cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akalifo
Priskribo
Acalypha hispida, kultivata kiel ornama planto pro la koloro kaj teksturo de siaj ekscitaj floroj, estas la plej konata specio. Aliaj kreskas pro sia foliaro. Acalypha bipartita estas manĝebla legomo en iuj regionoj de Afriko.
Disvastigado
Plej multaj specioj estas tropikaj aŭ subtropikaj (ili ne ĉeestas en Havajo kaj aliaj pacifikaj insuloj), ĝi havas malmultan reprezenton en moderklimataj zonoj. Ameriko havas du trionojn de la konataj specioj, distribuitaj de la suda Usono ĝis Urugvajo kaj norda Argentino.
Maria Elworthy-Posenaer
Maria Elworthy-Posenaer [POzenar] (antaŭ sia edziniĝo nomiĝis Maria Posenaer) (naskiĝis la 19-an de oktobro 1874  en Antverpeno, mortis la 25-an de marto 1956 en Wilrijk) estis belga esperantistino kaj tradukistino nederlanda-franca-angla-Esperanto. Ŝi estis filino de Franciscus Stephanus Jacobus Posenaer kaj Maria Theresia Josephina De Bruyn, kaj fratino de Felix kaj de la pentristo Jozef Posenaer (1876 - 1935). En 1916 ŝi edziniĝis en Britio al Robert Elworthy, 78-jara emerita ŝtatoficisto.
Esperanta biografieto aperis en Belga Esperantisto, decembro 1954, p. 77-78; nekrologo en la sama revuo, aprilo 1956, p. 29.
Honorigo
Dum la 35a Belga Kongreso de Esperanto en Bruselo (12-14 majo 1951) ŝi estis honorigita de la Fondaĵo Antoinette Jennen kiel plej meritplena esperantisto de la jaro.
Tradukoj
El la nederlanda al Esperanto ŝi tradukis i.a.:
Sušice I
Sušice I estas parto de urbo Sušice en distrikto Klatovy en Ĉeĥio. Estas ĉi tie registritaj 155 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sušice I situas en katastra teritorio Sušice nad Otavou kun areo 16,6 km².
General Francisco R. Murguía
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5639 enloĝantojn. El tiuj estas 2724 viroj kaj 2915 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4,988 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,910 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 300 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 0′ norda latitudo kaj 103° 1′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 20495 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 2 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.01 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
14,424 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 13196 alfabetoj kaj 639 analfabetoj. Do 8.45 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 7,163 alfabetoj kaj 580 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 7.49%. Inter la viroj estas 6,033 alfabetoj kaj 639 analfabetoj, do 9.58% el la viroj estas analfabetoj.
Helena Noguerra
Helena NOGUERRA (Bruselo, 18-a de majo 1969) estas belga aktorino, kantistino kaj prezentistino de televida de portugala deveno.
Ŝi estas la fratino de Lio, la eksa edzino de Philippe Katerine kaj la aktuala koramikino de Nicolas Bedos.
Araba Ribelo (1916 - 1918)
La araba Ribelo (en la araba: الثورة العربية الكبرى, La Granda Araba Ribelo) estis ribelo iniciatita de ŝarifo Husejn de Mekao kontraŭ la Otomana Imperio kun la celo krei araban ŝtaton unuigitan de Halepo en Sirio ĝis Adeno en Jemeno. La ribelo daŭris du jarojn, de 1916 ĝis 1918, okazigante efemeran araban reĝlandon kiu estos anstataŭita poste pro la kolonia divido kiu okazigis la aktualan mapon de Mezoriento.
Vestfalio
Vestfalio aŭ Vestfalujo estas la nomo de historia germana regiono, de historia reĝolando, de prusa provinco kaj nun parto de la moderna federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Federacia Respubliko Germanio.
2988 Korhonen
2988 Korhonen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnan astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomon honoras la finnan astronomon kaj optikiston Tapio Korhonen.
Vestfalio
La historia regiono dividiĝas inter la nunaj federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio kaj Malsupra Saksio, temas do pri nordokcidenta Germanio. Kelkaj gravaj urboj estis Münster, Dortmund kaj Osnabrück.
Duklando Vestfalio
Duklando Vestfalio estis historia teritorio en la Sankta Romia Imperio kaj apartenis ĝis 1803 al la elektoepiskopujo Kolonjo.
Reĝlando Vestfalio
La Reĝolando Vestfalio estis kreita de Napoleono, kaj ĝi ekzistis de 1807 ĝis 1813 kaj membris en la Rejna Konfederacio. Fakte tiu reĝolando, kun Ĵeromo (frato de Napoleono) kiel reĝo, ne entenis plurajn historiajn partojn de Vestfalio sed aliflanke ja havis plurajn regionojn de nuna norda Hesio.
Prusia provinco
En 1815, Vestfalio fariĝis provinco de Prusio kaj ricevis la nunan formon.
Parto de Nordrejn-Vestfalio
En 1946 Vestfalio fariĝis parto de la nova federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Tiu ŝtato konsistas el du "landopartoj", nome (norda) Rejnlando kaj Vestfalio-Lippe, cetere el kvin provincoj (germane Regierungsbezirke), el kiuj tri estas partoj de Vestfalio-Lippe: Okcidenta Vestfalio (Münster), Orienta-Vestfalio-Lippe (Detmold), Suda Vestfalio (Arnsberg).
Geografio
La Vestfala Golfo, ankaŭ Monasterlanda Golfo, estas ebena pejzaĝo, kiu esence lokas en Vestfalujo kaj nur malgrandegaparte en norda Rejnlando (ekstrema sudokcidento) kaj Malsupra Saksujo (randaj regionoj en la nordo). Ĝi estas, post la Kolonja Golfo kaj kune kun la okcidente alligiĝa Malsuprorejna Malaltebenaĵo, la dua plej suda parto de la Nordgermana Malaltebenaĵo.
Lingvo
Noto: PIV (ankaŭ la nova) enhavas kiel radikon nur Vestfali', dum la vestfaloj mem uzas ankaŭ la radikon vestfal' (por homo).
Sinklinalo
Sinklinalo estas geologia nocio de greka deveno (sin - kune, klinein - klini).
