cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daphne (Strauss)
Muziko
Malgraŭ la granda orekestro Daphne estas dum vastaj pasaĵoj ŝpareme instrumentita. La tipa tonlingvo de la komponisto sonas plejparte trankvila, sen la ekspresionismaj erupcioj de pli fruaj verkoj. Se oni komparas la operon Daphne kun la similtema Elektra, en la dialogoscenoj mankas iomete inspiro kaj profundo, je unuopaj scenoj la akreco, la ĥoraĵoj efikas nekonvenaj. Krom ĉi tiuj mankoj tamen je la titolfiguro denove ekflamiĝas la plena fajro de la komponisto, li ekipas la figuron per belega pleneco da melodiaj kaj instrumentaj ideoj. La tri soloscenoj de Dafno, la (senvorta) amsceno kun la dio, la transformomuziko kaj la poezia finsonado de la opero apartenas al la plej bela, kion kreis la komponisto. La transformiĝo de Dafno ja ankaŭ simboligas la propran deziron de Strauss, sin „enfermi en mitigitan idilion kontraŭ la realeco“ (Schreiber).
Orkestro
3 flutoj (3-a ankaŭ fluteto), 2 hobojoj, angla korno, 2 klarnetoj en A, klarneto en C, tenorklarneto, basklarneto (A), 3 fagotoj, kontrafaggoto, 4 konoj, 3 trumpetoj, 3 trombonoj, tubjo, timbaloj, tamburego, cimbalo, triangulo, tamburino, 2 harpoj, 16 unuaj violonoj, 16 duaj violonoj, 12 vjoloj, 10 violonĉeloj, 8 kontrabasoj. Sur la scenejo: orgeno, alpkorno.
Ptolemeo la 9-a Latiros
Ptolemeo la 9-a la Savanto la 2-a aŭ Latiros ("aŭ latiro, Lathyrus sativus, natura pizo") (Πτολεμαῖος Σωτήρ Λάθυρος, Ptolemaĩos Sōtḗr Láthuros) estis reĝo de Egiptio tri fojojn, de 116 ĝis 110, de 109 ĝis 107 kaj de 88 ĝis 81 a.K., kun intermitaj periodoj regataj de sia frato, Ptolemeo la 10-a Aleksandro.
Dekomence li estis elektita de sia patrino Kleopatra la 3-a por esti ŝia kunregento (lia patro Ptolemeo la 8-a deziris ke ŝi regu kun unu el ŝiaj filoj), kvankam ŝi estis ĉefe devigita elekti lin fare de la Aleksandrianoj. Li edziĝis al sia fratino Kleopatra la 4-a, sed lia patrino forpelis ŝin kaj anstataŭis ŝin per lia pli juna fratino Kleopatra Selene. Poste, ŝi plendis ke li klopodis mortigi ŝin, kaj sukcese elpostenigis lin, metante sian favoritan filon Aleksandro en la trono kiel kunregento kun ŝi. Tamen, ŝi poste laciĝis pro la nuna Ptolemeo la 10-a kaj elpostenigis lin, metante Ptolemeon la 9-an denove en la tronon. Ŝi estis tuj murdita de Ptolemeo la 10-a, kiu havis denove la tronon. Li estis poste mortigita dum batalo, kaj Ptolemeo la 9-a regis ĝis sia morto.
Lia filino Berenice la 3-a havis la tronon post lia morto, kaj regis dum ĉirkaŭ unu jaro. Ŝi estis devigita edziniĝi al sia duonfilo Aleksandro, kiu regis laŭ la nomo Ptolemeo la 11-a Aleksandro la 2-a kaj li ordonis ŝian mortigon deknaŭ tagojn poste.
Teofil Kwiatkowski
Teofil Antoni Jaksa de Griffin Kwiatkowski (21a de Februaro, 1809 en Pułtusk – 14a de Aŭgusto, 1891 en Avallon, Francio) estis Pola pentristo.
Kwiatkowski partoprenis en la Novembra ribelo de 1830. Post ties subpremado, li elmigris al Francio.
Inter liaj artaĵoj estis multaj bildoj de Frédéric Chopin, kiel pentraĵo de li ludante en la Pariza Hôtel Lambert kaj Chopin en sia mortolito (1849).
Schnabelsburgo
La burgo Schnabelsburg (aliaj germanaj nomoj: Snabilsburg, Snabiburg, Snabiborg) estas pereinta spronburgo apud Nordhausen-Salza en Germanujo. Starigite ekde 1366 fare de la Hohnstein-grafoj sur malalta je Kohnstein-monto antaŭensaltanta montonazo ĝi detruitis jam en 1368. Kiam oni konstruis surloke gastejon la restaĵoj burgaj, kiuj atestis la relativan malgrandecon de la komplekso, forigitis komplete.
Möglingen
Möglingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Schnabelsburgo
Historio
Por firmigi la grafajn posedaĵon decidis en 1362 la hohnstein-aj grafidoj Heinrich en Neustadt, Dietrich en Heringen, Bernhard en Klettenberg kaj Ulrich ĉe Kohnstein starigi sur la eosta bekorando de Kohnstein bene fortifikendan burgon kontraŭ la libera regna urbo Nordhausen. Komisiinto estis la hohnstein-a grafo Ulrich sekve la burgo ricevis la alternativan nomon Ulrichsburg. Estante tre eta sed bone videbla la burgo duetaĝa staris sur alteco de 230 metroj. La murojn ono faris ol la anhidritaĵoj de Kohnstein mem.
En la teretaĝo troviĝis la dormejoj por 24 varletoj dume Ulrich kaj la familianoj loĝis en la du aliaj supraj etaĝoj. La unua vokto burga, la nedziĝinta kavaliro Wieprecht, loĝis en al unua kaj la dua etaĝoj de la gipsa turo. Kele troviĝis prizono. La situo burga estis strategie bonega: de supre oni ja povis rigardi la malnovajn komercan kaj armean stratojn, la Zorge-ebenaĵon kun la fonto de la rivero Salza (Helme) ĝis Nordhausen mem kun la vilaĝoj Salza kaj Nordhausen-Krimderode.
Pacon inter la burganoj kaj la urbo peris la turingiaj landgrafoj kaj pagis la nordhausanoj al la sinjoroj de Hohnstein grandan sumon da arĝento. Ili rekompence retiriĝis disde Schnabelsburg kaj komisiis la landgrafojn pri detruo. Fakte temas pri burgo kiu havas nur dujaran ekziston.
Gastejo
La gastejo rekte sur la burgmuraro en 1873 konstruite devis fermiĝi post la konstruo de Koncentrejo Mittelbau-Dora. Inter 1945 kaj 1947 kelkaj forpelitaj eostgermanoj ekloĝis en la komplekso, kiu eksproprietigitis. En 1948 la gastejestro Max Eiteljörge kun la edzino Anni akiris ĝin ĝis kiam en 1953/54 mallongan tempon laboris tie Mia Seeber. En aprilo 1955 la transportisto Paul Kuhnhold ekposedantis kaj poste, ekde 1959, la frato Gerhard. La enarbara knajpego finfine fermitis en 1960 fare de la aŭtoritatoj ŝtataj, tamen enloĝis ĝin ĝis 1964 la Kuhnhold-oj.
