cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liu Shaoqi
Shaoqi falis el politika favoro fine de la 1960-aj jaroj dum la Kultura Revolucio pro sia supozata 'dekstrismo' kaj ĉar Mao vidis Liu kiel minaco al sia povo. Li malaperis el la publika vivo en 1968 kaj estis konsiderita kapitalistema kaj perfidinto. Liu Shaoqi estis sendita al mallibereja kampo, kie li mortis plej verŝajne pro malbona traktado post du jaroj nome fine de 1969. Li estis postmorte rehabilitata fare de la registaro de Deng Xiaoping en 1980 kaj ricevis ŝtatan funebron.
Kobalta (II) benzoato
Kobalta (II) benzoato aŭ kobalta (II) fenilmetanato estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj kobalta (II) hidroksido. Kobalta (II) benzoato estas cindrokoloraj kristaloj, nesolveblaj en akvo sed solveblaj en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kobalta (II) benzoato prezentas (II) benzoatan grupon ligitan al kobalta grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Gábor Beyer
BEYER Gábor [bejer] estas rumania hungara arkitekto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 10-a de septembro 1946. Li estas la edzo de arkitektino Zsuzsanna Fall, la patro de belartistino Ildikó Lepedus, la pli juna frato de arkitektino de Katalin Beyer Murádin.
Biografio
Gábor Beyer en 1967 finis en tekniklernejo pri konstruo de Târgu Mureș, en 1995 en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Inter 1967 kaj 1993 li estis respondeca dizajnisto de Dizajninstituto de Distrikto Mureș. De 1999 li malfermis propran oficejon.
Degunino (stacio)
Degunino (Дегунино) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Friedlieb Ferdinand Runge
Friedlieb Ferdinand Runge (1795-1867) estis germana analiza kemiisto, kiu identifis la midriazajn efektojn de la beladona ekstrakto. En 1819, li demonstris sian eltrovaĵon al Goethe, kiu stimulis lin analizi la kafon. Post malmulte da monatoj, li identigis la kafeinon. Liaj kemiaj laboroj inkludas la identigon de la purino, blua anilino, pirolo, kinolino, fenolo, timolo kaj la atropino.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Goethe_(Stieler_1828).jpg| Wolfgang von Goethe (1749-1832) dosiero:JohannWolfgangDoebereiner.jpg| Johann Döbereiner (1780-1849) dosiero:Pierre-Jean_Robiquet_vers_1830.jpg| Pierre-Jean Robiquet (1780-1840) dosiero:Friedrich_Koch,_Apotheker_und_Erfinder,_Portr%C3%A4t.jpg| Friedrich Koch (1786-1865) </Gallery> <Gallery> dosiero:Karl_von_Reichenbach_Litho.jpg| Karl von Reichenbach (1788-1869) dosiero:Pierre_Joseph_Pelletier.jpg| Pierre-Joseph Pelletier (1788-1842) dosiero:Joseph_Bienaim%C3%A9_Caventou.jpg| Joseph Caventou (1795-1877) dosiero:Johann_Christian_Poggendorff.jpg| Johann Poggendorff (1796-1877) </Gallery> <Gallery> dosiero:Schule_Otto_Unverdorben.JPG| Otto Unverdorben (1806-1873) dosiero:Auguste_Laurent2.JPG| Auguste Laurent (1807-1853) dosiero:August_Wilhelm_von_Hofmann01.jpg| August von Hofmann (1818-1892) dosiero:R._Ansch%C3%BCtz_Leopoldina.jpg| Richard Anschütz (1852-1937) Karl August Milde (1805-1861).png| Karl August Milde (1805-1861) </Gallery>
Liaj kemiaj malkovraĵoj
<Gallery> dosiero:Aniline.svg| Anilino dosiero:Aurin.svg| Aŭrino, ankaŭ konata kiel Rozolata Acido aŭ Koralino. dosiero:Phenol2.svg| Fenolo dosiero:Chinolin.svg| Kinolino </Gallery> <Gallery> dosiero:Indigo_skeletal.svg| Indigo dosiero:Koffein_-_Caffeine.svg| Kafeino dosiero:Pyrrol2.svg| Pirolo dosiero:Thymol2.svg| Timolo </Gallery>
Hernusando
Hernusando (svede Härnösand) estas la ĉefurbo de la regiono Västernorrland, kiu konsistas el Medelpad kaj Angermanio (svede Ångermanland) en Svedio. Ĝi estis fondita en 1585 sur insulo apud la elfluo de Ångermanälven. La nomo kredeble elvenas de la prasveda diino Herno (svede Härn), kiu supozeble havis kultcentron ĉe la insulo antaŭ la alveno de kristanismo. Ekzistis diskuto pri la nomo de la urbo, sed la moderna teorio estas ke Hernusando signifas la strando de la insulo de Herno.
En la fino de 18-a jarcento Hernusando estis unu el la plej modernaj urboj en Eŭropo, ekzemple ĝi havis la unuajn elektrajn stratlanternojn en Eŭropo kaj la unuan urban telefonsistemon en Svedio. Nuntempe ĝi estas malgranda kultururbo kiu enhavas proksimume 25 000 loĝantojn.
Esperanto en Hernusando
La unua mencio de esperantistoj en Hernusando estas en la libro Hindo rigardas Svedlandon de sinjoro Lakŝmiswar Sinha, barata esperantisto kiu veturis en Svedio inter la jaroj 1929-30. Li mencias iujn esperantistojn kiuj montris al li la grandajn segejojn en la urbo (kiuj ne plu ekzistas) kaj la liberecan muzeon.
Pri la unua klubo oni nuntempe scias malmulte krom ke ĝi estis gvidita de gimnastikdirektoro E. Blomberg iam dum la 1930-aj jaroj.
En 2006 fondiĝis la Hernusando Esperantista Klubo (HEK), la dua esperantista klubo en la urbo. La klubo kiu estis fondita de Tomas Q Nilsson estas nuntempe rekonata kiel unu el la plej aktivaj en la lando. Ekde 2007 okazas ĉiu-jare Oranĝa Renkontiĝo apud Hernusando. Ĝi iĝis konata kiel mojosa kaj iom eksperimentema internacia renkontiĝo por junuloj en bela naturo. La programo kutime miksas seriozajn prelegojn, muziko, poezio, saŭno, homfutbalo, bretajn ludojn k.t.p. Ĝis nun krokodilado preskaŭ forestis dum la renkontiĝo.
Arniko
Arniko (Arnica) estas plantgenro el la familio de la Asteracoj (Asteraceae). La genro konsistas el ĉirkaŭ 30 specioj, kiuj plejparte kreskas en pli malvarmaj regionoj de Nordameriko.
