cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spongia officinalis
Morfologio
Ordinaraj spongobanoj povas havi malsamajn formojn. La ronda formo estas la plej ofta. Ĝi troviĝas ĉe profundoj inter 0.5 kaj 40 metroj. Ĝia koloro dependas de la profundo, kutime ĝi estas inter malhelbruna kaj malhelgriza. Kiam la spongo mortas, ĝi sekiĝas kaj turniĝas flava aŭ bruna.
Distribuo
Spongia officinalis troviĝas en la Mediteraneo, en Kariba Maro kaj en la Karibio.
La Haye-Pesnel
La Haye-Pesnel estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Haylands.
Lattarico
Lattarico estas komunumo de Italio.
Melampo
Melampo (helene Μελάμπους, latine Melampus) estis en la helena mitologio fame konata divenisto kaj kuracisto. Liaj gepatroj estis Amitaono el Jolko kaj lia edzino Edomeno. Melampo estis nepo de Kreteo, fondinto de Jolko. Li estas tenanto de kelkaj interesaj unuaecoj:
Sian divenistan arton li ricevis de dioj, sed li pli kapablis kompreni lingvon de birdoj kaj aliaj kreaĵoj kaj tiun kapablon li akiris tiel ĉi: foje en junaĝo li savis buliĝon de malgrandaj serpentoj kaj iliajn gepatrojn pie sepultis. Junaj serpentoj "pure ellekis liajn orelojn" kaj de tiu momento li aŭdis kion la ceteraj ne aŭdas kaj multajn aĵojn ekkomprenis.
Lia plua fama sukceso estis sanigo de filinoj de la reĝo Proito kaj lia edzino Anteo aŭ Steneboio. La filinoj freneziĝis, ĉar ili ofendis dion Dionizon aŭ eĉ diinon Heron. Nun ili freneze kuradis en montaro kaj atakis vojaĝantojn. Melampo ofertis al la reĝo Proito, ke li sanigos ilin, sed postulis trionon de lia reĝolando. Al li ŝajnis la prezo tro alta kaj rifuzis. Sed kiam la frenezeco vastiĝadis ankaŭ al aliaj virinoj kaj en la regiono mankis sekureco, mortadis ŝafoj kaj brutoj kaj virinoj eĉ mortigadis siajn infanojn, Proito denove sendis voki Melampon, ke li akceptas liajn kondiĉojn. Sed Melampo jam postulis trionon de la reĝolando por si kaj trionon por sia frato Bianto. Poste Melampo fakte la virinojn purigis de frenezeco per mergo en sanktan puton. El la filinoj de Proito Ifinoo mortis, sed la duan, Lisipon, al si edzinigis Melampo kaj la trian, Ifianason, Bianto, kies Peroo nelonge pli frue mortis. Al tio ili ricevis kvotojn de la reĝolando, du trionoj Melampo kaj unu triono Bianto.
Loft
Loft povas esti supra etaĝo aŭ mansardo en konstruaĵo, rekte sub la tegmento (en la uzado de Usono) aŭ ĝuste stokeja spaco sub la tegmento kutime alirita per ŝtuparo (en la uzado de Britio) aŭ lifto. Lofta apartamento referencas al granda adaptebla malferma spaco, ofte konvertita por loĝeja uzo (konvertita loft) el alia antaŭa uzado, ofte el malpeza industrio, ateliero, stokejo ktp. Aldone al la diversa konfuzo, kelkaj konvertitaj loft-oj inkludas suprajn malfermajn loft-ajn areojn. Ĝenerale temas pri granda spaco kun malmultaj dividoj, grandaj fenestroj kaj tre lumeca. Plej ofte tiel ne estas divido inter kuirejo, manĝoĉambro, salono, studio, biblioteko, dormoĉambro ktp. Povas esti aparta nur necesejo. Temas pri tipo de loĝejo taŭga por unusola loĝanto aŭ paro, artistoj, bohemiuloj, studentoj ktp.
La neceso de grandaj spacoj kaj la tro altaj luprezoj de domoj kaj apartamentoj okazigis la fakton, ke jam ne uzataj fabrikoj, atelieroj kaj stokejoj ricevis novan grandan gravon por kelkaj sektoroj de la loĝantaro. Dekomence ili estis uzataj de studentoj kaj artistoj pli malpli eksterleĝe; iom post iom ili estis rehabilitaj kaj adaptitaj al restoracioj, vendejoj, art-studioj ktp. Rapide ties uzado pliampleksiĝis al hejma uzado, plej ofte kiel luksaj loĝejoj, spac-havaj, trankvilaj kaj komfortaj.
La koncepto ke la situo de "loft"-oj estas en ruinigitaj industriaj areoj, nome danĝeraj lokoj por loĝadi, pro la antikveco de la spacoj, la difektoj en elektro, konstruado aŭ aliaj servoj estas multaj, okazigis ke la industrio de nemoveblaĵoj disvolvigas novan merkaton, kaj konstruas novajn konstruaĵojn desegnitajn speciale por esti uzataj kiel loft.
22338 Janemojo
22338 Janemojo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy elde la Monto Palomar (Kalifornio, Usono)
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Jane Houston Jones kaj Morris “Mojo” Jones, precipe surstrataj geastronomoj en San-Francisko, helpante la ĝeneralan publikon admiri la belaĵojn de la ĉielo. Ili estas kun-eldonistoj de la informbulteno de la Astronomia Klubo de San Jose kaj funkciigas la TTT-ejon de la Astronomia Asocio de Norda Kalifornio.
István Zichy
Grafo István Zichy [iŝtvAn ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy István estis hungara historiisto, pentristo, grafikisto, profesoro, membro (ordinara en 1926) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis zichi kaj vásonkeői.
Ĉiĉerono
Ĉiĉerono estas "gvidisto por fremduloj tra la antikvaĵoj aŭ vidindaĵoj de urbo ktp.".
István Zichy
István Zichy naskiĝis la  1879 en Bábolna (urbo). Li mortis la 1951 en Aba (Hungario).
Ĉiĉerono
Temas pri persono, kiu bonvenigas individuojn aŭ grupojn vojaĝantajn, prizorgas ilin kaj peras siajn sciojn pri interesa loko, akompanante la gasto(j)n. En la loka lingvo aŭ tiu de la gasto(j) aŭ iu "interlingvo" la ĉiĉerono transdonas profundajn informojn pri geografiaj, historiaj, artaj, kulturaj, ekonomiaj kaj sociaj faktoj rilataj al la vidindaĵoj.
István Zichy
Biografio
István Zichy komencis lerni pentroarton en Budapeŝto, baldaŭe li plulernis en Munkeno de Simon Hollósy. Li vizitis Artkolonion en Nagybánya en 1901, poste li lernis pentroarton en akademio en Parizo. Hejmenveninta en 1904 li vizitis pentristojn en Gödöllő. En la malfruaj 1900-aj jaroj li jam partoprenis en hungaraj ekspozicioj, sed menciindas, ke liaj verkoj grandparte poste malaperis. Dum la 1-a mondmilito li estis memservanta soldato. Li aliĝis al rondo de kontraŭuloj de Hungara Sovetrespubliko en Vieno, poste li apogis politikon de Miklós Horthy, eĉ li ricevis postenon. En 1926 li doktoriĝis en universitato en Pécs, kie li akiris pli altan gradon en 1931. Inter 1931-1934 li instruis en Universitato Pázmány Péter, poste li estis ĉefdirektoro de Hungara Nacia Muzeo. Inter 1935–1942 li apartenis al la supera ĉambro. En 1944 li kontraŭis la naziojn, tial li trude pensiuliĝis. Li havas edzinon, kiu estis pentristo.
