cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eckholdt-puto
La puto Eckholdtsbrunnen troviĝas sur la bazarplaco centra de Stadtilm, Germanio. Ĝi nombriĝas inter la t.n. sep mirindaĵoj de Stadtilm.
Challans
Ĝemeliĝo
Challans estas ĝemeliĝinta kun la itala urbo Saronno.
Eckholdt-puto
Priskribo
La bazarplaco de Stadtilm kun areo de 10.170 kvadrataj metroj estis la plej granda siaspece de tuta Turingio. Iam estis tie ĉi tri putoj, el kiuj nur la Eckholdt-puto ekzistas hodiaŭ. Ĝi starigitis en 1878 ĉe la suda flanko anstataŭigante la iaman bierfarejan puton. Tio eblis danke al fondaĵo de la komercisto Friedrich Karl Eckholdt. La enskribo "Por la amata patra urbo" memorigas onin je tiu fondaĵo.
La kolono puta, kies pinto bedaŭrinde perdiĝis, estis novgotika ornama turo; aliaj ornamaĵoj de krucfloroj, kraboj kaj aliaj bestosimboloj plibeligas la tuton. Pro malbonaj restaŭradrimedoj dum la tempo de GDR ĝi kadukiĝis. La akva tekniko estis difekta, la okangula pelvo lika kaj ankaŭ la stxuparoza soklo el konka kalkostxono iĝis malsolida. Krome diversaj farbadoj - ĝis dekdu - malaŭtentikigis la puton. Necesis malkonstrui la puton. Ĝi restis en deponejo dekon da jaroj. Ekde 2008 ĝi staras denove - en originala formo - sur la bazarplaco de Stadtilm.
Klein-Neusiedl
Klein-Neusiedl estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Kipuĉe
Kipuĉe (Кипуче) ekde majo 2016, reale ankoraŭ nomata Artemivsk (Артемівськ, vidu sube), estas urbo de Ukrainio. Ĝi situas en la Luganska provinco, la plej orienta parto de la ŝtato, kaj ekde 2014 troviĝas en la internacie neagnoskata separatisma teritorio memnomata Luganska Popola Respubliko. Fine de en la urba komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La 28-an de majo 2009, en la nacia parlamento Verĥovna Rada de Ukrainio estis prezentita leĝprojekto, en kiu estis planite renomi la urbeton de Artemivsk al Kipuĉe (Кипуче). La 12-an de majo 2016 okazis la oficiala renomado, sed ĉar la loko nuntempe ne estas sub la regado de la ukraina registaro, la renomado ne povus esti farita reale.
András Bálint (ĵurnalisto)
BÁLINT András estis rumanuja hungara ĵurnalisto, redaktoro naskita en Kőrispatak la 21-an de majo 1943 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 27-an de decembro 1994.
Biografio
András Bálint la mezlernejon finis en Sovata en 1960 kaj li havigis al si diplomon de instruisto pri la hungaraj lingvo kaj literaturo en Universitato Babeș-Bolyai de Kluĵo en 1965. Li instruis en Atia, en 1966/1968 li estis lernejestro en Ocna de Sus. Ekde 1968 li estis redaktoro de ĵurnalo Hargita, resp. Hargita Népe. Oni establis je lia memoro ĉiujaran memorpremion por junaj ĵurnalistoj.
Montorio Romano
Montorio Romano estas komunumo de Italio.
Tore Pedersen
Tore Pedersen (n. ) estas norvega futbalisto. Li de 1990 ĝis 1999 membris en la norvega nacia teamo de futbalo.
József Cselényi
József Cselényi [jOĵef ĉelEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cselényi József estis hungara aktoro, kantisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis erdőtengeri kaj cselényi. József Cselényi naskiĝis la  en Fót, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Cselényi aĝis 15, kiam li debutis kantisto sur malgranda scenejo. En fino de la 1-a mondmilito li establis armean teatron, kie li estis aktoro kaj reĝisoro. Hejmenveninta el la milito li faris sukcesan ekzamenon antaŭ Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo, poste li kantadis en malgrandaj teatroj. En 1922 li havis kantistan ĉefrolon en Teatro Városi.Inter 1926 kaj 1934 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ofte estis aŭdebla en la Hungara Radio, sed li kantadis ankaŭ en kafejo, krome li havis komunan programon kun Anna Utry. Post la 2-a mondmilito la politika komisiono malpermesis lin kantadi unu jaron. Li havis edzinon.
1549 Mikko
1549 Mikko estas malgranda, notinde hela asteroido de la asteroida zono, ano de la Flora familio.
Elio Di Rupo
Elio DI RUPO (naskiĝis la en Morlanwelz) estas belga politikisto de la Parti Socialiste (PS). De la ĝis la  li estis ĉefministro de Belgio. Daŭre li funkciis kiel urbestro de Mons (nederlande Bergen) en Valonio.
1549 Mikko
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan pastoron Mikko Arthur Levander, amatora astronomo kaj bopatro de la malkovrinto.
Elio Di Rupo
Elio Di Rupo estas malferme samseksema.
<!-- Der Sohn italienischer Einwanderer ist langjähriger Parlamentarier, war Minister in der Föderalregierung und hatte zwei Mal das Amt des Ministerpräsidenten der Wallonischen Region inne. Seit 1999 ist Di Rupo Vorsitzender der PS und seit 2001 Bürgermeister von Mons. Elio Di Rupo, in Belgien bekannt für seinen Querbinder, trägt den Ehrentitel „Staatsminister“.
Ausbildung
Di Rupo ist eines von sieben Kindern einer italienischen Gastarbeiterfamilie, die seit 1947 in Belgien ansässig war; sein Vater starb früh bei einem Verkehrsunfall. Als Chemiker ist Di Rupo Inhaber eines Doktortitels der Université de Mons-Hainaut. Di Rupo begründete am 13. Februar 1983 das Festival international du film d'amour.
Politische Karriere
1982 wurde Di Rupo Gemeinderatsmitglied in Mons. Im Jahre 1986 wurde er Schöffe für Gesundheit, urbane Erneuerung und Soziales. Von 1987 bis 1989 war Di Rupo Abgeordneter des Arrondissement Mons. In den belgischen Senat wurde er 1991 gewählt.
Von 1992 bis 1994 war Di Rupo Minister der Französischen Gemeinschaft für das Erziehungswesen und von 1993 bis 1994 außerdem für Medien zuständig. 1994 trat er als Vize-Premierminister und Minister für Kommunikationsdienste und öffentliche Unternehmen in die Föderalregierung ein. In der Folge behielt Di Rupo das Amt des Vize-Premierministers und wurde Minister für Wirtschaft und Telekommunikation. 1996 wurde Di Rupo in der Folge der Dutroŭ-Affäre von dem jungen Olivier Trusgnach beschuldigt, ihn sexuell missbraucht zu haben, als er noch minderjährig war. Vor Gericht erwiesen sich diese Vorwürfe jedoch als haltlos, sodass Di Rupo von diesen freigesprochen wurde.
