cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Kaŝveti
La Preĝejo Kaŝveti de Sankta Georgo (ქაშვეთის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი) estas ortodoksa kartvela kirko en la urbocentro de Tbiliso (ĉefurbo de Kartvelio), kiu troviĝas antaŭ la Parlamentejo en la Avenuo Rustaveli.La Preĝejo Kaŝveti estis konstruita inter 1904 kaj 1910 far la arkitekto L. Bilfeldt, kiu baziĝis sur la Katedralo Samtavisi de la Mezepoko. La konstruado estis sponsorita de la nobelaro kaj burĝaro de Kartvelio. Kaŝveti konstruiĝis sur la tereno kie antaŭe troviĝis preĝejo damaĝata konstruita el briko, kiel peto de la familio Amilaĥvari en 1753.
3944 Halliday
3944 Halliday estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan astronomon Ian Halliday.
Malgranda Fatro
Malgranda Fatro (slovake Malá Fatra) estas kerna montaro norde de Slovakio en Regiono Žilina. Ĝi estas parto de pejzaĝa tutaĵo Fatra-tatra regiono, kiu estas parto de Internaj Okcidentaj Karpatoj. Post Altaj Tatroj, Malaltaj Tatroj kaj Oraviaj Beskidoj ĝi estas la kvara plej alta montaro kun riĉa kaj proporcie konservita okcident-karpata naturo. Signifan parton de la montaro en Krivana Malgranda Fatro okupas Nacia parko Malgranda Fatro.
Divido de Malgranda Fatro
Malgranda Fatro apartenas al Fatra-tatra regiono de Okcidentaj Karpatoj. Bazplanon de la montaro Malgranda Fatro prezentas neregulan elipson (pli poetike "flugiloj de papilio") kun suma aera longo 52 km kaj la plej granda larĝo 16 km. Karakteriza marko estas ĉefmontodorso, kiu zigzagas kaj kreas rokojn apartigantaj profundajn valojn.
En loko nomata Trapasejo Strečniansky la montaro estas apartigita de rivero Váh en du geomorfologiajn subtutaĵojn.
La rivero ĉiloke kreas menadron Domašínsky. Plu kontraŭ direkto de la fluo Váh kreas meandron Kraľoviansky, kiu apartigas Malgrandan Fatron de Granda Fatro. Malgranda Fatro apartigas Žilinan valkaldronon de valkaldrono Turčianská. Sudokcidente selo Fačkovské kreas limon kun Strážovské vrchy. Norde najbaras kun Kysucká montetaro, Oravia Maguro, Oravia montetaro kaj oriente kun Granda Fatro.
Geologia konsisto
Malgranda Fatro estas parto de falta-tektonkovra konstruo de fatra-tatra zono de kernaj montaroj de Okcidentaj Karpatoj. Ties kristalinika kerno de tatriko estas kreita de profundaj magmaj petroj de pli juna paleozoiko (de karbonio) per granodioritoj kaj tonalitoj, kiuj iom post iom kristalizis kaj leviĝis ĝis hodiaŭa aspekto.
Sur granitoida kerno de Malgranda Fatro situas sedimenta pakumo (unuo de Malgranda Fatro). Ĝi estas bone evoluita ĉefe en la norda parto de la montaro. Ĝi konstruas regionon okcidente de Párnica, regiono de Granda kaj Malgranda Kriváň. Memstara pakuma tutaĵo estas unuo Kozolská, kiu estas evidente parto de infratatriko. Super la sedimenta pakumo situas tektonkovraĵoj el kalkoŝtonoj kaj dolomitoj de fatrika kaj hronika kovraĵoj. La sedimenta sinsekvo de unuo de zlieĥov de la fatrika kovraĵo tuŝas ĝis meza kretaceo kaj ĝi havas en tiu ĉi regiono siajn tipajn regionojn. En malmulte rezistemaj mineraloj estiĝis rompita reliefo kun karaskterizaj rokoj, kanjonoj kaj rokturoj (ekzemple komplekso de Rozsutecoj, Boboty, Sokolie, Vrátna dolina, Tiesňavy). Karakterizaj pejzaĝkreigaj elementoj estas rokpartioj, el karstaj formoj estas reprezentitaj lapiezoj, dolinoj, abismoj, kanjonoj, kavernoj, karstaj fontoj.
Montoj de Malgranda Fatro
La montoj de Malgranda Fatro koncentriĝas precipe en la ĉefa montodorso de Krivana kaj Luĉana Malgrada Fatro. Malpli granda parto de malpli grandaj montoj estas sur malpli longaj montodorsoj (Sokolie, Boboty...)
Kavernoj en Malgranda Fatro
En Malgranda Fatro troviĝas pluraj kavernoj. Ĉiuj estas por publiko nealireblaj. L aplej longa estas Vyvieračka, kiu estas 620 metroj longa kaj ĝi estas parte inundita. Nuntempe ĝi estas fonto de trinkakvo por municipo Terchová.
Akvaro
Plej granda parto de la teritorio de Malgranda Fatro apartenas al akvokolekta regiono de rivero Váh kaj malgranda parto en akvokolektejo de Nitra. La fluantoj havas karakteron de montarrojoj, montarriveroj kaj rojoj kun abrupta falo. Rojo Dierový kreis efikajn formaciojn kaj akvofalojn en Jánošíkove diery (Truoj de Jánošík).
En la ĉirkaŭaĵo de la montaro troviĝas kelke da mineralaj fontoj, ekz. apud municipoj Nezbudská Lúčka, Poluvsie, Žaškov, Kamenná Poruba, Rajecká Lesná kaj ĉefe en banloka urbo Rajecké Teplice. Rekte en la montaro en Slovianska dolina estas fonto kun nomo (Fiodora akvo).
Akvofaloj
En regionoj de kalkoŝtonaj mineraloj estiĝis akvofaloj. La plej granda kaj la plej bela estas Akvofalo de Šútovo. Pluaj troviĝas en ravino de Stohový potok, en regiono de Truoj de Jánošík kaj super vilaĝeto Biela (akvofalo Padacia oriente de Malý Rozsutec).
Faŭno kaj flaŭro de Malgranda Fatro
La montaro estas dense arbarizita nur escepte la montopintoj. En natura sinsekvo estas konservitaj ĉiuj arbaraj vegetaĵaj gradoj, de faga, kverka, picea, abia ĝis montpina. La gradojn plenigas rokkomunumoj, altmontaraj herbejoj, malsekejoj kaj fontejoj. Sur la teritorio de Malgranda Fatro estis konstatitaj 26 tipoj de biotopoj, 6 specioj de plantoj kaj 29 specioj de animaloj de eŭropa signifo.
Faŭno
La faŭno de Malgranda Fatro estas tre varia. Kelkaj specioj apartenas inter endanĝerigitaj kaj en Slovakio raraj.
