cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faŝismo
Enpovigo de Mussolini
La faŝistoj ekklopodis enmeti faŝismon en Italio pere de la Leĝo Acerbo, kiu garantiis plurajn sidlokojn en la parlamento al ajna partio aŭ koalicia listo en balotado kiu ricevis 25% aŭ plie el la voĉdonado. Pere de konsiderina faŝisma perforto kaj timigo, ilia listo ricevis majoritaton de la voĉdonado, kio havigis plej multajn sidlokojn al la faŝistoj. Post la balotado, krizo kaj politika skandalo eksplodis post la deputito de la Socialisma Partio nome Giacomo Matteotti estis kidnapita kaj murdita de faŝisto. La liberaluloj kaj la maldekstrula minoritato en la parlamento foriris kiel protesto en tio kio estis nomita "Aventina Secesio". La 3an de januaro 1925, Mussolini diskursis al la Italia parlamento dominata de faŝistoj kaj deklaris, ke li estas persone responsa pro tio kio okazas, sed insistis, ke li faris nenion maljuste. Mussolini proklamis sin diktatoro de Italio, akceptante plenan respondecon super la registaron kaj anoncante la dissolvon de la parlamento. El 1925 ĝis 1929, Faŝismo entranĉeiĝis en la povo: opoziciaj deputitoj estis malrajtigitaj aliri al la parlamento, cenzuro estis enkondukita kaj dekreto de decembro 1925 faris Mussolini sola respondeco antaŭ la reĝo.
Mussolini kaj la itala faŝismo
La Nacifaŝisma Partio (Partito Nazionale Fascista, PNF) estis itala politika partio, kreita de Benito Mussolini kiel politika esprimo de faŝismo (antaŭe reprezentata de grupoj konataj kiel Fasci). La partio regis en Italio el 1922 kiam la faŝistoj kaptis la povon pere de la Marŝado al Romo, ĝis 1943, kiam Mussolini estis elpovigita pere de la Granda Konsilio de Faŝismo.
En Aŭstrio
Aŭstrofaŝismo estas komune uzata vorto de la nekonservativaj historiistoj por priskribi la aŭtoritatecan reĝimon reganta en Aŭstrio inter la jaroj 1934 kaj 1938. Ties registaro estis bazita en la partio Vaterländische Front (Patriota Fronto) kaj ĝia paramilitista milico Heimwehr. La partio estis fondata en majo 1933 de Engelbert Dollfuß, kiu forpasis dum intenco de ŝtatpuĉo ekzekutita de naziaj simpatiantoj la 25-an de julio 1934; anstataŭata de Kurt Schuschnigg, eksa membro de la partio Christlichsoziale Partei (Social-Kristana Partio), kiu integriĝis al la Vaterländische Front.
Naziismo en Germanio
Naziismo aŭ nacisocialismo estas ideologio, kiu karakterizis la pensojn kaj agadojn de la potenculoj en Germanio en la jaroj 1933-1945. La partio de la germana naziismo nomiĝis Nacisocialisma Germana Laborista Partio. La vorto Nacisocialismo (do nacia socialismo) en Federacia Respubliko Germanio estis preferita. Ja en la germana "Nationalsozialismus" sugestas proksimon al socialismo. Tiu lingvouzo daŭras en la (ekde 1990) unuigita Germanio. En GDR oni ĝenerale parolis pri "faŝismo" aŭ "hitler-faŝismo"; la vorto nacisocialismo estis citita kiel mempriskibo de la nazioj, ĉar la Demokratia Respubliko priskribis sin socialisma. Ĝenerale la marksismo ne distingis inter faŝismo kaj naziismo, kvankam ekzistas bonaj kialoj por tia distingo, ekzemple, faŝismo ne nepre defendas rasismon kaj eŭgenikon.
En Hispanio
La Hispana Falango (Falange Española de las Juntas de Ofensiva Nacionalsindicalista) estis ekstremdekstra politika movado naskiĝinta dum la 1930-aj jaroj kaj iĝis la plej forta movado enhavanta la ĉefajn ideologiajn kaj strategiajn elementojn de la faŝismo, kaj precize el la itala faŝismo, el kiu ĝi inspiriĝis. Ĝi estis totalisma klerikisma politika organizo fondita de José Antonio Primo de Rivera en 1933 kontraŭe al la Dua Hispana Respubliko. Dum la Hispana Enlanda Milito la Falango iĝis unu el la ĉefaj fortoj de la naciisma flanko, apoganta la generalon Franko kaj poste konsistigis la kernon de la oficiala unusola partio en Hispanio, el 1939 kaj teorie ĝis 1975. Anoj de tiu partio estas nomitaj falangistoj. La partio plue havis politikan vivon en la demokratia etapo de la Hispana Transiro al Demokratio ĝis nun, sed en diversaj frakcioj.
En Rumanio
La Legio de Arkianĝelo Mikaelo, mallonge Legiana Movado ( Legiunea Arhanghelului Mihail resp. Mișcarea Legionară) estis organizaĵo fondita je la de Corneliu Zelea Codreanu en Rumanio. Ĝi estis kvazaŭ-armea terorista legio kun naciisma-faŝisma orientiĝo kaj mistike-religia karaktero. Ĝi konsideris sin kontraŭulo de komunismo, judoj kaj framasonismo.
En Japanio
Ŝoŭa ŝtatismo (japane: 国家主義) estis politika sinkretismo aŭ miksaĵo de japanaj ekstremdekstraj politikaj ideologioj, disvolviĝitaj dum la post-Mejĝa epoko. Ĝi estas konata kiel la japana faŝismo aŭ Ŝoŭa naciismo. Ĉi tiu ŝtatismo regis politikaĵojn en Japanio dum la unua periodo de la Ŝoŭa-erao (regnado de Hirohito). Ĝi estis miksaĵo de ideoj tiaj kiel japana ultranaciismo, militismo kaj ŝtatkapitalismo, kiuj estis proponitaj fare de pluraj tiamaj politikaj filozofoj kaj pensintoj en Japanio.
Raŝismo
Raŝismo estas neologismo kiu ekestis en 2022 post la invado de Ukrainio. Ĝi estas kuntiro de la vortoj rusia kaj faŝismo en la senco ke ĝiaj trajtoj estus iel kompareblaj al la naziismo: aŭtoritara gvidanto, manko de demokratio, manko de parollibero, persekutado de minoritatoj kaj opinioj kiel ukrainanoj estas subhomoj.
