cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kupolo de la Jarmilo
La Kupolo de la Jarmilo, (Millennium Dome, referencata ankaŭ simple kiel The Dome (La Kupolo), estas la origina nomo de granda kupol-forma konstruaĵo origine uzita kiel hejmo por la Millennium Experience, grava ekspozicio okazinta por la komenco de la tria jarmilo. Ĝi estas la oka pli granda konstruaĵo en la mondo laŭ sia uzebla volumo. Situa sur la Duoninsulo Greenwich en Sudorienta Londono, Anglio, la ekspozicio estis malfermita al la publiko el la 1a de Januaro ĝis la 31a de Decembro 2000. La projekto kaj ekspozicio estis tre politikaj kaj altiris apenaŭ la duonon de la 12 milionoj da vizitantoj kiujn la organizantoj antaŭplanis, kaj tial ĝi estis konsiderita malsukceso fare de la gazetaro. Ĉiuj elementoj de la origina estis venditaj aŭ dismuntitaj.
En informo de 2005, la kosto vendi la Kupolon kaj la ĉirkaŭan terenon (kio pliigis ĝis 170 akreojn el la dekomenca propono de 48 akreoj enhavataj de la Kupolo) kaj administrado de la Kupolo ĝis la vendo estis fermita estis 28.7 milionoj da pundoj. La valoro de la 48 akreoj okupitaj de la Kupolo estis ĉirkaŭkalkulita je 48 milionoj da pundoj, kion povis esti rekuperita per la detruo de la strukturo, sed oni konsideris preferinda konservi la Kupolon. La strukturo mem ankoraŭ ekzistas, kaj ĝi estas nuntempe grava ekstera trajtoj de la distra distrikto "The O2".
La Nula Meridiano pasas tra la okcidenta rando de la Kupolo kaj la plej proksima stacio de la Metroo estas North Greenwich en la linio Jubilee line.
51.50278°N, 0.00306°W
Monaĥejo de San Millán de la Cogolla
La Monaĥejo de San Millán de la Cogolla estas monaĥeja komplekso kaj eklezia institucio fondita en la 6-a jarcento fare de Sankta Millán, nome Emiliano de la Cogolla, en la municipo San Millán de la Cogolla, en la regiono Rioĥo. Ĝi estas formita de komunumo de monaĥoj kiu pluigas la tradicion iniciatitan de la ermito Millán. El la 6-a jarcento ĝis nun okazis diversaj tipoj de monaĥa vivo: ermitoj, cenobito, duobla visigota monaĥejo kun hispana regularo, mozaraba monaĥejo, benediktina monaĥejo, kaj en la aktualo konvento de monaĥoj de la Ordeno de la Aŭgustenanoj Rekoletoj.
Tiu monaĥeja kontinueco estis la unua tialo kial estis atribuita al ĝi la titolo de Monda heredaĵo de Unesko en 1997. Al tiu tialo aldoniĝas kulturaj tialoj. San Millán estis konsiderita dum multaj jaroj kiel «Cuna del Castellano» (lulilo de la kastilia lingvo), ĉar en la skribejo de San Millán oni skribis la Glosas Emilianenses, unu el la plej antikvaj dokumentoj en kiuj aperas tekstoj de la latinida navararagona en ties rioĥa variaĵo laŭ kelkaj fakuloj -kaj de la mezepoka kastilia kun rioĥaj trajtoj, laŭ aliaj- krom enhavi la unuajn tekstojn ne-epigrafiajn en eŭska. En la sama monaĥejo subskribis siajn versojn Gonzalo de Berceo, nome la unua poeto en kastilia lingvo de konata nomo. Du estas la lokoj identigitaj de la Unesko ene de la Tutmonda Heredaĵo: Estas du apartaj konstruaĵoj en la komplekso. El más antiguo, en la parte alta de la montaña, llamado Monaĥejo de Suso aŭ San Millán de Suso (en mezepoka kastilio, suso signifas supre) kaj Monaĥejo de Yuso [ĜUso] aŭ San Millán de Yuso (en mezepoka kastilio, yuso signifas malsupre).
Suso, la praa kaj plej frua estis loĝata de San Millán, estas ene de densa vegetaĵaro, sur la deklivo de monteto kiu havas fone la montopinton Cogolla [koGOlja], nomita tiel pro la profilo kiu aspektas kvazaŭ monaĥo kun cuculla (mantelo, kiu kovris samtempe kaj korpon kaj kapon). Fone de la monto estas la du niveloj de grotoj loĝataj de Millán kaj liaj sekvantoj. Ĉirkaŭe oni konstruis la aktualan konstruaĵon kie elementoj kaj mozarabaj kaj romanikaj.
Yuso, konstruita poste, estas pli malsupra kaj pli granda. Ĝi okupas la lokon de iama romanika konstruaĵo kiu detruiĝis tute en 1504 por konstrui la aktualan konstruaĵon, kiu malfermiĝis kiel komunumo de benediktanoj. En ĝi elstaras la preĝejo, la klostro, la baroka sakristio kaj la komplekso biblioteko-arkivo. En la aktualo, krom la monaĥejo de aŭgustenanoj, ĝi estas la sidejo de la internacia Centro de Esplorado pri la Kastilia Lingvo.
En la aktualo Suso tas ŝtata propraĵo kaj neniu loĝas tie. Yuso estas loĝata de monaĥoj aŭgustenanaj.
Temna lingvo
La temna lingvo estas la lingvo de la Temnoj kaj estas atlantika lingvo, kiun en Sieraleono parolas pli ol unu miliono da homoj kiel denaska lingvo, tio estas 30% de la loĝantaro.
Kiel interlingvo ĝi servas al kromaj 250.000 homoj. La temna estas unu el la kvar oficialaj lingvoj parolataj en Sieraleono. Ĝi estas parenca al la Bagaj lingvoj parolataj en Gvineo.
Sillans-la-Cascade
(jen france, okcitane Silan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Aparte la loko konatas pro pitoreska kaskado, akvofalo, kiel jam indikas la komunuma nomo.
48636 Huangkun
48636 Huangkun estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Transhomismo
Transhumanismo klopodas por igi la homon posthoma, unuo kun senprecedencaj fizikaj, intelektaj kaj psikologiaj kapabloj. Transhumanistoj kredas, ke se la homa raso ne formortos en la sekva jarcento, homoj fariĝos superinteligentaj per teknologia novigado. Post kiam tio okazos, periodo de ege rapida teknologia kaj socia ŝanĝo komenciĝos ĝis turnopunkto konata kiel "neordinaraĵo". (angle: singularity)
Karakterizaĵoj de transhomismo
Transhomismo estas pensmaniero, laŭ kiu nia nuna homa stato ne estas la fina, sed relative primitiva, kaj nia evoluado estas okazanta futuren.
Laŭ Transhomismo:
(1) La intelekta kaj kultura Movado, kio konfirmas la eblecon kaj dezirindecon de fundamenta plibonigado de la homa stato tra aplikado de science kaj tekniko, precipe per evoluigado de ĉie havebligaj de teknologioj por eliminado de maljuniĝo kaj multe plibonigi homajn intelektajn, fizikajn, kaj psikologiajn kapacitojn.
