cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montéhus
Eltiraĵoj el kanzonoj de Montéhus
Traduko laŭ senco
Gloron al la 17a (1907)
Saluton, saluton al vi, Bravaj soldatoj de la 17a ; Saluton, bravaj soldaĉjoj, Ĉiu admiras kaj amas vin; Saluton, saluton al vi, Al via mirinda gesto; Pafinte sur nin, vi estus Murdintaj la Respublikon.
Leteroj de socialo (1914)
Certe tio estas peniga Kiam oni havas senteman koron Vidi kompanojn fali Sed kiam oni estas en armeo Oni ne devas verŝi larmojn Oni akceptas la destinon.
La Ruĝa Monteto (1919) La Ruĝa Monteto, tiu estas ĝia nomo, la pafbapto okapis iun matenon Kiam ĉiuj, kiuj supreniris rulis en la ravinon Hodiaŭ estas tie vinberkampoj, kreskas vinberoj. Kiu trinkos tiun vinon, trinkos la sangon de la kompanoj.
Stimfalo
Stimfalo (greke: Στύμφαλος; latine: Stymphalus) estas lago en Arkadio sur Peloponezo, kie laŭlegende Heraklo ekstermis ferbekajn gruojn.
La deka laboro de Heraklo
Sur la lago Stimfalo en Arkadio flugis monstraj gruoj. La lago situis meze de densaj arbaroj. Tiun grandan marĉan lokon ĉirkaŭis malhelaj montoj.
Per bruo de grandega kraketilo, farita de Hefesto kaj donacita de Atena, Heraklo teruris la birdojn kaj tuj poste mortigis ilin per sagoj.
La Argonaŭtoj kaj la gruoj de Stimfalo
Iun tagon, unu el Argonaŭtoj, kiu nomiĝis Oileo, estis vundita ĉe sia ŝultro per la faligo de fera plumo de tia gruo. Ĉar Heraklo fuĝigis ilin foren, el la lago Stimfalo, ili tiam flugadis super la ŝipo. Tiam la navigistoj surmetis siajn kaskojn, kovris sin per siaj ŝildoj kaj forte ekkriadis. Tio timigis la gruojn, kiuj malaperis.
Kapelo Sankta Jozefo (Pápa)
Kapelo Sankta Jozefo estas nova, moderna romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Pápa.
Livada (Tomești)
Livada (hungare: Sztrimba [strimba]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Brad. Administre ĝi apartenas al la komunumo Tomești.
Livada norde limas al distrikto Arad.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 379 loĝantojn (rumanoj); en 1992 190 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1760. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Hunyad).
Ĉeĥoslovaka Ŝaka Ĉampionumo
La Ĉeĥoslovaka Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazis ĉiu jare en Ĉeĥoslovakio por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando. Ĝi okazas de 1919 ĝis 1992.
Okzalata acido
Okzalata acido aŭ oksalata acido estas organika kombinaĵo kies molekula formulo estas H2C2O4. Ĝi estas solida senkolora kristalo formante akvan senkoloran solvaĵon. Ĝi estas klasifikita kiel dukarboksilata acido. Rilate al acida forto ĝi estas pli forta ol la acetata acido. Okzalata acido estas reduktanta agento kaj ties konjuga bazo, konata kiel okzalata jono (C2O42−), estas kelata agento. Kutime, la okzalata acido nature troveblas en ties duhidratohava formo, H2C2O4.2 H2O. Troa konsumado de okzalata acido aŭ longedaŭra haŭtokontakto esteblas danĝera.
Preparado
Okzalata acido estas ĉefe produktita per oksidigo de karbonhidratoj aŭ glukozo uzante nitratan acidon aŭ aeron en la ĉeesto de vanada pentoksido (V2O5). Plurvariaj antaŭaĵoj estas uzeblaj inklude de glukolata acido kaj etileno-glikolo. Pli ĵusa metodo entenas oksidigan karbonizon de alkoholoj produktante la duesterojn de la okzalata acido. Laŭ la ekvacio:
Ĉi-duesteroj sekve estas hidrolizitaj al okzalata acido. Ĉiujare ĉirkaŭ 120 mil tunoj produktiĝas. Historie, la okzalata acido estis akirita ekskluzive de kaŭstikaĵoj samkiel natria aŭ kalia hidroksido sur segaĵon.
Laboratoriaj metodoj
Kvankam la okzalata acido estas facile akirebla, ĝi ankaŭ estas produktebla en laboratorio per oksidigo de la sukrozo uzante nitratan acidon sub la agado de eta kvanto da vanada pentoksido kiel katalizilo. La hidratohava solido estas malhidratigita per varmo aŭ per azeotropa distilado. Disvolviĝinta en Nederlando, iu elektrokatalizo per kupra komplekso helpas la reduktiĝon de la karbona duoksido en okzalatan acidon. Ĉi-konvertiĝo uzas karbonan duoksidon kiel kruda materialo por generi okzalatan acidon.
Reakcioj
La okzalata acido estas rilative forta protondonanto, malgraŭ esti iu karboksilata acido. Ĝiaj jonigaj koeficientoj estas la jenaj:
Okzalata acido suferas multajn el la karakterizaj reakcioj de aliaj karboksilataj acidoj. Ĝi formas esterojn tiel kiel la dimetilan okzalaton (fandpunkto 52,5 ĝis 53,5oC). Ĝi formas acidan kloridon nomatan klorido de okzalilo. Okzalato, la konjuga bazo de la okzalata acido, estas bonega liganto por metalaj jonoj, ekzemple, la drogo Okzaliplatino. La okzalata acido kaj la okzalatoj estas oksidigeblaj de permanganato per memkataliza reakcio.
Biosintezo
Ekzistas minimume du vojoj por la formiĝo enzimohelpa de la okzalato. En unu vojo, la okzaloacetato, unu komponanto de la Ciklo de Krebs por la Citrata acido, hidroliziĝas al okzalato kaj acetata acido per la enzimo okzaloacetazo, laŭ la reakcio jena:
[O2CC(O)CH2CO2]2− + H2O → C2O42− + CH3CO2− Ĝi ankaŭ produkteblas per malhidrogenizado de la glukokola acido, kiu produktiĝas per la metabolismo de la glikola etileno.
Okzalata acido en plantoj kaj manĝaĵoj
Kalcia okzalato estas la plej ordinara komponanto de la renoŝtonoj. La unuaj esploristoj izolis la okzalatan acidon el la oksalidoj. Membroj de la spinacaj familioj kaj la brasikoj (Blanka brasiko, Brokolo kaj Burĝonbrasiko) enhavas altajn amasojn da okzalatoj, samkiel la Apiacoj kiel Petroselo kaj Okzalo. Folioj de rabarboj (Rheum rhabarbarum) enhavas ĉirkaŭ 0,5% da okzalata acido kaj la arizemo enhavas kristalojn da kalcia okzalato. Kelkaj bakterioj produktas okzalatojn per oksidigo de karbonhidratoj. Plantoj el la genro Fenestraria produktas optikajn fibrojn faritaj el kristalecaj okzalataj acidoj por konduki la lumon al subteraj fotosintezaj stacioj.
