cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Adamclisi
Historio
La fondiĝo de la loko estas datita je la romia epoko kaj prenas sian (turkdevenan) nomon de la romia armea rezervejo „Civitas Tropaensium“.
La loko estas fama pro sia monumento Tropaeum Traiani (La trofeo de Trajano), kiu estis establita en 109 kiel venkosigno de la romianoj kontraŭ la dakoj, post la trajanaj militoj.
Pli poste setlis tie veteranoj de la Dakiaj militoj. Ĉirkaŭ la jaro 200, la loko ricevis romian urborajton. Post la retiriĝo de la romianoj el la provinco Dakio, ekregis la gotoj „Tropaeum Traiani“.
Sub la regado de Konstantino la 1-a de la Romia Imperio, oni konstruis fortikigajn instalaĵojn kaj la urbo travivis sian duan floradon.
En 587 avaroj detruis ĝin kaj por jarcentoj iĝis forgesita.
Post kiam la osmana imperio konkeris Dobruĝon ĉe la fino de la 14-a jarcento, setlis tie turkoj kaj tataroj.
La nomo Adamklissi kaj Adam Kilise (turke: "Preĝejo de homo") estiĝis pro eraro. La turkoj konsideris la monumenton preĝejo.
Vidindaĵoj
Krom „Tropaeum Traiani“, arkeologoj elfosis ruinojn de la samnoma urbo. Al tiu apartenas fortikigaj instalaĵoj kun 22 turoj kaj 4 pordoj (enirejoj), kanaligaj instalaĵoj, pavimitaj stratoj kaj 4 frukristanaj preĝejoj.
Historio de Alando
Alando estas aŭtonoma lando de Finnlando. Alando estas en strategia situo proksime Botnia golfo, Finna golfo kaj Stokholmo. Alando ankaŭ estas Sveda-paroli lando en Finnlando.
Prahistorio
Alando estis okupita Kombila Ceramika kulturo inter ĉirkaŭ 4000 a. K. kaj 2500 a. K. Poste, Alfronta Vara kulturo komencas aperi kaj finiĝis ĉirkaŭ 1800 a. K. kiam Kiukaista kulturo komencas aperi. Ĝenerale, oni kredas ke estis uralaj parolantoj.
Malarmado
Dum la Krimea milito, anglafranca forto atakis Bomarsund. Post la milito, la 1856 Traktato de Parizo malarmadis Alando. Rusio rearmadis Alando en 1916 kaj uzis ĝin kiel submara bazo en Unua Mondmilito. Alando estis denove malarmadis en 1921.
Harkány
Harkány [harkAnj], estas urbo, signifa kuracbanloko kaj vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós.
Situo
Harkány situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Kroatio-Pécs, laŭ iama fervojo Villány-Barcs. Siklós troviĝas 9, Villány 25, Pécs 26, Bóly 39, Budapeŝto 221 km.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1323 en formo Harkan. Dum la historio la komunumo longe apartenis al Siklós kaj ĝi ne senhomiĝis dum dominado de turkoj. La baroka luterana preĝejo konstruiĝis en 1802, iom poste konstruiĝis ankaŭ pli nova. Oni trovis sulfuran varman kuracakvon en 1820. Laboristo, kiu laboris en marĉo por fari ĝin kampo - konstatis - ke li resaniĝis. La katolika preĝejo ekfunkciis ekde 1906. La banejloko memstariĝis de Siklós en 1977 kaj urbiĝis en 1999.
Billy Name
Billy Name (naske William Linich, 22a de februaro 1940, en Poughkeepsie, Nov-Jorkio) estas usona fotisto, filmo-faristo kaj lumdezajnisto. Li estis la arkivisto de The Factory de Andy Warhol, el 1964 al 1970. Lia mallongdaŭra amafero kaj sekva mikeco kun Andy Warhol kondukis lin al grava kunlaborado en la verkaro de Warhol, inkluda liajn filmojn, pentraĵojn kaj skulptaĵojn. Linich iĝis Billy Name inter la fiularo konata kiel Varholaj Supersteluloj. Li estis respondeca por "silverizing" (arĝentigo) de la varhola novjorka studio, nome the Factory, kie li loĝis ĝis 1970. Liaj fotoj de la scenejo ĉe la varhola faktorio kaj de Warhol mem estas gravaj dokumentoj de la epoko de Poparto.
En 2001, la Usona Poŝta Servo uzis unu el la portretoj fare de Billy Name de Warhol kiam ĝi eldonis memoran poŝtmarkon pri la artisto. Name kunlaboris ankaŭ kun Shepard Fairey ĉe sia foto de Niko, kantisto de Velvet Underground kaj parto de la socia etoso de la varhola faktorio.
Josep Albagés Ventura
Josep ALBAGÉS i VENTURA (naskiĝis la 25-an de decembro 1877 en Vimbodi, mortis en 1964 en Barcelono) estis kataluna esperantisto.
Profesie instruisto, li instruis en pluraj urboj de Katalunio, inter kiuj Vic kaj ĉefe Manresa, kie elstaris lia pedagogia sistemo. En 1934 li estis nomumita de direktoro de lernejo en Barcelono. Post la hispana milito, li estis dum iom da tempo reprezaliita, kaj oni malpermesis lian pluan instruadon, sed fine li reprenis sian karieron ĝis sia emeritiĝo.
Li multe agadis en kulturaj kaj sociaj aktivadoj en Manresa.
Li estis esperantisto de 1907. Fondinto de Esperanto-grupoj en Vic kaj Manresa, kursgvidanto depost sia esperantistiĝo.
Premiito de Internaciaj Floraj Ludoj, organizinto de KEF-kongreso en Manresa, redaktoro de pedagogiaj revuoj.
Abatejo Hautecombe
La reĝa abatejo Hautecombe situas ĉe la lago Bourget (Burĵe) en Savojo (Francio). Ĝi estis fondita en 1125 de grafo Amadeo la 3-a de Savojo kaj konstruita de cistercianoj dum la 12-a jarcento. Poste uzis ĝin ankaŭ benediktanoj.
De la 12-a jarcento ĝis la 15-a jarcento ĝi estis tombejo de kvardeko da grafoj kaj princoj de Savojo. Ankaŭ poste kelkaj dinastianoj decidis tie havi sian tombon, kiel ekzemple Karlo-Felikso en 1821 aŭ la lasta reĝo de Italio Umberto la 2-a en 1983 kaj lia edzino Marie-José en 2001
Ekde la 14-a jarcento la abatejo grade kadukiĝis. Dum la sekvintaj jarcentoj grave malpliiĝis la nombro de la monaĥoj kaj la abatejo fariĝis tia ruino, ke la reĝo de Sardio Viktoro-Amadeo la 2-a de Savojo konfiskis ĝin kaj ordonis ĝian riparadon en 1700.
La franca registaro revolucia forpelis je la 10-a de aprilo 1793 la lastajn monaĥojn kaj konfiskis la bienojn. Ili estis poste venditaj kiel "naciaj bienoj" krom la abatejo, kiun oni taksis nevendebla post ĝia rabado. En 1799 oni konstruis sub la kupolo de la preĝejo fornon por kuiri fajencaĵojn, kiu funkciis ĝis 1804. Poste la preĝejo disfalis en ruinoj.
