cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Demando pri Germanujo
Origina situacio (1806-1815)
Jam tiu-tempe la germana naciismo kreskis kaj oni deziris ekhavi nacian suverenecon, kian Napoleono promesis per la disvastigo de la francrevoluciaj valoroj. La seniluziiĝo estis granda, kiam Napoleono estis superata kaj la princoj kaj reĝoj de la germanaj ŝtatoj ne volis doni sian potencon al iu ununura estro de ununura germana nacio. La Kongreso de Vieno de 1815 reordigis Eŭropon per konservema ĝis reakciema maniero: Tiel estiĝis la Germana Federacio, kiu estis tre loza kaj malforta federacio inter la germanaj landoj simila al renaskiĝo de la Sankta Romia Imperio.
Germana Federacio (1815-1866/1867)
Per la estiĝo de la Germana Federacio fakte kreiĝis la demando, kie estas la limo de Germanujo – almenaŭ tiu-tempe la demando iĝis grava la unuan fojon. La kaŭzo por la ekgraveco estas, ke la naciismo – vekita per la franca revolucio kaj per la militoj kontraŭ Napoleono – postulis nacion kiel kulturan indentigilon.
La Federacio konsistis el 35 germanaj princlandoj kaj kvar liberaj urboj. La du ĉefaj potencoj en la federacio estis Aŭstrujo kaj Prusujo, kiuj jam antaŭ la okazo de la franca revolucio kelkfoje militis unu kontraŭ la alia. Enigi ambaŭ ŝtatojn en unu federacion estis provo stabiligi la eŭropajn potencojn, sed la federacio ne povis longe daŭri pro la konkurado inter Aŭstrujo kaj Prusujo. Krome tio ne estus respondo al la demando, ĉar la postulo de la germanoj estis nacia unuiĝo, ne denova ligo en loza kaj disfalema alianco.
Du respondoj al la demando
En 1848 la demandon intencis respondi 806 delegiitoj en la Frankfurta Nacia Asembleo, kiu okazis sekve de la Marta Revolucio de 1848. Dum la renkontiĝoj de la Nacia Asembleo, oni debatis precipe pri du solvoj por la germana demando. La unua eblo estis krei germanan nacion regatan de Prusujo kaj ekskludantan Aŭstrujon. Ĝi ŝajnis evidente pli forta, ĉar ĝi ne estis tiel disfalema kiel la trogranda Germana Federacio. Tiu respondo nomiĝis kleindeutsche Lösung (esperantlingve: malgrandgermana solvo). La alia ebla metodo solvi la problemon pri Germanujo estis la estigo de pli granda nacio estrita de Aŭstrujo, sed ankaŭ inkludanta Prusujon, ĉar ambaŭ germanaj ŝtatoj apartenis al la germana kulturregiono kaj oni timis militon inter Prusujo kaj Aŭstrujo, se iu de ili estus ekskludita el la nova forta nacio-ŝtato. Tiu ĉi respondo nomiĝis großdeutsche Lösung (esperantlingve: grandgermana solvo).
Fine oni decidis iri la vojon de la malgranda Germanujo, sed la vortoj de la parlamentanoj de la Asembleo nuliĝis, kiam la Asembleo estis finigita per la princoj kaj reĝoj refortiĝintaj, kiuj kontraŭis plian unuiĝon al germana nacio-ŝtato, ĉar ili volis ankoraŭ regi super iliaj reĝlandoj kaj princolandoj. Tiel la unua germana revolucio kaj la unua atingebla eblo respondi al la germana demando fine fiaskis.
La vojo al la unuiĝo (1864-1871)
Post kiam Danujo estis superata de la germanaj landoj, Aŭstrujo prenis Holstinion kaj Sachsen-Lauenburg de Danujo kaj Prusujo prenis Ŝlesvigon. Nur du jarojn poste, la prusa kanceliero Otto von Bismarck planis novan vojon al la unuiĝo de tuta Germanujo estrata de Prusujo. Li estis konservativulo, ne revoluciulo kaj do ne estis tuŝata de la francrevoluciaj valoroj de libereco, frateco kaj egaleco. La celo de Bismarck estis pleja potenco por sia patrujo – Prusujo, ne Germanujo.
Nándor Mauthner
Nándor Mauthner [maŭtner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mauthner Nándor estis hungara kemiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1934).
Demando pri Germanujo
La vojo al la unuiĝo (1864-1871)
En la jaro 1866 Bismarck lasis enmarŝi la prusajn trupojn en Holstinion, kiu estis nun estrata de Aŭstrujo. Tio kaŭzis konferencon de la Germana Federacio, en kiu Aŭstrujo postulis, ke Prusujo retiru la trupojn, sed Prusujo celis provoki Aŭstrujon. Sekve de tio, Prusujo eksmembriĝis el la Germana Federacio por militi kontraŭ Aŭstrujo kaj por esti konsiderata kiel ĉefpotenco en la nordo de la germanaj ŝtatoj. Tiu milito estas hodiaŭ konata kiel germana-germana milito, aŭstra-prusa milito, interfrata milito aŭ dua milito al germana unuiĝo.
Nándor Mauthner
Nándor Mauthner naskiĝis la  1879 en Budapeŝto. Li mortis la 1943 en Budapeŝto (Laŭ  li sinmortis en la 21-an de majo 1944) pro la kontraŭjudaj kruelaj agaoj.
Demando pri Germanujo
La vojo al la unuiĝo (1864-1871)
La duan unuiĝomiliton venkis Prusujo kaj ĝi gajnis la regionon de Holstinio. La ŝtata rezulto estis la malestigo de la Germana Federacio kaj la kreo de la Nord-germana Federacio formiĝinta el la nordgermanaj ŝtatoj ekde tiam estrataj de Prusujo. La sudgermanaj ŝtatoj estis ankoraŭ lojalaj al Aŭstrujo. Malgraŭ tiu situacio ŝajnis esti relative stabila kaj la Nord-germana Federacio estis pli firma ol la Germana Federacio, Aŭstrujo iam venĝus kontraŭ Prusujo. Por reveki la naciajn sentojn kaj forgesi pri la engermanujaj problemoj, necesis milito kontraŭ ekstera potenco.
Nándor Mauthner
Biografio
Nándor Mauthner devenis el juda familio. Li frekventis universitaton en Zuriko, sed li doktoriĝis en 1903 en universitato de Ĝenevo. Poste kelkajn jarojn li esploris en Berlino. En 1911 li ekinstruis organikan kemion kiel privata profesoro en universitato en Budapeŝto. Li interrompis la instruadon en 1917 kaj li estis soldata kemiisto en Vieno. Li okupiĝis precipe pri glukozoj. Li iĝis martiro de la 2-a mondmilito.
Verkaro
Liaj verkoj aperis en enlandaj kaj eksterlandaj fakrevuoj.
