cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gjumri
Edukado
Malgraŭ la malfacilaĵoj ekonomiaj, Gjumri daŭre havas grandan nombron de edukaj institucioj, sekvante la ĉefurbon Erevano en la nombro de edukaj institucioj. Ĝi estas konsiderata la kultura kaj eduka centro de norda Armenio. Tiuj edukejoj estas:
La gjumria filio de la Centro Tumo por Kreivaj Teknologioj malfermis siajn pordojn en majo de 2015, post iniciato de de Ŝant TV. Ĝi moviĝis al la malnova teatro-konstruaĵo de Gjumri post la fino de la rekonstruprocezo. Nuntempe, la urbo estas hejmo de 47 publikaj lernejoj, 23 antaŭlernejoj, kaj 7 specialaj muziklernejoj.
Futbalo
Gjumri estas hejmo de la armena piedpilka klubo FC Shirak. Ili ludas siajn hejm-matĉojn ĉe la Gjumria Stadiono, la plej malnova futbala stadiono de Armenio ekde 1924. Shirak estas unu el la plej popularaj teamoj de futbalo en Armenio, venkinte en la ĉampioneco de la Armena Supera Ligo kvar fojojn, kun la plej freŝaj en la sezono 2012-2013. Shirak ankaŭ gajnis la Armenan Sendependecan Pokalon unufoje. La denaskulo de Gjumri kaj eksa Shirak-ludanto Artur Petrosjan estis la ĉiama pleja golinto por la nacia futbala teamo Armenio ĝis lia rekordo estis superita de Henriĥ Mĥitarjan en 2013.
Aragats FC estis la dua piedpilka klubo kiu reprezentis la urbon. Tamen, la klubo estis dissolvita en 2002 pro ekonomiaj malfacilaĵoj. La Gjumria Pieldpilka Akademio de la Piedpilka Federacio de Armenio estis malfermita la 13-an de septembro 2014. Ĝi estas hejmo de kvar natur-herbaj kaj du artefaritaj gazonoj regule-grandaj futbalaj trejnaj tonaltoj.
Olimpikaj individuaj sportoj
Gjumri faris gravan kontribuon al la sporta vivo de Armenio. Multaj olimpikaj kaj mondĉampionaj luktistoj, halterlevistoj kaj boksistoj estas de Gjumri. La urbo estas rimarkinda pro siaj tutmondaj ĉampionoj en individuaj sportoj, kiel Robert Emmijan en longa salto, Jurik Vardanjan kaj Nazik Avdaljan en halterlevado kaj Artur Aleksanjan en grek-romia lukto.
Nikela (II) oksalato
Nikela oksalato aŭ nikela oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj nikela (II) hidroksido. Ĝi estas verda aŭ blua kristalo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, mineralaj acidoj, amonia klorido, nitratoj kaj sulfatoj. Nikela oksalato posedas 2 karbonatomojn, 4 oksigenatomojn kaj 1 nikelatomonon. Nikela oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de nikelaj derivaĵoj.
Gjumri
Olimpikaj individuaj sportoj
Multaj specialaj sportaj lernejoj servas al la juna generacio de Gjumri kiel la atletiko Robert Emmijan, lernejo de piedpilko Levon Iŝtojan, lernejo de ŝako Tigran Petrosjan, lernejo Ludvig Mnacakanjan de vintraj sportoj, lernejo de lukto Artur Aleksanjan, lernejo Jurik Vardanjan. Aleksan Hakobjan-lernejo de teniso kaj tabloteniso, kaj ankaŭ aliaj specialaj lernejoj por boksado, arta gimnastiko, sambo-ĵudo, skermo kaj ŝako. La urbo ankaŭ estas hejmo de la Naĝ-Komplekso Gjumri. La Nacia Federacio de Nigraj Zonoj de Aikido (NFBBA) estas bazita en Gjumri ekde ĝia establado en 2012.
La Lernejo por Olimpiaj Sportoj de Gjumri kaj Olimpiaj Mastroj de Gjumri estas inter la elstaraj sportaj lernejoj en Armenio, kiuj produktis multajn ĉampionojn en pluraj individuaj sportoj. Gjumri estas hejmo de multaj iamaj kaj aktualaj mondaj, olimpikaj kaj eŭropaj ĉampionoj en pluraj specoj de sportoj, inkluzive:
Aera
Gjumri estas servita de la internacia flughaveno Ŝirako, ĉirkaŭ 5 kilometrojn sudoriente de la urbocentro. Ĝi estis inaŭgurita en 1961 kaj estas la dua plej granda flughaveno en Armenio. Komence de 2006, la registaro de Armenio decidis havi duan internacian flughavenon, kiam, pro adversaj veteraj kondiĉoj, multaj flugoj devis esti deturnitaj de la Internacia Flughaveno de Erevano en la de Gjumri. Nova aera trafika ekipaĵo permesis al flughavenaj laboristoj identigi aviadilojn ene de 400-kilometra radiuso.
Post modera uzo en 2005 kaj 2006, dum kiuj ĉiujara pasaĝera trafiko estis ĉirkaŭ 46.000 homoj jare kaj kelkaj centoj da aviadilaj movadoj okazis ĉiun jaron, la aktivaĵo de la flughaveno rapide malpliiĝis ĝis 2016, kiam la trafiko de pasaĝeroj atingis nur 12,421 kaj nur 54 aviadilajn movadojn. Okazis, tamen, komence de 2017, kiel parto de novaj klopodoj evoluigi Gjumri kaj ĝian turismon, la registaro celis revigligi la flughavenon. Multnombraj novaj flugkompanioj komencis operacii flugojn al la flughaveno, inkludante Taron Avia, nova aera kompanio armenia kun bazo en Gjumri. Por altiri pli da klientoj, la Ministerio pri Naturo-Protektado liberigis meteorologiajn servojn por ĉiuj flugkompanioj flugantaj al Gjumri, malpliigante biletajn kostojn. La Gjumria Teknologia Centro ankaŭ partoprenis helpi revigligi la flughavenon aldonante internajn dizajnajn detalojn por plibonigi la aspekton de la flughaveno.
Fervoja
La fervoja nodo de Gjumri estas la plej malnova kaj plej granda en Armenio. Ĝi estis formita en 1897 kaj la unua fervoja ligo al Aleksandropolo kiu konektis la urbon kun Tbiliso estis finita en 1899. La fervoja linio tiam estis etendita el Aleksandropolo al Erevano (en 1902), Kars (en 1902), Ĝulfo (en 1906), kaj Tabrizo. Kiel rezulto, Aleksandropolo fariĝis grava fervoja loko.
Ekde 2017, la Fervoja stacio Gjumri funkciigas regulajn itinerojn al Erevano kaj Batumo. La Sud-Kaŭkazaj Fervojoj, estas la nuna operacianto de la fervoja sektoro en Armenio.
Kamionetoj kaj taksioj
La centra stacio de la urbo servas kiel busa terminalo por interurbaj transportoj, servante eksterlandajn vojojn al aliaj gravaj urboj en Armenio, kaj ankaŭ en urboj de Kartvelio. La Aŭtovojo M-7 transiras la provincon Ŝirako de oriento al okcidento, konektante la urbon Gjumri kun la resto de Armenio.
