cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iznatoraf
Historio
En 1235 Fernando la 3-a ekposedis la urbon kaj ekde tiam oni modifas ĝin, oni starigis kastelon, nune malaperinta, oni malfermas pli rektajn stratojn por etendo de la urbo al nova kvartalo, oni malfermis placon por la centro de la loka vivo, oni konstruis preĝejon. El la 17a ĝis la 20a jarcento okazis ioma ekonomia, politika kaj socia dekadenco, en kiu apenaŭ evoluas la urba strukturo, escepte pro la konstruado de la ermitejo de la Vera Kruco kaj kelkaj senjordomoj, la malfermo de pordegoj, la malapero de la kastelo kaj la translokigo de la tombejo al la norda deklivaro.
Zomba
Historio
Pli frue romianoj loĝis en Zomba. La unua mencio devenis el 1015. Pro religiaj persekutoj la luterana loĝantaro forlasis la vilaĝon en 1744 kaj ili fondis Orosháza. Katolikoj germanaj kaj hungaraj alvenis en la malplenan vilaĝon.
Vampiro
La epidemioj
Al ĉi tio malfeliĉo oni povis kontraŭstari nur kun la Postmorta Magio, de la titolo de traktato de la 1706 de Ferdinand De Schertz: kiel jam priskribita, ĝi konsistis en mutili kaj agresi la kadavron per senkapigo kaj detruado de ĝia koro. Tiu ĉi praktikado furiozis iom en ĉiu Eŭropo kaj nur en la 1755 oni havis bremson dankon al la imperiestrino Maria Teresa kiu kun imperia leĝo malebligis ĝian aplikadon en la teritorioj regitaj de ŝi: jam tiu ĉi simpla malpermeso faris fini la epidemiojn de vampirismo.
Iznatoraf
Historio
El la 20a jarcento okazis ioma modifaro, kaj meze de la jarcento oni konstruis novan akvorezervujon en la placo de San Fernando, oni detruis la malnovan urbodomon kaj prizonon, kaj oni konstruis novajn konstruaĵojn al sudo (lernejo, domoj de instruistoj, parko). Tiel en Iznatoraf kunestas la intermura areo kun la trajtoj de la iama araba "medino" (arabstila urbo) kun la historia kvartalo (Arrabal) sur la deklivaro kiu adpatiĝas al la malreguleco de la topografio.
Vampiro
La epidemioj
Sed, la vampiroj daŭrigis esti objekto de la atentemo de la popolo: en la 1816, por ekzemplo, Prosper Merimée, la aŭtoro de Carmen, estis atestanto de kazo de vampirismo en Serbio, spektante al la elterigo kaj al la detruado de la kadavro, sed en la 1909, en Transilvanio, la kastelo de alia vampiro estis darata al la flamoj.
Zomba
Historio
La vilaĝo apartenas al vinregiono de Szekszárd. Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de germanoj kaj ciganoj, lernejo (ankaŭ por la proksimaj vilaĝetoj), infanĝardeno, poŝto, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo.
Iznatoraf
Turisma intereso
Iznatoraf estis islama "medino" de granda gravo, ĉar malmultaj urboj de la epoko havas sian nekompareblan geografian kaj strategian lokon. Ĝi estas hejmo de gravega historia heredo de la epoko de Al Andalus. La arkitektutaj kaj artaj konservaĵoj de tiu tempo atestas pri tio, kiel la restaĵoj de la araba kastelo, kiu nomigas la urbon, same kiel ties urbeco, kun antikva domaro plena je mallarĝaj kaj serpentecaj stratetoj laŭ kiuj nuntempe neniu aŭto kapablas cirkuli. La beleco de ties stratetoj, kun antikvaj mezepokaj domoj, ornamitaj de floroj, plantoj, terpotoj kaj fontanoj rememorigas pri la brilo de la islama pasinteco.
Vampiro
La anglaj epidemioj
Kiel jam dirita en la Unuiĝinta Reĝlando de la jarcento XII oni komenciĝis havi raportojn de kazoj de vampirismo. En ĉi tiuj unuaj raportoj oni referenciĝas al la estaĵo (ĝenerale mortinto reirita al la vivo) kiel al hirudo. Ekzemplo estas la multenombraj kazoj en Newburg, ĉioj raportitaj da iu Guglielmo de Newburg. Por ekzemplo, viro, sepultita en la antaŭtago de la ĉieliro, deiranta el la sekva nokto kaj dum tri sekvaj noktoj prezentiĝas al la edzino kaj ĵetiĝi sur ŝi, lasante ŝin senspira. Sed, la edzino, la trian nokton, faras renkonti sin preparata kaj organiziĝi kun grupo da amikoj, la kiu ĉeesto instigas la mortinton fuĝi kriantan. Dum la sekvaj noktoj la kompatinda mortinto komencas teruri la loĝantojn de la vilaĝo, ankaŭ en plena tago: en tio momento la loĝantoj petas konsilion al la religiaj aŭtoritatoj, kiuj proponas solvon: Multaj aliaj de ĉi tiuj aperoj realiĝas iom en la tuta Britio kaj ne ŝparas neniun: sufiĉe simple morti sen esti konfesita, kiel alia eminenta urbano de Newburg ke, falante el la tegmento de sia hejmo dum li provis la pruvojn de la perfido de la edzino, li daŭros teruri, post morto, la urbanojn. Lia korpo oni diras estus retrovata parte ŝvela kaj malkomponata, kun la prospera vizaĝo. Kiam ĉi tiu estis frapata, eliris de ĝi amason de varma sango, laŭ elmontro de la faro ke la mortinto havis nutrita sin kun la sango suĉata de multaj viktimoj. La korpo estis, do, elportata de la muroj de la vilaĝo por esti bruligota.
Serbio: vilaĝo de Medvedja
La kronikoj diras ke en la 1731 la vilaĝo de Medveda (Medvedja), en Serbio, estis atakata de la vampiroj, kaŭzante la morton de multaj personoj. Estis sendata por realigi la enketadojn la kuracista oficisto Johannes Fluchinger, kiu redaktis detalan raporton. Tiuj kiuj postvenas estas simplaj ekstraktoj, eltirataj el la raportaĵo en tria kovrilo de la numero 6 de Dampyr:
La 12-an decembron 1731 la loĝantoj de Medvedja iris al la loka tombejo por eltombigi la korpojn kaj detrui la ĉiujn supozitajn ĉeestantajn vampirojn. Kun altega hororo de la oficisto, oni konstatis ke multaj korpoj estis en bona stato de konservo:
Ĉi tiuj ŝirpecoj, reale, ŝajnas eltirataj el teruran novelon, kiam reale ili fontas el raporto de oficisto de la Aŭstrio-Hungario. La unika aĵo kion oni povas peti al ni estas kiom de veraj aĵoj havus skribita Fluchinger kaj kiom de romanecaj, transskribitaj por kaŝi kiu scias kian misvidan ŝakron.
NGC 2568
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vampiro
La eŭropa folkloro
La legendo de la vampiro, aŭ de tio ulo el supernatura kaj fascina kiu, reirita en ia malsaĝa maniero el la morto, nutras sin de la viva esenco de la vivantoj estas tre vasta el la loĝantaroj de la mondo. En ĉi tio sekcio oni iras, sekve, fari pli aŭ malpli rapidan glitfilmadon el la variaj vampiroj de la mondaj legendoj.