Mouillac (Ĝirondio)
Mouillac - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Molhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Mioceno
Mioceno estas la kvara periodo de la terciara epoko. Ĝi daŭris de 26 ĝis 7 milionoj da jaroj (inter oligoceno kaj plioceno).
Nomo
La vorto Mioceno estis enkondukita de la skota geologo Charles Lyell en 1847, kaj devenas de la greka μείων meiōn (= malpli) kaj καινός kainos (=nova).
Geologio
Dum Mioceno Ameriko plu malproksimiĝis de Eǔropo kaj Afriko, kaj Nordameriko disigis de Sudameriko. Dum parto de tiu epoko, Mediteraneo fermiĝis kaj eble eĉ sekiĝis.
Pluraj montoĉenoj plialtiĝis dum Mioceno: Andoj, Alpoj, Himalajo, Orientafrikaj montaroj, ktp.
Plantoj kaj bestoj
Ĝia flaŭro estis komence en Eŭropo subtropika kun filikoj, palmoj, tropikaj plantoj. Pli poste dominis la laŭrfoliacoj, poste la falfoliaj plantoj. En tiu periodo estiĝis multaj karboj el la formortintaj plantaj organikaj materialoj (bruna karbo).
En tiu epoko elevoluis la parhufuloj, pluevoluis la ranoj kaj la vostaj amfibioj, kavkornuloj. Aperis la homsimilaj primatoj.
Eringerfeld
Eringerfeld estas parto de la urbo Geseke en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio.
Aparte konatas la privata internuleja gimnazio Eringerfeld en kaj ĉirkaŭ loka baroka kastelo. Dum la jaro 1985 okazis tie la 41-a Internacia Junulara Kongreso.
33376 Medi
33376 Medi estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde ties Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala fizikisto Enrico Medi (1911–1974), kiu studis sub Fermi, tenis postenojn ĉe la universitatoj de Palermo kaj Romo, estis direktoro de la Nacia Instituto de Terfiziko kaj Vulkanologio, vicprezidento de EKAE kaj granda populariginto de la scienca kono profit'al la homaro.
La Nova Tago
La Nova Tago estis internacia Bahaa gazeto, fondita en 1925 kaj aperinta ĝis 1936 plejparte kvaronjare. Formato 22x15. Redaktis D-ro Hermann Grossmann.
1925 estas la jaro inaŭguranta la jardekon de la probable ĝis hodiaŭ plej intensa agado de bahaanoj en Esperantujo. En tiu jaro okazis la fondo de la gazeto kaj eldonejo "La Nova Tago". "La Nova Tago - La Internacia Bahaa Esperanto-Gazeto", tiel ĝia plena titolo, estis fondita de bahaanoj, Friedrich Gerstner kaj D-ro Hermann Grossmann, en Hamburgo, Germanio, kaj en ĝia stabo dum la sekvaj jaroj kunlaboris i.a. Martha Root, Lidja Zamenhof (la filino de L.L. Zamenhof), John Esslemont, Auguste Forel (la fama svisa scienculo), Vuk Echtner kaj kiel lingva kontrolanto dum la plej multa tempo P-ro Paul Christaller. S-roj Esslemont, Grossman kaj S-ino Root estis elstaraj bahaanoj investitaj kiel "Manoj de la Afero" en la Bahaa Kredo.
Probable profunde konvinkitaj pri la rekta respondo de Esperanto al la bahaa postulo de internacia helpa lingvo kaj pri ties sekva pluprospero kaj plia disvastiĝo, la fondintoj de tiu unua internacia bahaa gazeto celis ne nur krei interligilon por la rapide disvolviĝanta bahaa mondo, sed ja ankaŭ ilon por proksimigi la esperantistaron al la Bahaa Kredo. Esence jam tiam bahaa Esperanto-agado estis same dudirekta kiel ĝi restis ĝis hodiaŭ F. Gerstner skribis en la unua n-ro de la 2a jarkolekto : "Ni volas ... 1. konigi al la Esperantistaro la ideojn de la Baha'i-Movado kaj 2. disvastigi la Esperantismon en Baha'i-rondoj."
Dum pluraj jaroj "La Nova Tago" sufiĉe bone prosperis. Sed post kriza jaro - inter marto 1934 kaj marto 1935 neniu numero aperis - la gazeto sukcesis nur dum unu jaro releviĝi antaŭ ol venis la malpermeso en Germanio de Esperanto en 1936 - kaj sekvajare ankaŭ de Bahaismo - far la nazioj.
(laŭ artikolo el la retpaĝoj de la Bahaa Esperanto-Ligo )
Venterol
La nomo Venterol  povas interalie rilati al la francaj komunumoj
21441 Stevencondie
21441 Stevencondie estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Condie, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2005. Li instruas ĉe la Illinois Mathematics and Science Academy de Aurora (Ilinojso, Usono).
Jan Pieterszoon Sweelinck
Jan Pieterszoon Sweelinck [jan PITerszon SVElink] (naskiĝis 1562, mortis la ) estis nederlanda komponisto, orgenisto, kaj pedagogo. Lia laborado ambaŭflankis la finon de la Renesanco kaj la ekon de la Baroka epoko.
Vivo
Sweelinck lernis orgenludadon de sia patro Pieter, kiu estis ekde 1564 ĝis sia morto en 1573 orgenisto ĉe la Oude aŭ St. Nicolaaskerk en Amsterdam. Post la morto de sia patro li ricevis instruon de Jan Willemszoon Lossy (ca. 1545-1629), urbofajfisto en Haarlem. Laŭ la germana muzikologo Johann Mattheson (18-a jarcento) Sweelinck studis en Venecio ĉe Giuseppe Zarlino. Nuntempe la plimulto de la biografiistoj certas pri tio, ke tio ĉi baziĝas sur miskompreno. Tamen Sweelinck bonege konis la muzikteoriajn instrulibrojn de Zarlino.
Jam en 1577 Sweelinck estis dungita kiel orgenisto. Ĉiukaze ekde 1580 li estis dungita ĉe la Oude Kerk [malnova preĝejo] en Amsterdamo. Post lia morto lia plej aĝa filo, Dirk, sekvis lin en tiu ĉi funkcio. La reputacio de Sweelinck estis grandega, kaj li ricevis la kromnomon de Amsterdamse Orpheus (Orfeo de Amsterdamo). Krome li anis la humanisman societon Muiderkring.
