cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Puebla de Arganzón
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formata de loĝlokoj La Puebla de Arganzón kaj Villanueva de la Oca kaj senhomejoj Arganzón kaj San Julián​, okupas totalan areon de 18,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 513 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 el la 1920-aj jaroj.
Ingrandes (Indre)
Ingrandes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
La Puebla de Arganzón
Geografio
Ĝi distas 97 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, sed nur 25 km de Vitorio. La municipa teritorio limas kun Ribera Alta (Álava), Nanclares de la Oca (Álava) kaj Condado de Treviño.
Universitato de Parmo
La Universitato de Parmo (Università degli Studi di Parma) estas unu de la ŝtataj universitatoj plej antikvaj de Italio.
La Puebla de Arganzón
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La Puebla de Arganzón aperis kiel refondo de la iama kerno Arganzón, citita en la jaro 871. La Puebla de Arganzón estis fondita fine de la 12-a jarcento dum landlimaj konfliktoj inter Kastilio kaj Navaro, kaj akiris foruon en 1191.
Universitato de Parmo
La Universitato de Parmo estis fondita per imperia dekreto de la jaro 962. Laŭlonge de la historio ĝi estis fermita kaj malfermita en diversaj okazoj. Nuntempe la universitato organiziĝas en 18 departementoj kun dekdu fakultatoj:
La Puebla de Arganzón
Historio
Ekde la 14-a jarcento La Puebla de Arganzón formis parton de la etenda senjorlando de Velasco, stirpo de Konestabloj de Kastilio, ĝis la 19-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la romanika ponto, la murego kaj la kastelo.
Nacia Biblioteko de Porto-Riko
La Nacia Biblioteko de Porto-Riko (Biblioteca Nacional de Puerto Rico) estas la nacia biblioteko de Porto-Riko. Ĝi estis establita en 1967 kiel la Biblioteca General de Puerto Rico, sekvante leĝaĵo N. 44 de la Puerto Rica Parlamento. Ĝi malfermiĝis la 11-an de aprilo 1973. En 2003 ĝi estis renomita la Nacia Biblioteko de Porto-Riko, en Akto 188 el la 17-an de aŭgusto el tiu jaro.
La specialaj kolektoj de la biblioteko inkludas la dominikanan kolekton de led-binditaj religiaj libroj de la 16-a ĝis la 19-a jarcentoj, la kolekton de Eugenio Maria de Hostos, kiu inkluzivas 1 300 jam ciferecajn manuskriptojn, kaj la privatan kolekton de Concha Melandz, literaturrecenzisto kaj iama profesoro ĉe la Universitato de Porto-Riko.
Konstruaĵo
La biblioteko estas enhavita en la klasika deknaŭajarcenta konstruaĵo (foje, la konstruaĵo funkciis kiel la frontmontra fabriko de Bacardi Rumo), kune kun la Ĝenerala Arkivo de Porto-Riko.
La konstruaĵo situas en malnova San-Juano. Ĝi rigardas al Luis Muñes Rivera Parko. La biblioteko kaj arkivo dividas amfiteatron de 120-sidlokoj sur la stratnivelo. La konstruaĵo estis listigita en acia Registro de Historiaj Loko) en 1976 sub sia antaŭa nomo, Carcel de Puerta de Tierra.
Bibliografio
Haidée Muñoz Solá (1992). "Biblioteca Nacional de Puerto Rico" (formato PDF). Boletín de la ANABAD (Hispane). Madrid: Asociación Española de Archiveros, Bibliotecarios, Museólogos y Documentalistas. 42. ISSN 0210-4164 – via University of La Rioja.
La Pérouille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Dunet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Leonid Kuprijanoviĉ
Leonid Kuprijanovich (ruse: Леони́д Ива́нович Куприяно́вич; naskigis la 14-an de julio 1929 en Moskvo, mortis la 1-an de januaro 1996) estis sovetia radioinĝeniero kaj populariganto de la altfrekvenctekniko (HF). Li evoluigis sendratan telefonsistemon en la malfruaj 1950-aj jaroj kiu estis efektivigita en Sovetunio kaj aliaj landoj. Jam en 1957, li faris porteblan radion en grandeco de alumetujo, pezanta nur 50 gramojn. La radio povis funkcii sen ŝanĝi la potencon dum 50 horoj kaj disponigis komunikadon dum 2 km. La fama usona "walkie talkie" aperis poste, estis pli granda kaj "superontis" 100-400 metrojn.
En 1957 li prezentis la unuan modelon de la portebla radiotelefono en la mondo, la aparaton LK-1, kiu skizis la fundamentajn principojn de poŝtelefono. Tial li estas konsiderata kiel la inventinto de la portebla telefono, poste pluevoluiginta al poŝtelefono kaj saĝtelefono.
Kupriyanovich kreis plibonigitajn modelojn de la aparato, Antaŭ 1963 li rafinis sian inventon kaj komencis vendi la sistemon "Altai", mangrandan poŝtelefonon kiu funkciis en 114 urboj de Sovetunio kaj antaŭiris de 10 jaroj la poŝtelefono de Motorola.
Vidu ankaŭ
Poŝtelefono
Fontgombault
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Akuutti
Akuutti (signifo en la finna lingvo: "akuta") estas finna sanprogramo montrita sur la kanaloj de Yleisradio ekde 1994. Ĝi ofertas al spektantoj esploritajn informojn pri sano, komprenojn kaj freŝajn perspektivojn pri bonfarto, same kiel kortuŝajn rakontojn. La programo de Akut estas ĉe Yle TV1 marde je la oka. Krome, Akuutti povas esti vidita ĉe Yle Areena. La programo havas pli ol 400 000 spektantojn ĉiusemajne.
Akuutti estas produktita en Helsinko, sed ĝi estas filmita ĉie en Finnlando. La produktanto de la programo estas Tarja Haapala-Easton.
En 2005, la Edukministerio premiis la aŭtorgrupon de la programo kun la Ŝtata Informo-Rivelo-Premio. La kialoj de la premio laŭdis, ekzemple, la interago inter la programo kaj la spektantoj. Akuutti ankaŭ ricevis rekonon de la Neŭrologio-Fundamento en 2003 kaj la Kunniakämmen-premion de la Invalidiliito en 2004. En 2005, la Kora Esplorado-Fundamento aljuĝis al Akuutti informpublikigopremion en la scienca kampo de kardiovaskulaj malsanoj.
