cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monnet-la-Ville
Monnet-la-Ville (prononco "monE' la VIL'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la komunumaro Champagnole Porte du Haut-Jura, en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Champagnole.
La teritorio havas komunan limon kun.
Aïssey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Baranjsko Petrovo Selo
Baranjsko Petrovo Selo, hungare Petárda, serbe Барањско Петрово Село estas malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Petlovac.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara landolimo, laŭ traira flankovojo. Petlovac troviĝas 7, Beli Manastir 14, Osijek 38 km-ojn for.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1276. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Baranjsko Petrovo Selo 779 da homoj, (kroatoj 609 (78 %), hungaroj 72 (9 %), serboj 29 (4 %), jugoslavianoj 11 (1 %) kaj aliaj).
Linia skribo B
La skribo Linia B (pro diferencigi de la pli malnova linia skribo A) estas silabskribo de la mikena kulturo de Grekio. Ĝi estiĝis en la 15-a jarcento a. K. kaj estis uzata ĝis la 12-a jarcento a. K. el Knossos sur Kreto kaj la greka kontinento.
Malkovro
La skribo iĝis konata danke al trovitaĵo en 1878 sur Kreto. La nomumo venas de Siro Arthur Evans, elfosanto de Knossos, laŭ la skribsignoj gratitaj per unuopaj linioj en la argilajn tabulojn. Pro la parenceco al linia skribo A, oni pensis, ke ankaŭ tiu skribo apartenas al la minoja kulturo. Oni trovis tie ĉirkaŭ 4360 tabulojn.
Oni trovis tabulojn en la palaca arĥivejo en Pilos (1087 tabuloj), kiun malkovris Carl Blegen. Pliaj troviĝejoj estas en Ĥania (4 tabuloj, sur Kreto), Mikeno (73), Tirinto (27) kaj Tebo (99+238) sur la kontinenta Grekio.
Deĉifrado
La deĉifrado de la skribo sukcesis en 1952, la deĉifrantoj estis la brita arkitekto kaj lingvoesploristo Michael Ventris kun John Chadwick. Ili montris, ke la trovitaj tekstoj estis verkitaj en la frua formo de la antikva greka lingvo (mikena greka lingvo).
Ĉe la trovitaĵoj temas ĉefe pri notoj al ekonomiaj kaj administraj aferoj, kiuj estis dediĉitaj por longa rezervado. La argilaj tabuloj konserviĝis do nur pro brulkatastrofoj, kiuj igis ilin longtempe konserveblaj. Tiel ili sciigas nin pri ekonomiaj rilatoj kaj administrado de la lastaj monatoj antaŭ la katastrofo.
Por la skribado sur argilo, la linia skribo kun detalaj simboloj estas malbone uzebla. Oni tial supozas, ke oni skribadis ĉefe sur aliaj, ne longrezistaj materialoj kiel papiruso aŭ pergameno.
Silabsignoj
Oni devas legi la skribon de maldekstro al dekstro, desupre al subo. Oni dividas la vortojn per kurta vertikala komo. La silaboj signifas malfermitajn silabojn, tiel ĉiu silabo finiĝas je vokalo. La silaboj entenas 5 konatajn vokalojn (a, e, i, o, u) kaj 12 konsonantojn (d, j, k, m, n, p, q, r, s, t, w, z). La KV-paroj (unu konsonanto + unu vokalo) povas kombiniĝi tiel 12*5 = 60. Oni ne scias la silaban signo por 6 KV-paroj (ji, ju, qu, wu, zi, zu). Ekzistas signoj, kies sonvaloro egalas al alia (el a, ra ekzistas 3 tipoj, el pu, ro, ta 2-2); aŭ signifas pli komplikajn silabojn (au, dwe, dwo, nwa, pte, twe, two). Krom tiuj ekzistas 16 ne-deĉifritaj silabsignoj.
Willibald Rogler
Willibald ROGLER (naskiĝis la 1-an de julio 1894 en Lebing-Gleinz) estis aŭstro-germana librotenisto en Schlaflos apud Graz.
Antal Horger
HORGER Antel estis hungara lingvisto, universitata profesoro, ano korespondanta de la MTA (1919) naskita en Lugos la 28-an de majo 1872 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de aprilo 1946.
