cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinhard
Geografio
Dinhard situas en la Zurika Vinlando. Norde la komunumo limas al Thalheim ĉe Turo en la distrikto Andelfingen kaj al Altikon. Sur la teritorio de la komunumo troviĝas la Ziegellageto kaj meze en naturrezervejoj la Gurilago kiuj estas belaj biotopoj.
Al la komunumo apartenas la municipoj Eschlikon, Welsikon, Vorder-Grüt, Ausser-Dinhard kaj Kirch-Dinhard.
Najbaraj komunumoj
Sude la komunumo limas al la urbo Vinterturo, oriente al Rickenbach kaj okcidente al Dägerlen.
Trafiko
La vilaĝo Welsikon de la komunumo Dinhard situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Stein ĉe Rejno, kiu estas servita de la regiona trajnlinio S29 de la Zurika Trafik-Unio. La veturado al Vinterturo daŭras 15 minutojn. La ceteraj komunumpartoj atingeblas per poŝtaŭtolinio.
Barbara Despiney
Barbara Despiney, naskiĝinta Żochowska, estas pola esperantistino, kiu vivas la plejparton de sia vivo en Parizo, Francio, kaj laboras respektive laboris kiel sciencisto de la Sorbona Universitato.
Laboro por UEA
De multaj jaroj ŝi estis la reprezantino de UEA ĉe la pariza oficejo de UNESKO, kaj estis membro de la estraro de UEA en la oficperiodoj 1983-1986 kaj 1986-1989. Krome de 1983 ĝis 2001, do en la oficperiodo 1983-1986, 1986-1989, 1989-1992, 1992-1995, 1995-1998 kaj 1998-2001 ŝi estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio. En la 83-a UK en 1998 ŝi funkciis kiel rektoro de la 51-a sesio de la Internacia Kongresa Universitato.
Zamenhof-jaro
La ŝi, d-ro Mark Fettes, Anna Wasilewska (prezidantino de pola Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto), Margareta Zaleski Zamenhof' (pranepino de Ludoviko Zamenhof), d-ro Ulrich Lins, Eduardo Kozyra (prezidanto de EDE-Pollando) kaj kelkaj aliaj gastoj partoprenis en la Konferenco okaze de la 100-a mortodatreveno de Ludoviko Zamenhof. En sia fejsbuko Anna Wasilewska metis jenan informon: "Konferenco okaze de la 100-a mortodatreveno de Ludoviko Zamenhof kunvenigis multajn interesajn personojn. El Parizo venis pranepino de Ludoviko Zamenhof d-rino Margareta Zaleski-Zamenhof, estis ankaŭ d-ro Mark Fettes - la prezidanto de Universala Esperanto-Asocio, d-rino Barbara Despiney kaj multaj aliaj sciencistoj kiuj havis siajn prelegojn. Mi ankaŭ havis sian salut-elpaŝon nome de pola Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE).
NGC 5294
NGC 5294 (aliaj indikoj — ZWG 271.61, ZWG 272.6, PGC 48761) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lumflukso
Lumflukso estas fotometria grando al kiu respondas, en radiometrio, la radiadoflukso. Lumflukso estas kvanto da lumo (laŭdifine radiado videbla) perceptata de la okulo; do, la radiadoflukso de la videbla parto de la radiado, pesita laŭ la varia sentivo de la okulo al diversaj ondolongoj.
Difino
La SI-unuo de lumflukso estas lumeno, mallonge lm. Ĝi respondas al lumfluo radiata en spacan angulon je 1 steradiano granda per lumfonto kies lumintenso estas 1 kandelo.
La rilato inter lumflukso Φ kaj lumintenso I estas:
kie Ω estas la spaca angulo.
Tiu formulo validas nur se la lumintenso en ĉiuj direktoj estas unu sama.
Gábor Breznay
Gábor BREZNAY [breznai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Breznay Gábor, laŭ franca ortografio Gabor Breznay estis hungardevena franca pentristo. Lia karesnomo estis Gubi, lia patro estis József Breznay.
Gábor Breznay naskiĝis la  en Budapeŝto kaj mortis la 13-a de aprilo 2022.
Sachsendorf (Barby)
Sachsendorf antaŭe estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a januaro 2010 estas parto de la urbo Barby en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis 307 loĝantojn.
Kristana murego de Madrido
La kristana murego de Madrido, ankaŭ konata kiel mezepoka murego, estis konstruita en tiu ĉi hispana urbo inter la  11-a kaj la  12-a, jarcentoj tuj kiam la vilaĝo estis posedaĵo de la Regno de Kastilio.
Dolneni
Dolneni (makedone Долнени) estas vilaĝo situanta en la regiono Pelagono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Dolneni. En 2002 loĝis ĉi tie 375 loĝantoj.
Kristana murego de Madrido
Ĝi estis konstruita kiel ampleksiĝo de la primitiva murigita vilaĝeto en la  (9-a jarcento), el muslima origino, por la novaj kvartaloj kiuj kreiĝis post la Kristana Rekonkero. Post la establiĝo de la Kortego en 1561, ĝi ne plu estis uzata kaj preskaŭ tute malkonstruata pro ĝia neutileco.
29th Avenue (SkyTrain Vankuvero)
29th Avenue estas surtera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Kristana murego de Madrido
Ankoraŭ konserviĝas kelkaj restaĵoj, integritaj en la strukturo de diversaj konstruaĵoj de la t.n. Madrido de la Habsburgoj, nomo per kiu estas konata la historia urboparto de Madrido.
La plej gravaj restaĵoj troviĝas en la strato de la Fraŭloj, Don-Pedro, de la Migdalarbo, de la Perono, de la Spegulo, en la strato Mesón de Paños kaj en la Cava Baja, ankaŭ en la placo Izabela la 2-a kaj en la subtera parkejo de la Orienta Placo (Madrido). La spuroj kiuj ankoraŭ stariĝas estis deklarataj Art-Historia Monumento en la jaro 1954.
Dolneni
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la suda parto de la komunumo Dolneni. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 14 km² kaj la alteco estas ĉirkaŭ 650 m.
Ĉe la sudokcidenta rando de la vilaĝo pasas la regiona vojo R1303 de Makedonski Brod al Prilep. En la nordoriento de la vilaĝo estas fervoja linio al Prilep. Estas neniu halto sur la trako.
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 375 homoj.
Esence ĉiuj loĝantoj estas ortodoksaj makedonoj. La loĝantoj laboras ĉefe en agrikulturo.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Butila oktanato
Butila oktanato aŭ C12H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj butila alkoholo. Butila oktanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Butila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Butila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Livezi (Hunedoara)
Livezi [livezj] (hungare: Gauricsa, germane: Wurmloch) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Hațeg. En 1910 ĝi havis 269 loĝantojn (rumanoj); en 1992 132 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1727. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo General Berthelot.