Pringy (Seine-et-Marne)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pringiaciens.
Transhomismo
Karakterizaĵoj de transhomismo
(2) La esplorado de la sekvaĵoj, promesoj, kaj potencialaj danĝeroj de teknologioj, kiuj ebligos, ke ni venku fundamentajn homajn limitecojn, kaj la rilata studado de la etikaj aferoj implikita en evoluigado kaj uzado de tiaj teknologioj.
Transhomismo povas esti vidata kiel etendaĵo de humanismo, el kiu ĝi estas parte derivita. Humanistoj kredas ke homoj gravas, kaj ke individuoj gravas. Ni eble ne estas perfektaj, sed ni povas plibonigi la homajn kondiĉojn kaj la eksteran mondon, per antaŭenigado de racia pensado, libereco, toleremo, demokratio, kaj koncerno pri nia samrangaj homoj. Transhomistoj konsentas kun ĉi tiu sed ankaŭ emfazas ke ni havas la potencialon fariĝi – ne nur esti. Ĝuste kiel ni uzas raciajn rimedojn por plibonigi la homan staton kaj la eksteran mondon, ni povas ankaŭ uzi tiajn rimedojn por plibonigi nin, la homan organismon. Por fari tion, ni ne limigitu per tradiciaj humanismaj metodoj, kiel edukado kaj kultura evoluadoj. Ni povas ankaŭ uzi teknologiajn rimedojn, kiuj finfine ebligos nin movi el tio, kion iuj kredas kiel “homo”.
Filozofio de Transhomismo
Transhomismo estas malstrikte difinita movado, kiu evoluis laŭpaŝe dum la lastaj du jardekoj. La moderna filozofio de transhomismo estas verkita de doktoro Max More, en1990 en la eseo “TRANSHOMISMO Direkte Al Futurista Filozofio“. Laŭ More, “Transhomismo estas klaso de filozofioj de la vivo, kio serĉas la daŭriĝon kaj akceladon de la evoluado de inteligenta vivo ekster ĝia nuna homa formo kaj homaj limitecoj per scienco kaj teknologio, gvidate de principoj kaj valoroj por vivo-plibonigado.
Transhomismo antaŭenigas interdisciplinan pritrakton de kompreno kaj taksado de la okazoj por plibonigi la homan staton kaj la homan organismon pere de la progresoj en teknologio. Atento estas al ambaŭ nunaj teknologioj, kiel genetika modifado kaj informaj teknologioj, kaj antaŭdiritaj estontaj telnologioj, kiel molekula nanoteknologio kaj artefarita inteligenteco.
Transhomo kaj Posthomo
Kio estas transhomo?
En ĝia nuna uzmaniero, “transhomo” estas la transira homo inter la nuna kaj la posta homo, t.e. posthomo.
Kio estas posthomo?
Tutmonda Transhomista Asocio
Pri Tutmonda Transhomista Asocio, en la angla:World Transhumanist Association (WTA), bv. rigardu al Eksteraj ligiloj sube.
Nomŝangĥo
En 1988, la Monda Transhomista Asocio (MTA) fondiĝis kiel ne-profita organizaĵo per Nick Bostrom kaj David Pearce. Ĝi komencis labori por la rekonigado de transhomismo kiel laŭleĝa subjekto de scienca esplorado kaj publika intereso. En 2008, kiel paŝo por pli humanigi sian publikan bildon, oni ŝanĝis la nomon Monda Transhomista Asocio (MTA) al "Humaneco+" (angle Humanity+). En la sama jaro, Humaneco+ komencis publikigi "h+ Magazino"n, periodaĵo redaktata per R. U. Sirius, kio eldonas transhomismajn novaĵojn kaj ideojn. Nun h+ Magazino estas TTTejo entenanta novaĵojn kaj artikolojn pri transhomismaj aferoj kaj teknologioj.
La magazino de la Asocio: Humaneco+
Humaneco+ estas ne-profita organizaĵo dediĉita al laŭetika uzado de teknologio por pliigi homajn kapablojn. Humaneco+ ankaŭ administras 20000-dolaran premion por la teamo, kiu povas desegni kaj elmontri pli altnivelan 3D printilon ne pli malfrue ol la fino de 2012.
Transhomisma Deklaracio
Ĉi tiu Transhomista Deklaracio estas modifita dum la pasintaj jaroj de kelkaj aŭtoroj kaj organizaĵoj. Ĝi estis adoptita de la WTA membraro en 2002, kaj de Homeco+ en Marto, 2009.
Transhomo laŭ FM-2030
Transhomoj, mallongigo por "transiraj homoj," estas “la unua manifestiĝo de novaj evoluantaj estaĵoj, sur sia vojo al fariĝi posthomoj"
La Mondaj Plej Danĝeraj Ideoj
La Mondaj Plej Danĝeraj Ideoj estas speciala raporto eldonita en Septembro/Oktobro 2004 en la dumonata usona revuo Eksterlanda Politiko.
Ok rimarkindajn intelektulojn oni petis, ke dissendi fruan averton pri la ideoj aŭ ideologioj, kiuj laŭ ili estos la plej detruaj en la venontaj jaroj.
Francis Fukuyama
Yoshihiro Francis Fukuyama (naskiĝis 27 October 1952) estas usona filozofo, politika ekonimiisto, kaj aŭtoro.
Francis Fukuyama estas profesoro pri internacia politika ekonomio ĉe la Johns Hopkins School of Advanced International Studies kaj aŭtoro de State-Building: Governance and World Order in the 21st Century (Ithaca: Cornell University Press, 2004).
Liaj gravaj libroj
Fukuyama estas plej konata kiel la aŭtoro de La Fino de Historio kaj La Lasta Viro, en kiu li argumentis ke la progresado de la homa historio kiel lukto inter ideologioj estas plejparte ĉe la fino, kun la mondo ekfiksiĝanta sur liberala demokratio post la fino de La Malvarma Milito kaj la Falo de la Berlina Muro en 1989. Fukuyama antaŭvidis la finfinan tutmondan triumfon de politika kaj ekonomia liberalismo:
Kio ni povus atesti, ne estas nur la fino de La Malvarma Milito, aŭ la transpaso de iu tempo de postmilita historio, sed la fino de tia historio... Tio estas, la fina punkto de la homara ideologia evoluado kaj la universaligado de okcidenta liberala demokratio kiel la fina formo de homa registaro.
Francis Fukuyama pri Transhomismo
Li verkis kelkajn aliajn librojn, inter ili Fido: La Sociaj Virtoj kaj La Kreado de Prospero kaj Nia Posthoma Estonteco: Sekvaĵoj de la Bioteknologia Revolucio.
En tiu ĉi lasta, li kvalifikis sian originalan "fino de historio“-tezon, argumentante, ke ĉar bioteknologio ĉiam pli permesas al homoj por ekregi super sia propra evoluo, ĝi eblas permesi al homoj por ŝanĝi la homan naturon, do tiel minacante liberalan demokration. Unu ebla rezulto povus esti ke la ŝanĝita homa naturo povus konduki al radikala malegaleco. Li estas furioza malamiko de transhomismo, intelekta movado asertanta tion, ke posthomeco estas dezirinda celo.
