tre proksime pli ol perdi bonan manĝolokon. Ili tipe manĝas sole aŭ en paroj, sed ĝi estas foje vidata en grupoj de ĝis 100, ĉefe antaŭ ripozi por nokto.
Reproduktado
En pariĝada memmontrado, tiuj ardeoj flugas tien kaj reen kaj glitas en cirkloj. Kaptiva paro memmontradis sin per levado de siaj plumoj.
Tiu specio nestumas izole, malkiel plej ardeoj, kiuj nestumas en kolonioj. Ili povas nestumi en maturaj arboj kiaj araŭkarioj aŭ ekzotaj arboj. Unu nesto en Argentino estis izole konstruita el bastonetoj ĉirkaŭ 4 m supre en eŭkalipto. La ovoj estas palbluaj kaj makulecaj, ĉirkaŭ 4.7 × 3.6 cm, kaj plej normala ovokvanto estas de 3 aŭ 4. La kovado daŭras ĉirkaŭ 28 tagojn, kaj elnestiĝo okazas 42 tagojn post eloviĝo. Ova survivado estis mezurita je 28% kaj ida survivado je 40%; ŝtormoj kiuj detruas nestojn estas grava kaŭzo de perdoj. Baze sur observoj de familiaj grupoj, nur du junuloj normale elnestiĝas. Malkiel plej ardespecioj, Fajfardeoj zorgas la junulojn post elnestiĝo; junuloj petas manĝon per memlevado kun flugiloj fale.
Taksonomio
Skeletaj similoj kun la noktardeoj kondukis al debato pri ĉu la Fajfardeo estas rilata al ili, sed ekde la 1980-aj jaroj ĝi estis almenaŭ provizore konsiderata parenco de la genro Egretta, kun malmulta dubo ĉu ĝi apartenas al propra genro.
Kultura signifo
Indiĝenaj popoloj iam uzis ties kolplumojn kiel komerceroj, kvankam ne tiom troe kiom por malpliigi populaciojn.
Vardha
Vardha, laŭ marate वर्धा  estas urbego, ankaŭ municipo en meza parto de Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie Vardha estas ties sidejo. Vardha ricevas sian nomon de la samnoma rivero, kiu fluas ĉe limoj de la distrikto.
Geografio
Vardha havas averaĝan altecon de 234 metrojn. Javatmal troviĝas 63, Nagpuro 67, Amravati 91, Ĉandrapur 113, Akola 167, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 636, tutlanda ĉefurbo Delhio 889, Kolkato 1029 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Vardha havis populacion de. La legopovo estis en la sama jaro 80%.
Historio
La areo de la nuna Vardha apartenis al pluraj imperioj, baldaŭ sultanlandoj, ekde 1853 al la Brita Imperio.
Ekonomio
Komence Vardha estis agrikultura urbo pri kotonoj kaj sojfaboj. Baldaŭ pro la geografia loko kaj bonaj trafikaj eblecoj la urbo iĝis industria centro. En la lastaj jardekoj multaj firmaoj pri ŝtaloj elektraĵoj estis establitaj ĉi tie.
Religioj
La ĉefaj religioj en Vardha estas hinduismo kaj budhismo, sed ekzistas kun malgranda procento islamo, ĝajnismo, kristanismo kaj sikismo.
Edukado
Vardha havas plurajn altlernejojn, kolegiojn, institutojn. Inter ili elstaras la medicina havanta la nomon pri Gandhi.
Trafiko
Al Vardha kuras 6 vojoj. La urbego estas fervoja nodo kun ligiloj al Mumbajo, Ĉenajo kaj Kolkato. La plej proksima internacia flughaveno funkcias ĉe Nagpur.
Klimato
Vardha havas tropikan klimaton (Aw) kun influo de musono. La averaĝa pluvo jare estas 966 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter junio-septembro. La temperaturo varias inter 20-34 °C.
Unio (Usona Enlanda Milito)
Dum la Usona Enlanda Milito, la Unio, konata ankaŭ kiel la Nordo, referencis al Usono, regata de la usona federacia registaro estrata de la Prezidento Abraham Lincoln. Ĝi estis opoziciata de la separatismaj Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono (KŜU), neformale nomitaj "la Konfederacio" aŭ "la Sudo". La Unio estas tiel nomita laŭ sia deklarita celo konservi la Unuiĝintajn Ŝtatojn kiel konstitucia unio. La termino "Unio" estas uzata en la Usona Konstitucio por referenci al la fonda formado de la popolo, kaj al la Ŝtatoj en unio. En la kunteksto de la Enlanda Milito, ĝi estis ankaŭ ofte uzata kiel sinonimo por "la nordaj ŝtatoj fidelaj al la registaro de Unuiĝintaj Ŝtatoj;" tiusence, la Unio konsistis el 20 liberaj ŝtatoj kaj kvin landlimaj ŝtatoj.
