cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novjorka kaj Novĵerzeja kampanjo
La Novjorka kaj Novĵerzeja kampanjo konsistis el serio de bataloj por la kontrolo de Novjorkio kaj la ŝtato de Novĵerzejo en la Usona Revolucia Milito inter britaj militfortoj sub estreco de la generalo Siro William Howe kaj tiuj de la Kontinenta Armeo sub estreco de la generalo George Washington en 1776 kaj la vintraj monatoj de 1777. Howe estis sukcesa je tenado de Washington for de Novjorko, sed troetendis sian atingon en Novĵerzejon, kaj finis la aktiva kampanja sezono en Januaro de 1777 kun nur kelkaj lokoj ĉe la urbo. La britoj tenis la Novjorkan Havenon por la resto de la milito, uzante ĝin kiel bazo por ekspedicij kontraŭ aliaj celoj.
Surteriĝinta sur Staten-Insulo la 3an de Julio, 1776, Howe kunigis armeon komponita de elementoj kiuj estis retiriĝintaj el Bostono en Marto sekve de malsukceso por teni tiun urbon, kombine kun aldonaj britaj trupoj, same kiel trupoj el Hesio dungitaj el diversaj germanaj princlandoj. Washington havis novangliajn soldatojn kaj reĝimentojn el ŝtatoj tiom for sude kiom ĝis Virginio. Surteriĝinta sur Longinsulo en Aŭgusto, Howe venkis super Washington en la plej granda batalo de la milito, sed la Kontinenta Armeo kapablis retiriĝi al Manhatano ŝirme danke al malhelo kaj al nebulo. Washington suferis seriojn de malvenkojn en Manhatano, kun la escepto de venko ĉe Harlem Heights, sed li estis tamen forigita norden al White Plains, Novjorkio. Je tiu punkto Howe revenis al Manhatano kapti fortojn kiujn Washington estis lasinta en la nordo de tiu insulo.
Britio retenis kontrolon de Novjorko kaj de kelko el la najbaraj teritorioji ĝis la milito finis en 1783, uzante ĝin kiel bazo por operacioj aliloke en Nordameriko. En 1777, Generalo Howe lanĉis kampanjon kontraŭ Filadelfio, lasante Generalon Sir Henry Clinton estre de la novjorka areo, dum Generalo John Burgoyne faris klopodon por kontroli la valon de la rivero Hudson el Kebeko kio malsukcesis ĉe Saratoga. Norda Novĵerzejo estis scenejo de skirmado inter la kontraŭantaj fortoj dum la resto de la milito.
Propila piruvato
Propila piruvato aŭ C6H10O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la piruvata acido kaj propanolo. Propila piruvato estas senkolora aŭ flava likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila piruvato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila piruvato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
5554 Keesey
5554 Keesey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael S. W. Keesey, de la Jet Propulsion Laboratory. Talenta pri astronomio kaj ĉiela mekaniko, li malvolvis efemeridojn por la planedoj, kometoj kaj asteroidoj, kiujn celas estontaj kosmaj misioj.
Kalankoo
Kalankoo aŭ kalanĥoo (Kalanchoe) estas genro kun proksimume 130 specioj de tropikaj, sukaj angiospermoj en la familio krasulacoj, plejparte indiĝenaj en la Malnova mondo sed kun kelkaj specioj nun naturaj en la Nova mondo sekve de enkonduko de tiuj specioj. La plejparto estas arbustoj aŭ unujaraj herbaj plantoj, sed kelkaj estas plurjaraj aŭ dujaraj. La plej granda estas Kalanchoe beharensis, kiu kreskas en Madagaskaro kaj povas atingi 6 m, sed plimulto de la specioj altas maks. 1 m. La folioj staras vid-alvide kaj estas karnecaj, kun glata rando. Folioj de kelkaj specioj estas dividitaj. La kvarpetalaj floroj tipe estas blankaj, flavaj aŭ karminruĝaj, kaj evoluas en pseŭdoumbeloj.
Membrojn de la genro Kalanchoe karakterizas kreskigo de iliaj floroj el novaj ĉeloj sur la interna surfaco de la petaloj, kreskante eksteren, kaj sur la ekstera flanko de la petaloj, proksime al ili. La genron unue priskribis botanikisto Michel Adanson en 1763. La nomo venas el ĉina nomo por iu specio (aŭ Kalanchoe ceratophylla aŭ Kalanchoe spathulata).
Kultivado kaj uzoj
Tiuj plantoj estas kultivataj kiel ornamplantoj kaj kiel rokaj aŭ "sukaj" ĝardenplantoj. Ili estas popularaj pro sia facileco de reproduktado, eta bezono je akvo kaj abundo de florokoloroj.
Etimologio kaj sistematiko
Por la deveno de la botanika nomo Kalanchoe ekszistas du klarigoj. La unua opinias, ke la unu el la specioj, eventuale Kalanchoe spathulata ricevis la nomon de sia ĉina nomo伽蓝菜|伽藍菜(jiāláncài ga-laam-choi). Por la dua klarigo la nomo venis de la malnovhinda vorto kalanka por makulo, rustro kaj chaya.
La taksonomia enordigo de la genro Kalanchoe ankoraŭ ne estas solvita. Moderna monografio de la genro Kalanchoe ankoraŭ mankas. La genro konsistas el du sekcioj Kalanchoe kaj Bryophyllum (inkluzive la iama sekcio Kitchingia). Ne ĉiu specio eblas enordige sendube en unu el la du sekcioj.
Baños de Valdearados
Baños de Valdearados [BAnjos debaldeaRAdos] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-035, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo Baños de Valdearados estas komprenebla kiel Banlokoj de Valo de Plugteroj.
Kalankoo
Etimologio kaj sistematiko
La specioj de la sekcio Kalanchoe havas starantajn florojn, ne pendantajn. La spaloj estas kunkreskintaj je la bazo. La stemenoj sidas en aŭ super la korola tubo. Ĉe la sekcio Bryophyllum la floroj pendas. La sepaloj estas kunkreskintaj. La kaliko estas tuba aŭ larĝe sonorilforma. La stamenoj estas alfiksitaj sub la mezo de la korola tubo. Ĉe multaj specioj la folioj kaj la infloresko ankaŭ portas bulbilojn.
Baños de Valdearados
Geografio
Ĝi havas areon de 36.52 km² kun 322 enloĝantoj (2021). Ĝi situas je 16 km de Aranda de Duero kaj 80 km de la ĉefurbo (Burgoso).
Kalankoo
Etimologio kaj sistematiko
Laŭ Bernard M. Descoings la genro Kalanchoe konsistas el jenaj specioj:
Baños de Valdearados
Demografio
En 1843 apartenis al la jurisdikcio de Aranda de Duero kiam havis 364 enloĝantojn. Nuntempe ĝi havas 420 enloĝantojn (2007).
Amsterdam Centraal (stacidomo)
Amsterdam Centraal estas la ĉefa Fervoja stacidomo de Amsterdamo, ĉefurbo de Nederlando.