Iuj aŭtoroj kredas, ke la homaro jam estas transhoma pro la fakto, ke medicina progreso dum la lastaj jarcentoj signife ŝanĝis la homan estaĵon. Tamen, ĉar tio ne okazis konscie, ĝi ne estas transhomisma.
Homemaj homoj
Kiel ekzemplo, en Usono, Amiŝ (Amish) estas religia grupo probable plej konata pro sia sindetenado for certaj teknologioj. Transhomistoj argumentas, ke io simila probable ekzistos en la proksima futuro: “Homemuloj” (Angle: Humanish), homoj, kiuj elektas “resti homo” ne adoptante hom-evoluigajn teknologiojn, kies elekton transhomistoj kredas devas esti respektata kaj protektata.
Transhomismo kaj Esperanto
En la Esperanto-Movado, Bruno Vogelmann montris favoran sintenon al transhomismo en sia libro "La Nova Realismo". Aldone, en la belartaj konkursoj de UEA de 2017, premiiĝis eseo pri la rilato inter transhomismo kaj Esperanto. La aŭtoro, Javier Alcalde, konkludas jene: "Eventuala kunlaborado inter Esperantistoj kaj transhomistoj povus helpi al ambaŭ movadoj. Tiel, ne nur la argumentoj de la transhomistoj uzeblas en la debato pri Esperanto kiel internacia lingvo, sed verŝajne kelkaj ideoj favore al Esperanto ankaŭ uzeblus por disvastigi la subtenon de transhomismo."
Vidkun Quisling
Vidkun Abraham Lauritz Jonssøn Quisling (, Esperanto Vidkun Kvislingo) n. la 18-an de julio 1887 - m. la 24-an de oktobro 1945, estis norvega politikisto. La 9-an de aprilo 1940, dum la germana invado de Norvegio, li imponis sin kiel nova ŝtatestro per puĉo subtenita de nazia Germanio, tiel akirante internacian reputacion de perfidulo. De 1942 ĝis 1945, Quisling diligente oficiis kiel ministroprezidento de Norvegio, kunlaborante kun la germanaj okupaciaj oficialuloj. Lia registaro, konata kiel la "Nacia registaro" (norvege Nasjonale regjering), plejparte konsistis el ministroj de la politika partio Nasjonal Samling, kiun li fondis en 1933. Tiu kunlaborisma reĝimo aktive kontribuis al la germana fina solvo kontraŭ judoj kaj aliaj supozite malsuperaj homoj. Quisling estis procesita okaze de la postmilita malnaziigo de Norvegio kaj li estis kondamnita je mortpuno pro financa fraŭdo, murdo kaj ŝtatperfido. Li estis pafekzekutita de militista taĉmento la 24-an de oktobro 1945 en la fortikaĵo Akershus en Oslo. Dum la Dua Mondmilito kaj poste, la vorto quisling (esperante "Kvislingo") fariĝis en pluraj lingvoj komuna sinonimo de perfidulo.
Deveno
Vidkun Quisling naskiĝis la 18-an de julio 1887 en Fyresdal, en la norvega provinco Telemark. Li estis la filo de Jon Lauritz Quisling (1844–1930), pastoro de la Eklezio de Norvegio kaj genealogo, kaj de ties edzino Anna Caroline Bang (1860–1941). La nomo de la familio devenas de la vorto Quislinus, kiu estas la latinigita nomo de la vilaĝo Kvislemark en Jutlando (Danio), de kie la familio elmigris en la 17-a jarcento. La Quisling-oj sekve edz-alianciĝis kun la respektinda familio Bakka de la provinco Telemark. Vidkun havis du fratojn kaj unu fratinon : li onidire estis "timida kaj trankvilanima, sed ankaŭ lojala kaj helpema, ĉiam amikema, kelkfoje montrante grandan rideton". De 1893 ĝis 1900, lia patro estis kapelestro en la kvartalo Strømsø de la urbo Drammen. Tie vizitis Vidkun lernejon por la unua fojo. Li ŝajne estis turmentita de aliaj lernejanoj pro sia Telemark-a dialekto, sed montriĝis sufiĉe bona studento. En 1900, la familio transloĝiĝis al Skien, kiam lia patro estis nomumita provosto de tiu urbo.
Dum sia lernejtempo, Quisling montris talenton pri homaj sciencoj, precipe pri historio kaj naturscienco. Li cetere fakuliĝis pri matematiko. Li tamen ankoraŭ ne havis klaran ideon koncerne sian estontan profesion. En 1905, Quisling sukcese eniris la Norvegan Militistan Akademion, post kiam li ricevis la plej altan poentaron inter la 250 kandidatoj de tiu jaro. Li transiĝis al la Norvega Militista Kolegio en 1906, kaj tie diplomitiĝis kun la plej alta poentaro depost la fondo de la kolegio en 1817, tiel ke li eĉ estis rekompensita de speciala aŭdienco kun la reĝo. La 1-an de novembro 1911 li eniris la Ĝeneralan Stabon de la norvega armeo. Norvegio estis neŭtrala lando dum la Unua Mondmilito : al Quisling tre malplaĉis tiu paca sinteno, kvankam la alta nombro da mortintoj ja sekve mildigis lian opinion. Li dediĉis kvin jarojn al la studado de rusaj aferoj kaj en marto 1918, li estis sendita al Rusio kiel ataŝeo ĉe la norvega delegitaro en Petrogrado. Kvankam li rapide disreviĝis pri la lokaj vivkondiĉoj, Quisling konkludis, ke "la Bolŝevikoj tenas la rusian socion en eksterordinare forta submeto". Li cetere miris pri la sukcesa, kompleta mobilizado de la Ruĝa Armeo fare de Lev Trockij. Liaopinie, la eksa registaro de Aleksandr Kerenskij konsentis tro multajn rajtojn al la rusia popolo kaj tiel kaŭzis sian propran falegon. Kiam la norvega delegitaro estis revokita en decembro 1918, Quisling fariĝis la norvega militista eksperto pri rusaj aferoj.
Vojaĝoj
En septembro 1919, Quisling foriris el Norvegio kiel informagento de la norvega delegitaro en Helsinko. Tiu sufiĉe grava posteno kombinis diplomatajn kaj politikajn aspektojn. Aŭtone de 1921, Quisling denove forlasis Norvegion, tiutempe pro peto de la esploristo kaj humanitaristo Fridtjof Nansen, kaj li alvenis en januaro 1922 al la ukraina ĉefurbo Ĥarkovo por kontribui al la humanitara helpo al la tiutempa malsatego. Quisling rapide verkis raporton, kiu emfazis la gigantan misadministradon de tiu areo kaj la morton de proksimume dek mil personoj ĉiutage. Lia raporto favoris la sendon de plia humanitara helpo, sed ankaŭ demonstris lian administran kompetentecon kaj lian naturan obstinecon. La 21-an de aŭgusto 1921, li edziĝis kun rusa virino nomita Aleksandra Andreevna ("Asja") Voronina, kiu estis juna kaj sensperta filino de kolportisto. En siaj memuaroj, Aleksandra skribis, ke Quisling deklaris al ŝi sian amon. Laŭ la leteroj senditaj de Quisling hejmen kaj enketo fare de liaj kuzoj, tamen aperas ke la rilato inter la novaj geedzoj neniam havis romantikan aspekton. Quisling ŝajne nur deziris savi tiun junan virinon el malriĉeco, donante al ŝi norvegan pasporton kaj financan sekurecon.