La Unia Armeo estis nova organizo kiu enhavis plej el la ŝtataj unuoj, kune kun unuoj el la regula Usona Armeo. La limaj ŝtatoj estis esencaj kiel liverejo por la invado fare de la Unio al la Konfederacio, kaj Abraham Lincoln konstatis, ke li ne venkos la militon sen kontroli ilin, speciale ĉe Marilando, kiu kuŝas norde de la landa ĉefurbo Washington, D.C. La Nordoriento kaj la supra Mezokcidento havigis la industriajn resursojn por mekanizita milito produktinte grandajn kvantojn de municioj kaj liveraĵoj, same kiel la financadon por la milito. La Nordoriento kaj la Mezokcidento havigis la soldatojn, manĝaĵojn, ĉevalojn, financan subtenon, kaj trejnejojn. Armeaj hospitaloj estis muntitaj tra la tuta Unio. Plej nordaj ŝtatoj havis respublikajn gubernistrojn kiuj energie subtenis la militklopodojn kaj subpremis kontraŭ-militan perturbon, partikulare tiun kiu stariĝis en 1863–64. La Demokrata Partio forte apogis la militon en la komenco en 1861, sed ĉirkaŭ 1862, disiĝis inter la Militdemokratoj kaj la kontraŭmilitaj elementoj konataj kiel Pacdemokratoj, estritaj de la ekstremismaj "Copperheads" (kuprokapuloj). La Demokratoj atingis gravajn balotvekojn en 1862 en ŝtataj balotadoj, plej notinde en Novjorko. Ili perdis subtenon en 1863, speciale en Ohio. En 1864, la Respublikanoj kampanjis sub la nomo de Nacia Unia Partio, kio altiris multajn Militdemokratojn kaj soldatojn kaj atingis tutlandan venkon por Lincoln kaj lia tuta kandidataro kontraŭ la Demokrata kandidato George B. McClellan.
55576 Amiko
55576 Amiko estas granda uranorenkonta kaj neptunrenkonta asteroido de la klaso de la centaŭroj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Urano kaj de Neptuno:
Tekofileacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (6 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
55576 Amiko
Orbito
Kun orbita periodo de 46 255,723 tagoj, ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Urano kaj nemalproksima de la orbita resonanco 3:4 kun Neptuno; kaj la taksata duoniĝa tempo de ĝia orbito estas taksata je 11,1 milionoj da jaroj.
Tekofileacoj
Taksonomio
Kelkaj specioj:
Remizedoj
La Remizedoj (Remizidae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Ili rilatas al la Paruedoj. Ĉiuj escepte la Flavkapa paruo kaj la Fajrkapa paruo prilaboras saknestojn pendantajn el arboj, kutime super akvo; inkludo de la Fajrkapa paruo en tiu familio estas pridisputata de kelkaj fakuloj.
55576 Amiko
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Amiko, la unua centaŭro, kiu komenci la batalon kontraŭ la Lapitoj post ke Eŭrito estis mortigita pro la seksperforto de Hipodamio, fianĉino de Piritoo. Li komence frakasis la vizaĝon de Celadono per kandelingo elŝirita el la nupta sanktejo. Pelateso de Pella mortigis Amikon, ponardante lin per tabla piedo el acero.
Remizedoj
Specioj
Estas 5 genroj kaj 13 specioj laŭ Harrap & Quinn (1996):
Karakteroj
Remizedoj estas etaj paserinoj, el 7.5 al 11 cm longaj, kio estas simile al la veraj Paruedoj, sed ili havas pli maldikajn bekojn pli akrapintajn. Ties flugiloj estas mallongaj kaj rondoformaj kaj ties mallongaj vostoj estas noĉoformaj (escepte la stumpovosta Folidorno). La tipa plumaro de remizedoj estas palgriza, flava kaj blankeca, kvankam la Eŭropa saknestulo havas nigrajn kaj brunajn markojn kaj kelkaj specioj havas brilflavajn aŭ ruĝajn (Perrins 2003).
