cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfred Tomatis
Efikoj en lernado de lingvoj
La metodo Tomatis celas trejni viajn orelojn antaŭ ol oni eklernas lingvon. Kiel rezulto, eblos lerni lingvon multe pli rapide aŭ se oni jam parolas alian lingvon, ĝi signife plibonigos la elparolon.
Tanĝero-Tetuano
Administra divido
La regiono estas organizata en du vilajoj: tiu de Tanĝero-Arcila kun la prefekturo de Fahs-Bni Mkada kaj la vilajo de Tetuano kun la prefekturo de Tetuano kaj la provincoj de Ĉaŭen kaj Laraŝo.
Alfred Tomatis
Efikoj en lernado de lingvoj
La rezultoj de studo (Audio-Lingua), financita en la kadro de la eŭropa programo SOCRATES, realigita dum 3 jaroj (1993-1996) en diversaj eŭropaj universitatoj, montris, ke la teknikoj de profesoro Tomatis ebligas gajnon de 50% da tempo por regi fremdan lingvon, kompare kun aliaj tradiciaj metodoj (instrua kaj lingva laboratorio).
Dum la Konsilio de Eŭropo taksas, ke necesas ĉirkaŭ 700 horoj por lerni flue paroli fremdan lingvon, Eurocopter, firmao kiu aplikis la metodon Tomatis por lingvotrejnado, starigis iom agreseman celon atingi fluecon en 620 horoj. Tamen dungitoj, kiuj ricevis la metodon Tomatis, kune kun regula horaro de klasoj, atingis ĉi tiun celon post nur 520 horoj, do en 180 horoj malpli. La Mozart-Brain-Lab (MBL) en Belgio, ofertas kajutojn (lingvo-kabinojn) por la instruado de fremda lingvo.
Verkaro
(franca) Nous sommes tous nes polyglottes (Ni ĉiuj estas poliglotoj), Editions Fixot, 1991 (ekzistas traduko en la japana lingvo)
(franca) L’Intégration des langues vivantes, Éditions Soditap, 1970.
Honoroj
Li ricevis oran medalon por scienca esplorado inter jeno.
Sekvantoj de Alfred Tomatis
Atlantis (1983) kaj Mozart-Brain-Lab (2000) estas la sekvantoj de la laboro de Tomatis. En la periodo inter 2002-2016 almenaŭ 165 novaj terapiistoj el la tuta mondo, venis al tiuj ĉi du institutoj en Belgio por lerni la metodon kaj malfermi centrojn Tomatis en siaj landoj (ekzemple en Barato (Aurourbo), Germanio, Francio, Pollando). En Pollando la terapio estis enkondukita de Young Digital Planet en pli ol 200 lernejoj kaj psiko-pedagogiaj centroj.
Bibliografio
Martien de Voght kaj Jozef Vervoort, Listen to Live - Our brain and music (2018), 214 paĝoj.
Jozef Vervoort kaj Astrid Vervoort, A Guide to prof.Alfred Tomatis' method (2017)
Vidu ankaŭ
Propedeŭtika valoro de Esperanto
Eksteraj ligiloj
(15ngvoj) Oficiala retejo de Tomatis
Mozart Brain Lab
Lignières
Lignières estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
16-ĉela kahelaro
En geometrio, la 16-ĉela kahelaro aŭ alternita 4-hiperkuba kahelaro estas regula kahelaro de la eŭklida 4-spaco.
La 16-ĉela kahelaro estas la unu el tri regulaj kahelaroj de la eŭklida 4-spaco. La aliaj du estas la 24-ĉela kahelaro kaj la 4-hiperkuba kahelaro.
Ĝi estas konstruita el 16-ĉelaj facetoj, tri ĉirkaŭ ĉiu latero. Ĝi vertica figuro estas 24-ĉelo.
La tri-dimensia analogo de la kahelaro estas la alternita kuba kahelaro, kiu tamen ne estas regula. Ankaŭ ĉiuj la sekvaj eroj de familio de alternitaj hiperkubaj kahelaroj ne estas regulaj
La kahelaro estas nomata ankaŭ kiel F4 krado.
NGC 4365
NGC 4365 (aliaj indikoj — UGC 7488, MCG 1-32-48, ZWG 42.83, VCC 731, PGC 40375) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Pilisvörösvár)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria estas romkatolika Monumento historia en la hungara urbo Pilisvörösvár.
Historio
La unua kirko estis konstruita el ligno supozeble en 1696. Oni faris pli novan preĝejon jam el ŝtono en la 1700-aj jaroj. En 1757 ĝi ricevis la nunan patronecon. Post kelkfojaj riparoj oni faris pli granda la navon kaj ankaŭ la turo estis pli nova en 1797. Post kvin jaroj novaj sanktejo kaj sakristio konstruiĝis. En 1954 la preĝejo estis plene renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan turon super la enirejo. Oni portis novan ĉefaltaron el Budapeŝto en 1957. Konsekrofesto okazas la 15-an de aŭgusto, la tago de la ĉieliro de Maria.
Reipeldingen
Reipeldingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Aiffres
Aiffres estas franca situanta en departemento Deux-Sèvres, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aiffricains.
Acalypha hispida
Rigidhara Akalifo (Acalypha hispida), estas planto el la familio de la Eŭforbiacoj (Euphorbiaceae). Verŝajne ĝi hejmiĝas en Nov-Gvineo kaj estas trovela ĉie en la tropikoj kiel ornamplanto. Ĝi ankaŭ taŭgas kiel ĉambroplanto.
Priskribo
Acalypha hispida etas disbranĉita arbusto, kiu atingas kreskoalton de ĝis 2 aŭ 3 m. La alternestarantaj folioj havas tigojn. la simpla foliplato estas ovforme kaj je la fino pinta, malhelverda, longas 10 ĝis 20 cm kaj larĝas 7 ĝis 15 cm. la folirando esta segildenta. La folitigo longas ĝis 15 cm. La stipuloj estas lancetaj, 6 ĝis 7 mm longaj kaj brunaj.
Acalypha hispida estas dioika planto. La ofte ruĝa pendantaj spikoj similas al kata vosto. La spikoj havas diametron de 1 ĝis 1,5 cm kaj estas 10 ĝis 50 cm longaj. En la inaj floroj estas tri ĝis kvar sepaloj, kiuj longas 0,7 mm. La ĉefa ornama efiko venas de la purpurkoloraj 5 ĝis 7 mm longaj stigmoj. Tial nur la inaj plantoj estas kultivataj. La kultivaro 'Alba' estas blanka. La planto floras de aprilo ĝis oktobro.