Gwen Stefani
Gwen STEFANI (naskiĝis la 3-an de oktobro 1969 en Anaheim, Kalifornio, Usono) fakte Gwen Renée Stefani estas usona kantistino. Ŝi vivas ekde 2002 en geedziĝo kun Gavin Rossdale, kantisto de la muzikgrupo Institute (antaŭ bando Bush).
Vidkun Quisling
Parizo, Ukrainio kaj Norvegio
Por restadi en Parizo necesis portempa forpermeso de la norvega armeo. Quisling iom post iom komprenis, ke tio verŝajne estos forpermeso por ĉiam, ĉar pro novaj buĝetaj limigoj, li ne trovus disponeblan postenon, se li revenus al Norvegio. Quisling dediĉis sian restadon en Parizo al la studado de verkoj pri politika teorio kaj al la ellaborado de sia propra filozofa projekto, kiun li nomis "universismo". La 2-an de oktobro 1923, li konvinkis la osloan ĉiutagan gazeton Tidens Tegn publikigi artikolon, en kiu li petis diplomatan agnoskon de Sovetunio. La restado de Quisling en Parizo ne daŭris tiel longe kiel planite, kaj fine de 1923 li ekkunlaboris al nova projekto de Fridtjof Nansen en la balkana duoninsulo kaj venis al Sofio en novembro. Li pasis la sekvajn du monatojn vojaĝante kun sia edzino Maria. En januaro, ŝi revenis al Parizo por prizorgi Asja, kiu pli malpli havis la rolon de adoptita filino en tiu familio. Quisling reiris kun ili en februaro.
Somere de 1924, la triopo revenis al Norvegio. Asja sekve forlasis la geedzojn kaj transloĝiĝis al la domo de onklino en Nice (Francio). Ŝi neniam revenis al Norvegio. Kvankam Quisling promesis vivteni ŝin, liaj pagoj estis neregulaj, kaj li neglektis viziti ŝin en la sekvaj jaroj. En Norvegio, Quisling nedaŭre partoprenis al la komunisma norvega movado (kio poste multe embarasis lin). Inter aliaj proponoj, li sensukcese postulis la kreadon de civitana milico por protekti la landon kontraŭ reakciaj atakoj. Li cetere demandis al membroj de la movado, ĉu ili ŝatus koni la informojn, kiujn la Ĝenerala Stabo de la armeo tenas pri ili, ricevante neniun respondon. Konsiderante la postan politikan karieron de Quisling, tiu nedaŭra membriĝo al la politika ekstremisma maldekstro estas stranga. Dahl tamen sugestis, ke post konservativa junaĝo li tiam estis "sendunga kaj malinspirita (...) multe rankora kontraŭ la Ĝenerala Stabo (...) [kaj] en la procezo de politika radikaliĝo". Dahl aldonis, ke la tiutempa politika ideologio de Quisling estis "kunfandiĝo de socialismo kaj naciismo", kun klara simpatio por la soveta reĝimo en Rusio.
Gwen Stefani
Biografio
Ŝi famiĝis dismonde kiel gvid-kantistino de la grupo No Doubt, ĉefe kun la kanto Don't Speak (1996) kaj al la tiu apartenanta albumo Tragic Kingdom (1995). Ŝi iĝis vizaĝo de la grupo post morto de sinmortigo de John Spence en decembro de 1987.
Vidkun Quisling
Rusio kaj la rubla skandalo
La radikaliĝo de la soveta reĝimo mildigis la simpation de Quisling rilate al la bolŝevismo. Sovetunio cetere tuj kontraŭis liajn armenajn projektojn, kaj malhelpis proponon de Nansen por helpi al la ukrainia malsatego de 1928. Quisling konsideris ĉiujn tiujn decidojn kiel personajn insultojn. En 1929 Britio deziris mem prizorgi siajn diplomatiajn aferojn en Sovetunio. Sekve Quisling forlasis tiun landon. Li ricevis la rangon de komandanto en la Ordeno de Brita Imperio pro siaj lojalaj servoj al Britio. Tiun honoran titolon nuligis Georgo la 6-a en 1940. Quisling cetere estis jam ricevinta la Ordenon de la Rumana Krono kaj la jugoslavan Ordenon de Sankta Savao pro siaj antaŭaj humanitaraj klopodoj.
Fina reveno al Norvegio
Post kiam li pasis naŭ el la dekdu antaŭaj jaroj eksterlande, sensperta pri la norvega interna politika vivo, Quisling fine revenis al Norvegio en decembro 1929. Li alportis kun si reforman planon, kiun li nomis Norsk Aktion ("Norvega Ago"). Quisling planis la kreadon de organizaĵo, kiu konsistus el nacia, regionaj kaj lokaj sekcioj. Li intencis praktiki vastan rekrutadon, sammaniere kiel la Komunista Partio de Sovetunio. Samkiel la franca ekstremdekstra partio Action Française, Quisling cetere apogis ĝisradikajn konstituciajn ŝanĝojn. Liaopinie, la Parlamento de Norvegio (Storting) fariĝu duĉambra, tiel ke la dua ĉambro konsistu el balotitaj, sovetstilaj reprezentantoj de la laboranta klaso. La projekto de Quisling plivole akcentis la strukturon de la organizaĵo ol la konkreta administrado de la ŝtato. Al ĉiuj membroj de Norsk Aktion estis ekzemple atribuitaj precizaj rangoj en kvazaŭmilitista hierarkio
Quisling sekve vendis grandan nombron da antikvaĵoj kaj artaĵoj, kiujn li antaŭe akiris malmultekoste en postrevolucia Rusio. Lia persona kolekto entenis proksimume 200 pentraĵojn, inkluzive de verkoj atribuitaj al Rembranto, Francisco Goya, Paul Cézanne kaj multaj aliaj majstroj. La kolekto, kiu inkludis "aŭtentajn trezorojn", estis antaŭe asekuriginta por prezo de preskaŭ 300 000 norvegaj kronoj. Printempe de 1930, li denove reiris kun Prytz, kiu estis reveninta al Norvegio. Ili organizis kaj partoprenis oftajn kunvenigojn de politikaj samideanoj, kiuj inkludis mezaĝajn oficirojn kaj diversajn aferistojn. Tiuj kunvenigoj estis sekve priskribitaj kiel "la tipa difino de faŝisma iniciativa grupo". Prytz ŝajne estis firme determinita enkonduki Quisling sur la norvegan politikan scenon
Meretrico de Babilono
La meretrico de Babilono aŭ malĉastistino de Babilono estas unu el la roluloj kiuj aperas en la lasta libro de la Biblio nomata Apokalipso, pli konkrete en la ĉapitroj 17 kaj 18. Ĝi estas ligata al la Antikristo kaj la besto de la Apokalipso pro ĝia rilato al la regno de la sep kapoj kaj dek kornoj.
