cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rudolf Christoph Eucken
Premio
La 5-an de januaro 1916, en la tago de sia 70-jariĝo, li iĝis honora civitano de la urbo Jena, kie li loĝis dum la lasta tempperiodo de sia vivo kaj mortis.
NGC 2986
NGC 2986 (aliaj indikoj — ESO 566-5, MCG -3-25-19, UGCA 178, PGC 27885) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Zahrádka (Teplá)
Zahrádka situas en katastra teritorio Zahrádka u Starého Sedla kun areo 3,58 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183.
816 Juliana
816 Juliana estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝia estis nomita honore al la princino Juliana de Nederlando. (Wolf antaŭe honoris ŝian patrinon, nomante la asteroidon 392 Wilhelmina laŭ la nomo de Vilhelmina de Nederlando.)
Josef Vinklář
Josef Vinklář (naskiĝinta la 10-an de novembro aŭ la 14-an de novembro 1930 en Podůlší, mortinta la 18-an de septembro 2007) estis ĉeĥa aktoro.
Jam en siaj infanaj jaroj li rolis en radia ensemblo de Disman. Unue li agadis en Teatro de satiro. En la jaroj 1946 - 1948 li rolis en Teatro de Voskovec kaj Werich. Mallongtempe li poste agadis en Orientbohemia teatro en Pardubice (1948 - 1950). Ekde la jaro 1950 ĝis la jaro 1983 li agadis en teatro de Zdeněk Nejedlý en Prago. Poste li transiris en Nacian Teatron en Prago, kie li agadis ĝis sia morto.
Sed en subkonscion de rigardantoj li enskribiĝis dank' al siaj filmaj kaj ĉefe seriaj roloj. Li aperis en tiaj serioj kiel Nemocnice na kraji města (1977), Sanitka (1984), Život na zámku (1995), Nemocnice na kraji města po dvaceti letech (2003) aŭ Náměstíčko (2003). El la filmoj li rolis ekz. en Hop a je tu lidoop (1977), Pod jezevčí skálou (1978), Anděl s ďáblem v těle (1983) ktp.
Li rolis ankaŭ en kelkaj tre konataj kaj ŝatataj fabeloj, ekz. Hrátky s čertem (1956) aŭ Princezna se zlatou hvězdou (1959).
Josef Vinklář havas du filojn kaj li estis dufoje edziĝinta. Unue kun aktorino Jana Dítětová kaj pli poste kun aktorino kaj verkistino Ivanka Devátá.
Lia naskiĝdato
En sia rememorlibro Provo pri peco de vero Vinklář klarigis tion jene: "Mi naskiĝis en Podůlší en la jaro 1930. La 14-an de novembro, kio estas la eraro el eraroj nemisrigardeblaj. Malgraŭ tio ke mi havas ĉiujn dokumentojn ĝuste al tiu ĉi dato, fakte mi naskiĝis la 10-an de novembro, sed mi povas fari kun tio nenion. Sinjoro paroĥestro faris en la jaro 1946 al mi kaj al mia frato duplikatojn de la naskiĝatestoj kaj intermiskis la datojn. Donu al li Sinjoro leĝeran ripozon. La frato naskiĝis la 14-an de decembro kaj mi la 10-an de novembro."
Tiel okazis, ke eĉ en oficialaj materialoj, kiel estas vortaroj kaj enciklopedioj, ekzistas ĉe Josef Vinklář la duspeca dato de naskiĝo. La aktoro mem donis ĝoje la okazintaĵon pri la erarigita dato de naskiĝo al pli bona.
Le Pâquier
Le Pâquier estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Pavlovice
Nomon Pavlovice havas pluraj setlejoj:
aŭ partoj de municipoj:
Bobigny (stacidomo)
Bobigny estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo situanta en komunumo Bobigny en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Ĝi estis uzata kiel deirpunkto por fervojaj konvojoj al la ekstermejo Auschwitz-Birkenau de 1943 ĝis 1944. La sola ekzemplero en Francio de deporta stacidomo konservita en sia stato, ĝi estis dediĉita "al loko de memoro" post ĝia enskribo kiel historia monumento en 2005. Ekde januaro 2012 ĝi estis malfermita al la publiko dum gvidataj vizitoj kaj ĝi gastigas ekspozicion.
Litmanová
Litmanová (hungare Hársád [hArŝAd], germane Littmannsau rutene Літманова [litmanova]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Litmanová situas en valo, laŭ la pola landlimo, fine de sakovojo el Jarabina (Stará Ľubovňa) (tamen estas ankaŭ vojeto al Pollando). Stará Ľubovňa troviĝas je 9 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1412 en formo "Litmanova". En la sama jaro Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn kun la proksimaj vilaĝoj (ankaŭ tiu ĉi vilaĝon) al Pollando ĝis 1772. En 1570 rutenoj alvenis. En 1822 ribeleto okazis. En 1828 1185 vilaĝanoj loĝis en 162 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Litmanova, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hársád 869 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Arroyo de las Fraguas
Arroyo de las Fraguas [aROĝo delasFRAgŭas] (Rojo de la Forĝejoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
En la municipa teritorio estas du senhomejoj: Las Tainas del Horcajo, oriente de la urba kerno, kaj Santotis, kiu formas eksklavon al la sudo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 26 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,21 loĝ/km².
Situo
Arroyo de las Fraguas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1216 m super marnivelo; je 65 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 21,41 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°06′15″N 3°07′49″Ok.
Historio
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis preskaŭ ĉiam super la 300 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 229 loĝantoj en 1960 al 26, tio estis oni perdis en unu jarcento 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Arroyo de las Fraguas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Arroyo de las Fraguas kie oni falis al la nunaj 26.
Abatejo de Viroj (Caen)
La Abatejo de Viroj (Abbaye aux Hommes), aŭ Abatejo Saint-Étienne de Caen, estas unu el la du grandaj abatejoj, kun Abatejo de Virinoj, fondita de Vilhelmo la Konkerinto en Caen, en Francio. Ĝi staras okcidente de la malnova urbocentro de Caen kaj donis sian nomon "Bourg-l'Abbé" (Burgo-la Abato) al la ĉirkaŭanta kvartalo. La abateja preĝejo Saint-Étienne de Caen, fariĝis paroĥa preĝejo post la Revolucio. La konventaj konstruaĵoj transformitaj en liceon dum la 19-a jarcento gastigas la urbodomon depost la 1960-aj jaroj. La abatejo prezentas tre belan arĥitekturan tutaĵon konstruitan inter la 11-a kaj la 18-a jarcento kaj la impakto de la preĝejo Saint-Étienne de Caen estas esenca en la historio de arto en Normandio kaj Anglio. La preĝejo estis klasita de la Historiaj Monumentoj en 1840, la klostro kaj konventaj konstruaĵoj en 1911 kaj la ceteraj konstruaĵoj estis enskribitaj en 1927 kaj 1928.
