cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Wall
Kondiĉoj
La ideo de la koncepto de The wall ekestis dum la turneo de la antaŭa albumo Animals. Tiam koncertanta en la stadiono de Montrealo, ekscitataj kaj bruaj spektantoj perturbis la spektaklon, kaj Roger Waters, jam tre sinĝena dum ĉi-tiu turneo okazanta en grandega stadionoj, finfine nervozegigata, spitis al la vizaĝo de unu el ili. Tiu incidento inspiris al li la ideon de rokfamulo, kiu konstruas mensan muron inter si kaj la publiko. Post la turneo, David Gilmour kaj Richard Wright laboris pri iliaj unuaj solaj albumoj. Nick Mason produktis la albumon Green de Steve Hillage. Sed Roger Waters komencis verki du muzikajn projektojn: The wall kaj The Pros and Cons of Hitch Hiking. En julio de 1978, la grupo denove kunsidinta en ilia studio de "Britania Row", Roger Waters proponis siajn du projektojn al la aliaj anoj, kiuj elektis The wall, kies muzika kapablo estis juĝata sufiĉe esperiga, malgraŭ siaj lakunoj. The Pros and Cons of Hitch Hiking estis iĝonta la unua soloa albumo de Roger Waters. Sed en septembro, la grupo eklernis ke Norton Warburg Group, la financa kompanio taskita de la konduko de la monaj havaĵoj de la grupo estis perdinta ilin en altriskaj investaĵoj, lasante la grupon kun multaj pagendaj akcizoj, je 83%."Ni estis farintaj Dark side, kaj ŝajnis kiel ni detruis ĝin. Tiuj bastardoj ŝtelis ĉion. Ŝajnis ni estis elmetotaj al grandegaj akcizoj por la mono, kiun ni ne plu havis! Okdek tri procentoj estis multe da mono, kaj ni ne havis ĝin.", memoris Roger Waters. Tiakondiĉe, eldoni novan albumon iĝis urĝa por la grupo, kaj por elgliti novajn akcizojn kaj eviti bankroton, ĉiuj anoj kaj iliaj familioj devis transloĝiĝi fremden antaŭ aprilo 1979, dum almenaŭ unu jaro.
Kreado
Por faciligi la surbendigon, Waters decidis dungi, post rekomendo de sia kunulino Caroline Christie, la muzikproduktiston Bob Ezrin, kiu estis laborinta kun Alice Cooper, Lou Reed, Kiss, kaj Peter Gabriel .Ekde la komenco, Waters klarigis al li, kiu estis respondeca, dirante al li: ''Vi povas verki tion kion vi deziras. Vi nur ne esperu iun akrediton." Erzin kaj Waters reverkis la maketon de Waters por prezenti kvardek-paĝan tekston al la grupo, kiun ege ŝatis ĝin: "Iliaj okuloj ekbrilis, ĉar ili povus vidi la tutan albumon" . La grupo ankaŭ dungis James Guthrie rekomenditan de Alan Parsons kiel soninĝeniero kaj kunmuzikproduktisto. La unuaj seancoj en Brittania Row'' estis emocie malfacilaj, Waters, Erzin kaj Guthrie havantaj malsamajn ideojn pri la direkto kiun la albumon devis havi. La rilatoj kun la tri aliaj anoj de la grupo estante ankaŭ malbonaj, Erzin fakte iĝis peranto inter Waters kaj la aliaj (ĉefe Gilmour), provante malaltigi la malakordojn . En marto de 1979, kelkaj demoj estis surbentigitaj kiam la grupo foriris daŭrigi la surbendigon al la studioj Super Bear kaj Miraval, en Provenco. De tiam, la grupo ĉesis reale ekzisti, la etoso inter la anoj estante plu kaj plu malbona, ĉiu laborante plejeble kiam la aliaj ne ĉeestis en la studio. David Gilmour poste deklaris: "Mi opinias ke aĵoj kiel "Comfortably Numb" estis la lastaj braĝoj de la kapablo kunlabori de mi kaj Roger" Erzin sugestis ke kelkaj kantoj havu orkestran ornamon ( "Nobody Home", "The Trial" kaj "Comfortably Numb") kaj dungigis la orkestrestron Michael Kamen, kiu estis laborinta kun David Bowie. Kamen muzikigis ilin de la New York Philharmonic kaj New York Symphony orkestroj kaj de la ĥoro de la opero de Novjorko, surbendigataj en la CBS studioj de Novjorko. Erzin ankaŭ havis la ideon doni diskoan ritmon kaj aldoni infanan ĥoron (ĥoro de Islington Green School, lernejo ĉe Brittania Row) al la kanto "Another brick in the wall, Part 2". La grupo unue rifuzis ĉi-tiujn ideojn, kaj Erzin devis miksi la bendojn nokte por prezenti la finan rezulton, kiun ili kompreneble ege ŝatis. Post ferioj, dum kiu okazis la "Wright-afero" (vidu ĉi-sube), lastaj surbendigoj okazis en la Cherokee Studioj en Los-Anĝeleso.
La "Wright-afero"
Richard Wright postulis kaj ekhavis la rolon de kunmuzikproduktisto, sed laǔ Nick Mason "La kontribuaĵo de Rick estis veni, sidi dum la seancoj, kaj fari nenion alian ol "esti muzikproduktisto"", tion kion Waters kaj Ezrin ege ne ŝatis. "Ni laboris en studio en suda Francio kie Rick vivis tiutempe", deklaris Gilmour, "ni luis domojn dudek kilometrojn for. Ni reiris hejmen vespere, dirante al Rick: "Faru tion kion vi volas, ĉiuj la komponaĵoj estas tie, verku ion, ludu soloon, faru ion... Vi havas la tutan nokton por fari tion". La tutan tempon ni estis tie, dum pluraj monatoj, li faris nenion. Li estis nekapabla muziki ion ajn.". Dum la seancoj, tiu manko de kreado "frenezigis ĉiujn", laŭ la vortoj de Gilmour, tio kio estos konfirmata poste de Wright, parte kaŭze de sia tiama dependeco pri kokaino. Aliaj kialoj estus fiaskanta edzeco, deprimo kaj la forestanto de siaj infanoj: "La aliaj infanoj de la grupo estis sufiĉe junaj por restadi en Francio, sed miaj estis pli maljunaj kaj devis iri al lernejo. Ili ege mankis al mi.". Waters finfine trudis al li forlasi la grupon, motive ke li ne plu alportis ion ajn al ĝi. Nick Mason poste deklaris ke Wright estis eksigita ĉar la muzika eldonejo Columbia Records estis promesinta pli bonan financan kontrakton, kondiĉe ke la albumo estu publikata antaŭ Kristnasko. La grupo tiame feriante, Waters taskis al Steve O'Rourke, la tiama organizisto de la grupo, trudi al Wright reveni el siaj familiaj ferioj en la insulo Rodoso al studioj en Los-Anĝeleso, kie la kreado de la albumo estis pludaŭronta.Sed Wright refuzis, estus respondinta al O'Rourke: "Diru al Roger iri fikiĝi" , kaj Waters, akuzante lin saboti la albumon , trudis lin forlasi la grupon tuj poste ĝia publikiĝo. Wright pli malfrue akuzis la megalomanion de Waters: "Roger havis grandegan egoon kaj diris, ke mi ne investiĝis sufiĉe, dum li malhelpis min fari ion ajn. La fendo aperis kiam ni ĉiuj feriis ĉe la fino de la surbendigoj. Unu semajnon antaŭ la fino de la ferioj, mi ricevis alvokon de Roger el Ameriko dirante al mi veni tuj. Poste okazis ĉi-tiu kunsido, kie Roger diris al mi, ke li volas ke mi forlasu la grupon. Mi unue rifuzis. Do li diris, ke se mi ne konsentus foriri post kiam la albumo estu finita, li prenos la bendojn kaj forportos ilin kun li. Ne estus albumo kaj do ne mono por pagi niajn grandajn ŝuldojn. Do mi akceptis. Mi estis terurata. Nun, mi opinias, ke mi faris eraron: tio estis blufo de Roger, sed mi ne plu volis labori kun ĉi-tiu ulo." Wright tamen partoprenis al la fino de la surbendigo kaj al la sekvanta turneo, sed statuse de salajrula muzikisto. Tiale, li estis la sola ano gajninta monon dum la turneo, la tri aliaj devintaj kundividi la koston de la koncertojn. Tiu afero restis nekonata de la gazetaro ĝis la sekvanta albumo The final cut.
