cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ryszard Terlecki
Vivo
De 2000 ĝis 2006 estis ĉefo de Buroo de Publika Edukado en krakova filio de Instituto pri Nacia Memoro, poste ĝis 2007 direktoro de la filio. Li lekciis en Papa Universitato "Johano Paŭlo la 2-a" en Krakovo.
Julianna Festetics
Biografio
Julianna Festetics estis edukita en la familia bieno en Ság fare de piaristo, poste en abatinejo en Pozsony. Ŝi parolis hungare, germane, itale, angle kaj france. Ŝi edziniĝis al grafo József Széchényi en 1772, sed post 3 jaroj la edzo mortis pro ĉasakcidento. En tiu periodo idoj ne naskiĝis. En 1777 ŝi denove edziniĝis kun permeso de papo al pli juna frato de la forpasinto. En la sekvaj jaroj ŝi naskis sesfoje. Krom la familiaj zorgoj ŝi helpis al ŝia edzo, ŝi ofte vizitis bibliotekon de ŝia frato en Keszthely, ŝi estis kolektanto de mineraloj kaj kreskaĵoj. Kiam ŝia edzo fondis la Nacian Muzeon, ŝi tuj donacis siajn kolektaĵojn al la muzeo. En 1820 ŝi denove vidviniĝis, poste ŝi vivis retiriĝanta.
Ryszard Terlecki
Privata vivo
Filo de verkisto kaj ĵurnalisto Olgierd Terlecki. Junaĝe partoprenanto de hipia movado kaj unu el antaŭuloj de ĉi tiu junulara subkulturo en Pollando. Dufoje edziĝinta, kun trio da infanoj el la unua geedzeco.
1721 Wells
1721 Wells estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la usona programo de asteroida serĉo far de la Universitato de Indianio, elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao.
Česká Třebová
Česká Třebová (legu: ĉeska trĵebova; Böhmisch Trübau) estas ĉeĥa urbo en orienta Bohemio kun. La nomo signifas Bohemia Trebovo diference de la Moravia Trebovo (Moravská Třebová). La urbo estas grava fervoja nodo kun fervojista lernejo kaj fervojistaj kolektoj en la urba muzeo. En la sama muzeo troviĝas ankaŭ Esperanto-kolekto, nome biblioteko kaj esperantaĵoj de diversaj kluboj. La urbo fieras ankaŭ pri sia tekstilia industrio.
1721 Wells
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Herman B. Wells (1902 — 2000), prezidento de la Universitato de Indianio de 1937 ĝis 1962.
Česká Třebová
Vidindaĵoj
Noto: Iama paĝo de Esperanto-kolekto plu ne funkcias, eblas ĝin trovi en interreta arkivo. Nuntempe ekzistas nur ĉeĥa paĝo.
Transporto
Česká Třebová estas vojkruco de jenaj fervojaj linioj:
Esperanto
Esperanta agado en Česká Třebová komenciĝis jam en la jaro 1921 per fondo de fervojista sekcio. Tiu ĉi sekcio funkciis sub gvidado de gimnazia profesoro Vaněk. Bedaŭrinde el agado de la klubo restis nur koncizaj informoj en tiama regiona gazeto. E-klubo pereis en la jaro 1940 per malpermeso de Esperanto en Protektorato. Maljam en la jaro 1960 maljunaj lokaj veteranaj esperantistoj kun novaj geinteresuloj pri Esperanto renovigis E-movadon eĉ en vicoj de nefervojistoj. En tiu ĉi jaro estis fondita esperanta rondeto AMIKECO pere de esperantistoj Jindřich Štancl, František Jindra, Jiří Pištora kaj kelkaj homoj, kiuj volis lerni esperanton. Membroj de klubo kunlaboris kaj kunlaboras kun esperantaj rondetoj en Svitavy, Polička, Lanškroun kaj Žamberk. Regule antaŭ fino de jaro okazas en Česká Třebová esperantaj silvestroj.
Kafejo
Eblas viziti kafejon "Esperanto", sed nuntempe oni ne parolas Esperanton en ĝi.
12562 Briangrazer
12562 Briangrazer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona televida kaj filma reĝisoro Brian Grazer, ofte kunlaboranta kun Ron Howard kiel direktoro, inkludante Splash, Apollo 13, la serieto From the Earth to the Moon kaj A Beautiful Mind. Lia kariero daŭris pli ol 24 jarojn, kaj li estis nomumita por pli ol 23 Oskar-premioj.
Jules Michelet
Jules Michelet (naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1798 en Parizo; mortis la 9-an de februaro 1874 en Hyères) estis unu el la plej gravaj francaj historiistoj.
28841 Kelseybarter
28841 Kelseybarter estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kelsey Mackenzie Barter, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la University High School de Tucson (Arizono, Usono).
Dominanteco (genetiko)
Dominanteco en genetiko estas rilataro inter aleloj de unu geno, en kiu la efiko sur la fenotipo de unu alelo maskas la kontribuon de dua alelo ĉe la sama genetika loko. La unua alelo estas dominanta kaj la dua alelo estas recesiva. Ĉe genoj sur aŭtosomo (nome ajna kromosomo krom seksa kromosomo), la aleloj kaj ties asociaj trajtoj estas aŭtosomaj dominantaj aŭ aŭtosomaj recesivaj. Dominanteco estas ŝlosila koncepto ĉe Mendela heredo kaj ĉe klasika genetiko. Ofte la dominanta alelo estas kodo por funkcianta proteino dum la recesiva alelo ne.
Ucuriș
Ucuriș [ukuriŝ] (hungare Ökrös) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Salonta. En 1910 ĝi nombris 1053 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 — 647 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1344. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). En 1917 oni aligis al ĝi Bodiu. Administre ĝi apartenas al Olcea.
Kongregacio por la evangelizado de la popoloj
Kongregacio por la evangelizado de la popoloj estas unu el la ministerioj per kiuj la Apostola Seĝo (ĉi-kaze ankaŭ Roma Kurio) plenumas siajn taskojn je la servo de la tuta katolika eklezio.
Christian Nitsche
Christian Nitsche (naskiĝis la 3-an de junio 1967, do nun -jara) estas germana esperantisto. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, li aktivis en Germana Esperanto-Junularo i.a. kiel estrarano pri financoj kaj de renkontiĝoj. Kadre de tio li estis la ĉeforganizanto de pluraj Internaciaj Seminarioj. Komencante sian movadan agadon kiel gimnaziano en Duisburg, li daŭrigis ĝin kiel studento de pedagogio kaj psikologio en Göttingen, kaj nun vivas kaj laboras kiel psikologo en Berlino.
