cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zimandcuz
Zimandcuz [zimandkuz] (hungare: Zimándköz]) estas vilaĝo en Rumanio norde de Arad administracie apartenanta al la komunumo Zimandu Nou.
Vermiĉelaĵo
Vermiĉelaĵo (en la kataluna lingvo fideuada) estas tipa valencia kuiraĵo, devenanta de la urbo Gandio, en la regioneto de La Safor. Vermiĉelaĵo estas farita el fiŝo-saŭco kun marbestoj kaj specifaj vermiĉeloj pli dikaj ol la kutimaj kaj kurbo-formaj.
Adrienne Lecouvreur
Adrienne LECOUVREUR (naskiĝis Adrienne Couvreur ĉe Damery (Marne) proksime de Épernay la 5-an de aprilo 1692, mortis en Parizo la 20-an de marto 1730) estis franca aktorino.
Biografio
Ŝi ludis en Mithridate de Jean Racine, la 14-an de marto 1717. En junio samjare, ŝi eniris en la trupo de la Franca Komedio. Ŝi volis ludi Celimenon en Le Misanthrope, sed ŝi devis rezigni ĉar la publiko malakceptis vidi ŝin en komedio ĉar ŝi bone ludis tragedion.
Ŝi havis amrilatojn kun Maurice de Saksio, kaj kun Voltaire kies kelkaj tragedioj ŝi ludis.
En 1730, okazis al Voltaire io, kion li memoros je la horo de sia morto, kortuŝis kaj skandalis lin. Li estis kun Adrienne Lecouvreur, kiu estis ludinta liajn teatraĵojn kaj kun kiu li estis havante rilaton, kiam ŝi mortiĝis. La pastro de la paroĥo de Saint-Sulpice malakceptis entombigi ŝin (Francio estis tiam la nura katolika lando kie la aktoroj suferis pro ekskomuniko). La kadavro devis esti metita sur ĉaro ĝis malgrava tereno ĉe la limo de la urbo kie ŝi estis enterigita sen ajna monumento por marki ŝian tombon. Kelkajn monatojn poste mortiĝis en Londono aktorino, s-ino Oldfield, kaj tiu estis enterigita en la Abatejo Westminster. Por Voltaire kiu faris la komparon, la afero estis absolute malakceptebla.
Sekvo
Sarah Bernhardt ludis ŝian rolon en la teatraĵo Adrienne Lecouvreur de Eugène Scribe.
Segesta
Segesta estis la antikva ĉefurbo de la elimianoj, situanta en la nordokcidento de Sicilio, hodiaŭ en la itala komunumo Calatafimi-Segesta. La grekoj konis ĝin kiel Egesta.
Laŭ la tradicio Segesta estis fondita de Acestes kaj kunuloj de Eneas, kaj la indiĝenaj homoj, la elimianoj, baldaŭ estis helenigitaj. En la antikva tempo Segesta restis en ĉiama konflikto kun Selinunte, kiu influis en aliaj lokoj kaj finis pro la detruo de Kartago en 307 a.K, sed estis rekonstruita. En 276 a.K alianciĝis kun Pirro de Epiro, sed kapitulacis al la romianoj en 260 a.K, por doni al ĝi la statuson de libera urbo, sed malmulte oni scias pri ĝia historio dum romia regado. En la invadoj de la vandaloj, ĝi estis detruita denove, kaj hodiaŭ ĝi restas nur kiel arkeologia ejo, kun pluraj monumentoj, precipe granda dora templo.
7-a Brazila Kongreso de Esperanto
En 1923 okazis en Rio de Janeiro la 7-a Brazila Kongreso de Esperanto prezidita de Leonel Gonzaga, de la 19-a ĝis la 24-a de aprilo, kun la partopreno de pluraj aŭtoritatoj. La kongreso okazus en Aracaju en 1922, sed la loka movado rezignis pri tio, sekve, en tiu jaro ne estis Brazila Kongreso de Esperanto. La evento havis apogon de brazila registaro, sed allogis malmulton da homoj.
Laŭdire, tiu estis la unua BKE, kion partoprenis Ismael Gomes Braga, kiu ĉagrenita de malgranda nombro de partoprenantoj, decidis disvastigi Esperanton je spiritistoj.
Heitor Beltrão reprezentis Bahion en la 7-a Brazila Kongreso de Esperanto.
Topio
Topio estas populara kapovesto en Nepalo. Ĝi estas farata en fabriko kiu nomiĝas dhaka, kiu ankaŭ fabrikas specon de bluzo, dhaka-ko-cholo. La vorto topi signifas "ĉapelon" en la nepala lingvo.
Nepalanoj konsideras ke la topio estas fieraĵo, kaj ĝi estas tre ligata al la nepala kulturo. Ĝi estas vaste portata de registaraj dungitoj, kaj estas parto de la nacia kostumo. Kvankam la historio de la topio ankoraŭ estas dubinda, oni opinias ke ĝi estas uzata de la nepalanoj dum la lastaj ducent jaroj, kaj estas la replikaĵo de la Bhadgaunle topi (nigra ronda ĉapelo, uzata en Nepalo) farita en la dhaka fabriko.
Ĉi tia topio estas parto de la nepala nacia kostumo.
Similaun
Similaun estas 3606 metrojn alta montopinto en la Ötz-valaj Alpoj en Tirolo. Ekde la divido de Tirolo en 1919 ĝi estas landlima monto inter Aŭstrio kaj la memstara Provinco Bolzano, kiu apartenas al Italio. Proksime troviĝas la trovloko de Ötzi, la glacihomo.
Arno Lagrange
Arno Raymond LAGRANGE naskiĝis je la 1-a de septembro 1956 en Saint-Brice-sous-Forêt, ĉirkaŭurbo de Parizo kiel filo de Georges Lagrange kaj Erika Frieß kaj frato de Patrick Lagrange. Li ricevis la duan antaŭnomon "Raymond" honore al Raymond Schwartz, gvidinto de la kabaredo Tri koboldoj kie liaj gepatroj interkonatiĝis. Li estas denaska esperantisto, konata kiel teatra aktoro, tradukisto, enscenigisto, scenteĥnikisto kaj longjara administranto de Vikipedio en Esperanto. Li laboris interalie en jenaj teatraj ensembloj: Teatro Esperanto de Parizo (TESPA), La Krizalido, Kallima, Théâtre de l'Epicéa, Teatra Trupo de Tuluzo.
Loĝinte en Sainte-Apollonie kaj Tarabel ankaŭ situanta en Lauragais li loĝis ĝis februaro 2013 en Bellegarde-du-Razès, aktiva en Esperanto-Kultur-Centro en Tuluzo, en kies kadro li rolis kiel kunorganizanto de KAFE. Li aktivis kiel Vikipediisto ĝis tiu sama dato. La 17an de februaro 2013 li afiŝis al sia fotaro foton de la "lasta tago da libero" kaj ekde tiam ne plu aktivas ĉe la Esperanta Vikipedio.