1999 wurde Di Rupo als Nachfolger von Philippe Busquin Präsident des Parti Socialiste.
Am 8. Juli 2010 erhielt Di Rupo von König Albert II. den Auftrag zur „Präformation“ einer neuen Regierung nach den Föderalwahlen vom 13. Juni. Di Rupos Bemühungen um die Bildung einer Mehrparteienkoalition scheiterten allerdings, so dass er am 3. September 2010 sein Mandat wieder niederlegte.
Einzelnachweise
-->
Distrikto Łosice
Distrikto Łosice - pole powiat łosicki - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Łosice. Fine de en la distrikto vivis.
Lichte
Lichte estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Neuhaus am Rennweg, same kiel la apuda vilaĝo Piesau. Lige de tio ĝi ŝanĝis distrikton de la distrikto Saalfeld-Rudolstadt al distrikto Sonneberg. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Historio
Lichte dokumente unuafoje menciiĝis en 1414. Jam en 1764 la Wallendorfer Porzellanmanufaktur en Lichte fabrikis porcelanaĵojn, sekve la manufakturo apartenas al la plej malnovaj porcelanfaraj entreprenoj de tuta Eŭropo. La varoj baldaŭ ekfamis ankaŭ ekstere de la tiamaj landaj limoj. Jam en 1822 Johann Heinrich Leder malfermis novan manufakturon kiu sub la nomo Lichte Porzellan ekzistis ĝis 2014.
Ĝis 1997 funkciis stacidomo en Lichte ĉe la fervoja linio kondukanta de Probstzella al Neuhaus. Ĝis hodiaŭ imponegas granda viadukto sub kiu estas la aŭtovojo.
Blazono de Slovenio
La blazono de Slovenio ekzistas ekde la jaro 1991. Sur blua fono (por la marbordo de Slovenio ĉe la Mediteranea Maro la montopintoj simboligas la monton Triglav en la Juliaj Alpoj, la du bluaj ondolinioj simboligas la Adriatikan Maron kaj la riverojn de Slovenio, kaj la tri oraj steloj estas el la blazono de la grafoj de Celje. La blazono simboligas la tri historiajn pejzaĝojn de Slovenio: la regionojn Krajno, Malsupra Stirio kaj la marbordan landoparton.
La tri oraj - sespintaj - steloj estas variaĵo de la blazono de la grafoj de Vovbržani, kiu bildigis tri orajn - okpintajn - stelojn. La dinastio de Vovbržani formortis dum la jaro 1322 kaj ilian regnon heredis la postaj grafoj de Celje (Celjski Grofje), kiuj aldonis al sia blazono - tri ruĝaj traboj sur arĝenta fono - la tri orajn stelojn.
Iuj modernaj interpretistoj vidas en la tri steloj la simboligon de la jaroj 1918, 1945 kaj 1991. Dum la jaro 1918 fondiĝis la "Reĝolando de Serboj, Kroatoj kaj Slovenoj (Kraljevina Srbov, Hrvatov in Slovencev). Dum 1945 ekestis la "Federacia Popola Respubliko Jugoslavio" (Federativna Narodna Republika Jugoslavija), al kiu apartenis ankaŭ Slovenio. Kaj dum 1991 Slovenio iĝis suverena moderna ŝtato kun la nomo Republika Slovenija.
16710 Kluyver
16710 Kluyver estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la nederlanda astronomino Helena Kluyver (1909–2001), kiu laboris pri la orbitoj de kometoj sed estas konata ankaŭ pro sia esploroj pri la stelaj movoj en la Hiadoj. Ŝi ankaŭ estis dum multenombraj jaroj helpantino ĉe la Oficejo de la Ĝenerala Sekretario de IAU.
Carlos Castañeda
Carlos Aranha Castañeda [Karlos Aranja Kastanjeda], en Usono kutime literumita Carlos Castaneda sen tildo, estis verkisto kaj antropologo graduita en la Universitato de Kalifornio (UCLA), kiu naskiĝis la 25-an de decembro 1925 kaj mortis la 27-an de aprilo 1998. Li fariĝis publika persono post publikigo, en 1968, de sia postgraduiĝa finlaboro nomita "The Teachings of Don Juan - a Yaqui way of knowledge" ("La instruoj de Don Juan - Jakia konmaniero", la libro estis tradukita al aliaj lingvoj kiel "La herbo de la Diablo". Aldone, Kastanjeda klopodis diskonigi la praktikajn konojn de meksikaj sorĉistoj.
Vivo
Laŭ la revuo Time, la enmigraj registroj de Castaneda en Usono registris ke li naskiĝis en Cajamarca, Peruo. Sed laŭ li mem rakontas en siaj verkoj: li naskiĝis en la interlando de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kie li rakontas ke li vivis parton de sia infana kaj juna aĝoj.
Kiam sia unua libro estis publikita, li tuj estis farita ia heroo de la hipia movado, kaj tiutempe, multaj universitatanoj ekuzis lian verkon kiel ekskuzo por drogiĝi laŭ teoria universitata kaj akademia permeso, kvankam li mem skribis ke sia celo ja ne estis popularigi la uzadon de halucinaj drogoj. Laŭ li, Don Juan uzis tiujn drogojn kiel iloj por rompi sian tro racian konscion tiaman.
Verkaro
Sia verkaro konsistiĝas en 11 libroj membiografaj kie li detale videbligas siajn spertojn kun fikcia sorĉisto nomata Don Juan, indiĝeno de la etno jakioj, el la meksika Sonora-dezerto. Kaj ankaŭ publikis, en 1998, Magical Passes (Magikaj paŝoj), kiu estas praktika instrulibro pri korpaj ekzercoj kiujn la malnovaj sorĉistoj (el regiono hodiaŭ nomita Meksiko) lernis dum ensonĝado. Tiuj ekzercoj havas disajn celojn, kiel revivigi la energion; transirigi la energion tra la korpon; ensonĝi kaj tiel plu.
En 1971, en Separate Reality: Further Conversations with Don Juan ("Aparta realeco: pluaj paroladoj kun Don Juan"), li montras pli praktikan kaj celplenan flankon de la instruoj de Don Juan Matus. Tiulibre, Don Juan pli detale ekprezentas al Castaneda la "vojo de la batalanto", kiu konsistiĝas en praktika filozofa vivmaniero, kies celo estas redoni al la lernanta sorĉisto energion necesan por "vidi" - ne laŭ ordinara vidmaniero - sed ja vidi la energion kiu fluas ĉie ajn kaj ĉe ĉiu ajn. Tiuj konceptoj kaj multaj aliaj (kiuj apenaŭ aperis en sia unua libro) daŭre estas menciitaj en siaj postaj libroj.
