cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ISO 3166-2:MG
La aktualaj kodoj ne estis ŝanĝitaj ekde la unua publikigo de ISO 3166-2 en 1998.
485 Genua
485 Genua estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Luigi Carnera, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl en Germanio.
Nomo
Ĝi estis nomita "Genua", latina nomo de la itala urbo Ĝenovo.
Cavezzo
Cavezzo estas komunumo de Italio.
Fromental (Haute-Vienne)
Fromental estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Maury (stacidomo)
Maury estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de turisma trajno "Train du Pays Cathare et du Fenouillèdes" (TPCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Carcassonne - Rivesaltes (676000).
Makul-likaono
La makul-likaono aŭ hiena likaono, Lycaon pictus, estas kanisedo troviĝanta nur en Afriko, ĉefe ĉe savano kaj tre maldense arbaraj areoj. Ĝi estas varie nomata afrika natura hundo, afrika ĉashundo, kablanda ĉashundo, afrika makulhundo, makula lupo, makula ĉashundo, punktohundo, aŭ ornamita lupo. Ĝi estas la due plej granda natura kanisedo post la lupo kaj la plej granda kanisedo en Afriko, kun plenkreskuloj, kiuj pezas 18–36 kg.
Lycaon pictus estas tre sukcesa ĉasisto, kun majoritato de ties ĉasado finanta en mortigo. Ĝi predas ĉefe mezgrandajnd hufulojn, kvankam ili kaptas aliajn predojn kiaj strutoj. La Makul-likaono troviĝas en variaj malfermitaj habitatoj tra sub-sahara Afriko, kvankam ties teritorio ege malpliiĝis. Ĝi postulas grandajn teritoriojn por sia survivado, faktoro kiu okazigas defiojn por ties konservado.
Ĝi frontas variajn minacojn por ties survivado: leonoj, malsanoj, kaj homa aktiveco damaĝas la specion. Nombraj konservadaj organizoj funkcias por sekurigi la survivadon de tiu simbola specio.
The Darkest Sword
The Darkest Sword (黑劍鬼驚天; "Hei jian gui jing tian") estas honkonga filmo de Lung Chien aperinta en 1970.
4452 Ullacharles
4452 Ullacharles estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
The Darkest Sword
Temo
Tun-Shan estas afliktita ĉar li pretervole mortigis malamikon, kaj ne volas batali plu. Tiam, li detruas sian glavon. Dume, Su-Chen, nove enamiĝinte al li, konvinkas lin komenci batali denove.
4452 Ullacharles
Nomo
Ĝia nomo honoras Ulla Augustesen (1914–1990) kaj Charles Augustesen (1909–1987), gepatrojn de la dana astronomo Karl Augustesen, kolego de la malkovrinto.
Akupremo
Akupremo, aŭ akupresuro, el la latina 'akus' (pinglo) kaj 'pressura' (premo) estas origine ĉina kuracmetodo bazita sur la samaj deirpunktoj de akupunkturo sed kiu havas alian aplikadon. La akupunkturo uzas pinglojn, sed akupremo estas masaĝo, kiu, malgraŭ la nomo, ne uzas pinglojn. La akupremo uzas rektan premon kun la fingroj kaj manplatoj sur la tiel nomataj cubopunktoj kiuj troviĝus sur la energiolinioj (meridianoj, nadi) de la korpo. Rilataj teknikoj estas ŝiacuo kaj refleksologio. Per tiu agado oni aktivigus diversajn homajn organojn kiuj korespondas al tiuj cubopunktoj.
Dușești
Dușești [duŝeŝtj] (Dusafalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 757 loĝantojn (rumanoj), en 1992 640. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Ceica.
Suprenŝovaĵo
Suprenŝovaĵo aŭ inversa faŭlto en la geomorfologio nomiĝas tektonika faŭlto, je kiu la tavoloj en la superkuŝaĵo estas ŝovitaj supren. Tio okazas plej ofte kun incida angulo de 60-90° disde la vertikalo. Suprenŝovaĵoj estas tipaj en kunpremregionoj dum la montarformiĝo (orogenezo). Suprenŝovaĵoj kun pinta incidangulo (<45°) nomiĝas superŝovaĵoj.
Per suprenŝovado en la tereno ekestas pupitra krustero.
Spomenka Štimec
Ŝi nuntempe estas ano de la Akademio Literatura de Esperanto kaj loĝas en bieno en Kroatio.
Ajurveda medicino
Ajurveda medicino estas alternativa medicino proponita de kelkaj homoj, ĉefe, kiuj emas Novan Eraon. Laŭ ili, Ajurveda, estus hinda kuracmetodo kaj unu el la plej malnovaj sansistemoj en la mondo. El la sanskrita ĝi signifus la konon (veda) de la vivo (ajur). Ajurveda deiras de la tezo ke ĉio en la kosmo rilatas al ĉio. La tuta kosmo kaj do ankaŭ la homo reduktiĝus al kvin elementoj: tero, akvo, fajro, aero kaj etero kiel la bazon por la vivo. Ili formas siavice tri fizikajn elementojn (dosha) aero (vata), galo (pitta) kaj muko (kapha). La ajurveda medicino dediĉas multan atenton al preciza diagnozo. Tiucele oni vaste esploras korpajn aspektojn : odorojn, gustojn kaj ekskrementojn. Prevento estas konsiderata pli grava ol kuracado kaj la paciento ricevs aktivan rolon. En la ajurveda medicino ekzistas diversaj aplikoj, de masaĝo al muzikterapio. Kvankam oni diras ke ĝi estas tre malnova terapio, ĝi estas registrita sub kopirajto de organizaĵo D.Chopra, kiu vendas ekde 1980 ajurvedajn kuracilojn kaj sanigrestadojn.
Spomenka Štimec
Biografio
Ŝi eklernis Esperanton en 1964, 16-jaraĝe, per kurso gvidita de Zdenka Ivek en la gimnazio de Varaždin. Ŝi partoprenis sian unuan UK-on en Budapeŝto en 1966.
En la movado ŝi ekaktiviĝis kiam ŝi enmembriĝis en la Studenta Esperanto-Klubo de Zagrebo (1967). Ŝi poste aktivis en TEJO kaj UEA, kaj interalie organizis la IJK en Sarajevo en 1973 kaj sekretariis ĉe TEJO-kongreso en Münster en 1974. Ŝi estis estrarano de UEA pri kulturo, kaj lanĉis la Tagon de Libro dum la UK.
Ŝi gvidis plurajn E-kursojn en elementaj lernejoj de Zagrebo kaj Velika Gorica. Ŝi instruis mez- kaj altnivelan Esperanton enkadre de la Kroata Esperanto-Ligo dum 2003 kaj 2004.
