cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Egaleco kaj repacigo
Internaciaj pozicioj
ER defendis prezidenton Hugo Chavez de Venezuelo, aŭ Mahmud Ahmadineĵad de Irano, defendas Bashar al Assad en Sirio, Vladimir Putin en Rusio kaj, kutime, kontraŭulojn de la usona imperiismo kaj de la ŝtato Israelo. ER ankaŭ defendas Donald Trump kontraŭ ĉefaj amaskomunikiloj.
Personecaj subtenoj
Dieudonné estas certe la plej konata franca personeco kiu subtenas Alain Soral kaj ER. Iom da homoj, historiistoj aŭ romanistoj kunlaboras aŭ kunlaboris kun la movado, kiel Marion Sigaut, Jacob Cohen aŭ Youssef Hindi.
Vince Augustin (kuracisto)
Vince Augustin naskiĝis la  1909 en Budapeŝto. Li mortis la 1965 en Budapeŝto.
Biografio
Vince Augustin akiris kuracistan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1933, poste li laboris 3 jarojn en la universitata kliniko, fine en la sama loko li ankaŭ instruis. Li akiris pliajn diplomojn en 1936, 1939 kaj 1950. En la 1940-aj jaroj li atingis la rangon ĉefkuracisto en diversaj hospitaloj. Post la 2-a mondmilito li okupiĝis ĉefe pri radiologio. En 1959 li kandidatiĝis. Li edziĝis dufoje, resume li havis nur unusolan filon.
Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1960
La fina parto de la 1-a Eŭropa Futbal-Ĉampionado (oficiala nomo "UEFA EURO" 1960 aŭ origine "Eŭropa Pokalo de Nacioj") okazis inter la 6-a kaj la 10-a de junio 1960 en du urboj de Francio, nome en Parizo kaj Marseille. La lando de la lastaj kvar matĉoj nur fiksiĝis kiam restis nur kvar konkursantaj teamoj el la komence 17 teamoj de la kvalifikiga fazo.
En du paroj la teamoj interbatalis en la duonfinalo, la malgajnantoj de tiuj matĉoj konkuris pri la turnira tria pozicio, kaj la du gajnintaj teamoj de la duonfinalaj matĉoj, do la teamoj de Jugoslavio kaj Sovetunio, komparis siajn fortojn en la finalo, kiu okazis je la 10-a de junio 1960 en Parizo.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Belváros)
Historio
Post dominado de turkoj paŭlanoj alvenis en Pest. Ili konstruis monaĥejon inter 1715-1744, dume ili konstruis ankaŭ preĝejon, kiu finiĝis en 1770. La ordeno ĉesis en 1786, tial la universitato transprenis la taskojn. En 1988 kanoniko Mihály Marczell estis reentombigita en la kripto.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ la trotuaro. Ĝi havas unu navon kaj 2 turojn. Ekstere estas videblaj skulptaĵoj pri ermitoj Sankta Paŭlo kaj Sankta Antonio. Interne ĉe la ĉefaltaro estas skulptaĵo pri naskiĝo de Sankta Maria. Ĉe la sakristio denove estas skulptaĵoj pri la supre menciitaj 2 ermitoj.
Apud la preĝejo centra edukejo pri pastroj funkcias, tial tiu lernejo servas en la preĝejo. Dum la socialismo la Hungara Radio ĝuste tagmeze ĉiam dissendis sonoradon de la preĝejo.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Terfero
Terfero, nomita ankaŭ ercpura fero, estas fero kiu originiĝis sur la Tero, kaj estis trovita en metala formo pli ol kiel erco. Tera fero estas tre rara, kun nur unu ĉefa konata kuŝejo en la mondo, situanta en Gronlando.
Materialaj proprecoj
Terfero similas al meteora fero, en tio ke ĝi enhavas gravajn kvantojn kaj de nikelo kaj de strukturoj Widmanstatten. Tamen, terfero tipe enhavas nur ĉirkaŭ 3% da nikelo, kio estas tro malmulto ĉe meteoritoj. Estas du tipoj de terfero. Kaj la tipo 1 kaj la tipo 2 enhavas kompareblajn kvantojn de nikelo kaj de aliaj malpuraĵoj. La ĉefa diferenco inter ambaŭ estas la enhavo de karbono.
Bestoĝardeno San-Diego
La Bestoĝardeno San-Diego, angle San Diego Zoo, estas bestoĝardeno situanta en Parko Balboa, San-Diego, Kalifornio, Usono, kiu gastigas ĉirkaŭ 3,700 animalojn de pli ol 650 specioj kaj subspecioj. Ĝi estas ankaŭ unu el malmultaj bestoĝardenoj en la mondo kiuj gastigas ekzempleron de granda pando. Vizitantoj povas viziti la Bestoĝardeno ĉiutage de 9.00 am ĝis 7.00 pm.
Ĝi estas private administrata de neprofita Zoological Society of San Diego sur parko de 40 ha pruntita el la urbo San Diego. La Bestoĝardeno San Diego estas akurata membro de la asocioj Association of Zoos and Aquariums (AZA) kaj American Association of Museums (AAM), kaj same membro de la asocioj Zoological Association of America (ZAA) kaj World Association of Zoos and Aquariums (WAZA).
Grotoj de Azerbajĝano
Grotoj de Azerbajĝano nombras kelkmil. Ili estas kalkŝtonaj kaj vulkanaj (lafo tuneloj). Kelkaj el ili estas publike alireblaj kiel turistaj objektoj. Tiuj kavernoj ankaŭ estis la unuaj rifuĝintoj kaj hejmoj de primitivaj popoloj.
La Groto Aziĥo estas impresiga ses-grota komplekso konata kiel la vivloko de la prahomoj. La groto estas konsiderata kiel unu el la plej antikvaj grotoj de homa praloĝado en Eŭrazio. Ĉi tie oni trovis plurajn homajn restaĵojn kiel osto de la kapo kiu havas pli ol 300.000 jarojn, do, unu el la plej antikvaj homaj restaĵoj de la mondo. Ĝia malkovro kreis la nomon de la Aziĥa homo.
Listo de grotoj en Azerbajĝano
La listo ne inkludas ĉiuj grotoj.
Listo de grotoj kompleksoj en Azerbajĝano
La listo ne inkludas ĉiuj grotoj kompleksoj.
Franciskana Junularo
Franciskana Junularo (itale: Gioventù Francescana) estas katolika asocio. Ĝiaj anoj (kun aĝo inter 14 kaj 30 jaroj) sekvas la Evangeliojn laŭ la ekzemplon de Sankta Francisko el Asizo.
La Franciskana Junularo estas parto de la Sekulara franciskana ordeno.
