cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kamelo
19-a kaj 20-a jarcentoj
La rotoj Tropas Nómadas (Nomadaj Trupoj) estis asista regimento de Okcidentsaharaj tribanoj servantaj en la kolonia armeo en la Hispana Saharo (nuntempe Okcidenta Saharo). Funkcianta ek de la 1930-aj jaroj ĝis la fino de la hispana restado en la teritorio en 1975, la Tropas Nómadas estis ekipitaj per malgrandaj armiloj kaj estritaj de hispanaj oficiroj. Tiu unuo kontrolis malproksimajn lokojn kaj foje faris patrolojn kamelrajde.
Lakto
Kamelina lakto estas bazmanĝaĵo de dezertaj nomadaj triboj kaj estas foje konsiderata propra manĝaĵo mem; nomado povas vivteni sin nur el kamelina lakto dum preskaŭ unu monato.
Kamelina lakto povas facile konvertita en jogurto, sed povas estis konvertita en butero nur se ĝi estas unue acidigita, batita, kaj ricevas klarigilon. Ĝis ĵuse, kamellakto ne povis esti konvertita en kamel-fromaĝo ĉar kazeigiloj ne kapablis koaguli la laktajn proteinojn por ebligi la kolektadon de kazeo. Disvolvigante pli ŝparema uzado de la lakto, la FAO komisiis Profesoron J.P. Ramet de la "École Nationale Supérieure d'Agronomie et des Industries Alimentaires", kiu kapablis produkti kazeon pere de la aldono de kalcia fosfato kaj vegetala kazeigilo en la 1990-aj jaroj. La fromaĝo produktita el tiu procezo havas malaltajn nivelojn de kolesterolo kaj estas facile digestebla, eĉ fare de la netoleremuloj al laktozo.
Kamelina lakto povas ankaŭ estis konvertita en glaciaĵo.
Kamelina lakto enhavas multe da san-utilaj substancoj, kiel zinko, monosaturitaj grasacidoj aŭ polinesaturitaj grasacidoj. Ĉi tiuj substancoj povas helpi en la traktado de iuj gravaj homaj malsanoj kiel tuberkulozo, astmo, gastro-intestaj malsanoj kaj iktero.
Viando
Kameloj havigas manĝaĵon en la formo de viando kaj lakto (Tariq et al., 2010). Proksimume 3.3 milionoj da kameloj kaj kamelidoj estas buĉataj ĉiujare por akiri viandon tutmonde. Kamelkorpo povas havigi substancan kvanton de viando. Maskla dromedaro povas pezi 300–400 kg, dum maskla baktria kamelo povas pezi ĝis 650 kg. Dromedarino pezas malpli ol masklo, game inter 250 kaj 350 kg. La brustoj, ripaĵoj kaj dorsaĵoj estas inter la preferataj partoj, kaj la ĝibo estas konsiderata delikataĵo. La ĝibo enhavas "blankan kaj palan grason", kiu povas esti uzata por fari la ĥli (konservota viando) de ŝafo, bovo aŭ kamelo. Aliflanke, la kamelinaj lakto kaj viando estas riĉaj en proteinoj, vitaminoj, glikogeno, kaj aliaj nutrantoj kio faras ilin esence en la dieto de multaj personoj. Pro la kemia kompono kaj la kvalito de la viando, la dromedara kamelo estas la preferata speco por viandoproduktado. Ĝi bone kongruas kun la aridaj areoj pro siaj maloftaj fiziologiaj kutimoj kaj karakteroj, kiuj inkludas toleremon al ekstremaj temperaturoj, radiado el la suno, malabundo de akvo, kruta pejzaĝo kaj malalta vegetaĵaro. Estas registrita, ke la kamela viadno gustas kiel aspra bovo, sed pli aĝaj kameloj povas gusti pli aspre, kvankam la kamela viando des pli moliĝas ju pli estas kuirata. La Oficia Klubo de Abudabio servas kamelviandan hamburgeron miksita kun bova aŭ ŝafa graso por plibonigi la teksturoj kaj la guston. En Karaĉio, Pakistano, kelkaj restoracioj preparas "nihari" el kamelviando. Specialistaj kamelbuĉistoj havigas bonkvalitajn tranĉaĵojn, el kiuj la ĝibo estas konsiderta la plej populara.
Hinojosa del Duque
Hinojosa del Duque estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 533 km2 kie loĝas 7506 geloĝantoj, do loĝdenso estas 14.1 loĝ./km2. Hinojosa del Duque situas je 94 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Kamelo
Viando
La kamelviando estis manĝita dum jarcentoj. Ĝi estis registrita de antikvgrekaj verkistoj kiel disponebla pledo en bankedoj en antikva Persio, kutime tuta rostita. La Romia imperiestro Heliogabalo ŝategis la kamelan kalkanon. La kamelviando estas manĝata ĉefe en kelkaj regionoj, kiel Eritreo, Somalio, Ĝibutio, Saudarabio, Egiptio, Sirio, Libio, Sudano, Etiopio, Kazaĥio, kaj en aliaj aridaj regionoj en kiuj alternativaj formoj de proteinoj povas esti limigitaj aŭ en kiuj la kamelviando kavis longan kulturan historion. Ankaŭ la kamela sango estas konsumebla, kiel ekzemple inter paŝtistoj de norda Kenjo, kie la kamela sango estas trinkata kun lakto kaj funkcias kiel ŝlosila fonto de fero, vitamino D, saltoj kaj mineraloj.
Studo de 2005 publikigita kune fare de la Sauda Ministerio de Sano kaj la Usonaj Centroj por Kontrolo kaj Evitado de Malsanoj detaligas kvar okazojn de homa bubona plago rezultintaj el la ingestado de nekuirita kamelhepato.
Aŭstralio
Kamelviando estas ankaŭ foje trovita en la aŭstralia kuirarto: por ekzemplo, kamelaj lasanjoj estas disponeblaj en Alice Springs. Aŭstralio ankaŭ eksportis kamelviandon, ĉefe al Mezoriento sed ankaŭ al Eŭropo kaj Usono, dum multaj jaroj. Tiu viando estas tre populara inter nordafrikaj aŭstralianoj, kiel ekzemple Somaloj, kaj ankaŭ aliaj aŭstralianoj estis aĉetantaj ĝin. La sovaĝa naturo de la animaloj rezultas en la fakto, ke ili produktas diferencan tipon de viando al la farme breditaj kameloj en aliaj partoj de la mondo, kaj ĝi estas tre serĉata ankaŭ pro la fakto ke ĝi estas sen-malsana, kaj de unika genetika grupo. La peto estas pli granda ol la disponeblo, kaj kelkaj registaroj okupiĝas por ke ne tiom multaj kameloj estu buĉitaj, sed male redirektas la koston de la buĉado al la disvolvigo de la merkato. Aŭstralio havas sep kamelsektorojn, kiuj produktas lakton, fromaĝon kaj produktojn por haŭtozorgado krom viandojn.
