cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto sen antaŭjuĝoj
Enhavtabelo
Tria parto: Esperanto netrafita
3.1. Kritikoj kaj respondoj
3.2. Kritikoj pri la alfabeto kaj sonoj
3.2.1. La supersignitaj literoj kaj la presistoj
3.2.2. La supersignitaj literoj kaj la rekono de la internaciaj radikoj
3.2.3. La adopto de ŭ kaj j por indiki la duonvokalojn
3.2.4. La prononco de h, ĥ, sc kaj nkc
3.2.5. La finaĵoj -oj, -aj, -ojn, -ajn
3.3. Kritikoj pri aliaj gramatikaĵoj
3.3.1. La konservado de la akuzativo. La akordo de la adjektivo kun la substantivo
3.3.2. La ses participoj
3.3.5. La plursenseco de la sufiksoj
3.3.7. La uzo de la finaĵo -o por la inaj estuloj
3.3.9. Broso, martelo ktp. unuflanke, kaj kombilo, tranĉilo ktp aliflanke
3.3.10. Ĉu -eco aŭ -o?
3.3.11. La sendependeblo de la afiksoj
3.3.12. La multsenseco de la prepozicio de
3.4. Kritikoj pri la vortaro
3.4.1. La elekto de la radikoj
3.4.2. Esperanto kaj la vortoj eksteraj al ĝia sistemo
3.4.4. La rekono de la internaciaj vortoj en Esperanto
3.4.5. La "neracieco" de la vorta materialo
3.4.6. Vortoj deveneblaj de la sama radiko
3.4.7. La "falsaj amikoj" de Esperanto
3.4.8. Homonimoj
3.4.9. "Ĉirkaŭfrazoj" kaj "divenaĵoj"
3.4.10. La verboj esperanta oferi kaj portugala oferecer
3.5. Kritikoj pri esprimivo
3.5.1. Esperanto kaj la nuancoj esprimataj de la naciaj lingvoj
3.5.3. Esperanto kaj la esprimo de la penso
3.6. Aliaj kritikoj
3.6.1. Empirio
3.6.2. Zamenhof kaj la reformoj en Esperanto
3.6.3. Principoj de Esperanto
3.6.4. La Esperanta Akademio
Kvara parto: Por pli bona mondo
4.1. ...Penvaloras studi Esperanton
Bibliografio
Listo de mallongigoj
András Szigeti
SZIGETI András [sigeti andrAŝ] (naskiĝis la en Lieĝo, Belgio; mortis la  en Nyíregyháza, Hungario) estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Schwetz [ŝvec].
Biografio
András Szigeti akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1964. Post la reĝisora diplomo li aliĝis al trupo de Teatro de Kecskemét, poste en la teatra jaro de 1967 al Teatro Jókai (Békéscsaba). Sekvis diversaj teatroj, baldaŭ li ludis en Budapeŝto en Teatro Radnóti ekde 1975. Li estis fondinta membro de Teatro de Nyíregyháza en 1981. Tiu teatro estis lia lasta, li estis nomumita "eterne membro de la teatro". Li ricevis premiojn en 1985 kaj 1990.
Jeghiŝe
Jeghiŝe (armene Եղիշե), ankaŭ konata sub la nomo de Jeghiŝe Vardapet, estis historiisto armena kies vivo estas relative nekonata. Li verŝajne naskiĝis inter 410 kaj 415, kaj mortinta inter 470 kaj 475. Li estas plej konata kiel la aŭtoro de Historio de Vardan kaj la Armena Milito.
Biografio
Unu el la plej junaj el la sanktaj tradukistoj kaj disĉiplo de Mesrop Maŝtoc, Jeghiŝe, post siaj elementaj studoj, dum kiuj li studis armenan, grekan, persan kaj sirian, estis sendita (precipe kun Korjun ) por perfektigi sian edukadon en Aleksandrio, en la lernejo de Cirilo de Aleksandrio. Li revenis al Armenio en 441/442, post viziti Romon, Atenon kaj Konstantinopolon, kaj eniris la servon de Vardan Mamikonjan kiel persona sekretario, ĝis la Batalo de Avarajr en 451. Li tiam fariĝis vardapeto kaj vivis kiel ermito ĝis la fino de sia vivo.
Laboro
Dum ĉi tiu periodo, li verkis, laŭ la peto de Davit Mamikonjan, sian Historio de Vardan kaj la Armena Milito, probable en 464. Ĉi tiu verko dividita en tri partojn rakontas la eventojn okazintajn en Armenio de 428 ĝis 451, inter la depozicio de la lasta arsakida reĝo, Artakso la 4-a, kaj la batalo de Avarajr, pri kiu li asertas esti atestanto; li probable antaŭis Ghazar Parpeci kaj sian Historion de Armenio, kun kiu li tre konsentas pri ĉi tiu periodo.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Szuha)
Historio
Supozeble tiu ĉi gotika preĝejo estis konstruita en la 15-a jarcento. Depost dominado de turkoj en 1688 ĝi estis forlasita, neuzita. Ĝi estis rekonstruita en 1768 laŭ baroko, sed oni profitis la restintajn mezepokajn partojn.
Konstruaĵo
La konstruaĵo staras sola. La fasado estas simetria, meze la gotika enirejo funkcias. Super la enirejo estas nur malgranda kvadrata fenestro. Ligna firstotureto altiĝas la plej supre. La navo finiĝas en oklatera absido, al kiu sakristio aliĝas. Pilieroj apogas la absidon kaj sakristion. La absido estas pli mallarĝa, ol la navo, tamen havas la saman altecon. Pordo de la sakristio kaj la proksima niĉo estas gotika. Interne ligna galerio troviĝas ĉe la enireja parto.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Kampanilo
Kontraŭ la preĝejo estis konstruita unuetaĝa kvadrata baroka ŝtonkampanilo (same historia monumento) en la 18-a jarcento. Interne 2 sonoriloj loĝas.
Honório Serpa
Honório Serpa estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.960 loĝantojn en 2010.
George Douglas Buchanan
George Douglas BUCHANAN [bukanan] (naskiĝis la en Glasgovo, mortis la 26-an de aŭgusto 1941) estis skota esperantisto, astronomo kaj komercisto. Li estis vicprezidanto de Brita Astronomia Asocio kaj konsilanto de Reĝa Filozofia Societo, ambaŭ en Glasgow. Li estis prezidanto kaj poste honora prezidanto de Glasgova Esperanto-Societo. De 1936 ĝis 1939 li estis prezidanto de Brita Esperanto-Asocio. Li verkis multajn propagandajn artikolojn.