En 1973, li publikis Journey to Ixtlan - Lessons of Don Juan (Vojaĝo al Ikstlan - Lecionoj de Don Juan ), kiu estis sia doktoriĝa esploro.
Pola Respubliko
La Pola Respubliko estas nomo de Pola respublika ŝtato, kiu nomiĝis:
Dictatus Papae
Dictatus Papae, aŭ dictatus pape, (papa leĝo) estas dekreto kiu tre koncize kaj aksiome listigas la povojn de la papo aŭ kiujn povojn la papo (Gregorio la 7-a) al si atribuis. Eble temas pri porlabora notmemoro. Historiistoj ne akordas pri la aŭtoreco atribuebla jen al la papo jen al ties kunlaborantaro jen al la kuria posteularo.
Listo
En tiu listo aperas 27 aksiomaĵoj en kiuj estas dirate:
Origino de Dictatus Papae
Se ĝia aŭtoreco estas duba, ĉar iuj historiistoj opiniigas, ke la dokumento estas falsaĵo enŝtelita poste, ĉiukaze en 1087 la kardinalo Deusdedit publikigis kolekton de dekretaro dediĉita al la papo Viktoro la 3-a, konstituanta korpuson de kanona juro kaj kiun la kardinalo jam kolektis el fontoj kaj aŭtentaj kaj malaŭtentaj (kiel el la Pseŭdo-Izidoro). La dictatus papae tiom similas al tiuj lastaj, ke oni suspektas, ke ĝi estis antaŭdatita.
La titolo Dictatus Papae estas la antaŭpaĝo de la kolekto de leteroj de la sesio kiu entenas tiun dokumenton. La senco de dictatus estas ke ĝin kompilis propre la papo mem, ne ke ĝi konstituas diktaton.
Bibliografio
Medieval Sourcebook: Dictatus papae da Ernest F. Henderson, Select Historical Documents of the Middle Ages, (London: George Bell and Sons, 1910), pp. 366-367; ristampato in Brian Tierney, ed., The Middle Ages, Vol. I: Sources of Medieval History, 4th ed., (New York: Alfred A. Knopf, 1983) pp. 142-143.
(University of St Andrews) The papacy, religious change and church reform, 1049-1125
''Das Register Gregors. VII'', ed. E. Caspar (nella serie M.G.H. Epistolae Selectae ii, Berlin 1920-3), pp. 202-8: sezione tradotta da G.A. Loud
Documenti della Chiesa cattolica
Kurov
Kurov (hungare Kuró rutene Куров [kurov], germane Kurau) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kurov situas laŭ rojo, laŭ la pola landlimo, laŭ traira flankovojo kun trairejo al Pollando. Bardejov troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kuró 505 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kurov 546 homoj, (356 slovakoj, 96 ciganoj, 76 rutenoj, 13 ukrainoj).
Lichtenau (Meza Frankonio)
Lichtenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Maya Lauterbach
Vivo
Ŝi estas la filino de la konata germana aktoro Heiner Lauterbach. Jam en la aĝo de du jaroj ŝi flanke de sia patro videblis en la komedia filmo Zwei Männer und ein Baby ("du viroj kaj bebo"). Jaron poste, en 2005, ŝi aktoris en la televida filmo Andersrum ("alidirekten").
En 2013 ŝi havis infanan ĉefrolon en la porinfana kineja filmo V8 – Du willst der Beste sein, en kiu aktore partoprenis ankaŭ la patro.
Alfred Edward Wackrill
Alfred Edward WACKRILL (naskiĝis la  en Leamington, mortis la  en Londono) estis angla inĝeniero, membro de la Akademio de Esperanto kaj pioniro de Esperanto en Britio.
Nová huť
Nová huť (esperante Nova gisejo), antaŭe Nová huť Klementa Gottwalda (esperante Nova gisejo de Klement Gottwald), estas metalurgia kaj maŝinindustria komplekso troviĝanta en suda parto de Ostrava en spaco de Kunčice, Kunčičky kaj Bartovice. Nuntempe plimulto de produktkapacitoj de tiu ĉi komplekso apartenas al kompanio ArcelorMittal Ostrava a.s., inter pluaj entreprenoj agadantaj en la areo apartenas VYSOKÉ PECE Ostrava, a.s., Hayes Lemmerz Autokola, a.s., Hayes Lemmerz Alukola, s.r.o., VÍTKOVICE, a.s., První Signální, a.s.
Alfred Edward Wackrill
Wackrill laboris pri la konstruo de la Tay-ponto en Skotlando kaj estis ĉeftermezuristo en Cejlono.
Nová huť
Estiĝo de Nové huti
La estiĝon de tiu ĉi entrepreno inicis Ferfabriko Vítkovice (FV), ĉar ĝia plua evoluo estis limigita rekte en la urbo. Tial en la jaro 1942 FV komencis (tiam en administrado de koncerno Reichswerke Hermann Göring) konstrui la t.n. sudan uzinon ("Südbau") en Kunčice. Sed tiam oni ne kalkulis kun tio, ke en tiu ĉi spaco estiĝos memstara uzino kun plena metalurgia produktado (te. kun altfornoj, ŝtalfabriko kaj pluaj ligantaj uzinoj).
Alfred Edward Wackrill
Li kelkajn jarojn redaktis The British Esperantist ("La Brita Esperantisto"). Lia ĝis hodiaŭ sentebla, plej grava laboro estis tiu de revizia redaktisto de la traduko de la Nova Testamento por la Londona Biblio, kiu tra Plena Ilustrita Vortaro (PIV de 1970, 2002, 2005) ĝis la nuntempo servas kiel grava lingva modelo.
Nová huť
Estiĝo de Nové huti
En la jaroj 1947 ĝis 1948 estis akceptite konstrui metalurgian kombinaĵon sur katastro de municipoj Kunčice, Kunčičky kaj Bartovice kaj tuj poste estis komencita ties konstruado. Tiutempe oni ankoraŭ senĉese temis pri parto de FV, la memstariĝo de la uzino okazis nur la 31-an de decembro 1951, kiam estis establita nacia entrepreno Nová huť Klementa Gottwalda kun sidejo en Ostrava-Kunčice.
Alfred Edward Wackrill
Verkoj (elekto)
kaj – laŭ Enciklopedio de Esperanto, (1934) – "multe da unuaranga laboro literatura, pedagogia, recenza".
Nová huť
Konstruado de la metalurgia komplekso
La ĉefaj partoj de la ferfabrikoj estis donitaj en trafikon iom post iom en la jaroj 1951 ĝis 1958. Temis precipe pri kvin koaksigejaj baterioj, du altfornoj inkluzive de muldmaŝino, kvar fornoj de Siemens-Martin, kvin profundaj fornoj, unu blokejo kun la unua kaj la dua vicoj kunigitaj kun levilejo, laminatejo de tuboj, muldejo de griza fero kaj parto de energetiko inkluzive de akva mastrumado.