Armenio estas inter la 10 plej sekuraj landoj, kie oni povas vagadi kaj hejmeniri sekure dum la nokto. Taksioj estas haveblaj en la urbo je ajna horo dumtage aŭ nokte.
Ĝemelaj urboj
Gjumri estas ĝemeligita kun:
Starý Jiříkov
Starý Jiříkov (antaŭe Stará Georgswalde) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Jiříkov. Estas ĉi tie registritaj 705 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Dum socialismo ĉi tie estis konstruita du panelsidloĝejoj kaj ĉiuj paneldomoj estas jam post rekonstruo. Troviĝas ĉi tie ankaŭ urbodomo, kiu situas tuj ĉe preĝejo de sankta Georgo. En la jaro okazis rekonstruo de placo.
Starý Jiříkov situas en katastra teritorio Jiříkov kun areo 12,66 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1408.
22002 Richardregan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Richard Regan, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li estas instruisto ĉe la Stone Middle School de Melbourne (Florido).
Darkovice
Darkovice estas municipo de Regiono Hlučín en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250. Meze de la vilaĝo estas kapelo de sankta Floriano, el la jaro 1823, kiun konstruis servutuloj por memorigo de malvalidigo de laborego en Prusio. En norda parto de la vilaĝo situas kulturdomo kun futballudejo, basketbala ludejo kaj tenisejoj. Allogaĵo estas ankaŭ naturbaniĝejo kun ludejo por stranda volejbalo.
Memorindaĵoj
En katastro de la municipo troviĝas objekto de ĉeĥoslovaka peza fortikaĵo MO S-20 "Orel", kiu nun kreas parton de Muzeo de fortikaĵoj. La objekto estas lasita en stato el la jaro 1945.
Oskar Hensoldt
Oskar HENSOLDT (naskiĝinta la en Auma, mortinta la  en Vajmaro ) estis germana kartografo kaj pejzaĝarĥitekto kiu ĉefe aktivis en Vajmaro kaj ties ĉirkaŭaĵo.
Verkaro
De Oskar Hensoldt kaj aliaj konatas plano por la parko de Kastelo Tiefurt antaŭ la agoj de Eduard Petzold de 1844, ideoj kaj realigoj por kastelo kaj parko je Ettersburg, Bad Berka kaj de en la medio. Almenaŭ la mapo de Bad Berka el 1883 de fakuloj laŭditis tre. Karto el 1846 troviĝanta en la universitata biblioteko de Jena indikas la grundlimojn inter la duka ĉambra bieno Döbritschen kaj la valo Jenaer Mühltal ĝis la forsto sur la teritorio de Jena kun la manskribita noto ke la urba konsilantaro de Jena ja aprobis la de Hensoldt farita dokumento geodezia.
(27346) 2000 DN8
(27346) 2000 DN8 estas tre malgranda, tre hela marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kvankam foje klasifikata ankaŭ kiel terrenkonta asteroido, ĝi restas nemaltrankviligante malproksima de Tero:
Ĝi pasas nete pli proksime de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,03146 AU, tie estas 4,706 milionoj da km.
Paĝoj el la Flandra Literaturo
Paĝoj el la Flandra Literaturo estas unu el la unuaj esperantlingvaj antologioj pri la flandra literaturo, kolektita kaj tradukita de Maurice Seynaeve kaj Raymond Van Melckebeke. 1904, 136 p.
Eltiraĵoj
<Gallery> Dosiero:1904 Flandra Literaturo 04-05.jpg Dosiero:1904 Flandra Literaturo 06-07.jpg Dosiero:1904 Flandra Literaturo 08-09.jpg Dosiero:1904 Flandra Literaturo 10-11.jpg Dosiero:1904 Flandra Literaturo 44-45.jpg Dosiero:1904 Flandra Literaturo 46-47.jpg </Gallery>
Helmut Hasse
Post militservi en la Imperigermana Ŝiparmeo en la Unua Mondmilito, li studis en la Universitato de Gotingeno, kaj poste en la Universitato de Marburgo kun Kurt Hensel, kaj verkis disertacion en 1921 kiu enhavas la teoremon Hasse–Minkowski, kiel ĝi nomiĝas nune. Li poste tenis postenojn en Kiel, Halle kaj Marburgo. Li estis anstataŭanto de Hermann Weyl en Gotingeno en 1934.
Politike, li petis membrecon en la Nazia Partio en 1937, sed ĝi estis malakceptita pro sia juda deveno. Post la Dua Mondmilito, li por mallonge revenis al Gotingeno en 1945, sed estis malakceptita de la okupaciantaj britaj aŭtoritatoj. Post mallongaj nomumoj en Berlino, ekde 1948 li setliĝis kiel profesoro en la Hamburga universitato.
66454 Terezabeatriz
66454 Terezabeatriz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la brazilaj astronomoj Cristóvão Jacques kaj Luiz Henrique Duczmal elde la Observatorio Wykrota, ĉe la limo inter Sabará kaj Caeté (Minas-Ĝerajso Brazilo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Tereza Beatriz Braga (1948–2016), brazila psikologino, psikopedagogino kaj instruistino, kaj edzino de la amatora astronomo João Ribeiro de Barros. Ŝi mecenatis la Observatorion Sonear (Oliveira, Minas-Ĝerajso). Amantino de la steloj, ŝi multe faris por diskonigi astronomion inter la lernejanoj.
Cahagnes
Cahagnes estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Cahagnais.
14994 Uppenkamp
14994 Uppenkamp estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Wolfgang Uppenkamp, instruanto pri anglalingva kaj germanlingva literaturoj ĉe la Pascal-Gymnasium de Grevenbroich en Nordrejn-Vestfalio. Li uzas novigajn mediojn por inspiri siajn studantojn.
Fodora (Gâlgău)
Fodora (Gâlgău) (hungare: Oláhfodorháza) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Jibou. Administre ĝi apartenas al Gâlgău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 669 loĝantojn (rumanoj); en 1992 486 (rumanoj).
2300 Stebbins
2300 Stebbins estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Joel Stebbins (1878–1966).
Zsigmond Ormós
Biografio
Zsigmond Ormós pristudis juron. En 1848 li estis landkunvena deputito, en 1849 li estis kondamnita por 9 jara malliberejo. Pli poste li vivis iomtempe en Italujo. Post 1867 li estis vicdepartementestro ekde 1871 departementestro de Temes (reĝa departemento). Li estis la fondinto kaj prezidanto de muzea asocio. Li verkis plurajn romanojn, studojn kaj artikolojn.
Li estis membro de Hungara Scienca Akademio.
NGC 293
NGC 293 (aliaj indikoj — PGC 3195, MCG -1-3-30, IRAS00517-0730) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
35269 Idefix
35269 Idefix estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomo al la rolulo Idefix (ankaŭ konata kiel Snufiks), malgranda blanka hundo apartenanta al Obeliks en la bilda serio "La aventuroj de Asteriks" far'de Uderzo kaj Goscinny. Malkiel sia enorma mastro, Idefix estas tre eta, sed inteligenta, maltima, kaj havas flamiĝeman temperamenton.
