cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nov-Zelando
Biodiverseco
Aliaj gravaj indiĝenaj animaloj estas reptilioj (tuataro, skinkoj kaj gekoj), ranoj, araneoj, insektoj (vetao), kaj helikoj. Kelkaj, kiel la tuataro, estas tiom unika ke ili estis nomitaj vivantaj fosilioj. Tri specioj de vespertoj (Novzelanda granda mallongvosta vesperto (Mystacina robusta) ekde tiam formortinta) estis la nuraj montroj de indiĝenaj termamuloj en Novzelando ĝis malkovro en 2006 de ostoj el Saint-Bathans mus-granda termamulo almenaŭ 16-milion-jaraĝa. Marmamuloj, tamen, estas abundaj, kaj preskaŭ duono el la tutmondaj cetacoj (balenoj, delfenoj, kaj focenoj) kaj grandaj nombroj de felfokoj estis registritaj en akvoj el Novzelando. Multaj marbirdoj reproduktiĝas en Nov-Zelando, triono el ili unikaj en la lando. En Nov-Zeladno estas pli da pingvenaj specioj ol en iu ajn lando, nome 13 el la 18 pingvenaj specioj de la tuta mondo.
Ekde la alveno de homoj, preskaŭ la duono de la specioj de vertebruloj de la lando formortiĝis, kiel almenaŭ 51 birdoj, tri ranoj, tri lacertoj, unu nesalakva fiŝo kaj unu vesperto. Aliaj estas endanĝeritaj aŭ suferis drastajn malpliigojn de siaj teritorioj. Tamen, novzelandaj konservistoj pioniris kelkajn metodojn por helpi la rekuperon de minacita naturo, kiel insulaj rifuĝejoj, plagokontrolo, translokigo de naturo, bred-adopto kaj ekologia restaŭrado de insuloj kaj de aliaj protektitaj areoj. Ekzemple ĉe Nacia Parko Fiordland.
Nagaokakjo
Nagaokakjo (長岡京市 [nagaokakjō-ŝi], Hepburn: Nagaokakyō-shi, Kunrej: Nagaokakyô-si) estas urbo situanta en suda parto de Gubernio Kioto en Japanio.
Nov-Zelando
Administracio kaj politiko
La Registaro de Nov-Zelando, en angla Government of New Zealand kaj en maoria Te Kāwanatanga o Aotearoa, aŭ New Zealand Government, ceremonie aludita kiel Her Majesty's Government in New Zealand je la Seal of New Zealand), estas la administracia komplekso pere de kiu oni plenumas aŭtoritaton en Nov-Zelando. Kiel en plej parlamentaj demokratioj, la termino "Registaro" referencas ĉefe al la plenuma povo, kaj pli specife al la kolektiva ministraro kiu direktas la plenuman povon. Bazite sur la principo de responsa registaro, ĝi funkcias ene de la kadro ke "la Reĝino reĝas, sed la registaro regas, tiom longe kiom ĝi havas la subtenon de la Ĉambro de Reprezentantoj". La Guberniestro ĝenerala (Governor General) estas la reprezentanto en Nov-Zelando de la krono de la Unuiĝinta Reĝlando, la ŝtatestro de Nov-Zelando.
Regionoj
Regiono estas la plej alta instanco de loka administracio en Nov-Zelando. Estas 16 regionoj en Nov-Zelando. Ell ili dekunu estas regataj de elektita regiona konsilantaro, dum kvin estas regataj de teritoriaj aŭtoritatoj (dua ŝtupo de loka administracio) kiuj plenumas ankaŭ la funkciojn de regiona konsilantaro kaj tiele estas konataj kiel unitaraj aŭtoritatoj.
Demografio
La popolnombrado de la jaro 2006 montris, ke en la 7-a de marto vivis en Nov-Zelando 4 143 279 da homoj, tio estas 8,4 % pli ol ĉe la antaŭa popolnombrado el la jaro 2001 kaj la duoblo de tiu el la jaro 1956. Oni taksis la loĝantaron la 30-an de junio 2008 je 4 268 900 da loĝantoj. Ĉirkaŭ 23 % de la loĝantoj ne naskiĝis en Nov-Zelando. La popolkreskado de la lastaj kvin jaroj devenas por du trionoj de enmigrado. La popoldenseco estas de ĉirkaŭ 16 homoj por unu km² (kompare al 231/km² en Germanujo). Tial Nov-Zelando estas unu el la malplej dense loĝataj landoj de la Tero, kvankam ĝi ja estas multe pli dense loĝata ol la najbara Aŭstralio (2,6 loĝantoj por 1 km²).
La meza aĝo estis en 2006 35,9 jaroj. La naskiĝnombro estas 14,14 por mil loĝantoj (2003), dum samtempe la mortonombro por mil loĝantoj estis de 7,54. Homoj atingas meze la aĝon de 75,34 jaroj, dum virinoj meze 80,44 jarojn.
Etnoj
La plimulto de la novzelanda loĝantaro estas eŭropdevenaj, nomataj Pākehā. Tiu grupo konsistas ĉefe el homoj devenaj de la Britaj insuloj, sed ankaŭ de Germanujo, Italujo, Pollando, Nederlando kaj multaj aliaj eŭropaj ŝtatoj. Ĝi estas ĉirkaŭ 67,6 % de la tuta loĝantaro.
La dua plej granda popolgrupo estas tiu de polinezidevenaj indiĝenoj de Nov-Zelando, la Maorioj, al kiu apartenas 14,6 % de la loĝantaro.
Inter 1996 kaj 2006 kreskis la nombro de azianoj al entute 9,6 % de la loĝantaro, kaj do la tria plej granda grupo. En ĝi la plimulto konsistas el ĉinoj (2,8 %) antaŭ hindoj (1,7 %). La azia loĝantaro preterpasis en 2001 la grupon de homoj devenaj de la pacifikaj insuloj, kiu reprezentis en 2006 ĉirkaŭ 6,9 % de la tuta loĝantaro. La plej multaj insulanoj devenas de Samoo, sekvata de tiuj de la Kukinsuloj kaj Tongo.
(Fonto: la popolnombrado de 2006, rimarko: menciindas, ke en Nov-Zelando oni rajtas indiki anecon al pluraj etnoj, krome en 2006 oni rajtis unuan fojon, tute ne indiki etnon, kion faris 11,1 %.)
Lingvoj
En Novzelando tri lingvoj estas oficialaj lingvoj: nome la angla, la maoria kaj la novzelanda gestolingvo.
