cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
Pro tio li rikoltis trezorojn de la saĝo de antikvuloj, kaj starigis akademion por studoj pridiaj kaj prihomaj, similaj al tiuj kiuj en nuna epoko nomiĝas universitato ĉar malfermita ankaŭ al eksteruloj.
Cignokanto
La termino devenas de malnova greka mito diranta, ke cignoj antaŭ sia morto lastan fojon kantas per malĝoja, tamen belega voĉo lastan kanton. Laŭ unu versio de ĉi tiu mito Kyknos migris en poplaro ĉe la bordo de la rivero Eridano, funebrante la morton de sia amato Faetono. Jen la dioj kompatis lin kaj metamorfozis lin en cignon el lumantaj steloj. Antaŭ ol Kyknos mortis pro funebro pri sia amata amiko, li kantis laŭ tiu maniero neniam superata de alia.
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
La enciklopedia romia idealo fariĝis kristana: naskiĝis tial bezono de biblioteko kiu estis, por tiu epoko, ekstreme kompleta, pagana kaj kristana, latina kaj greka. Ĝi riĉis je ŝatindaj kodeksoj, estis efike dividita kaj dispoziciita laŭ la diversaj sciencoj. Antaŭ ĉio estis ĉio biblia, ĉe kiu kuŝis 22 libroj de la hebrea historio kaj centoj aliaj pritraktantaj religion.
Cignokanto
Plinio la Maljuna traktas en la deka libro de sia "Naturalis Historia" pri birdoj, kaj en ĉapitro 32, kiu specife traktas cignajn: "Oni asertas, ke en la momento de lia morto la cigno ludas funebran kanton, sed ĉi tio estas eraro, miaopinie, laŭ provoj, kiujn mi faris plurfoje."
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
La strukturo estis pliriĉigita per multaj libroj pri kosmologio, inter kiuj la verkoj de Julio Oratoro, de Marceleno Iliria, la fama kodo de Ptolomeo. Sekvis verkoj de filozofio kaj agronomio por ke la monaĥoj fariĝu inteligentaj kultivistoj: aperis la traktadoj de Marcialo, de Kolumelo kaj de Emiliano. Por la monaĥoj prizorgantaj medicinon ĉeestis la verkoj de Hipokrato, de Aŭrelio Celio, la terapeŭtiko de Galeno de Pergamono, Herbolibro de Dioskorido...
Cignokanto
Aliaj kunigas la esprimon al natura fenomeno okazanta en profunda Nordio: la cignoj, kiuj vivas en regionoj de la arkta cirklo, kelkfoje estas surprizitaj en akvo de forta frosto kaj restas fiksitaj en la glacio. Ĝis ili mortas malrapide kaj martire, ili eligas sonojn, similajn al malĝoja kanto.
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
Ne povis certe manki la verkoj de Aristotelo kun la tradukoj de Boecio, Platono ĝuis apartan konsideron.
Cignokanto
Ankaŭ filozofo Sokrato, antaŭ la morto, diktis belegan dialogon: En Faidono li klarigas la kanton de la cignoj per la antaŭkono de la bono en la Hadeso. La Kanto de la cigno estas teatra verko de Anton Pavloviĉ Ĉeĥov, kiu tamen ne referencas al tiu flugilesprimo.
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
El la kulturaj kaj spiritaj bezonoj de vivaria komunumo naskiĝis al riĉega literatura produktaĵaro de Kasiodoro de la lasta jardekoj de lia vivo, kies certas almenaŭ 9 el 13 aŭ pli al li atribuitaj.
Cignokanto
Praktike, la komuna cigno ne nur faras funebran kanton kiam ĝi mortas, ĝi tute ne mutas, kaj eligos maldikan grincan sonon aŭ fajfas kiam ĝi koleras aŭ kiam ĝia teritorio estas minacata. Eblas, ke la rakonto originis de la fakto ke la komuna cigno malpli ofte sonas ol la flava cigno (Cygnus cygnus) aŭ ĝia proksimulo la malgranda cigno (Cygnus bewickii).
Vivarium
Monaĥa Vivo en Vivarium
La kasiodora komunumo estis konceptata kiel ekonomie memsufiĉa.
Fino de ĉio
Post plurjarcentoj de orgojla vivo, Vivarium malaperis pro eksteraj kaj internaj malordoj kaj arabaj razioj kaj okupoj de Kalabrio kiuj malaperigis ankaŭ la faman kaj ĉiam pli riĉiĝintan bibliotekon kies manuskriptoj kaj kodeksoj albordiĝis tie kaj tie en aliaj tiutempaj bibliotekoj. Laŭ kelke da tempo oni opiniis ke tuta tiu kultura trezoraro transiri al biblioteko de monaĥejo de Bobbio (Piaĉenco, Italio), sed historiistoj pruvas ke tio ne okazis.
Frumatura
En biologio, la esprimo frumatura aludas al specioj en kiuj la junuloj estas relative maturaj kaj moviĝeblaj de la momento de naskiĝo aŭ eloviĝo. La kontraŭa evolua strategio estas nomita "altricia" aŭ "malfrumatura" kie la junuloj estas naskitaj aŭ elkovitaj senhelpaj. Ekstreme frumaturaj specioj povas esti nomitaj "supermaturaj". Tiuj tri kategorioj formas kontinuumon, sen apartaj interspacoj inter ili. Frumaturaj specioj estas normale nidifugozaj, signifante ke ili forlasas aŭ povas forlasi la neston tuj post naskiĝo aŭ eloviĝo. Tiele la koncepto de elnestiĝo apenaŭ gravas ĉe tiuj specioj, ĉar tio okazas tuj post eloviĝo.
Vernaison (stacidomo)
Vernaison estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vernaison, en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Kristanga lingvo
La kristanga lingvo estas kreola lingvo parolata de la kristanga popolo, komunumo de homoj kun portugalaj kaj aziaj antaŭuloj, ĉefe en Malako (Malajzio) kaj Singapuro.
Kozlov (distrikto Olomouc)
Kozlov (Kozlau) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc, estiĝinta al la 1-a de januaro 2016 pro elmembrigo el armea spaco Libavá, en kiu ĝi havis ĝis la 31-a de decembro 2015 statuson parto de municipo. Kozlov situas en Odra montetaro, ties supermara alteco estas 620 m s. m. kaj ĝi estas ĉirkaŭita de kampoj kaj densaj arbaroj. Vivas ĉi tie. Proksime de najbara katastra teritorio Velká Střelná, fontas rivero Odra. Tra Kozlov kondukas ŝoseo 441, kuniganta ĝin kun Velký Újezd kaj Potštát. En Kozlov estas preĝejo de sankta Jozefo, baza lernejo, du vendejoj, restoracio U pramene Odry kaj du aŭtobusaj haltejoj. Troviĝas ĉi tie ankaŭ familiaj domoj kaj tri paneldomoj.
La municipo etendiĝas en du katastraj teritorioj, Kozlov u Velkého Újezdu kaj Kozlov u Velkého Újezdu I, kaj ĝi havas du partojn, la propran Kozlov kaj Slavkov.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1324.
Post Munkena interkonsento Kozlov estis enmembrigita enkadre de sudetgermanaj teritorioj en nazian Germanion, en kies kadro ĝi fariĝis al la 15-a de aprilo 1939 konsisto de Imperia regiono Sudetio. Enkadre de tiu ĉi regiono la municipo daŭrigis ĝis liberigo en la jaro 1945. En la jaro 1944 vivis en la municipo 519 loĝantoj.