Aliflanke, en 2000, Skepsis (organizo de finnaj skeptikuloj) aljuĝis la premion Huuhaa, kiu estas kontraŭa premio por apogantoj de pseŭdoscienco, al la laborgrupo faranta Akuutti por "unuflanka kaj senkritika zorgaĵo de informoj pri kredmedicino."
Mouhet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Universitato de Modeno kaj Reggio Emilia
La Universitato de Modeno kaj Reggio Emilia (Università degli Studi di Modena e Reggio Emilia) estas universitato organizita laŭ modelo de reto de sidejoj (kampusoj). Ĝia singulareco estas la fakto, ke ĝi estas eltenita per projekto de komplementa disvolviĝo inter du diversaj akademiaj polusoj: nome Modeno (sidejo de la dua universitato plej antikva de Italio, naskiĝinta en 1175 kaj disvolvigita ĉirkaŭ la historia Studium mutinensis) kaj Reggio Emilia ekde 1998.
Ĝi servas por 25 705 studentoj (en 2018). En Modeno estas tri kampusoj kaj en Reggio Emilia du.
Martizay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Zadní Střítež
Zadní Střítež (Hinter Strietesch) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1381.
Johanino de Aragono (reĝino de Napolo)
Johanino de Aragono, edzin-reĝino de Napolo (en hispana Juana de Aragón, en itala Giovanna; 16a de Junio 1455 – 9a de Januaro 1517) estis reĝino de Napolo kiel la dua edzino de la reĝo Ferdinando la 1-a. Ŝi estis fratino de Ferdinando la Katolika.
Ŝi servis kiel regento (General-Leŭtenanto) de Napolo inter la abdikado kaj foriro de la reĝo Alfonso la 2-a en la 22a de Februaro 1495 ĝis la formala sukcedo fare de Ferdinando la 2-a.
Naskiĝinta en Barcelono, Johanino estis la dua filo de la reĝo Johano la 2-a de Aragono kun lia dua edzino, Juana Enríquez de Córdoba, kaj lia plej juna legitima filo.
Johanino montris tendencon solvi politikajn aferojn. En Aŭgusto 1485, ŝi ekveturis tra Italio, probable por certigi fidelecon al si edzo en la ondo de ribeloj estritaj de la Barono Antonello Sanseverino kaj apogis la papon Inocento la 8-a kaj la tiam kardinalon Giulio della Rovere. Kelkajn jarojn poste, post la konspiro estis nuligita, Johanino revenis al Abruzzo, akompanata de sia filino Johanino. Ili vizitis plej granda parto de la monaĥejoj en L'Aquila tiun jaron.
Migné
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
152188 Morricone
152188 Morricone estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Franco Mallia kaj de la franca astronomo A. Maury elde la Suda Stacio de la Observatorio de Campo Catino en Atakama-Dezerto, San Pedro de Atacama (Ĉilio).
Lurais
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
152188 Morricone
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ennio Morricone (1928 – 2020), unu el plej famaj komponistoj por filmoj de la 20-a jarcento kaj unu el plej fruktodonaj komponistoj laboranta en ajna komunikilo. Laù iu fonto, li verkis la partiturojn por 482 filmoj dum la lastaj jardekoj.
Ciron (Indre)
Ciron estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Karl Baedeker
Karl BAEDEKER (naskiĝinta la en Essen, mortinta la  en Koblenz) estis germana libra eldonisto kaj vendisto. En 1829 li edzinigis Emilie Heintzmann, kiu naskis dek infanojn inter ili Fritz Baedeker.
Vivo
Post jaroj da metilernado ĉe la Universitato de Hajdelbergo kaj en la librovendejoj J. C. B. Mohr kaj C. F. Winter (Hajdelbergo) respektive ĉe Georg Andreas Reimer (Berlino) fonditis en Koblenz la firmao Karl Baedeker en la 1827-a jaro. Ĉi tie estis centro de la kreskanta turismo (ekz. danke al Sturm und Drang, romantikismo) kaj ekde 1827 floris la cirkulo de pasaĝeraj vaporŝipoj sur Rejno. Sekve Baedeker specialigis la eldonogamon al tiuj ĉi fenomenoj. En 1828 li aĉetis la eldonrajtojn de la verko Rheinreise von Mainz bis Köln, Handbuch für Schnellreisende de Johann August Klein kaj transprenis la revizion mem post la morto de la verkinto (dua eldono en 1835, tria eldono en 1839). Farante tion li baldaŭ donis al la manlibro ĝis nun nekonatan utilecon gvidante la fremdulon rekte al la vidindaĵoj bazitaj sur siaj propraj vojaĝoj kaj liberigante la vojaĝantojn de multekosta kuratoreco fare de surlokaj gvidistoj. Tio kreis novan vojaĝgvidilon, per kiu la eldonejo establis sian tutmondan reputacion en la tempo, kiam turismo komencis tuŝi ĉiujn eŭropajn landojn kaj ĉiujn sociajn klasojn
Baedeker senlace propraokule kaj migrade havigis al si informojn utiligante la modernajn vojaĝrimedojn: en 1838 estis lia unua trajnvojaĝo sur la itinero Antverpeno-Meĥleno-Bruselo). Krome, la plej bonaj fontoj estis elxcerpataj kaj bonegaj fakuloj estis konsultataj: ekz. Theodor Mommsen kontribuis informojn pri la romiaj urboj en Svislando en 1852). Ĉe la morto de Baedeker estis jam disponeblaj la jenaj volumoj: Rejnlando, Belgio, Nederlando, Parizo, Germanujo kaj Aŭstria Imperio.
Plumba (II) acetato
Plumba (II) acetato aŭ C4H6O4Pb estas neorganika kunmetaĵo, senkoloraj aŭ blankaj, toksaj kristaloj de plumbo, pli densa ol la akvo kaj kun dolĉeca gusto, konata kiel "sukero de plumbo" aŭ "salo de Goulard", omaĝe al Thomas Goulard (1697–1784), kiu estis franca kirurgo kaj uzis faman ekstraktaĵon (solvaĵon de plumba acetato) por trakti siajn pacientojn.
