cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(12037) 1997 CT19
(12037) 1997 CT19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana amatora astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
7693 Hoshitakuhai
Hoshitakuhai ("Hejmo donita de la stela ĉielo") estas aktiveco de la Kosma Scienca Asocio de Kakogaŭa, kiu alportas la mirindaĵojn de la steloj al la publiko. De 1990 ĝi proponis pli ol 700 observadajn noktojn ĉe diversaj lokoj.
Ĥoĝavenda distrikto
Ĥoĝavenda distrikto (Xocavənd) estas unu el la 59 distriktoj de Azerbajĝano. La ĉefurbo estas Xocavənd. Ĝi estas parto de la Respubliko Montara Karabaĥo kaj nuntempe estas dividata en du provincoj, Martuni kaj Hadrut. Ĝi konsistas el, kun 40,500 loĝantoj.
Plilongigita kvinlatera ortokupolorotondo
En geometrio, la plilongigita kvinlatera ortokupolorotondo estas unu el la solidoj de Johnson (J40). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per plilongigo de kvinlatera ortokupolorotondo (J32) per enigo de deklatera prismo inter ĝia duonoj, kiuj estas la kvinlatera kupolo (J5) kaj la kvinlatera rotondo (J6). Se unu el la duonoj estas turnita je 36 gradoj rezultiĝas plilongigita kvinlatera turnokupolorotondo (J41).
Villetta Barrea
Villetta Barrea estas komunumo de Italio.
Carmen Boullosa
Carmen Boullosa Velázquez (Meksik-urbo, 4-a de septembro 1954) estas estas meksika verkistino. Ŝi studis hispanan filologion en UIA kaj en UNAM.
Marquise
Marquise estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Carmen Boullosa
Ŝi laboris kiel profesoro en pluraj universitatoj (Columbia University, Georgetown University, New York University, Sorbonne, San Diego State University...) kaj kiel kunordigantino aŭ redaktistino en pluraj eldonaĵoj.
Marquise
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Marquisiens.
Heerlen
Esperanto en la regiono
En la najbara municipo Kerkrade en 1989 okazis la Internacia Junulara Kongreso.
Famaj urbanoj
Thomas Bernhard
Hauneck
Hauneck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hersfeld-Rotenburg de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
33-a jarcento a.K.
La 33-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 3300 kaj finiĝis la 31-an de decembro 3201 antaŭ nia erao.
Tumbeso
La Tumbeso (hispane Río Tumbes en Peruo, Río Puyango en Ekvadoro) estas rivero en Sudameriko.
La fontoj de la rivero situas inter la ekvadoraj provincoj El Oro kaj Loja. Ĝi konstituas limon inter El Oro kaj Loja, kaj poste inter Loja kaj Tumbesio en Peruo. Je sia kunfluo kun Kazaderos-Rivero, ĝi eniras la nordan marbordan regionon de Peruo kaj elfluas en la Pacifikan Oceanon apud Guajakila Golfo. La plej granda urbo sur siaj riverbordoj estas Tumpiurbo.
Por Homaj Rajtoj en Unuiĝinta Latvio
Par cilvēka tiesībām vienotā Latvijā (PCTVL, Por Homaj Rajtoj en Unuiĝinta Latvio) aŭ ruse За права человека в единой Латвии (ЗаПЧЕЛ) estas ligo de diversaj politikaj partioj en Latvio, kiu subteniĝas ĉefe de la ruslingva malplimulto de la lando, restinta post la okupado de Latvio fare de la komunisma Sovetunio inter la jaroj 1944 kaj 1991.
La PCTVL akcentas temojn, kiuj gravas por la ruslingva malplimulto. La partio postulas, ke la rusa lingvo iĝu dua oficiala lingvo en Latvio, kaj ke ĉiuj momentaj loĝantoj de la lando sen konsidero de ebla kono de la latva lingvo ricevu la latvan ŝtatanecon. Ĝi subtenas multe pli fortajn ligojn de Latvio al Rusio kaj estis la sola pli granda politika organizo, kiu kontraŭis la aliĝon de la lando al la okcidenta armea alianco NATO. Ekonomiaj temoj malpli gravas, tendence la partio ĉi-flanke subtenas maldekstrajn vidpunktojn.
Dum majo 1998 la partia ligo kreigixs per unuiĝo de tri antaŭaj partoj, la Tautas Saskaņas partija ("partio de popola harmonio"), Līdztiesība partija ("partio por egalrajteco") kaj Latvijas Sociālistiskā partija ("Latvia socialista partio"), kiuj ĉiuj subteniĝis plejgrandparte de homoj el la ruslingva malplimulto. La unuiĝinta partio akiris 16 el la 100 seĝoj dum la latviaj parlamentaj balotoj de 1998 kaj 25 el 100 dum tiuj de 2002. Post la sukcesaj urboregistaraj balotoj en Rigo dum 2001, kie 13 el la 60 seĝoj povis esti konkerataj, la partia ligo iĝis parto de la urboregistaro kaj la partiano Sergejs Dolgopolovs vicurbestro. Sur nacia nivelo la partia ligo ĝis nun restis opozicia.
La plej konataj partiaj gvidantoj ĝis nun estis Jānis Jurkāns, Alfrēds Rubiks kaj Tatjana Ždanoka. Rubiks kaj Ždanoka antaŭe jam estis gvidantoj de la Latvia komunisma partio kaj de la movado kontraŭ sendependiĝo de Latvio el la jaroj 1990 kaj 1991. Tiuj politikaj gvidantoj rezulte estas tre aprezataj inter la landaj ruslingvanoj el la sovetunia epoko, kaj same malaprezataj de la etnaj latvoj. Jen unu el la kialoj, kial la partia ligo sur nacia nivelo ĝis nun restis ĉiam opozicia: Neniu el la grandaj partio povus kuraĝi eventualan koalicion kun Rubiks kaj Ždanoka, ĉar la granda plimulto de la latvaj voĉdonantoj neniel tolerus ion tian.
Dum la jaro 2003 la partia ligo parte dissolviĝis. La partio de popola harmonio (Tautas Saskaņas partija) forlasis la ligon kiel unua, kaj la Latvia socialista partio (Latvijas Sociālistiskā partija) sekvis post duonjaro. La ligo PCTVL rezulte nur tenis 6 seĝojn de origine 25 en la latvia parlamento Saeima. Laŭ enketoj pri opinioj de la voĉdonantoj la PCTVL tamen inter la anoj de la ruslingva malplimulto en Latvio restis pli populara ol la partioj forlasintaj la partian ligon.
Dum 2004 la partia ligo sukcesis konkeri seĝon en la Eŭropa Parlamento, kiun prenis la partia gvidantino Tatjana Ždanoka. La PCTVL ne interkonsentis ligon kun aliaj partioj reprezentataj en la parlamento, sed reklaris kunlabori kun maldekstraj kaj alternativaj, minoritataj kaj regionaj partioj. Inter la partiaj proponoj estas fondo de partio tuteŭropa de etnaj rusoj. La partio postulas "federisman Eŭropan Union kun unueca politika kaj ekonomia zono de Lisbono ĝis Vladivostoko". Tatjana Ždanoka sukcesis aliĝi al la Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco en la Eŭropa Parlamento.