Kalankoo
Etimologio kaj sistematiko
Sekcioj kaj specioj de la genro Kalanchoe
Amsterdam Centraal (stacidomo)
Konstruita inter 1881 kaj 1889, ĝi estas verko de arĥitekto Pierre Cuypers (aŭtoro de la konstruaĵo de Rijksmuseum) kaj de meĥanika inĝeniero Dolf van Gendt. Nun ĝi estas unu el la ĉefaj fervojaj stacioj en la tuta lando, per trapaso de pli ol pasaĝeroj ĉiutage. Apud ĝi troviĝas samnoma metrostacio de la Metroo de Amsterdamo krom pluraj haltejoj de la Tramtransporto en Amsterdamo.
Baños de Valdearados
Demografio
Ĝi perdis preskaŭ 240 loĝantojn ekde la 1990-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Kalankoo
Etimologio kaj sistematiko
Ekde 2003 estas priskribitaj jenaj taksonoj:
Baños de Valdearados
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la ermitejoj, ktp.
Kalankoo
Etimologio kaj sistematiko
Hibridoj kulturhibrido de nekonataj gepatroj kulturhibrido inter Kalanchoe grandiflora kaj Kalanchoe glaucescens kulturhibrido inter Kalanchoe flammea kaj Kalanchoe kirkii hibrido inter Kalanchoe bracteata kaj Kalanchoe orgyalis hibrido inter Kalanchoe daigremontiana kaj Kalanchoe delagoensis hibrido inter Kalanchoe flammea kaj Kalanchoe bentii hibrido inter Kalanchoe laxiflora kaj nekonata Kalanchoe-specio hibrido inter Kalanchoe rosei kaj Kalanchoe delagoensis kulturhibrido inter Kalanchoe blossfeldiana (vidu la supran foton) kaj Kalanchoe grandiflora
Sinonimoj
Sinonimoj de la genro estas Crassuvia COMM. EX LAM. (1786), Vereia ANDREWS (1798), Verea WILLD. (1799, nom. inval. IKBN-artikolo 61.1), Calanchoe PERS. (1805, nom. inval. IKBN-artikolo 61.1), Bryophyllum SALISB. (1806), Kalenchoe HAW. (1819, nom. inval. IKBN-artikolo 61.1), Physocalycium VESTV (1820, nom. illeg. IKBN-artikolo 61.1), Baumgartenia TRATINNICK (1821, nom. illeg. IKBN-artikolo 61.1), Crassouvia COMM. EX DC. (1828, nom. inval. IKBN-artikolo 61.1), Meristostylus KLOTZSCH (1861), Kitchingia BAKER (1881) kaj Geaya COSTANTIN & POISS.</SPAN> (1908).
Notoj
<references group="N"/>
Col des Roches
Col des Roches estas pasejo apud la urbo Le Locle, kantono Neŭŝatelo, Svislando. Je la alia flanko de ĝi estas la franca komunumo Villers-le-Lac en departemento Doubs en regiono Franche-Comté.
Pri la nomo Col des Roches: "col" rilatas al vorto por "kolo",. "Roche" signifas "roko". Do la nomo "Col des Roches" signifus etimologie "Kolo de la Rokoj".
La pasejo situas je alteco de 919m super marnivelo. Sub la V-forma pasejo estas nun tunelo.
Proksime sur franca grundo estas doganejo "Le Col France". Proksime sur svisa grundo estas Subteraj Muelejoj.
Enzim-efik-mekanismoj
MEKANISMO DE ENZIM-EFIKO
Oni proponis teorion por klarigi la katalizan konduton de enzimoj. Laŭ tiu teorio, enzimo unue kombiniĝas kun sia substrato por formi komplekson. Tiam la komplekso fendiĝas formante la reakci-produktojn. La enzimoj liberiĝas por plua katalizado.
H2O sakarozo + sakarazo -- (UTC)-->[komplekso]--> glukozo + fruktozo + sakarazo
substrato  enzimo—komplekso de—produktoj         enzimo substrat-enzimo
S    +    E     --->    [S-E]    --->         P          +    E
Etendo de tiu teorio estas uzata por klarigi la grandan specifecon de enzima aktiveco.
Laŭ tiu etendo, nomata la teorio de ŝlosilo kaj seruro, enzim-surfacoj estas adapteblaj nur al tiuj substratoj, kiuj havas specifajn formojn kaj grandojn.
Tiel, nur '''specifaj substratoj ĝuste "sidas" sur donita enzimo kaj povas formi komplekson kun ĝi'''.
aktiva centro La regiono de enzimo, kie la substrato ligiĝas, estas nomata aktiva centro. La teorio de ŝlosilo kaj seruro havas limigon, ĉar ĝi subkomprenigas ke la figuroj de enzimoj estas fiksitaj aŭ rigidaj.
TEORIO DE ADAPTIĜO
Nuna modifo de la teorio de ŝlosilo kaj seruro, konata kiel la teorio de adaptiĝo, premisas ke enzimoj posedas iom flekseblajn figurojn, kiuj povas adaptiĝi al la alvenantaj substratoj.
La alproksimiĝo de konvena substrato, oni pensas, subtile ŝanĝas la aktivan centron por krei favoran orientiĝon.
La kombiniĝo de koenzimo kun apoenzimo, por formi aktivan enzimon estas ankaŭ klarigebla kiel per la teorio de ŝlosilo kaj seruro tiel per tiu de adaptiĝo. Povas esti, ke la necesa figuro de enzimo ne ĉeestas, aŭ ke la aktiva centro ne estas kompleta, ĝis la du enzim-komponantoj kombiniĝas.
Sonoril-Urĉjo
Sonoril-Urĉjo (romanĉe Uorsin, germane Schellen-Ursli) estas grizona bildlibro por infanoj, kun pentraĵoj de Alois Carigiet kaj versoj de Selina Chönz. La unua versio de Sonoril-Urĉjo aperis sub la titolo Uorsin en la putera dialekto de la romanĉa lingvo, samjare la dulingva aŭtorino verkis ankaŭ la germanlingvan version sub la titolo Schellen-Ursli.
La rakonto
La rakonto temas pri la grizona printempa festo Chalanda Marz, dum kiu la infanoj sum procesio forsonoris la vintron. Urĉjo la tagon antaŭ la festo volis akiri belan sonorilon por rajti procesii ĉe la pinto de la parado kun la grandaj geknaboj. Sed por li restis nur la plej eta kaj mizera sonorilaĉo kaj la aliaj knaboj moke titolis Urĉjon per la vortoj Sonorilaĉa Urĉjo. Urĉjo tiam memoras, ke en la printempa domo sur la alpopaŝtejo de liaj gepatroj troviĝis grandega belega sonorilo kaj Urĉjo forkuras por akiri la grandan sonorilegon. Li forrestas dumnokte kaj la tuta vilaĝo serĉas lin. La venontan tagon Urĉjo reaperas kun la plej bela sonorilo kaj estas la heroo de la festo. Tiu rakonto en kondensita formo enhavas ĉion, kio donas signifon al eduka rakonto, nome la krizo, la formigro por solvi la problemon en fremdejo kaj la feliĉa reveno. La tre belaj artaj bildoj konkeras la korojn de ĉiuj infano.
