cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
William Arms Fisher
Li venis el Kalifornio en 1890 al Novjorko. Tie li studis kun Antonín Dvořák kaj Horatio Parker en la Nacia Konservatorio de Muziko de Ameriko. Li estis instruisto pri harmonio en la Konservatorio de Muziko dum kelkaj jaroj, kaj rezignis en 1895 por ekinstrui en Bostono.
Holten (Oberhausen)
La iama urbo Holten estas urboparto de Oberhausen en la Ruhr-Regiono (Germanujo). Fine de la jaro 2012 ĝi havis 5.520 loĝantojn sur areo da 3,43 kvadrataj kilometroj. Ĝi limiĝas en la nordo kun Dinslaken kaj Oberhausen-Barmingholten, en la oriento kun Oberhausen-Schmachtendorf kaj -Weierheide, en la sudo kun Duisburg-Röttgersbach kaj Oberhausen-Biefang kaj en la okcidento kun Duisburg-Wehofen.
Uri Geller
Geller popularis en la 1970-aj jaroj, kiam li aperis multfoje en televidoj kaj tie prezentis ĉefe kurbigon de manĝiloj per psika forto, postpentris bildojn, ekigis nemoviĝantajn horloĝojn ktp. Nuntempe li nomas sin iluziisto kaj lasis malferma la demandon pri la psika forto.
Li retiriĝis en la 1980-aj jaroj kaj tiutempe li okupiĝis pri serĉo de nafto, ercoj per magiaj bastonoj kaj eĉ asertis labori por CIA.
La plej akra kritikanto de Geller estas la magiisto James Randi, kiu prezentis miraklojn de Geller per simplaj trukoj. Kvankam Geller volis lin kondamnigi en juĝejo, tio ne sukcesis, sed Geller devis pagi.
En 2000, Nintendo uzis similan figuron kun simila nomo kiel Geller. Li trovis tion ofenda, sed la juĝproceso kontraŭ Nintendo ne sukcesis.
Codor
Codor [kodor] (Kodor) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Jichişu de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 502 loĝantojn (rumanoj), en 1992 387.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1292. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka v).
Paŝtisto
Historio
Tiu profesio estas unu el la plej malnovaj de la tero. Unuaj paŝtistoj aperis antaŭ pli ol 10.000 jaroj en Azio. Ŝafoj estis breditaj por lakto, viando, ledo kaj ĉefe lano. Dum la sekvo jarmilo ŝafoj kaj paŝtistoj disvastiĝis tra la tuta Eŭropo kaj Azio.
Paŝtistoj daŭre ekzistis nur en certaj regionoj, ĉar en malaltaj regionoj aŭ riveraj valoj oni prefere kultivis tritikon aŭ aliajn cerealojn. Brutaroj estis forpelitaj al montaraj kaj malfacile atingeblaj regionoj.
En la antaŭmoderna epoko paŝtistoj troveblis en regiono, kiel Palestino, Grekio, Pireneoj aŭ Skotlando.
Nuntempe
La lando, kiu nuntempe posedas la plej grandan nombron de paŝtistoj kaj ŝafaroj estas Ĉinio.
Arto kaj religio
En arto kaj ikonografio, paŝtisto kaj paŝtistino estas ofte bildigitaj kun la tradicia ilo, la paŝtistbastono.
La Biblio uzas paŝtiston kiel metaforon de Dio aŭ de la reĝo, ekzemple en la 23-a psalmo aŭ en la rakonto de la bona paŝtisto. Jam Habelo, frato de Kain, filo de Adamo kaj Eva estis paŝtisto.
Josef Slavík
Josef Slavík (naskiĝis la 26-an de marto 1806 en Jince – mortis la 30-an de majo 1833 en Budapeŝto) estis siatempe mondfama kaj aprezata ĉeĥa violonisto kaj komponisto, kies genian talenton admiris eĉ tiaj majstroj kiel Niccolo Paganini kaj Fryderyk Chopin. Lian promesplenan karieron rompis frua neatendita morto pro gripo en aĝo de nuraj 27 jaroj.
Oficina fumario
Oficina fumario, latine Fumaria officinalis, estas unujara herbo el familio papavacoj.
Priskribo
Ĝi malofte altas pli ol 30 cm. La bluverdaj folioj estas duoble plume dividitaj. La floroj, kies tubo atingas 8 mm, estas purpuraj. Tiu planto oftas en novaloj, rande de kampoj kaj ĝardenoj. Ĝi floras de aprilo ĝis oktobro.
Uzado
Oni uzas la infloreskojn de la oficina fumario en infuzaĵoj por purigi la digestan sistemon kaj en dekoktaĵoj kontraŭ haŭtmalsanoj, interalie ekzemo. Tiu planto ne estas manĝebla pro sia tokso, kiel multaj aliaj papavacoj.
Departemento Ajakuĉo
Ajakuĉo aŭ en hispana Ayacucho estas regiono de Peruo, situanta en sud-centraj Andoj de la lando. Ties ĉefurbo estas Ajakuĉo. La regiono estis unu el plej akre frapita de terorismo kaj kontraŭterorismo dum la 1980-aj jaroj dum gerilo fare de Luma Vojo konata kiel interna konflikto en Peruo.
Oni realigis referendumon en oktobro, 2005, por decidi ĉu la region unuiĝu kun Ica kaj Huancavelica por formi novan Ica-Ayacucho-Huancavelica Regionon, kiel parto de malcentriga procezo en Peruo. La voĉdonado malsukcesis kaj Ajakuĉo restis sendependa regiono.
Politika divido
La regiono estas dividata en 11 provincoj (en hispana provincias, singulare: provincia), kiuj estas komponataj de 111 distriktoj (distritos, singulare: distrito).
Picotranĉilo
Picotranĉilo estas speciala kuirilo, en la formo de tenilo kun surfiksita disketo provizita per noĉoj, por tranĉi picon.
La avantaĝo de la uzado de picotranĉilo anstataŭ ordinara tranĉilo, estas la rotacia radmovado. Pro ĉi tiu mekanismo la ingrediencoj sur la pico restas senmovaj tiel ke ĉiu picopinto konservas sian propran kovraĵon. Kontraŭe al ordinara tranĉilo, ĉe kiu la ingediencoj kiuj movas tien kaj reen estas kunportataj.
Saint-Avit-de-Soulège
Saint-Avit-de-Soulège - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Avit de Soletge - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝibo
Ĝibo estas dorsa natura elstaraĵo, kaŭzita de grasamaso (ekzemple tiu de kamelo, zebuo). Oni parolas pri duĝiba kamelo aŭ baktria kamelo (Camelus bactrianus), unuĝiba kamelo aŭ dromedaro, kaj senĝibaj kameloj kiel ljamo, alpako, gvanako. Ankaŭ aliaj animaloj estas distingeblaj per siaj ĝiboj kiel la ĝibodelfenoj, la ĝiba baleno, la ĝibbovo ktp.