Disvaŝtiĝo kaj vivejo
La Remizedoj loĝas en Eŭrazio kaj Afriko kaj Nordameriko. La genro Remiz estas preskaŭ nur eŭrazia, kun nesekva teritoriaro el Portugalio kaj plej norda Maroko al Siberio kaj Japanio. La plej granda genro, Anthoscopus, troviĝas en sub-sahara Afriko el Sahelo al Sudafriko. El la monotipaj genroj la Flavkapa paruo loĝas en aridaj partoj de sudokcidenta Usono kaj norda Meksiko, la Fajrkapa paruo troviĝas en suda kaj orienta Azio, dum la Folidorno en orienta kaj centra Afriko.
Kelkaj specioj de Remizedoj estas migrantaj, kvankam tiu kutimo montriĝas nur en specioj de Azio kaj Eŭropo; afrikaj specioj kaj la Flavkapa paruo ŝajne estas loĝantaj birdoj. La Eŭrazia saknestulo estas migranta en partoj el sia teritorio, kun birdoj de norda Eŭropo kiuj moviĝas suden vintre sed birdoj de suda Eŭropo restas ĉe siaj reproduktaj areoj. Kontraste la Ĉina saknestulo kaj la Fajrkapa paruo estas tute migrantaj kaj entreprenas longdistancajn migradojn.
Kutimoj
Insektoj formas la plej parton de la dieto de Remizedoj, kaj ili estas aktivaj manĝantoj. Ties longaj konusformaj bekoj estas uzataj por pluki en fendoj kaj truoj por akiri nutraĵoj. Ili manĝas ankaŭ nektaron, semojn kaj fruktojn sezone. Ili nutras sin simile al la veraj paruoj (Paruedoj), manĝante kapaltere en etaj branĉoj, priserĉante branĉojn kaj foliojn per siaj piedoj kaj kaptante grandajn predojn per unu piedo por dispecigi ilin.
La komuna nomo de la familio kiel “Saknestuloj” aludas la emon de plej parto de tiuj specioj konstrui prilaboritajn piroformajn saknestojn. Tiuj nestoj estas teksitaj el araneretoj, lano kaj animala haro krom milda planta materialo kaj estas penditaj el branĉetoj de arboj. La nestoj de la afrika genro Anthoscopus estas eĉ pli prilaboritaj ol tiuj de la eŭrazia genro Remiz, ĉar aneksas falsan enirejon sub la vera enirejo kiuj kondukas al falsa ĉambro. La vera nestoĉambro estas atingebla de la gepatroj kiuj malfermas kaŝitan pordeton, enirante kaj poste lasante fermita denove la pordeton, kies du flankoj gluiĝas per memgluaj araneretoj.
El la du specioj kiuj konstruas nefamiliajn nestojn, la Flavkapa paruo konstruas kupolan neston el dornaj bastonetoj kaj la Fajrkapa paruo nestumas en arbotruoj kiujn ili kovras. La ovoj estas blankaj, kun ruĝaj punktoj en kelkaj specioj; la ino de Flavkapa paruo demetas bluverdajn ovojn kun ruĝaj punktoj. Kovado daŭras ĉirkaŭ 13 aŭ 14 tagoj, kaj la idoj elnestiĝas post ĉirkaŭ 18 tagoj (Perrins 2003).
Taksonomio
Foje tiuj birdoj estas inkluditaj kiel subfamilio Remizinae en la familio de Paruedoj. Estas duboj pri la taksonomia linio preferata de la diversaj fakuloj; nur ke ambaŭ familioj estas proksimaj parencoj estas certa nuntempe. Se la Remizedoj estas inkluditaj en la Paruedoj, ankaŭ la Stenostiredoj devus esti inkluditaj kiel alia subfamilio, dum se ili estas konsiderataj separata familio, la Sultana paruo kaj la Flavbrova paruo eble postulus esti ekskluditaj el la Paruedoj (Jønsson & Fjeldsa 2006). La lokigo de la Folidorno ene de tiu familio estas precize polemika kaj ĝi estis sekve lokita kun la Nektariniedoj, Estrildedoj, Abelmanĝuloj kaj ĵus ĉe la Verda hilio.
