cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nižná Hutka
Bazaj informoj
Nižná Hutka, hungare Alsóhutka (alŝOhutka) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižná kaj alsó signifas: suba.
Situo
Nižná Hutka situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Trebišov-Košice. La lasta urbo troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1293 en formo "Hwthka". En 1910 loĝis en Alsóhutka 329 homoj, (228 slovakoj, 96 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsóhutka rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo estis escepto inter la aliaj hungaraj vilaĝoj. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižná Hutka 467 homoj, (454 slovakoj, 6 rutenoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).
Kenji Ito
Kenji Ito (伊藤 健次, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cosmo Oil Yokkaichi, Nagoya Grampus Eight kaj Jatco TT.
Propila trijodoacetato
Propila trijodoacetato aŭ C5H7I3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trijodoacetata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila trijodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la trijodoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan jodon, jodoformon kaj karbonan duoksidon.
Kolegio Itako
Kolegio Itako (Ithaca College) estas malgranda kolegio en Itako, Nov-Jorkio. La kolegio estas lokata sur la suda monteto de Itako. Ĝi famas por muzika edukado. Ĝi servas por 6,769 studentoj.
880
En la jaro 880 post Kristo okazis, interalie:
Charlotte von Schiller
Charlotte Luise Antoinette von Schiller, fraŭline Charlotte von Lengefeld (naskiĝinta la en Rudolstadt, mortinta la  en Bonn) estis la edzino de la fama poeto Friedrich Schiller kaj germana verkistino.
Vivo
Lengefeld estis naskita al superklasa familio ĝuonte edukon konvenan al vivo en la duka kortego de Vajmaro. Kvankam ŝia patro Carl Christoph von Lengefeld, kiu mortis kiam ŝi estis juna knabino, estis arbaradministranto, en sia juna plenaĝeco ŝi estis prezentita al la literaturaj rondoj de Vajmaro. Ŝi iĝis amika kun Charlotte von Stein, kiu estis en la centro de la Vajmara klasikismo kaj iam eĉ amantino de Johann Wolfgang von Goethe. Stein fidis al ŝi ĉion rilate al sia kompleksa rilato kun Goethe. Ŝia unua amanto estis soldato, sed post la opozicio de ŝia familio la rilato finitis.
Lengefeld unue renkontis Schiller, tiam apenaŭ kaj malriĉa poeto, en 1785, pere de sia pli maljuna fratino Karoline kaj sia kuzo Wilhelm von Wolzogen, kiu poste iĝis la dua edzo de Karoline. Ili komencis korespondadon en 1788, kaj helpite fare de la Lengefeld-oj, Schiller ekloĝis proksime de Rudolstadt baldaŭ poste. Li ŝajne faris amdeklaron al ŝi la saman jaron sed publike Karoline anoncis la rilaton inter la du la sekvintan someron. La preciza speco de la rilato de Schiller kun la du fratinoj estas malklara. En la pli posta romano Agnes von Lilien de Karoline, du virinoj ambaŭ flegas rilaton kun juna barono, kaj kritikistoj diskutis ĉu tiel oni komprenu la (am)rilatan triangulon de la romano kiel reflektadon de Karoline, Charlotte kaj Schiller. La leteroj poste publikigitaj de la korespondado de Schiller kun Charlotte estas enhave kaj priamaj kaj prikleraj; laŭ Edward George Bulwer-Lytton, la admiro de Lengefeld por la porjunulara laboro de Schiller, precipe de La artistoj, estis grava al ilia amindumado. Ĉiuokaze ili geedziĝis la 20an de februaro 1790.
Neniam plene unuigante ŝian aristokratan fonon kun la bohemia vivo de sia poeta edzo kaj ties amikoj, ŝi instigis Schiller esti malĝentila kontraŭ la posta edzino goeta Christiane Vulpius; ŝi eĉ mokis pri la ploranta Goethe post la morto de Christiane. Al la Ŝileroj estis kvar infanoj, nome Karl Ludwig Friedrich (1793-1857), Ernst Friedrich Wilhelm (1796-1841), Karoline Luise Friederike Schiller (1799-1850) kaj Emilie Henriette Luise (1804-1872).
LIG
La tri-litera kombinaĵo LIG havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Vilém Werner
Vilém Werner (naskiĝis la 8-an de decembro 1892 en Vieno, Aŭstrio - mortis la 22-an de majo 1966 en Prago, Ĉeĥoslovakio) estis ĉeĥa verkisto, kies teatraĵo Homoj sur Flosglacio estis tre populara, filmita kaj ankaŭ esperantigita.
Werner pasigis infanaĝon en Vieno, studis en gimnazio en Prago, sed ne finis ĝin. Laboris en eldonejo, en gren-oficejo dum la unua mondmilito (1916-1917), en slovaka gren-oficejo (1918-1923), direktoris firmaon distribuantan ĵurnalojn, iĝis sekretario de Pragaj Urbaj Teatroj (1928-1932), dramaturgo de Ĉeĥoslovaka Radio (1933-1941). Post la milito oni ne permesis al li publikigi, li nur rajtis labori kiel ekonomiisto de Teatro Jiří Wolker en Prago.
Dângău Mare
Dângău Mare [dıngəu mare] (Bánffydongó) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 610 loĝantojn (rumanoj), en 1992 382. Ĝia unua skriba mencio estis en 1768. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Căpuşu Mare.
Turo Malmuerta
La Turo Malmuerta (turo de la malbone mortinta) estas flanka turo situanta en la kvartalo Santa Marina de Kordovo, (Hispanio). Ĝi estis konstruita komence de la 15a jarcento. Pli precize ĝi ekkonstruiĝis en 1404, kaj finiĝis en 1408; ĝi konstruiĝis sur la restaĵoj de islama turo.
Mușca
Mușca [muŝka] (hungare: Muska, germane: Russendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Abrud. En 1910 ĝi havis 1502 loĝantojn (rumanoj); en 1992 — 1479 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1468. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Lupșa.
Kalifornia Instituto de Teknologio
La Kalifornia Instituto de Teknologio (angle California Institute of Technology aŭ Caltech [kaltek']) en Pasadena (Kalifornio) estas unu el la plej respektataj universitatoj de scienco kaj inĝenierarto en Usono. Fondita en 1891 kiel Throop University kun nur 31 studantoj, Caltech nun havas studantaron de 900 diplomiĝontoj kaj 1.000 diplomiĝintoj.
Caltech organizas la Jetpeladan Laboratorion (JPL) por NASA.