Aliaj bildlibroj de la samaj aŭtoroj
Alois Carigiet kaj Selina Chönz kreis kune ankoraŭ du aliajn infanbildlobrojn, nome en 1952 Flurina kaj la sovaĝbirdeto (Flurina und das Wildvögelein) kaj en 1955 La granda neĝo (Der grosse Schnee). Carigiet pli poste mem kreis tekstojn kaj bildojn por Hinjo, Kaprinjo kaj Nanjo (Zottel, Zick und Zwerg) (1965), Pirarbo, betulo kaj berberiso (Birnbaum, Birke und Berberitze) (1967) kaj Mauro und Madleina [Maurus und Madleina] (1969).
Premioj
En 1948 kaj en 1966 Sonoril-Urĉjo ricevis la Premion de la Svisa Junularlibro, en 1954 ĝi estis distingita per la premio La elekto de New York Times de la plej bona ilustrita infanlibro de la jaro (The New York Times Choice of Best Illustrated Children’s Books of the Year), kaj fine en ĝi ricevis la fame konatan Hans-Christian-Andersen-Medalon en oro.
Filmo
En 2015 la svisa reĝisoro Xavier Koller transformis la rakonton al tre sukcesa kineja filmo, kiu ricevis en 2016 la svisan filmpremion por la plej bona kamerao kaj la renomitan televidan premion Prix Walo por la plej bona svisa kinejfilmo. Por la kineja filmo la rakonto de Sonoril-Urĉjo, kiu per si mem estis tre mallonga, estis ampleksigita per episodoj el la vivo de Urĉjo kaj lia familio.
Signifo por la turismo
Kvankam Sonoril-Urĉjo ne fariĝis tiel fame konata kiel Heidi ĝi tamen apartenas al la plej konataj svisaj infanlibroj kaj estis tradukita al multaj lingvoj, ekzemple al la ĉina, japana, koreoa, afrikansa kaj aliaj. En la devenregiono de Selina Chönz en Engadino kaj precipe en ŝia hejmvilaĝo Guarda oni aktive komercigas la rakonton de Sonoril-Urĉjo.
Versio en Esperanto
En 2016 Svisa Esperanto-Societo decidis aperigi la verkon en Esperanto kaj taskis la eldonejon Allsprachendienst Esperanto GmbH per la religo. En somero 2016 la eldonejo Allsprachendienst subskribis kontrakton kun la fama zurika eldonejo Orell Füssli, kiu posedas la rajtojn por Sonoril-Urĉjo pri komuna eldonado. Dietrich Michael Weidmann en aŭtuno 2016 realigis la tradukon kaj la verko aperos antaŭvideble en oktobro 2017 en Esperanto (ISBN 978-3-9524594-2-3).
Politiko de Angolo
Politiko de Angolo okazas en kadro de prezidenta respubliko, en kiu la Prezidanto estas samtempe ŝtatestro kaj registarestro, kaj de multpartia sistemo. Administra potenco estas ekzercita de la registaro. Leĝdona potenco estas respondeco de la registaro kaj parlamento.
Angolo ŝanĝiĝis de unu-partia marksisma-Leninisma sistemo kiel Popola Respubliko Angolo regita de la Populara Movado por la Liberigo de Angola (MPLA al formala plurpartia demokratio sekvante la balotadojn de 1992. Prezidanto José Eduardo dos Santos gajnis la unuan rondon de la balotado kun pli ol 49% el la voĉdono al Jonas Savimbi. La posta renovigo de civila milito kaj disfalo de la Lusaka Protokolo lasis multe da de ĉi tiu procezo sen stabileco, sed demokrataj formoj ekzistas, precipe la Nacia Asembleo.
Nuntempe, politika potenco estas koncentrita en la Prezidanteco. La administra filio de la registaro estas kunmetita de la Prezidanto, la Ĉefministro (nuntempe Paulo Kassoma) kaj Konsilio de Ministroj. Dum jardekoj, la politika povo koncentriĝis en la Prezidanteco kiu ĝin praktikis de formo sufiĉe aŭtoritateca. La nuna prezidanto estas José Eduardo dos Santos.
La Konsilio de Ministroj, integrita de ĉiuj ministroj, kunvenas regule. La Regantoj de la 18 provincoj estas nomumitaj de la prezidanto. La konstitucia leĝo de 1992 establis ĝis 2010 la ĝeneralajn liniojn de la strukturo de la registaro kaj ĝi difinas la rajtojn kaj devojn de la civitanoj.
La jura sistemo baziĝas en la portugala sistemo, sed ĝi estas malforta. La Supera Kortego de Justeco agas kiel tribunalo de apelacio. Konstitucia Tribunalo kun povo de juĝa revizio neniam estis konstituita.
La lastaj parlamentaj elektoj okazigis en septembro de la 2008, estante gajnanto la partio MPLA, kun la 81% de la voĉdonoj.
István Csók
CSÓK István [ĉo’k Iŝtvan] (13-a de februaro 1865, Sáregres – 1-a de februaro 1961, Budapeŝto) estis hungara pentristo, altlerneja instruisto.
Vivo
Li estis komence lernanto de János Greguss, Bertalan Székely, Károly Lotz en la Reĝa Modela Pentrejo (Mintarajztanoda), en 1886-1887 lernanto de Löfftz, Hackl en la munkena Akademio kaj fine en 1888-1889 li lernis de Bouguereau, Robert-Fleury en la pariza Julian Akademio. Poste li vivis jarojn en Munkeno kaj gajnis per siaj pentraĵoj gravajn internaciajn premiojn (Tion vi faru je mia memoro, Orfoj 1891). Li aliĝis en 1896 (1897?) al la Artistkolonio (Nagybánya) gvidata de Simon Hollósy kaj li vivis somere Nagybánya, krome en Budapeŝto. Li translokiĝis en 1903 al Parizo, lia penrostilo proksimiĝis al makulpentrado de la postimpresionistoj, liaj koloroj al nemiksa brilado de la impresionistoj. Tiam pentriĝis liaj famaj nudaj pentraĵoj. Reveninte Hungarion, li gajnis ŝtatan orpremion (Wlassics-portreto).
Li ekspoziciis la ĝistiamajn pentraĵojn en la 1914 en la Arthalo Budapeŝto. En tiu periodo verkis li la plej belajn kaj maturajn pentroseriojn (Züzü-pentraĵoj pri lia filino 1910-1915, Balatona serio 1916-1931, ŝokac-pentraĵoj (sokác- sudslava rom-katolika popolgrupo iam migranta el Bosnio-Hercegovino al iama suda Hungarujo (nuntempa parte apartenanta al Serbio)); tulipana kesto (post 1910); Portretoj, Matenmanĝo de la baptopatro ktp.)
Oni elektis lin en 1920 prezidento de la Szinyei Asocio, ekde 1921 ĝis 1932 instruisto en la Belarta Altlernejo. Li laboris kaj evoluis sian stilon ĝis la dua mondmilito. Tiu milito malaltigis lian laborŝaton, kio neniam revenis alten eble ankaŭ pro lia aĝo. Tiutempe li pentris pejzaĝojn pri Dunaföldvár (1947). Li gloris sian vivlaboron per la triopaĵo de Milito kaj paco (1951)
Li estis prezidanto de Societo Szinyei Merse Pál, li elektiĝis en 1949 prezidanto de la Hungara Belarta kaj Metiarta Asocio. Oni honore pendigis lian memportreton en la Uffizi-galerio.
