cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Interdikto
Interdikto en katolikismo
En la kanona terminologio de la Katolika Eklezio la termino «interdikto» (aŭ ankaŭ «prohibo") referencas al Eklezia cenzuro. Laŭ la plej komuna senco temas pri puno kiu ĉesigas ĉiujn publikajn diservajn manifestaciojn kaj malpermesas la pratikadon de iuj ekleziaj sakramentoj en la punita komunumo, foje tuta diocezo aŭ nacio. La interdikto rilate komunumon egalvaloras kiel ekskomuniko rilate individuon.
Interdikto povas esti dekretita de la papo rilate al la tuta eklezio, kaj de la episkopo rilate al sia diocezo. Laŭ juro interdikto distingiĝas en loka kaj persona: loka, kiu malpermesas ekleziajn ritojn en paroĥo aŭ diocezo aŭ lando, persona, kiu punas klerulon aŭ laikon aŭ grupan fidelularon.
Interdikto, iam, fermigis ĉiujn preĝejojn, malpermesis preskaŭ ĉiujn sakramentojn krom geedziĝo, konfeso, unkto kaj eŭkaristio.
Famaj interdiktoj
Historio rememoras tiun lanĉitan de Eŭgeno la 3-a kontraŭ la regno de Francio en 1146 kaj tiun de Inocento la 3-a kontraŭ la sama regno en 1200 kaj kontraŭ la regno de Anglio en 1208. Se ĝia uzado iom post preskaŭ malaperis en la maniero regadi en la eklezio, interdikto estis konfirmita de la Koncilio de Trento kaj energie uzita de la papo Paŭlo la 5-a kontraŭ la Venecia respubliko en 1606.
La jura institucio de interdikto estis parte konfirmita en la kanonjura kodo de 1917, sed tute malaperis en tiu de 1983 rilate tiun lokan sed restis tiu persona (kazoj antaŭviditaj: fizika perforto kontraŭ episkopo, celebro de nevalida meso fare de diakono, aŭskulti konfeson kaj absolvi fare de nesacerdoto, false akuzi sacerdoton pri seksa dumkonfesa krimo.
József Joviczky
József Joviczky [jOĵef jovicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Joviczky József estis hungara operkantisto (tenoro).
József Joviczky naskiĝis la  en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Joviczky frekventis metian lernejon, poste li iĝis forĝisto, sed li lernis ankaŭ muzikon. En 1944 bombo iomete tuŝis lin, li perdis kelkajn fingrojn, tial li ne plu povis pianludi. Post jaroj li akiris diplomon en la Muzikakademio en 1947. Li lernis precipe de Oszkár Maleczky, poste li aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li debutis en 1948 en la Operejo, poste li ricevis rolojn ankaŭ en la socialismaj landoj. Lia kariero rompiĝis, kiam li vangoprafis ĵurnaliston. Li pensiuliĝis tre frue en 1970. Li ricevis premion en 1956 kaj li estis nomumita eterna membro de la Operejo.
Móricgát
Móricgát [mOricgAt] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kiskunmajsa. La loknomo signifas: Maŭrico-digo.
Situo
Móricgát situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el Jászszentlászló. Kiskunmajsa troviĝas 21, Kiskunfélegyháza 29, Kecskemét 54, Budapeŝto 139 kilometrojn.
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, migra poŝto.
The Man from U.N.C.L.E.
The Man from U.N.C.L.E. (La viro el ONKLO) estas usona televidserio pri spionoj produktorita de Metro-Goldwyn-Mayer Television kaj unuafoje elsendita de NBC. Ĝi temas pri sekretaj agentoj, luditaj de Robert Vaughn kaj David McCallum, kiuj laboras por sekreta internacia agentejo de kontraŭspionado kaj leĝo-plifortigo nome U.N.C.L.E. (onklo). La serio premieris en la 22a de septembro, 1964, kaj finkompletiĝis la 15an de januaro, 1968. Tiu serio enkondukis la spi-fikcian furoraĵon televiden, kaj ĉirkaŭ 1966 estis preskaŭ dekduo da imitantoj. Kelkaj epizodoj estis sukcese publikigitaj en kinejoj kiel B filmoj aŭ kiel duoblaj sesioj. Estis ankaŭ similnomaj serio, The Girl from U.N.C.L.E., romano kaj serio de bildliteraturo, kaj de komercaj varoj.
Uzante nur malmultajn ripetitajn rolulojn, la serio allogis grandan nombron de alt-profilaj gastostelulojn. Eroj el la serio estas montritaj en la biblioteko Ronald Reagan Presidential Library kaj en la muzeoj de la Central Intelligence Agency (CIA) kaj aliaj usonaj spiagentejoj. La serio ricevis la premion Ora Globo por la Plej Bonkvalita Televidprogramo en 1966.
NGC 965
NGC 965 (aliaj indikoj — PGC 9666, ESO 545-32, MCG -3-7-31) estas galaksio en konstelacio Baleno.
The Man from U.N.C.L.E.
Dekomence, la kunkreinto Sam Rolfe deziris lasi la signifon de U.N.C.L.E. ambigue kaj tiel ĝi povus referenci ĉĉu al "Uncle Sam" (onklo Sam: USA) aŭ al Unuiĝintaj Nacioj. Avertoj pri laŭleĝeco fare de la koncerna servo de Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) pri la uzado de "U.N." por komercaj celoj rezultis en la klarigo fare de la produktoroj ke U.N.C.L.E. estas akronimo de United Network Command for Law and Enforcement. Ĉiu epizodo havis "dankaverton" al U.N.C.L.E. en la finaj tekstoj.
NGC 965
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kupĉino (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Kupĉino (Купчино) estas fina stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Sankt-Peterburgo.
József Járay
József Járay [jOĵef jArai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Járay József estis hungara operkantisto (tenoro), oficiro. Lia origina familia nomo estis Jambrits [jambriĉ], liaj personaj nomoj eksterlande estis Josef aŭ Giuseppe. József Járay  naskiĝis la  en Nagygencs (nun vilaĝparto de Gencsapáti), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Járay frekventis soldatan mezlernejon en Kőszeg, ekde 1929 li soldato-laboristo en Székesfehérvár. Li estis ankaŭ atleto, li partoprenis en Somera Olimpiko 1936 en Berlino. Ekde 1934 li laboris en kazerno en Szombathely, kie li amatore kantadis kaj frekventis la urban muzikan lernejon. Post 2 jaroj li vivis en Budapeŝto, kie li akiris diplomon en Muzikakademio (li lernis precipe de Ferenc Székelyhidy). En 1939 li forlasis kaj la armeon kaj la atletikon. En 1941 li aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Dum la nazia erao li helpis la judojn, tial postmorte li estis nomumita "Justulo de la Mondo". Post la 2-a mondmilito li kantadis aŭ en la Operejo, aŭ en Italio. En 1949 li disidis kaj li ricevis rolojn en (okcidenta) Eŭropo kaj Sud-Ameriko. En 1955 estis deklarita amnestio por la disidentoj, tial li hejmenvenis. Li denove estis membro de la Operejo. En 1964 li estis kondamnita pro malpermesitaj komercadoj de aŭtoj. Post 3 jaroj li liberiĝis laŭ amnestio, sed poste li povis kantadi nur province en Teatro Csokonai (Debrecen). En 1970 li ricevis apopleksion. Li ricevis premiojn nur postmortajn: en 1998 kaj en 2013 li iĝis eterna membro de la Operejo.
