cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blubarbo
La edzo intencas mortigi ankaŭ ŝin, sed ŝiaj fratoj lastminute savas ŝin kaj mortigas Blubarbon.
La rakonto baziĝas eble sur la vivo de Gilles de Rais, akuzita pri multaj murdoj, aŭ de Henriko la 8-a (Anglio), sesfoje edziĝis, sesfoje vidviĝis, ne malofte propravole...
La fabelo ne tiom kliŝe aludas pri "natura" scivolemo de virino aŭ "krueleco" de viro, sed ĝi pli ĝuste konsistigas lecionon por knabinoj (ontaj edzinoj) celantan instrui obei viro(j)n. Efektive, ĉio glatas en la paro, ĝis kiam ŝi malobeas. La krueleco de Blubarbo, estas nur absoluta rigoreco. Ja ŝi estis savita, sed far siaj fratoj (ja viroj) kiuj kunportis ŝin. La rezulto de ŝia kulpo "malobei" igas ŝin ne inda plu esti edzino - kies eco estas obeemo - Blubarbo celis maledzinigi ŝin per murdo, la fratoj faris tion per vidvinigo.
Parodioj
Aperis en La KancerKliniko numero 118 bildstria parodio de Blubarbo, fare de Serge Sire (Fakte temas pri parodio de la opero "Ariano kaj Blubarbo" de Paul Dukas, libreto de Maurice Maeterlinck.)
Kovrilpaĝo Paĝo 1 paĝo 2 paĝo 3
Eŭtokio
Eŭtocio aŭ Eŭtokio el Aŝkelon (ĉ. 480 - ĉirkaŭ 540) estis greka matematikisto kiu vivis en la unua epoko de Bizanco.
La komentarioj de Eŭtokio konstituas gravan fonton kiu klarigas nekonatajn aspektojn de la historio de la greka matematiko. Partikulare, la komentario al la verko de Arkimedo Pri la sfero kaj la cilindro enhavas aprezatan recenzon de antikvaj solvoj al la problemo de la duobligo de la kubo.
Penelopenoj
Penelopenoj estas nombraj birdogenroj kiuj formas la plej grandan grupon de la familio Kracedoj. Ili troviĝas ĉefe en norda Sudameriko, suda Centrameriko, kaj kelkaj apudaj insuloj de Karibio. Estas ankaŭ la pekuliara Kornomeleagro (Oreophasis derbianus) kiu ne estas vera Penelopeno, sed tre distinga kaj antikva kracedo sen vivanta parencaro (Pereira et al. 2002).
19155 Lifeson
19155 Lifeson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian P. Roman elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada gitaristo Alex Lifeson, kunfondinto de de la kanada bando Rush, kies integra parto de la sono li estas. Kun sia kompanianoj de bando, li estas Oficiro de la Ordeno de Kanado.
Chantilly - Gouvieux (stacidomo)
La gare de Chantilly - Gouvieux estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en komunumo Chantilly, apud Gouvieux, en departemento, en regiono Hauts-de-France.
Richard J. Terrile
Li laboras en la Jet Propulsion Laboratory. Partopreninte en la programo Voyager, li malkovris plurajn naturajn satelitojn de Saturno, Urano kaj Neptuno.
Li ankaŭ partoprenis NASA-ajn projektojn pri la malkovro de ekstersunsistemaj planedoj.
Distrikto Breña
Distrikto Breña (Hispana lingvo: Distrito de Breña) estas unu de la kvardek tri distriktoj de la Provinco de Limo, situa en la Departemento de Lima, apartenanta al la Regiono Lima Metropolitana, Peruo. Ĉefurbo: Breña.
Ĝi estas en la Perua Pacifika marbordo.
Chantilly - Gouvieux (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de la reto Hauts-de-France kaj de linio D de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
NGC 439
NGC 439 (aliaj indikoj — PGC 4423, ESO 412-18, MCG -5-4-15, AM 0111-320) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Taub
Biografio
János Taub finis en 1954 en Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet kaj kontraktis al Temeŝvaro kiel direktoro-ĉefreĝisoro. Ekde 1962 li iĝis ĉefreĝisoro de Kolozsvári Állami Magyar Színház, ekde 1971 ano de Teatro Bulandra en Bukareŝto, profesoro de la tiea Teatra- kaj Filmaktoro Altlernejo. En 1981 li elmigris Israelon, kie li reĝisoris en Habima kaj Kameri kaj estis profesoro de la Universitato Tel-Avivo. Ekde 1986 li reĝisoris en Hungarujo, ekde 1988 en la teatro Szigligeti de Szolnok, ekde 1993 en la Művész Színház de Budapeŝto.
Kanada bonazio
La Kanada bonazio aŭ Kanada tetrao (Bonasa umbellus) estas mezgranda birdo de la familio de Tetraonedoj kiu loĝas en arbaroj el la Apalaĉoj, norde de Usono, al Kanado kaj Alasko. Ĝi estas nemigranta. Temas pri la ĉasbirdo plej disvastigata en Nordameriko.
La Kanada bonazio estas foje menciata kiel "perdriko". Tio teknike malpravas — perdrikoj estas nerilataj birdospecioj de la Fazanedoj, kaj pri ĉasado tio povas esti erariga ĉe la Griza perdriko, kiu estas birdo de arbaroj, ne de malfermaj areoj.
Aspekto
Tiu nearktisa birdo estas ĉirkaŭ 45 cm longa kaj ĉirkaŭ 680 - 850 g peza ĉe maskloj kaj ĉirkaŭ 481 - 623 g la inoj. La Kanada bonazio havas du distingajn morfojn, nome griza kaj bruna, kutime griza norde kaj bruna sude.
Ĉe la griza morfo, la kapo, kolo kaj dorso estas grizbruna; la brusto estas hela kun strieco. Estas multa blanko en subaj partoj kaj flankoj, kaj ĝenerale la birdoj havas diverskolorajn makulecojn kaj striecojn; la gorĝo estas ofte distinge pli hela. La vosto estas ĉefe same brunecgriza, kun regula strieco kaj larĝa nigra al bruna bendo ĉe la fino ("subfina").
Birdoj de bruna morfo havas vostojn samkolorajn kaj sambildajn, sed la resto de la plumaro estas multe pli bruna, kio havigas la aspekton de pli uniforma birdo kun pli hela plumaro sube kaj rimarkinda griza vosto. Estas ĉiaj miksaĵoj inter la du plej tipaj morfoj; kaj pli varmaj kaj pli humidaj kondiĉoj favoras pli brunajn birdojn ĝenerale.
Estas nigra al ruĝecbruna kolumo ĉe ambaŭ seksoj. Ili havas ankaŭ kreston kapopinte, kiu kutime kuŝas. La vosto estas malfermata ventumile dum piediro aŭ flugo. Ambaŭ seksoj estas simile markaj kaj grandaj (inoj nur iomete malpli grandaj), kio malfaciligas distingi ilin, eĉ enmane. La ino ofte havas rompitan subfinan vostobendon, dum maskloj ofte havas kompletajn vostobendojn. Alia marko estas ke pugoj kun ununura blanka punkto indikas inon; dum pugoj kun pli da unu blanka punkto (kutime du) indikas masklon.
