cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telefono
Karbona mikrofono
La karbona mikrofono funkcias tre simile. Post la membrano troviĝas grafita (karbona) polvo. Se la membrano oscilas, premas bone-malbone la polverojn. Se la materialo estas premita, la rezisto estas pli malgranda. Ankaŭ nun estiĝas alterna kurento. La karbonaj mikrofonoj uziĝis ĝis la 1980-aj jaroj.
Neaŭtomataj telefonoj
Neaŭtomataj telefonoj nomiĝas tiuj telefonoj, kiuj povas funkcii rete nur helpe de telefonisto. Tial ili havas plej ofte krankinduktilon, sed ili tute ne havas diskon aŭ butonaron.
Post Thomas Alva Edison, D. E. Hughes [hjugs] kaj aliaj prizorgis pri aparta mikrofono karbona, kiu faris el la kriega telefono de Bell flustran telefonon (anstataŭ laŭta parolado jam sufiĉis flustra parolado). La karbonmikrofono bezonis konstantan kurenton, tial ĉe la telefono oni metis baterion ĝenerale 6-voltan. Tiu sistemo nomiĝas loka baterio (LB). Aŭdilo (Bell-aparato) kaj mikrofono disiĝis per transformatoro. La transformatoro pligrandigis la linean tension kvaroble. La kompleta telefono havis ankaŭ elektran tintilon, krankinduktilon kaj komutilon. La lasta nomiĝas ankaŭ forko pro la komenca formo. Tiu disigas la sonorilon kaj la induktilon de la mikrofono kaj aŭdilo. Baze la aŭdilo kuŝas sur la komutilo, kiun oni nomas kutime forko, pro ĝia tiama formo. Turnante la krankinduktilon, alterna kurento (ĉirkaŭe 100 V-oj) signas al la alia simila telefono aŭ centralo. Analoge tintilado aŭdiĝas, se alia telefono aŭ centralo vokas. Kiam oni levas la aŭdilon, la komutilo kuplas la mikrofonon al la telefonlineo, tiam induktilo kaj sonorilo ne povas funkcii. La plej praaj aparatoj enhavis siajn konsistaĵojn sur aŭ en kesto kroĉita ĉe muro. En la komenca periodo ankaŭ la aŭdilo troviĝis ene de la kesto. La voĉo iris el tio laŭ longa kaŭĉuka tubo, ĉe la fino kun funelo (kiel estas videbla sur la plej supra foto). Tiu solvo protektis la homon kontraŭ fulmoj.
Dume en Eŭropo L.M. Ericsson (erikson) komencis okupiĝi pri telefonado.
Vi povas vidi aliajn neaŭtomatajn telefonojn ĉe la enkonduka frazo (kandela telefono) kaj tuj sube.
Cirkvitoj de la simpla aparato
Kiel la desegnaĵo prezentas, en baza stato la komutilo (aŭ ties kontaktoj) montras vojon el la lineo nur al tintilada (sonorila) cirkvito. Vojo de la tintilado estas: lineo, komutilo, sonorilo, krankinduktilo, lineo. Se iu aŭdas tintiladon, suprenlevas la aŭdilon. La komutilaj kontaktoj ĉesigas la vojon por la sonorilo kaj donas vojon al mikrofono kaj aŭdilo. Samtempe la mikrofono ricevas kurenton. Parolado tra la lineo povas okazi. La transformatoro dividas la mikrofonon kaj la aŭdilon kaj samtempe plifortigas la kurenton al proporcio 1:4.
Komence, same tiel, ol la telegrafo, oni uzis inter 2 telefonoj nur unusolan lineon, la alian anstataŭis la tero. Tiu solvo faris tre simpla la telefoncentralojn, sed pro evoluo de diversaj elektraj aparatoj, ili kaŭzis elektrajn bruegojn dum telefonado. Tial oni devis uzi 2 dratojn por la lineoj.
Telefono kun centra baterio
Pro la oftaj baterioŝanĝoj oni metis la baterion en la telefoncentralon, la mikrofono ricevas tension (ĝenerale 48-voltan) per la lineo. La transformatoro nur disigas, tial proporcio de la bobenoj estas 1:1. La kondensilo baras vojon de rekta kurento en baza stato. Sen kondensilo la bateria kurento havus vojon tra sonorilo, kiu kaŭzus tujan misan voksignon.
Tiu solvo estas centra baterio (CB), kiu estas pli perfekta kaj konvena, tamen la LB sistemo ne forgesiĝis, ĉar en provizoraj kaj specialaj lokoj havas avantaĝojn. Rekte LB-telefono ne povas funkcii kun CB-telefono, sed encentrala cirkvito solvas tiun problemon. La CB-sistemo uzas ĝenerale 48 V-jn.
La aŭdparolilo ŝanĝis aspekton de la telefono. Finoj de tenilo estas mikrofono kaj aŭdilo. La aŭdebleco ne estis perfekta. La propra parolado forte aŭdiĝis (kvazaŭ eĥiĝis) en la aŭdilo. Oni solvis la problemon per tribobena transformilo. Tiutempe oni komencis produkti la bakelitajn telefonojn, tiuj telefonoj estis pli popularaj, ol la lignaj aŭ metalaj telefonoj.
En la CB-sistemo mankas la krankinduktilo. Post levo de la aŭdilo (aŭ aŭdparolilo) la mikrofono ricevas kurenton, en la centralo lumas lampo aŭ io simila. Oni tiam faris telefonojn en surtablaj skatoloj el metalo.
Seneĥa telefono
En la komenca periodo bobeno disigis la aŭdilon kaj la mikrofonon. Tiu solvo ne estis perfekta, ĉar la aparato faris ĝenan eĥon. Komence de la 20-a jarcento krom la primara kaj sekundara bobeno aperis la tria bobeno, kiun havis la aŭdilo. Tiel ĉesis la eĥiĝo.
Aŭtomataj telefonoj
Aŭtomataj telefonoj estas tiuj telefonoj, kiuj funkcias en aŭtomata reto, tial ili havas komence diskon aŭ kodilon, baldaŭe butonaron. Oni povas uzi ilin ankaŭ en neaŭtomataj centraloj (en ties reto), sed tiam oni ne uzas la diskon. Escepto estas la LB sistemo, kie la aŭtomataj telefonoj ne povas funkcii. Oni metis la diskan kodilon laŭvice al la mikrofono.
Pli aliajn informojn legu en la jena artikolo Fiksa telefono!
38238 Holíč
38238 Holíč estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Štefan Gajdoš kaj Dušan Kalmančok elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Sándor Dankó
Sándor Dankó naskiĝis la  1922 en Ártánd. Li mortis en 1995 en Szolnok.
Telefono
Aŭtomataj telefonoj
La aŭtomataj telefoncentraloj unue uzis diskan, turniĝantan kodilon por elekti la deziratan korespondanton. Tiu kodilo elsendis serion de impulsoj reprezentanta la telefon-numeron de la korespondanto. Oni faris skatolojn el la nova materio bakelito. La telefonoj iĝis pli malgrandaj, pli komfortaj. La bakelitan sekvis la plasta telefono.