Poços de Caldas
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Poços de Caldas. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. Temas pri la urbo plej granda de la regiono Sudminasa (Sul e Sudoeste de Minas), ĝi estas la dek kvina urbo plej granda de la subŝtato Minas-Ĝerajso. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en. Ĝia indico de homa disvolviĝo (IHD) estas la plej alta de la subŝtato Minas-Ĝerajso, estas inter unu el la plej bonaj de la tuta lando.
Tsubasa Oshima
Tsubasa Oshima (大島 翼, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Fagiano Okayama, Matsumoto Yamaga FC kaj Kamatamare Sanuki.
Schwaderloch
Pri la komunumo
Schwaderloch estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 666 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Ugo Benzi
Ugo Benci (1376-1439) estis itala kuracisto, teologo, filozofo kaj filologo, profesoro pri filozofio kaj medicino en ses universitatoj. Li aktivis kiel privata kuracisto de la duko Nikolao la 3-a d'Este kaj Karlo la 7-a el Francio. Lia famo devenis el siaj brilaj paroldisputoj kie li venkobatis siajn kontraŭantojn per sia subtila rezonado.
Schwaderloch
Geografio
La komunumo Schwaderloch situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno tute en la oriento de la distrikto Laufenburg. En sude la komunumon limigas la Tavola Ĵuraso.
Ugo Benzi
Vivo
Marko, frato de Andrea Benzi, lia patro, estis lia onklo de Benzi, kaj ankaŭ estis kuracisto. Inter 1385 kaj 1390, li studis gramatikon en Sieno gvidata de iu certa Bennazio, kiu eble temas pri Benzoccio, la gramatikisto, profesoro en la Universitato de Sieno, en 1404. La Studio interrompiĝas pro la milito inter Florenco kaj Gian Galeazzo Visconti, sub kies regado troviĝis Sieno inter 1389-1392, kies seriozaj konsekvencoj ekois sur la urbon kaj tra la tutan Toskanion. Decidinte pri kontinuado de siaj studoj, Benzi, tre eble en 1393, petas al siaj gepatroj esti sendata "ad liberalium artium studia" ("al la studio pri liberaj artoj"), tamen ricevante nean respondon, li estas devigata fari uzon pri altvalora vestaĵo por sukcesi resti en Florenco.
Saint-Laurent-de-la-Prée - Fouras (stacidomo)
Saint-Laurent-de-la-Prée, plennome Saint-Laurent-de-la-Prée - Fouras, estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en Saint-Laurent-de-la-Prée, apud Fouras, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Ugo Benzi
Vivo
Tiamaniere ke li komencis studi filozofion, daŭrigata en Bolonjo, en la lernejo de Pietro da Mantova, al kiu li kuniĝis sed post kelkaj monatoj ili disiĝas pro kialo tre malfacile stabligebla. Kiel rezulto, Benzi retiriĝas hejmen, vivante suferegan vivon, tute dediĉita al la studo de la logiko, filozofio, medicino, astronomio, aritmetiko, geometrio, muziko kaj retoriko.
Reirinte al Pavio, en la 17-a de oktobro 1396 li licenciiĝis pri logiko kaj filozofio, kiun oni kredas trakti pri medicina kurso, lernobjekto kiun Benzi sin dediĉus pli malfrue. Oni kredas ke Benzi estis invitata de la episkopo de Bolonjo kiel profesoro kaŭze de la famo kiun li akiris en tiu urbo. Tiamaniere ke li okupis la katedron post diplomiĝo inter 1396-1397, daŭrigante poste en 1402, escepte de la forigo inter 1399-1400 al Piaĉenco, kien translokiĝis la universitato por fuĝi el la pesto. Dum tiu periodo en Pavio, ekaperis lia verko "De logicae artis ratione", nuntempe malaperita. La pesto estis la kaŭzo de la instruado-interrompo en 1402, kiam Benzi, retiriĝis kaj sin dediĉis unue al la studo pri la latina kaj poste al medicino laŭ instigo de amiko, pli malfrue identigita kiel Giovanni Tortelli (1400-1466).
Vokita al la Universitato de Bolonjo(1402), Benci reorganizis la instruon pli filozofio promociante la studon pri la verkoj de Averroes kaj Alberto la Granda tiel sukcese ke li estis nomata "non modo philosophus sed philosophorum princeps" ("ne kiel filozofo sed kiel princo de la filozofoj"). Dum tiu periodo en Bolonjo ekaperis la "Parva naturalia" de Aristotelo, parte konservita en la Antoniana biblioteko de Padovo. En Bolonjo, Benci ankaŭ studis medicinon en la lernejo de Marsilio de Sankta Sofia, sed li interrompis la kurson post ses monatoj eble pro arogantaj sintenoj.
En la 6-a de decembro 1404, Benci partoprenis en kolegio de ekzamentantoj en Pavio, kien li eventuale iri. En la 5-a de februaro 1405 li engaĝiĝis en la Universitato de Sieno por instrui medicinon kun salajro je 200 florenoj jare. En tiu periodo li edziĝis al iu Laia Sozzini, kiu donis al li sep infanojn (Giovanni, Ludoviko, Nicola, Carlo, Pietro, Jacopo kaj Severo).
Schwaderloch
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,77 km², de kiuj 1,17 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,32 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 530 m s.m. ĉe la norda deklivo de la monto Wandfluh, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 302 m s.m. borde de Rejno ĉe la limo al Mettauertal.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schwaderloch limas en nordo aliflanke de la rivero al la germana komunumo Albbruck, en oriento al Leibstadt, kaj en sudo al Mettauertal.
Centrisma Alianco (Francio)
La fondinta kongreso kunigis 200 partoprenantojn el 71 departementoj kaj adoptis la statutojn de financa asocio kaj etikan ĉarton.
Schwaderloch
Trafiko
Tra la komunumo pasas la fervojlinio de Koblenco al Laufenburg, kiu tamen ek de 1994 funkcias nur ankoraŭ por vartransporto. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio, inter Laufenburgo kaj Koblenco, kiu anstataŭis en la jaro 1994 la fervojan persontransporton sur tiu linio.
Tra la komunumo ankaŭ pasas la kantona ĉefvojo n-ro 7 de Bazelo al Vinterturo.
Centrisma Alianco (Francio)
Sin apoganta sur « humanismaj, socialaj, liberalaj kaj eŭropaj valoroj », la Centrisma Alianco situas en la pluesto de la asocio « Rassembler les centristes » el kiu ĝi naskiĝis.
Schwaderloch
Historio
La unua dokumenta mencio de Schwaderloch datiĝas el la jaro 1318 kiel Swatterlo.