Ekologio
Kiel ĉe plej parto de tetraonedoj, ili pasas plej parton de la tempo surgrunde (sed nokte enarbe), kaj kaze de surprizigo, ili povas eksplodi flugon, per tre laŭta flugilfrapado. Ŝajne ili preferas miksitajn arbarojn riĉajn en tremolo.
Manĝo
Vintre ili nutras sin ĉefe el burĝonoj, ĉefe de amentoj de tremolo, kaj de grajnoj de sumako kaj de aliaj arbustoj. Printempe ili manĝas ĉefe junajn foliojn de tremolo, de betulo, de ĉerizarbo, de pomarbo, de saliko, de trifolio, de taraksako aŭ de naturaj fragoj. Dum somero kaj aŭtuno, tiu birdo konsumas fruktojn kiaj tiuj de la kornuso aŭ de la kratago, glanojn, pomojn, rubusojn, mirtelojn, fagonuksojn aŭ prunojn same kiel gajlojn de kverkoj.
La junuloj manĝas malgrandajn insektojn kaj malgrandajn senvertebrulojn.
Habitato
La miksitaj arbaroj de deciduaj kaj koniferoj, la arbarklarejoj kaj arbarbordoj, la ĉeriveraj arbaretoj kun salikoj kaj poploj kaj ĉe abandonitaj farmoj estas taŭgaj habitatoj por trovi tiun bonazion. Vintre ili ŝirmiĝas ofte inter la branĉoj de la koniferoj pli favoraj al kamuflo kaj al protekto el vento kaj neĝo ol la nudaj branĉoj de la deciduaj arboj. Ili povas ankaŭ elfosi ŝirmejon en neĝo.
Ties habitato por reproduktado estas la arbaroj kanadaj kaj de norda Usono inklude Alaskon. Ĉe Kebekio ili troviĝas de nordo al sudo de la provinco inklude la insulon de Antikostio. Male ili forestas el la Magdalen-Insuloj.
Temas pri specio nemigranta kaj restas la tutan jaron en la sama regiono. Vintre ili povas fari mallongajn movojn por serĉi nutradon aŭ ŝirmon ĉefe kiam la tavolo de neĝo estas abunda. Kreskas skvamoj sur ties fingroj por pliampleksigi ties areon kaj faciligi piediron surneĝe. Ili perdas ilin printempe.
Reproduktado
Maskloj allogas inojn per tamburado (laŭta flugilfrapado), ofte de sur falinta trunko, dekomence de printempo. La masklo ŝvelas sian plumaron kaj levas sian keston. La kerno de la pariĝa sezono estas fine de aprilo. Nestoj situas surgrunde, kutime en densa arbaro en depresio ĉe arbotrunko aŭ stumpo. La ino demetas ĉirkaŭ 9 al 14 brunmakuletecajn ovojn kaj eloviĝo okazas post 23 aŭ 24 tagoj. La masklo ne respondecas pri patraj zorgoj, li estas poliginia kaj foriras post kopulacio. La idoj estas frumaturaj, povas manĝi post kelkaj horoj kaj povas flugi post 12 tagoj, sed restas kun la ino ĝis fino de septembro kaj iĝas plenkreskuloj post 16 semajnoj.
Predado
La predantoj de la plenkreskaj Kanadaj bonazioj estas rabobirdoj kaj vulpoj. La ovojn manĝas lavursoj, didelfoj, mefitoj, vulpoj, strisciuroj kaj kelkaj specioj de serpentoj.
Konservado
Populacidensecoj en la kontinento draste malpliiĝis dum la ĵusaj jardekoj, ĉefe pro habitatoperdo. En Kanado, tiu specio estas ĝenerale disvastigata, kaj ne estas konsiderata tutmonde minacata fare de la IUCN. Multaj subŝtatoj en Usono malfermas ĉassezonojn el septembro al januaro, sed ĉasado ne estas konsiderata draste minaca faktoro ĉe la populacia malpliiĝo.
Aliflanke ŝjane la specio postulas klaran ekziston de arbaro, almenaŭ parto el kiuj estas malnova, por pluhavi stabilan populacion. Tiu specio loĝis en Kantono Seneca (Ohio) kaj en similaj arbaroj de norda Usono, sed malaperis surloke ne longe post plej parto de tiuj arbaroj estis dehakitaj. Izolataj populacioj povas malaperi pro ĉasado - en Kantono Seneca, la laste vidata Kanada bonazio de la origina populacio estis mortpafita aŭtune de 1892 ekzemple. Krome la specio, kiel ĉe multaj tetraoj, suferas regulajn populaciciklojn de 10–12 jaroj averaĝe. Nombroj de Kanada bonazio pliiĝas kaj malpliiĝas, ne rare laŭ faktoro de kvin, kaj eventuale laŭ faktoro de dek; la tialoj estas nekonataj.
La Ruffed Grouse Society (Societo por Kanada bonazio) estas NRO dediĉita nur al kreado kaj zorgado de juna arbara habitato, kio gravas por la survivado de tiu specio same kiel por aliaj specioj, kiaj kantobirdoj.
Vegas Altas
Vegas Altas (Supra valo) estas distrikto de la regiono de Ekstremaduro (Hispanio) situa en la Provinco de Badajoz, kaj pli precize en la orienta parto de la valo de la rivero Gvadiano el Mérida. Ties ĉefurbo, kiel administra centro, estas la urba kerno kiun formas Don Benito kaj Villanueva de la Serena.
Kanada bonazio
Ĉasado
"Ĉasado de Kanada bonazio estas komuna en norda kaj en plej okcidenta Usono same kiel en Kanado, ofte per pafado. Oni povas uzi ankaŭ hundojn. Ĉasado de la Kanada bonazio estas tre rigora. Ĉar la bonazio pasas sian tempon en densa arbustaro, tremolejoj, kaj duaranga pinaro. Estas malfacile ankaŭ detekti manĝantan bonazion vagantan en makiso. Ĉar ties kamufla plumaro kaŝas ilin tre bone en vario de kondiĉoj, kvankam kiam estas neĝo, ĝi povas esti multe pli facila. Kiel ĉe aliaj arbaraj bestoj, La Kanada bonazio lasas spurojn inter subkreskaĵaro kaj pinoj. Tiuj povas esti trovataj serĉe plumojn de la birdo surgrunde kaj ĉe branĉetoj borde de la spuroj. Ĉasado de la Kanada bonazio postulas bonan aŭdkapablon kaj multan staminon ĉar oni devas konstante piediri kaj aŭskulti ilin inter la foliaro." - Joseph B. Barney
Vegas Altas
Situo
Ĝi limas norde kun la Comarca de Trujillo, nordoriente kun la Villuercas, sudoriente kun La Siberia, sude kun La Serena, kaj sudokcidente kun la distrikto Vegas Bajas.
Kanada bonazio
Ĉasado
La populacio de Kanada bonazio havas ciklon, kaj la ciklo okazas sendepende de la multa aŭ malmulta ĉasado. Tiu ciklo konfuzigis sciencistojn dum jaroj, kaj estas konata simple kiel la "bonazia ciklo."