Butonaraj telefonoj
Dume la centraloj iĝis pli rapidaj, tial anstataŭ disko oni uzis butonaron. Komence la butonoj donis la saman impulsoserion kiel la disko. Unue nur la telefonistoj uzis tiajn telefonojn, ĉar ili tuttage uzis ĝin. La distanco inter aŭtomata centralo kaj telefonistoj estis malpli, ol 50 m-oj. Sekve la butonaro funkciis laŭ rezistoŝanĝo (definita butono (=cifero) akordis al difinita rezisto). Baldaŭe la butonaro kun elektronikaĵo (integra cirkvito) (ico) sendis difinitan frekvencoparon al la centro. La karbonmikrofono ne kongruis kun ico, tial oni uzis kristalmikrofonon (piezomikrofonon). La tintilado jam estis elektronika per ico-teknologio. La telefonoj iĝis sveltaj kaj pli malgrandaj. La luksaj telefonoj montras informojn sur ekraneto, havas memorilojn kaj funkcion "senmanan" (laŭtparolilo). Tiuj aparatoj bezonis por la elektronikaĵo baterion, kiu metiĝis en la telefonon. Tiun baterion ne miskomprenu kun la alia baterio, kiu prizorgas la mikrofonon.
Sándor Dankó
Biografio
Sándor Dankó frekventis mezlernejojn en Debrecen kaj Karcag, poste li akiris juran diplomon en Universitato de Debrecen, li doktoriĝis en 1944. Post siaj studoj li tuj soldatiĝis, poste li estis militkaptito. Li povis reveni nur en 1948. Post la juĝista fakdiplomo en 1951 li estis nomumita juĝisto en Szolnok. Dum la Hungara revolucio de 1956 li apogis la revolucion. En 1961 li eklaboris kiel juristo en fabriko en Tiszaszederkény. Dum libertempoj li okupiĝis konstante pri astronomio, eĉ li ricevis memormedalon en 1978. Li disvastigis la astronomion al simplaj homoj.
38238 Holíč
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Holíč en regiono Záhorie, okcidena Slovakio, datiĝanta de 1205 kaj unue enloĝata en la paleolitiko. Tiu urbo estas fama pro sia ceramika produktado en la 18-a kaj 19-a jarcentoj kaj ankaŭ pro sia burgo, kiu fariĝis la somera resdadejo de la Habsburgoj. En Holíč naskiĝis Dušan Kalmančok.
Telefono
Diĝitaj telefonoj
Pro evuluo de elektroniko la diĝitaj telefonoj startis. Pro la kablo aŭ kanalo la telefonado funkcias inter 300–3400 Hz-oj. Sufiĉas, se oni ĉerpas samplon po 8000 Hz-oj el la parolo. La elektronikaĵo mezuras ĝin kaj konservas la rezulton en diĝita formo. El tiuj elementoj pakaĵo pretiĝas kaj laŭ metodo de la komputilo la diĝita telefoncentralo sendas ĝin al la vokito, kie la diĝitaĵoj transformiĝas al voĉo.
La cifereca sistemo ebligas la telefonadon helpe de interreto.
Radioondoj
Post invento de radio aperis ebleco uzi telefonojn enaŭte aŭ eĉ enpoŝe. Malavantaĝoj estis komence limo de radiokanaloj kaj kompare kun aliaj telefonoj pli granda pezo de radiaj telefonoj. Poŝtelefonoj estas speco de radiotelefono. Nun ili estas plej popularaj komunikiloj. Ili estas malgrandaj, funkcias preskaŭ ĉie, kie loĝas homoj. La poŝtelefonoj aŭ kiel ili ankaŭ nomiĝas porteblaj telefonoj revoluciis la tutan homaran komunikadon. Per la etmesaĝa sistemo (EMSO angle SMS) eblas transigi ankaŭ skribajn mesaĝojn kaj intertempe poŝttelefonoj fariĝis kvazaŭ malgrandaj komputiloj, per kiuj eblas ankaŭ aliri la interreton, fari fotojn kaj tuj transsendi ilin al geamikoj, aŭskulti muzikon kaj eĉ rigardi televidon.
Videotelefonoj
Videotelefonio, konata ankaŭ kiel videokonferenco kaj video telekonferenco, estas dudirekta aŭ plurpunkta ricevado kaj elsendado de aŭdio kaj video signaloj fare de personoj en diferencaj lokoj por samtempa komunikado. Videofonoj estas telefonoj kun video-kamerao kaj ekrano, kapabla de samtempa video kaj aŭdio komunikado. Videotelefonio postulas tiun teknologion por grupo de organiza kunsido pli ol por individuoj, en videokonferenco.
Alia klasifikado
La supre menciita klasifikado estas tro scienca, precipe fakuloj uzas ĝin. Por la publiko oni faris la jenajn:
Komence la telefonoj fariĝis kun ligna kovraĵo kaj pendis ilin sur la muron. Ofte ili havis 2 aŭdilojn, ne por la 2 oreloj, sed la alian aŭdilon alia familiano uzis.
Baldaŭe parto da telefonoj fariĝis kun metala (kupra, fera) kovraĵo kaj metis ilin sur la tablon.
Komence de la 20-a jarcento la telefonoj fariĝis kun bakelita kovraĵo kaj metis ilin plej ofte sur la tablon. Ili estis nigraj, escepte ili fariĝis en aliaj koloroj.
Vortoj por respondi telefonvokon
En pluraj landoj oni respondas telefonvokon per vorto simila al la esperanta Ha lo!. Tian esprimon disvastigis precipe la angla vorto “Hello!”. Tiu saluto tamen estas neniel universala, kaj anstataŭ speciala salutvorto eblas ankaŭ alimaniere respondi: en iuj landoj (ekzemple en alemana Svislando) oni kutimas diri sian nomon, ĉu tutan, ĉu nur parton, kaj firmaoj kaj oficejoj ofte uzas sian nomon, eventuale aldonante salutvorton. En la svisa armeo ekzistas la regulo, ke oni devas respondi dirante la du lastajn ciferojn de la loka telefonnumero, tiel ke la korekta alvokanto konstatas, ke li elektis la ĝustan numeron, sed ŝpiono ne ricevas iun-ajn informon. La plej bona solvo estas diri sian nomon aŭ firmaon, ĉar kaze de fuŝkontakto tuj estas komprenata, ke la kontakto estas erara.
La hungaroj kredas en ĝi, ke "hello"" devenis el la hungara vorto "hallom" (=mi aŭdas ĝin). Laŭ tiu legendo Tivadar Puskás ofte uzis tiun vorton ĉe Edison. Laŭ aliaj informoj iomete simila vorto uziĝis en Nederlando, kiam iu staris ĉe riverobordo kaj laŭtvokis la pramiston: "venu ĉi tien!". Ekzemploj pri salutvortoj en diversaj lingvoj:
Kaze de la poŝtelefonoj la kutimo ŝanĝiĝis. La vokito jam scias, kiu estas la vokanto (se ne estas kaŝita voko), tial laŭ tio komencas la parolon. Kelkaj ekzemploj:
Muzikskatolo
Muzikskatolo estas aŭtomate ludanta mekanika muzikinstrumento. Muzikhorloĝo tamen estas mekanika horloĝo, kiu ludas melodion.
Ĉe muzikskatoloj oni distingas du specojn:
La invento de muzikskatolo devenas de la ĝeneva horloĝofaristo Antoine Favre-Salomon, kiu en 1796 aplikis la principon de sonanta ŝtallameno por muzikanta poŝhorloĝo (jen la origino de la vorto „muzik-horloĝo“).
