cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rožňavské Bystré
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1318 laŭ tiama hungara ortografio "Sebuspopotak" (=rapida rojo). En 1602 ankaŭ la slava loknomo aperis. Longe minadis tie oron, arĝenton, kupron kaj feron. En la 16-a jarcento la turkoj senhomigis la vilaĝon. En 1828 loĝis tie 415 vilaĝanoj en 48 domoj. En 1896 incendio okazis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Bisztró, poste ĝi rericevis sian originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sebespatak 455 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Rožňavské Bystré 585 homoj, (568 slovakoj).
Fumnebulo
Fumnebulo (smog) estas miksaĵo de fumoj, nebulo kaj diversspecaj poluaĵoj, formiĝanta dum iaj klimataj kondiĉoj en la atmosfero de grandaj, precipe industriaj urboj.
Fumnebulo estas plej ofte kaŭzita de industrio kaj trafiko, sed foje ĝi havas naturan kaŭzon, kiel sabloŝtormo aŭ vulkana erupcio, kiuj blovas polvon kaj sablon en la aeron.
La esprimon uzis unuafoje plej verŝajne H. A. Des Voeux en 1905 por priskribi la atmosferon super britaj urboj. La angla vorto smog disvastiĝis en 1911, post kiam Des Voeux pretigis fakopinion por Manchester-a konferenco de la Brita Fumolimiga Ligo, pri la smoke-fog (fumo-nebulo) de aŭtuno 1909 en Glasgow kaj Edinburgh. Tiuj fumnebuloj mortigis pli ol 1000 homojn.
Sulfura fumnebulo
La sulfuran fumnebulon kaŭzas sulfur-oksidoj de hejtiloj. La alta vaporenhavo kaj la en la aero ŝvebantaj korpuskloj igas tiun formon danĝera.
Fotokemia fumnebulo
La fotokemian fumnebulon kaŭzas la trafiko.
Biblio-Globus
Biblio-Globus (Библио-Глобус) estas unu el ĉefaj librovendejoj en Moskvo. Ĝi situas ĉe Mjasnickaja strato (adreso: Mjasnickaja, domo 6) proksime al metrostacioj Lubjanka kaj Kuzneckij Most.
Vendejo
Biblio-Globus estas unu el la plej grandaj librovendejoj en Rusio kaj Eŭropo. Laŭ propraj asertoj, ĝi estas ne nur vendejo, sed ankaŭ klubo de libroamantoj. Ĝin vizitas pli ol 10 000 homoj dum tago, kaj dum la tuta periodo ĝin vizitis pli ol 180 milionoj; al la aĉetantoj estas proponataj pli ol 250 000 diversaj varoj.
En Biblio-Globus estas vendata plejparte literaturo en la rusa lingvo; alilingvan literaturon eblas aĉeti en la 2-a nivelo (halo 14), ekzistas ankaŭ libroj en Esperanto.
Krom libroj, en la vendejo aĉeteblas antikvaĵoj, moneroj kaj poŝtmarkoj por kolektado, suveniroj kaj donacoj.
Dum pli ol 20 jaroj Biblio-Globus estas gvidata de profesoro Boris Jesenjkin.
En la vendejo ofte estas organizataj renkontiĝoj kun aŭtoroj de libroj, prezentadoj de diversaj libroj. Regule okazas kunvenoj de multaj temaj kluboj de legantoj:
Samtempe ekzistas interreta librovendejo "Biblio-Globus", partnero de la ĉefa.
Historio
En la 18-a jarcento tie estis domo, posedata de familio Leontjev. Ekde 1807 tie situis apoteko. La konstruaĵo restis post la Moskva incendio de 1812 kaj estis bone konata de moskvanoj. En fino de 1830-aj jaroj moskva komercisto I.I.Ferster malfermis tie muzik-vendejon.
En 1896 la domon ekposedis komercisto-mecenato Nikolaj Staĥejev. Kiam Staĥejev venis al Moskvo, li komencis aĉetadon de malnovaj domoj en centro de Moskvo kaj konstruadon de multetaĝejoj, kio lin tre pliriĉigis. Li aĉetis ankaŭ la domon 6 ĉe Mjasnicksja kaj aperigis tie novan domon ("domo de Staĥejev"). En la nova domo estis du librovendejoj, vendejoj de semoj, manĝiloj, lumiloj kaj multaj aliaj
Post Oktobra Revolucio en la konstruaĵo estis sovetaj organizaĵoj kaj loĝejoj, poste - teknika instituto. Post la Dua mondmilito tie estis vendejo "Detskij Mir".
La tie estis malfermita vendejo № 120 "Kniĵnij Mir" (Книжный мир); ĉi tiu dato estas konsiderata kiel naskiĝtago de la vendejo. Ĝi ekzistis dum la jaroj 1957 — 1992 kaj ekde la estas nomata Biblio-Globus. La nomo devenas de greka "biblion" — libro kaj franca "global" (de latina "globus terrae") — terglobo.
La tri supraj etaĝoj estis konstruitaj en 1986 (arkitektoj B.Paluj kaj G.Makareviĉ).
Carl Wolfgang Paul Mendelssohn Bartholdy
Carl Wolfgang Paul Mendelssohn Bartholdy (posta skribmaniero Karl, * 7-an de februaro 1838 en Lepsiko; † 23-an de februaro 1897 en Königsfelden, Svisio), estis germana historiisto de la 19-a jarcento. Li estis filo de Felix kaj Cécile Charlotte Sophie Mendelssohn Bartholdy samkiel frato de la industriisto Paul Mendelssohn Bartholdy. Kiel historiisto li esploris precipe la historion de revolucioj kaj la greka batalo por libereco.
Gaskonio
Gaskonio (Gascogne, gaskone Gasconha ) estas historia regiono de sudokcidenta Francio. La limoj iom variis dum la jarcentoj. Laŭ la ĝenerala difino, Gaskonio enhavas Akvitanion kaj Sudo-Pireneojn.
En 1152, per sia edziĝo al Eleonoro de Akvitanio, Henriko la 2-a (Anglio) gajnis Gaskonion, kiu tiam estis duklando. Sekvis plurjarcentaj konfliktoj inter Anglio kaj Francio. Nur fine de la Centjara milito, meze de la 15-a jarcento, iĝis Gaskonio sekure regata de la franca reĝo.
Caspar Georg Carl Reinwardt
Caspar Georg Carl REINWARDT (5a de Junio 1773 en Lüttringhausen, Remscheid – 6a de Marto 1854 en Leiden) estis prusi-naska nederlanda botanikisto. Li estas konsiderata fonda patro de la Bogor Botanika Ĝardeno en Indonezio.