Dum la maoria kaj la novzelanda gestolingvoj estas komprenataj aŭ eĉ aktive uzataj nur de malplimulto de la popolo, la novzelanda angla estas la plej grava lingvo, kiun parolis en la jaro 2006 98 procentoj de la popolo. Tiu lingvovario de la angla similas al la aŭstralia angla, sed malsamas de ĝi per alia emfazo de iuj vokaloj kaj vortoj, tiel ke miskomprenoj inter la novzelanda kaj la aŭstralia angla ja eblas. Aliaj apartaj ecoj de la novzelanda angla estas vortoj pruntitaj el la maoria lingvo, ĉefe en la maoria popolo.
La dua oficiala lingvo, la maoria (propra nomo: Te Reo Māori), perdis pli kaj pli da parolantoj ĝis la 1970-aj jaroj. La 1-an de aŭgusto 1987 la maoria iĝis oficiala lingvo kaj ekde tiam multaj publikaj kaj privataj lernejoj proponas lecionojn pri la maoria, tiel ke ankaŭ novzelandanoj eŭropdevenaj povis lerni ĝin. Ekde tiam la nombro de tiuj kiuj komprenas kaj parolas la maorian kreskas, ĉefe en la aĝogrupo de dudektri- ĝis dudekkvinjaruloj. Entute laŭ propra taksado 4,2 procentoj de la popolo parolis la maorian en la jaro 2006.
La novzelanda gestolingvo (angle: New Zealand Sign Language; NZSL) estas oficiala lingvo ekde la 10-a de aprilo 2006 kaj estas tiel tutmonde la unua lingvo por surduloj, kiu posedas tiun statuson. Kvankam ĝi jam estis instruita ekde 1994 en apartaj lernejoj kaj publikiĝis la unua vortaro por la lingvo en la jaro 1998, la nombro de tiuj, kiuj regis la gestolingvon estis nur 0,6 procentoj en la jaro 2006. La nombro de surduloj en Novzelando estas ĉirkaŭ duoble pli granda.
Aldone al la tri oficialaj lingvoj multaj aliaj estas parolataj en Novzelandoj, alportitaj de multaj enmigrintoj, inter kiuj estas la samoa, la franca, la hinda, multaj ĉinaj kaj la germana.
Ne ekzistas en Novzelando deviga instruo de fremdaj lingvoj, kaj nur ĉirkaŭ kvinono de ĉiuj lernantoj de mezaj lernejoj lernas fremdan lingvon. Inter la plej ŝatataj estas la franca, la japana kaj la germana.
Eduksistemo
La Universitato de Nov-Zelando, en angla University of New Zealand, estis la nura gradiga universitato de Nov-Zelando el 1874 ĝis 1961. Ĝi havis federacian strukturon enhavantan kelkajn konstituantajn instituciojn en variaj lokoj tra tuta Nov-Zelando. Post ĝia dissolvo en 1961, Nov-Zelando havis kvar sendependajn gradigajn universitatojn kaj du asociajn agrikulturajn kolegiojn.
Ekonomio
Brutobredado estas la tradicia ĉefa produktado de la lando. La produktado de ligno kovras 3,4 % de la MEP en 2004. La ĉefaj eksportaĵoj estas viandaĵoj kaj laktaĵoj, kivifruktoj, lignaĵoj, kaj papero.
Nov-Zelando havas antaŭenigitan merkatekonomion, rangigitan la 14an en la Indico de homa disvolviĝo de 2019 kaj trian en la Indico de Ekonomia Libero de 2020. Ĝi estas riĉe enspezkonomio kun porkapa Malneta enlanda produkto (MEP) de 36,254 usonaj dolaroj. La landa valuto estas la Novzelanda dolaro, neformale konata kiel la "Kivia dolaro"; ĝi cirkulas ankaŭ en la Kuk-insuloj (vidu artikolon pri Kukinsula dolaro), Niue, Tokelau, kaj la Pitkarna Insularo.
Historie, elprenaj industrioj ege kontribuis al la nov-zelanda ekonomio, fokuse diversmaniere al ĉasado de fokoj kaj balenoj, lino (Phormium), oro, fosilia rezino de kauri (Agathis australis), kaj indiĝena ligno. La unua enŝipigo de frostigita viando en la ŝipo Dunedin en 1882 kondukis al la establado de eksportado de viando kaj laktaĵoj al Britio, komerco kiu havigis la bazon por forta ekonomia kresko en Nov-Zelando. Alta peto de agrikulturaj produktoj el Unuiĝinta Reĝlando kaj el Usono helpis la novzelandanoj akiri pli altan vivnivelon ol ĉe kaj Aŭstralio kaj Okcidenta Eŭropo en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj. En 1973, la eksportmerkato de Nov-Zelando malpliiĝis kiam Unuiĝinta Reĝlando aliĝis al la Eŭropa Ekonomia Komunumo kaj aliaj kontribuaj faktoroj, kiel la krizoj de nafto en 1973 kaj en 1979, kondukis al akra ekonomia depresio. Vivnivelo en Nov-Zelando falis malantaŭ tiuj de Aŭstralio kaj Okcidenta Eŭropo, kaj ĉirkaŭ 1982 Nov-Zelando havis la plej malaltan por-kapan enspezon el ĉiuj disvolvigitaj landoj kontrolitaj de la Monda Banko. Meze de la 1980-aj jaroj Nov-Zelando deregulis sian agrikulturan sektoron nuligante iom post iom la subvenciojn laŭlonge de trijara periodo. Ekde 1984, sinsekvaj registaroj engaĝiĝis al grava makroekonomia restrukturado (konata unua kiel Rogernomics (laŭ Roger Douglas) kaj poste kiel Ruthanasia (laŭ Ruth Richardson), rapide transformanta Novzelandon el protektisma kaj tre regulata ekonomio al liberigita ekonomio de libera komerco.
Sendungado pintis ĝuste super 10% en 1991 kaj 1992, post la Nigra Lundo (1987), sed finfine falis al rekorda malalto (ekde 1986) de 3.7% en 2007 (triarange el 27 kompareblaj landoj de OEKE). Tamen, la tutmonda financa krizo kiu sekvis havis pli fortan efikon al Nov-Zelando, kaj la MEP malaltiĝis dum kvin sinsekvaj trimestroj, nome la plej longdaŭra recesio en preskaŭ tridek jaroj, kaj sendungado revenis al 7% fine de 2009. Sendungindicoj por la diversaj aĝogrupoj sekvis similajn tendencojn sed estas pli konsistemaj kaj pli altaj ĉe junuloj. En la decembra trimestro 2014, la ĝenerala sendungindico estis ĉirkaŭ 5.8%, dum la sendungindico de junuloj inter 15 kaj 21 estis de 15.6%. Nov-Zelando suferis serion de "cerbofuĝoj" ekde la 1970-aj jaroj kio estas okazanta ankoraŭ. Preskaŭ unu kvarono el tre kvalifikitaj laboristoj loĝas transmare, ĉefe en Aŭstralio kaj Britio, kio estas la plej granda proporcio inter ĉiuj disvolviĝintaj landoj. En ĵusaj jardekoj, tamen, "cerbakiro" alportis edukitajn profesiulojn el Eŭropo kaj malpli disvolvigitaj landoj. Nuntempe la ekonomio de Nov-Zelando profitas el tre alta nivelo de novigo.