Sur la nuna katastra teritorio Kozlov u Velkého Újezdu ekzistis antaŭ la 20-a de decembro 2002 la tuta k. t. Ranošov, preskaŭ la tuta k. t. Slavkov u Města Libavá, plimulto de k. t. Loučka, sudoriento de k. t. Kozlov, orienta parto de k. t. Velký Újezd, nordaj 3/5 de k. ú. Staměřice, nordokcidento de k. t. Podhoří, okcidenta triono de k. t. Středolesí, suda parto de k. t. Nová Ves nad Odrou, sudokcidento de k. t. Boškov kaj malgranda parto de k. t. Uhřínov. Krom konstruareo de Kozlov kaj Slavkov en la katastro antaŭe troviĝis ankaŭ detruita vilaĝo Ranošov kaj en la 16-a jarcento pereintaj vilaĝoj Kožišov kaj Střítež. Al la 20-a de decembro 2002 estis nuligita katastra teritorio de eksa municipo; la suda parto de la katastro, ensumiganta intravilanon (sed sen kazerno) estis enmembrigita en nun karakterize disvastigitan katastran teritorion Slavkov u Města Libavá (kun areo 48,07639 km²), norda terlango estis dividita inter same disvastigitaj katastraj teritorioj de Velká Střelná (kun areo 77,769695 km²) kaj Čermná u Města Libavá (kun areo 64,979747 km²).
(19924) 1979 MQ6
(19924) 1979 MQ6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Sylvester McCoy
Sylvester McCOY (naskiĝis Percy James Patrick KENT-SMITH la 20an de aŭgusto 1943) estas skota aktoro. Li estas plej bone konata pro sia rolludo kiel la sepa Doktoro en la longa-flua sciencfikcia TV-serio Doktoro Kiu de 1987 al 1989 — la fina Doktoro de la originala elsendo — kaj ankaŭ nelonge en la TV-filmo Doktoro Kiu en 1996. Li estas ankaŭ konata pro sia laboro kiel Radagast en filmo-serio La Hobito (2012–2014).
Ogivo
Ogivo en la lingvaĵo de arkitekturo estas a) en kruconervura volbo "subtena, nervure elstara arko, diagonale streĉita sub volbo, por ĝin fortikigi," kaj b) ĝenerale pintarko respektive pli klare difinite "akuta angulo formata de du renkontiĝantaj samaj kurblinioj". La vorto devenas el la franca lingvo (ogive), origine de la latina verbo augere, „fortikigi“. Ankaŭ aliaj aĵoj formitaj en formo de tia pintarko karakteriziĝas per la adjektivo "ogiva", do "simila al la formo de ogivo", ekzemple la pintoj de multaj modernaj rakedoj. En pasintaj epokoj la termino architecture ogivale (do "ogiva arkitekturo" en la franca lingvo ankaŭ uziĝis sinonime por la gotika arkitekturo.
Laŭ Francisko Azorín ogivo estas Arkaĵo konsistanta el du arkoj formante angulon. Li indikas etimologion el la latina augiva, el augere (kreski, grandigi). Kaj li aldonas la tipoterminojn lancoforma, akuta, ekilatera.
György Szabó
SZABÓ György (sabo:) estis rumanuja hungara literaturhistoriisto, klasikfilologo, kulturhistoriisto, tradukisto naskita en Târnăveni la 19-an de aprilo 1920 kaj mortinta en Kluĵo la 10-an de majo 2011.
Biografio
György Szabó finis la mezlernejon en Târgu Mureş en 1939, la latinan-helenan fakojn en Universitato de Kluĵo en 1943. Inter 1942-1945 li estis muzeologo, poste li instruis en Târgu Mureş ĝis 1949. Poste li iĝis universitata profesoro de Universitato Bolyai, resp. de UBB de Kluĵo ĝis 1982, kie li instruis latinon kaj universalan literaturon. György Szabó tradukis el helena kaj latina lingvoj.
Árpád Baksay
Árpád Baksay [bakŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baksay Árpád estis hungara operetkantisto tenoro, bonvivanto, tekstopoeto. Lia origina familia nomo estis Nelhübel.
Heroa epoko de antarkta esplorado
La heroa epoko de antarkta esplorado difinas historian periodon inter la fino de la 19-a jarcento kaj la fruaj 1920-aj jaroj. Dum tiu 25-jara periodo, la antarkta kontinento fariĝis la nova celo de tutmondaj aventuristoj, kiuj entreprenis esploradi science kaj geografie tiun regionon. Dekses ekspedicioj estis plenumitaj el ok malsamaj landoj. Ĉiuj tiuj ekspedicioj estis sufiĉe rudimentaj pro tio, ke al ili mankis la teknologiaj novaĵoj, kiuj poste faciligis polusajn vojaĝojn. Pro tio la periodo estas ofte difinita kiel "heroa".
Árpád Baksay
Árpád Nelhübel naskiĝis la en Jászfelsőszentgyörgy, li mortis la  en Budapeŝto.
Heroa epoko de antarkta esplorado
La pioniroj, kiuj partoprenis al tiuj ekspedicioj, spertis multajn elprovojn. 17 ekspedicianoj mortis dum tiu periodo.
Árpád Baksay
Biografio
Árpád Baksay akiris operkantistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1952. Jam dum la lasta studenta jaro li ricevis titolrolon en Operetoteatro (Budapeŝto). Post la diplomo li estis membro de tiu teatro ĝis 1984. Lia kantovoĉo ofte estis aŭdebla en Hungara Radio.
Pjongtek
Historio
Pjongtek estis fondita kiel unio de du distriktoj en 940. Dum la Korea milito ĝi estis loko de frua batalo inter Usono kaj nordkoreaj trupoj. Pjongtek estis levita al urborango en 1986.
Klimato
Klimato de Pjongtek estas musona, kiun influas la Flava Maro. La jara averaĝa temperaturo estas 12 °C. Januaro estas la plej malvarma monato, aŭgusto la plej varma. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1,515 mm. La pluva sezono daŭras inter junio-septembro.
Trafiko
Pjongtek havas bonajn ligilojn voje kaj fervoje.
1691 Oort
1691 Oort estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la nederlanda astronomino Ingrid van Houten-Groeneveld kaj de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Jan Oort.
Châteauneuf-sur-Isère
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane Droma, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes, okcitane Auvèrnhe Ròse Aups). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence kaj al la.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas châteauneuvois.
Atlantic Hotel Sail City
La ATLANTIC Hotel SAIL City (oficiala literummaniero) estas kvarstela hotelo en Bremerhaven kaj apartenas al la hotelkooperativo Atlantic Hotels. La hotelo havas 23 etaĝojn, 140 metrojn da alto (80 metrojn sen pinto) kaj estas la plej alta konstruaĵo de la germana federacia lando Bremeno. La hotelo estis konstruita de 2006 ĝis 2008 (inaŭguro: 1-a de Marto 2008).
La hotelo troviĝas en la areo de Alter Hafen ("malnova haveno") kaj Neuer Hafen ("nova haveno") rekte ĉe la Vezer-digo apud la Klimatdomo de Bremerhaven kaj Germana ŝipveturmuzeo, estas parto de Havenwelten kaj celas vigligi turismon.
