cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Israelaj judoj
La juda loĝantaro en Israelo estas komponata de ĉiuj judaj diasporaj komunumoj, kiel Aŝkenazaj judoj, Sefardaj judoj, Mizrahaj judoj, Beta Israel, Koĉinaj judoj kaj Bene Israel (el Barato), Karaismaj judoj, kaj multaj aliaj grupoj. La komunumo de israelaj judoj montras ampleksan gamon de judaj kulturaj tradicioj, same kiel enhavas la tutan spektron de religiaj praktikoj, el la ĥaredaj komunumoj ĝis la "hilonaj" nereligiaj judaj komunumoj kiuj vivas en nereligia vivostilo. Inter la juda loĝantaro, ĉirkaŭ 25% el la lernejanoj kaj ĉirkaŭ 35% el la ĵusnaskitoj estas de miksa praularo kaj Aŝkenaza kaj Sefarda/Mizraha deveno, kio pliiĝas je 0.5% ĉiujare. Ĉirkaŭ la 50% el la juda loĝantaro estas de almenaŭ parta Sefarda/Mizraha deveno.
Studo de IDI Guttman de 2008 montris, ke granda plureco de israelaj judoj (47%) identigis sin kiel unue judoj kaj israelanoj due, kaj ke nur 39% konsideris sin unua kaj ĉefe israelanoj.
Sainte-Eulalie - Carbon-Blanc (stacidomo)
Sainte-Eulalie - Carbon-Blanc estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Carbon-Blanc, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Kaiser-Wilhelm-tunelo
La Kaiser-Wilhelm-tunelo aŭ tradukita Imperiestro-Vilhelmo-tunelo (ankaŭ nomata tunelo de Cochem ) estas fervoja tunelo sur la mozela linio inter Ediger-Eller kaj Cochem. La okcidenta tubo (la tiel nomata AKWT = alter Kaiser-Wilhelm-Tunnel= malnova-Imperiestro- Vilhelmo_tunelo) havas longecon de 4205 m. Ĝi estis ĝis 1988 la plej longa fervoja tunelo de Germanujo tra natura obstaklo. Ĝi konstruiĝis de 1874 ĝis 1877. Kiel aliaj grandaj konstruaĵoj ĝi ricevis la nomon de la tiama germana imperiestro Vilhelmo la 1-a. Ĝi ankoraŭ hodiaŭ portas lian nomon.
AI-5
La menditaj ordenoj per AI-5
Kiel la gazetaro disavizis, la reĝimo fermis la Nacian Parlamentejon kaj Asembleejon. Estis dekretita la organizado per território (teritorio), estados (statoj) kaj município (municipoj). La balotaj mandatoj estis kasaciigititaj, kaj ĉiuj, kiuj estis kontraŭ la Milita Diktaturo havis la politikajn rajtojn suspendita, ankaŭ la individualajn rajtojn.
La AI-5:
Proceso de 16 gvidantoj de Pola Subtera Ŝtato
Proceso de 16 gvidantoj de Pola Subtera Ŝtato – montra politika proceso de la gvidantoj de Pola Subtera Ŝtato, realigita en la tagoj 18–21 de junio 1945 en Moskvo antaŭ Militara Kolegio de Supera Tribunalo de Sovetunio.
Genezo de la proceso
La 1-an de februaro 1945 Provizora Registaro de Pollando agnoskita de Sovetunio, Ĉeĥoslovakio kaj Jugoslavio translokiĝis de Lublin al Varsovio – ĝi organizis sian administracion sur polaj teritorioj okupataj de Sovetunio post forigo de la germana okupado rezulte de januara ofensivo. Krom establo de terenaj administraj organoj oni anoncis interalie mobilizon al la armeo.
Bassy
estas komunumo de Francio, rekte borde de la rivero Rodano. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Proceso de 16 gvidantoj de Pola Subtera Ŝtato
Genezo de la proceso
En la tagoj 4–11 de februaro 1945 en Jalto sur Krimeo okazis konferenco de t.n. granda trio - de la gvidantoj de Usono, Britio kaj Sovetunio, t.e. Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill kaj Josif Stalin. Ties rezulto rilate al aferoj de Pollando estis agnosko flanke de okcidentaj ŝtatoj de la rusa anekso de Orientaj Limregionoj de la Dua Pola Respubliko, kaj anstataŭŭe atribuo al Pollando de nedifinitaj partoj de la antaŭmilita teritorio de Germanio, kaj antaŭ ĉio konfirmo de la kreo de t.n. "provizora registaro de la nacia unueco", kiu estis fondota pere de reorganizo de la Provizora Registaro kun partopreno de ĉiuj demokratiaj fortoj. Voĉdonoj de la Jalta konferenco tute prisilentis ekziston de la pola ekzila registaro. La 13-an de februaro ĉefministro de la Londona registaro Tomasz Arciszewski reĵetis la decidojn de Jalto, asertante, ke ili devigas nek la polan ekzilan registaron, nek la polan nacion. Tio tamen estis nur la simbola kontraŭstaro, ĉar Aliancanoj jam ne respektis ĝin. En tiaj kondiĉoj la 21-an de februaro Konsilio de Nacia Unueco, alie parlamento de la Subtera Pollando, decidis agnoski la decidojn el Jalto, malgraŭ tio, ke laŭ ĝi la kondiĉoj signifas por Pollando novajn, ekstreme malfacilajn kaj maljustajn viktimaĵojn. Lasta espero por la polaj sendependecaj grupiĝoj estis ilia eniro al deklarita en Jalto registaro de "nacia unueco", por ke ne dominadu ĝin komunistoj subigitaj al Stalin.
En tia situacio la landaj gvidantoj akceptis draman decidon pri la rusa "invito" al interparoloj – malgraŭ ĉiaj ĝisnunaj spertoj, precipe el orientaj terenoj de Pollando (arestado de oficiroj kaj soldatoj de Pola Enlanda Armeo en Nowogródek-regiono, Vilno-regiono aŭ Lublinio kaj ilia deporto orienten aŭ murdado). Neakcepto de la invito estus same malbona solvo, ĉar donus al Rusio pretekston al fina elimino de la polaj porsendependecaj partioj el venonta registaro. Rezulte okazis ligo de kontaktoj kun la sovetaj regopovoj kaj ilia reprezentanto NKVD- generalo Ivan Serov.