Établissement public de coopération intercommunale
Établissement public de coopération intercommunale (EPCI) (esperantlingve "Publika organizaĵo por interkomunuma kunlaboro") estas franca administra strukturo regata per la dispozicioj de la kvina parto de la ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj, ariganta komùunumojn, kiuj decidis komune zorgi pri kompetentecoj, kiaj publikaj transportoj, teritoria planado aŭ mediadministrado. La EPCI aparte multiĝis ekde la leĝo pri plifortigo kaj simpligo de interkomunuma kunlaboro, nomita "leĝo Chevènement" de julio 1999).
Tipoj de publikaj organizaĵoj pri interkomunuma kunlaboro
Eblas distingi du kategorioj de EPCI :
EPCI kun propra fisko
Tiuj interkomunumaj strukturoj rajtas kolekti imposton, laŭ formo de imposto aldonita al tiu de komunumoj, aŭ, en iuj kazoj, anstataŭ la komunumoj (Por ekzemplo : la unika profesia takso). Tio signifas, ke la EPCI voĉdonas pri la impostprocento kiun ili deziras, obeante al la leĝaj dispozicioj.
EPCI sen propra fisko
Inter ili estas :
Ekzistas ankaŭ miksaj sindikatoj, arigantaj komunumojn kun aliaj teritoriaj kolektivumoj. Naskiĝintaj en 2010, la metropolaj plusoj funkcias kiel miksaj sindikadoj.
Iliaj monrimedoj venas precipe de la kontribuoj de la komunumoj, kiuj estas membroj.
Nombro da EPCI en Francio
En la 1-a de januaro 2013, estis EPCI kun propra fisko, disaj laŭ 1 metropolo, 15 urbaj komunumaroj, 213 komunumaroj de aglomeraĵo, 4 sindicadoj de nova aglomeraĵo kaj  komunumaroj el kiuj du en franca Polinezio.
1624 Rabe
1624 Rabe estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan-usonan astronomon Eugene Karl Rabe.
Ormoc
Ormoc, [ormok] - Lungsod ng Ormoc - estas kvaraklasa universitata urbego, ankaŭ sendependa komponenturbo en Filipinoj, en insulo Lejteo, en regiono Orientaj Bisajoj, en Provinco Lejteo. La loknomo estas derivita de ogmok el indiĝena lingvo signifanta "malaltebenaĵo".
Geografio
Ormoc situas laŭ golfo sur ebenaĵo, tamen rande jam montoj komenciĝas. Regiona administra centro Taklobano troviĝas 48, Cebuurbo 108, Iloilo (urbo) 225, Bacolod 321, ĉefurbo Manilo 559, Kezonurbo 560 kilometrojn (aere).
Historio
Ormoc estis fondita en 1834. Post la hispana erao dominado de Usono daŭris ĝis 1946, sed la japanoj havis la areon inter 1942-1945. Ormoc atingis la urban rangon en 1947, la internacian klasifikadon grandurbo en la malfruaj 1970-aj jaroj. En 1991 inundo okazis. Oni registris 4,922 mortojn, 3,000 mankantajn personojn, 14,000 detruitajn domojn. Neniu el la 3,000 mankantaj personoj iam estis trovitaj. La kontraŭleĝa arbodehakado kaŭzis la inundon. En 2006 granda fajro okazis ĉe butiko.
Stacio Kadoma-minami
Stacio Kadoma-minami (japane: 門真南駅 [Kadoma-minami-eki], angle: Kadoma-minami Station) estas fervoja stacio en Kadoma, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Nagahori-Tsurumiryokuchi.
Ormoc
Ekonomio
Ormoc estas la ekonomia, kultura kaj komerca cemtro de okcidenta Lejteo. La ekonomia bazo de Ormoc estas bona miksaĵo de agrikulturo, fiŝkaptado, industrio, turismo, kaj komercaj servoj. Sukerkanoj, rizoj kaj ananasoj estas la ĉefa produkto de la agrikultura sektoro.
Religio
Plimulto de la loĝantoj estas romkatolikoj, ekzistas ankaŭ islama malplimulto.
Eduko
Ormoc estas instrua centro por okcidenta Lejteo, kie kampuso kaj kelkaj kolegioj funkcias. Krome ekzistas ĉina lernejo.
Trafiko
Ormoc estas alirebla laŭ la traira marborda vojo, krome estas alia vojo al interno de la insulo. La urbego havas flughavenon kaj maran havenon. Enurbe busoj trafikas.
Klimato
Ormoc situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono. Jare falas po 1598 mm. Inter majo kaj decembro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 24-29 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Aleo Osuna
Aleo Osuna aŭ en hispana kaj oficiale Alameda de Osuna (21.1) estas unu el kvin kvartaloj apartenantaj al distrikto Barajas (nº 21), en la periferia nordoriento de la urbo Madrido (Hispanio). Ties proksimeco al la Flughaveno Madrido-Baraĥo kaj ties pekuliara geografia situo igas ĝin senegala kvartalo de Madrido.
Situo kaj limoj
Tre proksima al la Flughaveno Madrido-Baraĥo, ĝi limas okcidente kun la fervojo kaj M-40, nordokcidente kun la Avenuo Logroño, nordoriente kun la stratoj San Severo kaj Riaño, tre proksimaj al la strato Ariadna (Aŭtoŝoseo M-11), sudoriente kun la Avenuo Hispanidad (Aŭtoŝoseo M-14) kaj sude kun la Avenuo Ameriko (A-2).
Morfologio
La kvartalo enhavas 197,03 ha. Laŭmape ĝi havas formon de ŝipo, orientita ties pruo al la sudoriento. Ties plej granda longo estas de 2,3 km kun averaĝa larĝo de 800 metroj. Ĉar ties limoj estas majoritate aŭtoŝoseoj la kvartalo estas konsiderata “urba insulo”, kun malgranda kvanto de piedirantoj alveninta el apudaj kvartaloj, escepte el Corralejos (Birdokortetoj) ĉefe en la zono nome “Coronales”.