Kritikistara akcepto
Al tiu komerca sukceso aldoniĝis recenza sukceso. La ĵurnalo Blender atribuis al The wall la maksimuman noton, deklarante ke "malgraŭ sia alta kaj pompa ambicio, ĝi estas punktata da veneno sama ol punko, ĝi enhavas la plej rokajn, malmolajn kaj pezajn kantojn de la grupo" . La kritiko de AllMusic estis iom pli severa, tamene deklarante ke "Ĝia kohereco, miksanta pecojn da melodioj kun sonefektoj, facile ignorendigas siajn muzikajn mankojn kaj siajn kontraŭdiskuteblajn tekstojn.", dum Rolling Stone rimarkigis ke "The wall estas la plej miriga verko de la neordinara kariero de la grupo".
Turneo
The wall estis koncertata en 1980 kaj 1981 nur en kelkaj urboj (Los-Anĝeleso, Novjorko, Londono kaj Dortmund) pro la grandeco de la scenejo kaj la ega aparataro kiun la spektaklo bezonis: vera dek du-metrojn alta muro estis konstruata dum la unua duono de la koncerto, per gruoj kaj multnombra taĉmento. Tio ne estis nur koncerto sed ankaŭ teatro: plue de multaj videfektoj, oni povis vidi Roger Waters forlasi sian basgitaron por ludi la rolon de Pink. Tiuj koncertoj estis ege multkostaj kaj malgraŭ ilia sukceso,la grupo perdis monon, krome Richard Wright, kiu estis redungita de la grupo kiel salajrula muzikisto. Kelkaj koncertoj estis filmataj por esti inkluzivataj en la filmo Pink Floyd The Wall, sed finfine ne estis uzataj. Sona surbendigo el la koncertoj de Londono eldoniĝis en 2000 sub la titolo Is there anybody out there? The Wall live 1980-81. Roger Waters: "Mi estis impresata de la penso ke estis granda muro, kiun vi ne povas vidi, inter mi kaj la publiko. Tiam mi desegnis ĝin kaj komencis paroli pri ĝi al homoj. Kaj ili opiniis ke mi estas freneza, ĉar la komenca ideo estis komenci konstrui la muron ĉe la komenco de la koncerto, kaj, kiam ĝi estas finita, ili ne plu povas aŭdi aŭ vidi vin, kaj la spektaklo estas finita." Nick Mason:"La problemo, verdire, estis ke la spektaklo ne estis turnea spektaklo, oni ne povis munti, lasi, malmunti kaj transloki ĝin. Estis tute speciala aparataro, verdire sensence multkosta.(...) Tio ne estas io kiun aliuloj faros, ĉar estas tiom multkosta, estas simple nefarebla. Sed estis bonege, farinti tion unufoje." Richard Wright: "Mi nur ne volis forlasi tiun grandan verkon pri kiu mi estis laborinta. Mi decidis mi aliru, kaj plejbone muziku, kun espero ke se tio bone funkcius, la decido de Waters forpeli min estu nuligata."
Filmo
Vidu ĉefan artikolon: Pink Floyd The Wall La filmo Pink Floyd The Wall estis publikigata en 1982. Ĝi estis verkata de Waters kaj estrata de Alan Parker, kun Bob Geldof rolanta je Pink kaj animaciaĵoj de Gerald Scarfe. La filmomuziko iom diferencas de la albumo, kaj enhavas la kanton "When the tigers broke free", kiu estis iĝonta bonuskanto de nova KD-a eldono de la sekvanta albumo The final cut.
Postaj turneoj
The wall estis denove koncertata de Roger Waters dum granda spektaklo en Berlino, en la loko de la ĵus detruita berlina muro. Multaj rokfamuloj estis gastitaj: Scorpions, Sinéad O'Connor, Van Morrison, Bryan Adams, Joni Mitchell kaj Cyndi Lauper. Proksimume 400 000 homoj ĉeestis, kaj unu miliono televide spektis ĝin. En 2010, Roger Waters komencis turneon remuzikantan la tutan albumon The wall, kiu estis unuafoje de 1990 plene muzikata. Dum koncerto en Londono, li estis kunigata de Mason kaj Gilmour (Gilmour gitaranta en "Comfortably numb" kaj "Outside the wall", Mason tamburanta en tiulasta kanto). Tiu turneo iĝis unu el la plej sukcesaj tuttempaj turneoj, kun kutara gajno taksata je 459 milionoj da dolaroj.
Kantaro
Ĉiuj kantoj estas subskribataj de Roger Waters, escepte de:
Panoramtablo
Panoramtablo estas konstruaĵeto kun turisma celo, ebliganta identigi elstarajn elementojn de panoramo aliflanke de la tablo. Kutime farita el ŝtono kaj kovrita per emajla plato sur kiu estas pentrita la ĉirkaŭa pejzaĝo, multaj el ili staras en montaro.
Bid
Bid, marate बीड estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.
Geografio
Bid situas en Dekkana Altebenaĵo laŭ malgranda rivero en alto 515 metrojn super la marnivelo. Osmanabad troviĝas 95, Ahmednagar 106, Latur 109, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 111, Nanded 165, Puneo 207, Pimpri-Ĉinĉvad 210, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 308, tutlanda ĉefurbo Delhio 1083, Kolkato 1370 kilometrojn (aere).
Historio
Bid estis fondita en la 12-a jarcento kaj regita fare de pluraj dinastioj. La aktuala imperiestro en 1341 konstruis citadelon. En 1703 nova citadelo konstruiĝis. Inundoj okazis en 1835 kaj 1989. La distrikto estis formale fondita en 1883. Inter 1898–1900 granda malsato okazis, mortis centoj da homoj kaj miloj da brutaro.
