cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kaktacoj
Taksonomio
La familio kaktacoj havas 100 gis 130 genrojn kaj 1500 ĝis 1800 speciojn. Ĝi rsta dividata en kvar subfamiliojn: kun la genro (Pereskia) kaj 16 specioj: ne ĝis malmulte sukulentaj plantoj (C3-plantoj) sn hloŝidoj, komplete avaluitaj folioj kaj granda, nigraj semoj sen arilo. kun 300 specioj: plantoj junalenforme reduktitaj, sukulentaj, nur mallonge vovantaj folioj, gloŝidoj kaj plej ofte helaj semoj kaj ĉiam kun malmola arilo. kun nur unu genro (Maihuenia) kaj du specioj matoformanta planto simile al la opuntioideoj, sed kum longdaŭraj folioj, nigraj semoj kaj sen gloŝidoj. entenas pli ol 85 orocentoj de la specioj; preskaŭ ĉiam senfolia plantoj, sen gloŝidoj kun semoj ka arilo.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (12 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Uzado
Jam la aztekoj uzis kaktojn kiel motivo, precipe Echinocactus grusonii. Tiu specio, ankaŭ konata sub la nomo „popatrina seĝo“, havis grandan ritan signifon - sur ĝi oni la aztekoj oferas homojn. Tenochtitlán, la hodiaŭa Meksik-urbo, signifas ejo de la sankta kakto. La hodiaŭa blazono de Meksikio montras aglon, serpenton kaj kakton. Ankaŭ la ekonomia utiligado de la kakto havas sian originon ĉe la aztekoj. La enhavo je alkaloidoj en kelkaj kaktoj la indiĝenoj de Nordameriko uzis por ilia ritoj. El la dornoj de kelkaj kaktoj ili faris fiŝhokojn.
Hodiaŭ la kaktoj servas kiel nutraĵo (marmelado, fruktoj, legomoj). La kaktoj estas suscepto por la Dactylopius coccus, - la „koĉenila laŭso“-, el kiu oni gajnas la ruĝan kolorsubstancon por Campari kaj por altkvalitaj lipkoloriloj. En Sudameriko las mortintaj kolonkaktoj liveras konstrulignon. Ankaŭ en la farmacio kelkaj kaktoj estas uzataj. Kaktoj ankaŭ estas kultivataj kiel ĉambroplantoj.
Protekto
Dum la jaroj kaktoj estas pli kaj pli ŝatataj. Ofte ili estas modplantoj. Ekde la komenco de la 20 jarcento la intereso pligrandiĝas kontinue, escepte dum la du mondmilitoj. La komercaj interesoj kaŭzis ekspluatigon de la naturaj vivejo de la kaktoj. Multaj specioj estas minacataj je ekstermado. Aliflanke ankaŭ hodiaŭ oni trovas novajn kaktajn variojn aŭ speciojn..
Escepte de la genroj Pereskia, Pereskiopsis kaj Quiabentia ĉiuj kaktoj troviĝas en la Vaŝingtona Specioprotekta Konvencio. Multaj specioj troviĝas en anekso I kaj tial ili estas protektataj komplete.
Grażyna Dobroń
Grażyna DOBROŃ (naskiĝis la 8-an de februaro 1954 en Varsovio) – pola ĵurnalistino kaj redaktorino de Pola Radio, spertulino pri psikologia romano, veganino specialiĝanta pri bonfarto, laŭreatino de Grand Prix de Internacia Radi-Televida Universitato pro disaŭdigaĵo pri surardaĵa promeno.
Vivo
Laŭ edukiteco estas polistino kun specialiĝo pri romantikisma literaturo – psikologia romano.
Grażyna Dobroń komencis labori en Pola Radio ĉ. 1979 – dum preskaŭ unu jaro laboris en Studenta magazino en Programo Dua de Pola Radio. Poste transiris sub prizorgo de Andrzej Turski. Ŝi laboris ĉe Radiokuriero en Programo Unua. Post eksplodo de la milita stato en Pollando, en 1982 transiris al Programo Tria. Tie laboris kiel raportistino, ĉefe pri sociaj problemoj. Poste iĝis parlamenta raportistino, kie kun sukceso laboris dum pluraj jaroj. Ankoraŭ komence de la 90-aj jaroj troviĝis fronte de politikaj ĵurnalistinoj de la Programo Tria. En 1995 okazigis faman intervjuon, en kiu Aleksander Kwaśniewski – estanta tiam kandidato por la posteno de prezidanto de Pollando – mensogis, ke posedas altan edukitecon. Eksplodis afero, tamen maldekstrularo gajnis baloton pro kio plua kariero de Grażyna Dobroń kiel ĵurnalistino okupiĝanta pri politiko ekstaris sub la demanda signo. Fine direktoro de la Trio Paweł Zegarłowicz post jaro kaj duono da penado sukcesis ŝin inklini okupiĝi pri sano, psikologio kaj persona evoluo. Ŝi interalie gvidis la disaŭdigaĵon Alvenas Dobroń al kuracisto kaj la noktan Dobronocka (Bonan nokteton) (ĝis la mezo de 2014). Plu prezentas la ciklon Instrukcio pri priservo de la homo.
Belfridoj de Belgio kaj Francio
56 belfridoj de Belgio kaj Francio estas enskribitaj sur la listo de la monda heredaĵo de la homaro.
Tiu heredaĵo konsistas el la 32 « belfridoj de Flandro kaj de Valonio » (Belgio) enskribitaj en 1999, al kiuj Unesko aldonis, en 2005, 23 belfridojn de Nordo-Kaleza Markolo kaj Pikardio (Francio), kaj 33-an belgian belfridon, tiu de Gembloux. Tiu grupo estas ekde tiam nomita « belfridoj de Belgio kaj Francio ».
Grażyna Dobroń
Verkado
En 2004 eldonejo Jacek Santorski & Co aperigis ŝian libron, titolitan ''Na okrągło zdrowym być. Wellness po polsku'' (​ISBN 83-88875-91-4 Ĉiam esti sana. Bonfarto pole). Septembre 2010 eldonejo Czarna Owca (Nigra ŝafino) (Jacek Santorski & Co sub la nova nomo), aperigis Instrukcja samo(obsługi) człowieka (ISBN 978-83-7554-203-5​ Instrukcio pri (mem)priservo de la homo).