Plimulto de liaj verkaĵoj viziteblas en la Hungara Nacia Galerio, kie oni organizis pri li en 1965 memorekspozicion.
premioj:
Literaturo
Farkas Zoltán: Csók István (Budapeŝto 1957)
Lingva noto: lia familia nomo CSÓK signifas KISO.
NGC 1506
NGC 1506 (aliaj indikoj — PGC 14256, ESO 156-27) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
San Tammaro
San Tammaro estas komunumo de Italio.
Eŭropa kristana korporaciaro studenta (EKV)
Eŭropa korporaciaro kristana (Europäischer Kartellverband der christlichen Studentenverbände, European Federation of Christian Student Associations, mallongigo: EKV) estas laborgrupo de diversaj kristantaj studentaj korporacioj de Eŭropo. Ene de ĝi organiziĝas ĉ. 120.000 akademianoj, studentoj kaj mezlernantoj.
Historio
En 1970 iniciatis la estroj de Technischer Cartell-Verband (TCV) kaj de Mittelschüler-Kartell-Verband (MKV) fondon de EKV. La oficiala fondiĝo estis en al 15.11.1975 ĉe Kastelo Klessheim fare de TCV, MKV, la aŭstra Österreichischer Cartellverband (ÖCV), la germana Cartellverband der katholischen deutschen Studentenverbindungen (CV), de Ring Katholischer Akademischer Burschenschaften (RKAB), de la sudtirola Südtiroler Mittelschülerverband (StMV) kaj la germana Ring Katholischer Deutscher Burschenschaften (RKDB). La unua prezidanto estis la aŭstro Hans Walther Kaluza
Ekde havas EKV konsilan statuson kiel ne-registara organizaĵo ĉe Eŭropa Konsilio. Ĝiaj ĉefaj laborfokusoj kuŝas en la kampoj de klerigo, eduko kaj informado. Por tiu celo okazigis oni i.a. klerigpolitikajn konferencojn kaj ses tuteŭropajn studentajn tagojn. En 2003 EKV iĝis oficiala germana societo EKV e. V., kiu translokiĝis en 2011 disde Aachen al Vieno.
Himno
La EKV-himno estas nature en internacia lingvo, do en la latina lingvo. Ĝi tekstas jene: ''Vitae nostrae fundamentum fides christiana sit, / magna voce praedicamus: Hic et nunc Europa fit! / Litterisque dedicati unum semper petimus: / Deus, frater et Europa finis vitae maximus!
Studentoj
La hungara Aro de kristanaj studentaj korporacioj (KEDEX) ankaŭ membris ĝis ĝia malfondiĝo. La flandra KVHV ekmalekzistis post internaj kvereloj en la 16.2.2015. Posteula klubaro (Katholieke Vlaamse Studentenraad, KVSR) ekmembris en la 7.10.2017
Taskoj
La EKV-laborgrupo havas taskojn jenajn laŭstatuto:
Can Peixauet (Metroo de Barcelono)
Can Peixauet estas stacio sur linio 9 de la Metroo de Barcelono, situanta en Santa Coloma de Gramenet.
Aimi Kunitake
Aimi Kunitake (國武 愛美 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2018 ŝi membras en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Benalúa
La municipa teritorio de Benalúa estas en la Hoya de Guadix, en la kunfluejo de la riveroj Fardes kaj Guadix. Konstituita de argilecaj terenoj oriente kaj teroj de irigacio okcidente. La urba kerno posedas averaĝan alton de 886 metroj, estante la plej alta pinto sur la monteto Kabila (930 m).
La municipo posedas unu de la plej malgrandaj etendoj de la provinco, de tie alta loĝdenso. En 2016 estis 3277 nombritaj loĝantoj laŭ la statistika servo INE.
Sânmartinu Sârbesc
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 755 loĝantojn (serboj); en 1992 968 (serboj, rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1333. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Torontál).
Glucidoj
Glucido estas alia nomo, uzata precipe en biokemio, por la karbonhidratoj kiel la simplaj sukeroj, polisakaridoj kaj hetorozidoj. Vidu: Sakarido.
Lage (Dinkel)
Lage estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Neuenhaus, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj. Lage situas borde de la rivereto Dinkel.
Polonnaruwa
Poḷonnaruwa (පොළොන්නරුව, latinigite: Poḷonnaruva; பொலன்னறுவ, latinigite: Polaṉṉaṟuvai) estas la ĉefurbo de la Polonnaruwa Distrikto de la Nordcentra Provinco, Srilanko. La areo de la Kaduruwela estas la Polonnaruwa Nova Urbo kaj la alia parto de Polonnaruwa restas kiel la reĝa antikva urbo de la Regno de Polonnaruwa.
La dua plej antikva el la regnoj de Srilanko, Polonnaruwa estis por la unua fojoj establita de la Ĉola dinastio post ties sukcesa invado de la tiama ĉefurbo de la lando, nome Anuradhapura, en la 10a jarcento. La Antikva Urbo de Polonnaruwa estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko.
Nuntempe la nova Polonnaruwa estas trapasanta gravan disvolvigan projekton konatan kiel "Vekigo de Polonnaruwa" laŭ la koncepto de Prezidento Maithripala Sirisena. Ĝi celas la disvolvigon de ĉiuj sektoroj en Polonnaruwa kiel ŝoseoj, elektro, agrikulturo, edukado, sansistemo kaj mediprotektado.
Poor Knights
La insuloj Poor Knights (malriĉaj kavaliroj) estas grupo de insuloj ĉe la orienta marbordo de Nordia Regiono de la Norda Insulo de Novzelando. Ili kuŝas je 50 km nordoriente de Whangarei, kaj je 22 km mezvoje inter Bream Head kaj Kabo Brett. Ili estas neloĝataj ekde la 1820-aj jaroj, kaj estas naturrezervejo kaj populara loko por subakvado. La Marrezervejo Poor Knights ĉirkaŭas la insulojn. La insulara grupo ŝajne derivas el ties similo al samnoma panbaza populara plado dum la epoko de la malkovro fare de eŭropanoj.
-35.5°N, 174.75°W
János Krizosztom Hannulik
Biografio
János Krizosztom Hannulik pristudis filozofion en Nagykároly, teologion en Nyitra. Li instruis en Nyitra, Magyaróvár kaj en la gimnazio de Nagykároly, kies de 1800 li estis direktoro. Li estis en sia tempo unu el la plej renomaj poetoj en latina lingvo.
Distrikto Grajewo
Distrikto Grajewo - pole powiat grajewski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Podlaĥio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Grajewo. Fine de en la distrikto vivis.
Josef Šnejdárek
Josef Šnejdárek (n. 2-a de aprilo 1875, Napajedla – m. 13-an de majo 1945, Casablanca), estis ĉeĥa armea oficiro, partopreninto de la unua mondmilito, septaga milito je Teŝinio kaj bataloj en Slovakio kontraŭ Hungara Sovetrespubliko
La junaĝo, legioj kaj Granda milito
Šnejdárek naskiĝis en familio de muelisto. Fininte kadetan lernejon li enpaŝis en aŭstria-hungara armeo. Li deĵoris en Budapeŝto kaj en Innsbruck. El la austria-hungara armeo li foriris kaj enpaŝis en francan fremdulan legion, en kies vicoj li partoprenis en bataloj en norda Afriko.