Vegas Altas
Situo
La akvo de la rivero Gvadiano, danke al drava infrastrukturo de kanaloj kaj kanaletoj, estas la natura resurso sur kiu oni bazigis la tuta agrikulturan riĉon de la zono. La rivera valo de la menciita rivero, estas la spina elemento de la pejzaĝo.
Kanada bonazio
Ĉasado
Minesoto estas la subŝtato plej produkta de Kanada bonazio en Usono.
Vegas Altas
Situo
La ekonomia povo de Don Benito kaj de Villanueva de la Serena, komercaj centroj unuarangaj en Ekstremaduro, kune kun terkultura sektoro kaj avantaĝa geografia situo, faras el Vegas Altas de Guadiana unu el la distriktoj plej dinamismaj de la regiono.
Kanada bonazio
Ĉasado
La Kanadaj bonazioj estis jam ĉasitaj aŭ kaptitaj de la indiĝenoj pro ties viando, sed ili estis nekomunaj tiam. Ĉe la unuaj kolonoj, pro la sekvaj senarbarigo kaj agrikulturo la populacioj de tiu birdospecio pliiĝis.
Baziliko de la Anunciacio
La Baziliko de la Anunciacio estas la ĉefa katolika preĝejo en la urbo Nazareto, en Israelo. Ĝi estiĝas sur la loko en kiu supozeble, laŭ la Evangelio laŭ Luko, Dio pere de la Ĉefanĝelo Gabrielo anoncis (ekde la termino Anunciacio) al Maria ke al ŝi estas petite fariĝi la patrino de Jesuo Kristo.
Vegas Altas
Naturo kaj produktoj
En la akvumitaj kampoj oni produktas maizon, tomatojn, rizon, fruktojn, ktp. Krom la iama faŭno de seka ekstremadura pejzaĝo alvenis al la nova kreita pejzaĝo gruoj, mevoj, kalidroj, himantopoj, ktp.
Kanada bonazio
Ĉasado
La Kanadaj bonazioj estas ĉasbirdo populara inter ĉasistoj. La ĉasado okazas aŭtune, ĝenerale inter septembro kaj januaro depende de la regiono. Ĝi praktikiĝas ĉefe per fusilo aŭ per karabeno. Ĝia viando estas de fajna gusto. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke la ĉasado forigas malpli de 30 % de la populacio aŭtuna de ia teritorio.
Baziliko de la Anunciacio
Temas pri unu el plej celita loko de la vizitantoj kaj pilgrimantoj alirantaj al la Sankta Lando, kune kun la Baziliko de la Naskiĝo en Betlehemo kaj la Baziliko de la Sankta Tombo en Jerusalemo.
Historio
Jam ek de la 1-a jarcento, la posteuloj de la familio de Maria kun unuaj kristanoj aranĝis la hejmon al sinagogo. La unua baziliko estis konstruita en la 5-a jarcento laŭ la bizanca stilo de tiu epoko, sed detruita en 614 dum la persa invado. Pri tiu preĝejo menciis la Anonimulo de Piaĉenco: “La hejmo de Maria estas baziliko”. Laŭ li en ĝi estis konservitaj vestoj de la Virgulino. En la 12-a jarcento, kiam instaliĝis en Palestino la regado de la latina kristanaro kun Baldueno la 1-a oni rekonstruis la bazilikon, intertempe subigitan al la nefavoraj al la kristana kulto okupantaj araboj
Sed la monumento, riĉa kaj luksega, estis detruita de la egipta sultano Bajbarso, en la dua duono de la 13-a jarcento. Nur en 1620, la Gardisto de Sankta Tero, fransciskana Tomaso el Novara, sukcesis havigi al si, el la turka registaro, la permeson reokupi la restaĵon de la baziliko; kaj nur en 1620 estis koncedite establi preĝejon sur la groto de la Anunciacio, kiun estos pliampleksigita en 1871: Tiu ĉi estis malkonstruita por krei lokon por la nuna baziliko. Malkonstruante la antaŭan oni trafis la perimetron de la romanika baziliko: sur tiu ĉi bazo oni planis kaj realigis la nunan sanktejon.
La elfosaĵoj, direktitaj de la franciskana arkeologo Bellarmino Bagatti de la Gardistejo de la Sankta Tero, cele de la konstruo de la nova, portis al la okuloj restaĵojn de du antaŭaj preĝejoj, unu bizanca kaj unu krucmilita, kaj eĉ kelkajn restaĵojn de la unua establo juda-kristana. Multnombras ankaŭ porteblaj elementoj aŭ ekstere de la origina perimetro (mozajkaj pecoj, kolonoj, kapiteloj), nun konservitaj en la aneksita muzeo.
La baziliko hodiaŭ
La nuna baziliko prezentiĝas stilmoderna, konstruita laŭ projekto de ark. Giovanni Muzio en 1955, kaj konstituiĝas je unu malsupra kaj alia supra bazilikoj. Sube de ĉio establas kripto, multe ampleksa, kie videblas la “groto de la Anunciacio”, tradicie identigata kiel la hejmo de Maria. Oni trovis pravajn motivojn por tiel priskribi la Marian hejmon: parto en natura roko kaj parto masonita. Tiu lasta ne plu videblas en la loko. Oni diras ke ĝi nun konserviĝas ene de la baziliko de Loreto (Markio, Italio). Sur parietoj de la groto oni klare vidas la surskribon “Saluton Maria” (el la evangelia "Kaire"), per kio ekde la unuaj tempoj kristanoj preĝis al Maria.
La konsekro de la nova Baziliko okazis la 25-an de Marto 1969 per la manoj de kardinalo Gabriele Garrone.
Galerio
Sur la muro de la klostro de la baziliko estas dekoj da mozaikoj dediĉitaj al Maria, inter ili tiu de la esperantistoj. <Gallery> Dosiero:Nazaret Baziliko de Anunciacio Ikono Esperanto.jpg|Mozaiko de Esperanto Dosiero:Izrael, Nazaret, mozaika w arkadach Bazyliki Zwiastowania Pańskiego.jpg|Mozaiko de Ukrainio Dosiero:Nazaret_Verkuendigungsbasilika_BW_3.JPG|Mozaikoj de Tajlando kaj Vietnamio Dosiero:Church of the Annunciation, Nazareth, Israel 44.jpg|Mozaiko de Vatikano </Gallery>
Paul Delvaux
Paul DELVAUX, prononcu pol delvó: (* la 23-a de septembro 1897 en Wanze apud Huy; † 20-a julio 1994 en Veurne, okcidenta Flandrio, Belgio). Li estis belga post-impresionisma, ekspresionisma kaj fine iel superrealisma pentisto. Li fariĝis mondfama pentristo pro lia ikonografio en kiu centraj revenantaj motivoj estas skeletoj, trajnoj kaj virinaj korpoj en pentraĵoj en kiuj regas silento. Li ankaŭ faris literaturajn ilustraĵojn por la tekstoj de Frans Hellens, Paul Eluard kaj Jacques Meuris. En la aĝo de 90 li blindiĝis, sed daŭrigis pentri el la memoro de manoj kaj la cerbo.