Belfridoj de Belgio kaj Francio
La kriterioj, kiuj decidigis ilian enskribon estis la sekvantaj :
Rimarkinde estas la neekzisto de belfrido sudoriente en Belgio. En tiuj teritorioj en la Malnova Reĝimo, la povo estis eklezia (Princlando de Lieĝo kaj Princlando de Stavelot-Malmedy), kaj la simbolo de la muncipaj liberecoj estis la perono pli ol la belfrido.
La belfrido de Valenciennes disfalis en 1843.
Gillingham
La urbo situas ĉe la estuaron de Rivero Medway. Ĝi nomiĝis laŭ anglosaksa batalisto Gyllingas (kies nomo devenas de "gyllan", anglosaksa vorto signifanta "ekkrii"). Dum la anglosaksa epoko ĝi estis nur vilaĝeto.
Vilhelmo la konkerinto donis Gillingham al sia duonfrato Odo de Bayeux, kiu konstruis palacon tie. Dum la 16-a jarcento fondiĝis la dokejo de Chatham (Kent) kiu fakte situis parte en Gillingham. Pro tio en 1667 nederlanda mararmeo disrabis Gillingham en 1667.
Oficiale Gilingham estis vilaĝo ĝis 1903, kiam ĝi akiris la statuson de urbo.
Mata Hari
Mata Hari, realnome Margareta Gertruda Zelle (naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1876 en Leeuwarden, Frislando/Nederlando, mortis la 15-an de oktobro 1917) estis dancistino kaj spionino. Ŝia artistnomo Mata Hari signifas 'sunon' en la malaja lingvo aŭ laŭvorte 'okulon de la tago'.
En la jaro 1895 ŝi edziniĝis al la nederlanda oficiro Campbell MacLeod, du jarojn poste ambaŭ ekloĝas en Javo kaj Sumatro. Tie ŝi lernis la azian dancarton. Post la disiĝo kun sia edzo ŝi revenis al Eŭropo kie ŝi famiĝis precipe en Francio kiel erotika dancistino en Parizo.
Dum la Unua mondmilito Mata Hari pro financaj malfacilaĵoj ekspionis kaj por Germanio kaj por Francio. En la jaro 1917 la franca sekreta servo observis kaj arestis ŝin. La tribunalo deklaris ŝin kulpa pri ŝtatperfido kaj kondamnis ŝin al morto. Estiĝis multaj flustroj kaj onidiroj pri ŝia rolo en la socio kaj je la 15-a de oktobro 1917 Mata Hari estis mortpafita en Vincennes apud Parizo.
Ŝia vivo estis plurfoje filmigita, i.a. kun Greta Garbo en la ĉefrolo.
Abstino de viando
La abstino de viando aŭ malgrasa tago estas unu de la kvin preceptoj de la Katolika Eklezio kiu devigas ne manĝi viandon la vendredon kaj la aliajn tagojn ordonitajn. La fiŝaro estas permesita dum la periodoj de abstino, pro tio la vendredo estas la tago de pli granda vendo de fiŝoj en la landoj kun sufiĉa ĉeesto de katolikoj.
Veľká Franková
Veľká Franková (hungare Nagyfrankvágása [nadjfrankvAgAŝa], germane Großfrankenau) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Abstino de viando
La abstino reiras al epokoj tre antikvaj, origine ĝi estis praktikita plurtage dumsemajne, poste oni ĝin koncentrigis nur en la vendredo, elektita konsiderante la jesua pasiona vendredo. Kun la protestanta reformacio la abstino de viandoj fariĝis distinga signo inter katolikoj kaj reformaciuloj, tre sentita de la popoloj kaj reeĥiĝanta, laŭ iuj, ankaŭ en dramoj de William Shakespeare.
Veľká Franková
Situo
Veľká Franková situas en valo de rojo, laŭ la pola landlimo, laŭ flankovojoj. Kežmarok troviĝas je 34, Spišská Stará Ves je 10 km.
Historio
La vilaĝo formiĝis en 1296. En 1787 469 vilaĝanoj loĝis en 69 domoj, en 1828 560 vilaĝanoj loĝis en 77 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon triaklasa. Ĝis 1892 la oficiala hungara loknomo estis Nagyfrankova, poste ĝi ricevis pli hungarecan nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyfrankvágása 390 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Stará Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1979 kaj 1990 Malá Franková estis unuigita kun Veľká Franková, la komuna loknomo estis Franková. En 2001 vivis en Veľká Franková 381 homoj, (370 slovakoj).
Abstino de viando
Laŭ la eklezia normo (vidu: eklezia fasto), la latinaj fideluloj estas devigataj al abstino de viando aŭ de alia nutraĵo, laŭ indiko de la episkopara konferenco en ĉiuj kaj unuopaj vendredoj de la jaro, kondiĉe ke tiuj ne koincidu kun la tago honorata de liturgia solena festo laŭ la Liturgia jaro de la Katolika Eklezio. La cindra merkredo kaj la Sankta Vendredo postulas faston kaj abstinon, la Sankta Sabato ilin nur konsilas. La normo de la fasto devigas la fidelulojn kiuj jam transiris la dekokan aĝon, kaj ĉesas devigi kiam la fidelulo atingas la sesdekan jariĝon; la normo pri la abstino devigas ekde la finiĝo de la dekkvara jariĝo. Tamen la fideluloj estas liberigitaj, en determinitaj kazoj, el la devo fasti kaj abstini. Ĝis la komenciĝo de la 20-a jarcento la disciplino de la abstino de viando malpermesis manĝi ovojn kaj kaj laktaĵojn, hodiaŭ ne plu; tamen hodiaŭ estas ordonita ankaŭ la abstino de manĝaĵoj kaj trinkaĵoj kiuj, laŭ prudenta juĝo, estas tro rafinitaj kaj multekostaj. La tuto de tiuj normoj okupas la 4-an postenon, en la Katekismo de la Katolika Eklezio, de la kvin preceptoj de la Katolika Eklezio ("En la tagoj fiksitaj de la Eklezio abstinu de viando kaj respektu la faston").
Interrompita pro evidentaj motivoj dum la dua monda milito, la abstino fariĝis ĉiam malpli konsiderata ĉe la katolika popolo. Tial iuj episkoparaj Konferencoj, kiel tiu itala, konformiĝis al la nova sento kaj akceptis la anstataŭon de la abstino kun malsama formo de humiliĝo en ĉiuj vendredoj, escepte de tiuj karesmaj.