Priskribo
Troviĝis la burgo sur suda ero de Kohnstein respektive sur eta 230 metrojn alta montosprono. La burgo ekzakte estas en Obersalza, parto de Salza. Sekurigitis la malgranda komplekso kontraŭ tiu sprono per foso kun antaŭenigita muraro. Dum moderna epoko, en 1873, la burgo surkonstruitis per ekskursgastejokaj nur tre malgranda restaĵoj de la burgo (terasero, murarero) restis videblaj.
Captura recomendada
Captura recomendada estas argentina drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Don Napy. Captura recomendada estis originale filmita en la hispana lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Nathán Pinzón, Walter Reyna, Ricardo Trigo, Julián Bourges, Pedro Buchardo kaj Margarita Corona.
La filmo entute daŭras 90 minutojn.
Hermanovce
Hermanovce, hungare Sztankahermány [stankahermAnj], germane Hermannsdorf bei Jaronitz estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Hermanovce situas en valo kaj sur mildaj deklivoj laŭ traira flankovojo, sed ankaŭ ĉefvojo estas proksime. Prešov troviĝas je 18 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1320 en latina formo "villa Hermani Superior et Inferior". En 1427 42 familioj pagis impostojn. En 1787 564 vilaĝanoj loĝis en 77 domoj, en 1828 656 vilaĝanoj en 88 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sztankahermány 668 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Kisszeben, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hermanovce 1467 homoj, (1148 slovakoj, 313 ciganoj).
L'Épine
L’Épine estas nomo de pluraj lokoj en Francio kaj Svislando.
Forkiĝo (rivera)
Natura forkiĝo de rivero okazas kutime proksime de riverfino (enfluo en lagon aŭ maron) en plata regiono. Tiam formiĝas delto.
En maloftaj okazoj rivero povas forkiĝi malproksime de sia fino en neebena regiono kaj sendi sian akvon al tre malproksimaj regionoj. Ekzemploj estas la forkiĝoj de
La diferenco de forkiĝo kaj disbrakiĝo estas, ke la brakoj de disbrakiĝo rekuniĝas en unu riveron.
En kazoj en kiuj lagoj havas du malsamcelajn elfluojn temas pri kvazaŭforkiĝo. Ekzemplo estas la Laponia lago Rostojávri.
Poses
Poses estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Posiens.
78534 Renmir
78534 Renmir estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Renato Bernardi kaj Mirella Ceccato, gepatroj de Fabrizio Bernardi, unu el la malkovrintoj. Ili estas tre estimataj en sia komunumo (Quero) pro siaj volontulaj agadoj kaj la volo plibonigi la vivon de siaj najbaroj kaj de la senhavuloj. Ili subtenis la elekton de sia filo en studo pri astronomio.
Henry "Hotspur" Percy
Henry PERCY (ofte konata kiel Hotspur, n. inter 1364 kaj 1366, m. la 21-an de julio 1403) estis fama batalisto kiu mortis estrante ribelon kontraŭ Henriko la 4-a (Anglio).
Familio
Li estis la plej aĝa filo de Henry Percy (1-a grafo de Northumberland) kaj Margaret Neville, filino de Ralph Nevill (2-a barono Neville de Raby), kiu estis angla nobelo kaj generalo kiu venkis la skotojn dum la batalo de Neville's Cross (la 17-an de oktobro 1346).
Vivo
Hotspur famis kiel batalisto, militante kontraŭ la skotoj kaj la francoj. La 5-an de aŭgusto 1388 li estis kaptata de la skotoj dum la batalo de Otterburn, kaj poste oni elaĉetis lin.
En 1391 li iris al Calais. De 1393 al 1395 li estis guberniestro de Bordeaux.
En 1402 li kaj sia patro venkis skotan armeon kiu disrabis nordan Anglion.
Ribelo
Pro la subteno de Hotspur kaj ties familio, Henriko promesis doni al ili grandajn bienojn en Cumberland, sed kiam militado ĉesis li donis tiujn bienojn al rivalo de la familio. Li ankaŭ ne pagis promesitan monon. Pro tio Henry Percy kaj lia onklo Thomas Percy (grafo de Worcester) ribelis, kaj alianciĝis al Owen Glendower, kimra princo kiu militis kontraŭ Henriko. Julion 1403 Henry Percy marŝis suden por kunigi sian militistojn kun tiuj de sia onklo. Al ilia armeo aliĝis ankaŭ kimroj. La tuta armeo alproksimiĝis al Shrewsbury.
Henriko la 4-a konsciis la ribelon nur la 12-an de julio, ŝajne dum li marŝis norden por subteni pluan militadon de Henry Percy en Skotlando. Tuj li marŝis al Shrewsbury. La 20-an de julio la du armeoj tendumis ekster Shrewsbury, laŭ kontraŭaj bordoj de Rivero Severn.
La sekvantan matenon Henriko sendis Thomas Prestbury, abaton de Shrewsbury, por pridiskuti pacakordon, sed Henry Hotspur reĵetis la proponon kaj Thomas Percy parolis insulte al la reĝo.
Morto
Sekvis batalo, tri mejlojn norde de la nuna centro de Shrewsbury. Komence la ribelantoj gajnis la avantaĝon kaj forpelis la dekstran alon de la reĝa armeo, mortigante multajn kontraŭulojn, inkluzive la grafon de Stafford kiu komandis tiun parton de la armeo. Princo Henriko, la filo de Henriko la 4-a, estis vizaĝe vundata de sago, sed daŭre komandis la maldekstran alon de la reĝa armeo. Henry Hotspur mortis atakante tiun alon. Komence oni ne konsciis lian morton, kaj liaj kavaliroj proklamis la morton de Henriko la 4-a, kriante, "Henry Hotspur reĝo!" Tamen Henriko respondis, "Henry Percy estas mortinta." Kiam la morta Hotspur silentis, oni konsciis la veron kaj ĉesis batalado. Laŭdire multaj ne certis kiu venkis.
Henry Percy entombiĝis en Whitchurch (Shropshire), sed, post kiam estiĝis onidiroj ke li ja ne mortis, Henriko la 4-a elfosigis la kadavron kaj elmontris ĝin (palisumitan sur lancon) en la bazarplaco de Shrewbury; poste li kvaronigis ĝin kaj elmontris la kapon en Jorko kaj la aliajn partojn en Chester, Londono kaj Newcastle-upon-Tyne. Tiun novembron la restaĵoj transdoniĝis al Elizabeth, la vidvino de Henry Hotspur, kaj ŝi entombigis ilin en la katedralo de Jorko.