Insulo Montrealo
La insulo Montrealo (Île de Montréal) estas granda river-insulo troviĝante ĉe la kunfluo de la riveroj Sankta Laŭrenco kaj Otavo en la sud-okcidento de Kebekio, Kanado.
Muzikskatolo
Dum kiam la plej multaj mekanikaj muzikiloj posedas songenerilojn, kiuj ankaŭ ekzistas en permane ludataj instrumentoj, ĉe tonkombilo temas pri songenerilo aparte koncipita por mekanikaj muzikilo.
Insulo Montrealo
La plej granda de la insularo Hochelaga kaj de la tuta rivero Sankta Laŭrenco ĝis la Golfo de Sankta Laŭrenco, ĝi estas bumerang-forma insulo 50km longa kaj 16km vasta ĉe sia plej vasta punkto. Ĝi entute ampleksas 499km² kaj havas 266.6km de bordo. En la centro de la insulo troviĝas la tri pintoj de la monto Reĝa.
Ĝi estas disigita de la insulo Jesuo (Lavalo) per la rivero des Prairies. Norde de la insulo, krom insulo Jezuo, troviĝas la insulo Bizard; sude troviĝas la insuloj des Soeurs, Sankta Helena kaj Notre-Dame, la insuloj de Boucherville, la insulo Dorval, kaj proksimume 70 aliaj senhomaj insuletoj. Okcidente troviĝas la insulo Perrot.
Muzikskatolo
La delikate ludantaj aŭtomatoj komencis venkomarŝon tra la tuta mondo. Ili ekzistas en multaj versioj: kiel muzikskatolo en ligna kesto, kiel muzikhorloĝoj, enkonstruitaj en juvelujo aŭ en skatoloj kun dancantaj pupoj ktp..
Insulo Montrealo
Ambaŭflanke de la nord-okcidenta parto de la insulo estas lagoj: la lago Sankta Luizo sude, vastiĝo de la rivero Sankta Laŭrenco, kaj la lago Deux-Montagnes norde, vastiĝo de la rivero Otavo. Sud-oriente de la insulo ankaŭ troviĝas la Bassin des Prairies, plua vastiĝo de la Sankta Laŭrenco.
Du gravaj kanaloj trairas la insulon. La kanalo Lachine eltrairas la insulon, disigante ĝian sudokcidentan parton; ĝi antaŭe permesis la eviton de la rapidejoj Lachine, permesante al ŝipoj atingi la Grandajn Lagojn kaj farante de Montrealo la unua grava industria metropolo de Kanado. Tiun sudokcidentan parton ankaŭ trairas la kanalo de l'Aqueduc, grava municipa akvodukto. Krom tiuj kanaloj, la kanalo Sainte-Anne-de-Bellevue ligas la Otavon kaj la Sankta-Laŭrencon ĉe la okcidenta pinto de la insulo, kaj la kanalo de la Rive-Sud, parto de la marvojo Sankt-Laŭrenco, preterpasas la insulon laŭ la suda flanko de la samnoma rivero, obsoletiginte la kanalon Lachine.
Muzikskatolo
Sondokumentoj de truodiska muzikskatolo
"Der Donauwalzer" sur Polyphon, daŭro 58 sek.
"Stille Nacht, Heilige Nacht" sur Polyphon, daŭro 55 sek.
Insulo Montrealo
La urbo Montrealo okupas la plejparton de la insulo kaj plurajn el la apudaj insuloj. La ceteron de la insulo okupas 14 aliaj municipoj, kaj la insulo kaj apudaj insuloj konstituas la kebekian administran regionon Montrealo. La loĝantaro de 1 861 900 homoj (25% de la kebekia loĝantaro) faras de la insulo delonge la plej enloĝatan insulon de Kanado, la plej enloĝatan freŝakvan insulon de la mondo, la 6e plej enloĝatan insulon de Ameriko (plej enloĝatan ol la insulo Manhatano en Novjorko) kaj la 37e plej enloĝatan de la mondo.
Tiu socia graveco, kaj la malfacilo konstrui pontojn trans la tie vasta Sankt-Laŭrenco al la popolhava suda flanko, faras ke la pontoj inter Montrealo kaj la suda flanko estas inter la plej okupataj de la mondo. Estas nur kvin aŭto-pontoj ĝis la suda flanko, kaj la pontoj Champlain kaj Jacques-Cartier ricevas pli ol 95 milionojn da veturiloj jare. La insulo kaj suda flanko ankaŭ ligiĝas per du trajn-pontoj kaj unu metro-tunelo. Po du aŭtopontoj kaj po unu trajnponto eliras de la okcidenta kaj norda pintoj de la insulo, kaj pluraj aŭto-pontoj, du trajn-pontoj kaj metro-tunelo ligas la insulon kun la insulo Jesuo.
Charles Osborne
Charles OSBORNE (2-a de aprilo 1894 – 1-a de majo 1991) estis usonano, kiu suferis singulton 68 jarojn (1922–1990). Dum la singulto li vivis proksimume normalan vivon.
Pro tia raraĵo li estis registrita en la Guinness-libro de rekordoj kaj aperis en programoj de radio kaj televido kaj gazetartikoloj.
Martin Luther King la 3-a
Martin Luther King la 3-a (23an de oktobro 1957) estas usona advokato por homaj rajtoj kaj komunuma aktivulo. Li estas la plej aĝa filo (estis pli aĝa fratino) kaj vivanta filo de la estro de la lukto por la civilaj rajtoj nome Martin Luther King kaj Coretta Scott King. Lia patro mem volis, ke li nomiĝu same kiel li. La juna MLK la 3-a studis politikajn sciencojn kaj loĝis kun sia patrino sian tutan junaĝon, ĉar lia patro estis murdita, kiam li estis nur 10jaraĝa. Li tuj eniris en politikon kaj kontraŭis mortopunon, dum defendis la lukton de samseksemuloj. Li partoprenis en la regado de diversaj organizoj rilate la la memoro de lia patro kaj de la lukto de la Afrikusona Civilrajta Movado, kaj havis konfliktojn kun aliaj estroj kaj eĉ emmbroj de sia familio.
Obernheim-Kirchenarnbach
Obernheim-Kirchenarnbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Edmontosaŭro
Edmontosaurus (signife "lacerto el Edmontono") kaj ankaŭ Edmontosaŭro, estas genro de Hadrosaŭredoj (anasbekaj) dinosaŭroj. Ĝi enhavas du konatajn speciojn: Edmontosaurus regalis kaj Edmontosaurus annectens. Ili vivis fine de la periodo de la Kretaceo, nome proksimume antaŭ 73 al 66 milionoj da jaroj, en teritorio kie nun estas Nordameriko. La Edmontosaŭro estis unu el la plej grandaj inter la hadrosaŭredoj, ĉar ili atingis ĉirkaŭ 13 metrojn de longo kaj 4 tunojn de pezo.
István Kozma (vicgeneralo)
KOZMA István (pro. kozma), felsőtorjai estis hungara vicgeneralo naskita en Csíkszereda la 9-an de septembro 1896 kaj mortinta Budapeŝto la 2-an de oktobro 1951.