Se la ĝibo ne estas natura, normala elstaraĵo sur la dorso aŭ aŭ brusto, kaŭzas ĝin kurbeco de la spino aŭ de la brustosto (sternumo).
Homoj kun ĝibo nomiĝas ĝibuloj. La plej fama - fikcia - ĝibulo estas la romana ludanto de Victor Hugo: Kvazimodo, La sonorilisto de Notre Dame.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri ĝib(ul)o en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Muzeo Otto Ludwig (Eisfeld)
Priskribo
Inaŭguritis la muzeo en Eisfeld en la 1-a de oktobro 1949. Gastas ĝi en la kastelo de Eisfeld, komplekso en formo de ĉevalferoj kun belfrido, kies originoj estis mezepoka burgo. Dum la 18-a jarcento la kastelo estis rezidejo de ŝia dukina moŝto Sophie-Albertine von Sachsen-Hildburghausen.
Kolektoj
Kiel regionhistoria muzeo por la tuta distriko la kolektaro ampleksas dokumentojn pri la urba historio, regiona kulturo, metiadoj en la ĉirkaŭaĵoj kaj porcelanaĵojn (ekz. granda kolekto pri produktoj el Lichte Porzellan).
Admireblas kleriga ekspozicio pri la historio de porcelanprilaborado en tuta Turingio (komencoj en 1750).
La dua muzeo komplekso enhavas atestojn de la ĉiutaga kulturo en Suda Turingio, laborilojn kaj produktojn de tradiciaj metioj: prilaborado de ligno, porduktado de rulglobetoj, potfarado ktp.
Gravega fonto pri la historio de ĉekortega ĉaso en la Duklando Sachsen-Hildburghausen estas 40 ĉasbildoj pentritaj de Georg Paulus Ermel (ĉ. la jaro 1700-a).
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 54
Eksteraj ligiloj
Pri la muzeo sur la urba retpaĝaro.
Medovarce
Medovarce, hungare Méznevelő, germane Medowaritz [medovaric] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Medovarce situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Krupina troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1156 en formo "Neulen". Inter 1562-1594 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En 1715 oni komputis tie 22 domojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 410 vilaĝanoj en 68 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Méznevelő 312 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolyság, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Medovarce 256 homoj, (235 slovakoj).
Midjan
Midjan (en hebrea מִדְיָן Miḏyān. estis laŭ la Hebrea Biblio filo de Abraham, nome patriarko de Izraelidoj, kaj Keturah, kun kiu li estis edziĝinta post la morto de Sarah. Midjan havis kvin fratojn, nome Zimran, Medan, Jokŝan, Iŝbak, kaj Ŝuaĥ.
Abraham, plej probable, klopodis teni ilin aparte el Isaak por eviti konflikton pri la dia ordono etendi kaj loĝigi la tutan mondon.
Krome li havis du duonfratojn: nome Iŝmael kaj Isaak. Li estis la kvara filo de Keturah kaj la sesa de Abraham.
Substrato (hortikulturo)
Substrato havas diversajn signifojn.
En la geosciencoj substrato (latina: bazo) estas la origina materialo por la grundformiĝo, ekzemple la origina ŝtonaĵo ĉe certa kreskejo.
En hortikulturo la esprimo  substrato  signifas ĉiuspeca nuraĵbazo, inkluzive la  autoktona tergrundo, kiu estas karakterizita per la diversaj grundotipoj.
Samtempe la grundo ankaŭ estas substrato (ekologio) en la senco de materialo sur kiu organismoj vivas. En biokemio substato(biokemio) estas kemia kombinaĵo el diversaj biomolekuloj kaj mikroorganismoj.
Pri la aliaj signifoj de substrato vidu substrato
Substratoj en Hortikulturo
Subratoj konsistas el diversaj teraĵoj plus diversaj aldonaj ŝtofoj. Ekzisatas ankaŭ senteraj substratoj.
Teraĵo
Tiaj substratoj ankoraŭ enhavas kiel ĉefa komponaĵo tero el la agro aŭ de kompoŝto Helpsubstancoj estas torfo, plej ofte blanktorfo kaj sablo por altigi la aerkapaciton de la teraĵo. Aldoniĝas kalko kaj sterkaĵoj. Torfo altigas la akvokapaciton de la substrato kaj reduktas la pH-valoron.
Industrie faritaj terraĵoj, substratoj kaj aldonaĵoj
La supre mencitaj torf-argilo-miksaĵoj kaj torfkultursubstrato estas industriskale prduktitaj substratoj. Ili estas normigitaj, sen damagorganismoj kaj malsanoj kaj ĉiam kun la sama pH-valoro kaj sterkaĵoj. Kompare kun teraĵoj, kiuj estas memfaritaj, la substratoj kun torfa aŭ arbŝela bazo estas pli malpezaj.
Giorgino (muzikalbumo)
Giorgino estas disko sur kiu estas registrita la filmomuziko de Giorgino de Laurent Boutonnat aperinta en 1994. Ĝi jam delonge estis elĉerpita kiam aperis DVD de la filmo en 2007, kaj ĝia reeldono (Polydor 530 354-1) iomete ŝanĝita kompare kun la originalo, aperis la.
Hebrea alfabeto
La hebrea alfabeto estas konsonanta alfabeto, per kiu la hebrea kaj jida lingvoj estas skribataj. En iaj situacioj la hebreaj literoj estas uzataj ankaŭ kiel ciferoj.
La hebreajn vortojn oni skribas de dekstre maldekstren. Vokal-literoj ne ekzistas, kio povas okazigi plursencecon; la kunteksto, tamen, plej ofte klarigas, kiu signifo estas celata. Por faciligi al lernantoj, ĝuste prononci la vortojn (kaj ĝuste elekti la signifon), kaj en certaj kazoj, kiam la ekzakta prononco gravas, la vokaloj estas indikitaj per punktetoj (‏ניקודות‎ niqqudot, vidu malsupre). La tiel-nomata punktita skribo uziĝas ĉefe en la malaltaj niveloj de la lernejo, en lingvokursoj, en porinfanaj libroj kaj en la tanaĥo. La ĉiutaga lingvo ne uzas ĝin.
Jam (malofte) en la malnova hebrea lingvo kaj tre ofte en la hodiaŭa lingvo, la literoj jod kaj vav estas uzataj por indiki vokalajn sonojn:
Alfabeto
La tabelo indikas la nunan israelan elparolon.