En somero 2008 estis inaŭgurita la tiel nomata Conference Center Bremerhaven ("konferenccentro Bremerhaven"). Ĝi estas rekte ligita kun la hotelo kaj havigas spacon por aranĝoj de ĝis 500 personoj.
CHB
La vorto havas plurajn signifojn:
Z c puppy for the night and all f.
Iro]] ? laŭ normo ISO 639-3.
Nestos (rivero)
La rivero nomata Nestos (Νέστος) en la greka lingvo aŭ Mesta (Места) en la bulgara, historie ankaŭ nomita la Mesta Karasu en la osmanida turka, estas rivero en suda Bulgario kaj norda Grekio. Ĝi naskiĝas en la montoĉeno Rila kaj en ĝenerala direkto suden respektive sudorienten fluas en la Egean Maron proksime de la insulo Thasos. La longo de la rivero estas 230 kilometroj el kiuj 126 situas en Bulgario kaj la resto en Grekio. Ĝi formas riverajn gorĝojn en la montoĉenoj Rila kaj Pirin.
Lipót Molnos
Molnos Lipót, molnoŝ, Müller; Molnosy Müller estis hungara literaturhistoriisto. Li naskiĝis Váradles la 16-an de junio 1897 kaj mortinta Budapest la 16-an de oktobro 1982.
Ořechov (distrikto Jihlava)
Ořechov (Worschechow, ĝis la jaro 1924 Ořechová) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina 6 km nordoriente de Telč. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1355.
Bodil Kühlmann
Oni diras, ke malantaŭ sukcesa viro staras forta virino. Bodil en prelego diris: „Mi preferis labori malantaŭ la kulisoj.“ Kaj tion ŝi faris plenenergie kaj sukcese. Ŝi subtenis sian edzon en ĉiuj Esperanto-agadoj. Ŝi estis la dommastrino, kiu prizorgis la eksterlandajn gastojn en la hejmo, montris la urbon al ili. Ŝi kunlaboris pri la organizado de loka kluba laboro, de amaso da renkontiĝoj kaj kongresoj, sed ankaŭ kune kun la edzo vizitadis la Universalajn Kongresojn de UEA.
Ekde 1965 Bodil redaktis la gazeton Dansk Esperanto Blad. Tion ŝi faris dum 7 jaroj. Ŝi gvidis Esperanto-kursojn por blinduloj kaj por surbendigo voĉlegis blindulan gazeton. Dum kelkaj jaroj ŝi estis la prezidantino de la Komunkomitato (komuna laborgrupo de Esperanto-kluboj en Kopenhago). Ŝi estis sekretariino de la Veterana Klubo de UEA.
Kenelm
Kenelm (aŭ Cynehelm) estis anglosaksa sanktulo kiu apartenis al la reĝa familio de Mercia, Anglio.
Vivo
Li estis filo de Coenwulf, reĝo de Mercia. En letero de 798 sendita de la papo al Coenwulf, estas mencio de Kenelm kiel 12-jara knabo kaj reĝo. Verŝajne li estis oficiale kunreĝo de Mercia kune kun sia patro. Lia nomo aperis en ĉartoj de 799 al 810, eble lia mortjaro.
Legendo
La legendo de Kenelm tute malsamas. La plej frua versio aperis en manuskripto de la 12-a jarcento en la abatejo de Winchcombe, Gloucestershire, en kiu estis dirate ke ĝi devenas de informo de Wilfin, monaĥo de Worcester.
Laŭ la legendo, Coenwulf mortis en 819 (fakte, la jaro estis 821), postlasante du filinojn, Quendryda kaj Burgenhilda, kaj sepjaran filon, Kenelm. Quendryda kredis ke, se Kenelm estus mortigita, ŝi altroniĝus. Ĉi persvadis sian amanton, Askobert (kiu instruis Kenelm), murdi lin dum ĉasado. Tuj antaŭ la murdo, Kenelm ŝovis sian bastonon en la teron: ĝi tuj ekfloris, kaj poste iĝis granda frakseno. Dum Kenelm kantis la Te Deum, Askobert fortranĉis lian kapon, kaj poste entombigis lin kie li falis.
La animo de Kenelm alprenis la formon de kolombo kaj flugis al la papo, portante volvpaperon kiun ĝi lasis tuj apud ties piedoj. Sur la papero estis skribite, "Malalte sub dorno en herbejo de bovinoj, senkapigite kuŝas le reĝ-devena Kenelm." La papo skribis al la ĉefepiskopo de Canterbury kiu komandis monaĥojn de Winchcome serĉi la kadavron. Dum la serĉantoj marŝis ili vidis kolonon de lumo super vepro en Worcestershire: sube kuŝis la restaĵoj de Kenelm. Kiam ili levis la kadavron, rojo ekfluis: ĉiu ajn trinkis ĝiajn akvojn kaj ĝuis bonan sanon. Ili estis portantaj la korpon al Winchcombe kiam ili renkontis armatajn virojn el la abatejo de Worcester kiu deziris forpreni ĝin. Estis decidate ke tiuj kiuj unue vekiĝus la sekvantan matenon rajtus havi la korpon: la monaĥoj de Winchcombe vekiĝis antaŭ tiuj de Worcester, sed ili estis persekvataj de la grupo el Worcester. Tamen kiam, proksime al Winchcombe, ili frapis la teron per bastonoj, akvofonto ekfluis: trinkinte la akvon, ili refortiĝis kaj atingis sian abatejon. Tie la sonoriloj sonis sen homa helpo.
Toshihiro Yoshimura
Toshihiro Yoshimura (吉村 寿洋, n. ) estas japana futbalisto.
Kenelm
Legendo
Quendryda demandis kial ŝi aŭdis sonorilojn, kaj oni rilatis kiel la restaĵoj de ŝia frato estis portitaj en la abatejon. "Se tio veras," diris ŝi, "ambaŭ miaj okuloj falu sur ĉi tiun libron" (kiu estis psalmaro), kaj tio ja okazis. Post ne longe ŝi kaj Askobert mizere mortis, kaj oni ĵetis la kadavrojn en fosaĵon.
Lagoso
Lagoso, aŭ malofte Lejgoso, estas la plej granda urbo de Niĝerio. Ĝis 1991 ĝi estis la ĉefurbo de Niĝerio, tiam la registaro translokiĝis al Abuĝo.
Kenelm
Legendo
La legendo preskaŭ tute malveras. Fakte Quendryda eniris monaĥinejon post la morto de sia patro kaj iĝis abatino ĉe Thanet, Kent. Malgraŭ tio, la legendo tre popularis dum la mezepoko.
Lagoso
En la urbo loĝas proksimume 9 milionoj da homoj; Lagoso estas do unu el la plej grandaj urboj en Afriko. (La plej granda estas Kairo.) Tiele ĝi estas la dua plej loĝata kaj rapide kreskanta urbo en Afriko kaj la sepa en la tuta mondo. La loĝantaro de Lagoso laŭ la registaro de la Lagosa Ŝtato, estis eĉ ĝis 17.5 milionoj. Tiuj ciferoj tamen estas disputataj de la Niĝeria Registaro kaj konsiderataj nefidindaj de la Nacia Loĝantarkomisiono de Niĝerio. La plej lastaj registroj ĉirkaŭkalkulis la loĝantaron je 21 milionoj, kio farus Lagoson la plej granda urbo en Afriko.
