cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tramtransporto en Caen (TVR)
Veturiloj
Tiu materialo estis fabrikita de kanada kompanio Bombardier sub nomo Transporto sur Vojo Rezervita (TVR). Ties produktado nun estas ĉesigita de la konstruanto, kio kaŭzas gravan problemon al la reto de Caen, ĉar la 24 vagonaroj ne sufiĉas por la trafiko de la linio ( vojaĝantoj/tage), kio devigas la ekspluatanton samtempe veturigi busojn dum pintaj horoj.
Santa María de los Caballeros
Santa María de los Caballeros [santamaRIa deloskabaLJEros] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Santa María de los Caballeros estas komprenebla etimologie kiel Sankta Maria de la Kavaliroj, kaj alude al la Dipatrino estas en la blazono vazo de blankaj lilioj kiuj simbolas ŝian purecon en la katolika tradicio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Santa María de los Caballeros, Carrascalejo, Navarregadilla, Los Cuartos kaj El Collado. Ĝi okupas totalan areon de 22,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 66 loĝantojn. Ĝi perdis 930 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 78 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun La Horcajada, La Aldehuela, San Lorenzo de Tormes, Aldeanueva de Santa Cruz, Los Llanos de Tormes kaj Santiago de Tormes. La municipo estas karakteriza pro la valo de la rojo Caballeruelo, lime norde per montara areo kiu separas ĝin de la valo de la rivero Tormes, kies plej alta altaĵo estas Cagalutar (1388 m). Tamen la plej alta punkto de la municipo estas en la suda pinto, nome ĉe la montaro Castillejos, ĉe Risco de la Bandera (1570 m). La altitudo de la municipo gamas tial inter 1570 m kaj 1020 m borde de la rojo Caballeruelo. La domaro estas je 1037 msm.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Dietmar Guggenbichler
Dietmar GUGGENBICHLER (naskiĝinta la, mortinta la en Klagenfurt) estis aŭstra privata detektivo. Li famiĝis pro la reserĉoj dum la Lucona-asekurkompanitrompego farita fare de Udo Proksch en 1977.
Vivo
Guggenbichler havis detektivejon en Ferlach, Distrikto Klagenfurt-Land, Aŭstrio. Li okupiĝis pri pluraj skandaloj tuŝantaj eĉ politikistojn. Interalie danke al li la vero pri la sinkigo de la kargoŝipo Lucona en la Hinda Oceano konatiĝis, kio kondukis al la kondamo de Udo Proksch pro sesobla murdo. Ankaŭ ĉe la skandalo ĉirkaŭ la longege daŭrinta konstruo de la nova Ĝenerala malsanulejo (Allgemeines Krankenhaus / AKH) en Vieno (1980) kaj ĉe la komercado duba per armiloj de la firmalo Noricum li faris esplorojn. Krome li komencigis kontrolojn pri eventuala imposta fraŭdo fare de la artisto Hermann Nitsch respektive de ties edzino Rita en 2014. En 2009 Guggenbichler iĝis nesolventa. La saman jaron li denuncis Stefan Petzner, la eksan porparolanto de la partio Bündnis Zukunft Österreich pro nedungo fare de la partio malgraŭ promesoj faritaj ankoraŭ de Jörg Haider.
Groco (nombro)
Groco laŭ PIV estas dekduo da dekduoj, do 12 oble 12, egala al 144. De tiu vorto grocisto estas komercisto, kiu vendas nur po grandaj kvantoj (groco), kaj do ne liveras rekte al ordinara konsumanto.
Bemboj
La bemboj estas unu el la plej grandaj kaj la plej dominanta etno en Zambio en ties nord-, orient- kaj nordokcidentprovinco. La bemboj vidas siajn oroginojn en la historiaj regnoj de la luboj kaj la lundoj en la supera Kongobaseno, la hodiaŭa Katango. La historio de la bemboj estas historia unikaĵo en la evoluo de la tribestra regado en la vasta kaj kulture homogena regiono de Centra Afriko.
Art on Ice
Art on Ice estas svisa glacia revuo de mondfamaj artaj sketistoj kaj de internaciaj muzikistoj kaj kantistoj.
La jara revuo estis en 3 lokoj, en urbo Zuriĥo, Svisujo, Zuriĥo-Oerlikon, proksima flughaveno kun nova tramolinio; en urbo Laŭzano en la Patinoire de Malley kaj en vilaĝo St. Moritz sur glacia lago (St. Moritzersee).
En 1996 oni faris grandan revuon kun muzikistoj kun nomo „Art on Ice“  Arto sur glacio en la tre granda hala stadio (Hallenstadion) en Zuriĥo. Oni povas vidi la revuon en kvar vesperoj fare de cirkaŭ 10,000 personoj.
Oni povis vidi la artajn gesketistojn :
Oni povis audi la muzikistojn:
Art on Ice en Ŝanhajo
Oni montris Art on Ice en Ŝanhajo en 18-a/19-a junio 2011 antaŭ 12 000 spektantoj en la Mercedes-Benz-Areno, 21 millionoj da spektantoj vidis la Art on Ice kun la fama pianisto Lang Lang en ĉina televido  CCTV 5.
József Eötvös
Barono József EÖTVÖS, hungare Eötvös József (naskiĝis en Buda, la 3-an de septembro 1813; mortis en Pest (urbo), la 2-an de februaro 1871) estis hungara verkisto kaj politikisto.
Vivo
Li frekventis gimnazion kaj universitaton en Pest kaj li iĝis advokato. En 1836 li vizitis Germanion, Svislandon, Nederlando, Francion kaj Anglion. En 1838 li verkis romanon „Karthausi”, sed li ankaŭ politikadis. Li estis grava figuro de la tiutempa Hungarujo. En 1848 li estis ano de la unua hungara kabineto, kiel ministro pri edukado kaj religio. Lia politiko estis kompromisema, tial li forlasis Hungarion kaj li revenis en 1853, kie li estis elektita parlamentano en 1861. En 1867 li denove estis ministro pri edukado kaj religio. Li defendis la judojn kaj aliajn minoritatojn.
Li estis prezidanto de Societo Kisfaludy inter 1861-1867. Li estas patro de fizikisto Loránd Eötvös. Li estis entombigita en Ercsi.
Nola (Centr-Afrika Respubliko)
Nola estas la ĉefurbo de Sangha-Mbaéré, ekonomia prefektujo de la Centr-Afrika Respubliko. Ĝi troviĝas ĉe la kunfluejo de la riveroj Kadéï kaj Mambere. La Rivero Sangha kreiĝas ĉi tie pro ĉi tiuj riveroj.