Vegetativaj karakterizaĵoj
Ĉiuj Arniko-specio estas multjaraj herbaj plantoj kiuj atingas altokreskon inter 5 kaj 100 cm. Ili formas longajn kaj maldikajn rizomojn kaj ekzistas engrundaj tigopartoj, kiuj ligniĝas kaj estas relative dikaj kaj mallongaj.
La bazaj folioj staras en folirozedoj, kaj la supraj staras en unu ĝis dek paroj unu kontraŭ la alia ĉe la tigo. Ĉe kelkaj specioj la folioj havas tigetojn, ĉe aliaj ne la foliformo ene de la genro estas tre varia, ili ofte havas harojn.
Generativaj karakterizaĵoj
La kapituloj staras unuope aŭ kune kun pluraj en floraro. La kapitulaj floraroj estas t. n. pseŭdantioj; florekologie rigardata ĝi estas floroj sed fakte konsistas el multaj unuopaj floroj. La involukro, havas la formon de sonorilo, turbo aŭ duonglobo. Ĝi havas diametron de 6 ĝis 20 mm. La involukro konsistas el 5 ĝis 23 daŭrantaj involukraj folioj, kiuj staras ofte en du vicoj. La receptaklo estas konveksa, povas esti ankaŭ harkovrata aŭ glata, sed ne havas palefoliojn. En la kapituloj troviĝas kaj langetfloroj kaj tubetfloroj. La 5 ĝis 22 flavaj ĝis oranĝkoloraj langetfloroj estas fekundaj, ili havas tre ofte pistilon. Meze en la kapitulo troviĝas inter 10 kaj 120 tubetfloroj, kiuj estas duseksaj kaj fekundaj. La tubetoj estas flavaj, malofte kremkoloraj kaj plej ofte pli mallongaj ol la funebroformaj koloj. La anteroj estas flavaj, ĉe Arnica lessingii kaj Arnica unalaschcensis purpuraj.
La grizaj, brunaj aŭ nigraj aĥenoj havas glandojn aŭ estas glataj. La papuso konsistas el 10 ĝis 50 pajlosimilaj, blankaj aŭ flave brunaj rigidharoj. Ĉe Arnica dealbata ili mankas.
La kromosomnombro estas x = 19.
Sistematiko kaj disvastiĝo
La genro Arnica estis nomita 1753 fare de Carl von Linné.
La genro Arnica kreskas en la nordaj arbaroj en Nordameriko kaj Eŭrazio. La specioj kreskas plej bone en montaj habitato. La genro Arnicahavas sian plej altan diversecon en okcidenta Nordameriko. En Eŭropo nur hejmiĝas du specioj (Arnica Montano, Arnica angustifolia subsp. alpina kaj Arnica alpina subsp. iljinii). Kelkaj apecioj oftegas aliaj estas endemiaj kaj nur troviĝas en malgrandaj areoj.
La ĉirkaŭ 30 specioj de la genro Arniko (Arnica) estas:
Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach
La Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach (Unterweißbacher Werkstätten für Porzellankunst) fonditis en 1882 fare de Hermann Jost en Unterweißbach (Germanujo). Oni komence produktis ĉiutagan vazaron. Hodiaŭ sortimento konsistas el ĝardenistaj figuroj (komercistoj, muzikistoj, kaleŝoj, bestoj, dancistinoj; intertempe kun pintoj porcelanaj). Daŭre fabrikatas devotajoj (ekz. ujoj por benita akvo) kaj kristnaskaj ornamaĵoj.
Pariza tombejo de Bagneux
La pariza tombejo de Bagneux estas unu el la tombejoj administritaj de Parizo, sed lokitaj ekster la limoj de la urbo. Ĝi dependas de la pariza municipo sed situas sur la teritorio de Bagneux, en la departemento Hauts-de-Seine. Ĝia enirejo tamen situas en Montrouge, ĉe la avenuo Marx Dormoy.
Ĝi malfermis je la 15-a de novembro 1886 kaj enhavas entute pli ol 83000 koncesiojn. En la tombejo troviĝas precipe multaj sekcioj por Judoj.
Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach
La ŝvarcburgaj atelieroj kiel artejo
Aranĝitis en 1909 fare de Max Adolf Pfeiffer porcelanartaj atelieroj kiel vera artista sekcio. Pfeiffer sukcese varbis por sia projektoj i.a. la artistojn Ernst Barlach, Friedrich Franz Brockmüller, Adolf Brütt, Dorothea Charol, Gerhard Marcks, Karl Menser, Carl Fuchs, Wilhelm August Goebel, Karl Himmelstoss, Otto Kramer, Reinhold Martin Kuntze, Hugo Meisel, Adelbert Niemeyer, Gustav Oppel, Otto Thiem, Mauritius Pfeiffer, Etha Richter, Helene Ruoff, Arthur Storch kaj Richard Scheibe, Paul Scheurich, Edmund Sode kaj Claire Volkhart. La emblemo de tiu ĉi marko, ĉasanta vulpo, ekde la komenco uzitis. Ankaŭ el la kunlaboro kun la artistaro fariĝis granda gamo da porcelanplastikaĵoj kiuj eĉ hodiaŭ unikas.
Ankaŭ disĉiploj de la fare de Brütt en 1905 fondita Skulptista lernejo vajmara liveris modelojn (i.a. Franziska von Seeger kaj Wolfgang Schwartzkopff). Ili ja disponis pri propra forno en Vajmaro uzita kune kun anoj de la Grandduka saksia artmetilernejo Vajmaro. La Internacia ekspozicio en Bruselo en 1910 konatigis al ĉiuj la ĉarmajn produktojn el la Ŝvarcbugaj atelieroj pri porcelanarto (Schwarzburger Werkstätten für Porzellankunst). Katalogo ilia aperis en 1912. En aprilo 1913 Max Adolf Pfeiffer ekestris la manufakturon porcelanaĵan en Meißen kie li kontinuigis dum la t.n. Pfeiffer-periodo sian nekutiman pasion pri la materialo porcelana por artaĵoj. La firmao en Unterweißbach ekzistis ĝis bankroto en 1930. Poste ĝi mallonge uniĝis al Aelteste Volkstedter Porzellanmanufaktur (en Rudolstadt-Volkstedt. Fakte en deponejoj en Volkstedt troviĝas la modelaro de la ŝvarcburgaj atelieroj el kiuj pluraj nuntempe reutiligitis.
Elizabeto (patrino de Johano la Baptisto)
Elizabeto aŭ Izabelo, nomata pro la prapatrino Eliŝeba/Eliŝeva, edzino de Arono, estis la patrino de Johano la Baptisto, kiu estante malfekunda povis naski filon kiu poste estis profeto kaj predikanto kiu anoncis la mision de Jesuo Kristo, lia kuzo.
Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach
Heinz Schaubach Unterweißbach
En 1940 akiris Heinz Schaubach la bankrotintajn atelierojn de Unterweißbach starigonte la firmaon Heinz Schaubach Unterweißbach kiun li gvidis kune kun Schaubachkunst in Lichte (Wallendorf) ĝis la ŝtatigo fare de la komunistoj en GDR en la jaro 1953-a.
