cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dompasero
Ekologio
La dompaseroj estas gastiganto de granda nombro de parazitoj kaj malsanoj, kaj la efiko de plej parto estas nekonata. Ted R. Anderson listis milojn, note ke tiu listo estas nekompleta. Multaj el la malsanoj suferataj de la dompaseroj estas ankaŭ ĉe homoj kaj ties hejmbestoj, por kiuj la dompaseroj efikas kiel malsanrezervejo. Artropodaj virusoj kiaj la okcidentnila viruso, kiu plej komune infestas insektojn kaj mamuloj, survivas vintrojn en moderklimataj areoj per dormo ĉe birdoj kiaj la dompaseroj. La komune konstatitaj bakteriaj patogenoj de la dompaseroj estas ofte tiuj komunaj ĉe homoj, kaj tio inkludas la Salmonella kaj la Escherichia coli. Salmonella estas komuna ĉe la dompaseroj kaj ampleksa studaro de la malsanoj trovataj ĉe dompaseroj trovis ĝin en 12.9 % de la testitaj dompaseroj. Epidemioj de Salmonella en printempo kaj vintro povas mortigi grandajn nombrojn de dompaseroj. La dompaseroj gastigas avipoksvirusojn kaj birdan malarion, kiuj disvastiĝis eĉ al indiĝenaj arbarbirdoj de Havajo. Estas kelkaj informoj de malsanoj formortigante populaciojn de dompaseroj, ĉefe el skotiaj insuloj, sed tio ŝajne estas rara.
La dompaseroj estas infektataj de nombro de eksternaj parazitoj, kiuj kutime kaŭzas malmultan damaĝon al plenkreskaj dompaseroj. En Eŭropo, la plej komuna akaro trovita en paseroj estas Proctophyllodes, la plej komunaj iksodoj estas Argas reflexus kaj Ixodes arboricola, kaj la plej komuna pulo en la dompaseroj estas Ceratophyllus gallinae. Nombro de laŭsoj okupas diferencajn niĉojn en la korpo de la dompasero. La laŭsoj Menacanthus troviĝas tra la tuta korpo de la dompaseroj, kie ili manĝas sangon kaj plumojn, dum la Brueelia manĝas plumojn kaj Philopterus fringillae troviĝas sur la kapo.
Ĉe plenkreskaj dompaseroj, la jara survivado estas inter 45 kaj 65 procentaĵoj. Post elnestiĝo kaj abandono de la gepatra zorgado, junuloj de dompaseroj havas altan mortindicon, kiu malpliiĝas dum ili kreskas kaj iĝas pli spertaj. Nur ĉirkaŭ 20 al 25 procentaĵoj de ĉiuj elnestiĝintaj paseroj survivas post siaj unuaj reprodukta sezono. La plej aĝa konata natura dompasero vivis preskaŭ du jardekojn; ĝi estis trovata mortinta 19 jarojn kaj 9 monatojn post sia ringado en Danio. La plej aĝa konata kaptiva pasero vivis 23 jarojn. La tipa proporcio de maskloj kaj inoj estas necerta pro problemoj kolekti informojn, sed iom pli da hegemonio de maskloj je ĉiuj aĝoj ŝajne estas la plej komuna situacio.
Konservado
Dompasero ankaŭ kelkaj jardekoj estis la plej disvastiĝinta birdo en Eŭropo. Sed nuntempa la situacio pli malbonas. Ekzemple la populacio de la birdoj en Anglio kaj Nederlando de la 1980-aj jaroj falis dufoje kaj la specio estis deklarita kiel endanĝerigita. En multaj landoj la birdo protektatas. Scientistoj esploras pri la kialoj de malpliiĝo.
Verŝajnaj kialoj de falo de populacio:
Rilatoj kun homoj
La dompaseroj estas ege asociaj al homoj. Kutime, ili estas konsiderataj plago, ĉar ĝi konsumas agrikulturajn produktojn kaj etendas malsanojn al homoj kaj ties hejmbestojn. Eĉ birdumantoj ofte malaprezas ilin pro ties molestado al aliaj birdoj. En plej parto de la mondo la dompaseroj ne estas protektata de la leĝaro. Klopodoj por kontroli la dompaseroj estas trapado, venenado, aŭ rekta pafado de plenkreskuloj; la detruado de nestoj kaj ovoj; aŭ mlapli rekte, ŝtopado de nestotruoj kaj timigado de la birdoj per bruo, gluo aŭ pikodrato.
La dompaseroj havas ege grandajn teritorion kaj populacion, kaj ne estas grave minacata pro homa agado, kaj estas konsiderataj kiel specio Malplej Zorgiga en la IUCN Ruĝa Listo. En multaj partoj de la mondo, ĝi malpliiĝis. Tiuj malpliiĝoj estis unuafoje konstatitaj en Usono, kie ili estis dekomence atribuitaj al la disvastiĝo de la meksika karpodako, kaj estis ankaŭ gravaj en Okcidenta Eŭropo. Malpliiĝo ne estas tutmonda, ĉar ne okazis gravaj malpliiĝoj en Orienta Eŭropo, sed ili okazis ankaŭ en Aŭstralio, kie la dompaseroj estas nova enmetita specio. En Nederlando, la dompaseroj estas eĉ konsiderata endanĝerita specio, kaj la populacio de la dompaseroj falis al duono el la 1980-aj jaroj. En Britio la populacio estis alta komence de la 1970-aj jaroj, kaj malpliiĝis ke 68 % ĝenerale, kaj je 90 % en urbaj areoj. En Londono la dompaseroj preskaŭ malaperis el la centra urbo. Tiuj malpliiĝoj estas novaj kaj okazis kiam la interna motoro anstataŭis la ĉevalon en la 1920-aj jaroj kaj la dompaseroj perdis gravan manĝofonton el tia rubaĵo.
Oni proponis variajn kaŭzojn por tiu rimarkinda malpliiĝo en populacio. Tiuj povus esti predado fare de akcipitroj, katoj aŭ korvedoj; elektromagneta radiado el poŝtelefonoj; aŭ malsanoj. Malpliiĝo de nestolokoj estas probable faktoro, kaj konservismaj organizoj enkuraĝis la uzadon de specialaj nestoskatoloj por paseroj. En Eŭropo la plantado de neindiĝenaj plantoj kiaj la lejlanda cipreso kaŭzas malpliiĝojn de insektoj kaj semoj, kio damaĝas la dompaserojn.
La ĉefa kaŭzo de la malpliiĝo de la dompaseroj ŝajne estas la malsato de idoj pro nesufiĉa disponeblo de manĝotaj insektoj. Tiuj malpliiĝoj en insektoj ŝajne estas kaŭzata de la pliiĝo de monokultivoj, la forta uzado de pesticidoj,   kaj eble la enmeto de senplumba petrolo, kiu produktas toksajn komponaĵojn kiaj metilnitrito. La realigo de urbaj ĝardenoj kaj plantado de indiĝenaj plantoj estas favora al la dompaseroj, kiel la protektado de insektaj habitatoj en farmoj.