Li estis profesoro de natura historio en la Universitato de Harderwijk el 1800 ĝis 1808. Poste li estis helpoprofesoro pri kemio kaj farmacio. En 1808 li plaĉis al la reĝo Louis Bonaparte kaj ricevis la postenon de direktoro de la "konstruotaj" botanikaj kaj zoologiaj ĝardenoj kaj muzeoj. En 1808 li iĝis membro de la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj. Poste li estis profesoro de natura historio en Amsterdamo. En 1816 li ricevis altajn postenojn en la Nederlanda Hindio kie li estris variajn botanikajn esplorojn tra la indonezia arkipelago. Reinwardt estis la fondinto (1817) kaj unua direktoro de la botanikaj ĝardenoj de Bogor (tiam nomita Buitenzorg) en la insulo Javo.
Li revenis al Nederlando en 1822 kaj iĝis profesoro de natura historio en la Universitato de Leiden en 1823, kie li dediĉis sian vivon al kemio, botaniko kaj mineralogio.
En 1831 Reinwardt publikigis katalogon de plantoj de la Leiden Hortus. Li kalkulis precize 5 600 speciojn kaj variaĵojn, pliigo de preskaŭ 600 ekde 1822.
Samnomaj taksonoj
Kelkaj el la taksonoj (kaj botanikaj kaj zoologiaj) kiuj honoris lin estas listitaj sube:
Mozzate
Mozzate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la martite mortigita sanktulo Aleksandro, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Venus Express
Venus Express (esperante Venusa Ekspreso) estas artefarita satelito kaj sondilo de la Eŭropa Kosma Agentejo por esplori pri la planedo Venuso. Ĝi estis lanĉita la 10-an de novembro de 2005 el la kazaĥstana kosmodromo Bajkonuro. La sateliton suprenigis rusa porta raketo Sojuz-Fregat-tipa.
Laŭ planoj, la satelito atingis Venuson la 11-an de aprilo 2006. La ĉefa celo de la sondilo estas la esploro de la venusa atmosfero kaj forceja efiko. Ĝi estis la unua sondilo de ESA, kiu vizitas la planedon.
La sondilo mem havas amplekson de 1,5×1,8×1,4 metroj kaj pezon de 1250 kg (el kio 570 kg estas pelaĵo kaj 90 kg utila kunportaĵo). Ĝi havis unu ĉefpelilon kaj 8 kromajn manovrajn helpajn pelilojn, direktilojn. La energioprovizon donas specifaj – ĝis nun neuzataj – sunrezistaj sunĉeloj. La misio kostis 200 milionojn da eŭroj.
La sondilo devis laŭplane funkcii 500 tagojn sed la misio estis plurfoje plilongigita kaj Venus Express funkciis ĝis la 14-an decembro 2014, kiam ĝi plonĝis en la venusan atmosferon pro manko de benzino.
Mezuriloj
Venus Express portis 7 mezurilojn, el kiuj nur unu estis tute nova, la aliaj elprenitaj de Mars Express kaj Rosetta.
Ĉilia Esperanto-Asocio
Ĉilia Esperanto-Asocio (ĈEspA, hispane Asociación Chilena de Esperanto) estas la landa organizo en Ĉilio, kiu prizorgas la disvastigon de la Internacia Lingvo Esperanto en tiu ĉi lando.
La historio de la Esperanto-movado en Ĉilio komenciĝas en 1900 kun la esperantisto Augusto Biaut. Poste Luis Enrique Sepulveda Cuadra, blindula instruisto, kiu regis Esperanton en 1902, fondis Societon Esperantistan de Ĉilio la 17-an de julio 1903 kaj komencis eldoni revuon "Esperanto" en oktobro de tiu jaro. Tiutempe ankaŭ pluraj eksterlandaj enmigrintoj en Ĉilio estis aktivaj esperantistoj. En 1907-1908 fondiĝis Societo Patrina Esperantista de Ĉilio. En 1910, kiel maniero marki la centjaran jubileon de la landa sendependeco, okazis la Unua Nacia Kongreso de Esperanto; laŭ iuj raportoj, prezidanto Pedro Montt parolis Esperanton. La Universala Kongreso de Esperanto sendis kondolencon al la ĉilia registaro pro la subita morto de la prezidanto dum oficiala vizito en Germanio.
Estas informoj ankaŭ, en tiu ĉi epoko ekzistis piedpilka teamon kies nomo estas Esperanto F.C., en kiu membris studentoj de Universitato de Ĉilio, kaj ĝi estis la unuaj paŝoj de posta grava profesia piedpilka teamo kies nomo estas Universidad de Chile.
De tiam ĝis la mezo de la 1950-aj jaroj, la Esperanto-movado malfunkciis, ĉar ne ekzistis nacia instanco por kunigi ilin.
De la malfruaj 1960-aj jaroj ĝis septembro 1973 okazis Esperanto-kursoj en la Pedadogia Fakultado de Universitato de Ĉilio, (nuna Metropola Universitato pri Eduko kaj Scienco). Tiel aperis galaksio de ĉiliaj esperantistoj, al kiuj aliiĝis Ivan Mättig Catalán, kaj la peru-devenaj Daniel Zanelli Chávez  kaj David Alvéstegui, plus aliaj studentoj. Ĉi tiuj esperantistoj formis la Ĉilian Esperanto-Asocion en 1978, aliĝante al la Universala Esperanto-Asocio la sekvan jaron. De tiam okazis 9 landaj Esperanto-Kongresoj: Valdivia (1984), Santiago (1987, 1989, 1990, 2007, 2012 kaj 2014), Curicó (2000) kaj Temuco (2001).
De la 1980-aj jaroj, Esperanton oni ekinstruis en Suda Universitato (Valdivia).Nuntempe gvidas kurson tie D-ro Marcos Salas, ĉe la Fakultato pri Ŝipinĝienerado.
En 1990, la Asocio akiris juran personecon kiel privata neprofitcela organizo kaj nuntempe estas registrita en la Nacia Registro de Personoj Senprofita Statuso.
Fine de la 1990-aj jaroj, kurso de Esperanto estis malfermita en Temuco en Lernejo, kaj gvidis ĝin hispana instruisto S-ro García. Laŭlonge de sia historio, Ĉilia Esperanto-Asocio havis ununuran Esperanto-informilon nomatan "Verda Sago" ("La Verda Sago") jam ne plu eldonata. La bulteno "Esperanto-Noticias" estas eldonata laŭbezone en la hispana. La unua estis redaktita de Jorge Tachauer Szabó kaj Daniel Zanelli Chávez; la alia estis redaktita de Iván Mättig kaj Hector Campos Grez.
En la jaro 2010 oni komencis organizi Someran Esperanto-Tendaron, laŭ iniciato de Héctor Campos. La tendumado okazas kutime la trian semajnfinon de februaro ĉe skolta kampadejo "Callejones". Ĝis nun estas 9 versioj de la tendaro.
Ĝis nun estas tri prezidantoj de la asocio:
Retejo : http://www.esperanto.cl (hispane kaj esperante).