Rioseco de Tapia
Rioseco de Tapia [rioSEko deTApja] estas municipo en la centro de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Espinosa de la Ribera, Rioseco de Tapia kaj Tapia de la Ribera, okupas totalan areon de 72,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 386 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 26 km de Leono, provinca ĉefurbo.
10668 Plansos
10668 Plansos estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Rioseco de Tapia
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
10668 Plansos
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la genepoj de la malkovrinto : Pandora Mae Honiara (naskiĝis en 2000), Noël Richard (2000), Alexander Richard (2001), Orlando Harry Tengis (2002), Samuel Philip (2004), Salomé Olivia Lindsay (2005), Lidia Philipa (2007). La nomo estas la anagramo de la komencliteroj de iliaj nomoj.
Rioseco de Tapia
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Romia konkero de Italio
La Roma etendo en Italio kovras serion de konfliktoj en kiuj la urbo-ŝtato Romo kreskiĝis el stato esti la dominanta ŝtato en Latio ĝis iĝi la reganto de la tuta Italio. La unua ĉefa Romia konkero en historia epoko venis ĉe la fina malvenko de ties najbara Vejoj en 396 a.K. En la dua duono de la 4a jarcento a.K. Romo luktis ripete kontraŭ la Samnitoj, povega triba koalicio. Fine de tiuj militoj Romo iĝis la plej pova ŝtato en Italio. La lasta minaco al la Roma hegemonio venis kiam Taranto enlistiĝis helpe de Pirho de Epiro dum la Pirha Milito (282–273 a.K.). Ĉirkaŭ 218 a.K. Roma konkero de Italio estis kompletigita. Konkeritaj teritorioj estis aligitaj en la kreskanta Romia ŝtato diversmaniere: terkonfisko, establado de kolonioj, garantiado de kompleta aŭ parta Romana civitaneco kaj militaj aliancoj kun teorie sendependaj ŝtatoj. La sukcesa konkero de Italio havigis al Romio aliron al laborforto senrivala en ajna samtempa ŝtato kaj pavis la vojon al la eventuala Romia dominado de la tuta Mediteranea mondo.
Zoltán Papp (aktoro)
Zoltán Papp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Papp Zoltán estas hungara aktoro, voĉoaktoro, verkisto, deklamisto. Zoltán Papp naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Papp frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1963 li apartenis al jam ne ekzistanta teatro. Ekde tiam li ofte ricevis rolojn ankaŭ en Hungara Radio. Inter 1969 kaj 1978 li estis membro de Teatro Szigligeti (Szolnok). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Post Sopron li revenis al Nacia Teatro en Budapeŝto, poste al diversaj pli malgrandaj teatroj. Li kelkfoje estis ankaŭ dramaturgo, li publikigis diversaĵojn, eĉ poemtradukojn. Li ricevis premion en 1985.
Hluĉinio
Hluĉinio aŭ Regiono Hlučín (Hlučínsko, Hultschiner Ländchen, Kraik hulczyński) situas en Ĉeĥio, en Moravia-Silezia Regiono, en distrikto Opava kaj ĝi najbaras kun distrikto Ostrava-urbo kaj kun Komunumo Krzyżanowice, kiu situas en Pollando.
Historie Hluĉinio, kiel specifa parto de regiono de Ĉeĥa Silezio, formiĝis proporcie malfrue – nur post februaro de 1920. Tiam tiu ĉi parto de la germana distrikto Racibórz kun superanta moravie parolanta loĝantaro (la tn. Moravcoj) estis donita al nove estiĝinta Ĉeĥoslovakio. La teritorio kun areo 316 km2 kun la plej granda sidejurbo Hlučín havis ekde la jaro 1742, kiam ĝi fariĝis parto de prusia ŝtato (prusia provinco Silezio), iom alian socian kaj ekonomian evoluojn. Tiuj memkompreneble subskribis sin en la sortoj, kulturo kaj pensado de ĉi tiea loĝantaro kaj ties spurojn ni povas postsekvi ĝis hodiaŭaj tagoj.
Hluĉinio abundas ne nur je naturbelecoj, sed ankaŭ je kvanto de konservintaj kulturmemorigaĵoj, bunta skalo de arkitektonaj kaj metiaj interesaĵoj, laboremo de la loĝantoj kaj ĉefe gastameco kaj amika spirito.
La ondiĝinta linio de montetaro de Hlučín tiriĝas laŭlonge laŭ bordoj de rivero Opava kaj ĝi elvokas por promeni al multaj interesaj celoj en la proksima kaj pli malproksima ĉirkaŭaĵo.
Vilaĝoj kunlaborantaj en Unuiĝo de vilaĝoj de Hluĉinio ekde la jaro 1992, kies fondo estis esprimo de koheremo kaj komplezo de ĉiuj vilaĝoj reciproke helpi unu la alian. Per komunaj fortoj Unuiĝo klopodas atingi mallarĝajn specifajn celojn kaj evoluadon de kultura kaj ekonomia kunlaborado kun najbaraj limregionaj polaj urboj kaj vilaĝoj. Nuntempe Unuiĝo de vilaĝoj de Hluĉinio, en kiu hodiaŭ laboras dudek sep urboj kaj vilaĝoj, kaj kun kiuj libere kunlaboras urbopartoj de urboj Ostrava kaj Opava (Hošťálkovice, Petřkovice, Lhotka u Ostravy apartenas al Ostrava kaj Malé Hoštice apartenas al urbo Opava), orientiĝas al kunlaborado en tereno de vojaĝtrafiko, kulturo, evoluo de la regiono.
Pli malfrua kaj meza ŝtonepoko (paleolitiko kaj mezolitiko)
La plej malnovaj dokumentoj de ĉeesto de homo sur teritorio de Hluĉinio falas en pli malfruan ŝtonepokon, nome en malfruan paleolitikon. El tiu tempo devenas trovitaĵo de pugna kojno de korsimila aspekto kun damaĝita bazo, kulture respondanta al aĥeuleeno, kiu estis trovita sur katastro de vilaĝo Bohuslavice. Ankaŭ trovitaĵoj en vilaĝo Oldřišov, koncentriĝantaj precipe en lokoj de eksa sablominejo oriente de preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Mario en Závada kaj Bolatice signalas ĉeeston de homo jam en tiu ĉi periodo. Sur orienta deklivo de "Nigra monteto" sur katastro de vilaĝo Třebom estis trovita eta hakita silicita industriaĵo de verŝajne meze paleolita aĝo. En pli malfrua fazo de juna paleolito estis pli vasta regiono de Silezio loĝigita "pli intense" de szeletieno kaj ĝuste al tiu ĉi "malnovŝtonepoka" kulturo apartenas la eta kolektaĵo de la hakita industriaĵo el Hněvošice, Hošťálkovice, Chuchelná kaj Třebom. Trovitaĵoj el Hošťálkovice, Kozmice kaj Malé Hoštice poste apartenas al aŭrignacieno. En la meza fazo de la juna paleolito la loĝigo, reprezentanta de gravetieno, estas kaptita sur katastro de Hošťálkovice super kunfluo de riveroj Odro kaj Opava. Riĉa kolektaro de tiu ĉi kulturo poste devenas el la plej bone esplorita kaj samtempe la plej konata arkeologia loko de Hluĉinio el Petřkovice, kie la loĝigo koncentriĝis sur monteto nomata Landek, de tie ankaŭ devenas samnomata venuso - la t.n landeka venuso. Sur la teritorio e Hluĉino estas ankaŭ loĝigo el malfrua fazo de la juna paleolito reprezentita de epigravetieno, nome sur katastro de vilaĝo Chuchelná. Pli proksime kronologie neenvicigeblaj paleolitaj objektoj devenas el teritorio de vilaĝoj Kravaře, Strahovice kaj Velké Hoštice. El katastro de vilaĝo Koblov estas konata trovitaĵo de mamuta molaro kaj ankaŭ sur tiu ĉi teritorio estas signalizata ankaŭ mezolitika loĝigo, kiu estas same observata sur katastro de Strahovice.