Flaŭro
La geologia subaĵo, rompa tereno kaj granda spano de la supermaraj altecoj kondiĉis abundecon de la flaŭro. Proksimume 83% de la teritorio okupas arbaroj, plejparte miksitaj kun supero de foliaj lignaĵoj, precipe eŭropa fago. Sur la teritorio de Malgranda Fatro estis ĝis nun konstatitaj pli ol 900 specioj de pli altaj plantoj. 22 specioj estas el tio okcidentkarpataj endemioj, 14 karpataj subendemioj kaj 4 propraj endemioj de Malgranda Fatro (alkemiloj, rostkoviana eŭrazio ...) La deklivoj de la montopintoj en zono de monta pino estas surkreskintaj de arbustetoj de mirtelo, malgraŭ tio, ke ĝi troviĝas en Nacia parko Malgranda Fatro, ties ofta kontraŭleĝa kolektado estas videbla sur cedanta apero. Kreskas ĉi tie ankaŭ 169 plantoj, kiuj estas endanĝerigitaj (67 krize).
Interesaĵoj
En Malgranda Fatro estas pluraj naturaj interesaĵoj. El ĉiuj estas menciendaj ekzemple Kristala kaverno en Malý Rozsutec, Fontoj de Moseo, Meandro Domašínsky kaj Jánošíkove diery.
Malgrandfatraj plej:
Proksime de Kabano Vrátna troviĝas simbola tombejo el la jaro 1998, kiu estas dediĉita al viktimoj de malfeliĉoj en la montaro. Estas sur ĝi surskribo: "Al mortintoj por memoro, al vivantoj por averto."
Turisma trafiko
La regiono de Malgranda Fatro estas ŝatata somera kaj vintra turisma areo. La plej konata turisma regiono estas Vrátna dolina. El pluaj konataj centroj precipe de la vintra turismo necesas mencii tiujn ĉi: Lučivná, Valčianska dolina, Rajecká Lesná, Fačkovské sedlo, Martinské hole, Pod Jedľovinou kaj aliaj. La ĉirkaŭaĵo proponas ankaŭ eblecojn por cikloturismon kaj densan reton de porbiciklistaj vojoj. En municipoj Nižné Kamence, Varín, Rajecké Teplice troviĝas aŭtokampadejo. En municipo Strečno funkcias tradicia navigado per floso sur Váh. En Štefanová troviĝas instrua trotuaro nomata Instrua trotuaro Štefanová, ties vojo estas identa kun flava turisma vojo Nové Diery - Podžiar - Štefanová. En Terchová troviĝas ripoza informa centrejo kun ebleco de baniĝado.
Plurajn turismajn interesaĵojn proponas ankaŭ urboj Žilina, Martin, banloka urbo Rajecké Teplice kaj municipo Terchová, kiu estas centrejo de kulturo kaj la turisma trafiko.
Montodorsa turisma vojo de Malgranda Fatro
Eble la plej alloga turisma travivaĵo en malgranda Fatro estas transiro de la pinta montodorso. Tiu ĉi kelktaga marŝo apartenas de sia karaktero, en kiu alternas herbejaj, rokaj, montopinaj aŭ arbaraj partoj, al la plej belaj montodorsaj vojoj en Slovakio.
La montodorsa vojo fakte dividiĝas en du memstarajn partojn: la montodorso de Luĉana kaj Krivana Malgranda Fatro.
Montodorso de Luĉana Malgranda Fatro
La montodorson de Luĉana Malgranda Fatro oni kutimas transiri el Fačkovské sedlo (802 m). La unua monto estas karakteriza rokoriĉa Kľak (1 351, 6 m), kiu estas eminenta belvedera punkto. Sub ĝi troviĝas Akvofalo de Kľak. La montodorso daŭrigas tra Ostrá skala (1 220 m), Vrícke sedlo (950 m) al rokoriĉa montopinto Skalky (1 190,7 m). De tie suben al izohipso Janková (1 163 m) milde ĝis Sedlo pod Úplazom (988 m), kiu estas vojkruciĝo de la turismaj vojoj. Super la trapasejo estas montopinto Úplaz (1 085 m) kaj sub ĝi ŝatata bivaka Sedlo pod Hnilickou Kýčerou (1 028 m) kun fonto de trinkakvo kaj vojkruciĝo de la markitaj turismaj vojoj. La trotuaro daŭrigas tra kruta ascendejo al montopinto de Hnilická Kýčera (1 217, 6 m), kiu estas eminenta belvedera punkto. El la montopinto la montodorso tiriĝas plejparte tra arbaro tra sedlo Maríková (990 m), Kopa (1 232 m), Horná lúka (1 299 m) al Veterné (1 442 m). Ĉi tie komenciĝas la plej alloga herbeja parto de la montodorso kun daŭraj belvederoj. Pluaj montopinto estas la plej alta punkto de la montodorso, laŭ kiu la montaro ricevis sian nomon - Veľká lúka (1 475, 5 m). Tiu ĉi parto estadas ofte post pluvoj disakvumita, ĉar ĉi tie troviĝas torfejoj. El Veľká lúka oni daŭrigas al Krížava (1 456,7 m), sur kiu troviĝas pluraj elsendigilaj turoj. Tra izohipso Zázrivá (1 394 m) la montodorso daŭrigas al Minčol (1 363, 9 m), sub kiu estas monumentoj al abruptaj bataloj dum la dua mondmilito. De izohipso Úplaz (1 301 m) la trotuaro revenas en arbaron kaj sinkas tra trapasejo sedlo Javorina (967 m) ĝis municipo Strečno.
Skiistaj centroj
La regiono de Malgranda Fatro apartenas al ŝatataj skiistaj destinoj.
La plej konata en tiu ĉi direkto estas Vrátna dolina. Troviĝas en ĝi centroj Paseky kun kvarsidloka telfero, Poludňový grúň, la regiono de Kriváň kun moderna kajuta telfero al Snilovské sedlo, deklivo Oštiepková mulda - ebleco de skiado ĝis malfrua printempo, plu Príslop, Somárska lúka kaj aliaj.
Ankaŭ pluaj malgrandfatraj regionoj estas interesaj kaj pluraj iom post iom fariĝas gravaj centroj de loka turisma trafiko. Apartenas al ili ekzemple la jenaj: Lučivná, Havrania, Valča (Snowland Valčianska dolina), Rajecká Lesná, Fačkovské sedlo, Martinské hole kaj Pod Jedľovinou.
Malgrandfatraj turistaj kabanoj kaj montaraj hoteloj
En Malgrada Fatro estas ebleco de loĝiĝo kaj nutrado en pluraj montaraj kabanoj kaj hoteloj. En ĉirkaŭaj municipoj estas granda kvanto de privataj loĝigoj.
