cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chico Science
Vivo
Chico Science estis kun sia bando Nação Zumbi unu el la fondintoj de Mangue Beat, muzikstilo interliganta tradiciajn muzikformojn de nordorienta Brazilo (ekzemple foroo kaj marakatuo) kun modernaj elementoj (ekzemple funko kaj hiphopo. Lian muzikon influis interalie James Brown.
Komence Chico Science estis mebro de la grupoj Orla Orbe kaj Loustal. Proksimume 1991 li fondis la bandon Nação Zumbi kaj verkis kune kun Fred 04, kantisto de la grupo Mundo Livre S/A, la manifeston de Mangue Beat Caranguejos Com Cerebros („cerbohavaj kankroj“). Dum koncertvojaĝoj tra norda Ameriko kaj Eŭropo la muzikgrupo ricevis multan respekton kaj validis kiel unu el la plej novigemaj brazilaj bandoj de la 1990-aj jaroj. Chico Science kaj Nação Zumbi kune surdiskigis por du muzikalbumoj: Da Lama ao Caos (1994) kaj Afrociberdelia (1996).
Chico Science mortis en la aĝo de 30 jaroj dum trafikakcidento en Recife. Post lia morto Nação Zumbi surdiskigis por kvar pluaj albumoj.
Stacio Higaŝi-Aomori
Stacio Higaŝi-Aomori (東青森駅 [higaŝi-aomori-eki]) estas stacio de Fervojo Aojmori. Ĝi lokiĝas en Aomori, Gubernio Aomori, Japanio.
Torricella Sicura
Torricella Sicura estas komunumo de Italio.
Moustéru
(jen france, prononco, bretone Mousteruz) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Moustérusiens.
Campus de Somosaguas (metroo de Madrido)
Campus de Somosaguas estas stacio sur linio ML-2 de Metro Ligero Oeste, situanta en la Universitata kampuso de Somosaguas de la Komplutensa Universitato de Madrido, en Pozuelo de Alarcón.
La stacio estis malfermita la.
André Patry
Li estis orfo tre june. 17-jar-aĝe, li komencis labori en la Observatorio de Nico kiel kalkulisto. Li poste zorgis pri la instrumentoj kaj fakiĝis en la serĉo de asteroidoj : li malkovris 9 el ili, kaj remalkovris multe da perditaj asteroidoj.
La asteroido 1601 Patry estis tiel nomita en lia honoro.
9377 Metz
9377 Metz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Robert H. Jackson (fotisto)
Robert H. "Bob" JACKSON (naskiĝis ĉirkaŭ 1935) estas usona fotisto. En la jaro 1964 Jackson estis premiita de premio de Pulitzer por lia fotografio de la murdo de Lee Harvey Oswald fare de Jack Ruby.
Landrecies
Landrecies estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi situas en la natura, tre verda regiono Avesnois (kies historia centro estas Avesnes-sur-Helpe) kaj estas la ĉefurbo de unu kantono.
Geografio
Krom Landrecies, la kantono entenas la jenajn komunumojn : Bousies, Croix-Caluyau, Le Favril, Fontaine-au-Bois, Forest-en-Cambrésis, Maroilles, Preux-au-Bois, Prisches kaj Robersart.
TAM Linhas Aéreas
La entrepreno TAM Linhas Aéreas estas brazila flugkompanio kun sidejo en Sao-Paŭlo. Ekde la 13-a de majo 2010 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 30,4 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 135 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Vang Ĉong
Vang Ĉong aŭ Wang Chong (en ĉina: 王充; pinĝina: Wáng Chōng; Wade–Giles: Wang Ch'ung; 27 – ĉ. 100 p.K.), laŭ socia nomo Zhongren (仲任), estis ĉina meteologo, astronomiisto, kaj filozofo aktiva dum la Han Dinastio. Li disvolvigis racian, nereligian, naturalisman kaj mekanismecan priskribon de la mondo kaj de la homaj estaĵoj kaj havigis materialisman klarigon de la origino de la universo. Lia ĉefa verko estis Lunheng (論衡, "Kritikaj eseoj"). Tiu libro enhavas multajn teoriojn pri la komencoj de la sciencoj astronomio kaj meteologio, kaj Vang Ĉong estis eĉ la unua en la ĉina historio kiu menciis la uzadon de la ĉenpumpilo de kvadrata tabulo, kiu iĝis poste ofta en irigacio kaj en publikaj voroj en Ĉinio. Wang akurate priskribis ankaŭ la procezon de la akvociklo.
Malkiel ĉe plej el la ĉinaj filozofoj de sia periodo, Vang Ĉong pasigis multon de sia vivo en malriĉo. Oni diris, ke li estis studinta stare ĉe librobudoj, kaj havis rimarkindan memoron, kiu ebligis iĝi fakulo en ĉinaj klasikuloj. Li finfine atingis la rangon de Distrikta Sekretario, posteno kiun li tuj perdis kiel rezulto de sia luktema kaj kontraŭ-aŭtoritata naturo.
Kolĥozo
Kolĥozo (колхоз [kolĥoz]; mallongigo de коллективное хозяйство [kolektivnoje ĥozjajstvo] "kolektiva bieno") estis unu el ĉefaj manieroj de agrikulturado en Sovetunio (apude de sovĥozoj).
La kolĥozo estis agrikultura (produkta) kooperativo, laboranta sur ŝtataj agroj en la Sovetunio. La kolĥozanoj estis salajritaj laŭ la kvalito kaj kvanto de la plenumita laboro.
Historio
Ĝi estiĝis amase ekde 1929 per amasa perforta kolektivigo de la kamparanoj. La ŝtata potenco aperis tra la desupre nomumita kolĥoza prezidanto. Alia ŝtata metodo estis por la kontrolo la funkciigo de la maŝinluaj stacioj (traktoroj, kombajnoj) ĝis 1958, kiujn povis lui la kolĥozoj kontraŭ naturproduktaj kompensoj. La kamparanoj povis ricevi agreton post 1935 por ĉedoma kultivado (tia ĉedoma produktado donadis ĝis 90% de produktado de multaj specoj de legomoj).
Ekde 1949, oni kuntiris kolĥozojn al pli grandaj. Ekde 1958 oni ĉesigis la ŝtatan fukciigon de la maŝinluaj stacioj, tiel la kooperativoj mem devis organizi la ekipadon per agrikulturaj maŝinoj. Pligrandigitaj kolĥozoj povis havi proprajn maŝinojn.
En 1961, oni fiksis la produktajn kvotojn, kiun la ŝtato aĉetis en fiksa prezo. La plusproduktojn oni povis vendi sur la merkato.
Post kolapso de la Sovetunio kaj soveta ŝtata sistemo (1990–91), komenciĝis privatigo de la kolĥozoj. Tamen kolĥozoj kaj sovĥozoj plu ekzistas en moderna Rusio.