Edziĝo kaj idoj
Hotspur edziĝis al Damo Elizabeth Mortimer, filino de Edmund Mortimer (3-a grafo de March) kaj pranepino de Eduardo la 3-a (Anglio). Ili havis tri gefilojn:
Hotspur en literaturo
Hotspur ludas gravan rolon en la unua parto de la du-parta teatraĵo Henriko la 4-a de William Shakespeare. En tiu verko li havas la saman aĝan kiel Princo Henriko: fakte li multe pli aĝis. Laŭ Shakespeare la princo mem mortigis Hotspur sed tio ne vere okazis.
Aa-rivero (Bocholt)
Aa-rivero de Bocholt (germane: Bocholter Aa, en Nederlando: Aa-strang) estas flanka rivero de Malnova Iselo. Ĝi havas proks. 51 kilometrojn da longeco, el kiuj la ĉefa parto fluas tra Germanio kaj dum la restaj kvin kilometroj tra Nederlando.
La rivereto komencas inter Borken kaj Coesfeld kaj fluas okcidenten apud Bocholt. Apud Suderwick ĝi atingas la german-nederlandan landlimon. Je du kilometrojn ĝi servas kiel limrivero kaj en Nederlando fluas en la riveron Malnova Iselo.
59389 Oskarvonmiller
59389 Oskarvonmiller estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Leonard Kornoš kaj Juraj Tóth elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana inĝeniero Oskar von Miller (1855–1934), fondinto de la Deutsches Museum de Munkeno. Li administis kaj konstruis la tiame plej grandan altpreman kaj proponis la unuan planetarian projekciilon en la mondo : MODEL I (1925). La nomo estis proponita de la Deutsches Museum de Munkeno.
James Morier
James Justinian MORIER (n. la 15-an de aŭgusto 1782 - m. la 19-an de marto 1849) estis brita diplomato kaj verkisto konata pro siaj romanoj pri la Kaĝar-dinastio en Irano, plej fame por la Hajji Baba-serio.
Pro la scio kaj konoj pri orienta vivo kaj moroj, li verkis plurajn amuzajn romanojn. La plej populara el tiuj estis La aventuroj de Hajji Baba de Isfahano (1824) kaj ĝia daŭrigo La aventuroj de Hajji Baba de Isfahano en Anglio (1828).
Bramo (fiŝo)
Bramo (Abramis brama) estas specio de granda fiŝo de la familio de ciprinedoj, distingebla disde alburno per sia malpli longa suba makzelo.
Ĝi apartenas al la plej grandaj dolĉakvaj fiŝoj de Eŭropo. Ĝi povas longi eĉ 50 centimetrojn (ĝenerale 20-40 centimetrojn), pezo tiam atingas 4-5 kilogramojn. Ĝia korpo estas deflanke plata, la dorso estas alta.
Bramoj vivas en Eŭrazio de Siberio ĝis okcidenta Francio en nefluaj aŭ apenaŭ-fluaj ŝlimgrundaj akvoj. Ĝi nutras sin sur la akvogrundo per etaj bestetoj kaj suprenakviĝas nur nokte.
La femalo demetas dumnokte inter fino de aprilo kaj komenco de junio frajon (100.000-150.000). La bramidoj grupiĝas ĉe la bordo.
Bramo estas grava merkata fiŝo kun fajna sed fiŝosta karno.
Cindrocirkuo
La Cindrocirkuo (Circus cinereus) estas sudamerika rabobirdo de la familio de cirkuoj.
Disvastiĝo
Ties reprodukta teritorio etendas el Fuegio tra Argentino kaj Ĉilio al Bolivio, Paragvajo kaj suda Brazilo; kaj tra la Andoj norden al Kolombio. En Argentino troviĝas el Ushuaia al Quiaca, kaj el Mendoza al Las Toninas, sed laŭ diferencaj densecoj.
Aspekto
La latina termino cinereous (cindra, cindreca) priskribas ties koloron. La plumaro de la masklo estas malhelgriza supre kun nigraj flugilpintoj kaj malantaŭaj flugilbordoj kaj blanka pugo. La brusto estas helgriza, kaj la ventro blankeca kun ruĝeca strieco. La plumaro de la ino estas malhelbruna supre, kun blanka pugo, kaj kremokoloraj subaj partoj, kun ruĝecstrieca ventro simile al tiu de maskloj. La ino estas pli granda ol la masklo kun averaĝa grando de 50 cm kompare kun la masklaj 40 cm. La kruroj estas flavaj.
Kutimoj
Tiu birdo povas troviĝi en diversaj malfermaj habitatoj, game el marĉoj de malaltaj teroj al andaj altebenaĵoj je maksimuma altitudo de 4500 m. Kiel aliaj cirkuoj ili nestumas surgrunde. Ili estas kutime konsiderata specio de loĝantaj birdoj.
Ties dieto estas varia, pro ampleksa gamo kaj vario de habitatoj. Ties kutimaj predoj estas malgrandaj roduloj kaj birdoj, reptilio, amfibioj kaj insektoj. La dieto de tiu birdo korespondas al insektoj (33,6%), birdoj (27,2%), mamuloj (19,1%) kaj araneoj (1%). El tiuj grupoj kiuj plie kontribuas laŭ biomaso en la dieto de tiu birdo estas la birdoj kaj mamuloj.
Oni ne konas subspeciojn.
Pool (Kongo)
Pool (prononco, tiel nomata france, lingale kaj kitube) estas unu el sume dek du departementoj de la Respubliko Kongo. Ĝi havas sian nomon laŭ la Larĝiĝo Malebo, kiu laŭ la kimra-usona seploristo Henry Morton Stanley estis baptita anglalingve Pool Stanley, poste Pool Malebo. La departemento kovras areon de 33 955 kvadrataj kilometroj kaj laŭ kalkulo de 2009 ĝi havis 236 595 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 7 homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Kinkala. La departemento plu dividiĝis je dek sep distriktoj.
Sandro Penna
Sandro PENNA (naskiĝis en Perugia, la 12-an de junio 1906; mortis en Romo, la 21-an de januaro 1977) estis itala verkisto kaj poeto.
Biografio
Penna naskiĝis en burĝa familio; lia patro Armando estis el Umbrio, la patrino Angela Antonione Satta, el Latio; li havis du pli junajn gefratojn, Beniamino kaj Elda.
Kiam la patro revenis el la milito malsana pro sifiliso, la patrino decidis forlasi lin kaj translokiĝis al Pesaro kun la filino, lasante la du filojn kun la patro; en 1922 la patrino translokiĝis al Romo. Li do pasigis la junecon en Peruĝo farante neregulajn studojn; en 1925 li tamen diplomiĝis kiel kontisto, sed preferis legi literaturon, ĉefe Leopardi, D'Annunzio, Hölderlin, Wilde, Rimbaud, Baudelaire kaj Crevel.
Li komencis verki poeziaĵojn plimalpli en 1928. Tiam li legis Alvaro, Cardarelli, Govoni, Gide, Ungaretti, Saba kaj Montale.
Somere, en Porto San Giorgio li ekhavis siajn unuajn enamiĝojn, ĉiam samseksemaj.
En 1929 li translokiĝis al Romo kie li restis ĝis la morto farante la plej diversajn laborojn por sin vivteni.
