cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mutobskuruloj
Ĝenerala trajto
La unua salto Pollanden okazis nokte de la 15-a/16-a de februaro 1941 en Dębowiec (distrikto Cieszyński). La aviada operaco havis kriptonomon "Adolphus". La lasta malsuprenĵeto okazis la 27-an de decembro 1944. Oni realigis ankaŭ du operacojn "Most" (Ponto), dum kiuj aliancanaj aviadiloj alteriĝis en okupata Pollando. Tiamaniere oni kontrabandis 28 civilajn kurierojn (kelkiuj el ili saltis kun mutobskuruloj), kvarpersonan britan militistan mision kaj hungaran radiotelegrafiston.
Turnopunkta decido
La 20-an de septembro 1940 generalo Władysław Sikorski, pere de sia filino Zofia Leśniowska, invitis kapitanon Maciej Kalenkiewicz al matenmanĝo. Post interparolo sekvis du decidoj de la Supera Komandanto: pri formigo de la unua pola paraŝutista unuo kaj urĝa pretigo de flugoj al Pollando. Oktobre 1940 komencis laboron novkreita en la Tria Staba Fako de Supera Komandanto kvinpersona speciala fakultato pri studoj kaj instruado de paraŝutista soldataro. Ĝia ĉefo iĝis diplomita subkolonelo Wilhelm Heinrich, oficiro de la antaŭmilita Dua Fako. Krom kapitanoj Górski kaj Kalenkiewicz ektroviĝis tie du oficiroj de aviado subkolonelo Stefan Olszewski kaj kapitano de navigado Lucjan Fijuth, kiu septembre 1939 komandis la 13-an observan skadron. La fako okupiĝis pri la principoj de aviada ligiteco kun Pollando, planoj de varbado kaj instruo de mutobskuruloj kaj kondiĉoj de longdistancaj flugoj Pollanden. Lige al la planoj krei aerdescendan armeon en venonta ĝenerala insurekcio oni prilaboris formigprincipojn de tiaj unuoj. Volontuloj al soldatservo en Pollando, post alveno en instruejon ĵuris kadre de Pola Enlanda Armeo, akceptis pseŭdonomojn kaj de tiu momento iĝis fakte soldatoj de Pola Subtera Ŝtato.
Oktobre 1940 kapitano Kalenkiewicz organizis la unuan paraŝutistan kurson en brita centro Ringway, apud Manĉestro. La dusemajnan instruon finis 12 partoprenantoj, el kiuj ĉiu kvarfoje saltis kun paraŝuto, en tio unufoje nokte.
Interesaĵoj
La 16-an de aŭgusto 1944 el Londono generalo Stanisław Tatar depeŝe informis Ĉefkomandanton Tadeusz Komorowski, ke 50 usonaj aviadiloj atendas nur sovetan konsenton por uzi apudfrontajn aerodromojn, kaj ke britoj decide kontraŭstaris al sendo de polaj paraŝutistaj taĉmentoj helpe al la ribelo de Varsovio.
Post la germana okupado de Pollando la mutobskuruloj sciis, ke Pollando estas nek libera, nek suverena, tial ekbatalis kontraŭ la dua soveta okupado de Pollando. Soveta NKVD kune kun pola Sekureca Ofico murdis 9 el ili, kaj arestis 36, kiujn forveturigis al Sovetunio.
Muzeo de Sendependeco en Varsovio
Muzeo de Sendependeco en Varsovio (Muzeum Niepodległości w Warszawie) estas muzeo kreita la 30-an de januaro 1990 rezulte de transformo de la Muzeo pri Historio de Pola Revolucia Movado kaj de Lenin-Muzeo en la Muzeon pri Historio de Polaj Porsendependaj kaj Sociaj Movadoj. La nunan nomon portas de la 12-a de aŭgusto 1991.
Priskribo
La muzeo havas sian sidejon en Varsovio en la Palaco Przebendowski-Radziwiłł, ĉe la aleo Solidarności 62. Ĝi poseda tri filiojn:
La ĉefa sidejo de la muzeo estis fiksita de Ministerio pri Kulturo kaj Arto en Radziwiłł-Palaco, kie antaŭe estis Muzeo al Vladimir Lenin (1955-1989). En 1992 la Muzeo de Sendependeco akiris statuson de Nacia Institucio de Kulturo.
En la jaroj 1990-2009 ties direktoro estis d-ro Andrzej Stawarz. Nuntempe - d-ro Tadeusz Skoczek.
Konstantaj ekspozicioj
Skleroto
Ekzemple la sekvantaj fungoj formas sklerotojn.
Sclerotinia sclerotiorum, Botrytis cinerea, Claviceps purpurea, Polyporus tuberaster, Sclerotium rolfsii aŭ Ciborinia camelliae.
Ankaŭ plasmodo de miksomecetoj povas formi kompaktajn sferojn.
Ekzemple Fuligo septica.
Ješín
Ješín estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Velvary en distrikto Kladno. Ĝi situas proksimume 4 km sudokcident-okcidente de Velvary. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Psikologia trejnado
Psikologia trejnado estas trejnado destinita por solvi psikologiajn problemojn de trejnantoj.
Psikologiaj trejnadoj instruas formojn de aktiva konduto. Kutima celo de psikologiaj trejnadoj estas forigo de iuj enaj limigoj de homoj, kiuj limigoj malebligas atingon de pli malfacilaj celoj en la vivo.
8940 Yakushimaru
8940 Yakushimaru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana aktorino kaj kantistino Hiroko Yakushimaru (japane: 薬師丸 ひろ子 Yakushimaru Hiroko). La nombro "8940" povas esti legata "Ja-Ku-Ŝi-Maru" en japana lingvo.
Margarita
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bolazec
(jen france, bretone Bolazeg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol.
Kaŭkaza neĝokoko
La Kaŭkaza neĝokoko, Tetraogallus caucasicus , estas neĝokoko, tio estas birdo de la familio de Fazanedoj kaj ordo de Kokoformaj. Ĝi estis inkludata ene de specigrupo, nome malhelventraj neĝokokoj, kun la Kaspia neĝokoko kaj la Himalaja neĝokoko.
Ĝi estas endemia de la Kaŭkaza Montaro (kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo), ĉefe ĉe la Okcidenta Kaŭkazo, kie ĝi reproduktiĝas je altitudoj de 2000-4000 m sur nudaj ŝtonecaj montoj. Ili loĝas en la altaj regionoj kaŭkazaj, el norda Kartvelio kaj apudaj regionoj de Rusio borde de la norda areo (Osetio, Ĉeĉenio kaj Dagestano), al norda Azerbajĝano. Forestas en Armenio, sed kelkaj fakuloj informis pri esto en nordorienta Turkio, por kio necesas konfirmo.