La Hume (stacidomo)
La Hume estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gujan-Mestras, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lamothe - Arcachon (657000).
József Szász (agronomo)
József SZÁSZ [sa:s] estis rumania hungara agronomo. Li naskiĝis en Aiud la 1-an de aŭgusto 1921 kaj mortis en Mv. la 29-an de aŭgusto 2005.
Biografio
József Szász diplomitiĝis en Koloĵvaro (1943), li instruis inter 1949–60 Ciumbrud, poste li estis agronomo, ĉefagronomo.
18158 Nigelreuel
18158 Nigelreuel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 5307
NGC 5307 (aliaj indikoj — PK 312+10.1, ESO 221-PN11, AM 1347-505) estas planeduma nebulozo en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Izopropila cinamato
Izopropila cinamato aŭ C12H14O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cinamata acido kaj izopropanolo, senkolora likvaĵo kun balzama odoro, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izopropila cinamato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Zarasai
estas urbo en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Zarasai, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Utena. En en la urbo vivis.
Listo de francaj ministroj pri eksterlanda komerco
Tiu paĝo listigas ministrojn kaj subministrojn, kiuj respondecis aŭ respondecas pri eksterlanda komerco en franvaj registaroj.
Kastelo de Hunedoara
Kastelo de Hunedoara (Castelul Hunedoarei, Vajdahunyadi vár), nomata ankaŭ Kastelo de Korvin (rumane Castelul Corvinilor) estas mezepoka kastelo en Hunedoara en Transilvanio, Rumanio, posedita de la nobela familio Hunyadi. Ĝi estas unu el la plej grandaj kasteloj en Eŭropo kaj troviĝas en la listo de 7 mirakloj de Rumanio
(5911) 1989 WO7
(5911) 1989 WO7 estas ankoraŭ sennoma asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Beno
La celo de beno estas la progresigo de bonŝanco kaj prospero aŭ la espero al protekto kaj konservo. La benado estas ligita kun gestoj, ekzemple lokigi la manojn, etendi la brakojn, krucosigno.
La hebrea vorto barach por "beni" aperas je la unua fojo en Gen 1,1: "Kaj Dio ilin benis, dirante: Fruktu kaj multiĝu, kaj plenigu la akvon en la maroj, kaj la birdoj multiĝu sur la tero".
Palestina (Alagoaso)
Palestina estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 5.112 loĝantojn en 2010.
György Békésy
György BÉKÉSY [djordj bEkEŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Békésy György estis hungara fizikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
György Békésy naskiĝis la  1899 en Budapeŝto. Li mortis la 1972 en Honolulu.
(16024) 1999 CT101
(16024) 1999 CT101 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Edward Symoens
Edward Symoens (naskiĝis la 17-an de septembro 1915 en la usona Austin, Teksaso - mortis la 21-an de decembro 1995 en Kapellen (Belgujo), estis Honora Membro de UEA ekde 1993.
Biografio
Symoens naskiĝis en Teksaso, sed vivis en Belgujo. Li eklernis Esperanton en 1930 kaj tuj ekaktivis en studentaj medioj. En 1946 li gvidis nacian radiokurson. Dum sia longa kariero kiel eduka gvidanto kaj mezlerneja direktoro en la ĉefurboj de la nunaj Demokratia Respubliko Kongo (1947-1972) kaj Ruando (1972-1975), li ankaŭ gvidis Esperanto-kursojn kaj prelegis pri Esperanto. Dum plurmonataj restadoj en la 80-aj li helpis starigi Esperanto-kernon en Ruando. Pri tiu periodo li regule verkis en la internacia magazino Monato.
Post reveno Eŭropen, li kungvidis kolokvon pri Esperanto (1976), el kiu fontis renovigo de la movado en Flandrujo. Li prezidis (1979-1984) kaj vicprezidis (1984-1990) Flandran Esperanto-Ligon, kaj iĝis honora FEL-prezidanto en 1990. Per siaj riĉa vivosperto kaj gravaj sociaj kontaktoj, li motoris la restrukturadon de la movado en Flandrujo. En la LKK de la Antverpena UK (1982) li laboris kiel vicprezidanto. Dum multaj jaroj li animis la lokan grupon en Kalmthout, kaj fariĝis ankaŭ ties honora prezidanto.
Kiel komitatano de UEA (1979-92), li aktivis en komisionoj pri informado kaj elektoj. Li estis estrarano de Centro de Esploro kaj Dokumentado (1984-). Li kunfondis (1989) la laborgrupon "Komunikado en la Eŭropa Komunumo" kaj aktive membris en ĝi.
Aparte elstaras lia rolo kiel vicprezidanto (1985-1987), poste prezidanto (1987-1991), de ILEI, kiu elektis lin honora membro. La gvidlinioj kaj laborplanoj, kiujn li lanĉis forte plu influas la funkciadon de la instruista asocio. Pro siaj solidaj ligoj al UEA, Symoens impulsis reproksimiĝon de la du organizaĵoj, kio kondukis al restarigo, en 1990, de la statuso de ILEI kiel faka asocio aliĝinta al UEA. Li instigis al la lanĉo de la Internaciaj Ekzamenoj de UEA/ILEI (1989), de kursoj por instruistoj (1992), kaj de aro da novaj eldonaĵoj.
El liaj provoj samtempe aliri diverslandajn eduk-ministeriojn per informkampanjo pri la sociopolitika, kultura, pedagogia kaj propedeŭtika valoro de Esperanto, naskiĝis utilaj informdokumentoj en pluraj lingvoj, aperintaj i.a. kiel Esperanto-Dokumentoj de UEA. Li kompilis Bibliografio de Disertacioj pri Esperanto kaj Interlingvistiko (1989) kaj ties suplementon (1995), iniciatis la eldonon de Studoj pri la Internacia Lingvo (1987) kaj Orgena Vortaro (1989), kaj kunredaktis la prelegaron La intereso kaj utilo de komuna interlingvo (1988).