Por plej parto de la homoj en grandaj partoj de la mondo la dompaseroj estas la plej familiaraj naturaj animaloj. Pro tia familiareco la dompaseroj estis ofte reprezentataj en kulturo. Tie ĝi povas reprezenti la komunan kaj vulgaran, aŭ eĉ tion plej lascivan. Umu el la kialoj por la enmeto de la dompaseroj tutmonden estas ties asociado kun la eŭropa naskohejmo de multaj enmigrintoj. Paseroj estis menciataj en religiaj tekstoj, kaj en antikva literaturo, plej rimarkinde en la Nova Testamento kaj en la poemoj de Katulo pri Lesbia. Tiuj referencoj povas ne rekte aludi al la dompaseroj, aŭ nur al malgrandaj, semomanĝantaj birdoj, sed postaj verkistoj kiuj inspiriĝis je tiuj tekstoj ofte havia la dompaserojn mense. Pri tiu temo ĉiukaze oni vidu la samteman ĉapitron ĉe la artikolo paseredoj.
János Koós
KOÓS János [ko'ŝ] estis hungara ŝlagrokantisto, aktoro, hobojisto naskita la 21-an de novembro 1937 en Lăzarea (Rumanujo) aŭ en Bukareŝto, li mortis la 2-an de marto 2019 en Budapeŝto. Lia origina familia nomo estis Kupsa.
Kariero
János Kupsa apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li studis en muziklernejo en la fako pri hobojo en Miskolc kun abituriento en 1957. Li studis ankaŭ en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, sed oni aprezis lin talenta kantisto. De 1960 li estis ano de Kamara Varieté de Budapeŝto. En la sekva jaro li estis tutlande konata, kiam li kantis la unuan ŝlagron. Inter 1982 kaj 1985 li estis ano de Mikroszkóp Színpad. Krom tio li ofte estis aŭdebla en la radio kaj talavizio.
Tíjola
Tíjola [TIĥola] estas hispana municipo apartenanta al Andaluzio kaj al provinco Almerio en la komarko Valo de Almanzora. Ĝi lokas en la nordo de la provinco kaj estas 67,34 km2 ampleksa.
Ĝiaj limoj estas ĉeaj de Lúcar en ĝiaj oriento kaj nordoriento, de Cúllar en ĝia nordokcidento, de Serón en ĝia okcidento, de Bayarque en ĝia sudo kaj de Suflí kaj Armuña de Almanzora en ĝia sudoriento. En la jaro 2019 trimil kvincent kardek unu personoj rezidis en la municipo.
Al Tíjola oni povas aliri tra la regiona ŝoseo A-334 kiu estas ligilo de Baza kun Huércal Overa. Ĝis 1985 Tíjola havis trajnstacion, sed tiun jaron ĝi ĉesis funkcii; tiu fervoja linio kunigis la lokojn de Murcio kaj Granado trapasante la valon de la rivero Almanzora.
Post la Hispana Enlanda Milito, Tíjola estis sidejo de frankisma koncentrejo en la preĝejo kaj apudaj stratoj, kie oni enprizonigis oficiale ĝis mil respublikanojn. Ĝi funkciis ĝis septembre 1939 fare de la venkintoj.
Hacchi
Hacchi lokiĝas en Mikka-maĉi, Haĉinohe. Ĝia oficiala nomo estas "Hachinohe Portala Muzeo". Ĝi estas komunikiĝejo inter vizitantoj kaj loĝantoj, gvidejo por vizitantoj, ktp.
(16410) 1986 QU2
(16410) 1986 QU2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Deutscher Akademischer Austauschdienst
Krom la centra oficejo ekzistas filiaj oficejoj en Bruselo, Ĝakarto, Hanojo, Kajro, Londono, Meksik-urbo, Moskvo, Najrobio, Nov-Delhio, Nov-Jorko, Parizo, Pekino, Rio-de-Ĵanejro, Tokio kaj Varsovio. La oficejon en Tokio en aprilo 1978 starigis la esperantisto Ulrich Lins. Krome en 60 landoj ekzistas informaj centroj de DAAD.
Taskoj kaj celoj
Laŭ propra aserto, DAAD estas la tutmonde plej granda organizaĵo por la interŝanĝo de universitatanoj. Ekde sia fondiĝo en 1925 la Servo subtenis preskaux 2 milionojn da universitatanoj en kaj ekster Germanio.
La agado ne limiĝas al la disdono de stipendioj: per diversaj programo jla Servo celas al pli da internacieco de germanaj universitatoj, subtenas kaj helpas plivastigi la lernadon de la germana lingvo kaj de la studfako germanistiko en ekstergermanaj altlernejoj, subtenas la kreon de fortaj altlernejoj en evoluantaj ŝtatoj kaj konsilas al politikaj decidantoj.
En 2017 la servo finance kaj konsile subtenis proksimume 140 000 germanajn kaj negermanajn sciencistojn tutmonde. La ofertoj inkluzivas studo-duonjaron en eksterlando por junaj studantoj kaj kompletan doktorigxan studon, krome praktikajn staĝojn en alilandaj universitatoj kaj tempe limigitan docentecon por profesoroj en alilanda universitato. La servo krome subtenas la internaciajn publikajn rilatojn de germanaj altlernejoj per varbaj servoj, publikaĵoj, klerigaj kaj trejnaj kongresoj kaj seminarioj.
Stipendiojn por restado de negermanaj sciencistoj en altlernejoj de Germanio oni povas peti ĉe la diverslandaj ambasadoj de Germanio, la filiaj oficejoj de DAAD, la informaj centroj de DAAD, partneraj profesoroj kaj partneraj universitatoj ekster Germanio. Kontakton de germanaj studentoj al DAAD kutime peras la internaciaj oficejoj (ofte nomataj Akademisches Auslandsamt de altlernejoj en Germanio. Aparta "berlina programo de DAAD por artistoj" (Berliner Künstlerprogramm des DAAD) konsilas kaj subtenas pri restado de pentristoj, skulptistoj, fotistoj, verkistoj kaj muzikistoj.
La servo krome ankaŭ estas la germana agentejo pri la kunordigo kaj realigo de la programoj de Eŭropa Unio rilate al ĝenerala kaj profesia edukado:
Preĝejo Sankta Kruco (Vác)
La preĝejo Sankta Kruco estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Vác. Ĝi estas la plej malnova kirko en la urbo, iam ĝi apartenis al la franciskanoj, la alternativaj nomoj estas fortikaĵa aŭ monaĥa preĝejo.