Verkoj kaj influoj
Sweelinck estis fama kiel komponisto ankaŭ malproksime de sia hejmlando. Jam dumvive multaj el siaj voĉkantaj verkoj estis presataj kaj disvastiĝis en tuta Eŭropo. Sweelinck mem neniam forlasis Nederlandon. Estas sufiĉe rimarkinde, ke dum lia vivo neniu el siaj 70 orgenverkoj estis publikita. El tuta Eŭropo, sed precipe el norda Germanio alvenis studentoj por lerni de Sweelinck la orgenludadon. Per tio li ege influis la evoluon de la orgenmuziko en norda Germanio kaj do malrekte ankaŭ Johann Sebastian Bach. Konataj disĉiploj de Sweelinck estas i.a.: Jacob Praetorius la pli juna, Heinrich Scheidemann, Samuel Scheidt, Melchior Schildt, Siefert. Pro la granda nombro de germanaj studentoj li ankaŭ ricevis la kromnomon Duitse organistenmaker [faranto de germanaj orgenistoj].
Sweelinck verkis pli ol 70 komponaĵojn por orgeno kaj/aŭ klaviceno. La plej elstaraj de tiuj ĉi estas: En tiuj ĉi verkoj Sweelinck interligas la arto de variacio kaj la virtuozan stilon de la anglaj virginalistoj kun la itala orgenstilo de komponistoj kiel Claudio Merulo. Per tio ekestis tute aparta stilo. La fantazioj montras jam multajn signojn de la klasika fugo kaj estas rigardendaj kiel ties antaŭantoj. La uzado de eĥoj en la muziko ĉ. 1600 estis vaste populara. Sweelinck konatiĝintus kun tiu ĉi per la Venecia Skolo, kie ĝi estis utiligata de komponistoj kiel Giovanni Gabrieli. En la Oude Kerk li disponis pri orgeno el la jaro 1539 kun tri manualoj kaj pedalo, kiu ofertis abundon da eblecoj realigi tiujn ĉi efektojn. Sweelinck estas la unua komponisto, de kiu oni scias, ke li utiligis tiamaniere la eblecojn, kiujn jam enhavis la orgenojn fine de la 16-a jarcento.
La voĉkantaj verkoj de Sweelinck estas malpli progresemaj kaj ankoraŭ staras en la tradicio de la Nederlanda Skolo. Liajn ĉ. 250 ĥorverkojn oni povas klasifiki jene:
La orgenoj de Sweelinck
Sweelinck muzikis kaj komponis en epoko, en kiu ĝenerale oni uzis la meztonan agordon, agordo kun preskaŭ perfektaj tercioj (do sen fioscilado) en la kutimaj gamoj. Nuntempe tamen ekzistas nur malmultaj orgenoj de tiu ĉi agordo, tiel ke historia realigo de la verkoj del Sweelinck estas maloftaĵo. Multe da vitaleco de la meztona agordo perdiĝas je realigo per moderna agordmaniero, el kiu malaperis la karakterizaj diferencoj inter la gamoj.
En la tempo de Sweelinck en la Oude Kerk staris almenaŭ du orgenoj, la trimanuala granda orgeno apud la okcidenta muro konstruita inter 1539 kaj 1545 de Hans van Keulen, Hendrik en Hermann Niehoff kaj Jasper Jansz kaj dumanuala ĥororgeno konstruita en la jaroj 1544 kaj 1545 per Hendrik Niehoff kaj Jaspar Jansz.
La granda orgeno havas jenan dispozicion:
La ĥororgeno havas jenan dispozicion:
129051 Chrismay
129051 Chrismay estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Iván Nagy (historiisto)
Iván NAGy [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Iván estis hungara historiisto, bibliotekisto, heraldikisto, juristo, membro (korespondanta en 1858, ordinara en 1874) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis felsőgyőri [felŝOdjOri]. Iván Nagy  naskiĝis la  en Balassagyarmat. Li mortis la en Horpács.
Biografio
Iván Nagy komence lernis en Eger, Esztergom, Vác, Losonc, fine li studis juron en reĝa jura akademio de Pozsony. Ekde 1845 li helpis kolekti popolkantojn al János Erdélyi. Post la jura diplomo li iĝis juĝeja juristo. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848, tial post falo de la liberecbatalo li kaŝiĝis, poste li estis familia edukisto. Li translokiĝis al Italio, kie li esploris historiajn fontojn pri Hungario. En 1853 li ricevis amnestion, tial li hejmenvenis kaj fondis advokatan kontoron en sia naskiĝurbo. Inter 1855 kaj 1870 li estis bibliotekisto de Universitata Biblioteko (ELTE), en 1855 li edziĝis. Ekde 1870 li estis redaktoro de la parlamenta periodaĵo. Ekde 1878 pro sanstataj problemoj li vivis en sia bieno. En 1891 li fondis muzeon en Balassagyarmat.
(16205) 2000 CC34
(16205) 2000 CC34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Grand Dictionnaire Français-Espéranto
Grand Dictionnaire Français-Espéranto estas la plej laste eldonita kaj plej ampleksa franca-esperanto vortaro, redaktita de Jacques LE PUIL kaj Jean-Pierre DANVY, k.a.   Eldonis Unuiĝo Franca por Esperanto (UFE), Paris 1992, 939 p. 20 cm. Bindita. 32 000 kapvortoj kaj multaj esprimoj.
Kvankam ĝi estas pli aktuala kaj ampleksa ol ĝia antaŭulo, la Dictionnaire Français-Espéranto (vortaro franca-esperanta) de André Albault kaj Roger Léger de 1961, ĝi tamen havas gravajn mankojn, tiel ke la plej multaj recenzoj - escepte de la malpli kritikaj Minnaja kaj Pabst - ne estis favoraj. Vd. ekzemple:
3574 Rudaux
3574 Rudaux estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nérondes (stacidomo)
Nérondes estas franca stacidomo sur linio Vierzon -, situanta en Nérondes, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
3574 Rudaux
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca popularigisto pri astronomio Lucien Rudaux (1874–1947).