Enhavosubstancoj kaj medicina uzo
La klara laktosuko estas venena kaj povas konduti al iridacio de la haŭto kaj mukozo. Simptomoj de venenigado nur okazas post enkorpigo de grandaj plantamasoj.
Radikoj, folioj kaj floroj estas uzata medicine.
29085 Sethanne
29085 Sethanne estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sethanne Howard, kiu tenis postenojn en la naciaj usonaj observatorioj, la NASA, la National Science Foundation kaj, en 2000-2003, kiel estrino de la  US Nautical Almanac Office. Ŝia esplora fako estas la galaksia dinamiko. Ŝi estis ankaŭ aktiva en instruo pri sciencoj, centriĝante pri la historio de la virinoj en scienco.
Merxheim (Alzaco)
Merxheim (jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler. Fine de en la komunumo vivis.
26604 Ensign
26604 Ensign estas malgranda, treege hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas Ensign, longtempa ano de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell. Li etas ano de la Plenumnta Komitato kaj Prezidento de ka Komitato pri Merkatiko kaj Publikaj Rilatoj. Li subtenas la misiojn de la Observatorio Lowell kaj la porinfanan sciencan tendaron de Lowell.
Sándor Gesell
Sándor Gesell [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gesell Sándor estis hungara geologo, inĝeniero pri minado. Lia nobela antaŭnomo estis terebesfejérpataki ekde 1910.
Sándor Gesell naskiĝis la en Pozsony (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio).
Biografio
Sándor Gesell maturiĝis en sia naskiĝurbo en 1858, poste li akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1862. Post la diplomo li eklaboris en Transilvanio, sed en 1864 li plulernis en geologia instituto de Vieno (Geologische Reichsanstalt) kaj iomete en Universitato de Vieno, poste li studvojaĝis al Bohemio kaj Silezio. Hejmenveninta li laboris precipe en minejoj de Transilvanio. En 1879 li estis nomumita mineja konsilisto, en 1892 reĝa mineja ĉefkonsilisto. Inter 1880-1883 li laboris en Selmecbánya, poste li estis ĉefgeologo en Budapeŝto en la geologia instituto. Li pensiuliĝis en 1908. Li ricevis premiojn en 1897 kaj 1902. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Vladimir Aleksandroviĉ (Grandduko de Rusio)
Lia Imperiestra Alteco Granda duko Vladimir Aleksandroviĉ (22-a de aprilo 1847 - 17-a de februaro 1909) - tria filo de imperiestro Aleksandro la 2-a, membro de Ŝtata konsilo (1872), senatano (1868), generalo-adjutanto (1872), generalo de infanterio (1880).
Prarolo
Prarolo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. https://www.santodelgiorno.it/patroni/piode/Najbaras la komunumoj Asigliano Vercellese, Palestro (PV), Pezzana kaj Vercelli.
Daisuke Akashi
Daisuke Akashi (赤司 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
La Motte-Picquet - Grenelle (pariza metrostacio)
La Motte-Picquet - Grenelle [la mɔt pikɛ ɡʁənɛl] estas stacio de la 6-a, 8-a kaj 10-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 15-a arondismento de Parizo.
Pri la stacio
La stacio La Motte-Picquet de la eksa linio 5 malfermiĝis la. Ĝia nomo estas omaĝo al la admiralo Toussaint-Guillaume Picquet de la Motte (1720-1791). La nomo plilongiĝis en 1913 pro la plilongigo de la eksa linio 8 direkte al la stacio Beaugrenelle (hodiaŭ sur la linio 10). La komunumo Grenelle estis aneksita al Parizo en 1860, apenaŭ tridek jarojn post sia kreado.
La stacio malfermiĝis la. La subsurfaca stacio spertis gravan renovigon okaze de la kreado de la linio 10, en 1937.
Lyndon B. Johnson
Lyndon Baines JOHNSON (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1908 apud Johnson City, Teksaso, mortis la 22-an de januaro 1973 en San Antonio) estis la tridek-sesa prezidanto de Usono. Johnson estis 191 cm alta, kaj pezis 95 kg. Lia edzino estis Claudia Alta "Lady Bird" Taylor. La paro havis du filinojn. Li estis de la konfesio Disĉiploj de Kristo. Li mortis 64-jaraĝa pro kora ikto.
Politika kariero
Inter 1949 kaj 1961 li estis ano de la senato de Usono. En 1961 li iĝis vicprezidanto kiel viculo de John F. Kennedy; post ties perforta morto en 1963 li aŭtomate iĝis prezidanto. En 1964 li estis reelektita ĝis 1968. Li rezignis je plia kandidateco, kiu estis ebla, ĉar lia unua ofic-periodo estis malpli ol duona.
Kiel Prezidanto, liaj enlandaj politikoj estis nomataj la programo "Granda Societo", kaj donus pli da civitanaj rajtoj, sanservo, urba kaj kampara disvolviĝo, kaj publikajn servojn. Li ankaŭ volis fini malriĉecon.
Grava problemo en lia administrado estis la Vjetnama milito. Dum li eniris la militon por haltigi komunismon disvastiĝi, ĝi fariĝis tre nepopulara ĉe la ĝenerala publiko.
Li perdis la elekton de 1968 kontraŭ Richard Nixon.
Templinio
Dum lia administrado (1963-1969) okazis;
Kastelo Bentheim
Kastelo Bentheim (Burgo Bentheim) estas mezepoka kastelo en Bad Bentheim en la Graflando Bentheim en Malsupra Saksio. La kastelo estis konstruita el sabloŝtonaj brikoj. Tiu sabloŝtono portas la nomon de la loko: Bentheima sabloŝtono. La kastelo ankoraŭ nun estas loĝata sed la fortikaĵoj kaj kelkaj historiaj akceptejoj estas enireblaj por la publiko. La loĝejo estas loĝata de la nobela familio zu Bentheim und Steinfurt.
La konstruaĵo
Se oni volas eniri la kastelon tiam oni pasas du pordegojn. La malsupra pordego datas el la 13-a jarcento. La supra podego estis fasonita en la 17-a jarcento fare de la nederlanda arkitekto Philips Vingboons (1614-1679). La Kronenburg estas la digna gotika loĝejo, kiu en la malfrua 19-a jarcento, laŭ historia ekzemplo, estis renovigita. La Pulvoturo kun sia mezepoka karcero akiris ĉ. 1525 sian hodiaŭan formon. En la kastelo do troviĝas pluraj konstrustiloj, kiel romantiko, gotiko kaj renesanco. Ekde la tridekmetre alta mezepoka pulvoturo oni vidas, dum klara vetero, belan panoramon de Vestfalio kaj Tubantio. En la korto troviĝas la Krucifikso de Bentheim, sabloŝtona krucifikso el la 12-a jarcento.
