cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lomnický štít
Historio
La arbaristo Ludwig Greiner determinis en 1838 per triangulado, kun nur 13-metra mezureraro, la alton de la ĉefaj pintoj de Altaj Tatroj kaj korektis la eraron, pro kiu oni kredis Lomnický štít la plej alta pinto. Liajn rezultojn formale konfirmis studo de la aŭstra armeo en 1868. Ili tamen estis ĝenerale validigitaj nur post la eldono de nova serio de oficialaj mapoj de Mezeŭropo de la armea geografia instituto de Vieno ĉirkaŭ 1875.
Komence de la 20-a jarcento, Lomnický štít fariĝis celo por montogrimpistoj, ĉefe ĝia okcidenta muro, kiu estis surgrimpita nur en 1929. En tiu periodo ankaŭ aperis la unuaj projektoj de telfero sur la ĉefaj pintoj de la Altaj Tatroj, inter kiuj nur tiu de Lomnický štít estis realigita. La planoj estis verkitaj de la slovaka arkitekturisto Dušan Jurkovič kun komenco proksime de Grand Hotel Praha en Tatranská Lomnica kaj du survojaj stacioj (Štart kaj Skalnaté pleso). La laboroj komenciĝis en 1936 por la sekcio inter Tatranská Lomnica kaj Skalnaté pleso, sed ili malrapidiĝis pro la klimataj kondiĉoj kaj la politikaj ŝanĝoj, tiel ke en 1940 la slovaka ŝtato mem kompletigis la duan sekcion inter Skalnaté pleso kaj la pinto. Ekde 1941, la unua sekcio estis uzata por transporti la konstrumaterialon por la observejo Skalnaté pleso. La, la retretanta germana armeo provis sensukcese detrui la instalaĵojn de Lomnický štít, precipe la observejon inaŭguritan du jarojn antaŭe.
Meteologia stacio estis instalata inter 1954 kaj 1955, kaj inter 1957 kaj 1962 oni konstruis observejon ĉe la pinto de la monto. En 1963, la konstruaĵoj de Skalnaté pleso kaj la survoja stacio inter Tatranská Lomnica kaj Skalnaté pleso estis deklaritaj kultura monumento. La, akcidenta rompiĝo de telfera kablo inter Tatranská Lomnica kaj Skalnaté pleso kaŭzis falon de la budo numero 1, antaŭ la lasta stacio, kaŭzante la morton de unu homo. La telfero ekfunkciis denove nur la. Tiu akcidento montris la bezonon de modernigo de la du sekcioj de la telfero. La renovigita supera parto estis inaŭgurita dum la somero de la jaro 1989. En 1999, la unua sekcio de la telfero estis forlasita. Ĝi estis konkurencata ekde la fino de la 1970-aj jaroj de alia kablovojo, kiu ankaŭ kaŭzis mortan akcidenton en 1992 kaj estis renovigita post ĝi.
Françoise Gatel
Françoise Gatel estas franca politikistino, naskiĝinta la en Rochefort-en-Terre. Ŝi estas senatanino d’Ille-et-Vilaine ekde 2014.
Lomnický štít
Observejoj
Stelobservejo troviĝas sur la pinto de Lomnický štít kaj dua apud Skalnaté pleso. Ambaŭ estas administrataj de la Astronomia instituto de la Slovaka akademio de la sciencoj.
Françoise Gatel
Profesia vivo
Diplomita per licenco pri la angla lingvo kaj per faka supera studo pri administrado kaj regado de entreprenoj, Françoise Gatel kuniĝis en 1976 al la Ĉambro pri komerco kaj industrio de Rennes komisiita pri komisio, kaj tie okazis ŝia tuta profesia kariero.
Politika agado
Françoise Gatel fariĝis urbestro de Châteaugiron okaze de la municipaj balotoj de 2001. Ŝi estis sinsekve reelektita en 2008 kaj 2014. Ŝi estis samtempe prezidantino de la Komunumaro Pays de Châteaugiron ekde 2001.
Ŝi estis elektita de siaj samranguloj prezidantino de la Asocio de urbestroj de Ille-et-Vilaine (AMF35), relektita post la municipaj balotoj de 2014.
Ŝia 2-a rango sur listo de unuiĝo UMP-UDI por la senatanaj balotoj de 2014 ebligis al ŝi esti elektita senatanino de Ille-et-Vilaine. Ŝi estas membro de la komisiono pri socialaj aferoj.
(7402) 1987 YH
Ĝi estas de spektra klaso "Ch", subkaso de la klaso "C" : riĉa je karbonaj kaj organikaj komponaĵoj, silikatoj, oksidoj kaj sulfidoj.
Lomnický štít
Observejoj
Ĉe la pinto, dua observejo specialiĝas pri studado de la Suno, precipe pri koronografio. Oni trovas tie ankaŭ neŭtrondetektilon de la astrofizika sekcio de la Instituto de eksperimenta fiziko de Košice kaj meteologon de la Slovaka instituto pri akvometeologio.
Grimpado
Male al Kriváň, neniu markita turisma vojo gvidas al la pinto de Lomnický štít. Pro tio, montara ĉiĉerono estas deviga, alie oni povas ricevi monpunon. Aldone, orientiĝo ne estas ĉiam facila. La kutima itinero komenciĝas de Lomnické sedlo kaj supreniras ĝis Lomnická kopa, kie oni poste sekvas la kreston. Tio estas la plej malfacila parto de la vojo, kie uzo de pikilhavaj ŝuoj kaj ĉenoj estas necesa, sed ĝi tamen estas alirebla por ĉiu homo kun bona sanstato.
Alia itinero por atingi la pinton estas ebla sed pli malfacila; ĝi komenciĝas de Malá studená dolina ĝis la kabano Téryho chata. Aliaj vojoj eblas por montogrimpistoj, kelkaj relative facilaj, aliaj vere malfacilaj.
Skitoj
La Skitoj estis hindeŭropa nomada popolo de irana grupo, kiu unuafoje aperis ĉirkaŭ Kazaĥstano en regiono nomita Skitio kaj kies teritorion etendis ĝis la tuta Eŭrazia Stepo de la Altajo tra suda Rusio kaj nuna Ukrainio ĝis Danubo.
Lomnický štít
Infrastrukturoj
Lomnický štít estas la sola pinto de Altaj Tatroj alirebla per telfero. Ĝi estas longa kaj ebligas atingi la pinton je  ekde Skalnaté pleso, kiu mem estas  alta. Skalnaté pleso estas komenco de skivojo kaj estas alirebla per malgranda telfero kaj seĝa telfero. Nur tien-reenaj biletoj estas vendataj por iri al la pinto kaj la restado supre estas limigita je 50 minutoj pro la enhaveco de la telfero. Ĝi povas kunpreni nur 15 personojn por naŭminuta veturo, do 50 personojn ĉiuhore.
Trinkakvo ne estas disponebla supre kaj devas esti transportata de Skalnaté pleso. Elektro estas provizata per 10-kilovolta kablo, kiu ebligas interalie funkciigi la elektran centran hejtadon de la observejon, instalitan tie fine de la 1980-aj jaroj. La tutjare funkcianta hejtado estis antaŭe provizata per bruligado de koakso. Tie troviĝas ankaŭ malgranda bufedo por turistoj. Televida anteno staras sur la pinto ekde 1957.