Who Framed Roger Rabbit
Who Framed Roger Rabbit ("Kiu trompis Roĝeron la Kuniklon") estas usona fantazia komedia trilera filmo de 1988 reĝisorita de Robert Zemeckis, produktorita de Frank Marshall kaj Robert Watts, kaj verkita de Jeffrey Price kaj Peter S. Seaman. Tiu filmo estas bazita sur la romano de Gary K. Wolf de 1981 nome Who Censored Roger Rabbit?. En la filmo stelulas Bob Hoskins, Christopher Lloyd, Charles Fleischer, Stubby Kaye, kaj Joanna Cassidy. Kombinante rektan agadon kun animacio, la filmo montras okazaĵojn en Holivudo dum la fino de la 1940-aj jaroj en alternativa tempo kiam animaciaj roluloj reale ekzistas. La intrigo sekvas la aventurojn de Eddie Valiant, privata detektivo (dungita de eksploda belegulino, nome seksosimbolo Jessica Rabbit, kiel en la modeloj de krima romano) kiu devas pruvi la senkulpecon de "Toon" Roger Rabbit, kiu estis akuzita je murdo de riĉa negocisto.
Walt Disney Pictures aĉetis la rajtojn de la historio por la filmo Who Framed Roger Rabbit en 1981. Jeffrey Price kaj Peter S. Seaman verkis du skizojn de la scenaro antaŭ Disney dungis plenuman produktoron Steven Spielberg, kaj lian produktoran kompanion, Amblin Entertainment. Zemeckis estis dungita por reĝisori la filmon, kaj la kanada animaciisto Richard Williams por superrigardi la animaciajn scenojn. La produktorado estis translokigita el Los Angeles al la studioj Elstree en Anglio por kongruigi Williams kaj lian grupo de animaciistoj. Dum la filmado, la produktora buĝeto eketendiĝis rapide kaj la filmada kalendaro daŭris pli ol atendite.
Disney prezentis la filmon pere de sia divizio Touchstone Pictures la 22an de Junio, 1988, kaj ĝi ricevis kritikan kaj komercan sukceson, kio iĝis furoraĵo. Tiu filmo alportis renovigitan intereson al la ora epoko de la usona animacio, disvastigante la modernan usonan animacion kaj la nomitan epokon de la Disneja Renesanco.
Saint-Germain-sur-Ille (stacidomo)
Saint-Germain-sur-Ille estas franca stacidomo sur linio -  - Saint-Servan, situanta en  Saint-Germain-sur-Ille, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rennes - St-Malo-St-Servan (441000).
Nanoteknologio
Nanoteknologio estas esprimo por ĉiuj teknologioj, kiuj esploras, modifas aŭ produktas objektojn aŭ strukturojn kies gravaj grandecoj estas proksimume inter 1 kaj 100 nanometroj. (Nanometro estas miliardono de metro). La nanoteknologion oni nuntempe ĉefe uzas por produkti pigmentojn kaj plombojn. Oni antaŭvidas, ke en estonteco oni povos uzi la nanoteknologion en tre multaj kampoj.
Kontraste al la mikroteknologio, en la nanoteknologio gravas la kvantummekanikaj efikoj kaj duonkonduktaĵo.
Priskribo
La impeto por nanoteknologio havas devenon de renovigita intereso en koloida scienco, kuplita kun nova generacio de analizaj iloj kiel la atom-forta mikroskopo (AFM) kaj la tunel-efika mikroskopo (aŭ skantunela mikroskopo, STM). Kombinita kun rafinitaj procedoj kiel elektron-radia litografado, ĉi tiuj instrumentoj permesas la intencan manipuladon de nanostrukturoj. Ĉi tiuj novaj materialoj kaj strukturoj siavice kaŭzis la rimarkon de novaj fenomenoj kiel la “kvantuma grandeco efiko” kie la elektronikaj proprecoj de firmaĵoj estas ŝanĝitaj kun grandaj reduktoj en eta grandeco. Ĉi tiu efiko ne eniras la ludon iranta de makro al etaj dimensioj. Tamen, ĝi fariĝas superreganta kiam la nanometra grandeco gamo estas atingita. Nanoteknologio ankaŭ estas uzita laŭ ombrela termino por priparoli aperantajn aŭ novajn teknologiajn evoluadojn asociiĝantaj kun mikroskopaj dimensioj. Malgraŭ la granda promeso de multaj nanoteknologioj kiel kvantumaj punktoj kaj nanotuboj, veraj aplikoj kiuj jam ekiris de la laboratorio kaj en la vendoplacon plejparte utiligis avantaĝojn koloidaj nanopartikloj, kiel kontraŭ-asunbrunaj belŝmiraĵoj, kosmetikaĵoj, protektaj ŝirmaĵoj kaj ne-makuleblaj teksaĵoj.
Giovanni Domenico Cassini
Giovanni Domenico CASSINI (naskiĝis en Perinaldo la, mortis en Parizo la ) estis itala matematikisto, astronomo, inĝeniero, kuracisto kaj vivosciencisto. Li estis profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Bolonjo kaj, en 1671, iĝis estro de la Observatorio de Parizo.