Kalia fluorido
Solvaĵoj de kalia fluorido atakas vitraĵojn pro la estigo de solveblaj fluorosilikatoj, kvankam HF estas pli efika. Ĝi estas solvebla en akvo, sed nesolvebla en etanolo. Ĝi uzatas ankaŭ kiel vitrogravuraĵo, konservaĵo kaj insekticido.
Franco Rasetti
Franco Dino Rasetti (10a de aŭgusto 1901 – 5a de decembro 2001) estis itala sciencisto. Kune kun Enrico Fermi, li malkovris ŝlosilajn procezojn kondukajn al la nuklea fisio. Rasetti malakceptis labori por la Projekto Manhattan, tamen, pro moralaj malkonsiloj.
Kamelo
Eksteraj ligiloj
,
Bangladeŝa Liberigo-Milito
La Bangladeŝa Liberiga Milito, estis konata en Bengalio kiel Muktijuddho aŭ Shawdhinota Juddho. nomita enlanda milito en Pakistano en bengala মুক্তিযুদ্ধ Muktijuddho, estis revolucia sendependiga milito en Suda Azio dum 1971 kiu establis la novan ŝtaton de respubliko Bangladeŝo. La milito koncernis en Orienta Pakistano (poste aliancita kun Barato) kontraŭ Okcidenta Pakistano, kaj daŭris ĉirkaŭ naŭ monatojn. Okazis el 300,000 al 3 milionoj da mortintoj, depende el la fontoj (konata kiel Bangladeŝa genocido), la forpelo de 10 milionoj da rifuĝintoj kaj la translokigon de 30 milionoj da personoj.
Borazĝan
{{informkesto urbo{{Informkesto urbo }} Borazĝan ({{lang-fa|برازجان}}) estas universitata urbego en la Provinco Buŝehro en suda Irano. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto.
Geografio
Borazĝan situas sur ebenaĵo inter Persa Golfo kaj Zagros-montaro 50 kilometrojn nordoriente de Buŝehro (provinca ĉefurbo) kaj 705 kilometrojn sude de Teherano (landa ĉefurbo).
Historio
Borazĝan estas malnova loĝloko sub nomo Tavoke. Oni trovis ruinojn de palaco el la Aĥemenida Imperio. Dum invado de la araboj la urbo sensukcese rezistis, sed dum la islama periodo la urbo estis signifa. La urba municipo estis fondita en 1928, poste la urbo kreskis rapide pro enmigrado de vilaĝanoj kaj nomadoj de la ĉirkaŭa regiono kaj eksplodema naskofrekvenco de 4%. En Borazĝan vivis ankaŭ judoj, sed ĉiuj foriris post la islama revolucio.
Ekonomio
En Borazĝan la plej grava okupiĝo estas nutraĵprilaborado, la plej grava estas du muelejoj pri farunoj. La plej granda silo en suda Irano funkcias en Borazĝan. Ĝi estis konstruita kun rusa helpo en 1971. Ĝi enhavas grenojn ekspeditan tie de la ĉirkaŭaj bienoj. La kultivado kaj enpakado de daktiloj estas ankaŭ gravega industrio. Krome oni kultivas en la ĉirkaŭaĵo sezamojn, akvomelonojn, tabakojn kaj tomatojn kaj oni produktas tapiŝojn kaj plurajn tekstilojn.
Klimato
La klimato de Borazĝan estas seka kaj varma.
Trafiko
En Borazĝan kruciĝas ĉefvojo inter Buŝehro kaj interno de la lando, krome la laŭmara ĉefvojo. Borazĝan ekzistas sen flughaveno.
Rafael Delgado
Rafael Delgado estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Rafael Delgado. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 135.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17473 loĝantojn. El tiuj estis 8629 viroj kaj 8844 virinoj. La komunumo havas surfacon de 39.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 49 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 4 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1160 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 12682 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14730, do temis pri kresko / malkresko je 3.04 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12772 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 8130 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30135a.htm
Birds of South Asia. The Ripley Guide
'Birds of South Asia. The Ripley Guide' de Pamela C. Rasmussen kaj John C. Anderton estas duvoluma ornitologia manlibro, kiu kovras la birdojn de Suda Azio, publikita en 2005 de la Smithsonian Institution kaj Lynx Edicions. La geografia fokuso de la libro kovras la teritoriojn de Barato, Bangladeŝo, Pakistano, Srilanko, Nepalo, Butano, la Maldivoj, la Ĉagosoj kaj Afganio (tiu lasta lando estis ekskludita el antaŭaj verkoj kovranta tiun regionon). Totale, aperas 1508 specioj (kio inkludas 85 hipotezajn kaj 67 'eblajn' speciojn, kiuj ricevas nur pli mallongajn priskribojn). Du elstaraj aspektoj de Birds of South Asia estas ties distribuada pruvobazo — la aŭtoroj bazis siajn distribuadan informon preskaŭ nur komplete el muzeospecimenoj — kaj ties taksonomia aliro, kun granda nombro de speci-nivelaj disigoj.
Marib
Marib aŭ Ma'rib (greke: Μαρίαβα / Mariaba; arabe مأرب Ma′rib, loke Mārib) en la antikva epoko inter la 10-a kaj la 8-a jarcento antaŭ nia erao estis ĉefurbo de la Reĝlando Ŝeba. Ĝi situas proksimume 100 kilometrojn oriente de Sanao sur la teritorio de la hodiaŭa ŝtato Jemeno, ĉe latitudo 15° 26' norda kaj longitudo 45° 16' orienta. La antikva urbo situis en ebenaĵo de la seka delto de Uedo Adhana, proksimume 1200 m super la marnivelo. En la urbo vivis 50.000 loĝantoj.
Oni trovis tie ruinojn de konstruaĵoj, inter ili templon el la 10-a jarcento antaŭ nia erao.
Nun la urbo havas proksimume 17 000 loĝantojn kaj estas la administra centro de samnoma provinco Ma'rib.
Opolenec
Opolenec estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kašperské Hory en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Kašperské Hory. Estas ĉi tie registritaj 38 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Opolenec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,44 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1584. El senjorujo de burgo Kašperk ĝi falis en posedaĵon de urbo Kašperské Hory. La vilaĝo estas kunigita pro fora placerado en rojo Opolenecký potok kaj pro ribelo de bienuloj fine de la 17-a jarcento.