Tibor Huszár
Tibor Huszár [husAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Huszár Tibor estis hungara sociologo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
Tibor Huszár naskiĝis la  1930 en Veresegyház, mortis la  2019.
Biografio
Tibor Huszár studis en Moskvo inter 1949-1953. Li iomete partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, tial li iĝis nur instruisto en gimnazio inter 1957-1960. Poste li instruis jam en la Scienca Universitato Loránd Eötvös, kie li estis lektoro ĝis 1969, poste docento kaj katedrestro. Li doktoriĝis antaŭ la akademio en 1976, tial en la sekva jaro li ricevis la instruan rangon profesoro. Li havis edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis premion en 2003.
Preĝejo Stefano la 1-a (Vasalja)
Preĝejo Reĝo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Vasalja (iam nomata) Pinkaszentkirály.
Historio
La romanika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento. Ĝi estis pligrandita kaj trakonstruita en la malfrua 18-a jarcento. La paroĥo refondiĝis en 1789. La turo estis konstruita ĉirkaŭ en 1800, tiam la mebloj ĉefaltaro kaj predikejo estis nove faritaj. La orgeno alvenis en 1890. En 1994 arkeologoj esploris la konstruaĵon, ili trovis enmuritajn pordon, fenestron, ornamaĵojn. Ili estas jam videblaj, la freskoj estis renovigitaj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola. La fasado estas malsimetria. En mezo de la fasado reliefas la turo, tie estas la ĉefenirejo. Dekstre situas kovrita ŝtuparejo al turo. En fino de la navo plurlatera absido etendiĝas kun sakristio.
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
Oskar Erdberg
Oskar Erdberg, naskonome Oskar Sergejeviĉ Tarĥanov-Razumov, naskiĝis en 1901 kaj mortis en 1938, estis ruslingva verkisto, orientalisto kaj sovetunia sekretserva agento kun multaj pliaj pseŭdonimoj (inter alie O. Erman, O. Taub, O. Tanin, Karrio, Yan Chulai [Jan Ĉulaj] kaj Yotawari [Jotaŭari]). Dum la epoko de la Granda Purigo aŭ malpli eŭfemisme Granda Teroro de Josif Stalin li estis arestita en 1937. La 6-an de junio 1938 li estis mortpafita en Vladivostoko.
Soma Meshino
Soma Meshino (食野 壮磨, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
5413 Smyslov
5413 Smyslov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, poste en Aŭtonoma Respubliko Krimeo, (Ukrainio) kaj nun en Respubliko Krimeo, (de facto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa ŝak-ĉampiono Vasilij Vasiljeviĉ Smislov (cirile: Василий Васильевич Смыслов, 1921–2010).
Mariápolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Adamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Pegnitz
Pegnitz havas diversajn signifojn:
Flago de Namibio
La flago de Namibio estis oficialigita la, okaze de la sendependiĝo de la lando el Sud-Afriko.
La elekto de la koloroj baziĝis sur la flago de la ĉefa movado por liberiĝo de la lando, la Sudokcidentafrika Popola Organizado (SWAPO). Tiu flago estis enkondukita en 1971, kaj konsistis el oblikvaj strioj blua, ruĝa kaj verda, la karakterizaj koloroj de la ovamboj (la ĉefa etno en Namibio).
La flago de Namibio ankaŭ inspiriĝis el la koloroj de la Demokrata Alianco de Turnhalle, namibia politika partio kiun karakterizas la koloroj ruĝo, blanko kaj bluo.
Fine, la orkolora suno reprezentas vivon kaj energion.
Okaze de la oficialigo de la flago, post konkurso kiun partoprenis 850 proponoj, la registaro alternative sciigis, ke la simbolojn oni devas kompreni jene: la ruĝa koloro simbolas la popolon kaj la heroecon de la popolo, eltenecon de la popolo por konstruo de pli bona kaj egalrajtojn donanta estonto; la verda koloro simbolas la plantaron kaj la naturajn rimedojn; la blua la ĉielon, la Atlantikon, marajn resursojn de Namibio, la pluvon kaj la riverfluojn; la blanka aludas je paco kaj unueco.
La ora sundisko estas simbolo de la vivo kaj energio, kaj ĝiaj 12 radioj signifas la diversajn etnojn de la lando. La orflava koloro simbolas la dezerton Namibo kaj la ebenaĵojn.
Muzeo de Armeo (Parizo)
La Muzeo de Armeo (Musée de l'Armée) estas franca nacia armea muzeo situanta en la Hotelo de la Invalidoj en la 7-a arondismento de Parizo.
Hodiaŭ la muzeo arigas verkojn, inkluzive de armiloj, kirasoj, uniformoj, armeaj emblemoj kaj pentraĵoj, kiuj kovras areon de. Ĝi estas unu el la plej grandaj armeaj muzeoj en la mondo.
Egolzwil
Pri la komunumo
Egolzwil (prononcu egolcvil) estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1279 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Egolzwil situas ĉe la norda flanko de la marĉo Wauwiler Moos, kiu iam estis lago. Sur la teritorio de la komunumo situas la Lago de Egolzwil, kiu estas la lasta restaĵo de la iama Lago de Wauwil. En okcidento de la komunumo fluas la rivero Wigger, kiu senakvigas la tutan regionon.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Egolzwil limas en nordo al Dagmersellen, en oriento al Wauwil, en sudo kaj sudokcidento al Schötz, kaj en nordokcidento al Nebikon.
Trafiko
Kvankam la trajnlinio de Olten al Lucerno pasas tra la teritorio de Egolzwil, la komunumo ne disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio. Ankaŭ ne estas buso, kiu haltas en la komunumo, tial Egolzwil estas unu el la malmultaj lucernaj komunumoj sen propra konekto al la publika transportreto. La plej proksima stacidomo troviĝas en distanco de 1,3 km oriente de la vilaĝo centro en Wauwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas 6 kilometrojn norde en Dagmersellen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Egolzwil datiĝas el la jaro 1081. En la jaro 1150 aperas en alia dokumento la nomformo Egolswil.
Chrast
Chrast estas urbo troviĝanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, 12 kilometrojn sud-oriente de la distrikta urbo. Vivas ĉi tie. Origine la vilaĝo apartenis al la Monaĥejo Podlažice (legu:Podlaĵice), post bruligo de la klostro fare de husanoj en la jaro 1421 la posedantoj ŝanĝiĝis. En la jaro 1664 la urbeton ekposedis episkopejo Hradec Králové.