En la unua mondmilito Šnejdárek batalis en okcidenta fronto, li estis kelkfoje vundita kaj honorigita. Li agadis en ĉeĥoslovakaj legioj en Francio.
Ĉeĥoslovakio
En la jaro 1919 Šnejdárek (kiel franca civitano) revenis en Ĉeĥoslovakion. Li fariĝis komandanto de la ĉeĥoslovakaj soldataroj operacantaj en Teŝinio kaj gvidis la ĉeĥoslovakan armeon en Septaga milito kontraŭ Pollando.
La 15-an de majo 1920 du anoj de pola soldata organizaĵo Polska Organizacja Wojskowa el ordono de ties gvidantaro provis murdi Šnejdárek-on. Šnejdárek tiutempe loĝis en Orlová, en loĝejo de sia amiko direktoro de ŝparejo Mezera. La atenco ne sukcesis - bombo onidire lokigita sub lito de Šbejdárek ja eksplodis, sed difektita estis sole la domo. Poste li fariĝis komandanto de divizio en bataloj kontraŭ Hungara Sovetrespubliko en Slovakio, kie li venkis en batalo je Zvolen kaj liaj soldataroj iom post iom konkeris parton de la eksa Hungara reĝlando. Tamen nur en la jaro 1927 Šnejdárek formale foriris el la franca armeo kaj enpaŝis en la ĉeĥoslovakan armeon.
En la ĉeĥoslovaka armeo Šnejdárek estis nomita armea generalo kaj landa soldatata komandanto en Slovakio. En la jaro 1932 li igis ordonon al fortikigo de bratislava Petržalka per betonaj fuortoj. Ĉi tie ankaŭ elkreskis 9 objektoj. En duono de la 30-aj jaroj li estis emeritigita.
Fino de la vivo
En la jaro 1939 Šnejdárek foriris ĝis Francio. Post konkero de Francio li foriris en nordan Afrikon, kie li ankaŭ mortis. Liaj korprestaĵoj estis en la jaro 1996 transportitaj el Casablanca en familian tombon en Napajedla.
En la jaro 1939 li publikis sian aŭtobiografion nomita Kion mi travivis. Tiu estis reeldonita en la jaro 1994 sub nomo Marŝu aŭ mortu!
(19289) 1996 HY12
(19289) 1996 HY12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Enzimo
Enzimoj estas biologiaj katalizenzoj (katalizaj substancoj, naturaj kataliziloj) esencaj por la subtenado kaj sano de la korpo. Estas klare pruvite, ke specifaj malsanoj rezultas el la manko aŭ nesufiĉo de enzimoj en la korpo. Ĉi tiuj gravaj substancoj ebligas al vivaj ĉeloj funkcii kun mirinda efikeco.
Ĝenerale, enzimo estas tre specialiĝinta proteino, kiu agas kiel biologia kataliza substanco. Aliflanke, ankaŭ pecetoj de specifaj nukleaj acidoj povas agi kiel enzimoj (ekz-e: snRNA-oj; vidu: riboenzimo).
Kiel tiaj, ili estas koncernataj en ĉiu aspekto de la vivo. Ili reguligas la esencajn reakciojn de digesto, sorbiĝo kaj utiligo de nutraĵoj, kaj ili reguligas la liberigon de energio en la korpo. Sen enzimoj ne povus okazi spirado, kreskado, muskola kuntiriĝo kaj aliaj fizikaj kaj mensaj procezoj.
Historie oni uzadis alian terminon, "fermento", anstataŭ enzimo. En multaj lingvoj, nuntempe, enzimo jam forŝovas fermenton. Oni povus ankoraŭ uzi fermenton en la senco de ajna aĵo kapabla elvoki fermentadon. Tiaokaze fermento estus pli ĝenerala termino ol enzimo kaj ampleksus enzimojn, gistojn, bakteriojn, ktp. En tiu ĉi artikolo nur enzimo estos uzata.
Apartaj enzimoj necesas por katalizi preskaŭ ĉiun reakcion en la korpo. Sola ĉelo per si mem povas enhavi ĝis tri mil diversajn enzimojn. Ilia funkcio estas plirapidigi reakciojn, por ke la fiziologiaj bezonoj estu kontentigataj. Bona ekzemplo estas la bezono forigi karbonan dioksidon, kromprodukton de ĉela spirado, el la korpo. Antaŭ ol tio povas okazi, la karbona dioksido devas kombiniĝi kun akvo por formi karbonatan acidon.
karbonata anhidrazo CO2 +  H2O  >  H2CO3
En foresto de la konvena enzimo, karbonata anhidrazo, la formiĝo de karbonata acido okazas multe tro malrapide por subtenadi la necesan interŝanĝon de karbona dioksido inter la sango kaj pulmoj. Sed en ĉeesto de karbonata anhidrazo, tiu viv-esenca reakcio iras rapide. Ĉiu molekulo de la enzimo povas katalizi la formiĝon de karbonata acido je la rapido de 36 milionoj da molekuloj minute.
Multaj el la korpe gravaj enzim-katalizitaj reakcioj similas al organika-kemiaj reakcioj: hidrolizo de esteroj, amidoj kaj acetaloj, hidratigo de duoblaj ligoj, oksidigo de alkoholoj, ktp. Tamen laboratoriaj kondiĉoj ne povas konkuri kun tio, kio okazas dum tiuj reakcioj en la korpo: enzimoj ebligas realigi tiujn reakciojn sub tre mildaj pH- kaj temperatur-kondiĉoj. Aldone, enzima katalizado en la korpo povas realigi milisekunde reakciojn, kiuj ordinare daŭras semajnojn aŭ eĉ monatojn sub laboratoriaj kondiĉoj. Plie, enzime katalizitaj reakcioj donas 100-%-an rikolton; t. e., nedezirataj kromproduktoj ne formiĝas. Tio ne validas por organikaj reakcioj realigataj en laboratorioj. Tiujn reakciojn preskaŭ ĉiam akompanas la formiĝo de unu aŭ pli da kromproduktoj, eĉ se katalizenzoj ĉeestas.
Historio
Antaŭ jarmiloj homoj, kiuj deziris konservi lakton laŭeble longe, komencis produkti fromaĝon: per hazardo aŭ per observo de intestoj de buĉitaj bestoj ili trovis, ke la enhavo de abomasoj bovidaj kaj kapridaj koagulis lakton. Nur longe poste oni komprenis, ke tiu labaĵo estis nenio alia ol enzimo. Kvankam fine de la 17-a jarcento procezoj kia la digesto de viando per stomakaj sekreciaĵoj aŭ la konvertado de amelo al glukozo per salivo estis bone konataj, la precizaj meĥanismoj, kiuj kaŭzas tiujn fenomenojn, estis tute nekonataj.
En la 19-a jarcento Louis Pasteur proponis la teorion, ke tiu procezoj okazas pro la ĉeesto de substancoj, kiujn li nomis fermentoj kaj kiuj estas ene de la ĉeloj de gisto kaj ekstere de la ĉeloj estas sen efiko. Li skribis: "La alkohola fermentado estas procezo rilata al la vivo de la ĉeloj de gisto, ne al la morto kaj putriĝo de tiuj ĉeloj.