Biografio
Antal Horger finis siajn studojn en la filologia fakultato de la Universitato de Budapeŝto. Ekde 1896 li instruis en ĉefreallernejo de Braŝovo, ekde 1906 en budapeŝtaj knabinlernejoj. Li havigis privatprofesoran kvalifikon kaj ekde 1922 en Szeged, ekde 1940 en Koloĵvaro li estis la profesoro de lingvistiko. Lia ĉefa esplorkampo estis la parolsonhistorio, etimologio kaj la sikula dialekto. Kiel dekano en Szeged li forlasigis la universitaton de poeto Attila József pro la poemo Tiszta szívvel (Kun pura koro). Pli poste la poeto eternigis lian nomon en sia poemo Születésnapomra (Je mia naskiĝtago).
Surtr
En la nordĝermana mitologio, Surtr (en la norena "nigra" aŭ "la malhelhaŭta", islande Surtur, en iuj ĝermanaj lingvoj simpligata al la formo Surt) estas jötun, specifa mitologia estaĵo. Surtr estas temo en la Poezia Edda, kompilita en la 13-a jarcento el pli fruaj tradiciaj fontoj, kaj en la Proza Edda, skribita en la 13-a jarcento fare de Snorri Sturluson. En ambaŭ fontoj, estas aŭguroj ke Surtr estos grava figuro dum la okazaĵoj de la mitologia mondopereo nomata Ragnarök; portante sian brilan glavon li iros milite kontraŭ la azoj (Æsir), li faros militon kontraŭ la ĉefa dio Frejo (Freyr), kaj poste la flamoj kiujn li elirigas englutos la Teron.
En la libro Proza Edda doniĝas aldonaj informoj pri Surtr, ekzemple ke li estas postenigita gardanta la limon de la fajra sfero Muspelheim, ke li kondukos "la filojn de Muspelheim" al la mondofina batalo Ragnarök, kaj ke li venkos la dion Frejo. Surtr estis celo de loknomoj kaj artaj bildigoj, kaj sciencaj teorioj estis proponitaj ĉirkaŭ eroj de la priskriboj pri li kaj iliaj eblaj originoj.
Grek-katolika preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Emőd)
La grek-katolika paroĥa preĝejo profetoj sanktaj Petro kaj Paŭlo estas eklezia konstruaĵo en urbo Emőd (Hungario).
Historio
Emőd eklezie estis filio de Hejőkeresztúr ĝis 2010. En tiu periodo la pastro aranĝis gekokatolikajn diservojn en katolika Preĝejo Ĉieliro (Emőd). En 1993 iu donacis parcelon por konstrui grekokatolikan kirkon, kiu komenciĝis jam en la sekva jaro. Post 4 jaroj jam estis preta la kirko kaj estis konsekrita en 1998 fare de Szilárd Keresztes. La ikonostazo estis kreita en 2010, la nova paroĥejo en 2019.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, la kvadrata turo meze iomete reliefas. Antaŭ la turo pluvŝirmilo estas videbla. La turpinto estas piramida. Fino de la navo havas sakristion kaj absidon.
Kosivska Poljana
Situo
Kosivska Poljana situas laŭ rojo inter montoj. Tiso troviĝas 10, Raĥiv 47 km-ojn.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Kaszómező apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Rahó, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion por rutenoj, kies parto estis ankaŭ tiu ĉi vilaĝo. Ekde 1945 Kosivska Poljana apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ignacy Krasicki
Ignacy Błażej Franciszek KRASICKI (3-a de februaro 1735 – 14-a de marto 1801) estis pola nobelo kaj episkopo, ekde 1766 princepiskopo de Varmio (Ermland) kaj ekde 1795 ĉefepiskopo de Gniezno (tial, primaso de Pollando), pola grava poeto de la Klerismo ("princo de poetoj"), kritikisto de la pastraro, "La Fontaine de Pollando", aŭtoro de la unua pola romano, dramaturgo, ĵurnalisto, enciklopediisto, kaj tradukisto el la franca kaj greka.
Liaj plej elstaraj literaturaj verkoj estis Bajki i przypowieści (Fabloj kaj Paraboloj, 1779), Satiroj (1779), kaj poeziaj leteroj kaj religia liriko, en kiu la artisteco de lia poezia lingvaĵo atingis pinton.