En mezepoko la mastroj de la Kastelo Bernau en Leibstadtposedis la malaltan jurisdikcion pri Schwaderloch, dum la landaj regantoj estis la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg kaj poste la ĉeflinio de la Habsburgoj. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj, kiuj pluregis tie ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Schwaderloch estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Centrisma Alianco (Francio)
La unua artikolo de ĝiaj statutoj precizigas ke « ĝia daŭro estas ligita al la promocio de la unuigo de la centrismaj movadoj ». Ĝi anoncis proponon aliĝi al Respublikana, Ekologiisma kaj Sociala Alianco en julio 2011. Ĝi apartenas al la politikaj movadoj je la origino de la fondiĝo de Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (UDI) en oktobro 2012.
Charleville-Mézières
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas urba komunumo de Francio. Ĝi estas la ĉefurbo, la prefektejo, de la departemento Ardennes, ekde 2016 situas en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj antaŭ tio apartenis al la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantojn oni kutime en la franca nomas carolomacérien(ne)s. Administre la komunumo estas ankaŭ la centro de samnoma arondismento Charleville-Mézières, kaj de kvar kantonoj.
Geografio
La urbo situas ĉe la bordo de la rivero Mozo, kiu de tie tra Belgio kaj Nederlando fluas al la Norda Maro, 239 kilometrojn el Parizo kaj 90 kilometrojn sude de Charleroi. Charleville-Mézière troviĝas proksime al la belga landlimo (malpli ol 20 km).
Historio
Tiu komunumo estis kreita en 1966, per kunuigo de kvin eksaj komunumoj : Charleville, Étion, Mézières (eksprefektejo de la departemento), Mohon kaj Montcy-Saint-Pierre. Alia komunumo, Le Theux, jam kuniĝis kun Mézières ekde 1965.
Ĥan Bahlum la 2-a
Ĥan Bahlum surtroniĝis en 10-a de januaro 684, kelkaj monatoj post la morto de sia patro reĝo Pakalo.
Li daŭris la ornamadon de Palenko per fina arto kaj arkiteturo. Lin sukcedis sia frato Kan Ksul la 2-a.
Gravensteen (Gent)
Historio
La Gravensteen iĝis grafa milita fortreso fine de la naŭa jarcento, fortikaĵo kun ligna palisado. La ŝtona konstruaĵo kaj la muroj estis konstruitaj sub Filipo de Elzaco, grafo de Flandrio, en 1180 kiel milita fortreso. Tiun funkcion ĝi havis ĝis la 14-a jarcento. De tiam la kastelo havis plej diversajn celojn kiel: monerateliero, supera tribunalo, malliberejo kaj eĉ kotonŝpinejo. La kastelo aŭ burgo enhavas kripton, karceron kaj muzeon por tribunala ilaro (kun unika kolekto de torturiloj).
Renovigoj
Fine de la 19-a jarcento la belga ŝtato kaj la urbo Gent aĉetis la Gravensteen de privatulo. En 1894 oni komencis ĝin renovigi. Ĉefa artikekto estis Joseph De Waele. Kiam en 1913 en Gento okazis Internacia ekspozicio, la Gravensteen estis unu el la ĉefaj altiraĵoj.
Tra la jaroj la burgo iom post iom ruiniĝis denove. Post evalua raporto en la jaroj 1979-1980 la urbo komencis duan longdaŭran renovigokampanjon. Tiun ĉi kampanjon oni daŭrigas ĝis hodiaŭ.
Per modernaj aldonoj, kiel nova akcepta konstruaĵo en majo 2006, grandaj partoj de la Gravensteen estas daŭre publike alirebaj. Tiel ĉi la monumento povas optimale plenumi sian soci-kulturan kaj turisman rolon en la regiono.
Mezepokaj kampadejoj en la Gravensteen
La kavaliroj revivigas tiam la kastelon pere de vestaĵoj, heraldiko, batalarto, muziko, dancado kaj manĝado de la mezepoko.
Praktikaj informoj (somero 2005)
Adreso Gravensteen Sint-Veerleplein 9000 Gent tel. +32 (0)9 225 93 06 http://www.gent.be/gravensteen/
Deĵorhoraro Biletoj estas haveblaj ĝis 45 minutoj antaŭ la fermohoro. Nur la korto de la Gravensteen estas alirebla por uzantoj de rulseĝoj.
Prezoj
Dum specialaj eventoj validas aliaj prezoj.
Mezgranda buntpego
La Mezgranda buntpego, Dendrocopos medius, estas mezgranda birdo de la genro Dendrocopos pli malgranda kaj hela ol la Granda buntpego sed pli granda ol la Malgranda buntpego, krom aliaj diferencoj.
Aspekto
Ĝi estas kolora simile kiel aliaj buntpegoj, ekzemple kiel la Granda buntpego, tio estas kun nigraj kaj blankaj partoj kaj flava frunto, sed ĉe tiu ĉi specio la virbirdo kaj inbirdo havas ambaŭ ruĝajn kronojn, dum ĉe tiu nur junuloj havas ruĝan kronon. Krome tiu ĉi specio havas pli blankan vizaĝon kaj ne tiom markitan subvizaĝan nigran strion, kiu atingas nek la bekobazon nek la nukon, sed iomete malsupreniras ambaŭflanke de la kolo suben. Je la flugiloj ili havas blankan makulon ĉeŝultre kaj komence de flugiloj, kiel ĉe la Granda buntpego, kaj kiel ĉe tiu ili havas nigran strimakulojn en flugiloj. Suba parto esta blanka sed ĉe suba ventro estas rozeca, preskaŭ kiel ĉe la Granda buntpego. Sub flugiloj je la flankoj estas ruĝetaj makuloj. Ambaŭ seksoj estas similaj kaj pro tio malfacile distingeblas.
Dimensioj: longeco de korpo: 20cm - 22cm malfermo de flugiloj 29cm - 39cm (34cm mezaveraĝe) pezo 50g - 85g.
Beko estas iomete malforta ol ĉe Granda buntpego kaj pro tio kvankam ĝi estas nur iomete malpli granda ol la Granda buntpego, ĝi aspektas kvazaŭ multe pli malgranda pro tiu mallonga kaj maldika beko kaj la pli rondoforma hela kapo. Ĝi povas ankaŭ esti konfuzita kun la Siria buntpego (ĉefe la junuloj), el kiuj oni devas distingi pro la plej eta beko, la ruĝa krono kaj la larĝaj flankaj strioj.