Historio
Je la 28a de marto 2013, la militantoj de Séléka venkis Nola-n. Je la 12a de februaro 2014, kontraũ-balakaj militantoj venkis la urbeton. Ili mortigis 17 islamanojn kaj pluvivantoj fuĝis al Kameruno. Je septembro 2016 oni deklaris, ke Nola ne plu havis ribelajn grupojn.
(16928) 1998 FF70
(16928) 1998 FF70 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kopta kalendaro
La Kopta kalendaro, nomita ankaŭ Aleksandria kalendaro, estas uzata de la Kopta Ortodoksa Eklezio kaj ankaŭ de Etiopio kiel ties oficiala kalendaro (kun diferencaj nomoj). Tiu kalendaro estis bazita sur la antikva Egipta kalendaro. Por eviti la kalendaran malrapidiĝon de tiu lasta, oni enkondukis reformon de la antikva Egipta kalendaro en epoko de Ptolemeo la 3-a (Dekreto de Kanopo, en 238 a.K.) kiu konsistis en la kalendara enŝovo de sesa tago ĉiun kvaran jaron. Tamen, tiu reformo estis kontraŭata de la Egiptaj pastroj, kaj la ideo ne estis adoptita ĝis 25 a.K, kiam la romia imperiestro Aŭgusto Cezaro formale reformis la kalendaron de Egipto, kunordigante ĝin kun la ĵus enkondukita Julia kalendaro. Por distingi ĝin el la antikva Egipta kalendaro, kiu restis uzata de kelkaj astronomoj ĝis la Mezepoko, tiu reformita kalendaro estas konata kiel Kopta kalendaro. Ties jaroj kaj monatoj koincidas kun tiuj de la Etiopia kalendaro sed havas diferencajn nombrojn kaj nomojn.
Saléchan - Siradan (stacidomo)
Saléchan - Siradan estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saléchan, apud Siradan, en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Montréjeau-Gourdan-Polignan - Luchon (668000).
Leĝo de Faraday
Kiam oni pasas elektran kurenton tra iu interfaco metalo/elektrolito, okazas kemiaj reakcioj de oksidiĝo aŭ reduktiĝo, en kiuj la metalo povas aŭ ne partopreni. Ekzemple, kiam la pozitiva elektra kurento pasas tra iu interfaco de metala arĝenta elektrolito mergita en solvaĵo de arĝenta salo, elektronoj fluas tra la interfaco kontraŭdirekte al la kurento kaj samtempe jonoj de arĝento fluas direkte al la interno de la solvaĵo, okazigante la jenan reakcion:
Ag > Ag(+) + e(-) [1]
Ekzistas aliaj eblecoj. Tio estas la situacio de elektrodo, kiu ne partoprenas de la reakcio. Ekzemple, en plateno aŭ karbono mergitaj en ferikaj jonoj, okazas la jena reakcio:
Fe(3+) > Fe (2+) + e(-)
La konkludo de tiuj prezentitaj ekzemploj povas esti resumita jene: "la kurenta fluo de metala al elektrolita konduktilo, aŭ inverse, estas ĉiam akompanata de iu elektrokemia reakcio". Tiu estas la ĝenerala formo de la Leĝo de Faraday.
Kvantece, Michael Faraday ankaŭ proponas sian leĝon jene: "la magnitudo de la kemia efiko, en kemiaj ekvivalentoj, estas tiom ĉe la metala surfaco, kiom ĉe la elektrolita solvaĵo kaj estas determinata de la trapasanta elektrokvanto". Pli eksplicite, oni povas diri, ke unu ekvivalento da elektronoj fluantaj tra la interfaco egalas al gramo-ekvivalento de la speco envolvita dum la elektrolita proceso de oksidado aŭ reduktado. La koresponda ŝargo al tiu ekvivalento da elektronoj estas tradicie konata per la nomo de la aŭtoro de la leĝo (Faraday) kaj korespondas matematike al:
F=Ne \ ,
Do, dum elektrolizo, kiam la kurento estas tenata konstanta, la maso de la envolvita materialo en ĉiuj elektrolitaj procesoj povas esti kalkulata de la jena ekvacio:
kie "I" estas la cirkulanta elektra kurento, dum la tempo "t"; oni do ankaŭ skribas tiun leĝon per la trapasanta elektrokvanto Q=I.t:
m=Eq.Q/F \.
"Eq" estas la gramo-ekvivalento de la speco envolvita dum elektrolita proceso:
Eq=M/n \ , kie "M" estas la molara maso, kaj "n" estas la nombro da elektronoj envolvitaj dum la elektrokemia reakcio.
Michael Faraday kompletigis sian leĝon sekve: "la maso de la rezulta apartigita elemento ankaŭ estas proporcia al la atoma maso de la elemento dividita de taŭga entjero."
Claude Goasguen
Claude GOASGUEN (n. la 12-an de marto 1945 en Toulon (Tulono), Var (departemento), mortis en Issy-les-Moulineaux) estis franca politikisto kaj membro de la Nacia Asembleo, kie li reprezentis la urbon Parizon.
Li estis membro de la dekstra politika partio UMP kaj estris dum kelkaj jaroj la UMP-grupon en la Konsilio de Parizo.
Politiktendencoj
Impostaro: Li volas mildigi la imposton pri la grandaj riĉaĵoj.
Israelo: Li prezidas la parlamentan grupon France-Israël (Francio-Isrealo), ek de oktobro 2007. Li subtenis Ariel Ŝaron. Li estas ankaŭ, membro de la grupo de amikeco France-Etats-Unis (Francio-Usono).
Turkio: Li estas kontraŭ eniro de Turkio sine de Eŭropa Unio.
Raoul Pictet
Raoul-Pierre Pictet (1846-1929) estis svisa fizikisto pli konata pro siaj esploroj rilate al gaslikvigoj per uzo de altaj premoj kaj malaltaj temperaturoj. Li ankaŭ plenumis esplorojn en la praktika kampo de la kriogenio, termodinamiko kaj termokemio. Unu el liaj unuaj ideoj estis la kreado de maŝino por produktado de glacio pere de sulfura duoksido kiel likviga substanco.
