cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Károly Szittya
Károly Szittya [kAroj sitja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szittya Károly estis hungara akvopilkisto, naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia origina familia nomo estis Schäffer [ŝefer] ĝis 1945.
Bad Kreuzen
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Cauterets
Cauterets estas franca situanta en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cauterésiens.
Károly Szittya
Károly Schäffer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Szeged.
Arbing
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Károly Szittya
Sporta kariero
Károly Schäffer ekde 1930 li estis naĝisto en signifa sportklubo en Újpest. Baldaŭ li estis akvopilkisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje (1938-1948), krome en naĝado en 1940, dum li apartenis al la hungara nacia akvopilkista teamo inter 1944-1952 21-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun arĝenta kaj ora medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sepfoje. De 1954 li estis trejnisto ankaŭ eksterlande ĝis sia morto.
Courcelles-le-Roi
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Charmont-en-Beauce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Bouilly-en-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
2-Nonadekanono
2-Nonadekanono aŭ metila heptadekila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetaldehido kaj kloroheptadekano. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca solidaĵo, nesolvebla en akvo. 2-Nonadekanono posedas 19 karbonatomojn, 38 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 2-Nonadekanono, ankaŭ konata kiel 2-okso-nonadekano, estas nature okazanta grasa acido trovata en multaj plantoj kaj bestoj. Ĝi estas saturata grasacido kun longa ĉeno de 19 karbonatomoj. 2-Nonadekanono estas senkolora, olea solidaĵo kun milda odoro kaj estas uzata en multaj industriaj kaj kosmetikaj aplikoj. Ĝi troviĝas en multaj plantaj oleoj inkluzive de olivo, sunfloro kaj sojfabo, same kiel en bestaj grasoj. 2-Nonadekanono ankaŭ troviĝas en la homa korpo, kie ĝi ludas gravan rolon en la reguligo de metabolo.
2-Nonadekanono povas esti sintezita el diversaj fontoj, inkluzive de naturaj kaj sintezaj fontoj. Naturaj fontoj inkluzivas la grasajn acidojn en plantaj kaj bestaj grasoj, same kiel en la homa korpo. Sintezaj fontoj inkludas la reakcion inter propilena oksido kaj natria hidroksido por produkti miksaĵon de 2-Nonadekanonono kaj aliajn grasacidajn derivaĵojn.
2-Nonadekanono estis studita pro ĝiaj eblaj terapiaj aplikoj. Ĝi pruviĝis havi kontraŭinflamajn kaj kontraŭ-bakteriajn ecojn, kaj estas studata pro sia ebla uzo en la kuracado de kancero kaj aliaj malsanoj. Krome, 2-Nonadekanono estis studita pro ĝia ebla uzo kiel insektoforpuŝilo kaj kiel konservativo en manĝaĵoj.
2-Nonadekanono pruviĝis funkcii kiel inhibanto de la enzimo ciklooksigenazo-2, kiu respondecas pri la produktado de inflamaj molekuloj kiel prostaglandinoj kaj leŭkotrienoj. Blokante la aktivecon de ciklooksigenazo, 2-Nonadekanonone povas redukti inflamon kaj doloron.
2-Nonadekanono pruviĝis havi diversajn biokemiajn kaj fiziologiajn efikojn. Krom ĝiaj kontraŭinflamaj kaj kontraŭ-bakteriaj proprecoj, 2-Nonadekanono pruviĝis havi antioksidigajn kaj kontraŭ-diabetajn efikojn. Ĝi ankaŭ pruviĝis havi kontraŭ-tumorajn efikojn kaj redukti la riskon de kardiovaskula malsano.
Bulcsú Székely
Bulcsú Székely [bulĉU sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely Bulcsú estas hungara akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto en 2002. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2012, poste li havis postenon en la akvasporta vivo kaj estis ankaŭ naĝejestro. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 2000 kaj 2001.
Sporta kariero
en 1993 jam estis eŭropa ĉampiono. Li estis akvopilkisto en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 2012 escepte sportjaron en 2004 en Grekio. Li estis hungara ĉampiono en 2000, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1997-2002 87-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun ora medalo, krome en universiado li estis la unua post 3 jaroj. Ekde 2010 li estis ankaŭ trejnisto.
Rozivka (Polohivskij rajon)
Rozivka (Розівка) estas urbotipa loĝloko en Zaporiĵa provinco de Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Châtillon-le-Roi
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Madame de La Fayette
Marie-Madeleine Piochet de la Vergne, grafino de La Fayette, plej konata kiel Madame de LA FAYETTE (18-a de Marto 1634, Parizo - 25-a de Majo 1693), estis franca verkistino kiu verkis la unuan francan historian romanon, nome La Princino de Clèves.
Biografio
En 1650, ŝia patrino reedziniĝis nun kun Renaud de Sévigné, onklo de Marie de Sévigné; ambaŭ virinoj "iĝis la plej intimaj amikinoj de la mondo por ĉiam". En 1655 Marie-Madeleine, 22-jaraĝa, edziniĝis al nobelo de Aŭvernjo 18 jarojn pli aĝa ol ŝi, nome François Motier, grafo de Lafayette, kun kiu ŝi havis du filojn. Ŝi vizitis ofte Parizon, kie ŝi ekfrekventis la kortegon kaj malfermis sukcese sian propran salonon. Post la nasko de ŝiaj du filoj, la geedzeco dekadencis kaj la edzo iom malaperis de ŝia vivo.
Marie-Madeleine de La Fayette estis amikino de Henrieta de Anglio (filino de reĝo Karlo la 1-a), kiu komisiis al ŝi sian biografion; de la pastro Antoine Arnauld kaj de la konataj verkistoj Jean Regnault de Segrais kaj Pierre Daniel Huet kiu verkis Traité de l’origine des romans (La traktato pri la origino de la romanoj) kiu estis publikigita kiel prefaco de la verko de Marie-Madeleine nome Zaïde. Kiam startis la ribeloj de Frondo Marie-Madeleine plu havis amikecon kun Jean-François Paul de Gondi, kardinalo de Retz.
