cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gronlanda literaturo
La 20-a jarcento
Post 1979 - kiam estis realiĝinta aŭtonomia stato pli larĝa - plimalfortiĝis la foso inter "aŭtentike" gronlanda identeco kaj kolonia daneco. Ne plu ĉiuj problemoj de Gronlando aŭtomate interpretatis kiel naturaj sekvoj de "okupado". Inter la "postkoloniaj" aŭtoroj apartenas la en Kopenhago vivanta verkisto Ole Korneliussen (* 1947) kiu verkis la romanon Tarrarssuumi tarraq (1999; dana titolo: Saltstøtten). La lirikisto, prozaisto kaj scenaristo Hans Anthon Lynge, portanto de la Kulturpremio 1999 kaj de la dana Portradukista premio 2010, taksas nesolvita en sia leterromano Allaqqitat (1997) la demandon pri gronlanda identeco; certe ĝi ne solviĝu per repreno de etniaj tradicioj kaj preferoj.
Generacio nova
Ankaŭ por junaj aŭtoroj kiel la lirikistino, frapartistino kaj pentristino Jessie Kleemann (* 1959) kaj la verkisto Kelly Berthelsen (* 1967) sin starigos ĉiam denove la demando de integriĝo de tradicioj dum kreado de moderna nacia ŝtato.
Tipa por multaj artistoj estas la reciprokeco inter lingvo, danco kaj pentrado. Ankaŭ filmoj en gronlanda lingvo ekzistas ekde 2008. Ivalo Frank naskiĝis kiel filino de danaj gepatroj en Gronlando vivante kiel filmfaristino kaj liberprofesia verkistino en Berlino.
Hodiaŭ aperis - inkluzive de tradukoj el aliaj lingvoj - po 120 libroj por jaro en gronlanda lingvo. Ties eldonokvanto estas de inter 1000 kaj 2000 ekzempleroj, por enloĝantaro de nur 57.000 homoj en Gronlando kaj 13.000 en Danio.
Branišov
Branišov (popole kaj antaŭe ankaŭ ofice Branšov, Branischen) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 5,5 km okcidente de la centro de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Verduloj de Serbio
La partio Verduloj de Serbio - serbe Зелени Србије (Zeleni Srbije) - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Serbio. Ĝi fondiĝis komence de aŭtuno de la jaro 2001 kaj oficiale registriĝis la 14-an de septembro 2001. Sur eŭropa nivelo, la partio estas observa membro de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
Branišov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.
Verduloj de Serbio
Historio
La verda movado en la teritorio de la nuna Serbio komenciĝis tra forta movado kontraŭ nukleaj energicentraloj fine de la 1980-aj jaroj - tiam la ŝtata registaro havis la apenaŭ imageblan planon konstrui 23 nukleajn energicentralojn ene de pitoreska regiono de naciaj parkoj. La protesta movado gvidis al kreo de la verda partio dum 1990, kaj la nova partio partoprenis en la unuaj "liberaj" parlamentaj balotoj de Serbio post fino de la Dua Mondmilito. Depost la jaro 1994 ĉiu serba partio, kiu portis la adjektivon "verda" en sia nomo, estis iusence kontrolita fare de la ŝtata reĝimo - tiumaniere neniuj fortaj voĉoj kontraŭ la ŝtata politiko, kiu kaj malrespektis ekologion kaj plurajn homajn rajtojn, plu estis aŭdeblaj. Ekzakte tio estis la kialo por loka verda grupo en la urbeto Topola organiziĝi fine de la jaro 1996. Kun helpo de verda fondaĵo el Svedio la organizaj aktivecoj disvastiĝis tra la ŝtata teritorio, kaj dum 2000 ligo de multaj verdaj grupoj, la "Verda Unuiĝo" partoprenis la balotojn lokajn, provincajn kaj ŝtatajn en Serbio. La plejmultaj el la anoj komprenis sin anoj de la demokratia opozicio al la ŝtata reĝimo, sed iuj de interne sabotis la agadon, tial ke dum septembro 2001 fondiĝis nova verda partio kaj ĝi jam la 1-an kaj 2-an de decembro de la sama jaro en Budapeŝto akceptiĝis kiel observa membro de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
Pliaj verdaj partioj
Pliaj verdaj partioj en la najbaraj teritorioj Montenegro, kiu dum 2006 sendependiĝis el la antaŭe serbe dominica federacio Serbio kaj Montenegro, kaj Kosovo, kies teritorio formale ankoraŭ estas provinco de Serbio sed la plej multaj enloĝantoj pledas por sendependiĝo, estas la organizaĵoj Verduloj de Montenegro kaj Verda Partio de Kosovo.
Iaz (Plopiș)
Iaz [jaz] (hungare Krasznajáz) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Șimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 862 loĝantojn (rumanoj); en 1992 663 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1380. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Plopiș.
Branišov
Partoj de municipo
La municipo prezentas unu parton kaj unu katastran teritorion, nomita Branišov u Dubného. Krom la propra vilaĝo Branišov apartenas al ĝi ankaŭ eta domaro U Jankarů (alie nomata U Jaukerů, laŭ Martin Jauker, kiu ĉi tie kiel la unua iam post la jaro 1799 eksidis), situanta apud ŝoseo ĝis České Budějovice proksimume 900 m oriente, plu solejo nomata laŭ la situo U Lesa (eksa arbaristejoU Petrů), en distanco de iaj 1,3 km oriente-sudoriente, kaj solejo Hluchá Bašta apud Návesní rybník proksimume 1,1 km norde.
Cajuri
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Viçosa. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Lentugo
Lentugo estas hiperpigmentita makulo, plata aŭ apenaŭ reliefa, kiu povas lokiĝi kie ajn sur haŭto, ungoj kaj mukozoj (labiaj, buŝaj, konjunktivaj, vulvaj, vaginaj aŭ penisaj), kun tamen prefero por la lumeksponitaj regionoj. Tiuj lezoj ofte havas malgrandajn dimensiojn (de 1 ĝis ), sed povas dimensii ĝis por tiuj induktitaj de UV. Ili estas rondecaj aŭ ovalecaj, kun homogena koloro. Iliaj limoj estas netaj, krom kiam ili lokiĝas ĉe mukozoj. Ilia koloro varias de ĉama flavo al tre malhela bruno kaj ne estas modifiita de suneksponiĝo. Ili povas esti solecaj (lentigo simplex) aŭ multnombraj, tiel formante lentugozon. Ili tre oftas kaj aperas dum infanaĝo aŭ adoltaĝo.
