cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konvertiĝo de Paŭlo
Rakonto
La biblia rakonta teksto: ''“1 Kaj Saŭlo, ankoraŭ spirante minacojn kaj mortigon kontraŭ la disĉiploj de la Sinjoro, iris al la ĉefpastro, 2 kaj petis de li leterojn al la sinagogoj en Damasko, por ke, se li eble trovos homojn, aliĝintajn al la Vojo, ĉu virojn aŭ virinojn, li alkonduku ilin katenitajn al Jerusalem. 3 Kaj dum li vojaĝis, li alproksimiĝis al Damasko; kaj subite ekbrilegis ĉirkaŭ li lumo el la ĉielo; 4 kaj li falis sur la teron, kaj aŭdis voĉon dirantan al li: Saŭlo, Saŭlo, kial vi min persekutas? 5 Kaj li diris: Kiu vi estas, ho Sinjoro? Kaj tiu diris: Mi estas Jesuo, kiun vi persekutas; 6 sed leviĝu, kaj eniru en la urbon, kaj estos dirite al vi, kion vi devas fari. 7 Kaj liaj kunvojaĝantoj staris mutaj, aŭdante la voĉon, sed vidante neniun. 8 Kaj Saŭlo leviĝis de la tero; kaj kiam liaj okuloj malfermiĝis, li vidis nenion; kaj ili kondukis lin je la mano, kaj venigis lin en Damaskon. 9 Kaj li estis sen vidpovo tri tagojn; kaj ne manĝis, nek trinkis.”'' (9, 1-9)
La arta tradicio imagis la falon teren kiel falon el ĉevalo, sed tiu apartaĵo ne aperas en la tri raportoj, kvankam ebla kaj versimila ĉar okazinta dumvojaĝe.
Post tiu fulmoblindigo-revelacio-vokiĝo (nenie la teksto parolas pri konvertiĝo kiel nenie en la ludoj en la episoloj), Paŭlo iris al Damasko kie ricevis la bapton de judo-kristano, Ananias de Damasko (9, 10-19; 22,12-16). Laŭ la biblia rakonto estis pere de Ananias ke la resurektinta Jesuo komunikis al Paŭlo la misian taskon inter la gentoj (9, 15) kiu karakterizos lian estonta agadon.
Interpreto
La historia interpreto de la evento ĉe la nuntempaj esploristoj estas diversignita: dum la kristanaj historiistoj akceptas ĝenerale la historian valoron de la triopa rakonto de la Agoj, laŭ nekredantoj, ĝia supernatura kaj mirakla kunteksto kiu havas protagoniston la resurektinta Jesuo, ilin puŝas negi aŭ dubi pri la historia valoro al la priskribo.
La katolika liturgio memorigas la eventon la 25-an de januaro.
Vinila bromido
Vinila bromido aŭ bromoetileno estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj vinila alkoholo. Vinila bromido estas senkolora rapidbola gaso aŭ senkolora likvaĵo kun dolĉeca, agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Vinila bromido prezentas vinilatomon ligitan al vinila grupo. Ĝi konsistas je 2 karbonatomoj, 3 hidrogenatomoj, 1 bromatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Secusigiu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 446 loĝantojn (rumanoj, germanoj, ciganoj), en 1992 1 359 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1359. La hungara vilaĝo dum la turka submetiĝo senpopoliĝis. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Temes).
Kanto
Kanto estas iomete mallonga muzika komponaĵo por la homa voĉo, eble kun aliaj muzikaj instrumentoj, en kiu oni kantas vortojn. La ago fari kanton estas nomata kantado. Norme, ĝi aludas al sola kantanto aŭ kantisto, tamen ĝi ankaŭ povas aludi al dueto, terceto, aŭ pliaj voĉoj. Multvoĉa kanto estas ĥoralo.
La vortoj de kantoj norme estas poezia, rima eco, kvankam ili povas esti religiaj versoj aŭ libera prozo.
Kantoj povas esti larĝe dividitaj en multajn malsamajn formojn, depende de la kriterioj uzitaj. Unu dividado estas inter "artkantoj", "popkantoj", kaj "popolkantoj". Aliaj komunaj metodoj de klasifiko estas laŭ celo (religia kontraŭ sekulara), laŭ stilo (dancmuziko, balado, Lied, ktp.), aŭ laŭ tempo de origino (Renesanco, Nuntempa, ktp.).
Kanto estas muzikaĵo por akompanita aŭ neakompanata voĉo aŭ voĉoj aŭ, "la ago aŭ kantarto", sed la esprimo estas ĝenerale ne uzitaj por grandaj voĉaj formoj inkluzive de opero kaj oratorio. Tamen, la esprimo estas, "ofte trovita en diversa metafora kaj transigita signifo (ekz. por la lirika dua temo de sonato... )." La substantivo "kanto" havas la saman etimologian radikon kiel la verbo "kanti" kaj la Oxford English Dictionary (OED, por song) difinas la vorton por signifi "kio estas kantita" aŭ "muzika kunmetaĵo sugestita por kanto." La OED ankaŭ difinas la vorton por signifi "poemo" aŭ "la muzikajn frazojn eldiritajn de kelkaj birdoj, balenoj, kaj insektoj, tipe formante rekoneblan kaj ripetan sekvencon kaj uzite ĉefe por teritoria defendo aŭ por altirado de amikoj."
Artaj kantoj
Artaj kantoj estas kantoj kreitaj por efikeco en sia propra maniero, kutime kun pianakompano, kvankam ili ankaŭ povas havi aliajn specojn de akompano kiel ekzemple orkestro aŭ arĉa kvarteto, kaj ĉiam estas notaciitaj. Ĝenerale ili havas identigitan verkinton kaj komponiston kaj postulas voĉon trejnitan por akceptebla efikeco. Germanlingvaj komunumoj uzas la esprimon arta kanto ("Kunstlied") por distingi tiel nomitajn "gravajn" kunmetaĵojn disde popolkanto ("Volkslied"). La kantoteksto ofte estas skribitaj fare de poeto aŭ lirikisto kaj la muziko aparte de komponisto. Artkantoj povas esti pli formale malfaciligitaj ol popularaj aŭ popolkantoj, kvankam multaj fruaj Lieder similaj al tiuj de Franz Schubert estas en simpla strofa formo. Ili ofte estas gravaj al nacia identeco.
Artkantoj rolas en multaj eŭropaj kulturoj, inkluzive de, sed ne limigita al, la rusa (romanci), la germana (Lieder), la itala (canzoni), la franca (mélodies), skandinavaj (sånger), la portugala (canções), la hispana (canciones). Estas ankaŭ altagrade rigarditaj britaj kaj amerikaj artkantoj en la angla lingvo. Kulturoj ekstere de Eŭropo kiuj havas klasikmuzikan tradicion, kiaj ekzemple Barato, povas aŭ eble ne havas artkantojn. La akompano de eŭropaj artkantoj estas konsiderita grava parto de la kunmetaĵo.