En Grekujo
Poste estis, kun Romo, la pli grava lulilo ol origina mito de la vampiroj, en la moderna Grekio kaj en Makedonio la vampiraj legendoj estas ĉefe de slava origino, kiel estas de slava deveno la pli granda parto de la greka popolo. La plej disvastiĝanta vampiro estas la vrykolaka, aŭ brucolaca: ĝi estas ne-mortinto kiu ĉirkaŭevitas tra la vilaĝoj allogante per nomo la destinatajn viktimojn aŭ frapante al la pordoj de la hejmoj. Ĝi povas eniri en la domojn nur se eksplicite invitata de tiu kiu estas interne kaj nur ĉi tiel ĝi povas fari viktimojn el la vivantoj. Aldone, ĝis la komenco de la 20a jarcento estas ankaŭ vastaj en la insulo de Andros la kontraŭ-vampiroj ekspedadoj: ofte, fakte, la lokaj pastroj malfermis la tombojn de la suspektigaj vampiroj kaj efektivigis kun la palisumigo kaj la senkapigo de la kadavro.
En Germanujo
La Germanujo, eminente gotika lando, prezentas densan varion de vampiroj kaj sango-suĉuloj:
En Rusujo
Murdi ĝin ne estas simplan aĵon. La lerta ĉasisto devas alfronti ĝin post la noktomezon, kiam ĝi estas en la ejo de sia ripozo, prisemi kun benita akvo la tombon kaj ĝian ĉirkaŭaĵoj, poste, planti al ĝi paliseton en la koron kaj senkapigi ĝin, farante atenton por fendi al li la koron en du kun nur unu frapo, ĉar unu sekundo konsentus al ĝi reiri en vivon kaj ataki, sen ebloj de savo, la malbonsortan ĉasiston.
Finfine, la legenda kaj romantika vurdalak, protagonisto de multaj nigraj fabeloj, ofte prezentata kiel fascina sed mortiga fraŭlino.
Sur la bordoj de la Balta Maro
La popoloj kiuj vivas en la bordoj de la Balta Maro havas el sia legendaj figuroj la wieszcz, specio de vampiro-sorĉisto: fakte, oni pensas ke sorĉistinoj kaj sorĉistoj, tuj kiam mortitaj, transformis sin en wieszczy (pluralo de wieszcz). Ili estas rekoneblaj per la ruĝa vizaĝo kaj la dismalfermita maldekstra okulo.
Unue la wiescz nutras sin kun sia sama korpo, poste, sorĉe reakiritaj denove la forto, la monstra estaĵo ekstermas unue la brutaron, poste, sian familion kaj, finfine, la tutajn loĝantojn de la regiono suĉante al ili la sangon el la koro. Por eviti ĉi tiujn masakrojn, la parencoj de la suspektiga vampiro entombigas lian korpon kun briko sub la mentono, kiel do reteni al li blokita la makzelon.
Simila al la wiescz estas la erestun aŭ eretica: ĝi estas virino kiu vendis la animon al la diablo kaj kiu reiras post la morto kun la formo de vampiro, kun la aspekto de maljuna mizerulino. De rusa origino, ĉi tiu tipo de vampiroj rekuniĝas en izolitaj lokoj por celebri ilian sabatorgio kaj iras en letargio dum la vintro. Ili estas kapablaj murdi la vivantojn nur rigardante ilin en vizaĝo kun ilia malica okulo: la sama sorto okazas al kiu, malbonsorta, finas en la loko kie ili estas en letargio.
Laste, la bulgara ustrel, daŭre apartenanta al la familio de la wieszcz, sed estas nenociva laŭ la homaj estaĵoj. Sia unika predo estas, fakte, la brutaro. Ĝi estas, simple, ĵusnaskito mortinta antaŭ ricevi la bapton, kaj povas esti facile malproksimigata utiligante la fajron. Tuj kiam izolita en la stepo, ĝi estas destinata malfortiĝi kaj, poste, fini predon de la lupoj.
Paŭzante en Bulgario, oni trafas en la ubour, originita el la kadavro de personoj forpasintaj de violenta morto. Ilia korpo, post la forpaso, komencas pufiĝi en hororo maniero, ĝis iĝi hidan senforman kaj gelatenan mason plejparte komponita de sango. Kvardek tagoj post la sepulto, la skeleto komencas reformiĝi kaj poste, ĉirkaŭ al ĝi, rearanĝiĝas la karnoj, kiuj reprenas la aspekton kiun la forpasinta havis dum la vivo. Estas nur kelkaj diferencoj: la nazo kun unu sola naztruo kaj la mortiga entirebla lango, sur kies pinto estas lokata akra pikilo kiu necesas al la ubour por suĉi la sangon de ĝiaj viktimoj.
Por murdi la ubour la bulgaraj popoloj vokas profesiisman mortiginton, la vampirdzhija. Li unue plenigas la baron de la ubour kun certa kvanto de venenaj herboj tra truo en la supro de la tombo, poste traboras ĝia korpo kun akra branĉo kaj alprenas la gason kiu el tiu ĉi eliras en botelo, por poste doni al ĝi fajron. Ĉi tio ĉar oni pensas ke ĉi tia mortiga miasmo estus, reale, la animo de la vampiro.
En la Balkana duoninsulo
La vampiro por eminenteco, sed, estas la dampyr. Naskita el la serba cigana tradicio, ĝi naskiĝas kun la unio de homa virino kun vira vampir, la unika vampiro de la popola tradicio kiu ne estas sterila. La vampir estas ankaŭ nevidebla vampiro kaj la unika kiu povas vidi ĝin, per speciala interna vido, estas precize la dampyr, kiu tial estis ofte okupata en bataloj korpo al korpo kontraŭ malamikoj nevideblaj al la homa okulo. Alia sia kontraŭulo estas la lampir, bosnia vampiro alportanto de pestepidemioj, kaj venkobatita de la dampyr per komplikaj ŝamanaj ritoj.
Konfirme, poste, de la ĉirkaŭaĵo de la due figuroj de la vampiro kaj de la likantropo, estas serio de vampiroj kiel la serba vukodlak, la slovena volkodlak, la hungara farkaskoldoi, la dalmata kozlak kaj la istria kudlak.
Sed, el tutaj ĉi tiuj, elstaras la kudlak, speciala specio de vampiro-sorĉisto dotita de magiaj povoj el kiuj la donaco ŝanĝi formon kaj alpreni la aspektojn de animalo, kun la limigo, sed, havi ĉiam kaj ĉiukaze la nigran felon, simbolo de la absoluta Malbono kaj de la fortoj de la Tenebroj al kiuj ĝi apartenas. Sia natura kontraŭulo estas la kresnik, reprezentanto de la Bono kaj de la fortoj de la Lumo: ankaŭ ĝi havas la povo transformi en animalo, sed kun la felo de blanka koloro.
En Hungario, krome, la vampir aŭ liderc nadaly havas en la talbó sian nepacikeblan ĉasiston, kiu por murdi ilin plantas al ili najlon en la tempion.