Ekonomio
Bid estas agrikultura urbo kun serva sektoro. Manko de naturresursoj, oftaj sekecoj kaj manko de bonaj transportinstalaĵoj nivelo de la ekonomio estas malalta, ja Bid apartenas al la malriĉak partoj de la subŝtato.
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la marata lingvo.
Religioj
En Ĝalna vivas majoritate hinduoj 56%, krome minoritate islamanoj 30%, budhanoj 8,5%, ĝainistoj 3,5%, kristanoj 1,5%.
Klimato
Bid situas en varma semi-arida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh). Jare pluvas po 720 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum inter januaro-marto apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 19-33 °C.
16167 Oertli
16167 Oertli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bid
Trafiko
En Bid renkontiĝas 2 gravaj ĉefvojoj, krome alvenas 2 flankovojoj.
16167 Oertli
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicole Anne Oertli, finalistino en 2002 de Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis lernantino ĉe la Murphy High School de Mobile (Alabamo, Usono).
Brejo dos Santos
Brejo dos Santos estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 6.198 loĝantojn en 2010.
Monda Tago de Medio
Monda Tago de Medio (angle: World Environment Day - WED) – tiu internacia festotago estis fiksita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj dum Stokholma Konferenco en 1972 kaj estas ĉiujare celebrata la 5-an de junio en pli ol 100 landoj de la mondo por rememoro de ĉefaj postuloj de la konferenco pri harmonia disvolvo de civilizacio kun ekologia disvolvo de la ĉirkaŭanta mondo.
Lucy Maud Montgomery
Fruaj jaroj
Lucy Maud Montgomery naskiĝis en Clifton (nun New London (Insulo de Princo Eduardo)). Ŝia patrino, Clara Woolner Macneill Montgomery, mortis pro tuberkulozo kiam Maud havis nur 21 monatojn. La patro, Hugh John Montgomery, konfidis la zorgadon pri la filineto al la gepatroj de ŝia patrino. Kiam ŝi havis 7 jarojn, li translokiĝis al Prince Albert (Saskaĉevano), lasante ŝin ĉe la geavoj, Alexander Marquis Macneill kaj Lucy Woolner Macneill, en Cavendish (Insulo de Princo Eduardo), kiuj vartadis ŝin en strikta kaj neforgesema maniero. Ŝia frua vivo en Cavendish ests tre soleca. Montgomery opiniis ke tiu ĉi parto de la vivo, kiam ŝi kreis multajn imagitajn amikojn kaj mondojn por kontraŭagi la solecon, kiel tio, kio evoluigis ŝian mensan kreipovon.
En Esperanto aperis
Anna de Verdaj Gabloj
Friedemann Schulz von Thun
Friedemann SCHULZ VON THUN (naskiĝis la en Soltau) estas germana psikologo kaj komunikad-sciencisto.
Inter 1967 kaj 1971 Schulz von Thun studis psikologion, filozofion kaj pedagogion en Hamburgo. En 1973 li doktoriĝis, en 1975 habilitiĝis; nelonge poste li iĝis profesoro. Li restis ĉe la universitato de Hamburgo, zorgante interalie pri la studtemo "konsilado kaj trejnado", ĝis sia emeritiĝo je la.
La samaj kvar flankoj rolas en la ricevo de mesaĝo, sed ne nepre laŭ la sama maniero, tiel ke eblas komunikada konflikto inter sendanto kaj ricevanto de mesaĝo.
Babilado
Babilado (komp. "babble" (angla), "babiller" (franca), onomatopea vorto) estas neformala maniero de konversacio kun mem-utiligo. La temoj ofte ŝanĝas. Ĝi okazas ofte dum laborlibera tempo, ekz. dum paŭzoj, sed povas ankaŭ estiĝi kadre de formala interparolado. La enhavo estas kutime sendeviga, familiara, eĉ intima. La kapableco babili estas grava socia povo.
Je la komenco de sincera interparolado babilado ofte estas efektivigita, por eltrovi komunaĵojn kaj plifaciligi la pli gravan parton de la kunsido. Manieroj de babilado estas ekz. la "kafumo", la paŭza parolado, konversacio okaze de amika renkontiĝo regula (komp. ekz. la germanlingva Stammtisch, "kutima tablo" aŭ la hispana Tertulia) aŭ la interreta Online chat (babilejo) - ankaŭ se gravaj partoj de babileca konversacio, kiel gesto, mimiko, okulkontakto, pozo mankas.
La sufiĉe vaste konata angla esprimo Smalltalk (small "malgranda", to talk "interparoli") estas konversacio malserioza. Ĝi evitu ĝenantan silentadon, faceligu interkonatiĝon kaj maldensigu etoson.
Miĥail Povorin
Mikaelo (Miĥail) POVORIN (naskiĝis la ) estas Esperanta bardo el Moskvo, la ĉefurbo de Rusio. Li kreas ankaŭ popmuzikon, verkas poemojn kaj tradukas. Mikaelo havas en sia koncerta repertuaro ĉirkaŭ 50 kantojn, plejparte originalajn. Inter ili estas "Mia kara amik'" dediĉe al la dueto Ĵomart kaj Nataŝa kaj "Fajrereto", ilin ambaŭ kantas la dueto. Krome, li scias kaj ofte kantas en renkontiĝoj multajn kantojn, kiuj delonge estas tradiciaj por rusiaj esperantistoj.
Unu el la plej interesaj muzikaj trovaĵoj de Mikaelo estas karaokeo en Esperanto, kiun krome faras membro de la Pinarbara Esperanta Grupo en Brazilo (kaj lastatempe ankaŭ aliaj esperantistoj).
En julio 2006 estis eldonita dudiska kolekto de la plej bonaj kaj plej novaj kantoj de Miĥail Povorin. Ĝi estas aĉetebla ĉe Vinilkosmo. Recenzo fare de Glebo Malcev en La Ondo de Esperanto.
Mp3-dosieroj: http://www.musicexpress.com.br/povorin_eo
Kantoj de OkSEJT-39
Partoprenis per kantoj kaj kantado.
Eksteraj ligiloj
Hejma paĝaro de Mikaelo:
Blera Brothers
Malgraŭ la anglalingva nomo ("Blera-fratoj") temas pri Esperanto-grupo. La duopo Giuseppe Castelli kaj Federico BREDA el Italio kantas humurajn kantojn kaj ludas la gitaron.
Descenda kojlo
La descenda kojlo (colon dēscendēns) aŭ, neformale, la maldekstra kojlo estas la vertikala parto de la homa dika intesto antaŭ la sigmoido.
Priskribo
La descenda kojlo estas la parto de la nutrokanalo antaŭ la sigmoido kaj la rektumo kaj post la transversa kojlo. Ĝia longo en plenkreskintaj homoj estas proksimume 25 centimetroj; ĝia diametro en plenkreskintaj homoj estas proksimume 6,3 centimetroj.
La descenda kojlo estas tipe rekta kaj vertikala, tra kiu la digestataĵo moviĝas malsupren. Normale, la descenda kojlo troviĝas en la maldekstra flanko de la homa abdomeno.
