cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gorgosaŭro
Gorgosaŭro (Gorgosaurus; malnovgreka: "feroca lacerto" < γορργος = 'terura' aŭ 'feroca' kaj σαυρος = 'lacerto') estas genro de karnomanĝanta dinosaŭro kun longeco de 7 ĝis 8 metroj kaj pezo de ĝis 2,5 tonoj. Ĝin unue priskribis la paleontologo Lawrence Morris Lambe en 1914, kaj oni trovis ĝiajn restaĵojn en okcidenta Kanado kaj Usono. Ĝi vivis antaŭ 70 milionoj da jaroj en la malfrua kretaceo.
Oni ĝis nun malkovris pli ol 20 gorgosaŭrajn skeletojn, tiel ke ĝi estas la plej bone reprezentita tiranosaŭredo en la fosiliaro. Ĝenerale simila al tiranosaŭro kaj la plej multaj aliaj grandaj tiranosaŭredoj (kiel daspletosaŭro kaj albertosaŭro), gorgosaŭro havis grandan kapon, grandajn kurbiĝintajn dentojn, etajn dufingrajn antaŭkrurojn, kaj potencajn malantaŭajn krurojn. Kompare kun la aliaj tiranosaŭredoj, gorgosaŭro estas plej simila al ĝia proksima parenco albertosaŭro.
Oni sugestis ke gorgosaŭro estis postpredanto, sed ĝia kunvivado kun la similgranda sed pli fortika tiranosaŭredo daspletosaŭro dubigas ĉi tiun teorion. Laŭ alia hipotezo gorgosaŭro, kiu estis inter la pli magraj tiranosaŭredoj, active ĉasis rapidajn bestojn kiel la hadrosaŭredoj kaj ornitomimedoj. Laŭ ĉi tiu propono, la pli malfacilaj atakeblaj ceratopsoj kaj ankilosaŭroj restus la predo de la daspletosaŭro.
Klasado
Dum jaroj oni klasis la specion Gorgosaurus libratus (la sola gorgosaŭra specio nuntempe rekonata) sub la genro Albertosaurus. Lastatempa laboro de paleontologoj tamen sugestas ke estas sufiĉaj diferencoj inter G. libratus kaj aliaj albertosaŭraj specioj por pravigi la originalan genronomon Gorgosaurus.
Hernando de Alvarado Tezozómoc
Hernando de Alvarado Tezozómoc aŭ Fernando Alvarado Tezozómoc (Meksikurbo-Tenoĉtitlano inter 1520 kaj 15302 - eble Meksikurbo, 1610) estis la sepa filo de dekunu el Diego Huanitzin (aŭ Diego Alvarado Huamitzin) kaj Francisca de Moctezuma, sed eble ne ĉiuj filoj naskiĝis el la sama patrino. Lia patro estis la imperiestro de Ecatepec (1520-1538); pro tio, la vicreĝo, Antonio de Mendoza, donis al li la titolon de guberniestro de Meksiko (1539-1541). Tezozómoc estis tenoĉka historiisto, nepo patrinflanka kaj nevo-nepo patroflanka de la antaŭlasta huey tlatoani meksika, nome Motekuhzoma. Li estis pranepo de Axayácatl, patrinflanka. Tio estas. li estis devena, ambaŭflanke, de aztekaj imperiestroj; kaj pro tio, li apartenis al kelkaj el la plej nobelaj familioj de la azteka reĝino. Kiel aliaj meksimaj homboj de la elito, li havis aliron al bona edukado, kio signifas ke Hernando de Alvarado Tezozómoc lernis el hispanoj post 1521. La instruado inkludis la regon de la naŭatla lingvo skribita per alfabetaj literoj de la hispana lingvo. La sperto de tiu literatura tradicio hibrida havigis al Tezozómoc la kapablojn kiujn li perfektigis laŭlonge de sia vivo. Tezozómoc estis konata ĉefe pro du literaturaj kaj historiaj verkoj nome Crónica Mexicana kaj Crónica Mexicáyotl.
Cuzamá
Cuzamá estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Cuzamá. La komunumo estas en la regiono 5 "Centro Sur". "Centro Sur" en la hispana signifas "Centro Sudo", do tiu regiono estas en la sudcentra parto de Yucatán kaj ĝi havas limon kun la regionoj 2, 4, 6 , 8 kaj 9. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31015.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4800 loĝantojn. El tiuj estis 2445 viroj kaj 2355 virinoj. La komunumo havas surfacon de 150,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 17 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 41,4 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2832 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2295 scipovis legi kaj skribi kaj 534 personoj estis analfabetoj. Do 18,86% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Il
La literkombino IL havas plurajn signifojn:
Cuzamá
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(19926) 1979 YQ
(19926) 1979 YQ  estas malgranda malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la 17-an de decembro 1979 de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la brazila astronomo Edgar Rangel Netto elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝia grando kaj albedo estis determinitaj dank'al 19 observadoj elde la kosma observatorio IRAS.
William P. Gottlieb
William Paul GOTTLIEB (28-an de januaro 1917 en Brooklyn, Novjorko, Novjorkio; 23-an de aprilo 2006 samloke) estis usona fotisto. Li famiĝis pro siaj fotoj pri ĵazmuzikistoj.
Vivo
Gottlieb stampis en sia nur mallonga kreoperiodo ekde 1939 ĝis 1948, en la florepoko de svingo kaj la ekesto de bibopo, per siaj fotoj la vidan estetikon de la ĵazo. Li laboris komence ekde 1938 por gazeto Washington Post (en kiu li tenis ĉiusemajnan ĵazkolonon), kaj en la 1940-aj jaroj por la revuo Down Beat, por kiu li ne nur kontribuis fotojn, sed ankaŭ verkis. Krom por Down Beat li verkis por Record Changer, Saturday Review kaj Collier´s Magazine. Al liaj plej famaj fotoj apartenas interalie portretoj de Ella Fitzgerald, Billie Holiday kaj Charlie Parker. Post 1948 Gottlieb laboris kiel filmverkistoj kaj produktoro por lernejaj filmoj. Krome li publikigis multajn librojn, interalie infanlibroj.
Olba
Olba [OLba] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos.
Geografio
Ĝi estas je 46 aŭ 59 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 Autovía Mudéjar venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu La Puebla de Valverde estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, kaj de tie ĝi komunikas al Sarrión kaj Albentosa. De tie la ŝoseo A-1515 venas al Rubielos de Mora kaj de tie sudoriente al Fuentes de Rubielos kaj suden al Olba, dum orienten al Cortes de Arenoso en la provinco Kasteljono.
