cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jantar Mantar (Ĝajpuro)
La Jantar Mantar estas historia observatorio por nud-okula astronomio establita en Ĝajpuro (Raĝastano), nord-orienta parto de Barato. Ĝi kontistiĝas el serio da astronomiaj instrumentoj, ĉefe grandaj sunhorloĝoj, konstruigita de la maharaĝo Ĝai Singh la 2-a en ties nova ĉefurbo inter 1727 kaj 1733. Ĝi estas de 2010 enskribita en la Monda heredaĵo de Unesko.
Nomo
La nomo de la observatorio venas de la sanskrito "jantra", यन्त्र, : "instrumento, maŝino", kaj "mantrana", मन्त्रण, "konsulti, kalkuli". Do Jantar Mantar litere signifas "kalkula instrumento".
Historio
Ĝai Singh la 2-a, erudiciulo kiu studis la verkojn de diversaj barataj kaj eǔropaj astronomoj kaj inspiriĝis de la sultano astronomo Ulugbek de Samarkando, destinis tiun observatorion al sia guruo, la pandito Jaganath en la celo establi astrologiajn temojn kaj determini plej favoran momenton por grava evento (geedziĝo, vojaĝo...)
Ĝi estas inspirita de alia observatorio, kiun Ĝai Singh la 2-a konstruigis en Delhio, ĉefurbo de la Mogola Imperio. Li konstruigis tri aliajn tiajn observatoriojn en Varanasio, Mathura kaj Ujjain, sed tiu de Ĝajpuro estas la plej granda kaj plej bone konservata.
Konstruita el lokala ŝtono kaj marmoro, ĝi etendiĝas sur areo de ĉ. 18700 kvadrataj metroj. Ĝi estis kontinue uzita ĝis ĉirkaŭ 1800, kaj poste estis forlasita kaj kadukiĝis. Ĝi estis plurfoje restaǔrita dum la brita koloniado precipe en 1902. Jantar Mantar estis deklarita nacia monumento en 1948 kaj estis restaŭrita en 2006 ; la restaŭrado de la komenca 20-a jarcento anstataŭigis iuj el la originaj materialoj per malsamaj materialoj.
La Jantar Mantar estas administata de la Archeological Sites and Monuments Act de Raĝastano de 1961 kaj protektita kiel Nacia Monumento de Raĝastano de 1968, ĝi estas la ĉefa turismejo de Ĝajpuro.
La instrumentoj
La Jantar Mantar konsistiĝas el dek naǔ instrumentoj por mezuro de la tempo, antaŭkalkulo de la eklipso, sekvo de la steloj, mezuro de la orbito de Tero ĉirkaǔ Suno, de la stelaj rektascensiojn kaj de la efemeridoj. Tiuj instrumentoj uzas tri : la lokalan sistemon horizonto-zenito, la  kaj la ekliptikan koordinatan sistemon. La Kapala Yantraprakara estas unu el tiuj, kiu funkcias en du sistemoj kaj permesas transformojn de unu sistemo al alia.
Ĝia gnomono, alta de 27 metroj, havas formon de orta triangulo kies hipotenuzo estas paralela al la tera rotacia akso ; flanke estas ambaǔ "cifeplatoj" (fakte cinlindraj), unu por la antaŭtagmezo, alia por la posttagmezo, kiu permesas, je la ekvinoksoj, mezuron de tempo kun precizio de 0,5 sekundo.
Těchlovice (distrikto Děčín)
Těchlovice (Tichlowitz) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Děčín en Regiono Ústí nad Labem sur dekstra bordo de rivero Elbo netutaj naŭ kilometroj sude de Děčín. Vivas en ĝi.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352. Ekde la 1-a de januaro 1981 ĝis la 31-a de decembro 1996 ĝi estis konsisto de Děčín kiel parto Děčín XXXIV-Těchlovice.
Partoj de municipo
Municipo Těchlovice ne estas formale dividita en partojn; kreas ĝin tiuj ĉi kvin bazaj setlejunuoj en kvar katastraj teritorioj (k. t.):
NGC 2501
NGC 2501 (aliaj indikoj — MCG -2-21-2, IRAS07561-1413, PGC 22354) estas galaksio en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
GHS Damaĝo-piktogramoj
La damaĝo-piktogramoj estas parto de la internacia Globe Harmoniigita Sistemo (GHS) pri Klasado kaj Etikedado de Kemiaĵoj. Du grupoj da piktogramoj inkluzivas ene de tiu sistemo: unu por etikedigo de ujoj kaj surloka damaĝo-avertoj, kaj alia por uzado dum transportado de la danĝeraj materialoj. Unu el ili oni devas elektiĝi, depende de la cela publiko, tamen ambaŭ ne kune uzatas. La du kunaĵoj da piktogramoj uzas la samajn simbolojn por la samaj damaĝoj, kvankam certaj simboloj ne estas postulataj por la transporto-piktogramoj. La transporto-piktogramoj ekzistas laŭ granda kolorvarieco kaj povas enhavi aldonajn informojn tia kia iu subkategoria nomo.
Damaĝo-piktogramoj estas unu el la ĉefaj elementoj por etikedigo de ujoj ĉe la GHS, kune kun:
La damaĝo-piktogramoj por kemiaĵoj de la GHS celas provizi bazojn por la naciaj sistemoj aŭ anstataŭado de la nunaj sistemoj pri damaĝo-piktogramoj. Tiu sistemo estis efektivigita de la Eŭropa Unio en 2009.
Grebenișu de Câmpie
Grebenișu de Câmpie [grebeniŝu de kimpie] (hungare: Mezőgerebenes [mezogrebeŝ]) estas komunumo en Rumanio orint-nordoriente de Luduș. En 1910 ĝi havis 1 245 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 1 455 (rumanoj, 2 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1294. En mezepoko ĝi estis hungara servutulvilaĝo, sed de 15-a jarcento tie jam loĝis ankaŭ rumanoj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Apartenas al ĝi la vilaĝoj Leorința kaj Valea Sânpetrului.
GHS Damaĝo-piktogramoj
La transporto-piktogramoj de la GHS estas tiu sama rekomendita de la Unuiĝintaj Nacioj por la transportado de Danĝeraj Produktoj, vaste efektivigitaj de la naciaj institucioj pri reguligoj en Usono.
Piktogramoj por Fizikaj kaj Sanaj Damaĝoj
Aldonaj informoj:Korodaj substancoj
Grebenișu de Câmpie
Situo
La nomparto "de Câmpie" rilatas al la Ebenaĵo de Transilvanio (rumane Câmpia Transilvaniei).