Biografio
István Kozma post studoj en gimnazioj de Csíkszereda kaj Csíksomlyó fariĝis infanterileŭtenento en 1915 en Ludovika Akademio. Dum la unua mondmilito li luktis en rusa kaj itala frontoj. Dum la hungara sovetrespubliko li estis kompaniestro en Vörös Őrség. En 1923 li recevis la titolon bravulo, inter 1924-26 li finis la militakademion. Inter 1924-1937 li servis en Ministerio pri Defendo kaj en la Staba Ĉefularo. De 1937 li estis profesoro de militakademio. En jaroj 1940-42 kiel kolonelo li estis stabestro de 7-a korpuso de Miskolc. Inter 1942-44 kiel generalmajoro li estis komandanto de Székely Határvédelmi Erők (Sikulaj Landlimdefendaj Fortoj) ene de la 9-a korpuso de Koloĵvaro. De julio 1944 li estis vicgeneralo kaj komandanto de la 25-a infanteribataliono en soveta fronto en la esplanado de Karpatoj. La 29-an de julio li grave vundiĝis kaj ĝis januaro de 1945 li troviĝis en malsanullibereco. Dume la hungaraj faŝistoj (sagistoj) la 30-an de oktobro 1944 nomumis lin tutlanda komandanto de pormilitinstruado de junuloj kaj de nacigardistoj, kiun li neniam okupis. Inter majo kaj decembro de 1945 li estis en amarikan militkaptiteco. Inter 1945-1947 li estis korplaboristo. En 1947-48 li estis komandanto de 2-a honvedareo de Peĉo. Inter aprilo kaj oktobro de 1949 li estis komandanto de la reorganita mulitakademio. La 19-an de februaro 1950 la Ŝtatdefenda Aŭtoritato arestis lin kaj oni akzekutis lin kiel militkrimulo en Budapeŝto. Oni rehonoriĝis lin 1990.
Masakro de Courcelles
La Masakro de Courcelles (en franca: Tuerie de Courcelles), konata ankaŭ kiel Masakro de Rognac (en franca: Tuerie du Rognac), estis masakro de 20 civiluloj en Belgio fare de ekstrem-dekstraj Reksistanoj en la urbo Courcelles [KURsel'] en aŭgusto 1944 dum la Dua Mondmilito.
Kunteksto
Post la germana invado de Belgio en 1940, kelkaj belgaj civiluloj ekdecidis kunlabori kun la germanaj okupaciantaj fortoj, kunigante pro-kunlaboremajn politikajn grupojn. En Valonio, la plej elstaraj el tiuj estis la Reksisma Movado kiu defendis faŝisman pro-katolikan, pro-nazian politikon. Ĉirkaŭ 1944, la nombro de atakoj de la Belga Rezistado estis pliiĝantaj ĉar la armeoj de Aliancanoj estis malfermintaj duan fronton en Normandio.
Masakro
La 17an de aŭgusto 1944, Reksisto de Charleroi, nome Oswald Englebin, estis atakita kaj mortigita kun siaj edzino kaj filo fare de membroj de la Belga Rezistado inter Courcelles kaj Monceau-sur-Sambre en areo konata kiel "Arbaro Rognac".
Kiam la novaĵoj pri la atako alvenis en la sidejoj de Reksistoj en Bruselo kaj Charleroi, du civiluloj estis tuj mortpafitaj kiel reprezalio. Tri membroj de sama familio estis mortpafitaj vespere de la 17a, kaj aliaj du en la nokto de la 17a/18a.
Dum la nokto, Reksistaj paramilitistoj arestis ĉirkaŭ 21 civilajn gravulojn kiuj estis portitaj al Courcelles. El ili 19 estis mortpafitaj ekmateniĝe de la 18a de aŭgusto. Tiuj murditoj estis policanoj, doktoroj, arkitektoj, advokatoj kaj variaj civilaj funkciuloj. La farintoj de la murdoj "revenis al Bruselo, kie ili ricevis drinkadon kaj estis gratulitaj... pro sia agado de revolucia venĝo."
Sekvo
El la 150 partoprenantoj de la masakro, 97 estis identigitaj, 80 arestitaj kaj procesitaj el kiuj 27 estis ekzekutitaj la 10an de novembro 1947. Inter ili estis Victor Matthys, kiu estis akuzita je la organizado de la masakro.
Moskva Ĉajkovskij Konservatorio
Moskva Ĉajkovskij Konservatorio ( Московская государственная консерватория имени П. И. Чайковского) estas muzikuniversitato de Rusio funkcianta ekde 1866. Ĝin fondis Nikolaj Rubinstein (frato de Anton Rubinstein) kaj princo Nikolaj Petroviĉ Trubeckoj surbaze de la muzikaj klasoj, kiujn li estris kune kun Vasilij Kologrivov ekde 1860. Ĝis morto en 1881 li estis direktoro, profesoro de la piana fakultato kaj dirigento de la studenta orkestro.
Studada kurso daŭris ĝis 1879 ses jarojn, poste naŭ jarojn. La konservatorio havas ses fakultatojn; instrumenta, vokala, orkestra, ĥora, opera kaj teoria. Krome al studentoj oni instruas ĝeneralajn lernofakojn. Ĝis 1917 studado estis pagata.
En 1958 sur ĝia sceno okazis la unua Internacia muzika konkurso nome de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij, la granda rusa komponisto. Ekde 1940 la konservatorio portas lian nomon. En la halo samtempe povas enspaciĝi 1737 spektantoj. En 1954 ekstere de la konstruaĵo oni establis la monumenton omaĝe al Ĉajkovskij, kiun faris skulptistino Vera Muĥina.
Centra muziklernejo ĉe la Moskva Ĉajkovskij Konservatorio (kolegio) estas unu el la plej famaj kaj prestiĝaj instruejoj de Rusio en la fakoj: piano, kord-, blov- kaj frapinstrumentoj, muzikteorio.
Subĉiela teatraĵo pri Vilhelmo Tell en Interlaken
Subĉiela teatraĵo pri Vilhelmo Tell en Kantono Berno Svisujo estas ekde 1912 teatraĵo pri Vilhelmo Tell, germane Wilhelm Tell, laŭ la verko de Schiller. Vilhelmo Tell estas la nacia heroo de Svislando ekde dramo de fama germana Friedrich Schiller. - La teatraĵo estas liberaera (aŭ subĉiela) teatro kun spektoterasoj.
Loko
La teatraĵo okazas en Interlaken, Svisio, atingebla el BLS-fervoja stacidomo  (Interlaken-okcidento) kaj el busa haltejo linio 5 ĝis "Restoracio Suno" kaj ekde la busa haltejo 150 m piede.
Ludestrino
Monika Wild estis ekde 2001-2007 ludestrino kaj ankaŭ por la jaro 2011.
Vidu ankaŭ
En Altdorf, kantono Urio, estas ankaŭ teatra societo: Tell ludoj-Altdorf, Svisujo, (Tell ludoj-Altdorf).
Stanislav Skrabec
Biografio
De 1864 ĝis 1866 li studis teologion en Goritsa. De 1866 ĝis 1868 li restadis en Ljubljano. La 3-an de aŭgusto 1867 li estis ordinita pastro. De 1868 ĝis 1870 li instruis la grekan, germanan kaj slovenan ĉe la renoma Franciskana mezlernejo en Novo mesto. En 1870 la franciskana ordo sendis lin al la universitato de Graz Aŭstrio) por studi klasikan kaj slavan filologiojn. Li restis en Graz ĝis 1873. Poste li estis nomumita en la franciskana monaĥejo apude de Nova Gorica, kie li instruis la slovenan, kroatan, latinan kaj grekan ĝis la aŭtuno de 1915. La monaĥeja biblioteko de Nova Gorica portas lian nomon, dum granda parto de lia heredaĵo troviĝas en alia franciskana monaĥejo, nome en Kamnik. En Nova Gorica ankaŭ troviĝas busto de Stanislav Škrabec.