En 1659 ŝi definitive ekloĝis en Parizo kaj publikigis en 1662 anonime La Princino de Montpensier. De 1655 ĝis 1680 ŝi ege amikiĝis kun La Rochefoucauld pri kiu ŝi diris: "M. de La Rochefoucauld kuraĝigis min, sed mi reformis lian koron". La Rochefoucauld prezentis Marie-Madeleine de La Fayette al la plej gravaj tiamaj verkistoj, inter kiuj Racine kaj Boileau. En 1669 estis publikigita la unua volumo de Zaïde, romano de hispan-maroka agado eldonita kun la pseŭdonimo de Segrais, sed kiu estis sendube de La Fayette. La deka volumo aperis en 1671. Zaïde estis multe reeldonita kaj tradukita, ĉefe pro la prefaco de Huet.
La morto de La Rochefoucauld en 1680 sekvita de la morto de ŝia edzo en 1683 devigis al ŝi malpli aktivan vivon dum la lastaj jaroj de sia vivo. Tri ŝiaj verkoj estis publikigitaj postmorte: nome La Grafino de Tende (1718), Historio de Henrieta de Anglio (1720) kaj Memoroj de la Kortego de Francio (1731).
Prefaco
Prefaco estas antaŭparolo, en literaturo, teksto de enkonduko kaj prezentado, metita komence de libro. En la prefaco kutime oni diskonigas la planon kaj la vidpunktojn uzitajn dum la prilaborado de la teksto, kaj samtempe eble oni avertas pri eventualaj objektoj kaj malkonsentoj, respondas al kritikoj jam formulitaj al antaŭaj eldonoj aŭ al avanco de la verko, kaj eventuale anlaŭ oni havigas ideojn pri la mesaĝo kiun la aŭtoro deziras transsendi per tiu dokumento — por ekzemplo, se la skribaĵo proponas sociajn temojn, la ĉefa mesaĝo povus esti rilata al la socia organizado, la malriĉeco, la malegala distribuado de resursoj, la perforto, la drogkonsumado ktp., aŭ kun variaj de la menciitaj temoj.
La prefaco ĝenerale estas mallonga kiam tiu fokusas al simpla averto, kaj kutime pli longa kiam ĝi inkludas prolegomenojn, profundaj kaj hazardajn motivojn, antaŭaĵojn ktp. Ofte prefaco povas esti mendita de la aŭtoro aŭ eldonejo de la teksto al pli fama verkisto, kio kompreneble pliigas la eblojn sukcesi de la eldonaĵo. Tio rezultas en kreado de specifa literatura subĝenro, kaj aparta kategorio en la verkaro de aŭtoro (tiu de la prefaco).
Onet-le-Château
Onet-le-Château estas franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Castonétois.
András Muhi
András Muhi [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Muhi András estas hungara filmaj produktoro, reĝisoro, studiestro. András Muhi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Muhi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980. Li estis jura konsilisto en fabriko inter 1980-1993. Li fondis filman studion en 2000, kiun li gvidis dekomece. La studio produktis 20 filmojn, 100 mallongajn filmojn, 80 dokumentajn filmojn, 10 animaciojn. Li aŭ liaj filmoj ofte estas partoprenantoj en filmaj festivaloj. Li ricevis premiojn inter 2002-2012. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Raoul Follereau
Raoul FOLLEREAU, (elp. raUl folerO ; naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1903 en Nevers kaj mortis la 6-an de decembro 1977 en Parizo ) estas franca verkisto kaj ĵurnalisto.
Li estas la kreinto de la monda tago pri la lukto kontraŭ la lepro kaj fondinto de la Fondumo Raoul-Follereau kiu luktas kontraŭ la lepro kaj la malriĉeco kaj celis akceli la aliron al edukado.
Vivkuro
Li diplomiĝis en filozofio kaj en juro en la universitato Sorbono.
Raoul Follereau fondas en oktobro 1929 la "Ligon de la latina unio" (ne konfondenda kun la foje alilingve konata Union Latine kiu povas esti ĉu la Latinida Unuiĝo aŭ la latinida valuta unio). La celo de la "Ligo de la latina unio" estis "unuigi kaj federacii la latinidajn elitojn por la defendo kaj la gloro de ilia civilizo". En 1938, la Ligo ŝanĝas ĝian celon al la "defendo de la kristana civilizo kontraŭ ĉiuj paganismoj kaj ĉiuj barbarecoj". Unue precipe kulture, la Ligo poste politikiĝis en kunteksto de polarizado de la socio kaj de malstabiliĝo de la internaciaj rilatoj.
Raoul Follereau donis ĉe la École des cadres d'Uriage ankaŭ konferencojn pri Charles de Foucauld komence de la 1940-aj jaroj al koloniaj studentoj kiuj venis de la Foyer des étudiants africains et asiatiques de Marseille .
Verkaro
Laŭ la Fondumo Raoul-Follereau, lia tuta verkaro luktemis kontraŭ socia maljusteco, mizero, fanatikeco, egoismo de la riĉuloj kaj de la potenculoj. Liaj plej konataj libroj estas :
Sándor Nádas
Sándor Nádas [ŝAndor nAdaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nádas Sándor estis hungara ĵurnalisto. Lia familia nomo estis Neumann ĝis 1910. Sándor Nádas naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Novjorko.
Biografio
Sándor Nádas devenis el juda familio. Li frekventis la necesajn lernejojn en sia naskiĝurbo, poste li kontribuis kritikojn, novelojn, fine li estis raportisto kaj ĵurnalisto. En 1905 li partoprenis en fondo de gazeto, post 3 jaroj li jam fondis propran gazeton. En 1939 li translokiĝis al Usono pro la naziismo. Li estis ĵurnalisto ĉe hungarlingva gazeto en Novjorko. Li edziĝis dufoje en 1908, respektive en 1935.