Okaze de la dediĉo de la renovigita preĝejo je la 7-a de aŭgusto 1826, la reĝo de Sardio redonis la bienojn de Hautecombe al la cistercianoj. En 1922 tie instaliĝis denove benediktanoj, 800 jarojn post la unuaj fondintoj de tiu abatejo.
Bernhard von Langenbeck
Bernhard von Langenbeck (1810-1887) estis germana kirurgo pli konata pro la amputado kiu portas lian nomon, kaj kiel fondinto de la Kirurgaj Arkivoj de Langenbeck. Li ankaŭ estis profesoro pri Kirurgio en la Universitato de Göttingen kaj direktoro de la Hospitalo Frederiko, en Kielo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Liebfrauenkirche_Horneburg.nnw.jpg| Konrad Langenbeck (1776-1851) dosiero:Friedrich Stromeyer.jpg| Friedrich Stromeyer (1776-1835) dosiero:Johann_Friedrich_Dieffenbach.jpg| Johann F. Dieffenbach (1792-1847) dosiero:Rendsburgerhochbruecke.jpg| Christian G. Deckmann (1798-1837) dosiero:Rudolf_Virchow.jpg| Rudolf Virchow (1821-1902) </Gallery> <Gallery> dosiero:Friedrich_von_Esmarch_1862.jpg| Friedrich von Esmarch (1823-1908) dosiero:Gurlt_junior.jpg| Ernst Julius Gurlt (1825-1899) dosiero:Katholische_Kirche_St._Peter_und_Paul_in_Marburg.JPG| Wilhelm Busch (1826-1881) dosiero:Karl_Ernst_Albrecht_Wagner.jpg| Albrecht Wagner (1827-1871) dosiero:Albrecht_v_Graefe.jpg| Albrecht von Graefe (1828-1870) </Gallery> <Gallery> dosiero:Theodor_Billroth.jpg| Theodor Billroth (1829-1894) dosiero:Ernst von Bergmann 1.jpg| Ernst von Bergmann (1836-1907) dosiero:Marburg_Schloss.jpg| Carl Hueter (1838-1882) dosiero:CWSchoenborn.jpg| Karl Schönborn (1840-1906) dosiero:Friedrich_Trendelenburg.jpg| Friedrich Trendelenburg (1844-1924) </Gallery> <Gallery> dosiero:Rudolf_Ulrich_Kr%C3%B6nlein_-_Chirurg.jpg| Rudolf Ulrich Krönlein (1847-1910) dosiero:Karl_Eduard_Nobiling.png| Karl Eduard Nobiling (1848-1878) dosiero:Schleich.jpg| Carl Ludwig Schleich (1859-1922) dosiero:August Bier.jpg| August Bier (1861-1949) dosiero:Wilhelm Anschütz (Chirurg).JPG| Wilhelm Anschütz (1870-1954) </Gallery>
Goteskalko de Orbais
Goteskalko estis monaĥo kaj teologo, kies teologiaj doktrinoj diskutigis samtempajn teologojn kaj filozofojn kaj altiris la atenton kaj la kondamnan flankenmeton ĉe diversaj ekleziaj koncilioj.
Biografio
Goteskalko, latine Gotescalcus, el la germana Gottschalk signifanta «servisto de Dio», naskiĝis eble en 800 en Saksio kaj forpasis en 869 en Hautvilliers (Francio). Ĉe kronikistoj kaj disputantoj siatempaj kaj postaj li estas ankaŭ nomata ”Goteskalko de Saksio” aŭ “Godeskalko de Orbais”.
Filo de grafo Bern, li infanaĝe estis loĝigita ĉe la monaĥejo de Fulda kiel oblato, por esti edukita kaj monaĥigita, laŭ la kutimo de tiu tempo: la oblatoj, religie donitaj al la abatejo ne rajtis oponi tiun destinon. Li, do, studis en Fulda kaj Reichenau (insulo), kie li konis Valafridon Straban; reveninte al Fulda, li provis oponi al sia monaĥiĝo, konfliktante tiel kun sia abato Rabano Maŭro, kiu lin devigis elmeti la votojn; la sama Rabano rilate tion verkos broŝuron De oblazione puerorum (Pri donaco de infanoj). La opono de Goteskalko estis diskutata en koncilioj de Majenco kaj Worms, sed ne estas konata la decido. Lia malkvieto, kun malkvietigo, konvinkis la superulojn permesi ke la monaĥo, kiu ne akceptis la sakramentajn ordinojn, ŝanĝu monaĥejon: li fakte elmigris (829) kaj akceptiĝis ĉe la monaĥejo de Orbais. Ĉi tie li sukcesis, male al pasintaj propraj elektoj, ordiniĝi sacerdoto (eble en 835), sen tamen la bezonata allasa konsento de la dioceza episkopo de Reims. Komenciĝis (840) lia vagado tra diversaj landoj kaj precipe en Italio, kaj komenciĝis ankaŭ disvastigo de lia teologia pensado: kiu lin kondukis esti repuŝita kiel herezulo (849) kaj, ĉar li insistis en la predikado de siaj teorioj, enprizonigita en la monaĥejo de Haŭtviller kaj senigita el la eblo praktiki la ordinajn oficojn.
Lia teologio
La famo de Goteskalko ligiĝas al la ellaborado de la doktrino de la duobla antaŭdestino (latine gemina praedestinatio): antaŭdestino de certa nombro de homaj kreaĵoj al la savo kaj alia certa nombro al la eterna kondamno, kio similas al tiu subtenita de Aŭgusteno de Hipono kaj de Isidoro de Sevilo, almenaŭ terminologie. Sed tiuj du teologoj esprimis sian penson polemikante kontraŭ tiuj kiuj subtenis ke homo kapablas atingi la savon per siaj nuraj bonvolo aŭ meritoj: laŭ tiuj teologoj, nur Dio povas savi kaj efektive savas laŭ sia neesplorebla juĝo la antaŭdestinitojn. Tion proksimune subtenis Isidoro en la Sentencoj (II 6, 1).
Se tiel staras la afero, konkludis Goteskalko, kiel Dio libere decidis la savon de iuj same ab aeterno (ekde la eterneco) li decidis ankaŭ la kondamnon de aliaj: ne nur Dio antaŭdestinis al la savo iujn, sed ankaŭ aliajn al la kondamno! Goteskalko trovis konsenton ĉe teologoj kiel Ratramno de Corbie, Lupo Servato, Floro de Liono, kaj de la episkopo de Liono Amolono, liaj samtempuloj.
Doktrinaj kaj praktikaj konsekvencoj
Al tiu doktino la oficiala Instrua Eklezio reagis asertante ke tia teologio, krom limigi la valoron de la oferon de Kristo, igas neklaran la funkcion de Eklezio kaj la valoron de la sakramentoj kiujn ĝi proponas post la anonco de Kristo. La ekleziaj aŭtoritatuloj tuj perceptis la distanciĝon de la duobla antaŭdestino el la Revelacio kaj el la tradicio kaj ĝin anatemis en koncilio de la germanaj episkopoj kuniĝintaj en la abatejo de Sankta Albano de Majenco en 848, prezidita de Rabano Maŭro. Ĉar Goteskalko daŭre disvastigis sian doktrinon, nova kondamno elmetita de la koncilio de Quierzy en 849, prezidita de ĉefepiskopo de Reims, Inkmaro, lin punis per publika skurĝado kaj enfermigis lin en la monaĥejo de Hautvilliers, kie li mortis 20 jarojn poste.