Nérondes (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Araújo Porto-Alegre
Manuel de ARAÚJO PORTO ALEGRE (1806-1879) (* Rio Pardo, en la 29-a de novembro 1806 - Lisbono, en la 30-a de decembro 1879) estis brazila verkisto, pentristo, arkitekto, diplomato, ĵurnalisto kaj instruisto. Li estas la patrono de la 32-a seĝo en la Brazila Beletristika Akademio. Li fondis plurajn revuojn, inter ili la "Revuon Gŭanabaran", grandan disvastiganton de la romantika beletra genro kaj "La Magian Lanternon", publikaĵon kun politika humoro.
Nérondes (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Vierzon - Saincaize (690000).
Araújo Porto-Alegre
Biografio
Li estis filo de Francisco José de Araújo kaj de Francisca Antônia Viana. En 1826, li venis al Rio-de-Ĵanejro por studi pentradon kun Jean-Baptiste Debret (1768-1848) en la Akademio pri Belartoj de Rio-de-Ĵanejro, kie li ankaŭ studis en la Milita Lernejo faris lecionojn pri anatomio de la kuracista kurso, krom filozofion. En 1831, dank'al subskripcio promociita de Evaristo da Veiga, kaj al la protektado de la fratoj Andradoj, Debret foriris al Eŭropo, por pliperfektiĝi kiel pentristo. Ĉar li estis ligita al Almeida Garrett, li gvidis la patriciojn, kiuj venis al Parizo interesitaj pri Romantikismo. Reirante al Rio, li elvolvis intensan artisman, edukcelan, administran kaj beletran aktivecon. Li kunlaboris kun Gonçalves de Magalhães (1811-1882) en la kreado de la revuo "Niterói" (1836) kaj fondis, kune kun Joaquim Manuel de Macedo kaj Gonçalves Dias la revuon "Gŭanabara" (1849), periodaĵoj kiuj entenis la komencantajn grupojn de la Romantikismo en Brazilo. En 1858, li eniris en prikonsula kariero, servante kiel konsulo de Brazilo en Prusio, kies sidejo estis en Berlino, kaj poste en Saksio, kun sidejo en Dresden (1860-1866), kaj fine en Lisbono (1866-1879), kie li mortis.
El Plateado de Joaquín Amaro
El Plateado de Joaquín Amaro estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas El Plateado de Joaquín Amaro.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21021 enloĝantojn. El tiuj estas 9769 viroj kaj 11252 virinoj. La komunumo havas surfacon de 351 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,360 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 600 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 21° 56′ norda latitudo kaj 103° 5′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 1863 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 0 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Valsequillo
Valsequillo estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 121 km2 kie loĝas 421 geloĝantoj, do loĝdenso estas 3,5 loĝ./km2. Valsequillo situas je 106 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
El Plateado de Joaquín Amaro
Sociogeografio
1,431 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 1242 alfabetoj kaj 89 analfabetoj. Do 13.21 % de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 670 alfabetoj kaj 100 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 12.99%. Inter la viroj estas 572 alfabetoj kaj 89 analfabetoj, do 13.46% el la viroj estas analfabetoj.
Valsequillo
Valsequillo signifas en la hispana "seka valeto".
Hațeg
Hațeg [haceg] (hungare: Hátszeg [hatseg], germane: Hatzeg) estas urbo en Rumanio en la meza parto de la baseno Hațeg laŭ la rivero Strei sude de Hunedoara. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Nălațvad, Silvașu de Jos kaj Silvașu de Sus.
(13090) 1992 PV2
(13090) 1992 PV2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Hațeg
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 124 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 10 393 (rumanoj, 4 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1276, de 1300 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad).
Valsequillo
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 421 geloĝantoj de la municipo Valsequillo estas 220 inoj kaj 201 viroj. En la 121-kvadratkilometra teritorio estas nur la vilaĝo, kie loĝas 421 geloĝantoj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1, 0 inoj kaj 1 viroj, kaj mortis 6, 4 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis -5 (-1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 164 homoj (39.0%).
Antiklinalo
Antiklinalo, geologia nocio de greka deveno, (gr. anti - kontraŭ, klinein - klini). Antiklinalo estas imaĝa eĝlinio, de kiu diverĝas malsupren tavoloj, havantaj kontraxuan direkton. Ĝi estas la konveksa parto de simpla faltiĝo. Kutime mezo (kerno) de antiklinala falto estas kreita per malnovaj tavoloj kaj malenon (flankojn) kreas novaj geologiaj tavoloj. Ĝi povas esti stara, oblikva, kuŝa, konfaŭlta.
El Plateado de Joaquín Amaro
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32015a.htm
Termantelo
La termantelo aŭ mantelo estas la dikega, meza ŝelo interne de la planedo Tero. Ĝi situas rekte sub la terkrusto kaj averaĝe dikas 2850 kilometrojn (la limo inter terkerno kaj termantelo averaĝe troviĝas 2898 kilometrojn sub la tersurfaco). La termantelo samkiel la terkrusto estas solida, sed en siaj mekanikaj ecoj kaj kemia konsisto signife diferencas de la pli supra terkrusto, kiu funde de la oceanoj kaj sub la kontinentoj aparte konsistas el bazalto kaj sur la kontinento aparte el granito. La plej supra parto de la termantelo nomiĝas astenosfero.
La rokaro de la supra termantelo konsistas el la mineralo olivino respektive variaĵoj ekestantaj pro alta fizika premo, krome el piroksenoj kaj similaj mineraloj. En la profunda parto de la mantelo inter 660 kaj 800 kilmetroj ekzistas tiom altaj temperaturoj kaj premoj, ke tiuj mineraloj ne plu stabilas kaj daŭre transformiĝas al aliaj mineraloj. La termantela rokaro havas pli grandan parton de fero kaj magnezio, kaj malpli grandan parton de silicio kaj aluminio ol la terkrusto.
La maso de la termantelo estas pli-malpli 4,08 · 1024kilogramoj kaj do ampleksas pli-malpli 68 procentojn de la tuta maso de la tero. Regas temperaturoj inter kelkcento da celsiusaj gradoj sub la terkrusto kaj pli ol 3500 °C ĉe la limo inter termantelo kaj terkerno.