(16635) 1993 QO
Satelito
La satelito estis malkovrita la 2-an de septembro 2007 fare de D. Pray, P. Pravec, P. Kušnirák, K. Hornoch, Yu. Krugly, V. G. Chiorny, M. Husarik, M. Pikler, J. Vilagi, Š. Gajdoš, A. Galád, W. R. Cooney, J. Gross, D. Terrell, N. Gaftonyuk, R. D. Stephens, R. Durkee, F. Marchis,, M. Baek, B. Macomber, V. Reddy, , F. Colas, J. Lecacheux kaj J. Ries per analizo de luma kurbo elde diversaj observatorioj, anoncita la 19-an de novembro 2007.
Tiu satelito havas diametron de 1,02 km. Ĝi orbitas kun orbita periodo de 32,25 ± 0,03 h (1,344 tago) kaj kun granda duonakso taksita al 7,9 km. Ĝia rotacia periodo estas 0,31758 tago (7,622 ± 0,002 horoj).
Vazgen la 1-a
Vazgen la 1-a de Bukareŝto, (armene : Վազգէն Ա Բուխարեստցի ), naskita kiel Levon Garabed Balĝjan; la 20-an de septembro 1908 - la 18-an de aŭgusto 1994) estis la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj inter 1955 kaj 1994, por entute 39 jaroj, la 4-a plej longa regado en la historio de la Armena Apostola Eklezio.
Civitano de Rumanio, li komencis sian karieron kiel filozofo, antaŭ ol fariĝi doktoro pri teologio kaj membro de la loka armena pastraro. La gvidanto de la armena apostola eklezia hierarkio en Rumanio, li iĝis Katolikoso en 1955, transloĝiĝante al Sovetunio kaj loĝante en la Armena SSR. Vazgen la 1-a gvidis la Armenan Eklezion dum la dissolvo de Sovetunio, kaj estis la unua Katolikoso en nove sendependa Armenio.
Biografio
Vazgen naskiĝis en Bukareŝto de familio apartenanta al la armena-rumana komunumo. Lia patro estis ŝuisto kaj lia patrino estis bazlerneja instruistino. La juna Levon Balĝian komence ne okupiĝis pri la eklezio kiel profesio, anstataŭe li studentiĝis ĉe la Filozofia Fakultato kaj Beletro de la Universitato de Bukareŝto. Post diplomiĝo, li fariĝis filozofo kaj publikigis serion de sciencaj artikoloj.
Lia ascendo tra la hierarkio de la eklezio kulminis en 1955 kiam, la 30-an de septembro 1955, li estis elektita Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, iĝante unu el la plej juna katolikosoj en la historio de la Armena Apostola Eklezio. Li regis ĝis sia morto en 1994. Dum sia longa tempo kiel Katolikoso, li sukcesis certigi iom da sendependeco por sia eklezio antaŭ la totalisma soveta regado en la Armena SSR, kaj vivis por vidi religian liberecon restarigita sub la nacia registaro de Armenio en 1991.
Karlino (Pollando)
Karlino (kaŝube: Kòrlin; dum la historio diveraj nomoj: *Chorzelin, Corlin 1299, Cornlin 1299; Korlin 1304, Corlyn 1342, Cörlin 1556, Corlin 1618, Cörlin 1789, do Korlina 1807, Karlino, -na, karliński 1946, Karlino, -na 1981, Kòrlin, germane: Körlin) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Karlino en distrikto Białogardzki.
Historia de Karlino en la Mezepoko
La unua mencio pri la loko Karlino, laŭ kiu ĝi apartenas la tn. Duklando de Kamień Pomorski, devenas de la jaro 1240. Jednak najstarszy zapis o Karlinie pochodzi z roku 1299, gdzie mowa jest o „Civis in Corlin”. Pierwotnie okolice Karlina należały do książąt pomorskich, a biskupi kamieńscy objęli władzę nad nimi około roku 1280, kiedy to otrzymali zachodnią część ziemi kołobrzeskiej kiel heredaĵo post la duko de Pomerio Warcisław la 3-a. W dokumencie biskupa kamieńskiego z 1308 roku znajduje się wzmianka o „naszym zamku Karlino”. Wówczas Karlino musiało być jeszcze niedużym, drewnianym grodem umiejscowionym w widłach rzeki Parsęty i Radwi. Dopiero w 1372 roku podjęto decyzję o przeniesieniu siedziby biskupiej do Karlina, gdzie rozpoczęto budowę zamku obronnego, na który to cel ówczesny biskup Filip von Rehberg pożyczył od rady Słupska kwotę 350 grzywien. Ten sam biskup w 1385 roku nadał Karlinu lubeckie prawa miejskie oraz herb. Wtedy prawdopodobnie wytyczono zachowany do dziś układ ulic w centrum Karlina. W 1409 roku miasto zostało zdobyte przez wojska pomorskie, które doszczętnie je spaliły. Ĉirkaŭita per akvo la kastelo persistis la sieĝon kaj tiufoje ne estis kaptita de la princo de Pomerio Boguslavo la 8-a, tamen jam en la jaro 1481 la tuta Karlino kun la kastelo estis detruita.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Karlino de la 16a jc ĝis la 19a jc
Tute ŝanĝis la staton de la urbo la apero de Reformacio en la jaro 1534. Kolejni biskupi zamienili zamek w piękną, renesansową rezydencję, dbając jednocześnie o rozwój gospodarczy miasta. Powstał wówczas tartak, a miejscowy browar otrzymał szczególne przywileje. Wiek XVII okazał się dla Karlina bardzo niespokojny. Dum la Tridekjara milito (vidu la apudan mapon) miasto zostało splądrowane przez oddziały cesarskie Joachima Krockowa. Natomiast w roku 1668 tereny miejskie Karlina stały się pruską domeną państwową. Przyczyną tego było spowolnienie rozwoju miasta, do czego przyczyniły się dwa potężne pożary. W 1721 roku król pruski Fryderyk Wilhelm, który często przejeżdżał przez Karlino, rozkazał wybudować niedaleko zamku dom, który miał służyć jako noclegownia. Trzydzieści lat później Karlino zostało zajęte przez Rosjan. Wydarzenie to równało się oficjalnemu upadkowi zamku, który, splądrowany i podpalony, nigdy nie został odbudowany. Na miejscu dawnego zamku założono browar, a w centrum miasta zaczęły powstawać pierwsze murowane, piętrowe kamienice. Niestety, rozwój miasta w XVIII wieku ponownie zahamowały wojny napoleońskie. W lutym 1807 roku Karlino zamieniono w główny ośrodek intendencki dla wojsk oblegających Kołobrzeg. Przybycie do miasta żołnierzy francuskich wywołało epidemię czerwonki, w wyniku której zmarła 1/3 mieszkańców Karlina. W latach 1846-1849 wybudowano szosę łączącą Karlino z Kołobrzegiem i Szczecinkiem, a dziesięć lat później do Karlina wjechał pierwszy pociąg. La disvolvo de la komerco kaj la eta industrio, kaj la konstru-evoluigo de Karlino ekkomencis en la sepdekaj jaroj de la 19a jc, post la venko de Prusio kun Francio.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Karlino dum la 20a jc
La fino de la Unua Mondmilito kaj teritoriaj perdoj de Germanio malgrandigis la germanan nombron de la loĝantaro. Trwający na początku lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku kryzys dotknął Karlino tylko w niewielkim stopniu, a pod koniec dwudziestolecia międzywojennego w mieście powstał kompleks sportowy oraz nowoczesne schronisko młodzieżowe. Po zakończeniu ofensywy francuskiej w roku 1940 do Karlina przybyła grupa 150 jeńców francuskich, a w styczniu 1945 roku podjęto decyzję o ewakuacji ludności cywilnej.