Oldsum
Oldsum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, sur la insulo Föhr en la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Föhr-Amrum, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj kaj de la pli orienta insulo Föhr kaj la pli okcidenta, iom pli malgranda insulo Amrum.
Mesves-sur-Loire
Mesves-sur-Loire estas franca situanta en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mesverois.
Carlos Alberto de Oliveira
Carlos Alberto de Oliveira, konata kiel Capone, (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Li futbalis en dekunu brazilaj teamoj, kaj en du el Turkio, krome en la Japana Ligo ĉe Kyoto Purple Sanga.
Hans Pfitzner
Hans Erich PFITZNER (* 5-an de majo 1869 en Moskvo; † 22-an de majo 1949 en Salzburg) estis germana komponisto kaj dirigento.
Vivo
Pfitzner estis filo de orkestro-violonisto kaj jam junaĝe ricevis muzikinstruon de sia patro. La familio transloĝiĝis en 1872 al Frankfurto ĉe Majno. Jam en la aĝo de dek unu la eta Hans komponis siajn unuajn verkojn, en 1884 ekestis la unuaj postlasitaj lidoj. Ekde 1886 ĝis 1890 Pfitzner studis ĉe la konservatorio en Frankfurto kompozicion kun Iwan Knorr kaj pianon kun James Kwast. Li instruis ekde 1892 ĝis 1893 ĉe la konservatorio de Koblenz kaj fariĝis en 1894 orkestrestro-volontulo ĉe la ŝtata Teatro de Majenco.
En 1895 tie la unuaj iom grandaj verkoj de Pfitzner estis praprezentataj, la opero Der arme Heinrich kaj la teatromuziko pri Das Fest auf Solhaug de Henrik Ibsen. En 1897 li transsetlis al Berlino kaj fariĝis instruisto ĉe la konservatorio Stern. Li geedzidgis en 1898 kun Mimi Kwast, filino de lia iama pianoinstruisto. En 1903 Pfitzner fariĝis unua orkestrestro ĉe la Berlina Teatro de la Okcidento, naskiĝis lia unua filo Paul.
En 1905 Gustav Mahler direktis la duan operon Die Rose vom Liebesgarten de Pfitzner ĉe la Viena Ŝtata Operejo. Naskiĝis la dua filo de Pfitzner en 1906, lia filino Agnes en 1908. Samjare la familio transloĝiĝis al Strasburgo. Tie Pfitzner estris la Urban Konservatorion kaj la simfonikoncertojn de la Strasburgaj Filharmonianoj. En 1910 li samtempe transprenis la muzikan estradon de la Strasburga Operejo, kie li ankaŭ aktivis kiel reĝisoro. En 1913 li profesoriĝis.
En 1917 Bruno Walter praprezentis en la Munkena Princregento-Teatro la „Muzikan legendon“ (opero) Palestrina, kiu valoras kiel la plej grava verko de Pfitzner. En la meza centro de la multfaceta dramo staras, transigita en la renesancepokon, la streca rilato inter aŭtonomio de artverko kaj artisto unuflanke kaj la postuloj de la socio aliaflanke. Giovanni Pierluigi da Palestrina devas komponi meson, por repacigi malamikiĝintajn partiojn de la klerikaro. Ĉar li rifuzas tion, li devas atendi persekuton de la inkvizicio kaj meditas pri memmortigo. En plena soliĝo li travivas subitan inspiron kaj komponas la verkon – ne pro la komisio, sed pro si mem.
Thomas Mann honorigis la operon Palestrina en mallonga eseo aperanta oktobre 1917, kiun li poste li ampleksigis kaj enprenis en siajn Betrachtungen eines Unpolitischen (Konsideroj de malpolitikemulo). Li fondis en 1918 kune kun aliaj artistoj la Hans-Pfitzner-Asocion por Gemana Tonarto. En 1917 aperis traktaĵo de Pfitzner Futuristengefahr, kiu sin direktas kontraŭ la Koncepto de nova estetiko de la tonarto de Ferruccio Busoni. Abstraktan nocion de progreso en la muziko (en la senco, ke verko pli progresa laŭ rimedoj esta pli alte taksenda), Pfitzner rifuzis, kaj turnis sin – kiel ankaŭ Arnold Schönberg kaj Paul Hindemith en iliaj flankaj rimarkoj pri Busoni – kontraŭ spekuladoj pri tio, kiel komponendas estonta muziko. En 1920 li publikis La nova estetiko de la muzika malpotenteco: simptomo de putriĝo?; en tiu li atakis Paul Bekker, kreinto de la nocio Nova Muziko, kaj responde disvolvis sian ideo-estetikon (genia ideo kiel elirpunkto kaj kvalitosigno de verko) pensata ekde Arthur Schopenhauer. Kiel en ĝi, tiel oni trovas preskaŭ en ĉiuj teoriaj traktaĵoj de Pfitzner la konstruivajn, per propra artisma kreado atestitajn momentojn miksitajn per malracia, ŝovinista kaj kontraŭjuda polemiko (nocioj kiel „malgermana“ aŭ „tutmonda judismo“ ĉiam denove aperas). en sia lasta iom granda traktaĵo Verko kaj prezentado (1929) Pfitzner proponas operreĝion strikte evoluigitan el teksto kaj muziko (kontraŭe al la reĝioteatro).
Pro la transcedo de Alzaco-Loreno al Francio post la unua mondmilito forpelita el Strasburgo, Pfitzner translokiĝis en 1919 al Unterschondorf ĉe Ammersee. En 1919/1920 li estis provizore dirigento de la Munkenaj Filharmonianoj. En 1920 li estris majstran klason pri kompozicio ĉe la Prusa Akademio de Artoj. Lia romantisma kantato Von deutscher Seele (de germana animo; 1921) laŭ poemoj de Joseph von Eichendorff kaj liaj plej gravaj instrumentaj komponaĵoj, la pianokonĉerto Eb-maĵora (1922), la violonkonĉerto b-minora (1923) samkiel la arĉkvarteto c#-minora (1925), kiun la komponisto tranaranĝis en 1932 kiel simfonio, estas verkoj, kiu atingas en sia intensigita esprimvolo la limojn de la tradicia harmoniaro. Tio validas ankaŭ por la ĥorfantazio Das dunkle Reich (La obskura regno),verkita post la morto de lia edzino Mimi (1926), funebra muziko laŭ poemoj de Michelangelo, Goethe, Conrad Ferdinand Meyer kaj Richard Dehmel.