Etimologio
La termino lentugo devenas el Latino, lentigo, lentiginis, kiu signifas efelidon aŭ haŭtmakulon. Tiu latina termino derivas de alia latina vorto, lens, lentis, kiu signifas lenton, pro la klinika aspekto de tia haŭta lezo. Historie, la termino lentugo do havis la sencon de efelido. Tial, oni povas plu trovi tiun sencon en kelkaj malnovaj medicinaj vortaroj, aŭ en la komuna uzo de pluraj lingvoj, inkluzive Esperanton. Sed nuntempe tiu senco estas rezervata al la termino efelido, dum lentugo determinas lezon dermatologie kaj histologie ja malsaman.
Histologio
La histologia ekzameno de lentugo montras lokan hiperpigmentiĝon de epidermo, rezultantan el granda multiĝo de la melanoĉeloj de la baza tavolo, sen grupiĝo en tekoj. La epidermaj krestoj estas pli longaj.
Domiciano
Domiciano, latine, Domitianus, Titus Flavius Domitianus, Imperator Caesar Domitianus Augustus, romia imperiestro (22-an de oktobro 51 - 18-an de septembro 96 p.K.), estis filo de Vespasiano kaj frato de Tito. Post la morto de Tito li estis la imperiestro kiu heredis la tronon. Kvankam li ne tre plaĉis al la Senato, li estis bona administranto kaj rekondukis la imperiajn financojn al pozitiva pozicio. Li estis murdita je palaca konspiro kiun partoprenis ankaŭ lia edzino Domitia.
Stacio Izumi-Tottori
Stacio Izumi-Tottori (japane: 和泉鳥取駅 [Izumi-Tottori-eki], angle: Izumi-Tottori Station) estas fervoja stacio en Hannan, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Domiciano
Li postulis esti adorata kiel Dominus et Deus (Sinjoro kaj Dio), kio kondukis i.a. al persekutoj de kristanoj. Oni datumas la biblian libron Apokalipso tuj post lia regado.
Hörstel
Hörstel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinfurt de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Erik Molnár
Erik MOLNÁR, laŭ la hungara skribmaniero Molnár Erik estis hungara historiisto, filozofo, ekonomikisto, juristo, politikisto, pedagogo, membro de Hungara Scienca Akademio.
Johann Jacob Mascov
Johann Jacob MASCOV (naskiĝinta la en Gdansko, mortinta la  en Lepsiko) estis germana juristo kaj historiografo.
Vivo
Post studoj de teologio (komence) kaj de historio kaj jurscienco en Lepsiko li akompanis nobelajn adoleskantojn (von Buchwald kaj von Watzdorf) je vojaĝoj. Post reveno li iĝis docento ĉe la Eta princa kolegio kaj en 1719 eksterorda profesoro pri jurscienco ĉe la Universitato de Lepsiko. Li nomumitis urba konsiliano kaj fine orda profesoro. La kariero kontinuis per prokonsuleco kaj nomumiĝo je kortega konsilisto (fare de la princ-elektisto saksia kaj je dekano fare de la konvento de Zeitz. Krome li estis deputito de la saksia landa parlamento.
NGC 493
NGC 493 (aliaj indikoj — PGC 4979, UGC 914, MCG 0-4-99, ZWG 385.84, UM 318, IRAS01195+0041) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Johann Jacob Mascov
Vivo
El verkaro lia, kiu ege gravis por la plimoderniĝo de germana historiografio, menciindas: »Principia juris publici romano-germanici« (Lepsiko 1729, kvina eldono 1769), kiu ĉe multaj universitatoj longan tempon servis kiel bazo de ŝtatsciencaj prelegoj; »Abriß einer vollständigen Geschichte des Deutschen Reiches« (das. 1722–1730); »Geschichte der Deutschen bis auf den Abgang der merowingischen Könige« (Lepsiko 1726–37, du volumoj), kie ne la suverenoj sed la nacio mem iĝis la unua fokuso de historia rakontado; »Commentarii de rebus imperii romano-germanici« (Lepsiko 1751–53; dua eldono 1757, 3 volumoj), kontinuigo de la antaŭe menciita verko, kaj »Einleitung zu der Geschichte des römisch-deutschen Reiches« (Lepsiko 1752).
NGC 493
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Johann Jacob Mascov
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 13. Lepsiko 1908, p. 391 (ĉi tie interrete)
Gostila
Gostila (hungare: Csicsógombás) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 763 loĝantojn (rumanoj); en 1992 601 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1553. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Poiana Blenchii.
Kałuszyn
Kałuszyn estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Miński.
Dua mondmilito
14.02.1944: SS-anoj vivbruligis apud la urbo 6 personojn
Johann Strauß (patro)
Johann Strauß (patro) (Johano Ŝtraŭs [JOhan ŝtraŭs]), aŭstra komponisto, naskiĝis en Vieno la — mortis en Vieno, patro de Eduard (Eduardo), Johann (Johano) kaj Josef (Jozefo); ekde 1819 altviolonisto en la kvarteto de Joseph Lanner, poste helpdirektisto en ties orkestro, 1825 li fondis danckapelon, kun kiu li ekde 1833 faris koncertvojaĝojn ĝis Francio kaj Anglio. 1835 li fariĝis en Vieno kortega balmuzikdirektoro. Strauß estis kune kun Lanner la fondinto kaj reprezentanto de la viena dancmuziko en la tuta Eŭropo, precipe de la viena valso. Li komponis pli ol 250 verkojn, inter ili 150 valsoj: "Das Leben ein Tanz" (La vivo estas danco) verko 49; "Heimat-Klänge" (Hejmlando-Sonoj) verko 84; "Cäcilien-Walzer" (Cecilio-Valso) verko 120; "Loreley-Rhein-Klänge" (Lorelej-Rejno-Sonoj) verko 154; "Herz-Töne" (Koro-Tonoj) verko 203; "Die Schwalben" (La Hirundoj) verko 208; 34 kvadriloj, 28 galopoj "Chineser-Galoppe" (Ĉinulo-Galopo) verko 20; 14 polkoj "Kathinka-Polka" (Katinka Polko) verko 210; "Frederica-Polka" (Frederiko-Polko) verko 239, kaj 16 marŝoj: inter ili la plej konata kaj ŝatata "Radetzky-Marsch" (Radecki-Marŝo) verko 228, kiun ludas ĉiujare la Viena Filharmonia Orkestro kiel lastan muzikpecon en la Viena Novjara Koncerto.