Kvankam tiuj temperaturoj aparte en pli profundaj regionoj signife superas la fandopunkton de la ŝtonoj, la termantelo tamen preskaŭ komplete solidas, ĉar la grandega premo malhelpas la fandiĝon.
Termantela konvekto
Fakte la Tero enhavas gravan varmon pro radioaktiveca agado. Ĝi malvarmigas forlasante la varmon al sia surfaco.
Pri ĉi tio, okazas tri fenomenojn: varmokondukto, konvekto, varmoradiado. Ĉe la termantelo, plejparto de la varmofluo plenumiĝas movante la rokojn. Efektive, pro la varmoproduktado rilatigita al la radioaktiveco de la termanrelo kaj al la malforta fluo originanta de la terkerno, la materialo fariĝas pli malpeza kaj iomete duktila kaj konvekcio okazas. Ĉi tiuj movoj de solidaj ŝtatoj estas ĉe la origino de la tektonaj plataj movoj kaj de la varmaj punktoj.
La fiziko de ĉi tiu fenomeno estas kompleksa. Efektive, la fizikaj proprecoj de solidaj materialoj estas tre malsamaj ol tiuj de akvo aŭ aero, ekzemple.
Ismael Serrano
Ismael SERRANO MORÓN (Madrido, 9-a de marto 1974) estas hispana kantisto en hispana lingvo, peranto de la movado kantaŭtoro.
Li studis fizikon en la Komplutensa Universitato de Madrido kaj li kantis en la kantinoj de la urbo.
La okuloj de la eterna frato
La Okuloj de la Eterna Frato (germane Die Augen des ewigen Bruders) estas legendo verkita de Stefan Zweig. Ĝin eldonis Insel-Bücherei en 1922.
Intrigo
La novelo, kies medio estas Barato iam antaŭ la epoko de Budho Gotamo (6-a jarcento a.K.) en la kortego de Rajputa-a reĝo, rakontas la vojon de la ĉefrolanto al puriĝo. Lia nomo estas Virata kaj li komencas kiel fama kaj honorata de la popolo militisto. Ribelo devigas, ke la reĝo nomumu Viratan estro de siaj armeoj. Ĉi tiu, fidelema al siaj kastaj devoj, akceptas defendi la reĝon ne demandinte, kiuj estas la malamikoj. Li forvenkas la ribelon kaj, rigardante post la batalo la homojn, kiujn li mortigis, li trovas inter ili la kadavron de sia frato, kvazaŭ rerigardantan per akuzaj okuloj. Tial lian koron inundas budhece kompato por la vivuloj, kaj komenciĝas lia transformiĝo. Konsiderante ke iu ajn, kiu mortigas alian homon, mortigas fraton, li rezignas siajn privilegiojn de venkinta armeestro. Li enkorigas la instruon de la Bagavadgito pri ago kaj kulpo kaj ĵetas sin tra sinsekvaj etapoj kiel juĝisto, nobla privatulo, kaj anakoreto, serĉante liberon kaj spiritan trankvilon. Fine li malkovras, ke "Nur tiu, kiu servas, estas libera, tiu kiu donas sian volon al alia, sian forton al ago kaj kiu agas sen demando".
En Esperanto
La verkon tradukis el la germana Helene Wolff. La tradukaĵo eldoniĝis en 1932, kaj ampleksas 65 paĝojn.
Aorto
La aorto estas la plej larĝa arterio en la korpo de homoj, aliaj vertebruloj kaj pliaj bestoj. Ĝi fontas en la koro kaj proksime de la 4-a lumba vertebro disiĝas en dekstran kaj maldekstran komunajn iliajn arteriojn.
Mari Szemes
Mari SZEMES [semeŝ], hungare Szemes Mari estis hungara aktorino. Mari Szemes naskiĝis la 1932 en Šaštín-Stráže - mortis la  1988 en Budapeŝto.
Biografio
Mari Szemes apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Ŝi frekventis aktoran ĉeflernejon inter 1948-1952 en Budapeŝto, dume ŝi ricevis rolojn en filmoj. Poste ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged). Ŝi aliĝis al trupo de Teatro József Attila en 1955. Inter 1984-1988 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Janov (distrikto Svitavy)
Municipo Janov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 14 km nordokciente de urbo Svitavy kaj 6 km sudoriente de urbo Litomyšl. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba noto pri Janov estas el la jaro 1347, kiam ĝi estis transigita al episkopejo de Litomyšl. Tiam ĝia nomo estis Jansdorph, du jarojn pli poste Jansdorf plu Janštorf kaj Janstorf. Nur en la jaro 1854 ĝi estis Jansdorf. De la jaro 1874 ĝis fino de la jarcento vivstato de loĝantaro malboniĝadis. Minacis malsatmortado pro longtempa rikoltmanko de terpomoj. En dudeka jarcento Janov estis parto de germana lingva insulo, tiel nomata Hřebečsko kaj post Munkena diktato en la jaro 1938 ĝi apartenis al sudeta distrikto kaj post la milito germana loĝantaro estis elmigrita.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Filipo kaj Sankta Jakobo estis konstruita en la jaro1642 de B. Trauttmannsdorf kaj riparita en la jaro1823. Ĝi estas ununava kun duoncirkle fermita presbiterejo kun sakristio sur norda kaj alkonstruaĵo sur suda flanko de presbiterejo ka kun kapeloj sur anbaŭ flankoj de la navo. Prisma turo estas en okcidenta fronto. La presbiterejo estas volbita kruce, la navo estas platplafona, en sakristio estas barela volbo kun segmentoj, norda kapelo kaj antaŭĉambro estas volbitaj kruce. La ekipaĵo estis plejparte neniigita per incendio en la jaro 1957.
Estinta tombejo
Al la tombejo apud la preĝejo gvidas baroka pordego kun statuoj de Sankta Filipo, Sankta Jakobo kaj anĝeloj.
Vilaĝestrejo
Apud la preĝejo troviĝas estinta vilaĝestrejo, nun kulturdomo.