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Ex Libris Edward Symoens.jpeg|Ekslibriso de Edward Symoens Dosiero:1947 Radio-Omroep.jpeg|Administracia letereto de la belga radiostacio N.I.R. pri kurso de Esperanto Dosiero:2001 Interface 003.jpg|Biografia teksto pri Edward Symoens verkita de W.M.A. De Smet (paĝo 1) Dosiero:2001 Interface 004.jpg|Biografia teksto pri Edward Symoens verkita de W.M.A. De Smet (paĝo 2) Dosiero:1978-09-16 Edward Symoens.jpeg|Subskribo de Edward Symoens, 1978 </Gallery>
Eksteraj ligiloj
</Br>
Ataŭalpo
Ataŭalpo, naskita en Cuzco en 1502 kaj mortinta en Cajamarca en nuna Peruo je la 26-a de julio 1533, estis la lasta reganto de la inkaoj antaŭ la finkonkero fare de la hispanoj. La hispanoj nomis lin Atahualpa.
Dume, la hispanoj alvenis en Cajamarca je la 15-a de novembro 1532. Ilia gvidanto Francisco Pizarro postulis pere de sia viculo Vicente de Valverde, ke la inkaoj akceptu kristanismon kiel solan veran religion kaj submetiĝu al la hispana reĝo Karlo la 1-a. Ataŭalpo indigniĝis kaj teren ĵetis la ofertatan Biblion. Post tio Pizarro ordonis ataki la indiĝenojn per artilerio kaj kavalerio kaj malliberigis Ataŭalpon.
Fegorno
La diadema pluvio aŭ fegorno (Phegornis mitchellii) estas specio de birdo en la familio de Ĥaradriedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Phegornis. Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Ĉilio, kaj Peruo. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj aŭ tropikaj alt-altitudaj herbejoj kaj marĉoj.
Ataŭalpo
Post lia ekzekutado la inkaoj submetis sin preskaŭ sen rezisto.
Sölden (Nigra Arbaro)
Sölden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Splisado (ŝnuro)
Splisado estas prilaborado de ŝnuroj kaj ŝtalkabloj. Tio eblas en drato el preskaŭ ĉia materialspeco, sed ju pli da ŝnureroj des pli malfacila ĝi estas. La splisado de pli ol kvar ŝnureroj en artefarita ŝnuro kaj en ŝtalkablo plejofte estas profesia laboro. Konataj splisoj estas la okulspliso aŭ ua spliso, la mallonga spliso kaj la longa spliso. Helpilo dum la laboro estas la splisilo.
5078 Solovjev-Sedoj
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-soveta komponisto Vasilij Pavloviĉ Solovjov-Sedoj (cirile Василий Павлович Соловьёв-Седой, 1907–1979).
Merișor (Bănița)
Merișor [meriŝor] (hungare: Merisor) estas vilaĝo en Rumanio okcident-nordokcidente de Petroșani. En 1910 ĝi havis 684 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 293 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Bănița.
Merișor havas fervojan stacion ĉe la linio inter Petroșani kaj Simeria. Ĉar Merișor situas 130 metrojn malpli alte ol Bănița, la fervojo devas fari longan turniĝon por grimpi tien. La du lokojn ligas krom la fervojo ankaŭ la nacia vojo DN66.
Filipo la 2-a (Burgonjo)
Filipo la 2-a de Burgonjo aŭ Filipo la Sentima (naskiĝis la 17-an de januaro 1342, en Pontoise, mortis la 27-an de aprilo 1404, en Halle (Flandra Brabanto) estis duko de Burgonjo.
Familio
Li estis filo de la franca rego Johano la Bona. Lia frato Karlo la 5-a faris lin Burgonja Duko en 1364. Li estas la fondinto de la dinastio Valois Bourgogne.
Gefiloj
Li havis dek gefilojn. Lia plejaĝa dukiĝis kiel Johano la Sentima.
Thiesi
Najbaraj komunumoj estas Bessude, Borutta, Cheremule, Cossoine, Giave, Ittiri, Romana kaj Villanova Monteleone.
Kastelo de Gödöllő
La Kastelo de Gödöllő estas baroka historia monumento en Hungario en urbo Gödöllő.
Historio
Grafo Antal Grassalkovich (krongardisto) konstruigis la kastelon en la 1740-aj jaroj. En 1751 jam en la kastelo estis gasto Maria Tereza de Aŭstrio. Antal Grassalkovich (duko) daŭris la konstruadon en la 1780-aj jaroj. Ĉefe la teatrejo estis konstruita kaj establita. Post jardekoj Antal Grassalkovich (ĉambelano) konstruigis novan alon, krome ĉefe li okupiĝis pri la parko-ĝardeno. En 1850 riĉa barono aĉetis la kastelon. Post jardekoj la hungara ŝtato aĉetis la konstruaĵon, ĝi estis ripozejo de Elizabeto de Aŭstrio-Hungario. Malofte ankaŭ Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) pasis tie tagojn. Inter la du mondomilitoj Miklós Horthy ripozis ofte en la kastelo. Post la 2-a mondmilito la Ruĝa Armeo uzis la jam ruinan kastelon, sed ankaŭ la hungara armeo profitis parton, fine en la centra parto funkciis por domo de gemaljunuloj. En 1990 la soldatoj foriris, estis ebleco plene renovigi la kastelon. Nun interne muzeo funkcias, en la korto ofte aranĝas koncertojn.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo formas etendiĝintan U-majusklon. Post la enirejo estas ĉambrego kun ŝtuparejoj, sed estas elirejo al la korto. Antaŭ la elirejo kafejo funkcias. Dum la renovigo nekonataj homoj donacis originajn meblojn al la muzeo. Menciindas ankaŭ la parko, kiu nun jam estas distranĉita fare de la interurba tramo.
Kandombleo
Kandombleo (Candomblé) estas afrik-devena brazila religio, kiu estas praktikata precipe en Brazilo, sed ankaŭ en najbaraj landoj. Ĉi tiu kredo venis al Brazilo el Afriko; ĝi estis kunportita de afrikaj pastroj, kiuj estis alportataj kiel sklavoj el diversaj regionoj de Afriko fine de la 15-a ĝis meze de la 18-a jarcento.
Komence, Kandombleo estis malpermesata fare de la Katolika Eklezio kaj nur praktikata fare de sklavoj; iuj registaroj ĝin eĉ persekutis. Tamen ĝi transvivis pli ol kvar jarcentojn kaj rimarkinde disvastiĝis ekde la fino de sklaveco.
Nuntempe ĝi estas establita kaj pleje rekonata religio, kun anoj en ĉiuj klasoj de la socio kaj dekmiloj da temploj. En aktualaj enketoj, pli ol 2 milionoj da brazilanoj deklaris Kandombleon sia religio (tio estas ĉirkaŭ 1,5 % de la tuta enloĝantaro).