La solenaĵoj kaj honorigoj pro lia 60-a naskiĝtago en 1929 donis al Pfitzner denove grandan renomon. Li transloĝiĝis en 1930 al Munkeno kaj verkis sekvajare sian lastan operon Das Herz (La kor'). En 1934 li pensiiĝis je la Ŝtata Akademio de Tonarto en Munkeno, je kio okazis disputoj kun la prusa ministroprezidento Hermann Göring. En 1936 mortis lia filo Paul. sekvajare Pfitzner ekkverelis kontraŭ siaj gefiloj Peter kaj Agnes.
Kantono Simpson (Kentukio)
La kantono Simpson estas kantono lokita en la usona ŝtato Kentukio. Ĝi havis 16 405 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas la urbo Franklin.
Hans Pfitzner
Vivo
En 1939 Pfitzner duan fojon geedziĝis kun Mali Stoll. La solenaĵoj kaj honorigoj okaze de lia 70-a naskiĝtago estis ege malpli spektaklaj ol dek jarojn antaŭe. En 1942 Pfitzner kaj sia edzino eskapis de morto pro bombatako proksime de Nurenbergo, kvankam la litvagono, en kiu ili troviĝis dum vojaĝo, estis plene detruita. En 1943 bomboj trafis sian loĝdomon en Munkeno, kaj li transsetlis al Vieno-Rodaun. Post kiam sia filino Agnes jam en 1939 sinmortigis, en 1944 lia dua filo militmortis en Rusio. Pfitzner fuĝis en 1945 al Garmisch-Partenkirchen, kie li trovis loĝejon en kampejo por fuĝintoj. Jaron poste li transloĝis en maljunulejon je München-Ramersdorf. En 1948 li estis sennaziigita kaj de la juĝoĉambro Munkeno kvalifikita „kiel nekoncernato de la leĝo“. En 1949 li mortis dum vojaĝo en Salzburg je dua apopleksio. Li estis entombigita en honortombon sur la Viena Centra Tombejo.
Kantono Simpson (Kentukio)
La kantono ricevis sian nomon omaĝe al kapitano John Simpson, oficiro de la kentukia milico kiu partoprenis al la angla-usona milito de 1812.
Hans Pfitzner
Politika sinteno kaj kritiko
Se Pfitzner ankaŭ pli ol kvindek jarojn post lia morto estas pridisputata, tiam ne pro sia malfru-romantisma muziko, kiu sin fermis kontraŭ samtempaj influo, sed precipe pro siaj politikaj eldiroj. Hans Pfitzner sin komprenis kiel germannaciisma kaj nomis la „tutmondan judaron“ eĉ post fine de la Tria Regno kiel la „plej malfacila el ĉiuj homaraj problemoj“, kiu ĉiukaze estas solvenda. Tamen li rifuzis la „berserkecan plumpecon“, per kiu provis solvi ĝin. La kontraŭuloj de Pfitzner rigardas lin naciisto kaj kontraŭ-modernismulo kaj kritikas siajn rilatojn al la naziaj potenculoj.
Jam aprile 1933 Hans Pfitzner sin prezentis kiel unu el la iniciatantoj de la „protesto de la Richard-Wagner-Urbo Munkeno“ kontraŭ Thomas Mann, post kiam tiu en sia prelego kaj eseo Leiden und Größe Richard Wagners (sufero kaj grandeco de Richard Wagner) pentrintis pri la komponisto diferencigitan bildon, maldezirata de la germannaciisma grandburĝaro. Post la morto de Hindenburg Pfitzner apartenis en 1934 al la subskribintoj de la voko de la kulturkreantoj por „popolbaloto“ pri la unuigo de la oficoj de la imperiestraj prezidanto kaj kanclero. Dum la dua mondmilito li ricevis ankoraŭ en majo 1944 de Hitler doton pri 50.000 markoj. En aŭgusto 1944 Pfitzner ne nur estis menciita en la Listo de Die talentitoj, sed ankaŭ en kromlisto kun la tri plej gravaj muzikistoj inter la „ditalentitoj“, kiu liberigis lin de ĉiuj militdevoj.
La kritiko ekflamis tamen antaŭ ĉio je lia op. 54, la Krakauer Begrüßung, (Krakova saluto), kiun li en 1944 omaĝe al la amikiĝinta kun li Hans Frank (1900–1946), guberniestro ĝenerala de Pollando, prezentis en Krakovo. Elstara fanfartemo estas en ĉi tiu instrumenta komponaĵo kombinita kun melankolia polonezo. Pfitzner neniam destinis al la publikado ĉi tiun verkon, kiu nuntempe troviĝas en la posedaĵo de lia eldonisto, kaj provis malligi la naziisman ligon per alinomado en Feierliche Begrüßung (Solena saluto). Frank diris post la prezentado, Pfitzner plej bone komponintus funebran marŝon en a-minoro, je kiu la 75-jara Pfitzner respondis, en g(eh)-minoro – la Ruĝa Armeo tiam jam staris en Pollando (E la germana la literon g oni laŭtliterumas „geh“, kio samsonas kiel la germana vorto por „iru“). Malgraŭ ĉio la verkoj de la inspirkredema malfru-, eĉ postromantisto montras plej grandajn kompoziciajn kvalitojn kaj eble staras kun kelkaj cerbumigaj obstakloj pli proksima al moderna tonlingvaĵo ol ĝiaj kreinto intencis.
Post 1945 Pfitzner provis sendanĝerigi sian sintenon en la Tri Regno kiel idealisma strebado („fidele konservi la malnovan heroismon“) (Komparu je tio ĉefe la leteron al sia lernanto Felix Wolfes de la 11-a de julio 1946; publikigita en Bernhard Adamy (eld.) Hans Pfitzner Briefe, Tutzing, 1991).
Slobozia
Slobozia estas municipo en la rumana distrikto Ialomița kaj ties ĉefurbo kaj plej granda urbo.
Hans Pfitzner
Politika sinteno kaj kritiko
La ĉefdirigento de la Germana Simfoni-Orkestro Berlino, Ingo Metzmacher, spertis krudan kritikon deflanke de la Centra Konsilantaro de la Judoj en Germanio, kiam li okaze de la Tago de la Germana Unueco (nacia festotago) enprenis en la programon de Hans Pfitzner la Eichendorff-kantato „Von Deutscher Seele“ (De germana animo). „Per la prezentado de la koncerto ‚Von der deutschen Seele‘ de la komponisto Hans Pfitzner je la Tago de la Germana Unueco en la Berlina Filharmonio ĉefdirigento Ingo Metzmacher rehabilitas en skandala maniero simpatianton de la naziismo kaj sindeklarintan kontraŭjudiston“, tiel la vicprezidanto de la Centra Konsilantaro de la Judoj, Dieter Graumann. La koncerto kaj la ripetado sekvataga finfine okazis sen incidentoj.
