cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
17076 Betti
17076 Betti estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Enrico Betti (1823–1892), instruisto en la Universitato de Pizo, kiu publikigis pri diversaj temoj en algebro kaj analitiko Lia esplorado pri la analysis situs  (topologio) de n-dimensiaj spacoj gvidis al la difino de la "Nombroj de Betti", kiuj karakterizas la konektecon de unu sternaĵo.
Norberto Bobbio
Norberto BOBBIO (18-a de oktobro 1909 - 9-a de januaro 2004) estis itala filozofo pri juro kaj politiksciencoj kaj historiisto pri politika pripensado. Li ankaŭ verkis periode por la torina ĵurnalo La Stampa. Bobbio estis liberala socialisto laŭ la penstradicio de Piero Gobetti, Carlo Rosselli, Guido Calogero kaj Aldo Capitini. Li estis ankaŭ forte influita de Hans Kelsen kaj Vilfredo Pareto.
Kiel emerĝas el liaj sennombraj verkoj, Norberto Bobbio estis laiko en la senco ke li rifuzis konfesi religion kiun ajn nutrante tamen respekton kaj admiron por konfesantoj de religio. Ĉi-rilate citeblas lian pensaĵon (Norberto Bobbio e M. Viroli, Dialogo intorno alla Repubblica, Laterza 2001): "La laika vivkoncepto havas grandan dignecon, sed ĝi ne pelas plenumi karitatajn verkojn. Mi ne plenumas karitatajn verkojn. Unu afero estas paroli, alia afero estas agadi [...]. Tamen la momento de la agado, la momento de la ofero de si mem, de sia vivo, de la forlaso de ĉiuj mondaj avantaĝoj por sin tute dediĉi al la aliaj kiuj suferas, al la malsanuloj, tion mi vidas en personoj kiuj havas religian inspiron. Estas limo. Unu afero estas esti bone, eĉ karitatemaj, alia afero estas la senkondiĉa dediĉo al la aliaj; dediĉi la tutan vivon al aliaj. Mi perceptas iun mankon en la fakto ke mi ne estas religia ĉar mi vidas ke la religiemaj personoj sendube havas ion plian ol mi".
Imagawa Yoshimoto
IMAGAWA Yoshimoto (japane: 今川 義元, Imagawa Yoshimoto; naskiĝis en 1519; mortis en 1560) estis daimio el la provinco Suruga, Japanio, dum la Sengoku-epoko.
Dolný Štál
Dolný Štál (Alistál) estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda. La nomo signifas suba ĉevalejo.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Komarno-Bratislavo. La plej proksima urbo estas Dunajská Streda 10 km-ojn for. La distrikto troviĝas inter Danubobranĉoj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1111, tiam ĉevalistoj de la reĝo vivis tie. La loĝantoj iĝis kalvinanoj en la 16-a jarcento. En 1910 loĝis en la vilaĝo 1043 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Alistál apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Dunaszerdahely, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1948-1990 la loknomo estis Hroboňovo. Hroboň estis slovaka poeto kaj filozofo. En 2001 loĝis en Dolný Štál 1962 da homoj (1848 hungaroj kaj 106 slovakoj).
Famuloj
En Dolný Štál naskiĝis hungara kuracisto Domokos Boda.
Plasy
Plasy estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Plzeň, 21 km norde de la urbo Plzeň. En ĝi havis.
Ties ĉefa memorindaĵo estas cisterciana monaĥejo Plasy, pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro listigita kiel Nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Erika Bartos
Erika Bartos [bartoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartos Erika estas hungara arkitekto, verkisto, grafikisto. Erika Bartos naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Erika Bartos kantadis en infankoruso de la Hungara Radio. Ŝi abiturientis en 1992 en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1998. Ŝi havis stipendiojn en Svedio kaj Israelo. Post siaj studoj ŝi laboris en arkitekturaj firmaoj, intertempe ŝi naskis trifoje. Ŝi komencis verkadi fabelojn por la propraj infanoj, baldaŭ la unua fabelo aperis en Bratislavo kun grandaj sukcesoj. Ŝi finis kursojn pri arkitekturo pri internaj spacoj en 2002, pri komputila grafikado en 2004, pri libroeldonado en 2006, pri pedagogio pri handikapuloj en 2015. Ŝi eldonas plurajn fabelojn kun propraj desegnaĵoj. Ŝi ricevis plurajn premiojn.
Ulver
Ulver (norveglingve "lupoj") estas unu el plej neordinaraj muziktaĉmentoj sur nigra fono de nuntempo. Stilistiko de iliaj albumoj balancas kvazaŭ pendolo - ĉiu sekva9komence de la dua) malsimilas la antaŭan, oni ne povas antaŭvidi kion demonstros la norveganoj sekvafoje. Konstanta el ilia kreado estas nur lirikeco bazita sur skandinava folkloro. Ne vane la kritikistoj kaj eĉ ili mem nomas sian muzikon trolsk-metall (folk-metal'), distanciiante de blek-stilo - kvankam sonas ili ofte ĝuste tiel, sed estas ili privata opinio. Mondo de ilij kantoj - estas la mondo, loĝata de fortaj kaj fieraj homoj - batalantoj, ravaj kaj raciplenaj Elfoj, laboremaj mastraj de subtera regno - koboldoj kaj de aliaj estaĵoj el norvegaj legendoj. Ili senĉese estas serĉantaj novan sonoron, eksperementas kun muzik-koloroj. Per la grupoj, kiel Ulver, evoluas la muziko.
La grupo konsistas el vokalisto, klavisto kaj aŭtoro de la tuta lirikaĵo Garman (Kris R), gitaristo H. Joergensen (Hevard), tamburisto E.Lancelot (AiwarikaR), ritm-gitaristo Aismala, bas-gitaristo Skoll. Jam en 93 ili kreis demo-diskon "Vargant", kiu estis ne blinda kopiado de fremdaj ekzemploj, sed originala verko. Ekenteresita de la grupo "Head Not Faund"-kompani' faris kun ili kontrakton, kaj eldonis MCD/MLP "Berlag". Klara vokalo bonege koincidas kun Blek-stila, abundo de akustikaj gitaroj kun altagordita distordo, ĉarmaj melodioj de piano kaj flutoj kun senbrida tamburado. Tio aldonas al la relizo neripeteblan dignoplene-agresivan sonoron. Lirika esenco de "Berlag" (de la norvega - "prenitaj sur monton") - ĝi estas fabelo pri jnulinoj kaptitaj de koboldoj kaj devigitaj loĝi en subteraj palacoj. Postjare estis eldonita la albumo "Kveldssanger" (de la norvega - "krepuskaj kantoj") Dum ĝia aŭskulto estas nekredebla, ke sonas sama Ulver. Akustik-gitaro, piano, fluto kaj violonĉelo - sole uzataj ĉifoje instrumentoj. Neniu blek-vokalo, neniu distordo. Nur serena trankvila voĉo de Garm, rakontanta, kiel antaŭe pri fora pasinteco, pri mornaj fortoj el norvega folkloro.