Allerheiligen im Mühlkreis
Allerheiligen im Mühlkreis estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Courcy-aux-Loges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Bromeilles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Windhaag apud Perg
, formale germane Windhaag bei Perg - prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Moirans-en-Montagne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Claude kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas moirantins.
Skrofulario
Skrofulario (Scrophularia L.) estas herbeca dujara aŭ plurjara planto de la familio Skrofulariacoj. Ĝin karakterizas kvadratforma tigo kun paraj folioj. La floroj, ŝveltubaj, kreskas apekse en panikuloj. Ĝi entenas ĉirkaŭ 200 speciojn el holarktaj kaj novtropikaj regionoj.
Etimologio
En la deksesa jarcento skrofulario prenis sian nomon el skrofulo, ĉar laŭdire tiu planto kuracis tiun malsanon. Laŭ principo de signa medicino la nodetoj ĉe la radikoj de la planto similantaj al la ŝvelaj glandoj ĉe la kolo aŭ la ungvenoj de la malsanulo devis efiki.
Sankt Georgen an der Gusen
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Mátyás Domokos
Mátyás Domokos [mAtjAŝ domokoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Domokos Mátyás estis hungara kritikisto, redaktoro.
Échilleuses
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Mátyás Domokos
naskiĝis en Gyula, li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Makó, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1950. Inter 1951-1953 li laboris en biblioteko en Budapeŝto, poste en eldonejo ĝis 1991 (en la lastaj jaroj li estis jam ĉefredaktoro). Ekde la 1960-aj jaroj liaj kritikoj aperis en revuoj. Li edziĝis en 1967. Li ricevis premiojn inter 1977-2007 (la lastan jam postmorte).
Dimancheville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Sankt Georgen am Walde
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Crottes-en-Pithiverais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Escrennes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Chaussy (Loiret)
Chaussy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
György Molnár (reĝisoro)
György Molnár [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Molnár György Endre estas hungara reĝisoro, scenaristo, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Rita Dévényi.
György Molnár naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Molnár eklaboris en Hungara Radio en 1966, ekde la sekva jaro li laboris en Hungara Televizio. Komence li faris ĉiuspecajn helplaborojn, baldaŭ li kontribuis kaj apartenis al programfaristoj. En 1970 li finis internan kurson en la Hungara Televizio. Post 5 jaroj li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Márton Keleti kaj Károly Makk. En 1976 li ricevis reĝisoran statuson. Ekde la 1990-aj jaroj li ankaŭ instruis en Belarta Altlernejo (inter 2000-2012 li estis katedrestro), Altlernejo pri Teatro-Filmo, ekde 2012 en Universitato Metropolitan. En 2002 li akiris sciencan gradon DLA, post 3 jaroj li habilitiĝis. Li ricevis premiojn inter 1990-2003. Li edziĝis en 1977, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1982 kaj 1993.
Saxen
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bordeaux-en-Gâtinais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Seriaro Vivo
La Vivo-(program)seriaro (angla :The Life Collection) estas grupo de dek naturdokumentadaj filmoj produktitaj fare de la BBC kaj rakontitaj kaj klarigitaj fare de la esploristo kaj rakontanto David Attenborough.
Tiuj serioj ekzamenas la mondajn organismojn el la vidpunkto de taksonomio, ekologio kaj biologio per la montrado de la bestojn, plantojn kaj aliajn organismojn de la tero kaj iliajn manierojn pluvivi. Kune, la seriaro prezentas la plej multajn el la plej gravaj vivantaj grupoj sur la planedo tero.
La unua serio en ĉi tiu grupo estas Vivo sur la Tero en 1979 kaj la lasta estas Vivo en Malvarma Sango en 2008. Tio estas aldone al la unuepizoda serio, Vivo kiu Brilas (Life That Glows) de 2016.
Epizodoj
Jen listo de epizodoj trovita en seria kolekto pri vivo de David Attenborough.
Tulia (III) klorido
Tulia (III) klorido aŭ triklorido de tulio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el interagado de la tulia hidroksido kaj klorida acido. Tulia (III) klorido estas blankaj, verdaj aŭ flavaj, higroskopaj, senodoraj kristaloj, solveblaj en akvo kaj alkoholoj. Tulia (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al tuliatomo. Ĝi konsistas je 1 tuliatomo, 3 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Tulio (III) klorido elmontras unuklinikan kristalstrukturon, simila al tiu de aluminia klorido aŭ itria (III) klorido, en kiuj tuliumjonoj havas okaedran geometrion.
István Dobos
naskiĝis en Székesfehérvár.
Biografio
akiris diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1985. Post la diplomo samloke li estis aspiranto (1985-1988), asistanto (1989-1990), lektoro (1990-1995), docento (1995-2007), pli poste profesoro. Intertempe li doktoriĝis en 1988, lia habilitiĝo okazis en 2001. Li estis ankaŭ katedrestro en Universitato de Miskolc inter 1994–1997. Li kandidatiĝis (CSc) en 1994, li doktoriĝis en 2004 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li instruis ankaŭ en Universitato de Vieno en 2005 kaj 2007, pli poste en Universitato de Jyväskylä.
Li edziĝis en 1986, post du jaroj filino naskiĝis. Li ricevis stipendiojn en 1985, 1997 kaj 2001; premiojn inter 1984-2019.
Johann Heinrich Zang
Johann Heinrich ZANG (naskiĝinta la en Zella, mortinta la  en Würzburg) estis pli ol kvin jardekoj kantoro en Mainstockheim.Tiutempoe li komponis du kompletajn jarkolektojn da ekleziaj kantatoj. Sep el ili ankoraŭ hodiaŭ ekzistas akj troviĝas en la posedo de Bavara Ŝtata Biblioteko. Li publikigis kaligrafion, pluraj manlibrojn (Der vollkommene Orgelmacher kaj Der vollkommene Büttner oder Küfer) kaj postlasis diversajn muzajn pentraĵojn.