Li debutis per la himno Święta miłości kochanej ojczyzny (Sankta amo de amata patrujo). Poste li kreis ankaŭ la poemon hero-komikan (komedian eposon) Myszeida. Tiu malgranda verko iĝis prominenta. La intrigo de tiu humura eposo estas inspirata per la legendo pri Popiel, la pola princo pagana kiu estis manĝita de musoj. La verko estas skribita per alta stilo malgraŭ la humura rakonto. Ĝi estas alegoria moko de la egoismo kaj drinkemo de Sarmatoj. La aŭtoro kritikas tie la barokan tradicion literaturan.
Poste Krasicki kreis sian duan gravegan verkon por la pola kaj eŭropa literaturo - ĝi estis la unua pola romano Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki (Aventuroj de Nikolao Doświadczyński). En la humura romano Krasicki priskribas malsaĝan polan nobelon kiu enamiĝinta al malriĉa Julianne estas sendita de sia patrino eksterlanden. Li vizitas la tutan Eŭropon de Vieno ĝis Parizo kaj poste li venas al Batavio, tamen lia ŝipo detruiĝas ĉe la bordo de lando Nipu (Japanio). Priskribo de tiu utopia lando estas la tuta kritiko de la klasika kulturo de la aŭtoro. Pola nobelo strebas reveni al Eŭropo kaj hispanoj lin malliberigas. Laborante en Sudameriko li poste estas liberigita kaj li revenas al Eŭropo. Post reveno al Pollando li zorgas pri la bono de sia lando. La tuta humura romano estis tre populara dum Klasikismo. La famo de Krasicki estis tiom granda ke li estis partoprenanto de famaj tagmanĝoj ĵaŭdaj (pole: obiady czwartkowe - ĵaŭdoj kiam reĝo Stanislao renkontiĝadis kun gravaj kulturaj personoj, kiuj estis simbolo de la pola klasikismo).
Grandan skandalon li provokis kiam li eldonis Monachomachia (Monaĥomaĥio - la batalo de monaĥoj). La hero-komika poemo estis satira priskribo de monaĥejoj. La humura batalo inter monaĥoj pro vino estas opiniata kiel majstra verko de la pola kaj eŭropa satira poezio. En la posta verko Antymonachomachia li skribis: Ankaŭ rido povas esti ofte la instruo, kiam oni pri difektoj, ne pri personoj ridas. Post la falo de Pollando Krasicki ĝismorte estis kontraŭa al okupaciantoj. Li eĉ ne donis al Frederiko la 2-a Prusa sian omaĝon, nome tributo de vasaleco, sed li tamen tenis bonan amikecan rilaton al li.
Hörselgau
Hörselgau ĝis novembro 2011 estis memstara administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gotha de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro 2014 la loĝloko havis 1209 loĝantojn. La 1-an de decembro 2011 ĝi kun la najbaraj komunumoj Aspach, Ebenheim, Fröttstädt, Laucha, Mechterstädt, Metebach, Teutleben, Trügleben und Weingarten unuiĝis al nova komunumo Hörsel, kies administra centro estas en Hörselgau.
Eduard Limonov
Eduard LIMONOV (Ruse: Эдуард Лимонов, vera nomo Eduard Veniaminovich Savenko, Ruse: Эдуа́рд Вениами́нович Саве́нко naskiĝis la 22-an de februaro 1943, mortis la 17-an de marto 2020) estis rusa verkisto kaj politika disidento, kaj fondinto de la Nacia Bolŝevika Partio. Kontraŭulo de Vladimir Putin, Limonov estis unu el gvidantoj de la politika bloko Alia Rusio.
En 2007, svisa novelisto Christian Kracht skribis al usona muzika konduktoro David Woodard, "Solĵenicin priskribis Limonov kiel 'malgranda insekto kiu skribas pornografion', dum Limonov priskribis Solĵenicin kiel perfidulo al sia patrujo, kiu kontribuis al la falo de Sovetunio."
Jürgen Bastert
Jürgen BASTERT (naskiĝis 1955 - mortis la 20-an de aprilo 1978 en Berlino) estis studento pri informadiko, kiu dum siaj du lastaj jaroj konsiderinde kontribuis al la vigliĝo de la Esperanto-aktiveco en la universitata vivo de Berlino.
Gainesville (Florido)
Gainesville estas grandurbo en Usono, en subŝtato Florido, en distrikto Alachua. Ĝi estas grava universitata urbo.
Geografio
Gainesville situas sur ebenaĵo en la sudorienta parto de Usono, en la meza parto de Florido.
