cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pako (Borovnica)
Pako estas la vilaĝo, kiu situas en la komunumo de Borovnica, Slovenujo. Ĝi okupas areon de 2,5 km², kaj en la komenco de 2018 tie loĝis 156 loĝantoj.
Blankaflugila serino
Distribuado kaj habitato
Ĝi estas endemia specio de loĝantaj birdoj en sudokcidenta Kabprovinco, Sudafriko. Tiu specio troviĝas en matura arbustaro de protea, veprejaj makisaj valoj kaj arbaroj en montoj de sudokcidenta Kabprovinco. Ties teritorio ne atingas la marbordon.
Aspekto
La Blankaflugila serino estas 15-16 cm longa kun granda hela beko. Plenkreskulo havas grizbrunajn suprajn partojn, nigran mentonon, blankan gorĝon kaj du fajnajn sablokolorajn flugilstriojn (kio nomigas iom troe la specion). Subaj partoj estas sablokoloraj kun hela strieco. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junaj birdoj estas pli striecaj sube ol plenkreskuloj.
Pako (Borovnica)
Loko, priskribo
La areo etendiĝas de la nordokcidento al la sudoriento, kun alteco en la nordo de proksimume 300 m ĝis 786m (Mount Srebotnik) en la sudo. En plej multaj partoj de la areo estas arbaroj.
Blankaflugila serino
Aspekto
La alvoko de la Blankaflugila serino estas trileca trii-lii-luu aŭ dolĉa sŭiit. La kanto estas laŭta medley de pepado kaj trilado, kun multe da imitado.
Pako (Borovnica)
Loko, priskribo
La vilaĝo situas ĉe la nordokcidenta rando. Ĉi tiu estas la itinero de Borovnice al Ljubljana. En la fervoja linio ne ĉesas.
(13655) 1997 ER2
(13655) 1997 ER2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Pako (Borovnica)
Loko, priskribo
Pako estas proksima al la vilaĝoj: Goričica pod Krimom en la nordoriento, Kamnik pod Krimom en la sudoriento, Zabochevo en la sudo, Breg proksime de Borovnik en la okcidento.
Maaseik
Maaseik (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en la jaro 1244. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de samnoma distrikto (aŭ arondismento) Maaseik.
On diras ke el Maaseik venas la fratoj Jan van Eyck kaj Hubert van Eyck, famaj flandraj pentristoj.
Ekde 1977 la municipoj Neeroeteren kaj Opoeteren apartenas al Maaseik, la ĉefa municipo.
Blankaflugila serino
Kutimaro
La Blankaflugila serino konstruas malferman tasforman neston el fajnaj tigetoj kaj alia plantomaterialo kaj kovrita el planta lanugo. Ĝi situas en densa arbusto.
La Blankaflugila serino estas malpli gregema ol aliaj kanarioj. Ili kutime troviĝas solaj aŭ en paroj, aŭ eventuale en malgrandaj grupoj. Ĝi estas timida kaj retirema birdo kiu restas en densa vegetaĵaro. Kiam ĝi flugas, ĝi tuj plonĝas al ŝirmejo. Ili manĝas semojn, (ĉefe tiujn de proteoj, Othonna amplericaules kaj Rhus anarcardia) kaj iom da fruktoj, nektaron kaj burĝonojn. Insektoj estas eventuale manĝataj.
Bourguignon-lès-Conflans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Arsi Harju
Arsi HARJU (naskiĝinta en 1974 en Perho) estas finna globoĵetisto. Li ricevis oron en olimpiaj ludoj en Sydney 2000 ĵetante 21.29 m. En samaj ludoj li faris sian propran rekordon 21.39 m. En monda ĉampioneco en sekvanta jaro en Edmonton li ricevis bronzon.
22852 Kinney
22852 Kinney estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steve Kinney, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006. Li estas instruisto ĉe la Woodcrest Christian School de Riverside (Kalifornio).
Lameco
Lameco karakterizas
En la historio, la centrazia konkeranto Timur dum la 14-a kaj 15-a jarcento iĝis konata pro la kromnomo "la lama" (en la ĉagataa, klasika tjurka lingvo تیمور لنگ, latinliterigite Tīmur-e Lang aŭ Timur Lenk), kio en okcidenta Eŭropo estis latinigita al la nomo "Tamerlan".
Kopec (Staré Křečany)
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720. El la vilaĝo devenas ankaŭ kelke da sonorilfarintoj, Zacharias Dittrich, Josef Pietschmann aŭ Josef Kittl.
Ĝis la dua mondmilito ĉi tie vivis plejparte germanoj. Tiuj estis post fino de la milito ellandigitaj kaj eĉ spite al grandega proparando kaj parta denova loĝigo fare de antaŭ mlito forŝovita ĉeĥa loĝantaro la regiono restis preskaŭ senhoma. Pro tio neniu zorgis pri ĉi tieaj konstruaĵoj, tiuj rapide kadukiĝis kaj minimume duono de la domoj estis detruita.
Nuntempo
Nuntempe la domaro estas uzata plejparte por refreŝigado. Laŭ la blua marko eblas aliri ĝis scenejoj de nacia parko Bohemia Svislando.
Villiers-les-Hauts
Villiers-les-Hauts estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 143 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Villiers-les-Hauts etendiĝas sur 19.12 km², kaj havis 143 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7.5 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Bercier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Villarepos
Villarepos (malnonva germanlingva nomo: Ruppertswil) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 543 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Villarepos situas proksimume 5 kilometrojn sude de la Lago de Morato ĉe la bordo de la rivereto Chandon, alfluanto de la Lago de Morato. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Villarepos kaj Chandossel kaj la vilaĝeto Plan, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,76 km², de kiuj 33,6% estas kovritaj de arbaro, 57,6% servas por agrikulturo kaj 8,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Villarepos limas en nordo al Faoug (VD), en nordnordokcidento al la berna eksklavo Clavaleyres (BE), en nordokcidento al Courgevaux, en okcidento al Courlevon, en sudokcidento al Wallenried, en sudo al Misery-Courtion, kaj en okcidento al Avenches (VD).