Toshihiro Yoshimura
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Vissel Kobe kaj Oita Trinita.
Lagoso
Lagoso estis origine loĝata de la tribo de Avorioj, nome subgrupo de la Joruboj. Dum estreco de la Oloja Olofino, la Avorioj moviĝis al insulo nune nomita Iddo kaj poste al pli granda insulo Lagoso. En la 15a jarcento, la avoria setlejo estis atakita de la Benina Imperio post kverelo, kaj la insulo iĝis Benina militkampadejo nome "Eko" sub Oba Orhogba, nome la Oba de Benino tiam.
Flago de Germanio
La flago de Germanio estas trikoloro: ĝi enhavas nigran, ruĝan kaj orflavan kolorojn. La flago estis unue adoptita kiel la nacia flago de Germanio en 1919, dum la tempo de Vajmara Respubliko.
Lagoso
Lagoso estas metropola areo kiu originiĝis sur insuloj separataj per tajdaj fluaĵoj, kiaj la insulo Lagoso, ĉe la sudokcidenta elfluejo de la Lagosa Laguno kaj protektitaj el la Atlantika Oceano pere de longaj sablejoj kiaj Bar Strando, kiu etendas ĝis 100 km oriente kaj okcidente de la elfluejo. El la komenco, Lagoso etendiĝis al la kontinento okcidente de la laguno kaj la urbaro, inklude Ikeja (kiu estas ĉefurbo de la Lagosa Ŝtato) kaj Agege, nune atingas pli ol 40 km nordokcidente de la insulo Lagoso. Kelkaj ĉeurboj estas Ikorodu, Epe kaj Badagrio, kaj oni ĵus kreis pliajn lokajn konsilantarojn, kio altigis la totalan nombron de lokaj registaroj en Lagoso al 57 (tio inkludas Lokajn Komunumojn en Disvolviĝo aŭ LCDAoj).
Flago de Germanio
Germanio havas du konkurantajn tradiciojn de naciaj koloroj, nigra-ruĝ-orajn kaj nigra-blank-ruĝajn, kiuj havis gravan rolon en la moderna historio de Germanio. La nigra-ruĝ-ora trikoloro unue aperis en la frua 19-a jarcento kaj atingis eminentecon dum la revolucio de 1848. La mallongdaŭra Nacia Asambleo de 1848 proponis la trikoloron kiel flagon por unuiĝinta kaj demokrata germana ŝtato. Ekde la formado de la Vajmara Respubliko post la Unua mondmilito, la trikoloro estis adoptita kiel la nacia flago de Germanio. Sekvante la Duan Mondmiliton, la trikoloro estis nomumita kiel la flago de Germana Demokratia Respubliko en 1949. La du flagoj estis identaj ĝis 1959, kiam la orientgermana flago estis pliigita kun la blazono de Germana Demokratia Respubliko. Ekde Germania reunuiĝo la 3-an de oktobro 1990, la nigra-ruĝ-ora trikoloro fariĝis la flago de reunuigita Germanio.
Lagoso
Laŭ la stato de en Lagoso vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En la urbo funkcias sep universitataj altlernejoj.
Flago de Germanio
Dum la piedpilka mondĉampionado 2006, en la semajnoj antaŭ Germanio eksiĝis je la tria rango, estis videblaj tra la tuta lando tiom multe da germanaj flagoj kiel ne viditaj ekde almenaŭ 1942.
Lagoso
Geografio
Lagoso situas en sudokcidenta Niĝerio, parte sur insuloj, parte ĉe la marbordo de Atlantiko kaj iom pli internen.
Flago de Germanio
Evoluo de la flago
Jam antaŭ 1848 la nigra-ruĝa-ora flago estis la flago de la princlando Waldeck.
Lagoso
Kontinenta Lagoso
Plej el la loĝantaro loĝas sur la kontinenta tero, kaj ankaŭ plej industrioj estas situantaj tie. Lagoso estas konata pro sia muzika kaj nokta vivoj, kutime ĉe areoj ĉirkaŭ Jaba kaj Surulere. Ĵuse pliaj noktokluboj etendiĝis tra la insulojn, kio faris la insulojn, ĉefe Viktoria, la ĉefa noktoviva allogaĵo. Distriktoj de Kontinenta Lagoso estas Ebute-Meta, Surulere, Jaba (kie estas la Universitato de Lagoso) kaj Ikeja, loko de la Internacia Flughaveno Murtala Muhammed kaj ĉefurbo de Lagosa Ŝtato.
La du ĉefaj urbaj insuloj de Lagoso en la Lagosa Laguno estas la Lagosa Insulo kaj Viktoria Insulo.
Insulo
Tiu Insulo estas aparta geografia termino kiu estas uzata por difini la areon de Lagoso kiu estas separata el la "kontinenta" ĉeftero per la ĉefa markolo kiu drenas la lagunon en la Atlantikan Oceanon, kiu formas la Lagosan Havenon. La insuloj estas separataj unu el alia per rojoj de variaj grandoj kaj estas konektataj al la Lagosa Insulo per pontoj. La plej malgrandaj partoj de kelkaj rojoj estis plenigitaj je sablo kaj oni konstruis super tio. Tiu parto de Lagoso estas la areo kie okazas plej el la negoca agado kaj distraj eventoj en Lagoso. Ĝi estas hejmo ankaŭ de plej el la grandskalaj loĝejaj areoj en Lagoso. La lokaj administraj areoj (LGA-oj) kiuj estas konsiderata kiel partoj de tii nomita ""Insulo" estas la Lagosa Insulo, Eti-Osa kaj aliaj. Gravaj insulaj kvartaloj estas ene de tiuj LGA-oj Ikoyi kaj Viktoria Insulo. Tri gravaj pontoj konektas la insulon kun la kontinenta ĉeftero. Ili estas la Ponto Carter, kiu ekas el Iddo; la Ponto Eko (iam nomita la Dua Kontinenta Ponto); kaj la Tria Kontinenta Ponto, kiu trapasas dense loĝatajn ĉefterajn ĉeurbojn ĝis la Lagosa Laguno. Kvara ponto, nome Ikoyi, ligigas Ikoyi kaj Lekki Fazo 1a, ambaŭ el kiuj estas parto de Insulo.
Lagosa Insulo
Lagosa Insulo enhavas gravan centran negocan distrikton. Tiu distrikto estas karakterizita pree de altnivelaj modernaj konstruaĵoj. La insulo enhavas ankaŭ multajn el la plej grandaj bazaroj de la urbo (kiel la populara Idumota kaj Balogun). Ĝi estas hejmo ankaŭ de la Nacia Muzeo de Niĝerio, la Centra Moskeo, la Glover Memormonumento, la Katedralo Eklezio de Kristo kaj la Palaco de la Oba de Lagoso (Iga Idunganran). Alia grava parto de la Lagosa Insulo estas Marina. Ĝi limas ĉe la bazaroj Idumota kaj Balogun kaj estas hejmo de gravaj bankaj institucioj. Kvankam iam estis en ruina kondiĉo, la Tinubu Square (Placo Tinubu) de la Lagosa Insulo estas loko de historia gravo, iam rilata al gravulino kiu regis sklavkomercon; poste tie okazis la Amalgama Ceremonio kiu unuigis la Nordan kaj la Sudan protektoratojn por formi Niĝerion en 1914.