Rozkaz ten dotarł jednak do mieszkańców Karlina dopiero 3 marca 1945 roku. Większości z nich nie udało się uciec, gdyż Rosjanie wkroczyli do miasta już rankiem 4 marca 1945 roku. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Lige kun grandaj militaj detruoj en Kołobrzeg dum la Dua Mondmilito la sidejo de la distrikto portempe estis Karlino kaj tiam nombro de la loĝantoj kreskis ĝis pli ol 5 miloj. Nur post la transiro de la distrikta estraro al Kołobrzeg en la jaro 1947 la nombro de la loĝanto malkreskis ĝis 3 miloj.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Niko Bubalo
Niko BUBALO (23-a de oktobro 188316-a de januaro 1924) estis kroata esperantisto.
Li naskiĝis en Ilići apud Mostar (Hercegovino) la 23-an de oktobro 1883. Gimnazion frekventis unue en Mostar sed finis ĝin en Požega en la jaro 1906. Universitatatajn studojn komencis en Zagrebo, sed pro manko de financaj rimedoj forlasis la studadon kaj prenis postenon en Sarajevo.
Financa oficisto en Mostar ekde 1913, en 1919 revizoro, en 1922 financa konsilanto ĉe financdirekcio en Mostar. Esperantistiĝis en 1907 kaj estis unu el la pioniroj de Esperanto en Bosnio kaj Hercegovino. En 1908 aperigis la unuajn gramatikajn regulojn de Esperanto sub kaŝnomo Dragaš Slavić (en Trgovačko-zanatski kalendar, Beograd). En 1910 estis kunfondinto de la unua Esperanto-societo en Bosnio kaj Hercegovino sub la nomo “La Stelo Bosnia” (en Sarajevo).
Kroatigis verse poemojn de Zamenhof (kiuj aperis en "La Provo", 1921), kaj en Esperanton tradukis plurajn kroatajn kaj serbajn (precipe) popolajn kantojn (ekz. “Hasanaginica”, "Kosovka djevojka”), kiuj aperis en “Kroata Esperantisto” en Zagreb kaj aliloke. Li kunlaboris en “Lingvo Internacia” (Parizo), “Esperanto” (Ĝenevo) kaj “Katolika Mondo”. Krom tio li kunlaboris en nacilingva gazeto “Narodna Sloboda” (Mostar) ekde ĝia fondiĝo. Verkoj: “Za školskog odmora” (poemoj sub pseŭdonimo Niko Slavić, Požega, 1906). Aperigis la unuan turisman broŝuron en Esperanto en la teritorio de Balkanio, titolita “Esperanta Gvidlibro tra Bosnio kaj Hercegovino” (ilustrita, Sarajevo, 1911). Lia “Esperanto-ŝlosilo” (unua eldono, Sarajevo, 1911) eldoniĝis ankaŭ en Zagrebo (dua eldono, 1922, kune kun d-ro Maruzzi) kaj en Slavonski Brod (tria eldono, 1931).
En Zagrebo estis eldonita en la jaro 1923 “Esperanto - horvata-serba vortaro, Oficiala radikaro” kaj ĝia brajla ekvivalento eldoniĝis en Zemun en la jaro 1927. Lia lernolibro “Međunarodni jezik esperanto. Potpuna gramatika sa vježbenicom, čitankom i rječnikom” estis eldonita en du eldonoj (2-a eldono kune kun d-ro Maruzzi en Zagreb, 1923). Bedaŭrinde lia manuskripte postlasita 1000-paĝa Kroata-Esperanta vortaro perdiĝis. Li mortis en Mostar la 16-an de januaro 1924.
Masoro
Inspira vikio: (4/11/2013)
Per la termino Masoro aŭ Masora oni intencas la amplekson de la judaj tradicioj koncernantaj la korektan legadon de la tekstoj de la Sankta Skriboj. Pliprecize, per tiu esprimo oni referencas al la kritikaj notoj lokigitaj sur la manuskriptoj de la Biblio inter la la 7–a kaj 10-a jarcentoj, notoj kiu reflektas ĝuste tiujn tradicioj.
Historio
La Biblio estis skribita en lingvo ne plu parolata, la hebrea ekde mil jaroj ĉirkaŭ (ekde la ekzilo babilona, kaj plue skribita en alfabeto ekskluzive konsonanta. La neceso transdoni la tekston ĝustan puŝis la rabenojn, nomatajn poste Masoretoj, precize konservi la heredaĵon de informoj rilataj al la lego de la sanktaj vortoj. La masora materialo estis antaŭ transdonita buŝe: ĉar tamen ĝi procedis kvante kreskiĝanta, ĉiam pli ofte oni ĝin notis marĝene de la teksto mem.
La masoreta aktiveco atingis sian pinton sur la bordoj de la lako de Tiberiado, en Palestino, verke de la familio Ben Āšêr, ĉirkaŭ la jaro mila post Kristo.
La plej grava atestaĵo nin atinginta estas la Codex Leningradensis, manuskripto datita je 1008 p.K., nun gardata en la Nacia Biblioteko de Sankt-Peterburgo, kie la masoro kaj la tekstaj notoj, forte mallongigitaj, estas skribitaj en la aramea lingvo (kaj ne en la hebrea.
Bozoj
La bozoj estas etna grupo en okcidenta Afriko, kiu ekloĝis precipe laŭlonge la rivero Niĝero. La nomo devenas verŝajne de la bambara vorto bo-so kiu signifas domo el bambuo. Al la etno apartenas pluraj klanoj. Tradicie la bozoj vivas de fiŝkaptado, ekzemple ĉe la Lago Kabara, kaj estas nomataj ankaŭ "majstroj de la rivero".
