cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
J.J. Cale
Videoj
• 2005 on tour with J J Cale - to Tulsa and back (JJ Cale turneo - al Tulsa kaj reveni)2005 dokumentario filmis dum US performoj en 2004 kun Cale, Christine Lakeland, Jimmy Karstein, Bill Raffensperger, Rocky Frisco
La ekstazo de Sankta Cecilia (Rafaelo)
La ekstazo de Sankta Cecilia aŭ La altaro de Sankta Cecilia estas olepentraĵo fare de la itala renesanca pentristo Rafaelo. Kompletita en liaj lastaj jaroj, ĉirkaŭ 1516-1517, la pentraĵo prezentas la centran figuron de Sankta Cecilia, nome patrona sanktulino de muzikistoj kaj de la eklezia muziko, aŭskultantan koruson de anĝeloj en akompano de Sankta Paŭlo, Sankta Johano la Evangeliisto, Sankta Aŭgusteno kaj Maria Magdala. Komisiita por preĝejo en Bolonjo, la pentraĵo nun pendas tie sed en la Pinacoteca Nazionale, aŭ Nacia Pinakoteko. Laŭ Vasari la muzikaj instrumentoj surgrunde ĉe la piedoj de Cecilia ne estis pentritaj de Rafaelo, sed de lia studento, Giovanni da Udine.
Emilijan Stanev
Emilijan Stanev (Емилиян Станев) estas la pseŭdonomo de Nikola Stojanov Stanev (en la bulgara: Никола Стоянов Станев). Li estis prozisto, naskiĝis en Veliko Tarnovo en 1907 kaj forpasis en Sofio en 1979.De Emilijan Stanev aperis en Esperanto la libro Ŝtelisto de Persikoj, kiu enhavas kelkajn novelojn, unu el kiuj estas "Ŝtelisto de persikoj", kiu donas titolon al la libro. La libro aperis en 1985 kaj la novelojn tradukis N. Uzunov, P. Todorov kaj A. Grigorov.
Alila kloroacetato
Alila kloroacetato aŭ C5H7ClO2 estas organika komponaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj kaj rezultanta el interagado de la kloroacetata acido kaj alila alkoholo en ĉeesto de sulfata acido. Alila kloroacetato estas senkolora solidaĵo nesolvebla en akvo sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Alila kloroacetato estas uzata kiel organika reakciaĵo en la produktado de alilaj derivaĵoj kaj aliaj kloroacetatoj. Ordinare kloracetatoj estis uzataj kiel herbicidoj en agrikulturo.
Hipofluorita acido
Hipofluorita acido estas kemia substanco kies molekula formulo estas HOF kaj ĝi estas peranto en la akvoksidado kun fluoro, estigante fluoridan acidon kaj oksigenon. Ĝi estas la sola hipohalogenida acido kiu izoleblas kiel solido. Hipofluorito de hidrogeno estas eksplodema kaj malkomponiĝas en oksigenon kaj fluoridan acidon. Ĝi estis unue izolita en la jaroj 1970 en ties pura formo pere de la glacifluorigo. En malaltaj temperaturoj HOF estas solido kiu fandiĝas je -117 °C fariĝante palflava likvaĵo kaj bolas en meditemperaturo.
La komponaĵo estis studita en la solida fazo per Ikso-radia kristalografio kiel iu molekulo kun angula geometrio je 101°. La longoj de la ligoj O-F kaj O-H estas respektive 144.2° kaj 96.4° pm. La solida strukturo konsistas je ĉenoj kun araĵoj O-H--O. La strukturo same estis analizita en gasa stato, kie la anguloligo H-O-F estas iom malpli ol 97.2 °.
Pri la fluoro, la sola oksoacido konata estas la hipofluorita acido. Ĝi estis produktita pasigante F2 sur glacio je -40 °C, kolektante la gason HOF sekvata de ties kondensiĝo.
F2 + H2O → HOF + HF
2 HOF → 2 HF + O2
La saloj de la hipofluorita acido nomatas hipofluoritoj, kies konjuga bazo estas la jono OF−. La "trifluorometila hipofluorito" estas ekzemplo de tiu salo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Acetonitrile-2D-flat.svg| Acetonitrilo 1,10-phenanthroline.svg| Fenantrolino Funicone.svg| Funikono 1H-indole_200.svg|  Indolo CF3OF.png| Trifluorometila hipofluorito </Gallery> </Center>
Erzsébet Lőrinczi
LŐRINCZI Erzsébet (loe:rinci), (Nagy Erzsébet) estis rumanihungara pentristino naskita en Székelykeresztúr la 4-an de aprilo 1908 kaj mortinta post 1990.
Mauricio Salles
Mauricio Salles (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Antaŭkolumba Ameriko
La antaŭkolumba epoko kunigas ĉiujn subetapojn en la historio kaj prahistorio de Ameriko antaŭ la apero de signifaj eŭropaj influoj sur la amerika kontinento, enhavante la tempon de la Supra Paleolitiko ĝis la eŭropa koloniado dum la komenco de la Moderna periodo.
Dum la frazo "antaŭkolumba epoko" laŭlitere temas nur pri la tempo de la vojaĝoj de Kristoforo Kolumbo de 1492, ĝi ankaŭ estas uzata por la tuta historio de amerikaj indiĝenaj kulturoj ĝis la konkerado aŭ influoj de eŭropanoj. Pro tiu kialo, ankaŭ la alternativaj esprimoj antaŭkolonia Ameriko aŭ prahistoria Ameriko estas uzataj.
Multaj antaŭkolumbaj civilizoj establis konstantajn setlejojn, urbojn, agrikulturon, civitan kaj monumentan arkitekturon, gravajn terremparojn, kaj kompleksajn sociajn hierarkiojn. Kelkaj el tiuj civilizoj longe fadis antaŭ la tempo de la unuaj permanentaj eŭropaj alvenoj, kaj estas konataj nur tra arkeologiaj enketoj. Aliaj estis samtempaj kun la kolonia periodo, kaj estis priskribitaj en historiaj rakontoj de la epoko.
Amerikaj civilizoj dum eŭropa alveno posedis multajn imponaĵojn. Ekzemple, la aztekoj konstruis unu el la plej imponaj urboj en la mondo, Tenoĉtitlano, la antikva loko de Meksikurbo, kun laŭtaksa loĝantaro de 200 000. Amerikaj civilizoj ankaŭ montris imponajn konitaĵojn pri astronomio kaj matematiko. Multaj el tiuj popoloj kaj iliaj posteuloj konservas diversajn tradiciojn kaj praktikojn kiuj rilatas al la pli fruaj tempoj, kaj ankaŭ ili kombinas ilin kun postaj adoptitaj influoj.