4529 Webern
4529 Webern estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, ĉ. 20 km sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la aŭstrian komponiston Anton Webern (1883 – 1945), disĉiplo de Arnold Schönberg.
Maverick
Maverick estas usona drama televidserio pri vakeroj produktita de ABC kiu elsendis ĝin dum kvin sezonoj el septembro 1957 ĝis julio 1962. Maverick estas kartludisto, ludita de aktoro James Garner. Al li aliĝis la frato de la rolulo, nome Bart Maverick, ludita de aktoro Jack Kelly.
22190 Stellakwee
22190 Stellakwee estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la Observatorion de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Stella Vooren Kwee (1964–2005), filino de la astronomo K. K. Kwee de la Observatorio de Leiden kaj de lia edzino Sunny Kwee.
Propila acetilsalikato
Propila acetilsalikato aŭ C12H14O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetilsalikata acido kaj propanolo. Propila acetilsalikato estas, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila acetilsalikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila acetilsalikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Brazila arkeologio
La Brazila arkeologio ekis jam en la komenco de 19-a jarcento kiam oni kreis la Museu Imperial do Rio de Janeiro (Imperian Muzeon de Rio-de-Ĵanejro) kaj la Instituto Histórico e Geográfico Brasileiro (Brazilan Instituton pri Historio kaj Geografio). Tiam la brazila arkeologio ne estas scienca, kaj konsistis en amatoraj serĉoj por trovi kolekteblajn objektojn. Ekde 1867 la kolektaro de Imperia Muzeo estis organizata laŭ raciaj kriterioj.
Jam en 1936, la tiama Ministro pri Edukado kaj Sano, Gustavo Capanema, okupiĝis pri la prezervado de la kultura brazila patrimonio. Li petis al Mário de Andrade ke skizu antaŭprojekton de Leĝo por protekti historiajn havaĵojn kaj ordonis al Rodrigo Melo Franco de Andrade kreon de la Serviço do Patrimônio (Heredaĵa Servo). La Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (Instituto de Nacia Historia kaj Arta Heredaĵo), estis kreita en la 13-a de januaro de 1937 de la Leĝo nº 378, dum la registraro de Getúlio Vargas. Poste, en la 30-a de novembro de 1937, oni promulgis la Dekreto-Leĝo nº 25, kiu organizis la "protektado de la patrimonio historia kaj arta nacia". En tio periodo, oni zorgis ĉefe pri konservo, riparo kaj protekto de monumentoj kaj konstruaĵoj, kaj oni ne zorgis speciale pri arkeologio.
La moderna scienca arkeologio aperis malfrue en Brazilo. Malgraŭ jam en 19-a jarcento kelkaj homoj okupiĝis pri arkeologio en Brazilo, tuj post Unua Mondmilito preskaŭ ne estis arkeologiaj laboroj en la lando. Nur post 1945 aperis la programo PRONAPA kun instigo de usonaj scientistoj, kiuj deziris diskonigi arkeologion en Sudameriko por kompari la trovoj en tiu ĉi kontinento kun aliaj faritaj en Nordameriko. Usonanoj oferis teĥnikan apogon kaj stipendio al brazilaj arkeologoj. Ĉirkaŭ 1950, Paulo Duarte ekis la universitatajn serĉojn sub influo de humanista franca arkeologio. Tiam, oni diplomigis la unuajn brazilajn profesiajn arkeologojn kaj aperis la unua federacia leĝo de protekto al arkeologia patrimono (leĝo n. 3.924/1961).
En tio periodo, preskaŭ ne estas arkeologia serĉo pri historia periodo, oni zorgas nur pri pra-historio. Nur en la 1960-j aperas arkeologiaj serĉoj pri historia periodo, sed multaj klerulo kontraŭis ĝin por konsideri la arkeologio parto de antropologio kaj ne de historio.
La jardekoj de militista diktaduro estis tre malfavoraj al brazilaj sciencoj, kaj arkeologio estis tre malhelpata, ĉar la militista ideologio pri "progreso" ne valorigis la pasintaĵon. Multajn arkeologiajn sieĝojn estis detruitaj de registraro mem por konstruo de vojoj, monumentoj, ktp.
En la lastaj 20 jaroj, la brazila arkeologio revigliĝis kaj komencis enigiĝi al tutmondaj serĉlinioj.
La brazila konstitucio de 1988 en ĝia artikolo 216, alineo V (kvin) garantias la ŝtata protekto al arkeologiaj seĝoj, kaj la subalineo 5 donas specialan protekton al restaĵoj de kilomboj (refuĝejoj de nigruloj kiuj fuĝis de sklaveco).
Dennis Gabor
Dennis GÁBOR, laŭ la hungara skribmaniero GÁBOR Dénes (naskiĝis la 5-an de junio 1900, mortis la 9-an de februaro 1979 en Londono) estis hungardevena brita fizikisto, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1964).
Biografio
Günszberg Dénes devenis el juda familio. Li naskiĝis en Budapeŝto, lia patro (GÜNSZBERG Bernát) estis oficisto. En 1902 la familio akiris permeson ŝanĝi la nomon el Günszberg al Gábor. Dénes Gábor frekventis gimnazion en Budapeŝto inter 1910-1918, poste li soldatiĝis. Baldaŭe li frekventis Teknikuniversitaton en Budapeŝto, poste li plulernis en Berlino. Tie li konatiĝis kun Leó Szilárd, Eugene Paul Wigner, János Neumann, Mihály Polányi, Arthur Koestler. Ekde 1927 li laboris en la firmao Siemens & Halske en Berlino. En 1933 li fuĝis de la nazioj al Hungario, sed en la sekva jaro li jam vivis en Britio kaj li fariĝis brita civitano. En 1936 li edziĝis. Inter 1949-1958 li edukis elektronikon, ĝis 1967 elektronfizikon, poste li emeritiĝis. En 1962 li vizitis Hungarion, post 2 jaroj li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio.
Lia plej granda merito estas la invento kaj la evoluigo de la holografio en la jaro 1947. Pro ĝi li en 1971 estis honorata per la Nobel-premio pri fiziko.
Cetate (Berchezoaia)
Cetate (Berchezoaia) [ĉetate] estas vilaĝo en Rumanio aligita al Berchezoaia.
Kirchardt
Kirchardt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 5542 loĝantojn.
