cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Poppelsdorf
Poppelsdorf - en la loka ripuara dialekto nomata Pouppelsdörp - estas historia urboparto de la federacia urbo Bonn en Germanio. Ĝi estis integrigita en la urbon oficiale la 1-an de junio 1904 kaj fine de la jaro 2008 havis 6428 loĝantojn. La urboparto situas ĉirkaŭ samnoma baroka kastelo, en kiu nun estas iuj geologiaj institutoj de la urba universitato, kaj kiun ĉirkaŭas la universtitata botanika ĝardeno - sed ankaŭ krome la urboparto estas forte influita pere de la bonna universitato, kaj multaj studentoj el aliaj urbojpartoj ĉiutage frekventas siajn natursciencajn kaj medicinajn institutojn.
Geografio
Poppelsdorf troveblas proksimume meze de la bonna urboteritorio. Norde limas la urboparto Weststadt ("urbocentra okcidento"), oriente la Südstadt ("urbocentra sudo"), sudoriente la kvartalo Kessenich, sude la monto kaj urboparto Venusberg kun la universitata klinikaro kaj la malcentra kaj vilaĝa urboparto Ippendorf, sudokcidente la urboparto Lengsdorf kaj okcidente Endenich.
Historio
Ĝis la fino de la 19-a jarcento Poppelsdorf estis vilaĝo tuj oriente de la urbo Bonn. En 1755 tie fondiĝis porcelana manufakturo de la episkopa kaj nobela princo-elektisto rezidanta en Bonn, el kiu kreskis du porcelanaj fabrikoj de kiuj unu iĝis la konata marko Villeroy & Boch. Krome la vilaĵo havis pitoreskajn bienajn vilaojn kaj ekde 1885 prusiajn garnizonon. Inter la jaroj 1883 kaj 1973 la fabriko Soennecken produktanta aktujojn kaj aliajn oficejajn materialojn ekonomie dominis la urboparton kaj en la 1920-aj jaroj dungis iom pli ol 1000 laboristojn - post 1973 la centra produktejo iĝis la universitata instituto pri farmakologio, kie interalie la esperantistoj Eckhard Bick kaj Thomas Pusch pasis siajn farmaciajn ekzamenojn.
Bonna universitato
La bonna universitato ne estas kampusa altlernejo, sed dividiĝas al pluraj konstruaĵoj en la tuta urba areo. En la ĉefa universitata konstruaĵo, la eksa princo-elektista kastelo meze de la urbocentro, kaj en iuj modernaj konstruaĵoj ĉirkaŭaj, estas granda parto de la filozofiaj, teologiaj, juraj kaj politikaj fakultatoj.
En Poppelsdorf kontraŭe koncentriĝas la konstruaĵoj de la naturaj sciencoj kaj la ne-klinikaj medicinaj institutoj (ekzemple anatomio, histologio, fiziologio, bioĥemio) - tie krom la samnoma baroka kastelo Poppelsdorf estas institutaj konstruaĵoj el la 19-a jarcento kaj iuj pli novaj kontruaĵoj. La barokstila kastela parko ekde la jaro 1819 estas la universitata botanika ĝardeno.
La fakultato pri komputiko ankoraŭ havas sian lokon en la eksa pedagogia altlernejo en la nordo de Bonno, tie kie 2000 jarojn antaŭe estis la romia fortikaĵo kiu komencigis la urbon. Tiu universitata konstruaĵo el la 1960-aj jaroj tamen estu malplenigata fine de la jaro 2010, kaj la fakultato havu novan ejon en Poppelsdorf.
La princo-elektista kaj la poppelsdorfa kasteloj cetere estas interligitaj per vasta, parkeca aleo, tiel ke estas rekta vida kontakto inter ambaŭ barokaj konstruaĵoj - la aleo en la 19-a jarcento nur estis unuloke interrompita: per la fervoja linio Kolonjo-Bonno-Majenco, kiu ne sukcesis ĉirkaŭvoji la arkitektan ensemblon. Tamen ankoraŭ nun la komuneco inter ambaŭ barokaj konstruaĵoj kaj nunaj universitataj centroj per la alea ligo forte videblas, kaj dumsemestre granda nombro da piedirantaj kaj biciklantaj studentoj alee alternas inter ambaŭ kasteloj.
Colombier-Fontaine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Cros.
820 Adriana
820 Adriana estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialo de ĝia nomo estas nekonata.
Nelson Pereira de Souza
Nelson PEREIRA de SOUZA /'nεłsõ pe'rejrə dj'soŭzə/ (naskiĝis 1925 - mortis la 12-an de novembro 1986 en Rio-de-Ĵanejro) estis unu el la gvidaj personecoj de la brazila Esperanto-movado.
Elstara preleganto pri Esperanto, kursgvidanto k.s., li ankaŭ tradukis aŭ kompilis plurajn librojn. Dum multaj jaroj li kontribuis al la evoluigo de Esperantista Asocio de Rio-de-Ĵanejro, Kultura Kooperativo de Esperantistoj, Esperanto-Asocio de Brasilia, Brazila Konsilantaro de Esperanto k.a. Estante prezidanto de tiu lasta, BKE, li estis elektita samtempa prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo (fine de 1985) por tiel faciligi la kunfandiĝon de la du tutlandaj organizaĵoj. La konkretiĝo de la revo de brazilaj esperantistoj havi unu solan nacian asocion tiel ŝuldiĝas grandparte al liaj laboroj.
Li iĝis prezidanto de BEL en 1981, kiam ĝia sidejo iris de Rio-de-Ĵanejro al Brazilio. Lia Spirito ĉeestis en 87-a UK en Fortalezo kaj komunikis dum Spiritisma seanco tiame.
Ekzistas strato en urbo Araucária, Paranao kun lia nomo kaj la biblioteko de Divastiga Esperanto-Grupo de Belo Horizonte ankaŭ havas lian nomon.
Provinco Gandaki
La administra unuo simple nomata provinco Gandaki aŭ Gandaki pradeŝ (गण्डकी प्रदेश) estas unu el sep provincoj de Nepalo, formitaj la 20-an de septembro 2015 konforme al la agendo 4 de la konstitucio de Nepalo. Laŭ la censo de 2011 la teritorio de la nuna provinco havis loĝantojn. La provinca areo ampleksas kvadratajn kilometrojn, kio rezultas en loĝdenso de po 180 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Pokhara. La nomo de la provinco rilatas al la rivero Gandaki, alfluanto de Gango.
Hendrik Antoon Lorentz
Hendrik Antoon LORENTZ (18-an de julio 1853, Arnhem, Nederlando – 4-an de februaro 1928, Haarlem) estis nederlanda fizikisto, kiu – kune kun Pieter Zeeman – ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1902 pro la elektrona teorio, kiu klarigis teorie la Zeeman-efikon. Tio iĝis elira punkto de la speciala relativeca teorio de Albert Einstein.