Taganskaja (Kolcevaja linio)
Taganskaja (Таганская, "laŭ la placo 'Taganskaja' ('Ekspedici-kaldrona')") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
Dodekila oksalato
Dodekila oksalato aŭ oksalato de dudodekilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj Dodekanolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Dodekila oksalato posedas 26 karbonatomojn, 50 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Dodekila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de dodekilaj derivaĵoj.
Vasileni
Vasileni [vasilenj] (hungare: Homoródszentlászló homorodsentlaslo) estas vilaĝo en Rumanio sude de Odorheiu Secuiesc. En 1910 ĝi havis 207 kaj en 1992 39 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al Udvarhely. Administre ĝi apartenas al Ulieş.
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
Taganskaja (Kolcevaja linio)
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn.
Občina Nazarje
Občina Nazarje estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 15 komunumoj kovrante areon de 43,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 2588 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Nazarje.
Loko, priskribo
La rivero Savinja fluas tra la nordorienta bordo de la vilaĝo. La rivero Dreta eniras ĉi tiun riveron proksime al la vilaĝo de Nazarje. Plej multaj vilaĝoj situas en la valo laŭ la rivero Dreta. La alteco de ĉi tiu parto estas ĉirkaŭ 350 ĝis 400 m. Arbaraj montetoj leviĝas suden ĝis 1427 m super marnivelo (monteto Šavnice).
La apudaj municipoj estas: Občina Mozirje en la nordo, Občina Braslovče oriente, Občina Vransko en la sudoriento, Občina Kamnik sude, Občina Gornji Grad en la okcidento kaj Občina Rečica ob Savinji en la nordokcidento.
Interesaj
Kastelo Vrbovec - ekzistas arbara muzeo.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 15 vilaĝoj: Brdo, Dobletina, Čreta pri Kokarjah, Kokarje, Lačja vas, Nazarje, Potok, Prihova, Pusto Polje, Rovt pod Menino, Spodnje Kraše, Šmartno ob Dreti, Volog, Zavodice, Žlabor
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:83_x494403.75_y126674.796_s13_b4
Rejkjaviko
Rejkjaviko (Reykjavík, ) estas la ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Islando. Ĝi situas en sudokcidenta Islando, en la suda marbordo de la golfo Faxaflói.
Rejkjaviko havas pli ol 123 000 loĝantojn (en 2016), kaj pli ol 216 000 en la urba regiono. La regiona loĝantaro kongruas je ĉirkaŭ 2/3 de ĉiuj loĝantoj en Islando, kaj la urbo estas la centro de la kulturaj, ekonomiaj kaj registraraj agadoj.
Fondita je la fino de la 9-a jarcento de la vikingoj, ĝi ekde 1786 havas la rangon de urbo. Nuntempe Rejkjaviko estas la industria, komerca, scienca kaj kultura centro de la lando, kaj la Universitato de Rejkjaviko situas en la urbo. Je la latitudo 64°08' N, ĝi estas la plej norda ĉefurbo de suverena ŝtato en la mondo, kaj estas populara celo por turistoj.
La nomo signifas fumogolfeto, kiu venas de la varmaj vaporantaj fontoj en la ejo. Rejkjaviko estas un de la plej puraj, ekologie amikaj, kaj sekuraj urboj en la mondo.
Rejkjaviko estas ĝemelurbo de Seatlo.
Historio
Laŭ kio oni scias, Rejkjavík estis fondita kiel loĝejo de la vikinga estro-viro Ingólfur Arnarson en la jaro 874, kaj minime estis un de la unua setlejoj en Islando – viro nomita Náttfari eble jam loĝis en Húsavík. La loĝejo iĝis urbu in 1786, kiel ofica komerco-urbo.
Famuloj
En Rejkjaviko mortis hungara matematikisto Zoltán Ésik.
Esperanto en Rejkjaviko
En 1977 okazis la 62-a Universala Kongreso de Esperanto kaj en 2013 okazis la 98-a Universala Kongreso de Esperanto en Rejkjaviko.
Aliaj gravaj urbaj esperantistoj, krom la jam menciita, inkludas:
2196 Ellicott
2196 Ellicott estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Andrew Ellicott Douglass.
Simpelveld
Simpelveld estas municipo en la provinco Limburgo en Nederlando. La municipo kovras areon de 16 km² kaj la 1-an de novembro 2007 havis 11.231 enloĝantojn. En sia nuna formo la municipo ekestis dum la jaro 1982 pro kunigo de la antaŭe sendependaj vilaĝoj Simpelveld kaj Bocholtz. Najbaras la nederlandaj municipoj Heerlen, Gulpen-Wittem kaj Voerendaal kaj al la germana distrikto Aachen.
Esperanto en la regiono
En la proksima municipo Kerkrade dum 1989 okazis la Internacia Junulara Kongreso.
Meandra lago
Meandra lago estas U-forma akvejo formita kiam ampleksa meandro el ĉefa fluejo de rivero estas eltranĉita por krei lagon. Tiu terformo estas nomata angle oxbow lake (oksokurbo) pro la distinga kurba formo, nome laŭ parto de jugo por oksoj. En Aŭstralio, meandra lago (oxbow lake) estas nomata bilabongo, devene el indiĝena lingvo. La termino Meandra lago povas aludi al U-forma kurbo en rivero aŭ rojo, sendepende de ĉu estas aŭ ne eltranĉita el ĉefa fluejo.
Hiperreela nombro
Sistemo de hiperreelaj nombroj estas rigora matematika maniero pritrakti infinitojn kaj infinitezimojn. Tiuj kvantoj estis vaste uzataj en matematiko kelkajn jarcentojn antaŭ enkonduko de la hiperreeloj, sed ilia uzo ĉiam estis pli intuicia ol matematike rigora. Pro disvolvoj de formala logiko dum 19-a kaj 20-a jarcentoj, oni povis difini kaj pritrakti ilin pli formale kaj rigore.
La aro de hiperreeloj (foje ankaŭ nomataj nenormaj reeloj) *R estas kampo-pluigaĵo de la aro de reeloj R, kiu enhavas nombrojn pli grandajn ol iu ajn ordinara reelo. Do, aro de hiperreeloj enhavas nombron pli grandan ol io ajn de la formo
Tiu nombro estas la infinito, kaj ĝia inverto estas infinitezimo. La aro de hiperreeloj *R estas kunigo de aro R, aro de infinitoj kaj aro de infinitezimoj. Ĝi kongruas kun principo de transdono, laŭ kiu ĉiuj asertoj de unua-orda logiko, kiuj estas veraj por iu aro, ankaŭ veras por ĉiuj vastigaĵoj de la aro. Do, bazaj algebraj aksiomoj pri reeloj ankaŭ veras pri hiperreloj - ekzemple, komuteco, asocieco, distribueco ktp.