Alexander Crum Brown
Alexander Crum Brown (1838-1922) estis skota organika kemiisto kaj kuracisto, kiu malkovris la duoblan ligon en la molekulo de la Etileno.
Kariero
Li studis en la Universitato de Edinburgo kie li diplomiĝis pri medicino. En la Universitato de Londono li ricevis diplomon kiel Doktoro pri Sciencoj, kaj en la Universitato de Hajdelbergo li estis asistanto de Robert Bunsen.
Inno Nazionale della Repubblica
Inno Nazionale della Repubblica (itale "nacia himno de la respubliko") estas la nacia himno de San-Marino. Ĝi posedas nur melodion, ne tekston.
La himno estis komponita de Federico Consolo, komponisto kaj violonisto el San-Marino, kiu bazis ĝin sur ĥoralo el la 10-a jarcento. Je la la Granda kaj Ĝenerala Konsilio dekretis ĝin kiel nacian himnon. Je la 30-a de septembro ĝi estis unuafoje prezentita en la Publika Palaco.
Antaŭ la akcepto de la himno oni sonigis ĉe ŝtataj aranĝoj armean marŝon de Ulisse Balsimelli. Al tiu marŝo ja ekzistis teksto.
Vilhelm Thomsen
Vilhelm Ludwig Peter THOMSEN (naskiĝis la 25-an de januaro 1842, mortis la 12-an de majo 1927) estis dana lingvisto kaj epigrafisto. Thomsen estas konata interalie pro sia laboro deĉifri la turklingvajn orĥonajn steleojn el la 8-a jarcento. Ĉi tiu laboro estis farita konkure kun la rusa lingvisto Vasilij Radlov (Wilhelm Radloff), la fondinto de la turkologio. Thomsen diskoniĝis ankaŭ pro siaj studoj pri la origino de la rusaj kaj finnaj lingvoj.
Alexander Crum Brown
Kariero
En 1865, li fariĝis membro de la Reĝa Kolegio de Fizikistoj kaj en 1869 li nomumiĝis profesoro pri kemio en la Universitato de Edinburgo. En la Universitato de Marburgo li studis kun Hermann Kolbe (1818-1884) kiu estis lia profesoro pri kemio. Li malkovris la duoblan ligon en la molekulo de la Etileno, kiu havos gravajn implikaĵojn por la modernaj priplastikaj industrioj. Li ankaŭ plenumis gravajn kontribuaĵojn en farmakologio, fiziologio, fonekito, matematiko kaj kristalografio.
Inno Nazionale della Repubblica
Neoficiala teksto
La itala poeto Giosuè Carducci (1835–1907) verkis tekston, kiu harmonias kun la ritmo de la himno. Jen ĝia itala formo kun laŭvorta, ne laŭforma traduko:
Vilhelm Thomsen
Vilhelm Thomsen faris paroladon, tre favoran al Esperanto, okaze de la naskiĝtago de la reĝo en 1902. Ĝi estis eldonita en 1905 sub la titolo Videnskabens Fællessprog (komuna lingvo de la scienco) kaj reeldonita en 1920 kiel parto de lia plena verkaro.
Inno Nazionale della Repubblica
Neoficiala teksto
La sanmarina registaro neniam oficiale aprobis aŭ agnoskis tiun tekston.
Vilhelm Thomsen
En tiu paroladon li parolis pri la internacia lingva problemo de la scienco post kiam latino iĝis ne uzata. Thomsen antaŭvidis tri eblajn solvojn: Unue, oni povus reenkonduki latinon, sed tion li opiniis ne ebla. Due, oni povus akordiĝi pri unu nacia lingvo, kaj Thomsen opiniis ke tiam estu la angla. Sed, li diris, oni konsideru ankaŭ la trian eblecon, nome konstrui tute novan kaj facile lerneblan neŭtralan lingvon. Kaj se oni havu neŭtralan lingvon, tiu apenaŭ povus esti iu krom Esperanto! Laŭdire li ne kredis ke oni povus aŭ devus identigi sin kun la internacia lingvo, tiel ke oni komencus esprimi sentojn en ĝi; tio estu tasko sole de la gepatra nacia lingvo. Lia parolado inspiris lian proksiman kunlaboranton Otto Jespersen, la fondinto de Novialo.
Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1892.
(19169) 1991 FD
(19169) 1991 FD estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Lajos Károlyi
Grafo Lajos Károlyi [lajoŝ kAroji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Károlyi Lajos estis hungara notario, ŝtata oficisto. Lia nobela antaŭnomo estis nagykárolyi [nadjkAroji], lia patro estis József Károlyi, liaj plej konataj fratoj estis István Károlyi kaj György Károlyi, lia filo estis Alajos Károlyi.
Lajos Károlyi naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Vieno.
Biografio
Lajos Károlyi akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1819, poste li havis postenon en la landa administracio en Vieno. Iom poste li estis subnotario de Pest. Inter 1830-1841 li estis vicdepartementestro en Csongrád (historia departemento), poste departementestro en Abaúj, ekde 1845 en Nyitra (historia departemento). Li estis fidelulo de Habsburgoj, sed li strebis por la hungara ekonomio. Li edziĝis en 1822 kaj vidviĝis en 1862. Lia edzino naskis 2 filojn.
Saint-Cernin-de-Larche
Saint-Cernin-de-Larche estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 558 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Csaba Koncz
Csaba Koncz [ĉaba konc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koncz Csaba estas hungara biologo, genetikisto, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2019).
Saint-Cernin-de-Larche
Geografio
Saint-Cernin-de-Larche etendiĝas sur 9,15 km², kaj havis 558 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 61 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Csaba Koncz
Csaba Koncz naskiĝis la en Kecskemét.
Saint-Cernin-de-Larche
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Eymard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Cernin-de-Larche apartenas al la kantono de Larche, kies ĉefurbo estas Larche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Guéhébert
Guéhébert estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Quettreville-sur-Sienne.
Celestin Rousseau
Célestin ROUSSEAU [ruso], (ps. Aspido), naskiĝis la en Le Portel (apud Boulogne-sur-Mer), mortis en 1949, estis franca farmaciisto kaj Esperanto-vortaristo, membro de la Lingva Komitato de 1924, sekretario de la sekcio pri teknikaj vortaroj de la Akademio de Esperanto kaj de 1933 ĝia direktoro.
