cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
La graveco de la Vinaya estas tiom alta, ke la Budho nomis Dhamma-Vinaya sian religion aŭ filozofion. Tia estas la originala nomo de tio, kion ni nuntempe nomas budhismo. La termino Dhamma-Vinaya signifas Instruon-kaj-Disciplinon aŭ Instruan Disciplinon: tio donas la ideon, ke la disciplino (la regularoj de la Vinaya) estas ĉefa, fundamenta, neforĵetenda, en la instruo de Budho. En aliaj vortoj, la instruo (Dhamma) kaj la disciplino el reguloj (Vinaya) kompletigas unu la alian. Tiuj reguloj aŭ disciplino estus tute nekompreneblaj sen la teorio kaj klarigado en la diskursoj de la Dhamma (la du aliaj “korboj” de la Tipitaka). Tial, eĉ la laikoj povas trovi en tiuj reguloj de la Vinaya senĉesan inspiron en siaj praktikoj kaj profundaj instruoj. Sen tiuj reguloj kaj la historioj akompananta ilin, oni preskaŭ ne povus kompreni la kuntekston kaj cirkonstancaron de la frua budhisma komunumo.
I. Suttavibhanga
1. Parajika (Reguloj kaŭzantaj eksigan elpelon disde la Sangha) - 2. Sanghadisesa (Reguloj postulantaj la kuniĝon de la Sangha) - 3. Aniyata (Reguloj nedifinitaj) - 4. Nissaggiya Pacittiya (Reguloj devigantaj la perdon de la objekto kaj la konfeson) - 5. Pacittiya (Reguloj devigantaj la konfeson) - 6. Patidesaniya (Reguloj devigantaj la agnoskon) - 7. Sekhiya (Reguloj de trejnado) - 8. Adhikaranasamatha (Reguloj solvantaj la polemikojn).
'''II. Khandhaka'''
Aldeanueva de Barbarroya
Toponimio
La termino "Barbarroya" povus deveni el la radiko de kelta lingvaro "barb", altaĵo, kaj el la latina "rubea", pro kio signifus ruĝa monteto. Alia teorio estas korupto el Valdearroyo (valo de la rojo) al Balbarroyo. Aldeanueva signifas "nova domaro".
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
A. Mahavagga (granda ĉapitro):
1. Mahakhandhaka (La Granda Kolekto) - 2. Uposathakhandhaka (Kolekto pri Uposatha) - 3. Vassupanayikakhandhaka (Kolekto pri la pluvoj) - 4. Pavaranakakhandhaka (Kolekto pri la invito) - 5. Cammakkhandhaka (Kolekto pri la kaŝlokoj) - 6. Bhesajjakkhandhaka (Kolekto pri la kuraciloj) - 7. Kathinakkhandhaka (Kolekto pri Kathina) - 8. Civarakkhandhaka (Kolekto pri la flavaj monaĥvestoj) - 9. Campeyyakkhandhaka (Kolekto kun la monaĥoj de Campa) - 10. Kosambakakkhandhaka (Kolekto kun la monaĥoj de Kosamba).
Aldeanueva de Barbarroya
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Jareño. La censita populacio en 2011 estis de 654 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,11 loĝ/km².
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
B. Culavagga (malgranda ĉapitro):
11. Kammakkhandhaka (Kolekto pri la agoj) - 12. Parivasikakkhandhaka (Kolekto pri la provperiodo) - 13. Samuccayakkhandhaka (Kolekto pri la akumulado) - 14. Samathakkhandhaka (Kolekto pri la solvoj) - 15. Khuddakavatthukkhandhaka (Kolekto pri la malgrandaj aferoj) - 16. Senasanakkhandhaka (Kolekto pri la loĝloko) - 17. Sanghabhedakakkhandhaka (Kolekto pri la skismo) - 18. Vattakkhandhaka (Kolekto pri la devoj) - 19. Patimikkhatthapanakkhandhaka (Kolekto pri la paŭzo de Patimokkha) - 20. Bhikkhunikkhandhaka (Kolekto de la monaĥinoj) - 21. Pancasatikakkhandhaka (Kolekto kun la kvincent) - 22. Sattasatikkhandhaka (Kolekto kun la sepcent).
Aldeanueva de Barbarroya
Situo
Aldeanueva de Barbarroya estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 480 m; je 118 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 92 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°45′44″ N 5°1′12″ Ok.
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
'''III. Parivara'''
56561 Jaimenomen
56561 Jaimenomen estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj  Reiner Stoss kaj Erwin Schwab elde la Observatorio Starkenburg proksime de Heppenheim (Germanio).
Aldeanueva de Barbarroya
Geografio
La municipo troviĝas situanta je la maldekstra bordo de la rivero Taĵo, situanta en la komarko de La Jara kaj limas kun la municipaj teritorioj de Alcolea de Tajo, Calera y Chozas, Belvís de la Jara, La Nava de Ricomalillo, La Estrella kaj Navalmoralejo, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Tripitako
La Vinaya-Pitaka
Ĉi tiu parto enhavas repriskribadon de la antaŭaj partoj de la Vinaya, kun resumoj de la reguloj klasifikitaj kaj reklasifikitaj, laŭ la diversaj kriterioj, kun celo de memorigado kaj didaktiko.
Deveno kaj historio
La tutaĵo - ampleksa kiel pli-malpli 11 biblioj - originis kiel literaturo buŝa. Laŭ la klasika tradicio, oni recitis, redaktis kaj parkerigis ĝin dum pluraj sinsekvaj koncilioj (palie sangâyana), el kiuj la unua okazis baldaŭ post la morto de la Budho, la dua cent jarojn poste kaj la tria dum la tempo de la imperiestro Aŝoko. Tiuj tri okazis en Hindio, kaj la tria fine aldonis la lastan parton de Abhidhammapitaka. Dum la kvara koncilio, en Cejlono en la unua jarcento antaŭ Kristo, oni fine fiksis la tekston ankaŭ skribe, sur palmfolioj. Du pluaj koncilioj okazis en moderna tempo en Birmo: la kvina en Mandalajo en 1870, kaj la sesa en Ranguno en 1956.
Aldeanueva de Barbarroya
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Ĉasado.
56561 Jaimenomen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kataluna amatora astronomo Jaime Laureano Nomen Torres, plej abunda malkovrinto de asteroidoj ĉe la Observatorio de Majorko. Li desegnis la sistemon de aŭtomataj teleskopoj uzita por la "Projekto Unukornulo" por serĉi asteroidojn kaj kometojn. Li laboras kiel dentkuracisto en Barcelono kaj Taragono.
Aldeanueva de Barbarroya
Historio
La loko fondiĝis kiel domaro nome Santiago de Zarzuela, pro proksimeco al la rojo Zarzuela, ĉirkaŭ antikva preĝejo samnoma. Pro sanproblemoj pro la rojo, ĉirkaŭ 1470 oni translokiĝis al la aktuala loko, kaj oni ŝanĝis la nomon al tiu de Aldeanueva de Zarzuela, kaj poste al tiu de Aldea de Valdearroyo aŭ Balbarroyo.
La dokumentoj administraj plej antikvaj konservataj datas el la jaro 1856.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis preskaŭ 3,000 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu pli ol kvaroniĝis al malpli da 700.