Elizabeto (patrino de Johano la Baptisto)
Laŭ rakonto de la Biblio, la Anĝelo Gabrielo prezentiĝis antaŭ ŝia edzo Zeĥarja anoncante al li ke la petoj pri filo estis aŭskultitaj de Dio. Ĉar ili estas tre aĝaj, Zeĥarja ne kredis la vortojn de la anĝelo kaj ektimis. Iom poste Elizabeto gravediĝis sed kaŝis tion antaŭ la okuloj de la aliaj pro honto. La anĝelo ankaŭ anoncis tiun novaĵon al Maria kaj ŝi tuj iris kaj helpis ŝin dum tri monatoj.
Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach
Post 1989
Post la Turniĝo transprenis la fabrikon en Unterweißbach la Reĝa privilegiita porcelanfabriko de Tettau (rekta filio de Seltmann el Weiden; ĝis hodiaŭ okazas fabrikado en la ejoj en Volkstedt.
Elizabeto (patrino de Johano la Baptisto)
Pli ekzakta parenca rilato
La mezepoka latina verkaĵo Ora legendo (Legenda aurea) pri la ekzakta parenca rilato inter Elizabeto kaj Maria respektive Johano kaj Jesuo klarigas, ke Susana kaj Isaŝar havis du filinojn, Esmeria kaj Anna, la filino de Emeria estis Elizabeto/Eliŝeva kaj la filino de Anna estis Maria, kaj iliaj filoj estis respektive Johano (laŭ la legendo ekzakte duonjaron pli aĝa ol Jesuo) kaj Jesuo.
Isabel
Martakerto
Martakert (Մարտակերտ) estas regiono en la nordo de Montara Karabaĥo, ĉefurbo de la samnoma provinco. Ĝi estis celo de akraj konfliktoj dum la milito en Montara Karabaĥo inter armenoj kaj azeroj; ĉi-lastaj kontrolas la orientan ekstremon. La akvorezervujo Sarsang kaj la monaĥejo Gandzasar troviĝas en tiu ĉi regiono. En la somero de 2006, armenaj amaskomunikiloj anoncis ke la ruinoj de antikva urbo malkovrita en la regiono, estis konstruita de Tigrano la Granda.
Puente Genil
Puente Genil estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 169 km2 kie loĝas 29093 geloĝantoj, do loĝdenso estas 172,1 loĝ./km2. Puente Genil situas je 68 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Puente Genil signifas en la hispana aŭ devenas el la koncepto "Ponto super la rivero Genil", kio videblas en la blazono.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 29093 geloĝantoj de la municipo Puente Genil estas 14638 inoj kaj 14455 viroj. En la 169-kvadratkilometra teritorio estas 10 setlejoj, kie loĝas 28635 geloĝantoj, kaj aliaj 458 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 351, 170 inoj kaj 181 viroj, kaj mortis 248, 111 inoj kaj 137 viroj. Tiel la natura kresko estis 103 (0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 11936 homoj (41.0%).
Vilaĝoj
Krom la urbo Puente Genil, en la municipo situas la jenaj vilaĝoj:
Loka formorto
Loka formorto, aŭ surloka formorto, estas la kondiĉo de specio (aŭ alia taksono) kiu ekforestis el difinita geografia areo de studo, kvankam ĝi povas ankoraŭ ekzisti aliloke. Lokaj formortoj kontrastas kun tutmondaj formortoj.
Lokaj formortoj povas esti sekvataj de anstataŭo de la specio uzante ekzamplerojn prenitajn el aliaj lokoj; konata ekzemplo estas la reenmeto de lupoj en diversaj lokoj, kio preterdire starigas kontraŭstaron de oponantoj, kiuj profitis el la loka formorto.
Konservado
Lokaj formortoj markas ŝanĝon en la ekologio de difinita areo.
Lokaj okazintaĵoj
Katastrofoj, kiaj gravaj ŝtormoj, vulkanaj eruptoj, incendioj de limigitaj teritorioj kiaj insuloj, ktp., ofte okazas lokajn formortojn.
21460 Ryozo
21460 Ryozo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Ryozo Suzuki, fabrikanto de alt-kvalitaj binokloj por amatoraj astronomoj.
Lilio Gregorio Giraldi
Lilio Gregorio Ĝiraldi (1479-1552) (ankaŭ Giglio Gregorio Ĝiraldi) estis itala apostola protonotario, humanisto, poeto, erudiciulo, helenisto, latinisto kaj fekunda talentoplena aŭtoro. Li partoprenis en la kultura vivo kiel atestas liaj latinaj verkoj kaj koleto da poemoj. Herkulo la 2-a d'Este (1508-1559) kaj la kondotiero Niccolò Maria Rangoni (1455-1500) estis liaj protektantoj.
Pasitaj multaj jaroj, Michel de Montaigne rememorigas Ĝiraldi-on en sia "Eseoj" kiel granda studemulo kiu trapasis multajn ekonomiajn malfacilaĵojn. Lia situacio ne estis pli malbona dank'al helpoj ricevitaj de amikoj kaj la dukino de Ferrara, Renata de Francio (1510-1575). Li estis profesoro de Giambattista Giraldi Cinzio (1504-1573).
Vivo
Lia patro nomiĝis Ĝiraldo kaj lia patrino Santa. Krom Lilio, ili havis aliajn infanojn (Giovanni Antonio, Maddalena, Caterina, Ludovico kaj Federico). Li kompletigis siajn unuajn studojn en Ferrara sub diversaj majstroj. Unue li estis lernanto de Marco Verganino, Batista Lucarino kaj Luca Ripa, el kiuj li lernis la latinan.
Iom post la restado en Napolo, li restis en Mirandolo, ĉe Giovanni Francesco la 2-a Piko de la Mirandolo (1469-1533), al kiu li estis prezentata per letero de Celia Calcagnini. Ĝiraldi akompanis Giovanni Francesco eĉ kiam, en 1502, li devis lasi Mirandolon kaŭze de konflikto kontraŭ lia frato Ludoviko. Ili restis en Carpi, apud Alberto la 3-a Pio (1475-1531), kie li povis ĝui de la senjora biblioteko kaj reprenis la postenon kiel instruisto de Giovan Tommaso, filo de Giovanni Francesco.