En brazila kulturo, malsamaj religioj ne ekskluzivas unu-la-alian; multaj homoj kun aliaj kredoj - laŭ iuj afrik-brazilaj kultur-organizoj ĝis 70 milionoj - kutime aŭ temp-al-tempe partoprenas Kandomble-ritualojn. Gedioj, ritualoj kaj festotagoj de Kandombleo estas grava parto de la brazila folkloro.
Oni distingu Kandombleon disde Umbando kaj Kimbando. Tiuj estas aliaj afrik-brazilaj religioj kun simila deveno. Same, Kandombleo estas malsama ol la aliaj afrik-devenaj religioj en Ameriko, kiel Voduno en Haitio, Santerio en Kubo aŭ Obeao. Ili disvolviĝis sendepende de ĝi kaj estas apenaŭ konataj en Brazilo.
Nacioj
Brazilaj sklavoj devenas de granda nombro da etnoj, inter ili Joruboj, Eveoj kaj Bantuoj. Ĉar la religioj de la unuopaj grupoj malsame disvolviĝis depende de la regiono, nuntempe oni distingas inter sektoj aŭ nacioj (Naçoes), kiuj distingiĝas laŭ la gedioj kultataj, la muziko kaj festoj, kaj la religia lingvo uzata dum la ritualoj.
La jena listo estas maldetala klasifiko de la plej gravaj nacioj, ilia religio kaj iliaj sanktaj lingvoj:
Kredo
Kandombleo estas speco de spiritismo. Ĝiaj anoj kultas multnombron da gedioj derivitaj de afrikaj gedioj:
Kandombleo nur retenis iujn el la centoj da gedioj alpreĝitaj en Afriko. Surface, la gedioj de la diversaj nacioj tre similas unu-la-alian, t.e. multaj Oriŝaoj, Vodunoj kaj Inkicoj kompareblas, sed reale, ili povas esti tre malsimilaj.
Aliflanke, gedioj de unu nacio povas esti kultataj kiel "gastoj" en domoj kaj ceremonioj de alia domo, krom ties propraj. Iuj nacioj donas novajn nomojn al gast-dioj, aliaj retenas la nomon uzatan en la devena nacio.
La Oriŝaoj havas proprajn personecon, povojn kaj ritualajn preferojn kaj estas rilatataj al specifaj naturaj fenomenoj (nocio simila al la Kami de la japana Ŝintoismo). Ĉiu persono ricevas Oriŝa-patronon ĉe sia nasko, kiu estas elektata de Babalorixá (pastro). Dum Kandomble-ritualoj, iuj Oriŝaoj reprezentatas fare de iniciitaj personoj; por aliaj, tio malkutimas, sed ili estas kultataj ekz. per arbo aŭ iu simila. Iuj aliaj Oriŝaoj, nomataj Funfun (blanka) kiuj laŭkrede partoprenis la kreadon de la mondo, ankaŭ ne enkorpumatas.
Tra la jarcentoj Kandombleo alprenis multajn elementojn de Kristanismo. Ekzemple ofte troviĝas en temploj krucoj, kaj Oriŝaoj ofte estas egaligataj al specifaj katolikaj sanktuloj.
Ĉi tiu historia disvolviĝo estas parto de la persekuto fare de eklezio, aŭtoritatuloj kaj sklavestroj. Por povi kulti iliajn Oriŝaojn, Inkicojn kaj Vodunojn, la nigraj sklavoj ofte uzis altaron kun bildoj de katolikaj sanktuloj, malantaŭ kiuj kaŝiĝis kandombleaxjoj. Tiu praktiko jam komencis ĉe la kristanigo de Afriko kaj estis eĉ parte enkondukita fare de la misiistoj mem por plifaciligi la konvertiĝon al kristanismo. Aliflanke Kandombleo ankaŭ alprenis indianajn elementojn, pro kio ne eblas diri, ke la persekuto estis la ununura kialo de la miksiĝo kun aliaj religioj.
Dum la lastaj jaroj ekestis "fundamentisma" movado ene de Kandombleo, kiu kontraŭas la kristanajn elementojn kaj provas estigi "puran" Kandombleon surbazantan nur sur afrikaj elementoj.
Ritoj
Kandomblean ritualon (toque) konsistigas du partoj:
La kandomblea muziko, grava parto de la ritualo, devenas de afrika muziko kaj ege influis aliajn popolajn (ne-relegiajn) muzik-stilojn brazilajn.
Temploj
Estas du specoj de casas:
Kalia karbamato
Kalia karbamato aŭ CH2KNO2 estas neorganika salo de kalio kaj karbamata acido, uzata kiel herbicido, pesticido kaj deirsubstanco por sennombraj aliaj sintezoj. Ĝi estas toksa substanco, damaĝa al vivmedio kaj tre irita al haŭto kaj okuloj. Karbamatoj estas tiel danĝeraj kiel la organofosforaj insekticidoj uzataj en la tuta mondo.
Kandombleo
Temploj
Plialtiĝi en la hierarkio de granda domo necesigas la lernadon de longdaŭraj iniciadaj ritualoj. Post la morto de Ialorixá, ŝia posteulo kutime estas elektata el iliaj filinoj, pere de la ludo Búzios. Sed la postvico povas esti tre pridebatata kaj eblas, ke neniu posteulo estas trovata. Tiukaze la domo ofte estas partigata aŭ fermata, pro kio nur malmultaj domoj en Brazilo estas pli maljunaj ol 100 jaroj.
NGC 5308
NGC 5308 (aliaj indikoj — UGC 8722, MCG 10-20-29, ZWG 295.12, PGC 48860) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
25199 Jiahegu
25199 Jiahegu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jiahe Gu, finalisto de la mezlerneja scienca konkurso de la Societo por la Scienco kaj la Publiko de 2008 pro lia projekto pri bestoscienco kaj plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Martin Luther King, Jr. Magnet High School de Naŝvilo (Tenesio).