Ekde unuaj logikistoj de Antikva Grekio oni disputis, ĉu estas logike ĝuste uzi senfinajn valorojn en argumentoj. Por eviti tian dubon, ekzemple, Eŭklido anstataŭigis tiajn pruvojn per aliaj teknikoj kiel metodo de elĉerpo En la 1960-aj jaroj Abraham Robinson pruvis, ke hiperreeloj estas logike koheraj se kaj nur se tiaj estas la reeloj. Tio forigis dubojn kaj timojn pri uzebleco de hiperreeloj, se oni pritraktas ilin laŭ logikaj reguloj, kiujn Robinson difinis.
Apliko de la hiperreeloj kaj de principo de transdono en analitiko donis starton de nova branĉo de matematika teorio, la hiperreela analitiko. Multaj matematikistoj trovas ĝin pli logika, intuicia kaj komprenebla ol klasika reela analitiko.
La principo de transdono
La baza ideo pri hiperreeloj estas vastigi sistemon de reeloj R por formi sistemon *R, kiu enhavu reelojn, infinitojn kaj infinitezimojn, sed sen ŝanĝo de bazaj aksiomoj de algebro. Ĉiu aserto, kiu estas vera por ĉiu reelo, ankaŭ estu vera por hiperreeloj. Ekzemple, aksiomo "por ĉiu x, x + 0 = x" ankaŭ apliku, se x estas hiperreelo. Same aplikas aksiomoj, kiuj estas veraj por kelkaj reeloj, ekzemple "por ĉiuj reeloj x kaj y, xy = yx." La ebleco transdoni tiajn ecojn de reeloj al hiperreeloj nomiĝas principo de transdono.
Tamen, asertoj de formo "por iu aro de nombroj S..." ne nepre transdoniĝas. La asertoj, kiuj baziĝas sur kvantizado super aroj (aŭ pli altnivelaj konstruoj super aroj, kiel funkcioj) ĝenerale malsamas inter reeloj kaj hiperreeloj. Tiaj logikaj asertoj, kiuj ne bezonas kvantizadon super aro, nomiĝas asertoj de unua-orda logiko.
Ekzemple, en sistemo de hiperreeloj *R ekzistas elemento w, por kiu
por iu ajn nombro de 1-oj. Tamen, en R ne ekzistas tia elemento. Tio ĉi ne kontraŭdiras la principon de transdono, ĉar (ne)ekzisto de tia w ne povas esti esprimata per asertoj de unua-orda logiko.
Kalkulo kun algebraj funkcioj
Neformalaj skribmanieroj por nereelaj kvantoj uzeblis en klasika infinitezima kalkulo en du kuntekstoj: kiel infinitezimoj kiel dx kaj kiel simbolo ∞, uzata por infinito en limesoj, ekzemple, dum analizo de nepropra integralo.
Kiel ekzemplo de principo de transdono, aserto ke por ĉiu nenula reelo x, 2x≠x estas vera, kaj do ĝi estu vera ankaŭ por hiperreeloj. Do, oni ne povas uzi ĝeneralan simbolon, kiel ∞, por ĉiuj infinitoj en hiperreela sistemo, ĉar infinitoj kaj infinitezimoj malsamas je grando.
Same, la kvazaŭ-formulo 1/0 = ∞ iam okaze uzata en klasika kalkulo, estas nevalida, ĉar divizio je nulo ne estas difinita por reeloj kaj do ankaŭ ne estu difinita en sistemo de hiperreeloj. Pli rigora kaj ĝusta aserto estu ke se ε estas infinitezimo, do 1/ε estas infinito.
Ekzemple, por derivaĵo f'(x) de funkcio f(x) = x2, ni asumas dx estas infinitezimo. Do,
Transcendaj funkcioj
Ĉar transcendaj funkcioj ne estas defineblaj per finia nombro de fundamentaj algebraj operacioj, la principo de transdono rekte ne aplikeblas al ili. Tamen oni povas konsideri funkciojn super hiperreeloj kiel nefiniajn vicojn de reeloj, kiuj povas konverĝi aŭ ne konverĝi al iuj limesoj. Do, igas nature difni transcendajn funkciojn per popunkta apliko de la funkcio al ĉiuj membroj de la vico. Tio ebligas vastigi aplikeblon de transdona principo, por ke ĝi kovru vastan klason de funkcioj, rilatoj kaj aroj. Ekzemple, oni povas difini sistemon de hiperentjeroj laŭ difino de entjeroj, malgraŭ ke la principo de transdono per si mem ne aplikas al asertoj pri entjeroj.
Integraligo
Unu maniero difini difinitan integralon en sistemo de hiperreeloj estas proklami ĝin sumo sur latiso a, a + dx, a + 2dx, ... a + ndx, kie dx estas infinitezimo, n estas nefinia hiperentjero, kaj soba kaj supra limoj de integraligo estas a kaj b = a + n dx.
Ecoj de la aro
La aro de hiperreeloj *R estas ordigita korpo, kiu enhavas reelojn kiel subkorpo. Malsimile al reeloj, la hiperreeloj ne havas difineblan metrikan spacon, sed, pro sia ordigiteco, havas ordan topologion.
La uzo de vorteto la kiam ni parolas pri "la (aro de) hiperreeloj" estas ne tute ĝusta, ĉar ne estas iu evidentaĵo, ke la korpo de hiperreeloj estas unika. Tamen, en la verko de 2003 fare de Vladimir Kanovei kaj Saharon Shelah pruvas, ke ekzistas difinebla, ω-sata rudimenta enigo de reeloj, kiu do povas esti la aro de hiperreeloj.
La kondiĉoj por agnoski iun korpon hiperreela estas pli rigoraj ol por reela fermita korpo, kiu enhavu na R. Ĝi estas ankaŭ pli rigora ol por superreela korpo, kiun difinis W.H.Woodin kaj H.G.Dales
Disvolvo de la teorio
Oni povas difini hiperreelojn aŭ aksiome, aŭ per konstruo. La esenco de aksioma alveno estas aserti (1) ekziston de almenaŭ unu infinitezimo kaj (2) validon de principo de transdono. En la venonta subsekcio ni pli detale priskribos konstruan alvenon. Ĝi ebligas konstruon de la hiperreeloj per aroteoria objekto, nomata ultrafiltro, sed oni ne povas konstrui la ultrafiltron mem. (Kanovei kaj Shelah trovis metodon de eksplika konstruo, sed ĝi estas notende pli komplika.)
De Newton al Robinson
Kiam Newton kaj Leibniz difinis diferencialojn, ili utiligis infinitezimojn. Tiujn ankaŭ uzis pli postaj matematikistoj, kiel Euler kaj Cauchy. Tamen, ekde praaj tempoj la konceptoj de "nefinie grandaj" kaj "nefinie malgrandaj" valoroj estas suspektaj. Unu el notindaj kritikistoj estis George Berkeley. Kiam en la 1800-aj jaroj la infinitezima kalkulo ekhavis fortan fundamenton per la (ε, δ)-difino de limeso far Cauchy, Weierstrass kaj aliaj, infinitezimoj iĝis plejparte forlasitaj.
