cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moluskoj
Korpokonstruo
La rando de la mantelo etendiĝas postkorpe, ĉefe malantaŭen, tie formanta kavon. En tiu ĉi mantela kavo troviĝas la spirorganoj, tie finiĝas la anuso, reneto ((meta)nephridium) kaj la seksaj organoj.
8314 Tsuji
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Takashi Tsuji, kiu laboras ĉefe pri la stelaj atmosferoj kaj spektroskopio. Lia intereso iras de la malvarmaj helaj steloj kiel la, supergigantoj kaj , ĝis tre malhelaj objektoj, inkluzive. Li estis emerita profesoro en la Universitato de Tokio de 1998.
Moluskoj
Korpokonstruo
La moluskoj havas en la buŝkavo raspan langon nomatan radulo (radula).
Ĉe la cefalopodoj formiĝis kapopiedo (kapo+brakoj) kaj funelo (infundibulum).
Spirado
La spirorganoj (diverstipaj brankoj aŭ pulmoj) troviĝas en la mantela kavo, trateksinte per angioj abunde. Sur la surfaco de la spirorganoj ŝanĝiĝas la spirgasoj per difuzo. La plej multaj moluskoj havas nur unu paron de brankoj, aŭ eĉ nur unu brankon. Ĝenerale, la brankoj estas ĉefe kiel plumoj en formo, kvankam kelkaj specioj havas brankojn kun filamentoj sur nur unu flanko. Ili disigas la krustkavaĵon kiam akvo eniras proksime de la fundo kaj eliras proksime de la pinto. Iliaj filamentoj havas tri specojn de cilioj, unu el kiuj forigas la akvon tra la krustkavaĵo, dum la alia du helpas reteni la brankojn puraj. Se la osfradioj detektas venenajn kemiaĵojn aŭ eventuale sedimentojn enirantajn la krustkavaĵon, la cilioj de la brankoj povas ĉesi bati ĝis la nebonvenaj entrudiĝoj ĉesis. Ĉiu branko havas alvenantan sangan vaskulon ligitan al la hemokoelo kaj alian forirantan al la koro.
Cirkula sistemo
La kardiovaskulaj sistemoj de la moluskoj konsistas el koro kaj angioj. La moluskoj ne havas kapilarojn. La korpa likvaĵo (la t.n. hemolimfo) fluas tra arterioj (de la koro) al inter la histoj kaj tra vejnoj malrapide reen al la koro. Ĉar la angioj ne formas fermitan reton, tiel oni nomas la tiun transportan sistemon malfermita. (La cefalopodoj havas preskaŭ fermitan cirkulan sistemon).
Kvankam moluskoj estas celomohavaj, iliaj celomoj (korpokavaĵoj) estas reduktitaj al sufiĉe malgrandaj regionoj enfermantaj la koron kaj gonadojn. La ĉefa kavaĵo estas hemokoelo tra kiu sango kaj celoma likvaĵo cirkulas kaj kiu enfermas la plej multajn el la aliaj internaj organoj. Tiuj hemokoelaj regionoj funkcias kiel efika hidrostatika skeleto. La sango enhavas la spiran pigmenton hemocianinon kiel oksigeno-transportilo. La koro konsistas el unu aŭ pluraj paroj de atria (aŭrikloj), kiuj ricevas oksigenitan sangon de la brankoj kaj pumpas ĝin al la ventriklo, kiu pumpas ĝin en la aorton (ĉefa arterio), kiu estas sufiĉe mallonga kaj malfermiĝas en la hemokoelo.
La aŭrikloj de la koro ankaŭ funkcias kiel parto de la ekskreta sistemo filtrante kromproduktojn el la sango kaj forĵetante ilin en la celomon kiel urino. Paro de nephridia ("malgrandaj renoj") je la malantaŭo de kaj ligita al la celomo ekstraktas iujn ajn recikleblajn materialojn de la urino kaj forĵetas kromajn kromproduktojn en ĝi, kaj tiam elĵetas ilin per tuboj kiel senŝargiĝo en la krustkavaĵon.
Esceptoj estas la moluskoj Planorbidae aŭ kornohelikoj, kiuj estas aer-spiraj helikoj kiuj uzas fer-bazitan hemoglobinon anstataŭ la kupro-bazitan hemocianinon por porti la oksigenon tra sia sango.
Nerva sistemo
Ĝenerale la moluskoj havas la t.n. ganglian nervan sistemon. La cefalaj moluskoj havas du parojn de ĉefaj nervoŝnuretoj organizitaj ĉirkaŭ kelkaj parigitaj ganglioj; la visceraj ŝnuretoj servas la internajn organojn kaj la piedajn servas la piedon. La plej multaj paroj de ekvivalentaj ganglioj sur samaj flankoj de la korpo estas interligitaj per komisuroj (relative grandaj faskoj de nervoj). La ganglioj super la intesto estas la cerbaj, la pleŭraj, kaj la visceraj, kiuj situas super la ezofago. La piedganglioj, kiuj kontrolas la piedon, estas sub la ezofago kaj ilia komisuro kaj konektive al la cerbaj kaj pleŭraj ganglioj ĉirkaŭas la ezofagon en cirkumezofaga nervoringo aŭ nervokolumo.
Ankaŭ la acefalaj moluskoj (t.e., konkoj) havas tiun ringon sed ĝi estas malpli evidenta kaj malpli grava. La konkoj havas nur tri parojn de ganglioj - cerbaj, piedaj, kaj visceraj - kun la viscera kiel la plej grandaj kaj plej gravaj de la tri funkciantaj kiel la ĉefcentro de "pensado". Kelkaj kiaj la pektenoj havas okulojn ĉirkaŭ la randoj de siaj konkoj kiuj ligas al paro de lopitaj nervoj kaj kiuj disponigas la kapablon distingi inter lumo kaj ombro.
Manĝado, digestado kaj sekreciado
Membroj de la moluskofamilio uzas intraĉelan digestadon por funkcii. La plej multaj moluskoj havas muskolajn buŝojn kun raduloj, "langoj", portante multajn vicojn de ĥitinozaj "dentoj", kiuj estas anstataŭigitaj de la malantaŭo kiam ili forfalas. La raduloj ĉefe funkcias por skrapi bakteriojn kaj algojn el ŝtonoj, kaj estas rilataj al la odontoforo, kartilageca apoga organo. La raduloj estas unikaj al la moluskoj kaj havas neniun ekvivalenton en iu alia besto.
La buŝoj de moluskoj ankaŭ enhavas glandojn kiuj sekrecias ŝliman mukon, al kiu la manĝaĵo algluiĝas. Batantaj cilioj (malgrandegaj "haroj") movas la mukon direkte al la stomako, tiel ke la muko formas longan ŝnuron nomitan "manĝoŝnuro".
Ĉe la pintita malantaŭo de la stomako kaj projektita iomete en la rektumon estas la prostilo, invers-indikanta konuso da fekaĵoj kaj muko, kiu estas rotaciita per pliaj cilioj tiel ke ĝi funkcias kiel bobeno, bobenante la mukŝnuron sur si mem. Antaŭ ol la mukŝnuro atingas la prostilon, la acideco de la stomako produktas la mukon malpli gluiĝema kaj liberigas partiklojn de ĝi.
La partikloj estas ordigitaj fare de ankoraŭ plia grupo de cilioj, kiuj sendas la pli malgrandajn partiklojn, plejparte mineralojn, al la prostilo tiel ke ili poste estas sekreciitaj, dum la plej grandaj, plejparte manĝaĵoj, estas senditaj al la cekumo (saketo de la stomako kun neniu alia elirejo) por esti digestitaj. La ordigprocezo estas ĉiel perfekta.
Periode, cirklaj muskoloj ĉe la enirejo de la rektumo pinĉas for kaj sekrecias pecon de la prostilo, malhelpante la prostilon kreski tro grande. La anuso, en la parto de la krustkavaĵo, estas balaita per la eksiĝinta "leno" de la fluo kreita per la brankoj. Karnovoraj moluskoj kutime havas pli simplajn digestajn sistemojn.
Ĉar la kapo plejparte malaperis en konkoj, la buŝo estis provizita per lipaj palpiloj (du sur ĉiu flanko de la buŝo) por kolekti la detriton de la muko.
Reproduktado kaj individugenezo
La moluskoj estas hermafroditaj bestoj (plimulto de la gastropodoj, lamenbrankuloj) aŭ unuseksaj sen aspekta diferenco (kelkaj specioj de lamenbrankuloj) aŭ unuseksaj kun forta seksa dimorfismo (sepioj), sed ekzistas bestoj ŝanĝantaj sian sekson (ostroj). La fekundigita ovoĉelo evoluas ĝenerale al kronlarvo (trochophora) kaj poste al vellarvo (veligera). La plena besto evoluas en metamorfozo. La dolĉakvaj kaj surteraj moluskoj ne havas liberan larvoformon. La sepioj evoluas sen larvoformoj.
La plej simpla moluska genera sistemo dependas de ekstera fekundigo, sed kun tre kompleksaj variaĵoj. Ĉiuj produktas ovojn, el kiuj povas eliri trokoforaj larvoj, pli kompleksaj veligeraj larvoj, aŭ miniaturaj plenkreskuloj. Du gonadoj sidas plej proksime al la celomo, malgranda kavaĵo kiu ĉirkaŭas la koron, en kiu ili verŝis ovolojn aŭ spermon. La nephridia eltiras la gametojn de la celomo kaj elsendas ilin en la krustkavaĵon. Moluskoj kiuj uzas tian sistemon restas je unu sekso siajn tutajn vivojn kaj fidas je ekstera fekundigo. Kelkaj moluskoj uzas internan fekundigon kaj/aŭ estas hermafroditoj, funkciante kiel ambaŭ seksoj; ambaŭ tiuj metodoj postulas pli kompleksajn generajn sistemojn.
La plej bazaj moluskaj larvoj estas trokoforoj, kiuj estas planktonaj kaj nutriĝas je flosigado de manĝpartikloj uzante la du grupojn de cilioj ĉirkaŭ ties "ekvatoro" por enbalai manĝaĵojn en la buŝon, kiuj uzas pli da cilioj por movi ilin en la stomakon, kiuj uzas pliajn ciliojn por forpeli nedigestitajn restaĵojn tra la anuso. Nova histo kreskas en la grupoj de mezodermo en la interno, do la apkika tufo kaj anuso estas puŝitaj plu tute malsame kiam la besto kreskas. La trokoforstadio ofte estas sukcedita proksime de veligera stadio en kiu la prototrokoj, nome la "ekvatora" grupo de cilioj plej proksimaj al la apkika tufo, evoluigas en la velum ("vualo") paron de cili-portantaj loboj per kiu la larvo naĝas. Poste, la larvo sinkas al la marfundo kaj metamorfozas en la plenkreskan formon. Dum metamorfozo estas la kutima ŝtato en moluskoj, la kapopieduloj malsamas en elmontrado de rekta evoluo: la ido estas "miniaturigita" formo de la plenkreskulo. La disvolviĝo de moluskoj estas de apartas intereso en la afero de oceana acidiĝo ĉar la media streso estas rekonata kiel suferiganta la setliĝon, metamorfozon, kaj survivadon de la larvoj.
Manĝado
La plej multaj moluskoj estas herbovoraj, paŝtiĝantaj algojn aŭ filtras nutrilojn. Por tiu paŝtado, du manĝostrategioj estas superregaj. Kelkaj nutriĝas je mikroskopaj, fibrecaj algoj, ofte utiligante siajn radulojn kiel "rastilon" por kombi supren la filamentojn de la marfundo. Aliaj manĝas makroskopajn "plantojn" kiel ekzemple fuko aŭ brunalgoj, raspante la plantsurfacon per siaj raduloj. Por utiligi tiun strategion, la planto devas esti sufiĉe granda por ke la molusko povu "sidiĝi" sur ĝi, tiel pli malgrandaj makroskopaj plantoj estas ne tiel ofte manĝitaj kiel siaj pli grandaj ekvivalentoj. Filtromanĝantoj estas moluskoj kiuj manĝas prenante izolitan materialon kaj manĝpartiklojn de akvo, tipe pasante la akvon tra siaj brankoj. La plej multaj konkoj estas filtromanĝantoj.
Henry Horn
Henry HORN - naskiĝis en Kolonjo, do nun -jara - estas germana popmuzika kantisto kaj infana aktoro. Li konatiĝis kiel kantisto de la germana infana muzikgrupo Apollo 3, kiun li fondis en 2006, en aĝo de naŭ jaroj, kune kun la samaĝuloj Marvin Schlatter kaj Dario Flick.
Moluskoj
Klasifiko
La nun vivantaj moluskoj havas tri gravajn klasojn, kies specioj vivas ĉefe enakve, nur malgranda parto de la gastropodoj vivas surtere.
Henry Horn
Sian unuan grandan rolon kiel aktoro lihavis en la jaro 2010 kadre de la futbala filmo Die Teufelskicker flanke de la du samgrupanoj kaj de aliaj infanoj, sed ankaŭ flanke de la plenkreskaj aktoroj Diana Amft, Benno Fürmann, Reiner Schöne kaj Armin Rohde. En la filmo li havis la ĉefolon de la knabo Moritz, kaj ankaŭ en la daŭriga filmo, produktata en 2012, li havas tiun rolon.
Moluskoj
Lamarko
Lamarko konsideris la moluskojn kiel deka klaso de organizo de animaloj el la plej simplaj (infuzorioj, polipoj, radiuloj, vermoj, insektoj, araknoidoj, krustuloj, anelidoj kaj ciripedoj) al la plej perfekta (la homo). Li difinis la moluskojn kiel la unua grupo kun nervoj finiĝantaj ĉe malperfekta cerbo; krome ili havas konkojn (paĝo 125).
Henry Horn
Krome li en 2007 en aĝo de apenaŭ dek jaroj havis gastan rolon en la krimfilma televida serio Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei.
Moluskoj
Homa interagado
Dum jarmiloj, moluskoj estis fonto de manĝaĵoj por homoj, same kiel por gravaj luksvaroj, precipe perloj, perlamoto, tiria purpura tinkturfarbo, bisino, kaj kemiaj kombinaĵoj. Iliaj konkoj estis utiligitaj ankaŭ kiel formo de valuto en kelkaj preindustriaj socioj. Kelkaj specioj de moluskoj povas mordi aŭ piki homojn, kaj kelkaj fariĝis plagoj por agrikulturo.
Uzoj fare de homoj
Moluskoj, aparte duvalvuloj kiel ekzemple konkoj kaj mituloj, estis grava nutraĵfonto ekde minimume la apero de anatomie modernaj homoj, kaj tio ofte rezultigis trofiŝkaptadon. Aliaj ofte manĝitaj moluskoj inkludas polpojn kaj kalmarojn, marhelikojn, ostrojn, kaj pektenojn. En 2005, Ĉinio respondecis pri 80% de la tutmonda moluskokaptado, retfiŝkaptanta preskaŭ 11 000 000 tunojn (11 000 000 longaj tunoj; 12 000 000 mallongaj tunoj). Ene de Eŭropo, Francio restis la industrigvidanto. Kelkaj landoj reguligas importadon kaj manipuladon de moluskoj kaj de aliaj marmanĝaĵoj, plejparte por minimumigi la venenriskon de toksinoj kiuj foje povas akumuliĝi en la bestoj.
La plej multaj moluskoj kun konkoj povas produkti perlojn, sed nur la perloj de duvalvuloj kaj de kelkaj gastropodoj, kies konkoj estas ŝirmitaj per perlamoto, estas valoraj. La plej bonkvalitaj naturaj perloj estas produktitaj de marostroj de la familio Pteriedoj, nome Pinctada margaritifera kaj Pinctada mertensi, kiuj vivas en la tropikaj kaj subtropikaj akvoj de la Pacifiko. Naturaj perloj formiĝas kiam malgranda fremda objekto iĝas blokita inter la mantelo kaj ŝelo.
Aliaj luksaj kaj altstatusaj produktoj estis faritaj de moluskoj. Purpuro, farita de la inkoglandoj de konkoj de la genro Murex "...havigis sian pezon en arĝento" en la kvara jarcento a.K., laŭ Teopompo. La eltrovo de nombregoj da konkoj de la genro Murex en Kreto indikas, ke la Minoanoj eble iniciatis la ekstraktadon de "imperia purpuro" dum la Mezo de la Minoa periodo en la 20-a ĝis 18-a jarcentoj a.K., jarcentojn antaŭe la Tirianoj. Marsilko estas fajna, rara, kaj valora ŝtofo produktita de la longaj silkecaj fadenoj (bisino) sekreciitaj fare de pluraj konkmoluskoj, precipe Pinna nobilis, por alkroĉi sin al la marlito. Prokopio, skribante pri la persaj militoj ĉirkaŭ 550 p.K., "deklaris, ke la kvin heredaj satrapioj (guberniestroj) de Armenio kiuj ricevis sian insignon de la romia imperiestro ricevis klamis (aŭ mantelojn) faritan de lana pinna. Ŝajne, nur la regantaj klasoj rajtis uzi tiujn klamis."
Moluskokonkoj, inkluzive de tiuj de cipredoj, estis utiligitaj kiel speco de mono (konkomono) en pluraj preindustriaj socioj. Tamen, tiuj "valutoj" ĝenerale deviis en gravaj vojoj de la normigita registar-apogita kaj kontrolita mono konataj de civilizoj industriaj. Kelkaj konko-"valutoj" ne estis utiligitaj por komercaj transakcioj, sed plejparte kiel socia statusindikiloj ĉe gravaj okazoj, kiel ekzemple nuptoj. Se uzite por komercaj transakcioj, ili funkciis kiel krudvara mono, kiel komercebla varo kies valoro deviis de loko al loko, ofte kiel rezulto de malfacilaĵoj en transporto, kaj kiu estis minacata per nekuracebla inflacio se pli efika transporto aŭ "orfebro-"konduto ekaperis.
Pikoj kaj mordoj
Kelkaj moluskoj pikas aŭ mordas, sed mortoj de moluskovenenoj nombras malpli ol 10% da tiuj de pikoj de meduzoj.
Ĉiuj polpoj estas venenaj, sed nur kelkaj specioj prezentas signifan minacon al homoj. Bluringaj polpoj en la genro Hapalochlaena, kiuj vivas ĉirkaŭ Aŭstralio kaj Nov-Gvineo, mordas homojn nur se grave provokitaj, sed ilia veneno mortigas 25% de homaj viktimoj. Alia tropika specio, nome Octopus apollyon, kaŭzas severan inflamon kiu povas daŭri pli ol monaton eĉ se traktite ĝuste, kaj la mordo de Octopus rubescens povas kaŭzi nekrozon kiu daŭras pli longe ol unu monato se netraktite, kaj kapdolorojn kaj malforton persistantan por ĝis semajno eĉ se traktite.
Ĉiuj specioj de konushelikoj estas venenaj kaj povas piki dolore kiam pritraktite, kvankam multaj specioj estas tro malgrandaj por prezenti multon da risko al homoj, kaj nur kelkaj mortigoj estis fidinde raportitaj. Ilia veneno estas kompleksa miksaĵo de toksinoj, kelka rapid-funkciantaj kaj aliaj pli malrapidaj sed pli mortigaj. La efikoj de individuaj konus-konkaj toksinoj sur la nervaj sistemoj de viktimoj estas tre precizaj estantaj utilaj iloj por esplorado en neŭrologio, kaj la eta grandeco de iliaj molekuloj faras facile sintezi ilin.
Malsanvektoroj
Skistosomozo aŭ helika febro (ankaŭ konata kiel bilharcio, bilharziozo aŭ helikfebro), malsano kaŭzita de la verma genro Schistosoma, estas "dua nur post malario kiel la plej grava parazita malsano en tropikaj landoj. Laŭtaksaj 200 milionoj da homoj en 74 landoj estas infektitaj de la malsano - 100 milionoj en Afriko sole." La parazito havas 13 konatajn speciojn, du el kiuj infektas homojn. La parazito mem ne estas molusko, sed ĉiuj specioj havas nesalakvajn helikojn kiel gastigantoj.
Plagoj
Kelkaj specioj de moluskoj, precipe kelkaj helikoj kaj limakoj, povas esti gravaj plagoj por kultivoj kaj kiam enkondukite en novaj medioj, povas malekvilibrigi lokajn ekosistemojn. Unu tia plago, la giganta afrika heliko Achatina fulica, estis enkondukita al multaj partoj da Azio, same kiel al multaj insuloj en la Hinda Oceano kaj Pacifika Oceano. En la 1990-aj jaroj, tiu specio atingis Karibion. Provoj kontroli ĝin per lanĉadoj de la predheliko Euglandina rosea pruvis katastrofa, kiam la predanto ignoris Achatina fulica kaj daŭriĝis por ekstermi plurajn indiĝenajn helikspeciojn, anstataŭe.
Wellington da Silva de Souza
Wellington da Silva de Souza (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Virtuti Militari
Virtuti Militari (lat. al militista, armea virto) – la plej alta pola militista ordeno atribuata pro eminentaj militaj meritoj. Ĝin establis Stanislavo Aŭgusto Poniatowski, la lasta reĝo de Pollando, la por honorigi venkon dum la batalo de Zieleńce kontraŭ targovica konfederacio por defendi la Konstitucion 3-a de Majo kaj okaze de minacoj de la imperiestrino Katerino la 2-a. La ordeno estis atribuata dum la tempo de Varsovia Duklando. Post kreo de la Kongresa Pollando la ordeno, havante saman rolon, ekhavis la nomon Order Wojskowy Polski (Pola Militista Ordeno). Post regajno de sendependeco de Pollando en 1918 nova Sejmo reestablis la ordenon kun la nomo Militista Ordeno Virtuti Militari. Nuntempe la Ordenon Virtuti Militari oni rajtas atribui dum milito aŭ ĝis 5 jaroj post ĝia fino fare de Prezidanto de Pollando post peto de la komisiono pri la Ordeno Virtuti Militari.
Historio
Periodo 1939-1945
Post kreo en Francio de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento laŭ ordono de Supera Komandanto generalo de divizio Władysław Sikorski de 1940 oni denove komencis atribui la ordenon. En la jaroj 1939-1945 oni enmanigis en Okcidenta Eŭropo sume 5573 ordenojn.
Per Komandora Kruco (de la 2-a klaso) estis distingitaj:
1. generalo de divizio Władysław Anders,
2. generalo de divizio Tadeusz Bór-Komorowski,
3. brigada generalo Michał Tadeusz Tokarzewski-Karaszewicz.
2. generalo de divizio Stanisław Maczek,
4. generalo de divizio Tadeusz Kutrzeba,
5. brigada generalo Franciszek Kleeberg,
6. brigada generalo Antoni Chruściel.
Per la Ordeno Virtuti Militari (de la 5-a klaso) oni distingis Zygmunt Szendzielarz kaj ankaŭ Varsovion (la 9-an de novembro 1939). Pola Heraldika Asocio pozitive opiniis enmeton de la distingo en blazonon de Varsovio.
4172 Rochefort
4172 Rochefort estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ferenc Baráth
Ferenc Baráth naskiĝis la  en Kanjiĵa Jugoslavio.
Biografio
Ferenc Baráth apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Li frekventis belartan mezlernejon en Novi Sad, poste en Belarta Akademio en Beogrado. En 1965 li eklaboris en hungara gazeteldonejo en Novi Sad kiel grafikisto. Tiutempe li vizitis ankaŭ plurajn artistkoloniojn. Ekde 1970 li faris laborojn ankaŭ al la hungara teatro en Novi Sad. En 1992 li translokiĝis al Budapeŝto, kie li faras grafikajn laborojn. En 2002 li havis stipendion. Li apartenas al Societo Szinyei Merse Pál. Li ricevis serbajn premiojn inter 1974-1996, poste hungarajn premiojn.
Spraitbach
Spraitbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Integreca ringo
Integreca ringo aŭ integreca domajno estas komuta ringo kun multiplika neŭtrala elemento, 1\ne 0, kaj sen nuldivizoroj, do  aŭ b=0.
Ecoj
Validas jenaj klas-inkluzivoj:
Ĉiu integreca ringo povas esti enigita en korpon; la plej malgranda tia korpo estas la korpo de frakcioj de la integreca ringo.
Ekzemploj
Ekzemploj estas la entjeroj kaj la reelaj polinomoj. Ĉiu kampo estas integreca ringo. Aliaflanke ĉiu finia aro kun integrecringostrukturo estas kampo. Pruvo: Por ĉiu a\neq 0 en integreca ringo ekzistas disĵeta funkcio, kiu sendas ĉiun d en la integrecringo al a \cdot d. Ĉiu disĵeta funkcio kun finia fontaro estas inversigebla. Do estas inversigebla. Tiel 1 estas bildo de iu d, kaj tiu elemento estas la inverso de a.
NGC 5481
NGC 5481 (aliaj indikoj — UGC 9029, MCG 9-23-36, ZWG 272.28, KCPG 416B, PGC 50331) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Integreca ringo
Ekzemploj
La plej supra kondiĉo implicas ecojn, kiujn havas nur la integrecaj ringoj. Ekzemple, ĝi permesas aserti ke aŭ b=c, ĉar  aŭ b-c=0. Do tiu koncepto montras, ke la eco, ke aŭ b=0, estas unu el tiuj, kiuj ĝeneraligas la entjerojn, reelajn polinomojn kaj aliajn ringojn.
La kongruecaj klasoj de entjeroj module je p estas integreca ringo se kaj nur se p estas primo. Rimarku, ke, se p estas primo, aŭ p|b. Ĉiu integreca ringo de kongruecaj klasoj module je p estas kampo.
Kavkorno
Kavkorno apartenas al besto, kiu apartenas al la Kavkornuloj; ilia plej konata reprezantanto estas la bovo. Tia korno estas ne-disbranĉiĝanta kaj ne-disfalanta (krom escepto de antilokapredoj) kaj ĝi ornamas la bestojn dumvive (kornaro defalas ĉiujare). La kavkorno de la bovedoj sidas sur t.n. (kav)korna osto, kiu kunostiĝis kun la fruntosto (fruntalo). Ĝi havas epiderman originon (kornaro havas derman originon).
Oni preparis el ĝi kombilojn, butonojn, blovinstrumentojn, trink-kornojn.
Tarim (Jemeno)
Tarim (arabe تريم) estas historia urbo en la valo Hadramaut de Suda Jemeno, Suda Arabio. En 2004, Tarim havis 47 674 loĝantojn. Tarim estas larĝe rekonata teologia, jura kaj akademia centro de la Hadramaut-valo. Tarim estas hejmo de eduka instituto Dar al-Mustafa pri la tradiciaj islamaj sciencoj. La urbo estis elektita kiel Ĉefurbo de la Islama Kulturo en marto 2010 far la Islama Organizo pri Edukado, Sciencoj kaj Kulturo.
Colima
Colima [koLIma], Esperantigite : Kolimo, estas malgranda federacia subŝtato de Meksiko kun samnoma ĉefurbo. Ĝi situas okcidente ĉe Pacifiko. Ĝi havas areon de kaj loĝantaron de iom pli ol  milionoj. Ĝi dividiĝas en 10 komunumojn (municipoj); vidu ankaŭ la liston de komunumoj en Colima. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-COL".
En la provinco troviĝas parto de la vulkano Colima, la plej aktiva vulkano de Meksiko; pli granda parto de la vulkano troviĝas en la apuda ŝtato Jalisco (Ĥalisko).
La nomo de la provinco, la urbo kaj la vulkano devenas el la naŭatla lingvo kaj honoras mitan antaŭkonkeran militiston tiunoman.
Musée d'Orsay (stacidomo)
Musée d'Orsay (Muzeo de Orsay) estas stacidomo sur linio C de RER, en la 7-a arondismento de Parizo.
Stacidomo
La originala stacidomo Gare d'Orsay fariĝis muzeo sub la nomo Musée d'Orsay en 1986. La nuna stacidomo troviĝas subtere.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) D de la linio Quai-d'Orsay - Paris-Austerlitz (984000).
Ĉernivci-Pivdenna (stacidomo)
Ĉernivci-Pivdenna (Чернівці-Південна, "Ĉernivci-Suda") estas fervoja stacio en Ĉernivco (Ĉernivca provinco), la 27-a plej granda urbo en Ukrainio.
Aunay-les-Bois
Aunay-les-Bois estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Aunais.
Nuldivizoro
En abstrakta algebro, nuldivizoro estas speciala elemento de ringo, nome nenula elemento kies produto kun alia nenula elemento estas nulo.
Estu R ringo kaj. Tiam a nomiĝas
Integreca ringo kaj domajno
Komuta ringo sen nuldivizoroj foje nomiĝas domajno. Sennuldivizora, komuta ringo kun neŭtrala elemento nomiĝas integreca ringo.
Ekzemploj
La ringo \mathbb{Z} de la entjeroj estas sennuldivizora, dum la ringo (kun laŭelementaj adicio kaj multipliko) posedas la nuldivizorojn  (0, 1) kaj (1, 0), ĉar.
Krome la ringo de la reelaj 2×2-matricoj posedas la nuldivizorojn ĉar
Râu Bărbat
Râu Bărbat [rıu bərbat] (hungare: Borbátvíz, germane: Schnellbach) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Haţeg. En 1910 ĝi havis 388 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 220 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1391. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Pui.
Avignon-Centre (stacidomo)
Avignon-Centre estas franca stacidomo sur linioj Paris-Lyon -, Avignon - kaj Villeneuve-lès-Avignon - Avignon, situanta en  Avignon, en departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui kaj.
Blankanigra akcipitro
La Blankanigra akcipitro aŭ pli simple Nigra akcipitro (Accipiter melanoleuca) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Ĝi troviĝas en arbaroj tra granda parto de subsahara Afriko.
Ĝi estas relative granda membro de la genro Accipiter, kaj la plumaro de la Blankanigra akcipitro, kiel la komuna nomo sugestas, estas ĉefe nigra, sed kun varia kvanto de blanka sube, game el preskaŭ tute blanka, al nigra escepte pro blankaj gorĝo kaj subvosto. Ankaŭ la latina scienca nomo spegulas tiun kombinon de blanka kaj nigra per latinigita kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka en melanoleucus signife la unua fakte "nigra" kaj la dua "blanka". Junulo estas pli bruna kaj havas striecon en subaj partoj. La vaksaĵo, iome de suba brido, mallarĝa ĉirkaŭokulo kaj kruroj estas flavaj.
Idempotenteco
Idempotenteco estas termino el algebro kaj informadiko. Elemento de algebra strukturo kun duvalenta operacio \circ estas idempotenta, se ĝi egalas al la kombino de si mem kun si mem, t.e. se. Se ĉiuj elementoj de duongrupo (S,*) estas idempotentaj rilate al *, tiam ankaŭ (S,*) mem nomiĝas idempotenta.
Ekzemplo estas involucio.
Burgo Hohenecken
burgo Hohenecken, (mezaltgermane buorch hônecke), estas la ruino de spronburgo en alteco de 363 m sur la monto Schlossberg supre de la urboparto Hohenecken de Kaiserslautern en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Nikolaj Ivanoviĉ Lobaĉevskij
Nikolaj Ivanoviĉ LOBAĈEVSKIJ (ruse Никола́й Ива́нович Лобаче́вский, 1-a de decembro 1792 — 24-a de februaro 1856), rusa matematikisto, kreinto de la hiperbola geometrio.
Biografio
Lobaĉevskij naskiĝis en la distrikto Ardatovskij de la gubernio Niĵnij Novgorod. Lia patro estis Ivan Maksimoviĉ Lobaĉevskij kaj la patrino — Praskovja Aleksandrovna Lobaĉevskaja. En 1800, post la morto de la patro, la patrino kun la infanoj transloĝiĝis al Kazan. Tie Lobaĉevskij finis mezlernejon, (1802—1807), kaj poste (1807—1811) ankaŭ la ĵus fondintan Kazanan ŝtatan universitaton.
Dum la universitata periodo lin multe influis Johann Christian Martin Bartels — amiko kaj instruisto de la granda germana matematikisto Carl Friedrich Gauss. Dum la studado Lobaĉevskij estis kulpigita pri reva sintrotakseco, malobeo, obstino kaj ankaŭ pri indignindaĵoj kaj malpieco. Nur danke al la patronado de Bartels kaj de la aliaj instruistoj li ne estis forpelita el la universitato.
Fininte la universitaton, Lobaĉevskij ricevis la rangon de majstro pri fiziko kaj matematiko kaj restis labori en la universitato.
En 1819 en Kazanon venis revizoro Magnickij, kiu ege negative taksis la universitaton, maldungis 9 profesorojn kaj postenigis Lobaĉevskij kiel fakultatestron.
En tiu tempo li verkis lernolibrojn pri geometrio kaj algebro, la unua estis draste kritikita pro la uzo de metra sistemo, kaj la dua eĉ ne eldonita.
En 1826 Magnickij estis maldungita kaj Lobaĉevskij estis elektita kiel rektoro de la universitato. Li akiris multe da klopodoj kaj samtempe laboris ankaŭ pri hiperbola geometrio.
Lobaĉevskij estis rektoro de la Kazana universitato inter 1827 kaj 1846. En tiu periodo okazis epidemio de ĥolero kaj granda incendio, pereiginta duonon de la urbo. Dank’ al liaj klopodoj, la perdoj estis minimumaj. La kazana universitato iĝis unuaranga aŭtoritata, unu el la plej bonaj universitatoj de Rusio.
La 20-an de novembro 1845 Lobaĉevskij la sesan fojon estis elektita kiel rektoro por la sekvontaj kvar jaroj. Malgraŭ tio, en 1846 la Ministerio krude suspendis lin de la posteno de rektoro kaj de la profesora katedro. Formale li range eĉ altiĝis (li ricevis la postenon asistanto de kuratoro de la universitato), sed li ne ricevis pro tio salajron.
Baldaŭ Lobaĉevskij senmoniĝis, la bieno de lia edzino estis vendita por amortizi la ŝuldojn. En 1852 mortis la pliaĝa filo de Lobaĉevskij. Ankaŭ lia sano iĝis malbona, la vidkapablo perdiĝis. La ĉefan verkon «Pangeometrio» laŭdikte skribis liaj lernantoj, kiam li jam estis blinda en 1855.
Lobaĉevskij mortis la 24-an de februaro 1856 kaj estis enterigita en Kazano.
Hiperbola geometrio
Restis la studentaj skribaĵoj de la lekcioj de Lobaĉevskij (de 1817), kie li provis pruvi la kvinan postulaton de Eŭklido, sed poste li rifuzis tiun provon. La 7-an de februaro 1826 Lobaĉevskij prezentis por publikigo en "Verkoj de la fizik-matematika fako" la verkon «Konciza prezento de elementoj de geometrio kun strikta pruvo de la teoremo pri paraleloj» (en la franca lingvo). Sed la eldonado ne okazis. Konserviĝis nek manuskripto nek recenzoj, sed la verko estis inkludita en lia verko «Pri la elementoj de geometrio» (1829—1830), eldonita en la gazeto «Kazanskij vestnik» (Kazana heroldo). Tiu verko estis la unua serioza publikigo pri la neeŭklida geometrio en la monda historio.
Lobaĉevskij opiniis la kvinan postulaton de Eŭklido arbitra. Laŭ lia opinio tio estas tro strikta eco, limiganta la eblecojn de la teorio, priskribanta la ecojn de la spaco. Li proponis alternativon al tiu postulato: "Sur la ebeno, punkton ne apartenanta al certa rekto, havas pli ol unu rekto, ne sekcanta tiun certan". La geometrio, prezentita de Lobaĉevskij ne estis eŭklida, sed la eŭklida geometrio povus rezulti el ĝi limese, kiam la kurbeco de la spaco strebas nulon. Sed en lia geometrio tiu kurbeco estas negativa.
Sed la sciencaj ideoj de Lobaĉevskij ne estis aprobitaj de liaj samtempuloj. Lia verko «Pri la elementoj de geometrio», prezentita en 1832 en la scienca akademio, ricevis tie negativan noton. Preskaŭ neniu el liaj kolegoj subtenis lin.
Sed Lobaĉevskij ne kapitulacis. En 1835—1838 li publikigis la artikolon pri «fantaziita geometrio» kaj poste li eldonis sian plej kompletan verkon «Novaj elementoj de geometrio kun la plena teorio pri paraleloj».
Ne trovinte subtenon en Rusio, li penis trovi samideanojn eksterlande. En 1840 li eldonis en la germana lingvo «Geometriajn esplorojn pri la teorio de paraleloj», kiu enhavas klarajn prezentojn de liaj ĉefaj ideoj. Unu ekzempleron ricevis Gaŭso, la tiama «reĝo de matematikistoj».
Lobaĉevskij ne estis sola esploristo en tiu kampo de matematiko. La hungara matematikisto János Bolyai sendepende de Lobaĉevskij en 1832 publikigis sian priskribon de la neeŭklida geometrio. Sed ankaŭ lia verko restis nekomprenita de la samtempuloj.
Lobaĉevskij mortis nerekonita. Kelkajn jardekojn poste la situacio en la scienco radikale ŝanĝiĝis. Grandan rolon pri rekono de la verkoj de Lobaĉevskij ludis la esploroj de Eugenio Beltrami (1868), Felix Klein (1871), Henri Poincaré (1883) kaj aliaj. La apero de la modelo de Klein pruvis, ke la hiperbola geometrio estas same nememkontraŭa, kiel la eŭklida.
La nomon Lobaĉevskij ricevis kratero sur la luno kaj strato en Moskvo.
La aliaj matematikaj atingoj
Lobaĉevskij ricevis gravajn rezultojn ankaŭ en la aliaj fakoj de matematiko: li trovis novan metodon de proksimuma solvo de ekvacioj, pruvis kelkajn teoremojn pri la serioj de Fourier kaj aliaj. En diversaj jaroj li publikigis kelkajn brilajn artikolojn pri analitiko, algebro, probablokalkulo, mekaniko, fiziko kaj astronomio.
André Luiz Rodrigues Lopes
André Luiz Rodrigues Lopes (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis kaj Consadole Sapporo.
5169 Duffell
5169 Duffell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Stephen Duffell, amikon de la malkovrinto.
Nilpotenteco
Nilpotenteco estas termino el algebro, precipe el la teorio de ringoj. Elemento x de ringo R estas nilpotenta, se ekzistas pozitiva natura nombro n tiel, ke x^n = 0.
Idealo I de R estas nilpotenta, se ekzistas pozitiva natura nombro n tiel, ke I^n = 0.
Internacia Montopasejo Los Libertadores
La Internacia Montopasejo Los Libertadores aŭ Internacia Montopasejo La Liberigistoj aŭ en hispana Paso Internacional Los Libertadores, nomata ankaŭ Cristo Redentor, estas montopasejo en Andoj inter Argentino kaj Ĉilio. Ĝi estas la ĉefa transporta vojo el la ĉilia ĉefurbo Santiago de Ĉilio al Mendoza en Argentino kaj tiele ĝi eltenas tre pezan trafikon.
25331 Berrevoets
25331 Berrevoets estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo James M. Roe elde Oaxaca de Juárez (Meksiko).
Internacia Montopasejo Los Libertadores
Malfermita en 1980, la Tunelo de Kristo Elaĉetisto (en hispana: Túnel Cristo Redentor) estas 3 080 m longa, kaj servas kiel grava terpasejo inter Ĉilio kaj Argentino. Meze de la tunelo estas la landa limo, kio estas la finaĵo de la Ĉilia Ŝoseo 60 kaj la Argentina Ŝoseo 7. La vojo povas esti fermata dum vintro pro granda neĝokvanto kiu blokas ambaŭ pintoj kaj pro minacoj de rokofalo.
25331 Berrevoets
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Cor Berrevoets, kiu disvolvis la de bilda traktado "Registrax" uzita de amatoraj kaj profesiaj astronomoj tra la mondo por produkti treege distingokapablajn bildojn de la Luno kaj planedoj.
Internacia Montopasejo Los Libertadores
Ties nomo devenas el la 4-tuna statuo de Kristo Elaĉetisto de Andoj (Cristo Redentor de los Andes) lokigita en 1904 ĉe la montopasejo Uspallata je alto de 3 832 m. La montopasejo estis la plej alta pinto de la ŝoseo antaŭ la malfermo de la tnnelo malaltigis la maksimuman alton je 600 m, nuligante 65 kurbojn kaj mallongigante la ŝoseon je 10 km.
Blankavizaĝa melozono
Tiu birdo troviĝas tipe je altitudoj inter 600 kaj 1600 m en subkreskaĵaro kaj arbustaro de duonmalferma arbaro, kafoplantejoj, hexgoj kaj grandaj ĝardenoj. La nesto, konstruata de la ino, estas kovrata taso konstruita je malpli de 2 m supergrunde en arbusto aŭ granda herbotufo. La ino demetas 2 al 3 ruĝecmakulitajn blankajn ovojn, kiujn nur ŝi kovas dum 12-14 tagoj. La masklo helpas en idomanĝigado. Tiu specio estas foje parazitata de la Bronza molotro.
La Blankavizaĝa melozono estas averaĝe 15 cm longa kaj pezas 28 g. Plenkreskulo havas fortikan malhelgrizan bekon, nestriecajn olivecbrunajn suprajn partojn, pli malhelan voston, ruĝecan kronon kaj ĉefe blankajn subajn partojn.
La norda formo havas simplan kapobildon kie la ruĝeca krono etendas suben al la kolflankoj kiel duonkolumo sub la tre blanka vizaĝo formante sube pli kompletan duonkolumon blankan.
Ĉe la kostarika subspecio, la ruĝeca koloro de la krono etendas ĝis malantaŭokule al la tuta vango kaj estas bordita en sia antaŭa bordo je nigra. Tiu nigra bordo estas rompita de blanka okulringo. La frunto estas pli blanka, nur bordita sube per fajna nigra linio, estas nigra mustaĉa strio, kaj nigra centra brustomakulo.
Diferencas ambaŭ formoj pro plia etendo de la brikoruĝa krona koloro aŭ de la blanka vizaĝokoloro, kio estas kialo por la komuna nomo.
La alvoko de la Blankavizaĝa melozono inkludas fajnan cit aŭ pli klara psii. La maskla kanto, elsendita el kaŝa ripozejo en humida sezono, estas fajfa pst’t’t’t pia pia pia ŭii ŭii ŭiii.
Iŝinomaki
Iŝinomaki (japane 石巻市) estas urbo en Gubernio Mijagi sur Honŝu, ĉefinsulo de Japanio. Ĝi situas sude de Kesennuma kaj norde de Sendaj ĉe Pacifiko. La urbon trafluas rivero Kitakami.
La urbo estis fondita la 1-an de aprilo 1933.
Ĝi havis la 1-an de januaro 2010 ĉ. 164,294 loĝantojn.
Ĝi estas unu el la plej trafitaj urboj dum la tertremo kaj cunamo de 2011.
Blankavizaĝa melozono
La Blankavizaĝa melozono manĝas surgrunde semojn, falitajn berojn, insektojn kaj araneojn. Ĝi estas kutime en paroj, sed estas timida specio plej vidata je aŭ ĉe krepusko.
Alternativa komuna nomo de tiu specio rememoras la francan naturaliston Florent Prévost kiu unuafoje priskribis ĝin al la scienco, kaj la latina scienca nomo de la kostarika subspecio aludas al la germana ornitologo Jean Cabanis.
Vino de Argentino
La argentina vino produktiĝas ĉefe kaj tradicie en la provincoj Mendoza, San Juan, Salta, La Rioja, Kordobo, Katamarko kaj en la lastaj jardekoj ekproduktiĝis en la provincoj Neŭkeno, Río Negro, Entre Ríos, Ĉubutio, Bonaero kaj Santa Fe.
La vino estas la nacia trinkaĵo de Argentino. Argentino estas la ĉefa produktanto de vino de Latinameriko kaj la kvina plej granda produktanto el la tuta mondo, same kiel la naŭa eksportanto el la tuta mondo. La kvalito de la vino argentina kreskis senhalte en la lastaj jaorj, akirante terenon en la monda merkato: nur en 2010 la vendado al la ekstero atingis 650 milionojn da usonaj dolaroj, kio estas kresko de 17% rilate al 2009, markante novan historian registron. Tiu eksploda kresko rezultis en la fakto ke Argentino en 2010 anstataŭis Ĉilion kiel ĉefa vendanto de vino en Usono, kiu estas la plej grava merkato en la mondo de vino.
La vino en la argentina kuirarto
La vino estas klasika elemento de la kuirarto de Argentino, sekve de ingrediencoj kiaj la olivoleo, la citrono, la ajlo, la cepo kaj la laŭro, ĉio propra de la mediteranea kuirarto. Malfacilus imagi tagmanĝon aŭ vespermanĝon argentinan, ĉefe se temas pri la tipa argentina asado (viandorostaĵo), kie mankus vino.
Ĝis la eko de la granda enmigrado transatlantika devena el Italio, Hispanio, Okcitanio kaj eĉ el Grekio dum la dua duono de la 19a jarcento, la gusto de la argentina kriola urba loĝantaro centriĝis en la ruĝa vino por surtabla konsumado, kiaj priorato, dum la rura kaj duonrura loĝantaro gaŭĉa trinkis iajn tipojn de arrope el fermentita vinbero, kaj foje aloja el vinbero. Preskaŭ ĉiuj tiuj vinoj estas ene de la ampleksa klasigo de la ruĝa vino nome hispane vinos tintos. Dum la dua duono de la 20a jarcento la urba loĝantaro translokiĝis al nova gusto porblankaj kaj rozkoloraj vinoj.
NGC 5482
NGC 5482 (aliaj indikoj — UGC 9038, MCG 2-36-43, ZWG 74.115, PGC 50459) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alkimo Ekdicio Avito
Alkimo Ekdicio Avito aŭ Avito de Vienne, Alcimus Ecdicius Avitus (naskiĝis 450 en Vienne, mortis la 5-an de februaro 523) estis latinlingva poeto, kaj estas honorata kiel sanktulo en la katolika kaj ortodoksa eklezioj.
Capri Leone
Capri Leone estas komunumo en la sudo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Capo d'Orlando, Frazzanò, Mirto, San Marco d'Alunzio kaj Torrenova.
Alkimo Ekdicio Avito
Biografio
Avito estis ĉefepiskopo de Vienne ekde ĉirkaŭ 494 ĝis la 5-a de februaro 523.
Li apartenis al elstara gaŭla-romia familio parenca kun famaj personoj kutimaj transdoni inter si la ekleziajn honorojn (la patro Izikio estis la episkopo de Vienne al kiu posteulis la filo).
En epoko malfacila por la Eklezio en suda Gaŭlujo, Avito engaĝiĝis por la elradikigo de Arianismo inter la Burgundoj. Li sukcesis venki la rezistojn de reĝo Gundobado kaj konverti ties filon, estonta reĝo Sigismundo de Burgundio (516-523).
Avito prezidis ankaŭ la Koncilion de Epaon en 517.
Prozaj verkoj
Avito estis aŭtoro de fama leterkolekto, kies leteroj (sep/ok konservitaj) grande gravas por rekonstrui la vivon kaj politikajn eventojn kaj sociajn kaj ekleziajn interrilatojn de la jaroj 499-518, kaj estas primara fonto por la unua politiko de la Merovidoj. Famas la epistolo sendita al Klodvigo la 1-a okaze de lia bapto. Tiu leterkolekto atestas la intensajn rilatojn interkurintajn inter la episkopo de Vieno kaj la burgunda reĝo. Gundobado, kaj ties filo, la katolika Sigismundo.
Laŭlonge da tempo oni atribuis al Avito la Dialogi cum Gundobado Rege (Dialogojn kun reĝo Gundobado), verkitajn por defendi la katolikan kredon kontraŭ arianoj: tiu verko pretendas reprezenti la faman kolokvon de Liono de 449, publikigitan antaŭe de D'Achery (1661) en ties Spicilegium (V, 110-116).
(Citaĵo): “Se la papo estas reĵetata, sekvas ke ne nur iu episkopo, sed la tuta episkoparo riskas ŝanceliĝi” (Let 34: Si papa urbis vocatur in dubium, episcopatus videbitur, non episcopus, vaccilare).
Sed ekde 1885 postaj kritikistoj ĝin atribuis al alia aŭtoro.
De liaj oratoraj sermonoj nur du atingis nin ĝis nun integraj, aliaj nur fragmente konserviĝis.
Liaj prozaj verkoj inkluzivas ankaŭ Contra Eutychianam Hæresim libri II, verkitaj en 512 aŭ 513.
Poeziaj verkoj
La literatura famo de Alkimo Avito ŝuldas, krom de liaj leteroj, de longa poemo de 2552 klasikaj heksametroj, en kvin libroj, la De spiritualis historiae gestis, kiu startas el la prapeko ĝis la forpelo el la edena ĝardeno de la gepatroj, ĝis la tutmonda diluvo, ĝis la trairo de la Ruĝa Maro. Avito parolas pri la bibliaj eventoj, evidentigante iliajn belon, sekvojn kaj signifon. La unuaj tri libroj prezentas certan dramecon: en ili estas rakontataj la antaŭfaroj de la eventoj kaj la sekva katastrofo. La kvara kaj la kvina referencas al la tutmonda diluvo kaj al la trairo de la Ruĝa Maro kiel simboloj de la kristana bapto.
Li estis unu el la lastaj majstroj de la retorika arto tia kia ĝi estis instruata en la tiamaj lernejoj de Gaŭlujo en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Spertuloj diris ke neniu el la antikvaj kristanaj poetoj pritraktis kun pli granda poezia sukceso poeziajn elementojn de la Biblio.
Lia poezia lingvaĵo, malgraŭ la abundo de arkaikaj terminoj kaj ritmaj redundancoj, estas pura kaj altkvalita, kaj la metrikaj reguloj estas severe respektataj. Oni diras ke John Milton utiligis lian parafrazon de la Skriboj en sia preparo al la Perdita Paradizo.
Li verkis ankaŭ poemon, de 666 heksametroj, la De Virginitate aŭ De consolatio castitatis laude adresitan al la fratino Fuscina, religiulino, ties laŭdante la voton de ĉasteco.
La verkoj de Avito povas esti legataj ĉe P.L., LIX, 191-398 de la Patrologia Latina. Pri ili ekzistas du modernaj eldonoj: unu de R. Peiper (in Mon. Germ. Hist.: Auct. Antiq., VI, Berlino, 1883), la alia de U. Chevalier (Liono, 1890).
Bibliografio
Katolikaj enciklopedioj:
Runcu Mic
Runcu Mic [runku mik] (hungare: Erdőhátrunk) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Hunedoara. Administre ĝi apartenas al Veţel.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 115 loĝantojn (rumanoj); en 1992 38 (rumanoj).
Hostorio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1727. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad).
Aida
Aida estas opero de Giuseppe Verdi, kun kvar aktoj, el libreto de Camille de Locle, laŭ rakonto de Auguste Mariette, unue prezentiĝis la 24-a de decembro 1871 en Kairo.
Origine ĝi devis prezentiĝi okaze de la inaŭguro de la Sueza Kanalo la 16-an de novembro 1869, sed ĉar Verdi ricevis la libreton malfrue, la kanalon malfermis lia Rigoletto.
Rakonto
La unua akto: Radameso, kapitano de la egiptaj gvardianoj, estas amato de Amnerisa, la filino de la Faraono, sed li amas la sklavinon Aida, filinon de la etiopia reĝo.
Radameso estas nomata ĝeneralo por konduki la militon kontraŭ la etiopianoj; Aida ŝiriĝas inter amo por Radameso kaj fideleco al sia popolo kaj patro.
La dua akto: Radameso venkinta, devos edziĝi kun Amnerisa.
Amonasro, la patro de Aida, estas unu el la kaptitoj, kaj li revidas sian filinon.
La tria akto: Amonasro postulis al Aida, ke ŝi eksciu militsekreton de Radameso, kiu estas arestita kiel perfidulo, kondamnita al morto kaj enmurota en templo.
Malgraŭ la kelkaj grandegaj scenaĵoj, kiel la fama parado kun trumpetoj, tiu opero, kies muzika partituro estas tre rafinita, rompas kun la romantika opera tradicio, kaj limigas la parton de la grandaj arioj.
Aida estas la plej populara kaj la plej prezentata el la operoj de Verdi.
Aunou-le-Faucon
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aunouais.
Kesennuma
Kesennuma (japane 気仙沼市) estas urbo en Gubernio Mijagi sur Honŝu, ĉefinsulo de Japanio. Ĝi situas norde de Sendaj kaj sudoriente de Morioka ĉe la Pacifiko.
Kesennuma estis fondita la 1-an de junio 1953.
Saint-Quentin-sur-Charente
jen france, en limoĝia okcitana lingvo Sent Quentin - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Petruŝko
Petruŝka aŭ Petruŝko (en franca Pétrouchka; en rusa Петрушка) estas baleto burleska en kvar scenoj. Ĝi estis komponita en 1910–11 kaj reviziita en 1947. Igor Stravinski komponis la muzikon, kaj, kun Aleksandr Benois, faris la libreton. Miĥail Fokin koreografis la baleton; Benois desegnis la scenojn kaj kostumojn. Petruŝka estis premierita de la Rusaj Baletoj de Djagilev en Parizo en la 13a de junio 1911. Nijinski ludis la rolon de Petruŝko dum Tamara Karsavina faris tiun de la Ballerina (dancistino). Aleksander Orlov ludis la Maŭron, kaj Enrico Cecchetti la Ĉarlatano.
Petruŝka rakontas la historion de amoj kaj ĵaluzoj de tri pupoj. La tri estis portitaj al la vivo fare de la Ĉarlatano dum la festo Maslenico de 1830 en Sankt-Peterburgo, Rusio. Petruŝko amas la Ballerina (dancistinon), sed ŝi malakceptas lin. Ŝi preferas la Maŭron. Petruŝko koleras kaj suferas, kaj defias la Maŭron. La Maŭro murdas lin per sia cimitaro. La fantomo de Petruŝko leviĝas super la pupteatro dum la nokto falas. Li skuas sian pugnon al la Ĉarlatano, poste falas al dua morto. Petrushka arigas muzikon, dancon, kaj desegnon kune en uniigita spektaklo. Ĝi estas unu el plej popularaj el la Rusaj Baletoj. Ĝi ests kutime ludata nuntempe uzante originajun desegnojn kaj koreografion.
32296 Aninsayana
32296 Aninsayana estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).