Burgoj
En regiono de Malgranda Fatro kaj ties proksimeco troviĝas pluraj burgoj, kasteloj kaj preĝejoj, el kiuj estas iuj ruinoj kaj kelkaj estas ŝanĝitaj en muzeojn. Rekte en Malgranda Fatro troviĝas nur burgo Strečno, Starhrad kaj Kunerada kastelo. La burgoj ĉirkaŭ Strečno estis konstruitaj, por ke ili gardu gravan vojon tra trapasejo Strečnianský. Pluaj burgoj en la ĉirkaŭaĵo estas: Orava burgo, Lietava burgo, Budatína burgo kaj Znieva burgo.
Loĝantaro
La loĝantaron kreas preskaŭ ekskluzive slovakoj. La plej granda vilaĝeto, kiu troviĝas rekte en la montaro, estas Štefanová en Vrátna dolina. Pluaj vilaĝetoj estas Frankovci, Biela (Zázrivá), Jánošikovo kaj aliaj. La montaro estas loĝigita maldense, ĉefe en solejoj. En la 15-a ĝis la 16-a jarcento loĝigis la nordan parton paŝtistaj familioj de valaĥoj. Iliaj idoj hodiaŭ estas jam asimiligitaj kun la plimulta loĝantaro.
Folkloro
Relativa forlasiteco de la regiono ebligis krei kelkajn specifajn specojn de vestado, danco kaj muziko. Konservitaj estas ankaŭ elementoj de popola arkitekturo, ekzemple paŝtistaj loĝejoj.
En regiono de Malgranda Fatro estas pluraj karakterizaj municipoj, kiuj estas konataj pro sia unika folkloro. la plej konata vilaĝo en tiu ĉi direkto estas Terchová, en kiu ĉiujare okazas granda internacia folklora festivalo nomata Tagoj de Jánošík. La festivalo okazas ankaŭ rekte en Vrátna dolina, ekz. Ĉevala veturila akompanantaro el Terchová ĝis Vrátna dolina. En municipo Terchová troviĝas ankaŭ ekspozicio de Muzeo Povážie - Jánošík kaj Terchová. Municipo Zázrivá estas konata pro produktado de fromaĝaj korbaĉikoj kaj popolaj tradicioj. Apartan mencion meritas grandaj lignaj skulptitaj kripoj - Slovaka kripo en municipo Rajecká Lesná kaj kripo en preĝejo de sanktaj Cirilo kaj Metodo en Terchová. Proksime de Martin troviĝas Muzeo de slovaka vilaĝo Martin. En municipo Trnové apud Žilina troviĝas la plej okcidenta ligna preĝejeto en Slovakio - Preĝejo de sankta Georgo.
Protektitaj teritorioj en Malgranda Fatro
Krivana Malgrada Fatro havas leĝan ŝirmon ekde la jaro 1967 kiel Protektita pejzaĝa regiono Malgranda Fatro kaj en la jaro 1988 estis sur tiu ĉi regiono proklamita Nacia parko Malgranda Fatro. La limoj de la Nacia parko estas preskaŭ identaj kun la teritorio de la eŭropa signifo Natura 2000. La plej valoraj areoj de la teritorio estas ŝirmataj kiel naciaj naturaj rezervejoj kaj naturaj rezervejoj kun la 5-a grado de ŝirmo. Por ŝirmo de la birdaro sur la teritorio de Malgranda Fatro kreiĝis Protektita birda teritorio Malgrada Fatro, kiu estas la kvara plej granda (71 481 ha) en Slovakio.
Sume en Malgranda Fatro troviĝas 16 naciaj naturaj rezervejoj, 9 naturaj rezervejoj, 5 natura memorigaĵo kaj 2 protektitaj areoj.
Negativaj influoj
Malgranda Fatro apartenas inter ofte vizitataj turismaj lokoj. Kun tio koneksas ankaŭ negativaj influoj al medio. Ĝuste refreŝigejaj aktivecoj kaj konstruado koneksanta kun ili plej multe pezigas vivmedion en la ĉirkaŭaĵo. Pezigo estas ankaŭ kontraŭleĝa kolekto, precipe de mirteloj kaj fungoj. En Luĉana Fatro en partoj de montopintoj Polom kaj Dubníky troviĝas grandaj supraĵaj minejoj, kie okazas minado de kalkoŝtono. En la montaro troviĝas ankaŭ pluaj malpli grandaj supraĵaj minejoj aŭ riveraj vejnoj de gruzo. Sur la teritorio ankaŭ agadas konstruado de aŭtostrado D1 en sektoro Dubná Skala - Turany, kiu kondukas tra la montaro tra tunelo Višňové. Pro homa interveno estis endanĝerigita ankaŭ torfejo de Šuja.
Transporto
La trapasejo Strečniansky estas frekventata transportvejno, kiu kunigas du plej grandajn urbojn en la ĉirkaŭaĵo - Žilinon kaj Martinon. Kondukas tra ĝi ŝoseo de la 1-a klaso numero 18 kaj fervojo, kiu kondukas en tiu ĉi sektoro parte tra tunelo. En tiu ĉi sektoro oni samtempe konstruas la plej longan tunelon en Slovakio - tunelo Višňové kiel parto de aŭtostrado D1.
Margarethenhöhe
La Kolonio Margarethenhöhe, plejofte nur nomata Margarethenhöhe aŭ slange Maggihöhe, validas kiel la unua germana ĝardenurbo rilate la konstrumanieron (ne pro kooperativa koncepto) kaj estas la kerno de la urboparto Margarethenhöhe de Essen.
La kolonio granda je 115 hektaroj, kiun administras la Fondaĵo Margarethe Krupp, validas kiel bona ekzemplo por humana loĝkvartalo. Ĝi disponas en 935 domoj pri 3092 loĝejoj. 50 hektaroj de la kolonia areo estas difinitaj kiel ne-surkonstruebla arbara tereno.
Historio
La la areaĵo apartenis origine al Rüttenscheid, kiu en 1905 venis al la urbo Essen. En 1906 Margarethe Krupp donacis la grundon de Margarethenhöhe okaze de la geedziĝo de sia filino Bertha; arĥitekto Georg Metzendorf (1874–1934) planis kaj kontruigis la kolonion inter 1906 ĝis 1938. Dum la tempo de sia konstruado Margarethenhöhe estis liberigita same kiel nur ĝardenurbo Dresdeno-Hellerau per registara edikto de ĉiuj konstruinstrukcioj. La unuaj domoj sur la altaĵo estis finkonstruataj en 1910. Antaŭe oni starigis en 1909 ponton super la valo de rivereto Mühlbach, unuaflanke por ricevi alligon de la nova kolonia areaĵo al la administrujo Rüttenscheid, kaj aliaflanke por malfermi la novan terenon por la provizo per konstrumaterialoj. La Ponto ankaŭ transpontis la fervojon Mülheim-Heißen–Altendorf (Ruhr) malfermitan en 1872, kiu fine de 1999 estis malfunkciigata. Sur ĉi tiu pasejo nun estas biciklovojo.
Margarethenhöhe 1 tamen estis samjare submetata al monumentprotekto, modeloloĝejo instalita de la Ruhr-Muzeo de Essen metas la originan fasonado de la loĝunuoj antaŭ okuloj de vizitanto kaj montras al li la „loĝkultura graveco de la monumento Margarethenhöhe kun siaj variemaj tipoplanoj ankaŭ laŭ interna perspektivo“.