Tamen en la 1960-aj Abraham Robinson montris, kiel nefinie grandaj kaj infinitezimaj povas esti rigore difinataj kaj uzataj en nenorma formo de analitiko. Robinson disvolvis sian teorion ne konstrue, sed per uzo de teorio de modeloj. Tamen oni povas fari la saman uzante nur algebron kaj topologion kaj pruvante la principon de transdono el sekvoj de la difinoj. T. e., la hiperreeloj per si mem, krom ilia utileblo en analitiko, ne nepre estas rilataj al teorio de modeloj aŭ la unua-orda logiko. Nur historie, pro ilia malkovro per apliko de modelteoriaj teknikoj, oni rigardas ilin ligitaj kun tiuj branĉoj.
Konstruo per ultrapotencoj
Ni konstruos korpon de hiperreeloj per vicoj de reeloj. Ni povas fakte adicii kaj multipliki la vicojn pokomponente, kiel, ekzemple:
kaj analoge por multipliko.
Tiu ĉi operacio ebligas rigardi aron de tiaj vicoj kiel komutan ringon, kaj do kiel algebron A. Ni nature enhavas na R en A per identigo de reelo r kun vico (r, r, r, ...), kaj tiu identigo konservas algebrajn ecojn de reeloj. Do, intuicia maniero reprezenti infinitezimon per vico, kiu venas al nulo. Inverto de tiu sekvenco, do, reprezentos infiniton. Kiel mi vidos ĉi-sube, tia alveno produktas malfacilecon, ĉar ni bezonas difini regulojn de komparo tiel, ke, malgraŭ ioma neevitebla arbitreco, ili estu mem-kosistaj kaj nekontraŭdiraj. Ekzemple, ni povas trovi du vicojn, kiuj malsamas je unuaj n elementoj, sed ĉiuj postaj estas egalaj. Klare, tiaj vicoj estu rigardataj kiel reprezentaĵoj de la sama hiperreelo. Krome, plimulto de tiaj vicoj estas senfine oscilaciaj, kaj ni bezonas manieron intrepreti tiujn kiel r+\epsilon, kie r estas iu reelo kaj \epsilon estas iu aparta infinitezimo.
Krisztina Kónya
Krisztina Kónya [kristina kOnja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kónya Krisztina estas hungara operkantisto, instruisto.
Hiperreela nombro
Konstruo per ultrapotencoj
sed tie ĉi ni renkontas problemon, ĉar eĉ se iuj elementoj de la unua vico estas malpli grandaj ol respondaj elementoj de la dua, estas neniu garantio, ke aliaj ne estos pli grandaj. Do, tia rilato estas nur parta ordo. Por ĉirkaŭiri tiun problemon, ni devas difini precize kiuj pozicioj gravas por komparo. Ĉar la vicoj estas nefiniaj, ni ne volas ke nur finia aro de elementoj estu grava. Plej logika elekto de indica aro estas difinebla per libera ultrafiltro U sur naturaloj. Tiuj estas la ultrafiltriloj kiuj ne enhavas iujn finiajn arojn. (La aksiomo de elekto garantias ekziston de multaj tiaj U kaj fakte ne gravas, kiun ni prenu. Malavantaĝo estas, tamen, ke ultrafiltroj ne estas eksplike konstrueblaj.) Ni pensas pri U kiel pri unu el eblaj aroj de "gravaj" elementoj por komparo: ni skribas (a0, a1, a2, ...) ≤ (b0, b1, b2, ...) se kaj nur se la aro de naturaloj { n : an ≤ bn } estas en U.
Krisztina Kónya
Biografio
Krisztina Kónya lernis violonadon kaj pianadon ekde sia aĝo 7, fine ŝi akiris kantistan kaj pedagogian diplomojn en Scienca Universitato de Szeged en 2002. Ŝi komencis sian kantistan karieron en koruso de Nacia Teatro (Szeged), kie ŝi estis levita privata kantisto en 2008. Intertempe en 2003 ŝi ekinstruis en arta lernejo, tiutempe ŝi prenis kantolecionojn de Kálmán Gyimesi. Ŝi ricevis premiojn inter 2006-2018.
Hiperreela nombro
Konstruo per ultrapotencoj
Tio ĉi estas tuteca antaŭordigo kaj ĝi iĝas tuteca ordo se ni konsentas ne distingi inter vicoj a kaj b se a≤b kaj b≤a. Per tiu difinaro, la ordigita korpo de hiperreeloj *R estas konstruita. De algebra vidpunkto, U ebligas difini respondan maksimuman idealon I de komuta ringo A kaj poste difini na *R kiel A/I. Kiel kvociento de komuta ringo per maksimuma idealo, *R estas korpo. Oni ankaŭ povas skribi tion ĉi kiel A/U, rekte per ultrafiltro U; ambaŭ variantoj estas ekvivalentaj.
ĝi ankaŭ ne povas esti pli granda ol, kaj do havas la saman povon kiel R.
Ni havu dubon, ĉu, se ni elektus alian ultrafiltrilon V, la korpo A/V estus izomorfa al ordigita korpo A/U. Tiu ĉi demando estas fakte ekvivalenta al la hipotezo de kontinuo. En aroteorio de Zermelo–Fraenkel kun la hipoteza de kontinuo pruvita vera, ni povas pruvi, ke tiu ĉi korpo estas unika ĝis orda izomorfismo, kaj se la hipotezo estus pruvita malvera ni povas pruvi ekziston de ne orde izomorfaj paroj de korpoj, kiuj estas kvanteble indicitaj ultrapotencoj de reeloj.
Intuicia alveno al ultrapoteca konstruo
Tie ĉi sekvas intuicia maniero kompreni la koncepton de hiperreela nombro. La alveno tie ĉi estas proksima al tiu en la libro far Robert Goldblatt. Rememoru, ke la vicoj, kiuj konverĝas al nulo, estas iam nomataj nefinie malgrandaj. Tiuj ĉi estas preskaŭ rekte laŭdifine infinitezimoj - veraj infinitezimoj estas klasoj de vicoj, kiuj enhavas vicojn, konverĝantaj al nulo. Vidu ni, de kie venas tiuj klasoj. Unue ni konsideru vicojn de reeloj. Ili formas ringon, t.e. oni povas adicii kaj multipliki ilin, kvankam ili ne estas ĉiam divideblaj je ne-nulo. La reeloj estas konstantaj vicoj, en kiuj ĉiuj elementoj egalas. La vico estas nula nur se ĝi estas idente nula, t.e. an = 0 por ĉiuj n.