Media protektado
Lomnický štít troviĝas en la slovaka Tatra nacia parko. Krome, la pinto konsistigas limon de tri naciaj naturrezervejoj kreitaj en 1991: Dolina Bielej vody, Skalnatá dolina kaj Studené doliny. Tiuj tri rezervoj apartenas al kvinagrada protektozono, en kiu la protekta organizo, ĉi-kaze la administrejo de la Tatra nacia parko, povas malpermesi ĉian homan agadon. Pro tio, neakompanataj turistoj aŭ tendumantoj povas ricevi monpunon.
Skitoj
Tiuj rajdomilitantoj estis famaj arkopafistoj kaj varbitis ofte kiel solduloj. En la urboŝtatoj (polisoj) de antikva Grekio, ili servis kiel polico.
En la 8-a jarcento a.K. la skitoj migris en la areon norde kaj oriente de la Nigra maro kaj ili forpelis de tie la cimerojn. La setlejo de la skitoj etendiĝis baldaŭ de la sudrusaj stepoj al Danubo, sed ankaŭ al Sudsiberio kaj Centra Azio. La skitoj entreprenis plej ofte milit- kaj rab-irojn al Mezeŭropo. En la 7-a jarcento a.K. la skitoj komencis atakon en Malgrand-Azio, kie ili neniigos la imperion de Urartu kaj de tie daŭris rabirojn ĝis al Palestino. En la jaro -594 ili estis venkitaj fare de medoj sub gvido de Kjaksaro la 2-a, tiel la skitoj retiriĝis al sia eŭropa hejmo. En la jaro -513 kondukis la persa reĝo Dario la 1-a, "la Granda", sensukcesan militiron kontraŭ la skitoj kun grandega armeo de pluraj centmiloj da soldatoj. Ekde la 4-a jarcento a.K. la skitoj estis premataj fare de la fortiĝanta parenca popolo sarmatoj. La skitoj povis vivteni sin nur en la Krimeo ĝis la 1-a jarcento a.K.. Unu el la plej konataj reĝoj de la skitoj estis Atheas, kiu militiris kontraŭ Filipo la 2-a de Makedonio kiel pli ol 90-jaraĝa maljunulo.
La arkeologiaj restaĵoj baziĝas nur sur eltombigoj de la tomboholmoj (kurganoj), kiuj enhavis inter aliaj oraĵojn, silkaĵojn, armilojn, ĉevalojn (skeletojn) kaj homoferton. Mondkonatas la "Oro de la skitoj", altvaloraj oroforĝaĵoj, kiuj interalie montras la militantajn skitojn en naturfidela ilustraĵo. La parte bona stato de la restaĵoj dankeblas al Mumiigaj teĥnikoj kaj al ĉiamfrosto. La skitoj ne postlasis skribaĵojn, sed ili estis detale priskribitaj fare de la greka historiisto Herodoto. En la epoko de la popolmigrado la gotoj estis rigardataj fare de Jordanes kaj aliaj historioskribantoj kiel "tribo de skitoj".
La originlando de la Skitoj estis donata en malnovaj fontoj kiel Gerrhos. La Skitoj kunportis siajn preparitajn mortintoj al tiu lando spite de la kelkfoje tre longa vojo.
Ĉerande de Mezeŭropo, la skita ĉeesto estas bone dokumentebla. Tiel oni povas ekzameni la halŝtatepokan setlejojn en Smolenice Molpir kaj Witzen Wiscina, la brultavolon, en kiu troviĝas karakerizaj skitaj armiloj (triflugila sagopinto). La Ortrezoro de Vettersfelde, en kiu la tipa skita stilo eble pruvas la ĉeeston de skita princo. Ĉu aŭ kiom la skitoj invadis en Mezeŭropon estas ankoraŭ neklara. Unuj arĥeologoj ne akceptas tiujn trovaĵojn, sed ekzistas kelkaj elementoj kiel ekzemple la transpreno de trink-kornokutimo, kio estas alligita al la skitoj.
Gavorrano
Gavorrano estas komunumo de Italio.
NGC 5989
NGC 5989 (aliaj indikoj — UGC 9985, MCG 10-22-34, ZWG 297.28, IRAS15405+5954, PGC 55802) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ben Kingsley
Ben Kingsley - naskiĝis en Snainton, Jorkŝiro, Anglio, do nun -jara, naskiĝnomo Krishna Bhanji - estas brita aktoro. Ekde la jaro 1966 li aktoris en vasta gamo da kinejaj filmoj. Aparte konatas lia personigo de Mohandas Gandhi en la filmo Gandhi de 1982. Aktore li ankaŭ kontribuis al la filmo Schindler's List farita en 1993 de reĝisoro Steven Spielberg bazita pri romano Schindler's Ark de Thomas Keneally, kiu estas biografio pri Oskar Schindler, germana savinto de judoj dum la Holokaŭsto.
Ben Kingsley honoriĝis per la Akademia Premio, la filmpremio de la brita akademio BAFTA, la premioj Grammy kaj dufoje la honorigo Golden Globe.
Lajos Halász
Lajos HALÁSZ [halAs] hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Satmaro la 16-an de decembro 1916 kaj mortis ?
Kariero
Lajos Halász akiris jurdoktortitolon en Debreceno en 1938, kaj poste li fariĝis ĵurnalisto. Li raportis al anglaj kaj germanaj gazetoj. Inter 1951–55 li laboris en Radio Libera Eŭropo de hungara sekcio de Novjorko, poste ĝis 1960 li estis kunlaboranto de centra novaĵsekcio, ĉe 1961 konstanta akreditita raportisto de UNO.
Alfred Conzeth
Alfred CONZETH (naskita en 1913; mortinta la en Mettmann) estis germana esperantisto. Delegito pri presado, li eldonadis La Radsaltanton, esperantistan bultenon en Düsseldorf, publikigis Kajerojn pri Esperanto-teatro de Zofia Banet-Fornalowa en tri eldonoj kaj prizorgis Esperantlingvan faldfolion por la Neandertal-muzeo en sia loĝloko.
Jordaan
Jordaan estas kvartalo de la urbo Amsterdamo, Nederlando. Ĝi estas parto de la kvartalaro Amsterdam-Centrum. Tiu areo bordas kun la kanaloj Lijnbaansgracht okcidente, Prinsengracht oriente, Brouwersgracht norde kaj Leidsegracht sude. La iama kanalo Rozengracht (nune malfosigita) estas la ĉefa trafikvojo tra la kvartalo.
Origine kvartalo de laborista klaso, Jordaan iĝis unu el la plej multekostaj, altnivelaj lokoj en Nederlando. Ĝi estas hejmo de multaj artaj galerioj, ĉefe de moderna arto, kaj disponas ankaŭ pri specialaj vendejoj kaj restoracioj. Okazas merkatoj regulare ĉe Noordermarkt, Westerstraat (nome Lapjesmarkt tekstila merkato) kaj Lindengracht.