GHS Damaĝo-piktogramoj
Ne-GHS transporto-piktogramoj
La jenaj piktogramoj inkluzivas en la Reguligaj Modeloj de la Unuiĝintaj Nacioj sed ne estis enkorpigitaj en la GHS pro la naturo de la damaĝoj.
Rešov (Horní Město)
Rešov (Reschen) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Město en distrikto Bruntál. Ĝi situas proksimume 3 km sude de Horní Město. Vivas ĉi tie.
Rešov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,62 km².
Historio
Paroĥo en Rešov ekzistis jam antaŭ la jaro 1350.
Loĝantaro
En Rešov estas registritaj 50 adresoj: 41 daŭraj objektoj kaj 9 dumtempaj kaj refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 38 domoj, el tio 16 daŭre loĝigitaj.
Saliko
Ĉefaj specioj
La salikoj ampleksas proksimume 350 speciojn:
Literaturo
En la literaturo de multaj lingvoj, kaj proza kaj poezia, salikoj estas ofte menciata temo. Ekzemplo esperantlingva estu la poemo "la brulanta saliko" de Kolomano Kaloĉajo, represata interalie ĉi-tie, el la volumo Streĉita Kordo de 1931.
Societo Vajda János
Societo Vajda János, origine hungare Vajda János Társaság estis tia literatura societo en Budapeŝto inter 1926-1952, kiu estis senpolitika societo.
Jamundí
Jamundí estas municipo kaj urbo de Kolombio. Ĝi situas en la kolumbia departemento kaj geografia regiono Valo de Kaŭko kaj en 2012 havis 88 891 loĝantojn. En somero 2013, la urbo estis unu el pluraj eventejoj de la Mondaj Ludoj de 2013, kies centra loko estis la departementa ĉefurbo Santiago de Cali. En la tria plej granda urbo de Kolombio, post Bogoto kaj Medeĝino. En la stadiono "El Cacique" kadre de la Mondaj Ludoj okazis turniro de Hapkido, kaj samtempe, kvankam ekster la Mondaj Ludoj, ĉar ne invitita sporta fako, okazis monda turniro de Manpilkado en la koloseo "Alfaguara" de la urbo.
Societo Vajda János
Historio
La societo fondiĝis en 1926 kaj ĝi prenis la nomon de poeto János Vajda. Dekomence la societo eldonis librojn, aranĝis prelegojn kaj memorkunsidojn. La plej gravaj prelegantoj estis László Cs. Szabó, Géza Féja, László Németh, Mózes Rubinyi, Aladár Schöpflin, Sándor Sík, Antal Szerb, Józsi Jenő Tersánszky, Sándor Weöres. Pro la 2-a mondmilito la societo ne funkciis inter 1944-1946, poste en 1952 ĝi aliĝis al la Hungara Literaturhistoria Societo, do praktike ĝi ĉesis.
Membraro (elekto)
Spite la celon de la societo la membroj estis precipe politike maldekstruloj.
2004
2004 estis superjaro komenciĝanta ĵaŭde (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 2004 post Kristo okazis, interalie:
Jehan Daniel
Jehan DANIEL aŭ pli simple Majstro Mi(l)tou (naskiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1480 en Potevio, mortinta en 1550 en Angers) estis franca komponisto kaj romkatolika pastro en la Diocezo de Maine (regiono de Le Mans).
Vivo
Ekde la junulaj jaroj li havis protektanton nome la dukon de Laval Guy la 16-a. En ties kortego Daniel prezentiĝis kiel membro de la orkestro duka, kion imputas lia verko farita en honoro de la mortinta duko en 1531. En la jaro 1517-a Daniel estis en Angers kie li ŝajne rivecis postenon pere de anoj de la familio Daillon estanta tre proksima al la Laval-anoj. Eble Daniel apartenis al la deĵorantaro de la Katedralo Sankta Maŭrico kiel psalmisto kaj sacerdoto helpanta. Ĉiukaze Daniel certe estis en 1518 en Nantes (surloke li restis ĝis 1540) komisiite organizi spektaklojn okaze de la urbovizito de lia reĝa moŝto Francisko la 1-a. Daniel tiam verŝajne estis ĉefa orgenisto de la Kirko Nia Sinjorino. Daniel verkis ankaŭ la kupleojn kantotajn de la marŝantoj en la pinto de la procesio de la en la urben eniranta reĝo. Konatas ankaŭ liaj kristnaskaj kantoj uzantaj popularajn melodiojn.
Cordemais (stacidomo)
Cordemais estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cordemais, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Vilémov
Vilémov havas plurajn signifojn:
773 Irmintraud
773 Irmintraud estas meze granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Irmintraud" estas nomo, kiu ofte aperas en la malnovaj kantoj kaj sagaoj.
El 773 Irmintraud venas verŝajne la meteroŝtono de Lago Tagish, falinta en Britan Kolumbion, la.
Jandio
Jandio (respektive Jandia Duoninsulo, Jandía en la hispana [ĥandIa]) estas areo kaj duoninsulo kovranta la tutan sudokcidentan parton de la insulo Fuerteventura en Kanarioj, Hispanio, formanta la plej okcidentan kaj sudan pintojn de la insulo. Ĝi estas ĉefe montara kaj rokeca kaj havas malpli da vegetaĵaro ol kelkaj areoj de la insulo, inklude palmojn kaj iome da aliaj plantoj. La duoninsulo estas tute en la municipo Pájara. En la duoninsulo estas la plej alta monto de Fuerteventura nome Pico de Jandía aŭ Pico de la Zarza, 807 m alta. Jandía havas ankaŭ pinton en la sudokcidento nome Punta de Jandía kaj turismejon nome Strando Jandía same kiel futbalan teamon kaj Morro Jable en sudcentra parto.
La norda parto de la duoninsulo estas kvinkilometra istmo nome Istmo de la Pared (de la muro) kaj tio formas la plej mallarĝan parton de la insulo. La okcidenta marbordo havas iomajn el plej belaj kaj sablaj strandoj en Fuerteventura kaj tiuj estas uzataj ankaŭ de ondorajdistoj.
En la nordokcidenta marbordo, Jandía havas malgrandan vilaĝon de fiŝkaptistoj nome Cofete kaj poste Villa Winter estas ĉe la monto.
Botorca
Administre Botorca apartenas al la urbo Târnăveni.
Komunumoj pri őr (= sentinelo) en Hungara reĝlando
Post alveno de hungaroj la sentineloj gardis ankaŭ internajn limojn inter la gentoj.
Ekzistas pli kompleta listo de hungaraj loknomoj kun "őr".
Corcieux - Vanémont (stacidomo)
Corcieux - Vanémont estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  La Houssière, apud  kaj Corcieux, en departemento, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Arches - St-Dié (062000).
Les Trois-Bassins
Les Trois-Bassins (aŭ Trois-Bassins) estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Trois-Bassinois.