Romantika amo
Romantika amo (aŭ amafero) estas populara termino por esprimiva kaj plezura sento el emocia altiro al alia persono ofte asocia kun seksa altiro. Ĝi estas eros pli ol agapo, filia, aŭ storge.
En la kunteksto de rilatoj de romantika amo, tiu esprimo kutime inkludas esprimon de forta amo, aŭ profundan emocian deziron konektitan kun alia persono intime aŭ romantike. Historie la termino "amafero" originas el la mezepoka idealo de kavalireco tiel ke ĝi aperas en la kavaliraj libroj, sed ĝia signifo evoluis ekde tia tempo.
Homoj havas naturan klinon formi ligojn unu kun alia pere de socia interagado, ĉu tra parola komunikado ĉu tra neparola gestaro.
Tiu koncepto tamen baziĝas sur popolaj konsideroj, kiuj ne multe kongruas kun la veraj fortaj trajtoj de la epoko de Romantismo en la 19a jarcento. Kvankam ĝi formus parton de ili, la idealisma, pesimisma, tragedia kondistaĵoj mankas en la populara idearo de romantika amo.
Lennik
Lennik (nederlande, proksimuma prononco ) estas urba municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Ekde 1977 la municipoj Gaasbeek, Sint-Kwintens-Lennik kaj Sint-Martens-Lennik apartenas al Lennik, la ĉefa municipo.
La mezepoka kastelo de Gaasbeek estas propraĵo de la ŝtato ekde 1921.
Cerros Orientales (Bogoto)
Los Cerros Orientales (Orientaj Montoj) estas orografia aro (montara sistemo) situa oriente de Bogoto, Kolombio, kiu utilas kiel natura limo de la urbo. Ĝenerale ĝi trairas direkton Sud-Nordan. Kaj ĝi troviĝas ĉefe en la ruraj areoj de la localidades Sumapaz, Usme, San Cristóbal, Santa Fe, Chapinero kaj Usaquén. Kvankam ĝi estas protektita zono, multaj el ĝiaj ekosistemoj troviĝas minacataj de la planoj urbanizi la zonojn limajn kun la montoj; krome, estas eksterleĝaj konstruaĵoj eĉ ene de la protektita zono.
La Orientaj Montoj de Bogoto estas serio de montoj videblaj el la plej parto de la urbo. Ili enhavas ĉirkaŭ 14.000 hektarojn. Limas norde kun Torca kaj sude kun Chipaque [ĉiPAke]. En la orienta flanko, la altaĵoj pliiĝas ĝis konstitui la paramon Cruz Verde (Verda Kruco), kiu kun tiu de Sumapaz kunformas la saman sistemon.
El sudo al nordo, la montoj estas La Teta (La Mamo), Aguanoso, Guadalupe, Monserrate, Pico del Águila, El Cable, kaj norde de la urbo, en Usaquén, la montaroj El Chicó [ĉiKO], la cuchilla (tranĉilmonto) El Chiscal, la altaĵo La Laguna, kaj la monto Pan de Azúcar (Sukerpano). Tiu monta aro prezentas fortan gradienton altitudine, kiu iras el 2.575 al 3.650 msm.
ISO 3166-2:MF
ISO 3166-2:MF  estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Saint-Martinon. La subaro ISO 3166-2:MF estas malplena. La dulitera (alpha-2) kodo de Saint-Martin laŭ la normo ISO 3166-1 estas MF, kaj neniu sub-unuo de Saint-Martin havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
Estante transmara kolektivo de Francio, la teritorio de Saint-Martin ankaŭ listiĝas sub la kodo <tt>FR-MF</tt> en la listo ISO 3166-2:FR por Francio.
I Will Fight No More Forever
I Will Fight No More Forever estas televida filmo filmita en la jaro 1975. Tio estas dramo, filmita strikte laŭ veraj eventoj. Okazintaĵo de indiano Joseph estas absolute fascina - al tiu estro oni devas deziri. La kuraĝo kaj la kredo estas tio, kion oni aprezas.
Lissac (Haute-Loire)
Lissac estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Moriondo Torinese
Moriondo Torinese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Moncucco Torinese (AT), Castelnuovo Don Bosco (AT), Mombello di Torino, Buttigliera d'Asti (AT) kaj Riva presso Chieri.
Marcel Génermont
Marcel GÉNERMONT (marsel' ĵenermon') estis franca arĥitekto kaj verkisto, kiu naskiĝis en Moulins, Francio, la kaj mortis en Rocles, la.
Kiel studento, li okupiĝis pri Esperanto kaj kondukis karavanojn al Antverpeno (1911) kaj Krakovo (1912). Li cetere estis en la komitato de UEA en la 1920-aj jaroj.
Li okupiĝis pri la historio kaj tradicioj de Burbonio, pri kiuj li fariĝis referenca aŭtoro. En 1957, il fondis Les Cahiers bourbonnais (La Burboniaj Kajeroj), trimonata gazeto kaj eldonejo. Li publikigis pli ol cent numerojn tra 26 jaroj, ĝis sia morto.
Amomuro
La Amomuro (Le mur des je t'aime) estas am-tema 40 m² muro en la skvaro Jehan Rictus en Montmartre, Parizo, Francio. Tiu muro estis kreata en 2000 fare de la kaligrafo Fédéric Baron kaj la murartisto Claire Kito kaj estas komponita de 612 kaheloj el emajla laforoko, sur kiu aperas la frazo "Mi amas vin" 311 fojojn en 250 lingvoj. Ĉiu kahelo estas 21×29.7 cm. La ruĝaj makuloj sur la muro simbolas partojn de rompita koro.
La muro estas malfermita al la publiko senpage.
Daŭripova nekresko
Daŭripova nekresko aŭ kreskokritiko estas politika kaj socia koncepto kiu naskiĝis en la fruaj 1980-oj. Laŭ tiu ĉi koncepto, la senlima ekonomia kresko en limhava mondo estas absurdaĵo, do oni proponas kiel eble plej reveni al loka ekonomio kaj malaltigi la t.n. ekonomian kreskon.
(10145) 1994 CK1
(10145) 1994 CK1 estas tre malgranda apolona asteroido : marsrenkonta, venusrenkonta, kaj terrenkonta asteroido, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Daŭripova nekresko
Tiu movado baziĝas sur la ideo ke la Tero per si mem sufiĉu por nutri kaj loĝigi ĉiujn vivantajn estaĵojn.
