cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael Faraday
Plenkreska vivo
Faraday edziĝis al Sarah Barnard (1800–1879) la 12an de Junio 1821. ili estis renkontiĝintaj pere de iliaj familioj ĉe la preĝejo de la Sandemananoj, kaj li konfesis sian kredon al la Sandemana kongregacio la monaton post ili geedziĝis. Ili ne havis filojn.
Faraday estis devota kristano; lia Sandemana nomigo estis produktita de la Eklezio de Skotlando. Post sia edziĝo, li servis kiel diakono kaj dum du tempoperiodoj kiel elder (aĝsaĝulo) en la renkontiĝejo de sia junaĝo. Lia preĝejo estis situanda ĉe Paul's Alley en la Barbican. Tiu renkontiĝejo estis relokigita en 1862 al Barnsbury Grove, Islington; tiu Nordlondona loko estis kie Faraday servis la finajn du jarojn de sia dua tempoperiodo kiel elder antaŭ sia rezigno el tiu posteno. Biografiistoj notis ke "forta senso de unueco de Dio kaj naturo trempis la vivon kaj laboron de Faraday."
Posta vivo
En Junio de 1832, la Universitato de Oxford havigis al Faraday gradon de Doktoro de Civila Juro (honora). Dum sia vivotempo, li ricevis kavalirecon kiel agnosko por siaj servoj al la scienco, kiun li malakceptis pro religiaj tialoj, laŭ kredo ke ĝi estas kontraŭ la instruado de la Biblio pri akumulado de riĉoj kaj persekuto de nereligiaj honoroj, aserte ke li preferas resti "simpla Sro. Faraday ĝis la fino". Li dufoje malakceptis iĝi Prezidanto de la Reĝa Societo. Li estis elektita eksterlanda membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj en 1838, kaj estis unu el ok eksterlandaj membroj elektitaj por la Akademio de Sciencoj de Francio en 1844. En 1849 li estis elektita kiel asociata membro de la Reĝa Instituto de Nederlando, kiu du jarojn poste iĝis la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj kaj li estis sekve farita ties eksterlanda membro.
Faraday suferis nervozan krizon en 1839 sed eventuale revenis al sia esplorado pri elektromagnetiko. En 1848, kiel rezulto de havigoj fare de la Reĝinedzo Albert, nome edzo de la reĝino Viktoria, Faraday ricevis loĝejon de graco kaj favoro en Hampton Court en Middlesex, tute senpage kaj senzorge. Tio estis la Loĝejo Master Mason, poste nomata Faraday House, kaj nune No. 37 Hampton Court Road. En 1858 Faraday retiriĝis por vivi tie.
Faraday mortiĝis hejme ĉe Hampton Court la 25an de Aŭgusto 1867, aĝe 75. Li jam estis malakceptinte entombigon en la Abatejo Westminster, sed li havas ĉiukaze memortabulon tie, ĉe la tombo de Isaac Newton. Faraday estis entombigita en la sekcio de disiĝintoj (ne-anglikana) sekcio de la Tombejo Highgate.
Kemio
La komenca kemia laboro de Faraday estis kiel helpanto de Humphry Davy. Faraday estis specife engaĝiĝinta en la studo de kloro; li malkovris du novajn komponaĵojn de kloro kaj karbono. Li direktoris ankaŭ la unuajn dekomencajn eksperimentojn pri difuzo de gasoj, fenomeno kiu estis unuan fojon indikita de John Dalton. La fizika gravo de tiu fenomeno estis tute disvastigita de Thomas Graham kaj Joseph Loschmidt. Faraday sukcesis likvigi kelkajn gasojn, esploradis la alojojn de stalo, kaj produktis kelkajn novajn tipojn de vitro intence por optikaj celoj. Specimeno de unu el tiuj pezaj vitroj poste iĝis historie gravaj; kiam la vitro estis metita en magneta kampo Faraday determinis la rotacion de la ebeno de la polusigo de lumo. Tiu specimeno estis ankaŭ la unua trovita substanco kiu estis reĵetita de la poluso de magneto.
La konstanton de Faraday (F) oni uzas en fiziko kaj ĥemio, kaj ĝin difinas kiel la kvanton da elementaj elektraj ŝargoj en unu molo. Ĝi estas reprezentita per la simbolo F, kaj ĝia difin-ekvacio estas la jena:
kie NA estas la nombro de Avogadro (proksimume 6,022 x 1023 mol−1), kaj q estas la ŝargo-kvanto de unu elektrono (proksimume 1,602 x 10−19 C). Do:
Elektro kaj magnetismo
En fiziko, la leĝo de Lenz-Faraday, aŭ leĝo de Faraday pri magneta fluo, permesas konsideri grandskalajn fenomenojn pri elektromagneta indukto. Ĝi rezultas de laboroj de Michael Faraday en 1831, kaj de la esprimaĵo de Heinrich Lenz en 1834; ĝi hodiaŭ estas deduktebla de la lokala ekvacio de Maxwell, kiu nomiĝas ekvacio de Maxwell-Faraday.
Tiu elektromova forto, aŭ indukta tensio, U_{ind} estas produktita tensio (esprimita en voltoj), kiu estas kapabla subteni diferencojn de elektra potencialo inter du finaj punktoj de malfermita cirkvito, aŭ generi elektran kurenton en fermita cirkvito. La signo « - » tradukas ke la magneta flukso-ŝanĝo kreas efikojn, kiuj kontraŭstaras siajn kaŭzojn. Ĉi tiu estas aparte la esprimaĵo de la leĝo de Lenz, estas kial la nomo de tiu ĉi fizikisto estas kunmetita por la leĝo de Faraday pri magneta indukdenso. Bona ekzemplo de tiu leĝo estas la kaŭzo de kirlokurentoj.
Paradokso de Faraday
La Paradokso de Faraday estas eksperimento, kiu prezentas elektromagnetan indukton. Inter rando kaj centro de rotacianta disko aperas elektra tensio.
Se A estas la surfaco de la metala disko kun radiuso R, la flukso tra la disko estas konstanta: tamen ekzistas elektromova forto (emf, induktita tensio) inter la centro de la disko kaj la glitanta kontakto:
En 1831, Michael Faraday malkovris, ke estas generita potenciala diferenco inter la finaĵoj de elektra konduktilo, kiu moviĝas orte al magneta fluksdenso. Fakte, pri tiu ĉi eksperimento, ĉiu radiuso de la disko agas kiel konduktilo generanta sian elementan elektran tension, por krei kurenton kontraŭstarantan al la rotacio, konforme al la leĝo de Lenz kaj la leĝo de Lenz-Faraday.