NGC 2987
NGC 2987 (aliaj indikoj — UGC 5220, MCG 1-25-17, ZWG 35.47, IRAS09430+0510, PGC 27981) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eliso
Eliso (Ἠλεῖα - Eleia, novΗλεία - Ilia aŭ Ileia, tradicie en plej multaj eŭropaj lingvoj nomata per la radiko "Elis-", kvankam en Esperanto ĝi ankaŭ povus nomiĝi "Elio" aŭ "Ilio") estas historia pejzaĝo de Grekio. Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 193,000 loĝantojn. Eliso krome ĝis administra reformo efektivigita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĉefa loĝloko nuntempe estas la urbo Pirgos.
La provinco Eliso troviĝas sur la preskaŭinsulo Peloponezo, sude de la kontinenta parto de Grekio, sed ne apartenas al la administra regiono Peloponezo, sed kune kun la najbara provinco Aĥeo al la administra regiono Okcidenta Grekio.
Sur la teritorio de la provinco interalie troviĝas la loko Olimpio, kie dum la epoko de antikva Grekio troviĝis grava sankejo de la dio Zeŭso kaj kie okazis la Antikvaj Olimpiaj Ludoj.
Ĉefurbo de la antikva regno Eliso estis samnoma antikva urbo Eliso (greke en antikva atika dialekto Ἤλις, antikva doria dialekto Ἄλις, novgreke Ήλις - Ilis, egipte Ŭeleja aŭ Ŭelja). La ruinoj de tiu urbo situas proksimume de la moderna urbeto Gastruni. La historia urbo Eliso estis la formala organizanto de la antikvaj Olimpiaj ludoj, kaj ĉi tie la atletoj trejniĝis, antaŭ ol ili konkursis en Olimpio.
Mohamed Reza Pahlavi
Mohamed Reza Pahlavi (naskiĝis 26-an de oktobro 1919 en Teherano; mortis je 27-a de julio 1980 en Kairo) estis ŝaho de Persio (Irano) kaj lasta reganto sur la pava trono. Li estis filo de Reza Ŝaho Pahlavi. Unua edzino de Mohamed Reza Pahlavi estis la egiptia princino Faŭzia Ŝirin, dua edzino ekde la 12-a de februaro 1951 Soraja Esfandijari Baĥtijari. Sed ĉar post Faŭzia ankaŭ la imperiestrino Soraja dum sep jaroj ne naskis knabon, kiu kiel princo povus heredi la imperiestran postenon, la geedzeco el politikaj kialoj estis nuligita la 6-an de aprilo 1958. Tria edzino, kiu ja naskis filon, nomiĝis Farah Diba.
Lajos Bersuder
Lajos BERSUDER hungara pentristo. Li naskiĝis en Temeŝvaro en 1825 kaj mortis en Temeŝvaro en 1895.
Agentejo
La termino agentejo nomas malsamajn specojn de organizaĵoj. Ĝi interalie staras por entreprenoj, kiuj reprezentas la interesojn de certaj personoj, same kiel por ŝtatoficejoj kiel ekzemple la Usona Arbaragentejo, la Eŭropa Vivmedia Agentejo aŭ la Eŭropa Kosma Agentejo. En literaturo kaj muziko agentoj reprezentas verkistojn, komponistojn kaj muzikistojn kontraŭ la eldonejoj.
21-a de novembro
La 21-a de novembro estas la 325-a tago de la jaro (la 326-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 40 tagoj restas.
Je la 21-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 21-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Čataj
Čataj, hungare Csataj [ĉataj], germane Schattein [ŝatejn] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec.
Situo
Čataj situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo Bratislavo-Trnava preteriras. Senec troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata daŭre ekde la paleolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1244 laŭ tiama hungara ortografio "Chatey". En la 14-a jarcento germanoj alvenis. En 1910 loĝis en Csataj 997 homoj, (836 slovakoj, 142 hungaroj, 19 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Senc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Čataj 955 homoj, (946 slovakoj, 4 ĉeĥoj, 3 hungaroj).
Kopaniny (Aš)
Kopaniny estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,54 km².
Geografio
Kopaniny troviĝas 5 kilometroj nordoriente de Aš, inter vilaĝo Doubrava kaj municipo Podhradí. La vilaĝo estas disigita en valo sub monteto Kopaninský vrch, en supermara alteco 645 metroj.
Historio
Kopaniny estiĝis verŝajne jam en la 12-a jarcento, sed unua dokumentita mencio deveneas nur el la jaro 1315, kiam la vilaĝon proprumis Feiltschové ze Sachsgrünu. En interŝanĝo de la 13- kaj la 14-a jarcentoj la vilaĝo apartenis al Neubergidoj. Pli poste, dum milito de gento Neubergidoj el Cheb Kopaniny estis okupita fere de la ĥebanoj. Pluaj posedantoj de la vilaĝo estis Zedtwitz, kiuj akiris grandan influon en la tuta terlango de Aš dum longa tempo. Zedtwitzidoj konstruis en Kopaniny burgon. post tio, kiam la posedaĵo de Zedtwitidoj estis dividita inter kelke da gentaj branĉoj, Kopaniny fariĝis sidejo de unu el ili.
En la jaro 1537 estas enskribita raporto pri kastelo en Kopaniny. Tiu estis parte detruita jam en la jaro 1764. Post la dua mondmilito ties posedanto fariĝis Ŝtataj bienoj. La konstruaĵo ne estis konservata kaj malkonstruiĝis. En la 1970-aj jaroj la kastelo estis pro tre malbona stato deŝirita kaj konserviĝis nur unu ties parto, kiu estas hodiaŭ nur ruino.
En la 19-a jarcento estis ĉe Kopaniny establita granda baniĝejo, kiu posrtis nomon "Ruĝa maro". Ĝi estis ofte vizitata turisma allogaĵo por homoj ne nur el la tuta terlango de Aš, sed ankaŭ el germana Bad Elster. Tiu ĉi baniĝejo pereis post la jaro 1945.
Kiriŝi
Kiriŝi (Кириши) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1693 (oficiale en 1960).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1965.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volĥov (Волхов) apud enenfluo en ĝin dedekstre de rivero Kiriŝa (Кириша).
En la urbo estas fervoja stacio.
En 1943 la urbo (tiam ankoraŭ loĝejo) estis tute detruita en la dua mondmilito. Ĝi estis konstruita denove dum konstruado de naftprilaboranta uzino (1960) kaj elektrocentralo.
En jaro 1959 la urbo havis 0,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 55,6 mil loĝantojn.
Popola magistrato (Antikva Romio)
En la Roma respubliko, popolaj magistratoj estis la magistratoj elektitaj de la ĉioma popolo en la komicoj, kontraŭe al la plebaj magistratoj elektitaj nur de la plebo. Temas do pri la kurulaj ediloj, pri la kvestoroj, pri la pretoroj, pri la konsuloj kaj pri la censoroj.
