cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Statuo de Libereco
Dediĉo
Membroj de la ĝenerala publiko ne estis permesitaj veni sur la insulo dum la ceremonioj, kiuj estis rezervitaj tute por eminentuloj. La nuraj inoj kiuj ricevis alirpermeson estis la edzino de Bartholdi kaj la nepino de Lesseps; oficialuloj deklaris ke ili timis ke virinoj eble estos vunditaj en la interpuŝigo de homoj. La restrikto ofendis surlokajn sufragetojn, kiuj luis boaton kaj venis tiom proksime kiom ili povis al la insulo. La gvidantoj de la grupo faris diskurson por aplaŭdi la personigon de Libereco kiel virino kaj plendis por la virina balotrajto. Planita piroteknikaĵo estis prokrastita ĝis la 1-a de novembro pro malbona vetero.
Tuj post la dediĉo, The Cleveland Gazette, afrik-usona gazeto, sugestis ke la torĉo de la statuo ne estu ŝaltita ĝis Usono iĝu libera nacio "en realeco":
"Libereco iluminante la mondon", efektive! La esprimo igas nin malsanaj. Tiu registaro estas hurlanta farso. Ĝi ne povas aŭ prefere ne protektas siajn civitanojn ene de siaj propraj limoj. Metu la Bartholdi-statuon, torĉon kaj ĉion, en la oceanon ĝis la "libereco" de tiu lando estu ekzemplo por ebligi ke sendanĝera kaj laborema neblanka viro povu gajni estiminde vivtenon por si mem kaj sia familio, sen esti ku-kluks-ita, eble murdita, lia filino kaj edzino perfortita, kaj lia posedaĵo detruita. La ideo de la "libereco" de tiu lando "iluminanta la mondon", aŭ eĉ Patagonion, estas ridinda en la ekstremaĵo.
Priskribo
Pro sekurecaj kialoj nun ne eblas viziti la internon de la statuo, nur ĝian platformon kaj la apudan muzeon.
Kopioj
Estas en la mondo multaj kopioj de la Statuo de Libereco. Inter ili, en Colmar, Francio, ekzistas malgranda kopio de la Statuo. Ĝi estis inaŭgurita en 2004.
Komercaviadilo
La Komercaviadilo estas aviadilo, uzata por transporti pasaĝerojn aŭ ŝarĝojn. Komercaj aviadiloj estas ofte operaciitaj de aerlinioj. Oni povas klasifiki ilin laŭ celo kaj skalo.
Historio
La komerca aviado aperis post la unua mondmilito, sed rapide evoluis post la dua mondmilito. La unua sukcese operaciita komercaviadilo estis Douglas DC-3. Dum la dua mondmilito pli ol 10,000 aviadiloj estis fabrikitaj. Post la milito, multaj aerlinioj konvertis aviadilojn C-47 en tiuj komercaj. De la 1950-aj ĝis 1970-aj jaroj, internacia aviadmerkato estis dominata de usonaj fabrikantoj kiel Lockheed kaj Douglas, Boeing.
Inter la 1960-aj kaj 1980-aj jaroj larĝkorpaj aviadiloj estis aperitaj kaj uzataj por transporti plimulton de pasaĝeroj kaj ŝarĝoj. Tiutempe aermotoroj ne eblis longdistancan flugon, do aviadiloj kun 4 motoroj estis popularaj por mezkontinentaj flugoj. Ankaŭ aerlinioj enkondukis aŭtomatan administran sistemon por administri ĉiun operaciadon, kaj instrumentoj iĝis elektronikaj danke al disvolviĝo de komputila tekniko. Speciale disvolviĝo de satelita komunikado kaj navigado ebligis altiĝon de la efikeco de aviadiloj.
Ekde la 1980-aj jaroj, aerlinioj preferis pli efikajn mezdistancajn komercajn aviadilojn kiel Boeing 757. Speciale la Boeing 777 kaj Airbus A330 estis grande sukcesaj danke al efika rendimento, kio malpopularigis larĝkorpajn aviadilojn. En la 2000-aj jaroj, la reguloj iĝis pli striktaj kaj la aviadmerkato koncentriĝis al grandaj fabrikantoj. Tra 1990-aj jaroj, tradiciaj fabrikantoj kiel McDonnell Douglas estis aneksita en grandaj fabrikantoj kiel Boeing kaj Airbus.
Nuntempe aerlinioj preferas plibonigi regularan aviadilon por savi koston. Fabrikantoj ankaŭ oferas konvertajn opciojn kiel NEO serio (A320, A330) de Airbus aŭ MAX (B737, B787), Nova motora opcio (B747, B777, B787) de Boeing.
Mallarĝkorpa aviadilo
Mallarĝkorpa aviadilo estas regulara komercaviadilo, kiu havas unu pasaĝerkoridoron kaj fuselaĝon, malpli ol 4m (13 ')). Aviadiloj kiel Boeing 737 kaj Airbus A321, kapablaj plenumi mezdistancajn flugojn, ofte estis nomataj mallarĝkorpaj aviadiloj.
Regiona aviadilo
Regiona aviadilo nomiĝas malgrandskala aviadilo, kapabla transporti malpli ol 100 pasaĝerojn. Regiona aviadilo estas uzata por mallongdistanca aŭ komuta flugo (ofte enlanda). La aviadiloj el Bombardier aŭ Embraer kiel Embraer Lineage 1000 estas preferita al malaltkostaj aerlinioj.
Regulo
La komercaviadilo necesas plenumi normon kaj ricevi kvalifikon de nacia aviada aŭtoriatao (NAA). Sed kiam operacianto planas operacii internacian flugon, operacianto devas plenumi normon de ICAO. Ankaŭ la kvalifiko de FAA kaj EASA necesas por operacii internacian flugon.
Karola saknestulo
La Karola saknestulo (Anthoscopus caroli) estas specio de birdoj de la familio de Remizedoj kiuj karakteras pro konstruo de sakformaj nestoj pendantaj kaj el la genro Anthoscopus kiu karakteras pro konstruo de falsaj enirejoj en tiuj.
Aspekto
Ĝi estas eta kaj malpeza birdo ( 8–9 cm, 6.0-6.9 g) kiu pendiĝas kapaltere por nutri sin kiel ĉe paruedoj. Supraj partoj estas grizecaj kaj subaj estas pli helaj. Pli precize la vizaĝo estas helokra kaj tie kontrastas la nigraj okulo kaj beko, krom grizeca bridostrio el la beko al la okulo; la beko estas mallonga, konusfoma kaj akrapinta kiel ĉe aliaj remizedoj. Supra kapo, nuko kaj supra dorso estas grizaj. Flugiloj kaj vosto havas nigrajn al malhelgrizbrunajn plumojn kun helaj bordoj; la vosto estas tre mallonga, pli ol ĉe la saknestuloj de la genro Remiz, kaj la subvosto hela. La brusto estas blankeca kaj la flankoj kaj la ventro flavokraj al oranĝecaj. Gamboj kaj piedoj estas grizaj.