Vivo
Estante filo de tanisto li lernis hejme la lingvojn latinan kaj helenan. Lia artista talento furoris jam lerneje kaj sekve li migris en la aĝo de 15 jaroj por la daŭro de du jaroj Lepsikon. Tie li havis kontaktojn en 1748 kaj 1749 kun Johann Sebastian Bach mem. Poste li iris Koburgon por disĉipli ĉe Johann Kilian Heller iĝonte oficisto ĉe Abatejo Banz kaj orgenisto ĉe Kastelo Hohenstein en Ahorn.
Inter 1751 kaj 1752 li deĵoris kantore en Walsdorf kaj ekde la 7.11.1752 kantore kaj instruiste en Mainstockheim.
Graveco
Ne tute duonan jarcenton (1752-1801) Zang tre influis la muzikan vivon en Mainstockheim. Li fondis ĥoron, kreis multajn muzikaĵojn kaj gravis ankaŭ ekster la vilaĝo danke al multo da publikigoj kaj verkoj. Krome li estis aktive pedagogo, artisto kaj orgena fakulo. Li mortis en la Julius-hospitalo en Würzburg.
Verkaro
La sekvaj aferoj de Zang estas konserviĝintaj:
Fonto
Rezumo de informoj sur la paĝaro de Johann-Heinrich-Zang-Gesellschaft e.V. kiu ekzistis ĝis 2009.
Flago de Belgorodo
La flago de Belgorodo estas unu el la oficialaj simboloj (kune kun la blazono) de la grandurbo Belgorod, Belgoroda Regiono, Rusa Federacio. La flago estas simbolo de la unueco kaj interago de la loĝantoj de la urbo.
La nuna flago estis aprobita la 22-an de julio 1999 per decido de la Belgoroda Urba Konsilio de Deputitoj n-ro 321 kaj eniĝis en la Ŝtata Heraldika Registro de la Rusa Federacio kun registra numero 978 en 2002.
Atencoj en Nasirijo
La atencoj en Nasirijo okazis de 2003 ĝis 2006 dum la iraka milito en la urbo Nāṣiriya kontraŭ la italaj armeotrupoj partoprenantaj la militan mision nomatan "Operaco Antikva Babilono"; la plej grava el tiuj atencoj estis la masakro de la 12a de novembro 2003 kiu kaŭzis 28 mortojn (19 italoj).
Flago de Belgorodo
Priskribo
Rektangula panelo el du horizontalaj strioj: la supra estas blua kaj la malsupra estas blanka. La proporcio de la grandecoj de la bluaj kaj blankaj strioj estas 2\3:1\3. En la tegmento, sur blua strio (proksime de la flagstango), estas kolora bildo de la figuroj de la blazono de la urbo Belgorodo - aglo kaj leono. La larĝo de la figuroj de la blazono estas 1/5 de la blua strio. La alteco de la figuroj estas 4/5 de la alteco de la blua strio.
La flago estis evoluigita surbaze de la blazono, kies figuroj unue estis prezentitaj sur la standardoj de la Belgorodaj regimentoj en 1712. Laŭ unu versio, la konsisto de la flago simbolas la venkon de Rusio en la rusa-sveda milito. La aglo, simbolanta la rusan armeon, persekutas la leonon, la svedan reĝon.
Antaŭa flago
La unua flago de la urbo Belgorodo estis aprobita la 18-an de junio 1999 per decido de la Belgoroda Urba Konsilio de Deputitoj n-ro 279. La priskribo de la flago tekstis: “Rektangula panelo el du egalaj horizontalaj strioj: la supra estas blua kaj la malsupra estas blanka. En la tegmento, sur blua strio (proksime de la flagstango), estas kolora bildo de la figuroj de la blazono de la urbo Belgorodo - aglo kaj leono. La larĝo de la figuroj de la blazono estas 1/5 de la blua strio. La alteco de la figuroj estas 4/5 de la alteco de la blua strio.
Atencoj en Nasirijo
Ĉi tiuj atakoj kaŭzis entute ĉirkaŭ 50 viktimojn (el kiuj 25 estis italoj).
Inulo
Inulo, latine Inula, estas genro de plantoj el la familio Asteracoj. Ĝi entenas ĉirkaŭ 100 speciojn el mildaj kaj mezvarmaj regionoj de la malnova mondo.
Temas pri unu- kaj plurjaraj herboj aŭ subarbedoj. La kapituloj ofte havas stretajn, flavajn ligulajn florojn.
Atencoj en Nasirijo
Operaco Antikva Babilono
La Operaco Iraka Libereco (Operation Iraq Freedom en la angla), aŭ Dua Golfa Milito, komenciĝis en marto 2003 fare de koalicio konsistanta ĉefe el la brita kaj usona armeoj. La 1-an de majo 2003 la milito oficiale finiĝis, eĉ se fakte la eksterlandaj armeoj neniam havis plenan kontrolon de la teritorio, suferante gravajn perdojn pro ripetiĝintaj atakoj.
Italio partoprenis per la misio "Antikva Babilono" provizante armeo-unuojn situintajn en la sudo de la lando, kun ĉefa bazo en Nāṣiriya, sub brita gvidado. La urbo Nassiriya estas la ĉefurbo de la iraka regiono Dhi Qar, hejmo de gravaj petrolputoj.
La itala misio komenciĝis la 15-an de julio 2003 kaj estis milita operaco kiu celis pacsekurigon, per la jenajn agadojn:
La misio finiĝis la 1an de decembro 2006.
La masakro de la 12a de novembro 2003
La 12-an de novembro 2003 okazis la unua serioza atako en Nassiriya. Je la 10:40 laŭ la loka tempo (UTC +03: 00), tanka kamiono plena de eksplodaĵoj eksplodis antaŭ la enirejo de la itala bazo MSU (Multnacia Speciala Unuo) de Carabinieri, poste kaŭzante la eksplodon de la municia deponejo de la bazo "Maestrale" kaj tial la morto de pluraj homoj inkluzive de karabenistoj, militistoj kaj civiluloj.