ČT24
ČT24 estas 24-hora novaĵstacio, posedata kaj funkciigita de Ĉeĥa Televido. Ĝi estas 24-hora novaĵstacio, kun novaĵprogramo, kiu dissendas kontinue, ofertante freŝajn novaĵojn kun viva materialo ĉiun horon, larĝigitajn ekonomiajn kaj kulturajn novaĵojn, diskutojn, magazinojn, ekonomiajn superrigardojn ktp. Kiam la publikserva plurprograma kanalo en DVB-T estos plene funkciigita, la programoferto de tradiciaj televidokanaloj estos kompletigita fare de kromaj servoj - tekstaj informoj, diagramoj, mapoj, vortaroj, praktikaj informoj por helpi al la spektantoj en krizoj kaj aliaj neatenditaj situacioj, sed ankaŭ specialan vortan priskribon de vidaj scenoj por blinduloj ktp.
ČT24
Zoltánné Horváth
HORVÁTH Zoltánné (horva:t) Edit Demjén estis hungara altlerneja docentino, redaktorino naskita en Déva la 20-an de decembro 1912 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de aprilo 1978.
Biografio
Post la abituriento Zoltánné Horváth estis tajlorlaboristino, pli poste oficistino. Ekde 1928 ŝi aliĝis al laborista movado. Ŝi redaktis la gazeton Ifjú Proletár (Juna Proletaro) (1928–34) kaj ŝi agadis en la Fakasocio de Getajlorlaboristoj de Hungarujo. Dum la dua mondmilito ŝi faris neleĝan partian laboron. Ekde 1948 ŝi estis kunlaborantino de sekcio agitacia kaj propaganda de Laborista Partio de Hungarujo, en 1949–53 ŝi estis redakcia sekretario de Anyag- és Adatszolgáltatás. Intertempe ŝi akiris diplomon kaj 1952 kaj ŝi iĝis scienca kunlabrorantino de la Párttörténeti Intézet (Parthistoria Instituto). Ekde 1960 ĝis 1972 ŝi instruis la historion de laboristmovado kiel adjunktino, pli poste docentino de la Politika Altlernejo de la Hungara Socialista Laborista Partio. Li estis kunulredaktorino de pluraj dokumentvolumoj.
Prackovice nad Labem
Prackovice nad Labem (Praskowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem, meze de Bohemia mezmontaro, troviĝanta sur maldekstra bordo de rivero Elbo, 7 km norde de Lovosice. En la vilaĝo loĝas. La vilaĝo konsistas el 2 partoj: Prackovice kaj Litochovice nad Labem.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Loĝantaro
Post la dua mondmilito okazis en plejparte germana municipo ellandigo de malnovaj ekloĝintoj. La nombro de loĝantoj jam neniam atingis al la antaŭmilita nivelo.
Omišalj
Omišalj [omiŝalj] estas marborda urbeto en nordokcidento de insulo Krk, Kroatio. Ĝia loĝantaro estas 1.790 (2001), tiu de la tuta administra areo - kiu inkludas la proksime situantan Njivice- estas 2.998.
Omišalj estas unu de la plej malnovaj urboj de Krk. Ĝin fondis la romianoj en la 3-a jarcento kiel Fulfinium. Ĝia strategia signifo estis, ke ĝi situas sur roko de 80 m alta, de kiu oni povas spekti la Kvarner-golfon. El epoko de la fondiĝo, postrestis la ruinoj de frukristana baziliko. En la 12-a jarcento, Omišalj estis nomita Castri musculi (el la latina ad musculi "ĉe la konkoj").
En la moderna Omišalj troviĝas la internacia flughaveno de Rijeka kaj naftorafinejo. Ĉe tiu lasta estas planita fino de la suda branĉo de la internacia Naftodukto Amikeco-Adria. La plua transporto al la tuta mondo per cisternaj ŝipoj ne povas realiĝi ankoraŭ pro medioprotektaj protestoj.
Tehuakan-vala kserofitaro
La tehuakan-vala kserofitaro estas tersupraĵa ekoregiono el la centramerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "ĉiuaŭa kaj tehuakan-vala dezertoj". Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de orient-centra Meksiko.
Priskribo
La tehuakan-vala kserofitaro okupas la valojn de Tehuacán kaj Cuicatlán, kovrante partojn de la subŝtatoj Pŭeblo kaj Oaĥako. La valoj troviĝas en la pluvombro de la ĉirkaŭantaj montaraj ĉenoj, kaj estas pli sekaj ol la ĉirkaŭantaj ekoregionoj.
La tehuakan-vala kserofitaro limtuŝas nordokcidente, norde kaj nordoriente la neĝmontarajn pinarojn-kverkarojn, oriente la oaĥak-patrinmontarajn pinarojn-kverkarojn, kaj sudoriente, sude kaj sudokcidente la balsasajn sekajn arbarojn.
Flaŭro
La tehuakan-vala kserofitaro estas centro de plantodiverseco, kun pli ol 2 700 da specioj, el kiuj proksimume 30% estas endemiaj. Ĝi estas riĉaĵejo por speciodiverseco de agavoj, Hechtia, salvioj, kaj kaktoj.
La ekoregiono havas nombron da diferencaj plantokomunumoj.
Faŭno
La ekoregiono estas notinda por sia diverseco pri birdoj kaj kiropteroj. El la 90 birdospecioj, 10 estas endemiaj, inkluzive de Toxostoma ocellatum (mimedoj), kaj la brida ajmofilo (Aimophila mystacalis). 34 kiroptero-specioj estas indiĝenaj en la ekoregiono, el kiuj 18 estas endanĝerigataj, vundeblaj, aŭ maloftaj.
Vanini
Vanini estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.984 loĝantojn en 2010.
Jenő Sugár
SUGÁR Jenő [pr. ŝuga:r] Salgó estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Marosvásárhely la 21-an de marto 1907 kaj mortinta en Ramat Gan la 12-an de oktobro 1979.
Lia kariero
Jenő Sugár debutis en 1925 kaj li havis la unuajn siajn sukcesojn kiel komikulo en la trupo de d-ro Gyula Ferenczy en la Sikullando. Je la komenco de la 1940-aj jaroj oni forportis lin al laborservo, sed li povis dume elpaŝi en la Zsidó Színház (Juda Teatro) de Koloĵvaro. Ĝis printempo de 1948 li estis ano de la Magyar Színház de Kluĵo, inter 1949 kaj 1971 de la teatro de Oradea. En 1971 li elmigris en Izraelon, kie ĝis sia morto li estis ano de la tiea hungara teatro. Li ankaŭ reĝisoris.