Stacio Bizen-Nishiichi
Stacio Bizen-Nishiichi (japane: 備前西市駅 [Bizen-Niŝiiĉi-eki], angle: Bizen-Nishiichi Station) estas fervoja stacio en Minami-ku, Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Uno.
Hendrik Antoon Lorentz
Li pluevoluigis en sia doktoriĝa studverko (1875) la elektromagnetan teorion de la angla James Clerk Maxwell, tiel li donis pli bonan klarigon pri la lumaj reflekto kaj difuzo.
Lorentz estis nomumita en 1878 al matematika-fizika profesoro de la Universitato de Lejdeno. Lia ĉefa celo estis konstruo de teorio, kiu klarigas la ligojn inter elektro, magneteco kaj lumo. Laŭ teorio de Maxwell, la elektromagnetan radiadon estigas la vibrantaj elektraj ŝargoj, sed la lumestigantaj ŝargoj estis nekonataj ĝis tiam. Lorentz pensis je tio, ke la ŝargitaj korpuskloj de la atomo povas estis fontoj de la lumo, tiel la forta magneta kampo devas efiki je la vibradoj kaj tiel je la ondolongo de la lumo. Tiun teorion pruvis en 1896 Zeeman studinto ĉe Lorentz (Zeeman-efiko).
La elektron-teorio de Lorentz ne klarigis la negativajn rezultojn de la eksperimento de Michelson–Morley, en kiu oni mezuris rapidon de lumradioj alvenantaj el diversaj direktoj.
Por superi la malfacilaĵojn, Lorentz enkondukis en 1895 la nocion de la loka tempo. Influis lin la teorio de George F. FitzGerald, laŭ kiu la korpoj ŝrumpiĝas en direkton de la moviĝo, proksimiĝante la lumrapidon. Lorentz ampleksigis tiun penson en 1904 kaj elformis la lorencan transformon, en kiu li priskribis per matematikaj formuloj la ŝanĝiĝojn de la moviĝanta korpo (la maskreskon, la mallongiĝon de la longo, kaj ampleksiĝon de la tempo).
Tiuj transformoj formas bazon de la speciala relativeca teorio de Einstein. Lorentz en 1912 iĝis en Haarlem esplordirektoro ĉe la Muzeo de Teyler, sed restis same honora profesoro en Lejdeno, kaj ĉiusemajne prelegis.
Post sia Nobel-premio pri fiziko, li ricevis la medalon Copley en 1918.
Sitobion avenae
Sitobion avenae estas specio de insektoj el la familio Aphididae.
Priskribo
La plenkreskulo longas de de 2 ĝis 2,8 mm. Ĝia koloro povas esti tre diversa : verda, oranĝkolora aŭ bruna. Ĝiaj kornetoj estas longaj kaj nigraj.
Mátyás Bolya
Mátyás Bolya [mAtjAŝ boja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bolya Mátyás estas hungara muzikisto (kobozisto, citristo, komponisto), altlerneja instruisto.
Mátyás Bolya naskiĝis la en Budapeŝto.
Theresa Neumann
Teresa Neumann (aprilo 8 aŭ 9, 1898 - la 18-an de septembro 1962) estis germana katolika kaj stigmatizita mistikulo. Ŝi naskiĝis en malriĉan familion en la vilaĝo de Konnersreuth, Bavario, Germanio, kie ŝi vivis sian tutan vivon. Ŝi estis membro de la Tria Ordo de San Francisco.
La 5-an de marto 1926, la unua vendredo de Karesmo, vundo aperis iomete super ŝia koro, sed ŝi konservis ĉi tiun sekreton. Tamen, ŝi rakontis vizion de Jesuo sur la Olivarba Monto kun tri Apostoloj. Ŝi asertis ke aliaj ulceroj komencis aperi dum la venontaj malmultaj tagoj.
Psikanaliza studo de Neumann indikis ke liaj stigmoj rezultiĝis el post-traŭmataj stressimptomoj esprimitaj en senkonscia mem-mutilado tra nenormala aŭtosugesto.
Ŝi estis nutrita dum pli ol 36 jaroj nur per la Eŭkaristio.
Mokrosuky
Mokrosuky (Mokrosuk) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1418.
Saul Friedländer
Saul Friedländer (ankaŭ Saul P. Friedlander aŭ Friedlaender hebr.:שאול ,פרידלנדר naskiĝinta la 11-an de oktobro 1932 en Prago; vere Pavel Friedländer) estas israela historiisto kaj verkisto.
Nagyvejke
Nagyvejke [nadjvejke] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Bonyhád. Nagy signifas granda kaj faras diferencon de Kisvejke (=malgranda/vejke). La historia nomo estis Németvejke (=germana/vejke).
Situo
Nagyvejke situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Dombóvár troviĝas 28, Szekszárd 25, Bonyhád 13 km-ojn for.
Historio
Tiu ĉi loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Post la turka erao germanoj fondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio, dume alvenis rifuĝintaj hungaroj.
En Nagyvejke migra poŝto servas.
Famuloj
En Nagyvejke naskiĝis Bálint Heil (kemiisto).
Pato Branco
Pato Branco /'patŭ 'brãkŭ/ (nomo kiu signifas Blanka Anaso portugallingve) estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Paranao, kun 539,415 km² kaj 72.373 loĝantoj en 2010.
Esperanto en Pato Branco
Tie okazis la 58-a Internacia Junulara Kongreso en 2002. Jaroj poste, la Esperanto-movado montriĝas pli malvigla.
Post hoc ergo propter hoc
«Post hoc ergo propter hoc» estas latina esprimo kiu signifas “post tio ĉi, do, konsekvence de tio ĉi”. Kelfoje mallongigita kiel post hoc.
Post hoc estas ankaŭ nomita koincida korelativeco aŭ falsa kaŭzeco. Temas pri speco de paralogismo kiu asertas ke se okazaĵo okazas post alia, la dua estas la konsekvenco de la unua. Tio ĉi estas kutima eraro, ĉar la tempa sekvenco estas integra parto de la kaŭzeco: estas vero ke unu kaŭzo estiĝas antaŭ ol efekto. La falsaĵo alvenas al konkludo nur surbaze de la ordo de la okazintaĵoj, kio ne estas fidinda indikilo. Tio estas, ne ĉiam veras ke la unua okazintaĵo okazigis la duan.
Post hoc estas ekzemplo de falsaĵo pri aserto de la konsekvenco. Ĝi esprimeblas tiele:
Post hoc rilatiĝas al la falsaĵo “korelativeco ne implicas kaŭzecon” aŭ cum hoc ergo propter hoc.