Pli juna kaj malfrua ŝtonepoko (neolitiko kaj eneolitiko)
La komenco de la pli juna ŝtonepoko estas en pli vasta mezeŭropa kunteksto kunigita kun kulturo kun lineara ceramiko (antaŭe ankaŭ markata kiel voluta). Spuroj de tiu ĉi kulturo estis kaptitaj en Bohuslavice, Bolatice, Darkovice, Hlučín, Hněvošice, Chuchelná, Kravaře, Píšť, Strahovice, Třebom kaj Velké Hoštice. La lineara kulturo sur la teritorio de Hluĉinio aperas ekde la plej malfrua fazo de sia evoluo kaj daŭrigas ankaŭ en pluaj fazoj. Distingita estis ĉi tie ankaŭ ties la tria grado. Same estis en la regiono kaptitaj elementoj de ĵeliezova grupo kaj sporade eĉ de ŝareca tipo. La loĝigo poste daŭrigas en intencoj de lengyela kulturo, kiu flue ŝanĝiĝas en eneoliton. La menciita kulturo aperas en Bohuslavice, Bolatice, Hněvošice, Chuchelná, Kobeřice, Malé Hoštice, Píšť, Služovice, Strahovice kaj Velké Hoštice. Estas ĉi tie unusignife konfirmita ties komenca grado. La kulturo poste flue evoluas ĝis sia fina fazo, kiam alternigas ĝin popolo de kulturo kun funelformaj pokaloj. La loĝigo de tiu ĉi kulturo estas konfirmita el katastroj de vilaĝoj Dolní Benešov, Hněvošice, Kobeřice, Malé Hoštice, Oldřišov, Služovice, Velké Hoštice. Tiu ĉi kulturo ĉi tie supervivas ankoraŭ en sia pli juna fazo. En plua evoluo ĉi tie aperas mezeneolita kulturo kun kanelforma ceramiko (Malé Hoštice, Velké Hoštice). En malfrua eneolito sur la teritorio de Eŭropo aperas du karakterizaj kulturaj kompleksoj. La unuan reprezentas portantoj de popolo de kulturo de sonorilformaj pokaloj, kies restaĵoj estas trovataj sur teritorio de Malé Hoštice, Petřkovice kaj Velké Hoštice. La alia komplekso apartenas al popolo de kulturo kun ŝnurforma ceramiko, kiam sur teritorio de Hluĉinio estas trovataj precipe ŝtonaj hakildraŝiloj apartenantaj al tiu ĉi kulturo.
Bronzepoko kaj ferepoko
En pli malfrua bronzepoko la regiono apartenis en sferon de mierzanowica kulturo kaj pli malfrue ĉi tie aperas loĝigo de veterova grupo (Bolatice, Kobeřice). Sed tiu ĉi loĝigo estas tre maldensa kaj nekarakteriza. En meza bronzepoko la teritorio estas parto de komplekso de tumulaj kulturoj. Kun trovitaĵoj el tiu ĉi periodo ni renkontiĝas sur teritorio de Kobeřice, kie estis en loka ŝtonminejo trovita osta tombo kun ekipaĵo kreita per du bronzaj orelringoj kaj kelkaj sukcenaj gemoj. Sur la loko estis ankaŭ malkovrita bronza hakilo. La tumula kulturo estas poste ankaŭ mesaĝita el Malé Hoštice, de kie devenas eta amforsimila ujeto kun kalika malfermita kolo. La pli juna kaj malfrua bronzepoko kaj komenco de ferepoko estas reprezentata de kulturo de luzaciaj urnaj kampoj (Bělá, Bolatice, Dolní Benešov, Hněvošice, Chuchelná, Kobeřice, Kravaře, Malé Hoštice, Oldřišov, Petřkovice, Píšť, Strahovice, Sudice, Třebom, Velké Hoštice, Závada), kiu ĉi tie estas vivanta preskaŭ mil jaroj. En pli juna ferepoko, kiam ni parolas pri "kelta" latena kulturo, la loĝigo de la regiono estas denove maldensa kaj nekarakteriza. Restaĵoj post keltoj estas poste trovitaj sur katastroj de vilaĝoj Rohov, Malé Hoštice kaj Velké Hoštice.
Romia tempo kaj tempo de migrado de nacioj
Pruvaĵoj el tiu ĉi periodo de pratempo estas trovitaj sur katastroj de vilaĝoj Bělá, Kobeřice, Kravaře, Malé Hoštice kaj Velké Hoštice, kie la loĝigo estas reprezentata precipe de ĝermana dobrodźieńa grupo.
La 8-a ĝis la 15-a jarcentoj
La plej malnova mezepoka loĝigo estas surbaze de arkeologiaj trovitaĵoj datita en la 8-an jarcenton, kiam ni renkontiĝas sur la teritorio kun malfermitaj sidejoj (Malé Hoštice, Velké Hoštice, Hněvošice, Sudice), tombloko (Hněvošice), sed ankaŭ kun burgo (Landek). Ĝis la 12-a jarcento la menciata teritorio estas parto de Pola ŝtato. Ekde duono de la 12-a jarcento ĝi pormallonga tempo fariĝas parto de Ĉeĥa ŝtato, kiam ĝis duono de la 13-a jarcento tiu ĉi regiono evoluis kiel parto de mezepoka holasica provinco kaj post 1318 kiel parto de silezia Opava princlando. Komence de la 13-a jarcento, en la tempo de regado de Přemyslidoj kaj ĉefe merite de koloniiga klopodo de velehrada monaĥejo estas la teritorio loĝigata de koloniistoj, kiuj venas precipe el germane parolantaj regionoj. Komence de la 40-aj jaroj de la 13-a jarcento estas la teritorio dezertigita de invado de mongoloj. Ekde la unua duono de la 15-a jarcento Hluĉinio por ia tempo aliĝis al Hungara reĝlando.