Tipaj nomoj
Aleksandro Lukaŝenko en la jaroj 1985-1987 estis sekretario de partio en kolĥozo je la nomo al Lenin en Mahilova regiono. En Belorusio ekzistas 10 kolĥozoj je la nomo al Lenin.
72993 Hannahlivsey
72993 Hannahlivsey estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Tenagra II de Nogales (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hannah Livsey, premiita angla notariino pasia pri klasika muziko. Ŝi pasas sian tempon kiel violonĉelistino en la simfonia orkestro de Shrewsbury.
Erfurto en unu tago
Erfurto en unu tago estas propono de rondirado tra la turingia ĉefurbo Erfurto por ĉiuj, kiuj ne povas resti multan tempon en Erfurto sed tamen intencas ĝui la plej gravajn vidindaĵojn.
Por plia kaj ofte abundega pervikipedia informiĝo respektive por trovi la fotojn de la celoj simple alklakatu la ligiloj ĉe la diversaj stacioj. Krome rekomendatas aldona uzo de urboplano.
Rondirado B
La sekvontaj celoj parte estas en la urbokerno (de B 01 ĝis B 14) parte ekstere (de B 15 ĝis B 17). Al ĉiuj komunas ke ili estas izolitaj ne apartenante al ununura seninterrompita fadensimila rondirado.
Eksteraj ligiloj
Surreta urboplano de Erfurto.
Grafenau (Virtembergo)
Grafenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Böblingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dina Thanthi
Dina Thanthi (தினத்தந்தி, ) estas tamila taggazeto. Ĝin fondis S. P. Aditanar en Maduraj en 1942. Dina Thanthi estas la plej granda tagĵurnalo de Barato presata en la tamila, kaj la naŭa plej granda inter ĉiuj tagĵurnaloj en Barato laŭ eldonkvanto. Ĝi estas presata en 16 urboj trans Barato kaj ankaŭ ekzistas internacia eldono en Dubajurbo.
Historio
Dina Thanthi estis starigita en Maduraj en 1942 de S. P. Aditanar.
Sopot
Sopot (prononco []; kaŝube: Sopòt aŭ ankaŭ Sopòtë, Copòtë, Copòt; germane Zoppot) estas banloka urbo en la nordo de Pollando en Pomerio. Kune kun la urboj Gdansko (pole Gdańsk, kaŝube: Gduńsk, germane Danzig, ĝis 1945 en Esperanto Dancigo) kaj Gdynia (kaŝube: Gdiniô, germane Gdingen) la urbo konsistigas la metropolan regionon Trójmiasto ("Triurbo"). Dum en la du najbaraj urboj dominas komerco, industrio kaj la urbaj havenoj, Sopot aparte profitas de la somera turismo kaj de ĉemaraj feriantoj. Sopot estas la ĉemara kuracurbo, post la Dua Mondmilito konata de organizita ĉi tie de la jaro 1961 en la Arbara Operejo la konkursoj de kantoj Festivalo Sopot.
Dina Thanthi
Cirkulado
Ĉi tiu ĉiutaga ĵurnalo estas eldonata de 16 urboj de Barato, t.e., Bengaluro, Ĉenajo, Mumbajo, Puduĉeri, Koimbatore, Kaddalor, Dindigul, Erode, Maduraj, Nagerkoil, Salem, Tanĝavur, Tiruĉirapali, Tirunelveli, Tirupur, kaj Velor. Dum la dua duono de 2015, la ĵurnalo cirkulis en 1 714 743 kopioj.
Internacia eldono estas presata en Dubajurbo, Arabaj Emirlandoj por la merkato de okcidenta Azio.
Suplementoj
Jen la diversaj suplementoj eldonataj kune kun Dina Thanthi: Ankaŭ ekzistas speciala suplemento kaj programoj por helpi studantojn prepari por ekzamenoj.
Sopot
Post la administra reformo en la jaro 1999 Sopot escepte ricevis la rajton de la urbo kiel aparta distrikta urbo (tiun rajton havas nur la urboj pli ol 100 mil da loĝantoj, kaj Sopot havas malpli ol 40 mil). Sopot havas unu el la plej malgrandan senlaborecon en Pollando, ĉ. 4% (malpli ol 900 personoj).
Sopot kiel vilaĝo apartenis al la Abatejo de Cistercianoj en Oliwa (Oliva) en pomeria vojevodio en la dua duono de 16-a jc.
Situo
Ĝi situas ĉe la Golfo de Gdansko borde de la Balta Maro. Pli granda parto de la urbo situas en la Kaŝubia Marbordo kaj malpligranda parto okcidenta sur la Kaŝubia Lagaro (Lagoregiono).
La altitudo de la urbo estas do 0 ĝis 152,7 m.
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Sopot de la 7-a jc ĝis la 12-a jc
Arkeologiaj esplorfosaĵoj el la epoko de la funelpokalkulturo, de la Wielbark-kulturo faritaj sur la terenoj de Sopot pruvas ke loĝis en tiu regiono homoj jam en frua fera epoko en la 5-a jc aK, ankaŭ de la epoko de Gotoj. Dum la sekvontaj jarcentoj oni elfosadis en tiu regiono sukcenon, kiu tra la Sukcena vojo transportita estis al la sudo de Eŭropo al Romia Imperio. La frua mezepoka kastelo kiu staris en la loko de hodiaŭa urbo jam estis en la 7-a jc kaj malaperis en la 10-a jc. La tiamaj loĝntoj okupadis pri agokulturo kaj pri bredado de bestoj. Tie en arkeologoj trovis la restaĵoj de la iama sukcenaĵ-laborejon. Nun estas tie la arkeologia skanseno. En la jaro 1186 aperas la unua historia mencio pri du setlejoj (vilaĝoj) kiuj estis en la limoj de la hodiaŭa urbo Sopot: Stawiów kaj Gręzów. Tiuj mencioj pri du lokoj (vilaĝoj) aperis en la dokumento (donacio) pri la fondo de klostro de cistercianoj en Oliwa (Oliva) inter la du aliaj vilaĝoj kiuj estis la apanaĝoj de la abatejo de Oliwa (Oliva).