(10145) 1994 CK1
Ĝi pli proksimas de Marso kaj de Venuso:
Daŭripova nekresko
Pro la trograndega ekspluato de la materialoj (nafto, akvo, ligno, fiŝo, ...) pluraj homoj opinias ke la riĉaj landoj (aŭ tiel-nomitaj "nordaj landoj") devus malkreskigi siajn ekonomiojn. Tamen malkreskigi ne necese signifas ŝanĝi la vivmanieron, do la daŭripova nekresko proponas redukti la produktojn por redukti poluon kaj savi materialojn, sed baze de la movado temas pri radikala ŝanĝo de la vivmaniero, ĉar pluraj studoj montris (ekzemple) ke plej ofta uzo de la aŭtomobilo estas por malpli ol 1 aŭ 2 kilometroj, kio povas esti farita piede. Tiel la daŭripova nekresko proponas redukti draste la tutteran vivmanieron por konservi ilin pli longe aŭ ne plu uzi nerenoviĝantajn fontojn de energio.
Diversaj specoj de malkresko, nekresko
Ekzistas diversaj specoj de malkresko, nome malkresko en
Eksteraj ligiloj
(franca) Fino de la iluzio: malkresko aŭ kolapso? - Philippe Lamberts #BeyondGrowth | LIMIT, YuuTube
Csaba Baksa
Csaba Baksa [ĉaba bakŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baksa Csaba estis hungara geologo, ekonomikisto.
Csaba Baksa naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Halebardo
Halebardo estas armilo, lanco kombinita kun batalhakilo.
Münchhausen
La nomo Münchhausen aŭ Munchhausen (aŭ foje Munchausen) povas rilati al:
Halebardo
Ĝi longis ĝenerale 1,5–1,8 m, estis grava armilo dum la mezepoko, en la 15-a jc. kaj komence de la 16-a jc. La halebardo ebligis por infanteriano batalon kun rajdisto. La lanco helpis distancigo de la malamiko, dum oni povis per la hakilo grave vundi la rajdiston.
La formo de la halebardaj hakiloj estis diversa, ofte ornamita. Kun malapero de la kirasvesto kaj apero de la fusiloj, ĝi sengraviĝis, gravis plu nur la pika funkcio.
Mornese
Mornese estas komunumo de Italio.
Ptozo
Ptozo (ptosis, el la greka πτῶσις ‚falo, malleviĝo‘) estas malaltiĝo de organo pro malstreĉiĝo de ĝiaj subtenaj rimedoj: gastroptozo, ptozo de la reno (PIV) (renoptozo). La plej okulfrapa ptozo estas la parta aŭ kompleta malleviĝo de unu aŭ ambaŭ palpebroj (palpebra ptozo). Ekzistas ankaŭ la viscera ptozo, brustoptozo kaj uteroptozo.
Ĝi formiĝas pro malforteco de la levaj muskoloj, ĝi estas kuracebla per kirurgia operaco.
Béla Rákosi
Béla Rákosi [rAkoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rákosi Béla estis hungara kuracisto, kirurgo. Liaj fratoj estis Jenő Rákosi, Viktor Rákosi kaj Szidi Rákosi. Lia familia nomo ĝis 1867 estis Kremszner [kremsner].
Béla Rákosi naskiĝis en 1841 en Acsád. Pri la morto mankas informoj.
Biografio
Béla Rákosi akiris kuracistan diplomon en Vieno en 1864. Post siaj studoj li laboris en hospitalo. Komence li estis kuracisto en Gyergyószentmiklós, poste en malliberejo de Vác, fine en policejo de Budapeŝto.
Lemud
Lemud estas komunumo en la departemento Mozelo en Loreno en nordorienta Francio. Ĝi estas agrikultura areo.
La rivero Nied formas la bordon inter Lemud kaj Bazoncourt.
Famagusta
Famagusta (greke Αμμόχωστος, latinliterigite Ammóĥostos; turke Mağusa aŭ Gazimağusa) estas urbo ĉe la orienta marbordo de Kipro. Ĝi estas la fakta administra centro de distrikto Gazimağusa de la Turka Respubliko Norda Kipro, kiu nur estas rekonita fare de Turkio. Jure ĝi estas la ĉefurbo de distrikto Famagusta de la Respubliko Kipro. Ĝi situas oriente de Nikozio, kaj havas la plej profundan havenon de la insulo. En la eŭropa mezepoko, la urbo estis komerca kolonio de la Ĝenova Respubliko.
Desperately Seeking Susan (filmo)
Desperately Seeking Susan (Senespere serĉante Suzanan), estas usona filmo de Susan Seidelman, aperinta en 1985.
NGC 4193
NGC 4193 (aliaj indikoj — IC 3051, IRAS12113+1326, UGC 7234, ZWG 69.91, MCG 2-31-53, VCC 97, PGC 39040) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alois Keil
Alois KEIL (naskiĝinta la en Saalfelden mortinta en Leonstein proksime de Kirchdorf an der Krems la ) estis aŭstra politikisto socialdemokrata kaj sindikatisto.
Vivo
Post la frekvento de la ok jarojn daŭranta baza lernejo en Saalfelden Keil laboris kiel agrikultura laboristo. En 1898 li ekdeĵoris ĉe la ŝtataj fervojoj. Post diverslokaj servoj ene de la aŭstria monarkio li revenis en 1909 en sian naskiĝurbon. En la Distrikto Zell am See li estis porparolanto de la fervojistoj kaj ĉefperanto de la Socialdemokratia Laborista Partio.
(12692) 1989 BV1
(12692) 1989 BV1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Urvișu de Beliu
Urvișu de Beliu [urviŝu de belju] (hungare: Bélörvényes) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Ineu administracie apartenanta al komunumo Hășmaș. En 1910 ĝi havis 284 loĝantojn (rumanoj), en 1992 368. Ĝia unua skriba mencio estas el 1599. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Bihar vármegye).