Alternativa kulturo
Alternativa kulturo estas tipo de kulturo kiu ekzistas ekster la bordoj de hegemonia aŭ popola kulturo, kutime sub la domaino de unu aŭ pliaj subkulturoj. Tiuj subkulturoj povas havi malmulton aŭ nenion komune krom ties relativa malklaro, sed kulturaj studoj uzas tiun komunan bazon de malklaro por klasigi ilin kiel alternativaj kulturoj, aŭ, prenitaj kiel tuto, la alternativa kulturo. Indas komparo kun pli soci-politike termino, nome Kontraŭkulturo.
Igreja Nova (Alagoaso)
Igreja Nova estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 23.292 enloĝantojn en 2010.
Listo de francaj ministroj pri loĝado
La sekvanta tabelo enhavas la nomojn de la membroj de la franca registaro, titoluloj de la posteno respondeca pri loĝado.
Cinchona pubescens
Cinchona pubescens, konata ankaŭ kiel ruĝa cinkono kaj kino (en hispana Cascarilla, cinchona; en portugala Quina-do-Amazonas, quineira), estas plantospecio de la genro de Kinkono aŭ Cinkono, indiĝena de Centra kaj Suda Ameriko. Oni konas ĝin kiel medicina planto pro la granda enhavo de kinino en sia arboŝelo kaj pro tio ĝi havas similajn uzojn kiel la Cinchona officinalis en la produktado de kinino, fama ĉefe pro sia uzado por la traktado de malario.
Invada specio
Ĝi iĝis invada specio kie ĝi estis plantita ekster sia indiĝena teritorio, ĉefe ĉe insuloj de tropika klimato.
41049 Van Citters
41049 Van Citters estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras G. Wayne Van Citters, direktoron de la dividaĵo pri astronomia scienco de la National Science Foundation kaj estron de projekto por la Observatorio Gemini. Li interesiĝas pri astrofiziko de alta enrgio, rapida fotometrio kaj polarizado.
Malaka Markolo
La Malaka Markolo situas inter la Malaka Duoninsulo kaj insulo Sumatro en suda Azio. Ĝia minimuma larĝo estas ĉirkaŭ 38 km, ĝia longo ĉirkaŭ 930 km.
Ĝi ligas la Andamanan Maron (okcidente) al la Sudĉina Maro kaj la Java Maro (oriente). Pli grandskale ĝi estas grava ligilo inter la Hinda Oceano kaj la Pacifiko, kiujn disigas ĉeno da insuloj inter Azio kaj Aŭstralio. Ĝi estas inter la plej viglaj marvojoj de la mondo; oni taksas, ke 20 % (laŭ kelkaj: 30) el ĉiuj ŝiptransportataj varoj iras tra ĝi. Eĉ en la 21-a jarcento ĝi estas plagata de piratoj.
Kvankam kelkaj asertas, ke la markolo havas minimuman larĝon de malpli ol 3 kilometroj, tio veras nur pri la ŝaneloj ĉe ĝia orienta flanko, ekzemple la Singapura Markolo. Tamen la markolo estas malvastejo en la monda komerca trafiko, kaj Tajlando proponis provizi alternativon per kanalo aŭ naftodukto tra sia teritorio.
Aŭtomobila industrio
La aŭtomobila industrio aŭ aŭtindustrio estas industrio kiu konsistas en ampleksa gamo de kompanioj kaj organizoj kiuj partoprenas en la desegno, dezajno, disvolvigo, fabrikado, surmerkatigo, kaj vendado de motorvehikloj. Ĝi estas unu el la plej grandaj ekonomiaj sektoroj de la mondo laŭ enspezo. La aŭtindustrio ne inkludas industriojn dediĉitajn al bontenado de aŭtoj post la liverado al la fina konsumanto, kiel aŭtoriparejoj kaj benzinejoj.
La fabrikado de aŭtomobiloj postulas grandan homan kaj financan kapitalon. Depende de la tipo de vehiklo, de la kvanto de unuoj fabrikendaj ĉiutage kaj la loko de la fabriko, la grado de aŭtomatigo povas varii konsiderinde. Se la produktotaj unuoj estas malmultaj, eblas la manfara produktado en ateliero (kio foje okazas por individuigitaj laŭmende unuoj), ĉar la investado por linio de muntado ne estas financebla. Same, en landoj kun malgranda laborkosto la grado de aŭtomatigo kutime estas pli malgranda kaj multaj taskoprocezoj estas faritaj mane. Ĉiuokaze, ĝenerale oni povas aserti, ke la grado de aŭtomatigo estas alta kaj pli kaj pli disvastigita ĉie ajn.
Marie von Ebner-Eschenbach
Marie VON EBNER-ESCHENBACH, grafino Dubská, aŭ plennome: Marie Freifrau von Ebner-Eschenbach (naskiĝis la 13-an de septembro 1830 en Zdislavice; mortis la 12-an de marto 1916 en Vieno) estis aŭstra verkistino. Ŝi estis dufoje nomumita por Nobel-premio pri literaturo.
Marie von Ebner-Eschenbach naskiĝis en la kastelo Zdislavice. Ŝiaj antaŭuloj estis ĉeĥaj nobeloj. Post sia edziniĝo al Moritz Freiherr von Ebner-Eschenbach ŝi transloĝiĝis al Vieno, kie ŝi konatiĝis interalie kun la verkistoj Friedrich Hebbel kaj Franz Grillparzer.
Krom per rakontoj ŝi atingis grandan famon per siaj koncizaj kaj spritaj aforismoj. Marie von Ebner-Eschenbach mortis en Vieno.
En Esperanto aperis
Renkonto = Eine Begegnung / Marie von Ebner-Eschenbach. Trad. Frieda Feichtinger. - En: Austria antologio ; p.58 - 59, kajeroj 1 - 4
Polilepido
Kelkaj specioj de Polylepis formas arbarojn kiuj bone kreskas sub la normala arbolimo en herbejaj kaj arbustaraj asocioj ĉe altaĵoj de ĉirkaŭ 5000 m; kio faras ke la genro Polylepis aperas kiel la plej alta nature arba angiosperma genro en la mondo.
Homofonio
Homofonio (de greke homophōnía „egalsono“) estas nomo por plurvoĉa muzika tonmeta metodo, je kiu unu melodia voĉo gvidas akompanate de aliaj, voĉteknike subordigitaj voĉoj aŭ muzikiloj. Homofonio ekestis en la frubaroko kaj paralelpaŝas kun la ekesto de la opero. La teksto de la kantado devis komprenebli por la homoj, kio ne bone eblis je polifonia muziko. Evoluis monodia stilo. Al tio ankaŭ apartenas la ĝeneralbaso.