Uragano Camille
Uragano Camille [kaMIL] estis la tria nomita ŝtormo kaj dua uragano de la uragana sezono en 1969. Tiu uragano ebenigis preskaŭ ĉion laŭlonge de la marbordo de la usona ŝtato Misisipio, kaj kaŭzis aldonajn inundojn kaj mortojn interne dum trapasado de la Apalaĉaj Montoj en Virginio. Totale, Camille mortigis 259 personojn kaj kaŭzis 1.42 mil milionojn da usonaj dolaroj (1969 USD, $9.16 mil milionojn 2016 USD) en damaĝoj.
Aŭgusto de 2018
Jen listo de okazaĵoj en aŭgusto 2018:
MAL
La tri-litera kombinaĵo MAL havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Rumanio
Mal estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Roszków (distrikto Racibórz)
Roszków (ĉeĥe Roškov, germane Roschkau) estas vilaĝo situanta en suda Pollando, en komunumo Krzyżanowice (pollingve gmina Krzyżanowice).
Roszków estas negranda vilaĝo de agrikultura karaktero, situanta inter Krzyżanowice kaj Zabełków. Mencioj pri la vilaĝo estas jam el la jaro 1264 kaj ties nomo unuafoje aperis en dokumentoj en la jaro 1507, kiam princo Valentino donis skribpermeson al funkciado de elkranejo de biero kaj brando en Roszków kaj en Krzyżanowice. Laŭ legendoj la nomo de la vilaĝo estas derivita de akra meandro de rivero Odro, ĉirkaŭ kiu la vilaĝo estiĝis. Sed historiaj kronikoj notas nomon de grafo Roszkowski, unu el posedantoj de Roszków. Oni markas ankaŭ alian devenon de la nomo – de Roszko (Rostislavo).
En la 16-a jarcento ekzistis en la vilaĝo malgranda akvomuelejo, situanta super fiŝlago, en kiu oni bredis fiŝojn. En la jaro 1869 estis en la vilaĝo finita konstruado de lernejo. En la jaroj 1881 – 1883 estis ĉi tie konstruita preĝejo inicita al La koro de Jesuo, kiu ekde la jaro 1986 plenas funkcion de paroĥeja preĝejo. En la vilaĝo troviĝas laŭlonge laŭ vojo kelke da krucoj el fino de la 19-a jarcento kaj sinjoraj pajlejoj. Gruzminejo en Roszków senĉese kaŝas interesajn trezorojn de historio, ekz. arbotrunkojn de nigraj kverkoj kun perimetroj 600 – 700 cm, rompitaĵojn de fosilioj de bestoj, krom alia de mamutoj, vivantaj en tiu ĉi regiono kaj formortintaj antaŭ 10 mil jaroj. En Roszków ni povas vidi ankaŭ unikan arbokreskaĵon – nigran poplon.
Rai - Aube (stacidomo)
Rai - Aube estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo , apud , en departemento Orne, en regiono Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Cyr - Surdon (395000).
La stacidomo estis malfermita la kaj estas nun fermita. Alvokbuso anstataŭas la fervojan servon.
Anarkiismo kaj bestaj rajtoj
Anarkiismo kaj bestaj rajtoj ofte estas ligitaj; la anarĥiisma filozofia kaj politika movado kelkmaniere konektiĝas al elementoj de la movado por besta liberiĝo. Multaj anarĥiistoj estas vegetaranoj aŭ veganoj kaj ludas gravan rolon en luktado kontraŭ perceptataj maljustoj kontraŭ bestoj. Ili kutime priskribas la lutkon por la liberigo de nehomaj bestoj kiel natura elkreso de la lukto por homa libereco.
Frua historio
Lev Tolstoj (1828-1910) estis vegetarano, pacisto, kaj kristana anarkiisto. En Pri Civila Malobeo li skribis "Viro povas vivi kaj sani sen mortigi bestojn por manĝaĵo; do, se li manĝas viandon, li partoprenas en mortigi bestojn nur pro sia apetito. Kaj agi tiel estas nemorala."
Rekta agado
Rekta agado, grava filozofia koncepto de anarkiismo, ankaŭ estas ofta en la movado por bestaj rajtoj. Grupoj kiel Ĉesigu Bestokruelecon de Huntingdon (angle Stop Huntingdon Animal Cruelty aŭ SHAC), Fronto de Besta Liberigo (angle Animal Liberation Front aŭ ALF), Milico por Bestaj Rajtoj (angle Animal Rights Militia aŭ ARM), kaj Justeca Departemento (angle Justice Department) uzas teknikojn de rekta agado, inkluzive de besta liberigo kaj detruo de posedaĵoj, kaj foje — en la kazo de Milico por Bestaj Rajtoj kaj Justeca Departemento — perforto kontraŭ homoj.
Gravaj rolantoj kaj eventoj
Rod Coronado estas ekologia anarkiisto kaj estas neoficiala parolisto por la Fronto de Besta Liberigo kaj la Fronto de Tera Liberigo. Je la 28-a de februaro, 1992, Coronado brulige atakis esplorejojn ĉe la Universitato de la Ŝtato Miĉigano (MSU), kaj liberigis lutrelojn el farmo sur la lernejgrundo, ago pro la ALF, kaj pro tio Coronado poste estis konviktita.
En 1997, la redaktistoj de la magazino Green Anarchist (aŭ Verda Anarkiisto) kaj du britaj subtenantoj de la ALF estis akuzitaj pri konekto kun komploto inciti perforton, en tiu kiu eventuale nomiĝus la Proceso GANDALF.
Roseto Capo Spulico
Roseto Capo Spulico estas komunumo de Italio.
Citranĝo
La citranĝo estas frukto de citrusa hibrido (Citrus × insitorum) obtenita el krucado de dolĉa oranĝujo kaj la trifolia oranĝujo.
NGC 752
NGC 752 (alia indiko — OCL 363) estas malfermita stelamaso en konstelacio Andromedo.
Citranĝo
Citranĝujo estas uzata kiel greftobazo por citrusoj en Maroko, malgraû ke ĝi ne malhelpas sekan radikputron aŭ ekzokortan malsanon.
NGC 752
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Carole Delga
Carole Delga, naskiĝinta la en Tuluzo, estas franca politikistino, membro de la Socialista Partio. En junio 2012, ŝi estis elektita deputito en la unua balotvico de la deputitaj balotoj en la 8-a distrikto de Haute-Garonne. La, ŝi estis nomumita subministro komisiita pri komerco, manmetiaro, konsumado kaj sociala kaj solidara ekonomio en la 1-a registaro de Manuel Valls.
Biografio
Ŝi studis unue en Saint-Gaudens kaj poste en la fakultato de sociaj sciencoj de la Universitato de Tuluzo.
Ŝi estis teritoria ŝtatoficisto en la urbodmo de Limoges de 1994 ĝis 1996 komisiita pri historiaj kaj arkeologiaj monumentoj.
En 2008, ŝi fariĝis urbestro de Martres-Tolosane. Elektita sur la listo gvidata Martin Malvy en la regionaj balotoj de 2010, ŝi fariĝis regiona vicprezidanto pri kampareco, publikaj servoj en kamparo kaj teknologioj por informado kaj komunikado (TIC).
En novembro 2012, ŝi estis nomumita nacia sekretario de la Socialista Partio pri loĝado kaj teritoria egaleco.