Ikoyi
Ikoyi estas sur la orienta duono de la Lagosa Insulo kaj estas ligita al tiu per artefarita terkolo. Ikoyi estas ankaŭ konektita al la Viktoria Insulo pere de la ponto Falomo, kiu subtenas la ĉefan ŝoseon super la rojo Five Cowrie. Ikoyi estas hejmo de sidejoj de la federacia registaro de Niĝerio kaj de aliaj konstruaĵoj posedataj de la registaro, kiel la malnova federacia sekretariaro. Tiu komplekso nuntempe estas reestablita.
En Ikoyi estas militistaj kaj policaj kazernoj, alt-sekureca prizono kaj federacia kortumo de Niĝerio. Ikoyi havas ankaŭ nombrajn hotelojn, noktoklubojn, distran parkon kaj unu el la plej grandaj golfejoj de tuta Afriko. Origine kvartalo de meza klaso, lastatempe ĝi iĝis moda loĝeja areo por supra meza klaso ĝis supra klaso. Estas ankaŭ komerca agado en Ikoyi, kio observeblas en pliiĝanta nombro de oficejoj, bankoj kaj vendejaroj. La komerca sekcio estas koncentrita en la sudokcidenta areo.
Viktoria Insulo
Viktoria Insulo kun siaj apudaĵoj estas sude de la Lagosa Insulo. Ĝi havas multekostajn konstruaĵojn kaj pro tiu tialo, multaj novaj luksaj kunloĝejoj kaj apartamentoj estas pliiĝantaj ĉie. Kun Ikoyi, Viktoria Insulo okupas grandan areon en Lagoso kiu enhavas kelkajn grandajn distriktojn de vendejoj. Sur ties marbordo laŭlonge de Atlantiko, estas medie rekonstruita Bar Strando.
Iddo
Trans la ĉefa kanalo de la laguno el la Lagosa Insulo, estas pli malgranda setlejo nomita Iddo Insulo. Iddo estas ankaŭ fina fervoja stacio kaj estas nune en la administra distrikto de Kontinenta Lagoso post ĝi estis konektita al la kontinenta ĉeftero kiel duoninsulo.
Klimato
Lagoso havas tropikan klimaton. Ekzistas du pluvsezonoj inter aprilo-julio kaj oktobro-novembro. Iom seka periodo estas inter aŭgusto-septembro kaj pli longa seka sezono de decembro ĝis marto. Jare pluvas po 1838 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La temperaturo varias inter 20-30 °C.
Historio
Lagoso estis militkampadejo por membroj de la Benina Imperio, kiu aludis al ĝi kiel Eko. La joruboj ankoraŭ uzas la nomon Eko por aludi al Lagoso. Lagos, kiu signifas "lagoj", estis nomo donita al la setlejo fare de portugaloj. La nuntempa Lagosa Ŝtato havas altan procenton de Avorioj, kiuj enmigris al la areo el Iŝeri ĉe la rivero Ogun. Tra la historio, ĝi estis hejmo de nombraj intermilitantaj etnaj grupoj kiuj setliĝis en la areo. Post la frua setlado fare de la Avoria nobelaro, kaj ties konkero fare de la Bini militsenjoroj de Benino, la ŝtato venis al la atento de la portugaloj la unuan fojon en la 15-a jarcento.
Aliya Moldagulova
Aliya Nurmuhametkyzy MOLDAGULOVA (Kazaĥa: Әлия Нұрмұхамедқызы Молдағұлова; naskiĝis en Bulak, Kazaĥio, la 25-an de marto de 1925 kaj mortis en Novosokolniki, Pskova provinco, URSS, la 14-an de januaro de 1944) estis sovetia kaŝpafisto kaj heroo de Sovetunio.
Lagoso
Historio
Portugala esploristo Rui de Sequeira vizitis la lokon en 1472. Li nomumis la lokon portugale lagoj (dekomence nur kiel Lago de Curamo). Alia klarigo estus, ke Lagoso estas nomita laŭ Lagos (Portugalio) —nome marborda urbo kiu tiam estis la ĉefa centro de la portugalaj ekspedicioj suden laŭ la afrika marbordo, kaj kies propra nomo estas deriva el la latina vorto Lakobriga.
Aliya Moldagulova
Civila vivo
Moldagulova perdis siajn gepatrojn dum sia infanaĝo kaj vivis kun sia onklo en Almato (Kazaĥa SSR). Antaŭ 1935 ŝi translokiĝis al Leningrado kie sia onklo estis rekrutita en Arme-transportan akademion. En aŭtuno de 1939 ŝi estis sendita al la orfejo, de kiu ŝi estis evakuita dum la Sieĝo de Leningrado en 1942 laŭ Ladoga Lago. La 1-an de oktobro el la sama jaro Moldagulova ricevis stipendion en Lernejo pri Teknika Aviado en Ribinsko.
Lagoso
Historio
Ĝis 1889 la setlejo funkciis, kiel centro de la sklavo-komercado. En 1861 ĝi jam iĝis brita kolonio nome Lagosa Kolonio. Tio duoble efikis ĉar ĝi akaparis la sklavo-komercadon kaj establis la britian kontrolon super palmo kaj aliaj komercoj.
Aliya Moldagulova
Milita kuro
Post studado tie dum tri monatoj ŝi petis eksiĝon por aliĝi al la Ruĝa Armeo. En majo 1943 ŝi estis rekrutita en virina trejnada lernejo kie ŝi estis trejnita kiel kaŝpafisto. En julio 1943 ŝi aliĝis al la 54-a pafada brigado kun siaj kunuloj. En januaro 1944 la brigado embuskis germanojn ĉe la fervojo Novosokolniki — Dno. Ŝi vidis ke mankas komandestro, do levis la taĉmenton al atako kun krio: «Por la Patrujo! Ni iru!» kaj la tuta bataliono saltis sur germanajn tranĉeojn. Aliya estis trafita de bombokanona eksplodo dum mana-al-korpa batalo, sed ŝi ricevis nur fragmenton sur ŝian manon. Malgraŭ la vundo, ŝi kuraĝe rebatis la malamikajn oficirojn, sed ŝi estis pafvundita denove kaj ĉi-foje la vundo estis mortiga. Ŝi mortis pro pafvundo tiun tagon. Moldagulova estis premiita de la Insigno Heroo de Sovetunio la 4-an de junio 1944 kaj Ordeno de Lenin. Ŝia tombo troviĝas en Monakovo, Pskovo.
Lagoso
Historio
La antaŭaĵo de la nuntempa Niĝerio organiziĝis en 1887, kaj kiam kaj Kolonio kaj Protektorato de Niĝerio estis establitaj en 1914, Lagoso estis deklarita ties ĉefurbo en 1914, kaj tia pluis post la landa sendependeco el Britio en 1960. Kun migrantoj el la tuta Niĝerio kaj de aliaj landoj de Okcidenta Afriko, estis ankaŭ revenintaj eks-sklavoj konataj kiel Kreoloj, kiuj venis ĉefe el Freetown, Sieraleono, Brazilo kaj el Karibio al Lagoso. La Kreoloj kontribuis al modernigo de Lagoso kaj ties kono el Portugala arkitekturo povas esti vidata ankoraŭ el la arkitekturo de la Lagosa Insulo.