Disvastiĝo kaj vivejo
Ili troviĝas en granda parto de subsaharaj landoj de Afriko nome laŭ alfabeta ordo Angolo, Bocvano, Burundio, Respubliko Kongo, Demokrata Respubliko Kongo, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Ruando, Sudafriko, Svazilando, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Geografie temas pri zono el Ugando suden tra Kongo al Angolo kaj Sudafriko.
Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, seka savano kaj humida savano. Tiu afrotropisa specio preferas arbarojn de larĝaj folioj kiel tiuj de la specioj Combretum, Terminalia sericea, Burkea africana kaj Brachystegia. Foje en malfermaj arbaroj de akacioj kaj ĉeurbaj ĝardenoj.
Kutimoj
Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ foliburĝonojn aŭ nektaron, ofte en foliaro el branĉetoj. Ili povas kuniĝi al aroj de miksitaj specioj, ofte kun eremomeloj, Suda hilioto, filoskopoj kaj zosteropedoj. Ili kutime vivas en paroj aŭ familiaj grupoj de ĝis 7 individuoj. Ripozas en malnovaj nestoj.
Ambaŭ seksoj konstruas la neston, kiu estas ovalforma sako konstruita el teksitaj araneretoj, planta materialo kaj alia laneca materialo. Glueblan enirejon lokigas supre, kiu povas esti kaj fermita kaj malfermita per separo kaj malseparo de la bordoj de la tubenirejo konstruita inter branĉetoj. Sub la enirejo estas sojlo kiu utilas kiel ripozejo por la birdo por malfermi la enirpordon per unu piedo. La nesto estas ĉirkaŭ 5–10 m supergrunde.
La ino demetas 2-8, plej ofte 4 ovojn kovotajn dum ĉirkaŭ 15-19 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn, kiuj elnestiĝoelnestiĝas post ĉirkaŭ 22-26 tagoj.
Aliaj
Estas naŭ subspecioj baze sur ŝanĝetoj en la plumarkoloroj. La subspecio sylviella foje estas disigita kiel Okraventra saknestulo.
Schwarzautal
Schwarzautal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Supera Konsilio de Kirgizio
La Supera Konsilio de Kirgizio - kirgize Жогорку Кеңеш, latinliterigita Ĵogorku Keneŝ, Žoghorku Keňgesh aŭ angle Jogorku Kenesh, prononco [] estas la supera parlamenta organo de Kirgizio, konsistanta el unu parlamenta ĉambro. La parlamentejo situas en la nacia ĉefurbo Biŝkeko. Kiel oficiala fondodato de la parlamento konsideratas la kreo de Supera Soveto de Kirgiza SSR en Sovetunio dum la jaro 1938. Post la falo de Sovetunio kaj la kreo de sendependa Kirgiza Respubliko, la parlamento havas 90 membrojn, kiuj estas elektataj por periodo de 5 jaroj per proporcia reprezentado laŭ la sumaj naciaj rezultoj de parlamentaj balotoj (laŭ artikolo 54 de la Konstitucio de Kirgizio de oktobro 2007).
Antaŭ la restrukturigo de la parlamento al nur unu ĉambro laŭ la Konstitucio de Kirgizio de oktobro 2007, la Supera Konsilio konsistis el la Leĝdona Asembleo (Mjizam Chygaruu Ĵjijnj, la supera ĉambro) kaj la Asembleo de Popolaj Reprezentantoj (El Okuldor Ĵjijnj, la suba ĉambro) kun respektive 60 kaj 45 membroj. La membroj de ambaŭ ĉambroj estis elektitaj por daŭro de 5 jaroj.
József Tóth (geografo)
József Tóth [jOĵef tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth József estis hungara geografo, profesoro.
József Tóth naskiĝis la  en Cegléd. Li mortis la en Pécs.
Biografio
József Tóth akiris geografian-biologian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1964. Post siaj studoj komence li restis samloke por instrui, poste li laboris en geografia instituto en Békéscsaba. Li akiris sciencan gradon CSc (kandidatiĝo) en 1973, li doktoriĝis (DSc) en 1986. Inter 1984-1992 li estis vicinstitutestro, en la studjaro 1994 li instruis en altlernejo en Szeged kiel katedrestro. Li fondis instituton en Universitato Janus Pannonius, kiun li gvidis ĝis 2005. Li estis rektoro inter 1997-2003. Li ricevis premiojn en 2000 kaj 2003. Li iĝis emerita profesoro en 1993.
4730 Xingmingzhou
4730 Xingmingzhou estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina astronomo kaj meteologisto Xing-Ming Zhou (ĉine : 周兴明, pinjine Zhōu Xīngmíng, 1965 – 2004), malkovrinto de pluraj kometoj.
Burlesko
Burlesko (de itala burlesco ŝerca, de burla, ŝerco, malseriozaĵo, komikaĵo) estas teatra aŭ literatura ĝenro de burleskaj verkoj. Burleskaĵo estas kruta komedio en teatro aŭ literaturo. En muziko ĝi estas gaja instrumenta muzikaĵo.
Teatro kaj literaturo
Sur la scenejo kaj en literaraj verkoj (poemoj, rakontoj, komedioj) burleskaĵo estas ekstravagance komika, primoka verko kontrastiganta la noblecon de la temo kun la trivialeco de la stilo, aŭ male. Ofte burleskaĵo estas improvizita kaj havas kritikajn trajtojn. Kune kun farso kaj arlekenaĵo burleskaĵo apartenas al la literatura ĝenro de dramo. Ofte burleskaĵoj estas ludataj en popola kaj laikula teatro.
Tipaj burleskaĵoj estas la komedioj de Aristofano, Carlo Gozzi, Carlo Goldoni en la tradicio de la Commedia dell'Arte.
Noyelles-lès-Seclin
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, nederlande Noyelles bij Sikelin respektive okcidentflandre Noyelles by Sikelin - estas komunumo de Francio en la komunumaro Eŭropa Metropolo Lille kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Burlesko
Teatro kaj literaturo
En la germana literaturo Sebastian Brant estas rigardata la fondinto de la burlesko pro sia verko La stultula ŝipo (Das Narrenschiff, 1494), burleska satiro kritikanta la tiutempan socion.
Noyelles-lès-Seclin
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Burlesko
Teatro kaj literaturo
Aliaj konataj burleskaĵoj:
Muziko
Konataj burleskaĵoj:
Les Achards
Les Achards estas nova franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Achardais.