En 1507, li estis en Milano por studi la grekan ĉe Demetro Ĥalkokondilo (1423-1511). Post unu jaro li reen vojaĝis al Modeno, kiel gasto de Bianca Bentivoglio (m. 1519),vidvino de Niccolò Maria Rangoni (1455-1500), kiu konfidis al li la edukon de la estonta kardinalo Ercole Rangoni (1491-1527), kiu, kune kun li estis vokita de Leono la 10-a, en 1514, kaj establiĝis en Romo apud la vatikanaj palacoj. Iom post la elekto de Leono la 10-a lia lernanto, al kiu li akompanis al Romo, iĝis kardinalo en 1517, kaj en 1523, Ĝiraldi estis nomumita de Hadriano la 6-a apostola protonotario kaj kanonikulo en la katedralo de Ferrara. Dum la roma periodo, krom la plu disvolvado de liaj aktivecoj kiel sekretario de la familio Rangoni, Ĝiraldi donis lecionojn al aliaj junuloj. Interalie, li penis ricevi eklezian prebendon, sed kiam li lasis la urbon post la Disrabado de Romo, en 1527, li estis nur apostola protonotario.
Elreviĝoj kaj morto
La revoj pri vivo sukcesa kaj profitodona malaperis en 1527, kiam la soldatoj de Karlo la 5-a prirabis la urbon kaj li perdis ĉiujn siajn havaĵojn kaj sian propran protektanton -- Ercole Rangoni --, mortita en aŭgusto de tiu jaro. Lasante Romon je Bolonjo, vane li serĉis ajnaj postenon ĉe la pontifika legato: li tiam reiris al Mirandolo ĉe sia mecenato Giovanni Francesco la 2-a Piko, kiu rikuperis la senjorecon de la urbo, post multe da bataloj.
Sed tio ne longe daŭris: en 1533, Piko de la Mirandolo estis murdita de la nevo Galeotto la 2-a Pico de la Mirandolo (1508-1550) kaj Ĝiraldi estis bonakceptita en la kortego de la familio d'Este, el Ferrara, kie la dukino Renata de Francio estis kuniginta grupon da intelektuloj sub la ombro de la herezo.
El Ferrara li ne plu eliris, kaj tie li mortis en 1552. Cetere, turmentita de la podagro, kiun li akiris en la romaj tagoj, li pasis granda parto de siaj tagoj surlite, tamen, tiu estis la periodo pli beletre fekunda. Li estis forgesita sed liaj verkoj estis alte aprezitaj de la tiamaj erudiciuloj, aparte la traktaĵo pri mitologio "De deis gentium" ("Pri la dio de la nacianoj") kaj liaj eseoj pri la antikvaj kaj modernaj poetoj ("Historiae poetarum tam Graecorum quam Latinorum").
Csaba Léstyán
LÉSTYÁN Csaba [le:ŝtja:n] estas rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 21-a de aŭgusto 1975.
Biografio
Csaba Léstyán diplomitiĝis pri grafiko en 1999 en la Arta Altlernejo de Kluĵo kaj li instruas en liceo de Muziko kaj Arto Nagy István de Miercurea Ciuc.
Enbalzamigo
Enbalzamigo estas praktiko por mumiigo konsistanta plej ofte en la uzado de kemiaj substancoj, speciale rezinoj aŭ balzamoj, kies celo estas konservo de integreco de kadavroj, evitante ĝian putriĝon.
La plej antikvaj referencoj de tiu praktiko estas de la antikva Egipto; tamen oni priskribis ankaŭ konservadon de kadavroj inter diversaj kulturoj de Sudameriko —partikulare ĉe la kultura Ĉinĉoro, norde de la nuna Ĉilio, eble la unua de la mondo kiu mumiigis artefarite siajn mortintojn, ​ kaj ankaŭ inter la inkaoj en Peruo —pere de diversaj procezoj kaj teknikoj diferencaj disde tiuj de la egiptaj. Kiam la celo estas konservado de animaloj, la tekniko estas nomata remburado.
En la aktualo, oni faris procezojn de enbalzamigo de korpoj de famaj gravuloj kiel Lenin (1924), Eva Perón (1952), Hồ Chí Minh (1969) kaj Mao Zedong (1976).
En la verko Sinuhe, egyptiläinen (1945, Egiptano Sinuhe) de la finna verkisto Mika Waltari oni montras la etoson kaj teknikojn de la enbalzamigistoj.
Historio kaj tekniko
Ĉar enbalzamigo de tuta homa korpo estas grandskala entrepreno, oni dediĉi sin unue al traktado de relative malgrandaj bestoj. Plej konvenas la kato, ĉar en la lando de la faraonoj ĝuste tiu besto estis tre ofte enbalzamigata. Tiutempe en ĉiu hejmo estis kato, kiun oni tre bone prizorgis, kiel armilo kontraŭ ratoj kaj aliaj damaĝaj bestoj. Kiam la familia kato mortis, la domanoj surmetis funebrajn vestaĵojn kaj kantis malgajajn kantojn. Poste ili enbalzamigis la katon, por ke ties animo havu eblon reveni kaj eniri en la mumion. Tiu ĉi estis metita en malgrandan ĉerkon faritan el ligno, bronzo aŭ kalkoŝtono kaj sepultita en speciala kattombejo, por ke la besteto ĝuu eternan ripozon. Oni zorgis pri la transtomba vivo de la kato, provizante la tombon per musmumioj.
En 1890 arkeologoj, prifosante en la ĉirkaŭaĵo de la urbo Bubastis, la centro de adorado al la katdiino Bastet, malkovris plurajn centmilojn da katmumioj. Kvankam estas tre malmultaj historiaj informoj pri mumiigo de sakralaj bestoj, ŝajnas, ke katoj estis amase gardataj en kaptiteco fare de pastroj por la celo de mumiigo kaj vendado al la loĝantaro kiel votaj oferajoj.
Scienculoj jam komencis eksperimenti pri la procedo de mumiigo por kontroli la verecon de la priskriboj de antikvaj aŭtoroj, precipe Herodoto kaj Diodoro Sikulo. Kvankam egiptologoj komprenas la esencon de la metodo de egipta enbalzamigo, kelkaj detaloj ne estas bone konataj. Kun la celo solvi tiajn problemojn, okazis en la 1930-aj jaroj eksperimenta mumiigo de anasoj en la Muzeo de Kairo konforme al scioj haveblaj en la fontdokumentoj, kaj tiuj mumioj restis en bona stato.
Estas nepre necese forigi la internajn organojn el la kadavro, ĉar se ili restas, la procezo de malkomponiĝo disvolviĝas pli rapide. Unue, do, firme fiksu la kadavron sur kliniĝantan lignan tabulon; tio faciligos elfluon de la internaj fluidaĵoj dum sekcado. Oni faras entranĉojn en la kapo kaj abdomeno kaj eltiras la cerbon kaj ĉiujn viscerojn. La sekvaj paŝoj havas kiel celojn rapidigon de sekiĝo de la korpo kaj samtempan malhelpon de misformiĝo. La egiptaj enbalzamigistoj lavis la torakan kaj abdomenan kavojn per spicoj kaj palmvino; nuntempe iu ajn vino povas esti uzata. Kiam oni jam purigis la kavojn, oni plenigas ilin per provizoraj remburaĵoj, ekzemple sablo, pajlo, rezino, sekigitaj vegetalaj fibroj kaj aliaj substancoj ĉemane haveblaj.