Nanoteknologio
Historio
La ricevanto de la Nobel-premio pri fiziko de 1965, Richard Feynman, estis la unua kiu faris referencon al la ebloj de la nanoscienco kaj de la nanotecnologio en diskurso kiun li faris en la Caltech (Teknologia Instituto de Kalifornio) en la 29-a de decembro 1959, titolita Funde estas malmanka spaco (There's Plenty of Room at the Bottom), en kiu li priskribas la eblon de la sintezo pere de la rekta manipulado de la atomoj. La termino "nanoteknologioi" estis uzita por la unua fojo fare de Norio Taniguĉi en la jaro 1974, kvankam tio ne estas amplekse konata.
Inspirita el la konceptoj de Feynman, sendepende K. Eric Drexler uzis la terminon "nanoteknologio" en sia libro de la jaro 1986 nome Motoroj de la kreado: la alveno de la Erao de la Nanoteknologio (en angla: Engines of Creation: The Coming Era of Nanotechnology), en kiu li proponis la ideon de "enfoldigilo" nanoskala kiu estus kapabla konstrui kopion de si mem kaj de aliaj elementoj de arbitra komplekseco kun nivelo de atoma kontrolo. Ankaŭ en la jaro 1986, Drexler kun-fondis The Foresight Institute (la Instituto de Prospektoraj Studoj), kun kiu li jam ne havas rilaton, por helpi pliigi la konscion kaj publikan komprenon de la konceptoj de la nanoteknologio kaj de ties implicoj.
Giovanni Domenico Cassini
Al lia merito estas faritaj kelkaj malkovroj en la sunsistemo. Li mezuris la distancon al Marso kaj tiel estis la unua, kiu mezuris la distancon al planedo kaj krome eblas dedukti la distancon de la Tero al la suno laŭ la 3-a Leĝo de Kepler. Li esploris la planedon Jupitero kaj malkovris la grandan ruĝan makulon, kaj malkovris la spacon nomatan laŭ li en la ringoj de Saturno. Al lia kredito ankaŭ estas la malkovro de kvar satelitojn de Saturno: Japeto (1671), Reo (1672), Diono kaj Tetiso (1684), kiuj li nomigis.
Dum sia tuta vivo, Cassini laboris pri topografia mapo de Francio per triangulado. Sian laboron daŭrigis sia filo kaj nepo, kiuj fine kompletigis la zorgeman laboron, en 1789 aŭ 1793 - Tiutempe la verko estis traktata kiel artaĵo kaj la mapo estis publikigita kiel "Carte de Cassini" (Cassini-mapo).
Estas Cassini-kratero kaj sur la Luno kaj Marso kiuj ricevis lian nomon.
En 1997, NASA lanĉis kosmoŝipon por studi Saturnon kaj ĝiajn lunojn, nomitajn Cassini, nomitan laŭ li.
Nanoteknologio
Historio
Tiel, la apero de la nanoteknologio kiel studobjekto en la 1980-aj jaroj okazis pro la konverĝo de la teoria kaj publikigita laboroj de Drexler, kiu disvolvigis kaj popularigis konceptan kadron por la nanoteknologio, kaj la eksperimentaj progresoj de alta videbleco kiu altiris aldonan atenton je ampleksa skalo al la prospekto de la atoma kontrolo de la materio.
Por ekzemplo, la invento de la tunel-efika mikroskopo en la jaro 1981 havigis senprecedencan rigardon al atomoj kaj unuopaj ligoj, kaj tio estis uzita sukcese por manipuli unuopajn atomojn en la jaro 1989. La disvolvigantoj de tiu mikroskopo nome Gerd Binnig kaj Heinrich Rohrer de la IBM Zurika Esplorlaboratorio ricevis Nobel-premion pri Fiziko en 1986. Binnig, Quate kaj Gerber ankaŭ inventis la analogan atom-fortan mikroskopon tiun jaron.
Tomaso Albinoni
Tomaso Giovanni ALBINONI (naskiĝis la en Venecio; mortis la  en Venecio) estis itala komponisto kaj violonisto de la baroko.