Leĝo de Faraday pri elektrolizo
Kiam oni pasas elektran kurenton tra iu interfaco metalo/elektrolito, okazas kemiaj reakcioj de oksidiĝo aŭ reduktiĝo, en kiuj la metalo povas aŭ ne partopreni. Ekzemple, kiam la pozitiva elektra kurento pasas tra iu interfaco de metala arĝenta elektrolito mergita en solvaĵo de arĝenta salo, elektronoj fluas tra la interfaco kontraŭdirekte al la kurento kaj samtempe jonoj de arĝento fluas direkte al la interno de la solvaĵo, okazigante la jenan reakcion:
Ekzistas aliaj eblecoj. Tio estas la situacio de elektrodo, kiu ne partoprenas de la reakcio. Ekzemple, en plateno aŭ karbono mergitaj en ferikaj jonoj, okazas la jena reakcio:
Fe(3+) > Fe (2+) + e(-)
La konkludo de tiuj prezentitaj ekzemploj povas esti resumita jene: "la kurenta fluo de metala al elektrolita konduktilo, aŭ inverse, estas ĉiam akompanata de iu elektrokemia reakcio". Tiu estas la ĝenerala formo de la Leĝo de Faraday.
Seminario de Esperanto de KKE
La Seminarioj de Esperanto de KKE, aŭ Brazilaj Seminarioj de Esperanto sub aŭspicioj de Kultura Kooperativo de Esperantistoj okazis de 1966 ĝis 1983 por anstataŭigi la Brazilajn Kongresojn de Esperanto, kiuj ne okazis inter 1966 kaj 1983.
Michael Faraday
Leĝo de Faraday pri elektrolizo
Kvantece, Michael Faraday ankaŭ proponas sian leĝon jene: "la magnitudo de la kemia efiko, en kemiaj ekvivalentoj, estas tiom ĉe la metala surfaco, kiom ĉe la elektrolita solvaĵo kaj estas determinata de la trapasanta elektrokvanto". Pli eksplicite, oni povas diri, ke unu ekvivalento da elektronoj fluantaj tra la interfaco egalas al gramo-ekvivalento de la speco envolvita dum la elektrolita proceso de oksidado aŭ reduktado. La koresponda ŝargo al tiu ekvivalento da elektronoj estas tradicie konata per la nomo de la aŭtoro de la leĝo (Faraday) kaj korespondas matematike al:
Seminario de Esperanto de KKE
1975
D-ro Braz Cosenza sugestis la realigon de la Deka Brazila Seminario en Valença, kiu okazis efektive de la 10-a ĝis la 13-a de Julio 1975. En ĝi partoprenis 140 brazilaj esperantistoj, krom partoprenintoj de Argentino, Ĉilio kaj Urugvajo. Unu el la programeroj de la evento estis la inaŭguro de busto de D-ro L.L.Zamenhof ĉe Placo XV de Novembro, en la urbocentro de Valença, kun la partopreno de la prezidanto de la Beletra Akademio, la urbestro, ĵurnalistoj, skoltistoj, krom la esperantistoj. Poste okazis kunfratiga tagmanĝo en la klubo Valenciano.
Michael Faraday
Leĝo de Faraday pri elektrolizo
F=Ne \ ,
kie "F" estas la Konstanto de Faraday, "N" estas la Nombro de Avogadro kaj "e" estas la ŝargo de la elektrono. Anstataŭigante la "N" kaj "e", oni facile alvenas al la valoro (Kulomboj).
Do, dum elektrolizo, kiam la kurento estas tenata konstanta, la maso de la envolvita materialo en ĉiuj elektrolitaj procesoj povas esti kalkulata de la jena ekvacio:
kie "I" estas la cirkulanta elektra kurento, dum la tempo "t"; oni do ankaŭ skribas tiun leĝon per la trapasanta elektrokvanto Q=I.t:
m=Eq.Q/F \.
Seminario de Esperanto de KKE
1976
La 11-a Brazila Seminario de Esperanto okazis en Braziljo, ĉefurbo de Brazilo, kun la partopreno de delegitoj de kelkaj landoj.
Michael Faraday
Leĝo de Faraday pri elektrolizo
Eq=M/n \ , kie "M" estas la molara maso, kaj "n" estas la nombro da elektronoj envolvitaj dum la elektrokemia reakcio.
Seminario de Esperanto de KKE
1982
En tiu jaro okazis la 15-a Seminario en Uberlândia. Okaze de la evento busto de Zamenhof estis inaŭgurita.
Michael Faraday
Leĝo de Faraday pri elektrolizo
Michael Faraday kompletigis sian leĝon sekve: "la maso de la rezulta apartigita elemento ankaŭ estas proporcia al la atoma maso de la elemento dividita de taŭga entjero."
Optika polarizo
En fiziko, la efiko de Faraday priskribas la interagon de lumo kun magneta kampo en materialo: la polarizo de la lumo realigas rotacion proporcie al la komponanto de la magneta indukdenso rilatanta al la direkto, laŭ kiu disendiĝas la lumo.
La efiko de Faraday estas magneto-optika efiko eltrovita de Michael Faraday en 1845. Ĝi okazas en la pleijparto da dielektrikaj travideblaj materialo, kiam ili estas submetitaj al magnetaj kampoj. Ĉi tiu estis la unua pruvo de ligo inter magnetismo kaj lumo: tiu fakto, ke lumo enhavas magnetan kampon, partoprenas hodiaŭ en la teorio de elektromagneta radiado, elvolvita poste de James Clerk Maxwell dum la jardekoj 1860 kaj 1870.
Pluraj mezuriloj uzas la efikon de Faraday. Ekzemple, oni povas mezuri la optikan rotaciigon de iaj substancoj, moduli la lumamplitudon, aŭ detekti kaj taksi magnetan kampon.
Verkaro
La libroj de Faraday, kun la escepto de Chemical Manipulation, estis kolektoj de sciencaj artikoloj aŭ transkriboj de prelegoj. Post lia morto, oni publikigis la taglibron de Faraday, ĉar ĝi havas kelkajn grandajn volumojn de liaj leteroj kaj la taglibron de Faraday el liaj veturoj kun Davy en 1813–1815.
Bhasa
Bhāsa estas unu el la plej fruaj kaj plej celebrataj hindiaj dramaturgoj en Sanskrito, antaŭ Kalidasa. Liaj teatraĵoj estis perditaj dum jarcentoj ĝis manuskriptoj estis remalkovritaj komence de la 20-a jarcento. Bhāsa estis antaŭe konataj nur el mencioj en aliaj verkoj, kiel la "Kavyamimamsa" pri poezio el 880–920. En "Kavjamimamsa", Rajaŝeĥara atribuas la teatraĵon Sŭapnavasavadattam al Bhāsa.
En la enkonduko al sia unua teatraĵo Malavikagnimitram, Kālidāsa verkis: "Ĉu ni povas forgesi la verkojn de elstaraj verkistoj kiel Bhāsa, Saumilla, kaj Kaviputra? Ĉu povas la publiko senti respekton por la verko de moderna poeto, Kālidāsa?"
Madĝamavĝaĝoga fokusas al la nomkonfuzo inter la mezfilo de la pastro Keŝav Das kaj la mez-Pandava princo Bimo. Ankaŭ la kunigo de Bimo kaj Gatotkaĉo kiel patro kaj filo okazas simile. Kvankam la roluloj en tiu rakonto devenas el la Mahabarato, tiu partikulara afero estas nur produkto de Bhasa.