La Junulara sendependa organizo de Ĉilia Esperanto-Asocio estas Ĉilia Esperantista Junulara Organizo (ĈEJO), kiu tamen laŭ la ĝis nun ne havas oficialan statuson de landa sekcio de TEJO. ĈEJO ĝis nun havis du prezidantojn post ĝia leĝa agnosko: Antaŭ tiu leĝa agnosko, multe laboris kiam junis Jorge Tachauer kaj usona mormona misiisto Wayne Illnes (70jaroj). Poste ankaŭ estis prezidantino S-rino Karen Kutscher (1980-1981).
Termopiloj
La Termopiloj (laŭvorte: Pordego de la varmaj fontoj; greke: Θερμοπυλαι ) estas interkrutejo, mallarĝa trapasejo ĉe la landlimo de la grekaj distriktoj Lokris kaj Malisa (poste: Oitaia), inter la de marĉlando ĉirkaŭata Malisa markolo kaj randero de la montaro Kallidromos, kies nomo ŝuldiĝas al la varmaj sulfurozaj fontoj surloke.
Priskribo
Estante longa pli ol horo ĝia larĝeco estis nur de 50-60 paŝoj, ĉe kelkaj partoj eĉ ankoraŭ multe pli mallarĝa. Kiel ĉefa enirejo al Tesalio disde la helenaj teritorioj de antikveco jam la regiono gravis strategie.
La de la Sperĥejo-rivero kunportita aluvio ege ŝanĝis la marbordon kaj antaŭenlokis ĝin je 3,5 km.
Batalloko
Famiĝis la trapasejo post la heroa sinofero de la taĉmentoj de la spartano Leonido en julio de la 480-a jaro a.K. por ĝeni la marŝadon de la persa armeo sub la estrado de Kserkso la 1-a (Persio). Dum tio la greka batalŝiparo haltigu la malamikan ĉe la promonotorio de Artemisio. La nombro de la soldatoj sub Leonida estis de ne tute 6000 viroj (inter kiuj nur 300 spartanoj). Leonido fortigis la trapasejajn murojn kaj starigis 1000 anojn el la tribo de la Fokoj tie.
Kiam la persanoj finfine post kvartaga atendo ekŝturmis la grekoj kontraŭstaris du tagojn kaj venkis eĉ la personan gardistaron de la reĝo. Tiam Efialto gvidis 20000 persanojn kune kun Hidarno tra piedmarŝpado kiun la fokoj ne aŭdacis defendi por ataki la grekojn de dorsflanke. Leonido decidis obei kaj defendi la interkrutejon kun siaj spartanoj. La aliaj rajtis retiriĝi; tamen 700 viroj el la tribo de la Tespoj restis libervole. Ili ne atendis la venon de la malamikoj sed aktive ĵetis sin batalen kaj retiriĝis nur post la ekrigardo de Hidaspo monteton de malantaŭ la muroj. Tie ĉi ili ĉiuj mortis unu post la alia batalante.
La grekoj dediĉis al ilia memoro monumenton kun la enskribo de Simonido, kiu tekstas Inschrift des Simonides: "Se vi, preterpasanto, estos alveninta hejme anoncu al la spartanoj ke ni restis surloke mortinto, ĉar la leĝo ordonis tion." Ankaŭ pli malfrue okazis tie ĉi bataloj ekz. en 279 a.K., kiam la grekoj batalis kontraŭ la keltoj sub la atenano Kalipo aŭ en 191 a.K., kiam la romia konsulo Manius Acilius Glabrio venkis Antiokon la grandan. Sen paroli pri la novgreka liberiĝbatalo kontraŭturka en 1821 kaj 1822 kaj pri bataleto en 1941 (inter Wehrmacht kaj aliancanoj) dum la Dua mondmilito.
Viŝovatij
Geografio
Viŝovatij situas laŭ rojo sub monto 571 m-ojn alta, apud Ternovo.
Starbuck (filmo)
Starbuck estas kanada komedia filmo aperinta en 2011.
Intrigo
En la unua sceno, David Wozniak donas spermon en spermobanko. Dudek jarojn poste, li estas senkompetenta liveristo por familia viandejo, kaj li estas postkurata de krimuloj, al kiuj li ŝuldas. Lia koramikino Valérie estas graveda, sed ŝi pensas, ke li ne estas sufiĉe matura por esti patro.
Advokato de la spermobanko kontaktas lin kaj anoncas, ke per lia spermo estis koncipitaj 533 infanoj. 142 el ili procesas kontraŭ la kliniko por devigi ĝin malkaŝi la identecon de “Starbuck” — la kaŝnomo, sub kiu David donis spermon.
Châtenois (Jura)
Châtenois estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Longueville (Seine-et-Marne)
Longueville estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Longuevillois.
Senozan (stacidomo)
Senozan estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Senozan, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Dielsdorf (distrikto)
Pri la distrikto
La distrikto Dielsdorf estas distrikto de la Kantono Zuriko. Ĝi havis 74918 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Origine la distrikto nomiĝis Regensberg same kiel la malnova voktdistrikto en la tempo antaŭ la Helveta Respubliko. En la jaro 1871 la administrado estis translokigita de la kastelo sur la monto al la valo, kaj la nova ĉefkomunumo fariĝis Dielsdorf, per tio ankaŭ ŝanĝiĝis la nomo de la distrikto.
La distrikto troviĝas en valo de la orienta Ĵuraso nodre de la monto-ĉeno Lägern.
Limoj
La distrikto Dielsdorf limas norde al Germanio, okcidente al la Kantono Argovio, sudokcidente al la distrikto Dietikon, sude al la distrikto kaj urbo Zuriko kaj oriente al la distrikto Bülach.
Politikaj komunumoj de la distrikto Dielsdorf
La distrikto Dielsdorf havas 22 komunumojn (stato 2011), de kiuj Regensdorf estas la plej granda. Jen la listo:
Departementa domo (Eger)
La Departementa domo estas impona baroka historia monumento en Eger, kiu nuntempe estas muzeo.
Konstruaĵo
La duetaĝa domego situas laŭ la trotuaro. En la fasado estas videblaj blazonoj de Hungara reĝlando, Heves (historia departemento), episkopo Ferenc Barkóczy. Sur la ekstera muro memortabulo troviĝas pri la granda inundo en Eger en 1878. Ĉe la ĉefenirejo estas ornama krado pri Kredo, Espero, Kredo fare de Henrik Fassola.
Pala montokolombo
La Pala montokolombo (Gymnophaps solomonensis) estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemisma en Salomonoj. Ĝi estas unu el la tri specioj en la genro Gymnophaps.
Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetoj.
Mesentea
Mesentea (hungare: Kismindszent [kiŝmindsent], germane: Allerheiligen) estas vilaĝo en Rumanio norde de Alba Iulia. Administre ĝi apartenas al Galda de Jos.
Loĝantaro
En 1910 Kismindszent havis 257 loĝantojn (rumanoj); en 1992 216 (rumanoj).
Luis Alberto Lacalle Pou
Luis Alberto Alejandro Aparicio LACALLE Pou (Montevideo, 11-an de aŭgusto 1973) estas urugvaja advokato kaj politikisto, apartenanta al la Nacia Partio. Li estas la nuna prezidanto de Urugvajo ekde la 1-a de marto 2020. Li estas la filo de la ekz-prezidanto Luis Alberto Lacalle.