La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro kaj la loĝloko mem staras je 659 m super marnivelo borde de la rivero Mijares, proksime de la Akvorezervejo Arenoso-Montanejos de la provinco Kasteljono. Ĝi limas norde kun la municipaj teritorioj de Mora de Rubielos, Rubielos de Mora kaj Fuentes de Rubielos, oriente kun Puebla de Arenoso (provinco Kasteljono) kaj sude kaj okcidente kun San Agustín. Estas dise multaj kampardomoj kaj domaroj nome Los Lucas, Los Ibáñez Bajos, Tosca, Ramones, Pertegaces, Villanuevas, Giles, Casa Bolea, Casucho, Artiga, Ibáñez Altos, Hoya Ramos, Tarragones, Tarrasones, Moya, Villagrasas, Peñablanca, Barranco del Lobo... inter aliaj.
Historio
Ĝi estis aligita al la Regno Valencia laŭ Furs de 1261, kun aliaj municipoj de la nuna provinco Teruelo. Poste ĝi formis parton de la senjorlando de Mora. En venontaj jarcentoj, Olba kreskiĝis tre malrapide: kaj la preĝejo kaj la urbodomo datas de la 17-a jarcento, sed la preĝejo ne finkonstruiĝis ĝis la 19-a jarcento. En 1803 Karolo la 4-a ordonis la konstruadon de la ponto super la rivero Mijares.
En la 19-a kaj 20-a jarcentoj oni konstruis plej parton de la nunaj kvartaloj aŭ domaroj dise tra la valo, koincide kun prospero de agrikulturo kaj de loĝantaro: preskaŭ 2000 personojn fine de la 19-a jarcento. Komence de la 20-a jarcento venis industrioj al Olba, ĉar oni profitis la energion de la riveroj: lanfabriko, hidroelektraj centraloj...
En la 1920-aj jaroj, spite konstruadon de ŝoseo Olba-Stacio (Venta del Aire) en 1921, ekis dekadenco kaj elmigrado. Dum la Hispana Enlanda Milito oni detruis la ponton, oni damaĝis la preĝejon kaj venis sufero. La postmilito malplibonigis la situacion kaj la elmigrado senhomigis la lokon. En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj en la loko malgrandiĝis la loĝantaron al malpli ol 200 personoj kaj oni fermis la bazlernejon de Villanuevas. Tamen, en la du lastaj jardekoj, la loĝantaro stabiliĝis.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Olba oni malaltiĝis ĝis nunaj 264 loĝantoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, urbodomo, tri ermitejoj, la ponto, restaĵoj de farunmuelejo kaj de paperfabriko, tomboŝtono en muro de la preĝejo, naturaj lokoj, ĉerivera arbaro kun lutroj, pinaroj ktp.
CLF
La vorto havas plurajn signifojn:
1694 Kaiser
1694 Kaiserestas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Frederik Kaiser.
Ditono
Ditono signifas en la muziko intervalon de du grandaj plentonoj (9:8).
En la pitagora agordo ditono egalas la frekvencproporcion 81:64 estas konata kiel pitagora tercio. Ĉi tiu estas sintonikan komaon pli granda ol pura granda tercio, kiu valoras 400 cendoj.
La pitagora tercio:
Săucani
Săucani [səukanj] (hungare Szokány) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 489 loĝantojn (rumanoj), en 1992 593. Ĝia unua skriba mencio estis en 1580. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Răbăgani.
Protesta kanto
Protestaj kantoj traktas tre vastan gamon de temoj, de personaj problemoj ĝis tutmondaj problemoj. Inter la temoj, pri kiuj estis verkitaj protestkantoj, troviĝas sklaveco, civitanrajtoj, egalrajtigoj, militoj kaj okupado, medio kaj pli.
La kanto, la kanzono aŭ la muziko, konata kiel ribelema aŭ kvalifikita kiel protestanta, engaĝita aŭ revoluciema estas muzika ĝenro, kies vortumaj temoj estas asociitaj kun tuja deziro al socia aŭ politika ŝanĝo. Kelkaj popularaj kantoj rilatas al ĝi. La muzika ĝenro varias inter folko, repo, punko, aŭ pop-muziko. Internaciaj artistoj aŭ grupoj partoprenas en tiu medio kiel Gilles Servat en Francio, Bob Dylan, Joan Baez, Tracy Chapman aŭ Rage Against the Machine en Usono, The Clash en Britio, Bob Marley en Jamajko, Fela Kuti en Niĝerio, aŭ Silvio Rodríguez en Kubo.
Hispana arto
Hispana arto estas la arto de Hispanio. Estante grava kontribuanto al la historio de okcidenta aŭ eŭropa arto (partikulare influita de Italio kaj Francio, ĉefe dum la Baroko kaj Novklasikismo) kaj pro la verkoj de multaj famaj kaj influaj artistoj (kiaj Velázquez, Goya kaj Picasso) Hispana arto havis ofte distingajn karakterojn kiuj utilis ofte por separi ĝin el la aliaj eŭropaj artoskoloj. Tiuj diferencoj povas parte esti klarigita pro la heredo de maŭroj en Hispanio (ĉefe en Andaluzio kaj ĉefe en arkitekturo), kaj pro la politikaj kaj kulturaj etosoj de Hispanio dum la Kontraŭreformacio kaj la sekva malaltiĝo de la hispana povo sub la monarkio de la Burbonoj.
Protesta kanto
Dum la historio de protestmovadoj protestkantoj akompanis iliajn agadojn, multaj movadoj eĉ havis diversajn kantojn identigitajn kun ili. La plej malnova registrita eŭropa protestkanto, The Cutty Wren, akompanis la kamparanan ribelon en Anglio en 1381.
(17594) 1995 DX5
(17594) 1995 DX5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Protesta kanto
En 20-ajarcenta Britio, la tradicio de politikaj protestkantoj estis renovigita en 1958, kiam la kampanjo por nuklea senarmigado organizis 53-kilometran marŝon de Placo Trafalgar ĝis Aldermaston en protesto kontraŭ la partopreno de Britio en la nuklea armilaro kaj atomtestoj. La protesta marŝo instigis junajn muzikistojn verki novajn kantojn en subteno de la manifestacianoj, kelkajn originalajn kaj kelkajn popolkantojn kun protesta teksto alkroĉitaj al ili.
Fikho
Fikho (فقه fiqh, "la ekkono, la kompreno, la scio") estas la islama jura scienco kaj la kolekto de ĉiuj leĝoj prenitaj el la korano kaj la sunao. Se pri iu jura demando la korano kaj la sunao ne liveras informon, la fikho prenas leĝon el la decidoj de la islamaj juraj kleruloj, kiuj arabe nomiĝas Fukaha. Kontraste al la fikho, la ŝario estas la parto de la islama juro kiu laŭ la religia kompreno venas el rekta dia revelacio.