Pretertempe en Margarethenhöhe ankaŭ ekzistis eta artistokolonio, kies plej grava gasto estis fotisto Albert Renger-Patzsch. Tiu ĉi kolonio estis malfondata en la 1930-aj jaroj. De ĝi restis nur ceramikmetiejo, kiu post 1933 translokiĝis al Minejo Zollverein. Ties tiama posedanta minasocio disponigis tiucele diversajn ĉambrojn.
Kronikisto de la ĝardenurbo Margarethenhöhe estis Hugo Rieth (1922–2006). Li poslasis publikaĵojn en gazetoj kaj jarlibroj kaj ampleksan fotokolekton, kiujn post lia morto administras la civitanaro de Margarethenhöhe kaj la aervetura arĥivo de Essen.
Variaĵoj
La arĥitektura unueco de la kolonio baziĝas sur artifiko por redukti la kostojn: la domojn ja ne ĉiuj aspektu identaj, sed plani ĉiun domon unuope, estus eksplodiginta la financajn limojn. Pro tio Metzendorf konceptis aron da elementoj, kiuj ĉiam estas novkombineblaj. Per tio la domoj ja diferencas, restas tamen en la limoj de la stilo.
Ekde sia fondiĝo kaj ĝis en la nuntempo Margarethenhöhe estas estrata de la „Fondaĵo Margarethe Krupp“. Kvankam la loĝejoj administrendaj de ĝi fakte estis celata por malriĉuloj, precipe Margarethenhöhe 1 nuntempe evoluis al loĝtereno por la alta mezburĝaro. En la urbo Essen oni kialigas tion per koloni-interna nepotismo. La loĝado en Margarethenhöhe 1 estas treege ŝatata, malgraŭ klare malvastaj loĝocirkonstancoj. Ekzistas tie ankaŭ baza lernejo kaj tri infanĝardenoj.
Blazono
Blazonopriskribo: „En verdo kvar-denta ora (flava) arkomuro; sur ĝi du arĝentaj (blankaj) lekantofloroj kun ora (flava) florinterno kaj sub ĝi unu lekantofloro.“
La blazonon konceptis Kurt Schweder; ĝi neniam estis oficialigita. Fine de la 1980-aj jaroj la blazonsciencisto kreis blazonojn por ĉiuj urbopartoj de Essen. La loĝantaro de la urbo intertempe bone akceptis ilin. La blazono estas tiel nomata "parolanta blazono"; la lekantoj (ger.: "Margeriten") aludas la nomon de la donacintino Margarethe Krupp. La dentomuro memoras pri la iama fortikaĵo Sommerburg samkiel pri la ponto trans la rivereto Mühlenbach kaj la iama fervojlinio Mülheim-Heißen–Altendorf ĉe Sommerburg-Strato.
11107 Hakkoda
11107 Hakkoda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Montoj Hakkoda (japane : 八甲田山, Hakkōda-san) : komuna nomo de pluraj montopintoj en la nordo de Honŝu. La verkisto Kyuya Fukada proponis ilin kiel unu el 100 plej famaj montoj de Japanio pro iliaj belaj arbaroj kaj marĉoj. Iliajn belaj pejzaĝoj kaj agrablaj banejoj estas ŝatataj.
NGC 3382
NGC 3382 estas duopa stelo en konstelacio Malgranda Leono.
Aŭklanda Insulo
La Aŭklanda Insulo (Auckland Island) estas la ĉefa insulo de la Aŭklandoj, nome neloĝata arkipelago de suda Pacifika Oceano apartenanta al Novzelando. Ĝi estis enskribita en la listo de la Monda Heredaĵo de UNESCO kun la aliaj novzelandaj insuloj de Ĉeantarkto kiuj kuŝas en sama regiono laŭ la jenaj indikoj: 877-004 Auckland Isls, New Zealand S50.29 E165.52 62560Ha 1998.
NGC 3382
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aŭklanda Insulo
Priskribo
La insulo havas proksimuman terareon de 510 km² kaj estas 42 km longa. Ĝi rimarkindas pro siaj krutaj klifoj kaj tereno, kiu staras ĝis ĉirkaŭ 600 m. Elstaraj montopintoj estas Cavern Peak (650 m), Monto Raynal (635 m), Monto D'Urville (630 m), Monto Easton 610 m, kaj Tower of Babel (Babelturo, 550 m).
Grava Birdareo
La insulo estas parto de la Grava Birda Areo (GBA) de Aŭklandoj, identigita tiele fare de BirdLife International pro la gravo de la insularo kiel reprodukteja areo de kelkaj specioj de marbirdoj same kiel por la endemia Aŭklanda kormorano, Aŭklanda kreko, Aŭklanda ralo kaj la Aŭklanda galinago.
Valdelcubo
Valdelcubo [baldelKUbo] (Valo de la Kubo aŭ de la Sitelo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 55 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,98 loĝ/km².
Situo
Valdelcubo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1015 m super marnivelo; je 95 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 13,83 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°13′38″N 2°40′27″Ok.
Historio
Dum la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento la loĝantaro estis ĉiam super la 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 380 loĝantoj en 1940 al 55, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Valdelcubo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Valdelcubo kie oni falis al la nunaj 55.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Grandprinco
En kelkaj lingvoj (ekzemple angla, franca) oni tradicie uzas la vorton por grandduko ankaŭ por grandprinco (ekz-e de Moskvo aŭ Litovio); en aliaj lingvoj (ekzemple germana, nederlanda kaj skandinaviaj lingvoj) oni distingas inter tiuj du titoloj. (Komparu de:Großfürst, en:Grand prince).
Historie ĉefprinco estis titolo de la ĉefo de princa gento (klano), kiu gento estis kolektiva suvereno de pli-malpli loza konfederaĵo da princujoj. Ekzemple la Kieva Regno estis komuna posedaĵo de la Rurikidoj, la ĉefa princa trono estis en Kievo, kaj post la morto de ĉefprinco lin sukcedis lia frato pro la heredo laŭ pliaĝeco, ŝanĝanta sian duarangan tronon je la ĉeftronon Kievan (kaj lian duarangan tronon okupis la sekva princo en la vico) poste venis la vico de la filoj (kaj nevoj). Do, la ĉefprinco estis la ĉefa inter la principe egalaj princoj.
Sed jam en la 12-a jarcento komenciĝis disfalo de tiu sistemo, kaj aperis periferiaj ĉefurboj (kaj ĉefprincujoj kaj ĉefprincoj) — la ĉefprincujoj Vladimira, Galiĉa, Ĉernigova ktp. En kelkaj el ili (precipe en la Moskva, kiu sukcedis al la Vladimira), establiĝis la primogenitura sukcedo, kaj la ĉefprinco iĝis unupersona monarko; logika sekvo estis ŝanĝo de la titolo je caro (t.e. imperiestro).