La, ŝi estis nomumita subministro komisiita pri komerco, manmetiaro, konsumado kaj sociala kaj solidara ekonomio en la 1-a registaro de Manuel Valls anstataŭante demsiinta Valérie Fourneyron. En julio 2014, ŝi adoptigis dekreton pri la mencio « fait maison » ( "farita ĉitie") en la restoracioj.
Severo
Severo latine Flavius Valerius Severus mortis en la 16-a de septembro 307 apud Tres Tabernae, li estis militisto kaj romia imperiestrode majo 305 ĝis la morto.
Råde
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Østfold. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Vansjø.
Fizeș
Fizeș [fizeŝ] estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Kreto
Kreto povas signifi:
Viktor Kaplan
Viktor KAPLAN (naskiĝis la 27-an de novembro 1876 en Mürzzuschlag - mortis la 23-an de aŭgusto 1934 en Unterach) estis aŭstria inventisto, inĝeniero kaj profesoro, fama precipe pro sia turbino.
Li studis en teknika altlernejo en Vieno, laboris poste kiel profesoro en la germana teknika altlernejo en Brno (1903-1931), kie li havas ankaŭ monumenton. Li ricevis honoran doktorecon en la teknikaj altlernejoj en Prago (1926) kaj Brno (1934).
Li registrigis 280 patentojn en 27 landoj en la fakoj de turbinoj, akva forto, kinetiko, maŝinoj.
Vivo
Post du jaroj li foriris laŭ peto de Profesoro Alfred Musil (patro de Robert Musil) je la germana Teĥnika Universitato en Brno, kiel konstruisto de instituto de maŝinoj, kinematiko kaj maŝinkonstruado. En la jaro 1909 Kaplan habilitiĝis kaj samtempe en la sama jaro, la 18an de julio, geedziĝis al vien-naskintino Margaret Strasser, kun kiu li havis du filinojn - Gertraud Karol Antonia Kaplan kaj Margarett Reinfried Kaplan. En la jaro 1913 li fariĝis estro de katedro pri teorio kaj konstruado de akvaj motoroj. En la jaro 1918 li estis nomumita orda profesoro. En la jaro 1926 li akiris honoran doktorecon ĉe la Teĥnka Universitato en Prago kaj en la jaro 1934 en la Teĥnika Universitato en Brno. La duan honordoktorecon li tamen ne ĝisvivis, ĉar li mortis la 23an de aŭgusto 1934 je apopleksio en sia somera restadejo Rochuspoint en Aŭstrio. Datreveno de lia naskiĝo apartenas ekde la jaro 1976 inter la mondaj kulturaj datrevenoj de UNESKO.
Verko
Kaplan faris en Brno multe da eksperimentoj por priskribi la plej taŭgajn parametrojn de Francis-turbinoj kaj modifis ilin por malsamaj valoroj de la traflukvantoj kaj flufaloj. Tion li faris en kelaro, kiun li petakiris de estraro de brna Teĥnika Universitato. Li ĝojis, ke li havas lokon por labori, kvankam multaj inventistoj laboris tiutempe en la plej bonaj laboratorioj ekipitaj per perfekta aparataro. El la malavantaĝoj sed venis neatendite sukceso. Dum male sciencaj teamoj necesis kelkajn monatojn por ŝanĝo de formo kaj ĝustigo de padeloj, Kaplan formis sian modelon de turbino el lado kun diametro 10–18 cm en mano kaj eksperi­mentis, kie tio eblis - eĉ en banujo. Lia invento de akva turbino kun adjusteblaj cirkuladaj padeloj datiĝas en la jaron 1912. Por ĉi tiuj eksperimentoj estis establita laboratorio kun la subteno de gisejo kaj maŝinfabriko Ignac Stork. Ĉi tie li plilarĝigadis interpadelajn kanalojn de Francis turbino, ĝis fine li venis al la cirkuladorado simila per sia formo al ŝiphelico, sed kun turneblaj padeloj. Kaj en tio estas la genieco de Kaplana invento: Turnebleco de padeloj de la cirkuladorado laŭ ŝanĝanta akvofluo estas optimume ĝustigataj anguloj de fluo de akvo kaj per tio estas konservita alta efikeco de la turbino eĉ dum multe pli malalta traflukvanto. Por eviti akvokirladon, kiu minacas la glatan funkciadon de la turbino, la cirkuladorado havas nur kvar padelojn. Tiel la turbino atingis efikecon de 93%, kaj en la jaro 1913 je eksperimentaj aparatoj 800 rivolunombrojn en minuto, kion neniu kredis al li, ĉar tio estis preskaŭ duoblo de la Francis-turbinoj. Mezurataj valoroj determinis la Kaplan-turbinon por la elektro­centraloj ĉe digolagoj de grandaj riveroj, te. en medio, kie estas granda akvofluo kaj malgrandaj flufaloj.
La malkovro de la monda graveco ne estigadis glate kaj renkontiĝis kun miskompreno kaj ofte eĉ kun rezisto de firmaoj produktataj Francis-turbinojn. Ili ne volis riski financajn perdojn, do ili serĉis mankojn de Kaplan-turbino. La problemo ekfuriozis ondon de procesoj kunigitaj kun defendo de 33 patentoj rilataj al la turbino. Tamen en la jaroj 1912-1913 Kaplan prezentis laŭvice por patentado kvar inventojn. Kun alveno de la Unua Mondmilito la situacio ne pliboniĝis kaj la patentaj disputoj lin tre senfortigadis. Kaplan-turbino tiel ĝisatendis patenton nur en la jaro 1920. Sed jam en la jaro 1918 komenciĝis la produktado de la turbino laŭ proponoj kaj elkalkuloj de Kaplan en brna fabriko Ignac Stork. Ĉi tiu turbino estis ekfunkciigita en la jaro 1919 en la ŝpinfabriko en Velm (Malsupra Aŭstrio) kaj laboris ĝis la jaro 1952. Baldaŭ venis la sekvaj. Jaro 1921 notis la unuan ekzempleron en ĉeĥaj landoj – en elektrejo en Poděbrady. Malgraŭ rezisto de konkurenco nombro de Kaplan-turbinoj rapide kreskis kaj ĉe ni (Loučná, Rapotín) kaj en la mondo, precipe en Italio – en Gorizi, Mori.
Ĉu vi scias, ke…
…patro de termino turbino estas franca inĝeniero Claude Bourdin (1790-1837)? Li tiel alnomis, laŭ latina turbo = cirkuli, sian rotacian motoron, kiun li konstruis en la jaro 1826. La unuan funkcikapablan akvan turbinon kun povumo proksimume 4,5 W konstruis lia lernanto, mineja inĝeniero Benoit Fourneyron (1802-1867). Turbinoj de Fourneyron atingadis efikecon ĉirkaŭ 80 % kaj baldaŭ estis ekuzataj al pelado de maŝinoj en teksejoj kaj aliaj laborejoj.
Kleinebersdorf (Turingio)
Kleinebersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Uragano Gilbert
Uragano Gilbert estis la sepa nomita ŝtormo kaj tria uragano de la uragana sezono en 1988.
Ĝi estis la plej intensa uragano iam observita en la Atlantika baseno, ĝis la Uragano Wilma surpasis ĝin dum 2005. Gilbert estis ankaŭ unu el la plej grandaj tropikaj ciklonoj iam observitaj en la Atlantika baseno. Je sia pinto, la ventoj de forto de tropika ŝtormo estis de 925 km de diametro. Aldone, Gilbert estis la plej intensa tropika ciklono en registrita historio kiu frapis Meksikon.