Egolzwil
Historio
En la 3-a jarmilo antaŭ Kristo norde de la tiama lago ekzistis ŝton- kaj bronzepokaj surfostaj setlejoj. Multaj el la trovitaĵoj hodiaŭ videblas en muzeoj en Schötz, Zuriko kaj Lucerno. Oni parolas pri la Kulturo de Egolz.
Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. En la jaro 1407 la Grafejo Willisau estis aĉetita de la urbo Lucerno kaj kun ĝi ankaŭ Egolzwil fariĝis lucerna. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo estis parto de la voktejo Willisau kaj ek de 1803 ĝi estas komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.
Fratoj Graun
La fratoj Graun estis du germanaj komponistoj de la 18-a jarcento. Ili apartenis al la ĉefreprezentantoj de la Berlina Skolo kaj akiris kelkan konatecon ankaŭ trans la limoj de Prusujo. Je kelkaj konserviĝintaj komponaĵoj (ekz.pianokonĉertoj) ĝis nun ne estas sendube pruvite, al kiu el la fratoj ili estas atribuendaj.
La du naskiĝis en Wahrenbrück, ricevis sian edukadon ĉe la dresdena Krucgimnazio kaj laboris ĉe la kortego de Frederiko la 2-a – Johann Gottlieb Graun (* 1703, † 1771) kiel koncertmajstro, lia frato Carl Heinrich (* 1704, † 1759) ekde 1741 kiel kortega kapelmajstro.
Verda vojo
Verda vojo estas la nomo kiun ricevas la vojoj por piedirantoj kaj biciklistoj en natura medio rezulte de la rearanĝo de infrastrukturoj jam ne plu uzataj, ĉefe antikvaj fervojoj sen aktuala servo aŭ trenvojo laŭlonge
Chrast
Historio
Biblio de Diablo - estas la plej granda permane skribita libro en la mondo. Ĝi devenas el Monaĥejo Podlažice, kie ĝi estis onidire skribita dum unu nokto fare de benedikta monaĥo. Dum svedaj militoj ĝi estis ĉasakirita en Svedion, kie ĝi troviĝas ĝis nun.
Verda vojo
de riveroj. Tiaj vojoj ekzistas en multaj landoj de la mondo.
Chrast
Kastelo
La plej malnova renesanca parto de la kastelo sur urba placo en Chrast estis konstruita komence de la 17a jarcento, la orienta kastela flanko, kapelo kaj fronta parto sinsekve en la unua duono de la 18a jarcento kaj ankaŭ la ĝardeno estis fondita en tiu tempo. Ekipaĵo de la kapelo estas el la dua duono de la 18a jarcento. Bildo de Sankta Johano el Nepomuko kaj survandaj figuraj kaj ornamaj pentraĵoj estas de A. Maĥek. En la kastelo troviĝas la urba muzeo dediĉita ĉefe al historia evoluo de la urbo, pasintaj metioj kaj al trovaĵoj el la areo de la Klostro Podlažice, kiu nun estas parto de la urbo Chrast.
Canonsburg (Pensilvanio)
Canonsburg estas usona urbo en la kantono Vaŝingtono (Pensilvanio), je sud-okcidente de Pittsburgh. Fondita en 1791, ĝi havis loĝantojn en 2000 kaj havas aeron de 6 km2.
Verda vojo
La verdaj vojoj havas specialajn trajtojn: maksimuma alireblo, facileco kaj sekureco. Ili estas taŭgaj lokoj por helpi la moveblon elteneblan kaj la praktikon de la promenado kaj la cikloturismo, speciale altiraj por personoj kun limigita moveblo (infanoj, maljunuloj, malplikapabluloj ktp). Tiuj infrastrukturoj iĝis tre konvenaj spacoj por la distrado kaj ĉeesto de ĉiaj civitanoj, kie oni povas praktiki sanigajn kutimojn kiuj plibonigu ties bonfarton kaj plialtigu ties vivkvaliton. Samtempe, ili havigas kroman profiton al la areoj trapasataj: helpas la teritorian kongruigon kaj la sociekonomian nivelon de la ruraj areoj.
Canonsburg (Pensilvanio)
Amuzoj
Oriente de la urba cento, lago estas aranĝita por la amuzoj : La lago Canonsburg.
Kulturo
La urbo ĉiujare festas la tradician Oktoberfest.
Iacobini
Iacobini [jakobinj] (hungare: Zöldes) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiş administracie apartenanta al la komunumo Brazii. En 1910 ĝi havis 614 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 277 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1439. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Chrast
Preĝejo de Sankta Triunuo
sur urboplaco estis konstruita en la jaroj 1710 − 1717 sur la loko de pli aĝa konstruaĵo. Ĝi estas grandampleksa trinava baziliko kun peristilo kaj flankaj oratorioj. La ĉefa fasado kun plata centra rizalito estas kronita per trilatera ŝildo. La fronto estas dividita per duopoj de altaj toskanaj pilastroj. La ĉefa altaro estas el la 19a jarcento, ambaŭ flankaj altaroj kaj predikejo estas ornamitaj per statuoj de la sanktuloj. Sur vandoj estas valoraj bildoj de M. L. Willmann proksimume el la jaro 1695.
Žemliare
Žemliare [ĵemliare], (hungare Zsemlér [ĵemlEr]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Chrast
Tombeja preĝejo de Sankta Marteno
estis menciita jam en la jaro 1349. La nuntempa preĝejo estas baroka el la jaro 1721 en stilo de J. B. Santini. Ĝi estas ununava, sur horizontala projekciaĵo de seslatero kun sakristioj sur ambaŭ flankoj. La ekipaĵo estas el la 19a jarcento. Sur la tombejo estas valoraj tombaj monumentoj, kelkaj el ili figuraj.
Monumento al viktimoj de la 1-a kaj 2-a mondmilitoj
sur Masaryka placo. La origina el la jaro 1937 estis en la jaro 1945 larĝigita.
Žemliare
Situo
Žemliare situas laŭ maldekstra bordo de Hron, laŭ traira flankovojo. Levice troviĝas je 11 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1075 en formo "Semlar". En 1601 oni komputis tie 26 domojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 246 vilaĝanoj en 37 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zsemlér 380 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Levice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Zsemlér rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume 106 hungaroj deportiĝis al landparto Ĉeĥio por trudlabori. En 2001 vivis en Žemliare 163 homoj, (117 hungaroj, 40 slovakoj).
Chrast
Statuo de Sankta Johano Nepomuka
sur la placo malantaŭ la preĝejo estas el la jaro 1841, riparita ĝi estis en la jaro 1883.
Dekanejo sur la placo
origine el la jaro 1664, la nuntempa post la incendio en 1709 estis konstruita en la jaroj 1712 − 1722. Ĝi estas duetaĝa. Statuo de Sankta Floriano estas en krenelo en la 2a etaĝo.