Ekzemploj
Ekzemplo 1:
Insulo de la Rozoj
La Insulo de la Rozoj, oficiale Esperantista respubliko de la Insulo de la Rozoj (Repubblica Esperantista dell'Isola delle Rose), estis dum kelkaj semajnoj en 1968 mikronacio sur artefarita platformo en la Adriatiko, 11 km (6 marmejloj) for de la marbordo de la provinco Forlì, Italio. kies oficiala lingvo estis Esperanto. Laŭplane ĝi devus iĝi turisma celo, sed ĝin rapide detruis la italaj aŭtoritatoj. Komence de 2017 forpasis ĝia fondinto, Giorgio Rosa. . La Esperanta Civito honoris lin en 2023.
Sendependeco
La unuan de majo 1968 deklariĝis la sendependeco de la insulo kiel memstara regno. Ĝia oficiala nomo, Insulo de la Rozoj estis esperanta por emfazi la ideon pri internacieco. Rozoj estis elektitaj ankaŭ pro la nomo de la kreinto, Giorgio Rosa (rosa signifas rozo itale).
Rosa estis influita de sia amiko, la esperantisto franciskana pastro Albino Ciccanti, por elekti Esperanton kiel oficialan lingvon al sia mikronacio. Isola della Rose adoptis Esperanton kiel sian oficialan lingvon, tiel ke ĉi tio klare reasertas sian suverenecon kaj sendependecon de la Itala Respubliko, kaj ankaŭ emfazas la internacian karakteron de la nova respubliko, tiel igante la respublikon la sola lando en la mondo, kiu adoptis Esperanton kiel sian oficialan lingvon.
La evoluo de la platformo, kaj ĝiaj uzoj sciencaj kaj ripozaj, estas iomete konfuzaj kaj malklaraj, sed ŝajnas ke tie troviĝis restoracio, nokta dancejo, memoraĵvendejo kaj poŝtejo. Eble ekzistis ankaŭ radiostacio kontraŭleĝa laŭ la itala leĝo. Ŝajnas, ankaŭ, ke iu eta grupo akiris la posedon de la insulo de S-ro Rosa.
La flago de la Insulo estis oranĝkolora kun centre blanka ŝildo, kiu surhavis tri ruĝajn rozojn kun verdaj folioj. La suvereneco de la insulo formaliĝis per la eldono de poŝtmarkoj. Sur tiuj poŝtmarkoj videblas ankaŭ la valuto de la respubliko, nomigita miloj (angle unue nomiĝis mill), sed oni ne scias, ĉu moneroj iam estis stampataj.
Malestiĝo
La 25-an de junio 1968, 55 tagojn post sia deklaro de sendependeco, la Respubliko de la Insulo de la Rozoj estis kaptita de italaj aŭtoritatoj, pri kio la Respubliko amare deklaras "la sola milito kiun Italio iam gajnis". La Respubliko kaj ĝia registaro protestis kontraŭ la kapto de la insulo. Debatrezultoj de la Itala Parlamento estis ke la insulo ne povos plu ekzisti kaj devas esti detruita.
La unua teorio, kaj la plej evidenta, estis ke la insulo kun sia restoracio, noktoklubo kaj suvenira butiko estis efike itala sed evitanta Italajn impostojn - danĝera precedenco por agordi.
La dua teorio venis de la ekstremdekstra parlamenta grupo MSI, kiu deklaris ke la insulo reprezentis minacon al sekureco de NATO, eventuale proponante kovrilon ktp por sovetiaj nukleaj submarŝipoj (neverŝajna, ĉar Rosa mem estis tute ne maldekstrema, venanta de dekstrula fono kaj deklarante sin ĉefe liberala).
La tria teorio, venanta de la maldekstremaj membroj de la parlamento sugestis, ke la insulo, fakte, estas platformo ĵetanta malstabiligajn operaciojn trans la Adriatiko en Jugoslavio kaj Albanio (en 1968 Albanio estis forlasanta la Varsovian traktaton).
Batalo de Augsburg
La Batalo de Augsburg (aŭ batalo sur la Lechfeld (Leĥkampo)) okazis je la 10-a de aŭgusto 955 kaj estis granda malvenko de la paganaj hungaroj (madjaroj). Tiu malvenko signifis la finon de la prirabaj militiroj al Okcidenta Eŭropo kaj devigis la madjarojn ekkultivi la agron.
Insulo de la Rozoj
Malestiĝo
La 13-an de februaro 1969 la insulo estis minita de italaj inĝenieroj: ili kripligis la platformon, sed ne tute detruis ĝin. Tio okazis dek tagojn poste, kiam, dum ŝtormo la restaĵoj de la platformo estis mergitaj - sendante la strukturo al la Adriatika marfundo - kie en 2009 diversaj plonĝo ekspedicioj helpis revenigi al la surfaco, se paroli metafore, la sendependan Insulon de la Rozo.
Filmo kaj dokumentaĵo pri la Insulo
En 2013 esperantlingva dokumentaĵo pri la insulo estis publikigita.
Batalo de Augsburg
En la batalo staris unuflanke la armeo de la fortiĝanta Germana Imperio regata de Oto la 1-a (granda)), aliflanke la hungara armeo gvidata de tribestroj Bulcsu kaj Lehel (aŭ Lél). La germanoj venkis ĉe la bordo de rivero Lech, kaptis (post plia batalo du tagojn poste) la hungarajn tribestrojn kaj ekzekutis ilin. La ejo de la batalo estis sur Bacher Lechfeld ĉe Todtenweis, kion pruvas arkeologiaĵoj.
Post hoc ergo propter hoc
Ekzemploj
Ekzemplo 2:
Insulo de la Rozoj
Eksteraj ligiloj
(eo) Klariga filmeto pri la diferenco inter mikronacio kaj mikrostato
Ovidiu
Ovidiu [ovidiŭ] estas urbo en la rumana distrikto Constanța. Ĝi situas norde de Konstanco. Al ĝi apartenas Poiana kaj de 2011 Culmea.
La malkresko de la loĝantaro de 2002 al 2011 estas kaŭzata de la fondo de Culmea kiel memstara unuo; en la tuta urbo, inkluzive de Culmea kaj Poiana la loĝantaro kreskis.
5,9 % deklaris sin islamanoj (6,5 % en 2002). En Ovidiu ekzistas du moskeoj, la dua estis konstruita en 2005.
Ovidiu situas 13 km norde de la centro de Konstanco, ties kvartalo Palazu Mare situas nur du kilometrojn for. Du naciaj vojoj, DN2A kaj DN3C, ligas Ovidiu al Konstanco. Multaj loĝantoj de la urbo laboras en Konstanco. La aŭtovojo A4 komenciĝas ĉe Ovidiu kaj iras ĝis la haveno de Konstanco.