Stužica
Stužica estas nacia naturrezervejo, origina karpata praarbaro, kiu kuŝas en la fino de profunda valo de rojo Stužická rieka sur la limdisiĝo de Slovakio, Pollando kaj  Ukraino en montaro Bukovské vrchy en Nacia parko Poloniny – malproksime de la plej orienta vilaĝo de Slovakio Nová Sedlica al kies teritorio apartenas la teritorio de rezervejo. La naturrezervejo troviĝas en la ĉirkaŭaĵo de monto Kremenec kaj estis deklarita en la jaro 1965 kaj etendita en la jaroj  1974 kaj  1993 ĝis 761 ha. Ĝi protektas komplekson de naturaj fagaj kaj abiet-fagaj kreskaĵaroj kun praarba karaktero kaj strukturo de arbaro, kiu konsistigas ĉiujn stadiojn de evoluo de arbaro. Apartaj kreskaĵoj precipe estas abioj, sed ankaŭ fagoj kaj sikomora acero. En praarbaro vivas multaj karpataj originaj kaj ankaŭ endemiaj specioj de kreskaĵoj fungoj kaj animaloj. Stužica apartenas al la plej gravaj protektitaj areoj en Slovakio. La teritorio havas ankaŭ internacian signifon.
Je la 28-a de junio 2007 Konferenco de Komitato por Monda Heretaĵo de UNESKO dum sia kunsido en novzelanda Christchurch decidis pri la enskribo de praarbaro Stužica kun aliaj tri slovakaj praarbaroj:  Havešová kaj Rožok en Poloninoj kaj  Vihorlat en  montaro Vihorlat kaj 6 ukrainaj praarbaroj en la listo de monda natura heredaĵo sub la komuna nomo Karpataj Fagaj praarbaroj (en:Primeval Beech Forests of the Carpathians).
Kiĉo
Kiĉo (germane: Kitsch) estas malestima termino por - el vidpunkto de la spektanto - kategorii artverkon malaltkvalita, sengusta kopio de iu ekzistanta stilo aŭ troplena de (malsinceraj) emocioj. Kontraste al artista emo, esprimi verecon aŭ belecon, kiĉo estas konsiderata sentimentala, triviala, banala, kliŝa.
La etimologio de la vorto kiĉo estas malcerta. Certas tamen ke ĝi devenas el la germana aŭ el la jida kaj originis ĉirkaŭ 1870 en la artsceno en Munkeno. Eblaj devenoj:
Kiĉo troveblas en ĉiuj kampoj: varbado, arkitekturo, pentrado, muziko, teatro, televido kaj kino, literaturo
Palotabozsok
Palotabozsok [palotaboĵok], kroate Božuk estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Mohács. En la loknomo palota signifas hungare: palaco.
Situo
Palotabozsok situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ aŭtovojo M6 Budapeŝto-Bóly, laŭ iama fervojo Pécs-Bátaszék. Mohács troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1329 en formo "Bozok". La komunumo senhomiĝis dum la dominado fare de la turkoj. En 1694 sudslavoj refondis la vilaĝon, en 1724 germanoj alvenis. En 1910 vivis en Palotabozsok 1863 homoj, (144 hungaroj, 1709 germanoj, 10 slavoj). Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis ambaŭ vilaĝojn. En 2001 vivis en Palotabozsok 1109 homoj, (35 % germanoj). En telefonlibro de Budapeŝto (2008) troviĝas 9 familiaj nomoj Bozsoki.
Kilotoa
Kilotoa aŭ Quilotoa (en hispana) estas akvoplena kaldero kaj la plej okcidenta vulkano en la Ekvadoraj Andoj. La 3 km larĝa kaldero estis formita de la falo de tiu eldacita vulkano sekve al katastrofa vulkana erupcio-6 antaŭ ĉirkaŭ 800 jaroj, kiu produktis piroklastajn fluaĵojn kaj laharojn kiuj atingis ĝis la Pacifika Oceano, kaj etendis aerportitajn kuŝejojn de vulkana cindro tra la tutaj nordaj Andoj. Tiu lasta erupcio sekvis dormoperiodon de 14,000 jaroj kaj estas konata kiel la Plinia erupcio de 1280. La kvara (el sep) erupcia fazo estis freatomagma, indikante ke kraterlago ekzistis jam tiutempe. Tiu kaldero ekde tiam akumulis 250 m profundan kraterlagon, kiu havas verdecan koloron kiel rezulto de dissolvitaj mineraloj. Troviĝas fumaroloj en la lagogrundo kaj varmaj fontoj en la orienta flanko de la vulkano.
Ernő Gara
GARA Ernő estis rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en ? en 1894 kaj mortis en ? la ?.
Biografio
Ernő Gara de 1912 estis ĵurnalisto en Nagyvárad, de 1921 li estis interna kunlaboranto de Keleti Újság kaj iomtempe ĝia raportisto de Bukareŝto. Li fondis en Satmaro sendependan politikan semajngazeton kun titolo Friss Újság, poste Kluĵo li eldonis la gazeton Riport.
Manuel Márquez Sterling
Manuel Márquez Sterling naskiĝis la 28an de aŭgusto 1872 en Limo, Peruo, en la pavilono de la Ĉe-Milita Respubliko. Konatiĝis kun José Martí, kaj en 1895 deklaris en Hispanio : "Mi pledas por la sendependeco de Kubo kaj pro tio ke ne ekzistas aliaj eblaj vojoj por ĝin atingi mi pretas militi," en Madrido kunlaboris en La Revista Internacional de Ajedrez.
Sciante ke li estos arestita en Kubo kiel sendependentisto, kiam revenis al la insulo tuj foriris al Meksiko kaj poste al Usono.
Laboris kiel sekretario de Gonzalo de Quesada y Aróstegui kiam tiu lasta estis komisiita de Kubo en Vaŝingtono, revenis al Kubo kiam la usona interveno kaj kunlaboris en diversaj periodaĵoj kiaj "La Verdad", "El Fígaro". En 1901 fondis la ĵurnalon El Mundo kune kun kelkaj kolegoj kaj poste kunlaboris en La Lucha (1905) kaj fondis la El Heraldo de Cuba. (1913) kaj La Nación (1916). Dum la diktatoreco de Gerardo Machado tre firme opoziciiĝis al ĝi kaj pli malfrue kiam la prezidanto Carlos Hevia devigata de Fulgencio Batista malakcepti, pova malpleno regis la palacon, por tion eviti Marquez Sterling kiu estis Ŝtata Sekretario, akceptis la prezidantecon ekde la sesa matene ĝis la dekdua posttagmeze kiam ekregis Carlos Mendieta.
Politika agado
Batalis kontraŭ la Amendo Platt ekde ĝiaj komencoj ĝis la 29-a de majo 1934. Kiel kuba ambasadoro en Vaŝingtono subskribis la traktaton, kiu nuligas la rifuzitan tekston, oni rakontas ke post la subskribo li komentis al lia persona sekretario: "Jam mi povas forpasi trankvile".
Manuel Márquez Sterling forpasis la 9-an de decembro samjare (1934).
En 1943 la Profesia Lernejo pri Ĵurnalismo estis la unua kiu adoptis lian nomon.
Příštpo
Příštpo (Priespach) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi situas sude de urbo Třebíč, 3 km sudoriente de Jaroměřice nad Rokytnou.
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1190.