Nanoteknologio
Historio
La fulerenoj estis malkovritaj en 1985 fare de Harry Kroto, Richard Smalley kaj Robert Curl, kiuj kune ricevis la Nobel-premion pri kemio de 1996. Dekomence la C60 ne estis priskribita kiel nanoteknologio; la termino estis uzita rilate al la posta laboro kun la tuboj de grafeno rilataj (nomitaj nanotuboj el karbono kaj kelkajn fojojn ankaŭ tuboj bucky) kio sugestus potencialajn aplikojn por aparatoj kaj elektroniko de nanoskalo.
Tomaso Albinoni
Vivo
Albinoni naskiĝis kiel dua kaj plej aĝa filo de la paperaĵa kaj ludkarta fabrikanto Antonio Albinoni (1634–1709) kaj ties edzino Lucrezia (ĉ. 1645–1687) en la Venecia urbokvartalo San Moisè. Antonio Albinoni post la morto de sia dungantino en 1684 heredis ties tutan entreprenon, pro tio li atingis konsiderindan bonstaton. Krom la loĝodomo kaj la apuda firmao al tio ankaŭ apartenis kampodomo kun terposedo sur la firma tero en Prata di Pordenone.
Nanoteknologio
Historio
komence de la 2000-aj jaroj, la studfako ricevis pliiĝintajn sciencajn, politikajn kaj komercajn interesojn kio kondukis kaj al la polemiko kaj al la progreso. La polemiko aperis rilate al la difinoj kaj eblaj implicoj de la nanoteknologioj, ekzemple en informo de la Royal Society pri la nanoteknologio. La defioj aperis pro la fareblo de la aplikoj imagitaj de la proponantoj de la molekula nanoteknologio, kio kulminis en publika debato inter Drexler kaj Smalley en 2001 kaj 2003.
Tomaso Albinoni
Vivo
Komence Tomaso Albinoni instruiĝis kiel ludkartoproduktanto en la patra entrepreno kaj krom tio li sekvis violonan, kantan kaj komponadan instruon. Liaj instruistoj estas nekonataj; ofte supozata lerntempo ĉe Giovanni Legrenzi ĝis nun ne dokumenteblas. En 1694 li montris sin antaŭ la publiko unuafoje kiel komponisto, nome per sia opero Zenobia, reĝino de Palmireni kiel ankaŭ per kolekto de porinstrumentaj komponaĵoj (12 Suonate a tre op. 1). Pro sia praktikata metia ĉefa laboro li komence ne bezonis perlabori per muziko, tiel nomante sin dilettante veneto (diletanta Veneciano).
Zenobia estis la komenco de lia ampleksa operverkado. Ekde tiam Albinoni komponis averaĝe 1–2 operojn jare, unue por Venecio, ekde 1703 pli kaj pli ankaŭ por aliaj urboj (Florenco, Ĝenovo, Bolonjo, Feraro, Breŝo, Romo, Treviso), kie li parte mem direktis la premierojn Paralele ĝis 1735/36 li publikigis ok pliajn kolektojn de instrumentaj verkoj kaj kolekton de solokantatoj.
Nanoteknologio
Historio
Diversaj registaroj decidis sin al la promocio kaj al la financado de la esplorado en nanoteknologio, komence en Usono per sia National Nanotechnology Initiative, kiu formaligis la difinon de la nanoteknologio bazita sur la grando kaj kiu kreis fonduson por la financado de la esplorado je nanoskalo. Meze de la 2000-aj jaroj nova kaj serioza scienca atento ekfloris. Aperis projektoj por produkti agadplanon por la nanoteknologio kiu centriĝis al la preciza atoma manipulado de la materio kaj kiu studas la kapablojn, celojn kaj aplikojn kaj ekzistantajn kaj planitajn.
Tomaso Albinoni
Vivo
La 17-an de marto 1705 Albinoni edzinigis en Milano la kantistinon Margherita Raimondi (1683/84–1721), kiu jam 15-aĝa debutis en Venecio, kaj ekloĝis kun ŝi en la Venecia urbokvartalo San Trovaso. El la edzeco ekestis tri filoj kaj kvar filinoj. Ankaŭ post sia edziniĝo Margherita Albinoni aperis sur la opera scenejo, tamen kun unu escepto (I rivali generosi, Brescia 1715) evidente neniam je verkoj de sia edzo.
Nanoteknologio
Historio
Aliaj iniciatoj tiukadre estis la laboroj de personoj kiel Rosalind Franklin, James Dewey Watson kaj Francis Crick, kiuj proponis, ke la DNA estas la ĉefa molekulo kiu ludas ŝlosilan rolon en la regulado de ĉiuj procezoj de la organismo, kio disvastigis la konceptojn de la gravo de la molekuloj kiel determinantoj en la procezoj de la vivo. Tiu sciaro iris transen, ĉar per tio oni povis modifi la strukturon de la molekulaoj, kiel ĉe la polimeroj aŭ plastoj kiuj nuntempe estas troveblaj en ĉiesaj hejmoj. Sed estas menciinda, ke tiu tipo de molekuloj estas konsidereblaj kiel “grandaj” kaj ne tiom "nanaj".