Buysscheure
- jen france, origine nederlande Buisscheure respektive flandre Buusscheure - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Candida (Italio)
Candida estas komunumo de Italio.
Fernand Braudel
Fernand Braudel (la 24-an aŭgusto 1902 — la 27-an novembro 1985; esperantlingve Ferdinando Braŭdelo), franca historiisto, estas unu el la ĉefaj animantoj de la Skolo de Analoj. Tiu ĉi skolo, kiu eldonis samnoman revuon, estas la fonto de la pli freŝa totala historio.
Braudel famiĝis ekde 1949, kiam estis publikigita lia doktoreca disertaĵo pri la mediteranea mondo epoke de Filipo la 2-a ("Le Monde Méditerranéen à l'époque de Philippe II"). Li estas krome la iniciatoro de la geohistorio, ankaŭ fama kiel fondinto de la teorio pri mondekonomio.
Frua Vivo
Braudel naskiĝis en 1902 en orienta Francio (franca departemento de Mozelo). Lia patro estis instruisto. En 1919 li sukcesis ĉe la prihistoria agregacio (franca universitata konkurso, kies unuaj sukcesintoj ricevas kapablecon instrui en universitatoj kaj altlernejoj). Li tiam instruis unue en Alĝerio (Ksantino kaj Alĝero dum jaroj 1924-1932), en diversaj parizaj liceoj dum jaroj 1932-1935 kaj poste en brazila urbo San-Paŭlo (1935-1936).
La Mediteranea mondo epoke de Filipo la 2a (1949)
Ĝi estas la ĉefverko, per kiu la aŭtoro famiĝis.
Historio de la verko
En 1938 Braudel, trideksesjaraĝa, enigis la Praktikan Skolon de Altstudoj de Parizo ("Ecole pratique des hautes études") kiel direktoro de la sekcio de historfilozofio. Tiam li krome decidis verki doktoran disertacion rilate al la Mediteranea mondo dum Renesanco. Tiun temon li havis mense jam de 1923.
Sed la verkado de la disertacio devis halti proe ke, mobilizita en tiu mem jaro 1938 (jam jaro de milita etoso), Braudel devis enigi la francan armeon. Du jarojn poste, en majo-junio 1940, post kiam la franca armeo tute disfalis fronte al la germana atako, la soldato Braudel estis deportita kiel militprizonulo en Germanio. De tiam ĝis 1945, samtempe instruante historion al siaj samprizonanoj, li daŭre verkis sian disertacion. Nur laŭmemore la prizonulo tiam verkadis, ĉar la multnombraj dokumentoj kaj slipoj, kiujn li jam akumulis, estis hejme konservitaj de lia edzino. Liberigita en 1945, kiam finiĝis la milito, Braudel tamen povis revizii kaj poluri sian doktorecan disertaĵon. Ĝin li subtenis en 1947. En 1949 La Mediteranea Mondo estis eldonita libroforme.
Enhavo de la verko
Du grandformataj volumoj konsistigas tiun verkon, pli ol mil paĝoj. Dekomence Braudel klarigas, kial li delonge pasiiĝis pri tiu Mare Nostrum de la romianoj, kiu stampis historion de la plej malnova antikveco. Lia disertacio pritraktas la tempon de la finiĝanta 16a jarcento, kiam tiu kompleksa mondo statis je sia historia apogeo. Tiu periodo de la Renesanco estis kvazaŭ cignokanto de tiu mondo jam marĝenigita, kiam sekve de la Malkovroj, kreskis la atlantika komerco, baldaŭ tutmonda. Ekde la posta 17a jarcento, venis iu relativa malaltiĝo de la mediteranea mondo.
La titolo jam enhavas la metodon de la aŭtoro. En tiu Mediteranea mondo epoke de Filipo la 2a gravas unue la priskribota "mondo", duarangiĝas "Filipo", la tiama hispana imperiestro, kaj la aliaj koncernataj ĉefroluloj. La leganto jam frontas al verko pri totala historio antaŭ la nomo, baze soci-ekonomia laŭ la marksisma konceptado. Sed antaŭe, la aŭtoro jam traktas pri la fizikaj karakteroj kaj la klimatoj de la Mediteraneo baseno, alidirite pri ties geografio.
Kantono Taylor (Okcidenta Virginio)
La kantono Taylor - angle Taylor County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Arleux
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Douai kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas arleusiens respektive arleusienses se nur temas pri virinoj.
Leteroj de Klemento
Leteroj de Klemento (aŭ literaturo pseŭdo-klementa) estas du epistoloj atribuitaj al papo Klemento la 1-a, episkopo de Romo de la 1-a jarcento de la kristana epoko (88-97).
Fernand Braudel
Enhavo de la verko
Enkonduke, la plano de la verko estas prezentita. Tri laŭtempaj partoj necesas por havi bonan komprenon de la tiama Mediteranea mondo.
Ekde ĝia publikiĝo, tiu ampleksa universitata verko, teorie dediĉata al malmultaj fakistoj, tuj spertis grandan sukceson, kvazaŭ popularan, kiu daŭras ĝis nun. La Mediteraneo estis tradukita al multaj lingvoj (angla, itala, germana, greka, rumana, hispana, pola kaj serba-kroata). La franclingva jam en 1990 nombris naŭ reviziitajn kaj riĉigitajn eldonojn. Per klara kaj vivanta stilo la aŭtoro pruvas, ke eblas popularigi rigorajn fakajn konceptojn.
Historio de la verko
Tri jarojn post la publikiĝo de La Mediteraneo, en 1952, Lucien Febvre (la kunfondinto de la Skolo de analoj kun Marc Bloch) sugestis al Braudel la redaktadon de iu nova verko, pli ĝenerala. Ĝi origine devis koncerni la historion de la antaŭindustria Eŭropo. Dudek sep jarojn poste, nome en 1979, kiam li estas ĵus publikiginta la verkon, la aŭtoro skribas enkonduke: "mi tutcerte ne imagis, en kiun senfinan aventuron mi engaĝiĝis".
