cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malij Visockij
La insulo apartenis de 1918 ĝis 1940 kaj de 1941 ĝis 1944 al Finnlando, inter tiuj periodoj al Karelo-finna Soveta Socialisma Respubliko kiel parto de la Sovetunio kaj de Rusia Federacio.
Orienta maro
Orienta maro povas esti:
Malij Visockij
Ĝi estas luata de 1963 ĝis 2013 - kune kun la Saimaa-kanalo - al Finnlando.
São Brás (Alagoaso)
São Brás estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 6.718 loĝantojn en 2010.
Ulassai
Ulassai estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. estis parto de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj de tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj ekde tiam denove apartenas al ĝi. Fine de en la komunumo vivis. Inter 1961, kiam ĝi havis 2435 loĝantojn, kaj 2001 Ulassai perdis trionon de sia loĝantaro.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Esterzili (CA), Gairo, Jerzu, Osini, Perdasdefogu, Seui, Tertenia, Ussassai kaj Villaputzu (CA).
Okcidente de ĝi situas la impresa akvofalo de Lequarci.
(18168) 2000 PN28
(18168) 2000 PN28 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
(54581) 2000 QW170
(54581) 2000 QW170 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Saimaa-kanalo
La Saimaa-kanalo estis inaŭgurita en 1856 kaj kondukas de lago Saimaa tra finna kaj rusa teritorio al Finna golfo. Ĝi estis daŭre grava por la transporto de lignoprilabora industrio.
(54581) 2000 QW170
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Saimaa-kanalo
La kanala longo estas 42,93 km de Lappeenranta ĝis Kluzo Bruzniĉnoje ĉe Viborg (Rusio), el kiu longo 19,60 km estas en Rusio. La altodiferenco estas 76 m, la akvovojon disigas ok kluzoj. La kanalon povas uzi ŝipoj kun transporta kapablo de 2.000 ĝis 2.500 tunoj. Konvene al mezuroj de la kanalo, la ŝipoj devas maksimume longi 82,50 m, larĝi 12,60 m, enakviĝi 4,35 m. La ŝipoj ne povas superi la veturan alton de 24,50 m.
Post kiam la daŭriga milito inter Finnlando kaj la Sovetunio finiĝis en 1944 per  armistico, Finnlando devis cedi pri teritorioj de la kanala areo favore al la Sovetunio. Post pliboniĝo de la rilatoj inter Finnlando kaj la Sovetunio, la Sovetunio ebligis remalfermon de la kanalo por la trafiko, transporto per luo de kanalo al Finnlando je 50 jaroj, ekde 1963.
La du landoj subskribis en 2010 novan lu-traktaton por plua 50-jara luo, ekvalida en 2013. En la nova traktato, la pli frue luitan insulon (Malij Visockij) ne plu luas Finnlando.
Ekde 1991, la kanalon povas veturi eĉ turistoj per propra boato aŭ per eskursaj boatoj.
La Viborga golfo estas konektita pere de la Saimaa-kanalo al la lago Saimaa en Finnlando.
Kosmologio (filozofio)
Kosmologio (el la antikva greka κόσμος kósmos, "ordo" kaj λόγος lógos, parolado) estas filozofia kaj scienca branĉo kiu esploras la materian strukturon kaj la leĝojn kiuj reguligas la universon konceptitan kiel amplekson ordigitan.
La etimologio konfirmas tian difinon ĉar kosmos referencis, en la greka lingvo, al ordo, aparte al tiu akirita de la armeo porbatale dismetita.
La kosmologio interesiĝas pri la universo reference al la spaco, al la tempo kaj al la fizika materio dum ekskludas la problemojn pri ĝiaj origino kaj fina celo al kiuj provas respondi kaj la fizika kosmologio kaj la teologio. Aparte la doktrino kiu okupiĝas pri la origino de la universo, vidpunkte de la mito aŭ de la religio estas nomata kosmogonio
Babilona kosmologio
Inter la plej antikvaj kosmologioj konsiderindaj, elstaras tiu de la babilona mito priskribita en la poemo, aparteninta al biblioteko de reĝo Asurbanipal (7-a jarcento a.K), stampita en 7 argilaj tabuletoj trovitaj en la prifosaĵoj de Ninivo. Tiu tekstoj, kopio de verko pli antikva datebla “jaro 1100a”, portas la titolon, kiu reprenas la uverturajn du vortojn per kiuj ĝi komenciĝas, de Enuma Elish, Kiam en la alto : «Kiam en la alto ne havis nomon la Ĉielo, kiam en malalto la Tero... Kiam kaj nek herbejoj jam formiĝis, nek kanejoj jam ekzistis; Kiam neniu el la dioj ne jam sin manifestis.... Neniu havis nomon kaj iliaj destinoj estis necertaj.
Laŭ la babilona kosmologio, la Tero estas la centro de la universo, flosanta kaj subtenata de oceano kiu en sia eno havas kavaĵon kie rezidas la forpasintoj. Supre de la Tero staras la volbo de la ĉielo kiu apogiĝas eĉ mem sur la oceano kaj kie moviĝas la Suno, la Luno kaj ĉiuj astroj.
Kosmologio laŭ la Biblio
Laŭŝajne la biblia kosmologio similas, rilate la strukturon de la universo, al tiuj de proksimaj popoloj kaj mitoj, kiuj metas la teron centren kaj la sunon periferien de la universo) (vidu militestron Josuon ((10, 12-13) kiu “haltigas la sunon”); sed diverĝas el ĉiuj kulturoj pro la origino de la mondo: ĝi alestiĝas al la ekzisto nur per la vorto de Dio kreanta kaj dependas tute de Li. (v. Genezo)
Ptolomea kosmologio
La progresoj de la astronomio kaj matematiko efektiviĝintaj en la epoko de helenismo en la kojnea mondo staras en la bazo de la kosmologio de Ptolomeo (100 ĉirkaŭ -175 ĉirkaŭ) priskribita en lia verko Almagesto (araba kromnomo de la ĝusta Mathematiké sýntaxis).
En tiu verko, unu el plej influaj de la antikveco, Ptolomeo enhavas la sciaron pri astronomio de la helenisma mondo baziĝante super ĉio sur la rezultoj de la esploro efektivigita, tri jarcentojn pliflue, de Hiparko. Ptolomeo post enkonduko genre filozofia, en kiu polemikas kun diversaj teorioj, subtenas la senmovecon de la Tero centre de la universo ofertante modelon tercentran (kiu de li prenos la nomon “ptolomea”, ĝuste) de la sunsistemo kiu fariĝis referenco pro la tuta okcidenta mondo (sed ankaŭ araba) ĝis kiam ĝi estos anstataŭata de la sunsistemo de Koperniko.