Chotovice (distrikto Svitavy)
Historio
La vilaĝo estas unu el la plej malnovaj en la ĉirkaŭa regiono. En historia dokumento ĝi estas nomata jam en la jaro 1142 kiel vilaĝo apartenanta al la monaĥejo en Sedlec. En fonda akto de la klostro estas nomata vilaĝo Hotovice, pli poste en listo de preĝejoj de nova episkopejo Litomyšl estas nomasta Kochovitz, sed en ambaŭ dokumentoj temas pri ĉi tiu Chotovice. En la 17-a jarcento la vilaĝo apartenis al najbara sinjorejo Nové Hrady. Ĝis la jaro 1850 la vilaĝo estis sidejo de vilaĝestro, kiu prizorgadis ankoraŭ du vilaĝojn - Příluka kaj Suchá Lhota. Nur en la jaro 1901 la vilaĝoj sendependiĝis.
Lernejo en Chotovice estis konstruita en la jaro 1905. Bedaŭrinde nombro da infanoj malkreskis, ĝis en la jaro 1963 la lernejo estis pro manko de lernantoj fermita.
Preĝejo
La preĝejo estas ununava kun kvinlatere fermita presbiterejo kun apogpilieroj, kun sakristio sur norda flanko kaj kun turo en okcidenta fronto. La presbiterejo estas volbita per unu kampo de kruca volbo, en norda vando de presbiterejo estas sankta ŝranko kun trifolia giraĵo en triangula pinjono. Triumfa arko estas pintforma kun oblikva embrazuro. La navo estas platplafona, la dua etaĝo de la turo estas en la navon malfermita per duoncirkla arko kaj kreas ĥorejon. La ekipaĵo estas pseŭdogotika el la 19-a jarcento.
En la jaro 1942 estis konfiskitaj kaj fanditaj por militaj celoj du sonoriloj. La granda pezis 219 kg kaj la malpli granda, funebra sonorilo, 36 kg.
De la preĝejo estas bela panoramo al valo de Litomyšl kaj al Orlické hory. Dum favora vetero estas videbla eĉ Sněžka.
Ŝtona kruco
Plua dominanto de Chotovice estas ŝtona kruco sur vilaĝplaco sur loko nomata "Hlavatky".
Monumento al la falintoj
En la jaro 1920 estis solene malkovrita monumento al 13 loĝantoj de Chotovice, falintoj en la unua mondmilito sur batalkampoj en Rusio kaj Italio.
Fervojlinio 341
Fervojlinio 341 povas esti markigo por fervojlinioj:
Montaignac-Saint-Hippolyte (stacidomo)
Montaignac-Saint-Hippolyte estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Montaignac-Saint-Hippolyte, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tulle - Meymac (716000).
Morta maro
La Morta maro, aŭ, laǔ Zamenhof, la Malviva maro (ים המלח ~ "Sala maro"; بحر الميّت aŭ بحر لوط Bahr Lūt, "Maro de la Morto" aŭ "Maro de Lot") estas lago, kiun nutras la rivero Jordano. Ĝi donas naturan limon inter Israelo kaj (okcidenta Jordanlando) okcidente kaj Jordanio oriente.
La "Maro" formas sendefluan kaj ĉ. 1.020 km² grandan salan lagon, kiu situas en la jordana malaltebenaĵo, jordana kavego, la norda etendiĝo de Granda Rifto. La akvosurfaco situas 396 m sub marnivelo, en kelkaj sekaj jaroj ĝi atingas eĉ −400 metrojn. La bordo tiel formas la plej malprofunde situantan tersurfacon, kiun oni povas atingi libere. La fundo de la lago situas 794 m sub marnivelo.
La regiono de la Morta maro estas fakte plena je vivo. Tio estas la akvo de tiu maro, situanta 400 metrojn sub la marnivelo, kiu estas riĉa je mineraloj. Tiuj estas la termaj fontoj, resanigaj kaj mineralo-havaj. Tio estas la fama nigra koto, bona por resaniga flegado. Tiuj estas la sunradioj. Tio estas la aero, kiun vi spiras.
Krome, apud ĉiuj resanigaj kvalitoj de la regiono, ĝi ofertas eblojn por aventuroj, malkovro, turismado kaj ripozo en kvinstelaj kondiĉoj.
En la regiono la suno brilas pli ol 330 tagojn jare.
Ĉiu ekskurso al Israelo devas inkludi viziton aŭ restadon en la regiono de la Morta maro, la plej malalta loko en la mondo.
Beleco el la naturo
Se vi flankenmetos la terminon Terapio, vi havas ĉi tie la plej agrablan variecon de dorlotaj kaj plibeligaj flegadoj, kiun vi povus imagi. Sunbruniĝu plezure, ne timante brulvundojn. Sereniĝu en la mineraloza akvo de la maro aŭ de la termobasenoj. Lasu vin ĝui la kotajn banojn kaj kotan ŝmiradon, kiuj lasos vian haŭton glata.
La kvalitoj de la regiono rilate plibeligon estis konataj jam en la tempo de Kleopatra. Arkeologoj malkaŝis restaĵojn de entrepreno de kosmetiko, kiu laŭateste servis la reĝinon de Egiptio.
Laŭlonge de la bordoj de la Morta maro abundas diversstilaj kuracaj akvo-fontoj, ekde tre popularaj ĝis la plej luksaj kaj prestiĝaj. Eĉ dum nur unutaga ekskurso restas ĉiam tempo por flosi sur la akvo de la maro kaj eĉ okazo por ŝpruci sur vin iom de tiu tiel unika nigra koto.
Hodiaŭ, kosmetikaĵoj kaj produktaĵoj por flegi la vizaĝon estas denove eksportataj el tiu regiono. Kelkaj kompanioj ellaboris larĝan varion de produktaĵoj, bazitaj je elakvaj mineraloj kaj materialoj de la dezerta vegetaĵaro, inkluzive de salo-banoj, koto por maski la vizaĝon, sapoj, pomadoj (kremoj) kaj ŝampuojn. Vi povas aĉeti ilin en via lando, sed vizito en la Morta maro estas vizito en la originalo.
Sano
Tiu ĉi regiono estas origino de sano kaj beleco. Krom la jam menciitaj flegadoj, ĝi servas ankaŭ por kuraci personojn kiuj suferas je diversaj haŭtomalsanoj, kiel psoriazo, kaj je artikomalsanoj, inkluzive de reŭmatismo kaj inflamo de la artikoj.
Alia afero estas la preskaŭ eterna sunbrilado kaj la dezerta ĉirkaŭaĵo, kiuj kontribuas al rapida elvaporiĝo de la akvo, tiel formante altan koncentriĝon de oksigeno kaj bromo en la aero, kiun ni enspiras. Ankaŭ tio helpas kuraci certajn alergiojn.
Malsanuloj el la tuta mondo, precipe psoriazuloj, venas tien por kuraciĝi dum almenaŭ dek tagoj.