Aspekto
Tiu estas 50-60 cm longa birdo kiu pezas 1,932 gr la masklo kaj 1,734 gr la ino. Ties plumaro estas griza, bruna, blanka kaj nigra, sed tiu neĝokoko aspektas griza distance. La brusto estas pli malhela kaj makuleca ol la blanka gorĝareo kaj la flankoj pli ruĝecaj ol la resto de la korpo. Ĝi havas blankajn gorĝon kaj makulon en kolflanko, ambaŭ kiel strioj elmentona la unua kaj traokula la dua; inter ili estas malhelgrizaj zonostrioj krona kaj mustaĉa. La nuko estas ruĝeckolora.
Dumfluge tiu prudenta birdo montras blankajn flugilplumojn kaj subvoston, kaj ruĝecajn vostoflankojn. La nigreca vosto havas brunecan finan bendon. Maskla kaj ina plumaroj estas similaj, sed junuloj estas iome pli malgrandaj kaj senkoloraj. Maskloj havas mallongajn spronojn.
Tiu palearktisa specio estas monotipa, sed estas kelkaj negravaj geografiaj variantoj, ĉar la birdoj kiuj loĝas en la okcidenta humida parto de sia distribuejo, ĉefe ĉe la sektoro de la monto Elbruso, estas iom pli malhelaj lo tiuj kiu loĝas en la pli arida areo (Dagestano). Tamen tiuj malgravaj diferencoj ne pravigas klasigon en subspecioj.
La Kaŭkaza neĝokoko havas ĝemecan fajfan kanton, iom kiel tiu de la Granda kurlo, suu-luu-liii. La alvokoj inkludas laŭtajn babilaĵojn kaj bolantajn bak-bak-bak-bak-baarrrrr.
Kutimaro
Ili reproduktiĝas je altitudoj de 2000-4000 m sur nudaj ŝtonecaj montoj en deklivoj super arbolimo. Tie ili vivas inter herbejeroj, neĝeroj kaj ravinoj. Kaze de forta neĝofalo ili povas iom descendi al stepoj de Dagestano.
Miloš Zeman
Inĝ. Miloš ZEMAN (naskiĝis la en Kolín) estas ĉeĥa politikisto, ekonomo kaj prognozisto, kaj estis de la  ĝis la   la prezidento de Ĉeĥio.
Kaŭkaza neĝokoko
Kutimaro
Ili vivas en paroj aŭ malgrandaj aroj de 3 al 9 individuoj for de la reprodukta sezono. Oni povas observi ilin serĉe de manĝo ĉe rokejoj kaj herbejetoj sub rokaroj. Ili estas timidaj kaj prudentoj kaj kiam ili vidas eventualan predanton aŭ homon, ili piediras aŭ kuras supren al pinto de kie ili ekflugas bruece kaj rapide al valo aŭ tra ravinoj per fortaj flugilfrapoj kaj interdise de longa glitado. Vespere ili grimpas pinten ĝis mateniĝo kiam ili redescendas al la herbejoj. Meztage ripozas ĉe manĝejoj.
Miloš Zeman
Li estis interalie prezidanto de la socialdemokratia partio ČSSD de 1998 ĝis 2002, ĉefministro de 1998 ĝis 2001, kaj malsukcesa kandidato por prezidento de Ĉeĥio en 2003. Li fondis la partion Strana Práv Občanů Zemanovci ("Partio de civitanaj rajtoj – Zemananoj") kaj estas ties honora prezidanto.
Kaŭkaza neĝokoko
Kutimaro
Ili estas monogamaj kaj nestumas sur nuda grunda skrapaĵo foje ĉe roko malmulte kovrita kie la ino demetas tipe 5-6 sed eĉ ĝis 8 (kaj malofte eĉ ĝis 15 eble de du inoj) griz-, bluec- aŭ verdecajn ovojn kun iom da bruna makuleteco, kiuj estas kovataj nur de la ino dum ĉirkaŭ 28 tagoj. Probable ankaŭ nur ŝi zorgas la idojn. La reprodukta sezono estas aprile al majo, sed varias laŭ la lokaj kondiĉoj: tiuj de pli altaj lokoj ovodemetas poste.
20305 Feliciayen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Felicia Yuen-Lee Yen, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2004 : scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Half Hollow Hills High School East en Dix Hills (Nov-Jorkio, Usono).
Ecseri út (metrostacio)
La Ecseri út [eĉeri Ut] (=vojo al Ecser) estas metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la vojo, kiu krucas la metrolinion.
Historio
En 1976 ekfunkciis la unua itinero de la M3 metrolinio. Tiu ĉi itinero ekfunkciis post 4 jaroj. Tiu metrostacio (eĉ metrolinio) ĝis 2017 neniam estis renovigita. Kelkaj asertas, ke la metrolinio jam estas vivdanĝera. En 2017 kelkaj vagonoj estis ŝanĝitaj al pli modernaj, la malnovaj estis faritaj en Sovetunio, la novaj en Rusio.
Stacio
La metrostacio estas atingebla per po unu ŝtuparejoj al la koncernaj peronoj. Sub la metrolinio subireja koridoro estis konstruita, ambaŭflanke estas ligitaj al la menciitaj ŝtuparejoj. La peronoj lokiĝas 4,4 metrojn sub la tersurfaco. En mezoj de la peronoj situas la en/elirejo.
Kontaktoj
La pasaĝeroj povas elekti aliajn publikajn veturilojn: tramojn kaj aŭtobusojn. Tuj apud la subirejo situas Preĝejo Sankta Kruco (Ferencváros) kaj hotelo por poŝtistoj. Ankaŭ multe da loĝdomoj etendiĝas proksime.
Lakno
Ĝusta vortumo por la barata urbo estas Laknaŭo. Tiu ĉi alidirektilo nur servu kiel tolerata helpilo al la ĝusta paĝo, sed ne indikas ke la formo Lakno estus iel oficiala alternativa formo!
Torunj
Torunj, ukraine Торунь, hungare Toronya, slovake Toroňany estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Miĵgirja. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
Torunj situas en montoj, en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Strij-Miĵgirja. La lasta urbo troviĝas 25 km-ojn.
Baleta Akademio de Vaganova
La Baleta Akademio de Vaganova estas unu el la plej famaj kaj influaj klasikaj baletaj lernejoj en la mondo. Ĝi estas konata ankaŭ kiel la Imperia Baleta Lernejo kaj la Leningrada Ŝtata Dancoordigia Instituto.
Ĝi estis fondita en 1738. Ĝi sidejas en Sankt-Peterburgo, Rusio kaj nun estas nomita post la instruisto Agrippina Vaganova, la lernejo estis renomita je ŝia honoro en 1957, 6 jarojn post ŝia morto.
Vaganova ellaboris la manieron de klasika baleta trejnado - manieron de Vaganova - kiu estis instruita en la lernejo ekde fino de la 1920-aj jaroj. Multaj el la mondaj kondukantaj baletaj lernejoj adoptis erojn de la maniero de Vaganova en siajn trejnadojn.
La Baleta Akademio de Vaganova estas la asociita lernejo de la Mariinskij-Baleto, unu el la mondaj kondukaj baletaj kompanioj.
