cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Argentina Díaz Lozano
Deveno kaj vivo
Argentina, estis filino de entreprenisto Manuel Bueso Pineda kaj sinjorino Trinidad Mejía Perdomo, elementa instruistino. Ŝia primara edukado estis realigita en la lernejo de Maria Auxiliadora Tegucigalpo en Honduro; inter 1925-1928 ŝi ricevis la ekvivalenton de la nivelo de sekundara eduko en Holly Name Academy, en Tampo, ŝtato de Florido (Usono), ŝi tiam kompletigis universitatajn studojn en la Universitato de San Carlos de Gvatemalo, diplomiĝante kiel ĵurnalistino. Ŝi edziniĝis unuafoje en 1929, en la aĝo de 17 jaroj kun Porfirio Díaz Lozano, komerca eksperto, kun kiu ŝi havis kvar gefilojn: Walter, Tatiana, Mimí kaj Rubenia.
Verko
Ŝia verko enhavas elementojn de malfrua romantikismo, kiu estis priskribita kiel “novprimitiva kaj poezia samtempe”. Eble ŝia plej konata libro estas la historia romano Mayapán, vaste tradukita kaj kun multnombraj eldonoj. Ŝi estis la sola centramerika virino oficiale agnoskita kiel kandidato por la Nobel-premio pri literaturo (1970).
En la Fino de la Mondo
En la Fino de la Mondo estas rakonto de Friedebert Tuglas, el la estona tradukita de Henrik Seppik. Eldonejo Tamverk el Haapsalu eldonis la 56-paĝan novelon en la jaro 1924.
Pantomimo
Pantomimo estas teatraĵo, en kiu la aktoroj esprimas sin nur per gestoj. Ofte oni bezonas nur minimume da kulisoj kaj ĉiujn nevideblajn objektojn esprimas ankaŭ per gestoj, instigante tiel la fantazion de spektantoj diveni, pri kio temas. Pantomima aktoro estas nomata pantomimisto aŭ mimo.
Speciala formo de pantomimo evoluis en la erao de silenta filmo. Tie estas tre realaj kulisoj, ankaŭ paroloj aperas en formo de intermetitaj surskriboj, tamen la agado mem estas esprimata per pantomimaj rimedoj, gestoj, gagoj kaj skeĉoj. Estiĝis miksaĵo de komikaj, groteskaj, farsaj kaj klaŭnaj scenoj.
Ete Álmos Sipos
Naskiĝdateno de la informkesto estas erara!
Pantomimo
Pantomimo kaj Esperanto
Ekzistas filmo en kiu rolis Jerzy FORNAL, la plej granda mimo esperantista : ' La vorta klaso' de Giorgio Silfer el 1997.
Ete Álmos Sipos
Ete Álmos Sipos [Almoŝ ŝipoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipos Ete Álmos estis hungara kalvinana pastro.
Ete Álmos Sipos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Ete Álmos Sipos frekventis mezlernejojn en Sárospatak kaj Kisújszállás, poste li akiris diplomon en Kalvinana Teologia Akademio en 1961. Li estis pastro de Tápiószele 28 jarojn, same en Kalvinana preĝejo (Józsefváros) 16 jarojn. Intertempe li akiris sciencan gradon Ph.D. en Universitato Utrecht en 2007. Li pensiuligis en 2008, poste li translokiĝis al Tápiószele. Li ricevis premion en 2012. Li havis edzinon, kiu naskis 11 gefilojn.
Kantono Seilhac
Kantono Seilhac (france canton de Seilhac) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 14 kantonoj de la arondismento de Tulle. Ĝia ĉefurbo estas Seilhac.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Seilhac la jenaj 9 francaj komunumoj :
Grumello Cremonese ed Uniti
Najbaras la komunumoj Acquanegra Cremonese, Annicco, Cappella Cantone, Crotta d'Adda, Pizzighettone kaj Sesto ed Uniti.
De Bello Gallico
De Bello Gallico (longa titolo Commentarii de Bello Gallico) nomiĝas raporto de la romania batalestro Julio Cezaro pri la gaŭla malpaco (58 ĝis 51/50 a.K.). Sciinde estas ke la verko, kiu ankaŭ prezentiĝas kiel la ĉeffonto al la bataloj de Cezaro, estas influita de la meminteresoj de la verkinto kaj tial laŭ histori-scienco ne senproblema. Laŭ literatur-scienco la verko ankaŭ estas valorega. Ĝi evoluigis estimindan efekton kaj ĝis nun apartenas al la ĉefverkaro de la latina literaturo.
La commentarii de Cezaro konsistas el ok libroj, kies lasta ne venas de li sed de lia amiko, alta oficiro kaj persona sekretario Aulus Hirtius, kiu tiel volis plenigi la malplenaĵon inter la galla malpaco kaj la civita malpaco, kiun Cezaro priskribis en sia verko De Bello Civili. Cezaro verkis ĝin antaŭ la fino de la milito (52/51 a.K.), certe helpate de skribaĵoj, ekzemple de liaj raportoj al la senato.
Ereĥteo
Ereĥteo aŭ Erekteo (el la greka Ἐρεχθεύς, IFA [ɨˈrɛkθjuːs,-θɪəs], «rompanta» ) estas la nomo de prareĝo de Ateno, laŭ la helena mitologio. La plej antikvaj fontoj identigas lin al Eriĥtonio, sed de la 4-a jarcento a.K. kaj dum la klasika epoko ambaŭ aperas kiel malsamaj figuroj, avo (nomiĝinta ĉu Eriĥtonio ĉu ankaŭ Ereĥteo) kaj nepo. Tamen, tiamaj verkistoj kiaj Plutarko ankoraŭ unuigis ambaŭ personojn en ununura mita fondinto nomiĝinta Ereĥteo. Ankaŭ Eŭripido, en sia lasta tragedio, Ereĥteo (423-422 a.K.), kreas rolulon devenantan el du figuroj, unu mita kaj alia verŝajne historia.Modernaj mitologoj kiaj Müller kaj François Noël defendis la version pri ununura figuro, surbaze de la plej antikvaj fontoj, kiaj Homero, kiu nur agnoskis unu figuron, la aŭtoktonan reĝon de Ateno. Platono estis la unua fonto kiu mencias du, sed postaj elstaraj verkistoj kiaj Higeno kaj Pseŭdo-Apolodoro apogas lin kaj ja diferencigas du mitajn rolulojn, ĉu oni nomu la unuan Eriĥtonio ĉu ankaŭ Ereĥteo.
Surbaze de tiu ĉi lasta interpreto, la klasikaj kronologistoj diferencigis la jenajn du malsamajn reĝojn, samnomajn.
Ereĥteo la 1-a
Ereĥteo estis prareĝo de Ateno, fondinto de la poliso kaj diigita figuro rilanta al Pozidono, kiel «Pozidona Ereĥteo». Laŭ multaj versioj, li estis aŭtoktono (li naskiĝis el tero aŭ el Geo) kaj Ateno vartadis lin.
La atenanoj ofte kromnomis sin Ereĥteidoj, la «filoj de Ereĥteo», kaj per tio ili fortigas lian figuron kiel urbofondinto. En sia Iliado, Homero mencias Ereĥteon kiel filo de la grenodonanta Tero, vartita de Ateno.