Krisopeleo
La krisopeleo aŭ glis-kolubro (Chrysopelea) estas genro de la familio de kolubredoj. La glis-kolubroj estas milde venenaj, tiel ili estas traktataj kiel sendanĝeraj bestoj. Ili vivas sur la aziaj tropikoj.
Marsilly
Marsilly [] estas la nomo de du francaj komunumoj:
Flagey (Doubs)
Flagey estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Krisopeleo
Glisantoj
Krisopeleoj foje estas nomataj "flugantaj kolubroj", sed tio implicas falsan aserton, ĉar ili fakte glisas kaj ne flugas.
Specioj
La tri specoj de la genro estas:
Chrysopelea pelias Chrysopelea ornata Chrysopelea paradisii
Chrysopelea pelias: Ĝi estas la mezgranda el la tri specioj, longas 3 futojn. Ĝi estas normale grizkolora kun brik-ruĝa spino, krucita per nigraj kaj blankaj strioj korposube. Ĝi malforte kapablas glisi, kio similas jam al paraŝutado.
Chrysopelea ornata: Tiu ĉi estas la plej granda specio, longa inter 3 kaj 4 futoj. Ĝi havas tri kolorajn fazojn: la nigra-kapa, orkorpa fazo (de kie la nomo); jada-verda fazo kun nigra kaj ora kapaj makuletoj; kaj la blua fazo.
Chrysopelea paradisii: „Chrysopelea paradisi” vivas en la pluvarbaro de sud-orienta Azio. Ĝi estas la plej malgranda el la 3 specioj (ĝis 2 futoj). Kiel juna besto, ĝi estas ekstreme kolor-riĉa, kun nigra korpo, ruĝe, blue sur la spino. En pli posta aĝo, ĝi similas al la pli granda ora arbokolubro en ties verda fazo. Ĝi kapablas flugi (pli precize glisi) de unu al alia arbo, dumtempe ekvilibrigante sin per serpentuma movo, dume ĝis korpo larĝiĝas je preskaŭ duoblo. Ĝi povas traflugi la distancon de 21 m, kelkaj el ili flugas en grado de 13, preskaŭ horizontale.
Ju pli mallonga estas la serpento, des pli bone ĝi glisas.
Ulver
La tria kreaĵo - "Nattens Madrigal - Aate Hymne Til Ulven I Manden" ("Noktaj madrigaloj - ok gimnoj al la lupo en la homo)estis eldonita de firmao Century Media. denove La Lupoj ŝokas per sia nova muzik-traktado. Aliena rapideco - "nek sekundo por repiro", densa sonoro, ardega screaming. Kaj tamen ankaŭ tio estas Ulver. Concepto traktanta pri likantropio.
Nemessándorháza
Situo
Nemessándorháza situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, fine de tre mallonga sakovojo, fervojo Szombathely-Nagykanizsa preteriras. Pacsa troviĝas 10, Zalaegerszeg 12, Hévíz 22, Keszthely 27, Budapeŝto 212 km.
Historio
Apud la vilaĝo konkursejo de sagistoj funkcias. En Nemessándorháza migra poŝto servas.
Inkao Garcilaso de la Vega
Gómez Suárez de Figueroa, kromnomita Inkao Garcilaso de la Vega el 1563 (Kusko, Gobernación de Nueva Castilla, 12a de aprilo 1539 - Kordovo, Hispanio, 23a de aprilo 1616), estis verkisto kaj historiisto de hispan-inkaa praularo en la aktuala teritorio de Peruo. Liaj gepatroj estis la hispana konkistadoro kapitano Sebastián Garcilaso de la Vega, de la nobelaro de Ekstremaduro, kaj de la inkaa princino Isabel Chimpu Ocllo, nepino de la Inkao Tupak Jupanki kaj nevino de la Inkao Uajna Kapak.
Laŭ epokoj, oni klasigas lin en la epoko de la kronikistoj posttoledaj (tio estas, de la etapo post la regado de la vicreĝo Francisco de Toledo), fine de la 16a jarcento kaj komenco de la 17a jarcento. El la vidpunkto strikte historiografia, lia verkaro havis multan influon sur la peruaj historiistoj ĝis fino de la 19a jarcento, kiam aperis kritikistoj kiuj ekpridemandis la verecon de liaj informoj. Lia patro estis nepo de la fama poeto Garcilaso de la Vega, de la Hispana ora epoko, pro kio la Inkao Garcilaso de la Vega estus nevo-nepo de la flanko de la familio de la patro de la fama poeto de la kastilia Renesanco.
Aliaj gravaj verkoj de la Inkao Garcilaso estas La Florida del Inca (Lisbono, 1605), kiu estas rakonto de la konkero de Florido fare de la hispanoj; kaj la dua parto de la Comentarios Reales, plej konata kiel Historia General del Perú (Kordovo, 1617), publikigita postmorte, en kiu la kronikisto traktas la konkeron de Peruo kaj la komencon de la Vicreĝlando.
Marchipont
Marchipont - franca prononco laŭ sistemo IFA [] - povas indiki interalie pri pluraj relative malgrandaj loĝlokoj. Ekzemple pri partoj de
Christian David
Christian DAVID (naskiĝinta la en Ženklava/Moraviasilezia regiono, mortinta la  en Herrnhut) estis germanlingva morava misiisto protestantisma, verkisto kaj himnoverkisto. Li vojaĝis kiel misiisto de la Unuiĝo de fratoj al Gronlando kaj al indianoj amerikaj. Li estas konata kiel la verkinto de belaj himnoj; partoj troviĝas ekz. en la konata germanlingva eklezikanto "Sonne der Gerechtigkeit" de 1932.
Piankonstruisto
Piankonstruisto estas profesinomo por personoj, kiuj produktas pianojn kaj vostpianojn aŭ ankaŭ riparas kaj restaŭradas, kaj ankaŭ agordas kaj entonigas. La edukado daŭras 3,5 jarojn kaj povas okazi en fabriko aŭ metiejo.