Demando pri Germanujo
La vojo al la unuiĝo (1864-1871)
La sekva paŝo de Bismarck estis la deklaro de milito kontraŭ Francujo, kiu kontraŭis la unuigon de la Nordgermana Federacio kun la germana sudo. Unuiĝinta Germanujo oriente de Francujo estus tro danĝera. Bismarck sukcesis trovi militan kaŭzon kaj lasis siajn armeojn enmarŝi en Francujon. Al la sudgermanaj ŝtatoj li sendis petojn de helpo. Multaj sudgermanaj civitanoj estis alvokataj per naciaj sentoj kaj fervore subtenis la prusan vojon. Baldaŭ Francujo estis superata kaj Bismarck subaĉetis la Bavaran reĝon, kiu estis tre potenca en la sudo, por igi lin proponi al la prusa reĝo la korolon de nova unuiĝita germana nacio-ŝtato. La milito kontraŭ Francujo estas konata kiel prusa-franca milito aŭ kiel tria – kaj lasta – milito al germana unuiĝo. La demando pri Germanujo ŝajnis esti finfine respondata per la Germana Imperiestra Regno.
Reestiĝo de la demando ekde 1945
En la paso de la sekvaj jardekoj montriĝis intersistema batalado inter Sovetunio kaj Usono, kiu ankaŭ respeguliĝis en la dividita Germanujo. Kaj por la germanoj denove estiĝis la demando jam demandita antaŭ la unuiĝo per Bismarck: Kiel unuigi Germanujon pace al stabila nacio? La germana re-unuiĝo estus la respondo, sed pli ol kvar jardekoj daŭris la malvarma milito inter la sistemoj ĝis la solvo de la demando povis esti atingita.
En 1989 la popolo de ambaŭ Germanujoj komencis mem – ne surbaze de iu parlamento, kiel en 1848 – kaj ne gvidate de iu registarano kiel iam de Bismarck reunuigi la nacion per pacemaj demonstracioj. Interalie oni kritikis la komunisman sistemon de GDR kaj finfine, la 3-an de Oktobro 1990, la orienta parto de Germanujo aliĝis formale al la okcidenta kaj estis kunfandita kun ĝi al unuigita Germanujo. Tiel la respondo de la germana demando finfine estis atingita.
Guitté
(jen france, prononco, bretone Gwitei) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Administrado
Guitté elektis sian unuan konsilioj komence de 1790. Dum la franca Revolucio de 1789, la paroĥo de Guitté dependis de la dekanlando de Saint-Jouan-de-l'Isle. En 1832 (dekreto de la 3-a de oktobro 1832 kaj leĝo de la 25-a de marto 1835), la teritoriaj limoj de Guitté estis modifitaj kaj Guitté ricevis de Médréac la sekvantajn vilaĝojn : La Ville-Beaujonc, L’Orme, La Bourdonnais, La Fauvelais, Le Tertre, Le Fouy, La Hannelais kaj La Cholletais. Interŝanĝe, Guitté cedis al Médréac la vilaĝojn Courtus, Carmorvan kaj Carcouvrans, Porte-Brosse, Pisse-Pré, Chesnot kaj Lislou.
Metropola urbo Florenco
La Provinco Florenco (itale Provincia di Firenze) estas provinco en la regiono Toskanio, en la centra Italio. Ĝia ĉefurbo estas Florenco. Ekde la 1-a de januaro 2015 ĝi oficiale havas la nomon Metropola urbo Florenco, itale Città Metropolitana di Firenze. La teritorio de sume 3514 kilometroj restis la sama. Fine de novembro 2015 la metropola urbo havis loĝantojn en 42 komunumoj.
Riku Tanaka
Riku Tanaka (田中 陸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Kashiwa Reysol.
Butorides
Butorides estas genro de malgrandaj ardeoj nome birdospecioj de la familio de Ardeedoj. Ĝi enhavas tri similajn speciojn, nome la Verda ardeo aŭ Verdadorsa ardeo, Butorides virescens, la Sundevala ardeo (Butorides sundevalli), kaj la Striardeo, Butorides striatus. Oni konas specion el fosilioj, Butorides validipes, el komenca Pleistoceno de Florido.
Plenkreskuloj el la nunaj specioj estas ĉirkaŭ 44 cm longaj, kaj havas bluecnigrajn dorsojn kaj flugilojn, nigran kronon kaj mallongajn flavajn krurojn. Junuloj estas pli brunaj supre kaj striecaj sube, kaj havas verdecflavajn krurojn.
La specioj havas diferencajn subpartajn kolorojn, helbruna kun blanka antaŭa strio ĉe la Verda ardeo, kaj blanka aŭ griza ĉe la Stria. Ili reproduktiĝas en malgrandaj humidejoj sur platformo el bastonetoj ofte en arbustoj aŭ arboj, foje surgrunde. La ino demetas 3 al 5 ovojn. Ambaŭ gepatroj kovas dum ĉirkaŭ 20 tagoj post ovodemetado, kaj nutras la idojn kiuj bezonas zorgadon dum 3 semajnoj antaŭ elnestiĝo.
La ardeoj de la genro Butorides staras senmove ĉe la akvobordo kaj atendas gvate predojn. Ili manĝas ĉefe malgrandajn fiŝojn, ranojn kaj akvajn insektojn. Ili foje faligas manĝerojn sur la akvosurfaco por allogi fiŝojn.
Taksonomio kaj teritorioj
La ardeoj de la genro Butorides estis iam konsiderataj ununura specio, sed estas nune normale disigitaj kiel supre, kun la Verda ardeo reproduktanta en orienta Nordameriko, Centrameriko, Karibio kaj la marbordo de Pacifiko de Kanado kaj Usono, kaj la Striardeo en la tropikoj de la Malnova Mondo el Okcidenta Afriko al Japanio, kaj en Sudameriko.
Birdoj de centra Panamo kun sablokoloraj koloj estis konsiderataj kiel hibridoj inter ambaŭ specioj, sed loĝado de similaj birdoj trans la teritorioj de migrantaj Verdaj ardeoj signifas, ke estas ankoraŭ duboj pri la bordoj de la specioj de la genro Butorides.
Virihaure
Virihaure ['virihaŭre] (Lule-samee Virihavrre) estas la plej granda lago en la sveda nacia parko Padjelanta en Laponio. Virihaure situas 579 m super la marnivelo kaj havas surfacan areon de 108 km². Ĝia maksimuma profundo estas 138 m. Flanke de la lago situas la du sameaj someraj restadejoj Staloluokta kaj Arasluokta. Ne kondukas vojo al la lago. Ĝi estas atingebla piedmarŝe, per helikoptero aŭ hidroplano.
Virihaure ricevis la atributon ”plej bela lago de Svedio”. Ĝia nomo estas samea kaj signifas ’ventsulketita akvo’.
55 km (stacio)
55 km (55 км) estas pasaĝera stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo, nomita laŭ la distanco al la.
En 2019, la malnovaj platformoj estis rekonstruitaj. Dum la riparo de la platformoj, la surteriĝo estis farita per provizora ligna platformo.
Klužínek
Klužínek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hvozd en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Hvozd. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 50 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Klužínek estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,01 km².