Oksidigita asfalto aŭ asfalto sub la agado de la gamaj radioj ankaŭ enhavas okzalatan acidon inter ties malkomponiĝaj produktoj. La okzalata acido plifortigeblas la filtradon de radioaktivaj izotopoj kondiĉitaj sub asfalto por eliminado de radioaktiva rubaĵo.
Biokemio
Ĉirkaŭ 25% de la okzalata acido produktita uzatas kiel mordanto en tinkturaj procezoj. Ĝi ankaŭ estas uzata kiel blankigilo, ĉefe al traktado de papero kaj lignopulpo.
La ĉefaj aplikoj de la okzalata acido inkluzivas purigadon kaj blankigon, specilae rilate al forigo de rustaĵoj (kiel kompleksiganta feraganto). En Usono ordinare troveblas dompurigilon enhavantan okzalatan acidon. Ĝi uzatas kiel rustoforiga aganto ĉar ĝi formas akvosolveblan salon kun ferika jono: la jono ferriokzalato.
Okzalata acido estas grava reakcianto pri la lantanida kemio. Lantanaj okzalatoj hidratohavaj rapide formas facile solveblaj acidaj solvaĵoj, en dense kristalecaj, facile filtreblaj formoj, komplete senaj je malpuraĵoj kun nelantanidaj elementoj. Varma malkomponiĝo de ĉi-okzalatoj produktas oksidojn, kiuj estas la plej ordinare komerceblaj formoj de ĉi-elementoj.
Solvaĵoj kun vaporoj de okzalata acido je 3,2% en sukersiropo uzatas de kelkaj abelkulturistoj kiel akaricido kontraŭ la "Varroa destructor".
Okzalata acido frotiĝas sur marmoraj skulptaĵoj por doni iom da brilo kaj kompleta sigelo de la surfaco. Okzalata acido ankaŭ uzeblas por elimini ferajn kaj manganajn deponejojn sur la kvarcaj kristaloj. Oni povas ankaŭ uzi okzalatan acidon kiel lignoblankigilo, forigante nigrajn makulojn pro la akvopenetrado.
Tokseco kaj sekureco
Okzalata acido havas toksajn efektojn per la kontakto kaj kiam ingestita. Ĝi ne estas identigita kiel mutaciiga agento kaj kancerigo-karaktera. Ekzistas la riskon je denaska malformiĝo de la feto kaj ĝi eble danĝeras kiam inhalita, estas ekstreme detruiga al la histoj de la mukoza membrano de la supera spiraparataro; danĝera kaj detruiga al la histoj kaj kaŭzas brulvundojn kiam absorbita de la haŭto aŭ ĉe la okulkontakto. Simptomoj kaj efektoj inkluzivas brulosensacion, tusado, kapturno, laringoinflamo, aermanko, spasmo, laringedemo, inflamo kaj edemo de la bronkoj, pulminflamo kaj pulmedemo.
En homoj, la okzalata acido ingestita havas minumuman Mortodozon (LD) je 600 mg/kg. Raportoj konfirmas ke la buŝa mortodozo estas inter 15 kaj 30 gramoj.
La tokseco de la okzalata acido rezultas en la rena fiasko kaŭzata de precipitaĵo de kalcia okzalato, la ĉefa komponanto de la galŝtonoj. Okzalata acido ankaŭ povas kaŭzi artralgion pro la formiĝo de similaj precipitaĵoj en la artikoj. Ingestado de etilena glikolo rezultas je okzalata acido kiel metabolito kiu ankaŭ kaŭzeblas akutan renfiaskon.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Glycolic_acid.svg| Glukolata acido dosiero:Beta-D-glucose-3D-vdW.png| Glikozo dosiero:Ethylene_glycol.svg| Etileno-glikolo dosiero:Vanadium-pentoxide-monolayer-3D-balls.png| Vanada pentoksido dosiero:Cyanogen.png| Cianogeno dosiero:Dimethyle-oxalate.svg| Dumetila oksalato dosiero:Oxalyl-chloride-2D.png| Oksalila klorido dosiero:Oxaliplatin-2D-skeletal.svg| Oksaliplatino dosiero:Hans_Adolf_Krebs.jpg| Hans Adolf Krebs (1900-1981) dosiero:Ethylene_glycol.svg| Glikola etileno dosiero:Calcium_oxalate_resonance.png| Kalcia oksalato dosiero:Citric_acid_cycle_with_aconitate_2-eo.svg| Ciklo de Krebs dosiero:Friedrich_W%C3%B6hler_Stich.jpg| Friedrich Wöhler (1800-1882) </Gallery>
Telti
Telti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la nova provinco nordorienta Sardio, antaŭe ekde 2016 estis parto de la provinco Sassari kaj ekde 2001 de Olbia-Tempio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Victoria de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Calangianus, Monti, Olbia kaj Sant'Antonio di Gallura.
Luterana preĝejo (Székesfehérvár)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en Székesfehérvár.
Historio
Ekde la 16-a jarcento vivis luteranoj en la urbo, sed pro la turka dominado, poste pro agado de jezuitoj la luteranoj estis malmultaj. Ili apartenis al eklezia grupo en Várpalota ĝis 1867, tiam formiĝis la eklezia grupo. Ĝis tiam la mesoj okazis en dometo. La nun videbla preĝejo konstruiĝis inter 1930-1932. Dum la 2-a mondmilito signifaj domaĝoj estiĝis, sed poste iomete la preĝejo estis renovigita. En 1963 plenaj renovigaj laboroj okazis. En 2002 kaj 2012 interne la preĝejo renoviĝis. La nun aŭdebla orgeno alvenis en 2006.
Patterson (SkyTrain Vankuvero)
Patterson estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Burnaby, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Luterana preĝejo (Székesfehérvár)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola ĉe vojkruciĝo. Okulfrapa estas la eksteraj ruĝaj brikoj. La fasado estas simetria, tie la kvaredra prismo (kiel turo) altiĝas. En teretaĝo de la turo ambaŭflanke estas vestibloj, meze estas la ĉefenirejo. La absido estas duonronda.
Ornamo (muziko)
En muziko, ornamoj estas muzikaj floraĵoj, kiuj ne necesas al la melodia (aŭ harmonia) linio en ties tuto, sed servas por garni aŭ "ornami" tiun linion. La kvanto da ornamado en peco de muziko povas varii inter tre vasta (ofte estis tiel en la baroka periodo) kaj relative mulmulta aŭ eĉ nenia.
En la baroka periodo, estis kutime, ke ludantoj improvizu ornamadon super indikita melodia linio. Kantistoj, kiuj ludas tripartan arion, ekzemple, kantas la melodion relative senorname la unuan fojon, sed ĝin garnus per aldonaj floraĵoj la duan fojon.