Li ankaŭ instruis teologion ĉe la loka seminario.
Scienca aktiveco
Škrabec forte influis la evoluon de la slovena lingvo per siaj lingvaj verkoj, kiujn li publikigis en la revuo "Floroj el la ĝardenoj de Sankta Francisko", kiun li redaktis ekde ĝia fondo en 1880 ĝis sia morto. Škrabec pristudis ĉefe gramatikajn kaj ortografiajn demandojn kaj verkis pri la laboroj de la Sanktaj Fratoj Cirilo kaj Metodo
Škrabec ankaŭ okupiĝis pri ĝardenaj floroj kaj plibonigis gladiolojn en Slovenio. Ĝis la 1990-aj jaroj, lia scienca verkaro estis preterrigardita de la scienca komunumo.
Esperanto kaj artefaritaj lingvoj
Li verkis kritike pri Esperanto kaj aliaj artefaritaj lingvoj kaj proponis sian propran artefaritan lingvoprojekton, nomita "Evvalia" (1908-1910).
1057
En la jaro 1057 post Kristo okazis, interalie:
Stanislav Skrabec
Esperanto kaj artefaritaj lingvoj
Li ankaŭ proponis propran sistemon de stenografio (1907-1910).
Bibliografio
(slovena) Lingvaj verkoj (Jezikoslovna dela) 1–4, Nova Gorica, Francskana monaĥejo Kostanjevica (apud Nova Gorica), 1994–1998.
Taino (Italio)
Taino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en malsupra Verbano, sur la orienta flanko de Majora Lago, kiu foras kelkajn kilometrojn.
Al la komunumo apartenas vilaĝo Cheglio, kiu situas ĉirkaŭ 500 m norde de Taino.
Muçum (Suda Rio-Grando)
Muçum estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 4.791 loĝantojn en 2010.
Universitato je Tuskegee
La Universitato je Tuskegee estas unu el la plej konataj historiaj klerigejoj por afrik-usonanoj en Usono. Ĝi situas en la urbo Tuskegee, Alabamo kaj ekzistas ĝis nuntempe. Intertempe ĝi akceptas studentojn el ĉiuj loĝantargrupoj.
Adjunkto
Funkcioj
La adjunkto helpas la altrangulon pri diversaj ceremonioj, en kiuj la altrangulo devas partopreni. La adjunkto ankaŭ faras diversajn negravajn taskojn rilatajn al la altrangulo.
Titoloj
En kelkaj landoj, adjunkteco por altrangaj oficoj estas honoriga titolo, markita de la postnomaj literoj A.D.C., mallongigo de la franclinga esprimo aide de camp; adjunktoj povas ankaŭ vesti sin per ceremoniaj uniformoj dum ceremonioj.
Ekzemploj
En la eksa Japana Imperio, la imperiestro havis du adjunktojn (侍従武官), unu terarmean kaj unu mararmean, kiuj raportis aktualaĵojn al la imperiestro.
En Britio, la monarko havas plurajn personajn adjunktojn (personal aide-de-camp), kiuj devas esti anoj de la reĝa familio kun militista rango; tiuj uzas la postnomajn literojn ADC(P). La monarko ankaŭ havas plurajn adjunktojn el la armeo, kies postnomaj literoj estas simple ADC.
Niĵni Remeti
Bazaj informoj
Niĵni Remeti, ukraine Нижні Ремети, hungare Alsóremete, estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove. Niĵni kaj alsó signifas: suba, remete signifas ermito. Ankoraŭ unu setlejo apartenas al la municipo.
Situo
Niĵni Remeti situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ fervojo Berehove-Svaljava.
Historio
La unua mencio devenis el 1329 pri monaĥejo. En la 18-a jarcento biencentro de familio Schönborn (ŝonborn) faris la prosperadon. Ĝis 1920 Alsóremete apartenis al Bereg, al distrikto de Beregszász, poste al Ĉeĥoslovakio. Alsóremete rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 la komunumo apartenis al Sovetunio (tiam ŝtata bieno funkciis), fine ekde 1991 al Ukrainio. Nun loĝas en Niĵni Remeti ukrainoj, rutenoj kaj ciganoj.
Adele Schopenhauer
Adele SCHOPENHAUER (vere: Luise Adelaide Lavinia, pseŭdonimoj: Henriette Sommer, Adrian van der Venne; naskiĝinta la en Hamburgo, mortinta la  en Bonn) estis germana verkistino.
Vivo
Post la frua morto de la patro Heinrich Floris ŝi venis en 1806 kun la patrino Vajmaron kie ŝi iĝis konata en la tetrinkrondoj de elstaruloj. Kun Johann Wolfgang von Goethe, kiun ŝi nomis patro, ŝi havis amikecon dumvivan. Private Adele instruitis en malnovaj kaj modernaj lingvoj, muziko, arto kaj pentrado. Kun la patrino ŝi povis entrepreni multajn studvojaĝojn. La unuaj poemoj estiĝis ene de literatura rondo kiun estis fondinta ŝia intima amikino Ottilie von Pogwisch. Post kiam la familia havaĵaro perditis ŝi translokiĝis en 1829 kun la patrino je Rejno kaj ekloĝis en 1832 en Bonn. Tie ĉi Adele serĉis la kontakton de la klerulino Sibylle Mertens-Schaaffhausen konatiĝante kun Annette von Droste-Hülshoff kun kiu ŝi flegis fruktodonan interŝanĝon kulturan pri verkaro ŝia. En 1837 Adele iris al Jena kid ŝi zorgis pri panjo ĝismorte. Pro ke la havaĵaro propra estis konsumita Adele decidis dediĉi sin tute je la profesio verkista. La lastajn vivojarojn ŝi pasigis, suferante je utera malsano, kun Sybille Mertens-Schaaffhausen precipe en Romo kaj Napolo.
Tăuni
Tăuni [təunj] (Hosszúpatak, Prenzendorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Blaj. Administre ĝi apartenas al Valea Lungă.
Adele Schopenhauer
Graveco
La verkaro de Schopenhauer ne estas ampleksa; literaturhistorian dignigon oni faris nur dum la lastpasintaj jaroj kaj ĝi ankoraŭ malekzistas por kelkaj verkohlte. Sub malpseŭdonimo ŝi publikigis la fabelojn Haus-, Wald- und Feldmärchen (1844) kaj du romanojn: Anna (1845) kaj Eine dänische Geschichte (1848); la mallaste menciita romano havas membiografiajn trajtojn. Ĉe Hausmärchen realiĝas malpermesitaj erotikaj deziroj de la protagonistino sub la formo de doma koboldo. En la romanoj pri aktualaj virinaj biografioj ŝi kritikis la sociale submetitan rolon de la virinoj postulante pli bonajn kleriĝŝancojn por ili. Krome atakitis de ŝi la politika reakcio en la Germanujo bidermajra. Goethe, Karl Immermann kaj Annette von Droste-Hülshoff tre ŝatis la talenton de la ege klerita kaj artiste kapabla virino kiu krome estis bona aktorino kaj deklamistino. Papertondadon ŝi ankaŭ volonte kaj perfekte faris.