Ĉiĉerono
La amplekso de la ĉiĉeronado povas tre varii:
En iuj naciaj lingvoj oni havas diversajn nomojn por tiuj tri kategorioj de ĉiĉeronado - ekzemple en la germana lingvo la unuan difinon respegulas ekzemple la vorto Museumsführer ("muzeogvidisto"), la duan la vorto Fremdenführer ("fremdulogvidisto") aŭ Gästeführer ("gastogvidisto", en la socialisma ŝtato GDR inter 1945 kaj 1990 ankaŭ Stadtbilderklärer, "urbobilda klarigisto"), kaj la trian la vorto Reiseleiter ("vojaĝogvidisto"). En la angla lingvo, la duan difinon respegulas la vorto tour guide kaj la trian la vorto tour manager.
Historio
La profesio de ĉiĉerono ekestis kune kun la ekesto de edukaj vojaĝoj kaj de amasa turismo dum la 19-a jarcento. Antaŭe - dum la antikva, mezepoka kaj frua moderna tempoj - gvidado de fremduloj estis maksimume flanka enspezo de iuj spertaj lokuloj. La vorto "ĉiĉerono" devenis el la itala lingvo kaj aludas al la romia klerulo Cicerono, kiu tre paroleme gvidis gastojn tra la historiaj lokoj de la antikva urbo Romo - kaj efektive la unuaj profesiaj ĉiĉeronoj de la 19-a jarcento laboris en historiaj lokoj aŭ urboj de la antikvaj kulturoj de la landoj ĉirkaŭ la Mediteranea Maro, aparte en Italio kaj Grekio.
Eduko
En pluraj landoj - en Eŭropo ekzemple en Aŭstrio, Francio, Grekio, Hispanio, Italio, Kipro, Portugalio kaj Turkio - la profesio de ĉiĉerono estas ligita al ŝtate kontrolitaj eduko kaj diplomo; en aliaj, ekzemple en Germanio, mankas tia ŝtata reguligo kaj ĉiu ajn kun taŭgaj kapabloj povas dungiĝi kiel ĉiĉerono aŭ individue oferti siajn servojn.
Ofertoj de ĉiĉeronoj
Pro la ŝanĝiĝintaj postuloj de vojaĝantoj rilate al la eventa karaktero de vojaĝoj ekestis diversaj specialaj tipoj de turismaj gvidadoj, kiujn ofertas ĉiĉeronoj.
"Scenaj promenadoj"
Alia speco de gvidadoj estas tiel nomataj "teatraj" aŭ "scenaj promenadoj", en kiu kombiniĝas elementoj de ĉiĉeronado kaj de aktorado: La ĉiĉerono kostumiĝas, ŝminkiĝas kaj transprenas la rolon de elstara personaĵo ligita al la loko, kaj el tiu perspektivo klarigas la vidindaĵojn.
Temaj gvidadoj
Dum temaj gvidadoj, la promenoj tra interesa konstruaĵo, urbo aŭ regiono fokusigas apartan temon, ekzemple "la urbo dum la frua mezepoko" aŭ "spuroj kaj vivejoj de la famuloj de la urbo" aŭ "la urbo dum la tempo de faŝismo de la 20-a jarcento" aŭ "vivejoj kaj kulturaj centroj de certa kultura malplimulto en la regiono" ktp.
Katedralo Sankta Kruco (Bratislavo)
Katedralo de Apoteozo de Sankta Kruco estas grekokatolika katedralo en Slovakio, en la ĉefurbo Bratislavo.
Historio
La preĝejo konstruiĝis inter 1859-1860 apud la tiama tombejo en la tiam nomata urbo Pozsony [poĵonj]. Komence ĝi estis romkatolika preĝejo. La konsekron faris ĉefepiskopo de Esztergom Johano Scitovszky [scitovski]. Kiam la tombejo ne plu funkciis, ankaŭ la preĝejo estis superflua. Ekde 1972 ĝi apartenas al la slovakaj grekokatolikaj kredantoj kaj tiam la preĝejo renoviĝis, kiun episkopo Vasil Hopko denove konsekris. En 1996 la interna parto ŝanĝiĝis laŭ rito de grekokatolikoj. Ekde 2008 oficiale ĝi estas katedralo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo havas unu navon kaj super la enirejo sveltan turon, sed apude ankaŭ estas turetoj, kiel ornamaĵoj. Interne la novaj bildoj pretiĝis en 1996.
La mesoj okazas slovake kaj praslave.
Peter Bichsel
Peter BICHSEL (* la 24-an de marto 1935) estas germanlingva svisa verkisto.
Vivo
La filo de metiisto pasigis la junulajn jarojn unue en Lucerno kaj ekde 1941 en Olten. Ĉe la porinstruista seminario en Soloturno li trejniĝis kiel bazlerneja instruisto. En 1956 li nuptis la aktorinon Therese Spörri († 2005); li havas unu filinon kaj unu filon. En la jaro 1957 li aniĝis al la Socialisma Partio de Svislando kiun li forlasis en 1995. Li nomas sin mem socialisto. Ĝis 1968 (kaj lastfoje en 1973) li deĵoris kiel instruisto. Iner 1974 kaj 1981 li estis persona konsilisto kaj paroladverkisto de la parlamentano Willi Ritschard. kun kiu li estis amikiĝinta. Ankaŭ kun la verkisto Max Frisch li havis tre bonan rilaton ĝismorte; verŝajne responsis pri la sukceso de Bichsel finfine Jörg Steiner kiu faris peradon al Peter Lehner pri eventualaj laŭtlegadoj kaj poste al Otto F. Walter pri la eldono de la Milchmann-antologio. Bichsel vivas en Bellach proksime de Solothurn.
Verkistaj estiĝo kaj trajto
Post etaj eldonaĵoj en gazetoj, precipe de lirikaĵoj, eldonitis en 1960 la unua prozaĵo private. En vintro 1963/64 li partoprenis skribistan kurson en Berlino sub la gvidado de Walter Höllerer. De tio raportas la dokumentadvolumo Prosaschreiben (1964) kaj komuna romano de ĉiuj partoprenintoj (i.a. de Hubert Fichte kaj Klaus Stiller), Das Gästehaus (1965), por kiu Bichsel verkis la unuan ĉapitron.