The Blues Brothers (filmo)
La Fratoj Blues (laŭ la angla elparolo ankaŭ "la fratoj de la bluso") estas muzika komedio filmita en 1980, kun John Belushi kaj Dan Aykroyd.
La filmo gajnis premion de Guinness pro la plej granda nombro de akcidentoj en unu sceno.
Bufedo
Anstataŭ la kutima menusekvo (ekz. antaŭmanĝo, ĉefmanĝo, deserto), kiujn oni portas al la gastoj, en bufedo ĉiu manĝajo estas samtempe aranĝita sur apartaj tabloj kaj la gastoj povas servi sin laŭplaĉe. Oni povas diferencigi inter malvarma kaj varma bufedo.
La bufedo disvastiĝis en la 17-a jarcento el Francio tra tuta Eŭropo. La tuta tradicio reiras al la stara akcepto (fingronutraĵo).
Urubhanga
Urubhanga aŭ Urubhangam, (en nagario: ऊरुभङ्गम्), (tradukebla al: La rompo de la femuroj) estas teatraĵo en Sanskrito verkita de Bhasa en la 2-a aŭ 3-a jarcento. Bazita sur la bone konata eposo, la Mahabarato, de Vjaso, "Urubhanga" fokusas al la historio de la rolulo Durjodano dum kaj post lia lukto kontraŭ Bhima. Kvankam "Urubhanga" enhavas la saman kernan historion kiel en Mahabarato, la ŝanĝo de kelkaj aspektoj fare de Bhasa rezultis en diferenca prezentado de la historio. La plej rimarkinda el tiuj ŝanĝoj estas la portreto fare de Bhasa de Durjodano, kiu, en la Mahabarato, aperas kiel maliculo, sed en "Urubhanga" ricevas pliajn humanajn kvalitojn. Kvankam tragedio estas rara inter teatraĵoj en Sanskrito, la prezento de Bhasa de la flanko de Durjodano en la rakonto aldonas kelkajn tragediajn elementojn al la teatraĵo.
Nacia Parko de Teide
En ĉi tiu loko troviĝas la vulkano Teide kiu kun 3.718 metroj, estas la plej alta pinto de Kanarioj, Hispanio kaj kiu ajn emerĝita tero de Atlantiko. Krome, ĝi estas la tria plej granda vulkano de la mondo post Mauna Loa kaj Mauna Kea en Havajo. Kune al Teide troviĝas dua monto plej alta de la Kanaria Arkipelago, la Pinto Viejo kun 3.135 metroj sur la marnivelo, ambaŭ estas la solaj kanariaj montoj kiu superas 3.000 metrojn alte.
La Nacia Parko de Teide, en 2008 estis la nacia parko plej vizitita el la kvar de Kanarioj kun entute 2,8 milionoj da vizitantoj.
La Observatorio de Tejdo, ankaŭ konata kiel Observatorio de Izaña estas astronomia observatorio fondita en 1964 en la Nacia Parko de Teide.
Ponto Akaŝi-Kaikjō
La ponto Akaŝi-Kaikjō (, en Esperanto "granda ponto de la Akashi-markolo"), nomata laŭ la markolo de Akaŝi, estas aŭtoŝosea ponto en Japanio, kiu interligas la urbon Kubeo sur la insulo Honŝuo kaj Matsuho sur la insulo Aŭaĝi. Ĝi havas interkolonan distancon de 1990,8 m kaj tiurilate estas momente la plej granda pendoponto de la mondo.
Historio
La konstruado komenciĝis dum aprilo 1986. Origine la distanco inter la du kolonoj, kiuj poe altas 298,3 metrojn, estis planata ekzakte 1990 metroj. La fortega tertremo de la urbo Kobeo dum la 17-a de januaro 1995, kies epicentro foris nur 10 kilometrojn de la du altaj kolonoturoj, disŝovis ilin je preskaŭ metro. Ĉar la ponto dum tiu momento ankoraŭ ne estis finkonstruita, ne estis problemo adaptiĝi al la nova kolona interdistanco.
La oficiala malfermo kaj ekuzo por publika trafiko okazis la 5-an de aprilo 1998. Entute la konstruado kostis sumon korespondan al 7,5 milionoj da usonaj dolaroj.
Teknikaj datumoj
La kompleta longeco inter la eksteraj fiksopunktoj de la kabloj estas 3.911 m, la larĝeco de la ponto inter la kabloj 35,5 m. Ĉiu el la du kabloj havas diametron de 112,2 cm kaj konsistas el po 36.830 dratoj kun diametro de po 5,23 mm: Kableto konsistas el 290 dratoj kaj la tuta kablo konsistas el 74.000 kabletoj.)
La kompleta pezo de la ponto, sen turoj, strata asfalto kaj pluraj konstruaĵoj, estas 147.000 tunoj. En ambaŭ, po 23.000 tunojn pezaj kolonoturoj de la monto specialaj masostabiligiloj enkonstruatas, por kontraŭagi vibradon dum tertremoj kaj tajfunoj.
Inocento la 3-a
Inocento la 3-a, Lotario laŭbapte, estis ido de la familio de Grafoj de Segni, nome de grafo Trasimondo Conti kaj de Klaricia, parencino de papo Klemento la 3-a. Lia patro, laŭ genealogiistoj, parence ligiĝis al la romia gens Anicia. Ĉiukaze, el tiu grafa familio jam devenis, rekte aŭ nerekte, diversaj papoj kiel Gregorio la 9-a kaj Aleksandro la 4-a (kaj, ĝuste, Inocento la 13-a).
Religia kaj kultura formadoj
Inocento la 3-a plenumis siajn studojn en Romo, vizitis la priteologian fakultaton de Parizo kie estis liaj majstroj Petro Corbeil, Petro Kantoro, Petro el Poitiers, Migliore el Pizo kaj kie doktoriĝis pri kanona juro en Bolonjo, kie instruis Uguccione el Pizo, kiu estis lia docento.
Post la morto de papo Aleksandro la 3-a, Lotario revenis al Romo, kie oficiĝis dum la mallongaj papadoj de Lucio la 3-a, Urbano la 3-a, Gregorio la 8-a kaj Klemento la 3-a, de kiu (1190) estis promociita kardinalo kun diakona titolo. Lia grava pozicio ne suferis eĉ dum la papado de Celestino la 3-a, kies origina familio, Orsini, tradicie oponis al familio Segni: dum sia tiukaza oficado en la Roma Kurio, Lotario kompilis unu el siaj plej konataj verkoj: De miseria humanae conditionis (Pri mizero de la homa kondiĉo), dirita ankaŭ De contemptu mundi (Pri la malŝato pri la mondo).