Samantabadro
Samantabadro (समन्तभद्र, Samantabhadra, "Universala virto") estas bodisatvo en Mahajana Budhismo asociita kun la praktiko kaj meditado. Kune kun budho Gaŭtamo kaj bodisatvo Manĝuŝrio, li formas la Ŝakjamunian Triunuon en Budhismo. Li estas la patrono de la Lotusa sutro kaj, laŭ la Girlanda sutro, li faris la dek grandajn votojn, kiuj estas la bazo de bodisatveco. En Japanio, li estas ofte kultita de la budhismaj skoloj Tendai kaj Shingon, kaj kiel protektanto de la Lotusa sutro de la skolo Nichiren; en la skolo Nyingma de Tibeta budhismo, Samantabadro estas ankaŭ la nomo de la Adibudho en nevidebla Yab-Yum kun lia kunulino, Samantabadrio.
Salvador Allende
Biografio
Allende, naskita en familio de la supera meza klaso, doktoriĝis pri medicino en 1932 ĉe la Universitato de Ĉilio, kie li aktivis estante marksisto. En 1933 li partoprenis la fondon de Socialista Partio de Ĉilio. Post elekto en la ĉambron de la delegitoj en 1937, li kunlaboris (1939-1942) estante ministro pri sano en la liberala-maldekstra koalicio de prezidento Pedro Aguirre Cerda. En 1945 Allende gajnis unuan fojon (el kvar) mandaton en la ĉambro de la senatanoj.
En 1952 Allende kampanjis unuafoje pri la prezidanteco. Duan fojon en 1958, kiam kun la subteno de socialistoj kaj komunistoj li atingis la duan rangon post la konservativa-liberala kandidato Jorge Alessandri. En 1964 lin decide distancigis kristandemokrato Eduardo Frei. En 1970 Allende sukcesis kiel kandidato de Unuiĝo de la Popolo, bloko el socialistoj, komunistoj, radikaluloj kaj kelkaj kristandemokratoj. En konkurenco kun du pliaj kandidatoj li gajnis 36,3 procentojn de la voĉoj. Manke de majoritato lian elekton devis konfirmi la kongreso, en kiu ekzistis forta dekstra opozicio. Tamen tiu konfirmo okazis la post kiam Allende garantiis subteni 10 konstituciajn amendojn de la kristandemokratoj.
Post la inaŭguro de la 3-a de novembro 1970, Allende komencis reformi la ĉilian socion laŭ socialismaj principoj, konservante la demokratian formon de la regado, respektante civilajn rajtojn kaj agante en la kadro de la leĝoj. Li senpropraĵigis la kuprokompaniojn de Ĉilio, kiuj estis en usona posedo, sen kompenso, kio furiozigis la usonan registaron kaj malfortigis la fidon de eksterlandaj investontoj. Lia registaro ankaŭ klopodis aĉeti plurajn gravajn private poseditajn firmaojn de la minada kaj prilabora branĉo kaj subtenis la transprenon de vastaj agrokulturaj kompleksoj flanke de kamparanaj kooperativoj. Celante redistribuon de enspezoj, li iniciatis grandajn salajraltigojn kaj glaciigis prezojn de ĉiutage bezonataj varoj, kiel bazmanĝaĵoj. Allende ankaŭ larĝskale presigis monon por redukti la financan deficiton, kiun kaŭzis la aĉeto de firmaoj de la baza industrio. En 1973 Ĉilio suferis stagnantan produktadon, malkreskantajn eksporton kaj malplian investadon en la privata sektoro, elĉerpitajn financajn rezervojn, strikojn kaj kreskantan inflacion. Usono kaj okcidenta Eŭropo rifuzis kreditojn. Aliflanke Allende realigis socialajn plibonigojn por la malriĉuloj. Ekzemple ĉiu infano ĝis la fino de la lernejo ricevis ĉiutage duonan litron da lakto senpage. Dume en la meza klaso kreskis malkontento.
Kvankam Allende plu ĝuis la subtenon de multaj laboristoj kaj kamparanoj; lia koalicio gajnis 44 procentojn de la voĉoj ĉe la baloto al la kongreso en marto 1973; tamen kun subteno flanke de CIA, armea puĉo sub la gvido de generalo Augusto Pinochet renversis lian registaron je la 11-a de septembro de la sama jaro. La prezidantan palacon alpafis kaj aviadiloj kaj tankoj, dum ene Allende kun malmultaj kunlaborantoj kaj gardistoj prepariĝis je defendo. Antaŭ la fona knalado de pafoj kaj eksplodoj li direktis kun trankvila voĉo lastan paroladon al la publiko. Li parolis pri sia amareco pro la perfido de la armea gvidantaro, pri tio, ke li ne kapitulacos kaj ke li estas konvinkita, ke iam junaj homoj denove libere iros tra larĝaj aleoj. Post la konkero de la prezidanta palaco Moneda oni forportis la kadavron de Allende kaj kaŝe enterigis ĝin en sekreta loko. Pri la kaŭzo de lia morto estis kontroverso. Laŭ raporto de atestanto sinmortigo estas tre verŝajna. En 1990 la korpaj restaĵoj de prezidanto Allende estis solene enterigitaj en Santiago.
Postmorte
La liaj restaĵoj estis elterigitaj por ke speciala medicinista komisiono difinu, ĉu li sinmortigis aŭ estis pafmortigita dum la puĉo de 1973. Evidentiĝis, ke li sinmortigis sin. La rezulton de la esploro anoncis lia filino, Isabel Allende Bussi, socialista senatorino de Ĉilio.
Goodreads
GoodReads estas retaplikaĵa retejo t.e. aplikaĵo kaj samtempe socia retejo por la tiel nomata "socia katalogado" kiu disponigas liberan aliron al ampleksa datumbazo kun informoj pri literaturo (libroj, aŭtoroj kaj libraj recenzoj) kaj aliaj aferoj en la libroindustrio. Ĉiu uzanto povas libere registri sin, registri librojn, kiuj estos inkluzivitaj en la biblioteka katalogo kaj en la listo de rekomendinda literaturo. Registritaj uzantoj havas la eblecon krei siajn proprajn interesajn grupojn per referenco al la Libro de Sugestoj kaj Diskutoj. Multaj aŭtoroj uzas la retejon kiel reklamon por siaj verkoj. Goodreads ankaŭ alireblas de Twitter, Pinterest kaj Facebook.