8269 Calandrelli
8269 Calandrelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo Ignazio Calandrelli (1792–1866), profesoro pri astronomio kaj optiko en Bolonjo kaj Romo, direktoro de la Observatorio de Bolonjo de 1845 ĝis 1848 kaj de la monteto Kapitolo en Romo de 1848 ĝis sia morto. Li estis observanto de planedoj, asteroidoj kaj kometoj kaj li kalkulis orbitojn.
Feregi
Feregi (feredĵ) (hungare:Feresd) estas vilaĝo en Rumanio okcidebte de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 622 loĝantojn (rumanoj); en 1992 124 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1482. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Cerbăl.
Operejo malnova de Erfurto
La Malnova Operejo estas teatro en la urbocentro de Erfurto (Gorkistraße nr. 1). Ĝi disponas je 970 sidlokoj.
Historio
La operejo konstruitis en 1867 fare de Heinrich Sahl laŭ la klasicisma stilo.
Unue ĝi funkciis kiel somera teatro. En 1892 la urbo aĉetis la domon kaj alikonstruigis ĝin dum 1893 - 1996 kiel urban operejon kaj teatron, sub la responso de la urba konstrukonsilanto Paul Peters.
La 15-an de septembro 1894 estis la solena inaŭguro de la modernega teatro, kie ĉiuj ajn specoj de teatraĵoj - sed ankaŭ baletoj - videblis. La domo krome estis la plej grava ludejo por la filharmonio de Erfurto, kiu realigis tie eĉ la prezenton de ne malmultaj sinfonioj.
Tamen problemo ĉiam premanta estis la malbonaj konstrumaterialoj. Pro tio jam en 1896 malfermitis la operdomo, kio poste ofte denove estis necese.
Ekde 1923 la urbo ekfinancis la tenadon de la muzejo. Dum la Tria Regno oni alinomis la teatron Deutsches Volkstheater (Germana popola teatro). Kvankam la ejo ne ricevis iujn damaĝojn bombardajn en la Dua Mondmilito, la aranĝoj pli kaj pli maloftis.
Remalfermo post la milito iĝis jam la 21-an de junio 1945, nuntempe sub la nomo Stadttheater (urboteatro). Ekde 1956 ĝi estis parto de Städtische Bühnen Erfurt (Urbaj scenejoj erfurtaj) kaj alinomiĝis Opernhaus (operejo). En 1969 iĝis grandstila restaŭrado.
Konkurencaj ejoj kaj nova komenco
La 8-an de junio 1997 la operejo devis esti fermita pro manko de sekureco. Tiam la Dramteatro restis kiel ununura teatrego en la urbo. Pro tro granda kostotakso koncerne restaŭradon, la urbo decidis konstrui novan teatron, kiu estis malfermita en 2003 en la urbokvartalo Brühl kiel Nova Teatro de Erfurto.
La estonteco de la Operejo Malnova restis neklara, oni eĉ planis malkonstruon. La erfurta entreprenisto Wolfgang Staub ekluprenis ĝin je longa daŭro kaj restaŭrigis ĝin. Oni remalfermis ĝin la 15-an de septembro 2004 kiel teatron por kabaredoj, muzikaloj. muzikaj teatraĵoj kaj koncertoj. Ĝi estas hodiaŭ unu el tri lokoj de teatrado por la aranĝa centro DASDIE. Pro tio, Staub nomiĝis kandidato por la erfurta kultura premio en 2009.
József Nagy
József Nagy povas esti:
Sinus pudoris
Sinus pudoris aŭ hotentota antaŭtuko estas genetike difinita karakterizaĵo de kelkaj kojsonaj grupoj, kies virinoj havas plilongiĝintan labia minora, pendante ĝis kvar coloj ekster la vulvo, se ili estas en staranta pozicio. Oni komence pensis ĝin aparta organo, tiel ĝi havis nomon en la franca «tablier» (esperante «antaŭtuko»).
Tiu trajto estis unuafoje priskribita en 17a jarcento, sed estis larĝe dokumentita en la lasta parto de la 18-a kaj en la 19-a jarcento.
NGC 5167
NGC 5167 (aliaj indikoj — MCG 2-34-17, ZWG 72.80, IRAS13261+1258, PGC 47277) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anadia (Alagoaso)
Anadia estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 17.424 enloĝantojn en 2010.
Walbourg
Walbourg, ); germane origine Walburg) estas franca komunumo en la departemento Bas-Rhin, en la regiono Alzaco. Ĝi kulture kaj historie estas precipe germanlingva respektive alemana, parte franclingva, kaj politike apartenas al Francio. Tiu vilaĝo troviĝas proksimume 10 kilometrojn norde de la alzaca urbo Haguenau, proksimume 40 kilometrojn norde de la alzaca ĉefurbo Strasburgo kaj 70 kilometrojn sudokcidente de la germana urbo Karlsruhe.
Stacidomo de SNCF troviĝas al la orienta eliro de la vilaĝo.
La preĝejo Sainte-Walburge estas granda monumento de tiu vilaĝo, konstruita dum la 11a jarcento.
Rüdenau
Rüdenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miltenberg Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cukujomi
Cukujomi (japane ツク (キ) ヨ (ユ) ミ ) estas vira kamio en mitologio de la ŝintoismo. Li estas frato de Amaterasu kaj Susanoo kaj naskiĝis el la dekstra okulo de Izanagi, kiam tiu lavis sin en rita antaŭpreparo al la submondo. La patro de Cukujomi komisiis lin jene: „Via Moŝto devas regi la noktan landon!“.
Lia nomo venas plej verŝajne el Luna kalendaro (kie cuki signifas „Luno“, jomi signifas „submondo“, „nokto“ aŭ „malheleco“).
Ĝi estas apenaŭ menciita diaĵo en la japana mitologio.
Fratino Karinjo
Ĉe la tempo de la unua eldono, la romano okazigis ioman skandalon kaj Dreiser spertis malfacilon trovi por ĝi eldoniston. Tio ŝuldiĝas al la svaga limo inter bono kaj malbono en la intrigo, kaj al la fakto ke fine Karinjo premiiĝas anstataŭ puniĝas pro ŝia malmorala konduto. Kvankam la moralumanta rakontisto de Dreiser ja asertas, ke Karinjo, spite al la famo kaj mono kiujn ŝi gajnis, ne povos atingi spiritan trankvilon en sia vivo, la verŝajna manko de poezia justo (la ideo ke malmoralo devas fine ne premii, eĉ se nur ĝisiome) estis io al kio la tiama legantaro tute ne alkutimiĝis.
Intriga resumo
La dua parto de la romano situas en la urbo Novjorko, Novjorkio. Hurstwood kaj Karinjo luprenas apartamenton, kie ili loĝos kiel geedzoj sub falsa nomo. Iom post iom Hurstwood konstatas, ke trafi novan postenon neniel facilas. Lia mono malrapide forĉerpiĝadas kaj la geo devas komenci ŝparadi, kio tute ne plaĉas al Karinjo. Ŝi komencas serĉi propran laboron kaj trovas postenon ĉe iu el la multaj teatroj. Ŝia supreniro al stelulineco akre kontrastas kun la subeniro de Hurstwood; ŝi lin forlasas kaj la rapide aĝiĝanta Hurstwood, venkita de apatio, restas tute sola, sen laboro, kaj sen mono. Iupunkte, dum striko, li eĉ laboras kiel strikrompanto veturigante tramon en Bruklino. Li aniĝas al la senhejmularo de NovJorko kaj fine, en malluksa hotelo, finigas sian vivon.
