cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Portreto de Bindo Altoviti (Rafaelo)
La gracia, preskaŭ virineca sinteno de la temo kun la forta kontrasto inter helo kaj malhelo estas netipaj de la verkaro de Rafaelo, ĉefe ĉe liaj portretoj de viroj, pruvo de la artista eksperimentemo per diversaj stiloj kaj formoj en sia posta roma periodo. Ankaŭ la influo de verkoj de Leonardo, kiujn Rafaelo atenteme studis dum tiu periodo de sia kariero, estas rimarkinde evidenta en tiu preciza artaĵo.
Drávafok
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1257 en formo "Fukó". Dum la turka erao la komunumo ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la kroatoj havis 4 %-ojn.
Famuloj
En Drávafok naskiĝis kalvinana pastro Sándor Csikesz.
Trankvila revolucio
La Trankvila revolucio estis kebekia evento okazinta en la 1960-aj jaroj, kiu estis periodo de gravaj ŝanĝoj farita sen violento. Ĝi daŭris ĉirkaŭ 10 jarojn.
Unua mencio
La vorto Trankvila revolucio estis menciita, en la angla, unuafoje en 1960 en la kanada ĵurnalo The Globe and Mail, kiel Quiet revolution.
Eduko
La, la Kebekia Ministerio de Eduko (hodiaŭ la Kebekia Ministerio de Eduko, Sporto kaj Amuzo) estis kreita kaj la unua ministro estis Paul Gérin-Lajoie. Kun ĉi tiu ministerio, la eduksistemo ekestis senpaga ĝis la Universitato.
Religio
La loĝantaro kaj pastroj iĝis laikaj. La nombro de personoj, kiuj volas iĝi pastroj, ankaŭ malgrandiĝis.
Familioj
La nombro de personoj en familioj malgrandiĝis de 10 ĝis 2 aŭ 1. La divorco estas pli ofta.
Konsumado
La provinco de Kebekio iĝis societo de konsumado, ĉar la aliro al la kredito en 1980 estis pli facila ol en 1900.
Ernő Bujdosó
Ernő Bujdosó [bujdoŝO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dr. Bujdosó Ernő estas hungara pentristo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Bujdosó Ernő naskiĝis la  en Lajosmizse.
Biografio
Bujdosó Ernő lernis en sia naskiĝurbo kaj Kecskemét, poste jaron en pedagogia altlernejo de Szeged, fine li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1973. Liaj plej gravaj instruistoj estis Simon Sarkantyu kaj Jenő Barcsay. Inter 1974 kaj 1976 li instruis en belarta mezlernejo, samtempe li havis stipendion. Ekde 1976 li okupiĝis nur pri pentrado. En 1977, 1980 kaj 1986 li denove havis stipendiojn parte eksterlande. En 2004 li ekinstruis en Universitato de Kaposvár havanta la rangon docento. Li havas la sciencan gradon DLA. Li ricevis premiojn ekde 1976.
Asociación Deportivo Cali
La Asociación Deportivo Cali (Sporta Asocio Kalio), pli konata kiel Deportivo Cali aŭ nur "Cali", estas sporta klubo de la Kolombia urbo Kalio, fondita la 23-an de novembro 1912. La Deportivo Cali estas pli konata kiel futbalteamo, sed ankaŭ konkuras en aliaj sportoj kiel korbopilkado, naĝado kaj teniso.
Je sia futbala profesia branĉo, ĝi atingis la ĉampionad-titolojn de la jaroj 1965, 1967, 1969, 1970, 1974, 1996, 1998, 2005 kaj 2015, pro tio, Deportivo Cali estas la kvara plej sukcesa futbalteamo de la "Categoría Primera A" (Kategorio Unua A, La plej grava profesia kaj oficiala ĉampionado el Kolombio), en kiu ĝi nuntempe ludas. Estas la nura Kolombia futbalteamo kiu havas ĝian propan futbalan stadionon, nomata "Estadio Deportivo Cali" (Stadiono Deportivo Cali), tiu ĉi stadiono estas la plej granda el Kolombio. Krome, la Deportivo Cali estis la unua Kolombia klubo kiu pridisputis finalon en la Copa Libertadores de América (Pokalo Liberigintoj de Ameriko, la plej grava futbal-pokalo de Sudameriko).
Neprofesia epoko
La Deportivo Cali (tiamtempe: Cali Football Club), estis fondita je 1912 por studentoj kiuj alvenis el Eŭropo kun la regularo de futbalo. Je 1927 ĝi sanĝis sian nomon al Deportivo Cali kaj reprezentis la departementon de la Valo de Kaŭko en la naciaj ludoj, ili gajnis la titolojn de 1928-1930. Pluraj kluboj unuiĝis al la Deportivo Cali kiam ĝi preskaŭ komencis sian profesian epokon, ankaŭ en tiu tempo, la klubo komencis ludi je aliaj sportoj kiel korbopilkado, atletiko kaj naĝado.
Profesia epoko
La Deportivo Cali estas unu el la "fondintaj" kluboj de la futbala profesia ligo en Kolombio. Ĝia unua matĉo estis kontraŭ "Junior", la rezulto de la matĉo estis malvenko de Deportivo Cali, 2-0. Ĝia unua venko estis 4-1 kontraŭ "Nacional". Je la fino de la sezono, Deportivo Cali finis je la 8a pozicio.
Ĉe 1949, la Cali-a klubo kontraktis la peruan Valeriano López kaj aliaj futbalistoj de tiu lando por krei la futbalteamon kiun la historio rememoras kiel "El rodillo negro de Cali" (La rulknedilo nigra de Cali), en tiu epoko la kolombia futbalo elstaris pro ĝia forta ekonomio (tiu epoko estas konata kiel "El Dorado" [la orkolorulo]), tiu ĉi futbalteamo pridisputis forte la ĉampionadon kun la teamo de "Millonarios" (Riĉuloj), kie ludis Alfredo Di Stéfano, Deportivo Cali atingis la 2-an pozicion je 1949 kaj la trian je 1950.
La 10-an de marto 1956, Deportivo Cali estis forpelita de la "División Mayor del Fútbol Colombiano" (La kontrola organo de la profesia Kolombia futbalo) dum nedifinita periodo. Tiu decido farigis ke la klubo bankrotis kaj malfondiĝis, sed la klubo estis refondita je 1959.
Rivalecoj
Deportivo Cali havas plurajn sportajn rivalecojn kun aliaj Kolombiaj futbalteamoj. La plej kutima el tiuj rivalecoj estas kontraŭ la alia samurba futbalteamo, "América", pro la historio de ambaŭ teamoj, pro la naciaj titoloj kiuj kolektas inter ambaŭ teamoj (21 ĝis nun, 13 "ruĝaj" kaj 8 "verdaj"), kaj ankaŭ pro la granda rivaleco de ĝiaj fanaroj: plurfoje ambaŭ fanaroj batalis unu kontraŭ la alian. Ĉi tiu estas la rivalmatĉo plej antikva kaj ankaŭ la plejfoje ludita en Kolombio. Ankaŭ ekzistas rivaleco inter Deportivo Cali kaj "Millonarios" el Bogoto kaj "Atlético Nacional" el Medeĝino".