Dudek sep jaroj da laboroj estis do necesaj al li, helpe de tuta skipo, por finredakti tiun laboron. Plie, verkante, li rapide konstatis, ke la pritraktota historio de Eŭropo ne estas disigebla el tiu de la aliaj landoj de la planedo. Ja la tutan mondon devis koncerni tiu Materia civilizacio.
Metodo kaj enhavo de la verko
La verko koncernas do la ekonomian historion de la mondo dum la epoko, kiu antaŭas la industrian revolucion. Ĝi prezentiĝas laŭ tri grandformataj volumoj, entute pli ol 1.500 paĝoj. Ilustras ilin, samkiel pri La Mediteraneo, multnombraj bildoj kaj mapoj, kio faciligas la legadon.
"Nu, skribas la historiisto, opaka zono, malfacile observebla pro manko de sufiĉa historia dokumentaro, etendiĝas sub la merkato". Tiu "elementa aktiveco" koncernas sociojn tiam plejparte aŭtarkiajn. Ĝi troviĝas kvazaŭ ternivele kaj havas "amplekson tutsimple mirindan", aldonas li. Kia estis la demografio de la homoj dum tiu epoko situanta inter la 15a kaj 18a jarcento? Ne nur laŭ kvanta sed ankaŭ laŭ kvalita vidpunkto. Kiel do ili naskis kaj naskiĝis, mortis kaj mortigis? Kiel ili vivis? Kie kaj kiel ili loĝis? Kiel ili sin nutris? Kiujn teknikojn ili utiligis? Jen la fundamenta temo de tiu unua volumo.
En tiu tria volumo estas studataj diversaj mondekonomioj de la planedo, vastaj ekonomiaj zonoj kiuj estas "universo en si mem": la Eŭropa, tiu de Rusio, de la Otomana Imperio aŭ de Ekstrem-Oriento. Ĉiu, el tiuj ĉi mondekonomioj, estas dominata de kelkaj riĉaj urboj, en kiuj regas la ĉefroluloj de la soci-ekonomiaj hierarkioj, la privilegiuloj. Tie loĝas, skribas Braudel, "kapitalismo de escepto, miaokule la vera kapitalismo, ĉiam multnacia, parenca al tiu de la grandaj Kompanioj de Hindio kaj de ĉiagradaj monopoloj, laŭjure aŭ defakte, kiuj iam ekzistis, analogaj laŭ iliaj principoj al la hodiaŭaj monopoloj" (ĝenerala enkonduko).
La verko finiĝas per detala studado de la industria revolucio je la fino de la 18a jarcento. "Ĉu la kapitalismo postvivos?", jen estas la fina demando metita en tiu verko. La aŭtoro ne kredas en subita disfalo.
Aliaj verkoj
Braudel publikigis aliajn verkojn, pli malpli ampleksajn. La katalogo de la Biblioteko de la Kongreso (http://catalog.loc.gov/) elnomas 128 diverslingvajn titolojn.
Oni ĉi tie menciu la du librojn, Gramatiko de la civilizacioj, en kiu la aŭtoro eksplicite sin turnas al larĝa publiko por prezenti la ĉefajn historiajn civilizaciojn, kaj La Identeco de Francio, en kiu li pli precize pristudas Francion, laŭ sia klasika metodo. Braudel, elektita kiel membro de la Franca Akademio en 1984, mortis en 1985, lasante nefinita tiun lastan verkon.
Bibliografio
Unue menciindas la du antaŭcititaj ĉefaj verkoj
Turo Johana de Arko
La turo Johana de Arko estas unu el la historiaj monumentoj en listo ekde la jaro 1840. En ĉi tiu loko, ne en la restanta turo kiu portas ŝian nomon, sed en alia detruita, estis malliberigita Johana de Arko dum la proceso kaj kondamno en la 15-a jarcento.
Leteroj de Klemento
Unua letero de Klemento
Pri tiu letero la konsento pri ĝia aŭtentikeco estas preskaŭ unuanima se konsideri ke, male, estas vaste akceptite ke la dua letero ne povis havi kiel aŭtoron Klementon el Romo. Diversaj aŭtoroj koincidigas la redaktadon de tiu letero kun tiu de la Apokalipso de Johano. Kvankam ĝia kelkloka enkanonigo inter la libroj de la kristana Biblio, fine ĝi restis nur katalogita inter la kolekto de la Apostolaj Patroj.
La epoko en kiu aperis tiu unua letero de Klemento rekonstrueblas apogiĝante sur la informoj de la letero mem: la eklezio de Romo estas difinita antikva kaj ke la presbiteroj enoficigitaj de la apostoloj jam mortis (44,2)) kaj dua eklezia generacio jam regas la Eklezion; kaj ĉar estas aludataj la subitaj kaj ripetitaj malfeliĉoj kaj obstakloj kiuj nin atakis (1.1) kiuj priskribas la situacion alestigitan de la kontraŭkristana persekuto de Domiciano. La unua letero de Klemento estas entenata ankaŭ en la Kodekso jerusalema
Dua letero de Klemento
La tieldirita Dua letero de Klemento el Romo (“2-a Klemento”) estas homiliforma greklingva apokrifaĵo de la Nova Testamento erare atribuita al la episkopo de Romo, Klemento la 1-a, Ĝi estis redaktita kojnelingve inter la 130aj kaj 160aj jaroj. Simile al la unua de Klemento, ankaŭ tiu estas inkluzivita en la subapostola literaturo.
Letero de Paŭlo apostolo al Klemento
La biblia tradicio de la Etiopia Ortodoksa Eklezio enkorpigas en sia ampleksega kanono de la libroj inspiritaj epistolon adresitan al Klemento kaj onidire atribuata la Sankta Paŭlo el Tarsio. Sed eĉ Tiun filologiaj studoj izolas inter la apokrifaĵoj.
Notoj
<References/>
Ibirataia
Ibirataia estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 18.943 loĝantojn en 2010.
La nomo de la urbo venas de la Tupi: Ibira: arbo; kaj taia brulvundo, kio signifas, brulantan arbon.
Mantelo
Mantelo (el la germana: Mantel devenanta el la latina: mantulum, kovrilo, tegilo) estas nuntempe supervesto en formo de longa jako aŭ kaftano.
Mantelo estas ankaŭ:
Pisuergo
Pisuergo (Pisuerga) estas rivero en la nordo de Hispanio, la dua plej grava enfluanto en la Dueron.
Ĝi naskiĝas en la Kantabra Montaro, en la nordo de la provinco de Palencio kaj ricevas akvon el alfluantoj kiel Carrión. Ĝi trafluas tiun ĉi provincon, pasas tra la urbo de Valadolido, kaj enfluas la Dueron kelkajn kilometrojn sube de tiu ĉi urbo. Ĝia tuta longeco estas 270 km.