Parlamento de Kartvelio
La parlamento de Kartvelio (kartvele საქართველოს პარლამენტი) estas la supera leĝodona institucio de la ŝtato Kartvelio. Ĝi estas unuĉambra kaj havas 235 membrojn, kiuj nomatas "deputitoj" kaj el kiuj 150 membroj estas rekte elektataj en balotoj kaj 85 pliaj estas reprezentantoj de la provincoj. Ĉiuj deputitoj estas elektataj por daŭro de kvar jaroj.
La konstitucio de Kartvelio donas al la nacia parlamenton la centran loĝodonan potencon, kiu estas limigita fare de la parlamentoj de la aŭtonomaj respublikoj Aĝario kaj Abĥazio.
Laŭ dato iom antaŭ la ekesto de la "Magna Carta" en Britio, la ideo de limigo de la reĝa potenco per kreo de parlamenta registario jam ekestis inter la aristokratoj kaj burĝaj civitanoj de la mezepoka Reĝlando Kartvelio dum la 12-a jarcento, dum la regotempo de Reĝino Tamar, la unua virina monarko de la ŝtato. La nuna parlamento konsideras sin heredanto de tiu tradicio.
Historio
Laŭ la volo de la opozicio en la regno de reĝino Tamar, kaj laŭ la opozicia gvidanto Kutlu Arslan, la unua kartvelia parlamento konsistu el du "ĉambroj" - la unu nomiĝu Darbazi kaj estu asembleo de aristokratoj kaj influaj burĝaj civitanoj, kiu kunvenu de tempo al tempo kaj decidu pri plej gravaj politikaj demandoj, dum la reĝo havu la taskon plenumigi tiujn principajn decidojn, kaj la dua kun la nomo Karavi estu institucio kiu funkciu konstante inter la kunvenoj de la Darbazi. La konflikto finiĝis per venko de la subtenantoj de nelimigita reĝa potenco. Kutlu Arslan estis arestits laŭ ordono de la reĝino.
Sekve, la ŝtato restis absoluta monarkio dum multaj jarcentoj. Dum la jaro 1801 Kartvelio estis konkerita fare de la Rusia Imperio, sed ties monarkio estis same absoluta kiel la antaŭa nacia. Nur dum la jaro 1906, post la revolucio de la antaŭa jaro en la Rusia Imperio, la civitanoj de Kartvelio ekhavis la eblecon sendi siajn reprezentantojn al parlamento - la dua Ŝtata Dumao de la Rusia Imperio. Inter la kartveliaj deputitoj en la ŝtata Dumao estis Noe Ĵordania, kiu poste iĝis la prezidento de la sendependiĝinta Kartvelio inter 1918 kaj 1921, Ilia Ĉavĉavadze, la iniciatinto de la kartvelia nacia movado, Irakli Tsereteli, gvidanto socialdemokratia frakcio de la dua Ŝtata Dumao, poste ministro de internaj aferoj en la provizora registaro de Rusio, kaj Karlo Ĉĥejdze, gvidanto de la menŝevika frakcio en la kvara Ŝtata Dumao, gvidanto de la unua kunveno de la centra ekzekuta komitato de la tutrusiaj laboristaj kaj soldataj deputitoj dum 1917 kaj gvidanto de la transkaŭkazia parlamento Sejm'' dum 1918.
Flago de Islando
La flago de Islando (Íslenskifánin) estis oficiale priskribita en la leĝo № 34, metita la, la tago kiam Islando iĝis respubliko.
Parlamento de Kartvelio
Historio
Dum 1918 fondiĝis la unua "Kartvelia Nacia Parlamento" en la jam sendependiĝinta ŝtato Kartvelio. Dum la jaro 1921 la parlamento adoptis la unuan kartvelian konstitucion. Mallonge post la adopto de tiu konstitucio la lando estis konkerita fare de la komunista armeo de Rusio. La sekvajn 69 jarojn Kartvelio estis parto de Sovetunio, kaj la trijara fazo de parlamenta demokratio post la Unua Mondmilito do estis nur mallonga interludo. La unuaj demokratiaj parlamentaj balotoj kun pluraj konkurantaj politikaj partioj en Kartvelio okazis la 28-an de oktobro 1990: la elektita "Supera Soveto" (la nomon diktis la tiumomente valida sovetunia konstitucio) proklamis la ŝtatan sendependecon de Kartvelio.
Flago de Islando
La unua nacia flago de Islando estis blanka kruco sur profunda blua fono. Ĝi unue estis montrita en parado en 1897. La moderna flago originas de 1915, kiam ruĝa kruco estis metita en la blanka kruco de la origina flago. Ĝi estis adoptita en 1918 kaj iĝis la nacia flago kiam Islando ricevis sendependecon de Danio en 1944. Por la islandanoj la koloroj de la flago reprezentas vizion de la pejzaĝo de la lando. La koloroj reprezentas 3 el la elementoj kiuj ĉeas la insulon. Ruĝa estas la fajro produktita de la vulkanoj de la insulo, blanka memoras la glacion kaj neĝon kiu kovras Islandon, kaj blua por Atlantiko.
Pravigo (teologio)
Pravigo, aŭ ankaŭ justigo, ĉi tie estas vorto pritrakta laŭ ĝia teologia senco; fakte per ĝi oni intencas, en kristanismo, pensigi al sperte neverifebla kaj nekonstatebla spirita evento per kiu homo laŭrevelacia ekkredanto estas igita justa antaŭ Dio kaj en si mem. Tiu stato, supernature donita de Dio, faras la homon prave atendanta la finan enkorpiĝon al Kristo kaj eniron en la dian spiritan dimension. Pravigo (latine justificatio, france justification, angle justification, germane Rechtfertigung, hispane Justificación), tial estas nura kaj tute senmerita dia dono.
Historio
Granda diskuto, kaj eble ne nur intelektnivele, okazis tra la okcidenta kristana historio. Fakte, ĝuste en la okcidenta kristana eklezio kreiĝis la problemo, precize en la verkoj de Sankta Aŭgusteno (dum en la orienta kristana eklezio la sama doktrino, esprimiĝis en malsamaj senkontrastaj kuntekstoj), kaj akriĝis dum kaj post la Lutera Reformacio. Oni provu konturi la esencon de la disputo:
Ĉu kredanto placaxs al Dio kaj ricevas lian gracon kaj, do, la finan savon pro lia kredago(supernature provokita en la homa konsento) aŭ ĝi bezonas ankaŭ laŭkristajn bonagaĵoj al kiuj estas puŝita kaj devigata la kredanto? Se la justulo estas justigita per la simpla kredaga graco, kia funkcio restas al homaj kristane spiritaj kondutoj? Certamomente la katolika kaj lutera eklezioj sin trovis dividitaj pro tio ke la unua ŝajnis konfidi pli sur la bonagado de la kredanto, damaĝe do al la pergraca kredago, dum la dua ŝajnis neglekti la bonagadon biblie tiom postulatan. La forto de la polemiko venenigis la rilatojn, pro diversaj motivoj jam almike polemikantajn.