Deportivo Cali kontraŭ Millonarios
Tiu ĉi matĉo estas nomata kiel la "Clásico Añejo" (la "malnova rivalmatĉo"), tiu estas unu el la plej antikvaj rivalmatĉoj de la Kolombia futbalo. Ambaŭ teamoj pridisputis 6 finalojn, el kiuj 4 "Millonarios" atingis la ĉampionadon kaj Deportivo Cali atingis 2. La rivaleco je la fanaro ankaŭ ekzistas ĉar ambaŭ teamoj havas huliganajn fanarojn, la huligana fanaro de Deportivo Cali nomiĝas "Frente Radical Verdiblanco" kaj la huligana fanaro de "Millonarios" nomiĝas "Comandos Azules", ambaŭ fanaroj batalis plurajn fojojn, ĉe Kalio aŭ Bogoto.
Deportivo Cali kontraŭ Atlético Nacional
Ĉi tiu rivalmatĉo estas nomata kiel la "Clásico de Verdes" ("Rivalmatĉoj de verduloj"). Tiu estas relative unu el la plej novaj rivalmatĉoj de la Kolombia futbalo, ĉe aliaj kialoj, la rivaleco naskiĝas por la sporta rivaleco inter la departementoj de la Valo de Kaŭko kaj Antjokio.
Deportivo Cali kontraŭ América de Cali
Ĉi tiu rivalmatĉo estas nomata kiel la "clásico vallecaucano" ("Kaŭkvalana rivalmatĉo") kaj estis ludita 278 fojojn je la profesia Kolombia futbalo (ekde 1948 ĝis nun, oni ne konsideras la matĉojn en internaciaj turniroj kaj de "Copa Colombia"). La Deportivo Cali estas, el la du teamoj, kiu venkis pliajn fojojn.
La unua matĉo ludita inter la du teamoj okazis en 1931, tiam Deportivo Cali venkis al América 1-0, dum la matĉo la arbitraciisto nuligis 2 golojn de "América de Cali" pro ofsajdo.
Uniformo
La hejma uniformo de Deportivo Cali estas komponita de verdkolora ĉemizo. La randoj de la manikoj kaj de la kolumo estas blank-koloraj. La pantalono kaj la ŝtrumpoj estas blankaj.
La ekstera uniformo, estas komponita de blank-kolora ĉemizo. La manikaj randoj kaj la kolumo estas verdkoloraj. La pantalonoj kaj la ŝtrumpoj restas egale al la hejma uniformo.
La tria uniformo, estas komponita de verdkoloraj ĉemizo kaj pantalono, la ŝtrumpoj estas de la sama koloro. Kutime oni uzas ĉi tiun uniformo je ludoj kontraŭ "Atlético Nacional" kaj "La Equidad" (ambaŭ teamoj havas ankaŭ verdajn uniformojn).
Komence, la teamo "Cali Football Club" dividiĝis je du teamoj, la unua uniformo de "Cali Football Club A" estis duone ruĝa kaj duone verda franĝoj, kaj la franĝoj estis vertikalaj, la pantalono estis blanka, kaj la ŝtrumpoj nigraj. La uniformo de "Cali Football Club B" estis duone ruĝa kaj la alia duona franĝo estis verda, ankaŭ la franĝoj estis vertikañaj, la pantalono estis blanka, kaj la ŝtrumpoj estis nigraj.
Stadiono
Dum la plej granda parto de ĝia historio en la Kolombia futbalo Deportivo Cali ludis ĝian hejmajn matĉojn ĉe la Estadio Olímpico Pascual Guerrero (olimpika stadiono "Pascual Guerrero").
Deportivo Cali estas la unua kaj nura Kolombia futbalteamo kiu havas ĝian propran stadionon. La antaŭ-inaŭguro de la Stadiono Deportivo Cali okazis je fino de 2008, je amika matĉo inter la naciaj futbalteamoj de Kolombio kaj Niĝerio. Poste, la 21-an de februaro 2010, la stadiono estis oficiale inaŭgurita je matĉo kontraŭ Deportes Quindío. Kelkfoje Deportivo Cali ankaŭ ludas en la urba stadiono "Pascual Guerrero".
La estraro de Deportivo Cali, je oficiala komunikaĵo la 17-an de aŭgusto 2011, decidis ludi provizore en la olimpika stadiono "Pascual Guerrero", dum la konstruado de la teama stadiono finiĝas.
Sidejoj
Deportivo Cali havas du sidejojn, la administra sidejo "Alex Gorayeb" estas konstruaĵo de tri etaĝoj, tie estas la oficiala vendejo de la teamo, nomata la "Tienda verde" (La verda vendejo), ankaŭ tie estas pluraj futbalaj kaj korbopilkadaj kampoj (el betono kaj ligno), skvaŝa kampo, gimnastikejo, restoracio kaj naĝejo.
La kampara sidejo estis akirita post la vendo de la futbalisto Carlos Valderrama, la sidejo nomiĝas "La Casona de Pance" kaj estas lokata je la periferio de la urbo, tie trejnas la profesia teamo kaj la junaj teamoj. La kampara sidejo havas 4 laŭregulajn futbalkampojn, gimnastikejon, naĝejon por infanoj, knaboj kaj plenaĝuloj, kampojn de plaĝa flugpilkado kaj korbopilkado, turkajn banejojn, saŭnejojn, restoracion, parkadejon, kaj alirejon al la proksima rivero.
La abonantoj de la klubo povas uzi ambaŭ sidejojn senkoste.
Gol-faristoj
=== Historiaj Futbalistoj ===
== Prezidantoj ==
NGC 5354
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Péter Holok
Péter HOLOK estas rumania hungara tekniktradukisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 2-an de junio 1944. Li estas la pli aĝa frato de Gyula Holok.
Biografio
Péter Holok akiris diplomon pri mekaniko en sia naskiĝurbo (1967), kaj li estis inĝeniero en Kluĵo, paralele interna kunlaboranto de filio de Didaktika kaj Pedagogia Libroledonejo. Li estis kunulaŭtoro de traduklaboroj el rumana lingvo de teknikaj lernolibroj.
Taĥilalio
La taĥilalio estas eraro de la fluenco de la parolo. Ĝi estas parenca al balbutado. Ĝiaj simptomoj estas la hasta spirado, la rapida parolado, elfalado de parolsonoj kaj silaboj. Ĝin karakterizas la neakurata eldiro, la monotona aŭ ripetita parolmelodio kaj akcento, kaj la neagala mezuro de la ritmo de la parolado. La hasto, la disgramatismo, la eraroj de la fleksioj kaj la frazkonstruado kaj la malriĉa vortostoko aperas ankaŭ en la legado kaj skribado.
Tiuj malhelpas la konstruadon de tekstoj kune kun la perturboj de la memoro, de la verbala atendo, kaj de la pripensado de la temo. Ankaŭ la grandaj movoj estas hastaj, rapidaj kaj neatenditaj. La taĥilaliuloj estas kutime amikantaj, malfermitaj, sensitivaj, komprenitivaj, sed ankaŭ surfecaj, maltrankvilaj kaj incitiĝemaj. Ofte ili havas bonan intelekton, kaj estas bonaj en matematiko, ĥemio kaj fiziko.
Laŭ definicio de Fluency Disorders Division of the American Speech-Language Hearing Association: Taĥilalio estas perturbo de fluenco de parolo, kiun karakterizas rapida aŭ neregula ritmo, troaj stagatoj, kaj ofte aliaj lingvaj kaj fonologaj eraroj, deficitoj.