Nuntempe la medicino havas pli da intereso en la esplorado en la mikroskopa nivelo, ĉar en tiu eble estas la strukturaj ŝanĝoj kiuj okazigas la malsanojn; tial la branĉoj de la medicino kiu ricevis pli da profito tiukadre estas la mikrobiologio, la imunologio, la fiziologio; aperis ankaŭ novaj sciencoj kiel la Gentekniko, kiu generis polemikojn pri la konsekvencoj de procezoj kiel la klonado aŭ la eŭgeniko.
Walter Pyramid
La Walter Pyramid, iam konata kiel Long Beach Pyramid, estas plurcela areno por 4 000 sidlokoj en la kampuso de Long Beach State University en Long Beach, Kalifornio, Usono.
Nanoteknologio
Historio
La disvolvigo de la nanoscienco kaj de la nanoteknologio en Latinameriko estas relative ĵusa, kompare al tio okazinta je tutmonda nivelo. Landoj kiel Meksiko, Kostariko, Argentino, Venezuelo, Kolombio, Brazilo kaj Ĉilio kontribuas je tutmonda nivelo per esploroj en diversaj areoj de la nanoscienco kaj de la nanoteknologio. Krome, kelkaj el tiuj landoj disponas ankaŭ de edukprogramoj je la diversaj edukniveloj.
Guillermo Uribe Holguín
Ekde infanaĝo li ŝategis muzikon, kaj ricevis lecionojn pri pianludado fare de pluraj instruistoj, sed sia infana malkvieto rezignigis tiujn instruistojn. Tamen, li daŭre memstudis muzikon, kune kun sia normala studado kiel iu ajn knabo.
Nanoteknologio
Nanomaterialoj
Multaj tradiciaj solidoj montras diferencajn proprecojn kiam ili malpliiĝas ĝis nanometrajn malgrandojn. Por ekzemplo, nanopartikloj de kutime flava oro kaj griza silicio estas ruĝaj; oraj nanopartikloj fandiĝas je multe pli malaltaj temperaturoj (~300 °C for 2.5 nm grande) ol la orblokoj (1064 °C); kaj metalaj nanokabloj estas multe pli fortaj ol la korespondaj metalpecoj. La granda surfaca areo de nanopartikloj faras ili tre altiraj por kelkaj aplikaĵoj en la kampo de energio. Por ekzemplo, platenaj metalpecoj povas havigi plibonigon kiel kataliziloj por brulaĵoj de aŭtomobiloj, same kiel brulĉeloj de polimer-elektrolita membrano (PEM). Ankaŭ, ceramikaj oksidoj de lantano, cerio, mangano kaj nikelo estas nuntempe disvolvigitaj kiel brulbaterioj de solida oksido (SOFC). Nanopartikloj el litio, liti-titanato kaj tantalo estas nun aplikataj al liti-jonaj baterioj. Siliciaj nanopartikloj spektakle montris etendon de la stoka kapablo de la liti-jonaj baterioj dum la ciklo etendo/kuntirigo. Siliciaj nanokabloj ciklas sen grava degradado kaj prezentas la potencialon por uzado en baterioj kun grande etendigitaj stokotempoj. Siliciaj nanopartikloj estas uzataj ankaŭ en novaj formoj de sunenergiaj paneloj. Fajna filmometo de siliciaj kvantumaj punktoj sur la plurkristala silicia subtavolo de fotovoltaikaj sunpaneloj pliigas la produkton de voltado tiom multe kiom ĝis 60% per fluorigo de la venanta lumo antaŭ ties kapto. La surfaca areo de la nanopartikloj (kaj fajnaj filmoj) ludas kritikan rolon en la maksimumigo de la kvanto de absorbita radiado.
Walter Pyramid
La Walter Pyramid estis dezajnita de Don Gibbs kaj konstruita de la Nielson Construction Company de San Diego. La konstruado de Walter Pyramid kostis proksimume 22 milionojn da usonaj dolaroj. Ĉiu flanko de la perimetro de Walter Pyramid estas 105 m longa, kio faras ĝin matematike vera piramido. Ĝi estas unu el nur kvar veraj piramid-stilaj konstruaĵoj en Usono, dum la aliaj estas la Summum Piramido en Sallaga Urbo, Utaho, Luxor Las Vegas en Lasvegaso, Nevado, kaj Pyramid Arena en Memphis (Tenesio).