Biografio
La mondo de la juna Delvaux karakteriziĝas jam de lia fascinado por la mondo de fervojaj stacioj, admiro por la libroj de Jules Verne, timo pro skeletoj montritaj en klaso de sia lernejo, pasio por la antikva tempo kaj grek-romia mitologio, amo-timo por lia amanta sed reganta kaj kastranta patrino.
La juna Delvaux ricevis muzikajn lecionojn, studis la grekan kaj la latinan, legante Jules Verne kaj la poezion de Homero. Lia tuta verko estis influita de ĉi tiuj legadoj, komencante kun siaj unuaj desegnoj kun mitologiaj scenoj.
Je la aĝo de 21 li komencis siajn studojn en la Académie Royale des Beaux-Arts en Bruselo kie li studis arkitekturon de 1916 ĝis 1917 kaj ornama pentrado de 1918 ĝis 1919. Poste li mem instruis en tiu akademio de 1950 ĝis 1962.
1928-1929 estis malfacilaj jaroj. Neniu interesiĝis pri liaj pentraĵoj. La publiko montris ĝeneralan indiferentecon, eĉ malamikecon. De 1929 ĝis komence de 1934 li estis influita de flandraj ekspresionistoj kiel ekzemple James Ensor, Gustave Permeke, De Smet kaj Van den Berghe. Jardekon poste, sub la influo de Giorgio de Chirico kaj René Magritte, li partoprenis en surrealismaj ekspozicioj kune kun majstroj kiel Salvador Dalí.
En 1936 Delvaux kunhavigis ekspozicion ĉe la Palais des Beaux-Arts en Bruselo kun René Magritte. Post kiam li estis vidinta la pentraĵo «Melankolio kaj mistero de strato» de Giorgio de Chirico, ke li poste aliĝis en 1937 al la surrealisma movado.
En 1947 li renkontis denove kaj tute neatendite sian unuan amatinon Anne-Marie De Martelaere, lia "Tam", en Sint-Idesbald. Li forlasis sian edzinon kaj fine lli geedziĝis la 25-an de oktobro 1952.
En 1950 li fariĝis profesoro ĉe Ecole Nationale de la Cambre en Bruselo. En 1965 li fariĝis direktoro de la Académie Royale des Beaux-Arts en Bruselo.
Kastelo de Mozsgó
Konstruaĵo
La parte unuetaĝa kastelo situas sola en granda parko kaj formas majusklon T. La "piedo" de T havas etaĝon. Proksime de la kastelo ankaŭ aliaj domoj estas videblaj, supozebla iamaj servaj konstruaĵoj de la bieno.
Paul Delvaux
Biografio
En 1979 la brusela libera universitato (ULB) donis al Paul Delvaux la honoran doktorecon. En 1981 la usona popartisto Andy Warhol renkontis Delvaux en Bruselo kaj faris serion de portretoj de la pentristo.
Kastelo de Mozsgó
Parko
La parko ekzistis jam antaŭ 1896, sed pro la nova kastelo ankaŭ la parko estis trakonstruita. Koro de la parko estas la ornama lago, kiu estis farita per bardigo ĉe la trafluanta rojo. En mezo de la artefarita lago oni kreis insulon, kiun ŝtona ponto ligis al la bordo. Bordo de la lago estis borderita per brikoj. Oni konstruis ankaŭ boatejon, vestiblon, sunbrilan terason, eĉ dometon por cignoj. Tiuj konstraĵetoj jam estis malkonstruitaj, sed restis la salikoj ĉirkaŭ la lagoj. Same restis aleo de eskuloj kaj aliaj ornamaj arboj. En 1974 la parko estis deklarita kiel protektata. En la parko restis kapelo, tamen en malbona stato.
Paul Delvaux
Biografio
Pro progresema blindeco Paul Delvaux ĉesis pentri depost 1986 kaj lia lasta grava ekspozicio estis en Parizo en 1992.
Verkaro
Li komencis pentri preskaŭ ekskluzive pejzaĝojn. Lia preskaŭ akademia tekniko kontrastas kun lia fiskado sur misteraj temoj kaj sur sonĝema kaj persona mondo, en kiu la virino transformiĝas en misteran estaĵon, foje submetita al plantaj metamorfosoj, en etoso markita de certa erotiko. Liaj karakterizaj verkoj elstaras pro realismaj pejzaĝaj fonoj, antaŭ kiuj senvestitaj virinoj regas la bildon. Alia mondo de Paul Delvaux malfermiĝas en la mondo de fervojoj. El la pli ol 600 gravaj verkoj de Delvaux, triono estas dediĉita al ĉio, kio rilatas al trajnoj kaj stacidomoj. La pentraĵoj kun vesperaj stacidomoj (“Gare la Nuit I & II”) enhavas nenion, kio estas klare superreala, sed lia ludo kun la lumo de la luno produktas specialajn efikojn en iuj pentraĵoj.
Inter la jaroj 1940 kaj 1950 li faris plurajn murpentraĵojn interalie en la brusela Palaco de kongresoj kaj en la kazino de Oostende kaj laste en Bruselo (22.10.2019 – 15.03.2020) ĉe la muzeo TrainWorld apud la brusela stacidomo Schaarbeek.
Inter liaj plej konataj verksoj estas La skeletoj, Nokta ĝardeno, La delogo de St. Anthony kaj La dormanta Venuso. Okazis granda superrigarda ekspozicio de liaj artaĵoj en Roterdamo kaj en la naciaj muzeoj en Tokio kaj Kioto.
Muzeo Paul Delvaux
En 1982 estis inaŭgurita en Sint-Idesbald vizitinda muzeo dediĉita al lia vivo kaj pentraĵoj. La vorto 'muzeo' (en esperanto kaj pluraj aliaj lingvoj) ĉirkaŭas la internan pordon kiu kondukas al la ekspoziciejo. Estonte eble dua muzeo Paul Delvaux povus malfermiĝi en Bruselo. En la ĉirkaŭaĵo de la muzeo eblas fari 6,5 km longan promenadon laŭlonge de la stratoj en kiuj la pentristo regule moviĝis. Ĝi nomiĝas 'Uit vriendschap ' (el amikeco).
Literaturo
Carels, G., Deun, C. v., & Delvaux, P. (2004). Paul Delvaux: his life. Sint-Idesbald, Belgio : Paul Delvaux Foundation. ISBN 90-76704-55-4.