Alia ŝanĝantaformo estas la mullo de la cigana tradicio. Kun la homa aspekto, malgraŭ kelkaj nepercepteblaj misformoj, ne havas skeleton: ĉi tio karakterizo permesas al ĝi ŝanĝi facile formon, ankaŭ se sia preferata aspekto estas tio de granda nigra lupo. Ĝi estas, tamen, tre aparta vampiro: tiel la masklo kiel la femalo de la mullo estas puŝata de forta seksa deziro, kuniĝante ofte kun la vivantoj kaj portante sian partneron al la morto pro elĉerpiĝo. La virino kiu transvivas al tia tour de force, daras al la lumo ankaŭ ŝi dampyr, unika kapabla murdi la mullo, kiu, tamen, estas destinata al mallonga vivo. Fakte, pri caŭzo de la terura streĉo al kiu ĝi submetas sian korpon senigitan de ostoj, ĝi estas destinata, dum la arko de unu jaro, likviĝi en hida ŝlimo.
Rumanujo: lando de vampiroj
La vojaĝo el romaniaj vampiroj komencas kun la moroii, vivantaj vampiroj kiel la italaj strie: reale, sorĉistinoj kaj sorĉistoj kiuj deprenas la sangon al la aliaj vivantaj estaĵoj per specialaj magiaj ritoj. Post la morto, ili iĝas strigoi: ili havas sango-ruĝan harojn, helajn bluajn okulojn kaj nu du korojn en la brusto, igante tial malfacilan la tradician mortigon per enpikata paliseto.
La murony, poste, estas modifo pri la temo de la strigoii tipa de la Valaĥio: ĝi estas ŝanĝantaformoj, kiuj povas transŝanĝi en nigraj katoj aŭ grandega venenaj araneoj. Ankoraŭ en Valaĥio oni povas trafi en la priculic, kiuj nokte alprenas la aspektojn de grandegaj kaj minacaj nigraj hundoj, dume tage kaŝiĝas malantaŭ la formoj de fortaj kaj fascinaj junuloj.
Kiel la priculic, ankaŭ la varcolaci havas la eblon de alpreni homan formon. Tiu ĉi tre antikva figuro de la romania folkloro, la plej antikva por diri la veron, sed havas pli magregan kaj spektregan aspekton, kun la seka kaj faltoplenega haŭto; aldone, iliaj ŝanĝoj kapablas esti bone pli hororaj kaj teruraj (por ekzemplo ili estas kapablaj transformi sin en monstroj kun multaj buŝoj, aŭ en minacaj drakoj). Ili estas ankaŭ tre enradikiĝintaj en la lokaj mitoj: la eklipsoj, fakte, oni opinias, estus provokataj de la varcolaci, kiuj, somnambulaj, grimpas sur la radioj de la steloj kaj voras ilin, kvietigante ilian nesatigeblan malsaton.
La plej fama romania vampiro estas, sed, la nosferatu, aŭ nosferat: eternigita en la filmo de Friedrich Wilhelm Murnau (sed kiu estis versio de la romana de Stoker), estas ne-mortinto de specio incubus belega kiel aspekto kaj kun granda altiro por la belaj virinoj: ĝi turmentas la dormon de la vivantoj kaj povas ankaŭ gravedigi virinon kaj la frukto de tia koncipo estas kreitaĵo kiel ĝi sed pli malforta. La plej fama vampiro kaj la patro de ĉiuj vampiroj estas DRACULA, kies edzino sinmortigis antaŭ ol li reirus el la milito. La doloro de ĉi tio perdo estis tiel granda ke li rifuzis Dion kaj transformis en kreitaĵo kun homa aspekto sed malbonega, soifa de sango kaj kun nehumanaj povoj.
En Ĉinio
Unu de la ĉinaj pli disvastiĝintaj kredoj rerigardas la multoblecon de la animo, oni opinias, fakte, kiel jam en la Antikva Egiptio, ke ĉiuj homaj estaĵoj havus plurajn animojn, ĉiuj kun malsamaj destinoj. Pri unu el ĉi tiuj oni pensas ke ĝi haltus en la kadavro: estas la p'o, la plej basa nivelo: se la vizitanta korpo ne estas komplete detruita kaj estas, eĉ, trovi sin elmetita al la radioj de la Luno, aŭ se eniras al kontakto kun la sango de kelkaj animaloj, la viva esenco de la p'o fortiĝas, donante originon al la chiang-shi. Ĝi estas spirito kapabla revivigi kadavrojn aŭ ĝi povas konstrui al si korpon komencante el putra materio kaj en malkomponiĝo: ĝi havas la ruĝajn okulojn, akrajn ungegojn, densan lanugon kaj la duonverdan haŭtkoloron tipan de la kadavroj. Ĝi povas flugi, transformi en nebulo, iĝi komplete nevidebla. Por detrui ĝin bezonas trovi la lokon de sia taga ripozo kaj doni fajron al la malkomponita korpo.
Apudita al la chiang-shi estas la kuei: ĉi tio raso de dajmonoj estas generita el la animo de tiuj kiuj en la vivo estis malbonaj. Ili havas la specialeco moviĝi ĉiam en rekta lineo, sed tuj ili turnas sin malantaŭe apenaŭ ili trafas obstaklon, ankaŭ simpla kiel bambua ventŝirmilo.
Parto de ĉi tiuj mitoj alvenis al ni ankaŭ dankon al la granda laboro de serĉo de Jan Jacob Maria de Groot, transskribita en la verko The Relìgious System of China (La religia sistemo de la Ĉinio): en tiu ĉi loko, por ekzemplo, li tradukas la nomon de la chiang-shi laŭvorte kiel korpo-fantomo, resumante jam en la nomo la esenco de tiu ĉi mito.
En Tibeto, finfine, la vampiroj estas prezentataj kiel teruraj kreitaĵo kun la okuloj punktitaj de sango kaj kun la verda buŝo, vorantoj de mortintoj kaj mastroj de la tombejoj.
En Japanio
La vampirmito ne estas tre disvastigita en Japanio, krome, ekzistas ne preciza ekvivalento de la eŭropa vampiro, kvankam similaj mitaj estaĵoj ekzistas en japana folkloro.
La kaŝa (en la japana: 火車 aŭ 化車) estas jokajo tio ŝtelas la kadavrojn de la personoj kiuj mortis pro akumulado de malbonaj agoj. Li ofte estas priskribita kiel humanoida kat-simila demono kun la kapo de kato aŭ tigro kaj brulanta vosto.
En Malajzio
La Malajzio, naskiĝloko de la Tigro de Mompracem kaj vizitanta loko de multoj de la ĉefverkoj de Emilio Salgari, prezentas ankaŭ riĉan vampiran folkloron.