Malgraŭ sia aŭtoktona deveno, Ereĥteo aperas ankaŭ kiel filo de Hefesto. La forĝista dio pasie persekutadis Atenon kaj ĵetis sian spermon sur ŝian kruron. La diino, naŭzite, purigis sin per lana stofo kaj ĵetis ĝin surgrunden, kial la Tero fekundiĝis. Plia versio asertas ke tiu, fekundita de la spermo de Hefesto, estis Atisa, filino de Kranao. La bebo naskiĝita de tiu epizodo havis serpentan formon, ĉu entute, ĉu duone (sube de lia talio), en evidenta referenco al lia ktonia deveno. La diino Ateno sciigis la ceterajn gediojn pri tiu naskiĝo kaj protektis la bebon per gvardanta dragono. Poste ŝi enmetis Ereĥteon en keston, kiun ŝi donis al Agraŭro, Pandroso kaj Herso, atenaj princinoj, ordonante ilin nenial malfermi ĝin. Tamen, la junulinoj ne retenis sian scivolemon, kaj malfermis la keston. La rigardado de duonserpenta bebo, aŭ de bebo ĉirkaŭita de protektanta dragono, frenezigis ilin, kaj en tiu senkonscia stato ili saltis el la akropola abismo aŭ, laŭ alia versio, ĵetis sin en la maron. La serpento rifuĝis en la ŝildo de Ateno, kaj de tiam ĝi estis protektita de ŝi.
Eriapo (luno)
Eriapo estas neregula satelito de Saturno, ano de la kelta grupo.
Ereĥteo
Ereĥteo la 1-a
Kiam Ereĥteo plenkreskis, li forpelis Anfiktionon kaj uzurpis la regadon de Ateno. Per sia edzino, la najado Praksiteo, li estis patro de sia heredinto, Pandiono. Oni atribuas al li la fondon de la kultado al Ateno, la starigon de la festivalo Panateneoj, la konstruon de templo dediĉitan al Ateno en la akropolo kaj la enkondukon en Atikon de la uzado de la argento, metalo malkovrita en Skitio fare de la tiea reĝo Indo. Inspirite de Ateno, li estis la unua homo kiu uzis ĉaron tiritan de kvar ĉevaloj, kaj pro tio li estis honore lokigita inter la stelaro, kiel la konstelacio Koĉero.
Eriapo (luno)
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de Brett J. Gladman, John J. Kavelaars kaj de ilia teamo. Ĝi ricevis maldaŭran nomon S/2000 S 11.
Ereĥteo
Ereĥteo la 1-a
En konkuro por la patroneco de la urbo Ateno inter la samnoma diino kaj Pozidono, tiu lasta, per tridentofrapo, generis salan fonton, kiu ricevis la nomon «maro de Ereĥteo». Ereĥteo estis juĝisto en tiu konkuro, kaj li voĉdonis favore al Ateno.
Eriapo (luno)
Orbito
La inklino kaj discentreco de ĝia orbito proksimas tiujn de la orbito de Albiorikso kaj aliaj lunoj de la kelta grupo.
Ereĥteo
Ereĥteo la 1-a
Kiel dirite, li estis entombigita en la templo de Ateno ĉe la akropolo, kie li ricevis kultadon konektitan al tiuj de Ateno kaj Pozidono. En tiu templo, la Ereĥteiono, troviĝis tri altaroj: la unua dediĉita al Pozidono, kie ankaŭ Ereĥteo ricevis oferojn, la dua al Buto kaj la tria al Hefesto.
Eriapo (luno)
Nomo
Ĝi ricevis, en 2003 la nomon Eriapo, laŭ Erriapus, pirenea dio de la kelta mitologio. En 2007 IAU rekomendis la nomon Erriapus (nominativo) anstataŭ Erriapo (dativo).
Ereĥteo
Ereĥteo kaj la Ereĥteiono
La ĉefaj gedioj de la atena Akropolo estis Poseidon Erechtheus («Ereĥtea Pozidono») kaj Athena Polias («Ateno, patron-gvardistino de la urboŝtato»). Odiseado rakontas ke Ateno revenis al la urbo kaj «eniris la bone konstruitan domon de Ereĥteo». Ĝi eble rilatas al arĥaika komuna templo starigita sur la loko kiun oni identigas al Cekropsiono, la heroa tombejo de la mita fondinto-reĝo Cekropso. Tie elstaris serpento enkorpiĝanta la spiriton de Cekropso, sed ĝi estis detruita fare de la persa armeo dum la Grek-persaj militoj (480 a.K.) kaj denove starigita en 421 kaj 407 a.K. en la nuntempa Ereĥteiono. La kontinueco de loko sakraligita fare de la ĉeesto de Cekropso evidentiĝas per referencoj en Dionysiaca, de Nonno, al la lampo de la Ereĥteiono kiel «la lampo de Cekropso». La sacerdotoj de la Ereĥteiono kaj la sacerdotinoj de Ateno kune partoprenis procesion kiu inaŭguris la skiran festivalon, proksime al la fino de la atena jaro. Ĝia celo estis la temeno en Skiro, honore al samnoma heroa divenisto, helpanto de Eŭmolpo en la milito inter Ateno kaj Eleŭziso, kiam la heroa reĝo Ereĥteo la 2-a venkis, sed mortis.
Plia informo en la artikolo Eriĥtonio.
Ereĥteo la 2-a
La dua reĝo de Ateno nomiĝinta Ereĥteo ja estis pli klara figuro ol la antaŭa, ĉar oni inkludis lin en la genealogioj kiuj klopodis historiigi la mitajn reĝojn kaj heroojn de la urbo. Laŭ ili, Ereĥteo estis la sesa reĝo de Ateno, filo kaj heredinto de Reĝo Pandiono la 1-a, filo siavice de Eriĥtonio (aŭ Ereĥteo la 1-a, laŭ la versioj). Lia patrino nomiĝis Zeŭksipo. Laŭtradicie, Ereĥteo estis la unua urbestro kiu dividis la loĝantaron en kvar klasojn: militistoj, artistoj, sacerdotoj kaj laboristoj, kies grupaj nomoj devenis el la kvar filoj de Jono kaj Heliko.
Laŭ Pseŭdo-Apolodoro, Ereĥteo la 2-a havis ĝemelan fraton nomiĝinta Buto, kiu edziĝis al filino de Ereĥteo, Ktonio («naskiĝinta el la Tero»). La du fratoj disdividis la reĝan povon de Pandiono: Ereĥteo okupiĝis pri la fizika regado, dum Buto iĝis alt-sacerdoto de Ateno kaj Pozidono, posteno heredonta de liaj posteuloj. Tiu lasta origina mito aŭ aitiono klopodis pravigi la hereditan sacerdotecon ene de la familio de la Butidoj. La du fratinoj de Ereĥteo kaj Buto, nomiĝintaj Filomelo kaj Prokno, havis tragedian finon pro la fia agado de Reĝo Tereo el Trakio. Pro tio, Ereĥteo malfidis je la trakianoj kaj volonte komencis militon kontraŭ ili kiam Eŭmolpo alvenis en Atikon.