De 1995 ŝia familia bieno Njeguš en la vilaĝo Hrašćina-Trgovišće servas por Esperanto-aranĝoj.
Verkista vivo
Ŝi verkis romanon, novelarojn kaj vojaĝopriskribajn rakontojn. Ŝia plej konata kaj eble plej grava verko estas la romano Ombro sur interna pejzaĝo, kiu kun delikata psikologio prezentas disiĝon de kunvivantoj. Ŝi verkis por pluraj revuoj, i.a. por la magazino MONATO. Dum pluraj jaroj ŝi uzis Esperanton kiel hejman lingvon.
Pluraj el ŝiaj vojaĝopriskribaj rakontoj estis disaŭdigitaj en la Kroata Radio.
Prezentoj de Esperanto
En 2004 ŝi prezentis al la kroatia Ministerio pri eksterlandaj aferoj kroatajn verkojn tradukitajn per Esperanto en la ĉinan, persan kaj japanan lingvojn. Oni akceptis ŝin kaj gratulis al esperantistoj pro la laboro farita en la kultura kampo.
Distingoj
En 1994 Spomenka Štimec estis honorigita per FAME-premio.
En 2009 ŝi ricevis OSIEK-premion por la verko Kroata Milita Noktlibro.
En 2010 ŝi ricevis en Havano diplomon de UEA por arta agado.
En 2011: Diplomo pri Elstara Arta Agado.
En 2017 ŝi gajnis literaturan premion „Viktor Jorgovanić“ por sia kroatlingva verko „Dom u Srednjoj Europi“.
Ŝtono de helpo
Ŝtono de Helpo estas esperantlingva traduko de romano verkita de la nederlandano Hans Warren, kiun en 1989 publikigis la eldonejo Esperanto-Kultura Servo en Hago. El la nederlandlingva dua, reviziita eldono de 1983 ĝin tradukis Gerrit Berveling. Temas pri drameca novelo pri amo inter du junuloj.
Hessisch Oldendorf
Esperanto-movado
En la distrikto funkcias Esperanto-grupo, nomata "La Ratkaptista Bando", kiu kunvenas regule ĉiun duan semajnon en kultura centro de la najbara urbo Hameln kaj intense kunlaboras kun la najbaraj samcelaj grupoj. Sian administran adreson la grupo havas en Hessisch Oldendorf. En la urbo ankaŭ estas gastiganto de Pasporta Servo.
Schönfeld (familia nomo)
Schönfeld estas la familia nomo de jenaj personoj:
Enix
Enix [eNIKs] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Poniente Almeriense je altitudo de 716 m.s.m. Krom Enix mem, ene de la municipo estas ankaŭ El Marchal de Antón López, je 6 km de Enix je altitudo de 900 msnm, kaj El Palmer.
La areo de la municipo estas 66 km2 kie loĝas 484 geloĝantoj, do loĝdenso estas 7.3 loĝ./km2. Enix situas je 25 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Demografio
En la 1920-aj jaroj oni atingis pinton de 1884 loĝantoj, poste oni falis iom post iom ĝis sub 300 en la 1980-aj jaroj; poste oni rekuperis iomete ĝis super 400.
Eschenbach LU (stacidomo)
Eschenbach LU estas fervoja stacidomo en Eschenbach, Svislando.
Itaguaí
Itaguaí estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 109.163 loĝantojn en 2010.
Provinco Şanlıurfa
Şanlıurfa estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la administra regiono Sudorienta Anatolio, kaj sude havas limon al Sirio. Administra centro de la provinco estas la samnoma urbo Şanlıurfa. Alia grava urbo estas Siverek.
Breuillet - Bruyères-le-Châtel (stacidomo)
Breuillet - Bruyères-le-Châtel estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C4) de RER, situanta en komunumo, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Maturín
Maturín estas urbego, signifa universitata urbo, diocezo (ekde 1958) kaj subŝtata ĉefurbo en nordorienta Venezuelo.
Geografio
Maturín situas sur la marborda ebenaĵo. Guayana (urbo) troviĝas 166, Bolívar (urbo) 186, Cúa 409, Karakaso 418, Turmero 475, Valencio (Venezuelo) 531, Barquisimeto 674, Coro (Venezuelo) 733, Cabimas 908, Marakajbo 932 km.
Historio
Maturín estis fondita en 1722 (laŭ duba informo) fare de franciskana monaĥo sub nomo San Juan de la Tornera de Maturín. En 1760 hispana guberniestro kun kapucenoj fondis la urbeton (laŭ aliaj informoj). Ekde 1811 la urbeto apartenis al sendependa respubliko Venezuelo. Kvin bataloj okazis en Maturín en la jaroj 1813 kaj 1814, fine la urbo estis detruita. Kelkaj pluvivantoj de la lasta batalo rekonstruis Maturín du jarojn poste. La urbo kreskis malrapide dum la 19-a jarcento pro enlandaj militoj, malarioj kaj moskitoj. En 1909 Maturín ĉefurbiĝis. En la 20-a jarcento Maturín havis rapidan demografian kreskon dank'al la eltrovo de naftokampoj proksime de la urbo kaj sankampanjo kontraŭ moskitoj.
Ekonomio
Maturín estas unu el la plej gravaj grandurboj en la oriento de la lando pro la strategia pozicio. Ĝi estas centro por instrumenta de la petrolindustrio en Venezuelo. Precipe pli frue oni okupiĝis pri komerco, kakaoj, kotonoj, cerealoj, bredado de brutoj.
Trafiko
Maturín havas internacian flughavenon. La 3 ĉefaj vojoj kuras al nordo, sudo kaj okcidento.
Klimato
Maturín situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas 27 °C. Jare pluvas po 1336 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en junio kaj julio pli.
Famuloj
William H. Phelps, Jr. naskiĝis en Maturín.
Listo de asteroidoj (32001–33000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 32001 ĝis 33000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj el la asteroidoj ricevis nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Jaunjelgava
Jaunjelgava estas urbo en Latvia historia regiono Selonio, en la sudo de Latvio. Ĝi situas en distrikto Aizkraukle sur la maldekstra bordo de la rivero Daŭgavo. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 13 km de Aizkraukle kaj 88 km de Rigo. La historia centro de Jaunjelgava estas historia monumento de nacia signifo.
Historio
La najbareco de Jaunjelgava estis historie konata kiel loko por reŝargado de varoj, ĉar la sojloj sur la Daŭgava akvovojo komenciĝis ĉi tie, kiuj devis esti preteriritaj per tero. La setlejoj - Sērene kasteltumulo kaj pli posta Vecsērene grandbieno - formiĝis 3-5 kilometrojn for.