Norde de Ovidiu preterfluas la Kanalo Poarta Albă–Midia Năvodari, kiu tie havas gravan kluzon. Oriente de la urbo situas lago Siutghiol, en kiu estas insulo nomiĝanta same Ovidiu. Ĝi estas somere ŝatata celo de turistaj ŝip-ekskursoj.
La urbo ricevis sian nomon memore al la romia poeto Ovidio, kiu estis ekzilita ĉe Nigra Maro.
Batalo de Augsburg
La germanan venkon antaŭhelpis la kirasaj soldatoj de princo Konrad kaj la alkutimiĝo al la madjara taktiko.
Pinterest
Pinterest estas socia reto kaj telefonaplikaĵo, kiu funkciigas softvarsistemon dizajnitan por malkovri informojn pri la Tutmonda Reto. Registrado estas postulata por uzo. La retejo estis fondita de Ben Silbermann, Paul Sciarra kaj Evan Sharp. Ben resumis la firmaon kiel "katalogo de ideoj", prefere ol kiel socia reto. Ĝi estis fondita en marto 2010.
Celo
Pinterest estas libera retejo, kiu postulas registradon por ĝin uzi. Uzantoj povas alŝuti, elŝuti, kaj administri bildojn konataj kiel pingloj kutime ordigitaj en tabuloj. Enhavo ankaŭ povas esti trovita ekstere de Pinterest kaj simile alŝutita al la retejo per butono "Pin It", kiu povas esti elŝutita kaj aldonita al la TTT-legilo. Kelkaj retejoj inkludas ruĝajn kaj blankajn "pinglu ĝin" butonojn sur eroj, kiuj permesas al Pinterest-uzantoj alpingli ilin rekte. En 2015, Pinterest efektivigis trajton, kiu permesas al uzantoj serĉi pere de bildoj anstataŭ pere de vortoj.
Demografio
Tutmonde, la retejo estas plej populara ĉe virinoj. En 2012, raporto trovis ke 83% de la tutmondaj uzantoj estis virinoj. Britio, aliflanke, estas escepto. Laŭ aĝdistribuo, la Pinterest uzantoj demografie similas al la usonaj intertuzantoj.
Ilira gladiolo
La Ilira gladiolo (Gladiolus illyricus) estas plurjara specio el genro gladiolo, familio iridacoj. Ĝi formas tuberon por la travintrumo. La tigoj estas 20 – 60 cm altaj, folihavaj. La folioj estas lancetformaj, 10 – 40 cm longaj kaj 4 – 10 mm larĝaj.
La floroj kreskas po tri- ĝis dekope en spikoj. La floroj ĝenerale kreskas al unu flanko, havas du brakteojn. Ili havas kurban flortubon kiu estas 1 – 1,5 cm longa. La korollipoj estas roze ruĝaj, 2 – 4 cm longaj kaj de malsama longo. La floro havas en la mezo okulfrapajn, roze ruĝajn stamenojn. La planto floras en sia natura areo de aprilo ĝis en junio.
Gladiolus illyricus troviĝas en suda kaj okcidenta Eŭropo kaj Malgranda Azio. La planto precipe troviĝas en rokaj kampoj, makiso kaj maldensaj arbaroj.
Mikael Niemi
Mikael NIEMI (naskiĝis la 13-an de aŭgusto 1959 en Pajala) estas verkisto kaj instruisto en la sveda malplimulta regiono de Tornio, provinco Norrbottens län, Svedio. Kun avino same/lapona kaj patro finna-sveda de la Valo de Tornio, li havas siajn radikojn en du kulturoj, kiuj konsistigas fonto de forto kaj inspiro.
"Populärmusik från Vittula"
Lia plej fama verko estas la romano Populärmusik från Vittula (populara muziko el Vittula) en kiu la protagonistoj parolas Esperanton kiel sekretan lingvon. Reza Bagher, irandevena sveda filmreĝisoro, faris en 2004 samtitolan filmon (anglalingva titolo estas 'Popular Music ' ) por kiu oni en Svedio preferis varbi kiel amrakonto inter knabo kaj knabino sed kiu fakte traktas la temon de la enmigrado pere de migranto mem (Mikael Niemi).
Esperanto en "Populärmusik från Vittula"
Vizitanta afrika pastro klopodas komuniki en preĝejo eĉ provante Esperanton… silenta knabo de norda forgesita vilaĝo subite ekparolas en Esperanto. La interpretistino de la fora afrika gasto subite malsaniĝas. En la preĝejo neniu scias aliajn lingvojn, sed fine la gasto provas per Esperanto. Tiam Niila sin anoncas. Li estas la savanto, same esperanto. .
La situacio en kiu Niila lernas Esperanton estas pli klara en la filmo ol en la libro. La Verda Filmejo ofertas priskribon, bildojn, antaŭfilmeton kaj subtekstojn de la filmo en Esperanto. Ĝi ankaŭ informas pri la kunlaboro de esperantistoj en la filmoprojekto.
Golfo de Venezuelo
La Golfo de Venezuelo estas golfo de la Kariba Maro limigita de la venezuelaj subŝtatoj Zulia kaj Falcón kaj de La Guajira, de Kolombio. Markolo 54 km longa konektas ĝin kun la Lago Marakajbo sude.
Loko
La Golfo lokiĝas en la nordo de Sudameriko, inter Paraguana Duoninsulo de Falcón en Venezuelo kaj Guajira Duoninsulo en Kolombio kaj estas konektita al la Lago Marakajbo pere de artefarita navig-kanalo. Estas nuna disputo inter Kolombio kaj Venezuelo pri la golfo kiu ne estis ankoraŭ solvita, spite jardek-longa negocado fare de duflanka komitato.
Historio
Ĝi estis malkovrita de okcidentanoj en 1499 kiam ekspedicio estrita de Alonso de Ojeda en kiu li estis akompanata de Amerigo Vespucci, esploris la venezuelajn marbordojn kolektante informaron kaj nomigante novajn terojn, alvenis al la golfo post pasi tra la Nederlandaj Antiloj kaj la Duoninsulo Paraguana.
Ankaŭ la teritoriaj akvoj estas sub la polemiko pri la golfo. La lima disputo aperis post la sendependigo de Kolombio kaj Venezuelo el Hispanio en la komenco de la 19a jarcento. La Hispana Imperio ne limigis la areon ĉar la indiĝenoj de la grupo de la guajuoj montris fortan reziston en la areo. La terlimoj estis fine setlitaj en 1941, sed ne la maraj.
Ekonomia gravo
La ĉefa faktoro kiu havigas gravon al tiuj akvoj estas la fakto ke ĝi konektas la akvojn de la Kariba Maro kaj tiujn de la Lago Marakajbo, grava resursejo de nafto por Venezuelo. La golfo tiele helpas konekti la kuŝejojn kaj rafinejojn de la Lago Marakajbo kun la mondaj merkatoj.