Kiel ĉefo de la atenanoj, Ereĥteo aliĝis la ekspedicion de Dionizo kontraŭ Hindio. Li havis eksterordinaran paron da flugilhavaj ĉevaloj, nomiĝintajn Ksanto kaj Podarko, la Ereĥteaj ĉevaloj (Ἱπποι Ερεχθειοι). Ili estis gefiloj de la Norda Vento kaj de la harpio Elopo, kaj iĝis la doto de Boreo okaze de sia nupto al Oritio, filino de Ereĥteo.
Laŭ Diodoro, Ereĥteo estis egiptano kiu portis unuafoje tritikogrenojn en Atenon dum terura malsatego en la regiono. Dankeme, la atenanoj igis lin reĝo. Li starigis la kultadon al Demetro kaj la Eleŭzisajn misterojn laŭ tiu versio. Ĝuste pravigante tion, la Marmoraĵoj de Arundelo datigas la fondon de tiuj ritoj kaj la forrabon de Persefono en la reĝtempo de Ereĥteo.
Milito kontraŭ Eleŭziso kaj morto
Dum la regado de Ereĥteo elstaras la milito inter Ateno kaj Eleŭziso, okazinta kiam Eŭmolpo (cetere, pranepo de Ereĥteo ) venis el Trakio kaj invadis Atikon. Ereĥteo konsultis orakolon, kiu respondis ke Ateno nur supervivos post la morto de unu el liaj filinoj. Versio de la rakonto asertas ke tio okazis je la fino de la milito, laŭ peto de Pozidono en venĝo pro la morto de sia filo Eŭmolpo. La fina viktimo de la ofero varias laŭ la versioj: kelkaj rilatas la orakolan verdikton nur al tiuj fraŭlaj, sed laŭ plia fonto nur Ktonio estis oferita. Protogenio kaj Pandoro, la plej maljunaj, volonte sin oferis laŭ plia versio. Iel ajn, ĉiuj konsentas pri tio ke la ceteraj fratinoj, krom Oritio (kiu estis forkaptita fare de la ventodio Boreo kaj ne plu loĝis en Ateno) aŭ almenaŭ kelkaj el ili sin mortigis, ĉar ili promesis suferi la saman destinon se unu el ili forpasus. Tiu rakonto kompareblas kun tiu pri la filinoj de Hiacinto de Lacedemonio aŭ la filinoj de Leoso.
Post la morto de siaj filinoj, Ereĥteo venkis la batalon kontraŭ Eleŭziso, en kiu Eŭmolpo trovis morton. Tamen, Pozidono koleriĝis pro la morto de sia filo, kaj mortigis Ereĥteon per tridentofrapo. Troviĝas versio laŭ kiu estis Zeŭso tiu, kiu mortigis Ereĥteon per fulmofrapo, sed ĝi verŝajne temas pri korekto celanta plifortigon de la ĉiopova rolo de Zeŭso. Laŭ kelkaj fragmentoj de la tragedio Ereĥteo, de Eŭripido, Pozidono venĝis la morton de sia filo Eŭmolpo per ĵetado de Ereĥteo en la teran internon, tra fendo malfermita per lia tridento en Makraso. Antaŭ sia propra morto, Ereĥteo sukcesis mortigi la elstaran filon de Eŭmolpo, Immarado, kio generis ĝeneralan malesperon en la trakia tendaro.
La lastaj linioj de la eŭripida tragedio estis malkovritaj en 1965 per papira fragmento. Laŭ Burkert, ili pruvis ke la fondo de la Ereĥteiono kaj la starigo de la sacerdoteco al Ateno samtempiĝis. La diino Ateno kronis la mitan eventon per ordono al la vidvino de Ereĥteo, Praksiteo, «konstrui sanktejon en la urbocentro dediĉitan al tiu, kiu mortigis vian edzon laŭ la nomo Sakrala Pozidono. Sed la loĝantaro, dum ofero de la brutaro, ankaŭ nomos lin Ereĥteo. Al vi, ĉar vi restarigis la urbajn fundamentojn, mi donas la althonoran devon enkonduki la unuajn fajrajn oferojn en la urbon, kaj esti konata kiel sacerdotino mia».
Aliaj personoj same nomiĝintaj
Krom tiu, de la antaŭe priskribitaj, Ereĥteo estis ankaŭ la nomo de la jenaj mitaj personoj:
Ereĥteo en moderna kulturo
Algernon Charles Swinburne eldonis klasikan tragedion titolitan Erectheus en 1876. Tiu verko, pere de la mita rakonto, esprimas la respublikanajn kaj patriotajn ideojn kiuj zorgigis la aŭtoron en tiu epoko.
Rebeka (Biblio)
Rebeka (hebree: רבקה = Rivqah) estas biblia virino, edzino de Isaak kaj patrino de Jakobo kaj Esav. Ŝia historio estas rakontata en la biblia genezo.
Biblia persono
Post la morto de sia edzino Sara sin fordonas por trovi edzinon por sia filo Isaak. Tiun taskon li konfidas al sia servisto Arram kiu loĝas en la familio de sia frato.
Kozano (regiona distrikto)
La administra unuo Kozano (Νομός Κοζάνης) ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomigas Νομός, do "nomos") - ekde tiam ĝi nomiĝas regiona distrikto aŭ regiona unuo. Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 155,000 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Kozano (Κοζάνη - Kozani). La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Okcidenta Makedonio.
Rebeka (Biblio)
Biblia persono
La servisto alprosimiĝas al puto kiu troviĝas en la urbo Arran kie renkontas junan virinon kies nomo sonas Rebeka. Ŝi, poste, lin prezentos al sia familio kaj al sia frato Labano. Ŝi fine elektos sekvi la serviston kaj fariĝi la edzino de la kuzo Isaak (Gn 24).
Kozano (regiona distrikto)
La pejzaĝo estas montara kaj havas kontinentan klimaton kun frostaj vintroj kaj tre varmaj someroj.
John of Gaddesden
Johano de Gadesdeno (1280-1361), ankaŭ konata kiel Johannes Anglicus estis angla kuracisto kaj kirurgo, persona kuracisto de Eduardo la 2-a kaj aŭtoro de primedicina traktaĵo konata kiel "Rosa Anglica" aŭ "Rosa Medicinæ". Oni scias ke li studis (1299), instruis kaj iĝis membro de la "Merton College" (1305). Eventuale li ricevis sian majstrecan gradiĝon, kaj pri artoj kaj pri medicino, krom diplomon kiel bakalaŭron pri teologio.
Rebeka (Biblio)
Biblia persono
Sekve Rebeka helpos la plejamatan Jakobon uzurpi (plenrajte ĉar Esav iam vendis sia unuenaskitecon pro la kosto de lenta supo (Gn 25)) ĉe la patro Isaak la benon rezervitan al la unuenaskito kaj kiu apartenis al la frato Esav (Gn 17).
John of Gaddesden
Biografio
Li ekservis al la reĝo en 1332 kaj tie li restis ĝis la morto de la monarko, eble pro pesto. Tamen, estas raportoj ke li traktis pri variolo onklon de Eduardo la 2-a. Oni scias ankaŭ ke li servis al "Eduardo la Nigra Princo" (1330-1376), pli maljuna filo de la reĝo Eduardo la 3-a kaj en aprilo 1341 li estis dungita por trakti Johanan, la duan filinon de Eduardo la 3-a. Inter 1305 kaj 1313 li verkis traktadon pri medicino, kiu baldaŭ iĝis fama kaj titolis "Rosa Medicinæ".