Muzafargaro
Muzafargaro (مُظفّرگڑھ‎) estas urbo en sudokcidenta Panĝabo (Pakistano), situanta ĉe la bordo de la rivero Ĉenabo. Ĝi estas ĉefurbo de kantono de la Muzafargaro aŭ Muzafargario. La urbo havis en 2012 da 209,607 loĝantoj. Ĝi estas nur je 122 m super marnivelo. En la ĉirkaŭo gravas la agrikulturo kaj la industrio.
Úvalno
Úvalno estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Bruntál, ses kilometroj de urbo Krnov. La plej proksima vilaĝo estas pola Branice, proksima tri kilometroj. Pluaj proksimaj vilaĝoj estas Býkov, Úblo, Brumovice, Skrochovice. Vivas ĉi tie.
Pupo Kewpie
La Pupo Kewpie nomatas laŭ la romia dio Kupido (Amoro).
Úvalno
Historio
Pri la estiĝo de vilaĝo troviĝas neniaj konservitaj informoj. La unua skribmencio en vilaĝa kroniko estas el la jaro 1415, kie oni parolas pri slava vilaĝo Chvalno.
Pupo Kewpie
Historio
Ĝi famiĝis je la komenco de la 20-a jarcento post kiam ĝi produktitis unuafoje en Ohrdruf en la 1913-a jaro. La skizoj estas de la usona desegnistino Rose O'Neill (1874-1944), kiu komisiis produktadon en Germanio. Kiel materialon oni tiam uzis porcelanon kaj celuloido. .
Úvalno
Historio
Laŭ vilaĝa kroniko prehistoria sidejo troviĝis sudokcidente de ruino de burgo Úvalno sur altaĵo 423 metroj super maro. Post Jiří ze Šelenberka, lasta loĝanto de tiu ĉi burgo el komenco de la 16-a jarcento, ĝi estas ĝenerale nomata Šelenburk aŭ ankaŭ Cvilín. Sur tiu ĉi altaĵo kaj deklivo direkte al la nuna Úvalno troviĝis sidejo el pli frua bronzepoko kaj el la plej malfrua ferepoko.
Pupo Kewpie
Historio
Pro facila ekflamiĝemo kaj post brulo de vendejo la produktado laŭ la origina maniero finiĝis. Ekde la fino de la 1940-aj jaroj reekis la fabrikado el malmola plasto. La pupo fariĝis populara en okupita Japanio post la Dua mondmilito, kie ĝi ankaŭ produktitis. De tiam konserviĝis ekzempleroj kun la enskribo "Made in occupied Japan".
Komunumaro de Côte de Penthièvre
Communauté de communes de la Côte de Penthièvre (esperantlingve "Komunumaro de Côte de Penthièvre") estas franca interkomunuma strukturo, situanta en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Úvalno
Burgo
Definitive la burgo estis forlasita post la tridekjara milito kaj ekde tiu tempo ĝi nehaltigeble dezertiĝis. Plej multe la ruino suferis en 1861, kiam ties muroj estis malkonstruitaj por konstruado de ŝoseo ĝis Petrovice. Dum la jaroj 1817 ĝis 1825 ĉi tie estis dum amatoraj arkeologiaj laboroj trovita mezepoka ceramiko kaj vico da feraj aĵoj, precipe restaĵoj de armiloj.
Komunumaro de Côte de Penthièvre
Konsisto
Ĝi konsistas el la sekvantaj komunumoj :
Kompetentecoj
Pri medio (rubozorgo, salubra servo kaj akvokolekta areo), ekonomio-tourismo, knabaro-junularo kaj socialaj aferoj (Loĝado kaj solidareco-kulturo)
Úvalno
Dua mondmilito
En antaŭmilita tempo kaj dum la dua mondmilito vivis en Úvalno plejparte germana loĝantaro. El la suma nombro du mil loĝantoj estis en la jaro 1938 sole 45 ĉeĥoj, 20 poloj kaj la ceteraj estis germanoj. Post la fino de la dua mondmilito alloĝigis la vilaĝon loĝantoj el beskida vilaĝo Čeladná, loĝantoj el Haná el regiono de Kroměříž kaj Holešov kaj silezia loĝantaro el regiono de Opava, pli poste loĝantoj el Volinio (hodiaŭ Ukrainio) kaj kelke da loĝantoj el diversaj anguloj de la postmilita Ĉeĥoslovakio.
3865 Lindbloom
3865 Lindbloom estas malgranda malhela duopa asteroido de la ĉefa zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona artisto, fasonisto, instruisto kaj verkisto George G. Lindbloom (1934–1989), kiu desegnis la Nicholas E. Wagman Observatory : observatorion por asocio de de Pittsburgh.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de, anoncita la 29-an de novembro 2020.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 4,34 km kaj orbitas je distanco de ĉirkaŭ 17 km de la ĉefa korpo kun orbita periodo de 1,084 tago (26,016 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankaŭ 26,016 horoj kiel tiu de la ĉefa korpo : ambaŭ korpoj estas en ligita rotacio.
Tjerradentra (or-kulturo)
La Tjerradentra Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio. Tjerradentro estas esperantlingva transliterigo de la hispanlingva vorto "Tierradentro", kiu siavice estas kunigo de du vortoj: "Tierra adentro", vortduopo kiu havas adverban funkcion signifanta: "interne en teritorio". Tiu estas la nomo kiun hispanoj donis al la orientaj montarbranĉetoj de la kolombia Centra Montoĉeno (Vidu: pri kolombia teritorio), pro la malebena grundo, enhavanta la kavaĵojn de la rivero "Páez" kaj de ĝiaj alfluaĵoj. Proksimume mil jarojn antaŭ la nuntempo, la loĝantoj de tiu teritorio, fosis monumentajn tombojn supre en la montoj, kun subteraj ĉambroj kien oni malsupreniras per helicaj ŝtuparoj. Tiuj ĉambroj, farbigitaj per ruĝaj kaj nigraj geometriaĵoj, rekreas la internaĵojn de la loĝejoj. Tie oni enmetis ankaŭ, en skatoloj, ostojn eligitajn el antaŭaj entombigoj.
Sed, ankoraŭ mil jarojn antaŭ tio, praloĝantoj kiuj havis intimajn rilatojn kun la kulturo de Sankta Augusteno, entombigadis siajn mortintojn ne tre profunde, kune kun objektoj. La oraĵistoj de Tjerradentro havis altnivelan teknikon, kaj siaj plej oftaj produktoj estis maskoj, orelornamaĵoj, brustpendaĵoj foje ornamitaj per reliefaj jaguaroj. Nuntempe en tiu regiono loĝas indiĝenoj "Paeces".
Stranga Heredaĵo
Stranga Heredaĵo estas romano originale verkita de Heinrich August Luyken kun multaj aludoj al Esperanto, eĉ la heroo de la romano mem estas eminenta esperantisto, kiu havas detektivajn kapablojn. Eldoniĝis 1922.