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Tsuyoshi Watanabe
Tsuyoshi Watanabe (渡辺 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe FC Tokyo.
Wiebelsheim
Wiebelsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj
Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) estas elektronika bibliografio kiu registras proksimume 8000 gazetajn artikolojn. Pliaj 7000 estas prilaborataj kaj sekvos iom post iom; la artikoloj publikiĝis en diversaj gazetoj, en Esperanto aŭ naciaj lingvoj, ekde la jaro 1890 ĝis hodiaŭ. Temoj estas diversaj aspektoj de Esperanto, ĝiaj historio, movado kaj komunumo, specife interalie :
Apenaŭ aperas literaturo kaj poezio, malmultas ĝenerale scienca literaturo en Esperanto, escepte pri interlingvistiko (GIL).
Ne enestas libroj (monografioj). Tiuj estas troveblaj ekz. en la datumaro TROVANTO de la Aŭstria Nacia Biblioteko.
Detalan priskribon (en la germana lingvo !) de la Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) oni trovas ĉe la germana Societo pri Interlingvistiko (GIL).
Komunumaro Itzehoe-Land
Itzehoe-Land estas komunumaro en Germanio, do libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ryo Takahashi (2000)
Li futbalas ĉe FC Tokyo.
Provinco de Frozinono
La Provinco Frozinono (provincia di Frosinone) estas provinco en la regiono Latio, en la centra Italio.
Ĝi situas sude de Romo, al la direkto de Napolo. La provinca ĉefurbo estas Frozinono.
William Yarrell
William Yarrell (3a Junio 1784 - 1a Septembro 1856) estis angla zoologo, fekunda verkisto, libristo kaj naturalisto admirita de siaj samtempuloj pro sia preciza scienca laboro.
Yarrell estas plej konata kiel aŭtoro de The History of British Fishes (2 vol., 1836) kaj History of British Birds montrante 564 originajn gravuraĵojn (en 3 vol., unua eld. 1843, dua eld. 1845, tria eld. 1856). Tiu lasta aperis en kelkaj eldonoj kaj estis la standarda referenca verko por generacio de britaj ornitologoj. Li priskribis la specion de la Malgranda cigno en 1830, distingante ĝin el la plej granda Kantocigno.
Gastono de Orleano, Grafo d'Eu
Dom Gastono de Orleano, Grafo d'Eu (1842–1922) (originala nomo: Louis Philippe Marie Ferdinand Gaston d'Orléans et Saxe-Cobourg et Gotha) naskiĝis filo de la franca reĝeco, ĉar li estis nepo de Ludoviko Filipo la 1-a, lasta reĝo de Francio, kiu rezignis al ties rajtoj kiel rekta sukcedanto al la franca trono en 1864, okaze de sia edziĝo. Li fariĝis brazila imperia princo okaze de sia edziĝo al la "de facto" brazila imperiestrino Dona Izabela Kristina Leopoldina el Braganzo, filino de la lasta imperiestro el Brazilo, Dom Petro la 2-a. Li mortis, en 1922, kiam li revenis al Brazilo por celebri la centjariĝon pri la brazila sendependeco el la portugala regado.
Biografio
Lia avo estas eltronigita dum la Revolucio de 1848, kaj estante 5-jaraĝa. Gastono ekiris ekzile al Britio, reirinte al sia naskiĝurbo nur en 1878. Lia familio tuj ekloĝis en malnova domego nomita Claremont, en la suda regiono de Anglio, kie ili vivis longatempe. Kiam li estis 13-jara, en 1855, li komencis sian militkarieron, sekvinte la priartilerian kurson, kiun li konkludis en la Militlernejo en Segovio, Hispanio, kie li akiris la patenton kiel kapitano. La kialo ke li translokiĝis al Hispanio estas orientigo de sia onklo, Antono de Orleano (1824–1890), kiu tie vivis post lia edziĝo al la infantino Ludovika Fernanda de Burbono (1832–1897), fratino de Izabela la 2-a (1830–1904), reĝino de Hispanio. En 1857, li antaŭtempe perdis la patrinon, Viktoria el Saksio-Koburgo, kiu apartenis al la Dinastio Wettin, kuzino de Viktoria el Britio, kaj fratino de Dom Fernando la 2-a (1816–1885), priedziĝa reĝo el Portugalio, edziĝinta je Dona Maria la 2-a, filino de Dom Petro la 1-a kaj plej maljuna fratino de Dom Petro la 2-a (1825–1841).
Plenaĝeco
Post longaj jaroj da sufero kun problemoj en la maroka bordo, kaŭze de konstantaj atakoj al la hispanaj urboj, en la marbordo de Afriko far la marokaj banditoj, Hispanio decidis deklari militon kontraŭ ties najbara lando, en 1859. La juna Gastono estis sendita kiel suboficiro por partopreni en la konfliktoj flanke de la hispanaj trupoj, konsistantaj el 40 mil soldatoj, kontraŭ la marokaj fortoj, kiuj siavice havis pli ol 140 mil militistojn. La Grafo d'Eu partoprenis en la bataloj kaj post la fino de la Maroka Milito, en 1860, li reiris al Hispanio kun milita renomo. Post kelkaj jaroj, li estas vokita de sia onklo, D. Fernando la 2-a, kiu instigis lin pri kontrolo de ebla edziĝo al unu el la filinoj de Petro la 2-a el Brazilo. Li akceptis la proponon, kvankam li deziris konatiĝi kun la estonta edzino antaŭ ol preni ajnan decidon. La fratino de D. Petro la 2-a, Dona Franciska el Braganzo (1824–1898), princino de Ĵoinvilo, edziniĝinta al Francisko de Orleano (1818–1900), princo de Ĵoinvilo, kaj do, onklo de Gastono, tiele priskribis lin perletere al la brazila imperiestro: "Estus bonege se vi povas elekti ĉi tiun kiel kanditaton al unu el viaj filinoj. Li estas forta, alta, belaspekta, mildkaraktera, tre afabla, alte konhava, studema, kaj krom ĉio, li faris bonegan militan karieron."
Gastono elŝipiĝis en Rio-de-Ĵanejro, en la 2-a de septembro 1864, kune kun sia kuzo, la princo Ludoviko Aŭgusto el Saksio-Koburgo-Gota (1845–1907). Tuje la du kuzoj sin direktis al la Palaco Sankta Kristoforo por konatiĝi kun la imperia familio el Brazilo. Tamen, Gastono ne entuziasmiĝis rilate al la du princinoj, ĉar li konsideris ilin "malbelaj". Komence, la juna Grafo d'Eu estis promesita al Dona Leopoldina, kaj lia kuzo al Dona Izabela, sed post pli bone ilin koni, la imperiestro kaj patro Dom Petro la 2-a decidis inversigi la parojn. Gastono estis honorigita per la granda kruco de la Imperia Ordeno de la Krucostelaro iom post lia alveno al Brazilo kaj, post kelkaj tagoj li estis elektita kiel honoran prezidanton de la Historia kaj Geografia Brazila Instituto. La edziĝo kun la princino kaj heredantino okazis en la 15-a de oktobro 1864, kaj post jardekoj, en 1892, la brazila historiisto, Vicgrafo de Taunay, rememorigas siajn konceptojn pri la du kuzoj, raportante ke la duko el Saksio "estis nur inklina kaj deziris havi vivon liberan kaj amuzoplenan, estis ĉasema, akra ŝatanto de Eŭropo kaj ties tieaj senĉesaj ĝuoj, dum la Grafo d'Eu, malgraŭ ĉiuj difektoj, kiujn oni povas atribui al li, vive tremetis pro sincera ĝojo al Brazilo, kaj oni povas diri, ke li ankoraŭ hodiaŭ ĝin amas plej intense kaj seninterese".