Christian David
Vivo
David estis katoliko je la komenco, laborante kiel ĉarpentisto kaj soldato. Li estis impresata de la pietisma movado kaj konvertiĝis en 1714. En 1722, li helpis al rifuĝintoj de Moravio eviti la kontraŭreformacion kaj venigis ilin al protestantisma Saksio. Samloke li kunfondis la Unuiĝon de fratoj helpante Nikolaus Ludwig von Zinzendorf. Kun Zinzendorf li konatiĝis en Görlitz; sur apuda Hutberg-monto ili konstruis la unuan ejon misian. David iris kiel misiisto de la herrnhut-anoj diversloken (Gronlando, Hollando, Livlando, Pensilvanio). Dum misiado en Gronlando, li kunfondis kun Matthias Stach kaj Christian Stach en 1733 la setlejon Neu-Herrnhut/Noorliit (hodiaŭ en la centro de Nuuk). La ĉi-tie en 1738 konstruita misia domo servis ĝis 2009 kiel ĉefa ejo de la Universitato de Gronlando.
Piankonstruisto
La edukado entenas:
La fabrikado de pianoj nuntempe plejparte okazas en fabrikoj, kiuj pro seria fabrikado povas produkti malpli koste. La komplika strukturo de la instrumentoj devigas tamen al grandparto de manlaboro (ekz.: streĉado de kordoj, enkonstruado de mekaniko, dampiloj kaj marteloj, regulado de la ludmekaniko). Ĉi tiujn laborojn faras altkvalitiĝintaj piankonstruistoj. Intertempe ankaŭ komputile subtenata produktado eniris la piankonstruadon (CNC-borado de la fandoplato, fabrikado de mekanikeroj, produktadoj de kestoj, polurado de la surfaco ktp.)
Mohammad Mohammadian
Mohammad Mohammadian (naskiĝis la en Esfahano) estas irana filmreĝisoro, scenaristo kaj kinproduktoro.
Kariero
Mohammadian estis naskita en Esfahano. Li estas unu el la studentoj de Abbas Kiarostami, kaj lia unua arta sperto estis kinproduktorado. Mohammadian estas aktiva kiel sendependa produktoro ekde 2016 kaj lia kinematografia inspiro estas Abbas Kiarostami kaj itala novrealismo.
Volovnikovo (distrikto Klin)
Volovnikovo (Воловниково) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 31 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Rexpoëde
- jen france, origine nederlande Rekspoede respektive flandre Respoeë - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Eymoutiers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. Ĝi estas trafluata de la rivero Vienne.
Pelanto
Pelanto aŭ alpelanto estas kemiaĵo uzata por produktado de energio aŭ premgaso kiu estas sinsekve uzata por krei movon de fluido aŭ por generi elpeladon de vehiklo, pafaĵo, aŭ de alia objekto. Oftaj pelantoj estas energiaj materialoj kaj konsistas el brulaĵoj kial benzino, aviadila pelaĵo, raketo-pelaĵo, kaj Oksidanto. Pelantoj estas bruligataj aŭ alie malkomponataj por produkti pelgasojn. Aliaj pelantoj estas simple likvoj kiuj povas facile esti vaporigitaj.
Kukulio
La Kukulio (Zenaida meloda) estas konata ankaŭ kiel Okcidenta perua turto, kaj estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas loĝanto kaj reproduktanto en Peruo laŭ ideo de tiu dua nomigo. La vorto Kukulio devenas el la hispanlingva kaj antaŭe indiĝena vorto Cuculí kiu respegulas onomatopee la kanton de la specio. Ĝi estis unue priskribita en 1843 de la svisa naturalisto Johann Jakob Baron von Tschudi. Ĝi estas klasita kiel Ne Minacata (tio estas, "Malalta Zorgo") en la IUCN Internacia Ruĝa Listo.
Ĝi estas tre parenca de la nordamerika Blankflugila turto (Zenaida asiatica), sed nun ĝi estas konsiderata kiel separita specio de ornitologoj pro genetikaj kaj kutimaraj diferencoj (Johnson & Clayton, 2000).
Aspekto
La specio estas iom pli malgranda ol la Rokkolombo (28 cm). Tiuj turtoj estas brungrizaj supre kaj grizaj sube, kun rimarkinda blanka flugilmakulo kiu aperas kiel brila blanka dunlumo dumfluge kaj videblas ankaŭ ripoze kiel flugilbordo kaj longa, malhela marko ĉe suba vizaĝo. Plenkreskuloj havas bluajn (preskaŭ indigajn) bekon kaj makulon, senpluman haŭtaĵon ĉirkaŭ ĉiu okulo. La kruroj kaj piedoj estas ruĝaj, sed la okuloj, malkiel ĉe la Z. asiatica, estas brunaj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli helaj ol plenkreskuloj. Ili ne havas okulringon kaj ties kruroj kaj piedoj estas brunecrozkoloraj.
Teritorio
La indiĝena teritorio ampleksiĝas laŭlonge de la marbordaj ebenaĵoj de la Pacifiko el suda Ekvadoro tra la tuta Peruo al norda Ĉilio. Tiu ĉi specio ĝuas ampleksan teritorion, proksimume de 187,000 km. La tuta loĝantaro ne estis nombrita, sed oni supozas, ke ĝi estas tiom granda ke oni povas priskribi la specion kiel 'komuna' en almenaŭ malgrandaj partoj de sia teritorio. En Peruo estas protektita kaj komuna eĉ en kelkaj urboj eĉ pli ol aliaj kolomboj. Tutmonda loĝantaro ne estis kalkulita ankoraŭ, sed oni supozas, ke la specio ne alproksimiĝas al sojloj de la malpliigaj kriterioj de la IUCN Internacia Ruĝa Listo (tio estas malpliiĝo de pli ol 30 % en dek jaroj aŭ tri generacioj). Pro tiuj kialoj, la specio estas konsiderata kiel Ne Minacata aŭ Malalta Zorgo. (IUCN Ruĝa Listo).
Alia
La kveralvokoj de tiu ĉi specio donas al ĝi la nomon Cuculí [kukuLI] en Peruo, pro ties melodia hu-hu-VU... hu-hu-VU-hu. Al lokaj hispanlinvanoj tio sonas kiel ku-ku-LII.
6567 Shigemasa
6567 Shigemasa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Vladimir Lancberg
Vladimir LANCBERG (Владимир Исаакович Ланцберг) (naskiĝis 22-an de junio 1948, en Saratov, Rusio, mortis 29-an de septembro 2005, en Nurnbergo, Germanio) - estis rusia bardo, verkisto, poeto, instruisto. Komencis verki poemojn kaj kantojn jam en infana aĝo. Dum multaj jaroj li estis organizanto de diversaj konkursoj de amatoraj kantoj, gvidanto de kanto-studioj, ankaŭ infanaj.