Trilo
Rapida alternado inter indikita tono kaj la supra, kutime indikata per la literoj tr skribitaj super la liniaro.
Vidu Trilo por pliaj detaloj.
Mordento
La mordento estas rigardata kiel rapida ununura alterno inter indikita tono, la tono super (okaze de la mordento supra) aŭ sub (okaze de la mordento suba aŭ invertita) la indikita tono, kaj tiam la indikita tono denove.
Kiel ĉe la trilo, la preciza rapideco je kiu la mordento ludiĝas varias laŭ la rapido de la peco, sed je moderaj rapidoj la ĉi-supra notacio povus esti plenumita jene:
muzikaĵon luditan jen kun mordentoj subaj, jen sen ili. (OGG)
Oni devus rimarki, ke en la baroka periodo, Mordant (la germana respondaĵo de mordento) estis tio, kio poste nomiĝis mordento invertita kaj nun nomiĝas mordento suba. En la 19-a jarcento, tamen, la nomo mordento ĝenerale aplikiĝis al tio, kio nun nomiĝas la mordento supra. Ĝuste tiu ĉi konfuzo pri la senco de la senkvalifika vorto mordento kondukis al uzado de la modernaj terminoj mordento supra kaj suba anstataŭ mordento kaj mordento invertita.
Cetere, ĉiaspecaj mordentoj tipe povis, en kelkaj periodoj, komenciĝi per kroma neesenca tono (la malpli grava, aldonita tono), anstataŭ per la ĉefa tono kiel montrite en la ĉi tieaj ekzemploj. Tio validas ankaŭ rilate trilojn, kiuj en baroka kaj klasika tempo laŭnorme komenciĝis per la aldonita, supra tono. Praktiko, notacio, kaj nomenklaturo varias multe por ĉiuj ĉi ornamoj, kaj tiu ĉi artikolo temas pri proksimuma deknaŭjarcenta normo.
Turno
Mallonga figuro konsistanta el la tono super la indikita, la tono mem, la tono sub la indikita, kaj la tono mem denove. Ĝi estas indikita per spegulita S-formo kuŝanta surflanke super la liniaro. Turno invertita (la tono sub la indikita, la tono mem, la tono super ĝi, kaj la tono mem denove) estas kutime indikita per meto de mallonga vertikala streketo tra la normala turnsigno, kvankam iafoje la signo mem renversiĝas.
Se la turnsimbolo metiĝas rekte super noton, ĝi estas ludata precize tiel, kiel montrite supre. Se ĝi metiĝas inter du notojn, tamen, la noto antaŭ la simbolo ludiĝas, tiam la turno, kaj tiam la sekvanta noto. La jenaj turnoj do:
povus esti ludataj jene:
La suba aldonita tono povas esti kromate altigita aŭ ne (vidu Mordento).
La preciza rapideco, je kiu la tonoj de turno ludiĝas, povas varii, kiel povas ankaŭ ĝia ritmo. La respondo al tio, kiel plej bone ludi turnon, precipe dependas de kunteksto, kutimo, kaj gusto.
Apoĝaturo
El la itala vorto appoggiare, "apogi". La apoĝaturo estas melodie grava kaj ofte subtrahas por si duonon de la tempodaŭro de la posta noto (tamen en tritakto, ekzemple, ĝi povus ricevi du trionojn de la tempo). La aldonita tono (la neesenca tono) estas unu gradon pli alta aŭ malalta ol la ĉefa tono; kaj, se pli malalta, ĝi povas esti kromate altigita aŭ ne (vidu Mordento).
La apoĝaturo estas skribita kiel noto malpli granda, kiel la aĉakaturo sed sen la oblikvo:
Tio ĉi estus ludata jene:
muzikaĵon kun du frazoj finiĝantaj per apoĝaturoj, sekvataj de samaj du frazoj sen ili. (OGG)
Muzikista memorigilo: la apoĝaturo estas pli longa ol la aĉakaturo ĉar ĝi estas apogeo de longeco.
Aĉakaturo
El la itala vorto acciaccare, "kunpremi". La aĉakaturon oni eble plej bone rigardu pli mallongan, malpli melodie gravan, variaĵon de la apoĝaturo, kiu en teorio tute ne subtrahas tempon de la ĉefa tono. Oni ĝin skribas kiel pli malgrandan noton (ofte okonan noton), kun oblikvo tra la tigo:
La preciza interpreto de tio ĉi varios laŭ la rapido de la peco, sed jeno estas ebla:
Ĉu la noton oni ludu antaŭ aŭ sur la pulso estas precipe afero de gusto kaj ludpraktiko. Escepte, la aĉakaturo povas esti ennotigita en la mezuro antaŭ la noto, al kiu ĝi alligiĝis, kio montras, ke oni ĝin ludu antaŭ la pulso. (Tiu ĉi gvido de praktiko estas bedaŭrinde nehavebla, kompreneble, se la ĉefa noto ne falas je la komenco de la mezuro.) Iuj pianistoj ludas kaj la aĉakaturon kaj la ĉefan tonon samtempe, tuj delasante la aĉakaturon.
Portamento
Oni ligas du tonojn per mallonga kromatika ligo aŭ per mallonga glitado. Oni nota la portamenton per liga streko inter la du notoj.
Charlie Pace
Charlie Pace [ĉarli pejs] estas rolulo de filmserio "Perditaj" (angle "Lost") de usona televidkanalo ABC. La rolon de Charlie ludas aktoro Dominic Monaghan.
Laŭ la filmo, Charlie estas rok-muzikisto en la bando DriveSHAFT, kiun li formis kun sia frato Liam.
Personatges de Lost Huvudroller i Lost
Söhlde
Söhlde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Árnafjørður
Árnafjørður estas vilaĝo de Ferooj. Ĝi situas sur la insulo Borðoy, je koordinatoj, kaj estas parto de la komunumo Klaksvíkar. Árnafjørður havas proksimume 60 loĝantojn, kaj ĝia poŝtkodo estas FO 727.
Árnafjørður troviĝas piede de profunda fjordo, nomita Árnfjarðarvík, ĉe la orienta bordo de Borðoy. En 1875, forlasita norvega ŝipo, plena je granda kvanto da ligno, vage algrundiĝis al Árnafjørður. La ligno estis vendita per aŭkcio kaj, pro tiu subita ekceso, la prezo de ligno signife malgrandiĝis. Tio estis ege malkutima okazaĵo en lando, kie lignon oni ofte devis altpreze importi.