Kompreneble, ili almenaŭ teorie pli potencis ol la plebaj magistratoj (plebaj ediloj kaj plebaj tribunoj): kontraŭe al la plebaj, ili havis la potestas (la rajton decidi), la auspicium (la rajton konsulti la signojn); kaj la pretoroj kaj konsuloj ankaŭ havis la imperium (la rajton konduki la soldataron kaj kunvoki la komicojn aŭ la senaton). Tamen ankaŭ la plebaj magistratoj pli kaj pli ricevis similajn rajtojn.
Kiam estris diktatoro, ankaŭ tiu estis konsiderata popola magistrato, pro ties povoj. Sed tiun elektis unu el la konsuloj (post demando de la senato), ne la popolo.
(17387) 1981 EV23
(17387) 1981 EV23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Józef Stós
Józef Stanisław Stós (naskiĝis la 15-an de marto 1921 en Okocim, apud Brzesko, mortis la 14-an de junio 2016 en Krakovo) – pola arkitekto, socia aganto, malliberulo de koncentrejoj.
Vivo
Dum la intermilita periodo estis skolto kaj dum la germana invado en Pollandon septembre 1939 servis kiel volontulo en Armea Helpo-Servo. Prenita al soveta mallibero sukcesis fuĝi. Post reveno al sia gepatrujo la 3-an de majo 1940 estis arestita de germanoj kaj malliberigita en malliberejo de Tarnów kiel potenciala soveta spiono. La 14-an de junio 1940 deportita en la unua amasa transporto de politikaj malliberuloj al koncentrejo Aŭŝvico (koncentreja numero 752). Li ankaŭ estis malliberulo de koncentrejoj Sachsenhausen kaj Buchenwald. Dum evakuo de malliberuloj gvidis fuĝon de ĉ. 50 personoj. Post la dua mondmilito kiel arkitekto laboris en diversaj oficejoj pri projekt-administrado. Kunkreinto de Kristana Asocio de Oświęcim-Familioj kaj de Polska Unia Seniorów. Forpasis dum la Nacia Memor-Tago pri Viktimoj de Germanaj Naziaj Koncentrejoj kaj Ekstermejoj. Antaŭ la morto estis unu el la lastaj 7 malliberuloj de la unua transporto de 728 poloj al Aŭŝvico, kiuj surloke eksciis, ke ili venis ne al sanatorio, sed al la koncentrejo, de kie oni foriras pere de kamentubo, ke judoj vivos ĉi tie ne pli longe ol du semajnojn, pastroj unu monaton, kaj la resto - tri monatojn (traivivis ĉ. 200). Ili estis atestantoj de industria murdo - genocido, organizita de la germana ŝtato en okupata Pollando.
Distingoj
Komandora kruco de la Ordeno Polonia Restituta (2000)
IKUE-Kongreso
IKUE-Kongreso estas la ĉefa aranĝo organizata de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE). Nuntempe ĝi okazas preskaŭ ĉiujare, kutime alterne kiel kongreso de IKUE sola kaj kiel komuna kongreso de IKUE kaj KELI (Ekumena Esperanto-Kongreso).
Al la programo de IKUE-Kongreso apartenas ĉiutagaj Diservoj, prelegoj pri la kongresa temo kaj kunsidoj, sed ankaŭ distra programo el ekskursoj, muzikaj koncertoj, teatraĵoj, skeĉoj de junuloj kaj popolaj dancoj.
La unua IKUE-Kongreso okazis en 1910 en Parizo. Kadre de ĝi IKUE estis fondita. La malfermon de tiu kongreso ĉeestis preskaŭ 600 homoj. La tria de 1912 estis en Budapeŝto.
Kutime IKUE-Kongreso havas ĉirkaŭ 150 ĝis 300 partoprenantojn el ĉirkaŭ 20 landoj. La verŝajne ĝis nun plej granda IKUE-Kongreso estis la 37-a Kongreso en 1977 en Częstochowa (Pollando) kun pli ol 700 partoprenantoj, kadre de kiu la posta papo Johano Paŭlo la 2-a planis celebri meson en Esperanto.
En 2010, IKUE okazigis sian 63-an Kongreson en Parizo. Ĝi do revenis al la loko de sia fondiĝo por festi sian centjariĝon.
Kompleta listo
En 2017, IKUE planis sian 70-an Kongreson en Udine; pro nesufiĉaj aliĝoj ĝi tamen ne okazis. Ankaŭ en 2019 ne okazis IKUE-Kongreso.
En 2020 okazis la Virtualaj Tagoj de IKUE. La partoprenantoj proponis ke pro la amplekso de la programo la Tagoj estu listigitaj inter la IKUE-Kongresoj.
Santo Domingo Chihuitán
Santo Domingo Chihuitán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santo Domingo Chihuitán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 508.
Geografio
Santo Domingo Chihuitán apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1383 loĝantojn. El tiuj estis 687 viroj kaj 696 virinoj. La komunumo havas surfacon de 67,62 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 90 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Josep Comas i Solá
.
De sia junaĝo li interesiĝis pri sciencoj. Je sia 15-a jaro li publikigis en la franca sciencrevuo L'Astronomie la rezulton de eksploroj pri meteorŝtonon falintan apud Taragonon. Li faris ankaŭ observon pri luna eklipso kaj la meteorfluo Andromedidoj de novembro 1885.
En 1886 li komencis lerni pri fiziko kaj matematiko en la Universitato de Barcelono. En 1890 li studis Marson kaj faris de tiu planedo mapon, kiun li prezentis al la reĝa Akademio de Sciencoj kaj Artoj de Barcelono. Estas notinde, ke tiu mapo kontraŭis la teorion tiam proponita de Percival Lowell, kiu volis vidi kanalojn sur tiu ĉi planedo.
Li studis ankaŭ Jupiteron kaj Sunon, kaj mezuris la rotacian rapidecon de Saturno (planedo). Li observis la naturajn satelitojn de tiuj ĉi planedoj. En 1907 li rimarkis la malheliĝon de la rando de la disko de Titano, pruvo ke ĉi tiu luno havas atmosferon.
Li malkovris dekunu asteroidojn, la periodan kometon 32P/Comas Solá, kaj, kun la rusa astronomo Grigorij Abramoviĉ Ŝajn, kunmalkovris la ne-periodan kometon C/1925 F1 (Ŝajn-Comas Solá).