Cairate
Cairate estas komunumo de Italio.
48960 Clouet
48960 Clouet estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca amatora astronomo René Roy elde sia propra observatorio en Blauvac (Vaucluse, Francio).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso ; ĝi trakuras sian orbiton en preskaŭ du marsaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca amatora astronomo Bernard Clouet,  iama sekretario de la Astronomia Societo de Francio (Société astronomique de France) kaj observinto de duopaj steloj. Li kun-fondis la Francan Asocion de la Fervojistoj Astronomoj (Association des Cheminots Astronomes) kaj estis ties prezidento dum multenombraj jaroj.
Bernard Clouet ankaŭ estas pentristo.
Estavayer-le-Lac
Estavayer-le-Lac (malnova germanlingva nomo Stäffis am See) estas historia urbeto, komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 5435 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Estavayer-le-Lac situas ĉe la suda bordo de la Lago de Neŭŝatelo. En sudo ĝi etendiĝas al la altebenaĵo, kiu disigas la valon de Brojo de la baseno de la Lago de Neŭŝatelo. La komunumo Estavayer-le-Lac konsistas el la urbeto Estavayer, la vilaĝo Font, la vilaĝeto La Corbière (sur alteco de 465 m s.m. sur la altebenaĵo), kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,89 km², de kiuj 11,9% estas kovritaj de arbaro, 54,5% servas por agrikulturo kaj 28,1% por setlado.
Trafiko
Tra Estavayer-le-Lac pasas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 150 kaj 152 kaj la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Payerne al Yverdon-les-Bains.
Historio
La unua dokumenta mencio de Estavayer-le-Lac datiĝas el la jaro 1156 kiel Stavaiel. Jam en la 3-a jarmilo a.K. en Estavajyer-le-Lac ekzistis homaj setlejoj. El la bronzepoko estis elfositaj restaĵoj de surfostaj setlejoj apud la lagobordo. La ekzakta fondodato de la urbeto ne estas konata, supozeble ĝi estis fondaĵo de la episkopo de Laŭzano. En la jaro 1244 la Senjoroj de Estavayer-le-Lac submetiĝis al la Grafoj de Savojo. Dum la Burgonjaj Militoj Estavayer estis sieĝita de la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo kaj konkerita la 27-an de oktobro 1475. La urba ŝtato Friburgo sukcesis akiri la regadon pri Estavayer kaj instalis tie en la jaro 1488 kastlanestron en la Kastelo Chenaux. La savoja kastlanejo estis tiam transformita al friburga voktejo. Post la Helveta Respubliko la Voktejo Estavayer fariĝis distrikto, kiu en la jaro 1848 estis integrita al la nova distrikto Brojo. Estavayer-le-Lac kiel ekonomia centro de la regiono fariĝis la ĉefurbo de la nova distrikto. Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Font estis integrita al la komunumo Estavayer-le-Lac.
La Possession (Reunio)
La Possession estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Possessionnais.
NGC 2502
NGC 2502 (aliaj indikoj — ESO 209-8, AM 0754-521, PGC 22210) estas galaksio en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sulzriegel
Sulzriegel, hungare Sóshegy [ŝOŝhedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Bad Tatzmannsdorf.
Situo
Sulzriegel troviĝas de Oberwart je 5, de Bad Tatzmannsdorf je 1 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1641 en germana formo "Waldegg". En 1910 vivis en Sóshegy 122 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Sulzriegel aliĝis al Bad Tatzmannsdorf en 1971.
Cordemais
Cordemais estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cordemaisiens.
Hraničné Petrovice
Hraničné Petrovice (Petersdorf) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Olomouc, regiono Olomouc. Ĝi situas en Nízký Jeseník, proksimume 7,5 km oriente de Šternberk. Preter la municipo tra katastro kondukas fervojlinio Olomouc – Opava. Vivas ĉi tie.
Vilémovice
Municipoj:
Hraničné Petrovice
Historio
Devene temis pri vilaĝoj du: Hraničné, pri kiu estas mencio en la jaro 1353, kaj Petrovice, kiu estas unuafoje menciata en la jaro 1364. La nuntempa municipo estiĝis per unuiĝo en la jaro 1798, sed ĝis la jaro 1922 ĝi nomiĝis nur Petrovice. Post la jaro 1938 Hraničné Petrovice fariĝis konsisto de Imperia regiono Sudetio, post la milito iliaj devenaj loĝantoj estis forŝovitaj kaj la vilaĝo estis alloĝigita de ĉeĥoj el enlando.
Vilémovice
Partoj de municipoj:
Hraničné Petrovice
Memorindaĵoj
En proksimeco estas du ventoelektrejoj.
Vilémovice
Kasteloj:
Corcieux
Corcieux [kɔʁsjø] estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Forfelets.
Cromary
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
129881 Chucksee
129881 Chucksee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 29-an de septembro 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Charles See, kiu laboris kiel inĝeniero pri kalibrado kaj provo por la fotilo OCAMS de la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ plenumis multenombrajn rolojn en la teamo pri Bildigo de Malsupreniro / Spektra Radiometro de la kosmosondilo Cassini-Huygens al Titano, inklude gvidadon pri sistemoj, kalibrado kaj provoj, kaj analizo de datumoj.
Salazie
Salazie estas franca situanta en transmara departemento Reunio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Salaziens.
Nádia Figueiredo
Nádia Figueiredo Pinheiro estas brazila komponistino kaj kantistino, kiu naskiĝis en Belo Horizonte, subŝtato Minas-Ĝerajso. Ŝi kantas en soprana voĉo, precipe kantojn de klasika muziko en moderna aranĝo, kaj samstilajn proprajn komponaĵojn parte klasikajn, parte popmuzikajn, en pluraj lingvoj, inkluzive de Esperanto.
Ekde juneco ŝi pruvis grandan intereson pri muziko, influita precipe de ŝia avino. Ŝi en aĝo de 10 jaroj sen lecionoj mem komencis ludi gitaron kaj partoprenis en pluraj porlernejanaj festivaloj de muziko, ludante kaj kantante siajn proprajn komponaĵojn - en aĝo de 11 jaroj ŝi en unu el ili ricevis la plej altan premion.
En 2000, Nadia aldone komencis labori kiel fotomodelo en Brazilo kaj eksterlande. Krome ŝi diplomiĝis pri reklamo kaj pri performaj artoj.
Rozedo
En biologio: En arto kaj muziko:
en numismatiko:
en tekniko:
en matematiko:
en geografio: Rosette estas la individua nomo de jenaj personoj:
vidu ankaŭ:
Neuilly-lès-Dijon
Neuilly-lès-Dijon estas malaperinta franca situanta en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Neuillyens.
