cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sicut Dudum
Kelkaj historiistoj plendas ke la la papo lasis senprotekton la sklavigitojn ne kristanajn. Sed aliaj kritikistoj notas ke ĝi ne estas traktado pri la diversaj aspektoj de la fenomeno “sklavigo”. Fakte, kutime tiu buleo estas taksata "kiel grandsignifa kondamno pri sklavigo elmetita sesdek jarojn antaŭ kiam la eŭropanoj sin ĵetis al la Traatlantika sklavkomerco.
Quiliano
Quiliano estas komunumo de Italio.
(22753) 1998 WT
(22753) 1998 WT estas malgranda, tre hela kaj potence danĝera apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito etendiĝas de la orbito de Merkuro ĝis trans tiu de Marso: ĝi do estas merkurrenkonta, venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido.
Kalkulita por la epoko 2457600.5 TDB, la minimuma distanco inter ĝia orbito kaj tiu de Tero estis 0,0335554 astronomia unuo (5 milionoj da kilometroj) ; tiu distanco povas grave ŝanĝi en la estonteco, pro gravitaj perturboj ŝuldataj al ĝiaj pasoj proksime de la planedoj de la interna sunsistemo.
Wervicq-Sud
Wervicq-Sud - prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, nederlande Zuid-Wervik respektive flandre Wervik-Zuud kaj okcidentflandre Wervik-Zeud - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝi estas la suda parto de loĝloko nomata Wervik en Belgio, dividata per la belga-franca limo.
Santa Coloma (Rioĥo)
Santa Coloma [santakoLOma] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la centrokcidento de la regiono. La loknomo Santa Coloma aludas etimologie al kristana sanktulo, sed oni dubas ĉu temas pri Sankta Kolumba de Kordovo aŭ plej verŝajne pri Sankta Kolombe de Sens (Francio).
Geografio
Tiu municipo estas sur la dekstra bordo de la rivero Yalde en la Supra Rioĥo.
Ĝi estas loĝloko kun komunikvojo laŭ la loka ŝoseo al Manjarrés norde kaj Castroviejo sude. Ĝi estas je 762 metroj super marnivelo.
István Morvay
MORVAY István (pro. morvai) estis hungara reformita pastro, redaktoro naskiĝinta en Satmaro la 16-an de novembro 1904 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de aprilo 1970.
Santa Coloma (Rioĥo)
Historio
La Monaĥejo de Santa Coloma, en la samnoma loko, estis restaŭrita de Ordonjo la 2-a en la jaro 923 post ties konkero. Pérez de Urbel asertas, ke ĝia restaŭrado eble estis farita de monaĥoj devenaj de la monaĥejo de San Mamés kaj Santa Coloma de Ura, en Burgoso. Tiu monaĥejo ekdependis de la Monaĥejo de Santa María de Nájera pro donaco fare de la reĝino Estefanía, en nekonata dato sed inter 1054 kaj 1060.
En 1812, dum la Milito de Hispana Sendependigo, okazis en Santa Coloma kunsido de reprezentantoj 59 loĝlokoj en kiu oni postulis la kreadon de propra provinco, kiu poste estos la provinco Logronjo kaj poste estos Rioĥo. Tial tio temas pri la plej frua pra-rioĥismo. Tiu okazaĵo estas nomita en historiografio kiel Convención de Santa Coloma aŭ Junta General de La Rioja. Monumento fare de la skulptisto Miguel Ángel Sainz omaĝas tiun fakton en la placo de la Convención. Ĉiujare la Parlamento de Rioĥo memorigas tiun eventon la 8an de Junio, per kio oni komencas la celebradon de la Tago de Rioĥo (9a de Junio).
István Morvay
Biografio
István Morvay studis teologion en Budapeŝto inter 1926-1931. Li estis pastro en Harkány, Paks, Kecskemét, li estis helppastoro ĉe la Magyar Református Külmisszió Szövetség (1931-1934), Soli Deo Gloria (SDG) Ref. Diákszövetség (1934-1939), religiinstruisto en Bp. (1939-1943). De 1943 li estis pastro en Valéria-telep de Budapeŝto ĝis 1956. De 1959 li estis pastro de malsanulejo ĝis sia morto en Budapeŝto. De 1948 li estis fondinto-redaktoro de la reformita semajngazeto Az Út ĝis ĝia 5-a numero de 1950.
Santa Coloma (Rioĥo)
Aktualo
La bazo de la ekonomio estas agrikulturo, kaj ĉefe cerealoj kaj aliaj kultivoj sen irigacio, krom la fruktoĝardenoj. Estas ankaŭ produktado de kolbasoj. La loĝantaro estas tre maljuniĝinta. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo Salamanchurri ktp.
Propata
Propata estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Carrega Ligure (AL), Fascia, Rondanina, Torriglia kaj Valbrevenna.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Gernezejo
La distrikto (voktujo) Gernezejo (Guernsey) estas teritorio en la Manika Markolo apud la marlimo de Normandio, ligita al la brita krono. Ĝi enhavas proksime 65.573 loĝantojn (laŭ takso de 2007).
Kune kun la samnoma insulo, ĝi inkluzivas ankaŭ Alderney, Sark, Herm, Jethou, Brecqhou, Burhou, Lihou kaj aliajn insuletojn. Kvankam la defendo de ĉi insuloj estas la respondeco de Britio, Gernezejo ne estas parto de Britio, sed estas aparta posedaĵo de la Brita Krono, simila al Manksinsulo. Gernezejo ankaŭ ne estas membro de Eŭropa Unio.
La Manikinsuloj
Al la Manikinsuloj apartenas:
2457 Rublyov
2457 Rublyov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan ikonan pentriston Andrej Rubljov (cirile Андрей Рублёв).
Orbányosfa
Situo
Orbányosfa situas en Montetaro Zala en valo de kanalo Principális, laŭ traira flankovojo. Zalaegerszeg troviĝas 14, Zalaszentgrót 16, Pacsa 18, Hévíz 20, Keszthely 26 km-ojn.
Jack Jackson
Jack Edward JACKSON (n. la 15-an de majo 1941 - m. la 8-an de junio 2006), pli bone konata kiel Jaxon, estis usona karikaturisto, ilustristo, historiisto kaj verkisto. Li kunfondis Rip Off Press, kaj multaj konsideras lin la unua subgrunda komiksartisto, pro lia plej konata bildstrio God Nose.
Orbányosfa
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1429 laŭ la tiama hungara ortografio "Vrbanosfalva". La nuna nomoformo uziĝas ekde 1773. Vilaĝservo estas hoteleto kaj migra poŝto.
