cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rusia Imperio en la Olimpikoj
En 1900 kaj 1908 ankoraŭ ne estis formalaj "paradoj de nacioj", sed la ludoj okazis en diversaj lokoj, en 1900 flanke de komerca ekspozicio kaj en 1908 eĉ en diversaj sezonoj de la jaro. Tial aparte en 1912 unuafoje videblis rusia teamo en la Olimpikoj, kaj pri la antaŭaj olimpikoj la oficialuloj de la naciaj komitatoj kadre de la internacia olimpika komitato postokaze atribuis la akiritajn rangojn al medaloj kaj la kalkulitajn medalojn al naciaj teamoj.
En 1900 konkuris 4 sportistoj - postokaze deklaritaj membroj de de Rusia Imperio - en du disciplinoj, du skermistoj kaj du rajdistoj, kiuj ne akiris iun el la tri unuaj rangoj. Élie de Poliakoff estis juda aristokrato kaj rajdisto vivanta en Parizo, kiu pro sia naskiĝo en Ĥarkiv, nuna Ukrainio, postokaze deklariĝis membro de la imperio, dum la dua rajdisto Vladimir Orlov (Владимир Орлов), rusa nobelo, kiu estis proksima konsilisto al la caro Nikolao la 2-a, sendiskute estis reprezentanto de la imperio. El la skermistoj, Petro Zakovorot (ukraine Петро Заковорот, ruse Пётр Заковорот) estis instruisto el vilaĝo apud Ĥarkiv, kiu studis en Varsovio, kaj Julian Eligiusz Michaux estis polo el origine belga familio (tial la franclingva familia nomo) kiu jam komence de la 19-a jarcento translokiĝis de Lieĝo al Varsovio - li en Varsovio estis elstara skermisto kaj interalie estis la instruisto de Petro Zakovorot.
En 2012 unuafoje aperis videbla teamo de 159 sportistoj el la imperio al la olimpiko. Ili akiris du arĝentajn kaj tri bronzajn medalojn. Aparte elstaris la duonfinala lukto de la 27-jara Martin Klein, kiu malgraŭ sia germana aŭ sveda nomo konsideriĝas estono, devenis el norda Livonio, la pli posta Estonio, kaj do konkuris en la imperia teamo, kontraŭ la 23-jara Alfred Asikainen el la Grandprinclando Finnlando. La lukto daŭris pli ol 11 horojn, plene elĉerpis ambaŭ sportistojn, kaj kvankam Martin Klein fine deklariĝis venkanto de la lukto, li sekvatage estis tro malforta por lukti en la finalo, tial li senkonkure lasis la venkon al la svedo Claes Johansson kaj kontentiĝis per la arĝenta medalo.
Benedikto la 3-a
Dum kaj post lia elekto okazis ribeletoj, ĉar la imperiestra partio subtenis la kontraŭpapon Astanazion la 3-an. Tiu enkarcerigis Benedikton, kiu tamen post iom da tempo liberiĝis kaj estis konsekrita.
Rusia Imperio en la Olimpikoj
Krome interalie sep sportistoj el Sankt-Peterburgo gajnis bronzan medalon pri velado per 10-metra jaĥto - tiom grandaj jaĥtoj post 1920 ne plu uziĝis por olimpikaj konkursoj. El la sep velistoj de la velŝipo Gallia II tri estis rusoj, tri germanaj baltoj kaj plia estis denaska svedlingvano el la urbo Turku/Åbo de la Grandprinclando Finnlando - ĉiuj en 1912 estis membroj de la jaĥta klubo Sankt-Peterburga kaj ĉiuj tial konkuris nome de la imperio.
La Grand-Combe
La Grand-Combe estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
İstiklâl Marşı
İstiklâl Marşı (turke: Marŝo de Sendependeco) estas la ŝtata himno de Turkio kaj Turka Respubliko Norda Kipro. En 1921 estis lanĉita konkurso por teksto de la himno, al kiu estis alsenditaj 724 proponoj. La konkursa komisiono unuanime akceptis poemon verkitan de poeto Mehmet Âkif Ersoy. Melodio de la himno estis akceptita nur tri jarojn poste, ankaŭ kadre de konkurso. La komisiono el 24 komponaĵoj elektis verkon de Ali Rıfat Cağatay. Ok jarojn poste la melodio estis ŝanĝita. La tekston de Ersoy oni ekkantis laŭ melodio komponita de tiutempa estro de prezidanta simfonia orkestro, Zeki Üngör.
Benedikto la 3-a
Benedikto estas en la eklezia historio la oficiala posteulo de Leono la 4-a, sed en la tempon de lia oficado oni datumas ankaŭ la laŭdiran papinon Johanan. Ekzistas tri diversaj klarigoj:
La Grand-Combe
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Grand-Combiens.
Benedikto la 3-a
Tiu lasta versio batas kontraŭ historiajn datenojn: ekzistas pluraj moneroj portantaj la portreton de Benedikto la 3-a kune kun Lotario la 1-a, kiu mortis la 29an de sptembro 855. La sepan de samjara oktobro tiu papo allasis karteton sdresitan al la abatejo de Corvey. Konserviĝas ankaŭ korespondaĵo kun la samjara ĉefepiskopo de Reims; ekzistas ankaŭ, de tiu papo, letero adresita al Karlo la Kalva. Ankaŭ la patriarĥo Focio, polemikanta kontraŭ la tiamaj papoj, citas Benedikton la 3-an kiel posteulom de Leono, kaj ne Johanon aŭ Johaninon. (Michael Hesemann,Die Dunkelmämer, 2007).
Benedikto kreskigis la influon de la papa ofico. Li subtenis la sanktecon de edzeco. Dum lia oficado kreskis la diferencoj inter la katolika kaj la ortodoksa eklezioj.
9919 Undset
9919 Undset estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la norvega verkistino Sigrid Undset (1882–1949), ricevintino de la Nobel-premio pri literaturo 1928. Ŝi estas famkonata pro sia trilogio "Kristin Lavransdatter" pri la amo kaj vivo de edzparo en Norvegio en la 13-a jarcento.
Bondeval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mjombo
La mjombo, aŭ brakistegio (Brachystegia) estas genro de arboj el la subfamilio Caesalpinioideae kiuj estas hejmaj en la afrotropika ekozono. Arboj de tiu ĉi genro estas loke kaj internacie komune konataj kiel Miombo, kaj estas superregantaj en la mjombaroj aŭ mjombaj duonarbaroj de centra kaj suda Afriko.
Priskribo
La genro ampleksas speciojn de arba habito, kun platigita arbokrono. La folioj estas deciduaj, kunmetitaj, pare pinataj. La floroj estas hermafroditaj, kun kaliko kunigita kun la korolo; ili estas unuigitaj en grapolan infloreskon. La fruktoj estas duvalvaj guŝoj, malfermiĝante je matureco, enhavante variigeblan nombron de platigit-formaj semoj.
Disvastiĝo
La mjombaroj okupas vastan areon de centra kaj suda Afriko kiu etendiĝas okcidente ekde Angolo ĝis Tanzanio oriente, kaj suden ĝis Sud-Afriko. Krom en tiuj landoj, mjombo ankaŭ troviĝas en Burundo, Demokratia Respubliko Kongo, Malavio, Zambio, Mozambiko kaj Zimbabvo.