La atesto de la kunuloj de Muhammad, kiel ĝi estis paŝata tra ĉenoj de fidindaj rakontistoj (isnad), estis la bazo de disvolviĝinta islama tradicio. El la tradicioj (hadito) de la vivo de Muhammad kaj de liaj kunuloj eliras la islama vivmaniero (sunao), la kondutregularo (ŝario) kiun ĝi postulas kaj la jurfilozofio (fikho) laŭ kiu islamaj komunumoj estu regulataj.
Ŝtata Medicina Universitato de Erevano
La Mĥitar Heraci Ŝtata Medicina Universitato de Erevano (armene: Երեվանի Մխիթար Հերացու անվան Պետական ​​Բժշկական Համալսարան) estas universitato en Erevano, Armenio.
En januaro 1920, dum la Unua Respubliko de Armenio, inaŭguriĝis la Erevana Ŝtata Universitato en Aleksandropolo. Poste tiun jaron fondiĝis la medicina fakultato de la universitato. Ĝi fariĝis sendependa universitato en 1930.
Ĝia kampuso situas sur strato Korjun en la distrikto Kentrono. Ĝi estas ligita al la du hospitaloj "Heraci N1" kaj "Muracan".
La Ŝtata Medicina Universitato de Erevano Mĥitar Heraci havas ses fakultatojn: medicino, dentokuracado, farmacio, farmakologio, milita medicino kaj publika sano.
Ir
La literkombino havas plurajn signifojn:
(13834) 1999 XU18
(13834) 1999 XU18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Apialoj
La apialoj (Apiales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 5 familiojn, ĉirkaŭ 470 genrojn kaj preskaŭ 5000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas apio.
Laŭ la klasifiko APG III (2009)
En tiu sistematiko, la ordo apialoj enhavas sep biologiajn familiojn:
Katafalko
Katafalko estas funebra podio, sur kiu oni metas la ĉerkon de mortinto. La funebrantoj honoras lin per preterpasado. Tiel pli da funebrantoj povas partopreni ol en unufoja funebra ceremonio.
Laŭ Francisko Azorín katafalko estas „Podio kun ŝtupoj, funebra provizora monumento, por elmeti la ĉerkon de mortinto dum religiaj ceremonioj”. Li indikas etimologion el la latina catafalcus, el captare (rigardi).
La vorto deriviĝas de la itala vorto catafalco kaj eniris en plurajn lingvojn. Oni diras, ke la plej impona katafalko de la historio estis konstruita por Michelangelo Buonarroti (Mikelanĝelo) de ties kolegoj, en 1564.
Provinco Tinduf
Tinduf (arabe تندوف; en la franca Tindouf), estas la nomo de unu el la provincoj de Alĝerio, kun 58,193 loĝantoj laŭ la censo de la jaro 2008. Ĝia ĉefurbo estas Tinduf.
La provinco estas internacie konata pro la situo ĉe la orienta ekstremo de la rifuĝejo de Tinduf kie loĝas miloj da rifuĝintoj el la Okcidenta Saharo kiu fuĝis el la okupado fare de Maroko; tiu situacio daŭras ekde antaŭ pli da kvarono de jarcento. La rifuĝintoj survivas danke al internacia helpo, ekzemple de hispanaj solidaraj organizoj, kaj tie atendas internacian premon al Maroko por ke okazu referendumo pri la teritorio, kio ne okazas. La provinco etendiĝas sur 159,000 km².
La regiono estas konsiderata de strategia gravo. Ĝi estas hejmo de bazoj de la Armeo de Alĝerio kaj de flughaveno kiu faras regulajn flugojn al Alĝero same kiel al aliaj enlandaj lokoj. La setlejo Garet Djebilet kuŝas ene de la municipo Tinduf ĉe la limo kun Maŭritanio; tiu setlejo havas fero-minon kaj jam nefunkciantan flughavenon, kaj estas proksimume je 70 km nordokcidente de Âouinet Bel Egrâ.
Hiromasa Yamaguchi
Hiromasa Yamaguchi (山口 博匡, n. ) estas japana futbalisto.
CLI
La trilitera kombinaĵo CLI havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Hiromasa Yamaguchi
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Senta
Senta, serbe Сента, hungare kaj rumane Zenta estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Banato (tamen geografie en regiono Baĉka). Ankoraŭ 4 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
La urbo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso (kun ponto), laŭ ĉefvojo Horgoŝ-Novi Sad, laŭ fervojo Subotica-Temesvár.
Historio
La hungaraj triboj okupis la Karpatan basenon en 895, tiu regiono estis tre konvena por ili. La unua mencio pri la komunumo devenis el 1216 en formo Zyntharew (=Zintapramo). Ulászló la 2-a nomumis la lokon libera reĝa urbo. La turkoj ekhavis la urbon en 1540, tiam la hungaroj rifuĝis, dume serboj alvenis, ili servis la turkojn. La aŭstra-hungara armeo venkis la turkojn en 1697. Tiu regiono iĝis limgarda zono ĝis 1741, dume la hungareco revenis.
En 1910 en la urbo loĝis 29.666 da homoj, (27.221 hungaroj, 2.020 serboj kaj 177 germanoj. Ĝis 1920 la urbo apartenis al Bács-Bodrog. En 1918 taĉmentoj de SHS (=Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) okupis la urbon kaj kun okupitaj regionoj de Pécs kaj aliaj ili proklamis respublikon. Fine Senta apartenis al SHS. Inter 1941-1944 la urbo rehungariĝis. En 1942 jugoslaviaj partizanoj suferigis la loĝantaron. Sekve la hungara armeo faris tuturban razion en Novi Sad, pli, ol mil homoj estis murditaj. Hungario enkarcerigis estrojn de la raziuloj. En 1944 serboj reokupis la urbon kaj tuj murdis 64 da homoj. La tuta germaneco estis forsetligita.
En 2002 en la urbo loĝis 20 302 da homoj (15 860 hungaroj, 2655 serboj, 373 jugoslvianoj, 235 ciganoj, 118 montenegranoj, 78 kroatoj, 57 albanoj).
Vidindaĵoj
Vizitindaĵoj estas urbodomo, romkatolika preĝejo kaj fajrobrigadejo.
Famuloj
En la iama Zenta naskiĝis:
Kolektiva intelekto
Oni nomas kolektiva intelekto la kognitivajn kapablojn elmergiĝitajn de grupanaj interrilatoj. La plej ofta ekzemplo estas la formikoj. La kolonio estas pli kapabla ol la sumo de formikoj.
Senta
Esperanto
La urba muzeo de Senta ricevis grandan parton de la artaj kaj etnografiaj objektoj kiujn la Esperantista mondvojaĝanto kaj verkisto Tibor Sekelj unue lasis al muzeo en Subotica.