Kongregacio por la evangelizado de la popoloj
Estis la jaro 1622 kiam per la buleo «incrutabili Divinae Providentiae» de papo Gregorio la 15-a estis fondita la Kongregacio «de Propaganda Fide». Ĝia specifa tasko estis la disvastigo de la fido katolika tramonde kun specifa kompetenteco kunordigi ĉiujn misiajn fortojn, doni direktivojn por la misioj, provizi materiajn helpojn, stimuli la formadon de la klerularo kaj lokaj hierarkioj kaj kuraĝigi la fondiĝon de novaj tiucelaj institutoj.
Kiam poste en 1967 Paŭlo la 6-a, per la Konstitucio «Regimini Ecclesiae Universae", reordigis kaj adekvatigis la taskojn de la Roma Kurio laŭ la direktovoj de la Koncilio (Vatikana Dua Koncilio), la Kongregacio surprenis la nomon de Kongregacio por la evangelizado de la popoloj, kaj koncilia dekreto pliprecizigis la funkciojn. Aparte, oni substrekis ke ties funkcio devas akompani ĉiujn mision kaj provizi por la kreado de aŭtonomio kaj sinrego de novaj eklezioj, respektante tamen, kaj defendi, la prerogativojn de la orientaj eklezioj.
Post retuŝoj de Johano Paŭlo la 2-a, nun (2010) la Kongregacio estas estrata de 61 membroj - kardinaloj, ĉefepiskpoj, episkopoj, kaj Naciaj Direktoroj de Misiaj institutoj kies agado konsistas precipe en la transdonado de sia sperto kaj kompetenteco en diversaj sciencoj utilaj en la evangelizado. Supera reganto estas jam de 2006 kardinalo Ivan Dias jam ĉefepiskopo de Bombay.
La Kongregacia sidejo troviĝas en Romo en la Piazza di Spagna, kie laboras ĉirkaŭ sesdekoj da personoj, klerikaj kaj laikaj.
Inter la taskoj de la kongregacio ne sekundaras tiu de la akiro kaj administrado de la rimedoj akumulitaj pere de la liberaj varispecaj almozoj de la fidelularo, por la instituciaj bezonoj. El tiu kongregacio dependas ankaŭ universitato kaj kolegioj kaj kunvivadoj por la kultura kaj spirita preparado de junuloj aspirantaj al sacerdoteco kaj misiisteco, kutime tien senditaj de iliaj episkopoj.
(Aldonindas eble baldaŭ forgesendas jena infomo: La antaŭlasta prefekto (ekde 2001 al 2006) de tiu kongregacio, itala kardinalo Crescenzio Sepe nun ĉefepiskopo de Napolo, estas nun prienketata, kune kun eksministro de la Itala Respubliko, de la prokurorejo de Perugia (Italio) pro suspektoj kaj malkongruaĵoj rilate la bontenadon de la palaco de Propaganda Fide, damaĝita pro la skuoj provokitaj de la subtrajno, kaj pro aliaj similaj aferoj pri kiuj multe parolas la informedioj).
Seine-et-Marne
Seine-et-Marne [] aŭ Sejno-Marnio estas unu el la departementoj de la franca regiono Francilio. Ĝia nomo venas de la du grandaj riveroj, kiuj trafluas sian teritorion (Sejno sude kaj Marno norde) kaj kiuj kuniĝas en la departemento Val-de-Marne iom antaŭ Parizo.
Ĝi estas granda departemento kaj havas 1,365,200 loĝantojn. La ĉefurbo estas Melun, kaj aliaj gravaj urboj estas Chelles, Meaux, Melun, Fontainebleau, Provins, Nemours, ktp.
La departemento enhavas 511 komunumojn.
En Seine-et-Marne, en la orienta parto de la nova urbo Marne-la-Vallée, en la norda parto de la departemento, troviĝas EuroDisney.
Amerika nanalciono
La Amerika nanalciono, Chloroceryle aenea, estas birdo de la grupo de Amerikaj verdaj alcionoj, tio estas la specioj de la genro Chloroceryle de la superfamilio de alcededoj, kiu enhavas ankaŭ la alcionon kaj la kukabaraojn, kaj de la familio de Ceriledoj.
Tiu ĉi specio estas loĝanta kaj reproduktanta en amerikaj tropikoj el suda Meksiko suden tra Centrameriko al okcidenta Ekvadoro, kaj de tie ĉirkaŭ la nordaj Andoj oriente al centra Bolivio kaj centra Brazilo. La specio loĝas la tutan regionon de la Amazonio kaj de la rivero Tocantins ĉe Pará ŝtato de Brazilo. Ĝi loĝas ankaŭ en Trinidado.
Tiu eta alciono loĝas en densaj arbaroj kaj mangrovejoj ĉe etaj riveroj kun tre vegetalloĝataj bordoj. La nekovrita nesto estas en horizontala tunelo ĝis 40 cm longa elfosita en riverbordo, sablejo aŭ eventuale arba termitonesto. La ino demetas tri, foje kvar, blankajn ovojn.
La Amerika nanalciono estas 13 cm longa kaj pezas 18 g. Ĝi havas la tipan alcionan formon, kun mallonga vosto kaj longa beko. Ĝi estas malhelverda supre, kun flavoranĝa kolumo, ruĝecaj subaj partoj kaj blanka ventro. La ino havas mallarĝan verdan brustozonon. Junuloj aspektas kiel plenkreskuloj, sed havas pli palajn ruĝecajn subajn partojn, ne havas brustozonon, kaj havas punktitajn flugilojn kaj flankojn. Ili elsendas malfortan tik aŭ ŝtonecan alvokon ĉt ĉt.
Estas du agnoskataj subspecioj de Amerika nanalciono. La nomiga suda C. a. aenea havas du liniojn de blankaj punktoj en la flugiloj, kaj la norda C. a. stictoptera havas tri au kvar liniojn de punktoj kaj concealed blankan makulon en la subvosto. Ambaŭ formoj koincidas en centra Kostariko.
La Amerika nanalciono ripozas kviete sur malalta branĉo proksima al akvo antaŭ plonĝi kapantaŭen post eta fiŝo aŭ ranido. Ili ankaŭ flugokaptas insektojn. Ili estas maltimidaj, kaj facile vidataj inter riverbordaj branĉoj.
Jenő Kemechey
Jenő Kemechey [kemeĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kemechey Jenő estis hungara verkisto, ĵurnalisto, membro de Societo Petőfi.
Jenő Kemechey naskiĝis la 1862 en Hungario, en Királyhelmec (nuntempa Kráľovský Chlmec en Slovakio). Li mortis la 1905 en Budapeŝto.
Rejnaŭo ZH
Rejnaŭo ZH (germane Rheinau, alemane Rynau) estas historia urbeto en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Je la 31-a de decembro 2007 ĝi havis 1322 loĝantojn.
Geografio
Rejnaŭ situas en duobla kurbiĝo de la rivero Rejno. Rejno situas en la okcidenta kurbiĝo vid-al-vide de la iama monaĥejo Rejnaŭo. En mezepoko tio estis ideala loko por defendi urbon kontraŭ atakantoj. Je tri flankoj la urbeto limas al Germanio.