Mesentea
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1303. Ĝis 1919 Kismindszent apartenis al Hungario, al Alsó-Fehér.
Glacolavilo
Glacolavilo estas la instalaĵo kiu estas en veturilo por la lavado (spruĉakvumado) de la glacoj kaj purigi ilin.
Ĉe aŭtomobiloj de post la 30-a de septembro 1971 la antaŭa glaco devige estas ekipita per tia instalaĵo. La rezervujo kun glacolavaĵo devas regule esti ree plenigata. Dum la vintro oni devas aldoni taŭgan malfrostilon. Glacolavilo povas (ĉe modernaj veturiloj) elektronike aŭ (ĉe pliaĝaj veturiloj) permane (aŭ piede) esti funkciigata. La glacoviŝilo disvastigas la lavaĵon sur la glaco.
Verneuil-l'Étang
Verneuil-l'Étang estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Verneuillais.
51430 Ireneclaire
51430 Ireneclaire estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Tenagra II de Nogales (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Irene Claire Schwartz, patrino de Michael Schwartz de la Observatorioj Tenagra. Ŝiaj kuraĝigo kaj amo helpis ŝin akordiĝi kun la muziko de la sferoj, sed ankaŭ kun plej belaj muzikoj de la mondo.
Maŭzoleo de Atatürk
Maŭzoleo de Atatürk, turke: Anıtkabir (laŭlitere, memorotombo) farita por Mustafa Kemal Atatürk, la gvidanto de la Turka sendependiĝomilito kaj unua prezidanto de la Respubliko de Turkio, troviĝas en Ankaro. Ĝi estis dizajnita fare de arkitektoj Professor Emin Onat kaj la helpanto Ahmet Orhan Arda, kies propono venkis 48 aliajn kontribuojn de pluraj landoj en konkurso aranĝita fare de la turka registaro en 1941 por "monumenta tombo" por Atatürk. La ejo ankaŭ estas la fina ripozejo de İsmet İnönü, la dua prezidanto de Turkio, kiu estis enterigita tie post kiam li mortis en 1973. Lia tombo alfrontas la Atatürk-maŭzoleon, sur la kontraŭa flanko de la Ceremonia grundo. La maŭzoleo estis prezentita sur diversaj turkaj monbiletoj dum 1966-1987 kaj 1997-2009.
Vizitantoj
La 10an de novembro 2007, la 69-a datreveno de la morto de Atatürk, 546.620 homoj, el kiuj 2.420 estis fremduloj, vizitis Anıtkabir-on, metante ĉiaman altan rekordon de ĉiutagaj vizitantoj. En la unuaj 11 monatoj de 2007, Anıtkabir ricevis pli ol 11 milionojn da vizitantoj, superante la tutsumon de vizitantoj por iu antaŭa tuta jaro. En 2006, totalo de 8,150.000 homoj kaj en 2005, totalo de 3,800.000 homoj vizitis Anıtkabir. La 10an de novembro 2013, 1,089.615 homoj vizitis Anıtkabir kiu estas la nova historia rekordo. La 29an de oktobro 2013 kiu estas la datreveno de fondo de Respubliko de Turkio, 438.451 homoj vizitis Anıtkabir, kio ankaŭ estas signifa kvanto de vizitantoj por nur unu tagon. La 10an de novembro 2012, la registrita nombro da vizitantoj estas sciigita kiel 413.568 homoj.
Arkitekturaj trajtoj
La periodo de turka arkitekturo inter 1940 kaj 1950 estis klasifikita fare de arkitekturaj historiistoj (dum la t.n. Dua Nacia Arkitekturo-Movado). Tiu periodo estas karakterizita plejparte per monumenta, simetria konstruado, kun granda emfazo donita al detaligo kaj metio en konstruo. Anıtkabir enhavas la samajn karakterizaĵojn de tiu periodo, kaj laŭ multaj estas la finfina monumento de la epoko. Krome, Anıtkabir enkorpigas selĝukan kaj otomanan arkitekturo kaj ornamadon. Ekzemple, la elpendaĵo de la turoj kaj la Halo de Honoro estas tute selĝukstila.
Revizio de originaj planoj
La Anıtkabir-projekto origine havis volbitan plafonon super la maŭzoleo portita per la perimetraj kolonoj. La 4an de decembro 1951, la Registaro demandis la arkitektojn pri la ebleco de mallongiga konstrutempo malaltigante la 28 m altan plafonon de la Honoro-halo. Post studado de la proponoj, la arkitektoj ekkonsentis ke estos eble kovri la plafonon per plifortikigita betona slabo anstataŭe de volbaĵoj el ŝtono. Tiu ŝanĝo reduktis la pezon de la plafono kaj ankaŭ eliminis certajn konstruajn riskojn.
Surfacaj reliefoj kaj ŝtonoj
Ĉiuj ŝtonoj kaj rulglobetoj estis alportitaj de diversaj partoj de Turkio. Facile-prilaborita pora travertino estas uzita sur ekstera protektado de la betonaj surfacoj kaj marmoro estas uzita por la internaj surfacoj de la Halo de honoro. Blanka travertino uzita por la skulptaĵogrupoj, leonaj figuroj kaj la maŭzoleaj kolonoj estis alportitaj de Kayseri kaj la travertino uzita ene de la turoj estis alportita de Polatlı kaj Malıköy. La ruĝa kaj nigra travertino uzis por pavimado de la ceremoniaĵogrundo kaj plankoj de la turoj venis de Kayseri. Flava travertino alportita de Çankırı estis uzita por konstruado de la Venkoreliefoj, la eksteraj muroj, kaj perimetrokolonoj de la Honorhalo de la ceremonia areo. La ruĝa, nigra kaj kremkolora marmoro kiu estis uzita sur la planko de la Halo de Honoro estis alportita de Hatay, Adana kaj Çanakale, kaj por la internaj muroj, tigro-strukturizita marmoro de Afyon kaj verda marmoro de Bilecik estis uzitaj. La sarkofago, monolita tomboŝtono pezanta 40 tunojn, estis alportita de Adana kaj la blanka marmoro kovranta la flankojn de la sarkofago estis ankaŭ de Afyon.
Komplekso
Ekzistas kvar ĉefpartoj al Anıtkabir: la Vojo de Leonoj, la Ceremonia Placo, la Halo de Honoro (loko de la tombo de Atatürk) kaj la Paco-Parko kiu ĉirkaŭas la monumenton.
Ceremonia Placo
La Ceremonia Placo estas situanta ĉe la fino de la Leonoj-Vojo. La areo estas 129 m longa kaj 84 m larĝs kaj estis projektita por gastigi 15.000 homojn. La planko estas ornamita kun 373 tapiŝetoj.