En la komenca parto de ĝia fluo estis konstruitaj en la 50-aj jaroj diversaj rezervujoj, la plej granda en Aguilar de Campoo, kio stabiligis ĝian fluon. Tio permesis la uzon de la rivero por irigaciaj projektoj en ka regioneto nomata Tierra de Campos (Kampartero).
Metz-Sablon (stacidomo)
Metz-Sablon estas franca ranĝadstacio sur linio Ceinture de Metz, situanta inter j Metz kaj Montigny-lès-Metz, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Ceinture de Metz (192000).
Diagonala argumento de Cantor
En matematiko, la diagonala argumento de Cantor estas pruvo ke ekzistas malfiniaj aroj, kiuj ne povas esti en bijekcia rilato kun la malfinia aro de naturaj nombroj. Ĉi tiaj aroj estas nekalkuleblaj aroj, iliaj kardinalecoj estas pli grandaj ol kardinaleco de la aro de naturaj nombroj.
La diagonala argumento estis publikigita de Georg Cantor en 1891. Ĝi ne estis unua nekalkulebleca pruvo de Cantor de la nekalkulebleco de la reelaj nombroj. La diagonala argumento estis publikigita multe poste ol lia unua pruvo, kiu aperis en 1874. Tamen, ĝi demonstracias povan kaj ĝeneralan manieron kiu estas uzata en larĝa limigo de pruvoj, ankaŭ konataj kiel diagonalaj argumentoj. Iuj ekzemploj estas paradokso de Russell, la unua el la teoremoj de nekompleteco, kaj respondo de Turing al la problemo de formala decida algoritmo.
La originala pruvo konsideras malfiniajn vicojn de formo (x1, x2, x3, ...) kie ĉiu ero xi estas 0 aŭ 1.
Konsideru ĉiun kalkuleblan liston de iuj el ĉi tiuj vicoj, ekzemple:
kaj ĝenerale
kio estas ke sn, m estas la m-a ero de la n-a vico de la listo.
Eblas konstrui vicon de eroj s0 tian, ke ĝia unua ero estas malsama de la unua ero de la unua vico en la listo, ĝia dua ero estas malsama de la dua ero de la dua vico de la listo, kaj, ĝenerale, ĝia n-a ero estas malsama de la n-a ero de la n-a vico de la listo. Tio estas, se sm,m=0, do s0,m=1; kaj se sm,m=1, do s0,m=0. En la ekzemplo:
La eroj s1,1, s2,2, s3,3, ..., laŭ kiuj estas la konstruado, estas situantaj laŭ diagonalo de la tabelo, de kie aperis la nomo "diagonala argumento".
Tiel la nova vico s0 estas malsama de ĉiuj vicoj en la listo, ĉar ĝi estas malsama de ĉiu vico si je almenaŭ unu ero s0, i≠si, i.
Troskovice
Troskovice (Troskowitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Diagonala argumento de Cantor
Pro tio T ne povas esti en bijekcia (unu al unu) rilato kun la naturaj nombroj. En aliaj vortoj, ĝi estas nekalkulebla.
Troskovice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1388.
Diagonala argumento de Cantor
Reelaj nombroj
Naive, oni povus konsideri malfiniajn duumajn vicojn de 0 kaj 1 kiel duumajn elvolvaĵojn de reelaj nombroj inter 0 kaj 1. Tamen, estas ne-unikeco de malfiniaj elvolvaĵoj en poziciaj nombrosistemoj, kio signifas ke ĉi tiu argumento ne laboras: du malsamaj duumaj vicoj povas respektivi al la sama reela nombro. Tial la nova vico produktita per diagonaligo povas esti egala al unu el la listigitaj vicoj ĉe komparo de ili kiel reelaj nombroj.
Malmulte la alia maniero povas esti uzata por ĉi tiu celo. Oni povas uzi triumajn elvolvaĵojn de reelaj nombroj (kun ciferoj 0, 1, 2), nefiniĝantajn je 222..., ĉar triuma malfinia frakcio finiĝanta je 222... estas egala al triuma malfinia frakcio finiĝanta je 000... kun la antaŭa parto pli granda je unuo de la ĝia lasta cifero. En konstruado de la nova vico surbaze de la diagonalo oni uzu nur ciferojn 0 aŭ 1 sed ne 2.
Objektigado
En la socia filozofio, objektigado estas la ago trakti homon, aŭ fojfoje beston, kiel objekto aŭ senvivaĵo.
Diagonala argumento de Cantor
Reelaj nombroj
Ekzemple en dekuma sistemo estu:
En la nova nombro cifero estu 4 se la fonta cifero estas 5, kaj 5 en la ceteraj okazoj:
Objektigado
Difinoj
Nussbaum argumentis, ke objektigado gravas kiel temo ne nur por sekseco, kie ĝi estis longe diskutita, sed ankaŭ por la marksisma vidpunkto pri kapitalismo kaj sklaveco. Nussbaum ankaŭ argumentis, ke eble ne ĉiuj formoj de objektigado estas esence negativaj agoj, kaj ke objektigado eble ne ĉiam ĉeestas kiam unu el la sep kvalitoj ĉeestas.
Rae Helen Langton, en Sexual Solipsism: Philosophical Essays on Pornography and Objectification, proponis tri pliajn kvalitojn por aldoni al la listo de Nussbaum:
Diagonala argumento de Cantor
Ĝeneralaj aroj
Por ĉiu s en S, s estas en T aŭ ne. Se s estas en T, do laŭ difino de T, s estas ne en f(s), do T estas ne egala al f(s). Aliflanke, se s estas ne en T, tiam per difino de T, s estas en f(s), tiel denove T estas ne egala al f(s). Do T estas ero de P(S), tia ke ne ekzistas tia s ke T=f(s).
Septuro
La Septuro (Yedikule) estas historia konstruaĵo sudokcidente de Istanbulo, sur la bordo de la Marmora maro.
Nomo
La turka nomo Yedikule estas kunmetitaĵo de yedi “sep” kaj kule “turo”.
Historio
La plej malnova turo staris jam en la antikvo. La bizanca imperiestro Teodozio la 1-a konstruigis pluajn du apud ĝi kaj ĉirkaŭis la tri turojn per ŝtonmuro. Oni konstruis poste kvar pluajn turojn kaj tiel elformiĝis la nuna nomo, Septuro.
Tivadar Huth
Tivadar HUTH [hut], laŭ hungarlingve kutima nomordo Huth Tivadar estis hungara kuracisto, urologo, profesoro, parlamentano.
Septuro
Historio
Mohamedo la 2-a — post kiam li okupis Konstantinopolon – renovigis la turojn kaj transformis la tuton al fortikaĵo, kiu servis kiel loĝejo por la janiĉaroj, poste kiel ŝtata prizono.