En Esperanto
Marjorie Boulton, en sia mikspota libro Faktoj kaj fantazioj, dediĉas ties 19an ĉapitron "Fabelo maoria el Nov-Zelando" al komentoj pri la maorioj (p. 159); poste ŝi rakontas fabelon pri maoria belulino.
La romano de John A. Lee nome Children of the Poor, 1934, estis tradukita de Bertram Potts kiel Infanoj de la malriĉuloj. Ĝi temas pri la vivo de novzelanda malriĉulo.
Esperanto-movado
Esperanto jam ekzistis en Nov-Zelando ekde la komenco de la 20a jarcento. La Esperanto-movado de Nov-Zelando ĉiam aktivis en kontakto kun la Esperanto-movado de la plej proksima lando nome de Aŭstralio.
Libera Universitato de Bozen-Bolzano
La Libera Universitato de Bozen-Bolzano (germane: Freie Universität Bozen, itale: Libera Università di Bolzano, angle: Free University of Bozen-Bolzano) situas ĉefe en Bozen, Italio. Ĝi estis fondita en la jaro 1997 kaj havas nuntempe kvin fakultatojn.
Ĝeneralaĵoj
Ĉe sia fondiĝo en 1997 la universitato havis nur la fakultatojn pri ekonomio kaj pri edukaj sciencoj. La universitata biblioteko estis malfermita en 1998. Sekvis la fakultatoj pri informadiko kaj pri dizajno kaj arto. Kiel lasta fakultato estis establita la fakultato pri naturaj sciencoj kaj tekniko en la jaro 2007.
La LUB estis la unua trilingva universitato en Eŭropo. Prelegoj kaj seminarioj estas okazigataj en la germana, la itala kaj la angla. La nura escepto estas la fakultato pri edukaj sciencoj, kiu ofertas al la studentoj parolantaj la germanan, la italan kaj la ladinan apartajn lernajn sekciojn.
La universitato ofertas studprogramojn de bakalaŭreco ĝis doktoreco. Celo de instruado estas disponigi teorie solidan bazon kun bona rilato al praktika aplikado. Granda parto de instruaj agadoj okazas kiel seminarioj, prelegoj donitaj fare de gastparolantoj kaj praktika trejnado en laboratorio. Ene de la kadro de la akademiaj interŝanĝprogramoj, studentoj estas apogitaj por pasigi unu aŭ plurajn semestrojn en universitatoj eksterlande. La studentojn reprezentas i.a. Sudtirola asocio porstudenta.
Rektoroj
La rektoroj de la universitato estis Alfred Steinherr, ekonomiisto el Luksemburgio, de 1998 ĝis 2003, la svisa lingvistino Rita Franceschini, de 2004 ĝis 2008, kaj la germana sociologo Walter Lorenz, ekde 2008.
Fakultato pri Ekonomio
La Lernejo de Ekonomiko kaj administrado estas bazita en Bozen-Bolzano kaj Bruneck-Brunico. Ĝi ofertas tri bakalaŭrajn kaj du magistrajn programojn.
Fakultato pri Edukaj Sciencoj
La Faculty of Education (Fakultato pri Edukaj Sciencoj) trovigas en Brixen-Bressanone kaj la sekvaj kursoj estas aktivaj:
Fakultato pri Informadiko
La Fakultato pri Informadiko havas la sekvajn kursojn:
Fakultato pri Natursciencoj kaj Tekniko
La Fakultato pri Naturscienco kaj Teknologio havas la sekvajn aktivajn kursojn:
Fakultato de Dizajno kaj Arto
La Fakultato de Dizajno kaj Arto ofertas la sekvajn kursojn:
Eŭropaj magistraj programoj
La Fakultato pri Informadiko de la Libera Universitato de Bozen-Bolzano estas tre aktiva laŭ tiu maniero kaj estas inter la esplorcentroj rekonitaj fare de la Eŭropa Unio kiel gvidanto en tiu programo. Ekzistas 3 eŭropaj magistraj programoj en la areo de komputiko kurantaj en tiu universitato, sub Erasmus Mundus.
Studium Generale
Ekde 2011 ekzistas la plurfaka kurso Studium Generale, kiuj preparas por larĝa aro de magistraj programoj.
Esplorado
Laŭ la nombroj disponigitaj en la retejo, ekde 1998 275 esplorprojektoj estis faritaj ene de la universitato.
Biblioteko
Laŭ biblioteka rangotabelsistemo eldonita fare de germanaj bibliotekretoj (BIX-projekto) en 2009, tiu universitato havas la duan plej bonan bibliotekon inter germanlingvaj ŝtatoj (Germanio, Svislando, Aŭstrio kaj Sudtirolo en Italio).
(133027) 2002 XJ4
(133027) 2002 XJ4 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 4:5 kun Marso.
Simfonio n-ro 3 (Beethoven)
La Simfonio n-ro 3 en E-bemola maĵoro, op. 55, de Ludwig van Beethoven, konata kiel Eroica (Heroa), estas muzika verko konsiderata de multaj kiel la mateniĝo de la Romantisma muziko, ĉar ĝi rompas variajn skemojn de la tradicia simfonio de la Klasika muziko. Ĝi estis dekomence dediĉita al Napoleono Bonaparte.
Tiu simfonio estas unu de la plej famaj verkoj de Beethoven, kiu dekomence intencis dediĉi ĝin al Napoleono Bonaparte (fakte li nomigis ĝin Bonaparte). La ideo komponi simfonion honore de la «liberigisto» de Eŭropo ŝajne estis sugestita de la marŝalo Jean-Baptiste Bernadotte, ambasadoro de Francio en Vieno en 1798, aŭ de Rodolphe Kreutzer, violonisto al kiu Beethoven dediĉis unu sonaton. Bonaparte estis, kun diferenco nur de unu jaro, samtempulo de la muzikisto, kiu ne nur sentis fortan admiron por sia heroo, sed ankaŭ, pli malpli konscie, estis markinta ian paralelismon inter iliaj respektivaj destinoj. Beethoven admiris la idealojn de la Franca Revolucio personigitajn en la figuro de Napoleono Bonaparte, sed kiam li memkroniĝis imperiestro en majo 1804, supozite Beethoven tiom koleriĝis ke li forstrekis la nomon de Bonaparte de la titolpaĝo tiom forte ke li rompis sian krajonon kaj lasis ŝiritan truon en la papero.
Edson Tavares
Edson Tavares (n. ) estas brazila futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Jokohama FC.
