cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7837 Mutsumi
7837 Mutsumi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Abe kaj Seidai Miyasaka elde Jacuka en gubernio Ŝimane.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mutsumi Abe, edzino de la unua malkovrinto.
Flago de Bonaire
La flago de Bonaire havas grandan bluan triangulon en malsupra dekstra flanka angulo kaj pli malgrandan flavan triangulon en supra maldekstra flanka angulo. La trianguloj estas apartigitaj per blanka strio, kies interno estas nigra kompaso kaj ruĝa ses-pinta stelo. La bluaj kaj flavaj trianguloj reprezentas la maron kaj sunon respektive dum la disiga blanka strio reprezentas la ĉielon. La koloroj ruĝa, blanka, kaj blua ankaŭ montras Bonaira lojalecon al la Nederlanda Reĝlando. La nigra kompaso reprezentas la loĝantaron de Bonaire kiu venas de la kvar anguloj de la mondo. La ruĝa ses-pinta stelo reprezentas la originalajn ses insulojn de la Nederlandaj Antiloj: Sint Maarten, Sint-Eustatius, Saba, Arubo, Curaçao, kaj Bonaire.
Filea
Filea [filja] (hungare: Füleháza) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Ĝi administre apartenas al Deda.
Historio
En 1910 ĝi havis 1 522 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 840 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1497. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Francesco Paolo Tosti
Filo de komercisto en Ortona, li studis ĉe komponisto Saverio Mercadante en la Konservatorio de San Pietro a Majella en Napolo, kie li diplomiĝis pri komponado kaj violono en 1866.
Li laboris en la organizado de spektakloj kaj operoj por fervoj-laboristoj en Ortona kaj Ancona. Li poste transloĝiĝis al Romo, kie per sia tenora voĉo li komencis prezenti sin kaj famiĝis. Tio kondukis lin al la mondumaj rondoj de la itala ĉefurbo, kie li fariĝis kantinstruisto de Margherita di Savoia, la estonta reĝino de Italio. Li amikiĝis kun du grandaj abrucanoj: Gabriele D'Annunzio, unu el la plej grandaj tiamaj italaj poetoj, kaj la pentristo Francesco Paolo Michetti.
En la fino de la jaroj 1870-aj li transloĝiĝis al Londono, kie danke al la urbestro kaj al la subteno de la fama violonĉelisto Gaetano Braga, lia samlandano, en 1880 li eniris la kortumon de Reĝino Viktoria kiel kantinstruisto. Tio daŭras ankaŭ sub ŝia posteulo Eduardo la Sepa, kiu en 1908 aljuĝas al li la titolon de granda oficiro de la Reĝa Ordeno de Viktoria (de kiu li jam estis komendatoro). Li estis akceptinta, ne senhezite, la britan civitanecon en (1906) sed ne perdis ligojn al Italio, kiun li regule vizitis.
Liaj pli ol kvindek romancoj por kanto kaj piano havis tekston de poetoj kiel Antonio Fogazzaro, Rocco Pagliara, Naborre Campanini kaj Gabriele d'Annunzio, kaj estis prezentataj per la voĉoj de Enrico Caruso, Tito Schipa, Giuseppe Di Stefano, Alfredo Kraus, Jussi Bjorling, Luciano Pavarotti, Mina (kantistino) kaj José Carreras. Inter ili, elstaras L'alba separa dalla luce l'ombra, Malìa, Vorrei morir, Non t'amo più, L'ultima canzone, Ideale kaj A Marechiare, kiu kun teksto de Salvatore Di Giacomo fariĝis klasikaĵo de la napola kanzono.
Post la morto de Eduardo la Sepa (1910) la komponisto decidis reiri al Italio kaj ekloĝis en Romo, ĝis sia morto en 1916.
Palaco Corvo: Muzikmuzeo de Abruco - Arĥivo de F. P. Tosti
La palaco Corvo estis la naskejo de Tosti kaj postrestis la bombardojn de 1943. Ĝi konstruiĝis en la 16-a jarcento sur monaĥejo kaj loĝigis la riĉan familion Corvo [korvo]. Ĝi estas ankaŭ sidejo de la Nacia Instituto "Tosti", kiu disvastigas la tradician abrucan muzikon kaj konservas manuskriptojn de la komponisto.
Teatro "Francesco Paolo Tosti"
La teatro "Vittoria" konstruiĝis meze de la 19-a jarcento kiel novklasika konstruaĵo kun frontaj ornamoj laŭ klasika greka stilo. La operejo estis privata kaj transdoniĝis al la urbo Ortona nur en la 1990-aj, kiam ĝi estis restaŭrita kaj ricevis la nomon de la komponisto.
Esperanta grupo "L.L.Zamenhof"
La Esperanta grupo "L.L.Zamenhof" estis esperantista grupo en Venecio (Italio). La grupo estis fondita en 1914 fare de Bruno Migliorini. Interalie ĝi eldonis en 1923 la libron Gvidlibro tra Venecio, kiu estis dediĉita al la fondinto de la grupo.
András Arató
ARATÓ András [pr. arato:] estis hungara poeto, ĵurnalisto naskiĝinta en Kommandó la 18-an de julio 1913 kaj mortinta en Oradea la 14-an de majo 1945.
Biografio
András Arató iĝis ĵurnalisto ĉe la gazetoj en Oradea, poste ĉe la Független Újság, Brassói Lapok kaj li estis interna kunlaboranto de Korunk. Ekde 1940 li alvenis al Magyar Nemzet Budapeŝton.
Úsobrno
Úsobrno (Hausbrunn) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1073.
767 Bondia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la usona astronomo Joel Hastings Metcalf la, elde Winchester (Masaĉuseco).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonajn astronomojn William Cranch Bond kaj lian filon George Phillips Bond.
Mondpaca Esperantista Movado
Mondpaca Esperantista Movado, mallonge MEM estas Esperanto-asocio fondita en 1953 en la Aŭstria urbo St. Pölten, precipe pro iniciato de la ĉeĥa esperantisto Rudolf Burda. Ĝia celo estas "utiligi Esperanton serve al paco kaj reciproka kompreno inter la popoloj". Ĝia organo estas revuo PACO.
Ek de 1959 ĝis 1963 vicprezidanto de MEM estis Eŭgeno Bokarev.
Ekde 1983 MEM kunlaboras kun UEA.
Interesaĵoj
Honora prezidanto de UEA Harry Holmes estis oponinto de kontraŭusona kampanjo de Mondpaca Esperantista Movado planita por UK en Tokio.
Some Like It Hot
Some Like It Hot (rekta traduko: "Iuj ŝatas ĝin varma", sed en aliaj lingvaj versioj la titolo estis malsama) estas usona komedia filmo direktita en 1959 de Billy Wilder. Steluloj aperantaj en la filmo estas geaktoroj Marilyn Monroe, Tony Curtis, kaj Jack Lemmon, kaj subtenaj aktoroj Joe E. Brown kaj George Raft.