Stacio Momoyama
Stacio Monoyama (japane: 桃山駅 [Momojama-eki], angle: Monoyama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Fuŝimi, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Nara.
17970 Palepu
17970 Palepu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sita Chandrika Palepu, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la James Madison High School de Vienna (Virginio, Usono).
Béla Bajnok
Béla BAJNOK laŭ hungarlingve kutima nomordo Bajnok Béla estis hungara skulptisto, medalisto. Béla Bajnok naskiĝis la en Gyula, mortis la 25-an de julio 2020.
Friedrich Schlegel
Karl Wilhelm Friedrich von SCHLEGEL (* 10-an de marto 1772 en Hanovro; † 12-an de januaro 1829 en Dresdeno) estis germana kulturfilozofo, filozofo, kritikisto, literaturhistoriisto kaj tradukisto. Friedrich Schlegel estis krom sia frato August Wilhelm Schlegel unu el la fondintoj de la modernaj mensaj sciencoj kaj grava reprezentanto de la fruromantiko.
Béla Bajnok
Biografio
Béla Bajnok komence estis faklaboristo pri ŝtonskulptado, poste li abiturientis laŭ vespera lernado en Budapeŝto. Li studis la skulptadon private 4 jarojn de Sándor Kiss (skulptisto). En 1969 li translokiĝis al Pilisvörösvár, kie li daŭre kreas. Li plej ofte uzas ŝtonojn, pli malofte bronzojn kaj lignojn. Ekde 1973 li kreas ankaŭ medalojn. Li edziĝis trifoje, la unua edzino naskis filon, la tria 2 filinojn.
Friedrich Schlegel
En sia laboraĵo Über die Sprache und Weisheit der Indier (Pri la lingvo kaj scio de hindoj) eldonita en Hajdelbergo, en 1808, kiel la unua klare emfazis ligojn inter la greka, latino, ĝermana lingvaro kaj sanskrito.
Lia patro estis Johann Adolf Schlegel.
Izidor Kner
Izidor KNER, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kner Izidor estis signifa hungara presisto, eldonisto, tipografo. Lia filo estis Imre Kner.
Biografio
Izidor Kner devenis el juda deveno. Komence li laboris en diversaj presejoj de la lando. En 1882 li establis propran presejeton en sia nakiĝurbo. En 1889 li edziĝis, baldaŭ li havis 6 gefilojn. Intertempe lia presejo iĝis signifa kaj tutlande konata. En 1902 nova domo estis konstruita por la presejo, kie laboris jam 50 presistoj. Dum komenco de la 1-a mondmilito jam 100 presistoj laboris. En 1914 la presejo ricevis oran medalon en Lejpcigo. Post la mondomilito la rumana armeo prirabis la presejon.
ISO 3166-2:AF
ISO 3166-2:AF estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Afganion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas AF, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Afganio. La dua parto estas tri literoj.
20416 Mansour
20416 Mansour estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Philip George Mansour, finalisto de la Discovery Channel Young Science Challenge (DCYSC) de 2004, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la  Pine Valley Middle School de San Ramon (Kalifornio Usono).
Bartholomäus Keckermann
Bartholomäus KECKERMANN (ĉirkaŭ 1572 – 25a de aŭgusto (aŭ julio) 1608) estis germana verkisto, kalvinista teologo kaj filozofo. Li estis konata pro sia "Analiza Metodo". Kiel verkisto pri retoriko, li estis komparita al Gerhard Johannes Vossius, kaj konsiderita influa en Norda Eŭropo kaj partikulare en Anglio.
Biografio
Keckermann naskiĝis en Gdańsk (Danzig), en Reĝa Prusio, de kalvinistoj Georg kaj Gertrude Keckermann kaj studis en la loka Akademia Gimnazio antaŭ translokiĝi al la Universitato de Vitenbergo (Majo 1590) kaj al la Universitato de Lepsiko (printempo 1592). Tamen post la morto de la Princo Kristiano la 1-a Keckermann partoprenis en la migrado de kalvinistaj akademiuloj al la Universitato de Hajdelbergo en oktobro de tiu jaro. Li ricevis sian magistrigon la 27an de februaro 1595. La 4an de februaro li estis nomumita Profesoro de Hebrea Lingvo tie. En 1601 li revenis al sia hejmurbo por instrui kiel rektoro (1602–1608) en la Gimnazio de Danzig. Liaj nombraj verkoj estis publikigitaj je la fino de lia mallonga vivo, aŭ (plej el ili) postmorte.
Keckermann mortis en Danzig. Li estis priskribita en la verkoj de Melchior Adam.
Verkoj
Publikaĵoj:
Eduardo Dato
Eduardo DATO e Iradier (Korunjo, la 12-an de aŭgusto de 1856 – Madrido, la 8-an de marto de 1921). Advokato kaj politikisto, hispana konservativulo, edziĝinta kun María del Carmen Barrenechea y Montegui, dukino de Dato.
Li estis hispana ministro pri Internaj Aferoj dum la regenteco de Maria Kristina de Habsburgo-Loreno kaj registar-prezidento, ministro pri Justico, ministro pri Eksteraj Aferoj, ministro pri Maraferoj kaj Prezidento de la hispana Parlamento dum la reĝado de Alfonso la 13a.
Deveno
Li naskiĝis en Korunjo kiel sola filo de Carlos Dato y Granados kun Rosa Lorenza Iradier y Arce kaj patra nepo de Carlos Dato Camacho y Marín kaj de Cayetana Ruperta Granados y García; li translokiĝis al Madrido estante tre juna, kune kun sia familio.
Komenciĝo en la politika vivo
Li vojaĝis eksterlanden, kio provizis al li ampleksan kulturon kaj la konon de fremdaj lingvoj. Baldaŭ li akiris prestiĝon kiel advokato, pro sia oratora kapablo. La profesia prestiĝo de sia madrida advokatejo malfermis al li la pordojn de la alta politiko, aliĝinta ekde sia junaĝo al la Konservativa Partio iam estrita de Cánovas del Castillo. Li estis elektita kiel parlamenta deputito en la lasta parlamenta periodo de la reĝado de Alfonso la 12-a. Je la morto de ĉi tiu reĝo, Dato aliĝis al la politikaj pozicioj de Romero Robledo, kiu estis malakorde kun la pov-alterniĝo inter la konservativuloj kaj la liberaloj kiun implikis la sistemo de la Restariĝo starigita de Cánovas kaj Sagasta. La pridiskutado de ĉi tiu afero en la Parlamento okazigis la rompiĝon inter Cánovas kaj Francisco Silvela kaj la disidento de Dato rilate al grava parto de la partio.
