cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ivanhoé Rodrigues Baracho
En 1970 li transloĝiĝis al Campinas por fariĝi profesoro en la Instituto pri Biologio de Unicamp. En 1978 li tie iniciatis esperantistan grupon, kiu funkciis ĉe la universitata Departemento pri Genetiko por instruado de la lingvo. Li poste komisiis kaj superrigardis siajn studentojn okazigi kursojn en aliaj institutoj, kiel tiu pri Fiziko. En 1987 li aperigis la malgrandan sciencan revuon Hodiaŭa Genetiko, kun artikoloj pri Simbola Biologio, Genetiko k.s.
Post la emeritiĝo en 1995, li plu dediĉis sin al la publikigo de libroj pri la origino de la vivo, pri Simbola Biologio, pri Genetiko kaj pri demonstrado de la Lasta teoremo de Fermat, ĝis sia forpaso en 2019.
Josuo Marso
Josuo Marso (Joshua Moss) estas novzelanda esperantisto kaj neprofesia esperantista aktoro kaj kantisto (vidu June kaj Kune). Li kunfondis la Aotearoan Ligon de Esperantistoj Junaj (ALEJ) en Septembro 2022. Li estas komitatano B en TEJO, kaj kun ili ĝenerale kunlaboras.
Trialilamino
Trialilamino aŭ N,N,N-tripropenilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la alila alkoholo kaj amoniako. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca, brulema likvaĵo kun amoniaka odoro, malmulte solvebla en akvo. Trialilamino posedas 9 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Trialilamino estas bazaj substancoj uzataj en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj, amoniaj kaj alilaj derivaĵoj.
György Kenéz
György Kenéz [djordj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kenéz György estas hungara akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en 1974 en centra sportlernejo en sia naskiĝurbo. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1983. Li edziĝis en 1979, lia edzino naskis filon. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2019.
Sporta kariero
inter 1968-1974 estis akvopilkisto en centra sportlernejo, poste en signifa ĉefurba sportklubo, fine en itala sportklubo, kie li finis sian aktivan sportan karieron en 1990. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje inter 1975-1984, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1975-1986 128-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun ora medalo, krome en mondĉampionumoj li estis la dua en 1978 kaj 1982. Jam ekde 1988 li estis trejnisto ankaŭ eksterlande.
Penda Mbow
Penda MBOW (naskiĝis la 4-an januaro aŭ la en Senegalo) estas historiisto, aktivulo, kaj senegala politikisto.
Isar (Burgoso)
Isar [iSAR] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Isar estas etimologie komprenebla kiel Gipsejo, el iama literumado Yessar, el yeso, gipso.
Penda Mbow
Ministro de Kulturo de Senegalo dum pluraj monatoj en 2001, ŝi estas profesoro en Universitato Cheikh Anta Diop en Dakaro kaj prezidanto de la Movado de Civitanoj (france: Mouvement-citoien). En 1986 ŝi akiris doktorecon en Mezepoka Historio ĉe la Universitato de Provenco en Francio, per disertacio titolita «L'aristocratie militaire mameluke d'après le cadastre d'Ibn al-Ji'an: éléments de comparaison avec la France». Ŝia akademia esplorado temigas afrikan intelektan historion kaj islamajn seksajn studojn.
Isar (Burgoso)
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 66,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 291 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 300 el 1980-aj jaroj.
Ĝi distas 23 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la rivero Hormazuelas (alfluanto de Arlanzón). La municipo enhavas ankaŭ la jenajn submunicipojn: Palacios de Benaver, Cañizar de Argaño kaj Villorejo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Oni citis Isar en privilegio de 1068, de Sanĉo la 2-a. En la 13-a jarcento oni nomis ĝin ankaŭ Cámara de los Manriques, ĉar ili havis tie sian tureton en kiu kutime ili loĝis. Dum la malfrua Mezepoko kaj cetero de la Antikva Reĝimo, la municipo Isar formis parton de la vasta senjorlando de la markizoj de Aguilar de Campoo.
Isar formis parton de la partido de Castrojeriz en la komunumo de Valle y Cuadrilla de Santibáñez, unu el dek kvar kiuj formis la komunumaron Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Eddy Grant
Edmond Montague "Eddy" Grant (naskiĝis la 5-an de marto 1948) estas Gujan-naskita brita muzikisto. Li estis fondmembro de "The Equals", unu el la unuaj rase unuiĝintaj muzikgrupoj de Britio. Li forlasis la grupon en 1971. Li ankaŭ estas konata pro sukcesa solokariero kiu inkludas la platenan funk-unuopaĵon "Electric Avenue" kaj la regean kanton "I Don't Wanna Dance".
Grant en 1988 havis furorkanton Gimme hope Jo'anna, pri la apartismo en Sud-Afriko.
Nacia Biblioteko de Venezuelo
La Nacia Biblioteko de Venezuelo (Biblioteca Nacional de Venezuela), troviĝita en Karakaso, estas la nacia biblioteko kaj la laŭleĝa deponeja kaj kopirajta biblioteko de Venezuelo. Ĝi estis establita la 13an de julio, 1833, laŭ dekreto de Generalo José Antonio Páez. Diego Bautista Urbaneja, Ministro de Fremdaj Aferoj, estis nomita kiel la unua direktoro.
Saint-Pierre-de-Genebroz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Nacia Biblioteko de Venezuelo
Historio
En 1831 interna sekretario Antonio Leocadio Guzmán proponis la ideon kombini monaĥinejajn bibliotekojn kaj librojn kiuj estis antaŭe disigita dum la lando. Kvankam la 1833 dekreto de tiam-prezidanto José Antonio Páez estas la ĝenerale-tradicia dato de establo, tamen ĝi ne fakte okazis ĝis 1870 ke "solida "bazo por la funkciado de la Nacia Biblioteko estis establita."
Milíkov (distrikto Cheb)
Milíkov (Miltigau) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, Regiono Karlovy Vary. Ĝi troviĝas 13 km oriente de Cheb. Vivas ĉi tie.
Nacia Biblioteko de Venezuelo
Historio
En 1874 prezidanto Antonio Guzmán Blanco postulita ke la kolektoj de la monaĥinejaj bibliotekoj estu liverita al la Centra Universitato de Venezuelo. Ĉi tiuj kolektoj fine estus aldonita la Nacian Bibliotekon, tiam troviĝita en la universitata kampuso.
Milíkov (distrikto Cheb)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1311, kiam Milíkov-on akiris vidvino kaj filoj de Konrado el Hazlov de waldsassena abato Johann kiel lombardaĵon.