Aperis pluraj liaj diskoj, kaseddoj kaj poemlibroj.
(13472) 4064 T-3
(13472) 4064 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Kamenz
Kamenz (jen germane, suprasorabe Kamjenc) estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio kaj estas la centro de Komunumaro Kamenz-Schönteichen el pluraj najbaraj komunumoj proksime kunlaborantaj. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Ĝis 2008 la urbo cetere estis la centro de aparta distrikto Kamenz.
Bílý Kostel nad Nisou
Bílý Kostel nad Nisou (Weißkirchen a. d. Neiße) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. Ĝi situas 3 km okcidente de Chrastava, 11 km nordokcidente de Liberec kaj 7 km sudoriente de Hrádek nad Nisou. Tra la municipo sub Ještěda-kozákova montodorso fluas rivero Luzacia Niso. En la municipo vivas.
Historio
La vilaĝo estis fondita en la 13-a jarcento.
La plej grandan evoluon de la municipo okazis, kiam estis tra la vilaĝo en la jaro 1859 konstruita fervojlinio Liberec–Zittau kaj en la jaro 1867 estis rekte en la municipo finkonstruita stacidomo. En tiu ĉi periodo estiĝis en la municipo kelke da teksilaj fabrikoj kaj parerfabriko. Dum la dua mondmilito estis en objekto de firmao Jäger loĝigitaj preskaŭ mil judaj knabinoj kaj virinoj el Francio kaj Nederlando, kiuj laboris en chrastava uzino Spreewerke. Post forŝovo de germanaj loĝantoj la municipo estis loĝigita de ĉeĥa loĝantaro.
En la jaroj 1958 kaj 2010 kaŭzis en la municipo grandajn damaĝojn la disakvigita Niso.
Coimbra (Brazilo)
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Viçosa. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
NGC 1252
NGC 1252 estas grupo de steloj en konstelacio Horloĝo.
Antal Lisziewicz
Antal Lisziewicz [liŝjeviĉ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lisziewicz Antal estis hungara matematikisto. Lia filino estas Julianna Lisziewicz.
Antal Lisziewicz naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Antal Lisziewicz post la necesaj studoj li eklaboris en fabriko pri mezuriloj (supozeble en 1955). Li specialiĝis pri optikaj mezuriloj, paŝo post paŝo li atingis pli altajn postenojn. Li inventis patentojn kune kun liaj kolegoj. Li ricevis premiojn inter 1971 kaj 1975.
Krembz
Krembz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Gadebusch. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hago
Hago, Den Haag aŭ  's-Gravenhage, estas urbo de proksimume 537 833 loĝantoj en Nederlando. En ĝi estas la palaco de reĝo Willem-Alexander kaj ĝi estas la sidejo de la nederlanda registaro. En la urbo situas la Pacpalaco, la Internacia Kortumo, la internacia puna kortumo kaj la Internacia Pun-Tribunalo por Eksa Jugoslavio.
La blazono de Hago montras cikonion (foje nomatan ardeo), kiu en la beko portas angilon.
Pro la cikonio la moka priskribo de hagano estas: Sur altaj piedoj, kun malmulte da plumoj kaj kun granda beko.
Historio
Hago fondiĝis en 1248, kiam grafo Vilhelmo la 2-a de Holando komisiis tie konstruon de kastelo. Lia filo Floris konstruis la Ridderzaal (Kavaliran Salonon), kiu nun estas urba vidindaĵo. La nomo Den Haag ([Den Haĥ] = la arbareto) estas la origina; omaĝe al grafo Vilhelmo oni ekde 1639 uzas ankaŭ 's-Gravenhage (heĝo de la grafo), analoge al Den Bosch, nomata ankaŭ "'s-Hertogenbosch" (=arbaro de la duko).
Nur en 1806 Hago ricevis la statuson de urbo. Ĝi neniam estis fortikigita kaj tial ne posedas urbomurajn restaĵojn.
En 1872 okazis en tiu urbo la lasta kongreso de la 1-a Internacio; tiam estis eksigataj la anarkiistaj anoj, kiuj kontraŭe starigis la kontraŭ-aŭtoritata Internacio ekigante la kongreson de Sankta-Imjero.
En Hago ĉirkaŭ la jarcenta ŝanĝo de 1900 okazis du pac-konferencoj. La unuan (1899) iniciatis la rusia imperiestro Nikolao la 2a Aleksandroviĉ; ĝi protektis la rajtojn de vunditoj kaj ŝiprompuloj kaj malestimis certajn batalilojn. La dua konferenco en 1907 decidis pri la protekto de civiluloj. Tria konferenco estis planita por 1915, sed ne povis okazi pro la Unua mondmilito. Vidu artikolon Traktatoj de Hago.
La bombardado de la Bezuidenhout estis erara bombado fare de Aliancanoj sur la loĝkvartalo Bezuidenhout en Hago. Ĝi okazis fine de la dua mondmilito, la 3-an de marton 1945.
Situo kaj evoluo
Ĉar Hago neniam havis urbomurojn, ĝi povis libere kreski. Ĝi nun estas la tria plej granda urbo de Nederlando. Kune kun proksimaj urboj (Delft, Leiden, Roterdamo, aliaj) ĝi formas urbecan regionon nomatan Randstad (randa urbo).
La urbocentro situas ĉirkaŭ 6 km de la bordo de la Norda Maro. Ĉemare situas la kvartaloj Kijkduin [KEJKdojn] kaj Scheveningen [SĤEveninge].
Signifo por Esperanto
En 1906 la unua nederlanda socialisto lernis Esperanton, nome Jacob Bruijn. Lia propagando en landa anarkiista gazeto estis la unua paŝo al la fonto de la Federacio de Laboristaj Esperantistoj, kiu estis la plej granda Esperanto-asocio en Nederlando dum la tridekaj jaroj kaj jardekoj poste. Bruijn ankaŭ zorgis pri la Centra Esperanto-Librejo, grava distribuanto de Esperanto-literaturo kaj -lernmaterialoj antaŭ la dua mondmilito.
Nuntempe en Hago ekzistas la Internacia Esperanto-Instituto, fondita jam en 1930 de Andreo Cseh kaj Julia kaj Jan Isbrücker. La Instituto liveras materialon pri Cseh-metodo. Krome ĝi organizas kunvenojn, havas bibliotekon kaj eldonas librojn kaj aliajn rimedojn por lerni Esperanton kaj progresigi la kulturon de la lingvo.