Societo pri Salcburgia Regionhistorio
La Societo pri Salcburgia Regionhistorio (Gesellschaft für Salzburger Landeskunde) okupiĝas pri la historio de Salcburgio kaj ties ĉefurbo Salcburgo. Ekde 1861 eldoniĝas ĉiujare la organo Mitteilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde. Ekde 2015 prezidantas Thomas Mitterecker.
Historio
Fondis ĝin en la 24.9.1860 la kuracisto kaj urba konsiliano Franz Valentin Zillner kun ok aliaj personoj. La unuaj kunvenoj, kiujn partoprenis ĉefe anoj de amikaj rondoj de Zillner, regule okazis ekde 1865 je la gastejo Gasthaus Raith (je strateto Milchgasse). Inter la fondomembroj troviĝis nur honorindaj personoj, nome: la medicinistoj Karl Aberle, Anton Sauter, Cornel Schwarz, Franz Storch kaj Johann Biatzowsky, la pentristo Georg Pezolt la historiisto Georg Abdon Pichler kaj la oficiro Anton von Schallhammer. Dum la unua kunsido en la 30.9.1860 elektiĝis urbestro Heinrich Ritter von Mertens klubprezidanto.
Inter 1902 kaj 1910 redaktoris pri la organo la historiisto Hans Widmann ĝuonte poste honoran membrecon. En 1938 la nazio Richard Schlegel kaj landa ĉefplanisto estis nomumita provizora klubestro. En 1939 estis permesota membreco nur al anoj de germana aŭ simila sangoj. Ne eksplicite reguliĝis la sorto de la ĝistiamaj membroj neplenumantaj tian kondiĉon. Novaj statutoj sen aprobo NSDAP estis eksplicite ekskluditaj. De post la Dua mondmilito re-estris Franz Martin.
Širkovce
Širkovce, hungare Serke (ŝerke) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Širkovce situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1264 en formo "Sirque". Post 1274 fortikaĵo konstruiĝis havanta la nomon Kapla. En 1443 la husanoj okupis ĝin, poste Matiaso la 1-a reokupis. Pro la konstantaj militoj la vilaĝo senhomiĝis en la 18-a jarcento, la fortikaĵo ruiniĝis. En 1910 loĝis en Serke 955 da homoj, (945 hungaroj, 6 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Serke apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Širkovce 884 da homoj, (760 hungaroj, 73 slovakoj, 42 ciganoj, unusola serbo).
NGC 381
NGC 381 (alia indiko — OCL 317) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
L kun nombro
Litero L kun nombro havas plurajn signifojn:
La dua mondmilito
La dua mondmilito aŭ angle, originale The Second World War estas la sesvoluma historia verko de Winston Churchill pri periodo ekde fino de la unua ĝis fino de la dua mondmilito (julio 1945). La libro aperis en 1948 kaj baldaŭ pro tio Churchill ricevis Nobel-premion pri literaturo. La libro bone vendiĝis, Churchill riĉiĝis.
Por verki tiun, li povis uzi ŝtatajn kaj eĉ sekretajn dokumentojn. Li intencis verki pri la dua mondmilito jam en 1939, pro tio li kolektis dokumentojn kaj mem faris konvenajn el sia vidpunkto.
Post politika ŝanĝiĝo en Britio, nova registara estro Attlee de la Laborpartio permesis en 1945 al Churchill privilegian aliron al la ŝtataj dokumentoj, kio ne estis permesita eĉ por historiistoj.
Ĉar Churchill uzis siajn konatajn, alireblajn dokumentojn, lia rolo grandiĝas en la libro, kiel li estintus ĉefrolulo dum la milito. Li apenaŭ mencias – pro manko de dokumentoj kaj de intereso – la batalojn de la orienta fronto.
Les Fantômes du chapelier (filmo)
Rakonto
Léon Labbé, burĝo de Concarneau, posedas ĉapel-vendejon vid-al-vide al la domo de Kachoudas, tajloro de armena deveno. Tiu ĉi postsekvas la ĉapeliston dum ties trairoj kaj fine ekkonscias, ke tiu estas la strangolanto de maljunaj virinoj, kiu agas en la regiono depost iom da tempo. Kachoudas rezignas denunci lin kaj ekmalsaniĝas. Labbé fine konfesas al li la kialon de siaj krimoj: li murdis sian edzinon kaj por kaŝi sian krimon, li devas elimini ĉiujn amikinojn de sia edzino, ĉar tiuj ĉi intencis viziti ŝin por ŝia venonta datreveno. Dum Labbé estas murdonta sian lastan viktimon, li ekscias, ke tiu ĉi mortis antaŭ 15 tagoj pro malsano. samtempe, Kachoudas mortas. Sed Labbé ankoraŭ estas pelata de siaj mortigaj pulsioj.
La dua mondmilito
La ses volumoj estas:
Les Fantômes du chapelier (filmo)
Rimarko
En 1947, Simenon verkis novelon titolitan Le petit tailleur et le chapelier (La eta tajloro kaj la ĉapelisto). Li reuzis saman temon la postan jaron, ŝanĝante la finon, kun titolo Bénis soient les humbles (Benataj estu la humilaj), kies angla traduko havigis al li premion de la monata magazino «Ellery Queen's Mystery Magazine». Romano, kiun li publikigis en 1949 kun titolo Les Fantômes du chapelier (La fantomoj de la ĉapelisto) prezentas trian disvolviĝon, kiun respektis Chabrol.
Ribelo sur la Zeven provinciën
Preludo
En 1928-'29 Javo kaj Sumatro estis la scenejo de impetaj ribeloj kontraŭ la koloniaj aŭtoritatoj, kaj kvankam tiuj per ĉiuj rimedoj estis terenbatitaj, la spirito de la rezistado pluvivis. Krom tio en 1929 la Granda Depresio eksplodis, kio al la kolonia ŝtatkaso en kelkaj jaroj kaŭzis deficiton de centoj milionoj da guldenoj. Malpligrandigi la elspezojn do estis la devizo kaj la mararmeanoj de la nederland-hindia floto devis engluti plurajn salajroreduktojn de 5% kaj unu de 8%. Kiam oni anoncis la trian redukon de 10%, tio estis la guto kiu faris ke la sitelo superfluis.
La Ligo de Eŭropaj Marararmeanoj tuj organizis protestkunvenon kie regis furioza etoso. Oni sendis malmildan telegramon al la registraro kaj interalie skribis ke la estraro ne prenis respondecon por agoj de la mararmeanoj, kiuj kontraŭas la dsiciplinon. Sed la registraro verŝajne pli ektimis la decidon serĉi kontakton kun la Ligo de Indiĝenaj Mararmeanoj, decido kiu rekte kontraŭis la kastospiriton de la blankaj koloniuloj. La ago sukcesis, la sekvan tagon venis la komuniko ke la salajroredukto ne okazos.