Funkcio
Sorbado de akvo aŭ aliaj nutraĵoj ne multe okazas en la descenda kojlo. La ĉeffunkcio de la descenda kojlo estas entenado de la ĉimo ĝis fekado. La ĉimo solidiĝas kaj fariĝas fekaĵo dum la malsupreniro tra tiu parto de la dika intesto.
Melchor Ocampo (Meksikŝtato)
Melchor Ocampo estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Melchor Ocampo. Komunumo kaj urbo nomiĝas honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861).
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 37.706 loĝantojn. El tiuj 18.478 viroj kaj 19.228 virinoj. La komunumo havas surfacon de 32.48 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2240 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 700.0 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 42′ norda latitudo kaj 99° 9′ okcidenta longitudo.
Emmylou Harris
Ŝi estis la plej bona lernantino de sia klaso en la mezlernejo.
Ŝi estis entuziasma aktivulino por feminismo, pacismo kaj la bestorajtoj (PETA).
Blankavizaĝa petrelo
La Blankavizaĝa petrelo (Pelagodroma marina), konata ankaŭ kiel Blankavizaĝa ŝtormopetrelo aŭ Fregatpetrelo, estas malgranda marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj. Ĝi estas monotipa, tio estas la ununura membro de la genro Pelagodroma.
Distribuado
La Blankavizaĝa petrelo reproduktiĝas en malproksimaj insuloj de suda Atlantiko, kiaj Tristan da Cunha kaj ankaŭ en Aŭstralio kaj Novzelando. Estas nordatlantikaj kolonioj en la insuloj de Kaboverdo, Kanarioj kaj la Sovaĝaj Insuloj. Ili nestumas en kolonioj proksime de la maro en rokfendoj kie la ino demetas ununuran blankan ovon. Ili pasas la reston de la jaro enmare.
Aspekto
La Blankavizaĝa petrelo estas 19–21 cm longa kun 41–44 cm de enverguro. Ĝi havas palbrunajn al grizajn dorson, pugon kaj flugilojn kun nigraj flugoplumoj. Ĝi estas blanka sube, malkiel aliaj nordatlantikaj petreloj, kaj havas blankan vizaĝon (kio estas tialo por la komuna nomo) kun nigra okulareo (traokula bendo al malantaŭo nome nukoflanko) kiel ĉe falaropo. Ties plumaro faras ĝin unu el plej facile identigeblaj petreloj en maro.
Kutimaro
La Blankavizaĝa petrelo estas strikte pelaga for de la reprodukta sezono, kaj tio, kune kun ties ofte malproksimaj reproduktejoj, faras tiun petrelon malfacile videbla birdo el tero. Nur dum tre akra vetero kaj ŝtormoj povas tiu specio esti puŝita al ĉeftero. Estis kelkaj vidaĵoj en Okcidenta Eŭropo el Francio, Unuiĝinta Reĝlando kaj Nederlando.
Tiu ŝtormopetrelo estas strikte noktula ĉe la reproduktejoj por eviti predadon fare de mevoj kaj rabmevoj, kaj eĉ evitas veni al tero dum klaraj lunlumaj noktoj. Kiel ĉe plej petreloj, ties piedira kapablo estas limigita al mallonga trenado al la nestotruo.
Ĝi havas rektan glitan flugmanieron kaj plaŭdumas super la akva surfaco, dum ĝi plukas manĝerojn el planktono el la oceana surfaco. Ĝi estas tre gregema, sed ne sekvas ŝipojn, malkiel aliaj ŝtormopetreloj.
Ĝi estas disvastigata tra ties granda teritorio, la Blankavizaĝa petrelo estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Přívozec
Přívozec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Blížejov, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Blížejov. Estas ĉi tie registritaj 68 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Přívozec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,98 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1366.
5228 Máca
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jan Máca, lerneja kamarado de la malkovrintino kaj medi-protektanto.
Bálint Kocsi Csergő
Bálint Kocsi Csergő [koĉi ĉergO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsi Csergő Bálint estis hungara profesoro, verkisto.
Listo de klasoj de komplikeco
Ĉi tio estas listo de komplikecaj klasoj en komputa komplikteorio.
Bálint Kocsi Csergő
Biografio
Bálint Kocsi Csergő frekventis lernejon en Debrecen inter 1664-1670, poste li ekinstruis en Munkács 3 monatojn, fine la jezuitoj forpelis lin. En la sekva jaro li iĝis lernejestro en Pápa. En 1674 la katolika juĝejo kondamnis lin ŝipa (remista) malliberejo, ĉar li restis fidela protestanto. Post 2 jaroj pro diplomatiaj intervenoj li liberiĝis, sed nur en 1678 li rajtis hejmenveni kaj li instruis plu en Pápa.
Listo de klasoj de komplikeco
Multaj el ĉi tiuj klasoj havas asociitan Co-klason, kiu konsistas de la komplementoj de ĉiuj lingvoj de la originala klaso (??? vidu sube (Ĉi ...)). Ekzemple se L estas en NP, tiam la komplemento de L estas en Co-NP. Ĉi tio ne signifas, ke la komplemento de NP estas Co-NP — estas lingvoj kiuj estas sciataj esti ambaŭ, kaj aliaj lingvoj kiuj estas sciataj esti neniun.
Bálint Kocsi Csergő
Biografio
Lia figuro aperis en romano de György Moldova: La 40 predikistoj.
Antun Gustav Matoš
Antun Gustav Matoš (naskiĝinta la en Tovarnik/provinco Vukovar-Srijem, mortinta la  en Zagrebo ) estis kroata verkisto. Li taksatas pioniro de la moderno kroata enliterature.
Vivo
Matoš je la aĝo de 2 jaroj translokiĝis al Zagrebo kie la patro gajnis novan deĵoron. Tie li frekventis la gimnazion kie li devis dufoje pasigi la sepan klasŝtupon ĉar liaj sukcesoj en la kroata lingvo estis malsufiĉe bonaj. Post la abiturienta ekzameno li ekstudis bestomedicinon en Vienon sen studi ĝisfine. En 1893 li eksoldatis. Intertempe li arestitis pro dizerto antaŭ sukcesa fuĝo al Serbio. Dum la sekvaj jaroj li vivis kiel rifuĝinto en Belgrado, Ĝenevo kaj Parizo. Ti li skribis la plej grandan parton de siaj verkoj. Nur post amnestio de 1908 li revenis patrujen.
Kreivaj agadoj
Jam en 1892 publikigitis lia novelo unua Moć savjesti (germane: Die Kraft des Gewissens) kiu markis la komenciĝon de kroata moderno enliterature. En Belgrado li aperigis antaŭ ĉio kritikojn, eseojn kaj felietonojn. Per la pasporto de la frato li vojaĝis en 1899 al Parizo kie li estis sub influo de simbolismo kaj impresionismo, orientiĝante ekz. laŭ verkoj de Charles Baudelaire, Guy de Maupassant, Prosper Mérimée kaj Edgar Allan Poe. Tiu ĉi tempo estis gravega por la formiĝo de estetikaj ideoj kaj vere, baldaŭ aperis du kolektoj novelaj Iverje (germane: Holzspäne, 1899) kaj Novo iverje (germane: Neue Holzspäne, 1900). La tria antologio novela Umorne priče (germane: Müde Geschichten, 1909) aperis nur post lia reveno al Zagrebo. En liaj poeziaĵoj, sume ĉirkaŭ 80 poemoj, klare videblas la influo de Baudelaire, ekz. en la formo soneta, en muzikeco, en sinestezio. Multaj el tiaj poemoj troviĝas en antologioj de kroata liriko, ekz. Utjeha kose (germane: Der Trost der Haare), Jesenje veče (germane: Der Herbstabend), Notturno aŭ 1909. Matoš krome furoris per vojaĝreportoj siaj, en kiuj la pejzaĝo mem prilaboratas ofte kiel memstara motivo respektive unusola motivo, ekz. ĉeOko Lobora (germane: Um Lobor herum, 1907).