Konciza enhavo de la romano
Juna esperantisto Leonard Marston laboras en fabriko, kiu apartenas al vidvo Hugo Vincent kaj lia duonfratino Delfino Haverford, kiu okupiĝas pri spiritismo. S-ro Vincent havas du infanojn, knabon Malkomo kaj duonfilinon Lorna. Kiam la patro de Leonardo estas mortanta, li konfesas, ke la jam forpasinta s-ino Vincent estis lia unua amo kaj ke li ĵuris al ŝi, ke li sekrete protektos ŝiajn infanojn kontraŭ danĝeroj de la vivo. Sed ĉar li mem nun mortas, li postulas de la filo ĵuron, ke li transprenos tiun taskon.
Delfino Haverford amis Roberton Travers, sed li forveturis al Afriko post sia vizito ĉe Hugo Vincent. Delfino estas konvinkita ke Hugo ŝin kalumniis antaŭ ŝia fianĉo. Foje ŝi ekvidis ĉe la lago spiriton de Roberto kaj post kelkaj tagoj venis informo, ke Roberton mortigis berberoj.
Pasis dek jaroj. Montriĝis, ke Delfino venĝas kontraŭ sia duonfrato per lerta ruinigo de liaj infanoj. Al la knabo ŝi donadis drogojn, kiuj lin venigis je rando de frenezeco. Kaj knabinon ŝi enlogis en la domon de spiritistaj fanatikuloj.
Leonardo foje ekvidis fremdulon, kiu sin nomis David Hill, sed Leonardo rekonis en li la „mortintan“ Roberton Travers. Li sekvas lin ĝis Meksiko, kie ili renkontiĝas dum aventura evento - ili savas homan viktimon oferbuĉotan sur altaro de malnovaj aztekaj dioj. S-ro Travers konfesis, ke mortigita estis lia amiko Hill kaj ke li akceptis lian nomon kaj ŝajnigis propran morton. Por Delfino li donis al Leonardo leteron. Kiam Delfino konstatis, ke ŝia amato ankoraŭ vivas, ŝi ekhontis, ke ŝi venĝis kontraŭ la infanoj. Leonardo savis knabinon Lorna el la domo de spiritistoj, sed la knabino malsaniĝis kaj mortis.
Eksplodas la unua mondmilito, dum kiu Leonardo servas kiel flegisto kaj meditas, ĉu esperantismo aŭ aliaj pacifismaj movadoj povas garantii la pacon.
6672 Corot
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo Jean-Baptiste Camille Corot (1796–1875). En sia komenco, li pentris en la klasika stilo ; poste, per la traktado de la lumo en siaj pentraĵoj, li anticipis la impresionismon.
Bantua lingvaro
La bantua lingvaro estas subgrupo de la volta-kongo-branĉo de la niĝerkonga lingvaro. Ekzistas proksimume 500 bantuaj lingvoj, kiuj estas parolataj de proksimume 200 milionoj da homoj. Ili disvastiĝis en la tuta meza kaj suda Afriko kaj tie en ĉiuj ŝtatoj estas la plej multe parolataj lingvoj, ankaŭ se kiel oficiala lingvo plej ofte ankoraŭ estas uzata la angla, franca aŭ portugala.
En la nordokcidento la bantu-regiono limas al la ceteraj niĝerkongaj lingvoj, en la nordoriento al nilosaharaj kaj afrik-aziaj (pli precize kuŝidaj lingvoj). En la sudokcidento la kojsanaj lingvoj formas enklavon de la bantu-regiono (vidu la mapon).
La scienco pri la bantuaj lingvoj kaj la kun ili ligitaj kulturoj kaj popoloj nomiĝas bantuiko. Ĝi estas subfako de la afrikiko.
Dolany (distrikto Klatovy)
Dolany (Dolan) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Bantua lingvaro
La plej parolantoriĉaj bantuaj lingvoj
Bantuaj lingvoj kun minimume 3 milionoj da parolantoj
Eksteraj ligiloj
2007 aktualisierte Klassifikation sämtlicher Bantusprachen nach Guthrie mit Sprecherzahlen aus Ethnologue 2005.
Talpa monteto
Talpa monteto estas montetoj videblaj en ĝardenoj kaj herbejoj, kiujn produktis talpoj dum la fosado de siaj subteraj kavoj kaj pasejoj.
La teron, kiu troas dum la subtera fosado, la talpo suprenŝovas per sia kapo respektive nazo, laŭ konsisto de la grundo ĉiujn 50 ĝis 100 centimetrojn, tiel ke ekestas tipaj, ĉirkaŭ 25 centimetrojn altaj termontetoj. La montetoj ĝenerale ne situas rekte super la subteraj kavoj kaj pasejoj de la talpo, sed iom flanke, ĉar la besto kutimas iom flanken suprenŝovi la teron. Se iu pli peza besto (ekzemple bovo, ĉevalo ... aŭ homo) paŝas sur tian monteton kaj kunpremas ĝin, sekve do por la talpoj pli malaltas la risko ke kunpremiĝu talpa kavo aŭ pasejo.
La montetoj kun sia malpremita tera strukturo krome servas al la vivnecesa aerumo de la subteraj pasejoj. Ĉar la talpo subtere forte laboras, do havas tre aktivan metabolismon kaj nutras sin ekskluzive de besta manĝaĵo, ĝi produktas multe da karbondioksido, kiun necesas forkonduki pere de la monteta aerumo, por ke la besto ne sufokiĝu en sia subtera regno. Tial la paŝado de homoj sur talpajn montetojn kaj la sekva detruo de la aerumiloj nur estas signalo por la talpo, rapide krei novajn montetojn.
Multaj talpaj montetoj en ĝardeno aŭ herbejo estas indikilo por sana strukturo de la grundo, kaj la talpa aktiveco mem kontribuas al la saneco de la grundo: ne nur, ke la talpoj formanĝas bestetojn damaĝajn por la proksimaj plantoj, sed pere de la intensa subtera fosado ĝi tre kontribuas al malkoncentriĝo, aerumo kaj sekve ankaŭ akvumo de la teritorio. Sekve aparte la talpaj montetoj estas bona kreskobazo por novaj plantoj. Aparte en sovaĝaj kaj paŝtejaj herbejoj, dense kovrataj per plantoj, sur talpaj montetoj povas ekkreski novaj plantoj, kiuj ne havus kreskoŝancon en la dense plantoplenaj ceteraj partoj de la areo.
Vintre povas okazi, ke la talpo kreas "talpan fortikaĵon" - aparte grandan monteton, ĉirkaŭitan de ringoforma aeruma sistemo, sub kiu ĝi fosas sian subteran neston.