La 16-a ĝis la 17-a jarcentoj
Dum la tridekjara milito, kiam la teritorio estis parto de Habsburga monarkio, Hluĉinio estis dekumita precipe de atakoj de danaj kaj svedaj soldistaj soldataroj, kiuj ĉi tie rabis kaj forbruligis vilaĝojn Kravaře, Kouty (nuna parto de Kravaře), Chuchelná, Píšť kaj urbojn Dolní Benešov kaj Hlučín. En Hlučín mem estis tute forbruligitaj 80 domoj, en vico da vilaĝoj la loĝantaro estis dekumita je duono, kelke da vilaĝoj pereis tute.
La 18-a ĝis la 19-a jarcentoj
Nova etapo de la historio de Hluĉinio komencis devolviĝi en duono de la 18-a jarcento. Veno de Maria Teresia sur silezia duka trono fariĝis preteksto por elvoko de aŭstria-prusa milita konflikto, kies la unua epizodo estis en la jaro 1742 fermita per vroclava paco, laŭ kiu pli granda parto de Silezio, inkluzive de maldekstreborda pejzaĝo apud rivero Opava inter urboj Opava kaj Ostrava, estis aldonita al Prusio. La hluĉiniaj vilaĝoj kaj urbetoj tiel fariĝis parto de prusia ŝtato. Sekve de napoleonaj militoj estis en la jaro 1807 per la t.n. oktobra edikto malvalidigita en Prusio, nome do ankaŭ en Hluĉinio, servuteco. En la paso de la dua duono de la 19-a kaj la 20-a jarcentoj okazis senĉese pli forta alligo de vastaj tavoloj de civitanoj de Hluĉinio en politikan evoluon, kio neredoneble celis al unuiĝo kun ŝtate politika nacio prusia. Politike la loĝantaro alpremiĝis al la prusia ŝtata ideologio, kio estis senintenca rezulto de ties ekonomia dependeco, sed ankaŭ persona decido kaj montro de libera volo.
1918 - 1945
Malvenko de Centraj Potencoj en la unua mondmilito, disfalo de la germana imperio kaj la habsburga monarkio estiĝis bezono de nova ŝtatjura aranĝo de mezeŭropa spaco. Dum tiuj ĉi cirkonstancoj naskiĝis ankaŭ Ĉeĥoslovaka respubliko. Politikaj reprezentantoj de ĉeĥoj kaj slovakoj en eksterlanda kaj enlanda kontraŭhabsburga rezistmovado konsideris pri estontaj limoj de la ŝtato. Estiĝis konceptoj, kiuj kalkulis kun aligo de ampleksaj regionoj, kiuj en fora historio estis almenaŭ por momento parto de ĉeĥa ŝtato, ekz. Supra Luzacio kaj Malsupra Luzacio, Klodio, sed ankaŭ Glubĉicio kaj Raciborzio, sed kie oni supozis konsenton de tiea loĝantaro. El suda Raciborzio eĉ jam en la jaro 1915 kaj poste en 1918 aŭdiĝis signaloj: unuafoje el paroĥejo de hluĉinaj pastroj, duafoje memorando subskribita de kelkaj paroĥestroj, instruistoj, entreprenistoj kaj komercistoj, kiuj postulis ĉeĥajn politikistojn kaj en la jaro 1918 reprezentantoj de venkaj potencoj en Pariza packonferenco, por ke "oni ne forgesu tiujn ĉi regionojn, kiuj apartenas al ĉeĥa nacia posedaĵo". Sed tio estis voĉo de kelkaj unuopuloj, kiuj, kiel vidigis pluaj eventoj, bedaŭrinde eĉ ne de malproksime ne parolis per la nomo de la plena populacio de Hluĉinio. La plej granda manifestacio kontraŭ la aligo al Ĉeĥoslovaka respubliko okazis en Racibórz la 14-an de majo 1919. La kampanjo ĉesis eĉ ne post fermo de Versaila interkonsento. En neoficiala referendumo elparolis nome tutaj 93,7 % da loĝantaro de Hluĉinio deziron resti en kadro de Germanio. Oni intervenis ĉe ĉefo de interkonsenta komisiono en Berlino, protestaj telegramoj estis sendataj al registaroj de Francio, Granda Britio kaj Usono, hluĉinaj virinoj skribis al papo, delegitaroj el Racibórz malsukcese konvinkis Masarykon kaj Tusar, por ke ili revoku sin de Hluĉinio, kelkaj germanaj armeaj farantoj proponis por okazo de plebiscito en Hluĉinio armean subtenon okaze de armita kunpuŝiĝo je Teŝinio. Ĉio vane. La 3-an de februaro komencis Hluĉinon forlasi germanaj soldatoj, kio en kelkaj lokoj, precipe en Hlučín, Kravaře kaj Kobeřice, ne evitis sen akraj atakoj kontraŭ la aligo al Ĉeĥoslovakio. La armean anekson de la teritorio faris la 4-an de februaro 1920 la 3-a moravia regimento en Opava kun tre reprezentata okupo, en kies frunto veturis franca generalo Marty, d-ro Šrámek, plenvalorigita komisaro por Hluĉinio, deputitoj de nacia asembleo Zíka, Lukeš kaj d-ro Rambousek, prezidanto de landa juĝejo Kunz, financa direktoro Hrubec, landa vicprezidanto d-ro Schiller kaj pluaj. Sed la loĝantaro absolute ignoris tiun ĉi "marŝantaron" kaj entute ili ne eliris el la domoj. Šrámek tiel estis aliranta en teritorion, kie neniu bonvenigis lin. Deliminaj laboroj en Hluĉinio estis finitaj definitive nur en la jaro 1923 per aligo de vilaĝoj Hať kaj Píšť.
La aligado de teritorio al alia ŝtata tutaĵo estis kaj estas kunigita kun grandegaj problemoj kaj apenaŭ kiam ĝi plenumos la atendadojn, kiu estas en ambaŭ flankoj enmetata en ilin. Per la transdono de Hluĉinio al la nove estiĝinta ĉeĥoslovaka ŝtato estiĝis problemo de enmembrigo, kiun oni alkutimis marki kiel "hluĉinian demandon" (Kerno de tiu ĉi demando estis destinado de nacieco kaj ŝtataneco ĉe granda parto de hluĉnia loĝantaro post la jaro 1945, sur kiu dependis konfiskado de la posedaĵo kaj forŝovo de germanoj.). Tiu ĉi demando estis solvata ankoraŭ komence de la 50-aj jaroj. La regiono de Hluĉinio fariĝis en intermilita periodo forte problema teritorio de la nova Ĉeĥoslovakio. Temis precipe pri ekonomiaj malfacilaĵoj, socia maltrankvilo kaŭzita de malfermita diskriminado el vico de majoritato, sed ankaŭ pro nekomplezo "akomodiĝi" al la novaj kondiĉoj. Logika eniĝo de ĉiuj ĉi problemoj fariĝis parlamentaj balotoj en la jaro 1935, kiam plimulto da balotantoj (73,3 %) en tiu ĉi teritorio donis sian voĉon al germanaj nacionalistaj partioj. Surbaze de munkena interkonsento Hluĉinio estis la 8-an de oktobro 1938 aligita rekte al Tria regno kaj ne al Sudetoj, kiel plimulto de ĉeĥoslovaka limregiona teritorio. Hluĉinio estis do almembrigita rekte al Germana Silezio kaj ĝi fariĝis parto de distrikto Raciborski en opola registara distrikto de prusia provinco Silezio (ekde la jaro 1941 provinco Supra Silezio). La agado de redono unusignife respondis pri konscio de germana partio pri neekdiskutebla aneco de la loĝantaro kaj la teritorio mem al Germanio. Sed tiu ĉi fakto havis ankaŭ sian ombran flankon, kiu estis kunigita kun deviga deĵoro de viroj en wehrmacht en la paso de la dua mondmilito, kies sekvo estis grandaj homaj oferoj, sufero kaj centoj da mortigitoj. Tiu ĉi evento ĝis hodiaŭ traŭmatigas parton de hluĉiniaj familioj kaj disputo je rajto rememorigi ilian memoron enportas maltrankvilon kaj kontraŭversiojn en lokan socion.