Slobozia
Slobozia situas ĉirkaŭ 130 km oriente de Bukareŝto meze en la Malsupra-Danuba Ebenaĵo. Ĝin trafluas la rivero Ialomița. Ĝi estas dividita en 28 kvartalojn. Krom la urbon mem la municipo ampleksas Bora kaj Slobozia Nouă.
Jenaj urboj havas partnerecon kun Slobozia:
Hans Pfitzner
Lernintoj de Hans Pfitzner
GMD en Majenco, estro de dirigentoklaso en Frankfurto)
Zombilation - The Greatest Cuts
Zombilation - The Greatest Cuts estas dua plej-foruraĵa muzikalbumo de Lordi.
Nibelunga sagao
<!-- La fontoj de la sagao havas siajn radikojn dum la epoko de la ĝermana popolmigrado. Historia kernoreichen bis in das heroische Zeitalter der germanischen Völkerwanderung zurück. Ein historischer Kern der Sage ist die Zerschlagung des Burgunderreiches im Raum von Worms in der Spätantike (um 436) durch den römischen Magister militum Aetius mit Hilfe hunnischer Hilfstruppen.
Die Sage schlägt sich in den folgenden Dichtungen in und außerhalb des deutschen Sprachraums nieder: Hildebrandslied, Atlilied, Edda, Dietrichsage (Thidrekssaga), Siegfriedlied (Lied vom Hürnen Seyfried), Völsunga-Saga, Sigurdlied
Unter den Fachgermanisten wird die These des Privatgelehrten Heinz Ritter-Schaumburg kritisch diskutiert, das Nibelungenlied beruhe auf einer Frühform der Thidrekssaga, die als Vorlage gedient habe.
Einige Hinweise zur Rezeptionsgeschichte in der Literatur des 19. und 20. Jahrhunderts finden sich im Artikel Nibelungenlied.
Wichtige Personen im Nibelungenlied und den verwandten Werken
Die folgenden Personen finden sich teilweise auch in anderen Werken wie der Edda und Richard Wagners Opernzyklus Der Ring des Nibelungen (in alphabethischer Ordnung).
-->
Komparo de la Nibelunga sagao kaj la reala historio
Ĉar ekzistas tute logikaj teorioj, kiuj supozas, ke la franka reĝo Sigibert [Zigibert] estis modelo por la figuro de la heroo Siegfried en la Nibelunga Sagao, jen sekvas komparo de la du personoj kaj ilia respektiva medio.
Kazimierz Kleina
Kazimierz Mariusz Kleina (naskiĝis la en Sierakowice, en Pomerio) estas pola entreprenisto kaj politikisto, municipano, parlamentano de Pola Sejmo de la 5-a oficperiodo 2005 - 2007, senatano de la 4-a, 7-a, 8-a, 9-a kaj 10-a oficperiodoj. Li estis ano de la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE) dum la jaroj 2012-2015. De la jaro 2017 li estas ano de la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE). Li kandidatas al Pola Senato dum la Balotoj 2019 en Pomerio kaj sukcese akiras la mandaton.
Biografio
Post la fino de liceo je la nomo de Stefan Żeromski (legu: Ĵeromski) en Lębork (legu: Lenbork) li finis la Gdanskan Universitaton, la Fakultaton de la Ekonomiko de la Transporto kaj la Fakultaton pri Humanistiko. Dum la jaroj 1984 – 1990 li laboris kiel instruisto en la mezlernejoj en Żukowo apud Gdansko. En la jaro 1990 estis elektita kiel Urbestro de Łeba (legu: Ŭeba). De la jaro 1991 li estis prezidanto de la Kaŝub-Pomeria Asocio.
Dum la jaroj 1993 – 1996 li estis Vojevodo de la Vojevodio en Słupsk. De la jaro 1997 ĝis 2001 li estis senatano de la 4-a oficperiodo kaj estis prezidanto de la Komisiono pri Nacia Ekonomio en Pola Senato. Li estis elektita al Senato de la Balot-Agado "Solidareco". De la jaro 2002 ĝis 2005 li estis ano de Pomeria Parlamento / nomata Sejmeto. Li estis ano de la Konservativ-Popola Unio, kaj poste ano de la Civitana Platformo. Dum la parlamentanaj balotoj en la jaro 2005 estis elektita por la Sejmo de la 5-a oficperiodo (2005 - 2007), de la partio Civitana Platformo.
La 15-an de februaro 2006 la unuan fojon en pola parlamento li parolis en la kaŝuba lingvo.
Dum la parlamentanaj balotoj en la jaro 2007 li estis elektita kiel senatano ricevinte 220.390 da balotvoĉoj (la dua loko en la gdanska balot-regiono 2007 - 2011). Dum la sekvontaj balotoj en la jaro 2011 same sukcese eniris Senaton ricevinte 89.389 da balotvoĉoj en la unumandata balotregiono. Li denove en la jaro 2015 estis kandidato de Civitana Platformo en la parlamentaj balotoj por Pola Senato en la balot-regiono n-ro 62, t.e. en la distriktoj: Lębork, Slupsko, Wejherowo kaj urbo Slupsko kiu estas mem distrikto - kaj li estis elektita kiel senatano en la unumandata balot-regiono.
Esperanto
Li estis la ano de pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE). Al la PGAE apartenis i.a. Prezidanto de Eŭropa Komisiono de Pola Senato prof. d-ro habil. Edmund Wittbrodt (la prezidanto de PGAE), parlamentanino de Sejmo Ligia Krajewska (la vicprezidantino de PGAE), Vicprezidanto de Pola Senato Jan Wyrowiński, Vic-Prezidantino de Pola Senato Grażyna Sztark, Ĉef-ministro de Pola Registaro Włodzimierz Cimoszewicz, senatanoj: Roman Zaborowski, Andrzej Grzyb, Mieczysław Augustyn, Stanisław Jurcewicz, Jan Maria Jackowski, Sławomir Preiss, tri aliaj geparlamentanoj de Pola Sejmo: Teresa Hoppe, universitata prof., poligloto kaj esperantisto Tadeusz Iwiński, alia poligloto kaj esperantisto d-ro Robert Biedroń ... kaj pluraj aliaj. Senatano Kleina partoprenis la E-konferencon en Pola Senato kiu okazis la 17-an de oktobro 2012, li ankaŭ vizitis la E-ekspozicion "125 jaroj de Esperanto" kiu la saman tagon estis inaŭgurita en la Senato, krome li estis invitita de Etsuo Miyoshi kaj ĉeestis kun grupo de politikistoj kaj esperantistoj en la solena vespermanĝo kiu finis la E-eventojn en Pola Senato dum tiu tago. Senatano Kleina partoprenis ĉiujn ĝisnunajn kunsidojn de PGAE. Jen ligilo al la pola Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE): http://www.senat.gov.pl/sklad/senatorowie/zespoly/parlamentarny,68,parlamentarny-zespol-wspierania-jezyka-esperanto.html (en la pola).