Episkopa grenejo
el la dua duono de la 18a jarcento, duetaĝa kun trilateraj ŝildoj, ornamita per globoj.
Akvoturo
estis establita en la jaroj 1746 − 1755 surloke de la pli malnova el la jaro 1663. Ĝi estas alta kvarlatera turo el krudaj ŝtonoj. La akvokondukilo provizis la kastelon kaj akvujon sur la placo.
Krucifikso
lokita sur vojkruciĝo al stacidomo estas sur voluta piedestalo, beligita per rokaja ornamento.
Preĝejo de Sankta Margareta en Podlažice
troviĝas sur la loko, kie iam estis klostro de Benediktanoj, fondita en la jaro 1159 okaze de koloniigo de la regiono, kaj detruita fare de husanoj en 1421. La klostro estis signifa spirita centro de la regiono. En la unua duono de la 13a jarcento ĉi tie ekestis unu el la plej grandaj mane skribitaj libroj en la mondo, Codex Gigas kaj fine de la 13a jarcento listo de subuloj tn. Nekrologo de Podlažice, unu el la plej malnovaj memoraĵoj de la ĉeĥa lingvo. La preĝejo de Sankta Margareto estas trinava baziliko kun du turoj fronte, el la jaroj 1696 ĝis 1721.
Preĝejo de Virgulino Maria sub la Roko
en la urboparto Podskala estas baroka el la jaro 1696. Sur la flankaj altaroj estas valoraj bildoj de Sankta Floriano kaj Sankta Venceslao de A. Maĉek.
Nikolajevka (stacio)
Nikolajevka (Николаевка) estas haltejo inter Riĵskaja kaj Mitkovo.
43793 Mackey
43793 Mackey estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lance Mackey, kiu, kun siaj atletaj hundoj, estis la unua sledhundgvidisto, kiu gajnis du unuajn long-distancajn sledhundajn vetkurojn de Nordameriko : la Yukon Quest de 1 000 km kaj la Iditarod de 1 200 km. Liaj venkoj en 2007 atestas lian kuraĝon, lian hardecon kaj lian persiston kiel postvivanto de kancero.
9279 Seager
9279 Seager estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sara Seager instruistinon pri fiziko kaj planedoscienco ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Spertulino kaj eldonistino de lernolibro en la kampo de la, ŝi dediĉas sin ankaŭ al la teknikoj de malgrandaj satelitoj por observi pasadojn de kaj malkovri asteroidojn.
Mr. Bean
Mr. Bean (S-ro Fazeolo) estas figuro de la brita komikisto Rowan Atkinson, kiun li korpigas en la samnomita televida serio (1989 ĝis 1995) kaj en kinej-filmo. La 14-era serio estis produktita de Thames Television kun la reĝisoroj John Birkin, John Howard Davies kaj Pail Weiland kaj distingiĝis 1990 kun la Ora Rozo de Montreux.
Omayra Sánchez
Omayra Sánchez ([omajra sanĉez]; naskiĝis la, mortis la en Armero) estis kolombia junulino, kiu iĝis kotokaptita pro erupcio de vulkano Nevado del Ruiz en urbo Armero, la 13an de novembro 1985.
Ŝian mortolukton sekvis — en la kunteksto de la katastrofaj raportoj - milionoj da televidaj spektantoj. La filmoj kaj fotoj eldonitaj, kiuj dokumentis sian sorton kaj morton, altiris multan atenton kaj oni diskutis tiujn polemike. Oni fokusis precipe je la rolo kaj konduto de la fotistoj kaj je manko de subteno de la kolombia registaro dum la katastrofo. Foto elektita de la fotisto Frank Fournier de la koto-kaptita knabino estis elektita por Gazetara foto de la jaro en 1985.
Dum ŝia suferado, Omayra Sánchez donis siajn amikojn kaj parencojn, ankaŭ publike, ĉiam esperon kaj konfidon. Ŝia patrino travivis la katastrofon, ĉar ŝi estis en Bogotá en tiu tempo. Ŝia frato ankaŭ travivis, sed ŝia patro mortis.
Solunto
Solunto (en malnovgreka lingvo, Σολόεις, Σολοῦς) estas antikva urbo en Sicilio, unu el la tri ĉefaj fenicaj setlejoj sur la insulo, situanta sur la norda marbordo, je 2 km de Santa Flavia kaj proksimume je 16 km oriente de Panormus/Panormo (moderna Palermo), kaj tuj oriente de la promontoro nomata Kabo Zafrano. Ĝi situas ĉe alteco de 205 m super marnivelo, antaŭ la sudorienta deklivo de Monto Katalfano (373 m). Ĝia loko havis fortajn naturajn defendojn. Ĝia topografia pozicio donis al ĝi bonan punkton de observado kaj kontrolo de la marborda zono. La greka nomo Solunte, laŭ la mito de la fondiĝo, transdonita de Hekateo el Mileto, ĝi deriviĝas el ŝtelisto, Solus, kiu estis mortigita de Heraklo. Ĝi estas menciita kiel unu el la urboj okupitaj de la fenicoj post la unua greka koloniigo, kune kun Mozia kaj Panormo.
Peissen
Peissen havas diversajn signifojn:
Haltomovo
Haltomovo estas tekniko de animacio kreata de statika pupo aŭ modelo movigita po unu foto, kiu konsistas en la ŝajnigo de la movo de senmovaj aĵoj pere de serio de sinsekvaj fiksaj bildoj. Oni uzas ankaŭ la anglismon stop motion kiu eniris en praktika uzado tute ĵuse. Tradicie estis uzataj ankaŭ aliaj esprimoj kiaj fotoanimacio, animacio voluma, bildohaltado, krankuzado, animacio fotalfota, animacio bildalbilda, se citi nur kelkajn ekzemplojn.
Priskribo
Ĝenerale oni konsideras kiel «haltomova animacio» la teknikojn kiuj eniras nek en la kategorio de la desegnofilmo nek en tiu de la komputilanimacio; tio estas, ili estis nek desgnitaj nek pentritaj ĉu mane ĉu komputile, sed ili estis kreitaj prenante bildojn el la realo. Tiele, la haltomovo estas uzata por produkti animacian movadon de ajna objekto, ĉu rigida aŭ maleebla, kiel por ekzemplo ludiloj, konstrublokoj, artikitaj pupoj aŭ roluloj kreitaj el knedopasto.
Oni povus difini tiun teknikon ankaŭ kiel manfara animacio, ĉar oni atingas la movadon manipulante objekton, per manoj, fotogramo post fotogramo. Oni prilaboras diversajn materialojn (modlopasto, sablo, papertranĉaĵoj, kreto sur grundo aŭ muroj...) laŭ progresa maniero, antaŭen, sen eblo retroiri.