Ĉantoj
Ĉanto (el franca chanter) estas formo de kantado uzata por psalmoj kaj kantikoj: kiaj ekzemple gregoria ĉanto, anglikana ĉanto. Ĝi estas la ritma parolado aŭ kantado de vortoj aŭ sonoj, ofte ĉefe je unu aŭ du ĉefaj tonaltoj nomataj psalmtonoj. Ĉantoj povas gami el simpla melodio enhavanta limigitan serion de muziknotoj al tre kompleksaj muzikaj strukturoj, often enhavantaj grandan kvanton de ripetado de muzikaj subfrazoj, kiaj ĉe Grandaj Responsorioj kaj Ofertorioj de Gregoria ĉanto.
Popolkantoj
Popolkantoj estas kantoj de ofte anonima origino (aŭ estas publika domeno) kiuj estas elsenditaj buŝe. Ili estas ofte grava aspekto de nacia aŭ kultura identecoj. Artkantoj ofte aliras la statuson de popolkantoj kiam homoj forgesas kiu la verkinto estis, kio okazas ekzemple ĉe flamenko. Popolkantoj ankaŭ estas ofte elsenditaj ne-parole (t.e., kiel partituro), precipe en la moderna epoko. Popolkantoj ekzistas en preskaŭ ĉiu kulturo kaj estis gravaj kulture kaj eĉ politike en epokoj de naciismoj.
Popularaj kantoj
Modernaj popularaj kantoj estas tipe distribuitaj kiel registraĵoj kaj estas elsenditaj per radio, kvankam ĉiuj aliaj amaskomunikiloj kiuj havas aŭdokapablojn estas implikitaj. Ilia relativa populareco estas konkludita el komerce signifa vendado de registradoj, rangigoj de stacioj kaj retoj kiuj ludas al ili, kaj biletvendejoj por koncertoj de la registraditaj artistoj. Populara kanto povas iĝi moderna popolkanto kiam membroj de publiko lernas kanti ĝin el la registrita versio kaj tiuj instruas aliajn. Kantoj kiuj estas popularaj povas esti nomitaj popkantoj mallongige, kvankam popkantoj kaj/aŭ pop-muziko povas anstataŭe esti konsideritaj pli komerce populara ĝenro de populara muziko kiel tutaĵo.
La populara kanto aŭ moderna kanto estas la tipo de kanto plej aŭskultata en la tuta mondo aktuale, kaj estas elsendita pere de registraĵoj kaj komunikaj rimedoj al multnombregaj aŭskultantaroj tra la tuta mondo. Ĝi formiĝis en la eŭropaj kaj usonaj urboj en la 19a kaj 20a jarcentoj, kun origino kaj en kantoj de klera muziko kaj en folkloraj kantoj de diversaj kulturoj. La voĉo estas kutime akompanata en ludado kaj registrado de muzikgrupo. Ne estas anonimaj kreaĵoj, ili havas konatajn aŭtorojn (kiuj ofte enspezas multan monon nur por esti komponintaj), kiuj povas ĉu registri aŭ ludi ili mem la kantojn aŭ labori por aliaj artistoj kiuj uzas la kantojn por sia repertorio. Ofte, sed ne ĉiam, ties aŭtoroj verkas la muzikajn notojn aŭ transskribas ilin post la registrado kaj tendencas esti kreataj kunlabore fare de la tuta muzikgrupo, kvankam ofte la teksto de la kanto estas kutime verkita de unu persono, ofte la ĉefa voĉo. La popularaj kantoj ofte temas pri individuoj kaj kultura identeco. La kantantoj ĝenerale ne havas precizan voĉedukadon, sed la plej agnoskitaj ja kutime uzas voĉajn teknikojn ege prilaboritajn.
Kiel oni konstruas popularan kanton
La popularaj kantoj preskaŭ ĉiam havas strukturon tre bone difinitan. La kanto strukturiĝas ofte uzante tri al kvin muzikajn partojn separitajn, kiuj poste estas uzataj kunaj por formi kompletan kanton. Struktura analizo de tipa populara kanto, povas esti laŭ la jena ordo:
Tiu menciita strukturo estas tre komuna tipo de populara moderna kanto. Tio inkludas kantojn de diversaj tipoj kiaj Pop-muziko, Rok-muziko, Metalroko kaj praktike ĉe ĉiuj ĝenroj de popularaj kantoj, kaj same por pecoj de klasika muziko. Tiu facila strukturo povas komplikiĝi multmaniere per aldonado, anstataŭ de unusola rekantaĵo, de du rekantaĵoj, aŭ anstataŭ fini per unu ripeto de la rekantaĵo aldoni unu specifan parton por la fino. Tiu parto foje nomiĝas kodo. Povas esti unu rekantaĵo alterne kun aliaj versoj kiuj ne ripetiĝas. La strukturo ne devas esti tro komplika por ne detrui la ekvilibron inter ripetoj kaj ŝanĝoj de temo.
Priskriboj
Voĉa muziko aŭ akapela muziko (a cappella) estas muziko sen instrumenta akompanado. La termino a cappella venas el la itala kiel ĉe kapelo; la termino estis kaŭzita de la malmultnombrigo ĉe uzado de muzikinstrumentoj en kristanaj preĝejoj ekde la enkonduko de la Gregoria ĉanto ĝis sufiĉe ene de la mezepoko. La muziko a cappella uzatas ofte en templa muziko. La gregoria ĉanto estas la plej klara ekzemplo de muziko a cappella, same kiel la plej parto de la voĉa muziko religia de la renesanco. La madrigalo, estis ankaŭ formo de ĉanto a cappella, ĝis kiam komence de la baroko oni aldonis diversajn instrumentojn. La Amiŝoj, la plej parto de la organizoj de la katolika eklezio kaj la orientaj ortodoksoj (ĉefe rusoj kaj aliaj slavaj grupoj) estas religiaj organizoj kiuj estas konataj por realigi la diservojn sen muzika akompanado. La sakra harpo, tipo de "popola" religia muziko, estas ankaŭ stilo de ĉanto a cappella. Dum la 80-aj jaroj parole pri tia ĉi muziko sukcesis inter la religiaj grupoj la uzado de voĉaj grupoj kiel distraĵo. Inter la restarigitaj grupoj de Usono (La eklezioj de Kristo) Keith Lancaster formis grupon nomita laŭ antonomazio (acappella). La muziko a cappella eksukcesis en la 1980aj jaroj kaj en la 1990aj jaroj, helpite de la sukceso de kantoj de artistoj kiel Bobby McFerrin kaj Die Prinzen.