Kritikaj komentoj
En sia Nobel-premia prelego de 1930, Sinclair Lewis diris ke "la bonega unua romano de Dreiser, Frantino Karinjo (en: Sister Carrie) kiun li kuraĝis eldonigi antaŭ tridek jaroj kaj kiun mi legis antaŭ dudekkvin jaroj, venis al hejm-ligita kaj senaera Usono kiel granda libera okcidenta vento, kaj al nia sufokiga hejmaneco al ni donis la unuan freŝan aeron ekde Mark Twain kaj [Walt] Whitman".
Teatra versio
Sceneja versio far Charles Smith estis komisiita de la Indiana Repertory Theatre kaj premieris en 2002. La premieron reĝisoris Andrew Tsao kaj stelulis Emma Bowers kiel Karinjo, Craig Spidle kiel George, kaj Rob Breckinridge kiel Charles. Ĉiujn alian rolojn plenumis ensemblo konsistanta el Mandy Barrett, Mark Bertram, Mark Boyette, Mark Goetzinger, Robert K. Johansen, Jan Lucas, Sean Mahan, Kevin McClarnon, kaj Amy Tribbey.
Ankaŭ vidu
Carrie (filmo) de 1952.
Fonto
La unua versio de ĉi tiu artikolo estas traduko de la respektiva artikolo en la anglalingva Wikipedia.
Ernő Győri
Ernő GYŐRI [djoe:ri] estas rumania hungara verkisto. Li naskiĝis en Budapeŝto en 1893 kaj mortis ?. Li estis la edzo de Gizella Somlyói Eller.
Biografio
Ernő Győri debutis kiel ĵurnalisto en Budapeŝto (1914-18). Li alvenis post 1919 en Rumanion. Li estis por kvin jaroj kunlaboranto de la Keleti Újság, poste li estis redaktoro de lunda gazeto Bukaresti Magyar Hírlap (1926-27). En la fino de la 20-aj jaroj li translokiĝis en Parizon.
Friedrich de la Motte Fouqué
Friedrich Heinrich Karl Baron de la Motte FOUQUÉ (kaŝnomoj Pellegrin kaj A.L.T. Frank; naskiĝis la 12-an de februaro 1777 en Brandenburg an der Havel; mortis la 23-an de januaro 1843 en Berlino) estis unu el la unuaj germanaj poetoj de la romantikismo. Pri li oni ankaŭ bone informatas ĉe Kleist-muzeo en Frankfurto ĉe Odro.
Vivo
Enkondukite en literatursciencon danke al »Dramatische Spiele« de August Wilhelm Schlegel, kiuj aperis sub la pseŭdonimo Pellegrin en Berlino en 1801, Fouqué aperis sur la literaturscenejo per »Romanzen vom Tal Ronceval« (Berlin 1805), la romano »Historie vom edlen Ritter Galmy und einer schönen Herzogin von Bretagne« (Berlin 1806), la romano »Alwin« (Berlin 1808) kaj la heroa dramo »Sigurd, der Schlangentöter« (Berlin 1808). Tiuj verkoj kaj intrige kaj poetike kaj prezentteknike antaŭanoncis la stilon de la resto de la verkaro. La legendoj de la nordo eŭropa kaj la francaj kavalirrakontoj de Mezepoko vivigis la fantazion de Fouqué samtempe kaj kunfandiĝis ĉe li en ensorĉitan mondon. Inter la jaroj 1808–20 disvolviĝis la vivo kaj la kreiva agado de Fouqué pleje. Naciema entuziasmo kondukis lin reen en la vicojn de la armeo de Prusio en 1813. Kiel leŭtenanto kaj kavaleria oficiro ene de la taĉmento de la libervolaj ĉasistoj li partoprenis la liberigajn batalojn. En 1815 li retiriĝis elarmee kun la rango de majoro. Poste li denove vivis sur sia bieno en Nennhausen. Li estis tre gastigema kaj skribis rapide ankaŭ danke al vigla interŝanĝo intelektuala kun romantikismaj samtempuloj.
Lia plej bona verko konsideratas juste »Undine« (Berlin 1811), rakonto kies freŝeco kaj modesteco malkaŝigas kelkajn trajtojn tro fabelozajn kaj fantomantajn. Poste sekvis la kavaliraj romanoj »Der Zauberring« (Nürnberg) kaj »Die Fahrten Thiodulfs, des Isländers« (Hamburg 1815), kiuj ekster kelkaj fortaj scenoj havas ankaŭ multon da manierismo kaj artefariteco. La verkoj »Kleinen Romane« (Berlin 1814–19), »Sängerliebe« (Stuttgart 1816), »Die wunderbaren Begebenheiten des Grafen Alethes von Lindenstein« (Leipzig 1817) kompletigitis per »Neue Schauspiele« (»Alf und Yngwi«, »Die Irmensäule«, »Runenschrift«), kavaliraj tragedioj (»Die Pilgerfahrt«, »Der Jarl der Orkneyinseln«), epopeaj poeziaĵoj, kiel »Corona« (Stuttgart 1814), »Karls des Großen Geburt und Jugendjahre« (Nürnberg 1814), »Bertrand du Guesclin« (Leipzig 1821), kaj nenombreblaj etaj rakontoj, dramoj, aventuraĵoj. En ĉiuj verkoj regis la sama misko de dolĉa forto kaj menestrelaj virtoj. Post 1820 la freŝeco tamen perdiĝis kaj sekve la legantaro ekŝrumpis. Post 1830 li iris al Halle (Saale) - li devis vendi la bienon en Nennhausen - kie li ankaŭ publike prelegis pri la tiamaj modoj - kaj ofte kontraŭ ili. Lia romantikismemo milda kaj nedanĝera ŝanĝiĝis al piecaĉa kondamo de la modernaj tempoj.
Inter liaj postaj skribitaĵoj menciindas »Ritter Elidouc«, altbretagnische Sage (Leipzig 1823), »Die Saga von Gunlaugar, genannt Drachenzunge, und Rafn dem Skalden. Eine Islandskunde des 9. Jahrhunderts« (Wien 1826), »Jakob Böhme« (biografio; Greiz 1831), »Die Weltreiche zu Anfang der Jahre 1835–1840«, Dichtungen (Halle 1835–40,6 kajeroj), »Preußische Trauersprüche Und Huldigungsgrüße für das Jahr 1840« (Halle 1840), »Der Pappenheimer Kürassier; Szenen aus der Zeit des Dreißigjährigen Kriegs« (Nordhausen 1842). Danke al la grandanimeco malŝpara de Frederiko Vilhelmo la 4-a (Prusio) Fouqué ekricevis pension kaj vokitis al Berlino por eldoni kune kun Ludwig von Alvensleben la gazeton »Zeitung für den deutschen Adel« (Leipzig 1840–42). Sian biografion »Lebensgeschichte« (Halle 1840) li ankoraŭ mem publikigis kiel ankaŭ la antologion »Ausgewählten Werke« (Halle 1841, 12 vol.). Postmorte aperis la romano »Abfall und Buße oder die Seelenspiegel« (Berlin 1844); »Geistliche Gedichte« (Berlin 1846) kaj »Christliche Gedichte« (Berlin 1862).