La kosmologio mezepoka kaj moderna
La ptolomea koncepto estis reprenita de la araboj kaj de ili disvastigita en mezepoko, prifortigita per la filozofiaj konsideroj de Aristotelo (-384/-322) en la verko Metafiziko, kiu konfirmis per sia teorio pri la movo la teoriojn de Eŭdoso (-408/–355).
Ĉe la fino de la Mezepoko Vilhelmo el Okam (1288–1349) hipotezis la eblecon de mondo senfina (space kaj tempe): tio ombris ankaŭ la penson de Nikolao el Kuzo kaj fariĝis, kvankam necelita, panteisma doktrino en Giordano Bruno (1548–1600).
La termino “kosmologio” revenas fine en Immanuel Kant kiu taksas la ideon pri la mondo kiel absoluta tuteco, metafizika aspiro, de la racio, al la senfineco,. La kosmologio do pretendus studi la mondon por sukcesi ĝin ekspliki en ĝia tuteco, afero neebla ĉar ne eblas sperti ĉiujn fenomenojn en ilia tuteco, sed nur kelkajn. Tial metafizikistoj, kiam provas ekspliki la universon, falas en raciajn procedojn kontraŭdirajn inter si. Temas pri unu el la (kantaj antonomioj).
En la moderna epoko kun Nikolao Koperniko (1473–1543) la Tero perdas sian privilegian pozicion kaj estas anstataŭata de la Suno: skandala novaĵo tiu ĉar ankoraŭ ligita al la antikva greka suncentra kosmologia vizio de Aristarko el Samoso (- 310 / -230 ĉirkaŭ), laŭ kiu la planedoj moviĝas kun ordigita harmonio plenumante cirklajn movojn unuformajn kun la Suno kosmocentra.
La dana astronomo Tycho Brahe (1546-1601), iam kelkloke nomata ankaŭ “Tikono”, provis akordigi la du sistemojn per sia (Tikona sistemo). proponante la ideon laŭ kiu la planedoj kune rondiras la Sunon kaj kune kun ĝi rondiras la senmovan Teron.
Esploroj pri la kosma materio
Krom la malkovroj de intima naturo de la materio (vidu: Atomoj, Subatomaj partikloj, Antikorpusklo ktp), oni provis reiri ankaŭ al unua momento de aperiĝo de la kosmo. Citendas la teorio de la Praeksplodo aŭ Bigo Bengo de la franca katolika scienculo Georges Lemaître kiu subtenis ankaŭ la konstantan ekspansion de la universo.
Post Einstein
Einstein (1879–1955) en verko de 1917 Konsidreroj pri la universo kiel tutaĵo imagas ĉiujn galaksiojn de la universo komponantoj de la sama preskaŭ personigita universo. Tiu monisma kaj determinisma vizio, frukto de la adhero de Einstein al la panteismema doktrino de Spinoza, estos plurfoje krizigita ekde 1927, kiam Werner Karl Heisenberg vortigis la teoremon de la Necerteca principo.
De Einstein ĝis nun oni proponis diversajn modelojn de la universo dotitaj per amplekso de fizikaj karakterizoj. Elstaras la modeloj diritaj newtonaj bazitaj sur Klasika mekaniko kaj la Eŭklida geometrio, kaj modeloj relativismaj kiuj dividiĝas siavice laŭ la konceptoj pri apartaj temoj kiel la denseco de la materio, la formo de la universo ktp.
La sola kondiĉo de la pritrakteco de ĉiuj modeloj estas ke ili estu kohere observeblaj kaj havu bazajn teoriojn sufiĉe akcepteblajn por la sciencula mondo.
La hodiaŭa kosmologio estas grandparte orientata al la supozado de universo kies naskiĝon oni datas al 10/14 miliardoj da jaroj sekve, kiel supre dirite, de la Praeksplodo. . La eksperimenta pruvo de tiu teorio konsistas en la fakto ke la nuna universo konservas temperaturon nemulte pli altan ol la nulo interpretitan restaĵo de la komenca eksplodo. Antaŭ ol la paraeksplodo ĉiuj fizikaj universaj fortoj, laŭ kelkaj fizikistoj, estis en stacionara ekvilibro kiu, rompita, originis la formiĝon de subatomaj partikloj kaj, per kreskiĝo de la temperaturo, de la nukleoj de la originaj elementoj, kiel hidrogeno kaj heliumo, kaj, sinsekve, de tiuj kompleksaj.
Alternativa teorio, kiu apogiĝas sur la principo de Einstein de la konservado de la materio kaj energio, proponas la modelon de la stacionara universo, sen komenciĝo kaj sen finiĝo, sen evoluiĝo kaj kun konstanta formiĝo de materio.
La radioastronomio kaj la spektrografio estas la sciencaj instrumentoj de la hodiaŭa kosmologio kiu certe profitas de la matematiko por la orda organizado de la eksperimentaj datenoj.
Gábor Attalai
Gábor Attalai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Attalai Gábor estis hungara grafikisto, industriartisto, tekstilartisto, membro de Hungara Arta Akademio (1992). Li estis elstara figuro de la hungara konceptarto.
Gábor Attalai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Attalai akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1958. Post la diplomo li kreis desegnaĵojn, gobelinojn, lignoskulptaĵojn, pentraĵojn, fotojn. En la 1960-aj jaroj li ĉerpis el la hungara popolarto, en la sekva jardeko li ofte kreis reliefojn el tekstiloj. Lia debuta ekspozicio estis videbla en 1963 en privata loĝejo. Li ricevis premiojn inter 1970 - 1988. Li havis edzinon.
Sallneck
Sallneck estas ekse memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2009 parto de la tiam kreita komunumo Kleines Wiesental en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. En la 31-a de marto 2005 la komunumo havis 372 loĝantojn.
Štítná nad Vláří
Štítná nad Vláří estas vilaĝo en Ĉeĥio, la orienta parto de municipo Štítná nad Vláří-Popov en distrikto Zlín. Ĝi troviĝas en valo de rivero Vlára, proksimume 3 ĝis 4 km okcidente-sudokcidente de Brumov-Bylnice, 8,5 km sude de Valašské Klobouky kaj 28 km sudoriente de Zlín. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/495, kuniganta Slavičín kaj Brumov-Bylnice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 511 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Štítná nad Vláří estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 22,82 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1420.
Memorindaĵoj
En la vilaĝo estas okazinta la unua parto de romano Gabra a Málinka de Amálie Kutinová, kiu ĉi tie travivis infanaĝon.
(10383) 1996 SR7
(10383) 1996 SR7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita amatora astronomo Stephen P. Laurie elde Church Stretton (Shropshire, Unuiĝinta Reĝlando).