Lagoso espertis rapidan kreskon tra la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kiel rezulto de la Niĝeria ekonomia eksplodo antaŭ la Niĝeria Enlanda Milito. Lagoso estis la ĉefurbo de Niĝerio el 1914 al 1991. La urbo perdis sian statuson kiam oni establis la novan statuson de la Federacia Ĉefurba Teritorio por la tiuintence konstruita urbo Abuĝo. La 14an de Novembro 1991, la Prezidenteco kaj aliaj federaciaj registaraj oficejoj estis finfine relokitaj en la nova ĉefurbo Abuĝo.
Administracio kaj demografio
En terminoj de administracio, Lagoso ne estas unusola municipo kaj tiele ne havas ĝeneralan urbadministradon. La geografiaj urbolimoj de la Metropola Lagoso enhavas 16 el la 20 administraj unuoj "Local Government Areas", kiuj entute enhavas la Lagosan Ŝtaton. Tiu laste menciita ento havigas ĝeneralan regadon por la metropola regiono. La Municipo de Lagoso, kiu kovris Lagosan Isulon, Ikoyi, kaj Viktorian Insulon same kiel iome de kontinenta teritorio, estis administrita de la Lagosa Urbokonsilantaro (LCC), sed ĝi estis malmuntita en 1976 kaj dividita en kelkaj "Local Government Areas" (plej rimarkinde Lagosinsula LGA, Kontinenta Lagosa LGA kaj Eti-Osa LGA).
La kontinenta ĉeftero trans la Municipo Lagoso, aliflanke, enhavas kelkajn apartajn urbojn kaj setlejojn kiel Muŝin, Ikeja kaj Agege. En la ondo de la niĝeria naftindustria eksplodo de la 1970-aj jaroj, Lagoso vivis populacian eksplodon, nekontrolitan ekonomian kreskon kaj enorman almigradon el la kamparo. Tio okazigis, ke la periferiaj urboj kaj setlejoj disvolviĝis rapide, tial formante la nuntempan "Lagosan Metropolareon", konata ankaŭ kiel "Metropola Lagoso". La historio de Lagoso estas ankoraŭ evidentigita per la dispono de la LGA-oj kiu montras la unikajn identecojn de la kulturoj kiuj kreis ilin.
Ĉirkaŭ 2006, la metropola areo ĉirkaŭ Lagoso jam etendiĝis trans la limojn de la Lagosa Ŝtato kaj atingis statuson de grandurbo. Tiu multe pli granda areo estas referencata kiel "Granda Metropola Lagoso" aŭ "Lagosa Grandurba Regiono", kiu estas kontinuo de terareo de aldonaj 1,535.4 km², kio enhavas ekspansiojn en LGA-oj situaj apud la Lagosaj orientaj kaj okcidentaj urbolimoj en Lagosa Ŝtato, kaj trans nordaj limoj, invadante la LGA-ojn en apuda Oguna Ŝtato. La LGA-oj de Oguna Ŝtato ene de la Granda Metropola Lagoso estas ĉefe la jenaj: Obafemi Owode, Sagamu, Ifo, Ado-Odo/Ota kaj parto de Ewekoro.
Lagoso estis iama ĉefurbo de Niĝerio, sed ekde tiam ĝi estis anstataŭita de Abuĝo. Abuĝo oficiale akiris sian statuson kiel la ĉefurbo de Niĝerio la 12an de Decembro 1991, kvankam la decido translokigi la federacian ĉefurbon estis farita en 1976. Lagoso estas ankaŭ hejmo de la Kortumo de la Lagosŝtata Justica Povo, hejmigita en malnova kolonia konstruaĵo en Lagosa Insulo.
Ekonomio
La urbo Lagoso estas grava ekonomia fokuso en Niĝerio, kaj generas ĉirkaŭ 10% de la landa MEP. Plej komercaj kaj financaj negocoj estas faritaj en la centra negoca distrikto situa en la insulo. Tie estas ankaŭ kie plej el la komercaj bankoj, financaj institucioj kaj gravaj korporacioj havas sidejojn. Lagoso estas ankaŭ la ĉefa centro por Informado, Komunikado kaj Telekomunikado (IKT) de Okcidenta Afriko kaj eventuale, la plej granda merkato de IKT en la kontinento. Lagoso estas disvolvigante ekonomiajn servojn de 24 horoj kaj 7 tagoj kaj ankaŭ estis rangigita kiel unu el la plej multekostaj urboj en la mondo. En kelkaj partoj de Lagoso, la loĝantoj havas unu el la plej altaj niveloj de vivmaniero en Niĝerio kaj en la tuta Afriko. Samtempe, granda parto de la loĝantoj loĝas en subnivelaj ĉeurboj sen aliro al kranakvo kaj al akvotuboj.
La Haveno de Lagoso estas ĉefa haveno de Niĝerio kaj unu el la plej granda kaj plej aktivaj en Afriko. Ĝi estas administrita de la Niĝeria Aŭtoritato de Havenoj kaj estas disigita en tri ĉefaj sekcioj: Lagosa haveno, en la ĉefa kanalo apud Lagosa Insulo, Apapa haveno (loko de la kontenera terminalo) kaj "Tin Can Port" (Ladskatola haveno), ambaŭ en Badagry Creek, kiu fluas en la Lagosan Havenon el okcidento. En la haveno estas fervojoj. Por la haveno pasis grandaj kvantoj de nafto eksportita, kun eksportaj ciferoj game el 1997 kaj 2000. Produktoj de oleo kaj petrolo havigas 14% de la MEP kaj 90% de la enspezoj pro kurzoj en Niĝerio kiel tuto.
Trafiko
Lagoso havas imponajn internacian flughavenon, nome Internacia Flughaveno Murtala Muhammed, kaj havenojn, ĉefe en Apapa. Aŭtovojo estas ankaŭ al eksterlando.
Șuștiu
Șuștiu [ŝuŝtju] (hungare Susd) estas vilaĝo en Rumanio norde de Ștei. En 1910 ĝi nombris 454 loĝantojn (rumanoj), en 1992 518. Ĝia unua skriba mencio estis en 1588. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Lunca.
Mariinskij Posad
Mariinskij Posad (ruse Мариинский Посад) estas urbo en Ĉuvaŝio en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1620.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1926.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 83542, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo ĉe enenfluo en ĝin de rivero Sindirka (Сындырка).
En jaro 1959 la urbo havis 8,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 10,3 mil loĝantojn.
Ĥor-al-Udajdo
La lago Ĥor-al-Udajdo (arabe خور العديد, latinliterigo laŭ normo DMG ḫaur al-ʿUdaid; angle Khawr al Udayd) estas enlanda eksparto de la Persa Golfo, iom komparebla al meandra lago de rivero. La lago situas en la sudoriento de la ŝtato Kataro lime de Sauda Arabio.
Pro sia rimarkinda kaj tutmonde unika kombino de geologiaj kaj geomorfologiaj karakterizaĵoj, la nacia UNESKO-komisiono de Kataro en 2008 proponis la lagon iĝi natura monda heredaĵo de UNESKO.
Francisco Ayala
Francisco AYALA García-Duarte (naskiĝis la 16-an de marto 1906 en Granado, Hispanio, mortis la 3-an de novembro 2009) estas hispana verkisto. Li fariĝis kvazaŭ simbolo de la 20-a jarcento en Hispanio, pro sia ĉefrolo dum ties ĉefaj eventoj, superinte la magian ciferon de sia 100-a jaro de vivo en bonaj kondiĉoj fizike kaj intelekte.