En la urbo okazis interalie UK 1920 kaj UK 1964, Interreligia Konferenco por la Paco je la 2-a de aŭgusto 1928 kaj SAT-kongreso en 1976.
Matsudaira Nobuyasu
Kiel infano, Nobuyasu estis sendita al la ĉefurbo de la Imagawa-klano, Sumpu, situanta en la provinco Suruga (nuntempa Ŝizuoka (prefektujo)) kiel garantiulo. Poste li estis nomumita estro de Okazaki-kastelo en la provinco Mikawa (nuntempa Aiĉi (prefektujo)), la naskiĝloko de lia patro. Li partoprenis la batalon de Nagashino en 1575.
Kelkajn jarojn poste li estis suspektita pri perfido far Oda Nobunaga kaj estis enkarcerigita en Ohama, poste en Futamata, antaŭ ol ricevi ordon de sia patro memmortigi sin per seppuku en 1579. Tokugawa Ieyasu faris tion laŭ volo de Oda Nobunaga, malgraŭ ke ties filino Tokuhime (1559-1636) estis edzino de Nobuyasu.
Éternoz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Argentina Mezopotamio
La Argentina Mezopotamio aŭ en hispana Mesopotamia (de la grekaj vortoj meso: mezo kaj potamos: rivero) estas geografia regiono de Argentino kiu enhavas la provincojn Misiones, Corrientes kaj Entre Ríos. Ĝi estis difinita kiel geografia unuo de Martin de Moussy en 1860 en sia verko Description géographique et statistique de la Confédération Argentine, sed dum la 20a jarcento ĝi ne estis konsiderata kiel formala geografia regiono, konservante sian karakteron de historia grupigo de la tri menciitaj provincoj, kaj ligilon pro la fakto ke ĝi limiĝas pere de la riveroj Paranao, Urugvajo, Iguazuo, San Antonio kaj Pepirio Guazuo, kio havigis karakterojn de isolita unuo rilate al la resto de la lando ĝis la konstruo de fervojoj.
Kelkaj aŭtoroj, ĉefe geografoj, uzis anstataŭe la vorton Megapotamia (de la greka Mega: granda (j), potamia rivero) por aludi al la faktoj: unue por eviti konfuzojn kun la klasika Mezopotamio de Mezoriento; due: ĉar efektive tiu argentina regiono karakteriziĝas ne nur ĉar ĝi situantas inter riveroj sed ankaŭ ĉar tiuj riveroj estas gigantaj se kompari kun tiuj de la klasika Mezopotamio de Azio.
Rudolfo la 1-a (Bohemio)
Rudolfo de Habsburgo, ĉeĥe Rudolf Habsburský, nomata Kaše, (ĉ. 1282 - 1307), estis duko de Aŭstrio kaj Stirio de 1298 ĝis 1306, kaj reĝo de Bohemio de 1306 ĝis 1307.
Brita milita tombejo en Jerusalemo
Brita ilita tombejo en Jerusalemo estas brita milita tombejo sur la Monto Scopus en Jerusalemo. Ĝi honoras la britajn soldatojn de la Commonwealth en Brita mandato Palestino dum la Unua mondmilito.
Imre Benedek
Imre Benedek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Benedek Imre estas hungara grafikisto, poŝtmarkoplanisto, fotisto. Lia patro estis Jenő Benedek (1939), lia patrino estis Katalin Jánosi, lia avo estis Jenő Benedek (ĉiuj pentristoj).
Imre Benedek naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Imre Benedek komencis lerni pentradon nature jam hejme. Li frekventis belartan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 1995. Post siaj studoj li faris diversajn grafikajn laborojn al eldonaĵoj papere kaj komputile. Li havas propran firmaon. Lia plej sukcesa grafika branĉo estas la poŝtmarkoplanado, li ricevis premiojn inter 2000-2011 pro sukcesaj poŝtmarkoplanoj. Li ankaŭ fotadas.
Matematika vortaro (Bavant 2003)
Matematika Vortaro kaj Oklingva Leksikono estas libro de Marc Bavant, franca esperantisto kaj inĝeniero, kiu estas diplomita de la Pariza Instituto pri Minejoj kaj laboras profesie en la kampo de komunik-retoj. La vortaron en 2003 publikigis la eldonejo Kava-Pech en Brno.
Montchaton
Montchaton estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montchatonnais.
Ĝi nun formas parton de Orval sur Sienne.
Ibri
Ibri, arabe: عبري estas urbego, gubernia ĉefurbo en Omano.
Volosovo (apartigilo)
Volosovo estas nomo de kelkaj loĝlokoj.
Ibri
Geografio
Ibri situas meze en la norda parto de la lando. Suhar troviĝas 128, Sib (urbo) 178, Baŭŝar 195, Maskato 217 km.
Historio
Ibri jam antaŭ jarcentoj estis haltejo de karavanoj. En tiu loko formiĝis urbo Bat, kiu nun estas tre grava arkeologia loko, eĉ monda heredaĵo. Baldaŭ la urbo estis konata kiel merkato de fruktoj.
Eduko
En Ibri kolegio pri teknologio funkcias.
Petar Koĉiĉ
Petar KOĈIĈ (serbe Петар Кочић; naskiĝis la en Stričići ĉe Banja Luka; mortis la  en Beogrado) estis serba verkisto el Bosnio.
Post la frua morto de la patrino de Petar Koĉiĉ lia patro fariĝis ortodoksa pastro. Petar unue lernis en monaĥejo Gomionici, ekde 1891 en Banja Luka kaj ekde 1895 en gimnazio en Sarajevo. Pro lia serba naciismo oni farigis lin de tiu lernejo; li abiturientiĝis en 1899 en Beogrado. Poste li studis en la filozofia fakulta de Universitato de Vieno. Ekde tiam li publikigis siajn verkojn. Dum mallonga tempo li estis instruisto en Skopje; poste lin dungis serba eldonejo Prosvjeta en Sarajevo, sed maldungis post striko.
Ibri
Klimato
Ibri havas varman dezertoklimaton. La temperaturo somere varias inter 35-50 °C. De decembro ĝis februaro la vetero estas relative pli malvarmeta kun temperaturoj inter 15-20 °C.
Petar Koĉiĉ
En 1907 li fondis gazeton Otadžbina in Banja Luka. Krome li fondis kontraŭaŭstrian, naciisman kaj sociarevolucieman politikan grupon; en 1910 li estis elektita membro de la bosnia parlamento. Li estis malliberigita pro sia kontraŭregistara agado. Jam antaŭ la unua mondmilito li ekhavis nervan malsanon; li mortis en Beograda mensmalsanulejo.