Historio
Ekde 1836 la lernejo estas lokigita sur strato Rossi en Sankt-Peterburgo. Post la Rusia revolucio de 1917 Sankt-Peterburgo estis renomita Leningrad post Vladimir Lenin. La Imperia Baleta Lernejo estis fermita de la registaro kaj poste refondita en la sama loko, kiel la Leningrada Ŝtata Dancoordiga Lernejo. La Imperia Rusia Baleto estis ankaŭ fermita sekve de la revolucio kaj estis refondita kiel la Soveta Baleto. La kompanio estis poste renomita al Kirov Baleto post morto de Sergej Kirov en 1938. Ankoraŭ poste Kirov-Baleto estis renomita al Mariinskij-Baleto. Malgraŭ tio, la kompanio estas ankoraŭ kutime konata kiel la Kirov-Baleto por multaj eksterlandaj spektantoj, kaj la kompanio ankoraŭ uzas la nomon Kirov-Baleto kiam vojaĝas eksterlanden.
Funkciado
La akademio havas pli ol 300 studantoj. Simile al la aliaj similaj institucioj, konkurso por loko je la lernejo estas tre feroca. Pli ol 3000 infanojn provas eniri la lernejon dum ĉiujare, 300 el ĉi tiuj estantaj de Sankt-Peterburgo. Proksimume 60 studantoj estas elektita ĉiujare, kaj proksimume 25 diplomiĝas de la lernejo plenuminte la plenan kurson de trejnado.
La lernejo dungas proksimume 75 dancajn instruistojn, 30 pianajn instruistojn, 40 akademiajn instruistojn kaj 40 akompanantojn.
Eneniraj ekzamenoj
Eneniraj ekzamenoj de la lernejo estas en junio kaj infanoj devas esti de minimume 10 jaroj de aĝo.
La ekzamenoj estas dividitaj en tri partojn:
Trejnado
Ĉiuj studantoj en la lernejo komencas per studado de programo de danca trejnado, mezlerneja klerigado, franca lingvo kaj pianaj lecionoj. Dum kiam ili progresas tra la lernejo, la programo iĝas pli intensa, kun novaj subjektoj aldonataj al la programo. Studantoj studas klasikan kaj historian dancojn en la unua jaro, progresante al karaktera danco en la 4-a jaro kaj pas de deux kaj mimiko en la 6-a jaro. Je la fino de la 8-a jaro de trejnado, ĉiuj studantoj dancas en la fina solena festo en la Mariinskij-Teatro.
La plej sukcesaj studantoj povas esti dungitaj de la Mariinskij Baleta kompanio. La plejparto el la finintoj serĉas dungon en baletaj kompanioj en Rusio kaj tutmonde, inkluzivante kondukajn kompaniojn kiel la moskva Bolŝoj-Baleto, La Reĝa Baleto aŭ la Amerika Baleta Teatro.
Shugo Nishikawa
Shugo Nishikawa (西川 周吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) (Fervojoj de la Ĝeneralitato de Katalunio) nome kompanio de fervojoj posedaĵo de la Generalitato de Katalunio, kiu funkcias ĉe kelkaj nesinsekvaj linioj en Katalunio (Hispanio). Totale la kompanio funkcias je 140 km de mallarĝa vojo kaj je 42 km de normala vojo  en la Provinco de Barcelono kaj je 89 km de larĝa vojo (aŭ iberia larĝo, ) en la Provinco de Ilerdo kaj la Pireneoj, du dentorelaj fervojoj kaj kelkaj funikularoj.
Historie la malsama vojolarĝo kompare kun la resto de la iberiaj fervojoj respondis al la neceso de la kataluna burĝaro eksporti siajn produktojn eksterlande, dum la diversaj hispanaj registaroj el la mezo de la 19a jarcento priokupiĝis ke neniu invado el Eŭropo povu uzi la samlarĝajn fervojojn.
Metropolitena funkcio
La linioj de la trajnoj de suburbaj servoj de FGC funkcias kiel metroo kompletigante la servojn de la Metroo de Barcelono, transirante Barcelonon kaj la metropolan areon, funkciante kiel tarife integrita servo de alta frekvenco. La numera sistemo de tiuj linioj subdividiĝas en:
La Tène NE
La Tène estas komunumo en la distrikto Neŭŝatelo en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 4825 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,44 km², de kiuj 8,3% estas kovritaj de arbaro, 48,7 % servas por agrikulturo kaj 36,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Tène limas en nordo al Cornaux, en sudoriento al Gals (BE), en oriento al Gampelen/Champion (BE), en sudo al la Lago de Neŭŝatelo, kaj en okcidento al Saint-Blaise.
Historio
En la protohistorio tiu loko estis tre grava kaj donis sian nomon al periodo. Vidu la artikolon Latena Ferepoko.
La unua dokumenta mencio de Marin datiĝas el la jaro 1179 kiel Marens kaj ka unua dokumenta mencio de Epargnier el la jaro 1163 kiel Espagnie. En la jaro 1988 Marin kaj Epargnier kuniĝis al la komunumo Marin-Epargnier.
La unua dokumenta mencio de Thielle datiĝas el la jaro 1153 kiel Tela, kaj de Wavre el la jaro 1179 kiel Vavra. En la jaro 1888 Thiel kaj Wavre estis kunigitaj al la komunumo Thielle-Wavre.
En La Tène en novembro 1857 la fiŝkaptisto Hans Kopp taskigita de Friederich Schwab malkovris la restaĵojn de la fama kelta setlejo La Tène. Ĉu La Tène estis helveta urbo, ceremoniejo aŭ komerca loko ĝis hodiaŭ estas diskutata de la arkeologoj. Multnombraj obejektoj el La Tène troviĝas hodiaŭ en muzeoj de la tuta mondo.
Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff
Ulrich von WILAMOWITZ-MOELLENDORFF (naskiĝinta en Strzelno-Markowice en la 22-a de decembro 1848, mortinta en Berlino la 25-an de septembro 1931) estis germana klasika filologo.
Superrigardo
Li frekventis la lernejon de Pforta. En 1876 Wilamowitz-Moellendorff iĝis profesoro ĉe la Universitato de Greifswald, en 1883 en Göttingen kaj en 1897 finfine en Berlino.
Li prenis ideojn de Friedrich Gottlieb Welcker kaj kombinis la demandojn de pluraj antikvecrilataj sciencoj kun la celo revivigi la antivkecon helenan kaj romian sub ĉiuj aspektoj.
Hariso
Hariso povas esti:
Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff
Superrigardo
Wilamowitz-Moellendorff ankaŭ estis membro de la erfurta Akademie gemeinnütziger Wissenschaften.
Studoj
Ĝis 1869 Wilamowitz studis filologion en Bonno. Liaj instruistoj, Otto Jahn kaj Hermann Usener, havis formigan influon sur li. La rilato de Willamowitz kun Usener estis streĉa. Li evoluigis dumvivan rivalecon kun sia kunstudanto Friedrich Wilhelm Nietzsche kaj proksiman amikecno kun Hermann Diels. Kune kun Diels, li moviĝis al Berlino en 1869, kie li diplomiĝis kiel doktoro de filozofio summa cum laude en 1870. Post libervola servo en la Francia-Prusia Milito - sed sen enbataliĝo ĉefronte - li komencis studvojaĝon al Italio kaj Grekio.