Kantmuziko estas ĉia muziko, kiun realigas la homa voĉo, kontraste al nura instrumenta muziko. Ĝi baziĝas kutime sur literaturaj poeziaĵoj, kiujn muzikigis komponisto; modernaj komponistoj foje ankaŭ uzas vokalizojn aŭ fantazitekstojn. Akompanado per instrumentoj je kantmuziko ne estas esceptata. Verkojn, en kiuj la instrumenta parto superas, oni ankoraŭ klasas kiel instrumentaj (ekz. ĥoraĵoj en simfonioj). Muziko, kiun generas nur la homa voĉo, nomiĝas ankaŭ akapela. Al nurvoĉaj muzikaĵoj apartenas akapela-kantoj de profana kaj sakrala karaktero. La sakrala kantmuziko, akompanata same kiel neakompanata, estas grava parto de la eklezia muziko.
Balado estas poemo aŭ muzikaĵo komprenata diference en unuopaj literaturoj kaj epokoj. En la romidaj literaturoj ĝi estas fiksforma lirika poemo. La franca balado konsistas el tri strofoj kaj duonstrofo, kun unu sama verso ripetita fine de ĉiu el ili; laŭ PIV la plej ofta strofo estas el ok kvarjambaj versoj kun tri rimoj (ababbcbc). Pro tiuj nur 3 rimoj estas la formo tre malfacila. La itala balado uzas 14 versojn kiel soneto, sed estas nur du strofoj, kvarversa kaj dekversa, kies lastaj versoj devas rimiĝi. En la ĝermanaj literaturoj ĝi estas poemo kun morna enhavo, koncentrita al tragedia konflikto inter la heroo kaj demoneca aŭ socia-morala forto - en la konflikto la heroo kutime pereas. Feroaj baladoj heroaj danciĝas de antaŭ jarcentoj ĝis nuntempo. Metafore estas kiel baladoj nomataj ankaŭ poetismaj filmoj kun tragedia fino. Fama balado estas La elfreĝo de Goethe, kiun muzikigis Franz Schubert kaj esperantigis Antoni Grabowski kaj Kolomano Kalocsay. Eminenta kolekto de baladoj estas Bukedo el ĉeĥaj naciaj mitoj de Karel Jaromír Erben (esperantigita komplete de Tomáš Pumpr, parte de Miloš Lukáš kaj Josef Rumler).
Epika kanto aŭ Ĝesto (Chanson de geste en franca, Cantar de gesta en hispana) estas la nomo de eposo verkita en la Mezepoko nome literatura esprimo etenda apartenanta al la eposa aŭ epika ĝenro kiu rakontas agadon de heroo kiu reprezentas la virtojn de popolo aŭ komunumo kiu vidis en ĝi modelojn rilate al disvastigo de feŭdismo dum la Mezepoko. Plej ofte la temaro estas primilita.
En muziko, fugo estas speco de komponaĵo verkita en kontrapunkto por pluraj memstaraj muzikaj voĉoj. Fugo komenciĝas per sia subjekto (mallonga muzika temo), kiu estas esprimita de unu el la voĉoj ludanta sole. Dua voĉo tiam envenas kaj ludas la subjekton, dum la unua voĉo daŭrigas per kontrapunkta akompanado. Tiam la ceteraj voĉoj simile envenas unu post la alia. La cetero de la fugo plu malvolvas la materialon uzante ĉiujn voĉojn. La vorto fugo devenas el la latinaj fuga (fuĝo) kaj fugere (fuĝi). Derivaĵoj inkluzivas fugeton (itale fughetta) kaj fugaĵo (itale fugato, verko aŭ sekcio de verko, kiu memorigas pri fugo sed ne ĉiam obeas ties regulojn).
Gregoria ĉanto estas konata ankaŭ kiel ĉanto aŭ plejnkanto, kaj estas formo de monofonia, senakompana kantado, kiu disvolviĝis en la Katolika Eklezio, precipe dum la periodo 800–1000. Ĝi estis nomita laŭ papo Sankta Gregorio la Granda. Tiun ĉi muzikon tradicie kantadis monaĥoj aŭ aliaj viraj klerikoj, kaj ĝin uzadis dum diservoj. Ĝi estas la muziko de la romia rito de la meso, konata ankaŭ kiel la gregoria rito aŭ trenta rito. Aliaj ritoj de la meso, kiel la asiria aŭ kopta, uzas aliajn melodiojn sed dividas la senakompanan kaj monofonian naturon de la gregoria, kio aludas al komuna fonto. Ĝi estis grava elemento de la kulturo de Eŭropo en la Mezepoko.
Senakompana kantado aperadis en la liturgio de la kristana eklezio jam de ties komenco, kaj verŝajne estis heredaĵo de judaj kutimoj en templaj kaj, poste, sinagogaj diservoj. Pri la unuaj kelkaj jarcentoj, ĝis ĉirkaŭ 400, informoj estas ja tre malabundaj. La plej bonaj, kiujn ni povas havigi al ni, estas informoj el la Malnova kaj Nova testamentoj kaj aliaj antikvaj fontoj. La plej multaj el ili skribas en tre poezia aŭ malklara maniero pri muziko, kaj tial estas malfacile fari firmajn konkludojn pri tio, kiel sonis muziko en tiuj ĉi komencaj jarcentoj.
Jodlado estas kantado sen teksto kun rapida ŝanĝo inter kap- kaj brustvoĉo (do inter falseto kaj normala voĉo). Ofte oni rilatas tiun kantotipon kun tradiciaj kutimoj de Tirolo, Aŭstrio. Tamen tiu voĉotekniko estas uzata en multaj kulturoj tra la tuta mondo kun grandaj diferencoj kaj variaĵoj.
La nocio ĥoralo (lat. adjektivo choralis de gr. ĥoros) origine signifas la unuvoĉan eklezian muzikon de la gregoria ĉanto en la liturgio de la okcidenta eklezio. En la 14-a jarcento oni diris cantus choralis sive ecclesiasticus, je kio choralis rilatas al la realiganta ĥoro. Ĥoralmuziko unuvoĉa diferenciĝas de la plurvoĉa figura muziko. En la 16-a jarcento laŭ la protestanta lingvouzo oni nomis la eklezian himnon kanto firma resp. la melodion ĥoralo. (Iliaj komponistoj: Johannes Eccard, Michael Praetorius, Samuel Scheidt). Ekde la 18-a jarcento oni komprenas la klasikan himnon entute kun melodio kaj teksto kiel ĥoralo. Ekzemple ankaŭ la finaj strofoj en kantatoj kaj oratorioj nomiĝas „ĥoralo“. Krome ankaŭ orgenaranĝaĵoj de himnoj oni nomas ĥoralo („orgenĥoralo“). Foje komponistoj nomis ĥoralo ankaŭ liberajn orgenaĵojn kun ĥoralecaj temoj (ekz. la „Tri ĥoraloj“ de César Franck).