Partopreno en la registaro
Post la morto de Cánovas kaj la fino de la registaro de Sagasta, kiu prezidis la Katastrofon de 1898, Dato rolis kiel ministro pri Internaj Aferoj en la regeneracionisma registaro estrata de Silvela (1899, 1900). Ekde tiu ministrejo li komencis formi la unuan prilaboran leĝaron programitan de iu registaro de la burbona Restariĝo en Hispanio.
En 1902 rolis kiel ministro pri Justico en la registaro de Silvela, kiu prezentis en la Parlamenton la Bazan Leĝaron de la Loka Administracio.
Post la murd-atenco kiu metis finon al la vivo de la registar-Prezidento José Canalejas kaj fininta la liberala registaro de la Grafo Romanones (1912], Dato akceptis la komision de la Reĝo prezidi registaron anstataŭante tiun de Antonio Maura. De tiam la konservativa partio disdividiĝis en du tendencojn: la plimulto konstituita de la “taŭgaj” (“idoneos” en la hispana lingvo) kaj la "maŭristoj", pli radikalaj en siaj politikaj depostuloj.
Interna Politiko
En la landa politiko, li pace akceptis la aŭtonoman registaron de la Kataluna Federacio. Post la liberalista dujaro de 1915 al 1917 de la Grafo Romanones kiu estis venkinta en la ĝenerala balotado de 1916, Dato revenis al la registar-estreco kiam jam estis percepteblaj la unuaj signoj de la ekonomia recesio okazinta post la profitdonaj dum-militaj jaroj. Dato leĝaligis la Militistajn Konsilojn kiuj formiĝis kiel respegulo de la sindikatismo kiu estis formiĝanta en la socio de tiu epoko, kaj devis alfronti la gravan politikan kaj sindikatan perturbojn de tio kio estis nomata “la krizo de la jaro 1917”. En Barcelono, dum kunvenis la Asembleo de Parlamentanoj kunvokita de Francesc Cambó, estiĝis iu revolucia ĝenerala striko en aŭgusto de 1917 kun la apogo de la du grandaj hispanaj sindikatoj (Ĝenerala Unuiĝo de Laboristoj UGT kaj la Landa Konfederacio de la Laboro CNT). Antaŭ tiel grava socia kaj institucia krizo, Dato petis la intervenon de la armeo por sufoki la strikon. Por plifaciligi la eliron el la krizo, la reĝo anstataŭigis Daton per Manuel García Prieto por gvidi registaron de nacia unuiĝo en kiu partoprenis ankaŭ Cambó.
Verkoj kaj ideologio
Kiel juristo li estis direktoro de la Revista General de Legislación y Jurisprudencia (Ĝenerala Revuo de Leĝaro kaj Jurisprudenco).
La ĉefa eco de lia politika kariero estis la firmeco de siaj konvinkoj (kvankam li estis fleksebla kaj ĝentila), kaj sia lojaleco al la burbona reĝa dinastio.
Samkiel multaj eŭropaj politikistoj de tiu epoko, post la rusa revolucio de 1917, li estis iniciatinto de sociaj reformoj kaj zorgis pri la laboro de la virinoj kaj la infanoj. Li estis la kreinto de Ministrejo pri la Laboro en Hispanio kaj donis leĝojn pri laboraj akcidentoj kaj pri la altrangiĝo en la juĝista korporacio laŭ servo-daŭro.
Distingaj honoraĵoj
Eduardo Dato estis membro de la Akademio de Moralaj kaj Politikaj Sciencoj ekde la jaro 1910 kaj dumviva membro de la Internacia Tribunalo de Hago, de kiu li estis elektita Vicprezidanto en 1913.
Li ricevis sekvajn orden-medalojn: koliero de la Reĝa Ordeno de Karolo la 3-a, el la manoj de la hispana reĝo, kaj la Krucoj de Sankta Gregorio la Granda kaj Kasto de Portugalio. Kiel postmorta omaĝo, la Reĝo Alfonso la 13-a aljuĝis la Dukecon de Dato al lia filino kaj heredintino.
Krome oni dediĉis al li stratojn aŭ monumentojn en kelkaj hispanaj urboj: Madrido, Vitorio, Zaragozo, Kordovo, Palencio, Seviljo...
Balta lingvaro
Balta lingvaro estas sublingvaro de hindeŭropa lingva familio. Nun estas du vivaj baltaj lingvoj: litova kaj latva; iuj konsideras aparta ankaŭ latgala lingvo (oficiale en Latvio nomata dialekto de latva lingvo).
Ĝis 18-a jarcento ekzistis kvin pliaj baltaj lingvoj, el ili aparte menciindas praprusa lingvo kaj kurona lingvo. La praprusa lingvo mortis ĉe la fino de la 17-a jarcento, danke al la germaniĝo kaj la kristaniĝo de tiu epoko. La litova kaj latva apartenas al la orienta subgrupo de la balta lingvaro. En kelkaj trajtoj la balta lingvaro iom similetas al la slava lingvaro.
Antaŭ la unuaj klopodoj konkeri - mil jaroj antaŭe - la baltoj vivis en sekureco. Tial la baltaj lingvoj restis inter la plej malnovaj kaj neŝanĝitaj de la hindeŭropaj lingvoj.
Hodiaŭ oni konsideras la litovan lingvon pli juna ol la orientan latvan, eĉ se tiu-ĉi estas multe malsama ol dum ĝia unua skribaĵo dum la 16-a jarcento. Inter la baltaj lingvoj la praprusa konservis la plejmulton da siaj praaj aspektoj; ĝin oni unuafoje skribis dum la 14-a jarcento en la vortaro prusa de Elbing.
Daisuke Watanabe
Daisuke Watanabe (渡辺 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
Balta lingvaro
Dnipro-Okaaj lingvoj
(† signifas formortintan lingvon)
Etnoj
Laŭ etnoscienco baltoj estas grupo da popoloj konsistanta el parolantoj de la balta lingvaro. La grupo nuntempe konsistas el litovoj kaj latvoj.
Daisuke Watanabe
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Balta lingvaro
Etnoj
Latvoj
10164 Akusekijima
10164 Akusekijima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Balta lingvaro
Etnoj
Litovoj
11348 Allegra
11348 Allegra estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Allegra Noccioli, filino de Fabrizio Noccioli, amatora astronomo de la Grupo de Montelupo.
10164 Akusekijima
Ĝi ricevis la nomo de Akusekiĵima (japane : 悪石島), unu el la insuloj de la Tokara Insularo, konata pro ĝia termofonto. Estas kredita, ke la densa subtropika arbaro de tiu insulo estas loĝata de dioj, kiuj gardas la montaran insulon, kaj multenombraj sanktejoj estis konstruitaj por adori la diojn.