Halo de Honoro
La Halo de Honoro estas la ikoneca simbolo de Anıtkabir kaj la loko de la tombo de Atatürk. La strukturo estas 41.65 m × 57.35 m en plano kaj pliiĝas al alteco de 17 m, kun la kolonoj mem je 14.4 m. La tombo de Atatürk estas situanta rekte sub la simbola 40-tunojn pezanta sarkofago en la teretaĝo de la Halo de Honoro, kaj la korpo de Atatürk estas entombigita sub tio en speciala tomba ejo en la kelnivelo. La ĉambro havas okangulan planon en selĝukaj kaj otomanaj arkitekturaj stiloj, kaj ĝia piramideca plafono estas inkrustita kun ormozaikoj.
Paca Parko
La parko kiu ĉirkaŭas la monumenton estas nomita Pacparko en honoro de la fama esprimo de Atatürk "Paco hejme, paco en la mondo." Ĝi enhavas proksimume 5.,000 dekoraciajn arbojn, florojn kaj arbedojn en 104 specoj, donacitaj de proksimume 25 landoj.
Turoj, statuoj, muzeo
Ene de la Anıtkabir-aro ekzistas dek turoj situantaj en simetria aranĝo. Tiuj simbolas la idealojn kiuj influis la turkan nacion kaj la kreadon de la Respubliko de Turkio. La turoj estas similaj laŭ planado kaj strukturo: ili estas rektangulaj, proksime al kvadrato, kun piramidecaj tegmentoj. Bronzaj sagpintoj estas metitaj sur la pinton de la tegmentoj por tradiciaj turkaj nomado-tendoj. Ene de la turoj, geometria ornamado inspirita per tradicia turka tapiŝo-ĉeftemoj, povas esti trovita en la plafonoj de la turoj en fresko-tekniko. Ekzistas ankaŭ surskriboj de citaĵoj de Atatürk kiuj egale rilatas al la temo de tiu turo.
Sendependeca Turo
La reliefo ene de la Sendependeca Turo montras junan viron staranta rekte kaj tenanta glavon per ambaŭ manoj dum aglo sidas en roko apud li. La aglo reprezentas potencon kaj sendependecon en mitologio kaj en selĝuka arto, kaj la juna viro per la glavo reprezentas la turkan nacion defendantan sian sendependecon.
Grupo de inaj figuroj
Antaŭ la Sendependeca Turo, ekzistas statuogrupo de tri virinoj en turkaj tradiciaj vestoj. La du virinoj ĉe la flankoj tenas grandan girlandon antingantan la pavimon. Tiu girlando, konsistigita de grenfaskoj, reprezentas la abundan landon. La virino maldekstre kun taso en sia etendita mano petas la kompaton de dio. La virino en la mezo, kovranta sin per la mano, ploras. Tiu grupo reprezentas la fierecon de turkaj virinoj, kaj ilia solenaĵo kaj persistemo eĉ en funebro kaj aflikto.
Libereca Turo
La reliefo ene de la Liberecoturo montras figuron de anĝelo tenanta tukon el papero kaj leviĝintan ĉevalon plej proksime al ĝi. La anĝela reliefo simbolas la sanktecon de libereco kaj la tuko el papero simbolas la turkan Deklaracion de libereco. La ĉevalreliefo estas simbolo de kaj libereco kaj sendependeco.
Vira statuogrupo
Antaŭ la Liberecoturo ekzistas statuogrupo konsistigita de tri viroj. La viro ĉe la dekstro kun kasko kaj mantelo reprezentas turkan soldaton; maldekstre kun libro en lia mano estas turka junulo kaj intelektulo; malantaŭ ambaŭ de tiuj, en vilaĝa vestaĵo, estas turka kamparano. La gravaj mimikoj de ĉiuj tri statuoj reprezentas la solenaĵon kaj volforton de la turka popolo.
Palmares
Palmares estis la plej granda Kilombo, regno de forkurita sklavoj, fondita ĉirkaŭ 1600 en la montetoj Serra da Barriga en nordorienta Brazilo, ĉe la nuna ŝtato Alagoaso. Ĝi entenis multajn fortifikaĵojn kaj vilaĵojn kaj unu urbeton
Maŭzoleo de Atatürk
Mehmetçik-turo
La Mehmetçik-turo estas situanta sur la dekstra flanko de la fino de la Vojo de la Leono. La reliefo sur la ekstera fasado prezentas mehmetçik (turka infanterisoldato) kiu estas forlasanta hejmon por iri al la fronto. En tiu kunmetaĵo, malĝoja sed fiera patrino tenanta sian manon sur la ŝultro de sia filo alvokas lin al la militado por la lando. Ekzistas librovendejo kaj donacbutiko en tiu turo por vizitantoj interesitaj pri aĉetado de artikoloj pri Anıtkabir kaj Atatürk.
Palmares
Hodiaŭ en la brazila ŝtato Pernambuko estas urbo nomata Palmares. .
Maŭzoleo de Atatürk
Venka Turo
La datoj de la plej gravaj tri venkoj de la nacio kaj la vortoj de Atatürk ĉirkaŭ tiuj venkoj estas gravuritaj sur la muroj de tiu turo. Ene de la tur estas la ĉaro, kiu portis la ĉerkon de Atatürk de Dolmabahçe-palaco ĝis Sarayburnu kaj transdonis ĝin al la Mararmeo la 19an de novembro 1938.
Palmares
Historio
Palmares ekzistis kiel grandega memsubtena respubliko sendependa, kaj fariĝis legendo pro sia grandeco kaj potenco. En sia plej alta periodo sia loĝantaro de pli ol 30 000 liberaj viroj, virinoj kaj infanoj. La komunumo havis pli ol 200 konstruaĵojn, preĝejon, kvar forĝistojn kaj urbodomon.
Maŭzoleo de Atatürk
Paca Turo
Reliefaro tie ĉi esprimas la principon de Atatürk pri Paco hejme, pacon en la mondo (gravurite ene de la turmuroj). Sur tiu reliefo, kamparanoj kaj soldatoj protektantaj kun glavoj estas reprezentitaj. Tiu soldato simbolas la Turkan Armeon, la fortan kaj originalan gardanton de la paco, permesante al homoj vivi la ĉiutagajn vivojn en paco certigita fare de la turka armeo.
Palmares
Historio
La unua gvidanto de Palmares estis Ganga Zumba, kiu eskapis de sklaveco en sukerplantejo kaj translokiĝis al Palmares.
Maŭzoleo de Atatürk
Turo de la 23-a de aprilo
Sur la internaj muroj de tiu turo estas reliefo prezentanta la malfermon de la Turkan Nacian Asembleon en la 23a de aprilo 1920. La virino staranta en tiu reliefo tenas artikolon en sia mano kun surskribo de la dato. La ŝlosilo en ŝia alia mano simbolas la malfermon de la Asembleo.