Tivadar Huth
Tivadar Huth naskiĝis la  en Bonyhád. Li mortis la en Pécs.
Biografio
Tivadar Huth komencis studi en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1915, sed pro la 1-a mondmilito li akiris diplomon nur en 1925. Post siaj studoj li laboris en la universitata kliniko. En 1940 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Inter 1945 kaj 1948 li estis vicklinikestro, poste (jam kiel ĉefkuracisto) li ricevis la taskon establi urologian klinikon en Pécs. En 1948 li estis nomumita ankaŭ katedrestro en Universitato de Pécs. En 1952 li kandidatiĝis, en la sama jaro li ricevis la rangon docento. En 1956 li estis nomumita universitata profesoro. Li estis rektoro inter 1957–1961, ankaŭ parlamenta deputito inter 1958–1962. Li ricevis unuafoje signifan premion.
Septuro
Historio
La tempo kaj la tertremoj detruis 4 turojn; du pluaj kolapsis pro la tertremo de 1768. Restis la tiel nomata sangoturo, kie oni prizonigis eminentulojn.
Inter la muroj mortis 7 detronigitaj sultanoj. Oni pendigis la kapon de la viktimoj sur la eksterajn murojn.
En populara kulturo
La konstruaĵo havas gravan rolon en la romano Steloj de Eger de Géza Gárdonyi.
Kolkerheide
Kolkerheide (dane Kolkhede, nordfrise Kolkerhii) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Norda Frislando, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Retuerta
Retuerta estas malgranda vilaĝo de la sudo de la provinco Burgoso, Hispanio. Ĝi havas iom pli ol 60 loĝantojn. Tra tiu ĉi vilaĝeto fluas la rivero Arlanza, kaj havas limojn kun Covarrubias.
Ĝi estas en la Ruta de la Lana (Lanvojo) kaj en la Camino del Cid (Vojo de Cid).
9733 Valtikhonov
9733 Valtikhonov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusaj geedzoj geastronomoj Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ kaj Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Ĝi stis nomita en memoro de Valentin Fjodoroviĉ Tiĥonov (1938–2004). En la rusa Centro de Regado de la Misioj, li aktive partoprenis al multenombraj misioj en profunda kosmo. Li ankaŭ ellaboris relativisman teorion por la internaj planedoj, kaj novajn teoriojn de la movo de la Haleja kometo kaj de la satelitoj de Marso.
Tina Cousins
Tina COUSINS (naskiĝis la 20-an de aprilo 1971) estas kantistino el Leigh-on-Sea, Essex, Anglio kantanta en elektronika muziko. Ŝi kunlaboras kun aliaj artistoj, ekz. kun Sash!. Grandan popularecon ŝi atingis en Aŭstralio. Ŝi komencis sian karieron kiel modelino.
Katedralo de Reims
La Katedralo Nia Sinjorino de Reims (Cathédrale Notre-Dame de Reims), estas katedralo de la Romkatolika Eklezio sub la Bonŝanca Virgulino Maria en la urbo Reims, en la departemento Marne, en Francio, nordoriente de la lando, je 160 km de la landa ĉefurbo, Parizo, ĝi estas la sidejo de la diocezo de Reims.
Konstruita en la 13-a jarcento, post la katedraloj de Parizo kaj Chartres, sed antaŭ la katedraloj de Strasburgo, Amiens kaj Beauvais. Ĝi estas unu el la gotikaj konstruaĵoj plej gravaj en Francio, pro la eksterordinara arkitekturo kaj riĉa statuaro.
En 1991, ĝi estis aldonita al la listo de Monda heredaĵo de Unesko.
La katedralo de Reims estis en la Antikva Reĝimo la reĝa konsekrejo de la monarkoj. La lasta reĝo kronita tie estis Karlo la 10-a, la 28-an de majo 1825.
Santa María del Campo
Santa María del Campo [santamaRIa delKAMpo] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-350, en la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono de Kastilio kaj Leono, (Hispanio).
Vilaĝoj
Santa María estas la ĉefurbo de la municipo kiu ankaŭ havas la vilaĝeton Escuderos, je 6 km, sude.
Geografio
Ĝi limas kun Belbimbre, Palazuelos de Muñó, Ciadoncha, Villaverde-Mogina, Mahamud, Valles de Palenzuela, Torrepadre kaj Villahoz.
La plej proksimaj lokoj al Santa María del Campo estas jenaj: Mahamud (3,1 km), Ciadoncha (4,5 km), Belbimbre (6,4 km), Barrio de Muñó (6,6 km), Palazuelos de Muñó (7,8 km), Pampliega (8,5 km), Presencio (8,9 km), Villaverde-Mogina (9,3 km), Olmillos de Muñó (11 km), Villazopeque (12 km), Torrepadre (12 km) kaj Valles de Palenzuela (13 km). Santa María del Campo mem estas je 36 km de la provinca ĉefurbo, nome Burgoso.
Aktualo
Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la Domo Casa del Cordón, sep ermitejoj (el kiuj de kelkaj nur ruinoj), arkoj el muregoj.
Arnèke (stacidomo)
Arnèke estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Arnèke, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Arras - Dunkerque-Locale (301000).
NGC 966
NGC 966 (aliaj indikoj — PGC 9626, ESO 545-30, MCG -3-7-29) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Újsolt
Újsolt [Ujŝolt] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kalocsa. La loknomo signifas: nova-Solt.
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Solt troviĝas 14, Kunszentmiklós 39, Kalocsa 46, Kecskemét 68, Budapeŝto 89 kilometrojn.
Historio
En 1950 la loko sendependiĝis de urbo Solt.
La loĝantoj okupiĝas pri agrikulturo kaj bredado. En Újsolt migra poŝto kaj biblioteko (2013) servas.
10835 Fröbel
10835 Fröbel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana turinga pedagogo Friedrich Fröbel (1782–1852), komisiita al la eduko de junaj infanoj. En 1839 li fondis la unuan Infanĝardenon, kiun li nomis Kindergarten. Li kreis ludilojn kaj ilojn por la uzo de infanoj en diversaj grupoj de aĝo.
Georg Witzel
Georg WITZEL (latine: Wicelius; naskiĝinta en 1501 en Vacha, mortinta la en Majenco) estis germana teologo de la reformacio-tempo.
Vivo
Wicelius studis en Erfurto kaj ekde 1520 en Lutherstadt Wittenberg, kie li okupiĝis pri reformaciaj ideoj. Tamen li lasis ordiniĝi pastre laŭ la tradiciaj romkatolikaj ritoj. Li iĝis i.a. vikario kaj urba skribisto en la naskiĝurbo. Pro siaj reformaciemaj predikoj li devis forlasi la vilaĝon kaj iris en 1525 al Wenigenlupnitz. Forpelitaj de ribelaj kamparanoj li iris al Niemegk. Sed tie li intence aberacietis de la nova reformacia teologio ĉar li ege malŝatis la negativan influon de la lutera doktrino pri pravigo je la morala vivo.