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Sopot de la 13-a ĝis la 15-a jarcentoj
En la komenco de la 13-a jarcento en la dokumento (donacio) de la gdanska, pomeria princo Mestwin la 1-a de Pomerio / Mściwój la 1-a de Pomerio – por la monaĥejo de Norbertaninoj en Żukowo, aperis la unuan fojon en la historio la mencio pri Świemirowo, tiam sendependa vilaĝo, kaj hodiaŭ la tereno de ĝi estas en la limoj de Sopotu. En la jaro 1283, en la dokumento de gdanska princo, Mestwin la 2-a / Mściwój la 2-a, la unuan fojon estis menciita vilaĝo Sopot. La vilaĝo Sopot estis en tiu dokumento menciita inter la 16 aliaj vilaĝoj, kiujn la cistercianoj de Oliwa ricevis kiel interŝanĝo de perditaj terenoj situantaj sur la Tero de Gniew, konkeritaj de la Teŭtona Ordeno. Monaĥejo de cistercianoj en Oliwa (Oliva) estis la posedanto de Sopot dum preskaŭ 500 jaroj. Tio estis ĝis la unu dispartigo de Pollando en la jaro 1772, kaj post tiu fakto la posedaĵoj de la cistercianoj estis per kasacio forprenita de ili. Tiam tiu malgranda fiŝista vilaĝo eniris sub en la administradon de Reĝlando Prusio. Pli frue, en la jaro 1466, rezulte de la Dua Traktato de Toruń / Toruno Sopot kun la tuta Gdanska Pomerio ekestis en la limoj de la Krono de la Regno de Pollando ĝis la unu dispartigo de Pollando en la jaro 1772.
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Sopot dum la 16-a kaj la 17-a jarcentoj
Meze de la 16-a jarcento la fiŝista vilaĝo kiu estis en la loko de hodiaŭa urbo iom post iom ŝanĝiĝis al somera ripozloko por la riĉaj urbanoj de Gdansko. Dum la kelkdeko da jaroj la plej riĉaj komercistoj de Gdansko kaj diplomatoj de fremdaj landoj ekkonstruis en Sopot, sur la grundoj luitaj de la cistercianoj de Oliwa (Oliva), 12 somerajn kortegojn (vilaojn) kun belegaj apudaj ĝardenoj. Dum tiu tempo aperi la provoj organizi specialajn lokojn (plaĝoj) por baniĝado en la maro. En la jaro 1660 en proksima Oliwa, dum la Traktato de Oliva, estis finita la milito inter Pollando kaj Svedio, dum tiu tempo en la najbara de Sopot bieno en Karlikowo dum kelkaj semajnoj restadis tie pola reĝo Johano la 2-a Kazimiro el dinastio Vasa kun reĝino Maria Luisa de Nevers-Gonzaga kaj la tuta lia kortego. La prezidanto de la sveda delegacio Magnus de la Gardie restadis en cntro de Sopot, en la plej blega kortego, de tiu tempo tiu kortego estas nomata la Sveda Kortego.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, publikigita kun lia peto kaj permeso)
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Sopot dum la 18-a jarcento
Dum la jaroj 1733–1734 Sopot estis tute bruligita fare de la rusia armeo kiu tiam sieĝis Gdanskon. Apero de la rusia armeo en aŭtuno 1733 estis la milito inter pola reĝo Stanislao la 1-a Leszczyński kaj Aŭgusto la 3-a (Pollando-Litovio) - la du lastaj batalis kiu el ili estos la reĝo de Pollando. Fine de septembro 1733 Stanislao la 1-a Leszczyński venis al Sopot kaj dum kelkaj tagoj loĝis en t.n. Sveda Kortego. Poste li rifuĝis al Gdansko atendante la helpon el Francio. Responde al la ŝipinvado de francoj, la rusa armeo kiu tiam sieĝis Gdanskon bruligis la ĉemarajn setlejojn, i.a. Sopoton. Post la fino de la bataloj ruinigitajn kortegojn en Sopot forlasis la ĝisnunaj luantoj. Rezulte de la unu dispartigo de Pollando (1772) Sopot estis en la limoj de Reĝlando Prusio. Laŭ la decido de prusia reĝo Frederiko la 2-a (Prusio) la ter-posedaĵoj de la klostro de cistercianoj de Oliwa (Oliva), inter ili tiuj de Sopot, estis konfiskitaj.
Historio de Sopot dum la 19a jarceto
En la jaro 1819 la vilaĝo Sopot havis nur 350 loĝantojn. Tamen jam en la jaro 1871 la nombro de la loĝantoj superis 2000. En la jaro 1823 en Sopot estis establita la unua profesia banestablo, kiun konstruis Jean Georg Haffner – franca milit-kirurgo kaj veterano de la Napoleonaj Militoj (1803–1815) (vidu apude lian monumenton en la parko de Sopot). Tiu dato estas agnoskata kiel la komenco de Sopot kiel kuracloko. Unu jaro poste konstruita estis la unua en la urbo Kurac-Domo. Poste oni establigis la parkon, kiu estas ĝis hodiaŭ, oni konstruis la moleon kaj la promenejojn. Dum la jaro 1870, post la konstruo de la unua fervoj-linio de Koszalin – Gdansko – Varsovio, ĉe tiu fervojo troviĝis ankaŭ Sopot, danke al la fervojo ekestis la rapida disvolvo de tiu kuracloko. Fine de la 19-a jarcento Sopot jam estis tre moda kuracloko en tuta Eŭropo.
Historio de Sopot dum la jaroj 1900–1938
En la jaro 1900 preskaŭ 52 % de la loĝantaro de Sopot estis katolikoj, 46 % evangelianoj (Protestantoj), 1 % la kredintoj de judismo. Sopot ricevis la urborajtojn la 8-an de oktobro 1901 laŭ la decido de Vilhelmo la 2-a (Germana Imperiestro). Antaŭ la Unua Mondmilito Sopot havis jam 17 mil loĝantojn, kaj post la milito, en la jaro 1920, laŭ la Traktato de Versajlo aperis la Libera Urbo Dancigo / Libera Urbo Gdansko kaj Sopot eniris ĝin, do Sopot ekestis lim-urbo kun la Dua Pola Respubliko. Tiam ankaŭ estis establita la unua kazino en la urbo. Dum la jaro 1928 la moleon oni pligrandigis al la hodiaŭaj dimensioj, do 512 m longan, kaj ĝi estas la plej longa en Eŭropo ligna moleo. Dum la sama tempo la banejo Sopot estas en la apogeo de sia populareco. Dum la somera sezono la urbo gastis tiam 30 mil turistoj. En la jaro 1938 germanoj (nazioj) dum la kristala nokto bruligis la sinagogon en Sopot.
Historio de Sopot dum la Dua Mondmilito
La 1-an de septembro 1939 eksplodis la Dua Mondmilito. Laŭ la decido de goviestro Albert Forster la teritorio de la Libera Urbo Dancigo / La Libera Urbo Gdansko eniris la Trian Regnon. En Sopot germanoj komencis amasarestadon kaj persekutadon de poloj kiuj loĝis en la urbo. La plimulto de judoj kiuj loĝis en Sopot forlasis ĝin antaŭ la Dua Mondmilito. En septembro 1939 restis nur 130 judoj en la urbo. Post la eksplodo de la milito ili estis transportitaj al la koncentrejoj en okupita Pollando en la Ĝenerala Gubernio. La 23-an de marto 1945 en Sopoton eniris la taĉmentoj de la Ruĝa Armeo. Rezulte de la milito kaj ankaŭ pro la specialaj bruligoj fare de la sovetiaj soldatoj detruita estis 10 % de la urbo.
Historio de Sopot post la fino de la Dua Mondmilito
Sopot historie estis malgranda fiŝista vilaĝo. Dum la 13-a jarcento ĝi apartenis al la germanlingva monaĥejo Oliva, kaj de 1283 ĝis 1807 al la germanlingva Hansa urbo Dancigo (ano de la Hansa ligo) (tia estis la nomo de Gdansko en Esperanto ĝis la jaro 1945), kun kiu ĝi dum la jaro 1793 iĝis parto de la same germanlingva reĝlando Prusio.
Kune kun la resto de Prusio, dum 1871 iĝis parto de la Germana Regno. Inter la jaroj 1920 kaj 1939 la urbo estis parto de la Libera Urbo Dancigo, inter la jaroj 1939 ĝis 1945 denove parto de la Germana Regno, kaj ekde 1945 apartenas al Pollando.
Ekde la ekfloro de feria mara banado komence de la 19-a jarcento la urbo estis eleganta banloko kun kazino kaj grandaj hoteloj.
Krom la mara plaĝo ĉe la Golfo de Gdansko, la "Arbara Opero" estas kroma altiraĵo. Tie interalie ĉiujare dum somero okazas la muzika festivalo Sopot Festival.
Famuloj ligitaj kun Sopot
Li estas favora por Esperanto. En la jaro 2003 li kiel ministro pri internaj aferoj kaj administrado reprezentis polan registaron en la E-aranĝo: E-vizito de slovena delegacio de la urbo Maribor / Mariboro kun la Urbestro Boris Soviĉ en la esperantista Parko de la Mondo kaj en la Teŭtona Kastelo en Malbork dum la plantado de la donaco de tiu urbo, t.e. branĉeto (greftaĵo) el la plej malnova vito de la mondo "Stara Trta" (Malnova vito), kiu kreskas en Mariboro kaj de kiu fieras tiu urbo. Kelkfoje li renkontiĝis kun esperantistoj de la Iniciata Grupo "Esperanto por EU" kaj anoj de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando).
Honoraj civitanoj de la urbo
La 6-an de junio 2006 li ricevis la Medalon de Toleremo n-ro 2 (la unuan ricevis papo Johano Paŭlo la 2-a), kiun atribuis la Kapitulo de la Fondumo Zamenhof. Li estis la ano de la Honora Komitato de la 94-a UK de Universala Esperanto-Asocio (UEA), 2009 en Bjalistoko. En la jaro 2009/2010 li estis Patrono de Junulara Esperanto-Semajno (JES) organizita de Pola Esperanto Junularo (PEJ) kaj Germana Esperanto-Junularo (GEJ).
Li estas Honora Membro de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE), la 30-an de majo 1984 li en skriba mesaĝo tion akceptis, kaj oficiale oni atribuis al li la Honoran Membrecon de IKUE en 1987 dum la UK 1987 en Varsovio. Lech Walęsa venis al la 3-a Junulara E-Semajno (JES) en Gdańsk tio okazis fine de decembro de 2011 jaro. .
Vendreda preĝo
La muezino faras la vokon al preĝo, nomita la Azano, kutime 15-20 minutojn antaŭ la komenco de ĝumu'a.
Skúvoy
Skúvoy estas insulo sur meza parto de Ferooj. La sola komunumo de la insulo estas la samnoma Skúvoy, kun 50-80 loĝantoj.
Riego de la Vega
Riego de la Vega [RJEgo delaBEga] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. Riego de la Vega estas komprenebla etimologie kiel Irigacio de la Valo.
Skúvoy
Geografio
Skúvoy situas sudokcidente de Sandoy, ĝia areo estas 9,87 km². Ĝiaj du plej gravaj montoj estas Knútur (392 m) kaj  Heyggjurin Mikli (391 m); la okcidenta parto falas vertikale preskaŭ el tiu alto en la maron. La insulo apartenas al regiono Sandoy.
Riego de la Vega
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castrotierra de la Valduerna, Riego de la Vega, San Félix de la Vega, Toral de Fondo, Toralino de la Vega kaj Villarnera de la Vega, okupas totalan areon de 37,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 708 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 51 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Valderrey, San Cristóbal de la Polantera, Santa María de la Isla, Villamontán de la Valduerna kaj Palacios de la Valduerna.
Skúvoy
Trafiko
Al la insulo trafikas pramoj el Sandur kaj helikopteroj. Sur la insulo ne ekzistas aŭtovojoj, aŭtomobiloj.
Riego de la Vega
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado en proksimaj areoj.
Heliópolis
Heliópolis (oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Ribeira do Pombal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Nuuksion Pitkäjärvi
Nuuksion Pitkäjärvi (Noux Långträsk ) estas lago en Finnlando en provinco Uusimaa en komunumo Espoo. Ĝia areo estas kaj supermara alteco. Ĝi elfluas laŭ Brobackanjoki al Nupurinjärvi. Sur la strando de la lago estas Nacia parko de Nuuksio.
Maria Mercè Roca
Maria Mercè Roca i Perich (naskiĝis en Portbou, Girona) estas hispana verkistino kaj politikistino.
Naskiĝinta en la sino de laborista familio, de junaĝo ŝi iris studi al Girona, kie ĝi finis fiksante sian restadejon. Malgraŭ ke ŝi ne kompletigis la studojn de Kataluna Filologio, ŝi praktikis multajn jarojn la instruadon de la kataluna. Meze de la jardeko de 1980 ŝi aliĝis al la literatura panoramo gajnante la premion Víctor Català. Ŝi daŭrigis la literaturan aktivecon kun abunda produktado de fabeloj, romanoj kaj la skripto de la televida felietono Secrets de família, elsendita de TV3. Ŝia kariero ne estis malplena de rekonoj, en formo de literaturaj premioj kaj de tradukadoj de siaj verkoj al la hispana, al la eŭska, al la franca, al la germana kaj al la nederlanda.
Aktiva en politiko, ŝi estis deputito en la Parlamento de Katalunio de 2003 ĝis 2010 kun la Associació Katalunio 2003, integrita en Esquerra Respublika de Katalunio.
FELDA Soeharto
FELDA Soeharto aŭ Kampung Soeharto estas urbeto en Selangoro, Malajzio.
(18888) 2000 AV246
(18888) 2000 AV246 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
István Cseresnyés
István Cseresnyés [iŝtvAn ĉereŝnjEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cseresnyés István estis hungara ĵurnalisto, ŝakisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis felsőőri kaj szentgyörgyvölgyi [felŝOOri sentdjordjvoldji].
Logan Ramsey
Logan Carlisle RAMSEY, Jr. (21an de marto 1921 - 26-an de junio de 2000) estis usona aktoro de teatro, televido kaj kino dum preskaŭ 50 jaroj. Li estis edzo de Anne Ramsey.