Kritikantoj de lia doktrino
Inkmaro distingis, en la diskuto, la dian antaŭscion, kiu konsistas el antaŭa scio pri la agoj de la homoj, el la dia antaŭdestino en kiu realiĝas la premio por la bonuloj kaj puno por la malbonuloj. Meze de tio, laŭ li, agadas la Eklezio, kies nepra funkcio estas garantiata: ĝi enmetiĝas en la ordon volitan de Kristo mem.
Tamen la debato pri la tezo de la saksa monaĥo daŭris: la distingo inter antaŭscio kaj antaŭdestino ŝajnis ne solvi la problemon ĉar dividinte, en la dia esenco, la scio-momenton el la volo-momento savi aŭ kondamni, rezultas ke Dio, kvankam scianta ab aeterno la estontan konduton de ĉiu homo, scias kaj decidas ĉi-rilate nur en sekva momento, kvazaŭ li trafus novaĵon.
En 850, postulite de Inkmaro, Johano Skoto Eriugena ellaboris, por refuti la Goteskalkan tezon, sian De praedestinatione (Pri antaŭdestino), subtenante ke ne povas ekzisti antaŭdestino por la damnitoj. Fakte, kiel unusola estas la dia esenco, tiel unusola estas ties volo kaj el unusola volo ne povas diveni du efikoj kontraŭaj. Ĉiam pro sia esenco, Dio povas esti kaŭzo nur de la bono ĉar la malbono ne estas esto (platona kaj aŭgustena tezoj); krome ne eblas atribui al Dio antaŭ-destinon, nome iel destini antaŭ ĉar Dio estas ekstertempa: en li ne kunekzistas “antaŭ” kaj “post”. En Dio povas ekzisti nek antaŭscio pri la malbono de la homo nek antaŭdestino al la malbono.
Post Goteskalko la tezo de la duobla antaŭdestino estis certe evitita nivele de kredago, sed la filozofanta racio trafis ĉiam malfacilaĵojn kaj diskutojn: alio estas, fakte, kredi ke en Dio ne troviĝas duobla antaŭdestino ĉar Kristo estas por ĉiuj, alio estas ĝin racie – eksterrevelacie - pruvi.
Por la goteskalka tezo simpatiis jansenismo kiu provis eltiri el tiu doktrino neprecon de pli rigora – kun severeco preskaŭ senmizerikorda - respekto de la morala leĝo por atingi la savon.
Distrikto Barcs
La Distrikto Barcs [barĉ] (hungare Barcsi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy. Ĝi situas sur montetaro laŭ Drava en la plej suda parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Barcs, kiu estas urbo, la ceteraj 25 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 696,47 km², kie loĝas 23 817 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj. Menciindas la senlaboreco.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1896-1978, poste la komunumoj aliĝis al najbara distrikto. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Oswald Heer
Oswald HEER  ("Glarean") (31-a de aŭgusto 1809 – 27-a de septembro 1883) estis svisa geologo entomologo, paleoentomologo (insektesploristo), plantesploristo, plantologo kaj paleobotanikisto. Prof. Dr-o Burga Conradin Adolf de Universitato de Zuriĥo www.unizh.ch skribis la bibliografion kaj la detalan liston de verkoj en la germana lingvo por la solenaĵo de 200-a naskiĝtago de Oswald Heer kaj hano-j de Zuriĥo, partoprenanto de solenaĵo tradukis la unuan version. (Vidu ankaŭ Naturesplora societo en Zuriĥo (NGZH), 154, septembro 2009 folioj 3/4 pri Oswald Heer kaj Darwin)
Biografio
Oswald Heer naskiĝis la 31-an de augusto 1809 en malgranda loko Niederuzwil, kantono Sankt-Galo en Svisujo. La patro estis pastoro en Niederuzwil. En 1811 la familio rehejmiĝis al Glaruso, ĉefloko de Kantono Glaruso en Svisujo. La patro fondis edukejon. En 1816 la patro estis pastoro en Matt, malgranda loko en Kantono Glaruso, Svisujo. La patro instruis la filon Oswald Heer pri ĉiuj altlernejo-specialfakoj. Li volis, ke Oswald Heer iĝu pastoro.
En 1825 Oswald Heer kolektis intense plantojn. Lia instruisto Spielberg klarigis speciojn, ankaŭ D-ro Johano Hegetschweiler, kuracisto kaj botanikisto de urbo Zuriĥo, Svisujo, klarigis. En 1828 Oswald Heer studis teologion en urbo Halle en Germanujo. En 1831 Oswald Heer sukcese trapasis protestantan ŝtatan ekzamenon kun ordinado en urbo Sankt-Galo, Svisujo, En 1832 Oswald Heer malakceptis la vokon pri la pastora ofico en malgranda loko "Schwanden", kantono Glaruso. Oswald Heer iris al urbo Zuriĥo kaj laboris ĉe Escher-Zollikofer en "Enge" apud Zuriĥo. Oswald Heer estis privata instruisto en domo Escher-Zollikofer kaj konservisto de la kolektaĵo de insektoj de Escher-Zollikofer. En 1832 D-ro Johano Hegetschweiler enkondukis la junan Oswald Heer en la "NGZ", la "Naturforschende Gesellschaft in Zürich" (naturesplorsocieto en Zuriĥo, fondita 1746).
De 1834 al 1882 Oswald Heer estis la unua direktoro de botanika ĝardeno de universitato de Zuriĥo. La unua tre malgranda ĝardeno "ŝimobieno" (germane Schimmelgut) estis en Zuriĥo-Wiedikon kaj nun en la zuriĥa ĉentro kun nomo "kato" (germane "Katz"), hodiaŭ malnova botanika ĝardeno ĉe kato (germane "Alter botanischer Garten zur Katz") kun monumento "Oswald Heer" inaŭgurita en 1887. Hodiaŭ la malnova botanika garden estas bela parko kun etnologia museo, (germane "Völkerkundemuseum").
En 1834 Oswald Heer fondis la paleobotanikan kolektaĵon kun la orginaloj pri "Flora tertiaria" (floroj terciaraj) kun cirkaŭ 5000 specimenoj.
En 1835 estis la doktoriĝo pri "Beiträge zur Pflanzengeographie, mit einem Gemälde der Vegetationsverhältnisse des Kantons Glarus"; ("Kontribuoj pri plantgeografio, kun pentraĵo de la planta situacio de kantono Glaruso"). Oswald Heer estas eksterorda profesoro pri botaniko kaj entomologio de universitato de Zuriĥo.