Teichland
Teichland (laŭlitere "lando de lagetoj") estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2902 Westerlund
2902 Westerlund estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Bengt Westerlund (1921 – 2008), fakulon pri la Magelanaj Nuboj.
NGC 5860
NGC 5860 (aliaj indikoj — UGC 9717, IRAS15047+4249, MCG 7-31-33, ZWG 221.28, MK 480, 1ZW 102, KCPG 454A, PGC 53939) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Charles Ceccaldi-Raynaud
Charles Ceccaldi-Raynaud (naskiĝis en Bastia, mortis  en Balma ) estis franca advokato kaj politikisto.
Li unue estis ĝenerala sekretario de Franca Sekcio de la Laborista Internacio (SFIO) en Hauts-de-Seine, poste ĝenerala sekretario de Rassemblement Pour la République (RPR) en la sama departemento. Li poste iĝis urbestro de Puteaux de 1969 ĝis 2004, estante samtempe deputito de la sesa balota distrikto de Hauts-de-Seine de 1993 ĝis 1995, kaj poste senatano de Hauts-de-Seine de 1995 ĝis 2004.
Lia filino Joëlle Ceccaldi-Raynaud sukcedis lin kiel urbestro de Puteaux en 2004.
J-popo
J-popo ([jo-popo]), mallongigo por japana popmuziko, estas muzika ĝenro kiu eniris en la muzika fluo de Japanio en la 1990-aj jaroj. Moderna J-popo havas siajn radikojn en pop- kaj rokmuziko de la 1960-aj jaroj, kiel The Beatles kaj The Beach Boys, kiu kondukis al japanaj rokmuzikaj grupoj kiel Happy End (はっぴいえんど), kiu kunfandis rokenrolon kun japana muziko en la fruaj 1970-aj jaroj.
J-popo estis plue difinitaj per grupoj de novonda muziko en la malfruaj 1970-aj jaroj, precipe elektronikmuzikaj grupoj kiel Yellow Magic Orchestra (YMO) kaj la pop-rokmuzika grupo Southern All Stars (サザンオールスターズ, hepburne Sazan Ōrusutaazu). Iom post iom, J-popo en la japana muzika sceno anstataŭis la japanan popmuzikon de la 1920-aj ĝis la 1980-aj jaroj, nomatan 歌謡曲 (kayōkyoku, "Lirika kanta muziko"). La termino estis kreita de la japanaj amaskomunikiloj por distingi japanan popularan muzikon de alilanda muziko, kaj nun rilatas al la plejparto de japana populara muziko.
Károly Désy
DÉSY Károly (de:ĵi) estas hungara skulptisto naskiĝinta en Sovata la 30-an de junio 1945.
Kariero
Károly Désy studis en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo inter 1969-73. Liaj majstroj estis Artúr Vetró kaj András Kós. En 1986 li translokiĝis en Hungarion.
4183 Cuno
Nomo
Ĝi estis nomita per la antaŭnomo de ĝia malkovrinto.
En decembro 2000, 4183 Cuno estis observita per radaro. La bildoj montris korpon krude sfera de diametro inter 4 kaj 9 km, kun kavaĵo de ĉirkaŭ 1 al 2 km de diametro.
4183 Cuno proksimiĝos ses foje al malpli de 40 milionoj da km de Tero dum la 21-a jarcento.
Gihon
Dum regado de reĝo Ĥizkija Jerusalemo estis en la jaro 701 a. K. sieĝita fare de asiria soldataro. Sed Jerusalemo supervivis la sieĝadon (diference de nordizraela Samario, kiu estis en 722 a. K. konkerita), krom alia danke al Silua tunelo, kiu alkondukis akvon el la fonto Giĥon troviĝanta ekster la urbo, en rezervujon Siloe interne de la remparoj.
La alternativa nomo Fonto de la Virgulino derivas el la legendo ke tie Maria lavis la bendaĵojn de Jesuo.
Willi Sitte
Willi SITTE (naskiĝinta la en Chrastava, mortinta la  en Halle/Saale) estis germana pentristo kaj komunista politikisto.
Vivo
Post frekvento de la bazlernejo en sia naskiĝurbo (ekde 1927) Sitte estis lernanto ĉe la Artolernejo de la Nordbohemia metimuzeo en Liberec inter 1936-39. Poste li studis (ĝis 1940) ĉe la Hermann-Göring-majstrolernejo pri pentrado en Dahlem-Kronenburg. Li devis soldati inter 1941-44 en Sovetio kaj Italio. En 1944 li ekhavis kontaktojn kun italaj rezistadgrupoj. En 1946 Sitte laboris artiste en Vicenza kaj Venecio kaj revenis dum malmulta tempo al la naskiĝurbo. Li edzinigis en 1947 Irmgard Kindler kaj forpelite transloĝiĝis kun ŝi al Halle. Naskiĝis ilia filo Volkmar en 1949.
En 1950 Sitte membriĝis al la Ligo de artistoj de plastikaj artoj en Germanio kaj al Kulturligo. Li ekdocentis en 1951 ĉe la Instituto pri artista verkfarado ĉe Kastelo Giebichenstein en Halle. Kaj en 1953 kaj en 1954 li gajnis la Artopremion de la urbo Halle. En 1959 Sitte nomumitis profesoro en la Giebichenstein-altlernejo. En 1963 estis la divorco disde Irmgard Kindler. En 1964 li elektitis estrarano de la Ligo de artistoj de plastikaj artoj en Germanio kaj ricevis la Artopremion de GDR. En 1965 li edziĝis al Ingrid Dreßler, en 1966 naskiĝis la filino Sarah kaj Sitte ricevis la Burda-premion. En 1969 li iĝis membro de la Germana akademio de la artoj kaj ricevis la Nacian premon de GDR (dua klaso) pri arto kaj literaturo. En 1970 Sitte iĝis vicprezidanto de la Ligo de artistoj de plastikaj artoj en GDR kaj vokitis al la direktoreco de la Sekcio artoj plastikaj kaj aplikitaj ĉe la Giebichenstein-altlernejo en 1972. Samjare li ricevis oran medalon ĉe la 3-a Internacia grafikfestivalo en Florenco.
Politika artisto
En 1974 Sitte ekestris la menciitan Ligon kaj elektitis en 1976 deputito de Volkskammer. En 1977 li partoprenis la ekspozicion "Documenta 6" en Kaselo. En 1979 oni aljuĝis al li la Nacian premion de GDR (unua klaso) pri arto kaj literaturo. En 1985 Sitte fariĝis membro de la Mondpackonsilio kaj estrarano de la Packonsilio de GDR. Kiel profesoro li retiriĝis en 1986, samjare li fariĝis membro de la Centra komitato de Socialista Unueca Partio de Germanio (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED). En 1988 li rezignis pri la prezidenteco de la Ligo elektonte honora prezidanto de la sama institucio.