György Káldi
György Káldi [djordj kAldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Káldi György estis hungara jezuita monaĥo, predikisto, tradukisto. Lia familia nomvarianto estis Káldy [kAldi]. György Káldi naskiĝis la  en Nagyszombat (Hungara reĝlando, nuntempa Trnava en Slovakio), li mortis la  en Pozsony (Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
György Káldi studis teologion kaj pastriĝis en Vieno, poste en 1598 en Romo li aliĝis al la jezuitoj, poste li estis predikisto kaj instruisto en pluraj lokoj de Habsburga Imperio. Li havis bonajn rilatojn kun Péter Pázmány. Inter 1605 kaj 1608 li tradukis la Biblion hungaren. Ĝi estis la unua katolika hungarlingva Biblio, ĝi estis eldonita en 1926 en Vieno. En 1615 li estis nomumita kolegiestro en sia naskiĝurbo, post jardeko en Pozsony.
Senegalo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1964 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 15 someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj jam kvinfoje estis senegalaj partoprenantoj, kvankam ili ne ricevis medalon: en 1984, 1992 and 1994 la tropikan landon tie reprezentis la alpa skiisto Lamine Guèye, kaj en 2006 kaj 2010 Leyti Seck. Lamine Guèye, naskiĝinta en 1960, en aĝo de ok jaroj estis sendita al lerneja internulejo en Svislando - jam kiam li estis 17 jaraĝa, li prezentis planojn pri fondo de senegala federacio de skiado, kiujn en la hejmlando oni konsideris ŝerco, aparte konsiderante la aĝon de la proponinto. Guèye insistis, verkis statutojn en tri lingvoj, la senegala prezidanto Léopold Sédar Senghor akceptis ilin favore, ĝis 1984 la federacio estis fondita, kaj la intertempe 24-jara skiisto Lamine Guèye povis oficiale reprezenti sian landon en la Vintra Olimpiko 1984 en Sarajevo.
Harjumaa
La distrikto Harju (Harju maakond aŭ ) estas unu el dek kvin administraj distriktoj de Estonio, kaj troviĝas en la nordo de la ŝtato. Distrikta ĉefurbo estas la nacia ĉefurbo Talino (Tallinn). Komence de la jaro 2008 en la teritorio vivis loĝantoj.
Geografio
La distrikto situas ĉe la suda marbordo de la Finna Golfo de la Balta Maro, kaj limas je la distriktoj Lääne sudokcidente, Rapla kaj Järva sude kaj Lääne-Viru oriente. Talino, la nacia ĉefurbo de Estonio, estas parto de la distrikta teritorio.
Johann Wilhelm Häßler
Vivo
Krom la laŭ la volo de la patro faritajn trejnadon kiel ŝtrumpteksisto li ĝuis ankaŭ muzikan trejnadon ĉe sia onklo Johann Christian Kittel. Estante nur 15 jarojn aĝa li unuafoje deĵoris kiel orgenisto en la Dominikana preĝejo (Erfurt) kaj transprenis tian oficon en la najbara Franciskana preĝejo. Sekvis koncertvojaĝoj, kiel li famis kiel piano-virtuozo.
En la 1780-a jaro li organizis, kun la helpo de la guberniestro Karl Theodor von Dalberg, la t.n. Vintrajn koncertojn je daŭro, kie oni prezentis i.a. verkoj de Telemann, Bach, Händel kaj Mozart. En la kadro de tiaj koncertoj li konatiĝis kun Johann Wolfgang von Goethe.
Poste li transloĝiĝis kun la tuta familio Moskvon, kie li laboris dum pli ol tri jardekoj.
Graveco
Por lia artista evoluo gravis la renkontiĝoj kun la majstroj Carl Philipp Emanuel Bach, Johann Adam Hiller kaj Jiří Antonín Benda. Konsistas la verkaro el sonatoj, kantatoj, etudoj kaj instrumentaj kompozicioj (ĉefe por piano). Multaj komponaĵoj valoras ĝis nun pro siaj pegadogiaj celoj. Ene de lia kreiva agado bone povas esti distingite inter la erfurta (1776-90) kaj la rusa (1793-1817) periodo. Kiel ekstera signo li signis la kompoziciojn de la dua periodo per la muzikverka disdividosistejmo "Opus" (op. 1-50) - kvankam le ne malofte reprenis kaj enmetis partojn de la unua periodo en komponaĵojn de la dua.
De post 1810 lia kreiveco senteble malkreskis.
Raphael Jerusalmy
Raphael Jerusalmy estas franca verkisto naskiĝinta la 7-an de novembro 1954.
Biografio
Rafael Jerusalmy studis en Supera Normala Lernejo de la strato Ulm (Parizo). Post siaj studoj, li membriĝis en la israela armeo, kie li rapide translokiĝis al la spionservo. Post ĉirkaŭ dek kvin jaroj, li retiriĝis de la armeo kaj faris edukajn kaj humanajn agojn, poste fariĝis komercisto pri malnovaj libroj en Tel-Avivo. Li estas ankaŭ spertulo pri la televida kanalo I24news.
(5550) 1981 UB1
(5550) 1981 UB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Laurence G. Taff elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi ankoraŭ ne havas nomon.
Árpád Béla Kisfaludy
Árpád Béla Kisfaludy [kiŝfaludi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kisfaludy Árpád Béla estis hungara pastro, preposto, teologo, profesoro, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis kisfaludi. Lia preferata nomformo estis ''Kisfaludy Á. Béla, liaj pseŭdonimoj estis Buhinvölgyi, K. Á. B., 556., -sf-, -yda-''.
Árpád Béla Kisfaludy naskiĝis la  1847 en Gyömöre. Li mortis la 1903 en Budapeŝto.
Biografio
Kisfaludy frekventis gimnaziojn en Komárom, Veszprém (urbo), Győr, poste li studis teologion en Vieno. En 1873 li pastriĝis, poste li doktoriĝis. Komence li estis pastro, poste li instruis en episkopa liceo en Győr. Ekde 1877 li instruis en Universitato de Budapeŝto, kie li estis rektoro en la studjaro 1901. En 1893 li estis nomumita titulara preposto. Li okupiĝis ankaŭ pri literaturo, liaj kontribuoj aperis ekzemple en Pesti Hírlap.