En GoodReads, uzanto povas fari la sekvantajn aferojn:
Liedekerke
Liedekerke (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
5000 IAU
5000 IAU estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ricevis kiel nomon la mallongigon "IAU", por Internacia Astronomia Unio.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
Localidad (Kolombio)
En Kolombio, la localidad (prononce lokalidad) estas la administracia dividaĵo kun relativa homogeneco ekde la vidpunktoj geografia, kultura, socia kaj ekonomia de la specialaj distriktoj. ​
La localidad estas administrata de loka urbestro, nomumita de la Ĉefa Urbestro el triopo prezentita de la koresponda loka konsilantaro nome Junta Administradora Local, pere de publika asembleo kunvokita de la burgomaestre. La lokaj urbestroj havas kiel funkcio kunordigi la administran agadon de la distrikta registaro en ĉiu localidad kun la skabenoj elektitaj pere de popola balotado, kiuj integras la lokajn konsilantarojn nome Juntas Administradoras Locales de la localidades en kiuj estas dividita la urbo.
Robert De Niro
Robert DE NIRO (naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1943 en Novjorko, do nun -jara) estas usona aktoro.
La filo de artistoj – la patrino estis pentristino kaj la patro estis pentristo, skulptisto kaj poeto - jam kiel 10-jarulo staris sur la scenejo de teatro: kiel leono en la teatraĵo The wizard of Oz. En la jaro 1963 li unuafoje aperis en filmo: The wedding party estis la titolo. Internacian famon li gajnis per la filmo Mean streets; per ĝi ankaŭ komenciĝis plurjara sukcesoplena laboro kune kun la reĝisoro Martin Scorsese.
Sian unuan Akademian Premion Robert de Niro gajnis en la jaro 1974, pro la plej bona epizoda rolo en la filmo The Godfather, Part II, direktita de Francis Ford Coppola. Dua Oskaro sekvis en 1981, pro Raging Bull, en kiu li transprenis la rolon de la boksisto Jake La Motta.
ISO 3166-2:BL
Estante transmara kolektivo de Francio, la teritorio de Saint-Barthélemy ankaŭ listiĝas sub la kodo <tt>FR-BL</tt> en la listo ISO 3166-2:FR por Francio.
Robert De Niro
Rimarkinde estas, ke Robert de Niro ĉiam ege intense preparas siajn rolojn. Por Taxi driver li akiris la licencon por ŝofori taksion, por New York, New York li lernis ludi saksofonon, kaj por Raging bull li dum unu jaro ĉiutage trejnis bokson, krome li ene de tri monatoj peziĝis je 30 kilogramoj por konvinke prezenti sin kiel la boksisto maljuniĝanta.
Robert De Niro kun Jane Rosenthal en 1989 fondis la filmproduktan firmaon Tribeca Productions, en la urbokvartalo Tribeca de Malalta Manhatano, centra parto de la urbego Novjorko, per kiu ili sekve produktis filmojn.
BA3
BA3 estas la tria numero de la literatura libroforma revuo Beletra Almanako (BA), aperinta en septembro 2008.
Salkolekta muro
Salkolekta muro - germane Gradierwerk, angle graduation tower - estas instalaĵo el granda ligna kadro, en kiun enplektiĝis multaj arbustaj branĉetoj (ĝenerale de pruneloj). De supre malsupren la branĉetojn trafluas sala akvo, kies saleco dum la trafluo altiĝas pro la forvaporiĝo de akvo. La koncentritan salakvon oni fine boligis por forvaporigi la restintan akvon kaj izoligi la salon, sed la unua paŝo de natura forvaporiĝo en la salkolekta muro estis pli energio-ŝpara ol dekomence boligi la nekoncentritan salakvon.
La aero proksime de tiaj salkolektaj muroj estas sanige saturita je saloza vaporo, aparte bona por pacientoj kun astmo kaj aliaj pulmaj malsanoj. Tial - aparte dum la 18-a kaj 19-a jarcento - multaj kuracaj urboj en lokoj kun naturaj fontoj de saloza, saniga akvo starigis tiajn salkolektajn murojn en urbocentraj parkoj kun duobla efiko kaj de kuracado kaj de salkolektado.
Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj
La Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj, foje ankaŭ Alta Komisiito pri Rifuĝintoj de Unuiĝintaj Nacioj (AKRUN) (U.N. High Commissioner for Refugees mallongigita (UNHCR)) estas posteno de Unuiĝintaj Nacioj. La postenulo precipe estas formala reprezentanto de sia oficejo, la oficejo de la Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj, en Ĝenevo.
Sidejo: 94, Rue Montbrillant, Case Postale 2500, CH-1211 Ĝenevo Telefono: (0041) 22-7398 111 Fakso: -73 919 546 Interrete: www.unhcr.de (en la germana); www.unhcr.fr (en la franca), ktp.
Fondita en 1950 (eklaborado 1951-01-01); Organoj: Alta Komisiito pri Rifuĝintoj: Filippo Grandi, Italio; Ekzekutiva komitato kun delegitoj el 53 membroŝtatoj. Personaro: proksimume 5000 en proksimume 280 oficejoj en 120 ŝtatoj. AKRUN financas sin ĉefe per libervolaj kontribuoj; buĝeto 2002: proks. 1 miliardo da USD.
La ĉefaj taskoj de AKRUN estas, doni al rifuĝintoj - sendepende de ilia raso, religio aŭ politika opinio - internacian juran protekton kaj serĉi daŭrajn solvojn por iliaj problemoj. La protekto kaj la helpoj de AKRUN estas donataj sendepende de raso, religio, politika opinio kaj sekso. Ĉe tio centre gravas la malhelpo de elpelo en landon, en kiu rifuĝintojn minacas persekutado.
(La tradukenda teksto estas kaŝita)
La oficejo de la Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj (AKRUN aŭ AKR en Esperantujo), kun sidejo en Ĝenevo, estas organizaĵo de la UN. Ĝia komenca celo estas protekti la rifuĝintojn, trovi daŭreman solvon por iliaj problemoj kaj atenti pri la aplikado de la Konvencio de Ĝenevo pri rifuĝintoj de 1951. Post la foriro de Ruud Lubbers, en februaro 2005, anstataŭita de la nova Alta Komisiito António Guterres, la nombro de homoj pri kiuj kompetentas la AKR estis 22,3 milionoj, do unu homo el 269 loĝantoj de la planedo. La nombro de rifuĝintoj estis 12,1 milionoj, do 4 elcentojn pli ol en 2000. Aldoniĝas: azilpetantoj,  rehejmiĝintoj, 5,3 milionoj da enlandaj delokitoj,  delokitoj rehejmiĝintaj kaj 1,7 milionoj de aliaj personoj.