Rombaut, Marc (1990). Paul Delvaux. New York: Rizzoli. ISBN 0-8478-1201-4
Esperanto
Aperis dulingva novelo (japana-esperanto) 対訳 : 小説 / ジャン・ジョニオー Percepto de Delvaux de la belga verkisto Jean Jauniaux. Temas pri la vizito de japanaj turistoj al la muzeo Paul Delvaux. Ĝin eldonis Japana Esperanta Librokooperativo, Toklo, 2023, iSBN 978-4-930785-82-4
Filmo
Henri Storck : Paul Delvaux, ou les femmes défendues (Paul Delvaux aŭ la malpermesitaj virinoj), 1970-1971
Eksteraj ligiloj
(nl, fr, en) Fondumo Paul Delvaux
Auguste Vacquerie
Li estis ekde siaj pli fruaj tagoj admirinto de Victor Hugo, kun kiu li konektiĝis per la geedzeco de sia frato Charles kun Léopoldine Hugo. Inter liaj plej fruaj romantikaj produktaĵoj estas volumo de poemoj, L'Enfer de l'esprit (1840), traduko de Antigono (1844) kunlabore kun Paul Meurice kaj melodramo Tragaldabas (1848). Li estis unu el la gravaj kontribuintoj al la Evenement kaj sekvis Hugon en lian ekzilon en Ĵerzejon. En 1869 li reiris al Parizo, kaj kun Meurice kaj aliuloj fondis la kontraŭimperian Rappel-on. Liaj artikoloj en tiu ĵurnalo estis pli ol unufoje la okazo de leĝaj procedoj. Post 1870 li fariĝis redaktoro. Aliaj el liaj verkoj estas Souvent homme varie (1859), komedio strofa; Jean Baudry (1863), la plej sukcesa el liaj teatraĵoj; Aujourd'hui et demain (1875); Futura (eldonita en 1900), kaj poemoj pri filozofiaj kaj homarhelpaj temoj. Li eldonis kolektitan eldonon de siaj teatraĵoj en 1879 kaj tezaron en 1885. Vacquerie mortis pro sifiliso.
Paul Delvaux
Eksteraj ligiloj
(angla) Nombro de pentraĵoj de Paul Delvaux
VIAF : Paul Delvaux
Vidu ankaŭ
Surrealismo
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtitola artikolo en la nederlanda kaj hispana vikipediaj versioj je la 7-a de majo 2018.
Tahdziú
Tahdziú estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Tahdziú. La komunumo apartenas al la regiono 9 "Sur". La regiono "Sur" limas al la meksika, federacia subŝtato Campeche (okcidente) kaj al Quintana Roo (oriente). Krome norde ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente" kaj al la regiono 5 "Centro Sur". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31073.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3891 loĝantojn. El tiuj estis 2001 viroj kaj 1890 virinoj. La komunumo havas surfacon de 53,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 32 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 82,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,4 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1624 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1004 scipovis legi kaj skribi kaj 619 personoj estis analfabetoj. Do 38,12% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Pat Buchanan
Patrick Joseph "Pat" BUCHANAN (naskiĝis la ), estas usona prakonservisma politika komentisto, verkisto, eseisto, politikisto kaj prezentisto. Buchanan estis altranga konsilanto por usonaj prezidentoj Richard Nixon, Gerald Ford kaj Ronald Reagan. Li klopodis gajni la Respublikanan prezidentan nomumon en 1992 kaj 1996. En 2000 li kandidatiĝis per la bileto de la Reforma Partio. Dum tiu elekto, la konfuza balotilo en Florido kaŭzis, ke multaj demokratoj, kiuj voĉdonus por Al Gore, erare voĉdonis por li anstataŭe. Klopodo por rekalkuli la balotajn rezultojn estis ĉesigitaj de la Supera Kortumo de Usono, tiel oficiale certigante la elekton de George W. Bush.
Tahdziú
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3193 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2585 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 81% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Pat Buchanan
Li kunfondis la gazeton The American Conservative (la usona konservisto) kaj starigis fondaĵon nome The American Cause. Li aperis en Human Events, National Review, The Nation kaj Rolling Stone. Ĝis februaro 2012 li estis komentisto en la televidreto MSNBC, inklude la programo Morning Joe, kaj li nun estas komentisto en Fox News. Buchanan estas regula aperanto en The McLaughlin Group ekde la 1980-aj jaroj. Liaj politikaj starpunktoj ĝenerale povas esti priskribataj kiel prakonservismaj.
Buchanan skribis en The New York Post en 1990, ke ne eblis ke 850 000 judoj estis mortigitaj ĉe Treblinka. Li iam argumentis, ke Treblinka "ne estis mort-koncentrejo sed transportejo, uzata kiel pasiga punkto por prizonanoj," kvankam la ĝenerala konsento estas, ke pli ol 900 000 judoj mortis tie. Kiam George Will defiis lin pri tio en televido, Buchanan ne respondis. En 1991 William F. Buckley, Jr. verkis 40 000-vortan artikolon por National Review, diskutante la antisemitismon de iuj konservismaj komentistoj kaj grandparte koncentrante sin al Buchanan. Li konkludis: "Mi trovas neeble defendi Pat Buchanan kontraŭ la akuzo, ke tio, kion li faris kaj diris dum la ekzamenata periodo estis antisemitisma."
Efraim Israel
Hap Béla (Efraim Israel) (naskiĝis la 23-an de junio 1944 Budapeŝto) estas israela hungardevena bohemisto kaj tradukanto el la hungara, ĉeĥa, franca, hebrea kaj germana en la unuajn tri el la menciitaj lingvoj.
Li studis fakojn pri latino kaj la franca ĉe la budapeŝta Universitato Eötvös Loránd, kiun li finis en 1968. Samjare li komencis lerni la ĉeĥan kaj studis ĝin postdiplome ĉe la sama universitato.
Inter la jaroj 1969-1985 li aktivis kiel redaktoro en la budapeŝta fremdlingva eldonejo Corvina. En 1985 li elmigris en Israelon, kie li laboris ĝis emeritiĝo en la tiea Ministerio de Financoj.
El liaj tradukoj
Plue tradukoj el la verkoj de Karel Jaromír Erben, Jakub Arbes, Ladislav Fuks, Ota Pavel, Jaroslav Seifert, Vladimír Holan, Vítězslav Nezval k.a.
Horb am Neckar
Horb am Neckar estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freudenstadt, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝemelurboj
Okaze de loka festivalo en 2011, la tri gemelitaj urboj estis invititaj por speciala festo en Horb.
Demografio
La popolnombro devenas de la popolnombradoj kaj statistikoj de la Lando :
Trafiko
En Horb estas unu el la du finpunktoj de la federacia vojo 32, kiu vojas ĉ. 160 kilometrojn sudorienten ĝis la komunumo Lindenberg en la regiono Algovio - proksime de la limo al Aŭstrio.
Rietburg
La burgo Rietburg estas la ruino de deklivburgo supre de la komunumo Rhodt unter Rietburg en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Burgo
Konservata estas nur parton de la ŝildmuro, partojn de la ringmuro kaj de la ĉirkaŭfermejo. <br style="clear:left;" />
Lajos Ambrus
AMBRUS Lajos [ambruŝ lajoŝ] estas rumanuja hungara poeto, verkisto, redaktoro naskita en Korond la 2-an de novembro 1941. Li estas membro de E-MIL, de Magyar Írószövetség.
Biografio
La mezlernejon Lajos Ambrus finis en Sovata en 1960 kaj li havigis al si diplomon de instruisto hungara-rumana lingvo en la Porinstruista Altlernejo Târgu Mureș en 1968. Inter 1963 kaj 1968 li instruis en Șiclod, Valea lui Pavel kaj Atia. Ekde 1969 li instruas en sia naskiĝvilaĝo. Li estas fondinto-ĉefredaktoro ekde 1990 de revuo Hazanéző, redaktoro ekde 1993 de la libroserio Hazanéző.
