cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trifenilstana (IV) hidrido
Trifenilstana hidrido aŭ hidrido de trifenilstano estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidridoj, rezultanta el interagado de la trifenilstana klorido kaj litia aluminia tetrahidrido. Trifenilstana hidrido estas senkolora aŭ blanka, higroskopa solidaĵo, kiu malkomponiĝas en akvo kaj estas solvebla en organikaj solvantoj. Trifenilstana hidrido prezentas tri fenilajn grupojn kaj hidrogenatomon ligitajn al stanatomo.
Anatolij Bovikin
Anatolij Bovikin (Анатолий Самойлович Бовыкин; la, Arĥangelsko, RSFSR, Sovetunio — la , Arĥangelsko, RSFSR, Sovetunio) estis la sovetia knabo, plenuminta la ĉefan rolon en la filmo Maksimĉjo en 1952.
Unuaj vivojaroj
Laŭdire Aleksandra Bovikina, patrino de Anatolij devenis de vilaĝo en Vologda provinco, kie plu loĝas ŝiaj parencoj. Post konflikti kun sia edzo, ŝi divorcis kaj migris kun sia unuanaskito al Arĥangelsko, kie dungiĝis ĉe la 4-a lignofabriko. Ili loĝis en dekmetra ĉambro en ligna barako-amasloĝejo en vilaĝo Bakarica (nur parto de la urbo). Dum la Dua mondmilito al la urbo venis pluraj usonaj kaj britaj ŝipoj, alportintaj kargon kadre de Lend-Lease. Junaj eksterlandaj maristoj estis popularaj inter lokaj junulinoj, speciale pro siaj ekzota aspekto, relativa riĉeco kaj manko de lokaj junuloj, amase rekrutitaj. Aleksandra konatiĝis tiel kun usona maristo, kiu iĝis patro de ŝia dua filo. Laŭdire li restis en la urbo mallonge, proksimume du monatojn. Ŝi neniam rakontis pri li, nur diris ke post eliri la Blankan maron lia ŝipo estis trafita de germana submarŝipo kaj sinkis, ĉiuj ŝipanoj pereis. Laŭdire ŝi sincere amis sian amaton kaj forte priploris lian pereon.
Unue lia naskiĝo ŝokis ĉiujn. Laŭdire akuŝistino, preninte lin en la manoj, diris: "Kion vi naskis? Li ja estas tute nigra!" Tamen poste ĉiuj alkutimiĝis al la knabo kun malkutima aspekto kaj ŝatis lin. Najbaroj rememoris lin kiel knabon viglan kaj simpatian, kiu neniam sidis surloke, ĉiam kuradis kaj petoladis. Li batiĝis kontraŭ aliaj knaboj, veturis sur tegmento de trajno, foje ŝutis pikan pipron en loka klubo antaŭ dancado. Oni diris, ke li savis sian panjon, ĉar multaj aliaj virinoj, amindumintaj kun eksterlandanoj, estis malliberigitaj.
Li lernis en la 77-a mezlernejo, laŭ rememoroj de samklasanoj ne tre bone (escepte de la angla lingvo) kaj pro tio sidis en la malantaŭa vico. Oni diras ke neniu ĉikanis lin pro lia haŭtkoloro. Lian patrinon oni rememoras kiel virinon kvietan kaj modestan, ĉiam vestitan en kvadratita kaptuko kaj vatjako. Ŝi brodis hejme kaj instruis tion al la filo, kiu ankaŭ ŝatis brodi. Ili vivis tre modeste.
Rolo en "Maksimĉjo"
La aktoro Nikolaj Krjuĉkov trovis la ĉefrolulon en marista klubo en Arĥangelsko, kie okazis lia aktora renkontiĝo kun lokanoj. La aktoro rekomendis lin al la reĝisoro Vladimir Braun. Ĉeestantoj rememoris, ke la knabo evidentiĝis esti talenta, artisma kaj ĉeesto de pluraj famaj artistoj tute ne ĝenis lin. La vigla kaj sincera Anatolij enamigis je si la tutan filmoskipon kaj sian unuan salajron li elspezis por aĉeti donacojn al la aktoroj. Al iuj li enmanigis bankbiletojn kaj petis ke ili aĉetu ion memorindan por si. Al iuj li eĉ proponis aĉeti feltbotojn, forgesinte ke ili ne necesas en la varma Ukrainio. Tamen li plu estis ankaŭ spitema huligano, kia lin memoris ĉiuj lokanoj. Viktorija Koltunova, proksimume samaĝa filino de la scenaristo, rememoris ke ili renkontiĝis dum la filmado en la Kieva filmstduio kaj jam post kvin minutoj interbatiĝis pro loka kato, post kio plenkreskuloj disigis kaj punis ilin.
La reĝisoro decidis ke la knabo estas ne sufiĉe nigra, do aldone ŝminkis lin. Krome por la filmo li lasis la harojn kreski (kutime la patrino frizis lin mallonge por ne substreki lian ekzotan aspekton) por ke videbliĝu ilia krispeco. Ĝis tiam oni filmis lin en krispa peruko. Miĥail Astangov, ludinta la kapitanon-sklavvendiston, devis skurĝi la knabon kaj foje hazarde efektive batis lin. Maksimĉjo ektimis, ekploris (tiu kadro aperis en la filmo), kuris al asistanto pri rekvizito Sergej Paraĝanov, kaj premiĝis al li timeme. Ekde tiam ili iĝis plej bonaj amikoj. Se necesis ke Maksimĉjo ploru aŭ koleru, oni sendis lin al Paraĝanov kaj tiu instruis ĉion al la knabo.
En la filmo lia familinomo estis skribita erare — Bobikin (Бобыкин).
Posta vivo
Kiam la filmado finiĝis, la filmistoj tiom ligiĝis al la ĉarma knabo ke direktoro Leonid Koreckij admonis sian edzinon, aktorinon Jevgenija Opalova preni la knabon kaj lian panjon al ilia hejmo en Kievo. Tie oni enmatrikuligis Anatolij je bona lernejo. Sed lia patrino sopiris pli aĝan filon, kiu restis en Arĥangelsko kaj krome ŝi bezonis labori pliajn du jarojn en la lignofabriko por ricevi pension. Do ŝi revenis al Arĥangelsko kaj Anatolij sen ŝi iĝis malĝoja. Li ofte ploris super ŝiaj aĵoj kaj plendis: "Ili odoras je panjo!" Finfine oni devis sendi lin hejmen.