Tăuni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 883 loĝantojn (rumanoj); en 1992 500 (rumanoj).
Adele Schopenhauer
Fonto
Seeliger, Domietta, "Schopenhauer, Adele", ĉe: Neue Deutsche Biographie 23 (2007), p. 473-474, (tie ĉi interrete)
Tăuni
Historeio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1461. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő).
Dratisto
Dratisto estas persono okupiĝanta per metia agado nomata dratistaro. Eĉ kiam la homaro konas kaj uzas la draton jam de praepoko, la klasika dratista metio naskiĝis nur en la 16-a jarcento en la nordaj departementoj de tiama Hungarujo (nun Slovakio).
La Recueja
La Recueja estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 29,74 km². En 2019 estis 242 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 53 km de la provinca ĉefurbo Albacete kaj je 11 km de Alcalá del Júcar.
Geografio
Alatoz estas en la nordokcidento de la provinco Albacete.
Ekonomio
La ekonomio de La Recueja estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj.
Kiyoto Furushima
Kiyoto Furushima (古島 清人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka, Avispa Fukuoka, Omiya Ardija kaj NTT Kumamoto.
Dratisto
El la drato oni komencis produkti objektojn de ĉiutaga kaj en kuirejon (traverŝilojn, kuleregojn, ks.), konsisteroj de vestŝrankoj (diversaj pendigiloj, hoketoj ks.) do eĉ ankaŭ muskaptilojn aŭ diversaj ornamaĵeroj (kadroj de speguloj, ornamaj randoj de telero ks.).
Fischingen TG
Geografio
Fischingen estas la plej suda komunumo de Kantono Turgovio. Ĝi situas en Murgvalo en montara regiono norde de la zurika monto Hörnli. En Fischingen fontas Aubach, kiu estas unu el la fontriveroj de la rivero Murgo, kiu trafluas la komunumon de sudo al nordo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Au, Dussnang, Fischingen, Oberwangen kaj Tannegg. La komunumo limas nur en nordo al Turgovio, en sudokcidento ĝi limas al Kantono Zuriko kaj en sudoriento al Kantono Sankt-Galo.
Pauline García-Viardot
Pauline GARCÍA-VIARDOT (la 18-a‏ de julio 1821 - la 18-an de majo 1910) estis franca mezosoprana operkantisto fama, komponistino, pianisto, kaj kantinstruisto de la 19-a jarcento.
Fischingen TG
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fischingen limas en sudokcidento al Sternenberg (Kantono Zuriko), en okcidento al Wila kaj Turbenthal (ambaŭ Kantono Zuriko), en nordokcidento al Bichelsee-Balterswil, en nordo al Eschlikon, en nordoriento al Sirnach, en okcidento al Mosnang (Kantono Sankt-Galo), kaj en sudo al Kirchberg (Kantono Sankt-Galo).
Kastelruino Tannegg
En okcidento de Fischingen troviĝas la ruino de la kastelo Tannegg, kiu estis laŭ la legendo konstruita de la episkopo Henriko de Tann. Ĝi estis detruita en la jaro 1407 de la apencelanoj. Hodiaŭ videblas nur ankoraŭ la restaĵoj de ĝia turo.
Pauline García-Viardot
Vivo
Pauline havis fortan kaj polemikan personecon; ŝi estis diverstalenta, ekstravaganca, vigla kaj energia. Ŝia mirinda voĉo, ŝia talento kaj originaleco por komponi salon-operetojn kaj piankanzonojn, famigis ŝin en preskaŭ la tuta eŭropa kontinento.
En siaj fruaj jaroj ŝi lernis muzikon de siaj gepatroj. La familio vojaĝis al Usono por turneo kaj ekloĝis en Meksiko, kie ŝi ricevis lecionojn de la fama orgenisto Marco Vega. Post reveno al Parizo Pauline studis pianon sub la juna Franz Liszt kaj komponadon sub Antoine Reicha. Je sia 16-jaraĝo ŝi debutis en koncerto en Bruselo. Post kvar jaroj ŝi faris sian unuan publikan prezentadon en opero, en Londono ludante la rolon de Desdemona en ‘Otello’ de Rossini. Pauline iĝis profesia kantisto. Ŝi posedis eksterordinarajn voĉan kaj draman kapablojn kiuj elstaris en tragediaj kaj komikaj roloj. Ŝia kariero kondukis ŝin al la plej bonaj muzikaj teatroj tra Eŭropo.
Tiam Pauline retiriĝis de la scenejoj kaj pli forte okupiĝis pri komponado. Ŝi verkis kanzonojn, plurajn operetojn, kaj verkojn por solluda piano kaj piano kaj voĉo. La opereto estis tre populara ĝenro en Francio de la 19-a jarcento kaj Pauline estas ĝia plej alta reprezentanto.
Por la voĉaj verkoj ŝi uzis plurajn lingvojn: la hispanan, la germanan, la francan, la italan kaj la rusan.
Reveninte al Parizo post sep jaroj, ŝi iĝis profesoro ĉe la Pariza Konservatorio. Tiel ŝi komencis komponi operetojn por esti prezentotaj hejme de siaj propraj studentoj kaj de siaj gefiloj. Ili estas verkoj komponitaj por diversaj voĉoj kaj pianakompano, inter kiuj elstaras “La lasta sorĉisto”, “La fabelo”, (ambaŭ havas manuskripton de Ivan Turgenev) kaj “Cindrulino”, kiu estas vera ĉefverko en la ĝenro.
Tiuj operetoj estis prezentitaj plurajn fojojn en teatroj kaj privataj salonoj kaj havis sufiĉan signifon en la muzika vivo de Parizo. Pauline ankaŭ komponis pli ol cent ariojn kaj kantojn bazitajn sur tekstoj de Musset, Turgenev, Puŝkin, Gautier, Mörike aŭ Goethe.
En la kampo de voĉa pedagogio, ŝi kreis sian propran kantmetodon, titolitan “Unu horo da studado: ekzercoj por virinaj voĉoj” (1880). Krome, ŝi verkis selektadon de arioj kaj kantoj “Klasika kantlernejo”(1861) akompanita de komentoj por ilia interpreto: vortumo, akcentado, spirado, esprimo, ktp.
Ŝia lasta laboro, kiam Pauline estis 84-jara, estis “Cindrulino”. Ĉi tiu opereto, konsiderita maloftaĵo, estas komponita por sep voĉoj kaj piano. Ŝi skribis ankaŭ la libreton. La versio de Pauline Viardot ne havas duonpatrinon sed iom trompan patron kiu neas sian realan filinon. Kun tiu laboro, Pauline levas la operetan ĝenron al plejboneco. Tiu ĉi opereto havas muzikecon, kreivon kaj senton de humuro. La tuta verko estas metaforo de ŝia vivo kaj laboro.
Verkaro
Operoj
Koralo
Kantoj
Instrumenta
Fischingen TG
Trafiko
Fischingen atigneblas per poŝtaŭto ek de Wil SG kaj Sirnach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fischingen datiĝas el la jaro 1259 kiel Piscina. Jam en la jaro 754 estis menciita Dussnang kiel Tuzzinwang kaj Oberwangen kiel Wangas.