Ekonomio
Ĝis la jaro 2000 en la iama monaĥejo estis psikiatra kliniko kaj la urbeto ekonomie grandparte estis ligita kun ĝi. Nuntempe la monaĥejo estas malplena kaj oni serĉas novan utiligadon. La ĉefa enspezfonto de la loko hodiaŭ estas la plej parte loka turismo en Svislando kaj Germanio.
Historio
La historio de Rejnaŭo komenciĝas en la bronza epoko. Pli poste laŭ la legendo en la jaro 778 estis fondita la monaĥejo Rejnaŭo. En la abataj konstruaĵoj post la malfondo de la monaĥejo troviĝis inter 1862 ĝis 2000 psikiatra kliniko. Ek de la la jaro 2000 la 5000 m² iamaj salonoj de la monaĥejo malplenas kaj oni serĉas novan utiligadon. La Asocio Por Insulo Rejnaŭo (germane Verein Pro Insel Rheinau) kunordigas la komunumajn interesojn kaj akompanas la novan utiligadon de la kantonaj lokoj sur la monaĥeja insulo.
Bogy
La gloso Bogy povas signifi la jenajn:
Francfregataj Sablejoj
La Francfregataj Sablejoj, en angla oficiale French Frigate Shoals, en havaja Kānemilohai) estas la plej granda atolo de la Nordokcidentaj havajaj insuloj. Ties nomo rememoras la francan esploriston Jean-François de La Pérouse, kiu preskaŭ perdis du fregatojn kiam ties ekspedicio estis klopodinte navigi la sablejajn atolojn. Ĝi konsistas de 32 km longa lunark-forma rifo, dudek sablejoj, kaj la 37 m alta Pinaklo La Perouse, la ununura resto de ties vulkanaj originoj. La totala terareo de la insuletoj estas 24.891 ha. La totala koralrifa areo de la sablejoj estas ĉirkaŭ 94,000 ha. La insulo Tern, kun areo de 10.527 ha, havas malgrandan flughavenon kaj konstantan loĝejojn por malgranda nombro de homoj. Ĝi funkcias kiel kampostacio de la Nacia Naturrezervejo Havajaj Insuloj zorge de Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono.
La Francfregataj Sablejoj estas je ĉirkaŭ 902 km nordokcidente de Honolulu.
Kurt Huber
Kurt HUBER (n. en Chur, m.  en Munkeno-Stadelheim) estis germana muzik-sciencisto kaj psikologo, profesoro ĉe Ludwig-Maximilian-Universitato en Munkeno. Li estis ano de la kontraŭ-nazia rezista grupo Blanka rozo (Weiße Rose).
Huber ekde 1942 havis kontakton al la Blanka rozo kaj kunredaktis la kvinan kaj sesan flugfoliojn, kiujn la grupo dissendis. En la sesa, verkita de Huber kaj postredaktita de Hans Scholl kaj Alexander Schmorell, li kritikis la militan politikon de la Tria Regno. Ĵetante flugfoliojn en la universitatan korton la gefratoj Scholl estis observataj; post tio la sekreta polico arestis la tutan grupon.
Antaŭ "popola tribunalo" Huber defendis sin dirante, ke la nazia partio NSDAP (kies membro li estis) ne kreis veran ĝermanan kondukistan ŝtaton. Post kvartaga proceso li estis kondamnita al morto per gilotino kaj ekzekutita la saman tagon.
Yoshinari Hyakutake
Yoshinari Hyakutake (百武 義成, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Denso.
Nizaglo
La Nizaglo, ankaŭ nomata en kelkaj landoj Aglo de Bonelli, estas granda birdospecio probleme scienconomata, ĉar dekomence estis Hieraaetus fasciatus, do en genro Hieraaetus; poste tiu specio estis enmetita en genro Aquila kaj la specio mem nomata Aquila fasciatus aŭ Aquila fasciata. Ĉiukaze temas pri granda taga rabobirdo, kiu kiel multaj aliaj agloj apartenas al familio Akcipitredoj.
Disvastiĝo
Ili reproduktiĝas en suda Eŭropo, Afriko norde kaj sude de deserto Saharo kaj tra suda Azio ĝis Indonezio. La Nizaglo estas specio de arbara medio, ofte montareta, kun kelkaj malfermaj zonoj kaj klimato ĉu deserta ĉu mezdeserta. La afrika subspecio preferas savanon, arbarbordojn, terkulturajn kampojn kaj arbustejojn se estas tie grandaj arboj. Tiu ne estas specio de malferma kamparo aŭ densa arbaro. La junuloj estas pli vagantaj.
Sânmihaiu de Câmpie
Sânmihaiu de Câmpie [sınmihaju de kımpie] (hungare: Mezőszentmihály, germane: Michelsdorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 1 016 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 748 (rumanoj, 1,5 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre apartenas al ĝi Brăteni, La Curte, Zoreni, Sălcuța kaj Stupini.
Nizaglo
Disvastiĝo
Ili povas migri sufiĉe for. Oni registris veturon de kontrolita ekzemplero liberigita el Madrido en 2014 kiu veturis ĝis Senegalo kaj suda Maŭritanio.
Sânmihaiu de Câmpie
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Transilvanio
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsómihályi!
Nizaglo
Evoluo de populacioj
En Eŭropo la plej granda populacio estas en Hispanio kun 719-744 reproduktaj paroj (63% el la kontinento) laŭ censo de 2018. El tiuj 70% estas en la sudokcidenta kvarono, kaj la cetero ĉefe en la Mediteranea marbordo, kie la specio plue malpliiĝas, dum en la provincoj Albacete, Badajos, Córdoba kaj Baleares pliiĝas, en kelkaj lokoj pere de programoj de reenkonduko.
Aspekto
La Nizaglo estas granda aglo 55-72 cm longa kaj kun enverguro de ĉirkaŭ 150 cm ĉe la maskloj kaj 180 ĉe la inoj. Ĝi estas pli maldika ol aliaj agloj de genro Aquila kaj havas voston kaj krurojn pli longajn. Ties supraj partoj estas malhelbrunaj kaj la subaj estas blankaj kun malhelaj strioj. La flugiloj estas relative mallongaj kaj rondformaj. La longa vosto estas griza supre kaj blanka sube kaj havas ununuran nigran larĝan strion pinte. Dumfluge estas klare videbla la kontrasto inter blankaj ventro, antaŭa bordo kaj kapo kontraŭ nigra zono meze de flugiloj kaj malantaŭa strieca parto. Kruroj kaj okuloj estas flavaj; beko estas griza. Ofte ili montras blankan makulon dorse.
Nematuruloj havas ruĝec- aŭ malhelflavecajn (sablokolorajn) kapon, subajn partojn kaj subflugilojn, kaj fajnajn strietojn en vosto sen fina bendo.