En ringo, oni ne povas atingi na ab = 0 en kiu nek a = 0 nek b = 0. Do, se por du vicoj a, b\quad oni havas ab = 0, almenaŭ unu el ili estu proklamita nula. Mirinde, ekzistas kohera maniero fari tion. Rezulte, la vicoj kiuj malsamas je vico deklarita nula formas hiperreelan korpon. Ĝi enhavos infinitezimojn aldone al normaj reeloj, kaj samkiel la infinite grandajn nombrojn, kiuj estas multiplikaj inversoj de infinitezimoj (ilin reprezentas vicoj, kiuj konverĝas al senfineco). Ĉiu hiperreelo, kiu ne estas nefinie granda, estos nefinie proksima al iu reelo, t.e. estos reelo + infinitezimo.
Tiu ĉi konstruo estas paralela al konstruo de reeloj el racionaloj far Georg Cantor. Li komencis kun ringo de fundamentaj vicoj de racionaloj kaj deklaris ĉiujn vicojn, konverĝantajn al nulo, nulo. La rezulta aro estas aro de reeloj. Por daŭrigi la konstruon al hiperreeloj, ni kosideru la nulajn arojn de tiaj vicoj, t.e., kie z(a)\quad estas aro de indicoj i\quad por kiuj a_i=0\quad. Evidente, se ab=0\quad, do la kunigo de z(a)\quad kaj z(b)\quad estas N (aro de naturaloj). Do:
Nun ni bezonas apartigi na unu el multo de eblaj U da subaroj X de N kaj proklami a=0\quad se kaj nur se z(a)\quad apartenas al U. El tiuj kondiĉoj oni povas vidi, ke:
Ĉiu familio de aroj, kiuj akordas kun kondiĉoj (2)-(4), nomiĝas filtro. Ekzemple, aro de vastigaĵoj de finiaj aroj nomiĝas filtro de Fréchet (ĝi uziĝas en teorio de limesoj.). Se (1) estas ankaŭ vera, la filtro nomiĝas ultrafiltro (ĉar oni ne povas aldoni pliajn arojn al ĝi sen rompi ĝian "filtrecon"). Oni nur povas eksplike diri pli konata ultrafiltro kiel pri ultrafiltro, kiu enhavas iun antaŭdifinitan elementon (ekzemple, nombron 10). Tiaj ultrafiltroj nomiĝas triviaj. Oni asertas, ke iu ajn filtro povas esti vastigata ĝis ultrafiltro, sed la pruvo bezonas aksiomon de elekto. Ekzisto de ne-triviaj ultrafiltroj (ultrafiltra lemo) estas pli "malforta" ol aksiomo de elekto, kaj do estas pli oportune enkonduki ĝin kiel apartan aksiomon.
Se f\quad estas reela funkcio de reela varieblo x\quad, do f\quad nature vastiĝas al hiperreela funkcio de hiperreela varieblo per komponado: kie \{ \dots\} signifas "klaso de elvivalenteco de \dots rilate al nia ultrafiltro", kie du vicoj estas en la sama klaso se kaj nur se la nula aro de ilia diferenco apartenas al nia ultrafiltro.
Ĉiuj aritmetikaj esprimoj kaj furmuloj havas sencon por hiperreeloj kaj veras se ili estas veraj por la reeloj. Oni povas pruvi ke ĉiu ajn finia (t.e. tia, ke por iu reela a\quad) hiperreelo x\quad havos formon y+d\quad kie y\quad estas norma (iam nomata "standarda") reelo kaj d\quad estas infinitezimo.
Tio ĉi estas paralela al pruvo de teoremo de Bolzano–Weierstrass, kiu asertas, ke oni povas elekti konverĝan subvicon el ĉiu limigita vico per dusekcio. La eco (1) de la hiperreeloj estas ree nepra.
Nun oni povas vidi, ke se f\quad estas kontinua, tio signifas ke estas nefinia malgranda kiam tia estas x-a\quad, kaj se f\quad estas diferencialebla, tio signifas ke estas nefinie malgranda kiam tia estas x-a\quad. Notinde, se a\quad estas hiperreela, la derivaĵo estas aŭtomate kontinua, ĉar por ke f\quad estu diferencialebla ĉe x\quad, devas esti infinitezima kiam tia estas x-a\quad. Do, ankaŭ estu infinitezima kiam tia estas x-a\quad.
Ecoj de infinitoj kaj infinitezimoj
La finiaj elementoj F de *R formas lokan ringon kaj estas, fakte, valoriga ringo kun unika maksimuma idealo S, kiu estas aro de infinitezimoj; la kvociento F/S estas izomorfa al la reeloj. Do, ni havas izomorfan bildigon st(x) de F al R, kies kerno konsistas je infinitezimoj kaj kiu sendas ĉiun elementon x de F al unika reela nombro, kiu malsamas de x je S - do, je infinitezimo. Alie dirite, ĉiu finia nenorma reelo estas "tre proksima" al unika norma reelo, en tiu senco ke se x estas finia nenorma reelo, ekzistas unu kaj kaj nur unu norma reelo st(x), tia, ke x – st(x) estas infinitezima. Tiu ĉi nombro st(x) nomiĝas standarda (flaga) parto de x, koncepte la "plej proksima reelo" al x. Tiu ĉi operacio estas ordo-konservanta izmorfismo kaj kondutas bone ambaŭ algebre kaj ordoteorie. Kvankam ĝi estas ordo-konservanta, ĝi ne estas izotona, t.e. x \le y implikas ke, sed x < y ne nepre implikas ke.
La mapo de standarda parto estas topologie kontinua rilate al orda topologio sur finiaj hiperreeloj. Fakte, ĝi estas loke konstanta funkcio.
Hiperreelaj korpoj
Supozu ni, ke X estas spaco de Tiĥonov, ankaŭ nomata T3.5-spaco, kaj C(X) estas algebro de kontinual reel-valoraj funkcioj en X. Suppozu, ke M estas maksimuma idealo en C(X). do, la faktora ringo A = C(X)/M estas tute ordigita korpo F, kiu enhavos reelojn. Se F rigore enhavas na R do M estas tiel nomata hiperreela idealo kaj F estas hiperreela korpo. Notu, ke neniu presumo estas, ke povo de F nepre estu pli granda ol R. Fakte, ili povas estis sampovaj.
Grava speciala okazo estas se topologio sur X estas diskreta. En tiu okazo X povas esti indentigita per kardinala nombro κ kaj C(X) per reela algebro de funkcioj de κ al R. La hiperreelaj korpoj, konstruataj en tiu ĉi okazo, nomiĝas ultrapotencoj de R kaj estas identaj al ultrapotencoj, konstruataj per ultrafiltroj en teorio de modeloj.
Visto
Visto (whist ) estas angladevena kartludo. Ĝi estas la antaŭaĵo de la nuntempe pli populara briĝo.
Reguloj
La visto estas kartludo por 4 ludantoj en du teamoj de duopoj; la samteamano nomiĝas partnero (partner).
La visto uzas la ordinaran francan kartaron de 52 kartoj, de 13 rangoj (2–10, fanto, damo, reĝo, aso) en 4 emblemoj (trefo, piko, kero, karoo). La aso estas la plej altranga; la duo, la plej malaltranga.