Li forlasis la postenon revenante al Vacha en 1531 de kie oni vokis lin al Eisleben kaj poste al la duka kortego de Saksio. Post la morto de la duko Georgo en 1539 li vokitis fare de Joakimo la 2-a (Brandenburgio) al Berlino por ellabori kune kun Filipo Melanktono la novan liturgion.
En 1540 Wicelius iĝis konsilanto de Johano el Fulda, abato en Würzburg, en 1554 elektoprinca konsilisto en Majenco. Kune kun Johannes Agricola li verkis la imperiestran Intertempan deklaracion aŭgsburgan (Augsburger Interim).
Graveco
Wicelius ja strebis reformi la katolikan eklezion kaj reunuigi la separitajn vidpunktojn: i.a. anstataŭigante latinaĵojn per germanlingvaj mesoj aŭ pligravigante germanlingvan predikadon kaj germanlingvajn kantojn. Tamen li restis kritikema pri multaj troigantaj reformistoj.
Fonto
Pierer's Universal-Lexikon, Band 19. Altenburg 1865, p. 157, kio relegeblas interrete tie ĉi.
Engelhartszell an der Donau
Engelhartszell, oficiale Engelhartszell an der Donau - prononco, do "Engelhartszell ĉe la Danubo", estas merkata komunumo en Aŭstrio, borde de la rivero Danubo. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Schärding. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La komununo estas konata pro la trapista monaĥejo Engelszell.
Geografio
Engelhartszell situas en regiono Innviertel ĉe la dekstra (suda) bordo de rivero Danubo, en alto de 302 metroj. Ĝi grandas nord-sude 9,2 km, orient-okcidente 7,4 km. El ĝia areo de 18,8 km² 57,4 % estas arbaro, 28,2 % agraro.
La situo de Engelhartszell markas la lokon, kie la landlimo inter Aŭstrio kaj Germanio foriras de Danubo norden. Okcidente de la loko Danubo konsistigas la landlimon.
Don Marshall
Donald James MARSHALL (1936 – 2016), konata kiel Don Marshall estis usona aktoro.
Engelhartszell an der Donau
Geografio
Engelshartszell posedas havenon, ĉe kiu haltas turismaj ŝipoj trafikantaj inter Linz kaj Passau. Tra ĝi pasas federacia vojo "B 130", la "Nibelunga vojo", laŭdanuba. La plej proksimaj aŭtaj transirejoj estas ponto 7 km en alvala direkto kaj pramo ĉe Obernzell, 8 km en alfonta direkto. Iom supre de la loko estas akvobaraĵo, kiu servas por produkti elektron.
Administraj partoj estas: La komunuma teritorio havas dupartan formon; okcidente de vilaĝo Engelhartszell situas proksimume kvadrata parto kun Maierhof kaj Stadl, oriente aliĝas mallarĝa laŭ-danuba patotenilo, en kiu situas la partoj Saag, Ronthal, Kronschlag kaj Oberranna. Stadl situas plej malproksime de Danubo, ĉe monteto Haugstein, kiu per 895 metroj estas la plej alta loko de Innviertel. Stadl mem situas je alto de 790 m.
Don Marshall
En la 1970-aj jaroj li aperis en televidaĵoj Bewitched, Police Story, The Bionic Woman, Buck Rogers in the 25th Century, The Suicide's Wife kaj The Incredible Hulk krom kinaĵoj The Thing with Two Heads, Uptown Saturday Night kaj Hugó, a víziló (voĉe).
Engelhartszell an der Donau
Blazono
Sur ruĝa fono ora, kurblatera pinto kun la nigra majuskla litero "E"; en la supraj anguloj po arĝenta sespinta stelo. La flagaj koloroj estas ruĝa, flava kaj ruĝa.
Don Marshall
Dum la 1980-aj jaroj li partoprenis televidseriojn Little House on the Prairie, Capitol kaj Finder of Lost Loves. Lia lasta laboro estis en televidfilmo Highway Heartbreaker.
Engelhartszell an der Donau
Historio
De la fondo de duklando Bavario ĝis 1780 la ejo estis bavaria; per la Packontrakto de Teŝino ĝi estis cedita al Aŭstrio, samkiel la tuta regiono Innviertel (tiam Innbaiern = Inn-Bavario). Post la napoleonaj militoj ĝi dum mallonga tempo eeiĝis bavaria, ekde 1814 ĝi apartenas al Aŭstrio. Inter 1938 kaj 1945 ĝi estis parto de "Gau Oberdonau".
Adansonia digitata
Adansonia digitata - afrika baobabo - estas specio de plantoj el Baobabo.
Stacio Numazu
Stacio Numazu (japane: 沼津駅 [Numazu-eki], angle: Numazu Station) estas fervoja stacio en Numazu, Gubernio Ŝizuoka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Gotemba.
Rabštejnská Lhota
Municipo Rabštejnská Lhota situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, sur norda rando de montareto Železné hory, 5 km sude de urbo Chrudim, kaj 4 km okcidente de urbo Slatiňany, ĉe ŝoseo n-ro 340 inter Chrudim kaj Seč. Vivas ĉi tie. Sudoriente de la vilaĝo troviĝas unika teritorio, protektata natura memoraĵo "Na Skalách" kaj en arbaro proksime de vilaĝa parto Rabštejn troviĝas ruinoj de la burgeto kun la sama nomo Rabštejn.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Rabštejnská Lhota
En centro de Rabštejnská Lhota estas herbokovrita vilaĝplaco kun popola kampanileto kaj monumento omaĝe viktimoj de la unua mondmilito. En la vilaĝo estas bonkvalitaj tenisludejoj kaj natura naĝejo.
Protektata teritorio
Oriente de la vilaĝo estas limo de protektata pejzaĝa regiono Železné hory kaj geologia naturmemoraĵo Na Skalách (Sur Rokoj) aŭ nove nomata Mořské pobřeží (Marbordo). Estas ĉi tie konservita manifestiĝo de mezozoika mara transgresio. Sur paleozoikaj kvarcitoj ĉi tie eksidas kretaceaj cenomanaj sabloŝtonoj. Interfaco de tiuj ĉi geologiaj eraoj, efektive inter si foraj ĉirkaŭ 200 milionoj da jaroj, estas ĉi tie tre akra. Kvarcitaj rulŝtonoj estas ŝlifitaj per ondoj de cenomana maro, kies bordo ĉi tie estis.