4810 Ruslanova
4810 Ruslanova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa kantistino Lidija Andrejevna Ruslanova (cirile : Лидия Андреевна Русланова, 1900–1973).
Gardone Riviera
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio, borde de la lago de Garda. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Salò kaj Toscolano-Maderno.
Kristana patrono estas la sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Batalo de Mohács
En Hungario okazis en 1514 kamparana ribelo per gvido de György Dózsa. Tio malfortigis la landon kaj ektimigis riĉulojn, kiuj poste ne volis armiligi la kamparanojn. La interkvereloj en Hungario kaŭzis, ke la armeo de la kontraŭstaranta partio, gvidata de János Szapolyai ne alvenis, forestis de la batalo.
En la batalo staris unuflanke la 27.000-nombra hungara armeo gvidata de Pál Tomori, ĉefepiskopo de Kalocsa; aliflanke staris la bone ekipita (300 kanonoj kontraŭ 80 de la hungaroj), plinombra armeo de la Otomana Imperio, gvidata de Sulejmano la 1-a. Post kelkhora batalo la hungara armeo neniiĝis: mortis 24.000 hungaroj, la ĉefepiskopo Pál Tomori, la hungara reĝo Ludoviko la 2-a.
Dum la batalo la turkoj premis la hungarojn al la Danubo kaj multaj mortis en la antaŭaj marĉoj. Dumtempe ekpluvegis, kio interrompis la batalon. La hungara reĝo sufokiĝis en la ŝveliĝanta rivereto (rojo) Ĉele (hungare Csele-patak).
Symilde Schenk Ledon
Symilde SCHENK LEDON (naskiĝis en 1926 en Porto Alegro, mortis la 3-an de marto 2003) estis brazila esperantistino.
Esperantistiĝis en 1946. Ekde 1983 ŝi zorgis pri la revuo La Lampiro kaj redaktis ĝin. Ŝi iĝis sekretariino de Esperanto-Asocio de San-Paŭlo en 1984 kaj 1992, ĝia vicprezidantino en 1986 kaj prezidantino en 1988.
Reprezentanto de Brazilo por Amerika Agado de UEA ekde 1993 kaj unu el la kontribuintoj por ĝia renaskiĝo. Komitatano A de UEA por Brazilo, sekretariino de 29-a Brazila Kongreso de Esperanto en 1993. Ŝi estis prezidanto de Brazila Esperanto-Ligo (BEL) en 1995, multjara ĉefdelegitino en Brazilo de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj ano de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT).
Ŝi mortis kune kun sia edzo, esperantista aktivulo kaj verkisto Gilbert Ledon, en aŭtomobila akcidento. Lilia Ledon da Silva estas ilia filino.
El Robledo
El Robledo (La kverkvejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas robledanos. La censita populacio en 2010 estis de 1.314 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,45 loĝ/km².
Situo
El Robledo situas en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj en la nordokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 646 m. La areo de ties teritorio estas de 105.5 km².
Ĝi situas en la valo kie kunfluas la rivero Alcobilla kun la rivero Bullaque [bujAke], kiu trapasas la domaron, ĉe la montetaro de Matagrande kaj inter tiuj de la Toledana kaj de Piedralá. Sudokcidente troviĝas la montaro de Navalaencina.
Estas submunicipaj domaroj nome Las Islas, Navalrincón, Las Tablillas kaj Navalajarra.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, iam fruktoĝardenoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj).
Historio
La municipo sendependiĝis el Porzuna.
Nak (Hungario)
Bazaj informoj
Nak estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Dombóvár.
El Robledo
Flaŭro
Akva herbaro kiaj nimfeoj, junkoj, akvaj filikoj el genro Isoetes. Tifaoj, Lysimachia vulgaris, Sparganium erectum ktp. Ĉerivera arbaro, kiaj de fraksenoj, poploj, salikoj. Ĉie ajn kverkoj.
Nak (Hungario)
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo.
El Robledo
Faŭno
Paruoj, najtingaloj, lanioj, motaciloj, kardeloj, merloj, ruĝgorĝuloj, orioloj. Ĉerivere ardeoj, alcionoj, egretoj. Cikonioj. En cerealaj ebenaĵoj malgrandaj otisoj, stepkokoj. Inter mamuloj elstaras la lutro. Indiĝenaj fiŝoj.
Nak (Hungario)
Famulo
Ludoviko Széles (sEleŝ) naskiĝis en Nak, poste veturis al Ameriko. Li iĝis hararisto. Reveninte el Peruo li inventis kuracilon kontraŭ brulvundoj helpe de indianoj, kies nomo iĝis "Naksol" laŭ la vilaĝo.
El Robledo
Vidindaĵoj
Naturaj distrejoj kiaj ĉe la rivero Bullaque, la kunfluo de ambaŭ riveroj, gregovojo Navalrincón (37 m larĝa), ktp.
Gastronomio
Paneroj (migas), viandaĵoj, pisto (vegetaloj), kolbasoj, aprokolbasoj, ktp.
Saint-Léger-le-Guérétois
Saint-Léger-le-Guérétois estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 425 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Léger-le-Guérétois etendiĝas sur 13,98 km², kaj havis 425 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 30 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Léger-le-Guérétois situas je alteco de 683 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Léger-le-Guérétois apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Patrick Rougeot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Léger-le-Guérétois apartenas al la kantono de Saint-Vaury, kies ĉefurbo estas Saint-Vaury. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Porto Rico
Porto Rico havas diversajn signifojn:
Wilhelm Heinrich Wackenroder
Wilhelm Heinrich WACKENRODER [vilhelm hajnriĥ vakenrode] (naskiĝis la 13-an de julio, 1773, mortis la 13-an de februaro 1798) estis germana verkisto.
Vivo
Wackenroder estis staĝanto ĉe la Ĉambra tribunalo kaj devis studi - ne laŭ lia sed laŭ la volego de la patro - jursciencon. Jam dum gimnaziaj tempoj li estis estinta amiko de Ludwig Tieck kaj vivis nur por la artoj. Konfrontite fare de Fasch kaj Reichardt al muziko, fare de K. Ph. Moritz al la plastikaj artoj, fare de E. J. Koch al la literaturo malnovgermana Wackenroder ankaŭ dum la universitataj jaroj en Erlangen kaj Göttingen ĉefe okupiĝis pri artostudoj. Frekventoj de pinakotekoj en Kassel kaj Salzdahlum (proksime de Wolfenbüttel) kiel ankaŭ pluraj ekskursoj al Nürnberg (kie la germana pasitenco tre bone antaŭ la okuloj sin prezentis) nutrigis ankoraŭ la entuziasmon de karaktero sentema kaj infana kiu devis profesie perei inter juraĵoj.