Rembrandt pasis la lastajn jarojn de sia vivo en Jordaan, ĉe la kanalo Rozengracht. Li estis entombigita en la preĝejo Westerkerk, ĉe la angulo de Rozengracht kaj Prinsengracht, ĝuste trans Jordaan. La Hejmo de Anne Frank, kie Anne Frank kaŝiĝis dum la Dua Mondmilito, situas en la rando de Jordaan, ĉe la kanalo Prinsengracht.
Miňovce
Miňovce (hungare Minyevágása [minjevAgAŝa], rutene Мінївцї [minjivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Miňovce situas laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ ĉefvojo Vranov nad Topľou-Stropkov. La lasta urbo troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1430 laŭ tiama hungara ortografio "Minevagasa". En 1715 162 vilaĝanoj en 25 domoj, en 1828 229 vilaĝanoj en 31 domoj loĝis. Ĝis 1902 la oficiala hungara loknomo estis Minyócz, poste ĝi rericevis la originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Minyevágása 230 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ŝariŝo, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Miňovce 356 homoj, (352 slovakoj).
90125 Chrissquire
90125 Chrissquire estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la angla muzikisto Christopher Russell Edward "Chris" Squire (1948–2015), kunfondinto de la rokmuzikgrupo Yes. Li talento kaj luda stilo influis generaciojn de basistoj. "90125" estas la titolo de unu el lia plej bone konataj albumoj kun Yes.
James Braid
Vivo
Brejd estis filo de James Braid (c1761-184?) kaj Anne Suttie (c.1761-?). En la 17-a de novembro 1813, estante 18-jara, Brejd edziĝis al Margaret Mason (1792–1869), filino de Robert Mason (?-1813) kaj Helen Mason. Ili havis kvar infanojn, du mortis duminfane James Braid (n. 1816) kaj Charles Anderson Braid (n. 1818) kaj du supervivis Anne Daniel, (1820-1881), kaj James Braid (1822–1882).
Brejd estis lernanto de la skotaj kirurgoj Thomas kaj Charles Anderson, patro kaj filo. Brej vizitadis la Universitaton de Edinburgo inter 1812 kaj 1814, kie li estis influita de la poeto kaj filozofo Thomas Brown (1778-1820), kiu okupis la katedron pri Morala filozofio en Edinburgo inter 1808 kaj 1820. En 1815 li ricevis sian diplomon de la Reĝa Kolegio pri Kirurgoj el la urbo Edinburgo kaj tio permesis al li konsideriĝi kiel membro (sed ne akademia membro aŭ "fellow") de la kolegio.
Brejd indikiĝis kirurgo en la minejo de Lord Hopetoun (1741-1817), en Leadhills, Lanarkshire, en 1816 kaj en 1825 li establiĝis kiel praktika kirurgo en Dumfries. Alexander Petty (1778–1864), unu el liaj pacientoj en tiu urbo, invitis lin al Manĉestro en 1828. Tie li praktikis sian profesion ĝis sia morto en 1860. Brejd estis membro de la "Reĝa Kolegio pri Kirurgoj" de Edinburgo, de la "Asocio pri Provincaj Medicino kaj Kirurgio", de la "Verneriana Societo pri naturhistorio de Edinburgo" (1824), de la "Reĝa Medicina Societo de Edinburgo" (1854), de la "Ateneo de Manĉestro" kaj honorara kuratoro de la muzeo de la "Societo pri naturhistorio de Manĉestro".
Mesmerismo
Brejd unue observis operacion pri animala magnetismo, kiam li vizitadis publikan prezentadon de Charles Lafontaine (1803-1892), svisa vojaĝanta magneta demonstranto, en la Ateneo de Manĉestro, sabate, la 13-an de novembro 1841. Brejd estis inter la medicinistoj kiuj estis invitataj al la platformo de Lafontaine. Brejd ekzamenis la fizikajn kondiĉojn de la individuoj magnetizitaj far Lafontaine (ĉefe rilate al iliaj okuloj kaj palpebroj) kaj konkludis ke ili fakte troviĝis en malsama fizika stato.
Hipnoto
Brejd vizitadis du aliajn fojojn la demonstraĵoj de Lafontaine, kaj en la tria prezentado (en la 20-a de novembro de tiu jaro), Brejd konvinkiĝis pri la vereco de kelkaj efektoj kaj fenomenoj. Aparte, li estis certa ke transformiĝo de unu kondiĉo al alia vere okazis, kaj li konvinkiĝis ke nenia magnetagento el ajna speco (laŭ deklaroj de Lafontaine) respondecis pri tiaj eventoj. Li ankaŭ kategorie malakceptis ke la transformo en demando estis ago de alia persono (Neurypnology, p. 32).
Brejd tiam decidis fari sian decidan eksperimenton kaj surbaze de la Razilo de Ockham li prenis siajn proprajn konkludojn. Brejd realigis serion da eksperimentoj kun memhipnoto, kaj konvinkiĝis ke li malkovris la nature psiko-fiziologiaj mekanismoj rezultantaj de tiuj legitimaj efektoj. Sekve, li komencis fari sinsekvajn prezentadojn pri hetero-hipnoto en sia domo mem, kaj antaŭ diversaj geatestantoj.
Lili Darvas
Lili Darvas [darvaŝ], hungare Darvas Lili estis hungara aktorino. Lili Darvas naskiĝis la 1902 en Budapeŝto - mortis la  1974 en Novjorko.
12936 Glennschneider
12936 Glennschneider estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 5:2 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
En la kadro de la Palomar–Leiden survey, tiu asteroido estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono). Tiuj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo honoras Glenn H Schneider, emeritan usonan astronomon ĉe la Universitato de Arizono, Ĉefa Sciencisto por la proponita kosma observatorio EXCEDE (Exoplanetary Circumstellar Environments and Disk Explorer, aù Esploristo pri Ekstersunsistemaj Ĉirkaùstelaj Medioj kaj Disko) kaj estis sciencisto de projekto por la spektrometro NICMOS ĉe la Kosmoteleskopo Hubble. Li observis 35 plenajn suneklipsojn depost 1970, inklude 9 min 23 s el la plena suneklipso de 2010 elde reagaviadilo tra la Suda Pacifiko.
Mezlernejo
Mezlernejo aŭ mezgrada lernejo estas daŭrigo de elementa lernejo.
En kelkaj landoj oni tiel nomas lernejojn por lernantoj 11- ĝis 15-jaraj, de la kvina ĝis naŭa lerneja jaro, en aliaj landoj oni konsideras tiun aĝo-kategorion "la supera grado de la elementa lernejo" kaj mezlernejoj tie estas destinitaj por adoleskantoj 15- ĝis 18-jaraj. Ekzistas lernejoj, kiuj kovras ambaŭ aĝo-kategoriojn (11- ĝis 18-jaraj lernantoj), ekzemple gimnazioj.
La mezlernejoj estas konsiderataj kiel preparo por profesio (baza mezlernejo, reallernejo, metilernejo aŭ teknikumo) aŭ kiel preparo por studado en universitato (gimnazio, liceo, artista lernejo, konservatorio).