Johannes Faber (kuracisto)
Johannes FABER Bambergensis estis germana anatomo, kuracisto, botanikisto, pontifika herbalisto, kaj privata kuracisto de diversaj papoj tiaj kiaj Klemento la 8-a, Leono la 11-a, Paŭlo la 5-a, Gregorio la 15-a kaj Urbano la 8-a. Li estis kuratoro de la Vatikana Botanika ĝardeno, membro kaj sekretario de la Nacia Akademio de la Linkoj. Li agis tra sia kariero kiel politika makleristo inter Maksimiliano la 1-a, Princelektisto de Bavario kaj Romo. Li estis amiko de Galileo Galilei kaj de la germanaj pentristoj en Romo, Johann Rottenhammer kaj Adam Elsheimer. Li ankaŭ ricevis la krediton elpensi la nomon "mikroskopo".
Versace
Versace estas itala moddomo kaj firmao. La kompanio estis fondita de Gianni Versace en 1978.
Johannes Faber (kuracisto)
Biografio
Johannes Faber naskiĝis en Bamberg en 1574 kiel Johann Schmidt el protestantaj gepatroj. En la aĝo de unu jaro, li estis orfigita pro pesta ekapero. Li estis akceptita kaj edukita de lia kuzo Philipp Schmitt, kiu havis lin baptita kiel katoliko. Post kompletigado de sia trejnado en la Altlernejo de Bambergo, li iris al la "Universitato de Würzburg", kie li studis medicinon sub la direkto de Adriaan van Roomen. En 1597 li doktoriĝis.
Versace
Historio
Versace malfermis sian unuan butikon en Milano en 1978 kaj la butiko iĝis tuja sukceso. Hodiaŭ, Versace estas unu el la ĉefaj moddomoj en la mondo. En 1994, Versace lanĉis la unuan horloĝkolekton de la marko. En 1997, Versace estis murdita fare de Andrew Cunanan. Lia fratino Donatella kaj frato Santo prenis komandon kaj iĝis la ĉef-oficuloj de la firmao. La filino de Donatella, Allegra Versace, posedas 50 procentojn de la firmao kiel Gianni deziris en sia testamento. La marko mem konsistas el malsamaj modlinioj kiuj allogas malsamajn sektorojn sed kune konsistigas la totalan markon. Aldone al vestaĵoj kaj modakcesoraĵoj, la marko ankaŭ inkludas hotelon nomitan "Palazzo Versace" kiu malfermiĝis en 2000 en Aŭstralio. Alia hotelo malfermos en Dubajo fine de 2013. La ĉefa linio de la marko nomiĝas Versace Couture kaj ĝi inkluzivas vestaĵojn, juvelaĵojn, horloĝojn, kosmetikaĵojn, parfumojn, sakojn kaj meblojn. En 2010, poŝtelefono dizajnita fare de Versace estis rivelita. La marko estas plejparte influita de greka mitologio kaj Mediteranea Maro kaj estas klare ke la plej granda parto de la dezajnohistorio estas apogita per revenantaj ĉeftemoj de malsamaj historiaj periodoj. La emblemo kaj varmarko de la marko omaĝas Meduzon kaj la simbolojn de la Reĝlando Francio kaj la Mediteranea Maro. La moddomo donas emfazon al arkitekturaj ĉeftemoj lasante la dezajnoliniojn de la monaĥejo de St. Harley en la sudo de Francio konataj pro mediteranea arkitekturo kun ĉeftemoj de greka mitologio.
Johannes Faber (kuracisto)
Vivo en Romo
En 1598 Johannes Faber translokiĝis al Romo por daŭrigi siajn studojn tie kaj laboris kiel kuracisto en la hospitalo Santo Spirito en Sasio. Li fariĝis asistanto de Andrea Cesalpino kaj Andrea Bacci. Krom medicino, li ankaŭ entuziasmiĝis pri botaniko, kie li laboris kun Bacci kaj Cesare Cesalpino.
En 1600 li estis nomumita al la katedro pri botaniko kaj anatomio en la Universitato La Sapienza en Romo. Krome li fariĝis direktoro de la papa ĝardeno aŭ "Orto Botanico" el Romo. En ĉi tiu alta posteno li ofte traktis rekte kun la Papo kaj estis al li konfidita kun sciencaj kaj politikaj taskoj. En 1608 Johannes Faber ricevis roman civitanecon.
Faber regule ĉeestis la preĝejon "Santa Maria dell’Anima", kiun frekventis la germanoj loĝantaj en Romo. Li estis elektita plurfoje kiel la "provizora" de ĉi tiu komunumo de civitanoj el la Sankta Romia Imperio. Kiel direktoro de la papaj ĝardenoj, li laboris kun kvin malsamaj papoj: Klemento la 8-a, Leono la 11-a, Paŭlo la 5-a, Gregorio la 15-a. kaj Urbano la 8-a, kiu nomumis lin kiel persona kuracisto.
En 1608 Faber estis sendita al Napolo fare de Paŭlo la 5-a. La oficiala kialo de ĉi tiu ordono estis akiri iujn eksterordinarajn botanikajn specimenojn, sed Faber ankaŭ profite demandis pri la malliberejaj kondiĉoj de la arestito Tommaso Campanella.
En oktobro 1611 Faber estis akceptita en la Akademio de la Linkoj; en aprilo 1612 li estis kanceliero de la Akademio. En ĉi tiu funkcio li korespondis kun multaj elstaraj tiutempaj sciencistoj, nome Federico Cesi, Galileo, Francesco Stelluti, Johann Schreck, Caspar Schoppe, Remus Quietanus (1588-1654) kaj Johann Friedrich Eggs (kuracisto, 1572-1638).
Johannes Faber ankaŭ havis oftajn rilatojn kun pluraj kardinaloj, inklude de Cinzio Aldobrandini, Scipione Caffarelli Borghese, Francesco Barberini, Scipione Cobelluzzi kaj Eitel Friedrich von Hohenzollern-Sigmaringen.
Krom la Alpoj, korespondantoj de Faber ofte estis princoj kiel Filipo la 3-a de Hessen-Butzbach, Frederiko la 1-a de Hessen-Homburg, Ludwig la 5-a de Hessen-Darmstadt, Friedrich Grafo de Fürstenberg-Heiligenberg, Maksimiliano la 3-a kaj Leopoldo la 5-a Grafo de Habsburg aŭ membroj de influaj familioj de la Sankta Romia Imperio kiel la Fugger-oj el Aŭgsburgo.
La 19-an de aŭgusto, 1612 li edziĝis al Maria Anna Hyrler. Pluraj infanoj venis el ĉi tiu geedzeco, sed nur tri el ili postvivis infanaĝon: Maria Vittoria, Maria Maddalena kaj Giano Domenico. Johannes Faber mortis la 29-an de septembro, 1629 kaj estis entombigita en la preĝejo Santa Maria dell’Anima apud sia edzino, kiu mortis du jarojn antaŭe.
NGC 2163
NGC 2163 (aliaj indikoj — CED 62, DG 87, LBN 855) estas reflekta nebulozo en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Flankeniro (muziko)
Flankeniro estas en muziko harmonia turniĝo, kiu pretertempe foriĝas de la toniko aŭ de la ĉiukaze reganta tonala centro, sen fakte moduli kaj forlasi daŭre la centron. Oni uzas por tio interdominantojn. Grado inter flankeniro kaj modulado estas la trompomodulado.
Literaturo
Lemacher Schroeder: Harmonielehre. 9-a eldono. Hans Gerig, Kolonjo 1958, p. 125.
Aso (monero)
Aso (de la greka, eis, unu aŭ de la latina aes, bronzo) estis la pramoneroj de la romianoj kaj tiuj kiuj sekvis kiel moneraj unuoj el bronzo. En tempo de la Romia monarkio ne havis Romo, ĝis la fino de tiu epoko, aliajn proprajn monerojn ol asoj aŭ onoj, ĉiuj de maldelikata fabrikado, ne stampitaj sed fanditaj. Tiuj plej antikvaj ne havis ajnan markon aŭ signalon kaj ili estas konataj de la numismatikistoj kaj historiistoj per la nomo de aes rude. Multe poste, venis alitipaj pecoj, kun marko kiel seka branĉeto nomitaj aes signatum. Sed novaj kaj malnovaj estis de formo, pezo kaj grando variaj kaj ili postulis la uzadon de pesilo por ĝia precizigo en komerco ĝis la epoko de la reĝo Servio Tulio meze de la 6-a jarcento a.K. (aŭ unu jarcento poste laŭ la leĝo de la Respubliko, laŭ aliaj) oni establis veran sistemon monunuan sur la bazo de la funta aso (pezo de unu romia funto de 293 gramoj) kiu estis nomita aes grave. Tiu sistemo komponiĝis el kvin onoj de la funta aso, kaj ĉiuj pecoj estis disko- aŭ lento-formaj (pli dikaj en la centra zono ol ĉe la bordoj) kaj ĉiu montris specialan figuron aŭ distingilon en anverso kun unuforma reverso kaj kun la signalo aŭ marko de ĝia mona valoro ambaŭflanke.
Laŭ Francisko Azorín aso estas Kupra romana monero.
Palmeira (Paranao)
Palmeira estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 32.125 loĝantojn en 2010.
Lyon-Perrache (stacidomo)
Lyon-Perrache estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon - kaj  - Lyon-Perrache, situanta en  Liono (2-a arondismento) en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Santa Bárbara do Tugúrio
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono Barbacena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Pleno (muziko)
La pleno estas nomo uzata en la orgenkonstruo por plensona registrokombinaĵo. La principalvoĉoj (la principalĥoro) formas – simile al la Tutti – la bazon, ilin kompletigas brilantaj miksturoj, eventuale anĉregistroj kaj flutoj.
Ceteraĵoj
Je sonoriloj oni parolas pri pleno, se ĉiuj sonoriloj de sonorilaro kune eksonas.
Krome la nocio estas kutima dum tutarprovoj, male al voĉprovoj, de orkestro.
Fonto
Germanlingva vikipedio
The Fox and the Hound 2
The Fox and the Hound 2 (anglalingve por La Vulpo kaj la Ĉashundo 2) estas usona rekta-al-video animacia filmo produktita de DisneyToon Studios kaj daŭrigo de la animacia filmo de Disney de 1981 The Fox and the Hound. La filmo estis direktita de Jim Kammerud kaj publikigita la 12an de decembro de 2006. La rakonto de la filmo okazas paralele al la originala filmo. La historio de la filmo konsistas el la juneco de Tod kaj Kuper, en kiu Kuper estas tentita aliĝi al bando de kantantaj vagaj hundoj. La filmo enhavas la voĉojn de Reba McEntire kaj Patrick Swayze. La filmo havis oficialan voĉan albumon publikigitan la 21an de novembro de 2006.
Komparo inter la loĝistikaj kosmoŝipoj de la Internacia Kosmostacio
Sube oni donas la precipajn karakterojn de ĉiuj la kosmiŝipoj kiuj flugos al la Internacia Kosmostacio por provizi ĝin.
József Dombi
József Dombi [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dombi József estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, fizikisto. József Dombi naskiĝis la en Nagylengyel, li mortis la.
Biografio
József Dombi frekventis lernejojn en Zalaegerszeg, kie li maturiĝis en 1938, poste li akiris pedagogian diplomon en Universitato Miklós Horthy en 1943. Jam dum la studentaj jaroj kaj post la diplomo li instruis en mezlernejo, sed en 1944 li soldatiĝis, iom poste li estis militkaptito de Usono ĝis 1946. Hejmenveninta li instruis en Paks, inter 1948-1950 en Szeged, fine inter 1950-1989 jam en la universitato, kie krom la instruado li ankaŭ esploris. Li doktoriĝis en la universitato en 1950, li kandidatiĝis en 1968. Post la emeritiĝo li estis aktiva instruisto ĝis 2016. Laŭdire li instruis eĉ nepojn de la iamaj studentoj. Li ricevis premiojn inter 1970-1991.
Parlamento de Kazaĥio
Laŭ la stato de januaro 2007, 10 procentaĵoj de la parlamentaj reprezentuloj estis virinoj, kaj 19 procentaĵoj de la lokaj kaj urbegaj konsilioj estis virinoj.
Antaŭa parlamenta organo estis la Supera Soveto de Kazaĥio, kiu - en tute sovetunia nomo - ankoraŭ funkciis ĝis marto 1995. Gvidantoj de la Supera Soveto de Kazaĥio estis
Juliano (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Giuliano, Giugliano  , Uliano , Julian , Julián , Xián ( – galege), Xiao ( – galege), Julià ( – katalune ), Julen ( – eŭske), Yulen ( – eŭske), Illan ( – eŭske), Xulián ( – asturie), Julião , Juliano , Юлиан , Julijonas , Jolyon , Julyan , Jules , Jools , Julien , Juluan ( – bretone), Iulianus (latine), Julianus (latine)
NGC 2164
NGC 2164 (alia indiko — ESO 57-SC62) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kantono Guillon
La kantono Guillon (france canton de Guillon) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Avallon. Ĝia ĉefurbo estas Guillon.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Guillon la jenaj 17 francaj komunumoj :
Milotice nad Opavou
Historio
La unua mencio pri propra Milotice kun apuda parto Jelení, hodiaŭ loka parto de Milotice, estas el la jaro 1288, kiam ĝi apartenis al urbo Horní Benešov. En 1377, kiam estis dividita Opava princlando, ambaŭ vilaĝoj falis al krnova parto. Jam ekde la jaro 1453 Milotice estis indikata kiel dezerta, Jelení estis neniigita nur de hungaraj soldatoj de Matiaŝo Korvino dum ilia militmarŝo en Silezion en 1474. Milotice-n akiris komence de la 15-a jarcento posedanto de Lichnov, kaj jam en 1508 li renovigis ĝin. Post malvalidigo de sinjorujoj kaj superulara administrado en duono de la 19-a jarcento Milotice kaj Jelení estis enmembrigitaj en distrikton Bruntál, en 1959 ambaŭ vilaĝoj estis kunigitaj.