En la jaroj 1958 ĝis 1961 poste okazis precipe ampleksigado de kapacitoj por la produkto de la bazaj krudmaterialoj (koakso, krudfero, ŝtalo), sed ankaŭ konstruado de uzinoj por prilaborado de tiuj ĉi produktoj. En tiu ĉi periodo tiel estis trafikigita nova laminatejo, linio por produkto de aŭtomobilaj radoj. Estis konstruitaj pluaj kvar koasigejaj baterioj kaj du altfornoj, plu poste kvin 400 tunaj klinfornoj por produkto de ŝtalo, nova blokejo, raŭpa linio P-250 kaj P-800, kontidrata linio, ekipaĵo por produkto de tuboj kun ŝraŭbeca veldero, oksigenigejo kaj aliaj.
En plua periodo jam estis realigitaj neniaj principaj investoj, sed en la jaroj 1967 ĝis 1985 okazis ampleksa modernigo de la martinaj fornoj je fornoj tandemaj. Plua granda investo poste estis en la 80-aj jaroj konstruado de mezfajna laminatejo en la suda parto de uzino, centra oksigenigejo kaj grandkapacita koaksigeja baterio.
Evoluo en la 1990-aj jaroj
La plej grava paŝo en tiu ĉi periodo estis transiro de muldado de ŝtalo en ingotojn al flua muldado de ŝtalo. La unua ekipaĵo por la flua muldado de ŝtalo (ZPO n-ro 1) estis donita en trafikon en decembro de 1993, la dua (ZPO n-ro 2) en decembro de 1997 kaj la lasta (ZPO n-ro 3) en aŭgusto de 1999. Dank' al tiuj ĉi investoj povis esti en la jaro 1999 fermitaj la profundaj fornoj, la blokejoj kaj la levilejoj kaj oni povis flue transiri al la nova teknologio.
Plua signifa investo estis konstruado de nova laminatejo por produktado de larĝa dumvarme prilaborata raŭpo, kiu anstataŭis la produkton de la du malnoviĝintaj raŭpaj linioj. La provtrafiko de la nova laminatejo estis komencita en novembro de 1999. La komplekso de la nova laminatejo kaj ZPO n-ro 2 markata kiel "raŭpa minigisejo" estas provizata per fluida ŝtalo, kiu estas transportata per fervoja transporto el la ekzistanta ŝtalfabriko kun la tandemaj fornoj.
En konekso kun finigo de la produktado de la krudfero en altfornoj FV jam en la jaro 1998 estas bezonoj de vítkovicaj ferfabrikoj kovritaj ankaŭ el altfornoj de Nová huť. La krudfero estas el Nová huť ĝis Vítkovice transportata sur fervojo en fluida stato en specialaj vagonoj, la t.n. veronikoj.
Antaŭ la hodiaŭa nomo ArcelorMittal Ostrava la kompanio en la jaroj 2005 ĝis 2007 nomiĝis Mittal Steel Ostrava kaj en la jaroj 2003 ĝis 2005 ISPAT Nová Huť. Ŝanĝi la nomon el Mittal Steel Ostrava al la nuntempa ArcelorMittal Ostrava decidiĝis akciistoj en amasa kunsido la 27-an de julio 2007, oficiale la ŝanĝo de la nomo okazis en komerca registro la 1-an de aŭgusto 2007.
Interesaĵoj
Dum fosadlaboroj de la fundamentoj de la branda gisejo estis en oktobro de 1954 trovita proksimume 17 tunojn peza migra ŝtonego kun volumeno proksimume 6,5 m3. Temas do pri la plej peza migra ŝtonego en Ĉeĥio. Ekde la jaro 1990 ĝi estas ŝirmata kiel "Naturmemorigaĵo Migra ŝtonego el Kunčice". Ĝi estas lokigita ĉe la suda pordego de Nová huť.
Moricone
Moricone estas komunumo de Italio.
Ĥrustalnijo
Ĥrustalnijo (Хрустальний) estas urbo de Ukrainio. Ĝi situas en la Luhanska provinco, la plej orienta parto de la ŝtato, kaj ekde 2014 troviĝas en la internacie neagnoskata separatisma teritorio memnomata Luganska Popola Respubliko. Fine de 2013 en la komunumo vivis 124 000 loĝantoj sur areo de 153,56 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 808 loĝantoj/km².
La 28-an de majo 2009, en la nacia parlamento Verĥovna Rada de Ukrainio estis prezentita leĝprojekto, en kiu estis planite renomi la grandurbon de Krasni-Luĉ al sia origina nomo Ĥrustalnijo (Хрустальний). La 12-an de majo 2016 okazis la oficiala renomado, sed ĉar la loko nuntempe ne estas sub la regado de la ukraina registaro, la renomado ne povus esti farita reale.
József Zsudi
József Zsudi [jOĵef ĵudi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsudi József estis hungara reĝisoro, aktoro.
József Zsudi naskiĝis la  en Albertirsa, li mortis la  en ?.
Biografio
József Zsudi jam frue lernis aktoradon en privata lernejo pri aktoroj, sed li havis eblecon ludi nur en teatro de judoj en Budapeŝto. Dum la nazia erao li estis trudlaboristo. Post la 2-a mondmilito li lernis iom en Teatra Akademio, poste li ricevis rolojn en pluraj ĉefurbaj teatroj kaj ankaŭ en filmoj ĉefe kiel figuranto. Inter 1951–1955 li estis reĝisoro de la Vilaĝteatro, post 2 jaroj li apartenis al ’’Gaja Scenejo’’, inter 1965–1973 li estis  samloke reĝisoro. Li ricevis premion en 1968. Li havis edzinon ekde 1941.
Deniza (persona nomo)
Deniza estas virina persona nomo grekdevena – ekvivalento de la vira Denizo.
Himberg
Himberg estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio. Ĝis la fino de 2016 temis pri parto de la tiutempa distrikto Vieno, ekde januaro 2017 ĝi apartenas al la distrikto Bruck (formale Bruck an der Leitha). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de en la komunumo vivis.
Kozojídky
Kozojídky (Klein Kosojed) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 4 km sudoriente de Veselí nad Moravou sur montarpiedo de Blankaj Karpatoj. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1490.
Blazono de Ukrainio
La blazono de Ukrainio laŭ artikolo 20 de la konstitucio de Ukrainio de la 26-a de junio 1996 antaŭvidatas en du versioj :
Malgranda ŝtata blazono
La statuso de la Trizub kiel nacia simbolo de Ukrainio fontas de la komencoj de la ukraina nacia konsciiĝo meze de la 19-a jarcento. Ĝi fariĝis nacia simbolo pro iniciato de la historiisto Miĥajlo Hruŝevskij, siatempe prezidento de la centra komitato de la Ukraina Popola Respubliko (UNR) dum marto 1918. Hruŝevskij kaj la centra komitato provis fortigi la impreson, ke la nova nacia ŝtato estis rekta posteulo de la mezepoka Kieva Regno, por plialtigi la identiĝon de la loĝantaro kun la nova ŝtato. La provo vidigi kontinuecon de la Kieva Regno tra la Princejo Galicio-Volinio la kozaka ŝtato de la 17-a jarcento kaj la mallongviva UNR kun la nuna ŝtato Ukrainio de la 21-a jarcento, same celas legitimigi la nunan nacian sendependecon de la ukraina ŝtato.