Oni komencas la kurtan glitfilmadon kun la langsuir, virinoj mortintaj por akuŝo kiuj, iĝintaj vampirinoj, akiras la aspektojn de belegaj kaj mortigaj fraŭlinoj, kapablaj flugi, kun longegaj ungoj kaj ankaŭ pli longaj haroj. Ili suĉas la sangon de la infanoj dankon al fendo kiu ili havas en la bazo de la kolo. Por venkobati ilin oni necesas tondi al ilin la ungojn kaj kovri la sangon-suĉa fendon kun samaj iliaj haroj. Finfine, por malebligi al virino mortinta por akuŝo iĝi langsuir, oni plenigas ŝian buŝon kun pecetoj de vitro kaj oni trapikas kun la kudriloj ŝiajn manplatojn. La sama traktado okazas al la filo naskita mortinta, por eviti ke li transformiĝas al vampiro, la pontianak, aŭ mati-anak.
Mortigaj estas ankaŭ la pennangalan, flugaj kapoj kun en la kolo koliero farita kun animalaj intestoj el la kiuj defluas mortalan sangon: por defendi sin de la iliaj atakoj, la loĝantoj de la vilaĝoj metas sur iliaj domoj la branĉojn de dorna planto tiel ke la mortigaj intestoj restus alhokataj tie.
De ŝamana speco (tre simila al la vuduaj pupoj) estas la polong, kiuj devas esti kreitaj parigitaj kun la pelesit. Ambaŭ estas etaj kreitaĵoj, ne pli grandaj ol la pinto de la etfingro, la kiuj rolo estas tio murdi la propran malamikon. Unue intervenas la pelesit, kiu faras en la korpo de la viktimo, kun sia borileta vosto, la truon en kiun iros por ekloĝi la polong. En ĉi tio momento la polong komencas sian laboron suĉi la sangon de la vizitanta korpo. Ĝi estas kreita kun kompleksa ŝamana rito: estas verŝita la sango de murdita persono en la internon de ampolo kun la mallarĝa kaj longa kolo, poste oni ludas kelkajn vokojn. Post kelkaj tagoj, kiam el la ampolo oni aŭdas strangan trilon, tiam ĝi volas diri ke la polong estas preta kaj oni tuj necesas doni al ĝi sangon por ke ĝi povus kreski sana kaj forta por sia misio: ĝenere la unua porcio estas donita de la sama sorĉisto per fingro de sia mano.
En Kamboĝo
En Kamboĝo, la Ab (ĥmere: អ឵ប) estas aŭ juna aŭ maljunulino kiu dekroĉas ŝian kapon dum la nokto tra fenestroj de domoj serĉantaj pulmojn, korojn kaj sangon de mortaj aŭ vivantaj bestoj kaj revenas al ŝia korpo en la tago.
En Hindio
Multaj teorioj volus la Egiptio kiel lulilo de la civilizo. Multaj aliaj sed emas por azia naskiĝo de la hodiaŭa kulturo. En ĉi tio kazo unu de la eblaj uliloj estas la Hindio, kiu certe havas antikvegan mitologion kaj, en la kazo de la vampiroj, probable la plej antikva. Multaj fakistoj, fakte, opinias ke la hindia mitoj estus tiuj originaj ne nur por tio kio rerigardas la superstiĉojn kaj la religiajn kredojn, sed ankaŭ por la specifa kazo de la vampiro.
Ĉi tiuj unuaj figuroj estas tre similaj al dajmonoj, ofte tiel timitaj por dediĉi al ili la konstruon de votaj temploj en kiuj oferdoni al ili en buĉo animalojn por kvietigi ilian malsaton kaj eviti ke ili persiste furiozus sur la vilaĝoj. Ĝi estas la kazo de la bhuta, la plej konata hindia dajmono-vampiro, nokta estaĵo kiu tage havas la eblon ripozi sin sur la luliloj pendantaj el la plafono kiu ĝi trovas en la temploj kaj en la kapeloj dediĉata al ĝi.
La plej teminda kaj antikva hindia vampiro estas, sed, la rakshasa, la kies unuajn postsignojn oni povas trovi en la antikvaj Rigvedo, laŭ kiuj la sama homo naskiĝis el la sango de estaĵo aŭ praa dio nomita Parusa, simila al la kelta giganto Ymir, kiu sed donis originon al la maro. La rakshasa estas, do, ŝanĝantaformo, kapabla iĝi lupon aŭ ankaŭ belegan virinon, sed la kies origina formo estas tio de hela luma kreitaĵo kun lazura haloo ĉirkaŭ la gorĝo kaj zono de sonoriletoj ĉirkaŭ la talio, kun la korpo ĉiam makulata de sango. Ili flugas kaj nokte rifuĝas sur la arboj: dum la vivo ili estis viroj kiuj iĝis dajmonojn ĉar nutris sin kun la cerbo de siaj similuloj.
Al ili aldoniĝas la baital, aŭ vetala, kiuj ripozas pendantaj al la arboj kun la suba kapo, estas kapablaj animi la kadavrojn kaj paŝas el la homoj serĉadante predojn sub la vestoj de pilgrimuloj aŭ de maljunaj virinoj. Ili konsideras la samaj sijn kiel la reĝoj de la hindiaj vampiroj kaj tial ofte prezentas sin kun okultiraj vestoj kaj manprenas brilantan spadon.
Kun ĉi tiuj figuroj, la vedaj tekstoj citas ankaŭ la voranto de kruda karno, la kravyad, konita ankaŭ kiel yaksha. Temata por la rapideco de siaj atakeliroj, ĉi tio vampiro, hodiaŭ konata kiel pisacha, alprenis ankaŭ kelkaj benvolemaj krakteroj: simila al kaprica dio, ĝi povas disdoni favorojn al tiuj kiuj faras oferojn de sia plaĉo. Kiam, fakte, persono suferas de nekuracebla doloro, ĉiuj noktoj li iras en vojforkon kun oferoj de nutraĵo kun la espero ke aperus la pisacha kaj ĝi donus al li facilan resaniĝon. Se, sed, la oferoj ne estas de sia plaĉo, ĝi nutros sin rekte el la korpo de la kvestisto. ( Tiu ĉi legenda figuro memorigas la vuduan legendon de Papa Legba, sinjoro de la vojforkoj, ankaŭ ĝi kaprica dajmono kiu disdonas siajn favorojn aŭ la morton al kiuj petas sian servojn)
Abunda parto de ĉi tiuj legendoj alvenis al ni ankaŭ dankon al la faro de la verkisto kaj esploristo Richard Francis Burton, rekunigitaj en la kunveno Vrikam the Vampire.
Ni ne forgesas, poste, ke la Hindio estas la lando de la tugs kaj de la diino Kalì, la sangavida kvarhoma dio kiu prezentas en si signojn de vampirismo kaj kanibalismo.
La araba mondo
Ankaŭ la araba mondo, konsiderata la ĉefa punkto de trairo kaj interŝanĝo el la okcidentaj mitoj kaj orientaj tioj, prezentas sian vampiran mitologion. En Mil kaj Unu Noktoj, fakte, ne estas raraj la rakontoj en kiuj monstroj, dajmonoj kaj aliaj teruraj kreitaĵoj infestas la tombejojn kaj garnizonas la dezertajn vojojn, atakante la solecajn vojirantojn por trinki la ilian sangon.