Rebeka (Biblio)
Kulto
Sankta Rebeka estas memorigita la 23-a de septembro.
Porcelano de Buen Retiro
La Porcelano de Buen Retiro estis unu el la reĝaj fabrikoj de luksaj produktoj kiu estis favorata de la politiko por merkantilismo fare de la hispana Klerismo en Madrido, Hispanio. Ties kvalito ixgis internacie rekonita, kaj ties teknikoj de fabrikado restis ŝtata sekreto. Ĝi situantis en loko de la Ĝardenoj Buen Retiro, ĉe la aktuala loko de la Fontano de la Falinta Anĝelo, kaj estis detruita dum la Milito de Hispana Sendependiĝo.
John of Gaddesden
Biografio
Verdirie, ĝi estis pli ol kompilado pri la konado de aliaj primedicinaj traktaĵoj. Tamen, la "Rozo de la Medicino" aŭ la "Rozo de Anglio" distingiĝas el la enciklopedia verko de lia antaŭulo Gilberto de Anglio (1180-1250) pro ĝia pli vasta referenco al la arabaj fontoj, nome Masawaiyh (777-857), al-Razio (854-925), Aviceno (980-1037), Averroes (1126-1198) kaj Serapiono, la Juna, kuracisto kiu vivis en la fino de la12-a jarcento.
Krom ili, ankaŭ estas referencoj al Galeno (129-216), Pedanio Dioskorido (40-90), Rufo de Efeso (80-150), Hali-Abaso (928-994), Johano de Damasko (645-749), krom aliaj. Dum Gadesdeno ofte mencias "Konstantinon la Afrikanon" (1020-1087), li tute forgesis pri aŭtoritatuloj el Salerno favore al aliaj majstroj el Montpellier tia kia Bernardus Gordonius (1270-1330). Do, lia verko resumas la kondiĉon pri la skolastika medicino en la fruaj jaroj de la 14-a jarcento.
Porcelano de Buen Retiro
La Reĝa Fabriko de Buen Retiro (nome populare La China (ĉinaĵo)) fondiĝis en Madrido en 1760 post iniciato de la propra reĝo Karlo la 3-a, kiu jam estis favoranta la similan fabrikon de Capodimonte kiam li estis reĝo de Napolo. Precize el tie alvenis metiistoj specializitaj, kaj tri ekspedicioj kun la necesa ilaro kaj la speciala kruda materialo por produkti porcelanon.
La destino de multaj el la fabrikaĵoj estis la dekorado de la Reĝa Palaco de Madrido kaj de aliaj reĝaj palacoj, kie ankoraŭ konserviĝas bonaj kolektoj. La Dometo de la Princo de la Monaĥejo de El Escorial havas ĉambron totale dekorita per porcelano el Buen Retiro, kun etoso proksima al stilo Rokoko. Same en la madrida Reĝa Palaco tuta salono montraa murojn kovritajn el tiu materialo, devena el la Reĝa Fabriko. Ĉiukaze la majstroverko de tiu skolo estis la porcelansalono de la Reĝa Palaco de Aranjuez, dezajnita kaj realigita de la metiistaro de Giusseppe Gricci.
John of Gaddesden
Biografio
Oni rakontas ke li elektis la nomon pro tio ke la rozo havas kvin petalojn, do lia libro havas kvin partojn, kaj li aldonas dirante ke, se la rozo superas al ĉiuj floroj, tiel lia libro superas ĉiujn traktaĵojn pri praktika medicino. La titolo eble estis sugestita el la libro "Lilium Medicinæ" far Bernardus Gordonius. La "Lilio de la Medicino" aperis en Montpellier, en 1303 kaj estas menciita en la Rozo. Kiel Bernardus Gordonius, Gadesdeno praktike dividas ĉiun kaplinion en subsekciojn rilate al kaŭzoj, simptomoj, prognozoj kaj traktadoj.
Malgraŭ siaj fundamentoj sur alies verkoj, Gadesdeno enkorpigas siajn proprajn kuracajn metodojn, kaj aparte en iu kazo pri variolo, en unu el la junaj princoj, li envolvis la pacienton en ruĝajn tolojn. Gadesdeno same raportas vastan gamon da sorĉaĵoj krom aliaj alternativaj praktikoj. El la preskaŭ dudek ekzistantaj kopioj de la "Rosa Anglica", duono konserviĝas en britaj bibliotekoj. Ĝi estis vaste uzata de primedicinaj verkistoj dum la 14-a kaj 15-a jarcentoj, tia kia la enciklopediisto John Mirfeld (mortis 1407) kiu uzis ĝin kiel bazon por sia "Breviarium Bartholomei", iu medicina lernolibro verkita por zorgi pri la necesaĵoj de la Hospitalo de Sankta Bartolomeo, en Londono.
Ĝi estis simile uzita de aŭtoro pri ampleksa ginekologia teksto kiu etendiĝas tra pluraj ĉapitroj de la verko far Gadesdeno rilate al la virinmalsanoj fandante ilin kun varieco da eltiraĵoj el aliaj tekstoj, inklude de la Trotula. Porcioj el la "Rozo de Anglio" estis tradukitaj en la anglan, dum preskaŭ kompleta irlanda tradukado estis farita en la fino de la 14-a aŭ 15-a jarcento. Ĝi ankaŭ estis la bazo por teksto pri sana reĝimo verkita en la gaela de Cormac Mac Duinnshleibhe (li floris ĉirkaŭ 1459).
Pli mirinde estas (kaj ne estas evidenteco ke Gadesdeno iam vojaĝis ekster Anglion) la granda populareco de la "Rozo de Anglio" ankaŭ en la eŭropa kontinento. Manuskriptoj estis trovitaj ekde Germanio ĝis Hispanio, kaj la unue presita versio aperis en Pavio, en 1492. Ekde tiam la Rozo estis represita pli ol kvarfoje, nome en Venecio (1502), alifoje en Pavio (1517) kaj lastfoje en Aŭgsburgo (1595) en du volumoj. Krom la "Rozo de Anglio", al Gadesdeno oni kreditas aŭtorecon de pluraj pli etaj tekstoj, inklude de traktaĵo pri la pesto kiu cirkulis, kaj en la latina kaj en la angla. Ĉi-tiu eble estis lia lasta verko ĉar laŭŝajne li mortis pro tiu malsano.
Marktheidenfeld
Marktheidenfeld estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(12404) 1995 QW3
(12404) 1995 QW3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Timothy B. Spahr elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Heinrich Langethal
Heinrich LANGETHAL (naskiĝinta la en Erfurto, mortinta la  en Rudolstadt-Keilhau) estis germana pedagogo.
Vivo
Li estis filo de la ŝufaristo Christoph Heinrich Langethal de Kranichfeld, kiu setlis post migradojaroj en Erfurto. Lia frato pli malnuja estis la botanikisto kaj agrikulturhistoriisto Christian Eduard Langethal. Alia frato nome Gottlieb Langenthal iĝis ankaŭ ŝufaristo restante en Erfurto. Pri lia junulaj jaroj nur malmulto konatas. La patrino mortis en 1809. Kiel lernanto Heinrich kantis en certa koruso. Post finfrekvento gimnazia li komencis teologistudon ĉe la Universitato de Erfurto, kiun li kontinuigis ekde pasko 1811 en Berlino. Jam antaŭ la aliĝo al la volontula taĉmento ĉirkaŭ Lützow, Langethal aŭskultis prelegojn de Friedrich Schleiermacher kaj Johann Gottlieb Fichte. En la jaroj 1811 kaj 1812 li ekigis propran predikadon, i.a. en Storkow kaj Erfurt-Kerpsleben.