Post la jaro 1945
Hluĉinio estis re-aligita al Ĉeĥoslovaka respubliko. En Hluĉinio regis tre komplikaj demografiaj rilatoj kunigitaj kun tio, ke grandega plimuklto de loĝantaro en la jaro 1939 aliĝis al germana minoritato en Ĉeĥoslovakio (52 mil de personoj). La kerno de la t.n. hluĉinia problemo estis do destino de nacieco kaj ŝtataneco, de kio precipe dependis konfiskado de posedaĵo kaj forŝovo de germanoj. Tiu ĉi problemo estis solvata ankoraŭ komence de la 50-aj jaroj kaj sume estis forŝovitaj proksimume 4,1 mil personoj, do minimuma nombro de la germana nacieco (en la jaro 1947 ĉi tie vivis 47.437 loĝantoj). Same neklara estis ankaŭ paso de la konfiskadoj, ĉar direktivoj validaj por Ĉeĥoslovakio estis sur tiu ĉi teritorio neuzeblaj, ĉar en Hluĉinio oni konfiskus laŭ ili en la praktiko ĉion.
Fotografia projekto Homoj de Hluĉinio
Loĝantoj kaj pejzaĝo de Hluĉinio estis ĉefa temo de fotografia projekto Homoj de Hluĉinio de la deknaŭaj jaroj de la 20-a jarcento. Ĝi estis farata inter la jaroj 1993 - 1998. En la projekto laboris dekoj de aŭtoroj. La fotografado okazis dum kunlaborado de vilaĝoj tiel, ke grupo de fotografistoj dum tempo de kelke da monatoj vizitis unu konkretan vilaĝon sur la teritorio de Hluĉinio. Ili interkonatiĝis kun lokaj homoj dokumentante ilian ĉiutagan vivon. Plimulton de fotografioj estiĝintaj enkadre de la projekto eblas envicigi en kategorion dokumenta fotografio, la aŭtoroj escepte interesiĝis ankaŭ pri portreto aŭ pejzaĝo.
Cinamata acido
Cinamata acido estas organika kombinaĵo kun formulo C6H5CHCHCO2H. Ĝi estas blanke kristaleca komponaĵo, malmulte solvebla en akvo, kaj tre solvebla en multaj organikaj solvantoj. Ĝi estas klasifikata kiel nesaturita karboksilata acido, okazas nature en serio da plantoj, kaj ekzistas kaj kiel cis kaj kiel trans izomero, kvankam la lasta formo estas la plej ordinara.
Okazejo kaj produktado
La cinamata acido estiĝas el la cinamomoleo, aŭ en balsamoj kiel la Styrax balsam. Ĝi ankaŭ troveblas en la Vitellaria paradoxa. La cinamata acido posedas odoron mielecan, kaj ĝi kaj ties pli volatila etila estero (etila cinamato) estas gustigaj komponaĵoj en la esenca oleo de cinamomo, kie la plej grava konstituanto estas la cinamaldehido. Cinamata acido same partoprenas en la biosintezo de la ŝikimata acido kaj fenilpropranoido. Ties biosintezo plenumiĝas pere de la enzimo fenilalanino amonialiazo (PAL) sur la fenilalanino.
La originala sintezo de la cinamata acido envolvas la Reakcio de Perkin,, kiu entenas la katalizobazan kondensiĝon de la acetata anhidrido kaj benzaldehido. Ludwig Claisen (1851-1930) priskribis la sintezon de la cinamataj esteroj pere de reakcio inter la benzaldehidoj kaj esteroj. La reakcio estas konata kiel Kondensiĝo de Claisen. Ĝi same estas preparebla elde cinamaldehido kaj benzala klorido.
Uzoj
La cinamata acido uziĝas kiel gustigilo, en la produktado de la sinteza indigo, kaj en certaj farmaciaĵoj. La plej grava uzo kuŝas en la manufakturo de la metila, etila kaj benzila esteroj por la parfumindustrio. Cinamata acido estas antaŭanto de la dolĉigilo aspartamo pere de enzimokataliza aminiĝo al fenilalanino.
La cinamata acido same agas kiel meminhibicianto produktita de kelkaj fungosporoj por eviti ĝermadon.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Essigs%C3%A4ureanhydrid_-_Acetic_anhydride.svg| Acetata anhidrido Aspartame.svg| Aspartamo Aspartic_Acid_simple.png| Aspartata acido Benzal_chloride.svg| Benzala klorido Benzaldehyde.png| Benzaldehido Bursera_simaruba0.jpg| Balzamo Shea_nuts_on_tree_in_Sudan.jpg| Buterarbo Zimtaldehyd_-_cinnamaldehyde.svg| Cinamaldehido Starr_010419_0038_cinnamomum_camphora.jpg| Cinamomo Fenyloalanina.svg| Fenilalanino Indigo_skeletal.svg| Indigo Carboxylic-acid.svg| Karboksilata acido Shikimi.svg| Ŝikimata acido William_Henry_Perkin.jpg| William Henry Perkin (1838-1907) Ludwig_Claisen_1897_Kiel.jpg| Ludwig Claisen (1851-1930) </Gallery> </Center>
Lando (papo)
Lando estis elektita papo en julio aŭ aŭgusto de 913 kaj mortis en februaro 914. Pri Lando tre malmulte estas tradiciita. Lia patro nomiĝis Taino, kaj Lando naskiĝis proksime oriente de Romo.
Pri la pontifikeco de Lando ni scias nur, ke li subtenis sian gepatran diocezon Sabina per donacoj kaj privilegioj.
Verŝajne la papo staris sub plena kontrolo de la roma urboreganto Teofilakto la 1-a de Tusculum, kiu kiel vestaristo (vestararius, papa kameristo) kontrolis la administradon de la tuta posedaĵo de la eklezio kaj krome kiel doĝo kaj konsulo estris la senaton kaj la milicon. Li estis la lasta papo, kies nomon neniu posta papo reuzis.
Richard Girulatis
Richard Girulatis, naskita la, mortinta la , estis germana trejnisto pri futbalo.