Trafiko
La komunumo Villarepos situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de flankaj vojoj de Faoug, Clavaleyres, Wallenried kaj Avenches. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 4 kilometrojn okcidente apud Avenches. Al la publika transportreto Villarepos estas konektita per la buslinio de Friburgo al Domdidier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Villarepos datiĝas el la jaro 1332 kiel Villarepot. Ĉe la okcidenta komunumlimo troveblas restaĵoj de la urbomuro de la romia urbo Aventicum kaj ekzistas ankaŭ restaĵoj de romia akvokundukilo sur la komunuma teritorio. Ĝis 1331 Villarepos apartenis al la Senjorujo Avenches, kaj poste ĝis la aĉeto fare de Friburgo en la jaro 1502 ĝi estis havaĵo de la familio de Avenches. Sub friburga regado ĝi apartenis al la Voktejo Montagny. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 ĝi apartenis al la helveta distrikto Avences kaj poste ĝis 1848 al la distrikto Friburgo. Surbaze de la nova konstitucio de 1848 ĝi estis atribuita al la friburga Lagodistrikto.
NGC 2297
NGC 2297 (aliaj indikoj — ESO 87-40, FAIR 256, IRAS06440-6339, PGC 19524) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Federacia vojo 8
La federacia vojo 8 - germane Bundesstraße 8 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 689 kilometrojn tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio, Rejnlando-Palatinato, Hesio kaj Bavario. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Emmerich ĉe la limo al Nederlando kaj la plej orienta la komunumo Passau ĉe la limo al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Duisburg, Duseldorfo, Kolonjo, Siegburg, Limburg, Bad Camberg, Frankfurto ĉe Majno, Aschaffenburg, Würzburg kaj Nurenbergo.
Jenő Szinyei Merse
Jenő Szinyei Merse [sinjei merŝe], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szinyei Merse Jenő estis hungara politikisto, ministro, parlamentano.
Federacia vojo 8
La federacia vojo 8 je granda parto sekvas la vojon de antikva komerca vojo, kiu nomiĝis Via Publica.
Aldrovanda vesiculosa
Aldrovanda vesiculosa, estas la nura ankoraŭ-vivanta specio de la florplanta genro Aldrovanda de la familio Drozeracoj Droseracea. Tiu planto manĝas malgrandajn akvajn senvertebrulojn uzante kaptilojn kiel tiujn de la planto muŝkaptulo. La kaptiloj troviĝas ĉirkaŭ centra flosanta tigo. Tiu planto, kiel malmulte da plantoj, kapablas fari "rapidan plantan movadon".
Dum la genro Aldrovanda enhavas nur unu specion, formortintaj specioj estas konataj. Estas ankaŭ sufiĉe grandaj malsamecoj inter la populacioj de malsamaj lokoj, ĉar tiu specio troviĝas sovaĝe en kvar kontinentoj.
Jenő Szinyei Merse
Jenő Szinyei Merse naskiĝis la  1888 en Budapeŝto. Li mortis la 1957 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Szinyei Merse akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1911, poste li ricevis postenon en ministerio pri religio kaj eduko. Li edziĝis en 1918, baldaŭe li havis 4 gefilojn. Inter 1926 kaj 1944 li estis parlamenta deputito, resume li estis trifoje elektita. Inter 1942 kaj 1944 li estis ministro pri religio kaj eduko en Kabineto Kállay. Li ricevis la titolojn imperiestra kaj reĝa ĉambelano, krome reĝa sekreta konsilisto.
Listo de urboj de Ekvadoro
Jen listo de urboj de Ekvadoro:
San Pablo Yaganiza
San Pablo Yaganiza estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pablo Yaganiza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 299.
Geografio
San Pablo Yaganiza apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1000 loĝantojn. El tiuj estis 470 viroj kaj 530 virinoj. La komunumo havas surfacon de 34,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1450 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 920 indiĝenoj. El tiuj 810 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 810 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Fars (rivero)
Fars estas azia rivero en Rusio en Adigeio kaj en Krasnodara regiono. Ĝi estas alfluanto el maldekstro de la rivero Labao ene de la baseno de la rivero Kuban. Ĝi estas 165 km longa.
6705 Rinaketty
6705 Rinaketty estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la italdevena franca kantistino Rina Ketty (realnome Cesarina Pichetto, 1911–1996).
Bagnatica
Bagnatica estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Albano Sant'Alessandro, Bolgare, Brusaporto, Calcinate, Costa di Mezzate, Montello kaj Seriate. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Bălăușeri
Bălăușeri [bǝlǝuŝerj] (hungare: Balavásár [balavaŝar], germane: Bladenmarkt) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Agrișteu (Egrestő), Dumitreni, Filitelnic (Fületelke), Chendu (Kend) kaj Senereuș (Szénaverős).
En Bălăușeri la nacia vojo DN13A debranĉiĝas de la nacia vojo DN13, samtempe la eŭropa vojo E60, inter Târgu Mureș kaj Sighișoara.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 985 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 1 063 (rumanoj, 82 % da hungaroj).
Thun-Saint-Amand
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Isaac Israel Hayes
Isaac Israel HAYES (5a de marto 1832 – 17a de decembro 1881) estis usona esploristo, kuracisto kaj politikisto de Arkto.
Li estis kuracisto por la ekspedicio de 1853-5 estrita de Elisha Kent Kane por serĉi John Franklin. Li faris mapojn el la esploritaj areoj kaj ŝajne estis la unua neindiĝena homo ĉe la Insulo Ellesmere.
Hayes revenis en Usonon en 1861 postulante ke li estis vidinta la fikcian Malferman Polusan Maron indikita de Elisha Kent Kane en 1855. Dum la Usona Enlanda Milito li estris hospitalon.
Andre Geim
Andre GEIM (Andre Gejm, Андрей Константинович Гейм;' naskiĝis la en Soĉi, estas rusa kaj nederlanda fizikisto. En 2010 li kune kun Konstantin Novoselov ricevis la nobelpremion pri fiziko, pro eksperimentaj laboroj pri grafenoj.
Aliaj laboroj liaj okupiĝis pri "direkteca adhero" kaj rezultigis tiel nomatan geko-rubandon, kiu gluiĝas al ajnaj surfacoj per la mekanismo aplikata de gekoj.
Claude Joseph Vernet
Claude Joseph VERNET (Avignon, Francio, 14a de aŭgusto 1714 - Parizo, 3a de decembro 1789) estis franca pentristo de la 18a jarcento.
Li lernis pentrarton kun sia patro Antoine Vernet, Philippe Sauvan kaj Jacques Vialia, kun kiu li ekinteresiĝis pri pejzaĝoj. Poste li veturis al Italio, kie li konis la verkarojn de Claude Lorrain, plej fama tiama pejzaĝisto, kaj de Giovanni Paolo Pannini, el kiu li lernis uzi la gravecon de la homa figuro en la pejzaĝo.