NGC 5331-2
NGC 5331-2 (aliaj indikoj — UGC 8774, MCG 0-35-22, ZWG 17.82, VV 253, KCPG 401A, PGC 49264) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Platikladio
Platikladio estas metamorfozo de la tigo por ebligi fotosintezo. Platikladioj estas verdaj, sukulentaj kaj plilarĝigitaj longtigoj (ĉefaj tigoj), kiuj transprenis parte aŭ komplete la funkciojn de folioj ĉe plantoj kun reduktitaj folioj. Oni ankaŭ uzas la terminon kladodio
Platikladioj troviĝas ĉe jenaj plantfamilioj kaj genroj:
Similaj botanikaj fenomenoj estas
Ĉamo
La ĉamo (Rupicapra rupicapra) indiĝene vivas en la altaj montaroj (700–3500 m) de centra kaj sudorienta Eŭropo; en 1907 oni enkondukis ĉamojn sur la suda insulo de Novzelando, kie ili prosperis ... kaj multe detruas la indiĝenan vegetaĵon. La ĉamo havas sur la kapo flavblankan markon, desegnaĵon. Ĝiaj hufoj estas duraj (malmolaj), larĝaj. La beston karakterizas la hokoforma kornofinaĵo. Ambaŭ seksoj (femaloj kaj maskloj) portas kornon.
En la mezepoko kaj renesanco oni uzis la kornon de ĉamo kiel okarin-simila muzikinstrumento.
La delikata ledo de tiu palearktisa besto nomiĝas ŝamo.
Malnova Katedralo de Salamanko
La Malnova Kateralo de Sankta Maria estas unu el la du katedraloj de Salamanko. Fondata de la episkopo Jerónimo de Perigord, ĝi estis ekkonstruita en la unua kvarono de la 12-a jarcento ĝis la 14-a jc. el romanika kaj gotika stilo. La konstruado estis finita danke al la akceliĝo donata de la episkopo Alfonso Barasaque. Ĝi estas dediĉita al Sankta Maria de la Seĝo.
Taku Akahoshi
Taku Akahoshi (赤星 拓, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu kaj Tokushima Vortis.
Wilson (familia nomo)
Wilson estas angla familia nomo.
Origino kaj signifo
La nomo signifas Filo de Wil, tiel temas pri patronomo.
Ula Tirso
Ula Tirso estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Daniel Eberlin
Vivo
Li tenis viglan vivon, de kies unua parto nur ekzistas notoj de lia bofilo Georg Philipp Telemann. Laŭ tiuj li havis muzikan edukadon en Romo, por post tio batali kiel kapitano de la papaj trupoj en Peloponezo kontraŭ la turkoj. Poste li fariĝis bibliotekisto en sia hejmurbo. Kiel violonisto ĉe la kortega kapelo de Eisenach li estas menciita plurfoje inter 1667 kaj 1678, ke li jam en 1673 laboris ankaŭ en Kassel, ne estas dokumentita. En aŭtuno de 1678 landgrafo Karlo de Hessen-Kassel vokis lin al sia kortego, por reorganizi la tiean kortegan kapelon. En 1685 Eberlin revenis kiel kapelmajstro al Eisenach, kie li estis vokita en 1689 kiel monfarejokontrolisto. Pro malregulecoj - onidire la duko kontraŭleĝe pregis monerojn - li fuĝis en 1692 el Eisenach kaj fariĝis bankestro en Hamburgo. Pri la lasta vivoparto denove ekzistas nur la notoj de Telemann, laŭ kiuj li finfine estis kapitano de la civitana armeo en Kassel. Ankaŭ ege malprecizas la indikoj pri sia mortotago kaj mortejo.
Eberlin estis edzo kaj havis ok gefilojn. Lia filino Amalia Louise Juliane estis la unua edzino de la komponisto Georg Philipp Telemann.
Verkado
Li kreis kantatojn kaj verkis kolekton de triosonatoj de alta muzika kvalito. Tamen nur malmultaj el liaj verkoj konserviĝis. Al liaj lernantoj apartenas komponisto kaj oficiro Georg von Bertouch (1668–1743).
Ateisto (romano)
Atheis estas romano de Achdiat Karta Mihardja publikigita de Balai Pustaka en 1949. La romano, kiu uzas tri rakontajn stilojn, kronikas la vivon de Hasan, juna islamano kiu estis kreskigita por esti religiema, sed finas dubi sian propran religion post traktado kun marksist-leninismaj amikoj, nome nihilismaj verkistoj.
Achdiat, ĵurnalisto kaj redaktisto kiu siatempe aliĝis al la ekscentra poeto Chairil Anwar kaj al la Indonezia Socialista Partio, verkis Ateisto-n inter majo 1948 kaj februaro 1949. Lia indonezia lingvo estas influita per la sunda, kaj lia skribstilo pli similas al tiu de Minang-verkistoj de pli fruaj periodoj ol nuntempaj verkistoj. Precipe diskutante pri kredo, ĉi tiu romano tuŝas ankaŭ la rilaton inter moderneco kaj tradiciismo. Kvankam Achdiat asertas, ke ĉi tiu laboro estas intencita esti realisma, simbolismo kaj simbolaj rilatoj estis proponitaj pri Ateisto.
Estis sufiĉe ekscitita diskuto kiam Atheis estis publikigita. Religiuloj, marksistoj-leninistoj kaj anarkiistoj malakceptis ĉi tiun romanon ĉar ĝi ne klarigis siajn respektivajn ideologiojn, dum literaturaj kaj publikaj gravuloj multe laŭdis tiun ĉi romanon. Ĉi tiu favora ricevo povas ŝuldiĝi al la bezono de nacia integriĝo fare de la Registaro de Indonezio. Antaŭ 1970, Atheis estis tradukita en la malajan, kaj en 1972 ĝi estis tradukita en la anglan; en 1974 la romano estis adaptita al filmo. Aldone al ricevado de premio de la registaro en 1969, Ateist estas inkludita en la Unesko-Kolekto de Reprezentaj Verkoj.
Intrigo
Ateist intrigo ne estas lineara. Laŭ indonezia literatura eksperto de nederlandano A. Teeuw, la intrigo de tiu romano uzas la sekvencon kiel formulite malsupre. La litero A reprezentas la periodon diskutitan en la skribaĵoj de Hasan (de infanaĝo ĝis lia eksgeedziĝo kun Kartini), la litero B reprezentas la periodon rakontitan fare de la rakontanto, kaj la litero C reprezentas la tempon en kiu Hasan estis mortigita. [ C { B ( A ) B } C ] La rakontresumoj malsupre estas skribitaj en kronologia sinsekvo.