Papiĝo
Tiutempe la papoj estis prefere selektitaj inter la ekleziaj juristoj, tiel ke estu plifortigita la gregoria reformo, kiu establis la kompletan sendependon, kaj nerekte la superecon, de la eklezio fronte al la Sankta Romia Imperio. Krome estis, laŭ historiistoj, sentita en la Kurio la neceso plifortigi la papadon ankaŭ fronte al la aliaj episkopaj katedroj kaj sur la kristana mondo ĝenerale.
Favore de la elekto de Lotario eble pezis ankaŭ lia kulturo, lia mistika spirito, trapenetranta la supermenciitan verkon, De miseria humanae conditionis, kie la mizero de la homo estis kontraŭmetita al la savo kiu povas veni el la alto. Inocento la 3-a devus provizi solidan gvidosignon al la florado de religiaj ordenoj ne ĉiam fidelaj al la Eklezio (kiel la patarinoj aŭ kataroj. La sendubaj postuloj, en kunteksto kontraŭeklezia, de la protesto povus trovi konsenton kaj akordon kun la obeo al la direktivoj de la eklezio, nome al ties neforgesebla devo esti lumo por la kristanaro.
Kontrolo kaj sindefendo el la romaj aristokrataj familioj
La papado estis, ofte, sub arbitro de potencaj romaj familioj kiuj per la senato konsiste limigis la pontifikan aŭtoritaton.
Tera papa povo kaj Imperio
Koncerne la rilatojn kun la Imperio, ludis grandan facilecon favore al la papo la fakto ke en tiu momento la imperia trono vakis pro la morto de Henriko la 6-a (Sankta Romia Imperio) (1197) kaj neniun posteulon ankoraŭ oni povis indiki. La papo profitis de la febleco de Frederiko la 2-a (Sankta Romia Imperio), kiu tiam kvarjaris, por reestabli la papan vasalan rajton, petante kaj akirante de la imperiestrino Konstanca el Altavilla, vidvino de Henriko la 4-a kaj patrino de la eta Frederiko, la reestablon de la antaŭaj privilegioj, kiuj Vilhelmo la 1-a (Sicilio) jam aboliciis kun altrudita konsento de papo Hadriano la 4-a. Nur tiakondiĉe la papo investis Frederikon la 2-an per la titolo de reĝo de Sicilio (novembre de 1198).
Krome Inocento la 3-a sukcesis rehavi la teritoriojn de la Sankta Seĝo, el Markovaldo el Annweiler, vikario de la imperiestro en Italio, la Provincon Romadiolae kaj Markion de Ankona. Tiel, ankaŭ la Dukatoj de Spoleto, Asizo kaj Sora estis reprenitaj el la germano Konrado de Urslingen.
Intertempe la papo intervenis en Germanio kie furoris la kontrasto inter Gelfoj kaj Gibelinoj kaj reaserti sian intencon koncedi la imperian regadon al Frederiko kaj kiel pro tio mem pretis uzi la papan aŭtoritaton: el la dekreto Venerabilem kiu poste eniris la Corpus Juris Canonici (korpuso de kanonika juro), de majo 1202, aperas tiuj precipaj principoj: la princoj de la imperio rajtas libere elekti sian reĝon sed la rajto decidi ĉu la reĝo estas inda el la imperia krono apartenas al la papo; en kazo de duobla elekto, la elektintaj princoj devas peti la arbitracian decidon de la papo. Tiuj rajtoj devenas, laŭ “Venerabilem”, el la ago de kronado de Karolo la Granda plenumita permane de Leono la 3-a.
Inocento la 3-a volis, krome, uzi la papan aŭtoritaton por reakiri, kaj sukcesis, antikvajn vasalajn privilegiojn en la Suditalio.
Intertempe en Germanio la elektoprincoj, post civitanaj militoj, elektis imperiestron Otto el Wittelsbach. La papo provis konvinki Otton rezigni havinte en la menso sian protektaton Frederikon la 2-an. Sed Otto rezistis kaj promesis respekton kaj obeon al la leĝoj de la Eklezio kaj venis al Romo por la kronado. Otto promesis respekti ĉiujn la novajn teritoriajn kaj vasalaĵajn akiraĵojn de la Eklezio kaj garantiis respekton de la ekleziaj elektoj al la regado de la ekleziaj oficoj kaj agnoskis la senliman rajton apelacii al Romo.
La papo ekskomunikis Otton kaj akiris el la plejgranda parto de la germanaj elektoprincoj konsenton por la malagnosko de la ekskomunikita imperiestro kaj altronigo de Frederiko la 2-a (septembro 1211). Ankaŭ tiu ĉi hastis promesi la samaĵojn, kaj lia elektiĝo estis ratifita de Inocento la 3-a la 22-an de julio de 1215.
Inocento la 3-a plenumis gravan politikan rolon, krom en Italio kaj Germanio, ankaŭ en Anglio, Francio, Svedio, Bulgario kaj Hispanio.
La kvara krucmilito
Unu el la aferoj plej sentitaj de Inocento estis la superado de la Orienta Skismo de 1054, por repacigi latinojn kaj grekojn. Tiucele li plurfoje entreprenis kontaktojn kun Manuelo la 1-a Komneno, sed li ne rezignis rekonfirmi la superecon de Petro, kio malhelpis profitodonajn kontaktojn.
En 1198 Inocento ekanoncis la kvaran krucmiliton, adresiĝante al kavaliroj kaj nobeloj de Eŭropo anstataŭ al la tiutempaj reĝoj (Rikardo la 1-a (Anglio) kaj Filipo la 2-a (Francio) estis ankoraŭ militantaj unu kontraŭ la alia, kaj la diversaj germanaj princoj estis en malamika tensio kontraŭ la papo). La alvoko estis ignorita ĝis 1200 kiam el la franca regiono Ĉampano startis krucmilitistoj, kiujn Venecio kondukis disrabe konkeri Zadar  (1202) kaj disrabadi (1204) Konstantinopolon, realigante la fikcian reunuiĝon de latina kaj greka eklezioj. Reage, Inocento la 3-a reagis ekskomunikante la disrabantoj de Enrico Dandolo sed provis devenigi bonon el tiu malbono dum ekpliakriĝis la rilatoj de ortodoksuloj kontraŭ la katolika eklezio: la akuzo estis kaj estas ke la katolika eklezio kontribuis detrui la Duan Romon avantaĝe de la Turkoj. Tiel la kvara krucmilito ne liberigis Jerusalemon kaj Palestinon sed kompense ruinigis kristanan imperion.
Lukto kontraŭ la herezoj
Inocento estis senlasa adversulo de ideoj taksataj herezaj kiuj ankaŭ tiutempe estis invadantaj Eŭropon: Katarismo (aŭ Albigensismo) en sudo de Francio enradikiĝis ĉe granda parto de popolo, ek de aristokratoj ĝis la sociaj tavoloj plej humilaj. Mortigo de la papa legato, kun la kutima agreso kontraŭ la popoloj de paroĥoj kaj sanktejoj ne adherantaj al la nova doktrino, decidigis la papon anonci kontraŭ kataroj veran krucmiliton (ĝis tiam uzata nur por defendi kristanajn landojn aŭ por provi rekonkeri Jerusalemon): sub la gvido de Simono la 4-a de Montfort; nordfranciaj feŭduloj kontente respondis al la papa alvoko, kiu ofertis okazon por prirabi kaj konkeri riĉaĵojn kaj eventuale teritoriojn de la riĉa Sudo, la plej fruktoriĉajn de Francio.