En Romo Vernet studis kun Bernardino Fergioni kaj Adrien Manglard.
Reveninte al Francio, li ricevis mendon de la reĝo Ludoviko la 15-a por pentri serion de pejzaĝoj de la francaj havenoj, sed li finis nur 15. La maraj, stormaj kaj vrakaj pejzaĝoj estis lia specialaĵo. En 1778 li veturis al la Svisaj Alpoj cele al la studo de la partikularaj montarpejzaĝoj de tiu areo.
Liaj verkoj estis tre alte taksataj dum la Romantismo kaj la Impresionismo, kaj aktuale li estas pentristo, kies pentraĵoj vendiĝas tre multekoste. Liaj verkoj estas ekspoziciataj en la plej gravaj muzeoj de la mondo kaj estas ankaŭ en kelkaj privataj kolektoj.
Bobrov
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 20204501.
(13594) 1994 PC2
(13594) 1994 PC2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San-Diego, Usono) en la kadro de la programo Planet-Crossing Asteroid Survey aŭ "PCAS".
Bobrov
La urbo estis fondita en jaro 1698.
La interurba telefona kodo estas 07350, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°05' norde, longitudo 40°02' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Bitjug (Битюг) (kiu enenfluas en riveron Don (Дон)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 7.6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 20.8 mil loĝantojn.
Servometra komputado
Uzmezura komputado estas pako de komputaj rimedoj, kiaj komputado, memoro kaj servoj, kiel uzmezurata servo simila al la tradicia publika servo (kia elektro, akvo, natura gaso, aŭ telefona reto). La avantaĝo de tiu modelo estas la malalta aŭ nula komenca kosto por akiri komputajn rimedojn; anstataŭ, komputaj rimedoj estas precipe depruntitaj - ŝanĝante tion kio estis antaŭe bezono aĉeti produktojn (aparatojn, programojn kaj retajn rimedojn).
Komenciĝante en 2002, tiu nova servo fariĝis la fundamento de movo direkte al la modeloj: "laŭmenda" komputado, programo kiel servo kaj nuba komputado kiuj poste disvastigis la ideon de komputado, aplikacio kaj reto kiel servo.
Komence estis skeptikeco pri tiu signifika ŝoviĝo. Tamen, la nova komputada modelo kaptis pli kaj pli grandan atenton kaj adoptiĝis danke al la eldono de la libro "The Big Switch" de Nicholas G. Carr.
Priskribo
IBM, HP kaj Microsoft estis la fruaj antaŭantoj en la nova kampo de la uzmezura komputado kun siaj entreprenfakuloj kaj esplorantoj laborantaj pri la arkitekturaj, fakturaj kaj disvolvaj defioj de la nova komputada modelo. Google, Amazon kaj aliaj komenciĝis devanci ilin en 2008, kiam ili starigis siajn proprajn uzmezurajn servojn por komputado, memoro kaj aplikacioj.
Uzmezura komputado povas ebligi kradan komputadon, kiu karakteriziĝas per tre grandaj komputadoj aŭ subitaj laŭmendaj pintoj, kiuj estas prizorgataj de granda nombro da komputiloj.
"Uzmezura komputado" kutime baziĝas sur formo de virtualigo tiel ke la kvanto de havebla memoro aŭ de komputada potenco estas multe pli granda ol tiu de unuopa tempopartiga komputilo. Multaj serviloj estas fone uzataj por ebligi tion. Tiuj povas esti dediĉita komputilgrapolo aparte farita por esti luita, aŭ eĉ subuzata superkomputilo. Tiu tekniko por efektivigi unuopan komputadon per multaj komputiloj estas konata kiel disa komputado.
La termino "krada komputado" estas ofte uzata por priskribi apartan formon de disa komputado, kie la uzataj nodoj estas geografie disaj aŭ tra administrativaj regionoj. Por oferti uzmezurajn komputajn servojn, kompanio povas arigi la vendatajn rimedojn de publikaj servoj, kiuj povus estis pagataj per parto de la enspezoj de la klientoj.
Modelo, komuna inter aplikacioj de volontula komputado, konsistas el centra servilo, kiu disdonas taskojn al partoprenantaj nodoj, laŭ mendo de aprobitaj finuzantoj (en la komerca kazo, la pagantaj klientoj). Alia modelo, kelkfoje nomata la virtuala organizado (VO), estas pli decentrigita, kun organizoj aĉetantaj kaj vendantaj komputajn rimedojn laŭbezone aŭ kiam ili sentaskiĝas.
La difino de "uzmezura komputado" estas kelkfoje etendita al fakaj taskoj, kiaj teksaĵservoj.
Historio
Uzmezura komputado estas nova koncepto, sed ankaŭ havas longan historion. Inter la plej fruaj referencoj estas: Se la komputiloj, kiujn mi laŭdis antaŭe fariĝas la komputiloj de la estonteco, tiam komputado povus esti organizata kiel publika servo same kiel la telefona servo estas publika servo... La komputada servo povus fariĝi la bazo de nova kaj grava industrio.
IBM kaj aliaj provizantoj de ĉefkomputiloj ofertis tiun specon de komerco en la du sekvantaj jardekoj, ofte nomata "tempopartiga", ofertante komputan potencon kaj datumbazan memoron al bankoj kaj aliaj grandaj organizoj per siaj tutmondaj datumcentroj. Por faciligi tiun entreprenadmodelon, sistemoj kun ĉefkomputiloj evoluis por inkluzivi procezregajn ebligaĵojn, sekurecon, kaj uzmezuradon. La alveno de minikomputiloj ŝanĝis tiun entreprenadmodelon, estigante la komputilojn je prezo pagebla de preskaŭ ĉiuj kompanioj. Kiel Intel kaj AMD kreskigas la potencon de la PK-arkitekturaj serviloj per ĉiu nova generacio de procesoro, datumcentroj fariĝas plenaj je miloj da serviloj.
En la lastaj 1990-aj jaroj uzmezura komputado resurfaciĝis. InsynQ, Inc. lanĉis laŭmendajn aplikaciojn kaj labortablajn gastigajn servojn en 1997 uzante HP-aj aparatojn. En 1998, HP kreis sian unuon pri uzmezura komputado en Mountain View, Kalifornio, taskante al iamaj komputilaj scienculoj de Bell Labs komenci labori pri fabriko de komputila potenco, enigante multaj servojn por konsistigi programstakon. Servoj kiaj "IP ĉekrana fakturado" (en: "IP billing-on-tap") estis surmerkatigitaj. HP enkondukis la uzmezuran datumcentron en 2001. Sun anoncis la Sun-nuban servon por konsumantoj en 2000.