Kiel scienca popularigisto li verkis plurajn librojn pri astronomio: Astronomía y Ciencia General (1907), '' El cielo. Novísima astronomía ilustrada (1929), plurajn librojn pri tertremoscienco kaj unu verkon de zetetiko: El espiritismo ante la ciencia'', kritika studo pri la tiam laŭmodaj fenomenoj de spiritismo.
Li estis la unua prezidento de la Sociedad Astrónomica de España y América kaj direktoro de la Observatorio Fabra.
Oni donis lian nomon al la marsa kratero Comas Solà.
817 Annika
817 Annika estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eŭnomia familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialo de ĝia nomo estas nekonata.
Ilio
Ilio (latine os ilium) laŭ PIV estas la supra, plata parto de la koksosto de homoj. Ĝi estas parto de la pelvo, la korpa areo inter ventro kaj kruroj. Ĉe homoj estas du koksostoj, kaj do ankaŭ du, pli-malpli simetriaj, ilioj. En la komencaj jaroj de Esperanto, la osto ankaŭ nomiĝis laŭ la alternativaj nomoj iljo kaj iliumo.
La ambaŭflanke tri ostoj de la koksosto de homo nur kunfandiĝas ĉirkaŭ la 15-a vivojaro. Antaŭe, dum la infanaĝo la du ilioj estas memstaraj ostoj.
Vidu ankaŭ
אגן
Margit Bordy
Margit BORDY [bordi] rumania hungara pentristino kaj poetino. Ŝi naskiĝis en Unoka la.
Kariero
Margit Bordy akiris diplomon en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo (1970) kaj ŝi estis instruisto pri desegno ĝis sia pensiuliĝo en Kluĵo en 2000.
Gadesco-Pieve Delmona
Gadesco-Pieve Delmona estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Cremona, Grontardo, Malagnino, Persico Dosimo kaj Vescovato.
Michel van Esbroeck
Scienca agado
De 1962 laboris en Brusela centro pri hagiografiaj esploroj en Museum Bollandianum, samtempe studante armenan, kartvelan, koptan kaj geezan lingvon en Katolika universitato de Loveno kaj en Bejruta Universitato. En 1975 sub gvido de Gérard Garitte defendis doktorigan tezon "Malnovaj kartvelaj liturgiaj predikoj" (Les plus anciens homéliaires géorgiens. Étude descriptive et historique). Li laboris surbaze de fontoj en multaj landoj, kiel en estinta Sovetunio. Lekciis en Romo kaj Parizo. En la jaroj 1987—1999 gvidis katedron pri orient-kristana filologio en Munkena Universitato.
<!-- Kiun sencon havus ĉi tie publikigi tiom pezan listegon de 236 verkoj, ĉiuj fremdlingvaj, kun ruĝaj ligiloj, se eĉ lokoj kiel Saint-Pétersbourg ne estas tradukitaj ??
Publikaĵoj
Bibliografio de liaj publikaĵoj entenas artikolojn de revuoj kaj aliajn prilaboraĵojn, kune kun tri gravaj laboraĵoj (eldonitaj en 1975, 1982 kaj 1995), sen konsidero de enciklopediaj.
Bibliografio
-->
Idarwald
La mezmontaro Idarwald (Kelta lingvo: "id ar" – arbara altaĵo super la lando) estas ĝis 766,2 m alta parto de la mezmontaro Hunsrück en la federacia lando Rejnlando-Palatinato, Germanio.
Geografio
La Idarwald situas en la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Birkenfeld en la nordoriento de la Naturparko Saar-Hunsrück. Ĝi situas en la komunuma triangulo de Morbach (en la nordokcidento), Rhaunen (nordoriento) kaj Idar-Oberstein (sudoriento). La Idarkopf apud Stipshausen en la mezmontaro Hunsrück estas 745,7m alta monto de la Idarwald en la distriktoj Birkenfeld kaj Bernkastel-Wittlich. Ĝi estas unu el la plej altaj montoj de Rejnlando-Palatinato.
La subgrundo ĉefe konsistas el devonaj kvarcitoj.
Riveroj
En la Idarwald respektive rande de la arbaro fontas i.a. jenaj riveroj:
Lagoj
Jenaj lagoj troviĝas en aŭ rande de la Idarwald:
Kirov (Kaluga provinco)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29405.
La urbo estis fondita en jaro 1745.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1936.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08456, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Bolva (Болва) (kiu enenfluas en riveron Desna (Десна)), en 2 km de fervoja stacio Fajansovaja (Фаянсовая).
En jaro 1959 la urbo havis 23,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 38,9 mil loĝantojn.
(9944) 1990 DA3
(9944) 1990 DA3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Preĝejo Stefano la 1-a (Kalocsa)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika pilgrima preĝejo en urbo Kalocsa (Hungario).
Historio
La unua kirko estis konstruita en tiu loko en 1804, la sekva (nun videbla), jam jezuita konstruiĝis en 1860. Post 2 jaroj la preĝejo iĝis pilgrimloko pri Koro de Jesuo. József Angster kreis la orgenon en 1877, ĝi estis trakonstruita en 1935, 1972 kaj 2011. La kirko estis renovigita en 1890, samtempe la vitraloj estis faritaj. La jezuitoj estis forigitaj en 1950.
Monaĥejo
La monaĥejo estas granda duetaĝa konstruaĵo kun interna korto inter 3 trotuaroj. Ĝi estis konstruita en pluraj periodoj.
Klaas Dijkstra
Klaas Dijkstra (naskiĝis en Leeuwarden) estas nederlanda esperantisto, kiu kreskis en Leeuwarden, Frislando. En 1994 kaj 1995 li funkciis kiel ĉefredaktoro de Koncize, komuna gazeto de la eŭropaj junularaj Esperanto-asocioj aperinta de julio 1967 ĝis oktobro 2000. Pli poste li translokiĝis al Flandrio. Nun li kun sia familiano interalie aktivas en la loka Esperanto-movado.
Preĝejo Stefano la 1-a (Kalocsa)
Monaĥejo
Kermesoj okazas la 20-an de aŭgusto kaj en tago de Koro de Jesuo.
Elektronika industrio
La elektronika industrio aperis en la 20-a jarcento kaj nun estas unu el la plej grandaj tutmondaj industrioj. Nuntempa socio uzas ampleksan gamon da elektronikaj aparatoj konstruitaj en aŭtomataj aŭ duonaŭtomataj fabrikoj funkciigitaj de tiu industrio. Tiaj produktoj estas ĉefe muntitaj el metal-oksid-duonkondukilaj (MOS) transistoroj kaj integraj cirkvitoj, tiuj lastaj ĉefe per fotolitografio kaj ofte sur presitaj cirkvitaj tabuloj.