Kantato (itale cantata, kiu signifas "kanto aŭ historio enmuzikigita") estas voĉa komponaĵo akompanata de instrumentoj kaj ĝenerale enhavanta pli ol unu movimenton. En la 16-a jarcento, kiam ĉia serioza muziko estis voĉa, la termino estis neniel bezonata, sed post la graviĝo de instrumenta muziko en la 17-a jarcento kantatoj komencis aperi sub tiu nomo post kiam la instrumenta arto fariĝis sufiĉe certa por enmetiĝi en sonatojn. De la mezo de la 17-a ĝis malfrue en la 18-a jarcento unu el la plej amataj formoj de itala ĉambra muziko estis la kantato por unu aŭ du solistaj voĉoj, kun akompano de klaviceno kaj eble kelkaj aliaj solistaj instrumentoj. Ĝi konsistis unue el deklama rakonto aŭ sceno en recitativo, kuntenata de primitiva ario ripetata je intervaloj. Bonaj ekzemploj troviĝas en la preĝeja muziko de Carissimi; kaj la anglaj voĉaj soloj de Henry Purcell (ekz. Mad Tom kaj Mad Bess) montris la plej bonan, kion oni povas fari el tiu ĉi arkaika formo. Post la oftiĝo de la triparta ario la kantato fariĝis grupo de du aŭ tri arioj ligitaj de recitativo. La multaj italaj duetoj kaj tercetoj de Georg Friedrich Händel estas ekzemploj sur sufiĉe granda skalo. Lia latina moteto Silete Venti, por soprano sola, montris uzadon de tiu ĉi formo en preĝeja muziko.
Laborkanto estas grupkanto kantata dum la laboro. Ofte alternas ĥoro kaj ĉefkantanto. Laborkantoj devas samtempigi la laborprocedon kaj plifaciligi fortostreĉan, unutonan laboron. Ili do estas ofte adaptitaj al la ritmo de movo dum la laboro. Vojrompa por la laborsociologio estis la plurfoje eldonita studo "Arbeit und Rhythmus" de Karl Bücher el 1904, kiu ankaŭ abundas je ekzemploj por malsamaj laboroj ĝis ree en la antikveco (mueli, treni, hisi velon ktp.). La aparta socia strukturo de sklaveco naskis en Usono nigrulajn laborkantojn, kiuj ege influis muzikajn genrojn kiel bluso kaj ĵazo.
Opero estas arta ĝenro, en kiu kantistoj kaj muzikistoj prezentas draman verkon kiu kombinas tekston (libreton) kaj partituron, kutime en teatra kunteksto. Opero asimilas multajn el la elementoj de parolata teatro, ekzemple aktoradon, dekoraciojn, kaj kostumojn, kaj fojfoje inkludas dancojn. La prezento estas tipe donata en operejo, akompanate de orkestro aŭ pli malgranda ĉambra muzikistaro. Opero estas parto de la okcidenta klasikomuzika tradicio. Ĝi komenciĝis en Italio ĉe la fino de la 16-a jarcento (la perdita Dafne de Jacopo Peri, prezentita en Florenco en 1598) kaj baldaŭ disvastiĝis tra la resto de Eŭropo: Schütz en Germanio, Lully en Francio, kaj Purcell en Anglio, ĉiu helpis establi siajn naciajn tradiciojn dum la 17-a jarcento. En la 18-a jarcento, itala opero daŭre dominis la plimulton de Eŭropo, krom Francio, kiu altiris eksterlandajn komponistojn kiel ekzemple Händel. Opero seria estis la plej prestiĝa formo de itala opero, ĝis Gluck reagis kontraŭ ĝia arteco kun siaj "reformaj" operoj en la 1760-aj jaroj. Nuntempe la plej fama homo pri 18-a-jarcenta opero estas Mozart, kiu komencis kun opero seria sed estas plej fama pro siaj italaj komikaj operoj, aparte La Geedziĝo de Figaro (Le Nozze Di Figaro), Don Juan, kaj Così fan tutte, same kiel La Sorĉfluto (Die Zauberflöte), orientilo en la germana tradicio.
Muziko kaj kantoj en Esperanto
Muzikaj ĝenroj en Esperanto inkluzivas popularajn kaj popolajn kantojn, rokmuzikon, kabaredon, kantojn por soloistoj kaj ĥoro, kaj operon. Popularaj komponistoj kaj artistoj, inter aliaj Elvis Costello kaj Michael Jackson, registris en Esperanto, verkis orkestraĵojn inspiritajn de la lingvo, aŭ uzis ĝin en siaj propagandaj materialoj. Kelkaj kantoj el la albumo Esperanto de Time Warner, kiu eldoniĝis – pure Esperante – en Hispanujo en Novembro 1996, atingis altajn rangojn en hispanaj muzikaĵrangolistoj. Klasikaj orkestraĵoj kaj ĥorverkoj kun Esperanto-teksto inkluzivas La Koro Sutro de Lou Harrison kaj la Simfonion n-ro 1 Esperanto de David Gaines (ambaŭ el Usono). En franca Tuluzo ekzistas muzikeldonejo Vinilkosmo, specialiĝanta al produktado de Esperanta muziko. Tiun eblas trovi ankaŭ enrete, inkluzive kelkajn retejojn dediĉitajn al Esperanta karaokeo.
Diversaj muzikpecoj troveblas en la interreto, ekzemple historie ĉe musicexpress.com.br kaj daŭre ĉe Spotify, Deezer , ĉe la interreta radio last.fm , la publika kantaro kaj la Kantaro-Vikio. Vidu ankaŭ la liston de ĉirkaŭ 300 Esperanto-muzikalbumoj.
Esperantlingvaj kantistoj
Atentigo: Multaj artistoj ludas pli ol unu stilon kaj apartenas do al pli ol unu el la sekvaj kategorioj.
Aliaj(kategorioj
Anjo Amika - Neide Barros Rêgo- Asorti - Torsten Bendias - Blera Brothers - Ewe-calyptus - Fantom' - Thierry Faverial - Feri Floro - Ale Kosabela - Kredo - Nikolin' - Radikulo - Jan Stanislaw Skorupski - Vladimir Soroka - Miguel Klav
Leštiny
Leštiny (hungare Lestin [leŝtin]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Predikata logiko
Predikata logiko estas la ĝenerala termino por logiko-sistemoj, kiuj havas predikatojn por aserti ecojn de objektoj aŭ rilatojn inter objektoj, kaj kvantizantojn por esprimi ekzemple ke iun econ havas ĉiuj aŭ neniuj objektoj. Tiaj sistemoj permesas la formaligon de multaj specoj de argumentoj kaj tial ludas gravan rolon en la logiko, la matematiko, la komputoscienco, la lingvoscienco kaj la filozofio. Inter la sistemoj de predikata logiko troviĝas interalie la unua-nivela logiko, la dua-nivela logiko, plurspeca logiko kaj senfineca logiko.
Leštiny
Situo
Leštiny situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Dolný Kubín troviĝas je 7, Ružomberok je 17 km.