Tiel kiel li, aliaj sciencistoj tiaj kiaj Louis Paul Cailletet (1832-1913) kaj Michael Faraday jam estis farintaj esplorojn sur tiujn fizikajn kampojn. Li estis lernanto de Charles Adolphe Wurtz en la "Universitato de Sorbono". Raporto datita el la 22-a de decembro 1877 kaj direktita al la "Pariza Akademio de Sciencoj" mencias ke Pikteto, en Ĝenevo, sukcesis likvigi oksigenon sub 320 atmosferoj kaj 140 Celsiaj gradoj sub nulo, kombinitaj kun sulfura duoksido kaj karbona duoksido.
Teococuilco de Marcos Pérez
Teococuilco de Marcos Pérez estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝis Teococuilco de Marcos Pérez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 544.
Raoul Pictet
Post du tagoj, la franca sciencisto Louis Paul Cailletet (1832-1913), pere de malsamaj procezoj, demonstris al la sama Akademio de Sciencoj, ke li sukcesis likvigi la karbonan duoksidon kaj la oksigenon. Li estis konstruinta aparaton kiu permesis al li produkti gutojn da likva oksigeno. Pictet kaj Caillet dividas la krediton kiel la unuaj homoj kiuj likvigis atmosferan gason.
En majo 1893, Pikteto kiu tiam estis profesoro en la "Universitato de Ĝenovo", faris prelegon en la belga "Universitato de Lieĝo", konfirmante sian aliĝon al la spiritualismaj demandoj, kaj li asertis: "Mi estas konsternita tion fari pro la nevenkeblaj logiko de la faktoj." Raoul Pictet ricevis la Medalon Davy en 1878 pro siaj esploroj pri la rezisto de la aero.
Teococuilco de Marcos Pérez
Geografio
Teococuilco de Marcos Pérez apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1237 loĝantojn. El tiuj estis 595 viroj kaj 642 virinoj. La komunumo havas surfacon de 113,55 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1800 metroj super la marnivelo.
Raoul Pictet
Biografio
Li estis nepo de Marc Louis Pictet (31.03.1754 - 26.06.1834) kaj la tria filo de Auguste-Jean-François Pictet (11.06.1804 Dully, Vaud, Svisio - 16.07.1874 Ĝenevo), kiu estis urbestro de Plainplais inter 1862 kaj 1874, kaj lia edzino Julie-Cécile Bock (30.04.1815-16.04.1883). Li komencis siajn unuajn studojn en Ĝenevo kaj baldaŭ li montris sin kiel elstara studanto, kaj tio permesis al li translokiĝi al Parizo. Liaj interesoj pri la kriogenio naskiĝis kiel rezulto de la klopodoj faritaj de lia profesoro pri fiziko Elie-François Wartmann (1817-1886). Tie li gradiĝis en la "Politeknika Lernejo" kaj poste en la Sorbono.
En Parizo, li konatiĝis kun la kemiisto Charles Adolphe Wurtz kiu vekis lian atenton pri la fizikaj proprecoj de la materio. Inter 1867 kaj 1868 li komencas siajn trejnadojn en la "Politeknika Lernejo" de Parizo, poste en la Kolegio de Francio kaj pli malfrue en la Sorbono, kie lia intereso pri termodinamiko plifortiĝis. Estante 23-jara, li konstruis la unuan glaciigan maŝinon, kiu produktadis 15 kilogramojn da glacio ĉiuhore. En 1886, Pikteto loĝis en Berlino, kie li konstruis laboratorion pri fiziko por produktado de malaltaj temperaturoj, kaj kiel entreprenisto li produktis kaj komercis la unuajn fridigajn maŝinojn.
Teococuilco de Marcos Pérez
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1079 indiĝenoj. El tiuj 898 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 898 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Raoul Pictet
Pikteo en Egiptio
Post garantii sian unuan patenton, en 1869, li iris al Egiptio kiel sekretario de Gustave Revilliod (1817-1890) por la inaŭguro de la Sueza Kanalo. Tie li ekkontaktis la lokajn aŭtoritatulojn ĉar li planis krei glacifabrikon en tiu lando kun tiel varmaj someroj. Post iom da restado en Svisio, li reiris en 1871 kaj estis nomumita profesoro pri fiziko kaj mekaniko en la Universitato de Kairo. La fizikisto estis nur 26-jara sed li ĉarmigis la paŝaon Ali Pacha Moubarak (1823-1893).
Teococuilco de Marcos Pérez
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Raoul Pictet
Pikteo en Egiptio
En 1873, li estis komisiita de la kedivo rilate al la reorganizado de la tuta scienca edukado de la lando. Paralele, li projekcias, fabrikas kaj vendas modelojn je glacimaŝinoj por la egipta registaro kaj komencas larĝajn projektojn pri konstruado. Li administris, kiel prikonstrua inĝeniero, instalaĵojn kie laboradis pli ol 2 mil funkciuloj. Post iom da tempo, Pikteto decidas reveni al Ĝenevo, fizike laca pro la egipta klimato, kaj psikologie pro kelkaj intrigoj kaj neplenumitaj promesoj.
Reveno al Svisio
Reveninte al Svisio, en 1875, li edziĝis al Hélène Adeline Roget (13.06.1853-13.11;1925). El tiu unuiĝo naskiĝis sep infanoj, nome Thérèse (1876-1965), Violette (1877-1974), Marguerite (1879-1975), Jeanne (1881-1913), Marie-Julie (1885-1947), Jean-Raoul (1887-1966) kaj Alice (1894-1899). Per la helpo de Guillaume-Henri Dufour li fondis praktikan lernejon en Ĝenevo. Sur tiu agadkampo, li klopodas akordigi la superan teorian konadon kun la industria praktiko, ĝis tiam instruitan nur en apartaj filioj. Li enamiĝis pri hidrodinamiko kaj plenumis kelkajn eksperimentojn per rapidaj boatoj sur la lago Lemano, en 1882.
Likvigo de oksigeno
En la 22-a de decembro 1877, la "Pariza Akademio de Sciencoj" ricevis telegramon senditan de Raulo Pikteto, indikante lian sukceson en la likvigo de la oksigeno sub 320 atmosfero kaj per kombinita uzo de sulfida acido kaj karbona duoksido kun temperaturo 140 Celsiaj gradoj sub nulo. Ĉi tiu anonco koincidis kun tiu de Louis Paul Cailletet kiu ankaŭ sukcesis likvigi oksigenon per alia procezo. Al la du sciencistoj nuntempe oni atribuas la meritojn pri tiu malkovro, kvankam la datoj estas tre proksimaj.