Laŭ Sick (1999) ĝi manifestas en akumulado de fonetikaj anomalioj, kiel malestantaj aŭ distorditaj parolsonoj kaj silaboj, kiuj povas fari frazojn komplete neinteligebaj per rapida paroltempo. Ofte silaboj, parolsonoj kaj vortoj stumblas, kaj propozicioj igas ripetitaj.
Ĝi estas rara relative al la balbutado, kaj oni konas ĝin nur iomete. En 2007 en Razlog, Bulgario la taĥilaliuloj kaj fakuloj fondis la internacian taĥilalian asocion, kiu volas la paroleraron pli bone ekkoni.
Historio
Battaros estis konata Libia monarko, kiu parolis tre rapide kaj vagante; do oni nomis tiun malkapablon laŭ li. En 1960aj jaroj oni nomis ĝin mallonge tachyphemia, kiu signifikas rapidan parolon. Ankaŭ la vorto taĥilalio signifikas tiun, sed tiu ne estas akurata, ĉar mem la rapida parolo ne estas taĥilalio.
Oni esploris taĥilalion ĉefe en Eŭropo, en Ameriko oni ne esploris ĝin inter 1930 kaj 1980. Ekde tiu ĝi igis rapide populara temo. La unua konferenco estis en 2007, Bulgario. La pli ol 60 partoprenantoj venis el 18 landoj. Taĥilaliuloj kaj logopedoj igis la internacia International Cluttering Association, kiu volas helpi per multaj iloj al taĥilaliuloj.
Kaŭzoj
La taĥilalio havas genetikajn faktorojn, aŭ estas kaŭzita de la anomalio de la centra nerva sistemo. Ĝi igas pleje en familioj, en kiuj estas troveblaj multspecaj paroleraroj severe aŭ milde. La genetika faktoro estas pli forta ĉe knaboj ol knabinoj. La taĥilalio povas esti severa aŭ milda.
La plej konata simptomo estas rapida paroltempo, sed tiu ne estas la plej severa. La ulo ellasas parolsonojn kaj silabojn, neakurate formas ilin, kiu distordas la parolon. Oni ofte povas aŭdi monotonecon, kiu havas organan kialon. Per EEG oni povas rekoni distingvon inter lezio de krusto kaj cerba trunko.
Laŭ esploroj taĥilalio igas el denaska parolmalforto, kiu eligas malfrua parolevoluon, kiu estas bazo de taĥilalio. Iuj esploristoj trovis ligon kun maldekstramanceo, sed ne povis demonstri tiun. Maldekstramaneco estas tre ofta ĉe taĥilaliuloj. Laŭ iuj esploristoj la kialo estas aŭdado, ĉar parolmalforto kaj bonaj musikaj kapabloj estas ekskludaj. Taĥilaliuloj ofte ne havas muzikanaŭdadon, kaj ne povas ripeti eĉ mallongan melodion. La taĥilalio ne estas psika problemo, sed malĝustaj familiaj kaj sociaj problemoj povas severigi ĝin.
Simptomoj
Simptomoj povas igi kaj en semantiko kaj en pragmatiko. Taĥilaliuloj havas evidentan komunikan konduton: ili ofte ne povis formi bone ilian diron, parolar tre longe kaj malfacile inteligeble. La parolo ne estas kontinua, kaj oni malbone povas inteligi la diron. Kun rapida parolo venas stakatoj, tro mallongaj aŭ tro longaj paŭzoj, ripeto de vortoj kaj nefinitaj vortoj. La ulo ofte ripetas finojn. Karaktera estas malpreciza parolo, ofte sonoj, precipe l kaj r estas distorditaj, kaj monotona parolo, kiu komenciĝas laŭte kaj ofte finiĝas mallaŭte, eĉ flustre. Komenco de vortoj estas stakataj kaj rapidaj, frazoj ofte estas erara. La ulo ne povas bone strukturi lian diron, do aŭdantoj havas problemojn kompreni la diron. Akompanaj estas ellaso, distordado kaj anstataŭigado de sonoj kaj silaboj. Taĥilaliuloj mem ne rekonas la plej simptomojn, nur ili scias, ke ili parolas rapide. Se oni demandas ilin paroli pli malrapide aŭ atendi ilan parolon. Ne estas spasmoj dum parolo, kaj ne estas akompanaj simptomoj en konduto. Simptomoj povas manifestiĝi dum legado kaj skribado, ĝi povas kaŭzi lernajn problemojn kaj malzorga skribado. Akompanaj povas esti hiperaktiveco, facila distrado, limita atendo kaj problemoj de aŭda prilaborado. La malfacile komprenebla parolo povas okazi socialajn problemojn.
Rekonado
Oni pleje rekonas taĥilalion kiel balbutadon, ĉar oni konas taĥilalion pri rapideco de parolo, kaj ne pri stakatoj, kiuj estas atribuitaj al balbutado. Do la ĉirkaŭaĵo ofte parolas pri balbutado, pleje se la taĥilaliulo estas nervoza kaj li parolas simile al balbutulo. Ankaŭ la taĥilaliulo erare pensas, ke li balbutas.
Ambaŭ perturboj de fluenco de parolo ĉesigas fluencon de parolo, sed alie. Balbutuloj povas pensi kohere, kaj havas problemojn eldiri iliajn pensojn. Kontraŭe taĥilaliuloj ne havas problemojn kun esprimado, eldiri kiun ili pensas, sed dum parolado igas iliaj pensoj malordigitaj kaj ekstertemaj. Kontraŭ de balbutado, taĥilaliuloj povas limigite helpi mem per aliaj komunikmodoj, per skribado kaj per maŝinskribo, ĉar taĥilalio ne estas nur prononca problemo, sed ankaŭ perturbo de ekspreso de pensoj. Ili montras malmultan stampadon kaj kunmovojn, kiuj estas karakteraj al balbutado. Taĥilalio kaj balbutado estas du memstaraj problemoj, sed ili povas kombinigi. En pura taĥilalio ne estas blokadoj dum parolado, kaj streĉadoj. En pura balbutado, ne estas malestantaj sonoj aŭ silaboj kaj kuntiroj, tipaj al taĥilalio.
Oni ankaŭ povas konfuzi taĥilalion kaj atentomanka-hiperaktiva perturbon. Taĥilalio ofte estas kompanita kun disleksio aŭ disgrafio. Antaŭ de terapio devas logopediisto rekoni taĥilalion akurate, kiu bezonas du- ol multfoja renkonton. Tiu povas bezoni ankaŭ helpon de aliaj fakuloj, pedagogo, aliaj kuracpedagogoj, psiĥologo, psiĥiatro, kuracisto de infano, kaj neŭropsiĥologo. Ili ankaŭ bezonas anamneson de la infano, precipe pri lingva evoluo; ĝi devas enhavi priskribon de evoluo de komunikado kaj lingvaj kapabloj. La logopedia ekzameno devas ekzameni fluencon de parolo, kaj eblaj akompanaj anomalioj, kiel oralaj-motoraj kapabloj, prononcaj problemoj, sociaj problemoj. Se la taĥilaliulo lernas, oni devas fari kun li ankaŭ ĝeneralan lernan teston, kaj teston pri inteligenco. La diagnozo devas enhavi, ĉu estas taĥilalio, kaj kiuj akompanaj anomalioj estas troveblaj.