Io
La literkombino havas plurajn signifojn:
Hanková
Bazaj informoj
Hanková, hungare Annafalva, germane Hankendorf estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Hankova, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1556 en formo "Hanckowa". La fondintoj estis paŝtistoj, kiuj ricevis iom da privilegioj. En 1828 oni komputis tie 32 domojn kaj 299 homojn. En 1910 loĝis en Annafalva 244 homoj, (escepte 28 hungarojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 apude partizanoj manovris. En 2001 loĝis en Hanková 66 da homoj, (ĉiuj slovakoj).
Monto Vár
Monto Vár (Várhegy) estas tre malalta monto en Budapeŝto. Vár signifas: fortikaĵo. Panoramo de la monto apartenas al la Monda Heredaĵo.
Geografio
La monto troviĝas inter Monto Gellért kaj Monteto Rozo, estas 1500 m-ojn longa, 400 m-ojn vasta, 175 m-ojn alta (laŭ la Danubo-nivelo tio estas nur 70 m). La monto formas bastonon kaj ties longo paralelas kun la Danubo. La monto estas fontokalkŝtono, ĉar varmaj fontoj liveris la kalkon el la profundo, el tio konstruiĝis la tuta monto.
La monto estas kovrita per historiaj konstruaĵoj. La tuta monto estas ĉirkaŭita per defenda muro kun bastionoj, ankaŭ nun videblaj. En la suda parto (ĉe Monto Gellért) oni konstruis la reĝan palacon, meze estas la prezidenta palaco kun teatro, norde estas loĝdomoj kaj aliaj konstruaĵoj (burĝa kvartalo).
Historio
Sur la loko de la palaco-kvartalo situis la unua reĝa konstruaĵo, datebla je la unua duono de la 14-a jarcento. En tiu periodo estis konstruita la turo nomumita laŭ princo Stefano, filo de reĝo Karlo la 1-a. La frato de princo Stefano, kiu poste fariĝis reĝo Ludoviko la 1-a, en la jaro 1347 translokis sian sidejon el al urbo Visegrád al Buda. Tiam komenciĝis la konstruado de la reĝa palaco kaj ĝia defenda sistemo, kiu daŭris du jarcentojn. La konstruaĵoj de Ludoviko situis norde de la turo princo Stefano, kaj ties palaco rigardis al Danubo. En la praktiko ĉiuj hungaraj reĝoj alkonstruis ion al la fortikaĵo aŭ al la palaco.
La sekva periodo ligiĝas al la nomo de reĝo Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) (el la Luksemburga dinastio, 1387-1487), kiu de 1410 plenumis ankaŭ la rolon de cezaro (imperiestro). La gotikstilaj konstruaĵoj starigitaj en lia epoko situas pli norde. Ili laŭ grandeco kaj ornamoj multe superis la pli fruajn. La palaco Friss ([friŝ], 'freŝa'), kiu en 1419 jam staris preta, kaj ĝia korto kun malfermita arkado – laŭ la atesto de ŝtonoj ĉizitaj en 1380 – supozeble havas kontakton kun la metiejo Parler en Prago.
En 1458 estis elektita reĝo Matiaso la 1-a, la filo de Johano Hunyadi, la fama militestro kontraŭ la turkoj. Matiaso organizis fortan armeon, li establis fortan centran potencon, kaj li havis eĉ pli grandan havaĵon ol liaj samtempuloj, la angla kaj franca reĝoj. Li konstruigis palacaron tiutempe unu el la plej brilaj, jam kun trajtoj de la stilo “quatrocento” (itale: 15-a jarcento).
La kortego de Matiaso - helpe de lia edzino Beatrica el Napolo kaj ŝin akompanantaj metiistoj, artistoj, krome helpe de hungaraj junuloj studantaj en Italio - fariĝis la hejmo de humanisma kulturo. De Bonfini, la historiisto de Matiaso, ni scias, ke estis trovebla en ĝi pompa marmora halo, riĉega biblioteko kun luksaj libroj (Corvinus), vastaj manĝejoj, ornamitaj dormoĉambroj. La diversaj ejoj estis ornamitaj per kasonoj, pompaj fornegoj, gravuritaj plankobrikoj, ruĝmarmoraj pordokadroj, kaj la koridoroj per renesancstilaj putoj, bronzaj statuoj kaj pordoj.
En la jaro 1526 mallongtempe, sed de 1541 dum unu kaj duonjarcentoj la tuta urboparto fariĝis posedaĵo de turkaj konkerantoj. Ili nur simple foruzis sed ne konservis ĝin. La detruiĝon rapidigis ankaŭ la sieĝoj, incendioj, la eksplodo de la pulvo-turo.
Kvankam en la jaro 1686 la urbo Buda estis liberigata de turka regado, la kvazaŭ monument-aspektaj konstruaĵoj restis ne renovigitaj dum la sekvaj tridek jaroj.
Komence de la 18-a jarcento la ĉirkaŭaĵo de la palaco ĝis la fortikaĵmuroj estis niveligitaj pere de ruboj de la iama mezepoka palaco. Sur la ruboj estis konstruita modestaspekta kazernostila baroka kastelo, en ĝi ricevis lokon la aŭstra milita komandantaro.
La konstruado rapidiĝis dum la regado de imperiestrino-reĝino Maria Terezia pro postulo de hungara nobelaro. Laŭ la planoj de I. N. Jadott, F. A. Hillebrandt kaj I. Oracsek inter 1749-1770 pretiĝis la palaco rigardanta al Danubo. Ĝian internaĵon ornamis la freskoj de Vinzenz Fischer. Ĝis 1780 la palaco fariĝis la sidejo de universitato, translokita el Nagyszombat, poste sidejo de la palatino, anstataŭanto de la reĝon.
Post la 1867-a aŭstra-hungara interkonsento denove montriĝis bezono por reprezenta reĝa palaco en Buda. En 1881 arkitekto Miklós Ybl estis komisiita alikonstrui la palacon. Post la morto de M. Ybl (1891) estis konstruita nova alo laŭ la planoj de Alajos Hauszmann tiel, ke la antaŭaj partoj de la palaco estis spegulite konstruitaj en la norda flanko.
La palacaron fermas norde, flanke de la burĝa urboparto, muro kaj novbaroka barilo. Apude troveblas la placo Sankta Georgo (Szent György tér). Sur la danuba parto de la palaco en mezepoko staris la klostro kaj preĝejo de franciskanoj, dum la regado de turkoj la moskeo de paŝao de Buda. Inter 1728-1736 sur la sama loko la karmelanoj konstruis puritanan barokan klostron kaj preĝejon. Post la malfondo de la karmelana ordeno en 1787 la arkitekto Farkas Kempelen transformis la preĝejon je teatro. En ĝi okazis la unua hungarlingva teatra prezentado en la jaro 1790.
Sude de la klostro-teatro lokigis sian palacon klasikstilan grafo Vince Sándor pere de konstruistoj János Ámon el Vieno kaj Mihály Pollack el Budapeŝto. La reliefojn kreis la skulptisto Anton Kirchmayer el Bavario. La Aleksandro-palaco (Sándor palota) fariĝis la sidejo de la ĉefministro inter 1867 kaj 1945.