La vorto enzimo estis uzata unuafoje en 1878 de la fiziologo Wilhelm Kühne. Li elektis ĝin surbaze de la helena lingvo (ἐν ζύμῳ [en zímō] = en gisto), ĉar oni supozis, ke tiaj aĵoj povas troviĝi nur interne de gistaj ĉeloj.
En 1897 Eduard Buchner komencis studi la kapablon de gistaj ekstraktoj haltigi la fermentadon de sukero, ankaŭ sen la ĉeesto de kompletaj gistaj ĉeloj. La eksperimentoj, kiujn li faris ĉe la universitato de Berlino, permesis al li determini, ke tia fermentado okazas ankaŭ sen vivaj gistaj ĉeloj. En 1907 Buchner ricevis la nobel-premion pri ĥemio pro siaj bioĥemiaj esploroj kaj la malkovro de fermentado sendependa de ĉelo.
Sekve de la demonstro, ke enzimoj funkcias sendepende de vivanta ĉelo, la esploro koncentriĝis al la ĥemia naturo de la enzimoj. Multaj eksperimentoj montris la intiman asociitecon inter proteinoj kaj enzima aktivado, sed grandinflua parto de la scienca komunumo komence de la 20-a jarcento (inter aliaj la nobelpremiulo Richard Willstätter) asertis, ke proteinoj estas nur simplaj "transportiloj" de enzimoj. Willstädter asertis, ke enzimoj konsistas el koloida proteina parto, nomata apoenzimo aŭ apofermento, kaj aktiva grupo nomata koenzimo aŭ kofermento. Kaj ke la kofermentoj determinas la specifecon de la agado de la enzimoj.
La malkovro, ke la enzimoj estas kristaligeblaj, komencigis konkuradon pri la trovo de la tridimensia strukturo de la enzimoj per teknikoj kia la X-radia kristalografio. La unua makromolekulo, kies strukturo estis tiel trovita, estis la lisozimo, enzimo helpa pri digestado de bakteriaj ĉelmuroj kaj trovebla en larmoj, salivo kaj ovoblanko. La kristaligon de lisozimo kompletigis grupo gvidata de David Chilton Phillips en 1965 ; ĝi fakte markis la komencon de la struktura biologio.
Ĝeneralaj ecoj de enzimoj
Enzimoj estas veraj katalizenzoj. Ili ne foruziĝas, aŭ nerevokeble ŝanĝiĝas, dum kemiaj reakcioj. Ili akcelas reakciojn kiuj alie tre malrapide okazus. Ĉar enzimoj estas proteinoj, ajnaj procezoj aŭ kondiĉoj, kiuj difektas proteinon strukture, ankaŭ difektas enzimojn kaj kaŭzas al ili la perdon de kataliza aktiveco. Tiel, kiam enzimoj estas '''tro varmigitaj, traktitaj per bazoj aŭ acidoj, aŭ elmetitaj al aliaj denaturenzoj, ili perdas sian katalizan aktivecon.'''
Interesa eco de enzimoj estas ties specifeco.
Absoluta specifeco; grupa specifeco
Enzimoj povas katalizi reakciojn nur de unusola substanco (absoluta specifeco), aŭ de tre parencaj substancoj, en kiuj unusola tipo de funkcia grupo estas koncernata (grupa specifeco).
Ekzemple, la hidrolizo de ureo estas la sola reakcio kiun katalizas la enzimo ureazo. Simile, la lipazoj hidrolizas lipidojn, proteazoj disigas proteinojn, kaj fosfatazoj hidrolizas fosfatajn esterojn.
O    //           ureazo NH2-C-NH2 +  H2O  >  CO2  +  2NH3
La molekula maso de enzimoj etendiĝas de ĉ. 12.000 ĝis pli ol 1.000.000 amu. En kelkaj kazoj, la enzimo plene konsistas el polipeptidoj aŭ proteinoj.
Kofaktoro – Koenzimo/Aktiviganto; Apoenzimo
Enzimoj tamen povas konsisti el proteina parto kaj el iu alia komponanto, nomata kofaktoro. Kiam la kofaktoro estas organika substanco, ĝi nomiĝas koenzimo. Se la kofaktoro estas neorganika jono (kutime metala jono), ĝi nomiĝas aktiviganto. La proteina parto de tiuj kombin-tipaj enzimoj nomiĝas apoenzimo.
Tiel, la kombiniĝo de apoenzimo kun kofaktoro estigas aktivan enzimon (holoenzimon).
apoenzimo + kofaktoro (koenzimo/aktiviganto) = aktiva enzimo
Kelkaj vitaminoj funkcias kiel koenzimoj. Ekzemple, nikotinamido en NAD (nikotinamida adenina dunukleotido) kaj riboflavino en FAD (flavina adenina dunukleotido). Tipaj aktivigantoj estas tiaj metal-jonoj kiaj Mg2+, Mn2+, Zn2+, kaj Fe2+. Ankoraŭ aliaj aktivigantoj estas implicitaj en la agado de saliva amelazo, kiu bezonas la kloridan jonon por hidrolizi amelozon, kaj en la agado de renino, kiu bezonas kalcian jonon por kazeigi (koaguli) lakton.
Por malebligi al ili sur-agi (kaj detrui) la glandojn aŭ histojn mem kiuj produktas ilin, kelkaj enzimoj generiĝas unue en malaktiva formo.
Proenzimo (zimogeno)
La neaktivaj formoj de enzimoj nomiĝas proenzimoj aŭ zimogenoj.
Tiuj neaktivaj formoj devas esti aktivigitaj de aliaj substancoj antaŭ ol ili povas agi kiel enzimoj. Por tio necesas rompi certajn peptidajn ligojn ene de la molekulo. Ekzemple, la proenzimo pepsinogeno sekreciiĝas en la stomakon, kie hidrogenaj jonoj de stomaka suko katalize hidrolizas ĝin en pepsinon, kiu estas la aktiva enzimo. La pepsino siavice katalizas la ŝanĝon de plua pepsinogeno en pepsinon.
H+         pepsinogeno  +  H2O  -->  pepsino  + polipeptido
pepsino pepsinogeno +  H2O  --->  pepsino  + polipeptido
Pokrovskoje (Tjumena provinco)
Pokrovskoje (Покровское) estas vilaĝo en Jarkova distrikto (Tjumena provinco, Rusio), centro de Pokrovska vilaĝa municipo (Покровское сельское поселение). La tie loĝis  homoj. La plej fama persono, naskiĝinta en Pokrovskoje, estas mistikulo Grigorij Rasputin, al kiu estas dediĉita privata loka muzeo.
Administrado
En 1782 Pokrovskoje estis centro de Pokrovska subdistrikto (Покровская волость). En 1893 en ĝi troviĝis vilaĝoj Pokrovskoje, Iska-Ĉebakova (Karamiŝeva), Nikitina kaj Usalka (Podbuliga). En 1911 grupo da vilaĝanoj foriris kaj establis ene de la subdistrikto vilaĝeton Nov-Pokrovskij (выселок Ново-Покровский). En 1916 grupo de vilaĝanoj el vilaĝeto Iska-Ĉebakova establis vilaĝeton Nov-Nikolskij (Ново-Никольский).