Reagoj al la homforkapto
Post la forkapto de vicĉefministro Jan Stanisław Jankowski lia provizora anstataŭanto kaj samtempe ĉefo de la Departamento pri Internaj Aferoj de Registara Delegitaro Stefan Korboński transdonis al Londono sciigon pri forveturigo de la gvidantoj al Moskvo. Ambasadoro Edward Raczyński tuj transdonia al brita Foreign Office la leteron, alvokanta al interveno. Simile kondutis ambasadoro de Pollando en Vaŝingtono Jan Ciechanowski. Rezulte de tio ambasadoroj de Britio kaj Usono intervenis en Moskvo, sed eksciis nur, ke okazis nenia homforkapto kaj la tutan historion elpensis poloj. Nur la 3-an de majo, dum renkonto organizita en soveta konsulejo en San-Francisko, Vjaĉeslav Molotov informis usonajn kaj britajn diplomatojn pri aresto de poloj kaj akuzo de ili pri flankataka agado malfronte de Ruĝa Armeo. Du tagojn poste la informo estis transdonita al la publika scio.
Moskva Proceso
La montra proceso komenciĝis la 18-an de junio. Okazis laŭ soveta modelo, kiu havis nenian rilaton kun juĝa proceso en demokratia ŝtato. Samtempe estis evidenta perforto de internaciaj paktoj, kiuj ne agnoskas juĝadon de la regopovoj de unu ŝtato fare de juĝaj instancoj de alia ŝtato laŭ ties juraj artikoloj. Ĝi baziĝis nur sur interkonsento el la 26-a de julio 1944 inter komunista PKWN (Pola Komitato de Nacia Liberigo) kaj la registaro de Sovetunio pri apudfronta zono kaj protekto de malantaŭaĵo de la fronto kun akceptita de Provizora Registaro la pakto el 22-a de februaro 1945 pri la fronta zono. Kazo de unu el polaj gvidantoj, socialisto Antoni Pajdak, estis ekskludita de la proceso pro serioza malsano de la enprizonigito.
En la proceso partoprenis 7 oficiroj kaj advokato. Interalie:
Unue alparolis akuzistoj, kiuj riproĉis pri:
2. Kreo de subtera organizaĵo militara-politika „NIE”,
3. Agado terorisma-flankataka kaj spiona de subteraj armitaj taĉmentoj de Enlanda Armeo kaj NIE,
4. Laboro de eksterleĝaj radiostacioj kun radiosendiloj kaj radioriceviloj malfronte de Ruĝa Armeo,
5. Plano de la preparo de armita ribelo kune kun Germanio kontraŭ Sovetunio.
Ili konfirmis ankaŭ arbitre „eksterleĝecon” de Enlanda Armeo, Konsilio de Nacia Unueco kaj Konsilio de Ministroj por la Lando, agantaj sur teritorio de Pollando. Ili indikis „krimojn” de tiaj organizaĵoj – komplotoj, terorismaĵoj, kontraŭsoveta flankatkemo, spionado kaj radia interligiteco.
La akuzisto akuzis Leopold Okulicki, Jan Stanisław Jankowski, S. Jasiukowicz kaj Adam Bień pri tio, ke estis organizantoj kaj gvidantoj de pola subtera organizaĵo malfronte de Ruĝa Armeo sur la teritorio de okcidentaj partoj de Belorusio kaj Ukrainio, en Litovio kaj Pollando kaj agante laŭ instruoj de t.n. pola ekzila registaro, gvidis renversan laboron kontraŭ Ruĝa Armeo kaj Sovetunio, per teroro rilate al oficiroj kaj soldatoj de Ruĝa Armeo, organizado de atencoj kaj atakoj de subteraj armitaj taĉmentoj, gvidado de malamika propagando kontraŭ Sovetunio kaj Ruĝa Armeo, kaj akuzita Okulicki krom tio ankaŭ pri spion-flankataka laboro dorse de Ruĝa Armeo.
Kaj la ceterajn 12 akuzitojn pri tio, ke ili partoprenis en laboro de polaj subteraj organizaĵoj sur teritorio de Pollando, ke estis informitaj de la gvidantoj de subtera organizaĵo pri neplenumado de la ordonoj de soveta armea gvidantaro rilate al redono de radioj, presiloj, armiloj, municio kaj uzo de ili en krimaj celoj. La akuzisto konstatis, ke rezulte de terorisma agado de la taĉmentoj de Enlanda Armeo de la 28-a julio ĝis la 31-a de decembro 1944 oni mortigis 277 personojn, kaj serioze vundis 94, kaj de la 1-a de januaro ĝis la 30-a de majo 1945 oni mortigis 314 kaj serioze vundis 125 soldatojn kaj oficirojn de Ruĝa Armeo. Pri la akuzitoj prokuroro Afanasjev diris: Tio organizantoj de mortigoj kaj flankatakoj, tio komplotintoj, tio disfamigantoj kaj provokistoj, tio fiaj trompistoj kaj malicaj perfortuloj de la rajtoj pri protekto de Ruĝa Armeo malfronte.
Verdiktoj
(...)
Ministro Antoni Pajdak ne konfesis sian kulpon dum la enketado kaj en alia sekreta proceso novembre 1945 estis kondmnita al 5 jaroj de mallibero (revenis al la lando en 1955).
Samtage, kiam oni anoncis verdiktojn, ankaŭ en Moskvo ĉeeste de Stalin daŭris interparoloj inter estinta ĉefministro de pola ekzila registaro Stanisław Mikołajczyk, Władysław Gomułka kaj Bolesław Bierut, reprezentantoj de formita de komunistoj Provizora Registaro, pri kreo de Provizora Registaro de Nacia Unueco, kiu devus esti laŭ decidoj de Jalta Konferenco agnoskita ankaŭ de usonanoj kaj britoj.
Reagoj al la proceso
Soveta gazetaro skribis peanojn pri humanitarismo de la soveta justico.
La 1-an de julio 1945 Konsilio de Nacia Unueco eldonis alvokon al poloj, en kiu oni skribis: ''Antaŭ juĝejo en Moskvo staris la plej bonaj filoj de Pollando, kiuj dum kvin jaroj kun la plej granda sindediĉo, kun heroa risko pri la vivo gvidis senflekseblan batalon de la Nacio kontraŭ hitlerismo (...). La tuta nacio spirite unuiĝas frontante travivatan tragedion kaj funebras''.