Jam en 1797 eldonitis de li kolekto arthistoria sub la titolo »Herzensergießungen eines kunstliebenden Klosterbruders« (kun antaŭparolo kaj kelkaj aldonitaĵoj de Dieck). Dieck eldonis el la postlasitaĵoj de Wackeroder »Phantasien über die Kunst« (1799). Ankaŭ ĉe la romano tieck-a »Franz Sternbalds Wanderungen« kunlaboris Wackeroder. Danke al sia sindediĉo fidela pri malnovgermana mondo kaj arto Wackeroder iĝis tre grava por la evoluo de germana poezio kaj eĉ pentrado.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 288, kio legeblas tie ĉi interrete.
Új Kelet
Új Kelet
Újezd (distrikto Žďár nad Sázavou)
Újezd estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou, etendiĝanta sur moravia flanko de historia landa limo inter Bohemio kaj Moravio. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1447.
Kvartalo Kanagavo
La kvartalo Kanagavo (神奈川区 [kanagaɰᵝakɯ], Hepburn/Kunrej: Kanagawa-ku) estas kvartalo de Jokohamo (Japanio).
Santa Maria
Santa Maria havas la signifon de Sankta Maria en itala, hispana, portugala, romanĉa kaj rumana lingvoj.
Hubert Selby
Hubert SELBY (naskiĝis la 23-an de julio, 1928, mortis la 26-an de aprilo, 2004) estis usona verkisto.
Li naskiĝis en Brooklyn (Novjorko) kaj pasigis tie sian junaĝon. Kiel 15-jarulo li forlasis la lernejon kaj fariĝis maristo, sed mallonge poste li malsaniĝis je tuberkulozo. Kuracistoj forigis grandan parton de lia pulmo kaj - sendis lin hejmen por morti.
Selby postvivis, elprovis sin en diversaj okupoj kaj fine komencis verki socikritikajn romanojn kaj rakontojn. Liaj plej famaj verkoj Last Exit to Brooklyn kaj Requiem for a Dream ankaŭ estas filmigitaj.
Péter Matuska
Péter Matuska [matuŝka], slovake Peter Rastislav Matúška, laŭ hungarlingve kutima nomordo Matuska Péter estis hungaria advokato, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis felső-rásztokai [felŝO-rAstokai], lia nacieco povis esti slovako (?).
Péter Matuska naskiĝis la en Liptószentmiklós (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio, laŭ alia informo en Isztebne/Istebné), li mortis la  en Rásztoka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Ráztoka en Slovakio, laŭ alia informo en Liptószentmiklós).
Biografio
Péter Matuska frekventis gimnaziojn en Teschen kaj Buda, poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Iom poste li malfermis propran advokatan atelieron en Pest (urbo). Li estis parlamentano inter 1872–1875, 1878–1881 kaj 1887–1892. Li havis postenon ankaŭ en banko. Lia samnoma filo estis diplomato.
Interludo
Interludo (lat.: inter: ‚inter‘, ludus: ‚ludo‘) estas muziko inter du muzikaĵoj.
Ekde la 17-a jarcento oni uzis ĉi tiun nomon por iom malgranda instrumenta peco inter operaj scenoj. Ĉar la interludoj laŭenhave neniel rilatis kun la opero, oni uzis ilin ankaŭ ofte por aliaj operoj.
Krome la termino interludo signifas la plejofte improvizita orgeno-interludo inter himnaj, psalmaj aŭ ĥoralaj versoj kaj strofoj, precipe en la eklezia komunuma kantado. Pri tio ekzistis ekde la 18-a jarcento direktivoj, ekzemple ke la interludo sin apogu sur la ĥoralmelodio. Modulaj transkondukoj inter suitomovimentoj ankaŭ nomiĝis interludioj. Ekde la 17-a jarcento oni presis interludojn (Henry Purcell). La termino ekzistas ankoraŭ en la 20-a jarcento, ekzemple en Ludus tonalis de Paul Hindemith.
Plivastasence la termino havas pli retorikan signifon, oni ekz. diras interludo, se preleganto mallongan tempon deflankiĝas de la temo por malkompaktigi sian prelegon. Poetoprelego aŭ ties registraĵo sur sonportiloj povas estis malkompaktigita per interludo, do intermuziko.
Transasence oni diras interludo, se ekz. artisto deflankiĝas en artospecon fakte fremdan al li (ekz. se la ĵazkantisto Bobby McFerrin sinprezentas kiel dirigento de la Vienaj Filharmoniistoj).
23164 Badger
23164 Badger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Avedik el Tokat
Avedik el Tokat (armene Ավետիք Եվդոկիացի/ Avedik Jevdokiatsi; naskiĝinta la en Tokat, mortinta la  en Parizo) estis patriarĥo de la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo.
Vivo
Avedik ordiniĝis en 1676 apud Adana diakono kaj malmultajn jarojn poste sacerdoto. Poste li deĵoris en la Jakoba monaĥejo de Erzincan kiel prioro kaj iĝis en 1690 episkopo de Erzincan. Sed malĝenata laboro episkopa surloke ne eblis. Disde Erzurum li faris akran propagandon kontraŭ katolikemaj armenoj kiel Mĥitar Sebastaci aŭ latinaj misiistoj. Ĉi prie li kverelis kun katolikoso Nahabet el Eĉmiadzin. En 1701 Avedik iris Konstantinopolon kaj entroniĝis en la 7.3.1702 patriarko de la armenoj. Tiufunkcie li regis inter 1702-03 kaj 1704-06. Malmultajn monatojn pli malfrue li krome volis gajni la dignecon de armena patriarko de Jerusalemo. Pro sia kontraŭkatolika agado li fuĝis en Greklandon kaj poste al Veneco. En 1706 la otomanaj aŭtoritatoj demisiigis lin kaj forpelis lin Jerusalemon.
Sur Ĥio la franca ambasadoro Charles de Ferriol d'Argental arestigis lin kaj ordonis la deportacion en Franclandon. Tie li enkarcerigitis unue en Marsejlo poste ĉe Monto Sankta Mikaelo (Normandio) kaj finfine ĉe Bastille (pro tio kelkajn identigis lin kiel la viron fermaskan). Cedante al grandega premo li akceptis en la 22.9.1710 la eklezian komunecon kun la papo: tuj poste Avetik rajtis loĝi ĉe parizaj konatuloj kaj reekagi liturgie ekde la 20.3.1711. Li entombigitis en la altarejo de Preĝejo Saint-Sulpice de Parizo. Lia tomboŝtono ne konserviĝis.
Aldhelm
Aldhelm (n. ĉ.635, m. la 25-an de majo 709) estis anglosaksa episkopo, klerulo kaj sanktulo. Li estis ankaŭ latinlingva verkisto.
Frua vivo
Li devenis de la reĝa familio de Wessex. Li edukiĝis sub Maeldub, irlanda monaĥo, ĉe Abatejo Malmesbury, Wiltshire. Post kiam li plenaĝis li plustudis sub Adriano, abato de Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury), Kent. Pro malsano li revenis al Malmesbury.