Kalvinana preĝejo (Csaroda)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo kaj Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Csaroda.
Historio
La preĝejo konstruiĝis en la 13-a jarcento, ekde la 16-a jarcento la kalvinanoj profitas ĝin. Post 2 jarcentoj sonorilostablo konstruiĝis. En 1642 la muroj estis pentritaj per floraj motivoj. La predikejo en 1770 pretiĝis. En 1902 kaj en 1975 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola. La svelta turo estas kovrita per ŝindo. La enirejo estas flanke, ne sub la turo. Post la longa navo la kvadrata sanktejo aldoniĝas. Interne laŭ la kutimo galerio sur 2 vastaj kolonoj troviĝas. En la interna muro estas freskoj pri apostoloj.
La verda radio
La verda radio (Le Rayon vert) estas romano de la franca verkisto Julio Verne eldonita per pecoj en Lin Temps de la 17-a de majo (numero 7003) ĝis la 23a de junio (numero 7030) kaj integre la 24an de julio 1882. Estas konsiderita kiel la plej romantika el la vernaj eksterordinaraj vojaĝoj.
La romano estas bazita sur optika fenomeno de la realo, nomita verda radio pro sia koloro, kiu okazas sub iaj apartaj atmosferaj kondiĉoj: kiam la suna disko kaŝas sin super tre ebena surfaco (ekzemple la maro), ĝiaj lastaj radioj restas tre refraktitaj pro la malalta atmosfero, tiel ke nur alvenas ĝis la okulo de la observanto la flava kaj verda koloroj; oni vidas kiel verd-flava ekbrilo ĝuste en la momento kaŝi sin la supera parto de la suno.
Estas pli strange kontempli la bluan radion kaŭzitan de la malfacilo atingi taŭgajn atmosferajn kondiĉojn, sed ekzistas fotoj kiuj montras ĝin kiel bluverda ekbrilo.
Intrigo
Raportas sin la malfacila serĉo de optika fenomeno, nome la verda radio, kiun oni povas vidi en iuj kondiĉoj en la momento kiam la suno malaperas en la horizonto de la maro, fare de Sam kaj Sib Melville, por klopodoj por geedziĝo de sia nevino Elena Campbell kun Aristobulus Ursiclos, pro tio ke diras la legendo ke du personoj kiuj vidas ĝin samtempe estos aŭtomate enamiĝintaj unu de la alia. Estas magia momento ke du personoj malkovras la amon samtempe. Al la serĉo kuniĝas la pentristo Olivier Sinclair.
Ohratalbahn
La Fervojo tra Ohratal-valo (germane: Ohratalbahn) estas 36km-longa, belega fervoja linio inter Gotha kaj Gräfenroda tra Luisenthal. En la 135-a jaro de ĝia ekzisto, sur tiu konekto la lasta trajno cirkulis la 10-an de decembro 2011, kiam ĉesis por ĉiam la fervoja transportado - danke al la miopeco de la turingiaj politikistoj! Tiel la longjara batalo de la amikoj de la fervojo tra la valo Ohratal estis finfine vana.
La sekvoj je la turismo, speciale je la ege ŝatata biciklada turismo - ĉar kunpreno de bicikloj surbuse ne eblas - estos sendube ruinigaj.
27491 Broksas
27491 Broksas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Heidi Broksas, kiu mentoris en 2011 unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Sanford Middle School de Sanford (Florido).
Supra Argovio (administra distrikto)
La administra distrikto Supra Argovio (germane: Verwaltungskreis Oberaargau') estas administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 77181 loĝantojn la 31-an de decembro 2010. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Wangen ĉe Aro, kaj ĝi apartenas al la administra regiono Emme-Valo-Supra Argovio.
Historio
La administra distrikto Supra Argovio estis fondita la 1-an de januaro 2010 per kunigo de la malnovaj distriktoj Aarwangen kaj Wangen (distrikto) kaj kvar komunumoj de la iama distrikto Trachselwald.
Komunumoj de la administra distrikto Supra Argovio
La distrikto Oberaargau konsistas (stato en 2012) el 47 komunumoj. Jen la listo:
Iamaj komunumoj de Supra Argovio
La sekvantaj lokoj estas iamaj komunumo de Supra Argovio, kiuj pro kunigo kun aliaj komunumoj perdis sian komunuman statuson:
Eksteraj ligiloj
Oberaargau
Joan Barceló Andreu
Joan	BARCELÓ ANDREU [ĵuán barseló andréŭ] (Felanitx, Balearoj, 7-an de januaro 1884 - Felanitx, 1953) estis hispana militisto kaj esperantisto.
Li estis sekretario de la Esperanto-Klubo Palma kaj fondinto de la grupoj "Lumo" kaj "Amikeco". Delegito de UEA kaj Cseh-instruisto. Li kunlaboris en la Enciklopedio de Esperanto.
Post la komenco de la hispana enlanda milito li estis arestita kaj akuzita esti framasono kaj teozofo. En lia akuzo oni komentis, ke li ne povis deklari nescion, ĉar li scipovis la lingvon Esperanto.
Li estis elpelita el la armeo kaj oni malpermesis lian foriron el Hispanio.
6440 Ransome
6440 Ransome estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita porinfana verkisto Arthur Ransome (1884–1967).
IEK
La vorto havas plurajn signifojn:
Katalin Váradi
Katalin Váradi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Váradi Katalin estis hungara dirigento, pianisto, helpekzercisto, muziklerneja kaj altlerneja instruisto. Ŝi estis pioniro de la inaj dirigentoj en Hungarlando.
Katalin Váradi naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Katalin Váradi akiris 2 diplomojn (pianisto, dirigento) en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1973. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Tibor Wehner kaj András Kórodi, krome ŝi partoprenis en majstrokursoj de en:Arvīds Jansons kaj en:Igor Markevitch. Jam en 1972 ŝi ekinstruis en muzikarta mezlernejo. Inter 1973-1980 ŝi estis helpekzercisto en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Intertempe ŝi instruis ankaŭ en la Muzikarta Altlernejo (1975-1977), iam ankaŭ en Teatroarta Altlernejo. Inter 1980 kaj 2004 ŝi dirigentis en la Operetoteatro (Budapeŝto), krome ŝi dirigentis 9 jarojn simfonian orkestron de Tatabánya. Ekde 2001 ŝi kelkfoje estis gastodirigento en Japanio, krome en aliaj tempoj en Eŭropo. Inter 2004-2012 ŝi dirigentis en Nacia Teatro (Miskolc), ekde 2009 ŝi estis ankaŭ muzika direktoro. Iom poste ŝi dirigentis en teatroj de Pécs, Szeged, Veszprém (urbo) kaj Zalaegerszeg. Ŝi ricevis konkursajn premiojn kaj 2 ŝtatajn premiojn en 2009 kaj 2012.