Korektado
La korekcio okupiĝas ne nur pri la paroleraro, sed ankaŭ pri la karaktero. Unue solvas la konektajn problemojn, kaj poste iras al la parolado. Centrala estas trovi la bonan rapidon de la parolo, kaj la lernado uzi paŭzojn. Krome la taĥilaliulo devas ekzerci la elparolon kaj la akcenton. Se li havas ankaŭ alian paroleraron, ankaŭ tiu estas korektenda. Kune kun la logopediisto li devas okupiĝi ankaŭ pri la lingvaj simptomoj.
Se la kialoj ne estas estingeblaj, oni povas limigite aŭ nur tempore korekti taĥilalion. Ne estas metodo, kiu povas ĉesigi ĉiun kialojn kaj simptomojn. Oni devas adapti la terapion al la kliento, sed kial oni havas komence malmultajn datojn, tiu ne estas simpla. Estas multa strategioj, kiuj povas esti bonaj por iuj. Al tiu apartenas evoluo de parolo, lingvo kaj aliaj kapabloj, kiuj helpas la taĥilaliulon uzi pli efektivajn strategiojn por komuniki. La fakuloj elektis iujn celojn kaj principojn, kiuj estas: malrapidigi paroltempon; pli intensa mematendo; pura artikulado; konscia gramatiko; interago kun aŭdantoj; alpropriĝo de natura parolo.
Malrapidigi la paroltempon
Malrapidigi la paroltempon povas helpi mildigi simptomojn de taĥilalio. Ĝi estas ne ĉiam tial facila, kiel oni pensas. Logopediisto devas alarmi la klienton, ke li povas pli malfacile malrapidigi, ol averaĝa persono. Tiu estas la unua strategio, kaj la logopediisto devas serĉi alian strategion, kiu povas esti pli efika. Estas uloj, al kiuj tiu ne helpas, eĉ malhelpas. Se emocioj fortas, paroltempo aŭtomate rapidiĝas.
Pli intensa mematendo
Taĥilaliuloj ofte devas mematendi ilian parolon. Ofte ili ne volas aŭ ne povas atebdi kaj pensi pri ritmo de ilia parolo, ĉefe sen reakcioj kaj dum spontana parolo. Ĉiu teĥniko bezonas pli intensan mematendon. Komence logopediistoj povas atendi kaj atenti. Ankaŭ prokrastinita aŭda retrokuplo povas helpi. Rapidaj segmentoj de parolo povas esti ankaŭ projekciitaj per imagfarantaj metodoj, do la kliento povas kaj aŭdi kaj vidi lian taĥilalion. Oni povas igi la tempon al normala paroltempo, do la kliento povas ekzerci normalan paroltempon per ripetado. Ili povas analizi videojn por trovi momentoj, en kiuj mematendo estis forviŝita. Oni povas elekti la plej bonajn, la plej malbonajn kaj malbonajn partojn. Tiuj povas helpi plibonigi teĥnikon.
Pura artikulado
La pli intensa mematendo mem ofte plibonigas parolon kaj faras ĝin pli komprenebla. Oni povas ankaŭ plibonigi artikuladon, sistemaj distordoj kaj ellasoj povas esti plibonigitaj per tradiciaj metodoj. Tiuj devas esti igitaj en normala parolo. Por ekvilibro la kliento devas ekzerci tekstojn.
Gramatiko
Ofte ankaŭ estas problemojn kun gramatiko. Oni povas rekonstrui ĝin per frazoj, kiuj estas konstruitaj en fazoj. Ankaŭ kurtaj tekstoj povas esti simile konstruitaj. Oni povas doni logikajn desegnaĵojn por konstrui proprajn pensaĵojn logike kaj laŭ gramatiko.
Interago
Taĥilaliluoj ofte bezonas prepari al interagoj kun aŭdantoj. Ili devas lerni konversacii, kaj ke ankaŭ ili devas aŭdi aliulojn. Ili lernas iom pri neverbala komunikado, kaj kontroli ĉu ili estis kompreneblaj.
Paroli nature
Proporcioj tro rapidaj aŭ neregularaj, tro malrapidaj aŭ senmelodiaj ne estas naturaj dum parolo. Oni povas atenti la taĥilaliulon por tiuj eraroj. Estas klinikaj iloj kiuj imitas la parolon de kliento, kaj helpas ŝanĝi tonon por pli natura parolo.
Terapio de Ulrike Sick okupiĝas pri evolvo de atendo, prozodio, evolvo de aŭdado, teĥniko de spirado, evolvo de tono, paŭsoj, parolritmo, deficitoj de pragmatiko kaj komunikado, kaj karaktero, kiu enhavas finigadon pri negativa sinteno.
Kiun povas la ĉirkaŭaĵo fari
Pleje taĥilaliuloj mem ne rekonas ilian paroleraron, sed familio, parencaro, gefratoj, kolegoj rekonas tiun. Se taĥilaliulo mem ne konas pri lia paroleraro, neniu terapio povas helpi al li. Logopediisto devas labori kun aliaj fakuloj. Per (alternativaj) demandoj oni povas decidi, kiun la taĥilaliulo volis diri, ankaŭ se parolis nekompreneble. Oni povas regvidi la infanon en komenca temo. La taĥilalio povas kaŭzi problemojn en lernejo, kiuj estas solveblaj per terapio de taĥilalio.
Infanoj
Krom de la logopediista helpo oni faras bone, se:
Adultoj
La taĥilalio estas korektebla ankaŭ en adultaĝo, kiu ankaŭ kontribuas al la kariero.
Komence la logopediisto kaj la disĉiplo okupiĝas pri la parolteĥniko. La celo estas la korektado de la spirado kaj de la artikulacio, kaj la plibonigado de la ritmo, akcento, kaj intonacio. La kapacito de la spirado estas grandigita per tekstoj, kiuj estas pli longaj kaj longaj. Ili analizas la laŭte legondaj tekstojn, kaj la disĉiplo devas nur ĉe la markoj enspiri.
Ili observas la spiradon, la partigadon de la aero, la kunordigon de la spirado kaj la paroladon, kaj la movadon de la diafragmo. Ne estas indiferenta, kiel grandan kaj kie enspiras, kiam enhavas la aeron, kaj plene elspiras la disĉiplo. Gravas ankaŭ, ke kiel kaj kie li elspiras, aŭ tuj enspiras, kiam li elspiris.
La tre oftaj problemoj:
Post la spirekzercoj ili komencas la voxcekzercoj. Ili kontribuas al klaraj vokaloj, kaj klara buŝmimiko. Pro tio ili uzas tekstoj, en kiuj la aktuala vokalo abundas. Se la lingvo enhavas longajn kaj mallongajn vokalojn, ankaŭ la longeco estas ekzercata per vortoparoj.
Por la ritmoekzercoj la disĉiplo kolektas longajn, malfacile elparoleblajn vortojn el la sia profesio, kiuj povas esti iaj. La kolektitaj vortoj estas ritmisitaj en multa manieroj. La vortoj estas grupigitaj laŭ ilia ritmo. Komence la logopediisto antaŭdiras ilin, poste diras ilin kun la disĉiplo.