Hasan, kiu estis naskita en Panyeredan en familio de anoj de la Naksjabandiĝah Ordo, estas sufiĉe inteligenta studento kaj vivas kun sia familio kaj adoptita fratino, Fatimah. Post lernejo, Hasan provas svati al sia amiko Rukmini esti sia edzino. Tamen, Rukmini, kiu havis pli altan socian reputacion, estis promesita al iu riĉulo en Batavio (nun Ĝakarto). Anstataŭe, la gepatroj de Hasan petis lin geedziĝi kun Fatimah. Hasan rifuzis, tiam komencis studi Islamon kun sia patro. Li tiam moviĝis al Bandungo por labori kiel registara dungito.
En Bandungo, Hasan laboris por la japana okupregistaro kaj vivis asketan vivon; li ofte fastis dum tagoj kaj banis sin en la rivero plurfoje en la fruaj horoj de la mateno. Dum en Bandungo, li renkontis sian deinfanaĝan amikon, Rusli, kiu prezentis knabinon nomitan Kartini. Vidante, ke Rusli kaj Kartini estas marksist-leninistoj kaj tial ateistoj, Hasan sentis sin kvazaŭ alvokitaj por resendi ilin al Islamo. Tamen, li ne povis venki la argumenton de Rusli kontraŭ religio, ĝis Hasan komencis dubi sian kredon. Kun la tempo Hasan iĝis pli kaj pli laika, ĝis iutage li preferis spekti filmon en la kinejo kun Kartini anstataŭ preĝi Magrib. Tra Rusli, Hasan estas prezentita al diversaj homoj kiuj adheras al diversaj ideologioj, inkluzive de Anŭar, nihilisto kiu ŝatas ludi kun virinoj; Hasan ankaŭ komencis alproksimiĝi al Kartini.
Unun tagon, Hasan revenis al Panĝeredan kun Anŭar por viziti sian familion. Tie, Anŭar vidis du teruritajn noktajn gardistojn proksime de tombejo. Informite, ke la nokta gardisto vidis fantomon, Anŭar eniris la tombejon kun Hasan por pruvi, ke ekzistis neniu fantomo tie. Tamen, Hasan sentis, ke io estas malantaŭ li; tio igis lin forkuri el la tombejo. Kiam Anŭar ridis pri la reago de Hasan, Hasan sentis, ke lia fido estis rompita. Li finis havi grandan batalon kun sia familio pri religio, do li estis forpelita el la domo. Reveninte al Bandungo, li geedziĝis kun Kartini.
Tri jarojn poste, la rilato de Hasan kun Kartini plimalboniĝis. Ili suspektas unu la alian. Finfine, Hasan vidis Kartini forlasi la hotelon kun Anŭar kaj suspektis ke ŝi trompis lin - tiu supozo ne estis vera. Hasan tuj eksedziĝis de sia edzino kaj forlasis la domon. Ne longe poste, li malsaniĝis je tuberkulozo. Post kelkaj semajnoj, li revenis al Panĝeredan ĉar li aŭdis, ke lia patro estas tre malsana. Eĉ se li volis kompensi, lia patro elpelis Hasan kiel la tenton de diablo. En malespero, Hasan revenis al Bandungo.
Malsane, Hasan alproksimiĝis al ĵurnalisto kaj donis al li eseon enhavantan sian vivhistorion; Ĉi tiu ĵurnalisto pretas publikigi la verkon de Hasan se io okazos al Hasan. Baldaŭ poste, Hasan forlasis la domon post elirmalpermeso kaj estis pafita fare de japana patrolo. Li tiam mortis post estado torturita, kun siaj lastaj vortoj "Allahu Akbar ". La sekvan tagon, Rusli kaj Kartini prenis la korpon.
Najac
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Najacois.
Joaquim do Couto
Joaquim DO COUTO (1900 – 14-a de februaro 1995) estis delegito pri skoltismo dum 23 jaroj, dumviva membro, honora prezidanto de Niterói Espernanto-Klubo (Brazilo). Li estis ano de organiza komitato de 1-a Esperanto-Kunveno de Ŝtato Rio de Janeiro en 1953.
Širvintos
- prononco - estas urbo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Širvintos, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Vilnius. En en la urbo vivis.
Šilutė
estas urbo en la okcidento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Šilutė, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Klaipėda. En en la urbo vivis.
Historio
Ekde 1871 la teritorio kiel la resto de Prusio apartenis al la Germana Regno, kaj post la pac-kontrakto de Versailles dum la jaro 1920 iĝis internacie neŭtrala zono, ricevante la germanan nomon Landkreis Heydekrug. Ekde 1923 Litovio transprenis la kontrolon pri la regiono, kaj la urbo oficiale eknomiĝis laŭ sia litova nomo. Nur dum 1941 la urbeto ricevis formalajn urbajn rajtojn.
La mezepoka aspekto de la giganta merkata placo ankoraŭ hodiaŭ grandparte rekoneblas.
Sidera tago
La sidera tago estas la tempodaŭro inter du sinsekvaj transiroj de la meza ekvinokso, aŭ egale, estas la tempodaŭro inter du sinsekvaj transiroj de stelo en la loka meridiano. Por difinita observanto la sidera tago ekas kiam la Verna punkto trapasas sian meridianon.
En unu tropikjaro la Tero faras 365,242189 rondirojn ĉirkaŭ sia akso rilate al la Suno, sed rilate al la steloj ĝi faras unu plian rondiron: nome 366,242189. Oni povas akiri alproksimigon sufiĉe akuratan de la valoro de la sidera tago jene:
La sidera tago rezultas esti iomete mal pli ol 24 horoj: nome 23 h 56 min 4 s, proksimume.
En observa astronomio oni uzas la koncepton de sidera tempo. Supozinte ke hodiaŭ oni liniigas stelon kaj oni notu la horon, morgaŭ tiu stelo atingos la saman linigon ĉirkaŭ 3 min 55,9 s antaŭe.
Aliflanke, oni devas distingi inter la periodo de rondiro de la Tero rilate al la steloj kaj la sidera tago propre dirita. Ĉar la meza ekvinokso estas movebla punkto pro la precesio, la sidera tago estas 0,0084 sekundojn pli mallonga ol la rondira periodo rilate al la steloj.
Rezume:
Yasumichi Uchima
Yasumichi Uchima (内間 安路, n. ) estas japana futbalisto.
Tria genro
Tria genro aŭ tria sekso estas koncepto per kiu individuoj estas enklasigitaj, aŭ de si mem aŭ de sia socio, kiel nek viro nek virino. Ĝi temas ankaŭ pri socia kategorio en tiuj socioj, kiuj rekonas tri aŭ pliajn genrojn. La terminon tria oni ĝenerale komprenas kiel "alia", kvankam iuj antropologoj kaj sociologoj priskribis ankaŭ kvaran kaj kvinan genrojn. La konceptoj pri "tria", "kvara", kaj "kvina" genroj povas esti iom malfacile kompreneblaj laŭ okcidentaj konceptaj kategorioj.