Karabenisto Andrea Filippa, gardanta la enirejon al la ĉefa bazo, sukcesis mortigi la du bombistojn, tiel ke la kamiono ne eksplodis ene de la kazerno sed sur la enireja pordego, tiel evitante masakron de pli grandaj proporcioj. Unua helpo estis donita de la karabenistoj mem, de la nova iraka polico kaj de lokaj civiluloj.
La atako rezultigis 28 mortojn, 19 italojn kaj 9 irakanojn. Ankaŭ estis envolvita de la eksplodo la trupo de reĝisoro Stefano Rolla, (kiu estis surloke por filmi scenrakonton pri la rekonstruo en Nassiriya fare de la italaj soldatoj), same kiel la italaj armeaj soldatoj eskortantaj la trupon, kiu estis tie por loĝistika halto.
La Komando de la Itala Komuna Taskotrupo (IJTF en la angla) situis je 7 kilometrojn de Nassiriya, en bazo nomata "Blanka Ĉevalo", ĉirkaŭ 4 kilometrojn de la Usona Komando en Tallil. La regimento MSU / IRAQ, formita de personoj de la italaj karabenistoj kaj de la rumana milita polico (al kiu aldoniĝos 120 viroj de la portugala nacia gvardio fine de novembro 2003), estis dividita en du poziciojn: la "Maestrale" bazo kaj la "Libeccio", ambaŭ situantaj en la centro de la urbo Nassiriya. La Manovra Unuo estis ĉefsidejita ĉe la bazo "Maestrale" (ankaŭ konata per la esprimo "Besta Domo"), kiu dum la reĝimo de Sadam Husejn estis la sidejo de la komerca ĉambro. Kaj la Bataliono MSU kaj la Komando de la Regimento MSU / IRAQ baziĝis ĉe la "Libeccio".
La atenco okazis je la 10.40 matene la 12an de novembro 2003 ĉe la bazo "Maestrale", kiu estis tute detruita. La alia loko, "Libeccio", kelkcent metrojn for de la unua, ankaŭ estis damaĝita de la eksplodo. Fakte estis la intenco de la karabenistoj, kontraŭe al la elekto de la armeo ekloĝi malproksime por havi pli grandan sekurecan kadron, poziciigi sin en la urbo por pli granda kontakto kun la loĝantaro.
Viktimoj
La italaj viktimoj estis:
La ŝtata entombigo okazis la 18-an de novembro 2003 en la baziliko San Paolo fuori le mura, en Romo, oficata de kardinalo Camillo Ruini, en ĉeesto de la plej altaj ŝtataj aŭtoritatoj, kaj kun vasta (ĉirkaŭ 50 000 homoj) kaj kortuŝa popola partopreno. ; la korpoj alvenis en la baziliko eskortitaj fare de 40 kirasistoj surĉevale. Nacia funebro estis proklamita por tiu tago.
Vunditaj pluvivantoj
Pliaj 20 italoj estis vunditaj en la atako: 15 karabenistoj, kvar soldatoj kaj civilulo.
La batalo de la 6-a de aprilo 2004
En Nasiriyah, kelkajn monatojn post la bombado de 2003, batalo inter italaj trupoj kaj la Mahdi Armeo okazis la 6an de aprilo 2004, konata kiel la Batalo de la Pontoj de Nasiriyah.
La italaj soldatoj estis engaĝitaj en la urbo en 18-hora kolizio ĉirkaŭ tri pontoj kiuj permesas la trairon de la rivero, en kiu pezaj armiloj estis uzitaj de ambaŭ flankoj, inkluzive de haŭbizoj kaj eks-sovetiaj kontraŭtankaj raketlanĉiloj de la irakanoj kaj raketlanĉiloj kaj 105mm kanonoj sur la itala flanko ;
Flago de Belgorodo
Antaŭa flago
La 22-an de julio 1999, per la decido de la Belgoroda Urba Konsilio de Deputitoj n-ro 304, konforme al la rekomendoj de la Ŝtata Heraldiko sub la Prezidanto de la Rusa Federacio datita la 16-an de junio 1999 n-ro A23-2-201, la desegnaĵo de la flago de la urbo Belgorodo, farita de la kreiva teamo: profesoro Aleksandr Ivanoviĉ Iljin, kandidato de historiaj sciencoj Aleksandr Nikolajeviĉ Berdnik, ĵurnalistino Inessa Eduardovna Moskaleva. Ŝanĝoj, precipe, influis la proporcion de la strioj - la larĝo de la blua strio estis pliigita de 1/2 ĝis 2/3.
En la sama tago, per decido de la Belgoroda Urba Konsilio de Deputitoj n-ro 321, la responda ŝanĝo estis farita al la Regularo pri la flago de la urbo Belgorodo.
Historia referenco
La lokigo sur la heraldika ŝildo de la emblemo de la ora leono kaj super ĝi unukapa aglo estas rilata al specifa historia okazaĵo: la inda partopreno de la Belgoroda popolo en la Belgoroda armea batalregimento en la Norda Milito de 1700-1721. kaj la speciale montrita kuraĝo de la Belgorodaj infanteriistoj (fusilistoj kaj grenadistoj) en Poltavo la batalo de la 27-an de junio (8a de julio 1709), kiu finiĝis per la kompleta malvenko de la svedoj.
La leono en la blazono de Belgoroda reprezentas venkitan Svedion - la bildo de la leono estis sur la reĝa standardo de Karolo la 12-a, kaj la aglo estis prezentita sur la standardo de la gvidanto de la rusaj trupoj - caro Petro la 1-a.