Intrigo
Du malriĉaj muzikistoj fuĝas el Novjorko, persekutitaj de la Mafio post esti atestantoj de la masakro de la Tago de Sankta Valentino en 1929.
La nura laboro kiun ili trovas, por ne esti malkovritaj estas kiel muzikistoj en virina muzikbando, do ili kaŝvestas sin mem kiel virinoj. Ili ambaŭ enamiĝas de la bela kantistino, sed ne povas montri sian veran naturon.
Premioj
La filmo gajnis Akademian Premion por plej bona vestado en nigra-blanka filmo, kaj kandidatiĝis por pluraj aliaj kategorioj.
Porna orepoko
La esprimo "Porna orepoko", aŭ "porno ŝika", rilatas al 15-jara periodo (ĉirkaŭ 1969-1984) en komerca usona pornografio, kiu disvastiĝis internacie, en kiu sekse eksplicitaj filmoj spertis pozitivan atenton de ĉefaj kinejoj, filmokritikoj kaj ĝenerala publiko. Ĝi komenciĝis per debuto de la filmo (1969) Blue Movie reĝisorita de Andy Warhol, kaj la filmo (1970) Mona the Virgin Nymph produktita de Bill Osco. Ĉi tiuj filmoj estis la unuaj por-plenkreskaj erotikaj filmoj prezentantaj eksplicitan sekson kiuj ricevis larĝan kinejmontron en Usono. Ambaŭ influis la kreadon de filmoj kiel Deep Throat de 1972 ĉefrola Linda Lovelace kaj reĝisorita fare de Gerard Damiano, Behind the Green Door de ĉefrola Marilyn Chambers kaj reĝisorita  de la Mitchell-fratoj, The Devil in Miss Jones de 1973 ankaŭ de Damiano, kaj en 1976 de The Opening of Misty Beethoven de Radley Metzger. Laŭ Warhol, Blue Movie estis grava influo en la produktado de Lasta tango en Parizo, internacie polemika erotika dramo, kun Marlon Brando, kaj publikigita kelkajn jarojn post kiam Blue Movie estis farita.
Gilten
La vorto havas plurajn signifojn:
Aladár Richter
Aladár Richter naskiĝis la  1868 en Hungara reĝlando en Rimaszombat (nuntempa Rimavská Sobota en Slovakio). Li mortis la 1927 en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Richter frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1890, poste li instruis en lernejo. Inter 1891-1892 li plulernis eksterlande, poste li denove instruis, ekde 1897 jam universitato en Budapeŝto. En la sekva jaro li laboris en Hungara Nacia Muzeo. En 1899 li denove instruis en Universitato Kolozsvár. Post 2 jaroj li gvidis bibliotekon de Erdélyi Múzeum.
Situaciista Internacio
Situaciista Internacio ("Internationale situationniste" en la franca) estis kultura kaj revolucia movado ekzistinta de 1957 ĝis 1972 en kelkaj okcidentaj landoj (interalie Francio, Italio, Germanio, Usono...). La plej elstaraj membroj kaj teoriistoj estis Guy Debord kaj Raoul Vaneigem. Sub la sama titolo, la grupo eldonis franclingvan revuon en 12 numeroj inter 1958 kaj 1969, per kiu ili diskonigis siajn kritikojn kaj teoriojn. Kvankam malmultaj -- ĉirkaŭ 70 individuoj aliĝis al la movado dum ĝia tuta ekzistado -- iliaj ideoj lasis profundan kaj daŭran markon sur la revolucia movado pro sia originaleco kaj radikaleco.
Inter marksismo kaj anarkiismo, la situaciista kritiko celis preterpasi la klassocion kiel subprememan sistemon, kaj batali kontraŭ la ideologia sistemo de la okcidenta civilizacio : la moderneco. La situaciistoj elpensis tre proprajn stilon kaj tonon, miksante provokadon, kelkfoje insulton, kaj la teknikon de "devojigo". La devojigo konsistas en reuzi banalan bildon, plejofte el bildstrio, ŝanĝante ĝian signifon per la aldono de politika mesaĝo.
La situaciista influo kulminis dum la tumultoj de Majo 1968, kie ili partoprenis la movadon de okupado.
De kritiko de la arto... (1957-1962)
La periodon de aktiveco de Situaciista Internacio (SI) oni povas dividi en du ĉefaj partoj : en la unua, la grupo rolas kiel arta avangardo kiu ellaboras kritikon de la arto ; en la dua, ĝi koncentriĝas ĉirkaŭ politika kritiko de la moderna kapitalismo.
La kreiĝo de SI en 1957 rezultis el la kunfandiĝo de tri avangardaj grupoj : Internacia Movado por Imagisma Bauhaus, Psikogeografia Komitato de Londono kaj, precipe, Literista Internacio kiu jam aktivis en la 1950aj jaroj ĉirkaŭ Guy Debord. Situaciista Internacio ankaŭ kalkulis en si kelkajn eksmembrojn de la artista grupo KOBRA (interalie Constant kaj Asger Jorn). Tiuj grupoj renkontiĝis kiel novaj avangardoj dezirantaj preterpasi la arton, post la malsukceso de la pasintaj avangardoj (dadaistoj, superrealistoj kaj literistoj) kiuj velkis aŭ montriĝis nesufiĉaj.
Dum la fondkonferenco de SI, Guy Debord difinis la modon de organiziĝo kaj agado de la nova movado, prezentante Raporton pri la konstruado de situacioj. Li klarigis ke la centra ideo estas "la konstruado de situacioj, t.e. la konkreta konstruado de momentaj etosoj de la vivo". Alivorte, la situaciistoj postulis la rekapton de ĉies vivo fare de ĉiuj. De tiu koncepto de situacio devenas la vorto situaciista, difinita jene : "kiu rilatas al la teorio aŭ al la praktika agado de konstruo de situacioj". Estas situaciisto tiu, kiu klopodas konstrui situaciojn.
Ilia unua zorgo estis realigi praktikon de preterpaso de la arto. La arto, kiun ili kritikas estas la arto-objekto ; al tia arto ili kontraŭmetas la arto realigita en ĉiuj aspektoj de la vivo. La situaciistoj pensas, kiel diris antaŭe Marcel Duchamp : "la arto ekvivos, kiam la lasta artisto mortos". Ĉesinte esti apartigita kampo, ĝi realiĝos en la ĉiutaga vivo.
...al kritiko de la socio (1962-1972)
La situaciistoj tamen opiniis, ke tia preterpaso de la arto unue supozas preterpason de la moderna kapitalismo kun ties novaj formoj de subpremo. Pro tio la grupo emis doni pli kaj pli gravan lokon al la postulo de totala revolucio. Ekde 1962 komenciĝis dua periodo, kie la grupo iom postlasis la arton, kaj plene dediĉis sin al la ellaborado de revolucia kritiko -- kiu jam ĉeestis dekomence.