Lingvoj
La lingvoj parolataj de la bozoj apartenas al la soninka lingvo-grupo, kiu estas parto de la nordokcidentaj  Mande lingvoj. Dum lunga tempo ili estis konsideritaj dialektoj de iu lingvo. Nuntempe oni  supozas, ke ekzistas minimume kvar memstaraj lingvoj.
Kulturo
Kvankam la bozoj estas  precipe islamanoj, ilia  kulturo konservis multajn animismajn tradiciojn. Ilia totembesto estas virbovo, kies korpo prezentas la Niĝeron kaj kies kornoj prezentas la pirogoj uzataj de la bozaj fiskaptistoj. Unu el la animismaj pra-islamaj kaj pra-patriarkaj tradicioj estas aparta dormejo por junaj viroj, kie ili povas fari unuajn spertojn kun la ina sekso. Tiaj domoj estas konataj ankaŭ de la etno Muria en centra Barato. Laŭ priskribo de Bronislaw Malinowski kaj Wilhelm Reich ili ekzistis ankaŭ ĉe la loĝantoj de la insuloj Trobriand.
Laŭ censo de la jaro 2000 la nombro de la bozoj en Malio egalas al 132.100 homoj.
Kornwestheim
Kornwestheim - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Najbaraj komunumoj
La sekvantaj komunumoj kaj urboj limas al la urbo Kornwestheim (en la senco de la horloĝo komencante en okcidento): Möglingen, Ludwigsburg kaj Remseck am Neckar, kiuj ĉiuj apartenas al la distrikto Ludwigsburg, kaj Stuttgart.
Konsisto de la urbo
Al la urbo apartenas la kerna urbo Kornwestheim kaj la municipo Pattonville. Ĉi-lasta fariĝis nur en la 1990-aj jaroj parto de Kornwestheim. Origine ĝi apartenis al Aldingen (hodiaŭ: Remseck am Neckar). La setlejo estis konstruita en la jaro 1954 de la Usona armeo. Post ĝia foriro celkooperativo aĉetis la terenon de la Germana Federacio kaj dividis ĝin inter la urbo Kornwestheim kaj la komunumo Remseck am Neckar. Tiam ĝi estis civile loĝigita kaj ĝia okcienta parto nun apartenas al la urbo Kornwestheim, dum la pli granda orienta parto apartenas al la urbo Remseck am Neckar.
Sur la tereno de Kornwestheim troviĝas ankaŭ la forlasitaj setlejoj Hoftstätt, Birglingen, Lieberheim kaj Wihingen.
Trafiko
Kornwestheim disponas pri pasaĝera stacidomo, kiu estas ĉefe servita de la regiontrajnlinioj de la urbo Stutgart S4 (Stuttgart–Marbach) kaj S5 (Stuttgart–Bietigheim). Tra la urbo pasas la ĉefstrato B27.
Historio
La unua dokumenta mencio de "Westheim" datiĝas el la jaro 780 el la Codex Laureshamensis de la Monaĥejo Lorsch.
Modifita germana
La uzo de la germana lingvo kiel fremda lingvo en Eŭropo, la kreo de Germana Imperio en 19-a jarcento kaj la fakto, ke ĝi estas la plej disvastigita lingvo de centra Eŭropo igis ĝin bazo de kelkaj projektoj de planlingvoj, ĉefe inter la unua kaj Dua mondmilito, ĉefe de naciismaj germanoj. Eĉ Esperanto kaj Volapuko havas influon de la germana ĉar Zamenhof kaj Schleyer estis parolantoj de la germana (aŭ la jida, rigardata kiel dialekto de la germana). Kurioze, male al aliaj adeptoj de planlingvoj, kreantoj de modifitaj germanaj ĝenerale ne estas pacifismaj homoj, kiuj volis unuigi la homaron, sed homoj, kiuj volis krei lingvon al konkerontaj popoloj. Ankaŭ Rudolf Hess, iom antaŭ sia flugo al Anglujo, asertis, ke post la nazia venko, la angla iĝos germana dialekto malpli granda, kun nenia monda graveco. Kiel la angla kaj la germana estas ĝermanaj lingvoj, kelkaj projektoj estas kompromisaj planlingvoj inter ili, kaj oni povas klasifiki ilin kaj kiel modifita angla aŭ modifita germana.
Ĉifro de Framasonismo
Ekzemplo
Uzante la ekzemplan ĉifron, la mesaĝo "La X markas la lokon." iĝas:
Ödön Kerpel-Fronius
Ödön Kerpel-Fronius, laŭ la hungara skribmaniero Kerpel-Fronius Ödön (malofte Kerpel-Frónius Ödön) estis hungara kuracisto pri beboj, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio.
Ödön Kerpel-Fronius naskiĝis la 1906 en Hungario, en Versec (nuntempa Vršac en Serbio). Li mortis la 1984 en Okcidenta Berlino.
Memorigiloj
Malsanulejo en Baranya prenis la nomon "Kerpel-Fronius Ödön"
Hoyales de Roa
Hoyales de Roa [oĜAles deROa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.
Geografio
Ĝi havas areon de 12.78 km² kun 226 loĝantoj (2021).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la turego, la preĝejo, la ermitejo kaj vinkeloj,
Laumière (pariza metrostacio)
Laumière [lomjɛʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 5. Ĝi situas en Kvartalo Villette en la 19-a arondismento de Parizo.
Stacio
Ĝi estis malfermita la, okaze de la plilongigo de linio 5 de ' ĝis '.
Ĝia nomo devenas de Avenuo de Laumière, el la nomo de Xavier Jean Marie Clément Vernhet de Laumière (1812-1863), artileria generalo, mortinta el siaj vundoj dum la franca interveno en Meksiko.
Alirejoj
La stacio havas tri alirejojn, du antaŭ n-roj 34 kaj 43 de Avenuo de Laumière kaj tria kiu priservas nur la elirejon sur nepara flanko de numeroj de Avenuo Jean-Jaurès.
Kampa profundo
La kampa profundo (ankaŭ nomata profundo de kampo) estas la zono laŭlonge de la optika akso de optika sistemo, en kiu la rigardanto ricevas la impreson, ke linioj kaj konturoj montras klarajn limojn. Ĝi troviĝas inter la proksima kaj malproksima limoj de zono en kiu objektoj estas bildigitaj sufiĉe nete per objektivo aŭ lenso.
Flughaveno Romo-Ciampino
La flughaveno Romo-Ciampino [ĉampIno], alinome flughaveno Giovan Battista Pastine, situas sud-oriente de Romo, proksime de la ringa aŭtovojo.