Predikata logiko
Gottlob Frege kaj Charles Sanders Peirce elpensis la predikatan logikon sendepende unu de la alia. Frege formaligis sian sistemon en sia konceptoskribo de 1879.
Leštiny
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1235 en formo "Lesthyna". En 1778 227 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 518 vilaĝanoj loĝis en 59 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lestin 304 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Dolný Kubín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Leštiny 226 homoj, (224 slovakoj).
Predikata logiko
Ĉefaj konceptoj
Baza koncepto de la predikata logiko estas la predikato. Predikato estas sinsekvo de vortoj kun vakaj lokoj, kiu iĝas vera aŭ malvera aserto se oni enmetas propran nomon en ĉiun vakan lokon. Ekzemple "… estas homo" estas predikato, ĉar per enmeto de propra nomo, ekzemple "Sokrato", oni kreas aserton, nome "Sokrato estas homo". La aserto "La tero estas plata" estas predikatlogike analizebla en la propran nomon "la tero" kaj la predikato "… estas plata". Anstataŭ propran nomon oni ankaŭ povas enmeti varianton en la predikaton, per kio la predikato iĝas frazo-funkcio: φ(x)=„x estas homo“ estas funkcio, kiu redonas la valoron "vera" se x estas homo kaj la valoron "malvera" se x ne estas homo.
De la predikata koncepto estas kaŭzita la koncepto pri la kvantizanto. Kvantizantoj indikas, por kiom da objektoj iu frazo-funkcio alprenas la valoron "vera"- Kvantizanto ligas la varianton de frazo-funkcio, tiel ke ree estiĝas frazo. La universala kvantizanto asertas, ke iu predikato validas por ĉiuj objektoj. La ekzista kvantizanto asertas, ke predikato validas por almenaŭ unu objekto. La kvantizantoj ebligas asertojn kiel "Ĉiu homo estas besto" aŭ "Ekzistas almenaŭ unu rozkolora elefanto".
Pli altaj niveloj pri predikata logiko
Tamen eblas permesi ankaŭ ke la kvantizantoj ne nur ligas la vakajn lokojn de predikatoj, do ne nur kvantizas pri objektoj, sed kvantizas ankaŭ pri predikatoj. Tiel eblas formaligi asertojn de la speco "Ekzistas predikato, kiu validas por Sokrato" aŭ "Por ĉiu predikato validas ke ĝi validas por Sokrato aŭ ĝi ne validas por Sokrato". Aldone al la unuanivelaj predikatoj oni tiel enkondukis duanivelajn predikatojn kiel "… validas por Sokrato", en kies vakajn lokojn oni enmetas ne nomojn de objektoj sed predikatojn. Simile oni povas enkonduki trianivelajn predikatojn, en kies vakajn lokojn oni enmetas duanivelajn predikatojn. Pli ĝenerale oni parolas pri plialtnivelaj predikatoj. Por la koncernaj logiko-sistemoj oni sekve uzas la esprimon predikata logiko de pli altaj niveloj aŭ simple plialtnivela logiko. Se oni permesas nur la duan nivelon sed ne la pli altajn, oni parolas pri duanivela logiko.
La formale plej simpla vastigo de la unuanivela logiko tamen konsistas el aldono de identeco-predikato. La sistemo tiam nomiĝas unuanivela logiko kun identeco. En plialtnivela logiko eblas difini la identecon, do oni ne bezonas aldoni ĝin al tiuj sistemoj, sed ĉe la unuanivela logiko ne eblas tia difino. Ofte oni emas limigi sin al la unuanivela logiko kun identeco, ĉar por ĝi ekzistas pli simplaj kaj plej grave tiel nomataj kompletaj kalkuloj, do kalkuloj en kiuj eblas pruvi ĉiun veran aserton esprimeblan per la lingvo de la sistemo
Decidebleco
Por la plialtnivela logiko ne ekzistas kompletaj kalkuloj.
Badalovo
Badalovo (Бадалово, Badaló) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Predikata logiko
Decidebleco
Inverse eblas limigi la unuanivelan logikon, ekzemple permesi nur predikatojn kun unu argumento. La rezultanta sistemo – unuargumenta unuanivela logiko – havas la avantaĝon esti decidebla; tio signifas, ke ekzistas algoritmo, kiu por ĉiu aserto de la unuargumenta unuanivela logiko determinas en finhava tempo, ĉu ĝi estas valida aŭ ne
Badalovo
Situo
Badalovo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, kiu estas samtempe la hungara landolimo, laŭ traira flankovojo.
Historio
La unua mencio devenis el 1226. La loĝantoj iĝis kalvinanoj ekde 1550. Badaló longe profitis de la flosistoj, kiuj liveris precipe salon kaj lignon sur la rivero. Fine de la 19-a jarcento la flosado ĉesis pro la funkciantaj fervojoj. Ĝis 1920 Badaló apartenis al Hungario, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Badaló rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la Ruĝa Armeo okupis la vilaĝon kaj pli ol 200 da hungaroj estis deportitaj al gulago. Ekde tiam la komunumo apartenis al Sovetunio (tiam la loĝantoj laboris en la ŝtata bieno), fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1998 inundo de Tiso faris damaĝojn. Nuntempe la loĝantoj estas gastlaboristoj en Hungario.
Predikata logiko
Pri neklasikaj difinoj pri predikata logiko
Paralele al la jam priparolitaj distingoj de predikatlogikaj sistemoj laŭ ilia nivelo ekzistas ankaŭ neklasikaj variaĵoj. Logika sistemo estas nomata klasika se validas la sekvaj du kondiĉoj:
Siviriez
Siviriez estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2124 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Siviriez situas ĉe la bordo de la rivero Glano, sudokcidente de la urbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Chavannes-les-Forts, Le Saulgy, Prez-vers-Siviriez, Siviriez, Villaraboud, kaj Villaranon, kaj la vilaĝetoj Bramafan, La Foule, La Pierraz kaj Les Buissons.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,28 km², de kiuj 17,2% estas kovritaj de arbaro, 74,4% servas por agrikulturo kaj 8,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Siviriez limas en nordo al Billens-Hennens, en nordnordoriento al Romont, en nordoriento al Mézières, en oriento al Vuisternens-devant-Romont, en sudo al Le Flon, en sudokcidento al Ursy, kaj en nordokcidento al Brenles (VD).
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 155 de FR al Oron kaj nr-o 155.1 de Romont al Moudon. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano. Krome tra la komunumo pasas buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Oron al Palézieux.
Historio
La unua dokumenta mencio de Siviriez datiĝas el la jaro 1147 kiel Sivrie. En la jaro 1262 Petro la 2-a de Savojo akiris bienojn de Rudolfo de Ecublens kaj atribuis al la Grafejo Romont. En la jaro 1536 la urba ŝtato Friburgo konkeris la vilaĝon kaj atribuis ĝin al la friburga Voktejo Romont, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 estis transformita al distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1848 integrita al la Distrikto Brojo. Kun efiko de la 1-a de januaro 2004 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Chavannes-les-Forts, Prez-vers-Siviriez kaj Villaraboud estis integritaj al la komunumo Siviriez.