Ĝi nun formas parton de Neuilly-Crimolois.
NGC 2503
NGC 2503 (aliaj indikoj — UGC 4158, MCG 4-19-19, ZWG 118.41, KARA 222, PGC 22453) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nuklea fiziko
La atomkerna fiziko (aŭ nuklea fiziko) estas fako de la fiziko, kiu studas la ecojn de atomkernoj. Ĝi ankaŭ studas la atomkernajn reakciojn, kiel la fision kaj la fuzion.
Al la atomkerna fiziko apartenas interalie la branĉoj kiel radioaktiveco, atomkernfuzio kaj atomkernfendado.
Historio
La historio de nuklea fiziko kiel aparta fako de "atoma fiziko" (studo de atomkerno kun ĝia ĉirkaŭaj elektronoj) komenciĝas per la malkovro de radioaktiveco fare de Henri Becquerel en 1896, fare de sia esplorado de fosforesko en uraniaj saloj. La malkovro de la elektrono fare de J. J. Thomson unu jaron poste estis indiko, ke la atomo havas internan strukturon. Komence de la 20a jarcento la akceptita modelo de la atomo estis la modelo de "prunpudingo" de J. J. Thomson, en kiu la atomo estis pozitive ŝargita pilko kun pli malgrandaj negative ŝarĝitaj elektronoj enigitaj en ĝi, nuligante la tutan elektran ŝargon de l'atomo.
En la sekvaj jaroj, radioaktiveco estis vaste esplorata, precipe de Marie Curie, Pierre Curie, Ernest Rutherford kaj aliaj. Je la jarcentŝanĝo, fizikistoj ankaŭ malkovris tri specojn de radiado eliranta el atomoj, kiujn ili nomis alfa, beta kaj gama-radiado. Eksperimentoj de Otto Hahn en 1911 kaj de James Chadwick en 1914 malkovris, ke la beta-disfala spektro estis kontinua anstataŭ diskreta. Tio estas, elektronoj estis elĵetitaj de la atomo kun kontinua gamo da energioj, anstataŭ la diskretaj kvantoj de energio, kiuj estis observitaj en gamma kaj alfa-disiĝoj. Ĉi tio estis problemo por tiama nuklea fiziko, ĉar ĝi ŝajnis indiki, ke energio ne konserviĝis en ĉi tiuj disiĝoj.
La Nobel-premio pri fiziko de 1903 estis komune donita al Becquerel, pro lia malkovro kaj al Marie kaj Pierre Curie pro ilia posta esplorado pri radioaktiveco. Rutherford ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1908 pro siaj "esploroj pri la disfalo de la elementoj kaj la kemio de radioaktivaj substancoj".
En 1915, Alberto Ejnŝtejno formulis la ideon de ekvivalenteco de maso-energio (nome E = mc^2). Dum la laboro pri radioaktiveco de Becquerel kaj Marie Curie antaŭis ĉi tion, klarigo pri la fonto de la energio de la radioaktiveco devus atendi poste la malkovron en 1935, ke la kerno mem konsistis el pli malgrandaj eroj, la nukleonoj.
Nassella tenuissima
Nassella tenuissima estas specio de plantoj de la subfamilio pooideoj.
Priskribo
Ĝi havas maldikajn foliojn.
Disvastiĝo
Ĝi vivas en Ameriko (Argentino, Meksiko, Teksaso ... )
Uzo
Ĝi estas uzata kiel ornamplanto.
Notoj kaj referencoj
Timber press pocket to ornemental grasses Rick Dark 2004
Lafa pufino
La Lafa pufino (Puffinus olsoni), aŭ Olsona pufino, estis specio de pufino nome birdospecio de la familio de Procelariedoj, kiu reproduktiĝis en Lanzarote kaj Fuerteventura en Kanarioj, Hispanio. Ĝi estas konata nur el restoj de fosilioj, kaj estis priskribita nur en 1990. Ĝi estis intermeza laŭgrando inter la Nordmara pufino kaj la Malgranda pufino. La restoj de tiu specio estas komunaj en lafejoj.
Ŝajne la specio survivis post la alveno de la unuaj setlantoj en Kanarioj nome guanĉoj, kaj iĝis formortinta post la alveno de eŭropaj setlantoj en la 15a jarcento. Oni supozas, ke la specio iĝis formortinta pro ĉaspremo kaj eble pro la alveno de enmetitaj specioj kiaj ratoj.
Beaux Arts Village (Vaŝingtonio)
Beaux Arts Village (Belarta Vilaĝo, [bozarc']) estas malgranda urbeto en Kantono King, Vaŝingtonio, Usono. Ĝin ĉirkaŭas la multe pli granda urbo Belvjuo. Ĉiu posedanto de hejmo en Beaux Arts estas membro de organizaĵo "Western Academy of Beaux Arts", artista organizaĵo al kiu apartenis la fondintoj, kiuj establis la vilaĝon kiel artistan kolonion en 1908. La vilaĝo estas la plej malgranda municipa organizaĵo en Kantono King, havinte nur 307 loĝantojn en 2000 kaj 299 en 2010. La loĝantoj estas plejparte riĉaj sed liberalaj: la meza enspeznivelo rangas 5a el 522 lokoj en la ŝtato, sed 63% el ĝiaj balotoj estis por John Kerry en 2004.
"Western Academy of Beaux Arts" proprietas la lagbordon en la vilaĝo, rezervante ĝin por la membroj kaj iliaj gastoj.
Bogumilanoj
La Bogumilanoj aŭ Bogomilanoj (laŭvorte Amikoj de Dio) estis dualisma sekto en Trakio kaj Bulgario.
Historio
Tiu ĉi sekto estante proksimaj al la doktrinoj de la paŭlicianoj, de Manikeismo kaj de la katarismuloj venis de la movado de la eŭĥitoj. La bizanca imperiestro Aleksio la 1-a persekutis ilin kaj bruligis en 1118 ilian estron Basilio. Tamen ili ne povis esti estingitaj.
Doktrino
Ili pensis ke Dio havus du filojn, Satanaelon kaj Jesuon. La unua koleriĝante kreis sian propran mondon kaj en ĝi la homojn, al kiuj Dio donis bonan amon. Por elaĉeti la mondon el la povo de Satanaelo estis sendita Jesuo. Nuntempe lin reprezentas la Sankta Spirito kiu elfluis el Dio patro.
La Bogumiloj ne respektis bapton kaj komunion kaj la tutan Malnovan testamenton krom la profetojn kaj la psalmojn.
Fontoj
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 142, kion oni legu tie ĉi.
Eksteraj ligiloj
Pri la Bogumilanoj ĉe heiligenlexikon.de
La Houssière
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Husselets.