La estonta mumio nun estas preta por sekigado, kiu okupos 40 el la 70 tagoj tradicie bezonataj por la tuta enbalzamiga procedo de homa korpo. Tamen en la kazo de malgranda katkadavro estos bezonata proporcie malpli longa tempo. La sekiga procedo konsistas el mergado de la katkadavro en sekan natron (Na2CO310H20 - hidrata natria karbonato). En Egiptujo ĝi troviĝis en la naturo kiel miksaĵo plejparte el natria karbonato kaj natria bikarbonato. Estas uzeblaj ankaŭ aliaj kemiaĵoj kun higroskopa propreco. Manke de tiaj substancoj taŭgas ankaŭ enterigo de la kadavreto en varmegan, sekan sablon. Dum la kato kuŝadas sub la tavolo da natro aŭ sablo, la ledeca haŭto rapide gluiĝas al la ostoj.
Por reliefigi la konturojn de la trunko kaj vizaĝo, estas necese enmeti plenigajn substancojn sub la haŭtsurfacon. Oni remburas la vangojn per linaĵoj trempitaj en rezinaj substancoj aŭ oni aplikas rezinon en la formo de pasto. Tiel oni povas tre precize modli la membrojn kaj eksterajn trajtojn. En kelkaj kazoj oni povas plenigi la kavojn sur la haŭto per koto, sablo, pajlohakaĵo aŭ aliaj materialoj por anstataŭi ŝrumpintajn muskolojn. La egiptoj enmetis miksaĵon el butero kaj natrono, envolvitan en linaĵo, en la buŝon kaj vangojn, tamponis la nazon, metis malgrandajn remburaĵojn el linaĵo en la okultruojn kaj fermis la palpebrojn.
Pithiviers (stacidomo)
Pithiviers estas franca varstacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en Pithiviers, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Historio
Dum la Dua Mondmilito, dum la jaro 1942, pluraj ŝarĝotrajnoj plenaj de kaptitaj Judoj eliris el la stacio de Pithiviers direkte al la nazia koncentrejo kaj ekstermejo de Auschwitz-Birkenau en Pollando.
En majo 2017, Mémorial de la Shoah anoncis la kreadon de memorloko ene de la konstruaĵo de la iama pasaĝerstacio, post interkonsento kun SNCF, kiu pagis la koston de la renovigaj konstrulaboroj, inaŭgurita de la ŝtatestro Emmanuel Macron, la , okaze de la 80-a datreveno de la rastado de la Vintra Ciklodromo.
Geranila antranilato
Geranila antranilato aŭ C17H23NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj geranila alkoholo, Geranila antranilato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Geranila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Geranila antranilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Oborín
Bazaj informoj
Oborín, hungare Abara estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ankoraŭ unu setlejo apartenas al la municipo.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1221. Iam fortikaĵo konstruiĝis kiu malkonstruiĝis en 1471. La komunumo ricevis la rangon kampurbo kun rajto pri bazarado en la 15-a jarcento. En 1910 loĝis en Abara 721 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Abara apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Abara rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Oborín plejparte hungaroj.
Ellenberg (Rejnlando-Palatinato)
Ellenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vajkovce
Vajkovce, hungare Tarcavajkóc estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Vajkovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj (ĉefvojo preteriras). Košice troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1270 en latina formo "terra Zokola". La hungara loknomo "Vajkóc" aperis en 1473. Oni komputis tie en 1598 28 domojn, en 1772 26 familiojn. En 1828 loĝis tie 322 vilaĝanoj en 49 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tarcavajkóc 391 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vajkovce 540 homoj, (496 slovakoj, 37 ciganoj).
Ōu montaro
Ōu montaro (奥羽山脈) estas japania montaro, kiu estas en insulo Honŝu en la regiono Tohoku. Tiu montaro estas la plej longa en Japanio kaj etendiĝas 500 km sude de Nacudomari Duoninsulo de Gubernio Aomori al la Nasu vulkanoj en la norda limo de la regiono Kanto. Kvankam longa, tiu montaro estas nur ĉirkaŭ 35 kilometrojn larĝa. La plej alta punkto en la montaro estas Monto Ivate,.
Geologio
Ōu montaro aperis en epoko de Plioceno.
Johannes Rebmann
Johannes REBMANN (16a de Januaro, 1820 – 4a de Oktobro, 1876) estis germana misiisto kaj esploristo al kiu oni atribuis faktojn kiaj esti la unua eŭropano, kun sia kolego Johann Ludwig Krapf, kiu eniris en Afrikon el la marbordoj de la Hinda Oceano. Aldone, li estis la unua eŭropano kiu trovis la monton Kilimanĝaro. Novaĵoj pri la malkovroj de Rebmann estis publikigitaj de la Eklezia Misiista Inteligento en Majo 1849, sed ili estis miskonsideritaj kiel fantasto dum la venontaj dekdu jaroj. La Geografia Societo de Londono subtenis ke la neĝo ne verŝajne ekzistas en tiaj latitudoj kaj konsideris la informon kiel la halucinaĵo de malari-frapita misiisto. Nur en 1861 esploristoj komencis klopodojn mezuri Kilimanĝaron. Ekspedicioj al Tanzanio inter 1861 kaj 1865, estritaj de la germana barono Karl Klaus von der Decken, konfirmis la informon de Rebmann. Kune kun sia kolego Johann Ludwig Krapf li ankaŭ malkovris la Monton Kenjo. Ties verkoj tie ŝajne havis efikojn sur la futuraj afrikaj ekspedicioj fare de eŭropanoj, kiaj la faroj de Sir Richard Burton, John Hanning Speke, kaj David Livingstone. Post perdi plej el vidkapablo kaj eniri en mallonga geedzeco, li mortiĝis pro pneŭmonito.
Albert Marth
Albert MARTH (naskiĝis la en Colberg; mortis la  en Heidelberg) estis germana astronomo.
Marth studis teologion, unue en la universitato de Berlino. Pro sia fortiĝanta intereso pri matematiko kaj astronomio li ekstudis astronomion ĉe Christian August Friedrich Peters en Kenigsbergo.
En 1853 li sekvis vokon de George Bishop al Londono. Tie li fariĝis asistanto de John Russell Hind. En 1854 li fariĝis lia posteulo en la Londona observatorio. La 1-an de marto 1854 li malkovris la asteroidon Amfitrito.
De 1855 ĝis 1862 li estis – kiel posteulo de Georg Rümker – asistanto de Tempel Chevallier en la observatorio de Durham. Poste William Lassell lin dungis kiel observanto en privata observatorio en Malto. De 1863 ĝis 1865 Marth malkovris proksimume 600 nebulozojn. Poste Marth loĝis ĝis 1883 ĉefe en Londono. En 1883 li estis dungita en la observatorio de Edward Henry Cooper ĉe Sligo, Irlando.