Post jarcentojn, teologoj de la du eklezioj trovis volon kaj oportunon por studi la tutan aferon el ĝia origino, kaj biblie kaj tradicie kaj nivele de la kredo konfesata de ĉiu el la du eklezioj. Fine kreiĝis kaj instaliĝis egalmembra teologia komisiono kiu, post plurjaraj studoj, konkludis per aprobita, de la tutmonda Luterana Federacio kaj de la Katolika Eklezio, dokumento (16 de junio 1998) laŭ kiu la du eklezioj substance konfesis kaj konfesas ĉi-rilate la saman kreddoktrinon. Nome, la pravigo estas senescepta dia agado (per sola fide), sen kiu homo ne povas plaĉi al Dio kaj atingi la savon, kaj la sekva bonagado estas postulita kaj necesa kiel obeo al la pravigo ricevita (justiĝo). La sola fide (sola fido) de la reformacio ne ekskludas la volon bonagadi kaj la bonagado valoras nur pro la jam ricevita pravigo.
La diskuto, historia kaj teologia encentriĝis en la interpretado de tekstoj de la Nova Testamento kiel la leteroj de sankta Paŭlo (Rm, Gl) kaj sankta Jakobo.
Eksteraj ligiloj
Kompendio de la katekismo de la katlika eklezio: Religiaj Verkoj
Bibliografio
•	Il consenso cattolico-luterano sulla dottrina della giustificazione, a cura di Fulvio Ferrario e Paolo Ricca, Claudiana, Torino 1999
•	Fulvio Ferrario, Wlliam Jourdan, Per grazia soltanto. L'annuncio della giustificazione, Claudiana, Torino 2005
•	Vittorio Subilia, La giustificazione per fede, Paideia, Brescia 1976
•	Fulvio Ferrario, Wlliam Jourdan, Per grazia soltanto. L'annuncio della giustificazione, Claudiana, Torino 2005 •	Vittorio Subilia, La giustificazione per fede, Paideia, Brescia 1976
•	Benedicto XVI explica cómo entendía san Pablo la justificación
•	Declaración conjunta sobre la Doctrina de la Justificación
Rossano
Rossano estas komunumo de Italio.
Le Lieu
Le Lieu estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 866 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Le Lieu situas en la Ĵurasa Montaro ĉe la norda bordo de la Lago de Joux kaj en oriento de la Lago Brenet. Inter Le Lieu kaj Les Charbonnières situas norde de la Lago de Joux ankaŭ la malgranda Lageto Ter. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Le Lieu, Le Séchey kaj Les Charbonnières, la setlejo Les Esserts-de-Rive kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 32,55 km², de kiuj 54,7% estas kovritaj de arbaro, 39,0% servas por agrikulturo kaj 3,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Le Lieu limas en nordo al Rochejean (Franĉkonteo, Francio), en nordoriento al Vallorbe, en sudoriento kaj sudo al L'Abbaye, en sudokcidento al Le Chenit, en okcidento al Mouthe (Franĉkonteo, Francio), en nordokcidento al Sarrageois (Franĉkonteo, Francio), kaj en nordnordokcidento al Les Villedieu (Franĉkonteo, Francio).
Trafiko
Tra Le Lieu pasas la kantona ĉefvojo n-ro 130 de Le Pont laŭlonge de la norda bordo de la Lago de Joux al Le Chenit. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 5 kilometrojn oriente de la komunumo oriente de Vallorbe. Pere de la trajnlinio de al  la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Le Lieu datiĝas el la jaro 1155 kiel loco dompni Poncii heremite. En la jaro 1155 estis konstruita en Le Lieu monaĥejo, kiu laŭdire estis fondtia de la eremito Poncet. La monaĥejo estis malfondita en la jaro 1204 kaj ĝis havaĵo estis koncedita al la Abatejo Lago de Joux. La unua setlejo konstruita post la malfondo de la monaĥejo datiĝas el la jaro 1304. La plej multaj lokoj estis ekloĝataj ek de la 16-a jarcento. De 1334 ĝis 1536 Le Lieu apartenis al la Subvoktejo Les Clées, de 1536 ĝis 1565 la la Voktejo Yverdon kaj ek de 1566 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Voktejo Romainmôtier.Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto La Vallée, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Johann Caspar Ferdinand Fischer
Johann Caspar Ferdinand Fischer (* supozeble 6-an/7-an de septembro 1656 en Schönfeld, eble ankaŭ 1665 aŭ nur ĉ. 1670; † 27-an de aŭgusto 1746 en Rastatt) estis germana komponisto kaj muzikisto.
Vivo
J. C. F. Fischer pasigis sian junaĝon verŝajne en Schlackenwerth kaj ellernis kiel lernanto de la tiea piarista kolegio la fundamentojn de sia muzika edukado. Oni spekulas, ke Fischer studis ĉe Jean-Baptiste Lully en Parizo. Tiun ĉi supozon tamen fondas nur la orkestra verko de Fischer, kiu estas pregita de la influo de Lully, ne ekzistas pruvoj por ĉi tiu supozata staĝo en Parizo. Almenaŭ Fischer enigis multajn francstilaĵojn en sian muzikon.
En 1695 ĉe Kroninger en Augsburg aperis la unua verko de Fischer, Le journal du printemps. Ĝi estas dediĉita al la markgrafo Ludwig-Wilhelm von Baden, kiu dungis la komponiston. La pompa orkestroverko respegulas la brilon de la kortega vivo. Al liaj plej gravaj komponaĵoj apartenas krome Ariadne Musica, kolekto de preludoj kaj fugoj en 20 diversaj tonaloj por orgeno, kiuj povus validi kiel antaŭantoj de la Wohltemperiertes Clavier de Johann Sebastian Bach.
J. C. F. Fischer enigis multajn francajn influojn en la germanan muzikon tiutempan kaj pro tio apartenas sendube al la plej influhavaj germanaj komponistoj por klavarinstrumentoj de la 17-a kaj frua 18-a jarcentoj, kvankam la malmultaj biografiaj datoj nur respegulas nekompletan imagon de lia vivo kaj aktivado.
Verkoj
Verkeldonoj: Sämtliche Werke für Klavier und Orgel, ed. E. von Werra (Leipzig, 1901/R) [W]
Instrumenta muziko:
Voĉkanta muziko, sakrala:
Voĉkanta muziko, profana (perdiĝinta):
Dinastio Qing
La dinastio Qing aŭ la Ĉjinga Dinastio estas la lasta ĉina dinastio, el Manĉurio; iliaj regantoj konkeris Ĉinion. Ĝi daŭris de 1644 ĝis la ĉina revolucio en 1911. Ĝi sekvis la dinastion Ming kaj estis sekvita de la Respubliko Ĉinio. Fondita de la manĉura klano Ai-xin-jue-luo en Manĉurio, la multkultura imperio daŭris preskaŭ tri jarcentojn kaj formis la teritorian bazon de la moderna Ĉinio. Ĝi estis la kvina plej granda imperio en la monda historio.
La ĉinaj nomoj estas skribitaj laŭ la literumado pinjina. Por vidi kiel prononci ilin, rigardu ĉe Hanyu Pinyin.
Por la nomoj de la Qing-regantoj la ĉinoj skribas: "Qing" + la erao-nomon + "Di" (=imperiestro), ekzemple imperiestro Kanĝi: Qing Kang Xi Di, krom pri la du unuaj, kiujn oni nomas per iliaj manĉuraj naskiĝnomoj, do: Ai-xin-jue-luo Nurgachi (Nu-er-ha-chi) kaj Ai-xin-jue-luo Abahai, honora titolo: Huang-tai-ji.