Grandprinco do iĝis titolo de suverena reganto de iu "grandprinclando" (aŭ grandduklando se oni ne distingas la du titolojn), sed tiaj grandprinclandoj jam de longe ne plu ekzistas. La lastaj tiel nomataj "grandprinclandoj" malaperis en 1917 kaj 1918, sed jam antaŭ tio la grandprinclandoj Litovio, Finnlando kaj Transilvanio estis partoj de aliaj, pli grandaj monarĥiaj regnoj (Pollando-Litovio, Rusa imperio kaj Aŭstrio-Hungario), kaj la titolo "grandprinco" estis nura aldona titolo por monarĥoj jam havantaj pli altan (reĝan/caran aŭ imperiestran) titolon. La lasta reganto kies plej alta titolo estis "grandprinco" estis Ivano la 4-a en la 16-a jarcento antaŭ ol li eknomis sin "caro".
"Grandprinco" (Velikij knjaz) iĝis ankaŭ rusa titolo por alparoli familianojn de la rusa caro (ekde la 17-a jarcento), kvankam tiuj grandprincoj neniam estis suverenaj regantoj.
<!--
Medieval use
Grand Prince, used in the Slavic and Baltic languages, was the title of a mediæval monarch who headed a more-or-less loose confederation whose constituent parts were ruled by lesser princes. Those grand princes' title and position was at the time usually translated as king. In fact, the Slavic knjaz and the Baltic kunigaikštis (nowadays usually translated as prince) are cognates of king. However, a grand prince was usually only primus inter pares within a dynasty, primogeniture not governing the order of succession. All princes of the family were equally eligible to inherit a crown (for example, succession might be through agnatic seniority or rotation). Often other members of the dynasty ruled some constituent parts of the monarchy/country. An established use of the title was in the Kievan Rus' and in the Grand Duchy of Lithuania (from the 14th century). Thus, Veliki Knjaz has been more like high king than "grand duke", at least, originally. As these countries expanded territorially and moved towards primogeniture and centralization, their rulers acquired more elevated titles.
Some of the first rulers of Hungary in the 10th century were grand princes: Geza and, until his royal coronation, his son and heir Stephen of Hungary.
Великий князь (Velikiy Kniaz; literally, great prince) was, starting in the 10th century, the title of the leading Prince of the Kievan Rus', head of the Rurikid House: first the prince of Kiev, and then that of Vladimir starting in the 13th century. Later, several princes of nationally important cities, which comprised vassal appanage principalities, held this title (Grand Prince of Moscow, Tver', Yaroslavl', Ryazan', Smolensk, etc.). From 1328 the Grand Prince of Moscow appeared as the titular head of all of Russia and slowly centralized power until Ivan IV was crowned tsar in 1547. Since then, the title grand prince ceased to be a hereditary office and became a generic title for members of the Imperial family until the Russian Revolution of 1917.
The Lithuanian title Didysis kunigaikštis was used by the rulers of Lithuania, and after 1569, it was one of two main titles used by the monarch of the Polish-Lithuanian Commonwealth. The kings of Poland from the Swedish House of Vasa also used this title for their non-Polish territories. This Lithuanian title was sometimes latinized as Magnus Dŭ or Grand Duke.
In 1582 king John III of Sweden added Grand Prince of Finland to the subsidiary titles of the Swedish kings, however without any territorial or civic implications, Finland already being a part of the Swedish realm.
The Holy Roman Empire ruling house of Habsburg instituted a similar Grand Principality in Transylvania (Siebenburgen) in 1765.
After the Russian conquests, the title continued to be used by the Russian emperor in his role as ruler of Lithuania (1793–1918) and of autonomous Finland (1809–1917) as well. His titulary included, among other titles: "Grand Duke of Smolensk, Volynia, Podolia", "Lord and Grand Duke of Nizhni Novgorod, Chernigov" etc.
Modern use
A more literal translation of the Russian title than Grand Duke would be Great Prince — especially in the pre-Petrine era — but the term is neither standard nor widely used in English. In German, however, a Russian Grand Duke was known as a Großfürst, and in Latin as Magnus Princeps.
The title Grand Prince is also used for Archduke Amadeo of Austria, the son and heir of the pretender to the Grand Duchy of Tuscany. His Tuscan style is HI&RH The Grand Prince of Tuscany.
Styles and forms of address
In modern times a Russian Grand Duke or Grand Duchess is styled Imperial Highness.
See also
-->
George Eastman
George EASTMAN (12a de julio, 1854 – 14a de marto, 1932) estis usona entreprenisto kiu fondis la Eastman Kodak Company kaj helpis enkonduki la fotografian uzadon de rulfilmo en la ĉeftendenco. Rulfilmo estis poste bazo por la invento de filmoj de kino en 1888 fare de la unuaj filmistoj de la mondo nome Eadweard Muybridge kaj Louis Le Prince, kaj kelkajn jarojn poste fare de iliaj sekvantoj Léon Bouly, William Kennedy Dickson, Thomas Edison, la Fratoj Lumière, kaj Georges Méliès.
Li estis grava filantropo, kiu establis la muziklernejon "Eastman School of Music", kaj lernejojn por dentokuracado kaj medicino en la Universitato de Roĉestro kaj en Londono la "Eastman Dental Hospital"; kontribuis al la Roĉestra Instituto de Teknologio (RIT) kaj al la konstruado de kelkaj konstruaĵoj en la dua kampuso de la Massachusetts Institute of Technology (MIT) ĉe la rivero Charles. Aldone, li faris gravajn donacojn al la Tuskegee Universitato kaj al la Hampton Universitato, historie pornigrulaj universitatoj en Suda Usono. Kun intereso en la plibonigo de la sansistemoj, li havigis fondusojn por klinikoj en Londono kaj en aliaj urboj de Eŭropo por servi al malriĉaj lokanoj.
En siaj finaj du jaroj, Eastman suferis intensan doloron pro malordo ĉe sia spino. La 14an de marto, 1932, Eastman mortpafigis sin en la koro, lasinte noton jenan, "Al miaj amikoj: mia tasko estas farita. Kial atendi?"
La Muzeo George Eastman Museum estis proklamita Nacia Historia Lokoj. Eastman estas la nura persono reprezentata per du steloj en la Trotuaro de famo en Holivudo agnoskante la saman atingon, nome lia invento de rulfilmo.
Mühlau AG
Pri la komunumo
Mühlau estas urbo komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 991 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Mühlau situas sur flotebenaĵo ĉe la okcidenta bordo de la rivero Reuss. La vilaĝo mem troviĝas proksimume duonan kilometron okcidente de la rivero laŭlonge de la ĉefvojo de Bremgarten al Sins.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mühlau limas en nordo al Merenschwand, en oriento aliflanke de la rivero Reuss al Hünenberg (Kantono Zugo), en sudo al Sins, en sudokcidento al Aug, en okcidento al Beinwil (Freiamt), kaj en nordokcidento al Benzenschwil.