La hodiaŭa politika komunumo Fischingen estighis la 1-an de januaro 1972 per la kunigo de la antaŭaj lokomunumoj Au, Dussnang, Fischingen, Oberwangen kaj Tannegg.
Belga rezistado
La Belga rezistado aŭ Belga rezistomovado (en franca: Résistance belge, en nederlanda: Belgisch verzet) kolektive referencas al la rezistomovadoj kiuj opoziciis kontraŭ la Germana okupacio de Belgio dum la Dua Mondmilito. Ene de Belgio, la rezistado estis fragmentita en granda nombro de apartaj organizoj, dividitaj laŭ regionaj kaj politikaj instancoj. En la rezistado estis kaj viroj kaj virinoj el la kaj valonaj kaj flandraj partoj de la lando. Krom sabotado de militista infrastrukturo en la lando kaj mortigo de kunlaboremuloj, tiuj grupoj ankaŭ publikigis grandajn nombrojn de sekretaj gazetoj, arigis spionadon kaj preparis variajn fuĝoretojn kiuj helpis pilotojn de Aliancanoj faligintaj malantaŭ la linioj de la malamikoj fuĝi el Germani-okupita Eŭropo.
Dum la milito, oni ĉirkaŭkalkulis ke proksimume 5% de la landa loĝantaro estis iel en la rezistada aktiveco, dum kelkaj ĉirkaŭkalkulis la nombron de rezistanoj mortigitaj en ĉirkaŭ 19 000; preskaŭ 25 % el ties "aktivaj" membroj.
Marc Isaacs
Marc Isaacs estas brita reĝisoro de dokumentaj filmoj, vivanta en Londono. "Multaj de lia 14 filmoj ĝis nun esploris la dividojn ene de la laŭdire 'Unuiĝinta' Reĝlando. Li prienketis multkulturan vivon en Londono, azilo-serĉantojn kaj emigrantojn en Calais, dum li streabas kolekti sintenojn de blankaj loĝantoj al iliaj enmigrintaj najbaroj." Mike McCahill, en The Guardian, priskribis Isaacs kiel "homa persono, troviĝanta strangecon, melankolion kaj ĝojon en la urba pejzaĝo kaj tiuj kiu loĝas ĝin." Lia mallonga filma Lift (2001), kiu montris homojn uzanta lifton en tura bloko, estis nomita por British Academy Television Craft Awards (BAFTA).
Tilecuș
Tilecuș [tilekuŝ] (hungare Telkesd) estas vilaĝo en Rumanio 10 km orient-sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 870 loĝantojn (rumanoj), en 1992 970. Ĝi estis unue menciita skribe en 1308. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Tileagd.
Șiștarovăț
Șiștarovăț [ŝiŝtarovac] (hungare: Sistaróc) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Lipova. En 1910 ĝi havis 1 232 loĝantojn (germanoj), en 1992 314 (rumanoj). Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1440. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Temes vármegye).
Viziserpento
La serpento estis tre gravaj socia kaj religia simbolo, adorata de la majaoj. La majaa mitologio priskribas la serpentojn kiel la vehikloj pere de kiuj la ĉielaj korpoj, kiel la Suno kaj la steloj, trairas la ĉielon. La forigo de la serpenta haŭto faris ilin simbolo de renaskiĝo kaj renoviĝo.
La serpentoj estis tiom adorataj, ke ili iĝis unu de la ĉefaj mezamerikaj diecoj, Kecalkoatlo, estis reprezentata kiel plumigita serpento.
Oni konsideras, ke la Viziserpento estas la plej grava de la majaaj mitologiaj serpentoj. Ili ĝenerale estis reprezentitaj kiel barbohavaj kaj kun rondoforma muzelo, dukapaj aŭ kun la spirito de dio aŭ antaŭulo elirante el tie buŝo. Oni supozis, ke dum la majaaj ritoj de sangelverŝado, la partoprenantoj eksperimentis viziojn en kiuj ili komunikiĝis kun la dioj aŭ antaŭuloj. Tiu rolo okazis ankaŭ en aliaj majaaj religiaj praktikoj, juveloj, ceramiko kaj arkitekturo.
Namba
Namba (難波) estas distrikto de Osako, Japanio. Namba estas vidita, kvazaŭ la centro de Minami (Suda) parto de Osako. Ĝia nomo estas aliformado de la ĉirkaŭa kvartalo Naniwa. Namba estas pli konata kiel la ĉefa sudcentra fervojoterminalo de la urbo: Okcidenta Japana Fervoja Kompanio, Kintetsu, Nankai Fervojo, kaj tri linioj de la Osaka Municipala Subtertrajno havas staciojn tie.
Kelkaj el la plej famaj bildoj de Osako, krom Gliko-man kaj la Giganta Krabo, estas ĉirkaŭ la kanalo Dōtonbori en Namba. Namba ankaŭ estas konata kiel amuziga distrikto, kaj havas kelkajn el la plej popularaj drinkejoj, restoracioj, noktokluboj, vidludejoj, kaj paĉinkejoj de la urbo. La loko estas ankaŭ konata kiel vendloko, kun la Takashimaya bazaro (por pli malnovaj stiloj) kaj la subtera Namba Urbo bazaro (por pli novaj stiloj).
Namba lokiĝas en la kvartaloj Chūō kaj Naniwa.
1058
En la jaro 1058 post Kristo okazis, interalie:
Pola landvojo n-ro 63
La pola landvojo n-ro 63 (DK63) estas landvojo lokiĝas en terenoj de Varmia-Mazuria Provinco, Podlaĥia Provinco, Mazovia Provinco kaj Lublina Provinco. Ĝi kunigas urbojn: Perły, kie estos trairejo kun Rusio kaj landlima trairejo kun Belarusio.
19-a de novembro
La 19-a de novembro estas la 323-a tago de la jaro (la 324-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 42 tagoj restas.
Je la 19-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 19-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Goianinha
Goianinha estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1832, la municipo havas 21.321 loĝantojn.
Zweiohrküken
Zweiohrküken estas germanlingva filma komedio de la reĝisoro Til Schweiger, kiu ankaŭ havas unu el la ĉefaj roloj de la filmo. Temas pri daŭrigo de la filmo Keinohrhasen de 2007. La priama filmo Ĝi prezentiĝis al la publiko la 24-a de novembro 2009, kaj krom la kernajn filmajn aktorojn ankaŭ vidigas plurajn nacie respektive internacie konatajn personojn, kiuj flanke aperis en la filmo kaj rolumas sin mem.
La iom stranga titolo Zweiohrküken ("duorelaj kokidoj") simile al la titolo de la unua filmo Keinohrhasen ("senorelaj leporoj") aludas al ŝtofa bestoforma infanludilo, memkudrita de la ĉefa rolulo, Ludo Decker, kaj iom simila al kokido kun du grandaj leporaj oreloj.
1059
En la jaro 1059 post Kristo okazis, interalie:
Marjina Roŝĉa (distrikto de Moskvo)
Marjina Roŝĉa aŭ Bosko de Maria (Марьина Роща) estas distrikto de Nord-Orienta administra arondismento, Moskvo, Rusio.