Ĉio tio estis ankaŭ preludo de Inkvizicio (1233) ĉar la papo kreis apartan tribunalon por anstataŭi tiujn episkopojn neefikajn por malkovri kaj indiki al la fideluloj herezojn kaj herezulojn.
La krucmilito daŭris pli ol antaŭvidite, ekde 1209 ĝis 1244 (kun la falo de la lasta fortikaĵo ĉe Pireneoj, nome la Kastelo de Montségur) kiam la krucmilita venko finiĝis per masakro. Sed la herezo ne tute malaperis ĉar restaĵoj konserviĝis en Italio; kaj la prezo pagita estis tro peza ĉar la precipaj eventoj estis determinitaj per homoj ne ĉiam obeaj al la papaj direktivoj ene de la avideco de krucmilitistaj gvidantoj. La papo ne vidis la kompletan rezulton de la krucmilito ĉar li mortis antaŭe.
Ĉu la rezulto respondis al liaj atendoj? Ĉu sukceso aŭ fiasko, pro la juĝoj ĉe la postaj generacioj, kiel fiaskis la kvara krucmilito? Historiistoj diskutas.
Zadonsk
Zadonsk (ruse Задонск) estas urbo en Lipecka provinco en Rusio.
Inocento la 3-a
Almozantaj Ordenoj
En 1210 Inocento la 3-a, kontraŭ obĵetoj de kurianoj, donis la unuan, nome senbulean, buŝan aprobon al la religiula ordeno kreiĝinta ĉirkaŭ Sankta Francisko el Asizo, kaj (1211) la samon faris kun la Vilhelmitoj. Inocento jam komprenis ke la malkontento kaj la problemoj de la malaltaj klasoj facile estis kaptaĵo de predikantoj, kiuj trofacile povis inspiri kaj disvastigi herezajn movadojn tra ampleksaj medioj de la popoloj. Male, la membroj de la tiuj novaj movadoj volis ja jes prediki, sed nur post la rajtigo de la Eklezio. Francisko humile staris antaŭ episkopejo atendante ke la episkopo certiĝis pri lia predikaĵa ortodokseco.
Kvara Laterana Koncilio kaj la Kvina Krucmilito
En novembro de 1215 Inocento la 3-a kunvokis la Kvaran Lateranan Koncilion (la 12-a ekumena koncilio), kiu emanis sepdek porreformajn dekretojn. Inter tiuj estis definitive proklamata la supereco de la Eklezio rilate ĉiun alian mondan povon, ĉar la unika deponprenanto de Graco kaj ekskluziva peranto inter Dio kaj homoj.
Zadonsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 42224501.
Inocento la 3-a
Kvara Laterana Koncilio kaj la Kvina Krucmilito
Se unuflanke oni kreis la novan tribunalon komplete dependantan de la Sankta Seĝo, kiu post trovis la nomon “Inkvizicio”, por bremsi la disvastigon de herezoj, aliflanke la Koncilio kuraĝigis la instruan predikadon al la popolo, antaŭe ne multe praktikatan, rajtigante la novajn movadojn.
Tiel la Eklezio unuflanke estas la unika kaj vera edzino de Kristo, kaj ĉar tia estas supera kaj sankta, aliflanke unika majstrino de la gentoj. (Kaj tio komplete akordiĝas kun la titolo de la encikliko kompilita de Johano la 23-a, en verko tute malsama al tiu de Inocento la 3-a, laŭ kiu la Eklezio estas "Mater et Magistra" nome Patrino kaj Majstrino).
Morto (1216) de Inocento la 3-a
La koncilio estis kontentiga sukceso sed ankaŭ la lasta granda ago de Inocento la 3-a. Li mortis, fakte, en Peruĝo la 6-an de julio de 1216 kaj estis entombigita en la katedralo de tiu urbo, kie lia korpo restis ĝis kiam Leono la 13-a ĝin translokigis en tombon de Baziliko de Sankta Johano de Laterano (decembre de 1891).
Postmorte
Se tiu papo reprezentas la kulminon de la potenco kaj bonŝanco en la agado por evangelio, pri lia konstanta persona respekto pri la samo Sankta Lutgarda esprimigis kelkajn dubojn: ŝi, fakte, se kredi pri ĉiuj onidiroj pri sanktuloj, raportis ke tuj post la morto papo Inocento la 3-a al ŝi aperis tute ĉirkaŭata de Purgatoriaj flamoj, en kiu (laŭ ĝuste lia propra diro) li devos restadi ĝis la mondofino, ĉar punita de Dio pro liaj kulpoj. Kardinalo Roberto Bellarmino, profitante de tiu viziaĵo tiel komentis: “Se papo tiom inda je laŭdo kaj estimata sankta ĉe la okuloj de homoj, troviĝas submetita al tiaj hororaj turmentoj ĝis la mondofino, kio estas reservita al la aliaj ekleziuloj, religiuloj kaj fideluloj?”.
Zadonsk
La urbo estis fondita en jaro 1615.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La interurba telefona kodo estas 07471, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°23' norde, longitudo 38°55' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Don (Дон), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Teŝevka (Тешевка).
En jaro 1959 la urbo havis 8,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 10,5 mil loĝantojn.
Ĝjangsuo
Ĝjangsuo estas provinco en la oriento de Ĉinio. Ĉefurbo de la provinco estas Nankino (Nanjing). Alia urbo estas Ĉangĝoŭo.
Historio
Vu (吳), aludita ankaŭ kiel Huainan (淮南), Hongnong (弘農), Suda Vu (南吳), aŭ Jang Vu (楊吳), estis unu el la Dek Regnoj en sud-centra Ĉinio kiu ekzistis inter la jaroj 907 kaj 937. Ties ĉefurbo estis Jiangdu (江都) (nuntempa Janĉĵou) en la provinco Ĝjangsuo.
Moby-Dick
Moby-Dick estas romano de la usona verkisto Herman Melville publikita en 1851. Ĝi rakontas la aventuron de balenŝipo Pequod kaj ĝia obsedita kaj sindetruiga persekutado de granda blanka baleno (kaĉaloto) ekigita de la ŝipestro, kapitano Ahab. La romano, marĝene de la persekutado kaj disvolvigado de la roluloj, estas precipe enciklopedieca, en kiu la aŭtoro inkluzivis longajn kaj detaligatajn priskribojn pri la ĉasado de balenoj en la 19a jarcento kaj aliaj detaloj pri la marista vivo de tiu epoko. Eble pro tio ĝi ne havis komercan sukceson en la unua eldono, kvankam poste ĝi helpis la famigadon de la aŭtoro kaj situigi lin inter la plej bonaj usonaj verkistoj. Moby-Dick estas verko kun profunda simbolismo. Oni kutime konsideras ke ĝi havas karakterojn de la alegorio kaj epopeo. Ĝi inkluzivas referencojn al temoj tiel diversaj kiel biologio, religio, idealismo, obsedo, pragmatismo, venĝo, rasismo, hierarkio kaj politiko.