Douadic
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Frank Auerbach
Frank Helmut AUERBACH (29a de Aprilo 1931 (91-jaraĝa), Berlino, Germanio) estas germana pentristo kiu ŝtatiĝis brita en 1947.​
Estante knabo, li estis sendita al Anglio en 1939 ​ por fuĝi el persekutado fare de Nazia Germanio. Li eliris el Hamburgo al Southampton. Neniam li revidis siajn gepatrojn kiuj mortis en koncentrejoj. ​
Li studis en Kent, kaj ekkarieris kiel aktoro kaj pentristo, partoprenis en teatraĵoj de Peter Ustinov en St Pancras. Li studis en la Royal College of Art de 1952 ĝis 1955.
Lia unua individua ekspozicio okazis en 1956, kaj poste oni organizis gravajn ekspoziciojn en la Marlborough Gallery de Novjorko, en 1969, 1982, 1994, 1998 kaj 2006. ​
En 1986 li representis Anglion en la Bienalo de Venecio en kiu ricevis premion kun Sigmar Polke. Estis gravaj kompilekspozicioj en la Kunstverein de Hamburgo; Centro de Arte Reina Sofia de Madrido, en 1987; Van Gogh Museum de Amsterdamo en 1989; Yale Center for British Art, New Haven, kaj la National Gallery, Londono, en 1995. ​
Tramtransporto en Montpellier
Tramtransporto en Montpellier (Tramway de Montpellier) konsistas el kvarlinia tramvojo kiu priservas la francan urbon Montpellier.
Kialo
Kialo en Esperanto unuavice estas substantivigo de la tabelvorto (korelativo), kaj estas sinonimo al la vorto kaŭzo.
Vidu ankaŭ:
Aliflanke, la nomo ankaŭ ankaŭ povas aludi al
Mrs. Miniver
Mrs. Miniver estas drama filmo de 1942, kiel ĉiuj filmoj de la epoko kompreneble farite nigra-blanke. Ĝin realigis la svis-german-usona reĝisoro William Wyler (Willy Wyler). Temo estis la erupcio de la Dua Mondmilito en ĝis tiam tre paca kaj burĝa kvartalo de Londono.
Dum filmado en decembro 1941, Nazia Germanio deklaris militon kontraŭ Usono. Kiel rezulto, la studio permesis al Willy Wyler refilmi kelkajn scenojn kiuj antaŭe estis moligitaj komparite kun la origina romano kaj portreti la germanajn karakterojn laŭ pli negativa maniero. Rezulte kompreneble temas pri propaganda filmo kontraŭ Nazia Germanio, en kiu motoris pluraj germanlingvaj fuĝintoj kaj kiu eĉ estis filmita en la germana kaj angla lingvoj.
Laŭdoj
La brita ĉefministro Winston Churchill laŭdire asertis ke la filmo alportis pli al la fino de la milito ol aro de fortegaj militŝipoj. La usona prezidanto Franklin D. Roosevelt estis tiel imponita de la fina parolado de la vikario en la bombardita preĝejo, ke li distribuis la paroladon en flugfolioj en Eŭropo kaj laŭtlegigis ĝin per la radio en Usono. Unu el la admirantoj de la filmo estis la nazia ministro de propagando Joseph Goebbels: “Ĉi tie vi povas en perfekteco vidi ĉion, kion mi postulas ekde monatoj, eĉ jaroj de la germana filmproduktado." Li prezentis la filmon al germanaj reĝisoroj "por montri al ili kiel " perfekta propaganda filmo "devus esti farita".
Oskar-premioj
La filmo estis nomumita por Oskar-premio en dek du kategorioj. Ĉe la premioceremonio la 4-an de marto 1943 ĉe la Ambasadora Hotelo en Los-Anĝeleso, la filmo gajnis fine ses Oskar-premiojn, interalie en la aparte renoma kategorio de plej bona filmo. La aktorino Greer Garson, kiu gajnis Oskaron por Plej bona Aktorino pro sia titolrolo, faris kvin-minutan akceptparoladon, kio supozeble estas la plej longa akceptparolado ĉe la ceremonio ĝis nun. Ankaŭ la reĝisoro William Wyler (Willy Wyler), la scenarista teamo gvide de la aŭstro Georg Fröschel kaj la aktorino Teresa Wright por la Plej Bonkvalita Helpaktorino en Mrs. Miniver estis inter la honorigitoj.
Vufflens-le-Château (stacidomo)
Vufflens-le-Château estas fervoja stacidomo en Vufflens-le-Château, Svislando.
Plumba (II) klorido
Plumba (II) klorido aŭ klorido de plumbo (II) estas neorganika kombinaĵo konsistanta je du kloratomoj kovalente ligitaj al la centra plumbatomo. Ĝi estas blanka solidaĵo sub mediaj kondiĉoj. Ĝi estas malmulte solvebla en akvo kaj estas unu el la plej grava plumbobazaj reakciaĵoj. Ĝi nature okazas sub la formo de la mineralo kotunito.
Closed captioning
Ne konfuzu kun subteksto aŭ teleteksto. Closed captioning (litere: 'fermita apudskribo ' aŭ 'ne-enkonstruita subteksto') ofte referita per la akronimo CC (ekzemple sube de filmeto), estas sistemo por elsendado de subtekstoj pere de televidsignalo, uzata ankaŭ por helpi al aŭddifektitajn spektantojn. Antaŭregistritaj programoj kun la CC-sistemo estas tre utilaj por homoj, kiuj lernas novan lingvon, en kiu aŭda materialo estas elsendata, ĉar ĝi permesas kompari la prononcon kun la teksto.
Closed captioning kaj subtekstigo estas ambaŭ procezoj por montri tekston sur ekrano aŭ alia vidigilo por provizi kroman aŭ interpretantan informon. Ambaŭ estas tipe uzataj kiel transskribo de la sona parto de programo, foje inkluzivante priskribojn de ne-paroladaj elementoj. Aliaj uzoj inkluzivas provizi tekstan alternativan lingvan tradukon de la origina aŭdata lingvo de iu prezentaĵo kiu estas kutime fiksita (aŭ "malferma") en la videaĵo kaj neelektebla.