István Cseresnyés
István Cseresnyés naskiĝis la en Makó, li mortis la  en Makó.
Logan Ramsey
Li estis filo de Kapitano Logan Carlisle Ramsey, kiu igis la alarmon dum la atako al Pearl Harbor kaj kapitano de la Aviadila ŝipo USS Block Island (CVE-21). Ramsey militservis kiel aviadilisto en aviadila ŝipo USS Block Island (CVE-106), kiu havis tiun nomon omaĝe al ŝipo de lia patro, kiu dronis.
István Cseresnyés
Biografio
István Cseresnyés maturiĝis en gimnazio en Pest (urbo), poste li studis en Reĝa Universitato de Pest, sed li ne havis diplomon. Li estis redaktoro de Vasárnapi Ujság, kie li respondecis pri ŝako kaj pri rubrikoj pri novaĵoj kaj interesaĵoj. Tiutempe li estis la plej lerta ŝakisto (almenaŭ en Hungarlando), sed li konis ankaŭ kartludojn kaj aliajn logikajn ludilojn. Li kreis la terminologion por la hungara lingvo, ankaŭ nun akceptata. Li frue mortis pro tuberkulozo.
Logan Ramsey
Lia teatra kariero en Brodway inkluzivas teatraĵojn kiel The High Ground (1950), In the Summer House (1953) kaj The Great Indoors (1965).
Ramsey ofte rolis maliculon en televidserioj dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj kaj partoprenis inter aliajn The Edge of Night, Star Trek, Mission: Impossible, Hawaii Five-O, M*A*S*H, Maude, Charlie's Angels, Quincy, M.E., Mork & Mindy, Battlestar Galactica, Knight Rider, Night Court kaj Highway To Heaven.
En kino li partoprenis inter aliajn Banning (1967), Head (1968), Childish Things (1969), The Reivers (1969), The Traveling Executioner (1970), What's the Matter with Helen? (1971), Fury on Wheels (1971), filman trilogion Walking Tall, Some Call It Loving (1973), Busting (1974), Cornbread, Earl and Me (1975), Treasure of Matecumbe (1976), Mean Dog Blues (1978), Any Which Way You Can, The Beast Within (1982), Joysticks (1983), Scrooged kaj Pass the Ammo (1988).
Jeram
Jeram (esperante: Ĝeramo) estas urbeto en Selangoro, Malajzio.
Angelus Sala
Angelus Sala (1576-1637) estis itala kuracisto, fizikisto kaj kemiisto, rigardata kiel la fondinto de la sukerkemio, fekunda aŭtoro de sennombraj verkoj pri kemio, medicino kaj fiziko. Li estis pli juna frato de la itala kuracisto Giovanni Domenico Sala (1579-1644).
Li aktivis kiel kuracisto en Dresdeno (1602), Nurenbergo (1606), Frauenfeld (1607), Ĝenevo (1609), Zuriko (1609), Hago (1613-1617) kaj Hamburgo, apudla grafoj Antono de Oldenburgo kaj Johano Alberto la 2-a de Meklenburgo.
Grava defendanto de la iatrokemio, li havis profundajn konojn pri plantaj kaj mineralaj kuraciloj. Notindaj estis liaj esploroj pri la vitrioloj: li kredis ke la kupro formita per traktado de la blua vitriolo kun fero ne estis rezulto je metaltransmutacio sed ĝi antaŭekzistis en la solvaĵo kaj elmontris ke la vitriololeo aŭ sulfata acido estigita de seka distilado kunrilatas al tiu produktita de la sulfuro. Li preparis la fosfatan acidon kaj estis unue el la unuaj kiuj studis la produktiĝon de la etila alkoholo per fermentigo de cerealoj.
Vivo
Li estis filo de Bernardino Sala, kies familio fuĝis al Ĝenevo pro religiaj demandoj. Tie li studis medicinon dum kelkaj jaroj. Kiel la fama Paracelsus, tiel li pledis pri fundamentaj reformoj en la medicino. En 1610, Sala akompanis la Grafo de Nasaŭ-Siegeno kiel kampo-doktoro. En 1620, li estis en Hamburgo kaj aktivis kiel kemiisto. La langrafo Morico (1572-1632) alte estimis lin kaj rekomendis lin kiel privata kuracisto de la duko Johano Alberto la 2-a. En 1625, li estis nomumita kiel profesoro pri medicino en la Universitato de Rostock. Johann Rist (1607-1667) estis lia lernanto tie.
Karmelana akvo
Karmelana akvo aŭ melisa akvo estas alkohola ekstraktaĵo el diversaj plantoj kiel citronmeliso, muskatnukso, cinamo, citrono, angelika radiko kaj aliaj plantopartoj, kiujn la karmelaninoj de la franca abatejo St. Juste produktis sub nomo "Eau de Carmes", por la franca imperiestro Karlo la Granda. La preciza konsisto estis longtempe sekreto.
Oni uzis la karmelitan akvon kontraŭ internaj problemoj de la stomako, intestoj aŭ kontraŭ malvarmumo. Oni uzis ĝin ekstere kiel frotaĵon.
(6344) 1993 VM
(6344) 1993 VM estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Probal Dasgupta
Probal DASGUPTA, foje esperantigita kiel Daŝgupto (naskiĝis la en Kalkato) estas barata esperantisto kaj leksika esploristo, en la jaroj 2007–2013 prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. Li estis elektita por trijara periodo en la jokohama Universala Kongreso en aŭgusto 2007 kaj reelektita en la 95-a UK en Havano en 2010.
Vivo kaj kariero
Probal Dasgupta doktoriĝis en Novjorka universitato pri la genera sintakso de sia gepatra lingvo, la bengala. Honora membro de la Lingvistika Societo de Usono ekde 2004, li instruis lingvistikon en tri barataj universitatoj.
En la universitato de Hajderabado, li estas profesoro pri aplika lingvistiko ekde 1989 kaj estis direktoro (2000-2006) de “Programo por Studi Hindion” por fremdaj studentoj, kiu sub li iĝis tutlande konata pioniraĵo pontofaranta inter eŭropaj/usonaj junuloj kaj la barata universitata medio. Li estis en tiu universitato ankaŭ la dekano pri humanistiko (2001-04). Ekde aŭgusto de 2006, li entreprenas en la Hinda Statistika Instituto (en Kalkato) leksikajn esplorojn. Esperanto rolas en tiu laboro kiel interleksika glosilo ebliganta novtipan, pedagogie utilan kartografion de la vortokono. Aperis el lia plumo pli ol dek libroj kaj pli ol tricent artikoloj en la bengala, la angla, la franca kaj Esperanto.
Krom sian denaskan lingvon, la bengalan, li parolas ankaŭ la anglan, la francan, la germanan, la sanskritan, kaj Esperanton.