La mezepoka burĝa parto de Buda komenciĝis ĉe la nuna Paradoplaco (Disz tér). La sistemo de la stratoj preskaŭ konserviĝis ĝis hodiaŭ. Ĝi montras la skemon de plane konstruita urbo. La Paradoplaco donas specifan historian sekcon tra la konstruado de la burĝa kvartalo. La placo grandparte konsistas el modestaj burĝaj barokaj (n-ro 15a), klasikismaj, historiismaj domoj, sed ankaŭ tie troveblas ekzemplo de karakteriza aristokrata konstruaĵo: la palaco de Batthyány (n-ro 3a). Tiu duetaĝa reputacia domego konstruiĝis inter 1745-1748 laŭ la planoj de József Gissl utiligante du mezepokajn domojn. La apude staranta senkaraktera domo montras indan vidaĵon malantaŭ ĝia pordo: tie troveblas el la 13-15a jarcentoj unu el la karakterizaj elementoj de la burĝa konstruarto: la plej frua sidniĉo. Sub la numero 13a troveblas la klasikisma domo konstruita en 1815, devenas same el la mezepoko. Ĝiaj superfenestraj reliefoj simbolas la diojn kaj heroojn: Diana, Romulo, Remo, Rea Silvia kaj Pallas Athene.
La larĝa strato Trezorista (Tárnok utca) kondukas al la centro de la fortikaĵkvartalo, ĉiuj domoj en ĝi estis konstruitaj sur mezepokaj restaĵoj en la 18-19a jarcentoj. Du domoj ankoraŭ montras la tiutempan formon. Sub la n-ro 14a videblas bela ekzemplo de la 14-15-jarcenta stilo: antaŭen konstruita etaĝo, la dekoraĵ-pentraĵoj de la fasado, la formo kaj la truoj de la tegmento. (Vid-al-vide en la moderna loĝdomo, malantaŭ la pordego, estas videblaj belaj sidniĉoj). Sub la numero 18a, teretaĝe, videblas la restaĵoj de la iam tie funkciinta apoteko.
La placo Sankta-Triunuo (Szentháromság-tér) estas la centro de la civitana kvartalo. Ĝi ricevis la nomon pri tiu statuokompozicio, kiun skulptis inter 1711-14 Fülöp Ungleich el Eisenstadt, kaj ĝin reliefigis Antal Hörger. Per la riĉa baroka statuokompozicio dankis la civitanoj de Buda al Dio la foriĝon de pesto. Unu el la karakterizaj partoj de la placo estas la urbodomo de Buda, kvankam ĝia pordego malfermiĝas al la strato Szentháromság. Ĝi estis konstruita inter 1702-1710 laŭ la planoj de Ceresola Denerio, kaj ĝia internaĵo aludas la mezepokon. Krom la eleganta ŝtuparejo ankaŭ menciindas la iama kapelo, en kiu videblas la stukoreliefoj de Sankta Maria kaj de Sankta Floriano, protektanto kontraŭ incendio.
Vid’-al-vide al la urbodomo staras civitanaj loĝdomoj el la 18a jarcento. Inter ili la plej fama estas tiu kapvost-harlig-stila, en kiu de 1827 funkcias la sukeraĵejo Ruszwurm. Ĝian ampirstilan instalaĵon pretigis lignaĵisto Krautsiedler kaj skulptisto Lőrinc Dunainszky.
Turismo
Monto Vár apartenas al la unuarangaj vidindaĵoj kaj vizitindaĵoj de la ĉefurbo. Estas ebleco perpiede supreniri helpe de ŝtuparoj, sed estas lifto ĉe la biblioteko, malgrandaj aŭtobusoj trafikas tre ofte, funikularo funkcias de la Danubo-bordo, nome Funikularo de Budapeŝto. Aŭtoj uzas 3 pordojn, se ili havas specialajn permesojn. Apud Matias-preĝejo luksa hotelo funkcias kaj apude troviĝas Fiŝista Bastiono.
La monto Vár estas ankaŭ baraĵo, tial oni faris tunelon apud la funikularo por aŭtoj. En la fortikaĵo la plej grava muzeo estas la Hungara Nacia Galerio. Apude Tutlanda Biblioteko Széchenyi troviĝas.
Malsupre labirinto (parte artefaritaj kavernoj) estas turisma vidindaĵo.
Akvoproviza servo
La monto havis putojn, kiuj ne sufiĉis. Tial oni faris specialajn pumpilojn, kiuj pumpis la akvon el la Danubo. Estis tempo, kiam la monto ricevis akvon de la proksimaj pli altaj montoj.
Pierrepont (Calvados)
Pierrepont estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Izvoarele
Izvoarele estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio; ĝi signifas "la fontoj":
(19928) 1981 DB3
(19928) 1981 DB3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Iq
La literkombino havas plurajn signifojn:
CLO
La vorto havas plurajn signifojn:
Kvasovo
Kvasovo, ukraine Квасово, hungare Kovászó estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
Situo
Kvasovo situas sur ebenaĵo, sed rande estas montetoj, laŭ rojo. Berehove troviĝas 14, Hungario 6, stacidomo de Bene 4 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1270 en formo Koazou. Tiutempe fortikaĵo konstruiĝis, kiun inter 1557-1562 rabobando uzis, sekve la Habsburgoj okupis kaj malkonstruis ĝin. Uzino pri aleno ekfunkciis en 1809. En 1910 loĝis en Kovászó 668 da homoj, rutenoj en majoritao, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Kovászó apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio, ed inter 1938-1945 denove al Hungario. Ekde 1945 Kvasovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Fine de 1944 la Ruĝa Armeo atingis la vilaĝon kaj loĝantoj aliĝis al la armeo. Dum la socialismo en Kvasovo kolĥozo nomata "Amikeco" funkciis. En 1991 la komunumo disiĝis de Orosijevo kaj iĝis memstara vilaĝo. En 2000 oni disdonis kampojn de la kolĥozo, kiu ĉesis. En 1998 kaj en 2001 inundoj okazis.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, poŝto, vendejoj, kafejetoj.
Bârsana (Șugag)
Bârsana [bırsana] (hungare: Berzánatelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Șugag. Ĝi situas ĉirkaŭ 5 km sud-okcidente de la komunuma centro. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1956.
What Is This Thing Called Love?
Enhavo kaj strukturo de la kanto
La kanto respondas sur la demando, kio do estas amo kaj kial ĝi ekzistas, per „sobraj, por ne diri: cinikaj komprenoj.“ Ĉar amo ofte doloras, ekestas la demando, „kio ajn estas la senco de ĉi tiu institucio.“ La melodramecon de la teksto subtenas tre akra, kromata melodio, kiu pendolas inter maĵoro kaj minoro.