Tuhár
Tuhár, hungare Tugár estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Tuhár situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Lučenec troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la samnoma rojo en 1299 en latina formo "iŭta Holochtugar", la vilaĝo en 1573 laŭ tiama hungara ortografio "Thugar". En finaj jardekoj de la 16-a jarcento la loĝantoj pagis imposton al Osmana Imperio. Fine de la 17-a jarcento Tugár iĝis kampurbo kun rajto de bazarado. En 1715 oni komputis tie 6 slovakajn familiojn. En 1776 oni komencis minadi ercojn, sed tio ne daŭris longe. En 1828 loĝis tie 801 vilaĝanoj en 118 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tugár 549 homoj, (plejparte slovakoj). En la 20-a jarcento oni minadis tie marmoron kaj aliajn ŝtonojn. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Tuhár 443 homoj, (438 slovakoj).
Famuloj
En la iama Tugár naskiĝis József Szilassy, hungara krongardisto.
Szamosangyalos
Szamosangyalos [samoŝandjaloŝ] estas vilaĝo en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Norda Grand-Ebenĵa regiono de orienta Hungario, en subregiono de Csenger.
Situo
Szamosangyalos situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Someş (sen ponto), fine de sakovojo. Csenger troviĝas 8, Fehérgyarmat 30 km-ojn.
Truofortigiloj
Se tratruitaj dokumentoj estas elprenitaj el sia aktujo aŭ trafoliumitaj ofte, la truoj povas esti difektitaj. Per algluitaj truofortigiloj tiaj difektoj povas esti riparitaj aŭ evititaj.
La truofortigiloj, ringoj el plasto aŭ papero, fiksas la dokumenton en la ĝusta pozicio. La fortigiloj estas liverataj sur folio aŭ en disdonila kesto.
Historio
Antaŭ la evoluo de programoj kiel ekzemple Tetris la engluado de truofortigiloj estis ŝatata metodo konsumi enuigan tempon aŭ forigi fruston.
Esches (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
26291 Terristaples
26291 Terristaples estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Terri Staples, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Red River High School de Grand Forks (Norda Dakoto).
La Ora Epoko (gazeto)
La Ora Epoko estis Esperanto-gazeto religia, „bazita je fakto, espero kaj kuraĝigo.“ Fondita en 1928, ĝi aperis neregule, almenaŭ ĝis la jaro 1934, kiam la Enciklopedio de Esperanto prezentis ĝin. La formato estis 30x21 centimetroj. Redaktoro estis A. Egg en la urbo Baden - supozeble temis pri Baden (Argovio) en Svislando, sed povus temi ankaŭ pri Baden-Baden en la Germana Regno aŭ pri Baden (Malsupra Aŭstrio) en Aŭstrio.
Batalo ĉe Zborov
Batalo ĉe Zborov (bitva u Zborova en ĉeĥa, bitka pri Zborove en slovaka) estis malgranda parto de la Kerenskij-ofensivo (nome la lasta rusa ofensivo en la Unua Mondmilito, okazinta en julio 1917). La batalo estis la unua grava agado de la Ĉeĥoslovakaj legioj (volontuloj luktantaj kontraŭ la Centraj Potencoj) en la Orienta Fronto kaj la ununura sukcesa agado de la malsukcesa ofensivo.
Batalo
Je la 5:15 horo de la 2a de julio, la dua tago de la ofensivo, post komenca bombado fare de artilerio, malgrandaj grupoj de Legionuloj ekipitaj per grenadoj atakis la malamikon. Post kiam ili rompis la pikdrataj barilobstakloj, sekvaj rotoj daŭrigis la atakon. Je la 15:00 la Legio estis avancinta ege en malamika teritorio, ekrompante tra la tuta tranĉelinio de la Aŭstroj. Estis kaptataj 3 300 malamikaj soldatoj (62 oficiroj); oni ĉasakiris ankaŭ 20 kanonojn kaj grandan kvanton de militmaterialo. La Ĉeĥoslovakaj perdoj estis de 167 mortintoj, 17 ĝismorte vunditoj, 11 malaperintoj kaj ĉirkaŭ 700 vunditoj.
László Gyimesi (politikisto)
László Gyimesi [lAslO djimeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyimesi László estas hungara advokato, politikisto. Lia patro estis Kálmán Gyimesi.
Biografio
László Gyimesi frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Bostono, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 2004. Post kvar jaroj li advokatiĝis kaj malfermis advokatan atelieron en Szeged. Jam dum la studentaj jaroj li estis aktiva en pluraj politikaj aranĝaĵoj, en 2004 li aliĝis al Fidesz. Li akiris plurajn postenojn en la partio en Szeged kaj ties regiono. Ekde 2006 li estis urbestrarano de Szeged.
Engstligenalpo
La Engstligenalpo (germane Engstligenalp) estas la plej granda altebenaĵo de okcidenta svisaj alpoj. La nomo de ties rivero estas Engstlige, (eble mallarĝa danĝera rivero).
Telfero
Ekde Adelboden la buso kaj la telfero konektas la alpon kun la vilaĝo.
General Pánfilo Natera
General Pánfilo Natera estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo samen omiĝas General Pánfilo Natera.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21398 loĝantojn. El tiuj estas 10246 viroj kaj 11152 virinoj. La komunumo havas surfacon de 430 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,110 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 40′ norda latitudo kaj 102° 7′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 18831 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 4 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.02 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
12,878 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 11296 alfabetoj kaj 692 analfabetoj. Do 12.22 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Trajnoj Hornby
Hornby Railways estas brita firmao de makettrajnoj kaj ludiltrajnoj. Ties radikoj datas reen el 1901, kiam fondinto Frank Hornby ricevis patenton pro sia konstruludo Meccano. La unua horloĝfunkcianta trajno estis produktita en 1920. En 1938, Hornby lanĉis sian unuan trajnon 00 gauge. En 1964, Hornby kaj Meccano estis aĉetita de sia rivalkonkurencinto, Tri-Ang, kaj revendita kiam Tri-ang ruiniĝis. Hornby Railways sendependiĝis en la 1980-aj jaroj.