En la 1560-aj jaroj, la teritorio estis inkludita en la Duklando Kuronio kaj Zemgalio. En 1567, la duko ordonis la nomon de la havenloko kiel Neustadt - la Nova Urbo, kiu estis nomita la Nova Jelgava (Jaunjelgava) latve laŭ la ĉefurbo de la duklando. En 1646, ĝi estis germane renomita Friedrichstadt kaj en 1647 ricevis urborajtojn.
En 1795 la urbo venis sub la kontrolon de Rusia Imperio kaj iĝis la centro de la distrikto.
En la 19-a jarcento, la ĉefe juda urbo perdis sian signifon, kaj komence de la 20-a jarcento komenciĝis elmigrado, akcelita de la Unua Mondmilito kaj la bataloj dum la Sendependiĝa milito. La plej granda parto de la urbo estis detruita. 1914-1920 la populacio malpliiĝis preskaŭ kvinoble kaj la urbo ne resaniĝis post tiuj perdoj.
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 700-750 mm jare.
Beta-lameno
Dua stabila aranĝo de polipeptidaj ĉenoj estas la etendita ĉeno, aŭ beta-plisita lameno. En ĉi tiu strukturo, pluraj paralelaj polipeptidaj ĉenoj, plene etenditaj, estas tenataj en lamen-simila aranĝo per hidrogen-ligoj de la tipo
\      /                          N-H:O=C /      \
En ĉi tiu aranĝo, la hidrogen-ligoj estas inter ĉenoj prefere al inter aminoacidoj en unuopa ĉeno, kiel en la alfa-helico. Lamenoj povas esti paralelaj aŭ kontraŭparalelaj, depende de tio, ĉu la N-finlokaj aminoacidoj estas ĉe la sama finaĵo (paralelaj), aŭ ĉe malaj finaĵoj (kontraŭparalelaj).
Oni trovas la beta-plisitan lamenon ofte nur en la proteino de silko. Se oni vaporumas la lanan proteinon, alfa-keratinon, kaj poste sekigas ĝin dum ĝi estas streĉata, ĝi daŭre tenas la streĉitan formon. La proteino alprenas la aranĝon de la beta-plisita lameno en la streĉitaj lanaj fibroj. Oni konas kelkajn ekzemplojn kie unuopa polipeptida ĉeno formas mallongajn sekciojn de kontraŭparalela beta-plisita lameno per refaldo sur sin.
Listo de urboj de Ĝibutio
Geografio > Afriko > Ĝibutio >Listo de urboj de Ĝibutio< Urboj
Beta-lameno
Ĉi-tiuj strukturoj similas al lamenoj, kun la ĉefĉeno(j) plate interligita(j) kaj kun la flankaj grupoj de aminoacidoj direktitaj perpendike kaj al la ekstero de la lameno supren kaj malsupren.
Listo de urboj de Ĝibutio
Eksteraj ligiloj
Listo de urboj de Irlando
Djibouti
Beta-lameno
N         C      N          C            N           N           N     \_      _/        \_      _/              \_          \_          \_ Cα    Cα         Cα     Cα               Cα          Cα          Cα     /        \        /        \              /           /           / O=C         N-H::O=C          N-H        O=C       ::O=C       ::O=C \_     _/        \_      _/              \_   :::    \_    ::    \_      N-H::O=C          N-H::O=C                N-H::       N-H::       N-H /       \        /        \              /           /           /    Cα        Cα      Cα        Cα            Cα          Cα          Cα     \_      _/        \_      _/              \_          \_          \_ C=O::H-N         C=O::H-N                C=O::       C=O::       C=O /       \        /        \              /    :::    /    :::    /  H-N          C=O::H-N          C=O        H-N       ::H-N       ::H-N \_     _/        \_      _/              \_          \_          \_      Cα     Cα         Cα     Cα               Cα          Cα          Cα     /        \        /        \              /           /           / C         N      C          N            C           C           C
kontraŭparalelaj ĉenoj                    paralelaj ĉenoj
16452 Goldfinger
16452 Goldfinger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Pauline J. "PJ" Goldfinger, kiu helpis organizi la de la Schmidt-teleskopo Samuel Oschin de la Monto Palomar. Krom sia laboro kiel operantino de adaptiĝema optiko kaj observantino ĉe la Observatorio de Monto Wilson, ŝi estas aktiva en la Astronomia Socio de Los-Anĝeleso.
83600 Yuchunshun
83600 Yuchunshun estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina esploristo Yu Chunshun (ĉine : 余纯顺, Yú Chúnshùn, 1951 – 1996). Li mortis en la dezerto Lop Nor, en Ŝinĝango.
Raisa Gorbaĉova
Raisa Maksimovna GORBAĈOVA, naskonomo Titarenko (Раиса Максимовна Горбачёва), naskiĝis la 5-an de januaro 1932 en Rubcovsk, Altaja regiono, Siberio, mortis la 20-an de septembro 1999 en Münster, Vestfalio, Germanio) estis rusia sociologino. Kiel edzino de Miĥail Gorbaĉov ŝi estis influa, socie kaj kulture engaĝita virino en la ŝtatoj Sovetunio kaj Rusio.
Infanaĝo kaj junaĝo
Raisa Titarenko naskiĝis en 1932 kiel plej aĝa el tri gefratoj. La patro Maksim Andrejeviĉ Titarenko estis ukrainia fervoja inĝeniero el Ĉernihivo, la patrino Aleksandra Petrovna Porada devenis el Veseloyarsk, Siberio. La infanaĝon ŝi pasigis en Siberio kaj en la urala regiono. Post bonega finigo de la mezlernejo en Sterlitamak (dekorita per ora medalo) ŝi studis en la Moskva Ŝtata Universitato filozofion kaj sociologion kaj tie konatiĝis kun la farmistofilo Miĥail Gorbaĉov, kiu tie studis juron.
En 1953 ambaŭ geedziĝis, kaj post ŝia universitata finekzameno ambaŭ en 1957 translokiĝis al Stavropol, kie ili vivis 23 jarojn. Miĥail Gorbaĉov tie kiel juristo laboris pri sia kariero en la komunista partio de Sovetunio kaj ties junulara sekcio Komsomol; Raisa Gorbaĉova komence laboris en la urba biblioteko kaj sekve en sia precipa fako sociologio instruis en lernejoj kaj en la agrikultura instituto de la urbo. En 1957 naskiĝis ilia sola filino Irina.