Burgeto
La malgranda burgo estis fondita en la 14-a jarcento sur rokaĵo super Markovický-rivereto. Longe ĝin posedis senjoroj el Orel, sed en la 16-a jarcento la burgeto estis neloĝata. El forta ĉirkaŭmuro preskaŭ ovoforma estas konservita ĉefe la okcidenta parto kaj romantika palaco kun restaĵoj de sgrafitoj. Estas ankaŭ videblaj altaj restaĵoj el duoncirkla bastiono kaj parto el muro de kvadrata turo. Sub ruinoj de burgeto estas ravino de Rabŝtejn kun kvarcitaj roketoj.
Turismo
El Slatiňany ni povas iri al Rabštejn laŭ verde signita turisma pado, kiu plu gvidas al Heřmanův Městec. De Kočičí hrádek, porinfana maketo de romantika burgo, ni povas alternative iri laŭ bluaj signoj kaj viziti naturmemorejon Na Skalách. De la stacidomo en Chrudim ni povas iri al Rabštejn laŭ ruĝaj signoj. Tra Rabštejnská Lhota kaj Rabštejn gvidas kelkaj biciklismaj traceoj el Chrudim kaj el Slatiňany.
Deklaracio pri Esperanto
La Deklaracio pri la esenco de Esperantismo (malprecize ankaŭ "Deklaracio pri Esperant[ism]o" aŭ mallonge Bulonja Deklaracio) estas baza konstitucia dokumento difinanta la memkomprenon de la Esperantistoj kaj jure fiksanta la Fundamenton de Esperanto kiel lingva bazo de la planlingvo. Ĝi estas akceptita de la Unua Universala Kongreso de Esperanto en Bulonjo-ĉe-Maro je la 9-a de aŭgusto 1905.
La Bulonja Deklaracio difinas la celojn de la "esperantismo" en kvin punktoj; jen mallongigo:
EdE-B D
Deklaracio de Bulonjo-ĉe-Maro
En la unua kunsido de la 1ª UK en Bulonjo-ĉe-Maro (Boulogne-sur-Mer), la 7ªⁿ de aŭgusto 1905, Zamenhof legis sian deklaracion, kies teksto iom ŝanĝita de la komitato, estis prezentita al la kongresanoj de Boirac en la kvara kunsido en ĝia definitiva formo kaj akceptita de la kongreso. La Deklaracio fariĝis kvazaŭ lingva esperantista "Kredo". Jen estas ĝia tuta teksto:
Deklaracio pri la esenco de la Esperantismo de la 9ª de Aŭgusto 1905
"Ĉar pri la esenco de la Esperantismo multaj havas tre malveran ideon, tial ni subskribintoj, reprezentantoj de la Esperantismo en diversaj landoj de la mondo, kunvenintaj al la internacia kongreso Esperantista en Boulogne-sur-Mer, trovis necesa laŭ la propono de la aŭtoro de la lingvo Esperanto doni la sekvantan klarigon:
1. La Esperantismo estas penado disvastigi en la tuta mondo la uzadon de lingvo neŭtrale homa, kiu "ne entrudante sin en la internan vivon de la popoloj kaj neniom celante elpuŝi la ekzistantajn lingvojn naciajn", donus al la homoj de malsamaj nacioj la eblon kompreniĝadi inter si, kiu povus servi kiel paciga lingvo de publikaj institucioj en tiuj landoj, kie diversaj nacioj batalas inter si pri la lingvo, kaj en kiu povus esti publikigataj tiuj verkoj, kiuj havas egalan intereson por ĉiuj popoloj. Ĉiu alia ideo aŭ espero, kiun tiu aŭ alia Esperantisto ligas kun la Esperantismo, estos lia afero pure privata, por kiu la Esperantismo ne respondas.
2. Ĉar en la nuna tempo neniu esploranto en la tuta mondo jam dubas pri tio, ke lingvo internacia povas esti nur lingvo arta, kaj ĉar el ĉiuj multegaj provoj, faritaj en la daŭro de la lastaj du centjaroj, ĉiuj prezentas nur teoriajn projektojn, kaj lingvo efektive finita, ĉiuflanke elprovita, perfekte vivipova kaj en ĉiuj rilatoj pleje taŭga montriĝis nur unu sola lingvo Esperanto, tial la amikoj de la ideo de lingvo internacia, konsciante ke teoria disputado kondukos al nenio kaj ke la celo povas esti atingata nur per laborado praktika, jam de longe ĉiuj grupiĝis ĉirkaŭ la sola lingvo Esperanto kaj laboras por ĝia disvastigado kaj riĉigado de ĝia literaturo.
3. Ĉar la aŭtoro de la lingvo Esperanto tuj en la komenco rifuzis unu fojon por ĉiam ĉiujn personajn rajtojn kaj privilegiojn rilate tiun lingvon, tial Esperanto estas "nenies propraĵo", nek en rilato materiala, nek en rilato morala.
9610 Vischer
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana skulptisto kaj latungisisto Peter Vischer la Maljuna (~1460–1529). Lia ĉefa verko estas la Sebaldo de Nurenbergo en la kirko Sankta Sebaldo de Nurenbergo.
Caëstre
- jen france, origine nederlande Kaaster respektive flandre Koaster - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Deklaracio pri Esperanto
Deklaracio de Bulonjo-ĉe-Maro
Materiala mastro de tiu ĉi lingvo estas la tuta mondo kaj ĉiu deziranto povas eldonadi en aŭ pri tiu ĉi lingvo ĉiajn verkojn, kiajn li deziras, kaj uzadi la lingvon por ĉiaj eblaj celoj; kiel spiritaj mastroj de tiu ĉi lingvo estos ĉiam rigardataj tiuj personoj, kiuj de la mondo Esperantista estos konfesataj kiel la plej bonaj kaj plej talentaj verkistoj en tiu ĉi lingvo.
4. Esperanto havas neniun personan leĝdonanton kaj dependas de neniu aparta homo. Ĉiuj opinioj kaj verkoj de la kreinto de Esperanto havas, simile al la opinioj kaj verkoj de ĉiu alia Esperantisto, karakteron absolute privatan kaj por neniu devigan. La sola unu fojon por ĉiam deviga por ĉiuj Esperantistoj fundamento de la lingvo Esperanto estas la verketo "Fundamento de Esperanto", en kiu neniu havas la rajton fari ŝanĝon. Se iu dekliniĝas de la reguloj kaj modeloj donitaj en la dirita verko, li neniam povas pravigi sin per la vortoj "tiel deziras aŭ konsilas la aŭtoro de Esperanto". Ĉiun ideon, kiu ne povas esti oportune esprimata per tiu materialo, kiu troviĝas en la "Fundamento de Esperanto", ĉiu Esperantisto havas la rajton esprimi en tia maniero, kiun li trovas la plej ĝusta, tiel same, kiel estas farate en ĉiu alia lingvo. Sed pro plena unueco de la lingvo al ĉiuj Esperantistoj estas rekomendate imitadi kiel eble plej multe tiun stilon, kiu troviĝas en la verko de la kreinto de Esperanto, kiu la plej multe laboris por kaj en Esperanto kaj la plej bone konas ĝian spiriton.