Ĉe la komenco de la ludo, ĉiu ludanto ricevas 13 kartojn. La lasta karto disdonita estas, malsimile al la aliaj, montrataj al ĉiuj ludantoj; ĝia emblemo estas la atuto (trump).
Prenoj
La ludo konsistas el 13 prenoj (trick). Por ĉiu preno, la unua ludanto povas demeti ajnan karton, kies emblemo estas la ĉefemblemo de la preno. La sekvaj ludantoj devas demeti kartojn de la ĉefemblemo, se oni eblas.
Fino de la ludo
Post la 13 prenoj, la teamo, kiu venkis pli da prenoj, gajnas.
Historio
La visto devenis de Anglio dum la 18-a jarcento. En 1742, la anglo Edmond Hoyle eldonis la libron Mallonga Traktaĵo pri la Ludo Visto (A Short Treatise on the Game of Whist), kiu normigis la regulojn de la ludo.
Brusník
Brusník estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovakio en distrikto distrikto Veľký Krtíš.
Situo
Tra la vilaĝo fluas rivero Tisovník.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1327. En pasinteco la teritorio de Brusník apartenis al departemento Nógrád, kiu estis parto de Hungara reĝlando.
József Schnitzler
József Schnitzler [jOĵef ŝnicler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schnitzler József estis hungara kuracisto, profesoro, parlamentano, ambulancisto, kirurgo. József Schnitzler naskiĝis la  en Szeged. Li mortis la en Szeged.
Biografio
József Schnitzler frekventis gimnaziojn en Budapeŝto kaj Tata (Hungario), poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1937. Dum la studentaj jaroj li laboris ankaŭ en la ambulanco aŭ en Malsanulejo Rókus. Post la diplomo li laboris 2 jarojn en la ambulanca servo. Inter 1939 kaj 1948 li estis kirurgo en hospitalo de Jászberény. Interrmpo okazis en la jaroj 1943–1945, ĉar li estis trudlaboristo. En 1944 li aliĝis al la socialdemokratoj, en 1947 al la komunistoj. Ekde 1948 li estis kirurgia ĉefkuracisto en Debrecen, ekde 1955 docento (baldaŭ katedrestro) en Universitato Lajos Kossuth, ekde 1969 ankaŭ klinikestro. Li operaciis brustojn kaj korojn. En 1961 li kandidatiĝis. Inter 1963-1981 li estis parlamenta deputito. Li ricevis premion Kossuth en 1951.
Imre Csiszár
Imre Csiszár naskiĝis la  1938 en Miskolc.
Biografio
Imre Csiszár frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1956-1961, poste li eklaboris en matematika filio de MTA. En 1978 li ekinstruis en ELTE, baldaŭe ankaŭ en alia universitato. Li ofte estis gastprofesoro precipe en diversaj universitatoj en Usono. Li ricevis 6 diversajn premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1964-2007.
Anna Ivanovna
Anna Ivanovna (Анна Ивановна) (n. 7-a de februaro 1693, m. 28-a de oktobro 1740) estis imperiestrino de Rusio en 1730 - 1740.
Origino
Ŝiaj gepatroj estis gecaroj Ivano Alekseeviĉ la 5-a kaj Praskovia Teodorovna (n. Saltikova). Kiam Anna estis trijara knabino ŝia patro mortis en 1696. Ĝis tiam Ivano la 5-a reĝis kune kun Petro la 1-a, sia bofrato. Tial ekde 1696 statuso de liaj gefamilianoj falis, ĉar superis alia branĉo de dinastio Romanov, kiun gvidis sole Petro la 1-a.
Malfeliĉa edziniĝo al duko de Kuronio
En 1710 Anna edziniĝis al Frederiko Vilhelmo (Friedrich Wilhelm Kettler) duko de Kuronio (latve Kurzeme), kies rezidejo troviĝis en Mitau (latve Jelgava).
Tamen ilia geedziĝo malfeliĉe estis tre mallonga, post du monatoj la duko mortis kaj Anna iĝis vidvino en deksepjara aĝo. Postaj ŝiaj vivkondiĉoj estis sufiĉe modestaj, pro malriĉeco de la malgranda duklando (ĝia areo nun estas parto de Latvio).
Unu el ŝiaj asistantoj, nobelo Ernst Biron baldaŭ iĝis ŝia amato kaj onidire patro de ties bebo.
Invito en Rusion kiel imperiestrino
Dum reĝado de juna Petro la 2-a realan potencon en Rusio havis Supera Sekreta Konsilio, en kiu ĉefan rolon ludis princo Aleksio Dolgorukov. Li sukcesis inklinigi la imperiestron (kiu tiam estis nur dekkvarjara adolesko) al gefianĉiĝo kun sia filino Katerina, kiu tiam estis jam deksepjara fraŭlino). La geedziĝo, kiun oni planis organizi januare de 1730, ne okazis pro subita morto de la imperiestro.
Tiam reale finiĝis vira linio de la monarka dinastio Romanov en Rusio.
Rinxent
Rinxent estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Anna Ivanovna
Invito en Rusion kiel imperiestrino
Post longaj kaj kruelaj disputoj membroj de Supera Sekreta Konsilio decidis inviti dukinon de Kuronio, filinon de caro Ivano la 5-a Anna en Rusion kiel imperiestrino. La invitilo havis kelkajn kondiĉojn, laŭ kiuj ŝi estus praktike senrajta reĝino, realan potencon la membroj restigis por si mem. Princo Dolgorukov estis sola oponanto de tiu decido de Supera Sekreta Konsilio.
Reveno en la patrujon
La 8-an de februaro 1730 en Mitau Anna Ivanovna subskribis la dokumenton kun la kondiĉoj kaj jam la 26-an de februaro 1730 ŝin oni kronis kiel nova imperiestrino de Rusio en Uspenskij katedralo de moskva Kremlo.
Rinxent
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rinxentois.
Anna Ivanovna
Reveno en la patrujon
Ŝi revenis la patrujon post 19 jaroj kaj do havis neniujn favoratojn kaj intimajn amikojn en Rusio. Tion ĉi konsideris du ĉefaj partioj celintaj akiri realan potencon en la lando. Post longaj intrigoj parto de aristokrataro, nobelaro kaj gvardio peticiis la imperiestrinon preni tutan regnon kaj potencon en la lando. Post iuj duboj Anna Ivanovna konsentis kaj dum la kunveno akceptis la peticion, distranĉis la dokumenton kun la kondiĉoj kaj proklamis sin sola monarkino de Rusio. La oponantoj de la alia partio ektimis kaj do silentis.
La 12-an de marto 1730 oni dufojon ĵuris al Anna Ivanovna kiel plena aŭtokratino.