En 2021 la Premio Vidyasagar-Dinamoyee estis aljuĝita al Probal Dasgupta. Tiun ĉi premion, rilatantan al la tuta verkaro de la respektivaj aljuĝitoj, la registaro de la gubernio Okcidenta Bengalio (en Barato) lanĉis en 1980 honore al la memoro de la granda klerulo, edukisto, instituci-konstruinto kaj soci-reforma pioniro Ishwar Chandra Vidyasagar (1820–1891).
Esperanto
En Esperantujo, li estas konata ĉefe kiel verkisto, tradukisto kaj kritikisto. En 1983 elektita li estis membro de la Akademio de Esperanto. Li iĝis ĝia vicprezidanto en 2001, kaj ĝia prezidanto en 2016. Komence de 2019, li estis reelektita al la Akademio de Esperanto por 9-jara oficperiodo.
Jam kiel 17-jarulo (1969-1970) li korespondis kun Kolomano Kalocsay pri la tradukado de Tagore, pri la ata-ita-problemo kaj pri frazeologio DOMFABRIKO: 6000 frazeologiaj esprimoj hungaraj-Esperantaj, helpante el vidpunkto de la lingvoj bengala kaj hindia. Kalocsay traktas kun li komplikajn gramatikajn problemojn, kvankam li scias pri lia juneco (gratulas lin pro abiturientiĝo) (vidu: Selektitaj Leteroj de Kálmán Kalocsay, Budapest 2006).
Al la movada vivo, li kontribuas ekde la Rejkjavika UK en 1977. Tuj post la Rejkavika kongreso, li tri semajnojn volontulis en la Centra Oficejo de UEA. Li poste reprezentis Universalan Esperanto-Asocion ĉe Unuiĝintaj Nacioj inter oktobro 1977 kaj januaro 1979, kion faciligis la ĉeesto de Ralph Harry kiel la estro de la aŭstralia delegacio en UN. Post tio oni kreis la Novjorkan Oficejon de UEA por daŭrigi lian laboron.
Li servis kiel volontulo de UEA (1980), kaj kiel komitatano (1983-86). En UK-oj, li estis trifoje reĝisoro de la kongresa temo. Iama prezidanto de la Federacio Esperanto de Barato (1987-89) – kiun li kunfondis en 1982 – li poste iĝis la prezidanto de la Internacia Ekzamena Komisiono.
Ekde 1990, li estas kunredaktoro de la revuo Language Problems and Language Planning (Lingvaj Problemoj kaj Lingvo-Planado).
De 2007 li kunredaktas la novan revuon Beletra Almanako kune kun Jorge Camacho (ĉefred.) kaj István Ertl.
Printempe de 2007 li kandidatis por la posteno de la prezidanto de UEA, kaj estis tiel elektita. En 2010 li reelektiĝis kiel prezidanto kaj oficis ĝis 2013.
Aliaj
Kontribuis al BA1.
Muntado (kinarto)
Muntado estas esprimo kiu estis uzita en diversaj kuntekstoj. Ĝi estas tekniko en filma muntado en kiu serio de mallongaj filmaĵoj estas eldonita en sekvenco por kondensi spacon, tempon, kaj informaron. Ĝi estis enkondukita en kinarto ĉefe fare de Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn, kaj frue sovetiaj reĝisoroj utiligis ĝin kiel sinonimon por kreiva eldonado. En Francio la vorto "muntado" simple indikas tranĉi. La esprimo "muntosekvenco" estis uzita ĉefe fare de britaj kaj usonaj studioj, kio aludas al la komuna tekniko skizita en tiu artikolo.
La muntadsekvenco kutimas kutime sugesti la trairejon de tempo, prefere ol por krei simbolan signifon kiel ĝi faras ene de sovetia muntadoteorio.
De la 1930-aj jaroj ĝis la 1950-aj jaroj, sekvencomuntado ofte kombinis multajn mallongajn filmopafojn kun specialaj optikaj efikoj (svagiĝoj, bilddissolvaj transiroj, dividitaj ekranoj, duoblaj kaj trioblaj malkovroj), danco kaj ĉefe muziko kaj sonefektoj. Ĝi estas kutime farita de iu krom la reĝisoro aŭ la redaktisto de la filmo.
Aĉinsk
Aĉinsk (Ачинск) estas urbo en Krasnojarska regiono de Rusio, 184 kilometrojn okcidenten de Krasnojarsk. Centro de karbo-minado. Grava fervoja nodo.
La urbo estis fondita en jaro 1683.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1782.
La interurba telefona kodo estas 39151, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°16' norde, longitudo 90°30' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Ĉulim (Чулым) (kiu enenfluas en riveron Obj (Обь)).
En jaro 1959 la urbo havis 50.3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 118.7 mil loĝantojn.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04403.
Pos-Amiko
La Pos-Amiko estas humura gazeto eldonita de Koko Poso kelkfoje en la jaro. En la gazeto troviĝas ŝercaj kaj parodiaj artikoloj pri la (junulara) Esperanto-movado, ĉefe tiuj, kiuj rilatas al KKPS.
Historio
La unua Pos-Amiko aperis en junio 2012, kaj ekde tiam aperis kvarfoje en la jaro. La gazeto kutime unue aperis en papera formo dum junularaj Esperanto-renkontiĝoj en Eŭropo, kaj poste en la retpaĝo.
Enhavo
Plejparto de la artikoloj en la Pos-Amiko estas pri fikciaj 'skandaloj', 'konspiroj' aŭ 'sciencaj malkovroj'. Ili ofte temas pri konataj aktivuloj en la junulara movado.
Regulaj eroj
La sekvaj aferoj ofte aperas en Pos-Amikoj:
Verkistoj
La Pos-Amiko mem nek la retpaĝo mencias respondeculojn krom la fikcia 'Koko Poso', sed laŭ la kolofono ĝi estas eldonaĵo de la Nederlanda Esperanto-Junularo.
Hattstedt
Hattstedt (dane: Hatsted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Filopatrio
Filopatrio estas teknika koncpeto rilate la ekologion de la vivo de animaloj kaj konsistas en revenemo al naskiĝloko post elmigrado aŭ disiĝo post elnestiĝo, ĉar ĉefe tems pri birdoj. Tio plifaciligas la survivon de la junuloj, ĉar ili povas koni la ĉirkaŭon, medion kaj estas adaptitaj al ties kondiĉoj.
Tre ofte tiu kutimo rilatas la kutimaron de multaj specioj kie kutime junuloj ankoraŭ nereproduktantaj helpas la gepatrojn zorgi pri la nova idaro; tio helpas la disvastiĝon de la specio kaj de la genetikaj bazoj.
La specioj kiuj revenas al naskiĝloko por specife reproduktiĝi en tiu loko montras reproduktan filopatrion.