Reproduktado
La Nizaglo estas kutime specio de loĝantaj birdoj kaj nemigranta. Ili nestas en arbo aŭ rokejo; kiel aliaj agloj, tiu ĉi havas kelkajn nestojn en sia teritotio kaj uzas unu post la alia. La ino demetas 1-3 blankajn ovojn - plej ofte 2 -, kiujn ŝi kovos februare aŭ marte laŭ la zonoj. La masklo alportas manĝaĵojn kaj freŝajn bastonetojn por rekonstrui la neston ĉiutage. Post unu monato la idoj -plej ofte 2- povas resti sole en la nesto, sed la ino ankoraŭ zorgas ilin kontraŭ varmo. Junie la idoj elnestiĝas kaj estos seksmaturuloj je siaj dua jaro. Ili povas vivi ĝis 20 jaroj kaptivece.
Kutimoj
La Nizaglo predas ampleksan gamon de grandaj bestoj ĉasitaj vivantaj ekde gvatejo interarba aŭ per ŝvebado super montetoj, kiel ĉe aliaj agloj. Plej parto estas kaptata surgrunde. Ili manĝas grandajn birdojn -ĝis grando de numido- kaj mamulojn -ĝis grando de leporo-, foje eĉ pli grandajn ol la propra aglo. Ankaŭ reptiliojn.
La Nizaglo estas kutime silenteca birdo, escepte dum pariĝado kaj proksime de la nesto; ties voĉo konsistas de nelaŭta klu-kluklu-kluii.
Subspecioj
H. f. fasciatus en nordokcidenta Afriko kaj Iberia Duoninsulo, Mediteranea Maro, Arabio ĝis Afganio, Pakistano kaj Barato, ĝis Hindoĉinio kaj Ĉinio.
H. f. renschi en Indonezio, nome Sumbavo, Timoro, kaj Flores. Temas pri pli malgranda birdo kaj pli strieca en flugiloj kaj vosto.
Konservado kaj rekuperado
La Nizaglo patriĝos por senpatraj idoj de la sama specio en malplena nesto sed nur se la ovo- aŭ idoperdo okazis antaŭ malmultaj horoj kaj tiele ĝi adoptos idojn dum la postida dependoperiodo kaj tiu konservostrategio povas esti aplikebla al aliaj rabobirdaj specioj ĉar la idomortigo ne estas komuna en la gastiganta specio.
Alio
Lastaj DNA pristudoj konkludis elpaŝon de tiu specio al genro Aquila el Hieraaetus.
Pola landvojo n-ro 82
Pola landvojo n-ro 82 (DK82) estas landvojo je longeco 81,85 km. Ĝi lokiĝas sur terenoj de Lublina Provinco. Ĝi kunigas Lublin-n kun landlimo kun Belarusio en Włodawa.
Calfreisen
Pri la komunumo
Calfreisen estas kaj komunumo de la komunumaro Schanfigg kaj la distrikto Plessur en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 54 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Calfreisen situas en la valo Schanfigg proksimume 5 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Koiro norde de la rivero Plessur. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur mallarĝa strio de la bordo de la rivero Plessur en sudo ĝis la kresto de la montoĉeno Hochwang en nordo, kie sur alteco de 2429 m s.m. siutas la plej alta punkto de la komunumo. Okcidente la komunumon limas la ravino de Calfreisen, oriente la ravino de Castiel. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Calfreisen mem, kiu situas proksimume 500 metrojn supre de la rivero Plessur, malsupre de la vilaĝo la setlejo Zazäs kaj supre de la vilaĝo la setlejoj Herten Wisen kaj Balnettis. Krome situas oriente de la vilaĝo la ruino de la Kastelo Bernegg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,13 km², de kiuj 30% estas kovritaj de arbaro, 50% servas por agrikulturo kaj 2% por setlado. La resto estas dezerta.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Calfreisen limas en nordo al Trimmis, en oriento al Castiel, en sudo al Tschiertschen-Praden, kaj en okcidento al Maladers.
Trafiko
Tra Calfreisen pasas la kantona vojo de Koiro al Arosa. Per la poŝtaŭtolinio de Koiro al Peist la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La fervojlinio de Retia Fervojo, kiu proksime de la riverbordo de Plessur ankaŭ pasas tra komunuma tertitorio, ne disponas pri halteje en Calfreisen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Calfreisen datiĝas el la jaro 1156 kiel Caureisene. Ĝis 1338 la Senjoroj de Vaz estis la mastroj de la regiono. Poste la Grafoj de Werdenberg kaj ek de 1363 la Grafoj de Togenburgo. La Senjoroj de Calfreisen, kiu vivis en la samnoma, unuan fojon en la jaro 1231 menciita kastelo reprezentis la senjorajn privilegiojn. Ek de 1386 en la kastelo residencis la Senjoroj de Unterwegen kaj post 1428 la Senjoroj de Sprecher, kiuj verŝajne donis la la kastelo la nomon Bernegg. En la jaro 1436 Calfreisen aliĝis kune kun la tribunalkomunumo Sankt Peter al la Dektribunala Federacio. Ek de 1479 la landa suvereneco apartenis al Aŭstrio. En la jaro 1530 la komunumo aliĝis al la reformacio. En la jaro 1652 la civitanoj de Calfreisen sin liberaĉetis de Aŭstrio kaj en la jaro 1657 ankaŭ de la episkopejo de Koiro.
ITU
ITU havas diversajn signifojn:
Tomb Raider: Chronicles
Tomb Raider: Chronicles estas videoludo de la serio Tomb Raider. Ĝi estis kreita de Core Design kaj publikigita en 2000 de Eidos Interactive.
Temo
En la fino de Tomb Raider: The Last Revelation Lara Croft restis sub la ruboj de la Granda Piramido, kaj ŝia maljuna mentoro kaj malamiko Von Croy organizas ekspedadon por retrovi kaj laŭeble savi ŝin. Samtempe, opiniante ŝin mortinta, familianoj kaj amikoj rekuniĝas ĉe Croft Manor por celebri la malaperon de la amata Lara, memorante kaj rakontante misterajn aventurojn vivitajn de ŝi antaŭ ŝia supozita morto. Winston memorigas aventuron de Lara ĉe Romo, kiam la arkeologino reakiris la Ŝtonon de la saĝuloj; Charles Kane repensas aventuron, en kiu li akompanis ŝin en Rusion por reakiri la Lancon de l'destino, kiu trapikis Kriston kaj nun troviĝanta en germana submarŝipo. Fulmo memorigas al Dustan la vojaĝon al la Nigra Insulo en Irlando, kiam Lara estis nur 17 jara. Winston leviĝas kaj sin adresas al la trofea ĉambro kaj montras la Irison. Tiel Winston memoras alian aventuron de Lara ĉe Nov-Jorko, en la industria konstruaĵo Von Croy.