Siajn lastajn jarojn li pasigis en Germanio. Li mortis pro cancero.
Ildikó Lepedus
LEPEDUS Ildikó [lepeduŝ] estas rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș en 1972. Ŝi estas la filino de arkitekto Gábor Beyer.
Biografio
Ildikó Lepedus diplomitiĝis pri pentroarto en la Arta Altlernejo de Kluĵo. Ŝi estas instruistino pri desegno en Satmaro. Ŝi ekspoziciis en pluraj grupaj ekspozicioj en Satmaro.
271 Pentesileo
271 Pentesileo estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Ĝi estis malkovita, la, de la rusa-germana astronomo Viktor Knorre, elde la observatorio de Belino.
En la helena mitologio, Pentesileo (Πενθεσίλεια) estis unu reĝino de la Amazonoj kiu, veninte helpi la trojanojn dum la Troja milito, estis mortigita de Aĥilo.
Georg Heinrich Macheleid
Georg Heinrich MACHELEID (naskiĝinta la en Cursdorf, mortinta la  en Schwarzburg) estis germana entreprenisto. Li taksatas unu el la postinventistoj de porcelano kaj fondis la firmaon Aelteste Volkstedter Porzellanmanufaktur en Rudolstadt-Volkstedt.
Vivo
Estante filo de ĉarpentisto pasigis la junulajn jarojn en la Turingia Arbaro. Li studis teologion en Jena sed montris baldaŭ pli da intereso pri natursciencoj. Post finstudo li deĵoris kelkajn jarojn predikiste. Sed en 1755 li retiriĝis el la animzorgado kaj dediĉis sin tute al la laboroj de la kaŝesplorantaj porcelanistoj Ehrenfried Walther von Tschirnhaus kaj Johann Friedrich Böttger. Per laŭplanaj eksperimentoj kun diversaj teroj li mem finfine en 1757 sukcesis eltrovi metodojn pri la farado de porcelanaĵoj. La unuaj provoj de li okazis ĉe Mankenbachsmühle.
Post kiam la duko de Schwarzburg-Rudolstadt Johano Frederiko cedis al li la privilegion je porcelanaĵproduktado li fondis en 1760 en Sitzendorf manufakturon kiu translokigitis jam en 1762 al Volkstedt. Macheleid mem malekestradis firmae en 1764 ricevonte pension fare de la duko. Li konstruis por si dometon ĉe Trippstein supre de Schwarza en alteco de 504 metroj kiu poste iĝis konatega belvidejo kaj ekskursocelo. Lernejo en Sitzendorf portis nomon lian, kiu fermitis en julio 2012.
Guadalupa petrelo
La Guadalupa petrelo (Oceanodroma macrodactyla) estas malgranda marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj nome Hidrobatedoj. Ĝi estas ŝajne formortinta.
Aspekto kaj ekologio
Tiu specio estis preskaŭ nedistingebla el sia parenco, la Forkvosta petrelo. En naturo, ili povus esti neapartigeblaj pro ties ĉirkaŭjara ritmo. Enmane, la Guadalupa petrelo povus esti distingebla pro sia pli granda grando kaj pli palaj subflugilaj kovriloj.
Ili reproduktiĝis nur sur la Insulo Guadalupe ĉe Baja California (Meksiko), kaj supozeble havis teritoriojn tra la tuta regiono. La reprodukta sezono okazis inter tiu de la lokaj subspecioj de la Forkvosta petrelo, la vintre reproduktanta Oceanodroma leucorhoa cheimomnestes kaj la somere reproduktanta O. l. socorroensis, laŭ la leĝo de Gause.
La ununura ovo, blanka kun svaga ringo de ruĝec-brunaj kaj lavendaj punktetoj ĉirkaŭ la malakra pinto, estis demetata en nestotruoj eble 35–40 cm longaj, en nubarbaroj de Kalifornia pino (Pinus radiata var. binata) kun Insula kverko (Quercus tomentella) pinte de la Monto Augusta.
Meze de Junio, preskaŭ ĉiuj junuloj jam estis elnestiĝintaj. Kvankam estas malmulta informo pri la reproduktado de la tuta genro Oceanodroma, la kova periodo estis eble de 42 tagoj pli malpli en tiu specio, ĝuste kiel ĉe similgrandaj parencoj. Tempo antaŭ elnestiĝo eble estis inter 60 kaj 75 (-85?) tagoj, plej verŝajne ĉirkaŭ 65 tagoj. Tio signifus, ke ovodemetado estus okazinta el komenco de Februaro al Marto, kaj ke Aprile–Maje, neelnestiĝintaj junuloj ankoraŭ estis en plej aktivaj nestotruoj. Ĝuste kiel ĉe ties parencoj, la ovo estis kovata kelkajn tagojn de ĉiu el la gepatroj, post kio la alia ekvicis, dum la liberigita birdo iris al maro por satiĝi por la venonta kovovico. La junuloj estis nutrataj nur nokte, ankaŭ kiel ĉe aliaj ŝtormopetreloj.
Malapero
La enmeto de katoj en la insulo onigis la populacion dum la fino de la 19a jarcento. Ĉirkaŭ fino de la reprodukta sezono de 1906, ĝi estis ankoraŭ konsiderata "abunda" kvankam pro la "grandaj nombroj" de birdoj estantaj tie kaj eble la tutmonda populacio de tiu specio. Ankoraŭ, oni notis, ke
"'[t]he mortality among these birds from the depredations of the cats that overrun the island is appalling - wings and feathers lie scattered in every direction around the burrows along the top of the pine ridge.' (la morteco inter tiuj birdoj pro predado fare de la katoj kiuj regas la insulon estas terura - flugiloj kaj plumoj kuŝas dise en ĉiu direkto ĉe la nestotruoj ĉe la pinto de la pinara kresto)"
El la 4a al la 10a de Junio, 2000, la reproduktejoj de la Guadalupa petrelo estis finfine studitaj je la ĝusta jarepoko. La specio estis survivinta, ne nur estis estintaj ĵuse elnestiĝintaj nematuruloj, sed ankaŭ ĉiuj signoj de ĵus finiĝinta reprodukta sezono, kiaj ovoŝeloj kaj freŝe uzitaj nestotruoj kiuj retenis la moskan odoron de tiuj birdoj. Laŭ vortoj de la ĉefa ekspediciestro, Exequiel Ezcurra de la Sandiega Naturhistoria Muzeo,
"'We searched thoroughly for the Guadalupe Storm Petrel, and failed to find it. Sadly, we are now more ready to admit that the species is indeed extinct. Never, since the 1920s, had so much search effort been devoted to this species. At different times, more than 10 researchers looked for the elusive creature. It simply was not there.' (Ni serĉis la Guadalupan petrelon, kaj malsukcesis trovi ĝin. Trsite, ni estas nun pli pretaj akcepti ke la specio estas ja formortinta. Neniam ekde la 1920-aj jaroj, oni dediĉis tiom mumte da priserĉado al tiu specio. Je diferencaj epokoj, pli ol 10 priserĉistoj serĉis la kaŝeman specion. Simple ĝi ne estis tie)"
La oficiala klasigo fare de IUCN ne estis ankoraŭ ĝisdatigita. Ĉiukaze la principo de antaŭzorgo probable postulas kelkajn jarojn de sinsekvaj studoj, eble nune kiam la restaŭrado de la ekosistemo de Guadalupo estas preparata.