Ili plilongigas aŭ kurtas tekstojn, kaj varias ĝian stilon, ekzemple faras bulvardon el oficiala teksto, aŭ oficialan tekston el anekdoto.
La taĥilaliuloj ofte havas problemojn ankaŭ pri la formulado de la tekstoj, do ili ankaŭ ekzercas tion. Ili konsciigas la formuladon per lingvaj ludoj, kiuj ludas per pli longaj tekstoj, kiujn ili plibonigas, kaj reformadas, eksplikas aŭ inversigas.
Tiuj ekzercoj ankaŭ helpas aranĝi la pensojn, kiu estas helpo ankaŭ en la vivo.
Krom la parolo kaj pensado ili evovigas ankaŭ la personecon, kiu enhavas tiujn, se ili estas evolvandaj: memkonado, difino de celoj, aranĝado laŭ graveco, planado, analizo, fari horaron kaj strategio de forgesemeco.
Steadicam
Steadicam estas varmarko de kamerastabiligilo nome aparato por stabiligi kaj fluigi rapidajn scenojn en la filmado de filmoj inventita de Garrett Brown kaj enkondukita en 1975 fare de Cinema Products Corporation. Ĝi mekanike izoligas la kameraon el la movoj de la kameraisto, kio ebligas pli mildan filmadon, eĉ se la kameraisto moviĝas sur neregula surfaco.
The Shining (1980) portis la plinovigojn de Brown plue pli malproksimen, kiam la reĝisoro Stanley Kubrick postulis, ke la kamerao filmu el tuj super la planko, kio ampleksigis la agadkampon de la filmilo kiu ĝis tiam filmis malalte nur ĝis la talio de la kameraisto.
Poezia justo
Poezia justo estas poezia rimedo en kiu virto estas fine premiata aŭ malvirto estas punata, ofte en moderna literaturo per ironia fatal-turniĝo intime rilata al la propra konduto de la karaktero. La limigo de poezio, prozo, kaj dramo, ke ili havu justecon originas en la Poetiko de Aristotelo. Aristotelo diras, ke poezio superas historion en tio ke ĝi montras tion, kio "devus aŭ devas" okazi, prefere al tio kio "ja" okazas.
Origino de la termino
La Angla dram-kritikisto Thomas Rymer inventis la terminon en La Tragedioj de la Lasta Epoko Konsiderataj (en:The Tragedies of the Last Age Considered) (1678) por priskribi kiel verko devus inspiri decan moralan konduton en ĝia aŭdantaro per la ilustrado de la venko de bono super malbono.
Historio de la nocio
La postulo je poezia justo interkonformas en la klasikaj (antikvaj) aŭtoritatoj kaj sin montas en Horacio, Plutarko, kaj Kvintiliano, do la vort-turniĝo de Rymer spegulas ordinaraĵon. Philip Sidney, en Defendo de Poezio (en:Defense of Poetry), argumentis, simile al Aristotelo, ke poezia justo estas, fakte, la motivo por permesi la ekziston de fikcio en civilizita lando.
Literaturaj ekzemploj
En Hamleto (III.iv.207) de William Ŝekspiro la frazo, "For 'tis the sport to have the enginer / Hoist with his own petard." (Ĉar estas sporto havi la inĝenieron hisita per la propra petardo) ekzemplas poezian juston.
La Infero de Dante entenas multajn ekzemplojn de poezia justo.
En Travivista Tipo (en:Survivor Type) de Stephen King, iu senmorala senkonscienca kuracisto ŝipfiaskis sur sennutraĵan insulon. Pro siaj kontraŭleĝaj agadoj, li havas kun si valizon de heroino. Kiam li rompas sian maleolon, li uzas la heroinon kiel anestetiko, kaj poste fortranĉas la piedon kaj ĝin manĝas. Li daŭrigas fortranĉadi korpopartojn por prokrasti malsatmorton, kaj finfine fortranĉas la maldekstran manon. Tiupunkte finiĝas lia taglibro. Estas poezia justo ke la rimedoj kaj lertoj per kiuj li vivlonge damaĝis aliulojn nun fariĝas la instrumento de tia terura suferado al li mem.
Fonto
La unua versio de ĉi tiu artikolo estas tradukita de la respektiva artikolo en la anglalingva Wikipidia.
La Termino en Esperanto
Bv. rigardi la diskut-paĝon.
Mitrao
Mitrao estas genio en la mazdaismo, iĝinta ĉirkaŭ la 1-a jarcento a.K. la dio de misterreligio, kiu forte rivalis kun kristanismo.
Mitrao estis kultita kiel la plejalta dio de la antikva irana panteono, figuro interligita kun la suna kulto. Naskiĝinta el roko, ĝi supreniradis al la ĉielo sur suna ĉaro, identiĝanta do kun tiu astro, vivprincipo, kaj fariĝonta ĉe la Grekoj kaj Romanoj la dio Helios kaj Hermeso-Merkuro aŭ Apolono.
Ĝia supreninro al la ĉielo ŝajnus simila, laŭ iuj pramodernaj proponintoj de la Kompara Skolo aŭ Religionisma, nun forgesita, al tiu de Kristo. Pro tio facilege oni vidis ne nur similaĵon sed ankaŭ derivadon de la dua el la unua. Tiu skolo adoptis metodon, nun tute ekskutima kaj konsiderita nerafinita, laŭ kiu la similado de formoj kaj de ideologioj aŭ simboloj konduktus ĉiam kaj nepre al la konkludo pri identeco aŭ dependeco.
Malfacilas, fakte, pensi ke la supreniro al la ĉielo de Kristo – kio korekte interpretendas laŭ ĝia valoro teologia kaj simbola kaj ne kiel evento “astronomia” – povas deveni el la mito de Mitrao. Fakte, la “misteroj” (komplekso de ritoj, parte sekretaj) de Mitrao akiras certan gravon ek de la dua jarcento (do post la aperiĝo de Kristanismo). Aparte kompleksaj en siaj ritoj, la misteroj havis la funkcion “inici” fidelulon al la komunio kun la diaĵo kaj tio okazis ankaŭ per vespermanĝo uzanta panon kaj vinon.
Tiu lasta elemento kaj kelkaj aliaj komponantoj povas elvoki kontaktojn kun la kristana mondo, sed restas la kronologia problemo: pro tio la influo povus okazi laŭ kontraŭa direkto. Tamen oni ne rajtas ekskludis ke, ekzemple, la Paŭla teologio de “mistero” ricevis kategoriojn de la klasika mondo kaj ilin uzis por komuniki la kristanan mesaĝon kiu estas, ĉiukaze, radikiĝinta en la matrico malnovatestamente kaj sianature ankrita al la historieco. (Gianfranco Ravasi, Questioni fi Fede, Mondadori, 2010).
Nord-Sentinela Insulo
La Nord-Sentinela Insulo apartenas al la Andamanoj, insularo en la Andamana Maro. La insulo apartenas oficiale al la Uniaj teritorioj de Barato, sed la indiĝena loĝantaro, la tiel nomitaj Sentinelanoj, ĝis hodiaŭ rifuzas ĉiun kontakton kun la cetera mondo kaj atakas ĉiujn vizitantojn per sagoj. La barata registaro tial deklaris la insulon armea barzono. Tial la loĝantaro de la Nord-Sentinela Insulo estas supozeble la lasta kaj unika popolo sur la terglobo, kiu ĝis nun neniam havis kontakton kun la cetera homa loĝantaro de la planedo.