Turismaj vidindaĵoj ĉe la Morta maro
Oni atingas la regionon per duhora bus- aŭ aŭtoveturado el Tel-Avivo, unuhora el Jerusalemo. Diversgradaj lokaj hoteloj, gastejoj, kampadejoj kaj ferivilaĝo akceptas la vizitantojn dum la tuta jaro.
Kolkata Borso
La Kolkata Borso aŭ Calcutta Stock Exchange, mallongigita ankaŭ kiel CSE, (en bengala দি ক্যালকাটা স্টক এক্সচেঞ্জ, di kyalkata stôk ekschenj) situanta ĉe Lyons Range, Kolkato, Barato, estas la plej malnova borso en Suda Azio. Ĝi estis aligitaal la kapitalisma sitemo en 1908 kaj estas la dua plej granda borso en Barato. Jam en 1830 estis borsa agado en Kolkato. Tiam ĉio estis funkciigita de la Brita Orienthinda Kompanio.
Morta maro
Turismaj vidindaĵoj ĉe la Morta maro
La plej impresa vidindaĵo estas la palaco kaj fortreso Masada (Mecada), kiu staras sur monto. Konstruis ĝin la reĝo Herodo dum la romia regado kaj ĝi havas tre interesan tragikan historion de heroeco de la judaj sieĝitaj ribelantoj. Oni atingas ĝin per telfero. Nur pro la spirhaltiga panoramo elsupre vidata, valoras viziti ĝin!
Ádám Török (ekonomikisto)
Ádám TÖRÖK, laŭ hungarlingve kutima nomordo Török Ádám estas hungara ekonomikisto, profesoro, membro (korespondanta en 2001, ordinara en 2007) de Hungara Scienca Akademio. Lia patrino estis Ilona T. Erdélyi.
Morta maro
Turismaj vidindaĵoj ĉe la Morta maro
Tre gravaj arkeologiaj elfosaĵoj troviĝas sube de ĝi: Kumran, kie en kavernoj loĝis antaŭ du jarmiloj, laŭ tre strikta religia vivmaniero, la Esenoj, membroj de juda sekto. Tie oni malkovris antaŭ kelkaj jardekoj la mondfamajn pergamenaron de Morta maro.
Ádám Török (ekonomikisto)
Ádám Török naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Biografio
Ádám Török frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1972-1976. Post la diplomo li eklaboris en akademia ekonomia instituto, sed li ankaŭ plulernis en Nancy. Baldaŭe li komencis instrui en universitatoj de Pécs kaj Veszprém (urbo) (fine en Budapeŝto), li profesoriĝis en 1996. Li estis gastoprofesoro en Denver, Lille, Leuven, Sorbonne kaj Nancy. Li doktoriĝis en 1993 (DSc). Li ricevis 3 premiojn inter 1984-2006.
Morta maro
Turismaj vidindaĵoj ĉe la Morta maro
Diversaj ekskursoj kondukas la turistojn al monto Sodomo, al kavernoj kaj fontoj, naturrezervejoj, arkeologiaj sitoj, dezertaj pejzaĝoj kun rokaro, senakvaj riveroj ktp; pejzaĝoj kaj etoso kiuj elvokas bildojn de la Biblio.
Oni nomas la lagon Morta maro, ĉar la alta kvanto da saloj kaj mineraloj (kun saleco je 342 g/kg, aŭ 34,2% en 2011) en ĝi malebligas ajnan animalan vivon. Hebree ĝi nomiĝas Jam Ha-melah, Maro de la Salo.
Villers-en-Cauchies
Villers-en-Cauchies estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 185 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Villers-en-Cauchies situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Pascal Duez, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villers-en-Cauchies apartenas al la kantono de Carnières, kies ĉefurbo estas Carnières. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
247 Eŭkrato
Nomo
Ĝia nomo referas al la nereidino Eŭkrato (greke Ευκράτη) de la helena mitologio.
Claude-Prosper Jolyot de Crébillon
Claude-Prosper Jolyot de Crébillon (naskiĝinta la en Parizo, mortinta samloke la ) estis franca verkisto.
Vivo
La filo de Prosper Jolyot de Crébillon estis bonhumora kaj aminda romanoverkisto kaj socia amuziganto. Cetere, liaj propraj moroj estis tute kontraŭaj al tiuj priskribitaj en la romanoj...
Nombriĝas inter la plej konataj romanoj jenaj: La unua kompleta eldono faritis en 1779 en Parizo. La sukceso de la romanoj de Crébillon ŝuldiĝas al nedececo prezentita en sofisma maniero kiel la afero la plej natura de la mondo.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1906, p. 336, kio legeblas tie ĉi interrete.
Esprimmanieroj
Verkistoj povas uzi malsimilajn esprimmanierojn; laŭ tiu elekto kaj la proporcio de ili la verko estas verkita ene de iu aŭ alia ĝenro, nome romano, eseo, komedio, ktp. Plej oftaj esprimmanieroj estas:
Rakontado konsistas el respegulo de agado laŭ la tempopaso. Ĝi similas al filmo, kie okazas agoj. Estas la baza esprimmaniero por ĝenroj rakonto, novelo, romano, ktp. Tamen tiu ĝenroj povas uzi ankaŭ la aliajn esprimmanierojn kombine.
Priskribo estas pli malpli detala respegulo de io, ĉu persono ĉu sento ĉu pejzaĝo, ĉefe kiel enkonduko al rakonto, sed ne nur. Tio povas esti ĉefa konsisto de priskriba aŭ klariga verko, kiel eseo, nefikcia literaturo, ktp. Priskribo de persono funkcias sen tempopaso nek ago; se tempo paŝas aŭ iu faras ion, jam temas pri rakonto.
Dialogo estas esprimmaniero rilata al normala konversacio. Ĝi estas bazo de teatra esprimmaniero, ĉar teatraĵoj estas pure simpla skribado de tio kion roluloj diras (kaj krome agas).
Ferenc Eisenhut
Ferenc Eisenhut [ejzenhut], laŭ hungarlingve kutima nomordo Eisenhut Ferenc, germane Franz Xaver Eisenhut estis hungaria germana pentristo. Ferenc Eisenhut naskiĝis la  en Plankenburg aŭ Németpalánka (Hungara reĝlando, nuntempa Bačka Palanka en Serbio), li mortis la  en Munkeno (Germana regno).