Niveloj
(Romo)
Charles Kane memorigas alian aventuron de Lara: tiun, en kiu Lara volis serĉi la Lancon de l’destino. Ĝi, potenca artefakto, pro siaj detruaj povoj, alfundigis germanan submarŝipon dum la 2-a Mondmilito. Lara enŝteliĝas en la submarŝipon de sekreta rusa ekspedicio organizita por reakiri ĝin. Malkovrite kaj superinte multajn malfacilaĵojn, Lara sukcesas ŝteli skafandristosupertuton kaj enakviĝi por trovi la Lancon. Sed ĝi estas ŝtelita al ŝi de tromemfida rusa estro, kiu uzas ĝin malpropre en la submarŝipo, kiu alfundiĝas: Lara sin savas nur dank’al helpo de heroa admiralo. La niveloj en Rusio havas mezaltan malfacilecon: estas vere multenombraj la obstakloj kaj la bataloj.
Dunstan rakontas alian historion de Lara: kiam ŝi estis apenaŭ 17-jara, sacerdoto Dustan estis taskita de Winston pri ekzorcado de irlanda insulo, kiu estas loĝejo de dajmonoj kaj fantomoj. Koninte tiun aferon, Lara kaŝe enŝipiĝas por atingi la insulon, kie ŝi helpos la amikon venkobati la dajmonojn. La niveloj havas malfacilecon sufiĉe altan ĉar Lara, estante minoritata, ne havas armilojn.
(Nov-Jorko)
En la lasta aventuro Lara estas en Nov-Jorko reakiranta la Irison, kiu estis akirita de Werner Von Croy antaŭ kelkaj jaroj en Kamboĝo. Ĝi troviĝas en la 13-a etaĝo de la Industrioj Von Croy. La virino devos alfronti multajn danĝeraĵojn, inter kiuj du fortegajn aŭtomatojn preskaŭ nevenkeblajn. La niveloj en Nov-Jorko estas vere entuziasmigaj, sed tre komplikaj. Ili tre memorigas la nivelojn en Nevado de Tomb Raider 3. Tomb Raider: Chronicles finiĝas per la fuĝo de Lara per paraŝuto el la ĉielskrapanto de Von Croy.
Level Editor
Al la eldonado de Tomb Raider: Chronicles estis aldonita Tomb Raider Level Editor, per kiu estas eble krei novajn nivelojn kaj ludi la nivelojn kreitajn de la ŝatantoj. La programpaketo entenis kelkajn mallongigitajn nivelojn de Tomb Raider: The Last Revelation kun demonstraciaj celoj.
Ekde 2005 la redaktoprogramo estas senpage elŝutebla en interreto.
Nun en interreto estas troveblaj pli ol 2000 niveloj kreitaj de la ludantoj.
Titkivci
Titkivci ukraine Тітківці estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Prislip.
Historio
La vilaĝo fondiĝis en 1600. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Titkivci. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Juĝistaj Loĝejoj (Monmouth)
La Juĝistaj Loĝejoj (Judges' Lodgings, Llety’r Barnwyr), lokitaj sur Whitecross Street, Monmouth, sud-orienta Kimrio, estas konstruaĵo el la 16-a jarcento, kun pli fruaj originoj, sur la rando de St James' Square. Ĝi havas siajn originojn kiel frua 16-jarcenta urba domo, fariĝinta la gastejo 'Labour in Vain' ĉirkaŭ 1756. Ĝi estis uzita kiel Juĝistaj Loĝejoj por la Asizoj de Monmouth antaŭ 1835, kaj kiel Oficira Manĝejo de "Royal Monmouthshire Royal Engineers" en la 1870-aj jaroj. Hodiaŭ ĝi estas privata domo, kun modernaj stalaleaj dometoj konstruitaj en la malantaŭo. Ĝi estas konstruaĵo listigita Grado II kaj estas unu el la 24 vidindaĵoj de la Monmouth Heritage Trail kun Bluaj Platoj.
Obernai
Obernai (germane Oberehnheim) estas urbo en la franca regiono Alzaco (laŭgermane Elzaco) en la departemento Bas-Rhin kun 10,689 (2011) loĝantoj. Ĝi situas 25 kilometrojn sude de Strasburgo.
Turismo
Obernai estas la dua plej turisma urbo de la departemento Bas-Rhin post la eŭropa ĉefurbo Strasburgo. Obernai bonŝancas pro neordinara allogeco ĉar ĝi nestas ĉe la piedo de la montaro Vogezoj kaj la monto Sankta Odilia, kaj situas ĉe la vinvojo de Elzaco. Tiu historia urbo apartenis al ligo de liberaj urboj de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacieco, konata per la nomo «dekapolo» aŭ Ligo de Dek Urboj. Ĝi provizas al siaj loĝantoj kaj gastoj plej agrablan vivmedion kaj vivkondiĉojn. Oni spertas ĝustan ekvilibron inter la urba medio de la centro kun ĝiaj servoj, kaj ĝia ĉirkaŭa sereniga kamparo.
La ĉarmo de tiu elzaca urbo fontas el ĝiaj remparoj, ĝiaj tradiciaj trabfakaj domoj, konstruitaj per traboj kaj argilo, ĝia sonorilturo, kaj ĝia historia urbocentro. La multaj trajtoj kiel urbo kultura, sporta, entreprenema, frandema, historia, ornamita de floroj, ravas onin. Obernai efektive anas en "la plej belaj francaj devojiĝoj" (franclingve « Plus beaux détours de France »).
Obernai proponas vastan elekton por loĝado. La turisma oficejo kalkulas ne malpli ol 2700 litoj inter meblitaj lueblaj apartamentoj, ĉambroj en privataj domoj, hoteloj inter 2 ĝis 4 steloj, familiaj domoj por ferioj, familia feria vilaĝo kaj urba 3-stela tendumejo.
Trafiko
Situante 25 kilometrojn sude de Strasburgo kaj 15 minutojn de ties internacia flughaveno, Obernai situas en la centro de Elzaco. La ĉefaj aŭtoŝoseoj proksimas al Obernai, kaj la fervojo -Strasbourg konektas ĝin al rapida trajno TGV, ebligante vojaĝon al Parizo en malpli ol 3 horoj. Ĉiujare Obernai gastigas milojn da turistoj venintaj pro ĝia kuirarto, ĝia historio, ĝia agemo, ĝiaj festoj.
Kuirarto
Uzante ĉiujn eblecojn inter kreemo kaj alzaca kuirarto, la kuiristoj de la restoracioj de Obernai scipovos kontentigi ĉies apetiton. En sincera kaj varma etoso, 11 vindrinkejoj provizos vin per lokaj specialaĵoj, kiel la tradicia saŭrkraŭto, la viandaĵa plado « baeckeoffe » kaj flamtortoj. Ankaŭ indas malkovri, laŭ Michelin-gvidlibro, 2-stelajn gastronomiajn restoraciojn.