Konflikto kun Nietzsche kaj Wagner
Antaŭ ol li akiris profesortitolon, Wilamowitz estis ĉefa protagonisto en scienca disputo ĉirkaŭ la verko Naskiĝo de tragedio de Nietzsche kiu altiris multe da atento. En 1872-73, li publikigis du nekutime agresemajn polemikojn (germane: "Zukunftsphilologie") kiuj forte atakis Nietzsche (tiam profesoro ĉe la Universitato de Bazelo) kaj profesoron Erwin Rohde (en Kiel). Richard Wagner, kies videbloj en arto influis Nietzsche kaj Rohde, reagis per malferma letero kaj Rohde skribis kulpigan respondon. La temo estis la malrekomendo de Eŭripido, kiun Nietzsche kulpigis por la detruo de greka tragedio. Wilamowitz vidis la metodojn de siaj kontraŭuloj kiel atakon en la bazaj dogmoj de scienca penso, rivelante ilin kiel malamikojn de la scienca metodo.
Greifswald
En 1875 li akiris profesortitolon por sia studo Analecta Euripidea. En la sama jaro li donis sian unuan publikan akademian prelegon en Berlino. En 1876 li estis dungita kiel plena profesoro ĉe Ernst-Moritz-Arndt-Universitato en Greifswald. Dum tiu periodo, li ankaŭ geedziĝis kun Maria Mommsen, la plej aĝan filino de Theodor Mommsen, kaj publikigis Homerische Studien.
En Göttingen
En 1883, li prenis profesorpozicion ĉe Georg-August-Universitato de Göttingen. Ĉi tie, li daŭre instruis filologiajhojn klasikajn sed ankaŭ donis prelegojn nefilologiajn pri la Antikva epoko. Lia influo certigis la dungon de la Greifswald-kolego Julius Wellhausen en Göttingen. En 1891, li iĝis vickanceliero de la universitato, kaj li estis nomumita membro de la Reĝa Akademio de Sciencoj de Göttingen unu jaron poste. Kiam Wilamowitz forlasis Göttingen, li estis sukcedita fare de Georg Kaibel, konatulo el studotagoj kaj lia posteulo en Greifswald.
Berlino
En 1897, kun la subteno de lia amiko Diels, al Wilamowitz estis ofertita posteno ĉe la Reĝa Friedrich-Wilhelms-Universitato en Berlino kiel posteulo al Ernst Curtius. Li akceptis kaj restis tie ĝis sia emeritiĝo en 1921. En 1915 li estis nomumita kanceliero de la universitato dum unu jaro. Kune kun Diels, li fondis la Berlinan Instituton por Antivkecaj Studoj en 1897. Liaj publika prelegoj pri temoj de grek-romia antikvo, kiu okazis dufoje semajne, altiris grandajn legantarojn.
Instruagadoj kaj membrecoj
En 1891, Wilamowitz estis elektita neordinara membro de la Prusa Akademio de Sciencoj kaj plena membro en 1899. En 1902 li prenis la prezidantecon de la akademio. Kiel membro de la Göttingen-akademio, li forte instigis al la publikigo de la latina vortarego unulingva Thesaurus Linguae Latinae. De 1897 li ankaŭ laboris kiel membro de la Komisiono de la akademio por aferoj patristikaj. En 1894 li estis elektita plena membro de la Germana Arkeologia Instituto. Li ankaŭ estis redaktisto de la serio Philologische Untersuchungen de 1880 ĝis 1925.
Plue, Wilamowitz instruis kiel gastprelegisto en Oksfordo (1908) kaj Upsalo (1912), estis koresponda membro de la norvega Akademio de Sciencoj kaj Leteroj (1909) kaj la Scienca Socio de Lund (1921).
Dum lia prezidanteco de la prusa akademio, Wilamowitz realigis la daŭrigon de la publikigserioj de August Böckh kaj Adolf Kirchhoff nomitaj Inscriptiones Graecae / Grekaj enskribajhoj. Wilamowitz havis formigan influon sur la pluevoluigo de tiu projekto, kiun li direktis ĝis sia morto.
Apogo de la 1-a Mondmilito
Wilamowitz estis iniciatinto de la memorando Deklaracio de la Universitataj instruistoj de la Germana Regno, en kiu 3016 subskribintoj apogis germanan partoprenon en la Unua Mondilito. Baldaŭ post, li ankaŭ subskribis la Manifeston de la naŭdek tri, de kiuj li distancigis sin poste. Jam en 1914, lia filo, Tycho von Wilamowitz-Moellendorff, kiu ankaŭ estis aktiva kiel filologo, falis en la batalo de Ivangorod. La memorando kelkajn tagojn poste ekaperis.
Familio
En 1878 li geedziĝis kun Maria Mommsen, la plej maljuna filino de la fama historiisto Theodor Mommsen, kiun li aktive helpis en la kompletigo de lia Romia historio.
Wilamowitz pasigis siajn lastajn jarojn en soleco, suferante de severaj renmalsanoj. Li mortis en Berlino, estis en komato por mallonga tempo. Li estas entombigita en sia naskiĝa vilaĝo, kune kun sia edzino, Mario (1855-1936), kaj ilia nura filo, Tycho. Li ankaŭ havis filinon, Dorothea Freifrau Hiller von Gaertringen, edzino de la arkeologo Friedrich Hiller von Gaertringen.
Atingoj
Wilamowitz estas unu el la centraj figuroj de klasikaj filologiistoj de la 19-a kaj 20-a jarcento. Kiel granda aŭtoritato de la literaturo kaj historio de Antikva Grekio, Wilamowitz prenis pozicion kontraŭ tradicia metodaro kaj tekstkritiko. Kiel reprezentanto de postklasikismo, li koncentriĝis malpli pri literaturhistorio sed prefere planis eltiri biografiajn informojn pri la respektivaj verkintoj de la konservitaj tekstoj. Tiel, li utiligis historiajn perspektivojn por servi filologion. Krom liaj pioniraj ĝeneralaj verkoj li publikigis multajn detalajn studojn de Eŭripido, Homero, Esĥilo, Pindaro kaj Aristotelo. Kiel scienca organizinto, li ankaŭ respondecis pri la publikigo de gravaj fontomaterialpublikaĵoj, kiel ekzemple Inscriptiones Graecae. Li ankaŭ pasie apogis la konservadon de Klasikaĵeduko en la germana lerneja sistemo.
Famaj disĉiploj
Famaj lernantoj de li estis i.a.: Felix Jacoby, Karl Mittelhaus, Wolfgang Schadewaldt, Eduard Fraenkel, Werner Jaeger, Johannes Geffcken, Paul Maas, Eduard Schwartz, Gilbert Murray, Paul Friedländer, Friedrich Solmsen, Wilhelm Capelle kaj Johannes Sykutris.
En la lastaj jardekoj, la amerika akademiulo William M. Calder la 3-a publikigis serion de gravaj dokumentoj pri kaj de Wilamowitz, inkluzive de multe de lia korespondado kun Diels, Eduard Norden, Mommsen, Paul Wendland, kaj aliaj.
10139 Ronsard
10139 Ronsard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca poeto Pierre de Ronsard (1524–1582), plej grava ano de la grupo da poetoj konata kiel "La Plejado". Tre inspirita de la greka kaj romia poezioj, sekvante la ekzemplon de Horacio li komponis Les Odes (1550) ; oni memoras lin pro lia Amours de Marie kaj Sonnets pour Hélène. Penso pri la maldaŭreco de la juneco kaj beleco, lia Mignonne, allons voir si la rose estis metita en muziko duon-dekduo da fojoj depost la 17-a jarcento.
Kesabo
Pro sia seka klimato kaj ĉirkaŭbarado de arbaraj verdaj montoj kaj profundaj valoj, Kesabo estas favorata feriejo por sirianoj, ĉefe el Halepo kaj Latakio.
Filipo la 5-a (Francio)
Li estis la dua filo de Filipo la 4-a la Bela kaj de la reĝino de Navaro, Johana. Filipo estis la frato de sia antaŭulo, Ludoviko la 10-a la Kverelema. Kiam mortis tiu ĉi, li fariĝis la reganto de Francio, antaŭ la naskiĝo de la postmorta filo de Ludoviko. Sed tiu filo, Johano la 1-a, mortis nur kvin tagojn post sia naskiĝo, kaj Filipo estis finfine kronita kiel la nova reĝo, konforme al la nova, ankoraŭ ne teoriigita salfranka leĝo.
12-a de oktobro
La 12-a de oktobro estas la 285-a tago de la jaro (la 286-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 80 tagoj restas.
Je la 12-a de oktobro okazis interalie:
Tagoj de semajno
La 12-a de oktobro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Pöttmes
Pöttmes estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aichach-Friedberg de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dinah Washington
Dinah WASHINGTON (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1924 en Tuscaloosa, Alabamo; mortis la 14-an de decembro 1963 en Detrojto, Miĉigano; fakte Ruth Lee Jones) estis usona kantistino de svingo, ritmenbluso kaj de popularmuziko.
Vivo
Ŝia familio transloĝiĝis al Ĉikago, kiam ŝi aĝis tri jarojn. Jam frue ŝi kantis en la preĝeja ĥoro kaj membriĝis en la Salle Martin's Gospel Choir, kiu koncertis en la ĉirkaŭaĵo de Ĉikago. Kiam ŝi havis 15 jarojn, ŝi gajnis amatorkonkurson, kiu komencis ŝian profesian karieron. Ŝiaj laboroj tamen dupartiĝis: Unuaflanke ŝi direktis la preĝejan ĥoron, aliaflanke ŝi ludis pianon en klubejoj. En la aĝo de 18 ŝi transiris ekde gospelo al jazo.
En 1942 ŝi muzikis en la trinkejo Garrick Stage, kie ŝin aŭdis Joe Glaser. Tiu ĉi rekomendis ŝin al Lionel Hampton. Ekde 1943 ĝis 1946 ŝi kantis en lia bando; li ankaŭ instigis, ke ŝi ŝanĝu sian nomon en Dinah Washington. Sian unuan furorkanton ŝi lanĉis en 1943 per Evil Gal Blues, kiun Leonard Feather verkis kaj aranĝis por ŝi. Ŝin akompanis membroj el la bando de Hampton. La peco aperis je la mallongviva diskeldonejo Keynote Records. Dum ĉi tiu fazo ŝia kantmaniero fariĝis pli kaj pli ĵazeca, kion ankaŭ dokumentas sonregistraĵoj kun Lucky Thompson el la jaro 1945.
Post la pereo de Keynote ŝi transiris al diskeldonejo Mercury Records resp. ties gefrata eldonejo Emarcy. En 1947 ŝi surdiskigis unuafoje ritmenbluson. Sian unuan furorkanton laŭ la ranglisto de Billboard ŝi ekhavis junion de 1950 per la tiam populara kanto de Johnny Green I Wanna Be Loved. La venonta sukceso okazis decembron de 1954 per la kanto Teach Me Tonight de Gene De Paul kaj Sammy Kahn.
En 1955 ŝi verkis albumon kun la orkestro de Quincy Jones (The Swingin' Miss D), en 1957 ŝi koncertis je la Newport Jazz Festival. Simile kiel ankaŭ Ella Fitzgerald ŝiaj muzikproduktistoj verkigis ŝin ankaŭ albumojn nome songbook (kantaro); en 1957 ekestis Fats Waller Songbook, en 1958 ŝi surbendigis kantojn de Bessie Smith. Sian trarompiĝon ŝi travivis en 1959 per What a Diff'rence a Day Makes, kiu farigos ŝia plej fama titolo. Simile kiel je Nat King Cole aŭ je Ray Charles ŝia kantmaterialo ŝanĝiĝis pro la aranĝaĵoj al arta ĉeftendenco kaj al populara muziko. Ŝi ekzemple koncentriĝis pri baladoj kiel Unforgettable (1959) kun arĉinstrumenta akompano. En 1962 ŝi transiris al diskeldonejo Roulette, kie ŝin akompanis sondisko-orkestroj, tamen ŝi ne povis teni la artan nivelon de la sonregistraĵoj por Mercury. Mallonge antaŭ ŝia morto ankoraŭ ekestis rimarkindaj koncertregistraĵoj de tri radio-elsendoj el Birdland-Club, je kiuj ŝin akompanis interalie Joe Zawinul. Ŝi mortis la 14-an de decembro 1963 en la aĝo de 39 jaroj pro erara englutado de trodozo el dietpiloloj kaj alkoholo.
Dinah Washington estis akceptata en 2003 en la Bluso-Famohalo. Por Teach Me Tonight ŝi ricevis postmorte „Famo-Gremion“ (1999). Ŝi estis konata kiel Blusreĝino. En sia kantado ŝi kunfandis la malmolecon de la gospel-vokado kun la karesemo de la lerte fraziga, kultura baladokantistino. Ŝi influis per sia kantmaniero multajn postsekvajn artistojn kiel Nancy Wilson aŭ Diane Schuur.
Dinah Washington havis malkvietan privatan vivon kaj edziniĝis ok fojojn, interalie de 1957 ĝis 1959 kun ritmenblusa saksofonisto Eddie Chamblee, kiu ankaŭ kunverkis ŝiajn sondiskojn tiutempajn, kaj ekde 1961 ĝis 1962 kun la aktoro dek du jarojn pli juna, Rafael Campos. Ŝia lasta edzo estis la profesia uson-piedpilkisto Dick Lane, kiu ŝin ankaŭ trovis morta. La dissekcado rezultis mortan dozon da dormigiloj.