Sub influo de la „moskva proceso” pola poeto Kazimierz Wierzyński verkis versaĵon titolitan Na proces moskiewski (Je la moskva proceso).
Negative al la proceso ekrilatis George Orwell, kiu al maldekstra „Tribune” sendis kritikan komenton:
Aŭstralia akcipitro
La Aŭstralia akcipitro aŭ Bruna akcipitro (Accipiter fasciatus) estas mezgranda taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj. Ĝi troviĝas en Aŭstralio kaj ĉirkaŭaj insuloj.
Aspekto
Ties supraj partoj estas grizaj kun bruna kolumo; ties subaj partoj estas ĉefe ruĝecbrunaj, fajne striecaj blanke. Tiele ĝi havas similan koloron al la Kolumakcipitro sed ĝi estas pli granda. La flugo estas rapida kaj fleksebla. La korpolongo estas 40-55 cm; la enverguro estas de 75-95 cm. Inoj estas klare pli grandaj: masklaj plenkreskuloj pezas 220 g, kaj inaj 355 g.
Distribuado kaj habitato
La Aŭstralia akcipitro estas disvastigata tra Aŭstralio, Tasmanio, Wallacea, Novgvineo, Nov-Kaledonio, Vanuatuo kaj Fiĝio. Ĝi troviĝas en arbaroj.
Manĝo
Ili manĝas ĉefe birdojn; ankaŭ malgrandajn mamulojn, reptiliojn, amfibiojn; foje insektojn.
Reproduktado
Ili nestumas en altaj arboj en platformo el bastonetoj kovrita el verdaj folioj. La ino demetas kutime tri ovojn, foje 2 aŭ 4. La kovada periodo estas de ĉirkaŭ 30 tagoj, kaj elnestiĝo okzas ĉirkaŭ 31 tagojn post eloviĝo.
Subspecioj
Estas 12 priskribitaj subspecioj nome:
Distrikto Argeș
Najbaroj: oriente: distrikto Dâmbovița; sude: distrikto Teleorman; sud-okcidente: distrikto Olt; okcidente: distrikto Vâlcea; norde: distriktoj Brașov kaj Sibiu.
Geografio
Argeș [arĝeŝ] estas rivero en la rumana distrikto Argeș, maldekstra alfluanto de Danubo. Ĝi ekestas el du fontaj riveroj, Buda kaj Capra, kiuj fontas en la Făgăraș-montaro, kaj enfluas okcidente de Oltenița en Danubon.
Administra strukturo
Distrikto Argeș konsistas el tri municipoj, kvar urboj kaj 95 komunumoj.
Transportoj
La Fervojlinio Pitești – Curtea de Argeș estas fervojlinio en Rumanio. Ĝi havas la numeron 206 kaj ligas la urbojn Pitești kaj Curtea de Argeș en la distrikto Argeș. Ĝi sekvas la valon de la rivero Argeș.
Ilona Hampel
HAMPEL Ilona estis hungara kantistinio, aktorino naskiĝinta en Satmaro la 14-an de aŭgusto 1889 kaj mortinta ?.
Kariero
Hampel debutis jam en 1911, sed dokumentite ŝi ludis ekde 1912 en Arado en la trupo de Mihály Szendrey dum kvar jaroj. En 1916 ŝi estis anino de la trupo de Ödön Faragó, en 1924 ŝi plurfoje aperis en Pécs kiel gastino. Ŝi estis koloraturkantistino.
Kohei Shimoda
Kohei Shimoda (下田 光平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Mito HollyHock, FC Machida Zelvia, V-Varen Nagasaki kaj Blaublitz Akita.
5899 Jedicke
5899 Jedicke estas tre malgranda sed eksterordinare hela duopa asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la familio Jedicke; notinde Peter, Robert kaj June, bone konataj kanadaj.
Satelito
La, B. D. Warner de la Observatorio de Palmer Divide, A. W. Harris de la "Space Science Institute", (La Cañada), P. Pravec de la Observatorio Ondřejov kaj J. Pollock de la Apalaĉa Ŝtata Universitato (Norda Karolino) malkovris sateliton per analizo de ĝia luma kurbo, anoncita la 25-an de februaro 2010.
Tiu satelito havas de 0,6958 ± 0,004 tagoj (16,7 ± 0,1 horoj) sur orbito de granda duonakso de ĉ. 4,4 km. Ĝia taksata grando estas 0,81 km, (do unu triono de tiu, de la ĉefa korpo). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Distrikto Bacău
Ĉefaj riveroj estas: Siret, Bistrița, Trotuș, Tazlău, Berheci kaj Zeletin.
Sandersleben
Sandersleben ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Arnstein en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa urba komunumo havis 1901 loĝantojn (en la nova urbo Arnstein fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Alterode, Bräunrode, Greifenhagen, Harkerode, Quenstedt, Stangerode, Sylda, Ulzigerode kaj Welbsleben kaj la urbo Sandersleben kunligiĝis al nova urbo, kiu laŭ loka mezepoka burgo ricevis la nomon Arnstein. Malfondiĝis la administra komunumaro Wipper-Eine, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Sandersleben.
Granda Inkvizitoro
Granda Inkvizitoro (konata ankaŭ kiel "la legendo de la Granda Inkvizitoro"), estas fantazia rolulo riĉa je signifoj, en ĉapitro de la romano "La fratoj Karamazov", de la rusa verkisto Fjodor Dostojevskij.
El tiu legendo emerĝas la aspekto psikologia, antropologia kaj filozofia de Dostojevskij. La rakonto povas esti komprenita kaj analizita ankaŭ ekstere de la romano. En ĝi estas ellaboritaj temoj koncernantaj filozofion moralan, filozofion politikan, filozofion de la historio kaj filozofion de la religio.
Premiso
Antaŭ ol komenci la rakonton, Ivan (unu el la fratoj Karamazov) priskribas prireligiajn poeziajn verkojn de la pasinto en kiuj elstaras ĉielaj “enrompoj” en la vivon de la homoj. La plej sugesta kaj “diakomedia”, laŭ li, estas ruslingva monaĥeca poemeto tradukita el la greko: “Dipatrino tra la tormentoj”, en kiu Madono vizitas kune kun la ĉefanĝelo Mikaelo inferan bolantan lagon, kie estas mergitaj damnitoj kiujn Dio jam forgesis. Tial ŝi, plorante genuiĝinte, pardonpetas al la surtrona Dio por ĉiuj damnitoj, “sendistinge”. Sed Dio montras la plagojn de la vundoj de Jesuo kaj demandas kiel eblas gracii ankaŭ liajn torturantojn; sed ŝi invitas ĉiujn ĉeestantojn (sanktuloj, martiroj, anĝeloj) ekgenui kune kun ŝi por pardonpeti por ĉiuj “sendistinge”. Ŝi fine obtenas ke ĉiuj damnitoj estos liberigitaj el tormentoj ĉiujare ekde la Sankta Vendredo ĝis Pentekosto; kaj la pekuloj dankas el la abisma profundo.