Sur vojo al la totala revolucio, la situaciistoj akre kritikadis la klasikajn maldekstrajn branĉojn : socialdemokratiismo, stalinismo, trockiismo, leninismo, anarkiismo... taksataj kiel almenaŭ kontraŭrevoluciaj. Eĉ kelkaj radikalaj revuoj antaŭe proksimaj de ili ("Argumentoj", "Socialismo aŭ barbareco"...) ne eskapis el la situaciista polemiko.
Iu evento permesis en 1965 disaŭdigi pri la situaciistoj, kvankam iom manke de iliaj ideoj. Kelkaj studentoj de la universitato de Strasburgo kontaktis la Parizajn situaciistojn, kaj informis ilin pri la eblo ekkontroli la tiean lokan sekcion de la ĉefa studenta sindikato en Francio (UNEF). Profitante el la situacio (!), ili utiligis la kason por presigi 10.000 ekzempleroj de broŝuro, kiujn ili poste disdonadis senpage tra la tuta universitato. Verkita por la okazo kaj pagita ruinigante la kason de la Strasburga UNEF-sekcio, la broŝuro akre atakis... la studentaron kaj ties sindikatojn, konsiderataj kiel defendantoj de kapitalismo aranĝita por oferi al ili lokon de servisto. La broŝuro, titolita Pri la mizero en studenta medio, ankaŭ instigis al la detruo de la universitatoj kaj al proleta revolucio. La afero provokis tra la tuta lando skandalon, kiu profitos al la situaciistoj per la diskonigo de iliaj ideoj.
La jaron 1967, estis eldonitaj la verkoj de du el la plej elstaraj situaciistoj. La socio de la spektaklo, de Guy Debord, estas prezentata de sia verkinto jene : "[...]mi volis ke Situaciista Internacio havu teorilibron. S.I. estis tiam la ekstremista grupo kiu la plej multon faris por revenigi la revolucian protestadon en la modernan socion ; kaj facilis vidi ke tiu grupo, jam trudinta sian venkon en la kampo de la teoria kritiko, kaj daŭriganta ĝin en tiu de la praktika agitado, tiam proksimiĝis al la kulmina punkto de sia historia agado. Necesis do, ke tia libro ĉeestu en la tumultoj kiuj baldaŭ venos kaj kiuj poste transdonos ĝin al la vasta sekvo kiun ili ne povos manki malfermi" (Antaŭparolo de la kvara itala eldono de la Socio de la spektaklo, 1979). La Traktaĵo pri bonvivo-scio por uzo de la junaj generacioj de Raoul Vaneigem estas la dua ĉefa verko el situaciista inspiro. Ambaŭ libroj sintezigas la situaciistan teorion, sed konservas sian personecon kaj la apartajn vidpunktojn de siaj aŭtoroj. Ili anoncis kaj influis la baldaŭ venontajn eventojn de majo 1968.
Kulmino kaj dissolviĝo
Tiu lasta intensa epizodo markis la komenciĝon de la fino por S.I. La movado iom post iom dislikiĝis, pro la ekskludoj aŭ la demisioj de siaj membroj. Finfine, en 1972, la grupo ŝrinkis je 2 personoj (Guy Debord kaj la italo Gianfranco Sanguinetti), kiuj decidis ĝian dissolviĝon.
La situaciista kritiko
Kio estas situaciismo? Fakte, tiun vorton "situaciismo" rifuzis la situaciistoj, ĉar ilia movado konsideris sin kontraŭideologia. Dum la konstruado de situacioj estas konkreta kaj objektiva praktiko, la vorto "situaciismo" supozas la ekziston de doktrino pri tia praktiko. Al la ideologioj, la situaciistoj kontraŭmetis la revolucian teorion.
Situaciista Internacio estis grupo inspirita de Markso sed kontraŭleninisma. Ĝi apartenis al la tendencoj de la konsilikomunismo, kaj heredis el la pensoj de Roza Luksemburg, Anton Pannekoek, kaj György Lukács. Inter la ĉefaj fontoj kiuj inspiris la situaciistojn, ankaŭ troviĝis la filozofo Henri Lefebvre, kiu amikiĝis kun DEBORD dum la jaroj 1950aj antaŭ ol ambaŭ homoj rompis, kaj la grupo "Socialismo aŭ barbareco" ĉirkaŭ Cornelius Castoriadis.
La revolucio de la ĉiutaga vivo
La fundamenta celo estas la revolucia batalo kontraŭ la ŝtato kaj la kapitalismo, por (kaj per) la starigo de laboristaj konsilioj (rekta demokratio) kaj la forigo de ĉia komerca rilato (komunismo). La situaciistoj ankaŭ postulas la revolucion de la ĉiutaga vivo, projekto liberecana kaj hedonisma resumebla per la instigaĵo : "ni ĝuu sen katenoj !" Tia revolucio necesas kelkajn esencajn kondiĉojn :
La spektaklo
La nocio de spektaklo meritas klarigojn. Tiu koncepto estas la centra elemento de la penso de Guy Debord. Al la verkinto mem de la Socio de la spektaklo, la koncepto havas plurajn signifojn. La spektaklo unue estas la modernaj propagandiloj de la kapitalismo, sed ĝi ankaŭ estas "socia rilato komunikita per bildoj". Ĝi estas la religio de la varo, aperinta kun la konsumadosocio en la jaroj 1930aj.
Guy Debord distingas du formojn de spektaklo : la koncentrigita spektakleco de la totalismaj socioj (precipe la ŝtatkapitalismo de la orienta soveta kampo), kaj la disetendigita spektakleco de la liberalaj socioj. Dum en la sovetaj landoj la spektaklo koncentriĝis ĉirkaŭ la persono de la diktatoro (Stalino kaj liaj heredintoj), en la okcidentaj liberalaj landoj la spektaklo prezentiĝas malkoncentrigita en la formo de varoj, kiuj entenas la tutan propagandon de la kapitalisma ideologio.
Iom poste, en 1987, Guy Debord publikigis Komentojn pri la socio de la spektaklo, kie li konfirmis sian kritikon, nur aldonante unu modifon : li konstatas, ke dum la jaroj 1980aj la spektaklo disetendiĝis ĉien, ĉar ĉiuj sociaj rilatoj emas fariĝi komercaj rilatoj. Ambaŭ formoj de spektaklo kunfandiĝis en nova : la integrigita spektakleco, kiu superregas la tutan mondon.