La dinastio Qing estis la lasta imperia dinastio de Ĉinio. Fine de la 16-a jarcento, Nurhaci, origine vasala Gardistaro Ming Jianzhou, komencis organizi "Bannerojn", militajn-sociajn unuojn, kiuj inkluzivis manĉuajn, Hanajn kaj mongolajn elementojn. Nurhaci formis la Manĉuajn klanojn en unuigita ento. Antaŭ 1636, lia filo Hong Taiji komencis veturigi Ming-fortojn el la Liaodong-duoninsulo kaj deklaris novan dinastion, la Qing-a.
En senrilata disvolviĝo, kamparanaj ribeluloj gviditaj de Li Zicheng konkeris la Mingan ĉefurbon, Pekino en 1644. Anstataŭ ol servi ilin, Ming-generalo Wu Sangui alianciĝis kun la Manĉuroj kaj malfermis la Ŝanhai-Pass al la Banner-Armeoj gvidata de la reganta Princo, Dorgon. Li venkis la ribelulojn kaj kaptis la ĉefurbon. Rezisto de la Suda Ming kaj la Ribelo de la Tri Feudatoroj gviditaj de Wu Sangui prokrastis la Qing-konkeron de Ĉinio mem antaŭ preskaŭ kvar jardekoj. La konkero estis finita nur en 1683 sub la regado de imperiestro Kangxi (1661-1722). La Dek Grandaj Kampanjoj de la Qianlong Imperiestro de la 1750-aj jaroj ĝis la 1790-aj jaroj etendis Qing-regadon al Ena Azio. La fruaj Qing-regantoj konservis siajn Manĉur-doganojn, kaj dum ilia titolo estis Imperiestro, ili uzis "Bogd khaan" dum traktado de la mongoloj kaj ili estis patronoj de Tibeta Budhismo. Ili regis uzante konfuceanajn stilojn kaj instituciojn de burokrata registaro kaj retenis la imperiajn ekzamenojn por rekruti Han-ĉinojn por labori sub aŭ paralele kun Manĉuroj. Ili ankaŭ adaptis la idealojn de la alfluanta sistemo por trakti apudajn teritoriojn.
Dum la regado de imperiestro Qianlong (1735-1796) la dinastio atingis sian apogeon, sed tiam komencis sian komencan malkreskon en prospero kaj imperia regado. La loĝantaro kreskis je ĉirkaŭ 400 milionoj, sed impostoj kaj registaraj enspezoj estis malaltaj, kio preskaŭ garantiis finan fiskan krizon. Koruptado komenciĝis, la ribelantoj testis la legitimecon de la registaro kaj la regantaj elitoj ne ŝanĝis sian pensmanieron antaŭ la ŝanĝoj en la monda sistemo. Post la Opia Milito, la eŭropaj potencoj trudis malegalajn traktatojn, liberan komercon, eksterterecon kaj havenojn sub fremda regado. La Taipinga ribelo (1850-1864) kaj la Dungana ribelo (1862-1877) en Centra Azio kaŭzis la morton de ĉirkaŭ 20 milionoj da homoj, plej multaj pro malsatoj kaŭzitaj de la milito. Malgraŭ ĉi tiuj katastrofoj, en la Tongzhi-Restarigo de la 1860-aj jaroj, Han-elitoj unuiĝis por defendi la konfucean ordon kaj la Qing-regantojn. Komencaj gajnoj en la Mem-povigo estis detruitaj dum la unua ĉinia japana milito de 1895, en kiu la Qing-oj perdis sian influon super Koreio kaj posedo de Tajvano. La novaj armeoj estis organizitaj, sed la ambicia Reformo de la Cent Tagoj de 1898 estis rifuzita per puĉo de imperiestrino, vidvino Ciŝji, konservativa gvidanto. Kiam la lukto por koncedoj de eksterlandaj potencoj ekigis la ribelon de Boksistoj, eksterlandaj potencoj invadis Ĉinion, Ciŝji deklaris militon kontraŭ ili, kio kondukis al la malvenko kaj fuĝo de la imperia kortego al Ŝjiano.
Post konsento pri subskribo de la Protokolo Boksero, la registaro komencis senprecedencajn administrajn kaj fiskajn reformojn, kiuj inkludis elektojn, novan laŭleĝan kodon kaj la forigon de la ekzamena sistemo. Sun Jatsen kaj aliaj revoluciuloj konkurencis kun reformismaj monarkiistoj kiel Kang Youwei kaj Liang Qichao por transformi la Qing-imperion en modernan nacion. Post la morto de Ciŝji kaj imperiestro Guāngxù en 1908, la rigida linio manĉura distancigis ambaŭ reformistojn kaj lokajn elitojn malhelpante socian reformon. La ribelo de Wuchang la 11-an de oktobro 1911 kondukis al la Revolucio Xinhai. Generalo Yuan Shikai negocis la abdikon de imperiestro Xuantong la 12-an de februaro 1912. La imperio estis restaŭrita dum la manĉura restarigo la 1-an de julio 1917, antaŭ ol ĝi estis renversita denove 11 tagojn poste.
Nomoj
Nurhaci deklaris sin la "Brila ĥano" de la posta Jin ("oro") ŝtato honore kaj al la jurĉena Jin-dinastio de la 12a - 13a jarcentoj kaj de la klano Aisin Gioro (Aisin en la manĉura, por la ĉina 金 (jīn) "oro"). Lia filo Hong Taiji renomis ĝin kiel Granda Qinq en 1636. Ekzistas konkurencaj klarigoj pri la signifo de Qīng (laŭvorte "klara" aŭ "pura"). La nomo eble estis selektita kiel reago al la nomo de la Ming-dinastio (明), kiu konsistas el la ĉinaj karakteroj por "suno" (日) kaj "luno" (月), ambaŭ asociitaj kun la fajra elemento de la ĉina zodiako. La signo Qīng (清) konsistas el "akvo" (氵) kaj "azure" (青), ambaŭ asociitaj kun la akva elemento. Ĉi tiu asocio pravigus la Qing-konkeron kiel malvenkon de fajro super akvo. La akva bildaro de la nova nomo eble ankaŭ havis budhismajn nuancojn de perspaco kaj klerismo kaj ligojn kun la Bodisatvo Manjusri. La manĉua vorto daicing, kiu sonas kiel fonetika priskribo de Dà Qīng aŭ Dai Ching, fakte devenis de mongola vorto "ᠳᠠᠢᠢᠴᠢᠨ, дайчин" kiu signifas "batalanto". Daicing gurun eble signifis "batala ŝtato", lingvaĵo nur komprenebla por manĉuraj kaj mongolaj homoj. En la posta parto de la dinastio, eĉ la manĉuroj mem forgesis ĉi tiun eblan signifon.