Estas multaj diferencaj tipoj de animacio per haltomovo, kutime tiele nomita laŭ la rimedo uzita por krei la animacion. Komputila programaro estas amplekse disponebla por krei tiun tipon de animacio; tamen, tradicia animacio per haltomovo estas kutime malpli multekosta kaj tempo-raba produktota ol la nuntempa komputila animacio.
Naoya Takahashi
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Mihály Tofeus
TOFEUS Mihály (tofeuŝ) estis hungara eklezia verkisto kaj reformita episkopo naskita en Székelyhíd la 29-an de septembro 1624 kaj mortinta en Gyulafehérvár la 23-an de oktobro 1684.
Biografio
Li studis en Nagyvárad, Debrecen, pli poste inter 1646 kaj 1650 en Franeker, Utrecht, Harderwijk kaj Leiden. En 1649 li havigis teologian doktoradon. Reveninte li instruis en Nagyvárad, ekde 1651 en Sárospatak. Li estis pastro inter 1653–1654 en Bodrogkeresztúr, en 1656 en Bihardiószeg, ekde 1658 en Szatmár. En 1679 oni elektis lin reformita episkopo de Transilvanujo.
Buckley (Vaŝingtonio)
Buckley estas urbo en Kantono Pierce, Vaŝingtonio, Usono. Entute loĝantoj nombriĝis en la urbo je la usona censo de 2010. La poŝtkodo estas 98321, kaj la kodoj FIPS kaj GNIS estas 53-08570 kaj 1517059 respektive. Buckley estas aparte konata pro la ŝtata lernejo (Rainier School) por subdisvolviĝintaj handikapitoj, kaj kiel regiona centro de la movado Odd Fellows.
64291 Anglee
64291 Anglee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la tajvana-usona reĝisoro Ang Lee, kies filmoj inkludas The Wedding Banquet, (1993), Wò hǔ zàng lóng (2000) kaj Brokeback Mountain (2005). Tiu ĉi lasta filmo gajnigis al li la Oskar-premion por Plej Bona Reĝisorado.
18731 Vilʹbakirov
18731 Vilʹbakirov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la ukraina sociologo Vilj Savbanoviĉ Bakirov (ukraine Віль Савбанович Бакіров), prezidento de la Sociologia Asocio kaj korespondanta ano de la Nacia Akademio de Sciencoj de Ukrainio. De 1998 li servis kiel rektoro de la Ĥarkiva Universitato kie li promociis la disvolvon de astronomio kaj de aliaj sciencoj.
26551 Shenliangbo
26551 Shenliangbo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shen Liang-Bo, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto en teamo pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la Mezlernejo n° 4 de Pekino (Ĉinio).
Joe Lovano
Joseph S. „Joe“ Lovano (naskiĝis la 29-an de decembro 1952 en Klevlando, Ohio) estas usona ĵaz-saksofonisto.
Vivo kaj verkado
Lovano ricevis jam infanaĝe muzikan edukadon de sia patro, tenorsaksofonisto Tony "Big T" Lovano. Post lernado ĉe gimnazio li studis ĉe la Konservatorio Berklee je Bostono, kie li estis lernanto de Herb Pomeroy, Joe Viola, Andy McGee, John LaPorta kaj Gary Burton kaj verkis kun muzikistoj kiel John Scofield, Bill Frisell kaj Kenny Werner. Konservatorio Berklee donis al li en 1994 la premion Distinguished Alumni Award, en 1998 honordoktoran titolon kaj en 2001 la distingilon The Gary Burton Chair for Jazz Performance.
Post studo ĉe Konservatorio Berklee li verkis kun Dr. Lonnie Smith, kiu irigis lin al Novjorko, sian unuan muzikalbumon Afrodesia. Post kunlaboro kun Jack McDuff li partoprenis la jubileo-vojaĝon de Woody Herman, kies supro estis la The 40th Anniversary Concert je Carnegie Hall 1976, kiu ankaŭ partoprenis Stan Getz, Frank Tiberi, Zoot Sims, Al Cohn, Jimmy Giuffre kaj Flip Phillips.
Post tri jaroj da kunlaboro kun Woody Herman, dum kiuj li ankaŭ partoprenis vojaĝon tra Eŭropo, Lovano ekloĝis en Novjorko. Tie komencis lia kunverkado kun kantistino kaj dancistino Judi Silvano, kiun li pli malfrue edzinigis. Kun la orkestro de Mel Lewis ĝis 1992 ekestis ses muzikalbumoj. Krom tio li verkis i. a. kun Elvin Jones, Carla Bley, Lee Konitz, Charlie Haden kaj Bob Brookmeyer. Ekde 1981 li ankaŭ prezentis kun Paul Motian kaj Bill Frisell. Ekde 1989 ĝis 1993 li estis membro de la kvaropo de John Scofield. Krom tio li prezentis i.a. kun Gunther Schuller, Herbie Hancock, Elvin Jones, Charlie Haden, Carla Bley, Bobby Hutcherson, Dave Brubeck, Billy Higgins, Dave Holland, Ed Blackwell, Michel Petrucciani, Lee Konitz, Abbey Lincoln, Tom Harrell, McCoy Tyner Jim Hall kaj Bob Brookmeyer.
En 1985 aperis per Tones, Shapes and Colors lia unua albumo, kiun li faris kiel bandestro, en 1991 lia unua albumo ĉe Blue Note Records From The Soul. Sekvis Universal Language, Down Beat kaj 1994 Tenor Legacy kun Joshua Redman, kiu estis kandidatigita por Grammy. En Rush Hour de 1995 li surdiskigis krom propraj komponaĵoj pecojn de Charles Mingus, Ornette Coleman, Thelonious Monk, Duke Ellington kaj Gunther Schuller kun parte granda instrumentistaro.
Lovano estras la kvinopon 'Us Five', kun kiu li en 2009 verkis kune kun Esperanza Spalding, James Weidman, Francisco Mella kaj Otis Brown la albumon Folk Art. Du jarojn poste aperios la ankaŭ kunverkita albumo Bird Songs kun novinterpretaĵoj de pecoj de Charlie „Bird“ Parker.
Pisanello
Pisanello (ĉ. 1395 - ĉirkaŭ 1455), konata profesie kiel Antonio di Puccio Pisano aŭ Antonio di Puccio da Cereto, ankaŭ erare nomita Vittore Pisano fare de Giorgio Vasari, estis unu el la plej eminentaj pentristoj de la komenca itala Renesanco kaj Quattrocento. Li estis prijubilita fare de poetoj kiel ekzemple Guarino da Verona kaj laŭdita de humanistoj de sia tempo kiu komparis lin kun tiaj gloraj nomoj kiel Cimabue, Fidiaso kaj Praksitelo.