Koĉiĉ verkis satirojn kontraŭ arogantaj kaj ofendantaj oficistoj de la aŭstra registaro, kiuj nur malbone regis la lokan lingvon. Plej konata estas lia drama satiro Melo antaŭ tribunalo (1908). Krome li verkis novelojn, ofte pri perfortemaj originaluloj el sia bosna hejmregiono.
NGC 1253
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Halepa pino
La halepa pino (Pinus halepensis) estas pino hejma en la Mediteranea regiono. La arealo etendiĝas ekde Maroko kaj Hispanujo tra suda Francujo, Italujo, Kroatujo, Grekujo kaj norda Libio, kun izolita populacio (de kie ĝi unue estis priskribata) en Sirio (inkluzive de Halepo), Jordanio kaj Israelo. Ĝenerale ĝi troviĝas je pli malaltaj altitudoj, plejofte ekde mara nivelo ĝis 200 m, sed povas kreski je altitudo ĝis 1 000 m en suda Hispanujo, kaj ĝis 1 700 m en la sudo, en Maroko kaj Alĝerio.
Priskribo
La halepa pino estas mez-alta arbo, atingante altecon de  15–25 m, kun tiga diametro ĝis 60 cm, escepte 1 m.
La arboŝelo estas oranĝkolor-ruĝa, dika kaj profunde kanelita je la bazo de la trunko, kaj maldika je la supra arbokrono.
La folioj (aŭ "pingloj") estas duopaj (malofte kelkaj triope), tre malfortaj, 6–12 cm longaj, nete flavec-verdaj.
La strobiloj estas mallarĝe konusaj, 5–12 cm longaj kaj 2–3 cm larĝaj je la bazo kiam fermitaj, unue verdaj, maturiĝante brilante ruĝ-brunaj kiam 24 monatojn aĝaj. Ili malrapide malfermiĝas dum la sekvantaj malmultaj jaroj, aŭ post estante varmigitaj per arbara fajro, por liberigi la semojn, malfermiĝante ĝis 5–8 cm larĝe. La semoj longas 5–6 mm, kun flugilo de 20 mm, kaj estas vent-dissemitaj. Tiu palearktisa specio estas tre parenca al la malgrandazia pino (Pinus brutia), la kanaria pino (Pinus canariensis) kaj la pinastro (Pinus pinaster), kiuj ĉiuj samhavas multajn karakterizojn. Iuj verkistoj konsideras ke malgrandazia pino estu subspecio de la halepa pino kaj nomas ĝin Pinus halepensis subsp. brutia (Ten.) Holmboe, sed kutime ĝi estas rigardata kiel diferenca specio. La halepa pino estas relative stabila specio, kun konstanta morfologio tra la tuta arealo.
Uzado
La halepa pino estas grandskale plantata en sia origina arealo por produktado de konstruligno, estante unu el la plej gravaj forstaj arboj en Alĝerio kaj Maroko. Ĝi ankaŭ estas populara ornama arbo, ofte plantita en parkoj kaj ĝardenoj en varmegaj areoj kiel suda Kalifornio, kie ĝia toleremo pri varmego kaj sekeco estas alte aprezita. Tamen, ĝi estas sovaĝiĝinta specio en la sud-aŭstralia duoninsulo Eyre, kie oni programas ĝian ekstermadon.
La rezino de la halepa pino estas uzato por aromigi la grekan vinon retsina.
La halepa pino de la artistoj
.
Imre Lengyel
Imre Lengyel [lendjel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lengyel Imre estis hungara matematikisto, ekonomikisto, altlerneja instruisto.
Imre Lengyel naskiĝis la en Mezőberény.
Biografio
Imre Lengyel maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973, poste li akiris matematikistan diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1979. Inter 1979-1984 li laboris en uzino pri ceramikaĵoj en Békéscsaba, sed laŭ vespera instruado li studis inter 1981-1986 en Ekonomia Universitato Károly Marx, krome en universitato en Szeged li doktoriĝis en 1983. Fine li akiris ankaŭ ekonomian diplomon (1986). Inter 1984-1985 li laboris same en Békéscsaba en ŝtata laborejo, inter 1986-1993 en akademia instituto. En 1994 li ekinstruis en altlernejo de Békéscsaba kiel docento kaj katedrestro. Post 3 jaroj li instruis en Universitato Attila József kun la sama rango, eĉ en 2000 profesoro kaj vicdekano, en 2004 institutestro. En tiu periodo li kandidatiĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio (1995), doktoriĝis ĉe la akademio (2005), tial li ricevis ankaŭ stipendion inter 1997-2000. Li habilitiĝis en Scienca Universitato de Szeged en 2003. Inter 2005-2009 li instruis en instituto de Universitato Reĝo Sankta Stefano. En la 2010-aj jaroj li instruas en staĝoj por doktoriĝo en pluraj universitatoj. Li ricevis premiojn inter 1997-2016. Li edziĝis en 1977, poste du filinoj naskiĝis.
Yumi Watanabe
Yumi Watanabe (渡邊 由美 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1988 ĝis 1991 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Der Arbeiter-Esperantist
Arbeiter Esperantist aŭ Der Arbeiter Esperantist estis la nomo de diversaj revuoj de la germana laborista movado.
La unua Der Arbeiter Esperantist estis fondita de la komercisto Leopold Schlaf kiel organo de la fondiĝanta Germana Laborista Esperanto-Asocio (GLEA). Ĝi aperis monate, kaj la unua numero estis publikigita en aŭgusto de 1910. Aperis ok numeroj ĝis aprilo 1911. Plejparte germanlingva. En 1911 estis eksigata Schlaf, kaj la nova estraro eldonis apartan revuon Antaŭen.
Post Antaŭen (junio 1911-julio 1914), dum la Unua mondmilito eldoniĝis Zirkular (februaro 1915 ĝis oktobro 1918) poste denove Antaŭen (majo-decembro 1919), poste Der Deutsche Arbeiter-Esperantist (januaro-decembro 1920), poste denove Der Arbeiter-Esperantist (jan. 1921 - dec. 1927), poste Arbeiter-Esperantist (januaro 1928-1933).
De 1924 ĝis 1927 la redaktoro de Der Arbeiter-Esperantist estis Adolf Sproeck.