Geografio
La Nord-Sentinela Insulo situas proksimume 50 kilometrojn okcidente de Port Blair, la ĉefurbo de la Andamanoj. La insulo estas ĉirkaŭigita de danĝeraj koralrifoj kaj ne disponas pri natura haveno. La tuta insulo estas ekster la rifa zono kovrita de densa arbaro. Ĝia surfaco kovras areon de 59.67 km2.
Historio
Pri la loĝantoj de la Nord-Sentinela Insulo oni scias malmulton. Oni supozas, ke la sentinelanoj estas parencoj de la ongeoj, indiĝena popolo, kiu loĝas najbare al la tiel nomita Malgranda Andamana Insulo. Tamen ongeoj, kiuj en la 19-a jarcento estis portitaj al la Nord-Sentinela Insulo malgraŭ kultura simileco kun la sentinelanoj ne sukcesis interkompreniĝi kun la indiĝena loĝantaro de la insulo. Oni supozas, ke la sentinelanoj enmigris antaŭ inter 100000 kaj 62000 jaroj el Afriko kaj setlis sur la insulo. Ĉar la sentinelanoj ĉiam rifuzis kontakton kun aliaj homoj kaj forpelis, ĉiun, kiu volis meti sian piedon sur la Nord-Sentinela Insulo, la societo sur la insulo konservis sian originan ŝtonepokan kulturon.
En la 19-a jarcento brita ekspedicio sub la gvido de Maurice Vidal Portman atingis la insulon. Portman volis esplori la indiĝenojn sur la insulo kaj ilian kutimojn. Ili trovis sur la insulo kelkajn forlasitajn vilaĝojn kaj fine kaptis ses indiĝenojn, nome maljunan paron kaj kvar infanojn kaj forportis ilin al Port Blair. La paro post malmultaj tagoj malsaniĝis kaj mortis, kaj tiam la britoj reportis la infanojn al la insulo kun aro da donacoj. La 27-an de aŭgusto 1883 Portman duan fojon ŝipumis al la Nord-Sentinela Insulo, post kiam la lumoj de la eksplodo de Krakatoa estis misinterpretitaj kiel helpsignalo de averiinta ŝipo. Sub barata regado registaraj ekspedicioj ek de 1967 regule vizitadis la insulon provante starigi amikajn rilatojn kun la indiĝenoj. En 1977 la ŝarĝŝipo MV Rusley averiis sur la rifoj antaŭ la insulo, kaj en aŭgusto 1981 Primerose. La ŝipistoj sur Primerose supozeble dankas sian vivon nur al tajfuno, kiu malebligis al la indiĝenoj per siaj boatoj ataki la ŝipon kaj mortigi ilin. En 1996 la barata registaro deklaris la teritorion de la Nord-Sentinela Insulo kiel tabua zono kaj tiel fakte rekonis kaj protektis la aŭtonomecon de unu el la lastaj netuŝitaj popoloj sur Tero.
Nandru
Nandru (hungare: Nándor]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 271 loĝantojn (rumanoj); en 1992 230 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1330. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Peştişu Mic.
Philodendron xanadu
Philodendron xanadu estas planto kiu apartenas al la familio de la Arumacoj (Araceae) kaj subgenro Meconostigma, unu el la tri subgenroj de la genro Filodendro. La planto estas endemia en Brazilo, sed estas vaste kultivata kiel pejzaĝoplanto en tropikaj, subtropikaj kaj varmtemperaturaj klimatoj.
Philodendron xanadu eventuale formas densajn bulojn ĝis 1,5 metroj alta kaj 2 metroj larĝa. Ĝi havas profunde dissekciitajn, lobitajn ĝis 40 cm longaj kaj 30 cm larĝaj brilantajn verdajn foliojn. Ĝiaj floroj havas malhelajn ruĝajn brakteojn. Kelkfoje ĝi produktas superterajn radikojn.
Benito Juárez (Veracruz)
Benito Juárez estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Benito Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 027. Kaj la komunumo kaj la urbo ricevas siajn nomojn omaĝe al la meksikia iama prezidento Benito Juárez.
Damníkov
Vilaĝo Damníkov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, laŭlonge de la rivereto Loukovský, 6 km sude de la urbo Lanškroun, 11 km oriente de Česká Třebová kaj 16 km norde de la urbo Svitavy. Vivas ĉi tie.
Historio
Ekzisto de la vilaĝo estas atestita en la jaro 1304. En la jaro 1349 ĝi estis havaĵo de la episkopejo Litomyšl kaj pli malfrue de monaĥejo Lanškroun. De la fino de 15-a jarcento ĝis nuligo de patrimonia reĝimo en la jaro 1848 ĝi estis parto de la sinjorejo Lanškroun.
Benito Juárez (Veracruz)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16446 loĝantojn. El tiuj estis 8028 viroj kaj 8418 virinoj. La komunumo havas surfacon de 217.2 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 53 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 12 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 260 metroj super la marnivelo.
Damníkov
Historio
De la fino de 14-a jarcento troviĝis en la vilaĝo fortikigita gotika preĝejo de Sankta Prokopio, kiu en la jaro 1895 estis detruita kaj sur ĝia loko estis ĝis la jaro 1898 konstruita novgotika templo de Sankta Johano la Baptisto.
Benito Juárez (Veracruz)
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 15334 personoj. En la jaro 2000 temis pri 16237, do temis pri kresko / malkresko je 1.15 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 14004 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 12625 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 90.15 % de la loĝantoj.
Damníkov
Historio
La origina nomo de la vilaĝo estis verŝajne Damníkův Dvůr (Korto de Damník), kiu post transigo en la germanan estis ŝanĝita je Taming, kaj el ĝi je Thomigsdorf.
Preĝejo
En centro de la vilaĝo en tombejo estas granda novgotika preĝejo de Sankta Johano la Baptisto, en la jaro 1898 finkonstruita laŭ planoj de lichtenštejna arĥitekto K. Weinbrenner.
Benito Juárez (Veracruz)
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30027a.htm
Damníkov
Preĝejo
Multaj gotikaj ŝtonhakistaj detaloj el la origina gotika kirko estas videblaj enmasonitaj en tombeja barmuro: pintarka portalo, sankta ŝranko kronita per azena dorso kun bukedo, du trifoliaj cirkelaĵoj, ŝlosilaj embrazuroj, boltoj kaj aliaj.
Ekipaĵo de la preĝejo devenas el la komenco de 20-a jarcento.
Paroĥestrejo
La paroĥestrejo estas el la jaro 1754, estas duetaĝa, kvinaksa, kovrita per mansarda tegmento.
Kenta Kasai
Kenta Kasai (笠井 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Paulista kaj Kashima Antlers.
Konsolo de filozofio
Konsolo de filozofio (en Latino: De consolatione philosophiae) estas filozofia verko de Boecio, verkita ĉirkaŭ la jaro 524. Ĝi estis priskribita kiel la nura plej grava kaj influa verko en Okcidento sur la mezepoka kaj la frurenesanca Kristanismo, same kiel la lasta granda verko de la klasika periodo en Okcidento.