La dana sendito ĉe la kortego de Petro la 1-a Just Yul, priskribante en siaj "Notoj" la grandiozan artfajraĵon aranĝitan en la ĉefurbo la 1-an de januaro 1710 okaze de la venko en la Poltava batalo, inter la multaj atributoj de la festoj, atestas pri longa standardo kun jenaj surskriboj sub la bildoj: “ А. Monta ŝtono, montranta la svedan ŝtaton ... V. La leono eliranta el malantaŭ ĉi tiu monto montris la svedan armeon ... D. ... kolono kun krono reprezentanta la rusan ŝtaton, al kiu la leono alproksimiĝis ... E. Tiam aperis aglo por protekti ĉi tiun kolonon, kiu estas la rusa armeo kaj la onago leono Perun (aŭ fajraj sagoj) broditaj per granda tondro ... ".
László Dobossy
László Dobossy [lAslO doboŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Dobossy László estis ĉeĥoslovakia hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto, tradukisto. Liaj pseŭdonimoj estis Czuczor, Leskóczi Mihály.
Hotelo LA
La hotelo LA ( ĝi nomiĝas LA Hotel Votuporanga) estas hotelo en la brazila urbo Votuporango, situanta ĉe nobla parto de la strato Amazonas.
Inaŭgurita la la hotelo LA konsistas el tute renovigita konstruaĵo de la antaŭa hotelo nomita Votubrias Hotel.
La hotelo Votubrisas furoris en la 1970-aj jaroj, kiam ĝi estis inaŭgurita de la familio Matos.
Égry
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
László Dobossy
Biografio
maturiĝis en gimnazio en 1928 en Nové Zámky, poste li studis en Sorbonne kaj Universitato de Karolo, fine li akiris pedagogian diplomon. Li estis fondinta membro de spirita movado de hungaroj "Sarló" [ŝarlO]. Li instruis en hungara gimnazio en Košice inter 1936–1939, poste li akceptis inviton al Parizo. Dum la 2-a mondmilito li ne revenis, eĉ li partoprenis en la franca rezista movado. Inter 1945–1950 li havis postenon en hungara pariza instituto, poste li instruis en altlernejo en Budapeŝto ĝis 1957, poste li estis docento, respektive profesoro en Scienca Universitato Loránd Eötvös ĝis 1980. Li kandidatiĝis en 1956. Li ricevis hungarajn kaj ĉeĥoslovakiajn premiojn inter 1963-1995.
Münzbach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Briarres-sur-Essonne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono . Kiel la nomo indikas, la loĝloko troveblas borde de la rivero Essonne.
Pabneukirchen
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Waldhausen im Strudengau
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pabneukirchen
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Waldhausen im Strudengau
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Estouy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Césarville-Dossainville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la samnoma kantono .
Naarn im Machlande
- prononco - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Mühlviertel kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Izopulegola izobuterato
Izopulegola izobuterato aŭ izopulegola izobutanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la izobutanata acido kaj izopulegolo. Izopulegola izobutanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopulegola izobuterato prezentas izobutanatan grupon ligitan al izopulegila grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj.
Nišovice
Nišovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono, apud rivero Volyňka proksimume 1,5 km sudoriente de Volyně kaj 11,5 km sude de Strakonice. Vivas ĉi tie. Tra la rando de municipo kondukas ŝoseo II/144 (Volyně – Vlachovo Březí – Husinec) kaj ankaŭ fervojlinio 198 (Strakonice – Vimperk – Volary).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1400.
Schildorn
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Ried, formale Ried im Innkreis. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Givraines
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Greneville-en-Beauce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Nihošovice
Nihošovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono, proksimume 3 km nordokcidente de Volyně kaj 8,5 km sud-sudokcidente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
La Neuville-sur-Essonne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono . Kiel la nomo indikas, la loĝloko troveblas borde de la rivero Essonne.
Nihošovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 14-a jarcento.
Partoj de municipo
Municipo Nihošovice konsistas el du partoj sur du samnomataj, komune nenajbarantaj, katastraj teritorioj:
Guigneville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono .
Marija Nikiforova
Frua vivo
Marija Nikiforova naskiĝis iam dum la jaro 1885, en la urbo Aleksandrovsk (nune nomita Zaporiĵo), en Ukrainio. Laŭ onidiroj, la patro de Marija estis oficiro kaj heroo en la rusa-turka milito de 1877, sed ĉi tio estas neverŝajna, ĉar la familio estis malriĉa, kaj kiam Marija estis 16-jara, ŝi eklaboris en multaj postenoj, eventuale iĝante fabrikalaboristo. Dum ŝia fabrika laborado, ŝi aliĝis al anarki-komunistan grupon. En la grupo, ŝi partoprenis en senmotiva teroro (ukrainlingve: безмотивний терор, bezmotivnij teror), agoj en kiuj oni detruas ekonomiajn aktivojn, por interrompi la ekonomian sistemon. Marija partoprenis en bombadoj kontraŭ fabriko, persontrajno, kaj oficejo. En la atako kontraŭ la oficejo, du homoj (gardisto kaj kasisto) estis mortigitaj. Marija kaj ŝiaj kamaradoj ŝtelis 17,000 rublojn, sed poste estis kaptitaj. Akuzita pri kvar raboj kaj du murdoj, ŝi komence estis kondamnita al morto, sed pro ŝia aĝo, ŝi anstataŭ estis kondamnita al 20 jaroj de prizonlaboro (en la rusia imperio, plenaĝeco komenciĝis kiam oni estis 21-jara). Ŝi eskapis la Narimsk malliberejon en Siberio post mallonga tempo, kaj (kun la helpo de ĉinaj anarkiistoj), akiris bileton al Usono. En 1912, ŝi reiris al Eŭropo kaj loĝis en Parizo, kaj partoprenis en bankrabo en Barcelono. En Parizo, ŝi renkontis multajn poetojn, artistojn, kaj politikistojn - inkluzive la rusan socialan-demokraton Vladimir Antonov-Ovsejenko, kun kiu ŝi amikiĝis. En ĉi tiu tempo, ŝi ankaŭ edziniĝis al la pola anarkiisto Witold Brzostek (Vitold Bĵostek). La geedziĝo verŝajne estis pro loĝistikaj kialoj. Marusja partoprenis en la unua mondmilito kiel oficiro de la franca armeo, kaj returnis al Rusio en 1917.