Pri vuduo kaj aliaj rakontoj
La Afriko, la plej primitiva kontinento hodiaŭe en absoluto, se oni ekskludas kelkajn tribojn en la koro de la Aŭstralio, lando de origino de la vuduaj ritoj kaj de kelkaj de la plej teruraj legendoj konataj al ni, ligas en strikta maniero la miton de la vampiro kun la ŝamanaj kaj sorĉaj ritoj: ofte, fakte, la afrikaj ŝamanoj estas kutimitaj fari la nekrofagion, la kanibalismon kaj la vampirismo, en certa maniero tutaj ŝanĝoj de la sama mito. En ĉi tiuj zonoj, kutime, oni rilatas al la vampiroj kiel al iliaj familianoj, aŭ tiuj demonaj kreitaĵoj kiuj servas la sorĉistojn kaj estas la kurieroj kiuj tenas en kontakto ilin kun la fortoj de la malbono. Ofte ili estas animaloj, kiel la katoj aŭ la korvoj en la mezepoka tradicio, aŭ serpentoj kaj gigantaj kraboj, en la afrika tio, kiel por ekzemplo la nkala. Poste estas la nyalumaya, ligna skulptaĵo magie animita, kaj la khidudwane, promenanta kadavro al la ordonoj de la sorĉistino kiu disdonis al ĝi tio simila-vivo.
Czesław Kaczmarek
Czesław KACZMAREK (naskiĝis la 16-an de aprilo 1895 en Lisewo Małe, proksime al Sierpc, mortis la 26-an de aŭgusto 1963 en Lublin) estis pola katolika episkopo, dioceza episkopo en Kielce en la jaroj 1938–1963.
Vampiro
Pri vuduo kaj aliaj rakontoj
La samaj sorĉistinoj, poste, kun specialaj ensorĉoj, estas kapablaj ĵeti en en aeron ilian astran korpon kaj ŝteli, dum la nokto, la vivan esencon al sensciaj viktimoj: de tempo al tempo eksidas sur la tegmento de lia kabano por eksuĉi al li la koron. El ĉi tiuj specialaj sorĉistinoj estas la obayifo, konsiderata la plej timinda vampiro el ĉiuj, kiu suĉas la sangon de la infanoj kaj trairas egajn distancojn detruante la rikoltojn renkontitaj dum sia hazarda vagado.
Czesław Kaczmarek
Postmilita periodo
Baldaŭ post liberiĝo, aŭtune 1945 li ligis amikajn rilatojn kun ambasadoro de Usono Arthur Bliss Lane. Tio kaŭzis ekinteresiĝon de la Ministerio de Publika Sekureco.
Vampiro
Pri vuduo kaj aliaj rakontoj
La kongregacioj de sorĉistinoj estas kutimaj rekuniĝi en specialajceremonioj (konataj en la eŭropa tradicio kiel sabatorgio) dum kiuj, alterna vice, ili trinkas la sangon el granda pokalo, la baisea, por plialtigi sian povo per tio entenita en la ruĝa likvaĵo. La sorĉistoj de la Gvineo, poste, estas kapablaj veki la mortintojn, farante iĝi al ili ilian sklavojn: nomataj isithfuntela, ili estas similegaj al la zombioj de la haitiaj sorĉistoj kaj estas kapablaj hipnotigi iliajn viktimojn kun la simpla rigardo. Por eviti problemojn kun la libera arbitreco, la sorĉistoj plantas en la cerbon de iliaj sklavoj pintajn najlojn. Ĉiam en la temo de la zomboj, oni devas citi la mutala, kiuj ne estas alia se ne la malbona parto de la animo de la mortintoj kiu ne sukcesas trovi pacon. Ili vagas en la reĝolando de la vivantoj treniĝante kun la forto de la solaj brakoj, havante la formon de putra kadavro sen gamboj. Dum la nokto ekposedas de la vivo esenco de siaj viktimoj ŝirante al ili la harojn. De tempo al tempo okazas poste ke iu ne sukcesus vere morti kaj ke, malgraŭ la sepultado, ĝi releviĝus kaj komencus el la kabanoj de la vilaĝo. Konata kiel wusangu, ĝi estas senmortinto kiu ne sukcesas trovi pacon, sen sed neniam noci al neniu, escepte de siaj ĝemoj kaj sia kronika amnezio. Ja pli danĝera estas sed la loango, maltrankvila spirito de forpasinta sorĉisto, kiu ĉirkaŭvagas sen ĉeso el la erbaroj al la serĉo de sango de suĉi el homaj aŭ animalaj viktimoj, sen troaj distingoj.
Czesław Kaczmarek
Postmilita periodo
Post pogromo de Kielce (la 4-an de julio 1946) li establis komisionon por esplori ties cirkonstancojn. Prezidantecon de la komisiono transprenis pastro profesoro Mieczysław Żywczyński. Konkludoj de la komisiono estis fundamento de la verkita la 1-an de septembro 1946 raporto, kiun Kaczmarek transdonis al la usona ambasadoro.
Vampiro
Pri vuduo kaj aliaj rakontoj
Alia interesa familiano, eĉ pli fortega ol la sorĉistino kiu devus kontroli ĝin estas la impundulu, kiu vivas en la regiono de la Capo. Ĝi prezentas sin al la sorĉistino sub la aspektoj de ĉarma junulo, por iĝi ŝian amato: reale, li estas vampiro foifa de sango, kiu instigas la sorĉistino inviti sin dum la nokto murdi por eviti esti murdata al sia vico. Se ĝi murdas de sia iniciato, ĉi tiu kreitaĵo estas nomata ishologu. Egelaj estas la asanbosam de la Ganao: de humanoida aspekto, ili vivas en la partoj pli profundaj de la arbaroj kaj estas dotataj de duregaj dentoj kaj hokoj en la subaj membroj, kiujn ili utiligas por kapti la vojirantojn kaj porti ilin en iliajn rifuĝejojn suprajn la arboj, kie poste estas vorotaj kun komforto.
Czesław Kaczmarek
Aresto kaj montra proceso
La 20-an de januaro 1951 estis arestita kun riproĉoj de spionado favore al Usono kaj Apostola Seĝo, faŝismigo de la socia vivo, kontraŭleĝa valuto-komerco kaj kunlaboro kun germanoj. En enketa arestejo de la ministerio estis torturita la tutan tempon.
Vampiro
Pri vuduo kaj aliaj rakontoj
Finfine, ĉe la Bantuoj, la Obangoj kaj Keakoj oni trovis rimedon kontraŭ ĉi tiuj teruraj malbonoj: fakte, ĉi tiuj popoloj elterigas la korpojn de tiuj kiuj estis suspektitaj havi farita dum la vivo la sorĉarton por sentripigas ilin publike; el ĝiaj visceroj, aŭ eliros sia familiano, sub la formo de nigra birdo, rato aŭ pipistrelo, kiun oni provos tuj elimini, aŭ estos trovata malignan elkreskaĵon, nomata ko'du. La korpo de la vampiro, sed, estas bruligata dum nokto sen luno aŭ najlato al la grundo.
La novaj mondoj
Ankaŭ la kontinentoj kiuj por la eŭropanoj estas de freŝa eltrovo, Ameriko kaj Oceanio, havas ilian antikvajn tradiciojn, pli multe transigitaj al ni el la legendoj kaj el la mitologioj de la triboj antaŭ-ekzistintaj al la eŭropaj koloniadoj.