La rifuzo de ĉiaj ideologioj
La situaciistoj konsideras ĉiujn klasikajn branĉojn de la laborista movado (socialdemokratiismo, leninismo, stalinismo, trockiismo, anarkiismo...) kiel "ideologiojn". Per ideologio ili difinas idearon, kiuj laŭ ili disiĝis disde la praktika realo kaj ŝtoniĝis, senkapablaj evolui. Ideologio, morta kaj fiksa, kontraŭiĝas al la "teorio", neniam finita, kiu pliriĉiĝas el la konkreta praktiko (la sukcesoj kaj fiaskoj de la laborista movado). Ideologio povas reprezenti veron, sed veron pasintan, kadukan. La revolucia teorio, kontraŭe, estas moviĝanta kaj ĉiam renovigita laŭ la aperado de novaj kondiĉoj de subpremado.
Tiu rifuzo de la ideologioj estas akompanata de la postulo de kritiko totala ĉar "ne ekzistas gesto tiel radikala, ke la ideologio ne povas proprigi al si" (Guy Debord). Konsekvence, ĉia kritiko parta (ekz. : virinismo, sindikatismo, kontraŭfaŝismo, ktp...) kontribuas devojigi de la revolucio kaj daŭrigi la sistemon. Laŭ la situaciistoj, "la revolucio estos totala, aŭ ne estos".
Situaciista citaĵaro
"Ni unue pensas, ke necesas ŝanĝi la mondon. Ni volas la plej liberigan ŝanĝon de la socio kaj de la vivo, kie ni estas enkarcerigitaj. Ni scias, ke tiu ŝanĝo eblas per taŭgaj agoj." Guy Debord
"Esti avangarda, tio estas marŝi laŭpaŝe de la realo." Mustafa KHAYATI
"Malpermesi estas malpermesite." Guy Debord
"Neniam laboru !" Guy Debord
"La revolucia burokrataro, kiu kontrolis la proletaron kaptinte la ŝtaton, donis al la socio novan klasregon." Guy Debord
Bibliografio kaj ligoj
Gravaj verkoj de la situaciistoj :
Multaj el tiuj tekstoj, plus bildoj, artikoloj kaj aliaj dokumentoj, estas libere disponeblaj (en la angla kaj en la franca) ĉe :
Pri la situaciistoj eblas legi en la franca :
NGC 2413
NGC 2413 estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
1630
1630 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1630 post Kristo okazis, interalie:
NGC 2413
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Duoninsulo Koreio
La Duoninsulo Koreio (hangule: 한반도, en hanja aŭ ĉinkorea: 韓半島, en reviziita transkribo: Han Bando, aŭ ankaŭ chosŏn'gŭl: 조선반도, en hanja: 朝鮮半島, McCune-Reischauer: Chosŏn Pando) estas duoninsulo situanta en la oriento de Azio, inter la Flava Maro kaj la Japana Maro, lime norde kun Ĉinio kaj Rusio kaj sude kun la Korea Markolo, kiu apartigas ĝin disde Japanio. Politike kaj administracie ĝi estas dividata en du ŝtatoj: nome Norda Koreio kaj Suda Koreio, el post la Dua Mondmilito kaj fakte el la Korea Milito.
En la komenco de la 20-a jarcento Koreio estis iom post iom invadita kaj koloniigita de Japanio, kiu el tie invadis poste Manĉurion kaj nordorientan Ĉinion antaŭ la Dua Mondmilito. Post tiu, okazis enlanda milito inter partianoj de komunisma reĝimo kaj partianoj de usonamika regno, nome la Korea Milito.
Flago de la Britaj Virgulininsuloj
La flago de la Britaj Virgulininsuloj estis adoptita la 15-an de novembro 1960. Ĝi baziĝas je flaga dezajno en Britio nomata "blue ensign" - malhelblua fono kun la flago de Britio en la supra, heraldike dekstra kvarono. Al ĝi en la heraldike maldekstra flagoduono estis aldonita la blazono de la Britaj Virgulininsuloj. La blazono havas bildon de Sankta Ursula kaj la lampoj de ŝiaj virgulinoj, kiu donas al la insuloj la nomon.
Saint-Moreil
Saint-Moreil estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 292 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Moreil etendiĝas sur 23,94 km², kaj havis 292 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Moreil situas je alteco de 587 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Moreil apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Joseph Lehericy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Moreil apartenas al la kantono de Royère-de-Vassivière, kies ĉefurbo estas Royère-de-Vassivière. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Kristiano la 10-a (Danio)
Kristiano la 10-a, dane Christian 10., ( – ), estis 1912-1947 reĝo de Danio kaj 1918-1944 kiel Kristiano la 1-a (Kristjan I.) reĝo de Islando.
Li estis frato de la norvega reĝo Haakon la 7-a.
Apokalipso (oratorio)
Apokalipso - oficiala nomo: Apokalypsis - estas tute moderna - modernastila - oratorio de René Clemencic. Ĝi estis komponita kun enkape la baldaŭa Jahrtausendwende (Jarmilŝanĝiĝo), kun mistika kompreno pri la titolo: kiel diras la komponisto mem: en la Apokalipso baze temas pri Mal-kaŝiĝo (Greke: Apo-kalypsis) de nia propra Nuno. Ĉar "La plej juna tago estas ĉiam nun!"
Por sia oratorio li uzis nur la kompletan originan Grekan tekston, sen iu ajn traduko aŭ mallongigo.
Unua prezentado: 1996. Kompaktdisko: 2000 - Arte Nova Musikproduktions GmbH.
4694 Festou
4694 Festou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Michel Festou (1945–2005) de la Observatorio Midi-Pyrénées de Tuluzo. Li kalkulis vektoran modelon de la malkombiniĝo de akvo en la kometaj hararoj kaj faris gravajn kontribuojn pri la klarigo de la elsendojn de diversajn molekuloj.
Palmas de Monte Alto
Palmas de Monte Alto estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 20.775 loĝantojn en 2010.
Pygmalion
Pygmalion  (esperante Pigmaliono) estas teatraĵo de George Bernard Shaw, nomita laŭ greka mitologia figuro. Ĝi unue estis prezentita sur la scenejo al la publiko en Her Majesty's Theatre en Londono la 11-an de aprilo 1914.
Origino
En antikva greka mitologio, Pigmaliono, kiu aperas en la deka libro de la eposa Metamorfozoj de Ovidio, enamiĝis al unu el liaj skulptaĵoj, kiu tiam ekvivis.
La ĝenerala ideo de tiu mito estis populara temo por viktoriaj anglaj dramverkistoj, inkluzive de unu el la influoj de Shaw, W.S. Gilbert, kiu verkis sukcesan verkon bazitan sur la rakonto nomata Pigmaliono kaj Galatea kiu unue estis prezentita en 1871. Ankaŭ Shaw estis familiara kun la burleska versio, Galatea, or Pygmalion Reversed. La teatraĵo de Shaw estis adaptita multfoje, precipe kiel la muzikalo My Fair Lady kaj ĝia filmversio.