Post 1989
Tiun honoran ligo-prezidentecon li rifuzis daŭre plenumadi en 1989, en 1991 li ankaŭ eksmembriĝis al la Akademio de la artoj. En 2001 li iĝis koresponda membro de la pariza akademio "European Academy of Sciences, Art and Humanities". En 2003 fonditis la "Fondaĵo Willi Sitte pri realisma arto" en Merseburg kiu malfermis la Sitte-galerion samloke en 2006, rekte ĉe la Katedralo de Merseburg. La urbo Halle aljuĝis al Sitte ankoraŭ en 2007 la Artopremion de la urbo Halle, la urbo Montecchio Maggiore igis lin honora civitano en 2008. Okaze de la 90-a datreveno naskiĝitaga la Muzeo pri aktuala arto en Durbach montris ampleksam ekspozicion pri ties fruaj verkoj.
Taksoj pri la arta kvalito de lia verkaro ege diferenciĝas inter si.
Helmut Berger
Helmut BERGER [helmut berger], origine: Helmut STEINBERGER (naskiĝis la 29-an de majo 1944, mortis la 18-an de majo 2023 ) estis aŭstra aktoro.
Kiel filo de hotelista familio li naskiĝis en Bad Ischl. Kvankam li ne interesiĝis pri hotelaj aferoj, li dum ioma tempo elprovis sin en tiu laboro.
Kiel 18-jarulo li transloĝiĝis al Londono, kie li vivtenis sin interalie kiel fotomodelo kaj lernis la aktoradon. Por lerni la italan lingvon li poste ekloĝis en Perugia kaj Romo. En la jaro 1964 li konatiĝis kun Luchino Visconti. Fruktedona kunlaboro kaj profunda amikeco komenciĝis. Post la morto de Visconti, en 1976, Helmut Berger travivis profundan krizon.
Ekde la 1980-aj jaroj Helmut Berger aperis ankaŭ en televidaj serioj. Li malferme parolis pri sia ambaŭseksamo. Helmut Berger mortis en Salcburgo.
Amila nitrito
Amila nitrito estas rektoĉena organika estero rezultanta el reakcio inter la nitrita acido kaj pentila alkoholo, blanka aŭ flaveca likvaĵo kun fruktodoro. Ĝi konsistas je unu grupo amila (CH3(CH2)4-) ligita al funkcia grupo nitrito (-NO2). Amila nitrito estas potenca vasodilatanto, malstreĉigante la arteriojn kaj malpliigante la sangopremon.
Ĝi same uzatas kiel antidoto kontraŭ cianido-venenigo pro ĝia kapableco formi meta-hemoglobinon, kiu sekvestras la cianidajn anjonojn (-CN-) transportante ilin kiel senefika ciano-hemoglobino. En la pasinteco ĝi estis uzatas kun amuzaj celoj induktante al mallonga eŭforio-stato, kiel afrodiziigaĵo kaj pliiganto de la seksa plezuro.
Cantimpalos
Cantimpalos [kantimPAlos] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 346 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 21 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Escarabajosa de Cabezas, Escobar de Polendos, Yanguas de Eresma, Armuña, Roda de Eresma, Encinillas kaj Cabañas de Polendos.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Cantimpalos estas dokumentita ekde la unua duono de la 13-a jarcento, nome de la 1a de junio 1247 en dokumento en kiu aperas laŭ la nomo “Cam de palos”, poste laŭ Cantepalos ĝis la aktuala Cantimpalos. Ene de la aktuala teritorio estis ankaŭ alia setlejo, konata kiel Pedrazuela kaj kiu, kiel Cantimpalos, apartenis al Sexmo de Cabezas kaj al Comunidad de Villa y Tierra de Segovia.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj kalkominado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj ĉefe la produktado porkaĵoj kaj ĉefe de kolbasoj. Fojro del Chorizo [ĉoRIzo] okazas la lastan semajnfinon de Aprilo.
Gravas piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj inter kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo de Kristo.
Mota del Cuervo
Mota del Cuervo [mOta del kŭErbo] (M. de la Korvo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Moteño. La censita populacio en 2013 estis de 6315 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Historio
La areo estis en la Mezepoko loĝata de la Ordeno de Santiago; la komenca nomo de la loko estis El Cuervo, tio estas, La Korvo, kio aperas en la blazono. En 1394 jam aperas la nomo de “La Mota” en privilegia dokumento pri posedo de montoj. Post kelkaj jaroj, en 1416, la loko ricevas foruon.
En la 19a jarcento, post la provinca reorganizado fare de Javier de Burgos en 1833, Mota del Cuervo ĉesis aparteni a la provinco Toledo, kaj ekapartenis al la provinco Kvenko. Tiam ĝi estis ankoraŭ ĉefe vilaĝo por agrikulturo, kun tradicia karaktero kiel vilaĝo de potfaristoj. Fine de la 20a jarcento oni restaŭris ventomuelejojn kion profitis la turismo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Yosuke Mikami
Yosuke Mikami (三上 陽輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo, Kataller Toyama kaj AC Nagano Parceiro.
Renée Fonó
Renée Fonó, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fonó Renée, aŭ laŭ tiam kutima edza nomo Fonó Lászlóné estis hungara kuracisto, profesoro, infankuracisto, radiologo. Ŝia origina familia nomo antaŭ la edziniĝo estis Oberson.
Renée Fonó naskiĝis la  en Kroatio en Vukovar. Ŝi mortis la en Budapeŝto.
Takuma Arano
Takuma Arano (荒野 拓馬, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Hokkaido Consadole Sapporo.
Pál Kő
Biografio
Pál Kő studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1963-1968, kie li lernis precipe de József Somogyi. En 1978 li ekinstruis en la menciita altlernejo. Ekde 1986 li gvidis artkolonion en Heves. Li edziĝis trifoje. Li ricevis premion Kossuth en 2001, inter 1969-2002 ankaŭ aliajn premiojn.
Stiege (Harco)
Stiege - prononco - estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 1-a de januaro 2010 ĝi estis sendependa urba komunumo, de tiam ĝi apartenas al la nova urbo Oberharz am Brocken. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Wernigerode. Fine de la jaro 2008 la loĝloko havis 1094 loĝantojn.
Valguarnera Caropepe
Valguarnera Caropepe estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Enna. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Assoro, Enna kaj Piazza Armerina.
NGC 5861
NGC 5861 (aliaj indikoj — MCG -2-39-3, IRAS15065-1107, PGC 54097) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malklara muŝkaptulo
La Malklara muŝkaptulo (Muscicapa adusta) estas malgranda specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de ties plej tipa genro nome Muscicapa. Ĝi estas loĝanta reproduktulo en Afriko el Niĝerio, Centrafrika Respubliko, Sudano kaj Etiopio suden al Sudafriko. Ĝi estas tre komuna en sia arbara habitato de altaj teroj, kiu inkludas riverajn arbarojn, ĉiamverdajn arbarbordojn kaj klaraĵojn, ĉefe ĉe akvolokoj kiaj lagoj, rezervejoj kaj riveroj, kaj tre arbaritaj ĉeurbajn ĝardenojn.