Rousseau aktivis kiel paroladisto ĉe la Societoj de Ruĝa Kruco. Li estis komitatano de diversaj farmaciistaj societoj en Francio kaj korespondanto de eksterlandaj societoj. Plurfoje li raportis ĉe Internaciaj Kongresoj de Farmaci-societoj pri la Unueco de la Sciencaj Nomenklaturoj. Li verkis plenan liston de la drogoj de 16 naciaj farmakopeoj kun Esperanta traduko.
Rousseau esperantiĝis en 1902. Li fondis grupon en Levallois-Perret kaj estis komitatano de la Societo Esperanto-Croix-Rouge. Administranto de SFPE (1912-1922). Sekretario de la Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE). Organizis kun Maurice Rollet de l'Isle la Internacian Konferencon por la Scienco, Parizo, en 1925. Rousseau ankaŭ esits vicprezidanto de la Pariza grupo kaj ĝenerala sekretario de „La Maison de l' Esperanto“, de la fondo (1928).
Verkoj
Li skribis en „Scienca Revuo“, „Internacia Medicina Revuo“ k. a. periodaĵoj kaj verkis:
Robert Wise
Robert E. WISE [ROBet ŬAJZ] (naskiĝis ĉe Winchester, Indianao, la, mortis ĉe Los-Anĝeleso, Kalifornio, la ) estis usona filmreĝisoro. Li precipe konatiĝis kiel reĝisoro de la tre sukcesa muzika filmo The Sound of Music.
Wise estis nomumita sepfoje por Oskar-premiojn kaj gajnis entute kvar. Tiujn li ricevis por liaj du plej konataj muzikalojn The Sound of Music kaj West Side Story. Dufoje Wise gajnis la oskaron por plej bona reĝisoro kaj por plej bona filmo.
Guilberville
Guilberville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Guilbervillais.
Caldas
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Laŭ la antaŭa censo farita de la Brazila Instituto pri Geografio kaj Statistiko (IBGE) en 2010, temis pri 13 630 loĝantoj. El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Tentudía
Tentudía estas distrikto de la regiono de Ekstremaduro (Hispanio) situa sude de la Provinco de Badajoz. La ĉefurbo, kiel administra centro, estas la municipo de Fuente de Cantos, kiu estas ankaŭ la plej loĝata vilaĝo de la distrikto kun pli da 5,000 loĝantoj, dum la dua estas Monesterio kun pli da 4,000. Ĝi estas triangula kaj enhavas etendon de 1.287 km kaj 21.864 loĝantoj kun denseco de 16,99 loĝ./km². Ĝi enhavas 9 municipojn kaj 2 malgrandajn entojn, kiuj estas la jenaj:
La distrikto de Tentudía estis deklarita kiel distrikto de la institucioj en la 1970-aj jaroj pere de la Mancomunidad Turística y de Servicios de Tentudía, pro tio ne eblas paroli pri socia unuiĝo de la loĝantaro, ĉar temas ĉefe pri institucia sistemo direkte al komunaj celoj. Per la termino Tentudía oni aludas al io kiun havis komune tiuj vilaĝoj, unuparte la mezepoka ĉeesto de la Ordeno de Santiago kaj duaparte la adoro al la Virgulino de Tentudía, situa sur la pinot de la samnoma monto kiu, pro siaj 1.104 metroj, estas la plej alta punkto de la provinco de Badajoz
Altilia
Altilia estas komunumo de Italio.
Oseja de Sajambre
Oseja de Sajambre [oSEĥa desaĤAMbre] (en leona, Useya Sayambre) estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montaña de Riaño, en la nordoriento de la provinco. En ties montara teritorio fluas la rivero Esla kiu enfluas en la Akvorezervejo de Riaño.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Oseja de Sajambre, Pío de Sajambre, Ribota de Sajambre, Soto de Sajambre kaj Vierdes, okupas totalan areon de 73,31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 231 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 124 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas norde kun Asturio kaj sude kun Riaño. Kaj pli precize kun Ponga (Asturio), Amieva (Asturio), Posada de Valdeón kaj Burón.
La municipo posedas la apartecon ke, spite apartenon al la provinco Leono, ĝi estas norde de la Kantabra Montaro kaj drenas norden al Asturio, male al cetero de la provinco kiu drenas suden. En ties municipa teritorio —nome en la «Fuente del infierno»— ekfluas la rivero Sella, kiu trapasas Asturion ĝis enfluo en la Kantabran Maron, ĉe Ribadesella. Oseja estas ene de la Nacia Parko Picos de Europa.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. La preĝejo de Santa María de Oseja dependis dum la Mezepoko de la monaĥejo de Sanktaj Fakundo kaj Primitivo de Sahagún.​ La foresto de industria disvolvigo en la 20-a jarcento ebligis la konservadon de unu el plej gravaj kaj valoraj arbaroj de indiĝenaj specioj el Hispanio, kiu servas kiel habitato de granda biodiverseco.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj en montaraj areoj, kaj bovoj en ebenaĵoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Johann Strauß
Johann Strauß estas la nomo de tri aŭstroj komponistoj:
Nordaj kurdaj dialektoj
Ĝia ISO-kodo estas   Ĝi estas la oficiala ceremonia lingvo de la jezidismo, kaj en tiu funkcio havas statuson de oficiala malplimulta lingvo en Armenio. Kvankam historie la kurda foje ankaŭ estis skribita per la araba aŭ cirila skriboj, nuntempe normas specifa variaĵo de la latina skribo.
Kadre de la kurda lingvo la nordaj dialektoj kontrastas precipe kun la sorana (centraj kurdaj dialektoj) kaj kun la sudaj kurdaj dialektoj, kaj en la irana lingvaro ĝi diferenciĝas ankaŭ de la proksimaj gorana lingvo kaj zazaa lingvo.
Vidu ankaŭ
Centraj kurdaj dialektoj
Sudaj kurdaj dialektoj
Sorana lingvo
Gorana lingvo
Zazaa lingvo
Kurda lingvaro
Kurdio
Provinco Kurdistano (Irano)
Kurdoj
Kurda literaturo
Ĝofredo de Montbray
Ĝofredo de Montbray (m. 1093) estis episkopo de Coutances, Normandio, kaj forta subtenanto de Vilhelmo la Konkerinto.
Laŭ la kronikisto Orderic Vitalis (m. ĉ.1142), Ĝofredo estis multe pli sperta batalisto ol ekleziulo. Li iĝis episkopo de Coutances en 1048, kaj kolektis sufiĉe da mono de aliaj nobeloj kaj de disrabo de Sicilio por fini la konstruadon de la katedralo de Coutances. Kune kun Odo de Bayeux li batalis sub Vilhelmo la Konkerinto ĉe Hastings, kaj dum la kronado de Vilhelmo estis Ĝofredo kiu invitis la normandajn nobelojn aklami Vilhelmon kiel reĝo.