La legenda intrigo
Ivan Karamazov aldone eldiras al frato Aleksio rakonton okazintan en Hispanio epoke de la "sankta" Inkvizicio.
Post 15 jarcentoj ekde la morto, Mesio revenas al la tero. Neniam li estas menciita laŭnome, nur kiel “Li” li estas nomata. La popolo lin rekonas kaj aklamas savanto, tamen li estas tuj enkarcerigita ordone de la Granda Inkvizitoro. Poste la Inkvizitoro iras karceron por Lin viziti, kaj, komunikinte sian mortokondamnon, Lin riproĉas pro disvastiĝo de konfuzo, pro livero de libero al popolo nekapabla ĝin ĝui, ĉar feliĉa popolo povas esti ne en libera stato, sed subigita al aŭtoritata povo decidanta anstataŭ li.
Kristo, fakte, per sia mesaĝo donas al la homaro la liberon, kiu tamen tro neeltene pezas por la plej granda parto de homoj; ili, male, bezonas materiajn necesaĵojn rilatajn al la diablaj tentoj kiujn ĝuste Jesuo rifuzis. La granda inkvizitoro eksplikas al Kristo kiel estas bezonata aŭtoritato forta, tiu de mem reprezentita, kiu provizu feliĉon donacante materiajn necesaĵojn al la popolo interŝanĝe kontraŭ obeo. La libero estas dono konfuziganta.
Inkvizitoro finas la unuvoĉan dialogon komunikante al la kondamnito ke lia ekzekuto okazos morgaŭ kaj ke la popolo pro tio ĝojos, kaj atendas reagon de la kondamnito. Kristo, tamen, silentas, kaj, kiel nura respondo, alproksimiĝas al maljuna inkvizitoro kaj lin kisas “sur la maljunaj vangoj duonmortaj”.
La maljunulo ekskuiĝas. La lipaj anguloj de la buŝo tremvibris; li iras al pordo, ĝin malfermas kaj diras al Li: Forigu kaj ne plu prezentiĝu... ne plu, ne plu!. Kaj li Lin allasas foriri tra la obskuraj urbaj vojoj.
Inkvizitoro restas malkvieta. Tamen Ivan komentas: "... tiu kiso brulas en lia koro, sed la maljunulo ne ŝanĝas opinion”.
Eblaj interpretoj
La rakonto de Ivan respegulas la vidpunkton de la aŭtoro: tiu ĉi opinias certa la ekziston de Dio kaj la justeco de la krista mesaĝo sed samtempe lanĉas pezan akuzon kontraŭ la Katolika Eklezio, kulpa, laŭ Dostoevskij-Ivan Karamazov, ĉar ĝi laŭlonge de la historio ŝanĝiĝis el organizo de fideluloj sekvantaj la dian parolon al sistemo hierarkia-ŝtata kun senmezura aŭtoritata povo. Ĉu li kritikis la teran povon konkretiĝanta en papa ŝtato aŭ en la Eklezia agado por pliefikigi la evangelian anoncon?
Načetín (Hora Svatého Václava)
Načetín (Natschetin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hora Svatého Václava, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Hora Svatého Václava. Estas ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Granda Inkvizitoro
Eblaj interpretoj
Tamen la legendo estis interpretita diversmaniere. Oni vidu tiun de Vasilij Rozanov, kiu unue atribuis grandan signifon al la rakonto.
Načetín (Hora Svatého Václava)
Načetín situas en katastra teritorio Načetín u Drahotína kun areo 2,64 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1525.
Naturrilatoj
Sudoriente de la vilaĝo en la katastran teritorion trafas naturmemorindaĵo Hvožďanská louka.
Granda Inkvizitoro
Eblaj interpretoj
Famas la legado de Nikolaj Aleksandrovič Berdjaev, kiu interpretis la legendon kiel inviton al la kredo kiu sin fondas sur la libero kaj ne sur abundo de necesaĵoj, kaj kiel kritikon al pozitivismo, al marksismo kaj al katolikismo. Tiu interpreto influis tiujn postajn, inter kiuj memorindas tiu de la itala filozofo Luigi Pareyson. Ne forgesendaj ankaŭ tiuj de rusaj Vladimir Solovjov, Merezkovskij, Sestov, Belyj Ivanov kaj tiuj de David Herbert Lawrence kaj Gyorgy Lukacs.
32250 Karthik
32250 Karthik estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Anjini Karthik, finalistinon de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri materiala inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la St. Francis High School de Mountain View (Kalifornio).
Stirorgano
La stirorgano (angle control unit, CU) estas la parto de la procesoro de komputilo, kiu stiras la sinsekvon de la prilaborado de la komandoj. Ĝi ŝarĝas la komandojn, se necese dekodas ilin kaj interpretas ilin. Samtempe la stirorgano sendas signalojn al aliaj partoj de la procesoro, aparte al la kalkulorgano. La tuta aktiveco de la stirorgano dependas del la procesora ciklo.
Taskoj de la stirorgano
La stirorgano estas kune kun la kalkulorgano la plej grava komponanto de la procesoro. En la stirorgano troviĝas la komandokalkulilo, la registro de komandoj kaj la komandodekodilo. La tasko de la stirorgano estas ruli la programon, efektivigante unu komandon post la alia.
Stirorganoj de komputiloj kun von Neumannn-arkitekturo laboras sekvante la fazojn FETCH, DECODE, FETCH OPERANDS, EXECUTE kaj UPDATE INSTRUCTION POINTER. Tio signifas, ke une la stirorgano venigas la komandon kaj dekodas ĝin. Poste estas ŝargataj la operandoj kaj la komando estas ekzekuciata. Eventualaj rezultoj estas konservataj. Fine la komandokalkulilo estas aktualigata kaj la ciklo denove komencas.