Ĝenerala informo
Areo – 4,68 km2; Loĝantaro – 67 295 en 2016
Historio
Nun jam neniu konas la virinon donintan sian nomon antaŭ jarcentoj al la areo. Laŭ alia versio la nomo aperis de tiea vilaĝeto Marjino. Delonge ĝin posedis la princo Ĉerkaskij, kies filino dotis ĝin al sia edzo grafo Ŝeremetev. Marjina Roŝĉa (plue MR) restis en historio de Moskvo kaj la tuta Rusio kiel loko, kie oni ŝatis promeni, pikniki kaj festeni. Ankaŭ tien alvenis moskvanoj por informiĝi pri kadavroj, kiuj konserviĝis en Lazareva tombejo. Ili serĉis tie siajn perdiĝintajn parencojn.
Meze de la 19-a jarcento MR estis disigita per la unua rusia Nikolaeva fervojo kaj la Riga fervojo. Multaj arboj estis elhakitaj, tial pri la bosko mem restis nur bonaj rememoraĵoj en libroj kaj apartaj fragmentoj kiel parkoj, skvaroj ktp. Laŭplane la areon konsistigis la paralelaj stratoj kaj la ortaj stratetoj, kie baldaŭ aperis lignaj konstruaĵoj. Akso de MR estas strato Ŝeremetevskaja, nomita tiel laŭ la nomo de grafo Ŝeremetev, kies Ostankina bieno situas apude. MR iĝis formala parto de Moskvo en 1918.
Dostojevskij en Marjina Roŝĉa
Fjodor Dostojevskij naskiĝis la 11-an de novembro 1821 kaj travivis siajn infanecon kaj junecon en Mariinskaja malsanulejo por malriĉuloj, kie servis lia patro Mikaelo Dostojevskij kiel kuracisto. En ĝia alo, kie troviĝis lia loĝejo, ekde 1928 funkcias muzeo de la verkisto.
La religia centro de Moskvo
MR estas la unika distrikto de Moskvo, kie samtempe funkcias preĝejoj de la ĉefaj konfesioj de Rusio: Ortodoksismo, Islamo, Judismo kaj Armena Apostola Eklezio.
La 17-an de septembro 2013 okazis inaŭguro de la monakejo.
En literaturo kaj kino
http://az.lib.ru/z/zhukowskij_w_a/text_0030.shtml
http://lib.ru/RUSS_DETEKTIW/WAJNERY/zheglov.txt
Metroo de Moskvo en MR
Du stacioj de la Helverda linio de la Metroo de Moskvo:"" kaj "" ekfunkciis junie de 2010. Abunda nova konstruado kaj streĉa trafikcirkulado surstrata devigis la urban potencon plibonigi kondiĉojn de la migrantaj pasaĝeroj. Nun ili senprobleme kaj rapide atingas necesajn lokojn en la modernaj vagonoj. Ambaŭ stacioj estas ne nur utilaj konstruaĵoj, sed ankaŭ prezentas unikan, belan stilon de moskva Metroo, kiun oni povas vidi en la ceteraj moskvaj metrostacioj. "Dostojevskaja" ornamita per la marmoraj, nigra-blankaj paneloj kun ilustraĵoj el kelkaj ĉefverkoj de Fjodor Dostojevskij: "Krimo kaj Puno", "Idioto", "La Fratoj Karamazov". Ankaŭ estas granda portreto de la aŭtoro mem. La metrostacion "Marjina Roŝca" beligas la mozaikaj ornamaĵoj prezentantaj malnovajn vidindaĵojn kaj pejzaĵojn de MR. Necesas rimarkigi, ke ambaŭ metrostacioj havas liftojn kaj oportunajn ramplojn por invalidoj, kion antaŭe oni ne praktikis en Moskvo.
En 2016 oni kunligis la metrostacion "Marjina Roŝĉa" kaj Petrovsko-Razumovskaja, kio faris pli utila kaj oportuna la lokan trafikon. Samtempe aperis du novaj metrostacioj: Butirskaja kaj Fonvizinskaja. En "Petrovsko-Razumovskaja" nun estas interkonekto de Lublinsko-Dmitrovskaja linio kaj Serpuĥovsko-Timirjazevskaja linio.
Provinco Saŭhaĝ
Saŭhaĝ (محافظة سوهاج, latinliterigo Muḥāfaẓat Sawhāǧ respektive Muhāfazat Saŭhāĝ, en la masra lingvo aŭ egipta araba Sōhāǧ respektive Sōhāĝ) estas provinco (respektive gubernio) de Egiptio. Laŭ la stato de la censo de 2006 ĝi havis loĝantojn. Administra centro estas la samnoma urbo Saŭhaĝ.
La provinco limas norde je la provinco Asjut, oriente je la provinco Al-Bahr al-ahmar (Ruĝa Maro), sude je la provinco Kina kaj okcidente je la provinco Nova Valo. La provincan centron konsistigas la bordoj de la rivero Nilo, kaj la okcidento kaj la oriento de la teritorio limas al la dezerto Saharo.
Alekto
Alekto (helene Ἀληκτώ, latine Alecto oder Allecto ) estis en la helena mitologio unu el la tri Erinioj, (Furioj de la romianoj), ankaŭ unu el Harpioj, fratino de Tizifona kaj Megera. Ili estis diinoj de venĝo kaj malbeno. Alekto estis en sia kolero la plej malpardonema. Pro tio ŝi estis nomata "Diino de malpacigebla kolero". Ŝi venĝe punis la moralajn krimojn, nome: koleron, kokron, kc. Alekto senĉese persekutis la viktimon kun brulantaj torĉoj.
Lianozovo (stacio de Moskva metroo)
Lianozovo (Лианозово) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' en norda parto de Moskvo. Ĝi estos malfermita en Septembro 2023.
1060
En la jaro 1060 post Kristo okazis, interalie:
Aalen
Aalen (esperante Aleno) estas urba komunumo en Germanujo. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Aalen estas la administra centro de la distrikto Ostalb.
Dexter Scott King
Dexter Scott King (30an de Januaro, 1961) estas la dua filo de la aktivuloj por la civilaj rajtoj nome Martin Luther King kaj Coretta Scott King. Liaj gefratoj estis aŭ estas Martin Luther King la 3-a, pastro Bernice Albertine King, kaj fine Yolanda Denise King. Li iĝis aktivulo por homaj rajtoj, verkisto kaj aktoro.
Aalen
La urbo havas famon en arkeologio pro sia granda romia garnizono, la plej granda kavaleri-kastelo norde de la Alpoj.
Dexter Scott King
Li estis 7jaraĝa kiam lia patro estis murdita, kaj poste estis zorgita de la plej aĝa gefrato Yolanda King. Li eniris en politiko je la flanko de la Demokrata Partio. Li kontraŭis la sintenojn de sia patrino rilate al la regado de la fondaĵoj pri la memoro de la murdita patro. Pri tio li subtenis la Teorio pri konspiro, ke ne la konfesinta James Earl Ray estis nura kulpulo, sed ke okazis komploto implikanta registarajn agentojn, kiuj partoprenis en la konspiro.
Aalen
En la Esperanto-movado Aalen estas monde konata kiel sidejo de la Germana Esperanto-Biblioteko.
Dexter Scott King
Li estis partiano de veganismo kaj de la lukto por bestaj rajtoj ekde la 1980-aj jaroj.
Tadateru Omoto
Tadateru Omoto (大本 忠輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka.
Aalen
Geografio
Aalen situas oriente de Stuttgart kaj  norde de Ulm, ĉe la rando de la Ŝvaba Ĵuraso,  okcidente de Nördlingen kaj Nördlinger Ries.