Morto
Kiam post kelkaj jaroj la juna aktoro mortis, aperis onidiroj laŭ kiuj pri tio kulpas marakvo, kiun li kvazaŭ abunde englutis dum la filmado, damaĝinte siajn pulmojn. En la filmo efektive estas epizodo, kiam li baraktas en maro, post kio oni savas lin. La knabo estis metita en la maron en reto, tamen maltrafis ĝin per kruro kaj vere englutis iom da akvo. Tamen lia patrino ĉiam neis tion kiel mortokialon, klarigante ke la knabo pereis pro trafika akcidento. Efektive li estante sur glitiloj petole alkroĉiĝis al veturanta kamiono por gliti post ĝi, sed falis, batiĝis kontraŭ tero kaj pro tio malsaniĝis pri hidrocefalio kaj baldaŭ mortis. Samklasanoj vizitadis lin dum malsano kaj lian entombigon en loka tombejo Felŝinki ĉeestis tuta lia klaso.
La patrino ĝis lasta momento forte suferis tiun perdon, ofte rememoris la filon kaj foje petis najbaron, kiu iĝis aktoro, montri en loka televido Maksimĉjon. Antaŭ mortodato de la filo ŝi ofte sendis tiajn petojn ankaŭ al la Unua Kanalo. Atestantoj diras, ke ŝi spektis la filmon kaj ploris, rigardante sian filon. Ŝi mortis komence de la 2000-aj jaroj, laŭ iuj datumoj en 2003. Artistoj, partoprenintaj la filmon, plu sendis al ŝi bildkartojn kaj leterojn eĉ post la morto de Anatolij.
Memoro
En vendejoj aperis pupo-nigruleto en marista uniformo. En Ukraina SSR en la 1960-aj jaroj estis fabrikataj bombonoj "Maksimka" kun nigruleto en marista uniformo sur papera volvaĵo. En Tuapseo aperis monumento al Maksimĉjo kun maristo.
En 1994 zelotoj de la rusia futbala klubo Spartak kromnomis tiel la brazilan futbaliston Luis Robson, dungitan de la klubo.
La tombo de la knabo post la morto de lia patrino estis duonforgesita kaj neglektata. En 2018 loka lernejano Savva Muĥin estis taskigita verki studaĵon pri Lend-Lease kaj elektis kiel temon la sorton de Anatolij. Lia studaĵo "Forgesita filo de Derviŝo" (Забытый сын Дервиша — alude al la nomo de la arkta konvojo) venkis en tri konkursoj kaj populariĝis. Li konatiĝis kun parencoj de la knabo, faris nomŝildon por li. La aŭtoritatoj ekinteresiĝis pri la forgesita famulo kaj la sur lia priordigita tombo aperis nova monumento. Lernantoj de la 77-a mezlernejo prizorgos ĝin.
Villoruebo
Villoruebo [biljoRŬEbo] estas vilaĝo kaj municipo en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Sierra de la Demanda.
Geografio
La municipo enhavas la loĝlokojn Villoruebo, Mazueco de Lara kaj Quintanilla Cabrera.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Saint-Léger (Alpes-Maritimes)
Saint-Léger (jen france, okcitane Sant Leugier) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Saint-Lon-les-Mines
(jen france, okcitane Sent Lon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Saint-Martin-d'Entraunes
(jen france, okcitane Sant Martin d'Entraunas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Ĥeda (urbo)
Demografio
Ĥeda havis populacion de en 2011 kun legopovo de 70%, kiu estas pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Ĥeda situas sur ebenaĵo laŭ rivero en alteco 21 m. Nadiad troviĝas 18, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 31, Anand 35, Ĥambat 48, nova subŝtata ĉefurbo Gandinagaro 53, Vadodara 71, Godhra 94, Mumbajo 421, tutlanda ĉefurbo Delhio 796, Kolkato 1609 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Ĥeda estas la plej granda tabakproduktanto de la subŝtato.
Lingvoj
En Ĥeda la oficialaj lingvoj estas la guĝarata la hindia kaj la angla lingvoj.
Religioj
En Ĥeda plejparto de la populacio estas hinduoj (preskaŭ 69%), krome muslimoj (ĉirkaŭ 27%), iomete aliaj.
Klimato
Ĥeda havas mildajn vintrojn kaj tre varmajn somerojn. Jare pluvas inter 700-1200 mm.
Intxaurrondo (stacidomo)
Intxaurrondo estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Donostio en la kvartalo Intxaurrondo. Ĝi estas nove kreita stacio inaŭgurita la.
Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Saint-Martin-du-Var
(jen france, okcitane Sant Martin de Var) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Saint-Jeannet (Alpoj de Alta Provenco)
Saint-Jeannet (jen france, okcitane Sant Joanet, "sankta Johaneto") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Heptila heptanato
Heptila heptanato aŭ heptila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj heptanolo. Heptila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Heptila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al heptila grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 28 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Jovana Janković
Jovana Joksimović (naskiĝis 25an de aprilo 1981 kiel Jovana Janković) estas serbia prezentisto, konata pro prezentado de la matena televidprogramo Jutarnji program. Ŝi prezentis kun Željko Joksimović la 53an version de la Eŭrovido-Kantokonkurso en majo 2008 en Beogrado. Ŝi nun prezentas UranaK1 je K1 TV.
Joksimović komencis sian televidkarieron aĝe de 19, dum ŝi jam studis je universitato. Ŝi komencis labori je BKTV en 2001 kiel amuz-ĵurnalistino kaj aperis en la programoj Blockbuster kaj Trailer pri kinarto. Ŝi moviĝis al la nacia televido RTS en 2005 kaj laboris kiel kun-prezentisto de Jutarnji program, kio aperas dum labortagoj de 6a matene al 9a matene.
Joksimović prezentis kun kantisto Željko Joksimović la Eŭrovid-Kantokonkurson 2008 en Beogrado, kio okazis en 20a–24a de majo 2008. Ili edziĝis en januaro 2012 en Maldivoj.
Ŝi forlasis en Marto 2010 RTS kaj laboris ĉe RTV Pink por kunprezenti matenan programon. Ŝia unua filo Kosto naskiĝis la 10an de Aprilo 2014. Ŝi naskis la 2an de Oktobro 2017 la ĝemelinojn Ana kaj Srna.