Biografio
Ferenc Eisenhut devenis el ŝvaba familio. Li komence estis komercisto-lerninto, sed Károly Telepy aprezis lin talenta, tial li studis en Reĝa Modela Desegna Lernejo (1875-1877). Liaj plej gravaj instruistoj estis Bertalan Székely kaj János Greguss. Inter 1977 kaj 1983 li lernis en arta akademio en Munkeno de Gyula Benczúr Ludwig Löfftz Wilhelm von Diez. Post siaj studoj li vojaĝis por ĉerpi temojn al Batumo, Tbiliso, Derbent, Bakuo, inter 1886-1899 al Napolo, Tunizio, Alĝerio, Egipto, Sirio, Buĥaro, poste li vivis en Munkeno. Li edziĝis en 1897, baldaŭ 3 gefiloj naskiĝis. Lia pentraĵo ricevis oran medalon en 1886.
Kemecse
Kemecse [kemeĉe] estas urbo en Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Kemecse, kies administra centro ĝi estas.
Omastiná
Omastiná, hungare Csermely [ĉermej] estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Kemecse
Geografio
Kemecse situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Nyíregyháza-Záhony, laŭ flankovojoj. Nagyhalász troviĝas je 8, Ibrány je 13, Nyíregyháza je 16, Budapeŝto je 242 km-oj.
Omastiná
Situo
Omastiná situas inter montoj 469 kaj 1010 m-ojn altaj, fine de sakovojo. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La loko estisloĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1389 en formo "Lehota". En 1598 11 domoj estis tie, en 1784 287 vilaĝanoj vivis en 50 familioj en 35 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Omasztina, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csermely 337 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro apogado de partizanoj la faŝistoj detruis 9 domojn, murdis 14 vilaĝanojn kaj deportis 42 vilaĝanojn. En 2001 vivis en Omastiná 50 homoj, (48 slovakoj).
Kemecse
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1222. La komunumo iĝis urbo en 2005.
Famuloj
En Kemecse naskiĝis:
László Jakab
JAKAB László (plumnomo Bakai László), estis rumanihungara verkisto naskita en Szilágysomlyó la 4-an de februaro 1892 kaj mortinta la 6-an de januaro 1967.
Kariero
Jakab László estis presistmajstro en Budapest, Kolozsvár, Szilágysomlyó kaj Zilah.
Županovice
Županovice (legu Ĵupanovice) estas nomo por pluraj vilaĝoj situantaj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio.
Rafael Lucio
Rafael Lucio estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Rafael Lucio. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 136.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5966 loĝantojn. El tiuj estis 2890 viroj kaj 3076 virinoj. La komunumo havas surfacon de 24.7 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 35 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 59 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4657 personoj. En la jaro 2000 temis pri 5342, do temis pri kresko / malkresko je 2.78 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 4682 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
33264 Maryrogers
33264 Maryrogers estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mary Rogers, mentorinon de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2016, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi instruas ĉe la  St. John the Evangelist de Severna Park (Marilando).
Patrino de la Eklezio
Patrino de la Eklezio estas titolo per kiu la Katolika Eklezio omaĝas la Virgulinon Maria, oficiale ekde la Dua Vatikana koncilio. La titolo estis uzita jam fare de Ambrozio de Milano (338-397), kaj ĵuse tre ofte fare de Hugo Rahner, frato de Karl Rahner.
Eichelhardt
Eichelhardt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Luigi Puccianti
Luigi Puccianti (1875–1952) estis itala fizikisto. Li estis elstara ĉar konstruis tre sensivajn spektrografon, per kiu li studis la infraruĝan absorbadon de multaj komponaĵoj kaj klopodis kunrilatigi la spektrojn havantajn molekulajn strukturojn. Li studis la energian spektron de metaloj kaj halogenoj kaj proponis mezuradon de la ondolongo de Ikso-radioj pere de la uzado de difraktado ĉe grandaj anguloj de incido.
Puccianti akiris sian gradigon en 1898 ĉe la Universitato de Pizo ĉe Angelo Battelli.
Patrino de la Eklezio
Estis la papo Paŭlo la 6-a kiu nomis ŝin "Patrino de la Eklezio", ĉar naskinte Jesuon, ŝi estas konsiderata kiel spirita patrino de ĉiu membro de la Korpo de Kristo, tio estas de la eklezio, kaj partikulare de la Katolika Eklezio. Pro ŝia grava rolo en la vivo de Jesuo, preĝoj kaj piaĵoj tiurilate kiel la Rozario, Ave Maria, Salve Regina kaj Memorare estas oftaj katolikaj praktikoj.
Kongreso de Franca Parlamento
La Kongreso de Parlamento estas, en Francio, kunveno de la du ĉambroj de la Parlamento, la Nacia Asembleo (malsupra ĉambro) kaj Senato (supra ĉambro). Tiuj kunvenoj celas voĉdonon pri la konstitucio, aŭskulton de deklaro de la prezidento, kaj permeson por aliĝo de ŝtato al Eŭropa Unio.
Historio
<!-- Après l'armistice franco-allemand de 1871, l'Assemblée nationale élue le 8 février de la même année se réunit d'abord dans le Grand Théâtre de Bordeaŭ puis vote son transfert à Versailles le 10 mars. Les députés ne pouvaient siéger à Paris, à cause des troubles de la Commune.
Avec les lois constitutionnelles de 1875 instaurant la Troisième République, les institutions françaises sont dotées de deŭ chambres parlementaires : le Sénat, installé à l'opéra royal du château de Versailles, dans l'aile du Nord ; et la Chambre des députés installé dans une salle construite à cette occasion, dans l'aile du Midi. Le 3 novembre 1879, les chambres parlementaires sont transférées à Paris (Palais Bourbon et Palais du Luxembourg), mais la réunion des deŭ chambres, alors nommée « Assemblée nationale », pour les révisions constitutionnelles et l'élection du président de la République continue de se tenir à Versailles.
Dans la Constitution du 27 octobre 1946 instaurant la Quatrième République le président de la République est également élu par la réunion des deŭ chambres : Conseil de la République et Assemblée nationale. Cette pratique a été abandonnée avec l'instauration en 1958 de la République, où le président est élu par un collège de grands électeurs, puis au suffrage universel direct à la suite du référendum de 1962.
Révisions constitutionnelles
Selon la Constitution du 4 octobre 1958,.
Depuis 1958, sur 24 révisions constitutionnelles, 21 ont été approuvées par le Congrès, à l'occasion de 16 réunions. L'élection du président de la République au suffrage universel (1962) et l'instauration du quinquennat (2000) sont les deŭ révisions adoptées par référendum.
Message du président de la République
Depuis la loi constitutionnelle du 23 juillet 2008, le président de la République.
Adhésion d'un État à l'Union européenne
Selon la loi constitutionnelle du 1 mars 2005, « tout projet de loi autorisant la ratification d'un traité relatif à l'adhésion d'un État à l'Union européenne et aŭ Communautés européennes est soumis au référendum par le Président de la République. » ; les adhésions « faisant suite à une conférence intergouvernementale dont la convocation a été décidée par le Conseil européen avant le 1 juillet 2004 » ne sont pas concernées (ainsi l'adhésion de la Roumanie, de la Bulgarie, et celle de la Croatie n'entraient pas dans cette procédure).