Inter 1903 kaj 1908 li vivis en Usono. Reveninte al Germanio li iĝis trejnisto de la sporta klubo Union 92 Berlin. En 1912 li iĝis trejnisto de la klubo Tennis Borussia Berlin. EN 1914 la germana futbala asocio DFB komisiis Girulatis, ke li starigu nacian futbalan teamon por la olimpikoj de 1916, kiuj ne okazis pro la unua mondmilito.
En 1920 la Germana Altlernejo pri Sporto (Deutsche Hochschule für Leibesübungen) vokis lin kiel docenton; li tie produktis la unuan instruan filmon pri futbalo por DFB. Poste li estis trejnisto de la kluboj Hamburger SV kaj Hertha BSC.
En 1920 li publikigis futbalan instrulibron kun la titolo Fußball – Theorie, Technik, Taktik (futbalo – teorio, tekniko, taktiko). Jena citaĵo el tiu libro iĝis famega: "Dek unu amikoj vi devas esti, se vi volas atingi venkojn" (elf Freunde müsst ihr sein, wenn ihr Siege wollt erringen). Tiu devizo inspiris interalie la titolon de futbalista novelo de Sammy Drexel. Oni atribuis tiun frazon al postaj futbalistoj, ekzemple Sepp Herberger, sed verŝajne Girulatis mem transprenis ĝin de la tiama germana futbala premio, la "Viktoria-Statuo", kiu jam en 1903 portis tiun surskribon.
Elena Garro
Elena Delfina GARRO Navarro (Puebla, 11-a de decembro 1916 - Cuernavaca, 22-a de aŭgusto 1998) estis meksika scenaristo, ĵurnalisto kaj verkisto. Ĝi estas ofte rilatigita kun la magia realismo kaj konsiderita plinoviganta de la fantasta literaturo, sed ŝi mem malakceptis tiun identigon ĉar konsideris ĝin tro komerceman etikedon. Krome, kelkaj kritikistoj konsideras, ke la verkaro de Juan Rulfo kaj la tri unuaj libroj de Garro, nome Un hogar sólido (1958), Los recuerdos del porvenir (1963) kaj La semana de colores (1964), iniciatis tiun fruan literaturan movadon. Spite malmultan diskonigon ekster ŝia lando, Meksiko, Garro estis unu de la plej interesaj figuroj de la meksika dramaturgio. Ŝi partoprenis plene de la koncepto de teatro kiel poezia, nelogika komunikado, kaj trans la diferencoj de teknikoj kaj enhavoj, eĉ ene de la movado nomita Absurda Teatro. Tamen la temara kaj teknika varieco en la teatro de Garro montris markitan preferon por la temo de la rilatoj inter diversaj aspektoj de la realeco kaj eĉ inter diversaj realaĵoj. Ŝiaj roluloj oscilas inter realeco kaj iluzio. Krome, surbaze de folkloraj elementoj, ŝi konstruas mondon en kiu malaperas la limojn de la realo kiel perceptita ĉiutage, kreante tiel mondon iluzian, sed eble ankaŭ pli reala kaj vera pri la animo de la homa estaĵo.
Ŝi estis edzino de la same verkisto Octavio Paz, kiun ŝi konis en la UNAM kaj kun kiu ŝi havis filinon, Laura Helena Paz Garro.
Veturilo OCEM Talbot
Veturilo OCEM Talbot (Voiture OCEM « Talbot ») estas metala fervoja veturilo kun boĝioj konstruita en la 1930-aj jaroj kaj destinita al trafiko de antaŭurbaj trajnoj. Da ili ekzistis 380.
Glod
Glod estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Estoniaj Verduloj
La partio Estoniaj Verduloj - estone Eesti Rohelised respektive Eestimaa Rohelised - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Estonio. Ĝi fondiĝis la 25-an de novembro 2006, cele al partopreno en la parlamentaj balotoj de marto 2007: En tiu baloto, la partio ricevis 7,1 procentojn de la voĉoj kaj akiris ses seĝojn en la nacia parlamento Riigikogu.
Involucio
Involucio estas ĉiu funkcio f sur aro A tia, ke
Estoniaj Verduloj
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Involucio
Alivorte, la rezulto de sinsekva duobla apliko de transformo estas la origina valoro de argumento.
Grimbosq
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Grimbosquais.
Trusto
Trusto estas grupiĝo de potencaj komercistoj aŭ fabrikantoj kuniĝintaj por akapari iujn varojn aŭ monopoligi iujn produktojn, produktadojn kaj tiele povi laŭplaĉe altigi la prezojn kaj samtempe malaltigi la produktajn kostojn pro divido de la laborprocesoj kaj pro pli granda kvanto el iu tipo.
Ĉe trusto la memstaraj entreprenoj malaperas (komparu kun konzerno, kie la entreprenoj restas memstaraj).
En multaj landoj ekzistas kontraŭtrusta leĝaro por malebligi monopolojn. Kontraŭtrusta leĝaro ekzistas por "kontraŭi la socie malutilajn sekvojn de karteliĝo kaj trustiĝo". Citaĵo el IKEV
Kalvinana preĝejo (Nagykőrös)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Nagykőrös, en la urbocentro.
Historio
En tiu loko jam dum la mezepoko estis ŝtona preĝejo, kiu gotikiĝis en 1516. Supozeble en 1545 kalvinana grupo fondiĝis, kiuj komune uzis la preĝejon kun la katolika eklezio. En 1560 oni konstruis apartan kapelon aŭ navon al la preĝejo por kalvinanoj. Tiu parto estas la plej malnova videbla parto de la preĝejo. Baldaŭe la tuta preĝejo apartenis al la kalvinanoj. En 1788 nova navo kaj aliaj partoj konstruiĝis. En 1855 la preĝejo iĝis pli alta pro la orgeno.
Konstruaĵo
La unusola alta turo situas super la enirejo. La nuna interna parto parto pretiĝis en 1877. La unua horloĝo venis en 1693. La turo pligrandiĝis en 1907, kiun longe uzis ankaŭ la fajrobrigado, kiel belvedero. En la turo 3 sonoriloj troviĝas.
Dikili
Dikili estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Gornji Mihaljevec
Gornji Mihaljevec (hungare Felsőmihályfalva) estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. Ankoraŭ 12 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
La komunumo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj.
Historio
En 1900 loĝis en Gornji Mihaljevec 185 da homoj (168 kroatoj, 15 hungaroj, 1 germano) Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Čakovec, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon el Hungario kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio. En 2001 loĝis en la vilaĝo 286 homoj (97% kroatoj, 2% slovenoj).
Hamm (Sieg)
Hamm estas komunumo en Germanio, kaj estas la administra sidejo de samnoma komunumaro (Verbandsgemeinde), al kiu apartenas pluraj najbaraj komunumoj. Hamm apartenas al distrikto Altenkirchen en la pleja nordoriento la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Kiel indikas la interkrampa noma aldonaĵo, la komunumo situas borde de la rivero Sieg. La iom pli norda najbara federacia lando Nordrejn-Vestfalio foras nur malmultajn kilometrojn.