Ordo-3 seplatera kahelaro
En geometrio, la ordo-3 seplatera kahelaro (aŭ simple seplatera kahelaro) estas regula kahelaro de la hiperbola ebeno. Ĝia simbolo de Schläfli estas {7,3}.
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La regula seplatera kahelaro estas ero de vico de regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (n3) aŭ (n.n.n).
Kahelaroj konstruitaj surbaze
Estas 8 unuformaj kahelaroj kiu povas esti konstruitaj surbaze de la regula ordo-3 seplatera kahelaro (aŭ ĝia duala ordo-7 triangula kahelaro), inkluzive la ordo-3 seplateran kahelaron mem.
En la bildoj la edroj bazitaj je la originalaj edroj estas kolorigita kiel ruĝaj, bazitaj je la originalaj lateroj estas bluaj, bazitaj je la originalaj verticoj estas flavaj.
BOI
La tri-litera kombinaĵo BOI havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Natria seskvikarbonato
Natria seskvikarbonato, seskvikarbonato de natrio aŭ Na2(CO3).Na2H(CO3) estas duobla salo de natria karbonato kaj natria bikarbonato, kiu havas nadlosimilan kristalan strukturon. Tamen, la vorto estas ankaŭ aplikita al sammola miksaĵo de tiuj du saloj, kune kun ajna hidratigakvo. La duhidrata formo de la natria seskvikarbonato okazas nature kiel la erco "trono".
Proprecoj
Natria seskvikarbonato uzatas en bansaloj, naĝujoj, ŝampuoj, dentopastoj, sapofabrikado, kaj kiel alkala fonto por akvotraktado, kaj kiel anstataŭilo por fosfatosena natria fosfato por produktoj uzataj en pezapurigado.
Natria seskvikarbonato uzatas ankaŭ en la konservado de kupro kaj artefaktoj je kupralojoj kiuj korodiĝas ĉe kontakto kun salo (konata kiel bronza malsano pro ĝiaj efikoj sur tiu metalalojo). La klorido de la salo estigas kuprozan kloridon. En la ĉeesto de oksigeno kaj akvo, eĉ etaj kvantoj da humideco el la atmosfero, la kuproza klorido fariĝas kuprika klorido kaj klorida acido, kiu siavice, korodas la metalon kaj plu estigas kuprozan kloridon pere de memeltenebla reakcio kiu kondukas al la kompleta detruado de la objekto. Traktado kun natria seskvikarbonato forigas kuprikan kloridon el la korodita tavolo.
Ĝi same uzatas kiel precipitiga akvomoliganto, kiu kombinas kun malmolakvaj mineraloj (ekzemple, mineraloj surbaze de kalcio kaj magnezio) por estigi nesolveblan precipitaĵon, forigante la mineralojn respondecajn pri la malmoleco de la akvo. La partopreno de la karbonato respondecas pri la estigo de la precipitaĵo, la bikarbonato inkluzivatas por mildigi la alkalecon de la materialon.
Brunegg
Pri la komunumo
Brunegg estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 612 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
1045
En la jaro 1045 post Kristo okazis, interalie:
Brunegg
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,55 km², de kiuj 0,40 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,46 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 590 m s.m. sur la kresto de la monto Chestenberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 409 m s.m. ĉe la nordorienta limo de la komunumo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Brunegg limas en nordo al Birr, en nordoriento al Birrhard, en sudoriento al Mägenwil, en sudo al Othmarsingen, kaj en okcidento al Möriken-Wildegg.
Trafiko
Kvankam la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Brugg pasas rekte tra la vilaĝo, la komunumo ne disponas pri stacidomo aŭ trajnhaltejo. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per buslinio al Lencburgo kaj Mägenwil.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Wohlen al Brugg kaj nur 1 kilometron sude de la vilaĝo centro situas la alveturejo Mägenwil al la svisa aŭtovojo A1.
Historio
La unua dokumenta mencio de Brunegg datiĝas el la jaro 1273 kiel Brunegge.
La vilaĝo dankas sian ekziston al la samnoma kastelo, kies celo estis la protekto de la habsburga kernlando. La kastelon loĝis habsburgaj vasaloj, kiuj ankaŭ posedis la malaltan jurisdikcion pri la vilaĝo.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Brunegg fariĝis nun parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. Dintikon ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio apartenis al la tribunala distrikto de Othmarsingen en la voktejo Lencburgo.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Brunegg fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Signalkanto
Signalkanto estas tiu kanto (aŭ, en kelkaj kazoj, unu el kelkaj kantoj) per kiu populara kaj establita kantisto aŭ grupo estas plej proksime identigitaj aŭ plej konataj, eĉ se ili havis sukceson kun aliaj kantoj. Signalkantoj povas esti la sekvo de spontana publika identigo kaj/aŭ surmerkatiga ilo evoluigita fare de la muzika industrio por diskonigi artistojn, vendi siajn registraĵojn kaj kreskigi la admirantaron.
Signalkanto estas grava por multaj artistoj. Grupoj kun signalkanto ofte elektas kanti ĝin ĉe ĉiu koncert-apero. Surmerkatigi programojn registrante firmaojn kaj fan-atendojn por tiuj signalkantoj foje rezultigas la malfacilecon de la artisto prezenti aliajn specojn de muziko. Du ekzemploj de tiu fenomeno estas la mistraktado de Ricky Nelson de liaj sekvantoj ĉe Madison Square Garden en 1971 kaj la publika batalo de Merle Haggard kontraŭ Capitol Records por publikigi sian tribut-albumon de Bob Wills post la sukceso de "Migrolaboranto de Muskoge" en 1969.
Hanoj (apartigilo)
Hanoj povas esti:
BOL
La tri-litera kombinaĵo BOL havas plurajn signifojn:
Hauenstein-Pasejo
Hauenstein-Pasejo estas la nomo de du montpasejoj en Soloturna Ĵuraso inter la kantonoj Bazelo Kampara kaj Soloturno:
Hiroki Hattori
Hiroki Hattori (服部 浩紀, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Kawasaki Frontale, Shimizu S-Pulse, Albirex Niigata, Avispa Fukuoka kaj Sagan Tosu.
Listo de asteroidoj (17001–18000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 17 001 al 18 000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, pluraj el la asteroidoj ricevis nomon.
Eksteraj ligiloj
Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 15 001 - 20 000]
Seligerskaja (stacio de Moskva metroo)
Seligerskaja (Селигерская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en norda parto de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Vikidia
Vikidia estas libera enciklopedio por infanoj de 8 ĝis 13 jaroj, de kiu ekzistas versioj en la franca, hispana, itala, rusa, angla, kataluna, eŭska kaj sicilia lingvoj. Ĉiuj, sendepende de aĝo, povas partopreni.