En 2018 Joksimović forlasis RTV Pink por prezenti matenan programon je Prva Tv kun Srđan Predojević. La du prezentistoj en Septembro 2020 forlasis Prva Tv pro malkonsento kun televida administristaro. Joksimović estas de Decembro 2020 prezentisto de la matena programo UranaK1 je K1 TV, posedata de Željko Joksimović, sia edzo, kaj Manja Grčić, sia kunprezentisto.
Saint-Jean-de-Lier
(jen france, okcitane Sent Joan de Lièr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Saint-Martin-Vésubie
(jen france, okcitane Sant Martin de Lantosca) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Kard
Kard (hangule: 카드, stiligita en ĉiuj ĉapoj aŭ K.A.R.D) estas sudkorea muzika grupo formita fare de DSP Media. Ĝi estas kunmetita al membroj J.Seph, BM, Somin, kaj Jiwoo. Ili oficiale debutis la 19-an de julio 2017, kun sia muzikalbumeto Hola Hola.
Somin antaŭe estis membro de la Japan-bazita knabingrupo de DSP Media Puretty, kiu dissolvis du jarojn post sia debuto en 2012. Ŝi poste eniris Kara Project, kie ŝi konkuris por iĝi nova membro de KARA kaj finiĝis en dua loko. La 24-an de aŭgusto 2015, ŝi debutis kiel gvidanto de la knabingrupo de DSP Media April, sed ŝi decidis foriri de la grupo la 9-an de novembro.
Viraj membroj J.Seph trejnis dum kvin jaroj, dum BM trejnis dum kvar-kaj-duono jaroj sub DSP Media. La etikedo origine planis debuti ilin en repduopo, sed tio estis ŝanĝita pli poste. Antaŭ lia debuto, BM estis prezentita en la kanto "La La La" de Goo Ha-ra de ŝia 2015 debuta EP Alohara (Can You Feel It?), kaj ankaŭ estis ŝia dancpartnero por la muzikfilmeto kaj vivaj prezentoj de ĝia plumbunuopaĵo "Choco Chip Cookies".
La lasta membro de la grupo estis Jiwoo, kiu trejnis sub FNC Entertainment dum du jaroj kaj moviĝis al DSP Media en 2016, kie ŝi nur trejnis dum du monatoj antaŭ debuti kun Kard.
Pierre Perret
Pierre Perret (naskiĝis en Castelsarrasin, Tarn-et-Garonne) estas franca kantisto kaj komponisto.
Calzada de Valdunciel
Calzada de Valdunciel estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Calzada de Valdunciel estas tradukebla etimologie al Ŝoseo de Valdunciel. La tradicia nomo de la romiaj vojoj estis "calzada" kaj tie estis la Iter ab Emerita Asturicam (vojo el Mérida ĝis Astorga), plej konata kiel Vía de la Plata aŭ Ruta de la Plata.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 666 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 13 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Estas multaj restaĵoj de romia epoko ĉefe rilate al la ŝoseo. Tamen la setlejo mem fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militojkaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Téléphone
La muzikgrupo Téléphone estis fama en Francio ekde la dua duono de la sepdekaj jaroj. En la fruaj okdekaj jaroj ili komencis uzi sintezilon, ekzemple en ilia plej konata kanto, Cendrillon (Cindrulino).
Permesilo Creative Commons
Permesilo Creative Commons (CC) estas unu el pluraj publikaj kopirajtaj permesiloj kiuj ebligas la liberan disdonadon de alimaniera (kopirajtigita?) aŭtorrajtigita verko. CC-permesilo estas uzata kiam aŭtoro deziras doni aliajn homojn la ĝustan kunhavigon, uzon kaj prilaboron de verko kiun la aŭtoro kreis. CC provizas aŭtoran flekseblecon (ekzemple, aŭtoro povus elekti permesi nur ne-komercan uzon de koncerna verko) kaj protektas la homojn kiuj uzas aŭ redistribuas la verkon de iu aŭtoro kontraŭ kopirajtaj malobservoj tiom longe ol ili respektas la kondiĉojn specifitaj en la permesilo de kiu la aŭtoro distribuas la verkon.
Estas pluraj specoj de CC-permesiloj. Ĉiu permesilo malsamas pro pluraj kombinaĵoj kiuj derteminas la kondiĉojn de distribuado. Ili estis komence eldonitaj la 16-an de decembro, 2002 fare de Creative Commons (Krea Komunaĵo), usono ne-profitcela kompanio fondita en 2001. Ekzistis ankaŭ kvin versioj de la licencpakaĵo, numeritaj 1.0 ĝis 4.0. . Eldonita en novembro 2013, la 4.0 licenco estas la plej lastatempa.
Kvankam la permesilo Krea Komunaĵo estis origine bazita sur la usona jura sistemo, nun ekzistas pluraj Krea Komunaĵo-jurisdikcioj kiuj konformas al internaciaj leĝoj.
En oktobro 2014, la Open Knowledge Foundation (Fondumo Malfermita Scio) aprobis la permesilon CC BY, CC BY-SA kaj CC0 licencoj kiel konformaj al la "malfermita difino" por enhavo kaj datumoj.
Verko sub permesilo Krea Komunaĵo estas kopirajtigita. Ĉi tio ebligas apliki permesilojn de Krea Komunaĵo al ĉiuj kopirajtigitaj verkoj, inkluzive de libroj, teatraĵoj, filmoj, muziko, artikoloj, fotoj, blogoj kaj retejoj.
Pri la permesiloj
Por detaloj rilate al la permesiloj: vidu la paĝon 'Pri la permesiloj' de Creative Commons en Esperanto.
Versio 4.0
La plej lasta versio 4.0 de la permesiloj Creative Commons, eldonitaj la 25-an de novembro, 2013, estas kolektivaj licencoj kiuj estas aplikeblaj al plejpartoj de jurisdikcioj. Eldonita en novembro 2013, la 4.0-licenca serio estas la plej aktuala.
Versio 4.0 funkcias kiel ununura tutmonda permesilo
Unikodaj simboloj
Post kiam estanta proponita de Kreiva Commons en 2017, Kreiva Commons licencaj simboloj estis aldonita Unicode kun versio 13.0 en 2020 [89].
Notoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Creative Commons licenses en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Vidu ankaŭ
Kategorio:Vikipedio:Kopirajto
Saint-Paul-de-Vence
Famaj gastoj
Tiu urbo gastigis multajn famajn artistojn kiel: Matisse, Modigliani, Giono, Prévert, Montand, Signoret, Farmer, Ventura, Chagall kiu ripozas en la tombejo de tiu urbo.
Ridoyanul Hoq
Md. Ridoyanul Hoq Siyam estas filmproduktanto kaj aktoro, pli ofte konata kiel Ridoyanul Hoq. Li komencis sian karieron frue en 2020. Laŭ liaj agoj, li estas konata kaj li havas pli da kreditoj kiel produktanto ol aktoro en la filmindustrio, kiel ekzemple The Noel Diary, Bank of Dave, True Haunting. Li havas aktorkreditaĵojn en The Pez Outlaw, Mother Teresa No Greater Love kaj li ankaŭ aktivas kiel reĝisoro, lia unua filmo kiel reĝisoro estas Duran Duran: A Hollywood High.
Canillas de Abajo
Canillas de Abajo [kaNIljas deaBAĥo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Canillas de Abajo, Canillejas, Navas de Quejigal, Quejigal kaj Sagos, okupas totalan areon de 38,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 78 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 700 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Tabera de Abajo, La Mata de Ledesma, Rollán, Barbadillo, Robliza de Cojos kaj Calzada de Don Diego. Ĝi distas 27 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
30405 Yunakwon
30405 Yunakwon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la korea postdoktora esploristino Yuna Grace Kwon de la Brunsviga Universitato de Teknologio (Germanio), kies studoj inkludas la karakterizadon de la polvajn ecojn de la kaj kometoj.
Pluvguta kuko
Pluvguta kuko estas deserto farita de akvo kaj agaro, kiu celas simili al pluvguto. Ĝi unue fariĝis populara en Japanio en 2014 kaj poste akiris internacian atenton.
Historio
Origine japana deserto konata kiel mizu ŝingen moĉi (水信玄餅), la plado estas evoluo de la tradicia japana deserto ŝingen moĉi (信玄餅). Ŝingen moĉi unue estis kreita en la Sengoku-epoko fare de la daimio, Takeda Shingen, kiel kriz-manĝaĵo, farita de rizfaruno kaj sukero.
Mizu Ŝingen Moĉi
En moderna Japanio, lokuloj en Hokuto-ĉo komencis aldoni freŝan mineralan akvon en la deserton. La firmao Kinseiken Seika en Gubernio Jamanaŝi estis unu el la unuaj vendejoj, kiu vendis tian deserton dum la semajnfinoj.
Mizu signifas "akvo", kaj ŝingen moĉi estas speco de dolĉa rizkuko (moĉi) farita de la firmao Kinseiken. La antaŭan jaron, en 2013, la kreinto volis esplori la ideon fari manĝeblan akvon. La deserto retfuroris, kaj homoj vojaĝis speciale por sperti la pladon.
Darren Wong enkondukis la pladon en Usono en Novjorko ĉe la Smorgasburg manĝofoiro de aprilo 2016. Baldaŭ post tio, Londona restoracio Yamagoya laboris kvar monatojn por krei alian version.
Priskribo
La plado estas farita el minerala akvo kaj agaro; tiel, ĝi havas preskaŭ neniujn kaloriojn. La akvo de la origina plado estis akirita de Monto Kaikoma de la Akaiŝi montaro, kaj ĝi estis priskribita kiel milde dolĉa. Agaro estas farita el algoj, ĝi estas vegana alternativo al gelateno. Post varmigo, oni donas al ĝi formon kaj malvarmigas. Oni uzas kuromicu (melas-simila siropo) kaj kinako (faruno de sojaj faboj) kiel aldonaĵojn al la plado. La plado aspektas kiel travidebla pluvguto, kvankam ĝi ankaŭ estis komparita kun mam-enplantaĵoj kaj meduzoj. La plejparte sengusta deserto degelas kiam ĝi eniras la buŝon kaj devas esti manĝita tuj, aŭ ĝi degelos kaj komencos vaporiĝi post dudek minutoj.
La deserto ankaŭ estas vendita en kompletoj por esti farita hejme. Pri tio raportis ĉefaj amerikaj amaskomunikiloj en The Today Show, BuzzFeed kaj ABC News.
Vasko Popa
Vasile "Vasko" POPA (Васко Попа) (la 29-an de junio 1922 en Grebenac, Voivodino - la 5-an de januaro 1991, en Beogrado) estis serba poeto de rumana origino.
Vivo
Vasko Popa naskiĝis la 29- an de junio 1922 en Vojvodino, Jugoslavio en familio de rumana deveno. En la 1930-aj jaroj, post fino de liaj studoj ĉe la Fakultato de Filozofio, ĉe la Universitato de Beogrado, Serbio, li decidis daŭrigi studi en lokoj kiel Bukareŝto kaj Vieno. Dum la Dua Mondmilito li surprizis germanan grupon per siaj poemoj. En la milito, li batalis kun la partizanoj, kune kun Tito, kaj estis malliberigita fare de la germanoj en la Beckerek koncentrejo, en jugoslava teritorio.
En 1949, kiam la milito jam finiĝis, Vasko Popa decidis diplomiĝi ĉe la Rumana Grupo ĉe la Fakultato de Filozofio, ĉe la Universitato de Beogrado. Li komencis publikigi siajn poemojn en rumana revuo kaj en la gazeto Borba ("Batalo"). En 1956 li estis la unua gajninto de la Branko-Poezio-Premio, nomita laŭ la serba poeto Branko Miljkoviĉ.
La 29-an de majo 1972, Popa inaŭguris librovendejon kie troviĝis ĉiuj liaj poemoj kaj kelkaj poŝtkartoj kiujn li eldonis. La librovendejo estis baptita Slobodno lišće (liberaj folioj).
Li mortis la 5-an de januaro 1991, en la aĝo de 68, lasante plurajn poemojn kiel memoron. Li estas entombigita en la Nov-Beograda Tombejo, en la personecsekcio.
Stilo
Vasko Popa skribis en konciza modernisma stilo kiu ŝuldis multon al superrealismo kaj serbaj popoltradicioj (per la influo de serba poeto Momčilo Nastasijević) kaj absolute nenion al la Socialisma Realismo kiu dominis orienteŭropan literaturon post la Dua Mondmilito. Li kreis unikan poezian lingvon, plejparte elipsan, kiu kombinas modernan formon, ofte esprimitan per parollingva alparolo kaj oftaj idiomaĵoj kaj frazoj, kun malnovaj, buŝaj popolaj tradicioj de Serbio - epopeaj kaj lirikaj poemoj, rakontoj, mitoj, enigmoj, ktp. En lia verkado, teraj kaj legendaj motivoj miksiĝas, mitoj aperas el la kolektiva subkonscio, la heredaĵo kaj ĉiutagaĵo estas en konstanta interagado, kaj la abstraktaĵo reflektiĝas en la specifa kaj konkreta, formante unikan kaj eksterordinaran poezian dialektikon.
En nekrologo de The New York Times, la verkinto mencias ke la angla poeto Ted Hughes laŭdis Popa kiel "epopeo" kun "vasta vizio". Meksika poeto kaj Nobel-premiito Octavio Paz diris, "Poetoj havas la doton paroli por aliaj, Vasko Popa havis la tre maloftan kvaliton de aŭdado de la aliaj."
Ekde lia unua libro de versoj, Kora (Ŝelo), Vasko Popa konstante akiris en staturo kaj populareco. Lia poezia atingo - ok volumoj da verso skribitaj dum periodo de 38 jaroj - ricevis ampleksan kritikistaplaŭdon kaj en lia naskiĝlando kaj ekstere. Li estas unu el la plej tradukitaj serbaj poetoj kaj tiutempe li fariĝis unu el la plej influaj mondpoetoj.
Loiola (stacidomo)
Loiola estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Donostio en la kvartalo Loiola.
Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe. Ĝi havas ligon kun linio E2 de Euskotren kiu ligas Hendajon kun Lasarto tra sia metra-ŝpura reto.
100019 Gregorianik
100019 Gregorianik estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gregoria ĉanto, (germana mallongigo : Gregorianik), monofonia liturgia kanto kun ebena melodio, komune uzita en Eŭropo ekde la komenca mezepoko. La ĉanto estas kantita de koruso aŭ de soloistoj ; ĝi plu estas kantita en kirkoj hodiaŭ.
Santa María de Guía de Gran Canaria
Santa María de Guía de Gran Canaria [santamaRIa deGIa degrankaNArja] estas urbo kaj municipo apartenanta al la provinco Las Palmas, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sur la norda parto de la insulo Gran Canaria.
La ĉefa loĝloko estas La Atalaya, en la nordo de la municipa teritorio, ĉe la marbordo kaj ĉe la monto Pico de la Atalaya aŭ monto de Gáldar (432 m). Menciindas ankaŭ aliaj kvartaloj aŭ submunicipoj kiel Montaña Alta, Casas de Aguilar, San Juan, La Dehesa, El Gallego, San Roque, La Montaña, Anzo, La Cuesta kaj Becerril.
Geografio
Santa María de Guía de Gran Canaria estas en la norda parto de la insulo Gran Canaria, je 22 km de la provinca kaj insula ĉefurbo, kio helpis ĝian disvolvigon. Ĝi enhavas areon de 42 km².
La municipa teritorio limas kun tiuj de Gáldar (okcidente) kaj Moya (oriente). Norde estas la Atlantika Oceano.
La municipa teritorio deklivas el sudaj altaĵoj ĝis la marbordo kun averaĝa altitudo de 180 m super marnivelo. La teritorio havas triangulan formon kun supra pinto proksime al la kaldero Pinos de Gáldar kaj bazon en la norda marbordo, kie hegemonias klifoj kun ununura strando San Felipe, kiun somere oni kovras je sablo.
Historio kaj toponimio
En la areo estis grava setlado de guanĉoj. Ili praktikis brutobredadon kaj agrikulturon, kiel atestas pluraj restaĵoj de tiu epoko. Ĝis la konkero de Gran Canaria en 1478-1483, la loko nomiĝis Aguía, apud Agaldar, ĉefurbo de la guanĉa regno Guanartemato. Tio pluis almenaŭ ĝis 1555, laŭ la dokumentoj de dispartigo de teroj kaj akvo de Gran Canaria, farita post la okupacio de la isnulo fare de la kastilianoj. Post tio, la historia kerno nomiĝis Villa de Guía, pli simple Guía [GIa], ĝis la 19-a jarcento, kiam ekuziĝis la nomo Guía de Gran Canaria, pro administracia modernigo kaj por diferencigi ĝin disde aliaj Guía, ekzemple Guía de Isora en la insulo Tenerife.
Dum la frankisma diktaturo, la 28an de decembro 1962 la tiama urbestro, Rafael Velázquez García, proponis ŝanĝi la oficialan nomon al Santa María de Guía, aldonante katolikan nomon kongrue kun la tiama religiema sinteno de la reĝimo. Tio aprobiĝis la 26an de aprilo 1963, kaj poste la insula registaro definitive aprobis ĝin sed kombinante ambaŭ nomojn, pro kio la nomo iĝis tiom longa: Santa María de Guía de Gran Canaria, aprobita de la ŝtata registaro la 23an de julio 1963. Dum la 21-a jarcento stariĝis debato pri la reveno al la iama nomo, sed ankoraŭ sen rezulto. Ĝis nun tiu municipo havas la plej longan nomon en la tuta insularo laŭ nombro de vortoj kaj laŭ nomnro de literoj (kaj eble de la tuta lando).
Demografio
La municipo havis 13 871 loĝantojn je 2021, estante la 20a de la provinco Las Palmas kaj la 11a de la insulo Gran Canaria.
Historie la loĝantaro kreskiĝis ĝis 12 000 loĝantoj en la 1950-aj jaroj, sed poste malmulte kreskiĝis laŭlonge de la dua duono de la 20-a jarcento ĝis nunaj 13 000.
Teritoria organizado
Gáldar dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj: Anzofé, Barranco del Pinar, Barranquillo Frío, Bascamao, Becerril, Caleta de Soria, Carretera Moya Palmital, Casas de Aguilar, Cuesta de Caraballo, Desaguaderos, Doñana, El Hormiguero, El Calabozo, El Gallego, El Junquillo, El Palmital, Farailaga, Hoya de Pineda, Hoya del Pedregal, La Atalaya, La Cañada, La Dehesa, La Suerte, Las Boticarias, Llanos de Parra, Lomo Betancort, Lomo Las Azucenas, Lomo Los Martínez, Marente, Mondragones, Montaña Alta, Paso María de los Santos, San Blas, San Felipe, San Juan, Santa Cristina, Santa María de Guía de Gran Canaria, Tres Cruces, Tres Palmas, Verdejo kaj Vergara.
Ekonomio kaj vidindaĵoj
Guía bazigis sian ekonomion en agrikulturo (unue sukerkano kaj poste vitoj, legomoj kaj cerealoj kaj finfine bananoj, ĉefe el la dua duono de la 20-a jarcento). Estas ankaŭ brutobredado de kaproj, ŝafoj, bovoj kaj porkoj; gravas produktado de fromaĝo. Sed lastatempe turismo iĝis ĉefa ekonomia rimedo kune kun kultivado de terpomoj.​ Estas ankaŭ interesaj artmetioj pri fabrikado de tranĉiloj, ceramiko kaj lignaĵoj, ĉefe cele al turismo.
La turisma disvolviĝo okazis el la dua duono de la 20-a jarcento. Nun estas granda disvolviĝo de rura turismo. Eblas montara piedirado, kultura turismo, marsportoj kaj aliaj okupitecoj.
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Carbajosa de la Sagrada
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carbajosa, Carpihuelo, El Montalvo, Pelagarcía kaj Navahonda, okupas totalan areon de 13,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 6 848 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 7 000 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento (unuarange en la provinco) pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ties proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas nur 8 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo kaj funkciado kiel dormurbo ekgravis.
Oktila heptanato
Oktila heptanato aŭ oktila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj oktanolo. Oktila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al oktila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 30 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Vilaĝo Bella Italia
Geografio
Bella Italia lokiĝas sur verda duoninsulo 2 kilometrojn nordokcidente de la komunuma centro de Lignano Sabbiadoro, direkte al la pinto de la duoninsulo, rekte ĉe vastaj plaĝoj de la Adriatika Maro, proksimume 50 kilometrojn de Udine kaj je 90 kilometroj de Venecio kaj Triesto.
Fervojo
La turisma loko estas servata de la stacidomo, situanta sur la fervoja linio Venecio-Triesta, situanta en la proksima Latisana kaj ligita al Lignano per buso kaj la dediĉita servo "LignanoLink" kiu ligas Lignanon kun ununura vojaĝsolvo al la nacia fervoja reto. La fervoja stacio Latisana estas servita per regionaj kaj longdistancaj ligoj.
Esperanto
En aŭgusto 2023 okazas en la vilaĝo Bella Italia la 79-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO kaj samtempe la internacia kongreso de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI).
Johann Heinrich Stobwasser
Johann Heinrich STOBWASSER (naskiĝinta la en Lobenstein, mortinta la  en Braunschweig) estis konata germana lakaĵfabrikanto.
Vivo kaj agadoj
La filo de la vitristo kaj etvarvendisto Georg Siegmund Eustachius Stobwasser el Vogtlando akompanis la patron jam kiel 15 jaraĝulo je diversaj komercvojaĝoj. En malĉeesto de la patro li mem de tempo al tempon organizis la aferaron enmagazene. Post kiam li sukcesis post longdaŭraj kaj komplikaj provoj krei firman sukceno-lakon tre altkvalitan li malfermis fabrikon pri lakaĵo en hejma Lobenstein. Tie li faris i.a. lakitajn promenbastonojn, trinkpotetojn kaj snuftabakujojn. Pro financaj problemoj la entrepreno baldaŭ fermota estis. Sekvis la seso da familianoj en aŭgusto 1763 allogan vokon de la brunsviga duko Karlo la 1-a setli en ties lando. Ĝenerale la suvereno ofertis al bonaj metiistoj kaj artistoj avantaĝajn multajn kondiĉe ke ili endukuje loĝu kaj antaŭenigu la ekonomion.
Manufakturfondo en Braunschweig
Mallonge post entreprenfondiĝo produktitis varoj de ĉiutaga uzo, kion baldaŭ sekvis laboraĵoj artmetiaj. Fine faritis pro elstara kvalito ankaŭ luksaj artikloj. Aparte por pentrado li dungis artistajn konatulojn kiel Pascha Johann Friedrich Weitsch kaj ties filon Friedrich Georg Weitsch, sed ankaŭ Christian Tunica, Hans Heinrich Jürgen Brandes, Julius Carl Hermann Schröder, Heinrich Christian Brüning aŭ la islandandanon Thorstein Elias Hjaltelin.
La famego de liaj lakaĵoj (Stobwasser-Arbeiten) kreskis eĉ antaŭ la duklando, en tuta Eŭropo. Unu el liaj fratinoj, Luise Dorothee Guérin, malfermis en 1772 en Berlino filion kun sia edzo Jean (iama brunsviga musketero) kaj posta kunlaboranto de la bofrato.
En 1774 Johann Heinrich edzinigis la hanovraninon Sophie Elisabeth Gersting († 1809), filino de tiea kortegĉarpentisto. Kun ŝi li havis ok infanojn el kiuj kvin mortis en tre junaj jaroj. La filo Christian Heinrich transprenis en 1808 la ĉefentreprenon en Braunschweig. En 1812 nuptis Johann Heinrich Stobwasser en dua geedzeco Katharine Dorothee Scheurer († 1825), vidviginta Röntgen, patrino de unu liaj bofratoj.
La vivon de Johann Heinrich priskribis en 1830 lia filo Christian Heinrich ĉe ''Die merkwürdigsten Begebenheiten aus der Lebensgeschichte von Johann Heinrich Stobwasser. Seinen Freunden zum Andenken, und zum Besten der Kranken=Casse der Stobwasserschen Fabrik''. Entombigo lia estis sur la Miĥaela tobmejo en Braunschweig, kie starigitis en 1882 bronza busto por li laŭ iniciato de la nepo G. Stobwasser.