Shirley MacLaine
Shirley MacLaine (n. 24-an de aprilo 1934 en Richmond, Virginio) estas usona aktorino kaj dancistino, ankaŭ reĝisorino. Ŝi komencis sian karieron kiel kantistino kaj dancistino en la Broadway-Teatro. En 1956 ŝi ricevis sian unuan filmrolon en la Hitchcock-filmo The Trouble with Harry. Shirley MacLaine, kiu komence reprezentis la rolskemon de infaneca naivulino, en siaj pli malfruaj filmoj pli kaj pli transiris al karakteraj roloj. Ekde la 1970-aj jaroj ŝi ankaŭ verkas kaj engaĝiĝas por politikaj celoj. Ŝi estas la fratino de la aktoro Warren Beatty.
Urnsburg
La burgo Urnsburg estas ne plu ekzistanta montburgo aur la monto Orensberg apud la komunumo  Albersweiler en la  distrikto Südliche Weinstraße,  germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La Urnsburg verŝajne estis prhistoria burgo, kiu estis utiligata ĝis la frua mezepoko. Ĝi aperis en dokumento en 1382 kiel „Urnßburg“.
Charley Patton
Charley PATTON (m. 28an de Aprilo, 1934) estis afrik-usona kantisto kaj gitaristo de Delta bluso. Konsiderita de multaj kiel la "Patro de la Delta Bluso", li kreis fortan korpon de usona muziko kaj inspiris plej el la muzikistoj de Delta bluso. La muzikologo Robert Palmer konsideris lin unu el la plej gravaj usonaj muzikistoj de la 20-a jarcento.
Patton (kiu estis bone edukita konsiderante la tiamajn normojn) literumis sian nomon Charlie, sed multaj fontoj, kiel diskomarkoj kaj lia tomboŝtono, uzas la literumadon Charley.
Li faris registrojn en 1929, 1930 kaj 1934 (kompilaĵoj).
Ludoviko
Ludoviko estas ĝermandevena vira nomo.
Luizo aŭ Luiso estas alia formo (deveninta tra la franca) de la sama nomo.
La inaj formoj Ludovikino, Luiza kaj Luisa estas uzitaj en Esperanto.
Regantoj
Vidu: Listo de regantoj nomataj Ludoviko
Dąbrowa Białostocka
Dąbrowa Białostocka estas urbo en Podlasio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Dąbrowa Białostocka en distrikto Sokólski.
Dziwnów
Dziwnów estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando, ĉe la Balta Maro en la distrikto Kamieński, la sidejo de la urbo-vilaĝa komunumo, ĉe la vojo n-ro 102. La urbeto estas la ripoz-loko kaj mara ban-loko kaj haven-urbo. La 31an de decembro 2013 la urbo havis 2736 da loĝantoj.
Historio
Dziwnów la unuan fojon en la historio estis menciita en la dokumento el la jaro 1243. Dum la frua Mezepoko iris tie tre grava komerca vojo (trako) liganta la Laguno de Szczecin kun la Balta Maro. En la 13a jc la rivero (istmo) Dziwna sabliĝis kaj perdigis la komercan rolon. Dum la jaroj 1820-30 komencis alveni la unuaj kuracgastoj kaj komenciĝis la disvolvo de ĝia rolo kiel mara banloko. En la jaro 1823 Dziwnów estis jam konata kiel kuracloko. En la jaro 1896 oni malkovris la salajn fontojn kaj oni komencis konstrui la salajn kaj ŝlimtorfajn banejojn.
Turismaj atrakciaĵoj
En Dziwnów ĉe la maro oni lokigis la someran banlokon kun ĉirkaŭ okcent-metra marbordo (de la strato Parkowa ĝis la strato de Żeromski).
Z 1500 (SNCF)
La Z 1500 (SNCF)  (kromnomitaj « Standard ») estas malnovaj elektrotrajnoj de antaŭurbaj trajnoj de "Administration des chemins de fer de l'État" (franca ŝtata fervojo) menditaj en 1929. Transiritaj al SNCF en 1938 kaj elservigitaj en 1985, ili priservis fervojliniojn de la okcidento de Parizo.
Dziwnów
Turismaj atrakciaĵoj
La leviĝanta ponto super la rivero (istmo) Dziwna, kiu ligas kun la insulo Wolin en okcidenta rando de la urbo, ĉe la eniro de la vojo de Międzyzdroje.
Z 1500 (SNCF)
Priskribo
Unuo de elektrotrajno Z 1500 konsistis el motor-vagono plus pasaĝer-vagono. La motor-vagono enhavis grandan stirejon, pakaĵujon kaj 58 dua-klasajn sidlokojn, dum la pasaĝer-vagono enhavis malgrandan stirejon, 44 dua-klasajn kaj 28 unua-klasajn sidlokojn. Ili povis veturi en multoblaj unuoj de 3 aŭ 4.
Dziwnów
Turismaj atrakciaĵoj
Flanke de la eniro al la haveno estas du ĝetoj (kontraŭonda havenŝirmaĵo), ambaŭ estas 350 m longaj. La ĉemara vidindaĵ-promenejo laŭlonge de la Kuracej-parko kun la apuda malnova arbaro.
La fiŝista haveno ĉe la bordo (kajo) de rivero Dziwana kun la konstruaĵoj de la antaŭa fiŝista kooperativo Belona. En la jaro 2013 oni establigis la novan tutjaran jaĥt-havenon "Marina" por 60 jaĥtoj kiu apartenas al la Okcidentpomeria Navigada Trako.
Somere ĉe la pasaĝera haveno (kajo) staras tri "pirataj" ("korsaraj") ŝipoj: "Roza Weneda" kaj "Korsaro", kiuj havas la 2,5 horajn ŝipveturojn sur la Balta Maro. La tria ŝipo "Viktoria la 1-a" veturas de Kamień Pomorski kaj reen.
La Aleo de la sport-steluloj (vidu la foton), sur kiu estas la replikoj de la medaloj de famaj sportistoj kaj apude staras la sport-halo. La festivalo de la jaro 2001 regule okazas ĉiusomere.
Partio Ekologiista de Moldavio "Alianco Verda"
La partio Partio Ekologiista de Moldavio "Alianco Verda" - rumane (laŭ oficiala lingvouzo "moldave") Partidul Ecologist din Moldova "Alianţa Verde" (PEMAVE) - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Moldavio. Ĝi fondiĝis en la jaro 1992 kaj estis la dua politika partio de la lando ŝtata registrita. Sur eŭropa nivelo, la partio estas observanta membro de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
La partio ekĝermis komence de la 1980-aj jaroj, kiam verda movado de la lando unuigis unue ĵurnalistojn, verkistojn, artistojn kaj sciencistojn. Tiuj ekologie engaĝitaj homoj formis fortan neformalan organizaĵon opozician al la totalisma sistemo de Sovetunio.