Historio: eŭropa influo
AKRUN, devena el la eŭropa historio de [azilrajto]], fondiĝis en 1949 por ellabori eŭropan tekston por mastrumi la situacion de la eŭropaj rifuĝintoj: la konvencio de la 28-a de julio 1951 pri la statuso de rifuĝintoj. Nur ekde 1967, sub la efikoj de senkoloniigoj, ĝi malfermiĝis al la cetera mondo.
Komenca historio
Sed nur post la Dua Mondmilito stariĝis laŭcela institucio por rifuĝintoj, en la kadro de la malvarma milito. En 1946, la unua Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj prioritatigis la sorton de rifuĝintoj. Kaj en 1947 oni kreis la Internacian Organizaĵon pri Rifuĝintoj (IOR). La institucio ricevis tiam la celon akcepti la "bonajn" rifuĝintojn el la orienta bloko kaj doni al ili "protekton" samtempe korpan kaj juran, bazitan sur la provo respektigi la homrajtojn de la "senŝtatuloj"
Storge
En socia psikologio, alia termino por amo inter bonaj geamikoj estas filia.
Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj
Komenca historio
Post serio de internaciaj streĉiĝoj, kaj vide al la maleblo por IOR respondeci pri la milionoj de delokitoj dum la dua mondmilito sur la eŭropa kontinento, oni decidis tiri la instruojn de la fiasko de IOR kaj anstataŭigi ĝin. La 1-an de januaro 1951 AKRUN estis kreita en la loko de la IOR. Kelkajn monatojn poste, per rezolucio de la Ĝenerala Asembleo de la UN de decembro 1950 la Konvencio de la 28-a de julio 1951 pri la statuso de rifuĝintoj (aŭ ĝeneva konvencio) liveris instrumenton, kiun AKRUN estis taskita apliki.
1949-1967 : institucio por Eŭropo
Komence en 1949 AKRUN estas komisiito kiu laboras por la Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj. Li helpis lin por taŭgigi la Konvencion pri la statuso de la rifuĝintoj kaj senpatrujuloj. <!-- Historiquement et juridiquement, le HCR n’est pas d’abord un organisme mais une fonction individuelle, celle de Haut Commissaire aŭ Réfugiés, exercée auprès et sous l’autorité du Secrétaire Général de l'Organisation des Nations Unies. Créé en 1949 pour préparer le texte de la Convention de Genève (1951), le Haut Commissaire est élu par l’Assemblée générale sur proposition du Secrétaire Général de l’ONU. Durant les vingt premières années de la Convention du 28 juillet 1951 relative au statut des réfugiés, jusqu’à l’adoption du protocole de New York qui en étend au reste du monde le territoire d’application jusque là restreint à l’Europe pour la prise en charge des déplacements de populations liés à la seconde guerre mondiale, les candidats et élus à ce poste sont exclusivement européens: ceci marque profondément la gestation institutionnelle de l’organisation et explique que, à partir des années 1970, la Division des affaires européennes, domaine principal et legs de la configuration antérieure, puisse être considérée au sein du siège international comme un véritable « État dans l’État » où se situe le barycentre des forces financières et politiques qui activent le HCR. Durant les vingt premières années de mise en œuvre de la Convention de Genève sur les Réfugiés (1951), celle-ci ne s'applique - explicitement selon son article 1 A 2 première version - qu'aŭ évènements intervenus avant son adoption (1951) : cette clause supprimée en 1971 avait pour effet d'en limiter la portée aŭ faits survenus durant la Seconde guerre mondiale et au début de la Guerre froide, ce qui réduisait en pratique la notion de « réfugiés » aŭ seuls réfugiés européens. Ainsi en France, entre 1951 et 1972, les réfugiés reconnus par l’OFPRA sont à 98 % européens, essentiellement espagnols, russes, arméniens, polonais, hongrois et yougoslaves.
Zombie (kanto)
Zombie estas anglalingva protestkanto de irlanda roka muzikgrupo The Cranberries. Ĝi estis eldonita en septembro 1994 kiel unuopaĵo el ilia dua studia albumo No Need to Argue. Temas pri protesto pro la konflikto de Nord-Irlando kaj ĉefe kontraŭ la atenco fare de IRA en la angla urbo Warrington en 1993, kiam mortis du infanoj.
Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj
Depuis 1967 : la deŭième période du HCR
Pourtant, les guerres et les persécutions ne manquent pas de se développer sur les autres continents et notamment en Afrique au fur et à mesure où se multiplient les guerres de libération contre les colonisateurs : l'histoire du droit d'asile rencontre ici celle de la décolonisation et celle de la dimension post-coloniale du fait migratoire. La décennie des années 1960 est marquée par les mouvements de décolonisation qui inscrivent sur la scène internationale les pays nouvellement libérés. En 1964, l’Organisation de l'unité africaine décide de se doter de sa propre convention sur le droit des réfugiés. Le Haut Commissaire aŭ Réfugiés, voyant son autorité menacée, convoque à Bellagio, en Italie, une conférence d’experts destinés à étendre le champ de la Convention de Genève sans passer par une conférence internationale qui pourrait remettre en question les autres termes de la convention. Un Protocole additionnel est adopté, dit « Protocole de Bellagio » ou « Protocole de New York », rédigé en termes minimaŭ et adopté presque sans débats par l’Assemblée Générale des Nations Unies en 1967 : il supprime juridiquement la référence temporelle de l’article 1A2. Or, dès ce moment, la plupart des pays occidentaŭ, commencent à proclamer la fermeture administrative de leurs frontières et, dans ces pays, les taŭ de rejet des demandes d'asile s'accroissent de manière exponentielle suivant une évolution à la hausse qu'ils suivront jusqu'aŭ maxima actuels proches des 100 % en Europe. Certains réfugiés originaires de l'Asie du Sud-Est (boat-people) ou fuyant les dictatures d'Amérique du Sud seront bien accueillis encore dans les années 1970. Mais dès cette époque, les taŭ de rejet des demandes d'asile d'origines africaines s'envoleront pour atteindre leurs maxima actuels dès le milieu des années 1980. Cette dimension post-coloniale du rejet des exilés est au centre des évolutions ultérieures.
Storge
Etendo
Storge aŭ kor-inklino estas larĝsenca forto kiu aplikeblas inter familianoj, amikoj, maskotoj kaj posedantoj, kompanoj aŭ kolegoj; ĝi povas kongrui ankaŭ kun aliaj tipoj de ligiloj kiaj pasia amo aŭ amikeco.