NGC 5380
NGC 5380 (aliaj indikoj — UGC 8870, MCG 6-31-28, ZWG 191.21, PGC 49605) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Carbon-Blanc
Carbon-Blanc estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Carbonblannais.
Le Biot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Valiergues
Valiergues estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 141 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Valiergues etendiĝas sur 13,13 km², kaj havis 141 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
5947 Bonnie
5947 Bonnie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Valiergues
Geografio
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Valiergues situas je alteco de 720 metroj.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Delpy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Valiergues apartenas al la kantono Ussel-Est, kies ĉefurbo estas Ussel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Győző Duró
Győző Duró [djOzO durO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Duró Győző estas hungara dramaturgo, universitata instruisto.
Győző Duró naskiĝis la  en Nagykanizsa.
Biografio
Győző Duró frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato József Attila, sed li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al la amatora universitata teatra trupo, eĉ inter 1977-1978 li estis lektoro de Teatro Szigligeti (Szolnok) (post la diplomo dramaturgo). Inter 1979-1982 li estis dramaturgo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li aliĝis al la fondinta trupo de Teatro Katona József. Inter 1987-1989 li studis la azian teatron helpe de stipendio en Tokio. Baldaŭ li estis dramaturgo de Teatro Petőfi (Veszprém), Teatro Csokonai (Debrecen) (1993-2001), Nova Teatro (Budapeŝto) (1994-1998). En 2002 li akiris sciencan gradon DLA. Ekde 2008 li estas dramaturgo de Teatro Weöres Sándor.
Jam ekde 1980 li instruas en Hungara Belarta Altlernejo, en 2002 li atingis la instruan rangon docento. Li instruas ankaŭ en Teatra kaj Filma Altlernejo inter 1990-1997 kaj ekde 2005. Li ricevis premiojn en 1972, 1991 kaj 1994.
Nesalakvaj helikoj
Nesalakvaj helikoj estas specioj de nesalakvaj moluskoj. Specife nesalakvaj helikoj estas gastropodoj kiuj vivas en akvoj nemaraj. La plimulto de nesalakvaj gastropodoj havas ŝelon, kun tre malmultaj esceptoj. Kelkaj grupoj de helikoj kiuj vivas en nesala akvo spiras uzante brankojn, dum aliaj grupoj devas atingi la surfacon por spiri aeron. Nesalakvaj helikoj povas troviĝi tra la tuta mondo en habitatoj game el mallongdaŭraj flakoj al pli grandaj lagoj, kaj el malgrandaj rojetoj al ĉefaj riveroj. Plej manĝas algojn, sed multaj estas rubomanĝantoj kaj kelkaj estas filtromanĝantoj.
Laŭ nunaj klasifikaj klopodoj, ekzistas proksimume 4,000 specioj de nesalakvaj gastropodoj (3,795-3,972).
Almenaŭ 33-38 sendependaj genlinioj de gastropodoj sukcese koloniigis nesalakvajn mediojn. Estas ne eble kvantigi la precizan nombron da tiuj genlinioj ankoraŭ, ĉar ili ankoraŭ devas esti klarigitaj ene de la Cerithioidea. De ses ĝis ok el tiuj sendependaj genlinioj loĝas en Nordameriko.
1121 Natascha
1121 Natascha estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 11-an de septembro 1928 de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio.
(8281) 1991 PC18
(8281) 1991 PC18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
1121 Natascha
Nomo
Ĝia nomo, "Natascha", honoras la rusan hidrogeologiistinon Nataŝa Tiĉomirova, fratino de la astronomo Grigorij Neujmin.
(116294) 2003 YE58
(116294) 2003 YE58 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono) en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research.
Strogino (distrikto de Moskvo)
Strogino (en rusa: Строгино, iam konata kiel Ostrogino (Острогино)) estas teritoria dividaĵo (distrikto, aŭ rajono) en Nord-Okcidenta administra arondismento, unu el la 125 en la federacia urbo Moskvo, Rusio. Ĝi estas sur la dekstra bordo de la rivero Moskva ĉirkaŭ 12 km okcident-nordokcidente de centra Moskvo. Eponima stacio de la Metroo de Moskvo nome Strogino de la linio Arbatsko-Pokrovskaja estis malfermita tie la 7an de Januaro, 2008. La Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo iras ĉe la okcidenta bordo, kaj ĉe la bordoj de la rivero Moskva norde kaj oriente. La areo de la distrikto estas 18 643 kvadrataj kilometroj. Ĝi havis 152 500 loĝantojn (2017) kaj poste 159 973 en 2018.
Adam Hurinoviĉ
Adam Hilari Hurinoviĉ (beloruse Адам Гіляры Гурыновіч 13/25-an de januaro 1869, bieno Kavali, apud Mjadzel — 23-an de januaro 1894, laŭ aliaj faktoj 14-an de januaro 1894, 17-an de januaro 1894, bieno Kristinopal, apud Vilejka), — belorusa poeto, folkloristo. Devenis de nobela familio.
Unuafoje, liaj versoj estis eldonitaj en la jaro 1921. Nomo de la poeto estis donita al strato en Mjadzel.
Bloye
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Leandro Lessa Azevedo
Leandro Lessa Azevedo (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Iván Bélyácz
Iván Bélyácz [ivAn bEjAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bélyácz Iván estas hungara ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
Iván Bélyácz naskiĝis la  1949 en Battonya.
Biografio
Iván Bélyácz frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1967-1971. Li doktoriĝis en 1972 kaj li ekinstruis en universitato de Pécs. Baldaŭe li instruis hungarlingve en Cluj, en Rumanio. Li ricevis premiojn en 1993 kaj en 2010.
Koncilio de Romo (382)
La Koncilio de Romo (382) estas tiu havigita en 382 de papo Damaso la 1-a en kiu partoprenis klerikaj oficistoj kaj teologoj de la Katolika Eklezio, precipe italaj, kaj orienta delegitaro.
Kunteksto en kiu disvolviĝis la Roma koncilio de 382
Neniu formala informo transdoniĝis pri la laboroj de tiu koncilio kaj pri decido rilate la aferon Netario. Imperiestro Teodozio la 1-a estis, intertempe, sendinta komisarojn por subteni la dekretojn de siaj konstantinopolaj koncilioj.