Trafiko
Mühlau situas ĉe la ĉefvojo de Bremgarten al Sins. Ponto trans la rivero Reuss konektas la komunumon kun Hünenberg en Kantono Zugo kaj Maschwanden. La plej proksima aŭtovojalveturejo troviĝas en Cham al la svisa aŭtovojo A4 en distanco de 5km.
En la vilaĝoparto Krähenbühl situas stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Rotkreuz.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mühlau datiĝas el la jaro 1274 kiel Mulnowe.
En marto 1798 la francaj trupoj liberigis Argovion kaj kreis la Helvetan Respublikon. La voktejo Merenschwand nun estis eksklavo de la distrikto Hochdorf de Kantono Lucerno. En oktbro 1802 la voktejo Merenschwand aliĝis al Kantono Zugo, sed en 1803Napoleono dekretis, ke la voktejo Merenschwand kaj kun ĝi la komunumo Mühlau fariĝos parto de la distrikto Muri de Kantono Argovio.
Ginsengo
Ginsengo (genro Panax) estas plurjara herbo kun tuberforma rizomo, nebranĉiĝanta tigo, 5-fingraj folioj kaj ruĝaj fruktoj. Ĝi estas kultivata en Ĉinio, Japanio kaj Nord-Ameriko. La ginseng-rizomo enhavas valorajn saponinojn. Ĝi estas ŝatata ornamplanto kaj kuracplanto.
plej konata speco:
Ginsengo - la mirakla kuracplanto
Ekzistas diversaj ginsengoj. Vi nun legas pri la "vera", la korea ginsengo, kies scienca nomo estas Panax ginseng C. A. Meyer. La vorto "Panax" devenas el la greka lingvo kaj signifas ĉionkuracilo. En Koreio la ginsengo nomiĝas "insam".
Kiam oni vidas la planton oni ne imagas ĝian kuracpovon. Ĝia aspekto estas tre modesta kaj estas facile pretervidi ĝin. Ĝi kreskas ĝis 50 cm. Nature ĝi kreskas en la montara arbaro en diversaj partoj de Siberio, Ĉinio kaj Koreio. Ĉar oni pensis de jarmiloj, ke ginsengo plilongigas la vivon aŭ eĉ povus donaci eternan vivon, ĝi estis ĉiam valora kiel oro. Nature kreskanta ginsengo pro tio estas malofta kaj oni jam antaŭ pli ol 1000 jaroj komencis en Koreio kultivi ĝin. La kultivado estas malfacila, ĉar la planto ne toleras venenon, baratan pluvakvon kaj sunon. La plej bona kvalito necesas la altecon de la mezmontaro.
La plej potenca parto de la planto estas la nevidebla: la radiko. Kvankam oni diras, ke ĝi povas fariĝi pli ol centjara, la kultivata ginsengo estas kutime maksimume sesjara. Sed tio plene sufiĉas por ricevi bonegan kuracilon.
La mirakla forto de la ginsengo devenas precipe de ĝiaj unikaj substancoj: specialaj saponinoj, kiujn oni nomas ginsenosidoj. Oni jam trovis pli ol 30 da ginsenosidoj en la korea ginsengo. Iliaj ofte kontraŭaj efikoj multe konfuzas sciencistojn. Sed ĝuste tiu ĝajna kontraŭago donas al ginsengo ĝian unikan efikon: ginsengo helpas al la korpo adaptiĝi al la neceso kaj bezono pro internaj kaj eksteraj incitoj. Ginsengo sukcesas altigi sangopremon, kiam ĝi estas tro malalta por la korpo, malaltigi ĝin, kiam ĝi estas tro alta. Simile estas pri hormonoj, sukero ktp.
Ginsengo do ne estas planto por kuraci iun certan malsanon. Ĝi estas universale efika. To estas gia unikeco. Tiel ĝi fariĝas la baza kuracilo por ĉiu homo.
Blanka kaj ruĝa ginsengoj
Ambaŭ devenas de la sama planto, sed oni diversmaniere traktas ilin post la rikolto. Antaŭ mil jaroj ginsengo estis la plej valora eksportvaro de Koreio. Tiutempe la transportado estis malfacila. Dum la longa transportado en diversaj klimatoj la sekigitaj ginsengaj radikoj ofte difektigis pro humideco kaj ŝimfungoj. Tial koreoj inventis en la jaro 1080 la vaporumadon de la ginsengo. Dum pli ol 2 horoj oni vaporumas la freŝajn radikojn je temperaturo tre alta. Tiel ŝanĝiĝas multaj substancoj kaj la radiko ruĝiĝas. Tiel ĝi eltenis ankaŭ tre longan transportadon en malfacilaj kondiĉoj. Tiun manieron monopoligis la korea ŝtato ĝis 1997. Tiu monopolo kaŭzis altan prezon, sed ĝi garantiis ankaŭ bonan kvaliton.
Nuntempe tia konservado ne plu necesas. Ĝi detruas multajn valorajn ingrediencojn. Tial la blanka ginsengo estas preferinda, se ĝi havas la saman aĝon. Krome ĝi kostas multe malpli.
Aplikado de ginsengo
Post la rikolto en la frua aŭtuno oni ricevas en Koreio freŝan ginsengon en multaj formoj. La pli simplajn (malpli aĝajn) oni manĝas aŭ trinkas. EI alia parto de la rikolto oni produktas la ruĝan ginsengon, el kiu ekzistas diversaj produktoj, ekzemple ekstrakto, pulvoro ktp. Alia parto fariĝas blankginsenga ekstrakto aŭ estas sekigita kaj alvenas kiel pulvoro, kapsuloj ktp.
La ekstrakto el blanka ginsengo estas la plej valora, ĉar ĝi plej bone konservas ĉiujn natu- rajn ingrediencojn de la ginsenga radiko.
Dozado de ginsengo
Pri tio estas grandaj diferencoj inter oriento kaj okcidento. En la germana medikamenta libro (DAB) oni rekomendas 1-2 gramojn tage de la sekigita radiko. En Koreio oni uzas multe pli kiel montras la oficiala ginseng-paĝo de Koreio (en diversaj lingvoj). El vidpunkto de naturkuracisto la dozo dependas de la farto de la homo. Se oni volas nur konservi sian sanon, sufiĉas la dozo de 1-2 gramoj da sekigita ginsengo. Se temas pri malsanulo, la dozo devas esti pli alta laŭ la grado de la malsano.
Oni diras, ke ginsengo estas altkosta. To estas vera. Sed se oni komparas la prezon de ginsengo kun tiu de kemia medikamento, oni rimarkas, ke la ginsengo estas pli malaltkosta kaj certe multe pli bona, precipe ĉar gi ne havas kromefikojn.