Kampa profundo
Ekzistas nur unu ebeno, perpendikulara al la optika akso, en kiu ĉiuj punktoj estas netaj. Ĉiuj aliaj punktoj en la bildo estas kvazaŭ cirkletoj. La diametro de ĉi tiuj cirkletoj estas mezuro de la neneteco. Por difini la kampan profundon oni difinas, ke punkto (objekto) estas sufiĉe neta se la cirkleto havas ne pli grandan diametron ol certa valoro.
Flughaveno Romo-Ciampino
Ĝi estas organizata de la Società Aeroporti di Roma (AdR; = societo de la flughavenoj de Romo), same kiel flughaveno Romo-Fiumicino, kun kiu ĝi konsistigas la flughavenan sistemon de la ĉefurbo. La armean parton zorgas Aeronautica Militare Italiana.
Kampa profundo
Kalkulado de la profundo:
R1 = (R f2)/(f2+K(R-f)z) ;
R2 = (R f2)/(f2-K(R-f)z) ;
(16636) 1993 QP
(16636) 1993 QP estas amora asteroido malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Kenneth J. Lawrence elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kampa profundo
kie R1 - proksima limo de kampa profundo;
(16636) 1993 QP
Ĝi estas terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido:
Ĝi multe pli proksimiĝas de Marso:
Kampa profundo
Se laŭ la formulo R2 estas negativa la sufiĉa neteco estas ĝis malfino.
Kampa profundo de P = R2-R1.
Se objektivo estas fokusita por malfino
R1 = H = f2/(K z).
Uzante ĉi tiun valoron H (nomata hiperfokusa distanco) eblas reskribi la formulojn por ne malfina fokusa distanco:
R1 = (H R)/(H+R) ;
Se oni scias la limojn R1 kaj R2 la plej bona fokusa distanco, kiu donas la plej malbonan nenetecon estas
R = (R1 R2)/(R1+R2).
Ĉi ĉiuj kalkuloj ne enkalkulas aberaciojn kaj aliajn kaŭzojn de neneteco. Plenan kalkulon vidu ĉe bilda distingkapablo.
Vidu ankaŭ
Bokeo
Theodor Storm
Theodor STORM [TEodo ŝtom] (* la, † la ) estis germana aŭtoro de poezio kaj prozo.
Novo Itacolomi
Novo Itacolomi estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.827 loĝantojn en 2010.
Údolí (Nekoř)
Údolí (Margaretental) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nekoř, troviĝanta en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordoriente de Nekoř. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Údolí situas en katastra teritorio Nekoř kun areo 10,95 km².
Forchia
Forchia estas komunumo de Italio.
Bulgari
La entrepreno estis fondita en 1884 fare de la greka Sotirios Voulgaris en Romo (la nomo Bulgari baziĝas je ŝanĝo de la familia nomo).
Bulgari havas 194 vendejojn en 40 landoj.
Forchia
Najbaras la komunumoj Airola, Arienzo (CE), Arpaia, Moiano kaj Roccarainola (NA).
Doppelgänger
Doppelgänger estas la germana vorto por difini la fantomeskan duoblulon de viva homo, ofte portretita kvazaŭ malbona aŭguro laŭ la Germana folkloro. Etimologie, la vorto devenas el doppel (duobla) kaj Gänger (marŝantulo).
Ĝia plej antikva formo, elpensita de novelisto Jean Paul en 1796, estas Doppeltgänger, 'kiu marŝas cise'.
Oni uzas ĉi tiun vorton, por nomigi ajnan duoblulon de alia homo, sed ankaŭ por bestoj aŭ fikciaj aĵoj, kutime ligita al la ideo pri la malbonkora ĝemelo aŭ dulokiĝo.
En ĉiutaga vivo, tiu vorto tutmondiĝis por koncerni determinitan ulon aŭ ulinon, kiu iel similas ĉu fizike, ĉu psiĥe, al alia homo.
Mitologio
Laŭ mitaro de Antikva Egipto, 'ka' estis sentebla duobla spirito, kiu havis la samajn memoraĵojn kaj sentojn kiel la aliulo al kiu ĝi apartenis. Fakte, ene de Egipta mito nome La Greka Princino, kiu estas disvolvita laŭ la Egipta vidpunkto pri la Troja Milito, ĉi 'ka' de Heleno estis uzita por misgvidi Parison de Trojo, helpante por ke la milito instigu ties finon.
Laŭ la Nordia Mitologio, vardøger estas fantoma duoblulo kiu antaŭas vivan homon kaj estas vidita farante liajn agojn, kiuj poste estos ripetitaj de tiu posteulo. Laŭ Finna mitologio, ĉi tiu fenomeno nomiĝas etiäinen (ulo kiu alvenas unua).
Kaolino
Kaolino estas speco de plasteca rokaĵo, en kiu enestas argila mineralo kaolinito. Precipe en dolĉakva medio, miksite kun polvo kaj sablo, ĝi povas estigi specifan blankkoloran argilon, vaste uzatan en industrio.
Doppelgänger
Mitologio
Ankaŭ, laŭ la Britia antikva mitologio same kiel okazas laŭ Franca folkloro, Doppelgänger estas versio de Ankou, enkarniĝo de la morto.
Kaolino
Ekzistas multaj specoj de kaolino kun diferencaj fizikaj-kemiaj ecoj.
Doppelgänger
Psikiatrio kaj psiĥeco
Heaŭtoskopio estas psikiatria kaj neurologia koncepto, kiu koncernas la redubligan haluciniĝon por vidi la meman korpon de determinita distanco, kiu estas interpretita kiel simptomo de skizofrenio aŭ epilepsio.
Kaolino
Etimologio
La vorto „kaolino“ devenas el la ĉina lingvo. Gāolǐng tǔ aŭ Kao-ling tchu signifas "argilo el Alta monteto" kaj ĝi eliras el la nomo de la riĉa trovloko Kao-ling („Alta monteto“) en la provinco Jianĝi en sudorienta parto de Ĉinio. Laŭ Francisko Azorín Kaolino estas Tre blanka argilo, uzata por fabriki porcelanon. Li indikas etimologion el ĉina kao-ling (alta monto).
Utiligo
Kaolino estas uzata por produktado de porcelano, papero, farboj, gumo kaj brikoj el ŝamoto k.a.
Körperich
Körperich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Karl Heinrich Ulrichs
Karl Heinrich ULRICHS (naskiĝis la en Westerfeld, nuntempe urboparto Kirchdorf en Aurich (Orienta Frislando); mortis la  en L’Aquila, Italio) estis germana juristo, ĵurnalisto, eldonisto, pioniro de la seksologio kaj la unua konata pioniro por la jura egaligo de samseksemuloj.