Fine de 1919 estis establita Pokrovska vilaĝa konsilio (Покровский сельсовет). Je la en Pokrovska subdistrikto estis vilaĝoj: Pokrovskoje, Usalskoje, Nikitina, Ŝĉuĉja, Kosmakovo, Travnaja, Iska-Ĉebakova, Nov-Nikolskaja, Nov-Pokrovskij, Nov-Troickij, Jurti Dulepinskije. En novembro 1923 Pokrovska subdistrikto estis transformita je Pokrovska distrikto kun 11 vilaĝaj konsilioj. La la distrikto estis malestablita kaj Pokrovskoje iĝis ordinara setlejo de Jarkova distrikto. En 1926 al Pokrovska vilaĝa konsilio apartenis sep vilaĝoj: Pokrovskoje, Nikitina, Travnaja, Ĉeneŝeva, Ŝĉuĉja, Nov-Pokrovskij, Nagornij. En la konsilio estis 587 familioj, kiujn formis viroj kaj  inoj, inkluzive de 236 familioj en Pokrovskoje (549 viroj kaj 648 inoj).
Vilaĝo Travnaja en 1926 estis enloĝata preskaŭ sole de belorusoj (307 belorusoj kaj unu rusa familio el 5 homoj). Vilaĝo Ĉeneŝeva estis establita en 1924 apud samnoma lago fare de migrantoj-ukrainoj kaj konsistis el 15 familioj (37 viroj, 51 inoj). Vilaĝeto Nagornij (выселок Нагорный, do Surmonta) estis establita en 1925 ĉe lago Prorva kaj konsistis el unu familio (6 viroj kaj 3 inoj). Ĝi situis sur la monteto nun nomata Verjaniĥin Insulo (Верьянихин остров) kaj pro tio ricevis sian nomon. Laŭ legendo en tiu vilaĝeto sin pendumis virino Verjaniĥa, pro kio ĝi ricevis sian aktualan nomon. Nun tie troviĝas fiŝkaptejo.
La Pokrovska vilaĝa konsilio estis transdonita de Jarkova al Tjumena distrikto, la  ĝi revenis al Jarkova distrikto. Fine de la 1970-aj tutlande komenciĝis malestablado de etaj setlejoj. Unue malaperis Nov-Pookrovskij, poste Ĉeniŝeva, Kalimka, Travnaja. En 2011 en Pokrovska vilaĝa municipo estis 3 vilaĝoj: Pokrovskoje, Nikitina kaj Dulepina.
Historio
Vilaĝo Pokrovskoje (Покровское) estis fondita en la 17-a jarcento. La unua skribmencio venas el 1641, kiam la Transfiguriĝa monaĥejo el Tjumeno donacis al la Sofia Domo (do al la ĉefepiskopejo) sian vilaĝeton en Tjumena distrikto. Ĝi situis ĉe la rivero Turo, trans lago Ŝĉuĉje (Щучье; la Ezoka) kaj rivero Terentjeva (Терентьева), enfluanta Turon, havis da plugebla tero kaj falĉejojn por 500 fojnostakoj. En 1642 la Sofia domo setlis tie 20 familiojn, konstruis etan fortikaĵon kaj la Kovrofestan preĝejon. Inter la unuaj setlintoj, venintaj poste, estis Izosim Fjodorov, praulo de Grigorij Rasputin.
En 1698 Pokrovskoje aperas sur la mapo "Desegno de ĉiuj siberiaj urboj kaj teroj" fare de Semjon Remezov. En 1701 en la atlaso "Desegna libro de Siberio" sur la listo "Desegno de la tero de la Tjumena urbo" aperas Pokrovska setlejo (Покровская слобода). En la censa libro de 1710 estas listigitaj loĝantoj de setlejo Pokrovskoje kaj vilaĝoj Ŝĉuĉja kaj Usalka, dependaj de ĝi kaj posedataj de la Sofia Domo. En ili troviĝis 128 kortoj, en kiuj loĝis 440 viroj kaj 404 inoj.
La vilaĝo estis akceptanta ekzilitojn, kiuj tamen grandparte fuĝis kaj lokanoj devis pagi iliajn impostojn kaj plenumi aliajn ŝtatajn devojn preskribatajn pokape. Ekzemple en 1859 en Pokrovskoje estis setlitaj 187 viroj kaj 17 inoj, sed surloke restis nur 57 kaj eĉ tiuj malbone aranĝis sian vivon.
La ekzilitoj plejparte setliĝis je la strato Malaja (Malgranda), nun nomata Komsomolskaja (Komsomola). Lokanoj kromnomis ĝin Terebilovka (Tumultejo), alude al tumultema karaktero de ĝiaj loĝantoj emaj al deliktoj kaj krimoj.
Tra la vilaĝo sekvis ankaŭ malliberulaj taĉmentoj, marŝantaj laŭ la Tobolska landvojo. En Pokrovskoje ili ripozis en specialaj ejoj. Foje malliberuloj (ĉefe politikaj) dum ripozado ebriigis la gardistojn kaj ankaŭ ebriaj marŝadis tra la setlejo kantante revoluciajn kantojn.
En 1862 en la vilaĝo funkciis du etaj ledfabrikoj, produktantaj blankajn ledojn por ŝuoj. Haveblis ankaŭ muelejo kun ĉevala kaj venta transmisiiloj.
Fine de la 19-a jarcento, kadre de organizita amasa migrado de kamparanoj el okcidentaj regionoj al Siberio, venis multe da migrantoj kiuj establis apude novajn vilaĝojn — Novopokrovka (Nova Pokrovka), Travnaja (Herba), Dulepino (tatara vilaĝo sur la dekstra bordo de Turo). Pokrovska subdistrikto (Покровская волость) akceptadis la migrantojn ĝis 1916.
La dum la Rusia enlanda milito en la vilaĝo okazis batalo inter ruĝaj kaj blankaj taĉmentoj. Bolŝevika ŝiparo subestre de Pavel Ĥoĥrjakov venkis. La ĉefa ŝipo "Jermak", en kiu troviĝis Ĥoĥrjakov mem, pafante el tricola kanono kaj du afustaj mitraloj, detruis la ŝipon "Sankta Maria" kaj grave damaĝis la ŝipon "Aleksandr Nevskij", post kio blankula ŝiparo retiriĝis. Surtere taĉmento subestre de Kangelari rompis persistan reziston de la blankuloj kaj okupis la vilaĝon, kiun ruĝarmeanoj poste detenis proksimume du semajnojn. La pereintaj ruĝarmeanoj estis sepultitaj en komuna tombo, 50 metrojn oriente de la preĝejo. La pereintaj blankuloj estis enterigitaj malantaŭ tombeja barilo, en tranĉeo kiu ĝis nun videblas 40-50 metrojn for. Poste tie estis enterigataj ankaŭ aliaj blankuloj kaj ribeluloj, sed fine la tomboj ebeniĝis kaj ne plu videblas.