(13061) 1991 FL2
(13061) 1991 FL2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Metepec (Meksikŝtato)
Metepec estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Metepec.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 206.005 loĝantojn. El tiuj estas 99.394 viroj kaj 106.611 virinoj. La komunumo havas surfacon de 70.43 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2610 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 800 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 15′ norda latitudo kaj 99° 36′ okcidenta longitudo.
Distrikto Leipzig
La distrikto Leipzig (germane Landkreis Leipzig) situas en la federacia lando Saksio, en la sudoriento de la nuna ŝtato Germanio. La administra unuo ekestis la 1-an de aŭgusto 2008 per kunigo de la antaŭe memstaraj distriktoj Leipziger Land kaj Muldental. Administra centro estas la urbo Borna (fine de  loĝantoj), aliaj gravaj urboj estas Grimma (tiumomente  loĝantoj), Markkleeberg ( loĝantoj) kaj Wurzen ( loĝantoj).
La distrikto kovras areon de 1 646 km², kaj fine de ĝi havis sume  loĝantojn. La teritorio ĉirkaŭas la duan duonon de la eksterdistrikta urbo Lepsiko, kaj krome norde kaj nordoriente limas je la distrikto Norda Saksio, sudoriente je la distrikto Centra Saksio, sudokcidente je la najbara federacia lando Turingio kaj okcidente je la najbara federacia lando Saksio-Anhalto. Aparte en la okcidenta duono de la distrikta teritorio estas pluraj pli grandaj lagoj, kiel montras la sekva skema mapo.
Ĝis la 1-a de marto 2012 la distrikto apartenis al la administra distriktaro Leipzig - ekde tiu dato en Saksio ne plu ekzistas la antaŭaj tri distriktaroj Chemnitz, Dresden kaj Leipzig.
Esperanto Subgrunde kompil'
Komuna laboro de Vinilkosmo el Francio kaj la Blua Papilio el Brazilo.
66 minutoj da brumuziko (i.a. punko) de 15 grupoj el Francio (9), Brazilo (4), Ukrainio (1) kaj Kanado (1).
titollisto:
Nigraventra petrelo
La Nigraventra petrelo (Fregetta tropica) estas specio de marbirdo de la familio de Hidrobatedoj.
Ĝi troviĝas en Antarkto, Argentino, Aŭstralio, Buvet-Insulo, Brazilo, Ĉilio, Falklandoj, Franca Polinezio, Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj (Krozet-Insuloj kaj Kergelenoj), Madagaskaro, Mozambiko, Novzelando (Aŭklandoj), Omano, Peruo, Sankta Heleno, Sao-Tomeo kaj Principeo, Salomonoj, Sudafriko (Princ-Eduardaj Insuloj), Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj, Urugvajo, kaj Vanuatuo.
Ĝi estas malgranda petrelo 20 cm longa averaĝe kun flugiloj de 15,4 ĝis 18,3 cm kaj enverguro de 45 ĝis 36 cm. La pezo gamas el 43 al 63 g. La supraj partoj estas malhelbrunaj al nigrecaj kun tre markata kaj kontrasta blanka pugareo. La subaj partoj estas samkolore malhelaj kun blankaj areoj en ambaŭ ventroflankoj kaj interne de flugiloj. Ankaŭ la kruroj kaj la beko (fajnega kaj hokeca) estas malhelaj. La samgenra Blankaventra petrelo estas tre simila sed havas blankan, ne nur la ventroflankojn, sed ankaŭ la tutan ventron kaj eĉ plej suban bruston.
La ino demetas ununuran ovon kaj la reprodukta sezono okazas el decembro al februaro (sudhemisfera somero); la kovado daŭras 35 al 44 tagoj. Elnestiĝo okazas post pliaj 65 al 71 tagoj.
La tutmonda populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 500.000 individuoj.
Dénes Gulyás
Dénes Gulyás [dEneŝ gujAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gulyás Dénes estas hungara operokantisto (tenoro), parlamentano, profesoro.
Dénes Gulyás naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dénes Gulyás frekventis industrian lernejon. Li akiris diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1978. Li komence kantadis en Budapeŝta Ŝtata Operejo. En la sekva jaro li atingis la 2-an lokon en kantokonkurso en Parma, en 1982 li atingis la unuan lokon en Filadelfio (Pensilvanio). En 1981 li kantis en Carnegie Hall, poste en aliaj signifaj usonaj operejoj (ekzemple en Metropolitan Opera 4 jarojn). Li estis gastkantisto en Hamburgo, Milano, Genova, Bonn, Amsterdamo, Parizo. En Hungario li estis membro de Nacia Teatro (Szeged), li gvidis Teatro Kisfaludy (Győr), li estis muzika konsilisto de Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1995 li instruas en la menciita akademio, kiu jam estas universitato. Li estis parlamenta deputito inter 2006–2014.
Li havas edzinon, kiu naskis 3 filojn. Li ricevis premion Kossuth en 2016, pli frue ankaŭ 3 aliajn premiojn.
Rajmund Rapaics (kanoniko)
Rajmund Rapaics [rapaiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rapaics Rajmund estis hungara pastro, kanoniko, abato, profesoro, instruisto.
Ikonoklasmo
Ikonrompismo aŭ Ikonoklasmo, ankaŭ bildodetruismo (el la greka eikón ikono +  klastein rompi) markas devene movadon, klopodantan en religio (precipe en kristanismo) forigi religiajn ikonojn. En pli vasta senco oni markas ĝin kiel ikonoklasma kulturo, kiu estas malamika rilate al bildo (ekz. klerismo).
Rajmund Rapaics (kanoniko)
Biografio
Rajmund Rapaics frekventis mezlernejon en Eger, poste li studis teologion en Pest (urbo) kaj Vieno. Li pastriĝis en 1868, li doktoriĝis en la sekva jaro. Komence li instruis en Nyíregyháza, inter 1870 kaj 1880 en la ĉefepiskopa liceo en Eger. Li estis viclernejestro en 1875, post 4 jaroj li ricevis la titolon "kortuma pastro". Li ekinstruis en Universitato de Budapeŝto en 1880, li estis dekano en la studjaroj 1884 kaj 1885, rektoro en 1900. post 3 jaroj li estis nomumita kanoniko, en 1906 abato. Li estas entombigita en Baziliko de Eger.
Ikonoklasmo
Neniigado, maliniciigado kaj forigado de fremdaj bildoj kaj simboloj en mallarĝa senco ne estas markata kiel ikonoklasmo, sed kiel kultura barbareco aŭ vandalismo. Ĝi estadas tipa por ĉiu politika potenco, kiu ekregis perforte. Sed tiu ĉi agado hodiaŭ estas ofte markata kiel ikonoklasmo rilate al tio, ke ĝi jam ne estas kunigata kun religiaj movadoj.
NGC 7743
NGC 7743 (aliaj indikoj — UGC 12759, MCG 2-60-11, ZWG 432.22, IRAS23417+0939, PGC 72263) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ikonoklasmo
La kontraŭuloj de bildoj estas markataj kiel ikonoklastoj, iliaj protektantoj aŭ adorantoj poste kiel idolanistoj aŭ idolistoj.