La grando de tiu industrio kaj la uzado de toksaj materialoj, same kiel la malfacilo recikli kondukis al serio de problemoj kun la elektronika rubo. Internacia regularo kaj pormedia juro estis disvolvigitaj kiel klopodoj por fronti tiujn problemojn.
La elektronika industrio konsistas el variaj sektoroj. La centra konduka forto malantaŭ la tuta elektronika industrio estas la industrisektoro produktanta duonkonduktaĵojn, kiu havas ĉiujarajn vendojn de ĉirkaŭ 481 mil milionoj da usonaj dolaroj en 2018. La plej granda industrisektoro estas la elektronika komerco aŭ retkomerco, kiu generis ĉirkaŭ 29 mil bilionoj da usonaj dolaroj en 2017. La plej amplekse fabrikita elektronika aparato estas la MOSFET transistoro inventita en 1959, kiu estas la "labortirilo" de la elektronika industrio.
Internacia lingvo Esperanto (lernolibro de B.Kolker 1974)
'''Internacia lingvo Esperanto. Metodikaj materialoj kaj kontroktaskoj por kursoj de Klubo "Esperanto" de Ufa''' - estis eldonita responde al petoj de sovetiaj esperanto-kluboj. Fundamento de la libro estis eldonita surpaĝe de Ufaa junulara revuo "Ленинец" (Leninano) en aŭgusto-septembro de 1973 jaro sub titolo "Изучаем язык дружбы" (Ni lernas la lingvon de amikeco). La lecionojn alte taksis Gaston Waringhien (tiama prezidanto de Akademio de Esperanto). En majo de 1974 en la revuo estis prezentita letero de prezidanto de Vjetnama Pacdefenda Esperantista Asocio Nguyen Van Kinh. La aŭtoro de la letero atentigis pri avantaĝoj de la kurso: kompakteco, alta politika kaj metodika nivelo, vigla lingvaĵo de tekstoj. En junio la leteron represis angla, franca kaj hispana eldonoj de grava sovetia revuo Moskvaj novaĵoj.
La libro iĝis bazo por vico de famaj lernolobroj de Esperanto de Boris Kolker eldonitaj en 1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1992, 2003, 2007, 2009 jaroj kaj elektronika versio de 2003 jaro:
Lužice (distrikto Prachatice)
Lužice (Luschitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice. Ĝi situas proksimume 2 km sude de Netolice, 15 km oriente de distrikta urbo Prachatice kaj 20 km okcidente-nordookcidente de regiona urbo České Budějovice. La municipo situas en Šumava cismonaro. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1400.
Dantonio
La dantonio (Danthonia) estas holarktisa genro el la poacoj. La genro estas nomita laŭ la franca botanikisto Etienne Danthoine, kiu esploris la poacojn en Provenco dum la 19-a jarcento.
La specioj inkludas :
Iom da specioj kiuj antaŭe estis klasifikitaj sub Danthonia nuntempe estas inkluditaj en Amphibromus, Astrebla, Austrodanthonia, Chionochloa, Joycea, Karroochloa, Monachather, Merxmuellera, Notodanthonia, Pentaschistis, Plinthanthesis, Rytidosperma aŭ Schismus.
Suda Altebenaĵo
Suda Altebenaĵo aŭ en la hispana origine Meseta Sur aŭ Submeseta Sur estas la parto de la Hispana Centra Altebenaĵo troviĝanta sude de la Centra Sistemo de Hispanio (separata el la Norda Altebenaĵo). Ĝi etendiĝas al Sierra Morena sude kaj ĝis la Iberia Sistemo oriente. La okcidenta parto estas dividata en la valoj de la riveroj Taĵo kaj Gvadiano fare de la Montoj de Toledo. Ĝi enhavas la regionojn Madrida Regiono, Kastilio-Manĉo kaj Ekstremaduro. Ĝi estas pli seka ol la Norda Altebenaĵo.
James Johonnot
James Johonnot (1823-1888) estis Novjorkia ŝtata edukisto.
Biografio
Li estis la aŭtoro de la anglalingva Principles and Practice of Teaching, Country School-Houses: Containing Elevations, Plans, and Specifications kaj multajn aliajn verkojn, estis kuna aŭtoro de Kruesi's Drawing Books kaj helpis en la preparado de Appleton's Geographies.
Lia verko nomita Ten Great Events in History (1887) eklegeblas tiel:"La grandaj eventoj en la historio estas tiuj, en specialaj okazoj, en kiuj homo aŭ popolo stariĝis kontraŭ tiraneco kaj konservis aŭ antaŭenigis liberecon por la popolo. Kelkfoje la tiraneco prenis la formon de la subpremado de multaj per la malmultaj en la sama nacio, kaj foje ĝi estis la premo de malforta nacio per pli forta ..."
Protektorato
Protektorato estas parte suverena ŝtata teritorio, kies administrado, eksterlanda reprezentiĝo kaj landa defendo subordigatas al alia ŝtato. Ĝi havas pli grandan aŭtonomecon ol kolonio, sed neniel estas aŭtonoma teritorio. Ĝi parencas al dependa ŝtato.
La nocio deriviĝas de la latina participo protectum = protektata, ofte eŭfemisme uzata.
En 1894 la registaro de ĉefministro William Gladstone oficiale deklaris la protektoratigon de Ugando al Britio, ĉar tie la bataloj inter islamanoj kaj kristanoj allogas pli grandan internacian prizorgon. La brita registaro atente elektis lokajn reĝojn kaj kreis britio-regatan civilan servon.
La lasta brita protektorato estis Salomona insularo, kiu sendependiĝis en 1978.
Ligo de Nacioj
La Ligo de Nacioj kreis protektoratojn por "responsaj" Eŭropaj potencoj en ekster-eŭropaj regionoj.
Dana protektorato
Gronlando estas hodiaŭ dana protektorato.
Francaj protektoratoj
Tunizio kaj Maroko iam estis protektoratoj de Francio en Magrebo. Franca Hindoĉinio enhavis plurajn protektoratojn.
Germanaj protektoratoj
Germanaj protektoratoj estis komence de la 20-a jarcento:
Estas disputate, ĉu tiuj teritorioj estis veraj kolonioj de la Germana Imperio aŭ nur protektoratoj.
Post faligo de la Munkena interkonsento de 1938, Ĉeĥoslovakio (escepte de la areo de t.n Sudetoj) iĝis Protektorato Bohemio kaj Moravio.