Biron – fakta reginto de Rusio
Post tio ĉi Rusion venis Ernst Biron kune kun sia familio. Li tuj laŭ ordono de la imperiestrino okupis unu el plej ĉefaj postenoj en la lando kaj krome organizis ministerion de sekreta polico, kies devizo estis timiga frazo "Vorto kaj Afero". Iom post iom agado de la ministerio penetris tutan vivon de la lando kaj aperis ĉiea teruro, ĉar dum reĝado de Anna Ivanovna laŭ ordonoj de Biron estis arestitaj, ekzilitaj en Siberion kaj ekzekutitaj multaj eminentaj patriotoj de Rusio. Tiun ĉi tempon en rusia historio oni nomas malestime "birona" (ruse “бироновщина”).
Glacia konstruaĵo
Anna Ivanovna preferis distriĝi, sed ne reĝi. Tion ĉi sciis la mondumo kaj do ĉiu aristokrato provis iel ajn altiri atenton de la imperiestrino al propra persono. Grandan potencon en la lando havis guberniestro Artemio Volinskij, kiu februare de 1740 organizis grandan feston en St.Peterburgo. Ĝia ĉefa vidindaĵo kaj reala eksponaĵo estis la granda Glacia konstruaĵo (ruse Ледяной дом). Kvankam ĝi estis konstruita tute el glacio, sed ĝi havis ĉiujn ordinarajn instalaĵojn, inkluzive eĉ banejon. Ĝin gardis glaciaj kanonoj, kiuj povis pafi.
Post tiu ĉi grandioza spektaklo Volinskij iĝis favorito de la imperiestrino, sed Biron per kovarda intrigo akuzis tiun kaj ricevis permeson de Anna Ivanovna por ekzekuto de la rusa aristokrato.
Ekstera politiko
Ekstera politiko dum reĝado de Anna Ivanovna havis du ĉefajn direktojn: okcidentan kaj sudan. Post morto de Aŭgusto la 2-a reĝo de Pollando (pole August II Mocny) la tronon okupis Stanislao Leŝinskij (pole Stanisław Leszczyński), kiun apogis Francio. Tamen Rusio insistis surtronigi filon de Aŭgusto la 2-a, kiu havis preferajn rajtojn por esti la reĝo de Pollando (tiam Respubliko de Ambaŭ Nacioj). Post longaj disputoj kaj eĉ bataloj Leŝinskij fiaskis kaj Rusio atingis sian celon.
Sub gvido de ĉefmarŝalo Miniĥ (von Münnich) Rusio batalis en 1735-1739 en Krimeo kaj aliloke kontraŭ Otomana Imperio, kie ankaŭ sukcesis.
Turmenta malsano kaj morto
Oktobre de 1740 la imperiestrino grave malsaniĝis pro podagro. Ĝis tiam ŝi heredigis Ivanon nepon de sia fratino Katerina dukino de Meklenburgo. La 29-an de oktobro 1740 Anna Ivanovna mortis. Ŝin oni entombigis en Petropavlovskij katedralo de Sankt Peterburgo.
Vittorito
Vittorito estas komunumo de Italio.
Stacio Kami
Stacio Kami (japane: 加美駅 [Kami-eki], angle: Kami Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hirano, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Kvinlatera ortodukupolo
En geometrio, la kvinlatera ortodukupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J30). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per kunigo de du kvinlateraj kupoloj (J5) laŭ ilia deklateraj bazoj. 36-grada turnado de unu kupolo antaŭ la aldono donas kvinlateran turnodukupolon (J31).
La kvinlatera ortodukupolo estas la tria en malfinia aro de ortodukupoloj.
Veľké Úľany
Veľké Úľany (Nagyfödémes) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta. La historia slovaka nomo estis Veľký Fedymeš. Veľký kaj Nagy signifas: granda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Galanta troviĝas 12 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1221 en formo "Fudemus", apartenanta al fortikaĵo de Pozsony. Ŝajnas, tiutempe loĝis tie reĝaj abelistoj. En 1490 kaj en 1505 armeo de Maksimiliano la 1-a (Sankta Romia Imperio) detruetis la vilaĝon. En 1828 ekfunkciis sukerofabriko, kiu estis la unua en Meza Eŭropo. En 1862 inundo, en 1865 incendio, post 1 jaro ĥolero okazis. En 1910 loĝis tie 2709 da homoj, (2679 hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Galanta, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1976 proksima vilaĝo Nové Osady aliĝis al Veľké Úľany. En 2001 loĝis tie 4180 da homoj, (2971 hungaroj, 1164 slovakoj).
Wiggiswil
Wiggiswil (prononcu vigisvil) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 101 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Wiggiswil situas en la Svisa Mezlando, proksimume 9 kilometrojn de la federacia urbo Berno. Ĉe la suda limo de la komunumo situas la malgranda kaj la granda Lago Moossee, kaj pasas la rivero Urtenen, kiu trafluas la du lagojn.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,43 km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 68,5% servas por agrikulturo kaj 16,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wiggiswil limas en nordo al Jegenstorf, en oriento al Urtenen-Schönbühl, en sudo al Moosseedorf, en sudokcidento al Münchenbuchsee, kaj en nordokcidento al Deisswil ĉe Münchenbuchsee.
Trafiko
Tra la komunumo pasas ĉefvojo de Urtenen-Schönbühl okcidenten ĝis la alveturejo Münchenbuchsee al la svisa aŭtovojo A6, kiu paralele al tiu ĉefvojo pasas ankaŭ tra la komunuma teritorio. Krome ekzistas de Wiggiswil konekta vojo al Münchenbuchsee. La stacidomo de Münchenbuchsee tamen situas en distanco de nur 1,5 km de la vilaĝocentro kaj estas ankaŭ bushaltejo en Moospinte proksime de la komunuma limo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wiggiswil datiĝas el la jaro 1219 kiel Wigerswile. Wiggiswil dum mezepoko apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj estis en la 13-a jarcento koncedita al la johanita komandorejo Münchenbuchsee. La supera jurisdikcio apartenis al la kampartribunalo Zollikofen, kiu en la jaro 1406 fariĝis berna havaĵo. Post la reformacio Wiggiswil fariĝis parto de la kamparvoktejo Zollikofen. En la jaro 1803 post la fino de la Helveta Respubliko Wiggiswil estis atribuita al la distrikto Fraubrunnen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando. Wiggiswil havas aktuale komunan komunumadministracion kun Deisswil ĉe Münchenbuchsee
László Balogh (verkisto)
BALOGH László (balog) rumanuja hungara verkisto, publicisto naskita en Topliţa-Ciuc la 21-an de majo 1946 kaj mortis en Sfântu Gheorghe la 4-an de februaro 2003.
Biografio
László Balogh abitureintiĝis en Sfântu Gheorghe en 1964 kaj li instruis en Măgheruş kaj Calnic. Li havigis diplomon de instruisto pri rumana-hungara lingvoj en 1970 en la Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureş kaj dume li estis bibliotekisto en Sovata. Ekde 1990 li laboris en Sfântu Gheorghe ĉe la enterpreno librodisvastiga.