Biografio
En 1916 li ekstudis en mezlernejo Padre Suárez de Granado. En 1922 li translokiĝis al Madrido, kie studis Juron kaj Filozofion kaj Beletron. En tiu epoko publikigas liajn du unuajn romanojn, Tragicomedia de un hombre sin espíritu (Tragikomedio de sansprita viro) kaj Historia de un amanecer (Historio de mateniĝo). Li kunlaboras kutime en la revuoj Revista de Occidente kaj Gaceta Literaria. Li loĝis en Berlino inter 1929 kaj 1931 dum la naskiĝo de la naziismo. Tie li geedziĝis kun Etelvina Silva Vargas. Li doktoriĝis pri Juro en la madrida universitato, kie li ekinstruis. Ekde 1931 je alveno de la Respubliko li estis parlamenteja juristo. En 1934 naskiĝis lian ununura filino, Nina. La eksplodo de la intercivitana milito surprizigas lin en Sudameriko, kie li prelegas. Li revenis en Hispanion kaj estis altranga funkciulo.
Je malvenko de la Respubliko en 1939 li ekziliĝis en Buenos Aires, kie loĝis dek jarojn, laboris kaj kunlaboris en revuo Sur kaj en ĵurnalo La Nación; li kunfondis la revuon Realidad (Realo). En 1945 li loĝis unu jaron en Brazilo. En 1950 li translokiĝis kun sia familio al Portoriko kaj tie li instruis en universitato kaj estris la tiean eldonejon, fondinte la revuon "La Torre" (La Turo). Poste li translokiĝis al Usono kie instruis Hispanan Literaturon en universitatoj de Princeton, Rudgers, Novjorko kaj Chicago.
En 1960 revenis unuafoje al Hispanio. Ekde tiam li revenis ĉiusomere kaj poste aĉetis domon. Li reeniris en la hispanan literaturan vivon, ekzemple li ricevis en 1972 la premion de la kritiko pro El jardín de las delicias. En 1976 li instaliĝis definitive en Madrido kiam li emeritiĝis de novjorka universitato. Tamen li daŭre laboras kiel verkisto, prelegisto kaj kunlaboristo en gazetaro. En 1983 li estis akceptita en la Real Academia Española (Lingva Akademio). En 1988 ricevis la nacian premion de Hispanaj Beletroj, en 1991 la premion Miguel de Cervantes, en 1994 la premion de esploroj Ibn Al-Jatib, en 1998 la premion Princo de Asturio kaj dum la lastaj jaroj multajn aliajn premiojn kaj omaĝojn kiam li proksimiĝis kaj atingis sian 100an naskiĝtagon.
Verkoj
La kritikistoj disigis kutime la verkojn de Francisco Ayala en dos epokoj: la antaŭa kaj la posta al la intercivitana milito.
Dum la unua epoko li verkis Tragicomedia de un hombre sin espíritu (Tragikomedio de sensprita viro, 1925) kaj Historia de un amanecer (Historio de mateniĝo, 1926), kiuj pli malpli sekvas tradician rakontomanieron. Per El boxeador y un ángel (La boksisto kaj la anĝelo, 1929) kaj Cazador en el alba (Ĉasisto dummateniĝo, 1930) li ekis kiel avangardisma verkisto samtempe kun la eksplodo de avangardo en Hispanio. En ambaŭ rakontaroj elstaras la metafora, la esprimiva bunteco, la seninteresa historio kaj raviĝo pri moderna mondo.
Post longa silento, Francisco Ayala ekverkis denove en sia ekzilo El hechizado (La sorĉigito, 1944), rakonto pri la klopodo de hispanamerikanulo por intervjui kun la reĝo Karolo la 2-a kiu poste estos kolektita en 1949 en Los usurpadores (La usurpaciantoj), libro konsistanta el sep rakontoj kies komuna temo estas la povodeziro. La historio tie ĉi utilas por pripensi la pasintecon por klopodi koni la estonton, komuna celo kun aliaj ekzilitaj hispanaj verkistoj. Ankaŭ en 1949 publikiĝis La cabeza del cordero (Ŝafa kapo), rakontaro pri la intercivitana milito kie interesas plie la personaj pasioj kaj kondutoj ol la eksteraj eventoj. Muertes de perro (Hundaj mortoj, 1958) estas denonco kontraŭ la situacio de popolo subpremata de diktaturo kaj samtempe respegulas nehoman mondon. El fondo del vaso (La glasa fundo, 1962) estas sekvo de la antaŭe menciita, ĉar roluloj komentas ĝin. La ironio estas centra rimedo, sed kompato nuancas la akran kritikon kontraŭmonda. Foje, kiel en El hechizado, Ayala alproksimiĝas al la ekzisteca kaj absurda mondo de Franz Kafka, per denonco de senmoralo kaj stulteco de povo.
Elstaran gravon havas ankaŭ lia esea verkado, kiu enhavas politikajn kaj sociajn temojn, meditadon pri la estonto kaj pasinteco hispanaj, la kino kaj la literaturo. Ayala verkis ankaŭ interesajn memorojn: Recuerdos y olvidos (Memoroj kaj forgesoj, 1982, 1983 kaj 1988).
Gastejo The Robin Hood (Monmouth)
Historio
La konstruaĵo de la Gastejo The Robin Hood havas malfru-mezepokan originon. Ĝi estas konstruita el ŝtono, kun granda, 15-jarcenta tudor-arka enirejo kaj estas rara mezepoka postrestaĵo en Monmouth. Ĝi estas konstruaĵo listigita Grado II* ekde la.
Afrikanslingva Vikipedio
Afrikanslingva Vikipedio (Afrikaanse Wikipedia) estas versio de Vikipedio en la afrikansa lingvo. Ĝi estas aktiva ekde ĝia fondiĝo, la.
Gastejo The Robin Hood (Monmouth)
Historio
Monmouth estis centro por Katolikismo. kiam Michael Watkins estis mastro en la 1770-aj jaroj li allasis ke Meso estu celebrata en supera ĉambro. Puna juro kontraŭ katolikoj estis valida ĝis la "Papista Akto" de 1778, kaj Watkins estis inter tiuj kiuj sukcese petis la juĝistojn de Monmouth allasi konstruaĵon kiu estus fariĝonta Romkatolika Preĝejo St. Mary. Tiu ĉi trinkejo kaj la preĝejo kiujn Michael Watkins porpetis estas du el la 24 vidindaĵoj de la Monmouth Heritage Trail.
Recenzoj
La gvidlibro Lonely Planet taksas ĝin "la plej familia-amika trinkejo en Monmouth kun varma etoso kaj granda bierĝardeno kun infana lud-areo."
Afrikanslingva Vikipedio
En marto 2012, 21900 artikoloj estis kreitaj. La afrikanslingva Vikipedio estas la 81-a plej granda versio de Vikipedio.
Dia volo
La volo de dio, dia volo, aŭ la plano de dio estas la dikoncepto havanta planon por la homaro, kaj deziranta vidi tiun planon plenigita.
Esprimoj
Esprimoj kiuj aludas al la divolo estas ekzemple Deus vult en la latina kaj por kristanismo aŭ "Insha'Allah" en la araba kaj por Islamo.
Papantzin
Dek jarojn poste, la hispanoj konkeris Meksikon, kaj Papantzin iĝis unu el la unuaj indiĝenoj kiuj konvertiĝis al kristanismo. Ŝi estis baptita en 1525 kiam la unuaj Franciskanoj kristanigis en Tekskoko.