General Pánfilo Natera
Sociogeografio
Inter la virinoj estas 6,123 alfabetoj kaj 882 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 12.59%. Inter la viroj estas 5,173 alfabetoj kaj 692 analfabetoj, do 11.80% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
SF
Povas signifi:
Margueron
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Margairon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Nérondes
Nérondes estas franca situanta en departemento, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nérondais.
Sandra Roelofs
Sandra Elisabeth Saakaŝvili-Roelofs [RUlofs] naskiĝis en Terneuzen, estas la nederlanda edzino de la kartvela eksa prezidento Miĥail Saakaŝvili.
Ŝi finstudis je la Instituto por Fremdaj Lingvoj en Bruselo kaj la Internacia Instituto pri Homaj Rajtoj en Strasburgo. Ŝi laboris kiel kompania konsilantino ĉe kiu ŝi konsilis aliajn landojn pri investoj en Kartvelio. Krom ŝiaj laboroj kiel prezidentedzino ŝi establis multajn evoluhelpajn projektojn en Kartvelio kaj instruas la francan lingvon je la universitato de Tbilisi.
De 1998 ĝis komence de 2002 ŝi estis la asistantino de la honora konsulo de Nederlando en Tbilisi. Komence de 1998 ŝi fondis la Humanan Fondaĵon "Soco".
Dum kurso pri homaj rajtoj en 1993 en Strasburgo ŝi renkontis Saakaŝvili. La paro foriris al Novjorko. Sandra Roelofs laboras enTbilisi ĉe organizo por vaginfanoj. La geedzoj havas du filojn, Eduard kaj Nikoloz (Nika).
En marto 2005 aperis ŝia aŭtobiografio sub la titolo ''La unua damo de Kartvelio. La rakonto de idealistino'' (Amsterdamo 2005).
Krom la nederlanda lingvo, Sandra Roelofs parolas la francan, la anglan, la germanan, la rusan kaj flue la kartvelan.
En marto 2014 cetere la vikipediisto Thomas Pusch vigle interparolis kun ŝi kaj la tiam 8-jara pli juna filo Nika, hazarde renkontinte ŝin en trajno de Nederlando al Germanio.
Buxheim
Buxheim havas diversajn signifojn:
Jupiterrenkonta asteroido
[[Dosiero:Orbites definition.png|dekstra|eta|300px|
Difinoj de la orbitoj : la flava cirklo figuras la orbiton de Jupitero, la ruĝa elipso figuras la orbiton de la asteroido.]]
Jupiterrenkonta asteroido estas asteroido, kies orbito trairas aŭ tanĝas tiun de Jupitero. Kelkaj el la teknike jupiterrenkontaj asteroidoj estas ano de la Hilda grupo, tie estas, en orbita resonanco 2:3 kun Jupitero, tiel ke, ili neniam tre proksimiĝas al Jupitero. Aliaj (kiel 8373 Stephengould) havas orbiton tiel klinita, ke ili restas malproksimaj de Jupitero.
La de Jupitero estas jen eksteraj tanĝanto, jen interaj tanĝantoj, jen krucantoj... Se oni ekskludas ilin el la listo, la Jupiterrenkontaj asteroidoj estas :
Jamsoveja minejo
Jamsoveja minejo estas la naftogasokondensata minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 80 km nord-okcidente de la urbo Tarko-Sale kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1970 kaj ekspluatata ekde 1997.
Geologio
La minejo estas formita de kvaternaraj, paleogenaj, kretaceaj kaj ĵurasiaj sedimentaĵoj. Ĝi troviĝas en Tanlova megamuro kaj estas ligita al la cenomanianaj sedimentaĵoj, kiuj formas Jamsovejan (40 x 60 km, amplitudo proksimume 180 m) kaj Sud-Jamsovejan (23 x 7,5 km, amplitudo proksimume 50 m) levaĵojn, konturitaj de nivellinio -960 m. Marko de montobreĉo inter la levaĵoj hipsometrie troviĝas super la gasakva kontakto, kio atestas unuecon de la kuŝejoj en la cenomaniana komplekso.
Industrie gravaj gaskuŝejoj estas registritaj en la cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo (la tavolo PK1), formitaj de alterne kuŝantaj grejso-aleŭrolitaj kaj argilaj rokaĵoj, kuŝantaj je la fundo 877-1035 m. La kuŝejo estas masiva, akvoflosa. Averaĝa dikeco varias de 51,3 m (Jamsoveja areo) kaj 10,9 m (Sud-Jamsoveja areo) ĝis 5,5 m (la montobreĉo). poreco de la kolektujoj estas 28,4-39%, gasosatureco 0,64-0,72, la komenca tavolpremo 9,8-10,0 MPa.
En la malsuprekretaceaj sedimentaĵoj je la fundo 1650-2980 m estas registritaj etaj laŭ kapacito kaj dimensioj kuŝejoj de libera gaso en Sud-Jamsoveja areo (la tavolo PK16) kaj tiuj de gasokondensato en Jamsoveja areo (la aĉimovaj sedimentaĵoj, beriasiano-valanginiano de malsupra kretaceo) kaj la naftokuŝejo kun la gasĉapo en Sud-Jamsoveja areo (la tavolo BP8).
En 2002 la gaskapacito estis taksita je 476,6 miliardoj da kubaj metroj, la suma elminigado atingis 84,7 miliardoj da kubaj metroj.
Ion Mihai Pacepa
Ion Mihai PACEPA [jon mihaj' paĉepa] (naskiĝis la 28-an de oktobro 1928, mortis la 14-an de februaro 2021) estis la plej altranga sekretserva oficiro, kiu el la socialismaj landoj elmigris dum la malvarma milito. En la lastaj jaroj li ludis gravan rolon en la prevento de la tria mondmilito.
Ĝis julio de 1978, li estis generalo de la rumana sekreta servo "Securitate" kaj samtempe konsilisto de la prezidento Nicolae Ceauşescu, vicĉefo de la eksterlanda sekreta servo, ŝtatsekretario de la rumana internafera ministerio. Li elmigris, post kiam Jimmy Carter akceptis lian azilpeton. Li poste agadis kontraŭ la Orienta Bloko, kun CIA.
Oni kondamnis lin dufoje je morto en Rumanio kaj Ceauşescu metis kapmonon je sumo de du milionoj da USD.