Tetčiněves
Tetčiněves (Tetschendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 55 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
7333 Bec-Borsenberger
7333 Bec-Borsenberger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomino kaj ĉiel-mekanikistino Annick Bec-Borsenberger de la Bureau des longitudes (Agentejo pri la Longitudoj), famkonata pro ŝia analiza teorio pri la movo de Luno. Ŝi estas ekspertino pri la dinamiko de malgrandaj planedoj, aparte en la konverĝo de la algoritmoj uzataj por determini la perturbatajn orbitojn. Ŝi helpis analizi la datumojn kolektitaj per Hipparcos pri la asteroidoj kaj satelitoj, kaj kunlaboris al la misio ISO (kosma observatorio).
Lazdijai
estas urbo en la sudo de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Lazdijai, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Alytus. En en la urbo vivis.
Provinco Leono
León (en hispana) aŭ Leono (Llión, en leona; León en galega) estas provinco de Hispanio apartenanta al la regiono Kastilio kaj Leono. Ĝi situas nordokcidente de la Iberia Duoninsulo kaj ties ĉefurbo estas Leono. Ĝi limas kun Asturio kaj Kantabrio norde; kun Galegio (precize kun la provincoj Oŭrenso kaj Lugo), okcidente; kun la provincoj Zamoro kaj Valadolido sude; kaj kun la provinco Palencio oriente. Ĝi estis kreita de la provinca divido de 1833, en la tiama Regiono Leono.
Sek-Butila acetoacetato
Sek-Butila acetoacetato aŭ C8H14O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetoacetata acido kun sek-butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Sek-Butila acetoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj. Malonataj esteroj kaj acetoacetataj esteroj estas pli acidaj ol akvo kaj alkoholoj.
Provinco Leono
Ĝi havas teritorion de. Kaj loĝantaron de (laŭ censo de 2008). Denseco: l/km².
Ĝi estas trapasejo inter gravaj regionoj de Iberio, ĉar tra la provinco leona trapasas du grandaj vojoj: el sudo norden la Vojo de la Arĝento, kaj oriente okcidenten la Jakoba Vojo.
Komarkoj
La provinco estas dividita en dek ruraj komarkoj, nome la jenaj:
Kaj krome Ribera del Órbigo kun aparta konsidero.
Oficiala divido
[[Dosiero:Partidos_judiciales_de_León.png|eta|Jurisdikciaj distriktoj de la provinco:
1. Sahagún
Sarolta Korányi
Sarolta KORÁNYI [korAnji] hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Satmaro en 1886 kaj mortis ?.
Provinco Leono
Oficiala divido
2. León
3. La Bañeza
Sarolta Korányi
Kariero
Sarolta Korányi studis en virina pentristlernejo de Budapeŝto ĉe Lajos Deák-Ébner. Ŝi malfermis artlaborejon e Satmaro. Ŝi ekspoziciis regule en lokaj kaj landaj ekspoziciojn. Ŝi prezentis sin en 1901 Universitata Rondo de Koloĵvaro.
Provinco Leono
Oficiala divido
4. Ponferrada
5. Astorga
6. Cistierna
7. Villablino]] La nura oficiala divido estas la distribuo de la municipoj de la provinco en sep jurisdikciaj partioj: nome tiuj teritorioj apartenantaj al Sahagún, Leono, La Bañeza, Ponferrada, Astorga, Cistierna kaj Villablino.
Saffig
Saffig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Amila oktanato
Amila oktanato aŭ C13H26O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oktanata acido kaj amila alkoholo. Amila oktanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila oktanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila oktanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Geositta
Geositta estas genro de Paseroformaj birdoj en la familio de Furnariedoj, nome Furnariidae. Ili estas konataj kiel ministoj (malkonfuzenda kun la nerilataj ministoj, Manorina, de Aŭstralio) pro la tuneloj kiujn ili elfosas por nestumado. Estas 11 specioj kiaj la kampoministo (Geositta poeciloptera) kiu estis iam klasita en propra genro, nome Geobates. Ili loĝas en malferma kamparo en Sudameriko, partikulare en regionoj de Andoj kaj Patagonio. Ili estas grundoloĝantaj birdoj, iom similaj al alaŭdoj kaj al enantoj de aliaj kontinentoj. Ili estas ĉefe tutbrunaj kaj ofte havas tre longajn kaj sveltajn bekojn.
Ardanovo
Ardanovo (ankaŭ slovake), (Арданово, Árdánháza) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1448. En 1910 loĝis en Árdánháza 1195 homoj, (1114 rutenoj, 53 germanoj, 28 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ardanovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Tiana
Tiana - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Austis, Desulo, Ovodda, Sorgono, Teti kaj Tonara.
Plorkukolo
La Plorkukolo (Cacomantis merulinus) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Cacomantis. Ĝi estas indiĝena de Azio, el Barato kaj Ĉinio ĝis Indonezio.
Aspekto
Ĝi estas tre eta kukolo, 21-23.5 cm longa. Maskla plenkreskulo estas grizbruna supre kaj oranĝa sube kun grizaj kapo, gorĝo kaj supra brusto. Estas blankaj pintoj en la vostoplumoj. Kruroj kaj piedoj estas flavaj, la okulo estas ruĝa kaj la beko estas nigra supre kaj flava sube. La ina plenkreskulo estas foje simila al la masklo, sed ofte estas laŭ "hepatika" formo. Tiu formo estas ruĝbruna supre kun malhelaj strioj. La subaj partoj estas pli palaj kun pli pala striado. Estas hela strio supra la okulo kaj la vosto havas malhelajn striojn tute laŭlonge. Junuloj estas similaj al la hepatikaj inoj sed estas pli palaj kaj havas malhelajn striojn pli ol striojn en krono kaj gorĝo.
La masklo havas kelkajn plorecajn fajfajn alvokojn. Tiuj inkludas ascendajn seriojn de trinotajn frazoj kaj serion de 11 aŭ 12 descendaj notoj.
Distribuado kaj subspecio
Estas kvar subspecioj. La nomiga formo C. m. merulinus troviĝas en Filipinoj kie ĝi estas komuna en multaj de la plej grandaj insuloj. C. m. querulus estas la plej disvastigata formo, kiu loĝas en nordorienta Barato, Bangladeŝo, suda Ĉinio, Birmo, Tajlando, Kamboĝo, Laoso kaj Vjetnamo. Ĝi estas somera vizitanto en plej parto de sia ĉina teritorio, migrante suden por vintri. C. m. threnodes troviĝas en la Malaja Duoninsulo, Sumatro kaj Borneo dum C. m. lanceolatus loĝas en Javo, Balio kaj Sulaveso.