Klerulo kaj latinlingva verkisto
Siatempe li famis kiel klerulo kaj verkisto. Li estis probable la unua anglosakso kiu verkis latinajn poemojn. Inter liaj verkoj estis gvidlibro pri latina prozodio kaj aro de 101 heksametraj enigmoj. La papo, aŭdinte pri lia klereco, invitis lin al Romo, kaj kiam li revenis li kunportis belegan altaron kaj papan dekreton donantan privilegiojn al Abatejo Malmesbury: pro tio li estis ovaciata de la monaĥoj.
Rilatoj kun Dumnonia
La kristanoj de Dumnonia (aktualaj Devon kaj Kornvalo) sekvis la tradicojn de la kelta eklezio, ne la roma. La stilo de monaĥa tonsuro malsamis, kaj ili celebris Paskon je malsama dato. Sinodo de Wessex petis Aldhelm persvadi Dumnonia sekvi la kutimojn de la roma eklezio. Aldhelm skribis longan akran leteron al la reĝo de Dumnonia: malgraŭ la tono de tiu letero li fine persvadis Dumnonia ŝanĝi siajn kutimojn.
Episkopo de Sherborne
En 705 mortis Haedde, episkopo de Winchester, kaj estis decidate ke Sherborne, Dorset, iĝu la ĉefurbo de la diocezo. Malinkline Aldhelm iĝis la unua episkopo de Sherborne. Li deziris transdoni la postenon de Abato de Malmesbury, sed la monaĥoj protestis kaj malpersvadis lin.
Morto
Aldhelm mortis ĉe Doulting, Dorset en 709 dum li vojaĝis tra sia diocezo. Lia kadavro estis portata al Malmesbury, kaj lia amiko Egwin, episkopo de Worcester, starigis krucojn ĉe la survojaj haltlokoj. Post lia morto li estis venerata kiel sanktulo, kaj lia fest-tago estas la 25-an de majo.
Verkoj
Aldhelm verkis malfacil-stile en la latina lingvo. Inter liaj verkoj estas:
Liaj kantoj en la anglosaksa perdiĝis.
Vufflens-la-Ville (stacidomo)
Vufflens-la-Ville estas fervoja stacidomo en Vufflens-la-Ville, Svislando.
2535 Hämeenlinna
2535 Hämeenlinna estas malgranda, tre hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la finna urbo Hämeenlinna, ĉefurbo de Suda Finnlando.
Satelito
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 2 km, orbitan de proksimume 19 km kaj  de 0,8846 ± 0,0004 tago (21,23 ± 0,0096 horoj). Ankaŭ ĝia rotacia periodo estas 21,23 horoj : ĝi estas en ligita rotacio.
(19692) 1999 RR220
(19692) 1999 RR220 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Ratibořské Hory
Ratibořské Hory (Bergstädtel) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1527.
Liu Huo-Zi
LIU Huo-Zi (naskiĝis en 1911, mortis la 5-an de novembro 1990) estis dojeno de la ŝanhaja Esperanto-movado. Li estis konata verkisto kaj redakciano de la Ĉina Enciklopedio. En 1982 li iniciatis la refondon de Ŝanhaja Esperanto-Ligo kaj fariĝis ĝia unua prezidanto.
Rohr im Gebirge
Rohr im Gebirge estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Wiener Neustadt(-Land). Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Mandaoj
La mandaoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en suda Tanzanio laŭlonge de la orienta bordo de la Malavia Lago en la distrikto Ludewa en la regiono Iringa kaj iom ankaŭ en la distrikto Mbinga en la regiono Ruvuma. En 2002 la mandaoj estis taksitaj 22.000 homoj.
Nov-gvinea ortoniko
La Nov-gvinea ortoniko (Orthonyx novaeguineae) estas specio de birdoj el la familio de la Ortonikedoj. Kelkaj konsideras ĝin kiel subspecion de la Teminka ortoniko. Ĝi vivas endemie en Nov-Gvineo. Ĝia habitato estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj montaraj regionoj.
Pieter Zeeman
Pieter ZEEMAN (25-an de majo 1865, Zonnemaire, Nederlando – 9-an de oktobro 1943, Amsterdamo) estis nederlanda fizikisto, kiu ricevis en 1902 la Nobel-premion pri fiziko pro malkovro de la t.n. Zeeman-efiko. La premio estis divide donata kun Hendrik Antoon Lorentz.
34224 Maggiechen
34224 Maggiechen estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pieter Zeeman
Zeeman en 1900 estis nomumita al fizika profesoro de la Universitato de Amsterdamo, li iĝis en 1908 gvidanto de la fizika insituto de la universitato, kie laboris ĝis sia morto. Li analizis la disvastiĝon de la lumo en moviĝanta medio.
34224 Maggiechen
Nomo
Ĝia nomo honoras Maggie Shin-Young Chen, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2018, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri bioinĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Canyon Crest Academy de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Uivar
Uivar [ujvar] (Újvár, Neuburg an der Bega) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Timișoara. Administre apartenas al ĝi Pustiniș, Răuți kaj Sânmartinu Maghiar. Ĝis 2008 apartenis al ĝi ankaŭ Iohanisfeld kaj Otelec, kiuj nun konsistigas apartan komunumon kun sidejo en Otelec.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis loĝantojn (germanoj, hungaroj, serboj), en 1992  (rumanoj, 6,3 % da hungaroj).
Universitato de Idaho
La Universitato de Idaho (University of Idaho; mallongigite, UI) estas la plej malnova publika universitato en la usona ŝtato Idaho. Ĝi situas en la urbo Moscow, en Kantono Latah. Ĝi estis la sola universitato en Idaho de sia fondiĝo en 1889-92 ĝis 1963. Ĝin ĉestudas pli ol 11 mil studentoj. La ĉeftereno de UI ampleksas 6,4 km². etendiĝante de la centro de la urbo en la apudan kamparon.
Uivar
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1851. Ĝis la Trianona traktato ĝi apartenis al Hungario (Torontál), poste mallonge al Serbio, fine al Rumanio.
Croix-Caluyau
Croix-Caluyau estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi situas en la natura, tre verda regiono Avesnois (kies historia centro estas Avesnes-sur-Helpe).
Universitato de Idaho
Fonto
La artikolo estas koncizigita el la anglalingva vikipediero.
Croix-Caluyau
Ĝiaj loĝantoj estas franclingve la Croix-Caluois aŭ Croix-Caluens.
Uivar
Historio
Uivar ĝemeliĝis kun Algyő en Hungario.
Famuloj
En la iama Újvár naskiĝis Béla Bartók (lernejestro).
Lina Nikó
Lina Nikó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Nikó Lina estis hungara aktoro, operetkantisto (aldo).