Literaturo
Por interpreto de la rilatoj inter la Deklaracio kaj la Fundamento vd.
Eksteraj ligiloj
Deklaracio pri la Esenco de la Esperantismo ĉe la paĝo de AdE
Nacia Konsilio
En pluraj ŝtatoj la nacia parlamento aŭ parlamenta ĉambro havas la nomon Nacia Konsilio:
Historie aldone
Krome la la vorto Nacia Konsilio interalie uziĝas en la sekvaj kuntekstoj:
Japenzin
Japenzin estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la komunumo havis 214 loĝantojn. Ekde la 7-a de junio 2009 Japenzin estas parto de la komunumo Spantekow.
Nessus
La nomo Nessus signifas:
Kolumo
Kolumo estas parto de vesto ĉirkaŭanta kolon kaj estas aŭ alkudrita al resto de vesto aŭ estas memstara. Ĝi havas funkciojn – protekti kolon kaj plibeligi ĝin; la estatika funkcio superas, kaj en historio kaj en nuntempo.
Vestaĵoj havantaj kolumon povas esti: mantelo, ĉemizo, robo kaj aliaj.
Santa Maria de Jetibá
Santa Maria de Jetibá estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 34.178 enloĝantojn en 2010.
Sato Ĝuniĉi
Sato Ĝuniĉi (佐藤 順一 [Satō Ĝun-iĉi]) estas japana anime-reĝisoro, scenaristo kaj manga-verkisto.
Madame de Sévigné
Marie de Rabutin-Chantal, konata kiel la markizino aŭ, pli simple, Sinjorino de Sévigné, estas franca verkintino de leteroj, naskiĝinta la 5-an de februaro -a en Parizo, en la paroĥo Saint-Paul, kaj mortinta la 17-an de aprilo 1696 en la kastelo de Grignan (en la departemento Drôme).
Devenoj kaj familio
Filino de Celse-Bénigne de Rabutin (1596-1627), barono de Chantal, kaj de Marie de Coulanges (1603-1633), lia edzino, ŝi naskiĝis en la tiel nomata hotelo de Coulanges [urba domego], restadejo de ŝiaj patrinaj geavoj, Philippe la Unua de Coulanges (1565-1636) kaj Marie, naskita de Bèze, (1576-1634). La palaco troviĝas je la n-ro 1-bis sur la Reĝa Placo (nuntempe inter la 1-bis placo de Vogezoj kaj la 11-bis, strato de Birague) meze de la franca ĉefurbo, kie restas tiam liaj gepatroj. Baptita la morgaŭon, 6-an de februaro, en la preĝejo Saint-Paul de Parizo, ŝia naskiĝatestilo indikas ke ŝia baptopatro nomiĝas Charles Le Normand, sinjoro de Beaumont, «estro de maljuna regimento, guberniestro de La Fère kaj unua ĉefservisto de la Reĝo» kaj ke ŝia baptopatrino estas ŝia avino «Damo Marie de Bèze, edzino de Nobela Moŝto Philippe de Coulanges, konsilisto de la Reĝo en liaj ŝtataj kaj privataj konsilioj.» Oni donis al la infano la antaŭnomon de ŝia avino (kaj baptopatrino), Marie.
Celse-Bénigne de Rabutin de Chantal estis mortigata en la jaro 1627 dum la sieĝo de La Rochelle (1627-1628), sub la komando de la markizo Jean de Saint-Bonnet de Toiras kaj do postlasis vidvinon, Marie de Coulanges kaj orfinon, la unujaran etulinon Marie. Ses jarojn poste, ŝi ankaŭ perdis sian patrinon.
Konkursoj de la Altaj Ŝipoj
La Konkursoj de la Altaj Ŝipoj aŭ angle The Tall Ships' Races, antaŭe konata kiel "Cutty Sark Tall Ships' Races", estas long-distanca konkursaro por velŝipoj.
Origine la konkursoj estis sponsoritaj de la viskia marko Cutty Sark. La konkursojn oni organizas ĉiujare en la maro de Eŭropo. En 1956 por la unua fojo ĝi okazis.
Urboj
En 2006 la konkurso pasis en la havenoj de jenaj urboj:
Grimmenthal
Grimmenthal estas nuntempe parto de la komunumo Obermaßfeld-Grimmenthal en Distrikto Schmalkalden-Meiningen en Turingio, Germanio.
Templo de Mérida
La Templo de Mérida, Meksiko, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 92 konstruita de la Eklezio.
Grimmenthal
Situo
La iam grava pilgrimada loko situas rekte eoste de Obermaßfeld en la Werra-valo. Grimmenthal kaj Obermaßfeld ne nur administracie sed ankaŭ fakte kunfandiĝis. La federacia ŝoseo B89, la federacia aŭtostratego A71 kaj la fervojlinioj Werrabahn (inter Eisenach kaj Lichtenfels) respektive la linio inter Neudietendorf kaj Ritschenhausen trafike bonege provizas la enloĝantaron.
Jozefo
Jozef (ofte esperantigata kiel "Jozefo") estas grava persona nomo en la Biblio kaj en multaj postbibliaj socioj.
Alilingvaj ekvivalentoj de Jozef(o)
Josephus (latine: josefus)
יוֹסֵף (hebree: josef)
يوسف (arabe: jusuf aŭ jusif)
Иосиф (ruse: iosif)
José (hispane: ĥose’)
Jos (nederlande: jos)
Sportivnaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Sportivnaja (Спортивная) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Bynov
Bynov (Bünauburg bei Bodenbach) estas eksa municipo, nun IX-a parto de statuta urbo Děčín. Ĝi troviĝas nordokcidente de Děčín. Estas ĉi tie registritaj 247 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Děčín IX-Bynov situas en katastra teritorio Bynov kun areo 15,25 km².
Geografio
Bynov, kiel okcidenta parto de Děčín, etendiĝas en norda Bohemio, laŭlonge laŭ grava kaj nuntempe sufiĉe frekventata ŝoseo I/13 kuniganta Děčín kaj Teplice. En la norda flanko troviĝas protektita pejzaĝa regiono Elbaj grejsoj, en kiuu tuj super la urba parto troviĝas grejsaj muroj. Escepto estas nek per vegetaĵo preskaŭ surkreskintaj kampoj de grejsaj ŝtonegoj. Male en la suda parto etendiĝas Bohemia mezmontaro. Dislimejo de ambaŭ protektitaj pejzaĝaj regionoj estas ŝoseo I/13.