Por ekzemplo, el la denaskuloj de la Nordameriko, eĉ kiuj estis tre disvastiĝanta la figuro de la vampiro, estis disvastiĝanta la legendo de la wendigo, kiu, kiel aliaj monstroj kaj similaj dajmonoj, estis konsiderata voranto de korpoj, cerboj kaj animoj de homaj estaĵoj: karakterizoj, ĉi tiuj, tipegaj de la vampiroj de la mitoj de la amerika denaskuloj, kiuj ofte figuris tiojn ĉi monstrojn kun lonĝa nazo kiu, enigita en la orelon de la malbonŝanca, necesis por suĉi al li la cerbon. Subenirante pli sube oni alvenas en Meksiko, kie la vampira mitologia produktis la llorona (ploranta virino), konsiderata de kelkaj spertuloj miton de eŭropa importado, dume el aliaj kiel devenita el terura vampira dajmonino timita el la antikvaj aztekoj: ŝi estas virina fantomo blanka vestita kiu estas kapabla fascini viron kun la vido kaj porti lin tiel al la morto.
En Haitio, la Loogaroo estas la rezulto de kombinaĵo de kredoj, ĉi-kaze franca demonologio kaj afrika voduo. La vorto Loogaroo eble venas de korupto de la franca loup-garou ("homlupo") kaj estas ofta en maŭricia kulturo. Tamen, la rakontoj pri la Loogaroo estas ĝeneraligitaj tra la Karibaj Insuloj kaj Luiziano en Usono.
Ĉiam en Mekzikio estas la tlaciques, kiuj transformiĝas en fajraj buloj aŭ en sovaĝaj meleagroj, kaj la civitateo, sorĉistino-vampiroj, de certa azteka origino, vestitaj kun tukoj, maljunaj kaj skeletaj, kiuj atakas la infanojn en la kruciĝoj.
En Ĉilio oni timas vampiron kun la aspektoj de bela virino nigra vestita, kiu havas en unu mano ruĝan skarpon kaj en la alia tranĉilon, kiun ŝi utiligas por ponardi la koron de la viktimoj kaj el ĉi tie trinki ilian sangon. Al ĉi tiu vampiro flankumas la pihuchen, alohava serpento kapabla suĉi la sangon en distanco, kaj la chucho, homa kapo kun grandaj oreloj kiuj necesas al li kiel flugiloj.
En Kolombio estas la Patasola ("unu gambo"), ina monstro kiu enloĝas la ĝangalojn kaj ekaperas al viraj ĉasistoj aŭ hakistoj. La Patasola kutime aperas en la formo de bela kaj deloga virino, tiam logas ilin profunde en la ĝangalon, ŝi daŭrigas riveli sian veran aspekton kiel unugamba estaĵo kun volupto por homa karno kaj sango.
En Aŭstralio oni trafas, poste, kun la mrart, vampiroj kiuj infestas la dezertojn, dume en Nov-Gvineo la papuanoj opinias ekstreme danĝera liki ankaŭ nur unu guton de sango, ĉar ĝi estas jam pli ol sufiĉa por konsenti al sorĉisto magie kontroli la posedanton de tio sango kaj porti lian ankaŭ al la morto. Finfine, por malebligi la revenon de la mortintoj el la tombo, ĉi tiuj popoloj estas kutimaj rompi la gambojn al la kadavroj aŭ meti sur ilia korpo pezajn ŝtonojn.
La literaturaj vampiroj
La vampiro, tio nobla kaj fascina figuro, turmentata kaj senkompata dum la sama tempo, kiu hodiaŭ ni konas, reale estas literaturan inventon, reinterpreton de la mito antaŭe elstudita. Ĝia naskiĝo estas ankaŭ facile datebla, kaj rekondukas al la Januaro de la 1816 kiam, eĉ la lago de Ĝenevo grupo de junuloj rekuniĝis por pasigi iom da tempo el amikoj, en malsama maniero de la kutima routine. La grupo, nun jam konata, estis komponata de Lord Byron, la jam fama poeto, Percy Bysshe Shelley, ankaŭ li poeto, la doktoro John Polidori, persona kuracisto de Byron, kaj la amantinoj de la du poetoj, Claire Clairmont kaj Mary Wollstonecraft. La grupo, inspirita, por tio kio oni diras, el la legado de la Fantasmagoriana, kolekto de fantastaj rakontoj trovita en la biblioteko de Villa Diodati, kie ili rekuniĝis, kaj el la vizito Matthew Gregory Lewis, aŭtoro de la renoma gotika romano La Monaĥo, decidas sin reciproke defii en la realiĝo de terura verko, tiel ĝi estus rakonton, kiel romanon aŭ poemon.
Sed, ekzistas ankaŭ legenda versio kiu aldoniĝas al ĉi tiuj faktoj: la grupo, fakte, decidas antaŭe diskuti de releviĝo, mortintoj kaj vampiroj kaj, nepre, finas kun legi la poemon de vampira temo Christabel de Coleridge. Dum la legado, Shelley ŝajnas fali en tranco, sonĝante, kun malfermitaj okuloj, teruran vampirinon, lamio simila al la Christabel de la poemo, skuiĝante el la vizio ĵetante sangofrostigan krion. Ĉi tiu epizodo donis al Byron la ideon ĵeti la konkuron, el kiu, kiel jam estas haro al ĉiuj, eliris du gajnintojn: Polidori kaj Wollstonecraft.
Dum Shelley provis transskribi sian inkubon (afero kiun, poste, li forlasis), Mary naskis, en malluman kaj ŝtorman nokton, la famega Frankenstein, tre probable inspirita el la parolo kondukita kun Polidori. La bona doktoro, el sia kanto, kiel Byron, konklude, dediĉis sin al la vampirojn. Reale Polidori, tutunue, ĵetiĝis pri gotika rakonto la kiun unuan provaĵon li estus sekve utiligonta por futura rakonto, Emestus Berchtold aŭ la moderna Edipo. Li trafis, sed, en la provaĵo de Byron, kiu provis ekkonstrui rakonton pri aristokrata vampiro, diboĉema kaj donjuano, kiu komencis turmenti, post mortinta, sian junan amikon. Dume la poeto forlasis ĉi tiun rakonton, Polidori sukcesis eltiri el ĝi la unuan veran romanon pri la vampiroj, la fama La Vampiro, la kiu protagonisto, Lord Ruthven, estis repremata sur la sama Byron, dume la rilato kun la sia juna amiko repremis la rilaton de amo-malamo, kiun Polidori havis kun sia paciento-amiko.
La vampiro en la bildstrioj
Aldone al la literaturo, ankaŭ la mondo de la bildstrio kaj de la animado interesiĝis pri la mito de la vampiro. Certe la Dracula de Stoker servis kiel modelo en la granda maso de produktoj kiuj povas esti cititaj, ekde la persona interpreto kiun faras de ĝi la itala artisto Guido Crepax en Conte Dracula (ed.Rizzoli - Milano Libri). La eldonisto kiu tamen plej longdaŭre eldonis la aventurojn de la vampiro estas Marvel Comics. Poste estis la vico de Star Comics kun The Tomb of Dracula (La Tombo de Dracula), kiu poste inspiris la adapton de la filmo de Coppola, Dracula de Bram Stoker.