Vidkun Quisling
Fina reveno al Norvegio
Post la morto de Nansen la 13-a de majo 1930, Quisling konvinkis sian amikon kaj editoron de la gazeto Tidens Tegn publikigi sian analizon de la vivo de Nansen sur la kovrilpaĝon. La artikolo estis titolita Politiske tanker ved Fridtjof Nansens død ("Politikaj Pensoj pri la Morto de Fridtjof Nansen") kaj publikiĝis la 24-an de majo. Ĝi emfazis dek ĉefajn tezojn, kiuj prezentis Norvegion en la supozita vidpunkto de Nansen : inter ili estis "forta kaj justa registaro" kaj "pli grava emfazo de raso kaj heredeco". Tiu ĉi lasta temo sekve reaperis en lia nova libro Rusio kaj Ni Mem, kiu estis eldonita en Tidens Tegn en sinsekvaj felietonoj aŭtone de 1930. Tiu senĝene rasisma libro postulis militon kontraŭ bolŝevismo kaj rapide elstarigis Quisling en la tiama politika vivo. Malgraŭ sia antaŭa, malklara politika kurso, Quisling akiris seĝon en la osloa sekcio de la Patrolanda Ligo (Fedrelandslaget), antaŭe fondita de Nansen. Dume, li kaj Prytz fondis novan politikan movadon, Nordisk folkereisning i Norge ("Leviĝo de la Norda Popolo en Norvegio"). Ĝi entenis centran komitaton kun 31 membroj. Quisling imponis sin kiel la partia fører, t.e. unuhoma ekzekutiva komitato, kvankam li ŝajne ne havis precipan ŝaton pri tiu vorto. La unua kunveniĝo de la ligo okazis la 17-an de marto 1931 kaj konfirmis, ke la movado celis "forigi la importitan kaj malvirtan komunisman ribeladon".
Gwen Stefani
Biografio
Krom kelkaj projektoj kun usona artisto Moby, en kies kanto Southside (2000) ŝi kantis, ŝi mondkonatiĝis per la kanto Let me blow ya mind de repistino Eve, en kiu ŝi kantis la refrenon.
Meretrico de Babilono
La meretrico aperas en Apokalipso 17:1-2 kiu estas priskribita kiel:
Vidkun Quisling
Ministro pri defendo
Quisling forlasis la partion Nordisk folkereisning i Norge en majo 1931 por oficii kiel ministro pri defendo en la agrara registaro de Peder Kolstad, kvankam li estis nek agrarano nek amiko de Kolstad. Li estis proponita al Kolstad por tiu posteno fare de Thorvald Aadahl, redaktoro de la agrara gazeto Nationen, kiu tiam estis influita de Prytz. Tiu nomumo surprizis multajn membrojn de la Parlamento de Norvegio. La unua ago de Quisling en lia nova posteno estis la traktado de la konsekvencoj de la batalo de Menstad, "tre akra" laborkonflikto, per la sendo de militistoj. Quisling lerte evitis la kritikojn de la maldekstra branĉo de sia partio koncerne sian traktadon de tiu krizo, sed ankaŭ koncerne sian antaŭan planon krei milicon. Li sekve dediĉis sian atenton al la supozita minaco reprezentita de komunistoj. Li establis liston de la membroj de la revolucia opozicia sindikato, kiu kaŭzis la tumultojn en Menstad. Pluraj el ili estis akuzitaj pri konspirado kaj violento kontraŭ polico. El la ministreco de Quisling ankaŭ rezultis la kreado de konstanta milico nomita Leidang, kies celo estis kontraŭrevolucia (male de la milico antaŭe planita de li). Malgraŭ la disponeblo de pluraj junaj rezervoficiroj post la antaŭaj buĝetaj limigoj, nur sep trupunuoj estis establitaj en 1934. Pro financaj problemoj, la tuta milico entenis malpli ol mil homoj kaj rapide malaktiviĝis. Iam en la periodo de 1930 ĝis 1933, la unua edzino de Quisling, Asja, ricevis noticon pri la nuligo de sia edziĝo
Gwen Stefani
Biografio
Kun ŝia unua solo-kanto What You Waiting For? sukcesis ŝi atingi en 2004 dismonde listopintojn. Ŝia unua propra albumo Love, Angel, Music, Baby (2004) rikoltis jam ene de unu semajno pli grandajn vendojn ol albumo de iama bando No doubt antaŭe.
Ŝi vendas sub markosigno L.A.M.B. (mallongigo de Love, Angel, Music, Baby) proprajn modovestojn.
En filmo de Martin Scorsese, Aviator (2004) Stefani ludis la aktorinon Jean Harlow kaj ludis kun Leonardo Dicaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, Alec Baldwin, Jude LAW kaj Kenneth Welsh.
Vidkun Quisling
Ministro pri defendo
Meze de 1932, la partio Nordisk folkereisning i Norge devis atesti, ke Quisling ne plu estis plena membro de la partio, kvankam li restis en la partia kabineto. La partio plie deklaris, ke ĝia programo neniel rilatis al faŝismo, inkluzive de la germana nacisocialisma modelo. Tio ne mildigis la konstantajn kritikojn kontraŭ Quisling, kiu ofte aperis sur gazetaj kovrilpaĝoj. Li tamen progrese akiris reputacion de diligenta kaj obeema administranto. La 2-an de februaro 1932, Quisling estis agresita en sia ofico de atakanto kun tranĉilo, kiu cetere lanĉis pipron al lia vizaĝo. Kelkaj gazetoj ne emfazis la incidenton mem sed plivole sugestis, ke la atakanto estis la ĵaluza edzo de unu el la purigistinoj de Quisling. Aliaj, pli proksimaj al la Laborista Partio, opiniis ke la tuta afero estis aktorita. En novembro 1932, la laborista politikisto Johan Nygaardsvold prezentis tiun teorion antaŭ la Parlamento, tiel ke pluraj amikoj de Quisling konsideris akuzi lin pri kalumnio. Neniu akuzo estis fine formaligita, kaj la identeco de la atakanto neniam estis konita. Quisling poste raportis, ke tiu atako fakte estis provo ŝteli gravajn militistajn dokumentojn freŝdate ceditajn de la sveda leŭtenanto-kolonelo Wilhelm Kleen. La tiel nomita "pipro-afero" utile polarizis opiniojn pri Quisling. Pro lia influo cetere kreskis la timo de la registaro koncerne sovetajn agentojn en Norvegio, kiuj aktive subtenus industrian tumulton.
Gerald C. Jervis
Gerald C. JERVIS (1915-1985) estis skota esperantisto, eminenta ŝekspirologo kaj tradukanto.