La navigantoj de la balenŝipo Pequod venas el pluraj landoj: Ĉilio, Francio, Islando, Nederlando, Italio, Malto, Ĉinio, Danio, Portugalio, Barato, Britio, Tahitio, Hispanio kaj Irlando, kio sugestas ke Pequod estas reprezento de la homaro.
La bibliaj aludoj de la nomoj de la roluloj aŭ la signifo de la blanka baleno multe pripensigis la legantojn kaj kritikantojn dum pli ol unu jarcento.
Serravalle
Serravalle estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Fuĝjano
Fuĝjano (福建省) estas provinco en la oriento de Ĉinio. Ĉefurbo estas Fuĝoŭo (福州市, pinjine Fuzhou), kaj simile grandas du pliaj urboj, esperante transskribebla Sjamen (厦门市, pinjine Xiamen) kaj Ĉjuanĝoŭ (泉州市, pinjine Quánzhōu). En Ĉjuanĝoŭ en novembro 2016 okazis la 8-a Azia Kongreso de Esperanto.
Geografio
Fuĝjano estas iom pli ol 120mil km² vasta. Laŭ la loka kutima diro, ĝi entenas ok partojn de montaro, unu parton de akvo kaj unu parton de kamparo.
Oriente Fuĝjano estas tuŝata de la Ĉina Maro, pli precize de la Orientĉina Maro nordoriente kaj de la Sudĉina Maro sudoriente. La distanco inter la ekstremaj punktoj estas ĉirkaŭ 500km, sed, pro la multaj golfetoj kaj pintetoj, la tuta marbordo superas la longon de 3000km. Fronte de la fuĝjana marbordo estas la insulo Tajvano.
Montoj estas abundaj sed ne aparte altaj. La plej alta pinto estas en la monto Huánggǎng en la montaro Wǔyí, alta 2158 metrojn.
Riveroj ne apartenas al la grandaj basenoj de Ĉinio, sed al lokaj basenoj. Ĉirkaŭ du trionoj de Fuĝjano apartenas al baseno de ĝia plej grava rivero, la Rivero Mǐn, longa 580 km kaj tute entenata en Fuĝjano.
En Fuĝjano loĝas ĉirkaŭ 38 milionoj da homoj. Kelkaj gravaj urboj estas Sjamen (Xiàmén), Fuĝoŭo (Fúzhōu) kaj Ĝanĝoŭo (Zhāngzhōu).
Esperanto en Fuĝjano
En Ĉjuanĝoŭ en novembro 2016 okazis la 8-a Azia Kongreso de Esperanto.
Bièvres (Ardennes)
Bièvres estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan, kaj al la kantono .
Zainsk
Zainsk (ruse Заинск) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92417.
La urbo estis fondita en jaro 1656.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1978.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 85558, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°18' norde, longitudo 52°01' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Stepnoj Zaj (Степной Зай) (kiu enenfluas en riveron Kama (Кама)).
En la urbo estas fervoja stacio.
NGC 2777
NGC 2777 (aliaj indikoj — UGC 4823, MCG 1-24-6, ZWG 34.8, NPM1G +07.0176, IRAS09080+0724, PGC 25876) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pierre Duhem
Pierre DUHEM (Pierre Maurice Marie Duhem, naskiĝis la 10an de junio de 1861 en Parizo kaj forpasis la 4an de septembro de 1916 en Cabrespine) estis franca fizikisto, kemiisto, historiisto kaj filozofo de scienco. Li estas konata pro siaj verkoj koncernantaj la nedeterminojn kunigitajn al la metodo eksperimenta kaj la historio pri la scienca progreso dum mezepoko.
Biografio
Enirinte en la École normale supérieure en 1882, Duhem licenciiĝis per eseo pri termodinamiko, kies tezoj kontrastis kun tiuj de eminentuloj, kun kiuj li havis kontraston ankaŭ la estontajn jarojn.
La kontrastoj pliiĝis ankaŭ pro liaj religiaj konvinkoj: fakte li arde konfesis katolikismon, kies principojn li trovis malfermitajn al eksperimenta kaj teoriumaj sciencoj. Li kritikis, kiel malprava invado en sciencojn ateismon de Maurras. Al lia sincera religiemo aldoniĝis politikaj tendencoj al kontraŭrespublikismo. Pro la unua kaj, eble, eĉ pli pro la dua akompanata de viva engaĝiĝo, al li oni malpermesis aliri instruajn lokojn plej de li deziritajn. Pri la rilatoj de lia kredo kaj scienco, li deklaris ke ĝuste sian inklinon al la sciencoj naskiĝis kontakte kun katolikismo (La fiziko de iu kredanto).
Li instruis ĉe la fakultato de sciencoj de la universitato de Lille I, ekde 1887 ĝis 1891. Poste ĉe tiuj de Reims kaj de Bordozo, kie li obtenis la katedron de fizika teorio kaj pasigis preskaŭ tutan sian karieron, fordevigita de siaj oponantoj de Parizo.
17351 Fidipo
17351 Fidipo estas troja asteroido de Jupitero, ano de la Greka Tendaro, tie estas orbitanta ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Pierre Duhem
Priscienca esplora laboro
Duhem estis specialisto pri termodinamiko kiu tiutempe estis la precipa branĉo de la fiziko. Orientiĝinte al la teorioj de de Gibbs kaj de Helmholtz, Duhem proponis utiligi, dekomence, iliajn teoremojn pri nocio de potenciala termodinamiko (interna). El kiu li atingos la formuladon de la ekvakcio de Gibbs-Duhem kaj aliajn malkovraĵojn en tiu scienco.
17351 Fidipo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Pierre Duhem
Priscienca esplora laboro
Liaj konceptoj kaj kontribuoj pri termodinamiko sugestis la projekton reorganizi la nociojn pri termodinamiko kaj realigi kreaĵon praktike utilajn.
17351 Fidipo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la greka heroo Fidipo (greke Φείδιππός) de Nisiros, filo de la reĝo Tesalo, frato de Antifo kaj nepo de Heraklo. Irante al la Troja milito, li batalis kontraŭ Telefo, reĝo de Misio.
Pierre Duhem
Penso
Lia nomo ligiĝas ankaŭ al la epistemologio per la tiel dirita tezo de Quine-Duhem, laŭ kiu, ĉar ĉiu teoria modelo (ekzemple, la mekaniko de Newton aŭ elektromagnetismo), konstruita por klarigi serion de fenomenoj konstituas el multego da hipotezoj ligitaj inter si, eventuala falsado de modelo pro novaj eksperimentaj datenoj ne montras el si mem la ambiguecon de la falsado: la falsado juĝeblas ambigua ĉar falsa povas esti unu el la multaj interligitaj teoriaj hipotezoj.