Die Liebe der Danae
Die Liebe der Danae (eo: La amo de Danao) estas opero de Richard Strauss (verknumero op. 83), kiun li nomis „serena mitologio en tri aktoj“. Ĝi estas la antaŭlasta muzikteatra verko de la komponisto kaj ekestis inter 1938 kaj 1940. La libreto devenas de Joseph Gregor, kiu inkluzivis i. a. koncepton de Hugo von Hofmannsthal.
Ekestohistorio
La unua prezentado estis planita kadre de la festivalo de Salcburgo en 1944. Post la atenco de la 20-a de julio 1944 kontraŭ Hitler tamen la festivalo estis malanoncata. Anstataŭe la 16-an de aŭgusto 1944 okazis nur unua kaj ununura prezentado laŭ formo de publika ĉefa provludo, je kiu sub direktado de Clemens Krauss kantis Viorica Ursuleac la titolrolon, Hans Hotter Jupiteron kaj Horst Taubmann Midason. Reĝisoris Rudolf Hartmann, la scenaranĝaĵon kreis Emil Preetorius. Ĉar ne jam ekzistis presita notomaterialo, la verko estis provludata el la manskribaĵo.
La oficiala unua prezentado okazis do post la morto de Strauss la 14-an de aŭgusto 1952 en la Granda Festivaldomo dum la festivalo de Salcburgo. Muzikdirektisto, reĝisoro kaj scenaranĝisto estis la samaj kiel en 1944, kantis Annelies Kupper (Danao), Josef Gostic (Midaso) kaj Paul Schöffler (Jupitero).
1-a akto
En la tronhalo de Polukso, reĝo de Eoso, ties kreditoroj estas renkontiĝintaj por rericevi de la alte ŝuldohavanta reganto sian monon. Por akiri tion, tiu ĉi vidis nur unu esperon, nome dissendi siajn kvar nepojn kun la bildo de la filino, por ke tiu ĉi estu edzinigota kun riĉulo. Edzokandidato estas rapide trovita: temas pri la ororeĝo Midaso de Lidio. Dum tio Danao sonĝas de oropluvo. Tiun ĉi travivaĵon ŝi priskribas al sia servistino Ksantea, kiam tiu ĉi anoncas, ke nova kandidato alvenos. En la kolonaro de la palaco la hejmenvenintaj kvar reĝoj prezentas la donacon de Midaso, ora florbranĉo. En ĉi tiu momento estas anoncata la alveno de la ororeĝo, kiu tamen sinprezentas kiel ties amiko kaj „portanto de la oro“ Kristororo. Konfuzita Danao enamiĝas en la mesaĝiston, kaj kiam aperas la „vera“ Midaso, la transvestiĝinta Jupitero, kantante varbokanton, ŝi kolapsas subigita de siaj sentoj.
Orkestra instrumentado
Fluteto, 3 flutoj (2-a kaj 3-a ankaŭ fluteto), 2 hobojoj, angla korno, klarneto en E♭ (ankaŭ en D kaj C), 2 klarnetoj en B♭, tenorklarneto, basklarineto en B♭, 3 fagotoj, kontrafagoto, 6 konoj, 4 trumpetoj, 4 trombonoj, tubjo, timbaloj, frapinstrumentoj (2 ludisto: kampaneto, tamburino, triangulo, cimbalo, tamburego, tambureto, tamo), 2 harpoj, celesto, piano 16 unuaj violonoj, 16 duaj violonoj, 12 vjoloj, 10 violonĉeloj, 8 kontrabasoj
Apartaĵoj
La rolo de Jupitero estas tre altregistra por la baritono; ĝi moviĝas en tonamplekso de G ĝis g', plejofte tamen inter g kaj g'. Pro tio Strauss kompletigis plurajn partojn de la partituro per transponiloj, kiuj ebligas malaltenŝovi ĉiujn voĉojn en pli agrablan tonalon por la kantisto.
Social Futebol Clube
Social Futebol Clube aŭ malpli longe Social FC estas futbala klubo en la urbo Coronel Fabriciano, en la subŝtato Minas-Ĝerajso, parto de la sudorienta regiono de Brazilo. Ĝi estis fondita en 1944. La unua vira teamo de la klubo konkuras en la futbala ligo Campeonato Mineiro de la subŝtato.
3286 Anatoliya
3286 Anatoliya estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo derivas de la vira antaŭnomo "Anatolij", en honoro de Anatolij V. Karaĉkin, bofrato de la malkovrintino.
Alice Braga
Alice BRAGA MORAES, konata kiel Alice Braga, prononco: /aˈli.sɪˈbɾa.gɐ/, naskiĝis en San-Paŭlo estas brazila aktorino. Ŝi aperis en pluraj brazilaj filmoj, kiel Angélica en 2002 altagrade laŭdita Cidade de Deus kaj kiel Karina en 2005 Lower City. Ŝi venis al internacia eminenteco post aperado kun Will Smith en I Am Legend (2007) kaj poste fariĝis konata vizaĝo en Holivudo, aperinte en filmoj kiel ekzemple Repo Men (2010), Predators (2010), The Rite (2011) kaj Elysium (2013). Ŝi aktoris kiel ĉefrolulino Teresa Mendoza en krima suspensa televidserio Queen of the South (2016-ĝis nun).
Ŝi estas nevino de la same brazila aktorino Sônia Braga.
Tombejo malnova de Jena
La Johana tombejo de Jena (germane: Johannisfriedhof) estas historia tombejo en Jena, Germanio, Philosophenweg. Meze de ĝi estas la protestantisma Packirko (germane: Friedenskirche).
Historio de la tombejo
La Malnova tombejo (aŭ: Johana tombejo) iam estis la vilaĝa tombejo de Leutra, kiu jam ĉe la komenco de la 9-a jc menciitis. Memstareco de tiu ĉi vilaĝo jam perdiĝis en la Mezepoko. La tombejo mem menciitis unuafoje en 1307 kaj estis tiam ĉe la preĝejo kiu estas nuntempe romkatolika. Post stratokonstruo la tombejo separitis de la preĝejo kaj kelkaj tomboj ankaŭ alienmetitis. Kiel resto de mezepoka, al la Johanokirko kondukinta stacia vojo konservitis duobla stacia tabulo kun la jarindiko de 1484.
La kirko
Meze de la tombejo staris la Packirko. Ĝi konstruitis en 1686 sub la gvidado de la vajmara ĉefarkistekto Johann Mützels kaj konsekritis en 1693 kiel Kirko Sanktaj Johano kaj Georgo. Ĝia estiĝo estas en intima konekto kun la mallonge ekzistinta malgranda Duklando Saksio-Jena (1672-90), kiam multaj aĵoj konstruitis ĝenerale. Inter 1743-1945 la preĝejo servis kiel garnizona kirko. Post 1945 ĝi alinomitis Packirko. La modesta baroka konstruaĵo havas unualan navon, al kiu aliĝas interesa ĥorejo kun barelvolbo kaj okangula turo.