Konstitucio de Kolombio de 1991
La Konstitucio de Kolombio de 1991 aŭ en hispana Constitución Política de Colombia de 1991 estas la aktuala konstitucio de la Respubliko. Ĝi estis proklamita en la konstitucia gazeto Gaceta Constitucional numero 114 de la ĵaŭdo 4a de julio 1991, kaj ĝi estas konata ankaŭ kiel la Constitución de los Derechos Humanos (Konsitucio de la Homaj Rajtoj). Ĝi anstataŭis la Politikan Konstitucion de 1886 kaj ĝi estis elsendita dum la Prezidenteco de la liberalulo César Gaviria.
La Kolombia Konstitucio enhavas enkondukon, 13 Títulos (ĉapitroj), 380 konstituciajn artikolojn kaj 67 transirajn artikolojn.
Propila acetato
Propila acetato aŭ C5H10O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj propanolo, senkolora, rapidbola likvaĵo kun odoro je persikoj, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi aldoniĝas kiel nutrosuplemento en la produktado de konfitaĵoj, trinkaĵoj, frandaĵoj, kosmetikaĵoj, ktp. Ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo.
Gimmeldingen
Gimmeldingen, estas vinvilaĝo, kiu havas la kromnomon “ĉe la Vinvojo“ ekde 1935 La vilaĝo estas ekde 1969 urboparto de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo (Rejnlando-Palatinato), kies urbocentro situas 3 kilometrojn pli sude. Hodiaŭ la vilaĝo havas pli ol 2 500 loĝantojn.
NGC 4069
NGC 4069 (alia indiko — PGC 38166) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Gimmeldingen
Situo
La vilaĝo situas sur alteco de 150 m ĉirkaŭ la protestanta paroĥa preĝejo konsekrita je Laŭrenco de Romo, kiu staras sur monteto apud la Germana Vinvojo en la regiono Vorderpfalz rande de la malaltebenaĵo de la supra Rejno. La vilaĝo ankaŭ etendiĝas en la valo de la rivereto Mußbach.
NGC 4069
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gimmeldingen
Najbaraj vilaĝoj kaj urboj
Najbaraj lokoj estas en la sudo la sendistrikta urbo Neustadt, en sudokcidenta, nordo respektive oriento esta la Neustadt-aj urbopartoj Haardt, Königsbach kaj Mußbach. Okcidente allimas en la Palatinata arbaro la vilaĝo Lindenberg.
Kosuke Maruyama
Kosuke Maruyama (丸山 光介, n. ) estas japana futbalisto.
Gimmeldingen
Akvejoj
La apenaŭ 12 km longa Mußbach, prononco, fluas de okcidento al oriento tra Gimmeldingen kaj enfluas 2 km sudoriente de la vilaĝo Mußbach en la rojon Rehbach, la norda enbuŝiga brako de la Speyerbach, prononco.
Kosuke Maruyama
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Gimmeldingen
Historio
En la mezepoko situis sudoriente de la malaltaĵoj de la rojo Mußbach al malgranda vilaĝo Lobloch, prononco, kiu estis en 1751 kunigita al Gimmeldingen.
Vidindaĵoj
Protestanta Paroĥa preĝejo
Ĝi havas romanika turo el la lasta kvarono de la 12 jarcento, kaj alkonstruita en la jaro 1723 baroka navo de la preĝejo.
St.-Nikolaus-preĝejo
altgotika preĝejo konsekrita je la sankta Nikolao kun pli malnova romanika turo.
Alte Burg
La "malnova burgo" sur la altaĵdorso ĉe la orienta rando de la iama vilaĝkerno estas el la tempo de la Salioj kaj konstruiĝis ĉ. la jaro 1100. Reĝo-Ludoviko-pavilono
Honore al la ofta vizito de reĝo Ludoviko la 1-a de Bavario
Hildenbrandseck
kasteleto Lobloch
Konstruaĵo en formo de malgranda kastelo el la 19-a jarcento
Thüringer Rostbratwurst
La ege ŝatata Turingia kradrostita kolbaso (Thüringer Rostbratwurst) estas rigardata eŭrope protektita "produkto de geografia origino".
La leĝo ĝin normigas: 1) Ĝi devas esti inter 15 kaj 20 centimetrojn longa. 2) Ne en artefaritajn sed en naturajn intestojn maldikajn oni enŝovu la farĉon. Tiu farĉo povas esti aŭ nekuirita aŭ antaŭbrogita. Antaŭbrogo estas de multaj puristoj neakceptata. Oni povas preni puran porkaĵon aŭ almiksitan bovaĵon. La priskribitaj spicoj estas karvio aŭ majorano. Malofte oni enmiksas tien ankaŭ muskaton aŭ ajlon.
Moŝe Ŝaret
Moŝe ŜARET (15-a de oktobro 1894 en Ĥersono, Rusia Imperio– 7-a de julio 1965 en Jerusalemo, Israelo) estis ĉefministro de Israelo de 1953 ĝis 1955.
Hariso (saŭco)
Hariso estas tunizia akregusta ruĝa saŭco kiu estas farita el i.a. kapsiketoj, tomatoj, kumino, koriandro kaj ajlo. Ĝi iomete similas al sambalo kaj ĉilisaŭco. Ĝi antaŭ ĉio estas uzata en nord-afrikaj landoj dum la preparo de supoj, kuskuso, pasto, rizomanĝaĵo kaj mergezo. La saŭco kutime estas vendata en tuboj kaj ladskatoloj.
Marcel Petiot
Marcel (André, Henri, Félix) PETIOT, alinome Doktoro Petiot (naskiĝinta la  en Auxerre (Yonne) kaj gilotinita la  en Parizo), estis franca kuracisto akuzita pro murdoj post la malkovro en lia pariza loĝejo de restaĵoj de 27 personoj tuj post la dua mondmilito.
Vivo-komenco
Naskiĝinta la en Auxerre, li estis la filo de funkciulo de franca poŝto; lia onklo, Gaston Petiot, estis instruisto pri filozofio en gimnazio de Auxerre. Ekde infanaĝo li montris signojn de perforto, eĉ strangolante katon post li trempis ĝiajn krurojn en bolantan akvon aŭ pafante per revolvero al ili. Tamen, li montris grandan inteligenton, kiam li estis 5-jara li scipovis legi kiel 10-jara infano, kaj frumaturecon, disdonante maldecajn bildojn en klaso kiam li estis 8-jara. Internigita en Saint-Anne pro psikiatria patologio, lia patrino mortis kiam li estis 12-jara, li poste estis forpelita el pluraj lernejoj pro malbona konduto. 17-jaraĝa, li estis arestita pro ŝtelo. Li poste neniam estis kondamnita, ĉar psikiatro deklaris lin nejuĝebla, estimante ke li havas duoblan personecon, socie ne adaptitan kaj nenormalan.
Rekrutita de armeo en 1916, li estis vundita dum la unua mondmilito de fragmento de grenado en la piedon 6 monatojn poste. Akuzita pro ŝtelo de kovrilo en la malsanulejo kie li estis kuracita, li faris unuan restadon en la milita karcero de Orléans antaŭ esti transigita al psikiatria servo de malsanulejo de Fleury-les-Aubrais kie psikiatroj deklaris lin neŭrastenia, mense malsana, paranoje depresia kaj fobiema. Malgraŭ tio li estis resendita al fronto en 1918, denove vundita, li estis forpelita el armeo pro psikiatriaj perturboj. Per facileco de aliro donita al veteranoj, li finis siajn medicinajn studojn la per akiro de diplomo de la medicina Fakultato de Parizo, kun mencio "tre bona". En 1922, li malfermis kuracistan kabineton en Villeneuve-sur-Yonne, kie li rapide fariĝis populara inter la loĝantaro (interalie danke al senpagaj konsultoj donitaj al malriĉuloj kaj senpagaj vakcinadoj) sed estis rimarkita pro kleptomanio.
En 1926, la loĝantaro malkovris lian brulantan amrilaton, kiun li havis kun filino de unu el siaj pacientinoj. Iom poste, la domo de la junulino estis bruligita kaj ŝi mem malaperis sen lasi spurojn. Oni poste retrovis putriĝintan kaj ne identigeblan korpon. Supozante ke temis pri ŝi, neniu ligo kun doktoro Petiot povis esti elmontrita.
Elektita urbestrarano en julio 1926, poste urbestro la sekvan jaron, li edziĝis la kun Georgette Lablais, filino de eminenta komercisto de la urbo. Rapide li estis citita antaŭ tribunaloj pro pluraj deliktoj: falsaj deklaroj de malsan-asekuro, monŝtelo, ŝtelo de elektro. Li fine estis eksigita el sia urbestra funkcio en 1931 kaj estis elektita ĝenerala konsilanto. Li definitive estis senigita de ĉiuj siaj elektaj mandatoj en 1934.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
La Ŝtatkongreso (itale Congresso di Stato) estas la plenuma organo, kvazaŭ registaro, de la Respubliko San-Marino.
Marcel Petiot
Vivo-komenco
Ekde tiu momento, rumoroj pri neklarigeblaj malaperoj komenciĝis. En 1933, Marcel Petiot subskribis la morton de grava atestanto en murd-afero kie li mem estis implikita, post la vizito de tiu ĉi al lia kabineto. Postsekvata de justico pro diversaj deliktoj, li foriris la saman jaron al Parizo.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
La kongreso, almenaŭ la organo, el kiu ĝi originas, aperis en la unuaj jardekoj de la 18-a jarcento kaj estis konsiderebla kiel parto de la Granda kaj Ĝenerala Konsilio, responsa pri administraj taskoj kaj konsilado pri politikaj kaj juraj aferoj. Ĝi tiutempe ne havis decidajn povojn. La kongreso estas konsiderebla ankaŭ kiel evoluaĵo el la Ekonomia Asembleo, instalita en 1830 kun la funkcio gvidi la ekonomion de la ŝtato.
Marcel Petiot
Funebra kabineto
En 1933, li instalis sin en Parizo, kie li malfermis klinikon en n-ro 66 de strato Caumartin. En 1936, li estis arestita pro ŝtelo sur montrotablo de librejo Gibert, en Latina Kvartalo. Li pravigis sin antaŭ juĝistoj dirante ke "Geniulo ne priokupiĝas pri trivialaj materialaj aferoj!". Li evitis karceron agnoskante sin kiel mensmalsanulon. Li tiam estis internigita en Malsanulejon de Ivry.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
La oficiala instalo de la Ŝtatkongreso okazis per leĝo de la, tuj post la fino de la dua mondmilito.
Marcel Petiot
Funebra kabineto
En majo 1941, li akiris privatan domegon, situantan en n-ro 21 de strato Le Sueur. Amuza detalo: Samtempe aperis sur ekranoj filmo de Clouzot, L'assassin habite au 21 (La murdisto loĝas en n-ro 21). Li tie efektivigis gravajn konstru-laborojn: Li plialtigis najbaran muron, por malebligi alrigardon al la korto kaj transformis la servistarejon en kuracistan kabineton. Dum prifosado, polico malkovris tute aranĝitan kelon, duoblajn pordojn, gas-ĉambron kies pordo estis ekipita de luketo por gvati la agonion de ties viktimoj kaj fekaĵ-foson plenigitan de vigla kalko.
Ekde 1943, li proponis al personoj minacitaj de postsekvoj fare de Gestapo, ilin kaŝe transigi en Argentinon; Tiuj personoj estis kunvokitaj dumnokte, straton Le Sueur, kun valizo entenanta juvelojn, valutojn, arĝentaĵaron... Sub la nomo de « doktoro Eugène » li tiamaniere organizis reton kaj rekrutis perantojn, kombiston kaj teatran ŝminkiston. Malgraŭ ĉio, ĉiuj aspirantoj al vojaĝo mistere malaperis, kaj do neniam atingis Argentinon... Inkluzive de Yvan Dreyfus, kaptito sendita de Gestapo por trapenetri la reton de « doktoro Eugène ». La unua malaperinto estis Joachim Guschinow, najbaro de la doktoro. Li estus alportinta du milionojn da frankoj da diamantoj kun si. Unue malaperiginte personojn solajn, li baldaŭ ekatakis tutajn familiojn, proponante "grupajn tarifojn". Paralele kun la malaperoj de personoj fuĝantaj Francion, aliaj personoj en rilato kun la doktoro ankaŭ ekmalaperis, fakte personoj prezentantajn riskojn de denunco. La "profitantoj" de la reto estis judoj aŭ etgangsteroj, dezirantaj "ripozi en la kamparo", ĉiuj fine estis murditaj. Germanaj servoj malkovrinte lian reton danke al dua stukaĉo, Beretta, Petiot estis arestita kaj torturita dum 8 longaj monatoj en karcero de Fresnes, li neniam ion konfesis. Liberigita pro manko de pruvoj, li decidis malaperigi ilin, juĝante ke fariĝis tro danĝere por li.
La, fajro-soldatoj estis alarmitaj de najbaroj ĝenitaj jam dum pluraj tagoj de odoroj elirantaj el kameno de domego situanta sur strato Le Sueur. Post kiam ili vekis Petiot ĉe li kaj vane atendis lian alvenon, ili trarompis fenestron kaj eniris en la domegon. Ili rapide estis alertitaj de odoro kaj bruado de hejtilo kaj malsuprenirinte en la kelon, ili malkovris dispecigitajn homajn korpojn, pretaj por esti bruligataj en la hejtilon. Tiam alvenis Petiot, kiu ŝajnigante sin lia frato, konstatis la situacion kaj "iris por serĉi sian fraton Marcel Petiot". Alia versio rakontas, ke ĉeestante, li pravigis sin deklarante ke ĉiuj korpoj estis kadavroj de nazioj kiujn li mortigis, tiel mistifikante policanojn kiuj lasis lin eliri. Liberigita per parola promeso, li formalaperis.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
Elektoj
La Kongreso konsistas el 10 ŝtatsekretarioj, kiuj funkcias kiel estroj de la sektoroj de la publika administrado.