Hans Moser
Vivo
Johann Julier estis la tria ido de Franz Julier, akademia skulptisto, kaj ties edzino Serafina. Li alkreskis en Vieno. Juna Johann Julier ricevis deklaminstruon ĉe aktoro Josef Moser, kies familian nomon li alprenis. Poste li migris kun migroteatroj tra la lando. En 1897 li havis unuan dungitecon en Bohemujo, kaj en la jaro 1903 li havis per la vokiteco al la renoma Teatro en la Jozefurbo, tiam estrata de Josef Jarno, ŝajne frapan sukceson. Li tamen fiaskis, ĉar lia aspekto kaj korpogrando de 1,57 m maltaŭgigis lin por amorantoroloj konformaj al lia aĝo. Pro tio en 1907 li denove migris kun migroteatroj tra la landoj de Aŭstrujo-Hungarujo; ekde 1910 li havis negrandajn dungitecojn en revuoj, kabaredoj kaj teatroj je Vieno. En 1913 naskiĝis lia unua filino Margarete. En ĉi tiu jaro li havis siajn unuajn sukcesojn en soloroloj kiel komikisto en la keloteatro „Max und Moritz“ en St. Annahof je Vieno.
Dum la Unua Mondmilito li servis ĉe la Isonzo-fronto kaj distris siajn kamaradojn per komikaĵoj tiel bone de la milita ĉiutago, ke li ekde tiam vidis sian estontecon en la komika fako. Post la milito li regule prezentis en la vienaj kabaredoj „Budapester Orpheum“, „Reklame“, „Hölle“, „Leopoldi-Wiesenthal“ kaj en la „Intimes Theater“ de Heinrich Eisenbach. Fritz Löhner-Beda verkis en 1922 por li la solo-unuaktaĵon „Ich bin der Hausmeister vom Siebenerhaus“. En 1923 finfine Robert Stolz atentiĝis pri li kaj dungis lin por revuo en Teatro Ronacher. Du jarojn poste Max Reinhardt revenigis la aktoron al la Teatro en la Jozefurbo, kie li aktoris en pecoj de Nestroy, Schnitzler kaj Ödön von Horváth. En 1925 ankaŭ aperis la unua artikolo pri la verkado de Moser en Neue Freien Presse, kiu nomis lin kiel plej aktuala kaj lasta viena arlekeno.
Li tre rapide estis la plej ŝatata aktoro de Reinhardt kaj akompanis tiun ĉi dum sia migroprezentado tra Usono en la jaro 1927/28. Tie li aktoris en „Somermeznokta sonĝo“ interalie ĉe la novjorka Brodvejo. Moser fariĝis multokupita aktoro kaj komikisto ĉe la vienaj teatroj. Tie li rolis malklarparole, rumore, grumble kaj per turnaj movoj strangulojn, plejofte servistojn aŭ aliajn etburĝojn kiel butikistoj, tajloro kaj domservistoj, sed ankaŭ cirkofigurojn. En 1922 li transprenis la rolon de notario en „Kleider machen Leute“, poste sekvis ankaŭ malgrandaj roloj en silentfilmoj. Vastan konatecon li ankaŭ atingis per sia rolo kiel „muta“ servisto en „Die Familie ohne Moral“. Sed nur en silentfilmo li povis malvolvi sian tutan originalecon, kiun li jam estis perfektiginta en la teatro. La unuan rolon en sonfilmo li ricevis en 1930 kiel flankaktoro en „Geld auf der Straße“. Hans Moser figuris en siaj filmoj ofte personojn, kiuj dumpase de agado plenumas egan ŝanĝiĝon. Ekzemple en Das Gäßchen zum Paradies li ludas hundokaptiston, kiu fariĝas hundoŝatanto; en Anton, der Letzte senliman admiranton de la nobelaro, kiu mutacias al advokato de malnobeluloj; en Das Ferienkind ĉagrenitan pensiiston, kiu iam estis forpuŝinta sian propran filinon pro la elekto de ŝia edzo kaj per sia nepo fariĝas amoplena avo; kaj en Der Herr Kanzleirat maljunan virinmalamikon, kiu maljuniĝinte senvole ekamas junulinon. La kombinaĵo el unika mimiko, gestado kaj lingvo faris lin senmortebla originalulo, kiu eĉ povis ŝanĝi la plej malbonan scenaron en ŝate spektatan filmon.
Dum la nazia epoko Moser rifuzis konsenti al la eksedziĝo disde sia juda edzino Blanca Hirschler (foje ankaŭ Bianca Hirschler). En 1939 ŝi devis elmigri al Hungarujo. Nur pro sia populareco Hans Moser malgraŭ sia geedzeco kun judino rajtis plue labori kiel filmaktoro. Post la Dua Mondmilito la geedza paro denove loĝis en la vilao en Wien-Hietzing. La edzino enprenis inter la ge-Moser tre superregan rolon; Moser igis ŝin laŭplaĉe disponi eĉ pri liaj enspezoj kaj kontentiĝis per poŝmono. Ĉi tiuj modesteco kunpaŝis kun troigita timo de subita malriĉiĝo. La ge-Moser eĉ onidire loĝis en la servistoĉambroj, por respekte trakti la meblaron. Je lia unua flugo la artisto estis malpli imponata de la superrigardo ol de la senpaga manĝo, kiun oni donis en la flugmaŝino.
Post militfino Moser estis interalie dungita ĉe la viena Burgoteatrejo, kie li aparte pro sia rolo de Weiring en Liebelei de Arthur Schnitzler akiris laŭdegon de recenzistaro kaj publiko. En la jaro 1961 Moser rolis por aŭstra televidversio denove la sorĉoreĝon en Geschichten aus dem Wiener Wald de Horváth, kiun li jam en 1931 rolis dum la unua prezentado en Berlino. En 1964 Hans Moser mortis pro pulmokancero. Li kaj sia edzino ambaŭ estas entombigtaj sur la viena ĉeftombejo.
Oftaj filmaj kunaktoroj de Moser estis Theo Lingen kaj Paul Hörbiger, kun kiu li ankaŭ estis amiko.
18157 Craigwright
18157 Craigwright estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Craig John Wright, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Woodlin High School en Woodrow (Koloradio, Usono).
Torrance
Torrance estas marborda grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Torrance situas laŭ marbordo de Pacifiko en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato.
Historio
La nuna Torrance origine estis areo de indianoj. En 1784 jam la hispanoj havis la kampojn. En la 1900-aj jaroj Jared Sidney Torrance aĉetis la bienojn. La setlejo nomiĝis Torrance ekde 1912 kaj ĝi iĝis urbeto en 1921. Post la 2-a mondmilito oni komencis produkti aerspacajn konsistaĵojn kaj graviĝis ankaŭ la naftoindustrio.
Ekonomio
Torrance estas hejmoj de grandaj japanaj aŭtoproduktantoj: Toyota, Honda. Menciindas ankaŭ produktado de aerspacaj konsistaĵoj kaj helikopteroj. Rande de la urbego oni rafinas petrolon.
Trafiko
Loĝantoj de Torrance uzas la proksiman flughavenon de Los-Anĝeleso. La urbego havas ligojn voje kaj fervoje al la proksimaj urboj. Aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn en la urbego.
Klimato
Torrance situas en mediteranea aŭ subtropika klimatozono. La temperaturo averaĝe estas en januaro 13 °C, en julio 21 °C. Jare pluvas po 345 mm. La matenoj de junio estas ofte nebulaj.