Pygmalion-efiko
Alia tre esenca aspekto de la lernado, kiun elstaras en la teatraĵo, estas la pedagogia mekanismo kreita de Higgins, kiu poste nomiĝis "Pigmalion-efiko" - scienca termino de profesiuloj, psikologoj, edukistoj kaj instruistoj. Higgins faras la miraklon, iĝanta malriĉan florvendistinon en princinon en virto de sia kredo de ŝi, kiu ankaŭ igas ŝin kredi je ŝi mem. La "Pigmaliona Efiko" estis pruvita en la genia verkado de George Bernard Shaw kiel memplenuma profetaĵo, kiu kaŭzas lernantojn, en iu ajn eduka situacio, malkovri por si neimageblajn potencojn, kiuj ekzistas en ili. Ĉi tiu kondiĉo estas la unua kaj antaŭ ĉio sur la vojo al ilia memplenumado; Alivorte, la kuraĝo difini iliajn dezirojn kaj revojn, kaj la akiro de la iloj necesaj por ilia realiĝo, ne povos esti esprimitaj sen kredo en si mem.
Inspiro
Shaw menciis, ke la rolulo de profesoro Henry Higgins estis inspirita de pluraj britaj profesoroj de fonetiko: Alexander Melville Bell, Alexander J. Ellis, Tito Pagliardini, sed ĉefe, la fripona Henry Sweet.
Inspiritaj de li, skriptoj estis verkitaj por la filmoj "Eduki Rita" (1983) kaj "Bela Virino" (1990).
Amir al-Mu'minin
Amīr al-Mu'minīn (أمير المؤمنين), kutime tradukita kiel "Komandanto de la Fideluloj" aŭ "Estro de Fideluloj", estas araba protokola alvokmaniero de kelkaj kalifoj kaj aliaj sendependaj suverenaj islamaj regantoj kiuj postulas legitimecon el komunumo de islamanoj. Oni postulis ĝin kiel titolo de regantoj en islamaj landoj kaj imperioj kaj estas ankoraŭ uzata por kelkaj islamaj estroj.
La uzado de tiu titolo ne necese signifas postulon al kaliflando, sed priskribas ian formon de aktiveca estreco kiu povas esti ligita al la kalifo sed ankaŭ povas signifi nivelon de aŭtoritateco krom tio. La otomanaj sultanoj, partikulare, faris raran uzon de ĝi. Krome, la termino estis uzata de homoj kiuj ne postulis esti kalifoj.
Nuntempe tiun titolon portas la reĝo de Maroko.
Roger Ebert
Li studis ĉe la Universitato de Illinois. Pauline Kael tre influis lian filmkritikon.
Ebert taksis filmojn laŭ sistemo de kvar steloj kun minimumo de nul stelo, sed nur rare donis malpli ol duonstelo al filmo. Ankaŭ li rare refuzis taksi filmon, kiel li rifuzis por The Human Centipede. Li skribis en sardona stilo kaj ofte uzis personajn anekdotojn en siaj recenzoj.
Hatem Ben Arfa
- arabe حاتم بن عرفة}}, franca prononco laŭ sistemo IFA  - estas franca futbalisto. Li naskiĝis en Clamart, do nun estas -jara.
Ekde 2007 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. En tiu ĉampionado li rekoneblis per la ĉemiza numero "20".
La Vinberoj de Kolero
La Vinberoj de Kolero ( The Grapes of Wrath) estas romano verkita de John Steinbeck en 14-an de aprilo 1939 konsiderata unu el la ĉefaj verkoj de la usona literaturo. Ekzistas samnoma filmo bazita sur la romano, reĝisorita de John Ford kun Henry Fonda role de Tom Joad. La romano enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.
Intrigo
La romano komenciĝas el la vidpunkto de Tom Joad, juna viro, ĵus post sia eliro de la malliberejo, kie li estis kvar jarojn en kondiĉa libero por homicido. En sia reveno hejmen li trovas la predikanton Jim Casy, kiun li memoras de sia infanaĝo, tamen, li ne plu dediĉas al predikado. Ambaŭ viroj piediras kune. Kiam ili alvenas al farmo de la familio Joad, ĝi estas malplena. Konfuzita, li kaj Casy iras al la domo de la onklo John, kelkajn mejlojn proksima kaj tie li trovas sian familion ŝarĝanta kamionon per ĉiuj siaj havaĵoj. Tie li ekscias, ke la rikolto ruiniĝis kaj la banko, pro ilia nekapablo pagi ŝuldon, prenis la bienon. La nura espero de la familio Joad estas en flugfolio, amase disdonita en la tuta ŝtato, Oklahomo, ofertante laboron en Kalifornio kiel frukto-plukantoj. La familio, kune kun with Jim Casy, decidas investi ĉion en la vojaĝo. Tom scias ke tiel li malobeos sian kondiĉan liberon, sed decidas riski sin.
En la vojo, li ekkonas, ke la aŭtovojoj estas plenplenaj de miloj da familioj farantaj la saman vojaĝon pro la sama promeso. Ili poste aŭdas rakontojn de aliaj kiuj revenas de Kalifornio en mizera stato. Tiam ili komencas konscii pri la ebleco malsukcesi. Tiu konscio grandiĝas per la mortoj de la geavoj, la forlaso de Noah (la plej aĝa filo) kaj Connie (la edzo de la gravedita filino Rose of Sharon). Tamen ili ne havas alian eblecon ol daŭrigi.
Responde al la ekstrema ekspluatado, la laboristoj komencas unuiĝi kaj la restantaj membroj de la familio senkone laboras en strikanta legom-ĝardeno. La protesto fariĝas perforta kaj oni murdas Casy-on. Tom, responde denove mortigas kaj li fariĝas fuĝinto. Li devas adiaŭi sian patrinon kaj promesas plu lukti por la proletaro. La bebo de Rose of Sharon naskiĝas morta. Ŝi donas sian patrin-lakton al malsat-mortonto.
Rusaj noveloj. M.J.Lermontov D.N.Mamin-Sibirjak. 1937
Rusaj noveloj de M. J. Lermontov kaj D .N. Mamin-Sibirjak
El Grado
El Grado (Lo Grau) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Somontano de Barbastro, en la valo de la rivero Cinca, proksime al la Akvorezervejo de El Grado. La municipa teritorio enhavas ankaŭ la loĝlokojn El Tozal, Artasona, Coscojuela de Fantova kaj Enate.
Ĝi limas kun la municipoj Hoz y Costean okcidente, Estada sude, Olvena, La Puebla de Castro kaj Secastilla oriente, kaj norde kun Naval. Oni parolas variaĵon de la aragona.