Historio
En Vác Stefano la 1-a (Hungario) fondis diocezon, sed nur postmorte en 1074 oni konstruis romanikan katedralon. La tataroj detruis ĝin en 1241. Post la tatara invado Béla la 4-a (Hungario) konstruis gotikan kirkon en la sama loko, sed ĉirkaŭe ankaŭ fortikaĵo konstruiĝis. Dum regado de Matiaso la 1-a (Hungario) la aspekto iĝis renesanco. La turkoj detruis ĝin en 1620. En 1719 franciskanoj alvenis, ili konstruis barokan preĝejon kun kun apuda monaĥejo inter 1721-1761.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en la fortikaĵa monteto, kiu estas la plej alta punkto de Vác. La fasado estas simetria, en la fasado estas ankaŭ 3 niĉoj kun statuoj pri Sankta Francisko el Asizo, Sankta Antonio el Padovo kaj Sankta Maria. Ĉe la enirejo estas videbla ŝtona kruco farita supozeble en 1800. Maldekstre la kirko kontaktiĝas kun la monaĥejo. La turo altiĝas ĉe la sankteja parto. Interne estas 3 navoj. La ĉefaltaro estis skulptita el ligno inter 1726-1729. La mecenato estis István Koháry (reĝa juĝisto).
Kermeso okazas en la 14-an de septembro.
21774 O'Brien
21774 O'Brien estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedsciencisto David P. O'Brien de la Planetary Science Institute en Tucson (Arizono). Li studis la kolizian evoluon de la asteroidoj de la ĉefa asteroida zono, la kraterizon de 951 Gaspro kaj aliaj objektoj, kaj la praan formiĝon de la ĉefa zono dum la procezo de planeda alkresko.
Peter Duryea
Peter DURYEA (1939 - 2013) estas usona aktoro.
Li komencis sian aktoran karieron per televidaĵo The Donna Reed Show (1963), poste li partoprenis televidseriojn kiel The Defenders, The Carpetbaggers, The Fugitive, Dr. Kildare, Daniel Boone kaj Bewitched krom filmojn Taggart kaj The Bounty Killer. En 1966 li aktoris en provepizodo de Star Trek "The Cage" kaj, sekve, en duparta epizodo The Menagerie. En tiu jaro li ankaŭ partoprenis filmon Lt. Robin Crusoe, U.S.N kaj televidseriojn The Virginian, Bob Hope Presents the Chrysler Theatre kaj 12 O'Clock High. En sekvaj jaroj li aktoris en televidaĵoj kiel Combat!, I Spy, Gomer Pyle: USMC, inter aliaj.
Peter Duryea estis la estro de senprofita asocio nomata Guiding Hands Recreation Society, kiu administris kampejon Tipi Camp en West Kootenay,British Columbia, Kanado.
Sinantropio
La esprimo sinantropio priskribas la alkutimiĝon de besto- aŭ planto-specio al la setleja ĉirkaŭo de la homo.
Ofte oni diferencigas inter:
Eŭsinantropio (= plena sinantropio): la vivejo kaj la reprodukado de la koncerna vivformo estas minimume limigita en certa klimatzono al la homa setlejo. En Mezeŭropo ekzemploj estas la litocimo, la panskarabo, la farunskarabo kaj la ĝis nun nur en domoj troviĝinta teridiedo Steatoda grossa.
Duonsinantropio (= fakultativa sinantropio): la vivformo trovis en homaj setlejoj optimumajn vivkondiĉojn, sed ankaŭ ekzistas ekster setlejoj. Tia estas, ekzemple, la ordinara apuso en Mezeŭropo.
Filtrilo de Butterworth
En elektroniko kaj signal-prilaborado, la filtriloj de Butterworth estas speco de analogaj aŭ ciferecaj linearaj filtriloj. Ilia amplitudo-frekvenca karakterizo estas tiel plata kiel eblas en la pasanta bendo kaj ankaŭ en la haltata bendo.
La malalta-pasaj filtriloj de Butterworth havas amplitudo-frekvencan karakterizon (amplifon)
La amplitudo-frekvenca karakterizo de la filtrilo de Butterworth estas maksimume plata (ne havas ondetoj) en la pasanta bendo kaj falas al nulo en la haltata bendo.
Kiam vidita sur logaritma skalo la karakterizo inklinas suben lineare al negativa malfinio. Karakterizo de unua-orda filtrilo falas je -20 dB por dekobla ŝango de frekvenco (ĉiuj unua-ordaj malalta-pasaj filtriloj havas la saman ununormigitan amplitudo-frekvencan karakterizon). Karakterizo de dua-ordo filtrilo falas je -40 dB por dekobla ŝango de frekvenco, de tria-orda je -60 dB kaj tiel plu. Filtriloj de Butterworth havas monotone ŝanĝantan amplifon kun ŝanĝo de ω, malsimile al aliaj specoj de filtrilo kiuj havas ne-monotonajn ondetojn en la pasanta bendo aŭ en la haltata bendo.
Komparita kun filtrilo de Ĉebiŝev de speco I aŭ speco II filtrilo aŭ kun elipsa filtrilo, la filtrilo de Butterworth havas pli malrapidan deklivon inter pasanta bendo kaj haltata bendo, kaj tial postulas pli altan ordon al realigi donitan malamplifon en haltata bendo, sed filtriloj de Butterworth havas pli linearan fazo-frekvencan karakterizon en la pasanta-bendo ol filtriloj de Ĉebiŝev de speco I aŭ speco II kaj elipsaj filtriloj.
Ekzemplo
Simpla ekzemplo de filtrilo de Butterworth estas la tria-orda malalta-pasa filtrilo montrita en la figuro dekstre. Kun tio ke la impedanco de la kondensatoro C estas 1/Cs kaj la impedanco de la induktilo L estas Ls, kie s = σ + jω estas la kompleksa frekvenco, la cirkvitaj ekvacioj liveras la tradonan funkcion por ĉi tiu aparato:
La amplitudo-frekvenca karakterizo (amplifo) G(ω) estas donita per
kaj la fazo estas donita per
La grupa malfruo estas difinita kiel la derivaĵo de la fazo kun respekto al angula frekvenco kaj estas mezuro de la malformigo de la signalo pro fazaj diferencoj por malsamaj frekvencoj. La amplifo kaj la malfruo por ĉi tiu filtrilo estas montritaj en la grafikaĵo dekstre. Videblas ke ne estas ondetoj en la amplifa kurbo en la pasanta bendo kaj en la haltata bendo.
Logaritmo de la absoluta valoro de la tradona funkcio H(s) estas grafike prezentita en kompleksa frekvenca spaco en la sekva grafikaĵo dekstre. La funkcio estas difinita per la tri polusoj en la maldekstra duono de la kompleksa frekvenca ebeno. La polusoj estas aranĝitaj sur cirklo de radiuso 1, simetrie ĉirkaŭ la reela s akso. La amplifa funkcio havas tri pliajn polusojn en dekstra duonebeno por plenigi la cirklo.
Per anstataŭo de ĉiu el induktiloj per kondensatoro kaj ĉiu el kondensatoroj per induktilo, alta-pasa filtrilo de Butterworth estas ricevata.