Scienca laboro kaj kariero
En 1967 Raisa Gorbaĉova publikigis sian doktorigan tezon en la fako Sociologio sub la titolo "Kreiĝo de novaj ecoj de la vivmaniero de la kolĥozaj farmistoj [baze de sociologiaj esploroj en la regiono Stavropol]" (ruse Формирование новых черт быта колхозного крестьянства [по материалам социологических исследований в Ставропольском крае]), en kiu ŝi atentigis pri la malfacila situacio de la kamparaj loĝantoj en la Stavropola regiono.
En 1978 la familio Gorbaĉov translokiĝis al Moskvo, kie Miĥail Gorbaĉov estis sekretario en la centra komitato de la komunista partio de Sovetunio. La novaj vivkondiĉoj alportis multajn materiajn privilegiojn, Raisa Gorbaĉova tamen ankaŭ en Moskvo mem perlaboris salajron. Ĝis la jaro 1985, kiam ŝia edzo iĝis ĝenerala sekretatio de la partio, ŝi en la Moskva Ŝtata Universitato instruis siajn fakojn filozofion kaj sociologion.
Edzino de la partia ĝenerala sekretario kaj prezidanto
En 1986 - kiel edzino de la prezidento de la ŝtato Sovetunio - ŝi kune kun aliaj sciencistoj kaj artistoj fondis la "Sovetunian Fondaĵon pri Kulturo", kiu kun multaj tre konataj membroj engaĝiĝis por la subteno de muzeoj, la konservo de historiaj preĝejoj kaj aliaj kulturaj konstruaĵoj, bibliotekoj kaj arkivoj ktp.
Pro sia kompare luksa vestiĝo kaj sinprezento, ŝi tamen ankaŭ estis kritikita en sia lando, kies loĝantaro dum la Gorbaĉov-erao estis ekonomie ŝarĝitaj. Dum la kreskantaj politikaj perturboj en la fina stadio de la ŝtato Sovetunio, kritiko kaj intriĝoj kontraŭ Raisa Gorbaĉova tamen ankaŭ estis uzitaj kiel celita politika atako al Miĥail Gorbaĉov.
Vivo en la postsovetunia Rusio
Tamen la puĉo malfavore influis la sanstaton de Raisa Gorbaĉova, kiu jam iom da tempo antaŭe estis malsaniĝinta je leŭkemio. Pluraj koratakoj kaj okulmalsano pluŝarĝis la sanstaton. La 20-an de septembro 1999 ŝi mortis en la universitata klinikaro de Münster en Germanio, kies pacientino ŝi estis ekde somero de tiu jaro. En Moskvo ŝi estis entombigita en la konata tombejo de la Novodeviĉij- aŭ Novvirgulinoj-Monaĥejo.
Adam Ostolski
D-ro Adam Edward OSTOLSKI (naskiĝis la en Barlinek) estas pola sociologo, filozofo kaj tradukisto. Ekde 2013 ĝis 2016 li estis prezidanto de la Partio Verduloj.
Ostolski finstudis filozofion kaj sociologion en la Universitato de Varsovio. Li doktoriĝis en 2011 pri Traŭmato kaj publika memoro: Heredaĵo de la dua mondmilito en la kolektiva memoro en Pollando. Ekde 2009 ĝis 2013 li laboris kiel universitata instruisto en la Varsovia Medicina Universitato. Ekde 2013 li estas universitata instruisto en la Universitato de Varsovio (Fakultato de Sociologio).
Publikigisto de la maldekstra revuo "Krytyka Polityczna" ekde 2002. Ekde januaro ĝis oktobro 2012 li havis propran kolumnon en la semajna revuo "Przekrój".
Vlkanová
Vlkanová ( [farkaŝpetOfalva]) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
30017 Shaundatta
30017 Shaundatta estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vlkanová
Historio
La unua mencio okazis pri la loko en 1294. Iam estis tie 2 vilaĝoj: Farkasfalva kaj Petőfalva. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis Farkasfalva unuaklasa, Petőfalva duaklasa. En 1828 loĝis tie 233 vilaĝanoj en 30 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vlkanová 380 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al departemento Zvolen, al distrikto de Banská Bystrica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vlkanová 851 homoj, (811 slovakoj).
30017 Shaundatta
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shaun Datta, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Montgomery Blair High School de Silver Spring (Marilando).
Italva
Italva estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 14.063 loĝantojn en 2010.
Grand Forks (Norda Dakoto)
Grand Forks (esperantigite «Grandaj Forkoj») estas urbo en la usona ŝtato Norda Dakoto. Ĝi estas la tria plej popolhava urbo de tiu ŝtato, post Fargo kaj Bismarck. Ĝi troviĝas laŭ la okcidenta bordo de la Ruĝa Rivero de la Nordo, en tre glata regiono kiun oni nomas la Ruĝrivera Valo.
Historie, la urbo dependis ekonomie de agrikulturo; tamen nune la ekonomio inkluzivas altlernejojn, sciencan reserĉon, armeaferojn, kaj manufakturadon interalie.
Klimato
Grand Forks havas humidan kontinentan klimaton: estas kvar tre distingaj sezonoj kaj granda, rapida variiĝo de temperaturoj. La vintroj estas tre malvarmaj, tamen la someroj estas sufiĉe humidaj kaj alportas oftajn fulmoŝtormojn.
Hiparenio
La hiparenio (Hyparrhenia) estas genro el la familio de la poacoj. Anglalingve multaj specioj estas komune konataj kiel thatching grass (tegmentaĵ-greso). Plejofte ili estas indiĝenaj en tropika Afriko; iuj povas esti trovataj en pli varmaj partoj de mezvarma Eŭrazio. Ili estas unujaraj kaj plurjaraj herbotufaj gresoj. La infloreskoj  disbranĉiĝas en ĝemelaj spiko de paraj spiketoj.
La specioj ampleksas i.a. :
Itaboraí
Itaboraí estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro.
Geografio
Itaboraí kuŝas la oriente de Guanabara Golfo de Atlantiko en sudorienta parto de la lando. Rio-de-Ĵanejro troviĝas 41, Nova Iguaçu 60, Belo Horizonte 334, Guarulhos 383, San-Paŭlo (urbo) 393, Campinas 433, Curitiba 713, Braziljo 939, Goiânia 952, Porto Alegre 1159, Salvador de Bahio 1180, Campo Grande 1241, Maceió 1642, Recife 1843, Teresina 1965, Natalo (Brazilo) 2058, São Luís 2256, Belém 2446, Manaus 2862 km.