Roudné
Roudné (Ruden) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio sur maldekstra bordo de rivero Malše netutaj 5 km sude de la centro de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1411.
Fratoj Goncourt
La Fratoj Goncourt estis du francaj verkistoj de la 19-a jarcento, apartenantaj al la tendenco naturalismo: nome Edmond (Nancy, 26a de majo 1822 - Champrosay, Essonne, 16a de julio 1896) kaj Jules de Goncourt (Parizo, 17a de decembro 1830 - samloke, 20a de junio 1870). Ili kunlaboris kiel verkistoj, pro kio la plej parto de ilia verkaro estis publikigita kunigita. Post la morto de Jules, Edmond, establis en sia testamento la terminojn de la nune fama Premio Goncourt, kiu estis atribuita por la unua fojo la 21an de decembro 1903.
John Buchanan (esperantisto)
John BUCHANAN [Bukanan] (naskiĝis en 1859 (?) en Paisley, mortis la 27-an de februaro 1930 en Londono) estis skota kuracisto kaj esperantisto, vicprezidento de TEKA. Inter la unuaj membroj de Brita Esperanto-Asocio. Testamentis 4000 anglajn pundojn al la Universitato de Liverpolo por starigi tie Esperantan lektoran postenon. Interalie tie okazas danke al tiu mono la jara Buchanan Lecture.
Eksteraj ligiloj
Dr John Buchanan - an Esperanto Legacy to the University of Liverpool
Princo
La vorto princo por viroj, princino por virinoj, de la latina radiko princeps, kiam uzata por membro de la plej alta aristokratio, signas diversajn tipojn de titoloj (vidu ankaŭ duko).
Historia fono
La latina vorto princeps, origine el primus = unua, capere = preni, do "kiu prenas unua", estis uzata kiel titolo de la pli-malpli neformala gvidanto de la Roma senato kelkajn jarcentojn antaŭ Kristo. Imperiestro Aŭgusto establis la formalan pozicion de monarko surbaze de princeps-eco. Li ankaŭ decidis, ke liaj nepoj somere regu la urbon Romo, kiam plej multaj nobeloj feriis aŭ praktikis religiajn ritojn - por tiu tasko la nepoj ricevis la titolon Princeps.
El la latina princeps, iom post iom, evoluis eŭropaj titoloj de iuj regantoj aŭ membroj de reganta familio. El tiuj iom diverssignifaj vortoj (principe, prince, prinz, prins, k.s.) formiĝis la esperanta princo. La responda virina titolo estas princino, kaj ĝin povas havi, krom la nemultaj regantinoj de princlandoj, ankaŭ reĝidinoj kaj edzinoj de viroj havantaj la titolon princo.
Estas diversaj tradicioj en la uzo de la titoloj. Iuj lingvoj sekvis historiajn influojn, ekzemple en la Sankta Romia imperio, kaj ne la kutimojn de aliaj lingvoj de la sama lingvofamilio.
Proverbo
Ekzistas proverbo pri princo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Distrikto Tatabánya
La Distrikto Tatabánya [tatabAnja] (hungare  Tatabányai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom. Ĝi situas ĉefe sur montaro en la meza kaj sudorienta partoj de la departemento (en la norda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Tatabánya, kiu estas urbo, la ceteraj 9 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas331,65 km², kie loĝas 85 054 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri urbaj servoj, agrikulturoj kaj bestobredadoj (dum la socialismo ĉefe pri karbominadoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 2013. Pli frue la komunumoj apartenis al Distrikto Tata.
Florange (stacidomo)
Florange estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Florange, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Lapa (Paranao)
Lapa estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 44.936 loĝantojn en 2010.
Florange (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mohon - Thionville (204000).
NGC 1113
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Matanzas (urbo)
San Carlos kaj San Severino de Matanzas estas urbo de Kubo, fondita en oktobro 1693 en privilegiita loko de la norda geografio de la regiono inter la enfluejo de la riveroj Yumurí, San Juan kaj Canimar. La urbo Matanzas kongruas kun la samnoma komunumo kaj estas la ĉefurbo de la samnoma provinco. La loĝantaro de Matanzas estas proksimume 144447 homojn laŭ la censo en 2004.
Geografio
La industria kaj universitata urbo Matanzas situas sur alteco de 3 m s.m. ĉe la norda flanko de la ĉefinsulo de Kubo, ĉe la bordo de la Atlantika Oceano apud vasta golfo, kiu nomiĝas laŭ la urbo.
Ekonomio
Matanzas estas grava havenurbo de Kubo, kie situas grava naftorafinejo kaj unu el la plej gravaj elektrocentraloj de la respubliko. Ĉirkaŭ Matanzas situas ankaŭ diversaj naftokampoj.
Trafiko
Tra Matanzas pasas la aŭtovojo Via Blanca de Havano al Holguín, de kiu en Matanzas deflankiĝas la ĉefvojo al Santa Clara. Tra la urbo pasas la fervojlinio de Havano al Guantánamo. Rekte oriente de la urbo situas la internacia flughaveno Juan Gualberto Gómez de Varadero.
Historio
La urbo Matanzas estis fondita de la hispanoj en la jaro 1693. La nomo Matanzas signifas buĉado. La nomo estis supozeble aludo al la buĉejo, ĉar en Matanzas situis siatempe la sola haveno, tra kiu estis eksportitaj bovoj. Matanzas fariĝis la grava haveno kaj komercloko por sklavoj, tabako, kafo kaj sukerkano.
Sonja Gerhardt
Sonja Gerhardt (* la 2-an de aprilo 1989 en Berlino) estas germana aktorino. Ŝi loĝas en sia naskiĝurbo Berlino.
Ekde la jaro 2006 Sonja Gerhardt en la germanlingva televida kanalo Sat.1 en seria televidromano kun la titolo "Schmetterlinge im Bauch'' ("papilioj en la ventro", do 'sentante strangajn sentojn').
Vizicj
Vizicj, serbe Визић, slave Vizić, hungare Füzegy estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉka Palanka geografie kaj historie apartenanta al Srem.
Sonja Gerhardt
Dum 11 jaroj ŝi dancis en la infana ensemblo de la plej granda revua teatro de Eŭropo, Friedrichstadtpalast, en la centro de Berlino.
Ekde la 17-a de aprilo 2008 ŝi en la germaniaj kinejoj videblas en la romantika porjunula filmo "Sommer" kun Jimi Blue Ochsenknecht.
Forino
Forino estas komunumo de Italio.