Konsolo de filozofio estis verkita en la jaro 523 dum unu-jara enprizonigo kiun Boecio atendis juĝon – kaj eventualan ekzekuton – pro supozita krimo de perfido sub la regado de la reĝo de Ostrogotoj nome Teodoriko la Granda. Boecio estis en la altaj tavoloj de la povo en Romo kaj estis elpostenigita pro perfido. Tiu sperto inspiris la tekston, kiu respegulas kiel malbono povas ekzisti en mondo regata de Dio (la problemo de teodiceo), kaj kiel feliĉo estas ankoraŭ atingebla inter variema fortuno, ankaŭ konsiderante ankaŭ la naturon de feliĉo kaj de Dio. Ĝi estis priskribita kiel "delonge la plej interesa ekzemplo de prizonliteraturo kiun estis iam ajn en la mondo."
Ofte oni supozis ligon al kristanismo, sed ne estas referenco al Jesukristo aŭ al kristanismo aŭ al ajna alia specifa religio, krom kelkaj oblikvaj referencoj al skribaĵoj el Sankta Paŭlo, kiel la simetrio inter la malfermaj linioj de La Libro 4 Ĉapitro 3 kaj 1 Korintanoj 9:24. Dio estas tamen reprezentata ne nur kiel eterna kaj ĉioscia estaĵo, sed ankaŭ kiel la fonto de ĉio bona.
Analizo
Boecio verkis la libron kiel konversacio inter li mem kaj Sinjorino Filozofio. Sinjorino Filozofio konsolas Boecion diskutante la transirecan naturon de famo kaj riĉo kaj la lastan superecon de la aferoj de la menso, kion ŝi nomas la "nura vera bono". Ŝi asertas, ke feliĉo venas el eno, kaj ke virto estas ĉio kion la vero havas, ĉar ĝi ne estas endanĝerita de la varieblo de la (mis)fortuno.
De Consolatione philosophiae estas ekzemplo de Prosimetro, nome kompilaĵo en kiu poezio alternas kun prozo, laŭ modelo kies originon oni agnoskas al la latina verkisto Varono kaj praktikita de Marksiano Kapela kaj de cinika Menipo el Gadara de la tria jarcento en verko simila kompilita unu jarcenton antaŭe. Modelo imitita poste ankaŭ en la La vita nuova de Dante Alighieri.
La verko dividiĝas laŭ libroj, kvin se necesas precizigi: ĉiu el ili pritraktas temon je filozofio karakterizita. La aŭtoro imagas, laŭ literatura kutimo ege disvastigita en mezepoko kaj en la klasika epoko (ekzemplon konstitigas la paŝtisto de Ermaso), esti konsolita de la Filozofio, personigita de virino.
Gvidita de sia Majstrino, Boecio sin demandas pri la ĉeesto kaj furiozo de la malbono kaj pri ties naturo, pri fortuno, pri feliĉo kaj libera volo.
En la verko revenas la temo pri la sufero de la justulo, la justulo kiu pagas dum la pekulo triumfas. Boecio komparas sian vivofinon kun tiuj de antaŭaj filozofoj kiel Anaksagoro forigita el Ateno, Sokrato kaj Seneko mortigitaj, Zenono eble malaperigita pro persekuto. Al tiu surtera maljusteco li kontraŭmetas la Filozofion, kiu estas konsolo providenca, ŝatinda virino kiu forigas putinojn el la scenejo, frivolajn muzojn kiuj ekscitas nur vantemon kaj ne veremon. Filozofio tial estas la unika Diino inda je amo.
Dio, kiu identiĝas kun Filozofio, estas la plejalta bono kiu, ĉiam respektante la liberan volon, ne nur antaŭvidas la homan konduton sed ankaŭ ĝin havas ĉiam antaŭ si ĉar en li ne estas pasinto kaj estonto, kaj do lia antaŭvido estas Providenco kaj inter Fato kaj Providenco ne estas kontrasto.
Saint-Gratien (Val-d'Oise)
Ĝiaj loĝantoj estas nomataj Gratiennois.
Péniche
Péniche estas en Francio la nomo de enlanda ŝipo.
La plej ofte uzataj havas la mezurojn de la Freycinet-klaso (Freycinet-Péniche), kiuj estis fiksitaj  1879 de la franca ministro pri publikaj laboroj  Freycinet kaj iĝis normo por kluzo  fine de la 19-a jarcento.
Laŭ deveno oni parolas ankaŭ pri Elsässer (alsazano), Flandern (flandro) aŭ Spits. Sur la bildo estas videbla MS Scampolo, kiu estas trovebla tra tuta Eŭropo
konstrumaniero
Origine la Péniche estis farita el ligno kaj estis tirata de ekstere. Poste oni uzis ŝtalon kaj instalis motoron.
Kompare kun hodiaŭaj ŝipoj la Péniche estas malgranda, sed ĝi havas la avantaĝon, ke ĉi povas utiligi preskaŭ ĉiujn enlandajn akvovojojn. En la centra registro por la rejna navigado troviĝas 1.780 ŝipoj de la kategorio inter 37-40 x 4,80-5,20 metroj. En nederlando ekzistas 135, kiu transportas varojn. La plej multaj estis detruitaj aŭ rekonstruitaj kiel loĝ- aus restoracia ŝipo.
En Germanio ili uzis la riveron Lahn (rivero) kaj la kanalojn inter Elbo (rivero) kaj odro (Finowkanal, Obere Havel-Wasserstraße) kaj la Ludwigskanal ŝipoj kun komparebla formato.
Freycinet 2000
En Francio estis realigata la tipo Freycinet 2000 entwickelt, kiu havas la larĝecon de la tradicia Péniche, sed aspektas alie. La direktejo estas antaue kaj oni povas facili ligi ŝipojn. Ekzistas version kun plata planko por la transporto de konteneroj, trunkoj, aŭtomobiloj kaj pezaj objektoj.
registritaj ŝipoj
Vidu ankaŭ: Pénichette, Finowmaß
Mata Alagoana
La mikroregiono de Mata Alagoana estas unu de la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Alagoaso. Ĝi enhavas 16 municipojn.
Sonneberg
Sonneberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Sonneberg en la pleja sudo de la federacia lando Turingio kaj estas la administra sidejo de la distrikto. Tre proksimas la najbara federacia lando Bavario. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Historio
Antaŭ pli ol 800 jaroj Sonneberg menciiĝis unuafoje en dokumento. Grafino Jutta el Henneberg donis al la lokuloj en la jaro 1349 la urbajn privilegiojn. Kvar jarojn poste la urbo ekapartenis al la margraflando Meißen, poste al la duklando Saksio-Coburg kaj ekde 1735 al la duklando Saksio-Meiningen. Plurfoje fajregoj detruis la urbon. La lasta incendio okazis en 1840, kiam la mezepoka kerno urba konsumiĝis brule.