Agua Prieta
Agua Prieta estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Agua Prieta. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26002.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 79138 loĝantojn. El tiuj estis 40117 viroj kaj 39021 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3631,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1220 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 335 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 39499 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 38366 scipovis legi kaj skribi kaj 1103 personoj estis analfabetoj. Do 2,79 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la komunumo vivis 550 personoj (pli aĝaj ol 5) kiuj sciis paroli indiĝenan lingvon. Entute en la jaro 2000 en la komunumo 53408 personoj estis pli aĝaj ol 5 jaroj. Tio signifas ke 1,03 % de la loĝantaro (pli aĝa ol 5) en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 kaj 2010 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ekonomio
Ekzistas sunenegia projekto kun la nomo "Agua Prieta II", kiu situos en la komunumo. Temas pri la unua tiuspeca projekto ene de Meksiko kaj Latinameriko.
NGC 4366
NGC 4366 (aliaj indikoj — MCG 1-32-50, ZWG 42.87, VCC 745, PGC 40421) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Triangulo de Schwarz
En matematiko, triangulo de Schwarz estas sfera triangulo kiu povas esti uzata por kaheli sferon. Ĉiu triangulo de Schwarz difinas finian grupon - ĝian triangulan grupon. Pri ĝi unuafoje en 1873 en Zuriko publikigis la germana matematikisto Hermann Amandus Schwarz (1843-1921), tial la nomo.
Triangulo de Schwarz estas prezentata per tri racionalaj nombroj (a b c), ĉiu el ili prezentas la angulo je vertico. Valoro n/d de la nombro signifas ke la vertica angulo estas d/n de la duoncirklo. Se ĝi estas 2 tio estas orta triangulo.
Estas nur 4 grupoj, ankaŭ nomataj kiel trianguloj de Möbius: Do estas kvar familioj de trianguloj de Schwarz surbaze de ilia simetrio.
Raŝiduna Kaliflando
La Raŝiduna Kaliflando (arabe الخلافة الراشدة‎ al-Ĥilāfah ar-Rāŝidah, ĉ. 632–661) estas kolektiva termino enhavanta la unuajn kvar kalifojn — nome la "Ĝuste Gvidataj" aŭ Raŝidunaj kalifoj (en araba الخلفاء الراشدون al-Ĥulafā’ ar-Rāŝidūn) — en islama historio kaj estis fondita post la morto de Muhammad en 632 (jaro 11 HJ laŭ la Islama kalendaro). Je ties pinto, la kaliflando kontrolis ampleksegan imperion ĉe Araba Duoninsulo kaj Levantenio, ĝis Kaŭkazo en la nordo, Norda Afriko el Egipto al nuntempa Tunizio okcidente, kaj la Irana Altebenaĵo al Centra Azio en oriento. Ĝi estis la plej granda imperio en la historio laŭ terareo ĝis tiam.
La Kvar Justaj Kalifoj
Kelkaj inkluzivas ankaŭ Hasan ibn Ali kiel la kvina bone gvidita kalifo.
École Militaire (pariza metrostacio)
École Militaire [ekɔl militɛʁ] (Militista Akademio) estas stacio de la linio 8 de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 7-a arondismento de la franca ĉefurbo.
Pri la stacio
La stacio malfermiĝis en 1913. Ĝiaj alirejoj troviĝas inter la kaj Champ de Mars.
Proksimaj vidindaĵoj
La estis fondita en 1750, pro propono de la financisto Joseph Pâris Duverney kaj danke al la subteno de Madame de Pompadour, cele al la kreado de akademia kolegio por modestdevenaj oficiroj.
Solid-stata fiziko
Solid-stata fiziko estas branĉo de Fiziko de kondensa materio. Ĝi traktas ecojn kaj interagojn de solidaĵoj. Tio inkludas kristalojn (ordajn solidojn) kaj amorfajn solidojn (senordajn solidojn).
Temoj
Kondensierte Materie
Hôtel d'Assézat
La Domo de Assesat (france Hôtel d'Assézat, okcitane Ostal d'Assesat) situas proksime al la placo Esquiròl en Tuluzo. Temas pri familia domego, konstruita en 1555 - 1557 sub la dizajnado de Nicolas Bachelier, la plej granda arkitekto tuluza de la Renesanco. Malantaŭ ĝi estas monumenta portalo kaj interna korto, renovigita en 1993. Ĝi gastigas la muzeon de la Fondaĵo Bemberg kiu prezentas artan kolekton, precipe el pentraĵoj ekde la 15-a jarcento ĝis fino de la 20-a jarcento.
Historio
Pèire d'Assesat donis sian nomon al la domo kaj Nicolas Bachelier estis la arkitekto de tiu konstruaĵo, kies konstrulaboroj ekiĝis en 1555. Du el la anguloj de la korto estas je tri niveloj de alteco laŭ la tri klasikaj ordoj (ionika ordo, dorika ordo, korinta ordo).
Pèire d'Assesat, riĉa teksaĵa industriisto (paŝtelisto), ne povis ĝui ĝin. Li mortis ruinigita en 1581, mortante antaŭ la finkonstruado. La familio Assesat vivis tie ĝis 1761.
Benzila dufluoroacetato
Benzila dufluoroacetato aŭ C9H8F2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun benzila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Benzila dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Rubén Felgaer
Rubén FELGAER (Buenos Aires, la ) estas argentina ŝakludisto, trifoja nacia ĉampiono, en 2001, 2007 kaj en 2008. Li estis en 2 ŝakolimpiadoj.
Felgaer estas grandmajstro kaj la nuna 3-a plej bona ŝakludisto de Argentino.
Villars-les-Dombes
Villars-les-Dombes estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Villardois.
Acida ĉerizo
Acida ĉerizo, aŭ grioto, estas la ruĝa frukto de Prunus cerasus, nomata ankaŭ ĉerizprunuso. Ĝi tre similas al ĉerizo aŭ pli precize al dolĉa ĉerizo. La frukto estas drupo, en la fruktokarno kuŝas unu kerno kun diametro de ĉirkaŭ 0,5 cm. La acida ĉerizo apartenas al plantoj, al angiospermoj, al dukotiledonoj, al rozacoj.
La acida ĉerizo uzatas krude aŭ kiel kompoto, marmelado, konfitaĵo, sekigita frukto, suko, likvoro kaj vino.