Verdire, la procezoj estis malsamaj. Ĉe Cailletet la likvigo estis mekanika: tio estas, la subita ekspansio de la gaso kaj la kunpremo estas farataj per helpo de presilo, dum en la procezo de Pikteto oni uzas kemian kundensiĝon sekvatan per premo kaj malaltigo de temperaturo. Tiu metodo estas konata kiel "kaskada" aŭ per "sinsekvaj cikloj". Dank'al agado de la sulfita acido, li estigas malaltigon de temperaturo. Plian falon de temperaturo estas produktata per agado de la karbona duoksido aŭ dunitrogena oksido ankaŭ konata kiel ridgaso.
La fina paŝo estas produkti oksigenon en fermita ujo kontakte kun karbonata acido solidigita. Per ĉi-malkovro Pikteto iĝis konata en la tuta Eŭropo. Li eĉ estis omaĝita per la medalo de la Legio de honoro, la granda Medalo Davy kaj alia ormedalo dum la Pariza Ekspozicio, en 1878. En la sekva jaro la "Ŝtata Konsilantaro" aljuĝis al li la katedron pri industria fiziko en la "Universitato de Ĝenevo". Tiuepoke la fizikisto, estante 33-jara, plenumis kurson je sep horoj ĉiujsemajne kaj ricevis 4500 francaj frankojn ĉiujare.
Industria dramo
Kvankam li estis brila sciencisto, Pikteto ne havis la saman sukceson en la komerco. Tuj kiam li revenis el Egiptio, li prezentis plurajn patentojn pri glacimaŝinoj en Francio kaj Britio. La patento ankoraŭ ekzistis nek en Svisio nek en Germanio. En 1875, li kreis, kune kun sia amiko Théodore Turrettini (1845-1916) kaj la bankisto (kaj lia bopatro) Louis Elisée Roget (27.08.1822-07.12.1877), entreprenon kun partnereco "Raoul Pictet & Cie". La kompanio rapide ekkreskis, iĝis konata, kaj vendis sennombrajn maŝinojn inklude de tiu, kiu en 1876, provizis la unuan artefaritan glitkurejon por sketado, en Chelsea.
Ekde tiu jaro, la entrepreno iĝas societo per akcia partopreno kun la rajto ekspluati la patentojn de Pikteto. Turretini kaj Roget plu partoprenas en la konsilantaro dum Raoul ne plu estas la inĝeniero de la kompanio, aĉetita en 1880 de grupo prezidita de la barono Oscar de Watteville (01.06.1824-04.05.1901). La barono prenas la nomon de la industria kompanio "Raoul Pictet & Cie" kaj translokigas ĝin en Parizon, dum la instalaĵoj produktantaj sulfuran duoksidon, necesan por la frostigan procezon, restas en Margencel, apud Thonon.
Nacia Ekspozicio
Post kelkaj monatoj li foriras al Germanio kune kun sia familio, kie li estis dungita de la entrepreno "Rudloff-Grübs" al kiu li cedis siajn patentojn. Tie li fondis, per sindona rekompenco kiun li ricevis per ekspluatado de la glacimaŝinoj, la "Instituton Raoul Pictet", kies celo estas la ekspluato de larĝaskala likvigo kaj la fiziko-kemiaj efikoj de la tre malaltaj temperaturoj.
En 1896, li revenas al Ĝenevo por partopreni en la "Nacia Ekspozicio", kiu okazis en Ĝenevo, kaj tiucele li konstruigis pavilonon dividitan en tri partojn: nome, unu amfiteatro por konferencoj, unu ĉambro por la maŝinaro, kie lia publiko povas admiri liajn fridmaŝinojn kaj balkono por vendi la malsamajn glaciaĵojn produktitajn de liaj maŝinoj. En la fino de la ekspozicio, la pavilono estis translokigita al Frajburgo por transformiĝi en gimnastiko-ĉambro.
Dua edziĝo
Post la ekspozicio, li restas en Ĝenevo kaj verkas plurajn librojn, inklude de "Essai de philosophie scientifique" ("Eseo pri scienca filozofio"), kiu neniam estis publikigita, krom "Kritika studo pri materialismo kaj spiritualismo per la eksperimenta fiziko", per kiu li konkludas siajn konceptojn pri filozofio kaj scienco. Intertempe, lia komerco kolapsas, kiel konfirmas la procezo, kiun li perdis en Torino, en 1909, pro vendo de procedo de oksigenfabrikado kiu ne funkciis.
Alia "Instituto Raoul Pictet", fondita en 1904, al kiu Raoul cedis plurajn patentojn pri fabrikado, same troviĝas enmergiĝita en procesoj, kiuj ankaŭ fiaskis en 1911. El sia dua edziĝo kun Louise-Dorothée Reiche (06.12.1874-01.08.1940), li havis kvin infanojn: Adda Marie (1901-1998), Raoul-Pierre (1903-1921), Théodore François (1905-1970), Paul Jacques (1908-1991), kaj Susanne Cécile (1909-2003). En 1913, li translokiĝis al Parizo kie li mortis en 1929. Bronza busto estis skulptita post lia morto kaj sidas en la "Universitato de Ĝenevo".
NGC 3135
NGC 3135 (aliaj indikoj — UGC 5486, MCG 8-19-7, ZWG 240.15, KUG 1007+461, PGC 29646) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Endoterma reakcio
Endoterma estas nomata kemia reakcio, dum kiu necesas alporti energion. La kontraŭo estas la ekzoterma reakcio. Dum la endoterma reakcio la tiel nomata rekacientalpio  estas pozitiva. La entalpio H estas la sumo de la interna energio de la sistemo kaj de la produto de ĝia premo kaj volumeno. Ĝi estas la enhavo de varmo ĉe konstanta premo. Sekve dum endoterma reakcio energio estas enprenata energio en formo de varmo el la ĉirkauo. Se oni nomas\Delta H la diferencon de la entalpioj de la finaj (H_2) kaj komencaj H_1 substancoj,  t.e. la sorbita energio, por endotermaj reakcioj validas:.
Sinsekvo de la reakcio
Por ebligi endoterman reakcion, necesas ke ĝi estu favorigita pro la pligrandiĝo de la entropio kaj sekve havu liberan entalpion. Tial endotermaj reakcioj okazas ofte ĉe altaj temperaturoj. Tio montriĝas ekzemple en la ekvilibro de Boudouard, dum kiu ĉe altaj temperaturoj okazas la reakcio kiu estiĝas karbonan unuoksidon. Ekzemplo: Se oni aldonas vaporon al ardanta koakso okazas endoterma reakcio:.