Matengoj
La matengoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta apud la Malavia Lago en la regiono Ruvuma en suda Tanzanio. En 1987 la matengoj estis taksitaj 150.000 homoj.
Lina Nikó
Lina Nikó naskiĝis la  en Kunszentmiklós, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lina Nikó frekventis katolikan lernejon kaj ŝi kantadis en koruso de Baziliko-katedralo de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo En 1868 ŝi forlasis la lernadon kaj aliĝis al trupo de Pécs, post kelkaj jaroj ŝi havis rolojn en Szabadka. Inter 1873 kaj 1877 ŝi iĝis sukcesa aktoro-kantisto de Nacia Teatro (Szeged), poste ŝi apartenis jam en Budapeŝto al Népszínház. En la sekva jaro ŝi denove estis en provinco, ĉar en la ĉefurbo ŝi ne havis sukcesojn. Ekde 1880 ŝi elektis komikajn rolojn, tial ŝi iĝis tuj sukcesa aktoro. En 1895 ŝi estis fondinta membro de Gaja Teatro, kie ŝi ludis ĝismorte.
NGC 3009
NGC 3009 (aliaj indikoj — UGC 5264, MCG 7-20-62, ZWG 239.33, KUG 0947+445A, PGC 28303) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Drackendorf
Drackendorf estas ekde la 1.4.1994 kvartalo de Jena, Germanio. Ĝi situas ĉe la sudorienta urborando en flanka valo de Saale trafluite de Hungerbach veninta el Langer Grund. Pro la etendiĝo de Neulobeda kun sia kliniko universitata Drackendorf tuj najbaras. Sude de ĝi troviĝas la landa aŭtoŝoseo B 4. En la medio invitas multaj migradpadoj je migrado.
Historio
La setlejo je la piedo de Lobdeburg-kastelo menciitis unuafoje en la 29.9.1280 sub la nomo Drachindorf. Postaj nomoj estis Drachindorf, Trachinsdorf, Drakendorff, Trackendorff. Etimologie patronis la draka fabelbesto. En 1278 nomitis la Oberer Hof ĉe la maldekstra flanko de Hungerbach-rojo nobela bieno. Posedanto estis certa Jhan von Trackendorf. La kavaliro Burghold akiris en 1280 la kavalirbienon Niederhof/Unterer Hof maldekstre de Hungerbach feŭdaĵo de la sinjoroj de Lobdeburg-Leuchtenburg. Inter 1653–1656 alikonstruitis la Resurekto-kirko sur fundamento de malfrugotikaĵo. Post la Griesheim-dinastiregado (1716-1746) akiris Carl Siegmund von Ziegesar (1696–1754) danke al edziĝo al Christiane Sophia von Griesheim la kavalirbienon en la jaro 1746-a. La filo August Friedrich Carl von Ziegesar (1746–1813) estis kanceliero en la Duklando Saksio-Gotao-Altenburg, poste ĝismorte ĝenerala administristo en Vajmaro. Anton von Ziegesar (1783–1843) estis ekde 1825 prezidanto de la apelacia tribunalo de Jena kaj ekde 1829 kuratoro de la Universitato de Jena. La kastelo iĝis en la 18-a kaj la 19-a jarcentoj renkontiĝloko de multaj humanistoj kaj klasikuloj, ekz. de Johann Wolfgang von Goethe, Schopenhauer, Herder, Wieland, Caspar David Friedrich kaj Frommann. Inter 1836 kaj 1853 posedantis Ferdinand Heinrich Wilhelm von Helldorff antaŭ sia edzino Clara; posteulis inter 1876 kaj 1907 Georg Heinrich von Helldorff antaŭ sia edzino Anna. La familion von Helldorf sekvis inter 1923 kaj 1939 la familioj Perponcher-Sedlnitzky kaj inter 1939 kaj 1945 von der Lancken-Wakenitz. La drackendorfanoj plejofte aktivis bienkultivistoj aŭ metiistoj. Post la malfeliĉa alveno de la komunisma diktaturo iĝis, kaj de la bieno kaj de la tereno de 759 hektaroj, nerekompensita eksproprietigo. En februaro 1946 laboristoj agrikulturaj kaj forpelintoj akiris la tuton mallongan tempon; la biena karaktero intence forigitis kaj malkonstruo de la tute funkcianta kaj maldamaĝita kastelo, en kiu loĝis ne malmultaj fuĝintoj, barbarege sekvis je la komenco de la jaro 1949. En 1952 formiĝis la agrikultura produktadkooperativo LPG Drackendorf kiu uzis la kelko da restintaj konstruaĵoj. Post Turniĝo estiĝis multaj novaj ejoj, ankaŭ sur la tereno de la iama bieno. Ĉirkaŭ la malnova vilaĝa kerno estiĝis la novaj loĝadareoj Zur Lämmerlaide, Oberer Freiberg kaj Am König. En 1997 malkonstruitis la iama grandega ŝafstalo de la kavalirbeino konstruite el sabloŝtono en 1882. Iam ĝi estis konvena por kvin centoj da ŝafoj. Anstataŭ venis loĝejoj de Lämmerlaide-kvartalo. En 2012 mortis la iama urbestro kaj kronikisto Kurt Voigt.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Kvenko)
Verŝajne ĝi estis konstruita en la 13-a jarcento, kun simpla strukturo: navo el mamposterio kovrita per tavolo el ligno, duoncirkla absido kaj turo.
Kristo Pantokratoro
Kristo Pantokratoro (Greka lingvo pas, pasa, pan [ĉio] kaj kràtein (domini per la forto, forte manteni) estas ikonografio pri Jesuo tipa de la bizanca arto kaj ĝenerale de la prakristana arto kaj ankaŭ de la mezepoka arto kaj absidaj freskoj. Li estas portretita en majesta kaj serioza sinteno, sidanta sur trono kaj benanta per la tri fingroj de la dekstra mano, laŭ la uzo de la ortodoksa eklezio.
La Kristo Pantokratoro prezentita en la oritaj riĉaj mozaikoj kiuj ornamas la plej famajn ordoskajn preĝejojn, kiel la baziliko de Hagia Sofia en Istanbulo ( transformita al moskeo por la turka komkero de 1453 kaj sinsekve en muzeo laŭvole de Ataturk); kaj estas krome tipa objekto de la ikona arto. Tiu portreto troviĝas en multaj landoj logaxitaj de kristanoj.
Kristo en la 5-a jarcento estis konsiderita la organiza principo de la kosmo, generita, kaj nekreita, de Dio Patro, la ŝlosilo pro la kompreno de la realo kaj la respondo al mistero de la ekzisto. La homa deziro pri ordo estis trovinta sian elaŭdiĝon en Jesuo, la Logos enkarniĝinta, nome la racio kaj la strukturo de la universo.