Martelo (muziko)
Martelo estas en muziko la nomo por la frapa parto de frapinstrumento, ĉefe je bastamburo. Marteloj de la frapinstrumentara pedalfrapilo havas metalan stangon (tenilon) kaj martelan kapon volvita plejparte per ledo, gumo aŭ plasto. Je frapinstrumentaro oni nomas la frapilon bastoneto.
Ĝi ankaŭ estas la nomo por la frapa parto de kelkaj kordinstrumentoj. Ekzemple je zimbalono ili estas el ligno, plejparte kun ledo, ankaŭ tegita per felto.
24605 Tsykalyuk
24605 Tsykalyuk estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nova rusa miliardulo Sergej Aleksejeviĉ Cikaljuk (cirile: Сергей Алексеевич Цикалюк) fakulo pri ekonomiko, estro de kompanio de asekuro en Moskvo. Lia karitataj aktiveco kaj socia subteno al la veteranoj estas larĝe agnoskita. Li estis nomumita "Homo de Jaro" en 1996 de la Rusia Biografia Institucio.
La Dek Enkarniĝoj
La Dek Enkarniĝoj (sanskrite: दशावतार, daśāvatāra) estas la dek ĉefaj enkarniĝoj de Viŝnuo, la hindua dio de konservado. Oni diras ke Viŝnuo malsupreniras en formo de enkarniĝo por restarigi la kosman ordon.
La listo varias de sekto al sekto, kaj de regiono al regiono. La plimulto de listoj enhavas la jenajn personojn: Macjo, Kurmo, Varaho, Narasimho, Vamano, Paraŝuramo, Ramo, Kriŝno, (Balaramo) aŭ Budho, kaj Kalkio. En sektoj, laŭ kiuj Kriŝno ne estas en la listo, li ofte anstataŭas Viŝnuon kiel la fonton de ĉiuj enkarniĝoj. Laŭ kelkaj sektoj, regionaj dioj, kiaj Vitobo aŭ Ĝaganato, anstataŭas Kriŝnon aŭ Budhon. Ĉiu enkarniĝo jam aperis, krom Kalkio, kiu aperos dum la epoko de Kalio.
Bizanca arto
Bizanca arto (aŭ Bizanca stilo) estas arta esprimo el 6-a jarcento forte enradikita en la helenista mondo kiel sekvanto de la orienta paleokristana arto En siaj unuaj momentoj oni konsideris ĝin kiel la natura konservanto en la landoj de la orienta Mediteraneo de la Romia Imperio, transpasante la artajn formojn kiuj influas povege en la mezepoka okcienta kulturo. La periodoj de la bizanca arto alĝustiĝas, kompreneble, al la grandaj fazoj de ties politika historio.
Ekde komencoj de la 5-a jarcento oni kreis formalan artstilon propra kaj diferencita de tiu kiu pludaŭris en la Okcidenta Imperio. Pli poste, en la epoko de Justiniano la 1-a (527-565) ekas la unua etapo specife bizanca: estas la Unua Orepoko kiu enhavas la 6-an kaj la 7-an jarcentojn; ĝi estas la etapo de formo de la bizanca arto en siaj bazaj formalaj aspektoj.
Post la periodo de lukto kontraŭ la ikonoklasmaj, kvankam malriĉa laŭ monumentoj, komencas, ĉirkaŭ la jaro 850, la meza bizanca arto aŭ Dua Orepoko kiu daŭras ĝis la jaro 1204, kiam Konstantinopolo estis konkerita de la krucmilitistoj; en tiu epoko baze plisolidiĝas la formalaj kaj spiritaj aspektoj de la bizanca arto; ĝi estas la vera etapo kaj kreinta kaj difininta la bizancan estetikon.
Bizanca arkitekturo
En la Unua Orepoko, tiu de Justiniano la 1-a, 6-a jarcento, realiĝas la plej grandaj arkitektaj verkoj kiuj manifestigas kaj la teknikajn kaj materialajn karakterojn, kaj la konstruan senton kiu karakterigas la bizancan arton de tiu periodo.
De la romia kaj paleokristana orientaj mondoj ĝi pluhavis kelkajn elementojn kiel iujn materialojn kiel (briko kaj ŝtono por eksteraj kaj internaj kovradoj de mozaikoj), arkoj de duona punkto, kolono kiel subtenilo, ktp., sed ili havigis ankaŭ novajn trajtojn inter kiuj elstaras la nova dinamisma koncepto de elementoj kaj nova lokiga sento kaj, super ĉio, ties plej grava havigo, la sistema uzado de la volba kovrilo, ĉefe kupolo sur pendentivoj, tio estas, sferaj trianguloj en la anguloj kiuj faciligas la transiron de la kvadrata bazo al la cirkla de la volbo. Tiujn duonsferajn volbojn oni konstruis per samcentraj linioj de briko, kiel kronoj de malkreskantaj radioj plifortigitaj ekstere per mortero, kaj oni planis ilin kiel simbola imago de la dia mondo.
En la tiparo de la temploj, laŭ la bazotipo, abundas tiuj de centrita bazo, sendube kongruante kun la graveco kiun oni donas al volboj, sed estas multnombraj ankaŭ la preĝejoj de bazilika bazo kaj la krucoformaj kun samlongaj brakoj (bazo de greka kruco).
En preskaŭ ĉiu kazoj ofte la temploj, krom la korpo de ĉefa navo, posedis atrion aŭ nartekson, de paleokristana deveno, kaj la antaŭaltaron antaŭata de ikonostacio, nomita tiel ĉar tie oni lokigis la pentritajn ikonojn.
La unua kristana verko, de la unua triono de la 6-a jarcento, estas la preĝejo de Sanktaj Sergio kaj Bako, en Konstantinopolo (527-536), konstruaĵo de centra kvadrata bazo kun okangulo en la centro kovrita per volbo sur ok subapogiloj kaj navo en sia ĉirkaŭo. Ankaŭ en la unua duono de la 6-a jarcento, oni konstruis la rektangulan preĝejon kun du volboj de la Sankta Paco aŭ de Sankta Irene, ankaŭ en Konstantinopolo. Sed la majstroverko de la bizanca arkitekturo estas la Preĝejo de Sankta Sofio, dediĉita al la Dua Persono de la Sankta Triunuo, konstruita de la arkitektoj Antemio de Tralles kaj Isidoro de Mileto, inter la jaroj 532 kaj 537, laŭ la rektaj ordonoj de la imperiestro Justiniano la 1-a.
Ne estis Konstantinopolo la ununura grava centro de la bizanca arto en tiu unua Orepoko de Bizanco, ekzemple estas mencienda Raveno (ĉefurbo de la Bizanca Imperio en Okcidento ekde la 6-a jarcento ĝis la 8-a jarcento), la okcidenta regiono situa en la nordoriento de la itala duoninsulo, en la bordoj de la maro Adriatiko, apud Venecio.