En 1852 Oswald Heer estis orda profesoro de Universitato de zuriĥo kun prelegoj pri generala kaj speciala botaniko, paleobotaniko, ekonomika botaniko, entomologio. En 1855 Oswald Heer estis ankaŭ profesoro pri speciala botaniko de ETH Zürich (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ĵurkooperativa/konfederacia teknika altlernejo Zuriĥo).
La 3-a majo 1853 Oswald Heer estis ankaŭ fondisto de ŝtata kantona "agrikultura lernejo ŝnuregobieno" (germane "Landwirtschaftliche Schule Strickhof") en Zuriĥo. De 1853 ĝis 1863 li estis presidanto de observado komisiono pri la Ŝnuregobieno-lernejo. Unua direktoro estis Jakobo Daengeli (germane Jakob Dängeli) (1811-1867) de Gugisbergo en kantono Berno.
Botanikaj ekskursoj Okaze 35 jaroj Oswald Heer faris ĉiuj semanoj botanikajn ekskursojn kun la geologo Arnold Escher.
En 1856 kaj en 1861 Oswald Heer faris duan grandajn voĵagojn en Austrio kaj norda Italio; kaj Anglio kaj Nederlandoj (Hollando) kun la geologo Arnold Escher kaj la geologo kaj paleontologo Peter Merian (www.unibas.ch).
En 1872 kaūze de piedmalsano okaze ĉirkaŭ pli ol una jaro Oswald Heer faris prelegojn "de lito" pro studuloj. Li prelegis nur ankoraŭ en ĉambro pro studuloj ĝis la emeritio en 1882.
En 1872 Oswald Heer prilaboris 13 kestojn da plantofosilioj de la Nordenskjöld-a ekspedicio.
En 1872 Oswald Heer emeritis, li estis 73 jarojn aĝa. Li volis servi la sciencon.
En somero 1883 la lasta publikaĵo aperis: "Die nivale Flora der Schweiz"; "La neĝaj Floroj de Suisujo", la floroj en neĝa medio de Suisujo.
Oswald Heer mortis la en Lausanne.
Sciencaj verkoj de Oswald Heer
La scienca laborado de Oswald Heer havis duajn ĉefdirektojn : La vivaj kaj fosiliaj insektoj, la vivaj kaj fosiliaj plantoj
Ĉefverkoj de Oswald Heer
1. Entomologiaj laboradoj
1.1 Laboradoj pri vivaj insektoj'''
Estas ekprelego de Oswald Heer pri nomumita ekstraorda Profesoro de la Universitato de Zuriĥo, svisujo.
2. Plantgeografiaj laboradoj
En 1845: “Über die obersten Gränzen des thierischen und pflanzlichen Lebens in unseren Alpen". Pri la plej supraj limoj de besta kaj plantvivo en niaj Alpoj. Novjarfolio NGZ naturesplorada societo en Zuriĥo (www.ngzh.ch, vidu dosieroj pdf )
En 1846: „Der Kanton Glarus, historisch-geographisch-statistisch... Ein Handbuch für Jedermann". La kantono Glaruso, (svisujo), historia-geografia-statistika..... Manlibro pro ĉiuj. “ 665 paĝoj, de tio 385 paĝoj de 0swald Heer.
En 1883: Ultima laborado de Oswald Heer: "Über die nivale Flora der Schweiz". „Pri la neĝaj floroj de Svisujo”. Memorandoj SNG, volumo 24, jaro 1884 ( vidu dosieroj pdf ), hodiaǔ SCNAT, Akademio de naturaj sciencoj svisa www.scnat. ch)
3. Paleobotanikaj laboradoj (Phyto-Paleontologio)
La fito-paleontologiaj laboraĝoj de 1854 giŝ 1859 famigis Oswald Heer-n en tutmondo:
En 1854-1859: „Flora tertiaria Helvetiae", “Floroj terciaraj de Helvetio” (Svisujo) 3 Folio-volumoj, 605 p. teksto, 157 bildtabeloj. Priskribo: 920 plantspecioj Nova listigaj specioj: 720
En 1865: "Die Urwelt der Schweiz". „La pramondo de Svisujo“. La plej populara verko de Oswald Heer.
En 1868-1883: "Flora fossilis arctica" (Polarlandoj), 7 Folio-Bde, 1438 p. da teksto (Floroj fosiliaj arktiaj) Priskribo: 1432 Plantspecioj Nova listigaj specioj: 765
Masakro de Kafr Kassem
La masakro de Kafr Kassem okazis je komenco de la Sinaja militiro, la 29-an de oktobro 1956, kiam israelaj limpolicistoj murdis 48 palestinajn vilaĝanojn (inter ili 23 infanojn kaj junulojn). Unu persono mortis pro korinfarkto pro la masakro. Ok murdistoj estis juĝitaj en 1958 je 17 jara prizono, sed ili liberiĝis jam en la sekva jaro.
Oswald Heer
Rekonstruio de klimo en terciaro (Paleoklimo)
La verkoj de Oswald Heer kontribuis pri la rekonstruio de klima en terciaro (Paleoklimo).
Por tio Oskar Heer skribis ankoraŭ „lokajn florojn“-librojn kaj pluajn traktatojn
Autoro de biografio kaj bibliografio de 1-a septembro 2009 (unua versio) en la germana lingvo por la mallonga prelego de 1-a septembro 2009: Prof. Dr. Conradin A. Burga, geografia Instituto de Universitato de urbo Zuriĥo.
Solenaĵo de 200-a naskiĝtago de Oswald Heer en Zuriĥo de 1-a septembro 2009
La 1-a septembro 2009 estis mallonga prelego de profesoro Burga en la germana lingvo, por la 200-a naskiĝtagfesto de Oswald Heer, en malnova botanika ĝardeno de Zuriĥo; antaǔ tagmeze 12.30 horo mallonga prelego de profesoro Rutishauser de botanika ĝardeno (www.bguz.uzh.ch) pri monumento de 1887 kun legado de festprelego de ETH-profesoro Carl Schröter de 1887 antaǔ la monumento de Oswald Heer kun “senvestigo de la monumento”. Traduko de la teksto de la lingvo germana (unua versio) estas de hano-j de Zuriĥo, partoprenanto de la naskiĝtagfesto. La traduko pri la paĝo (unua versio) en la internacia lingvo estas honordonacio pri la 200-a naskiĝtago de Oswald Heer.
Ignacio López Tarso
Ignacio LÓPEZ López (Meksikurbo, 15-an de januaro 1925 - 11-an de marto 2023) estis meksika aktoro, konita per sia artista nomo, Ignacio López Tarso, kiu apertenis al la Orepoko de la meksika kino kaj estis la plej longviva aktoro de tiu epoko.
Li forlasis karierojn pastran kaj militistan, krom reveni malsukcese kaj akcidentita el veturo al Kalifornio por labori kiel agrikultura helpisto. Post tio li studis aktoradon ekde 1949 en la Instituto Nacional de Bellas Artes, kie li rilatis ĉefe kun Xavier Villaurrutia.