Dum la kontraŭnapoleona kampanjo de 1813 Langethal ekkontaktis Friedrich Fröbel kaj Wilhelm Middendorff. Dum la babilado evidentiĝis multaj komunaj ideoj. Fine la trio solene promesis unu al la alia engaĝiĝi pri edukado. Kune kun Middendorff Langethal kontinue studis en 1814 en Berlino. Tie la kontaktoj kun Fröbel refreŝiĝis kaj pliprofundiĝis.
En septembro 1817 Langethal iĝis la tria fondinto de la Keilhau-edukejo (Keilhauersche Lehranstalt) por instrui religion, muzikon kaj geografion/geologion. Tiuj komencaj jaroj estis ankaŭ la unua ekfloro de la lernejo. Pro lia instigo fondiĝis movado por starigi monumenton je la honoro de Marteno Lutero. Estu ĝi viva monumento. Danke al bonaj kontaktoj al la berlina profesoraro kolektitis granda monsumo. Ĝi estis la bazo por ebligi al du praidoj de Lutero eklernanti en Keilhau. Ambaŭ originis el Moorgrund-Möhra kaj ne havis kvazaŭ iun trejnadon. Georg Luther sukcesis finstudi teologion, Ernst Luther fariĝis lerta ŝtonskulptisto.
La prusa ministro pri internaj aferoj nome Schuchmann trovis ke la en Keilhau deĵoranta Johannes Arnold Barop iam estus membro de studenta korporacio en Halle (Saale). La ministro ordonis al la Sekreta konsilianaro de Rudolstadt pruvi tion kaj forigi Barop el la kolegaro instruista. Keilhau pro tio fifamiĝis esti nido de revoluciemoj; konservativistoj pluse ne ŝatis la tieajn modernajn instrumetodojn. Kvankam Barop devis demisii, la kontrolo de la lernejo fare de la superintendanto Zeh en 1825 ne malkaŝigis ion negativan.
Edziĝo kaj restado eksterlanda
En 1826 Langethal edzinigis Ernestine Crispini (1797–1865), filino adoptita de Wilhelmine Henriette Hoffmeister, la unua edzino de Fröbel. Langethal havis filinon (1827) kaj filon (1834). Sed ambaŭ mortis jam antaŭ la plenumo de sia unua vivojaro. En 1834 Langethal sekvis la vokon de Fröbel kaj iris en Svislandon. Unue li laboris en Willisau en instruadejo simila al la keilhau-a. Jam en 1835 li denove sekvis Fröbel al Burgdorf BE, kie Fröbel estiĝis estro de la ŝtata orfejo. Kiam Fröbel revenis en 1837 en Turingion, Langethal restis en Svislandon. Sed en 1841 ankaŭ li reiris. Pri liaj restadolokoj tiamaj ne ĉio konatas. Certe estas ke en 1852 li estis kelktempe ankaŭ en Keilhau. Poste li iris al Schleusingen por deĵori kiel predikisto. Lia tiama titolo estis arkidiakono.
En 1862 li resetlis en Keilhau. Li ekblindiĝis. Malgraŭe disĉiploj ade ŝatis veni kaj aŭskulti, precipe historiojn pri lia tempo en la Lützow-armeo. Ekde 1863 zorgis pri li fraŭlino Anna Reichardt.
Honoroj
Langethal ricevis funebran ceremonion militan en Keilhau. En 1878, pentekoste, li estis nomumita Eklezia konsiliisto (Kirchenrat) fare de la duko de Schwarzburg-Rudolstadt, okaze de la inaŭguro de la Barop-turo.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la Libera Fröbel-lernejo en Keilhau
NGC 3160
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Krasnoslobodsk
La nomo Krasnoslobodsk povas signifi unu el la jenaj rusaj urboj:
Bivio
Bivio (malnova germanlingva nomo Stallen, malnova itallingva nomo kaj ĝis 1902 oficiala nomo de la komunumo estis Stalla, nuna itallingva nomo Bivio, romanĉlingva nomo Beiva) estas komunumo de la komunumaro Surses kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 207 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Bivio estas la ununura itallingva komunumo norde de la alpa akvodislimo. Ĝi situas en la sudo de la valo de la rivero Julia, kies fontoj situas sur ĝia teritorio. Krom la kerna vilaĝo Bivio al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Stalveder, Mott, Cavreccia kaj Valetta da Beiva.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Brivio limas en nordo al Marmorera, en nordnordoriento en unu punkto al Sur, en nordoriento al Bever, en oriento al Silvaplana, en sudoriento al Sils en Engadino, en sudo al Bregaglia, en okcidento al Avers, kaj en nordokcidento al Mulegns.
Trafiko
Tra Bivio pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 3, kiu kondukas de Koiro tra Lenzerheide, Tiefencastel kaj la Juliopasejo al Engadino. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Tiefencastel al tra la Juliopasejo al Sankt-Maŭrico. Historie gravis krom Juliopasejo ankaŭ la Septimerpasejo, trans kiu dum romia epoko ankaŭ kondukis veturebla vojo. Nuntempe trans Septimerpasejo tamen ekzistas nur piedpado pasebla nur somere piede aŭ per montarbicikloj.
Lingvoj
En la 19-a jarcento Bivio estis ĉefe itallingva. En 1860 80% de la loĝantaro de Bivio parolis la italan. En la 20-a jarcento la itallingvanoj perdis la absolutan plimulton. Ankoraŭ en la jaro 1980 42,02% de la loĝantaro estis itallingva, sekvis la germana en la dua loko kun 36,97 % kaj la romanĉa kun 18,49 %. Intertempe la germana lingvo akiris la absolutan plimulton. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 jam 55,39% parolis la germanan, la parto de la itala lingvo malkreskis al malpli ol triono, nome 29,41 kaj de la romanĉa al 12,25%. Dum fine de la 20-a jarcento ankoraŭ la sola oficiala lingvo estis la itala, nuntempe retpaĝo de la komunumo kaj ĉiuj oficialaj dokumentoj jam estas komplete en la germana.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bivio datiĝas el la jaro 840 kiel de stabulo Bivio. Eklezie Bivio dum mezepoko apartenis al Tinizong, ĝi tamen en la jaro 1219 ricevis propran pastron. El la jaro 1459 datiĝas la unua mencio de la katolika preĝejo Sankta Gallus. Post la reformacio de la 16-a jarcento la vilaĝo fariĝis dukonfesia, tamen ĝi ricevis nur en la jaro 1675 apartan reformitan preĝejon. Ek de la fino de la 15-a jarcento Bivio posedis apartan malaltan tribunalon kaj havis propran landĉefon, kiun la komunumanoj mem elektis.