En Decembro 2005, Alexa lanĉis la teksaĵserĉan platformon Alexa, teksaĵserĉa konstruilo kiu funkcias super uzmezura komputado. Alexa fakturas uzantojn por memoro, uzo, ktp. Estas spaco en la merkato por apartaj industrioj kaj aplikacioj same kiel por niĉaj aplikacioj super uzmezura komputado. Por ekzemplo, PolyServe Inc. ofertas grapolan dosiersistemon bazita sur rimedservilo kaj memoraparato, kiu konsistigas alte disponeblan ĉirkaŭaĵon por uzmezura komputado por komisikritaj aplikacioj, inkluzivantaj datumbazojn por SQL-serviloj de Oracle kaj Microsoft, same kiel laborkvante optimumigitaj solvoj aparte alĝustigitaj por amasa enmemorigo, altkapabla komputado, vertikalaj industrioj kiaj financaj servoj, sismaj prilaboroj, kaj enhavservado. La datumbaza kaj la dosierservaj utilaĵoj ebligas al IT-aj organizoj sendepende aldoni servilojn aŭ memoron laŭbezone, retaski la laborŝarĝojn al malsamaj aparatoj, kaj pluteni la ĉirkaŭaĵon sen interrompo.
Printempe 2006 3tera anoncis sian servon AppLogic kaj poste somere Amazon lanĉis Amazon EC2 (Elasta Komputada Nubo). Tiuj servoj ebligas la funkciadon de ĝeneralcelaj komputaj aplikacioj. Ambaŭ estas bazitaj sur la virtualiga programaro Xen kaj la mastrumsistemo plej komune uzata por virtualaj komputiloj Linux, kvankam Windows kaj Solaris estas uzeblaj. Komunaj uzoj inkluzivas teksaĵan aplikacion, PkS (Programo kiel Servo, en: SaaS), bildan montron kaj prilaboron sed ankaŭ ĝeneralcelajn entreprenadaplikaciojn.
Uzmezura komputado simple signifas "Pagi kaj uzi", kiam temas pri komputadpotenco.
Referencoj
Decision support and business intelligence, 8a eldono, paĝo 680, ISBN:0-13-198660-0
Sinodo de Whitby
La Sinodo de Whitby (664) estis grava eklezia sinodo kiu okazis ĉe la abatejo de Hilda de Whitby ĉe Whitby, Anglio.
Du kristanaj tradicioj
Dum la malfrua 7-a jarcento estis du kristanaj tradicioj en Anglio, kutime nomata la "roma" kaj la "kelta". Inter la diferencoj estis la kalkulo de la dato de Pasko, kaj pluraj monaĥaj kutimoj (ekzemple la stilo de tonsuro). Northumbria estis plejparte konvertita de monaĥoj el Iona, Skotlando, kaj la reĝo, Oswiu, sekvis iliajn kutimojn: sed ankaŭ estas tie kristanoj kiuj sekvis la "roman" tradicion, inter kiuj (persvadite de Sankta Wilfrid) estis Ahlfrith, filo de Oswiu: tial ĉe la kortego estis du datoj kiam oni celebris paskon.
Johannes Biereye
Johannes BIEREYE (* 10-a de junio 1860 en Brücken (Helme); † 19-a de januaro 1949 en Erfurto) estis germana historiisto kaj pedagogo.
Sinodo de Whitby
La sinodo
Colman demisiis kaj iris al Galway, Irlando, kie li fondis monaĥejon sur la insulo Inishbofin. Hilda de Whitby, kiu devenis de la reĝa familio de Northumbria, kaj kiu antaŭe sekvis la keltan tracion, lojale subtenis la decidon.
Anteo (luno)
Anteo estas unu el la naturaj satelitoj de Saturno.
Johannes Biereye
Vivo
Post la elementa lernejo en Brücken (Helme) li frekventis la Reĝan Gimnazion en Erfurto. Poste li studis la malnovajn lingvojn kaj historion ĉe la universitato de Halle (Saale) kaj doktoriĝis tie pri temo el la malnova historio.
Agadoj post 1918
Post la Unua Mondmilito li tre engaĝiĝis por la fondo de popola altlernejo kaj iĝis prezidanto de la Societo historia de Erfurto. En 1925 li ekestris la bibliotekan societon por iĝi en 1930 prezidanto de la jam menciita Akademio, anstataŭonte la mortintan Frederikon Vilhelmon princon de Prusujo; ties oficon li estis plenumanta ĝis 1945. Ĉe lia morto la "Historio de la urbo Erfurto" estis ankoraŭ nefinita. Biereye ankaŭ ege engaĝiĝis por la fondo de la Pedagogia Altlernejo kaj de la Popolaltlernejo de Erfurto.
Anteo (luno)
Malkovris ĝin la teamo pri bildigo de la misio Cassini-Huygens sur fotoj faritaj de la kosmosondilo, la kaj estis maldaŭre nomata S/2007 S 4 (Kvankam iuj volis nomi ĝin "Frank").
La, S/2007 S 4 ricevis, aprobita de IAU , la nomon de Anteo, unu el la filinoj de la giganto Alciono. Se oni hipotezas la denson de Anteo al 1,2 × 103 kg/m3) oni estimas ties mason al 5 × 1012 kg.
La orbito de Anteo estas perturbata de Mimaso. Ĝia granda duonakso varias de 20 km. La proksimeco de la orbitoj de Anteo, de Paleno kaj de Metono pensigas, ke tiuj tri lunoj formas dinamikan sistemon.
Segmento de ringo sekvas la orbiton de Anteo (kiel tiun de Metono)
Sinodo de Whitby
La sinodo
Post la sinodo la potenco de la papoj en Anglio kreskis.
Fontoj
La du ĉefaj fontoj pri la sinodo estas la Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum de Bede kaj la biografio de Sankta Wilfrid verkita de Eddius Stephanus.
Kemi-rivero
Kemijoki estas la plej longa rivero de Finnlando. Ĝia longo estas 550 km. Ĝi fluas el Kemijärvi (lago) tra urboj Kemijärvi kaj Rovaniemi kaj atingas la Botnian golfon ĉe Kemi.
La unua elektrejo estis konstruita en Kemi-rivero en 1946 kaj nuntempe ekzistas 15 elektrejoj. Ili produktis en jaro 2003 entute 4,3 TWh, kio estas ĉ. 34.5% el tuta akvoenergia produktado de Finnlando.
NGC 2298
NGC 2298 (aliaj indikoj — GCL 11, ESO 366-SC22) estas globa stelamaso en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bogdanoviĉ
Bogdanoviĉ (Богданович) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1885.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1947.
La interurba telefona kodo estas 34376, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 56°47' norde, longitudo 62°03' oriente.
La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Kunara (Кунара) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Piŝma (Пышма)).
En jaro 1959 la urbo havis 19.1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 32.9 mil loĝantojn.
Linio Kintetsu-Tawaramoto
Linio Kintetsu-Tawaramoto (japane: 近鉄田原本線 [Kintecu-Taŭaramoto-sen], angle: Kintetsu Tawaramoto Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kansajo, Japanio.
Maria Iliescu
Maria Henrietta ILIESCU, fraŭline Adlersberger (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Craiova) estis rumana-aŭstra romanistino.
Vivo
Iliescu naskiĝis kiel unusola infano de la pianistino kaj ĥemiistino Sophia kaj de la filologo Richard Adlersberger; la familio posedante de 1918 la rumanian ŝtatanecon, transloĝiĝis en 1938 al Rumanio. Maria Henrietta senditis al franca internejo de monaĥinoj; ŝi ankaŭ pripensis komencon de novicado. Post la ekzameno maturiĝa ŝi studis klasikan filologion kaj mezepokan historion ĉe la Universitato de Bukareŝto. En 1949 ŝi edzigis la kunstudenton Vladimir Iliescu.
Post pasigo de la ŝtata ekzameno en 1950 ŝi iĝis asistantino de Alexandru Graur pri klasika filologio kaj hindeŭropa lingviko, profesoro kiu fare de la komunistoj ricevis en 1952 intertempan malpermeson deĵoran kaj devis maldungi parton de siaj 30 kunlaborantoj; inter ili estis ankaŭ la Iliescu-paro. La sekvajn jarojn Iliescu laboris en kampoj esploradaj ĉe la Instituto pri lingviko de la Rumana Akademio pri la gramatiko de la rumana lingvo (por tio oni aljuĝis al ŝi la Ŝtatan premion de dua klaso) kaj pri leksikografio: tie ŝi iĝis ankaŭ estrino de la sekcio pri dulingvaj vortaroj. En 1958 estis transpreninta la gvidadon de la lingvika instituto profesoro Iorgu Iordan kiu iĝis subtenanto de ŝi.
Dum la 1960-aj jaroj Iliescu kolektis dialektekzemplojn de la en tuta Rumanio disĵetite vivantaj friullingvanoj kiuj iĝis elirpunkto por disertacio ŝia. En 1972 aperis en Okcidenta Eŭropo (Mouton) ŝia doktoriĝverko Le frioulan à partir des dialectes parlés en Roumanie. La relative malfrua doktoriĝo ŝuldiĝas al decidoj politikaj. La saman jaron ŝi vokitis orda profesorino pri ĝenerala kaj romanistika lingviko je Craiova. Tie ĉi ŝi profesoris ĝis 1982.
Deĵoro en Aŭstrio
Politikaj kialoj kaj la profesia situacio de ŝia edzo decidigis s-inon Iliescu elmigri kun familio sia al Germanujo. Postulon pri landoforlaso ŝi deponis en 1981. Jam en aŭtuno 1983 oni invitis ŝin je gastprofesoreco al la universitato de Innsbruck. Inter 1983 kaj 2001 Iliescu profesoris ĉe la Instituto pri romanistiko en Innsbruck; la honorariprofesoreco daŭris ankoraŭ poste. Dum multaj jaroj estis asistantino ŝia Lotte Zörner. Inter 1989 kaj 1999 Iliescu docentis krome ĉe la Universitato de Trento (professore associato di lingua e letteratura romena) kaj inter 1999 kaj 2012 ĉe la Universitato de Craiova kiel profesorino konsilianta. En tiu ĉi eco ŝi kunrespondis pri pli ol 20 disertacioj.
Graveco
Ŝia scienca fokuso kuŝis pri kompara lingvoscienco de la latinidaj lingvoj (ĉefe inter la lingvoj franca, romanĉa kaj rumana) kaj pri la vulgara latino. Pli ol tri centoj da publikigitaĵoj de Iliescu pliriĉigas la mondon de romanistiko. Iliescu neniam estis specialistino en la malbona senco sed metis la instruotaĵojn ĉiam en pli grandajn kuntekstojn interfakajn. Kiel ŝia magistro Graur ŝi rifuzis publikigi tradukotajn eseojn de si en pluraj lingvoj sed intencis ĉiam produkti novajn aferojn.
Place Jean Jaurès (stacio en Liono)
Place Jean Jaurès estas stacio sur linio B de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Liono. Ĝi estis malfermita la.
Tyukod
Tyukod (tjukod) estas grandvilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Csenger. La loknomo signifas: "via kokino" kaj tiu nomo troviĝas en populara popolkanto.
Maasmechelen
Maasmechelen (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Tungro.
Tyukod
Geografio
Tyukod situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Mátészalka-Szatmárnémeti, Csenger estas proksime.
Historio
La unua mencio okazis en 1181. La tataroj en 1241 detruis la vilaĝon, sed la loĝantoj rifuĝis. Ankaŭ nobeloj partoprenis en ribelo de Georgo Dózsa en 1514. Postbaroka kalvinana preĝejo en 1794, vilaĝdomo en 1899 konstruiĝis. Dum la socialismo kolĥozo pri Lajos Kossuth funkciis. La komunumo iĝis grandvilaĝo en 1974. Apud la grandvilaĝo fiŝkaptista lago troviĝas.
Maasmechelen
Ekde 1977 la municipoj Boorsem, Eisden, Leut, Mechelen-aan-de-Maas, Meeswijk, Opgrimbie, Uikhoven, Kotem kaj Vucht apartenas al Maasmechelen, la ĉefa municipo.