Disvastiĝo
La Mezgranda buntpego loĝas nur en Eŭropo kaj sudokcidenta Azio, tio estas en okcidenta parto de la Palearktiso (norda Eŭrazio) - de norda Hispanio, kaj Francio, tra Germanio, orienten de Pollando, Litovio kaj Ukraino, sude meze de Italio nur en etaj lokaj partoj, tra Balkanio, Turkio kaj Kaŭkazo. Ne logas ĉe Britaj insuloj, Skandinavio aŭ Rusio. La specio estas loĝanta kaj ne migranta, krom mallongdistancaj movoj post reproduktado. Estas specio ne tiom ofta ol la Granda buntpego. Ĝi malaperis el Svedio en 1982, sed pliiĝas en Belgio kaj Nederlando.
Ekologio
Ĝi vivas en falfoliaj arbaroj precipe kverkaj kun karpeno kaj ulmo. Ĝi preferas miksitajn partojn de regionoj kun arbaroj, paŝtejoj, duonarbaroj, maldensejoj kaj elhakitaj arbaroj. Kutime ili preferas manĝi alte en arboj, movante konstante kaj malfaciligante sia rigardado.
Ne estas ofta ties tamburado kaj neniam por teritoriaj celoj, kiujn ili klopodas per kanto eĉ kontraŭ pli grandaj pegoj, tio estas malrapida nazeca gvajk gvajk gvajk gvajk gvajk. La alvoko inkludas rapidan kik kekekekek.
Reproduktado
Ĝi nestas unu foje jare dum aprilo ĝis junio. Ĝi mem ĉizas nestkavon ĉirkaŭ 5cm larĝan kun ronda enflutruo en seka arbotrunko aŭ maldika branĉo. Ino metas plej ofte 5-6 blankajn ovojn, sed ankaŭ pli malofte 4 aŭ 7, kiujn kovas gepatroj dum 12 tagoj (pli malofte 11, 13 aŭ 14). Geidoj estas nutrataj de ambaŭ gepatroj dum 14 tagoj kaj post ilia ekfluo ili estas ankoraŭ nutritaj ĉirkaŭ 10 tagojn.
Tiu ĉi specio estas matura sekse post unu jaro. Dum la reprodukta sezono la birdo estas monogama. La partenrado malfortiĝas post la reproduktado, sed povas daŭri dum vintro kaj renoviĝas dum la ĉefa sezono de pariĝado. Ekde fine de januaro kaj pli ofte en februaro kaj marto la masklo tamburas kaj brue alvokas el sia teritorio. Se ino alproksimiĝas, la masklo plifortigas sian alvokon kaj realigas rimarkindajn svebantajn flugojn ĝis allogi la inon. Poste ili pariĝas, dum hirtiĝas la ruĝan plumaron de la kapo. La ino trarigardas la nestotruon kiun preparis la masklo kaj adoptas taŭgan sintenon por seksumado. La unua seksumado okazas en februaro kaj pli oftas en marto.
Nutrado
Ili manĝas insektojn kaj iliajn larvojn vivantajn en ligno, kiel formikojn, sed kiujn la birdoj kaptas sur la trunko kaj ne tiom sub la ŝelo, sed ankaŭ elsuĉas sevon el la arboj kaj vintre manĝas ankaŭ semojn ĉefe de kverkoj, karpenoj kaj fagoj.
Ĉikitaj sekaj arbaroj
La ĉikitaj sekaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la amazona ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj de Bolivio kaj Brazilo kaj situas proksimume en la sama regiono kie oni parolas la ĉikitan lingvon. La ekoregiono estas listigita en la tutmondaj 200.
Priskribo
La ĉikitaj sekaj arbaroj kovras areon de 230 600 kvadrataj kilometroj. La ekoregiono troviĝas al oriento de Andoj, en la malaltaĵoj de orienta Bolivio kaj de la brazilaj subŝtatoj de Mato-Groso kaj Rondonio. La tropikaj humidaj arbaroj de Amazonio troviĝas al okcidento kaj nordokcidento. La vasta savana Cerado-ekoregiono troviĝas al nordo kaj nordoriento, kaj Pantanalo, ekoregiono el la biomo de Inunditaj herbejoj kaj savanoj, al oriento. La sekaj arbaroj de Granda Ĉako situas suden.
Klimato
La klimato de la ĉikitaj sekaj arbaroj estas tropika, kun akcentita seka sezono dum la vintro de la suda duonglobo.
Blukresta Montaro
Blukresta Montaro (angle : Blue Ridge Mountains) estas fiziografia provinco de Apalaĉaj Montoj. Tiu provinco konsistas el nordaj kaj sudaj fiziografiaj regionoj, kiuj disiĝas proksime de la roanoke-rivera interspaco. La montara sistemo estas situanta en Orienta Usono, komencante ĉe sia plej suda parto en Georgio, tiam finiĝante norden en Pensilvanio. Okcidente de Blukresta Montaro, inter ĝi kaj la plejparto de Apalaĉaj Montoj, troviĝas Granda Apalaĉa Valo, limigita okcidente de Kresta kaj Vala provinco de Apalaĉaj Montoj.
Blukresta Montaro estas konata por sia blueta koloro se vidite ekde distanco. Arboj metas la "bluon" en Blukresta Montaro, kaŭze de la izopreno liberigita en la atmosfero, tiel kontribuante al la karakteriza nebuleto sur la montoj kaj ilia karakteriza koloro.
Ene de la blukrest-montara provinco estas du gravaj naciaj parkoj: Nacia Parko Ŝenandoah en la norda sekcio kaj Granda Fumplen-montara Nacia Parko en la suda sekcio. Blukresta Montaro ankaŭ enhavas la Blukrest-montara Parkvojon, 755 kilometrojn longa pitoreska aŭtovojo kiu ligas la du parkojn kaj estas situanta laŭlonge de la krestospintlinioj kun la Apalaĉo-Pado.
Geografio
Kvankam la angla esprimo Blue Ridge foje estas uzita ekskluzive por la orienta rando aŭ antaŭa vico de Apalaĉaj Montoj, la geologia difino de la Blukrest-montara provinco etendas okcidenten al Kresto-kaj-Valo-Regiono, ampleksante Grandan Fumplenan Montaron (Great Smoky Mountains), Grandajn Balsams-Montaron (Great Balsams), Roan-Altaĵon, Arbustan Montaron (Brushy Mountains) ("elstaraĵo" aŭ "sprono" de Blukresta Montaro) kaj aliajn montarajn sistemojn.