Vilhelmo donis al li vastajn bienojn en Anglio. Li helpis firmigi la povon de Vilhelmo en Anglio. En 1075 li kontraŭis ribelon de Roĝero de Breteuil (2-a grafo de Hereford) kaj Ralph de Gael. Li ludis gravan rolon en ekleziaj aferoj: ekzemple li juĝis disputojn inter superaj ekleziuloj. Eblas ke li estis inter tiuj kiuj estris la preparon de la Domesday Book.
Post la morto de Vilhelmo la Konkerinto en 1087, li kontraŭis Vilhelmon la 2-an, uzante Bristol, kie li havis fortan kastelon, kiel sia bazo. Li bruligis Bath kaj disrabis Somerset, sed antaŭ la fino de 1088 omaĝis al la reĝo. Eble en 1090 li iris al sia diocezo de Coutances, kie li subtenis Roberton Curthose kontraŭ lia frato Henriko. Li mortis en Coutances en 1093.
Romano Guardini
Onitakse, li estis unu el la plej gravaj reprezentantoj de la katolika mondkoncepto de la 20-a jarcento.
Vivo
La familio de Romano Guardini translokiĝis unu jaron post ties naskiĝo en 1886 al Majenco (Mainz), kie li en 1903 en la Rabanus-Maurus-Gymnasium faris sian abiturian ekzamenon. Post la dusemestra studado de ĥemio en Tübingen kaj tri semestroj de nacia ekonomio en Munkeno kaj Berlino li decidis fariĝi teologo. Li studis katolikan teologion en Freiburg im Breisgau kaj Tübingen. En 1910 li sacerdotiĝis en Majenco Mainz, kaj post mallonga laboro en la animzorgado li promociis en Freiburg im Breisgau kun laboro pri Bonaventura. 1922 li habilitiĝis pri dogmatiko en Bonn denove per laboro pri Bonaventura.
En 1923 li ricevis katedron por Religifilozofio kaj Kristanan Mondkoncepto ĉe la "Humboldt-Universität" en Berlino, kie li laboris ĝis la emeritiĝo en 1939 eldevigita de la nazioj. En 1935 per sia skribaĵo Der Heiland li publike kontraŭis la nazian mitigon de la persono de Jesuo Kristo propaganditan de la Germanaj Kristanoj kaj montris stretan ligojn inter kristanismo kaj judismo.
Li kunlaboris ekde 1920 precipe en la junular-movado de kvikborno, kies spirita centro estis Burg Rothenfels super la rivero Main. En 1927 li fariĝis la kvikborn-gvidanto kaj forte influis ties klerigan laboron precipe en junularaj rondoj. En 1939 la kastelo Rotenfels estis konfiskita de la nazioj. Ĝis 1945 li vivis ĉe lia pastra amiko Josef Weiger.
Ekde 1945 li denove instruis sur katedro por Religifilozofio kaj Kristana Mondkoncepto unue ĝis 1948 en la Eberhard-Karls-Universitato en Tübingen poste en la Ludwig-Maximilians-Universitato en Munkeno ĝis 1962.
Laboro kaj efiko
Guardini laboris pri poetoj kiel Rilke, Raabe kaj Dostojevskij. Li reprezentis la vivojn kaj verkojn de filozofoj kiel Sokrato, Platono, Augustinus, Dante Alighieri, Pascal, Kierkegaard kaj Friedrich Nietzsche. Li klopodis antataŭi la dialektikon de Hegel per ne-hegela dialogo. Estas interese, ke la "dialogo" en la post-koncilia katolika eklezio gajnis altan rangon, precipe en la ekumenaj rilatoj kaj inter la religioj.
Liaj libroj (vidu je la fino) multe influis la teologiajn interesiĝantojn de la 20a jarcento, precipe jam antaŭ al Dua Vatikana Koncilio. Li estas nomata konservulo kun rigardo antaŭen kaj renovulo kun rigardo malantaŭen.
La katolika akademio en Bavario donas regule la renoman Romano-Guardini-Premion.
Guardini-katedroj
Du katedroj portas la nomon Guardini:
Efiko
Al liaj disĉiploj oni povas kalkuli: Max Müller (filozofo), Josef Pieper, Felix Messerschmid, Heinrich Getzeny, Rudolf Schwarz (arkitekto), Fritz Leist, Walter Dirks, Urs von Balthasar, Karl Rahner kaj Hanna-Barbara Gerl-Falkovitz. Eĉ ĉe Hannah Arendt kaj Iring Fetscher troviĝas imponaj atestoj por la scienc-karisma elradiado de Romano Guardini.
Romano Guardini ricevis multajn distingojn, i.a. 1952 la paco-premion de la germana librokomerco kaj 1965 la honordoktorecon de la universitato Padua.
Vidu ankaŭ
Renouveau catholique
129318 Sarahschlieder
129318 Sarahschlieder estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Sarah Elizabeth Schlieder, fakulino pri sciencaj komunikadoj. Ŝi laboris kiel Fakulino pri Publikaj Aferoj por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx.
Frederic Geach Rowe
Frederic Geach ROWE (roŭ) (naskiĝis la en St. Agnes) estas anglo. Esperantistigita de J. Rhodes, 1902. Ĉeestis la internacian E-kunvenon en Havre, 1904. Fondis grupon de Nottingham, 1905. Verkis Esperantajn kantojn.
NGC 494
NGC 494 (aliaj indikoj — PGC 5035, UGC 919, MCG 5-4-34, ZWG 502.57, IRAS01201+3254) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Lipovník (distrikto Topoľčany)
Lipovník, hungare Lipovnok estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Lipovník situas sur deklivoj sub monto 748 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1283 en formo "Lypolnuk". En 1787 vivis tie 391 homoj en 55 domoj, en 1828 282 homoj en 41 domoj. En 1910 loĝis en Lipovnok 360 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Lipovník 342 homoj, (337 slovakoj kaj aliaj).
Propargila klorido
Propargila klorido aŭ 2-propinila klorido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propileno kaj kloro. Ĝi estas senkolora, verda aŭ ruĝa likvaĵo kun malpeza odoro, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propargila klorido posedas 3 karbonatomojn, 3 hidrogenatomojn kaj 1 kloratomon. Propargila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de propargilaj derivaĵoj.