Olivença (Alagoaso)
Olivença estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 11.047 loĝantojn en 2010.
En Hispanio ekzistas ĉe la landlimo kun Portugalio similnoma urbeto kiu iam estis de Portugalio kaj kiu nomiĝas en la hispana Olivenza, en la provinco de Badajoz.
Charles Mathews
Dum kelkaj jaroj Mathews ludis malgrandajn rolojn, sed la 15an de majo 1803 ŝi faris sian aperon en Londono en la teatro de Haymarket, kiel Jabel en la verko de Richard Cumberland nome The Jew (La judo) kaj kiel Lingo en The Agreeable Surprise (La agrabla surprizo). Poste li estis dungita en Drury Lane. Lia kapablo por imitado ebligis lin maski sian personecon sen ŝanĝo de vesto. Lia plurkapablo kaj originaleco estis montrita en sia unuhoma spektaklo, aŭ "monodrama distrado," titolita At Home aŭ Matthews at Home, kion li startis en la Lyceum Theatre en 1808.
Reveninte al Anglio aŭtune 1823, li aliĝis al Frederick Henry Yates, administranto de la Adelphi Theatre. Dum sia sukcesa kariero, Mathews, kun John Kemble kaj John Braham, estis ricevita kiel gasto de Georgo la 4-a.
Knajsnaj-amatolaj montarbaroj
La knajsnaj-amatolaj montarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la kablanda ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Orienta Kablando kaj de Okcidenta Kablando en Sud-Afriko.
Priskribo
La ekoregiono kiu kovras 3 100 da kwadrataj kilometroj, estas la plej malgranda de Sud-Afriko. Ĝi konsistas el du disigataj enklavoj.
La ekoregiono havas subtropikan/mezvarman klimaton. La pluvokvanto falas dum la tuta jaro, kaj varias de 525 mm ĝis 1220 mm je jaro en knajsnaj arbaroj, kaj de 750 mm ĝis 1500 mm en la amatolaj arbaroj.
Flaŭro
La arbospecioj estas de tropika kaj afromontana origino, kaj inkludas Olea capensis (oleacoj), Ocotea bullata (laŭracoj), Afrocarpus falcatus (podokarpacoj), Podocarpus latifolius (podokarpacoj), Ilex mitis (akvifoliacoj), Apodytes dimidiata (ikacinacoj), Rapanea melanophloeos (mirsinacoj), Cassine peragua (celastracoj), Ochna arborea, Curtisia dentata (kurtisiacoj), Gonioma kamassi, Platylophus trifoliatus, kaj Cunonia capensis (kunoniacoj).
Faŭno
La areo havas riĉan birdosortimenton inkluzive de la kvazaŭ endemia knajsna turako (Tauraco corythaix), la marborda arbustosilvio (Bradypterus sylvaticus), la sudafrika kampetero (Campethera notata), la nigrakapa kosifo (Cossypha dichroa) kaj la arbara kanario (Serinus scotops), dum rabobirdoj trovataj tie ĉi inkludas la kronaglon (Stephanoaetus coronatus) kaj la afrikan arbarstrigon (Strix woodfordii). Reptilioj ampleksas la endemian knajsnan ĥameleonon (Bradypodion damaranum).
Homa uzado, konservado
Thomas Henry Duthie estis la unua oficiala kontrolisto de la Reĝaj Arbaroj kaj Terenoj. Malgraŭ la malgranda surfaco de la ekoregiono, la knajsnaj-amatolaj montarbaroj estas la plej vastaj sud-afrikaj individuaj arbaroj. La knajsnaj arbaroj estis ekspluatataj por la altavalora konstruligno ekde la 18-a jarcento, kaj la amatolaj arbaroj ekde la 20-a jarcento. Ekde 1939 la arbaroj plejofte estas situigitaj ene de protektataj areoj kaj estas bone reestabligantaj, kvankam arbarekspluatado estas permisata.
7318 Dyukov
7318 Dyukov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Bella Aleksejevna Burnaŝeva elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Vitalij Petroviĉ Djukov, profesoron en la Ŝtata Siberia Akademio de Geodezio en Novosibirsk kaj fakulon pri la tera gravita kampo.
Rabenhorst
Rabenhorst - germane "korva nesto" - estas la nomo de pluraj loĝlokoj.
Interalie temas pri partoj de la komunumo Admannshagen-Bargeshagen kaj Prebberede, ambaŭ en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio de Germanio.
Ruĝaŝultra buteo
La Ruĝaŝultra buteo (Buteo lineatus) estas mezgranda rabobirdo de la genro Buteo. Ties reprodukta teritorio etendas tra orienta Nordameriko kaj laŭlonge de la marbordo de Kalifornio kaj norda al nordorienta-centra Meksiko.
Antonio Resines
Antonio Cayetano Francisco de Sales FERNÁNDEZ RESINES (Torrelavega, Kantabrio; 7-a de aŭgusto 1954), konata kiel Antonio Resines, estas hispana aktoro ĉefe de kino kaj televido, kvankam li ankaŭ laboris en teatro. Li estis prezidanto de la Kinakademio de Hispanio (2015-2016) kaj ricevis Goja-premion al la plej bona protagonista aktoro.
Ruĝaŝultra buteo
Aspekto
Masklo estas 43 al 58 cm longa, pezas ĉirkaŭ 550 g kaj havas enverguron de 96 cm. Ino estas iome pli grandaj je 48 al 61 cm longa, peza ĉirkaŭ 700 g kun enverguro de ĉirkaŭ 105 cm. Plenkreskulo havas brunecan kapon, ruĝecan bruston, kaj palan ventron kun ruĝeca strieco. Ties vosto, kiu estas tre longaj por la standardoj de Buteo, estas markataj per mallarĝaj blankaj strioj. La ruĝaj "ŝultroj" estas videblaj kiam la birdoj ripozas. La supraj partoj de tiuj buteoj estas malhelaj el malhelbruna en supra dorso al nigreca plej sube kun tre kontrastaj palaj punktoj kaj ili havas longajn flavajn krurojn. Okcidentaj birdoj povas ŝajni pli ruĝecaj, dum la birdoj de Florido estas ĝenerale pli palaj. La flugiloj de plenkreskuloj estas pli striecaj en supra flanko.
Antonio Resines
Biografio kaj kariero
Li ekstudis juron en la Komplutensa Universitato de Madrido en 1971, sed poste li studis komunikadan sciencon en la sama universitato, kie li renkontiĝis kun kolegoj Carlos Boyero kaj Fernando Trueba. Kune ili decidis fari filmon kiu estis la debuto de Trueba: nome Ópera prima.
Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj li laboris por kino kaj televido, ludante ĝenerale rolojn de edzo aŭ ĉefe eks-edzo ekzemple de Verónica Forqué kaj Carmen Maura, kaj kun reĝisoroj kiel Manuel Iborra aŭ la menciita Trueba. Filmoj kiel El baile del pato (1989), Cómo ser mujer y no morir en el intento (kun Ana Belén, 1991) kaj Todos los hombres sois iguales (1994) estas tiukadre ekzemploj. Li partoprenis ankaŭ en agadfilmoj kiel Todo por la pasta (Enrique Urbizu, 1991).