Blukresta Montaro etendas tiel fore norden en Pensilvanion kiel Sudan Montaron. Dum Suda Montaro malkreskas al nuraj montetoj inter Gettysburg kaj Harrisburg, la zono de antikva rokaĵo kiu konstituas la kernon de Blukresta Montaro daŭras nordoriente tra la altaĵoj de Nov-Ĵerzejo kaj Hudson-regiono, poste atingante Bukŝe-Altaĵon (The Berkshires) de Masaĉuseco kaj Verdan Montaron (Green Mountains) de Vermonto.
Blukresta Montaro enhavas la plej altajn montojn en orienta Nordameriko sude de Bafina Insulo. Proksimume 125 da pintoj superas 1 500 m en alteco. La plej alta pinto en Blukresta Montaro (kaj en tutaj Apalaĉaj Montoj) estas Mitĉel-Monto en Norda Karolino kun 2 037m. Ekzistas 39 da pintoj en Norda Karolino kaj Tenesio pli altaj ol 1 800m; kompare, nur Vaŝington-Monto en Nov-Hampŝiro altece superas 1 800 m en la norda parto de Apalaĉaj Montoj.
Geologio
Plimulto el la ŝtonaro kiu formas Blukrestan Montaron estas antikvaj granitaj karnokitoj, metamorfaj vulkanaj formacioj, kaj sedimentaj kalkoŝtonoj. Lastatempaj studoj kompletigitaj fare de Richard Tollo, profesoro kaj geologo ĉe Universitato George Washington, disponigas pli grandan komprenon en la petrologio kaj geokronologia historio de la blukrest-montaraj bazaj serioj. Freŝdataj studoj trovis ke la bazogeologio de Blukresta Montaro estas farita el kompone unikaj gnejsoj kaj granitoidoj, inkluzive de ortopirokseno-entenantaj ĉarnokitoj. Analizo de zirkono-mineraloj en la granitoj kompletigita fare de John Aleinikoff ĉe la Geologia servo de Usono disponigis pli detalajn lokad-aĝojn.
Multaj el la karakterizoj trovitaj en Blukresta Montaro kaj dokumentitaj fare de Tollo kaj aliaj konfirmis ke la ŝtonaro montras multajn similajn ecojn en aliaj nordamerikaj Grenville-aĝaj teranoj. La manko de kalcia-alkala afineco kaj zirkon-aĝoj malpli ol 1 200 milionoj da jaroj (Mj) indikas ke Blukresta Montaro estas aparta de Adirondak-Montaro, Verda Montaro kaj eble de Novjorkiaj-Novĵersejaj Altaĵoj. La manko de kalcia-alkala afineco kaj zirkon-aĝoj malpli ol 1 200 milionoj da jaroj (Mj) indikas ke Blukresta Montaro estu aparta de Adirondak-Montaro, de Verda Montaro kaj eble de la Novjorkiaj-Novĵersejaj Altaĵoj. La petrologiaj kaj geokronologiaj datumoj indikas ke la blukrest-montara bazo estas sinteza orogeneza krusto kiu estis formita dum pluraj epizodoj ekde krusta magma fonto. Kamporilatoj plue ilustras ke ŝtonaro formita antaŭ 1 078-1 064 Mj konservas deformo-karakterizoj. Tiuj formitaj post 1 064 Mj ĝenerale havas masivan teksturon kaj ne estis submetitaj al kunpremado dum la ĉefepizodo de la Mezoproterozoiko.
Blukresta Montaro komencis formiĝi dum la Silurio antaŭ pli ol 400 Mj. Proksimume antaŭ 320 Mj, Nordameriko kaj Eŭropo koliziis, puŝante supren pli alte Blukrestan Montaron.
Historio
La angloj kiuj establis la kolonion de Virginio en la frua 17-a jarcento registris ke la indiĝena paŭhatana nomo por Blukresta Montaro estis Quirank. Ĉe la piedo de Blukresta Montaro, diversaj triboj inkluzive de la Siuoj, la Haudenosaunee kaj la Ŝauneoj ĉasis kaj fiŝkaptis. Germana kuracisto, John Lederer, kiel unua atingis la kreston de Blukresta Montaro proksime de nuntempa Harper's Ferry en 1669 kaj denove la sekvintan jaron. Kiel pli da setlantoj moviĝis en Virginion, ilia ekonomia kaj foje militema konkurado puŝis la indiĝenajn loĝantojn okcidenten.
Kanice
Nomon Kanice havas kelke da municipoj:
Eŭropa Banko por Rekonstruo kaj Evoluigo
EBRD (European Bank for Reconstruction and Development - Eŭropa Banko por Rekonstruo kaj Evoluigo EBRE) estas eŭropa banko, kreita por helpi la ekskomunismajn landojn en Eŭropo kaj Centra Azio en la transiro de planekonomio al libera merkato.
Anoj de EBRD
La anoj de EBRD kaj la aliĝa dato:
Rülzheim
Rülzheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Ĝi apartenas al kaj estas la centro de la samnoma komunumaro Rülzheim, administra ligo de kvar najbaraj komunumoj.
Nevado del Quindío
La Nevado del Quindío [kinDIo] estas neaktiva vulkano situa en la montaro Centra Kordilero de Andoj en centra Kolombio. Ties montopinto markas la tripunkton de la departementoj Risaralda, Kindio kaj Tolima, kaj ĝi estas ankaŭ la plej alta punkto de la departementoj Risaralda kaj Kindio. La monto estas unu el la plej altaj pintoj en la Nacia Parko Los Nevados, kiu estas natura rezervejo. Ne estas historiaj registroj de ajna erupcio.
La Nevado del Kindio estas 4 760 m alta.
NGC 5211
NGC 5211 (aliaj indikoj — UGC 8530, MCG 0-35-9, ZWG 17.21, IRAS13305-0046, PGC 47709) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Nevado del Quindío
The neĝokampoj kaj glaĉeroj en la monto estas malpliiĝantaj progrese, ĉirkaŭ 10 % jare ekde la unuaj sciencaj mezuroj en la fino de la 1980-aj jaroj, supozeble pro la tutmonda varmiĝo (vidu artikolon Forceja efiko por detaloj).
La monto havigas belajn pejzaĝojn, kio allogas turistajn vizitantojn la tutan jaron. La plej malalta parto estas nubarbara habitato, riĉa en endemiaj specioj.
Botanikisto Alexander von Humboldt vizitis la areon en 1801, kaj priskribis novajn speciojn kiaj speco de sunfloro nome Espeletia aŭ frailejón en la hispana.