The Grizventra kukolo (C. passerinus) estis iam klasita kiel subspecio de la Plorkukolo, sed ĝi estas nuntempe plej ofte traktita kiel separita specio.
Ekologio
La Plorkukolo loĝas en bordoj de pluvarbaroj, malfermaj arbaroj, arbustejoj, herbejoj, farmoj, parkoj kaj ĝardenoj. Ĝi manĝas senvertebrulojn. Ĝi estas plej kutime soleca kaj plej ofte mafacile videbla.
Ĝi estas nestoparazita, kiu demetas siajn ovojn en la nestoj de herbsilvioj, prinia kaj tajlorbirdoj. La ovoj estas similaj al tiuj de la gastigantaj specioj, sed pli grandaj. Etaj birdoj ofte persekutas kukolojn por malproksimigi ilin el siaj nestoj.
Biel (distrikto Trebišov)
Biel (hungare Bély (bEj)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Biel situas sur ebenaĵo, laŭ hungara landolimo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ĉop-Slovenské Nové Mesto. Kráľovský Chlmec troviĝas 8 km, Biel preskaŭ kontaktiĝas kun Čierna nad Tisou.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1214 en formo "Beyle". En 1910 loĝis en Bély 1030 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bély apartenis al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bély rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Biel 1353 homoj, (1021 hungaroj, 315 slovakoj).
La Réole (stacidomo)
La Réole estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  La Réole, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Tanagro
Tanagro povas esti:
NGC 5310
NGC 5310 estas stelo en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Imre Szörényi
Imre Szörényi [sorEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szörényi Imre estis hungara kuracisto, fiziologo, biokemiisto, membro (korespondanta en 1950, ordinara en 1953) de Hungara Scienca Akademio.
Imre Szörényi naskiĝis la  1905 en Hungara reĝlando en Vágmedence (nuntempa Madunice en Slovakio). Li mortis la 1959 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Szörényi frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li ricevis diplomon en 1929. Post lernado li laboris en institutoj de Bazelo kaj Berlino. En la 1930-aj jaroj li migris al Sovetunio pro la nazioj. Inter 1934-1950 li laboris en ukraina akademio, poste li hejmenvenis. Li fondis biokemian instituton, kiun li gvidis ĝismorte. Li okupiĝis precipe pri funkcioj de la enzimoj. Li ricevis premion en 1951.
Sosonka (Vinica provinco)
Sosonka (Сосонка) estas vilaĝo en Vinica provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2001.
Burgo Ruppertsecken
La burgo Ruppertsecken estas la ruino de montburgo en alteco de 498 m sur la monto ’’ Schlossberg’’ en la komunumo Ruppertsecken en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Merișoru de Munte
Merișoru de Munte [meriŝoru] (hungare: Merisor) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Deva. En 1910 ĝi havis 183 loĝantojn (rumanoj); en 1992 51 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1491. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Cerbăl.
Baraqueville-Carcenac-Peyralès (stacidomo)
Baraqueville-Carcenac-Peyralès estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Baraqueville, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
(5921) 1992 UL
(5921) 1992 UL estas ankoraŭ sennoma asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Tonbridge
Tonbridge estas urbo de Kent, Anglio. En 2007 ĝi enhavis pli ol 30,300 loĝantojn.
La urbo fondiĝis dum la anglosaksa epoko, kie estis strategia ponto trans Rivero Medway. Pro inundoj, la urbo longe situis nur norde de la rivero. Dum la 11-a jarcento kastelo estis konstruita de Rikardo Fitz Gilbert, kiu partoprenis la normandan invadon de Anglio en 1066. Post la 1087-a morto de Vilhelmo la konkerinto, Rikardo Fitz Gilbert subtenis Roberton Curthose kiel reĝo de Anglio: Vilhelmo la 2-a sieĝis kaj kaptis la kastelon. Pluaj sieĝoj okazis dum la regado de Johano. Dum tiu de Henriko la 3-a sieĝita garnizono forbruligis la kastelon. La urbo kaj kastelo rekonstruiĝis kaj la kastelo iĝis reĝa loĝejo kaj arkivejo de Eduardo la 2-a. La kastelbieno nun estas parko kie ruinoj videblas; la ĉefa konstruaĵo servas kiel oficejo de la loka registaro.
En 1552 Eduardo la 6-a fondis lernejon por eduki la filojn de pli prosperaj ĉirkaŭuloj (jam estis proksima lernejo por filoj de malriĉuloj). La lernejo ankoraŭ ekzistas kiel privata lernejo, Tonbridge School.
Dum la angla enlanda milito parlamenta garnizono okupis la urbon kaj sukcese defendis ĝin.
Dum la dua mondmilito estis barakejo por kaptitoj.
Fârtățești (komunumo, Vâlcea)
Fârtățești rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 20 vilaĝoj: Afânata, Becșani, Cățetu, Cuci, Dăncăi, Dejoi, Dozești, Fârtățești (la sidejo), Gârnicet, Giulești, Giuleștii de Sus, Măricești, Nisipi, Popești, Rusănești, Seciu, Șotani, Stănculști, Tanislavi kaj Valea Ursului.
Oriente de la komunumo preterpasas la nacia vojo DN65C inter Horezu kaj Craiova kaj la rivero Cerna. Estas aŭtobusaj konektoj al Râmnicu Vâlcea (60 km) kaj Drăgășani (30 km).
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
La Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (esperante: Reĝa Nederlanda Hindia Armeo; mallongige KNIL) estis nederlanda armeo en la nun nomata Indonezio.
Indonezio estis nederlanda kolonio de 1800 ĝis 1949. Tiam ĝi nomiĝis Nederlands Indië (esperante: Nederlanda Hindio). KNIL estis sendita tien por konservi la ordon de la kolonia reĝimo.
Kiam Indonezio mem proklamis sendepecon en 1945 la nederlandanoj militis por teni la kolonion. La indonezianoj venkis dum tiu milito. La nederlanda registaro akceptis la sendependecon en 1949, kaj KNIL ĉesis ekzisti.
Esperanto kaj KNIL
La esperantisto Dirk Frans Romein estis oficiro en KNIL, verŝajne antaŭ ol sia esperantistiĝo.