Lernejoj, kiuj ne diferencigas laŭ dezirata posta profesio aŭ studado, do ne grupigas la lernantojn laŭ kapabloj en diversaj tipoj de lernejo, sed kune instruas ĉiujn lernantojn post la elementa lernejo, oni nomas universala aŭ kompleta mezlernejo (ekzemplo estas la Gesamtschulen en Germanio): tia kuna instruado de ĉiuj samaĝaj lernantoj helpas al la malpli kleraj lernantoj kaj bremsas la plej klerajn - tial ĝi estas pedagogie tre disputata.
Elatero
Elatero estas ĉelo (aŭ strukturo alkroĉita al ĉelo) kiu estas higroskopa, kaj tial ŝanĝos formon reage al ŝanĝoj en humideco en la medio. Elateroj ekzistas en diversaj formoj, sed ĉiam rilatas al planto-sporoj. En plantoj kiuj ne havas semojn, ili helpas en disigado de la sporoj al nova loko.
Mezlernejo
En multaj landoj ekzistas privataj lernejoj, kiuj iugrade troviĝas ekster la skizita ŝtata lerneja sistemo - en anglalingvaj landoj ili nomiĝas public school. Iuj privataj aŭ ŝtataj lernejoj havas la koncepton, ke (ĉiuj aŭ parto de) la lernantoj loĝu en ili kaj nomiĝas internulejoj.
Elatero
Ekvizet-elateroj
En la ekvizetoj, elateroj estas kvar ruband-similaj alpendaĵoj fiksitaj al la sporoj. Tiuj alpendaĵoj evoluas el ekstera helikforma tavolo de la sporoŝelo. Ĉe matureco, la kvar strioj degluiĝas de la interna sporoŝelo, krom ĉe unun punkto sur la sporo kie ĉiuj kvar strioj estas fiksitaj.
Mezlernejo
Ekzistas lernejoj, kiuj instruas laŭ specifaj pedagogiaj principoj: inter ili aparte konatas la lernejoj laŭ Valdorfa pedagogio, kiuj plej ofte havas 12 aŭ 13 klasojn kaj do korespondas al kaj elementa kaj mezgrada lernejo.
Elatero
Ekvizet-elateroj
Dum humidaj kondiĉoj, la elateroj volviĝas malloze ĉirkaŭ la sporo. La malsekaj sporoj tendencas algluiĝi unu al la alia kaj al proksimaj surfacoj pro surfaca tensio. Kiam kondiĉoj estas sekaj, la sporoj jam ne algluiĝas unu al la alia kaj estas pli facile disigitaj. Tiam, la elateroj malvolviĝas por etendiĝi eksteren kaj kapti aerfluojn. La fakto ke ili estas etenditaj nur kiam kondiĉoj estas sekaj signifas, ke sukcesa sporodisvastigo estas pli verŝajna.
Mezlernejo
Brazilo
En Brazilo, la periodo de mezlernejo estas oficiale Meza Instruado (Ensino Médio) — lasta fazo de Baza Edukado (Educação Básica). Ĝiaj celoj estas profundigo de la konoj ekhavitaj de lernantoj en Fundamenta Instruado (Ensino Fundamental) kaj formado de civitanoj por socia vivo kaj labormerkato, kun ofero de bazaj konoj necesaj por eniĝo en Superan Instruadon (Ensino Superior). Oni povas kursi ĝin kaj samtempe Profesian Edukadon (Educação Profissional) tekniknivelan.
Elatero
Hepatiko-elateroj
En la hepatikoj, elateroj estas ĉeloj kiuj formiĝas en la sporofito kune kun la sporoj. Ili estas kompletaj ĉeloj, kutime kun helikformaj ŝvelaĵoj je matureco, kiuj respondas al humidenhavo.
Mezlernejo
Brazilo
Ĝi konsistas el aro da instruaĵoj leĝe devigataj kaj lernotaĵoj laŭvolaj. La devigataĵoj estas instruado de la nacia lingvo (la portugala kaj ĝia literaturo), nuntempa eksterlanda lingvo (ordinare estas instruata la angla aŭ la hispana lingvoj), natursciencoj (fiziko, kemio kaj biologio), matematiko, sociaj kaj homaj studoj (ordinare, historio kaj geografio, sed laŭleĝe eblas sociscienco, psikoscienco kaj filozofio), artoj, uzado de komputiloj kaj korpa edukado.
Elatero
Hepatiko-elateroj
En la plej multaj hepatikoj, la elateroj estas liberaj, sed en kelkaj foliecaj specioj (kiel ekzemple Frullania) kelkaj elateroj restos fiksitaj al la interno de la frondo (sporokapsulo).
Mezlernejo
Hispanio
En Hispanio, oni konas la "Meza Lernado" kiel Bachillerato [Baĉijerato]. Tio akordiĝas kun la lastaj du kursoj de lernado antaŭ la Universitata Lernado. EN la Hispana Eduka Sistemo estas 5 fakoj en la Meza Lernado: Scienco, Teknologio, Sociaj Sciencoj, Humanismaj Studoj kaj Arto
La dubo de Jozefo
La Dubo de Jozefo, de anonima aŭtoro, estas tabultemperaĵo (114x114 cm) de 1410-1420 ĉirkaŭ, konservita en la Muzeo de Notre-Dame de Strasburgo. La pentraĵo interkorespondas kun simila artaĵo reprezentanta la Naskiĝon de la Dipatrino kaj ĝi eble estis enŝovita en pli vasta altara retablo, perdiĝinta.
Historio kaj priskribo
La artaĵo, devenanta de la malsanulejo kaj konvento “Sankta Marko” en Strasburgo, estas klarega ekzemplo de la arto de la internacia gotiko, ĉi-kaze germanskola; oni utiligis la sanktajn scenojn kiel reprezentaĵojn de la ĉiutaga vivo stampitajn en la realaĵoj de la epoko.
La stilo, spite de ĝia originaleco, reiĝas jen al la Flandraj Primitivuloj kaj jen al la poezia kaj intima spirito de la artistoj de la Rejna regiono kies arta ĝermo estas difinita "tenera stilo".
Mezlernejo
Hispanio
Post tiu lernado, oni ricevas ateston kaj povas komenci la Universitata Lernado, post ekzameno konita kiel Selectividad aŭ PAU (Provo por la eniro al Universitato) aŭ Altnivela Profesia Lernado (Ciclo Formativo de Grado Superior).
Krome, en la Aŭtonoma Komunumo de Katalunio estas devigata fari esploran laboron pri fako elektita de lernantoj. Tiu laboro estas la 10% de la fina poentado de la Meza Lernado kaj estas ordigita tiel: Skibata dosiero (ĉ.100 paĝoj) kiu estas la 50% de la poentado de tiu laboro; Parola prezentado antaŭ tribunalo de instruistoj (la instruisto kiu korektis la tekston de la laboro kaj aliaj instruistoj de la fako) kaj antaŭ gekunlernantoj, kiu estas la 40% de la poentado kaj, fine, la sinteno, actitud, kiu estas la 10%, refelktas kiom da intereso havis la lernantoj, ĉu ili akordis intervuojn kun espertuloj pri la temo de la laboro, ktp.