Aspekto
La Malklara muŝkaptulo estas 13 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 11 g. Ties supraj partoj estas senmarke brunaj, kun nur vizaĝa marko de nedistinga mallarĝa okulringo. La mentono estas tute palgriza, kaj la resto de subaj partoj estas grizbruna kun nedistinga striado. La mallonga, rekta, flanke ebena beko estas nigra, kruroj kaj piedoj grizaj, kaj la okuloj estas brunaj; la vosto estas mallonga. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas punktitaj sablokolore supre, kaj estas blankecaj punktitaj je bruno sube.
La Malklara muŝkaptulo havas mildajn, altatonajn alvokojn "tziiit" kaj cirit.
Kutimaro
La Malklara muŝkaptulo konstruas tasforman neston en arbokavaĵo kelkajn metrojn supergrunde; la ino demetas 2 aŭ 3 verdajn ovojn. La truo en arbo estas kutime reuzata en la venonta reprodukta sezono. Tiu specio estas monogama, kaj pariĝas dumvive.
La Malklara muŝkaptulo estas kutime vidata sola aŭ en paroj. Ili manĝas el malferma ripozejo insektojn kiujn ili kaptas per mallonga flugo.
Konservostatuso
Tiu komuna specio havas grandan teritorion, kun ĉirkaŭkalkulata etendo de 2,300,000 km². La populacio oni supozas, ke estas granda, kaj oni supozas, ke la specio ne alproksimiĝas al la sojloj de la kriterioj por malpliiĝo de populacioj de la Ruĝa Listo de IUCN kaj pro tio la specio estas konsiderata Malplej Zorgiga.
(89927) 2002 EP61
(89927) 2002 EP61 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Jean Boyer
Jean Boyer (naskiĝinta la 26-an de junio 1901 en Parizo; mortinta la 10-an de marto 1965 samurbe) estis franca reĝisoro kaj scenaristo.
Kariero
La filo de kanzonisto Lucien Boyer komencis en la 1930-aj jaroj sian karieron kiel scenaristo kaj reĝisoro. Dumpase de sia vivo li realigis pli ol sepdek plejparte sukcesajn amuzfilmojn, inter ili ankaŭ Miquette, la lastan filmon de Lilian Harvey kaj Le Trou Normand, en kiu en 1952 unuafoje aktoris Brigitte Bardot. Krom tio li verkis kanzontekstojn por pluraj muzikfilmoj. Kelkajn el siaj filmoj li ankaŭ mem produktis, interalie Coiffeur pour dames el la jaro 1952.
16080 Danielfeng
16080 Danielfeng estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la asteroida zono en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniel Feng, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto en pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la University High School de Irvino (Kalifornio, Usono).
The Beach Boys
The Beach Boys estas usona muzika grupo de rokenrolo, kreita dum 1961 en Hawthorne, Kalifornio, Usono. La grupo en la originala kaj plej bone konata formo konsistis el la fratoj Brian, Dennis kaj Carl Wilson, ilia kuzo Mike Love, kaj amiko Al Jardine. Komence administrata de Murry Wilson, patro de la tri fratoj, la grupo subskribis kontrakton kun la diskoproduktejo Capitol Records en 1962. La frua muziko de la grupo gajnis popularecon tra tuta Usono pro karakterizaj, plurvoĉe kantitaj harmonioj kaj pro kantotekstoj kiuj reflektis la junularan kulturon de Suda Kalifornio el ondorajdado, aŭtoj kaj amindumado. Meze de la 1960-aj jaroj, la kreskanta krea ambicio kaj kompona kapablo de Brian Wilson regis la muzikan direkton de la grupo. La unuavice de Brian Wilson komponitaj muzikalbumo Pet Sounds kaj unuopaĵo Good Vibrations (ambaŭ eldonitaj en 1966) prezentis kompleksan, komplikan kaj mult-tavolan sonon kiu iĝis tipaĵo de la grupo.
La nomo signifas "La Plaĝaj Knaboj".
Cubillo
Cubillo [kuBIljo] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Cubillo estas etimologie komprenebla kiel Tureto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 76 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 32 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Caballar, Valdevacas, Guijar, Arahuetes, Santiuste de Pedraza kaj Turégano.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis tre diversaj vizitindaj vidindaĵoj.
Carl Samuel Hermann
Karl Samuel Leberecht Hermann (n. en Königerode, 🇩🇪, en la 20-a de januaro 1765 - m. en Schönebeck, 🇩🇪, en la 1-a de septembro 1846) estis germana kemiisto, apotekisto kaj mineralogo, kiu malkovris la kemian elementon kadmion.
Biografio
En 1794, li, kune kun la apotekisto Friedrich Gottlob Hayne instalis la unuan german industrion por fabrikado de kalio, magnezio kaj Klorida acido. En 1817, Hermann sendepende malkovris la kadmion preskaŭ samtempe kun la germana sciencisto kaj kuracisto Friedrich Stromeyer. La elemento unue troviĝis en la vaporkondensaĵoj, kiuj, miksitaj kun zinkaj oksidoj, kiu estis forĵetita el la fandfornoj kie la zinka oksido estis kalcinita. La malkovro de la kadmio ankaŭ atribuiĝas al J. C. H. Roloff, kiu eble trovis kadmion en erco de zinka oksido en la sama jaro. La periodo de scienca historio, kiam Stromeyer aktivis, unue plenumiĝis de farmaciistoj, apotekistoj kaj kuracistoj. La alĥemipraktikado preskaŭ estis malaperinta, kaj la kemio komencis emerĝi kiel aparta scienco. Stromeyer, kiu estis profesoro en la Universitato de Göttingen, estis analizanta la zinkan oksidon, iun kuracilon uzatan dum tiuj tagoj, celante ĝian puriĝon.
La nomo de la elemento devenas de la latina "cadmia", kiu greke signifas "Κάδμιο", kaj ambaŭ nomoj uziĝis ekde la antikveco por la kalamino, kie formulo estas Zn4Si2O7(OH)2 ·H2O.
Dorothy Lamour
Dorothy LAMOUR (denaske Mary Leta Dorothy Slaton; 10a de Decembro, 1914 – 22a de Septembro, 1996) estis usona aktorino kaj kantistino. Ŝi estas bone memorita kiel aperinto en la filmoj de la serio Road to..., serio de sukcesaj komedioj en kiuj stelulas ankaŭ Bing Crosby kaj Bob Hope.