Portugala Eldona Rondo
Portugala Eldona RONDO estis fondita en aprilo 1944, kiam per cirkulero la iniciatintoj invitis portugalajn esperantistojn al kunlaboro aŭ almenaŭ monprunto.
Kvankam nur tre malmultaj personoj aliĝis, P.E.R. baldaŭ komencis eldonadon kaj starigis reton de perantoj tra la mondo. Eksterlandanoj helpis per kontrolado de tekstoj, precipe la Literatura Komitato de F.L.E. En 1948 ili havis 470 abonantojn en 15 landoj.
La eldonejo aperigadis kajerojn kun kleriga enhavo, kies aŭtoro plej ofte estis profesoro Agostinho da Silva. Tamen aperis verkoj ankaŭ de kelkaj aliaj aŭtoroj.
La agado de la eldonejo post 1948 finiĝis kaj reaperis denove en la jaroj 1981 kaj 1982.
Arroyomolinos de León
Arroyomolinos de León [Arrojomolinos] (Muelejoj el la rojo de Leono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La censita populacio en 2009 estis loĝantoj. Anoj estas "arroyencos".
Situo
Arroyomolinos de León estas situa en la nordorienta parto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 609 m; je 172 km de Onubo, la provinca ĉefurbo. La montara areo de ties teritorio estas de 87 km². Ĝi limas norde kun Ekstremaduro. La geografiaj koordinatoj estas 38º 01' N, 6º 25' Ok.
Historio
En 1594 Arroyo molinos formis parton de la provinco Leono de la Ordeno de Santiago, kies kruco figuras en la dekstra parto de la blazono dum en la maldekstra figuras muelrado kaj ondo signife la rojajn muelejojn, kiuj nomigis la vilaĝon. En la epoko de la Ordeno de Santiago la vilaĝo enhavis 177 impostopagantojn vilaĝanojn.
En 1833, post la provinca reformo, la vilaĝo jam ne formis parton de Ekstremaduro kiel ĝis tiam kaj ekapartenis al la provinco de Onubo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Latin-Amerika muziko
Latinamerika muziko estas arnomo por la dancoj, ritmoj kaj stiloj de la muziko ludataj en latinamerikaj landoj. Kiel tipaj laŭ stilo oni plejparte rigardas la muzikformojn, kiujn oni kutime ligas kun muziko el Kubo: miksaĵo inter hispanaj melodiaj kaj afrikaj ritmaj influoj.
Tamen ekzistas ankaŭ latinamerikaj landoj, en kiuj aliaj influoj dominis la tradician muzikon, ekz. en la muziko de la Andoj (Bolivio, Peruo), en kiu ankaŭ ekzistas antaŭkolumbaj stilelementoj kiel supratona harmoniko kaj kvintonismo. Plua ekzemplo estas bosanovo el Brazilo kun stilelementoj de ĵazo samkiel la argentina kordoba kvarteto kaj ĉamameo kun alpolandaj, italaj kaj orienteŭropaj elementoj.
Populara muziko historia kaj virinoj
En ĉi tiu procezo de perforta evangelizado la Eklezio ludis (muzike) fundamentan rolon, instruante la arton ludi instrumentojn kaj disvastigante novajn sonojn en publikaj festoj kaj ceremonioj. Ili enkondukis muzikan gamon pli larĝan ol la kvintona, tipa por la indiĝenaj kaj afrikaj loĝantaroj; Ili alportis melodian kaj poezian repertuaron, parolan kaj skriban (kantaroj kaj partituroj).
Por la mekzikaj indiĝenoj de antikva Tenoĉtitlano, muzika agado estis ekskluzive religia rito kaj neniam abstrakta arto. Sed la lernolokoj havis perfektan sistemon de muzika edukado, “veraj muzikaj konservatorioj” laŭ la unuaj atestantoj de Nov-Hispanio, Fray Bernardino de Sahagún kaj Diego Durán. En ĉi tiuj institucioj la studentoj, filoj kaj filinoj de la nobeloj lernis dancon kaj kanton, kaj ankaŭ la arton ludi muzikajn instrumentojn. Tamen ĉi-lasta estis instruita ekskluzive al viroj. Saman diskriminacian situacion pri ludado de instrumentoj oni observas en la afrika muziko
Dokumentoj de la tempo de la konkero de Ameriko estas malabundaj, sed ĉiuj fontoj indikas la gravecon de ritmo kaj sinkopo en la afrika muziko. Unu el la plej interesaj aspektoj estas la ‘voĉa-vorto’: sonkvalito, kiun posedas ĉiuj estaĵoj kaj fenomenoj en la naturo, kiuj povas iĝi vorto, komunikante mesaĝon transdonita pere de la jam konata “parolanta tamburo”.
En la genezo de latinamerika populara muziko, indiĝenoj, afrikanoj kaj iliaj posteuloj ludis decidan rolon, sisteme renversante la ritmon de hispanaj kaj mestizaj melodioj kaj dancoj, kreante kulturajn esprimojn kreolan, nacian, aŭtoktonan.
En 1743 ekfunkciis la kolegio Rosa de Santa María de Valladolid, kiu edukis junajn virinojn en disciplinoj kiel brodaĵo, kuirado, kantado kaj muziko, sed sen profesiaj celoj. La celo estis trejni ilin kiel junajn saĝulinojn, ornamitaj per ĝenerala kulturo, por fari sin pli allogaj kiel virtaj edzinoj kaj virinoj de la socio.
Unu el la unuaj misiistoj alvenintaj, Fray Pedro de Gante organizis en Texcoco la unuan muzikan lernejon de eŭropa tipo en la tuta Ameriko. Sed, same kiel en Eŭropo, ankaŭ en la nova kontinento virinoj indiĝenaj aŭ hispanaj, ne estis menciitaj en la muzikaj kronikoj de la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Krom unu bonega escepto: Sor Juana Inés de la Cruz. Esperanza Pulido parolas pri la "miraklo de Sor Juana ... okazinta nur unufoje en koloniaj tempoj danke al la escepta genio, per kiu la naturo dotis ŝin". Sed oni devas aldoni, ke Sor Juana fine devis rezigni pri sia genio, ĉar la Eklezio malpermesis ŝian intelektan aktivadon, dum jaroj timigante ŝin per pekoj kaj infero….
Eble tia silento pri muzika aktivado de virinoj havas rilaton al la Edikto de la Papo Inocento la 9-a kiam en 1686 deklaris: “Muziko estas tute malutila al la modesteco, kiu respondas al la virina sekso, ĉar virinoj estas distritaj de la funkcioj kaj okupoj, kiuj respondas al ili ... Neniu virino ... sub ia preteksto devas lerni muzikon (aŭ) ... ludi ian ajn muzikan instrumenton.” Ĉi tiu Edikto estis renovigita en 1703 de la Papo Klemento la 11-a.
Cimeroj
Cimeroj estis antikva popolo, vivanta iam norde de Kaŭkazio kaj la Azova maro.
La skitoj forpelis ilin fine de la 8-a jarcento a.K. el Sud-Siberio tra Kaŭkazio al Anatolio. La cimeroj ĉirkaŭ la jaro 714 a.K. atakis la urbon Urartu de Asirio en la armena montaro, sed dum 705 a.K. armeo de la asira reĝo Sarru-kinu la 2-a (Sargon) repelis ilin. La cimeroj vojŝanĝis al Anatolio, kie ili dum 696–695 a.K. okupis Frigion kaj dum 652 Sardeis, la ĉefurbon de Lidio. Tiam ili alvenis al la pinto de la konkeroj kaj baldaŭ depintiĝis. Ilia lasta malvenko okazis en la jaro -637 aŭ 626, kiam armeo de Lidio forpelis ilin. Post tio, historiaj fontoj ne mencias ilin, sed verŝajne ili setlis en Kapadokio (la armena nomo de la ĉirkaŭo estas Gamir).
Narinja (or-kulturo)
La Narinja Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
La malvarma anda altebenaĵo ĉe la landlimoj inter Kolombio kaj Ekvadoro, en la 7a jarcento p.K., estis enloĝita fare de homgrupo kiun arkeologiistoj nomas Kapulio (hispanlingve: "Capulí"). Ili havis komercajn rilatojn kun loĝantoj de la Amazona baseno kaj de la pacifika marbordo.
Tiuj homoj, kiuj ofte entomgigadis siajn mortintojn en profundon de 30 kaj 40 metroj, prilaboris fajnan oron per martelado.
Rus (Ĥaeno)
Rus estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la centro de la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la centro de la komarko La Loma. La municipa teritorio limas kun tiuj de Úbeda, Baeza, Canena, Ibros kaj Vilches.
La areo de la municipo estas 47,3 km2 kie loĝas 3 547 geloĝantoj, do loĝdenso estas 76,74 loĝ./km2.
Geografio
La ĉefa industrio estas la produktado de olivoleo. Ĝi estas sude de la rivero Guadalimar. Geografie estas inter 38º 3' de latitudo N kaj 3º 27' de longitudo O (IEA-SIMA). La averaĝa altitudo estas de 590 m kaj estas trapasata de la ŝoseo N-322 (Bailén-Requena). Distas 52 km de Ĥaeno, provinca ĉefurbo, 20 km de Linares, 9 km de Úbeda kaj 7 km de Baeza. Estas tre bone komunikata kaj al ĝi apartenas submunicipo El Mármol (La Marmoro), kiu havas proksimume inter 200 kaj 300 loĝantoj. Temas pri municipo apuda al Úbeda de kiu dependas ekonomie.
Thonon-les-Bains
Thonon-les-Bains estas mezgranda komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. Temas pri unu el la subprefektejoj de la departemento. La loĝantojn oni kutime nomas Thononais [tonone].
Geografio
La komunumo etendiĝas laŭlonge de la suda bordo de la Lago Lemano. Oni rigardas ĝin kiel la ĉefurbo de la franca parto de la natura regiono Chablais (ekde Douvaine ĝis Saint-Gingolph).
Palmital (Paranao)
Palmital estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.870 loĝantojn en 2010.
Schöftland
Schöftland estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3610 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Schöftland situas en la valo de la rivero Suro proksimume 12 kilometrojn sude de la kantona ĉefurbo Araŭo. La rivereto Ruederche alfluas en Schöftland al Suro.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,28 km², de kiuj 2,48 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,49 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 648 m s.m. sur la monteto Gschneit la plej malalta punkto sur alteco de 443 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Suro.
József Tóth (hidrologo)
József Tóth [jOĵef tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth József estas hungara hidrologo, profesoro, membro korespondanta (2016) de Hungara Scienca Akademio.
Schöftland
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schöftland limas en nordo al Hirschthal, en oriento al Unterkulm, en sudoriento al Schlossrued, en sudo al Staffelbach, sudokcidento al Uerkheim, kaj en nordokcidento al Holziken.
József Tóth (hidrologo)
József Tóth naskiĝis en 1933 en Békés (urbo).
Schöftland
Trafiko
En Schöftland situas la finhaltejo de la trama etŝpurfervojo Suhrentalbahn (Suroval-Fervojo), kiu konektas la komunumon kun Araŭo. Schöftland estas la elipunkto de du poŝtaŭtolinioj al Schmiedrued kaj al Sursee kaj de buslinio al Zofingo.
József Tóth (hidrologo)
Biografio
József Tóth frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li migris al Nederlando, kie li akiris diplomon. Li translokiĝis al Kanado, kie li instruis en Universitato de Alberto, fine li iĝis emerita profesoro. Li prelegis ankaŭ ekzemple en Usono, Meksiko, Aŭstralio, Ĉinio, Tajlando. Ekde 1996 li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös kiel titulara profesoro. En 2005 li hejmenvenis kaj aliĝis en Budapeŝto al la hidrologiaj esploroj. Li okupiĝas precipe pri akvoj sub la surfaco. Li ricevis nehungarajn premiojn.
Schöftland
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Okcidento norde en distanco de proksimume 10 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schöftland datiĝas de la 15-a de julio 1220 kiel Schofftelang. La Senjorujo Schöftland, kies mastroj estis la Senjoroj de Liebegg, dum la 13-a jarcento estis havaĵo de la Baronoj de Arburgo kaj post tiels formortoj estis heredita de la Senjoroj de Rüssegg, kiuj ĝin vendis en la jaro 1467 al la urbo Berno. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝi estis vira feŭdo de la urbo Berno interne de la Voktejo Lencburgo.
Tribogna
Tribogna estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Avegno, Cicagna, Mocònesi, Neirone, Rapallo kaj Uscio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
13585 Justinsmith
13585 Justinsmith estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonkanadan filozofon Justin Erik Halldór Smith, nuntempe profesoro en la Departemento de Filozofio kaj Sciencoj ĉe la Universitato Parizo Diderot. Lia libro Nature, Human Nature and Human Difference (2015) estas kolekto da filozofiaj eseoj.