Nicholas Winton
Sinjoro Nicholas WINTON (naskiĝis la 19-an de majo 1909, mortis la 1-a de julio 2015) estis brito, kiu organizis la savon de 669 judaj infanoj el Ĉeĥoslovakio antaŭ la komenco de la dua mondmilito.
Li organizis ilian transporton per ok trajnoj de Prago al Londono. La naŭa kaj plej grava konvojo neniam povis eliri el la stacidomo de Prago pro la komenco de la milito la 3-an de septembro 1939. La 250 infanoj, kiuj devintus foriri per ĝi, ĉiuj malaperis. Tiu heroa gesto restis nekonata dum duona jarcento ĝis 1988. Dum 50 jaroj la infanoj ne sciis, kiu savis ilin. La afero konatiĝis nur kiam lia edzino Greta malkovris ledan tekon en subtegmentejo, enhavanta libron kun listo de la infanoj kaj leteroj de iliaj gepatroj.
Nicholas Winton estis nobeligita de la reĝino Elizabeto la 2-a en decembro 2002 pro servoj al homaro.
Savado de la infanoj
Nicholas Winton, tiam 29-jara oficisto ĉe la London Stock Exchange, vizitis Pragon, Ĉeĥoslovakion fine 1938 invitita de amiko al la brita ambasado. Alveninte, la brita teamo laborante en la ĵus starigitaj rifuĝintejoj, petis lin helpi.
Li restis nur du semajnojn en Prago, sed estis alarmita pro la granda nombro de rifuĝantoj endanĝerataj pro la baldaŭa nazia invado. Li tuj rekonis la ontan danĝeron kaj kuraĝe decidis fari ion ajn por savi la infanojn de la nazia potenco.
"La komisiono pri maljunuloj kaj malfortuloj en la rifuĝintejoj diris ke neniu faris ion ajn por la infanoj", memoris Nicholas Winton.
Li starigis oficon ĉe manĝotablo en sia hotelo ĉe Venceslaa Placo en Prago. Oni aŭdis pri la "anglo ĉe Venceslaa placo" kaj gepatroj amase venis al la hotelo por konvinki lin enlistigi iliajn gefilojn antaŭ la germana invado en Ĉeĥoslovakion. "Ŝajnis senespere", diris li jarojn poste, "ĉiu sentis, ke al ili estis plej urĝe". Sed Winton sukcesis starigi organizon por la ĉeĥa infantransporto en Prago komence de 1939 antaŭ ol li hejmenveturis al Londono por trakti necesaĵojn el Britio.
Reveninte al Londono, li tuj ekorganizis transportojn por forveturigi la infanojn el Ĉeĥoslovakio, kunlaborante kun la brita komitato pri rifuĝantoj kaj la ĉeĥoslovaka vojaĝagentejo Čedok. Laborante tage kaj nokte, li konvinkis la britan departementon pri internaj aferoj (Home Office) enlasi la infanojn. Por ĉiu infano li devis trovi anstataŭontajn gepatrojn kaj 50-pundan garantion, tiam granda sumo. Li devis ankaŭ trovi monon por pagi la transporton, kiam la gepatroj ne povis pagi.
Neniu el la infanoj, kiuj devis fuĝi dum tiu tago supervivis la sekvajn jarojn. Poste, ankaŭ pli ol 15.000 ĉeĥaj infanoj estis mortigitaj.
Nicholas Winton neniam forgesis la vidon de la infanoj alveninte en la londona stacio Liverpool-strato. Ĉiu portis ĉirkaŭkole numeroŝildon. Unu post la alia la novaj gepatroj akceptis la rifuĝintajn infanojn kaj veturigis ilin hejme, savinte ilin de la genocido, kiu konsumis iliajn familiojn hejme en Ĉeĥoslovakio.
Oficiala rekono
Nicholas Winton, unu el la kaŝitaj herooj de la dua mondmilito, konata kiel la Schindler de Britio, estas konsiderita la patro, kiu savis multajn "siajn" infanojn de la naziaj mortejoj. Vera Gissing, unu el la infanoj savitaj de Winton, verkis lian biografion kaj scenarigis la filmon Nicholas Winton - the Power of Good, kiu gajnis la Emmy-premion en 2002. Ŝi diris: "Li savis la plej grandan parton de la judaj infanoj de mia generacio en Ĉeĥoslovakio. Tre malmultaj el ni renkontis niajn gepatrojn denove: ili pereis en la koncentrejoj. Se ni ne estus forveturigitaj, ankaŭ ni estus mortigitaj kun ili." La dokumenta filmo estis direktita de Matej Mináč, kiu jam kreis alian filmon pri Nicholas Winton titolita All My Loved Ones en 1998.
En septembro 2001 Nicholas Winton estis la honora gasto de la film-premiero en Prago. Li estis invitita de la ĉeĥa prezidento Václav Havel kaj ĉirkaŭ 250 el la 669 savitaj infanoj estis atenditaj. La biografio, Nicholas Winton and the Rescued Generation (N.W. kaj la savita generacio), de Muriel Emmanuel kaj Vera Gissing (Vallentine Mithchell Press) estis publikigita en 2001. Winton insistis, ke li ne estis iu speciala, aldonante "Mi nur vidis tion, kio okazis, kaj mi faris tion, kion mi povis por helpi."
Sed la supervivinta Vera Gissing diris: "Mi ŝuldas al li mian vivon kaj tiun de miaj gefiloj kaj genepoj. Mi feliĉis foriri, kiam mi iris, kaj la bonŝanco danki al Nicky estis la plej altvalora momento en mia vivo."
La supervivantoj, kvankam multaj estas nun geavoj, daŭre nomas sin infanoj de Winton.
Nicholas Winton loĝas en Maidenhead, Britio. Li ricevis la honoran titolon de MBE (membro de la Brita Imperio) en 1983 pro sia karitativa laboro kun maljunuloj. Dum somero 1998, evento nomita "Thank You Britain" (dankon, Britio) estis sponsorita de la ĉeĥa ambasadoro en Britio por omaĝi tiujn, kiuj helpis al rifuĝintoj setli en Britio. En Ĉeĥoslovakio li ricevis la medalon "Libero de la urbo Prago" kaj la 28-an de oktobro 1998 Václav Havel, prezidento de la Ĉeĥa Respubliko, honore donis al li la Ordenon de T. G. Masaryk dum granda ceremonio en la burgo de Prago. En decembro 2002 Winton estis farita Kavaliro de la Reĝino Elizabeto la 2-a pro servoj al homaro.
Winton naskiĝi, kiel filo de konvertitaj judaj gepatroj kaj baptiĝis. (Li insistas, ke lia deveno havas nenian rilaton al lia helpemo al la infanoj de Ĉeĥoslovakio.) Pro tio, li ne povas esti rekonata kiel unu el la justuloj inter la popoloj en Yad Vashem. Sed tio ne gravas al Winton, li konsideras siajn agojn tute ne eksterordinaraj.
Filmoj
En 1997 Matej Mináč, slovaka filmisto produktis la filmon "All My Loved Ones" (ĉiuj miaj karuloj), kiu enhavas scenon kun Winton je la fino. Tiu sceno efikis tiom forte, ke Mináč decidis verki dokumentaran filmon pri la vivo de Winton. Tiu filmo titolita "Nicholas Winton - The Power of Good" (la forto de bono) estis produktita de Bessel Kok kaj ricevis Emmy-premion en 2002. En 2001 Charles kaj Rita Gelman el Ann Arbor (Miĉigano, Usono) vizitis Ĉeĥoslovakion iom post la 11-a de septembro. Tiam ili renkontiĝis kun Matej Mináč kaj spektis la filmon. Post tio la geedzoj decidis montri tiun filmon al ĉiuj studentoj en Usono. Hodiaŭ la "Gelman Educational Foundation" distribuas la filmon senpage al edukantoj tra Nord-Ameriko.
Winton Train
Je la 1-a de septembro 2009 je 9:01 forveturis de ĉefa stacidomo en Prago trajno nomata Winton Train/Winton Trajno al Londono (vidu la apudan foton). Eskterordinara trajno kun historiaj vagonoj kaj vaporaj lokomotivoj veturis tra sama vojo kiel en jaro 1939 kiel kunmemoro al trajno, kiu ne povis forveturi pro komenco de milito. Sir Nicholas Winton ne ĉeestis la vojaĝon de Prago, sed atendis ĉiujn veturantojn en Londono. Tiam estis prezentita solene statuogrupo de Sir Nicholas Winton kun infanoj (vidu la apudan foton).
Olimpa Duoninsulo (Vaŝingtonio)
La Olimpa Duoninsulo estas granda terbrako en la nordokcidenta parto de Vaŝingtonio. Ĝi enhavas la samnoman montaron. La plej granda urbo de la duoninsulo estas Port Angeles.
Sankt Marein-Feistritz
Sankt Marein-Feistritz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Flavgorĝa kanario
La Flavgorĝa kanario (Serinus flavigula) estas malgranda paserina birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Serinoj kiu enhavas la faman specion de kanario kaj aliajn similajn speciojn.
Ĝi troviĝas kiel endemio nur en centrorienta Etiopio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj kaj herbejoj de malaltaj teroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Aspekto
Ĝi estas 11 cm longa malgranda kanario. Ĝenerale estas grizecbruna en supraj partoj kaj iom strieca en dorso. Estas du flavaj makuloj nome en pugo kaj en gorĝo kaj supra brusto, kies makulo nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie flavigula signifas precize same kiel en Esperanto. Resto de subaj partoj estas blankecaj, kun svaga strieco sub la flava makulo en supra brusto. La vizaĝflankoj estas grizaj, la mentono blankeca.
La voĉo estas miksaĵo de ĉirpadoj. La alvoko estas tipa kanarieca “ziii-zsrii”.
Disvastiĝo
Tiu specio estis konata nur el tri jarcentoldaj specimenoj (la plej ĵusa nur el 1886) el malgranda areo (nur de 30 km) de la provinco Ŝoa, de centrorienta Etiopio, ĝis ties remalkovro en tiu sama teritorio merte de 1989, kiam troviĝis almenaŭ 7 birdoj kaj la specio estis konsiderata nekomuna. En 1996, la specio estis trovata en 2 pliaj lokoj: Nacia Parko Aŭaŝo, kie ĝi estis konsiderata ne nekomuna, kun pliaj 25 birdoj en Monto Fantalle; kaj Aliju Amba-Duleĉa en orientaj malaltaj teroj, kie ĝi estas nekomuna. Tiu specio estis konstatita nakaŭ el Aigaber, Ambokarra kaj Melka Jebdu, en la sama provinco kaj tre proksime inter ili en la areo centro de la endemio. La populacio estas uspozata inter 250-999 ekzempleroj, kaj malpliiĝanta en malgranda teritorio de 4,600 km.
69-a SAT-Kongreso 1996
La 69-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Sankt-Peterburgo inter la 7-a kaj la 13-a de julio 1996. Ĝin partoprenis 240 homoj el 21 landoj.
Eurofighter Typhoon
La Eurofighter Typhoon estas dumotora, deltaflugila kaj anasplana militaviadilo, multrola, kune disvolvita de Unuiĝinta Reĝlando, Germanio, Italio kaj Hispanio grupigitaj en la konsorcio Eurofighter GmbH, kiuj ricevis siajn unuajn seriajn aviadilojn en 2004. Aŭstrio, Omano, Kuvajto, Saud-Arabio kaj Kataro ankaŭ aĉetis ilin, kio alportis la totalan mendon al 661. Ĝis la 28a de februaro 2021 estis liveritaj 571 Eurofighter-oj.
Gama-radiado
Gama-radiado estas la plej energia el la tuta elektromagneta spektro. Ĝi estas ofte difinata kiel pli energia ol 10 keV, kvankam la unua parto de tiu intervalo estas ankaŭ konsiderata kiel energiaj ikso-radioj. Fakte, ne ekzistas fizika diferenco inter gama- kaj ikso-radiado: oni kutime nomas gama-radiadon tiun elsendon de fotonoj el nukleaj procezoj, dum la ikso-radioj originas el la eksteraj tavoloj de la atomo aŭ el similaj procezoj. Povas okazi ke kelkaj ikso-radioj estas pli energiaj ol iuj gama-radioj.
Do, gama-radiado ne estas partikla kiel alfa- kaj beta-radiado, sed ĝenerale akompanas tiujn. Ĉar gama-radiado estas multe pli penetranta ol partikla radiado, oni bezonas pli dikan tavolon da materialo por protekti sin kontraŭ ĝi. Plumbo kaj aliaj materioj densaj kun alta atomnombro taŭgas bone kiel blendaĵo. Plumbaĵo unu centimetron dika duonigas la intenson de gama-radiado. Strukturaj konstruaĵoj povas uzi radiadŝirman betonon por protektado.
Gama-radiado uzatas en diversaj aplikoj de medicino kaj industrio. Ekzemple, la radioterapio per teleterapio uzas ĝenerale izotopojn elsendantajn gama-radiadon, kiu atingas la malsanajn korpopartojn. La industria radiografio uzas ofte gama-radiadon por malkovri difektojn ene de la metalaj materialoj. Alia uzo estas la steriligado de materialoj; por tiu uzo oni aplikas fortan radiadon, kiu mortigas bakteriojn aŭ aliajn nedeziratajn vivaĵojn.
Igaratinga
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Divinópolis. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vuelta a España 2015
La Vuelta a España 2015 estas la 70-a Vuelta a España (Biciklista Ronditinero en Hispanio).
NGC 2097
NGC 2097 (alia indiko — ESO 86-SC28) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Miklós Takács
Miklós Takács [miklOŝ takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Takács Miklós Antal Imre estis hungara arbaristo, politikisto. Lia nobela antaŭnomo estis saári [ŝAri].
Biografio
Miklós Takács komence li iĝis ĉarpentisto, poste li akiris arbaristan diplomon en arbarista akademio en Győr en 1935. Post la diplomo li estis arbarista inspektoro en Csepreg, Kőszegpaty, Nemescsó kaj Pusztacsó. Tiutempe li ofte kontribuis en hungaraj kaj germanaj gazetoj pri arbaraj kaj abelbredadaj temoj. Dum la nazia erao (1944-1945) li laborigis judajn trudlaboristojn en la arbaroj, tial ili evitis la koncentrejojn. Depost la 2-a mondmilito li politikadis en la socialdemokrata partio. En 1948 li ne akceptis la komunistojn kune kun Anna Kéthly, tial ili estis eksigitaj el la partio. Dum la 1950-aj jaroj li estis plurfoje arestita kaj torturita. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis aktiva en la partio, tial poste li estis arestita, tamen ne longe.
Ema Destinnová
Ema DESTINNOVÁ (naskiĝis la 26-an de februaro 1878 en Prago, mortis la 28-an de januaro 1930 en České Budějovice; ankaŭ Emmy Destinn, naskonome Emilie Věnceslava Pavlína Kittlová) estis ĉeĥa operkantistino. Krom Geraldine Farrar ŝi validis kiel unu el la plej bonaj dramaj sopranvoĉoj de sia tempo. Ema Destinnová estis elstara interpretisto de la verkoj de Wolfgang Amadeus Mozart, Richard Wagner kaj de la itala opero, sed ankaŭ de ĉeĥaj komponaĵoj, ekz. tiuj de Smetana kaj Zdeněk Fibich. Krome ŝi komponis kelkajn lidojn kaj verkis poemojn kaj romanojn.
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1994
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1994. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio.
Ernő Gyarmati
Ernő Gyarmati [ernO djarmati], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyarmati Ernő estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Ernő Gyarmati naskiĝis la (laŭ alia informo la ) en Budapeŝto, li mortis la  en Novjorko.
Biografio
Ernő Gyarmati maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1934, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1938, en la sekva jaro li doktoriĝis, en 1941 magistratan diplomon. Post la unua diplomo li estis asistanto en la fakultato, iom poste lektoro. Intertempe en 1941 li estis hospitalestro pri malgrandaj bestoj. En 1948 li iĝis klinikestro kaj ambulancestro, post 4 jaroj li akiris ankaŭ medicinan diplomon. En 1952 li estis altrangigita docento (samtempe la Hungara Scienca Akademio aŭtomate akceptis lin kandidato), post 2 jaroj profesoro kaj katedrestro. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono. En Novjorko lia medicina diplomo estis akceptita kaj laboris en hospitalo. Li emeritiĝis en 1987 havanta jam altan hospitalan statuson.
Zeltweg
Zeltweg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Halsou - Larressore (stacidomo)
Halsou - Larressore (Haltsu-Larresoro) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Halsou, apud Larressore, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bayonne - St-Jean-Pied-de-Port (660000).
742 Edisona
742 Edisona estas mezgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, kaj nomita en honoro al la usona inventisto Thomas Alva Edison.
66-a SAT-Kongreso 1993
La 66-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Kazanlako inter la 14-a kaj la 21-a de aŭgusto 1993. Ĝin partoprenis 250 homoj.
Preĝejo Sankta Triunuo (Hinterthal)
La Preĝejo Sankta Triunuo (Hinterthal) (germane: Pfarrkirche Hinterthal) troviĝas en orienta kvartalo de Maria Alm, en Aŭstrio. Ĝi estas romkatolika.
Historio kaj arkitekturo
Kapelo ligna jam en 1610 konstruiĝis. En 1678 starigitis ŝtona kiu pligrandiĝis en 1740. En la jaro 1891 ĝi plialtrangiĝis je paroĥuja kirko. Restaŭradlaboroj profundaj iĝis en 1961.
Temas pri simpla baroka konstruaĵo kun firstotureto. Okcidente de la kirko apudas tombejo. La modesta eksteraĵaro sub ŝinda tegmento kun ĉirkaŭanta soklo havas plurangulan finiĝon. La firstotureto kun tenda tegmento estas el ligno. La norden orientiĝanta konstruaĵo havas antaŭkonstruitaĵon de la sama larĝeco kioma estas ĉe la longa navo; sakristio troviĝas norde. La interno de la longa navo estas malordigita sub ebena plafono kun stukspegulo. La suda galerio estas el ligno.
Ekipaĵo
La ĉefaltaro datumanta de la jaro 1739-a bildigas la kronadon de la Virgulino Maria kun portreto de Sankta Jozefo. Flanke estas la vetersanktuloj Johano kaj Paŭlo kaj pli malsupre Sankta Isidoro kaj Sankta Notburga (ĉiuj el 1740 ĉ.). La krucvojstaciojn vandajn faris en 1961/62 la pentristo Wilhelm Kaufmann.
Pléneuf-Val-André
(jen france, prononco, bretone Pleneg-Nantraezh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝi esta skonata kiel familia banurbo, situanta ĉe la orienta bordo de golfo de Saint-Brieuc, dirata « Côte de Penthièvre » (esperantlingve "pentievra marbordo"). Ĝia loĝantaro kreskas super loĝantoj dum somero.
Ĝi situas je oriente de Saint-Brieuc kaj je  norde de Lamballe.
Val-André
Val-André estas la banstacio, kreita finde la 19-a jc per iom-post-ioma konstruo de vilaoj laŭlonge de plaĝo longa je ; la ĉefa strato samlonga etendiĝas je kvindek metroj malantaŭ digo-promenejo kaj gastigas en sia meza parto multajn butikojn, kazinon kun ludoj, trinkejoj kaj restoracio, teatron kaj kinejon, grandan kapelon (Kapelo Notre-Dame fondita de la religiuloj de Saint-Quay en 1890), same kiel multajn teniskampojn en parc de l'Amirauté (esperantlingve "parko de la admiralejo" (2 ha).
Laŭ Jules Herbert, la marbordo estis en 1860 sen iu ajn loĝejo. Admiralo Charner aĉetis unuan terenon en 1853, sed al Charles Cotard estis atribuita la kreo de Val-André per aĉeto tiucela en la 16-a de majo 1880 de granda parto de la marbordaj dunoj kaj malsekaj terenoj. Unua paralela vojo estis malfermita en la dunoj. La konstruo de vilaoj estis longtempe faciligita per tre modestaj prezoj ; po tri frankoj por kvadrata metro en 1896 !
Ĉefaj plezurokupiĝoj
Sismiko
Sismiko nomiĝas metodo de la aplikata geofiziko, kiu esploras kaj grafike bildigas la terkruston per artefarite stimulitaj sismaj ondoj. Oni distingas inter tersismiko, uzata sur firma tero, kaj marsismiko, uzata sur la akvosurfaco. Distinge de tio la sismologio okupas sin pri la tektoniko de la terinterno kaj tertremesploro, uzante tre similajn metodojn, kiuj kontraŭe eluzas naturajn sismajn okazaĵojn, la tertremojn.
Pléneuf-Val-André
Val-André
La plurcela ĉambro dirata de "Guémadeuc'', kiu povas esti luita kaj la najbara tereno gastigas okazaĵojn (cirkoj, ekspozicioj, elsubtegmentaj vendoj, aŭkcioj, ktp.).
Loĝado
la diversaj eblecoj, kiu ekzistas sur la komunumo, estas listigitaj ĉiujare de la turismoficejo (tutjare malfermita) : luoj (du butikoj en Val-André) ; domveturilejo en Dahouët ; hoteloj de Val-André ; gastoĉambroj ; tri kampadejoj ; tutjare malfermitaj ferikolonioj (marlernejoj) ; luoj de lignodometoj (parc résidentiel) ; da naturaj areoj en Saint-Alban.
Geografio
La teritorio de Pléneuf estas tre diversa :
En 1970 - la komunumo enhavis ha da agroj kun 70 farmobienoj (vastaj malpli ol 50 ha) ; estis 116 en 1955.
En 1975, oni kalkulis ĉefajn loĝejojn kaj  duarangajn loĝejojn.
Prahistorio
Sur plaĝo Vallées, en ĉirkaŭ 1925, estis malkovritaj fluaĵoj de solifluksio de faŭnaj restaĵoj el kvaternaro, aparte mamutoj, same kiel rompoj de siliko.
Antaŭgardaj prifosadoj estis kondukitaj en 1987 sur loko loĝata dum paleolitiko proksime de haveno Piégu, sekve de arkeologia kaj geologia prigardo en programo de grandaj defendaj laboroj kontraŭmaraj kaj antaŭ plifirmigo de la klifo en ĉirkaŭ 2005. Tiu loko malsupre de la klifo, borderede vojo (kvajo Célestin Bouglé) kaj interigita inter du loĝejoj, estas nur restaĵo de vasta tavolo kies spuroj estis retrovitaj sur la flusejo. La tereno aperis kiel kompleksa aro de tavoloj, kun forta deklivo ; la grundo okupita de homoj estis retrovita je du metroj sub la kajnivelo. La tavolo konsistis el serio de formacioj kun periglacia origino (tri aŭ kvar cikloj), miksitaj al marbordaj kaj dunaj deponoj (kalka sablo).
Historio de Verdelet
Mezepoke, Verdelet estis kultejo, ecclesia (preĝejo) sub regado de episkopoj de Saint-Brieuc, poste estis starigita monaĥejo : preĝejo dediĉita al sankta Mikaelo, same kiel la insuleto kun la sama nomo en Erquy ; la du pro proksimeco al Abatejo de Mont-Saint-Michel. Laŭ du ĉartoj de la 12-a jc (1132) kaj 13-a jc (1216), ĝia nomo estis Saint-Michel de la Roche-Tanguy : ankoraŭ en 1284, kleriko de la Roche-Tanguy estis nomumita de la episkopo, pastro de la paroĥo Saint-Martin de Lamballe, Verdelet dependis de la priorejo de tiu paroĥo.
La « preĝejo » verŝajne modesta, estis ruina almenaŭ en la 16-a jc : atestaĵo de 1585 mencias « kapelon nun ruina kaj kaduka » : la konstrurestaĵoj videblaj supre estas verŝajne la lastaj restaĵoj. Tamen, marmapo de 1693 indikas konstruaĵon sur insuleto nomita "Saint-Michel du Verdelet".
La monaĥoj estis foririntaj antaŭ longtempe, kiam laŭ dokumento de 1369, Verdelet feŭde dependis de senjorlando de Lamballe, verŝajne de Olivier du Vauclerc, kapitano de kastelo de Lamballe. Tiu ĉi estus stariginta fortikaĵojn sur la insuleto kaj ankaŭ vid-al-vide en Château-Tanguy kiel vasalo de Johana de Pentievro. Multe poste, dum la religiaj militoj, tridek soldatoj gardis la lokon, laŭ dokumento de 1595.
Poste, Verdelet estis integrita en la feŭdaj bienoj de la senjorlando de Guémadeuc : rajtoj estis praktikataj kaj okazigis diversajn menciojn en fiskaj dokumentoj, tiel en 1538 la garenne et pescherie de l'isle et rochier du Verdelay (Réformation générale du Penthièvre) ; atestaĵo de 1585 mencias manprenan rajton faritan de la senjoro pri fiŝoj kaptitaj proksimume de la insuleto.
La senjorlando de Guémadeuc poste apartenis al familio Richelieu, poste en decembro 1679, por cent mil pundoj, la insuleto fariĝis, kiel la tuto de la senjorlando de Guémadeuc posedaĵo de François Berthelot, ĝenerala komisaro pri pulvoj kaj salpetroj de Francio, loĝanta en Parizo : tiu ĉi donis dek jarojn poste la senjorlandon kiel geedziĝan donacon al sia plejaĝa filo. En 1722, atestaĵo de lia bofilino (Agnès Rioult d'Ouilly) mencias rajton pri mituloj prenitaj de la roko : preno per du manoj. Ĉiuj rajtoj estis nuligitaj per juĝo de la 18-a de februaro 1741 de la Komisaroj nomumitaj por kontrolo de la maraj rajtoj, pro manko de produkto de aktpoj postulitaj de la Ŝtata Konsilio.
En la franca Revolucio en 1789, Verdelet fariĝis komunuma tereno de la freŝdata komunumo Pléneuf, laŭ logiko de la leĝo de la 28-a de aŭgusto 1792. Ĝiaj konkoj estis nutra rimedo por multaj malriĉuloj, venataj de malproksime. Oni scias ke ŝafoj estis paŝtigitaj pro mencioj de akcidentoj : tridek elfalis en 1834 ; 109 dronis provante pasi je malsuprenira tajdo en 1849 (rakonto pri tio estas en « Petit guide du Baigneur »).
Lokoj kaj monumentoj
Tiu konstruaĵo laŭ ortograma plano havas du ĉambrojn sur ĉiu etaĝo, apartigitaj per intermuro el granito. La turo estas ĉapita per konusa tegmento. La fasado posedas lukon kun elstaranta modlurita apogilo kun gablo ornamita per ŝildo kaj leopardoj. La pordo kun duoncikla lintelo.
La interno estas ornamita per pentraĵoj kaj freskoj, 5 el ili estis restaŭritaj de pentristo kaj artrestaŭristo Alain Plesse, en 2009
Artropoda okulo
Artropodoj prae posedis facetokulojn, sed la tipo kaj origino de tiu okulo varias inter grupoj, kaj kelkaj taksonoj havas duarange disvolvigitajn simplajn okulojn. La disvolvigo de la organo tra la stirpo (??) povas esti ĉirkaŭkalkulita per komparo de grupoj kiuj disbranĉiĝis frue, kiel la Onychophora kaj la Hufumkraboj ĝis la antaŭenira okulkondiĉo troviĝinta en insektoj kaj en aliaj derivitaj artropodoj.
Apudigitaj okuloj estas la plej ofta formo de okulo, kaj estas supozeble la praa formo de facetokulo. Ili troviĝas en ĉiuj artropodaj grupoj, kvankam ili eble evoluis el pli ol unu fojo ene de tiu filumo. Kelkaj anelidoj kaj duvalvuloj havas apudigitajn okulojn. Ili estas posedataj ankaŭ de Limulus, nome la ĉefaj Hufumkraboj, kaj estas sugestoj ke aliaj keliceruloj disvolvigis siajn simplajn okulojn per malpliigo el kompleksa komenca punkto. Kelkaj raŭpoj ŝajne evoluigis facetokulojn el simplaj okuloj en la kontraŭa direkto.
Jim Franklin
Jim FRANKLIN (naskiĝinta en 1943, Galveston, Teksaso) estas artisto, ilustristo, kaj subgrunda karikaturisto plej konata pro lia afiŝa arto kreita por la Armadillo World Headquarters, iama muzika salono en Aŭstino, Teksaso. Li ankaŭ estas konata pro siaj detalaj, superrealismaj ilustraĵoj.
Ruĝbeka kreko
La Ruĝbeka kreko aŭ Ruĝbeka pintvostanaso, Anas erythrorhyncha, estas anaso, tio estas birdo el la grupo de la plaŭdanasoj de la tipa genro “Anas”, kiu estas abunda loĝanto kaj reproduktanto en suda kaj orienta Afriko tipe sude de 10° S. Tiu anaso ne estas migranta, sed fluĝas foje grandajn distancojn por trovi taŭgajn akvejojn. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta sezono kaj formas grandajn arojn.
La Ruĝbeka kreko estas 43–48 cm longa kaj havas tre malhelbrunajn al nigrecajn kronon kaj nukon, kontraste hela vizaĝo sablokolora, kaj brilruĝan bekon kun malhelbruna supra bordo. La korpoplumaro estas malhelbruna kun blanka strieco nome tre nigrecaj plumoj en dorso kun tre fajna helbruna bordo, kaj ne tiom malhelaj nek tiom grandaj en brusto (nur punkteco) kaj en ventro. La irisoj estas malhelbrunaj. Flugo montras ke la duarangaj flugoplumoj estas sablokoloraj kun nigra trastrio. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj.
Temas pri silentema specio, sed la memmontranta masklo havas alvokon ŭhzzt, dum la ino elsendas mildan kvakadon kvazaŭ de Platbeka anaso.
La Ruĝbeka kreko estas birdo de fluakvaj habitatoj en malferma kamparo kaj estas ĉiomanĝanto. Ili manĝas per plaŭdado plantomaterialon aŭ ankaŭ surtere ĉefe vespere aŭ nokte. Ili nestumas surgrunde inter densa vegetaĵaro ĉe akvo.
Tiu estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Eduard Winkler
Eduard WINKLER (naskiĝis en 1799 en Leipzig, mortis la 29-an de decembro 1862 samurbe) estis doktoro pri filologio kaj instruisto pri botaniko ĉe pluraj lernejoj en Leipzig. Lia oficiala botanika aŭtora mallongigo estas "W INKL .".
Bad König
La urbo disponas pri terma banejo kaj vasta kuracurba parko. La kunvenejo Kurhaus gastigas koncertojn kaj kongresojn, en subĉiela teatrejo somere sursceniĝas pliaj kulturaj eventoj. Apud la historia urba kastelo troviĝas interalie modesta memorejo pri la polusa esploristo Carl Weyprecht, kiu naskiĝis en la urbeto kaj laboris precipe en Vieno.
Divido
Al la urba teritorio krom la kerna urbo apartenas la partoj
Partnera urbo
Bad König havas partnerajn rilatojn kun la urbo Argentat sur Dordogne en Francio.
Rilatoj al Esperanto
Dum 2005 la Germana Esperanto-Kongreso okazis en la urbo. La esperantisto Andreas Emmerich, gvidanto de la distrikta Esperanto-klubo kaj de 2001 ĝis 2007 prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA), poste vicprezidanto, loĝas en la komunumo Brombachtal en distanco de nur 6 kilometroj sudokcidente, kaj inter la jaroj 2002 kaj 2007 la esperantistoj Thomas Pusch kaj Remi Rudaitytė loĝis en Höchst im Odenwald en distanco de nur 8 kilometroj norde.
Eŭska toponimio
Eŭska toponimio analizas la eŭskajn toponimojn, t.e. nomoj de lokoj ĝenerale, de loĝlokoj (vilaĝo aŭ domo) aparte.
Pro tio ke pireneaj familioj estas nomataj laŭ la nomoj de siaj domoj, tiuj toponimoj klarigas la plejmulton el la patronomoj de eŭska deveno.
Klasifiko de eŭskaj toponimoj
Oni povas distingi la modernajn nomojn, kiuj sekvis la evoluon de la lingvo, kaj tiel restas kompreneblaj de la eŭska, disde pli malnovaj toponimoj, karaterizaj de la pirenea areo supozata eŭsklingva, tamen ofte malfacile interpreteblaj.
Tipologio
Pro tio ke la eŭska estas aglutina lingvo, ne estas malofte trovi iom longajn eŭskajn toponimojn. Plej ofte, tamen, temas pri toponimoj konsistantaj el du terminoj:
Oni ankaŭ trovas simple Larre « paŝtejo », Mendi « monto », Bizkai / Biscay « sprono »…
Vegetaĵaro
La vegetaĵaro - almenaŭ la plej specifaj specoj aŭ postulantaj apartan grundon - montriĝas utila rimedo por identigi lokon kaj uzon, kiu povas rezulti. Multaj toponimoj baziĝas sur nomoj de vegetaĵoj.
La ĉefaj vegetaĵoj estas:
Arbustoj de senkultivejoj:
Al ili oni aldonas sufiksojn kiuj karakterizas lokon aŭ lokiĝon:
Kolektivoj, ofte fosiliaj, ne alportas apartan informon.
Bestoj
Bestoj ne tiel specife karakterizas lokon kiel vegetaĵaro. Tamen kelkaj nomoj ŝajnas referenci al ili:
Multaj eŭskaj loknomoj referencas al urso kaj lupo.
Topografio kaj konstruaĵoj
La ĉefaj topografiaj temoj estas:
Oni trovas ilin asociitaj al:
Freŝdataj domoj
Freŝdataj domoj estas ofte nomataj « domo » + kvalifikativo:
kune kun determiniloj:
Ordo de determiniloj estas malfirma:
Metioj, industrioj
La metiejoj de metiistoj estas ofte signalitaj per -tegi:
Notindas ke eŭskoj ne nomis sin 'ĉarpentisto' (zurgin) sed 'ĉarpentejo' (zurgindegi).
Notu ankaŭ la nomon:
Nomoj de personoj
Oni ĉiam atribuas nomon de domo al novalvenintoj. Tamen tiu nomo povas referenci al la loĝanto, lia antaŭnomo, lia deveno aŭ lia metio:
1) nomoj en -ena, -enea (grafio -nea estas restaĵo de deklinacio).
2) nomoj en -tegi
Nomoj de sanktuloj
Iuj vilaĝoj ŝuldas siajn nomojn al paroĥaj sanktuloj. En Eŭsklando, oni atribuas la titolon don 'sinjoro', donante la nomojn:
Plibonigiloj
La gaskonaj plibonigiloj Betbeder (betj bedè), Bonlòc estis adaptitaj en la eŭska:
Nomoj de riveroj
Kiel vidite, eŭskoj scipovas atribui specifajn nomojn al multaj lokoj, kiuj tamen similas unu la alian. Ne ekzistas tiom granda varieco koncerne akvofluojn.
Apud fosiliaj hidronimoj, vivantaj nomoj atribuitaj al riveroj estas:
Epoko de nomadaj ĉasistoj - Paleolitik-devena toponimio
Kelkaj toponimoj estas tre malnovaj kaj radikas el la epoko de nomadaj ĉasistoj (paleolitiko). Tiuj praaj toponimoj estas ĉefe ligitaj al reliefo aŭ al hidrologio.
Tio notinde estas la kazo de radiko 'ŝtono, roko': eŭske (k)harr-, armena khar, irlanda carraig ktp.
Oni trovas ĝin en Francio kiel deveno de plej diversaj toponimoj kiaj:
En la senco de 'ŝtonoza rivero', oni ŝuldas al ĝi nomojn kiaj Garono, Charente aŭ Cher.
Ĝia eŭska derivaĵo (kʰ)ar-pe "sub la rokoj" estas plej disvastigata temo de la eŭropa toponimio, sub la variantoj:
Inter la ceteraj vaste disvatigataj radikoj atribueblaj al la eŭsklingva fundo, eblas citi:
Élisabeth Hamel kaj Theo Vennemann, en sia artikolo: « Le basque fut la langue primitive du continent », subtenas ke en Germanio, toponimoj en ibar 'valo' estas reinterpretataj en eber 'apro'. Aliaj restas fidelaj al klarigo per kelta eburos 'taksuso'.
Agrikulturo - Neolitikaj influoj
La sumera koncepto uru 'civito' retroviĝas en iri, irun, suda huri 'domajno' > 'urbo' tiel gravaj por la eŭska toponimio (Kf. Antikvaj toponimoj):
Bronzepoko - Urno-entombigaj influoj
Eŭsklando ekkonis Metalepokon kun forta urno-entombiga influo (unuaj hindeŭropaj parolantoj), kiel atestas multnombraj "harrespil" (etaj kromleĥoj) kiuj disvolviĝis sur la suproj antaŭ 3000 jaroj. Verŝajne al tiuj moviĝoj ŝuldiĝas la alveno de iuj vortoj kia erreka (slavaj lingvoj reka) kiu anstataŭas la pirenean vorton lats(a) 'rojeto'.
Ferepoko - Keltaj influoj
Iom poste, Eŭsklando ekkonis ferepokon. El tiu epoko datiĝus dualeco Arotz / Arrotz kiuj signifas respektive 'forĝisto' kaj 'fremdulo'.
Kvankam Keltoj trairis Pireneojn por setliĝi sude de Ebro kaj en la okcidento de la Iberia duoninsulo, ili postlasis malmultajn spurojn de sia trairo krom en valo de Garono.
La eŭska prezentas kelkajn freŝajn pruntojn kia landa 'senkultivejo', kaj multajn vortojn komunajn al la eŭska kaj al la kelta kiaj:
Tiuj pruntoj estas klarigeblaj tiom per antaŭaj komunaj influoj (unuaj Hindeŭropanoj, megalita civilizacio, ktp.) kiom per geografia proksimeco dum longa daŭro (500 jaroj).
Antikvaj toponimoj
La demografia ekspansio produktis loknomojn kiaj Iri berri 'domajno nova'. Kun ĝia varianto Irun berri, ĝi konsistigas unu el la protohistoriaj urbonomoj konsiderataj kiel plej disvatigataj en la akvitani-iberia areo:
Tamen notindas, ke tiu tezo estas disputata: kelta deveno estas demonstrata en ĉiuj tiuj toponimoj kaj aliaj similaj ekster la akvitani-iberia areo.
Sud-okcidente de la eŭsklingva areo, la varianto Huri barri (Ullibarri) elstaras. La malforta eŭska r korespondas al la latina l.
Kalkgruben
Kalkgruben, hungare Mészverem [mEsverem] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Weppersdorf. Kalk kaj mész signifas: kalko.
Eŭska toponimio
Antikvaj toponimoj
La sufikso -iz(a), -itz(a) formas hodiaŭ multajn nomojn de domajnoj baziĝante sur:
Ĝi estas atestita ekde antikveco en la toponimo Iturissa norde de Pamplono. Pli sude, Tarazona estas malnova Turiazu ankaŭ bazita sur Iturri 'fontano'.
Kalkgruben
Situo
Kalkgruben situas antaŭ montoj. Oberpullendorf troviĝas je 15 km-oj.
Eŭska toponimio
Antikvaj toponimoj
La eŭska sufikso -oz(a), gaskona -os(se) \ -òç(a) kaj aragona -ués konsistigis multajn nomojn de vilaĝoj en la vaskona areo:
Kalkgruben
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo okazis en 1220 latine „alia villa comitis Petri” (=alian vilaĝon de grafo Petro). La loknomo mem aperis en 1301 en formo "Colgruob". En 1529, 1532 kaj en 1683 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 vivis tie 303 homoj, (escepte unun ĉiuj germanoj). Ĝis 1921 Mészverem apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Kalkgruben aliĝis al Weppersdorf.
Eŭska toponimio
Antikvaj toponimoj
En la keltigitaj regionoj, novaj toponimoj reuzas la eŭskajn radikojn. Ekzemple Conimbriga (Coimbra Portugalio) devenus de la eŭska goin kaj de la kelta briga kiuj signifas ekzakte la saman aferon (alto).
Romanigado
Male, la sufikso -acum kombiniĝas kun akvitaniaj nomoj kiaj:
Trans Pireneoj, la latina sufikso -anus fariĝas -ao: Ioma konfuzo ekestas inter sufiksoj -ano romanaj kaj lokaj nomoj en -ann.
Alia sufikso, -áin, ebligis formi nomojn de domajno surbaze de la nomo de ties fondinto, ĉefe en Navara Forua Komunumo kaj en Zubero:
Ĝermanaj toponimoj
Biarritz < beariz (1150) < *viaric < *wia-reiks?
Mezepokaj toponimoj
La loko cedita de romia administracio estis parte okupita de Visigotoj. Ili postlasis la ĝermanan vorton saal > france salle 'nobela domo'. La sufiksoj -eng(us) > -enx ne koncernas Eŭsklandon: Libarrenx estas fantazia grafio por Iribarren.
En Nord-Eŭskio, la mezepoka dokumentado ĝenerale alportas malmultajn novajn informojn pri nomoj de vilaĝoj.
Maksimume oni notas tie:
En Sud-Eŭskio male, nomoj de vilaĝoj registritaj en 1025 en la reja de San Millán estas tre instruaj.
Oni notas tie:
Tiuj malnovaj eŭskaj nomoj substrekas ke parto de la tiu-epoka lingvistika heredaĵo estas definitive perdita.
Ŝtato Kŭara
Ŝtato Kŭara, Kuara Ŝtato aŭ Kvara Ŝtato (Kwara State) estas unu el la 36 ŝtatoj en okcidenta Niĝerio. Riĉo estas agrikulturo, turismo, industrio kaj minado.,
Bâlc
Bâlc [bılk] estas vilaĝo en la distrikto Bihor en Rumanio. Ĝi situas ĉ. 20 km sude de Beiuș kaj apartenas al la komunumo Criștioru de Jos.
Ŝtato Kŭara
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Ilorin. Limoj estas norde Niĝera Ŝtato, okcidente Benino, oriente estas Kogi Ŝtato kaj sude estas Ojo Ŝtato, Osuna Ŝtato kaj Ekiti Ŝtato.
Bâlc
Bâlc situas sur altebenaĵo, 250 metrojn pli alte ol Criștioru de Jos, kaj estas la plej suda vilaĝo de la distrikto. En la censo de 2002 ĉiuj 17 loĝantoj deklaris sin rumanoj.
Ŝtato Kŭara
La indiĝena etna grupo hegemonia en Kŭara ŝtato estas la joruboj (kun aliaj minoritatoj).
(76819) 2000 RQ91
(76819) 2000 RQ91 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Templo de Helsinko
La Templo de Helsinko estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 124 konstruita de la Eklezio kaj la unua de Finnlando kaj la tria en Skandinavio, lokita en la urbo de Espoo.
József Berky
József Berky naskiĝis la  en Vác, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Berky inter 1909 kaj 1924 li apartenis al Nacia Teatro (Kolozsvár). En 1926 li aliĝis al trupo de Teatro Renaissance, poste al aliaj ĉefurbaj teatroj. Intertempe kelkajn jarojn li estis senlaborulo. Post la 2-a mondmilito li havis rolojn ekzemple en Teatro Úttörő.
142760 Csabai
Nomo
Ĝia nomo honoras la hungaran fizikiston Istvan Csabai, kontribuanton de Sloan Digital Sky Survey, bone konata pro la disvolvo de la fotometria taksado de la ruĝenŝoviĝo, kiu estas uzita por kalkuli la distancon de galaksioj.
József Berky
Biografio
Inter 1914 kaj 1952 li havis ankaŭ filmajn rolojn. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo.
Talanto
Talanto (aŭ talento en dua signifo) estas
Etimologio
Talanto devenas de la greka lingvo talanton (pezilo, pezo).
Historio
Talanto estis origine babilona mezurunuo de pezo. Poste, kiel multaj antikvaj mezurunuoj por pezoj, ĝi iĝis monunuo. En la antikvo pezoj kaj subdividoj variegis kaj regione kaj epoke (de ĉirkaŭ 20 ĝis 40 kilogramoj). Tiel ekzistis:
La obolo estas la plej malgranda unuo, kiu kvankam de tempo al tempo estas subdividitaj je aliaj unuoj ĝis la okona obolo (ĉalko).
Géza Allaga
Géza Allaga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Allaga Géza estis hungara komponisto, dirigento, violonĉelisto, zimbalonisto, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis nemesmiliticsi [nemeŝmilitiĉi].
Géza Allaga naskiĝis la en Óbecse (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio nuntempa Beĉej en Serbio), li mortis la  en Baja (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).