Kun William Auld, Arthur Dawson Foote, John Francis, John Dinwoodie kaj Reto Rossetti li kreis sesopan skotan literaturan grupon, sed ĉar ĉiu loĝis en alia loko, ili kreis cirkulantan kajeron La testudo, al kiu ĉiu el ili kontribuis. Jervis ĉiun rondiron riĉigis per sceno el La mildigo de la megero, kiun li estis tiam tradukanta kaj kiu aperis en la eldonplano de la eldonejo Stafeto jam en 1958. Sed ĝi eldoniĝis nur post lia morto en 1988 en Roterdamo kun iom modifita titolo, laŭ konsilo de Rossetti, La dresado de la megero. Sed liajn tradukojn alportis ankaŭ Angla Antologio, La nica literatura revuo kaj lia originaloj gajnis premion en Belartaj Konkursoj.
Vidkun Quisling
Ministro pri defendo
Post la morto de Kolstad en marto 1932, Quisling pro politikaj kialoj konservis sian postenon en la dua agrara registaro, estrita de Jens Hundseid, kvankam la du homoj estis firmaj opoziciantoj. Samkiel la antaŭa registaro, Quisling estis implikita en plejmultaj incidentoj de la registaro de Hundseid. La 8-an de aprilo 1932, Quisling havis oportunon defendi sin antaŭ la Parlamento pri la pipro-afero, sed li anstataŭe uzis sian paroltempon por ataki la laboristan kaj komunisman partiojn : li interalie asertis, ke pluraj membroj estis krimuloj kaj "malamikoj de nia patrolando kaj de nia popolo". Post tiu incidento, subite kreskegis la politika subteno al Quisling el la ekstremdekstraj elementoj de la norvega socio. 153 eminentaj subskribuloj petis, ke la akuzoj de Quisling estu enketataj. En la sekvaj monatoj, pluraj dekmiloj da norvegoj same aniĝis al tiu ideologio, kaj Quisling dediĉis la tutan someron al multaj paroladoj en homplenaj politikaj kunvenigoj. En la Parlamento, la parolado de Quisling estis tamen rigardita kiel politika memmortigo : li evidente disponis malmultajn pruvojn, kaj oni cetere demandis, kial tiuj informoj ne estis publikigitaj pli frue se vere la revolucia minaco estis tiel forta.
Populara partiestro
Malgraŭ liaj novaj programo kaj populareco, kelkaj subtenantoj de Quisling ankoraŭ konsideris kabinetan puĉon. Quisling mem poste malkaŝis, ke li eĉ ekzamenis la eblecon de perforta faligo de la registaro. Fine de februaro, la registaro tamen estis eksigita de la Liberala Partio. Per la klopodoj de Hjort kaj Prytz, Nordisk folkereisning i Norge rapide fariĝis nova politika partio nomita Nasjonal Samling (NS, laŭvorte "Nacia Unueco"), kiu pretis kontesti la venontan baloton de oktobro. Quisling akceptis tion senentuziasme, ĉar li estus preferinta la kreadon de vera "nacia movado", ne nur de banala politika partio inter aliaj. Nasjonal Samling baldaŭ anoncis, ke ĝi volonte subtenus kandidatojn de aliaj partioj, se ili akceptus ĝian ĉefan celon rilate al la "establo de forta kaj stabila nacia registaro sendependa de ordinara partipolitiko". La partio ne ricevis tujan sukceson sur la jam plenplena norvega politika sceno, sed ja ricevis kreskantan subtenon. Ĝi precipe allogis al bonhavaj osloanoj, al kiuj plaĉis la nazistila centra aŭtoritato de potenca Führer kaj ĝia tre bone strukturita propagando. Tiuj eminentaj kaj riĉaj subtenantoj tamen ekdonis al la partio reputacion de aferista grupo.
Plia subteno ankaŭ konkretiĝis, kiam la Norvega Asocio pri la Helpo al Farmistoj (Bygdefolkets Krisehjelp) petis financan helpon al Nasjonal Samling, kiu tiel gajnis politikan influon kaj plifortigis sian reton da lojalaj, bone trejnitaj partioficiroj. La partio de Quisling tamen neniam finplenumis grandan kontraŭsocialisman aliancon, parte pro tio, ke ekzistis senindulga konkurenco kun la Konservativa Partio rilate al la kolektado de dekstraj voĉoj. Quisling cetere neniam montriĝis talenta oratoro, kvankam lia skandala reputacio ja sufiĉis, por ke ĉiuj voĉdonantoj sciu pri la ekzisto de Nasjonal Samling. La partio konsekvence spertis nur moderan sukceson en la parlamenta baloto de oktobro 1933 : ĝi entute ricevis 27 850 voĉojn, t.e. proksimume 2% de la voĉdonantaro kaj 3,5% de la voĉdonantaro de tiuj balotdistriktoj, kie ĝi efektive prezentis kandidatojn. Ĝi tiel fariĝis la kvina plej grava partio de Norvegio : Nasjonal Samling superfortis la komunistojn sed ne la Konservativan, Laboristan, Liberalan kaj Agraran partiojn. Ĝi cetere malsukcesis ricevi seĝon en la Parlamento.
Fører de malfortiĝanta partio
Post la malfervoriga rezulto de la baloto, despli radikaliĝis la sinteno de Quisling rilate al politikaj traktadoj kaj kompromisoj. Fiaskis en marto 1934 lasta provo al la kreado de dekstra koalicio. Ekde la fino de la jaro 1933, Nasjonal Samling ekinventis sian propran formon de nacisocialismo. Al la partio tamen mankis reprezentanto en la Parlamento por enkonduki la konstitucian reformon, kiun ĝi bezonis por plenumi sian ambician projekton. Kiam Quisling provis mem prezenti la reformon, ĝi estis senpene rifuzita kaj lia partio ekspertis malfortiĝon. Somere de 1935, pluraj gazetoj citis deklaron de Quisling, laŭ kiu "falos kapoj" ekde kiam li akiros ŝtatan potencon. Tiu minaco nerepareble difektis la reputacion de lia partio, kaj en la sekvaj monatoj demisiis pluraj el ĝiaj altrangaj membroj, inkluzive de Kai Fjell kaj de la frato de Quisling, Jørgen.
Quisling krome ekfamiliariĝis kun la internacia faŝisma movado : li ekzemple ĉeestis la faŝisman konferencon de Montreux en Svislando en decembro 1934. Tio tamen estis la plej malbona periodo por politika alianco inter Nasjonal Samling kaj itala faŝismo, precipe post la unuaj kontraŭlegaj italaj avancoj en Abisenion. Dum sia returniro el Montreux, Quisling renkontis la nazian ideologon kaj eksterlandpolitikan teoriston Alfred Rosenberg. Kvankam li mem preferis konsideri sian programon kiel sintezo de itala faŝismo kaj germana naziismo, Quisling jam en la tempo de la baloto de 1936 estis parte fariĝinta la "norvega Hitler", kiun delonge denoncis liaj kontraŭuloj. Tio parte originis pro lia kreskanta antisemitismo kaj pro tio, ke li volonte asociis judismon kun marksismo, liberalismo kaj io ajn, kiun li opiniis kontestebla. Nasjonal Samling cetere pli kaj pli similis al la germana nazia partio en siaj ideologio kaj aspekto. La partio retrovis neatenditan popularecon, kiam la norvega registaro akceptis aresti Lev Trockij pro peto de Sovetunio. Ĝia kampanjo por la venonta baloto de 1936 tamen neniam ricevis la atenditan sukceson. Nasjonal Samling kolektis nur 26 577 voĉojn, malpli ol la baloto de 1933, kvankam Quisling sincere kredis, ke li ricevus la subtenon de almenaŭ 100 000 voĉdonantoj kaj akirus absolutan minimumon de dek seĝoj en la Parlamento. Pro tiu fiasko disiĝis la partio en du partojn : Hjort estris la disidentan grupon. Malpli ol 50 membroj tuj forlasis la partion, sed multaj aliaj sekvis ilin dum la jaro 1937.