Jean-Pierre Claris de Florian
Jean-Pierre Claris de Florian (naskiĝinta la ĉe la Kastelo Florian apud Sauve/departemento Gard, mortinta la  en Sceaux) estis franca verkisto.
Vivo
Dekjara li venis sub la ŝirmon de la onklo kiu estis parenco de Voltaire, al Ferney-Voltaire. Al la filozofo la knabo ja plaĉis pro siaj saĝaj respondoj. Veninte al Parizo Florian ekdeĵoris kiel knabo kortega ĉe la Duko de Penthièvre, kiu promociis lin je kapitano dragona aljuĝinta al li la titolon Kavaliro de Florian. Sekve Florian vivis parte en Parizo parte sur la kasteloj de la duko en interesaj kaj spritplenaj medioj. En 1788 li iĝis akademiano kaj ĝuis vivon sen nuboj.
Sed en 1793 okazis lia malliberiĝo; kelkajn tagojn post la liberiĝo li mortis.
Arnaldo el Breŝo
Arnaldo el Breŝo estis religia reformisto dotita per granda elokventeco kaj per forta kontraŭeco al tiama tradicia eklezia institucio.
La fundamentaj punktoj de lia programo de radikala reformo, kunligenda al la ideoj de la milana movado de Patarinoj,, estis: rezigno, flanke de la Eklezio, al la riĉeco kaj reveno al la evangelia malriĉeco, rezigno de papa tera povo, la ofico de predikado koncedita al la laikaro, la nevalideco de la sakramentoj ricevitaj de klerikaro malindaj, sakramenta konfeso praktikebla inter la fideluloj kaj ne ĉe sacerdotoj.
Biografio
Reveninte al Breŝo, en 1119, li komencis intensan kontraŭklerikan kampanjon, ardan sed ne novaĵalportan: Arnaldo ekakuzis klerikaron kaj aparte la urban episkopon, Manfredo, pri posedo de terenoj, pri partopreno en politikaj aferoj kaj praktiki uzuron, kaj ekpredikis revenon al la evangelia malriĉeco, al peralmoza vivtenado kaj solidareco.
En 1139 liaj ideoj kaj tiuj de Abelardo estis juĝataj herezaj de dua Laterana koncilio kaj pro tio li decidis forlasi Italion kaj reveni al Francio ĉe sian amikon Abelardon.
Ĉi tie li partoprenis en Koncilio de Sens de 1140, loko kie disvolviĝis la kverelo inter Abelardo kaj Bernardo de Clairvaux.
La kverelo solviĝis favore al Bernardo ĉar la koncilio kondamnis la religiajn tezojn de Abelardo kaj ĉar ties amiko Arnaldo ne rezignis prediki katolikaĵojn kaj kontraŭkatolikaĵojn, tiun la reĝo Ludoviko la 7-a, instige de Bernardo, elpelis el Francio. Arnaldo, tial, elmigris al Zuriko kaj poste al Bohemio en 1143, akceptita de la papa legato Guido el Castello, estonta papo Celesteno la 2-a. Li profitis la okazon por pardonpeti al papo Eŭgeno la 3-a, kaj revenis al Romo en 1145 kie, post la forpelo de la papo pro la urba ribelo de 1143, kreiĝis libera komunumo regata de oligarkia Senato kaj de patricius (patriciulo).
En tia situacio Arnaldo trovis grundon pretan ricevi siajn ideojn kaj, do, sin ĵetis en la politikan agadon kaj aŭdacis, per ekscitintaj prelegoj, proponi siajn tezojn kontraŭpajn kun la celo igi Romon novan ŝtaton deigitan el la eklezio: tion kunportis la ekskomunikon fare de la papo 1148, sed lin oni ne persekutis pro tio ke li estis kvazaŭ protektata de la popola konsento.
Sed en 1152 revenis paco en Romo ĉar papo Eŭgeno la 3-a agnoskis la Komunumon kiel politikan entaĵon. La papo, tamen, ne laŭlongatempe povis ĝui tiun trankvilecon ĉar morto lin kaptis tuj poste.
Post kelkmonata papado de Anastazio la 4-a, estis levita al papa sojlo en decembro 1154 Adriano la 4-a. Tiu ĉi 1155, pro mortigo de kardinalo, interdiktis Romon, promesante tamen ke mem revoku la punon ĵus kiam senato kaj popolo forigos Arnaldon el la urbo. Ĝuste tion la popolo faris akre ribelante kontraŭ la Senato. Arnaldo, tiam, devis fuĝi el Romo kaj vagadi kiel gasto ĉe iuj neporpapaj patriciaj familioj, inter kiuj la Vicgrafo de lando «Campagnano». Arnaldo gastis tie kiam imperiestro Frederiko Ruĝabarba, descendinta al Italio por atingi Romon kaj esti tie kronita imperiestro de la Sankta Romia Imperio, ordonis al la Vicgrafo lin prizone translokigi al Romo.
Eble ĉirkaŭ la monato junio de 1155, Arnaldo estis procesita kaj mortokondamnita per pendigo. Lia korpo estis bruligita kaj liaj cindroj disŝutitaj en la akvoj de la rivero Tevere, por malhelpi ke liaj mortaj restaĵoj reanimigu la malamikojn de la papado.
La juĝa akuzo ne estis lia batalo kontraŭ simonio kaj la riĉaĵoj posedataj de la klerikaro, kontraŭ kiu batalis ankaŭ lia kontraŭulo franca Bernardo de Clairvaux, sed lia absoluta rifuzo de la tera povo de la papo sur kiu la papoj plisekurigis sian sendependecon de aliaj teraj povoj. Tio laŭ la teologio (kaj jurisprudenco) tiutempa estis konsiderita herezo: tia propagando kunligita kun la malmoderoj kaj kelkaj doktrinoj certe kontraŭkatolikaj de Arnaldo kaj la interesoj de la imperiestro konverĝaj kun tiuj de la papo destinigis la sorton de la kanoniko.
La figuro de Arnaldo kiel emblemo
La figuro de Arnaldo el Breŝo estis emblemigita de Jansenistoj de la 16-a jarcento kiel ekzemplo de morala rigoro kontraŭ la malrigorismo de la eklezio, kaj estis celebrita de literaturisto Giovanni Battista Niccolini, en la tragedio al li dediĉita kiel al kontraŭklerika heroo kiel viktimo de germana imperiestro.
En Italio diversaj urboj dediĉis al Arnaldo el Breŝo stratojn kaj monumentojn. En Romo, ekzemple, trakureblas Lungotevere «Arnaldo da Brescia» kaj videblas statuo skulpita de Odoardo Tabacchi en Piazzale Arnaldo.