(Laŭ Harald Schicke, germana naturkuracisto, kun lia afabla konsento)
Nimatullah Kassab Al-Hardini
Nimatullah Kassab Al-Hardini kies naskonomo estis Juzef Kasab (naskiĝis en 1808 en Hardin, mortis la en Kfifane, Libano) estis maronita pastro kaj sanktulo en la Rom-katolika eklezio. Li estis kanonizita de papo Johano Paŭlo la 2-a la.
Biografio
Li eniris la seminarion de la monaĥejo de Sankta Antonio en Kozhaja, kie li elektis la nomon Nimatullah, kio signifas graco de Dio.
Konsekrite pastro la li instruis teologion dum sia tuta vivo kaj pasigis noktojn kontemplante la Virgulinon de la Rozario.
Li mortis pro pulminflamo en la monaĥejo de Kfifanela la
Kulto
La festotago de Sankta Nimatullah estas la 14-a de decembro.
Cedrila acetato
Acetato de cedrilo estas seskviterpena estero okazanta en la cedroleoj kies kemia formulo estas C17H28O2. Komerca cedrila acetato estas senkolora ĝis sukceno-kolora likvaĵo, kun odoro je cedroleo. Ĝi ordinare prepariĝas per sterigado de la cedrolo-riĉa frakcio de la cedroleo kun acetata anhidrido kaj ĝi uzatas en parfumfabrikado por lignaj kaj ledaj notoj kaj kiel fiksanto.
La tricikla estero izoliĝas de la planto Psidium caudatum kaj uzatas kiel glukozida inhibanto por la kontrolo de la sangoglukozaj niveloj pere de la degradiĝo de la dusakaridoj kaj amedo. Glukozidaj inhibantoj estas gravaj por kontrolado de virusaj infektoj.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Cedrol 2D.png| Cedrolo Cedrenol.svg| Cedrenolo Α-cedrene 2D.png| α-Cedreno Beta-cedrene 2D.png| β-Cedreno </Gallery>
Fresnedilla
Fresnedilla [fresneDIlja] estas municipo en la sudoriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo Fresnedilla estas etimologie komprenebla kiel Fraksenareto alude al fraksenoj kiel ofta arbaro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 110 loĝantojn. Ĝi perdis 440 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun La Adrada, Higuera de las Dueñas, La Iglesuela del Tiétar (Toledo) kaj El Real de San Vicente (Toledo). Fresnedilla estas en la orienta parto de la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar sed ne ĉe la rivero mem.
Historio
Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. La loko, kun La Adrada kaj la cetero de lokoj apartenantaj al la senjorlando de La Adrada (Casillas, Casavieja, La Iglesuela, Piedralaves kaj Sotillo) estis kontrolita de Beltrán de la Cueva (post la elpovigo de la konestablo Álvaro de Luna en 1453).
(16980) 1999 AP5
(16980) 1999 AP5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Montanaso Lombardo
Montanaso Lombardo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Mulazzano, Boffalora d'Adda, Galgagnano, Tavazzano con Villavesco kaj Lodi. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kiu memoriĝas en la komunuma festotago la trian dimanĉon de oktobro.
Monumento de Nikolaj Ovĉinikov
Monumento de Nikolaj Ovĉinikov situas en Hulváky en Ostrava. La monumento estas dediĉita al la memoro de Nikolaj Ovĉinikov (en literaturo li estas ankaŭ skribata kiel Ovĉininkov), la pafisto de ŝturmoviko Il-2, naskiĝinta en la jaro 1926, kiu ĉi tie pereis la 30-an de aprilo 1945 en la aĝo de 19 jaroj, post kraŝo de aviadilo, kiu ricevis rektan trafon de germana kontraŭaviadila artilerio. Sub la memoriga tabulo estas metita urno kun la korporestaĵoj de la falinta soveta aviadisto, kiu metis sian vivon dum la liberigado de Ostrava.
Lasta flugo de Nikolaj Ovĉinikov
Kiam la 30-an de aprilo, mallongtempe post okupo de Hulváky, estis forportata en tendotolo la morte vundita Jiří Hajduk tra la arbaro en Hulváky preter fumanta kratero post la kraŝinta soveta bombaviadilo, neniu sciis, ke profunde en la bruletanta kratero, en blenda kupolo estas korporestaĵoj de mitralisto Nikolaj Ovĉinikov. Tiam ĉiuj konjektis, ke la aviadilo estis la soveta persekutaviadilo kaj ili sciis nur, ke la piloto desaltis sur paraŝuto, falis sur ludejon de DTJ en Hulváky kaj kaŝis sin ie en ĉirkaŭaj domoj. Tiu piloto estis Nikolaj Krivov, la leŭtenanto de Ruĝa Armeo, kun kvar medaloj sur la brusto, la aviadisto de la 4-a ukraina fronto.
Ili startis tiun ĉi flugon kun la plenigita aviadilo el flughaveno en Gliwice, tiun tagon eble jam kelkfoje. Nikolaj Krivov kiel piloto kaj lia kamarado Nikolaj Ovĉinikov kiel pafisto. En alteco 1000 metroj ili egaligis la flugon kaj akompanataj de du persekutistoj ili aperis post mallonga flugo super rivero Odra. Post minuta flugo en klara suno malfermis antaŭ ili panoramo de Ostrava-regiono - urbo Vítkovice kaj Ostrava. Ĉiu aviadisto serĉis sian sektoron al bombardado laŭ anticipe difinitaj lokoj sur mapo kaj per ekpremo de kelkaj prembutonoj ili surŝutis per pluvo de bomboj postenojn de germanoj, ili ĵetiĝis al ili el la alteco, pafegis el ambaŭ pezaj maŝinpafiloj kontraŭ la terurigita malamiko. Per kapantaŭaj flugoj kaj per pafado el ferdekaj armiloj ili baldaŭ plene silentigis la germanan postenon en inundigita ŝakto Bedřiška kaj nur kvarpaftuba, rapidpafaj kanonoj sur la ludejo de Čechie pafegis kapo-nekapo, sed sen efiko je la blendaj ŝturmovikoj.
En bombaj kameroj de la aviadilo restis ankoraŭ proksimume 30 bomboj. Ili do ekrondflugis super fabriko Rutgers kaj la ludejo de Čechie kaj taksis distancon por deĵeti la bombojn kontraŭ pafanta Oerlikono, kiam hazarda pafo el la rapidpafa kanono trafis aperturon por la defalado de bomboj. Venis terurega eksplodo de 30 bomboj, kiu forŝiris la suriĝan instalaĵon kaj la maldekstran alon, kiu falis en basenon de novaj laminatejoj. Pro forto de la eksplodo Krivov estis elĵetigita el la kajuto kaj duone senkonsciigita li estis falanta kvazaŭ ŝtono inter la domojn kaj la fabrikon.