27775 Lilialmanzor
27775 Lilialmanzor estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca dancistino Lilialmanzor (realnome Lucette Almanzor, bone konata pro ŝia karisma, fantazia kaj lirika koncepto de la arto de danco, kiun ŝi spektaklis en la tuta mondo. Ŝi estis la edzino de la verkisto Céline dum pli ol 30 jaroj.
Moema (urbo)
Moema (oficiale Município de Moema) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Bom Despacho. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Johann Krieger
Johann KRIEGER, (baptita je la 1-a de januaro 1652 en Nurenbergo (do naskita supozeble je la 28-a de decembro 1651) – 18-a de julio 1735 en Zittau) estis germana komponisto.
Li estis la frato de Johann Philipp Krieger, je kiu li ricevis muzikan edukadon. En 1678 Johann Krieger iĝis kortegokapelestro en Greiz kaj ekde 1681 li estis muzikdirektoro kaj orgenisto en Zittau. Li estis alte ŝatata kiel orgenkomponisto i.a. de Händel.
Moema (urbo)
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
NGC 1114
NGC 1114 (aliaj indikoj — PGC 10669, MCG -3-8-29, IRAS02467-1712) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
9634 Vodice
9634 Vodice estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Distrikto Oroszlány
La Distrikto Oroszlány [oroslAnj] (hungare  Oroszlányi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom. Ĝi situas ĉefe sur montaro en la suda parto de la departemento (en la norda parto de la lando). La distrikta ĉefurbo estas Oroszlány, kiu estas urbo, la ceteraj 5 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 199,39 km², kie loĝas 25 973 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj kaj bestobredadoj (dum la socialismo ĉefe pri karbominadoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 2013. Pli frue la komunumoj apartenis al Distrikto Tata.
Ĉefa fokuso
Ĉefa fokuso estas punkto en optika akso de lenso aŭ objektivo. En ĝi lumo, venanta de malfinio paralele al la optika akso, krucas la optikan akson.
Ĉefaj fokusoj estas du:
Pro sfera aberacio kaj difrakto fokuso ne estas ideala geometria punkto.
Ogulin
Bazaj informoj
Ogulin estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 24 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Ogulin situas sur malebenaĵo, laŭ fervojo Zagrebo-Rijeka.
Historio
La unua skriba mencio pri la loko devenis el la 15-a jarcento. En 1493 burgo konstruiĝis sur monto Klek. Post la mezepoko la urbo situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Ogulin apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Modrus-Fiume, kie departementejo kaj samtempe distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Jünkerath
Jünkerath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Konvencio de Kotonuo
La konvencio daŭrigas kaj plievoluigas la tradicion de la konvencio de Lomeo, kiu – subskribite en Lomeo, la ĉefurbo de Togolando – unuafoje difinis tian partneran rilaton inter la "norda" Eŭropa Unio kaj la "sudaj" landoj de la AKP-ŝtatogrupo kaj validis de la 28-a de februaro 1975 ĝis la 29-a de februaro 2000. La konvencio de Kotonuo subskribiĝis la 23-an de junio 2000 – en Kotonuo, la ĉefurbo de Benino. La interŝtata kontrakto difinas la interrilatojn de la subskribintaj ŝtatoj rilate al evoluhelpo, komerco, investoj kaj homaj rajtoj.
Ke tiu konvencio ne nur temis pri pli justaj komercaj rilatoj, sed ankaŭ fokusigis la temojn homaj rajtoj kaj ŝtatan administradon, diferencigas ĝin de la antaŭa konvencio de Lomeo. Komence de la jaro 2002 la konvencio ekvalidis.
La konvencio de Lomeo de 1975 kaj postaj plidetaligoj de tiu konvencio antaŭvidis interalie la unuflankan malfermiĝon de la merkatoj de la Eŭropa Unio por varoj el la AKP-ŝtatoj. La nova konvencio de Kotunuo de 2000 kontraŭe antaŭvidas "ekonomiajn interkonsentojn pri partnereco" (angle economic partnership agreements, EPAs), kiuj krome ankaŭ antaŭvidas la malfermiĝon de la merkatoj de la AKP-ŝtatoj por varoj el la Eŭropa Unio. Krom tiu nova akcento de reciprokeco, la konvencio de Kotunuo pli diferencigas inter diversaj grupoj inter la AKP-ŝtatoj laŭ grado de industria kaj socia evoluo, kaj antaŭvidas plej da helpo por la tiuflanke malplej evoluintaj ŝtatoj.
La kostojn de tiuj projektoj grandparte financas la Eŭropa Evolua Fondaĵo (EEF) kaj kreditoj el la Eŭropa Investa Banko. La plej grandajn monsumojn tra tiuj du institucioj donas la eŭropaj ŝtatoj Francio kaj Germanio.
La konvencio daŭrigas tradicion de partnera kunlaboro inter la ŝtatoj de origine la Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK), poste la Eŭropa Komunumo (EK) kaj fine la Eŭropa Unio (EU) kun pli sudaj landoj. Tiu tradicio komenciĝis dum la jaro 1963 per la konvencio de Jaundeo. Dum tiu jaro la EEK komencis subteni evoluajn projektojn ĉefe en la eksaj francaj kaj belgaj kolonioj de Afriko. Kiam dum la jaro 1975 Britio aliĝis al la Eŭropa Komunumo, la interkontrakta ŝtataro per la konvencio de Lomeo ampleksiĝis per multaj ekse britaj kolonioj en la regionoj Afriko, Karibio kaj Pacifika Oceano. Tiu kaj la tri sekvaj versioj de la konvencio de Lomeo garantiis al la AKP-ŝtatoj ekonomiajn privilegiojn, plifaciligis ilian aliron al la komuna merkato de la exuropa ŝtatogrupo kaj enkondukis stabilajn prezojn por difinitaj varoj, kies celo estis garantii la eksportajn enspezojn de la AKP-ŝtatoj. Inter la jaroj 1975 kaj 2000 la Eŭropa Investa Fondaĵo financis la projektojn de la konvencio de Lomeo per 40 milionoj da Eŭroj.
Florange
Florange estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Konvencio de Kotonuo
Intertraktadoj pri sekva konvencio inter la Eŭropa Unio kaj la AKP-ŝtatoj, kiu validu post la jaro 2000, komenciĝis la 30-an de septembro 1998. Dum du jaroj granda grupo da politikistoj kaj ekonomiistoj diskutis la novan konvencion, kiu subskribopretis la 23-an de junio 2000 en Kotonuo.
Florange
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Florangeois.