En la rusa interna milito
Kiam ŝi reiris al la rusia imperio, Nikiforova komence ne iris al Ukrainio. Anstataŭe ŝi restis en Rusio, partoprenante en la politikoj de Petrograd (nune Sankt-Peterburgo), eĉ farante paroladon en Kronŝtadto. Kiam ŝi reiris al Aleksandrovsk, ŝi eksciis, ke jam estis nova anarki-komunista organizo en la urbo, sed ke ĝi ne havis multan influon en la urbo. Ŝi tuj fariĝis la ĉefo de la grupo (ĉar ŝi jam estis populara inter la fabrikalaboristoj), kaj eksproprietigis 1,000,000 rublojn de la loka distilejo apartenante al loka burĝo (iom da la mono estis donaciita al la Aleksandrovsk soveto). La 29-a de aŭgusto 1917, ŝi vizitis Huljajpole (la vilaĝo kie la fama anarkiisto Nestor Maĥno vivis, kaj kie estis malgranda anarkiista grupo de kamparanoj kaj laboristoj). Ŝi taksis la lokan grupon malefika, kaj instruis ke ili ribelu pli forte, kaj plu eksproprietigu la lokan burĝaron. Dum ŝia vizito al Huljajpole, Maĥno ricevis telegrafon sciigante ke la blanka generalo Kornilov komencis sian puĉo kontraŭ Petrograd.
Ne longe poste la renkontiĝo kun Maĥno en Huljajpole, Nikiforova organizis sian unuan partizanan taĉmenton (enhavante ~200 partizanoj n). La unua ago de la taĉmento estis kapti armilojn de la loka burĝaro kaj la imperia armeo. La loka provizora registaro en Aleksandrovsk taksis ĉi tiujn agojn kontraŭleĝaj, kaj Nikiforova estis arestita. La partizanoj de Nikiforova kaj Maĥno protestis kontraŭ la aresto, kaj baldaŭ ŝi estis liberigita. En la aŭtuno de 1917, Marusja plu organizis partizanajn taĉmentojn en Aleksandrovsk kaj aldone en Jelizavetgrad (nune nomita Kropivnicko). Ŝi (kaj ŝiaj taĉmentoj) ofte kunlaboris kun aliaj anarkiistaj organizaĵojn tra suda ukrainio por kontraŭstari la ŝtaton kaj kapitalismon. Kelkfoje, ŝi kaj lokaj bolŝevikoj havis aliancon por pluiĝi la revolucion. Ekzemple, Nikiforova kaj la bolŝevikoj kunlaboris por renversi la liberalan soveton de Aleksandrovsk. Simile, en la decembro de 1917, ili kunlaboris por establi socialistan regadon en Ĥarkivo.
Dum la cetero de 1917, kaj en 1918/1919, Nikiforova daŭre ĉefis kaj plu kreis partizanajn taĉmentojn, laborante kun aliaj anarkiistoj. Ŝia ĉefa celo restis la detruado de la ŝtato, kapitalismon, kaj tiam la kreado de anarkiista socio. Por persekuti la celon, ŝi batalis kontraŭ la hajdamakoj (ukrainlingve: гайдамаки), la kozakoj, kaj la blanka movado. Ŝia rilato kun la bolŝevikoj malboniĝis, kaj ili ambaŭ komencis batali unu kontraŭ la alia. Kun la tempo, la taĉmentoj de Nikiforova iĝis pli konataj, kaj akiris karakteron. La soldatoj estis pli bone nutritaj, vestitaj, kaj armitaj ol la komunistaj kaj blankaj soldatoj. Kvankam ne estis oficiala uniformo por la taĉmentoj, laŭdire ili havis bonan stilon. La kirastrajnoj kaj kaleŝoj de la Nikiforovistoj ofte estis ornamitaj kun kanonoj kaj nigraj flagoj, kiuj estis legitaj "vivu anarkio", "povo naskas parazitojn", kaj "la liberigo de la laboristoj estas afero kiu nur koncernas la laboristoj". Estis kutimo, ke kiam la Nikiforovistoj eniris novan urbon, ili rabis la vendejojn, kaj disdonis la varojn al la loka loĝantaro.
Procesigoj kaj morto
Kiam Nikiforova eskapis al Rusio, kaj alvenis en la urbo Taganrogo, ŝi tuj estis arestita. Akuzita pri dizerto, ŝi estis procesigita de bolŝevika "tribunalo de revolucia honoro" en aprilo de 1918. Antonov-Ovsejenko (tiam la bolŝevika ĉefkomandanto) subtenis ŝin, dirante ke "anstataŭ subpremante ĉi tiajn revoluciajn organizojn, ni kreu ilin". Aldone, proksima anarkiista ĉefo nomita "Garin" minacis la bolŝevikajn aŭtoritatojn per sia kirastrajno, postulante ke ili absolvi ŝin de ĉiuj akuzitaj krimoj. Ŝi estis absolvita de ĉiuj krimoj. Post tio, Nikiforova veturis tra Rusio, vizitante multajn urbojn tra la lando, disvastigante anarkiismon. Post la kreado de la traktato de Brest-Litovsk, kiam la germanaj, aŭstraj, kaj hungaraj invadantoj devis eliri Ukrainio, Nikiforova denove komencis organizi anarkiistajn taĉmentojn en la lando, ankaŭ partoprenante en batalo en kiu Odeso estis liberigita el blanka gardado. Poste, en Saratovo (urbo, kie estis multaj refuĝintoj el Ukrainio), Nikiforova denove estis arestita (la ĉeka komence volis pafi ŝin, sed decidis ne, pro ŝia populareco), kaj la bolŝevikoj, denove, klopodis procesigi ŝin, kaj kondamni ŝin al morto. La bolŝevikoj provis procesigi ŝin por krimoj, kiuj pasinte estis absolvitaj. Aliaj supuzantaj krimoj inkluzivis intertrompante la defendon kontraŭ la germanoj, nepermesataj eksproprietigoj, rabado, kaj la murdo de bolŝevika komisaro en Yelizavetgrad. La tribunalo decidis, ke ŝi estis kulpa pri ĉiuj krimoj, krom rabado kaj nepermesataj eksproprietigoj. Surprizante, ŝi ne estis kondamnita al morto, sed ne povis okupi gravajn postenojn dum ses monatoj (la tribunalo anoncis, ke ĝi pripensis la penon de Nikiforova kontraŭ la germanaj invadantoj).