Li prenis ĉiun sian volon kaj kun la brulvunditaj manoj (tiam li eĉ ne sciis pri tio) li penege palptrovis ŝnuron de la paraŝuto kaj lastminute, apenaŭ 120 metroj super la tero, li ektiris ĝin. Abrupta ektiro kaj super lia kapo aperis blanka supraĵo de la paraŝuto. Antaŭe li estis falanta preskaŭ 800 metroj kvazaŭ ŝtono kaj la germanoj do ne povis pafi kontraŭ la rapide moviĝanta celo kaj kiam la paraŝuto estis malfermiĝinta, estis jam por amasa pafado malfrue. Vane li klopodis per la brulvunditaj manoj ekpreni silkajn ŝnurojn, en la fingroj li jam ne havis la senton. Tute senespera li ekprenis en la dentojn kelkajn ŝnurojn kaj kvankam li sentis, kiel la ŝnuroj entranĉiĝis en liajn gingivojn, kiel lia sango el la vundita buŝo fluis en lian gorĝon, kun la retroe turninta kapo li pendis sur la paraŝuto. Li kuntiris ĝin ĉiuforte al unu flanko kaj per tiu ĉi manovrado kaj glisado li sukcesis eviti al konstruaĵo kaj fali meze de la ludejo de DTJ. Ankoraŭ kelke da metroj li estis haŭlita sur la tero, sed tiumomente li jam tenis en la manoj tranĉilon kaj ignorante la doloron kaŭzita pro la brulvundigo de la manoj eĉ la vunditan kruron li rapide tratranĉis la ŝnurojn de paraŝuto.
Lia unua vido ekcelis instinkte supren, kvazaŭ ununure de tie povus veni savo. Tie 150 metroj super la tero ĉirkaŭflugis kaj observis lin du aviadiloj. Li levis la manon kaj la koro unuafoje kunpremiĝis al li. Ambaŭ aviadistoj adiaŭis kun li per movoj de la aloj, ili donis al li lastan adiaŭon, tiumomente li konsciis, ke li estas sola kaj instinkto de memkonservo reviviĝis en li. Kelke da metroj staris de li 10 aŭ 15 veturiloj de proviztaĉmentoj. Antaŭ li estis konstruaĵo de gastejo, ĉifoje li ankoraŭ ne sciis, ke en la kelo estas kaŝitaj 23 germanaj soldatoj antaŭ la bombardado kaj ke ĉefa Opava strato, sur kiu senĉese fluis la germanaj taĉmentoj, estas en distanco nur 150 paŝoj. Li ekkuris do al la plej proksima arbedo, direkte okcidenten, kie estis Ruĝa Armeo kaj li elektis la feliĉan direkton. Malantaŭ la arbedo estis ligna barilo, kiun li trabatis kaj aperis en ĝardeno apud ligna pergolo. Li elbatis en ĝia flanko lignotabulon kaj morte malfortiĝinta li sinkis al amaso de fojno, apenaŭ kun peno li eltiris pistolon kaj kvazaŭ en sonĝo li aŭdis germanajn ordonojn kaj ekkrioj de miro, kiam baldaŭ post la forflugo de la sovetaj aviadiloj ili trovis sur la ludejo la sovetan paraŝuton. Danke al tio, ke tiuj estis soldatoj de provizorado kaj ke eĉ ne en sonĝo ekmemoris ilin, ke la rusa aviadisto povus troviĝi apenaŭ 12 metroj de ili kaj sed ĉefe tial, ke nova ondo de sovetaj aviadiloj per bombardado malebligis kian ajn senĉesan esploradon, restis lia kaŝejo netrovita.
Subite en pordo de la pergolo aperis sinjorino Tkáčová. Denove komencis ataki la sovetaj aviadiloj, minutoj de malcerteco tiriĝis kaj la vundoj brulis. Krivov rigardis tra fendo al la ĝardeno, kie proksimiĝis du junuloj. Josef Tkáč portis bluzon kaj Emil Stalmach portis pantalonon. Pli poste Drahuše Tkáčová aportis al li ĉapon. Ili rapide helpis alivestigi lin, ili forviŝis lian vizaĝon de la sango, enfosis rapide la kombinezon en la fojnon, ĉio okazis rapide kaj kun certa nervozeco. Ĉiuj kvar en la malgranda pergolo reciproke malhelpis unu la alian, sed fine li estis alivestita kiel civilulo kaj ili forkondukis lin en la kelon, kie li ricevis nur la unuan sanhelpon. Je la kvara posttagmeze distris el la dormado de Krivov la konata sono de sovetaj maŝinpafiloj aŭdiĝantaj en la arbaro en Hulváky. Krivov ne eltenis sin kaj kriis: "Naŝi, eto naŝi, urrá!" ("La niaj, tio estas la niaj, hura!") kaj li devis tuj klarigi, ĉar li vidis nekompreneblajn rigardojn, el kiuj li legis timojn, ke li parolas el febro. Li ekkonis la sovetajn maŝinpafilojn kaj Ruĝa Armeo proksimiĝis. Post rekontiĝo kun sovetaj soldatoj li estis forveturigita en lazareton en Krakovo. Post la kuracado en la lazareto sekvis ĝoja reveno ĝis Hulváky al la savintoj, sed ankaŭ unu malĝoja punkto en la vizito de Hulváky, la reveno al la loko, kie pereis en ruinoj de la ŝturmoviko lia bona amiko Nikolaj Ovĉinikov.
Post la ĝoja renkontiĝo kun siaj ĉeĥaj amikoj ili kondukis lin al la jam malvarmiĝinta kratero kaj volontemaj hulvakaj civitanoj elfosis preskaŭ je polvo bruligitajn ostojn de lia malfeliĉa amiko. Da motivoj, kial Nikolaj Ovĉinikov ne elsaltis, povis esti kelke. Li estis svenigita de la eksplodo de bomboj tiel, ke li senkonsciiĝis. Sed pli verŝajne estas, ke kun la eksplodo deformiĝis la blendaj muroj de kokpito kaj pro tio li ne povis malfermi pordeton. La korporestaĵoj de Ovĉinikov estis piete kaŝitaj en loĝejo de sinjoro Kudla ĝis tempo, ol ili estis kun ĉiuj soldataj omaĝoj en la arbaro en Hulváky sepultitaj, kelke da metroj de loko de la kraŝo.
Tiel pereis unu el multaj milionoj da sovetaj soldatoj, kiuj falis ne nur por sia lando, sed ankaŭ por la libereco de Ĉeĥoslovakio. Freŝaj floroj sur la tombo atestas pri tio, ke ĉeĥaj civitanoj ne forgesas la soldatojn, kiuj batalis kaj mortis por ebleco vivi sen nazia tiraneco.
Trausdorf an der Wulka
Trausdorf an der Wulka, hungare Darázsfalu, kroate Trajštof, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Trausdorf an der Wulka situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Eisenstadt troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1307 en formo Durug. En la 15-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis, kiun la aŭstroj en 1445. En 1529 kaj en 1532 la turkoj detruis la vilaĝon, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Darázsfalu 1340 da homoj, plejparte kroatoj. Ĝis 1920 Darázsfalu apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio. En 1988 Johano Paŭlo la 2-a aranĝis subĉielan meson.