La loi constitutionnelle du 23 juillet 2008 maintient la possibilité du référendum mais prévoit également que « par le vote d'une motion adoptée en termes identiques par chaque assemblée à la majorité des trois cinquièmes, le Parlement peut autoriser l'adoption du projet de loi [par le Parlement convoqué en Congrès ; dans ce cas, le projet de loi n'est approuvé que s'il réunit la majorité des trois cinquièmes des suffrages exprimés]. »
Organisation des travaŭ
Le président du Congrès est chargé de veiller à la sûreté intérieure et extérieure du Congrès. En séance, il dirige les délibérations, fait observer le Règlement, maintient l'ordre et donne connaissance au Congrès des communications qui le concernent,.
Pour ses délibérations dans le cas d'une révision constitutionnelle ou de l'adhésion d'un nouveau membre de l'Union européenne, le Congrès délibère mais ne peut amender les textes en discussion. Il peut uniquement soit les approuver soit les rejeter ; les scrutins sont publics.
Dans l'hémicycle, les députés et sénateurs ne sont pas placés par groupes politiques (comme c'est habituellement le cas dans les hémicycles de chacune des deŭ chambres), mais par l'ordre alphabétique de leur nom.
Salle du Congrès
Pour accueillir la Chambre des députés de la troisième République, une nouvelle salle est construite, au milieu de la cour intérieure de l'aile du Midi. Conçue par Edmond de Joly et Julien Guadet, cette salle, qui peut accueillir environ 1500 personnes, parlementaires et public confondus, est achevée le décembre 1875.
Avec la loi du 22 juillet 1879 relative au siège du Pouvoir exécutif et des Chambres à Paris, les assemblées quittent Versailles, mais la salle de l'aile du Midi est conservée pour la réunion des deŭ chambres.
Sous la République, l'affectation des lieŭ est confirmée par l'article 2 de l'ordonnance 58-1100 du 17 novembre 1958, puis précisée par l'article 60 de la loi 2003-710 qui modifie cette ordonnance et affecte une surface de 25000 m aŭ assemblées, pour le Congrès et le musée des grandes heures du Parlement. Depuis la loi 2005-844 du 26 juillet 2005, seule et. -->
Listo de kunvenoj de la kongreso sub kvina Respubilko
De starigo de kvina Respubliko, la kongreso kunvenis 17-foje, el kiuj 16-foje por adopti revizion de la konstitucio.
Jusef Etesami
Jusef Etesami (aŭ Etesam-ol-molk), irana ĵurnalisto, oficialulo, eldonisto, tradukisto kaj verkisto, naskiĝis en 1874 kaj mortis en 1938. En la 1890aj jaroj, Jusef Etesami fondis la unuan tipografian presejon en nord-okcidenta irana urbo Tabrizo.
Famaj familianoj de Etesami
Lia patro, Ebrahim, estis de Aŝtiano kaj la estro de financo de la irana provinco Azerio.
Jusef estis la pliaĝa frato de la arkitekto kaj pentristo Abolhasan Etesami kaj la patro de unu el plej famaj poetinoj de la nuntempa Irano, Parvin Etesami.
Ŝtataj postenoj de Etesami
Li estis membro de la Irana Parlamento aŭ Maĝleso dum1909-12. Dum diversaj gravaj tempoj li servis en la Ministerio de Edukado kaj estris kaj la Reĝan Bibliotekon kaj la Maĝlesan Bibliotekon.
Tradukoj de Etesami
Krom siaj kontribuaĵoj al Bahar, Jusef Etesami produktis ĉ. kvardek volumojn de diverstemaj tradukoj, probable plej grave kelkajn persajn tradukojn kiel Amin al-Mara de Qasim Tahrir, Les Misérables, vol. 1 de Viktoro Hugo kaj Kabale und Liebe de Friedrich Schiller. Li estis ankaŭ la aŭtoro de la arablingva komentado de Atwaq ad-Dahab far Abolqassem al-Zamaĥŝari, tri-voluma katalogo de manuskriptoj en la Maĝlesa Biblioteko.
Etesami kaj Esperanto
Verŝajne li verkis kaj eldonis la unuan perslingvan artikolon pri Esperanto en Irano en sia modernema revuo Bahar. Tie li ankaŭ menciis parton de la fama Esperanto-himno (La Espero) fare de d-ro Ludoviko Zamenhof.
Finn Salomonsen
Finn Salomonsen (31a Januaro 1909 - 23a Aprilo 1983) estis dana ornitologo. Li estas konata ĉefe pro sia verko pri la birdoj de Gronlando.
Lia intereso pri Gronlando ekis je la aĝo de 16 kiam li faris veturon kun Lehn Schioler al la distrikto Upernavik. Li akiris gradiĝon en zoologio en 1932 kaj aliĝis kiel zoologia helpanto al Danaj Naturrezervejoj. Li laboris pri birdomigrado kaj mudomodeloj etende.
La laboro de Salomonsen inkludis sciencajn publikaĵojn, kaj aŭtorecon aŭ kunaŭtorecon de 19 libroj. Krom priserĉado pri la regionoj de Gronlando kaj Arkto, li iris en ekspedicioj al la Filipinoj (1951-1952) kaj al la Bismarkoj, Novgvineo (1962). Li estis eldonisto de Dansk Ornithologisk Forenings Tidsskrift el 1942 al 1961.
Okotoks
Okotoks estas urbo en meza Alberto (Kanado), sude de Kalgario.
Montaignac-Saint-Hippolyte
Montaignac-Saint-Hippolyte estas franca situanta en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Maximilian Joseph von Tarnóczy
Kavaliro Maximilian Joseph von TARNÓCZY-SPRINZENBERG (naskiĝinta la  en Schwaz, mortinta la  en Salzburg) estis ĉefepiskopo salcburga inter 1851 kaj 1876 fariĝinte en 1873 kardinalo.
Montaignac-Saint-Hippolyte
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montaignacois.