Jura sistemo
Familioj
La justica sistemo aŭ jura sistemo estas la aro de objetikvaj jurnormoj kiuj estas validaj en determinitaj loko kaj epoko, integrante la diversajn jurfontojn, kiel leĝoj, kutimoj kaj jurisprudenco de tribunaloj kaj juĝado, kiuj regas en la diversaj mondopartoj, kaj la mekanismoj de kreado, modifado, interpretado kaj aplikado. Ĉiu lando havas sian propran jursistemon kaj pekuliaran maniero konsideri juron, ties fontojn kaj la gravajn komponantojn en ties kreado, interpretado kaj aplikado. Tiu sistemo povas klasigi la jursistemojn en la jenaj grandaj familioj:
1404
En la jaro 1404 post Kristo okazis, interalie:
Ceyroux
Ceyroux estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 107 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Ceyroux etendiĝas sur 12,13 km², kaj havis 107 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Ceyroux situas je alteco de 516 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Ceyroux apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Daniel Daguet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Guatire
Guatire estas urbego en norda Venezuelo, en subŝtato Miranda (Venezuelo). Ĝi apartenas al urbaro de Karakaso kaj ĝi kontaktiĝas jam kun Guarenas.
Geografio
Guatire situas en norda Venezuelo en proksimeco de Kariba Maro. Santa Teresa del Tuy troviĝas 30, Petare 31, Baruta 38, Karakaso 42, Cúa 51, Turmero 107, Marakajo 119, Valencio (Venezuelo) 164, Barcelono (Venezuelo) 204, Barquisimeto 308, Coro (Venezuelo) 358, Maturín 376, Bolívar (urbo) 419, Barinas (Barinas) 452, Guayana (urbo) 486, Cabimas 537, Marakajbo 559, San Cristóbal (Venezuelo) 693 km.
Historio
Ne ekzistas fiksa dato pri fondo de Guatire. Post koloniado de hispanoj sklavoj laboris en la bienoj. En 1680 oni komencis fondi paroĥon, la unua kirko en 1768 estis konstruita. En la malfrua 18-a jarcento Guatire estis unu el la vilaĝoj en nordcentra Venezuelo, kiu aliĝis al la ribelo kontraŭ la monopolo de kompanio.
Ekonomio
Bazo de la ekonomio en Guatire estas la agrikulturo, ĉefe sukerkano. Aliaj produktaĵoj estas ameloj, tuberoj kaj bananoj.
Klimato
Guatire situas en tropika klimato, kie la averaĝa jara temperaturo estas inter 28 °C. La varmo estas kutime pli alta en marto kaj aprilo. En decembro kaj la unuaj du semajnoj de januaro la temperaturo falas konsiderinde. La pluvsezono daŭras de majo al decembro, la pluvo estas tre intensa en julio. Estas seka sezono inter februaro kaj aprilo.
Trafiko
Guatire havas trairan ĉefvojon inter Karakaso kaj marbordo.
Schönherrn
Situo
Schönherrn troviĝas de Oberwart je 15, de Pinkafeld je 6 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1594. En 1910 vivis en Szépúr 120 homoj (plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Schönherrn aliĝis al Wiesfleck en 1971.
Neuilly-Crimolois
Neuilly-Crimolois estas nova franca situanta en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Lili Ivanova
Liljana Ivanova Petrova (Лиляна Иванова Петрова, naskiĝinta la en Kubrato, Bulgarujo), pli konata nur kiel Lili Ivanova, estas bulgara kantistino.
Ekde la jaro 1961 ŝi disvolvas senĉesan interpretistan kaj koncertan aktivecon, sonregistras kantojn kaj albumojn, partoprenas en televidprogramoj kaj filmas muzikfilmetojn. En signo de estimo pri sia kontribuo al la bulgara popmuziko ŝi ofte estas nomita „la unua de la bulgara popmuziko“.
Infanaĝo kaj lernejaj jaroj
Liljana Petrova Ivanova naskiĝis la 24-an aprilon 1939 en la urbo Kubrato, provinco Razgrad. Ŝi portas la nomon de sia mortinta pli aĝa fratino Liljana. Ŝiaj gepatroj estis Ivan Petrov Damjanov kaj Marija Petrova Damjanova. La patro estis polica oficisto en la urbodomo en la periodo antaŭ la ŝtatpuĉo de la 9-a de septembro 1944, kio poste iĝis kaŭzo, por ke li estu arestita dum pli ol 3 monatoj. Dum la Dua mondmilito li komencis sin okupi pri ludonado de aŭtoj kaj poste iĝis ŝoforo. La patrino estis origine de la vilaĝo Tetovo, nemalproksime de Kubrato. Kutime ŝi ne laboris, sed dum periodoj de financa malfacilo ŝi laboris kiel kelnerino. La familio havis kvar infanojn, ĉiuj el kiuj estis knabinoj. Du el ili mortis pro skarlatino.
La parencaro de Lili Ivanova patroflanke nomiĝas Ĉokoite. Ŝiaj prageavoj estis riĉaj bulgaroj, kiuj sin okupis pri bredado kaj komerco de ĉevaloj. Komence ili loĝis en la regiono de Norda Dobruĝo, nun situanta en Rumanujo. Poste ili transloĝiĝis al la vilaĝo Nisovo en la provinco Ruse. Ŝiaj geavoj nomiĝis Petar kaj Marija. Post sia geedziĝo ili ekloĝis en Kubrato. Tie oni nomis ilin „la nisovuloj“ – tiel poste oni nomis ankaŭ la gepatrojn de Lili kaj ŝin. Ili havis 12 infanojn kaj estis estroj de drinkejo, en kiu la juna estonta kantistino iutempe kantis kantojn al la klientoj. En ilia domo loĝis pli malfrue ankaŭ ŝia familio. Ŝiaj patrinaj geavoj nomiĝis Petar kaj Marina.
La familio de Lili Ivanova amis la muzikon. Ŝiaj patrinaj avo kaj onklo ludis violonon. Ŝia patrino amis kanti famajn dum sia tempo kantojn, kvankam nur hejme, kaj ŝia patro – rusajn kantojn.
Kiam Lili estis 7 aŭ 8-jaraĝa, ŝiaj gepatroj kaj ankoraŭ kelkaj parencoj ŝparis monon por aĉeti akordionon al ŝi. Ĉar tamen ne estis persono, kiu instruu ŝin, Lili provis lerni ludi mem. Kiel 4 aŭ 5-klasanino ŝi manifestis intereson por lerni ludi pianon. La nura pianisto en Kubrato tiam estis la kamarado Ĉernev, kiu estis tre maljuna. Lili komencis preni lecionojn de li, sed sukcesis ĉeesti nur ĉe du, ĉar lia instruisto mortis. Iom pli malfrue ŝi komencis kanti en la lerneja ĥoro, en kiu kantis ĉiuj infanoj. Malgraŭ sia bela voĉo ŝi konsideris tion nur kiel parto de la edukado kaj ne pensis okupi sin pri muziko. Dume ekde la unua klaso ŝi trejnis ritman gimnastikon kaj eĉ gajnis oran medalon ĉe la Republika turniro en Ruse en la jaro 1952. La fremda muziko, kiun ŝi havis eblon aŭskulti, estis ĉefe rusa kaj itala.