Samuel Ustazade Silvestre de Sacy
Samuel Ustazade Silvestre de SACY, la filo de Antoine-Isaac Silvestre de Sacy (naskiĝinta la en Parizo, mortinta la  samloke) estis franca juristo, verkisto kaj ĵurnalisto
Vivo
Post studo de jursciencoj li dediĉis sin komplete je studoj literaturaj apartenonte ekde 1828 al la plej diligentaj anoj de la redaktistaro de »Journal des Débats«. Jam delonge laborante je nivelplialtigo de publika instruado kaj sekurigo de populara kleriĝo sendependa de ekleziaj institucioj (deveninte tamen laŭdire el jansenisma enfamilia fono) li vokitis en 1864 en la konsilantaron de publika edukado. Tie li reklamis por la klopodoj de ministro Duruy sukcese. En 1865 Sacy nomumitis senatoro.
Elekton de liaj publicitaĵoj, kie li evidentiĝis kiel unu el la plej elstaraj prozistoj francaj, li eldonis sub la titolo »Variétés littéraires, morales et historiques« (1861). En 1855 li ekmembris ĉe Franca Akademio.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 17. Leipzig 1909, p. 408 (tie ĉi interrete)
Kabineto Fock
Kabineto Fock [fok] estis la kvina registaro post la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon inter 1967 kaj 1975 pli ol 8 jarojn. Notu bone, ke la partiestro estis samtempe János Kádár, do li mem havis la plenan potencon.
Historio
Pli frue sistemo de kolĥozoj firmiĝis, poste oni enkondukis reformojn, tial la hungaraj kolĥozoj jam ne similis al kolĥozoj en Sovetunio. Kádár konstatis, ke vivnivelo de la kamparanoj signife altiĝis. La sekva paŝo estus reformoj en la industrio. Dum Kabineto Kállai nevideble laboris grupo, kiu kreis Novan ekonomian mekanismon, kion Kádár ne kontraŭis. En 1967 ĝi estis antaŭ la enkonduko, tial nemirinde Jenő Fock (motoro de la nova mekanismo) estis nomita la nova ĉefministro.
En 1968 drama politika ŝanĝo okazis. En Ĉeĥoslovakio oni komencis krei similan mekanismon, sed printempe Alexander Dubček estis nomumita partiestro. Lia stabo paŝo post paŝo forlasis la ekonomian mekanismon kaj ŝanĝis ĝin al politika ŝanĝo (Praga printempo 1968, Socialismo kun homa vizaĝo). Fine Leonid Breĵnev okupis la landon kaj faris finon de la homvizaĝa socialismo. Dum la okupado Kádár estis signifa apoganto de Breĵnev, ĉar li konjektis, ke la sekva paŝo estus Hungario. Kádár profitis tion, ke la publiko okupiĝis pri Ĉehoslovakio, dume preskaŭ nevidebla li retiris la novan mekanismon. Tamen restis Kabineto Fock ĝis 1975, la sekva estis Kabineto Lázár.
Ken Yorii
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu kaj Matsumoto Yamaga FC.
Mineralogio
La mineralogio (ankaŭ mineraloscienco) estas la fako de terscienco okupiĝanta pri eksteraj kvalitoj de mineraloj, pri ilia kemia konsisto kaj pri ilia kristala strukturo, dureco, optikaj trajtoj, genezo kaj pozicio en la evoluo de la tera krusto. La Mineralogio studas la ecojn, klasojn, deveno, transformiĝojn kaj praktikajn kaj ekonomiajn utiligojn de la diversaj mineraloj. Sciencisto kiu studas mineralogio estas mineralogo.
Kiam la mineraloj havas formojn determinitajn laŭ simetrio kaj limigitajn laŭ ebenaj surfacoj, tiuj mineraloj nomiĝas kristaloj kaj la specifa sciencobranĉo kiu studas ilin nomiĝas Kristalografio.
Alteso
Laŭ la helena mitologio, Alteso estis reĝo de la leleganoj, kiam tiu popolo de Anatolio (proksime aŭ ene de Troado) estis aliancita al Trojo dum la greka sieĝo de tiu urbo. Fakte, dum lia reĝado, Aĥilo disrabis Pedason, la tiama ĉefurbo de la leleganoj.
Ibi (municipo)
Ibi estas hispana municipo de Valencia Komunumo kaj de provinco Alakanto. Ĝi lokas en nordo de tiu kaj en komarko L’Alcoià. Ĝia surfaco mezuratas aree 62,52 km2. Dudek tri mil kvarcent tri personoj rezidis en la municipo en la jaro 2018.
Alteso
Laŭ Homero, lia filino Laotoa unuiĝis al reĝo Priamo de Trojo, kaj havis multnombran idaron kun li. Inter ili elstaris Likaono kaj Polidoro, princoj de Trojo.
Teubner
Teubner estas la nomo de la jenaj personoj :
Ibi (municipo)
Tradicie la ekonomio de la glaciaĵo ludis gravan rolon. La urbo estas konata ankaŭ pro la fabrikado de ludiloj kio en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj okupigis preskaŭ la tutan laborforton de la areo.
Alteso
Oni diris ke li ankaŭ estis la patro de la argonaŭto Anceo el Samoso, eble nur por ligi tiun heroon al la lelegianoj, tial kial la genealogio de Altes ne estas priskribita de la klasikaj verkistoj.
Bódog Schiller
Bódog Schiller [bOdog ŝiler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schiller Bódog estis hungara juĝisto, altlerneja instruisto. Lia origina persona nomo estis Félix.
Bódog Schiller naskiĝis la en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bódog Schiller devenis el juda familio. Li maturiĝis en katolika gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Pozono) kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto, fine li akiris juran diplomon en 1900. En la sekvanta jaro helpe de stipendio li studis en Humboldt-Universitato en Berlino, hejmenveninta li advokatiĝis. Ekde 1904 li estis juĝeja notario, poste juĝisto. Inter 1912-1914 li instruis en la reĝa universitato en instrua rango privata instruisto. Li edziĝis en 1907. Li frue mortis pro kormalsano.
Chirac-Bellevue
Chirac-Bellevue estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Chirac-Bellevue etendiĝas sur 20,65 km², kaj havis 253 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Chirac-Bellevue situas je alteco de 691 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chirac-Bellevue antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean Brive, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chirac-Bellevue apartenas al la kantono de Neuvic, kies ĉefurbo estas Neuvic. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Siberia interveno
La Siberia Interveno (japane: シベリア出兵 [ŝiberia ŝuppei],Hepburn-Transskribo: Shiberia Shuppei) estis la elsendo de trupoj de alianco kaj la Imperio de Japanio al la Ĉemara Regiono de Rusio inter 1918 kaj 1922. Ĝi estis parto de interveno de la potencoj de la Entento en la rusa interna milito, por subteni la Blankan Armeon en ties batalo kontraŭ la bolŝevika Ruĝa Armeo.