Ŝi returnis al Huljajpole, kie ŝi intertempe laboris en lernejoj kaj malsanulujoj (ĉar ŝi ne rajtis labori en armeaj fakoj). Kiam ŝia puno estis finita, ŝi postulis (kun armilo) ke Maĥno donu al ŝi monon por ke ŝi povis daŭre organizi partizanajn taĉmentojn. Maĥno ne havis elekton, kaj donis 250 000 rublojn. Nikiforova, kun ŝia edzo Bĵostek, iris al Krimeo, esperante eksplodigi la ĉefejo de la blanka generalo, Denikin. Bedaŭrinde, la 11-a de aŭgusto 1919 ŝi kaj ŝia edzo estis rekonata surstrate en Sebastopolo, kaj procesigita de blanka tribunalo. La tribunalo decidis ke ili estis kulpaj pri diversaj krimoj kontraŭ la burĝaro kaj kontraŭrevolucio, inkluzive la kapto de Odeso la pasintan jaron. Ŝi kaj ŝia edzo estis kondamnita al morto. Post ŝia morto, la Aleksandrovsk Telegrafo eldonis ĵurnalon dirante ke "denova kolono de anarkiismo falis, denova nigra idolo kraŝis de ĝia piedestalo".
Ideologio
Nikiforova ne estas tre malsama kiam komparata al aliaj ukrainaj anarkiistoj, kaj oni povas precize kompari ŝin al Maĥno. Batalante kontraŭ la blanka movado, bolŝevikoj, kaj la Ukraina Popola Respubliko, ŝi ĝenerale estis kontraŭ la ŝtato kaj kapitalismo. Ŝi ofte kunlaboris kun aliaj anarkiistoj en Ukrainio, sed estis pli detruema, kaj reprezentis la fakon de anarkiismo, kiu necesas la detruadon de la ŝtato kaj kapitalista ordo, antaŭ ol nova anarkiista ordo povus esti fondita. Pro tio, ŝi kelkfoje estas konata kiel teroristo unue kaj anarkiisto due.
Karaktero
Unu el la plej konataj kaj interesaj faktoj pri Marija Nikiforova estas ke ŝi laŭdire estis interseksa, kaj la nura virino kiu komandis grandan grupon en la rusa interna milito. Ŝia sekso kaj genro ofte estis uzita de bolŝevikoj kaj blankamovadanoj, kiuj nomis ŝin "hermafrodito", paralogisme insultante ŝin kaj anarkiismon entute.
Marusja ŝajne estis kiel karisma preleganto. En unu kazo, ŝi laŭdire plorigis kozakojn, kiam ŝi akuzis ilin esti perfortaj kontraŭ la loĝantaro de Ukrainio por ricevi monon de la caro. Aldone, la maniero en kiu ŝi ordonis al taĉmentanoj laŭdire estis strikta, sed egala kaj justa.
Damya Laoui
Damya Laoui (n. en Braine-l'Alleud, Belgio, la 12-an de marto 1985) estas esploristino de flandra patrino kaj alĝeria patro kiu obtenis promesplenajn rezultojn en la esploro por trovi vakcinon kontraŭ metastazoj de tumoroj. Temas pri imunoterapio aŭ 'vakcino' kiu baziĝas sur la propraj korpoĉeloj. Laoui malkovris du specojn de ĉeloj kapablaj, sen ajna speco de modifoj, stimuli la imunsistemon por malrapidigi tumoran kreskon.
La revuo  'New Scientist Nederland ' honoris ŝin en 2018 kiel talentema sciencisto de la jaro. Harold de Vladar, membro de la ĵurio por la Konkurso de Innovators Under 35 Eŭrope 2017, laŭdas la laboron de Laoui kiel 'nemezurebla' kontribuo al la socio, kiu 'multege plibonigos la vivkvaliton de kancero-pacientoj kaj iliaj familioj'
Biografio
Laoui diplomiĝis kiel biomedicina inĝeniero ĉe la Libera universitato de Bruselo (VUB) kaj doktoriĝis pri biomedicinaj sciencoj ĉe la sama universitato. Ŝi estis visiting fellow (alvojaĝanta esploristo) ĉe la Swiss institute for Cancer Research (svisa instituto por kancero-esplorado), Ecole polytechnique fédérale de Lausanne (EPFL) en Laŭzano.
Esploro
Damya Laoui esploras la mekanismojn per kiuj certaj ĉeloj povas influi la imunsistemon por bremsi kanceran progresadon. Tiuj ĉeloj aŭ la molekuloj kiujn ili produktas povas tiam esti utiligataj kiel bazo por la evoluo de novaj (kombinaj) imunoterapioj. Ekzemple, la teamo de Laoui evoluigis kontraŭkanceran vakcinon bazitan sur la proprakorpaj tumor-derivataj ĉeloj.
Disvastigo de scioj kaj egalaj ŝancoj
Laoui volas instigi gejunulojn elekti STEM-studojn. Ŝi precipe volas doni al gejunuloj kun migranta fono pli da memfido por komenci universitatajn studojn kaj instigi (junajn) virinojn disvolvi sciencan karieron.