Verkaro
Pisanello estas konata pro siaj belegaj freskoj en grandaj murpentraĵoj, elegantaj portretoj, malgrandaj bildoj, kaj multaj brilaj desegnaĵoj. Li estas la plej grava memorportreta medalisto en la unua duono de la 15-a jarcento, kaj oni povas aserti ke li originis tiun gravan ĝenron.
Li estis dungita fare de la Doĝo de Venecio, la papo en la Vatikano kaj la kortegoj de Verono, Ferrara, Mantuo, Milano, Rimini, kaj de la Reĝo de Napolo. Li staris en altestimo de la familioj Gonzaga kaj Este.
Pisanello havis multajn el siaj verkoj erare atribuitaj al aliaj artistoj kiel ekzemple Piero della Francesca, Albrecht Dürer kaj Leonardo da Vinci, por nomi kelkajn. Dum la plej multaj el liaj pentraĵoj pereis, multaj el liaj desegnaĵoj kaj medaloj pluvivis.
Marinópolis
Marinópolis estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.113 loĝantojn en 2010.
Nobel-premio pri ekonomiko
"Nobel-premio pri ekonomiko" estas la ofte uzata, kvankam erara, nomo de la Nobel-memora premio pri ekonomiko (plennome "Premio pri ekonomiko de la Sveda Nacia Banko je la memoro de Alfred Nobel", Sveriges Riksbanks pris i ekonomisk vetenskap till Alfred Nobels minne).
Vera Nobel-premio pri ekonomiko ne ekzistas, kaj neniam ekzistis. La Nobel-memora premio pri ekonomiko estas disdonata samokaze kun la Nobel-premioj; sed ĝi ne havas fundamenton en la testamento de Nobel, kaj ĝi ne estas pagata de lia mono.
Jenaj personoj ricevis la Nobel-memoran premion pri ekonomiko:
(161489) 2004 KN6
(161489) 2004 KN6 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Hlboké
Hlboké (hungare Luboka) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
Hlboké situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Senica troviĝas je 3 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1262 en formo "Holbouk". Dum la mezepoko oni bredadis tie elstarajn ŝafojn. En 1828 loĝis tie 1168 homoj en 167 domoj. En 1863 incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado loĝis en Luboka 1192 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Senica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hlboké 863 homoj, (853 slovakoj).
En la vilaĝo agadis kiel evangelia paroĥo Jozef Miloslav Hurban.
Ruĝa Placo (Moskvo)
Ruĝa Placo (Красная площадь) situas oriente de Kremlo en Moskvo, Rusio kaj okupas ĉirkaŭ 7 hektarojn. Ĝia koordinato estas. En 1990 la Ruĝan placon oni enlistigis en UNESCO Mondan heredaĵon (n-ro 545).
Stato
Supraĵo de la placo estas konveksa, ĝia norda parto malsupreniĝas al la entubigita rivero Neglinka (Senargila) kaj suda - al rivero Moskva. Ĝi estas farita el malmolaj granitaj pavimŝtonoj kapablaj rezisti ne nur kontraŭ plandumoj de pluraj turistoj kaj kontraŭ raŭpoj de tankoj kaj aliaj militmaŝinoj partoprenantaj paradojn ktp.
Evoluado
Ĝi ĉiam estis ĉefa respegulilo de socia kaj politika vivo de Rusio kaj Sovetunio, ĉar tie okazis pluraj popolaj indignoj, ribeloj, ekzekutoj, manifestacioj kaj paradoj. Iuj nomas ĝin: "Muta historio de la lando".
Por gardi kaj defendi Kremlon caro Ivano la Tria ordonis larĝigi la areon kun la Ruĝa placo kaj elfosi kavon laŭlonge de ĝia muro kaj plenigi ĝin per akvo. Supraĵon de la placo kovris trabaro kun plankoj por piedirantoj.
Por preventi oftajn brulegojn iom post iom lignajn konstruaĵojn oni substituis je ŝtonaj. Post detruoj, kiujn rezultigis la Napoleona invado en 1812 oni grave rekonstruis la placon. Estis likvidita la ĉemura fosaĵo, oni plantis arbojn kaj iom poste la placo estis lumigita.
Dum la sovetia epoko la Ruĝa placo aperis alian, ritan signifon. Jam la 10-an de novembro 1917 tie okazis la unua entombigo de pereintaj revoluciistoj, kie poste situas la nekropolo. La placo mem iĝis la ĉefa loko por paradoj kaj manifestacioj. La 7-an de novembro 1941 la partoprenintoj de tiama parado, kiam la germana armeo jam proksimiĝis al limoj de la ĉefurbo, urĝe translokiĝis al la fronto. Alia rimarkinda parado sur la Ruĝa placo okazis la 25-an de junio 1945, kiam sovetianoj kaj aliancanoj solenis venkon super la nazia Germanio.
Lastatempe oni ofte preferas utiligi la Ruĝan placon, kie okazas diversaj foiroj, muzikaj koncertoj, sportaj matĉoj ktp, kio tute ne harmonas kun la nekropolo kaj bruego detruas la malnovajn konstruaĵojn.
Kremla murego kaj turoj
Parto de la Kremla murego kaj tri turoj (Spaskaja, Senatskaja kaj Nikolskaja) faras la okcidentan limon de la Ruĝa placo.
La unua stelo sur la turo substituis la dukapan aglon, simbolon de Rusia Imperio. La dua rubena stelo estis enstablita en 1937. Ĝia enverguro atingas 3,75 m. Ĝi kapablas rotacii kiel ventoflago. Ĝin lumigas la kvinmilvata lampo.
Ŝtata Historia Muzeo
La Ŝtata Historia Muzeo situas en la norda flanko de la Ruĝa placo. Inter ĝia maldekstra alo kaj la kremla murego estas vasta vojo, tra kiu pasas partoprenantoj de paradoj, manifestacioj ktp. La muzeo estas plej ampleksa kaj riĉa en Rusio, kie troviĝas unikaj eksponaĵoj prezentantaj longan historion kaj kulturon de la rusia multenacia popolo. Ĝi komencis funkcii en 1881.
Kazana katedralo
La katedralo nomiĝas laŭ Kazana ikono de Dipatrino troviĝanta ene. Ĝin establis princo Poĵarskij en 1625. Post forbrulo de la ligna konstruaĵo en 1635 ekfunkciis la nova ŝtona templo. En Rusio Kazana ikono de Dipatrino estas unu el plej respektaj, tial la ortodoksaj kristanoj ĉiam venis ĉi-tien. En 1936 dum la sovetia ateisma epoko la templo estis detruita. En 1993 ĝi estis restarigita kaj konsekrita.
GUM
GUM (ankaŭ Ŝtata ĉiovendejo) estas ega ĉiovendejo kadranta orientan flankon de Ruĝa placo. Ĝi esis konstruita en 1893 de arkitekturisto Pomerancev kaj inĝeniero Vladimir Ŝuĥov en pseŭdorusa stilo. La trietaĝa konstruaĵo havas tri ĉefajn trapasejojn, tie funkcias ĉirkaŭ unu mil apartaj vendejoj.