Usona protektorato
La 16-an de septembro de 1915, Haitio iĝis protektorato de Usono je masiva armea premo. Usono kaj Haitio subskribis traktaton, kiu ebligis tutan usonan regadon super la administrado kaj financoj de Haitio. Tio daŭris ĝis 1934.
Protektorato de NATO
Kosovo estas t.n. "NATO-protektorato" ekde 1999.
Leggia
Leggia estas komunumo de la komunumaro Roveredo kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 131 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Leggia situas en la Valo de Mesoko ĉe la bordo de la rivero Moësa proksimume en la mezo inter Roveredo kaj Mesoko. Krom la vilaĝo okicdente de la rivero al la komunumo apartenas la setlejo Tec ĉe la orienta bordo de Moësa. Sur roko sude de Tec situas la kapelo San Remig, kiu dum mezepoko estis pilgrimejo.
Endre Bohuniczky
Endre BOHUNICZKY [bohunicki] hungara pentristo. Li naskiĝis en Máramarossziget en 1898 kaj mortis en Miŝkolco en 1936
Leggia
Najbaraj komunumoj
La komunumo Leggia limas en nordo kaj oriento al Cama, en sudo al Grono, en okcidento je unu punkto al Santa Maria in Calanca, kaj en nordokcidento al Verdabbio.
Endre Bohuniczky
Kariero
Endre Bohuniczky pristudis medicinon kaj li frekvetis la liberlernejon pri pentrado de 1913. Li havis retrospektivan ekspozicion 1925 en Nacia Salono. De 1927 li estis kuracisto en Miskolc.
Leggia
Trafiko
San-Bernardino-Pasejo estas grava nord-sud-konekto de Svislando, tra kiu kondukas per tunelo la svisa aŭtovojo A13 kaj super la pasejkulmino la kantona ĉefvojo n-ro 13, kiuj ambaŭ pasas tra Lostallo. Ĝis 1972 tra la komunumo pasis ankaŭ la fervojlinio al Belinzono al Mesoko. Nun la konekto al la publikatransportreto funkcias per poŝtaŭtolinio de Disentis trans San-Bernardino-Pasejo al Biasca.
Lingvoj
Ĉefa kaj sola oficiala lingvo en Leggia estas la itala.
Hull City A.F.C.
Hull City Association Football Club (Esperante: Hull asocia piedpilkada klubo) estas angla futbalteamo el Hull en orienta Jorkŝiro, Anglio. Ili ludas en la stadion KC Stadium.
Leggia
Historio
La unua dokumenta mencio de Leggia datiĝas el la jaro 1295 kiel de Legia. La komunumo Leggia apartenis al la vikariato kaj la la flago de Roveredo. Surbaze de la administracia reformo de Kantono Grizono de 1851 Leggia fariĝis komunumo de la komunumaro Roveredo en la tiam kreita distrikto Moësa. Sude de Grono sur la orienta flanko de Moësa malfermiĝas la Valo de Leggia, kiun la komunumo en la jaro 1775 pro altaj ŝuldoj devis cedi kun ĉiuj alpopaŝtejoj al la familio a Marca de Mesoko. Tio kondukis al konfliktoj kun la familio a Marca, kiu povis estis solvita nur en la jaro 1858.
Hull City A.F.C.
Hull City estis fondita en la jaro 1904. Tradicie Hull ludas iliajn ludojn en la 2-a, 3-a kaj la 4-a anglaj ligoj, sed en la jaro 2008, post venko kontraŭ Bristol City ĉe Wembley, ili estis promocita al la F.A. Supra Ligo. Post du jaroj en la plej alta klaso de la angla futbalo, ili estis malpromocita en la Ĉampionado, la dua klaso de la angla futbalo.
Itacurubi
Itacurubi estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.441 loĝantojn en 2010.
Reza Ŝaho Pahlavi
Reza Pahlavi (perse رضا پهلوی, naskiĝis la 16-an de marto 1877, mortis la 26-an de julio 1944), nomita postmorte Reza Ŝaho, la Granda, estis ŝaho de Persio (pli poste Irano) ekde la 15-a de decembro 1925 ĝis la 16-a de septembro 1941.
Sub la 16-jara regado de Reza ŝaho konstruiĝis la Trans-Irana fervojo, oni enkondukis modernan edukadon, fondiĝis la Teherana universitato, kaj oni sisteme sendis iranajn studentojn al Eŭropo. Komenciĝis la industriiĝo de la lando.
Ĉar la naftoriĉa lando alproksimiĝis al la nazia Germanio dum la dua mondmilito, Britio kaj Sovetunio okupis Iranon kaj abdikigis lin je favore al lia filo. (La pli grava afero por la okupo estis la komenciĝinta varotransporto al Sovetunio laŭ lend-lease-kontrakto. La liverado okazis parte tra Irano.)
Li iris al ekzilo komence al Maŭricio, poste al Johannesburg (Sudafriko), kie li mortis en 1944.
Mähring
Mähring estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tirschenreuth kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Teremia Mare
Teremia Mare (germane: Marienfeld, Grossteremin, hungare: Máriafölde) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Sânnicolau Mare. Administre apartenas al ĝi Nerău, Teremia Mică. La komunumo situas ĉe la limo al Vojvodino, kiu estas aŭtonoma regiono de Serbio.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2807 loĝantojn (germanoj), en 1992 2321 (rumanoj, 11% hungaroj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1256. Ĝis 1919 ĝi apartenis al la reĝlando Hungario, parto de la imperio Aŭstrio-Hungario, kaj estis parto de la departemento Torontál.
Kastelo de Szarvaskend
La Kastelo de Szarvaskend (konata ankaŭ pri la iama posedanto Sibrik [ŝibrik]) estas historia monumento, nuntempa lernejo kaj infanĝardeno en vilaĝo Szarvaskend.
Historio
Jam en la 15-a jarcento la familio Sibrik havis la bienon en Szarvaskend. Laŭ arkeologoj la nuna kastelo havas mezepokan fundamenton. La nun videbla klasikisma kastelo estis konstruita en 1829, sed oni profitis iomete elementojn de la malnova nobeldomo. Post la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon. Baldaŭ ĝi iĝis bazlernejo kaj infanĝardeno de la vilaĝo.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas en protektata parko. La fasado estas simetria, meze troviĝas la ĉefenirejo kun portiko, kiun 2 kolonoj tenas. En supro de la portiko teraso etendiĝas. Meze en la tegmenta nivelo en timpano videblas la familia blazono.