Literaturo
Detlev Blanke. Germana Laborista Esperanto-Asocio 1911-1933 - Historia skizo. En: Ilustrita historio de la Laborista Esperanto-Movado. Dortmund: Fritz-Hüser-Institut 1993, p. 19-32.
Azeroj en Irano
La termino azeroj en Irano (ایران آذربایجانلیلاری - Iran azərbaycanlıları) grupigas la civitanojn de la ŝtato Irano de azera etneco kiuj parolas la azeran lingvon (aŭ azerbajĝanan lingvon) kiel sia gepatra lingvo.
Azeroj konsistigas la duan plej grandan etnon en la ŝtato, signife pli multnombran ol ĉiuj aliaj etnoj, kaj konsistigas senkompare la plej grandan etnan malplimulton. Krome, la plej granda nombro de etnaj azeroj en la mondo loĝas en Irano, grupo signife pli multnombra ol tiu en la najbara respubliko Azerbajĝano.
Iranaj azeroj precipe vivas kiel indiĝenoj de la regiono Irana Azerbajĝano inkluzive de la provincoj Orienta Azerbajĝano, Ardabilo, Zanĝano kaj Okcidenta Azerbajĝano, kaj en malpli grandaj numeroj ankaŭ troveblas en aliaj provincoj kiel irana Kurdistano, Kazvino, Hamadano, Gilano, Markazio kaj Kermanŝaho. Iranaj azeroj ankaŭ konstituigas signifan malplimulton en la urboj Teherano, Karaĝ kaj en aliaj partoj de la lando.
Lingvaj rajtoj
La lingvaj rajtoj de la azeroj estas konsiderataj malrespektemaj.
(10890) 1997 AY2
(10890) 1997 AY2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Rubrouck
- jen france, origine nederlande respektive flandre Rubroek - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Cana Verde
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do „Okcidento de Minas-Ĝerajso“) kaj en la mikroregiono Campo Belo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Preĝejo Sankta Ladislao (Kőbánya)
Preĝejo de Sankta Ladislao la 1-a (Hungario) estas romkatolika preĝejo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya, sur la placo same nomata (hungare) Szent László.
Historio
La preĝejo konstruiĝis en la 1890-aj jaroj. Dum la 2-a mondmilito ĝi parte detruiĝis kaj en 1957 fajro okazis en la malgranda turo. Inter 1974-1994 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola, antaŭ la preĝejo en la parko skulptaĵo pri Sankta Ladislao estas videbla. La preĝejo havas 3 navojn, ĉefturon kaj flankoturojn. La ĉefenirejo troviĝas sub la ĉefturo. Dum la konstruado uzis marmorojn kaj diversajn ceramikaĵojn. En la proksimeco la paroĥo etendiĝas.
La preĝejo estas Monumento historia kaj protektata laŭ eksterlandaj vidpunktoj. Kermeso okazas la 27-an de junio.
Halka
Halka estas opero en 4 aktoj de Stanisław Moniuszko, teksto de Włodzimierz Wolski, el la pola tradukita de Antoni Grabowski. Populara teatraĵo en Pollando, ludita ankaŭ en Krakovo dum UK 1912.
Historio
Premiero:
El prezentiĝoj eksterlande:
Peisey-Nancroix
Peisey-Nancroix estas komunumo de Francio, kiu troviĝas en la departemento Savoie kaj la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Zona Universitària (Metroo de Barcelono)
Zona Universitària estas stacio sur linio 3 kaj linio 9 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Zona Universitària estas estonta stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Flagey
Flagey estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
kun sufikso:
Schöningen
Schöningen estas urbeto de 13 000 loĝantoj (2005) en la distrikto Helmstedt, Malsupra Saksio, Germanio.
Koordinatoj:
La ĉefa industrio estas la subĉiela ekspluato de lignito ("brunkarbo").
Historio
En arkeologio, Schöningen estas famkonata pro 8 ŝtonepokaj lignaj ĵetlancoj elfositaj rande de la subĉiela brunkarbo-minejo apud la urbeto. La ĵetlancoj havas aĝon de 400.000 (aŭ laŭ postaj datigoj de "nur" 270.000) jaroj kaj estas la plej antikvaj konataj lignaj artefaktoj de la mondo. Ili troviĝis kune kun la restaĵoj de ĉirkaŭ 20 sovaĝaj ĉevaloj, kies ostoj montras multajn signojn de buĉado. Konklude jam frua homo erectus estis ĉasisto.
Ĝemelaj urboj
Schöningen estas ĝemelita kun
Rubandoj de francaj civilaj kaj militaj premioj
Nekompleta listo de rubandoj de francaj civilaj kaj militaj premioj.
Origino de la sistemo de la indulgencoj
La sistemo de indulgencoj pratikitaj de la kristana eklezio, kaj nun persistanta en la katolika kaj ortodoksa kiel en aliaj eklezioj (kaj ne en la protestantaj), havas originon kaj historiajn disvolviĝon kaj preciziĝon. Ĝi trovas sian teologian fundamenton en la kutimo de la Kristana Eklezio ricevi la pekkonfeson kaj pardoni, je nomo de Kristo, la pekulon pentintan kaj altrudi al li repagan punon, latine dirita satisfactio/n; kaj en la dogmo de komuneco kun la sanktuloj laŭ kiu la fideluloj, krom kunligiĝi kun la ĉielaj savitoj, partoprenas en la sankteco de la vivantaj kunfratoj.
Sur tiuj kredaj konceptoj naskiĝis la pasinta kaj aktuala kanonjura sistemo de indulgencoj: ĝi havas sian originon el la mezepoka institucio de “interŝanĝado”, kiu liveris la eblon transformi la pezajn repagajn penitencojn tiam aljuĝitajn pro la peko: la pekinto, pentinta, povis helpricevis de alia fidelulo kompensita, kutime per mono. Tiu praktiko estis iom riska pro la neeblo eduki kaj edukiĝi al vera pento kaj persona penitenco kaj pentofaro. Fakte, la indulgenco, kiu aperas en papa kuria dokumento de 1091 resumanta la antaŭajn morojn ĉi-rilate, altrudis, male ol antaŭe, ke por sin malligi el la pentofaraj nodoj, personajn agojn publike utilajn kiel la konstruon de preĝejoj aŭ servojn al la bezona proksimularo.