Ĉe eldonejo DC Comics la plej grava serio pri la vampiroj estis Crimson de Humberto Ramos, kie oni rakontas pri la defio de vampiro antaŭdestinita savi la mondon el la tago de la juĝo kaj malhelpita de tuta lonĝa serio de malamikoj, unuavice el ĉiuj la frakoj kaj la likantropoj.
Por fini la glitfilmadon de la usonaj eldonistoj necesas pasi tra la sendependaj: oni komencas kun Dark Horse Comics kiu prezentis la volumon La malbeno de Dracula, sen forgesi Spawn de Todd McFarlane, kiu ofte devas rilati kun vampiroj kaj likantropoj. Fina citaĵo por la Chaos Comics de Brian Pulido, kun sia vasta gama de hororaj bildstrioj, kies pinto de diamanto estas Lady Death.
Vampirineto kaj la aliaj
Kaj ĝuste Lady Death konsentas enigi interesan fluon en la vampiran bildstrion kiu vidas en Italio ion eminenta: kiel bone oni povas intuicii, eĉ el siaj komencoj, la literatura vampiro transportis kun si latentan erotikan ŝarĝon kiu, antaŭe aŭ poste, estus iĝita evidenta. Tiel la kinejo, kiel la bildstrio ekvidis ĉi tiun malgatan aspekton kaj reagis prompte proponante specifajn produktojn en kiuj la vera protagonisto estas vampirino, kiu faras kun la vivantaj maskloj tion ĉion kion ŝi volas. La gravulo pli konata de ĉi tiu ĝenro estas Vampirineto, elpensita en 1969 de Forrest Ackerman kaj proponita de la Warren Publications kaj, en freŝdataj jaroj, de la Harris Comics. Deveninta el alia planedo (kiun oni malkovros poste esti reale regiono de la Infero), ŝi estas devigita, por supervivi, nutri sin de la homa sango kaj komencas ĉirkaŭiri en la noktajn terenojn kun ruĝa kostumo reduktita al la minimumo.
Plia legaĵo
Prolongeau, Hubert. La volupto de la sango. 'Le Monde Diplomatique', februaro 2017
Laĉina koridoro
La Koridoro de Laĉino aŭ de Berdzor estas montopasejo de Azerbajĝano. Ĝi troviĝas en la plej mallonga alirvojo inter Armenio kaj Montara Karabaĥo; ĝi ankaŭ esas ligilo inter Azerbajĝano kaj Naĥiĉevano, pro kio ĝi havas duoblan strategian gravecon. Kvankam ĝi oficiale apartenas al la Laĉina distrikto), la koridoro estas kontrolata de Montara Karabaĥo ekde ĝia preno en 1992, okaze de la milito en Montara Karabaĥo.
Fos-sur-Mer
(jen france, okcitane Fòs de Mar resp. pli mallonge Fòs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Tombo de Bank
Tombo de Bank (aŭ tombo de Otter) estas ĉ. 5000 jaraĝa, en la jaro 2010 dum planigado de monteto hazarde malkovrata kaj poste elfosita, nedetruita megalita instalaĵo sur la orkada insulo Suda Ronaldsay en Skotlando. En pluraj tavoloj de la kairno troviĝas homaj ostoj. La instalaĵo situas ĉe la suda marbordo de la insulo, proksime al Liddle Burnt Mound kaj la kairno de Isbister (tombo de la agloj). Tiu ĉi instalaĵo similas al la Maeshowe-tipo (kiel la malpli kompleksa kairno Unstan) ĝi ekestis ĉ. 2500 a. K..
La instalaĵo konsistas el sabloŝtonaj blokoj kaj –platoj. La ortangula kamero havas mezuron de 4,0 × 0,75 m en okcidenta-orienta direkto. La instalaĵo estis kovrita de platoj.
Traŭmato (medicino)
"Korpa" aŭ "fizika" traŭmato (de la greka vorto τραύμα; traŭma, plurale τραύματα, traŭmata) en la fakoj medicino kaj biologio estas lezo (iusenĉa vundiĝo) de korpa histo aŭ organo, kiu ekestis pro agreso de ekster la korpo. La scienco pri diversspecaj vundiĝoj kaj ilia trakto nomiĝas traŭmatologio. Plurobla traŭmato estas vundiĝo de pluraj korpaj regionoj aŭ organoj. Se tia plurobla traŭmato estas vivdanĝeriga, en la fako medicino oni parolas pri "politraŭmato".
Szakony
Szakony [sakonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron.
Situo
Szakony situas laŭ rojo Répce. Csepreg troviĝas 3, Bük 8, Kőszeg 17, Szombathely 25, Sopron 45, Győr 100 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis loĝata jam dum la neolitiko kaj dum la bronzepoko. La romiana Sukceno-vojo preteriris la vilaĝon. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1225 en formo "Zakan".
En Szakony migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas romkatolika preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario) kaj luterana preĝejo el 1793.
Livramento de Nossa Senhora
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj estas la administra centro de la samnoma mikroregiono Livramento do Brumado. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Acala
Acala estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acala. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07002.
Livramento de Nossa Senhora
La subŝtata ĉefurbo Salvadoro de Bahio situas en distanco de 658 kilometroj.
Acala
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26003 loĝantojn. El tiuj estis 13047 viroj kaj 12956 virinoj. La komunumo havas surfacon de 296 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15624 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11326 scipovis legi kaj skribi kaj 4279 personoj estis analfabetoj. Do 72% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 27% estis analfabetoj.
24754 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 2459 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 9.93% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sorgues - Châteauneuf-du-Pape (stacidomo)
Sorgues - Châteauneuf-du-Pape estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon - kaj Sorgues - Châteauneuf-du-Pape -, situanta en  Sorgues, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Serranópolis do Iguaçu
Serranópolis do Iguaçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.568 loĝantojn en 2010.
Rjukjŭa palumbo
La Rjukjŭa palumbo (Columba jouyi) estis birdospecio de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu estis endemio de habitatoj de laŭrarbaroj.
Teritorio
Temas pri formortinta specio de kolombo kiu estis endemia de insuloj de la Okinava arkipelago sudokcidente de la ĉeftero de Japanio. En tiu Okinava insularo, la specio estis registrita el insuloj Iheĝaĵima, Izenaĵima, Okinavo mem kaj en apuda insuleto Ĝagaĉiĵima. En la insularo Kerama okcidente de Okinavo, ĝi estis trovita en Zamamiĵima, dum en la insularo Daito, je 300 km sudoriente de Okinavo, ĝi estis en ambaŭ ĉefaj insuletoj, Kita Daito kaj Minami Daitōĵima. Pli frue, plej verŝajne ĝi estis trovebla ankaŭ en aliaj insuloj apud Okinavo, kiel Ieĵima. La scienca nomo de la specio honorigas amikon de Stejneger, nome specimenkolektisto Pierre Louis Jouy.