Dekretoj de tiu Roma koncilio
Tiu Koncilio de Romo, laŭ nerektaj informoj, decidis : Pere de De explanatione fidei (letero de papo Damaso al la Koncilio = «Pri ekspliko de la Kredo») oni scias ke estis establite ankaŭ tio:
... sed la Sankta Roma Eklezio estas en la unua posteno kompare kun la aliaj Eklezioj kiel establite ne de konciliaj decidoj, sed ĉar ĝi ricevis la unuarangecon per la vorto de la Sinjoro en la Evangelio... : Sur tiu ŝtono mi konstruos mian Eklezion.
Dokumentado
Rektaj dokumentoj pri la aktoj oni ne posedas sed oni opinias ke parto de ili estas entenata en la Decretum Gelasianum (listo de akceptendaj libroj, de post cento da jaroj).
Acate
Acate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Ragusa. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caltagirone (CT), Chiaramonte Gulfi, Gela (CL), Mazzarrone (CT) kaj Vittoria. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
11537 Guericke
11537 Guericke estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Otto von Guericke, (1602–1686). Li studis en Jeno kaj estis urbestro de Magdeburgo. Li inventis la aerpumpilon, ekvidis la substancan econ de aero kaj determinis ties pezon. Lia pruvo de la atmosfera premo per la Magdeburgaj duongloboj estas bone konata.
Saint-Martin-des-Champs (Finistère)
Saint-Martin-des-Champs (jen france, bretone Sant Martin War ar Maez) estas komunumo de Francio, nomata "sankta marteno en la kampoj" laŭ la kristana sanktulo Marteno de Tours. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Dittelstedt
Dittelstedt estas hodiaŭ urbokvartalo de la turingia ĉefurbo Erfurto. En 2015 ĝi havis 763 loĝantojn.
Geografio
Dittelstedt situas sudoriente de la urbocentro en la Turingia Baseno ĉe la norda rando de Steiger-arbaro. La teritorio estas kvazaŭ senarbara kaj uzata agrikulture. Najbaraj urbokvartalaj jenas: la vilaĝo Urbich eoste, la loĝeja zono Daberstedt ueste, la al Daberstedt apartenanta industria zono Neuschmidtstedt norde kaj la loĝdomblokkvartalo Herrenberg sude. Okcidente la limo inter Dittelstedt kaj Daberstedt ne ĉiam klaras; la distanco ĝis la ĉefa stacidomo estas de ĉirkaŭ 3 kilometroj. La stratlaŭanta vilaĝo situas ĉe Rudolstädter-strato komenciĝanta proksime de la ĉefa stacidomo kaj kondukante tra Daberstedt, Dittelstedt, Urbich kaj Niedernissa ĝis Haarberg respektive la aŭtovojo A4 (aliro Erfurt-Ost).
Historio
La unua mencio estis en la jaro 900-a sub la formo de Tutelestat kiam ĝi transdonitis al la Abatejo de Fulda. En 1543 ĝi iĝis provizadvilaĝo (Küchendorf). Sekve ĝi estis rekte submetita al la erfurta administrado sub komisio de la Elektoepiskopujo Majenco. La Tridekjara milito ja ĉesigis la evoluon; la vilaĝa kirko pro damaĝo malkonstruotis kaj iliaj brikoj uzitis por plifortigi la ĉirkaŭfortikaĵon de Erfurto. Je la fino de tiu kruela kaj longega milito restis post morto kaj fuĝo nur 36 loĝantoj en Dittelstedt. Poste la majencanoj venigis katolikajn el aliaj partoj de la Imperio por regajni la antaŭmilitan enloĝantnombron. Dum la Sepjara milito Frederiko la Granda starigis sian ĉefkomandantejon en Dittelstedt. En la jaro 1792-a loĝis tie 108 uloj.
En la kuro de la Napoleonaj militoj Erfurt kaj Dittelstedt iĝis prusiaj. Post la Batalo de Jena–Auerstedt la tuto iĝis domeno propra de Napoleono Bonaparte (Princlando Erfurto). Kiam ordonitis pro pligrandigo de la Petersberg-citadelo la malkonstruo de la Kristkorpokapelo, la dittelstedt-anoj uzis la konstrumaterialon por konstrui al sia preĝejo turon. En 1812/13 la viroj de la vilaĝo devis fari multegon da ĉirkaŭfortikaĵfarado en Erfurto. Dittelstedt mem dezertigitis post la Batalo de Leipzig en oktobro 1813 fare de retiriĝantaj francaj trupoj; kelkajn tagojn pli malfrue ĝi ekestis parto de la prusia-rusia defendoringo ĉirkaŭanta la urbon Erfurto. Silezaj soldatoj ŝajne enportis tifon - la viktimoj de tifo tiam multis en Dittelstedt.
Kiam aperis la fervojo al Erfurto en 1847 la Rudolstädter-strato disde Erfurt al Niedernissa faritis kaj fortikitis. Ekde 1870 la ĝardenistoj de Dittelstedt pli kaj pli gravis, krome eksetlis tie laboristoj kaj fervojistoj. Sekve la nombro de la loĝantoj rapide kreskis: de 158 uloj en la jaro 1840 al 342 en 1894. Ĉar la nove alvenantoj estis plejparte luteranoj, Dittelstedt perdis sian fruan ekskluzive katolikan karakteron. En 1901 konstruitis sur la monteto Herrenberg la Gustav-Adolf-kirko protestantisma. Ĝia teritoria responso ampleksas ankaŭ la najbaran vilaĝon Melchendorf.
En la 17.3.1945 usonaj aviadiloj bombardis la sudajn periferiajn kvartalojn de Erfurto: sole en Dittelstedt terenfalis ĉirkaŭ 200 bomboj. Mortigitis tiam 75 loĝantoj kaj detruitis multaj konstruaĵoj. En la 11.4.1945 usonaj trupoj atingis la vilaĝon. Tuj poste okazis ne malmultaj krimoj pri kiuj kulpigitis ĉefe liberigitaj punlaboristoj. En julio 1945 aperis la sovetiaj okupantoj. En 1947 la nombro de la loĝantoj atingis novan kulminon (884 homoj), danke al la el Orienta Eŭropo forpelitaj rifuĝantaj germanoj.
En la 1.7.1950 Dittelstedt iĝis parto de Erfurto. En 1960 mallibervole kolektivigitis la plantkulturejoj. Krome fonditis agrikultura kooperativo (LPG) Legomoj Erfurt-Dittelstedt kiu eknomiĝis en 1983 por Karl Marx.