Historio
En la 16-a jarcento - kiam alvenis portugaloj - indianoj vivis en tiu ĉi loko. La portugaloj komencis kulturi sukerkanojn bazitajn sur la laboroj de sklavoj de indianoj kaj nigruloj. En 1612 estis konstruita kapelo Sankta Antonio, en 1672 kapelo Johano Baptisto. En 1696 fondiĝis la paroĥo Johano Baptisto de Itaboraí. En la sekva jaro vilaĝo formiĝis. En 1759 la jezuitoj estis forpelitaj kaj la vilaĝa administrado okazis en alia vilaĝo. En 1778 la paroĥo de Itaboraí estis grava agrikultura centro. En 1780 multe de la sukeroj estis produktitaj helpe de mueliloj. Komenciĝis ankaŭ produktadoj de ceramikaj objektoj. En 1829 en Itaboraí estis granda epidemio pri malario. En 1833 Itaboraí urbiĝis. En 1850 alvenis la unua trajno, la unua stabila vojo pretiĝis en 1874. En 1888 la sklavoj liberiĝis, tial multe da kamparanoj falis al bankrotoj. En la 20-a jarcento grandparte oni produktis oranĝojn, eĉ en la 21-a jarcento Itaboraí restis agrikultura urbo. eta|Komercejo en Itaboraí] [[Dosiero:Vista da Igreja São Pedro Apóstolo, Itaboraí RJ.JPG|eta|Kirko en Itaboraí
Klimato
Itaboraí havas tropikan klimaton.
Kombinaĵo de 8 okedroj kun turna libereco
En geometrio, kombinaĵo de ok okedroj kun turna libereco estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 8 okedroj, konsiderataj kiel triangulaj kontraŭprismoj. Ĝi povas esti konstruita per kunmeto de ok identaj okedroj, kaj tiam turno de ili en paroj ĉirkaŭ la kvar aksoj kiuj trapasas la centrojn de du kontraŭaj okedraj edroj. Ĉiu okedro estas turnita per egala (kaj kontraŭa en paro) angulo θ.
Se θ=0, ĉiuj ok okedroj koincidas. Se θ estas 60 gradoj, la okedroj koincidas en paroj kaj rezultiĝas (du koincidantaj kopioj de) la kombinaĵo de 4 okedroj.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de ĉi tiu kombinaĵo estas ĉiuj permutoj de
6478 Gault
6478 Gault estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar en Kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Polva elĵeto
En januaro 2019, kometa vosto estis observita ĉirkaŭ 6478 Gault, tamen tiu rokeca asteroido ne entenas vaporiĝemajn komponaĵojn : estas elĵeto da polvo pro la rapida rotacio de la asteroido, plirapidigita pro la efiko YORP.
26-a de majo
La 26-a de majo estas la 146-a tago de la jaro (la 147-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 219 tagoj restas.
Je la 26-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 26-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Verdaĵo
Kutime ĉiujare la klubo okazigas sekvajn aranĝaĵojn:
Krome, la klubo partoprenas en la Odesa lingva festivalo.
Eksteraj ligiloj
Lotludo por eruditoj
Cento
La vorto havas plurajn signifojn:
Cavriago
Cavriago estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bibbiano kaj Reggio nell'Emilia.
Internacia latino
Internacia latino (Latino internationale) estas planlingvo proponita de Ugo Basso, de Vintimille (Ventimiglia), ĉirkaŭ 1910, post li pasis al Latino sen fleksio. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
Specimeno: Seniores. Omne cultore de lingua internationale "a posteriori" admitte que lingua internationale debe essere basato super principio de maximo internationalitate. Sed, dum omne proclama optimo isto principio, in pratica omne abbandona illo. Me demonstrarà brevemente isto assertione.
Traduko: ''Sinjoroj. Ĉiuj kultistoj de internacia lingvo "a posteriori" akceptas ke lingvo internacia estu bazata sur precipo de pli granda internacieco. Sed, dum ĉiuj proklamas tre bona tion precipon, praktike ĉiuj lasas ĝin. Mi montros rapide tiun aserton".
Fotosintezo
Superrigardo
La plantoj – en kontrasto al la bestoj – ne kapablas (ankaŭ ne bezonas) sin nutri per manĝado de aliaj organismoj (kiel ĉiam en la naturo ekzistas esceptoj: karnovoraj plantoj kiel la muŝkaptulo (Dionaea muscipula), kiu vivas en nitrogen-malriĉa medio, uzante la nitrogenon de la insektoj).
La plantoj konstruas el la neorganikaj kombinaĵoj kiel akvo kaj karbon-dioksido organikajn kombinaĵojn kiel ekzemple glukozon. La karbon-dioksido estas akceptita tra la folioj, ĉe la akvaj plantoj ĉefe tra la radikoj. La sunlumo donas la necesan energion por ekigi la procezon, kiu produktas la glukozon kaj eligas oksigenon al la ĉirkaŭaĵo.
La tipa kemia reakcio de la fotosintezo:
Luncșoara
Luncșoara estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio;
Fotosintezo
Superrigardo
6H2O + 6CO2 + lumo → C6H12O6 (glukozo) + 6O2
Kelkaj bakterioj uzas hidrogen-sulfidon anstataŭ akvon dum la fotosintezo:
12H2S + 6CO2 + lumo → C6H12O6 + 6H2O + 12S
Aliaj elektrondonantoj estas laktoacido kaj izopropanolo, kaj aliaj redukteblaj molekuloj estas neorganikaj nitrogen-kombinaĵoj.
Aliaj procezoj anstataŭigas aliajn kombinaĵojn (ekzemple arseniton) por akvo en la rolo de elektrondonanto; iuj mikroboj uzas sunlumon por oksidizi arseniton al arsenato: La reakcio estas:
CO2 + (AsO33-) + lumo → (AsO43-) + CO (uzata por konstrui aliajn kombinaĵojn en sekvaj reakcioj)
Ĉe bestoj okazas tiu ĉi procezo dum la spirado kontraŭe: tie el sukero kaj oksigeno estiĝas akvo kaj karbon-dioksido kaj energio. Sed gravas noti, ke la priskribita kemia ekvacio estas tre simpligita kaj la fotosintezo havas pli komplikan meĥanismon – kun gravaj intermolekuloj – por la akcepto kaj transformo de la luma energio al kemia.
La fotosintezo havas du ŝtupojn, kiuj estas la lumaj reakcioj (akcepto, transformo de la lumo al kemia energio, eligo de oksigeno, ATP-konstruo) kaj la karbonaj reakcioj (transformo de karbon-dioksido al organikaj molekuloj). Oni nomas la duan ŝtupon nelumaj reakcioj aŭ mallumaj reakcioj, kiuj ne bezonas por la reakcioj plian lumenergion kaj la reakcioj okazas ankaŭ en mallumo, ankaŭ en lumo.