Somogybükkösd
Somogybükkösd [ŝomodjbukoŝd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Csurgó. En la loknomo centre troviĝanta bükk signifas: fago.
Homofonio
Vidu ankaŭ
Homophonie
Somogybükkösd
Situo
Somogybükkösd situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Csurgó troviĝas 12, Nagykanizsa 21 km-ojn.
Mejorada
Mejorada [meĥorAda] (plibonigaĵo aŭ plibonigita) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Pavel Kolobkov
Pavel Kolobkov (Павел Колобков; naskiĝis en Moskvo, Sovetunio, do nun -jara) estas ekse profesia rusia spada skermisto. Inter la jaroj 1988 kaj 2004 li gajnis unu oran, du arĝentajn kaj tri bronzajn medalojn en ses Someraj Olimpikoj. Sume en sia kariero li gajnis 26 medalojn en Someraj Olimpikoj, Mondaj kaj Eŭropaj Ĉampionadoj.
NGC 5295
NGC 5295 (aliaj indikoj — MCG 13-10-9, ZWG 353.23, NPM1G +79.0112, PGC 48215) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mejorada
Toponimio
La termino "Mejorada" devenas el latina MELIORARE, kiu signifias en Esperanto plibonigi, kun la sufikso -ada ankaŭ de la latina -ATAM.
Ties deveno povus havi tialon ĉe la antikva nomo de ties teroj: Malpartida (malbone partita). Tio havis devenon en problemoj pro limoj kun la Ávila pro malbona dispartigo de la tereno ĉu neegalece ĉu nesufiĉa pri etendo. Kiam en 1288 Sanĉo la 4-a donas tiujn terojn al Johano García de Toledo, ŝanĝas la nomon kontraŭ tiu de Mejorada (plibonigita), ĉu pro pliigo en la areo de tiuj ĉu pro donaco por ties plibonigo. Laŭ Corominas la nova nomo necesas ĉar la antaŭa estis malbonaŭgura.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Zorreros. La censita populacio en 2011 estis de 2.033 loĝantoj kaj la denseco estas de 29,07 loĝ/km².
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur granda altaĵo, en malgranda loko ĉirkaŭata de rokaroj kaj enormaj ŝtonoj». Ĝi apartenas al la komarko de la Sierra de San Vicente kiu siavice estas unu de la subkomarkoj de Talavera. Limas kun la municipaj teritorioj de Montesclaros norde, Segurilla oriente, Talavera de la Reina sude kaj Velada okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ĝi troviĝas en la geografia areo limigita de la rivero Taĵo sude kaj la valo de la rivero Tiétar norde, en areo konata kie El Berrocal (La Rokegejo).
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Post la reconquista Alfonso la 8-a formis la municipajn teritoriojn de la zono kiu poste formos parton de Cervera de los Montes kaj Mejorada. En la 13a jarcento Sanĉo la 4-a donis la vilaĝon al sia ĉefa pordisto Johano García de Toledo kiu konstruigos la kastelon de Mejorada. En la 14a jarcento, jam kun titolo de vilaĝo, apartenis al Diego García Gómez. En la 15a jarcento heredis ĝin María Manrique de Toledo, Senjorino de Mejorada, Magán, Segurilla, kaj Cerbera, unua edzino de Johano de Silva kaj Ribera, markiso de Montemayor. Poste ĝi ekapartenis al Diego López de Toledo, kiu vendis ĝin al sia nevo Johano de Ayala, senjoro de Cebolla kaj Villalba. Poste ĝi apartenis al la graflando de Oropesa.
Atingebloj
La loko estas komunicata kun Talavera de la Reina pere de la ŝoseo CM-9512 kiu ĉe sia km 3 (Talavera-Mejorada) havas alirejon al punkto kilometra 118 de la Aŭtoŝoseo de Ekstremaduro. Ĝi komunikiĝas kun Segurilla, kiu distas 2 km, per de la ŝoseo TO-9042-V; kaj pere de la ŝoseo TO-9043-V, kun eko en Segurilla, oni atingas al Montesclaros, je 13 km, el kie oni povas aliri al valo de Tiétar.
25191 Rachelouise
25191 Rachelouise estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rachel Louise Graham, finalistino de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008, pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Riverton Middle School de Riverton (Vajomingo).
Rita Hayworth
Rita HAYWORTH, origine: Margarita Carmen CANSINO (naskiĝis la 17-an de oktobro 1918, mortis la 14-an de majo 1987) estis usona aktorino. En la 1940-aj jaroj, kiam ŝi havis siajn plej brilajn sukcesojn, ŝiaj ŝatantoj nomis ŝin Love Goddess (= diino de la amo).
Vivo
Rita Hayworth naskiĝis en Novjorko, kiel filino de la dancinstruisto Eduardo Cansino kaj la iama dancistino Volga Hayworth (foje skribita Haworth). Influite de siaj gepatroj Rita jam ege frue aperis dancante sur scenejoj. Dum tia prezento ŝi kaptis la atenton de hazarde ĉeestanta produktoro, kaj li invitis ŝin al Hollywood.
Komence, en pluraj malgrandaj filmroloj, ŝi ankoraŭ uzis sian nomon Rita Cansino. Kiam ŝi subskribis kontrakton kun la firmao Columbia, al la ĉefo ne plaĉis la nomo Cansino, kaj ŝi ŝanĝis sian nomon laŭ la nomo de sia patrino al Rita Hayworth.
Famon ŝi akiris en la jaro 1939, per rolo en la filmo Only Angels Have Wings. Ŝia filmpartnero estis Cary Grant. Dum la sekvaj jaroj ŝi en pluraj muzikfilmoj, apud Gene Kelly kaj Fred Astaire, montris sian talenton por kantado, dancado kaj aktorado.
Kulmino de ŝia kariero estis la ĉefrolo en la filmo Gilda (1945). Kune kun sia tiama filmpartnero Glenn Ford ŝi aperis poste en kvar pliaj filmoj, interalie The Loves of Carmen, kiu estis filmigo de la fama novelo Carmen de Prosper Mérimée.
En la jaro 1947 Rita Hayworth kun sia tiama edzo Orson Welles faris la filmon The Lady from Shanghai. Komence tiu ĉi filmo ne estis tre sukcesa, sed dum la sekvaj jaroj ĝi fariĝis kulta filmo.
La edzeco kun Orson Welles rompiĝis kaj en la jaro 1948 ŝi edziniĝis al la princo Aly Khan. Ŝi ekde tiam ne plu aperis en kinofilmoj – ĝis 1952, kiam la paro disiĝis. Ŝia unua filmo post la paŭzo estis Affair in Trinidad.