Kvankam biologio determinas, ĉu la kromosoma kaj anatomia seksoj de homo estas viraj, virinaj, aŭ interseksaj, la stato de persona sinidentigado, aŭ identigado fare de la socio, kiel nek viro nek virino, estas difinita nur de la genro de individuo. Kvankam iuj okcidentaj kleruloj klopodis kompreni la koncepton pri tria genro laŭ terminoj pri seksa orientiĝo, multaj aliaj kleruloj, precipe indiĝenaj ne-okcidentaj kleruloj, konsideras tion misreprezentaĵo de triaj genroj. Al malsamaj kulturoj aŭ individuoj, tria genro povas reprezenti mezan staton inter vira kaj virina, staton esti ambaŭ (ekzemple "la spirito de viro en la korpo de virino"), staton esti nek unu nek la alia, kapablon miksi aŭ interŝanĝi genrojn, aŭ tute alian kategorion sendependan de vireco kaj virineco. Ĉi-lasta difino estas favorata de tiuj, kiuj argumentas por pli severa interpreto de la koncepto "tria genro". Ĉiukaze, ĉiuj tiuj kvalitoj difinas genron anstataŭ kromosomoj aŭ anatomio.
La terminon "tria genro" oni uzas por priskribi hiĝrojn en Barato, fa'afafine-n en Samoo kaj ĵuritajn virgulojn de la Balkana duoninsulo, interalie. Ĝi estas ankaŭ uzata de multaj tiaj individuoj kaj grupoj por priskribi sin.
La koncepto kaj disvastiĝo de la "tria genro" iel kontraŭas la ĝeneralan hegemonion de genra duumismo en multaj socioj.
Komunumoj de Ardennes
Jen listo de la 463 komunumoj de la franca departemento Ardennes.
Sommerau apud Ruwer
Sommerau aŭ pli longe Sommerau an der Ruwer - Sommerau borde de rivero Ruwer - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj estas parto de la komunumaro Verbandsgemeinde Ruwer. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis 73 loĝantojn.
Cedilha de Oliveira Neto
Cedilha de OLIVEIRA NETO (naskiĝis en 1911, mortis la en Vassouras, Brazilo) estis fakdelegito pri framasonismo. Kun la aktivulo Braz Cosenza ŝi fondis en la jaro 1951 Kulturan Kooperativon de Esperantistoj. Ŝi partoprenis la filmon La sesa raso.
Boris Tokarev
Li esperantistiĝis en 1957. Li estis rusiano kaj sovetiano. Doktoro pri kemio. Ekde 1973 li estis fakdelegito pri kemio kaj literaturo. Krome li estis dumviva membro de UEA kaj de Rusia Esperantista Unio. Profunda konanto de la Esperanto-literaturo, pri kiu li multe prelegis. Kaj li instruis Esperanton, precipe inter blinduloj.
Sub pseŭdonimo B(onifatij) Tornado li publikigis originalajn kaj tradukitajn poeziaĵojn, en multaj revuoj (i.a. La Suda Stelo kaj Norda Prismo), en Esperanta Antologio kaj en la broŝuro Versoj (1991). Li tradukis i.a. Eposo pri la Militiro de Igorj (1962) kaj Versoj de Rudaki (1991). Postmorte la Moskva eldonejo Impeto publikigis la romanofabelon Ardes kaj la pli ol dekmil-versan epopeon Vivo de Prometeo.
Erdélyi Kézművesek Egyesülete
Erdélyi Kézművesek Egyesülete (Asocio de Transilvaniaj Metiistoj) estas asocio fondita en Odorheiu Secuiesc la 30-an de oktobro 2007. Ĝia celo estas la kunkolekto kaj konservado de la tradicioj de popolarto kaj metioj, formado de publikgusto konforme al nia tempo per konvenaj industriartaj kreaĵoj.
NGC 5332
NGC 5332 (aliaj indikoj — UGC 8773, MCG 3-35-30, ZWG 102.70, PGC 49243) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pianosa
Pianosa (Isola di Pianosa) estas insulo de la Toskana insularo, en la Tirena Maro. Ĝi situas 14 km sudokcidente de Elbo (insulo).
Geografio
Administre ĝi apartenas al subregiono Livorno, regiono Toskano, Italio. Ĝi havas la areon de 10,25 km², ĝia plej alta pinto estas en 29 m, super marnivelo.
Historio
Ĝi estis konata en la romia epoko kiel Planasia. Augustus ekzilis tien Agrippa Postumus.
Ue (cirila alfabeto)
Ue aŭ rekta U (Ү ү, kursive Ү ү) estas litero de la multaj cirilaj alfabetoj por multaj tjurkaj lingvoj, por mongolaj lingvoj kaj por la dungana lingvo. En ili Ү plejofte signifas la mavastan antaŭan rondigitan vokalon aŭ la proksim-mavastan antaŭan rondigitan vokalon, en la lingvoj kalmuka kaj mongola — la mavastan malantaŭan rondigitan vokalon.
La litero Ү estis derivita de la cirila litero У. Ili ambaŭ similas al la latina litero Y|Y y, la unua al la majusklo, la dua al la minusklo.
Helena Villar Janeiro
Helena Villar Janeiro (naskiĝis la 28-an de septembro 1940 en Becerreá (Lugo, Galegio)) estas galega verkistino en la galega.
Vivo
Pri siaj unuaj vivojaroj ŝi asertis: "En mia edukiĝo, ĉefe en la literatura aspekto, la lecionoj, kiujn mi ricevis dum mi laboris kun miaj gepatroj ĉe ilia tajlorejo en la montara regiono Os Ancares, montriĝis turnopunkto." Tie ŝi malkovris la parolan literaturon kaj ekkonis multajn homtipojn, poste aperintajn en sia verkaro. Ŝi tiel vivis ĝis ŝi estis 13-jara, ekster la lernejo, deklamante klasikajn aŭtorojn, kantante operon, kaj lernante pri la egalrajteco de viroj kaj virinoj.
Tial ŝi baldaŭ interesiĝis pri arto, aparte pri muziko, sed la malfacilaj postmilitaj vivkondiĉoj ebligis al ŝi nur studi pedagogion en Lugo, ĉar temis pri mallongaj studoj en proksima loko. Ŝi poste studis filozofion kaj beletron (fako de pedagogio) en la Universitato de Madrido, kaj kiam ŝi ricevis stipendion por studi muzikon en San Fernando de Kadizo (Andaluzio), ŝi konsideris, ke estis tro malfrue. Ŝi poste laboris kiel baz- kaj mezlerneja instruistino, kaj la lastajn laborjarojn ŝi pasigis en Santiago-de-Kompostelo. Ŝiaj verkoj enkadriĝas en pluraj ĝenroj, aparte en poezio kaj prozo, sed la infana kaj junula literaturo ĉiam tre allogis ŝin. Ŝi apartenis al la poezia kolektivo Cravo Fondo (Profunda Najlo). De 2005 ĝis 2012 ŝi prezidis la Fondaĵon Rosalía de Castro kaj ankaŭ samperiode ŝi estis plenrajta membro de la Konsilio de la Galega Kulturo.
Helena tiel priskribas sian rilaton kun literaturo: "Esti verkistino estas por mi maniero ekzisti en la mondo, esti kondukata de impulsoj kaj streĉoj lokantaj min antaŭ min mem kaj antaŭ la ceteron. Verkado diferencigas min kaj fandas min ekstreme en osmozo, kelkfoje malfacile komprenebla, formanta mian internan unuecon, evitanta mian diseriĝon, kaj protektanta min de kaoso.
Ŝi edziniĝis al la verkisto Xesús Rábade Paredes, kaj ŝiaj gefiloj estas la poetino María do Cebreiro kaj la ĵaz-muzikisto Abe Rábade.
Helena ricevis plurajn premiojn, inter kiuj menciindas la Premio Galegio de la Universitato de Santiago (1981), la Premio Eusebio Lorenzo Baleirón (1991), la Premio Modesto R. Figueiredo (1991), kaj la Premio de la Asocio de Verkistoj en la Galega Lingvo (2016).
Krom pri poezio, nuntempe ŝi okupiĝas pri fotado, kaj partoprenis plurajn ekspoziciojn.
Nacia Himno de la Rusia Federacio
La Nacia Himno de la Rusia Federacio estas la nacia himno de Rusio. La tekston verkis Sergej Miĥalkov kaj la melodion kreis Aleksandr Vasiljeviĉ Aleksandrov. Ĝi iĝis oficiala nacia himno de Rusio dum 2000.
La saman melodion jam uzis himno, kiu en 1944 fariĝis la oficiala ŝtata himno de Sovetunio kaj funkciis ĝis la malfondo de la sovetunia ŝtato en 1991. La nuna himno de la Rusia Federacio havas multe ŝanĝitajn vortojn, sed kompreneble ankoraŭ memorigas pri Sovetunio, ĉar oni memoras la antaŭan uzon de la muzikaĵo.
Traduko
Rusio — nia sankta regno,
Rusio — nia amata lando.
Potenca volo, granda gloro -
Jen via heredaĵo por ĉiam!
Refreno:
Estu glorata, nia libera Patrio,
La eterna unio de l' frataj popoloj,
Saĝeco popola, donita de la prauloj!
Estu glorata, nia lando! Ni estas fieraj pri vi!
Etendiĝas niaj arbaroj kaj kampoj.
Vi estas unika sur la tuta tero -
La lando gepatra, benita de Dio!
Refreno.
La fidelo al la Patrio donas al ni forton.
Tiel estis, tiel estas kaj tiel estos por ĉiam!
Marko Demetrović
Marko DEMETROVIĆ (naskiĝis en 1909, mortis la en Zagrebo) estis kroata esperantisto.
Li lernis Esperanton en 1928 kaj ofte gvidis kursojn. Li kunredaktis ekde 1933 la revuon La Suda Stelo, kie aperis pluraj liaj tradukoj.
Nufenenpasejo
Nufenen estas montpasejo en la Valezaj Alpoj, kiu ligas kantonon Valezon kun Tiĉino. La pasejo estas akvodislimo inter la Adriatiko kaj la Ligura Maro.
Ciferoj
La pasejkulmino situas sur alteco de 2460 m s.m.. Temas pri la plej alte situanta veturebla pasejkulmino, kiu komplete situas sur svisa teritorio. La maksimuma deklivo de la pasejvojo estas 13 % kaj la pasejvojo havas longon de 37 km. La pasejo estas vintre fermita de oktobro ĝis junio.
La vojo de la pasejo de okicdento al oriento
La paseja vojo komenciĝas en Ulrichen en la komunumo Obergoms en Kantono Valezo kaj kondukas al la pasejkulmino je alteco de 2460 m s.m.. Sur la kulmino, kiu situas inter la montoj Nufenenstock (kun alto de 2868 m s.m.) kaj Pizzo Gallina (kun alto de 3060 m s.m.), troviĝas lageto, je kies bordo situas restoracio. Ek de la pasejkulmino oni havas norden mirindan belvidon al la impona monto Finsteraarhorn, kiu kun alto de 4217 m s.m. estas la plej alta pinto de la Bernaj Alpoj. Sude videblas la lango de Gries-Glaĉero. Tra la Bederetto-Valo, kie fontas la rivero Tiĉino, oni finfine atingas la finpunkton de la paseja vojo en la komunumo Airolo sude de la Gotardtunelo en la supra parto de la kantono Tiĉino.
Historio
La pasejo jam ĉiam estis bone irebla kaj jam en antikva epoko utiligata kiel ligilo inter la kernlando de la romia imperio kaj la Valezo. En romia tempo la vojo tra Grimselo kaj Nufenen servis por la fromaĝeksporto de la provinco Supera Ĝermanio al Romo. En la 18-a jarcento la valzenoj utiligis la Nufenenpasejon kiel alternativon al Sempiono por siaj sal-enportoj el Lombardio.
Malsame al aliaj pasejoj, tra Nufenen ankoraŭ en la mezo de la 20-a jarcento nek vojo, nek ŝoseo, sed nur simpla pado ekzistis. Nur en la jaro 1969 estis malfermita la veturebla vojo.
Károly Binder
Károly Binder [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Binder Károly estas hungara ĵazpianisto, komponisto, altlerneja instruisto.
Károly Binder naskiĝis la en Budapeŝto.
Ĉokolada muŝkaptulo
La Ĉokolada muŝkaptulo (Melaenornis chocolatinus) estas malgranda paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas foje lokata en la genro Dioptrornis anstataŭ Melaenornis.
Ĝi estas malhelbruna (de kio devenas kaj la komuna nomo kaj la latinigita scienca nomo de la specio) supre (pli malhela en flugiloj kaj vosto), pli sablokolora sube. En la malhela kapo elstaras mallarĝa hela okulringo.
Ties natura habitato estas arbaroj kaj farmoj en la altaj teroj de Eritreo kaj Etiopio.
32214 Colburn
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas William Colburn, finaliston de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Oak Ridge High School de Oak Ridge (Tenesio).