La loĝloko El Grado mem (467 msm) estas je 69 km oriente de Huesca, sur deklivo de monteto, sur la dekstra bordo de la rivero Cinca, tre proksime de la Akvobaraĵo de El Grado. Ĝi estas komunikata laŭ la ŝoseo A-138 kun Barbastro sude kaj Aínsa norde pli for.
Historio
Estis loĝado jam en romiaj tempoj. Estis ankaŭ araba loĝado. Constanza de Antillón donis ĝin kiel doton al sia filino Teresa, kiam tiu edziniĝis al la infanto Alfonso, estonta Alfonso la 4-a de Aragono. En 1512 Antonio de Espluga, senjoro de El Grado, vendis ĝin al la urbo Zaragozo. Ĝi apartenis al la episkopeco de Lérida ĝis 1571, kiam ĝi pasis al tiu de Barbastro.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj. Aliĝis al la municipo (1845) Artasona kaj Enate. Kaj poste (1970-1980) Coscojuela de Fantova.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (ĉefe vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo ĉefe rilate al la Akvorezervejo de El Grado kaj al la Sanktejo de Torreciudad, en teritorio de Secastilla.
Romia teatro
La romia teatro estas konstruaĵo tipa de la Romia Imperio, ĝeneraligita tra ĉiuj provincoj de la Imperio, kaj kiu havis celon utili kiel ludejo por teatra agado dum la klasika periodo.
Teatroj, amfiteatroj kaj cirkoj
La imperiestroj iniciatis plenon tra la tuta Imperio por havigi ĉiujn gravajn urbojn per publikaj konstruaĵoj kiaj cirkoj, termoj, teatroj, amfiteatroj, aŭ forumoj, cele helpi la romanigon en tiuj zonoj. Pli precize la teatro estis kun la cirko kaj la amfiteatro la komponintoj de la ĉefa trio kiu estis nepra em tiuj grandaj urboj. Tio infomras pri la gravo kiun la romianoj donis al la distro de la popolo, kiel elemento de socia unuigo kaj politika submeto.
Bormio
estas komunumo de Italio apud la rivero Adda. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Stelvio (BZ), Valdidentro, Valdisotto kaj Valfurva.
129876 Stevenpeterson
129876 Stevenpeterson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en 5:9: kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Steven Peterson, kiu laboris kiel inĝeniero pri kalibrado kaj provo de optikaj sistemoj por la fotilo OCAMS de la Asteroida Misio de Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ laboris ĉe la Nacia Observatorio de Kitt Peak kaj servis kiel oficisto de la Asocio de Amatora Astronomio de Tucson.
L'Étang-Salé
L'Étang-Salé (aŭ Étang-Salé) estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Étang-Saléens aŭ Dominicains (el la nomo de paroĥo Saint-Dominique).
1596
1596 estis superjaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1596 post Kristo okazis, interalie:
Kristiano la 9-a (Danio)
Kristiano la 9-a, dane Christian 9., ( – ), reĝo de Danio. Prapatro de la linio Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg de la Oldenburga dinastio, kiu ĝis nun havas la danan tronon.
<!-- Prinz Christian war der vierte Sohn des Herzogs Wilhelm von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (1785–1831) und dessen Gemahlin Prinzessin Louise Karoline (1789–1867), Tochter des Landgrafen Karl von Hessen-Kassel und seiner Ehefrau Prinzessin Louise, Tochter des dänischen Königs Friedrich V. aus dem Hause Oldenburg.
Am 26. Mai 1842 heiratete er auf Schloss Amalienborg seine Cousine Prinzessin Louise von Hessen-Kassel (1817–1898), Tochter des Landgrafen Wilhelm von Hessen-Kassel (1787–1867) und seiner Gemahlin Prinzessin Louise Charlotte von Dänemark (1789–1864), Tochter des dänischen Erbprinzen Friedrich.
Als am 15. November 1863 der dänische König Friedrich VII. starb, trat gemäß dem Londoner Protokoll von 1852 Prinz Christian von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg als König Christian IX. seine Nachfolge an. --> En 1842 li edziĝis kun sia kuzino princino Louise von Hessen-Kassel (1817–1898). Pluraj el iliaj gefiloj geedziĝis kun anoj de aliaj regantaj eŭropaj dinastioj kaj fariĝis reĝoj aŭ reĝinoj en diversaj eŭropaj landoj, kio donis al Kristiano la kromnomon "bopatro de Eŭropo".
Lia unua filo iĝis reĝo Frederiko la 8-a, lia posteulo. Lia dua filo iĝis reĝo Georgo la 1-a de Grekio.
Samu Barabás
BARABÁS Samu (baraba:ŝ) estis hungara historiisto, bibliotekisto, arkivisto, ano de Hungara Scienca Akademio naskita en Papolc la 14-an de novembro 1855 kaj mortinta en Papolc la 18-an de novembro 1940.
Biografio
Samu Barabás studis en universitatoj de Budapeŝto kaj Vieno. Ekde 1883 li estis kunlaboranto de la Universitata Biblioteko, poste inter 1885 kaj 1915 de la Landa Arkivejo. Li estis helpsekretario apud Sándor Szilágyi, poste protokolisto de Hungara Historia Asocio, inter  1899 kaj 1914 li estis ties ĉefsekretario.
Hocheifel
La orienta Hocheifel, ofte nur Hocheifel aŭ esperante alta Ejfelo, estas la 648 km² granda orienta parto de la mezmontaro Ejfelo en Rejnlando-Palatinato (Germanujo), en kiu troviĝas la plej alta monto de tiu mezmontaro, la Hohe Acht (alteco 746,9 m).
Lajos Schlesinger
SCHLESINGER Lajos (ŝlezinger) estis hungara matematikisto, universitata profesoro, ano de MTA> Li naskiĝis en (Nagyszombat la 1-an de novembro 1864 kaj mortis en Giessen la 16-a de decembro 1933.
Hocheifel
Al la nomo
La ĉefa parto de la orienta Ejfelo estas, apud Schneifel, la Altaj marĉoj, Monschau-Hellenthaler Waldhochfläche kaj la multe pli okcidenta altaĵo en Belgio inter la rivero Amel en la nordo kaj la rivero Ourthe en la sudo, nur unu el pluraj altaĵoj de Ejfelo kaj Ardenoj, kiuj ĉiu apenaŭ atingas altecon de 700 m – alteco, kiu nur superas la Hohe Acht. La iom pli oriente de la orienta Hocheifel situanta Naturpark Hohes Venn-Eifel uzas la esprimon Hocheifel ankaŭ en la senco Okcidenta Hocheifel (kune kun Schneifel). La esprimoj okcidenta kaj orienta estas ne iom erare, ĉar ambaŭ regionoj estas klare disigita de la Kalkeifel kaj ne priskribas la orientan kaj okcidentan alon de unu kuna regiono.