Ripe San Ginesio
Ripe San Ginesio estas komunumo de Italio.
Kazimierz Kleina
Esperanto
La 13an de septembro 2016 estis fondita la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) kiun gvidas parlamentanino el Olŝtino Anna Wasilewska. La saman tagon krom Anna Wasilewska aliĝis al la PGAE ankaŭ: Anna Białkowska, Piotr Cieśliński, Tomasz Cimoszewicz, Grzegorz Furgo, Tomasz Kucharski, Andrzej Maciejewski, Katarzyna Osos, Michał Stasiński, Elżbieta Stępień kaj Krzysztof Truskolaski, kaj iom poste ankaŭ aliĝis Paweł Bejda, Kazimierz Kleina kaj Leszek Czarnobaj.
La 24an de aprilo 2017 li partoprenis en la ĉefa E-konferenco en Urbodomo de Słupsk okaze de la 2017 LA ZAMENHOFA JARO en SŁUPSK. La konferencon komencis la arta programo dum kiu prezentis la E-kantojn la infanensemblo "Słoneczka" / "Sunetoj" kaj junular-koruso "Fantazja" / "Fantazio".
Dum la E-konferenco prelegis i.a.: Urbestro de Slupsko d-ro Robert Biedroń (esperantisto), Kazimierz Kleina kiu reprezentis la Parlamentan Grupon de la Lingvo Esperanto, la Honora Konsulo de Respubliko Peruo Kajetan Pyrzyński (esperantisto), prezidanto de EDE-Pollando Eduardo Kozyra (esperantisto), baratano, prof. de la angla Shankar Dasgupta (esperantisto), prof. de la angla el la Supera Ekonomia Altlernejo en Malbork Maria Kozłowska (eperantistino), direktorino Anetta Dropińska-Pawlicka (esperantistino) de la Elementa Lernejo n-ro 7 el Poznano en kiu de du jaroj estas oficiale instruata lingvo Esperanto, prezidantino de Germana Esperanto-Junularo Michaela Stegmaier (esperantistino) el la Herzberg am Harz - la Esperanto-urbo, la lasta prezidanto de E-klubo en Słupsk funkcianta dum la jaroj 1956-1998 Henryk Wower (esperantisto), kaj aliaj esperantistoj el Gdańsk (Gdansko), Gdynia, Łowicz, Malbork, Mełpin, Olsztyn, Poznań (Poznano), Słupsk, Szczecin, Wągrowiec kaj Wejherowo. En la konferenco partoprenis ankaŭ distrikt-estro, la Starosto de Słupsk Zdzisław Kołodziejski, Vic-starosto de Słupsk Rafał Konon, Prezidantino de la Urba Konsilantaro en Słupsk Beata Chrzanowska kaj direktoroj de kelkaj fakoj (ekz. pri kulturo, edukado) en la Urbodomo en Słupsk kaj profesoroj de Pomeria Akademio en Słupsk kaj direktoroj de kelkaj mez- kaj baz-lernejoj. Post la E-konferenco Senatano Kazimierz Kleina kun Prezidanto de EDE-Pollando Eduardo Kozyra metis florojn ĉe la Zamenhof-monumento kaj ili ambaŭ malkovris dulingvan memortabulon "GRAB - ZAMENHOFA - KARPENO"- la novan ZEOn en Słupsk kun la ĉeesto de kelkdeko da partoprenantoj de la konferenco kaj multaj mediatoj.
La 21an de novembro 2017 je la horo 16a, en la vestiblo de sanatorio "Perła" en la kuracloko Ustka - okazis la vernisaĝo de la Senata E-ekspozicio "130 Jaroj de la Lingvo Esperanto" sub la patroneco de Senatano Kazimierz Kleina kiu estas la ano de la Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto. La vernisaĝon persone ĉeestis la Senatano Kazimierz Kleina akompane de Prezidantino de la Urba Konsilantaro de Słupsk Beata Chrzanowska (esperantistino), ĝuste tiu Urba Konsilantaro unuanime la 25an de januaro 2017 proklamis la "2017 la Jaro de Ludoviko Zamenhof en Słupsk", krome ĉesestis ankaŭ la eks-Ambasadoro de Respubliko Hungario en Varsovio Andras Asztalos kaj aliaj. La organizanto de la E-ekspozicio estas Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto / EDE-Pollando) kaj Studenta Scienca Rondo de Historiistoj de Pomeria Akademio en Słupsk. Aliĝis 10 interesitoj inter la ĉeestantoj de la vernisaĝo kaj ni faris tie la rapidan E-kurson por la urbanoj de Ustka kaj por la kuracgastoj de la sanatorioj en tiu fama kuracloko Ustka, la E-kurson gvidis Prezidanto de EDE-Pollando Eduardo Kozyra.
Distingoj
Li estas kavaliro (komandoro) de la Ordeno de Tri Steloj (Latvio) (vidu la apudan foton)
Senatano Kazimierz Kleina distingita per latvia Ordeno de Tri Steloj: Senatano Kazimierz Kleina, la Prezidanto de Pol-Latvia Grupo de la Parlamenta Kunlaboro, estis distingita fare de Prezidento de Latvio Andris Bērziņš per la Ordeno de Tri Steloj de la 3a grado pro la laboro por ambaŭflanka (duflanka) parlamenta kunlaboro. La solenaĵo okazis la 4an de majo 2015. en Rigo. „Tio estas por mi honoro kaj granda distingo ricevi tiel altrangan ordenon. La solenaĵo estis majesta kaj kortuŝa. La rilatoj inter Pollando kaj Latvio estas modelaj. Mi opinias, ke la distingo pruvas, ke la agado de nia parlamenta grupo kaj mia propra laboro helpas al la bonaj kontaktoj" – diris la senatano.