Frunta Loko
En la sud-orienta angulo de la Ruĝa placo troviĝas ronda la Frunta Loko (Lobnoje Mesto) simila al kalkoŝtona piedestalo, kiu servis kiel la ĉefa landa oratorejo destinita por heroldi carajn ordonojn kaj por deklaroj de caroj mem. Oni diras, ke ĝi estis ankaŭ la mortopunejo, sed konkretaj registritaj faktoj pri tio ne konserviĝis.
Monumento de Minin kaj Poĵarskij
Apud la katedralo staras la monumento honore al du grandaj reprezentantoj de la rusa popolo: princo Dmitrij Poĵarskij kaj metiisto Kuzma Minin, kiuj ambaŭ gvidis la popolan armeon kontraŭ la polaj okupintoj komence de la 17-a jarcento. En 1818 dankemaj rusoj monkontribuis al gisado de la bronza monumento, kiu pezas pli ol 20 tunojn.
Maŭzoleo de Lenin
La simbolo de Moskvo kaj Rusio estas vizitebla maŭzoleo de Lenin konstruita el malhelruĝa granito, en kiu ekde 1924 troviĝas la balzamigita korpo de Vladimir Lenin (Uljanov) - fondinto de Sovetunio. Dum paradoj ĝi estis same piedestalo por la sovetia registaro, kiun aklamis preterpasintoj.
Nekropolo
Apude situas la nekropolo de revoluciuloj, gravaj aktivuloj de USSR: Stalin, Breĵnev, Andropov k.a. Kontraŭ la tombejoj en la kremlaj muroj estas enigitaj la urnoj kun cindroj de iuj sovetiaj eminentuloj: Gagarin (la unua kosmonaŭto), Ĵukov (militestro gloriĝinta ĉefe dum la Dua mondmilito), Koroljov (sciencisto kaj inventinto de la unuaj kosmoŝipoj) k.a.
La Ruĝa Placo en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montros al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. Jen kiel ŝi prezentas Moskvon kun kvin grandaj vidindaĵoj nome la Kremlo, la Ĉielporto, la Facetita Palaco, la Placo Ruĝa kaj la Katedralo de Sankta Bazilo:
980-aj jaroj
Eksteraj ligiloj
}}
Parit
Parit estas ĉefa urbo de Perak Tengah distrikto, Perak, Malajzio.
Kabo Safrano
Kabo Safrano (Capo Zafferano), estas malgranda kabo, kiu elstaras sur la Tirrena Maro, apartenanta al la teritorio de Santa Flavia en la metropola urbo Palermo en Sicilio. El ĝi, direkte al la okcidento, komenciĝas la Golfo de Palermo sur kiu preteratentas la Or-Baseno. Proksime estas la urbo Solunte, fama pro la antikva tinusa fiŝkaptado jam ne funkcianta. Malantaŭ ĝi estas la arkeologia ejo de Solunto.
Petrus Apianus
Peter Bienewitz (1495-1552) estis germana humanisto, filologo, matematikisto, astronomo, geografo kaj kartografo. Li estis nomumita matematikisto de Karlo la 5-a (1500-1558) al kiu li dediĉis unu el siaj verkoj plej famaj, nome, "Astronomicum Caesareum". Li komencis studi la latinan en la Lernejo de Rochlitz kaj baldaŭ sin donis al la studo pri matematiko. Inter 1516 kaj 1519 li studis en la Universitato de Lepsiko, kie li latinigis sian nomon, kaj ekde tiam li adoptis la nomon Petrus Apianus por kiu li estos konata.
En 1519, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Vieno, unu el la universitataj centroj, kiuj tiam ĝuis plej grandan famon en la studoj pri matematiko, tiamaniere ke li pliampleksigis siajn studojn al astronomio kaj kosmografio. En 1521, la pesto lin devigis forlasi la urbon, kaj li transloĝigas unue al Ratisbono kaj pli malfrue al Landshut, kie, en 1524, li publikigis la verkon kiu donis al li pli da famo, nome, "Liber cosmographicus", kaj ankaŭ konata kiel "Kosmografio de Petro Apiano". Ĝi estis plurfoje presita kaj tradukita en 14 idiomojn antaŭ la fino de tiu jarcento. Tie li ankaŭ edziĝis al filino de urba konsilisto, Katharina Mosner, kun kiu li havis14 infanojn. En 1527 li estis nomumita profesoro pri matematiko en la Universitato de Ingolstadt, kie li ankaŭ sin dediĉis al la taskoj kiel presisto. Hans Holbein la Juna (1497-1543) dediĉis ekzempleron de unu el liaj verkoj en lia renoma pentraĵo: La Ambasadoroj. Karlo ka 5-a donis al li imperian privilegion, kaj, en 1544, ebligis al li la uzon de blazono.
Willi Bredel
Willi Bredel (naskiĝis la 2-an de majo 1901 en Hamburgo; mortis la 27-an de oktobro 1964 en Orienta Berlino) estis germanlingva verkisto kaj prezidanto de la Germana Akademio de Artoj (Deutsche Akademie der Künste) en GDR. Li apartenis al la pioniroj de la socialisma-realisma literaturo.
Lia unua germanlingva romano Maschinenfabrik N&K de 1930 je la titolo Maŝinfabriko N&K en 1932 aperis ankaŭ en Esperanto. La eldonon realigis la Eldon-Kooperativo por Revolucia Esperanto-Literaturo (EKRELO).
Bagan Sungai Burong
Bagan Sungai Burong (ĉine: 双武隆港口) estas malgranda fiŝkaptista vilaĝo en la ŝtato de Perak, Malajzio.
Historio
Bagan Sungai Burong estis unu el la fiŝkaptistaj vilaĝoj trafitaj per la cunamo post la Tertremo en Hinda Oceano en 2004 kiu vidis la detruon de multaj fiŝkaptadaj ŝipoj kiel rezulto de grandaj ondoj. Tamen, ekzistis neniuj homaj viktimoj.
Demografio
Bagan Sungai Burong havas proksimume 300 loĝantojn, plejparte dialektaj parolantoj de Ĉaozhou (潮州). La plej granda familio en la vilaĝo estas konata kiel "Heng" (王) en Teochew-dialekto. Ili estas plejparte engaĝitaj en fiŝkaptadaj agadoj.
La plej multaj el la pli junaj generacioj moviĝas al la grandaj urboj, ekzemple Kuala-Lumpuro, Ipoh, kaj Johore Baru.
Edukado
La ĉina bazlernejo en la vilaĝo nomas SJK (C) Chong San. Por tiuj kiuj deziras al plue sia edukado ili devas iri al la proksimaj urboj, ekzemple Bagan Datoh aŭ Teluk Intan.