Bendo-pasa filtrilo de Butterworth estas ricevata per meto de aldona kondensatoro en serio kun ĉiu fonta induktilo kaj meto de aldona induktilo en paralelo kun ĉiu fonta kondensatoro por formi resonancajn cirkvitojn. La valoro de ĉiu nova komponanto devas esti elektita por resonanci kun la malnova komponanto je la frekvenco de intereso.
Bendo-halta filtrilo de Butterworth estas ricevita per meto aldona kondensatoro en paralelo kun ĉiu fonta induktilo kaj meto de aldona induktilo en serio kun ĉiu fonta kondensatoro por formi resonancajn cirkvitojn. La valoro de ĉiu nova komponanto devas esti elektita por resonanci kun la malnova komponanto je la frekvenco kiu devas esti malakceptata.
Tradona funkcio
kie n estas ordo de la filtrilo;
Se n proksimiĝas al malfinio, la amplifo iĝas ortangulan funkcion kaj frekvencoj pli sube ωc estas trapasataj kun amplifo G0, kaj frekvencoj pli supre de ωc estas tute subpremataj. Por pli malgrandaj valoroj de n, la fortranĉo estas malpli akra.
La polusoj de ĉi tiu esprimo okazas sur cirklo de radiuso ωc je egale spacitaj punktoj. La tradona funkcio mem estas precizigita per la polusoj en la negativa reela duonebeno de s. La k-a poluso estas precizigita per
kaj de ĉi tie
La tradona funkcio povas esti skribita per ĉi tiuj polusoj kiel
Ununormigitaj polinomoj de Butterworth
La polinomoj de Butterworth povas esti skribitaj en kompleksa formo kiel pli supre, sed ili estas kutime skribitaj kun reelaj koeficientoj per multiplikado en paroj de polusoj kiuj estas kompleksaj konjugitoj, kiel s1 kaj sn. La polinomoj estas ununormigitaj per preno de ωc=1. La ununormigitaj polinomoj de Butterworth tiam havas la ĝeneralan formon
La ununormigitaj polinomoj de Butterworth povas esti uzataj por difini la tradonan funkcion por ĉiu malalta-pasa filtrilo kun fortranĉa frekvenco ωc:
Transformo ankaŭ al aliaj bendformoj estas ebla.
Maksimuma plateco
Alprenante ke ωc=1 kaj G0=1, la derivaĵo de la amplifo kun respekto al frekvenco estas
kiu estas monotone malkreskanta por ĉiu ω pro tio ke la amplifo G estas ĉiam pozitiva. La amplifa funkcio de la filtrilo de Butterworth pro tio ne havas ondetojn. Plue, la seria elvolvaĵo de la amplifo estas donita per
Tiel ĉiuj derivaĵoj de la amplifo supren ĝis sed ne inkluzivante la 2n-a derivaĵo estas nuloj, rezultante en la maksimuma plateco. Se la bezono al esti monotona estas limigita al la pasanta bendo nur kaj ondetoj estas permesataj en la haltata bendo, do eblas dizajni filtrilon de la sama ordo, kiel ekzemple la filtrilo de Ĉebiŝev de speco II, kiu estas pli plata en la pasanta bendo ol la filtrilo maksimume plata en la senco de Butterworth.
Alta-frekvenca falo de amplifo
Alprenante ke ωc=1 la inklino de la logaritmo de la amplifo por granda ω estas
En decibeloj, la alta-frekvenco kurzo de falo estas pro tio 20n dB por dekumo, aŭ proksimume 6n dB por okto.
Filtrila cirkvito
Estas pluraj malsamaj manieroj por realigi linearan analogan filtrilon. La plej ofte uzata varianto de pasiva cirkvito estas topologio de Cauer kaj la plej ofte uzata varianto por aktiva cirkvito estas topologio de Sallen-Key.
Topologio de Cauer
En la topologio de Cauer estas uzataj pasivaj komponantoj (ŝuntaj kondensatoroj kaj seriaj induktiloj) por realigi linearan analogan malalta-pasan filtrilon. La filtrilo de Butterworth havanta donitan tradonan funkcion povas esti realigita uzante 1-formon de Cauer. La k-a ero estas donita per
La filtrilo povas starti ankaŭ kun serio induktilo, en ĉi tiu okazo la Lk estas por nepara k kaj la Ck estas por para k.
Topologio de Sallen-Key
En topologio de Sallen-Key estas uzataj aktivaj kaj pasivaj komponantoj por realigi linearan analogan filtrilon. La aktivaj estas neinversantaj bufroj, kutime faritaj surbaze de operaciaj amplifiloj. La pasivaj komponantoj estas rezistiloj kaj kondensatoroj. Ĉiu kaskado realigas konjugitan paron de polusoj. La entuta filtrilo estas realigata per pluraj kaskadoj en serio. Se n estas nepara do estas reela poluso, kiu devas esti realigita aparte, kutime kiel RC cirkvito serie kun la aktivaj kaskadoj.
Por la dua orda cirkvito montrita dekstren la tradona funkcio estas donita per
Por krei la filtrilon de Butterworth, la denominatoro devas esti unu el la dua-ordaj faktoroj de la polinomo de Butterworth. Ĉi tio signifas ke
kaj
Ĉi tio lasas du nedifinitaj komponantaj valoroj, kiuj povas esti elektitaj laŭvole (ĉar estas nur 2 ekvacioj por 4 nesciataj valoroj).
Cifereca realigo
Ciferecaj realigoj de filtriloj de Butterworth kaj aliaj estas ofte bazitaj sur la dulineara konverta maniero aŭ la kongruita Z-konverta maniero, du malsamaj manieroj por diskretigi analogan filtrilon. Ĉe ĉiuj-polusaj filtriloj kiel la filtriloj de Butterworth, la kongruita Z-konverta maniero estas ekvivalento al la impulsa invarianta maniero. Por pli altaj ordoj, ciferecaj filtriloj estas delikataj al kvantumigaj eraroj, tiel ili estas ofte kalkulataj kiel kaskaditaj dukvadrataj sekcioj, kune kun unu unua-orda aŭ tria-orda sekcio en okazo de nepara ordo.
Komparo kun aliaj linearaj filtriloj
Jena bildo montras la karakterizojn de filtrilo de Butterworth kune kun tiuj de la aliaj komunaj specoj de filtriloj ricevitaj kun la sama kvanto de koeficientoj (ĉiuj filtriloj estas de kvina ordo):
Kiel videblas de la bildo, filtriloj de Butterworth havas malpli krutan deklivon de amplitudo-frekvenca karakterizo inter pasanta bendo kaj haltata bendo ol tiu de filtriloj de Ĉebiŝev kaj de la elipsaj filtriloj.
Historio
La filtriloj estis unue priskribitaj per brita inĝeniero Stephen Butterworth en lia artikolo nomata kiel "Pri la Teorio de Filtrilaj Amplifiloj".