Lamour ekkarieris en la 1930-aj jaroj kiel kantistino de ĵazbandego. En 1936, ŝi translokiĝis al Holivudo, kie ŝi subskribis kontrakton kun Paramount Pictures. Ŝia apero kiel Ulah en The Jungle Princess (1936) famigis ŝin kaj markis la komencon de sia figuro kiel "Reĝino de Sarongo".
En 1940, Lamour faris sian unuan komedian filmon de la serio Road to... en Road to Singapore. Tiuj filmoj de la serio Road to ... estis tre popularaj dum la 1940-aj jaroj. la sesa filmo en la serio, Road to Bali, estis publlikigta en 1952. Post tiu epoko, la kinkariero de Lamour ekvanuiĝis kaj ŝi fokusis al teatro kaj televido. En 1961, Crosby kaj Hope teamis por The Road to Hong Kong, sed la aktorino Joan Collins estis elektita kiel protagonistino. Lamour faris mallongan aperon kaj kantis kanton je la fino de tiu filmo.
Clathrus archeri
La ruĝ-krura fungo aŭ ruĝ-tentakla fungo (Clathrus archeri aŭ Anthurus archeri) estas fungo simila al la orientpacifika ruĝa polpo.
Dorothy Lamour
En la 1970-aj jaroj, Lamour revivigis sian noktokluban vivon, kaj en 1980, publikigis sian membiografion My Side of the Road. Ŝi faris sian finan filman aperon en 1987.
Clathrus archeri
Ĝi estis kunportita en Eŭropon el Aŭstralio. Oni trovis ĝin unuafoje en Eŭropo en 1914 en la Vogezoj ĉe La Petite Raon. La unua ekzemplero aperis en Germanio en 1937 en Supra Bavario. En Hungario aperis en la 1960-aj jaroj.
Dorothy Lamour
Totale ŝi aperis en pli ol kvin dek filmoj, en epizodoj de dek unu televidserioj, kaj du muzikaloj el Broadvejo.
Clathrus archeri
La juna fungo kreskas kiel sorĉa ovo, poste rapide elformiĝas la 4-7 ruĝaj "kaptokruroj", kiuj povas longi ĝis 12 cm. La kruroj estas sporade kovritaj per malhela muka amaso, entenante sporojn kaj ellasante malbonan odoron similan al kadavraĵo.
Collado Hermoso
Collado Hermoso [koljadoerMOso] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Collado Hermoso estas etimologie komprenebla kiel Bela Monteto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 16,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 129 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Clathrus archeri
Apero
Ĝi kreskas de julio ĝis septembro, ĉefe en arbaroj.
Collado Hermoso
Geografio
Ĝi distas 21 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Pelayos del Arroyo, Torre Val de San Pedro, Sotosalbos kaj Pinilla del Valle (Madrid). Parto de la teritorio estas en la nacia parko de la Sierra de Guadarrama kaj krome estas du rojoj nome Sordillo kaj Viejo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (lino, cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (bovoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado kiel dormurbo kaj de servoj plej ekgravis, kune kun gastigado, konstruado kaj distribuado de porkoviando. Gravas piedirado tra naturaj lokoj.
La hundo de Flandrio
La hundo de Flandrio (originala titolo: The Dog of Flanders) estas porinfana libro verkita en la 19-a jarcento (1872) de la brita-franca verkistino Ouida (1839-1908), kvankam la rakonto baziĝas sur lokoj kaj homoj en Flandrio, la regiono en la nordo de Belgio. Tamen la historio estis dum longa tempo malmulte konata en Belgio kaj tio ŝanĝis ĉefe pro la multaj japanaj kaj filipinaj turistoj, kiuj venis al Antverpeno. Nur pli ol jarcento poste la angla eldono, aperis ankaŭ traduko de la libro en la nederlanda lingvo (en 1985).
Temas pri tragedio rilate al la amikeco inter malriĉa knabo (Nello) kaj lia hundo (Patraŝ). La libro populariĝis en Usono, Filipinoj sed ĉefe en Japanio. Ĝia rakonto estis adaptita al pluraj filmoj kaj animeoj.
Sinoptiko
La libro rakontas la historion de Nello, orfa knabo, kiu loĝis en kabano en la ĉirkaŭajoj de Antverpeno kun sia malsana avo kaj hundo nomata Patraŝ. Nello gajnis monon vendante lakton en Antverpeno, kaj Patraŝ tiris ĉiutage la laktoĉaron. Malgraŭ la malriĉeco, ili estis la plej bonaj amikoj kaj tre feliĉaj.
Post kiam lia avo mortis semajnon antaŭ Kristnasko, Nello estis erare akuzita pro tio ke li enfajrigintus la katedralon. Elpelita el la malgranda kabano sen mono, li iris al la katedralo dum kristnaska vespero. Patraŝ kuris post li. La pordo estis hazarde malfermita kaj Nello finfine vidis la pentraĵojn de Rubens. La postan matenon la juna knabo kaj lia fidela hundo mortis pro la frosto kaj oni retrovis ilin forte ĉirkaŭbrakante unu la alian antaŭ la pentraĵoj. Malĝoja sed korvarmiga fino.
La Hoboken-Mito
En 1985 dungito de la antverpena turisma agentejo, Jan Corteel, volis reklami la bildstrion "Hundo de Flandrio". Li supozis, ke la vilaĝo de la rakonto estis Hoboken, kvankam tio neniam estas menciita en la rakonto mem. Oni kredas, ke Ouida vizitis Antverpenon dum kvar horoj, kaj parolis pri vilaĝo proksime al kanalo, ne malproksime de ventomuelejo. Ĉi tiu neklara klarigo estis uzata por aserti, ke la historio okazis en Hoboken, sed aliaj homoj kontestas ĉi tion.
La rakonto mem donas kompletan abstraktadon en distancoj. Ekzemple Antverpeno situas en la realo multe pli for ol la distanco priskribita en la libro. Tamen, la originalo de la rakonto mem mencias la kanalon (kiu estas en Flandrio konata kiel "De vaart") inter la urboj Mechelen kaj Leuven.
Populareco
La rakonto havis grandegan sukceson en Japanio, kaj iom malpli en Filipinoj kaj Usono. Ĝi jam estis filmita plurfoje, kvankam la libro neniam vere estis populara en Flandrio mem. Ekde la 1980-aj jaroj, pli multaj provoj estis faritaj en Belgio uzi la koncepton kiel turisman markon. Honore al Nello kaj Patraŝ, Paul Geerts desegnis la bildstrion Een hond van Vlaanderen - Nello en Patrasche - Het dreigende dinges,aperinta en la popularega bildstria serio Cisko kaj Vinjo (nl: Suske en Wiske) kies traduko ankaŭ ekzistas en la japana.
Japana furorlibro
La libro fariĝis en Japanio unu el la plej konataj infanrakontoj por multaj generacioj.