Pri la "origina" signifo de la simbolo ekzistas granda nombro da legendoj. Okulfrapas sia simileco kun la tridenta forto de la mitologia greka dio Neptuno. Ukrainaj lernejaj infanoj nuntempe lernas, ke en la Trizub eblas legi la ukrainan vorton ВОЛЯ (libero).
Granda ŝtata blazono
2. La granda ŝtata blazono laŭ la konstitucio, kiel ĉefan elementon enhavos la malgrandan ŝtatan blazonon. Krome aperu la blazono de la armeo de la Kozakoj de Zaporiĵo (kozako kun glavo kaj pafilo). Por ke la granda ŝtata blazono oficialiĝu, necesas konstitucia plimulto de la ukraina parlamento, la Verĥovna Rada. Ĝis nun ekzistas pluraj modeloj, sed neniu ĝis nun atingis la necesan plimulton de la parlamentanaj voĉoj.
Sur unu el la modeloj bildiĝas blua rubando kun la slogano "libero, unueco, bonfarto". Tiu slogano tamen krom en tiu blazona modelo ne retroviĝas en iu leĝa teksto. Ne ĝustas la aserto publikigita en pluraj paĝoj de la interreto kaj ankaŭ en Vikipedio, ke tiu blazono estus la oficialigita ŝtata simbolo kaj la tri vortoj la oficiala ŝtata slogano.
Herendești
Herendești [herendeŝtj] (hungare: Herés) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 1108 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 551 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1650. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Victor Vlad Delamarina.
Franca Polinezio
Franca Polinezio (Polynésie française [polinezi' frãsez']) estas transmara kolektivo kaj dependaĵo de Francio en la Pacifiko. Ĝi estas vasta ensemblo de 150 francaj insuloj kun pli ol 200,000 loĝantoj.
Klavocitro
Klavocitro estas korda klavarinstrumento, ĉe kiu la tongenerado ekestas per plukado de kordoj pere de plumtuboj, analoge al klaviceno. Ĉe klavocitro tamen la kordoj pasas vertikale, kompareble al pianeto, pro kio oni povas starigi ĝin placoŝpare ĉe muron.
Franca Polinezio
La kolektivo estas subdividata laŭ 48 komunumoj.
Klavocitro
La historia klavicitro travivis en la 1950-aj jaroj renesanco, kiam J. C. Neupert (Bamberg) serie fabrikis t.n. klaviceneton laŭ pianeta formo kun enfaldebla klavaro kaj vertikala prikordigo.
Franca Polinezio
Ĉefa urbo: Papeeto en la plej granda insulo Tahitio. Aliaj interesaj lokoj estas ekzemple Bora Bora.
Valuto: pacifika franko aŭ CFP-franko (valuta kodo XPF).
Literaturo
Franca polinezio : ĉu centre de la nova mondo ?, Etnismo, nro 85, p. 2-12, 31-a de majo 2010.
Lopera
Lopera [loPEra] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 67,90 km2 kie loĝas 3 665 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 54,7 loĝ./km2.
Escañuela situas sur la sudokcidento de la komarko Kamparo de Ĥaeno en la okcidento de la provinco, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj.
Estas variaj industrioj, ĉefe olivmuelejoj por produktado de olivoleo kaj entreprenoj de la sektoro de la konstruado.
Historio
Post la konkero de la areo fare de kristanoj, Lopera estis en la teritorio de la Ordeno de Kalatravo. De tiu epoko restis tri gravaj konstruaĵoj interligitaj, la kastelo, la preĝejo kaj la Casa de la Tercia.
Lopera estis scenejo de unu de la plej akraj bataloj en la nomita Fronto de Andaluzio dum la Hispana Enlanda Milito. En tiu mortis gravuloj de la internacia tiama intelektularo, nome John Cornford kaj Ralph Fox, membroj de la Internaciaj Brigadoj, en la respublika flanko, kaj la taŭrludisto Pepe "El Algabeño", en la frankisma flanko. Estis multaj mortoj kaj rezulte la respublikanoj malsukcesis rompi la fronton kaj la frankistoj malsukcesis progresi.
10922 Thomaslam
10922 Thomaslam estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Lam, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Syosset High School, Syosset (Nov-Jorkio).
Flago de Sieraleono
La nacia flago de Sieraleono estis oficiale hisita la 27-an de aprilo 1961. Laŭ la nacia konstitucio, la flago estas trikoloro de verda, blanka kaj blua. La verda strio estas por la agrikulturo, montoj kaj krudmaterialoj. La blua strio por la espero ke la natura haveneto en Fritaŭno faros kontribuon al paco en la mondo. La blanka por unueco kaj justeco.
30128 Shannonbunch
30128 Shannonbunch estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shannon Bunch, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruis ĉe la University High School de Irvino (Kalifornio).
Albert Hofmann
Albert HOFMANN (, Baden —, Burg im Leimental) estis svisa kemiisto, plej famkonata pro la malkovro de LSD.
Poste li priskribas halucinaciojn kaj kolorviziojn:
LSD estis komence surmerkatigata kiel medikamento psikoterapia por trakti alkoholismon kaj seksmisfunkcion.
Hofmann daŭre prenis malgrandajn dozojn de LSD dum multe de sia vivo, kaj ĉiam esperis trovi uzon por ĝi. En sia memoraĵo, li emfazis ĝin kiel "sanktan drogon": "Mi vidas la veran gravecon de LSD en la ebleco provizi materialan helpon al meditado celanta la mistikan sperton de pli profunda, ampleksa realeco." tamen, post la populariĝo de la drogo por celoj nemedicinaj, Hofmann nomis LSD sian problemfilon. Li koncedis, ke ĝi povus esti danĝera se misuzata, ĉar relative alta dozo de 500 mikrogramoj havos ekstreme potencan psikoaktivan efikon, precipe se administrita al unuafoja uzanto sen taŭga superrigardo.
En la 1960-aj jaroj LSD estas malpermesata de plej multaj registaroj.
Grandes Compagnies
Grandes Compagnies aŭ Routiers estas speciala termino por la armeoj de solduloj, kiuj vagis tra Francio dum la pacaj tempoj de la centjara milito. Estis eksterlandaj soldatoj, kiuj perdis sian laboron post milito.
Santa Apolonia Teacalco
Santa Apolonia Teacalco estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Apolonia Teacalco. Krom la ĉefurbo 5 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29057.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3860 loĝantojn. El tiuj estis 1807 viroj kaj 2053 virinoj. La komunumo havas surfacon de 7,91 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2200 metroj super la marnivelo.