Monosimetria
Plantfamilioj kun unusimetriaj floroj ekzistas i. a. ĉe Lamiacoj (Lamiaceae) kaj Faboideoj (Faboideae'Kursiva teksto').
KR580VM80A
KR580VM80A - (ruse КР580ВМ80А) mikroprocesoro, sovetia klono de procesoro Intel 8080. La procesoro havis 6000 transistorojn, frekvencon 2 MHz, 64-bitan adresadon kaj estis fabrikita laŭ teknologio 6 mkm. Ĉefa diferenco de 8080 estis ĉeesto de du aldonaj komandoj. KR580VM80A estis nutrata per tri tensioj - -5V, +12V, +5V.
Ferenc Tüdős
Ferenc Tüdős [tudOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tüdõs Ferenc estis hungara kemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 1970, ordinara en 1982) de Hungara Scienca Akademio.
Ferenc Tüdős naskiĝis la  1931 en Szuhakálló. Li mortis la 1998 en ?.
Biografio
Ferenc Tüdős frekventis gimnazion en Miskolc, poste universitaton en Szeged inter 1949-1953. Post la diplomo li lernis-esploris en Leningrado. Hejmenveninta li eklaboris en akademia kemia instituto. Inter 1973-1996 li estis katedrestro en Universitato de Budapeŝto. Li doktoriĝis en 1964 el kemia scienco. Li havis edzinon, kiu naskis 3 filinojn. Li ricevis 4 premiojn inter 1963-1990.
Beša (distrikto Michalovce)
Beša (hungare Bés) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Beša situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Laborec kaj Latorica, fine de sakovojo. Veľké Kapušany troviĝas 11 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 13-a jarcento. En 1910 loĝis en Bés 678 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bés apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Veľké Kapušany, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bés rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Beša 378 da homoj, (350 hungaroj, 26 slovakoj).
5276 Gulkis
5276 Gulkis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Samuel Gulkis de la Jet Propulsion Laboratory.
Timirjazevskaja (stacio)
Timirjazevskaja (Тимирязевская) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Fátima-preĝejo (Kaselo)
La Fátima-preĝejo (germane: Fatimakirche) estas romkatolika preĝejo en Kaselo-Wilhelmshöhe, Germanio (Memelweg nr 19). Ĝi estas sub la patroneco de Maria, reĝino de la paco.
Priskribo
La preĝejo estas artaĵo de la fama kolonja arkitekto Gottfried Böhm. Ĝi konsekritis en junio 1959 kaj uzitis ankaŭ kiel garnizona preĝejo.
La moderna konstruaĵo el betono karakteriziĝas per ruĝeta koloro kio eblis per la enmikso de splitoj tegolaj. Tre interesa estas la 45 metrojn alta, kvarangula kaj libere staranta turo apud la preĝejo. Lian piramidan spajron kronas ventokoko.
La preĝejo prezentas sin kiel masiva kaj klara ejo. Al la ĉefa portalo en eosta direkto kondukas dekliva kaj alta liberaera ŝtuparo. Alia alireblo estas tra la malfestotaga kapelo kiu apudas.
La granda kuba interno estas haloza. La muro post la altaro estas el blanka marmoro kaj havas tre grandan kaj ornamitan fenestron, kiun dezajnis la arkitekto Böhm. Ĝi entenas la kristanan motivon de la grapolo kaj etendiĝas en la tuta alteco de la halo kiel ankaŭ ĝia kontraŭula fenestrego ĉe la eosta fronto - kiu montras rozan motivon.
La sep malgrandaj fenestroj en la norda kaj la suda flanko estas dediĉitaj al la Via crucis de la ĝojoj kaj de la pasiono. En la kripto subtera troviĝas Fátima-fenestro originanta el pli frue uzita preĝejo de ĉe Wiegand-strato.
Anthony de Jasay
Anthony de JASAY (15a de Oktobro 1925 – 23a de Januaro 2019) estis hungara verkisto, ekonomikisto, kaj filozofo. Li studis en Székesfehérvár kaj Budapesto, kaj atingis gradigon en agrikulturo. Li poste laboris kiel ĵurnalisto, sed fuĝis el Hungario en 1948 post la komunistoj ŝtatigis la havaĵojn de lia patro.
Li pasigis du jarojn en Aŭstrio, kaj poste migris al Aŭstralio, kie li studis ekonomikon en la Universiato de Okcidenta Aŭstralio. Translokiĝinta al Anglio, de Jasay faris esplorojn en la Universitato de Oksfordo kaj en la Nuffield College ĝis 1962. Li finfine setliĝis en Francio kaj pasigis la ceteron de sia kariero publikigante artikolojn por la gazetoj Economic Journal kaj Journal of Political Economy, inter aliaj.
Gronlanda nacia parko
Historio
La nacia parko estis lanĉita la kaj akiris sian nunan formon en 1988. En 1978 ĝi ricevis statuson de biosfera rezervejo. Ĝi ne estas parto de iu municipo kaj estas administrata de la Gronlanda departemento pri naturo kaj ĉirkaŭa medio.
Loĝantaro
Konstanta loĝantaro en la nacia parko forestas, sed en ĝi loĝas personaro de sciencaj stacioj kaj armea bazejo. En 1986 konstante ĉeestis 40 homoj, okupitaj pri likvidado de geologiaj minejoj, sed baldaŭ post tio ili forlasis la teritorion. En 2008 en la nacia parko vintris 27 homoj kun 110 hundoj.
Krome konataj estas ĉirkaŭ 400 lokoj de provizora ĉeesto de homoj. Somere scienca personaro pliiĝas. La somera esplora stacio ZERO en Zackenberg povas akcepti dudek homojn.
Faŭno
En la teritorio de la nacia parko loĝas inter kvin kaj dek kvin miloj de ovibovoj — de la monda populacio. En apudbordaj zonoj renkonteblas multaj blankaj ursoj kaj rosmaroj. El aliaj mamuloj tie estas arkta vulpo, ermeno, lemingo, arkta leporo, diversaj specioj de fokoj, narvaloj kaj balenoj. Boaco kaj lupo malaperis el la teritorio respektive en 1900 kaj 1934, sed lupoj ofte vizitas la nacian parkon.