Nacia Biblioteko de Venezuelo
Historio
La unue presita katalogon, la Katalogo de la Biblioteko de la Universitato de Karakaso, estis eldonita en 1875 de Adolfo Ernst, eminenta sciencisto kiu daŭrigus fariĝi la direktoro en 1876.
Konstruaĵo
La nuna sidejo de la biblioteko estis desegnita de arkitekto Tomás Sanabria de 1981 al 1989 en la stilo de brutalisma arkitekturo, prezentanta gamon de desegnaj elementoj kaj apartaj konstruaj teknikoj.
Kolektoj
La biblioteko enhavas plurajn specialajn kolektojn:
Laŭ ilia retejo, "La institucio aspiras esti aktiva organizo en la generacio de scio per la eldono de diversaj titoloj, presita aŭ virtuala, specialigita aŭ de kolektiva intereso, kiu estas kontribuaĵo al la formado de civitanaro farita al konstruado de pli bona socio."
Kromia (IV) klorido
Kromia (IV) klorido aŭ klorido de kromio (IV) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la kromia (IV) oksido kaj klorida acido. Kromia (IV) klorido estas ruĝo-violkolora gaso stabila ĉe alta temperaturo, solvebla en akvo, kiu malkomponiĝas sub media te peraturo. Kromia (IV) klorido prezentas kvar klorajn jonojn ligitajn al kromiatomo. Ĝi konsistas je 1 kromiatomo, 4 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
La tokseco de la kromio dependas de la oksidiga stato, kromio (VI) estante pli toksa ol la trivalenta formo kromio (III). Krome, kromio (VI) estas la pli facile sorbita per enspiraj kaj buŝaj vojoj. Kromio (VI) estas malstabila substanco kaj reduktiĝas al kromio (IV), kromio (III), kaj finfine al kromio (II) per endogenaj substancoj tiel kiel ekzemple askorbato kaj glutationo kaj oni kredas ke la tokseco de la kromio povas rezulti en damaĝo al ĉelaj komponantoj dum ĉi tiu procezo (ekzemple tra la generacio de liberaj radikaloj).
Bento de Jesus Caraça
Bento de Jesus CARAÇA GCSE • GOL (Vila Viçosa, 18-a de aprilo 1901 — Lisbono, 25-a de junio 1948) estis portugala matematikisto, universitata profesoro, kontraŭfaŝista reaistanto kaj aktivulo de la Komunista Partio de Portugalio. Estas biblioteko kun lia nomo en Moita kaj lernejaro tra la tuta lando, kun sidejo en Lisbono, kaj filioj en Seixal, Barreiro, Beja, Porto ktp.
En la 20a de julio 2013, lia naskodomo estis rekuperita, kaj tie estas montro de liaj verkoj kaj fotografioj en (Casa Museu Bento de Jesus Caraça).
Biografio
Li gradiĝis en 1923, en la Instituto Superior de Comércio, poste Instituto Superior de Economia e Gestão de la Universidade Técnica de Lisboa, nun arigita en la Universitato de Lisbono. En 1936 li fondis la Núcleo de Matemática, Física e Química kun aliaj ĵusaj doktoroj de fakoj matematiko kaj fiziko. En 1938, kun la profesoroj Mira Fernandes kaj Beirão da Veiga, fondis la Centro de Estudos de Matemáticas Aplicadas à Economia, kiun li estris ĝis oktobro 1946, kiam ĝi estis nuligita fare de la diktatura registaro.
En 1940, kun la profesoroj António Aniceto Monteiro, Hugo Baptista Ribeiro, José da Silva Paulo kaj Manuel Zaluar Nunes, fondis la revuon Gazeta de Matemática. En 1941 li fondis la "Biblioteca Cosmos", por eldonado de libroj de scienca kaj kultura popularigo, kiu publikigis 114 librojn, per totala kvanto de 793 500 ekzempleroj. Li kunlaboris ankaŭ en la revuoj Técnica, Gazeta de Matemática, Seara Nova, Vértice kaj Revista de Economia.
En 1943 kaj ĝis 1944 li iĝis vicprezidanto de la Sociedade Portuguesa de Matemática kun Aureliano de Mira Fernandes.
En 1946 li estis arestita de la politika polico PIDE kaj, oktobre samjare li estis elpostenigita de profesoro katedra de la Instituto Superior de Ciências Económicas e Financeiras.
Li mortis en Lisbono, la 25an de junio 1948, pro kormalsano.
Romia Teatro de Merido
La Romia Teatro de Merido (Teatro romano de Mérida) estas historia romia teatro starigita dum epoko de Antikva Romio en la kolonio Augusta Emerita, aktuale Merido. La konstruadon de tiu teatro estis ordonita de la konsulo Marko Vipsanio Agripa kaj, laŭ dato markita en la teatro mem, oni inaŭguris ĝin ĉirkaŭ la jaroj 16-15 a.n.e. «Princo inter la meridaj monumentoj», kiel nomis ĝin la arkitekto José Menéndez-Pidal, la teatro estas Monda heredaĵo de Unesko ekde 1993 kiel parto de la arkeologia komplekso de Merido.
La teatro trairis diversajn remodeladojn, el kiuj la plej gravaj dum la 1-a jarcento d.n.e., kiam oni starigis la aktualan scenejan kolonaron, kaj alia en epoko de Konstanteno, inter la jaroj 333 kaj 337. Fakte tuj poste la teatro estis abandonita en la 4-a jarcento post la oficialigo en la Romia Imperio de la kristana religio, kiu konsideris nemoralaj la teatrajn ludojn. Detruita parte kaj kovrita el tero, dum jarcentoj la nura videbla parto de la konstruaĵo estis la plej superaj sidlokaroj, nomitaj de lokanoj kiel «Las Siete Sillas» (la sep seĝoj, rilate al legendoj pri sep maŭraj reĝoj kiu kunsidis tie). La modernaj arkeologiaj elfosaĵoj en la teatro startis en 1910 kaj la parta rekonstruado en 1962. Ekde 1933 ĝi estas hejmo de la Internacia Festivalo de Klasika Teatro de Mérida, de studenta festivalo de klasika teatro, de koncertoj, kaj diversaj kulturaj kaj politikaj eventoj.
Priskribo
Ĝi enhavas sidilaron (cavea) por -tiam- 6 000 publikanoj, kiujn oni dividis en tri zonoj: cavea ima, media kaj summa (tiu ĉi lasta neenterigita dum jarmilo, nuntempe estas tro rompita kaj ne uzebla), la orchestra, kiun dum ludoj okupis la ĥoro, la scenejo aŭ pulpitum kaj laste la ornamaĵo de la scenejo (scaenae frons), la plej rigardinda kaj mirinda parto de la konstruaĵo kaj de la tuta urbo, formita de du etaĝoj de korintaj kolonoj kaj ornamita per skulptaĵoj kaj uzata laŭ tri pordoj (valva regia kaj valvae hospitaliae). Malantaŭ la scenejo troviĝas ĝardeno (peristilo). Sub la sidlokaro estas ankoraŭ uzeblaj la iamaj internaj koridoroj (vomitorium).