Rona
Rona havas diversajn signifojn_
Josef Kavka
Vivo
Li studis la pedagogian kaj geologian-geografian fakultatojn de Karola Universitato en Prago, estas kandidato de sciencoj en Ĥemia-teĥnologia Altlernejo.
Profesie li estis petrologo, profesoro en ministaj mezlernejoj en Duchcov, Prago kaj Kladno (li verkis plurajn lernolibrojn pri geologio por mezlernejanoj), poste estro de speciala geologia esplorado en la ŝtata entrepreno Geoindustria.
Li estas aŭtoro de preskaŭ tri centoj da verkoj plejparte sciencnivelaj, sed ankaŭ popularsciencaj kaj prilingvaj kaj aparte pri Esperanta terminologio. Neniam li forgesis ankaŭ en siaj nacilingve skribitaj verkoj aludi la rolon de Esperanto por la koncerna esploro.
Esperanta agado
Esperanton li ellernis en la jaro 1948, poste li fariĝis membro de ISAE.
Inter 1961 kaj 1973 li plenumis la taskon de landa delegito de ISAE, en 1965 li fondis Geologian Sekcion de ISAE kaj la periodaĵon Geologio Internacia, kiun li redaktis ekde la 1-a (1967) ĝis la 8-a volumo (1990). La 9-a GI-volumo estas aperinta sub lia redakto, kiel faka SR-kajero fine de 2001. Dum la jaroj 1971 ĝis 1980 ĝenerala sekretario de ISAE, ekde 1978 ĝis 1987 li tre altnivele redaktis la organon de ISAE Scienca Revuo kiel ĉefredaktoro, kaj ekde 1988 ĝis nun kiel kunredaktoro.
En la jaro 1964 la faka publikaĵo de Karola Universitato en Prago „Acta Universitatis Carolinae (Geologica)” unuafoje en la historio aperigis sciencan tekston en Esperanto, nome la studon de d-ro Josef Kavka: „K definici, rozdělení a názvo­sloví znělců” (Al la difino, klasado kaj nomenklaturo de la fonolitecaj vulkanrokoj) kun resumoj en la ĉeĥa, germana kaj hungara lingvoj.
En 1968 aperis la unua volumo 196-paĝa de Geologio Internacia, eldonita de la entrepreno Geoindustria, okaze de la Internacia Geologia Kongreso en Prago 1968.
En 1971 la eldonejo Kartografie eldonis esperantlingvan Poŝatlaso de la mondo, por kiu d-ro Josef Kavka esperantigis la mapojn kaj d-ro Tomáš Pumpr la tekstojn. Pri la geografia nomenklaturo en Esperanto ili aperigis ampleksan studon en Scienca Revuo, n-ro 1-2 en la jaro 1972.
En 1995 aperis lia verko „Ĉu leŭcito en Bohemio?”, kiun eldonis KAVA­PECH, kaj en 2004 aperis lia ĉeĥlingva studo ,,Leucit chybí v severočeské neovulka­nické oblasti" en informilo de regiona muzeo en Teplice kun esperantlingva resumo - en la artikoloj li pruvis, ke leŭcito mankas en la nordbohemia vulkanisma teritorio, kvankam dum longa tempo ekzistis mito pri ĝia ekzisto.
31037 Midono
31037 Midono estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la grupo da asteroidoj tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Midono, peona ĉarstiristo kiu batalis por la trojanoj kaj estis mortigita far'de Aĥilo proksime de la rivero Skamandro.
Casa de Uceda
Casa de Uceda [kasadeuZEda] (Casa de Uceda) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas casaucedano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 96 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,49 loĝ/km².
Situo
La situo de Casa de Uceda en la centro de la Iberia Duoninsulo kaj ĝia altitudo super la marnivelo determinas klimaton de tipo mediteranea kontinenta, kun fortaj sezonaj kontrastoj de temperaturo kaj malmulta precipitaĵo.
Historio
Kvankam Uceda iĝis Urbeto (urbo)|villa en 1593, ĝi jam estis loĝata multajn jarcentojn antaŭe. Ĝi apartenis kiel domaro al la teritorio Común de Villa y Tierra de Uceda ekde la reconquista kiam Alfonso la 6-a konkeris Toledon en 1085 kaj kun la urbo la tutan tajfon. En 1119, la reĝino Urraca donis la senjoriojn de Uceda kaj de Hita al Fernando García, kvankam en 1125 ĝi reekapartenis al la krono.
Letero de 1242 sendita de Ferdinando la 3-a indikas la domarojn de la konsilantaro de Uceda kiuj iĝis villas laŭ lia ordono, sed post tiu letero oni revenigis ilin al statuso de domaroj ene de la foruo de Uceda, pro kio eble Casa de Uceda estis municipo dum jaroj sed oni ne povas esti certa pri tio ĉar oni ne klarigis tion. Ekde 1222 ĝi ekapartenis al la senjorio de la arkiepiskopoj de Toledo post kiam Ferdinando la 3-a interŝanĝis la senjorion de Uceda kontraŭ tiu de Baza al sia filo Sanĉo, arkiepiskopo de Toledo. En 1575 la reĝo Filipo la 2-a konfiskis la senjorion de Uceda kaj okazigis vendon por subteni la ekonomian krizon, en kiu li estis, al Diego Mexía de Ávila y Ovando, kiu iĝos la grafo de Uceda en 1581.
Casa de Uceda apartenis al la graflando de Uceda, kaj estis simple bieno kie laŭ la tradicio oni malliberigis eksterleĝan filon de la grafo de Uceda, ŝajne fizika aŭ mensa malsanulo. En 1593, post diversaj konfliktoj la lokanoj aĉetis la senjorion de Uceda al Diego Mexía de Ávila y Ovando kaj la jurisdikcion el la graflando de Uceda restante submetita nur al la reĝa povo. La domaro de Casa de Uceda akiris finfine la titolon de villa definitive, adoptis la nomon de Casas de Uceda Campo del Rey, propran jurisdikcion. En 1609, la villa estis aĉetita kun Uceda fare de Cristóbal Gómez de Sandoval-Rojas (2a duko de Lerma kaj markizo de Denia kaj Cea) kaj de lia edzino María de Padilla y Manrique, ĉar la lokanoj devis vendi pro ŝuldoj.
En la Konstitucio de Cádiz de 1812 oni nuligis la senjoriojn. En 1925 oni aprobis la grupigon de la municipoj de Casa de Uceda kaj de Villaseca de Uceda kaj oni publikigis tion en la Gaceta de Madrid (Num. 269) la 26an de septembro.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro superis la 500 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 96, tio estis oni perdis pli ol 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Casa de Uceda, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Casa de Uceda kie oni falis al la nunaj 96.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Forstado kaj ĉasado de aproj kaj kapreoloj. Servoj, trinkejoj...
Christophe Alévêque
Christophe Alévêque (naskiĝis la en Le Creusot), estas franca humuristo kaj kronikisto.