Manly Palmer Hall
Manly Palmer Hall (naskiĝis la 18-an de maro 1901, mortis la 29-an de aŭgusto 1990) - usona esploristo de religioj kaj esoteraj tradicioj kanaddevena, verkisto pri memperfektigo, mistikulo, okultisto, framasono. Plej famiĝis pro sia verkaĵo La Sekretaj Instruoj de Ĉiuj Epokoj: Enciklopedieca Skizo de Framasona, Hermetika, Kabala kaj Rozkrucisma Simbola Filozofio, eldonita en 1928 kiam li estis 27 jaraĝa.
Li iĝis kavalira patrono de la Framasona Esplorgrupo de San Francisco en 1953. Hall estis agnoskita kiel 33º framasono (la plej alta honoro aldonita de la Supera Konsilio de la Skota Rito).
Likvala
Likvala (ankaŭ Ekwala, Kwala kaj Likouala) estas Bantua lingvo. Ĝi estas parolata de ĉirkaŭ 45.000 homoj en la Respubliko Kongo, en la Departemento Cuvette je la suba parto de la riveroj Sangha, Likouala-Mossaka kaj Likouala-aux-Herbes.
Stacio Makino (Osaka)
Stacio Makino (japane: 牧野駅 [Makino-eki], angle: Makino Station) estas fervoja stacio en Hirakata, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Granma
Granma estas la nomo de diversaj konceptoj kun rilato al Kubo; Granma estas angla karesformo de Grandmother (avino).
Ŝipo
Granma estis la nomo de ŝipo kiu ludis gravan rolon en la kuba revolucio. Ĝin utiligis la revoluciuloj por vojaĝi en 1956 al Kubo el Meksiko, kun aro de armiloj, tiel komencante la gerilan lukton. Inter la vojaĝantoj troviĝis Fidel Castro, Raúl Castro kaj Che Guevara (mallonge Che). La ŝipo nun montriĝas en muzeo en Havano.
Revuo
La nomo de la ŝipo estas ankaŭ tiu de la oficiala taga gazeto de la Komunista Partio de Kubo.
Francisco Fernández Iparraguirre
Francisco Fernández Iparraguirre naskiĝis en Guadalajara (Hispanio) en la 22-a de januaro 1852 kaj mortis tie en la 7-a de majo 1889. Li estis apotekisto, lingvisto kaj botanikisto.
Li doktorigis pri farmacio ĉe la Universidad de Madrid, kiam li estis 20-a jaraĝa. Studis ankaŭ pedagogion de surduloj kaj blinduloj kaj la Franca lingvo, kiun li instruis en Instituto de Enseñanza Media de Guadalajara.
Iparraguirre enkondukis en Hispanion la lingvon Volapuko. Li verkis gramatikon de Volapuko kaj vortaron volapuk-hispana kaj fondis, 1885 la revuon Volapük. En 1886 fondis la Centro Volapükista Español (t. e. Hispana volapuka centro) kun Nicolás de Ugarte. La Centro fukciis ĝis 1891.
Li ricevis la titolojn “volapükatidel", "löpitidel" kaj "plofed” 1886 kaj 1887. En la volapuka kongreso de Munkeno 1887, li estis nomumita supera ano de Kadem Volapuka.
Eneado
La epopeo estis ankaŭ nomata "Eneido", nuntempe la epopeon de Vergilio oni pli ofte nomas "Eneado".
La rakonto
Eneado estas dividita en du partoj. La unuaj ses libroj, inspiritaj de Odiseado, rakontas la vojaĝon de la ĉefrolulo al Italio, dum la dua parto (libroj 7-12), inspirita de Iliado, rakontas la militojn okazintajn sur tiu teritorio.
Arondismento Lons-le-Saunier
La arondismento Lons-le-Saunier (arrondissement de Lons-le-Saunier) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Jura [], en la administra regiono Burgonjo-Franĉkonteo. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Lons-le-Saunier. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Eneado
La rakonto
Post alvoko de la muzoj, Vergilio prirakontas la malbonvolon de la diino Juno kontraŭ Trojo. Ŝi intencas malebligi al Eneo atingi lian celon, konstrui novan urbon. La rakonto komenciĝas meze de la maro kaj estas rememorata falo de Trojo per la ligno-ĉevalo kaj la ordono de Venuso al la heroo.
Arondismento Lons-le-Saunier
Kantonoj
La arondismento ekde 2015 konsistas el la jenaj kantonoj:
Eneado
La rakonto
Eneo venas sinsekve en Trakion, insulon Deloso, Kreton, Strofadajn insulojn, Sicilion, Kartagon kaj fine Italion. Tie li vizitas Landon de Mortintoj kaj renkontas tie ombron de sia mortinta patro. Sian pilgrimadon li finas apud enmariĝo de la rivero Tibero en la lando Latio.
Arondismento Lons-le-Saunier
Kantonoj
Antaŭ 2015, la arondismento Lons-Le-Saunier konsistis el la jenaj 19 kantonoj :
Villerupt-Micheville (stacidomo)
Villerupt-Micheville estas fermita franca stacidomo sur linioj - Villerupt-Micheville kaj  - Villerupt-Micheville, situanta en  Villerupt, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Eneado
La rakonto
Juno instigas la loĝantojn de la regiono eki serion da militoj por malhelpi la Enean sukceson. La Enea rivalo nomiĝas Turno. Mortas post individua lukto kontraŭ Eneo, kiu tiel venĝas morton de sia plej bona amiko, akiras manon de filino de la latia reĝo Latino, Lavinia, kaj regadon super Latio.
Arondismento Lons-le-Saunier
Komunumoj
(inter krampoj la respektiva INSEE-kodo)
Villerupt-Micheville (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Eneado
Tradukoj en Esperanto
Eneado estis tradukita el la latina de Henri Vallienne la jaron 1906, 272 p. "Ĉiu verso estas agrable, kaj preskaŭ laŭvorte tradukita." (Th. C L. I.' 1907, p: 84.) V. alian opinion, en biografio de Vallienne.
Ankaŭ, la hungara poeto Kálmán Kalocsay kaj la nederlanda instruisto-pastro Gerrit Berveling tradukis partojn de la epopeo.
Mallonga angla diskuto de la tri esperantiĝoj estas verkita de Geoffrey Greatrix.
Ticușu Vechi
Ticușu Vechi [tikuŝu vekj] (hungare: Szásztyukos, germane: Deutsch-Tekesch) estas komunumo en distrikto Brașov en Rumanio, nordoriente de Făgăraș. En 1910 Szásztyukos havis 1 677 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj); en 1992 652 (ciganoj, germanoj, rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1373. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Nagy-Küküllő. Administre apartenas al ĝi Cobor.
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
B.J. Lawson
Fono
Naskiĝinte en Florido, Lawson iris al la Gimnazio Lakeland en Lakeland, Florido, kie li estis la prezidanto de la kunveno de studentoj. Li movis al Norda Karolino en 1992, kie li diplomiĝis ĉe Universitato Duke kun diplomo en biomedika kaj elektrikaj inĝenieraĵoj kaj de Medicinlernejo kiel neŭroĥirurgiisto.
Unu jaron post sia medica rezidenteco ĉe Duke en neŭroĥirurgio, Lawson eliris por komenci programarfirmo, MercuryMD, kiu fokusis pri doni pli facilajn metodojn, per kiuj kuracistoj akcesus arĥivojn de malsanuloj per PDA-oj. Lawson servis kiel la ĉefa programararĥitekto de MercuryMD, kiu kreskis servi 200 malsanulejojn kaj havi 70 dungitojn. Li poste vendis la firmon.