Elatero
Ceratofilaj pseŭdo-elateroj
En la ceratofiloj, elateroj estas branĉitaj aretoj de ĉeloj kiuj formiĝas en la sporofito kune kun sporoj. Ili estas kompletaj ĉeloj, kutime sen helikformaj ŝvelaĵoj (krom en la Dendrocerotaceae).
Boca (apartigilo)
Boca povas esti:
11577 Einasto
11577 Einasto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la estona astrofizikisto Jaan Einasto, kiu malkovris la ĉeston de la malluma materio en la universo en 1974 kaj notis la regulan ĉelforman stukturon en la grandskala disdono de la superamasoj da galaksioj en 1977. Aktiva sciencisto, li verkis pli ol 250 artikolojn.
Katedralo de Badajoz
La Katedralo de Badajoz (aŭ Katedralo de Sankta Johano Baptisto) situas ĉe la Placo de Hispanio, en la centro de Badajoz (Hispanio). Kune kun la Kunkatedralo de Merido estas la sidejo de la arkiepiskopoj de Ekstremaduro, formante la arkidiocezo Mérida-Badajoz.
Historio
Post la kristana konkero de la urbo en 1230, estis elektita episkopo Fray Pedro Pérez. Post du jaroj oni planis konstrui katedralon. Oni elektis kiel loko la Kampon de Sankta Johano, tereno situa en la ekstero de la alkazabo.
En 1276, la katedralo jam finita estis konsakrita, laŭ la patroneco de Johano la Baptisto. Tamen la konstruado de la katedralo sekvis ĝis la 15a jarcento kaj estis komplete finita nur en la 18a jarcento.
Strukturo
Deekstere kaj pro la landlima karaktero de la urbo, krom la kastela deveno de la turo, la Katedralo de Badajoz similas al fortikaĵo: ĝi posedas fortajn muregojn, krenelojn kaj fortikan turon kie troviĝas la sonorilaro.
Evelyn Mase
Evelyn Ntoko Mase (18a de Majo 1922 – 30a de Aprilo 2004), poste nomita Evelyn Rakeepile, estis flegistino el Sudafriko. Ŝi estis la unua edzino de la aktivulo kontraŭ-apartismo kaj estonta prezidento Nelson Mandela, al kiu ŝi edziniĝis el 1944 ĝis 1958.
Ĉe Walter Sisulu, Mandela ekkonis Evelyn Mase, kiu jam estis kaj zorgistino kaj aktivulino de la ANK el Ngkobo, Transkejo. Enirinte en amrilaton kaj geedziĝinte en Oktobro 1944, ili dekomence loĝis kun siaj parencoj ĝis translokiĝi al luprenita domo en la kvartalo Orlando, Soweto komence de 1946. Ilia unua filo, Madiba "Thembi" Thembekile, naskiĝis en Februaro 1945; filino, Makaziwe, naskiĝis en 1947 sed mortis pro meningito naŭ monatojn poste. Kvankam dua filino, Makaziwe Mandela, naskiĝis en Majo 1954, la rilato de Mandela kun Evelyn malboniĝis, kaj ŝi akuzis lin pro adolto. Eble li havis amaferojn kun ANK-anino Lillian Ngoyi kaj sekretariino Ruth Mompati; variaj individuoj proksimaj al Mandela en tiu periodo asertis poste, ke tiu lasta faris el li filon. Evelyn aliĝis al la Atestantoj de Jehovo kaj malakceptis la priokupado de Mandela kun politiko.
La geedzeco de Mandela rompiĝis en 1956 kaj Evelyn lasis lin, portante iliajn filojn loĝi kun sia frato. La proceso por divorco ekis en Majo 1956, kaj ŝi plendis, ke Mandela fizike perfortis ŝin; li neis tiujn akuzojn, kaj plendis por akiri la gardadon de iliaj filoj. Ŝi retiris sian peton separiĝi en Novembro, sed Mandela petis la divorcon en Januaro 1958; la divorco estis oficialigita en Marto, kaj la filoj estis atribuitaj al la gardado fare de Evelyn.
Hippolyt Wietrzynski
Hippolyt WIETRZYNSKI (naskiĝis la ; mortis la en Bad Salzuflen) estis germana esperantisto.
Dum 45 jaroj li estis membro de UEA. Li estis fakdelegito pri ekonomio. Li estis dum jardekoj aktiva membro kaj estrarano de Esperanto-Ligo Berlin, redaktoro de Berlina informilo.
Sophiatown
Sophiatown /soʊˈfaɪətaʊn/, konata ankaŭ kiel Sof'town aŭ Kofifi, estas ĉeurbo de Johanesburgo, Sudafriko. Sophiatown estis legenda kultura kerno de nigruloj kiu estis detruita dum la reĝimo de apartismo, rekonstruita laŭ la nomo de Triomf, kaj en 2006 oficiale revenigita al sia origina nomo. Sophiatown estis unu el la plej malnovaj areoj de nigruloj en Johanesburgo kaj ties detruo reprezentas kelkajn el la troigoj de Sudafriko dum la reĝimo de apartismo. Tie aktivulis kelkaj el la plej famaj verkistoj, muzikistoj, politikistoj kaj artistoj de Sudafriko, kiel Nelson Mandela, Alfred Bitini Xuma, Miriam Makeba, Hugh Masekela, Desmond Tutu kaj multaj aliaj.
Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie
Jacques-Franky FARJON DE LAGATINERIE (naskiĝis en 1920; mortis en 1996) estis profesia tradukisto kaj konferenca interpretisto de franca kaj svisa ŝtatanecoj, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Germanio. Li interpretis i.a. en Esperanto kaj divesaj aliaj lingvoj.
Li estis engaĝita esperantisto, kaj inter la jaroj 1987 kaj 1989 estis estrarano de Germana Esperanto-Asocio pri kulturo.
Li scipovis la francan, germanan, nederlandan, italan, hispanan, anglan kaj kelkajn aliajn lingvojn.
Verkaro
En 1990 aperis en la revuo Esperanto lia diskutveka recenzo pri La Bona Lingvo de Claude Piron.
Li verkis kelkajn publikaĵojn por Germana Esperanto-Asocio.
Verkaro de J. F. Farjon de Lagatinerie. Kompilis Harada Tsukuru. Kumamoto: La kompilinto, 1998. 37 p.
Vidu ankaŭ
Tradukisto
Tradukistoj sen landlimoj
Poligloto
Ekstera ligilo
Libroj de kaj pri Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo
Nándor Bacsó
Nándor Bacsó [baĉO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bacsó Nándor estis hungara meteologo, profesoro.
Nándor Bacsó naskiĝis la  1904 en Szolnok. Li mortis la 1974 en Budapeŝto.
Biografio
Li ricevis 2 memormedalojn. Li edziĝis dufoje, resume li havis 2 filojn.
Shingo Kukita
Shingo Kukita (久木田 紳吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama, Matsumoto Yamaga FC kaj Thespakusatsu Gunma.