En 1964 li tuj famiĝis per sia tre malgrandaj historietoj en Eigentlich möchte Frau Blum den Milchmann kennenlernen; la societo Gruppe 47 entuziasme bonvenigis lin kaj aljuĝis al li en 1965 la propran literarpremion. En 1968 liaj unuaj kolumnoj aperis en la renomita gazeto Die Weltwoche; tiaĵoj verkatas ĝis nun (laste por la gazeto Schweizer Illustrierte). Kolumne li ofte kaj volonte donis publike sian opinion pri politikaj aferoj. En 1970 li eks-aniĝis kun 21 aliaj kolegoj konataj el la Svislanda geverkista asocio kunfondonte Grupon Olten. Bichsel membras al Akademie der Künste de Berlino kaj estas koresponda membro de la Germana akademio pri lingvo kaj poezio en Darmstadt. Liaj postlasotaĵoj troviĝos en Berno en la Svislanda literaturarkivo.
Zsuzsanna Izsvák
Zsuzsanna Izsvák naskiĝis la en Miskolc.
Biografio
Zsuzsanna Izsvák akiris biologian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1987, post ses jaroj ŝi samloke akiris sciencan gradon Ph.D., fine ŝi en Universitato de Minesoto. Ŝi ricevis stipendion por labori en nederlanda esplora instituto pri kancero. En 2004 kun financaj apogoj ŝi establis esplorgrupon en en:Max Delbrück Center for Molecular Medicine in the Helmholtz Association. La grupo atingis signifajn rezultojn pri moveblaj genetikaj elementoj nomataj saltantaj genoj kaj praĉeloj. Inter 2009-2011 ŝi estis gastpreleganto en la pli frue menciita universitato. En 2011 ŝi doktoriĝis antaŭ la akademio. Ŝi ricevis stipendiojn ekde 1987, premiojn ekde 2004.
Elektodistrikto
Elektodistrikto estas geografie aŭ per iu alia maniero formita grupo da homoj, kiuj elektas en baloto siajn reprezentantojn al parlamento aŭ alia deputitaro (ekzemple en loka nivelo).
Elektodistriktoj povas esti aŭ plimultaj (majoritataj) aŭ proporciaj. El plimultaj elektodistriktoj estas elektitaj nur unu reprezentanto, kutime tiu, kiu ricevas la plej multe da voĉoj. En iuj landoj okazos du raŭndoj de balotado, el kiu la dua estas kutime inter tiuj du, kiuj ricevis la plej multajn voĉojn sen ricevi pli ol duonon el la voĉoj en la unua raŭndo. Ekzemple en Britio, Usono, Hindio kaj Aŭstralio ekzistas majoritata aŭ plimulta sistemo de elekto-distriktoj. Ekzemple en Francio la reprezentantoj estas elektataj per du raŭndoj de balotado. La tuta lando formas elektodistrikton ekzemple en Israelo kaj en Nederlando. Landoj kiel ekzemple Svedio, Finnlando kaj Hispanio havas plurajn elektodistriktojn de proporcia baloto.
Elektodistriktoj ekzistas pro la volo havigi al diversaj regionoj de la lando eblecon elekti siajn proprajn reprezentantojn al parlamento. Se la lando estus unu elektodistrikto la avantaĝon havus ofte naciekonataj politikistoj el la ĉefurbo.
El proporcia baloto el unu elektodistrikto estas elektataj pluraj reprezentantoj. Se la tuta lando formas unu elektodistrikton, aŭ se malproporcieco de elektodistriktoj estas egaligita per egalig-seĝoj, estas kutime aplikata elektosojlo.
Elektodistrikotoj estas kutime formitaj laŭ geografia kriterio. Unu provinco aŭ regiono povas formi unu elekto-distrikton. Ekzemple en sindikataj elektoj povas ekzisti ankaŭ elektodistriktoj laŭ fakoj. Dum rasa diskriminacio en Sud-Afriko ekzistis ankaŭ elektodistriktoj surbaze de la raso kaj en iuj landoj ekzistas etne-bazitaj elektodistriktoj, ekzemple por doni al malmultnombraj indiĝenaj popoloj eblecon elekti siajn proprajn reprezentantojn (kiu ne sukcesus se ili estus disdivitaj al elektodistriktoj kie plimulto apartenas al aliaj popolgrupoj).
Marĝena elektodistrikto estas elektodistrikto en plimulta sistemo, en kiu la diferenco inter du plej popularaj kandidatoj aŭ partioj estas tre malgranda. En plimulta sistemo eblas ankaŭ fi-dislimi la limojn de elektodistrikto.
Fernand Cormon
Fernand CORMON (naskiĝinta en 1845 en Parizo - mortinta en 1924) estis franca pentristo. Li fariĝis lernanto de Cabanel, Fromentin, kaj Jean Portaels, kaj unu el la ĉefaj historiaj pentristoj de moderna Francio.Je frua aĝo li logis atenton per la pli bona klaso de sansaciismo en sia arto, kvankam dum tempo sia potenca peniko frekventis speciale rave scenojn de sangoverŝo, kiel la Murdo en la Seraglio (1868) kaj la Morto de Ravara, Reĝino de Lanka ĉe la Muzeo Tuluza. Lia Kain fluganta antaŭ la Malbeno de Jehovo; kaj por la Mairie de la kvara arondismento de Parizo li unukolore faris serion da Paneloj: Naskiĝo, Morto, Geedziĝo, Milito, ktp. Entombigo de Tribestro, kaj bildoj kun la ŝtonepoko kiel subjekto, okupis lin dum kelkaj jaroj. Li estis nomumita al la Honora Legio en 1880. Li sekve de tio ankaŭ dediĉis sin al portretado.
The Cat and the Canary (1927)
The Cat and the Canary (esperante "La Kato kaj la Kanario") estas usona, muta hororfilmo aperinta en 1927 kaj adaptita el la samnoma teatraĵo verkita de la dramisto John Willard en 1922. Reĝisorita de la germana ekspresionisto Paul Leni, la filmo prezentas la aktorojn Laura La Plante kiel Annabelle West, Forrest Stanley kiel Charles "Charlie" Wilder, kaj Creighton Hale kiel Paul Jones. La intrigo ĉefe temas pri la morto de Cyrus West, kiu estas la onklo de Annabelle, Charlie kaj Paul, kaj pri la legado de lia testamento 20 jarojn poste. Annabelle heredas la riĉaĵojn de sia onklo : kiam ŝi kaj ŝia familio tranoktas en la fantomloĝita sinjordomo de la onklo, ili tamen estas turmentitaj de mistera estaĵo. Dume, frenezulo konita kiel "la Kato" eskapas el proksima frenezulejo kaj kaŝas sin en la sinjordomon.
The Cat and the Canary apartenas al specifa ĝenro de komediaj hororfilmoj, kiuj estis inspiritaj de kelkaj Broadway-teatraĵoj de la 1920-aj jaroj. Tiu adapto de la teatraĵo fare de John Willard sukcese miksas ekspresionismon kaj humuron, el kio laŭ kritikistoj rezultas la unika kaj rimarkinda stilo de Paul Leni. La etoso kreita de John Leni en la filmo spertis grandan sukceson ĉe la publiko, tiel ke The Cat and the Canary iĝis influa kaj imitinda ekzemplo por la klasika filmtemo de la malnova, malhela domo : tiu ĝenro poste restis populara ekde la 1930-aj ĝis la 1950-aj jaroj. La verko estas cetere unu el la plej fruaj hororfilmoj produktitaj de Universal Pictures, kaj estas ofte rigardita kiel "la kojnŝtono de la Universal-skolo pri hororo". La teatraĵo estis sekve readaptita je kvin pliaj fojoj : la plej rimarkinda el tiuj readaptoj datiĝas de 1939 kaj montras la komedian aktoron Bob Hope.
Resumo
En sinjordomo ĉe la bordoj de la rivero Hudsono, la milionulo Cyrus West malrapide agonias. Lia monavida familio senĉese ĉirkaŭsieĝas lin, samkiel "katoj ĉirkaŭ kanario", tiel ke li iom post iom freneziĝas. West ordonas, ke lia testamento sekure restu enŝlosigita kaj nelegita en kofro ĝis la 20-a datreveno de lia morto. Kiam alvenas la koncerna kaj longe atendita dato, la familia advokato Roger Crosby (Tully Marshall) malkovras, ke dua testamento mistere aperis en la kofro : la dua testamento estu malfermita nur se la kondiĉoj de la unua testamento estus ne plenumitaj. La domgardistino de la sinjordomo, Mammy Pleasant (Martha Mattox), atribuas la aperon de la dua testamento al la fantomo de Cyrus West, kion la raciema advokato Crosby konsternite refutas.
La parencoj de West alvenas al la sinjordomo iom antaŭ noktomezo : inter ili estas liaj nevoj Harry Blythe (Arthur Edmund Carewe), Charles "Charlie" Wilder (Forrest Stanley) kaj Paul Jones (Creighton Hale), sed ankaŭ lia fratino Susan Sillsby (Flora Finch), lia filino Cecily Young (Gertrude Astor) kaj finfine lia nevino Annabelle West (Laura La Plante). La tutajn riĉaĵojn de Cyrus West laŭ la testamento heredas lia plej malproksima parenco kun la familia nomo "West", tio estas Annabelle. La dokumento tamen precizigas, ke antaŭ ol fariĝi la oficiala heredantino, ŝi unue konsultu la kuraciston Ira Lazar (Lucien Littlefield), kiu ekzamenu kaj kontrolu ŝian mensan sanon. Se la kuracisto opinias ŝin freneza, la heredaĵo irus al la persono nomita en la dua testamento. Inter la riĉaĵoj de West estas altvaloraj diamantoj, kiujn li kaŝis antaŭ multaj jaroj. Annabelle tiam komprenas, ke ŝi nun iasence similas al sia onklo, "ene de kaĝo kaj ĉirkaŭita de katoj".
Dum la familio preparas sin por vespermanĝo, gardisto (George Siegmann) prezentiĝas kaj anoncas, ke ĵus eskapita frenezulo nomita "la Kato" kaŝas aŭ en la domo, aŭ sur la ĉirkaŭa tereno. La fuĝanto, diras la gardisto al Cecily, "estas maniulo, kiu kredas ke li estas kato, kaj li ŝiras siajn viktimojn kvazaŭ ili estus kanarioj !". Intertempe eksuspektas Crosby, ke iu familiano eble planas agresi Annabelle, kaj li decidas informi ŝin pri la nomo de la dua heredanto. Antaŭ ol li povas paroli al ŝi, hara mano kun longaj ungoj aperas el sekreta pasejo en libroŝranko kaj forrabas la advokaton, terurante Annabelle. Kiam ŝi klarigas al la familio tion, kio okazis al Crosby, ŝiaj parencoj tuj konkludas, ke ŝi estas freneza.
Dum Annabelle estas dormanta, la sama mistera mano aperas el la muro malantaŭ ŝia lito kaj ekprenas la diamantojn el ŝia kolo. La familianoj de la juna virino denove dubas pri ŝia mensa sano. Kiam Harry kaj Annabelle serĉfosas la ĉambron, ili tamen malkovras kaŝitan pasejon en la muro, kaj trovas tie la kadavron de Roger Crosby. Mammy Pleasant eliras el la domo por averti lokan policon, dum Harry serĉas la gardiston. Susan tute histerie forkuras el la sinjordomo kaj petveturas laktiston (Joe Murphy) por transportado. Paul kaj Annabelle revenas al la ĉambro por serĉi perditan koverton kaj ili konstatas, ke la kadavro de Crosby malaperis. Paul mem malaperas, kiam la sekreta pasejo fermiĝas malantaŭ li. Vagante en la sekretaj koridoroj de la domo, Paul estas atakita de la Kato, kiu lasas lin kvazaŭmortintan. La juna viro rekonsciiĝas en la ĝusta tempo por savi Annabelle. Policistoj alvenas kaj arestas la Katon, kiu fakte estas Charlie Wilder maskite. La gardisto estis lia komplico. Wilder ja estis la persono nomita en la dua testamento : li esperis frenezigi Annabelle, tiel ke li povus ricevi la heredaĵon.
Produktado
The Cat and the Canary estas tipa ekzemplo de 20-a jarcenta germana ekspresionismo. Laŭ la arthistoriisto Joan Weinstein, ekspresionismo estas iom malpreciza nocio, kiu inkludas interalie la stilojn de pluraj artaj movadoj kiel Die Brücke, Der Blaue Reiter, futurismo kaj abstrakta arto. Tiuj stiloj, kvankam tre malsamaj kaj diversaj, ĉiuj emas zorgi pli pri la esprimo de internaj sentoj ol pri la detalema kopio de naturo. La filmhistoriisto Richard Peterson cetere rimarkis, ke "germana kinarto famiĝis pro siaj intrigoj faritaj el psikologia hororo kaj pro strangaj etosoj kreitaj per lumigo, enscenigo kaj kameranguloj". Tiaj filmteknikoj larĝe kontribuis al la esprimo de ekspresionismaj temoj. Inter influaj ekzemploj de germana ekspresionisma kinarto menciendas Das Cabinet des Dr. Caligari (1920) fare de Robert Wiene pri freneza kuracisto, kaj Das Wachsfigurenkabinett (1925) fare de Paul Leni pri horora vaksmuzeo en foiro.
Das Wachsfigurenkabinett profunde impresis Carl Laemmle, la germandevenan prezidanton de la kina firmao Universal Pictures. Laemmle precipe interesiĝis pri la maniero, laŭ kiu Leni distingiĝis el rigora ekspresionismo per la aldono de humuro kaj amuzo okaze de groteskaj scenoj. En Usono, la reĝisoro David Wark Griffith intertempe filmis One Exciting Night (1922), kiu rapide populariĝis kaj vekis novan modon pri gotikaj hororaj filmoj, el kio Laemmle deziris profiti. La sekvaj filmoj de la sama ĝenro, ekzemple Puritan Passions de Frank Tuttle (1923), The Monster (1925) kaj The Bat (1926) de Roland West, kaj The Gorilla (1927) de Alfred Santell, ĉiuj adaptitaj el Broadway-teatraĵoj, montriĝis tutsame sukcesaj.