Arturo Ghezzo
Arturo GHEZZO (geco), ps. Ghez, italo, doktoro, profesoro. Eklaboris pri Esperanto en Triesto en 1909. Liaj propagando kaj instrua laboro estis de tiam tre gravaj por la regiono Istrio. En 1911 sukcesis en la profesora ekzameno de Esperanto ĉe la Supera Instituto de Antverpeno. Lingva Komitatano de 1913 ĝis minimume 1929 aŭ pli longe. Sennombraj paroladoj kaj kursoj. Dum la unua mondmilito la aŭstra polico persekutis lin pro lia esperantista agado kaj li estis internigita en la kampon de Lebring, Stirio. Prezidanto de Esperantista Rondo en Triesto kaj de la itala Esperanto-kongreso en 1922.
Marŝala Insularo
La Marŝala Insularo aŭ Marŝalaj Insuloj estas lando en Oceanio, en la Pacifika Oceano. Ili havas sian nomon laŭ la brita mararmea kapitano John Marshall. La nacia himno de la Marŝala Insularo estas Forever Marshall Islands (Por ĉiam Marŝala Insularo).
Historio
En 1952 parto de Pacifikaj insuloj estis transdonitaj de UN al Usono por "prizorgado". Ekestis la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj de Usono, instalita laŭ la Konsilio de Kuratorado de la Unuiĝintaj Nacioj. En 1975 el ilia konsisto eliris Nordmarianaj Insuloj, kiuj akceptis statuson de "dependa teritorio de Usono". En 1983 surbaze de tutpopola plebiscito la saman statuson akceptis ankaŭ Federaciaj Ŝtatoj de Mikronezio kaj Respubliko de Marŝala Insularo. En 1986 La Federacio de Mikronezio kaj en 1990 La Marŝala Insularo iĝis sendependaj ŝtatoj, kaj ambaŭ ŝtatoj fariĝis membroj de UN en 1991. Ilian spuron sekvis Palaŭo, kiu en 1994 deklaris sendependecon.
Ekstera politiko
La Marŝala Insularo apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Uke Moĉi
Uke Moĉi (japane 保食神, en Eo: "Diino kiu posedas manĝaĵon) estas diino de manĝaĵo en la ŝintoisma religio de Japanio.Kiam Uke Moĉi estis vizitata de Cukujomi, ŝi preparis al li manĝaĵon abomenindan. Cukujomi estis tiel naŭzita ke li mortigis ŝin. Eĉ ŝia mortinta korpo produktis manĝaĵojn: milio, rizo, kaj fabo estiĝis el ŝi. Ŝiaj brovoj eĉ iĝis  bombiksoj.
La diino foje estas ankaŭ nomita ōgetsuhime-no-kami (大宜都比売神).
Uke Moĉi estas ankaŭ edzino de Inari en kelkaj legendoj kaj en aliaj mem Inari.
Dênis Marques
Dênis Marques (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Péter Körtesi
Péter KÖRTESI [koerteŝi] rumania hungara/hungara matematikisto, universitata instruisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 9-an de junio 1951.
Kariero
Péter Körtesi diplomitiĝis en 1974 en UBB de Kluĵo. Ĝis 1988 li instruis en Târgu Mureș, poste en Universitato de Miskolc. Li doktoriĝis en 2003 en Debrecen. Li estas docento de la matematika katedro de Universitato de Miskolc, sekretaro de Matematika Sekcio de Borsod de Asocio Bolyai János.
Hasse Ekman
Hasse EKMAN (naskiĝis la 10-a de septembro, 1915, mortis la 15-a de februaro, 2004) estis sveda aktoro, reĝisoro kaj helporeĝisoro. Hasse Ekman estis la filo de aktoro Gösta Ekman kaj patro de aktoro Gösta Ekman, la filo
18119 Braude
18119 Braude estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ukraina fizikisto kaj radioastronomo Semen Jakoviĉ Braude (ukraine Семен Якович Брауде, 1911–2003), fondinto de la dekametria radioastronomio en iama Sovetunio kaj kreinto de la dekametra radioteleskopo UTR-2.
Bertschikon
Bertschikon estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 999 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
La komunumo konsistas el la municipoj Bertschikon mem, Gundetswil, Kefikon (zurika parto), Liebensberg, Stegen, Gündlikon kaj Zünikon.
Historio
En la setlejo Ziegelacker oni trovis ŝpurojn de romiaj setlejoj.
Unua dokumenta mencio de Bertschikon datiĝas el la jaro 1255 kiel Bersinkon. Unua skriba mencio de la setlejo Gündlikon datiĝas el la jaro 1162 kiel Gundilinchova.
En mezepoko la bienoj sur la teritorio de la komunumo apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo, la Monaĥejo Reichenau, la Grafoj de Kiburgo kaj poste al la Habsburgoj. Tiuj rajtoj transiris en la jaro 1471 und la Grafejo de Kiburgo al la urbo de Zuriko.
La hodiaŭa komunumo Bertschikon estis kreita en la jaro 1926 per kunigo de gixaj nunaj municipoj Bertschikon, Gundetswil, Gündlikon, Zünikon, Liebensberg, Stegen kaj el la zurika parto de Kefikon. Tion simbolas la 7 steloj en la komunuma blazono.
Korespondado
Korespondado estas interrilato kun alilandanoj per leteroj, poŝtkartoj, aŭ retmesaĝoj. Specialan altirforton havas la korespondemuloj en malproksimaj landoj. La motivoj kaj celoj estas la plej diversaj. Troviĝas multaj, kiujn interesas la fremdaj homoj kaj kutimoj; aliaj volas interŝanĝi diversajn aĵetojn, plej ofte poŝtmarkojn; denove aliaj ŝatus trovi amikon, kiu estas adepto de la sama idearo; troviĝas personoj, ĉe kiuj la motivoj eliras el amo; alia parto korespondadas pro profesiaj aŭ sciencaj kaŭzoj.
Internacia korespondado
Leteramikoj kutime estas fremduloj, kies rilato baziĝas ĉefe, aŭ eĉ nur, sur sia interŝanĝo de leteroj. Foje, korespond-amikoj jam povas havi rilaton, kiu ne estas regule kondukata en persono.
Korespondanta rilato estas ofte uzata por praktiki legadon kaj skribadon en fremda lingvo, plibonigi legopovon, lerni pli pri aliaj landoj kaj vivstiloj kaj amikiĝi malgraŭ la fizika distanco. Dum la vastiĝo de la Interreto reduktis la nombron da tradiciaj korespondamikoj, korespond-amikoj nuntempe povas esti trovitaj sur la Interreto, en revuokolumnoj, gazetoj, kaj foje tra kluboj aŭ specialinteresgrupoj.