Post la Turniĝo multo ekomonie ŝanĝiĝis per reprivatigoj, fermoj respektive malfermoj de entreprenoj, novkonstruado, restaŭrado, tergastubarkonstruo. Ankaŭ minacis senlaboruleco, fruaj emeritigoj, malkresko de naskiĝantoj. En 1994 ekfunkciis propra urbokvartala estro.
Ekonomio kaj trafiko
Norde de Dittelstedt etendiĝas la ebenaĵo Schmidtstedter Flur inter Daberstedt kaj Linderbach kun la porentreprena teritorio Neuschmidtstedt. Aliaj vilaĝokvartaloj utiligatas agrikulture.
Norde kondukas la ŝtata strato B7, eoste Konrad-Adenauer-strato (parto de la erfurta ringo)'', sude Am-Herrenberg-strato kiel alportantilo al la aŭtoŝoseo A4. Okcidente troviĝas Eisenberger-strato. Diversaj aliaj landaj stratoj ankaŭ ekzistas. Busoj (60 kaj 155) servas kiel publikaj transportiloj.
Provinco Antananarivo
Escepte de Antsiranana (tutnorde de la insulo), la provincon Antananarivon limas ĉiuj aliaj provincoj de Madagaskaro.
Antananarivo estas la nura senmara provinco de Madagaskaro.
La provinca prezidanto (président de la délégation spéciale) estas Emile Rakotomalala.
1954 Kukarkin
1954 Kukarkin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetan astronomon Boris Vasiljeviĉ Kukarkin (cirile Борис Васильевич Кукаркин, 1909 - 1977).
Kantono Salem
La kantono Salem - angle Salem County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Ĵerzejo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Központ
Központ estas semajna hungarlingva gazeto aperanta en Târgu Mureș, Rumanio. Ĝia unua numero aperis la 23-an de oktobro 2006 okaze de la 50-a datreveno de antikomunista revolucio en Hungario.
Eksteraj ligiloj
Retpaĝo de la gazeto.
Februaro de 2009
Jen listo de okazaĵoj en februaro de 2009.
Trikolora ipomeo
Trikolora ipomeo Ipomoea tricolor, angle Mexican morning glory aŭ nur morning glory  estas specio de florplanto en la familio de Konvolvulacoj, apartenanta al la tropikoj de la Nova Mondo, kaj vaste kultivata kaj naturigita aliloke. Ĝi estas herba jara aŭ plurjara ĝemela liano kreskanta ĝis 2-4 m (7-13 futoj) alte. La folioj estas spirale aranĝitaj, 3-7 cm (1 "ĝis 3") longaj kun 1,5-6 cm (½ "ĝis 2") longa petiolo. La floroj estas trumpetformaj, 4-9 cm (2-4 coloj) en diametro, plej ofte bluaj kun blanka ĝis orflava centro.
==Kultivado kaj uzoj==
En kultivado, la specio estas tre ofte misnomita kiel Ipomoea violacea, fakte malsama kvankam rilata specio. I. tricolor ne toleras temperaturojn sub 5 ° C (41 ° F), do en Mezvarma zonoj ĝi kutime kreskas kiel ĉiujara. Ĝi estas ĉiuokaze relative mallongdaŭra planto. Ĝi preferas varman, ŝirmitan, sunan pozicion kiel sudan aŭ okcident-orientan muron.
Multaj kulturvarioj de I. tricolor kun malsamaj floraj koloroj estis elektitaj por uzi kiel ornamplanto; vaste kultivitaj ekzemploj inkluzivas:
La kulturvario "Blue Star’ gajnis la Premion de Ĝardena Merito de la Reĝa Hortikultura Societo.
==Venenaj kuracaĵoj==
Komercaj semoj estas foje traktataj kun toksa metilhidrargo (kvankam la uzo de metilhidrargo estis malpermesita en Usono kaj Britio ekde la 1980-aj jaroj), kiu funkcias kiel konservilo kaj akumula neŭrotoksina veneno, kiun iuj konsideras utila por malinstigi distran uzadon de ili. Ne ekzistas laŭleĝa postulo en Usono malkaŝi al aĉetantoj, ke semoj estis traktitaj kun toksa pezmetala komponaĵo. Laŭ la libro Substancoj de Misuzo, krom metilhidrargo, oni asertas, ke la semoj estas foje kovritaj per iu kemiaĵo, kiun oni ne povas forigi per lavado,  por kaŭzi malagrablajn fizikajn simptomojn kiel naŭzo kaj abdomena  doloron. La libro diras, ke ĉi tiu kemiaĵo ankaŭ estas tokso.
==Kolora ŝanĝo==
En trikolora ipomea vario 'Ĉiela Bluo', la koloro de la floro ŝanĝiĝas dum florado laŭ pliiĝo de vakuola pH. Ĉi tiu ŝanĝo, de ruĝa al blua, estas induktita de kemiaj modifoj influantaj la antocianajn molekulojn ĉeestantajn en la petaloj.
==Referencoj==
Eksteraj ligoj== ======
Kategorio: Flaŭro el Sudameriko; Ipomeo; Herbaj kaj Fungaj haluciniloj; Naturaj  fonto j de Lizergata acido; Grimpoplanto.
En tiu ĉi artikolo estis uzita traduko de la artikolo Ipomoea tricolor en la angla vikipedio.
Roquefort (Landes)
Roquefort (jen france, prononco, okcitane Ròcahòrt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas roquefortois.
Burntisland
Burntisland estas urbo en skota unuara instanco Fife. Ĝi situas ĉirkaŭ 7 km sudokcidente de Kirkcaldy kaj 14 km oriente de Dunfermline ĉe norda bordo de Firth of Forth. Sur la kontraŭa bordo – en distanco de ĉirkaŭ 7 km -, troviĝas Edinburgh. En 2001, Burntisland havis  5677 loĝantojn.
Historio
Verŝajne uzis la romianoj sub Agricola en ĉirkaŭ 83 la naturan havenon de Burntisland kiel bazon. En la 12-a jarcento, oni konstruis tie fortikaĵon kaj preĝejojn, proksime al la haveno. Jakobo la 5-a de Skotlando rangigis la urbon Royal Burgh (Reĝa Burgo) kaj plikonstruis la havenon por militistaj kaj komercaj celoj. Pli poste oni tie transŝarĝis fiŝojn, pli poste karbon. Inter 1786 kaj 1927, tie funkciis transregione grava brandfarejo „The Grange” en Burntisland kaj produktis viskion. Ĉe fino de la Unua Mondmilito, tie eksidis aluminia fandejo, same ŝipfarejoj.