Grafenrheinfeld
Grafenrheinfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schweinfurt kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Majno (tute ne ĉe la rivero Rejno, kiel eblus dedukti laŭ la nomo). Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Aŭstralia angla
Aŭstralia angla (AusE, AuE, AusEng, en-AU ) estas la nomo donata al grupo de dialektoj parolataj en Aŭstralio kiuj formas ĉefan variaĵon de la angla.
Aŭstralia angla ekdiverĝis el la Brita angla post la fondo de la kolonio de Novsudkimrio en 1788 kaj estis agnoskata kiel diferenca el Brita angla ĉirkaŭ 1820. Ĝi naskiĝis el miksado de geinfanoj el fruaj setlantoj el granda vario de interkomprenataj dialektaj regionoj de la Brita Insularo kaj rapide disvolviĝis en la ĉefa variaĵo de la angla.
Placo Vörösmarty
La Placo Vörösmarty estas la plej granda placo de perpieduloj de Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros. Mihály Vörösmarty estis signifa poeto en la 19-a jarcento.
Historio
Dum la historio la placo havis diversajn nomojn: En 1926 la placo prenis la hodiaŭan nomon, eĉ tio ne ŝanĝiĝis dum la socialismo.
Dum la Hungara revolucio de 1848 pro la bataloj la nomdonanta Germana Teatro ruiniĝis, post jaroj oni malkonstruis ĝin. En 1896 sub la placo ekfunkciis la unua metrolinio de Budapeŝto, tiam havanta la nomon subtera trajno, pli simple subteralo. Dum la Kalistefa revolucio ĉefministro Mihály Károlyi prelegis al la homamaso kelkfoje. En fino de la 2-a mondmilito signifaj domoj laŭ la placo difektiĝis. La placo estis hejmo de finhaltejo de la aŭtobusoj el la flughaveno. En 1986 oni deklaris la placon kun alia strato zono de piedirantoj aŭ promenejo. Ekde 1998 oni aranĝas kristnaskan bazaradon, krome jam pli frue tie okazas "semajno de la libro".
Priskribo
La placo apartenas al negoca-komerca centro de la urbego, ĝi estas ankaŭ promenejo de turistoj. En mezo de la placo kuŝas impona monumento de la nomdonanto Mihály Vörösmarty. Menciindas sukerejo "Gerbeaud" [ĵerbo], onidire la plej bona sukerejo de la lando. Ĉe la angulo kuŝas ambasadejo de Britio.
Trafikiloj
La sola trafikilo estas la metroo, sed proksime estas aŭtobuso, iom poste tramo, poste tuj estas havenostacio de ŝipoj.
Kupango
Kupango (Indonezie: Kupang) estas la ĉefurbo de la provinco Nusa Tenggara Timur en Indonezio, sur la insulo Timoro. Laŭ censo plenumita en 2010, la urbo tiam havis proksimume 450.000 loĝantojn.
Ĝi estis grava komerca kaj havena centro dum la nederlanda koloniaj periodoj.
Jean Charles de Menezes
La 27-jara viro estis elektrikisto, brazilano, kiu vivis jam tri jarojn en Londono.
La 22-an de julio li ekveturis al la laborejo, sed lin sekvis kaŝe policanoj, ĉar lia adreso (domo kun multaj loĝantoj) estis trovita en dorsosako de teroristo. Li surhavis en la varmo ĝinzan veston, mantelon kaj tion trovis la policanoj suspekta (polico asertis, ke li surhavis ramburitan, varman (t.e.) vintran mantelon). Kvankam la Metroa Polico asertis, ke li transsaltis barilon kaj kuris, tio estis mensogo. Menezes ne sciis, ke la policanoj sekvas lin, prenis eĉ senkostan gazeton. Li jam sidis, kiam oni batis lin surtenen kaj pafis 7-foje en lian kapon kaj unufoje en la ŝultron.
La tuta mondo kondamnis la agon de la polico, sed la polico defendis sian politikon, agmanieron.
La murda afero okazis unu tagon post novaj eksplodoj en la londona metroo, du semajnojn post la murdaj teroratakoj samloke.
Vintra palaco
Vintra palaco estas palaco, en kiu reĝo (aŭ ia alia gravulo) loĝas dum vintro.
Male al somera palaco vintro palaco kutime havas hejtilon kaj situas en urbo.
Bodo Sperling
Bodo SPERLING (naskita la 6an de majo 1952 en Hanau, Germanio) estas germana artisto, pentristo, inventisto kaj sinestetikisto.
Vivo
Bodo Sperling kreskis en Frankfurto ĉe Majno, Leipzig, Amsterdamo kaj Berlino. Li kreis kaj vendis siajn unuajn pentraĵojn sur la stratoj kaj en la kluboj de Amsterdamo. Arta influo venis de sia preskaŭ ĉiutaga ĉeesto en la Paradiso, muzika kaj kultura centro kien li venis kune kun artistoj de ĉirkaŭ la mondo. Unu fokuso de lia laboro estas la evoluo de sciencaj modeloj per aspektado ĉe la estetiko, kaj la efektivigo de sciencaj modeloj en objektoj. En 1985 li evoluigis la artodirekton "Objektivismo". En 1991 li kreis ĉe la nacia ekspozicio en Kaselo, videinstalaĵo kiu alfrontis la spektanton pri la objektiva dokumentado de tempo. Ĝi estis instalita sur pluraj tunoj da ŝtonaltaro sur kiu eltenis ŝtalobaseno. En tiu ŝtalobaseno formiĝis tempokristaloj de bolanta solvo. La tuta procezo estis dokumentita dum pluraj semajnoj per aŭtomata fotilo. La bazon de lia laboro li vidas en linio kun esplorado de Rupert Sheldrake kaj lia teorio de morfia kampo.
Aleksandra Fjodorovna (Alix de Hesio-Darmstadt)
Alix de Hesio-Darmstadt, Alix von Hessen-Darmstadt, plena formala nomo Victoria Alix Helena Louise Beatrice von Hessen und bei Rhein (naskiĝis la 6-an de junio 1872 en Darmstadt, ĉefurbo de la grandduklando Hesio-Darmstadt, ekde 1871 parto de la Germana Regno; murdiĝis en la nokto inter la 16-a kaj la 17-a de julio 1918 en Jekaterinburg) estis princidino de la grandduklando Hesio-Darmstadt kaj car-edzino de Rusio.
Per sia edziniĝo kun la pli posta rusia caro Nikolao la 2-a en 1894 ŝi iĝis la lasta regantino de la Rusia Imperio - kadre de la edziniĝo ŝi konvertiĝis de luteranismo al la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj alprenis la rusan nomon Александра Фёдоровна, do Aleksandra Fjodorovna (foje ankaŭ latinigita Aleksandra Teodorovna). Ŝi estis la sesa infano kaj kvara filino de la grandduko Ludoviko la 4-a de Hesio-Darmstadt kaj de la princidino Alice, kiu estis la dua plej aĝa filino de la reĝino Viktoria de Britio, la avino de Alix.