Teatro
En teatro López Tarso aktoris en grandaj verkoj de William Shakespeare, kiel El sueño de una noche de verano, Macbeth, Otelo, El rey Lear. Ankaŭ Crimen y castigo (1949) de Fjodor Dostojevskij, Cándida (1952) de George Bernard Shaw, Las mocedades del Cid (1953) de Guillén de Castro, La Celestina (1953) de Fernando de Rojas, Don Juan Tenorio (1953) de José Zorrilla, Hidalgo (1953) de Federico S. Inclán, Reinar después de morir (1954) de Luis Vélez de Guevara, Moctezuma II (1954) de Sergio Magaña, El amor de los cuatro coroneles (1955) de Peter Ustinov, Las brujas de Salem (1955) de Arthur Miller, Un tigre a las puertas (1960) de Jean Giraudoux, El mágico prodigioso (1960) de Pedro Calderón de la Barca, Edipo rey (1961) de Sofoklo, Un hombre contra el tiempo (1963) de Robert Bolt, Juan Pérez Jolote (1964), El inspector (1965) de Nikolaj Gogol, Los hombres del cielo (1965) de Ignacio Retes, Puñalada por la espalda (1966/67) de Clifford Odets, La reina y los rebeldes (1967) de Ugo Betti, El rey se muere (1968) de Eugène Ionesco, Adriano VII (1970) de Peter Luke, El avaro (1978) de Molière, El rey Lear (1981) de Shakespeare, Hipólito de Eŭripido, Edipo Rey kaj Edipo en Colono de Sofoklo, Cyrano de Bergerac de Edmond Rostand, El avaro de Molière, Tirano Banderas (1993) de Ramón María del Valle-Inclán, El villano en su rincón de Lope de Vega, El alcalde de Zalamea de Calderón de la Barca, Las brujas de Salem kaj Prueba de fuego de Arthur Miller, inter aliaj. En 1996 li debutis en la muzikteatro per la meksika versio de Hello, Dolly!, kun Silvia Pinal. Sor Juana Inés de la Cruz, Miguel de Cervantes, Guillén de Castro, Hugo Argüelles kaj Emilio Carballido inter aliaj, estas dramaturgoj en kies teatraĵoj Ignacio López aktoris.
Kino
En kino la filmo kiu plifirmigis la kinemon de López Tarso estis la multpremia Macario, filmita en 1959 kun reĝisorado de Roberto Gavaldón, intrigo de B. Traven (baze sur rakonto de la Fratoj Grimm), scenaro de Emilio Carballido kaj de Roberto Gavaldón. Tiu filmo montras folkloran rigardon al la kulturo kaj idiosinkrazio de meksikanoj rilate al la morto, esence kiel esprimitaj en la Tago de Mortintoj. López Tarso sciis montri tion per siaj naturaj histrionaj kapabloj kaj kunaktoris kun Pina Pellicer kaj Enrique Lucero. Per la mono akirita el tiu filmo, López Tarso sukcesis aĉeti sian unuan aŭton. Aliaj elstaraj filmoj de López Tarso estas jenaj: Cri Cri, el grillito cantor (1963) reĝisorita de Tito Davison, El hombre de papel (1963) reĝisorita de Ismael Rodríguez, El gallo de oro (1964) reĝisorita de Roberto Gavaldón, Tarahumara (Cada vez más lejos) (1964) reĝisorita de Luis Alcoriza, La vida inútil de Pito Pérez (1969) reĝisorita de Roberto Gavaldón, El profeta Mimí (1972) reĝisorita de José Estrada, Rapiña (1973) reĝisorita de Carlos Enrique Taboada, Los albañiles (1976) reĝisorita de Jorge Fons, inter aloaj. Ignacio López Tarso formis parton de la Orepoko de la meksika kino. Laŭlonge de sia kinkariero, li aktoris kun Dolores del Río, Marga López, Carlos López Moctezuma, Elsa Aguirre, Luis Aguilar, Katy Jurado, Pedro Armendáriz, María Félix, Emilio "El Indio" Fernández, inter aliaj. Ignacio López Tarso partoprenis en duono da centoj de filmoj kaj intervenis ankaŭ en dokumentaj filmoj kaj en unu kurto. Krome li aperis en multaj epizodoj de televidaj serioj, ricevis multajn premiojn kaj registris ok diskojn en kiu li deklamas versojn kaj kantas corrido, ĉefe pri la Meksika Revolucio.
Esperanto-movado en Prago
La Esperanto-movado en Prago datiĝas de la komenco de la 20-a jarcento.
Esperanto-klubo de Prago
Vidu ankaŭ : Historio de la Esperanto-klubo de Prago - Listo de prezidentoj de la Esperanto-klubo de Prago
La Esperanto-klubo de Prago grupigas pragajn uzantojn de la Internacia Lingvo Esperanto. La Klubo estas loka organizaĵo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio, kiu estas membro de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo.
La Esperantista Klubo en Praha estis fondita la 9-an de novembro 1902 kaj ties unua prezidanto estis elektita librovendisto kaj eldonisto Eduard Weinfurter. Kunfondinto de la klubo kaj ankaŭ membro de la unua komitato de la klubo estis ankaŭ la ĉeĥa poeto Stanislav Kostka Neumann. Membroj de la klubo estis ankaŭ la filozofo Stanislav Kamarýt, la poetoj Josef Rumler, Jiří Karen, Čestmír Vidman kaj Eliška Urbanová, la skulptisto kaj medalisto Jiří Harcuba, la desegnisto kaj karikaturisto Pavel Rak, la aktoro Ota Sklenčka, la aktorino Eva Seemannová, la muzikkomponisto Štěpán Rak, la direktoro de Nacia Muzeo en Prago d-ro Vlastislav Zázvorka kaj aliaj.
Verda Stelo estis Esperanto-societo de la germanlingvanoj en Prago. Ĝi fondiĝis en 1908, ses jarojn post la unua Esperanto-klubo de Prago. Kunfondinto estis la gimnazia instruisto Siegfried Lederer.
La regulaj kunvenoj de la klubo okazas ĉiuĵaŭde (escepte de la somera libertempo) de la 14-a ĝis la 16-a horo en la kunvenejo en Prago, Ve Smečkách-strato n-ro 25 (proksime de la Venceslaa Placo).
Renkontiĝoj
En Prago okazis du Universalaj Kongresoj de Esperanto, kaj nome en la jaro 1921 la 13-a UK kaj en la jaro 1996 jam la 81-a UK de Esperanto.
Dum la 13-a UK revoluciaj laborist-esperantistoj okazigis fondan kongreson de Sennacieca Asocio Tutmonda.
En 1927 okazis en Prago la dua Tutmonda Konferenco pri Instruado de Esperanto. La unua okazis en 1922 en Ĝenevo. La Tria Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto okazos en Svislando en kantono Neŭŝatelo en majo 2015.
Krome en Prago okazis ankaŭ diversaj aliaj Esperanto-kongresoj.
Hadrut (urbo)
Hadrut (Hadrut, Հադրութ ankaŭ Gadrut) estas urbo de la rajono Ĥoĝavend de Azerbajĝano. Ĝi ankaŭ estas ĉefurbo de la provinco Hadrut en la Respubliko Montara Karabaĥo.