Je la tempo filtriloj generis substancajn ondetojn en la pasanta bendo kaj la elekto de komponantaj valoroj estis alte interaga. Butterworth montris ke malalta-pasaj filtriloj povis esti dizajnitaj kies amplitudo-frekvenca karakterizo (amplifo) estas
kie ω estas la angula frekvenco en radianoj por sekundo n estas la kvanto de reakciokapablaj eroj (polusoj) en la filtrilo. Butterworth laboris kun filtriloj kun nur para kvanto de polusoj en lia artikolo: li povis esti nescianta ke ĉi tiaj filtriloj povas esti dizajnitaj kun ankaŭ nepara kvanto de polusoj. Lia grafikaĵoj de la amplitudo-frekvencaj karakterizoj de 2, 4, 6, 8, kaj 10 polusaj filtriloj estas montritaj kiel A, B, C, D, kaj E en lia originala grafikaĵo.
Butterworth solvis la ekvaciojn por du-polusa kaj kvar-polusa filtriloj, montrante kiel la lasta povas esti kaskadita kiam apartigita per vakuaj tubaj amplifilo kaj tiel kapabligante la konstruadon de pli alta-ordaj filtriloj malgraŭ induktilaj perdoj. En 1930 malalta-perdaj kernaj materialoj kiel molibdena permalojo ne estis ankoraŭ esploritaj kaj aero-kernaj aŭdaj induktilaj bobenoj estis iom perdantaj energion. Butterworth esploris ke eblas ĝustigi la komponantajn valorojn de la filtrilo por kompensi por la reziston de la induktilaj bobenoj. Li ankaŭ montris ke lia baza malalta-pasa filtrilo povis esti modifita por doni alta-pasan, bendo-pasan kaj bendo-haltan funkciadon.
Erlangen
Erlangen estas eksterdistrikta urbo en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario de Germanio. La urbo estas administra sidejo de la distrikto Erlangen-Höchstadt, kvankam ĝi mem ne apartenas al la distrikta teritorio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Tre proksimas la urboj Nürnberg kaj Fürth; ĉiuj tri komunumoj formas urban triangulon kaj estas la kerno de la Metropola regiono Nurenbergo, unu el 11 "metropolaj regionoj" de Germanio.
Partneraj urboj
Oficialaj partneraj urboj de Erlangen estas:
Specifaj partneraj rilatoj krome ekzistas kun la sekvaj urboj:
Orheiu Bistriței
Orheiu Bistriţei [orheju bistricej] (hungare: Óvárhely ovarhej, germane: Burghalle) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 691 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 644 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1319. La saksoj koloniigitaj tien en la 12-a jarcento relokiĝis en Germanion en 1944. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Satu Nou.
Rikardo Tria (Shakespeare)
Rikardo Tria aŭ Rikardo la 3-a (angle Richard III) estas frua dramo verkita de Ŝekspiro, aperinte eble en 1592, eble pli frue, ĝuste kiam la aŭtoro ekricevis veran aklamon pro propraj verkoj.Antaŭ tiu periodo lia tasko estis, laŭ la tradicio, fliki jam ekzistantajn verkojn por sia trupo, kaj tiuj inkluzivis la serion Henriko la 5-a, tri apartajn dramojn kiuj priskribas la tumultajn eventojn kiujn travivis Anglujo post la morto de Henriko la 5-a (1422) ĝis post la reĝiĝo de Eduardo la 4-a (1461), t.e. la patriotan militadon en Francujo kaj la gefratan militadon ĉehejme kie la potencaj familioj, York kaj Lancaster, luktadis por la trono.
Malakonotedoj
La Malakonotedoj (Malaconotidae) estas afrotropisa familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Antaŭe oni konsideris la genrojn de la Makalonotedoj genroj de la Laniedoj (Laniidae), hodiaŭ oni taksas la diferencojn sufiĉe grandaj, por nomi ilin propra familio Malakonotedoj (Malaconotidae).
Rikardo Tria (Shakespeare)
Kvankam la trilogio pri Henriko la 6-a eble ne estis verkita en kronologia ordo, tiuj tri teatraĵoj estas ofte kungrupigitaj kun Rikardo la Tria por formi tetralogion kiu kovras la tutan epokon de la Militoj de rozoj, el la morto de Henriko la 5-a en 1422 ĝis la enpovigo de Henriko la 7-a en 1485. Estis la sukceso de tiu sekvenco de teatraĵoj kio firme establis la reputacion de Shakespeare kiel dramaturgo.
La dramo registriĝis en 1597 kiel tragedio, sed pli ĝusta priskribo estus melodramo, kaj tion oni vidas des pli klare ĉar eblas kompari ĝin kun Makbeto, vera paralelo el la maturaj tragedioj de Shakespeare. Rikardo estas senkomplike malbona, eĉ proklamas sian malbonon kun granda memkontento, tute malsimile al vera tragedia heroo, sed lia morda sprito kaj elstara kuraĝo tiom impresas, ke la rigardanto emas domaĝi lian forpason kaj la sukceson de la pia Richmond, kiel oni ofte domaĝas la morton de tute koruptita gangstero, kaj indiferentas pri la virta galantulo kiu triumfe alvenas por konsili la minacitan heroinon.
Malakonotedoj
Tiuj afrikaj birdoj vivas en arbaroj kaj arbustaroj. Ilia konduto similas al tiu de la Laniedoj, ili ĉasas insektojn kaj aliajn malgrandajn predobestojn, kiel reptiliojn, el sia observejo en la arbustaro. Kvankam ili laŭ sia korpokonstruo similas al la Laniedoj, ili inklinas esti aŭ tre kolororiĉaj, aŭ prefere nigraj. Iuj specioj vivas vere kaŝitaj.
La maskloj starigas la plumojn de la trunko tiel, ke ili aperas globoformaj.
Ljukovo
Ne miskomprenu kun Ljutovo!
Ljukovo, serbe Љуково, hungare Lyukó [jukO] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Inĝija.
Boris Mirski
Boris MIRSKI (pseŭdonimo: Bela Manto) estis talenta Esperanto-poeto kaj tradukanto el Miĥail Lermontov. Li mortis proksimume en 1922 en Orenburg, Rusio.
Ljukovo
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la loko havis laŭvice hungaran, turkan kaj aŭstrian-hungaran kontrolojn, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 2002 loĝis en Ljukovo 1522 serboj (95 %), 31 kroatoj, 14 jugoslavianoj, 12 ukrainoj, 4 hungaroj kaj aliaj.
Paracas
Paracas {el keĉuaj para (pluvo) kaj aco (sablo), nome Paraaco aŭ "sablopluvo" hispanlingvigita al "Paracas"} estas havenurbo de la suda marbordo de Peruo, ĉefurbo de la samnoma distrikto, en la provinco Pisko, ene de la Departemento Ika.