La produktado de oksigeno
Kiel jam supre skizite, la oksigeno estiĝas dum la lumaj reakcioj. Estas interese noti, ke la oksigeno ellasita dum la fotosintezo deriviĝas ne el la karbon-dioksido, sed ĉefe el la akvomolekulo foruzita en la reakcioj.
Ĝenerale, la fotosinteza procezo bezonas hidrogenon por redukti karbon-dioksidon al karbonhidratoj.
Lumaj reakcioj
La lumaj reakcioj estas la unuaj procezoj de la fotosintezo. La reakcioj okazas en la verdaj klorofiloj. La lumo necesas por „ŝargi“ elektronon, kiu estas transportata tra elektrona transporta sistemo al molekulo de NADP+, kiu transformiĝas al hidrogen-portanta NADPH (kiu estos uzata en la Calvin-ciklo). Dumtempe la akvomolekulo splitiĝas. La oksigeno foriras en la atmosferon, la hidrogen-jonoj (kiuj nur estas protonoj post la splitiĝo) ligiĝas al NADP, la liberiĝinta energio estas uzata por la estigo de ATP.
La Calvin-ciklo
La karbono enpaŝas la Calvin-ciklon en formo de CO2 kaj transformiĝas al sukero (karbonhidrato) en reakcioj, helpataj de ATP kaj NADPH. La ATP kaj NADPH estas produktitaj dum la lumaj reakcioj.
En la pliaj paŝoj, la glukozmolekuloj kuniĝas per foriĝo de akvomolekulo al polisakarido, amelo.
N C6H12O6 → (C6H12O5)n + n H2O
Nokte, la estiĝinta amelo hidroliziĝas al sakarozo aŭ glukozo kaj transportiĝas al la ejo de la uzado aŭ deponado. La sakarozo aŭ glukozo denove rekonstruiĝas al amelo en la deponejo.
Unuanivelaj produktantoj
Unuanivelaj produktantoj konvertas abiotan fonton de energio (ekz. lumo) en energio stokita en organikaj komponaĵoj, kiuj povas esti uzataj de aliaj organismoj (ekz. heterotrofoj). La unuanivelaj produktantoj povas konverti la energion de la lumo (fototrofoj kaj memfototrofoj) aŭ la energion en neorganikajn kemiajn komponaĵoj (kemolitotrofoj) por konstrui organikajn molekulojn, kio estas kutime stokita en formo de biomaso kaj estos uzata kiel karbo kaj energifonto fare de aliaj organismoj (ekz. heterotrofoj kaj miksotrofoj). La memfototrofoj estas la ĉefaj unuanivelaj produktantoj, kiu konvertas la energion de la lumo en kemia energio pere de la fotosintezo, finfine konstruante organikajn molekulojn el karbona dioksido, nome neorganika karbonfonto.
El la Antikva Grekio al la 19a jarcento
En la jaro 1778, la nederlanda kuracisto Jan Ingenhousz direktoris nombrajn eksperimentojn dediĉitajn al la studado de la produktado de oksigeno fare de la plantoj (ofte helpite de eŭdiometro), dum estis feriante en Anglio, por publikigi la venontan jaron ĉiujn tiujn trovojn plenumitajn dum la trairo de sia esplorado en la libro titolita Experiments upon Vegetables. Kelkaj el ĉefaj atingoj estis la malkovro ke la plantoj, same kiel okazas ĉe la animaloj, malbonigis la aeron kaj en la lumo kaj en la mallumo; ke kiam la vegetaloj estis lumigitaj per suna lumo, la liberigo de aero ŝarĝita per oksigeno superis tiun kiu estis konsumita kaj ke la pruvo por la okazigo de la eligo fotosinteza de oksigeno postulis sunan lumon. Li konkludis ankaŭ ke la fotosintezo ne povas okazi en ajna parto de la planto, kiel ĉe la radikoj aŭ la floroj, sed ĝi okazis nur en la verdaj partoj de tiu. Ĉar li estis kuracisto, Jan Ingenhousz aplikis siajn novajn konojn al la kampo de la medicino kaj de la homa bonfarto, pro kio li ankaŭ rekomendis elirigi la plantojn el la hejmoj nokte por preventi eblajn toksiĝojn.
En la sama linio de la menciitaj aŭtoroj, Jean Senebier, el Ĝenevo, plenumas novajn eksperimentojn kiuj establas la neceson de la lumo por ku okazu la asimiladon de la karbona dioksido kaj la forigon de oksigeno. Li establis ankaŭ, ke eĉ en kondiĉoj lumaj, se oni ne havigas CO2, ne registriĝas forigon de oksigeno. J. Senebier tamen opiniis, male al la teorioj disvolvigitaj kaj poste konfirmitaj, ke la fonto de karbona dioksido por la planto devenis el la akvo kaj ne el la aero.
Alia svisa aŭtoro, nome Nicolas-Théodore de Saussure, pruvis eksperimente ke la pliiĝo de biomaso dependas de la fiksigo de karbona dioksido (kiu povas esti prenita el la aero fare de la folioj) kaj de la akvo. Ĝi faris ankaŭ studojn pri la spirado ĉe plantoj kaj konkludas ke, kun la emisio de karbona dioksido, estas ankaŭ akvoperdo kaj generado de varmo. Finfine, de Saussure priskribis la neceson de la nutrado pere de mineraloj por la plantoj.
La germana kemiisto Justus von Liebig estis unu el la grandaj pioniroj tiom de la aktuala kono pri organika kemio, kiom pri vegetala fiziologio, metante la vidpunkton pri la organismoj kiel estaĵoj komponitaj de kemiaj produktoj kaj pri la gravo de la kemiaj reakcioj en la vivprocezoj. Li konfirmis la teoriojn antaŭe eksponitaj fare de de Saussure, nuancigante ke kvankam la fonto de karbono devenas el atmosfera CO2, la resto de la nutraĵoj devenas el la grundo.
Sept-Îles (Côtes-d'Armor)
La Sep Insuloj (Sept-Îles; ankaŭ "Les Sept Îles" por "La Sep Insuloj"; ar Jentilez) estas grupo de insuloj ĉirkaŭ dek kilometrojn for de la marbordo de Perros-Guirec en la departemento Côtes-d'Armor en la historia regiono Bretonio de Francio. La dezertaj insuloj estas neloĝataj hodiaŭ. Ili apartenas al la Manika Markolo de la Atlantiko. La "Sep Insuloj" estis deklaritaj naturrezervejo jam en 1912, kio igas ilin la plej malnova rezervejo en Bretonio.