Marcel Petiot
Funebra kabineto
Dum priserĉadoj, oni malkovris 72 valizojn kaj 655 kilogramojn da diversaj aĵoj, inter kiuj piĵamo de infano (kiu poste montriĝis esti tiu de la eta René Kneller, malaperinta kun siaj gepatroj).
Aresto kaj proceso
Fuĝinte, Petiot rekrutiĝis en F.F.I. (Francaj Fortoj de Interno) sub la nomo "Valéry"; fariĝinte kapitano, li estis postenigita en pariza kazerno de Reuilly. Dum la Liberigo, mandato je lia nomo estis publikigita. Li tamen restis netrovebla. Nur post kiam artikolo parolis pri li kiel Petiot, soldato de Reich, li agis malprudente. Lia megalomanio superis ĉion kaj li uzis rajton de rebato en la gazeto Résistance (li skribis manuskriptan leteron al la gazeto). Ekde tiam, polico deduktis ke li ĉiam estis kaŝita en Parizo ene de Rezistado. La li estis arestita en metro-stacio.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
Elektoj
La ŝtatsekretariojn elektas la Granda kaj Ĝenerala Konsilio el inter siaj propraj anoj. Okazas apartaj, nesekretaj elektoj por ĉiu sekretario. La oficoj de la sekretarioj pri eksterlandaj kaj politikaj aferoj, pri internaj aferoj kaj pri financoj, buĝeto kaj enprogramigo estas deciditaj de la Konsilio; pri la aliaj oficoj la Ŝtatkongreso decidas mem.
Marcel Petiot
Aresto kaj proceso
Juĝita de la al la  pro 27 murdoj, li konfesis 63 dum sia proceso. Li defendis sin proklamante ke temis pri kadavroj de kunlaborantoj de Germanoj kaj proklamis ĝis la fino ke li mortigis "por Francio". Tamen, li restis nekapabla klarigi kiel infana piĵamo troviĝis en la posedaĵoj rabitaj al siaj viktimoj, nek kiel evidentaj senkulpuloj troviĝis inter la retrovitaj korpoj.
Malgraŭ tre longa pledado (daŭrinta ses horojn) de lia advokato, Mastro René Floriot, Petiot tamen estis kondamnita al mortpuno kaj gilotinita la en karcero de la Santé en Parizo. Al la ĝenerala advokato, kiu venis lin veki por la ekzekuto, Petiot replikis: « Fek' al ci ». Iom poste antaŭ gilotino: « Ne estos bele ». Al la magistrato kiu demandis lin, en la momento supreniri al eŝafodo, ĉu li havas ion por deklari, li respondis: « Mi estas vojaĝanto kiu kunprenas siajn pakaĵojn ». Laŭ atestantoj, li mortis kun rideto sur la lipoj. Neniu iam sciis kio fariĝis el la fortuno, kiun li amasigis per sia laŭdira reto, ĉirkaŭkalkuloj irinte ĝis du cent milionoj da frankoj.
Ŝtatkongreso (San-Marino)
Elektoj
Ŝtatsekretario ne povas ofici pli ol dek sinsekvajn jarojn; plia oficperiodo povas okazi nur post paŭzo de almenaŭ kvin jaroj.
La organo dissolviĝas, se plimulto de ĝiaj anoj redonas sian mandaton al la Granda kaj Ĝenerala Konsilio aŭ se la Konsilio decidas revoki la mandatojn de ĉiuj kongresanoj. Dissolvo de la Kongreso ne kaŭzas novajn balotojn pri la Konsilio. La Konsilio ne havas la instrumenton de "deklaro de nekonfido" al la Kongreso, sed la revoko de la mandato fakte plenumas analogan funkcion.
La Kongreson prezidas la du regantaj kapitanoj, kiuj ne havas voĉrajton, sed nur kunordigas, direktas kaj stimulas la laboron kaj la kunligon kun la leĝdona organo (la Konsilio).
Villalar de los Comuneros
Villalar de los Comuneros [biljaLAR deloskomuNEros] estas municipo en la okcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Vintero (Tero de Vino, en hispana Tierra del Vino) en la sudokcidento de la provinco. Villalar de los Comuneros estas komprenebla etimologie kiel Urbo de la Komunumanoj alude al venkitoj kaj ekzekutitoj post la Batalo de Villalar dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio. Ĝis 1932 ĝi nomiĝis nur Villalar.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 42,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 473 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 45 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj iom pli ol 14 km de Tordesillas, borde de la rivero Hornija. Tordesillas estas la referenca centro de servoj por Villalar. La bazaj servoj por transporto ligiĝas al Tordesillas, dum por pli specifaj, ĉu ŝosee ĉu fervoje oni devas iri al Valadolido.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Estas referencoj ke en 1230 ĝi estis vizitita de la reĝo Ferdinando la 3-a kaj lia patrino Berenguela. Oni scias ankaŭ, ke ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago kaj al la Infantazgo (infantlando) de Valadolido. Eklezie ĝi apartenis al la diocezo de Zamoro.
Ĉefa okazaĵo estis la batalo de Villalar, okazinta en la loko konata kiel Ferponto, ekster la loĝloko, la 23an de Aprilo 1521, kiu finigis la daŭron de la Milito de la Komunumoj de Kastilio en kiu batalis la partianoj de la reĝo Karolo la 1-a kontraŭ la komunumanoj, tio estas ribelintoj kontraŭ la troa fiska premo trudita de la nova monarko kaj la manko de partopreno de Kastilio en la imperia politiko rigardanta nur al Eŭropo. La ribela institucio "Santa Junta Comunera" havis sidejon en Avilo kaj poste en Tordesillas, kie estis malliberigita la patrino de la monarko, Johanino de Kastilio, supozeble apoganto de la komunumanoj.
La komunumaj trupoj, komanditaj de Juan de Padilla, retiriĝis al Torrelobatón kaj klopodis sekvi al Toro sed ĉe Villalar estis atingitaj de la monarkisma armeo kaj venkitaj, arestitaj la estroj, Juan de Padilla, Juan Bravo kaj Francisco Maldonado, kiuj estis tuj ekzekutitaj sur la placo kaj iliaj fortranĉitaj kapoj estis eksponitaj ĉe la pilorio.
Tiuj okazintaĵoj estis memoritaj per du monolitoj, unu ĉe la placo kaj alia ĉe la loko de la batalo. Villalar eknomiĝis "de los comuneros" kaj ekkonsideriĝis lulilo de la kastilia naciismo aŭ regionismo kaj de la lukto de la popolo por la libereco. Fine de la 19-a jarceno disvolviĝis la naciisma sento kio rezultis en la unua Festo de la Komunumanoj celebrita la 23an de Aprilo 1889.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, hordeo; luzerno, terpomo kaj beto) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj; iam kolomboj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). La malmulta industrio rilatas al la agrikulturo kaj brutobredado. Estas ankaŭ iom da servoj.
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Johano Baptista de la 16-a jarcento kaj la iama preĝejo de Sankta Maria, aktuale Kulturdomo, la menciitaj monolitoj, la horloĝturo, nobelaj domoj ktp.