La malgrandiĝanta nombro da partiaj membroj generis multajn problemojn por Quisling, precipe financajn. Jam dum la antaŭaj jaroj li spertis monproblemojn kaj devis uzi sian propran heredaĵon. Dume, pli kaj pli multaj el liaj pentraĵoj estis identigitaj kiel kopioj, kiam li provis vendi ilin. Inverse, Vidkun kaj ties frato Arne vendis unu pentraĵon de Frans Hals nur por 4 000 dolaroj, ĉar ĝi iliaopinie estis kopio, kaj ili poste konstatis, ke la artaĵo estis retaksita kiel 100 000-dolara originala verko. En la malfacila kunteksto de la Granda Depresio, eĉ originalaj verkoj ne vendiĝis por la prezoj esperitaj de Quisling. Li plidisreviĝis pri la evoluo de Norvegio, kiam estis ekdebatita la konstitucia reformo de 1938, kiu celis plilongigi la parlamentan mandaton de tri al kvar jaroj kun tuja efiko, kion Quisling akre kontraŭis.
Antaŭmilita periodo
En 1939, Quisling dediĉis sian atenton al la norvega preparado de atendita milito en Eŭropo. Li opiniis, ke lia lando bezonus drastan pliigon de siaj armeaj elspezoj por protekti sian neŭtralecon. Dume, Quisling pli kaj pli videble montris sian subtenon al Adolf Hitler kaze de venonta konflikto. Kvankam li publike kondemnis la Kristalan Nokton de novembro 1938, li sendis al la germana estro formalan saluton okaze de lia 50-a jariĝo, en kiu li dankis lin pro la "savo de Eŭropo el bolŝevismo kaj juda rego". En 1939 deklaris Quisling ke, ĉu neŭtraleco ne plu eblus pro brita-rusa alianco, Norvegio devus "alianciĝi kun Germanio". Li estis invitita al Germanio somere de 1939 kaj entreprenis turneon tra pluraj germanaj kaj danaj urboj. Li estis precipe bonvenigita en Germanio : oni promesis al li specialan fonduson por pli bona funkciado de Nasjonal Samling kaj por la loka disvolvigo de nazifavoraj opinioj. Kiam oficiale komenciĝis la milito la 18-an de septembro 1939, Quisling rapide trankviliĝis pro la forto kaj efikeco demonstritaj de la germana armeo. Li firme konfidis, ke lia partio malgraŭ sia malgrandeco rapide fariĝus la centro de norvega politiko.
Dum la sekvaj naŭ monatoj, la partio estrita de Quisling tamen plu restis periferia kaj duaranga en Norvegio. Ĝi malgraŭe estis aktiva movado, kaj en oktobro 1939 Quisling kunlaboris kun Prytz pri finfine malsukcesa plano rilate al paca traktato inter Britio, Francio kaj Germanio, kaj al ilia eventuala partopreno en novan ekonomian union. Quisling ankaŭ opiniis, ke Germanio devus tuj ataki sian tiaman aliancanon Sovetunion. Li vojaĝis al Germanio la 9-an de decembro por prezenti tiun pluraspektan planon. Li impresis plurajn germanajn oficialulojn kaj tiel akiris aŭdiencon kun Hitler mem, planitan la 14-an de decembro. Antaŭ la aŭdienco, li ricevis el pluraj oficialuloj konsilon, laŭ kiu la plej utila peto farebla de li certe estus la helpo de Hitler al germanfavora puĉo en Norvegio, tiel ke la norvegaj havenoj estu alireblaj al germanaj militŝipoj. Oficiale estus la neŭtraleco de Norvegio konservata kiel eble plej longe, ĝis kiam la lando falos sub la kontrolon de Germanio anstataŭ tiu de Britio. Estas ne klara, ĉu Quisling mem bone komprenis la taktikajn konsekvencojn de tia projekto. Li anstataŭe fidis la opinion de sia estonta ministro pri internaj aferoj Albert Hagelin, kiu tre bone scipovis la germanan kaj gvidis Quisling dum la antaŭaŭdiencaj konversacioj, kvankam Hagelin mem emis fari ekscesajn deklarojn. Quisling kaj liaj germanaj interparolantoj verŝajne ne akordiĝis pri la bezono kaj kondiĉoj de eventuala germana invado.
Quisling renkontis Hitler la 14-an de decembro 1939. La germana estro promesis respondi al brita invado de Norvegio (plano R 4), eble eĉ prevente, per propra invado. Li opiniis, ke la planoj de Quisling rilate al norvega puĉo kaj angla-germana paco estis tro optimismaj. Quisling tamen ricevis garantion pri la alveno de plia mono por subteni Nasjonal Samling. Nova renkonto inter ambaŭ okazis post kvar tagoj. Post la dua interparolado verkis Quisling memorandon, en kiu li klarigis, ke li ne konsideris sin kiel naci-socialismulon. Quisling estis intence flankenlasita dum la germana preparado de la estonta norvega operacio. Li tiam suferis pro serioza malsano, verŝajne nefrito de ambaŭ renoj, kaj tamen rifuzis enhospitaligon. Kvankam li denove kapablis labori ekde la 13-a de marto 1940, li restis malsana dum pluraj pliaj semajnoj. Dume okazis brita-germana incidento en la norvega haveneto Altmark. La germana milita stabo nun donis eĉ pli grandan atenton al la planado de invado de la lando. Hitler ankoraŭ hezitis pri la demando, ĉu antaŭ invado oficiala norvega invito estos bezonata. Je la 31-a de marto oni kontaktis Quisling telefone, post kio li malvolonte vojaĝis al Kopenhago por renkonti naziajn sekretajn agentojn, kiuj pridemandis lin pri la defendoj kaj defendaj protokoloj de Norvegio. Li revenis al Norvegio la 6-an de aprilo. Post du tagoj startis la brita operaco Wilfried, tiel implikigante Norvegion en la mondmiliton por la unua fojo. Pro la ĉeesto de aliancaj fortoj en Norvegio, Quisling antaŭvidis precipe rapidan germanan respondon.