Stará Říše
Stará Říše estas kampurbo de Ĉeĥio, situanta en distrikto Jihlava, Regiono Vysočina. En kalkulitaj  kaj la areo estas 17,78 km².
Sho Nishimura
Sho Nishimura (西村 翔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Gazeran (stacidomo)
Gazeran estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Gazeran, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Ĥaldea katolika Eklezio
La Ĥaldea Katolika Eklezio (الكنيسة الكلدانية الكاثوليكية‎, en klasika siria lingvo ܥܕܬܐ ܟܠܕܝܬܐ ܩܬܘܠܝܩܝܬܐ‎, īṯa kaldeṯa qāṯuliqeṯa) estas Orienta aparta eklezio de la Romkatolika eklezio, daŭriganta plenan komunion kun la Episkopo de Romo kaj la cetera Romkatolika Eklezio. En 2011, la Ĥaldea Katolika Eklezio konsistas de proksimume 1 500 000 Ĥaldeaj Kristanoj. La sidejo de ilia patriarĥo estas en Bagdado, kie oni nombras proksimume 42 000 membrojn.
Zimbru
Zimbru (hungare: Zombrád) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sebiş administracie apartenanta al la komunumo Gurahonţ. En 1910 ĝi havis 767 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 453 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1553. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye). En 1933 oni aligis al ĝi Brusturesc (Borosztok).
Angla Ligo de Katolikaj Esperantistoj
La Angla Ligo de Katolikaj Esperantistoj estas historia faka esperantista asocio en Anglio, kaj landa sekcio de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista. Laŭ la Enciklopedio de Esperanto el 1934, ĝi estis fondata en 1912, kaj post interrompo de la organizita agado pro la unua mondmilito restarigita en 1926. Laŭ la stato de la jaro 1934 la ligo havis 83 membrojn; prezidanto estis Robert Augustus Davis, sekretario-kasisto ekde 1926 John Edward Hookham.
Chaulnes (stacidomo)
Chaulnes estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  Chaulnes, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Rottumeroog
Rottumeroog estas neloĝata nederlanda Vadomarinsulo kiu situas en la provinco Groningen, kaj estas nomita laŭ la vilaĝo Rottum. Ĝi apartenas al la municipo Het Hogeland. La insulo situas en la Ems-estuaro en la okcidento de la Westereems, la nacia limo kun Germanio kaj la ŝipkanalo al Eemshaven kaj pretere.
Georg Bleibtreu
Georg BLEIBTREU (naskiĝinta la 27-an de marto 1828 en Xanten, mortinta en la 16-a de oktobro 1892 en Charlottenburg), estis germana pentristo de armeaj kaj historiaj scenoj, krome litografo kaj dizajnisto. Li estis la patro de la literaturrecenzisto Karl Bleibtreu.
Biografio
Bleibtreu estis membro de la Berlina Akademio, ricevante du orajn medalojn por siaj verkoj; li ankaŭ ricevis medalon en Vieno en 1873. Kiel multaj historiaj pentristoj de la 19-a jarcento, li studis ĉe la Duseldorfa Akademio inter 1843 kaj 1848, kaj ankaŭ kun la historia kaj armea pentristo, Theodor Hildebrandt. Li ekhavis rilatojn al la Duseldorfa Pentradoskolo En 1858 li transloĝiĝis al Berlino.
Lia reputacio estis bazita sur grandaj toloj prezentantaj la prusajn kaj germanajn armeojn en batalo, kaj li pentris multajn scenojn de la Ŝlesvig-Holstinio-Milito de 1864, la aŭstro-prusan militon de 1866, kaj la Francia-Prusian Militon. La fonlaboro al tiuj pentraĵoj estis farita batalkampe kiam la artisto akompanis la armeojn; en 1866, li estis akompananato de princo Frederiko Karlo ĝis aŭgusto kiam li revenis al Berlino kun paperaro da skizoj prenitaj ĉe la fronto. Kaj en 1870 li akompanis la tronheredanton. Post la sukcesa milito kontraŭ Danio, la prusa reĝo invitis artistojn en decembro 1864 por konkuri pri premio de 10000 talero per la pentrado de granda kanvaso reprezentanta la venkon ĉe Düppel. La premiita verko poste senditu al la Nacia Galerio en Berlino. Unu el la antaŭpostuloj estis ke la artisto konu la subjekton kaj travivis la militon. La peco de Bleibtreu estis aĉetita fare de la reĝo en 1865, kaj ĉi-lasta ankaŭ komisiis la artiston por pentri la Transirejon de Alsen.
Lia pentraĵo de la Batalo ĉe Hradec Králové prezentis la reĝon Vilhelmo sur nigra ĉevalo kun la akompanantaro; Bismarck, Moltke, Roon kaj aliaj, observas la batalon. En la malfono estas taĉmento de kaptitaj aŭstroj. Tiu stilo penetris multajn el la verkoj de Bleibtreu kie la fokuso estis sur la komandanto, kiu ofte estis membro de la germana reĝa familio, ĉirkaŭita de siaj soldatoj en batalo; tio oftis ankaŭ ĉar la pentraĵo estis komisiono de la sur la bildo porĉiamigota persono.
Lia laboro malofte vidiĝas hodiaŭ, kaj kelkaj el liaj pentraĵoj estis detruitaj en la Dua mondmilito.
Kastelo de Bajna
La Kastelo de Bajna (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Sándor-Metternich) estas impona historia monumento en Hungario, en vilaĝo Bajna.
Karlismo
La Karlismo estis hispana movado, reprezentanto de la plej konservativaj kaj tradiciismaj politikaj tendencoj de la lando.
Kastelo de Bajna
Historio
La grafa familio Sándor aĉetis la bienon en Bajna en 1696, poste estis konstruita ĉaskastelo. En 1776 ĝi estis trakonstruita, iom pligrandigita. Móric Sándor konstruis en 1834 imponanan klasikisman kastelon kun 59 ĉambroj fare de József Hild. Post la finkonstruo la grafo pasis multe da tempoj en la kastelo, onidire eĉ li rajdis en interno de la kastelo.
Post la 2-a mondmilito la kastelo havis la kutiman sorton: unue oni uzis la kastelon armea hospitalo, poste la kolĥozo profitis ĝin. Depost la socialismo la kastelo ne estis uzata, tamen ekde la 2000-aj jaroj almenaŭ ekstere renoviĝo okazis.
Lekir
Lekir estas unu el ĉefa vilaĝo en Manjung distrikto, Perak, Malajzio. Sufian Shukor estas la ĉefa oficano de Lekir.
Geografio-Loko
Pantai Tanjung Kepah estas la strando de malgranda vilaĝo de fiŝkaptistoj.