Blazono de Hungario
La nuna blazono de Hungario adoptiĝis dum 1990, post la fino de la socialisma reĝimo, kvankam ĝi estis uzita antaŭe, kun kaj sen la krono de hungara reĝo kaj posta katolika sanktulo Stefano, foje kiel parto de pli granda blazono, kaj multaj el ĝiaj elementoj fontas el la mezepoko.
Santa Apolonia Teacalco
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 701,2 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 14,4 °C.
Blazono de Hungario
Kutima klarigo por la blazono estas, ke la arĝentaj strioj maldekstre reprezentas la kvar riverojn Duna, Tisza, Dráva kaj Száva, kaj la tri verdaj montoj dekstre - simile kiel en la blazono de Slovakio - reprezentas la tri montoĉenojn Mátra, Tátra (Altaj Tatroj) kaj Fátra (Granda Fatro). Ne ekzistas historia pruvo por aŭ kontraŭ tiu teorio.
Joachim Masannek
Joachim Masannek (prononco, naskiĝis la 1-an de septembro 1960 en Bockum-Hövel, nuntempe parto de la eksterdistrikta urbo Hamm, federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio) estas germana verkisto de porinfana kaj porjunula literaturo, kiu ankaŭ aktivas kiel scenaristo kaj reĝisoro de porinfanaj kinejaj filmoj. Li precipe konatas pro sia kreo de serio de porinfanaj romanoj pri grupo de mezlernejanoj, kiuj kreas sovaĝecan futbalteamon ekster oficiala sporta klubo, kaj kune travivas aventurojn en scenaro foje sufiĉe nerealisma: tiu serio nomatas Die wilden Fußballkerle ("la sovaĝaj futbalantoj"), kaj krom esti la temo de multaj romanoj, sondramoj kaj de aparta serio de animaciaj filmoj, ankaŭ iĝis la temo de kvin komerce tre sukcesaj porinfanaj kinejaj filmoj. La serio "V8" pri mezlernejanaj stirantoj de motoraj veturiloj en fantazia vetkonkuro iusence rescenigas la sukceson en alia kadro. Ankaŭ de tiu serio aperis pluraj romanoj libroforme, kaj en septembro 2013 publikiĝis unua kineja filmo. La nomo V8 cetere estas termino por speco de piŝta motoro, en kiu 8 cilindroj poziciiĝas en paroj de po du, kiuj situas en angulo simila al la majuskla litero "V". Krom tiuj du serioj de libroj kaj filmoj, li aŭtoris ankoraŭ plurajn aliajn porinfanajn romanojn, parto de ili serie interligitaj.
Vivo
Post studo de germanistiko kaj filozofio, Joachim Masannek studis reĝisoradon en la Altlernejo pri Televiddo kaj Kino en Munkeno (Hochschule für Fernsehen und Film München). Sekve li laboris kiel kameraisto kaj scenaristo por kinejaj kaj televidaj filmoj. Lia romana serio Die wilden Fußballkerle ("la sovaĝaj futbalantoj"), de kiu ĝis la stato de aŭtuno 2013 aperis 14 volumoj en suma eldonkvanto de pli ol miliono da libroj, iĝis tre sukcesa kaj krom la origina germana versio (tre nuancoplena je junuleca lingvaĵo) tradukiĝis al 11 pliaj lingvoj. Li mem kiel reĝisoro kaj scenaristo adaptis la enhavon al kvin kinejaj filmoj, en kiuj videblis interalie la aktoro Uwe Ochsenknecht kaj ties filoj Wilson Gonzalez und Jimi Blue en ĉefaj roloj.
Joachim Masannek estas trejnisto de vera infana futbalteamo nomata „Wilde Kerle“ kaj estas la patro de du futbalantaj filoj, Marlon Wessel kaj Leon Wessel-Masannek, kiuj same aktoras en la kvin kinejaj filmoj.
Fort Edward
Fort Edward estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Washington. Laŭ la stato de la censo en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
22597 Lynzielinski
22597 Lynzielinski estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Santa Apolonia Teacalco
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
22597 Lynzielinski
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lynne Zielinski, kiu mentoris en 2006 unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Glenbrook North High School de Northbrook (Ilinojso).
Heinrich Harrer
Heinrich HARRER (n. la 6-an de julio 1912 en la komunumo Hüttenberg, federacia lando Karintio de Aŭstrio, m. la 7-an de januaro 2006 en Friesach same en Karintio) estis aŭstra montogrimpisto, esploristo, geografo kaj verkisto. Li konatiĝis kiel unu el la unuaj grimpaj venkintoj de la malfacila norda flanko de la alpa monto Eiger kaj pro sia aŭtobiografia libro Sep jaroj en Tibeto (Sieben Jahre in Tibet). Ekde la jaro 1983 en Hüttenberg troviĝas muzeo pri li.
Vivo
La patro de Heinrich estis poŝtoficisto, la patrino esti dommastrino. Post postenoŝanĝo de la patro al la urbeto Bruck an der Mur Heinrich vizitis la elementan kaj poste real-lernejon en tiu urbeto. Post plia postenoŝanĝo de la patro al la urbo Graz Heinrich finis la real-lernejon tie. Ekde la 17-a vivojaro li membris en studenta sporta klubo kaj ektrovis sian pasion, la sporton: Heinrich en la studenta klubo praktikis skiadon, montogrimpadon, atletikon, golfon, tenison kaj manpilkon. Inter la jaroj 1933 kaj 1938 li en la universitato de Graz studis geografion kaj sporton kaj samtempe membriĝis en la nazia organizaĵo SA – paŝo kiun li poste kritike nomis stulta ideologia eraro. Dum tiu tempo li por la studenta sporta klubo iĝas aŭstra ĉampiono pri golfo kaj studenta aŭstra ĉampiono de golfo.
Dum 1936 antaŭvidiĝis la partopreno de Heinrich Harrer kiel skiisto en la Vintra Olimpiko en nazia Germanio. La partopreno ne realiĝis, ĉar la aŭstra kaj svisa olimpiaj teamoj pri skiado bojkotis la Olimpikon. Jaron poste li iĝis trejnisto de la virina aŭstra nacia teamo de skiado.
Guido Alvarenga
Guido Alvarenga (n. ) estas paragvaja futbalisto. Li de 1995 ĝis 2003 membris en la paragvaja nacia teamo de futbalo.
Heinrich Harrer
Vivo
La montogrimpado daŭre forte fascinis la studenton. La saman tagon, kiam li finis la lastan universitatan ekzamenon, la 9-an de julio 1938, li veturis al Grindelwald en Svislando por grimpe en teamo konkeri la nordan krutan flankon de la monto Eiger, je kiu malsukcesis antaŭ li multaj spertaj alpinistoj. De la 21-a ĝis 24-a de julio 1938 li kun tri kolegoj unuafoje grimpe konkeris tiun montogrimpistan defion. La gazetaro amplekse raportis pri tio, kaj la germana diktatoro Adolf Hitler persone akceptis lin por gratuli. Jam antaŭe Heinrich estis membriĝinta en la nazia partio de Hitler.