De Zeven Provinciën estis sendita por vojaĝo dum du monatoj ĉirkaŭ Sumatro. La etoso surŝipe estis sendube ne bona kaj la manĝoj por granda parto kaŭzis tion. Parto de la provianto konsistis el tielnomata militprovizo, kio dum 15 jaroj estis stokita kaj poste estis anstataŭigita per freŝa varo.
La tuta ŝipanaro konsistis el 141 eŭropaj kaj 256 indiĝenaj ŝipanoj. De la oficiroj ĝi pli estis vidata kiel punŝipo. Nombro da pli maljunaj oficiroj estis dungitaj sur la ŝipo ĉar ili aliloke plenumis nekapablajn servojn aŭ montris nedisciplinan konduton. Ankaŭ kelkaj ĝenuloj, kiuj en Surabajo estis nedezirataj, estis dungitaj inter kiuj kaporal-maŝinisto Maud Boshart, ĉar li montris sin dum la ago de fino de decembro kiel eminenta sindikatano. Oni speciale avertis la komandanton P. Eikenboom de De Zeven Provinciën pro li. Ankaŭ surŝipe estis la indiĝena matroso 1-a klaso Paradja, pri kiu estis konata ke li havis bonajn kontaktojn kun naciismaj grupoj.
Motivo por la ribelo
Je la 26-a de januaro 1933 (por indiĝenaj ŝipanoj la 30-a de januaro) envenis la mesaĝo, ke la salajroredukto tamen okazos, kvankam "nur" 7% por la indiĝenaj kaj 4% por la nederlandaj mararmeanoj. La mararmeanoj estis furiozaj pro tio kaj diversaj agoj okazis sur la floto. En Surabajo mararmeanoj volis okazigi protestkunvenon kaj kiam oni malpermesis tion ili amase servorifuzis. Dekope ili estis malliberigitaj. Protestkunveno sur De Zeven Provinciën tamen estis permesata, kondiĉe ke oni ne parolis pri salajroredukto.
En de nokto de la 3-a de februaro indoneziaj ŝipanoj decidis transpreni la gvidadon de De Zeven Provinciën kaj veturi al Surabajo por liberigi iliajn kaptitajn kameradojn. Ili ne faris konfidencon al la eŭropaj ŝipanoj, kun escepto de la prezidanto de la loka sekcio de la Ligo de Eŭropaj Mararmeanoj. Li forlasis la ŝipon, kaj vespere informis komandanton Eikenboom.
La ĝenerala prezidanto de la Ligo de Eŭropaj Mararmeanoj, Maud Boshart, havis ŝalupdeĵoron kaj dum la momento de la ribelo ne estis surŝipe. Post kiam la komandanto estis informita dum festo en la KNIL-kantino, tiu sendis leŭtenanton tria klaso al la ŝipo por inspekti la situacion (la ŝipo estis ankrita antaŭ Oleh-leh, kiu ne disponis pri haveno). La leŭtenanto estis tien transportita de Maud Boshart.
La gvidantoj de la ribelo estis Paradja kaj Gosal. La ankoraŭ ĉeestantaj oficiroj estis pelataj al la pobo de la ŝipo. Tiam estis 16 oficiroj surŝipe, 34 eŭropaj ŝipanoj kaj ĉirkaŭ 140 indiĝenoj. Maud Boshart klopodis (jes aŭ ne pro peto de la oficiroj) peradi kaj poste estis kondamnita kiel kunkulpulo.
Origine la celo estis ke la ribelado eksplodus je la unua horo dumnokte. Paradja tamen posttagmeze estis surprizita kiam li rompmalfermis keston kun municio. Li povus doni la patronojn al Gosal sed li mem devis aperi, por riproĉo, ĉe la unua oficiro. Tiu ordonis al Paradja ke unue li devis vestis sin dece (li nur surhavis ŝorton kaj jakon). Paradja alarmis la tutan gvidantaron kaj sturmo de la fusilrakoj estis la sekva akto. Per tio la ribelo fariĝis fakto.
La ribelo estis enorma bato por la kolonia reĝimo. La politiko de "dividu kaj regu" tute fiaskis. Ĝi ne nur kreis fortan kontraston inter eŭropaj kaj indoneziaj dungitoj, sed ankaŭ inter la diversaj indoneziaj loĝantaraj grupoj. Manadano havis pli altan salajron ol Ambonano kaj tiu havis pli ol Javano. Sed nun la indonezianoj forigis ĉiujn barojn kaj kune laboris por veturigi De Zeven Provinciën al Surabajo. La ideo, ke indonezianoj nur povis plenumi malaltvalorajn taskojn, estis tute malpravigita. Sen iu marveturedukado matroso Paradja gvidis la ŝipon. Kiel navigisto funkciis matroso 1-a klaso Kawilaran.
La sekvan tagon la oficiroj klopodis intertrakti kun la indonezianoj sed tiuj ne volis tion. La nura konsento estis ke la komandanto povis veni surŝipe antaŭ Surabajo ne pli frue. La telegramoj kun ordonoj por kapitulaci estis reponditaj en la senco de "Veturas al Surabajo. Ago celata kiel protesto kontraŭ salajroredukto kaj kaptitaj mararmeanoj".
Fino de la ribelo
La komandanto de De Zeven Provinciën surŝipiĝis de la Aldebaran, ŝipo de la gubernia mararmeo, por klopodo kuratingi De Zeven Provinciën. La ribelantoj de ilia flanko sciigis ke se la ŝipo pli proksimiĝus ol kvin mejloj, ili ne hezitus ekpafi. La Aldebaran pro tio returnis sin.
La plej alta mararmea gvidantaro, en konsulto kun guberniestro-generalo Junkro de Jonge, decidis ataki la ŝipon tuj antaŭ ĝia enveturo de la Sunda Markolo. Oni formis eskadron kun la krozoŝipo Java, destrojeroj Evertsen kaj Piet Hein, la submarŝipoj KVII kaj KIX kaj nombro da aviadiloj. Unue oni ekfaligus avertan bombon antaŭ la ŝipo, se la ribelantoj post tio ne kapitulacus la ŝipo estus bombardita.
En la mateno de la kvina tago, vendredon la 10-an de februaro, la eskadro ekvideblis. Envenis telegramo ke se la ribelintoj ne ene de dek minutoj hisus la blankan flagon, oni uzus perforton. La ribelantoj resignalis: "Deziras ne esti ĝenataj, kaj ekveturas al Surabajo." Iom pli poste bombo falis sur la antaŭa ferdeko. Krom la materia damaĝo estis 19 mortintoj (3 eŭropanoj kaj 16 indiĝenoj), 11 severaj vunditoj de kiuj 4 pliposte mortis kaj 7 neseveraj vunditoj. Ankaŭ Paradja, la plej grava gvidinto de la ribelado, mortis. Oni rapide estingis la fajron kaj ĉiuj ribelintoj estis transportitaj per ŝalupoj.
En la novaĵmesaĝoj venis krom la komuniko ke la ribelado finiĝis, ankaŭ la mesaĝo ke la bombo senintence falis sur la ŝipo. Sed tiu komuniko ne longe validis, ĉar montriĝis ke la piloto Th.H.J. Coppers intence faligis la bombon sur la ŝipo. Tiu ege kontrastis kun la antaŭa decido de la mararmea gvindantaro, nome ke oni unue faligus avertan bombon.