John Hubley
John HUBLEY (21a de majo, 1914 – 21a de februaro, 1977) estis usona animacia reĝisoro, fotodirektoro, produktoro kaj verkisto de tradiciaj animaciaj filmoj konata pro sia formala eksperimentado kaj pro sia emocia realismo kiu derivis el lia tendenco elekti siajn proprajn filojn kiel voĉaktoroj en liaj filmoj.
Kariero
En 1949 li estis la kreanto de la animacia rolulo Mr. Magoo, bazita sur onklo, kaj reĝisoris la unuan Magoo animacion kun Jim Backus farante la voĉon de Magoo. Li estis devigita forlasi UPA en 1952 kiam li malakceptis doni nomojn al la Kontraŭmalusona Komitato. LI fondis Storyboard Studios la postan jaron kaj laboris por reklamaĵoj.
Goldberg-variacioj
La Goldberga variaĵaro, BWV 988, estas temo kun variaĵoj de Johann Sebastian Bach, originale verkita por la klaviceno sed nuntempe ofte ludata sur la piano.
Komponado
La variaĵaro probable estis verkita ĉirkaŭ 1741 por Grafo Hermann Karl von Keyserlingk; ĝin ludis por la grafo lia talenta juna klavicenisto Johann Gottlieb Goldberg, laŭ kiu la verko enfine nomiĝis.
La historio de la komponado de la variaĵaro venas el biografio de Bach verkita de Johann Nikolaus Forkel:
Ni notu, ke Forkel verkis lian biografion en 1802, pli ol 60 jarojn post la rakontitaj eventoj, kaj tial estas treeble, ke la historio ornamiĝis en la rakontado.
Ni ne scias, ĉu la arion, sur kiu baziĝis la variaĵoj, verkis Bach mem. Ĝi aperas aliloke en la notlibro posedita de la dua edzino de Bach, Anna Magdalena Bach.
Formo
Post prezento de la ario je la komenco de la peco sonas tridek variaĵoj. La variaĵoj ĝenerale ne sekvas la melodion de la ario, sed uzas anstataŭe ties baslinion kaj akordan sinsekvon. Pro tio ĉi, kaj pro ĝia uzo de la taktosigno 3/4, la verkon oni ofte nomas ĉakono — la diferenco estas tio, ke la temo por ĉakono kutime daŭras nur kvar mezurojn, sed la ario de Bach dividiĝas en du sekciojn el po ok mezuroj, kaj ĉiu sekcio ripetiĝas.
La baslinion ennotigis Ralph Kirkpatrick en sia luda eldono en jena maniero. La baslinion oni povas aŭskulti kiel (en formato Ogg, 391K).
Ĉiu tria variaĵo en la serio de 30 estas kanono sekvanta supreniran ŝablonon: la unua estas kanono je la primo, la dua estas kanono je la sekundo, (t.e., la dua enveno komenciĝas je la intervalo de sekundo super la unua), la sekvanta estas kanono je la tercio, kaj tiel plu ĝis la variaĵo 27, kiu estas kanono je la nono. La intervenaj variaĵoj havas diversajn strukturojn kaj karakterojn. La lasta variaĵo, ne estanta la atendata kanono je la decimo, estas anstataŭe kvodlibeto, kion ni diskutos malsupre.
Je la fino de la tridek variaĵoj, oni reludas la arion sen modifado.
Ludado de la tuta verko kutime daŭras inter kvardek kaj okdek minutojn, depende de rapidoj kaj la nombro de ripetoj sekvataj.
La variaĵoj
Malsupre estas listo de la variaĵoj kun mallongaj priskriboj kaj kelkaj komentoj de verkistoj kaj ludistoj. Oni devus noti, ke la peco estas jam ludita en vaste diversaj manieroj, kaj ekzistas tre diferencaj vidpunktoj pri la verko, el kiuj ne ĉiuj reprezentiĝas tie ĉi.
La verko estis komponita por duklavara klaviceno (vidu Klavaro). Variaĵoj 13, 14, 17, 20, 23, 26, kaj 28 estas indikitaj en la partituro kiel por du klavaroj, dum variaĵoj 5 kaj 29 estas indikitaj kiel ludeblaj per aŭ unu aŭ du. Kun pli granda malfacileco, la verko povas tamen esti ludata sur unuklavara klaviceno aŭ piano. Ĉiuj variaĵoj sonas en G maĵora, krom variaĵoj 15, 21, kaj 25. Multaj el la variaĵoj estas dupartaj laŭ formo, t.e., sekcio A sekvata de sekcio B — ĝenerale estas lasite al la ludanto ĉu ripeti unu, ambaŭ, aŭ neniun el tiuj ĉi sekcioj.
Ario
La ario (sarabando) celas provizi la teman materialon por variado tra la tuta aro de variaĵoj. Malsame ol ĉe "kutimaj" variaĵaroj, la temo por variaĵoj estas ne la melodio, sed la baso.
Peter Williams, skribante en Bach: The Goldberg Variations (vidu referencon malsupre), rimarkigas, ke tio neniel estas la temo, sed efektive la unua variaĵo (vidpunkto, kiu emfazas la ideon, ke la verko estas ĉakono kaj ne peco en vera variaĵara formo).
Variaĵo 1
Tiu ĉi vigla variaĵo kontrastas rimarkeble al la malrapida, pensema etoso de la temo. Interese, la ritmo en la dekstra mano devigas emfazon sur la dua pulso, kio estigas sinkopon en mezuroj 1 ĝis 7. La manoj kruciĝas je mezuro 13 de la supra registro ĝis la malsupra, reportante tiun ĉi sinkopon dum ankoraŭ du mezuroj. En la unuaj du mezuroj de la parto B, la ritmo respegulas tiun de la komenco de la parto A, sed post tio alia ideo enkondukiĝas.
Williams rigardas tion speco de polonezo. La karakteriza ritmo en la maldekstra mano troviĝas ankaŭ en la Partito en E maĵora de Bach por violono sola kaj ankaŭ en la preludo en A bemola el libro 1 de la Bontemperita klavarinstrumento.
Variaĵo 2
Preskaŭ pura kanono. Ĉiu sekcio havas alternativan finiĝon por ludi la duan fojon.
Variaĵo 3
La unua el la normalaj kanonoj. Tiu ĉi variaĵo sonas je la unuto (t.e., la sekvanto komencas je la sama noto kiel la unua).
Variaĵo 4
Danco (pasepiedo) havanta la saman ŝablonon en preskaŭ ĉiu mezuro (iafoje invertita). Ĉiu sekcio havas alternativan finiĝon por la dua fojo.
Variaĵo 5
Rapida kuranta linio akompanas alian linion per tre vastaj saltoj. Tio estas la unua el la mankrucaj, dupartaj variaĵoj. La eldono de Peters de la Goldberga Variaĵo sugestas aŭ unu aŭ du klavarojn.
Glenn Gould kaj aliaj ludas tiun ĉi variaĵon je eksterordinara kaj preciza rapidiro, dum Kenneth Gilbert en sia klavicena versio de la verko interpretas tiun ĉi je multe pli malstreĉita rapido.