Kampanjo
Dum la kampanjo por la numumo de la Respublikana Partio por la 4-a distrikto, Lawson parolis kontraŭ la pli alta kosto de nutraĵo kaj la superaĉetado de la federala registaro. Lin ĝiris la antaŭa kontraŭulo kontraŭ Price, Steve Acuff, kaj ankaŭ la kontraŭulo de Price en 1998, Thomas Roberg.
Kurt Pinthus
Kurt PINTHUS (naskiĝinta la en Erfurto, mortinta la  en Marbach) estis germana publicisto kaj kritikisto.
B.J. Lawson
Kampanjo
Lawson ankaŭ parolis kontraŭ la propono loki la Nacian Bio kaj Agro-Defendocentron en Butner, Norda Karolino. Lawson kredas, ke diversaj raraj malsanoj, kiel la malsano piedo-en-buŝo, klasika porkofebro, kaj Kontaĝa bovina pleŭropneŭmonio, estos studataj ĉe la laboratorio kaj povus esti sandanĝeroj al la civitanoj, loĝantaj apud la centro. Li diris, ke David Price, sia kontraŭulo en la ĝenerala elekto, atemptas sekuri tion, ke la federala registaro loku la laboratorion en Butner.
Kurt Pinthus
Vivo
Pinthus pasigis la junulajn jarojn en Magdeburg kaj Erfurto, kie li frekventis la Konsilantargimnazion. En 1905 li komencis studi germanan literaturhistorion, filozofion kaj historion en Freiburg, Berlino kaj Ĝenevo; ekde 1906 li estis studanto en Lepsiko. Inter liaj instruistoj nombriĝis Karl Lamprecht (1856–1915), Georg Witkowski (1863–1939) kaj Albert Köster (1862–1924), ĉe kiu Pinthus doktoriĝis en la 1910-a jaro. Krom Franz Werfel kaj Walter Hasenclever, kun kiuj li estis amiko dumvive, li estis ekde 1912 lektoro ĉe la nove fondita eldonejo Kurt-Wolff-Verlag. Li ankaŭ konatiĝis kun Franz Kafka, Georg Heym kaj Else Lasker-Schüler.
B.J. Lawson
Ĝiroj
La 28-an de aprilo, Ron Paul sendis leteron al sia poŝtlisto kun ĝiro por Lawson.
Kurt Pinthus
Vivo
En 1915 li devis eksoldati enkazerne en Magdeburg, kie li politike ekaktivulis en 1918 kiel soldata konsiliano. Post transloĝiĝo al Berlino li estis mallonge dramaturgo ĉe Max Reinhardt. En la 1920-aj jaroj Pinthus laboris kiel multeca kritikisto de teatraĵoj, literaturaĵoj kaj filmoj, antaŭ ĉio por "Das Tagebuch", "Die literarische Welt" kaj "8 Uhr Abendblatt". Li ankaŭ instruadis ĉe la Lessing-altlernejo kaj faris radiajn paroladojn. Post la jaro 1933 li ankoraŭ rajtis verki por judaj magazinoj. En 1937 li elmigris en Usonon, kiel li havis diversajn laborlokojn kiel teatra fakulo. Estante daŭra kunlaboranto de la germanlingva gazeto "Aufbau". Inter 1947-60 li estis docento pri teatra historio ĉe la Universitato Columbia de Novjorko. Esplor- kaj konferencvojaĝoj kondukis lin ekde 1953 denove reen en Germanlando, i.a. al la Germana literatura arkivo al Marbach. Tie li eksetlis en 1967.
Neuweiler
Neuweiler - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Calw kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dundalk
Historio
La loko estas okupita ekde la neolitika epoko. Malfrue de la 12-a jarcento normandaj invadantoj kaptis la urbon. Dum la 17-a jarcento la urbaj muroj kaj fortikaĵoj malkonstruiĝis kaj estiĝis multe de la nuna stratoplano.
Dum la irlanda enlanda milito (1922-1923) okazis pluraj bataletoj ĉe Dundalk.
Ekonomio
Antaŭe Dundalk estis grava industria centro kaj dokejo. Tamen, post kiam Respubliko Irlando aliĝis al la Eŭropa Unio, multaj irlandaj fabrikoj fermiĝis kaj sekvis multe da senlaboreco ĉe Dundalk. Ekde 2000 la ekonomia situacio ege malplibonĝas kaj multaj internaciaj kompanioj nun havas fabrikojn en la urbo.
Krasnoznamensk
La urbonomo Krasnoznamensk signifas unu el la jenaj rusaj urboj:
Johann Rist
Vivo kaj verkado
Rist estis filo de Caspar Rist, evangela pastro en Ottensen devena el Nördlingen, kaj lia edzino. Post unua instruo de la patro Rist lernis ĉe la lernejo Johanneum en Hamburgo; poste ĉe akademia gimnazio en Bremeno.
En la Universitato je Rinteln Rist studis teologion i.a. ĉe Johannes Gisenius kaj Josua Stegmann. Proksimume 1626 li transiris al Universitato Rostock. Post la studo Rist iris al Hamburgo al sia kunstudento el Rostock, Ernst Stapel. Kune kun ĉi tiu li verkis kaj publikigis teatraĵojn kaj ankaŭ mem aktoris.
Dum la invado de la svedoj sub generalo Lennart Torstensson en la milito inter Svedujo kaj Danujo-Norvegujo, dum la Tridekjara Milito, Rist perdis je la elrabadoj sian valoran librokolekton. Dum la Dua Norduja Milito Rist perdis en 1658 denove ĉiujn posedaĵojn kaj devis fuĝi kun sia familio al Hamburgo. Post kiam en 1662 mortis lia edzino Elisabeth, Rist geedziĝis du jarojn poste kun Anna Hagedorn, nask. Badenhop, vidvino de lia amiko mortinta en 1660, Johann Philipp Hagedorn; ŝi mortis en 1680.
Ekde 1663 Rist publikigis en malregula serio ses monatajn konversaciojn, dialogojn pri pokaze unu speciala temo: januare – la inko; februare – la kampara vivo, marte – la ŝtono de la saĝuloj, aprile – la pentrado, maje – leg- kaj skribartoj, junie – la rigardo sur la morton. Post la morto de Rist Erasmus Finx kompletigis la restajn ses monatajn konversaciojn.
Johann Rist mortis la 31-an de aŭgusto 1667 en la aĝo de 60 jaroj je Wedel.
Graveco
Johann Rist validas krom Paul Gerhardt kiel la plej grava protestanta sakralpoeto de la 17-a jarcento. el liaj kantoj ĝis nun troveblas en la Evangela Kantaro de la germanlingvaj landoj: la kristnaska kanto Brich an, du schönes Morgenlicht (EG 33, ankaŭ en Weihnachts-Oratorium (Bach)), la novjara kanto Hilf, Herr Jesu, lass gelingen (EG 61), strofoj pri la pasionokanto de Friedrich Spee O Traurigkeit, o Herzeleid (EG 80), Man lobt dich in der Stille (EG 323) kaj la vesperkanto Werde munter mein Gemüte (EG 475).