La papoj Aleksandro la 2-a (Baggio, 1010/1015 – Roma, 21 aprile 1073), kaj Urbano la 2-a (Châtillon-sur-Marne, ca. 1040 – Roma, 29 luglio 1099), favoris la eblon de plenaj indulgencoj por tiuj kiuj partoprenas en la defendo kontraŭ la “Moroj” (Saracenoj) tiam espansiige okupantaj Hispanion kaj de tempo al tempo pirantantaj la eŭropajn marbordojn raziantaj aĵojn kaj homojn (precipe virinojn), aŭ, poste, por tiuj kiuj aliĝas al la krucmilito por helpi pilgrimantojn. Bonifaco la 8-a kunligis, unuafoje, la Sanktan Jaron de 1300 al la plena indulgenco. En la 14-a jarcento oni ekdoktrinigis ke la papa institucio povas disponi pri heredaĵo de Graco akulumita per la superabundo de savo de Kristo kaj per meritoj de la sanktuloj, heredaĵo do senfina.
Temen,iom post tiom enkondukiĝis, tie kaj tie, degenera preskaŭa komerco pri indulgencoj: kreiĝis speciala tarifaro, en kiu foje estis neglektata la baza kondiĉo por akirado de indulgenco: nome la sincera korpento kaj aliaj moralaj postulitaj kondiĉoj. Inter la bonaj rezultoj, tamen, historiistoj rimarkigas ke foje episkopoj pere de tiuj tarifoj sukcesis instali pontojn kaj digojn kaj katedralojn kaj sanulejojn...
Kontraŭ la degenero de tiu sistemo de akirado kaj disdonado de indulgencoj levis sian proteston la Kvina Laterana Koncilio de 1512 kiu per la buleo de papo Leono la 10-a “Regimini Universalis Ecclesiae” provis ĝin revenigi al la origina praktiko. Preskaŭ samtempe, kontraŭ tiu degenero, kaj aparte kontraŭ la ĉefepiskopo de Magonca ekribelis Martino Lutero (1517) de kiu startis protestantismo.
Ĉar la nuna teologia koncepto, en la Katolika Eklezio, pri indulgencoj daŭras esti la sama de la tempoj de Lutero (ekzemple, ĝuste en Germanio dum la monda kunveno (2008) de la junularo kun papo Benedikto la 16-a tiu ĉi disdonigis plenan indulgencon al la partoprenantaro al la monda asembleo de la junularo, oportune oni sin demandas: ĉu Lutero protestis kaj ribelis senutile aŭ malprave?
Antaŭ respondi oportunas distingi du aferojn: la rajto de la Eklezio koncedi indulgencojn kaj la disciplino de disdonado kaj akirado de indulgencoj. Tiu lasta estas ĉiam plibonigenda (kaj rilate la normojn kaj rilate la konduton de la akiranto), dum la unua ne povas ricevi korektojn ĉar ĝi estas konstanta doktrino de la Eklezio kaj konstituas parton de la normoj kredaj. Lutero, en la estiminda impulso korekti la degeneron, neis ankaŭ tiun rajton de la Eklezio. Laŭ li, la Eklezio ne rajtas disponi pri indulgenco pro la kialo ke Dio tion ne koncedis, kiel lerneblas el la Biblio ĉar en ĝi pri tio nenio estas dirate. Estas tia dua neo kiu distancigis definitive Luteron el la Katolika Eklezio. La Katolika Eklezio neniam ĉesis koncedi indulgencojn, kvankam ĉiam provante plibonigi la konduton de la bonvolaj akirantoj.
La celo de indulgenco estas la plibonigo, senta kaj pensa kaj konduta, de la ekleziaj fideluloj kiuj intime kaj publike montras penton pri siaj pekoj kaj pretas ricevi la punon antaŭ Dio kaj homoj. Tiu pento, se akompanata de la pentofaraj praktikaj postulitaj de la elmeta dekreto (kutime peĝoj kaj oferoj por helpi bezonantojn), obtenas mildigon, partan aŭ tutan, de tiu puno meritita pro la pekoj jam pardonitaj per la sakramentoj.
Ferenbalm
Ferenbalm estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Laupen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1266 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Ferenbalm situas en la Svisa Mezlando ĉe la okcidenta flanko de la rivero Sarino proksimume 20 kilometrojn okcidente de la centro de la federacia urbo Berno. Sarino formas en nordoriento de la komunumo imprensas kanjonon, kiun la aŭtovojo pasas per giganta ponto. La komunumo konsistas el la ok vilaĝoj Ferenbalm (nomdona vilaĝo sur alteco de 485 m s.m. en okicdento de la komunumo), Biberen (sur alteco de 479 m s.m. en sudo de la komunumo ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 1), Gammen (eksklavo sude de la cetera komunuma teritorio sur alteco de 529 m s.m.), Jerisberg (kie situas la stacidomo Ferenbalm-Grurü sur alteco de 496 m s.m. kun la setlejoj Jersiberghof kaj Jersiberg), Haselhof (sur alteco de 495 m s.m. en sudoriento de la komunumo ĉe la bordo de la kanjono de Sarino), Kleingümmenen (sur alteco de 495 m s.m., kie troviĝas la stacidomo Gümmenen, kaj kiu fakte komplete kunkreskis kun Gümmenen, kiu apartenas al la najbara komunumo Mühleberg), Rizenbach (sur alteco de 516 m s.m. sudoriente de la centro de la komunumo ĉe la disbranĉiĝo de la kantona ĉefvojo n-ro 10 de la kantona ĉefvojo n-ro 1) kaj Vogelbuch (sur alteco de 543 m s.m. oriente de Ferenbalm).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ferenbalm limas en nordo al Gurbrü, en nordoriento al Wileroltigen, en oriento al Mühleberg, en sudoriento al Laupen, en sudo al la eksklavo Wallenbuch de la friburga komunumo Gurmels (FR), en sudsudokcidento al Kriechenwil, en sudokcidento al Ulmiz (FR), en okcidento al Gempenach (FR), kaj en nordokcidento al Ried ĉe Kerzers (FR).
La eksklavo Gammen limas en nordo al la eksklavo Wallenbuch de la friburga komunumo Gurmels (FR), en oriento al Laupen, kaj en sudo kaj okcidento al Kriechenwil.
Trafiko
Tra Ferenbalm pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko tra Berno al Ĝenevo, de kiu sur la komunuma teritorio disbranĉiĝas la kantona ĉefvojo n-ro 10 al Neŭŝatelo. La nordan limon de la komunumo formas la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 3 kilometrojn nordokcidente de la komunumo en Kerzers. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Neŭŝatelo al Berno, kaj ankaŭ la stacidomo Gümmenen situas fakte en Kleingümmenen sur la teritorio de la komunumo Ferenbalm. Dum la labortagoj ekzistas krome buslinio de Morato al la stacidomo de Gümmenen.