HTML5 difinas subtekstigon kiel "transskribo aŭ traduko de la dialogo kiam sono estas havebla sed ne komprenata" de la spektanto (ekzemple, dialogo en alia lingvo) kaj apudskribon ('caption ') kiel "transskribo aŭ traduko de la dialogo, sonefikoj, atentindaj muzikaj indikoj kaj aliaj rilataj aŭdaj informoj kiam sono ne haveblas aŭ ne estas klare aŭdebla" (ekzemple, kiam sono estas silentigita aŭ la spektanto estas surda aŭ havas aŭdan kripliĝon).
Kaj closed capturing kaj regula subtekstigo ebligas malaŭdulojn kiuj lernas novan lingvon, personojn kiuj por la unua foje lernas legi, homojn en bruaj medioj kaj aliajn legi la tekston de la aŭda parto en DVD, filmo aŭ alia prezentaĵo. Subtekstoj povas enhavi ne nur la parolatajn frazojn, sed ankaŭ informojn pri kiu el la roluloj elparolis ilin, kaj ankaŭ informojn pri aliaj sonoj.
Teminologio
La termino "closed" (fermita), kontraŭa al "open" (malfermita) indikas ke la apudskriboj (captions) ne videblas ĝis la spektanto aktivigas ilin, kutime pere de la teleregilo aŭ menua opcio. Aliflanke, "open" (malfermita), "burned-in" (fiksita), "baked on" (bakita sur), "hard-coded" (malmola, malfacile kodigita) aŭ simple "hard" (malmola) apudskribo estas videbla al ĉiuj spektantoj ĉar ĝi estas integrita en la videaĵo.
Endre Bajomi Lázár
Endre Bajomi Lázár, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bajomi Lázár Endre estis hungara literaturhistoriisto, tradukisto, ĵurnalisto, redaktoro. Lia origina nomo estis Lázár András Iván, liaj pseŭdonimoj estis André Lazar, Lazar André, Alfa André, Damó Fülöp, Dávid Ferenc, Lázár András, Bajomi Endre, Figyelő II., D. F., A. L., (df), D., (L. A.).
Closed captioning
Teminologio
Televidaj subtekstoj por surduloj kaj malaŭduloj ankaŭ estas nomataj Closed capturing en iuj landoj.
Endre Bajomi Lázár
naskiĝis la en Biharnagybajom, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
akiris pedagogian bakalaŭron en Scienca Universitato István Tisza en 1934, poste li vivis en Parizo ĝis 1951. Li unue plulernis jaron en Sorbonne, poste en Parizo li akiris pedagogian diplomon en Alliance Française en 1938. Li kontribuis kaj redaktis en francaj kaj hungaraj gazetoj, pli poste li gvidis hungaran literaturan kontoron. Hejmenveninta li laboris en pluraj eldonejoj ĝis la pensiuliĝo en 1977. Li specialiĝis pri la franca literaturo kaj rilatoj inter Hungario kaj Francio. Liaj 3 filoj naskiĝis en 1944, 1946 kaj 1952. Li ricevis francajn kaj hungaran premiojn inter 1982-1985.
Closed captioning
Historio
Closed captioning trovis sian originon en la kreado de Same Language Subtitling (SLS) de la barata socia entreprenisto Brij Kothari kiu inventis ĝin unue por subtekstigi kantojn en la sama lingvo kiel ili estis aŭdeblaj en la kantoj, sed poste por por altigi legosciajn-procentaĵojn en Barato. SLS igas la praktikon de legado hazarda, aŭtomata kaj subkonscia parto de populara televida distro, je malalta popersona kosto.
En Barato, Ĉinio, Usono, Eŭropo kaj Latinameriko, multaj el la elsenditaj programoj uzas la CC-sistemon.
Ĉinio
Ankaŭ en Ĉinio ĉinlingvaj programoj estas ofte subtekstigitaj, ĉar parolantoj de aliaj variantoj de la ĉina povas legi la skribitan formon (白话文 aŭ pinjine: báihuàwén) de la ĉina normlingvo, eĉ se ili ne povas kompreni la parolatan ĉinan varianton.
Usono
En 1990, granda celo por usonanoj kun aŭdhandikapoj fariĝis realaĵo: la altrudo de la CC-sistemo iĝis subtekstiga normo por la elsendo de televidaj kaj filmaj programoj.
Retkunsidoj
Iuj retkunsidaj servoj, kiel Google Meet, ofertas la eblecon montri subtekstojn en reala tempo de la konversacio.
Subtekstaj telefonoj
Subteksta telefono estas telefono, kiu montras realtempajn subtekstojn de la konversacio. La bildotekstoj estas tipe montrataj sur ekrano enkorpigitaj en la telefono.
Literaturo
The Closed Captioning Handbook de Gary D. Robson ( ISBN 0-240-80561-5 )
Vidu ankaŭ
Fan-subtekstaĵo
Supratekstigo
Karaokeo
Transskribado
Eksteraj ligiloj
(en) Bill Kastner: The Man Behind Closed Captioning
(en) Caption Group tv, subtekstoj kaj aŭdiopriskriboj
-705
La jaro 705 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 50 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 705 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 704 antaŭ nia erao.
En la jaro 705 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Eventoj
Sanĥerib prepariĝis iĝi reĝo de Asirio, sekve de sia patro Sargono la 2-a mortinta ĉi-jare, kaj havas la ambician planon vastigi la loĝlokon Ninivo al impona nova ĉefurbo, kun escepte fortikaj urbomuroj, multaj palacoj, temploj kaj kompreneble kutimaj domoj post sia kroniĝo en somero 704.
Bussy-Chardonney (stacidomo)
Bussy-Chardonney estas fervoja stacidomo en Bussy-Chardonney, Svislando.
Monaĥejo Weißenborn
Monaĥejo Weißenborn (Kloster Weißenborn) estis konvento de la vilhelmanoj en Thal, kvartalo de Ruhla, Germanujo. Ĝi ekzistis inter 1253 kaj 1536 kaj la nuna paroĥa kirko estis iam monaĥeja.
Graveco
Troviĝis tie ĉi la unua konvento de la vilhelmanoj en Norda Germanujo. De ĉi tie ankaŭ la aliaj samordenaj klostroj en Turingio kaj Frankonio estis apogitaj, nome Sinnershausen (1292/93), Wasungen (1299), Mülverstedt (1323), Tonna (1396) kaj aliaj. La fondo iĝis en tempo de grava fazo en la historio de la landgraflando Turingio ĉar post la formorto de la ludovikidoj la regantaj klasoj devis alfronti la militon pri turingia-hesia sukcedo (1247–1264). La tuto ankaŭ dependis de decido esti por aŭ malpor la wettin-oj.