Formorto
Kiel ĉiuj specioj de japanaj palumboj, la Rjukjŭa palumbo ege suferis pro habitatodetruo. Ĝi postulis grandajn areojn de netuŝitaj subtropikaj arbaroj. Ieĵima, por ekzemplo, estis ege senarbarigita por setlado kaj agrikulturo eĉ antaŭ la komenco de scienca esplorado, kio klarigas la foreston de registroj el tiu insulo. Tiu specio estis lastfoje registrita en Okinavo en 1904, probable formortanta pro ĉasado. En la insularo Daitō, ĝi malaperis post 1936 ĉar tiuj malgrandaj insuloj estis komplete senarbarigitaj por setlado kaj konstruado antaŭ la Dua Mondmilito. Kvankam teorie restis sufiĉa habitato restanta en la montoj de Okinavo, la milita agado kaj ĉasado fare de la japanaj soldatoj probable finigis vidaĵojn, sed fakte birdoj ankoraŭ restis. Pli rimarkinda estas la foresto de registroj el insulo Tokaŝiki en Kerama Retto, kiu, kvankam malgranda ankoraŭ nuntempe havas preskaŭ netuŝitajn arbarojn.
Sorihuela del Guadalimar
La areo de la municipo estas 54 km2 kie loĝas 1 100 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 21,43 loĝ./km2.
Ĝi estis iama setlejo dependa de la municipo Iznatoraf, kaj atingis en 1595 la titolon de villa.
Geografio
Sorihuela del Guadalimar situas sur la nordo de la komarko Las Villas en la nordoriento de la provinco, lime kun Villanueva del Arzobispo en la komarko, kaj kun Castellar kaj Chiclana de Segura de la komarko El Condado kaj kun Beas de Segura de la komarko Sierra de Segura. Estas sur 647 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno. La geografiaj koordinatoj estas 38°09′ N, 3°02′ O. Tra ĝia municipa teritorio fluas la riveroj Gvadalkiviro kaj Guadalimar.
Parto de la municipo formas parton de la Natura Parko de las Sierras de Cazorla, Segura y Las Villas. Ties teritorio estas ĉefe agrikultura kaj dependa de la olivarboj.
Javorník (distrikto Hodonín)
Javorník (Jawornik) estas municipo en distrikto Hodonín en Sudmoravia regiono, 15 km sudoriente de Veselí nad Moravou sur kunfluejo de rivereto Velička kaj rojo Hrubý potok. En la jaro ĉi tie vivis. La konstruareo de la municipo estas jam urbe kunkreskinta kun la konstruareo de la najbara Velká nad Veličkou.
Grizaj Lupoj
Grizaj Lupoj (Bozkurtlar) estas naciisma ekstremdekstra paramilitista organizo ligita al la Partio de la Naciisma Turka Movado (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP), fondita de Alparslan Türkeş en 1961. Ĝia oficiala nomo en la turka estas ülkücüler (idealistoj) kaj "Ülkücü Hareket" (Idealisma Movado).
La nomo "Grizaj Lupoj" venas de antikva tjurka legendo kiu perdiĝas en la komencoj de la tjurkaj popoloj en la stepoj de Centra Azio antaŭ la adoptado de Islamo, laŭ kiu legenda lupvirino nomata Asena savis kaj kondukis al maliberigitaj turkoj al la libereco.
Ili estis akuzitaj pro murdado de alevoj de Turkio en 1978, en la urbo Maraş. Mehmet Ali Ağca, la turko kiu atencis kontraŭ la papo Johano Paŭlo la 2-a en 1981, estis simpatianto de tiu naciisma organizo.
En 2004, la Grizaj Lupoj sukcese malpermesis la projekciadon en Turkio de la filmo Ararat de Atom Egoyan, pri la armena genocido kontraŭ la armenoj far la otomanaj turkoj.
Islamismo
En ĝiaj komencoj, la Grizaj Lupoj ne estis islamisma movado, sed ĝi proklamis revenon al la tjurkaj originoj en la praaj tempoj kiam ili loĝis en la eŭraziaj stepoj ekster ĉiaj eksterlandaj influoj. La religia parto estis pli malfrue adoptita de la MHP kun la celo gajni pliajn voĉdonojn en la centra parto de la nuna Turkio.
Javorník (distrikto Hodonín)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1370. Antaŭ la 25-a de julio 1997 apartenis al la municipo ankaŭ nun la slovaka domaro U Sabotů.
Saint-Joseph (Reunio)
Saint-Joseph estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ludwig Weniger
Ludwig WENIGER (naskiĝinta la en Środa Śląska, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pedagogo, klasika filologo kaj arĥeologo.
Vivo
Ludwig Weniger frekventis ekde 1850 la gimnazion Paedagogeum ĉe la Mario-konvento magdeburga de kie li iris en 1857 ĉe la berlinan lernejon Friedrichswerdersches Gymnasium. La saman jaron, kiam li pasigis la abiturientan ekzamenon, ekis ankaŭ studoj liaj pri klasika filologio kaj arĥeologio ĉe la Frederiko-Vilhelmo-universitato. Tie li disĉiplis i.a. ĉe la filologoj August Boeckh kaj Moriz Haupt, ĉe la filozofo Friedrich Adolf Trendelenburg, ĉe la freŝbakista profesoro kaj historiisto Theodor Mommsen, kaj antaŭ ĉio ĉe la arĥeologo Eduard Gerhard, kiu fondis en Romo Istituto di Corrispondenza Archeologica, la antaŭulan societon de Germana Arĥeologia Instituto. Al li Weniger ankaŭ dediĉis disertaĵon sian. En la jaro 1863, dum brulis la t.n. Bonna interfilologa kverelo, Weniger iris ĉe la Bonnan universitaton. Tie li aŭskultis prelegojn de la du kontraŭuloj Otto Jahn kaj Friedrich Ritschl, kiuj sukcese separigis la filologian seminarion en du malamikajn sekciojn. Ŝajne anis Weniger en la porritschel-a partio.
József Mihály
MIHÁLY József (pro. miha:j) estis hungara ĵurnalisto, kuracisto, instruisto naskiĝinta en Koloĵvaro la 17-an de majo 1853 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de majo 1927.
Biografio
József Mihály studis en Budapeŝto, poste li estis ĉedoma instruisto dum kvar jaroj ĉe grafo, pli posta princo Miklós Pálffy. De 1879 li instruis en diversaj mezlernejoj de Budapeŝto. De 1882 ĝis 1892 li estis kunlaboranto de gazeto sendependa Egyetértés. Li verkis precipe literaturajn kaj teatrajn kritikojn. De 1891 li estis ano de la publikinstrua komitato de la ĉefurbo. En 1894 li diplomiĝis pri medicino kaj li praktikis ankaŭ tiun. Li estis kuracisto de teatro Vígszínház. Li tradukis multe da teatraĵoj el franca kaj angla lingvoj por teatroj de Budapeŝto.
Ludwig Weniger
Graveco
Esploroj liaj koncentriĝas sur la interpretado de la helena mitologio kaj la religio kaj kultoj de la helenoj. La deduktojn li publikigis ne nur en diversaj jarlibroj lernejaj: oni ilin ankaŭ raportis ĉe Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie (de Wilhelm Heinrich Roscher); por tiu ĉi altvalora manlibro Weniger longe kontribuadis.