Siajn antaŭajn sukcesojn Rita Hayworth dum la 1950-aj jaroj ne povis ripeti. Menciindas tamen la biblia filmo Salome, Fire Down Below (kun Jack Lemmon kaj Robert Mitchum), la muzikfilmo Pal Joey (kun Frank Sinatra kaj Kim Novak) kaj la vakera filmo They Came to Cordura (kun Gary Cooper).
En la 1960-aj jaroj Rita Hayworth aperis interalie en la dramo Circus World, kiu temas pri la vivo de artistoj en cirko. Sian lastan rolon ŝi prezentis en la vakera filmo The Wrath of God en 1972.
Rita Hayworth mortis en 1987 en Novjorko.
Luise Ullrich
Luise Ullrich, vere Aloisia Elisabeth Ullrich (naskiĝinta la 31-an de oktobro 1910 en Vieno; mortinta la 21-an de januaro 1985 en Munkeno) estis aŭstra aktorino. Ŝi aktoris en multaj filmoj, inter ili en la filmigo de Liebelei (1933) laŭ la samnoma verko de Arthur Schnitzler sub la reĝio de Max Ophüls, en la biografia filmo pri Schubert Leise flehen meine Lieder de Willi Forst kaj en la televida kvinparta filmo Acht Stunden sind kein Tag (1972) de Rainer Werner Fassbinder.
Bačkov (distrikto Trebišov)
Bačkov (baĉkov), hungare Bacskó (baĉkO) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Bačkov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Košice-Ukrainio preteriras. Sečovce troviĝas 6 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1320 en formo "Bachkow". En 1317 fortikaĵo apartenanta al reĝo kostruiĝis, sed poste ruiniĝis. En 1688 la Habsburgoj bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Bacskó 727 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Bacskó apartenis al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio kiel Bačkov, fine ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la partizanoj atakis la germanojn, tial la germanoj bruldetruis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Bačkov 620 homoj, (605 slovakoj).
Les Pavillons-sous-Bois (Tramtransporto en Parizo)
Les Pavillons-sous-Bois estas haltejo de Tramvojo T4 situanta en komunumo Les Pavillons-sous-Bois, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Sándor Brodszky
Sándor Brodszky [ŝAndor brodski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Brodszky Sándor estis hungara pentristo. Sándor Brodszky naskiĝis la  en Tóalmás, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Brodszky studis medicinon en Reĝa Universitato de Pest, antaŭ ol studi pentroarton en 1841 en belarta akademio en Vieno. Tamen li finis la studadadon en 1845 en belarta akademio en Munkeno. En la sekva jaro li pentradis en Tirolo kaj Svislando, poste li vivis en Munkeno jardekon. En 1856 li hejmenvenis al Pest (urbo), kie li estis konata pentristo pri pejzaĝoj. Inter 1862 kaj 1864 li havis fotoatelieron en Győr kune kun József Molnár (pentristo).
18156 Kamisaibara
18156 Kamisaibara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Kamisaibara (japane 上齋原村, Kamisaibara-son) en gubernio Okajama, kie la Centro de Kamisaibara de Spaceguard troviĝas. En 2005, tiu vilaĝo estis kunfandita en la urbo Kagamino.
Sohland an der Spree
Sohland an der Spree (jen germane, suprasorabe Załom) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio, en la historia regiono Supra Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo najbaras kun ĉeĥa vilaĝo Rožany.
Géza Dési
DÉSI Géza (de:ĵi) estis hungara jurverkisto, politikisto naskita en Nagyvárad la 13-an de septembro 1869 kaj mortinta ?
Kariero
Géza Dési havigis jurdiplomon en Budapeŝto kaj faris advokatpraktikon en Nagyvárad, poste en Budapeŝto. Komence li agadis en la publikadministracio. De 1905 li estis liberala deputito de la landkunveno. En la ĉefurbo li iĝis konata kiel juraŭtoro kaj krimafera defendinto. De 1915 li estis komitatano de la leĝinstanco. Li havis gvidrolon en la juda religia vivo. En la balotadoj de 1926 li estis kandidato de la registaro kaj ĝis 1935 li estis deputito landkunvena de la unuiĝpartio en balotaddistrikto norda de Budapeŝto. Li estis prezidanto de la Vívó és Atlétikai Club (VAC) (Klubo pri Skermo kaj Atletiko).
Talana
Talana - jen itale, sarde Talàna - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. estis parto de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj de tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj ekde tiam denove apartenas al ĝi. Fine de en la komunumo vivis  - en 2005 ĝi havis 1129 loĝantojn (en 2000 estis ankoraŭ 1151, en 1990 eĉ 1215). Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Baunei, Lotzorai, Orgosolo (NU), Triei, Urzulei kaj Villagrande Strisaili.
Iuj diras, ke la nomo reiras al mezopotamia lingvo kaj signifas "ĉiela brilo"; aliaj, ke ĝi devenas el la etruska lingvo kaj estas la nomo de diino de la juno.
El la nurago-epoko Talana posedas kelkajn el la plej alte situantaj nurage-turoj de Sardio: Nuraghe Odrollai je 1 173 m, Bruncu Tortari je 1 214 m kaj Bruncu Pisu Cerbu je 1 348 m super la marnivelo.
Narkozo
Narkozo (de la malnovgreka vorto ναρκώδης, narkōdēs „senmovigite“) estas la rezulto de narkotado kaj konsideratas formo de ĝenerala anestezo, kies celo estas elŝalti la konscion kaj doloropercepton de paciento, por povi realigi diagnozotrovajn aŭ terapiajn operaciojn. En la korpon de la paciento tiucele metiĝas narkotiloj, kiuj efikas en la centra nerva sistemo, eventuale ankaŭ substancoj kiuj kaŭzas senstreĉiĝon de la skeleta muskolaro. La paciento dum narkozo ne vekeblas, kontraste al loka aŭ regiona anestezo, en kiu per la blokazo de nervaj fibroj nur certaj regionoj de la homa korpo estas sendolorigataj.
Jundiá (Alagoaso)
Jundiá estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 4.202 loĝantojn en 2010.
Konojedy (Úštěk)
Konojedy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 4 km norde de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 58 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Joyce–Collingwood (SkyTrain Vankuvero)
Joyce–Collingwood estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Vankuvero, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Feked
Feked, kroate Feketić aŭ Fejket estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács.
Situo
Feked situas sur mildaj deklivoj, fine de tre mallonga senelirejo, laŭ iama fervojo Pécs-Bátaszék, kiu funkciis inter 1911-1997. La vilaĝo mem konsistas el tre larĝa vojo, kiu iam estis paŝtejo, nuntempe tie kuŝas la preĝejo. La vilaĝa aspekto ankaŭ nun gardas la iaman ĐĐŝvaboj|ŝvaban]] formon.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1372 laŭ tiama hungara ortografio "Feketh". La komunumo senhomiĝis post la mezepoko dum dominado de la turkoj. En 1702 germanoj refondis la vilaĝon. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. Post la 2-a mondmilito la germanoj deportiĝis al Germanio. En 2001 la germanoj estis 24 %.
En Feked migra poŝto servas.
12869 Ejiaga
12869 Ejiaga estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 1:5 kun la Tero kaj 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Lauren U. C. Ejiaga, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri plantoscienco. Ŝi lernis ĉe la Lake Forest Charter School, Nov-Orleano, Luiziano.
NGC 5296
NGC 5296 (aliaj indikoj — MCG 7-28-62, ZWG 218.44, NPM1G +44.0258, KCPG 394A, PGC 48811) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Historio de kristanismo
Historio de kristanismo povas esti komprenata principe per du manieroj: tamen kiel fako de historio, kiu dediĉas sin al historio de kristanaj eklezioj; sed kelkaj teologoj komprenas la t.n. eklezian historion kiel memstaran teologian disciplinon. La diferenco inter ambaŭ konceptoj konsistas en tio, ke dum historiisto konceptas la historion enkadre de metodologio al lia fako propra, teologo uzas metodikon propra al teologio - kaj ĉikaze li komprenos la eklezian historion kiel parto de la t.n historio de savo.
NGC 5296
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historio de kristanismo
Rilate al multaj historiaj cirkonstancoj, kiuj estas parto de la historio de eklezio mem, la temo de eklezia historio estas tre tikliĝema kaj tial estas do tre malfacile konservi harmonion dum interpretado de la temo kaj respekti leganton, kiu havos pri la historia demando malan opinion. Sendisputa paradokso de kristanismo estas fakto, ke lia idealo estas unueco kaj komunumo en la kredo, sed lia historio kreas grandparte sinsekvon de dividoj kaj diferencoj, skismoj, apartigo el la komunumo de eklezio kaj sciencoj, kiujn granda parto de eklezio ne akceptis (herezo). Ĉar tre influa trendo de nuntempa kristanismo estas klopodo je unueco (ekumenismo), tial ĉi tie suma historio de eklezio ne povas kapti ĉiun eklezie-historiajn temojn kun ĉiuj ties specifaĵoj kaj en ties tuta amplekso.
Primara eklezio
Da historiaj fontoj al historio de primara eklezio estas tre malmulte. La plej malnovaj fontoj estas La Agoj de la Apostoloj, datitaj inter la jaroj 80 kaj 90, kiuj dediĉas sin al la unuaj flugoj post la morto de Jesuo Kristo kaj resurekto, folioj de apostolo Paŭlo, datitaj en la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 1-a jarcento. Por la historio de eklezio havas signifon ankaŭ kvar kanonaj evangelioj, verkitaj inter la jaroj 40 kaj 90, en kiuj eblas trovi reagojn al tendencoj, kiuj oni malkovras en la eklezio en la paso de la 1-a jarcento.
Kristanismo ne estis unusola religio, kiu subite en tiu ĉi erao aperus en la romia imperio. Estiĝas krom ĝi kvanto de misteraj kultoj kaj sinkretismaj sciencoj. Krom kristanismo apartenas inter tiel ĉi "sukcesaj" ismoj ankaŭ mitraismo kaj manikeismo. Kiel tre danĝera grupo kristanoj pli poste konsideros precipe manikeistojn.
La Agoj de la Apostoloj kaj la dokumentoj de Paŭlo atestas pri kvanto de certaj tensioj aŭ konfliktoj, kiuj aperis en la unua jerusalema komunumo de kristanoj, sed kiuj ne daŭris longe kaj kutime ili reagis je praktikaj problemoj, al kiuj la primara eklezio alfrontis. La faroj ĉi tie indikas disputon inter "grekoj" (te. paganaj kristanoj) kaj "judoj" rilate al justa dividado subteno de vidvinoj, sed kiu estas solvita per elekto de sep viroj, kiuj devis dediĉi sin al la problemo kaj kiujn la eklezio konsideras kiel unuajn diakonojn.
Krom ceteraj apostoloj (markitaj en Nova Testamento ankaŭ kiel "Dek du") estas principa personeco Paŭlo el Tarso. Tiu ĉi fervora judo ankoraŭ kiel Saŭlo (Saul) unue persekutis la kristanojn (li partoprenis ankaŭ ŝtonmortigon de sankta Stefano, la unua kristana martiro, sed survoje antaŭ Damasko post okazintaĵo, kiun la novtestamentaj dokumentoj plurfoje priskribas, li fariĝas mem kristano. Li poste dediĉas la reston de sia vivo al heroldado de kristana anonco al paganoj (tial li estas ankaŭ nomata apostolo de paganoj). Tiuj ĉi "paganoj" estis tamen tiuj, kiuj partoprenis en politeismaj kultoj, tamen tiuj, kiuj "timis de Dio", t.e. favorantoj de judeco, kiuj ne suferis cirkumcidon kaj ĉiujn regulojn de mosea torao kaj da kiuj en la romia imperio ne estis neglektebla nombro. Sed en la kristanismo tiel ĉi subite estiĝas grupoj, kiuj ĝis nun anoncas sin al la judeco kaj tiuj, kiuj havas kun ĝi kontakton multe pli malgranda. Per demando de tiuj ĉi diferencoj okupiĝis renkontiĝo en Jerusalemo ĉirkaŭ la jaro 49, iam nomata ankaŭ jerusalema koncilio. La rezulto de tiu ĉi "koncilio" estis evidenta malfermiĝo al la kristanismo rilate al nejudoj - la kristanismo ŝanĝiĝas el la grupo enkadre de la judeco en religio malfermita al ceteraj kulturoj.
De komence oni perceptis la kristanan eklezion kiel ĝenerala, t.e. katolika, t.e. ne nur por judoj, sed por ĉiuj nacioj. Paŭlo instruis, ke la kredo estas preferata antaŭ la mosea torao. Tiuj, kiuj apartenis al johanaj komunumoj, ankaŭ havis obĵetojn kontraŭ judaj komunumoj,precipe post falo de Jerusalemo en la jaro 70. Ekzistas ĉi tie do evidenta streĉo inter paganoj-kristanoj kaj judoj-kristanoj, kiujn fine gvidos al disiro de la kristanismo kun la judeco. Enkadre de judo-kristanaj komunumoj poste estiĝas ebionitoj, grupo, kiu diference de la ceteraj kristanoj rifuzas la diecon de Jesuo kaj kiujn en la paso de la 2-a kaj la 3-a jarcento atakas sankta Ireneo kaj Origeno.
Interŝanĝo de la 1-a kaj la 2-a jarcento
Historia fonto por periodo post la morto de apostoloj donas dokumentojn de Apostolaj Patroj. Tiuj kreas komencon de patristika literaturo. La dokumentojn de la Apostolaj Patroj kreas la Didaĥeo (Doktrino de dek du apostoloj), letero de sankta Klemento la 1-a al la korintanoj, dokumentoj de sankta Ignaco el Antioĥio, dokumento de Barnabaso kaj la Paŝtisto de Hermaso.
Kristanaj komunumoj, nomataj "eklezioj" (ekklésiai) tiutempe gvidas episkopo (episkopos) kaj aŭ grupo de pli maljunaj pastroj (presbyteroi). Al tiu ĉi grupo en farado de ilia servo helpas diakonoj. La kredantoj kunvenas en domoj, ĝis nun tiuj ĉi loĝejoj estas neniel diferencigataj; la plej malnovan ateston de domo por diservo ni trovas nur en la 3-a jarcento (Dura Europos).
Lukto kontraŭ unuaj herezoj
La kristanismo, kies konfesio estis de komence fiksita sole ĉe la plej gravaj punktoj, devas en la paso de la 2-a jarcento solvi problemon, kiu kaŭzas kvanton de gnostikaj sektoj. Gnostikismo estas nocio, kiu ensumigas grandan kvanton de diversaj ismoj, nome ne nur kristanaj. Kunigas ĝin konvinko, ke ekzistas ekkono rilate al malbono kaj rimedoj de savo, kiu restis rezervita sole por kelkaj. Gnostikistoj konjektis, ke la mondo estis kreita de malbona dio kaj ke do ĉia materio estas malbona kaj estas necese eskapi al ĝi. Ili atingis tion per diversaj formoj de asketismo; elaĉeto ne bezonis devide celita al persono de Jesuo Kristo. Gnostikistoj proksimaj al la kristanismo kredis, ke dia Kristo estas sole pura spirito kaj lia enkarniĝo estas sole optika iluzio (docetismo). La elaĉeto estas rezervita sole al elektuloj kaj ĝi estas ligita al certa ekkono. Al la plej signifaj sektoj apartenis grupoj de Markiono kaj Valentino, kontraŭ kiuj la eklezio defendis sin. Plua signifa grupo kreis kristanoj en ĉirkaŭaĵo de profeto Montano, kiu kredis, ke li estas mediumo, tra kiu estas esprimanta sin sankta Spirito. Ankaŭ al tiuj fluoj defendas sin kristana dokmentoj de tiu ĉi periodo.
Ekleziaj Patroj defendis sin al la menciitaj ismoj per montro al diversaj faktoj. Ili persistis, same kiel Ignaco el Antioĥio aŭ sankta Ireneo, pri rolo de episkopo, kiu estas kapo de lokaj eklezioj kaj kiu estas aligita al eklezio de apostoloj (apostola sukcedo kaj apostola tradicio). Iom post iom ankaŭ fiksiĝas Biblia kanono de sanktecaj kristanaj dokumentoj - la eklezio akceptas kaj dokumentojn devene judajn, en amplekso de Septuaginto, kaj dokumentojn novajn - precipe evangeliojn kaj paŭlajn dokumentojn. Male la eklezio proskribas la t.n. apokrifajn evangeliojn, dokumentojn kaj farojn, ekz. La evangelio de Tomaso. Iom post iom ankaŭ evoluas konfesio de kredo, do mallongaj formuladoj de la kredo, kiuj ebligis distingi sciencon de eklezio de scienco de heterodoksaj grupoj.
Kristana literaturo de la unuaj jarcentoj
Post la apostolaj Patroj venas grupo de verkistoj - apologetoj - kiuj provas defendi la kristanismon rilate al du grupoj - rilate al pagana socio kaj kulturo kaj kontraŭ judoj. Aŭtoro de la plej signifaj apologioj de la 2-a jarcento estas sendube sankta Justino Martiro, kiu verkis du apologiojn adresitaj al imperiestroj kaj Dialogo kun Trifono, fikcia dialogo kun la judeco rilate al tio, kio la kristanismo en la fakto estas kaj kion la ceteraj sole konjektas, ke ĝi estas. Similajn temojn disvolvas en pli postaj tempoj precipe Tertuliano, Eŭsebio de Cezareo kaj Laktancio. Preskaŭ ĉiuj konservitaj dokumentoj de la aŭtoroj enhavas menciojn pri heretikaj grupoj aŭ ili estas rekte verkitaj pro reago al ili.
Religia politiko de romiaj imperiestroj
Ĝis komenco de la 4-a jarcento alternis periodo de relativa trankvilo por kristanoj kaj periodo de persekutado. La plej grandaj persekutadoj poste enfalas en periodon de regado de Decio, Valeriano kaj Diokleciano. La eklezio en la paso de tiu ĉi periodo kreskis eĉ spite al perdo de signifaj personecoj, kiujn la eklezio adoris kiel martirojn. Tertuliano en sia Apologetiko trafe priskribas la situacion de eklezio per moto: "Sanguis martyrum semen christianorum est." - "Sango de martiroj estas semo de kristanoj".
Eklezio ekde la jaro 312 ĝis la jaro 604
Post tio, kiam en la jaro 312 venas al potenco Konstanteno la 1-a, li komencas diference de sia kunreganto Licinio rilate al la kristanismo konduti tolereme. Post venko super Licinio, Konstanteno malavaras la eklezion per siaj favoro kaj materiaj donacoj, li reguligas leĝaron (la kristanismo jam ne plu ne estas konsiderata kiel religio illicita, nepermesita religio, sed religio licita - religio permesita) kaj klopodas la kristanojn, tiutempe jam tre multnombra, enigi en strukturojn de la imperio. Ĉar estas por li grava la unueco de la eklezio, li intervenas ankaŭ en doktrinajn demandojn kaj en la jaro 325 li kunvokas ĝis Niceo la unuan ekumenan koncilion (la t.n. 1-a nicea koncilio). Konstanteno fondas ankaŭ novan ĉefurbon de la imperio, Konstantinopolon, la kristanan urbon, kiu devas anstataŭi Romon, la urbo tiutempe plejparte pagana. Malavantaĝigitaj estas ankaŭ paganaj institutoj, sed la imperiestro ne intervenas en la liberecon de kulto. Li mem fariĝas kristano nur mallongtempe antaŭ sia morto. Liaj sekvantoj, escepte de Juliano Apostato, subtenos la eklezion kaj agnoski la kristanismon. Dum regado de Graciano kaj Teodozio la 1-a (380 - 395) la kristanismo fariĝas fakte kaj jure ŝtata religio. Teodozio eĉ en la jaro 392 malpermesas je iniciato de milana episkopo Ambrozio ĉiun paganan kulton.
La eklezio kaj institutoj
Kvankam la episkopoj kreas tiutempe korpuson de episkopoj, enkadre de kiu ili estis starigitaj je la sama nivelo. Sed iom poast iom kelkaj episkopejoj akiras pli grandan prestiĝon kaj eblecon por influi ĝeneralajn aferojn. Tiu ĉi distingo havis kiel sia bazo administran apartigon de la romia imperio. En la plej malnova tempoj estis plej multe agnoskataj sidejoj de tri episkopoj - Romo, Antioĥio kaj Aleksandrio, en la paso de la 4-a jarcento tiun ĉi statuton de patriarkujo akiris ankaŭ Konstantinopolo kaj Jerusalemo. En Okcidento ne estis unueco de la romia episkopo dubigata, la romia eklezio estis konsiderata kiel tiu, kiun fondis apostoloj Petro kaj Paŭlo. Tiu ĉi devene honora unueco tiel en Okcidento senĉese pli plenumis rolon de jurisdikcia unueco. Koncilio de Kalcedono (451) aljuĝis tiun ĉi honoran unuecon ankaŭ al Konstantinopolo kvazaŭ al alia Romo; sed kontraŭ tio papo Leono la 1-a akre ekprotestis kaj la romia eklezio neniam akceptis tiun ĉi koncilan kanonon.
Ekster la teritorio de romia imperio estiĝadis proporcie sendependaj naciaj eklezioj - en Armenio, Kartvelio kaj Persio - iliaj historioj miksiĝos nur sporade kun la historio de eklezio estiĝinta el kultura rondo de la romia imperio.
Ĉiuj episkopoj estas parto de la eklezio, kiu jam ekde la 2-a jarcento markas sin mem kiel "katolika", t.e. ĝenerala, konfesianta la saman kredon. Firmigi tiun ĉi unuecon en la kredo estis servontaj koncilioj, t.e. renkontiĝoj de episkopoj, dum kiuj oni intertraktis kaj doktrinajn kaj disciplinajn demandojn. Ĝeneralajn, ekumenajn konciliojn, kunvokis en malnovepoko imperiestro, ekde mezepoko poste kunvokis ilin kutime romia episkopo, papo. Sep unuaj koncilioj estas komunaj kaj por katolika kaj por ortodoksa eklezioj kaj por ambaŭ eklezioj ili havas altan devligecon.
Arianismo
La unua kontraŭversio de la eklezio post ties leĝigo estis disputo, kiun elvokis samideanoj de aleksandria pastro Ario (latine Arius, 260 - 336), kiu iam ĉirkaŭ la jaro 318 komencis negoci diecon de Jesuo Kristo. Laŭ la arianismo Filo estis kreita (ne sole naskita en sia homa natureco) kaj li ne havas la saman esencon kiel Patro. Kvankam episkopoj, kunvokitaj de imperiestro Konstanteno en la 1-a nicea koncilio (325), kondamnis la arianismon kiel neunuiĝanta kun la kristanismo, la arianisma kontraŭversio daŭrigis kaj ankaŭ imperiestroj, ekz. Konstanteno la 2-a (337 - 361) subtenis la arianismon. Plua ekumena koncilio, la 1-a konstantinopola koncilio (381) definitive subrompis la influon de arianismo. Poste arianistoj restis pro merito de episkopo Ulfilo sole ĝermanaj barbaroj, kelkaj ĝis la jaro 700.
Nestorianismo kaj monofizitismo
Pluan disputon prezentis doktrino de Nestorio, kiu asertis, ke en Jesuo Kristo ekzistas dia kaj homa persono (persono kun dia natureco kaj persono kun homa natureco). Tiu ĉi doktrino havis gravan influon je soteriologio kaj teologio de komunio. La aserto, ke Jesuo ne mortis sur kruco kontraŭis kun aserto de apostolo Paŭlo, ke se Kristo ne resurektiĝis, vana estas kredo de kristanoj. Pro tiu ĉi doktrino kunvenis Efesa koncilio (431), kiu kondamnis ilin kaj proklamis Jesuon Kriston kiel unu persono.
Kontraŭe al la nestorianismo malan opinion havis monofizitismo de Eŭtiĥo (greke Eutyches), laŭ kiu Jesuo Kristo havis sole ununuran, nome tute dian kaj ne homan naturecon. Malan opinion prezentas esprimoj de Kalcedona koncilio kaj la 2-a kostantinopola koncilio, kiuj protektas doktrinon pri du naturecoj en Kristo, nome naturecoj de dio kaj homo. El tiu tempo devenas unu el la plej malnovaj daŭraj apartigoj de la kristanismo, ĉar la unueco de la eklzio post Kalcedono ne estis renovigita - ties finojn ne agnoskas orientaj eklezioj.
Okcidenta teologio kaj sankta Aŭgusteno
Diference de orientaj teologiaj spekulacioj la kristanisma Okcidento okupiĝis precipe per demandoj praktikaj, kiuj rilatis al demando de homa libereco, volo kaj peko. Ĉirkaŭ la jaro 400 brita monaĥo Pelagio kun etiko, kiu tre koncentriĝas al homa volo. La problemo de tiu ĉi doktrino el la vidpunkto de eklezio estis, ke ĝi preskaŭ ne kalkulis kun dia pardono - savo poste estus kaŭzita prefere de homa faro kaj ĝi ĉesus esti donaco de Dio. Kontraŭ tiu ĉi doktrino ekkontraŭis kun sia doktrino Aŭgusteno, kiu bazis je unueco de pardono kaj li polemis kun pelagianismo tiel, ke lia doktrino mem pri absoluta predestino estis kaj retsas por la eklezio neakceptebla. Malgraŭ tio Aŭgusteno fariĝis eklezia Patro, kiu influis mezepokon eble plej multe.
Al pluaj karakterizaj staturoj de la okcidenta teologio de tiu ĉi tempo apartenas sankta Ambrozio, milana episkopo, kiu infuis kelkajn politikajn decidojn de imperiestro Teodozio la 1-a kaj kiu pliriĉigis la okcidenta teologion per multaj elementoj de la orienta teologio, kaj sankta Hieronimo, la plej klera el la ekleziaj Patroj de la tuta erao, tradukisto de Biblio en la latinan lingvon. Vulgata de Hieronimo fariĝis teksto de Skribo, kiu kreis bazon por la tuta eklezia doktrino dum mezepoko. La okcidentaj Patroj influis parte agadon ankaŭ en la kristana Oriento, kiel ekzemple kiam papo Leono la 1-a influis decidon de Ĥalcedona koncilio per sia dokumento por subteni episkopon Flavianon. Grandan turnon signifis ankaŭ pontifiko de Gregorio la Granda, kiu komencis direkti la romian eklezion direkte al barbaraj nacioj, li elsendis sanktan Aŭgustenon el Canterbury je misio ĝis Britio konstruante interrilatojn kun franka imperio. La reformo de eklezio kaj monaĥejoj de Gregorio havis ankaŭ signifon por la tuta mezepoko, oni alskribas al li ankaŭ reformon de eklezia kantado, el kiu pli poste evoluis gregoria ĉanto.