Merishausen
Merishausen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 710 loĝantojn je la 30-a de junio 2008.
Geografio
Merishausen siutas proksumume 7 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Ŝafhaŭzo en la valo de la rivereto Durach inter sep montetoj. Sur la tereno de la komunumo troviĝas la monto Hagen, kiu apartenas al la montarĉeno Randen kaj estas kun 912 m s. m. la plej alte situanta punkto de la kantono.
Najbaraj komunumoj
Merishausen limas en nordo kun la germana komunumo Blumberg (Baden-Virtembergo) kaj Bargen, en oriento al Tengen (Baden-Virtembergo) kaj Büttenhardt, en sudo al Ŝafhaŭzo kaj Hemmental kaj en okcidento al Beggingen.
Trafiko
Merishausen atingeblas ek de stacidomo de Ŝafhaŭzo per la loka buso H23 de la Verkehrsbetriebe Schaffhausen en 15 minutoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Merishausen datiĝas el la jaro 846 kiel Morinishusun. En mezepoko la monaĥejoj Sankt-Galo, Allerheiligen kaj Rejnaŭo posedis bienojn en Merishausen. En la 1520-aj jaroj la urbo Ŝhafhaŭzo akiris la regadon pri Merishausen. En la jaro 1550 Merishaŭsen fariĝis kune kun la najbara komunumo Bargen la sepa supervoktejode la ŝafhaŭza kamparo.
Michael von Albrecht
Michael von ALBRECHT (naskiĝinta la en Stuttgart) estas gravega germana filologo klasika.
Vivo
La filo de la komponisto Georg von Albrecht frekventis unue la muzikaltlernejon en Stuttgart kie li trapasis la ekzamenon ŝtatan. Poste li studis en Tübingen kaj Parizo klasikan filologion kaj hindologion: doktoriĝo lia estis en 1959. Samloke ekvis la habilitiĝo en la jaro 1964. La saman jaron Albrecht iĝis orda profesoro pri klasika filologio en Heidelberg kie li estis ĝis la emeritiĝo en la jaro 1998-a. En 1977/78 li estis krome visiting professor de la Universitato de Amsterdamo kaj en 1981 visiting member ĉe la Instituto pri superaj studoj en Princeton (Nov-Ĵerzejo).
Lia esplorfokuso ĉefa estas la antikva muziko, la romia literaturo (kun ĝiaj pluvivo kaj pluevoluigo estetika) kiel ankaŭ kompara literaturscienco. Lia duvoluma verko Geschichte der römischen Literatur, kun tradukoj en ok lingvoj, iĝis standarda fakverko literaturhistoria, same kiel la pripoetara Meister römischer Prosa, kun ekzemploj elstaraj de stilistikaj kaj retorikaj analizoj. Krome li furoris per tradukoj el la latina lingvo, aparte de Vergilio kaj Ovidio.
Ekde 1984 Albrecht eldonas la seriojn Quellen und Studien zur Musikgeschichte kaj Georg von Albrcht-Gesamtausgabe.
Krom akademiaj esplorado kaj instruado (inkluzive de fakdidaktiko) li tra jarcentoj ankaŭ engaĝiĝis intense pri reklamo de humanismaj ideoj: per multaj prelegoj ekz. dum pluklerigaranĝoj por instruistoj aŭ antaŭ lernantoj. Multaj liaj sciencaj publicitaĵoj intence destinatas ankaŭ al malsamfakuloj kaj malakademianoj. Tion li ebligis ankaŭ per klareco lingva, facileco termina kaj afabla, malsintruda kleriga tono en siaj skribitaĵoj.
Sándor Pauliny
Sándor Pauliny [ŝAndor paŭlini], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pauliny Sándor estis hungara inĝeniero, mineralogo, akademia instruisto. Lia familia nomo foje (erare) estis Paulinyi.
Sándor Pauliny naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Körmöcbánya (nuntempa Kremnica en Slovakio), li mortis la  en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio).
Biografio
Sándor Pauliny studis en Akademio de Selmec inter 1850-1854. Ekde 1857 samloke li estis asistanto de János Pettkó kaj Antal Kerpely. Li okupiĝis multe pri la mineraloj, li nomumis novan trovitan mineralon pri János Pettkó (pettkoit). Li okupiĝis ankaŭ pri arbaraj temoj. Li multe kontribuis en Erdészeti Lapok. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Krestogarolo
La Krestogarolo aŭ Platilofo (Platylophus galericulatus) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj, kvankam tiu atribuo ne estas entere certa. Ĝi estas monotipa, tio estas ununura specio en la genro Platylophus. La Krestogarolo estis tradicie inkludita en la Korvedoj, sed ĝi povas ne esti vera membro de tiu familio, probable pli proksima al la kaskolanioj (Malakonotedoj) aŭ lanioj (Laniedoj); ĝi plej bone estu konsiderata Corvoidea incertae sedis (necerta loko) por tuja estonteco.
Disvastiĝo
Ili troviĝas en Sudorienta Azio nome en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montetoj. La specio estas minacata pro perdo de habitato. La birdoj el insuloj Sumatro kaj Borneo formas distingan subspecio, diference el tiuj de la kontinento kaj laŭ plumaro kaj laŭ voĉo. Tiuj diferencoj povus sufiĉi por disigo – kiu sendube metus la insula formo en la listo de endanĝeritaj specioj.
Kutimoj
Ili moviĝas en etaj grupoj tra malalta tavolo de la arbaro. Ili estas bruemaj kaj adoptas tre starajn sintenojn, sed estas malfacile videblaj.
Vulkano (filmo)
Vulkano (itale Vulcano) estas itala dramo-filmo de 1950 reĝisorita de William Dieterle kaj ĉefrole Anna Magnani, Rossano Brazzi kaj Geraldine Brooks. "Vulcano" estis filmita surloke sur Salina insulo, en la Eolaj Insuloj, kaj en la urbo Mesino en Sicilio. Kaj vulkano rolas kiel fono.
Kelkaj vidis en tiu filmo venĝaĵon de Anna Magnani kontraŭ sia amanto tiutempe, la itala kinoreĝisoro Roberto Rossellini kiu elektis Ingrid Bergman por ĉefroli en sia filmosigno pri geedziĝo, anstataŭ ŝin. Rossellini faris sian filmon Stromboli sur la proksima vulkana insulo Strombolo samtempe kiam Vulkano fariĝis en Salina.
Ambaŭ filmoj estis filmitaj en similaj lokoj en la Liparaj insuloj nur 40 kilometrojn distance; ambaŭ aktorinoj ludis sendependajn rolojn en novrealismo; kaj ambaŭ filmoj estis filmitaj samtempe.