Historio
La historio de ikonoklasmo aperis iam kaj iam en diversaj lokoj, kaj ekzemple havis gravon en la evoluo de la Bizanca Imperio. Vidu ekzemple la figuron de la imperiestrino Irene de Ateno.
Ikonoklasmo dum la Franca Revolucio
La ĉefa dilemo alfrontanta la popolon de la Franca Revolucio estis unuflanke la rekono de Francio kiel trezoro de okcidenta arto kiu estas heredaĵo konservenda por estontaj generacioj, sed aliflanke la revoluciuloj sciis ke artaĵoj (inkluzive de pentraĵoj, skulptaĵoj kaj konstruaĵoj) estis uzataj antaŭ 1789 por kontrolo kaj socia edukado al la valoroj de la feŭda franca regno, same kiel moralaj libroj. Tiurilate la bildoj prezentitaj de la arto en la antaŭrevolucia Francio estis malveraj en la okuloj de la revoluciuloj. La verkisto kaj filozofo Danis Diderot, kiu vivis en la periodo antaŭ la eksplodo de la revolucio, esprimis la burĝonon de ĉi tiu dilemo kiam li skribis jam en 1765 : "Mia amiko, se ni amas la veron pli ol la artojn, tiam ni nin amas. preĝu al Dio por iuj ikonoklastoj."
Ĝis 1792 estis ĝenerala tendenco ĉe francaj revoluciuloj konservi artaĵojn el la pasinteco. Tiel, kiam la posedaĵoj de la eklezioj en Francio estis naciigita en novembro 1789 kaj la vendo de preĝejaj konstruaĵoj al privataj partioj komenciĝis, timoj ekestis ke la artaĵoj en tiuj konstruaĵoj estus disfaligitaj aŭ malmuntitaj. Por trakti tiun zorgon la franca Leĝdona Asembleo kreis la Komisionon por Artaĵoj en 1790, kiu konservis bonordan rekordon kaj kolekton de tiuj verkoj kiuj estis decidite esti indaj je ŝtata gardado.
La sinteno de la revoluciuloj konsiderinde ŝanĝiĝis post la ribelo de la unua Pariza Komunumo la 10-an de aŭgusto 1792 kaj sekve ondo de ikonoklasmo balais Francion dum la venontaj tri jaroj. Dum ĝi, statuoj de la reĝoj de Francio estis frakasitaj de la amasoj. La 14-an de aŭgusto, nur tri tagojn post la ribelo, leĝo estis promulgita en Francio laŭ kiu: La sanktaj principoj de libereco kaj egaleco ne permesos, ke verkoj starigitaj en la nomo de aroganteco, agresemo kaj tiraneco, daŭre damaĝu la okulojn de la franca popolo; Ni per tio ordonas, ke tiuj verkoj faritaj el bronzo fariĝu kanonoj por la defendo de la patrujo;
1. Ĉiuj skulptaĵoj, reliefoj, surskriboj kaj aliaj verkoj faritaj el bronzo aŭ alia metalo, situantaj sur publikaj placoj, ĝardenoj, parkoj kaj publikaj konstruaĵoj... estos forigitaj de la komunumoj...
3. Ĉiuj verkoj enhavantaj restaĵojn de la feŭdismo, kia ajn ĝia naturo, kiuj ankoraŭ restas en preĝejoj, aŭ aliaj publikaj lokoj, aŭ eĉ en privataj hejmoj, estos senprokraste detruitaj de la komunumoj.
- Stanly J. Idzerda, Iconoclasm during the French Revoloution. p. 16 Sekvante la leĝon, ĝeneraligita detruo de artaĵoj disvastiĝis tra Francio. En 1793, post la murdo de Jean-Paul Marat, eĉ la sistema malkonstruo de religiaj simboloj komenciĝis. Ĉie en Francio ripetiĝis la anonco de la deklaro de preĝejo kiel "Templo de la Racio", surloke stariĝis statuo de Marat kaj tuj poste ekbrulis fajrogravuraj ĉizadoj, pentraĵoj kaj surskriboj, kiuj ekzistis en la loko "en la memoro de Marat".
Konsiderante la zorgon, ke la detruo de la simboloj de la pasinteco ne progresas laŭ taŭga rapideco, ordono estis eligita la 14-an de septembro 1793, laŭ kiu lokaadministraciaj oficialuloj kiuj ne plenumus sian devon laŭ la Akto de 1792 estus forigitaj de siaj postenoj. En oktobro alia dekreto estis eligita postulante ke ĉiuj simboloj de malnova reĝimo estu detruitaj ene de ok tagoj, kaj en la sama monato la Pariza Komunuma Konsilio ordonis ke ĉiuj religiaj simboloj en la grandurbo de Parizo estu detruitaj tuj.
La Luvro Muzeo kaj la Franca Muzeo de Arto (france : Musée des Monuments Français) estas rezulto de la ondo de ikonoklasmo dum la Franca Revolucio. En tiuj muzeoj la Verkoj de Artkomisiono same kiel la Provizora Komisiono de Artaĵoj kiuj ekestis post kiam ĝi konservis multajn el la artaĵoj kiuj enhavis malpermesitajn simbolojn kaj kiuj meritis esti konservitaj kiel parto de la heredaĵo de la franca popolo. La Luvro-Muzeo unue estis malfermita al publiko en aŭgusto 1793 kaj ekspoziciante tiujn verkojn, similaj verkoj estis detruitaj kaj vandaligitaj ĉie en Francio.
Unuaj signoj de maltrankvilo antaŭ la enorma perdo de francaj kulturaj verkoj komenciĝis esti aŭditaj en oktobro 1793, kiam nova leĝo estis promulgita deklarante ke artaĵoj de arta, historia aŭ eduka valoro kaj portantaj simbolojn de la malnova reĝimo devus esti. portite al proksima muzeo por konservado. La lasta paragrafo de la leĝo deklaras ke: "Ĉiuj bonaj civitanoj estas vokitaj esti viglaj en la detruo de simboloj kiel kondiĉite en antaŭaj ordoj... ĉar ili estas vokitaj por certigi ke la samaj artaĵoj kiuj temas ĉefe pri arto, historio kaj eduko estu konservitaj." Ikonoklasmo dum la Revolucio finiĝis nur malfrue en 1794 kiam diversaj gvidantoj akuzis anglajn spionojn je detruado de francaj artaĵoj.
Islama
En 2001 la mondo estis ŝokita kiam la talibano detruis paron da budhanaj statuoj en la provinco de Bamijano, en Afganio. Ĉi tio estas farita sur la preteksto ke la statuoj eble kaŭzis idolkulton kaj tio estas kontraŭa al la principoj de Islamo.
Ekde la potenciĝo de ISIS, ĝiaj gvidantoj minacis detrui la nigran ŝtonon en Mekko pro argumentoj ke la preĝoj dum la haĝa pilgrimado estas faritaj al ŝtono anstataŭ Dio. En februaro 2015, ISIS-anoj disfaligis antikvajn statuojn de la babilona kaj asiria imperioj. En marto 2015, post okupigo de la areo, ISIS-anoj vandaligis Kalaĥ (Nimrud), La UNESKO mondheredaĵo la manlova urbo de Palmira, kaj Hatra.