Josep Pratdesaba
EdE-P
Josep PRATDESABA, kataluno, astronomo, (posedis gravan privatan observatorion). Naskiĝis en la 6-a de aŭgusto 1870 en Vic. Esperantisto de 1906, aktivulo de Universala Ligo. Fondis kaj estis prezidanto de la loka Esperanto-grupo; propagandisto ĉe sciencaj medioj.
Géza Maróti
Géza Maróti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Maróti Géza estis hungara arkitekto, skulptisto, vitralisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Rintel ĝis 1905. Géza Rintel naskiĝis la  en Barsvörösvár (Hungara reĝlando, nuntempa Červený Hrádok en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Maróti devenis el juda familio. Li lernis en Nitro, poste en Budapeŝto kaj en arta akademio de Vieno. En 1900 li luis atelieron en Budapeŝto, kie li okupiĝis pri ornamskulptaĵoj. En 1908 li estis invitita al Meksiko, kie li kreis skulptaĵon kaj vitralojn. Li estis soldato dum la 1-a mondmilito. En 1927 li laboris en Usono, en 1930 li rajdis de Konstantinopolo ĝis Jerusalemo. Post 2 jaroj li hejmenvenis, li havis domon en Zebegény, kiun li mem projektis inter 1912-1914. Li instruis en Industriarta Altlernejo kaj Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. Li mortis pro gripo. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Villarta de los Montes
Villarta de los Montes estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas villarteños. La censita populacio en 2008 estis de 586 loĝantoj.
Situo
Villarta de los Montes estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Siberia sed en ties plej nordorienta parto en zono ankaŭ nomita Los Montes (La montoj) kaj de tie la nomo, je altitudo de 551 m; je 220 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, je 238 km de Madrido, ŝtata ĉefurbo (do nur iomete pli multe) kaj je 351 km de Sevilo. La surfaco de ties teritorio estas de 123,3 km².
La limaj municipoj de Villarta de los Montes estas la jenaj:
Ekde: Badajoz → Santa Amalia → Casas de Don Pedro → Talarrubias → Nacia Ŝoseo N-430 → Villarta de los Montes
Ekonomio
Agrikulturo (ankaŭ forstado), ĉasado kaj brutobredado. La brutobredistoj dediĉas sin ĉefe al bredado de ŝafoj kaj kaproj, kiuj paŝtas en la plej aridaj aŭ cerealaj zonoj. Iam ekzistis ankaŭ bovoj, sed tiu bredado perdis gravon.
Monumentoj kaj vidindaĵoj
Super la mezepoka ponto de la Mesta cirkulis la plej alta kvanto de brutaroj de la tuta Hispanio, kiel ĉefa pordo al vintraj paŝtejoj de Ekstremaduro por la ŝafoj de Kastilio. Temas pri konstruaĵo el ŝtono kaj briko, de stilo mudeĥara pli da 225 m longa, komponita de 16 arkoj de diversaj proporcioj kaj faroj. Aktuale ĝi troviĝas kaŝite de la akvoj de la akvorezervejo de Cíjara (Rivero Guadiana), kaj videblas nur kiam la akvonivelo estas malalta.
Proksime elstaras la ermitejo de '''Ntra. Sra. de la Antigua''', ĉe ripozejo de la Mesta. Estas konstruaĵo popola, de mudeĥara deveno, ĉirkaŭata de arkaroj, al kio en la 18a jarcento oni aldonis kupolon de stilo baroko. La retablo kaj la pentraĵo interne gravas kaj interesas. La skulpatĵo de la Virgulino estas romanika el ligno, datebla en la 13a jarcento ege valora.
La domaro de Villarta kuŝas sur malregula tereno kun tipe montara strukturo (aŭ manko de strukturo) de deklivegaj kaj kurbegaj stratetoj. En la plej malalta parto estas la preĝejo de Santa María Magdalena (1510). Ĝi enhavas retablon barokan, kun pentraĵoj atribuitaj al Juan Correa de Vivar. Antaŭe estas tipa fonto tradicia, nome "El Chorro".
Stichting voor Vluchteling Studenten UAF
Stichting voor Vluchteling Studenten UAF aŭ Fondumo por Studentaj Rifuĝintoj UAF estas ne-registara organizaĵo, kiu subtenas altedukitajn rifuĝintojn realigi taŭgan socian pozicion en Nederlando. Altedukitaj rifuĝintoj ofte ne povas trovi laboron en Nederlando ĉar ilia diplomo ne validas tie. Tial la Fondumo por Studentoj Rifuĝintoj UAF konsilas, gvidas kaj subtenas rifuĝintojn en iliaj (re)studado kaj en serĉado de laboro kongrua kun iliaj kapabloj. La UAF repagas nur kostojn rilate al profesia evoluo, kiel aliĝkotizoj, lingvokursoj, libroj, komputiloj kaj vojaĝkostoj.
Agadoj
Ĉirkaŭ 100 dungitoj laboras ĉe la UAF. Ĉiujare la Fondumo akompanas ĉirkaŭ 3000 studentojn, el kiuj 90 procentoj fine ricevas restadpermeson de la nederlanda enmigrada kaj naturaliza servo (IND). Ĉiu studento estas persone akompanata de studenta konsilisto de la UAF, kiu helpas la studenton trovi sian vojon en la nederlanda eduksistemo. Krome UAF organizas agadojn kaj kunvenojn, kie studentoj povas renkontiĝi. Kie necesas, UAF ankaŭ donas financan subtenon pagante la necesajn studkostojn, kie la studento ne povas uzi registarajn servojn. Parto de tiuj pagoj konsistas el prunto. Krome UAF helpas trovi taŭgan laborpostenon kaj interŝanĝas informojn inter universitatatoj kaj politikaj instancoj.
Kondiĉoj por registriĝo
La UAF starigas kondiĉojn, kiujn rifuĝintoj kaj azilpetantoj devas plenumi por povi ricevi subtenon de la UAF. Ili devas havi sufiĉajn antaŭsciojn kaj lingvan nivelon por povi sekvi kurson ĉe universitata nivelo aŭ je la nivelo de profesia supera edukado. Petantoj kutime sekvis 12 jarojn da edukado en la propra lando. La UAF ankaŭ mem taksas ĉu iu prave petis la statuson de rifuĝinto. La Ĝeneva konvencio pri rifuĝintoj estas la gvida principo tiurilate. Nederlando mankas altedukitajn personojn sur la labormerkato. De la 400 kuracistoj, kiujn la UAF rekrutis por la nederlanda merkato en la lastaj dek jaroj, 96 procentoj trovis laboron kiel kuracisto aŭ specialisto.
Reana del Rojale
Reana del Rojale estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la fratoj Felikso kaj Fortunato, martire mortigitaj en Aquileia en 303, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Nimis, Povoletto, Tarcento, Tavagnacco, Tricesimo kaj Udine.
Stichting voor Vluchteling Studenten UAF
Enspezoj
Plejparto de la enspezoj de la UAF venas de donacintoj. Krome, la UAF ricevas financan subtenon de la Nacia Loterio. La Fondumo ankaŭ ricevas subvencion de la Eŭropa Fonduso por Rifuĝintoj surbaze de projekto. Ankaŭ iuj ministerioj kaj municipoj donas subvenciojn surbaze de projekto. Ĉi tiuj projektoj povas esti direktitaj al specifaj grupoj (ekzemple kuracistoj) aŭ al temoj.