Biografio
Sian junaĝon li pasigis en Montceau-les-Mines, kie li studis ĝis la abiturienta jaro. Li ekstudis komercon en Parizo kaj, paralele, ekludis sur scenejoj de parizaj trinkej-teatroj.
Granda sukceso venis per lia spektaklo Alévêque ? en jaro 2002, en la teatro "Bobino" en Parizo, kie cinike kaj ironie li ludis pri la 11-a de septembro 2001 kaj iliaj sekvoj en Afganujo. Il ankaŭ lud-pripensigis pri la okcidenteca vivmaniero, la konsumada socio, la sociaj malegalecoj, ktp.
Li partoprenas en « la bando » de Laurent Ruquier ĉe radiostacio Europe 1 en la programero On va s'gêner (ni ne ĝeniĝos) kaj ĉe televidĉeno France 2 en On a tout essayé (ni ĉion provis).
En 2006, lia spektaklo Debout ! (stare!) miksis skeĉojn, kanzonojn kaj muzikaĵojn. Tiu spektaklo provis veki la homojn kaj al ili malfermi la okulojn pri freŝaj aktualaĵoj (problemoj en ĉirkaŭurbegoj, Iraka milito, penskontroloj, pli kaj pli fortaj pertimaj sistemoj).
Post la elekto de Nicolas Sarkozy en 2007, li starigis koruson por kanti Mille Colombes (mil kolomboj), kanzonon de Mireille Mathieu). Li organizis la unuan kuniĝon de tiu koruso la 17-an de majo antaŭ la luksa restoracio Fouquet's en Parizo. La dua renkontiĝo okazis antaŭ la Baziliko de la Sankta Koro la 27-an de junio, kaj poste okazis unu en la arta festivalo en Avignon, ktp.
Li ankaŭ regule verkis en la satira semajna gazeto Siné Hebdo kreita de la desegnisto Siné, kiun li antaŭe subtenis okaze de lia maldungo el la gazeto Charlie Hebdo.
Bibliografio
Christophe Alévêque verkis regulan kronikon en Siné Hebdo, ĝis ĝia malapero. Kune kun kelkaj desegnistoj de tiu gazeto, li realigis Le petit Alévêque illustré (la eta Alévêque ilustrita), 2009.
Muziko
Alévêque kreis sian rokgrupon, Alévêque et son groupo (la lasta vorto samsignifas kaj samprononciĝas, kiel la Esperanta "grupo", kaj la tuto signifas : Alévêque kaj lia grupo). Muzik-albumo estis eldonita en januaro 2006.
Li partoprenis en la festivalo "Sons d'une Nuits d'été" en Nuits-Saint-Georges, la 30-an de junio 2007.
Li ankaŭ registris titolon kun la grupo Les Rois de la Suède en 2010.
Eksteraj ligiloj
La ĉefa fonto de tiu traduko venas el la franclingva fr:Christophe Alévêque.
AOI
La vorto havas plurajn signifojn:
4755 Nicky
4755 Nicky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Clyde Tombaugh elde la observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nichole Tombaugh, nepino de la malkovrinto.
The Capture
En la filmo interalie aperas la aktoroj Lew Ayres kaj Teresa Wright.
La filmo entute daŭras 91 minutojn.
Fislis
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
6956 Holbach
6956 Holbach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la german-devena materialisma filozofo Paul Henri Thiry d'Holbach (1723–1789), kiu vivis kaj verkis en Francio. Li estis unu el la redaktinto de la Encyclopédie
Ĝoĥar Dudajev
Ĝoĥar DUDAJEV (ĉeĉene ДжохӀар Мусаевич Дудаев, ruse Джохар Мусаевич Дудаев) (naskiĝis la 15-an de februaro 1944 — murdita la 21-an de aprilo 1996) estis generalo-majoro de sovetia aerarmeo, politikisto kaj ĉeĉena batalanto. Prezidento de la neagnoskita respubliko Iĉkerio en la jaroj 1991-1996.
Infaneco kaj juneco
Li naskiĝis en montara vilaĝo lime de Ĉeĉenio kaj Inguŝio kiel la sepa infano de naŭo de gefratoj. Oktaga bebo jam spertis sorton de sia nacio. En bruta vagonaro veturis ekzile al Kazaĥio, kie kun sia familio pasigis 13 jarojn.
Soldatservo
En 1957 revenis Ĉeĉenion kaj setlis en Grozno. Post fino de mezlernejo en 1959 komencis labori kiel konstrua elektristo. En 1962 eniris Superan Militistan Aviad-Lernejon en Tambov kiun finis en 1966 kun diplomo de piloto-inĝeniero. Estis la plej bona lernanto. La diplomon enmanigis al li fama sovetia flug-aso - Ivan Koĵedub. Oni tamen en 1971 rifuzis al li daŭrigi studadon en aviada akademio. Ĉeĉeno en Sovetunio ne rajtis iĝi supera komandanto. Li tiam iris al Moskvo kaj postulis paroli kun ministro de defendo. Post semajna atendado estis akceptita de generalo Jazov, kiu post rigardo al dokumentoj tuj konsentis. En 1974 Ĝoĥar Dudajev finis fakultaton de komandado ĉe Aviada Akademio nome de Gagarin. Ekde 1966 soldatservis en malproksimfluga aviado en Siberio, Estonio kaj Ukrainio. Post 12 jaroj de truda kariero en 1980 atingis postenon de la komandanto de peza aviado (forcelatinga). En 1989 iĝis generalo-majoro de aviado. Estis sola ĉeĉeno en armeo de Sovetunio, kiu tiom alte avancis en militista kariero ricevante gradon de generalo. Tio eblis post forigo de sekreta dekreto malpermesanta al ĉeĉenoj ricevi gradon superan ol kolonelo. En la jaroj 1987-1990 li komandis en Tartu divizion de bombaviadiloj Tu-22 kapablaj transporti nukleajn armilojn. Lia tasko estis - dum eventuala milito kun Okcidento - ĵeti nukleajn bombojn al eŭropaj ĉefurboj. Li de Estonio gvidis amasajn flugatakojn al celoj en Afganio.
Prezidento de Ĉeĉenio
La 25-26-an de novembro 1990 dum la 1-a Universala Kongreso de Ĉeĉena Nacio Ĝoĥar Dudajev estis elektita ĝia prezidanto. La 6-an de septembro 1991 pro malordo kaŭzita de moskva puĉo li renversigis simpatiantan kun Moskvo registaron kaj transprenis regopovon en la respubliko. La 27-an de oktobro 1991 estis elektita prezidento en balotado taksata de observantoj kiel "ne tute libera" kaj deklaris ke Ĉeĉenio estos "la dua Kuvajto. La 1-an de novembro 1991 proklamis sendependecon de la respubliko. Post nesukcesa enmiksiĝo de rusaj specialaj taĉmentoj proklamis ĝihadon kontraŭ Rusio. Unu el la unuaj decidoj de Dudajev estis rajtigo al civitanoj kunporti armilojn kaj liberigo de ĉiuj arestitoj. Li sukcesis la 12-an de marto 1992 proklami en la ĉeĉena parlamento konstitucion de sendependa Ĉeĉenio. Li regis per forta mano kontraŭstarante al parlamenta opozicio (la 17-an de aprilo 1993 malfondis parlamenton) kaj al ne subordigitaj lokaj gvidantoj. Li tamen ne povis ekregi kaoson ĉirkaŭprenanta Ĉeĉenion kaj starigi realan kontrolon en la lando.