Post la ceremonio Kazimierz Kleina interparolis kun Prezidento de Latvio Andris Bērziņš (prezidanto de Latvio) kaj Ministro de Eksterlandaj Aferoj de Latvio Edgars Rinkēvičs. Uczestniczył on także w spotkaniu z przedstawicielami łotewskiej Polonii – Związku Polaków na Łotwie, klubu Gawęda, klubu Polonez oraz Związku Młodych Polaków, które odbyło się w polskiej ambasadzie w Rydze. Senator Kleina gościł również w polskiej szkole imienia Ity Kozakiewicz.
Order Trzech Gwiazd to jedno z najwyższych łotewskich odznaczeń państwowych, ustanowione w 1924 r. na pamiątkę utworzenia tego państwa. Jest on przyznawany obywatelom łotewskim i obcokrajowcom za wybitne zasługi dla Łotwy.
Doclin
Doclin [doklin] (hungare: Doklény) estas komunumo en Rumanio okcidente de Reșița. En 1910 ĝi havis 1 269 loĝantojn [rumanoj), en 1992 607 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skriba estas el 1597. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administe apartenas al ĝi Biniș kaj Tirol.
Laŭ la censo de 2002 inter la 2.047 logcantoj estis 120 germanoj, 60 romaoj, 60 kroatoj, 21 hungaroj kaj 8 ukrainoj.
LII
La vorto havas plurajn signifojn:
885
En la jaro 885 post Kristo okazis, interalie:
Bengkuluo
Bengkuluo (Bengkulu) estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 19 919 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Sumatro. Laŭ stato de la jaro 2011 Bengkuluo havis 1 715 518 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 84 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el unu urbo, 9 distriktoj, 116 subdistriktoj kaj 1 442 vilaĝoj. Administra centro estas la samnoma urbo Bengkulu.
Krom sekcio de marbordo la provinco Bengkuluo precipe inkluzivas partojn de la montaro Barisan, kiu etendiĝas tra la insulo. La provinco ankaŭ inkluzivas la foran insulon Enggano. Ekde la kolonia epoko, la minado de karbo kaj oro havas gravan ekonomian rolon.
Roizy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
4882 Divari
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nikolaj Borisoviĉ Divari (cirile : Николай Борисович Дивари, 1921–1993), profesoro en la Politeknika Instituto de Odesa, eminentulo en la studo pri la zodiaka lumo kaj la interplaneda polvo.
Nižný Čaj
Bazaj informoj
Nižný Čaj, hungare Alsócsáj (alŝOĉAj) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižný kaj alsó signifas: suba.
Situo
Nižný Čaj situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1335. En 1910 loĝis en Alsócsáj 218 homoj, (130 hungaroj, 88 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsócsáj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la judoj deportiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižný Čaj 260 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Écouen - Ézanville (stacidomo)
Écouen - Ézanville estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport-Mers, situanta en  Ézanville, apud Écouen, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Tamara Miĥajlovna Smirnova
Tamara Miĥajlovna SMIRNOVA (ruse : Тамара Михайловна Смирнова, naskiĝis la, mortis en 2001) estis rusa (kaj sovetunia) astronomino.
De 1966 al 1988 ŝi laboris en la Instituto pri Teoria Astronomio de Leningrado. En la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno ; laŭ Minor Planet Center, ŝi malkovris 135 asteroidojn (unu el de tiuj kun Ljudmila Ĉerniĥ) kaj kunmalkovris la 74P/Smirnova-Chernykh kun Nikolaj Ĉerniĥ.
La asteroido 5540 Smirnova, la centa, kiun ŝi malkovris, estis tiel nomita en ŝia honoro.
Jäppilä
Jäppilä estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Suda Savonio en nuna areo de Pieksämäki. Ĝi kaj Virtasalmi kaj Kampara komunumo de Pieksämäki unuiĝis al Pieksänmaa en la 1-a de januaro 2004. Pieksänmaa estis ligita al Pieksämäki 2007. Tera areo de Jäppilä estis 330,5 km². En la 31-a de decembro 2003 la komunumo havis 1568 loĝantojn.
Avelpluma rokarkolombo
Taksonomio kaj sistematiko
La Avelpluma rokarkolombo estis observita de la germana natursciencisto Ludwig Leichhardt ĉe la ekfluejo de la rivero Suda Aligatoro en la Norda Teritorio de Aŭstralio, la 11an de Novembro 1845 dum vojaĝo al Port Essington, sed neniu specimeno estis kolektita. La specio estis formale priskribita kaj ilustrita en 1898 fare de la norvega natursciencisto Robert Collett bazita sur specimeno kiu estis kolektita el la sama loko fare de la esploristo Knut Dahl. Collett stampis la dunomojn Petrophassa rufipennis.
La komuna nomo rokarkolombo estas referenco al la asocio de la genro al la tropikaj sabloŝtonaj rokejoj. La genronomo derivas el vortoj de la greka: nome petros kun la signifo roko (ties preferataj habitatoj) kaj phassa kiel kolombo rezulte en Petrophassa. La specinomo derivas el la Latina rufus signife ruĝa kaj penna signife plumo kaj de tie pennis alude al la flugilbildo de granda avelruĝa makulo.
Listo de francaj ministrinoj
Tiu listo de francaj ministrinoj enhavas laŭ prezideco kaj/aŭ registaro, virinojn, kiuj estis membroj de franca registaro.
Avelpluma rokarkolombo
Priskribo
Ĝi havas nigran okulstrion kaj heajn punktojn en kapo kaj kolo, dum la mentono kaj la gorĝo estas blankecaj. Fajnaj grizaj linioj etendas ĉirkaŭ la okulo "etende el sub la beko kaj turne ĉirkaŭ kaj malantaŭ okuloj; la alia el la bekobazo pasante subokule kaj al la orelkovriloj."
Kutimaro kaj ekologio
Tiuj kolomboj estas plej ofte vidataj elirantaj, en paroj aŭ malgrandaj grupoj, el roka kornico. Ili flugas per laŭta flugilfrapado ofte rekte el gorĝo. Tiu tipa kutimo estis observata de Leichardt en la unua registrita observado de la specio:
La konservostatuso de tiu kolombo en la Norda Teritorio estis listita kiel Preskaŭ Minacata (NT) dum la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj identigis la konservostatuson kiel Malplej Zorgiga (LC).
23774 Herbelliott
23774 Herbelliott estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la aŭstralia atleto Herb Elliott, kiu gajnis ormedalon kun larĝa marĝeno en la 1500-m en la Somera Olimpiko 1960 kun rekordo kiu tenis dum sep jaroj. 22-jar-aĝa li retiriĝis,estinte neniam batita sur ekvivalenta distanco al la mejlo. Li estis elektita de siaj samranguloj kiel historie plej granda mezdistanca vetkuristo.