Tiu tezo, la Quine-Duhem, ofte estas interpretita kiel kritiko al la falsisma teorio de Karl Popper.
Historio pri la scienco prezentas diversajn ekzemplojn en kiu la problemo alestigita de la tezo de Quine-Duhem efektive okazis. Ekzemplo el la historio: la planedo Neptuno, duone de la 19-a jarcento, koniĝis danke al la observado ke la orbito de Urano montriĝis ne ekzakte respektanta la leĝojn de la mekaniko de Newton pri la movado. Rigore uzante la leĝon de falsismo oni devintus allasi la forlason de la klasika mekaniko; sed la leĝoj de Newton ne estis la unikaj hipotezoj per kiu procedis la observado de la fenomeno, alia implicita hipotezo povis intermiksiĝi, tiu laŭ kiu Urano ne estis planedo pli ekstera de la Sunsistemo. Kaj estis ĝuste tiu hipotezo kiu aperis falsebla per la observado: la anomalioj de la neptuna orbito estis ŝuldeblaj al la gravitaj efikoj de la pli ekstera Neptuno, tiam tiamaniere hipotizita kaj malkovrita.
Alia principo de Duhem estis ke neniu sperto (aŭ eksperimento) estas decida (kontraŭe al tio kio estas proklamita) en la fiziko, de Francis Bacon. Sperto, observo, se unikaj, ne rajtas objektive decidigi inter du teorioj ĉar iu teorio povas esti adaptita al sperto kalcitrema enkondukante aliajn modifojn de datenoj de flankaj hipotezoj. Izolita propozicio ne estas, tial, decida: estas la tuta teorio kiu devas esti konfrontita kun la sperto.
Savi ŝajnaĵojn. Pri la nocio de fizika teorio ekde Platono ĝis Galileo
Temas pri verko de 1906, en kiu Duhem esploras la rilatojn inter teorio de Fiziko kaj de Metafiziko, problemo kiu, laŭ 2000 jaroj, estis formulita tiele: “kiuj estas la rilatoj de Astronomio kaj Fiziko?”. Duhem priskribas la longan kontraston inter la astronomio de la subtenantoj de Ptolomeo kiu evoluis “por savi la ŝajnaĵojn” (la novajn observitaĵon) kaj la partianoj de la fiziko de Aristotelo kiu rifuzas ĉiun modelon utiligantajn kriteriojn neekskluzivajn samcentrajn. Historio notigas ke kardinalo Berlarmino defendis, malsame ol Galilejo, la streĉon (intelektajn elpensaĵojn) por koherigi la novajn astronomian observojn per hipotezoj enkondukeblaj en la sfero de la ptolomea teorio. Laŭ Duhem, Bellarmino pravis ĉar la scienco devas “savi la ŝajnaĵojn” (aŭ savi la fenomenojn) sen pretendi ke estas la priskribo de la lasta profunda realo. Sed tiu teorioj amikoj kaj kontraŭuloj petis de la Duhem kromajn klarigojn.
”La Fiziko de dikredanto”
Temas pri artikolo publikigita en 1904 kiu antaŭ la novaj tendencoj de mekanikismo en fiziko ; per tiu li reagas kaj kontraŭ la sugestoj de mekanikismo pretendante trovi ankaŭ la metafizikajn radikojn de la materio en si mem (transigante fakte la sferojn de la sperto) kaj kontraŭ la tento de sciencula skeptikismo. Li indikas ke inter la du sciencepistemologioj emerĝas la “scienca filozofio” de dikredanto. Li deklaras en 1905: “ Konstante mi fiksis al mi la celon pruvi ke la Fiziko procedas per aŭtonoma metodo, absolute sendepende de ĉiuj metafizikaj vidpunktoj: mi detaleme analizis tiun metodon, por evidentigi, per tia analizo, la karakterojn proprajn kaj la ekzaktan valoron de la teorioj kiuj juĝas kaj klasas la malkovraĵojn, kaj al tiaj teorioj mi rifuzis atribui la forton penetri trans la instruaĵon de la sperto, ĉiun ajn kapablon diveni tion kio sin kaŝas trans la sensaj datenoj; per tiu mia principo mi negis al kiu ajn fizika teorio la pretendon apogi kaj devenigi kiun ajn metafizikan sistemon, same kiel al metafizikaj doktrinoj la rajton atesti aŭ rifuzi kiun ajn fizikan teorion”.
Duhem konsideras ke ne necesas esti dikredanta por adheri al tia teorio pri la scienco, ĉar la scienco ne kompetentas ekstere de sia sfero. Sed li negas ke religio (aparte tiu katolika) estas obstaklo al la progreso de la scienco, kiel pretendis iuj konceptoj pri scienco, kiuj li difinas tiun sciencon sciencismo aŭ pozitivismo; male, li asertas ke katolikismo favoris kaj favoras al scienca progreso.
Ekzemplas por li Blaise Pascal, saĝulo kaj filozofo: se la konvinko pri ordo en la mondo ne povas esti racie montrata per la sciencoj (ĉar temas pri metafiziko kaj ne pri fiziko), kompense sciencoj ankaŭ nekapablas montri la kontraŭon.
Honoroj
En 1900 li estis promociita titola membro de la akademio de sciencoj. Lin honoris, inter aliaj, la Honora doktoreco de la Jagelona Universitato en 1900.
(9827) 1958 TL1
(9827) 1958 TL1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono, Usono).
Stacio Nishi-Koyama
Stacio Nishi-Koyama (japane: 西小山駅 [Niŝi-Kojama-eki], angle: Nishi-Koyama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ŝinagaŭa, Tokio, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Meguro.
Tibor Bráda
Tibor Bráda naskiĝis la en Karcag kaj mortis la 31-an de aŭgusto 2022.
Biografio
Tibor Bráda abiturientis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto, lia ĉefinstruisto estis Lajos Ujváry. Li studis en Belarta Altlernejo inter 1960-1967. Liaj majstroj estis Gyula Pap, Simon Sarkantyu kaj Lajos Szentiványi (pentristo). Li ricevis stipendion inter 1969 kaj 1971, poste li ekinstruis en la altlernejo. Li ricevis la instruan rangon docento en 1987. Li ricevis premiojn inter 1980-2002. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Epicentro
Epicentro (ἐπι – sur, κέντρον – centro) de tertremo estas la loko, kie la vertikalo tra ĝia hipocentro renkontas la teran surfacon. En pli-malpli horizontalaj pejzaĝoj tio estas la surfaca loko plej proksima al la hipocentro. Ne ĉiam en kaj ĉe tiu loko estas la plej grandaj detruoj, kaŭzataj de la tertremo. Ofte la loko de la plej gravaj detruoj estas cirklo ĉirkaŭ la epicentro, kie la angulo de la aliro de la tertremaj ondoj estas plej malfavora por konstruaĵoj.