Paracas, enhavas areon de 335,000 hektaroj, el kiuj 117,406 estas teraj kaj 217,594 maraj. La vizitantoj de Paracas, povas observi la diferencajn ekosistemojn, la arkeologiajn restojn de la kulturo Paracas, la lokon kie elŝipiĝis San Martín kaj la grandan diversecon de marbestoj de la zono.
Ĝi troviĝas ĉe la orienta marbordo de la Golfo Paracas, norde de la samnoma duoninsulo. Ĝi estas je sude de la urbo Pisko, je 75 km disde Ica kaj je  de Limo. Ties klimato havas averaĝan temperaturon jare de kaj estas ĉefe suna. Estas teritorio tre venta, kies fortaj ventofluoj portantaj de sablo estas konataj kiel paracas, havas averaĝan rapidon de kun maksimumo de.
La 7-a de septembro de 1820, en tiu urbo okazis la elŝipiĝo de la ŝipanaroj de ses ŝipoj de la Liberiga Armeo estrita de la generalo José de San Martín kiel parto de la Liberiga Ekspedicio de Peruo.
-13.8377°N, 76.2517°W
Sonam Palkyi
Sonam Palkyi estas tibeta muzikistino, kies vera nomo estas : Sonam Palkyi Yeshe Khando Khamritshang. Ŝi naskiĝis la 15-an januaro 1984 en la urbo Wil. Ŝi parolas la Tibetan, Germanan, Anglan kaj Francan lingvojn.
Memorigloko Mogersdorf
Memorigloko Mogersdorf (germane: Gedenkstätte Mogersdorf) troviĝas en Mogersdorf, Aŭstrio, je memoro de la batalo de Mogersdorf en 1663/64 en la kvara milito de la Habsburga monarkio kontraŭ la turkoj.
Preĝejeto sur Schlößlberg-monto
Sur la monto Schlößlberg staris iama grangio kun kapelo de la cistercia konvento de Sankta Gothardo el Szentgotthárd. En 1945 estis detruita la en 1897 konstruita novgotika kapelo parte. Kun preno de partoj de ĝi oni konstruis en 1963/64, jarojn de datrevenoj batalfaraj, modernan memorlokon post arkitektura konkurso kiun gajnis Ottokar Uhl.
Komence de la loko spekteblas ŝtono kun enskribo en la lingvoj germana, latina, franca kaj hungara kun informo pri la kuraĝo de la batalintaj respektive falintaj soldatoj. Poste du heĝlinioj kondukas ĝis la pinto de Schlößlberg rekte al betona kruco kun alteco de 15 metroj; ĝi videblas eĉ de malproksime. Apudkruce estas memorigkapelo kies altaro estas kupraĵo de la skulptisto Rudolf Kedl; ĝi estis starigita tie ĉi en la 1974-a jaro. Altarvande estis estinta triptiko de Herbert Boeckl kiu devis forpreniĝi pro klimataj kialoj. La internon oni ŝanĝis inter 1974 kaj 1979 tiel ke ĝi grandparte ne plu kongruas al la originalaj ideoj de Uhl.
Kapelo Sankta Anno
Ĉe la uesta vilaĝelirejo estas en 1670 konstruita Anno-kapelo, ronda konstruaĵo kun konusa tegmento kaj altarobildo el la jaro 1664-a pri Anno instruanta la filinon Mario. Donacis la tuton la vidvino de la batale falinta kavaliro de la Malta Ordeno kaj generalo Trauttmannsdorff.
Blanka kruco
Sur t.n. Turka Tombejo ĉe bulvardo kondukanta Vienon staras ŝtona kruco de 1840 kun alia enskribo honoranta la falintojn de 1664.
In-Grid
In-Grid estas itala kantistino, propranome Ingrid Alberini. Ŝi naskiĝis la aŭ 1978. Ŝi kantas france en stiloj de kanzonoj kaj ŝi estas ankaŭ aŭtoro de tekstoj de kantoj. Ŝi estas konata per kanto.
(18911) 2000 OY31
(18911) 2000 OY31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vinay (stacidomo)
Vinay estas franca stacidomo sur linio Valence -, situanta en , en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Valence - Moirans (908000).
Szenes
Szenes (seneŝ):
Dobšice (distrikto České Budějovice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437. En la pasinteco apartenis al la municipo ankaŭ domaro Hněvkovice na pravém břehu Vltavy, kiu estis en periodo de komunisma reĝimo alligita al probleme konstatebla dato al katastro de la eksa municipo Hněvkovice na levém břehu Vltavy.
Aradeo
Aradeo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Kapelo Sanktaj Roĥo kaj Sebastiano (Lukácsháza)
Kapelo de Sankta Roĥo kaj Sankta Sebastiano estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Lukácsháza.
Historio
En iama vilaĝo Csömöte [ĉomote] malfrugotika kirko funkciis jam en la 15-a jarcento. En 1756 dokumento menciis Sanktan Roĥon kaj Sanktan Sebastianon kiel kirkotitolon. En la 18-a jarcento ĝi trakonstruiĝis baroke post epidemio pri pesto. Ĝi estis denove trakonstruita en la 1860-aj jaroj.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola en tombejo. Sube en la fasado troviĝas la enirejo, pli supre en niĉo estas videbla skulptaĵo pri Sankta Roĥo. La plej supre turo altiĝas. Interne la altaro kaj 4 lignaj skulptaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento. La altara bildo estis pentrita en 1860.
Kermeso okazas en la 16-an de aŭgusto.
Egiptaj hieroglifoj
Hieroglifoj estas bildaj simboloj, kiujn uzis por skribi la antikvaj egiptoj. Hieroglifoj fariĝis legeblaj en la nuntempo danke al Thomas Young kaj al Jean-François Champollion kiuj deĉifris ilin helpe ĉefe de la Rozeta ŝtono. Doktoro Thomas Young estis la unua kiu ekis sciencan deĉifradon kaj la komprenon de la hieroglifoj. Li sciis pri la Rozeta ŝtono ekde la jaro 1814, danke al sia amiko Sir W. E. Rouse Boughton kiu sendis al Young egiptan papiron trovita en sarkofago el Tebo.
La vorton hieroglifo formas la grekaj radikoj hieros ιερος (sankta) kaj gluphein γλυφειν (gravuri). La grekoj tiel nomis la egiptan skribon kiun ili renkontis gravurita sur la muroj de monumentoj (steleoj, temploj kaj tomboj).
Laŭ kelkaj la hieroglifa skribo ne estas inventita en Egiptio; laŭ ili amasigitaj pruvoj indikas, ke ĝi estis alportita tien de invadantoj, kiuj venis el nordorienta aŭ meza Azio. Tiuj hejmiĝis en la nila valo ie inter Memfiso norde kaj Tebo sude, kaj grade establis sian civilizon kaj religion en tiu nova hejmo. Iom post iom ilia skribo etendiĝis norden kaj suden, ĝis la hieroglifoj uziĝis - almenaŭ por ŝtataj aferoj - de la mediteranea bordo ĝis la plej suda parto de la Insulo Meroë, pli ol 3000 kilometrojn for.