Variaĵo 6
Kanono je la duto (t.e., la dua parto envenas je plenduto pli alte ol la unua). La klavicenisto Ralph Kirkpatrick priskribas tion kiel havanta "preskaŭ nostalgian karesemon" — tion kaŭzas verŝajne la aparteco je duto inter sekvanto kaj kondukanto. Ĉiu sekcio havas alternativan finiĝon por ludi la duan fojon.
Variaĵo 7
Tiun ĉi oni ofte ludadis kiel siĉilianon (malrapidan, dignan dancon) sed kiam la propra ekzemplero de Bach por la Goldberg malkovriĝis, montriĝis ke li ĝin markis al tempo di giga (multe pli vigla danco). La punktita ritma ŝablono de tiu ĉi variaĵo tre similas al tiu de la ĝigo de la dua franca suito.
Variaĵo 8
Ankoraŭ alia duparta variaĵo. Williams komparis tiun ĉi al fajraĵoj. Tion eble kaŭzis kelkaj trajtoj de tiu ĉi variaĵo, nome ke ĝi: havas kelkajn mezurojn kun dek-unu dek-sesonoj (en takto 3/4), ellasas la lastan, artikas la melodian linion en mallongajn frazojn (tamen, frazmarkoj estas ellasitaj en la eldono de Peters), finiĝas per alta noto en la supra registro, sugestante, ke ĝi estu tranĉita iom pli mallonga; utiligas grandajn saltojn — je mezuro 9 ni vidas salton de B sub meza C ĝis B du oktojn pli alta; je mezuro 10 ni vidas salton de A super meza C ĝis A okton pli alta — havas floraĵon en la fino de la parto A en tridek-duonoj. La parto B montras trajtojn similajn al la parto A.
Embeth Davidtz
Embeth Davidtz - naskiĝis en Lafayette, Indianao, Usono, do nun -jara - estas usona aktorino, kiu pasigis la plejparton de sia infanaĝo en Sud-Afriko. Ekde la jaro 1989 ŝi aperis en multaj filmoj. Interalie ŝi aktore kontribuis al la filmo Schindler's List farita en 1993 de reĝisoro Steven Spielberg bazita pri romano Schindler's Ark de Thomas Keneally, kiu estas biografio pri Oskar Schindler, germana savinto de judoj dum la Holokaŭsto.
Gravis en ŝia kariero ŝia ludo de la rolo de Sinjorino Jennifer Honey en la filmo "Matilda" (1996), reĝisorita de Danny DeVito, bazita sur la samnoma romano de Roald Dahl.
Goldberg-variacioj
Variaĵo 9
Kanono je la trito.
Variaĵo 10 Fugeto
Kvarparta fugo kun kvarmezura subjekto garnita per ornamoj: suba mordento sur la unua duona noto, sekvata de supera mordento sur la sekvanta punktita kvarona noto, kaj supera mordento sur la kvara mezuro de la subjekto. Tiu ĉi subjekto eniras en la baso komencante je la G sub meza C — sekvas tion respondo, invertita, en la alda voĉo, je la B supera. La soprana voĉo havas la saman respondon kiel la aldo, je la G du oktojn super meza C, kaj finiĝas ankoraŭ per la subjekto, je A, en la tenoro. La parto B ŝanĝas sian tonalon kaj teman materialon iomete.
Variaĵo 11
Duparta variaĵo precipe konsistanta el gamaj linioj kaj arpeĝoj. Ofte ludata je tre vigla rapido.
Pocinovice (Semněvice)
Pocinovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Semněvice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Semněvice. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Goldberg-variacioj
Variaĵo 12
Kanono je la kvarto. La respondo estas invertita (t.e., ĝi estas renversita). La maldekstra mano enkondukas akompanon en la parto A en ripetataj kvaronaj notoj, en mezuroj 1, 2, 3, 5, 6, kaj 7. En la parto B, tamen, tiu ĉi ripetnota motivo aperas nur iomete en la unua mezuro, kun du D-oj sed tiam C, kaj ankaŭ aperas modifite, en mezuroj 22 kaj 23. La parto B ankaŭ ŝanĝas la tonalon kaj enkondukas kelkajn akaĉaturojn en mezuroj 19 kaj 20, enkondukante alian etoson.
Pocinovice (Semněvice)
Pocinovice situas en katastra teritorio Pocinovice u Semněvic kun areo 2,92 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1625.
Goldberg-variacioj
Variaĵo 13
Treege ornamita sarabando (malrapida danco en takto 3/4).
Variaĵo 14
Brila kaj virtuoza variaĵo, havanta multajn trilojn kaj alian rapidan ornamadon. Specifita kiel por du klavaroj, ĝi havas grandan salton de la G du oktojn sub meza C ĝis la G du oktojn super ĉi tiu en la unua mezuro. Sekvanta ĝin estas ankoraŭ grandaj saltoj inter registroj.
Variaĵo 15 Andanto
Tio estas kanono je la kvinto, en kontraŭa movo kun respondo invertita. Tiu ĉi estas la unua el la variaĵoj en minora tonalo, kaj multe kontrastas al la ekstaza etoso de la antaŭa variaĵo.
Variaĵo 16 Uverturo
La aro da variaĵoj dividiĝas en du "duonojn", konsistantajn el jen la unuaj dek-kvin, jen la sekvantaj dek-kvin. La dividon klare markas granda uverturo, markita "Maestoso" (majesta) en la eldono de Peters, kaj la uverturo komenciĝas per aparte emfazaj malfermaj kaj fermaj akordoj. La uverturo, specife franca uverturo, konsistas el malrapida preludo kun punktitaj ritmoj markita "Allegretto". Malsimile al la antaŭaj variaĵoj, en kiuj la parto B estas iel variaĵo de la parto A, la kontrasto estas pli markita tie ĉi, kaj la divido de la malrapida, majesta preludo kaj la pli rapida, pli vigla uverturo kuŝas je la duonpunkto de la variaĵo, post la dek-sesa mezuro.
Variaĵo 17
Williams vidas eĥojn de Antonio Vivaldi kaj Domenico Scarlatti en tiu ĉi variaĵo.
Variaĵo 18
Kanono je la sesto.
Variaĵo 19
La unuaj sep mezuroj de tiu ĉi variaĵo elmetas la bas-temon, sur kiu la tuta aro konstruiĝis, kun aparte klareco. La soprana voĉo, malligita milde per akcentado, donas al la tuta variaĵo treege kareseman senton.
Variaĵo 20
Ankoraŭ virtuoza variaĵo, ankoraŭ kontrastanta al la kvieta etoso de la antaŭa variaĵo, envolvas rapidajn mankrucojn sur piano, pro tio, ke ĝi estas markita kiel por du klavaroj. La maldekstra kaj dekstra manoj alternadas; la maldekstra ludas okonajn notojn sinsekve, kaj la dekstra plukas dek-sesonajn notojn, dek-sesonan silenton post ĉiu okona noto, kio daŭras ĝis mezuro 8, kun turnecaj virtuozaĵoj en la dekstra mano, kiuj etendiĝas du mezurojn kaj tiam transiras al la maldekstra mano.