Parko
La impona parko estas protektata. Iam estis ankaŭ aleo.
Le Pâquier NE
Geografio
le Pâquier situas en la Neŭŝatela Ĵuraso en nordoriento de la Valo de Ruz, proksimume 11 kilometrojn nordnordoriente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. La komunumo Le Pâquier konsistas el la vilaĝo Le Paquier kaj la vilaĝetoj Le Côty sur alteco de 892 m s.m. en la valo okcidente de la ĉefvilaĝo, La Joux du Plane sur alteco de 1159 m s.m. kaj Les Bugnenets sur alteco de 1091 m s.m., kiuj ambaŭ situas sur la kresto de la ĵurasa montoĉeno Mont d'Amin. Krome al la komunumo apartenas pluraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,58 km², de kiuj 51,0% estas kovritaj de arbaro, 45,9% servas por agrikulturo kaj 2,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Le Pâquier limas en nordoriento al Saint-Imier (BE), en oriento kaj sudo al Villiers, en okcidento al Dombresson, kaj en nordokcidento al Sonvilier (BE).
Bill Martin
Bill Martin (nask. 1956) estas profesoro de filozofio ĉe la privata katolika universtato DePaul en Ĉikago, kies akademia verkaro estas dediĉita al Derrida, Sartre, Marksisma teorio, Estetiko kaj kritikoj de Richard Rorty. Martin ankaŭ skribis pri progresivaj rokaj bandoj inkluzive de Yes.
Le Pâquier NE
Trafiko
La komunumo Le Pâquier situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas la vojo n-ro 1256 de Neŭŝatelo trans la montpasejo Col des Pontins al Saint-Imier. La komunumo ne estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pâquier datiĝas el la jaro 1328 kiel Pasquier. Dum mezepoko Le Pâquier apartenis al la Senjorujo kaj poste Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Le Pâquier kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
Propilbenzeno
Propilbenzeno aŭ fenilpropano, formule C9H12, estas aromata hidrokarbonido, konsistante je propila grupo (H3C-CH2-CH2-) ligita al alia fenila grupo (C6H5-), senkolora aŭ flaveca, alte brulema likvaĵo, kaj krudmaterialo por sintezoj de biologiaj fenilpropanoidoj facile trovataj en la naturo. Fenilpropano aŭ propilbenzeno estas nepolara organika solvanto uzata en pluraj industrioj por fabrikado de farboj kaj metilstireno.
Senkontesta mondĉampiono (boksado)
La senkontesta ĉampiono de la mondo aŭ nedisputebla ĉampiono (Undisputed Champion), estas termino el la fako de profesia boksado, kiu priskribas la mondĉampionon en boksado en certa pezokategorio agnoskita de ĉiuj diversaj organizaĵoj kaj asocioj implikitaj en organizado de konkursoj en la industrio.
Historio
Kvankam diversaj boksaj organizoj ekzistis ekde la 1920-aj jaroj, ekzistis interkonsento inter ili sur la identeco de la fakta ĉampiono. Disputoj koncerne la identecon de ĉampiono ekestis nur en kazoj de la emeritiĝo de reganta ĉampiono aŭ lia transiro al malsama pezkategorio. En tiaj kazoj, batalo estis kutime organizita inter la defiantoj por la titolo, ĉe la fino de kiu la akceptita mondĉampiono denove estis kronita.
En 1962, la Monda Boksa Asocio WBA estis establita kaj en 1963, la Monda Boksa Konsilio WBC estis kreita, kiuj iĝis organizoj kun plejparte merkatika ekonomia orientiĝo, kaj malpli sporta en naturo, kaj la kvanto de disputoj koncerne la posedanton de la titolo kreskis.
Gerrit Berveling
Gerrit Berveling (naskiĝis la 1-an de aprilo 1944 en Vlaardingen) estas nederlanda lingvisto, tradukisto, esperantisto kaj verkisto.
Senkontesta mondĉampiono (boksado)
Historio
En la 1970-aj jaroj la Internacia Boksa Federacio IBF ankaŭ estis establita kaj la fragmentiĝo kreskis kiam ĉiu organizo establis siajn proprajn rangolistojn, ĉampionojn kaj malsamajn pezkategoriojn. Leon Spinks estis rekonita en 1978 kiel la lasta senkontesta pezegula boksa mondĉampiono en la periodo antaŭ la pinto de la disigo kaj la disrompo de sportaj rilatoj inter la diversaj organizoj.
Gerrit Berveling
Ekde 1992 li estas redaktoro de la rubriko Spirita vivo en la revuo Monato kaj redaktoro de la literatura revuo Fonto. En 1989 elektita li estis membro de la Akademio de Esperanto. Depost 2009 prezidanto de Esperanto Nederland.
Senkontesta mondĉampiono (boksado)
Historio
Ĉe la fino de la 1980-aj jaroj, alia boksadorganizo estis establita: la Monda Boksa Organizaĵo WBO kaj la disputoj kaj konfliktoj inter la organizoj rompis novajn rekordojn, centritaj sur grandaj ekonomiaj kaj reklamaj interesoj. Tiuj alportis la tutan industrion al stagno kaj manko de publika intereso, kaj la ebleco unuigi la diversajn rangigojn de la boksistoj kaj determini interkonsentitan mondĉampionon iĝis malebla.
Gerrit Berveling
Vivo
Profesie li duoble fakas: gimnazia instruisto pri la klasikaj lingvoj (la latina, kaj la helena) kaj pri la itala, kaj remonstranta pastoro. Unue li 14 jarojn instruis, poste 14 jarojn laboris kiel pastoro, kaj 1998-2011 ĝis emeritiĝo denove instruis. Li verkas en multaj ĝenroj (poezio, prozo, eseo), kaj pluregaj verkoj el diversaj lingvoj estis tradukitaj de li. Li predikas pli-malpli regule dum Esperanto-renkontiĝoj en ekumenaj diservoj. Por sia traduko de Antologio Latina li ricevis OSIEK-premion en 2003.
Senkontesta mondĉampiono (boksado)
Historio
Post longa intertraktado, la diversaj asocioj konsentis pri la determino de la peza mondĉampiono kiu estos akceptebla por ĉiuj. Post serio da preparaj bataloj por la diversaj kandidatoj, Mike Tyson estis kronita en 1987 kiel la senkontesta pezegula boksa ĉampiono de la mondo, rekonita fare de ĉiuj boksaj asocioj. La interkonsento daŭris ĝis 1992, kiam la disigo estis renovigita kaj la WBC kronis la boksiston Riddick Bo kiel la mondĉampiono.