Laemmle sekve turnis sin al populara teatraĵo de John Willard, The Cat and the Canary, kiu temas pri heredantino, kies familio provas frenezigi ŝin por ŝteli la heredaĵon. Willard unue hezitis permesi, ke Laemmle filmu lian verkon. Kiel klarigas la historiisto Douglas Brode, "tio laŭvorte eksponus al ĉiuj la finon de la intrigo, (...) detruante la utilecon de la teatraĵo kiel daŭra profitilo". Willard tamen finfine konsentis, kaj la teatraĵo estis adaptita kiel filmo fare de la scenaristoj Alfred A. Cohn kaj Robert F. Hill.
Rolantaro
The Cat and the Canary prezentas tri spertajn filmstelojn de la muta epoko : Laura La Plante, Creighton Hale kaj Forrest Stanley. La Plante ludis rolojn en pli ol kvindek filmoj antaŭ ol fariĝi la ĉefrolantino de The Cat and the Canary. Laŭ la filmhistoriisto Gary Don Rhodes, ŝia rolo en tiu filmo estas tiu de tipa virino en horor- kaj misterfilmoj : "Virino en hororfilmo (...) fariĝas la ĉasitaĵo, la predo. Nenio fareblas por ŝi, kaj la sola demando tial iĝas : kio estos farita el ŝi ?. "La heroinoj", aldonas Rhodes, "estas junaj kaj belaj, sed plivole simbolas posedendajn premiojn, aŭ "ŝtelitajn" de maliculo aŭ "gajnitajn" de juna heroo fine de la filmo" . Post The Cat and the Canary, Laura La Plante daŭre ludis rolojn por Universal, sed estis sekve rigardita kiel "viktimo de parolaj filmoj" . Ŝi ricevis stelon sur la holivuda Walk of Fame antaŭ sia morto en 1996 pro alchajmera malsano.
Universal elektis la irlandan aktoron Creighton Hale por ludi la heroon Paul Jones, kuzon de Annabelle. Hale aperis en 64 mutaj filmoj antaŭ The Cat and the Canary, plej fame en la filmserio The Exploits of Elaine (1914), kaj en du filmoj de D. W. Griffith, Way Down East (1920) kaj Orphans of the Storm (1921). La rolo de Hale en The Cat and the Canary celis krei komediajn intertempojn. Laŭ la kritikisto John Howard Reid, "li senĉese apogas sin al mebloj, troviĝas en riskaj pozicioj sub lito aŭ batalas kontraŭ neverŝajnaj objektoj kiel falantaj libroj aŭ gigantaj litrisortoj". Hale nur tre malfacile daŭrigis sian karieron post la alveno de parolaj filmoj : plejmultaj el liaj roloj estis duarangaj kaj ne menciitaj en la prezentlisto.
La filmo cetere entenas malĉefan rolantaron, kiu laŭ unu filmhistoriisto estas nur "duaklasa", sed estas tute kontraŭe laŭ alia kritikisto "bonega". Tully Marshall ludis la suspekteman juriston Roger Crosby, Martha Mattox estis elektita kiel la malgaja kaj superstiĉa domgardistino Mammy Pleasant, dum Gertrude Astor kaj Flora Finch ludis monavidajn parencojn, respektive la filinon Cecily Young kaj la fratinon Susan Sillsby. Lucien Littlefield estis elektita kiel la freneza psikiatro Ira Lazar, kiu strange similas al la ĉefpersono ludita de Werner Krauss en Das Cabinet des Dr. Caligari.
Reĝisorado
Konforme al la konjektoj de Universal, la reĝisoro Paul Leni aliformis la teatraĵon de John Willard en filmon ekspresionisman sed adaptitan al usona publiko. La historiisto Bernard F. Dick observas, ke "Leni mildigis germanan ekspresionismon, kun ties bizara chiaroscuro, malsimetriaj scenoj kaj ekscesa stilizo, ĝis formato akordigebla kun usona filmtradicio". Jenn Dlugos opinias, ke "multaj filmadaptoj de teatraĵoj [de la 1920-aj jaroj] lasas sin kapti de tio, ke ili ja ĝuste ŝajnas kiel teatraĵoj filmitaj por kino, pro minimuma emfazo de la ĉirkaŭo kaj multe da ekscesa aktorado". Tio tamen ne estis la kazo de la filmo de Leni. Richard Scheib rimarkas, ke "la stilo de Leni estas io, kio forlevas The Cat and the Canary el simpla filmita teatraĵo, kaj donas al ĝi mirindan grafikan dinamismon".
Por krei la strangan kaj apartan etoson de The Cat and the Canary, Leni uzadis kamerateknikojn kaj efektojn similajn al tiuj troveblaj en germanaj ekspresionismaj filmoj kiel Das Cabinet des Dr. Caligari. La filmo komencas per mano, kiu ŝiras araneoretojn por malkaŝi la enkondukajn titolojn. Inter aliaj efektoj estas "teatraj ombroj, okullogaj superstaplo de bildoj kaj patosaj sekvencoj, dum kiuj la kamerao pasas tra koridoroj kun ŝvelantaj kurtenoj". La filmhistoriisto Jan-Christopher Horak cetere komentas unu gradŝanĝon inter du scenoj de la filmo, el bildo de la sinjordomo kaj ties strangformaj turoj al tiu de tro grandaj boteloj da medikamentoj, kiujn la forpasinta Cyrus devis trinki : tio laŭ Horak "funkcias kiel duobla simbolo de karcero, ŝajnigante la maljunulon kiel enŝlosigitan nanon". Leni zorgeme kunlaboris kun la rolantaro por plifortigi la etoson jam kreitan de lumigo kaj kameranguloj. La ĉefa fotografisto Gilbert Warrenton memoris, ke Leni ofte uzis gongon por stuporigi la aktorojn. Warrenton amuze rimarkis, ke "Leni batis tiun aĵon eĉ pli malbone, ol la Savarmeo batas tamburon".
Kvankam la filmo entenas kelkajn hororelementojn, ĝi laŭ la filmhistoriisto Dennis L. White "estas strukturita por fino elpensita alie ol hororo. Kelkaj scenoj ja eble atingas hororon, kaj kelkaj personoj drame spertas hororon, sed en tiaj filmoj, fundamentaj konvenciaj indicoj kaj logika klarigo (almenaŭ kredebla klarigo laŭ posta vidpunkto) estas plejofte fundamentaj kaj estas la ĉefaj zorgoj de iliaj kreintoj".
Krom reĝisorado, Paul Leni ankaŭ estis pentristo kaj scendesegnisto. La scenoj de la filmo estis desegnitaj de Leni mem kaj realigitaj de Charles D. Hall, kiu poste ankaŭ desegnis scenojn por Drakulo (1931) kaj Frankenŝtejno (1931). Leni esperis eviti tro grandan realismon, kaj klopodis krei vidajn efektojn, kiuj plivole simbolis la emociojn de la personoj. Pri tio li skribis : "Ne ekstreman realecon perceptas la kamerao, sed la realecon de interna okazaĵo, kiu estas pli profunda, efektiva kaj emociiga ol tio, kion ni vidas per niaj ĉiutagaj okuloj". Leni sekve plireĝisoris kelkajn filmojn, interalie The Chinese Parrot (1928) pri la detektivo Charlie Chan, The Man Who Laughs (1928) kaj The Last Warning (1929), antaŭ sia morto en Los-Anĝeleso pro sepso.
Recenzo kaj influo
The Cat and the Canary estis montrita por la unua fojo en la Colony Theatre de Novjorko la 9-an de septembro 1927 : la filmo rapide fariĝis populara kaj komerca sukceso por kinejoj. La magazino Variety ekzemple opiniis : "Tio, kio distingas la Universal-filmversion el la (...) teatraĵo estas la inteligenta traktado de stranga temo fare de Paul Leni, enkondukante kelkajn el la romanscenoj kaj romanideoj, kun kiuj oni identigis lin (...) La filmo daŭras iom tro longe (...) Krom tio, ĝi estas superaveraĝe kontentiga distraĵo". Laŭ alia recenzo el New York Times, "jen filmo, kiu devus esti prezentita antaŭ multaj aliaj reĝisoroj por montri al ili, kiel oni devus raporti rakonton, ĉar tra la tuta filmo S-ro Leni ŝajne neniam senfortiĝas. Li agadas tiom nature, kiom homo penseme fingrumanta la finojn de siaj lipharoj". Kiel la filmhistoriisto Bernard F. Dick tamen rimarkas, "subtenantoj de "Kaligarismo", aŭ alivorte de la plej ekstrema ekspresionismo, (...) kompreneble opiniis, ke Leni vulgarigis la konvenciojn [de ekspresionismo]". Sed laŭ Dick, Paul Leni nur "lumigis ekspresionismajn temojn, tiel ke ili povus eniri usonan kinarton sen la ŝarĝo de movado, kiu senkontrolite perdiĝis".
Fresnay-sur-Sarthe
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Mamers, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas fresnois.
The Cat and the Canary (1927)
Recenzo kaj influo
Modernaj kritikistoj plivole interesiĝas pri la graveco kaj influo de la filmo. Chris Dashiell rimarkas, ke "ĉio en la filmo estas tiel multe troiga, tiel malmulte subtila, ke ni rapide ne plu atentas pri la okazaĵoj, malgraŭ kelkaj milde timigaj efektoj". La sama kritikisto tamen konsentas, ke la filmo "havis grandan influon sur la horora ĝenro, kaj eĉ Hitchcock citis ĝin kiel influo". Tony Rayns cetere rigardas la filmon kiel "la definitiva filmo pri fantomloĝita domo (...) Leni lerte kaj ĉefe klopodas por ridoj, sed la vagantaj, kvazaŭe Murnau-aj kameramovoj tamen generas unu aŭ du tremetojn dum la filmo. Ĝi estas, fakte, ege distriga". Laŭ John Calhoun, la graveco kaj influo de la filmo devenas de tio, ke Leni "rimarkinde scipovas alporti komikajn elementojn al la banalaj konvencioj de la intrigo : la pivotantaj paneloj kaj la malaperoj de roluloj okazas tiel rapide kaj estas tiel eksperte planitaj, ke la verko ŝajnas kiel klasika burleskaĵo kun klakantaj pordoj (...) Samtempe, Leni ne preterrigardis la hororajn elementojn".
Fresnay-sur-Sarthe
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kiel la nomo indikas, la loĝloko situas borde de la rivero Sarthe.
The Cat and the Canary (1927)
Recenzo kaj influo
Kvankam ĝi ne estas la unua filmo okazinta en onidire fantomloĝita domo, The Cat and the Canary nekontesteble starigis modelon por la ĝenro de la "malnova, malhela domo" (angle old dark house genre). Tiu vortesprimo aperis pro filmo de la angla reĝisoro James Whale titolita The Old Dark House (1932), kiu estis profunde influita de la filmo de Leni. Tiu filmĝenro grupigas la filmojn, "en kiuj murdoj estas plenumitaj de maskitaj murdistoj en malnovaj domegoj". Laŭaspekte supernaturaj okazaĵoj ĉiuj ricevas racian klarigon je la konkludo de la filmo, kaj tiam simple aperas kiel la agoj de krimulo. Inter aliaj, samĝenraj filmoj influitaj de The Cat and the Canary estas The Last Warning (1929), House on Haunted Hill (1959), sed ankaŭ la monstr-filmoj de Abbott kaj Costello kaj de Laurel kaj Hardy.
Kolorigita kaj renovigita versio de The Cat and the Canary estis eldonita de Image Entertainment por VHS kaj DVD, respektive en 1997 kaj 2005. La originala blanknigra versio restas malofte dissendita ĉe la kabla televidreto Turner Classic Movies.
Readaptoj
The Cat and the Canary estis entute readaptita kvinfoje. The Cat Creeps fare de Rupert Julian (1930) kaj la hispanlingva La Voluntad del muerto, reĝisorita de George Melford kaj Enrique Tovar Ávalos, estis la unuaj parolaj readaptoj de la filmo : ili ambaŭ estis produktitaj kaj distribuitaj de Universal Pictures en 1930. Kvankam ili viciĝis inter la unuaj parolaj filmoj produktitaj de Universal, neniu montriĝis vere influa sur la ĝenro, kaj The Cat Creeps cetere estas hodiaŭ perdita filmo.
Poste fariĝis la intrigo iom tro familieca : kiel rimarkis la filmhistoriisto Douglas Brode, "estis verŝajne, ke la teatraĵo estos senfine formetita en tirkeston". La sekva readapto fare de Elliott Nugent, The Cat and the Canary, tamen montriĝis sukcesa. Nugent "havis la bonan ideon adapti la teatraĵon kun videble komika celo". La filmo estis produktita de Paramount Pictures, kaj montris interalie la komedian aktoron Bob Hope. Hope havis la rolon de Wally Campbell, persono inspirita de la rolo de Creighton Hale kiel Paul Jones. Almenaŭ unu kritikisto sugestis, ke Hope disvolvis la rolon pli bone ol Hale, kaj cetere montriĝis pli amuza kaj pli ĉarma.
Inter aliaj readaptoj estis Katten och kanariefågeln ("La Kato kaj la Kanario"), sveda televidfilmo aperinta en 1961 kaj reĝisorita de Jan Molander, sed ankaŭ The Cat and the Canary (1979), brita filmo reĝisorita de Radley Metzger. La versio de 1979 estis produktita de Richard Gordon, kiu klarigis la kialojn de tia readapto : "Nu, tio ne estis farita ekde la versio de Bob Hope, tio neniam estis farita kolore, ĝi estis famkonata titolo, ĝuis certan reputacion kaj estis io, kio logike povus aŭ fakte devus esti farita en Anglio".
6483 Nikolajvasilʹev
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la rusa kuracisto Nikolaj Vasiljev, scienca direktoro de la plur-fakaj sendependaj ekspedicioj al Tungusko.
Le Ham (Manche)
Le Ham estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hamais.
Pāvilosta
Pāvilosta estas urbo en Latvia historia regiono Kuronio, en la okcidento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Dienvidkurzeme kaj situas en okcidenta parto de la distrikto apud Balta Maro. Ĉe la enfluejo de rivero Saka ekzistas haveno. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 46 km de Grobiņa, 53 km de Liepāja kaj 210 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
En 13-a jarcento, la kurona haveno Saka situis ĉe la enfluejo de la samnoma rivero. Unue estis menciita en skribaĵoj en Livonia periodo, en la traktato de 1253. Ekde 1253 la areo estis regita de la episkopujo de Kuronio, poste de la aŭtonoma regiono Piltene.
En 1795 la Piltene regiono, kune kun Saka haveno, estis aneksita al la Rusia Imperio, kaj en 1797 ĝi integriĝis en la Kuronian provincon.
En 1879 komenciĝis la konstruado de plentaŭga haveno kaj vilaĝo, kiu estis nomita Pāvilosta (Paulhaveno, germane: Paulshafen). Evoluo estis malrapida ĝis 1893, kiam la konstruado de la milithaveno en Liepāja komenciĝis kaj Pāvilosta iĝis liverhaveno. Konstruado de malgrandaj ŝipoj komenciĝis, 15 ŝipoj estis konstruitaj en vilaĝo. Dum la Unua Mondmilito, la loka kargo kaj fiŝkapta floto preskaŭ estis tute detruitaj.
Post la Sendependiĝo Milito (1918-1920), Pāvilosta estis inkludita en la lastatempe establita Respubliko de Latvio. De tiam sur, Pāvilosta ekzistis plejparte kiel fiŝkaptista vilaĝo. En 1952 Pāvilosta ricevis la statuson de laborista vilaĝo (ekde 1961 - urbvilaĝo), en 1991 akiris urborajtojn. En la 21-a jarcento, la turisma infrastrukturo komencis formiĝi, la Saka estuaro estis profundigita ĝis 4.5 metroj, permesante al malgrandaj pramoj eniri.
Geografio
La urbo situas en la Marbordo malaltebenaĵo sur la bordoj de la rivero Saka.
Averaĝa temperaturo estas -3°C en januaro kaj +16,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 750-800 mm jare.
Transporto
La sola aŭtovojo de urbo estas P111 (Ventspils-Grobiņa).
David Smith
David Roland SMITH (naskiĝinta en la 9-a de marto 1906 en Dekaturo (Ilinojo), mortinta en la 24-a de majo 1965 en aŭtomobila akcidento proksime de Albany (Nov-Jorkio)) estis usona skulptisto. Per liaj abstraktaj faritajoj el metalo li ege influis la evoluon de skuptoarto en la 20-a jc.
Vivo artista
Laborante en fabriko pri metalvaroj li ekkonis la praktikajn fundamentojn de sia posta profesio. Sub la influo de Pablo Picasso kaj Julio González li faris en la 1933-a la unuajn skulptaĵojn el metalo, i.a. maŝinpartojn de agrikulturaj iloj. En 1940 faritis lia socikritika reliefskulptaĵo Medals for Dishonor.
Dum la Dua mondmilito li deĵoris en lokomotivfabriko. Pluraj el la skeletformaj kaj senkarnaj artaĵoj el la 1940-aj jaroj (ekz.: Royal Bird de 1948) kritikas homajn malvirtojn kiel fortigemon kaj avarecon. Post 1950 la verkaro iĝis pli abstrakta. Kiel ekzemplo menciatas Star Cage (1950), malgrasa aĵo el ŝtalbastonetoj kaj kurbigitaj metalpartoj. La pli malfruaj verkoj (ekz. Tank Totem, Sentinel aŭ la el ŝtaplitaj metalblokoj farita Cubi-serio) estas kaj masivaj kaj simplaj.
Mehringer Mühlenbach
La Mehringer Mühlenbach (esperanto: „muelila rojo de Mehringen“ )   estas  3,976  km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo en la germana federacia lando  Rejnlando-Palatinato, kiu enfluas la Mozelon en Mehring. Ĝia akvokolekta areo larĝas 3,441 km².
Leopold Andrian
Post la Unua Mondmilito Andrian estis la unua direktoro de la Burgoteatrejo de Vieno, sed li lasis ĝin post la abdiko de la imperiestro de Aŭstrio. Inter la du militoj, Andrian evoluis al pli kristana kaj konservativa mensostato kaj li ekzilis sin al Brazilo dum la Dua Mondmilito.
Li volis esti enterigita en la aŭstraj Alpoj kie li pasis la plej feliĉajn momentojn el sia junaĝo. Andrian multege korespondis kun la aŭstra dramaturgo Hugo von Hofmannsthal.
Eksteraj ligiloj
Biografio
Młynary
Młynary (germane: Mühlhausen) estas urbo en la Varmia-Mazuria Provinco de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Młynary en distrikto Elbląg.
Historio
La loĝloko esis lokitaj fare de germanaj kavaliroj de la Teŭtona Ordeno ĉirkaŭ la jaro 1327 en la centro de la regiono nomata Pogezanio. Fondinto de la urbo estis la teŭtona komandanto el la kastelo en Elblongo Hermann von Öttingen. La unuaj setlantoj estis la grupo da kelkdeko de personoj el Turingio. Ili nomis la burgon ĉe la rivero Bauda (vidu la suban foton) por memorigi la urbon el kiu ili venis - do la urbon Mühlhausen. Młynary esti lokigitaj laŭ leĝo de Culm an der Weichsel (nun Chełmno). Tiu urbo troviĝis sur la iamaj traktoj el Elbing kaj Frauenburg (nun Frombork) al Mehlsack (nun Pieniężno) kaj el Braunsberg (nun Braniewo) al Preußisch Holland (nun Pasłęk). En la jaro 1329 tio estis malgranda urbo ĉirkaŭita per masonitaj fortikaĵoj. Inter la fortikaĵoj estis la defend-preĝejo. La mezpoka urbo istis laŭ la plano de kvadrato, kun la kvadrata urboplaco meze kaj la reto de perpendikularaj stratoj elirantaj de la anguloj de la urboplaco. En la urbo estis du katastrofaj brulegoj (incendioj) dum la jaroj 1414 kaj 1455. La urban privilegion oni renovigis en la jaroj 1338 kaj 1404. En la jaro 1440 la urbo aliĝis al la Prusia Konfederacio. La ŝanĝoj de la ĉefaj komercaj vojoj influis la stagnadon de la urbo, kiu pro tio estis preskaŭ la sama ĝis la 19a jarcento.
En la jaro 1807 dum la napoleonaj militoj al urbo eniris la taĉmentoj de la armeo de Napoleono Bonaparte. Ilia restado daŭris pli ol unu jaro. Ĉe Młynary okazis ankaŭ la batalo de kozakoj kun francoj en la jaro 1813. En la jaro 1815 Młynary ektroviĝis en la distrikto Preußisch Holland. En la jaro 1871, en la grandega brulego (incendio) estis ruinigita la urbodomo. Tute novajn perspektivojn por Młynary donis en la jaro 1852 la fervojo Elbing-Braunsberg, kiu estis la ĉeftrako nomata Ostbahn, liganta Berlinon kun Kenigsbergo. La bona trajno-komunikado disvolviĝis la lignan industrion, ankaŭ ekfunkciis la bierfabriko kaj tanejo. La urbeto fariĝis la plej grava industri-centro en la distrikto. En la jaro 1900 ekfunkciis la telefona reto, kaj en la jaro 1901 estis konstruita elektrocentralo. La nombro de la loĝantoj estis 2439 en la jaro 1885, kaj 3006 - en la jaro. En januaro 1945 en la urbon ekokupis la taĉmentoj de la Ruĝa Armeo. Detruita estis la urbo 80%, kaj la centro 100%, plimulto de la germanoj fuĝis antaŭ la proksimiĝanta milit-fronto. Laŭ la decidoj de Potsdama konferenco la resto de la germana loĝantaro estis translokigita al Germanio. Ilian lokon prenis la polaj setlantoj, grandparte forpelitaj de la orienta Pollando, nun okupita fare de Sovetunio. Młynary de la jaro 1999 administracie apartenas al la distrikto Elbląg kaj al la Varmia-Mazuria Provinco.