Prizonula
Kvankam la tradicia poŝta korespond-amikarrilato malkreskis pro moderna teknologio fermanta la komunikadinterspacon de la mondo, prizonaj korespond-amikaj servoj kombinis teknologion kun tradicia leterskribo. Ĉi tiuj retejoj permesas al prizonuloj loki korespondantajn anoncojn interrete; tamen, malliberigitoj en Usono kaj en la plejparto de la mondo ne rajtas aliri la Interreton. Tial, la korespond-amikaj rilatoj kun malliberigitoj daŭre estas kondukitaj per poŝta poŝto. Aliaj korespondaj organizoj travivas akceptante la teknologion de la Interreto.
Historie
En la privata korespondado inter diversnacianoj, Esperanto ludis, kaj ludas gravan rolon. Ekde la komenco de Esperanto, multaj personoj lernis Esperanton nur por letere interrilati kun alilandanoj. La korespondado pere de Esperanto havas specialan valoron por la paca eduko de la junularo. La gravecon de la korespondado en Esperanto pruvas i. a., la mencio en la Enciklopedio de Esperanto (1934) pri tio ke la japanaj Esperantistoj eldonis 310-paĝan libron pri la praktika gvido de la korespondo en Esperanto (de Ishiguro).
Nuntempe
Hodiaŭ facilaj rimedoj por trovi korespondpetojn estas la reto, sed ankaŭ helpas la internaciaj renkontiĝoj. Retejoj bone konstruitaj diponebligas korespondpetojn el la tuta mondo. Ekzemple en majo 2008, la retejo Esperanto Koresponda Servo enhavis liston de 96 korespond-petantoj (Azio: 8; Afriko: 13; Orienta Eŭropo kaj Rusio: 29; Okcidenta Eŭropo: 26; Ameriko: 20) kaj la Koresponda servo de edukado.net enhavis 31 grupajn kaj 494 individuajn korespondpetojn el 56 landoj.
Gonda lingvo
La makrolingvo gonda (propralingve: gondi; en la nagario, गोंडी; en la telugua గోండి) estas parolata de la etnogrupo Gondi en centra kaj suda Barato. Ĝi apartenas al la familio sudcentra-dravida, kaj estas parolata de ĉirkaŭ 2 milionoj da homoj.
Sub la makrolingva rubriko "gonda", la barata registaro inkluzivas la dialektojn dorli, gondi, kalari, maria kaj muria. Ethnologue listigas du lingvogrupojn sub la gonda: nordan gondan, kaj sudan gondan, ĉiu el kiuj inkluzivas multajn dialektojn.
25119 Kakani
25119 Kakani estas nerapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pragya Kakani, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto en teamo pri fiziko kaj astronomio. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho High School de Jericho (Novjorkio, Usono).
Ljudovit Koser
D-ro Ljudovit KOSER estis jugoslavia esperantisto kaj inspektoro de la ministerio pri eksteraj aferoj en Beogrado. Li estis pioniro de Esperanto; li aktivis jam antaŭ la unua mondmilito. En 1908 li verkis la unuan slovenan lernolibron de Esperanto. Samjare li fondis la unuan Esperanto-grupon en Slovenio.
Roggwil-Wynau (stacidomo)
Roggwil-Wynau estas fervoja stacidomo en Roggwil, Svislando.
NGC 5168
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mikulivci
Mikulivci, ukraine Микулівці, rutene Микулôвцï [mikulovcji], ruse Микуловцы (mikulovci), hungare Kismogyorós [kiŝmodjorOŝ], slovake Mikulovce estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Mukaĉeve, en municipo de Kopinivci.
Günz
La rivero Günz estas rivero en Germanio. Ĝi longas 55 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 138-an lokon. Ekestinta apud Lauben per kunfluo de la rojoj östliche Günz kaj westliche Günz, la rivero fluas plejparte norden, kaj ĉe Günzburg enfluas la riveron Danubo.
Reĝa katarto
La reĝa katarto, Sarcoramphus papa, estas la birdo plej klare kolorita inter la katartoj aŭ amerikaj vulturoj. Tiu birdo vivas en tropikaj malaltaj arbaroj el suda Meksiko ĝis suda Argentino, kaj ili troviĝas en altecoj de ĉirkaŭ 1200 m.
Aspekto
Tiu neotropisa specio havas flavan karnan kreston (barbon) super sia beko kaj la senpluma kapa haŭto estas flava kaj ruĝa. La plumaro estas nigra kaj helgriza, sed ĝi havas flavajn kaj rozkolorajn nuancojn. La okuloj estas flavecaj en plenkreskuloj. Ili estas ĉirkaŭ 80 cm altaj.
Moroj
Laŭ moroj, reĝaj katartoj estas tipaj vulturoj. Ili manĝas kadavraĵojn kaj ŝvebas serĉe predon, sed ili uzas ankaŭ flaradon lokigi ĝin. Aliaj sciencistoj diras, ke plej ofte ili nur sekvas ekzempleron de Meleagra katarto aŭ Kondoroj kiuj ja flaras. Grandaj grupoj de vulturoj povas kuniĝi ĉirkaŭ taŭgan kadavraĵon. Tiam la reĝa katarto regas aliajn speciojn sed ĝia plej forto igas ke ĝi devas malfermi la kadavron kiun aliaj manĝos.
Sangai
Sangay (konata ankaŭ kiel Macas, Sanagay, aŭ Sangai ) estas aktiva stratovulkano en centra Ekvadoro, nome en Andoj. Ĝi estas la plej aktiva vulkano en Ekvadoro, spite erupcii nur tri fojojn en registrita historio, ĉar la erupcio kiu startis en 1934 estas ankoraŭ funkcianta. Ĝi montras ĉefe strombolan aktivecon. Geologie, Sangai markas la sudan limon de la Norda Vulkana Zono. La proksimume 500,000-jar-aĝa historio de Sangai estas el nestabileco; du antaŭaj versioj de la monto estis detruitaj de amasaj flankofaloj, pruvaro de kio ankoraŭ restas en ĉirkaŭo.
Reĝa katarto
Reproduktado
Masklo kaj femalo estas similaj laŭ plumaro kaj grandeco (tio estas, apenaŭ estas seksa duformeco). La ino demetas unu ovon kaj ambaŭ gepatroj kovas. Idoj havas brunan plumaron kaj plenkreskulan plumaron nur post 18 monatoj.
Sangai
Pro sia malproksimeco, Sangai estas hejmo de grava biologia komunumo kun faŭno komponita el la pinĉaka tapiro, la giganta lutro, la Anda montarkoko kaj la reĝa katarto. Ekde 1983, ties ekologia komunumo estis protektita kiel parto de la Nacia Parko Sangay. Kvankam grimpado de la monto estas malhelpita de sia malproksimeco, malbonaj veterkondiĉoj, riverinundoj, kaj la danĝero de falantaj vulkanrokoj, la vulkano estas regule grimpata, unuafoje fare de Robert T. Moore en 1929.
Ĝi estas 5 300 m alta. Ties elstareco estas de 1588 m.