Edukado kaj kulturo
Obernai konstruis imponan aron de edukaj, komercaj, sportaj kaj distraj konstruaĵoj. Dum la tuta jaro, okazas trafendaj kulturaj kaj sportaj eventoj. La « Estivales » dum la somero, la internacia triatlono, la dumnokta kurado "Hans", la festivalo de la nova cirko, la organa foiro BiObernai, la festivalo de aŭtuno, la tradicia kristnaska bazaro ktp. La asocioj de Obernai (pli ol cent) ankaŭ aktive fortigas ĝian viglecon.
Industrio
Obernai estas ankaŭ unu el la plej bela ekonomia montrofenestro de la regiono dank'al siaj 8000 laborpostenoj. Grandaj entreprenoj, kiel Hager, la bierfarejo Kronenbourg, Triumph, CMO, Ebm Papst, Steoffler, Supra kaj multaj malpli grandaj troviĝas tie ĉi.
Serio Scio
Serio Scio - estas libroserio de eldonejo Sezonoj.
La vortoj, per kiuj komenciĝis antaŭparolo de Esenco kaj Estonteco de la Ideo de Lingvo Internacia eldonita en 1994 jaro, bone prezentas celojn de la libroserio.
En Serio Scio eniras jenaj libroj:
Bodiu
Bodiu (Bogy) estas vilaĝo en Rumanio sude de Oradea. En 1910 ĝi nombris 295 loĝantojn (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1909. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Ĝi kunuĝis kun Ucuriş.
Roodehaan (Groningo)
Roodehaan estas vilaĝeto en la municipo Groningen en la provinco Groningen en Nederlando. Ĝi situas ĉe la Winschoterdiep apud la limo kun la municipo Midden-Groningen. Iom okcidenten, oriente de Euvelgunne, antaŭe situis la vilaĝeto Oude Roodehaan, kiu tamen grandparte estis malkonstruita por la pliampleksigo de industria tereno. La vilaĝeto nomiĝis laŭ la gastejo 'De Roode Haan' (La ruĝa virkoko), kiu situis ĉe la Winschoterdiep.
la vilaĝeto origine situis ĉe la rivero Hunze. Ĉirkaŭ 1400 komenciĝis la konstruo de la pliposta Winschoterdiep ĝis la Hunze apud Roodehaan. La malnova fluo de la Hunze ekde tiam estas tute sabliĝinta sed ankoraŭ klare videbla en la pejzaĝo.
Zsuzsa Sárközi
Zsuzsa SÁRKÖZI [ŝArkoezi] rumanuja hungara fizikistino. Li naskiĝis en Arad la 19-an de septembro 1970.
Kariero
Zsuzsa Sárközi diplomitiĝis pri fiziko en UBB de Kluĵo en 1994, magistriĝis kaj doktoriĝis en 2005 (disertaĵo: rumene: Proprietăţi fizice ale unor aliaje pământ rar – metal de tranziţie (hungare:Ritkaföldfém-átmeneti fém ötvözetek egyes fizikai tulajdonságai). Ŝi estas universitata instruisto pri fiziko en UBB de Kluĵo.
Departemento Guairá
La departemento Guairá estas unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2012 vivis  loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de  homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Villarrica. La departemento pludividiĝas je 18 distriktoj.
Wintersingen
Wintersingen  estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 617 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Wintersingen situas norde de Sissach en valo sude de la Rejno. En la vilaĝo fontas la rivereto Wintersingerbach, alfluanto de Magdenerbach, kiu siavice alfluas al Rejno. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la monteto Chienberg je alteco de 720 m s.m., la plej malalta punkt je alteco de 370 m s.m., kie la rivereto Wintrsingerbach elfluas el la vilaĝa teritorio.
Trafiko
Wintersingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La vilaĝo atingeblas per la buso 106 ek de la stacidomo de Sissach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wintersingen datiĝas el la jaro 1196 kiel Wintersingin.
Nová Starost
Nová Starost estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rynoltice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Rynoltice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Wintersingen
Historio
En la frua mezepoko sube de la vilaĝo ekzistis libera bieno, kiu estis reĝa posedaĵo kaj servis kiel azilo al rifuĝintoj. En la 14-a jarcento la liberbieno kaj vilaĝo apartenis al la Grafoj de Thierstein. Kune kun la senjorujo Farnsburg la vilaĝo en la jaro 1461 estis akirita de la urbo Bazelo. Ĝis la jaro 1814 la vilaĝo restis parto de la voktejo Farnsburg, kaj tiam estis atribuita al la distrikto Liestal. Post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 la komunumo estis atribuita al la distrikto Sissach kaj fariĝis kun ĝi en la jaro 1833 parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Nová Starost
Nová Starost situas en katastra teritorio Rynoltice kun areo 7,12 km².
Pietro Paolo Vergerio
Pietro Paolo Vergerio (1498-1565) estis teologo, latinisto, humanisto kaj eldonisto. Vergerio aktivis kiel katolika sacerdoto kaj Episkopo de Koper ĝis 1549, poste li iĝis luterana teologo, reformisto lak pastoro en Vicosoprano, verkisto de la Biblio kaj diplomato de la Duko Christoph (Württemberg) (1515-1568) en Tübingen.
Fano (Italio)
Fano estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo Paternianus, kies memortago, la 10-a de julio, sekve estas la komunuma festotago.
Pietro Paolo Vergerio
Biografio
Vergerio naskiĝis en Capodistria (nuna Koper, en Slovenio), tiam parto de la Venecia Respubliko. Li studis juron en Padovo kaj en 1530 kaj akompanis la papan legaton al Lorenzo Campeggi (1474-1539) al Aŭgsburgo. En 1533 li fariĝis nuncio. Papo Paŭlo la 3-a sendis lin denove al Germanio en 1535 por persvadi la germanajn princojn partopreni la konsilion en Mantovo.
Fano (Italio)
Najbaras la komunumoj.
Pietro Paolo Vergerio
Biografio
Li ekkonis Marteno Lutero persone en Wittenberg. Reveninte al sia hejmlando, li studis liajn skribaĵojn por refuti ilin.
Fano (Italio)
La plaĝo Marotta borde de la Adriatika Maro kaj apuda kvartalo dividiĝas inter la komunumoj San Costanco, Mondolfo kaj Fano.
Pietro Paolo Vergerio
Biografio
La 5-an de majo, 1536 li estis nomumita episkopo de Modrus. La 6-an de septembro, 1536 li iĝis episkopo en sia naskiĝurbo Koper. Iom post iom li fariĝis fervora subtenanto de la protestantismo.
En lia evoluo, en kiu li unue legis la Biblion por refuti la reformadajn skribaĵojn, kaj per tio li estis kondukita al la reformacio mem, Pietro Paolo Vergerio similis al Giovanni Mollio (1500-1553). Vergerio komencis reorganizi sian diocezon laŭ la humanismaj kaj reformadaj principoj, provante eviti misuzojn en la kulto kaj korupto en la ekleziaj oficejoj. Do li limigis la disvastigitan kaj troan admiron al sanktuloj.