Historio
Ĉe la meza fluo de Erbstrom troviĝas la loko Weißenborn kuŝante ĉe la piedo de la tre malnova kaj nun ruina Kastelo Scharfenberg. Inter la burgestroj meze de la 13-a jarcentoj nombriĝis multaj kavaliro el la familio Slune, flanka linio de la senjoroj de Schlotheim, landgrafaj servistoj. Ili ankaŭ rolulis kiel ministroj por Abatejo de Fulda kaj estis donacintaj al la frokuloj, kun permeso de la landgrafoj, la herbaron Mönchsfeld. La fondo-akto datumas de 1253 sed ne tute kvin dekoj da jaroj pli malfrue oni serĉis pli centran loko proksime de la rokaro Heiligenstein por novkonstruoj.
La konventofondiĝo nur eblis danke al la helpo de la monaĥoj de Bernardfagne apud Ferrières (Belgio): ĉar de tie alvenis kvin frokuloj sub la gvidado de la unua prioro Danielo. Estante ordeno almozanta ili rajtis kelkfoje ankaŭ pretigi indulgencon. La ĉefa taskaro estis prizorgo de vojaĝantoj kaj malsanuloj kaj sekve ekzistis daŭra ligo kun la hospitalo de la landgrafa urbo Weißensee.
Dum la dua fazo de la klostra historio, kiu komenciĝis per la novkonstruo ĉe Heiligenstein-rokaro, la senjoroj de Salza iĝis novaj burgposedantoj kaj ŝirmvoktoj. La burgokapelo tiutempe iĝis pilgrima loko kaj la monaĥoj gajnis la privilegion de pligrandigita mon-donackolekta areo kiu etendiĝis norden ĝis Nebra. Malgraŭ kromaj donacoj la ekzisto de la weißenborn-aj vilhelmanoj ne dum la tuta tempo estis sekurigebla. Ĉar ilia nombro malkreskis oni ankaŭ plendis pri neplenumo de taskoj fare de ili (ekz. celebro de ĉiuj komisiitaj mesoj, dono de viatiko al malsanuloj).
Kiam en 1536 oni neniigis la monaĥejon vivis tie ankoraŭ kvar olduloj estantaj ne tro sanaj.
Arkitekturo
La monaĥejo estis amplekse pli granda ol farmo troviĝante en necentra situo ĉe la suda vilaĝorando kie minacis ofte akvegoj. Ĝis hodiaŭ ekzistas la topografia nomo Heiligenstein por vilaĝokvartalo. Krom la nuna kirko de Thal kaj la entreprena grundo de maŝinkonstrufirmao ĝisrojen (deponejoj, staloj, garbejoj) interesas ankaŭ la nuna gastejo Klosterschenke. Ĉar tie ĉi estis la klostra kerno kun la ĉeloj de la monaĥoj. Nek forgesotaj estu la muelejo kaj la lazareto ĉe Schreiberbörnchen kiuj ankaŭ partis en la monaĥeja konstruaĵaro.
Tivadar Kanizsa
Tivadar Kanizsa [kaniĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kanizsa Tivadar estis hungara akvopilkisto, naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto, policano, oficiro.
naskiĝis la en Debrecen, li mortis la  en Jászkisér (laŭ alia informo en Jásztelek).
Sporta kariero
dum la lernejaj jaroj estis sportisto en pluraj branĉoj, inter 1951-1975 li estis akvopilkisto en signifa sportklubo de Szolnok. Lia trejnisto estis Béla Rajki. Li estis hungara ĉampiono sesfoje (1954- 1964) resume en 300 matĉoj kun 288 goloj, dum li apartenis al hungara nacia teamo inter 1955-1965. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1956, Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1964 kun 2 oraj kaj bronza medaloj, krome en eŭropaj ĉampionumoj li estis la unua en 1958 kaj 1962. Kiel naĝisto li estis hungara ĉampiono trifoje (1954, 1957 (dufoje)). Ekde 1965 li estis ankaŭ trejnisto ĝis sia frua morto.
Karl Ernst Abicht
Karl Ernst ABICHT (naskiĝinta la en Clausthal, mortinta la  en Berlino) estis germana klasika filologo kaj pedagogo.
Vivo
Post gimnazifrekvento en sia naskiĝurbo li studentis ĉe la Universitato de Göttingen kaj estis ekde 1855 instruisto respektive ĉefinstruisto ĉe Bendersĉes Institut en Weinheim, ekde 1857 ĉe Johanneum en Lüneburg, ekde 1863 en Aurich kaj ekde 1865 en Emden. Inter 1867 kaj 1870 li estis instruisto ĉe Landesschule Pforta antaŭ ol iĝi estro de la Reĝa gimnazio de Oleśnica. Li famiĝis per eldono de pluraj libroj por lerneja uzo, ĉefe de aĵoj de Herodoto. Lia lasta loĝejo estis en Groß-Lichterfelde. Li nuptis Juliane Schweckendieck kiu naskis tri filojn.
Labormedicino
Labormedicino estas fako en medicino kiu okupiĝas pri la studo de la malsanoj kaj akcidentoj kiuj okazas kiel konsekvenco de la labora aktiveco, same kiel pri la rimedoj por eviti ilin kaj devas esti adoptitaj por ĉu eviti ĉu malpliigi iliajn konsekvencojn. Oni konsideras Bernardino Ramazzini kiel patro de la labormedicino.
La agadkampo de la labormedicino estas en la interno de la entrepreno (laborloko), aplikita al ĉiuj laboristoj pere de okupekzercado, enirtestoj, kontroltestoj kaj interkonsentoj kun aliaj eksteraj entoj kiuj plenumu kontrolon de la procezoj per danĝerindicoj kiuj povas endanĝerigi la sanon de la laboristoj, kaj tiel serĉi solvojn por reteni bonfarton de la sano de la laboristoj.
Ĝi havas plurfakan karakteron, ĉar en ĝi intervenas fakoj kiel toksologio, sekureco, higieno, ergonomio, statistiko, administracio, psikologio, juro, sociologio, aŭdologio, industria inĝenierarto inter aliaj.
Yens (stacidomo)
Yens estas fervoja stacidomo en Yens, Svislando.
Izopropanotiolo
Izopropanotiolo aŭ C3H8S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la tioalkoholoj, prezentanta -SH grupon ligitan al alkila grupo. Izopropanotiolo estas senkolora likvaĵo kun odoro je putra ovo, uzata en la fabrikado de pesticidoj, kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Izopropanotiolo estas malmulte solvebla en akvo, sed pli solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izopropanotiolo reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Duguanozina tetrafosfato
Duguanozina tetrafosfato aŭ tetrafosfato de duguanozino estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tetrafosfata acido kaj inozitolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Duguanozina tetrafosfato posedas 20 karbonatomojn, 28 hidrogenatomojn, 21 oksigenatomojn, 10 nitrogenatomojn kaj 4 fosforatomojn. Duguanozina tetrafosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj.
Anne-Katrin Altwein
Anne-Katrin ALTWEIN (naskiĝinta en 1960 en Hohenstein-Ernstthal - 15-an de januaro 2023) estis germana skulptistino kaj grafikistino kun multe da internacia sperto.
Agado kreiva
Ŝi diplomiĝis en Halle (Saale) je la Artaltlernejo Burgo Giebichenstein en 1984. Altwein gajnis multajn unuajn premiojn kaj volonte kaj ade realigas aferojn sub libera aero. Ŝi ankaû kreas artaĵojn ŝtonajn, bronzajn, ceramikajn. Krome estas en ŝia artaĵaro ankaŭ grafikaĵoj kaj interaktivaj aferoj. Ŝi fasciniĝas per ĉio kreata, aferoj vundeblaj, sindefendantaj, homaj. Krom nacioj, kulturoj, religioj ekzistas (laŭ la konvinkiĝo de Altwein) ankaŭ interna homa svingo kiu difinas nin kaj tute apartenas al ni.
Inter ŝiaj stipendioj menciindas:
Inter ŝiaj ekspozicioj estis la jenaj:
Verkoj en libera aero (elekto)
Altwein aktivis krome en Germanujo en la sekvaj landoj: Arĝentino, Blankruslando, Brazilo, Franclando, Italujo, Kroatujo, Meksiko, Norvegujo, Paragvajo, Svedujo, Vietnamio, Ukrainio, Usono.
Zoltán Kásás
naskiĝis la en Alpár.
Biografio
lernis jam en Budapeŝto, kie li maturiĝis en gimnazio. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1981. Li edziĝis en 1974, lia edzino naskis filon post 2 jaroj. Li ricevis premiojn inter 2004-2013.
Sporta kariero
inter 1958-1977 estis akvopilkisto en ĉefurba sportklubo, poste en provinco ĝis 1984. Li estis hungara ĉampiono en 1968, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1966-1975 91-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kun arĝenta medalo, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1973. Li estis trejnisto ekde 1973, ankaŭ eksterlande.
Plumba (II) sulfato
Plumba (II) sulfato aŭ sulfato de plumbo (II) estas neorganika salo de plumbo kaj sulfata acido, kristalblanka senforma, nebrulema, toksa solidaĵo, nesolvebla en akvo kaj pli densa ol ĝi. Sulfato de plumbo uzatas en litografio, bateriacidaj solvaĵoj kaj en la fabrikado de vernizoj. Ĝi iomete solviĝas en varma akvo, koncentrita sulfata acido kaj en amoniakaj solvaĵoj.
Listo de asteroidoj (98001–99000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 98001 ĝis 99000.
Plumba (II) sulfato
Sulfato de plumbo estas toksa per enspiro, konsumado kaj haŭtokontakto. Ĝi estas akumuliga veneno, kaj ripeta eksponado povas konduki al anemio, rena damaĝo, viddamaĝo aŭ damaĝo al la centra nervosistemo (precipe en infanoj). Ĝi ankaŭ estas koroda - kontakto kun la okuloj povas konduki al severa irito aŭ okulaj brulvundoj.
Listo de asteroidoj (98001–99000)
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Kromiila klorido
Kromiila (VI) klorido aŭ klorido de kromiilo estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la kromia (VI) hidroksido kaj klorida acido. Kromiila (VI) klorido estas solvebla en karbona tetraklorido, karbona dusulfido, benzeno, nitrobenzeno, kloroformo, glacia acetata acido, duklorometano, duetila etero kaj fosforila klorido. Kromiila (VI) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al kromiila grupo. Ĝi konsistas je 1 kromiatomo, 2 oksigenatomoj, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Reakcias kun akvo, alkoholoj, tolueno.
Kromia (II) klorido
Kromia (II) klorido aŭ kromioza klorido estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la kromia hidroksido kaj klorida acido. Kromia (II) klorido estas solvebla en akvo sed nesolvebla en alkoholo kaj etero. Kromia (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al kromiatomo. Ĝi konsistas je 1 kromiatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Barcelona-Sants (stacidomo)
Barcelona-Sants (Estació de Barcelona-Sants, Estación de Barcelona-Sans) estas la ĉefa fervoja stacidomo en la urbo Barcelono. Ĝi estis malfermita en 1979 post longaj laboroj kiuj estis interkonsentitaj fine de la 1960-aj jaroj. Ĝi estas la dua stacidomo en Hispanio, post Trajnstacidomo Atocha kun pasaĝera trafiko proksima al 30 milionoj jare, el kiuj iom pli ol 18 milionoj korespondas al tiu de proksimaĵoj.
Ĝiaj longaj kaj mezdistancaj itineroj, uzante kaj la klasikan reton kaj la altrapidan reton konektas Barcelonon kun naciaj kaj internaciaj lokoj. Ĝi koncentras la plej altan trafikon de proksimaĵoj en la urbo ĉe la kunfluo de linioj, , kaj  de la reto de Rodalia de Barcelona.
Ankaŭ ricevas la saman nomon la busstacio situanta ekster la stacidomo, kiu funkciigas plejparte itinerojn al la resto de Hispanio.
Ibrahim Parlak
İbrahim Parlak (1962 en la vilaĝo Emîrler, Kurudere, Entab) estas iama membro de la Kurdistana Laborista Partio kaj kurda ĵurnalisto.
Edukado
Parlak kreskiĝis en kurda familio kaj havas 9 gefratojn. Lia patro estis farmisto.