Vikidia faras uzon de la MediaWiki-motoro. La unua vikidia versio estis la franca, kiu komenciĝis la 17-a de novembro 2006. La hispana versio sekvis en 2008, la itala en 2011, la rusa en 2012, la angla en 2013 kaj la kataluna, eŭska kaj la sicilia en 2015.
Bramafan
Bramafan estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
1800
1800 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1800 post Kristo okazis, interalie:
Gurbediu
Gurbediu (Tenkegörbed) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Salonta. Administre ĝi apartenas al Tinca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 710 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, ciganoj), en 1992 1 245 (rumanoj, 4,3% hungaroj.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1300. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
Ponts sur Seulles
Ponts sur Seulles estas nova franca, ekde la , situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Operaco Bumerango
Operaco Bumerango estis malsukcesa aeratako fare de la Usonaj Aerfortoj (USAAF) kontraŭ instalaĵojn de naftorafinejoj en la Japan-okupaciita Palembango en la nokto de la 10a/11a de aŭgusto 1944 dum la Dua Mondmilito. Oni sendis totalon de 54 pezaj bombaviadiloj el aerodromo en Cejlono, el kiuj 39 atingis la celitan areon. La klopodoj bombardadi nafto-rafinejon estis nesukcesaj, kaj oni konfirmis nur unu malgrandan konstruaĵon detruita. Minoj faligitaj en la rivero kiu konektas Palembangon al la maro vrakigis tri ŝipojn kaj damaĝis du aliajn. Britoj helpis en la Operaco kiel apogo por la usonaj bombaviadiloj. Tiu estis la nura atako de USAAF al la strategie gravaj naftoinstalaĵoj de Palembango.
Moorhusen (Wilstermarsch)
Moorhusen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Suisio
Suisio estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bottanuco, Chignolo d'Isola, Cornate d'Adda (MI) kaj Medolago. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Andreo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
1047
En la jaro 1047 post Kristo okazis, interalie:
Francisco Dantas
Francisco Dantas estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 3.008 loĝantojn.
Universidad de las Ciencias Informáticas
UCI: ne konfuzenda kun Union Cycliste Internationale.
Universidad de las Ciencias Informáticas aŭ UCI estas universitato pri komputikaj sciencoj kiu troviĝas en Havano, Kubo. Ĝi situantas en la municipo La Lisa, sur la ŝoseo direkta al San Antonio de los Baños. Ĝi estis fondita en 2002 kun du celoj: helpi al la informadika disvolvado de la lando kaj helpi al la industria kresko.
Suda Francio
Suda Francio aŭ Sudo de Francio, populare konata kiel le Midi (la Sudo), estas difinita geografia areo de Francio konsistanta el la regionoj kiuj limas kun la Atlantika Oceano sude de la Potevia Marĉo, Hispanio, Mediteraneo kaj Italio. La Midi [miDI] inkludas jenon:
BOS
La vorto havas plurajn signifojn:
Făget (Valea Lungă)
Făget (Valea Lungă) [fəĝet] (hungare: Oláhbükkös olabukoŝ, germane:Birkenwald) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Blaj. Administre ĝi apartenas al Valea Lungă.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 506 loĝantojn (rumanoj); en 1992 96 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1296. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő).
Takeo Harada
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Cerezo Osaka, Kawasaki Frontale, Oita Trinita, Avispa Fukuoka kaj V-Varen Nagasaki.
Fjodor Konj
En kulturo
Al Fjodor Konj estis dediĉita poemo "Konj" de sovetia rusa verkisto Dmitrij Kedrin.
Mandarena lern-centro
La Chinese Culture University Mandarin Learning Center (CCU MLC) (中國文化大學華語中心) estas unu de la plej grandaj institutoj por lerni la ĉinan lingvon.
Ĝeneralaj Informoj
La MLC lokas en la ĉefurbo de Tajvano, Tajpeo. Ĝi ofertas ĉiumonate kursojn por internaciaj studentoj, kiuj daŭras unu trimestron. La kursoj celas al komencantoj kaj progresintoj, infanoj kaj plenkreskuloj.
Ankaŭ estas programo por instruistoj, kiuj volas instrui la ĉinan lingvon.
Ĉiujare pli ol 1000 studentoj el ĉiuj landoj de la mondo estas inskribitaj. Inter ili estas studentoj el Usono, Aŭstralio, Japanio, Suda Koreio, Vjetnamio, Tajlando, Indonezio, Germanio, Brazilio, Hispanio kaj Italio.
59470 Paveltoufar
59470 Paveltoufar estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa ĵurnalisto kaj verkisto Pavel Toufar (1948–2018) konata pro liaj popularaj sed precizaj artikoloj, liaj libroj kaj liaj intervjuvoj pri kosmonaŭtiko, bazitaj sur primaraj fontoj kaj liaj personaj travivaĵoj (ekzemple, kun eksperimento de izoliteco).
Buganvila megalurulo
La Buganvila megalurulo aŭ Buganvila makisbirdo (Megalurulus llaneae) estas birdospecio iam lokata en la familio de Silviedoj, lastatempe ne ŝajnas proksima rilata al la tipaj silvioj; probable ili apartenas al la ĵus agnoskata silvieca familio de Megaluredoj. Tiu specio estas endemia de Papuo-Nov-Gvineo. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj.
Ĝi estas specio ĝenerale bruneca, tre malhelbruna al nigreca supre kaj ruĝecbruna sube kun malhela traokula strio kaj tre markata helbruna larĝa strio superokula.
Megalurulus llaneae estas endemia de Bougainville (kio nomigas la specion) en Papuo-Nov-Gvineo. La nuraj definitivaj vidaĵoj estis el ĉirkaŭ 1,500 m en la Teritorio de Kronprinco en la sudo de la insulo. Tamen kanto eble de tiu specio, estis aŭdata pli amplekse, inklude la Monton Balbi en la nordo kaj suben ĝis 900 m. Kvankam ĝi havas malgrandan teritorion kaj supozeble malgrandan populacion (2,500 al 10,000 sed malpliiĝante en teritorio de ĉirkaŭ 48 km²), tiu aŭstralazia specio ne estas minacata pro biotopoŝanĝoj, sed povus suferi riskon pro enmetitaj predantaj mamuloj (ĉefe ratoj kaj katoj).
La nestoj ŝajne estas konstruitaj el radiketoj kaj filikarbaj fibroj kun interno kovrita de pli palaj fibroj.
5654 Terno
5654 Terno estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Antonio Vagnozzi elde la Observatorio Santa Lucia Stroncone (Umbrio, Italio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala urbo Terno (Terni) ĉefurbo de la provinco de Terno, kie situiĝa la urbeto Stroncone.