Brandýs nad Orlicí
Brandýs nad Orlicí estas urbo en Ĉeĥio, regiono Pardubice. Vivas ĉi tie. Ĝi situas en profunda valo de rivero Tichá Orlice sub nordaj partoj de Orlica montaro 11 kilometrojn okcidente de Ústí nad Orlicí kaj 5 km oriente de Choceň. En la urbo estas fervoja stacio sur linio Pardubice - Česká Třebová. La urbo estis unu el la unuaj gravaj sidejoj de la Unuiĝo de fratoj.
Preĝejo
Preĝejo al Ĉieleniro de Jesuo Kristo estis konstruita en la jaroj 1787 - 1788 en baroka stilo laŭ planoj de la konstruisto Jehlička el Heřmanův Městec. La preĝejo estas ununava kun prisma turo.
Statuo de Virgulino Maria
staras sur urboplaco origine devenis el la jaro 1798. En la jaro 1812 ĝi estis detruita pro ventego kaj anstataŭigita per nova statuo skulptita fare de F. kaj K. Mělnický el Vamberk.
Monumento de Jan Amos Komenský
En deklivo ĉe valo de la rivero Tichá Orlice estas ejo, kie en la jaroj 1622 ĝis 1625 kaŝadis sin kaj verkis persekutata Johano Amoso Komenio. Proksime de tiu loko estas monumento, kiun konstruigis al li "la dankema nacio" en la jaro 1865.
Kontraŭmilita monumento
Monumento al viktimoj de faŝismo situas ĉe la loka lernejo.
Instituto por readaptado
Estinta torfa kaj karbon-dioksida banejo estis transformita en instituton por readaptado de la korpa movaparato.
Ruinoj de la burgo
La burgon, fonditan antaŭ la jaro 1289 fare de Henriko de Prostiboř, konkeris kaj ruinigis ĝin en la jaro 1421 husanoj. Poste ĝi estis rekonstruita. En la jaro 1506 aĉetis la burgon Vilém el Pernštejn kaj tute ruinigis ĝin.
Frubaroka kastelo
La kastelo estis konstruita en la dua duono de la 17a jarcento kaj estis en la jaro 1914 pseŭdobaroke rekonstruita. Publike ne estas alirebla. Ĉe la enirejo estas statuoj de la atlantoj.
Natura labirinto kaj Pilgrimanta pado
Proksime de la monumento de Johano Amoso Komenio (ekestas fare de lokaj entuziasmuloj plektaĵo de padetoj inter karpenaj arbaretoj, naturlabirinto laŭ modelo de anglaj tiuspecaj poramuzaj objektoj. La konstruado daŭros plu per efektivigado de pliaj vojetoj en ĉirkaŭaĵo. La ekestantan naturparkon oni nomos "Pilgrimanta pado".
War Refugee Board
War Refugee Board estis helpa organizo, establita fare de usona prezidento Franklin D. Roosevelt en januaro de 1944. Ĝi estis usona ekzekutiva agenturo por helpi civilajn viktimojn de la nazia reĝimo kaj de la aliaj aksaj potencoj. la organizo agadis en Turkio, Svislando, Svedio, Portugalio, Grand-Britio, Italio kaj norda Afriko. La direktoro de la asocio estis John W. Pehle.
Ĝi estis kreita je peto de Henry Morgenthau (juna) kaj helpis eskapi por pli ol 200.000 judoj el la nazi-okupitaj landoj.
Messen
Messen estas komunumo en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,436 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo de Messen situas en la ebenaĵo de la Valo de Limpach sude de la montoĉeno Bucheggberg. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Messen, Balm ĉe Messen, Brunnenthal kaj Oberramsern. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,88 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 63% servas por agrikulturo kaj 7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Messen limas en nordo al Lüterswil-Gächliwil, en nordnordoriento al Buchegg, en nordoriento al Unterramsern, en oriento al Mülchi (BE), en sudoriento al Etzelkofen (BE), en sudo al Scheunen (BE), en sudokcidento al Rapperswil (BE), en okcidento al Ruppoldsried (BE), en okcidentonordokcidento al Wengi (BE), en nordokcidento al Schnottwil, kaj en nordnordokcidento al Biezwil.
Trafiko
Tra Messen pasas la kantona n-ro ĉefvojo 251 de Bätterkinden tra la Valo de Limpach al Rapperswil. Messen estas la elirpunkto de poŝtaŭtolinioj al Jegenstorf, Bätterkinden, Lyss kaj Utzenstorf, kaj ankaŭ per la taksibuso Bucheggberg ĝi estas konektita al la publika transportreto.
Historio
Kun efiko de la 1-a de januaro 2010 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Balm ĉe Messen, Brunnenthal kaj Oberramsern estis integritaj al la komunumo Messen.
Raul Pompeia
RAUL POMPEIA (1863-1895) (* Jacuecanga, en la 12-a de aprilo 1863 - Rio-de-Ĵanejro, en la 25-a de decembro 1895) estis brazila ĵurnalisto, kronikisto, novelisto kaj dramverkisto, kaj la patrono de la 13-a seĝo de la Brazila Beletristika Akademio laŭ elekto de la fondinto Domício da Gama (1862-1897).
Biografio
Ankoraŭ infane, li translokiĝis kun la familio al Rio-de-Ĵanejro. Enmatrikuliĝinte en la Kolegio Abiljo, li distingiĝis kiel studema lernanto kaj karikatura desegnisto. Tiuepoke, li estis redaktoro de la ĵurnaleto "O Archote". Li daŭrigis sian studadon en la "Kolegio Petro la 2-a" kaj en 1880 publikigis sian unuan romanon "Iu tragedio en Amazonio". En 1881, li enmatrikuliĝis en la "Fakultato pri Juro de San-Paŭlo", kie li partoprenis de la avangardaj movadoj, kaj materialismaj kaj pozitivismaj, kiuj fundamente celis la abolicion de la sklaveco kaj de la Respubliko.
Sudano en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1960 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 13 someraj eldonoj de la sporta evento, maktrafante la eventojn de 1964, 1980 kaj 1984. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis sudanaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte unu medalon: Temis pri arĝenta medalo en la Somera Olimpiko 2008 pri la vira kuro de 800 metroj.
Raul Pompeia
Biografio
En 1888, li komencis publikigi iun felietonon en la ĵurnalo "Gazeta de Notícias" kaj en la sama jaro li publikigis la romanon "La Ateneo", kiu estis "kroniko de nostalgioj", doninte al li la decidan konsekradon kiel verkisto. Post la Ora Leĝo kaj la Proklamado de la Respubliko, li daŭrigis sian aktivaĵojn kiel politika ĵurnalisto, kaj engaĝiĝis en la grupo de la tiam nomitaj "florianistoj", kaj tiam li sin donis al ia ekzaltita indiĝena movado. Ĉar li faris flamiĝeman paroladon apud la tombo de Floriano Peixoto (1895), li estis eksoficigita en la Nacia Biblioteko el Rio-de-Ĵanejro. Li sin mortigis per brustopafo en la nokto de kristnasko, en la oficejo de la domo kie li vivis kun sia patrino, kiu cetere ĉeestis lian morton.