Individuaj insuloj
La unuopaj sep insuloj estas:
Fotosintezo
El la Antikva Grekio al la 19a jarcento
La nomigo kiel klorofilo de la fotosintezaj pigmentoj estis stampita de Pelletier kaj Caventou komence de la 19a jarcento. Henri Dutrochet priskribis la eniron de CO2 en la planton tra la stomoj kaj determinas ke nur la ĉeloj kiuj enhavas klorofilon estas produktantaj de oksigeno. Hugo von Mohl poste asocios la ĉeeston de amelo kun tiu de klorofilo kaj priskribos la strukturon de la stomoj. Sachs siavice rilatigis la ĉeeston de klorofilo kun subĉelaj elementoj kiuj povas plilongiĝi kaj dividiĝi, same kiel anoncis ka formado de amelo estas asocia kun la lumigo kaj ke tiu substanco malaperas en mallumo aŭ kiam la stomoj estas ŝtopitaj. Al Sachs oni ŝuldas la formuladon de la baza ekvacio de la fotosintezo:
Andreas Franz Wilhelm Schimper donis la nomon de kloroplastoj al la kolorecaj elementoj de Sachs kaj priskribos la bazajn aspektojn de ties strukturo, kiel oni povis detekti tion per optika mikroskopo. En la lasta triono de la 19a jarcento sinsekvos la klopodoj por establi la fizik-kemiajn proprecojn de la klorofiloj kaj oni ekstudis la ekofiziologiajn aspektojn de la fotosintezo.
20a jarcento
En 1905, Frederick Frost Blackman mezuris la rapidon je kiu okazas la fotosintezo en diversaj kondiĉoj. Dekomence li centriĝis al la observado pri kiel variis la indico de fotosintezo modifante la lumintenson, kaj konstatis ke kiam la planto ricevas malfortan lumon kies intenso estis pliigita ĝis konverti ĝin en modera, pliiĝis ankaŭ la fotosinteza indico, sed kiam oni atingis lumintenson pli grandan ne okazis kroma pliiĝo. Poste li esploris la efikon kombinitan de lumo kaj temperaturo pri la fotosintezo, tiele ke li atingis la jenajn rezultojn: kvankam, en kondiĉoj de malforta lumo pliiĝo en la temperaturo ne okazigis rezulton pri la fotosinteza procezo, kiam la lumintenso kaj la temperaturaj gradoj pliigis la indicon de fotosintezo ja tiu ricevis pozitivan variadon. Finfine, kiam la temperaturo superis la 30 °C, la fotosintezo bremsiĝis ĝis alvenis la ĉeso de la procezo.
Konsekvence de la atingitaj rezultoj, Blackman proponis ke en la fotosintezo kunekzistis du limigaj faktoroj, nome la lumintenso kaj la temperaturo.
En la 1920-aj jaroj, Cornelius Bernardus van Niel proponis, studinte la fotosintezajn bakteriojn de la sulfuro, ke la oksigeno liberigita en la fotosintezo devenas el akvo kaj ne de la karbona dioksido, deduktante ke la hidrogeno uzita por la sintezo de glukozo devenis el la fotolizo de la akvo absorbita de la planto. Sed tiu hipotezo ne konfirmiĝis ĝis la jaro 1941, post la esplorado farita de Samuel Ruben kaj Martin Kamen en akvo kun peza oksigeno kaj verdalgo (Chlorella).
En 1937, Robert Hill sukcesis pruvi ke la kloroplastoj estas kapablaj produkti oksigenon dum foresto de karbona dioksido, kaj tiele tiu malkovro estis unu el la unuaj sugestoj ke la fonto de elektronoj en la reakcioj de la luma fazo de la fotosintezo estas la akvo. Tamen menciindas ke Hill, en sia eksperimento in vitro uzis artefaritan elektronricevilon. El tiuj studoj oni deduktis la Reakcion de Hill, difinita kiel la fotoredukto fare de artefarita elektronricevilo por la hidrogenoj de la akvo, kun liberigo de oksigeno.
En la 1940-aj jaroj, la usona kemiisto Melvin Calvin komencis siajn studojn kaj esploradojn pri la fotosintezo, kio havigis al li la Nobel-premion pri kemio de 1961. Danke al la aplikado de la radiaktiva karbono-14 li detektis la serion de kemiaj reakcioj generitaj de la plantoj kiam ili transformas gasan karbonan dioksidon kaj akvon en oksigeno kaj karbonhidratoj, kiun en la aktualo oni konas kiel Calvin-ciklo.
Razès (Haute-Vienne)
Razès estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
Fotosintezo
20a jarcento
Grava ŝlosila figuro en la studo de la fotosintezo estis la vegetalfiziologo Daniel Arnon. Krom ke li plenumis gravajn botanikajn malkovrojn (li pruvis ke la vanadio kaj la molibdeno estis mikronutraĵoj absorbitaj de algoj kaj de plantoj, respektive, kaj ke ili intervenis en la kresko de tiuj), li estas konata ĉefe pro siaj laboroj orientitaj al la fotosintezo. En 1954 li kun kolegoj uzis komponantojn de la folioj de la spinaco por fari fotosintezon dum foresto totala de ĉeloj por ekspliki kiel tiuj asimilas la karbonan dioksidon kaj kiel ili formas adenozinan trifosfaton.
Razès (Haute-Vienne)
La teritorio havas komunan limon kun.
Fotosintezo
20a jarcento
En 1982, la kemiistoj germanaj Johann Deisenhofer, Hartmut Michel kaj Robert Huber analizis la centron de fotosinteza reakcio de la bakterio Rhodopseudomonas viridis, kaj por determini la strukturon de la kristaloj de la protea komplekso uzis la kristalografion de Ikso-radioj. Tamen, tiu tekniko rezultis tro komplika por studi la menciitan proteinon kaj Michel devis elpensi spacan metodon kiu permesis la kristalografion de proteinoj de membrano.
Kiam Michel sukcesis atingi la perfektajn kristaligitajn montraĵojn kiujn postulis lia analizo, lia kunesploristo disvolvigis la matematikajn metodojn por interpreti la modelon de Ikso-radioj atingitan. Aplikante tiujn ekvaciojn, la kemiistoj sukcesis identigi la kompletan strukturon de la centro de reakcio fotosinteza, komponita de kvar subunuoj de proteinoj kaj de 10 000 atomoj. Pere de tiu strukturo, li sukcesis vidi detale la procezon de la fotosintezo, kaj tiele tiu estis la unua fojo kiam konkretiĝis la strukturo tridimensia de tiu proteino. Ili ricevis triope la Nobel-premion pri kemio en 1988.