Variaĵo 21
Tio estas kanono je la septo, memoriganta pri ĥorala enmuzikigo. Tiu ĉi estas la dua el la variaĵoj en la minora tonalo. Kompare kun la unua variaĵo en la minora tonalo, la rapideco pliiĝas iomete, kaj ĝi estas markita "Andante con moto" (malrapida, kun movado) en la eldono de Peters.
Variaĵo 22 Laŭ la duona noto
Kiel variaĵo 2, tiu ĉi estas preskaŭ tiel kanoneca kiel la formalaj kanonoj, estante karakterizata de sinsekvoj de tritoj, kiel en 8, 11–14, 21–22, kaj la fina.
Variaĵo 23
Ankoraŭ vigla virtuoza variaĵo por du klavaroj. La melodian linion — iniciatitan en la maldekstra mano per akra frapo de la G super meza C kaj tiam malsuprenglito de la D supera ĝis la A — kontraŭpezas la dekstra mano, imitante la maldekstran je la sama tonalto, sed okonan noton pli malfrue, dum la unuaj tri mezuroj. La direkto ŝanĝiĝas post tio, per glito supren. Ni tiam alternas inter manoj en mallongaj ekfluoj ĝis la lastaj kelkaj mezuroj antaŭ la fino de la parto A. La parto B komenciĝas per simila alternado ankoraŭ en mallongaj ekfluoj, tiam kondukas al drama sekcio de alternantaj tritoj inter manoj.
Williams, mirante la emocian registron de la peco, demandas, "Ĉu tio ĉi efektive povas esti variaĵo el la sama temo, kiu estigas la adaĝon n-ro 25?"
Variaĵo 24
Kanono je la okto. La kanono estas respondita kaj okton sube kaj okton supere.
Variaĵo 25
Markita adaĝo en la propra ekzemplero de Bach. Esprimante vaste dividatan opinion, Williams skribis, ke "la beleco kaj malhela pasio de tiu ĉi variaĵo faras ĝin nedisputeble la emocia kulmino de la verko." Unu el la tri variaĵoj (kune kun la numeroj 15 kaj 21) en minora tonalo, ĝi ĝenerale daŭras pli longe ol kvin minutojn en prezento. La klavicenisto Wanda Landowska nomis tiun ĉi variaĵon "nigra perlo".
Variaĵo 26
Sub la rapidaj arabeskoj, tiu ĉi variaĵo estas plej simple sarabando. Estas ankoraŭ rimarkebla kontrasto al la pensema kaj pasia naturo de la antaŭa variaĵo, jen ni havas ĝojan malstreĉiĝon. Vaste konata kiel la "merkura" variaĵo.
Variaĵo 27
Kanono je la naŭto. La sola kanono ĉe kiu du klavaroj estas specifitaj. Tiu ĉi kanono estas aparta ankaŭ pro tio, ke ĝi estas pura kanono sen baslinio.
Variaĵo 28
Tiu ĉi variaĵo markiĝas per brilaj triloj alternantaj inter la maldekstra kaj dekstra manoj. La dekstra mano elektas po tri notojn en ĉiu mezuro, formante melodian linion super la triloj subaj. Sekvas sekcio, en kiu ambaŭ manoj ludas en kontraŭa movado en melodia kurbo markita de dek-sesonaj notoj, kaj tio kondukas al triloj en ambaŭ manoj, respegulante sin reciproke. La sekcio B komenciĝas per la kontraŭmova ideo, kiu rekondukas al la triloj, kaj al la konkludo de la variaĵo.
Williams komparis tiun ĉi variaĵon, kiel la okan, al fajraĵoj.
Variaĵo 29
Pli peza kaj sufiĉe granda variaĵo, kun pezaj akordoj alternantaj kun sekcio de postaj solistaj malsupreniraj arpeĝoj, aldonas etoson de malstreĉiĝo post la alta brileco de la antaŭa variaĵo.
Variaĵo 30 Kvodlibeto
La biografo de Bach, Forkel, klarigas la kvodlibeton atentigante pri kutimo observita ĉe reunuiĝoj de la familio Bach (la parencoj de Bach estis preskaŭ ĉiuj muzikistoj):
La anekdoto de Forkel (kiu kredinde estas vera, ĉar li povis intervjui la filojn de Bach), sugestas sufiĉe klare, ke Bach intencis, ke la kvodlibeto estu ŝerco, kaj multaj aŭskultantoj nunaj ĝin aŭdas tia.
Pluraj kredas, ke la ŝerco efektive temas pri la variaĵoj mem, t.e. ke "vi" en tiu ĉi okazo estis la temo, la ario, kaj la kvodlibeto lamentas kaj anticipas la revenon de la ario.
NGC 5990
NGC 5990 (aliaj indikoj — UGC 10024, MCG 1-40-14, ZWG 50.101, IRAS15437+0234, PGC 55993) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Goldberg-variacioj
Ripeta ario
Verkita kiel laŭnota ripeto de la ario, kvankam oni ofte ĝin ludas en tre malsimila maniero, ofte pli sopire. Williams skribas, ke "la nekapteblan belecon de la Goldberg … fortigas tiu ĉi reveno al la ario. … nenia reveno tia povas havi neŭtralan Affekt. Ĝian melodion elstarigas tio, kio okazis en la antaŭaj kvin variaĵoj, kaj ĝi verŝajne aperos sopira aŭ nostalgia aŭ kvietigita aŭ rezignema aŭ malĝoja, kaj estos aŭdata je sia ripeto kiel io finiĝonta, la samaj notoj sed nun finaj."
La reveno de la ario aldonas al la simetrio de la verko, eble eĉ montrante al cikla naturo de la tuta verko — vojaĝo tien kaj reen.
BWV1087
Tiu ĉi malfrua kontrapunkta verko komponiĝas el dek-kvar kanonoj konstruitaj sur la unuaj ok basnotoj el la ario de la Goldberga variaĵaro. Ĝi estis trovita en 1974, en Strasburgo (Germanio), kaj formis apendicon al la propre presita de Bach eldono de la Goldberga variaĵaro. Inter tiuj kanonoj, la dek-unua kaj la dek-tria estas speco de unuaj versioj de BWV1077 kaj BWV1076, kiu inkluziviĝis en la fama portreto de Bach pentrita de Elias Gottlob HAUSSMANN en 1746. Vidu la kanonojn de BWV 1087 (ekstera ligilo).
Registraĵoj
Orditaj laŭ dato
Sen registra dato — Enmetotaj en la unuan liston
Bagateloj
En la kunteksto de aparte terura sceno en The Silence of the Lambs, ni vidas D-ron Hannibal Lecter pasie aŭskultanta registraĵon de la ario de la Goldberga variaĵaro ludata de Glenn GOULD.
Eksteraj ligiloj
Angle:
14571 Caralexander
14571 Caralexander estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Carolyn Alexander, mentorinon de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2002. Ŝi estis instruistino ĉe la Applegate Middle School' de Applegate (Oregono, Usono).