Rimarkinda apartaĵo de la hieroglifoj estas la tre malgranda ŝanĝo de formo dum la jarmiloj, sendube kaŭze de la materialo, sur kiu ili estis skribataj, kaj parte pro konservemo naskita de religiaj konvinkoj. Kontraste, la babiloniaj kaj ĉinaj bildsimboloj draste ŝanĝiĝis tiel frue (kelkajn jarojn a.K.), ke iliaj originaj bildaj formoj perdiĝis.
Ĉiu hieroglifo estas bildo de natura aĵo, besto aŭ homo, kaj uziĝis en multaj diversaj manieroj. En la plej simpla uzo hieroglifoj uziĝis kiel efektivaj bildoj (leporo, aglo, skarabo). Sed hieroglifoj ankaŭ povis reprezenti ideojn. Ekzemple muro falanta flanken signifis "fali". Salonego por rekontiĝoj de saĝuloj signifis "konsilio". Hakilo reprezentis la ideon de dio. Muzikilo reprezentis la ideon de ĝojo, plezuro. En tiaj okazoj oni parolas pri ideogramoj. Poste oni komencis uzi hieroglifojn ankaŭ kun sona valoro. Vidu sube la vorton PTOLMIIS
Ekzemplo pri hieroglifoj
La signoj en tiu kartuŝo legiĝis jene:
Tio estas Ptolmiis, la nomo de la reĝo Ptolemeo.
São Valério
São Valério estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 4.383 loĝantojn en 2010.
44711 Carp
44711 Carp estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (Japanio).
São Valério
En 2007 oni ŝanĝis la oficiala nomo de São Valério da Natividade por nur São Valério.
44711 Carp
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana basbala teamo Hiroshima Toyo Carp fondita en 1949.
Nodo (astronomio)
En astronomio, nodo de orbito estas ĉiu el la du punktoj kie ĝi intersekcas antaŭfiksitan konvencian ebenon. Orbitoj, kiuj plene apartenas al la antaŭfiksita ebeno, ne posedas nodojn.
Unuopaj kazoj
Kiam temas pri ĉirkaŭteraj orbitoj, la antaŭfiksitan ebenon kutime konsistigas la ekvatora plano de la Tero.
Nigraj ŝipoj
La koloro nigra rilatis al la hulo ŝmirita de gudro kaj eble ankaŭ al la fumo eligita de la karbonkaldronegoj de la usonaj ŝipoj.
Apátfalva
Apátfalva [apAtfalva] estas vilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Makó. La loknomo signifas: vilaĝo de abato.
Nodo (astronomio)
Unuopaj kazoj
Kiam temas pri ĉirkaŭsunaj orbitoj, la kutima konvencia ebeno estas la ekliptiko (kaj la orbito de la Tero, kies tuto situas en la ekliptika ebeno, ne posedas ajnan nodon).
Sannohe
Sannohe (三戸町 [san-nohe-maĉi]) estas urbeto en Distrikto Sannohe, Gubernio Aomori, Japanio. Ĝi estas ĉefa urbeto de Distrikto Sannohe. Ĝi situas sur limoj kontraŭ Gubernio Iŭate kaj Gubernio Akita.
Apátfalva
Situo
Apátfalva situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Mureş (rivero), laŭ la rumana ŝtatlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Szeged-Nagylak. Makó troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1334 en formo Pothfalua. Tiutempe la vilaĝo jam havis preĝejon. En 1514 Stefano Báthori venkis antaŭarmeon de la ribelantaj kamparanoj. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1753 oni refondis la vilaĝon.
Famuloj
En Apátfalva naskiĝis János Madarassy, astronomo, kanoniko.
Nodo (astronomio)
Suprenira kaj malsuprenira nodo
Oni kutimas ne nur difini konvencian ebenon (ekzemple la ekliptiko), sed ankaŭ ties pozitivan kaj negativan flankon; kutime, la norda flanko de la ebeno estas pozitiva, kaj la suda flanko estas negativa.
Tial eblas distingi suprenira nodo, ĉe kiu la orbitanta korpo trairas la konvencian ebenon en la nordan direkton, kaj malsuprenira nodo, ĉe kiu okazas la malo.
Kiam temas pri objektoj ekster la sunsistemo, la suprenira nodo estas tiu, ĉe kiu la orbitanta korpo estas moviĝanta for de la observanto; la malsuprenira nodo estas tiu, ĉe kiu la sama korpo estas moviĝanta en la direkton de la observanto.
La simbolo de la suprenira nodo estas (Unikodo: U+260A, ☊), dum tiu de la malsuprenira nodo estas  (Unikodo: U+260B, ☋).
Graveco de nodoj kiel orbitaj parametroj
La ekzakta situo de nodoj estas aparte grava por povi difini la orientiĝon de orbito per aro da fizikaj grandoj, nomataj orbitaj parametroj. Fakte, unu el tiuj parametroj kutime estas la longitudo de la suprenira nodo.
Terneuzen
[//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/08/Nl-Terneuzen.ogg Terneuzen] estas urbo kaj municipo en la nederlanda provinco Zelando. La nombro da loĝantoj estis 55 461 (je la 1-a de julio 2006) kaj per tio Terneuzen estas la plej granda municipo en Zelando laŭ loĝantoj. La urbo situas je la suda bordo de la Westerschelde (Okcidenta Skeldo aŭ Honte) ĉe la elfuejo de la grava Kanalo de Gento al Terneŭzo. Terneuzen plenumas centran funkcion en Zeeuws-Vlaanderen (Zelanda Flandrio) ĝi ekzemple havas relative grandan regionan hospitalon kaj teatron.
La urbo havas la kvaran plej grandan havenon de Nederlando post Roterdamo, Amsterdamo kaj Vlissingen kaj situas grandparte entordita inter la kanalo kaj la Otheensche Kreek (kreko de Orthene). Je la alia flanko de ĉi tiu kreko situas la novkonstruita kvartalo Othenepoldero kaj la antaŭa vilaĝeto Othene. Okcidente de la kanalo situas la plej grava sidejo de Dow Chemical en Eŭropo. Ĉi tiu kemi-giganto estas la plej granda dunganto de la provinco Zelando.
Terneuzen situas ĉe la fino de la kanalo de Gent al Terneuzen, kiu ligas la urbon Gent en Belgio kun la Okcidenta Skeldo En marto 2003 la fiksa interborda ligo kun la ‘transa flanko’ finkonstruiĝis per la Okcident-Skelda-tunelo. La alirejo de la tunelo situas tuj apud la kanalo.
Terneuzen ankaŭ estas fama kiel la urbo de la La Fluganta Holandano, konata el la samnoma opero de Richard Wagner. Laŭ la legendo ĉi tiu, kontraŭ Dio ribelema, kapitano Willem van der Decken venis el Terneuzen.
En Terneuzen naskiĝis Sandra Roelofs.