La sidlokaro mem estas dividita en tri partoj por la diversaj sociaj tavoloj (plej malsupre la plej malaltaj) kun malsupra pli luksa fako marmora por aŭtoritatoj. Dum la jarcentoj oni elprenis grandan parton de la sidlokaj ŝtonoj, pro kio nun estas preskaŭ nur artefaritaj ŝtonimitaĵoj, sur kiuj oni disponas kusenojn por ke la publiko estu komforta dum la spektakloj. Tiun sidlokaron oni konstruis profitante la deklivon de monteto.
En la majesta kolonaro duetaĝa (en la 1930-aj jaroj estis restarigita nur la unua etaĝo) prezidas statuo de la diino Cereso, la romia diino de terkulturo, edzeco, kaj morto. La kolonoj enhavas korintajn kapitelojn, sur kiuj estas entablemento enhavanta arkitravon, frison kaj kornicon, bele ornamitaj kaj ĉizitaj prilaborite. Kaj la kolonoj kaj la marmora strukturo estas konstruitaj el marmoro de Macael. ​
La kolonaro estas parto de aparta konstruaĵo mem kiuj funkcias kiel fina muro de la scenejo. Tiu konstruaĵo enhavas enirejojn kiuj elstarigas la pordojn (do emfazante la rolojn de la aktoroj, elirantaj kaj enirantaj). Tiun efektistan arkitekturan komplekson oni riĉigis pere de interesa serio de skulptaĵoj ordigitaj sur la interkolonaj lokoj, kvankam oni ne konas la precizan originan ordon. Parto de tiuj statuoj rilatis mitologian historion, en kiu Ĥora, rabita de Plutono, iĝas la infera Prozerpino, tute kongrua kun la ekonomio de la iama Augusta Emerita, bazita sur agrikulturo. La protagonistoj, Cereso, Plutono, Prozerpino kaj Jupitero, estis identigitaj en statuaro de granfa teknika kvalito. Kun tiuj bildoj de dioj estis ankaŭ homaj portretoj de nekonata identeco, ĉar restas nur iliaj korpoj.
Gravo
La Internacia Festivalo de Klasika Teatro de Mérida (Festival Internacional de Teatro Clásico de Mérida) estas festivalo de klasika teatro (ĉefe de greklatina deveno) kiu okazas ĉiujare en Mérida, Hispanio, dum la monatoj julio kaj aŭgusto en la Romia Teatro. Inaŭgurita kiel kunvenejo kaj teatra evento en 1933, ĝi estas konsiderita kiel unu de la plej gravaj en sia ĝenro. Sur la scenejo ludis gravaj geaktoroj kiel Concha Velasco, José Luis López Vázquez, Emma Suárez, Ana Belén, Constantino Romero, Blanca Portillo, Carmen Machi, Pepe Sancho, Maribel Verdú, Toni Cantó, Javier Gurruchaga, Aitana Sánchez-Gijón, Emma Ozores, Paco Maestre ktp.
Kilajacoj
La kilajacoj (Quillajaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo fabaloj (Fabales). Ĝi enhavas ununuran genron (kilajo) kaj 2 speciojn,.
Alajos Keserű
Alajos Keserű [alajoŝ keŝerU], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keserű Alajos estis hungara akvopilkisto (mezulo, avanulo), naĝisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia nomo estis en la sporta vivo Keserű II. (komprenu: Keserű la 2-a), lia pli aĝa frato estis Ferenc Keserű (Keserű I.).
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
en la sensporta vivo estis simpla oficisto, sed depost la aktiva sporto li estis ankaŭ trejnisto.
Sporta kariero
konatiĝis pri la akvosportoj en ĉefurba sportklubo 1916, ekde la sekva jaro li apartenis al aliaj ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono trifoje en naĝado en la jaroj 1921 kaj 1922, en akvopilkado sepfoje inter 1921-1935, dum li apartenis al la hungara nacia akvopilka teamo inter 1921–1935 73-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1924, Hungario en la Somera Olimpiko 1928 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1932 kun ora kaj arĝenta medaloj, krome en eŭropaj ĉampionumoj li estis la unua kvarfoje (1926-1934). Li finis sian aktivan sportan karieron en 1936, poste li estis trejnisto en Budapeŝto kaj Tatabánya.
Silang
Silang - Bayan ng Silang - estas triaklasa universitata urbego en Filipinoj, en regiono CALABARZON, en provinco Kavito. La loknomo devenis de la tagaloga vorto silanganano kun la signifo "orienta", ĉar la urbeto kuŝis ĉe la orienta parto de Kavito.
Geografio
Silang kuŝas sur la marborda ebenaĵo. Dasmariñas troviĝas 12, laŭjure provinca ĉefurbo Imuso 23, ĉefurbo Manilo 40, Kezonurbo 53 kilometrojn (aere).
Saint-Pierre-de-Belleville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Silang
Historio
La areo de tiu ĉi loko dum la hispana periodo estis pli granda, antaŭ la 20-a jarcento ĝia areo reduktiĝis al la nuna grandeco, ĉar kelkaj eksteraj partoj sendependiĝis.
Villy (stacidomo)
Villy estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Silang
Ekonomio
Silang estas agrikultura loko. La primaraj kultivaĵoj estas kokosoj, kafoj, maizoj, bananoj, ananasoj, mangoj kaj avokadoj. Fekundaj grundoj kaj abundaj akvofontoj faras Silang taŭga por produktadoj de ekzotikaĵoj. La agrikulturo tiris la prilaboran industrion kaj komercon.
Eklezioj kaj eduko
Vasta plimulto en Silang vivas romkatolikoj plejparte, dum protestantismo estas la dua plej granda religio. Ekzistas ankaŭ mormonoj kaj islamanoj. En la urbego funkcias eklezia kaj ŝtata universitato, polica akademio, kolegio kaj instituto.
Trafiko
Silang havas trairan ĉefvojon el Manilo, krome estas provincaj flankovojoj. La urbego estas atingebla per aŭtobusoj.