Bibliografio:
Hayange
Hayange estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hayangeois.
Mountstuart Elphinstone
Mountstuart Elphinstone (naskiĝis la 6-an de oktobro 1779, mortis la 20-an de novembro 1859) estis skota politikisto kaj historiisto, asocia kun la regado de Brita Hindio. Li iĝis Guberniestro de Bombajo (nune Mumbajo) kie li famiĝis pro la malfermo de kelkaj edukaj institucioj alireblaj de la barata loĝantaro. Kron esti notinda administranto, li verkis librojn pri Barato kaj Afganio. Sub la estreco de Mountstuart Elphinstone oni starigis programon por apliki kontraŭvariolan vakcinadon en Barato.
Wolf-Premio pri Fiziko
La Wolf-Premio pri Fiziko estas atribuita preskaŭ ĉiujare fare de la Wolf Foundation en Israelo. Ĝi estas unu el la ses Wolf-premioj establitaj fare de la Fondaĵo kaj premiita ekde 1978; La aliaj estas en Agrikulturo, Kemio, Medicino, Matematiko kaj Artoj.
La Wolf-premioj en fiziko kaj kemio ofte estas konsiderataj la plej prestiĝaj premioj en tiuj kampoj post la Nobel-premio. La premio en fiziko gajnis reputacion por estontaj gajnantoj de la Nobel-premio - el la 26 premioj donitaj inter 1978 kaj 2010, dek kvar gajnintoj gajnis la Nobel-premion, kvin el tiuj en la sekva jaro.
9569 Quintenmatsijs
9569 Quintenmatsijs estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la flandra pentristo Quinten Matsijs (1466–1530), ĉefe konata pro liaj monumentaj triptikoj. Li estas ankaŭ aŭtoro de "La maljunulo kaj la korteganino" kaj de "La oropesisto kaj lia edzino", en kiuj li montris grandan subtilecon, pentrante individuajn emociojn.
Oberthal BE
Oberthal estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 786 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Oberthal situas en la montareta transirzono de la Svisa Mezlando al la Antaŭalpoj en la valo de la rojo Zäzibach, okcidenta alfluanto de Chise. Historie ĝi apartenas al la regiono de Emme-Valo, kvankam ĝi estas senakvigiita okcidenten al la valo de Aro, politike al Berno-Mezlando. La plej alta punkto de la komunumo estas la monto Blasenfluh kun alteco de 1118 m s.m., kie dum la Unua Mondmilito staris observoturo de la Svisa Armeo. La komunumo ne havante efektivan centron konsistas el multnombraj malgrandaj vilaĝoj, nome Oberthal (la nomdona vilaĝeto sur alteco de 822 m s.m.), Möschberg (sur alteco de 856 m s.m. tute en okcidento ĉe la limo al Grosshöchstetten), Alterswil (sur alteco de 839 m s.m., meze inter Oberthal kaj Möschberg), Chäneltal (sur alteco de 885 m s.m., sudoriente de Alterswil), Buemersbuech (sur alteco de 917 m s.m. okcidente de Chäneltal), Hargarte (sur alteco de 984 m s.m. en nordoriento), kaj Blase (sur alteco de 974 m s.m. en nordo de la komunumo).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,54 km², de kiuj 32,0% estas kovritaj de arbaro, 62,7% servas por agrikulturo kaj 5,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberthal limas en nordo al Arni, en nordoriento al Lauperswil, en oriento al Signau, en sudoriento al Bowil, en sudo al Zäziwil, kaj en okcidento al Grosshöchstetten.
Trafiko
Oberthal situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Plej bone la komunumo atingeblas per la vojo n-ro 1254 de Zäziwil. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per loka buslinio inter Zäziwil, Oberthal kaj Grosshöchstetten.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberthal datiĝas el la jaro 1275 kiel mons Obertal. Dum mezepoko la Grafoj de Kiburgo kaj la Baronoj de Signau estis bienposedantoj en Oberthal. Krom Möschberg, kiu apartenis al la urba tribunalo de Berno, Oberthal formis parton de la malalta tribunalo de Singau. En la jaro 1529 Oberthal fariĝis parto de la berna Kamparvoktejo Signau sub la alta jursidikcio de Konolfingen. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Oberthal estis atribuita al la distrikto Konolfingen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Beppu (Oitao)
Beppu (別府市) estas urbo en la gubernio Oita en Japanio. Beppu estas la dua plej granda urbo en Oita.
Demografio kaj geografio
Beppu estas la dua plej popolgranda urbo en la gubernio Oita. Aktuale en 2017, la loĝantaro de la urbo nombris 122 643 loĝantoj kaj la denseco de loĝantaro en la urbo estis 980 homoj por kvadrata kilometro. La totala areo de Beppu estas 125,13 kvadrataj kilometroj. La urbo estis establita en 1924 kiel rezulto de la unio de pluraj urbetoj. Beppu estas inter la maro kaj la montoj kaj kuŝas sur la suda insulo Kiuŝuo. Estas pli ol 3000 onsen (termofontoj) kaj centoj da banejoj en la urbo, kaj ĉirkaŭ 12 milionoj da turistoj vizitas la urbon ĉiujare.
Ĝemelaj urboj
Beppu konservas rilatojn kun 7 ĝemelurboj :
Le Hommet-d'Arthenay
Le Hommet-d'Arthenay estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Pierrots.
Ĝi nun formas parton de Pont-Hébert.
Accor Arena
Enkonduko
Inaŭgurita en 1984, elpensita de teamo da arĥitektoj konsistanta el Andrault-Parat, Prouvé kaj Guvan kaj konstruita de grupo Eiffage, ĝi estas la loko kie okazas "ATP Masters Series" de teniso, matĉoj de korbopilko, biciklado sur kurejo, matĉoj de bokso ktp. La maksimuma nombro da spektantoj varias de al  depende de la antaŭplanita evento.
La palaco, gastigis interalie la Eŭropajn ĉampionadojn de arta gimnastiko en 2000, la "Final Four" de korbopilko en 1991, 1996 kaj 2010 kaj la "FIBA EuroBasket 1999" en 1999.
NGC 644
NGC 644 (aliaj indikoj — PGC 6097, ESO 244-43, MCG -7-4-27, FAIR 706, AM 0136-425, IRAS01367-4250) estas rektokoneksa spirala galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Supernovao SN 2011gm eksplodis en NGC 644.