Samuel Ichiye Hayakawa
Samuel Ichiye HAYAKAWA (18-a de julio, 1906 - 27-a de februaro, 1992) estis lingvisto kaj usona senatano. Li verkis popularigan libron pri Ĝenerala Semantiko, Language in Thought and Action (Lingvo en penso kaj farado) (1938). Kun d-ro John Tanton, HAYAKAWA fondis kaj estris la organizaĵon/movadon U.S. English, kiu celas ke la angla estu la oficiala kaj ununura lingvo de Usono.
Orienta Himalajo
Orienta Himalajo estas situanta inter Centra Nepalo en la okcidento al Birmo en la oriento, okupante sudorientan Tibeton en Ĉinio, kaj la teritoriojn de Sikimo, Norda Bengalio, Butano kaj Norda-Orienta Barato. La areo estis deklarita biodiversejo fare de Naturprotekto Internacie.
Klimato
Klimato de Orienta Himalajo estas karakterizita per freŝa somero kaj malvarmeta vintro. La varma sezono komencas koncerne la mezon de aprilo, atingas ĝian maksimumon en la monato de junio kaj daŭras al la fino de aŭgusto. La averaĝtemperaturo ĝenerale registrita estas 20 C. La meza pluvokvanto en la areo estas proksimume 500 mm. Neĝado estas kutima fenomeno en la plej altaj altecoj.
La efiko de neĝamasiĝo en la valoj de Rangeet, Teesta, Chumbi estas tre rimarkinda en reduktado de la temperaturo. En vintro, la plej granda parto el la precipitaĵo falas en la formo de neĝado. Tiel la Nord-orienta musono estas la superrega trajto en Orienta Himalaja regiono, dum ĉe la sudaj deklivoj la precipitaĵo de malvarma sezono estas pli grava.
Agrikulturo
Agrikulturaj kondiĉoj varias en malsamaj partoj de la regiono. En altebenaĵoj de Orienta Himalajo la grundo estas morainia, kaj la montetodeklivoj estas interdigigitaj en sinsekva ŝtuparo aŭ terasoj, nur kelkaj metroj larĝaj, sur kiuj printempaj kultivaĵoj estas kreskigitaj abunde. Agrikulturo dominita de migra kampokultivado, kompletigita per ĉasado, fiŝkaptado - kaj interŝanĝokomerco estas karakterizaĵoj de la regiono. Agrikultura produktado ne estas sufiĉa por loka manĝo. Ekonomio restis stagna dum jarcentoj pro manko de kapitalmerkato, entreprenemo kaj venoj de investo.
Politika divido
Orienta Himalajo povas esti dividata en kvar ĉefaj regionoj nome:
Kővágószőlős
Kővágószőlős [kOvAgOsOlOŝ] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs. La longa loknomo signifas: ŝtonohakanto-vinbera.
Situo
Kővágószőlős situas sur malebenaĵo, meze de sakovojo. Pécs troviĝas 14, Komló 20 km-ojn.
Historio
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, apoteko, poŝto, industria parko.
Frederik Michael Liebmann
Frederik Michael Liebmann (10an de oktobro 1813 en Helsingor; 29an de oktobro 1856 en Kopenhago) estis dana botanikisto. Lia oficiala aŭtora mallongigo por botanikistoj kaj mikologoj estas Liebm.
Liebmann estis direktoro de la botanika ĝardeno de Kopenhago. De 1841 ĝis 1843 li faris vojaĝon tra Meksiko. Li estis eldonisto de Flora Danica volumo 41 ĝis 43 (1845 ĝis 1852) kaj la liverado 1 de la suplemento de 1853 (kune kun Johan Martin Christian Lange).
Windhausen (apartigilo)
Windhausen estas la nomo de jenaj lokoj:
Windhausenestas la familia nomo de jenaj personoj:
Juda Enciklopedio
La Juda Enciklopedio - origine angle Jewish Encyclopedia, hebree האנציקלופדיה היהודית - estas anglalingva enciklopedio origine eldonita en Novjorko inter la jaroj 1901 kaj 1906 fare de la eldonejo Funk & Wagnalls, sub la plena titolo The Jewish encyclopedia; a descriptive record of the history, religion, literature, and customs of the Jewish people from the earliest times to the present day ("La juda enciklopedio; priskriba dokumentiĝo de la historio, religio, literaturo kaj kutimoj de la juda popolo el la plej fruaj tempoj ĝis la nuntempo"). Ĝi enhavis pli ol 15 000 artikolojn en 12 volumoj pri la historio kaj tiam-nuna stato de judismo kaj la judoj. La teksto estas nun publika havaĵo, sed la ilustraĵoj estas markitaj esti kopirajte protektataj fare de la posedantoj de la retejo jewishencyclopedia.com.La eldonisto estis Isidore Singer. Sekciaj eldonistoj krom Isidore Singer estis Cyrus Adler, Gotthard Deutsch, Louis Ginzberg, Richard Gottheil, Joseph Jacobs, Marcus Jastrow, Morris Jastrow Junior, Kaufmann Kohler, Frederick de Sola Mendes kaj Crawford Howell Toy.
Burgo Neuscharfeneck
Legendoj
/>
Göncz Árpád városközpont (metrostacio)
La Göncz Árpád városközpont estas grava metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la ponto mem. Subirejo aliĝas al la metrostacio.
Historio
Jam en 1970 oni komencis konstrui la 3-an metrolinion, sed tiu etapo estis inaŭgurita nur en 1984. Tiam tiu stacio estis la provizora finhaltejo, tial oni konstruis post la stacio eksterajn relojn, kie la vagonoj povas turniĝi aŭ ripozi longe. La plia etapo estis preta en 1990, tial la finhaltejo estis translokigita. Jam pli frue en 1981 oni komencis larĝigi la vojojn al la ponto, poste oni konstruis subirejon al la metrostacio. Tie la metroo estas jam subkrusta, la metrolinio ĝuste distranĉas la subirejon. Por restarigi la kontaktojn inter ambaŭ subirejopartoj, oni konstruis 2 trairajn perpiedajn koridorojn sub la metrolinio. Ĉe finoj de la koridoro estas ŝtuparoj, sed po unu rulŝtuparoj helpas la iradon nur al la supra direkto. Post la ekfunkcio neniam okazis renovigaj laboroj, tial en 2017 la linion minacas jam katastrofo. En 2011 en la menciita ekstera relo fajro okazis en ripozanta vagono. La vagono estis malplena, sed la vagono neniiĝis. Ŝajnas, ekde 2017 komenciĝos renovigaj laboroj. Ĉiuj vagonoj estis faritaj en Sovetunio. Rusio komencis renovigi la vagonojn ekde 2017.
Kontaktoj
El la stacio estas atingeblaj Teatro József Attila, tutlanda polico (konstruita en 1997), stacidomo por interurbaj aŭtobusoj (konstruita en 1998), administrejo por emeritoj. Tra la subirejo estas atingeblaj tramo kaj aŭtobusoj.