Grethem
Grethem [gretem] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidekreis de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Regiono Zlín
Regiono Zlín estas unu el 14 pli superaj teritorie administraj tutaĵoj en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta Moravio. Sudokcidente ĝi najbaras kun Sudmoravia regiono, nordokcidente kun Regiono Olomouc, norde kun Moravia-Silezia Regiono kaj oriente kun Slovakio.
Naturkondiĉoj
Orografie la teritorio de Regiono apartenas al okcidenta montaro Karpatoj. Granda parto de la teritorio estas montetarregiono aŭ montarregiono, kiam la plej altaj montdorsoj situas oriente en limo al Slovakio. Sude tio estas montaro Blankaj Karpatoj kun la plej alta monto Velká Javořina. Montaro Javorníky ligas al ili kaj poste la plej alta montaro Moraviasileziaj Beskidoj, kies plej alta monto – Lysá hora – jam situas en teritorio de najbara Moravia-Silezia Regiono. Okcidente kaj sudokcidente Regiono havas ankaŭ fekundajn ebenaĵojn nomataj Hanakio en ĉirkaŭaĵo de Kroměříž kaj Slovácko en ĉirkaŭaĵo de Uherské Hradiště. Sudokcidente leviĝas montaro Chřiby. Inter Chřiby kaj jam la menciitaj montaroj kondukas de okcidento el Regiono Olomouc la tn. Supermoravia valo tra la ĉirkaŭaĵo de Kroměříž ĝis ĉirkaŭaĵo de urbo Zlín. Ĉirkaŭ rivero Moravo, en la ĉirkaŭaĵo de Uherské Hradiště, kondukas Submoravia valo, kiu plu daŭrigas en Sudmoravian Regionon.
La teritorion de Regiono deakvigas rivero Moravo kaj ties alfluoj, ekz. Bečva kaj Olšava. Morava enfluiĝas en Danubon, kiu ties akvojn forkondukas ĝis Nigra maro. Randajn partojn en nordo (malantaŭ remparo de montaro Jesenikoj) kaj nordoriente deakvigas rivero Odro ĝis Balta maro.
Regiono Zlín havas grandan areon de ŝirmata pejzaĝa teritorio (ŜPR). Grandareaj teritorioj ensumigas du ŝirmatajn pejzaĝajn regionojn, Beskidoj kaj Blankaj Karpatoj, kiuj ensumigas proksimume 30 % da teritorio. ŜPR Bílé Karpaty apartenas inter ses biosferajn rezervejojn de UNESKO en la respubliko. En la teritorio de Regiono ankaŭ troviĝas multaj naturrezervejoj kaj naturmemorigaĵoj.
Administra divido
La teritorio de la regiono estis limigita per teritorioj de distriktoj: Distrikto Zlín, Distrikto Vsetín, Distrikto Kroměříž kaj Distrikto Uherské Hradiště.
Komence de la jaro 2003 pereis distriktaj oficejoj kaj Regionoj ekde tiu tempo dividas sin en la tn. urbojn kun disvastigita agadeco. Krom la supre menciitaj eksaj distriktaj urboj laboras en la ŝtata administrado en la teritorio de la regiono ankoraŭ tiuj ĉi urboj: Bystřice pod Hostýnem, Holešov, Luhačovice, Otrokovice, Rožnov pod Radhoštěm, Uherský Brod, Valašské Klobouky, Valašské Meziříčí, Vizovice.
En la regiono estas 307 komunumoj, el tio 13 urboj kun disvastigita agadeco. Sidejurbo de la regiono estas laŭstatuta urbo Zlín.
Historio
La regiono kiel pli supera administra tutaĵo de Ĉeĥa respubliko estiĝis en la jaro 2000. Laŭ administra divido el la jaroj 1960 – 1990 la tuta ĝia teritorio apartenis pligrandparte al tiama Sudmoravia regiono, (distriktoj Gottwaldov – hodiaŭa Zlín, Kroměříž kaj Uherské Hradiště) kaj malgrandparte al tiama Nordmoravia regiono (distrikto Vsetín).
La orienta limo de Moravio ne havis sian hodiaŭan formon de pratempoj. Se ni ne prikonsideros la fakton, ke ĉiuj limoj estis en mezepoko difinataj per fikcia mezo de nepriloĝata limteritorio, la suda parto de Regiono Zlín apartenis al Hungario, pri kio ĝis hodiaŭ atestas nomoj de urboj Uherské Hradiště (laŭvorte Hungara Burgejo), Uherský Brod (laŭvorte Hungara Travadejo) kaj Uherský Ostroh (laŭvorte Hungara Elstaraĵo). La limon de Moravio tiam kreis rivero Olšava.
Ekonomio
Krom la fekundaj ebenaĵoj en la moraviaj valoj Regiono havas nekvalitan grundon, kiu taŭgas pli al paŝtado. Ĉi tie estas prilaboraĵindustrio, gumindustrio kaj elektroteknika industrio. Regiono apartenas ekonomie al tiuj pli postrestintaj, multaj entreprenoj stagnas aŭ bankrotas kaj malbona trafikebleco en la montartereno ankaŭ ne helpas.
Vinay (Isère)
Vinay estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vinois.
Andreas Starck
Kuracista kariero
Sekvis vojaĝo al Strasburgo, pli longa restado en la domo de la patro (kiu intertempe fariĝis superintendanto en Mühlhausen) kaj, ekde majo 1577, restado en Eisleben. De tie li iris en aŭgusto al Nürnberg ĉe la kuracisto Joachim Camerarius la pli maljuna. Tiu instigis lin reiri al Jena, kie li ekdstudentis medicine. Li restis en Jena ĝis la vintro de la sekvinta jaro.
Sekvis studvojaĝo i.a. en Italujon. Tra Verona, Mantuo, Cremona, Milano, Como, Koiro, Zuriko kaj Baden (Argovio) li atingis en la 4-a de junio 1580 Bazelon, kie li ekstudentis en la 16-a de junio. Ne tute du monatojn poste (27-a de aŭgusto) li faris disputacion por promociiĝi medicine. Temo estis: Theses medicae de Aurigine. La solena promociiĝo estis en la 6-a de septembro 1580 en ĉeesto de la rektoro Basilius Amerbach, de la dekano Johann Bauhin kaj de Felix Platter kiel promociiganto. Nur du tagojn poste li reiris en la direkto de Mühlhausen tra Strasburgo, Speyer, Worms, Frankfurt am Main kaj Marburg. En la 9-a de marto 1581 li enskribis sin ĉe la Universitato de Erfurto.
En la 29-a de majo 1581 li edziĝis en Mühlhausen al Barbara Birkner, la filino de la urbestro. En 1583 vokis lin kiel urbestron la anoj de Göttingen. En la 27-a de oktobro li forlasis kun la familio Göttingen en la direkto de Erfurto. En la 2-a de marto li iĝis civitano erfurta kaj aĉetis la domo Zum Leoparden.