Oni nuligis lian mortpunon en 1999, li rericevis la generalan rangon kaj la konfiskitajn posedaĵojn en 2004. Lia libro Ruĝaj horizontoj estis voĉlege brodkastata de Radio Libera Eŭropo/Radio Libero. La libro estis tradukita en plurajn lingvojn.
Uricani
Uricani [urikanj] (hungare: Hobicaurikány [hobicaurikanj]) estas urbo en Rumanio laŭ la rivero Jiu sudokcidente de Petroșani. En 1910 ĝi havis 1 466 loĝantojn (rumanoj); en 1992 12 253 (rumanoj, 5 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1818. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
Administre apartenas al Uricani la vilaĝoj Câmpu lui Neag kaj Valea de Brazi.
Soldanelo
Soldanelo (Soldanella) estas genro el planta familio primolacoj kun malaltaj, plurjaraj alpaj herboj, le kiuj la plej ŝatata specio (S. pulsatilla) havas renformajn foliojn kaj violkolorajn, funelformajn florojn, kiuj en la naturo aperas en degelanta neĝo.
Laŭdire la etimologio de la nomo reiras al la itala monero soldo, al kiu similas la folioj de la planto.
Soldanelo estas plurjara rampa herbo (Convolvulus soldanella) el la planta familio konvolvulacoj, kun renformaj brilglataj, malhele verdaj folioj kaj grandaj, palruĝaj floroj. Ĝi kreskas en sablaj lokoj.
Brandberg (Namibio)
Brandberg (ankaŭ Daures) estas elekta distrikto en regiono Erongo en okcidenta Namibio.
La ĉefkomunumo de la Brandberg estas Brandberg West, pluaj estas Tubuses, Omaruru, Uis same Omatjete kaj havas entute 10.184 loĝantojn. ĝia nomo venas de la Brandberg-masivo, kiu estas la plej alta montaro de Namibio (2579 m). En Brandberg troviĝas ankaŭ la insula monto Spitzkoppe.
Kručov
Kručov (hungare Felsőkrucsó [fewlŝOkruĉO], rutene Кручів [kruĉiv]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La slovaka oficiala loknomo estis Rusky Kručov ĝis 1992.
Situo
Kručov situas en valo, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1382. En 1492 pro la kontraŭpolaj bataladoj la vilaĝo detruiĝis. En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 13 domojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőkrucsó 182 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kručov 242 homoj, (225 slovakoj, 15 rutenoj).
Bârzava
Bârzava havas diversajn signifojn:
(63279) 2001 DW34
(63279) 2001 DW34 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun neneglektinda discentreco en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Kurjanovo (stacio)
Kurjanovo (Курьяново) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
11760 Auwers
11760 Auwers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo Arthur Auwers, (1838–1915), direktoro de la Observatorio de Potsdamo de 1881. Li establis la unuan referencan katalogon de la lokalizo de la ĉefaj steloj kaj observis la pasadojn de Venuso de 1874 kaj 1882 por mezuri la sunan paralakson.
(13091) 1992 PT3
(13091) 1992 PT3 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Pola landvojo n-ro 17
La pola landvojo n-ro 17 (DK17), populare nomata Szosa Lubelska (Lublina Ŝoseo), estas landvojo en orienta parto de Pollando. Ĝi kunigas Varsovian urbaron kun populara landlima trairejo kun Ukrainio trans Lublina urbaro. Ĝi estas pola parto de eŭropa ŝoseo. Kaj en parto kie estas pretervojo de Garwolin, Piask kaj Hrebenne estas ekspresa vojo.
Bärenbach
Bärenbach havas diversajn signifojn:
Brandberg
La esprimo Brandberg signifas
lokojn:
Brandberg (Namibio)
montaron:
Esches
Esches estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Eschois.
Ŝnura kurso
Ŝnura kurso, ŝnurĝardeno aŭ ŝnurparko estas aro de diversaj ekzercoj farataj per ŝnuroj.
Ili estas de diversa nivelo de danĝereco kaj pro tio malfacileco de organizado.
Ekzemploj: Simpla ekzerco: Estas N homoj (N=3...8), ili havas ringan ŝnuron. Ili devas kun fermitaj okuloj fari (N-1) aŭ (N+1) angulan ĝustan plurangulon el tenita ŝnuro.
Malsimpla ekzerco: Sufiĉe dikaj ŝnuroj estas muntitaj sur arboj aŭ fostoj je alto ĉirkaŭ 20 metroj. Homo devas salti de la unuaj ŝnuroj al la aliaj.
Estas multaj profesiuloj kaj profesiaj teamoj kaj firmaoj, laboro de kiuj estas organizado de ŝnuraj kursoj.
La Padova Lilio
La Padova Lilio , subtitolita Mallonga biografio pri Sankta Antonio de Padovo, estas originale Esperantlingve verkita libro de Modesto Eugenio Carolfi. Antonio Paolet el San Vito al Tagliamento eldonis ĝin 119-paĝe en la jaro 1926.
Toplița
Toplița estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Ferenc Kovács (skulptisto)
Ferenc Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Ferenc estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto. Ferenc Kovács naskiĝis la en Kiskunfélegyháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Kovács praktikadis en popola kolegio en 1947, poste li studis inter 1948 kaj 1952 en Hungara Belarta Altlernejo. Liaj majstroj estis András Beck, Sándor Mikus kaj Pál Pátzay. Inter 1956-1959 li ricevis stipendion. Inter 1965 kaj 1986 li instruis en la Industriarta Altlernejo en instrua rango docento, poste li pensiuliĝis. Li ricevis 2 signifajn premiojn en 1956 kaj 1962. Komence li kreis realajn skulptaĵojn, poste abstraktajn.
Sefardaj gardantoj de la Torao
Ŝas, ( "sefardaj gardantaj de la Torao" ש"ס שומרי-תורה ספרדים), estas israela politika partio, fondita en 1984. Ĝi reprezentas ĉefe ultra-ortodoksajn sefardajn judojn. Kiel rezulto de la ĝeneralaj elektoj de 2006, Ŝas nun havas 12 parlamentanojn en la Knesset, kaj estas la trie plej granda partio en Israelo, kune kun Likud.