Post konkeri "propran Ĉinion", la manĉuroj identigis sian ŝtaton kiel "Ĉinio" (中國, Zhōngguó; "Meza Regno"), kaj nomis ĝin Dulimbai Gurun en manĉura lingvo (Dulimbai signifas "centra" aŭ "meza", gurun signifas "nacio" aŭ "ŝtato"). La imperiestroj egaligis la landojn de la Qing-ŝtato (inkluzive de hodiaŭa Nordorienta Ĉinio, Ŝinĝango, Mongolio, Tibeto kaj aliaj areoj) kiel "Ĉinio" en la ĉina kaj manĉura lingvoj, difinante Ĉinion kiel mult-etnan ŝtaton, kaj malakceptante la ideon, ke "Ĉinio" nur signifis Han-areojn. La Qing-imperiestroj proklamis, ke ambaŭ Han-aj kaj ne-hanaj popoloj estas parto de "Ĉinio". Ili uzis kaj "Ĉinion" kaj "Qing" por nomi sian ŝtaton en oficialaj dokumentoj, internaciaj traktatoj (ĉar la Qing estis konata internacie kiel "Ĉinio" aŭ kiel "Ĉina Imperio") kaj eksterlandaj aferoj, kaj "Ĉina lingvo" Dulimbai gurun i bithe) inkludis ĉinajn, manĉurajn kaj mongolajn lingvojn, kaj "ĉina popolo" (u 之 人 Zhōngguó zhī ren; manĉure: Dulimbai gurun i niyalma) rilatis al ĉiuj subjektoj de la imperio. En la ĉinlingvaj versioj de ĝiaj traktatoj kaj ĝiaj mapoj de la mondo, la Qing-registaro uzis "Qing" kaj "Ĉinio" sendistinge. La dinastio foje estis nomata "Manĉur-dinastio" aŭ "Pura dinastio" en fremdlingvaj fontoj.
Kreado de la Qing-dinastio
La Qing-dinastion fondis ne Han-ĉinoj, kiuj konsistigas la plimulton de la ĉina loĝantaro, sed de malnomadaj terkulturistoj konataj kiel la jurĉenoj, tunguza popolo kiu vivis ĉirkaŭ la regiono nun konsistanta el la ĉinaj provincoj de Jilin kaj Heilongjiang. La manĉuroj foje estas konfuzitaj kun nomadaj popoloj, kio ili ne estis. Kio poste fariĝis la manĉura ŝtato estis fondita de Nurhaci, la ĉefo de pli malgranda jurĉena tribo - la Aisin Gioro - en Jianzhou en la frua 17-a jarcento. Nurhaci eble pasigis tempon en ĉina hejmo en sia juneco, kaj flue parolis ĉinan kaj mongolan lingvojn, kaj legis la ĉinajn romanojn Enamiĝo de la Tri Regnoj kaj Ĉe Akvo-Rando. Origine vasalo de la Ming-imperiestroj, Nurhaci komencis intertriban feŭdon en 1582 kiu eskaladis en kampanjo por unuigi la proksimajn tribojn. Antaŭ 1616, li sufiĉe firmigis Jianzhou por povi proklami sin Ĥano de la Granda Jin en referenco al la antaŭa jurĉena dinastio.
Illingen (Virtembergo)
Illingen estas komunumo en Germanio, kiu dividiĝas al du komunumopartoj: Illingen kaj Schützingen. Ĝi troviĝas en la distrikto Enz, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dinastio Qing
Kreado de la Qing-dinastio
Kiam la jurĉenoj estis reorganizitaj de Nurhaci en la ok flagojn, multaj manĉuraj klanoj estis kreitaj artefarite kiam grupo de neparencaj homoj fondis novan manĉuran klanon (mukun) uzante nomon de geografia origino kiel loknomo por sia hala (nomo de klano).
Illingen (Virtembergo)
La komunuma areo de Illingen situas sur la suda flanko de la monto Stromberg, proksimume 30 km nordokcidente de Stutgarto, inter Vaihingen an der Enz en la sudoriento kaj Mühlacker en la okcidento.
Trafiko
En Illingen estas la plej orienta punkto de la federacia vojo 35, kiu tie enfluas la federacian vojon 10: la vojo 35 plugvidas nordokcidenten al Germersheim kaj Lingenfeld en Rejnlando-Palatinato, la vojo 10 okcidenten al Karlsruhe kaj Pirmasens kaj orienten al Stutgarto kaj Ulm ĉe la limo al Bavario.
Universitato de Istanbulo
Universitato de Istanbulo estas la turka universitato en Istanbulo, la nomo en turka lingvo estas: İstanbul Üniversitesi. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
La istanbula universitato estas kun pli ol 70.000 studentoj kaj 6.000 sciencistoj la plej granda kaj grava universitato en Istanbulo kaj la tuta Turkio.
Historio
En 1453, tie estis establita islama lernejo, tuj post la konkero de Konstantinopolo fare de Mehmet la 2-a. En julio 1846, institucio por alteduko estis establita tie. La universitato estis fermita en 1871 kaj remalfermita en 1900 kun fakultatoj de teologio, artoj, matematiko, scienco kaj lingvistiko. En 1924 la Fakultatoj de Juro, Medicino, Artoj kaj Sciencoj estis establitaj. En 1925, la aŭtonomio de la universitato estis rekonita de la turkaj aŭtoritatoj.
En 1933 oni reformis kaj refondis la Universitaton de Istanbulo. Specife dirite, novembro 1933, la universitato estis establita en sia nova formato, sen islamaj teologiostudoj.
Dinastio Qing
Literaturo
Krome menciindas "Mirrakontoj de Liaozhai" de Pu Songling (1640-1715), kiu per ĉirkaŭ 500 noveloj priskribis la maljustecon de la feŭda socio, la ŝtata ekzamena sistemo kaj la malfaciloj de la libera amo. En tiu epoko kritikantaj intelektuloj riskis persekutadon kaj malliberigon, kaj tial Pu verkis pri pri "fantomoj, feoj, spiritoj de vulpoj kaj aliaj bestoj" por eviti politikan subpremadon. Lia novelo "Grilo" rakontas historion de Cheng Ming kiu ne povis liveri grilojn deziratajn de la imperiestro kaj suferis pri tio malfacilaĵojn. Iam li trafis bonkvalitegan grilon, sed lia infana filo senvole mortigis tiun; pro la ekonomia risko, la infano memmortigis por eviti la patran koleron, sed poste reviviĝis mem en alian bonkvalitegan grilon, kiu portita al palaco savis la familion el la ruino.
Greenpoint (Brooklyn)
Greenpoint estas la plej norda najbaraĵo de Novjorka kvartalo de Brooklyn. Greenpoint estas la dua plej granda grupo de poloj kiuj loĝas en Usono post Chicago. Tiu najbaraĵo ankaŭ nomiĝas "Little Poland" kio signifas "malgranda Pollando" (proksimume 40% de la loĝantoj deklaras sin poloj.
Universitato de Istanbulo
Historio
La ĉefa pordego de la universitato estis prezentita sur la dorsa flanko de 500 turkaj liroj inter la jaroj 1971 ĝis 1984.
Retejo de balkanaj universitatoj
La universitato estas membro de Retejo de balkanaj universitatoj ,
Internacia kunlaboro
La universitato havas ankaŭ interŝanĝajn interkonsentojn ekde 1998 ankaŭ kun la usona University of Virginia’s College at Wise.
Windischholzhausen
Windischholzhausen estas ekde 1994 urbokvartalo de Erfurto, Germanujo. Tra ĝi kondukas sobe de la arbaro Willrodaer Forst ŝoseo en la direkto de Schellroda. Fine de 2016 ĝi havis 1932 enloĝantojn. Ekde julio 2009 urbestris tie la socialdemokrato Axel Hoppe.