Tiele storge povas esti uzata kiel ĝenerala termino por priskribi amon inter esceptaj amikoj, kaj la deziron reciproke zorgi pasie unu de alia.
Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj
Doctrine : droit d'asile dérogatoire
Contrairement à une idée reçue, le droit d'asile moderne ne découle pas de la Convention du 28 juillet 1951 relative au statut des réfugiés préparée par le HCR mais de la Déclaration universelle des droits de l'homme (1948) en ses articles 13 et 14. Le HCR intervient cependant dans les transcriptions d'une philosophie particulière de l'asile qui s'imposera progressivement comme une évidence : l'asile dérogatoire. La pratique du HCR de reconnaissance prima facie des réfugiés dément pourtant la pertinence de cette philosophie.
Asile axiologique, asile dérogatoire
Proclamation fondatrice de l'asile, la Déclaration universelle des droits de l'homme (1948) stipule que :
Produit de son contexte historique et de la primauté des intérêts étatiques sur ceŭ des réfugiés dans la négociation, la Convention de Genève sur les Réfugiés (1951) ne définit pas le droit d'asile mais seulement le réfugié et en donne une définition restrictive, individuelle, sélective... Une définition « au cas par cas ».
Cette convention ne développe qu'un seul des deŭ articles de la Déclaration universelle des droits de l'homme (1948) se rapportant au sujet : l'article 14 sur le droit d'asile sans l'article 13 sur la liberté de circulation, alors que celle-ci est une condition de possibilité de l'autre (à l'ère des États-nations, il n'y a souvent pas de refuge possible sans franchissement d'une frontière internationale). Cette orientation produit un « droit d'asile dérogatoire » : une philosophie du droit d'asile conçu comme une dérogation à la fermeture des frontières et organisant la sélection des « vrais » réfugiés. A contrario, une autre philosophie, qui aurait eu pour visée de développer conjointement les deŭ articles 13 et 14 de la Déclaration des droits de l'homme de 1948 aurait abouti à un « droit d'asile axiologique » favorisant l'ouverture des frontières tout en aidant symboliquement (reconnaissance de la cause, soutien politique...) et matériellement (politiques sociales, aide à l'insertion...) les victimes de persécutions.
Croissance historique de l'asile dérogatoire
La doctrine de l'asile dérogatoire, associant le prima de la souveraineté des États et les dispositifs sélectifs de dérogation au principe de fermeture des frontières nationales, fut celle du HCR depuis sa création. Or, il est, dans la deŭième moitié du, le principal « intellectuel organique collectif », du secteur des migrations forcées, du droit d’asile et des réfugiés. Dans la plupart des États du monde dépourvus d'un droit de l'asile national, le HCR est le principal producteur de principes d’application de la Convention du 28 juillet 1951 relative au statut des réfugiés dont le texte originel est sommaire. Le fameŭ Guide des procédures et critères à appliquer pour déterminer le statut de réfugié publié par le HCR en 1979 et réédité en 1992 fait office de bréviaire non seulement pour les agents du HCR et les fonctionnaires des États mais également pour les acteurs associatifs. Aujourd’hui le site internet du HCR ajoute une vaste gamme de textes destinés à cadrer les regards portés sur les migrations forcées. Cette fonction de production idéologique est d’autant plus forte qu’elle est une mission officielle de l’organisation et se trouve légitimée aŭ yeŭ mêmes des partenaires associatifs et universitaires du HCR qui s’inscrivent en osmose avec lui.
Cette osmose idéologique se décline de plusieurs manières : dans le domaine juridique, le HCR exerce une influence considérable qui marque la plupart des manuels de droit public, des magazines, des revues « refugee studies » , des formations juridiques et des activités de juristes spécialisés dans le droit d’asile (avocats notamment). Dans le domaine statistique, le HCR se substitue pour les « sans État » à cette fonction essentielle des États comme principaŭ producteurs de statistiques relatives à la société civile. Il s’agit dans ce cas de statistiques relatives aŭ réfugiés dans le monde, à leurs origines, leurs déplacements, aŭ situations d’accueil, etc. Dans le débat public l’activité de communication du HCR en fait l’un des principaŭ « leaders d’opinion » à l’égard des associations et à l’égard des journalistes. L’osmose idéologique entre le HCR et les milieŭ universitaires et associatifs facilite ensuite d’autres types d’échanges plus matériels et également la formation d’alliances politiques, implicites ou explicites notamment à l’occasion des luttes politiques qui entourent les réformes législatives dans ce secteur.
Si l’on recherche, pour comparaison, les textes, de toutes catégories ci-dessus évoquées, susceptibles d’alimenter l’autre doctrine, celle du droit d’asile axiologique, ou plus spécifiquement, l’ensemble des textes apportant une élaboration théorique et stratégique de la liberté de circulation internationale, force est de constater que le corpus alors réuni est quantitativement faible, institutionnellement quasi inexistant et politiquement plus que marginal.
Asile en pays riches, asile en pays pauvres
Dans la plupart des pays suffisamment riches pour financer des instances administratives et juridictionnelles spécialisées dans l'examen des demandes d'asile, comme par exemple l'OFPRA et la Cour nationale du droit d'asile (CNDA) en France, le HCR ne joue plus aujourd'hui qu'un rôle mineur voir inexistant dans la sélection des réfugiés au titre de la Convention du 28 juillet 1951 relative au statut des réfugiés. Cependant dans les autres pays où il dispose d'une Délégation pour le représenter et où les autorités nationales n'ont pas les moyens d'assurer cet examen, ce sont alors les fonctionnaires ou agents contractuels travaillant au HCR qui procèdent à cette sélection, souvent avec deŭ instances successives mais internes (première instance et appel). Ces agents internationaŭ reproduisent alors le mode de pensée correspondant au droit d'asile dérogatoire, basé sur l'article 1 A 2 de la Convention du 28 juillet 1951 relative au statut des réfugiés. Dans les pays limitrophes de l'Union européenne, sous l'effet des politiques dites d'externalisation de l'asile, les taŭ de rejet se sont élevés rapidement dans les années 2000, avec pour effet d'avancer le moment et le lieu du rejet de la demande d'asile. La situation du Maroc illustre ce phénomène.