Oni ofte citas, ke la japanoj en sia kulturo rigardas heroon (ĉi kaze la heroo estas Nello) el vidpunkto de sincereco kaj oferado. Ĉi tio pli malfermas ilin al la malĝoja fino, en kiu Nello kuraĝe mortas pro la perdo de sia sonĝo. En eŭropaj landoj tio estas konsiderata ŝoka por junaj infanoj, kaj kutime feliĉa fino estas uzata. Por japanoj ankaŭ gravas ne elekti memintereson, sed socie akceptitan solvon. Krome la japanoj ankaŭ amas rakontojn rilate al naturo kaj al amikeco inter homoj kaj bestoj. Masaki Takakura, japana ĵurnalistino raportinte pri la libro en Bota Sot, la ĉefa albanlingva kosova ĵurnalo, rimarkigis ke la rakonto pri la "Hundo de Flandrio" povus helpi homojn kompreni pli pri japana kulturo kaj kiel japanoj pensas. Mi trovis ĝin vere senchava, ĉar japanoj neniam bonege parolis pri si mem" . La libro do temas pri kiel bildoj cirkulas en ĉi tiuj reprezentaj kuntekstoj.
En 2007 Didier Volckaert faris dokumentan filmon pri la libro kaj ĝia sukceso en Japanio: "Patrasche, a Dog of Flanders - Made in Japan".
Statuoj
Malgranda statuo de Nello kaj Patraŝ troviĝas (ekde 1985) en Hoboken, antaŭurbo de Antverpeno kaj antaŭ la katedralo en Antverpeno
En 2016, skulptaĵo en blanka marmoro, kiu reprezentas la heroon Nello kaj la hundon Patraŝ dormantaj, estis metita en la Handschoenmarkt antaŭ la Katedralo de Nia Sinjorino en Antverpeno. Rimarkindaj estas la pavimŝtonoj de la strato, kiuj supren deklivas ĉe la alteco de la statuo, kiel litkovrilo kiu kovras la korpojn de Nello kaj Patraŝ. La skulptaĵo estas projekto de la flandra artisto Batist Vermeulen.
Monero
En 2010, je la 25-a datreveno de la traduko de la libro al la nederlanda kaj kun la celo de ĝia popularigo, estis eldonita en Belgio arĝenta monero kun nominala valoro de 20 eŭroj, eldonita en eldonkvanto de 40 000 ekzempleroj.
Fondumo Patraŝ
En Japanio la Fondumo Patraŝ celas enspezi financojn por la Asocio de Gvidaj Hundoj en Japanio, por financi la aĉeton de hundo kiu povas helpi homojn kun vidaj difektoj.
Bestoprotektado
Ouida estis konata kiel amikino de bestoj, kaj sendube ŝi ankaŭ volis, ke ŝia libro estu akuzo pri la senbrida misuzo de hundoj en la Eŭropo de la 19-a jarcento.
La rakonto baziĝas sur vojaĝo, kiun la aŭtorino faris en la tiam ankoraŭ tre juna belga ŝtato, kiu estis en plena industria evoluo. Ĉi tio alfrontis ŝin kun multe da infanlaboro, ofte en teruraj kondiĉoj. Ŝia priskribo de la flandra kamparo montriĝis sufiĉe ĝusta.
Filmoj kaj tv-serioj (elekto)
La rakonto servis por multaj (bildstraj) filmoj.
Sofrologio
La sofrologio estas alirilo al persona disvolviĝo kiu interesas sin al la studo de la individua konscio. Tiu metodo estas foje komparata al la hipnoto, kvalifikita foje kiel psikoterapio ,,,, foje kiel metodo de rilaksado  ,,,,, inkluzive de alternativa medicino.  Multnombraj lernejoj kaj praktikejoj emerĝis ekde ĝia fondo en 1960 fare de Alfonso Caycedo, sed nur la nomo «sofrologio de Caycedo» estas patentita en Den Haag/Hago ĉe la Monda Organizaĵo de Intelekta Propraĵo (MOIP), kaj restas ligita al la fondinto de tiu praktiko.
La hundo de Flandrio
Filmoj kaj tv-serioj (elekto)
En Belgio Didier Volckaert kaj An van Dienderen reĝisoris en 2007 dokumentan filmon pri la internacia populareco de la romano: "Patrasche, A Dog of Flanders - Made in Japan". Ĝi esploras ĉiujn disponeblajn filmadaptojn de la rakonto kaj intervjuas plurajn britojn, usonanojn kaj japanojn pri tio, kio allogas ilin al ĉi tiu romano.
Sofrologio
Sofrologio estas scienco kaj medicina praktiko.
Lukács Zárug
ZÁRUG Lukács [za:rug] estis rumania hungara arkitekto, socia aganto. Li naskiĝis en Baraolt la 11-an de novembro 1911 kaj mortis en Budapeŝto 19-an de aprilo 1985.
Sofrologio
Kiel scienco ĝi estas medicina branĉo, fondita en 1968 de la kolombia neŭropsikiatro d-ro Caycedo. Ĝi studas la konsciostatojn kaj konscio-nivelojn, kiel ankaŭ iliajn modifojn per fizikaj, kemiaj kaj precipe psikologiaj rimedoj.
Lukács Zárug
Biografio
Lukács Zárug devenis el hungara-armena familio de Gheorgheni. La familio relokiĝis baldaŭ tien el Baraolt. Li komencis studi en la fakultatato de arkitekturo en Dresden, sed li diplomitiĝis en Bukareŝto en julio 1940. Li estis unu el organizintoj de studentliga movado kaj en rumana kaj en hungara ĉefurboj por studentoj el Transilvanio. En printempo de 1940 kune kun Béla Abodi Nagy li organizis la ekspozicion de hungaraj artaj studentoj devenintaj el Transilvanio. En programo de Kolozsvári Művészeti Hetek (Artaj Semajnoj de Koloĵvaro) inter 9-a de majo - 6-a de junio 1942 oni prezentis la rezultojn de arkitekturaj esploroj en vilaĝoj de Transilvanio en kvar studentlaborgrupo. De 1941 li projektis konstruaĵojn sub nomo Zárai.
La hundo de Flandrio
Filmoj kaj tv-serioj (elekto)
Diversaj usonaj versioj kutime karakteriziĝas per feliĉa fino ekzemple A Dog of Flanders (1960), reĝisorita de James B. Clark kaj A Dog of Flanders (1999), reĝisorita fare de Kevin Brodie.
Sofrologio
Historio
La vorto sofrologio venas de la greka plejaĝulo / sôs (« bone portante »),  / phrến (« konscio ») kaj  / -logía (« studo »).
La hundo de Flandrio
Filmoj kaj tv-serioj (elekto)
En Japanio aperis jenaj filmoj: