cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Casimiro de Abreu
Vivo
Suferante de tuberkulozo, Casimiro iris al Nova Friborgo, kaj tie mortis havante nur dudek unu jarojn, la 18-an de Oktobro, 1860.
Libroj.org
Libroj.org estas socia reto por paroli pri libroj en Esperanto. La retejo mem klarige informas, ke "oni povas spuri sian legadon, komenti kaj recenzi librojn kaj paroli kun aliaj esperantistoj por trovi la sekvan legaĵon. Oni ankaŭ povas sekvi legemulojn de aliaj komunumoj de BookWyrm, aŭ kunhavigi sian legan agadon al aliaj frataraj servoj kiel Mastodon. La celo estas krei komunumon por esperantistoj."
Libroj.org estas parto de Fediverso, samkiel la socia reto Mastodon. La kreinto estas Neil Roberts, kiu lernis Esperanton antaŭ dudeko da jaroj kaj interalie programis la telefonan aplikaĵon por Reta Vortaro, PReVo ("portebla ReVo"). La 12-an de aprilo 2023, artikolo de Kalle Kniivilä en la gazeto Libera Folio pri la nova retejo kun intervjuo kun la verkinto unuafoje publikigis informojn pri la nova iniciato kaj tial kaŭzis la efektivan ekfunkcion: La kreinto Neil Roberts informis la 14-an de aprilo 2023 en blogo de la gazeto Libera Folio, ke post publikigo de la artikolo la 12-an de aprilo aliĝis unuaj 65 homoj al la nova reta komunumo. La 18-an de aprilo estis sume 70 aliĝintoj, do konsidereblas ke la retejo vere nur ekfunkciis la 12-an de aprilo 2023.
Kiel jam aludis la konciza resumo supre, la uzantoj de la retejo povas fari komentojn kaj recenzojn pri libroj, kaj fiksi por si celon de la nombro de libroj kiujn ili planos legi dum la jaro. Tiel oni povas diskuti kun la aliaj uzantoj pri libroj kaj trovi sian sekvan legaĵon.
Bavo (sanktulo)
Bavo (mortis ĉirkaŭ la jaro 655, nederlande: Sint Bavo, foje ankaŭ Sint Baaf) estis kristana sanktulo de la 7-a jarcento. Li estas adorata precipe en iuj partoj de Nederlando kaj Flandrio, plej forte en la urbo Gento.
La sanktulo Bavo estas la patrono de la katedralo de Sankta Bavo en Gento, kaj de la kirko de Sankta Bavo kaj katedralo de Sankta Bavo en Haarlem.
Vivo
La sanktulo ankaŭ konsideriĝas la patrono de la diocezoj Gento kaj Haarlem de la katolika eklezio, kaj de falkado.
Bildigo
Pro sia nobela deveno li en kristanaj bildigoj ofte prezentiĝis kiel elegante vestita nobelo, kun kavalira karapaco, kun ĉasa falko sur la pugno, aŭ li bildiĝas dum la disdonado de riĉaĵoj al povruloj.
NGC 5718
NGC 5718 (aliaj indikoj — UGC 9459, MCG 1-37-47, ZWG 47.137, ARP 171, KCPG 431B, PGC 52441) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Longvosta kapuĉolanio
La Longvosta kapuĉolanio (Lanius cabanisi) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi formas superspecion kun L. excubitoroides, kaj ambaŭ estas foje unuigitaj en la subgenro Neolanius. Ĝi estas monotipa. Ĝi estas bruema, facile videbla lanio ofte vidata en malgrandaj grupoj. Ili ripozas elstare sur kabloj, fostoj aŭ arboj en malfermo kaj ofte movas sian longan voston el flanko al flanko ekscite.
Distribuado
Ĝi troviĝas en malgranda areo de Orienta Afriko nome en centra kaj suda Kenjo inklude marbordojn, suda Somalio kaj nordorienta kaj suda Tanzanio. Ties natura habitato estas seka savano.
Aspekto
La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. Per tiu beko tiu lanio, kiel la aliaj, havas kutimon palisumi kadavraĵojn sur dornoj aŭ pikdrato kaj konservi ilin por posta manĝado. Ĝi manĝas grandajn insektojn kaj malgrandajn vertebrulojn.
Ĝi estas lanio kun tre nigraj supraj partoj kontraste kun tre blankaj subaj partoj. En supraj partoj la dorso estas foje iom grizeca kaj la pugo ja estas griza anstataŭ nigra; krome estas la blanka flugilmakulo ofta ĉe lanioj. La kruroj estas nigraj kaj ankaŭ la longa vosto estas nigra kaj supre kaj sube.
Plej impona estas la kapo kun la nigra kapuĉo sen diferenco inter masko kaj krono, malkiel ĉe aliaj lanioj.
Ĝi povas esti distingita el la simila longvosta Kolumlanio pro sia iom grizeca (ne nigra) dorso kaj sia pli fortika korpo. La Grizdorsa kapuĉolanio havas similan grizan dorson sed kun blanka bordo kaj krome la Grizdorsa kapuĉolanio havas ankaŭ pli mallongan voston.
Monstro de Loch Ness
Kriptozoologio > Monstro de Loch Ness La Monstro de Loch Ness (esperante La Monstro de Loĥneso aŭ Lago Neso), ofte nomata ankaŭ Nessie (Nesi), estas besto, onidire vivanta en Loĥneso (Skotlando) proksime al la urbo Inverness. Nenio pruvas la ekziston de la monstro, sed la hipotezo pri la estaĵoj riĉigis la ĉirkaŭaĵon, ĉefe post la Granda Ekonomia Monda Krizo.
Biologiaj faktoj
Por longdaŭra kunekzisto de similaj serpentobestoj, iaj saŭroj, oni bezonas minimuman grupan nombron (por reprodukto). Tio povas esti 10–15 ekzempleroj. Tiom da bestoj ne povus vivi en la lago sen ia spuro, vivsigno.
La lago ne estas sufiĉe granda por plesiosaŭroj aŭ similaj bestofamilioj (sen paroli pri tio, ke la lago estas sufiĉe nova kaj multfoje glaciiĝis).
Literaturo
Probst, Ernst: Nessie. Das Monsterbuch, Verlag Ernst Probst, Mainz-Kostheim 1992, ISBN 3-935718-90-X
Kuhmalahti
Kuhmalahti estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi estis ligita al Kangasala en provinco Pirkanmaa en komenco de jaro 2011. Ĝia areo estis 220.67 km², el kio 168.5 km² estis tero kaj 36.62 km² akvo. En 31-a de decembro 2010 Kuhmalahti havis 1041 loĝantojn. En nordaj partoj de la eksa komunumo apud lago Längelmävesi estas efektive kultivataj argilareoj. Aliaj partoj de Kuhmalahti estas ĉefe arbara areo, kies loĝdenso estas malgranda. La plej grandaj lagoj estas Längelmävesi, Vehkajärvi, Kuhmajärvi kaj Pajulanjärvi. Vilaĝoj de la eksa komunumo estas Haapasaari, Iso Pento, Kivisalmi, Pajula (Pajulahti), Pohja, Vehkajärvi, Vehkapuntari kaj Vähä Pento. Ligna kirko de Kuhmalahti estis pretiĝinta en 1846.
Afareo
Afareo - (helene Ἀφαρεύς, latine Aphareus) estas en helena mitologio reĝo de Mesenio, filo de la reĝo Periero kaj de lia edzino Gorgofona.
Penghuoj
La 64 insuloj de la grupo situas en distanco de proksimume 50 kilometroj de la okcidenta marbordo de la insulo Tajvano kaj en distanco de proksimume 130 kilometroj de la marbordo de la ĉeflande ĉinia provinco Fuĝjano. Ili apartenas al la Respubliko Ĉinio.
Afareo
Li havis du filojn, fortulon Idason kaj akrevidantan Linkeon. Sed oni sciigas, ke patro de Idaso estis Pozidono, kiu eĉ pruntedonis al li flugilhavan veturilon, kiam Idaso svatis sin al Marpeso, filino de la reĝo Eŭeno.
La filoj estis kuzoj de Dioskuroj, herooj Kastoro kaj Polukso. Kvankam komence estis sufiĉaj kvereloj inter ili, pli poste ili ĉeestis kune en multaj grandaj aferoj, inter aliaj ĉasadon de kalidonia apro aŭ ekspedicion de Argonaŭtoj por ora ŝaffelo.
Fine ili kune entreprenis ŝtelon de brutaroj en Arkadio, sed ĉe divido de la rabaĵo okazis inter ili akra kverelo, ĉe kiu ili ĉiuj kvar pereis.
Alia Afareo estas konata el la Troja milito. Li estis brava aĥaja militanto, kiu fine falis en batalo kun Eneo.
Lenin-premio
Lenin-premio (Ленинская премия) estis en USSR unu el la plej altaj formoj de rekompenco por civitanoj pro plej signifaj atingoj en la terenoj de scienco, teĥniko, literaturo, arto kaj arĥitekturo.
Historio de la premio
la Centra Komitato de la Tutunia komunista partio (de bolŝevikoj) kaj la Konsilio de popolkomisaroj de USSR lanĉis premiojn omaĝe al Lenin. Origine ili estis aljuĝataj nur pro sciencaj laboraĵoj «cele al kuraĝigo de scienca agado en la direkto la plej proksima al la ideoj de nome en la direkto de firma ligo inter la scienco kaj la vivo».
En 1935—1957 ili ne estis aljuĝataj. En 1941—1952 estis aljuĝataj Stalin-premioj en tri gradoj.
la Centra Komitato de KPSU kaj la Konsilio de ministroj de USSR akceptis la rezolucion restarigi premiojn omaĝe al Lenin kaj aljuĝadi ilin ĉiujare omaĝe al la naskiĝtago de Lenin,. En 1957 estis restarigita aljuĝado de Lenin-premioj pro elstaraj sciencaj laboraĵoj, arĥitekturaj kaj teĥnikaj instalaĵoj, inventoj aplikataj en la nacia ekonomio, teĥnologiaj procedoj kc; estis lanĉitaj ankaŭ Lenin-premioj pro elstaraj verkoj literaturaj kaj artaj. En marto 1960 estis lanĉitaj Lenin-premioj en la terenoj de ĵurnalistiko kaj publicistiko.
Ekde 1957 Lenin-premioj estis aljuĝataj al la naskiĝtago de Lenin ĉiujare escepte de 1958 kaj 1966, kaj ekde 1967 en ĉiu para jaro. Sufiĉe ofte estis enmanigataj tiel nomataj «fermitaj» aŭ «sekretaj» Lenin-premioj (ĉefe pro laboraĵoj rilataj al defensivo; rezolucioj pri ilia aljuĝo ne estis publikigataj). En tiaj kazoj la regulo «unufoje dujare» povis ne validi.
Origine estis enmanigataj 42 premioj. Ekde 1961 laŭ la statuto povis esti enmanigataj ĝis 76 premioj ĉiujare. En tiu nombro ĝis 60 premiojn aljuĝadis la Komitato pri Lenin-premioj en la terenoj de scienco kaj teĥniko kaj ĝis 16 premiojn la Komitato pri Lenin-premioj en la terenoj de scienco kaj arto ĉe la Konsilio de ministroj de USSR. En 1967 kvanto de premioj estis malaltigita al 30. Al laŭreatoj estis enmanigataj diplomo, ora surbrusta medalo kaj monpremio.
En 1956—1967 Lenin-premio estis sola ŝtata premio de plej alta nivelo, tial la nombro de ĝiaj laŭreatoj estis granda. En 1967 estis lanĉita la Ŝtata premio de USSR kiu estis konsiderata kiel malpli prestiĝa, tio plialtigis la nivelon de Lenin-premio. Diplomoj de Stalin-premioj estis anatataŭitaj per respektivaj diplomoj de Ŝtataj premioj.
Laŭ la rezolucio de la Centra Komitato de KPSU kaj Konsilio de ministroj de USSR de unufoje dujare estis aljuĝataj 30 Lenin-premioj (en tiu nombro 25 pri scienco kaj teĥniko kaj 5 pri literaturo, arto kaj arĥitekturo). En 1970 aldone estis lanĉita premio pro verkoj de literaturo kaj arto por infanoj (rezolucio de la Centra Komitato de KPSU kaj Konsilio de ministroj de USSR de ).
Laboraĵoj honoritaj per la Ŝtata premio de USSR ne estis kandidatigataj por Lenin-premio. Ne estis allasata ankaŭ samtempa kandidatigo de sama laboraĵo por ambaŭ premioj.
Konsiderado de la laboraĵoj, kandidatigitaj por Lenen-premio, kaj farado de decidoj pri aljuĝo de premioj okazadis fare de la komitatoj pri Lenin-premioj kaj Ŝtataj premioj de USSR ĉe la Konsilio de ministroj de USSR. La rezolucioj de la Centra Komitato de KPSU kaj Konsilio de Ministroj de USSR pri aljuĝo de Lenin-premio estis publikigataj en gazetaro en aŭ antaŭ la naskiĝtago de Lenin. Al personoj, ricevintaj Lenin-premion, estis atribuata la titolo «Laŭreato de Lenin-premio» (Лауреат Ленинской премии), estis enmanigataj diplomo, honora signo kaj certigilo. Ripete Lenin-premioj ne estis aljuĝataj (sed Leonid Breĵnev kaj la poeto Nikolaj Tiĥonov estis laŭreatoj de Lenin-premio pri literaturo kaj de la Internacia Lenin-premio «Pro firmigo de la paco inter la popoloj»).
Carneiros
Carneiros estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 8.290 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1962.
Carneiros signifas en la portugala virŝafoj.
Luopioinen
Luopioinen estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Pirkanmaa. Ĝi estis ligita al Pälkäne en komenco de jaro 2007. En 31-a de decembro 2006 la komunumo havis 2395 loĝantojn. Areo de la komunumo estis 392.12 km², el kio tero 321.65 km² kaj akvo 70.47 km². Komunuma centro de Luopioinen estis Aitoo. La plej granda lago estas Kukkia. En Aitoo estas Lernejo de Anna Tapio, kiu estas la nura internuleja elementa lernejo en Finnlando. Parto de konata arbara areo Laipanmaa apartenas al Luvia.
Rivero Guaviare
La rivero Guaviare estas longa rivero de la kolombia Orinokio kiu ekfluas en la Cordillera Oriental kolombia kaj elfluas en la rivero Orinoko ĉe San Fernando de Atabapo, Venezuelo, kaj de Amanavén, Kolombio.
Ĝi formiĝas pro la kunfluo de la riveroj Guayabero kaj Ariari. Ĝi havas 1.497 km de longo, el kiuj 630 km estas navigeblaj. Ĝi enhavas helbrunajn akvojn kiuj fluas el okcidento al oriento. Moderna ponto trapasas ĝin ĉe San José del Guaviare, ĉefurbo de la departamento Guaviare. Nordoriente de la departamento Guainía, ĝi ricevas la nigrajn akvojn (sed purajn) de la rivero Inírida, ĉe El Coco.
Dum granda parto de ties fluado, la rivero limigas la kolombiajn regionojn Orinokio kaj Amazonio. Dum jaroj la riveroj estis ĉikaŭita de ĉerivera arbaro kaj bordita de tropikaj ĝangaloj, sed la antaŭeniro de brutobredado limigis la arbarojn kaj etendis la savanojn. Borde oni kultivas ĉiajn tropikajn produktojn, ĉefe kakao. Estas ĉefe riĉa en fiŝkaptado.
Raffadali
Raffadali estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agriĝento, Joppolo Giancaxio, Sant'Angelo Mŭaro kaj Santa Elisabetta.
Ragalna
Ragalna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Belpasso, Biancavilla, Paternò kaj Santa Maria di Licodia.
10257 Garecynthia
Nomo
Ĝia nomo celebras la nupton de Gareth Williams, asociata direktoro de MPC kaj Cynthia Marsden, filino de Brian G. Marsden, direktoro de MPC, en Lexington (Masaĉuseco) la.
Julianna Czikó
Kariero
Julianna Czikó studis en Muzika kaj Arta Liceo István Nagy de Miercurea Ciuc (2002-2006), poste en 2013 en la aktorfako de Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureş. Ŝi estas anino de Csíki Játékszín de Miercurea Ciuc de aŭtuno 2013.
Längelmäki
Längelmäki estas eksa komunumo de Finnlando en provincoj Meza Finnlando kaj Pirkanmaa. Ĝi estis ligita al Jämsä kaj Orivesi en komenco de jaro 2007. 31-a de decembro 2006 la komunumo havis 1644 loĝantojn. Ĝia areo estis 496.88 km², el kio tero 423.55 km² kaj akvo 73.33 km². Komunuma centro de komunumo Längelmäki estis Länkipohja. La plej granda lago estas Längelmävesi. Tra Längelmäki iras fervojo kaj aŭtostrado inter Tampere kaj Jyväskylä. Längelmäkianoj falis vere multe en vintra milito kaj daŭriga milito.
Tigrisoma
Tigrisoma estas genro de ardeoj de la familio de Ardeedoj. Estas amerika genro.
Temas pri ardeoj kun diversaj kaj nehelaj plumaroj, el kiuj kelkaj estas tre striecaj, kio estas tialo por komparo al tigroj kaj en la latina scienca nomo kaj en la komuna nomo. La unua specio loĝas en Centrameriko, dum la aliaj du laste menciitaj loĝas ĉefe en Sudameriko.
(18233) 4068 T-1
(18233) 4068 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Fakverko:Amatora radio
Fakaj verkoj en Esperanto UDK 621.384 Amatora radio
20834 Allihewlett
20834 Allihewlett estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Allison Hewlett, kiu gajnis la duan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri gerontologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Christian Academy of Louisville en Louisville (Kentukio, Usono).
Diogo Cão
Diogo Cão (diˈoɣu ˈkɐ̃w̃; en malnova portugala: Cam) estis portugala esploristo kaj unu el plej elstaraj navigistoj de la Epoko de Malkovroj, kiu faris du vojaĝojn navige laŭlonge de la okcidenta marbordo de Afriko ĝis Namibio en la 1480-aj jaroj.
Diogo estas portugala vorto por Jakobo, dum Cão signifas hundo.
En literaturo
Diogo Cão estas la temo de Padrão, unu el plej bone konataj poemoj de la verko de Fernando Pessoa nome Mensagem, la ununura publikigita dum la vivo de la aŭtoro. La rolulo aperas forte ankaŭ en la romano de 1996 nome Lord of the Kongo de Peter Forbath.
Groto Pileta
La Groto Pileta aŭ en hispana Cueva de la Pileta estas kaverno en Benaoján, provinco Malago en Hispanio. Estas prahistoria arkeologia loko kiu montras surmuran arton el Paleolitiko kaj restojn el la Neolitiko, malkaŝita en 1905 de José Bullón Lobato, kaj esplorita kaj studita de Willoughby Verner, Henri Breuil kaj Hugo Obermaier. La groto enhavas nombrajn pentraĵojn kaj bareliefojn de franc-kantabrika stilo kun reprezentaĵoj de cervoj, ĉevaloj, fiŝoj, kaproj, taŭroj, foko, bizono, abstraktaj signoj kaj neprecizaj formoj. Temas pri grava artaro kiu havigas gravan informon pri la etendo de la paleolitika arto ekster ties klasikaj areoj de disvolviĝo (N de Hispanio kaj SOk de Francio). Oni trovis ankaŭ nigrajn figurojn skemajn el Eneolitiko kaj restoj materiaj neolitikaj (ceramiko pentrita kaj gravurita). Estas unu el ĉefaj turismaj allogaĵoj de la Montoĉeno de Arundo.
Steinebach (Sieg)
Steinebach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Steinebach situas borde de la rivero Sieg [prononco Zig] en ties valo en la arbaroriĉa mezalta montaro Westerwald [prononco Vestavalt].
Viljakkala
Viljakkala estas eksa komunumo de Finnlando en Pirkanmaa. Ĝi estis ligita al Ylöjärvi en komenco de jaro 2007. Ĝia areo estis 224.96 km², el kio estas tero 200.25 km² kaj akvo 24.71 km². En 31-a de decembro 2006 la komunumo havis 2166 loĝantojn. En Viljakkala estas 125 lagoj kaj lagetoj. En Viljakkala estas ankaŭ orminejo. Loĝantoj de Viljakkala loĝas plejparte en sudokcidenta parto de la eksa komunumo. Orientaj kaj nordaj partoj de Viljakkala estas maldensloĝaj, eĉ sovaĝejaj.
62503 Tomcave
62503 Tomcave estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero, tie estas en la malpleno de Kirkwood ĉe 2,706 AU.
34330 Bissoondial
34330 Bissoondial estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
62503 Tomcave
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
34330 Bissoondial
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research)  elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Tyler Logan Bissoondial, finaliston de la Broadcom MASTERS 2018, konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la  Grand Avenue Middle School de Bellmore (Nov-Jorkio, Usono).
Ludwig Geyer (pentristo)
Ludwig Geyer (naskiĝinta la 21-an de januaro 1779 en Eisleben; mortinta la 30-an de septembro 1821 en Dresdeno) estis germana pentristo, verkisto kaj aktoro. Li geedziĝis kun la vidviniĝinta patrino de Richard Wagner. Ilia komuna filino Cäcilie estis patrino de Ferdinand Avenarius.
Vivo kaj verkado
Ludwig Heinrich Christian Geyer naskigis kiel filo de aktisto ĉe la ĉefinspektoficejo je Eisleben. En Artern li travivis sian infanaĝon kaj tie vekiĝis lia amo al naturo kaj lia observotalento. Post la vizito de la gimnazio en Eisleben Geyer studis en Lepsiko komence juron. Kiam lia patro en 1799 estis transprenonta postenon en Dresdeno, lin trafis dum la hejmen veturado tiel grava akcidento, ke li mortis baldaŭ poste. La filo nun ne nur plu havis neniujn rimedojn por la studo, li krome devis zorgi por la familio. Tio sukcesis al li per tio, ke li faris sian ŝatokupon profesio kaj vendis malgrandajn portretojn, kiujn li produktis dum vastaj vojaĝoj tra la provinco.
Proksimume 1801 Geyer revenis al Lepsiko, kie li konatigis kun Friedrich Wagner, kiu malkovris lian aktoran talenton. Geyer havis dungitecojn en Magdeburgo, Brunsvigo kaj ekde 1805 en Stetino. Post kiam tie en 1806 la trupoj de Napoleono estis transpreninta la potencon, Geyer translokiĝis al Breslau. Kiam ankaŭ tie estis entrudintaj la francaj trupoj, li revenis en 1807 al Lepsiko. Estis helpe por Geyer, ke lia patreca amiko Friedrich Wagner pro sia profunda scipovo de la franca havis kelkan influon. La 6-an de oktobro 1809 Geyer sukcesis priatentitan debuton en Lepsiko kaj li estis enprenita el la ensemblon de Franz Seconda, kiu estis akirita por si kaj siaj aktoroj la titolon "reĝa saksa kortegoaktoro". En Magdeburgo li estis enigita en la framasonan loĝion Ferdinand zur Glückseligkeit.
Ripete Geyer vizitis Dresdenon, kie li malaprobis la aliancon de la saksa reĝo Frederiko Aŭgusto kun Napoleono. En 1814 la societo de Seconda dissolviĝis en la Dresdnena Kortegosocieto. En la sama jaro Geyer edzinigis la vidvinon de Friedrich Wagner, kiu post la batalo de Lepsiko estis mortinta pro tifo. En la scienco ankaŭ nun estas pridisputata, ĉu Geyer estis la natura patro de la jaron antaŭe naskiĝinta Richard Wagner. Ĉi tiu demando havis kelkan tempon tiom da aktualeco, ĉar oni supozis de Geyer eblan judan devenon. Lia edzino estis enportinta en la geedzecon sep gefilojn. Geyer progresigis ties artajn talentojn. La favora fratino de Wagner, la pli malfrua kortegoaktorino Rosalie Wagner, debutis en 1818 per la peco Das Erntefest de sia duonpatro, ŝia fratino Luise jam en 1817 estis debutinta en la komedio de Geyer Das Mädchen aus der Fremde (La junulino el la fremdlando).
Geyer apartenis ĝis sia morto en 1821 al la ensemblo de la dresdena kortegoteatro, verkis libretojn kaj prezentis sub Carl Maria von Weber eĉ kiel kantisto. Carl August Böttiger bedaŭris tamen, ke Geyer ne restis nure fidela al sia origina profesio, la pentrarto: "Lia vokiteco pentrarto estis la plej frua kaj plej decidinta. Se estus permesita al li, dediĉi sian tutan forton nure al la portetopentrado, oni gardus la verkojn de lia peniko, sendepende de la volonte pagita ĉarmo de la simileco, ankaŭ teni en la galerioj.
Pemba (Mozambiko)
Pemba estas grandurbo, diocezo kaj havenurbo en Mozambiko. Dum la portugala dominado la oficiala loknomo estis "Porto Amélia".
Geografio
Pemba situas sur ebenaĵo en la nordorienta sekcio de la lando laŭ Hinda Oceano.
Historio
Porto Amélia estis fondita en 1904. En 1975 la urbo prenis la nun uzatan nomon.
Trafiko
Pemba havas flughavenon. Tie finiĝas ĉefvojo el Lichinga.
Klimato
En Pemba la averaĝa temperaturo varias inter 18-31 °C. Jare pluvas po 873 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen plej ofte inter decembro-marto.
Johann Friedrich Cotta
Vivo
Kvankam oni volis ke li studu teologion, li baldaŭ ŝanĝis je jursciencoj kaj estis dum certa tempo en Tübingen kortega tribunaladvokato. Laŭ la volo familianara li transprenis en 1787 la estradon de Brunnschen Buchhandlung kiun estis akirinta jam en 1659 la prapatro familia, la sakso Johann Georg Cotta (1631-1692). La nomo de tiu ĉi entrepreno ŝanĝiĝis je »Johann Georg Cottasche Buchhandlung«. Sed la renomo eldoneja intertempe estis grave suferinta.
La nova firmaestro Johann Friedrich Cotta baldaŭ reekfloris ĝin. Jam en 1793 li planis eldoni la gazeton »Allgemeine Zeitung« kiu ekde 1798 aperis en Stuttgart. Kune kun Friedrich von Schiller li fondis en 1795 la gazeton »Die Horen« kaj pro tio li ankaŭ havis kontaktojn al Johann Wolfgang von Goethe kaj Johann Gottfried Herder.
Inter la pli grandaj periodaĵoj menciitis krome: en 1795 »Politische Annalen« kaj »Jahrbücher der Baukunde«, en 1798 »Almanach für Damen« kaj aliaj poŝlibroj, en 1799 la granda mapo de Ŝvabio de Amman/Bohnenberger kaj en 1807 »Morgenblatt«. En 1810 Cotta translokiĝis al Stuttgart kaj akiris i.a. la bienojn de Plettenberg. En 1811 li iĝis virtemberga senatoro kaj tiufunkcie li reprezentis kun Friedrich Justin Bertuch la interesojn de germanaj librovendistoj-eldonistoj koncerne kopirajtaĵojn kaj cenzuron dum la Viena kongreso. Ekde 1820 li estis kavalira parlamentano de Schwarzwald-distrikto kaj en 1821 li aniĝis al la konstanta parlamenta komisiono; en 1824 li iĝis vicestro de la Dua ĉambro.
Ankaŭ tiam li ĉiam engaĝiĝis pri la metio eldonista: tiam aperis unuafoje la periodaĵoj »Polytechnisches Journal« de Dingler, »Württembergischen Jahrbücher« de Memminger, »Hertha«, »Ausland«, »Inland« ktp. La plej renomitaj verkistoj de Germanujo sentis honoron esti inter la ĉe Cotta eldonitaj aŭtoroj; junaj talentoj ankaŭ malavare apogitis de li, ekz. la grafo Platen. En 1824 li starigis en Augsburg la unuan vaporrapidpresilon en Bavario kaj en 1827 li fondis Literarisch-artistische Anstalt en Munkeno (vendejo specialigita; transprenis ĝin en 1870 Th. Riedel). En 1825 Cotta peris la enkondukon de vaporŝipado sur la Konstanca Lago, kiu ekde 1826 sukcese reguligitis sur la tuta Rejno. En 1828 li sukcese pledis por ke Bavario kaj Virtembergio aniĝu al la prusia doganunio.
Lian leterinterŝanĝon kun Schiller eldonis en Stuttgart en 1876 Vollmer, dume lian biografion verkis en 1895 (Berlino) A. Schäffle. Lia filo Johann Georg Cotta (1796-1863) ankaŭ politikistis kaj eldonistis.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 4. Leipzig 1906, p. 312-313 (tie ĉi interrete)
NGC 5719
NGC 5719 (aliaj indikoj — UGC 9462, MCG 0-37-24, ZWG 19.79, IRAS14383-0006, PGC 52455) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kŭan-li-so
Tiuj estas aliaj ol la arestejoj nomitaj Kyo-hwa-so, en kiuj ankaŭ nepolitikaj kaptitoj vivas.
Ambaŭ montras aspektojn de la situacio de la homaj rajtoj en Norda Koreio.
Ĝenerale
La Kŭan-li-so, estas organizitaj de la ŝtata sekureca ministerio.
Por politikaj kaptitoj aplikiĝas la principo de familia respondeco. Ili estas arestitaj kune kun iliaj gepatroj, gefiloj, gefratoj, kelkfoje ankaŭ geavoj kaj genepoj, sen proceso kaj kondamno. Ĝenerale ili restas en la arestejo por la resto de ilia vivo.
La arestejoj situas en la mezo kaj la nordoriento de norda Koreio. Estas multnombraj arestejoj La kvanto de arestitoj estas taksitaj je ĉirkaŭ 200.000.
La arestejoj Yodŏk kaj Pukch’ang estas apartigitaj en du partojn: En unu parto vivas la kaptitoj kun vivlonga puno, en alia parto vivas tiuj, kiuj havas longjarajn punojn kaj havas esperon pri ebla liberigo.
Laikomovado
Laikomovado estas proprainiciate fondita organizaĵo de laikoj. En kristanismo laikomovadoj ekzistas esence nur en la romkatolika eklezio, ĉar en ĝi la kontrasto inter klerikoj kaj laikoj estas plej forte reliefigita.
„Ekzistas du specoj de kristanoj – klerikoj kaj laikoj“, laŭvortas citaĵo el la mezepoka Decretum Gratiani. Tiu ĉi subdivido de la kristanoj en klerikoj kaj laikoj distingigis en la romkatolika eklezio du personostatojn, la oficiuloj (klerikoj) kaj la ceteraj kredantoj (laikoj). Ankaŭ la eklezia leĝaro (Codex Iuris Canonici) el 1917 ankoraŭ klare separas inter laikoj kaj klerikoj (pastroj).
Hieda no Are
Hieda no Are (japane 稗田 阿礼) estis japana rakontisto (katari) en fino de la sepa, komence de la 8-a jarcento. Ŝi apartenis plej verŝajne al recitista gildo (katari-be), kies tasko estis la prezento de tradiciaj tekstoj dum la kortegaj ceremonioj.
Laikomovado
Historio
Aparte fortan allogon havis kristanaj laikomovadoj en la mezepoko. Multaj homoj estis malkontentaj pri la eklezia savoproponoj. Tion kaŭzis interalie la ĝenerale pli alta eduknivelo, pastra fuŝmastrumado je religiaj servoj, la voko al ekleziaj reformoj kaj la bezono, kiel religia laiko aktive kunformi la propran savoproceson. Je la turniĝo al la 13-a jarcento grandnombro da laikoj organiziĝis en propraj komunumoj. Ilia distingilo estis la vividealo de apostola vivo, al kiu apartenis libervola malriĉeco, studo de la biblio kaj laiko-prediko. La plej gravaj fruaj komunumoj estis Kataroj, Valdenanoj, Humilecanoj, Beginoj kaj Begardoj. Ĉar tiuj ĉi laikomovadoj baziĝis precipe sur la idealo de malriĉeco, ili ankaŭ nomiĝas malriĉeco-movadoj. La libervole elektita malriĉeco (surhavo de simplaj vestaĵoj, vivado de donacoj ktp) simbolis por ĉi tiuj laikoj la pretecon postsekvi la apostolojn. La privata studo de la biblio konsekvencis, ke ene de la laikomovadoj aperis novaj interpretaĵoj, kiuj igis ilin en konflikton kun la doktrino de la eklezio. Krom tio la prediko fare de laikoj trafis sur reziston de la eklezio, kiu rezervis la rajton prediki nur por la klerikaro. Libera permeso al predikado fare de laikoj estus fundamente pridemandanta la ekzistorajton de la eklezio. Tial tiu ĉi brulmarkis la laikomovadojn kiel herezularoj, precipe dum la Tria Laterana Koncilio en 1179, kaj persekutis ilin pli malfrue per rimedoj de la inkvizicio. Kelkaj laikomovadoj sukcesis en la 13-a jarcento akiri eklezian agnoskon kaj la staton de ordeno, ekzemple la Humilecanoj kaj iomete poste la Franciskanoj. La Dominikanoj kiel klerikmovado transprenis la apostolan vivmanieron kaj atingis per tio pli grandan sukceson je la militado kontraŭ la Kataroj.
Vidu ankaŭ
Valdenanoj, Dialogo interreligia, Pietismo, Komunumo de Sankta Egidio
Hieda no Are
Pri la vivo de Hieda no Are oni scias malmulte, eĉ tio estas diskutita, ĉu temas pri viro aŭ virino. Li estis kortegano (toneri) ĉe imperiestro Temmu, kiu regis de 672 ĝis 686, laŭ kiu oni kalkulas naskiĝjaron de  Hieda no Are je ĉ. 650.
En 712, dum regado de imperiestrino Gemmei, notis la kortega skribisto Ō no Yasumaro - laŭ parola prezento de Hieda no Are - la Koĝiki, kiu priskribas la mitologion kaj la fruan historion de Japanio kaj ĝi estas la unua detala skriba fonto de la japana literatura historio. Ĉu Hieda no Are tiukaze uzis pli malnovajn skribitajn fontojn aŭ pure recitis parolajn tradiciojn, estas nekonata.
Aleksandr Jesenin-​Volpin
Aleksandr Jesenin-​Volpin, ruse: Александр Сергеевич Есенин-Вольпин (naskiĝis la 12-an de majo 1924 en Leningrado, mortis la 16-an de marto 2016 en Bostono) – rusa-usona matematikisto, opozicia aganto en Sovetunio, unu el ĉefideologoj de naskiĝanta disidenta movado en la 2-a duono de la 60-aj jaroj.
Vivo
Liaj gepatroj estis Sergej Jesenin kaj Nadeĵda Volpin. De 1933 loĝis kun la patrino en Moskvo. En 1946 finis matematikajn studojn en Mekanika-Matematika Fakultato de Moskva Universitato, en 1949 defendis tie doktoran disertaĵon. Julie 1949 estis arestita (li legis al konatoj siajn proprajn versaĵojn konsideritaj kontraŭsovetaj), agnoskita psikmalsanulo kaj direktita al deviga kuracado. En 1950 en laŭvica verdikto kondamnita al 5 jaroj de ekziligo. Li restis en Provinco Karagando. En 1953 estis liberigita, gvidis en Moskvo matematikajn esplorojn, disvolvis teorion de t.n. ultraintuiciismo, samtempe daŭrigis poezian agadon. En 1959 denove estis fermita en psikiatria malsanulejo, kie restis dum ĉ. du jaroj. En 1961 liaj versaĵoj estis kolektitaj en la volumo Printempa letero kaj la eseo Libera filozofia traktato kaj publikigitaj en Usono (la dua kazo, kiam soveta civitano publikigis eksterlande sub sia nomo, sen konsento de sovetaj regopovoj – la unua koncernis Boris Pasternak).
Claudio Baggini
Biografio
Claudio Baggini naskiĝis en Romo (kvankam lia familio devenis el Casalpusterlengo) la. Li pastriĝis la, kaj iĝis vikario de la episkopa regiono de Lodi.
Nomumita episkopo de Vigevano, li enoficiĝis en la ĉefpreĝejo de Lodi la, danke al MS-ro Giacomo Capuzzi.
La li bonvenigis la papon Benedikto la 16-a dum ties vizito al Vigevano.
Moto kaj blazono
Crux spes unica (La kruco estas la sola espero)
(11531) 1992 DL7
(11531) 1992 DL7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Shimazu (klano)
Shimazu (japane: 島津) estis japana familio de daimioj, kiu regis la provincojn Satsuma, Osumi kaj Hyuga (sur la insulo Kiuŝuo).
Tiu klano devenas de la imperiestro Seiwa (850-880) kaj de la ŝoguno Minamoto no Yoritomo (1147-1199), per ties filo Tadahisa, kiu uzis la nomon de la bieno de Shimazu en la provinco Hyuga.
La klana ĉefurbo estis Kagoshima. En 1600 la klano partoprenis la batalon de Sekigahara, kie ĝi estis inter la malvenkantoj. En 1877 la klano ribelis por daŭrigi la socion de samurajoj, kiu estis neniigita post la Meiji-restarigado. La ribelo estis malfacile venkita de la imperiestraj trupoj, kiuj jam agis kontraŭ la ŝogunaj.
La klano Shimazu estas unu el la malmultaj japanaj klanoj, kiu gardis la saman bienon ekde la Kamakura-epoko ĝis la Meiji-restarigado.
Provodov
Provodov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie. Provodov situas en Vizovica montetaro, inter Vizovice, Luhačovice kaj Zlín. Sude la municipo najbaras kun domaro Pradlisko.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1412.
Naturmemorindaĵo
Proksime de la municipo troviĝas naturmemorindaĵo Čertův kámen.
(12899) 1998 RN13
(12899) 1998 RN13 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Aŭstralio)
Steineberg
Steineberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ernesto Laclau
Ernesto Laclau (naskiĝis la  en Bonaero, mortis la  en Sevilo) estis argentina politika teoriisto kaj filozofo. Li estis pioniro de postmarksista politika teorio. Li estis profesoro en la Universitato de Essex.
Necivitanoj de Latvio
Necivitanoj estas grupo de homoj (nuntempe 195.159 de homoj , komence proksimume 700 mil), kiuj ĉefe loĝas en Latvio kaj ekde 1991 (aŭ ekde naskiĝo) ne havas civitanecon de iu ajn ŝtato, sed havas specifan statuson en Latvio. De jure, ilian statuson difinas la leĝo de la Latva Respubliko Закон «О статусе граждан бывшего СССР, не имеющих гражданства Латвии или иного государства»                        akceptita je la 12-a de aprilo 1995 "Pri la statuso de eksaj sovetuniaj civitanoj, ne havantaj la civitanecon de Latvio aŭ de iu ajn alia ŝtato". Do, laŭ la difino de tiu leĝo, la necivitano estas persono, kiu ne havas nek havis civitanecon de iu ajn ŝtato krom Sovetunio kaj plenumas almenaŭ unu el la sekvaj kondiĉoj: Ekde 2020 jaro infanoj de civitanoj iĝas civitanoj de Latvio. La plejmulto de la nunaj necivitanoj naskiĝis en nuntempa Latvio.
(14276) 2000 CF2
(14276) 2000 CF2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Dairat al-Muĥabarat al-Ammah
Dairat al-Muĥabarat al-Ammah, دائرة المخابرات العامة, General Intelligence Directorate (GID), estas la sekreta servo (spiona servo) de Jordanio. Ĝi estas konsiderata inter la plej gravaj sekretaj servoj en la Proksima Oriento, kaj inter la plej profesiaj de la araba mondo.
Chanac
Chanac estas franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chanacois.
Operaco Mersad
La operaco «Mersad» komenciĝis responde al la atako de sepmilhoma taĉmento de la muĝahidoj, kiu estis subtenita de la aerarmeo de Irako. La OMIP komencis ofensivon ĉe la okcidenta limo de Irano tuj post la okazinta la akcepto fare de Irano de la Rezolucio N 598 de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj pri pafĉesigo. Oni celis per tio stimuli ribelon de la irana opozicio kontraŭ la reganta reĝimo. La atakintoj direktis sin al la urboj Abadano, Ahvazo kaj Ĥoremŝeĥro. Irano mobilizis en la provinco Ĥuzestano 200 mil basiĝojn kaj pasdaranojn, kiuj subtenis 50 mil armeanojn kaj certan kvanton de volontuloj. Iranaj kontraŭtankaj taĉmentoj, subtenataj de artilerio kaj helikopteroj AH-1 Cobra, sukcesis haltigi la irakan ofensivon apud Ahvazo. Laŭ asertoj de Aladin Turani, unu el gvidantoj de OMIP, taĉmentoj de OMIP penetris en Iranon je 160 km. Dum tiuj bataloj pereis 99 anoj de la elita irana milittrupo «Kuvat Al-Badr at-Tasia», kiu estas parto de Pasdaran.
Rezulte de tiu operaco Irano liberigis sian teritorion kaj grave damaĝis la fortojn de la OMIP. La ekvalidis fina pafĉesigo. En Irano estis ekzekutitaj miloj (laŭ diversaj pritaksoj 1500 ĝis 30 000) anoj de la OMIP kaj de la Partio Tude.
Hlohová
Hlohová (Lohowa) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1357.
Armeo de Latvio
Lavtio freŝdate igis sian armeon tute profesian : la lasta deviga rekrutado datiĝas de 2005, kaj la lastaj tiel rekrutitaj soldatoj finis sian servon la 23-an de novembro 2006. Ekde la 1-a de januaro 2007, ĉiuj latvaj soldatoj rekrutiĝas per kontraktoj. La ĝenerala elspezo pri defendo de Latvio emas pligrandiĝi, kaj en 2006 reprezentis 1.65% de la latva buĝeto.
Latvo aktive kooperas kun Estonio kaj Litovio en la kuna infanteria bataliono BALTBAT, kaj en la militŝipa eskadro BALTRON. La lando plie oficiale kuniĝis NATO la 29-an de marto 2004.
Tramtransporto en Nanto
Tramtransporto en Nanto (Tramway de Nantes) estas ekspluatata en Nanto de SEMITAN nome de "Communauté urbaine Nantes Métropole", kiu ankaŭ ekspluatas la tuton de la publikaj transportoj de la Nanta aglomeraĵo. La reto konsistas el tri linioj de tramo plus unu linio de rapida aŭtobusa transporto nomita Busway.
4197 Morfeo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Morfeo, dio de la sonĝoj kiuj aperas en "La Metamorfozoj" de Ovidio. Li havas la kapablon imiti ian-ajn homan formon kaj aperi en sonĝoj. Morfeo estas ankaŭ la nomo de unu el la ĉefaj roluloj (interpretita de la aktoro Laurence Fishburne) en la filma trilogio "The Matrix".
Ĝia tre discentra orbito pasas inter la orbitoj de Merkuro kaj Venuso, kaj etendiĝas ĝis la orbito de Jupitero (ĝi povas proksimiĝi al 1,264 AU de la giganta planedo).
La ĝi pasis al 0,0846 AU (12,649 milionoj da km) de Tero kaj la  ĝi pasos al 0,1349 AU (20,175 milionoj da km) de nia planedo.
En 1996, ĝi estis observita per radaro elde la observatorio de Goldstone. La bildoj estas malprecizaj, sed montras objekton de formo krude triangula kun rotaciperiodo de 3 horoj.
Ondosimilaĵo
En matematiko, ondosimilaĵo estas ondo-simila oscilado, kies amplitudo startas je nulo, pligrandiĝas, kaj tiam malpligrandiĝas reen al nulo. Ĝi povas tipe esti videbligita kiel lakona oscilado.
Ondosimilaĵo estas osciloforma signalo de finia longo (tempodaŭro), aŭ ĝi estas de malfinia longo sed rapide proksimiĝas al nulo kiam la tempa koordinato malproksimiĝas for de la ĉefa tempodaŭro de la ondosimilaĵo.
Ĝenerale, ondosimilaĵoj estas speciale konstruataj por havi specifajn propraĵojn, kiuj faras ilin utilajn por signal-prilaborado. Ondosimilaĵoj povas esti kombinitaj per kunfaldaĵoj (ŝovo, multipliko kaj sumo) kun donita signalo por ekstrakti informon pri la signalo.
Ondosimilaĵo estas matematika funkcio uzata por disdividi donitan funkcion aŭ kontinuo-tempan signalon en malsamajn skalajn komponantojn. Kutime unu povas asigni frekvencan bendon al ĉiu skala komponanto. Ĉiu skala komponanto povas tiam esti studata kun distingokapablo respektiva al ĝia skalo. Ondosimilaĵa konverto estas la prezento de funkcio per ondosimilaĵoj. La ondosimilaĵoj estas skalataj kaj movataj kopioj (nomataj kiel filinaj ondosimilaĵoj) de la fonta ondosimilaĵo (nomata kiel la patrina ondosimilaĵo). Ondosimilaĵaj konvertoj havas iujn avantaĝojn super tradiciaj konvertoj de Fourier por prezentado de funkcioj, kiuj havas nekontinuecojn kaj akrajn kulminojn, kaj por precize malkonstrui kaj rekonstrui finiajn ne-periodajn aŭ ne-senmovajn signalojn.
Ondosimilaĵaj konvertoj
En formalaj terminoj, ondosimilaĵa konverto estas prezento de kvadrato-integralebla funkcio kiel serio kun respekto al plena ortonormala aro de bazaj funkcioj, aŭ kun respekto al troplena aro aŭ kadro de vektora spaco, por la hilberta spaco de kvadrataj integraleblaj funkcioj.
Ondosimilaĵaj konvertoj estas klasifikitaj en diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj kaj kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj. Ambaŭ diskreta ondosimilaĵa konverto kaj kontinua ondosimilaĵa konverto estas kontinua-tempaj (analogaj) konvertoj kaj povas esti uzataj por prezenti kontinuo-tempajn (analogajn) signalojn. Kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj operacias super ĉiuj (reelaj) eblaj skaloj kaj movoj, dum diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj uzas specifan subaron de skaloj kaj movoj.
Abrantes (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Ondosimilaĵo
Ondosimilaĵaj konvertoj
Ondosimilaĵaj konvertoj estas larĝe dividita en tri klasifikaĵojn: kontinuaj, diskretaj kaj multdistingokapablo-bazitaj.
Kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj
Kontinuaj ondosimilaĵaj konvertoj havas kontinuajn ŝovan kaj skalan parametrojn.
En kontinua ondosimilaĵa konverto, donita signalo de finia energio estas projekciita sur kontinuan familion de frekvencaj bendoj (aŭ similaj subspacoj de la Lp funkcia spaco L^2(\R)). Ekzemple la signalo povas esti prezentita sur ĉiu frekvenca bendo de formo [f, 2f] por ĉiuj pozitivaj frekvencoj f>0. Tiam, la originala signalo povas esti rekonstruita per taŭga integralado tra ĉiuj rezultantaj frekvencaj komponantoj.
La frekvencaj bendoj aŭ subspacoj (sub-bendoj) estas skalitaj versioj de subspaco je skalo 1. Ĉi tiu subspaco laŭvice estas en plejparto de situacioj generata per la ŝovoj de unu generanta funkcio, la patrina ondosimilaĵo. Kiel ekzemplo ĉi tiu funkcio por frekvenca bendo [1, 2] povas esti
kun la (ununormigita) funkcio sinc. La aliaj ekzemploj de patrinaj ondosimilaĵoj estas:
La subspaco de skalo a aŭ frekvenca bendo [1/a, 2/a] estas generata per la funkcioj (iam nomataj kiel infanaj ondosimilaĵoj)
kie a estas pozitiva kaj difinas la skalon kaj b estas iu reela nombro kiu difinas la ŝovon. La paro (a, b) difinas punkton en la dekstra duonebeno  R+×R .
La projekcio de funkcio x sur la subspacon de skalo a tiam havas formon
kun ondosimilaĵaj koeficientoj
Diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj
Diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj havas diskretajn ŝovan kaj skalan parametrojn.
Estas kompute neeble analizi signalojn uzante ĉiujn ondosimilaĵajn koeficientojn. Tamen iam sufiĉas preni diskretan subaron de la supra duonebeno povi rekonstrui signalon surbaze de la respektivaj ondosimilaĵaj koeficientoj. Unu tia sistemo estas la afina sistemo por iuj reelaj parametroj a>1, b>0. La respektiva diskreta subaro de la duonebeno konsistas el ĉiuj punktoj (am, namb) kun entjeroj m kaj n. La respektivaj infanaj (idaj) ondosimilaĵoj estas tiam donataj kiel
Sufiĉa kondiĉo por la rekonstruado de ĉiu signalo x de finia energio per la formulo
estas ke la funkcioj formas striktan kadron de L^2(\R).
Somera Olimpiko 1940
La Somera Olimpiko 1940 devintus esti la 12-a olimpiko de la moderna erao, sed pro la Dua Mondmilito la evento neniam okazis.
En junio 1937 la urbo Tokio en Japanio estis elektita por ricevi la olimpikon de la jaro 1940. Sed pro la dua ĉina-japana milito ne eblis organizi la olimpikon kaj Japanio rezignis pri tio la 16-an de julio 1938 ĉe la Internacia Olimpika Komitato.
Sekve la Internacia Olimpika Komitato decidis, ke la olimpiko okazos en Helsinko, Finnlando, kiu malvenkis en la fina voĉdono pri la okazigo de la Somera Olimpiko 1940 la 31-an de julio 1936 en Berlino per 27:36 voĉoj kontraŭ Tokio. Aliaj kandidataj urboj estis Aleksandrio, Ateno, Barcelono, Budapeŝto, Buenos Aires, Dublino, Laŭzano, Londono, Montrealo, Rio-de-Ĵanejro, Romo kaj Toronto.
La eksplodo de la Dua Mondmilito finfine malhelpis entute okazigi la Someran Olimpikon de 1940. Helsinko poste ricevis la rajton okazigi la Someran Olimpikon 1952, kaj Tokio la rajton okazigi la Someran Olimpikon 1964.
Ondosimilaĵo
Multdistingokapablaj diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj
De la patrina kaj patra ondosimilaĵoj oni konstruas la subspacojn
Dentotroloj
Karius kaj Baktus, la dentotroloj estas la ĉefroluloj de dana porinfana libro Karius og Baktus de 1949, verkita kaj ilustrita de la norvego Thorbjørn Egner.
Ondosimilaĵo
Multdistingokapablaj diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj
kaj
Dentotroloj
Ili estas la personigitaj bakterioj kiuj ĝoje dishakas la dentojn de knabo kiu ne brosas siajn dentojn. Kiam li komencas brosi, la dentotroloj estas forlavitaj kaj ne plu povas dishaki.
Ondosimilaĵo
Multdistingokapablaj diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj
De ĉi tiuj oni postulas, ke la vico
Dentotroloj
La historio de Karius kaj Baktus, kun siaj amuzaj ilustraĵoj kaj grava eduka mesaĝo, fariĝis klasika norvega infanrakonto. Ekde ĝia publikigo, la ideo de "denta trolo" estis uzata kiel eduka ilo por generacioj de skandinavaj infanoj.
Ondosimilaĵo
Multdistingokapablaj diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj
formas multdistingokapablan analitikon de L^2(\R) kaj ke la subspacoj ..., W1, W0, W-1, ... estas la perpendikularaj diferencoj de la pli supra vico, kio estas ke Wm estas la perpendikulara komplemento de Vm ene de la subspaco Vm-1. En analogeco al la diskretiga teoremo oni povas konkludi, ke la spaco Vm kun diskretiga distanco 2m plimalpli kovras la frekvencan bazan bendon de 0 al 2−m−1. Kiel perpendikulara komplemento, Wm proksimume kovras la bendon [2−m−1, 2−m].
De tiuj inkluzivecoj kaj ortecaj rilatoj sekvas la ekzisto de vicoj kaj  kiuj kontentigas la identojn
La dua idento de la unua paro estas bonmaniereca ekvacio por la patra ondosimilaĵo φ. Ambaŭ paroj de identoj formas la bazon por la algoritmo de la rapida ondosimilaĵa konverto.
Patrina ondosimilaĵo
Por praktikaj aplikoj, oni preferas kontinue diferencialeblajn funkciojn kun kompakta subteno kiel patrinaj (prototipaj) ondosimilaĵaj funkcioj. Tamen, por kontentigi analitikajn postuloj (en la kontinua ondosimilaĵa konverto) kaj ĝenerale por teoriaj kaŭzoj, oni elektas la ondosimilaĵajn funkciojn de subspaco de la spaco. Ĉi tiu estas la spaco de mezureblaj funkcioj kiu estas absolute kaj kvadrate integraleblaj:
Estado en ĉi tiu spaco certiĝas ke oni povas formuli la kondiĉoj de nula meznombro
kaj kvadrata normo 1
Por ke ψ estu ondosimilaĵo por la kontinua ondosimilaĵa konverto, la patrina ondosimilaĵo devas kontentigi kriterion de taŭgebleco (kio estas, lakse parolante, speco de duono-derivebleco) por ricevi stabilan inversigeblan konverton.
Por la diskreta ondosimilaĵa konverto, oni bezonas almenaŭ la kondiĉon ke la ondosimilaĵa serio estas prezento de la idento en la spaco L^2(\R). Plejparto de konstruoj de diskretaj ondosimilaĵaj konvertoj uzas la multdistingokapablan analitikon, kiu difinas la ondosimilaĵon per skala funkcio. Ĉi tiu skala funkcio mem estas solvaĵo de funkcia ekvacio.
En plejparto de situacioj estas utile al limigi ψ al esti kontinua funkcio kun pli granda kvanto M de nulaj momantoj, kio estas ke por ĉiu entjero m<M
Iuj ekzemplaj patrinaj ondosimilaĵoj estas:
La patrina ondosimilaĵo estas skalata (aŭ plilarĝigita) je faktoro a kaj ŝovata je b por doni (en originala formulaĵo de Morlet):