Maĝapahito
Maĝapahito, Majapahit ([mədʒəpaɪt]) estis java hinduism-budhisma marhegemonia imperio en Sudorienta Azio, baze sur la insulo Javo (parto de la nuntempa Indonezio), kiu ekzistis el 1293 ĝis ĉirkaŭ 1527. Maĝapahito atingis sian glorpinton dum la epoko de Hajam Vuruk, kies regado el 1350 ĝis 1389 estis markita de la konkeroj kiuj etendiĝis tra Sudorienta Azio. Liaj atingoj estis atribuitaj ankaŭ al lia ĉefministro, Gaĝah Mada. Laŭ la eŭlogia verko Nagarakretagama (Desawarñana) verkita en 1365, Maĝapahito estis imperio de 98 impostopagantoj, etende el Sumatro ĝis Nov-Gvineo; konsistanta el areoj de nuntempaj Indonezio, Singapuro, Malajzio, Brunejo, suda Tajlando, Orienta Timoro, sudokcidentaj Filipinoj (partikulare la Sulua Arkipelago), kvankam la kerno de la influsfero de Maĝapahito estas ankoraŭ celo de debato inter historiistoj. Maĝapahito estis unu el la lastaj gravaj hinduaj imperioj de la mondoregiono kaj estas konsiderita unu el la plej grandaj kaj el la plej povegaj imperioj en la historio de Indonezio kaj de Sudorienta Azio, vidita kiel antaŭaĵo de la nuntempaj landlimoj de Indonezio. Ties influo etendiĝis trans la teritorio de la nuntempa Indonezio kaj ankaŭ tio estis celo de multaj studoj.
Riedern GL
Pri la komunumo
Riedern estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 720 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Riedern integriĝis kadre de la glarusa komunumreformo al la nova komunumo Glaruso.
Geografio
Riedern situas ĉe la elirejo de la valo Klöntal ĉe la bordo de la rivero Löntsch, elfluanto de la Lago de Klöntal kaj alfluanto de Linth. Kun teritorio de nur 1,51 km² la komunumo laŭ areo estis antaŭ la komunumreformo la plej malgranda komunumo de la kantono.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Riedern limas en nordo al Netstal kaj en sudo al la kantonĉefkomunumo Glaruso.
Trafiko
La komunumo Riedern situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la buslinio de Mollis tra Näfels kaj Netstal al Glaruso.
Historio
La unua dokumenta mencio de Riedern datiĝas de la 5-a de februaro 1372 kiel Turserron sed ankaŭ jam kiel Riedern.
Riedern fariĝis memstara komunumo en la jaro 1630 per disiĝo de la komunumo Glaruso.
Dum la koalicia milito inter Aŭstrio kaj Francio la trupoj de la rusa generalo Aleksandr Suvorov antaŭ sia retiriĝo trans la Panikso-Pasejo la 2-an ĝis la 4-a de februaro 1799 restadis en Riedern. Ĉe la Klöntaler-Strato videblas la Suvorov-Domo, kie dum sia restado la generalo havis sian komandejon.
Kadre de la glarusa komunumreformo kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Ennenda, Netstal kaj Riedern estis integritaj al la komunumo Glaruso, kiu per tiu kuniĝo atingas urban grandecon.
Heinrich Friedrich Karl vom und zum Stein
Heinrich Friedrich Karl Reichsfreiherr vom und zum Stein (naskiĝinta en la 25-a de oktobro 1757 en Nassau (Lahn), mortinta en la 29-a de junio 1831 en Cappenberg) estis prusa oficisto kaj reformanto administracia.
Vivo
Stein studis jursciencojn ĉe la Universitato de Göttingen kaj ekoficistis en la 1780-a jaro. Lia kariero en la administrado de la okcidentaj prusaj provincoj estis rapida: en 1784 li iĝis direktoro de la vestfalaj minejoficoj, en 1788 estro de la Milita kaj domena ĉambro de Kleve kaj Mark, en 1786 Supera prezidanto de la Rejn-prusaj ĉambroj kaj en 1803 Supera ĉambra prezidanto de Münster kaj Hamm. En 1804 li nomumitis ministro pri ekonomio kaj financoj.
Stein relative sukcese intencis materiale taŭigigi Prusion por batalado kun Napoleono Bonaparte, per reformoj financaj kaj ekonomiaj. Sed li fiaskis proponante reformi la registaran sistemon: anstataŭigi reĝan kabinetregistaron per registaro kiun konsistigus plene respondantaj ministroj. La al li ofertita ministerio pri eksteraj aferoj li rifuzis kiel signo de malŝato de la kabinetsistemo. En la 3.1.1807 li maldungitis fare de reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a.
Sekve Stein retiriĝis sur siajn bienojn en Nassau por verki la Memorandon de Nassau pri administraciaj reformoj. La plej grava punkto el ĝi estis la postulo doni al la komunumoj kaj provincoj (kaj implicite al la tuta civitanaro) pli multon da memstareco. En septembro 1807 Stein vokitis denove kiel gvidanta ministro - laŭ rekomendo de Napoleono kaj la barono Karl August von Hardenberg. Stein tuj komencis reformpaŝojn fundamentajn: en oktobro 1807 aboliciitis la kamparana heredservuteco en Prusio kaj en 1808 la urboj ekrajtis organizi sin mem. La malnovstila kabineta registaro anstataŭigitis per moderna formita de ministroj.
Batalo kontraŭ Napoleono
En la 24.11.1808 Stein libervole demisiis. Lia malamika sinteno je Franclando provikis konflikton kun Napleono. Stein iris ekzilen, unue en Aŭstrion. En 1812 la rusa caro Aleksandro la 1-a venigis lin. Post la malvenko de Napoleono en Rusio Stein persvadis la caron en 1812 startigi kontraŭatakon. Je la komenco de 1813 li konvinkis - komisiite de la cara moŝto - orientprusajn nobelojn ribeli kontraŭ la franca tirano. Poste li peris prus-rusan aliancon kontraŭnapoleonan.
Sen oficiala misio Stein partoprenis la Vienan kongreson en 1814 kiel konsilisto de la caro: tie li nesukcese engaĝiĝis por fortan germanan federacian ŝtataron kaj por eviti refortigon de la malnovaj strukturoj.
Konsilio de Parizo
La konsilio de Parizo (france conseil de Paris) estas la municipa konsilio de Parizo. Ĝi havas samtempe la povojn de municipa konsilio kaj tiujn de ĝenerala konsilio, ĉar Parizo estas samtempe komunumo kaj departemento ekde la leĝo de la 10-a de julio 1964 pri la reorganizado de Francilio.