Temis pri lignoskulptistoj kaj tornistoj kiuj en la urbo kreis la unuajn ludilojn el ligno. Je la komenco de la 19-a jarcento, danke al la eltrovo de papermaĉaĵo, ekebliĝis amasa produktado. Kvankam ekzistas ankoraŭ manufakturoj pli gravis hejmaj laboroj. Pupoj plej gravis. En la jaro 1789 duko Georgo la 1-a (Saksio-Meiningen) garantiis al la lokaj komercistoj grandan komercan privilegion. De tio rezultis furora fabrika ekfloro kaj de produktado kaj de komercado. En 1880 estis en kaj apud Sonneberg ne malpli ol 321 ludilaj fabrikoj. Post la fondo de la industria faklernejo en 1883 eekzistis la antaŭkondiĉoj pri artiste kaj metiiste perfekta ludilaro. Ankoraŭ hodiaŭ videblas imponaj produktoj tiaj en la ludilmuzeo. Danke al la gravega rolo de Sonneberg mondskale koncerne la ludilproduktadon oni parolis komence de la 20-a jarcento pri monda ludilvarurbo (Weltspielwarenstadt). Gravegaj ĉenoj komercaj (ekz. Woolworth, Kressge) ŝatis la aĉeton en Turingio. Dum la Dua mondmilito la ludilproduktado iĝis armila. Malmultajn monatojn post la liberiĝo fare de la Usona Armeo komenciĝis okupiĝo fare de la Ruĝa Armeo, kiu daŭros ĝis novembro 1989. En 1952 Sonneberg ekapartenis al la distrikto Suhl. Inter 1961, post la konstruo de la Berlina muro, kaj 1972 Sonneberg situis en barita zono proksime de la limo inter FRG kaj GDR kio plimalfaciligis la vivkondiĉojn de la lokuloj. Plia socialisma reformo post 1980 ankoraŭ plicentrigis la fabrikadon en popolproprietajn entreprenojn/VEB. En Sonneberg troviĝis VEB »Sonni« (pupoj kaj pluŝbestoj), VEB »Plüti« (nur pluŝbestoj) kaj VEB »Piko« (makettrajnoj kaj ludiloj mekanikaj). Post la "Turniĝo", kiu inaŭguris la Germanian reunuiĝon, kvazaŭ la tuto perdiĝis krom la makettrajnfaristo PIKO kaj kelkaj privatuloj. Tamen, danke al bonega trafika situo kaj apogo financa bone investita Sonneberg ekvoluis je komerca centro poste.
NGC 5355
NGC 5355 (aliaj indikoj — UGC 8819, MCG 7-29-12, ZWG 219.20, HCG 68D, PGC 49380) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Observatorio de Polino
La Observatorio de Polino estas astronomia observatorio konstruita en la komunumo Polino (provinco Terno, Umbrio, Italio). Ĝia MPC kodo estas 609.
NGC 5355
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Observatorio de Polino
Ĝi estis aktiva de la fino de la 20-a jarcento ĝis la komenco de la 21-a jarcento.
Malkovro
Minor Planet Center kreditas ĝin de la malkovro de la asteroido 41206 Sciannameo la.
Cikloheksila karbonato
Cikloheksila karbonato aŭ karbonato de cikloheksilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cikloheksanolo kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Cikloheksila karbonato posedas 13 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Cikloheksila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj cikloheksilaj derivaĵoj.
Saint-Thois
(jen france, bretone Santoz) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Abatejo Beauport
Abatejo Beauport situas sur komunumo Paimpol (en loko Kérity) en departemento Côtes-d'Armor, en regiono Bretonio en Francio.
Historio
Ĝi estis fondita en 1202 kun helpo de Alano la Unua de Avaugour, grafo de Pentievro kaj de Goelo. Li petis la komunumon de premonstratoj, regulaj kanonikoj instalitaj en Abatejo Sainte-Trinité de la Lucerne en diocezo de Avranches en Normandio. La ordeno de premonstratoj estis fondita en ĉ. 1120, de Norberto el Xanten, ĉefepiskopo de Magdeburgo. Unu jarcenton poste, ĝi posedis preskaŭ 600 domojn disajn de Irlando al Kipro kaj de Svedio ĝis Italio. Ĝenerala abato firme regis tion, kio estis multnacia kompanio, kies komisio difinita de ĝia kreinto, Norberto el Xanten, estis la servo de paroĥoj.
Por krei abatejon, necesis mono kaj loko por starigi monaĥejon. La grafo de Goelo akceptis en 1202 donaci al premonstratoj lokon sur roka bazo inter enfluejo de rivereto Correc venanta de Kerfot kaj marĉa areo, nomita « Le Pré aŭ oies » ( herbejo de anseroj). La grupo de premonstratoj estis ricevinta pluraj donacoj kaj opiniis ke temis pri « beau port » ( bona haveno), kie eblis labori. Per papa buleo de 1203 kiu konsentis al ili multajn privilegiojn, ili starigis konstruaĵojn. La kanonikoj zorgis pri la najbaraj paroĥoj kaj aparte pri tiu de Kérity. Tamen Romo atentis pri ilia laboro. En 1207, la papo skribis al la abato de Beauport por rememorigi al li ke oni parolis bretone en la regiono kaj ke tial necesis nomumi pastrojn nur tiujn, kiuj parolis tiun lingvon.
La abatejo tre prosperis aen la 13-a kaj 15-a jc poste fine de la 17-a jc, komence de la 18-a jc. Ĝi multe malprosperis post 1750 kaj fine estis rabita kaj detruita de revoluciuloj, poste fermita en 1790.
Ĥanlando Kokando
flago de Kokando]] La Ĥanlando Kokando estis ŝtato en la Fergana Valo, kun la ĉefurbo Kokando. Ĝi ekzistis proksimume ekde la jaro 1710, ĝis la jaro 1876, kiam ĝi estis armee konkerita kaj aneksita de la Rusia Imperio. Aparte komence de la 19-a jarcento la regno havis ekonomian prosperon kaj iom da politika influo en Centra Azio.
Abatejo Beauport
Historio
Louis Morand, instiganto de fiŝkaptado en Islando en Paimpol, aĉetis parton en 1797. La resto fariĝis posedaĵo de komunumo Kérity.
Ĥanlando Kokando
Kreo de la Ĥanlando (18-a jarcento)
La historio de la Ĥanlando Kokando komenciĝas komence de la 18-a jarcento, en tempo kiam malstabiliĝis la politika ordo de la antaŭaj potencocentroj Buĥaro kaj Ĥiva. En la Ĥanlando (pli poste Emirlando) Buĥaro interbatalis du grandaj politikaj partioj, kio aparte malfortigis la ŝtaton. La ĥano respektive emiro de Buĥaro koncentriĝis ne perdi la kontrolon en la okcidenta kaj suda partoj de sia lando, sed apenaŭ kontrolis la orientan parton, tiel ke la regiono de Kokando povis sendependiĝi.
Norda marelefanto
Norda marelefanto (Mirounga angustirostris) estas unu de du specioj de marelefantoj (el kiuj la alia estas la Suda marelefanto). Ĝi estas membro de la familio Fokedoj, Phocidae (veraj fokoj). Marelefantoj derivigas sian nomon el sia grando kaj el la granda rostro de la maskloj, kiu estas uzata por fari eksterordinare laŭtan rorajn bruojn, speciale dun la pariga konkurenco. Seksa dimorfismo en grando estas grava. Koresponde, la pariĝsistemo estas tre poliginia; sukcesa masklo kapablas gravedigi ĝis 50 inojn en unu sezono.
Shinichiro Kawamata
Shinichiro Kawamata (川俣 慎一郎, n. ) estas japana futbalisto.