Maximilian Joseph von Tarnóczy
Vivo
Tarnóczy originis el hungara familio kiu nobeliĝis en 1635 jam estante la filo de Franz Xaver von Tarnóczy, financoficisto bavara deĵoranta en Kufstein. La patro registriĝis en la 25.11.1813 en la nobela klaso de Bavario. Lia nevino estis la pentristino Bertha von Tarnóczy. Maximilian Joseph studis en Innsbruck kaj teologion kaj ordinitis pastro en la 25.10.1829. En 1832 estante en Vieno li doktoriĝis. Post la reveno al Salcburgo li estis vicrektoro de la porpastra seminario kaj baldaŭ poste profesoro pri dogmatiko. Li ja gajnis la konfidon de la tiama ĉefepiskopo Friedrich zu Schwarzenberg kaj rajtis akompani lin al Romo inter 1841 kaj 1842. Poste Tarnóczy nomumitis konsitoria konsilisto, metropolitana kanoniko kaj estro de la teologia studadejo. Liaj ideoj kaj konsiloj ĉiam ŝatitis. En la 24.10.1850 li elektitis ĉefepiskpo kaj tuj poste li iĝis (ŝtata) sekreta konsilisto. Li membris al la supera ĉambro de la aŭstria parlamento portante ekde la 17.4.1873 la meritkrucon Kaiserlich-österreichischer Leopoldsorden/Großkreuz.
Agadoj episkopaj
Konfirmo fare de la Apostola Seĝo alvenis en Salcburgo en la 17.2.1851. En la 1-a de junio samjare iĝis la episkopa ordiniĝo fare de la antaŭulo Friedrich Johann Joseph Cölestin Fürst zu Schwarzenberg. Dum la Unua Vatikana koncilio, en 1869, li salutitis fare de papo Pio la 9-a per la vortoj: Jen venas la duona papo kiu mem homojn episkopigas. En la konsistorio de la 22.12.1873 Tarnóczy nomumitis kardinala pastoro kaj ricevis en Romo la titularan Preĝejon Sankta Mario de la ĉiela altaro. Tarnóczy vizitis la diocezon pli ol 40 fojojn kaj komisiis la restaŭradon de la Katedralo de Salcburgo. Li novigis la teologistudon kaj la tutan teologian fakultaton. Krome li fondis diversajn ekleziajn gazetojn, ekz. Salzburger Kirchenzeitung kiu ekzistis inter 1852 kaj 1861. Li entombigitis en la kripto katedrala.
Teplá
Teplá estas urbo en Ĉeĥio kun kaj monaĥejo, situanta en okcidenta Bohemio, sur samnomata rivero, 12 km de urbo Mariánské Lázně. Vivas ĉi tie. Ĝi havas lignoindustrion kaj konstruindustrion.
Partoj de urbo
Teplá havas sume 24 lokajn partojn: (Babice, Beranov, Beranovka, Beroun, Bezvěrov, Bohuslav, Číhaná, Heřmanov, Horní Kramolín, Hoštěc, Jankovice, Kladruby, Klášter, Křepkovice, Mrázov, Nezdice, Pěkovice, Popovice, Poutnov, Rankovice, Služetín, Staré Sedlo, Teplá kaj Zahrádka) el kiuj plej homa estas Poutnov (en la nordokcidenta parto de la katastro, 6 km de Teplá) kaj Staré Sedlo (en la sudorienta parto de la katastro, 8 km de Teplá).
Blaarmeersen
La Blaarmeersen estas sporta kaj distra parko en la centro de Gento. Ĝia ampleksa sporta kaj rekrea infrastrukturo, la lago kun strando kaj akompana herbaĵoj formas unikan kadron por diversaj sportaktivecoj kiel lernejaj kaj entreprenaj sportotagoj, sportrestadoj, eventoj, kajakado, ktp.
La strandejo
Ĉi tie vi povas rezervi aktivecojn.
Zuiderlaan 5 - 9000 Gent
tel. +32 (0)9 266 81 70
fax +32 (0)9 266 81 74
e-poŝto reservaties.blaarmeersen@gent.be
La tenisejo
Ĉi tie vi povas rezervi tenison kaj skvaŝo
Zuiderlaan 10 - 9000 Gent
tel. +32 (0)9 266 81 50
e-poŝto tennis.blaarmeersen@gent.be
La kampadejo
En Blaarmeersen troviĝas kvarstela kampadejo. Estas tie ankaŭ loko por kampadaŭtoj kaj 8 kabanoj por migremuloj.
fax +32 (0)9 266 81 66
Kvar trinkejoj
Zuiderlaan 5, 9000 Gent
tel. +32 (0)9 220 56 89 - fax +32 (0)9 220 96 45
depiereput@skynet.be
http://www.depiereput.be
Situo: ĉe la strando
Zuiderlaan 10, 9000 Gent
tel. +32 (0)9 221 28 50
Situo: tenisejo
Zuiderlaan 12, 9000 Gent
tel. +32 (0)9 220 24 07
tel. (0497)14 05 03
Situo: ĉe la granda ludejo
Aarwangen
Pri la komunumo
Aarwangen (prononcu Arvangn; en Esperanto ankaŭ: Arvango) estas komunumo de la administra distrikto Supra Argovio kaj ĝis la 31-a de decembro ĉefloko de la malnova samnoma distrikto en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 4250 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Aarwangen troviĝas en la regiono Supra Argovio ambaŭflanke de la rivero Aro. La kerno de la vilaĝo situas sude de la rivero.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Aarwangen limas en nordokcidento al Bannwil, en nordo al Schwarzhäusern, en nordoriento al Wynau, en oriento al Roggwil, en sudoriento al Langenthal, en sudo al Thunstetten, kaj Graben en okcidento.
Gábor Novai
Gábor Novai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Novai Gábor estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto).
Béla Czobor
Béla CZOBOR [cobor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czobor Béla estis hungara arthistoriisto, arkeologo, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1899).
Aarwangen
Trafiko
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de proksimume 5 km en Niederbipp.
Gábor Novai
Gábor Novai naskiĝis la en Budapeŝto.
Johannes Matelart
Johannes Matelart (ankaŭ Matelart, Matellarto, Matelarte kaj aliaj variaĵoj; persona nomo kelkfoje Ioanne aŭ Jean) (antaŭ 1538 – 7-a de junio 1607) estis flandra komponisto de la malfrua renesanco, kiu aktivis en Flandrio, Bonno, kaj Romo.
Gábor Novai
Biografio
Gábor Novai apartenis al tiu generacio, kiujn ravis frue la gitaraj ŝlagroj. Li komencis gitaradi ekde la 1970-aj jaroj. Kiel talenta basisto iom poste li apartenis al signifaj ŝlagrorkestroj (Corvina, Generál, Hungária, Dolly Roll, ktp). Kiel videblas, li ofte ŝanĝis orkestrojn. En 1972 la menciita Generál kun li venkis en muzika konkurso de Hungara Televizio. Li faris ŝlagrojn ofte kune kun la orkestranoj.