Samjare Heinrich edziĝis al Lotte Wegener, la filino de la dum 1930 en la glacio de Gronlando mortinta arktika esploristo Alfred Wegener.
Barato kaj Tibeto (1939–51)
Dum somero 1939 Heinrich Harrer kune kun siaj montogrimpistaj kolegoj Peter Aufschnaiter, Lutz Chicken kaj Hans Lobenhoffer partoprenis ekspedicion al la montaro Himalajo, por grimpe konkeri la monton Nanga Parbat. La ekspedicio tamen jam finiĝis dum aŭtuno 1939, kiam ties anoj iĝis militkaptitoj de la brita armeo en la barata militkaptitejo Dehra Dun. Decembre en Aŭstrio naskiĝis la sola filo de Heinrich, Rolf. Post kvar vanaj provoj, la 29-an de aprilo 1940 Heinrich Harrer sukcesis fuĝi el la militkaptitejo kun sia kolego Peter Aufschnaiter. Sekvas 21-monata fuĝa marŝo, en kiu Harrer kaj Aufschneiter pasas pli ol 50 montarajn pasejojn, neniu el ili sub la alteco de 5000 metroj, kaj piediras pli ol 2000 kilometrojn. La 15-an de januaro 1946 ili atingas Lasaon, la por eksterlandanoj malpermesata ĉefurbo de la tiumomente ankoraŭ sendependa ŝtato Tibeto, lando tute izolitan de la cetera mondo. Aufschnaiter iĝis konsilisto por la tibeta registaro pri agrikulturo kaj urboplanado, Harrer komence iĝis tradukisto kaj fotisto por la tibeta registaro. Poste li iĝis instruisto, konsilisto kaj fine ankaŭ amiko de la 14-a Dalai-Lamao, la infana reganto de Tibeto. Dum la jaro 1950 Tibeto konkeriĝis fare de la komunisma ĉina armeo. Heinrich Harrer komence plu restis en Tibeto, sed fine tamen dum 1952 li fuĝis al Barato, kaj de tie revenis al Eŭropo. Pri la fuĝo el la militkaptitejo en Barato al Tibeto kaj la postaj kvin jaroj en Lasao li verkis la libron Sep jaroj en Tibeto (germane "Sieben Jahre in Tibet", kiu dum 1997 iĝis la bazo por sukcesa kineja filmo, en kiu la aktoro Brad Pitt ludis la rolon de Heinrich Harrer.
Samkiel bildigis la kineja filmo, la geedzeco kun Lotte Wegener divorciĝas ankoraŭ dum la militkaptiteco de Heinrich en Barato. La dua geedzeco daŭris nur jaron: dum 1953, post ekspedicio de Heinrich Harrer al Amazonio, Etta Trŭa kaj Heinrich Harrer divorciĝas. Pli feliĉa estis la tria nupto – sian ĝismortan edzinon Carina li ekkonis dum 1957.
Ree en Eŭropo (1952–2006)
Li verkis pli ol 20 librojn. La plej konata libro iĝis la origine germanlingva aŭtobiografia romano Sep jaroj en Tibeto, kiu tradukiĝis al 53 lingvoj kaj vendiĝis en pli ol 4 milionoj da ekzempleroj. La filmigo de la romano dum la jaro 1997 fare de la reĝisoro Jean-Jacques Annaud kun la aktoro Brad Pitt en la rolo de Heinrich Harrer plu altigis lian konatecon. Samjare konatiĝis lia membriĝo en la naziaj organizaĵoj SS kaj NSDAP dum la jaro 1938, kaj aparte la germanlingvaj amaskomunikiloj tre kritike komentis tiujn ideologiajn mispaŝojn.
Heinrich Harrer dum sia tuta vivo restis amiko de la Dalai-Lamao. La 7-an de januaro 2006 li mortis en aĝo de 93 jaroj.
Distrikto Łowicz
La distrikto Łowicz - pole powiat łowicki - estas distrikto en la provinco Lodzio de Pollando. Ĉefurbo estas la samnoma urbo Łowicz. Fine de en la distrikto vivis.
Puncak Jaya
La monto Puncak Jaya (indonezie, "venka pinto", prononco "" aŭ en pli simpla literumo "punĉak ĝaja") aŭ Carstensz-piramido per alteco de 4884 metroj estas la plej alta monto de Oceanio kaj estas la plej alta monto inter la montaroj Himalajo en Azio kaj Andoj en Ameriko.
La monto situas rekte apud la plej granda monda minejo pri oro, la Grasberg-minejo en okcidenta Papuo, la okcidenta, al Indonezio apartena parto de la insulo Novgvineo. La montopinto apartenas al la montoĉeno de Sudirmanoj, kiu estas parto de la montaro Maoke. Tiu montaro ekestis pro la subŝoviĝo de la pacifika tektona plato sub la aŭstralian.
Petr Tomašovský
Petr Tomašovský (naskiĝis la 9-an de aprilo 1964 en Ostrava) estas ĉeĥa esperantisto. Li esperantistiĝis en la jaro 1983. En la jaro 1986 li sukcese faris laŭ postuloj de ĈEA ekzamenon por instrui Esperanton. Liaj tradukitaj libroj aperis en la sveda eLibrejo kaj en Belgio aperis lia propra libro en Esperanto sur kompakta disko.
Puncak Jaya
Sian nomon Carstensz-piramido la monto havas laŭ la nederlanda navigisto kaj malkovrinto Jan Carstensz, kiu unuafoje priskribis ĝin dum la jaro. Unuafoje grimpe konkeris ĝin la 13-an de februaro 1962 la montogrimpistoj Heinrich Harrer, Philip Temple, Russel Kippax kaj Albert Huizenga.
Petr Tomašovský
Neciklopedio
Ekde la jaro 2011 ekzistas pri Petr Tomašovský ankaŭ artikolo en Neciklopedio en Esperanto.
Vikivortaro
La jenaj vortoj, kiujn uzis Petr Tomašovský en sia traduko de libro Justa Chess, estis uzitaj en Vikivortaro.
Federica Montseny
Federica Montseny i Mañé ( munˈsɛɲ; naskiĝis la 12-an de februaro 1905 en Madrido, mortis la 14-an de januaro 1994 en Tuluzo, Francio) estis hispana kaj kataluna anarkiistino, ministrino dum la 2-a Respubliko kaj unua ministrino en Okcidenta Eŭropo.
Ŝi estis filino de famaj anarkiistoj, nome Juan Montseny kaj Teresa Mañé, konataj per pseŭdonomoj Federico Urales kaj Soledad Gustavo respektive, kiuj eldonis La Revista Blanca (La blanka revuo), grava periodaĵo inter la liberecana pensaro hispana dum la unua triono de la 20-a jarcento.