Vera Muĥina
Vera Ignatievna MUĤINA (Вера Игнатьевна Мухина) naskiĝis la 1-an de julio 1889 en Rigo, Rusia Imperio — mortis la 6-an de oktobro 1953 en Moskvo). Ŝi estis elstara soveta skulptistino.
Vera Muĥina estis enterigita en Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
Hvožďany
Nomon Hvožďany havas pluraj setlejoj:
kaj partoj de municipoj:
Stadtgeschichtliches Museum Leipzig
Stadtgeschichtliches Museum Leipzig (Urbhistoria muzeo je Lepsiko) kiel institucio de la urbo Lepsiko kolektas, dokumentas kaj prezentas en siaj ekzpozicioj objektojn, informojn kaj kuntekstojn de la urbaj okazaĵoj ekde la urbiĝo de Lepsiko en la frua mezepoko ĝis la nuntempo. Kun averaĝe po 400.000 vizitantoj por jaro. Stadtgeschichtliches Museum Leipzig estas unu el la plejofte vizitataj vidindaĵoj en Lepsiko.
Kolbo
Kolbo estas parto de pafilo kiun oni tenas kontraŭ la ŝultro, aŭ en la mano, dum la pafado. Tiel la retropuŝo, kiu okazas pro la pafo, estas absorbata de la ŝultro aŭ la brako.
Corporación Andina de Fomento
CAF -Banco de Desarrollo de América Latina- (Latinamerika Banko de Disvolvigo) estas institucio kiu havas celon helpi la elteneblan disvolvigon kaj la regionan integrigon, pere de la financado de projektoj de la sektoroj kaj publikaj kaj privata, la havigon de kunlaborado teknika kaj aliajn servoj specializataj. Konstituata en 1970 kaj kunformata en la aktualo de 18 landoj de Latinameriko, Karibio, Eŭropo kaj 14 privataj bankoj, estas unu de la ĉefaj fontoj de multflanka financado kaj grava generanto de konaro por la regiono.
La CAF havas ĉefan sidejon en la konstruaĵo Turo CAF, de Karakaso, Venezuelo. Aldone, ĝi havas oficejojna en la urboj Limo, Brazilio, Bogoto, Kito, La Paz, Bonaero, Panamo, Montevideo kaj Madrido.
Kolbo
Se la pafilo kaŭzas sufiĉe fortan frapon de la kolbo kontraŭ la ŝultro de la pafanto kaj la kolbo ne estas sufiĉe frapabsorbanta, povas okazigi doloran vundon en tiu, videbla nigrece foje kaze de ripeta pafado. En Badajoz, Hispanio, en aŭgusto de 1936 okaze de la Hispana Intercivitana Milito kaj post la konkero de la urbo farita de la armeo de Francisco Franco, ties oficiroj malkaŝis multajn el la popolaj milicianoj aŭ membroj de la respublika armeo pro la nigrecaj frapovundoj en la ŝultroj kiuj estis indikiloj ke ili estis defendantaj pafintoj el la muregoj: sekve ili estis mortpafitaj.
Max Fabiani
Maximilian FABIANI (Maks Fabiani; naskiĝinta la en Komen, mortinta la  en Gorico) estis aŭstra-slovena arĥitekto kaj urboplanisto kies verkoj admireblas hodiaŭ en Aŭstrujo, Ĉeĥio, Slovenio, Italujo kaj Pollando.
Salm
Salm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Max Fabiani
Vivo
Post frekvento de realisma mezlernejo en Labako li studis inter 1883 kaj 1889 (i.a. kun la historiismema arĥitekto Karl König) ĉe la Teknika Universitato (Vieno), kie li doktoriĝis en 1902. Estis li la unua diplomiĝinto pri struktura inĝenierado, kio ebligis al li daŭrigi studojn: de 1892 ĝis 1894 li vojaĝis al Grekujo, Italujo, Germanujo, Franclando, Belgujo kaj Anglujo. Inter 1890 kaj 1892 li asistantis ĉe la Teknika altlernejo en Graz.
Švenčionys
estas urbo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Švenčionys, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Vilnius. En en la urbo vivis.
Max Fabiani
Vivo
Post lia reveno al Vieno, Max Fabiani aliĝis al la atelieroj de Otto Wagner dum du jaroj en 1894, kie li estis plejparte okupita pri la konstruaĵoj por la viena tram-metroo. Post kompletigado de tiu praktiko, li akceptis instruan postenon en la Teknika universitato. Krome, li laboris kiel sendependa arkitekto en Vieno ekde 1896 kaj baldaŭ ricevis grandajn oficialajn komisionojn, kiel la kreadon de ĝenerala regulplano por la urbo Labako post detruiĝo tertrema: ĝi ankoraŭ nun formas la bildon de la urbo. Ĝis la eksplodo de la Unua mondmilito, Fabiani realigis multajn gravajn projektojn en Vieno, Labako, Triesto kaj aliaj grandurboj de la Danuba monarkio kaj ankaŭ estis plurfoje aktiva kiel ĵurnalisto.
Post sia militservo (1915 ĝis 1918) li revenis al sia hejmregiono ĉe Gorico), kie kiel estro de la Oficejo por rekonstruo li respondecis pri la restarigo de multaj konstruaĵoj, urboplanado kaj regiona planado. Li ankaŭ instruis ĉe la loka gimnazio kaj tenis multajn oficialajn postenojn. En la mezaj 1930-aj jaroj Fabiani moviĝis al Štanjel apud sia naskiĝloko kie li estis urbestro de 1935 ĝis 1945.
Max Fabiani restis aktiva kiel sendependa arkitekto kaj faka ĵurnalisto ĝis maljunaĝo kaj estis honorita kun multaj premioj. Tamen, li falis en forgeson en la lastaj jaroj de sia vivo kaj mortis tute malriĉa.
Graveco
Proksimume dek jarojn poste li konstruis alian el siaj ĉefaj verkoj, Wiener Urania (multfunkcian okazigejon, i.a. kun projekciaj ĉambroj, observatorio). Malgraŭ progresemaj konstrua tuto kaj la spaca aranĝo la novbaroka orientiĝo de la ekstera aspekto estis tre tradicia.
Don Redman
Don Redman (* 29-an de julio 1900 en Piedmont, Okcidenta Virginio kiel Donald Matthew; † 30-an de novembro 1964 en Novjorko) estis usona ĵazmuzikisto (saksofono, klarneto, kantado), aranĝisto kaj komponisto. Pro sia por la tiama tempo tre solida edukado kiel aranĝisto li havis grandan influon sur aliaj ĵazmuzikistoj.