Li eksiĝis kiel Episkopo de Koper la 3-an de julio, 1549 kaj estis ekskomunikita de la katolika eklezio. Samjare li fuĝis al Chiavenna en la pli tolerema Kantono Grizono, kie li estis komence akceptita de la reformisto Agostino Mainardi (1482-1563).
En 1550, post esti akceptita en la sinodo de Graubünden, li fariĝis protestanta pastro de Vicosoprano, en Bergell (Val Bregaglia), en Graubünden, kie li fortigis kaj helpis establi la reformacion en la itallingva regiono.
Li ankaŭ predikis en multaj vilaĝoj en Engadino, Poschiavo kaj Valtelino kaj vizitis la nordon de Italio nerekonite. Li verkis protestantajn traktaĵojn kaj tradukis iujn germanajn reformadajn verkojn en la italan, kiuj estis eldonitaj de la presaĵoj de Dolfino Landolfi (1500-1571), en Poschiavo, ekde 1549. Li ankaŭ kontaktiĝis kun la reformistoj en Zuriko, Bazelo kaj Berno, kaj la interkorespondado kun Heinrich Bullinger estas aparte rimarkinda.
Jam en 1553 li obeis al vokado de la Württemberg-duko Christoph al Tübingen, kie li alprenis diplomatiajn misiojn lianome en la Germana Imperio, en la Tri Ligoj kaj en Pollando. Li eldonis plurajn skribaĵojn kontraŭ la papofico kaj kontraŭ la Koncilio de Trento. Li helpis la slovenan reformiston Primož Trubar (1508-1586) en liaj klopodoj traduki la Novan Testamenton al la slovena lingvo.
Mielo (filmo)
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2010 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Ambrogio Fiandino
Ambrogio Fiandino (1467-1532) (naskiĝis en Napolo, 1467 - mortis en Napolo, en la 3-a de decembro 1467) estis komentisto de Platono, episkopo de Mantovo kaj atakinto de Pietro Pomponazzi.
En 1509, li partoprenis en disputo kontraŭ la skotaj teologoj en la Preĝejo de Sankta Aŭgusteno, en Napolo. Komence de 1509 li estis direktoro de la monaĥejo de Sankta Jakobo, en Bolonjo, sed en la sama jaro, la generalo de la ordeno, Egidio da Viterbo, lin sendis kiel magister senior al Florenco, kaj en aŭgusto li fariĝas administranto de tiu sama monaĥejo. En marto 1510, Egidio lin devigas al publika malkonfeso rilate al duboj eldiritaj de li pri kelkaj indulgencoj faritaj de Julio la 2-a, kaj dum la Karesmo de la jaro 1510 lin venigis kiel predikanto al Napolo.
38669 Michikawa
Michikawa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Michikawa estas la nomo de areo en la urbo Jurihonĵo (gubernio Akita). De 1955 ĝis 1962, la unua raketa lanĉejo en Japanio, la Raketa Lanĉejo de Akita de la Universitato de Tokio, estis lokita en tiu areo.
Movado de senteraj kamparaj laboristoj
La organizaĵo Movado de senteraj kamparaj laboristoj (portugale Movimento dos Trabalhadores Rurais sem Terra), ofte mallonge kiel Movado de senteruloj (Movimento dos Sem Terra), mallongigita MST, estas socia movado en Brazilo kun centro en San-Paŭlo, kiu agadas por radikala agra reformo kaj krom tio formas ankaŭ socialajn kaj politikajn postulojn. En 1991 al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
La movado estiĝis pro la ekstreme neegala divido de agroposedaĵoj en Brazilo, kie ĉ 10 procento de la loĝantaro posedas ĉ. 80 procentoj de la tero. Kvankam la agra problemo questão agrária ne estas nova poblemo en Brazilo, ekzistas jam multaj similcelaj movadoj. Tiuj estis pli frue subpremitaj fare de la brazila militistaro aŭ ĉesis pro migrado de senagruloj al Amazonio.
Kiel senteruloj, ekzistas la sekvaj sociaj grupoj en Brazilo:
La antaŭuloj de la MST estiĝis en la 1970-aj jaroj, kiam la modernigo kaj la agroindustriaj metodoj superfluigis laboron de multoj.
MST estis fondita en 1984 en urbo Cascavel (Paranao). Tion ebligis la demokratigo de la lando, finiĝo de la militista diktaturo. Dum la regada tempo de prezidento José Sarney, la posedantoj de bienegoj sabotis ĉiutipan agraran reformon per helpo de armilakj milicioj. Tiutempe la senteruloj organiziĝis per helpo de la eklezio (Comissão Pastoral da Terra, CPT, "Pastora terkomisiono").
la populareco de MST estas dankebla al ties aktiva agado. Tiel ĝi okupis agrojn, organizis grandajn protestojn, malsat-protestojn ktp. Ĝian renomon plibonigis la perforta agado de la polico, militistoj kontraŭ ili. Tiel okazis la 17-an de aprilo 1996 en Eldorado dos Carajás (Parao) masakro, en kiu mortis 19 MST-aktivistoj.
La movado iĝis pli kaj pli agresema. Pro tio en la lastaj jaroj fortiĝis la kritiko rilate ties agadon - pro malestimo de juro, leĝo, arbitra agado kaj la stalinisma agitado en la agrolernejoj de la movado.
Pátka
Pátka [pAtka] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Székesfehérvár.
Situo
La vilaĝo situas fine de sakovojo el ĉefvojo inter Székesfehérvár kaj Bicske. Iam estis ankaŭ fervojo.
Münsingen (Virtembergo)
Münsingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Geografio
La urbo Münsignen situas en la regiono de la Ŝvabia Ĵuraso inter la urboj Reutlingen kaj Ulm.
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Münsingen estas Bad Urach, Gutsbezirk Münsingen, Schelklingen, Mehrstetten, Ehingen, Hayingen, Hohenstein, Gomadingen kaj St. Johann.
Historio
La unua skriba mencio de Münsingen datiĝas el donacdokumento de la Monaĥejo Lorsch el la jaro 775.
Pátka
Historio
Komence en la bronzepoko keltoj loĝis tie, poste romianoj. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1725 incendio okazis. En 1848 banuso Josip Jelačić dum rifuĝo detruis la komunumon. Inter 1952-1967 oni minis ercojn en la najbara monto.
En la komunumo troviĝas preĝejoj katolika el 1818, kalvinana el 1730, krome estas nobeldomo de Ivánka, nun funkcianta lernejo.
Apud la vilaĝo akvorezervujo konstruiĝis en 1975, sed pli frue la romianoj faris tion. Ĝi provizas la lagon Velence laŭnecese.
Preĝejo Maria Helpo de Kristanoj (Angyalföld)
Kirko Maria Helpo de Kristanoj estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en la distrikto Angyalföld.