La urbestro de Parizo prezidas la konsilion.
5579 Uhlherr
5579 Uhlherr estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la inĝenieron H. Ralph Uhlherr, fonditon de la uzino Siemens en Melburno. Kolektadanto de tektitoj, Uhlherr zorge mapis la situejojn de aŭstralitoj, tio, kio pli malfrue helpis kialigi la malkongruon inter la ŝajna stratigrafia freŝdateco de tiuj tektikoj kaj ilia aĝo de la meza plejstoceno akirita per diversaj aliaj tempomezuraj metodoj.
Briza media
Briza media, esperante meza brizo, estas specio de poacoj el la subfamilio de Pooideae.
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝi havas malgrandajn rizomojn. Ĝi altas 15-40 cm. Spiketoj estas larĝaj.
Ekologio
Ĝi vivas en sekaj herbejoj.
Disvastiĝo
La specio devenas de la Malnov-Arkta ekozono.
Elektitaj Noveloj (Turgenev)
Elektitaj Noveloj estas novelaro verkita de Ivan Turgenev, el la rusa tradukita fare de Alexandra Mexin. La 81-paĝa libreto estas eldonita en la jaro 1923 kiel numero 3 de la serio "Internacia Mondliteraturo" ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko.
Dufenilkarbamoila klorido
Dufenilkarbamoila klorido aŭ dufenilkarbamoila klorido estas reakciilo por transdoni dufenilcarbamoila-grupon al alkoholaj aŭ fenolaj hidroksilgrupoj formantaj dufenilkarbamatojn, kutime havante farmakologiajn aŭ pesticidajn agadojn. Pro ĝia alta tokseco kaj ĝiaj karcinogenaj trajtoj montritaj en bestaj eksperimentoj kaj supozeble ankaŭ en homoj, dufenilcarbamoila klorido povas nur esti uzata sub severaj sekurecaj antaŭzorgoj. Ĝi estas blanka, flaveca aŭ malhelverda solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dufenilkarbamoila klorido posedas 13 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 1 kloratomon, 1 oksigenatomon kaj 1 nitrogenatomon. Dufenilkarbamoila klorido uzatas kiel pesticido kaj en kemiaj sintezoj.
(157471) 2005 AX71
(157471) 2005 AX71 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Stacio Kawachi-Kosaka
Stacio Kawachi-Kosaka (japane: 河内小阪駅 [Kaŭaĉi-Kosaka-eki], angle: Kawachi-Kosaka Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
Château-Voué
Château-Voué estas komunumo en nordorienta Francio en regiono Loreno kaj en departemento Moselle.
Geografio
Château-Voué situas 36 kilometroj nordeste de Nancio en la natura regiona parko de Loreno. La komunumo enhavas la vilaĝeton Dédeling kaj la lageton de Wuisse. Obreck ueste, Sotzeling norde kaj Wuisse oste estas giaj najbaraj komunumoj.
Historio
La unua skriba mencio de Château-Voué datiĝas el 966 kiel villa Castellum. La nuna preĝejo datiĝas de 1721 (Sankta Marteno). La kastelo apartenas tute al la familio Hunolstein de 1599 ĝis la franca revolucio. En 1981 Dédeling estis kunigita kun Château-Voué.
Famuloj
Jean-pierre Chalot naskiĝis en Château-Voué la 1-an de oktobro 1766. Li iĝis katolika pastro. Oni mortigis lin per gilotino la 17-an de aprilo 1794.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 4 voĉdonojn (7,55 %).
Lerchenfeld
La loknomo Lerchenfeld (germane: "alaŭda kampo") estas inter alie
11282 Hanakusa
11282 Hanakusa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kiyotaka Hanakusa, direktoro de la Observatorio Seiwa Kogen de 1995, erudiciulo kaj popularigisto pri astronomio en gubernio Kumamoto.
Itapipoca
Itapipoca [itapipoka] estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Cearao.
Ĉirkaŭfosaĵo
La plej grava celo de ĉirkaŭfosaĵo estis preventi ke la malamiko povis proksimiĝi al la kastelo por, kun eskaloj, ŝturmi ĝin.
Itapipoca
Geografio
Itapipoca situas en la nordorienta parto de la lando. Fortalezo troviĝas 130, Teresina 400, São Luís 532, Natalo (Brazilo) 547, Recife 724, Maceió 808, Belém 1015, Salvador de Bahio 1061, Braziljo 1643, Goiânia 1807, Belo Horizonte 1886, Nova Iguaçu 2182, Rio-de-Ĵanejro 2193, Manaus 2270, Campinas 2304, Guarulhos 2343, San-Paŭlo (urbo) 2353, Campo Grande 2491, Curitiba 2648, Porto Alegre 3194 km.
Historio
En tiu loko diversaj indiĝenaj grupoj loĝis antaŭ alveno de la portugaloj. La koloniado komenciĝis nur en la 17-a jarcento. Oni okupiĝis pri brutoj kaj kotonoj. La loknomoj komence estis São José, Vila Velha, Imperatriz, ekde 1889 Itapipoca. Ĝi estis fondita en 1823, la municipo formiĝis en 1915.
Ekonomio
En la municipo Itapipoca ĉe la marbordo oni okupiĝas pri turismo, fiŝoj, diversaj fruktoj, pli interne oni produktas kotonojn, maizojn, fabojn, bananojn, kafojn, ricinojn, legomojn, mielojn, vaksojn, laktojn, fromaĝojn, ledojn kaj brutojn. En la urbego oni produktas ŝuojn kaj prilaboraj manĝaĵojn, nutraĵojn. La turismo estas grava pro naturaj, arkeologiaj kaj arkitekturaj altiroj.
Klimato
La municipo estas konata kiel "urbo de la tri klimatoj" pro la marbordo, ebenaĵo kaj montoj. Itapipoca situas en tropika zono. Jare pluvas po 1130 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter januaro kaj majo.
Famuloj
En Itapipoca naskiĝis politikisto Tiririca.
6-a de februaro
La 6-a de februaro estas la 37-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 328 tagoj restas (329 en superjaroj).
Tagoj de semajno
La 6-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
NGC 3136
NGC 3136 (aliaj indikoj — ESO 92-8, PGC 29311) estas galaksio en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Versioj de la Biblio
Ĉi tie oni listigas iujn el la precipaj versioj (mallongigoj: BH (hebrea Biblio), DK (duakanonaj libroj], NT [Nova Testamento):
Antikvaj versioj
Pentateŭko de Samarianoj (Torao kaj Josuo). Fiksita en la 4-a jarcento a.K.. Ne temas, proprasence, pri traduko ĉar ĝi estas hebrelingve skribita, sed rimarke diferencas el la kanona masora teksto.