Ruĝaŝultra buteo
Aspekto
La beko estas nigreca kaj tre akrapinta, krom hokoforma kiel kutime inter buteoj; la vaksaĵoj estas flavaj kaj tre markataj. La irisoj estas brunaj.
Antonio Resines
Biografio kaj kariero
En 1997 li aktoris en tri filmoj kiuj ŝanĝi sian karieron. En La buena estrella (Ricardo Franco) li ludis la rolon de tro matura kvardekjarulo kiu gastisgas unuokulan gravedan virinon (Maribel Verdú), al kiu li edziĝas, sed post jarojn li gastigis ankaŭ ŝian eksfiancon malsanan (Jordi Mollà). En Carreteras secundarias (Emilio Martínez Lázaro), bazita sur romano de Ignacio Martínez de Pisón, li estis vidvo kies filo (Fernando Ramallo) na bone ŝatas lin. En El tiempo de la felicidad li estis kvindekjarulo kies geedzeco vanuiĝas en somero en kiu liaj filoj (María Adánez, Silvia Abascal, Pepón Nieto kaj Carlos Fuentes) atingas sian maturecon.
Anoia (komarko)
Anoia estas unu el la 42 komarkoj de Katalunio (Hispanio). Ĝi situas en Provinco Barcelono kaj ĝia ĉefurbo estas Igualada. Ĝi kalkulis loĝantojn en 2018.
La libro de la dukino
La unua ĉefa verko de Geoffrey Chaucer, nome The Book of the Duchess (La libro de la dukino), estis elegio por Blanka de Lankastro (kiu mortis en 1368). Eble tiu verko estis mendita de ŝia edzo Johano de Gento, ĉar li atribuis al Chaucer ĉiujaran pagon de 10 pundoj la 13an de Junio 1374. Tio ŝajne metis la verkadon de The Book of the Duchess inter la 12a de Septembro 1368 (kiam mortis Blanka de Lankastro) kaj 1374, dum multaj ĵusaj studoj preferas daton tiom fruam kiom la fino de 1368. Antaŭe la verkisto komponis nur mallongan poemon, "An ABC," kaj eble sian tradukon The Romaunt of the Rose.
Ruĝaŝultra buteo
Aspekto
Junulo de Ruĝaŝultra buteo estas plej verŝajne konfuzebla kun junulo de Larĝflugila buteo, sed povas esti distingata per sia longa vosto, duonlunecaj flugilmarkoj, kaj pli flugilfrapeca flugmaniero stile de la genro Accipiter. Tiu birdo estas ofte konfuzata kun la Jamajka buteo.
Antonio Resines
Biografio kaj kariero
Li partoprenis en La niña de tus ojos (1998), en kiu li ludis la rolon de kinreĝisoro kaj en Amanece, que no es poco (José Luis Cuerda, 1988). Li finis la jaron per la filmado de la televida serio A las once en casa, kun Carmen Maura, Ana Obregón, Liberto Rabal, Beatriz Rico, Mary Carmen Ramírez, Unax Ugalde, Jorge Sanz kaj Alejo Sauras.
La libro de la dukino
Evidenta (sed disputita) pruvaro sugestas, ke Chaucer verkis la poemon por rememorigi la morton de Blanka de Lankastro, edzino de Johano de Gento. Tiu pruvaro inkludas manuskriptajn notojn el la Elizabetepoka antikvaĵisto John Stowe indikante ke la poemo estis verkita pro mendo de Johano de Gento. Estas ripetitaj uzoj de la vorto “White” (blanka en angla), kio estas preskaŭ certe vortoludo por “Blanka.” Aldone, fine de la poemo estas referencoj al 'long castel', sugeste la dinastio de Lankastroj (linio 1318) kaj 'ryche hil' ĉar Johano de Gento estis grafo de Richmond (mond=hill) (linio 1319) kaj la rakontisto aludas al Sankta Johano, kiu estas la nomosanktulo de Johano de Gento.
Ruĝaŝultra buteo
Taksonomio
Tiu nearktisa specio estas membro de la genro Buteo, grupo de mezgrandaj rabobirdoj kun fortikaj korpoj kaj larĝaj flugiloj. Membroj de tiu genro estas konataj kiel buzzards en eŭropa angla, sed kiel hawks en nordamerika angla.
Antonio Resines
Biografio kaj kariero
En 2003 li partoprenis en filmo reĝisorita de sia amiko Jesús Bonilla nome El oro de Moscú. Samjare ekelsendiĝis la televida serio Los Serrano, kie Resines freneziĝis ĉar li komprenis nek sian edzinon pli kleran ol li, nek siajn adoleskajn filojn kaj finfine nek troan nekompreneblan mondon. La serio iĝis unu de la plej gravaj serioj en la lando, ĉefe en 2004. La serio finiĝis en 2008.
La libro de la dukino
Komence de la poemo, la nedorma poeto kuŝas sur lito, legante libron. Temas pri kolekto de malnovaj historioj, kie oni rakontas la historion de Keikso kaj Alkiono. Oni rakontas kiel Keikso perdis sian edzinon en la maro, kaj kiel Alkiono, lia edzino, bedaŭris lian foreston. Necerta pri lia fato, Si preĝas al la diino Junono kiu sendas al ŝi vizian sonĝon. Junono sendas mesaĝisto al Morfeo kiu portu la korpon de Keikso kun mesaĝo al Alkiono.
Ruĝaŝultra buteo
Subspecioj
Estas 5 agnoskitaj subspecioj de Buteo lineatus, kiuj varias en teritorio kaj en koloraro:
Antonio Resines
Biografio kaj kariero
En 2005 li revenis al dramo per Otros días vendrán, en kiu li ludis rolon de vidvo kies filo (Nacho Aldeguer) memmortiĝis, kunaktore kun Cecilia Roth kaj Fernando Guillén. Tuj poste la aktoro rompis sian krurón je akcidento de motorciklo, kiu malebligis sian partoprenon en Alatriste. Tamen, jarfine, li laboris en alia historia filmo: nome La dama boba. En 2009 li revenis al kino per Celda 211, de Daniel Monzón, ludante rolon de policano de prizono kie okazas ribelo de plej ribelemaj malliberuloj, kio havigis al li trian nomumon al Goja-premio. En 2010 li debutis en Meksiko, per televida serio Soledad, en kiu li personigas malbonan patron kiu fitraktas sian filinon.
Ruĝaŝultra buteo
En arto
John James Audubon ilustraciis la Ruĝaŝultran buteon en sia libro.
Christian Ulmen
Christian Ulmen (naskiĝis la 22-an de septembro 1975 en Neuwied, Germanio) estas germana televida prezentisto, filmproduktisto, aktoro, verkisto kaj filmreĝisoro.