Batalo de Lejteo
La Batalo de Lejteo (en angla: Battle of Leyte, en filipina: Labanan sa Leyte, en varaja: Gubat ha Leyte, 17a de Oktobro – 26a de Decembro 1944) en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito estis la amfibia invado de la insulo Lejteo en Filipinoj fare de usonaj fortoj kaj filipinaj gerilanoj sub la komando de la generalo Douglas MacArthur, kiu luktis kontraŭ la Imperia Japana Armeo en Filipinoj estrita de la generalo Tomoĝuki Jamaŝita. La operaco, kun kodnomo King Two, markis la komencon de la Filipina kampanjo de 1944–45 por la rekonkero kaj liberigo de la tuta Filipina Arkipelago kaj la finon de preskaŭ tri jarojn de japana okupado.
La batalo
La batalo komencis la 17an de Oktobro per elŝipiĝoj kaj rekognoskoj en kelkaj malgrandaj insuloj. En Suluan, la usonanoj disigis malgrandan grupon de japanaj defendantoj kaj detruis radioelsendejon, kaj poste trovis Dinagat senhoma. Post kvar horoj de elŝipa pafado, la 20an de Oktobro, la fortoj de la Sesa Armeo elŝipiĝis sur la atribuitaj strandoj je 10:00. La invadaj trupoj trafis iom de rezistado en la marĉa tereno, speciale pro la incendioj fare de japanoj. Je la fino de la tago la invadintoj jam estis okupintaj 3,2 km en interna tero kaj kontrolis la Panaonan markolon en la suda pinto de Lejteo. El la 23a al la 29a de Oktobro oni sekvis antaŭenirojn en la sudo de la Valo de Lejteo.
La 24an de Oktobro, 150 al 200 japanaj aviadiloj alproksimiĝis al la usonaj strandokapoj senditaj el la nordo. Kvindek usonaj aviadiloj elteriĝis por haltigi ilin, kaj usonanoj asertis la faligon de inter 66 kaj 84 aviadiloj de atakintoj. La atakoj pluis dum la venontaj kvar tagoj, minacante la usonan ŝiparon. Sed la 28an de Oktobro, la usonaj kontraŭatakoj malpliigis la japonan minacon.
Komence de Novembro pluis la antaŭeniro al la nordo de la Valo de Lejteo. El la 8a de Novembro komencis ciklono kaj la defendo en la montopintoj fare de japanoj malfaciligis la usonan sukceson. Sekvis du semajnoj de akra luktado sub pluvo kaj sur koto. La urbo Ormok estis konkerita la 10an de decembro. Fine de Decembro la generalo Douglas MacArthur anoncis la liberigon de la tuta insulo, kvankam restis disaj kernetoj de rezistantoj, el kiuj kelkaj restis ĝis la 8a de Majo 1945.
Zbigniew Preisner
Zbigniew PREISNER (Pola prononoco: [ˈzbiɡɲɛf ˈprajsnɛr]; naskita la 20an de Majo 1955 kiel Zbigniew Antoni Kowalski) estas pola komponisto de filmomuziko, plej bone konata pro sia laboro kun kinreĝisoro Krzysztof Kieślowski. Li ricevis la premiojn de la Ora Medalo por Merito al la Kulturo – Gloria Artis, same kiel la Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta. Li estas membro de la Franca Kinakademio.
Li studis historion kaj filozofion en Krakovo, kaj kvankam ne ricevis formalan instruadon pri muziko li memlernis kopiante muzikon el diskoj. Paganini kaj Jean Sibelius estis agnoskitaj influoj. Krom lia laboro por filmoj de la serio Tri koloroj de Krzysztof Kieślowski, li estis dungita de la produktoro Francis Ford Coppola por verki la muzikon de La sekreta ĝardeno, reĝisorita de la pola reĝisoro Agnieszka Holland. Kaj li laboris ankaŭ por Élisa de Jean Becker.
Béla Kontuly
Béla Kontuly [kontuj?, kontuli?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kontuly Béla estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, poŝtmarkoplanisto, ilustristo. Lia nobela antaŭnomo estis nemessányi [nemeŝAnji].
Béla Kontuly naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Kontuly abiturientis jam en la nova ŝtato Ĉeĥoslovakio en la premonstrata gimnazio de Košice en 1920, li lernis pentroteknikon de Elemér Halász-Hradil. Li studis kun stipendio en belarta altlernejo de Prago (1920), poste en Reĝa Modela Belarta Altlernejo de Budapeŝto (1922-1927). Liaj plej gravaj instruistoj estis István Réti kaj Andor Dudits. Inter 1928 kaj 1930 li plulernis en Romo helpe de stipendio. Hejmenveninta li ofte pentris freskojn, precipe ekleziajn, inter 1938-1943 li planadis poŝtmarkojn. Inter 1939 kaj 1947 li instruis en la Belarta Altlernejo. Depost la 2-a mondmilito li ricevis ankaŭ restaŭrajn taskojn, sed li pentradis ankaŭ portretojn, pejzaĝojn kaj aĵpentraĵojn. Li ricevis 7 premiojn inter 1928-1941. Li havis edzinon.
Kalijugo
Kalijugo (कलियुग, kaliyuga), la erao de Kali estas la kvara (kaj la nuna) erao de Mahajugo, daŭranta 432,000 jarojn. Ĝi estas difinata kiel la fera aĝo kaj kiel aĝo de kverelo kaj hipokriteco. La tri aliaj estas kritajugo, tretajugo kaj dvaparajugo.
Tempa daŭreco
Kali Juga estas aĝo, kiu nun daŭras (de ĉirkaŭ 5 100 jaroj - plejparte oni akceptas la jaron 3102 a. K. kiel la komenco, precize la 17-an/18-an de februaro). Tiu estas la aĝo de la pleja sufero, sub influo de la demono Kali ( कलि ), (kiun oni ne konfuzu kun la diino Kalio ( काली ))
Kehl
Kehl am Rhein estas urbo en Germanio, kombinanta centran urbon kaj plurajn eksajn komunumojn nuntempe kunmetatajn. Ĝi situas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn, inter kiuj estas 18 250 en la malnova parto (antaŭ la reformoj de la komunumoj en la 1970-aj jaroj). La urbo situas ĉe la orienta bordo de la rivero Rejno, fronte de Île aux Épis, tutproksime al Strasburgo, kiu situas vidalvide ĉe la okcidenta bordo.
Kalijugo
Tempa daŭreco
Laŭ la Mahabarato, tiu aĝo komenciĝis kiam Kriŝno estis mortigita fare de ĉasisto. Tiu dato estas origino de la Hinda kalendaro.
Kehl
Bruligita dum la 18-a jarcento, la urbocento estis re-konstruita laŭ tabela plano.
La loĝejaro de la komunumo disiĝas inter urbo ĉe la bordo de Rejno kaj vilaĝoj (Stadtteile), kunigitaj dum la komuna reformo farita inter 1965 kaj 1975 en la Länder de la eksa Germana federacia respubliko. Tiu divido klarigas la vorton centro-urbo por la urba historia kerno centra.