Historio
Ja ekzistas trovitaĵo (hakilo) el la ŝtonepoko; el la frua mezepoko, kiam setlis surloke slavoj, oni malkovris tombejon.
La unua mencio dokumenta estis en la 1286-a jaro kiam la Grafujo de Vieselbach vendis la vilaĝon al la erfurtanoj. Jen kelkaj pli fruaj nomversioj de Windischholzhausen: Holzhusen, Holzhusa, Winzholzen, Winde-Holzen, Windisch-Holzen. Dum la Tridekjara milito iĝis multaj damaĝoj.
Linguna
Linguna estas esperantido publikita de la germano Hans Dieter Wilhelm Goeres (=H.Dito Goeres) el Moenchengladbach (=Monachois-Gladbacha) en 1992. Jam de 1978 ĝis 1992, Goeres klopodis plibonigi Esperanton kaj uzis por tiu projekto la nomon "Esperanto Moderna". Linguna celas aspekti pli natureca ol Esperanto. Ekzemple ĝi evitas derivaĵojn tro "krudajn", ekz. tiujn, kiujn la aŭtoro nomas "mal-vortojn" (per prefikso "mal-" formitajn vortojn derivitajn). En Linguna, la finaĵo -a povas indiki kaj adjektivojn kaj feminenajn substantivojn, la lastnomitaj prononcataj per longa -a; la femineno uzataj por virinoj kaj ties nomoj kiel-kaj landnomoj, regionoj, etenditaĵoj; ankaŭ floroj, sciencoj, maŝinoj havas tiun feminen-deklinacion kompare kontraŭ la neŭtra/maskulena deklinacio, kiu iras tiel:
Singularo (m): (G. vira:) homno, homnes, homnim, homnon, instr.: homnom, lok.: homne.
Pluralo (m); homnoi, homnois, homnins, homnoin, instr.: hómnoimy, lok.: hómnoie.
Ĉiuj kazoj povas ankaŭ egalvalore formitaj esti tradicie per prepozicioj, escepte de la nominativo.
Windischholzhausen
Historio
En 1802 ĝi ekapartenis, kiel la cetero de Erfurto, al Prusio kaj inter 1807 kaj 1813 ĝi partas en la Princlando Erfurto. Post la Viena kongreso ĝi reprusiiĝis kaj en 1816 Windischholzhausen enkorpiĝis je Landdistrikto Erfurto ene de la prusia provinco Saksio.
Linguna
La German-devenaj vortoj estas elŝanĝitaj per precipe Helenaj, Latinaj, Slavajn radikojn kaj Hindeuropaj pravortoj; ekzemple:
Por formi adjektivojn el substantivoj krom la ĝisnunaj eblecoj ekzistas aldone pliaj sufixoj (-ala, -osa, -aena, -´-ila, -´-ea, -esca, - écea, -oda, -ana, -oma, -erna, -aea, -ésea, -isma, -iva, -abla, -ebla, -aera, -ula, -anta, -ata, -ita, ktp.)
Windischholzhausen
Historio
Ŝatata kaj idilieca nova vilaĝa parto estas Märchensiedlung.
Linguna
Estas en Linguna ankaŭ neordinaraj akcentebloj, nome sur la trielastan silabon (fémina (f), última, óptima, accéleri, máchina, fácila, ktp.) respektive sur la lastan silabon: theá, theáes, ... kaj sen nominativa finaĵo ĉe: humanité,humanitea (f); villá, villaò, ktp.).
La literumado ne plu estas kun supersignoj sur konsonantoj, anstataŭ kiuj aplikatas depost longe la serio: gj [d3] (e-a Ĝ) (ankaŭ dj kaj ds kiel [d3] okaze); ch [x] (esperanta Ĥ) (kiel Germane bach, loch, fluch); jj (majuskle: Ji) [3] (esperanta Ĵ); sh [S] (esperanta Ŝ); qv [kv]; x [ks, kz, gz]; w (vortkomence kiel [whu].
Windischholzhausen
Ekonomio kaj institucioj
Vilaĝe troviĝas ankaŭ la sociala orfejo Albert-Schweitzer-Kinderdorf kaj la infanĝardeno Kita Liliput.
Linguna
Oni havas diftongojn: ai, au, ej, ou, uj.
Windischholzhausen
Societa vivo
Inter 1836 kaj 1930 floris la societa vivo: tiam oni povis aliĝi al Schützenverein (1836; por pafilemuloj), Liedertafel Windischholzhausen(1894; por kantantaj viroj), Landwehr-Kriegerverein (1886; por veteranoj) aŭ al Deutsche Kraft (1921; sportoklubo). En 1988 fondiĝis Dorfclub Windischholzhausen kiu eldonas la organon Windischholzhausener Allgemeiner Anzeigers. En 2004 rekolektiĝis sportemuloj en nova klubo.
Linguna
La digramo vokala de "ae" estas sono inter a kaj e;
la digramo de "eu" signas sonon [o/, resp. ö], la vokalo y signas sonon inter u kaj i, kiel Turka/Germana ü, resp. Franca u.
Litero k malaperis per c (ca,co,ceu,cu) [k], ankaŭ: cr, cl, cn; kaj per q (qe,qae,qi,qj,qy).
Por eviti disfalon de la lernado de l' lernantoj enlernejaj pro aliaj lingvoj, kaj pro garantii rekoneblon de la radikoj, la konsonant-duobligoj radikaj en la fontolingvoj de iuj Esperantovortoj estas konservataj depost 1992:
Tial: officejo, apprendi, offendi, splitti, bella, glitti, Finna, czarro, affecto, commenci, commento, null, ordonni, denna, sacco, communa, secca, molla, tyrann,tyranno, diffícila, affaera (f), flammo ktp.
La konjugacio havas kelkajn formojn pli: -ams = ni ..-as; vi ..-az = vi ..-as (plurale), illi/illae ..-az = ili ..-as.
Tagum
Tagum, - Lungsod ng Tagum - estas triaklasa urbego, ankaŭ diocezo en Filipinoj, en Mindanao, en Dabaa Regiono, kie estas ĉefurbo de provinco Norda Dabao.
Linguna
La personaj pronomoj estas:
Tagum
Geografio
Tagum situas sur ebenaĵo proksime al la maro. Panabo troviĝas 21, regiona ĉefurbo Dabao 50, Digos 92, ĉefurbo Manilo 953, Kezonurbo 956 kilometrojn (aere).
Historio
La unuaj enmigrintoj alvenis en 1929 kaj aĉetis bienetojn. La loko apartenis al Dabao. En 1932 oni komencis labori trairan vojon, tiutempe ankaŭ lernejon kaj kapelon. La areo tiam nomata Magugpo iĝis sendependa vilaĝo en 1941. Dum la 2-a mondmilito inter 1942-1945 japana regado okazis, post la liberiĝo nur kvin domoj restis senruinaj. En 1948 la nova loknomo estis Tagum, tiutempe konstruiĝis la urbodomo, merkato, sancentro, pliaj vojoj. Ekde 1967 Tagum estas sidloko de la provinca registaro. Tagum atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la 1980-aj jaroj, laŭ filipina klasifikado en 1998 kaj iam la titolon komponenta urbo.