Aktoro kaj filmproduktisto
Christian Ulmen kresksi en Hamburgo. Jam en adoleska aĝo li estis radiofonia prezentisto de la lokaj kanaloj Radio Hamburg, Radio 107 kaj OK Radio. Por siaj televidaj projeksotj de la loka "malferma kanalo Hamburgo" (Offener Kanal Hamburg) li en aĝo de 15 jaroj honoriĝis per la premio Junior Reporter Preis de Peter Scholl-Latour.
En 1995 li per abitura ekzameno finis la mezlernejajn jarojn. Li enskribiĝis por studo de teologio en la universitato de Hamburgo, sed praktike neniam komenciĝis tiun studon. Anstataŭe li plu laboris por radiofoniaj kaj televidaj produktaĵoj.
En tia produktaĵo li en 1996 estis malkovrita de usona serĉisto de televidaj talentoj, kiu ofertis al li laborpostenon en la primuzika televida kanalo MTV Europe en Londono. En aĝo de 20 jaroj li translokiĝis al Londono kaj ekde tiam laboris por la tiutempe ankoraŭ tuteŭrope elsenda primuzika televida kanalo MTV. Li en la elsendoj parolis anglalingve, sed kun intence forta germanlingva akcento, kio donis al li multajn simpatiojn inter la anglalingvaj spektantoj, sed fortajn kritikojn el inter la germanlingvaj spektantoj, kiuj akuzis lin pri stulta serĉado kaj pri fortigo de malĝustaj antaŭjuĝoj kontraŭ germanlingvanoj. Ekde la jaro 1998 la kanalo MTV regionigis sian programon, Germanlingvio ricevis propran MTV-kanalon kaj Ulmen ekde tiam en la elsendoj parolis germane. Post la programo MTV HOT, Ulmen en Hamburgo prezentis la programon MTV Alarm pri konataj muzikistoj. Sekvis la programo Live aus Berlin. Pro konfliktoj kun novaj programgvidistoj, li en 1999 malligis sian laborkontrakton de MTV.
Sekve li verkis artikolojn por diversaj germanlingvaj paperaj amaskomunikiloj, kaj foje laboris (kaj laboras) por la radiofoniaj programoj Radio Fritz en Potsdam kaj 1 Live en Kolonjo.
En 2000 li kiel produktisto de la programo Unter Ulmen revenis al la kanalo MTV. En 2003 la reĝisoro Leander Haußmann dungis Christian Ulmen kiel ĉefaktoro de la kineja filmo Herr Lehmann. Gazetaj kritikistoj tre laŭdis lian aktoradon, kaj jaron poste li ricevis la kinejan premion Bayerischer Filmpreis pro sia rolo de s-ro Lehmann.
Sekvis pliaj kinejaj produktaĵoj, en kiuj Christian Ulmen havis ĉefrolojn. En la kanalo MTV li mallongan tempon prezentis la programon Ulmens Auftrag, kiu publike pli furoris ol la antaŭa programo "Unter Ulmen".
En 2005 li aktoris en la produktaĵo Mein neuer Freund de la televida kanalo ProSieben kaj en 2007 li videblis kiel Max Munzl en la produktaĵo Dr. Psycho – Die Bösen, die Bullen, meine Frau kaj ich - por tiu rolo li estis honorigita per la premioj Bayerischer Fernsehpreis kaj Adolf Grimme.
Post kiam la programoj de Christian Ulmen en la kanalo MTV ricevis pli amase pozitivan eĥon en interreto ol atingi amasan publikon televide, li decidis pli labori per interreto. En la retejo ulmen.tv de aŭgusto 2008 ĝis junio 2009 ĉiusemajne publikiĝis novaj filmetoj de li. Tiucele li fondis filmproduktan firmaon, kiu de tiam produktas filmojn ankaŭ por diversaj germaniaj televidaj kanaloj.
Gazetaj kritikistoj laŭdas liajn televidajn kaj interrete filmajn produktaĵojn esti plenaj je eksperimentemo kaj provoko.
Krome li plu verkas artikolojn por skribaj amaskomukiloj, kaj paroliste realigis multajn produktaĵojn de sonlibroj.
NGC 5298
NGC 5298 (aliaj indikoj — ESO 445-39, MCG -5-33-15, PGC 48985) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Antal Salamon
Antal Salamon [ŝalamon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Salamon Antal estas hungara kuracisto, traŭmatologo, kirurgo.
Antal Salamon naskiĝis la  1928 en Nyíregyháza.
Biografio
Antal Salamon akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pécs en 1953, sed li poste akiris pliajn medicinajn fakdiplomojn en 1957, 1960, 1967 kaj 1992. Inter 1948 kaj 1954 li laboris en universitata anatomia instituto, poste en kliniko en Pécs ĝis 1975. En 1967 li kandidatiĝis, en 1970 li iĝis docento, en 1980 li doktoriĝis. En 1980 li estis nomumita titulara profesoro en la supre menciita universitato. Inter 1975 kaj 1995 li estis ĉefkuracisto en hospitalo de Szombathely. En 1995 li emeritiĝis, sed dum la aktiva vivo li studvojaĝis aŭ prelegis en Okcidenta Germanio, Orienta Germanio, Aŭstrio, Usono. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn inter 1984-2006. Li edziĝis, baldaŭe li havis 2 filinojn.
Sekurecvalvo
Ĝeneralaĵo
Sekurecvalvo estas instalaĵo por redukti premojn, kiu protektas premsistemojn kontraŭ neallaseblaj premoj. Krom tiuj valvoj ankaŭ jenaj aparataroj apartenas al la premreduktaj instalaĵoj:
Afrika akcipitro
La Afrika akcipitro aŭ Taĉiro (Accipiter tachiro) estas taga rabobirdo el familio Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Konsiderate laŭ la Handbook of the Birds of the World, ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko kaj kun teritorioj pli orientaj kaj sudaj ol tiuj de la proksima parenco nome la Ruĝbrusta akcipitro, nome en Angolo, Bocvano, Burundio, Centrafrika Respubliko, Demokratia Respubliko Kongo, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Ruando, Somalio, Somalilando, Sudafriko, Sudano, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Ĝi estas ofte konsiderata samspecifa kun la Ruĝbrusta akcipitro de okcidenta kaj centra Afriko (BirdLife International 2007).
Ĝi estas birdo kun helgriza kapo, malhelgrizaj supraj partoj, kiel la Ruĝbrusta akcipitro, sed kun griza vaksaĵo anstataŭ flava; la iriso kaj kruroj ja estas same flavaj. Krome en blankaj subaj partoj (eĉ ĉe femuroj) estas horizontala malhelbruna strieco dum la suba ventro estas tutblanka senstrieca.
Imre Hegedűs
Imre HEGEDŰs [hegedyŝ] estas rumania hungara fizikisto. Li naskiĝis en Oradea la 17-an de junio 1931.
Biografio
Imre Hegedűs diplomitiĝis en Temeŝvaro pri matematiko kaj fiziko (1953). Li instruis en mezlernejo kaj en la loka univesitato.