Kalijugo
Tempa daŭreco
Ĝi finiĝos, laŭ la hinduisma kredo, kiam nova avataro de Viŝnuo revenos kaj komencos la novan ciklon de juga, kun Krita Juga, la ora epoko de ordo (darmo) kaj feliĉo sur la Tero.
Ecoj
Konforme al puranoj ĝi karakterizas per abundo da konfliktoj, ignoro, nereligiemo kaj alta krimeco. La pozitivaj ecoj, kiuj karakterizis homojn en la antaŭaj aĝoj, estas en rudimentaj formoj aŭ tute perdiĝis.
Laŭ viŝnuismo, en ĉiu Juga aperas difinita formo de Viŝnuo, ekzemple la flavkolora avataro por Kalijugo estas Śrī Kṛṣṇa Caitanya Mahāprabhu, vivanta en la 16-a jarcento mistikulo, filozofo, religia reformisto kaj granda adepto de baktijogo.
Tamen la Dio, fine de la aĝo, descendos kiel Kalkin – batalanto sur la blanka ĉevalo, detruonta demonojn kaj savonta siajn adorantojn, kaj komeniĝos la venonta Satja Juga (t.e. la nova Maha Juga).
Simptomoj
Longeco de la vivo en Kalijugo malofte trapasas 100 jarojn kaj tial memrealigon ne servas temporabaj praktikoj de la aliaj. Oni rekomendas kantadon, ankaŭ de la nomoj de Dio kun diskutoj pri liaj aventuroj en pluraj reenkarniĝoj.
Fundamenta eco de la aĝo estos tio, ke reprezentantoj de la plej malalta varno - ŝudroj, la homoj sen brahmana kulturo kaj spiriteca inico, ekstere ŝajnos esti administrantoj aŭ reĝoj. La plej grava intereso de tiaj regantoj, ne-kŝatrijoj, estos mortigo de senkulpaj bestoj, precipe de bovinoj kaj taŭroj, kiuj estos sen protekto de siaj sinjoroj, t.e. de vajŝjoj, la socio de komercistoj, metiistoj kaj agrikulturistoj.
Kurseong
Kurseong (en nepala खर्स्यन्ग् Khār-sỵāng) estas montetostacio (kaj sub-sekcia urbo) situanta en Darĝiling-distrikto de Okcidenta Bengalo, Barato. Situante ĉe alteco de 1458 m, Kurseong estas ĝuste je 30 km de Darĝiling. Ĝi havas plaĉan klimaton ĝenerale en la jaro kaj la vintroj estas ne tiel severa kiel ĉe Darĝiling.
Loka nomo de Kurseong estas "Kharsang" kiu en la lepĉa lingvo signifas "Tero de la Blankaj Orkideoj". Kurseong estas 47 km de Siliguri kaj estas ligitaj al la grandurbo fare de vojo kaj de la Darĝilinga-Himalaja Fervojo. La plej proksima flughaveno estas ĉe Bagdogra. La plej proksima grava stacidomo estas Nova Jalpaiguri [NJP], kio estas proksimume je 53 kilometroj de Kurseong. La urbo estas bazata plejparte sur lernejoj kaj turismo. La plej bonaj tempoj viziti Kurseong estas inter marta fino kaj majo kaj inter la fino de aŭgusto kaj oktobro.
Kurseong estis cedita al la Brita Imperio fare de la kogial (monarko) de Sikimo en 1835. Poste en 1880, la malgranda vilaĝeto iĝis turisma celo por la koloniaj aŭtoritatoj kaj estis preferata loko por sanatorioj.
Balatonboglár
Balatonboglár [balatonboglAr] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Fonyód.
Situo
Balatonboglár situas sur ebenaĵo kaj sur montetoj, ĉe la suda bordo de Balatono (havanta havenon), laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa. La urbo kontaktiĝas kun Balatonlelle, preskaŭ kun Fonyód kaj havas pramon al Révfülöp. La komunumo havas la titolon ekde 1987 Internacia urbo de la vinbero kaj vino kaj en 1995 Flora Hungario.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la neolitiko, kuprepoko, bronzepoko, de la romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1211. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Ekde 1752 la pramo ekfunkciis. En 1825 kasteleto de Bárány (bArAnj) konstruiĝis, en 1861 la fervojo ekfunkciis. Ekde 1890 formiĝis feriaj dometoj. En 1856 "blua", en 1892 "ruĝa" kapeloj, en 1932 katolika, poste luterana preĝejoj konstruiĝis. Inter 1939-1944 polaj rifuĝintoj setlis kaj en la gimnazio pole lernis. En 1978 Balatonboglár kaj Balatonlelle unuiĝis, kies nomo estis Boglárlelle. Ĝi urbiĝis en 1986. Fine en 1991 la du partoj disiĝis al du memstaraj urboj.
Amerika avoceto
La Amerika avoceto (Recurvirostra americana) estas granda vadbirdo de la familio de Rekurbrostruledoj, kiu enhavas avocetojn kaj himantopojn.
Aspekto
Tiu avoceto havas longajn, maldikajn, grizajn krurojn. Ties plumaro estas nigroblanka ĉedorse -sed la tri nigraj strioj kiujn havas ankaŭ la eŭrazia Avoceto estas en la Amerika avoceto multe pli larĝaj- kaj blanka ĉeventre. La antaŭa brusto, kolo kaj kapo estas cinamokoloraj somere kaj grizaj vintre; la kapo estas pli kolora kaj la nigra okulo aperas ene de blanka ringo. La longa kaj maldika beko esta suprenturnita ĉepinte; ĉe la inoj plie, ĉe la masklo estas pli longa kaj rekta. Dumfluge videblas krom blanko nigraj flugilpintoj. La plenkreskula alteco estas 45 cm mezaveraĝe (inter 43 kaj 47 cm) kaj havas enverguron de 72 cm; ili pezas ĉirkaŭ 300 aŭ 350 gr.
Disvastiĝo
Ties medio estas marĉoj, strandoj, herbejaj lagunoj kaj neprofundaj lagoj de okcidento kaj marbordo -kaj en Pacifiko (ĉefe) kaj en Atlantiko- de Usono. Tiu specio vintras en Meksiko, Gvatemalo, Florido, Kubo kaj la Kariba Maro. Estas tutjaraj loĝantaroj en Kalifornio kaj centra Meksiko.
Reproduktado
Ties reprodukta medio estas neprofundaj lagoj kun mezsala akvo kaj koto ĉeborde. Okazas elegantaj parigadaj ceremonioj. Ili faras neston en malferma planko, ofte laŭ etaj grupoj, foje kun aliaj vadbirdoj. Se la akvonivelo supreniras ili suprenigas la ovojn per diversa materialo por protekti ilin. Okazas unusola demetado de 3 aŭ 4 verdecajn ovojn ĉiujare; ambaŭ gepatroj zorgas la idojn, kiuj manĝas kaj naĝas tuj post eloviĝo.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas en neprofunda akvo aŭ kotaj ebenaĵoj, ofte balancigante iliajn bekojn dekstren kaj maldekstren. Ili manĝas ĉefe krustulojn kaj insektojn. Estas sociaj birdoj kaj agresemaj kontraŭ invaduloj. Ili vivas ĝis 9 jaroj.