Konvencio de Kotonuo
Enhavo de la konvencio
La celo de la konvencio de Kotonuo estas la novorientiĝo de la evoluhelpa interŝtata politiko kaj la internaj politikoj de la AKP-ŝtatoj cele al malpliiĝo de la malriĉeco en tiuj landoj. Ĝi devigas la AKP-ŝtatojn je ampleksa kundecido de diversaj sociaj grupoj en politikaj demandoj, je reformo de la financa kaj komerca kunlaboro, kaj je koncentriĝo de politikaj projektoj cele al la kontraŭbatalo de troa malriĉeco de unuopaj civitanoj.
La respekto de la homaj rajtoj, la bazaj principoj de demokratio kaj de jura sistemo, kiu garantias la aplikon de la bazaj rajtoj, estas esencaj trajtoj de la konvencia kunlaboro. Por la kazo de malrespekto de iu el tiuj kriterioj fare de iu el la subskribintaj ŝtatoj enkondukiĝis interkonsultaj kaj reagaj mekanismoj. La konvencio same antaŭvidas respondecan ŝtatan administradon kaj enkondukiĝis interkonsulta mekanismo por la kazo de ŝtata korupteco.
Krome la konvencio alvokas je pli intensa politika dialogo inter la subskribintaj ŝtatoj en demandoj de komuna intereso, ekzemple la malsubteninda komerco de armiloj kaj kompare tre grandaj buĝetoj por naciaj armeoj, aŭ la malsubteninda komerco de malpermesitaj drogoj kaj la kontraŭbatalo de krimaj organizaĵoj, la subteno de interŝtata paco kaj evito de interŝtataj konfliktoj. Unuafoje ankaŭ konsideriĝis la problemo de amasa elmigro de civitanoj el la AKP-ŝtatoj al la landoj de Eŭropo.
En ĉiuj temoj de la konvencio konsideriĝis aspektoj de la samrajta trakto de civitanoj de ambaŭ seksoj, kaj de laŭeble bona protekto de la naturo.
Inter la jaroj 2002 kaj 2007, entute 25 miliardoj da Eŭroj antaŭvidatas por konvenciaj projektoj en la AKP-ŝtatoj. La konvencio de Kotonuo principe funkciu dum 20 jaroj, do ĝis la fino de la jaro 2021, sed antaŭvidatas adaptaj konferencoj ĉiujn kvin jarojn. Financaj protokoloj validas por kvin jaroj. Iuj eroj de la konvencio estas kontrolataj unufoje jare fare de la AKP-EU-Konsilio de Ministroj. Tiu koncepto garantiu pli da fleksebleco de la kontrakto en rapide ŝanĝiĝanta mondo. Komercaj interkonsentoj havas apartan, specife flekseblan tempoplanon.
La konvencio de Kotunuo inkluzivas pli ol du trionojn de ĉiuj evoluiĝantaj landoj. Tiu partnera kunlaboro inter "nordaj" kaj "sudaj" landoj estas modelo por la kunlaboro de la Eŭropa Unio kun aliaj evoluiĝantaj ŝtatoj (ekzemple en kontinenta Azio, Centra kaj Suda Ameriko), sed ankaŭ por la kunlaboro de aliaj industriaj kun evoluiĝantaj ŝtatoj.
Dekdunoda ŝnuro
La Dekdunoda ŝnuro estas simpla ilo per kio oni povas konstrui ortan angulon (90°). La bazo estas la teoremo de Pitagoro, aŭ pli precize ties inverso, laŭ kiu triangulo havas ortan angulon, se la kvadrato super la plej longa flanko havas la saman surfacon, kiun havas kune la du kvadratoj super la pli mallongaj flankoj.
La ŝnuro estas disdividita per dek unu nodoj je dek du samlongaj eroj; la dekdua nodo ligas la komencon de la ŝnuro kun la fino. La ŝnuro estas streĉita je triangulo kun la flankolongecoj 3 : 4 : 5. La flankolongecoj plenumas la teoremon de Pitagoro, kaj tial oni atingas ortan angulon inter la du pli mallongaj flankoj de la triangulo.
Jam la egiptoj konis tiun proceduron. Post la ĉiujara superfluo de la Nilo ili uzis la dekdunodan ŝnuron por mezuradi denove la kampojn. Neniu teksto pruvas ke ili konis la uzon de dekdunoda ŝnuro por bildigi ortan angulon.
Thomas Jefferson
Thomas JEFFERSON [TO-mas ĜEF-er-sen], la tria Prezidanto de Usono, naskiĝis la en la kantono Goochland, Virginio. Li mortis 83-jaraĝa, la, je la 50-a naskiĝtago de Usono, en sia domo en Monticello, Virginio, pro kronika reŭmatismo kaj pligrandiĝinta prostato.
Jefferson, kun kvar aliaj homoj, verkis la Usonan Deklaron de Sendependeco en 1776. Li estis usona ministro en Francio en 1785. Li estis vicprezidento en la administrado de Adams (1797-1801). Li estis ruĝhara kaj tre alta. Religie, li estis Deisto. Martha Wayles Skelton estis lia edzino.
Dum lia administrado (1801-1807) okazis;
Post la aĉeto de la Luiziana Teritorio, li sendis la ekspedicion de Lewis kaj Clark por esplori la novan teritorion.
En mono Jefferson estis libera aŭ senprudenta, do li akumulis grandajn ŝuldojn. Pro liaj ŝuldoj, li vendis sian grandan bibliotekon al la Kongreso. Tiu estis la semo de la Biblioteko de Kongreso, nun tre granda biblioteko en Vaŝingtono.
Jefferson estis bienisto kaj posedis sklavojn, kiujn li liberigis en sia testamento. Unu el liaj sklavinoj estis Sally Hemings, kun kiu li havis gefilojn post la morto de sia edzino. Studo pri la DNA de iliaj posteuloj ŝajnas pruvi la amoron inter Hemings kaj Jefferson.
La bildo de Jefferson estas sur la dudekona dolara monero (la nickel). Sur la inversa flanko de la monero estas Monticello, lia domo.
Jefferson ankaŭ estis arkitekto kaj inventisto. Li estis alte klerigita.
Jefferson verkis kelkajn librojn. Li verkis libron pri Virginio, pri kiu li grande fieris. Li ankaŭ redaktis ian evangelion, kiu unuigis la kvar evangeliojn de la Biblio sed ankaŭ forviŝis la miraklojn de Jesuo kaj la teologion de liaj sekvintoj kiun Jefferson ne ŝatis. Al Jefferson, Jesuo Kristo estis homo tre saĝa, sed li certe ne estis Dio, tial la raportoj pri mirakloj estis laŭ li memevidentaj aldonaĵoj.