Arameaj-siriaj (Malnova Testamento)
Siriaj versioj de la Biblio:
Modernaj versioj
Nuntempe, laŭ la datenoj de 2009 liveritaj de Alianco Biblia Universala (ABU), la Biblio estas integre aŭ parte tradukita en 2.508 lingvoj. La precipaj lingvoj en la mondo kalkuliĝas ĉirkaŭ 3.000, sed en tute, laŭ kuranta opinio, ili sumas je 6.700. Ĉiam en 2009 “ABU” estas koordinanta la tradukojn al pluaj 500 lingvoj.
Jen informoj pri tradukoj al iuj modernaj lingvoj:
Azerlingvaj versioj
La unua traduko al la azera lingvo de Mirza Farrukh kaj Feliks Zaręnba koncernis la evangelion laŭ Sankta Mateo en1842. La tuta Malnova kaj Nova Testamentoj publikiĝis en 1878.
Itallingvaj versioj
La plej antikvaj italigitaj tekstoj, manuskriptaj kaj partaj, de la Biblio, en Italio, vidis la lumon jam dum la 13-a jarcento. resitajn. Tiu Biblio estas la oficiala biblia teksto de la protestantaj komunumoj en Italio.
Franclingvaj versioj
La plej antikvaj tradukoj de iuj libroj (Psalmoj, Apokalipso, Reĝoj) en arkaika franca lingvo ekaperis jam en 7-a jarcento.
Hispanlingvaj versioj
Nombraj estas la versioj de la Biblio hispanlingvaj. La precipaj:
Anglalingvaj versioj
Estas ĉirkaŭ 450 partaj aŭ kompletaj la eldonoj de la bibliaj libroj antaŭ la invento de la presarto. Ĉiuj tiuj tradukoj, tiel liberaj ke ofte ili limiĝis al farafrazoj. baziĝis sur la latino de la Vulgato.
Aliaj modernaj lingvoj
Tradukoj de la Biblio al modernaj lingvoj eŭropaj rimarkindas en ĉiuj lingvoj kaj ofte ili estis bazitaj sur la Vulgato kaj ofte estis influaj en la formiĝo kaj stabiliĝo de la respektivaj lingvoj. Kiel okazis, ekzemple por la Kroata, afrikansa, ĉeĥa, kataluna (la unua en 1478), portugala...
Se la statistikoj konas tradukojn al pli ol 2.355 lingvoj, nun la diveraj kristanaj konfesioj celas atingi aliajn plurmilojn. Esperanta lingvo. En tiu, kiu estas unu el la internaciaj lingvoj, la Biblio, precize la Malnova Testamento, estis tradukitaj iniciate de la sama iniciatinto de la lingvo, nome L.L. Zamenhof. La Nova Testamento estis esperantigita en 1910. La Londona Biblio de 2003 entenas la tutan Biblion inkluzive de la Dua-kanonaj libroj ĉeestaj en la Vulgato. La eldono kaj esperantigo de tiuj lastaj estis verko de esperantista intelektulo Gerrit Berveling
Siradan
Siradan estas franca situanta en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Siradanais.
Amila oksalato
Amila oksalato aŭ C12H22O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj amila alkoholo. Amila oksalato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Dikinsona falko
La Dikinsona falko (Falco dickinsoni) estas malgranda rabobirdo apartenanta al la genro Falco de la falka familio de Falkedoj. Ĝi estas indiĝena de suda kaj orienta Afriko kaj ties nomo estas omaĝo al John Dickinson, angla fizikisto kaj misiisto kiu kolektis la tipan specimenon. Ĝi estas konata ankaŭ kiel Blankapuga turfalko. Ties plej proksimaj parencoj estas la Ardezgriza turfalko kaj la Striventra turfalko kaj la tri estis foje lokigitaj en la subgenro Dissodectes.
Aspekto
Ĝi estas kutime silentema sed havas altatonan alarmon kaj kontaktalvokon. Ĉe nesto, milda, miaŭa alvoko allogas junulojn al manĝo.
Habitato kaj teritorio
Ties teritorioj kovras plej parton de Mozambiko, Zimbabvo, Zambio kaj Malavio kun nordorienta Sudafriko (ĉefe en Nacia Parko Kruger), norda Bocvano, nordorienta Namibio, orienta Angolo, suda Demokratia Respubliko Kongo kaj partoj de Tanzanio. Ĝi estas foja vizitanto en Kenjo. La totala teritorio estas ĉirkaŭ 3.4 milionoj de km2. Ĝi estas ĝenerale malabunda sed ĝi estas pli komuna en kelkaj areoj kiaj la insuloj de Zanzibaro kaj Pembo. Perdo de palmoj estas ebla minaco al la specio.
Kutimaro
Ĝi kutime ĉasas el ripozejo kaj nur foje ŝvebas. Grandaj insektoj kiaj akridoj formas la kernon de la dieto. Ili manĝas ankaŭ lacertojn kaj amfibiojn kaj foje birdojn, vespertojn, rodulojn kaj serpentojn. Ĝi estas foje allogita al herbincendioj kie ĝi predas elflugantajn insektojn kaj aliajn predojn.
Santa María del Berrocal
Santa María del Berrocal [santamaRIa delberoKAL] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Santa María del Berrocal estas komprenebla etimologie kiel Sankta Maria de la Rokaro, alude al la hegemonia pejzaĝo per loknomo kaj pejzeĝnomo "berrocal" kiu estas tre ofta en Hispanio.
Dikinsona falko
Kutimaro
La reprodukta sezono daŭras el julio al oktobro en Tanzanio kaj el septembro al decembro pli sude. La nesto estas simpla skrapaĵo sen uzita materialo. Ĝi estas situa 2 al 18 m supergrunde en pinto de mortinta palmo aŭ en truo de baobabo. Foje ili uzas malnovan neston de Martelbirdo. La ino demetas 1 al 4 ovojn. Ili estas kremokoloraj kun ruĝecbrunaj markoj kaj estas kovataj de la ino dum almenaŭ 30 tagoj. La elnestiĝo de junuloj okazas proksimume post 33 al 35 tagoj.