Protekto
La Amerika avoceto (Recurvirostra americana) estas protektita de traktato por la migrantaj birdoj de 1918.
NGC 382
NGC 382 (aliaj indikoj — PGC 3981, UGC 688, ARP 331, MCG 5-3-52, VV 193, ZWG 501.86, 4ZW 38, KCPG 23A) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
22109 Loriehutch
22109 Loriehutch estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lorie Hutchinson, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Ŝi estas instruistino ĉe la Willow Creek Middle School de Norda Lehi (Utaho).
Esperanto-movado en Aŭstrio
Tie ĉi temas pri la Historio de la Esperanto-movado en Aŭstrio-Hungario kaj en respublika Aŭstrio ĝis la 1930-aj jaroj. Pri Esperantaĵoj en la Dua respubliko skribitis ĉe Aŭstria Esperanto-Federacio.
Unuaj paŝoj
Aŭstrio-Hungario pro sia multlingveco estis taŭga grundo por internacia helpa lingvo. Fakte kelkaj provoj por tia idiomo okazis en la 19-a jarcento. Ankaŭ Volapük tie ĉi bone prosperis, sed ĝia malsukceso malbone influis la unuajn paŝojn de Esperanto. La unua lingvisto en la tempo de Johann Martin Schleyer, kiu favore prijuĝis la problemon de internacia lingvo, estis prof. Hugo Schuchardt en Graz.
Estis negermanoj, kiuj unuaj propagandis Esperanton, precipe ĉeĥoj. La unua grupo fondiĝis en Brünn-Brno. La unua Esperanto-gazeto, la "Esperanta Revuo" estis eldonata de la ĉeĥa instruisto Theodor Čejka. Li, kiel granda parto de la loĝantaro de la provinco Moravio, ankaŭ bone komprenis la germanan lingvon kaj tiel aldone aperigis ankaŭ germanajn numerojn de sia gazeto (1902-1904). Sed detala lernolibro por germanoj tiam ankoraŭ ne ekzistis. En 1903-1906 aperis lernolibroj, verkitaj de Jean Borel el franc-lingva Svislando, de Johan Schröder el Hungario (lernolibro en 1906, vortareto en 1912), kaj de Alfred Fried, la fama pacifisto el Berlino.
Schröder, redaktoro de ĉiutaga gazeto, estis la iniciatinto de Esperanto-propagando en Vieno. Lia ĉefa helpanto estis Fred Ahlgrimm. Ili kun malmultaj amikoj ĉiusemajne kunvenis en restoracio en Schauflergasse por ekzercadi la lingvon. Ilin kelkafoje vizitis Otto Simon, juna gimnazia profesoro, tiam en Ungarisch Hradisch. Simon, kiu ne komprenis la boheman lingvon, dum paska festo 1904 vizitis Čejka en Bistritz kaj okazis plurhora interbabilado en Esperanto inter germano kaj ĉeĥo, cetere tre paca en tempo de akra konflikto inter tiuj ĉi ambaŭ nacioj.
En somero 1905 okazis la unua Universala Kongreso (UK) en Boulogne: el Aŭstrio germanlingva ĉeestis nur Schröder kaj Simon; ambaŭ fariĝis anoj de la Lingva Komitato (LK). La efiko de la kongreso por germana Aŭstrio estis sufiĉe granda, multaj gazetoj raportis, i. a. "Zeit", "Neuigkeits-Weltblatt", "Mährisch-schlesischer Tagesbote" ktp. En "Neue Freie Presse" aperis artikolo de Wilhelm Ostwald, kiu multege efikis.
Kongresoj ĝis 1914
Aŭstriaj Esperanto-Kongresoj okazis en Vieno, 15-16 majo 1910, en Prago 15 aŭg 1911, en Graz 10-15 majo 1913 kaj en Franzensbad, 31 majo-1 junio 1914, kie oni malkovris Zamenhof-monumenton, la unuan en la mondo. Kun la negermamanaj Esperantistoj en Aŭstrio-Hungario okazis antaŭlaboroj por komuna organizo, sed sen sukceso.
En 1909-1911 la Esperantistoj en Aŭstrio sukcese kontraŭbatalis ĉiun provon, propagandi por Ido aŭ aliaj ŝanĝoj de Fundamento. En kolonelo Franz Zwach ili trovis talentan poeton, kiu per originalaj poemoj kaj tradukoj el Friedrich Schiller riĉigis jam antaŭ la milito la literaturon.
Kelkaj instruistoj, krom Simon ankaŭ Sacher, Macho, Fanta Süsser kaj la fama scienculo Fuchs fondis en 1913 la unuan fakan instruistan societon inter la aŭstria Esperantistaro. Ili eĉ starigis privatan ekzamenan komitaton, por faciligi al la grupoj elekti taŭgajn kursestrojn. En la jardeko antaŭ la Unua mondmilito okazis ankaŭ la unuaj paŝoj por enkonduki Esperanton en la programon de lernejoj. La Esperanta organizo de la instruistoj sukcesis gajni la oficialan administracion por Esperanto-instruado nur en 1919, sed jam en 1909 en komerca akademio okazis kurso (Simon), en 1910 en komerca lernejo (Kapamadzia), kaj vesperkursoj en publika unuagrada lernejo (Adolf Macho), en 1913 Rudolf Kaftan fondis privatan lernejon (Antaŭen), ŝtate rekonitan.
Rilatoj al ŝtataj instancoj antaŭ 1914
Estis grava sukceso ĉe la ministerio por fervojoj, ke ĝi aperigis du belegajn librojn turismajn en Esperanto: "Pejzaĝoj de Aŭstrio" (1911, 120 p.) kaj "La novaj fervojoj tra Aŭstriaj Alpoj" (1912, 64 p.). Esperantistoj atingis sukcesojn eĉ ĉe la militistaro: la ministerio por milit-aferoj donis la permeson (1908), ke oficiroj kaj militist-oficistoj aliĝu al Esperanto-unuiĝo, Vieno; en 1910 kapitano Engel parolis en Milit-Scienca Asocio; en 1911 okazis kurso kun 56 oficiroj en Vieno (Lochner).
1914-1918 (Unua mondmilito)
Otto SIMON. Post la eksplodo de la Unua mondmilito en aŭgusto 1914 la periodaĵo "German-Aŭstria Esperantisto" ĉesis en decembro kaj kun ĝi grandparte ankaŭ ekripozis la movado. Nur kelkaj povis daŭrigi la laboron. Steinhauser kaj Hugo Steiner faris kursojn en diversaj lokoj ĉe "Nordbahn", kie ili deĵoris dum la milito. Steiner eĉ fondis grupon en Korneuburg. Kelkaj kursoj funkciis en Vieno (Kaftan), Innsbruck, Graz, Pilsen, Prago, Kapodistrio (Capodistria) ktp., Simon gvidis kurson en Nova Komerca Akademio en Vieno (1916). En 1917 la movado fariĝis iom pli vigla, oni gvidis kursojn en multaj lokoj. Ankaŭ grava sukceso ne mankis: 17 apr. 1917 dir. Josef Schamanek komencis prelegi en la Teknika Altlernejo en Vieno, li estis la unua lektoro de Esperanto ĉe altlemejo en la mondo. Ĝis fino de 1918, kiam la iama Habsburga monarkio disfalis kaj estiĝis la nova, malgranda Aŭstrio, laboris en ĉiuj partoj de la regno fervoraj Esperantistoj, el kiuj estu citataj kelkaj: Schulhof, Arturo Ghez, Stanislav Kamarýt, Steinhauer, Kaffan, Zwach, Hartwich, Sós, ktp.