Encío
Encío [enZIo] estas loĝloko kaj municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Comarca del Ebro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 43 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 24 el 1991.
Ĝi distas 70 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la monaĥejo.
Korinokarpacoj
La korinokarpacoj (Corynocarpaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kukurbaloj (Cucurbitales). Ĝi enhavas ununuran genron (korinokarpo) kaj 5 speciojn,.
Jorge Márquez
Jorge MÁRQUEZ Díaz (Sevilo, 23a de aprilo 1958) estas hispana verkisto, dramaturgo kaj teatra reĝisoro, kiu loĝas en Badajoz, Ekstremaduro. Estas samnoma politiksciencisto meksika Jorge Márquez (1973-).
Korinokarpacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (20 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Jorge Márquez
Biografio
Li karieris en Ekstremaduro. Ekkarieris en teatro en majo 1975. Ekstudis medicinon en la Universitato de Ekstremaduro en Badajoz, sed abandonis tion en 1976 koincide kun la premiero de sia unua teatraĵo, Ve, piensa y dime. Li estis teatra kritikisto, preleganto, reĝisoro, membro de ĵurioj de teatro kaj rakontaro, membro de la Legkonsilio de la Regiona Eldonejo de Ekstremaduro, membro de la Teatro-konsilio de la regiona registaro Junta de Extremadura kaj direktoro de la 12a Semajno de Teatro de Ekstremaduro (1987). Li estis direktoro ankaŭ de la Festivalo de Klasika Teatro de Mérida inter 2000 kaj 2005. Li kunlaboris kun la arta direktorado de la teatro López de Ayala de Badajoz kaj publikigis artikolojn en literatura fako de ABC.
Li verkis pli ol du dek teatraĵojn, kelkaj el kiuj havigis al li premiojn kiel tiu de la SGAE 1994 pro La tuerta suerte de Perico Galápago, tragicoña en doce horas y dos escenas de color, en kiu li elpensis ĝenron "tragicoña", poste uzita de aliaj dramaturgoj kaj aktoroj, kaj kiun Márquez difinis kiel «ŝraŭbinga turno al la ĝenro de la tragikomedio ĝis la komedio elbordiĝas trans tio akceptebla, kiel faras la realo mem»; kaj la premion Lope de Vega pro Cuchillos de papel (2010). Krome li faris adaptaĵoj de tekstoj de Sofoklo, Vicente García de la Huerta kaj Lope de Vega.
Li verkis ankaŭ eseojn kaj romanojn, el kiuj elstaras nigra romano El claro de los trece perros (1997), kiu ricevis la unuan premion Ciudad de Salamanca. Temas pri mistera rakonto pri frenezulo akuzita je murdo, kiu el frenezulejo korespondas kun psikiatro kiu baraktas por esplori la murdon. Ĝi enkondukas diversajn teknikajn novigojn: rura etoso, strangaj roluloj (nenormaluloj), kinfilmaj scenoj, kaj plej rimarkinde diversa tipografio por ĉiu rolulo aŭ rakontanto.
Pont-de-Drapel (stacidomo)
Pont-de-Drapel estas fervoja stacidomo en Aigle, Svislando.
Naftali Hertz Najemanoviĉ
Naftali Hertz Jehuda HaKohen NAJEMANOVIĈ (ankaŭ literumita Nimanovich kaj Nimanowitz; hebree en la jida ortografio,  kiu estis uzata en la epoko: ניימאנאוויץ; jida: ניימאַנאָוויטש; la 12-a de februaro 1843, Józefów, Lublina distrikto, kongresa Pollando - la 10-a de Marto 1898, Varsovio, Kongresa Pollando, Rusia Imperio), ankaŭ konata per la plumnomo "HaNec" (signifanta akcipitro en la hebrea), estis pola judo, hebrelingva verkisto, felietonisto, aŭtoro de lernolibroj kaj tradukisto.
Li tradukis la Unuan Libron de L. L. Zamenhof en la hebrean en 1888, kaj en la jidan en 1889.
Vivo
Naftali Hertz Jehuda estis filo de Jicĥak Ze'ev HaKohen Najemanovic. Li estis edukita en la urbo Zawichost sub la inspektado de lia avo, Herŝka Najemanovic, unu el la Haskala en Zamość. Li studis Gemaraon, la hebrean kaj lingvojn, en preparo por studoj ĉe la Rabena Seminario en Breslau, sed lia patrinflanka avo, David Davidson, kiu estis tre devota, ne permesis tion, kaj li restis ĉe la Ĥasidismo dum pluraj pliaj jaroj, ĝis sia geedziĝo. En la aĝo de 18 jaroj li translokiĝis al la urbo Lublin kaj okupiĝis pri komerco, ĉefe de libroj. Samtempe li komencis verki - plurajn artikolojn kaj en la pollingva juda gazeto Izraelita kaj en lokaj gazetoj en la jida. Post kiam lia vendoprofesio iris pli malfacile, li translokiĝis al Varsovio en 1886 por partopreni en verkado de artikoloj en la hebrea gazetaro, sub sia ĵurnalista nomo Hanec (la akcipitro). Baldaŭ liaj felietonoj gajnis lojalan legantaron kaj ricevis sukceson.
Najemanovic daŭre komercis librojn, eldonis kelkajn lernolibrojn, kaj publikigis plurajn rakontojn.
Loĝanta en Varsovio, verŝajne li renkontis L. L. Zamenhof persone kaj intertraktis pri la traduka laboro.
Li estis instrumenta en laboro por la starigo de filio de hebrea eduka reto "Klara Lingvo" fondita de Eliezer Ben-Jehuda en Pollando.
Verkado
En siaj felietonoj, HaNec adoptis stilon iom flora kaj malpeza, kiu estis plenplena de diritaĵoj el la judaj sanktaj libroj, kaj estis ankaŭ karakterizita per dialogoj en la stilo de la Talmudo. La felietonoj, apartenanta al gazeta ĝenro tre populara de la periodo, malpeze pritraktis ĉiutagajn aferojn, kiuj koncernis la judojn en Varsovio, kaj estis reprezentitaj en sukcesa kunfandiĝo inter klerula stilo, kaj klaŭnado mola kaj senpika, kun speciala modesta graco. Tamen, la kontribuo de Najemanovic al skriba malpeza kaj populara ĵurnalisto en la hebrea, en medio en kiu la lingvo parolita en la periodo estis la jida, restas historie valora.
Krom la felietonoj, HaNec publikigis sufiĉe multajn librojn, kelkajn en la jida kaj kelkaj en la hebrea, inkluzive de fabeloj, hebreajn tradukojn de aliaj rakontoj, diversajn literaturajn kolektojn kiujn li redaktis kaj librojn por memlernado de la rusa, la pola kaj la hebrea.
Lureuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
2-Butila nitrato
2-Butila nitrato aŭ nitrato de sek-butilo  estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la nitrata acido kaj 2-butila alkoholo. 2-Butila nitrato estas senkolora brulema likvaĵo kun agrabla odoro kaj anestezaj proprecoj, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. sek-Butila nitrato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Butila nitrato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
José María Rodero
Kariero
Li ekkarieris en la teatra trupo de María Guerrero, kaj en la 1950-aj jaroj jam estis fama aktoro en Madrido, partopreninte en teatraĵoj kiel Plaza de Oriente (1947) kaj Historias de una casa (1949), ambaŭ de Joaquín Calvo Sotelo, El landó de seis caballos (1950), de Víctor Ruiz Iriarte, Soledad (1953), de Miguel de Unamuno, Colombe 1953) de Jean Anouilh, La Plaza de Berkeley (1952), de John L. Balderston, La casa de la noche (1954) de Thierry Maulnier, La herida luminosa (1955), de Josep Maria de Sagarra, Yo traigo la lluvia (1957), de Richard Nasch, La Celestina (1957) de Fernando de Rojas kaj Elena Osorio (1958) de Claudio de la Torre. Post grava sukceso per En la ardiente oscuridad, de Antonio Buero Vallejo, li formis propran kompanion kun sia tiama edzino, la aktorino Elvira Quintillá.
Lia kinkariero ekis en 1945 kaj sekvis en sekvaj jardekoj. Sed meze de la 1970-aj jaroj li dediĉis sin prefere al televido. Li laboris kine por Luis García Berlanga, Juan Antonio Bardem, Rafael J. Salvia kaj José María Forqué, inter aliaj. Menciindas filmoj kiel Balarrasa, Séptima página, Esa pareja feliz, Novio a la vista, Concierto mágico kaj La becerrada.
En televido li oftis en la ora epoko de la televida teatro en Hispanio. Li intervenis ofte en la teatra programo Estudio 1, elstare ekzemple en La muerte de un viajante (1972), de Arthur Miller, Las Meninas (1974), de Antonio Buero Vallejo kaj la adaptaĵo por televido fare de Gustavo Pérez Puig el Doce hombres sin piedad de Reginald Rose (16a de marto 1973). Li kunprotagonistis kun Enrique San Francisco "La larga noche de los bastones blancos" (1979). Lia lasta televida interveno estis en la serio Brigada Central (1989).
152217 Akosipov
152217 Akosipov estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 10-an de septembro 2005  elde la Observatorio de Andruŝivka en Andruŝivka (Ukrainio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la astronomo Aleksandr Kuzmiĉ Osipov (1920–2004), esplora laboranto dum 43 jaroj ĉe la Astronomia Observatorio de la Kijiva Universitato. Li studis la formon de la Luno uzante siajn proprajn observojn de lunaj kaŝadoj. Li estis ankaù konata kiel scienca kunordiganto de amatoroj kaj junaj sciencaj esplorantoj.
Alia asteroido, 14335 Alexosipov (malkovrita elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno), estis ankaŭ nomita en lia honoro.
Néons-sur-Creuse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Mérigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Lignac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
-730
La jaro 730 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 24 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 730 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 730 antaŭ nia erao.
En la jaro 730 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Piedratajada
Piedratajada [pjedrataĤAda] (Piedratallada) estas hispana municipo en la jurisdikcia distrikto de Ejea de los Caballeros, en provinco Zaragozo. Ĝi apartenas al komarko Cinco Villas, en la regiono Aragono, Hispanio.
Loknomo
La loknomo estas etimologie kompreneble kiel "Trnĉita Ŝtono", kaj tiukadre aperas flava simbolo en la municipa blazono.
Dum la lastaj jardekoj de la 19-a jarcento kaj la plej granda parto de la 20-a jarcento, tiu municipo inkludis la nunan municipon Marracos.
Geografio
La urbo Piedratallada havas alton de 423 metroj super la marnivelo, kaj ĝi distas 50 km al Zaragozo, kiu estas ĉefurbo de la provinco kaj de la regiono Aragono. La etendo de la komunumo estas kvadrataj kilometroj.
En 1940 ĝi havis 849 loĝantojn, sed ekde tiam ĝi ne ĉesis malpliiĝi kun rapideco de ĉirkaŭ cent homoj ĉiun jardekon:
Heinrich von Treitschke
Heinrich Gotthard Freiherr von TREITSCHKE (Germanlingva prononco: [ˈhaɪ̯n.ʁɪç fɔn ˈtʁaɪ̯.t͡ʃkə]; 15a de Septembro 1834 – 28a de Aprilo 1896) estis germana historiisto, politika verkisto, ano de la Nacia Liberala Partio, membro de la Reichstag dum la tempo de la Germana Imperio. Li estis ekstrema naciisto, kiu favoris la germanan koloniismon kaj opoziciis kontraŭ la Brita Imperio. Li kontraŭis ankaŭ katolikojn, polojn, judojn kaj socialistojn ene de Germanio.
Kantono Sankta Joakimo
La kantono Sankta Joakimo aŭ kantono San Joaquin - angle San Joaquin County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Kupra (II) nitrato
Kupra (II) nitrato aŭ nitrato de kupro (II) neorganika kombinaĵo konsistanta je unu grupo nitrata ligita al la kupra katjono. Ĝi troveblas kun tri aŭ ses akvomolekuloj. Kupra (II) nitrato estas blua solidaĵo, tute solvebla en akvo, uzata en medicino, kiel insekticido, en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de lumsensivaj paperoj. Kiam varmigita, tiam toksaj nitrogenaj oksidoj liberiĝas.
Kantono San Bernardino
La kantono San Bernardino aŭ kantono Sankt-Bernardeto - angle San Bernardino County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo San Bernardino. La kantono estis fondita la.