Unuaj jaroj
La unua tasko de Federica estis verkista. Ŝi tre frue ekverkis kaj en 1921, kiam ŝi estis nur 16-jaraĝa, publikigis sian unuan novelon, titolitan Horas Trágicas (Tragediaj horoj). En 1923 ŝi ekkunlaboris en Solidaridad Obrera (Laborista solidareco) kaj en La Revista Blanca ĝis 1936. Ŝia unua romano La Victoria (La venko), eldoniĝis en 1925.
En 1930 ŝi pariĝis kun Germinal Esgleas; ankaŭ li estis anarkisindikatisto: ili estos gepatroj de tri gefiloj: Vida (1933), Germinal (1938) kaj Blanca (1942).
Anarkisindikatisma aktivismo
En 1931 ŝi aliĝis al la CNT kie poste ŝi atingos gravan ĉefrolulecon danke al siaj oratoraj eblecoj inter aliaj kialoj. En 1932 ŝi realigis propagandan veturadon tra Andaluzio, kiun poste plidaŭrigos tra la tuta Hispanio. En 1933 ŝi partoprenis en Parizo en protesta mitingo pri la perforta subpremado okazinta en Casas Viejas.
Tamen pli ĉefan ĉefrolulecon ŝi atingis en 1936, kiam partoprenis en la kongreso de CNT okazinta en Zaragoza kunlaborante en la rezolucio pri liberecana komunismo kaj prelegante en la solena fermo. Post la eksplodo de la Intercivitana Milito ŝi ekestis komitatano de la FAI kaj de la CNT. En novembro de tiu jaro ŝi estis nomumita kiel ministro pri Sana kaj Socia Helpoj, postenon kiun ŝi akceptis spite sian agnoskitan kontraŭregistarecon kaj komencaj duboj. Tiele ŝi iĝis la unua ministrino en Hispanio kaj en Okcidenta Eŭropo, ĉar en aliaj eŭropaj regionoj jam estis tio Aleksandra Kolontaj (Rusio) kaj Miina Sillanpää (Finnlando). Aliaj samideanoj en tiu registaro de Largo Caballero estis Juan García Oliver (Juro), Juan Peiró (Industrio) kaj Juan López (Komerco).
Regista laboro
Ŝia fakta laboro kiel registo estis limigata pro la mallongeco de tiu posteno, ĉar tio ne daŭris eĉ duonjaron (novembro de 1936 - majo de 1937). Sed en tiom mallonga periodo ŝi planis aŭ organizis infanakceptejojn, manĝejojn por gravedulinoj, liberigejojn de prostituitinoj, liston de profesioj validaj por handikapuloj kaj la unuan leĝproponon pri aborto en Hispanio. Pri tiaj infanejoj, tute malsimilaj de deprimigaj orfanejoj tiamaj, nur unu malfermiĝis proksime de Valencio. Ankaŭ ne estis tempo por ekfunkciigi pli ol unu el manĝejoj por gravedulinoj en kiuj oni klopodis kontroli ties nutradon. Neniu el la aliaj projektoj realiĝis, kiel la leĝpropono pri aborto, kontraŭstarigita de aliaj ministroj kaj forgesita post ŝia eliro el la registaro post la okazintaĵoj de majo de 1937, kie batalis anarkiistoj kontraŭ komunistoj. Abortorajto ne estos agnoskata en Hispanio ĝis post 50 jaroj.
La ekzilo
Kiel miloj da hispanoj post la Intercivitana Milito, ŝi devis ekziliĝi en Francio, kie ŝi estis persekutata de la nazia kaj frankisma policoj vivante tre malfacilajn vivkondiĉojn ĝis la liberigo de Francio en 1944. Instalita en Toulouse (Tuluzo) ŝi daŭre aktivis pro sia idearo, partoprenante la internan problemaron de la ekzilita CNT kaj kunlaborante en anarkiistaj periodaĵoj kiel CNT kaj Espoir (Espero) kaj veturante tra Svedio, Meksiko, Kanado, Britio kaj Italio.
Post restarigo de demokratio en Hispanio en 1977 ŝi foje revenis -eĉ tre maljuna kaj poste eĉ blinda- por helpi la restarigon de la liberecana movado kaj de la CNT, sed ŝi daŭre loĝis en Tuluzo, kie ŝi forpasis.
Pianeto
Pianeto (it.: pianino „malgranda piano“) estas la nomo por la nuntempe ĝenerale konata, rekte staranta piano. Alia nomo do estas starpiano aŭ laŭ la priskribo de la formo kestopiano
La pianeto estis inventita ĉirkaŭ 1840; ĝi estas plisimpligita formo de la ankaŭ rekte staranta, pli pompa liropianego. Pro la malpli granda spacobezono kompare kun pianego kaj tablopiano ĝi konkeris al si daŭre ĝis nun sian lokon en la hejma sfero.
Pianeto kutime disponas pri la kompleta tonamplekso de 7¼ oktavoj (subkontra A–c5); konstruspecoj kun malpli granda tonamplekso tamen ankaŭ ekzistas. Speciala formo estas pianeto kun subklavara mekaniko, foje ankaŭ nomata jaĥtopiano, kiu estas konstruita aparte kompakta, ekz. havas nur 6½ oktavojn kaj foje estas ekipita per faldebla klavaro. Tiaj instrumentoj kun konstrugrando de malpli ol metro havas, kiel jam la nomo klarigas, sian mekanikon sub la klavaro. Esence malavantaĝa ĉe tiu konstrumaniero estas la problema vartado, ĉar nur la el- kaj reenkonstruado de la mekaniko estas multoble pli temporaba ol ĉe la kutima konstrumaniero, je kiu la mekaniko staras super la klavaro.
La baziĝantan konstruprincipon de vertikale pasantaj kordoj oni jam aplikis en la 16-a jarcento ĉe klavocitro kaj arĉpiano.
Konstrugrandoj kaj mezuroj
Larĝeco: 140–155 cm
Alteco: „malgrandpianeto“ ĝis ĉirkaŭ 110 cm, „koncertpianeto“ ekde ĉirkaŭ 130 cm. La kutima alteco de pianeto estas ĉirkaŭ 130 cm. Pli altaj instrumentoj havas pli grandan resonancplankan areon kaj pli longajn baskordojn, kaj ambaŭ favorigas pli bonan sonon.
Pezo: 175–300 kg
Fluo
Fluo estas seninterrompa moviĝo de unu loko al alia. Plej ofte temas pri moviĝo de likvaĵo aŭ gaso. En naturaj kondiĉoj fluo de likvaĵo plejparte estas kaŭzita de gravito, tamen en tekniko (aparte en hidraŭliko) oni uzas ankaŭ diversajn pumpilojn. Elektu el la sekvaj pli precizaj nocioj por legi plu: