cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Legogrupo
Historio
Ne estas klare kiam ĉi tiuj grupoj ekfunkciis. Verŝajne la plej fruaj estas la studentoj kiuj kolektis ĉirkaŭ Sokrato kaj diskutis filozofiajn tekstojn, kaj en la dialogoj kiujn Platono faris kun siaj studentoj, kiel legogrupoj de la antikva tempo. Oni povas identigi karakterizaĵojn de librogrupoj ankaŭ ĉe tradiciajn religiajn lernomanierojn, grupo de studentoj kolektiĝas por socie lerni la sanktajn librojn. En Anglio fine de la 18-a jarcento kaj la 19-a jarcento fariĝis pli kaj pli komunaj kluboj de Sinjoroj Tiuj grupoj bonvenigis nur viroj de la supra klaso.
Anne Hutchinson estas konata kiel la unua virino kiu establis kluban grupon por virinoj en 1634. Ŝi kolektis la virinojn jam sur la ŝipo survoje de Anglio al Masaĉuseco. La grupo traktis religiajn aferojn. Kvankam eĉ en Usono Anne Hutchenson daŭrigis en la virinaj renkontiĝoj, kaj eĉ viroj ĉeestis tiujn kongresojn, tiu iniciato havis neniun sekvon.
La renkontiĝo de virinoj por la celo de diskutado de libroj komenciĝis jam la unua duono de la 19-a jarcento. Sed nur post la Usona Enlanda Milito la movado akiris veran tenejon en Usono. Baldaŭ, la grupoj de tiuj virinoj kutimis diskuti diversajn temojn, eble sekvante la influon de la establado de la Sorosis grupo. En 1868, ĵurnalistinoj kaj verkistinoj estis rifuzitaj ĉeesti bankedon okazigitan de la Asocio de Ĵurnalistoj en honoro de Charles Dickens. La malakcepto instigis Jane Cunningham Crowley, ĵurnaliston ĉe la Novjorkan Tribuno por formi la porvirinan grupon. La grupo traktis politikon, historion kaj diversajn aliajn temojn.
La influo de la grupo estis granda, kaj sekvante ĝin la establado de organizoj por virinoj, kaj fare de virinoj, akiris impeton. Krom diskutado de libroj, ili traktis elekton de intelektaj temoj kaj aktualaĵoj. Ili organiziĝis por efektivigi sociajn reformojn sur la loka, ŝtata kaj nacia niveloj, longe antaŭ ol ili ricevis la rajton voĉdoni ĉe la balotujo. Oni devas memori, ke dum ĉi tiuj jaroj al virinoj estis rifuzitaj la rajton al supera edukado kaj la virinaj grupoj plenumis la intelektan bezonon de lernado.
Laŭtakse, antaŭ la fino de la deknaŭa jarcento, ekzistis pli ol du milionoj da amerikaj virinoj en literaturaj socioj, kaj la plej multaj publikaj bibliotekoj en Usono estis fonditaj fare de tiuj specoj de virinaj grupoj. Literaturaj asocioj ofte funkciis kiel trejngrupoj por virinoj kiuj poste iĝis engaĝitaj en la movadoj por la virina balotrajto.
En la moderna periodo
Malgraŭ la amaskomunikiloj, kiu tute ĉirkaŭas nin, ekzameno de longdaŭraj ŝanĝoj en legado-frekvenco montras, ke ne ekzistas gravega damaĝo kaj fakte legado, kiel socikultura konduto, daŭre floras. Ĝenerale virinoj legas por ilia plezuro pli ol viroj: Dum proksimume duono de virinoj (47%) legas librojn, fikcio aŭ konsultlibrojn almenaŭ unufoje semajne, nur proksimume triono de viroj legas librojn same ofte. 93% de partoprenantoj de estas virinoj.
Enketoj faritaj en la lastaj jaroj en Usono, Kanado kaj Aŭstralio montras, ke pliiĝas la nombro da homoj ĉeestantaj legogrupoj. La kialoj de ĉi tio estas diversaj. Kelkaj partoprenantoj raportas ke la grupo provizas al ili kompanion, kulturvivon kaj senton de komunumo. Male al subtena grupo, kiu disponigas rimedon por esplori identecon (plejparte inan), legogrupoj temigas librojn kaj ideojn, esplori personan identecon, kaj la literaturan fantazion dediĉitan al diskuto.
Malgraŭ la graveco de la socia komponento, la nivelo de kontento kun la grupo pliiĝas kiam la tempo por diskutado de la libro pliiĝas. Plej multaj grupoj pasigas almenaŭ 40 minutojn diskutante la libron.
Oktila heksanato
Oktila heksanato aŭ oktila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj oktanolo. Oktila heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Oktila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al oktila grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 28 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Legogrupo
En la moderna periodo
La efikeco de diskutoj en grupoj estas karakterizitaj per zorgema elekto de la diskuttemoj, la evoluigo de temoj kun la helpo de la partoprenantoj kaj la disdivido de komprenoj kiuj iras preter la personaj reagoj de la ĉeestantaj legintoj al la diskutita verko. Pliaj esploroj montras, ke libroklubaj kunvenoj produktas oportunan kuntekston por literatura analizo, dum ili stimulas novigon en legado kaj antaŭenigas edukadon por valoroj kaj plenkreskulan lernadon el dialoga perspektivo.
Ĉiu povas organizi legogrupon, sed por ke ĝi sukcesu, indas starigi gvidlinion kaj bazajn regulojn. Ofte klubaj partoprenantoj estas amikoj, najbaroj aŭ kolegoj. Kaj kvankam problemoj povas aperi, plej bone eviti unue ilin.
Kutime la legogrupo estas loka, sed foje ligo estas farita inter malsamaj grupoj. Kelkaj el la librogrupoj okazas en publikaj bibliotekoj. Relativa nova fenomeno estas la LibroRetumado (angle: BookSurfing). Estas soci-kultura entrepreno kiu renkontigas homoj kiuj legis tekstojn (ĉiuj elektas signifoplena teksto por ili mem) kaj ikazas konversacio pri la teksto.
Libroklubo (ekonomia entrepreno)
Libroeldonejoj malkovris la ekonomian potencialon en vendado de libroj al membroj de librokluboj. La libroklubo entreprenis aĉeti apartan libron kaj la eldonejo vendis ĝin al tiuj abonantoj je reduktita prezo. La unua libroklubo establita en Germanio en 1919 presis kaj distribuis klasikaĵojn. The Book of the Month Club (La Libro de la Monato-Klubo) (establita en 1926) kaj la Literatura Asocio (establita en 1927) estis la unuaj entreprenoj de tiu speco en Usono. Ili distribuis pli ol 200,000,000 novajn ekzemplerojn de fikcio kaj referenco en la unuaj 40 jaroj. En 2015, la libroklubo spertis remarkigon kaj la legantaro nuntempe nombras proksimume 100,000 abonantojn.
Libroklubo de Oprah Winfrey
Unu el la plej malnovaj kaj famaj kluboj. La klubo baldaŭ iĝis granda forto en la mondo de eldonado, kie la rekomendo de Oprah sukcesas pri lanĉado al furorlisto de libro antaŭe nekonata. Tony Morrison vendis pli da libroj post la rekomendo de Oprah Winfrey ol post kiam ŝi gajnis la nobelpremion. Ekde ĝia debuto en septembro 1996, la libroklubo de Oprah respondecis pri 28 sinsekvaj furorlibroj. Li vendigis pli ol 20 milionojn da libroj kaj igis multajn el siaj amikoj milionuloj.
Pleitas
Pleitas [PLEJtas] estas municipo de Hispanio, en la suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Pleitas estas municipa teritorio en la suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion sudoriente de Pedrola kaj okcidente de apuda Bárboles trans la rivero Jalón, kaj sude de Figueruelas kaj Alagón ĉe meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo, kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Jalón. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.
La loĝloko Pleitas mem estas je 34 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 258 msm. La loĝloko estas sude de la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiu konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente.
Historio
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu loko estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, pro kio oni devis fari novan reloĝadon.
En la 13-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Sankta Johano kune kun farunmuelejo post jura konflikto. Ekde 1316 okazis konfliktoj pro irigacio kun Pedro de Luna, ĉefepiskopo de Zaragoza, kio pluis ĝis 1626, kiam oni rekonstruis la azudo kaj irigacikanaleton de Pleitas. En 1820 oni aprobis la regulojn por la regado de la kanaleto de Luceni, Boquiñeni, Plasencia, Bardallur, Pleitas, Pedrola kaj Figueruelas.
Pleitas demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Pleitas oni malaltiĝis pro malproksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro ĝis nunaj nur 38 loĝantoj.
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno, la ermitejo de Sankta Mikaelo, la muregoj (18-a jarcento, sur kiuj nun iras la Imperia Kanalo de Aragono), la trajnstacio (1863), kaj naturaj lokoj.
Fervojlinio Rottenbach–Katzhütte
Historio
Por ekonomia ekspluato kaj turisma evoluigo de Schwarza-valo kun ties arbaroj kaj industrioj ligna, vitra, porcelana faris kontrakton en la 30.1.1896 la Reĝlando Prusio kun la Princujo Schwarzburg-Rudolstadt. Pro ke la ĉasadteritorioj de lia princa moŝto Guntero Viktoro (Schwarzburg-Rudolstadt) troviĝis en la malsupra ero de Schwarza-valo farotis plikosta kromvojo disde Rinne-valo tra altaĵo oriente de Schwarza-valo apud Bad Blankenburg (kie kondukas la strato de Bad Blankenburg al Schwarzburg; la unuaj planoj celis rektan trakfaron de Rudolstadt tra Bad Blankenburg al Schwarzburg.
La unua liniero de Oberrottenbach, de kie estas korespondado al la linio inter Arnstadt kaj Saalfeld (Saale), ĝis Königsee tra Köditzberg malfermitis en la 16.12.1899. Ses monatojn pli poste, en la 27.6.1900 ekfunkciis la ero inter Köditzberg kaj Sitzendorf. En la 18-a de aŭgusto la kompleta linio pretis. Konstruon kaj tenadon prizorgis ĝis 1920 la Prusiaj ŝtataj fervojoj. Etendiĝo al Großbreitenbach por gajni konekton al la linio ĝis Ilmenau respektive tra Scheibe-Alsbach ĝis Eisfeld pro tro komplikaj topografiaj cirkonstancoj neniam realiĝis.
Pro malfacilaj teritoriaj ecoj kaj regionpolitikaj kaŭzoj multe pridisputitis la lokigo de stacioj laŭlonge de la linio. Ankaŭ pro tio multas la nekutime granda kvanto da duoblaj nomoj de la stacioj.
Senchava kompletiĝo venis en la 15.3.1923 per la malfermo de Montofervojo de Oberweißbach disde nova haltejo ĉe Obstfelderschmiede. En 1999 neglekto multjara igis ĉeson trafikan inter Obstfelderschmiede kaj Katzhütte kaj en la 28.5.2000 la saman sorton havis ankaŭ la restantaj kilometroj. En 2002 fonditis DB RegioNetz, Oberweißbacher Berg- und Schwarzatalbahn kaj okazis restaŭrado de la cirkuladejo. Reinaŭguro solena estis en la 15.12.2002.
Priskribo
La linio turniĝas okcidente de la stacidomo de Rottenbach sur ĉ. 280 metroj super mara nivelo disde la ĉefa linio Arnstadt-Saalfeld en suda direkto. Ĝi sekvas la kondukon de la federacia ŝoseo B 88 ĝis Unterköditz. Tie la trakaro turniĝas sud-orienten forlasonte la valo de Rinne-torento. Post Bechstedt ĉe ĉ. 400 meroj atingatas la kulminopunkto de la linio. La stacidomo de Schwarzburg situas ĉe norda deklivo de la kruta, en direkton orientan-okcidentan sterniĝanta Schwarza-valo en alteco de 305 metroj super marnivelo. La sekvaj 14 kilometroj ĝis la finstacio laŭlongas la riveron kiu ne malpli ol dek tri fojojn transveturatas.
Trafiko
Komence estis po ses vagonaroj por tago kaj la vojaĝo daŭranta ĉ. 70 minutojn. La unuaj lokomotivoj estis la prusia T 15 kaj poste T 14. Fine de la 1960-aj jaroj venis ankoraŭ maŝinoj de la serio 83.10 de Deutsche Reichsbahn. En 1971 enkondukitis dizellokomotivservo (serio 110). Dum GDR-tempo ekzitis la eksprestrajno Bäder-Schnellzug D 900/903, nome rekta kaj regula servo inter Dresdeno kaj Katzhütte tra Gera kaj Rudolstadt. Post Rudolstadt la vagonaro ne plu estis ekspresa sed regiona. Tiumaniere ankaŭ loĝantoj de vilaĝoj havis senprobleman aliron al granddistancaj linioj. Post Turniĝo kaj ĉesanta demando la eksprestrajno malekfunkciis.
Ĉar vagontransportado en Orienta Germanujo ĉefe surrele estis la fervojlinio ekde la 1960-aj jaroj eĉ ekpligravis. Post 1990 ĉio tia kolapsis. Pro ke la pontoj transpontantaj Schwarza-rivero nur por ne tro grandaj vagonoj taŭgas oni iam ankaŭ uzis lokomotivoj de la DR-serio 119. En 1989 vojaĝo daŭris ne tute duonan horon por la po kvin trajnparoj. Ekde la mezo de la 1990-aj jaroj la tuta trafiko sekurigitis de trajnunuoj ekskluzive. De repreno trafika en 2002 pendolveturas inter Rottenbach kaj Katzhütte (kun daŭro de 43 minutoj) du trajnunuoj de la DB-serio 641. Ĉiu horo komenciĝas servo kun kruciĝo antaŭ la stacidomo Sitzendorf-Unterweißbach. Tria trajno estas rezervo. Ĝis marto 2019 uzatas ankaŭ du trajnunuoj de la historia DR-serio 2.09 kion oni ĉesigis pro vandalismo.
En 2015 cirkulis somere sabate Schwarzatalexpreß disde Jena-Saalbahnhof al Katzhütte. Antaŭe la regionaj vagonaroj el Lepsiko kaj Gera cirkulis rekte ĝis Katzhütte. Por tio utiligitis vagonaroj de la serio BR 650 de Erfurter Bahn. En 2020 faritis okaze de diversaj eventoj specialaj kromaj vojaĝoj. Vartrafiko sur la funikularo inter Obstfelderschmiede kaj Lichtenhain ekzistis ĝis 1966.
Urriés
Urriés estas municipo, kiu situas en la provinco Zaragozo apartenanta al la jurisdikcia distrikto Ejea de los Caballeros kaj al komarko Cinco Villas, en la historia hispana regiono Aragono.
Geografio
Urriés limas kun la municipoj de Navardún kaj Undués de Lerda en la oriento, Los Pintanos en la okcidento, Sos del Rey Católico kaj Gordún (kiu apartenas al Navardún), en la sudo, kaj kun Sigüés, kiu estas en la komarko Jacetania, por la nordo. La distanco per vojo de Urriés al la ĉefurbo de la provinco, Zaragozo, estas de ĉirkaŭ 133 km. Al Ejea de los Caballeros, komarka ĉefurbo, estas de ĉirkaŭ 63 km; al Sos del Rey Católico, ĉirkaŭ 12 km; al Sangüesa, ĉirkaŭ 20 km kaj al Jaca kaj Pamplona, ​​simila distanco de ĉirkaŭ 66 km.
En 1965, kiam oni konstruis la grandegan diglagon Yesa, la urbeto Ruesta estis eksproprietigita kaj ĝia municipa areo estis redistribuita. Granda parto de ĝi, en la sudo de la diglago Yesa, estis integrigita en Urriés, alia parto en Los Pintanos kaj la parto, kiu restis en la nordo de la rezervujo, estis integrigita en Sigüés, municipo de la komarko Jacetania.
Ene de la komarko 'Cinco Villas, la Valdonsella (antaŭ-pirenea geomorfologia unuo) estas karakterizita kiel intramonta erozia depresio.
Demografio
Demografiaj datenoj de Urriés inter 1842 kaj 2016: 373 (1842) - 478 (1877) - 486 (1887) - 489 (1897) - 507 (1900) - 451 (1910)
512 (1920) - 478 (1930) - 419 (1940) - 358 (1950) - 280 (1960) - 143 (1970)
101 (1981) - 78 (1991) - 75 (2001) - 59 (2004) - 45 (2008) - 37 (2010)
Historio
Urbo fondita de Pedro Jordán de Urriés en la jaro 921, kiu partoprenis la rekonkeron de la "Bal d'Onsella" sub la ordonoj de la reĝo Sancho Garcés la 1-a de Pamplono. En 1371, en periodo de ekspansio de la prelatoj de Pamplono tra la "Valdonsella", la urbeto estis aĉetita fare de la episkopo. Juan Ramírez de Arellano, Senjoro de Cameros, posedis la urbon, inkluzive de burĝa kaj krima jurisdikcio.
En 1962, kiam oni forprenis la retablon de la absido, oni malkovris kelkajn romanikajn pentraĵojn. En 1963 tio okazis same ĉe tiu de Ruesta. Ĉiuj ili estis kondukitaj al Dioceza Muzeo de Jaca, kie oni povas ilin viziti. Ŝajnas, ke kelkaj fragmentoj de la pentraĵoj estis elmontritaj en la Metropola Muzeo en Novjorko, precipe pro ilia intereso pri la studo de mezepokaj vestaĵoj reflektitaj en ili.
Estas menciinde
La urbeto havas interesajn servojn, kiel biblioteko, etnologia-historia muzeo, romanika interpretcentro, malsanulejo, gastejo, drinkejo-restoracio kaj naĝejoj.
Unuopeco trovita en ĉi tiu municipo estas "El Callejón", apud la paroĥa preĝejo, laŭ la Guinness-libro de Rekordoj, la plej mallarĝa strato en Hispanio, la dua en Eŭropo kaj unu el la plej mallarĝaj stratoj en la mondo. Ĝi longas proksimume 25 metrojn kaj ĝia trairejo estis fermita ekde la 1930-aj jaroj, pro higienaj kialoj, kaj remalfermiĝis en 1955.
La suda branĉo de la "Camino de Santiago" (Vojo de Sankta Jakobo) trairas la municipon de Urriés: la aragona itinero, kiu venas el Francio kaj transiras la Pireneojn tra la montpasejo "Somport".
Areo de grava mikologia riĉaĵo, kie la rilato inter naturo kaj daŭrigebla turismo faras la urbon elstara loko por migrado kaj subĉielaj sportoj kiel biciklado kaj montbiciklo.
Urheiluruutu
Urheiluruutu estas finna sporta novaĵprogramo, kiun elsendas ĉiutage Yle TV1 aŭ Yle TV2. En lundo, mardo, merkredo, ĵaŭdo kaj vendredo oni sendas la programon trifoje tage: 19:15 en la 2, 20:55 en la 1 (la ĉefa sendo) kaj 22 en la 2. Ilia longo estas 5 minutoj krom la ĉefa sendo lunde, merkrede kaj vendrede 15 minutoj. Sabate kaj dimanĉe estas pli longaj sendoj de Urheiluruutu. La unua sendo estis la 18-a de aŭgusto 1963. Unue la programo estis sendita nur sabate, sed poste oni komencis sendi ĝin ankaŭ en du aliaj tagoj, kaj ekde 1993 ĝi estas sendata ĉiutage. La jula tago kaj la antaŭa tago estas la nuraj tagoj, kiam ĝi ne estas sendata. La nomo Urheiluruutu estis kreita laŭ antaŭbildo de sveda Sportspegeln.
Grisén
Grisén [griSEN] estas municipo de Hispanio, en la suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Grisén estas municipa teritorio en la suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion oriente de Pedrola kaj sude de Figueruelas, sude de meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo, kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Jalón. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.
La loĝloko Grisén mem estas je 30 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 249 msm ĉe la rivero Ebro. La loĝloko estas sude de la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiu konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente.
Urba Kolegio de Novjorko
Historio
City College estis fondita en 1847 kaj estis la unua libera akademia publika institucio en Usono. Fine de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento, multaj generacioj de studentoj de la Laborista klaso studis tie, inkluzive de multaj judoj (la intelektuloj de Novjorko), ĉar ili ne povis esti akceptitaj aŭ havigi studi ĉe la privata. universitatoj. Pro tio, City College estis nomita "la Harvard de la proletaro ", "Harvard por la senhavuloj" kaj "Harvard sur la Hudson ". Eĉ hodiaŭ, City College tenas la titolon de la publika universitato kun la plej granda nombro da diplomiĝintoj kiuj gajnis la Nobel-premion en Usono (dek gajnintoj, naŭ el ili judoj): Julius Axelrod, Kenneth Arrow, Israel Omen, Herbert Hauptman, Robert Hofstadter, J. Rom Carl, Arthur Kornberg, Leon Lederman, Arno Panzias kaj John O'Keefe. Du aliaj Nobel-premiitoj kiuj ĉeestis sed ne diplomiĝis ĉe la institucio estas Henry Kissinger kaj Julian Schwinger. Aliaj diplomiĝintoj kiuj elstaris estas Herman Hollerith, la inventinto de la trunkarto, Jonas Salk, la ellaboranto de la vakcino kontraŭ poliomjelito, Bob Kahn, la patro de Interreto, la ellaboranto de la TCP- protokolo kaj gajninto de la Premio Turing, kaj la matematikistoj Emil Post kaj Martin Davis. Membro de la universitatoj de la grandaj urboj (reto Big Cities Universities).
Aliaj famaj eks-studentoj inkludas politikistojn Colin Powell kaj Ed Koch, verkistojn Mario Puzo, Bernard Malamud kaj Henry Roth, kaj aktorojn Edward G. Robinson, Eli Wallach, Zero Mostel, Sam Bartholomew kaj Judd Hirsch. Komercisto kiu komencis siajn studojn sed ne finis ilin estas Sheldon Adelson.
Grisén
Historio
Grisén demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Grisén oni malaltiĝis el 723 loĝantoj en 1950 ĝis 470 loĝantoj en 2001, sed en la 21-a jarcento pro altiro de alilokaj almigrantoj, bona ekonomio, kaj proksimeco de la grandurbo Zaragozo, por kiu ĝi utilas kiel dormurbo, oni plialtiĝis ĝis nunaj 623 loĝantoj.
Urba Kolegio de Novjorko
Historio
La fikciaj televidfiguroj Don Draper de Mad Men kaj Tobey Ziegler de La Okcidenta Alo.
Solaure en Diois
- jen france, prononco laŭ sistemo IFA [], aŭ Salaura de Diés en la vivaro-alpa dialekto (sen referenco) - estas komunumo de Francio. La komunumo estis formita la 1-an de januaro 2016 el la antaŭe sendependaj municipoj Aix-en-Diois (okc. Ais de Diés) kaj Molières-Glandaz (okc. Molèiras de Glandàs). Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
Grisén
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en apuda Figueruelas. En Grisén estas fervoja stacio.
Solaure en Diois
La teritorio havas komunan limon kun.
Grisén
Ekonomio
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno, la ermitejo de Sankta Mikaelo, la muregoj (18-a jarcento, sur kiuj nun iras la Imperia Kanalo de Aragono), la trajnstacio (1863), kaj naturaj lokoj.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Salgótarján
Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Salgótarján:
(99464) 2002 CC91
(99464) 2002 CC91 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Figueruelas
Figueruelas [figeRŬElas] estas municipo de Hispanio, en la centra parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Figueruelas estas etimologie komprenebla kiel Figarbetoj.
Geografio
Figueruelas estas municipa teritorio en la centra parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion oriente de Pedrola sude de meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj.
La loĝloko Figueruelas mem estas je 29 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 252 msm ĉe la rivero Ebro. La loĝloko estas inter la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiu konektas inter tute apuda Alagón oriente kaj Gallur nordokcidente.
Historio
La plej antikva restaĵo estas nekropolo de malfruromanoj kaj visigotoj. La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu loko estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610. En 1419, Figueruelas apartenis al doña Brianda de Luna. En la 15-a jarcentoj estis multaj dokumentoj pri komercaj rilatoj kaj de mudeĥaroj kaj de judoj.
Figueruelas demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Figueruelas oni malaltiĝis ĝis nunaj 491 loĝantoj.
En 1982 oni inaŭguris fabrikon de General Motors. Ĝi estis la unua fabriko de aŭtomobiloj de la mondo kiu fabrikis seninterrompe dum la 24 horoj de la tago. Aktuale ĝi dungas ĉirkaŭ 5 434 laboristojn kaj la helpindustrio generas ĉirkaŭ 28 000 dungojn. La fabriko profuktas 1 762 aŭtojn Opel tage: nome 1 140 Corsa kaj 1050 Crossland kaj C3 Aircross.
Ĵoŭbi Suanĝing
Ĵoŭbi Suanĝing aŭ aliliterume Zhoubi Suanjing (en ĉina: 周髀算經; Wade–Giles: Chou Pi Suan Ching) estas unu el la plej malnovaj ĉinaj matematikaj tekstoj. "Zhou" aŭ "Ĵoŭ" referencas al la antikva Dinastio Zhou (1046–256 a.n.e.); "Bi" signifas femuron kaj laŭ la libro, ĝi referencas al la gnomono de la sunhorloĝo. La libro estas dediĉita al astronomia observado kaj kalkulado. "Suan Jing" aŭ "klasiko de aritmetiko" estis aldonita poste honore al la atingoj de la libro en matematiko.
Tiu libro datas el la periodo de la Dinastio Ĵoŭ, kvankam ties kompilado kaj aldonado de materialo plue okazis el la dinastio Han (202 a.n.e.–220 p.n.e.). Ĝi estas anonima kolekto de 246 problemoj trovitaj de la Duko de Ĵoŭ kaj de lia astronomo kaj matematikisto, Ŝang Gao. Ĉiu demando havis sian nombran respondon kaj korespondan aritmetikan algoritmon. Tiu libro enhavas ankaŭ unu el la unuaj registritaj pruvoj de la Pitagora teoremo.
Komentistoj kiel Liu Hui (263 p.n.e.), Zu Gengĵi (komence de la 6a jarcento), Li Ĉunfeng (602–670 p.n.e.) kaj Ĝang Hui (1270 p.n.e.) etendis tiun tekston.
Voĉa velara plozivo
La voĉa velara plozivo estas konsonanto kiu troviĝas en multaj lingvoj. Ĝi ĉefe korespondas kun la litero G.
Fenila heksanato
Fenila heksanato aŭ fenila kaproato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heksanata acido kaj fenolo. Fenila heksanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenila heksanato prezentas heksanatan grupon ligitan al fenila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Alagón (Zaragoza)
Alagón [alaGON] estas municipo de Hispanio, en la orienta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón mem, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Alagón estas municipa teritorio en la orienta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion oriente de Figueruelas sude de meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo, proksime de la alfluejo de la rivero Jalón. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj; tial la loĝloko ests sur monteto. Krome Ebro kaj Jalón je 4 km estas la Imperia Kanalo de Aragono.
La loĝloko Alagón mem estas je 26 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 235 msm ĉe la rivero Ebro. La loĝloko estas inter la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiu konektas inter tute apuda Utebo sudoriente kaj Gallur nordokcidente.
Historio
Sur la nuna urba kerno estis la plej antikva setlejo konata, nome la ibera urbo Alaun, nome la plej orienta de vaskonoj, kiu eĉ stampis moneron kun skribaĵoj en ibera alfabeto. Tiuj homoj jam konis la agrikulturon de irigacio, kiel sugestas la Bronzaĵo de Kontrebia, kiu datita en 15a de Majo de la jaro 87 a.n.e., rakontas konflikton inter la lokanoj de Alaun kaj Salduie (Zaragozo) pro la fluejo de irigacia kanaleto. Aktuale tie kanaleto plue funkcias, nune nomita Almozara, probableme unu el la plej antikvaj de Hispanio. Laŭ la nomo Allabone, dum la romia epoko ĝi estis unu el la haltejoj de la vojo kiu el Turiaso (Tarazona) iris al Asturica Augusta (Astorga) devena de Caesaraugusta (Zaragozo).
En la jaro 714, islamanoj alvenis al la Valo de Ebro, kaj Alagón estis grava urbo de la Supra Limkantono de Al-Andalus (Tagr al-Al'a), kies ĉefurbo estis Zaragoza (Madinat Saraqusta). En ties kastelo dormis la 14an de Oktobro 935 la kalifo Abderamano la 3-a. De tiu periodo restis parte muregoj, minareto de moskeo –nune sonorilturo de Sankta Petro– kaj abunda loknomaro kiel la placo Alhóndiga, kie estis la gastejo aŭ "funduq" kaj la kvartalo de La Jarea (As-Sari´a), ekstermura kunvenejo por festoj. ​ La araboj lasis irigacian reton.
La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu loko estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kiuj subtenis agrikulturon, kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610. En Alagón okazis parlamentaj Cortes Aragonesas, kaj estis centro kristanregata de komarko kun majoritato de mudeĥaroj, krom grava juda komunumo. El la 16-a jarcento la urbo etendiĝis nordorienten. En la 18-a jarcento jezuitoj konstruis lernejon sur la areo de la iama juda kvartalo. Fine de la jarcento, la Imperia Kanalo de Aragono savis en Alagón la plej grandan baron antaŭ alveni ĝis Zaragozo, per konstruado de impresa akvedukto super la rivero Jalón, populare konata kiel El Caracol (La Heliko).
En 1808 kadre de la Milito de Hispana Sendependiĝo okazis batalo inter francaj kaj hispanaj trupoj ĝuste antaŭ la francoj eksieĝis Zaragozon. Finfine en la 20-a jarcento en Alagón startis industrio kiu aldonita al tradiciaj agrikulturo kaj komerco, ĉefe per instalado en 1905 de sukerfabriko kaj laste en 1980 de Opel España en la najbara Figueruelas.
Alagón demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Poste multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male en Alagón oni plialtiĝis ĝis nunaj 7 178 loĝantoj, pro altiro de alilokaj almigrantoj, bona ekonomio, kaj proksimeco de la grandurbo Zaragozo, por kiu ĝi utilas kiel dormurbo.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio: ĉefe cepoj, luzerno, maizo ktp.) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en Figueruelas.
Inter vidindaĵoj menciendas la preĝejoj de Sankta Petro (kun elstara mudeĥara sonorilturo), de Sankta Antonio (iama jezuita lernejo, nune Muzeo de Hispan-Meksika Nuntempa Arto), de Nia Sinjorino de la Kastelo, kaj de Sankta Johano Baptisto. Kiel montro de industria arkeologio elstaras la sukerfabriko Nuestra Señora de las Mercedes.
Kreminne (stacidomo)
Kreminne (Кремінне, Кременное) estas fervoja stacio en Kreminna (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
János Bóka
János Bóka [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bóka János estas hungara juristo, ministro, altlerneja instruisto.
naskiĝis en Szolnok.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1996, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 2001. En la sekva lernojaro li plustudis en Libera Universitato de Bruselo, sed li estis ankaŭ asistanto en Szeged. Li laboris en ŝtata oficejo jaron, poste inter 2004 - 2009 li helpis laboron de Eŭropa Parlamento, pli poste li denove estis asistanto en instituto en Szeged. Inter 2011 kaj 2016 li estis jam lektoro en Universitato de Szeged, intertempe en 2013 samloke li akiris sciencan gradon Ph.D.. Inter 2015-2019 li estis ankaŭ docento en Nacia Universitato pri Publikaj Servoj. Inter 2018-2023 li estis subministro, sed en la lasta jaro li estis altigita ministro pri Eŭropa Unio. Lia edzino naskis dufoje. Li ricevis stipendion inter 1997 - 2001, premion en 2001.
Bárboles
Bárboles [BARboles] estas municipo de Hispanio, en la plej suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Bárboles estas municipa teritorio en la plej suda parto de la komarko Ribera Alta del Ebro, kie ĝi okupas teritorion sudoriente de Pedrola ĉe la rivero Jalón, kaj sude de Figueruelas kaj Alagón ĉe meandroj de la rivero Ebro, sur la suda (dekstra) bordo, kaj sur la maldekstra bordo de la rivero Jalón. La rivero Ebro suferas fortan osciladon inter malaltaj kaj altaj niveloj kiam okazas pluvsezono foje koincide kun degelado; tio rezultas en inundoj. La municipa teritorio estas komponata de la loĝloko Bárboles kaj la submunicipoj Oitura kaj Peramán, kaj limas kun la teritorioj de Pinseque, Grisén, Pedrola, Pleitas, Bardallur kaj Zaragozo.
La loĝloko Bárboles mem estas je 32 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 259 msm. La loĝloko estas sude de la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiu konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente. Trans la rivero Jalón estas Pleitas.
Historio
De la epoko de la romianoj restis vojhaltejo nome Segontia.
La araboj lasis irigacian reton. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu loko estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, pro kio oni devis fari novan reloĝadon.
Bárboles demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj ankaŭ en Bárboles oni malaltiĝis pro malproksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro ĝis nunaj nur 297 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (kies simboloj estas en la municipa blazono) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en proksima Figueruelas.
Inter vidindaĵoj menciindas la mudeĥara preĝejo kaj arko de la kastelo el briko, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Pinseque
Pinseque [pinSEke] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Pinseque plej verŝajne deriviĝas etimologie el Pino Seko, tio estas seka pino, aŭ seka monteto el iama Puigsec.
Geografio
La loĝloko Pinseque mem estas je 20 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 230 msm. La loĝloko estas iomete sude de la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiuj konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente. Trans la A-68 estas La Joyosa.
Historio
La araboj lasis irigacian reton en la areo. La konkero de Zaragoza fare de Alfonso la 1-a en 1119 ebligis, ke ankaŭ tiu areo estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ tiu jaro. Post la konkero la plej granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, pro kio oni devis fari novan reloĝadon.
Pinseque demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Pinseque oni plialtiĝis pro proksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro el 750 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj nur 4 278 loĝantoj (2022).
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en proksima Figueruelas.
William Kingdon Clifford
William Kingdon CLIFFORD MRS (4a de majo 1845 – 3a de marto 1879) estis angla matematikisto kaj filozofo. Prilaborante la verkaron de Hermann Grassmann, li enkondukis tion kio estas nuntempe nomata geometria algebro, speciala kazo de la alĝebro de Clifford nomita tiel liahonore. La operacioj de geometria algebro havas la efikojn reflekti, rotacii, transigi kaj mapigi la geometriajn objektojn kiuj estas modelataj al novaj lokoj. La alĝebro de Clifford ĝenerale kaj la geometria algebro partikulare estis de pliiĝanta gravo por la matematika fiziko, geometrio, kaj komputiko. Clifford estis la unua kiu sugestis, ke gravito povis esti manifestaĵo de subkuŝa geometrio. En siaj filozofiaj verkoj li stampis la esprimon mind-stuff.
Kalvinana preĝejo (Heves)
La kalvinana preĝejo de Heves estas religia historia monumento (ekde 2005) en urbo Heves (Hungario).
Historio
La unua mencio pri kalvinanoj okazis en Heves en 1596, tiam ili jam havis preĝdomon. Depost dominado de turkoj la kalvinanoj eklezie apartenis al Átány. En 1852 oni konstruis propran kirkon kaj la kalvinana grupo ricevis memstarecan statuson post 7 jaroj. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1926-1930 kaj renovigita en la 1990-aj jaroj. En 1967 pastra loĝejo estis alkonstruita al la kirko.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas piramida. La enirejo funkcias tra la turo. La predikejo estis farita el ligno.
Goya Toledo
Gregoria Micaela Toledo Machín, konata ĉefe kiel Goya Toledo (Arrecife, Lanzarote, Kanarioj, 24a de septembro 1969), estas hispana aktorino.
Biografio
Ŝi laboris provizore kiel manekeno dum ses monatoj por pagi siajn teatrostudojn, sed ŝi ne konsideras sin tio. Ŝi studis aktoradon en la lernejo de Cristina Rota.
En 1999 ŝi estis noumita al Goya-premio al la plej bona nova aktorino pro la filmo Mararía.
Inter ŝiaj unuaj laboroj estis partopreno en la muzikvideo de Joaquín Sabina titolita Y nos dieron las diez. ​
Ŝi famiĝis en Meksiko pro sia rolo kiel "Valeria", unu el protagonistoj de la filmo Amores perros (2000), reĝisorita de Alejandro González Iñárritu.
En oktobro 2009 ŝi aliĝis al la geaktoraro de la televida serio Los hombres de Paco de Antena 3. ​ Ŝi laboris ankaŭ en la programo Al Ataque de Alfonso Arús en 1992.
Saint-Thomas-en-Royans
- jen france, aŭ Sant Tomàs de Roians - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo ekde reformo de marto 2015 apartenas al la arondismento Die kaj al la kantono.
La teritorio havas komunan limon kun.
Bulvardo Jourdan
La Bulvardo Jourdan (Boulevard Jourdan) estas bulvardo en la 14-a arondismento de Parizo. Ĝi formas parton de bulvardoj de Marŝaloj.
Ĝi ricevis sian nomon de Jean-Baptiste Jourdan (1762-1833), grafo, Marŝalo de la Imperio.
Lucio Afranio
Lucio Afranio (latine: Lucius Afranius; naskiĝinta ĉirkaŭ 150 a.K.) estis romia komedikreanto. Laŭ Kvintiliano estis li la plej grava reprezentanto de la Togata-komedio, do teatraĵoj pasantaj intence antaŭ ne-greka, romia kulisaro.
Graveco
De lia verkaro konatas ĉ. 200 fragmentoj kaj 43 titoloj. Li imitis Menandron kaj Terencion enmetante proprajn kanto-erojn cantica. La intrigoj ludas ene de la plebo de Romo kaj de aliaj italiaj urboj. Kontraŭe al aliaj Togata-verkistoj (Titinius kaj Titus Quinctius Atta) li preferis pli intelektohavajn temojn kun la ĉi-rilata necesa lingvostilo.
Jam en la 1-a jarcento a.K. liaj verkoj malofte enscenigitis. Dum la regado de imperiesto Hadriano, kiam aperis intereso pri fruaj fazoj de latinlingva literaturo kaj mlanovaj vortoj (arkaismo), verkitis komento pri la aĵoj de Afranio. Bedaŭrinde ankaŭ ĝi perdiĝis.
Maurice Thorez
Maurice THOREZ (naskiĝis en Noyelles-Godault (Pas-de-Calais), mortis  sur Nigra maro dum ŝipveturado al Jalto) estis franca politikisto.
Li estis ministo, sed estis maldungita pro lia implikiĝo en politiko. En 1919 li estis membro de la socialista partio sed aniĝis al la komunista partio post la kongreso de Tours. En la jaroj 1920-aj li organizis la lukton kontraŭ la kampanjoj en Maroko kaj Alĝerio kaj en 1930 li iĝis ĝenerala sekretario de la komunista partio. En 1932 li estis elektita deputito. En oktobro 1939 li dezertis el la armeo laŭ ordono de Komintern kaj fuĝis al Sovetio. Aldone al senigo de lia franca civitaneco, li foreste estis kondamnita al malliberejo. En 1943 li partoprenis en la diskutoj por la forigo de Kominterno. En 1944, estinte amnestiita, li revenis al Francio kaj estis denove elektita deputito, dum la periodo de de Gaulle. En 1947, kiam Ramadier elpuŝis la komunistojn el regado, li iĝis mergita en la internaj problemoj de la partio. En 1952 li estis elektita ĝenerala sekretario de la partio, kaj li restis en tiu posteno ĝis 1964. Li verkis la eseojn Fils du peuple (1937, Filo de la popolo, membiografio) kaj Une politique de grandeur française (1949, Politiko de franca grandeco).
La Joyosa
La Joyosa [laĥoĜOsa] estas municipo de Hispanio, en la sudorienta parto de la komarko Ribera Alta del Ebro kies ĉefurbo estas Alagón, en la nordocentro de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko La Joyosa mem estas je 20 km nordokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas sur 215 msm. La loĝloko estas inter la Aŭtovojo Vasco-Aragonesa (AP-68) kaj la Aŭtoŝoseo Autovía del Ebro (A-68) kiuj konektas inter tute apuda Alagón oriente, Gallur nordokcidente kaj Utebo sudoriente. Trans la A-68 estas Pinseque.
Historio
La Joyosa demografie kreskiĝis precipe ekde la dua duono de la 19-a jarcento, ĉefe pro la epidemio de filoksero en Francio, fekundeco de la valo kaj instalo de industrio. Sed poste tamen multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en La Joyosa oni plialtiĝis pro proksimeco de la grandurbo Zaragozo kaj de la ĉefaj komunikiloj de la akso de la valo de Ebro el 345 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj nur 1 119 loĝantoj.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (ĉefe de irigacio) brutobredado (ŝafoj, bovoj, porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vino), krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Granda parto de la laboristaro laboras en industrio, ĉefe kiel salajruloj, kaj precipe en Opel España en proksima Figueruelas.
Inter vidindaĵoj menciindas la mudeĥarstilaj preĝejoj, la Palaco de la Barono de La Joyosa kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Henrik Hajós
[hajOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajós Henrik estis hungara naĝisto, olimpiano, neoficiala olimpika ĉampiono. Lia origina familia nomo estis Guttmann ĝis 1905. Lia pli aĝa frato estis Alfréd Hajós.
Henrik Guttmann naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Li ekde 1910 estis naĝisto en signifa ĉefurba sportklubo. Li estis ankaŭ atleto kaj futbalisto, tamen sen menciindaj rezultoj. Li estis hungara naĝa ĉampiono 11-foje. Li estis olimpiano en Inter-Olimpiko 1906 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1908 kun ora medalo en 1906. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1912. Depost la 1-a mondmilito li estis entreprenisto en Vieno, pli poste li hejmenvenis.
Sophus Lie
Marius Sophus LIE (17a de decembro 1842 – 18a de februaro 1899) estis norvega matematikisto. Li kreis la teorion de kontinua simetrio kaj aplikis ĝin al la studo de geometrio kaj de diferencialaj ekvacioj.
Li estis amiko kaj kolego de Felix Klein en Parizo, el kiu ili separiĝis pro la Francia-Prusia Milito. Lia plej grava traktaĵo, Theorie der Transformationsgruppen, estis publikigita en Leipzig en tri volumoj el 1888 ĝis 1893. En 1886 Lie iĝis profesoro en Leipzig, anstataŭ Klein, kiu estis irinta al Gotingeno. En novembro 1889 li komencis suferi diversajn malsanojn.
Lubāns
Lubāns, ankaŭ Lubāna lago (Lubāna ezers), estas la plej granda lago en Latvio kun areo de 82,1 km² (80,70 km² sen insulo Akmeņsala). Situante en la Lubāna ebenaĵo sur la limo de Rēzekne kaj Madona distriktoj. Inkludita en la baseno de Daŭgavo tra defluanto Aiviekste.
Prahistorio
Lago komencis formiĝi antaŭ proksimume 15 000 jaroj kiel rezulto de la fandado de la glaĉero. Antaŭ ĉirkaŭ 12 000 jaroj formiĝis granda akvobaseno, kiu okupis multe pli grandan areon ol la nuna lago, atingante 113 metrojn super la marnivelo kompare kun la nunaj 92. Antaŭ ĉirkaŭ 11 700 jaroj, Lubāns kaj ĝia ĉirkaŭaĵo fariĝis komforta vivmedio por flaŭro kaj faŭno. Ĉi tiu malprofunda sed tre granda lago en humida atlantika klimato plenigitis kun sedimento kaj formis marĉojn en ĉirkaŭaĵoj. Arkeologiaj elfosadoj montras ke la malaltebenaĵareo estis tre dense loĝita en tiu tempo, kiel konstatite per la 27 ŝtonepokaj setlejoj konataj al arkeologoj.
Antaŭ proksimume 3800-4000 jaroj, preskaŭ ĉiuj setlejoj malaperis de la bordoj de la lago, kio indikas akran malboniĝon de la vivkondiĉoj. Unu vido klarigas tion per tio, ke dum la lagfundo iom post iom pleniĝis per sedimento, precipe post la formado de altaj muskaj marĉoj, la volumeno de la lago signife malpliiĝis, do inundaj akvoj komencis inundi la ĉirkaŭajn regionojn dum longa tempo.
Drenado
La malalta ĉirkaŭaĵo de la lago kaj la nesufiĉa elfluo de inundaj akvoj, kaŭzis ĉiujaran inundon de la ĉirkaŭaj regionoj.
En la mezo de la 19-a jarcento, la kanalo Meirāni estis elfosita al la mezaj atingoj de Aiviekste, sed ĝi pruvis esti tro malprofunda por alporti signifajn avantaĝojn. De 1929 ĝis 1939, la rivero Aiviekste estis reguligita, la akvonivelo malpliiĝis je pli ol 2 metroj. La plej malgranda areo de la lago estis okupita meze de la 1970-aj jaroj, kiam la lago Rāzna fariĝis la plej granda lago en Latvio, poste la laga nivelo estis plialtigita. Nun ekzistas du kluzoj por reguligi la akvonivelon en la lago, Aiviekste en la nordo kaj Meirāni-kanalo en la sudo. Entute, la sekvaj hidraŭlikaj strukturoj estis konstruitaj: digoj kun totala longo de 90 km, kanaloj kun totala longo de 93 km, fiŝlagetoj kun totala areo de 1750 ha estis kreitaj proksime de la lago, 180 km² de antaŭe marĉa kaj superflua tero estis drenita. La trokresko de la lago malpliiĝis de 80-90% al proksimume 60% post reguligo.
Biologio
La vivmedio de Lubāns respondas al la protektata habitato de EU 3150 "Naturaj eŭtrofaj lagoj kun subakvigitaj akvaj plantoj kaj naĝantaj plantoj". La lago estas riĉa je fiŝoj.
En 2009, kunigante 12 naturrezervejojn ĉirkaŭ Lubāna, unu el la plej grandaj speciale protektitaj naturteritorioj en Latvio estis establita - Lubāna malsekregiona naturrezervejo kun areo de 513 km². Lubāns kaj la ĉirkaŭaj fiŝlagetoj, same kiel diversaj aliaj specoj de malsekregionoj, daŭre formas gravan vivejkomplekson kiu estas grava por la nestado kaj migrado de multaj birdospecioj. La areo estas inkludita en la reto Natura 2000 de protektitaj areoj, en 2002 la Lubāns malsekregionkomplekso estis inkludita en la listo de lokoj de la Ramsar-Interkonsento kaj havas la statuson de grava ejo por birdoj. Por pluraj birdospecioj, Lubāns aŭ la apudaj fiŝlagetoj estas la nura nesta loko en Latvio. Lubāns estas en la listo de la 5 plej bonaj nestaj lokoj en Eŭropo por 29 protektitaj birdospecioj.
Demografio
Pro la pli frua inundado, ekzistas neniuj grandaj setlejoj sur la bordoj de Lubāns.