Laŭ diroj de Porters lin inspiris tradicia maroka danco je la komponado de What Is This Thing Called Love? kun ĝiaj eksterordinaraj harmonioj. La kanto havas la kantoformon A-A'-B-A". Dek du tonoj (b♭-b♭-g-g, b♭-a♭, a♭-a♭-g-g. d♯-e) formas la temon de la unua parto A, en kiu aperas la baza demando de la kanto: „What is this thing called love, this funny thing called love.“ Nekutima estas la akordosinsekvo: La kanto notita en C-maĵoro komencas sur la diminuita septo super g-minoro kaj kondukas trans f-minoro al e super la baza akordo. Parto B varias parton A plialtigita je kvarto.
Efikohistorio
Elsie Carlisle interpretis la kanton dum la unua prezentado de la muzikalo la 27-an de marto 1929 en Londono. Wake Up and Dream estis prezentata en Londono 263 fojojn. Ekde decembro de 1929 la muzikalo estis produktita ankaŭ ĉe la novjorka Broadway, tamen malpli sukcesa ol en Britujo. Tie kantis Frances Shelley What Is This Thing Called Love?
La unua surdiskigo de What Is This Thing Called Love ekestis fare de Leo Reisman kaj lia orkestro kun kantisto Lew Conrad. Ilia versio de la kanto atingis la 15-an de februaro 1930 rangon 5 de la usonaj furorkantaj ranglistoj. Aliaj sonregistraĵoj sekvis en la sama jaro kaj konfirmis la popularecon What Is This Thing Called Love: Ben Bernie atingis per sia sonregistraĵo rangon 10 kaj Fred Rich Platz rangon 19.
Ankaŭ pli malfruaj surdiskigoj fariĝis sukcesaj:
La vojo al ĵaza normkanto
James P. Johnson surdiskigis la pecon jam en 1930 kiel pianonumero; sekvis Art Tatum per diversaj solaĵoj- kaj bandetoregistraĵoj. Multaj aliaj pianistoj improvizis pri la nekutimaj harmonioj, ekz. Nat King Cole, Teddy Wilson, Oscar Peterson, Red Garland, Dave Brubeck, George Shearing, Bill Evans (Portrait in Jazz, 1959), Hampton Hawes aŭ McCoy Tyner. Ankaŭ gitaristojn kiel Django Reinhardt (1947, 1949), Tal Farlow (1955) aŭ Jimmy Raney (1981) instigis la kanto.
Por blovinstrumentistoj la kanto fariĝis interesa tamen nur en moderna ĵazo, tiam tamen „je plej larĝa fronto.“ Tre baldaŭ la kanto estis muzikata dum la ĉiustelularaj improvizadkunsidoj en Los-Anĝeleso. Ankaŭ en la sonregistraĵo de Clifford Brown, Sonny Rollins kaj Max Roach el 1956 la kanto servas kiel saltotabulo en „kolrompe rapidaj solaĵoj“. Ankoraŭ en 1969 la peco estis elirpunkto por la improvizad-kunsido ĉe Jazz at the Philharmonic, pri kiu improvizis Dizzy Gillespie, Clark Terry kaj Zoot Sims. Pro ĝia funkcio ĉe la kunsidoj la kanto eniris ankaŭ la programon de kantistoj kiel Helen Merrill aŭ Ella Fitzgerald (Ella Fitzgerald Sings the Cole Porter Songbook, 1956). Ankaŭ Billie Holiday kaj Frank Sinatra (In the Wee Small Hours, 1954) kantis la pecon, kiun interpretis ankaŭ Coleman Hawkins (kun Harry Sweets Edison, 1964), la Pasadena Roof Orchestra (1973) aŭ Wynton Marsalis (1991). Bobby McFerrin ricevis por sian interpretaĵon en 1986 Gremion.
Biboptemoj
Nur malmultaj brodvejaj normkantoj estis tiom ofte aliinterpretataj kiel What Is This Thing Called Love?. Ĝia harmonisinsekvo formas la bazon de jenaj biboptemoj:
Precipe Charles Mingus ludis per la diversaj versioj: Li kombinis ekz. en 1954 por la Jazz Composers Workshop la kanton de Porter kun Hot House de Dameron kaj Woody 'n You de Dizzy Gillespie En sia priverkado What Love de 1960 Mingus aplikis (kune kun Eric Dolphy) stilrimedojn de libera ĵazo.
Kradrostilo
Kradrostilo, aŭ rostokrado, estas aparato kun fajrujo, sur kiun oni povas meti kradon. En la fajrujon, oni bruligas lignon aŭ ion similan, celante ardaĵojn. Tiam oni metas sur la kradon manĝaĵojn (ĝenerale pecojn de viando), por ke ili rostiĝu. Preparita tiamaniere manĝaĵo nomiĝas kradrostaĵo. Kiel rost-kradon, oni povas uzi ordinaran eltireblan kradon el fornelo, sed plej oportuna rost-kradro konsistas en duobla krado, ĉarnire artikigita, per kiu oni interpremas la rostaĵon. Facile tiel oni povas renversi por rosti ambaŭ flankojn. Anstataŭ krado, oni povas uzi rostostangojn.
Kelkaj modernaj kradrostiloj uzas gason aŭ elektron por la varmo. Ekzistas multe da specoj de kradrostilo jen netransporteblaj, jen porteblaj.
Sainte-Lheurine
Sainte-Lheurine [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 520 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Sainte-Lheurine situas en la sudoriento de Charente-Maritime, sude de Cognac.
Friedrich Holbein
Friedrich HOLBEIN (naskiĝinta en la 19-a de marto 1856 en Waltershausen, mortinta en 1940) estis germana pentristo kaj grafikisto.
Vivo kaj kreiva agado
Friedrich Holbein estis la filo de tolteksisto. Jam dum la frekvento de la elementa lernejo li montris desegnistan talenton. Ĝis la aĝo de 30 jaroj li laboris kiel hejmlaboristo de pupfabriko de Waltershausen pentrante pupkapojn. Aŭtodidakte li lernis desegnadon kaj penetradon. Siajn motivojn li trovis en la naturo.
En la 1889-a jaro li renkontis la verkiston August Trinius. Tiu ĉi petis lin ilustri la migradajn librojn. Por tio li faris provdesegnon de la hotelo Preußischer Hof ĉe Großer Inselsberg kaj subskribis la unuan fojon en la gastlibro de la gastejestro. De tiam li migris ĉiujn dimanĉojn kaj festotagojn al la Inselsberg-monto.
Jam dum la unua jaro de la kunlaboro de Trinius kaj Holbein aperis la libro Der Rennstieg - eine Wanderung von der Werra bis zur Saale kun 12 lignogravuraĵoj. Pere de Trinius la desegnoj de Holbein prenitis ankaŭ por ilustri tutfamiliajn gazetojn, kiel ekzemple Die Gartenlaube.