Santa María del Berrocal
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj Santa María del Berrocal, Navahermosa de Corneja kaj Valdemolinos je po 2 km el la unua; ĝi okupas totalan areon de 28,34 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 373 loĝantojn. Ĝi perdis 330 loĝantojn el 1991 (je la kreo de la municipo) pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 73 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Hana Mandlíková
Hana MANDLÍKOVÁ (naskiĝis la 19-an de februaro 1962, en Prago, Ĉeĥoslovakio) estas iama profesia tenis-ludisto de Ĉeĥio. Dum sia kariero, ŝi gajnis kvar unuopaĵajn titolojn, du ĉe la Aŭstralia Malferma Ĉampionado, unu ĉe Roland Garros, kaj unu ĉe la Usona Malferma Ĉampionado, la sola granda ŝlemo kiun li ne povis ricevi estis la Wimbledon. Post suferado de pluraj vundoj kaj ankaŭ pro manko de konfido, Mandlíková retiriĝis de profesia teniso ĉe relative juna aĝo de 28 jaroj.
Santa María del Berrocal
Geografio
Ĝi limas kun la provinco Salamanko. Trafluas la municipon la riveroj Corneja kaj Tormes.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis flora teksindustrio kaj rilata komercado.
28654 Davidcaine
28654 Davidcaine estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de David Caine, kiu mentoris unu finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la  Ann Arbor-Huron High School de Arbaro de Ana (Miĉigano).
Marianne Vermaas
Marianne Hubertina VERMAAS (naskiĝis la 23-an de septembro 1911 en Roterdamo, mortis la 23-an de septembro 1991 en Roterdamo) estis iama direktorino de la Centra Oficejo de la Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj honora membro de UEA.
UEA-aktivado
En 1953 Vermaas fariĝis komitatano de UEA, en septembro 1955 ŝi fariĝis administranto (ekde 1956: direktorino) de UEA. La Centra Oficejo de UEA translokiĝis en oktobro al Roterdamo, ĉar ŝi loĝis en tiu urbo, Nieuwe Binnenweg 70. Ŝi restis en tiu ofico ĝis 1968, kiam ŝi rezignis ĉar la tasko fariĝis tro granda por ŝi, pro la kreskado de UEA kaj ĝiaj taskoj. En tiu jaro ŝi fariĝis administranto de Institucio Hodler '68, kio ŝi restis ĝis 1976.
Bulgara Olimpika Komitato
La Bulgara Olimpika Komitato (Български олимпийски комитет) estas senprofita organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato de Bulgario kaj kiel loka reprezentanto de la Internacia Olimpika Komitato. Ĝi estis fondita la 30-an de marto 1923 (okaze de la unua partopreno de Bulgario al la Olimpikoj). La komitato provizore malaktiviĝis inter 1944 kaj 1952 kaj ekde la reaktiviĝo seninterrompe reprezentis la landon en olimpikaj institucioj, kaj la komunisman satelitoŝtaton de Sovetunio kaj la postkomunisman ŝtaton ekde 1990.
Giovanni Antonio Scopoli
Conte Giovanni Antonio Scopoli, ankaŭ Johann Anton Scopoli (n. 13-an de junio 1723 en Cavalese, Tirolo; m. 8-an de majo 1788 en Pavia) estis aŭstra kuracisto kaj naturesploristo.
Li vivis en la Habsburga Imperio, sed agadis ankaŭ en aliaj landoj. Li vizitis mezlernejon en Hall, poste en Trento. Li studis en Innsbruck kaj diplomiĝis en 1743 (20-jara) pri kuracado. Post tio li praktikis en Trento, Venecio, Seckau.
Li kuracis en kortega servo en Idrija kiel kuracisto en la plumbominejoj. Ekde 1763 instruis en la loka minada-fandada lernejo kaj verkis latine (laŭ la tieaj spertoj: De Hydrargyro Idriensi tentamina physico-chymico-medica.).
Ekde 1769 instruis li kiel profesoro pri mineralogio kaj metalurgio en la minada Akademio de Selmec. Ekde 1777 li laboris en la Universitato de Pavia, kie ĝis lia morto instruis kemion kaj biologion.
La alkaloido skopolamino memorigas pri li. Post sia ennobeligo, Karolo Lineo plue instruis kaj verkis. Lia reputacio estis etenda tra la tuta mondo, kaj li korespondis kun multaj diversaj homoj. Ekzemple, la carino Katerina la 2-a de Rusio sendis al li semojn el sia lando. Li korespondis ankaŭ kun Giovanni Antonio Scopoli, "la Lineo de la Aŭstria Imperio", kiu estis tiam doktoro kaj botanikisto en Idrija, Duklando de Karniolo (nune en Slovenio). Scopoli komunikis ĉiujn siajn trovojn kaj priskribojn (ekzemple de proteo kaj de gliro, nome du malgrandaj animaloj ĝis tiam nekonatajn de Lineo). Lineo ege respektis lin kaj montris grandan intereson en lia verko. Li nomigis genron de solanacoj, Scopolia, fonto de la skopolamino, laŭ lia nomo. Pro la granda distanco, ili neniam renkontis.
En la botanikaj verkoj, oni mencias la de li priskribitajn plantojn kun Scop..
Tapilula
Tapilula estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tapilula. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07091.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9934 loĝantojn. El tiuj estis 4899 viroj kaj 5035 virinoj. La komunumo havas surfacon de 127 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 780 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5 951 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4 412 personoj, do 74 % el ĉiuj, scipovis legi kaj skribi, kaj 1 533 personoj respektive 26 % estis analfabetoj.
10349 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1094 personoj, do 10 % el ĉiuj, estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Saléchan
Saléchan estas franca situanta en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
Afrikazia lingvaro
La afrikazia lingvaro estas lingvofamilio, kun ĉirkaŭ 375 lingvoj. Sume ĉirkaŭ 300 milionoj da homoj parolas afrikazian lingvon en norda kaj orienta Afriko, la Sahelo, kaj sudokcidenta Azio (inkluzivante ĉirkaŭ 200 milionojn da parolantoj de la Araba). Aliaj nomoj foje donataj al tiu lingvofamilo inkluzivas Ĥamida-Ŝemida (eksmoda), Erythraean, kaj Lisramic.
La afrikazia lingvaro dividiĝas jene:
Multaj homoj konsideras la Ongotan lingvon Omota, sed ĝia klasifiko restas disputata. Harold Fleming provizore sugestas trakti ĝin sendependa branĉo de ne-Omota Afrikazia.
Statistiko de parolantoj
SU - Teritorio de iama Sovetunio sen baltaj landoj.