Juktesvar Giri
Sri Juktesvar Giri (naskiĝis la 10-an de majo 1855 en Serampore, Okcident-Bengalo, mortis la 9-an de marto 1936 en Puri, Oriso) – barata jogano, svami (respondas al kristana patro) de la ordeno Giri, spirita majstro de Paramahanso Jogananda, veda astrologo. Lia guruo estis Lahiri Mahasaja. Juktesvar ricevis de sia disĉiplo titolon: "Ĝnjanavatar", kio signifas "malsupreniĝo (avataro) de saĝeco (ĝnjana)".
Biografio
Sri Jukteswar naskiĝis kiel Priyanath Karar. Liaj gepatroj estis Ksethranath Karar kaj Kadambini Karar. Lia patro mortis frue. Priyanath studis ĉe Christian Missionary College en Serampore, kie komencis interesiĝi pri Biblio.
Li edziĝis kaj naskigis filinon. Post kelkaj jaroj lia edzino mortis. Iom poste li aliĝis al la ordeno de svami el la tradicio Giri.
En 1884 renkontis sian guruon – Lahiri Mahasaj, kiu inicis lin en krijajogo.
En 1894 Sri Juktesvar renkontis Mahawataron Babaĝi dum religia festo kumbhamela en Allahabad. Li petis lin verki libron por kompari sanktajn librojn de kristanismo kun hinduismo. La saman jaron finis la libron kaj titolis ĝin Kaivalja darŝanam, kies ĉefa temo estas komparo de instruo de kristanismo kaj hinduismo. Analogie al Jogasutroj de Patanĝali ĝi konsistas el kvar ĉapitroj kun sutroj kaj komentarioj.
Sri Juktesvar verkis plurajn libroj pri klerigado.
En 1903 establis aŝramon en Puri, en la barata ŝtato Oriso.
Li mortis en sia aŝramo la 9-an de marto 1936. Tie troviĝas lia templo de mahasamadhio (tombo).
Rudlice
Rudlice (Rudlitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
18159 Andrewcook
18159 Andrewcook estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rudlice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
18159 Andrewcook
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Gordon Cook, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri scienco de la medio. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School en Orlando (Florido, Usono).
54563 Kinokonasu
54563 Kinokonasu estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde ties Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana aŭtoro Kinoko Nasu (japane : 奈須きのこ), kies famkonataj verkoj estas "Tsukihime", "Fate/stay night", kaj "Kara no Kyōkai" (angla titolo : The Garden of Sinners : La Ĝardeno de la Pekantoj). Ĉiuj estis produktitaj kiel animeaj serioj.
La Réole
La Réole estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Réolais.
Reĝlando Leono
La Regno Leono aŭ Reĝlando Leono (Reino de León en la hispana) estis unu de la mezepokaj reĝlando de Iberio, sukcedanto de la antikva Reĝlando Asturio, kiu ludis gravan rolon en la Reconquista kaj formado de la sukcedaj kristanaj reĝlandoj de la iberia okcidento. Ĝia nomo devenas de ties ĉefurbo Leono.
György Kocsis
György KOCSIS [djoerdj koĉiŝ] hungara pentristo. Li naskiĝis en Satmaro en 1867 kaj mortis ?.
Kariero
György Kocsis studis en Munkeno kaj Nagybánya sub gvido de Simon Hollósy. Li laboris en Budapeŝto.
Keila (apartigilo)
Elva havas plurajn signifojn:
Głogów
Głogów estis historie ĉefurbo de la duklando Glogovo, unu el la sileziaj princlandoj.
Głogów estas ekde la fino de la dua mondmilito la sudorienta parto de Pollando; antaŭ la milito, ĝi apartenis al Germanio kaj nomiĝis Glogau. Ĝi situas ĉe la rivero Odro.
Famaj loĝantoj
Periodo de Piastoj
Glogau
Janez Jug
Janez Jug estas slovena esperantisto, kiu vivas en la slovenia ĉefurbo Ljubljano kaj profesie estas oficisto kaj biblioteka kunordiganto de la fakultato pri sociaj sciencoj en la Universitato de Ljubljano. Laŭ la stato de 2013 li estas la prezidanto de Slovenia Esperanto-Ligo. En la oficperiodoj 2001-2004, 2004-2007 kaj kaj aktuale 2013-2016, li estis respektive estas reprezentanto de Slovenia Esperanto-Ligo en la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Mesteacăn (Brad)
Mesteacăn (Brad) [mestjakən] (hungare:Mesztákon) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Brad. Administre ĝi apartenas al Brad.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 734 loĝantojn (rumanoj); en 1992 693 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Hunyad).
Phrygilus
Phrygilus (aŭ frigiloj) estas genro de ĉefe andaj semo-manĝantaj tanagroj ofte konata kiel sierra fringoj. Frigilos signifas fringo en Antikva greka. Foje klasitaj en la familio de Emberizedoj, pli ĵusaj studoj montris ke ili apartenas al la Traŭpedoj. La genro ŝajnas polifiletika konsistanta el almenaŭ tri distingaj stirpoj kiuj poste bezonos esti disigitaj en separataj genroj.
Flago de Võrumaa
La flago de Võrumaa konsistas el du egalaj larĝaj horizontalaj duonoj de koloro, la supra duono estas blanka kaj la suba verda (Pantone 355C). En la centro de la blanka duone estas blazono de Võrumaa.
Frâncești (komunumo, Vâlcea)
Frâncești [frınĉesctj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Băluțoaia, Coșani, Dezrobiți, Frâncești (la sidejo), Genuneni, Mănăilești, Moșteni, Surpatele kaj Viișoara.
Flago de Võrumaa
Flaga larĝeco kaj longeco rilatumo estas 7:11 kaj la normala grandeco estas 105x165 cm. La normala grandeco de la blazono sur la flago estas 40 cm.
Frâncești (komunumo, Vâlcea)
Frâncești situas kvin kilometrojn nord-okcidente de Băbeni. En la komunumo troviĝas la monaĥejoj Dintr-un Lemn kaj Surpate.
(16025) 1999 CA104
(16025) 1999 CA104 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tinnura
Tinnura estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Anna, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Carcenac-Peyralès
Carcenac-Peyralès estas malaperinta franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝi nun formas parton de Baraqueville.
Diuca
Diuca (djukoj) estas malgranda genro de semo-manĝantaj tanagroj el Andoj. Temas pri birdoj el la familio de Traŭpedoj. Estas nur du specioj, nome Diuca speculifera kaj la nomiga Diuca diuca. Ili loĝas en Sudameriko.