De 1892 ĝis 1912 Holbein faris ĉ. 300 desegnaĵojn por Trinius kaj ĉ. 400 por aliaj. Liaj motivoj koncentriĝis pri la senperaj ĉirkaŭaĵoj ekz. Kastelo Tenneberg, Lauchagrund, Inselsberg. Sed en ĉiuj kvar sezonoj li pentris Kastelon Reinhardsbrunn al kiu li havis apartan rilaton, ĉar tie ĉi aktivis lia avo kiel artĝardenisto.
En 1913 Holbein festis sian 900-an grimpadon sur Inselsberg-monto. Holbein havis ankaŭ daŭran ekspozicion en la gastejo Goth'scher Hof sur la montopinto. En 1916 Holbein ricevis mendon fare de la Duka kortega ĉambro kaj la Agrikultura ĉambro. Mendoj venis eĉ el Napolo, Jutlando kaj Roterdamo. Ekde 1918 Holbein publikigis proprajn migrado-rakontojn en la loka gazetaro. Mallonge antaŭ la morto (1940) li skribis sian nomon en la gastlibro de Inselsberg por la 2244-a fojo.
Honoroj
La elementa lernejo ĉe Schul-placo en Waltershausen nomitis en la 2002-a jaro por Holbein.
CLP
CLP povas rilati al:
(17595) 1995 EO
(17595) 1995 EO estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Malešovice
Malešovice (Malspitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego surrande de Naturparko Apudriverejo de Jihlava. Vivas ĉi tie.
Val Suran
Val Suran estas, ekde la 1a de januaro 2017, nova franca komunumo lokita en la departemento de Ĵuraso en regiono Burgonjo-Franĉ-Konteo.
Malešovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1104.
Val Suran
Hidrografio
La nomo de la komunumo devenas de Suran (rivero).
It
La literkombino havas plurajn signifojn:
Takaki Kanda
Takaki Kanda (神田 貴樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Els Dottermans
Ŝi studis en la Studio Herman Teirlinck, kaj ŝi gajnis plurajn premiojn kiel Nederlands Film Festival aŭ Shanghai International Film Festival.
Săldăbagiu de Barcău
Săldăbagiu de Barcău [səldəbaĝu de barkəŭ) (hungare Szoldobágy) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Marghita. En 1910 ĝi nombris 583 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 608 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Balc.
Aratiba
Aratiba estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 6.565 loĝantojn en 2010.
Deputitaj balotoj de 2012 en Côtes-d'Armor
La francaj deputitaj balotoj de 2012 okazis la 10-an kaj la. En departemento Côtes-d'Armor, kvin deputitoj estis elektitaj en la kvin distriktoj, tio estas la sama nombro post la balota resubdivido de 2010.
Arto cele arton
Tiele tiu koncepto povas esti komprenita ankaŭ kiel pura arto aŭ sencela arto, nome la karaktero kiu faras la artaĵon io esence diferenca el utilaĵo. Same, tiu principo estas identigebla kun la arto nekomprenita de artistoj kiuj, samtempe ke ili disvolvigas alternativan aŭ ekstravagancan vivstilon (bohemia vivo), disvolvigas arton ekster la artaj institucioj (akademioj, muzeoj, artaj salonoj), la oficialaj mendoj kaj la arta merkato (sendependa arto).
Deputitaj balotoj de 2012 en Côtes-d'Armor
Evoluo de la politikaj proporcioj
La politika proporcio en la departemento ne evoluas kompare al la antaŭa baloto, la socialista partio konservas kvar distriktojn el kvin. Deputitino el diversa maldekstro (eksa el socialista partio) estis elektita fronte al kandidato el Eŭropo Ekologio (subtenita de la socialista partio pro nacia interkonsento).
Arto cele arton
La anglalingva esprimo art for art’s sake (atribuita al Edgar Allan Poe) ​ kaj la franclingva l'art pour l'art (atribuital a Victor Cousin kaj al Benjamin Constant de Rebecque ) havas similan uzon. La franclingva esprimo estis disvolvigita poste fare de Théophile Gautier kiam li uzis ĝin kiel moto de la parnasismo, por sugesti ke ne estas konekto inter arto kaj moraleco.
ORCID
ORCID (Open Researcher and Contributor ID) estas nekomerca litercifera kodo por unike identigi sciencajn kaj aliajn akademiajn verkojn kaj kontribuantojn. ORCID-organizo, ORCID Inc., disponigas malfermitan kaj sendependan registron destinitan esti la de facto-normo (efektiva normo) por kontribuado-identigo en esplorado kaj akademia eldonado.
Historio
ORCID estis unue anoncita en 2009 kiel kunlaboro de la esplorkomunumo. ORCID iDs estas subaro de la Internacia Norma Nomo-Identigilo (ISNI).
Uzo de ORCID-kodo
La celo de ORCID estas helpi la transiron el scienco al cifereca scienco por pliiĝanta akademia publikado (angle: «the transition from science to e-Science, wherein scholarly publications can be mined to spot links and ideas hidden in the ever-growing volume of scholarly literature»).
La celo de ORCID-kodo estas helpi identigi akademiajn verkojn kaj iliajn verkojn. Iuj institucioj kaj ĵurnaloj (sciencaj publikaĵoj, sciencaj gazetoj, sciencaj revuoj) jam postulas, ke ĉiuj esploristoj kaj aŭtoroj indiku siajn ORCID-kodojn. Ĉi tiu kodo ankaŭ permesas konekti novajn artikolojn kun la ekzistantaj artikoloj.
Fernando de Alva Ixtlilxóchitl
Fernando de Alva Cortés Ixtlilxóchitl (Tekskoko, 1568? — Meksikurbo, 1648), estis historiisto de Nova Hispanio (nuntempe Meksiko), posteulo rekta el la reganta familio en la senjorlando akolhua nome Tekskoko.
Mörschied
Mörschied estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Fernando de Alva Ixtlilxóchitl
Verkoj
Poste —1610 al 1640, laŭ Chavero— Ixtlilxóchitl verkis la Historia chichimeca, kiu rakontas la samajn okazintaĵojn de la Relación, sed kun pli taŭga organizado. La origina titolo de la verko estas nekonata, kaj tiu nuna esits trudita de Carlos de Sigüenza y Góngora kiam la manuskripto venis en lia povo. Lorenzo Boturini, posedanto de la sama teksto jarojn poste, nomigis ilin Historia general de la Nueva España. Estas pruvo ke la Historia chichimeca formis parton de pli ampleksa verko kies mankantaj partoj estas perditaj, aŭ, ĝi ne estis konkludita. La fina ĉapitro de la Historia de Ixtlilxóchitl estas la Sieĝo de Tenoĉtitlano, al kiu la aŭtoro trudas version tekskoka de la konkero, kontraste al Hernando de Alvarado Tezozómoc, aŭtoro de tenoĉka praularo kies verko havigas rigardon pli proksima al la meksikoj. La Historia chichimeca estas konsiderata la plej bonkvalita verko de Fernando de Alva Ixtlilxóchitl.