Luterana preĝejo (Miskolc)
Historio
En 1783 Jozefo la 2-a permesis konstrui luteranan preĝejon en Miskolc, kiu pretiĝis en la sekva jardeko. Laŭ la permeso la konstruaĵo situas ne laŭ strato, sed en korto, kie troviĝas ankaŭ luterana lernejo (ekde 1808 gimnazio) kaj paroĥo kun biblioteko de 1847. La turo konstruiĝis baldaŭe, en 1863. En 1817 pro fulmo, en 1843 pro incendio, en 1878 pro inundo la preĝejo parte detruiĝis.
Konstruaĵo
La unusola turo situas super la enirejo. La navo formas krucon. En la interno galerio etendiĝas. La altara bildo pri Jesuo en Getsemano pretiĝis en 1897 fare de Bertalan Székely.
27347 Dworkin
27347 Dworkin estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jason Dworkin, Sciencisto de Projekto por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ gvidis la teamon de zorgo pri infekto por OSIRIS-REx. Li estas distinga astrokemiisto konata pro sia laboro pri la karakteraj antaŭ-vivaj molekuloj el primitivaj meteorŝtonoj.
Frâncenii de Piatră
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 235 loĝantojn (rumanoj); en 1992 16 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1592. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
Alcebiades Pais
Alcebiades CORREIA PAES aŭ PAIS (naskiĝis en Palmeira dos Índios, Alagoas, fine de la 19-a jarcento, mortis en Aracaju la ) estis brazila kuracisto, instruisto de la angla lingvo, direktoro de gimnazio en Serĝipo kaj esperantisto.
Li estis fondinto kaj unua prezidanto de la Esperanto-Klubo de Aracaju en 1907. Per lia klopodado la ŝtata registaro de Serĝipo dekretis leĝon favoran al Esperanto. Dum lia vivo la Esperanto-movado estis tre vigla en tiu ŝtato. Li ankaŭ estis bonfara ano de Club Esportivo Sergipe (Serĝipa Sporta Klubo).
En Serĝipo estas publika lernejo (en urbo Cumbe) kaj placo (en ĉefurbo Aracaju) titolitaj laŭ lia nomo.
Aĝaoj
La aĝaoj estas etno kun proksimume 478.800 homoj, el ili proksimume 360.000 en Benino. Multaj aliaj vivas en Togolando (stato de 1993).
En la 12-a aŭ 13-a jarcento la aĝaoj migris de Tado en la sudon de la hodiaŭa Respubliko Benino.
Ĉirkaŭ 1550 aĝaoj fariĝas regantoj en la fonua reĝlando Allada; ekde 1650 ankaŭ la reganto de Dahomeo kun la ĉefurbo Abomejo (Abomey), kiun fonuoj kaj aĝaoj ĉirkaŭ 1615 fondis, estis aĝao.
Albrecht Maxmilián la 1-a Desfours
Albrecht Maxmilián la 1-a grafo Desfours (respektive Desfours du Mont et Athienville) (la 3-a de aŭgusto 1629 kastelo Hrubý Rohozec – la 15-a de januaro 1683 Prago) estis nobelo el lorena familio Desfoursoj ekloĝinta en Bohemio. En armeo li atingis rangon de generalo, en siaj bienoj en norda Bohemio li faris koloniigon de ĝis nun neenloĝigitaj regionoj de Jizera montaro (Albrechtice v Jizerských horách, Desná/Dessendorf, antaŭe Desfoursdorf)
La vivo
Li naskiĝis en la kastelo Hrubý Rohozec mallongtempe post tio, kiam akiris ĝin lia patro Mikuláš Desfours, lia baptopatro estis Albrecht z Valdštejna. Ekde la junaĝo li deĵoris en la armeo, en kiu li fine atingis rangon de generalo, respektive generala vaĥtmajstro (1679), krom tio li estis imperiestra ĉambelano, sekreta konsilanto kaj plu ĵuriano de landa kaj ĉambela juĝejo en Ĉeĥa reĝlando. Pro la meritoj estis al li en la jaro 1674 plibonigita blazono.
Post la patro li heredis senjorujojn Hrubý Rohozec, Semily, Malá Skála kaj pluajn bienojn, post formortinta lorena branĉo li proprumis ankaŭ posedaĵon en Loreno (Athienville). El Hrubý Rohozec li kreis fideikomison konfirmita de imperiestro Leopoldo la 1-a (1678), por pli junaj filoj estis destinitaj bienoj Malá Skála kaj Semily. Li subtenis rekatoligon, en kies sekvo el lia senjorujo foriris pli ol 2 500 personoj, sed li meritis pri loĝigado de Jizera montaro, lian nomon portas Albrechtice v Jizerských horách kaj Maxov (hodiaŭ konsisto de municipo Josefův Důl).
Familio
Li estis dufoje edziĝinta, unuafoje li edziĝis en Vieno en la jaro 1651 kun Anna Serafína von Wolkenstein-Rodenegg (1622–1663), lia dua edzino estis ekde la jaro 1663 Marie Polyxena ze Schönfeldu (1641–1697). El ambaŭ geedzecoj li havis sume 23 infanojn, sed plimulto el ili (precipe el la unua geedzeco) mortis en infanaĝo. El la dua geedzeco ĝisvivis plenkreskan aĝon tri filoj, kiuj fondis familiajn branĉojn de Rohozec (Albrecht Maxmilián la 2-a), de Malá Skála (Matyáš Václav) kaj de Semily (Ferdinand Magnus). Por la neplenkreskaj filoj gvidis kuratoran administradon la dua edzino Marie Polyxena, kiu lasis establi kastelan kapelon de La plej sankta Triunuo en Hrubý Rohozec kaj enla jaro 1691 ŝi fondis municipon Desfoursdorf (nun Desná).
Luca Argentero
Luca ARGENTERO (naskiĝis la en Torino, estis itala aktoro.
NGC 294
NGC 294 (alia indiko — ESO 29-SC22) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Preĝejo Sankta Antonio (Tét)
preĝejo Sankta Antonio el Padovo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Tét, en ekstera parto Tétszentkút. Ĝi estas vaste konata pilgrima loko de Sankta Maria.
Historio
Laŭ la onidiro aŭstra oficiro sonĝis tion, ke la vundo saniĝos en sia piedo, se li iros al fonto en arbaro de Tét. Tio plenumis, tial li konstruis kapelon apud la fonto en 1715. Li metis kopian bildon pri Helpema Maria (Mariahilf). La famo disetendiĝis kaj amase pilgrimantoj alvenis. Tial oni pligrandigis la kapelon, kiu pretiĝis en 1744, dume oni enterigis la fonton, ĉar oni timis, ke la preĝejo disfalas.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. Apude troviĝas skulptaĵo pri Sankta Maria kun Jesuo. Apud la preĝejo foje oni aranĝas subĉielajn mesojn. La unusola turo troviĝas en mezo de la fasado super la enirejo, la sanktejo estas duonronda. Interne la predikejo kaj la altaroj estis faritaj en la 18-a jarcento. Ĉe la ĉefaltaro 3 bildoj pri Sankta Maria kaj Sankta Antonio estas videblaj. Flanke estas po unu skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario).
Petea
Petea estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Longues-sur-Mer
Longues-sur-Mer estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Longuais.