Fono
En Unua Mondmilito, Centraj Potencoj kaj Alianco militis. Laŭ daŭrigo de milito, Rusa armeo ree malvenkis pro malfruiĝo de modernigo, kaj rusa ekonomio malprosperis. Post la Oktobra Revolucio en la jaro 1917 la bolŝevikoj konsentis apartan pacon kun la germana imperio. Germana armeo povis eltiri trupojn el Orienta Fronto al Okcidenta Fronto, do Germana armeo superpotencis Francan kaj Britan armeojn. La Alianco komencis interveno-militon kaj sendis trupojn al Vladivostoko por movi germanan atenton orienten, kaj renversi rusan revolucian regnon. Ĝia preteksto estis "Por savi ĉeĥajn militkaptitojn".
Heksila cianoacetato
Heksila cianoacetato aŭ C9H15NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoacetata acido kun heksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Heksila cianoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Ua Pou (vilaĝo)
Ua Pou estas komunumo en Franca Polinezio kun 2,157 loĝantoj (2007).
Petrolina (Pernambuko)
Petrolina estas municipo, universitata urbego kaj diocezo de la brazila subŝtato Pernambuko.
Ua Pou (vilaĝo)
Geografio
La komunumo Ua Pou inkluzivas la samnoman,  grandan insulon en la Pacifika Oceano. Ĝi apartenas al la subdivido Markizinsuloj. Ĝia administrejo estas en Hakahau. Pliaj vilaĝoj estas Hakahetau, Hakamoui aŭ Hakamui, Paumea, Hohi, Hakamaii, Haakuti kaj Hakatao.
Petrolina (Pernambuko)
Geografio
Petrolina situas sur montetaro, laŭ maldekstra bordo de rivero São Francisco en orienta parto de la lando. Laŭ la dekstra bordo etendiĝas Juazeiro. Salvador de Bahio troviĝas 512, Recife 730, Braziljo 1550, Rio-de-Ĵanejro 1927, San-Paŭlo (urbo) 2138, Curitiba 2468, Campo Grande 2537, Manaus 2834, Porto Alegre 2246 km.
Historio
Petrolina estis fondita en 1870. La kresko de Petrolina estas sekvo de la konstruado de la Sobradinho-Digo en 1982. La akvorezervujo evoluigis la agrikulturon helpe de la irigacio, tiutempe multe da enmigrantoj alvenis.
Ekonomio
En ĉirkaŭaĵo de Petrolina tradicie estas agrikulturo (vinbero]]j, mangoj, gujavoj, bananoj, kokosoj, melonoj, industriaj tomatoj, cepoj). Menciindas ankaŭ la bredado (kaproj, ŝafoj, brutoj, porkoj, azenoj, muloj, ĉevaloj).
Klimato
En Petrolina la averaĝa jara temperaturo varias inter 21-33 °C. Jare pluvas po 577 mm. La pluvosezono komenciĝas en decembro kaj finiĝas en majo. Post tio la klimato daŭre estas seka.
Trafiko
Juazeiro kaj Petrolina estas ligita per ponto. La urbego estas la norda finstacio de fervojo. La du grandurboj, estas ligitaj per moderna ponto. La flughaveno estas plejparte por regionaj flugoj, krome estas internacia eksportado de freŝaj fruktoj.
32101 Williamyin
32101 Williamyin estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras William Yin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Greenwich High School de Greenwich (Konektikuto, Usono).
Sisseln
Pri la komunumo
Sisseln estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1315 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Sisseln situas ĉe la norda bordo de Rejno, oriente ĉe la alfluo de la rivereto Sissle, de kiu la komunumo ricevis sian nomon.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,52 km², de kiuj 0,50 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,89 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 306 m s.m. en la arobaro sude de la vilaĝocentro, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 290 m s.m. borde de Rejno ĉe la limo al Stein.
Provency
Provency estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 237 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Sisseln
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Laufenburg al la stacidomo Stein-Säckingen.
Provency
Geografio
Provency etendiĝas sur 11.88 km², kaj havis 237 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 20 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Sisseln
Trafiko
Tra la komunumo pasas la grava kantona ĉefvojo A7 de Bazelo al Vinterturo. La plej proskima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas prosimume 1 kilometron sude de la vilaĝo en Eiken.
Provency
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Sisseln
Historio
En la jaro 1797 la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio. En la jaro 1806 Sisseln distiĝis de Eiken kaj fariĝis propra komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Provency
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre Coste, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Provency apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Saadat Hasan Manto
Saadat Hasan MANTO (urdue سعادت حسن منٹو) (naskiĝis la 11-an de majo 1912) en Ludhiana, la ĉefa komerca urbo de Barata Panĝabo — mortis la 18-an de januaro 1955 en Lahoro, la ĉefa urbo de Pakistana Panĝabo) estis pakistana verkisto, ĵurnalisto. Li estis novelisto kaj verkis en la urdua lingvo, tamen en ĉiutaga vivo li paroladis la Panĝaban lingvon. Li estas plej konata pro siaj noveloj 'Bu' (Fiodoro), 'Khol Do' (Malfermu ĝin), 'Thanda Gosht' (Malvarma viando) kaj sia elstara verko 'Toba Tek Singh'. Manto ankaŭ verkis por filmoj kaj radio. Krome li laboris kiel ĵurnalisto. Dum sia mallonga, 42-jara vivo, li publikigis 22 kolektojn de noveloj, unu romanon, kvin kolektojn de radio-teatraĵoj, tri kolektojn de eseoj, kaj du kolektojn de personaj skizoj. Tre senteme kaj sentime li traktis la psikajn kaj emociajn konfliktojn ĉirkaŭ la disduigo de la Hinda subkontinento. Tiom malkaŝe li parolis pri la seksa perforto de tiu periodo, ke en Pakistano oni procesis kontraŭ Manto pro obsceneco, tri fojojn antaŭ kaj tri fojojn post 1947. Sed neniam li estis kondamnita. Lia plumo estis ege akra, ĉar li neniam kompromisis kun iu, eĉ ne kun si mem.
(18130) 2000 OK5
(18130) 2000 OK5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Viet Thanh Nguyen
Viet Nguyen Tang ( Viet Thanh Nguyen; naskiĝis la 13-an de marto 1971 en Banmethuot, Vjetnamio) estas usona verkisto de vjetnama deveno. Li verkas prozon kaj nefikcion. Li estas profesoro ĉe la Universitato de Suda Kalifornio kaj membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj (2018). Laureato en 2016 de la Premio Pulitzer pri arto-libro por sia debuta romano Sympathizing. En 2017 li estis la gajninto de la McArthur Stipendio.