Vivovojo
Redman lernis jam tri jarojn aĝa trumpetludon, ses jarojn aĝa li ludis unuan fojon en bando kaj en la aĝo de dek du li ludis aron da blovinstrumentoj kiel trumpeton kaj hobojon, sed ankaŭ pianon. Li studis ĉe Storer’s College en Harper’s Ferry ĉe la konservatorio je Bostono. En 1923 li aliĝis al la bando Billy Page’s Broadway Syncopaters en Novjorko. En la jaro 1924 li membriĝis en la orkestro de Fletcher Henderson, kie li ĉefe ludis klarneton kaj saksofonon. Jam en 1924 li surdiskigis la unuan skatkantadon de la ĵazhistorio. Baldaŭ li subtenis Hendersonon je la verkado de aranĝaĵoj. Ilia laboro estis stilforma por la bandega svingo.
En 1927 li aliĝis al la bando McKinney’s Cotton Pickers el Detrojto, en kiu li ludis kaj aranĝis ĝis 1931. Krome en 1928 li ankaŭ estis aŭdebla en sonregistraĵoj de Louis Armstrong kaj lia bando Savoy Ballroom Five. En 1931 li fondis propran bandon, kiu dum longa tempo prezentis en la fama ĵazklubejo „Connie’s Inn“ en Manhatano. Li atingis kontraktojn pri surdiskigo kun diskeldonejo Brunswick Records kaj ankaŭ kelkfoje prezentis en radio-elsendoj. Komponaĵoj de Redman ankaŭ fariĝis filmmuziko por la desegnita filmo „Betty Boop“ („I Heard“). Per „Chant of the Weed“ li lanĉis en 1931 ankaŭ furoraĵon laŭ la ranglisto de revuo Billboard. Famaj muzikistoj de lia bando estis interalie Sidney De Paris (trumpeto), Edward Inge (klarneto) kaj kantisto Harlan Lattimore, ankaŭ konata kiel „ nigrula Crosby“. Krome li aranĝis por aliaj bandestroj kiel Paul Whiteman, Isham Jones, Ben Pollack kaj Bing Crosby.
En1937 Redman eksperimentis per re-aranĝado de malnovaj popularkantoj por la diskeldonejo Variety. Fine de 1938 li denove faris sonregistraĵojn je propra nomo por eldonejo Bluebird; januaron de 1939 „Margie“ fariĝis la lasta furoraĵo el entute sep de Redman. Komence de 1940 li malfondis sian orkestron kaj koncentriĝis je la liberprofesia verkado de aranĝaĵoj por aliaj muzikistoj kiel Jimmy Dorsey, Jimmy Lunceford, Count Basie kaj Harry James. Li organizis en 1946 la unuan usonan bandon, kiu post la Dua Mondmilito denove koncertojaĝis tra Eŭropo kaj al kiu apartenis muzikistoj el Don Byas kaj Tyree Glenn.
En la jaro 1949 li tenis spektaklon ĉe CBS, en la kvindekaj jaroj li estris la bandon por kantisto Pearl Bailey. Poste li preskaŭ ne plu koncertis publike, en 1958/59 li denove surscenejiĝis, por alikaze dediĉi sin al siaj vastaj komponaĵoj (kiuj neniam publikiĝis).
Li estis onklo de Dewey Redman.
Genki Ota
Genki Ota (太田 弦貴, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
18169 Amaldi
18169 Amaldi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala fizikisto Edoardo Amaldi (1908–1989), ano de la teamo de Enrico Fermi kaj kontribuis al la plenumado de la unua partikla akcelilo en Italio.
Rotondo Sankta Anna (Kallósd)
Rotondo de Sankta Anna estas romkatolika tombeja historia monumento en Hungario, en vilaĝeto Kallósd.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en la tombejo. Ĝi havas 2 partojn, ja estas ankaŭ malgranda absido, sed malpli alta. En la supro de la navo estas videbla ligna tureto. Super la altaro ronda fenestro donas lumon. La simpla altara bildoprezentas Sanktan Annan. En la muro ok gotikaj niĉoj por sidadi troviĝas. Interna apartenaĵo estas ligna ŝtuparo al la galerio. En la preĝejeto mankas mebloj. En la 1990-aj jaroj en la vilaĝo oni konstruis preĝejon, tial la rotondo estas apenaŭ uzata. La rotondo aperas en blazono de Kallósd. Kermeso okazas en la 26-an de julio.
Unco
Unco estas la nomo de diversaj lando-specifaj mezurunuoj de maso. Plej grava estas:
Etimologie la vorto unco devenas de la latina vorto uncia (dekduono).
Uras
Uras estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Motoro
Motoro estas ilo, kiu transigas iuspecan energion en mekanikan energion, cele al la realigo de mekanika laboro.
Plejofte la motoroj turnas ŝafton, per kiu oni aktivigas transmisiilon.
Ekzistas diversaj tipoj de motoro, kiuj diferencas depende de la energio uzata kaj de la transformprocezo.
Motoro ne povas esti cent-el-cente efika, ĉar parto de la energio perdiĝas pro froto aŭ aliaj fenomenoj. Precipe ĉe varmo-motoroj la leĝoj de termodinamiko ege limigas la efikecon.
József Vécsey
Jugoslava esperantisto
25228 Mikekitt
25228 Mikekitt estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael T. Kitt, amatora astronomo, kiu verkis multenombrajn artikolojn pri la observo de Luno kaj estas aŭtoro de The Moon: an Observing Guide for Backyard Telescopes. (La Luno : Observada Gvidlibro por Ĝardenaj Teleskopoj). Li estas delonge ano de la konsulta konsilantaro de la Observatorio Lowell kaj subtenanto de la tieaj agadoj de konservo.
5987 Liviogratton
5987 Liviogratton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan en Argentino.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala astrofizikisto Livio Gratton (1910–1991), kiu laboris plurajn jaroj en Argentino, kie li direktis la departementon pri astrofiziko de la Observatorio de La Plata, la Observatorio de Kordobo kaj estis unua direktoro de la Instituto de Matematiko, Astronomio kaj Fiziko de la Nacia Universitato de Kordobo.
Aleksandar Hrstić
Aleksandar HRSTIĆ naskiĝis 1915, profesoro pri ekonomiko, esperantisto dum 60 jaroj, delegito en Split (Kroatio) 40 jarojn, mortis la 15-an de oktobro 1995. Li estris la lokan societon, gvidis Esperanto-kursojn, kaj estis vicprezidanto de la Ĉefkomitato por Kroatio de Jugoslavia Esperanto-Ligo.
(54582) 2000 QU179
(54582) 2000 QU179 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero : ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Olga Tass
naskiĝis la en Pécs, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1951, trejnistan diplomon en 1978. Ŝi ricevis premiojn inter 1948-2011.