Trafiko
En 1850, oni inaŭguris la unuan fervojan linion de la mondo de Granton (hodiaŭ urboparto de Edinburgh) al Burntisland.
Sonthofen
Sonthofen estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberallgäu (Supra Algovio) kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. En 2005 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Katano
Katano povas esti
NGC 5381
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Byšta
Bazaj informoj
Byšta (biŝta) hungare Biste (biŝte) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Byšta situas laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Trebišov troviĝas 24 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1270 en formo "Bysta". En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo de ĥolero. En 1910 loĝis en Biste 222 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Biste apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Biste rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Byšta 170 da homoj, (escepte 1 slovakoj).
Meksiko (minejo)
Meksiko (ĉeĥe: Mexiko), ankaŭ nomata Minejo de punitoj, Pluva minejo, minejo Schniloušák estas kalkoŝtona minejo sur teritorio de municipo Mořina en distrikto Beroun en Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. Popolaj nomoj eliras el tio, ke sur la fundo de la minejo neniam brilas suno. Sur la fundo troviĝas lago, kiu havas areon 0,17 ha. Ĝi estas 80 m longa kaj 30 m larĝa. Ĝi situas en supermara alteco 361 m.
Sanary-sur-Mer
Sanary-sur-Mer (provenclingve Sant Nari de Mar) estas franca komunumo ĉe la Mediteraneo en departemento Var, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Meksiko (minejo)
Ĉirkaŭaĵo
Longo de la minejo estas proksimume 300 metroj, larĝo 100 m kaj profundo 80 m. La neinundigitaj partoj de la fundo estas surkreskintaj de arboj kaj arbustaro. La lago troviĝas en ŝirma pejzaĝa regiono Bohemia karsto.
Sanary-sur-Mer
Geografio
Sanary estas urbeto ĉe la mediteranea bordo proksime de Toulon oriente kaj Bandol okcidente.
Sainte-Eulalie (Gironde)
Sainte-Eulalie estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Meksiko (minejo)
Akva reĝimo
La lago ne havas surfacan alfluanton nek forfluanton. Ĝi situas sur dislimejo de rojoj Bubovický kaj Budňanský en akvejo de rivero Berounka.
Sanary-sur-Mer
Historio
Sanary estis fondita en 1035 kiel San Nazari. En 1890 la origina, provenca nomo estis ŝanĝita al Sanary-sur-Mer.
Sainte-Eulalie (Gironde)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Eulaliens.
Meksiko (minejo)
Alveno
Piede laŭ flava turisma marko:
Sanary-sur-Mer
Historio
Post la Nazia potencopreno en Germanio multaj elmigrintoj kaj fuĝintoj venis en la mediteranean urbeton, inter ili Bertolt Brecht, Ferdinand Bruckner, Franz Theodor Csokor, Albert Drach, Lion Feuchtwanger, Bruno Frank, Walter Hasenclever, Franz kaj Helen Hessel, Alfred Kantorowicz, Hermann Kesten, Egon Erwin Kisch, Arthur Koestler, Annette Kolb, Golo Mann, Heinrich Mann, Klaus Mann, Thomas Mann, Ludwig Marcuse, Erwin Piscator, Joseph Roth, Franz Werfel und Alma Mahler-Werfel, Arnold Zweig, Stefan Zweig.
Ventumila kukolo
La Ventumila kukolo (Cacomantis flabelliformis) estas aŭstralazia specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Cacomantis. Ĝi estas indiĝena de tropikaj Aŭstralio, Indonezio kaj Papuo-Nov-Gvineo kaj de insularoj de Oceanio, kiel Fiĝio, Nov-Kaledonio, Novzelando, Salomonoj kaj Vanuatuo.
Sanary-sur-Mer
Ĝemelaj urboj
Sanary estas ĝemelita kun
Ventumila kukolo
Aspekto
Tiu specio estas malhelgriza dorse kaj helgriza en kapo. La okulo estas nigra kaj la okulringo hela. La brusto estas hela kun helbruna nuanco. La beko estas akrapinta kaj iomete subenkurbita. La subvosto montras blankajn punktojn.
Habitato
Ties natura medio estas mezvarmaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montaroj, herbejoj, fruktoĝardenoj kaj ĝardenoj.
La teritorio en Aŭstralio estas el Kabo Jorko en Kvinslando laŭ la marbordo suden ĝis Golfeto Ŝarko en Okcidenta Aŭstralio. Laŭ la okcidenta marbordo, la teritorio ampleksiĝas ne pli ol 1000 km interne. En Suda Aŭstralio la teritorio estas laŭ la marbordo escepte en la sudorienta angulo ĉe Monto Gambier kaj la Duoninsulo Eyre. La specio loĝas ankaŭ en Tasmanio.
Reproduktado kaj kutimaro
En Aŭstralio la specio reproduktiĝas el julio ĝis januaro. La ino demetas po nur unu blankecan ovon kun ruĝaj aŭ brunaj punktoj en la nesto de aliaj birdoj kiel maluredoj aŭ dornobirdoj. La preferitaj nestoj estas plej ofte kupolformaj. La voĉo estas ia decenda trilado kun ĉirrrip kvazaŭ de arakido.
Dieto
Tiu specio en Aŭstralio manĝas varion de insektoj kaj ties larvoj, fruktojn kaj vegetalojn, etajn reptiliojn, mamulojn kaj birdojn, ĉefe birdidojn.
Belfrido
Belfrido estas konstruaĵo en kiu troviĝas gvatoalarmo kun sonorilo, ofte Kariljono. La vorto "Belfrido" devenas de la malnova franca vorto berfrei, kio devenas de la ĝermana bergan (protekti) kaj frithuz (paco). Origine belfrido estis gardoturo por sin protekti kontraŭ malamikaj atakoj.
La plej malnova belfrido estas tiu de Amiens. La plej famaj estas tiuj de Bruĝo, Gento kaj Ipro.
En 1999 24 flandraj kaj 6 valonaj belfridoj estis registritaj en la listo de Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. En 2005 al tio aldoniĝis 30 pliaj belfridoj, precipe en Francio (Beffroi).
Vidu ankaŭ
La Belfrido de Gento.
5953 Shelton
5953 Shelton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada astronomo Ian Shelton, famkonata kiel malkovrinto de la supernovao SN-1987a.
Bogève
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.