Mörschied
La monto Mörschieder Burr estas 646 m alta monto en suda parto de Idarwald, centra regiono de la mezmontaro Hunsrück. La monto situas sur la teritorio de komunumo Mörschied (komunumaro Herrstein) en la distrikto Birkenfeld.
La senvestigo de Kristo
La senvestigo de Kristo aŭ hispane El Expolio estas pentraĵo komencita somere de 1577 kaj kompletigita en la printempo de 1579 por la retablo de la sakristio de la Katedralo de Toledo, kie ĝi ankoraŭ pendas. Ĝi estas unu el plej famaj verkoj de El Greco. Dokumento datita de la kiu aludas al tiu pentraĵo estas la plej frua mencio pri la estado de El Greco en Hispanio. La mendo por la pentraĵo estis atingita danke al la amikeco de El Greco ekde estado en Romo kun Luis, filo de Diego de Castilla, postenulo de la katedralo de Toledo. Castilla ankaŭ aranĝis alian ĉefan mendon por El Greco, kiun li prilaboris samtempe, nome la pentraĵoj por la toleda preĝejo de Santo Domingo el Antiguo.
Por El Expolio (forvestigo) la pentristo ludas per koloro fokuse al la centra krista figuro kiel enorma tuttruĝa makulo. La kompono de la restantaj figuroj estas naturisma kaj ege kontrastas kun la krista figuro eĉ pro nuntempaj vestoj anstataŭ bibliepokaj. La malkonvena situo de la virgulino (sube, maldekstre) estis tialo de konflikto kun la katedralaj dungintoj, kiuj klopodis malpli pagi pro tia malkonvenaĵo. El Greko frontis ja konfliktojn kun siaj dungantoj aŭ pagantoj.
Johann von Dalberg
Johannes von DALBERG (naskiĝis la 14-an de aŭgusto 1455 en Oppenheim - mortis la 27-an de julio 1503 en Heidelberg) estis germana humanisto, Princepiskopo de Worms kaj kanceliero de la Universitato de Hajdelbergo inter 1480 kaj 1482.
Biografio
Li estis filo de Wolfgang von Dalberg kaj studis en la Universitatoj de Erfurto kaj Pavio, kie li diplomiĝis kiel doctor utriusque juris en la Universitato de Ferrara kaj sin dediĉis plej specife al la studo de la greka.
Revenante al Germanio, li fariĝis persona konsilisto de Filipo, la Justulo, Palatinata Elektisto (1448-1508), al kiu li kunhelpis, alportante la Universitaton de Hajdelbergo al la kulminoj de ĝia famo. Li estis grava por la starigo de la unua katedro pri la greka lingvo, kiu estis okupita de sia amiko Rudolf Agricola (1443-1485), kaj li helpis ankaŭ en la instalado de la universitata biblioteko, krom kolegio por studentoj de civila juro. Li estis arda humanisto, kaj prezidanto de la sekreta beletra societo, fondita de la poeto Conrad Celtis. Krom tio, li korespondis kun multaj el la elstaraj kleruloj siaepoke, al kiu li montris sin vera mecenato. Li partoprenis ankaŭ en pluraj diplomatiaj misioj kaj de la imperiestro kaj de la elektisto. En la 2-a de aŭgusto 1482 li konsekriĝis Episkopo de Worms.
Nísia Floresta
Nísia Floresta estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1852, la municipo havas 24.109 enloĝantojn.
En estas urbo naskiĝis en 1810 la verkisto Nísia Floresta Brasileira Augusta.
Rodinia
Rodinia - de la rusa vorto "родина" por "hejmlando" aŭ "родить" por "generi", ĉar en Rodinia estis unuigitaj la kernoj de ĉiuj postaj kontinentoj – estis kontinentego dum la proterozoiko, eono de la antaŭkambrio. Ĝi ekestis antaŭ 1,1 miliardoj da jaroj kaj disrompiĝis antaŭ proksimume 800 milionoj da jaroj. Tiutempe la tera surfaco nur konsistis el unusola kontinenta maso kaj grandega ĉirkaŭa oceano, al kiu oni donis la nomon Mirovia.
Rodinia estas la plej malnova esplorita kontinentego. Detaloj pri la amplekso, situo kaj kronologio tamen daŭre estas pridisputataj. Geofizikaj indikoj pravigas la supozon, ke eĉ ekzistis pli malnovaj kontinentegoj, pri kiuj tamen preskaŭ tute mankas – Kenorland antaŭ 2,5 miliardoj da jaroj kaj Columbia antaŭ 1,5 miliardoj da jaroj.
Malriĉeco
Kvankam oni ĝenerale konsideras malriĉecon nedezirinda pro la mizero kaj suferado, kiujn ĝi povas kaŭzi, en iuj spiritaj kuntekstoj, iuj konsideras "volontan malriĉecon" (modera vivstilo), kiu temas pri la forlaso da materiaĵoj, kiel solidecon. Malriĉeco ekzistas ĉie kaj ĉiam, kaj povas efiki kaj individuojn kaj grupojn, kaj tute ne estas limigita al lando aŭ la tria mondo. Malriĉeco en evolugintaj landoj manifestiĝas per aro da socialaj problemoj, inkluzive de senhejmeco, kaj la daŭro de getaj domaroj.
Multaj registaroj kaj ne-registaraj organizaĵoj klopodas redukti malriĉecon havigante bazajn bezonojn por personoj kiuj estas nekapablaj atingi sufiĉan enspezon. Tiuj klopodoj povas esti malhelpitaj per limigoj al la kapablo de la registaro por disponigi tiujn servojn kiel povas esti korupto, imposto-evitado, ŝtata ŝuldo kaj prunto-kondiĉoj kaj pro timo de cerbofuĝo, kiu povas damaĝi kaj la sansistemon kaj la eduksistemon per manko de trejnitaj kaj lokaj profesiuloj. Strategioj por pliigi la enspezojn por fari la bazajn bezonojn pli atingeblaj tipe estas bonfaro, ekonomia libero kaj havigo de financaj servoj. Dume, la plej malriĉaj civitanoj de mezriĉaj landoj dumlonge malsukcesis ricevi taŭgan parton de la pliiĝanta riĉeco de siaj landoj.
Difinoj
Estas kelkaj difinoj pri malriĉeco depende de la kunnteksto de la situacio en kiu ĝi estas konsiderata, kaj kutime referencas al stato en kiu al persono aŭ komunumo mankas la financaj rimedoj kaj esencaj bezonoj por atingi kontentigan vivnivelon.