La Paragvaja milito
La Grafo d'Eu kaj la princino Izabela estis vojaĝante tra Eŭropo, en mielluno, tiam kiam paragvajaj trupoj invadis brazilajn provincojn en Mato-Groso kaj Suda Rio-Grando. D. Petro la 2-a sendis leteron al la geedza paro, en 1865, postulante la ĉeeston de Gastono en Brazilon, kaj lian tujan translokiĝon al la urbo Urugvajana, en la sudo de la lando, por tie troviĝi kun la imperiestro, la duko el Saksio kaj la brazila armeo. Urugvajana estis konkerita de la paragvaja armeo kaj la brazilaj trupoj, kune kun la argentinaj kaj urugvajaj, estis kreinta sieĝon ĉirkaŭ la urbo, atendante kapitulacon aŭ ties malvenkon en batalo kontraŭ la malamikaj fortoj. Pri tiu epizodo, la historiisto Vicgrafo de Taunay, en siaj memoraĵoj, skribas ke "dum Gastono "signigis ĉiam grandan intereson pri la brazilaj aferoj, ĉion observante, demandante, vizitante kaj maltrakvila pro kolektado de la detalaj kaj precizaj informoj, la alia (Ludoviko Aŭgusto, Duko de Saksio) montris nur disdegnon kaj indiferentecon". Gastono elektiĝis kiel ĝenerala komandanto de artilerio kaj prezidanto de la Komisio por Plibonigo de la Armeo en la 19-a de novembro 1865.
Dufoje, laŭlonge de la konflikto, Gastono sendis perleteran peton al D. Petro la 2-a pri rajtigo por batali en Urugvajo, sed en ambaŭ okazaĵoj la priŝtata konsilio voĉdonis kontraŭ la deziro de la grafo je irado al milito. La kialo por la unua rifuzo estas eviti ke la ĉeesto de la princo en la konflikto povus signifi eksterlande deziron je konkerado de fremdaj teritorioj kaj, por la dua, oni ne akceptis ke la edzo de la heredantino al la trono submetiĝu al brazila militisto - tiukaze, la estonta Duko de Kaŝiaso (1803–1880), ĵuse nomumita aliancita ĉefkomandanto. Tamen, pro tio ke li estis altranga oficisto kun granda prestiĝo kaj notinda kapablo, li estis kunvokita por estri kiel ĉefkomandanto la aliancitaj armeoj, en 1869, post la eksiĝo de la Markizo de Kaŝiaso. Tamen, la grafo ne plu deziris partopreni en la batalkampo, ne pro kovardeco, sed pro tio ke li opiniis nedigna kaj nenecesa la daŭrigado de la milito nur por ĉasi la paragvajan diktatoron Francisco Solano López (1827–1870), kies opinio estis kundividita de la plejmulto el la brazilanoj. Eĉ tiele, la nomigo de la grafo al tiu rango, aĝante nur 27-jarojn, en la 22-a de marto 1869 kiel ĉefkomandanto reanimis la brazilan publikan opinion. Kiam li alvenis al Paragvajo, li reorganizis la brazilan armeon kaj eksigis oficirojn akuzitajn pri disrabado en la malamika teritorio.
La Grafo d'Eu tiam decidis uzi diversajn taktikojn por trompi la paragvajan armeon rilate al la kielo kaj kiamo ke la aliancita armeo okazigus ties atakojn. En la opinio de la historiisto, Vicgrafo de Taunay, la grafo elmontris "grandan strategian kapablon, paciencon de lerta kapitano, kaj nediskutebla kuraĝo kaj malvarmsango". Li ankaŭ aktive partoprenis en la okazintaj bataloj, tiel kiel en la Batalo de Acosta-Ñu, tie kie li danĝere riskis sian vivon. Estis ideo de la edziĝa princo definitive estingi la sklavecon en Paragvajo, kiu laŭ Josefina Pla, verkistino de "Hermano Negro: la Esclavitud en el Paraguay", estis 25 mil sklavoj, el kiuj multaj estis devigataj batali en la milito de la triobla alianco. Tamen, Gastono estis kritikata, post malkovri ke la generalo Mena Barreto (1824–1869) mortis en la batalo, kio rezultis en la konkero de Piribebuy, tiam kiam li ordonis la senkapigon de la kolonelo Pedro Pablo Caballero (m. 1869), same kiel tiu de la vilaĝa politikestro, Patriko Marecos. En septembro, senkuraĝa pro la manko de materiaj kondiĉoj de la brazila armeo por daŭrigi la persekuton al Solano López, kaj konsciante pri la neado de la imperiestro al sia peto por meti finon al la milito, la Grafo d'Eu ekdepresiiĝis kaj eĉ forretiriĝis el la komando de la aliancita militarmeo, kies fino okazis nur en la 1-a de marto 1870, kun la morto de la paragvaja diktatoro. Reirinte al Brazilo, en la 29-a de aprilo 1870, Gastono estis bonvenigita tiel kiel heroo, kaj per elmontro da granda popolara manifestiĝo, krom esti nomumita Konsilisto pri Ŝtato en la 6-a de julio de la sama jaro.
Kritikoj al la agado de la grafo en Paragvajo
Ekzistas duboj pri la agado de la grafo tiam, kiam li estris la brazilan armeon en Paragvajo. La ĵurnalisto Júlio José Chiavenato (n. 1939) lin indikas kiel sangoverŝanto, aŭtoro pri sennombraj krimoj kaj unu el la plej grandaj interesitoj je milita prokrastigado ĝis la kaptigo de la paragvaja diktatoro López. La sama ĵurnalisto, en sia verko "Amerika genocido - La Paragvaja milito" akuzas la Grafon d'Eu, post la brazila venko en Acosta-Ñu, ke li ordonis la bruligon de seka herbo celante murdi la paragvajajn soldatojn per fajro ĝis la karbigo de la vunditaj militistoj, kiuj estis en tiu loko. Chiavenato uzas kiel fonton la memorlibro de la Vicgrafo de Taunay, sed Rikardo Bonalume Neto, en artikolo por la ĵurnalo "Folha de San-Paŭlo", rivelas ke la milithistoriisto Reĝinaldo Bacchi, malkovris ekzakte la malon: "kugloj ankoraŭ ne eksploditaj ankoraŭ estis en la kamparo, kaŭze de la fajro bruligita sur la fiherboj, en la komenco de la agado, far la paragvajoj, por kaŝi ilian taktikan movadon". Ankaŭ menciendas, ke la Grafo d'Eu eble ordonis la bruladon de hospitalo kun militvunditoj, kio laŭdire rezultis je la morto de pli ol cento da homoj. Tamen, pli certe estas ke la hospitalo eble bruliĝis konsekvence de aliancitaj bombardadoj en la komenco de la batalo direktitaj al paragvajaj fortresoj.