Metrotown (SkyTrain Vankuvero)
Metrotown estas supertera stacio sur Expo Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). Ĝi situas en Burnaby, Brita Kolumbio, Kanado. Ĝi estis malfermita la.
Sándor Szakács
SZAKÁCS Sándor [pr. saka:ĉ] estas rumanuja hungara geologo naskiĝinta en Târgu Mureş la 22-an de novembro 1950.
Kariero
Szakács finis en 1974 la fakon pri geologio en UBB de Kluĵo. Li doktoriĝis en la sama universitato en 2000. Li estas ekde 2004 universitata docento de la EMTE de Kluĵo.
12876 Estrada
12876 Estrada estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:5 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Pauline Victoria Allasas Estrada, finaliston de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Fugman Elementary School, Fresno, Kalifornio.
Bolivia Ŝaka Ĉampionumo
La Bolivia Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Bolivio por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando.
Van Starkenborghkanalo
La Van Starkenborghkanalo (nederlande: Van Starkenborghkanaal estas kanalo en la provinco Groningen inter la Princino Margrietkanalo kaj la Emskanalo. La kanalo estas de CEMT-klaso IV (ŝipoj ĝis 1350 toneloj) kaj nuntempe estas plivalorigata ĝis CEMT-klaso Va (ŝipoj ĝis 2500 toneloj).
Historio
En la 1930-aj jaroj la "granda ŝiptrafika kanalo de Lemmer al Groningen" konstruiĝis, la hodiaŭa Princino Margrietkanalo kaj la Van Starkenborghkanalo. La Van Starkenborghkanalo de Zuidhorn ĝis la orienta kluzo nove konstruiĝis. La parto de Zuidhorn ĝis la limo kun Frislando estas la plilarĝigita Hoendiep.
Reĝino Vilhelmina oficiale ekfunkciigis la kanalon en novembro 1938. Okaze de tio oni muntis plaketon sur unu de la pontoj ĉe la orienta kluzo. La kanalo nomiĝis laŭ la (tiama) eks-provincestro Edzard Tjarda van Starkenborgh Stachouwer.
1944 Günter
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Günter" en omaĝo al la filo de la malkovrinto.
MF 01
La MF 01 (Metroo Fera mendo 2001, teĥnika nomo) aŭ MF 2000 (Metroo Fera komisio 2000, komerca nomo) estas materialo veturanta sur fer-radoj kiu devas en la fino anstataŭi vagonarojn de la Metroo de Parizo de tipo MF 67 sur linioj 2, 5 kaj 9.
Mendita en 2001 de RATP, ĝi estis disvastigita de 2008 ĝis 2011 sur linio 2 (Porte Dauphine - Nation), poste de 2011 ĝis 2013 sur linio 5 (Bobigny - Place d'Italie).
Inter ĝiaj ĉefaj karakterizaĵoj troviĝas trairado inter veturiloj same kiel en vagonaroj de tipo MP 89, malpligrandigo de nombro da sidlokoj tiel trapasante de pozicio 2+2 (MP 89 CC, MF 67) al 2+1 (MP 89 CA), kun pli larĝaj sidlokoj, kaj po tri paroj da larĝaj pordoj per framo.
Sonata formo
La sonata formo indikas kaj la normalan strukturon de tuta verko, kaj pli specife la normigitan formon de la unua movimento. La sonata formo estas kaj maniero organizi la komponadon de verko, kaj maniero analizi ekzistantan verkon. Kvankam ĝi estis priskribita kaj nomita en la frua 19-a jarcento, la modeloj por la formo estis verkoj el la klasika periodo, plej specife tiuj de Franz Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart, kaj Ludwig van Beethoven, kaj ĝiaj radikoj troviĝas en la skemoj priskribitaj en la malfrua 18-a jarcento. La ordinara priskribo de la sonata formo havas siajn radikojn en la komunpraktika periodo de harmonio, kvankam pli modernaj priskriboj de teoristoj kiel Heinrich Schenker kaj Charles Rosen asertas, ke estas unu sola tonala fono, kiu difinas ĉiujn sonatajn movimentojn.
Sonataj movimentoj dividiĝas en sekciojn. Ili povas komenciĝi per enkonduko, kiu estas ĝenerale pli malrapida ol la ĉefa movimento, kaj tiam antaŭeniras al la temprezento. La temprezento elmontras la ĉefan teman materialon por la movimento: unu aŭ du temgrupojn, ofte en kontrastantaj stiloj kaj en kontraŭaj tonaloj, kunligitajn de transiro. La temprezento tipe finiĝas per ferma temo kaj/aŭ elkonduketo. La transiro kondukas al la malvolviĝo, en kiu la harmoniaj kaj teksaj eblecoj de la tema materialo estas esplorataj, kaj kiu poste transiras al la resumo, en kiu la tema materialo revenas en la tonika tonalo. La verko povas konkludi per elkonduko post la fina kadenco de la resumo.
La "sonata formo" estas ankaŭ uzata por priskribi la strukturon de plurmovimenta verko, kontraste kun "suito", ekzemple. La "trimovimenta" aŭ "konĉerta" formo havas sonato-alegran movimenton kiel priskribite supre kiel sian unuan movimenton, malrapidan movimenton kiel sian duan movimenton, kaj rapidan movimenton, sed ne nepre alegron, kiel sian ferman movimenton. La kvarmovimenta aŭ simfonia formo havas dancan movimenton, kutime la trian, sed iafoje la duan, aldone.
Pecoj por orkestro, kiuj portas la formon de sonato, estas nomataj simfonioj (sen solistoj) aŭ konĉertoj (kun solistoj). Ĉambraj verkoj en sonata formo estas tipe nomataj laŭ la ensemblo, ekz. kordinstrumenta kvarteto, piana terceto, blovinstrumenta kvinteto, aŭ por la instrumento ludanta kun piana akompanado. Ekz., "violonĉela sonato" ĝenerale indikas sonaton por violonĉelo kaj piano, kontraste kun "sonato por violonĉelo sola".
Pál Festetics (ĉambelano)
Grafo Pál Festetics [festetiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Festetics Pál estis hungara politikisto, ĉefĉambelano, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis tolnai.
Pál Festetics naskiĝis la  1841. Li mortis la 1924 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Festetics komence okupiĝis pri financa kaj ekonomia problemoj de la nova urbo Budapeŝto. Li estis ankaŭ ŝafobredisto, ĉasisto kaj sportisto. Ekde 1882 li transprenis taskojn de sia bieno. En la sekva jaro li edziĝis sed neniam li havis idon. En 1908 li ricevis la titolon "interna sekreta konsilisto", en 1913 ĉefĉambelano. Li estis ankaŭ senatano.
Pál Szőnyi
Pál Szőnyi [sOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szőnyi Pál estis hungara familia edukisto, ĉambelano, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1846). Pál Szőnyi  naskiĝis la  1808 en Debrecen. Li mortis la 1878 en Budapeŝto.