Inna Ĉurikova
Inna Miĥajlovna ĈURIKOVA (en la rusa : Инна Михайловна Чурикова; la 5-an de oktobro 1943, Baŝkirio - 14-an de januaro 2023, Moskvo) estis sovetia kaj rusa teatra kaj filmaktorino. Ŝi gajnis plurajn premiojn kaj en 1991 ŝi ricevis la titolon de Popola Artisto de Sovetunio. Ŝi havas ĉiujn kvar gradojn de la ornamaĵo de merito por la patrujo.
Vivo
Inna Ĉurikova naskiĝis en urbeto en Baŝkirio. Baldaŭ post ŝia naskiĝo ŝiaj gepatroj divorcis. En la 1950-aj jaroj, Inna translokiĝis kun sia patrino al Moskvo.
Dum ankoraŭ studento en la aktorlernejo, Ĉurikova komencis foti en la kinejo. Dum pluraj jaroj ŝi ludis nur junulajn komediajn rolojn. Ŝia sukceso en grandaj roloj okazis en la filmoj de ŝia edzo, la direktoro Oleg Panfilov. La unua filmo, kiu krevis en nacian konscion kaj en kiu ŝi ludis ĉefrolon, estis la filmo "Komenco", en kiu ŝi ludis la rolon de fabriklaboristino, kiu revas fariĝi aktorino kaj interpreti Johanan de Arko. La filmo asimilis historiajn segmentojn en kiuj Ĉurikova pozas kiel Jean. Por aktorado en ĉi tiu filmo ŝi estis deklarita "Aktorino de la Jaro" en Sovet-Unio. Dum la filmado de la filmo ŝi geedziĝis.
Post sia sukceso en ĉi tiu filmo, Ĉurikova daŭre partoprenis en la filmoj de sia edzo kaj ankaŭ de tiuj de aliaj reĝisoroj. En 1984 ŝi gajnis premion ĉe la Berlina Internacia Filmfestivalo pro sia efikeco en la filmo. Ŝi daŭre estas fotita en la kinejo eĉ hodiaŭ, en 2013.
En 2001 Ĉurikova estis la partnero de ŝia edzo verkante scenaron por filmo pri la familio Romanov. En 2009-2007, la aktorino estis prezidanto de la kinfestivalo nomita laŭ Andrej Tarkovskij.
En 2013, antaŭ la 70-a datreveno de la aktorino, filmo pri ŝiaj agadoj estis montrita en rusa televido.
Lajos Szalkai
Lajos Szalkai naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1863) en Ópályi, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Szalkai devenis el juda familio. Li komencis sian aktoran karieron en koruso de teatro de Kolozsvár en 1883. Li apartenis al provincaj teatraj kompanioj ekzemple de Béla Tóth (1884), Vince Nagy (1886), Károly Somogyi (1889). En 1893 li establis propran teatran trupon kaj ĝis 1903 li aranĝis spektaklojn province, poste li malfermis en Budapeŝto la Novan Teatron. Ekde 1905 li denove estis teatrestro province ĝis la emeritiĝo en 1919. Intertempe li havis rolojn ankaŭ en mutaj filmoj. Li edziĝis en 1898, poste filino naskiĝis.
Elektitaj membroj de teatra kompanio de Lajos Szalkai
Jenő Halmi (1877), Margit Kornai, Gusztáv Szepesi, Béla Timár.
Gimnazioj de Zell am See
Historio
En 1963 publike oni postulis havigi al Zell am See reallernejon. Sekve oni instalis en kelo de la schüttdorf-a bazlernejo la unuan klason reallernejan. En 1965 la klasoj ekgastis en la financadministradejo kaj en 1968 en la iama katastrejo. Pro daŭra spacomalabundo oni konstruis sur la grundo de iama rubodeponejo novan lernejon finfine. Inaŭguro ĝia okazis en la 1971-a jaro, restaŭrado en 1996. En 2008 paralele malfermiĝis gimnazio. Novaj restaŭradoj fariĝis en la 2008-a jaro. Tiam estiĝis nova sportohalo, lifto, interlernejera unuigvojo kaj seminariejo.
Dum la lerneja jaro 2021/22 ĝuis surloke instruadon de 61 instruistoj ne tute kvar centoj da lernantoj.
Anna Erdős
Anna Erdős [erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdős Anna estas hungara ceramikisto, instruisto. Ŝia familia nomvarianto estis Erdő(s).
Anna Erdős naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Anna Erdős akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Budapeŝto en 1975. Dum la altlernejaj jaroj ŝi frekventis artan klubon de Huba Bálványos. Post siaj studoj ŝi insrtruis desegnon en bazlernejo. Intertempe ŝi edziniĝis kaj naskis plurfoje. En 1990 ŝi akiris diplometon pri ceramikisto, poste ŝi instruis ceramikoteknikon. Ekde 1994 ŝi estis privata ceramikisto. Iomete poste ŝi eklernis teknikon pri en:Raku ware kaj produktis ilin. En la 2000-aj jaroj en la ateliero ŝi kombinis avantaĝojn de la grafika kaj ceramika artoj kun ŝia grafikista filino. Erdős ricevis 3 ekspoziciajn premiojn inter 2009-2015.
Java (muzikgrupo)
Java estas franca muzikgrupo de rok-muziko/hiphopo fondita en 2000.
Mesto
Mesto, Mesta aŭ oficiale Concejo de la Mesta, estis institucio kreita en 1273 de Alfonso la 10-a, por unuigi la brutobredistojn de Leono kaj de Kastilio en profesia asocio havigante al ili gravajn privilegiojn kiel liberigo de la militservo kaj de la atestodevo en juĝoj, pasrajtoj kaj paŝtorajtoj.
Kurtisiacoj
La kurtisiacoj (Curtisiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (Cornales). Ĝi enhavas ununuran genron (kurtisio) kaj ununuran specion (denta kurtisio),.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Mesto
Jam antaŭe la paŝtistoj kunsidis en asembleoj nomitaj "mestas" (la vorto "mesta" devenas de "mixta", nome 'miksa') en diversaj loĝlokoj du aŭ tri fojojn jare cele al traktado de la negocoj koncernaj al siaj gregoj kaj al la ekonomia regado, kaj por distingi kaj separi la brutojn sen konata posedanto kiuj povus esti miksitaj kun la posedataj brutoj.
Dum la Mezepoko kaj la tempopaso, oni aldonis novajn privilegiojn el la reĝa decidaro al la Mesta, kiel ja ĝi iĝos konata, kun speciala impostosistemo por protekti ĝin el la terkulturistoj, kio rezultis en longaj kaj multnombraj procesj ĝis la jaro 1836, en kiu ĝi estis nuligita.
La Mesta estas konsiderata unu de la plej gravaj korporaciaj asocioj de Eŭropo de la Mezepoko kaj la unua brutobreda gildo, kvankam ja estis aliaj lokaj korporacioj de brutobredistoj antaŭe en Regno Aragono (nome Casa de Ganaderos de Zaragoza).
Grubiacoj
La grubiacoj (Grubbiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (Cornales). Ĝi enhavas ununuran genron (grubio) kaj 3 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Hermagoras kaj Fortunatus
Episkopo Hermagoras (jen origine, nun ankaŭ itale Ermacora) kaj diakono Fortunatus (jen latine, nun ankaŭ itale Fortunato) estas du sanktuloj de la romkatolika eklezio, kiuj mortis kune kiel martiroj ĉirkaŭ la jaro 304 (laŭ posta legendo jam ĉirkaŭ 70) en Singidunum (Beogrado) en provinco Moesia Superior de la Romia Imperio kaj iliaj restaĵoj atingis la same romian urbon Aquileia ĉirkaŭ 400.
Ili memoriĝas en kristanismo la 12-an de julio.
Hidrostakiacoj
La hidrostakiacoj (Hydrostachyaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (Cornales). Ĝi enhavas ununuran genron (hidrostakio) kaj 19 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Kastelo Drackendorf
Kastelo Drackendorf (Schloß Drackendorf) troviĝis ĝis 1946 en Drackendorf, kiu nuntempe estas urbokvartalo de Jena, Germanujo.
Historio
La vilaĝo Drackendorf kun ne tute 700 enloĝantoj enkorpigitis en 1994 al la urbo Jena; ĝi troviĝas en flanka valo malsupre de la ruino Lobdeburg.
Johann Wolfgang von Goethe mem tie loĝas inter 1776 kaj 1820 pli ol tridek fojojn ĉe la amika familio Ziegesar. Kun Lobdeburg-kastelo antaŭokule li verkis ĉi tie en 1802 la poemon Bergschloß.
La iama kavalirbieno
La t.n. Malsupra bieno maldekstre de Hungerbach-rojo estis ekonomia fundamento kun iam 750 hektaroj inklude la antaŭaĵojn ĉe Wöllmisse-monto por la sekvantaj posedintoj:
Familio Puster, von Gerstenbergk, ekde 1638 Beer, ekde 1670 von Schönfeld, ekde 1697 von Brand, ekde 1716 von Griesheim, ekde 1745 von Ziegesaar kaj ekde 1836 von Helldorf; ili restis ĝis la komenco de la 20-a jarcento. En 1946 la komunisma diktaturo ŝtatigis ĉion ene kaj ekstere; la terenojn disdonitis kaj la kastelo barbare malkonstruitis.
Drackendorf hodiaŭ
La areoj kiuj iam estis financa bazo por la bieno plejparte surkonstruitis. La urbo Jena etendiĝis ĝis Drackedorf kaj aĉethaletoj ĉirkaŭe starigitis. Krome tre apudas la Universitata kliniko. De la malnovaj tempoj restis do:
Monaĥejo de Rueda
En la 16-a kaj la 17-a jarcentoj konstruiĝis la aktuala monumenta placo, kie elstaras la herera portikaro kiu konektas la novan Abatpalacon kun la mezepoka komplekso. Post jardekoj, malantaŭ la klostro oni konstruis la grandan navon de la novaj dormejoj kaj novicejon, aktuale preskaŭ ruina. Gravas la vorkoj de hidraulika infrastrukturo, nome azudo, akvorado por plialtigi akvon de la rivero ĝis gotikeca akvedukto, parte videbla kaj parte subtera, kiu disdonas akvon tra la monaĥja komplekso.
Je la desamortización de Mendizábal de la dekretoj de 1836 kaj 1837, la havaĵoj de la monaĥejo estis uzitaj por agrikultura laboro, la arta heredo disiĝis kaj granda parto malaperis aŭ detruiĝis.
Loazacoj
La loazacoj (Loasaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (Cornales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 20 genrojn kaj pli ol 310 speciojn,. Ĝia tipa genro estas loazo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Carrascal de Barregas
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Barregas, Cabrasmalas, Calzadilla de la Valmuza, Carrascal de Barregas, Cubito, Fraguas, Golpejera, La Estación, Megrillán, Montalvo Cuarto, Montalvo Segundo, Montalvo Tercero, Morales, Palacio López Rodríguez, Palacio Villalones, Porteros, Rodillo, Sanatorio Martínez Anido, Torrecilla de Miranda, Peñasolana, Torrecilla de la Valmuza, Urbanización Oasis Golf kaj Urbanización Peñasolana, la du lastaj novaj loĝejaj kvartaloj kiel dormurboj de la provinca ĉefurbo. La municipo okupas totalan areon de 76,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 1 151 loĝantojn. Ĝi akiris pli ol 800 loĝantojn ekde la komenczo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ties proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas nur 12 km de Salamanko, provinca ĉefurbo, kaj je 2 km de la ŝoseo de Salamanko al Vitigudino kaj tre proksima al Doñinos de Salamanca.
Limas kun loĝlokoj Florida de Liébana, Parada de Arriba, Villamayor kaj Doñinos de Salamanca. La eksklavoj de la municipo limas kun Salamanca, Aldeatejada, Barbadillo, San Pedro de Rozados, Matilla de los Caños del Río, Calzada de Don Diego, Galindo y Perahuy, Rollán, Golpejas, Vega de Tirados, San Pedro del Valle, Zarapicos kaj El Pino del Tormes.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis, sed ĉefe servoj por dormurbo de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La urbestro estas de dekstra partio.
Balázs Szántó
Balázs Szántó [balAĵ sAntO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szántó Balázs estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Balázs Szántó naskiĝis la en Dunaújváros.
Biografio
Balázs Szántó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en aktorstudio de Margit Földessy inter 2008-2011, pli poste 2 jarojn en aktorakademio de Teatro Magyar, fine li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2018. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Zsámbéki kaj Andrea Fullajtár. Post la diplomo li aliĝis al Gaja Teatro.