En la unua demokratie elektita parlamento de Moldavio dum la jaro 1990, la verduloj havis 2 reprezentantojn. En la sekvaj dua kaj tria parlamentaj oficperiodoj la "Verda Alianco" havis unu reprezentanton en la parlamento kiu gvidis la komisionon pri medio. Samtempe en la demokratiaj registaroj de 1990 ĝis 1994 kaj de 1998 ĝis 2000 reprezantanto de la partio gvidis la centran agentajon pri medio. Tiumaniere la "Verda Alianco" havis ŝancon esence influi ekologian reorientiĝon de la moldavia ŝtato. La nacia parlamento ratifikis 18 internaciajn ekologiajn konvenciojn. La partio forte engaĝiĝis favore al demokratia solvo de la konflikto pri Transnistrio kaj la retiriĝo de la 14-a armeo de la Rusa Federacio de la regiono. Konsekvence la partio ĝis nun laboris por la kreo de sanaj kaj ekologiaj vivkondiĉoj kaj por la naturo kaj por la homoj de Moldavio kaj por energia alproksimiĝo al la Eŭropa Unio kune kun la aliaj landoj de sud-okcidenta Balkanio (ekde la 1-a de januaro 2007, kiam la najbara ŝtato Rumanio akceptiĝis en la Eŭropan Union, Moldavio estas senpera najbaro de la EU).
La partio havas reprezentantojn en la parlamentoj kaj administradoj de la loka kaj distrikta nivelo preskaŭ ĉie en la lando. Dum la parlamentaj balotoj de 2005, la "Verda Alianco" subtenis la koalicion "Moldavia Demokratia Bloko", kiu rikoltis preksaŭ 30 procentojn de la voĉoj.
Grupo de Puteaux
La Grupo de Puteaux estas nomo donita al grupo de eŭropaj artistoj kaj recenzistoj ligitaj al branĉo de Kubismo konata sub la nomo Orfeismo. La grupo formiĝis ĉirkaŭ 1911 okaze de regulaj kunvenoj celantaj opini-interŝanĝon ĉe Jacques Villon en Puteaux, tiam vilaĝo en la okcidenta ĉirkaŭurbo de Parizo.
La Grupo de Puteaux adoptis tiun nomon por distingiĝi de la pli streĉa difino de kubismo antaŭe disvolvita de Picasso kaj Braque en Montmartre.
La famo de la Grupo de Puteaux datiĝas de la disputita ĉeesto de ties membroj en Salono de Sendependuloj en la printempo de 1911.
Kurzo
Kurzo estas la prezo de la monunuoj (valuto) kaj valorpaperoj (akcio, obligacio). La kurzo de valutoj kaj devizoj povas esti merkate aŭ ŝtate determinita (ĉefe en la iamaj nekapitalismaj landoj). La ŝtata kurzo estas fiksa, la merkata kurzo ŝanĝiĝas ĉirkaŭ la prezocentro laŭ influo de postulo kaj oferto sur la devizomerkato. La prezocentro estis dum la uzo de la valuta oroenhavo la rilato inter la oficialaj oroenhavoj. Post finiĝo de la oroenhava komparo, la prezocentron difinas la merkato.
Modernaj ŝtatoj ofte permesas la valutan kurzon nur en difinita zono. Se la kurzo ŝajnas trapaŝi tiun kurzolimon, la ŝtato intervenas ĉefe per la Centra banko. Tiam la ŝtato aĉetegas fremdan valuton kontraŭ la propra (do vendas propran valuton sur la merkato, estiginte abundon je ĝi, malaltigante ties kurzon) aŭ vendegas fremdan valuton kontraŭ la propra (do reaĉetas propran valuton tiel altigante ties kurzon per malabundigo de ties ĉeesto surmerkate).
La valuto hodiaŭ jam povas ŝanĝiĝi inter larĝa linio (zono) kaj oni nomas tiun valuton „ŝvebanta valuto” kaj tian ekonomian politikon „valutoŝvebigo”.
La kurzo de la valorpaperoj ŝanĝiĝas same je influo de la merkataj efikoj. La centro de la balanciĝo estas la kapitaligita valoro de la valorpapera profito je merkata intereza procento (tio estas, ke akcio, profitante dividendon de 20 USD ĉe ĉ. 5 % merkata intereza procento reprezentas kapitalon de 400 USD. Ĉe akcioj, kiuj ja ne havas antaŭdifinitan renton, ne nur la aktuala dividendo gravas por la kurzo, sed ankaŭ la atendita kurzo-evoluo, kiu ree reflektas la atenditan dividendon en (eble ankaŭ tre fora) estonto.
Oni notas la kurzon de la akcioj en absoluta sumo, la obligacion en procentoj.
En la iamaj socialismaj landoj ekzistis ofte dutipa kurzo: unu kurzo por la komercado, unu por la nekomercaj aferoj (vojaĝo). En la iamaj socialismaj landoj la valutokurzoj estis fiksaj kaj ne reprezentis la veran valoron. La ŝtato iom post iom ŝanĝis la kurzojn.
Nitrila bromido
Nitrila bromido aŭ NO2Br estas neorganika broma kombinaĵo de nitrogeno kaj oksigeno, senkolora, toksa gaso kun penetranta irita odoro, pure produktata per interagado de nitrila klorido kaj bromo en ĉeesto de helia gaso sub 2°C. . En 1925, la rusa kemiisto Nikolay Zuskine asertas ke li preparis la substancon ĉe 200°C-250°C kiam bromvaporo reakciiĝas kun nitrogena peroksido (N2O2) tra plentubo kun osto-cindroj. Multaj studemuloj kredas neeble ripeti la reakcion kaj ĝi estas alte neprobabla ke nitrila bromido ekzistu sub tiaj temperaturoj. Tamen, aliaj preparaĵoj eblas per aliaj rimedoj. Aliaj analogaĵoj de nitrila bromido estas nitrila klorido kaj nitrila fluorido.
Kernen (Rems)
Kernen - germane Kernen im Remstal - estas komunumo en Germanio, kiu, kiel indikas la germana nomo, situas en la valo de rivero Rems. La komunumo troviĝas en la distrikto Rems-Murr kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La landa ĉefurbo Stutgarto situas proksimume 12 kilometrojn okcidente, kaj la najbara urbo Waiblingen situas rekte norde.
Valorpapero
Valorpapero estas diplomo, kiu reprezentas posedan rajton, postulon kaj kiu estas vendebla, transdonebla.
La plej gravaj valorpaperoj estas akcio, obligacio, lombarda slipo, kvitanco, kambio. La vendo kaj aĉeto de la valorpaperoj okazas ĉefe sur la borsoj, kie oni notas ties kurzojn.
La obligacio gravas en la longtempa kredito, la kambio en la mallongtempa.
Eroj de valorpapero
Valorpapero konsistas el
Eksteraj ligiloj
·	Wertpapier Forum – diskutoj pri valorpaperoj/germane ·
Michel Platini
Michel Platini (naskiĝis en Jœuf (Meurthe-et-Moselle) la ) estas franca futbalisto. Ofte, li estas menciita el la plej talentaj futbalistoj kun la brazila Pelé, la argentinaj Diego Maradona kaj Alfredo Di Stefano, la nederlanda Johan Cruyff, la franca Zinedine Zidane kaj la germana Franz Beckenbauer.
En la lastaj jaroj, li estis elektita dufoje (de la revuo France Football) kiel la plej talenta franca futbalisto.