La Godefroy
La Godefroy estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Godefroyens.
Mirko Jelusich
Mirko Jelusich aŭ Jeluŝiĉ, propranome Vojmír Jelusich [ Vojmír Jelušić ] (naskiĝis la 12-an de decembro 1886 en Semily (norda Bohemio, nuntempe Ĉeĥio, mortis la 22-an de junio 1969 en Vieno) estis aŭstria verkisto, teatra kritikisto kaj nazia kulturpolitikisto en Aŭstrio.
Kańczuga
Kańczuga estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Kańczuga en distrikto Przeworski.
Mirko Jelusich
Por Esperanto estas signifa lia romano Cezaro, kiu per si mem „ne estas aparte grava verko“, sed ĝia traduko de Ivo Rotkvić „en fajroŝprucan Esperanton“ estis „epokfara“ (Esperanto en perspektivo, UEA 1974, p. 218 kaj 221).
Jelusich naskiĝis kiel filo de fervojistaj oficistoj en Semily (1886), post du jaroj la familio transloĝiĝis al Vieno. Tie pasigis infanecon kaj studis en universitato slavistikon, sanskriton, filozofion. Dum la 1-a mondmilito li estis kanonista oficiro. Post la milito li konatiĝis kun verkisto Arthur Trebitsch, kiu akiris lin por la faŝismaj ideoj. Jelusich verkis historiajn romanojn, en kiuj li elektis „fortajn virojn“ kiel modelojn por la moderna politiko.
Eichler & Bachmann
Eichler & Bachmann GmbH estis germana fabrikanto de aŭtomobiloj kiu loĝis en 1924 en Berlin.
Pasohlávky
Pasohlávky (Weißstätten) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas en Dija-svratka valego, sur bordo de akva rezervujo Nové Mlýny I, konsisto de la municipo estas ankaŭ katastra teritorio de inundigita Mušov. Vivas ĉi tie. Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov.
Historio
Jam en la 2-a jarcento ĉi tie havis fortikaĵon romia deka legio de imperiestro Marcus Aurelius kaj estis ĉi tie ankaŭ domaro de markomanoj.
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1276. En la jaro 1930 ĉi tie vivis 1 021 loĝantoj, grandparte de germana nacieco (93,6 %) – tiuj ĉi estis post la jaro 1945 plejparte ellandigitaj kaj plimulto de domoj iom post iom forigita.
Kvarteto
Kvarteto estas muzikaĵo por kvar voĉoj aŭ kvar instrumentoj; ankaŭ grupo da kvar personoj, kiuj kantas aŭ ludas tian verkon. Ĝi estas ofta en ĉambra muziko. Kvarteto estas ankaŭ kartludo por nelimigita nombro da ludantoj kiuj kolektas kvar samtemajn kartojn, kiuj formas kvarteton.
Vezseny
Vezseny [veĵenj] estas malgranda vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Szolnok. La loknomo signifas slave: kurbiĝo. Nobela familio havis la saman nomon, ili havis tie bienojn. La saman nomon oni trovas en Nagyvázsony.
Situo
Vezseny situas en dekstra bordo de Tiso, havanta fervojon, vojon kaj pramon.
Historio
Tie oni trovis objektojn jam el la ferepoko kaj el la bronzepoko. La komunumo senhomiĝis pro la tatara invado en 1241. La unua mencio okazis en 1354 en formo Wesen. En 1705 armeo de Francisko Rákóczi la 2-a perdis batalon apud Vezseny. En 1895 la inundo detruis la vilaĝon.
Famuloj
En Vezseny naskiĝis komponisto Zdenkó Tamássy.
Demono
Demono (el la greka vorto δαίμων daimon) estas supernatura ento inter homo kaj la dioj (aŭ Dio). Demonoj rolis en la religioj de helena civilizo kaj eĉ hodiaŭ en kristanismo. "Diablo" estas sinonimo, sed tiu vorto kutime estas rezervata por Satano ("La Diablo"), la estro de la demonoj.En la antikva greka religio, demonoj loĝis en la aero inter homo kaj la dioj. Iuj demonoj estas bonaj, aliaj malbonaj. Sokrato en la Apologio de Platono diris, ke li havis sian propran demonon, kiu gvidas lin kaj funkcias kiel gardanĝelo.
Demonoj fifamiĝis sub kristanismo, kiu rigardis ilin kiel malbonaj anĝeloj, kiuj sekvis Satanon. En la Nova testamento, demonoj estas la kaŭzo de malsano, precipe de tiu, kiun ni nomas mensan malsanon -- por ekzemplo, Maria Magdalena. Jesuo Kristo, kaj poste kristanaj pastroj, famiĝis pro la elpelado de demonoj.
Laŭ Justino Martiro, Aŭgusteno kaj aliaj kristanaj pensintoj, la romiaj kaj grekaj dioj estis en realo demonoj.
Ekde 1700, kredo pri demonoj ĝenerale velkis en la Okcidento, sed la kredo estas ankoraŭ forta inter kristanoj en la Antiloj kaj subsahara Afriko.
Laŭ Spiritismo, demono estas nomo donita de iuj popoloj al nepuraj spiritoj.
9550 Victorblanco
9550 Victorblanco estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la porto-rika astronomo Víctor Manuel Blanco (1918–2011), direktoro de la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo de 1967 ĝis 1981. Sub lia estrado, Cerro Tololo disvolviĝis en grava sud-duongloba observatorio, kun, inter alia, la konstruo de la teleskopo de 4 metroj en 1975.
Bojanov
Bojanov estas kampurbo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud la ŝoseo n-ro 337 en distanco 10 km de Nasavrky kaj apud la rivero Chrudimka inter valaj barlagoj Seč kaj Křižanovice. Vivas ĉi tie. Nomo de la komunumo estas derivita de la kelta gento Bojoj, kiu la regionon prisetlis en la 2-a jarcento a.K.
Historio
La komunumo apartenas al la plej malnovaj vilaĝoj en Železné hory. La unua skriba mencio pri ĝi estas el la jaro 1126, kiam la distrikto Bojanov apartenis al la monaĥejo Vilémov. En la jaro 1329 posedanto de la vilaĝo fariĝis Jindřich el Lichtenberk, pli malfrue ĝi apartenis al senjorejo de la burgo Oheb. En la jaro 1546 estas Bojanov memorigata kiel urbeto.