Turo de Reformoj
Tiu turo estas la etendaĵo de la muzeo kaj montras i.a. la vestojn de Atatürk ekspozicie. La reliefo ene de la turmuro montras malfortan manon tenantan la torĉon ĝis la estingo, simbolante la falon de la Otomana Regno. Alia, forta mano levanta radian torĉon al la zono simbolas la reformojn kun kiuj la nova turka respubliko kaj Atatürk kreskigis la turkan nacion al la nivelo de nuntempa civilizo.
Turo de la Nacia pakto
La turo estas ĉe la eniro al la muzeo kaj la krizhelpo ene de tiu turo simbolas la ligadon en unueco. La reliefo montras kvar manojn interligantaj sur glavtenilo. Tiu kunmetaĵo simbolas la komunan ĵuron de la nacio por savi la turkan landon.
Anıtkabir-Muzeo
La muzeo malfermiĝis la 21an de junio 1960. La personaj havaĵoj de Atatürk, lia vestogardejo, kaj kelkaj el la donacoj prezentitaj al li estas elmontritaj en tiu muzeo. La medaloj de Atatürk, ornamadoj kaj kelkaj personaj aĵoj donacitaj al la muzeo fare de liaj adoptitaj infanoj ankaŭ estas elmontritaj en la muzeo.
Graveco arkitektura en Turkio
Turka Ĉambro de Burĝja Inĝenieroj listigas Anıtkabir kiel unu el la 50 plej gravaj inĝenieraĵoj en Turkio. Tiun liston konsistigas projektoj realigitaj en la unuaj 50 jaroj de ties fondiĝo.
Palmares
Historio
Palmares sukcese defendis sin kontraŭ kelkaj provoj de la nederlandanoj, kaj poste de fortoj de portugalaj kolonioj por detrui ĝin, kaj mortigi aŭ kapti ĝiajn loĝantojn.
En 1655, afrikano konata kiel Zumbi naskiĝis en Palmar. Kiel juna knabo li estis kaptita de la portugaloj, sed eskapis kaj revenis al Palmares en 1670. La loĝantoj de Palmares sub la gvidado de Zumbi, venĝis la oftajn invadojn de la portugaloj per venĝaj agoj - atakoj kontraŭ portugalaj plantejoj kaj vilaĝoj, liberigante sklavojn, do ili ankaŭ pliigis sian nombron. Dek jarojn poste, Zumbi, nun lerta militisto kaj milita strategiisto, sukcedis Ganga Zumba kiel reganto de Palmares. Estis Zumbi, kiu gvidis la armeon de Palmares kontraŭ la artilerio de la portugalaj militestroj Domingos Jorge Velho kaj Vieira de Mello. La lasta atako kontraŭ Palmares okazis en 1694. Cerca do Macaco, la ĉefa loĝloko, falis; Kaj Zumbi vundiĝis. Li fuĝis de la portugaloj, sed estis perfidita, poste kaptita, kaj senkapigita en 1695.
(legu plu pri la historio ĉe La Nigra Spartako de Geraldo Mattos).
Manĉa Centro
La komarko Manĉo estas unu de la ses komarkoj aŭ distriktoj laŭ kiuj la Diputación de Ciudad Real (Municiparo) dividas la teritorion de la provinco de Ciudad Real, en Hispanio. Estas situanta nordoriente de la provinco, kaj formas parton de la natura regiono multiprovinca de La Mancha, al kiu oni povus atribui ankaŭ aliajn teritoriojn de la provinco de Ciudad Real kiu ne apartenas al tiu komarko, kiaj tiuj de la Kamparo de Montiel aŭ la Kamparo de Kalatravo.
No Highway in the Sky
No Highway in the Sky (ankaŭ konata kiel No Highway) estas brita nigrablanka aviada drama filmo el 1951 de 20th Century Fox, produktita de Louis D. Lighton, reĝisorita de Henry Koster, en kiu ĉefrolas James Stewart, Marlene Dietrich, Glynis Johns, Niall MacGinnis, Janette Scott kaj Jack Hawkins. La scenaro estis verkita de Oscar Millard, kun aldona materialo havigita de Alec Coppel.
Manĉa Centro
La municipoj kiuj formas ĝin apartenis historie al la Ordeno de Santiago aŭ al la Ordeno de Sankta Johano. La unuaj, kutime atribuiĝas al la historiaj komarkoj de la Mesa del Quintanar (la municipoj kiuj formis parton de Común de La Mancha) aŭ de la historia Kamparo de Montiel (kiuj apartenis al Común de Montiel). La duaj kutime atribuiĝas al Kamparo de Sankta Johano.
No Highway in the Sky
La filmo estas bazita sur la romano No Highway (1948) de Nevil Shute kaj estis unu el la unuaj filmoj kiuj prezentis eblan aviadilan katastrofon implikantan metalan laciĝon. Kvankam la filmo sekvas la intrigon de la romano de Shute ĝenerale, No Highway in the Sky precipe preterlasas referencojn al supernaturo enhavita en la originala romano, inkluzive de la uzo de aŭtomata skribo por solvi ŝlosilan elementon en la rakonto de la originala romano. Ankaŭ, la rolo de Scott, la lastatempe dungita administranto kiu rakontas la romanon, estas limigita en la filma versio; kio signifas ke la elstara sciencisto, s-ro Honey, ŝajnas pli ekscentra ol en la romano, ŝanĝante la rilaton inter ili.
La filmo ankaŭ enkondukas la anglan esprimon "boffin" por la sub-aprezita kaj ŝajne memcentra kaj ekscentra sciencisto, male al pli frua uzokutimo por priskribi scienciston kiu faras esencajn (kaj aprezitajn) kontribuojn.
Temo
Theodore Honey (James Stewart) estas aviadila inĝeniero kiu estas sur sia vojo al la Labradora Duoninsulo por esplori aviadilakcidenton. Lia teorio estas ke la kaŭzo estis difekto en la konstruo de la aviadilo. Sed post kiam la aviadilo per kiu li vojaĝas ekflugis, li rimarkas, ke ĝi estas de la sama tipo kiel tiu, kiu kraŝis. Li elektas, kvankam li ne estas certa, riveli kion li scias al la pasaĝeroj kaj skipo, inkluzive de kunpasaĝero Monica Teasdale (Marlene Dietrich).
NGC 3388
NGC 3388 (aliaj indikoj — NGC 3425, UGC 5967, MCG 2-28-21, ZWG 66.44, PGC 32555) estas galaksio en konstelacio Leono.
Charles Frederic Belcher
Sir Charles Frederic Belcher membro de la OBI (1876 – 1970) estis aŭstralia advokato, aŭtoro, britkolonia juristo kaj amatora ornitologo.
Li servis por la Britkolonia Servo en Afriko, Trinidado kaj Tobago, Kipro kaj ĉe aliaj lokoj.
NGC 3388
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Horuso
Horuso (egipte: Hrw [horu; heru]) estas la greka nomo de dio de la egipta mitologio. Li estis filo de Iziso kaj Oziriso. Lia nomo signifas tiun: La Malproksimo. Li estis identigita kaj reprezentita kun kapo de falko.