Familio
Malgraŭ la komenca elreviĝo rilate al la beleco de la edzino, Gastono enamiĝis kaj eĉ amis ŝin ĝis la lastaj jaroj de sia vivo, kies sento estis reciprokata de D. Izabela. Ne hazarde ilia interrilato signiĝis per kompliceco ankoraŭ ne komuna tiuepoke, laŭ raporto de la privata kuracisto Jean Marie Depaul, okaze de la naskiĝo je la unua virfilo:
La naskiĝo de D. Petro de Alcântara (1875–1940), en la 15-a de oktobro 1875 estis granda ĝojmotivo por la geedza paro, kiu, post pli ol dek jaroj da geedzeco, ankoraŭ ne estis sukcesinta naski infanojn. Krom tio, tiu naskiĝo taŭgis por mildigo je la perdo de filino, D. Ludovikino Viktoria, kiu mortis post dumnaskaj komplikaĵoj en la 28-a de julio 1874, pli malfrue bedaŭrita de Gastono:
La kvara kaj lasta filo naskiĝota estis Antono de Braganzo (1881–1918), kiu estis kromnomita "Totó" de la familio. La nasko okazis en la 9-a de aŭgusto 1881, en Parizo, tie kie la geedza paro vivis tri jarojn kaj duonon. La grafo estis tre simplakaraktera, kaj penis stampi en siajn infanojn tiujn karakterizaĵojn. Li evitis al si pompajn eventojn, tipajn en la tiamaj eŭropaj monarkioj, kaj klare lasante perletere kompletan malplaĉon rilate al la vivstilo de la nobelaro kaj reĝaro en Eŭropo dum la periodo tiam, kiam li loĝis en Francio.
En 1882, Gaston de Orleano elektis Ramiz Galvão (1846–1938), profesoro en la Medicina Lernejo el Rio-de-Ĵanejro, kaj direktoro de la Brazila Nacia Bibliotekto, krome efektiva pozitivista respublikano, kiel mentoron de siaj infanoj. Tio elmontras en la karaktero de la Grafo d'Eu, "ne nur la antaŭjuĝo-mankon, sed ankaŭ la kapablon agnoski la meriton de la homoj, sendepende de ties konvinkoj." Krom tio, kaj la grafo, kaj D. Izabela penis doni al siaj infanoj [...] "plej simplan edukitecon, permesante al la infanoj vizitadi la lernejon de la sacerdoto Morejra, en Petrópolis, kaj poste la "Kolegio Petro la 2-a".
Agado kiel edziĝa princo
Post la edziĝo al la princino Izabela, Gastono penis aktive partopreni en la brazila registaro, farante komentojn kaj konsilante rilate al la elvolviĝo de la lando. La vero estas, ke al li profunde malplaĉis la ideon servi tiel kiel nura ombro de la edzino. Tamen, Petro la 2-a neniam permesis, kaj al la grafo, kaj al la princino Izabela, ke ili partoprenu en la registaraj decidoj, nek ankaŭ diskutis kun la geedza paro pri ajna demando rilate al la Ŝtato. Tiu situacio estigis seriozajn malkonsentojn kun la bopatro, kiuj eĉ atingus la rompopunkton se alie ne estas la agado de D. Izabela, kiu ĉiakoste mildigis la malkomprenojn inter la imperiestro kaj ŝia edzo. Kun la tempopaso, Gastono alkutimiĝis pri la ideo ne havi decidan voĉdonon kaj la unuan fojon kiam li traktis pri politiko kun Petro la 2-a estis nur en 1889.
Kiam li konstatis ke li estis senigita je la decida kaj politika kadro de la brazila ŝtato, la Grafo d'Eu, sin turnis al aliaj aktivecoj kune kun sia edzino tiam, kiam ili fariĝis [...] konstantaj patronoj de operoj kaj koncertoj, protektante ilin cele al kolektado da mono por la sociaj kaj filantropiaj institucioj ilin apogantaj. José Avelino, kiu eĉ partoprenis en la unua respublikana konstitucio, post multaj jaroj de la monarkio-fino, diris pri Gastono:
Li vizitis grandparte la landon, pli ol ajna membro de la imperia familio, nome, la suda regiono, tiel kiel la nordoriento, nordo, krom la internaĵoj el Minas-Ĝerajso. En la imperio-fino, li faris longan vojaĝon norde de Brazilo, [...] kiu estis tre sukcesa, elmontrante tion, ke la monarkio daŭre kalkulis je konsiderinda apogo en la lando. Surborde de la ŝipo Alagoaso, li alvenis al Manaus en la 3-a de julio 1889, kie li vizitis la urban ĉambron, plurajn departementojn, kazernojn, lernejojn kaj spektis specialan spektaklon en la Teatro Edeno, kaj poste ili gastiĝis en la liceokonstruaĵo, la sola konsiderata adekvata je akceptado de la imperia princo. Post kelkaj tagoj, li laŭiris per la rivero Solimões, tie kie li eĉ atingis la bordon apud Peruo, surborde de la vaporŝipo Pumari, akompanata de ties ĉambristo, la Barono de Korumbao (1832–1894), kelkaj provincaj deputitoj kaj de la naturalisto João Barbosa Rodrigues (1842–1909), sendita al Manaus por starigi la Botanikan Ĝardenon de Amazonio, per rekta iniciato de la Princino Izabela. Kiam li reiris al Manaus, li gastis sin en la Registara Palaco kaj vizitis aliajn kolegiojn kaj departementojn, finfine reirante al la sudo de la lando en la vaporŝipo Pumari, en la 14-a de julio 1889.
Kiam li revenis el la Paragvaja Milito kiel armeo-marŝalo, li fariĝis membro de diversaj asocioj fremdaj kaj brazilaj kaj estis omaĝita per diversaj medaloj el pluraj ordenoj.
La malpopulareco de la Grafo d'Eu
Post la fino de la Paragvaja Milito, ekfondiĝis la Respublikana Klubo, en 1870. Petro la 2-a ankoraŭ ĝuadis grandan popularecon, koncentriĝante sur Gastono kaj Izabela grandparte la antipatio de la respublikanoj. "La [...] geedza paro estis perfekta propeka kapro, kaj la Respublikana Partio, krom ties simpatiantoj el la gazetaro, nepre kulpis ilin pri la brazilaj problemoj". "La [...] eŭropa pensmaniero de Gastono lin stigmatizis kiel fremdulo nekapablanta je adaptiĝo al la edzina kulturo. La brazilanoj lin nomis "la franco" kaj malamegis lian patroprenon en la gvidado de la publikaj negocoj". .
Konstante li estas atakita de la gazetaro respublikana, kiu eĉ estigis absurdajn kalumniojn, nome, ke la Grafo d'Eu ofte envolviĝis en fiaj intertraktadoj kaj domaĉaro-ekspluatadoj en urbo Rio-de-Ĵanejro. Iom poste, la politikaj estroj ankaŭ ekevitis lin kaj eĉ lin publike mistraktis, tiel kiel okazis dum la ĵurceremonio de sia edzino kiel regentino, tie kie oni malpermesis al li piediri flanke de D. Izabela kaj li simple preferis resti hejme. Alifoje li ekmalĉeestis [...] en la solenaĵoj kaj kelkaj renkontiĝoj je la ŝtata konsilio mem" . Oni timis pri lia natura influo sur D. Izabela, dank'al lia priedza kondiĉo, kaj ĉiuj sincere kredis tion, nome, ke li, kaj ne ŝi, regus la landon post la morto de Petro la 2-a. Dum la tiam nomata "religia demando", meze de la jardeko 1870, li estas akre akuzita de la gazetaro ke "li kulpis pri la amnestio al la implikiĝantaj episkopoj, kaj lin akuzis pri Ultramontanismo, krom la fakto ke li aktivas kontraŭ la framasonismo. Pri tiuj akuzoj, la Grafo d'Eu skribis perletere en 1876:
Al Gastono, estis iom malkomforta la "efektiva nocio ke nek li, nek lia edzino, estis alkalkulitaj de la politikistoj aŭ eĉ de la imperiestro mem, tiel kiel elmontras lia letero al sia patro en la fino de la dua regenteco de Izabela:
La Grafo d'Eu nepre klarigis la senton pri la akuzoj ke li ĉiam suferis - ĉefe en la manoj de Rui Barbosa, grava kontribuanto por la malpopulareco de Gastono en Brazilo, specife en la ĉefurbo Rio-de-Ĵanejro- perletere:
La geedza paro serĉis retiriĝon ĉiam kiam eblis, for de la publika vivo, celante eviti pluajn kritikojn, tiel kiel Gastono iam asertis:
Tamen, tiaj foriĝoj nur plimalbonigis la situacion de la paro antaŭ la okuloj de la palaco, kaj tio vidiĝis ne kiel provo je fuĝo al la malicaj maljustaj kritikoj, kontraŭe, tio konfirmis la ĝeneralan koncepton pri antipatio al ambaŭ. . Ne gravis tio, kion la grafo faras, ĉar ofte li estas atakita de ĉiuj, tiel kiel okazis en [...] "marto 1889, okaze de epidemio je flava febro, en Santos, li sendis kuracistan teamon por alhelpi la malsanulojn, kaj eĉ tiel, li estas atakita de la gazetaro." Kaj malgraŭ [...] "la servo farata por plibonigo de la armea ekipaĵaro, la grafo povis kalkuli sur la apogo, nek de la soldatoj, nek de la oficiroj. . Rilate al la lastaj jaroj de la imperio, la Vicgrafo de Taunay rememorigas tion, ke la grafo d'Eu okupiĝis pri la zorgoj kaj edukiteco de siaj tri filoj, laŭŝajne vivante sole kaj nur pro tio." Li kutime akompanis ilin [...] "en la gimnastikaj ekzercoj en Petrópolis, gvidataj de la instruisto Stohl, ripetante per strangaj kaj malgraciaj gestoj la movojn de la filaro". Sekve, oni vidis lin tra la stratoj de la urbo, uzante frakon kaj cilindran ĉapelon, laŭirante ĉaron puŝatan de ŝafoj, tie kie kuŝis liaj tri infanoj, "kio, cetere, ne kontribuis por altigi lian prestiĝon". Foriĝante el la publikaj okuloj kaj agante tiel kiel normala persono, anstataŭ akiri simpation pro ties simpleco kaj humileco, Gastono fariĝis celo por pli malbonaj atakoj.
Lastaj jaroj
Kiam la brazila respubliko estas proklamita, en 1889, tiam la brazila imperia familio ekzile retiriĝis al Francio. La Grafo d'Eu, kune kun D. Izabela kaj ties infanoj, restis en Eŭropo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Full length portrait painting of Gaston of France, Duke of Orléans in 1634 by Anthony van Dyck (Musée Condé).jpg| Gastono de Orleano (1608-1660) Marie-Am%C3%A9lie_de_Bourbon_1.JPG| Maria Amelia de Burbono (1782-1866) Ferdinand-Saxe-Coburg-Kohary.jpg| Fernando de Saksio (1785-1851) Auguste Trognon (1795-1873).png| Auguste Trognon (1795-1873) Maria_Ant%C3%B3nia_Koh%C3%A1ry.jpg| Maria Antona de Koháry (1797-1862) DpedroI-brasil-full.jpg| Dom Petro la 1-a (1798-1834) Lu%C3%ADs_Alves_de_Lima_e_Silva.jpg| Duko de Kaŝiaso (1803-1880) Prince Louis of Orléans, Duke of Nemours by Winterhalter.jpg| Ludoviko Karlo (1814-1896) FernandoIIPortugal.jpg| Fernando la 2-a (1816-1885) Orleans_Francois_Joinville.JPG| Princo de Ĵoinvilo (1818-1900) Queen_Victoria_1887.jpg| Viktoria el Britio (1819-1901) Maria_II_Portugal_1829.jpg| Dona Maria la 2-a (1819-1853) Victoire,_duchess_de_Nemours.jpg| Princino Viktoria (1822-1857) Empress_teresa_cristina_circa_1876.jpg| Tereza Kristina (1822-1889) Antoine_d%27Orl%C3%A9ans_Duque_Montpesier.jpg| Antono de Orleano (1824-1890) FranciscaBrasilJoinville02.jpg| Franciska de Braganzo (1824-1898) General_Menna_Barreto.jpg| Mena Barreto (1824-1869) Pedro_II_circa_1887b_transparent.png| Dom Petro la 2-a (1825-1841) Parag.771.Solano_Lopez.jpeg| Francisco Solano López (1827-1870) IsabellaII.png| Izabela la 2-a (1830-1904) Infanta_luisa_fernanda.jpg| Ludovika de Burbono (1832-1897) Brasao-corumba.JPG| Barono de Korumbao (1832-1894) Karl_Ernst_Papf_-_Children_-_Google_Art_Project.jpg| Karl Ernest Papf (1833-1910) Wappen_der_Freiherren_Dobrensk%C3%BD_von_Dobr%C5%BEenitz_2.jpg| Jan Vaclav la 2-a (1841-1919) BarbRod2.jpg| João Barbosa Rodrigues (1842-1909) Alfredo_Taunay.JPG| Vicgrafo de Taunay (1843-1899) Independence_of_Brazil_1888.jpg| Pedro Américo (1843-1905) Pes_18339.jpg| Ludoviko Aŭgusto (1845-1907) Dona_Isabel.jpg| Izabela el Brazilo (1846-1921) Ramiz_Galvao.gif| Ramiz Galvão (1846-1938) Pedro_alcantara_filho_isabel.jpg| Petro de Braganzo (1875-1940) Elisabeth_Dobrzensky_Dobrzenicz.jpg| Elisabeta Dobrženský (1875-1951) Luis prince imperial 1909 Brazil.JPG| Ludoviko de Braganzo (1878-1920) Antoine_d%27Orleans_et_Braganza,_by_William_Orpen.jpg| Antono de Braganzo (1881-1918) File:Pla-2.jpg| Josefina Pl (1903-1999) </Gallery>
8474 Rettig
8474 Rettig estas tre malgranda, treege hela kaj nerapide rotacianta duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planeda astronomo Terrence W. Rettig, instruisto ĉe la Universitato de Notre Dame, kiu studis la kometojn kaj la evoluon de la regionoj de formiĝo de planedoj ĉirkaŭ la junaj steloj. Li estis ankaŭ Direktoro pri Fiziko de la specialaj programoj de la National Science Foundation.
Satelito
Tiu satelito havas estimatan diametron de almenaŭ 2,73 km, orbitan estimata je 9,6 km kaj  de 1,2725 tago (30,54 horoj). Ankaŭ ĝia rotacia periodo estas 30,54 horoj, kiel la ĉefa korpo : ambaŭ korpoj estas en ligita rotacio.
Volejbalo
Volejbalo aŭ flugpilkado estas pilka kolektiva sporto inter du teamoj. Ekzistas diversaj regularoj. Laŭ la norma regularo teamo havas ses ludantojn.
Reguloj
La norma ludkampo de 18 × 9 metroj estas dividata de reto en du kvadratajn duonojn. Du „atak-linioj“ limas la mezan trionon.
La baza regulo estas analoga al teniso: Kiu sukcesas surgrundigi la pilkon en la kontraŭula teritorio, tiu gajnas ekfrapon aŭ, se tiun jam havas, poenton. Tiusence la eksterkampa spaco (forejo) apartenas al la teamo aliflanke de la reto. Jen la plej gravaj reguloj:
La reto estas bendoforma; ĝia supro altas Ĝi etendiĝas unu metron malsupren.
La ludantoj de teamo, kiu ĵus gajnis la ekfrapan rajton, cikle interŝanĝas siajn poziciojn. Ekfrapas la ludanto staranta dekstre malantaŭe. Post la ekfrapo la ludantoj rajtas moviĝi libere en sia kampo. Tamen la malantaŭuloj ne rajtas frapi la pilkon, kiam ĝi estas antaŭ la atak-linio kaj super la alto de la reto.
Ek de la jaro 2000 ĉiu surgrundiĝo de la pilko akirigas poenton. Antaŭe poenton povis akiri nur la ekbatinta teamo; pro tio la ludo povis daŭri tre longe.
Maĉeron oni gajnas per akiro de 25 poentoj kun diferenco de almenaŭ du poentoj. Teamo kun tri maĉeroj gajnas maĉon. Se ambaŭ teamoj gajnis du maĉerojn, la decida kvina maĉero finiĝas ĉe 15 poentoj.
Alternativaj formoj
Plaĝa flugpilkado estas ludata sur sablo, kun teamoj de nur po du ludantoj. La kampo mezuras nur 8 m × 8 m.
Historio
La ludo disvastiĝis unue al Kanado kaj poste al aliaj landoj. En 1947 fondiĝis monda flugpilka asocio, Fédération Internationale de Volleyball (FIVB). De 1949 okazas mondĉampionadoj de viroj, de 1952 de virinoj. De 1964 flugpilkado estas olimpika sporto, de 1996 ankaŭ plaĝa flugpilkado.
Chaville
Chaville [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Hauts-de-Seine, en la regiono Francilio. Ĝi havis 18,668 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Chaville troviĝas sudokcidente de la centro de Parizo, en la suda parto de Hauts-de-Seine, ĉe la limo kun Yvelines. Ĝi najbaras la komunumojn Sèvres, Meudon, Vélizy-Villacoublay, Viroflay kaj Ville-d'Avray.
Le Quiou
Le Quiou (jen france, prononco, bretone Ar C'haeoù) estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Komunumaro Itzstedt
Itzstedt estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 30-an de septembro 2006 la komunumaro havis 12.288 loĝantojn.
La unuopaj komunumoj estas (la respektivaj nombroj de loĝantoj laŭ la stato 30-a de septembro 2006 inter krampoj):
Historio kaj estonto
La 1-an de aprilo 1970 la komunumaro ekestis el la ĝistiama komunumaro Nahe kaj la ĝistiama sendependa komunumo Sülfeld. Laŭ aktuala landa administra reformo ekde la 1-a de januaro ankaŭ la komunumo Tangstedt el la distrikto Stormarn apartenas al la komunumaro.
Amt Jarmen-Tutow
Amt Jarmen-Tutow estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Provinco Groseto
La provinco Groseto (itale provincia di Grosseto) estas provinco en la regiono Toskanio, en la centra Italio. Ĝia ĉefurbo estas Groseto.
Gĵel (stacio)
Gĵel (Гжель) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la distrikto Ramenskoje de la Moskva provinco. Ĝi formas parton de la Moskva-Gorkija-Centro por Organizado de la Laboro de Fervojaj Stacioj DCS-8 de la Moskva Estraro pri Trafika Administrado.
La stacio estis malfermita en 1912, nomita laŭ la vilaĝo Gĵel, situanta 2 kilometrojn sudokcidente. La vojaĝdaŭro de trajnoj de estas 1 horo 20 minutoj.
Ĉe la stacidomo estas 2 pasaĝeraj platformoj por elektraj trajnoj, unu insula, unu flanka. Ekde septembro 2013, la flanka platformo suferas gravan revizion. La flanka kajo estis uzata ĝis 2009 por elektraj trajnoj kun la fina stacio Gĵel, post nuligo de ĉi tiu itinero ĝi estas uzata nur por preterpasi aliajn elektrajn trajnojn ĉe la stacidomo. Antaŭe estis stacidomo, kiu forbrulis en 1993. Ĝis 2005 estis ponto liganta la insulan platformon kun la strato. Ĝi estis malmuntita pro urĝa stato.
Sur la teritorio de la stacidomo, oriente de la pasaĝera kajo, estas kruciĝo super la vojo liganta la du vilaĝojn.
Otročkov
Otročkov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hvozd en distrikto Prostějov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Hvozd. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Otročkov situas en katastra teritorio Hvozd u Konice kun areo 7,12 km².
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Givrins
Givrins estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 917 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Givrins situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 5 kilometrojn norde de Nyon. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj La Bellangère kaj Givrins, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,97 km², de kiuj 41,1% estas kovritaj de arbaro, 44,3% servas por agrikulturo kaj 13,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Givrins limas en nordo al Arzier, en nordoriento al Genolier, en sudoriento al Coinsins, en sudsudoriento al Duillier, en sudo kaj okcidento al Trélex, kaj en nordokcidento al Saint-Cergue.