Somosaguas Sur (metroo de Madrido)
Somosaguas Sur estas stacio sur linio ML-2 de Metro Ligero Oeste, situanta sub Strato Veritas, en la urbanizado Somosaguas Sur de Pozuelo de Alarcón. Temas pri unu el la subteraj stacioj de la linio, kune kun kaj.
La stacio estis malfermita la.
Grenpurigilo
La Grenpurigilo estas maŝinu uzata por kribrado. Ĝi permesas anstataŭi la permanan kribadon kiun oni faris okaze de sufiĉa vento pere de kribriligo kaj ĵetado al la aero de grenoj por apartigi ilin el malpuraĵoj.
Jam konita en Antikva Ĉinio, en Eŭropo aperis komence de la 17-a jarcento en Nederlando, kaj ĝi konsistas el ventumilo kaj kradoj, kun la tuto funkciigita de kranko, aŭ foje de motoro.
Pro la progreso de la mekanikigo, la grenpurigilo estis integrita en la draŝmaŝino. La apartigo de la greno de la multaj nedezireblaĵoj (polveroj, malbonkvalitaj grajnoj, ktp.) estis unua etapo. Por la uzado kiel semoj de tiuj grajnoj, necesis draŝi ilin per vibrantaj kradoj kaj rotaciaj membranoj. La kalibrado de la cerealeroj por la draŝado estis, por la agrikulturistoj, etapo de progreso en la rendimento.
Esoterismo
Esoterismo (greke εσωτερική interna, kaŝita, sekreta scio) estas kolekta nocio por larĝa spektro de vivaspektoj kaj "sekretaj instruoj", kiuj akcentas la spiritan evoluon de la individuo, sed ne temas fakte pri religio en mallarĝa senco.
La komuna en la diversaj instruoj estas, ke oni supozas ekziston de fortoj kaj influoj krom la naturscience mezureblaj kaj tiel oni rigardas la sciencojn kaj la tradiciajn religiojn kiel limigitajn por kompreni la mondon. Tiel la esotera pensado staras en kontraŭdiro al la scienca bildo.
Historio
La klasika instruo de esoterismo okazis nur en fermitaj rondoj (ordenoj, loĝioj) nur al la anoj. Krom la okulta praktiko, oni instruis el la branĉoj de tarokoj, astrologio kaj nombromistiko sed oni povis ankaŭ lerni en kelkaj rondoj pri gnostiko, hermetikismo, kabalo, alkemio kaj rozkrucismo.
En la tempo de reĝino Viktoria, la okultismo kaj la diversaj formoj de orakoloj havis floradan tempon. Malpli populara estis la movado de spiritismo.
En la lastaj 150 jaroj, esoterismo transformiĝis al mondkoncepto, kies kredantoj taksas ĝin kiel universalan kaj kiel unuiĝon de instruoj de ĉiuj religioj. Ekde la 1980-aj jaroj, esoterismo tre disvastiĝis en la okcidenta kultura sfero.
Branĉoj
Plej gravaj branĉoj de la esoterismo:
La plimulto de la esoteraj branĉoj akcentas spiritualismon kaj prilumiĝon de la individuo.
Esotera mondkoncepto baziĝas je 5 principoj:
Florești (Nimigea)
Florești [floreŝtj] (hungare: Virágosberek [viragoŝberek]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Beclean. En 1910 ĝi havis 512 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 409 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1325. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Nimigea.
Esoterismo
Branĉoj
La kritikantoj de la esoterismo nomas ĝin pseŭdoscienco.
Atelopus franciscus
Atelopus franciscus, nome ĝermopieda bufo de Centra Marbordo, estas specio de bufo el la familio de Bufonedoj, endemia de la centra marborda regiono de Franca Gujano. Ĝi estas surloke ofta, tagema specio kiu troviĝas ĉe rapid-fluantaj malgrandaj rojoj en malaltaj pluvarbaroj. Multaj fakuloj sugestis ke tiu taksono estu sinonimo de Atelopus flavescens.
9378 Nancy-Lorraine
9378 Nancy-Lorraine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca urbo Nancio en norda regiono Loreno, apud la dekstra bordo de la rivero Mozo.
Boris Voznickij
Boris Voznickij (ukraine: Борис Григорович Возницький; naskiĝis la 16-an de aprilo 1926 en Nahirne, Lviva provinco, mortis la 23-an de majo 2012 en aŭtomobila akcidento) – ukraina historiisto pri arto, direktoro de Lvova Artgalerio, prezidanto de ukraina nacia komitato de Internacia Konsilio de Muzeoj (ICOM), posedanto de la honora doktoreco de Pedagogia Universitato de Krakovo kaj de Akademio de Belartoj en Varsovio.
Biografio
Dum la dua mondmilito soldatservis en puna taĉmento de Ruĝa Armeo, post la milito studis en Lernejo de Belartoj je la nomo de Ivan Truŝa, kaj poste en historia fakultato de Rusia Akademio de Belartoj en Peterburgo. En 1960 iĝis anstataŭanto de direktoro de la Muzeo de Ukraina Arto, kaj de 1962 direktoro de Galerio de Pentroarto en Lvovo.
En 2003 estis distingita de Komandora Kruco de la Ordeno Polonia Restituta, kaj en 2006 – Ora Medalo "Merita al Kulturo Gloria Artis. Posedanto de la honora doktoreco de Pedagogia Universitato de Krakovo kaj de Akademio de Belartoj en Varsovio. En 2009 ricevis titolon de honora civitano de la urbo Lvovo. La 12-an de aprilo 2013 Ministerio pri Kulturo de Ukrainio donis al Lvova Artgalerio la nomon de ĝia plurjara direktoro.
San Cristóbal de la Polantera
San Cristóbal de la Polantera [sankrisTObal delapolanTEra] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de La Bañeza (Tero Banjeza), en la suda centro de la provinco. San Cristóbal de la Polantera estas komprenebla etimologie kiel Sankta Kristoforo de la P..
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Matilla de la Vega, Posadilla de la Vega, San Cristóbal de la Polantera, San Román el Antiguo, Seisón de la Vega, Veguellina de Fondo, Villagarcía de la Vega kaj Villamediana de la Vega, okupas totalan areon de 24,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 658 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum jarcentoj estis orminado en apudaj areoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Carnoët - Locarn (stacidomo)
Carnoët - Locarn estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Locarn, apud Carnoët, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
11915 Nishiinoue
11915 Nishiinoue estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tsuyoshi Nishiinoue. Li studis ĉe la Departemento pri Tera kaj Planeda Sciencoj de la Okcident-Aŭstralia Muzeo en 1991. Reveninte en Japanion, li iĝis direktoro de la Observatorio de Kihoku en gubernio Kagoŝimo en 1995. Li restas erudiciulo kaj popularigo pri astronomio.
Carnoët - Locarn (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Carhaix (485000).
Jerlun
Jerlun (ĉine: 瑶伦; esperante: Ĝerluno) estas urbeto en Perak, Malajzio.