Ulica Akademika Korolova (Monorelo de Moskvo)
Ulica Akademika Korolova (Улица Академика Королёва) estas stacio de la Monorelo de Moskvo. Ĝi situas en la distrikto Ostankinskij de la Nord-Orienta administra arondismento de Moskvo.
Gronlanda nacia parko
Faŭno
En la teritorio de la nacia parko sinreproduktas birdoj: granda kolimbo, diversaj specioj de anseroj, monta lagopo, neĝostrigo, migra falko, korako.
Ulica Akademika Korolova (Monorelo de Moskvo)
Historio
La stacio estis malfermita la samtempe kun aliaj 4 stacioj de la Monorelo de Moskvo (ĉiuj krom la suda finstacio  kiu estis malfermita 9 tagojn poste). Ĝi komencis funkciadon en "ekskursa modo". Nur du trajnoj veturis sur la linio, la intervalo inter trajnoj estis de 30 minutoj kaj la stacio estis malfermita de la 10:00 ĝis la 16:00 horo. La vojaĝantoj povis aliri la trajnojn nur en stacio .
Nižná Olšava
Nižná Olšava (hungare Alsóolsva [alŝOolŝva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižná Olšava situas sur mildaj deklivoj, laŭ dekstra bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1391. En 1663 pro pesto multaj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóolsva 361 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ŝariŝo, al distrikto de Stropkov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nižná Olšava 396 homoj, (387 slovakoj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo.
Johanna Bertóti
Kariero
Johanna Bertóti akiris diplomon pri teatrologio en 2009 en UBB de Kluĵo, kaj de 2011 ŝi estas dramaturgino de sendependa teatro Teatro Váróterem Projekt de Kluĵo.
Nigramaska muŝkaptulo
La Nigramaska muŝkaptulo aŭ Turkisa muŝkaptulo (Eumyias panayensis) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro de Eumyias kiu enhavas tre bluajn speciojn ĉefe en la supraj partoj. Ĝi troviĝas en Indonezio kaj Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj.
Tiu specio formas superspecion kun la Grizblua muŝkaptulo, E. sordidus kaj la Lazura muŝkaptulo, E. thalassinus.
La Nigramaska muŝkaptulo nomiĝas tiele ĉar tiu karaktero (nigra zono inter okuloj kaj beko) kiun ankaŭ aliaj samgenranoj havas, ĉe tiu estas tre markata kaj kontrasta kun la pli helbluaj kapo kaj brusto. La resto de la supraj partoj estas bluaj kiel ĉe la samgenranoj kaj la brusto nuanciĝas pli kaj pli klare suben ĝis blanka ventro. La vosto montras nuancojn inter brunajn kaj violecajn.
La Heredanto
La Heredanto aŭ l'Héritier estas la unua bildlibro en la franc-belga serio kies titolo estas Largo Winch.
Historio
La historio komenciĝas en Nov-Jorko kie la patro de Largo Winch, Nerio, estas mortigita de unu el la estroj de sia grupo. Largo (ties ido) estas en Turkio, sed li ekscios la morton de sia patro ĝuste en la fino de la historio.
La sekvanta blidlibro estas La Grupo W
Piltene
Piltene (jen latve, historie ankaŭ germane Pilten) estas urbo de Latvio. Ĝi situas en la nordo de la historia regiono Kuronio, en la distrikto Ventspils, kaj estas la sola urbo de la distrikto. Laŭ la stato de la jaro en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
Antaŭ ol la havenurbo Windau (la nuna urbo Ventspils) estis fondita fare de la germanlingva Livonia Ordeno en la dua duono de la 13-a jarcento, la riverhaveno estis la ĉefnabo por komerco de la interno. La distanco al la Balta Maro signifis protekton de la vikingoj. Estas hipotezoj, ke ĉi tie ĉirkau la jaro 1200 troviĝis dana kastelo.
En 1309 oni unue menciis skribe kastelon de Pilten en la diocezo Kurlando. Tiu kastelo restis la loĝejo de episkopo dum 250 jaroj. En 1330 la kastelo estis malsukcese sieĝita de litova armeo. En 1350 estis raportita pesta epidemio. Sub episkopo Johann von Münchhausen (1542-1560), ekonomie kapablaj judaj setlantoj moviĝis al Pilten. La urbo iĝis luterana kun la reformado kaj ricevis urborajtojn en 1557. En 1560 Magnus de Danio iĝis la lasta episkopo en Pilten.
Post periodo sub prusa administracio, la distrikto venis sub la rektan regadon de Pollando-Litovio en 1617 kiel parto de la Livonia Voivodio ĝis 1795. La diocezo de Kurlando iĝis la diocezo de Pilten. Najbara Aizpute nun iĝis la centro de la distrikto. En 1621 la kastelo jam ruiniĝis kaj la urbo iĝis sensignifa.
Post kiam Kurlando estis okupita fare de la Rusia Imperio en 1795, sekvis iometa ekonomia pliboniĝo. En 1885 Pilten havis 1507 loĝantojn. Ĝis la unua mondmilito, judoj kaj germanoj formis la plej grandan loĝantaran grupon. Ekde 1920 la latvoj superregis pro elmigrado kaj enmigrado.
Dum la Latva SSR, la populacio falis ĉar ekzistis neniuj signifaj industriaj fabrikoj.
Post kiam Latvio reakiris sendependecon en 1990/1991, la plej granda dunganto estis plantejo por legomoj kaj kuracherboj kun 250 dungitoj.
János Tuzson
János Tuzson naskiĝis la  1870 en Hungara reĝlando en Szászcsanád (nuntempa Cenade en Rumanio). Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Biografio
János Tuzson studis en Akademio de Selmec inter 1887-1890, poste li laboris 3 jarojn kiel priarbara inĝeniero, fine li revenis al la akademio por instrui. En la studjaro 1896 li plulernis en Munkeno, poste ankaŭ en Universitato Kolozsvár. En 1901 li studvojaĝis en Eŭropo. Post 2 jaroj li plulernis en Berlino kaj Kopenhago. Hejmenveninta li ekinstruis en teknika universitato en Budapeŝto, ekde 1905 en Universitato de Budapeŝto. Li gvidis ankaŭ la botanikan ĝardenon kaj li fondis arboreton apud Tar. En 1940 li pensiuliĝis.
Ordita duopo
En matematiko, ordita duopo aŭ paro estas kolekto de du elementoj, kies ordo estas parto de ĝia difino, t.e. oni distingas la unuan elementon kaj la duan elementon. Oni ofte uzas notacion aŭ (a,b) por la ordita duopo, kies unua elemento estas a, kaj kies dua kaj lasta elemento estas b.
Orda duopo estas speciala kazo de n-opo, kie n = 2.