Asketismo kaj monaĥeco
Tiutempe, kiam la nombro de kredantoj plinombriĝis, kreskis sopiro de kelkaj kristanoj vivi kiel eble plej multe laŭ idealoj sde evangelio. Unue tiu ĉi movado montriĝas fine de la 3-a jarcento en Egiptio kaj ĝi estas kunigita kun staturo de Sankta Antonio, kiu decidiĝis forlasi sian posedaĵon kaj foriri en dezerton. Ĉirkaŭ tiuj ĉi ermitoj komencis amasiĝi pluaj ties lernantoj, kiuj ankaŭ vivis per ermita vivo. La unua komunumo de ermitoj, kiuj vivis komune, fondis sankta Paĥomio. Jam ĉi tie ni tiel povas vidi du ĉefajn aspektojn de monaĥeco - la vivo de ermitoj kaj la vivon komunan. Por orienta monaĥeco havas primaran signifon ordinoj, kiujn verkis sankta Basilo Granda, por okcidenta modelo de monaĥeco poste estas decida influo de sanktaj Casiodoro kaj Benedikto de Nursio. La monaĥejoj de Benedikto, gvidantaj sin per lia ordino kaj ĉefa principo de kuniĝo de preĝo kaj laboro (ora et labora), estas poste tipaj por la tuta eŭropa mezepoko. La sankta Benedikto estadas do rajte nomata patro de okcidenta monaĥeco kaj benediktaj monaĥejoj estas konsiderataj kiel portantoj de malnovepoka kulturo, kiun ili helpis konservi en la tempo, kiam la antikva mondo kiel tia estis disfalanta.
Kristanismo ekster kultura rondo de la romia imperio
La kristanismo ne limiĝis al regiono de Mediteraneo, ties spurojn eblas trovi precipe en regionoj de juda diasporo, t.e. en Mezopotamio.
La kristanismo venis en Persion jam en la 2-a jarcento, sed tie ĝi kunpuŝiĝis kun zoroastrismo, tiea nacia religio. Sinodo de persa eklezio poste en la jaro 424 proklamis sendependecon de la eklezio en Persio je "granda eklezio" sur teritorio de la romia imperio. Fine de la 5-a jarcento la eklezio en Persio transiris al nestorianismo.
La nestorianismo plu disvastiĝis tra silka vojo ĝis Ĉinio, kien ĝi venis ĉirkaŭ la jaro 635 dum regado de imperiestro Tĥan-cung, kiel priskribas unu steleo levigita en la jaro 731.
Frua mezepoko
Papo ĉi tie fariĝas aŭtoritato, kiu superas en la tempo de ĥaoso sole eklezian kadron, sed la loĝantaro turniĝas al li en la tempo de militaj ĥaosoj (kiel jam okaze de militiro de Atilo la Huno al Romo en la jaro 452, kiun haltigis intertraktado de Leono la 1-a).
Irlando-skota kaj angla eklezioj kaj ties misioj
En Irlando la kristanismo aperas jam antaŭ la jaro 400. Papo Celesteno la 1-a elsendas en la jaro 431 Paladion, la unuan irlandan episkopon. Sed kiel propra misiisto de Irlando estas konsiderata nur sankta Patriko (385 - 461), kiu ĉi tie komencas sian mision post la jaro 432. Sidejo de eklezia organizaĵo en Irlando estis en Arnagh; por la insulo estis tipa monaĥa karaktero de ĉi tiea eklezia vivo. Fondintoj de monaĥejoj (ekz. Finnian, Kolumbano Pli aĝa, Brendan, Kevin, Kolumbano Malpli aĝa) ĝojis pro granda estimo de la loĝantaro. Prospero de la monaĥa vivo estis tia, ke Irlando en la 6-a jarcento nomiĝis insula sanctorum, la insulo de sanktuloj, kaj ĉar tiuj ĉi monaĥejoj estis centrejoj de klereco, ankaŭ insula doctorum, la insulo de instruistoj. La monaĥa karaktero de la irlanda eklezio naskis ĝis nun nekonatajn elementojn de la kristana klerika vivo - la plej signifa loko ĉi tie apartenas al privata konfeso (ĝis nun ekzistis sole publika konfesio de pekoj).
Irlandaj monaĥoj ne estis malproksimaj al la mondo, sed ili klopodis sekvi Kriston en pia vojaĝado, kies idealo estis: "por Kristo sen patrujo, kaj ja ĉie hejme". Survoje tra Eŭropo ili pilgrimis tra Galio, Italio kaj Ĝermanio ĝis Panonio. Tiu ĉi irlanda misio meritis pri estiĝo de multe damalnovepokaj eŭropaj monaĥejoj kaj pri kristianigo de barbaraj nacioj. Irlando-skota misio estis unua misia agado, kiu tuŝis ankaŭ la bohemian teritorion.
En Anglio ekzistis kristanismo jam en la romia tempo, sed post pereo de romia organizaĵo ĝi malaperis de ĉi tie ankaŭ la kristanismo. Misioj ĝis Anglio okazis el du direktoj - el Irlando kaj el Romo. Papo Gregorio la Granda elsendis en la jaro 596 en Anglion sanktan Aŭgustenon el Canterbury kun 40 monaĥoj; Aŭgusteno en 597 baptis kentan reĝon Ethelberton kaj kun li laŭ fontoj pluajn 10 mil personojn. Post la kenta reĝlando la kristanismo komencis en la jaroj 624 - 633 enpenetri ankaŭ ĝis Wessex kaj Northumbrio, en la jaroj 680 - 690 akceptas la kristanismon ankaŭ Sussex. Anglaj monaĥejoj fariĝis lokoj de klerika kaj sciencista vivoj. Enigon de la ĝermana mondo en la rondon de kristanismo ĝuste priskribis angla monaĥo Bedo la Estiminda (672 -735) en sia fama verko Historia ecclesiastica gentis Anglorum (Eklezia historio de angla nacio). Ankaŭ la angla eklezio estis misie agada; la plej signifa anglosaksia misiisto estas Wilfried el Jorko, kiu predikis al frisoj. Sub lia gvidado komencis laboron eĉ Bonifaco, apostolo de Germanio.
Kristanismo, Frankoj kaj Ĝermanoj
Signifan etapon prezentas kristanigo de germanaj landoj, kiu estas kunigata kun staturo de Bonifaco (672/675 - 754), anglosaksia monaĥo. Kiu kiel papa legato metis bazojn de germana eklezia organizaĵo kaj reformis ankaŭ la eklezon en la franka imperio, fine li estis en Frisko mortigita kun siaj 52 kunuloj.