La bizancaj preĝejoj de Raveno prezentas du modelojn: unu klare inspirita en Konstantinopolo rilate la preĝejon de la Sanktoj Sergio kaj Bako, tiu de la preĝejo Sankta Vitalo de Raveno (538-547), kiu, same kiel ties modelo, estas de okangula bazo kun ĉirkaŭira navo inter altegaj subapogiloj kaj kun duoncirkla plilongigo ĉekape, antaŭ la absido de la antaŭaltaro; ĉepiedoj ĝi havas grandan atrion kun flankaj turoj. En tiu preĝejo de Sankta Vitalo jam aperas la plej karakteraj trajtoj de la stilaro de la mezepoka arkitekturo de Okcidento, ĉefe pri tiu rilata al la vertikala senso de la konstruo domaĝe de la antaŭa ĝistiama horizontaleco. La aliaj bizancaj preĝejoj de Raveno montras prakristanan influon pro siaj bazilikaj strukturoj kun ebena kovrilo. Ili estas la preĝejo de Sankta Apolinaro en Klaso kaj la preĝejo de Sankta Apolinaro la Nova, ambaŭ de la unua duono de la 5-a jarcento kaj kun elstaraj mozaikoj.
En la Dua Orepoko hegemoniis la preĝejoj de bazo de greka kruco kun kovrilo de kupoloj starigitaj sur tamburo kaj kun elstara unda kornico en la ekstera bazo. Tiu nova tipo de preĝejo vidiĝis en la malaparita preĝejo Nea de Konstantinopolo (881), konstruita de Basilio la 1-a. Laŭ sama kompona skemo estas la katedralo de Ateno, la preĝejo de la monaĥejo de Dafni, kiu uzas trumpojn anstataŭ pendentivoj, kaj la monaĥaj kompleksoj de la Monto Athos en Grekio.
Dum la Tria Orepoko, inter la 13-a jarcento kaj la 15-a la bizanca arto plu disvastiĝis tra Eŭropo kaj Rusio, kun hegemonio de bazoj de preĝejoj kovritaj de cepoformaj kupoloj sur cirklaj aŭ poligonaj tamburoj. De tiu epoko estas en Grekio la preĝejo de la Sanktaj Apostoloj de Saloniko, de la 14-a jarcento, la preĝejo de Mistra, en la Peloponezo, kaj kelkaj monaĥejoj de la Monto Athos.
Samtempe plinombriĝas la bizancaj temploj de la Danubo, tra Rumanio kaj Bulgario, ĝis Moskvo kie elstaras la Katedralo de la Ĉieliro de la Kremlino, en la Ruĝa Placo, realigita en tempoj de Ivano la Terura (1555-1560), kies kvin kupoloj, la plej alta kaj svelta en la kruccentro kaj la aliaj kvar en la anguloj de la krucbrakoj, elstaras pro ties kolorigo, pro la altegaj tamburoj kaj pro ties karakteraj cepecaj konturoj.
Bizancaj bildaj artoj
La bizancaj pentrarto kaj la mozaikoj, pli ol la skulptarto, gravegis en la historio de la bildaj stiloj, ĉar utilis kiel ponto al la kristanaj orientaj modeloj al Eŭropo, kaj por la transpaso de la klasikaj formoj kiam en Okcidento estis malaperintaj pro la ago de la ĝermanaj popoloj, kaj laste, la bizanca arto estis la ĉefa fonto por la fiksado de la okcidenta ikonografio.
Bizanca skulptarto
La bizanca skulptarto finfinigis la prakristanan arton, pluhavante ties teknikojn kaj ties estetikon de progresa malproksimiĝo disde la klasikaj karakteroj: pli granda rigideco, la ripeto de stereotipitaj modeloj, la prefero de la basa reliefo antaŭ la verkoj de ronda konturo kaj la uzado de riĉaj materialoj (eburo) kiu havigas etajn artopecojn, estas la karakteroj plej elstaraj de la bizanca skulptarto de la unua etapo. Post la sistema detruo de la ikonoklasma periodo okazis reveno al la kulto de imagoj, sed por eviti idolatrion kaj pro influo de novaj islamaj tendencoj malaperis la homa bildo en la libera skulptarto.
La plej elstaraj verkoj estas la ornamentaj verkoj de la kapiteloj kun bidoj de vegetaloj kaj frontaj animaloj kiel tiuj de Sankta Vitalo de Raveno aŭ la sarkofagoj de la sama urbo en kiuj oni bildigis la temojn de la Bona Paŝtisto. Sed la majstroverkoj de la bizanca skulptaro estas la etaj verkoj, diptikoj kaj skatoloj, tajlitaj en eburo, kie elstaras la diptiko Barberini, Muzeo de la Luvro, de la 5-a jarcento, aŭ la fama Katedro de la episkopo Maksimiano de Raveno, tajlita ĉirkaŭ la jaro 533 sur eburplatoj per detalega laboro.
Bizancaj mozaiko kaj pentrarto
De la Unua Orepoko elstaras la komplekso de Raveno, kiu kuniĝas kun la prakristanaj mozaikoj de la 5-a jarcento: en la preĝejoj de Sankta Apolinaro la Nova kaj Sankta Apolinaro en Klaso oni kaŝas ties suprajn murojn per mozaikoj kiuj reprezentas, en la unua preĝejo procesian kortanaron, sub antauexniro de la Tri reĝoj, al la Teotokos aŭ Dipatrino, en la dua, en la absido, oni montras ĉielan scenon kie Sankta Apolinaro de Raveno kondukas gregaron.
La majstroverko de la mozaika arto, estas sendube, la mozaikaro de la Sankta Vitalo de Raveno, prilaborita ĉirkaŭ la jaron 547, kie oni reprezentas diversajn bibliajn temojn kaj en la flankoj de la absido la grupojn de Justiniano la 1-a kaj de ties edzino Teodora kun ties respektivaj servantaroj.
La figuroj montras iajn rigidecon kaj monotonecon, sed tre esprimivaj en sia simbolismo, kun evidenta malakcepto de tiu natura kaj de la spacaj leĝoj; ili estas longecaj kaj kun aspekto de ia malhomigo. La novaj ikonografiaj tipoj adaptiĝas simbole, laŭ antaŭfiksita programo (Hermeneia), al la diversaj partoj de la templo: la Pantokrator (Majesta Benanta Kristo) en la kupolo, la Tetramorfos (kvar evangelistoj) en la pendentivoj, la Virgulino en la absido, la sanktuloj kaj evangeliaj temoj en la muroj de la navoj.