En la jaro 1956 Lili Ivanova komencis studi en la Medicina faklernejo por flegistinoj kaj akuŝistinoj en Varna por iĝi flegistino. Ŝi ne loĝis en studentejo, sed en luloĝejo, kiu troviĝis sur la strato „Ŝipka“ kaj staris kontraŭ la tiama kinejo „Republika“. En tiu kinejo donis koncertojn la populara kantistino Irina Ĉmiĥova, je kies muziko la juna lernantino enamiĝis. La estonta kantistino tamen ne povis aĉeti bileton por iri al ŝiaj koncertoj kaj vidis Irinan jaron pli malfrue en Kubrato. La unuaj informoj pri antaŭpublikaj aperoj de Lili estas de 1956 aŭ 1957, kiam ŝi kantis popularajn kantojn ĉe la organizitaj „enaj festivaloj“ de la faklernejo, kion atestas Ĵeni Stoilova, ŝia instruistino. Sub la gvidado de la muzikinstruisto Ĥristo Ivanĝikov ŝi partoprenis per kantado kaj akordionludado ĉe malgrandaj neprofesiaj agitgrupoj, kiuj interpretis rusajn kantojn al maristoj, en aliaj lernejoj kaj ĉe pliaj festoj, kaj tiel ŝi akiris la famecon de loka kantistino.
Post kiam ŝi abiturientiĝis, ŝi estis postenigita labori en la psikmalsanulejo en la urbo Bjala, sed danke al la propeto de sia patro ĉirkaŭ 1959 la juna flegistino komencis labori en la malsanulejo en Kubrato. Tiam en la urbo estis kulturdoma ĥoro, en kiu ŝi kantis, kaj ŝiaj kolegoj same sciis, ke ŝi amis sin okupi pri muziko. Laŭ la memoroj de ŝia estro, doktoro Ivan Kirĉev, ŝi skribis al si tekstoj de bulgaraj, serbaj, germanaj, italaj kaj hispanaj kantoj, kaj eĉ kantis al maljunaj pacientoj.
Direktiĝo al profesia kantado
Lili Ivanova asertas, ke vico da etaj signoj instigis ŝin direktiĝi al la serioza kantado. La unua estis hazarde aŭdita konversacio inter ŝia estonta edzo kaj lia kolego, ke ŝi havas talenton kaj povus akiri famecon kaj monon per muziko. La dua signo estis kuraĝiga manaŭguro, farita al ŝi de maljuna ciganino. La tria signo estis la forta impreso, kiun faris al ŝi la hispanlingva kanto Camino de Irina Ĉmiĥova dum koncerto en la kulturdomo de Kubrato. En sia aŭtobiografio Истината („La vero“) ŝi skribis, ke aŭdinte la kanton, ŝi iris peti, ke oni donu al ŝi la tekston de la kanto. Ŝi estis allasita iri nur al la pianisto de Ĉmiĥova, Evgenij Komarov, kiu rifuzis doni ĝin al ŝi. La sekvintan tagon en la malsanulejo, en kiu ŝi laboris, ŝia kolego, doktoro Neŝev, diris al ŝi, ke li surbendigis per magnetofono la tutan koncerton. La fratino de lia edzino sciis la italan kaj helpis transskribi la tekston, kiun ŝi sendis al Lili kelkajn tagojn poste. Tiun ĉi kanton la kantisto konsideras kiel la plej granda en sia repertuaro. En intervjuo de 2009 kun la du kantistinoj Ĉmiĥova diris, ke Lili petis ŝin mem pri la kanto kaj ke Ĉmiĥova promesis sendi ĝin, sed ŝi forgesis fari tion.
La kantistino lernis, ke por povi sin okupi pri muziko profesie ŝi bezonas dokumenton, kiu atestu kantajn scipovojn. Pro tio dum ĉirkaŭ du semajnoj ŝi komencis kanti kun cigana orkestro, kiu ludis en restoracio en Kubrato. Post provprezento en Ruse oni klasifikis ŝin kiel kantistinon de tria kategorio. Dum tiu tempo al ŝi klariĝis, ke ŝi havas voĉon, taŭgan por scenejo, kio donis al ŝi certecon serĉi profesian disvolvon en la ĉefurbo Sofio. Ŝiaj gepatroj estis kontraŭ tio pro la malbona ĝenerala opinio pri la artistoj, sed ŝi decidis defendi sian celon. En 1960, dum ŝi ankoraŭ laboris kiel flegistino, Lili Ivanova veturis dufoje al Sofio por informiĝi kiajn eblojn ŝi havas por komenci karieron. Por la dua vizito ŝi prenis du feriojn kaj iris al la estraro „Estrada“, sed ne sciis, ke tiu estraro respondecis nur pri postenoj en restoracioj. Oni proponis al ŝi kanti en la restoracio „La bluaj ŝtonoj“ en Sliven, sed ŝi rifuzis. Oni ne kontaktis ŝin plu kaj pro manko de alia propono ŝi revenis al Kubrato. Poste grupo da veturantaj muzikistoj aŭdis pri ŝia talento kaj proponis al ŝi aniĝi al la grupo. Ili donis senpagajn koncertojn en kulturdomoj kaj teatroj antaŭ laboristoj. Ŝia posteno estis ŝtata kun honorario po 5 aŭ 8 levoj por koncerto. La kantistino tamen ne estis kontenta pri la nivelo kaj forlasis la grupon kaj la postenon en la malsanulejo.
En tiu periodo ŝi konatiĝis kaj edziniĝis al sia unua edzo, Georgi Pavlov, kiu tiam estis postenigita en la vilaĝo Zaveto, nemalproksime de Kubrato. Ĉe ilia geedziĝo ĉeestis apenaŭ kvar homoj. Pro tio, ke lia postentempo en Zaveto pasis, ilia kunvivado komencis en la domo de liaj gepatroj en Pernik. Ilia geedziĝo tamen ne daŭriĝis longe pro la bopatrino de Lili, kiu ne aprobis ŝian kantistan karieron. Loĝante en Pernik, Lili havis eblon veturi pli ofte al Sofio por esplori la eblojn pri plua kariero. Pro la problemoj en la geedziĝo ŝi decidis ne reveni plu en Pernik kaj pli malfrue (ĉirkaŭ 1964) ŝi petis divorcon.