Lajos Schlesinger
Biografio
Lajos Schlesinger siajn universitatatajn studojn finis en Heidelberg kaj Berlin, kie li ankaŭ doktoriĝis en 1887. En 1897 li instruis en Bonn. Inter 1897 kaj 1911 li estis profesoro de matematiko en la Universitato de Koloĵvaro. Oni invitis lin en 1911 al Budapeŝto kaj en la sama jaro al Giessen. En 1930 oni pensiumis lin.
Hocheifel
Situo
Sude de Hocheifel estas Moseleifel, okcidente Kalkeifel, norde Ahreifel kaj oriente la Unteres Mittelrheingebiet kun la Laacher Vulkane kaj la Mittelrheinisches Becken kun Maifeld.
La najbara regiono en la sudokcidento, konsistante el la nordo de la Moseleifel kaj la sudoriento de la Kalkeifel, estas pli bone konata sub la nomo Vulkaneifel. Ĉi tie la plej altaj vulkanaj aktivecoj en la Ejfelo estis en la kvaternaro, dum la disaj kupoloj de la Orienta Hocheifel venis de pli malnova vulkanismo, el la terciaro.
Montoj
Al la montoj de Hocheifel (alta Ejfelo) apartenas − ordigita la alteco en metroj (m) super marnivelo:
Vidu ankaŭ: listo de montoj kaj altaĵoj de la Ejfelo.
Klimato
Malgraŭ la alta situo inter 600 kaj 700 m la Hocheifel troviĝas en la „pluva ombro“ de la okcidente trovanta Schneifel. La jara precipitaĵo estas inter 800 mm kaj 1000 mm.
Toni Bentley
Toni BENTLEY (naskita en 1958) estas aŭstralia-usona dancisto kaj verkisto. Bentley naskiĝis en Perto, Aŭstralio.
Bentley verkis kvin sukcesajn librojn. Ŝi prelegis en Universitato Harvard, en la Oscar Wilde Society, la Filadelfia Muzeo de Arto, la Zimmerli Art Museum kaj la Universitato de Norda Florido.
Baterirecikligo
Baterirecikligo signifas la pluan uzon de la diversaj komponantoj de baterioj (ankaŭ toksaj), kiel plumbo, kupro kaj zinko.
Theo Thijssen
Profesia vivo
Verŝajne li estas plej fama pro sia libro Kees de Jongen (Kornelio la Knabo). Kvankam Thijssen ĉiam persistis ke Kornelio la Knabo estas fikcio, tamen multe de liaj junaĝmemoroj ŝajnas esti prilaboritaj en ĉi tiu libro. La aŭtobiografa verko In de ochtend van het leven (En la mateno de la vivo) estis laŭ lia diraĵo la nura libro entenanta proprajn junaĝmemorojn. Estante ido de ŝuflikisto Thijssen proprasperte konis la Amsterdaman mezklasmedion ĉirkaŭ la jarcentŝanĝiĝo. La familio vivis mallukse, kaj Theo finfine post malfacila allasa ekzameno per ŝtata burso eniris la Rijkskweekschool voor onderwijzers (Ŝtata instruista seminario por bazlernejaj instruistoj) en Haarlem. Post finpretigo de sia instruo Thijssen estis ekde 1898 ĝis 1921 instruisto en pluraj publikaj bazlernejoj en Orient-Amsterdamo.
Baterirecikligo
Per aparta elkolekto oni povas obteni bonkvalitajn metalojn, kiuj povas esti reuzataj kaj kiuj ne estos perdataj en la medio. Tial en iuj landoj oni kolektas bateriojn aparte.
Theo Thijssen
Profesia vivo
Samkiel la instruadrenoviganto Jan Ligthart (ankaŭ elkreskinta en Jordaan, fama amsterdama kvartalo) Thijssen ege atentis la lernantojn kiel individuojn – tiutempe sufiĉe nova kompreno. Sed samtempe li ade kaj forte konsideris la klason sociala unio, kiel montriĝas de la fino de lia romano La feliĉa klaso (1926):"'Mia brila, kara, ĝeniga aro, mi vere scias nur unu aĵon: la jaroj dum kiuj mi estas kun vi kaj vi estas kun mi, ni nepre devas esti nur feliĉa klaso. Kaj ĉio alia estas sensenca, sed tion mi neniam diros al vi.'"Li mem estis ne vera instrurenoviganto. Li ja furoris kiel cinika senmaskiganto de tro teoriaj instrumetodoj. Li pasie pledis por pli da respekto por la praktikkono de la ordinara klasinstruisto, kiu finfine estas la eksperto se temas pri konstati kiel tiu unika klaso de li ĉiumomente estas alparolenda.
En 1905 li kune kun seminari-amiko Piet Bol fondis la gazeton La Nova Lernejo en kiu li verkis multajn acerbajn kaj ofte letal-satirajn artikolojn pri instrumetodoj, lernolibroj, legolibroj kaj porinfanlibroj, sed ankaŭ la felietonon Baren Wels (pri instruisto komencanta) kiu en 1908 aperis libroforme. Li ankaŭ en tiu gazeto jam verkis kelkajn fragmentojn pri la fantaziriĉa knabo Kees, kiujn li poste ellaborus al Kees de Jongen. Li pliriĉigis la nederlandan lingvon per la vorto 'naĝejpaŝo', rapida maniero de paŝado, kiun Kees disvolvis.
Baterirecikligo
Germanio kaj Svisio
En Germanio kaj Svisio ekzistas leĝo devigante uzantojn redoni uzitajn bateriojn kaj pilojn kaj devigante komercantojn, konstruantojn kaj importantojn repreni ilin.
John Cassin
John CASSIN (6an de septembro 1813 – 10an de januaro 1869) estis usona ornitologo.
Li estas konsiderata unu el la plej gravaj fakuloj de la usona ornitologio, kaj estis la unua usona taksonomiisto, kiu priskribis 198 birdojn ne ĝistiame menciitaj de Alexander Wilson aŭ John James Audubon. Cassin pentris, presis kaj mankolorigis multajn el la bildoj de la Pacific Railroad Surveys, dum la okcidentaj regionoj de Usono estis esploritaj. Li estis nomumita zorganto de la de Filadelfio Akademio de Naturaj Sciencoj en 1842, kaj post la morto de John T. Bowen, li ekkontrolis ĝin. Liaj "Illustrations" celis esti 3-voluma verko, sed financaj konsideroj malhelpis la publikadon de pli da unu volumo.
Theo Thijssen
Profesia vivo
En 1921 Thijssen fariĝis pagita estrarmembro de la Asocio de Nederlandaj Instruistoj, la antaŭorganizo de la nuna Ĝenerala Instruista Asocio. Li fariĝis redaktoro de la asociaj gazetoj La mesaĝo (temante pri laborkondiĉoj de la instruistoj) kaj Lernejo kaj Hejmo (pri edukado). En tiu lasta revuo li perlaboris la antaŭajn neligitajn tekstojn pri la knabo Kees kiel daŭrigantan felietonon, “Kees, la Knabo”, aperintan kiel libro en 1923. Ankaŭ liaj romanoj Lernejlando (1925) kaj La feliĉa klaso (1926) unue aperis kiel feliotono en tiu revuo.