Béla Czobor
Biografio
Béla Czobor frekventis porpastran lernejon, sed en 1876 li ekhavis postenon en Hungara Nacia Muzeo. Inter 1886-1888 li instruis kaj estris en porpastra lernejo en Nagyvárad. Baldaŭe li laboris en ŝtata ofico okupiĝanta pri historiaj monumentoj. Tiutempe li aranĝis 6 ekspoziciojn. Inter 1880-1887 li redaktis fakrevuon Egyházművészeti Lapok (Ekleziartaj Folioj). Li ricevis rangon en universitato en 1897. Li okupiĝis ĉefe pri mezepoka arto, ekleziaj monumentoj historiaj, ekleziaj industriartoj kaj kristana arkeologio.
Aarwangen
Historio
La unua dokumenta mencio de Aarwangen datiĝas el la jaro 1255 kiel villa Arwangen.
Gábor Novai
Elektitaj ŝlagroj
Isztambul, Limbó hintó, Hotel Menthol, Casino Twist, Cha-cha-cha, Multimilliomos jazzdobos, Hidrogén bulvár, Nem vagyok ideges.
Johannes Matelart
Vivo
Detaloj pri lia vivo estas relative raraj. Li originis en okcidenta Flandrio kaj deĵoris dum sia frua labora vivo kelkan tempon kiel ĥordirektisto en Bonno. Ĉ. 1558 li supozeble iris al Italio, restante tie ĝis 1562, kaj en 1565 li alprenis la postenon de maestro di cappella [kapelestro] ĉe la preĝejo Sankta Lorenco en Damaso, kie li restis pli ol 40 jarojn. Noto en publikaĵo de 1596 indikas, ke li ankoraŭ tenis la tiean postenon kaj ke li loĝis en Romo.
Aarwangen
Historio
La vilaĝo evoluis ĉirkaŭ ponto trans la rivero Aro. Ĝi fariĝis merkatoloko kaj centro de la samnoma distrikto. La Senjoroj de Arvango konstruis apud la vilaĝo en la 12-a jarcento kastelon, kiu ĝis hodiaŭ estas la rekonilo de la loko. Post la vendo de la senjorujo Aarwangen al Berno en la jaro 1432 la vilaĝo fariĝis ĉefloko de la samnoma berna voktejo. Tiun rolon la vilaĝo konservis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798, kiu signifis kun helpo de francaj trupoj la finon de la malnova reĝimo. Dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko la rolo de la distriktĉefloko transiris al la urbo Langenthal, sed post la restaŭracio en la jaro 1803 Aarwangen reprenis sian rolon kiel distrikta ĉefloko.
Partnerkomunumo
Partnerkomunumo de Aarwangen estas la urbo Vodňany en la distrikto Strakonice de la Sudbohemia regiono en Ĉeĥio.
Johannes Matelart
Verkoj
Kelkaj el liaj komponaĵoj transvivis kaj – nekutime por komponisto de la Roma Skolo – multaj el liaj instrumentaj verkoj. Li publikis verkkolekton de muzikaĵoj por liuto, kiu ne nur inkludis 15 fantaziojn komponitajn de li mem kiel tabulaturoj, sed ankaŭ aranĝaĵojn de pecoj verkitaj de Cristóbal de Morales kaj Francesco Canova da Milano.
Matelart ankaŭ skribis sakralan voĉkantan muzikon inkluzive serion da antifonoj por kvar kaj kvin voĉoj (1596). Tiu ĉi kolekto enhavas 21 kantojn de Matelart mem samkiel muzikaĵojn de aliaj komponistoj inkluzive Clemens non Papa, Orlando di Lasso, Costanzo Festa kaj Giovanni Pierluigi da Palestrina.
Ununura madrigalo de Matelart transvivis samkiel pluraj aliaj pecoj.
Guadalcázar
Guadalcázar estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 72 km2 kie loĝas 1331 geloĝantoj, do loĝdenso estas 18.5 loĝ./km2. Guadalcázar situas je 28 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1331 geloĝantoj de la municipo Guadalcázar estas 671 inoj kaj 660 viroj. En la 72-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, kie loĝas 1302 geloĝantoj, kaj aliaj 29 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 11, 5 inoj kaj 6 viroj, kaj mortis 6, 2 inoj kaj 4 viroj. Tiel la natura kresko estis 5 (0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 423 homoj (31.8%).
Christifideles Laici
Christifideles laici estas apostola letero post-sinoda fare de la papo Johano Paŭlo la 2-a, subskribita en Romo la 30an de decembro 1988. ​ Estas resumo de la instruado kiu eliris de la Sinodo de la Episkopoj de 1987 pri la alvokiĝo kaj la misio de la laikoj en la Katolika Eklezio kaj en la mondo.
La celo de la dokumento estis indiki la rolon de la partopreno de laikoj en la homa socio. Johano Paŭlo la 2-a, en tiu apostola letero Christifideles Laici, asertas, ke virinoj havas specifajn vivokupojn rezervitajn nur por la ina sekso, kaj estas egale vokitaj por esti disĉiploj de Jesuo.
Rozfrukto
Rozfrukto estas ŝajnfrukto aŭ pli precize plurfrukto de la tipo plurnuksa frukto de diversaj rozoj kaj aliaj Rozacoj. Tio signifas, ke la unuopaj fruktoj estas etaj nuksoj.
Kultivaroj kaj specioj
La rozfruktoj estas kultivataj en Eŭropo kaj Azio, sed ankaŭ en Sudamerika ukaj Nordameriko.
Uzo
Oni uzas la rozberon por pretigo de kuracteo, fruktovino, siropo aŭ marmelado. Se oni produktas el rozbero per malvarmaj metodoj (t.e. sen kuirado) trinkaĵojn, ili entenas multe da C-vitamino, tiel la ĉiutaga konsumado de ili fortigas la rezistokapablon de la organo kontraŭ malsanoj. Ĝi uzeblas ankaŭ por pretigo de salatoj, fruktosalatoj aŭ punĉo.
Dum la dua mondmilito, lernantoj en Britio kolektis rozberojn. Oni produktis el ili rozberan siropon por kovri C-vitamin-fonton. Tio necesis, ĉar la germana submarŝipa blokado malhelpis la importon de oranĝoj.
Sumatra grundokukolo
La Sumatra grundokukolo, Carpococcyx viridis estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Ĝi estas granda birdo, ĝis 55 cm longa, longvosta surtera kukoledo. Ĝi havas verdajn suprajn partojn kun nigra krono, verdaj beko kaj kruroj kaj bluecverda nuda ĉirkaŭokula haŭtaĵo kaj estas bruna sube.
Ĝi estas endemismo en Indonezio, kaj de tie la specifa nomo de Sumatra grundokukolo; ĝi estas distribuata en pluvarbaroj de suda Sumatro. Antaŭ ties remalkovro kaj fotografiado en 1997, tiu sekretema specio estis konata nur el kaj pro ok specimenoj.