Roccafluvione
Roccafluvione estas komunumo de Italio.
Natendorf
Natendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uelzen de la federacia lando Malsupra Saksio, kaj estas parto de la administra komunumaro Samtgemeinde Bevensen-Ebstorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pețelca
Pețelca [pecelka] (hungare: Pacalka, germane: Magendorf) estas vilaĝo en Rumanio sude de Aiud. Administre ĝi apartenas al Teiuș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 610 loĝantojn (rumanoj); en 1992 280 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1264, sub la nomo terra Bolcholka.
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Domașnea
Domașnea [domaŝnja] (hungare: Domásnya) estas komunumo en Rumanio sude de Reșița. En 1910 ĝi havis 2 126 loĝantojn [rumanoj), en 2014 1 500 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skriba estas el 1436. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Cănicea.
Cléber Eduardo Arado
Cléber Eduardo ARADO (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto en teamoj Mogi Mirim, Coritiba, Mérida, Atlético Paranaense, Portuguesa, Guarani, Avaí, Paulista kaj Ceará.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Kyoto Purple Sanga.
60148 Seanurban
60148 Seanurban estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovaka astronomo Peter Kušnirák kaj de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Ondřejov, Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Sean E. Urban, kiu faris signifajn antaŭenirojn en astrometrio, inklude la plenumon de la redukto de la 22 000 plakoj de la Astrografia Katalogo. Tiuj datumoj formis la bazon de propraj movoj por la plej gravaj stelkatalogoj de la malfrua 20-a kaj komenca 21-a jarcentoj, inklude Tycho-2 kaj la USNO CCD Astrograph Catalog.
Roszków
Roszków estas pluraj vilaĝoj en Pollando
Gordia nodo
La gordia nodo estas la nomo de malligebla nodo. La nodo ligis la jugon kun la timono de antikva batalĉaro. La orakolo diris pri ĉi tiu nodo: "kiu malligas ĉi tiun nodon tiu fariĝos mastro super la tuta mondo."
Oni konservis la nodon kaj la batalĉaron en la templo de Zeŭso en la urbo Gordio, ĉefurbo de Frigio. Gordion, kiu estis fondita de la frigia reĝo Gordio, estis konsiderata kiel la centro de la mondo.
Post kiam Aleksandro la Granda por la unua fojo venkis Darion je la rivero Graniko, li transpasis kun sia armeo la Helesponton (Dardanelojn) kaj penetris la reĝolandon de Dario. Laŭ legendo lia armeo konsistis el 10 000 rajdistoj kaj 30 000 infanterianoj. En Gordion Aleksandro aŭdis pri la antaŭdiro de la orakolo. Sub interesiĝo de multaj makedonoj kaj frigoj li ankaŭ longtempe klopodis malligi la nodon. Post kiam la makedonoj jam perdis la kuraĝon, Aleksandro rimarkis: "Pri la maniero de malligado la orakolo diris nenion" kaj per unu frapo de la glavo li trahakis la nodon. La legendo diras ke Zeŭso tondris kaj fulmis la tutan nokton por doni sian aprobon.
Kiam iu senprokraste aŭ perforte solvas tre malfacilan problemon tiam por tio oni uzas la esprimon: trahaki la (gordian) nodon.
Virtasalmi
Virtasalmi estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Suda Savonio en nuna areo de Pieksämäki. Ĝi kaj Jäppilä kaj Kampara komunumo de Pieksämäki unuiĝis al Pieksänmaa en la 1-a de januaro 2004. Pieksänmaa estis ligita al Pieksämäki 2007. Tera areo de Virtasalmi estis 263,2 km². En la 31-a de decembro 2003 la komunumo havis 1127 loĝantojn.
125076 Michelmayor
125076 Michelmayor estas
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa astrofizikisto Michel Mayor, de la Universitato de Ĝenevo. En 1995 kun Didier Queloz, li malkovris la unuan. Tiu Jupiter-masa planedo, 51 Pegasi b, havas de 4,3 tagoj.
Burgo Elmstein
La bugo Elmstein estas ruino de mezepoka kastelo sur 290 metro alta roko ĉe la noda flanko de la valo de la rivero Speyerbach en la Palatinata Arbaro super la vilaĝo Elmstein, distrikto Bad Dürkheim, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Historio
Probable la la burgo estis konstruata antaŭ la 13a jarcento de palatinoj por sekurigi la envalan vojon. La vazaloj estis pincernoj. La burgo estas en posedo de la Kurpfalz. Inter 1220 ĝis 1230 la ĉirkaŭmuro estis konstruata. Imperiestro Ludwig la bavaro lasis en 1329 la burgon ak sia palatinata kuzo. 1419 ĝis 1437 la burgo estis palatingrafa feŭdo en la posedo de la grafo Johann V. von Sponheim. En la jaro 1466 la burgon ricevis Erhard von Remchingen de princelktisto Friedrich la 1a kiel garantiaĵo. 1513 Heinrich von Pagk ricevis la burgon kiel feŭdon. Dum la palatinata kampara milito en la jaro 1525 la burgo estas parte detruita. Palatingrafo Johann Casimir heredis en 1576 la burgon. Ankaŭ dum la tridekjara milito (1648) estas detruoj ĉe la burgo. 1689 dum la milito de palatinata sukcedo la burgo komplete estis detruita. Poste ĝi fariĝis privata posedo
Dolní Krupá
Nomon Dolní Krupá havas pluraj setlejoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
23775 Okudaira
23775 Okudaira estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana planedsciencistino Kyoko Okudaira , anino de la teamo de la misioj Stardust, Hajabusa, IKAROS kaj Tanpopo.
Marigoto
Marigot estas la ĉefa loĝloko de Saint-Martin, la franca, norda parto de la insulo Sent-Martino en la Kariba Maro. La urbeto havas proksimume loĝantojn.
Marigot ne havas oficialan statuson de "ĉefurbo", kvankam Saint-Martin ekde februaro 2007 estas administre relative sendependa transmara kolektivo de Francio. La urbeto grupiĝas ĉirkaŭ haveno kaj havas multajn 18- kaj 19-jarcentajn konstruaĵojn en kolonia stilo. Gastoj povas elekti inter granda nombro da altkvalitaj restoracioj kaj internaciaj butikoj.
La geografiaj koordinatoj de Marigot estas.