Reĝa katarto
Reproduktado
En antaŭhispana majaa civilizo hieroglifoj montras regan katarton kiel simbolo de Cib, la 13a tago en la monato.
Karbono-ciklo
Esplorado
La tre diversaj esploradoj de James Lovelock, Vladimir Vernadskij, Cesare Emiliani, Harmon Craig helpas grave pri la esplorado de estintecaj oceanoj, sedimentoj kaj la klimato kaj pri la karbono-ciklo.
István Sárközy
István Sárközy [iŝtvAn ŝArkozi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárközy István estis hungara nobela juĝisto, departementa oficisto. Lia nobela antaŭnomo estis nádasdi [nAdaŝdi].
Biografio
István Sárközy lernis-studis en Aba (Hungario) (1765), Pozono (1769), Sopron (1771) kaj Debrecen (1775), poste li estis juristo. En 1781 li soldatiĝis, sed ekde 1785 li estis subnotario, poste li havis plurajn postenojn (ekzemple li estis nobela juĝisto inter 1794-1801). Inter 1824 kaj 1936 li estis vicdepartementestro de Somogy (historia departemento). Li ricevis la titolon reĝa konsilisto en 1837. Li edziĝis en 1787 en Egyházasrádóc, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1788-1791. Ekde 1793 ĝismorte li havis postenon en la kalvinana eklezio.
Perdaxius
Perdaxius - jen sarde kaj ankaŭ itale - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbonia, Narcao, Tratalias kaj Villaperuccio. Kristanaj patronoj estas la sanktulo Jakobo la pli aĝa kaj sankta Ana, kies sinsekvaj memortagoj la 25-an kaj 26-an de julio sekve estas la komunumaj festotagoj.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Francisco Antônio de Almeida Júnior
Francisco Antônio de ALMEIDA Júnior (4-a de Majo, 1851 — 12-a de Septembro, 1928) estis brazila astronomo, inĝeniero kaj universitata profesoro dum la lasta duono de la 19-a jarcento. Almeida estis parto de komisiono taskita kalkuli la stelan paralakson de la Suno dum la pasado de Venuso de 1874. Kvankam relative nekonata, Almeida estis grava figuro en la disvolviĝo de kinematografio kaj li estis la unua konata brazilano, kiu vizitis Japanion kaj publikigis libron pri sia restado en Ĉinio kaj Japanio.
Frua vivo
Almeida naskiĝis en la Imperio de Brazilo la 4-an de Majo, 1851 en eminenta familio de Niterói, la unua filo de la kolonelo, politikisto kaj monpruntedonisto Francisco Antônio de Almeida (1820-1889) de lia edziĝo al Joaquina Francisca de Miranda. Dum sia junaĝo, Almeida estis sendita al Eŭropo por studi Inĝenierarton en Parizo. En 1870, li geedziĝis Mathilde Martins (1854–1933), kaj ĉirkaŭ en la sama epoko kiam Almeida ekservis kiel "bloka inspektoro" en la urbo de Rio-de-Ĵanejro. En tiu sama jaro, li petis enskribiĝon kiel unujara studento ĉe la Centra Lernejo, kie li jam ĉeestadis klasojn.
1874 ekspedicio
En 1871, Imperiestro Petro la 2-a proponis al la franca sciencisto Emmanuel Liais la estrecon de la Imperia Observatorio de Rio de Janeiro, kiu akceptis la inviton kondiĉe, ke al li estu permesata modernigi la institucion kaj trejni ĝiajn anojn. Celante tion, en la sekvanta jaro, la Provizora Direktoro Vicgrafo de Prados petis al la Ministerio de Milito, ke oni sendu du el la studentoj de la Observatorio, Julião de Oliveira Lacaille kaj Francisco Antônio de Almeida, al Francio studi astronomion. La peto estis akceptita en junio 1872, kun studperiodo de tri jaroj.
Li foriris la 19an-a de aŭgusto el la haveno de Marsejlo, en Francio, sur la ŝipo Ava, de la franca Compagnie des Messageries Maritimes, ke regule interligis la vojon de Francio al Japanio. En lia vojo, Almeida vizitis lokojn kiel Napolo, Port Said, Adeno, Srilanko, Malako, Singapuro, Koĉinĉinio (nuna Vjetnamio), Ŝanhajo, Honkongo, Jokohamo, Nagasako kaj Tokio. En sia 48-taga vojaĝo orienten, Almeida haltis ĉe diversaj havenoj kaj alfrontis, senvunda, tajfunon en Honkongo, kiu mortigis ĉirkaŭ ok mil homoj, laŭ tiamaj anglaj ĵurnaloj cititaj en lia rakonto. Li alvenis en Jokohamo la 3an-a de Oktobro kaj restis en Japanio dum la sekvantaj tri monatoj.
La 8an-a de Decembro, Janssen sendis kelkajn komisianojn al Kobeo kiel asekuro, kaze de malbona vetero malfaciligu observadon de la pasado, sed tenis Almeida kaj aliajn kunlaborantojn kun si en la urbo de Nagasako. Sur Monto Konpira, Almeida uzis la fotografian revolveron de Janssen, instrumento per kiu 47 bildoj de la pasado de Venuso antaŭ la suna disko estis registritaj. La rezultinta laboraĵo, Passage de Vénus, estas rigardata kiel unu el la unuaj kronofotografiaĵoj en historio.
Revenante el Japanio, Almeida kaj la cetera skipo pasis kelkajn tagojn en Ŝanhajo kaj do, sur la ŝipo La Provence de la Messageries Maritimes, revenis hejmen, haltante en Saigono, Singapuro, Srilanko, Adeno, Suezo, Napolo kaj poste Parizo, post naŭ-monata estado en Azio. En sia iro al Egiptio, ili vizitis Aleksandrio.
Baze sur tio, kion li vidis kaj lernis dum la ekspedicio, Almeida eldonis La Paralakso de la Suno kaj la Pasadoj de Venuso (1878) kaj De Francio al Japanio: Vojaĝada rakonto kaj historia priskribo, uzoj kaj kutimoj de la loĝantoj de Ĉinio, Japanio kaj aliaj aziaj landoj (1879). Malgraŭ la antaŭa estas scienca laboraĵo pri astronomio, la posta priskribas ne nur la eksperimentojn faritajn en 1874, sed ankaŭ donas etnografian kaj socipolitikan rakonton de regionoj kiel la Persa Golfo, Barato, Hindoĉinio, la Filipinoj kaj lokoj laŭlonge de la marbordoj de Ĉinio kaj Japanio.
Reveno al Brazilo
Respublikista kaj kontraŭsklavista, Almeida kredis ke la enkonduko de respublika registaro en Brazilo okazus pere de la universaligo de edukado kaj politika konscio de socio entute. Pri tiu temo, li verkis la libron La Federacio kaj la Monarkio, en 1889.