Cependant, dans la plupart des régions du monde où ont lieu des exodes, des déplacements massifs de population fuyant une guerre ou une persécution, le HCR accueille les « réfugiés » sans procéder à l'examen individuel des demandes d'asile. Il définit ainsi ce que les spécialistes nomment des « réfugiés prima facie », c'est-à-dire des réfugiés identifiés en fonction d'une philosophie autre que celle du « droit d'asile dérogatoire » et plus proche du « droit d'asile axiologique ». La très grande majorité des réfugiés dans le monde, pris en charge par le HCR, relèvent de cette catégorie non juridique et qui est pourtant largement majoritaire... mais seulement dans les pays pauvres qui accueillent des populations voisines en exodes.
Gestion : une dépendance financière
Comme autorité légitime, débouché professionnel envié et ressource financière importante, le HCR se trouve dans une position dominante sur le secteur de l’asile et en constitue ainsi la principale instance de gouvernance politique. Cependant, le HCR est aussi puissant, idéologiquement et financièrement, dans son secteur, qu’il est faible sur la scène internationale des États qui le financent.
Mode de financement
Cette dépendance politique apparaît lorsque l’on analyse la structure de financement du HCR et son fonctionnement interne. En 2009, le budget prévu est 1,275 milliard de dollars américains pour les programmes annuels et un montant additionnel pour des programmes supplémentaires estimé à 535 millions de dollars. Il est principalement fourni par les États de la Triade (États-Unis, Japon, Europe). En 2007, les bailleurs de fonds les plus important étaient, dans l'ordre : 1) États-Unis ; 2) Commission européenne ; 3 ) Japon ; 4) Suède ; 5) Royaume-Uni ; 6) Pays-Bas ; 7) Allemagne ; 8) Norvège ; 9) Danemark ; 10) Canada ; 11) Suisse ; 12 ) Finlande ; 13) Italie ; 14) Australie ; 15) France. Selon le HCR : Le budget de l'UNHCR est, dans sa quasi-totalité, financé par des contributions directes et volontaires et de la part des gouvernements, d’institutions non gouvernementales et de particuliers. L’agence perçoit aussi un revenu très limité provenant du budget régulier des Nations unies, utilisé exclusivement pour les dépenses de fonctionnement.
En effet, le HCR ne dispose pas d’une dotation fixe en provenance de l’ONU, mais de subventions qui lui sont allouées annuellement par des gouvernements nationaŭ, ceŭ de pays riches, dont il est ainsi politiquement dépendant tant pour ses activités que pour sa propre pérennité et pour celle des emplois de ceŭ qui travaillent en son sein. Chaque année, les délégués du HCR dans ces pays ont à suivre et à négocier le renouvellement de la subvention allouée par chacun de ces États au siège international du HCR et la réussite ou l’échec dans cette mission cruciale pèse sur la suite de la carrière de chacun de ces Délégués nationaŭ lorsqu’ils demandent ultérieurement une promotion ou une mutation sur un autre poste.
Les subventions cumulées de contributeurs européens (pays précités et Commission européenne), représentent près de la moitié du budget du HCR. L’Europe forme ainsi une sorte d’actionnaire majoritaire dont la dominance sur le fonctionnement du HCR apparaît notamment dans les nominations de Hauts Commissaires : sur dix Hauts Commissaires nommés depuis 1950, huit sont européens (Pays-Bas, Suisse, Suisse, Danemark, Suisse, Norvège, Pays-Bas, Portugal), un japonais et un autre iranien. Leur nomination donne lieu à un véritable ballet diplomatique de la part des candidats aŭ postes allant de capitales de grandes puissances en capitales de pays bailleurs de fonds du HCR pour trouver les soutiens nécessaires à cette nomination. Ces hauts commissaires sont généralement d’anciens dirigeants politiques voire des chefs de gouvernement de leur pays et peuvent conserver certains modes de pensée qui furent les leurs dans des fonctions antérieures. L’actuel haut-commissaire, Antonio Guterres, fut ainsi l’un des principaŭ dirigeants du Parti socialiste portugais et un Premier ministre marquant de l’histoire politique du Portugal. Et son prédécesseur, Ruud Lubbers (haut commissaire de 2001 à 2005) fut-il non pas « un » premier ministre des Pays-Bas mais le chef de gouvernement hollandais qui a effectué le plus long mandat (12 ans) de chef de gouvernement dans ce pays depuis 1945, ce qui fait de lui un acteur central du système politique hollandais.
Fonctionnement centralisé
Les vues des États riches bailleurs de fonds s’expriment dans le Comité exécutif du HCR qui réunit les États. L’influence politique des États paraît fortement indexée au montant des donations qu’ils apportent, donnant ainsi aŭ principaŭ bailleurs de fonds une parole plus forte que celle des autres, et imposant aŭ personnels du HCR d’entendre les sensibilités qui s’y expriment au risque, a contrario, de perdre leurs soutiens financiers. François Crépeau souligne l’apparition, dans ce cadre, dès la fin des années 1980, de rhétoriques amalgamant réfugiés, demandeurs d’asile et migrants économiques, restreignant les libertés de déplacement et de choix de destination des exilés, justifiant les mesures répressives des pays finançant le HCR.
Dans cette vaste organisation qu’est le HCR, le rôle personnel du Haut Commissaire est primordial aussi sous deŭ aspects : il détient de facto un quasi-monopole de prise de parole officielle et marque ainsi fortement la communication publique de l’organisation ; en outre, son pouvoir de nomination aŭ postes supérieurs lui assure un pouvoir important sur les cadres supérieurs. Les possibilités de sanction implicite des attitudes politiques au sein de l’organisation sont considérables, notamment par la gestion des carrières qui crée des risques autant que des opportunités de se retrouver dans un pays très éloigné géographiquement ou socialement difficile à vivre.
Cependant le HCR comme toute organisation est maillé de réseaŭ d’amitiés politiques ou personnelles et connaît des luttes d’influences entre ces réseaŭ. Ces concurrences internes sont sous-tendues notamment par une bipolarité politique de l’organisation entre la volonté des États financeurs du HCR et l’intérêt des exilés sollicitant une protection. Deŭ camps s’affrontent de manière feutrée au sein du HCR. Ce clivage est ancien ; dans le langage interne, cette divergence de sensibilité, est évoquée en qualifiant quelqu’un de « plutôt orienté protection » par opposition à « plutôt orienté donateurs ».