Biografio
En 1975, post la kaptado de la urbo Saigon fare de la komunistoj, lia familio elmigris al Usono. Unue ili vivis en kampadejo de rifuĝintoj de Vjetnamio. En 1978 la familio transloĝiĝis al Harrisburg, Pensilvanio.
Poste Viet Nguyen Tang kaj lia familio transloĝiĝis al San Jose, Kalifornio, Usono. Ĉi tie Nguyen frekventis la Katolikan Elementan Lernejon de Sankta Patriko kaj studentiĝis ĉe Bellarmine College.
En 1992, Nguyen studentiĝis ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley kun bakalaŭro pri artoj. En majo 1997 li doktoriĝis. En la sama jaro, Nguyen transloĝiĝis al Los-Anĝeles, kie li komencis labori ĉe la Universitato de Suda Kalifornio.
Kreiveco
Viet Nguyen Tang verkis la dokumentan romanon "Nothing Ever Dies: Vietnam and the Memory of War" (Nenio iam mortas: Vjetnamio kaj la Memoro pri Milito) kiu rakontas la eventojn de la Vjetnama milito.
Krom instruaj kaj literaturaj agadoj, Viet Nguyen Tan estas kultura kritikisto ĉe Los Angeles Times.
Oinikhol Bobonazarova
Oinikhol Bobonazarova estas taĝika aktivistino. En 1993, ŝi estis arestita kaj kondamnita pro perfido de supozata komplotanta puĉo. Post kiam ŝi pasigis kelkajn monatojn en prizono, ŝi fariĝis konsilisto pri homaj rajtoj en la taĝika oficejo de la Organizaĵo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo. Ŝi ankaŭ laboris por la taĝika filio de la Open Society Foundation kaj ekde 2013 ŝi respondecas pri la homrajta grupo “Perspektiva Plus”, kiu zorgas pri la rajtoj de malliberuloj, virinoj kaj taĝikaj labormigrantoj. Ŝi ankaŭ klopodis krei unuan sendependan prizonon en Taĝikio monitorante programon pro tio ke ties prizonoj estis fermitaj al ekstera aliro en 2004.
Viet Thanh Nguyen
Ekstera ligilo
Intervjuo kun Viet Nguyen Tan, pri lia libro "The Sympathizer" rilate al la vjetnama milito, por kiu li meritis la Premion Pulitzer por fikcio en 2016, France24
NGC 5212
NGC 5212 (aliaj indikoj — ZWG 45.14, PGC 47687) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lepro
Lepro estas infekta haŭta malsano, kaŭzata de bacilo de Hansen (Mycobaterium leprae) kaj karakterizita jen per haŭtaj aŭ mikozaj nodetoj, jen per makula erupcio, jen per diversaj nervaj perturboj kun atrofio kaj gangreno. Ĝi daŭras pli ol jardekon kaj disvastiĝas tra-aere per sekreciaĵoj de nazo, sed malofte tra vundoj. Ĝi aperas en malpuregaj, dense loĝataj, varmaj, malsekaj (do vaporplenaj) lokoj, sed gravas ankaŭ la mankhava nutrado. Ofte la infanoj infektiĝas de la gepatroj. La bakterioj troviĝas post infektiĝo en la haŭto, mukozo, periferia nerva sistemo. La latenta tempo estas pluraj jaroj.
Oinikhol Bobonazarova
En 2014 ŝi estis la unua taĝika virino kiu ricevis la internacian premion de kuraĝa virino.
Lepro
Ĝi havas tri tipojn:
Lepro estas malsano de malriĉeco: kontaminitaj akvoj kaj alimentoj kaj malbona nutrado estas bezonaj por ĝia kontaminado. Ĝi ne plu ekzistas en Eŭropo post la mezepoko, sed ĝi pluvivis en Azio, Sud-Ameriko. Hodiaŭe estas grava problemo de publika sano, 700 mil novaj kazoj aperas ĉiun jaron. Brazilo, Angolo, Kongo, Ebura Bordo, Gvineo, Barato, Liberio, Madagaskaro, Mozambiko, Nepalo, Centr-Afrika Respubliko kaj Tanzanio suferas 90% de ĉiuj kazoj de tiu malsano, 70% estas en Barato. Brazilo havas la pli malbona estatistikon laŭ loĝantaro: 4,2 el mil homoj havas lepron en Brazilo. En substato Parao, Brazilo, estas 1,5 miliono da homoj kiuj riskas akiri ĝin. En Amazonio, lepro estas endemia malsano. En aliaj regionoj de Brazilo, kiel San-Paŭlio estas oftaj epidemioj.
Ĝi estas jam kuracebla, sed gravas la izolo de la lepruloj (en la 19-a jarcento ekzistis izolitaj insuletoj en Sud-Ameriko).
La mezepokaj leprulejoj (leprosorium) estis la prauloj de la postaj hospitaloj.
La lepruloj devis iri en la mezepoka Eŭropo per knariloj aŭ per blanka bastono sub aparta flago.
Leprulejoj
En la mondo ekzistas multaj leprulejoj. Grupoj ligitaj al la Katolika Eklezio finance subtenas kaj administras 547 (2013), laŭ la Statistika Jarlibro de la Katolika Eklezio. Disdivido laŭ la kontinentoj: en Afriko 198, Ameriko 56, Azio 285, Eŭropo 5 kaj Oceanio 3. La plej alta nombro de leprulejoj estas en  Afriko, Demokratia Respubliko Kongo (32), Madagaskaro (29), Sudafriko (23); Ameriko, Usono (1), Meksiko (8), Domingo (3), Brazilo (17), Peruo (6), Ekvadoro kaj Kolombio (4); Azio, Barato (220), Koreio (15); Oceanio, Papuo-Nov-Gvineo (3).
(Agentejo Fides, Fides News, 26-a de januaro 2013 12.23).
Helpo-portantoj
Vince Augustin (generalo)
Barono Vince Augustin [aŭgustin], laŭ hungarlingve kutima nomordo Augustin Vince estis hungara oficiro, generalo, profesoro.
Vince Augustin naskiĝis la  1780 en Pest (urbo). Li mortis la 1859 en Vieno.
Biografio
Vince Augustin post lernado instruis matematikon en militakademio en Wiener Neustadt en la frua 19-a jarcento. Dum la bataloj kontraŭ Napoleono li apartenis al stabo de Habsburgoj. En 1813 li aliĝis al armeo de svedoj kaj li batalis en Norvegio. En la pacaj tempoj li okupiĝis pri raketoj kaj fusiloj. Li enkondukis pli bonajn teknikaĵojn, tial li baroniĝis. Li gvidis geodezian mezuradon inter Vieno kaj Buda.