Germana invado kaj puĉo
En la frumatenaj horoj de la 9-a de aprilo 1940, Germanio invadis Norvegion peraere kaj permare, kun la intenco kapti reĝon Haakonon la 7-an kaj la registaron de ĉefministro Johan Nygaardsvold kiel eble plej rapide. La konservativa prezidanto de la Parlamento de Norvegio Carl Joachim Hambro, konscia pri la risko de germana invado, estis tamen aranĝinta ilian forsavon al Hamar en la orientan parton de la lando. La germana batalkrozoŝipo Blücher, kiu transportis plejmultajn homojn dediĉotajn al la administrado de la okupota lando, estis dronita de kanonpafo kaj torpedoj de la fortikaĵo Oscarsborg en la Oslo-fjordo. La germanoj esperis rapidan kapitulacion de la registaro sed ankaŭ ties rapidan anstataŭigon : malsukcesis do ambaŭ planoj, kvankam la invado ja progresis. Post longaj diskutadoj, Quisling kaj liaj germanaj interparolantoj decidis, ke necesegis tuja puĉo, kvankam tio estis la preferata plano nek de la germana ambasadoro Curt Bräuer nek de la germana ministerio pri eksteraj aferoj.
En la posttagmezo, la germana kuriero Hans Wilhelm Scheidt anoncis al Quisling, ke li ricevos la personan subtenon de Hitler se li starigos novan registaron. Quisling ellaboris liston de ministroj kaj akuzis la legitiman registaron pri "fuĝo", kvankam ĝi tiam situis en Elverum, nur 50 kilometrojn for de Oslo. La germana armeo dume sukcese ekokupis Oslon, kaj je 17:30 la norvega radio ĉesis dissendon pro peto de la invadantoj. Danke al la subteno de la germanaj fortoj, je proksimume 19:30, Quisling komencis radio-anoncon, anoncante la kreadon de nova registaro kaj postulante la ĉesigon de iu ajn rezistado kontraŭ la nazia invado. Al li tamen ankoraŭ mankis legitimeco, tiel ke du ordonoj (unu al lia amiko Kolonelo Hans S. Hiorth, komandanto de la regimento de Elverum, kaj la alia al la osloa policestro) estis ignoritaj. Je 22:00, Quisling plenumis novan radio-anoncon por ripeti sian antaŭan mesaĝon, kaj li eldiris la liston de la novaj ministroj. Hitler anoncis sian subtenon kiel promesite, kaj li agnoskis la novan norvegan registaron de Quisling en la sekvaj 24 horoj. Norvega artilerio estis tamen daŭre pafanta kontraŭ la germanaj invadantaj fortoj, kaj je 03:00 la 10-an de aprilo Quisling konsentis ĉesigi la rezistadon de fortikaĵo en Bolærne. Pro tiuj decidoj estis jam tiutempe asertita de politikaj kontraŭuloj, ke la enoficiigo de Quisling en marioneta registaro simple estis parto de germana plano jam delonge planita.
Quisling tiam atingis la klimakson de sia politika potenco. La 10-an de aprilo, Bräuer alvenis al Elverum, kie daŭre oficiis la legitima ministraro de Nygaardsvold. Konforme al la ordono de Hitler, li petis ke la reĝo Haakono nomumu Quisling kiel la novan registarestron, tiel aranĝante pacan transiron de la ŝtatpotenco. Haakono tamen rifuzis kaj sciigis, ke li plivole abdikus ol li akceptus Quisling-an registaron. La legitima registaro unuanime voĉdonis por subteni la reĝan vidpunkton kaj urĝis la norvegan loĝantaron daŭre rezistadi. Sen populara subteno, Quisling ne plu utilis al Hitlero. Germanio nuligis sian subtenon al tiu rivala registaro, kaj preferis defundamente konstrui sian propran registarkomisionon. Quisling estis tiel formovita el ŝtatpotenco fare de Bräuer kaj de koalicio de siaj antaŭaj aliancanoj, inkluzive de Hjort, kiu nun konsideris lin kiel ĝenon. Eĉ liaj politikaj samideanoj, inkluzive de Prytz, forlasis lin. Hitler kompense skribis al Quisling por danki lin pro liaj lojalaj penoj (ĉefe por ke li ne tute malhonoriĝu kaj restu ebla posta ŝtatestro) kaj por proponi al li ian postenon en la nova registaro. La kondiĉoj de la transiro de potenco al germana komisiono estis formale transskribitaj la 15-an de aprilo, kaj Hitler daŭre fidis, ke la nova Administra Konsilio fine ricevus la subtenon de la reĝo. La enlanda kaj internacia reputacioj de Quisling ambaŭ kolapsis, kaj li aperis samtempe kiel perfidulo kaj fiaskulo.
Registarestro
La reĝo deklaris la germanan registarkomisionon kontraŭleĝa, tiel klarigante, ke li tute ne estis kompromisema. Hitler malpacienciĝis kaj do nomumis Josef Terboven kiel la novan Reichskommissar de Norvegio la 24-an de aprilo, kiu hierarkie devis rekte dependi de la germana ŝtatestro. Malgraŭ la antaŭaj promesoj de Hitler, Terboven rapide agis, por ke havu rolon en la okupacia registaro nek la partio Nasjonal Samling nek ties estro Quisling, kiun li ne ŝatis. Terboven tamen fine akceptis en junio minimuman reprezentadon de Nasjonal Samling en la registaro, sed restis nekonvinkita pri la valoro de Quisling. Li konsekvence, la 25-an de junio, devigis Quisling-on demisii kiel partiestro kaj plenumi portempan vojaĝon al Germanio. Tie restadis Quisling ĝis la 20-a de aŭgusto, ĉe Rosenberg kaj Admiralo Raeder, kiujn li jam renkontis okaze de siaj antaŭaj vizitoj en Berlino. Li revenis al Norvegio triumfanta post nova renkonto kun Hitler la 16-an de aŭgusto, okaze de kiu li reakiris la subtenon de la germana diktatoro. Oni do petis al la Reichskommissar enoficiigi Quisling kiel la oficialan estron de la norvega registaro, permesi al li rekonstrui Nasjonal Samling kaj aldoni plurajn partianojn al lia nova kabineto. Terboven obeis kaj faris radio-anoncon al la norvega loĝantaro, asertante ke Nasjonal Samling estos la nura tolerata politika partio en la lando.
Konsekvence, fine de 1940 estis la norvega monarkio efektive malpermesita, kvankam restis aktivaj la Parlamento de Norvegio kaj politika strukturo simila al ekzekutiva kabineto. Nasjonal Samling, la nura germanfavora partio, estis atenteme prizorgita, kvankam la veran potencon daŭre konservis la Reichskommissariat de Terboven. Quisling havis la rolon de oficianta ĉefministro, kaj dek el la dektri "kabinetaj" ministroj devenis de lia politika partio. Li ellaboris politikan programon cele al elimino de la "detruigaj principoj de la Franca Revolucio", inkluzive de pluralismo kaj parlamenta reĝimo. Tiu nova doktrino influis eĉ lokan politikon : urbestroj, kiuj akceptis aniĝi al Nasjonal Samling estis rekompensitaj per multe pli grava potenco. La ŝtato financis kulturajn, ege cenzuritajn programojn, kvankam gazetoj teorie konservis sian liberecon. Kontraŭkoncipilaj metodoj estis rigore limigitaj por garantii la postvivon de la skandinavia geno-identeco. La partio de Quisling spertis moderan pliigon de la nombro da membroj ĝis maksimumo je iom pli ol 30 000. Malgraŭ lia optimismo, la partio neniam preterpasis la mejloŝtonon de la 40 000-a membro.