Kromsignoj de la hebrea skribo
En la hebrea lingvo la kromsignoj de la hebrea skribo estas kombinaĵoj da punktetoj kaj strekoj sub, super kaj en tekstaj linioj, indikantaj vokalojn (vd vokalizo) kaj diakritojn, precizigantaj la sonvaloron de literoj. Hebree tio nomiĝas נְקֻדּוֹת (/nikudót/, «punktoj») aŭ נִקּוּד (/nikúd/, «punktado») — ne tute ĝuste, ĉar krom la punktoj estas uzataj ankaŭ strekoj.
Pri reformo per la internaciaj literoj de la litersistemo kaj la ortografio
Malgraŭ la kutima termino tiu ĉi ne temas pri latinigo. Skribsistemoj kiu uzas la abc tute ne estas latinigitaj. ABC ja devenas de la latina skribsistemo, sed oni inventis la minusklaj literoj, la abc, cirkaŭ 1000 a.K. Temas pri uzo de jam internaciaj literoj en la moderna, postkoloniisma mondo. Iuj provoj de reformo jam estis faritaj sed malsukcesis pro diversaj kialoj. Ĝuste, tradicio kaj nacia identeco estas fortegaj, sed fortaj emocioj ankaŭ povas erarigi. Fakte, tre malfacilas ŝanĝi vaste akceptitajn kaj ŝajne ĉiamajn normojn. Tiu difio estas unue intelekta, elpensi sufiĉe simplan kaj taugan sistemon al la lingvo, sed poste fariĝas grandege politika.
Kiel jam estis farita al multaj lingvoj, inkluzive de la ŝemidan maltan, eblas ankaŭ fonetike transskribi la hebrean, kiel ĝi estas prononcata en Israelo nuntempe, kun la tiel nomataj latinaj literoj. Tiu fonetikeco havas ekscepton ĉe la konsonanto ain ע-y, kiu ne plu estas prononcata en la moderna hebrea sed ankoraŭ estas sufiĉe grava en la lingvo mem. Do pri tiu litero la nuna situacio devigas ke ĝia uzo estu opcionala kaj skribi kaj prononci.
La plejmulto de la vortoj en la hebrea havas akcenton ĉe la lasta silabo. kontraste al la tradicia metodo de nikud por la vokaloj, oni tute ne uzas markoj ie ajn la literoj, sed oni povas uzi diakritojn sur vokalo kiam la akcento ne estas sur la lasta silabo, tie kie ĝi estas kutime.
Jen ekzemplo de la proponita transskribo, Ha Tikva (La Espero) - La nacia himno tranaskribita
Kol od ba levav penima
Nefew jehudi homija
U mi paatej mizrax kadima
Yain le cion cofija
Od lo avda tikvatenu
Ha tikva bat wnot alpajim
Lihijot am xofwi be arcenu, erec cion vi jeruwalajim.
Nombra valoro
La hebreaj literoj estas ankaŭ uzataj kiel ciferoj. La nombrigo komencas per alef (unu) – ne eblas skribi nulon per hebrea litero. La nombra uzo limiĝas je la juda kalendaro (ankaŭ sur tomboj), lernejaj notoj, nombritaj listoj kaj ĝenerale religia kunteksto. En la kabalo la cifera valoro de la literoj kaj vortoj ankaŭ havas gravan signifon.
Por montri, ke temas pri nombro, ne pri ordinara vorto, la mallongigo-signo gerŝajim ‏״‎ (גרשיים) estas metita inter la antaŭlasta kaj lasta literoj (do maldekstre). En datoj la jarmilo ofte estas ellasita; tiukaze la tiama jarmilo (aŭ la nuna: 5000) estas aŭtomate kunesprimita. Hodiaŭa praktiko en Israelo tamen notas la jarmilon per la unua litero; ĉi tiu estas kelkfoje disigita de la sekvantaj ciferoj per geresh ‏׳‎ (‏גרש‎), sed, ĉar la unua cifero estas malpli granda ol la sekvanta, estas klare, ke temas pri miloj.
Ekzemplo
La 4-an de la monato Adaro en la jaro 5764 (= 5x1000 + 400 + 300 + 60 + 4) oni notas kiel ד׳ אדר התשס״ד aŭ ד׳ אדר ה׳תשס״ד (ambaŭ kun jarmilo) aŭ ד׳ אדר תשס״ד (sen jarmilo).
Similaj sistemoj
La literoj de la greka kaj araba alfabetoj ankaŭ estis uzataj kiel nombroj.
La cifera valoro de la samoriginaj arabaj literoj (do alef/alif, bet/ba, gimel/ĝim ktp.) korespondas al tiu de la hebreaj de unu ĝis 400, kun unu sola escepto: la hebrea alfabeto notas 90 kiel cadi, la araba kiel ŝad.
La valoroj de la grekaj literoj identas kun la samoriginaj hebreaj literoj (alfo/alef, beto/bet, gamo/gimel ktp.) de unu ĝis 80.
Friedenweiler
Friedenweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
33345 Nataliedessay
33345 Nataliedessay estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan sopraninon kaj aktorinon Natalie Dessay. Ŝi studis ĉe la Konservatorio de Bordozo kaj komencis profecie kanti en opero en 1992. Ŝi emeritiĝis el opero en 2013 sed plu ludis kiel teatra aktorino kaj moderna kantistino.
Bikicj Do
Bikicj Do, serbe Бикић До, slave Bikić Do estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
Geografio
Bikić Do situas laŭ la kroata landlimo laŭ traira flankovojo.
Historio
Fine de la mezepoko la regiono longe apartenis al la Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Bikić Do 160 rutenoj (47,5 %), 110serboj (33 %), 39 kroatoj (11,5 %), 9 jugoslavianoj, 7 slovakoj, 6 hungaroj kaj po unu sloveno kaj cigano.
Alterna kurento
Alterna kurento estas elektra kurento, kies la signo de ĝia momenta valoro ŝanĝiĝas dum la tempo, kontraŭe de unidirekta kurento, aŭ de rekta kurento.
Tiu kurento estas perioda, kiam ĝi estas priskribita per perioda funkcio (ekz. triangula, kvadrata aŭ pli malsimpla funkcio).
La pli kutima formo de alterna kurento estas sinusa kurento, aparte por praktika distribuado de elektra energio.
Formulo
I(t) = IA sin(ωt+φ)
IA - amplitudo de la kurento;
ω - angula frekvenco;
φ - fazo;
t - tempo.
Kiel grandeco de ĉi tia kurento oni uzas ĝian kvadrataveraĝan valoron
Kie T1 kaj T2 - sufiĉe malproksimaj unu al la alia momentoj de tempo.
Pri stabila perioda kurento sufiĉas uzi en la formulo T2 - T1 = T (kie T estas la periodo), kaj kalkuli la integralon dum unu periodo.
Tiam pri sinusa kurento: Ika = IA / 21/2.
Tensio
Ankaŭ tute simile estadas tensio, kies momenta valoro ŝanĝiĝas kiel sinusa funkcio de tempo. Tian tension oni nomas alterna tensio aŭ tensio de alterna kurento. Por ĝi
U(t) = UA sin(ωt+φ)
kie
UA - amplitudo de la tensio;
Ankaŭ kiel grandeco de ĉi tia tensio oni uzas ĝian kvadrataveraĝan valoron
Tiam pri sinusa tensio: Uka = UA / 21/2.
Kompleksaj nombroj
Por pli simple priskribi alternan kurenton kaj alternan tension oni uzas kompleksajn nombrojn
I = |I| e jφ, U = |U| e jφ
kie j = (-1) 1/2.
Tiam leĝo de Omo estas vera, se uzi impedancon anstataŭ rezistanco:
U = Z I ,
kie Z - impedanco de la cirkvito.
Praktika uzado
Elektraj retoj en urboj nun preskaŭ ĉie uzas alternan kurenton. La frekvenco estas 50 Hz (periodo T=20 ms) en Eŭropo, kaj Maroko, kaj 60 Hz en Nordameriko.
Pri trajnoj, la frekvenco estas 16⅔ Hz en kelkaj eŭropaj landoj, ekzemple en Aŭstrio, Germanio, Norvegio, Svedio kaj Svisio, por malaltigi la kirlokurentojn, kiuj estas proporciaj al la frekvenco.
Pri aviadiloj kaj aeronotikaj aplikoj, la frekvenco estas 400 Hz por malaltigi la pezojn de aparatoj.
John Jefferys
John Jefferys, estas la unua inventisto de tabulludo al kiu oni povas definitive atribui ludon almenaŭ en la anglalingva mondo.
Li estis la desegnisto de la ludo Journey Through Europe (veturo tra Eŭropo), publikigita en 1759 de la germana firmao Ravensburger.
Kiel plej el la britaj tabulludoj el la 18a jarcento, ĝi estas progresiga ludo, en la senco ke oni antaŭeniras aŭ oni bremsas depende de la lokofako kien oni venis. Anstataŭ uzi ĵetkubojn oni uzis ses-facan turbeton, kun nombro ĉe ĉiu flanko, ĉar oni konsideris ĵetkubojn maltaŭgajn ilojn en kristanaj hejmoj.
Insulo Dekabristov
Insulo Dekabristov (остров Декабристов), aŭ Insulo de Decembristoj, konata antaŭ 1926 kiel insulo Golodaj (остров Голодай - eble koruptaĵo de brita komercista nomo Halliday) estas insulo en la Distrikto [Vasileostrovski de Sankta Peterburgo, Rusio, norde de la Insulo Vasilievski, separata el ĝi pere de la rivero Smolenka.
La insulo, origine malalta kaj ofte inundita, estis tradicie uzita kiel tombejo (vidu artikolon Smolenska Luterana Tombejo). En la epoko de la komenca Sovetunio, la nomo estis ŝanĝita al Insulo de Decembristoj por rememorigi kvin ekzekutitajn estrojn de la Decembrista revolucio, kiuj estis enterigitaj en nemarkita tombo en la tiama Golodaj.
Provinco Mari
La Provinco Mari (Mary welaýaty, cirile: Мары велаяты) estas unu el la 5 provincoj de Turkmenio. Ĝi situas en la sudoriento de la lando, ĉe la landlimo kun Afganio. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Mary. Mary kovras areon de 87.000 kvadrataj kilometroj kaj havas 1.146.800 loĝantojn.
La industrio de la regiono inkluzivas elfosadon de tergaso, generado de elektra energio kaj la produktado de kemiaĵoj.
Tímea Antal
Tímea ANTAL hungara kantistino, gajninto de la 2-a loko de la 3-a serio de X-Faktor. Ŝi naskiĝis en Huedin la 6-an de marto 1993.
Kariero
Tímea Antal ekis en 2008 kaj 2010 en Megasztár, en 2012 en X-Faktor, kaj ŝi gajnis la 2-an lokon.
Chiry-Ourscamp
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Caouens.
Tajná
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Nitra (urbo) troviĝas 22 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1075. Dum la historio formiĝis 2 vilaĝoj: Tajna kaj Sári, kiuj fine unuiĝis. En 1910 loĝis tie 408 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ĝuste tiu limo situis laŭ la nova ŝtatlimo. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 269 da homoj, (265 slovakoj).
La Fianĉiniĝo de Sovaĝulineto
La Fianĉiniĝo de Sovaĝulineto estas triakta komedieto, originale esperantlingve verkita de Jeanne Flourens (Roksano). Ĝi aperis 31-paĝe en Parizo en la jaro 1911 fare de Tra la Filatelio, kaj reeldoniĝis 47-paĝe en 1922.
Orientafrikaj marbordaj arbaroj
La orientafrikaj marbordaj arbaroj estas regiono de tropikaj humidaj arbaroj laŭlonge de la orienta marbordo de Afriko. La organizaĵo Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International) indikis la regionon kiel biodiverseco-riĉaĵejon. Siavice Monda Natur-Fonduso (WWF) konsideras tiujn arbarojn kiel tutmondaj 200-regionon.
La arbaroj etendiĝas en formo de mallarĝa zono laŭlonge de la marbordo de Hinda Oceano, ekde suda Somalujo en la nordo, tra marborda Kenjo kaj Tanzanio al elfluejo de la Limpopo en suda Mozambiko.
La Monda Natur-Fonduso subdividas la orientafrikajn marbordajn arbarojn en du singularajn ekoregionojn : la marbordarbaran mozaikon de norda Zanzibaro kaj Inhambane, kiu etendiĝas ekde suda Somalujo tra marborda Kenjo ĝis suda Tanzanio, kaj inkluzivas la insulojn de Zanzibaro kaj Pembo, kaj la marbordarbaran mozaikon de suda Zanzibaro kaj Inhambano, kiu etendiĝas ekde suda Tanzanio laŭlonge de la mozambika marbordo ĝis la elfluejo de Limpopo.
Flaŭro
Fitogeografie, la orientafrikaj marbordaj arbaroj estas aparta flaŭra provinco el la Usumbaro-Zululanda Regiono de la Paleotropisa Regno.
Malferma kodo
Malferma kodo (angle: Open Source) estas tipo de komputila programo en kiu la fonta kodo estas disponebla por ĝenerala publika uzado aŭ ŝanĝado el sia originala formo.
Kelkaj programoj tiel Linukso aŭ Androido estas ekzemploj de malfermkodaj programoj.
Boju
Boju [boĵu] (Kolozsbós) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 955 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 778 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1377. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kolozs). Administre ĝi apartenas al Cojocna.
Lydia Clarke
Lydia Marie Clarke (naskiĝis la, mortis la ) estis usona aktorino kaj fotistino. En 1944, ŝi edziniĝis de Oskar-premio-gajninto aktoro Charlton Heston. Ili havis du infanojn kaj restis geedziĝintaj ĝis la morto de Heston en 2008. Ŝi rolis en The Atomic City, Bad for Each Other, kaj Will Penny.
Junto de Andaluzio
La Junto de Andaluzio (Junta de Andalucía) estas la institucio kiu administras la aŭtonomecon de la regiono Andaluzio en Hispanio.
Ekde la komenco de la demokratia epoko fine de la 1970-aj jaroj kaj de la sistemo de aŭtonomaj regionoj en Hispanio, ĉiam la socialisma partio venkis en la regiona balotado kaj pro tio kaj la Prezidento kaj la registaro estis socialismaj.
La Palaco Sankta Telmo estas la sidejo de la Prezidenteco de la regiona registaro Junta de Andalucía (en la foto de la tabelo).
Eduard von Keyserling
Grafo Eduard von KEYSERLING (naskiĝinta la en Kastelo Tels-Paddern en Aizpute, Kuronio, Latvio, mortinta la  en Munkeno) estis germanlingva romanisto kaj dramisto balta kaj gravega eksponento de literatura impresionismo.
Biografio
La fruaj romanoj ''Fräulein Rosa Herz. Eine Kleinstadtliebe (1887) kaj Die dritte Stiege'' (1892) estis influitaj fare de naturalismo. La pli postaj romanoj estas pli fajne nuancitaj kaj malpli interesitaj pri kunvenado de detaloj. Li ĉiam estas interesita pri la interagado de lumo kaj naturaj objektoj. Liaj romanoj kaj noveloj enkadriĝas kutime en la germanaj baltaj provincoj, kaj en la noblaj domoj kaj ĝardenoj kaj ankaŭ en la abiarbaroj kaj la medioj eksterdomaj ĝenerale. La plej multaj el liaj romanoj estas plenplenaj de certa melankolio, kie aktoras multaj negravaj aristokratoj. Foje tie ankaŭ interkontrastatas figuroj de malpli ekzaltita klaso; ofte tio povas esti "naturhomo", persono nekoruptita fare de civilizo. Ofte ekzistas kolizio de generacioj. Liaj noveloj kaj romanoj post 1902 lokis Keyserling ĉe la avangardon de germana literatura impresionismo. Inverse liaj eseoj pri ĝeneralaj kaj kulturaj demandoj kaj ankaŭ la teatraĵoj estas forgesitaj.
Keyserling ĝuis literaturan reputacion kaj en Germanio kaj en Usono. Liaj romanoj, tradukitaj en la anglan en la malfruaj 1920-aj jaroj, estis volonte recenzitaj fare de literaturrecenzistoj. Liaj verkoj estis redaktitaj kaj antologigitaj por uzo en lingvopedagogio, eble kiel multe por sia alirebla stilo kiel por ilia apelaciadoj de rakontlinioj. Lia lingvo estas nekutime ĉasta kaj konciza. Frazoj neniam estas tre longaj aŭ kompleksaj.
Estante subtila kaj eleganta stilisto Keyserling estas neforgesebla por elvokivaj etoso kaj sento. Lia plej emblema laboro eble estas Fürstinnen nur supraĵe rilatita al la tipa germana prikastela/prigrandbiena romanĝenro de la 19-a jarcento. Iamaniere sur meza vojo inter Ivan Turgenev kaj Franz Kafka, ekzistas certa pesimisma parenceco inter Keyserling kaj Anton Ĉeĥov.
Junto de Andaluzio
Eksteraj ligiloj
TTT-ejo de la Junto de Andaluzio
József Iréneusz Károly
KÁROLY József Irén 'Irenaeus' (ka:roj jo:ĵef) estis hungara fizikisto naskita en Gönc la 6-an de marto 1854 kaj mortinta en Oradea la 15-an de marto 1929.
Kariero
József Irén Károly pristudis teologion en Jászóvár kaj Innsbruck, li diplomitiĝis kaj doktoriĝis en la Universitato de Koloĵvaro pri filozofio kaj fiziko. Li instruis en Nagyvárad (1880–1919), prelegis en la Universitato de Koloĵvaro kiel privatprofesoro (1907–18). Li estis laŭ la konfesioj de siaj studentoj eminenta pedagogo.
Biberach
Biberach havas diversajn signifojn:
Klötznersches Haus (Eisenberg)
La Regionhistoria muzeo Klötznersches Haus (germane: Stadtmuseum Klötznersches Haus Eisenberg) estas muzeo en Eisenberg, Markt 26.
Historio
La familio Klötzner, laŭ kiuj la domo nomiĝas, posedis la tuton do de 1857 ĝis 1911. La eisenberga komercisto Karl Friedrich Klötzner (1853-1932) ankaŭ estis membro fondinta de la loka historia societo "Geschichts- und Altertumsforschender Verein".
Elfosado arkeologia dokumentis ke jam surloke en la 13-a jc estis solida loĝejo, kies trabfakaĵo poste forbrulis. La nuna konstruaĵo menciitas unuafoje en 1555. Ĉirkaŭ la jaro 1580 ĝin posedis certa s-ro Lorenntz Buffendorf, ekde 1582 ĝi estis sub urba kontrolo kaj servis kiel porknabina lernejo. En 1672 la kortega skribisto Johann Baumann aperis inter la loĝantoj, en 1761 akiris la bienon tiun ĉi Adam Zeutschel, akoraŭ pli poste la kortega horloĝisto Louis Schwepfinger.
En 1911 denove la urbo ekposedantis. Ideo fari surloke administraciajn buroojn fiaskis pro tro malbona konstrusubstanco. Sekve oni uzis la tuton dum la Unua mondmilito kiel publikan kuirejon. En 1935 estis eĉ plano instali tie ĉi la gastejon Ratskeller. Finfine ĝi servis kiel simpla loĝdomo ĝis la 1984-a jaro.
En tiu ĉi jaro la distrikta konsilantaro decidis krei urban muzeon en la Klötzner-a domo kaj la du unuaj elmontradaj salonoj fakte tuj inaŭguritis, dum la restintaj luprenantoj estis ankoraŭ transloĝiĝintaj. Poste lamis la energio ĝis 1988, kaj en 1992 jene - ekprezentis sin bela muzeo al la publiko. Ĝi lernigas pri ĉiuj etapoj de Eisenberg, de la prahistorio ĝis la industria revolucio kaj plue. Tamen alvenis en la kuro de la tempo ĉiam novaj ekspozicispacetoj kaj ĝis hodiaŭ okazas regule etaj ŝanĝoj.
Teretaĝo
La salonoj tie ĉi ricevis la nuntempan formon en la 15-a/16-a jc. Impresas la plafono kun lignaj traboj el la renesanca tempo. En tiu ĉi ĉambro (nr 1.2) okazas ankaŭ interesaj nedaŭraj ekpozoicioj. En la apuda ĉambro oni trovis la restojn de mezepoka kuirejo, t.n. nigra kuirejo kie oni kuiris sur malferma fajro. Por konkretigi la bildon pri mezepoka tuttaga vivo oni enmetis ankaŭ historiajn kuirejan meblaron kaj ilaron. Sametaĝe starigitis ankaŭ kelkaj belaj pianoj kiuj prezentas la riĉan pianfabrikadotradicion de la urbo Eisenberg.
Korto interna
La korto kun belaj pergoloj prezentas agrikulturajn ilojn sed ankaŭ kolekton grandan da t.n. laborfinaj brikoj. Estis kutimo inter la brikistoj la laste bakitan brikon plibeligi per diversaj inicialoj aŭ aliaj signoj tipaj por la produktinta majstro. La korto, al kiu najbaras eta muzeokafejo, tre bone taŭgas por dumsomeraj festegoj, koncertoj kaj prelegoj.
Unua etaĝo
Apude oni dediĉis propran ĉambron al Lia duka moŝto Ernesto de Saksio-Altenburg, kun por aristokratoj tipa meblaro el la 19-a jac kaj multaj originalaj pecoj. Tabulo montras la dinastiajn rilatojn de la Altenburg-anoj. La Baroka ĉambro memoras la mallongan epokon kiam Eisenberg estis rezidejo. Tie videblas multaj aferoj kiuj antaŭe estis en la Kastelo Christiansburg. La baroka stukita plafono jam tre kadukiĝinta antaŭ kelkaj jaroj sukcese restaŭritis kaj rebrilas nun.
En la salono 2.6 oni lernas ineresajn aspektojn pri la societa vivo en Eisenberg. Restoj de renesancaj pentradoj surporde kaj surplafone pli atrakciigas la ĉambron ankoraŭ. Malantaŭ unu vitrino admireblas aferoj kiuj estas en konekto kun la en 1601 fondita Societo de la pafistoj. Ĝi estas la pli malnva societo en Eisenberg!
Kastelo proksima
Tre vizitinda estas la iama rezidejo de la duka moŝto Christian von Sachsen-Eisenberg, nuntempe administraciaj ejoj de la distrikto. La komplekso nombriĝs al al plej bone konservitaj kaj plej fortimpresaj en la tuta lando. La inter 1677 kaj 1692 konstruita kastela kirko montras imponege la arton de lokaj arkitektoj kaj tie ĉi deĵorintaj stukistoj en Italujo. La orgeno, konstruite de Christoph Donat kaj alikonstruite de Tobias Heinrich Trost krome menciindas.
František Václav Krejčí
František Václav Krejčí (naskiĝis la en Česká Třebová - mortis la  en Praha) estis ĉeĥa verkisto kaj literatura sciencisto.
Li studis pedagogian instituton, sed pli altan klerecon li atingis aŭtodidakte. Laboris kiel ĵurnalisto kaj en la nova Ĉeĥoslovakio fariĝis senatoro.
Lia literatura verkaro enhavas kritikojn, eseojn, romanojn, dramojn, rezonadojn pri politiko, moralo, muziko, tradukojn k.s. Lia beletro ne plu estas legata.
Ŝelepiĥa (Centra ringo de Moskvo)
Ŝelepiĥa (Шелепиха) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Ulanĉabo
Ulanĉabo aŭ Ulanqab, Ulaan Chab aŭ Ulagancab (mongole respektive Улаанцав [Ulaγančab], ĉine simpligite 乌兰察布, tradicie 烏蘭察布, pinjine Wūlánchábù) estas eksterdistrikta urbo en la aŭtonoma regiono Interna Mongolio de la Ĉina Popola Respubliko. Historie ĝi apartenis al la provinco Suijuano de la Ĉina Imperio. La urba teritorio kovras areon de 54 491 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010, en la urbo vivis 2 143 590 loĝantoj.
Oŝu
Trafiko
Tra la urbo kuŝas Ŝinkansena linio Tohoku.
Pimprez
Pimprez estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pimpreziens.
La fera kalkanumo
La Fera Kalkanumo (angle : The Iron Heel) estas romano de Jack London (1908). El la angla tradukis ĝin Georgo Saville. Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) eldonis la 360-paĝan tradukaĵon en la jaro 1930.
Enhavo
Ĝi estas malutopia verko pri la eko de ekfaŝisma tiranado en Usono. Ĝi estas la romano, kie lia socialismo aperas pli malkaŝe. Por multaj legantoj, ĝi similas la posta 1984 de George Orwell, kaj Orwell-biografiisto Michael Shelden mencias, ke ĝi influis tiun.
La 7-a ĉapitro estas preskaŭ laŭlitera kopio de ironia eseo de Frank Harris.
Scienco-fikciemuloj taksas ĝin ĉefverko kaj pioniraĵo de la "mola scienco-fikcio" de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kiu atentas socian kaj politikan ŝanĝon pli ol teĥnologian.
La novelo de Jack London The Scarlet Plague, kaj aliaj malgrandaj rakontoj, situas en malutopia estonteco tre similanta La Fera Kalkanumo, kvankam ne estas daŭro de personoj aŭ situoj.
Recenzoj
<Gallery> Dosiero:The Iron Heel.jpg|Kovrilo de la anglalingva originalo. </Gallery>
Sferoj 8
Sferoj 8 estas libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro, originala en esperanto. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis Grupo Nifo en 1993. En Sferoj 8 denove kunaperis verkoj de la tiel nomata Hispana Opo: i.a. Ksavero Moleono, Georgo Kamaĉo, Alberto Franco kaj Liven Dek (Miguel Gutiérrez Adúriz)
Friedersdorf (Mulde)
Friedersdorf ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro estas parto de la tiam fondita komunumo Muldestausee en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 1980 loĝantojn.
Ŝima Okujev
Ŝima OKUJEV (cirile: Шима Хамидович Окуев; n. 1937, Ĉeĉenio, Sovetunio — m. 1986, Grozno, Ĉeĉenio, Sovetunio) estis konata ĉeĉena verkisto kaj poetisto, membro de Unioj de vekistoj de Ĉeĉena-Inguŝa ASSR kaj de USSR.
Biografio
Li naskiĝis en 1937. Lia patro Ĥamid Okujev laboris en loka komitato de Komunisma Partio kaj aktive partoprenis en ĝia agado. En 1937 li estis arestita kaj malliberigita kiel «malamiko de popolo». Li mortis en 1952 post reveno el prizono.
En la 23-an de februaro 1944 la tuta ĉeĉena popolo estis deportita. En 1954 Ŝima finis la sepan lernojaron. Li komencis labori en minejo kaj laboris tie ĝis la reveno al Ĉeĉenio.
Ŝima revenis al la domo en 1957. Tiam komenciĝis lia literatura agado. Li diplomiĝis en filologia fakultato de Ĉeĉena-Inguŝa ŝtata pedagogia Instituto. Antaŭ armea servo li estis redaktoro de la loka ĵurnalo «Leninisto».
Li diplomiĝis en la Partiaj laboristoj kursoj en Supera partia lernejo de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio. Post reveno el armeo li laboris en ĵurnaloj kaj lernejoj. En 1973 grava malsano devigis lin forlasi laboron. Li tute koncentriĝis je sia literatura laboro kiu okupiĝis pri tio ĝis sia morto en 1986.
Diskaro
En 2013 estis produktita KD «Сан некъ» («Mia vojo») kun kantoj bazitaj sur versojn de Ŝima Okujev.
Butila 4-formiilbenzoato
Butila 4-formiilbenzoato aŭ butila 4-formiilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-formiilbenzoata acido kaj butila alkoholo. Butila 4-formiilbenzoato estas, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Butila 4-formiilbenzoato prezentas 4-formiilbenzoatan grupon ligitan al butila grupo. Ĝi konsistas je 12 karbonatomoj, 14 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ĝuangoscienco
Historio
Ĝŭangoj estas la plej granda minoritatoj etna grupo de Ĉinio (Suda indiĝena popoloj aŭ aŭtoktona popolo de Ĉinio). La komenco de la Ĝŭangologio kiel aŭtenta akademia fako estas ofte asocia kun la Ĉunga historiisto Huang Senfan kiu estas konsiderata ties fondinto.
Post kelkaj jardekoj, la ĝŭanga studo mem malfermiĝas al aliaj fakoj, rezulte en priserĉoj per interfaka alproksimiĝo. Kiel ekzemploj de tiuj priserĉistoj pri ĝŭangoj de malferma spirito oni povus mencii la usonan antropologon Jeffrey Barlow, inter aliaj, kiu pristudis vortaron de ĝŭangoj kaj la modernan historion de ĝŭangoj. Aliaj estas japana antropologo Ĉikadasigejuki, aŭstrala antropologo David Holm kaj multaj aliaj.
Sobětice (Klatovy)
Sobětice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Klatovy ĉe ŝoseo I/22. Estas ĉi tie registritaj 76 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sobětice situas en katastra teritorio Sobětice u Klatov kun areo 3,11 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Poa pratensis
Poa pratensis, esperante herbeja poo, estas vegetala specio de la subfamilio de Pooideae. Ĝi estas plurjara. Pratensis signifas latine de pratoj.
Uzo
Ĝi estas kultivata por herbejo aŭ por herbotapiŝo. Ĝi povas ankaŭ esti trudherbo.
Parazitoj
Trechispora alnicola, Puccinia graminis, Epichloë typhina kaj Claviceps purpurea estas parazitoj.
Moruț (Matei)
Moruț [moruc] (hungare: Aranyosmóric [aranjoŝmo:ric], germane: Moritzdorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 525 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1992 273 (rumanoj, 12 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Matei.
En la censo de 2002 la 259 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn: Laŭ la censo preskaŭ ĉiuj germanoj (30 el 31) de la komunumo vivis en Moruț.
Departemento Pasco
Pasco [pAsko] estas departemento en centra Peruo. Ties ĉefurbo estas Cerro de Pasco.
Politika divido
La regiono estas dividata en 3 provincoj (en hispana provincias, singulare: provincia), kiuj estas komponitaj de 28 distriktoj (distritos, singulare: distrito).
Provincoj
La provincoj, kun ties ĉefurboj parenteze estas la jenaj:
Genta Urba Muzeo por Aktuala Arto
La Genta Urba Muzeo por Aktuala Arto (Gentse Stedelijk Museum voor Actuele Kunst aŭ mallongigita SMAK) fondiĝis en 1999. La origino de tiu ĉi muzeo en Gento estas en 1957 kiam Karel Geirlandt fondis la 'Asocion por la Muzeo de Nuntempa Arto'.
En 1975 Jan Hoet direktoriĝis de la 'Muzeo de Nuntempa Arto' en Gento. Kiam en 1999 tiu ĉi ekhavas propran konstruaĵon, ĝi ŝanĝiĝis al 'Stedelijk Museum voor Actuele Kunst' (Urba Muzeo por Aktuala Arto). Post kiam Jan Hoet ememitiĝis, Peter Doroshenko je la unua de decembro 2003 estriĝis. Lin oni post provperiodo maldungis. Tio kaŭzis tumulton. Artistoj kaj kuratoroj sub gvidado de Luc Tuymans timis por la estonteco kaj sendependeco de la muzeo. Peticion oni donis al la kulturskabeno Sas Van Rouveroij. La maldungon oni ne nuligis, sed jes ja kelkajn modifojn oni faris sine de la organiza strukturo de la muzeo.
La plej famaj ekspozicioj datiĝas de la 'Hoet-epoko'. Nome per Chambres d'Amis (1986) - dum kiu artistoj adaptis privatajn loĝejojn - li surmapigis Genton kaj precipe sin mem. La ekspozicio ludis gravan rolon en la enoficigo de HOET kiel arta gvidanto de la germana ekspozicio Documenta 9 (1992).
Deva
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 8,654 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 - 76,207 (rumanoj, 8 % da hungaroj, romaoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1269. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad).
Pakistano
Pakistano (پاکِستان‎ ), Pakistan, oficiale la Islama Respubliko de Pakistano (اِسلامی جُمہُوریۂِ پاکِستان, Islamic Republic of Pakistan), estas suverena ŝtato en Suda Azio. Ĝi estas laŭ areo (796 095 km²) la dua plej granda en Suda Azio, kaj la 36-a en la mondo. Ĝi havas 1 046 kilometrojn da marbordo ĉe la Araba Maro kaj la Golfo de Omano en la sudo, kaj ĝi najbaras Afganion kaj Iranon en la okcidento, Baraton en la oriento kaj Ĉinion en la plej fora nordoriento. Ĝi estas separata el Taĝikio pare de la mallarĝa Vaĥana Koridoro de Afganio en la nordo, kaj sude ankaŭ kunhavas malgradan marlimon kun Omano.
Pakistano kun 180 milionoj da loĝantoj estas la sesa plej dense loĝata lando en la mondo kaj estas la dua plej dense loĝata lando kun Islama plimulto post Indonezio. Ĝia teritorio estis parto de Brita Hindio, kaj sendependiĝis de la nuna Barato en 1947. La teritorio kiu nune konstituas Pakistanon estis iam hejmo de kelkaj antikvaj kulturoj, kiaj tiuj de Mehrgarh de la Neolitiko, kaj de la Bronzepoko tui nome Induso-civilizacio, kaj estis poate hejmo de regnoj regataj de popoloj de diversajreligioj kaj kulturoj, kiaj hinduoj, hindo-grekoj, islamanoj, turko-mongoloj, afganoj kaj sikoj. La areo estis regata de nombraj imperioj kaj dinastioj, kiaj la hinda Maŭrja imperio, la persa Akemenida Imperio, Aleksandro la Granda el Makedonio, la araba Umajida Kaliflando, la Mongola Imperio, la Mogola Imperio, la Durana Imperio, la Sika Imperio kaj la Brita Imperio. Kiel rezulto de la Pakistana Movado estrita de Muhammad Ali Jinnah kaj de la lukto de la tuta subkontinento por la sendependeco, Pakistano estis kreita en 1947 kiel sendependa lando por islamanoj el la regionoj orienta kaj okcidenta de la subkontinento kie estas islama majoritato. Dekomence dominio, Pakistano adoptis novan konstitucion en 1956, kaj iĝis islama respubliko. Enlanda milito en 1971 rezultis en la disigo de Orienta Pakistano de la nova lando nome Bangladeŝo.
Nomenklaturo de Ĝeneralaj Ornamfloraj Vegetaĵoj
Nomenklaturo de Ĝeneralaj Ornamfloraj Vegetaĵoj estas libro eldonita de la Guanĝi-a Botanika Instituto kaj de la Guilin-a Esperanta Asocio okaze de la 71-a Universala Kongreso de Esperanto en Pekino, Ĉinujo, en 1986. La libro estas 101-paĝa kaj enhavas kvarlingvan liston de nomoj de ornamaj plantoj. La listo estas laŭalfabete ordigita surbaza de la latina scienca nomo. Tiu ĉi estas akompanata de la angla, Esperanta kaj ĉina nomoj. La libro mencias pli ol 500 plantospeciojn el ĉiuj kontinentoj.
Pakistano
Pakistano estas federacia parlamenta respubliko konsistanta el kvar provincoj kaj kvar federaciaj teritorioj. Ĝi estas kaj etne kaj lingve ege varia lando, kun simila vario en ĝia geografio kaj faŭno. Regiona kaj meza potenco, Pakistano havas la sepan plej grandajn armitajn fortojn en la mondo kaj ankaŭ estas nuklea potenco same kiel deklarita nuklearmita ŝtato, estante la nura lando en la islama mondo, kaj la dua en Sudazio, kiu havas tiun statuson. Ĝi havas duon-industriigitan ekonomion kun bon-integra agrikultura sektoro, ĝia ekonomio estas la 26-a plej grandan en la mondo laŭ aĉetpovo kaj 45-a plej granda laŭ nominala MEP kaj ankaŭ estas karakterizitaj inter la emerĝantaj kaj kresk-gvidaj ekonomioj de la mondo.
La post-sendependeca historio de Pakistano estis karakterizita de periodoj de militista regado, politika malstabileco kaj konfliktoj kun najbara Barato. La lando daŭre renkontas malfacilajn problemojn, inkluzive de troloĝateco, terorismo, malriĉeco, analfabeteco, kaj korupto. Ĝi vicigis 16-a sur la Indico de Feliĉa Planedo de 2012. Ĝi estas membro de la Unuiĝintaj Nacioj, la Komunumo de Nacioj, la Venontaj Dekunu, EKO, la 8 Disvolviĝantaj, de la Grupo Cairns, Protokolo de Kioto, Internacia Pakto pri Civilaj kaj Politikaj Rajtoj, RKD, UNCHR, de la Grupo de Dekunu, Grupo de 24, la Grupo de 20 formiĝantaj landoj, Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj, kaj estis fondinta membro de la Organizaĵo de la Islama Konferenco (nun la Organizo de Islama Kunlaboro), la Sud-Azia Unuiĝo por Regiona Kunlaboro kaj aliancano de la CERN.
Etimologio
La nomo Pakistano laŭlitere signifas "Tero de la Pureco" en la urdua kaj la persa. Ĝi estis kreita en 1933 kiel Pakstan fare de Choudhry Rahmat Ali, aktivulo de la Pakistana Movado, kiu publikigis ĝin en sia pamfleto Now or Never (Nune aŭ neniam), utiligante ĝin kiel akronimon ("tridek milionoj da islamaj fratoj kiuj vivas en PAKSTAN") rilatante al la nomoj de la kvin nordaj regionoj de la Brita Raĝo: nome Panĝabo, Nordokcidenta-Lima-Provinco (Afgania provinco), Kaŝmiro, Sindo, kaj Baluĉistan". La litero i estis aldonita por moderigi elparolon kaj formi la lingve ĝustan kaj senchavan nomon.
Historio
Pakistano havas longan historion de kolonio kaj civilizacio inkluzivanta la Civilizacio de la Valo de la Induso. La pliparto estis konkerita en la 1-a jarmilo antaŭ nia erao fare de persoj kaj poste de grekoj. Postaj alvenoj inkluzivas la arabojn, afganojn, turkojn, baluĉojn kaj mongolojn. La teritorio estis enkadrigita en la brita Raj (Brita Hindio) en la 19a jarcento. Ekde sia sendependeco sub estreco de Muhammad Ali Jinnah, la lando spertis periodojn de grava milita kaj ekonomia kreskoj, kaj periodoj de malstabileco, kun la secesio de Orienta Pakistano (nuntempa Bangladeŝo).
Frua tempo kaj mezepoko
Kelkaj el la plej fruaj antikvaj homaj civilizoj en Sudazio originis de areoj ampleksantaj aktualan Pakistanon. La plej fruaj konataj loĝantoj en la regiono estis Soanianoj dum la Malsupra Paleolitiko, de kiu ŝtonaj iloj estis trovitaj en la Soana Valo de Panĝabo. La Indusa regiono, kiu kovras la plej grandan parton de Pakistano, estis la loko de pluraj sinsekvaj antikvaj kulturoj inkluzive de la Neolitika Mehrgarh kaj de la bronzepoka Indus-civilizacio (2800-1800 a.K.) ĉe Harapo kaj Mohenjo-Daro.