Kiel ĉefreprezentanto de la nordokcident-germana frubaroko li defendis en multaj profanaj kaj sakralaj poemoj etikajn kaj moralajn idealojn. Pli ol cent el ĉi tiuj poemoj muzikigis lia amiko, kantoro Michael Jakobi. Tamen ĉi tiuj kantoj ne estis destinataj por publikigo, sed nur por privataj, hejmaj piegecoj. Rist pruveble neniam kantegis en sia preĝejo unu el siaj propraj kantoj. Tamen Rist jam dumvive akiris famon kiel verkisto.
Ankaŭ sur alia kampo traktaĵoj kaj leterkomunikadoj atestas lian politikan engaĝiĝon, ekz. en la parte konserviĝinta leterkomunikaĵoj kun Gerhard Schepeler, urbestro de Osnabrück.
Krom tio li okupiĝis pri matematiko, botaniko, ĥemio, medicino kaj muziko. Lingvaj kaj poetaj societoj sin ornamis per lia membreco. La lingvoflega Pegnesische Blumenorden konas lin ekde 1645 sub la nomo Daphnis aus Cimbrien kaj la Fruktodona Societo ekde 1647 sub la nomo der Rüstige. En 1660 Rist fondis la Elbocignan Ordenonkiun li prezidis sub la nomo Palatin ĝis sia morto.
Honorigoj
En 1653 imperiestro Ferdinando la 3-a nobeligis Rist-on kiel Comes Palatinus Caesareus (imperiestran kortegan palatinatografon) kaj donis al li la honortitolon Poeta laureatus. La blazono donita al li montras cignon kaj laŭrokronon. Lia amiko, duko Kristiano Ludoviko la 1-a de Meklenburgujo, donis kriome al li la titolon de eklezia konsilisto.
La Johann-Rist-Gimnazio en Wedel nomiĝas laŭ li, same la loka korbopilka asocio SC Rist Wedel.
Verkoj (selekto)
Kelkajn el la tekstoj de Johann Rist muzikigis Johann Schop, Andreas Hammerschmidt kaj Dietrich Bŭtehude (O Gottes Stadt, o güldnes Licht, BuxWV 87).
11090 Popelin
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Marie Popelin (1846–1913). Ŝi ricevis diplomon de advokato ĉe la Universitato Libera de Bruselo. Tamen, ĉar la virinoj tiam ne rajtis praktiki juron en Belgio, ŝi fondis en 1892 la Ligue Belge du droit des Femmes"'' por defendi la rajtojn kaj protekti la interesojn de la virinoj.
Semen Vajnblat
Semen Vajnblat (1936) estas verkisto, tradukisto, prezidanto de esperanto-klubo «Blanka Akacio». Esperanta poeto. Sperta E-tradukisto de la ukraina, rusa, jida, bulgara k. a. lingvoj.
2006—2009 li estis prezidanto de la Ukrainia Esperanto-Asocio.
Krasnogorsk
La nomo Krasnogorsk povas signifi la jenajn urbojn de Rusio:
5652 Amfimako
5652 Amfimako estas troja asteroido, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj geedzoj Carolyn kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
En la helena mitologio, pluraj viroj havis la nomon Amfimako. Amfimako filo de Kteato batalis en la greka armeo dum la troja milito, li estis mortigita de Hektoro, kiu celis Teŭkron.
Krasnij Kut
Krasnij Kut (ruse Красный Кут) estas urbo en Saratova provinco en Rusio.
L'Échelle
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Krasnij Kut
La urbo estis fondita en jaro 1837.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
La interurba telefona kodo estas 84560, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
Traduko de nomo de la urbo estas "ruĝa angulo", kvankam en malnova rusa lingvo ĝi estis "bela angulo".
En jaro 1959 la urbo havis 14,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 15,3 mil loĝantojn.
Ken Kesey
Ken Kesey (La Junta (Kolorado), 17-an de septembro 1935 – Eugene (Oregono), 10-an de novembro 2001) estis usona verkisto kiu ludis elstaran rolon en la ekesto de la kontraŭkulturo en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj en Usono.
Biografio
Por la verkado de sia dua libro Kesey transloĝiĝis al La Honda en Kalifornio. Tie li verkis la romanon Sometimes a Great Notion (1964), pri la kontrasto inter la tipa individuismo de la usona okcidenta marbordo kaj la intelektismo de la orienta marbordo. Ke Kesey estis allogita de la unua montriĝis el la festoj kiujn li organizis. Tiuj havis tre propran karakteron kun psikedeliaj efikoj kiel lumspektakloj, fluoreska farbo kaj la uzado de LSD. Sufiĉe ironie Kesey tial nomis tiujn feston Acid Tests. Grupo kiu regule aperis estis The Warlocks. Pliposte ĝi akiris grandan konatecon kiel Grateful Dead.
En 1964 Kesey kun amikoj - kiuj nomis sin Merry Pranksters - organizis vojaĝon al Novjorko kiu famiĝus. Neal Cassady kaj Kesey laŭvice stiris aŭtobuson kiu aspektis bizare kaj alvenis en la plej strangaj lokoj. La aŭtobuso fariĝis simbola por la nova kontraŭkulturo en Usono. La aŭtobuso kun la nomo 'Furthur' kaj la tipaj Merry Prankster-artesprimoj fariĝis la simbolo de la renoviĝo kaj de la ali-esto ol la "resto": "Are you on or off the bus?" fariĝis la slogano. Grandaj partoj de la vojaĝo estis registritaj sur filmo, kiu pliposte estis uzata dum la de Kesey organizitaj festoj. En Novjorko Kesey konatiĝis kun aliaj korifeoj de la Beat-generacio: ekzemple Jack Kerouac, Allen Ginsberg kaj Timothy Leary.
En 2001 Kesey mortis je 66-jaraĝo pro la sekvoj de hepato-kancero.
23241 Yada
23241 Yada estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana planeda sciencisto Toru Yada de la Instituto de Kosmo kaj Kosmonaŭtiko ĉe la JAXA Li estas unu el la ĉefaj sciencistoj de la instalaĵo de konservo por planedaj specimenoj ĉe JAXA, kie specimenoj deveninte de 25143 Itokawa estas studataj kaj gardataj.
Krestargusa fazano
La Krestargusa fazano aŭ Kresta argusfazano, Rheinardia ocellata, estas mezgranda membro de la fazanoj de la familio de Kokoformaj birdoj nome Fazanedoj. Tiu specio estas la ununura membro de la monotipa genro Rheinardia.
Ĝi estas granda (ĝis 235 cm longa) kaj spektakla paveca membro de la grupo de la fazanoj kun malhelbruna punktecnigra kaj sablokolora plumaro, rozkoloreca beko, brunaj irisoj kaj blua nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula. La kapo estas malgranda, ornamata per blankaj superokula strio kaj erektaj krestoplumoj el malantaŭa krono. La rimarkinda kaj ĝenerala blanka fajnega punkteco havigas tialon por la komuna nomo de Krestargusa kiel aludo al la miloj da okuloj de Arguso kaj same por la latina scienca nomo ocellata kiu same laudas al la ocelli. La masklo havas larĝan kaj tre longan voston de 12 vostoplumoj ĝis 2 m longan (dumlonge konsiderata la plej longaj plumoj de natura birdospecio). La ino aspektas simile, kun pli mallongaj kresto kaj vosto.