79129 Robkoldewey
79129 Robkoldewey estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana arkitekto kaj arkeologo Robert Koldewey (1855–1925), kiu malkaŝis la legendan Babilonon de la Biblio kiel historia realo per dek ok jaroj da elfosadoj en suda Irako. Li trovis la fortikaĵan muregon de la urbo, la faman Iŝtar-pordon, la templon de Marduko kaj la procesian avenuo al ĝi.
Bönigen
Bönigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2444 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,12 km², de kiuj 57,3% estas kovritaj de arbaro, 16,4% servas por agrikulturo kaj 6,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bönigen limas en nordo aliflanke de la lago al Ringgenberg, en oriento al Iseltwald, en sudo al Gündlischwand, en sudokcidento al Gsteigwiler, en okcidento al Wilderswil, kaj en nordokcidento al Interlaken.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la svisa aŭtovojo A8, al kiu Bönigen disponas pri propra alveturejo. La komunumo estas konektita per la busreto de la transportentrepreno Thun-Interlaken kun la publika trafikreto. Krome ĝi disponas pri ŝiphaltejo ĉe la Lago de Brienz.
Loĝantaro
Pro la laborlokoj en la turismo de la regiono Interlaken, la loĝantaro de Bönigen ek de la 18-a jarcento konstante kreskis kaj la komunumo praktike kunkreskis kun la najbara Interlaken.
Blazono
La blazono montras sur dividita ŝildo, supre sur ora grundo aglon kaj malsupre sur arĝenta grundo ibekson. La aglo simbolas la iaman staton kiel imperia vilaĝo, la ibekso estas la blazona besto de la regiono Interlaken. La blazono estis akceptita per verdikto de la registara konsilio de la 30-a aprilo de 1946.
Historio
La unua dokumenta mencio de Böningen datiĝas el la jaro 1261 kiel villa Boningen. Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Baronoj de Eschenbach, kiuj ĝin transdonis en la jaro 1261 kaj 1275 al la Monaĥejo Interlaken. En la jaro 1330 okazis apud Bönigen batalo kadre de la Milito de Weissenburg, en kiu la ribeloj de Oberhasli, al kiuj ankaŭ apartenis la vilaĝanoj de Bönigen, estis venkitaj de Berno. 1349 la vilaĝanoj de Bönigen ribelis sensukcese kontraŭ la regade de la Monaĥejo Interlaken, kaj en 1528 ili provis kontraŭstarci la reformacion, kiun al la regiono trudis la urbo Berno. Post la reformacio Bönigen estis atribuita al la Voktejo Interlaken, kiu kadre de la Helveta Revolucio en 1798 transformiĝis al la distrikto Interlaken, kiu en 2010 estis integrita al la nova administra distrikto Interlaken-Oberhasli. Dum la mallonga tempo de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1803 Bönigen apartenis al la tiama Kantono Oberlando, kaj en 1814 kaj en 1836 civitanoj de Bönigen vane luktis por refondo de Kantono Oberlando. La unua setlejo de Bönigen estiĝis sur la inundosekura flotkeglo de la rojo Hauetenbach. Post la malaltigo de la akvonivelo de la lago en la 18-a jarcento estiĝis la setlejoj apud la lagobordo.
Vâlcele (Covasna)
Vâlcele (hungare: Előpatak ) estas komunumo en Rumanio okcidente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Araci, Ariușd, Hetea.
Distrikto Ahaus
La distrikto Ahaus de la jaro 1816 ĝis la 31-a de decembro 1974 estis administra distrikto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenis al la distriktaro Monastero kaj estis membro en la regiona ligo Vestfalio-Lipo. Sidejo de la distrikto estis la samnoma urbo Ahaus.
Ekde la jaro 1975 la teritorio estas parto de la distrikto Borken.
Vâlcele (Covasna)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 765 loĝantojn (hungaroj), en 1992 988 (58 % da rumanoj, 36 % da ciganoj, 6 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1783. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Újezd u Rosic
Újezd u Rosic estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Kultura Esperanto-Festivalo
La Kultura Esperanto-Festivalo (KEF) estas festivalo de originala Esperanto-kulturo kiu tradicie okazis sen regula kadenco en Nordia lando. Ĝia programo enhavas prezentaĵojn muzikajn, teatrajn kaj literaturajn. Ekde 2022 kun jara kadenco en Svislando, kun programo inkluzivanta atelierojn pri pupteatro, kantado, tabloludoj kaj alio en esperanto.
Huklivij
Huklivij (Гукливий, Zúgó) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec.
Situo
Huklivij situas en valo, parte sur deklivo. Niĵnij Vorota troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1588 en formo "Nagy-Hukliva". En 1889 estis unuigitaj Hukliva, Talamás kaj Veretecső vilaĝoj, la nova loknomo iĝis Zúgó. En 1910 vivis tie 1604 loĝantoj (1209 rutenoj, 346 germanoj, 39 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Alsóverecke, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Huklivij. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
888
En la jaro 888 post Kristo okazis, interalie:
Civila socio
Foje la esprimo civila socio estas uzita en la pli ĝenerala signifo de "la elementoj kiel ekzemple esprimlibereco, sendependa juĝistaro, ktp., kiuj konsistigas demokratan socion" (Collins English Dictionary ). Precipe en la diskutoj inter pensuloj de Orienta kaj Meza Eŭropo, civila socio estas vidita ankaŭ kiel koncepto de civitaj valoroj. Unu vaste konata reprezentanto de tiu koncepto estas la pola iama disidento Adam Michnik.
Volontado ofte estas konsiderita difina karakterizaĵo de la organizoj kiuj konsistigas civilan socion, kiuj en victurno estas ofte nomitaj "Ne-registaraj organizaĵoj" (NROoj), aŭ "Ne-profita organizaĵoj" (NPOoj). La plej multaj aŭtoritatoj havas en pensoj la sferon de publika partopreno en asocioj, sindikatoj kaj similaj, sed estas ne necese aparteni al io el tio por esti parto de civila socio.
Afekciinstruo
La afekciinstruo devenas de la greka antikvo kaj diras, ke afekcioj kiel ĝojo, malĝojo aŭ doloro estas muzike esprimeblaj kaj ke muziko povas estigi tiajn emociojn je la aŭskultanto.
LIN
La vorto havas plurajn signifojn:
Afekciinstruo
La afekciinstruo estas fako de la muzikteorio de la barokepoko, kiu okupiĝas pri la konekso inter afekcio kaj la eblecoj, ĝin prezenti per muziko. Ĝi estas pro la supozo de komuna bazo de lingvo kaj muziklingvo (musica poetica) mallarĝe ligita kun la afektinstruo de la retoriko.
Deveno de la vorto afekcio: