cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Émigré
Dum elmigrantoj ŝajne elektis lasi unu lokon kaj iĝi enmigrintoj en diferenca loko, kutime sen esperi reveno, émigrés vidan ekzilon kiel provizora solvo devigitaj al tiu pro politikaj cirkonstancoj. Cirkloj de émigré ofte levas suspektojn kiel naskogrunda tereno por puĉoj kaj kiel kontraŭ-revoluciuloj. Male la termino ekzilito restas neutrala sen negativaj konotacioj.
Ĉiukaze laŭlonge de la historio kaj laŭlonge de la diversaj historiaj cirkonstancoj la konsidero pri tiu termino kaj pri la personoj al kiuj oni povas atribui diferencas. Ekzemple oni povasparoli pri la francaj Hugenotoj, émigrés dum la Usona Milito de Sendependiĝo, la Franca Revolucio, la Rusa Revolucio, revenintoj post sendependiĝo de koloniaj landoj ktp.
Kantono Mondoubleau
Kantono Mondoubleau estas franca kantono, kiu situas en la arondismento Vendôme en la departemento Loir-et-Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro. Ĝi estas unu el la 9 kantonoj de la arondismento de Vendôme. Ĝia ĉefurbo estas Mondoubleau.
Komunumoj
La kantono de Mondoubleau konsistas el la sekvaj komunumoj:
Ohmbach (Glan)
La rojo Ohmbach estas ĉikaŭ 16,6 km longa, orografie maldekstra flankrivero de la rivereto Glans en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografio
La rojor Ohmbach fontas sudokcidente de Nordpalatinata Montarlando kaj ĉirkaŭ 1,5 km nordokcidente de Langenbach sur alteco de 403 m super marnivelo. De ĉi-tie la rojo fluas sudorirnten. Ĝi ŝanĝas sian direkton inter nordoriento kaj sudo.
Sur sia vojo al sudoriento la rojo pasas la komunumojn Langenbach, Herschweiler-Pettersheim, Ohmbach kaj Brücken. Ĝi atingas la marĉan malaltaĵon Landstuhler Bruch kaj aldone nutras la 1500 m longan kaj ĝis 250 m larĝan lagon Ohmbachsee inter Schönenberg-Kübelberg kaj Gries. Post la lago la Ohmbach turnas sin nordorienten por enflui post ĉirkaŭ 1,5 km oriente de Gries sur alteco de 224 m super marnivelo de dekstre en la riveron Glan.
Sur sia 16,6 km longa vojo la rojo superas altofiferencon de 179 m, kiu egalas al meza dekliveco de 10,8 ‰. La Ohmbach deakvigas 37,868 km² trans Glan, Nahe kaj Rejno al la Norda Maro.
Flankriveroj
La Ohmbach havas multajn mallongajn alfluantojn. La plej grava el ili estas kun longeco de 3,6 km la Krottelbach, kies akvokolekta areo estas 4,723 km².
Sekvas liston de la flankriverojn de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo de la enfluejo, la longeco , la grandeco de la akvokolekta areo , la alteco de la enfluejo kaj la Germana Akveja Kodo.
Medio
La Ohmbach apartenas al la fajnmineralriĉaj, karbonataj mezmontaraj rojoj. Ĝi havas akvostrukturkvaliton kiu estas plejparte forte ĝis komplete ŝanĝita. La akvokvalito en ĝia supra parto ĝis Herschweiler estas malmulte, en la meza parto ĝis la baraĵlago meze kaj en la malsupra parto kritike ŝarĝita (stato 2005).
Cetacoj kaj la homo
La cetacoj, ordo de maraj mamuloj kiuj estas disvastigitaj tra la oceanoj kaj maroj de la mondo, estas konataj de la homaro delonge, kaj la ligoj inter ili kaj la homo tuŝis multajn kampojn. En ĉi tiu enskribo, tri ĉefaj aspektoj de la hom-cetacaj rilatoj estos prezentitaj: ilia kaptiteco, la ĉasado de cetacoj kaj la minacoj kiuj minacis kaj daŭre minacas la populaciojn de la diversaj cetacaj specioj kaj ilian konservadon.
Cetacoj en kaptiteco
Ĉar ili estas inteligentaj, amikemaj kaj havas akrobatajn kapablojn, cetacoj estas idealaj bestoj por publikaj spektakloj. Tiaj spektakloj okazas en delfenejo, kio estas granda malferma akvario kie la cetacoj kiuj estas entenitaj en kaptiteco vivas, trejnas kaj prezentatas. La plej multaj el la cetacoj konservitaj en delfenejoj estas uzitaj por distraj celoj, sed malplimulto estas konservita tie por esplorceloj. Cetacoj estis konservitaj en kaptiteco en Eŭropo kaj Nordameriko ekde la dua duono de la 19-a jarcento, sed la unua instalaĵo kiu konservis marajn mamulojn por distraj celoj estis la delfenejo "Marine Studios", fondita en 1938 en Florido. Ekde tiam la delfenejaj instalaĵoj estas multrilate plibonigitaj, kaj ekde la dua duono de la 20-a jarcento eĉ pliboniĝis la vivkondiĉoj de la cetacoj kaj ilia bonfarto.
Terapio kun la helpo de delfenoj okazas en multaj delfenejoj tra la mondo. Oni asertas, ke ili povas helpi homojn (kaj precipe infanojn) kun psikologiaj aŭ neŭrologiaj problemoj kiel aŭtismo, deprimo, Down-sindromo kaj diversaj evoluaj problemoj, sed ne ekzistas solida scienca pruvaro por tio.
En moderna delfenejo, la naĝejo kie la bestoj naĝas plenumas ankaŭ multajn aliajn postulojn:
En delfenejo dezajnita por distraj celoj, la bestoj estas trejnitaj por elfari diversajn ekzercojn kaj trukojn por la ĝuo de la spektantaro. Kelkaj el tiuj riskagaĵoj estas faritaj fare de la delfenoj sole, en paroj aŭ en grupoj (kutime ili estas trejnitaj por krei kunordigon dum elfarado de la riskagaĵoj), dum kelkaj el la riskagaĵoj kaj ekzercoj estas faritaj en kunlaboro kun la trejnistoj; Ĉi tiuj ekzercoj ofte postulas intensan kontakton kaj altan kapablon flanke de kaj la trejnisto kaj la besto. Delfenoj ofte estas trejnitaj por elfari diversajn ekzercojn, sed ekzistas maraj mamuloj, kiel marleonoj, kiuj kutime faras specifajn ekzercojn kiel ekzemple turnado de pilko sur la arko.
Diversaj specioj de cetacoj estas konservitaj en delfenejoj. Lamencetacoj tute ne estas tenataj en kaptiteco, pro sia grandeco. La plej multaj el la dentocetacoj tenataj en kaptiteco estas delfenoj, sed ekzistas ankaŭ esceptoj kiel Phocoena phocoena, la Beluĥo (Delphinapterus leucas) aŭ la Granda orcino (Orcinus orca). Inter la delfenoj, la plej populara specio inter tiuj tenataj en kaptiteco estas la mediteranea delfeno (Tursiops truncatus): ĝi estas trejnebla relative facile, ĝia vivotempo en kaptiteco estas longa kaj ĝi havas amikan aspekton. Tial, ŝajne, la delfeno fariĝis unu el la plej popularaj cetacoj.
Organizoj, kiuj laboras por bestaj rajtoj kaj ilia bonfarto, ofte kontraŭas teni cetacojn en kaptiteco, argumentante, ke ili ne havas sufiĉe da moviĝ-libereco en la naĝejoj, sendepende de sia grandeco (en natura medio, delfenoj naĝas dekojn da kilometroj ĉiutage) kaj ke ili ne ricevas sufiĉe da intelekta stimulo. Delfenoj vivantaj en kaptiteco ofte elmontras agreseman konduton kontraŭ homoj kaj aliaj bestoj egale. Tiu ĉi agreso foje rezultigas verajn vundojn inter aliaj bestoj aŭ homoj, kaj almenaŭ unu persono estis mortigita kiel rezulto de delfenatako en delfenejo. Ŝajnas ankaŭ ke streso kiel rezulto de vivo en kaptiteco estas unu el la kaŭzoj de la trofrua morto (rilate al vivdaŭro en natura medio) de certaj specioj de delfenoj tenataj en kaptiteco en delfenejoj (el esploroj faritaj oni malkovris, ke la vivdaŭro de la orcino en kaptiteco estas ja multe pli malalta ol ĝia vivdaŭro en natura medio, sed koncerne la delfenon de Mediteranea Maro, neniu grava diferenco estis trovita inter la vivdaŭro en kaptiteco kaj tiu en natura medio ). Krome, la grandaj kvantoj da kloro metita en la akvon por purigi ĝin ofte estas malutilaj al la okuloj de la delfeno. En kelkaj el la orcinoj tenitaj en kaptiteco, alia unika vundo ankaŭ estis malkovrita, manifestita en la kolapso de la dorsa naĝilo. Unu teorio diras ke la kartilago kiu tenas la dorsan naĝilon al sia tuta alteco malfortiĝas kiam la maskla orcino vivas en kaptiteco, kaj alia teorio diras ke la malgrandaj dimensioj de la akvocisternoj en kiuj la kaptita cetaco restas devigas lin fari relative multajn turnojn. dum sia naĝado, kaj tial li ne povas naĝi dum racia tempodaŭro en rekta linio, kaj tio estas la afero, kiu kreas premon sur la naĝilo.
Ĉar cetacoj estas tre inteligentaj estaĵoj, ili ankaŭ estis uzitaj armee tra la jaroj. La uzo de cetacoj por ĉi tiuj celoj komenciĝis de Usono kaj Sovetunio dum la Malvarma milito. Ambaŭ flankoj trejnis cetacoj por diversaj sekurecaj celoj, kiel neŭtraligi minojn kaj bombojn, savadon de dronado kaj plonĝistoj, spionfotado kaj marborda protekto. Hodiaŭ, post la dissolvo de Sovet-Unio, Usono daŭre funkciigas la Marine Mammal Program de la Usona Mararmeo, dum kiu maraj mamuloj estas trejnitaj. Laŭ oficialaj publikaĵoj, cetacoj estis uzitaj por militaj celoj fare de Usono dum la Golfa Milito kaj la Iraka milito. Ekzistas ankaŭ asertoj de armea uzo de cetacoj por arme-ofensivaj celoj, sed ili havas neniun oficialan indicon.
Sociema soleca delfeno
Sociema soleca delfeno estas delfeno (foje baleno) kiu pro nekonataj kialoj forlasas la grupon kaj vivas certan periodon en la kompanio de homoj. Sociaj solecaj delfeno-homaj interagoj evoluas laŭlonge de la tempo. Komence, la Liviatano ne permesas kontakton kaj nur post kiam fido estas establita sur lia parto en la persono li permesas ĝin. Delfen-homaj interagoj estis dokumentitaj ekde la krepusko de homa skriba historio. La rakontoj pri la knabo kaj la delfeno jam aperas en la helena mitologio. La kondutisma repertuaro (la etogramo) kiun la individuaj delfenoj kaj cetacoj montras dum interagado kun homoj apartenas al sia natura kondutisma repertuaro en la grego. Etogramo estas karakterizaĵo de unikaj kondutpadronoj de iu bestospecio. La bazo por la interago de delfeno/solcetaca-homa estas plejparte bazita sur negvidita naĝado en natura medio - kontraste al gvidata naĝado ĉe delfenlokoj en kaptiteco, kie ekzistas profesia gvidisto kiu akompanas la naĝantojn kaj instrukcias ilin pri kiel konduti kun. la delfenoj. Sengvida naĝado povas esti danĝera por kaj delfeno kaj homo. Hodiaŭ oni scias, ke la periodo de delfeno-homa kunularo povas daŭri de pluraj semajnoj ĝis tridek jaroj.
Balenĉasado
Ĝis la 21-a jarcento la ĉefa danĝero alfrontanta balenojn estis ĉasado. En la Ŝtonepoko ili estis ĉasitaj malgrandskale, kiam la ĉasmetodo ofte estis puŝi ilin al la bordo farante bruojn kiuj konsternis la bestojn. Grandskala ĉasado unue komenciĝis ĉirkaŭ la 10-a jarcento p.K. en la regiono de Biskaja Golfo. La eŭskoj koncentriĝis pri ĉasado de balenoj de la familio Balenedoj (Balena kaj Oblaena), kaj tiel la grandurboj de la Golfo, kiuj iĝis ĉascentroj, inkluzivis la figurojn de la balenoj en siaj flagoj. La parto de la eŭskoj en balenĉasado malrapide malkreskis, kaj en la 17-a kaj la 18-a jarcentoj la angloj kaj la nederlandanoj iĝis pli kaj pli elstaraj, en tri ĉefaj centroj: Gronlando, Spicbergo kaj Islando. Direkte al la fino de la 18-a jarcento kaj la komenco de la 19-a jarcento, la usonanoj komencis ekgvidi en balenĉasado. En 1775, Edmund Burke argumentis en la brita parlamento ke la aŭdaco de la amerikaj ĉasistoj ombris la britajn ĉasistojn. En la 1840-aj jaroj, ĉirkaŭ 600 usonaj balenkaptaj ŝipoj travagis la marojn kaj ĉasis balenojn, kaj la balenkapta industrio estis grava komponanto de la usona ekonomio.
La produktoj produktitaj de la balenoj ŝanĝiĝis tra la jaroj depende de la specioj de balenoj kiuj estis ĉasitaj kaj la teknologio kiu estis havebla tiutempe. Komence, ili estis ĉasitaj ĉefe por manĝi sian viandon (vidu ekzemple la manĝaĵon de muktuko). Komence de la 12-a jarcento, balena oleo komencis esti uzita por multaj celoj, kiel ekzemple lumigado, sapo kaj ledoproduktado, kaj pli. Ilia skeleto estis uzata en konstruado kaj kiel krudaĵo por diversaj ornamadoj. Ĝis la komenco de la 16-a jarcento, la plej ekspluatitaj partoj de la balenoj estis la oleo kaj grasaĵo de la kaĉalotoj. La fleksebleco de ĉi-lasta igis ilin krudaĵo por gamo da komercaj produktoj, kiel ekzemple ombrelringoj kaj korsetoj. La tinkera industrio malrapide malkreskis, kaj ĝia loko estis prenita per la ĉasado de la kaĉalotoj, preskaŭ ĉiu parto de kiuj estis plene utiligita: ilia viando estis uzita por manĝo; Chomnam - por fari kandelojn ; La speciala lakto en ilia kapo - por la produktado de oleoj kaj lubrikaĵoj; Kaj la grizaj sukcenaj buloj de iliaj stomakoj estis uzataj por fari juvelojn kaj parfumojn. En la 20-a jarcento, la balenoj kutimis produkti sapon kaj margarinon, same kiel lubrikaĵojn kaj produktojn en la kosmetikindustrio. Norvegoj kaj japanoj konsumas balenan viandon ĝis hodiaŭ.
La larĝa havebleco de balenproduktoj en la 20-a jarcento kaŭzis signifan falon en iliaj prezoj. Krome, la populacioj de la plej multaj grandaj balenoj malkreskis al niveloj kie ilia ĉasado fariĝis malekonomia kaj kelkaj atingis la rando de formorto. La 2-an de decembro 1946, la Internacia Konvencio por Reguligo pri Kaptado de Balenoj estis subskribita de 42 landoj, kiu estis dezajnita por reguligi balenĉasadon en la mondo. Tiucele, sub la aŭspicioj de la traktato, estis decidite establi la International Whaling Commission (IWC), kies fiksita rolo estis "prigardi la bonordan konservadon de la balenpopulacio, kaj tiel ebligi la bonordan evoluon de ilia ĉasindustrio.." La plej multaj el la landoj, kiuj nuntempe estas membroj de la konferenco, estas dividitaj en du kontraŭajn flankojn. Unu flanko subtenas la rekomencon de balenĉasado grandskale kaj kun reguligitaj kvotoj, dum la alia subtenas la ĉesigon de ĉasado entute. Ambaŭ flankoj donis kaj ankoraŭ donas multajn kialojn por sia pozicio, kaj la ekvilibro inter tiuj pozicioj estas diskutita dum multaj jaroj. Principe, la maniero kiel la konferenco funkcias estas fiksi specifajn kvotojn por ĉasado, surbaze de sciencaj konsiloj kies rolo estas certigi ke la balenpopulacioj ne estas formortintaj aŭ neinversigeble difektitaj.
Tiel, ĝis 1975 la ĉasado de pluraj specioj de cetacoj estis tute malpermesita, dum la ĉaskvotoj de aliaj specioj estis signife reduktitaj. Poste, furiozaj diskutoj koncerne la moralecon de ĉasado de cetacoj, zorgoj esprimitaj fare de fakuloj en la kampo kaj tutmonda publika opinio kiu estis klinita al favoro de cetacoj, kondukis en 1982 al decido ĉesigi komercan ĉasadon ("moratorio") kiu komenciĝis en 1986. La moratorio estas konsiderata nekutima sukceso por organizoj pri ekologia konservado, kaj precipe por tiuj specife malfavoraj al la ĉasado de cetacoj, ĉar ĝi rezultigis la ĉesigon de la ĉasado kiu daŭris dum centoj da jaroj. Samtempe, la ĉasado ne definitive ĉesis: kelkaj indiĝenaj grupoj (kiel la inuitoj en Alasko) rajtas daŭrigi sian tradicion kaj ĉasi cetacojn (vidu, ekzemple, balenĉasado en Feroaj Insuloj); Islando rekomencis ĉasi por mallonga tempodaŭro (2003 - 2007), sed tute ĉesigis ĝin post kiam la postulo je balena viando malpliiĝis; Japanio ĉasis cetacojn por sciencaj esplorceloj; Kaj Norvegio daŭre daŭre ĉasas cetacojn en komercaj kvantoj, tiel indignigante multajn konservadorganizojn. La agoj de Japanio ankaŭ estis renkontitaj kun opozicio, kaj multaj riproĉas ĝin daŭrigi la evitemon de la ĉaso. Interalie, ili baziĝas sur la fakto, ke balena viando estas vendata en merkatoj kaj restoracioj post kiam ĝi estis esplorita. Krom ĉi tio, Japanio estas akuzita de multaj ekologiaj organizaĵoj, gviditaj de Greenpeace, peti landojn aliĝi al la tendaro, kiu subtenas la rekomencon de ĉasado, kaj ankaŭ ĉasi nedeklaritajn speciojn de cetacoj. Japanio, kiu estis membro de la Internacia Balenĉasada Konferenco ekde 1951, anoncis en 2018, ke ĝi retiriĝos de la organizo kaj permesos ĉasadon por komercaj celoj ekde julio 2019.
Aliaj minacoj; konservado
Kun la malkresko de balenĉasado en la 21-a jarcento, kie Norvegio, Islando kaj Japanio estas la lastaj se temas pri ĉasi cetacojn, aliaj homfaritaj problemoj prenis la lokon de ĉasado kiel minaco al la ekzisto de cetacoj. La efiko de la homaro sur la mara medio kaj la vivo en ĝi, kaj precipe sur cetacoj, povus esti mortiga, kaj precipe sur cetacoj kies distribuo estas malgranda kaj kies vivejoj estas malmultaj. Inter la problemoj ni povas mencii la percepton de la cetacoj kiel kromkaptaĵo de fiŝkaptistoj, la mara poluo en ĝiaj multaj formoj, la subakvaj bruoj faritaj de la nova teknologio, la nombro da ŝipoj en la maroj kaj oceanoj, la malkresko de la cetacoj. manĝaĵo pro trofiŝkaptado kaj La termika poluo.
La ĉefa problemo alfrontanta cetacojn, krom ĉasado, estas ilia neintencita kapto kiel kromkaptaĵo. Pluraj kialoj igas ilin esti kaptitaj en fiŝretoj kaj trolŝipoj. La ĉefaj estas la altiro al la fiŝoj kaptitaj en ili kaj la nevidebleco de la retoj (ili estas malfacile lokalizeblaj, kaj vide kaj akustike, por la cetacoj), ktp. Post kiam ili estas kaptitaj en la reto, ili estas disbatitaj, interpliktataj en la reto kaj fine dronas (ili ne povas supreniri por spiri). Foje ilin manĝas ankaŭ ŝarkoj kiuj preterpasas. La damaĝoj de marĝena fiŝkaptado estas enormaj: nur en Usono, mezumo de 3,029 individuoj estis mortigitaj jare inter 1990 kaj 1999, la granda plimulto de ili (84 procentoj) kiel rezulto de la uzo de brankretoj. Estas malfacile kvantigi la tutmondan kromprodukton pro la manko de sufiĉaj datumoj, sed ekstrapolitaj taksoj atingis mezumon de pli ol 300 000 individuoj jare inter 1990 kaj 1994. Alia fiŝkaptadrimedo konata en tiu ĉi kunteksto estas retoj destinitaj por tinusfiŝkaptado. Bonkonata metodo de lokalizado de la tinuso estas trovi delfenojn, kiuj ofte havas tinusojn naĝantajn sub ili. La retoj en tiuj kazoj fermus la tinusojn, sed kiam ili estus alportitaj al la ŝipo, ili ankaŭ kaptus la delfenojn. Solvo al tio estas investi sekcion de la supra parto de la reto antaŭ ĝia fina fermo uzante la inversan ilaron de la ŝipo kaj kontrabandi la delfenojn eksteren en la reton per naĝantoj kaj boatoj. Oni trovis, ke ĉi tiu procezo signife reduktas la kromprodukton. Tinusujoj kiuj enhavas tinusfiŝojn kiuj estas kaptitaj laŭ la lasta maniero aŭ de populacioj kiuj ne konservas kontakton kun delfenoj, rajtas enhavi la markadon "Dolphin-Safe".
La longeco de la vico de maraj malpurigaĵoj, kiuj penetris kaj ĉeestas en la maroj kaj oceanoj, estas tro longa por plene prezenti, sed la plej gravaj inter ili estas la rubaĵoj ĵetitaj en la akvon, ĉefe plastaj pakaĵoj diversspecaj, kloakaĵoj kaj kloakaĵelfluo, kemiaj malpurigaĵoj (pezmetaloj kaj insekticidoj ekzemple), kaj multaj aliaj. La maraj malpurigaĵoj, ĉiu siavice, influas la maran medion kaj la cetacojn, laŭ multaj rektaj kaj nerektaj manieroj. Ekzemple, la rubo ĵetita en la akvon estas foje vidita de la cetacoj kiel manĝaĵo. Pluraj eblaj kialoj estis proponitaj por tio, inkluzive de manko de manĝaĵo aŭ problemo en identigi la objekton antaŭ ili, sed ĉiukaze, manĝado de rubo kaŭzas al tiuj maraj mamuloj gravajn problemojn. La sensoj de cetacoj havas malfacilecon distingi, ekzemple, inter plastaj sakoj kaj meduzoj. Ĉi tiu konfuzo kutime kondukas al la morto de la cetaco kiu glutas la sakon. En Israelo, en la pasinteco, la kadavro de cetaco Zippius kava-ĥartumo estis dissekcita. En la postmorta ekzameno oni trovis 4,5 kilogramojn da plastaj sakoj en lia unua stomako (vidu foton maldekstre). Ilia ĉeesto preskaŭ tute malhelpis la transiron de reala manĝaĵo al la resto de la digesta sistemo, kaj tiel la cetaco iom post iom mortis pro manko de manĝaĵo.
Gustav Frištenský
Gustav Frištenský (11-an de majo 1879, Kamhajek, konsisto de municipo Křečhoř – 4-an de aprilo 1957, Litovel) estis dum Aŭstrio-Hungario kaj unua respubliko ĉeĥa luktisto en Klasik-stila luktado.
Cetacoj kaj la homo
Aliaj minacoj; konservado
Se temas pri kemiaj malpurigaĵoj, la problemo estas eĉ pli grava pro la pozicio de la cetacoj en la manĝoreto. Cetacoj estas superpredantoj ĉe la supro de la mara manĝreto, kaj kelkaj el ili eĉ havas neniujn predantojn krom homoj. Ĉi tiu fakto kondukas al la okazo de biologia plifortiga procezo. La maraj malpurigaĵoj, kiuj estas sorbitaj de malgrandaj estaĵoj, pasas al pli grandaj estaĵoj kiuj manĝas la malgrandajn estaĵojn, kaj de tie al eĉ pli grandaj estaĵoj kiuj manĝas la grandajn estaĵojn, kaj de tie al cetacoj. Ĉi tio estas simpligita priskribo de ebla kazo, en kiu simpla nutroĉeno kaŭzas la translokigon kaj amasiĝon de maraj malpurigaĵoj (estas pli komplikaj kazoj, kiel transdono de kemiaj malpurigaĵoj dum mamnutrado de hundido). Ĉi tiu amasiĝo estas pli severa ju pli alta la estaĵo estas en la manĝreto. Ne nur tio: la cetacoj havas neniun mekanismon por forigi ĉi tiujn malpurigaĵojn, kio igas la malpurigaĵojn akumuliĝi en siaj korpoj kun aĝo, kaj tiel ili estas efektive tre tuŝitaj de mara poluado. La kemia mara poluo povas kaŭzi damaĝon al la histoj kaj organoj de la korpoj de la cetacoj, kaj eĉ kaŭzi ilian morton.
Alia minaco al la estonteco de cetacoj estas kaŭzita de mara bruo. Tiu ĉi bruo estas plejparte tute homfarita, kaj estas produktita per vasta gamo de faktoroj, inkluzive de armeaj operacioj, sisma esplorado de la marfundo, mara konstruagado, tutmonda projekto por mezuri oceantemperaturojn ("Acoustic Thermometry of the Ocean Climate"; ATOC) kaj eĉ ŝipaj bruoj, kies nombro signife pliiĝis en modernaj tempoj. Cetacoj grandparte dependas de farado de sonoj kaj reprenado de siaj propraj eĥoj, do ĉi tiuj bruoj povas havi gigantan efikon al ili. La efikoj povas esti rektaj aŭ nerektaj, sed la esploropinio estas ankoraŭ antaŭtempa, kaj pro la manko de studoj pri la temo kaj ankaŭ pro la malfacileco disigi la faktorojn, kiuj damaĝas la cetacojn. Ekzemploj de ĉi tiuj efikoj inkluzivas aŭdajn difektojn, histajn damaĝojn, pliiĝon de la nombro de kazoj de blindeco kaj kondutismajn ŝanĝojn, kiuj havas negativajn sekvojn longtempe. La konscio pri la efikoj de mara bruo pliiĝis, kaj eĥoj de tio videblas en la alvoko de la Eŭropa Parlamento al la NATO por ĉesigi la armean uzon de sonaro ; en la deklaro de la organizo ACCOBAMS (organizo pri nome de Unuiĝintaj Nacioj por la konservado de cetacoj en la Nigra kaj Mediteranea Maro) tiu homa bruo en la oceanoj Ĝi estas danĝera malpurigaĵo, kiu povas ĝeni, vundi kaj eĉ mortigi cetacojn kaj aliajn marajn speciojn ; La decido de Hispanio ĉesigi la aktivan uzon de sonaro en la akvoj de la Kanarioj kaj pli.
Gustav Frištenský
Junaĝo
Li naskiĝis kiel unu el ses infanoj en municipo Kamhajek (konsisto de municipo Křečhoř), kie lia patro Alois Fridsteinský edziĝis kun Kateřina Choděrová. Kiam li estis dekkvarjara, la gepatroj sendis lin, por ke li lernu ĉe forĝisto. Ĉi tie unu el pli aĝaj kunmetilernantoj preparis ardan hufumon, kiu kaŭzis al li gravan brulvundiĝon de lia mano. Post trimonata kuracado li jam ne revenis en la forĝejon, sed li iris lerni al viandisto. Finlerninte li ekiris, kiel tiam estis kutimo, en la mondon. Li ricevis lokon en Brno ĉe viandisto kaj fumaĵisto Moritz Soffer. Ĉi tie post mallonga tempo komencis viziti lokan Sokol kaj atletikan klubon Hellas.
20787 Mitchfourman
20787 Mitchfourman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Panzerkampfwagen 38(t)
LT-38 (aŭ TNHP, germane SdKfz 140 aŭ Pz.kmpf-38(t)) estis elstara malpeza tanko de ĉeĥoslovaka konstruo (fabrikita komune de ČKD kaj Škoda) transprenita de Wehrmacht post okupo de Ĉeĥoslovakio en la jaro 1939 kaj uzata de ĝi dum la dua mondmilito. En la jaro 1939 ĝi estis konsiderata kiel unu el la plej malpezaj tankoj en la mondo. Sed danke al rapida evoluo de kirastekniko dum la militaj jaroj ĝi proporcie rapide malmodiĝis. Germanio fabrikis unue kelke da serioj kun plibonigita blendado, por ke poste finigu la fabrikadon de la tanko. Sed ĝi lasis en la fabrikado ties korpo de tanko kaj ĉasion, kiu fariĝis bazo por multaj derivitaj kaj alikonstruitaj tipoj de armiloj - precipe memmoviga kanono kaj persekutilo de tankoj.
Gustav Frištenský
Luktista vojo
En la jaro 1900 li gajnis sian unuan internacian konkurson, kiu okazis en Prago. Je tri jaroj pli poste li fariĝis amatora majstro de Eŭropo, kiam en Rotterdam li gajnis en klasik-stila luktisto. Tiutempe li mezuris 186 centimetroj kaj pezis 94 kilogramoj. Sed lia gajno havis ankaŭ unu ombran paĝon, reveninte en la patrujon li konstatis, ke lia posteno de vianfista postmetiisto estis okupita. En plejparte germana Brno estis por Frištenský granda problemo trovi novan laboron kaj ŝparaĵoj malrapide finiĝis. Proksimume post duonjaro li do kapjesis al unu el multaj proponoj kaj li ekiris en vojo de profesia luktisto. Ekde la jaro 1917 li vivis en Litovel, kie lin edziĝis kun Miroslava Ellederová (1888–1947), la filino de bierfaristo de bierfarejo en Litovel. . Li proprumis bienon en Lužice, kiu estis al li en la jaro 1938 konfiskita kiel konsisto de Sudetio post Munkena interkonsento. Post la jaro 1945 lia posedaĵo estis al li redonita, sed prirabita fare de Ruĝa Armeo kaj poste ĝi estis kolektivigita.
Pli poste li luktis en Usono kaj prezentiĝis en cirkoj (ekz. en konata cirko de familio Kludský ), en la jaro 1929 li fariĝis profesia majstro de Eŭropo, kiam li gajnis en praga Lucerna.
Filma vojo
Gustav Frištenský prezentiĝis kiel aktoro en du filmoj:
Rezistmovada agado
Dum la dua mondmilito li subtenis finance rezistmovadan agadon. Li estis arestita kaj esplordemandata, li devis esti transportita en koncentrejon. Dank' al subaĉeto li estis tralasita. Post la milito li estis aprezita de Merita kruco por laboro por liberigo de la patrujo en tempo de Protektorato.
Fino de la vivo
Post la jaro 1945 li lasis la prezentiĝadon. Post la milito li dividis siajn 150 000 Kč al virinoj post mortintaj ĝendarmoj. En la jaro 1947 li vidviĝis. En la jaro 1956 li ricevis titolon Merita majstro de sporto. Li mortis la 4-an de aprilo 1957 en Litovel, kie li estas enterigita. Antaŭ la sokolejo en Litovel li havas statuon.
20787 Mitchfourman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mitchell Fourman, kiu gajnis en 2004 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Ward Melville High School de East Setauket (Nov-Jorkio).
Gustav Frištenský
Fino de la vivo
Al lukto dediĉis sin ankaŭ liaj fratoj František, Josef kaj Karel.
14234 Davidhoover
14234 Davidhoover estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David L. Hoover, mentoro de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2001. Li estis instruisto ĉe la Middletown Middle School de Middletown (Marilando, Usono).
Cetacoj kaj la homo
Aliaj minacoj; konservado
Alia problemo, kiu minacas la cetacojn, estas la malplenigo de la ozona tavolo. Ĝia efiko estas nerekta: la planktono, de kiu manĝas certaj specioj de cetacoj, estas relative sentema al radiado, kaj ĝia plifortiĝo post la malplenigo de la ozono kondukas al malkresko en la liverado de manĝaĵo por tiuj specioj kaj aliaj marbestoj. Tiu ĉi problemo validas ankaŭ por la dentcetacoj, kiuj estas nerekte trafitaj de ĝi depende de la manĝreto, sed ĝi estas pli signifa por la kaĉalotoj, kiuj manĝas rekte la planktono kaj la zooplanktono kiuj manĝas la planktonon. Mondvarmiĝo ankaŭ havas negativajn efikojn al cetacoj: la pliiĝo de la koncentriĝo de karbondioksido kondukas al ĝia pliigita sorbado en la oceanoj. La karbondioksido kombinas kun la akvo por formi karbonatan acidon (\ H_2CO_3). La acida akvo malutilas la konstruon de la kalkeca skeleto de koraloj kaj de diversaj etaj bestospecioj (moluskoj ekzemple), kio damaĝas la nutraĵprovizon por la cetacoj kiuj manĝas ilin, rekte aŭ nerekte. Mondvarmiĝo havas kromajn efikojn, plejparte nerektajn, sur cetacoj, kaj multaj studoj estis faritaj pri tio. Laŭ la Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN), ĉirkaŭ 28 specioj de cetacoj estas en malalta risko de formorto (LR; unu el la konservaj statusoj de malalta protekto), 5 specioj estas en vundebla stato, 7 specioj estas minacataj de formorto, 2 specioj estas en serioza danĝero de formorto, kaj ĉirkaŭ 39 Specia konserva stato ne estis decidita pro la manko de sufiĉaj informoj. Ĉiuj cetacoj estas sub la protekto de la unua kaj dua apendicoj de la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio (CITES), kiu malpermesas komercon de partoj kaj produktoj de protektitaj specioj. Kiel rezulto de la minacoj al ili, unu specio verŝajne formortis en la lasta jardeko (la ĉina riverdelfeno), kaj ŝajnas ke la nura espero por aliaj minacataj specioj estas ilia reproduktado en kaptiteco en reproduktaj kernoj. Fine de la 20-a jarcento kaj la komenco de la 21-a jarcento, la publika konscio pri cetacoj kaj la danĝero kiun ili alfrontas signife kreskis, kaj tiel balenkonservad-asocioj multe multiĝis. Kelkaj el ili eĉ proponas al la publiko donaci al ili per stilaj programoj "adopti cetacon", kie la donacanto pagas certan sumon kaj por tio li ricevas regulajn ĝisdatigojn pri la cetaco, kiun li "adoptis".
La konservado de cetacoj akiris impeton ankaŭ en la formo de cetaco-observado (Whale Watching), kiu estas la niĉo kiun la kampo de ekologia turismo (ekoturismo) prenis por si. Multaj turistoj subskribas por boatveturo en areo kiu estas konata pro la populacio de cetacoj kiuj vivas tie konstante aŭ estas tie dum certaj sezonoj de la jaro. Vojaĝantoj ofte registriĝas por rigardi cetacojn por amuzo kaj distro. Plejparte, kion ni vidas en ĉi tiuj vojaĝoj estas la kondutoj de la cetacoj, kiuj estas faritaj sur la surfaco de la akvo kaj kiuj estis detalaj supre. La pliiĝo de la cetaco-bserva industrio kaŭzis gravan disputon en la balen-observantaj landoj pri kiu estas la pli bona maniero ekspluati ĉi tiun naturan rimedon - ĉu ĝi estas observado de cetacoj aŭ ĉasado de ili.
Mistretta
Mistretta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Messina. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Capizzi, Caronia, Castel di Lucio, Motta d'Affermo, Nicosia (EN), Pettineo (ME), Reitano, kaj Santo Stefano di Camastra.
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
Béla Timár
TIMÁR Béla [pr. tima:r] estis hungara aktoro naskiĝinta en Karánsebes la 3-an de aprilo 1873 kaj mortinta ?.
Razio de Putten
En la vilaĝo Putten en la provinco Gelderland Nederlando je la 2-a de oktobro 1944 la germanaj okupaciantoj faris razion, ĉe kio la plejparto de la vira loĝantaro, 661 viroj kaj knaboj, estis deportitaj al la koncentrejo Neuengamme.
Béla Timár
Kariero
Timár aperis en 1890 en provincaj trupoj ĝis 1918 ĉe la direktoroj Sándor Dobó, Lajos Szalkai, Béla Fekete, Sándor Monori, Miklós Kunhegyi, Sándor Csóka, Imre Halmay, Béla Halasi, Gyula Molnár, Alfréd Halász, Ferenc Szabó. En 1918 li ludis en la trupo de László Neményi. Li elpaŝis ankaŭ en la teatroj de Budapeŝto. Lia edzino estis aktorino Ilona Riskó. La 12-an de aprilo 1940 oni solenis lian duonjarcentan jubileon. Gyula Bródy verkis poemon pri li ĉi-okaze.
Razio de Putten
La reprezalio estis plenumita laŭ ordono de generalo Friedrich Christiansen. Ankaŭ 100 domoj estis forbruligitaj. Post la milito nur 49 de la 661 viroj revenis. La cetereaj viroj mortis en koncentrejoj aŭ pro aliaj kaŭzoj. (vidu tabelon sube)
Monumento memore al la viktimoj de la razio estis inaŭgurita je la 1-a de oktobro 1949 fare de Reĝino Juliana. La monumento konsistas el memorkorto, formplanita de Prof. Biehouwer kaj sabloŝtona statuo de Mari Andriessen ankaŭ nomita "'t vrouwtjen van Putten" (La virineto de Putten). Ĝi prezentas virinon en tradicia kostumo kun poŝtuko en la mano. Ŝi rigardas en la direkto de la Malnova Kirko, de kie la viroj estis deportitaj.
Oliver Tambo
Oliver Reginald TAMBO (27a de Oktobro 19171​ - 24a de Aprilo 1993) (75-jaraĝa) estis sudafrika politikisto, kontraŭ-apartisma aktivulo kaj ŝlosila figuro en la Afrika Nacia Kongreso. Li naskiĝis en Mbizana en la oriento de Bondolando en tio kio estas nun la Provinco Orienta Kablando. Li estis edzo de Adelaide Tambo.
Biografio
Lia patro, Mzimeni Tambo, estis filo de farmisto kiu havis kvar edzinojn kaj dek filojn. La patrino de Oliver, Julia, estis la tria edzino. ​ Tambo devenis de stabila familio, en kiu la filoj ricevis bonan edukadon. Li lernis en misiistaj lernejoj kaj anglikanaj kaj metodismaj, kiel Holy Cross, ekde Aprilo 1928. Post kvin jarojn tie, li translokiĝis al St. Martin's School (Rosettenville) de Johanesburgo. Gradiĝinta en 1938, li estis akceptita en la Universitato de Fort Hare, sed en 1940, li, kun multaj aliaj kiel Nelson Mandela, estis elpelita de tiu pro partopreno en studenta movado. En 1942 Tambo revenis al sia iama lernejo en Johanesburgo por instrui sciencon kaj matematikon.
Tambo, kun Mandela kaj Walter Sisulu, estis membro fondinto de la Junulara Ligo de la Afrika Nacia Kongreso en 1943, kaj iĝis ties unua Ĝenerala Sekretario kaj poste membro de la Nacia Plenumkomitato en 1948. La Junulara Ligo proponis ŝanĝon en la taktikoj de la kontraŭ-apartisma movado. Antaŭe la ANK klopodis promocii sian idearon pere de agado kiel peticioj kaj manifestacioj, sed la Junulara Ligo sentis, ke tiaj agadoj ne sufiĉas por atingi la celojn de la movado kaj proponis sian agadprogramon kun taktikoj kiel bojkotoj, civila malobeo, strikoj kaj nekunlaboremo.
En 1955 Tambo iĝis Ĝenerala Sekretario de la ANK post Walter Sisulu estis forpelita de la sudafrika registaro laŭ la Leĝo de Subpremado de la Komunismo. En 1958 li iĝis Vicprezidanto de la Afrika Nacia Kongreso kaj en 1959 la registaro malpermesis lin por kvin karoj. Kiel reago, Tambo estis sendita eksterlande fare de la ANK por agiti la opozicion al la apartismo. Li partoprenis en la formado de la Sudafrika Unuiĝinta Fronto, kio helpis la forpelon de Sudafriko el la Komunumo de Nacioj en 1961. En 1967, Tambo iĝis Provizora Prezidanto de la ANK post la morto de Albert Lutuli. En 1985 li estis reelektita prezidanto de la ANK. En 1985 li suferis apopleksion kiu malfortigis lin, sed plue restis simbolo de la lukto kontraŭ-apartisma kaj en Sudafriko kaj eksterlande.
Li revenis en Sudafrikon en 1991 post 30 jaroj de ekzilo en Zambio kaj estis elektita Nacia Prezidantn de la ANK en julio de la sama jaro. Tambo mortis pro komplikaĵoj de dua apopleksio la 24an de aprilo 1993.
Rogier Michael
Vivo
Rogier Michael iris infanaĝe al Vieno kun sia patro, kiu kantis kiel tenoro en la viena kortegokapelo. Ekde 1564 Michael estis kantoknabo en la kortegokapelo de der Hofkapelle des ĉefduko Karlo la 2-a en Graz (kapelmajstro: Johannes de Cleve, pli malfrue Annibale Padovano). Laŭ konsilo de Padovano li studis ekde 1569 ĝis 1572 muzikon ĉe Andrea Gabrieli en Venecio kaj fariĝis sekve (ĝis 1574) tenoristo en la kortegokapelo de Georgo Frederiko la 1-a je Ansbach.
Laŭ dungokontrakto de la 10-a de februaro 1575 li ektenis veninte el Prago en 1574 laŭ rekomendo de Emilia de Saksujo, filino de la saksa elektistoprinco Aŭgusto, postenon kiel muzikisto en la dresdena kortegokapelo. La elektistoprinco mem aŭskultis lin, kaj krom tio lin ankaŭ ekzamenis la malnova kapelmajstro Antonio Scandello.
Majon de1578 Michael geedziĝis. Li havis la filojn Rogier, Tobias, Simon, Samuel, Christian, Georg kaj Daniel. La 12-an de decembro 1587 elektistoprinco Kristiano la 1-a nomumis lin sekvanta kapelmajstro post de Johann Baptist Pinelli kaj konfirmis tion en 1593. La filoj de Michael Tobias, Simon kaj Samuel kunmuzikis en Dresdeno kiel ĥorknaboj. Rogier Michael mem kapablis ankaŭ kanti kontratenoron, kaj Friedrich Beurhaus laŭdis en Erotematum musicae el 1591 lian voĉon kiel tre alta kaj tre nobla.
En 1611 okazis la dua geedeco, kiam li – pli ol 60-jara – geedzigis kun Sahra Petermann, filino de Andreas Petermann, kapelknaba inspektisto je Dresdeno. Ekde 1613 plurfoje li estis anstataŭata de Michael Praetorius. En 1615 lin postsekvis Heinrich Schütz, li mem tamen restis aktiva ce la saksa kortego ĝis 1619.
Lernantoj
Al liaj lernantoj apartenis certe la propraj filoj, sed ankaŭ inter 1599 kaj 1603 la pli malfrua lepsika kantoro Johann Hermann Schein, kies postsekvanto kiel Thomas-kantoro fariĝis lia filo Tobias Michael (1592-1657) en 1631.
Graveco
La historio de la kristnaskaj historioj komenciĝas per Rogier Michael. Liajn du respektivajn verkojn li komponis en 1602 por la elektistoprinca saksa kapelo. La verkaro de Michael fondis la ĝenron historio, kiu siaflanke fariĝis antaŭantaĵo de la oratorio kaj jen aparte por la kristnaska oratorio.
NGC 5666
NGC 5666 (aliaj indikoj — UGC 9360, MCG 2-37-23, ZWG 75.66, IRAS14307+1043, PGC 51995) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tsuyoshi Shinchu
Tsuyoshi Shinchu (新中 剛史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama, Matsumoto Yamaga FC kaj Kagoshima United FC.
San Bernardo (metroo de Madrido)
San Bernardo (Sankta Bernardo) estas stacio sur linioj 2 kaj 4 de la Metroo de Madrido, situanta sub la rondaĵo de Ruiz Giménez, en la interkruciĝo de Stratoj de San Bernardo (de kie devenas ĝia nomo), de Alberto Aguilera kaj de Carranza.
Ardezdorsa muŝkaptulo
La Ardezdorsa muŝkaptulo (Ficelua erithacus, antaŭe Ficedula hodgsonii) estas paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Ficeduloj indiĝena de sudorienta Azio.
Ĝi troviĝas en Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ de montaroj.
Ĝi similas al aliaj specioj de la sama genro kiel la Narcisomuŝkaptulo kaj la Mugimakia muŝkaptulo pro tio ke la masklo havas ruĝoranĝan bruston, dum la ventro estas blankeca. La plej karaktera distingilo estas la blugrizecaj supraj partoj (ardezkoloraj) kio nomigas la specion. La inoj estas ĝenerale brunecaj, sed konservas ruĝecan nuancon en gorĝo kaj blugrizan en flugiloj.
Libourne
Libourne [] (okcitane respektive gaskone: Liborna) estas komunumo en sudokcidenta Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda).en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo estas la subprefektejo, do la adiministra centro, de la samnoma arondismento Libourne kaj ankaŭ estas centro de kantono, do balota distrikto, nomata .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas libournais.
Geografio
Libourne situas ĉe la kunfluejo de la riveroj Isle kaj Dordogne, oriente de Bordozo.
12891 Kassandraholt
12891 Kassandraholt estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kassandra Rose Holt, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi lernis ĉe la Beehive Science & Technology Academy en Sandy (Utaho)
Sabhal Mòr Ostaig
Sabhal Mòr Ostaig estas gaellingva kolegio bazita sur la insulo Skye, Skotlando. Ĝi fondiĝis en 1973. Ĝi estas filia kolegio de la Universitato de la Altlandoj kaj Insuloj.
(12892) 1998 QE52
(12892) 1998 QE52 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Monaĥejo Paulinzella
La Monaĥejo Paulinzella estas eksa benediktana abatejo situanta tre idiliece en Paulinzella, kvartalo de Rottenbach, Germanio.
Historio
Pro la trankvileco de la Rottenbach-valo la saksa nobelino Paulina fondis inter 1102 kaj 1105 monaĥinejon, kiu unue nomitis Marienzelle kaj aliĝis en 1107 al la reformmovado de monaĥejo Hirsau.
Nelonge post la morto de la fondinto (1107) la monaĥejo alinomitis. Konstruadspertaj monaĥoj el Hirsaŭ kunhelpis ankaŭ en Turingio. La rezultoj el variaj konstruetapoj konsekritis solene en 1124 kaj impresas - malgraŭ sia ruina stato hodiaŭa - ĝis nun kiel bona ekzemplo de la reformklostra konstrumetodo.
Hodiaŭa uzo muzea
Sur elmontra surfaco de 350 kvadratmetroj la muzeo montras la historion de la monakejo Paulinzella kaj dokumentas la gravecon de la utiligo de la arbaroj kaj la evoluon de la ĉaso kaj forstado en la princolando Schwarzburg-Rudolstadt. Fokuso ĉefa de la ekspozicio esta la monakejo dum sia floro. Krome informatas pri la rolo de la ordeno de la Benediktanoj en Turingio. Oni lernas ankaŭ pri la remalkovro de la ruino ĉ. la jaro 1800 kiel elstara ekzemplo de akordiĝo inter naturo kaj arkitekturo laŭ la romantisma modo. La arbaroj ĉirkaŭ Paulinzella estis grava perlaborfonto de la homoj kaj la ĉasoj estis kun granda pompo surscenejigitaj. Fine prezentatas pioniro de forstado, Carl Christoph von Lengefeld (1715-75).
Vidu ankaŭ
Abatejo Bürgel
Čižice
Čižice estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Tra Čižice trafluas rivero Úhlava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Hironori Taki
Li futbalis ĉe Japan Soccer College kaj Fagiano Okayama.
Steffenberg
Steffenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Marburg-Biedenkopf de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Koĝiki
Koĵiki aŭ Koĝiki (japane 古事記, Hepburne:Kojiki, kunreie:Koziki en Eo „Notado de malnovaj okazintaĵoj“) priskribas japanan mitologion kaj fruan historion de Japanio, de la mita tempoepoko de la Dioj (kami) ĝis tempo de la imperiestrino Suiko. Ĝi servis siatempe ĉefe por leĝigo de regado de la imperiestra familio. Ĝi estas ne nur la unua detala skriba fonto de Japanio, sed ankaŭ entenas la unuajn uzojn de la japana lingvo (malnovjapana lingvo). Kvankam la granda parto de la teksto estas en klasika ĉina (kanbuna), sed kelkloke, precipe ĉe la poetaj partoj, la skribaj simboloj estas uzataj ne en ties vera senco, sed redonante la tiaman japanan elparolon. Pli malnovaj tekstoj ekzistas nur kelkaj verkitaj en la klasika ĉina, budhismaj religiaj artikoloj kaj regadaj ediktoj.
András Molnár
András MOLNÁR [andrAŝ], hungare Molnár András, Esperante Andreo Molnár estas hungara operokantisto (tenoro).
Koĝiki
La Koĝiki estis notita de Ō no Yasumaro, skribisto ĉe la kortego, en ĉ. 712. La tekston diktis la tradicia majstro Hieda no Are, fidulo de la imperiestro Temmu, kiu majstro parkere lernis la japanan mitologion je komisio de la imperiestro.
András Molnár
András Molnár naskiĝis la 1948 en Budapeŝto.
Koĝiki
En 720 estiĝis Nihon Ŝoki, simila verko, sed kiu estis komplete skribita en la ĉina, detale kaj pli forte okupiĝante je realaj historiaj faktoj. Nihonŝoki estis traktita longtempe kiel pli grava fonto, ĝis kiam oni malkovris la praan lingvaĵon de la Koĝiki.
Koĝiki estas la unua konservita japana historiografia verko (la originalo ne konserviĝis, la plej malnova trovita kopio devenas de 1371).
Rivero Tubarão
La Rivero Tubarão estas rivero en la subŝtato de Brazilo nome Sankta Katarino.
Geografiaj aspektoj
Ĝi ekfluas el la kunfluo de la Rivero Rocinha kun la Rivero Bonito en la municipo de Lauro Müller. La Rivero Tubarão fluas el montetoj de Serra Geral al suda sistemo de lagoj Suda Santa Katarino, je 121 km for.
La plej granda alfluanto, nome Rivero Braço do Norte estas, fakte, pli granda ol la Rivero Tubarão.
Homa loĝado
La baseno de la Rivero Tubarão drenas areon de 5,640 km² en 20 municipoj enhavantaj populacion de ĉirkaŭ 350,000 homoj.
Medgidia
Medgidia [medĝidija] estas urbo en la distrikto Constanța, Rumanio. Ĝi situas en la centro de la Dobruĝa altebenaĵo. Ĝia nomo devenas el la turka Mecidiye honore al la sultano Abd-ul-Meĝid.
Ĝi havas surfacon de ĉirkaŭ 90 km² kaj loĝantaron de pli ol 43 000 loĝantoj (2020), plejparte rumanoj. Administre apartenas al ĝi Remus Opreanu kaj Valea Dacilor.
Ĝi situas ĉirkaŭ mezdistance inter Danubo kaj Nigra Maro, je ĉirkaŭ 40 km de la distrikta ĉefurbo Constanţa.
NGC 5667
NGC 5667 (aliaj indikoj — UGC 9344, MCG 10-21-4, ZWG 296.8, IRAS14289+5941, PGC 51830) estas galaksio en konstelacio Drako.
Alila krotonato
Alila krotonato aŭ C7H10O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la krotonata acido kaj alila alkoholo, senkolora, brulema likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila krotonato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
NGC 5667
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rokytnice (distrikto Zlín)
Rokytnice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1503.
(32478) 2000 SV289
(32478) 2000 SV289 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Reĝo (ludkarto)
Reĝo estas ludkarto kutime prezentanta portreton de reĝo kun glavo aŭ sceptro en la mano. En tradiciaj franctipaj ludartoj la reĝo funkcias kiel la 13-a karto situanta inter damo kaj aso, kaj la kartaro enhavas kvar reĝojn po unu en ĉiu kart-emblemo (trefo, karoo, kero kaj piko).
En kelkaj ludoj reĝo estas la plej alta rango, en aliaj pli altas aso. En Pinochle, Schnapsen kaj kelkaj aliaj eŭropaj ludoj aso kaj deko rangas pli alte ol reĝo.
Scheuder
Scheuder ĝis fino de la jaro 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Südliches Anhalt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2004 la komunumo havis 368 loĝantojn.
Stefánia Moldován
MOLDOVÁN Stefánia (naskiĝis en Șieu-Odorhei la 24-an de aŭgusto 1931, mortis la 12-a de aprilo 2012) estis hungara operkantistino (soprano)
Kariero
Moldován debutis en 1954 en rolo de Mimi (Puccini: Bohémélet) en Teatro de Segedo, kies inter 1954 kaj 1961 ŝi estis anino. Ekde 1961 ŝi estis solistino de la Operejo de Budapeŝto.
Ventas (metroo de Madrido)
Ventas (Gastejoj) estas stacio sur linioj 2 kaj 5 de la Metroo de Madrido, situanta sub la Strato Alcalá, en distrikto Salamanca. Ĝi alprenis sian nomon de la apuda Toreejo Las Ventas.
La stacio estis malfermita la sur linio 2 kaj la  sur linio 5.
Plenkovice
Plenkovice (Plenkowitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1343.
Odesa-Sortuvalna (stacidomo)
Odesa-Sortuvalna (Одеса-Сортувальна, Одесса-Сортировочная) estas ranĝostacio en Odeso, la kvara plej granda urbo en Ukrainio.
György Kapussy
György KAPUSSY [djoerdj kapuŝi] hungara pentristo. Li naskiĝis Torontálkeresztes la 6-an de novembro 1903 kaj mortis en Budapeŝto la 6-an de januaro 1986.
Kariero
György Kapussy alvenis en 1921 en Budapeŝton, li studis en privatlernejo, poste du jarojn en la Arta Akademio. Lin interesis unuavice la portretpetrado. En 1925 li iris en Florencon. En 1947 li havis retropektivan ekspozicion en Galerio Szalmássy. En la sama jaro oni arestis lin kaj kondamnis al malliberojon pro polikaj motivoj.