Artefarita fotosintezo
Artefarita fotosintezo estas kemia procezo de biomimetiko, kiu imitas la naturan procezon de fotosintezo por transformi sunlumon, akvon kaj karbonan dioksidon en karbonhidratoj kaj oksigeno. La termino "artefarita fotosintezo" estas ofte uzata por referi al ajna plano por kapti kaj konservi la energion de sunlumo en la kemiaj ligoj de fuelo (suna brulaĵo). Fotokataliza akvofendado transformas akvon en hidrogenon kaj oksigenon kaj estas grava esplora temo de artefarita fotosintezo. Lumregata reduktado de karbona dioksido estas alia procezo studata, kiu kopias naturan karbonfiksiĝon. Esploro de ĉi tiu temo inkluzivas la fasonadon kaj fabrikon de aparatoj por la rekta produktado de sunaj brulaĵoj, fotoelektrokemio kaj ties apliko en brulaĵpiloj kaj por krei enzimojn kaj fotoaŭtotrofajn mikroorganismojn por mikroba biobrulaĵo kaj biohidrogenon el sunlumo.
Solanum quitoense
Solanum quitoense aŭ luluo estas sudamerika kulturplanto el la familio de Solanacoj (Solanaceae). la vorto luluo estas el la keĉua lingvo. La specia adjektivo quitoense venas de Kito, nacilingve Quito, la ĉefurbo de Ekvadoro.
Vegetativaj plantpartoj
Solanum quitoense estas rektkreska kaj neregile disbranĉanta, ligneca kaj  multjara arbedo, kiu atingas altecon de 1 ĝis 3 m. La ŝoso estas dense hara. La ofte violkoloraj triĥomoj estas stelformoj kun 6 ĝis 7 pintoj. La plej longaj triĥomoj atingas 1 ĝis 4 mm. Ekzistas  plantspecoj kun kaj sen pikiloj.
La simplaj folioj estas preskaŭ tiom longaj kiom larĝaj. La longeco povas varii inter 13 kaj 50 cm kaj la larĝeco inter 11 kaj 40 cm. La foliolimbo estas eliptaj ĝis ovoformaj, relative maldika kaj pelte hara. De la ĉefa nervuro disiras ĉiuflanken 5 ĝis 6 flanknervaturoj. La folibazo estas iomete korforma, la rando estas malfajna kaj havas 5 ĝis 6 triangulaj loboj, la pintoj de la loboj estas pikilpintaj aŭ mildaj. La arkoj inter la loboj estas glataj aŭ dentaj. La fino de la folio estas pinta. La folitigoj estas haraj kaj 5 ĝis 15 cm longaj. La haroj je la supra surfaco konsistas el stelformaj triĥomoj. La malsuora foliflanko estas dense kovrata de triĥomoj. La ĉefa nervuro estas violkolore hara. La folioj povas havi pikiloj.
Floraroj kaj floroj
La floraroj staras vidalvide de la folioj, estas 1 cm longaj kaj konsistas el 1 ĝis  24 floroj. La flortigoj estas 5 ĝis 15 mm longaj kaj ne longiĝas dum la maturiĝo de la frukto. En la plej eksteraj floroj de floraro nur la masklaj florpartoj estas fertilaj.
La kaliko ests larĝe sonorilforma kaj 14 ĝis 20 mm lanlonga. Ka jalika tubi estas 5 ĝis 8 mm longa. La larĝeco de la kaliko estas 8 ĝis 13 mm, la ovoformaj kalikaj pintoj estas  7 ĝis 13 mm longaj. Oftd ili estas blankaj kaj similas al petaoj. La ekstera flanko estas laneca. Ĉe la frukto la kaliko estas iom pligrandigiata, sed ne envolvas la frukton. La blanka, stelforma, radiosimetria korolo havas diametron de 3 ĝis 5 (malofte ĝis 7) cm kaj estas 20 ĝis 25 mm longa. La korola tubo estaas 4 ĝis 6 mm longa. La korolaj loboj estas 10 ĝi 15 × 5 ĝis 7 mm garandaj, ili estas ovoformaj – lancetaj, forstarantaj,pinbtaj kaj ekstere kovranta de stelformaj triĥomoj, je la interna flanko ili estas preskaŭ senharaj. La stamenoj nur havas mallongajn, maksimume 1 mm longajn filamentojn, la flavaj anteroj estas 7 ĝis 15 mm longaj kaj ĝis 2 ĝis 3,5 mm larĝaj. La ovario estas dense hara. La cilindroforma ne hara rekta stiluso estas ĉ. 10 mm longa kaj 0,5 ĝis 1 mm larĝa; la stigmo estas kapetforma.
Fruktoj kaj Semoj
Ĉiu floraro havas inter unu kaj kvarrondajn, 3 ĝis 6,5 cm grandajn beroj, kiuj fariĝas maturiĝante oranĝaj. la fruktkarno estas verda. Komence la fruktoj estas kovratajde stelfomaj triĥomoj. la frukto perdas la harojn maturiĝinta.
En la fruktoj estas multaj flavaj au helbrunaj semoj. Ili havas grandecon de 2,5 ĝi 4 × 2,5 ĝis 4mm, ili estas lentoformajkaj larĝe ovoformaj.
Disvastigo
Luluoj estas kultivataj en Ekvadoro kaj Kolumbio en alteco de 1.000 ĝis 2.400 m en la andoj. Sovaĝa formo ne estas konata.
Utiligado
En Kolumbio kaj Ekvadoro la fruktoj estas uzata kun lakto aŭ akvo por fari fruktsukon. En Eŭropo luluo apenaŭ estas aĉetabla, ĉar la rapida maturiĝo malhelpas la transporton. En Eŭopo ĝi estas kultivataj kelktempe kiel ornamplanto.
Sistematiko
La specio estas ano de la subgenro Leptostemonum de la genro solano (Solanum). Parencaj specioj estas:
1385 Gelria
1385 Gelria estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nederlanda provincio Gelderland.
Guben
Guben estas urba komunumo en Germanio, borde de de la rivero Odro. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La historia urbokerno de Guben, dum la dua mondmilito ege detruita, situas oriente de la rivero Odro kaj post la mondmilito doniĝis al la ŝtato Pollando: ĝi nun nomiĝas Gubin, konsideratas aparta urbo kaj estas unu el la internaciaj partneraj urboj de Guben. Dum la epoko de la socialisma ŝtato GDR, la urbo inter la jaroj 1961 kaj 1990 oficiale kromnomiĝis "Wilhelm-Pieck-urbo".
Dourges (stacidomo)
Dourges estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Dourges, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lens - Ostricourt (284000).
34321 Russellmotter
34321 Russellmotter estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Russell Motter, mentoron de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Iolani School de Honolulu (Havajo).
Arondismentoj de Côtes-d'Armor
La kvar nunaj arondismentoj de Côtes-d'Armor estas :