En la 1930-aj — 1940-aj jaroj en apudaj arbaroj estis establitaj pluraj setlejoj de arbohakistoj, kie loĝis ĉefe ekzilitoj. Ĝis la fino de la 1960-aj jaroj plejparto de arbaroj jam estis forhakitaj, do tiuj entreprenoj fermiĝis, la setlejoj plejparte malaperis. La plej granda estis la Kalimka forstejo (Калымский леспромхоз). Laŭdire sur iliaj lokoj plu troveblas tomboj de ekzilitoj.
En la 1950-aj jaroj funkciis jenaj forstistaj setlejoj :
Ĝi situis 5 km okcidente de vilaĝo Travnaja kaj specialiĝis pri arbohakado. La setlejo estis likvidita antaŭ 1970.
Ĝi situis 1,5 km sud-okcidente de vilaĝo Travnaja, 22 km for de Pokrovskoje. Oni fabrikis tie ŝpalojn, brulŝtipojn, diversajn lignaĵojn. La setlejo estis likvidita fine de la 1960-aj jaroj.
Ĝi situis 32 km for de Pokrovskoje, nord-okcidente de vilaĝo Travnaja, apud lago Travnoje. Ĝi estis likvidita en 1968-1970.
Ĝi situis proksimume 30 km for de Pokrovskoje, norde de vilaĝo Travnaja, ĉe lago Juraŝevo (nun tio estas Niĵnetavda distrikto). Ĉe tiu lago nun funkcias ripozejo. Pri la setlejo memorigas sennoma tombo.
Ĝi situis 33 km for de Pokrovskoje, ĉe norda bordo de lago Juraŝevo.
Ĝi situis 18 km for de Pokrovskoje kaj en 1957 havis statuson de vilaĝo.
Ĝi situis apud lago Sitniĉnoje, 27 km for de Pokrovskoje (nun Niĵnetavda distrikto).
Ĝi troviĝis 25 km for de Pokrovskoje.
Dum la Dua mondmilito en Pokrovska vilaĝa konsilio estis rekrutitaj 506 homoj, el kiuj 226 pereis dum bataloj, 8 malaperis, 4 mortis en kaptitejo, 28 mortis pro vundoj en hospitaloj kaj nur 282 revenis hejmen.
Vojoj
Teroj de la vilaĝo Pokrovskoje komenciĝas norde de rivero Meĵnica, kiu fluas sub la Tobolska landvojo. Loka historiisto Igor Jastrebov supozas ke origine ĝi nomiĝis Terentjeva. La nunan nomon ĝi evidente ricevis pro sia rolo de limo inter la teroj de la Transfiguriĝa monaĥejo kaj la Sofia domo, ĉar meĵa (межа) signifas parcellimo. Areo ĉirkaŭ la ponto trans tiu rivero nomiĝas Ĉe Vilaĝa ponto (урочище У Деревенского моста). Ekzistas rakontoj pri rabistoj, kiuj sin kaŝis sub la ponto kaj en apuda arbaro por ataki veturigistojn kaj negocistojn.
En la 19-a jarcento Pokrovska parto de la Tobolska landvojo etendiĝis de vilaĝo Juĵakovskaja (23,5 verstojn for de Pokrovskoje) kaj Sozonovskoje (31 verstojn for). La transporta kaj poŝta itineroj estis malsamaj. Veturigistoj sekvis la itineron: Pokrovskoje — Nikitina (Podbuliga) — Usalka — Juĵakovo. Poŝtistoj veturis jene: Pokrovskoje — Juĵakovo, preterveturante Nikitina kaj foje ankaŭ Usalka. En Pokrovskoje funkciis stacio, kie oni povis anstataŭigi ĉevalojn. Meze de somero, kiam Tobolo kaj Turo grave malprofundiĝis, vaporŝipoj kutime venis suden nur ĝis vilaĝo Ijevlevskoje, kie situis la unua vaporŝipa albordiĝejo. En tiaj periodoj prezo de veturado de Tjumeno ĝis Ijevlevskoje altiĝis kvinoble — de 5 ĝis 25 rubloj.
La 28-an de aprilo 1918 tagmeze familio de la eksa rusa imperiestro, transportata de Tobolsko al Tjumeno, ankaŭ haltis en Pokrovskoje tiucele, apud la domo de Grigorij Rasputin, kaj Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt), edzino de Nikolao la 2-a priskribis tion en sia taglibro:
En 1929 komenciĝis konstruado de plibonigita grunda vojo Tjumeno — Tobolsko, ricevinta nomon "objekto N 23". La konstruado daŭris pli ol tri jarojn. Pro fuŝa kunigo de la vojo kaj ponto trans rivero Meĵnica, alveturejo al la ponto lastmomente turnis je 90 gradoj, kio kaŭzis multajn averiojn poste, speciale nokte, kiam veturiloj je alta rapideco ne havis tempon por bremsi kaj forflugis al la rivero, detruante baraĵon el fostetoj. En 1940 komenciĝis regula trafiko de Tjumeno ĝis Tobolsko tra Jarkova distrikto. Etapon kiu iris laŭ bordo de meandra lago de Turo, de vilaĝo Sozonovo kaj apuda arbaro, ŝoforoj kromnomis "ŝofora plaĝo" (шофёрский пляж), ĉar la vojo tie estis kovrita de sablo, kiu ĉiam leviĝis malpurigante ĉion, inkluzive la veturilon kaj la ŝoforon. Do poste ili haltis surborde por lavi sin en la lago. Etapo de vilaĝo Pokrovskoje ĝis Usalka nomiĝis "kiselo" (кисель), ĉar post pluvoj ĝi transformiĝis je kaĉo ĝis duonmetron profunda kie dronis iuj ajn veturiloj. En 1977 aperis la tiel nomata "Bogomjakov-vojo" (Богомяковская дорога), kiu kondukas de la ŝoseo al vilaĝo Nikitina. Oni kromnomis ĝin tiel, ĉar fakte ĝi estis konstruita por la unua sekretario de la provinca partia komitato Gennadij Bogomjakov, kiu ŝatis fiŝkapti kaj ĉasi ĉe la apuda lago Bobrovoje (Kastora). La vojo iris laŭ terpomaj kampoj, reduktinte parcelojn de lokanoj, kaj unuan fojon stabile konektis la vilaĝon kun la mondo. Oni ĉirkaŭbaris la terenon per pikdrato kaj planis konstrui tie ĉasistan dometon, sed tio ne okazis.
Origine la vilaĝo situis ambaŭflanke de la malnova Tobolska landvojo. En la 1960-aj — 1970-aj jaroj estis konstruita la ŝoseo Tjumeno — Ĥanti-Mansijsko, kiu estas oble pli rekta kaj plurfoje transiras la malnovan Tobolskan landvojon. Vintre funkcias ankaŭ glacivojo ebliganta transiri riveron Turon kaj aliri la vojon al Jalutorovsko kaj vilaĝo Dulepino.
Rivero Turo
Rivero Turo fluas 29 km tra la teroj de Pokrovska vilaĝa konsilio — de la nula kilometro ĝis la 29-a. Apud la vilaĝo troviĝas la 25-a km. La rivero multe serpentas tiuloke, rekta vojo de la vilaĝo ĝis la enfluejo al rivero Tobolo estas proksimume 10 km. La rivero formas plurajn riverbenkojn.