Yasuyoshi Hamba
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Stéphane Pizella
Stéphane PIZELLA (naskiĝis je la 15-a de aprilo 1909 en Korsiko, mortis en 1970) estis franca reĝisoro kaj aktoro de radio, kiu verkis dumjare serion "Les nuits du bout du monde" (noktoj en finfora mondo), kiuj efektis per mikso de poezio, rakonto, muziko kaj revema penetranta etoso.
Küngös
Küngös (kungoŝ) estas malgranda vilaĝeto kaj komunumo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Balatonalmádi.
Situo
Küngös situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Veszprém-Lepsény. Berhida 7, Balatonkenese 8, Balatonalmádi 16, Veszprém 25 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1290 en formo Kingus. Dum dominado de turkoj kaj poste Küngös ne estis loĝata, nur en la 19-a jarcento. En 1828 oni komputis en la vilaĝeto 307 loĝantojn.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, interretejo, kuracejo, policano. Plejparto de la municipa administrado okazas en Csajág.
Famuloj
En Küngös naskiĝis ministro István Ries.
Georges Bernanos
Georges BERNANOS (naskiĝis la 20-an de februaro 1888 en Parizo, mortis la 5-an de julio 1948 en Neuilly-sur-Seine) estis franca verkisto. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Verkista agado
Lia kredo kiel konvinkita katoliko kaj emuloj de mistikismo tre klare aperas en la romano Journal d’un curé de campagne (1936). Temo de tiu ĉi verko, kiun oni filmigis en 1950 (reĝisorado de Robert Bresson) estas la batalo malespera de juna pastoro kontraŭ la pekado.
En 1949 Bernanos verkis teatraĵon, kiu unue estis planita kiel filmscenario, kun la titolo Dialogues des carmélites. Ties intrigon muzikigis la franca komponisto Francis Poulenc en samtitola opero. La prozaĵo Les grands cimetières sous la lune (1938) estas pamfleto kontraŭ la kruelaĵoj de la faŝistoj en la Hispana Enlanda Milito.
Arkeoastronomio
Arkeoastronomio (ankaŭ literumita arkeolog-astronomio) estas la studo de kiel homoj en la pasinteco "komprenis la fenomenojn sur la ĉielo, kiel ili uzis tiujn fenomenojn kaj kiun rolon la ĉielo ludis en iliaj kulturoj." Clive Ruggles kverelas ke estas misinformi konsideri arkeoastronomion la studo de antikva astronomio, ĉar moderna astronomio estas scienca disciplino, dum arkeoastronomio pripensas simbole riĉajn kulturajn interpretojn de fenomenoj sur la ĉielo fare de aliaj kulturoj. Ĝi ofte estas ĝemelita kun etnoastronomio, nome la antropologia studo de ĉielobservado en nuntempaj socioj. Arkeoastronomio ankaŭ estas proksime asociita kun historia astronomio, la uzo de historiaj notoj pri ĉielaj okazaĵoj por respondi astronomiajn problemojn kaj la historio de astronomio, kiu uzas skribajn registrojn por analizi preter astronomia praktiko.
Georges Bernanos
Verkista agado
Aliaj verkoj de li jenas: la romanoj Sous le soleil de Satan (1926), La joie (1929), Nouvelle histoire de Mouchette (1937) kaj Monsieur Ouine (1943).
Arkeoastronomio
Arkeoastronomio uzas gamon da metodoj por malkovri signojn de pasintaj praktikoj inkluzive de arkeologio, antropologio, astronomio, statistiko, probableco, kaj historio. Ĉar tiuj metodoj estas diversspecaj kaj utiligas datenojn de tiaj malsamaj fontoj, la problemo de integrado de ili en koheran argumenton estis longperspektiva temo por arkeoastronomoj. Arkeoastronomio plenigas komplementajn niĉojn en pejzaĝarkeologio kaj kogna arkeologio. Materiala indico kaj ĝia ligo al la ĉielo povas riveli kiel pli larĝa pejzaĝo povas esti integrita en kredojn pri la cikloj de naturo, kiel ekzemple majaa astronomio kaj ĝia rilato kun agrikulturo. Aliaj ekzemploj kiuj alportis kune ideojn de pensado kaj pejzaĝo inkludas studojn de la kosma ordo enkonstruita en la vojoj de setlejoj.
Apeirono
Apeirono (en antikva greka lingvo : Άπειρον) laŭ la instruoj de la antaŭsokrata filozofo Anaksimandro, estas la nomo de la monda fondaĵo unua - la ĉefa (praa, Ἀρχή, greke Arĥi).
Georges Bernanos
Fonto
Bernanos, Georges, en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD).
Apeirono
Apartenanta al la Mileta filozofia skolo, Anaksimandro traktis la demandon pri tio, "kio estas arkaika?", tio estas, kio estas la materia principo, aŭ tiu fiksa materialo, kiu staras senŝanĝa malantaŭ la ŝanĝiĝanta mondo. La antaŭulo de Anaksimandro, Taleso, asertis, ke ĉi tiu substanco estas akvo, dum liaj posteuloj Anaksimeno asertis, ke ĉi tiu substanco estas aero. Anaksimandro, aliflanke, argumentis, ke ĉi tiu materialo, ne konata de ni, eble ne estus konota entute; kaj ke ĝi estas senlima kaj senfina (kaj tial certigas kontinuecon), sen trajtoj, kiuj distingas ĝin de la cetero de la elementoj, kaj inkluzivas ĉiujn ecojn troviĝantajn en la cetero de la elementoj sen limigo kaj apartigo. Eblas, ke Anaksimandro preferis tian elementon, ĉar la aliaj elementoj ŝajnas opozantaj unu kontraŭ la alia per ilia funkcio unu kontraŭ la ekzisto de la alia, kaj se unu el ili estus la elemento, la cetero estus englutita ene de ĝi.
Arkeoastronomio
Arkeoastronomio povas esti aplikita al ĉiuj kulturoj kaj ĉiamaj periodoj. La signifoj de la ĉielo varias de kulturo al kulturo; tamen ekzistas sciencaj metodoj kiuj povas esti uzataj trans kulturoj dum ekzamenado de malnovegaj kredoj. Estas eble la bezono ekvilibrigi la sociajn kaj sciencajn aspektojn de arkeoastronomio kio igis Clive Ruggles priskribi ĝin: " ... fako kun akademia verko de alta kvalito je unu pinto sed nekontrolita spekulacio borde al frenezo je la alia."
Oberrod
Oberrod estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kavernaro de monto Castillo
La kavernaro de monto Castillo [kasTIjo] estas aro de kavernoj en la municipo Puente Viesgo, Kantabrio (Hispanio). Ĝi estas unu el la plej gravaj lokoj kun paleolitika arto en Kantabrio. Agnoskite de Unesko kiel monda heredaĵo ekde 2008, ĝi estas parto de la lokaro je nomo «Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio».
Kavernoj
Ĝi konsistas el jenaj kavernoj:
Medio
La kavernoj situas apud la rivero Pas, en la monto Castillo, kie kuniĝas diversaj valoj, proksime al la marbordo de la Kantabra Maro. Ĉar ĝi estas areo taŭga por agrikulturo, fiŝkaptado kaj ĉasado, homoj loĝis en ĝi jam de frua epoko.