Braĥiosaŭro
Braĥiosaŭro (Brachiosaurus) apartenas al la plej grandaj konataj saŭropodaj dinosaŭroj (kaj per tio ankaŭ al la plej grandaj surteraj animaloj de ĉiuj tempoj). Tiu ĉi grandegulo vivis fine de la ĵurasia periodo antaŭ proksimume 150 milionoj da jaroj sur teritorioj de Usono (Colorado, Wyoming, Utah) kaj Eŭropo (Portugalio). Braĥiosaŭro estis preskaŭ 20-22 metroj longa, 12-13 metroj alta kaj ĝi povus pezi ĉirkaŭ 30 ĝis 50 tunoj.
Provinco Grandduklando Malsupra Rejno
La provinco ampleksis esence certajn regionojn situantaj sude kaj okcidente de Kolonjo, Elektoepiskopujon Treviro, partojn de Luksemburgio kaj Limburgo, Manderscheid, Malmedy, bienegojn en Palatinato, de la Rejngrafoj, de Duklando Jülich, la urbon Akeno same kiel pluajn landetojn. Post fino de la Napoleonaj Militoj komence oni formis la ĝeneralguberniojn Meza Rejno kaj Malsupra Rejno, el kiuj poste ekestis la provinco Duklando Malsupra Rejno.
Braĥiosaŭro
Populareco
Braĥiosaŭro apartenas al la plej konataj kaj la plej popularaj dinosaŭroj en filmo Ĵurasia parko, danke al kiu ĝi fariĝis konata. Skeleto de "Brachiosaurus" brancai (nun Giraffatitan brancai) en berlina muzeo de Humboldt estas senĉese la plej alta kunmuntita skeleto de dinosaŭro en la mondo.
Provinco Grandduklando Malsupra Rejno
Sidejo de la provinca registaro de la provinco Grandduklando Malsupra Rejno estis Koblenco. Prezidantoj estis de 1815 ĝis la Johann August Sack kaj de 1816 ĝis la  Karl von Ingersleben.
La infano de Kabul
La infano de Kabul estas afgana filmo realigita de Barmak Akram en 2009.
Historio
En taksio virino, kies vizaĝo estas kovrita de ĉadoro, forlasas sian bebon. La ŝoforo subite vidas tiun hometon kaj provas retrovi la patrinon...
(6759) 1980 KD
(6759) 1980 KD estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Epidiaskopo
La epidiaskopo estas aparato, nome projekciilo, kiu projekcias bildon de solida objekto sur ekranon per sistemo de lampoj, speguloj kaj lensoj.
Priskribo
La epidiaskopo verŝas lumon sur la montrota objekto. La objekto reflektas la lumon; tiu luma bildo estas, per speguloj kaj lensoj, pligrandigita kaj projekciata sur ekranon.
Ĉar epidiaskopo postulas, ke sufiĉe da lumo estu reflektita de la montrota objekto, ĝi postulas brilegan lampon, pli brilan ol lampojn en simplaj diaskopoj (kiuj nur kapablas montri diapozitivojn.) Pro tio, oni ne uzu epidiaskopojn kun objektoj difekiĝemaj pro la varmo de la lampo.
Etimologio
La termino epidiaskopo devenas de ἐπι- “sur”, δια- “tra(videbla)”, kaj σκοπέειν “rigardi”. La “epi-” signifas la desupran surverŝon de lumo, malsimilan al simpla diaskopo.
Olli-Pekka Heinonen
Olli-Pekka HEINONEN (n. 25-a de junio 1964 Eurajoki) estas finna politikisto. Lia partio estas Nacia Koalicio.
Heinonen estis membro de finna parlamento 1995–2002, ministro pri instruado 1994–1999, ministro pri trafiko 1999–2000, ministro pri trafiko kaj komunikado 2000 - 2002 kaj subministro de Jyrki Katainen 2012 - 2014.
Edzino de Heinonen estis 1988–2008 Päivi Heinonen, kaj ili havas filinon kaj du filojn.
Dirck Volkertszoon Coornhert
Dirck Volkertszoon Coornhert (naskiĝis en 1522 en Amsterdamo, mortis la 29-an de oktobro 1590 en Gouda) estis plurtalenta nederlanda artisto, klerulo, teologiisto, muzikisto kaj publikigisto. Li estas ofte rigardita kiel unu el la patroj de renesanca erudicio en Nederlando.
Biografio
Dirck Volkertszoon Coornhert naskiĝis en Amsterdamo. Post vojaĝo tra Suda Eŭropo li ekloĝis en Harlemo. Liaj gepatroj ne estis kontentaj pri lia geedzeco al Cornelia (Neeltje) Simons kaj senheredigis lin pro tio. Multjare li sian vivtenon perlaboris kiel akvafortisto kaj gravuristo. Li scipovis skermi, fluti, liuti kaj versi. Krome li verkis teatraĵojn. Kiel plenkreskulo li lernis la latinan por kapabligi sin legi la verkojn de la patroj de la Eklezio kaj per tiu scio li tradukis latinlingvajn verkojn en la nederlandan.
En 1564 li fariĝis notario kaj pliposte sekretario. Tiel li koniĝis kun Vilhelmo la 1-a de Oranje-Nassau, kiu kondukis la nederlandan ribelon kontraŭ Filipo la 2-a. Tiu interrilato lin suspektindigis. Post la bildodetruado en la Malaltaj Landoj, kiu okazis inter aŭgusto kaj oktobro 1566, li fuĝis Kolonjen, kie li kelktempe loĝis. Reveninte al la Malaltaj Landoj, li estis enmalliberejigita ĝis 1567. Sekvantjare li denove fuĝis kaj finvenis al Xanten, kiu troviĝis en la tolerema Duklando Kleve. Post kvin jaroj li reiris hejmen, sed post nur tri monatoj li refoje fuĝis al la hodiaŭa Germanio, kie li restis dum la daŭro de dek jaroj. Post tiu ekzilo li resetlis en Harlemo. Pli malfrue li devis fuĝi de Delft al Gouda, kie li finfine mortis. Coornhert naskiĝis en katolika familio sed forte malkonsentis la persekuton de tiel nomitaj herezuloj. Ke li ofte devis fuĝi tiele radikis ne nur en liaj politikaj interrilatoj sed ankaŭ en lia kontraŭ-romkatolika pensmaniero.
Liajn multajn verkojn – inter alia pri teologio, moralo, puna juro kaj ŝtata juro – li skribis en la nederlanda anstataŭ la latina, kiu tiam estis nekutima. Tiamaniere li kontribuis al la pliriĉigo kaj plibonigo de la nederlanda lingvo.
Fonto
Tiu ĉi artikolo uzas tradukitajn partojn el la tekstoj de la angla kaj la nederlanda artikoloj pri Dirck Volkterszoon Coornhert en Vikipedio.
Normana arko (Mazara del Vallo)
37.65036°N, 12.59117°W
La Normana arko de Mazara del Vallo estis la ogiva pordo de la antikva burgo, kiun Roĝero la 1-a de Altavilla konstruis post la liberado, en jaro 1072, de la urbo el araboj, kaj kiun oni disfaligis en 1880 por konstrui publikan ĝardenon, nome la nuna vilao Jolanda.
La arko superrigardas la antaŭan placon Mokartan (kiu nomiĝas tiel laŭ araba generalo Mokarta, kiu en 1075 provis rekonkeri la urbon), kaj oni konsideras ĝin la plej gravan simbolon de la urbo, kune kun la dancanta satiruso.
En la burgo loĝis, krome la Granda Grafo Roĝero, ankaŭ Frederiko la 3-a de Aragona, la reĝino Eleanora de Anĵuo en 1318, Petro la 2-a de Sicilio, Marteno la 1-a de Sicilio kaj, lasta, la reĝo Alfonso la 2-a de Napolo en 1495. En la 16-a jarcento salonoj kaj keloj de la burgo iĝis malliberejo.
Jegor Vagner
Jegor Jegoroviĉ Vagnero (1849-1903), ankaŭ konata kiel "Georgo Vagnero", (ruse: Егор Егорович Вагнер), estis rusa kemiisto, rektoro kaj profesoro pri kemio en la Universitato de Varsovio, instruis kemion en la Politeknika Lernejo de Varsovio, profesoro en la Universitato de Sankt-Peterburgo kaj en la "Arbara kaj Agrikola Instituto" de Nova Aleksandrio, apud Lublino, kie li muntis laboratorion pri organika kemio.
Biografio
Lia patro estis juristo kaj lia patrino devenis de aristokrata rusa familio. En 1867, li studis en la Universitato de Kazano por fariĝi juristo kiel sia patro, sed, poste, influita de Aleksandro Zajcev (1841-1910) li decidis studi kemion. Zajcev studis ankaŭ en Kazano, kiu fariĝis Nukleo de Organika Kemio, kaj multaj el liaj lernantoj fariĝis profesoroj tie. En 1874, Vagnero tre sukcesa licenciiĝis pri kemio kaj estis premiita per dujara stipendio por prepariĝi kiel profesoro.
Do, li restis unu jaron kune kun Zajcev, en Kazano, kaj unu jaron kun Butlerov en la Universitato de Sankt-Peterburgo. Post tio, li iĝis asista profesoro en Sankt-Peterburgo, ĝis 1882, kiam li fariĝis asocia profesoro en la Instituto pri Agrikulturo, en Nova Aleksandrio. Ĉar ne estis laboratorio pri Organika Kemio tie, li decidis krei unu. En 1886 li iĝis profesoro pri kemio en la Universitato de Varsovio, ĉar tiu universitato ne havis tiun katedron ĝis tiu epoko.
Bouhans-lès-Montbozon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Jegor Vagner
Biografio
En 1914, Johano Mirvajno (1879-1965) esploris la mekanismon pri konvertiĝo de a-pineno en Bornilan kloridon, kio iĝis konata kiel "Rearanĝo de Vagnero-Mirvajno".
Lisbeth Filbrich-Weber
Li(e)sbeth Wilhelmine FILBRICH-WEBER (naskiĝinta en la 16-a de majo 1892 en Magdeburg, mortinta la 11-an de septembro 1975 en Arnstadt) estis germana piano- kaj kantopedagogino.
Jegor Vagner
Kemiaĵoj de li esploritaj
<Center> <Gallery> Alpha_terpinene.png|Terpinoleno Potassium-permanganate-sample.jpg| Kalia permanganato Camphor_Enantiomers_V.1.svg| Kamforo Ketone_Structural_Formulae_V.1.png| Ketono ChromicAcid.svg| Kromiata acido (R)-Limonen.svg|Limoneno (R)-Limonen.svg| Terpeno Terpineol_alpha.svg|α-Terpineolo (%2B)-alpha-pinene-3D-balls.png| α-Pineno </Gallery> </Center>
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Nikolay Zinin (1812-1880).png| Nikolaj Zinin (1812-1880) Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) Allium_sativum_Woodwill_1793.jpg| Friedrich Semmler (1836-1931) Kazan_University,_1832.jpg| Aleksandro Popov (1840-1881) Alexander_Michailowitsch_Saizew.JPG| Aleksandro Zajcev (1841-1910) Menshutkin.jpg| Nikolaj Menŝutkin (1842-1907) Gombergm01.jpg| Moseo Gombergo (1866-1947) Ipatieff1.jpg| Vladimir Ipatieff (1867-1952) Carbene.png| Johano Miarvajno (1879-1965) </Gallery> </Center>
Lisbeth Filbrich-Weber
Vivo
Estante filino de buro-estro August Weber ŝi frekventis la Superan lernejon por knabinoj en Magdeburg kaj ekde 1901 en Nürnberg. De 1907-12 ŝi studis en Hannover ĉe la Urba konservatorio. En 1912 ŝi trapasis la diplomigan ekzamenon de la Muzikpedagogia ligo en Berlino. De 1910-17 ŝi instruis ĉe la hanovra konservatorio, de 1912-17 ŝi studis kantadon en Hannover, en 1917-18 en Vajmaro, en 1921 en Berlino.
Ŝi setlis en Arnstadt kaj ekperlaboris kiel liberprofesiulino por kantado kaj pianludado. Ekde 1939 ŝi estis orgenistino por evangeliaj ekleziaj komunumoj, faris kantajn kaj ĉambromuzikajn vesperajn spektaklojn kaj ludigis pli ol 50 fojoj muziklernantojn konkurse. Filbrich-Weber mem daŭre surscenejiĝis kantante, pianludante, orgenludante. De 1961-65 ŝi estris la fare de Werner Sonntag (li gvidis la Distriktan kulturorkestron) fonditan Laikulan operstudion / Laienopernstudio. Ĝi alinomitis poste Laborista operstudio Arnstadt / Arbeiter-Opernstudio.
Filbrich-Weber loĝis en Zimmer-strato nr 7 kaj enterigitis en la tombejo Holzhausen.
Golfo
Ekzistas ankaŭ pilka sporto nomata golfo.
Golfo estas parto de akva areo, enprofundiĝinta en ter-masivon, sed havanta liberan akvoŝanĝon kun ĉefparto de la sama areo. Foje la nomon “bahia 2014587” portas kelkaj partoj de mondoceano, kiuj per siaj hidrologiaj reĝimoj estas maroj, ekz. Meksika Golfo, Hudsona Golfo, Persa bahía
Inverse kelkaj marpartoj, kiuj havas ĉiujn ecojn de golfo, estas nomataj ne golfoj, sed "maroj", ekz. Ruĝa Maro kaj Adriatiko (= Adria Maro).
22855 Donnajones
22855 Donnajones estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Donna Jones, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Ŝi estis instruistino ĉe la Jones Home School en Tucson (Arizono).
Templo de Melburno
<!--
--> La Templo de Melburno, Aŭstralio estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 90 konstruita de la Eklezio kaj unu el kvin mormonaj temploj konstruitaj en Aŭstralio, lokita en Wantirna South, antaŭurbo de 17 mil loĝantoj je 24 km de la centro de Melburno. Antaŭe al la konstruo de la templo en Melburno, la fideluloj de la regiono vojaĝis 12 horojn de vojo ĝis la templo de Sidnejo por partopreni al siaj religiaj ceremoniaroj.
Federacia vojo 9
La federacia vojo 9 - germane Bundesstraße 9 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 450 kilometrojn tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio kaj Rejnlando-Palatinato. La plej norda punkto estas la komunumo Kranenburg ĉe la limo al Nederlando kaj la plej suda la komunumo Lauterbourg en Francio. Gravaj urboj survojaj estas Geldern, Krefeld, Kolonjo, Bonno, Remagen, Andernach, Koblenz, Oberwesel, Bingen, Majenco, Worms, Ludwigshafen, Speyer kaj Germersheim.
Praktike dum sia tuta vojo la federacia vojo 9 sekvas la riveron Rejno.
Konstantin Novosjolov
Konstantin NOVOSJOLOV (aŭ Novoselov) (Константин Сергеевич Новосёлов, naskiĝis la en Niĵnij Tagil, estas rusa kaj brita fizikisto. En 2010 li kune kun Andre Geim ricevis la nobelpremion pri fiziko pri eksperimentaj laboroj pri grafenoj.
Lieser (rivero)
La rivero Lieser estas 73,6 km longa, orografie maldekstra aŭ nordmozela alfluanto de la Mozelo en Rejnland-Palatinato (Germanio). Ĝia akvakolekta areo entenas 402,4 km².
Rivervojo
La rivero Lieser fontas en la Hocheifel, la plej alta parto de la mezmontaro Ejfelo. Ĝia fonto situas Boxberg, komunumi en la distrikto Vulkaneifel.
La rivero fluas grandparte suden kaj parte paralele al la A1. Ĝi fluas tra la distrikt urbo Daun. Poste ĝi atingas la distrikton Bernkastel-Wittlich. Ĝi fluas tro Manderscheid, kie de dekstre alfluas la la rivero Kleine Kyll kiel plej longa flankrivero de la Lieser. Poste la rivero trafluas Wittlich, la distriktubo de la distrikto  Bernkastel-Wittlich, la bazeno de Wittlich kaj ka Mozelaj montoj.
La rivero enfluas de nordo en la komunumo Lieser la Mozelon.
Nomo
La nomo Lieser estas de kelta origino. La plej frua mencio de Lieser kiel Lesura troviĝasen poemo el la jaro  371 Mosella de Ausonius. En veso 365 staras: „Praetereo exilem Lesuram“ (la sensignifa Lieser mi preterlasas). Testamento el decembro 634 raportis pri vinbienoj apud la Lieser: „Vineas ad Lesuram ... quas possedi“. Ekde la malfrua 8a jarcento la e en la rivernomo Lesura ŝanĝiĝis  al i aŭ y, el Lesura fariĝas Lisera. La hodiaŭa nomo Lieser estas unuafoje menciita en dokumento el la jaro 1357.
Turismo
Dum granda parto paralele al la rivero estas la iama verfoja trako kaj nuna bisiklovojoMaare-Mosel-biciklofojo de Bernkastel-Kues trans Wittlich al Daun.
En du etapoj de Daun al Wittlich kaj pluen al Bernkastel-Kues iras Lieserpfad, migropado de la Eifelverein.
Vinkultivado
Ĉe la malsupra parto de la Lieser − de Wittlich trans Platten kaj Maring-Noviand ĝis la vilaĝo Lieser − vino estas kultivata. La areoj apartenas al la vinregiono Mozelo.
Bagnolo Cremasco
Bagnolo Cremasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Abbadia Cerreto (LO), Chieve, Crema, Crespiatica (LO), Palazzo Pignano, Trescore Cremasco kaj Vaiano Cremasco.
Sodankylä
Sodankylä (samee Soađegilli) estas komunumo en la Laponia provinco de Finnlando, mallonge en finna Laponio. Sodankylä estas la dua komunumo de Finnlando laŭ areo, sed havas malgrandan loĝantaron (denseco nur 0,8 loĝantoj /km²). En norda parto de Sodankylä loĝas ĉirkaŭ 130 sameoj. Ekde 1986 en Sodankylä okazas ĉiujare filmofestivalo: Filmofestivalo de Meznokta suno.
Baraĵlago Lokka kaj Baraĵlago de Porttipahta estas baraĵlagoj en komunumo Sodankylä. Kanalo de Vuotso kontaktas ilin.
NGC 2300
NGC 2300 (aliaj indikoj — UGC 3798, MCG 14-4-31, ZWG 362.43, KCPG 127B, ZWG 363.29, ARP 114, PGC 21231) estas galaksio en konstelacio Cefeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bogorodick
Bogorodick (Богородицк) estas urbo en Tula provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70408.
La urbo estis fondita en jaro 1663.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 08761, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°46' norde, longitudo 38°08' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Upjorta (Упёрта) (kiu enenfluas en riveron Upa (Упа)).
En la urbo estas fervoja stacio Ĵdanka (Жданка).
En jaro 1959 la urbo havis 28.3 mil loĝantojn.
Bzenec
Bzenec (Bisenz) estas urbo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 9 km nordokcidente de Veselí nad Moravou kaj 12 km sudoriente de Kyjov. Vivas ĉi tie.