Laŭ Francisko Azorín Horuso estas Egipta dio, fratfilo de Osiro, reprezentita ikonografie kiel aglokapa [tiele] junulo kronita per la sundisko. Li indikas etimologion el egipta Hor, kaj de tie la greka Horos (Harpokrato) kaj la latina Horus.
Dio kun multaj vizaĝoj
Horuso estas kultadita en:
Imre Czomba
Imre Czomba [comba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czomba Imre estas hungara komponisto, pianisto.
Biografio
Imre Czomba frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Li jam en Miskolc muzikadis, sed en Budapeŝto li aliĝis al elstaraj muzikistoj (Zorán Sztevanovity, Ákos Kovács). Li estis pianisto de Teatro Madách, orkestrestro de Nox. Ekde 1995 li komponis ŝlagrojn por elstaraj kantistoj, iom poste ankaŭ muzikojn por teatraĵoj kaj muzikalojn. Li kunlaboris en baleto kun Gábor Keveházi (2009) kaj en dancaj spektakloj kun Sándor Román. En 2008 kaj 2009 en la nacia tago li komponis muzikojn por la artfajraĵoj. Ekde 2013 li komponas filmajn muzikojn en Holivudo. Li ricevis premiojn inter 2004–2013.
Strato Mayor
La Strato Mayor [majOr] (plej granda) estas strato de Madrido, Hispanio. Estas ĉefa vojo kiu finiĝas ĉe la Pordo de la Suno kaj ĉe la iame oficiala "Casa de la Villa" (nome urbodomo). Ne la tuta aktuala etendo estis nomita strato Mayor. La historio de la strato estas ligata al la historio de Madrido; ĉiuj oficialaj akceptoj de la reĝoj pasis tra tiu strato kaj ankaŭ tra la Pordo de la Suno.
Historio
La 31-an de majo de 1906 la reĝo Alfonso la 13-a edziĝis kun la brita princino Viktoria Eŭgena de Batenbergo (1887-1969), nepino de la reĝino Viktoria de la Unuigita Reĝlando. La tagon de la edziĝo, kiam ili revenis al la Reĝa Palaco elirontaj el la strato Mayor, ili suferis atencon de la anarkiisto Mateo Morral, kiu lanĉis bombon kaŝita en florbukedo el la domo numero 88; la gereĝoj ne estis vunditaj, sed mortis pluraj ĉeestantoj de la ceremonio ĉirkaŭ la reĝa ĉaro.
Federacia vojo 51
La federacia vojo 51 - germane Bundesstraße 51 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 570 kilometrojn tra la federaciaj landoj Malsupra Saksio, Nordrejn-Vestfalio, Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando. La plej norda punkto estas la komunumo Stuhr proksime de Bremeno kaj la plej suda la komunumo Kleinblittersdorf proksime de Sarreguemines/Saargemünd/Saargeminn ĉe la limo al Francio. Dum sia tuta vojo, la germana aŭtovojo A1 kondukiĝas proksimume paralele, principe pli okcidente.
De la aŭtovoja kruciĝo Monastero suda ĝis Remscheid la germanaj aŭtovojoj kaj  anstataŭigas la tradician federacian vojon, poste de Burscheid ĝis Mühlheim denove la germanaj aŭtovojoj  kaj. De Brühl ĝis Blankenheim (Ahr) ĝi anstataiĝas per mallonga urba aŭtovojo A553 kaj poste ree per la, kaj de Prüm ĝis Bitburg per la. Kaj fine inter Merzig kaj Dillingen, jam en Sarlando la aŭtovojo transprenas la vojon.
Signifaj komunumoj survojaj estas Bassum, Barnstorf, Diepholz, tiam preter la lago Dümmer kie okazis la IS 79/80, Bohmte, Ostercappeln de kie devenas la e-istino Nicola Buskotte, Belm, de tie plu kiel , en Osnabrück plu kiel federacia vojo, Georgsmarienhütte, Bad Iburg, Telgte, Münster, de tie  , Remscheid, Burscheid, Kolonjo, Brühl, de tie  , Blankenheim (Ahr), Prüm, de tie ,  Bitburg, Trier (Trevero), kuruciĝo kun   , Saarburg, Merzig, de tie   , Dillingen kaj Saarbrücken.
Tramtransporto en Marsejlo T3
Tramtransporto en Marsejlo T3, nome linio T3 estas unu el la tri linioj de la reto de tramoj de Marsejlo. Ĝi kunligas Place Castellane al afer-kvartalo "Euroméditerranée" kaj trairas la tuton de Rue de Rome.
Tiu linio uzas la vojojn de linio T2 de Arenc - Le Silo ĝis Cours Saint-Louis.
Imre Ónodi Czudar
Imre Ónodi Czudar [cudar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ónodi Czudar Imre estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko.
Imre Czudar naskiĝis en 1345? en Bőcs. Li mortis la 1389 en Hungara reĝlando en Gyulafehérvár (nuntempa Alba Iulia en Rumanio).
Biografio
Imre Czudar june ricevis postenon en kortumo de Ludoviko la 1-a (Hungario). Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li estis entombigita en Katedralo Sankta Mikaelo (Alba Iulia).
Sek-Butila dukloroacetato
2-Butila dukloroacetato aŭ C6H10Cl2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dukloroacetata acido kun 2-butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Duacetato de sek-butilo estas nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Peŝĉera
Peŝĉera, ukraine Пещера estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Tjaĉiv, en municipo de Niĵna Apŝa.
Situo
Peŝĉera situas sur deklivoj.
Tibor Tátrai
Tibor Tátrai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tátrai Tibor estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, tekstopoeto). Lia karesnomo estis Tibusz [tibus].
Tibor Tátrai naskiĝis la en Budapeŝto.
Irma Seidler
Irma Seidler, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Seidler Irma Mária estis hungara pentristo. Ŝia edzo estis Károly Réthy, ŝia geedziĝa laŭkutima nomo estis Réthy Károlyné.
Biografio
Irma Seidler devenis el juda familio. Ŝi studis en industriarta lernejo de Vieno, poste en Budapeŝto, Munkeno, Florenco. En la jaroj 1902 kaj 1903 ŝi lernis en libera lernejo de Artistkolonio (Nagybánya). Ŝiaj majstroj estis Károly Réthy kaj Károly Ferenczy. En 1907 ŝi konatiĝis kun György Lukács, kiu ne volis esti edzo. Tiutempe ŝi pentradis jam memstare en la artistkolonio, onidire Seidler rifuĝis al gedzeco de Réthy. Réthy pentradis plej ofte en Munkeno sen la edzino. La kontakto kun Lukács iom daŭris, eĉ estis ankaŭ alia figuro Béla Balázs. Fine Seidler ĵetis sin al la Danubo. La morto vigle estis traktata en la gazetaro. Ŝi pentradis portretojn, pejzaĝojn kaj ĝenrojn, sed dum kreo de tiu ĉi artikolo pentraĵoj ne estis trovataj.