Diskaro
En sia kariero Lili Ivanova sonregistris kaj eldonis pli ol 35 albumojn, kelkaj el kiuj estas duoblaj. Iuj de ŝiaj gramofondiskoj estis eldonitaj ankaŭ en Rusujo, Germanujo, Rumanujo, Hispanujo kaj aliaj landoj. Ŝi estas bone konata en Rusujo.
Stilo
Ĉefa temo en ŝia repertuaro estas amo. Fama estas ŝia kunlaboro kun signaj bulgaraj poetoj kaj verkistoj de kanttekstoj, inter kiuj ĉefan rolon havas la poetoj Damjan Damjanov kaj Pavel Matev (la kantoj, bazitaj sur poeziaĵoj de ambaŭ, estas po ĉirkaŭ 30-40), Nadeĵda Zaĥarieva (la edzino de Damjan Damjanov), Dimitar Cenov, Ilja Velĉev kaj aliaj. Kelkaj kantoj estas bazitaj sur poeziaĵoj ankaŭ de klasikaj poetoj kiel Ivan Vazov, Ĥristo Botev kaj Pejo Javorov.
Inter la multaj muzikistoj, skribintaj kantojn por ŝi, pli signaj estas Tonĉo Rusev, Aleksandar Josifov, Aleksandar Petrov, Mitko Ŝterev, Najden Andreev, Javor Kirin kaj aliaj.
Gravan rolon en ŝia kariero havis ankaŭ la kantaŭtoro Asen Gargov, kun kiu Lili sonregistris du kunajn albumojn en la jaroj 1978 kaj 1983. Flanke de la du albumoj kaj la multaj duetoj li verkis nemalmultan nombron da kantoj por ŝi.
28556 Kevinchen
Nomo
Ĝia nomo honoras Kevin Chen, finaliston de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2013, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Mission San Jose High School de Fremont (Kalifornio).
Érsekvadkert
Érsekvadkert [Erŝekvadkert] estas granda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat. Érsek signifas ĉefepiskopo, vadkert: ĝardeno kun sovaĝaj bestoj.
Situo
Érsekvadkert situas en la montaro Börzsöny, laŭ la ĉefvojo nro 22, inter la urboj Vác kaj Balassagyarmat. Ĉi lasta troviĝas je 11, la urbo Vác je 30 km-oj.
Famuloj
En Érsekvadkert naskiĝis:
Szendehely
Szendehely (sendehej), germane Sendelbach estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Rétság.
Situo
Szendehely situas sur malebenaĵo, sub monto Naszály (nasAj), laŭ ĉefvojo Balassagyarmat-Vác. La lasta kaj Rétság troviĝas po 11, Szob 22 km-ojn.
Historio
Germanoj fondis la vilaĝon en 1753. Pli frue la kampoj apartenis al episkopo de Vác. En 1849 la rusa armeo bruldetruis parton de la vilaĝo. Dekomence la loĝantoj okupiĝis precipe pri vinkulturo.
Ekstera parto nomata Katalinpuszta apartenas al Szendehely. Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo estas 47.8457/19.0987.
NGC 2504
NGC 2504 (aliaj indikoj — UGC 4152, MCG 1-21-4, ZWG 31.15, IRAS07572+0544, PGC 22414) estas galaksio en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Provinco Santa Cruz (Argentino)
Por aliaj lokoj same nomataj, vidu en Santa Cruz
Geografio > Ameriko > Sudameriko > Argentino > Santa Cruz (Argentino)
Santa Cruz (en la hispana lingvo Sankta Kruco) estas argentina provinco, situanta en la sudo de la lando.
Historio
En praaj tempoj la regiono estis loĝata de indianoj tehuelĉoj. En 1520 Magelano pasis en la zono. En 1535 Martín de Alcazaba esploris la nunan riveron Gallegos.
Post la sendependeco kreskis iom la loĝantaro. En 1888 oficialiĝas la zono kiel teritorio. En 1884, oni trovis en Kabo Virgenes oron kio okazigis orimpetegon ĉe Fuegio.
Ĝi fariĝis provinco en 1957.
Guberniestro de la provinco estis la posta argentina prezidento Néstor Kirchner.
Geografio
Grava rivero estas Rivero Santa Cruz (Argentino). Kulture interesa estas la Rivero Pinturas.
Kabo Virgenes (Cabo Vírgenes en la hispana, nome Kabo Virgulinoj) estas plej sudorienta pinto de kontinenta Argentino.
Klimato
La vetero estas ĝenerale malvarma dum la tuta jaro.
1418
En la jaro 1418 post Kristo okazis, interalie:
Ernst Tittel
Vivo
Ernst Tittel studis ĉe la Viena muzikakademio eklezian muzikon kaj komponadon kaj ĉe la Universitato de Vieno muziksciencojn. Tie li doktoriĝis en la jaro 1935-a. Kiel orgenisto li funkciis en la Franciskana preĝejo de Vieno, krome li gastadis inter 1934 kaj 1969 radifonie en la t.n. Spirituala horo de la loka stacio Radio Wien.
Dampierre-sur-Linotte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ernst Tittel
Vivo
En 1936 li vokitis kiel docento pri muzikteorio ĉe la Vienan muzikakademion, en 1961 li nomumitis orda profesoro samloke. Unu lia disĉiplo estis Gottfried Plohovich. En 1965 li pluse komisiitis pri docentado pri sakra muziko ĉe la teologia fakultato.
Li prilaboris la verkon Gradus ad Parnassum de Johann Joseph Fux, kiun li editoris sub la titolo Der neue Gradus en 1959. Lia verkaro ĉefe enhavas ekleziajn muzikaĵojn kaj porkorusaĵojn. Ĉefe substrekatu lia meso Kleine Festmesse op. 37, kiu tre ŝatatas kaj ofte prezentatas eĉ nun en Aŭstrio.
Pro siaj meritoj (Tittel i.a. engaĝiĝis kune kun Gerhard Frotz pri socialstata plibonigo de eklezimuzikkomponistoj) oni alĵuĝis al li la porsciencan kaj -artan meritkrucon "Österreichisches Ehrenkreuz für Wissenschaft und Kunst". Lia artista kreiveco jam fru premiitis per diversaj premioj i.a. per "Förderungspreis des Österreichischen Staatspreises für Musik" en 1952 pro la faro de la sekulara verko Polyhymnia. Tamen restis la plej nobla premio alĵugitaĵo fare de la papo, nome la Komandora kruco de la Ordeno de Sankta Gregoro la Granda kiun en la tuta 20-a jarcento neniu alia aŭstra eklezimuzikisto ricevis.