Realigante konsekvence sendependigan politikon li rifuzis subskribi la 31-an de marto 1992 pakton pri estigo de Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj. Dum sia regado sensukcese strebis por internacia rekono de la sendependa respubliko. Oficialan apogon ricevis nur de Kartvelio (la 13-an de marto 1992).
Rusio kelkfoje organizis sensukcesajn militirojn kontraŭ Dudajev kaj ne sukcesajn atencojn kontraŭ li, i.a.:
Archiș
Archiș [arkiŝ] (hungarlingve: Bélárkos [belarkoŝ]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Arad. En 1910 ĝi havis 555 loĝantojn (rumanoj), en 1992 488 (rumanoj). Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1552. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. En 1773 ĝi estis loĝita de rumanoj. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Bihar vármegye).
Ĝoĥar Dudajev
Prezidento de Ĉeĉenio
La 11-an de decembro 1994 komenciĝis malsekreta rusa milita invado. La terenon de la respubliko eniris kirasitajn taĉmentojn sub la komando de generalo Pavel Graĉov, kio paradokse kreskigis al Dudajev popularecon kaj socian apogon. La ĉefurbo falis fine de februaro 1995. Dudajev kaj lia soldataro ekregis provincon, kie li komandis partizanan batalon. Dudajev pereis la 21-an de aprilo 1996 trafita de raketa pafaĵo dum interparolo pere de satelita telefono, pro kio celis lin rusa spiona aviadilo.
Archiș
Al la komunumo apartenas, krom la sidejo, la vilaĝoj Bârzești, Groșeni kaj Nermiș.
Ĝoĥar Dudajev
Prezidento de Ĉeĉenio
Lian nomon oni donis al trafikcirklo en Varsovio kaj al kelkaj stratoj kaj placoj en urboj de Ukrainio, Litovio kaj Latvio: en Lvivo, Vilno, Kaŭno kaj Rigo. Pluraj memorlokoj troviĝas en Turkio, aliaj en Bosnio kaj Hercegovino kaj Estonio.
Paĝio
Paĝio estis en la mezepoko nobela junulo akompananta kaj servanta reĝ(in)on aŭ sinjor(in)on.
"Paĝio" ankaŭ estas alternativa vorto por fanto en kartludoj.
(12495) 1998 FJ
(12495) 1998 FJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Aŭstralio)
Aram Gharabekjan
Aram Gharabekjan (armene: Արամ Ղարաբեկյան, 4-an de julio 1955 - 10-an de januaro 2014) estis armeno el Irano, reĝisoro, iama Arta direktoro kaj Ĉefa direktoro de la Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio. En 1983 li fondis kaj ĝis 1996 reĝisoris kaj direktis la Boston SinfoNova Orchestra.
Crevans-et-la-Chapelle-lès-Granges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Tinizong-Rona
Pri la komunumo
Tinizong-Rona estas komunumo de la komunumaro Surses kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 342 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009. La sidejo de la komunuma administracio troviĝas en Tinizong.
Sándor Gáspárdy
GÁSPÁRDY Sándor (ga:ŝpa:rdi) estis hungara pentristo, desegninstruisto. Li naskiĝis en Orsova la 19-an de marto 1909 kaj mortis en Kapuvár la 20-an de marto 1986.
Tinizong-Rona
Geografio
La komunumo Tinizong-Rona situas en la mezo de la Valo de Surses ĉe bordo de la rivero Julio. La du ĉefaj vilaĝoj de la komunumo estas Tinizong kaj Rona. La vilaĝo Rona siavice konsistas el la du partoj Rieven kaj Ruegna (germane ankaŭ Oberrona). Ruegna fakte antaŭ la kunigo de Tinizong kaj Rona apartenis al Tinizong, tiel ke la vilaĝo Rona antaŭ la kunigo estis politike dividita. Al la komunumo ankaŭ apartenas krome la setlejoj Gravas kaj Vardaval ĉe la bordo de la rivero Julio, kaj en la Valo de Err Proschen, Plaz Beischen, Castelas, Demat, Pensa kaj diversaj alpopaŝtejoj. La plej alta punkto de la komunumo estas kun alteco de 3378 m s.m. la monto Piz d'Err. Aliaj rimarkindaj montoj estas kun alteco de 3172 m s.m. la monto Corn da Tinizong kaj kun 3339 m s.m. la monto Piz Ela.
Sándor Gáspárdy
Biografio
Sándor Gáspárdy studis en la Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1929-33 ĉe István Réti. Pli poste li havigis ankaŭ jurdiplomon. Li estis instruisto en Jászapáti, Dombóvár. En Târgu Mureş, Budapest, Győr li laboris en instruadministado. En Sopron li estis departementa fakinspektisto, sekretario de belartistoj de Sopron. Li komencis pentri denove en 1955.
Tinizong-Rona
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 54,30 km², de kiuj (laŭ statistiko el la jaro 1997) 25,8% estas kovritaj de arbaro, 32,5% servas por agrikulturo kaj 1,1% por Setlado. 40,6% de la komunuma teritorio estas dezertaj precipe en la alta montaro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Tinizong-Rona limas en nordo al Filisur, en okcidento al Bergün/Bravuogn, en sudoriento al Bever, en sudo al Sur, en sudokcidento al Mulegns, kaj en okcidento al Savognin.
Trafiko
Tra Tinizong kaj Rona pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 3, kiu kondukas de Koiro tra Lenzerheide, Tiefencastel kaj la Juliopasejo al Engadino. Kurboriĉa flanka vojo kondukas al la Valo de Err ĝis Pensa. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Tiefencastel al Bivio kaj pluen tra la Juliopasejo al Sankt-Maŭrico.
Lingvoj
La plimulto de la loĝantaro parolas la romanĉan lingvon, nome ties surmiranan dialekton. Tamen ankaŭ en Tinizong-Rona la elcentaĵo de germanlingvanoj dum la lastaj jardekoj draste kreskis. En la jaro 1980 ankoraŭ 79,52% de la loĝantaro parolis la romanĉan. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 ankoraŭ 50,14% parolis kiel ĉeflingvo la romanĉan, dum 38,75% parolis la germanan kaj 3,25 % la italan.
Historio
La komunumo Tinizong-Rona estis fondita kun efiko de la 1-a de julio 1998 per la kunigo de la ĝis tiam memstaraj komunumoj Tinizong (kies malnova germana kaj ĝis 1943 oficiala nomo estis Tinzen; kaj de 1943 ĝis 1944 Tinizong dum unu jaro nomiĝis oficiale Tinizun) kaj Rona (kies malnova germana kaj ĝis 1943 oficiala nomo estis Roffna).
La unua dokumenta mencio de Tinizong datiĝas el la jaro 281 el la Itinerarium Antonini kiel Tinetione. Tinizong en tiu tempo estis stacio ĉe la vojo al Septimer-Pasejo. Dum la 9-a jarcento Tinizong estis reĝa bieno. En mezepoko en Tinizong ekzists tri intertempe ne plu videblaj tefendoturoj, kiuj estis sidejo de la Senjoroj de Tinizong kaj de Marmels. En la jaro 1180 la unuan fojon menciiĝis la preĝejo Sankt-Blazio, kiu post modifo en la jaro 1512 ricevis flugilaltaron. En la jaro 1610 inscendio detruis la vilaĝon. En la jaro 1663 la kapucenoj rekonstruis la preĝejojn. De la bronzoepoko ĝis la 2-a Mondmilito oni en la Valo de Err ekspluatis manganercon.
La unua dokumenta mencio de Rona datiĝas el la jaro 1330 kiel Rouenam. Ĝis 1907 Rona estis laŭ eklezia juro parto de la paroĥo Tinizong. Ek de tiam ĝi formas memstaran paroĥon. Unua preĝejo en Rona estis menciita en la jaro 1444. La hodiaŭa preĝejo Sankt-Antonio kaj Leonardo estis konstruita en la jaro 1663 de la kapucenoj. Ĝi ricevis en la jaro 1675 orgenon, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas. Komence de la 12-a jarcento ekzistis planoj, konstrui baraĵlagon en la ebenaĵo, tiuj planoj tamen fiaskis en la jaro 1910. Ĝis 1851 Rona formis parton de la tribunalkomunumo Oberhalbstein. Tiam la vilaĝoparto Rieven fariĝis propra komunumo sub la nomo Rona, dum Ruegnas fariĝis parto de la komunumo Tinizong. En la jaro 1910 en unua baloto la popolo de Tinizong malakceptis kunigon de la du komunumoj, malgraŭ la fakto, ke ĝi en Ruegnas dividis preĝejon kaj lernejon kun Rona.
Heptano
Heptano estas ĉenforma karbonhidrogeno el la familio de alkanoj.
Tio konsistas el 7 karbonoj (C) kaj 16 hidrogeno-atomoj (H).
kemia formulo : C7H16 aŭ : CH3-(CH2)5-CH3 Strukturformulo n-heptan : Izomero : El tiu formulo oni povas derivi 9 diversajn strukturojn.
H  H   H   H   H   H   H
|  |   |   |   |   |   |
H - C - C - C - C - C - C - C - H
La unuaj alkanoj: metano, etano, propano, butano, pentano, heksano, heptano, oktano, nonano, dekano
AOL
La vorto havas plurajn signifojn:
Saviore dell'Adamello
Saviore dell'Adamello estas komunumo de Italio.
Adolphe Nourrit
Kiam li estis ankoraŭ apenaŭ 20jaraĝa, Adolphe Nourrit faris sian profesian operan debuton en 1821 kiel Pylades en la verko de Gluck nome Iphigénie en Tauride. En 1826, li sukcedis sian patron kiel la ĉefa tenoro en la Pariza Operejo, posteno kiun li tenis ĝis 1836.
Natria aceto-acetato
Natria aceto-acetato estas organika salo rezultanta el neŭtraliga reakcio inter la aceto-acetata acido kaj natria hidroksido. Kiel derivaĵo de la aceto-acetata acido, aceto-acetato de natrio biologie kaj facile transformiĝas en beta-hidrokso-butirato de natrio, sed eksperimentoj elmontras ke la malo ne estas tiel facila konvertebla.
Kasta Tombo
La tiel nomata Kasta Tombo, konata ankaŭ kiel Amfipolisa Tombo (Τάφος της Αμφίπολης), estas antikvmacedonia tombo kiu estis malkovrita ene de la Kasta monteto (aŭ Tumulo) ĉe Amfipolis, Centra Macedonio, en norda Grekio en 2012 kaj unuafoje enirita en Aŭgusto 2014. La unuaj elfosaĵoj ĉe la monteto en 1964 kondukis al ekspono de la perimetra murego, kaj pluaj elfosaĵoj en la 1970-aj jaroj malkovris multajn aliajn antikvajn restaĵojn.
Seppo Lindblom
Seppo LINDBLOM estas finna politikisto. Lia partio estas Socialdemokrata Partio de Finnlando. Li estis ministro pri komerco kaj industrio en 1983–1987. En 1974–1982 li estis estinta ĉefo de centra banko.
Kasta Tombo
La ĵus malkovrita tombo estis datita el la lasta kvarono de la 4a jarcento a.K. La tumulo estas la plej granda iam malkovrita en Grekio kaj kompare ĝi nanigas tiun de Filipo la 2-a (Macedonio), patro de Aleksandro la Granda, en Vergina. La elfosa teamo, baze sur trovaĵoj elterigitaj tie, asertis ke la tombo estis memormonumento dediĉita al la proksima amiko de Aleksandro la Granda, nome Hefestiono.
Sangha (Kongo)
Sangha estas unu el sume dek du departementoj de la Respubliko Kongo. Sian nomon la teritorio havas laŭ la rivero Sangha. La departemento kovras areon de 12 266 kvadrataj kilometroj kaj laŭ kalkulo de 2009 ĝi havis 89 002 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 7,3 homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Ouesso. La departemento plu dividiĝis je ses distriktoj.
AON
La tri-litera kombinaĵo AON havas plurajn signifojn:
Květa Legátová
Květa Legátová, reala nomo Věra Hofmanová (naskiĝis la en Podolí, mortis la ) estis ĉeĥa verkistino kaj kreintino de radiaj teatraĵoj.
Mistero de Elĉo
La Mistero de Elĉo (katalune Misteri d'Elx, hispane Misterio de Elche) estas religia muzika teatraĵo pri la Dormado, Ĉieliro kaj Kronado de Maria. Ĝi estas dividita en du aktoj, la verkaĵo estas prezentata ĉiun 14-an kaj 15-an de aŭgusto en la interno de la Baziliko Sankta Maria, en la urbo Elĉo, Hispanio.Novaj esploroj situigas la originon de la verkaĵo ĉ. la dua duono de la 15-a jarcento, kontraŭdirante la lokajn tradiciojn kiuj rilatigas ĝin kun la konkero de la muzulmana Elĉo (1265) kaj kun alia tradicio pri trovado de bildo de la Virgulino, ene de skatolo, la 29-an de decembro 1370, en la proksima marborda urbo Santa Pola.
Ĝi estas la sola verkaĵo en ties ĝenro kiu estis seninterrompe reprezentita ĝis la nuntempo, eĉ superante la malpermeson reprezenti teatraĵojn en la preĝejoj laŭ la Koncilio de Trento. Estis la papo Urbano la 8-a kiu, en 1632, koncedis al la loĝantaro de Elĉo, pere de papa buleo, la permeson por la daŭra reprezentado en la baziliko.