Areo de la preĝejo
La plej grava memorindaĵo en la urbeto estas baroka preĝejo de Sankta Vito, konstruita en la jaro 1730 sur loko de pli malnova konstruaĵo. Ĝi estas ununava kun presbiterejo fermita interne duoncirkle, ekstere trilatere, kun kapelo kaj sakristio sur flankoj. La presbiterejo kaj navo estas volbitaj per barelvolboj. En la preĝejo estas iluzia pentrita arĥitekturo de la ĉefaltaro, freskoj de Martirmortigo kaj de Ĉieleniro de Sankta Vito survolbe de presbiterejo, de la Plej sankta Triunuo super la ĥorejo, scenoj el la legendoj pri Sankta Vito kaj pri Sankta Venceslao sur la vandoj, ĉiuj el la jaroj 1730 - 1737, repentritaj en la jaro 1880 kaj restaŭritaj en 1950. La tri flankaj altaroj kun akantfoliaj kadroj kaj tiutempaj bildoj, predikejo kun statuoj de la Ekleziaj Patroj kaj Evangeliistoj, ĉiuj el la komenco de la 18-a jarcento, bildo de Sankta Vito de Antonín Machek el la jaro 1839, valora stana baptujo el la 16-a jarcento.
Partoj de la gardata areo de la preĝejo estas sur submasonaĵo ligna baroka sonorilejo kun piramida tegmento, la paroĥejo, kiu eble estis origine fondita jam en la jaro 1375, la nuntempa baroka el la 2-a duono de la 18-a jarcento estas teretaĝa kun mansarda tegmento kaj bariera muro kun pordego kaj ostejoj.
La ĉirkaŭaĵo
Sub Bojanov alfluas en la riveron Chrudimka el la dekstra flanko rivereto Dehetník. En ĝia arbara valo de la 16-a ĝis 19-a jarcentoj estis kalkŝtonejoj, postsignoj de la malnova kalkfornejo estas proksimume 1 km sub la domaro Polanka. En la ĉirkaŭaĵo de Bojanov estis faritaj multaj trovoj de raraj mineraloj ekzemple kolumbito, rodonito, skapilito.
Bojanov kaj ĝia ĉirkaŭo estas danke al bela naturo kaj proksima vala barlago Seč elserĉata feriejo. Ĉi tieaj trutaj akvoj proponas bonajn kondiĉojn por amantoj de fiŝkaptado. La ĉirkaŭaĵo estas trateksita per kelkaj signitaj turistvojoj. En la domaro Kovářov troviĝas la rajdejo "Bašta", kiu al interesiĝantoj ebligas ĉevalajn ripozrajdojn kaj eblon de rajda trejnado.
Altomonte
Altomonte estas komunumo de Italio.
Gjamusi
Gjanusi, ĉine 佳木斯市 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj urbojn.
Historio
Ĝis mezo de la 20-a jarcento nur dezerto etendiĝis tie. En 1949 oni konstruis fabrikojn kaj en la ĉirkaŭaĵo oni komencis kulturi tritikojn. En 1989 oni komencis komercadi kun Rusio.
Ekonomio
La loĝantoj okupiĝas precipe pri produktadoj de paperoj, nutraĵoj, konstrumaterialoj kaj kemiaĵoj.
Klimato
Gjanusi havas kontinentan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas po 516 mm. En ĉiuj monatoj pluvetas aŭ neĝetas, sed menciinde pluvas inter junio-aŭgusto. Dum tiu pluva sezono la temperaturo ne atingas 30 °C. Dum la longa vintro inter oktobro-aprilo frostas, eĉ ofte frostegas.
Zenzai
Zenzajo (善哉, zenzai) estas alia japana dolĉa supo el koncentrita pasto el azukio kun buletoj: aŭ moĉio aŭ dango.
Ĝi similas al shiruko,, kiel ekzemple ĵeleo aŭ marmelado. En kelkaj regionoj, zenzai estas farita kaj el anno kaj el kaĉigitaj azukioj.
Kantono Limoges-Corgnac
La kantono Limoges-Corgnac (france canton de Limoges-Corgnac) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Limoĝo.
Hörsten
Hörsten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Jevenstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Kantono Limoges-Corgnac
Komunumoj
Nur apartenas al la kantono Limoges-Corgnac la jena franca komunumo :
(1) fragmento de komunumo.
Théophile Rousseau
Théophile ROUSSEAU [teoFIL ruSO] (nask. en 1876, mortige vundita apud Verdun la ) estis franca profesoro de matematiko, kies la praktikon celanta agado grave kontribuis al la starigo de Universala Esperanto-Asocio (UEA).
Rousseau studis matematikon kaj laboris kiel profesoro de matematiko en diversaj urboj de Francio, fine en Dijon. Esperanton li memlernis en 1905. Allogita de la homfratiĝo, li ankaŭ komprenis, ke Esperanto devas esti enkondukata en la ĉiutagan vivon, ke nur utiligo de Esperanto por internaciaj servoj povas reteni la aliĝintojn. Al tiuj celoj li dediĉis sian tutan laboron, reagante kontraŭ la pure predikema tendenco. Jam en 1905 li klopodis por la apliko de Esperanto al la turismo; li propagandis ĉe la hotelestroj, kaj instigis eldonadon de gvidfolioj kaj gvidlibroj. Precipe li iniciatis la Esperanto-Oficejojn, kiuj, kun la konsuloj proponitaj de Alphonse Carles, estis kondukontaj al kreo de UEA. En 1906, li kaj Hector Hodler fiksis la programon de la nova gazeto „Esperanto“ (vd. la artikolon Berthelot), kiu estis fariĝonta la organo de tiuj institucioj. Dum la Ido-krizo en 1907 li opiniis, ke por defendi Esperanton kontraŭ skismaj atencoj, estas necese grupigi ĝiajn uzantojn. Tiam naskiĝis ideo por internacia organizaĵo, kiu post kelkaj monatoj konkretiĝis en UEA. Ĝis la unua mondmilito li alportis al UEA kaj al la gazeto "Esperanto" plej ageman kunlaboradon.
Rousseau aktive partoprenis ĉiujn Universalajn Kongresojn krom tiu en Krakovo.
La 11-an de aprilo 1916, dum la batalo apud Verdun en arbaro de Avocourt, trafis lin peco de obuso. Post kelkaj minutoj li mortis pro sangperdado. Li postelasis edzinon kaj du filinojn.
(19170) 1991 FH
(19170) 1991 FH estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).