Klimato
La klimato de Silang estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1094 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro estas la pluva sezono kun oftaj pluvoj. La averaĝa jara temperaturo varias inter 20-28 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
St-Triphon-Village (stacidomo)
St-Triphon-Village estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Mstislav Rostropoviĉ
Mstislav Leopoldoviĉ ROSTROPOVIĈ (Мстислав Леопо́льдович Ростропо́вич; la 27an‏ de marto 1927, en Bakuo, Azerbajĝano (tiam parto de Sovetunio) - la 27-an de aprilo 2007) estis rusa violonĉelisto kaj dirigento kun usona civitaneco, konsiderata inter la plej bonaj violonĉelistoj de ĉiuj tempoj.
Krom liaj interpretoj kaj tekniko, li estis bone sciita por ambaŭ inspiranta kaj komisianta novajn laborojn, kiu vastigis la cello repertuaro pli ol ajna violonĉelisto antaŭ ol aŭ poste. Li inspiris kaj premierita super 100 muzikpecoj, formanta longan-staranta amikecojn kaj artismajn partnerecojn kun komponistoj inkluzive de Dmitrij Ŝostakoviĉ, Sergej Prokofjev, Henri Dutilleux, Witold Lutosławski, Olivier Messiaen, Luciano Berio, Krzysztof Penderecki, Alfred Schnittke, Norbert Moret, Andreas Makris, Leonard Bernstein, Aram Ĥaĉaturjan kaj Benjamin Britten.
Zaragoza-Delicias (stacidomo)
Zaragoza-Delicias (Saragossa-Delicias, Zaragoza-Delicias) estas fervoja stacidomo situanta en la kvartalo Las Delicias de Zaragozo. Ĝi estis malfermita la kaj ekde 2007 ĝi enhavas ankaŭ la Centran Busstacion.
Mstislav Rostropoviĉ
Vivo
Kvarjaraĝa, li lernis ludi pianon kun lia patrino, kiu estis talenta pianisto. Dekjaraĝa li komencis ludi violonĉelon kun lia patro, kiu studis kun Pau Casals, kaj li mem estis ankaŭ filo de violonĉelisto.
De1943 ĝis 1948, li studis ĉe la moskvan konservatorion, kie li studis pianon kaj violonĉelon, kune kun dirigentado kaj kompozicio. Inter liaj instruistoj estis Dmitrij Ŝostakoviĉ kaj Sergej Prokofjev. En la sama konservatorio li estis nomumita profesoro pri violonĉelo en 1956.
Rostropoviĉ unue aperis kiel violonĉelisto en 1942. Li gajnis la unuan premion en konkursoj en Prago kaj Budapeŝto en 1947, 1949 kaj 1950. En 1950, 23-jaraĝa, li gajnis kio tiam estis konsiderita la plej alta honoro en Sovetunio, la premio Stalin. En tiu tempo, Rostropoviĉ jam famiĝis en lia lando kaj samtempe kultivis lian karieron kiel solisto, li ankaŭ instruis en la Leningrada Konservatorio (nun Sankt-Peterburgo) kaj la Moskva Konservatorio. En 1955, li edziĝis al Galina Viŝnevskaja, soprankantistino ĉe la Teatro Bolŝoj.
Lia internacia kariero komenciĝis en 1964 en kio tiam estis Okcidenta Germanio. Ekde tiam li faris plurajn koncertturneojn en Okcidenta Eŭropo kaj renkontis plurajn komponistojn, inter ili Benjamin Britten. En 1967 li dirigentis la operon de Ĉajkovski Eŭgeno Onegin ĉe la Bolŝoj, tiel esprimante lian altiron al kaj dirigentado kaj opero.
Ekzilo
Rostropoviĉ batalis por arto sen limoj, sinesprimlibereco kaj demokratiaj valoroj, tiel alportante al li riproĉon de la sovetia reĝimo. Lia amikeco kun la verkisto Aleksandr Solĵenicin kaj lia subteno por disidentoj kondukis al oficiala kondamno en la fruaj 1970-aj jaroj. Li estis malpermesita de ludado kun pluraj muzikaj ensembloj kaj lia sovetia civitaneco estis revokita en 1977 pro lia publika opozicio al sovetiaj restriktoj sur kultura libereco. Rostropoviĉ forlasis Sovetunion en 1974 kun lia edzino kaj infanoj kaj translokiĝis en Usono.
Daŭrigo de la kariero
Lia talento produktis verkojn de pluraj komponistoj, kiel Ŝostakoviĉ, Prokofjev, Britten, Henri Dutilleux, Leonard Bernstein kaj Krzysztof Penderecki. Kune kun la sovetia komponisto Dmitrij Kamalevskij, li kompletigis la violonĉelkoncerton de Prokofjev post la morto de la komponisto, kaj Rostropoviĉ ludis la premieron de la du violonĉelkonĉertoj de Ŝostakoviĉ. Li alportis la unuan koncerton de Ŝostakoviĉ al Londono kaj komencis profesian rilaton kun Benjamin Britten, kiu verkis la violonĉelsonaton, 3 sollude violonĉelseriojn kaj violonĉelsimfonion kun li en menso.
De 1977 ĝis 1994 li funkciis kiel muzikdirektoro kaj dirigento de la Nacia Simfonia Orkestro de Usono en Vaŝingtono. Li ankaŭ estas dirigento kaj fondinto de multaj muzikaj festivaloj, ekzemple la Aldeburgh festivalo, fondita de Britten kaj la Rostropovich Festivalo, kaj samtempe li daŭre koncertis kun famaj muzikistoj kiel Sviatoslav Richter kaj Vladimir Horowitz.
Nokte de la 21-a de aŭgusto 1968, Rostropoviĉ ludis la violonĉelkonĉerton de la ĉeĥa komponisto Dvožak ĉe la muzikfestivalo de la Proms en Londono. Tiutage Sovetunio invadis Pragon kaj manifestacioj okazis ekster la muzika salono. En lia ludado kaj en ĝia tono, Rostropoviĉ esprimis solidarecon kun la ĉeĥa popolo por la perforta fino de la Praga Printempo. Kiel biso li ludis Sarabando de Bach, dirante ke li dediĉas ĉi tiun pecon al homoj en tempoj de malĝojo.
Lia neplanita apero dum la falo de la Berlina muro en la mezo de la okazaĵoj estis elsendita vive en televido ĉie tra la mondo kaj tiel gajnis al li internacian famon.
Lia rusa civitaneco estis reestigita al li en 1990, kvankam li kaj lia familio jam estis civitanoj de Usono.
Rostropoviĉ ludis la Stradivarius-an violonĉelon.
En 2006, li estis prezentita la dokumentario de Alexander Sokurov Elegy of a life: Rostropovich, Vishnevskaya .