Samkiel la patro Thijssen ekde sia junaĝo, dorlotis la socialistajn simpatiojn, li tamen fariĝis membro nur en 1912 de la Socialdemokrata Laborista Partio, antaŭorganizo de la Partio de la Laboristoj. Por tiu partio li fariĝis membro de la Dua Ĉambro de 1933 ĝis 1940 kaj de la Komunumo Amsterdama de 1935 ĝis 1941.
John Cassin
Biografio kaj verkoj
Plej konataj de liaj multaj publikaĵoj estas liaj Illustrations of the Birds of California, Texas, Oregon, British and Russian America (1853-56), kaj Birds of North America (1860), kunverkitaj kun Baird kaj Lawrence.
Baterirecikligo
Germanio kaj Svisio
En Svisio jam 65,5% de uzitaj baterioj estas redonitaj kaj recikligitaj (junio 2004). En Germanio 82% de ĉiuj kolektitaj baterioj estas recikligitaj (decembro 2005).
Theo Thijssen
Profesia vivo
Pro la germana okupado li fariĝis senlabora, li verkis ene de kelkaj monatoj ĉiujn siajn junaĝmemorojn (En la mateno de la vivo). Post la Februarstriko de 1941 la germanoj arestis Thijssen kiel eksestraranon de sindikato. Dum kelka tempo li estis mallibera en la Domo de Malliberigo ĉe Amstelveenseweg. En decembro 1943 en mallonga sinsekvo trafis lin diversaj severaj malsanoj kaj li mortis sekve de cerba hemoragio.
Stará Turá
Stará Turá (hungare Ótura) estas urbo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Nové Mesto nad Váhom.
Theo Thijssen
Esperanta agado
De 1921 ĝis 1939 Thijssen estis ĉefa estrarano de la sindikato de la nederlandaj instruistoj kaj vizitis ofte internaciajn kongresojn. Pro siaj spertoj je tiaj kongresoj li ekkredis je la utilo de Esperanto. En 1929 Thijssen en la sindikatĵurnalo raportis pri internacia kongreso en la svisa Bellinzola. Ĉiu parolado devis esti ripetita per tradukistoj en minimume du aliajn lingvojn kun ĉiuj malutilaĵoj tiele kaŭzitaj. Thijssen diris:"“Ĝi jes funkcias, sed certe ne estas glata maniero de kongresado, kaj kiuj povas paroli en sia propra gepatra lingvo havas grandegan avantaĝon super ni kompatindaj Serboj kaj Bulgaroj kaj Nederlandanoj. Verŝajne ni ne estas kompatindaj en niaj landoj, se ni devas paroli, sed al tia kongreso, tie ni faras malfavoran impreson. Ne! Tiuj Goldstone, kaj Dumas, kaj Roussel, kaj Wolff, kaj Muller, kiel agrable facile kaj brile ili povas esprimi siajn pensojn. Estus jam multe pli justa, se ni ĉiuj estus devigitaj balbuti en Esperanto.”"La posta ŝtatpremio porinfan- kaj porjunula literaturo estas nomita laŭ Thijssen, kaj nun la nomo estas Theo Thijssen premio. En 1995, en lia naskiĝdomo ĉe Eerste Leliedwarsstraat 16 estis malfermita la Theo Thijssen Muzeo.
Stará Turá
Situo
La urbo situas inter montoj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Nové Mesto nad Váhom-Myjava. La distriktejo troviĝas 12 km.
Baterirecikligo
Germanio kaj Svisio
Kvankam en Germanio ĉiu vendejo, kiu vendas bateriojn aŭ pilojn, devas repreni ilin, nur ĉirkaŭ 30% estas kolektitaj. Nur en la jaro 2005 la Fondaĵo "Gemeinsames Rücknahmesystem Batterien" (kuna reprensistemo por baterioj) kolektis 12.263 tunojn da uzitaj baterioj kaj akumulatoroj. Tio estas po 149 gramoj da baterioj por ĉiu loĝanto.
Stará Turá
Historio
La unua mencio devenis el 1392. La vilaĝo iĝis kampurbo en 1467, ĉar la loĝantoj kaptis gravan figuron de la husanoj. Post la mezepoko vivis en la urbeto ne nur kamparanoj, sed ankaŭ metiistoj. Incendio okazis en 1770. En 1848 okazis malgranda batalo inter hungaroj kaj slovakaj memservantoj. En 1910 loĝis en la urbeto 6192 homoj, (plejparte slovakoj). La urbo ĝis 1919 apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nové Mesto nad Váhom. Poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 2001 vivis en la urbo 10 291 homoj (10 025 slovakoj).
Baterirecikligo
Germanio kaj Svisio
La plej granda germana ejo por baterirecikligo troviĝas en Bremerhaven. Tie 80% de ĉiuj uzitaj baterioj de ĉiuj elektronikaj aparatoj estas specigitaj (aŭtuno 2004, sen inkluzivi veturilbateriojn). La specpureco atingas 98 ĝis 99%. Post specigo la elementoj estas venditaj kaj fanditaj.
Por aĉeti veturilbaterion en Germanio oni devas pagi pluajn 7,50 €, se oni ne redonas malnovan baterion. Tial preskaŭ 100% de la plumbobaterioj estas kolektitaj kaj reuzitaj.
50275 Marcocasalini
50275 Marcocasalini estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan Marco Casalini, anon de la Gruppo Astrofili Montelupo. Li partoprenis al la bontenado de la Observatorio Beppe Forti en Montelupo Fiorentino.
Thouaré (stacidomo)
Thouaré estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Thouaré-sur-Loire, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Vlksice
Vlksice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Písek. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1291.
Partoj de municipo
Municipo Vlksice konsistas el kvar partoj sur du katastraj teritorioj
En la katastran teritorion Střítež u Milevska trafas ankaŭ domaro Číčovice el la najbara distrikto.
Le Port (Reunio)
Le Port estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Portois.
Jívová
Jívová (antaŭe ankaŭ Jivavá aŭ Jivová; Giebau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Olomouc, regiono Olomouc. Ĝi situas en Nízký Jeseník, proksimume 7 km oriente de Šternberk kaj trafluas tra ĝi rojo Jírovec. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Olomouc – Opava. Vivas ĉi tie.
Membrigo de municipo
La municipo ne membriĝas en partojn. Ekde la jaro 2016 ĝi konsistas el du katastraj teritorioj: Jívová kaj Jívová I. Tra la katastro trafluas rivero Bystřice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1269.