Provinco Aleksandrio
La provinco Aleksandrio respektive Al-Iskandarija (محافظة الإسكندرية, latinliterigo Muḥāfaẓat al-Iskandariyya respektive Muhāfazat al-Iskandarija) estas provinco (respektive gubernio) de Egiptio. Laŭ la stato de la censo de 2006 ĝi havis loĝantojn. Administra centro estas la samnoma urbo Aleksandrio.
8806 Fetisov
8806 Fetisov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa glacihokeisto Vjaĉeslav Aleksandroviĉ Fetisov (cirile : Вячеслав Александрович Фетисов).
Mariann Csernus
Mariann Csernus [ĉernuŝ], hungare Csernus Mariann estas hungara aktorino. Mariann Csernus naskiĝis la 1928, Budapeŝto.
Biografio
Mariann Csernus komencis sian aktoran karieron en 1948 en Budapeŝto. En 1950 ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kie ŝi ankaŭ studadis aktoradon. Ŝi senĉese roladas en Budapeŝto. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2010, pli frue ankaŭ aliajn premiojn. Ŝi faris unusolan reĝisoradon kaj verkis 3 librojn.
Meuvaines
Meuvaines estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Meuvainois.
Kristanismo
Kristanismo estas monoteisma religio, bazita sur la vivo kaj instruoj de Jesuo de Nazareto, kiun kristanoj kredas esti la Filo de Dio, laŭ la Nova Testamento, kiu naskiĝis kiel homo, vivis kiel juda predikanto en la komenco de la 1-a jarcento kaj mortis sur kruco kiel elaĉeto por la pekoj de la homoj kaj, je la tria tago, estis relevita el la mortintoj, por montri sian dian esencon. Tiel Kristo venkis pekon kaj morton por siaj kredantoj. Je la fino de la mondo, Kristo revenos al la tero por juĝi la vivantojn kaj la mortintojn, kiuj estos relevitaj. La kredintoj iros al la ĉielo, la nekredintoj al infero. Kristanoj kredas, ke la Biblio estas la Vorto de Dio.
Prakristanismo
La plej malnovaj fontoj pri kristanismo estas La Agoj de la Apostoloj, datitaj inter la jaroj 80 kaj 90, do de duono de jarcento post la supozata morto de Jesuo, kiuj dediĉas sin al la unuaj "mirakloj" post la morto kaj resurekto de Jesuo Kristo, leteroj de apostolo Paŭlo, datitaj en la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 1-a jarcento, do de almenaŭ 20 jaroj post la supozata morto de Jesuo. Por la historio de la eklezio havas signifon ankaŭ kvar kanonaj evangelioj, verkitaj inter la jaroj 40 kaj 90, en kiuj eblas trovi reagojn al tendencoj, kiujn oni malkovras en la eklezio en la paso de la 1-a jarcento.
Kristanismo ne estis unusola religio, kiu subite en tiu ĉi erao aperis en la Romia Imperio. Estiĝis, krom ĝi, kvanto de misteremaj kultoj kaj sinkretismaj sciaroj. Krom kristanismo, estas inter tiel ĉi "sukcesaj" ismoj ankaŭ mitraismo kaj manikeismo. Kiel tre danĝera grupo por la romia ŝtato, kristanoj pli poste konsideratos precipe manikeistojn.
La Agoj de la Apostoloj kaj la dokumentoj de Paŭlo atestas pri kvanto de certaj tensioj aŭ konfliktoj, kiuj aperis en la unua jerusalema komunumo de kristanoj, sed kiuj ne daŭris longe kaj kutime ili reagis je praktikaj problemoj, al kiuj la praa eklezio alfrontis. La faroj ĉi tie indikas disputon inter "grekoj" (t. e. paganaj kristanoj) kaj "judoj" rilate al justa dividado kaj subteno de vidvinoj, sed kiu estas solvita per elekto de sep viroj, kiuj devis dediĉi sin al la problemo kaj kiujn la eklezio konsideras kiel unuajn diakonojn.
Krom ceteraj apostoloj (markitaj en Nova Testamento ankaŭ kiel "Dek du") estas principa personeco Paŭlo el Tarso. Tiu ĉi fervora judo ankoraŭ kiel Saŭlo (Saul) unue persekutis la kristanojn (li partoprenis ankaŭ en ŝtonmortigo de sankta Stefano, la unua kristana martiro, sed survoje antaŭ Damasko post okazintaĵo, kiun la novtestamentaj dokumentoj plurfoje priskribas, li fariĝis mem kristano. Li poste dediĉis la ceteron de sia vivo al heroldado de kristana anonco al paganoj (tial li estas ankaŭ nomata apostolo de paganoj). Tiuj ĉi "paganoj" estis tamen tiuj, kiuj partoprenis en politeismaj kultoj, tamen tiuj, kiuj "timis de Dio", t.e. favorantoj de judeco, kiuj ne suferis cirkumcidon kaj ĉiujn regulojn de mosea torao kaj da kiuj en la romia imperio ne estis neglektebla nombro. Sed en la kristanismo tiel ĉi subite estiĝas grupoj, kiuj ĝis nun anoncis sin al la judeco kaj tiuj, kiuj havas kun ĝi kontakton multe pli malgranda. Per demando de tiuj ĉi diferencoj okupiĝis renkontiĝo en Jerusalemo ĉirkaŭ la jaro 49, iam nomata ankaŭ jerusalema koncilio. La rezulto de tiu ĉi "koncilio" estis evidenta malfermiĝo al la kristanismo rilate al nejudoj - la kristanismo ŝanĝiĝis el la grupo enkadre de la judeco en religio malfermita al ceteraj kulturoj.
De komence oni perceptis la kristanan eklezion kiel ĝenerala, t.e. la etimologia signifo de katolika, t.e. ne nur por judoj, sed por ĉiuj nacioj. Paŭlo instruis, ke la kredo estas preferata antaŭ la mosea torao. Tiuj, kiuj apartenis al johanaj komunumoj, ankaŭ havis obĵetojn kontraŭ judaj komunumoj, precipe post falo de Jerusalemo en la jaro 70. Ekzistis tiam do evidenta streĉo inter pagan-kristanoj kaj jud-kristanoj, kiujn fine gvidos al disiro de la kristanismo for de la judeco. Enkadre de jud-kristanaj komunumoj poste estiĝis ebionitoj, grupo, kiu diference de la ceteraj kristanoj rifuzas la diecon de Jesuo kaj kiujn en la paso de la 2-a al la 3-a jarcento atakis la figurojn de sankta Ireneo kaj Origeno.
Eklezio ĝis la jaro 311
Kristanajn komunumojn, nomataj "eklezioj" (ekklésiai) tiutempe gvidis episkopo (episkopos) kaj/aŭ grupo de pli maljunaj pastroj (presbyteroi). Al tiu ĉi grupo en farado de ilia servo helpis diakonoj. La kredantoj kunvenis en domoj, ĝis nun tiuj ĉi loĝejoj estas neniel diferencigataj; la plej malnovan ateston de domo por diservo oni trovas nur en la 3-a jarcento (Dura Europos).