Historio
En tiu parto de la distrikto en 1939 nova kapela ĉambro ekfunkciis. En la sekva jaro katolika komunumo formiĝis. En 1941 oni komencis konstrui kirkon, kulturdomon kaj pastran loĝejon, sed pro la 2-a mondmilito nur kapelo formiĝis en 1943. En la sama jaro alvenis la orgeno. La turo estis konstruita en 1946. En 1969 la preĝejo renoviĝis, en 1979 ekstera renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La moderna preĝejo situas en korto. La fasado estas simpla geometrio kun triopa pordo en la suba nivelo, pli supre estas 5 aperturoj. Dekstre situas ŝtuparejo al la ĉefenirejo, kiu situas malantaŭ la 5 aperturoj. Malantaŭ la ŝtuparejo altiĝas la turo.
Kermeso okazas en la 24-an de majo.
Fort-du-Plasne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Claude kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas grandvalliers.
Rainer Heckhausen
Rainer Heckhausen (naskiĝis la 29-a de septembro 1956) estas germana esperantisto. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, li aktivis en Germana Esperanto-Junularo kaj Germana Esperanto-Asocio ĉefe kiel estrarano pri publikaj rilatoj. Kadre de tio li ankaŭ plurajn jarojn estis vicprezidanto de GEA.
Post studo de juro, ekde fine de la 1980-aj jaroj li laboras unue kiel gazetara parolisto, nun kiel departementa direktoro pri ekonomio kaj infrastrukturo en la administrejo de la distriktaro Stuttgart. Li loĝas en Pleidelsheim.
Naciliberiga Fronto (Grekio)
La greka Naciliberiga Fronto aŭ EAM (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, de kie la sigloj EAM) estas la ĉefa movado kiu enhavis la elementojn de la Greka Rezistado dum la periodo de okupacio de Grekio fare de la potencoj de la Akso Romo-Berlino-Tokio, dum la Dua mondmilito. Fondita de la Komunista Partio de Grekio (KKE), la Naciliberiga Fronto inkludis tamen membrojn el la tuta greka maldekstro kaj respublikanojn. La Popolarmeo de Greka Naciliberigo (ELAS) formis ĝian armitan branĉon, kaj ambaŭ movadoj estis kune nomitaj EAM-ELAS.
Après la Libération, le Naciliberiga Fronto eliris tre malfortigita de la okazaĵoj de decembro 1944 kiuj kontraŭstarigis ilin al la britoj kaj kiuj konstituis la unuan epizodon de la Greka Enlanda Milito. Persekutitaj de la konservema registaro kiu iom post iom venkis danke al la brita helpo, ties membroj subtenis amase la KKE kaj la «komunisman respublikon Konica».
Aktuale, la Naciliberiga Fronto kaj ties membroj, kune kun la aliaj movadoj de la Greka Rezistado, estas konsiderataj herooj fare de granda parto de Grekoj, kiuj vidas ilin kiel la ĉefaj liberigantoj de Grekio.
Pluvarbara bombako
La pluvarbara bombako Bombax buonopozense), estas arbo en la familio de malvacoj. Loke ĝi estas konata en la dagbana lingvo kiel vabga (plurale vabsi). La specio estas indiĝena en Okcidentafriko, kie ĝi troviĝas en la pluvarbaroj ekde Sieraleono en la nordokcidento, oriente ĝis Ugando kaj sude ĝis Gabono, tipe ĉe altitudoj de 900 ĝis 1 200 metroj.
Tramtransporto en Ostrava
Tramtransporton en la tria plej granda urbo de Ĉeĥio, en Ostrava, sekurigas Transporta entrepreno Ostrava (TEO) (ĉeĥe: Dopravní podnik Ostrava (DPO)).
Pluvarbara bombako
Priskribo
Tiu granda afrotropisa arbo atingas altecojn de 40 metroj kaj havas apogilradikojn kun diametro mezuranta ĝis 6 metrojn. La ŝelo estas kovrita de grandaj, konusaj dornoj, speciale ĉe junaj arboj, sed sed tiuj defalas iugrade ĉe pli maljunaj arboj. La branĉoj estas verticile aranĝitaj.
Tramtransporto en Ostrava
TEO en januaro de 2008 praktikis tramtransporton sur 65,7 km de tramvojoj, sur kiuj veturis 16 linioj, markitaj per numeroj 1 ĝis 13, 17 (tagaj linioj) kaj 18, 19 (noktaj linioj), kun suma longeco 207,5 km. Dum biciklistaj sezonoj estas ekspediciataj linioj C1 kaj C2 (biciklotramoj), sur kiuj estas trafikata tramo T3 reg. n-ro 1015. La reto de tramoj en Ostrava tiel estas la tria plej granda (post Prago kaj Brno).
Pluvarbara bombako
Priskribo
La folioj estas kunmetitaj kaj havas 5 ĝis 9 folioloj kaj 15 ĝis 25 sekundarajn vejnojn. Ili estas fiksitaj sur longaj petioloj kiuj tipe mezuras inter 22 kaj 14 cm. La individuaj folioloj estas glatrandaj kaj ankaŭ tre grandaj, havante longecon de 8 ĝis 23 cm kaj larĝecon de 3 ĝis 7,5 cm. La malsupraj flankoj de la folioloj povas esti aŭ glataj ( t.e. senharaj ) aŭ tre fajne harplenaj. La burĝonoj estas konusaj.
Tramtransporto en Ostrava
La estiĝo de la trama trafiko
Same kiel ankaŭ en aliaj urboj la ĉefa motivo de establo de tramtransporto en Ostrava estis kunigo de la urbo kun fervoja stacidomo (hodiaŭ Ostrava ĉefa stacidomo), kiuj situas en kvartalo Přívoz. Malgraŭ tio ke sur tiu ĉi linio veturis jam omnibusoj, ili ĉesis al la kreskanta urbo sufiĉi. En la jaro 1882 ekpostulis moraviaostrava urbestro Anton Lux pri anticipa koncesio por konstrui normaltrakan vaporvojon, kiu devis konduki de gastejo U zeleného stromu (Ĉe verda arbo) (la hodiaŭa Hotelo Palace) al la ĉefa stacidomo en Přívoz. Kvankam estis certigita redonebleco de la tuta investaĵo kaj estis farita ĝenerala projekto, la realigo fine ne okazis.
Pluvarbara bombako
Priskribo
La okulfrapaj floroj aperas dum la arbo estas senfolia kaj estas aŭ unuopaj aŭ aranĝitaj en malgrandajn akselajn cumojn. La kaliko, kiu estas la verticilo de sepaloj, altas 1 ĝis 1,6 cm kaj estas efektive kalikoforma. Ĝi ankaŭ estas decidua, signifante ke ĝi ne daŭras sur la frukto. La petaloj estas profunde rozkoloraj aŭ ruĝaj, longas 5,5 ĝis 9,5 cm kaj larĝas 2,5 ĝis 3,7 cm. La multaj stamenoj estas duverticile aranĝitaj.