Forchtenstein
Forchtenstein, hungare Fraknó, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ĝis 1972 la germana nomo estis Forchtenau, kiu devenis el la germana vohrte (nutempe "Furcht" =timo) kaj la finaĵo Au (=herbejo). La hungaroj uzis ankaŭ formon Fraknóvár.
Historio
La unua mencio pri la fortikaĵo devenis el 1346 en formo castrum Faruhno, kiu poste malkonstruiĝis. La nun videblan fortikaĵon la Habsburgoj akiris en 1440. Matiaso la 1-a reokupis ĝin en 1466. Inter 1491-1626 la fortikaĵo denove apartenis al Habsburgoj. Poste la fortikaĵo ne estis sieĝita. En 1910 loĝis en Fraknó 1085 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Fraknó apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Nagymarton, poste al Aŭstrio.
Famuloj
En la iama Frakno naskiĝis Mihály Esterházy (ĉambelano).
4741 Leskov
4741 Leskov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa verkisto kaj ĵurnalisto Nikolaj Semjonoviĉ Leskov (cirile : Николай Семёнович Лесков, 1831–1895).
Konferenco pri Internacia Organizado de Unuiĝintaj Nacioj
La Konferenco pri Internacia Organizado de Unuiĝintaj Nacioj (UNCIO laŭ anglalingva nomo, KIOUN en Esperanto), ofte konata kiel Konferenco de San-Francisko, estis kunveno de delegitoj el la 50 ŝtatoj de Aliancanoj, kiu okazis el la 25a de aprilo al la 26a de junio 1945 en San-Francisko, Kalifornio, Usono. Dum tiu kunveno, la delegitoj reviziis kaj reverkis la interkonsentojn de Dumbarton Oaks fare dum la antaŭa jaro. La kunveno rezultis en la kreo de la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj, kiu estis proponita por subskribo la 26an de junio, nome la lasta tago de la konferenco. La konferenco okazis en diversaj lokoj, ĉefe en la War Memorial Opera House, dum la Ĉarto estis subskribita la 26an de junio en la Teatro Herbst en Civitana Centro. Placo apuda al la urba Civitana Centro, nome "UN Plaza," rememoras la konferencon.
Guignes
Guignes estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Belmonte de Tajo
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio, situanta borde de la rivero Taĵo (hispane Tajo [taĥo]). Ĝi apartenas al la komarko Las Vegas (hispane Comarca de Las Vegas) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 23,71 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Guignes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Guignois.
Mozzo
Mozzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bergamo, Curno, Ponte San Pietro kaj Valbrembo.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Johano la baptisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Jean-Marie Le Pen
Jean-Marie LE PEN (naskiĝis la en La Trinité-sur-Mer, Francio) estas franca dekstra naciista politikisto. Li estas la fondinto kaj honora Prezidanto de la dekstre ekstremisma politika partio Front National. Jean-Marie Le Pen kvinfoje kandidatiĝis por la posteno de Prezidanto de Francio.
Li estis akuzita pro la neo de Holokaŭsto – en la jaro 1987 en la forumo de Eŭropa Parlamento li nomis la koncentrejajn gas-ĉambrojn „detalo el historio”; pro tiu eldiro li estis poste mon-punita.
László Sárosi (futbalisto)
László Sárosi [lAslO ŝAroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárosi László estis hungara futbalisto (defendisto), trejnisto.
László Sárosi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Sárosi futbalis en junulara ĉefurba teamo inter 1946-1949, poste li aliĝis al elita klubo Vasas ĝis 1966. En tiu periodo li ludis 316-foje, dum li estis hungara ĉampiono kvinfoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1956–1965 resume 46-foje. Li estis trejnisto depost 1967 en pluraj enlandaj teamoj.
Hirm
Hirm, hungare Félszerfalva, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Hirm situas laŭ rojo.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. En 1850 sukerofabriko ekfunkciis. Ĝis 1920 Félszerfalva apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), poste al Aŭstrio.
Kantono Chambers (Teksaso)
La kantono Chambers - prononco - situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Anahuac. La kantono estas unu el naŭ kantonoj kiuj konsistigas la unuon "Pli granda Houston", do la kantonaj urboj konsidereblas antaŭurboj de Houston.
Veľké Bierovce
Veľké Bierovce, hungare Nagybiróc [madjbirOc], germane Grossbirowitz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Veľké, nagy kaj gross signifas: granda.
Situo
Veľké Bierovce situas laŭ maldekstra bordo de Váh, fine de tre mallonga sakovojo, ĉefvojo, aŭtovojo kaj fervojo estas proksime. Trenčín troviĝas je 8 km-oj.
Centristo
Centristo esta nomata politikisto kiu emas kunigi dekstrajn kaj maldekstrajn elementojn en sia politiko kaj volas situi sin inter ambaŭ politikaj tendencoj.
La politikan tendencon de centristoj oni nomas centrismo.
Vítkovice
Nomon Vítkovice havas pli da sidejoj:
Árpád László
LÁSZLÓ Árpád [la:slo:] estis hungara komponisto, fortepianisto, instruisto naskita en Módos la 14-an de novembro 1864 kaj mortinta en Târgu Mureş la 23-an de septembro 1960. Li estis la patro de operkantistino Magda László.
Kariero
Árpád László havigis diplomon de fortepianisto en 1891 en Vieno, poste li pristudis komponadon ĉe Antonin Dvořák en Novjorko. Inter 1895 kaj 1898 li instruis fortepianon kaj komponadon en Troy (Usono) en la Seminary Conservatory. Apud tiu li ankaŭ koncertis kiel fortepianisto. En 1898 li revenis Hungarujon kaj instruis fortepianon en Temeŝvaro, Kassa, Arad, poste ekde 1909 ĝis 1931 en la Urba Konservatorio de Târgu Mureş.
Szilárd Donhoffer
Szilárd Donhoffer [silArd], laŭ hungarlingve kutima nomordo Donhoffer Szilárd estis hungara kuracisto, profesoro, membro (korespondanta en 1964, ordinara en 1973) de Hungara Scienca Akademio.
Szilárd Donhoffer naskiĝis la  1902 en Budapeŝto. Li mortis la 1999 en Pécs.
Biografio
Szilárd Donhoffer frekventis gimnazion, poste universitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo li laboris en kliniko en Pécs inter 1926–1931, poste en instituto en Aberdeen. Hejmenveninta li laboris en la medicina instituto en Pécs, kie li ankaŭ instruis. Li atingis la instruan gradon publika eksterordinara profesoro en 1943. Li estis katedrestro inter 1950-1974, vicrektoro en 1961, rektoro inter 1964-1967. Li instruis ankaŭ en Usono kaj Kanado. Li estis parlamenta deputito inter 1963–1971. Li doktoriĝis en 1952. Li havas edzinon, kiu naskis filinon. Li ricevis premion Kossuth en 1961, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Alex Adányi
Alex Adányi [aleks adAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Adányi Alex estas hungara aktoro. Alex Adányi naskiĝis la  en Szeged.