(17352) 1975 SG1
(17352) 1975 SG1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
13658 Sylvester
13658 Sylvester estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita matematikisto James Joseph Sylvester (1814–1897), kiu studis ĉe Kembriĝo kaj fondis kun Arthur Cayley la algebran. Li instruis ĉe la Universitata Kolegio Londono, ĉe la Universitato Johns Hopkins (1877-1883), kie li helpis establi postdiploman programon pri matematiko; kaj fine ĉe Oksfordo.
Charles Sanders Peirce
Charles Sanders PEIRCE (n. en Kembriĝo, Masaĉuseco, la 10-an de septembro 1839 - m. en Milford, Penilvanio, la 19-an de aprilo 1914) estis filozofo, logikisto kaj sciencisto de filozofio kaj metodologio el Usono. Li estas konsiderata kiel fondinto de pragmatismo kaj patro de la moderna semiotiko.Peirce publikigis du librojn, Photometric Researches (1878) kaj Studies in Logic (1883), kaj granda kvanto da artikoloj en diversfakaj revuoj. Liaj manuskriptoj, plejparte sen publikigado, estas ĉ. 80.000 paĝoj. Inter 1931 kaj 1958 oni ordigis laŭteme selekton de liaj verkoj kaj estis publikigitaj en ok volumoj sub la nomo Collected Papers of Charles Sanders Peirce. Ekde 1982, oni ankaŭ publikigis kelkajn volumojn de Writings of Charles S. Peirce: A Chronological Edition.
23040 Latham
23040 Latham estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Latham, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2007. Li estas instruisto ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology de Alexandria (Virginio)
Centra Perigordo
Centra Perigordo estas natura regiono de Francio situanta en Akvitanio, centre de departemento Dordogne. Tio estas la regiono situanta ĉirkaŭ Périgueux kaj nur parto de la turisma regiono nomita Blanka Perigordo.
Situo
Centra Perigordo situas centre de departemento Dordogne. Ĝi estas ĉirkaŭata norde per Nontronio, oriente per la akvokolekta areo de rivero Brive, sude per Nigra Perigordo kaj Berĝerakio kaj okcidente per Landais, Double kaj Riberakio.
Sude de Centra Perigordo estas Vernois (aŭ Lando Vergt) ; ĝi estas la alta valo de rivero Vern. Ankaŭ sude, sed pli oriente, la rivereto Manoire poste la vilaĝo Lardin-Saint-Lazare konsistigas la limon kun Nigra Perigordo. Oriente, estas la Lando Hautefort kaj la Lando Ans ; post la vilaĝo Coubjours komenciĝas la akvokolektareo de rivero Brive. Norde, la limo kun Nontronio estas malpli preciza ; ĝi situas je la nivelo de vilaĝoj Excideuil, Corgnac-sur-l'Isle, Saint-Jean-de-Côle kaj Saint-Front-la-Rivière. La rivero Dronne estas la okcidenta limo de la lando.
Distingo inter Centra Perigordo kaj Blanka Perigordo
La nocio Centra Perigordo ŝajnas malpli uzata nuntempe. La departementa Konsilio de Dordogne promocias nuntempe la turisman regionon Blanka Perigordo. Tiu ĉi kovras nur la areon de Perigueux, la landon Vergt kaj la valon de rivero Isle ĝis Montpon-Ménestérol situantaj en Double kaj en Landais. La du regionoj estas do malsamaj.
Topografio
La lando konsistas el vasta aro de kalkaj montetoj apartigitaj per valoj de riveroj Isle, Beauronne, Loue kaj Vern. La herbejoj alternas kun la arbaroj de kaŝtanarboj, kverkoj aŭ pinoj.
7903 Albinoni
7903 Albinoni estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Movado por la libervola formorto de la homaro
La Movado por la Libervola Estingo de la Homaro, estas movado por la libervola estingo de la homaro pri naturprotektismo, kreita de la usona Les U Knight. La metodo proponita por atingi tiun celon estas nek perforte, nek deviga, nek suicidsubtena, sed simple petas ne havi gefilojn.
7903 Albinoni
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala komponisto kaj violonisto Tomaso Albinoni (1671–1750).
Movado por la libervola formorto de la homaro
Vidu ankaŭ
Antinaskismo
Demografia malkresko
Eksteraj ligiloj
VHEMTa Oficiala ttt-ejo
Intervjuo de movada partoprenanto pri liaj motivadoj kaj liaj principoj
Son montuno
Son-montuno aŭ montara sono estas kuba muzikĝenro, kiun evoluigis Arsenio Rodríguez el la kuba sono, enkondukante intrumentajn soloojn nomatajn montunojn. Li referencis al rumbo, akcentis la gravecon de trumpetoj kaj tres (kuba gitaro kun tri kordoĥoroj), kaj enkondukis novajn instrumentojn, ekz. kongaojn kaj pianon. Beny Moré aldonis influojn de la dancoj gvaraĉo kaj bolero.
Inercimomanto
En fiziko, la inercimomanto (aŭ inertmomanto) estas grando, kiu mezuras la reziston de objekto al ŝanĝo de turniĝrapido. Ĝi ne nur dependas de la maso de la turniĝanta objekto, sed ankaŭ de la pozicio de la maso rilate al la turniĝakso.
La inercimomanto de objekto, konsistanta el n maseroj mi lokataj al distancoj ri de la turniĝakso z, difinatas kiel
La koncepton inercimomanto enkondukis la svisa matematikisto kaj fizikisto Leonhard Euler en sia verkaĵo Theoria motus corporum solidorum seu rigidorum ("Teoria movo de solidaj korpoj"), en 1765.
Laŭ la internacia mezurunuaro, la mezurunuo de inercimomanto estas kg*m^2.
La inercimomanto ludas, en turniĝoj, la saman rezistantan rolon, kiun la maso alprenas okaze de rektaj moviĝoj.
Precipaj momantoj de simplaj geometriaj korpoj
La peza punkto de la geometria korpo sur la akso de rotacio, al kiu la momanto de inercio raportas, m estas la maso de la turniĝanta korpo. La momanto de inercio por rotacioj pri aliaj aksoj, oni povas tiam uzi la leĝon de Steiner, laŭ kiu oni devas aldoni la momanton rilatante al la distanco inter la du aksoj.
Vince Melka
Vince MELKA estis hungara pentristo. Li naskiĝis en Neu Benatek la 10-an de januaro 1834 kaj mortis en Koloĵvaro 25-an de septembro 1911.
Kariero
Vince Melka studis en Prago, en Belarta Altlernejo de Budapeŝto kaj en Vieno. En jaroj de 1870-aj li loksidiĝis en Koloĵvaro, kie li estis privatprofesoro de la Universitato Ferenc József.
Rostbovaĵo
Rostbovaĵo (de la angla roast beef) estas granda peco da bovaĵo, tranĉita el magra muskolparto de bovo. Rostbovaĵo povas esti tranĉita el la maldika aŭ dika lumbo, la vostpeco, la supra gluteo, la plata gluteo, la ŝultraĵo (musculus teres major) aŭ la gropaĵo (musculus rectus major).