Itero del Castillo
Itero del Castillo [iTEro delkasTIljo] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la okcidento de la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Itero del Castillo estas etimologie komprenebla kiel Markilo de la Kastelo. Itero iam estis Fitero el latina fictum (enmetita). Najbare estas Itero de la Vega, jam en la provinco Palencio, nome similaj loknomoj, unu el la Kastelo kaj alia el Valo; meze ponto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 60 el 1991.
Ĝi distas 64 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Pisuerga apud Palacios fronte de la vilaĝo Itero de la Vega kiu apartenas al Palencio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La loko aperis menciita en la Poemo de Fernán González kiel landlimo de Kastilio. Ĝi havis kastelon delonge kaj aperis kiel «Fitero del Castiello» en la foruo de Melgar de Fernamental, havigita de Fernando de Armentárez la 9an de septembro 950.​ De tiu iama kastelo restas senpinta turo kun kreneloj.
Itero del Castillo formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos, estre de la Duko de Infantado, Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), kiu nomumis ordinaran urbestron.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ponto kaj la Hospitalo. Pere de la helpo de la Confraternità de Sankta Jakobo de Peruĝo oni restaŭris la ruinojn de la iama Hospitalo de Pilgrimantoj de la Ponto de Itero, fondita en 1160 de la grafo Nuño Pérez de Lara, kaj la ermitejon de Sankta Nikolao, kiu iam apartenis al la Ordeno de Sankta Johano kaj kiu nun estas "Itala Centro de Jakobaj Studoj" kaj akceptejo de pilgrimantoj.
Poligalacoj
La poligalacoj (Polygalaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo fabaloj (Fabales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 30 genrojn kaj pli ol 1150 speciojn,. Ĝia tipa genro estas poligalo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (21 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Zoltán Sárközy
Zoltán Sárközy [ŝArkozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárközy Zoltán estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia familia nomvarianto estis Sárközi.
Zoltán Sárközy naskiĝis la  en Nyíregyháza, li mortis la  en Debrecen.
Biografio
Zoltán Sárközy frekventis Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1950, sed en la sekva instrua jaro li membriĝis en la Teatro Csokonai (Debrecen). Li laŭ la eblecoj frekventis la altlernejon. Inter 1955-1960 li ludis en kelkaj provincaj teatroj, poste li revenis al Debrecen, kie li lastfoje rolis en 2009. Li ricevis premiojn inter 1976-1994 kaj li havis la titolon "eterna membro de Teatro Csokonai".
Březejc
Březejc (Bschesetz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.
Afrikaj Ludoj
La Afrika Ludoj (African Games), ankaŭ konata kiel la Tutafrikaj Ludoj (All-Africa Games kaj la Panafrican Games) estas multfaka sportevento, okazigita unufoje ĉiujn kvar jarojn en Afriko. La evento estas organizita de la Afrika Unio, la Afrika Olimpika Komitato (ANOCA) kaj la Asocio de afrikaj sportaj konfederacioj. La unuaj ludoj estis okazigitaj en 1965 en Brazavilo, Kongo. Ekde 1999, la ludoj ankaŭ inkluzivas konkursojn por sportistoj kun handikapoj.
Historio
Komence de la 1960-aj jaroj, la franclingvaj landoj en Afriko organizis la amikajn ludojn. La ludoj estis okazigitaj en Madagaskaro (1960) kaj Ebura Bordo (1961). La tria evento estis planita okazi en 1963 en Senegalo. En 1962, sportaj kaj junularaj ministroj de pluraj afrikaj landoj kunvenis en Parizo, inter ili ministroj de anglalingvaj landoj kiuj decidis aliĝi al la ludoj, kiuj estis renomitaj la Tutafrikaj Ludoj. La nova formato estis rekonita fare de la Internacia Olimpika Komitato kiel la kontinenta ĉampioneco, simila al la Aziaj Ludoj kaj la Tut-Amerikaj Ludoj.
Eventado
Eventado laŭ la gramatiko de Esperanto povus esti iu ajn (organizado aŭ partoprenado en) serio de eventoj, sed, ĉar tiu vorto en tiom ĝenerala senco ĝis nun ne uziĝis en la esperanta literaturo aŭ gazetaro, kutime specife ligiĝas al faka lingvaĵo de rajdado: Tie, ĝi - laŭ la angla termino eventing - estas konkurso de rajdado kie ununura ĉevalo kaj rajdanto kombinas kaj konkuras kontraŭ aliaj konkurantoj trans la tri disciplinoj de dresrajdo, transterena rajdado, kaj ĉevalsaltado. Alia nomo, kvankam pli longa kaj tiel lingve pli malpraktika, estus kompleta ĉevala konkurso laŭ traduko el la romanidaj lingvoj. Ĉi tiu konkurso havas siajn radikojn en ampleksa testo en kavalerio kiu postulis majstradon de pluraj specoj de rajdado.
La konkurado povas esti aranĝita kiel unu-diurna eventado ("1DE"), kie ĉiuj tri okazaĵoj estas kompletigitaj en unu tago (dresrajdo, sekvita per ĉevalsaltado kaj tiam la transterena fazo) aŭ tri-diurna eventado ("3DE"), kiu sincere dirite nun ofte okazas dum kvar tagoj, kun dresrajdo en la unuaj du tagoj, sekvita per transterena rajdado la venontan tagon kaj tiam ĉevalsaltado en la fina tago.
Afrikaj Ludoj
Historio
En 1965, la ludoj estis okazigitaj por la unua fojo en Brazavilo, Kongo kaj estis nomitaj la "Tute-Afrikaj Ludoj". En la aranĝoj partoprenis ĉirkaŭ 2 500 sportistoj el tridek landoj. Egiptujo finis la ludojn kiel gajnintoj post kiam Sportia gajnis tridek medalojn, dek sep el kiuj estis oraj medaloj.
Eventado
Eventado antaŭe estis konata kiel Kombina Trejnado, kaj la nomo daŭre uzatas en multaj pli malgrandaj rajdaj organizaĵoj. La esprimo "Kombina Trejnado" foje estas konfuzita kun la esprimo "Kombina Testo", kiu rilatas al kombinaĵo de nur du el la fazoj, plej ofte dresado kaj ĉevalsaltado.
Gravas elstarigi, ke eventado estas unu el la oficialaj rajdaj disciplinoj en la someraj olimpikoj.