Trafiko
Givrins situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Givrins pasas flanka konekta vojo de Genolier al Trélex. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sude apud Gland. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Nyon al Saint-Cergue.
Asnières-la-Giraud
Asnières-la-Giraud [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 922 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Asnières-la-Giraud situas en la oriento de Charente-Maritime, nordoriente de Saintes.
Ruhr-ribelo
La Ruhr-Leviĝo aŭ Martoribelo estis ribelo de laboristoj de la Ruhr-Regiono en marto de 1920. La leviĝo okazis komence por la rebato de la dekstrema puĉo de Kapp je la 13-a de marto 1920; ĝin subtenis larĝa spektro da politikaj grupoj, kiuj surloke estis tre malsamaj. Pli malfrue tamen maldekstremaj laboristoj alstrebis la celon de la „akiro de la politika potenco per la diktatoreco de la proletaro“. Post la fino de la Kapp-Puĉo la regna registaro subpremigis la transdaŭran Ruhr-Leviĝon fare de Reichswehr kaj dekstremaj militbandoj.
Kapp-Puĉo
La 13-an de marto 1920 dekstremaj Freikorps, militbandoj, kiujn la registaro de la Vajmara Respubliko ĝis tiam kaŝe subtenis, sed nun minacis malfondi, enmarsis en Berlinon. La „provizora Reichswehr“ rifuzis al la laŭleĝa registraro ĝian protekton, pro kio tiu ĉi fuĝis el la urbo, kaj la puĉintoj deklaris Volfgangon Kapp regna kanclero. Kapp tamen, pro la rifuzo de la ministreja oficistaro, ne povis estri efektivan registaron kaj – post kiam ankaŭ la sindikatoj deklaris la ĝeneralan strikon kontraŭ la puĉo, rezignis la 17-an de marto 1920. La ĝenerala striko oficiale finiĝis la 22-an de marto.
Kontraŭmovado kaj leviĝo
En la Ruhr-Regiono la 13-an de marto okazis unuaj manifestacioj, ekzemple de 20.000 homoj en Bochum. Samtempe kun la Kapp-Puĉo la 14-an de marto 1920 en Elberfeld (nun parto de Wuppertal) okazis renkontiĝo de reprezentantoj de KPD, USPD kaj SPD. La maldekstremaj laboristopartioj decidis spontane ligon kontraŭ la puĉintoj. SPD, USPD kaj KPD verkis komunan vokon por la „akiro de la politika potenco fare de la diktatoreco de la proletaro“.
Sekve de ĉi tiu deklaro kaj kadre de la ĝenerala striko kelkaj laboristoj provis transpreni la regopotencon sur regiona nivelo. En la pli grandaj urboj spontane formitaj surlokaj „efektivigo-konsilantaroj“ transprenis la politikan potencon. Tiujn ĉi plejparte superregis la USPD, ankaŭ la KPD ĉeestis. Sed ankaŭ la anarĥi-sindikatisma Freie Arbeiter-Union Deutschlands (FAUD) estis reprezentata. Formiĝis armeo el laboristo-soldatoj, kiu kontrolis la urbojn. La Ruĝa Ruhr-Armeo, kies forton oni taksis laŭ la pli malfrue fordonitaj pafiloj je proksimume 50.000 soldatoj, sukcesis venki la armitajn fortojn de registaro kaj burĝaro en la Ruhr-Regiono.
La 17-an de marto 1920 taĉmentoj de la Ruĝa Ruhr-Armeo atakis ĉe Wetter antaŭgvardion de la Freikorps Lichtschlag sub kapitano Hasenclever, kiu estis sin montrinta je pridemandado kiel ano de la nova registraro Kapp. Ili kaptakiris la pafilegojn, kaptoprenis 600 anojn de la Freikorps kaj okupis Dortmund. La 20-an de marto 1920 en Essen formiĝis la ĉefa konsilantaro de la laboristo-konsilantaroj, kiuj transprenis en partoj de la Ruhr-Regionon la potencon. Ankaŭ en Hagen ekzistis centralo. La 24-an de marto la Ruĝa Ruhr-Armeo atakis la citadelo je Wesel. La ultimaton de la registaro re-enoficiĝinta, rezigni ĝis la 30-a de marto resp. la 2-a de aprilo strikon kaj leviĝon, la laboristo-konsilantaroj ne konsideris.
La provo, pacigi la konflikton per traktado en la tiel nomata interkonsento de Bielefeld fiaskis finfine pro la propradecida procedo de la regiona komandanto en la armedistrikto 4, generalleŭtenanto Oskar von Watter.
La konsekvenco estis denova proklamo de ĝenerala striko. Tiun subtenis pli ol 300.000 ministoj (proksimume 75 elcentoj de la laboristaroj). La leviĝo enmanigis ankaŭ la urbojn Duseldorfo kaj Elberfeld al la laboristoj. Ĝis la fino de marto la tuta Ruhr-Regiono estis konkerita.
La partoprenaj ribeluloj, ofte soldatoj dum la Unua Mondmilito, eĉ ricevis salajron de la laboristo-konsilantaroj. Ili operaciis ofte en malgrandaj grupoj, kiuj formoviĝis per bicikloj. La laboristo-soldatoj ankaŭ sieĝis la iaman fortikaĵon en Wesel, sed la Ruhr-Armeo suferis tie sian unuan malvenkon.
La strukturo de la Ruĝa Ruhr-Armeo estis same kiel la politikaj postuloj de la unuopaj laboristo-konsilantaroj tre diversspecaj kaj spertis oftajn ŝanĝojn. Entute estas konstatebla forta niveldiferenco deoriente-okcidenten. La orienta Ruhr-Regiono superregata de la USPD organizis kaj armis sin pli frue, subtenis tamen ne daŭrigon de la armitaj aktivecojn kontraŭ la denove agokapabla regna registaro. Kontraste en la okcidenta Ruhr-Regiono superregata de la sindikatistoj prokrastiĝis la mobilizo, la daŭrigo kiel leviĝo tamen pli malfrue trafis sur pli granda simpatio.
Subpremo de la ribelo
Fine de marto 1920 taĉmentoj de la Reichswehr enmarŝis en la Ruhr-Regionon, por subpremi la ribelon. Interese, ke inter ili ankaŭ troviĝis taĉmentoj, kiuj tagojn antaŭe estis subtenantaj la puĉon, ekzemple la mararmea brigado von Loewenfeld aŭ la libera korpuso Aulock.
Ŝirmate de la regna registaro generalo von Watter komencis ekde nordo subpremi la ribelon. Lia stabo estris laŭ komisio de la regna registaro ekde Monastero la internan militon en la Ruhr-Regiono, dum kiu la taĉmentoj de Reichswehr kaj liberaj korpusoj frakasis la Ruĝan Armeon en la Ruhr-Regiono.