Guillermo Uribe Holguín
Uribe Holguín enskribiĝis por studi inĝenierikon, sed malsano devigis lin rezigni la studon.
Walter Pyramid
Ĝi servas kiel sportejo por kaj universitataj kaj por neuniversitataj teamoj.
Nacia Ŝoseo 7 (Argentino)
La Nacia Ŝoseo 7 aŭ Ruta Nacional 7  «Carretera Libertador General San Martín» (Dekreto n.º 115.261/1942 ) estas argentina ŝoseo, kiu kunigas la provincojn Bonaero, Santa Fe, Kordobo, San Luis kaj Mendoza. Ĝi formas parton de la plej grava eloceana vojaro de la lando kaj estas branĉo de la Tut-Amerika Ŝoseo, kiu pluas en teritorio ĉilia kiel Ŝoseo CH-60.
Tomaso Albinoni
Vivo
Januare de 1709 mortis la patro de Albinoni. Jam tiutempe Albinoni estis decidinte, ne plu praktiki la lernitan profesion kaj tutplene dediĉi sin al la muziko. La patra entrepreno transiĝis do al liaj pli junaj fratoj Domenico kaj Giovanni; al Tomaso konvenus triono el la enspezoj. Ekde tiu tempo li nomis sin sur la titolpaĝoj de siaj presitaj verkoj nurnure kiel Musico di violino [violonmuzikisto]. En 1721 la intertempe la ŝuldoŝarĝita entrepreno estis transprenita fare de ŝuldato, tiel ke nun Albinoni devis perlabori mem sian vivtenon kaj transloĝiĝis en la malpli noblan urbokvartalon San Barnabao. Laŭ fonto el la 19a jarcento li entreprenis floran kantolernejon, pri tiu tamen nenion konkretan konatas. La 22an de aŭgusto samjare lia edzino mortis je intestinflamo.
Nacia Ŝoseo 7 (Argentino)
Priskribo
La vojo trapasas Argentinon el oriento okcidentee, el la ŝtata ĉefurbo ĝis la limo kun Ĉilio, kio igas ĝin ŝoseo de granda trafiko de aŭtoj kaj kamionoj. Fakte la vojo estas la ĉefa internacia konekto inter Argentino kaj Ĉilio, kaj estas uzata ankaŭ por transporti surtere gravajn ŝarĝokvantojn el aŭ al Brazilo, Paragvajo aŭ Urugvajo.
Ties itinero estas el la Avenuo General Paz, limo inter la urbo Bonaero kaj la samnoma provinco kaj la Tunelo de Kristo Redemptoro situanta en la provinco Mendoza, en la limo kun Ĉilio, laŭ itinero de 1224 km. Ĝi troviĝas verkata en teritorio de la mendocino kiu unuiĝos finfine al la finita aŭtovojo en la teritorio de la provinco San Luis.
Itineraj koordenatoj
El Bonaero al la Tunelo de Kristo Redemptoro
Tomaso Albinoni
Vivo
Ekde la 1720-aj jaroj la operoj de Albinoni estis ofte prezentataj ankaŭ ekster de Italio, plej ŝatataj estis la komikaj intermezoj.
La supron de sia kariero Albinoni atingis en la jaro 1722. Post publikigo de sia ĝis tiam plej ambicia kolekto de koncertaĵoj, la 12 Concerti a cinque op. 9 dediĉataj al la princo-elektisto Maksimiliano la 2-a Emanuelo de Bavario, li ricevis du komponmendojn el Munkeno: por la geedziĝo de Karlo Albreĥto, filo de Maksimiliano kaj posta imperiestro Karolo la 7-a, kun Maria Amalia, filino de la mortinta imperiestro Jozefo la 1-a, Albinoni skribis la operon I veri amici kaj la malpli grandan componimento poetico II trionfo d’Amore (la triumfo de la amo). La sukcesegan premieron je la 24-a de oktobro kaj la 4-a de novembro en Munkeno li direktis mem. Johano Mattheson raportas en sia Critica Musica (muzikkritiko) pri tio, ke ĉievente la „vera Albinoni“ kontribuis, ĉar tiutempe en Germanio kaj Svedio vojaĝis defraŭdanto ŝajnigante esti „la Tomaso Albinoni el Venecio“.