Afrikaj Ludoj
Historio
La dua evento estis planita okazi en 1969 en Malio, sed militista puĉo en la lando kaŭzis ilian nuligon. Lagoso, Niĝerio estis elektita por anstataŭigi Malion kaj la ludoj estis planitaj por 1971, sed estis poste prokrastitaj por pliaj du jaroj pro la Biafra Milito. La tria raŭndo de la ludoj estis fiksita por 1977 en Alĝero, sed pro teknikaj kialoj la ludoj estis prokrastitaj al 1978. La padrono de prokrasto de la ludoj ankaŭ daŭris en la kvara raŭndo kiu estis planita okazi en 1983 en Kenjo, prokrastita al 1985. kaj poste denove prokrastita dum du pliaj jaroj.
Ann Miller
estis usona kina, teatra kaj televida aktorino kaj dancistino. Ŝi naskiĝis je la en  kaj mortis je  en. aparte elstaris pri klakdanco. Ŝi estas plej memorita pro sia aktorado en la klasikaj holivudaj kinejomuzikaloj de la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj.
Afrikaj Ludoj
Historio
Ekde 1987, la ludoj estis okazigitaj unufoje ĉiujn kvar jarojn. En 2015, la ludoj estis okazigitaj en Brazavilo por marki la 50-an datrevenon de la malfermo de la ludoj.
Ann Miller
Ŝia fina kinrolo estis en filmo de David Lynch nome Mulholland Drive (2001).
Afrikaj Ludoj
Listo de sportaj konkursoj
Ĉe la Afrika Ludoj, ekzistas konkursoj en 30 disciplinoj. La nombroj en krampoj indikas la unuan jaron en kiu la konkursoj estis okazigitaj en la branĉo. En la pasinteco ekzistis ankaŭ konkuradoj en kampohokeo (1987-2003), basbalo (1999-2003) kaj remado (2007)
Ludwig Radermacher
Martin Ludwig RADERMACHER (naskiĝinta la en Siegburg, mortinta la  en Vieno) estis germana kaj aŭstra klasika filolgo kiu universitatprofesoris en Greifswald (1903–1906), Monastero (1906–1909) kaj Vieno (1909–1938).
Vivo
Estante fiilo de instruisto li frekventis prepargimnazion en Siegburg ĝis 1884 antaŭ iro al Apostel-gimnazio je Kolonjo. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li studis germanistikon kaj klasikaj filologion. Inter la influhavaj instruistoj nombriĝis Wilhelm Wilmanns, Franz Bücheler kaj Hermann Usener. Krome gravis por li la skribaĵoj de la hajdelberga filologo Erwin Rohde. Post doktoriĝo en 1891 pri Eŭripido (Observationes in Euripidem miscellae) li trapasis al ŝtatan ekzameniĝon por gimnaziistruadrajteco.
Unue Radermacher deĵoris instruiste en Prüm. Jam altlernejo Hermann Usener invitis lin partopreni eldonprojekton pri Dionizo de Halikarnaso. Do Radermacher venis en 1895 asistantece al la Bonna universitato kie li habilitiĝis en 1897. Post kiam li ne sekvis vokiĝon al la Ĉernivca Universitato li iris en 1903 kiel eksterorda profeosro al la Universitato de Greifswald. Tie li ekkontaktis la historiiston Otto Seeck kies filinon Louise Ottilie li edzinigis en 1904. Aŭtune de 1906 la juna familio transloĝiĝis Monasteron kie li eklaboris eksterordprofesorece. Finfine li venis en 1909 Vienon kie li posteŭlis Theodor Gomperz.
Viene li laboris ĝismorte. En 1914 li iĝis koresponda, en 1915 vera membmro de la Aŭstria akademio de la sciencoj: tie li sekretariis inter 1918 kaj 1929 kaj ĉefsekretariis poste ĝis 1933. Inter la kolegaro viena troviĝis Hans von Arnim, Edmund Hauler, Heinrich Schenkl, Karl Mras kaj Johannes Mewaldt. Emeritiĝo iĝis en septembro 1936; tio necesis pro financaj kialoj. Tamen Radermacher ankoraŭ du jarojn docentis kaj dum la lastaj vivjaroj li tute dediĉis sin al esploradoj.
Graveco
Laŭ la reguloj de la Bonna skolo li laboris strikte surbaze de historio de la teksto. Radermacher elfaris eldonojn de la retorikisto Dionizo, Demetrio kaj Kvintiliano. Danke al elstaraj lingvokapabloj de la helena kaj la latina li liveris ankaŭ bonegajn komentadojn pri antikva poezio verkante ankaŭ pri la greka popularlingvo ĝis la kojnea. Multo el ili ĝis hodiaŭ ŝatatas kaj uzatas! Liaj paralelaj observoj de antikvaj mitioj kaj kristanaj legendoj (en kombinio kun etnologio) orientiĝon novan donis al primitologia esplorado de la tuta 20-a jarcento.
Honoritis li per honoraj doktorecoj fare de la Universitato de Glasgovo (jurcience, 1932) kaj de la Universitato de Ateno (filozofie, 1937). Ekde 1938 li estis koresponda membro de Brita Akademio.
Komunista Partio de Portugalio
La KPP publikigas la ĉiusemajnan Avante!, fondita en 1931, kaj la dumonatan revuon O Militante.
Nathan Rosen
Nathan ROSEN (22a de Marto, 1909 – 18a de Decembro, 1995) estis uson-israela fizikisto fama pro sia studo pri la strukturo de la atomo de hidrogeno kaj sia laboro kun Albert Einstein kaj Boris Podolskij pri interplektitaj ondofunkcioj kaj la EPR paradokso. La ponto Einstein–Rosen, poste nomita vermotruo, estis teorio de Nathan Rosen. Ĝi estas solvo de la kampa ekvacioj de Einstein, kiun eltrovis Albert Einstein kaj Nathan Rosen en 1935 kombinante la ekvaciojn de nigra truo kaj tiuj de blanka truo. Ili montris, ke la «diametro» de la tunelo, kiu ligas la nigran kaj blankan truojn estas nula, do nek materio nek lumo povas trairi ĝin.
Collombey-Village (stacidomo)
Collombey-Village estas fervoja stacidomo en Collombey-Muraz, Svislando.
Nathan Rosen
Einstein helpis Rosen pluigii sian karieron en fiziko per letero al Molotov en Sovetunio kio rezultis en provizora posteno dum kiu en 1937 Einstein kaj Rosen publikigis artikolon "On Gravitational Waves" (Pri gravitondoj) en kiu ili plue disvolvis la koncepton de faldita spac-tempo okazigita per rotaciaj cilindroj. En 1952 Rosen iĝis profesoro en Technion en Hajfo, Israelo, kaj restis en Hajfo farante esploradon ĝis sia morto en 1995.
152226 Saracole
152226 Saracole estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 23-an de septembro 2005 en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan biologiistinon kaj kondutistinon pri bestoj Sara Loraine Cole, fakulinon pri malliberaj gepardoj, elefantoj kaj nordaj larĝbuŝaj rinoceroj. Ŝi ankaù estas plenumita fotistino pri naturo kaj sovaĝa vivo.
Croix-du-Nant (stacidomo)
Croix-du-Nant estas fervoja stacidomo en Troistorrents, Svislando.
Nov-Monda Tapiŝo
Laboro komenciĝis sur la tapiŝo en 1980 kaj daŭris dudek jarojn. La tapiŝo estis ĉe la British Empire and Commonwealth Museum ĝis ties fermiĝo en 2013. Ĝi estas nun en la kolekto de la Bristola Urba Muzeo kaj Arta Galerio en tenado.
Nový Kostel
Nový Kostel (Neukirchen) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
Nový Kostel estis fondita en la 17-a jarcento.
Camp de Tarragona (stacidomo)
Camp de Tarragona (Camp de Tarragona, Campo de Tarragona) estas fervoja stacidomo situanta inter La Secuita kaj Perafort, disde Taragono. Ĝi estis malfermita la.
Scanlation
Scanlation (anlga por skantraduko) estas vortokunfando farita el la anglaj terminoj "scan" kaj "translation", kiu signifas ciferecan skanaĵon de bildstrioj, precipe de mangao aŭ manhwa, kiujn ŝatantoj tradukas al alia lingvo, redaktas kaj ofertas interrete por legado aŭ elŝutado. Aldone al verkoj publikigitaj fare de eldonistoj, fanpublikaĵoj kiel ekzemple dōjinshi, kiuj estas adaptado de bonkonataj serioj, distribuiĝas per scanlations. Tiu ĉi speco de distribuado estas tamen regule same nedezirinda, aŭ almenaŭ ne aprobita, de la fanaŭtoroj, kiel okazas ĉe scanlations de eldonejoj.
Historio
Kun la popularigo de mangao en Ameriko kaj Eŭropo en la fruaj 1990-aj jaroj, fanoj opiniis ke la materialoj haveblaj en sia merkato ne sufiĉis. Intertempe ili povis uzi la evoluantan Interreton por havi rektan aliron al japanaj publikaĵoj. Aperis grupoj kiuj tradukis japanajn seriojn, publikigis ilin sen permesilo kaj faris ilin por la unua fojo alireblaj por okcidentaj spektantaroj. La malrespekto de kopirajto estis akceptita ekde la komenco por akiri aliron al la serio kaj distribui ilin
La unuaj grupoj publikigis tradukojn en pura teksta formo. La leganto devis aĉeti la japanan originalon kaj povis legi ĝin helpe de traduko en alia lingvo ol la japana. Kun la apero de pli rapida retaliro en la daŭro de la 1990-aj jaroj, la kompletaj paĝoj ankaŭ estis publikigitaj. Platformoj poste estis kreitaj kiuj arigis publikaĵojn de multaj grupoj.
Ekde 2004 ekzistas ankaŭ studenta scanlation-grupo en Aŭstralio kiu tradukas niĉajn verkojn kaj japanajn retajn komiksojn kaj publikigas ilin sub la titolo Lost in Scanlation (Perdita en skantradukado). Ĉar ĝi koncentriĝas pri niĉaj verkoj kun la permeso de la aŭtoroj kaj tial komence subtenata de la Tokyo Foundation kaj Tokyopop, ĝi estas speciala kazo. En 2009, la projekto One Million Manga Pages ekzamenis skantradukojn tra bildanalizaj programoj por pli bone kompreni la bildlingvon de mangao.
La grandeco de la skantraduka scenejo ne povas esti precize kalkulata, ĉar la membroj laboras preskaŭ ekskluzive rete kaj anonime. Unu el la plej grandaj komunumplatformoj, mangahelpers.com, havis pli ol 100 000 membrojn en 2011. En kelkaj kazoj, skanlatogrupoj laboras surbaze de ĉinaj tradukoj de mangao, ĉar tradukistoj de la ĉina pli multnombras ol japanaj tradukistoj. Estas vigla interŝanĝo inter la grupoj. Kelkaj membriĝas en pluraj grupoj. La grupoj havas diversajn celojn kaj prioritatojn: la pli maljunaj emas koncentriĝi je postulemaj serioj aŭ klasikaĵoj, dum la pli junaj grupoj tradukas aktualajn kaj popularajn seriojn. La reputacio ene de la scenejo tial malsamas depende de la grupmembreco kaj personaj celoj: dum kelkaj grupoj interesiĝas pri distribuado de nekonataj verkoj, aliaj pli zorgas pri altaj alirnombroj kaj populareco.
Traduka procezo
La kvalito de la tradukoj fare de komercaj eldonejoj estas ofta plendo. Lokaĵigado ankaŭ estas ofta plendo inter subtenantoj de skantradukojj. Komercaj eldonoj ofte havas ŝanĝitajn titolojn, nomojn, vortludojn kaj kulturajn referencojn por havi pli da senco por la celgrupo.
Dum tradukado kaj redaktado, skantradukaj grupoj kutime klopodas resti kiel eble plej proksime al la originalo kaj konservi la kulturajn proprecojn de la originalo - kontraste al la praktiko, kiun foje uzas eldonejoj kiuj volas kulture adapti verkon kaj anstataŭigi aŭ forigi fremdajn elementojn, kiuj povas ĝeni la leganton. En la kazo de tradukoj de mangao, tio inkluzivas, ekzemple, la legodirekton, la japanan alparoladon de homoj aŭ onomatopeon. En skantradukoj okazas, ke tiaj elementoj estas konservataj kaj ke oni atendas ke la leganto konas la fremdan kulturon aŭ ke tiuj elementoj estas klarigitaj per piednotoj. James Rampant parolas ĉi tie pri formo de "fremdiĝo" en la tradukprocezo.
Leĝa kaj etika problemaro
Ĉar skanadoj estas kutime nepermesitaj modifoj kaj eldonoj de verkoj kiuj estas protektitaj per kopirajto, ili reprezentas malobservon de la kopirajto kaj estas kontraŭleĝaj Skantradukoj respondecas por la ekonomia damaĝo al eldonistoj kaj verkintoj precipe tra la perado de grandaj kvantoj de serioj en platformoj kiuj ankaŭ gajnas monon de la scanlations kun anoncoj.
Skanantaj grupoj konscias pri la juraj kaj etikaj aferoj. Ili do kutime finas la eldonaĵojn kiam licencita versio en la respektiva lingvo venas sur la merkaton kaj ofte ankaŭ postulas la aĉeton de la leĝa eldonaĵo. . Multaj eldonejoj do toleras skanladojn, se temas pri pure fanagado, kiu unuafoje konigas verkon. Tamen, kelkaj grupoj daŭre publikigas eĉ post kiam ili estis oficiale licencitaj. Ili tial ankaŭ havas malbonan reputacion en partoj de la skanlata sceno
Donald O'Connor
estis usona dancisto kaj aktoro. Li naskiĝis je la en  kaj mortis je la  en, Los-Anĝeleso. aparte elstaris pri klakdanco.
Scanlation
Efiko kaj graveco
Granda nombro da verkoj ne estas allogaj por komerca ekspluatado, ĉar ili ne promesas enspezojn aŭ implicas tro grandan riskon. Skantradukoj tamen igas ilin alireblaj por nova publiko, tiel ke merkatoj por ĉi tiuj niĉoj unualoke povas ekesti kaj ebligante malalt-sojlan kulturan interŝanĝon
Literaturo
(angla) Donovan, Hope (2010), "Gift Versus Capitalist Economies", En: Levi, Antonia; McHarry, Mark, Pagliassotti, Dru (eld.), Boys' Love Manga: Essays on the Sexual Ambiguity and Cross-Cultural Fandom of the Genre, McFarland & Company, paĝoj 11–22, ISBN 978-0-7864-4195-2
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la samtitola artikolo en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.
Eleanor Powell
- je plena nomo Eleanor Torrey Powell - estis usona dancistino, kantistino kaj aktorino. Ŝi naskiĝis je la en Springfield kaj mortis je la  en. aparte elstaris pri klakdanco.
Jimmy Slyde
estis usona dancisto kaj televida aktoro. Li naskiĝis je la en  kaj mortis je la  en. aparte elstaris pri klakdanco.
Steve Condos
estis usona dancisto. Li naskiĝis je la en Pittsburgh kaj mortis je la  en Liono. aparte elstaris pri klakdanco - komence de la 1940-aj jaroj lia novspeca maniero klakdanci kreis tute novan stilon kiun li prezentis al spektantoj en vodevilo, kaj poste al la spektantoj de filmoj kaj teatroj.
Gurdvaro Shri Kalgidhar Sahib
La Gurdvaro Shri Kalgidhar Sahib estas la plej granda sikisma preĝejo de la kontinenta Eŭropo. Tio troviĝas en la komunumo Pessina Cremonese, en norda Italio.
Antaŭfaktoj
Komence la sika komunumo volis konstrui la templon en Vescovato (provinco de Kremono), sed la loka administrantaro malhelpis la projekton. La situacio evoluiĝis en 2007 kiam, ankaŭ dank'al al la intereso de la tiama provinca prezidanto Giuseppe Torchio kaj grupo de lokaj urbestroj, oni komencis plani konstruon de preĝejo proksime al Pessina. La urbestro de Pessina Cremonese, Dalido Malaggi, kiu subtenis la mendon de sikoj pri la konstruo de preĝejo, parolis pri «historia tago por la sika komunumo kaj por la tuta areo de Kremono».
Konstruo kaj inaŭguro
La arĥitekto Giorgio Mantovani realigis strukturon de 2.352 m², kiu altas 15 metrojn kaj povas gastigi ĝis 500 preĝantojn. La koston de 1,3 milionoj da eŭroj estis financitaj kaj per bankprunto (de la banko Banca Agricola Mantovana) kaj per la ofertoj de la preĝantoj. La konstruon prizorgis la porkonstrua firmao «La Solidarietà» el Gussola. La portilaro de la strukturo estas el ŝtalbetono kaj sur la eksteraj muroj videblas antaŭfabrikitaj paneloj kun kaŭĉuka matrico.
La templo enhavas du etaĝojn kaj, ekstere, estas ĉirkaŭita per kvar turoj. Ĉiuj turoj surhavas po oran kupolon sur la pintoj, kiujn realigis forĝisto el Rivarolo Mantovano kaj surmetis la firmao Harinder Singh.
La preĝejo estis inaŭgurata la 21-an de aŭgusto 2011 en via Madre Teresa di Calcultta je la ĉeesto de la urbestro, de la konsolo de Barato en Italio, kaj de aliaj aŭtoritatoj.
Priskribo kaj agadoj
Ĉe la grundetaĝo troviĝas manĝejo, kuirejo, necesejo, kaj loko por deponi la ŝuojn; ĉe la unua etaĝo troviĝas granda halo por la preĝoj; ekstere vasta parkumejo disponeblas por la vizitantoj de la templo. Ĉe la templo oni ankaŭ instruas al la novaj generacioj la tradiciojn de la sika kulturo kaj la historion de la ceteraj religioj; oni ankaŭ praktikas sportojn. La preĝejo estas ano de la komunumo Gurdwara Sri Guru Kalgidhar Sahib. En 2023, oni taksas ke sikoj vivas en Kremono kaj en la provinco; el tiuj, po 1000 vizitas la templon ĉiudimanĉe.
Sergio Pagano
Sergio PAGANO (6a de novembro 1948 en Ĝenovo) estas romkatolika episkopo kaj la Prefekto de la Sekreta vatikana arĥivo.
Pagano iĝis membro de la Kongregacio de Barnabitoj en 1966. Li kompletigis studojn en filozofio kaj en teologio en Romo, kie li pastriĝis la 28an de majo 1977.
La 18an de oktobro 2007, li estis nomumita Scienca Direktoro de la Historiaj Arkivoj de la Arkidiocezo de Lucca el 2007 ĝis 2012. Li estis nomumita Titulara episkopo de la teoria diocezo Celene la 4an de aŭgusto 2007, kaj konsekrita de la papo Benedikto la 16-a la 29an de septembro 2007. Decembre 2007 li estis nomumita Membro de la Pontifika Komisiono por la Kultura Heredo de la Eklezio.
Charles Coles
estis usona dancisto, koreografo, filma kaj teatra aktoro. Li naskiĝis je la en  kaj mortis je la  en. aparte elstaris pri klakdanco.
Manciles
Manciles [manZIles] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Odra-Pisuerga.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 22 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 30 el 1991.
Ĝi distas 32 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Susinos del Páramo, Tobar, Pedrosa del Páramo kaj Villorejo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Manciles formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Vera-Ellen
estis usona aktorino kaj dancistino. Ŝi naskiĝis je la en, kantono Hamilton (Ohio), antaŭurbo de Cincinnati, kaj mortis je la  en. aparte elstaris pri klakdanco.
Monthey-Ville (stacidomo)
Monthey-Ville estas fervoja stacidomo en Monthey, Svislando.