Vidu ankaŭ
Rifuĝinto
Eŭropa migra krizo
Ekstera ligilo
Oficala retejo de la UAF
Thuit-Hébert
Thuit-Hébert estas malaperinta franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hébertois.
Ĝi non formas parton de Grand Bourgtheroulde.
Socia scienco
Sociaj sciencoj estas sciencoj, kiuj studas la homajn aspektojn de la mondo, kiuj ne estas studataj de la naturaj sciencoj. Ili temas pri materiaj kaj spiritaj manifestaĵoj de socioj, distingiĝante de artoj per siaj sciencaj metodoj. La klasifiko de tiuj sciencoj estas duba, ne ekzistas komuna vidpunkto pri la temo.
Depende de la kriterio por sistemigo, oni povas konsideri iun sciencon kiel apartan sferon de la scio aŭ kiel branĉon de la alia. Sed, ĝenerale, estas rigardataj kiel sociaj sciencoj la sociologio, la antropologio, la socia psikologio, la ekonomiko kaj la politika scienco. Eble ankaŭ lingvistiko estas socia scienco, ĉar ĝi studas lingvon, kiu estas ilo de la homo en socia medio, sed ĝiaj metodoj apartigas ĝin de aliaj; tial oni uzas la esprimon lingvoscienco por distingi lingvistikon de aliaj sciencoj, kiuj studas uzon de lingvo en socia medio.
La homo kaj liaj socia medio kaj agado kiel objektoj de scienco estas nova ideo. Antaŭe, tiu studo apartenis al filozofio. La sociaj sciencoj aperis post la formalaj sciencoj, kiel matematiko, kaj natursciencoj, kiel fiziko. Pro tio, sociaj scientoj devis formiĝi laŭ la modelo de tiuj sciencoj, minimume en la unuaj tempoj, en la mezo de 19-a jarcento, sub forta influo de pozitivismo kaj empirismo. Tiel, en la komenco, tiuj sciencoj serĉis hipotezajn kaj deduktivajn modelojn. Poste, dum la 20-a jarcento, ili disvolviĝis laŭ propraj vojoj kaj metodologio.
Historio de la socia scienco
La vorto "scienco" estas pli malnova ol ĝia moderna uzo kiu estas mallonga formo de "naturscienco". Uzoj de la vorto "scienco" en kuntekstoj aliaj ol la naturscienco estas historie validaj, kiam ĝi priskribas arton aŭ organizitan aron de scio, kiu povas esti objektive instruita. Pro tio la uzo de la vorto "scienco" ne ĉiam signifas ke la subjekto studata devas kongrui kun la natursciencaj esplorkutimoj.
Pragrekio
En prafilozofio ne ekzistis diferenco inter matematiko kaj la studo de historio, poemoj aŭ politiko. Nur kun la evoluo de matematikaj demostracioj iom post iom ekestis diferenco inter "sciencajn" okupojn kaj aliajn nome la homeco de la liberaj artoj. Pro tio Aristotelo studis la movoj de la planedoj kaj poemoj per la samaj metodoj kaj Plato miksis geometriaj demostracioj kun lia demostracio pri la esenca scio.
Metodoj
La sociaj sciencoj, kial ĉiuj sciencoj, laboras por klarigi faktojn, sed kiel tiuj faktoj estas tre malsimplaj, oni ne eblas estigi unuvariaĵan kaŭzon al tiuj faktoj. Multaj variaĵoj estas malpercepteblaj, kiel ekzemple, la ĉefaj karakteroj de post-moderneco antaŭ la 90-a jardeko.
La ĉefa metoda problemo de sociaj sciencoj estas la malebleco de observo de studataj faktoj kontrolmaniere. Ankaŭ ne eblas estigo de leĝoj al ununuraj faktoj, kiel la historiaj faktoj. Oni ne povas diri: ĉiam kiam Hitler prenas la povon en Germanio, li kaŭzas la Duan Mondmiliton. Oni ne eblas ripetigi la historiajn faktojn, kaj la ripetebleco de eksperimento estas unu el bazoj de klasika scienca metodo.
Ankaŭ ne oni ne eblas distingi la esencan de la hazardan en socia fakto, ĉar la socia fakto estas malsimpla. Ĉu se Hitler persekutis ĉefe framasonistojn anstataŭ judojn, la Dua mondmilito ne okazis? Ĉu se naziismo aperigis en Aŭstrio kaj ne en Germanio, oni ne invadis Polonion? Tiuj demandoj ne estas validaj.
Pro tio, oni ne povas estigi necesan rilaton de kaŭzo kaj efiko al socia fakto, ĉar ĝi estas esence hazarda.
Studoj de kazo
Studoj de kazo estas tipo de studo kiu intencas produkti konojn kiujn estos bazoj al komparadoj kaj akumulo de informoj. Tiu studo estas profunda analizo de unu subjekto rigardata individue. Tiu subjekto povas esti persono, klaso, nacio, revolucio, ktp. La celo estas studi profunde kaj analizi intence la fenomenojn kiuj aperas en la ekzista ciklo de la unuo sub observo. La metodo de studo de kazo estas speciale indikata al izolitaj serĉantoj, ĉar donas oportunon por studi profunde, unu aspekton de unu problemo en malmulta tempo. La rekta observado estas la plej ofta ilo de studoj de kazo. Konkludoj de studoj de kazoj ne permesas ĝeneralizi.
Kompara metodo
Unu el la karakteristikoj plej gravaj de la sociaj sciencoj estas la neebleco de solvi eksperimente siaj plej gravajn problemojn. Tiu karakterizo necesigis la uzadon de statistikaj kaj komparaj metodoj.
Alie, la statistika metodo prezentas malfacilaĵoj por ke oni aplicas ĝin al kelkaj studobjektoj, ĉar la informoj pri la studataj faktoj estas malmultaj kaj ili havas tre granda nombro de variaĵoj. Ekzemple, oni ne povas kompare statistike la faŝismaj registraroj en Italio ĉar estis nur unu. Se oni volas kompari la faŝismaj registraroj en Italio kaj Hispanio, oni povas kontraŭargumenti ke estas malsamaj en siaj karakteroj, ktp. Krom tio, kion oni komparus? Ĉu la kreskado de popolaro? Sed en Italio dum la faŝisma registraro okazis militon, ktp.
Laŭ la pozitivisma vidpunkto, la celo de kompara metodo estas la produktado de ĝeneralizoj pri kaŭzoj kaj efikoj inter la observitaj variaĵoj en la kampo de investigado. La komparoj povas okazigi hipotezojn post-hoc aŭ la neigon de aliaj ĝeneralizoj. Por tia studo, oni bezonas difini specifaj problemoj kaj observi kontrolaj variaĵoj.
La kompara metodo en sociaj sciencoj estigas eblajn rilatojn inter la faktoj ne stabilajn rilatojn de kaŭzo kaj efiko. Ekzemple, la militistaj diktaduroj en Sudameriko okazis dum la Malvarma milito, do estas rilato inter la Malvarma milito kaj sudamerikaj diktaduroj, sed oni ne povas diri ke Malvarma milito kaŭzis diktaturojn en Sudameriko.
Kvazaŭ-Eksperimentoj
La Kvazaŭ-eksperimento, aŭ natura eksperimento, okazas kiam la serĉanto observas faktojn kiuj hazarde okazas kaj rigardas iliajn efektojn. Ekzemple, se antropologo scias ke oni konstruos fervojon ene indiĝena teritorio, la antropologo eble pruvas prediri la efikon de tiu afero sur la indiĝena kulturo. Do la serĉanto faras hipotezon kaj atendas la efektivan konstruon de fervojo, observante la okazaĵojn.
Ankaŭ la evoluon de Esperanto, de ĝia lingvokomunumo kaj kulturo oni povas rigardi kiel eksperimento, kiu ebligas studi demandojn de lingvistiko, sociologio kaj psikologio.
Branĉoj
Pri sociaj sciencoj kutime konsideratas:
Ferenc Szemlér
SZEMLÉR Ferenc semle:r, estis hungara poeto, verkisto, tradukisto naskita en Székelyudvarhely la 3-an de aprilo 1906 kaj en Bukareŝto la 9-an de januaro 1978.
Biografio
Szemlér studis en sia naskiĝurbo kaj Brassó, poste finis juron en Bukareŝto. Li estis advokato, ĵurnalisto en Braŝovo. Li publikigis en Erdélyi Helikon, Korunk, Nyugat, Válasz, Kelet Népe, Brassói Lapok, Déli Hírlap.
Giuseppe Adami
Giuseppe ADAMI (4a de novembro 1878 - 12a de oktobro 1946) estis itala libretisto, konata pro sia kunlaborado kun Giacomo Puccini en la operoj La rondine (1917), Il tabarro (1918) kaj Turandot (1926). Adami ankaŭ verkis kelkajn teatraĵojn, kiaj I fioi di Goldoni, Una capanna e il tuo cuore (1913), Capelli bianchi (1915), Felicità Colombo (1935) kaj Nonna Felicità (1936). Tiu laste menciita estis adaptita en filmo de 1938 de la reĝisoro Mario Mattoli.
Nazilli
Nazilli estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
André Dutertre
André Dutertre (1753-1842) estis franca pentristo, kiu partoprenis en la Ekspedicio de Napoleono al Egiptio kaj estis nomumita membro de la Instituto de Egiptio, en la 22-a de aŭgusto 1798, en la fakoj pri beletro kaj artoj. En la 24-a de decembro 1798, Napoleono organizas vojaĝon al la Istmo de Suez, kie same partoprenis la matematikisto Louis Monge (1748-1827), la kemiisto Claude Louis Berthollet (1748-1822), la inĝeniero Jacques-Marie Le Père (1763-1841), la topografo Louis Costaz (1767-1842) kaj la kemiisto Hyppolyte-Victor Collet-Descotils (1773-1815). Li desegnis 184 portretojn pri studemuloj kaj maroficistoj, por ilustri la verkon "Scienca kaj Milita Historio de la franca ekspedicio en Egiptio" de Louis Reybaud (1799-1879).
Posavina
La kantono Posavina (kroate Županija Posavska, bosne Posavski kanton) estas unu el la dek kantonoj de la Federacio Bosnio kaj Hercegovino. La administra centro estas. Laŭ la stato de en la kantona teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vic-sous-Thil
Vic-sous-Thil estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La monteto de Thil estas vidinto de la kalka tavolo.
Une époque formidable... (filmo)
Une époque formidable... (Sensacia epoko) estas franca filmo de Gérard Jugnot aperinta en 1991.
Temo
Michel Berthier laboras kiel malsupera direktoro en firmao kiu vendas matracojn, kiam li estas maldungata. Dezirante havi trian infanon kun sia edzino Juliette (la du unuaj ne estas de li), li unue nenion diras pri sia nova situacio, sed post akra disputo, li devas forlasi la hejmon. Trairinte kelkajn misaventurojn, Michel Berthier renkontas Crayon, Mimosa kaj Toubib, kiuj fariĝos liaj kunuloj en lia falo kiel nov-malriĉulo inter la senhejmuloj.
Sýkořice (Žernov)
Sýkořice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Žernov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sude de Žernov. Estas ĉi tie registritaj 26 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Adam Riess
Adam G. RIESS estas juddevena usona astrofizikisto, laboranta kiel profesoro de la Johns Hopkins Universitato en Baltimore, Marilando, Usono. Li naskiĝis en decembro 1969 en Vaŝingtono, do nun estas -jara. En 2011 li kune kun Saul Perlmutter kaj Brian Schmidt "pro la malkovro de rapidiĝanta ekspansio de la universo per observoj de malproksimaj supernovaoj" ricevis la nobelpremion pri fiziko.
Zahínos
Zahínos estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas zahineros. La censita populacio en 2008 estis de 2.903 loĝantoj.
Situo
Zahínos estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra Suroeste, je altitudo de 374 m; je 71 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 45,3 km².
Ĝi situas en la sudokcidento de la provinco de Badajoz, ege proksime de la landlimoj kun Portugalio kaj kun la Provinco de Huelva. Limas norde kun Higuera de Vargas, sude kun Oliva de la Frontera, oriente kun Jerez de los Caballeros kaj okcidente kun Villanueva del Fresno.
Ekonomio kaj Geografio
Agrikulturo kaj brutobredado. Estas en la municipa teritorio grandaj "dehesas", malfermaj arbaroj de anzinoj kaj korkokverkoj taŭgaj por brutobredado sed ne tiom por agrikulturo. En tiuj kampojoni bredas ĉefe porkojn por produktado de kolbasoj, kiujn ĉiu familio preparas tradicie. La vilaĝanoj ankaŭ tradicie produktis grandajn kvantojn de Lignokarbo.
Historio
Historie ĝia nomo estis "Castro Fuerte" pro fortifikaĵo milita konstruita de la Templanoj sur monteto. La aktuala urbo kreskis ĉirkaŭ tiu kastelo el kiu konserviĝas nur turo apuda al la urbodomo.
Preĝlibroj
EdE-P
Preĝlibroj (katolikaj). La unuan katolikan preĝlibron verkis Beaufront (1893, 46 p., dua eld. 1902, 65 p.), kiu en 1906 prezentis ĝin al Papo Pio la 10-a. Pluaj preĝlibroj: „Katolika preĝaro“, (v.) eldono de Espero Katolika, 180 p 1907. - „Spirita Juvelaro“, 1910, 292 p. trad. el la nederlanda P. P. Pastro, 1910, 292 p. - „Migru kun mi“, (v.) el la germana trad. Clemente, 1913. 336 p. - „Kat. Preĝlibro“ (v.) de Carolfi 1922: 160 p. - E-a Preĝareto por katolikoj dum int. kunvenoj, 1924, 36 p. - „Kat. Preĝareto“, 1929, 32 p. - „Preĝareto“ de Carolfi, 1931, 48 p.
Frato W. van ZON.
Nevşehir
Nevşehir estas urbo en provinco Nevşehir en Turkio.