1919-1933
En 1919 komenciĝis nova vivo. Akademia Esperanto-Asocio estis restarigita de W. Illing. En Leoben kaj Donnawits laboris Lidl, en Innsbruck Bederlunger kaj Leo Blaas, en Graz Karl Bartel, Adolf Halbedl kaj Willibald Rogler, en Eggenberg Pernegg, en Vieno Frey, Schamanek, Schroder, Siedl, Cech, Kaftan, Steinhauer ktp. Post kvinjara manko aperis gazeto "Nova Tempo", (vivis ĝis 1922), fondita de Franz Josef Schade; krome "La Esperantisto" de d-ro Emil Pfeffer (ĉesis en 1921).
Je la 3-a de aprilo 1920 estis fondita Esperanto-Delegitaro en Vieno, ĉefe laŭ iniciato de Rudolf Kaftan kaj Zimmermann. Fondiĝis en 1921 grava grupo en Salzburg kaj okazis kursoj (ankaŭ poste) en la tiea Borromaum kaj en la Popolaltlernejo en Villach (Karintio). Esperanto alportis ankaŭ praktikan utilon: La 4-an de majo 1921 326 infanoj, speciale el Graz, forveturis al Hispanio per helpo de hispanaj Esperantistoj kaj restis tie 1-3 jarojn. En 1921 la membroj de la kursoj pliiĝis. Okazis multaj kursoj en Vieno, Melk (Österreicher), en Graz en la burĝlernejo Paulinum por 105 lernantoj (instruis Lander) kaj ankaŭ por la infanoj kaj ties gepatroj, kiuj veturis al Hispanujo (Hackl), en Leoben (Puntigam) en Innsbruck (Leo Blaas, Egger), en Villach ktp.; krome en ĉeĥa gimnazio estis enkondukata Esperanto pere de d-ro Hugo Jokl. Viena Foiro en 1921 la unuan fojon eldonis varbprospektojn en Esperanto kaj daŭrigis tion ĝis 1926.
Je Pasko 1922 okazis en Salzburg la 1-a Sudgermana Esperanto-Kongreso kaj samtempe granda Esperanto-ekspozicio, kiun vizitis ĉ. 15.000 personoj. En 1922 novaj grupoj fondiĝis en Saalfelden kaj Hallein. En Vieno fondiĝis tramista grupo, en 1923 la grupo "Progreso", en 1924 Rudolf Michael Frey fondis Esperanto-Organizon de Ofic-havantoj de Urbo Wien kum 962 anoj kaj la komunumo Vieno disponigis al ĝi hejmon en la magistrata domo.
Aŭstria Esperanto-Delegitaro (AED) - 1923
Montriĝis klopodoj por fondo de landa organizo. Jam en 1922 centro por la propagando estis kreita per la entrepreno Nova Tempo, Vieno kaj la 6-an de januaro 1923 estis fondata tutlanda organizo sur neŭtrala bazo Aŭstria Esperanto-Delegitaro (AED), kiu havis 32 grupojn; prez. fariĝis Schamanek, Bartel kaj Simon; ĝen. sekr Schade; en 1926 oni elektis prez. Hugo Steiner, ĝen. sekr. Cech; en 1927 ĝen. sekr. Erwin Gerhard Bernfeld. Vicprezidantis ankaŭ la ordenano Franz de Paula Mestán.
Okazis kursoj oficialaj aŭ duonoficialaj: Schamanek per dekreto Z II/1008 de la 25-a de februaro 1922 ricevis permeson instrui en 1a burĝlernejo de Purkersdorf kaj en la blindullernejo. Ankaŭ li faris en 1923 kursojn por instruistoj kiel sekvo de Ĝeneva konferenco. Frey sukcesis gvidi kurson en la grava popoleduka societo "Urania".
Aŭstriaj Esperanto-Kongresoj 1925-1930
En 1925 oni daŭrigis la aranĝon de landaj kongresoj. En Salzburg de la 9-a ĝis la 12-a de aŭgusto okazis la 5-a Tutaŭstria Esperanto-Kongreso sub la protekto de landestro Franz Rehrl kaj sub prezido de prof. Franz Christanell; ĉeestis 200 personoj. La 6-a Kongreso okazis en Graz inter la 22-a kaj 24-a de majo 1926 sub la protekto de landestro Rintelen kaj prezido de ĉefŝtabkuracisto Wilhelm Ernst Dietl; ĉeestis 250 partoprenantoj. La 7-a kongreso disvolviĝis en Vieno de la 4-a ĝis la 6-a de junio 1927 sub la protekto de ministroj por instruaferoj kaj komerco, policprezidanto Johann Schober ktp; ĉeestis 700 personoj en la festsalonego de "Hofburg" sub la prezido de Hugo Steiner. Samtempe dum 6 semajnoj en majo kaj junio okazis granda Esperanto-ekspozicio, kiu ampleksis tutan etaĝon de grandmagazeno Herzmansky; kaj kiun vizitis ankaŭ la kanceliero Ignaz Seipel, kardinalo Friedrich Gustav Piffl, policprezidanto Johann Schober ktp. La 8-a organiziĝis en Baden ĉe Wien de la 26-a ĝis la 28-a de majo 1928 sub la protekto de landestro Karl Buresch kaj sub prezido de Steiner; bone preparis s-ro Pronay en Baden; ĉeestis 200 personoj. La 9-a Kongreso okazis en Linz en 1930 sub lerta aranĝo de Karl Wannek; protektoro estis landestro Josef Schlegel, prezidis Hugo Steiner. Direktoron Wannek oni elektis prezidanto de la Aŭstria Esperanto-Delegitaro (AED).
La Levade (stacidomo)
La Levade estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  La Grand-Combe, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
Esperanto-movado en Aŭstrio
Aŭstria Esperanto-Asocio (AEA) - 1929
30 julio - 2 aŭg. 1929 estis grava antaŭkongreso en Vieno, kun malfermo de Internacia Esperanto-Muzeo, kies fondo estas merito de Hugo Steiner, la ĉefa gvidanto de la Aŭstra Esperanto-movado. La 31 julio la prez. de la respubliko, Wilhelm Miklas, akceptis la reprezentantojn de la diversaj landoj en aŭdiencio. Sekvis akcepto en la Urbodomo kaj poste malfermo de Internacia Esperanto-Muzeo. Okaze de la malfermo Steiner eldonis ilustritan gvidlibron pri Vieno kaj samjare strateto en Vieno laŭ la klopodoj de Aŭstria Laborista Ligo Esperantista (ALLE) estis nomata Zamenhof-strato.