Dum la naskiĝo de la Unua Brazila Respubliko, li estis nomumita por diversaj ŝtatoficistaj pozicioj: direktoro de la 2a Sekcio de la Statistika Oficejo de la Ŝtato de Rio-de-Ĵanejro en marto 1890; inĝeniero ĉe la Companhia Cantareira e Viação Fluminense en aprilo 1890; membro de la Administrada Konsilantaro de Niterói pere de la rekomendo de Guberniestro Francisco Portela de aprilo al julio 1890; direktoro de oficiala gazeto de Brazilo, Diário Oficial, inter julio kaj novembro 1891  kaj policestro de Niterói.
Kritikulo de Prezidanto Floriano Peixoto, Almeida estis agnoskita kiel partoprenanto en la Manifesto de la Dek Tri Generaloj de 10a de aprilo 1892 kaj do estis arestita dum 100 tagoj ĉe la Fortikaĵo Villegagnon kaj, poste, ĉe la Fortikaĵo São João. En aprilo de la sama jaro, Rui Barbosa petis habeas corpus en la Supera Federala Kortumo por la elkarcerigo de Senatana Admiralo Eduardo Wandenkolk kaj aliaj civitanoj (inter ili, Almeida), sed la peto estis neita. Almeida memstare fuĝis el prizonon kelkaj monatoj poste, la 19an-a de julio, kaj en la sekvanta monato, ĝenerala amnestio estis donata al ĉiuj politikaj malliberuloj.
Post lia aresto, li veturis al Francio, sed baldaŭ revenis pro malsanoj en lia familio kaj disputoj inter liaj gefratoj por la heredaĵo de lia patro. En 1894, dum la Maramea Ribelo, Almeida volontulis kiel civilulo por kontraŭbatali, en la nomo de la Respubliko, la ribelaj maristoj gviditaj de Admiralo Saldanha da Gama. Li faris similan proponon en 1897, kiam li prezentis lin mem kiel "inĝeniero aŭ soldato", por batali kontraŭ Antônio Conselheiro ĉe la Milito de Canudos.
En la fino de 1894, Floriano Peixoto nomis lin konsulo ĉe la brazila Konsulejo en Montrealo kaj nomumis lin kiel helpisto por konsula misio al Ĉinio, en unu el la lastaj agoj de Peixoto kiel prezidanto. Tamen, pro tio ke Peixoto ne subskribis la prezidentajn dekretojn, la kandidatigo de Almeida al la konsulejo havis neniun efikon kaj estis nuligita en decembro. La misio al Ĉinio, planita ekde 1892, suferis de prokrastoj pro bubona pesta epidemio en Hongkongo kaj la komenco de la Unua Ĉino-Japana Milito kaj estis ankaŭ nuligita. Dume, Almeida neniam eliris Rio-de-Ĵanejron, sed estis kompensita por lia prepara laboro.
Privata vivo
De lia geedziĝo al Mathilde Martins, li havis du filojn: Abel de Almeida (1883–1958), ĵurnalisto kaj altranga ŝtatoficisto ĉe la Ministerio de Agrikulturo kaj Francisco Antônio de Almeida Júnior (1880–1958), blinda instruisto ĉe Instituto Benjamin Konstanto kaj instruisto de Esperanto.
Heredo
En sia tempo, Almeida estis objekto de publika satiro en la kontraŭmonarkista revuo Revista Illustrada, kiu kritikis la 1874-an ekspedicion kiel malŝparo de publika mono fare de la Imperia registaro, kaj nomis la Venusan pasadon kiel 'malnovaĵo' en la kampo de Astronomio. Kongresano Ferreira Viana mokis la rolon de Almeida, kiel nura "[portanto] de instrumentoj por la saĝuloj de Francio".
Malgraŭ la kritikoj, Francisco Antônio de Almeida akiris iom da prestiĝo post la eldono de De Francio al Japanio, facile legebla libro, plena de alilandaĵoj el landoj, kiu estis tute nekonataj al la plejparto de brazilaj legantoj. Por liaj kontribuaĵoj, Almeida estis premiita en 1875 kun la titolo de kavaliro de la Imperia Ordo de la Rozo kaj kun memormedalo donita de la franca registaro. La vojaĝo de Almeida, laŭ esploristo Argeu Guimarães, ekscitis la scivolemon de brazilaj aŭtoritatoj kaj kontribuis pri sendo de la unua diplomatia misio al Japanio kaj Ĉinio en 1879-1880.
Laŭ Emmanuel de Macedo Soares, Almeida helpis Rio-de-Ĵanejran Ŝtat-Guberniestron Francisco Portela fondi du bonfaraj asocioj, nome Isabel Portela, malstarigita post la eksigo de la guberniestro, kaj Charitas.
Tra la uzo de fotografia revolvero de Janssen, Almeida havis gravan rolon en la evoluado de filma produktado. Almeida estas ankaŭ vidata kiel la unua brazilano, kiu vizitis Japanion kaj eldonis libron pri kaj Japanio kaj Ĉinio. De Francio al Japanio estis la unua Okcidenta verkaĵo pri Japanio ekde la fino de la izola periodo de tiu lando, sed la 1887-a verkaĵo de Pierre Loti, Madame Chrysanthème, estas plej ofte agnoskita kiel pionira kaj influa rilate al tio, pro la tiama superrego de la franca lingvo. En 2020, la Ambasadejo de Brazilo en Tokio festis la kontribuaĵojn de Almeida al scienco kaj elstarigis la pionirecon de lia vizito al Japanio.
Verkoj
Listo de verkoj de Francisco Antônio de Almeida:
Pieter Korte
Pieter KORTE (naskiĝis la 17-an de junio 1894 en Beerta - mortis la 7-an de novembro 1977 en Emmen, Nederlando), estis nederlanda esperantisto, instruisto popollerneja (estro).
József Nagy (ĵurnalisto)
NAGY József estis rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Liaj personaj indikoj estas nekonataj.
Pieter Korte
Li gvidis multajn kursojn laŭ Cseh-metodo. Ekde 1927 li agis kiel agento de TAGE. Post la germana nacisocialista ekrego 1933 li aranĝis, ke la funkcioj de la laborkomitato por TAGE kaj IPR transiris al Nederlando; poste li estis ĉefa laboranto por TAGE. Li verkis artikolojn kaj kuntradukis la Floretojn.
József Nagy (ĵurnalisto)
Biografio
József Nagy estis redaktoro en Satmaro de gazetoj Mozi Újság (1930), Mai Nap (1933), Keleti Riport (1934), Vigyorgó (1934) kaj eldonisto kaj redaktoro de Derű (1939) kaj de Barátság ("Amikeco", 1939-40). Supozeble li estis en Arado la kunulredaktoro de gazeto Kakas en 1938.
Pieter Korte
Li estis la plej elstara pedagogo inter la nederlandaj esperantistoj, honora prezidanto de la nederlanda ILEI-sekcio. Li aktivis ekde 1927, unue en TAGE, poste en ILEI. Li multe instruis laŭ Cseh-metodo, sed poste verkis propran rektmetodan lerno-libron Sub la verda standardo (1947) kiu ankoraŭ nun apartenas al la plej popularaj internaciaj lerniloj. Korte ankaŭ tradukis, verkis artikolojn, redaktis kaj multjare estis delegito kaj fakdelegito de UEA.