Historio
En tiu loko indianoj vivis jam en la 9-a jarcento. Post malkovro de Ameriko hispanoj alvenis, kiuj paŝtis brutojn. En 1853 oni konstruis fervojon, en la sekva jaro Gainesville estis oficiale fondita.
Klimato
Gainesville havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 14-27 °C. La varmo kulminas inter junio-julio (foje kun 39 °C), la malvarmo dominas inter novembro-aprilo (foje eĉ frostas kaj neĝas). Jare pluvas po 1256 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en aŭgusto, plej malofte en oktobro.
Trafiko
Gainesville havas flughavenon kaj ĉefŝoseajn kontaktojn kun Miamo kaj Atlanta.
Bodorová
Situo
Bodorová situas laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kremnica-Martin. La lasta urbo troviĝas je 23 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1265 en formo "Vida". Ĝis la 15-a jarcento la kampoj apartenis al familio Vida. La pli nova hungara formo "Bodarfalwa" aperis en 1534. En 1720 oni komputis tie 11 familiojn. En 1785 132 vilaĝanoj loĝis en 16 domoj, en 1828 128 vilaĝanoj loĝis en 18 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bodorfalva 180 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Turčianske Teplice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Bodorová 252 homoj, (245 slovakoj).
Internacia Komerca Organizo
La Internacia Komerca Organizo aŭ Internacia Komerco-Organizo (IKO); International Trade Organization (ITO) estis proponita nomo por internacia institucio por la regulado de komerco.
Blubirdoj
La blubirdoj estas grupo de mezgrandaj, ĉefe insektomanĝantaj aŭ ĉiomanĝantaj birdoj de la genro Sialia de la familio de Turdedoj. Blubirdoj estas multaj en la klaso de birdoj, kiaj alcionoj, koracioj, rokturdoj, psitakoj, porzanoj, porfirioj, la Blua grandalo ktp; sed en la kazo de la birdoj de la genro Sialia, krom la vere tre markita blua koloro, ĉefe en kelkaj specioj, kiaj ĉe la Monta blubirdo, la elekto de la nomo de Blubirdoj respondas al rekta traduko de la angla nomo, ĉar en Nordameriko loĝas la tri specioj kaj tie ĝuas specialan protekton kaj popularecon. Blubirdoj estas unu el la malmultaj genroj de turdoj propra de Ameriko. Ili havas bluan, aŭ bluruĝan, plumaron. La inoj estas malpli brilaj ol la maskloj, kvankam la kolorbildoj estas similaj kaj apenaŭ estas rimarkinda diferenco laŭ grando inter seksoj; tamen oni povas paroli pri seksa duformismo.
Internacia Komerca Organizo
La klopodoj fare de Usono en kunlaborado kun siaj aliancanoj, por formi tiun organizadon el 1945-1948, kun la sukcesa paŝo de Havana Ĉarto, eventuale malsukcesis pro manko de aprobo fare de la Usona Kongreso. Ĝis la kreo de la Monda Organizaĵo pri Komerco en 1994, internacia komerco estis administrata pere de GATT.
La IKO devis esti specialiĝinta instanco de Unuiĝintaj Nacioj kaj traktus ne nur komercajn barojn sed aliajn temojn nerekte ligitajn al komerco, inkluzive de dungado, investado, restriktaj komercpraktikoj, kaj krudvaraj interkonsentoj. Sed la IKO-traktato ne estis aprobita fare de Usono kaj kelkaj aliaj subskribintoj kaj neniam iris en efikon.
Blubirdoj
Specioj:
Kutimaro
Blubirdoj estas teritoriaj, preferas malfermajn herbejojn kun disaj arboj kaj estas kavonestumantoj (simile al multaj specioj de pegedoj). Blubirdoj povas tipe produkti inter 2 kaj 4 ovodemetadojn printempe kaj somere (marto al aŭgusto en Nordorienta Usono). Maskloj identigas eventualajn nestolokojn kaj klopodas allogi inojn al tiuj nestolokoj per specialaj kutimoj kiuj inkludas kanton kaj flugilfrapadon, kaj poste lokigante ian materialon en nestoskatolon aŭ kavaĵon. Se la ino akceptas kaj la masklon kaj la nestolokon, ŝi sole konstruas la neston kaj kovas la ovojn.
Predantoj de junaj blubirdoj en la nestoj estas serpentoj, katoj kaj lavursoj. Ne indiĝenaj birdospecioj konkurencas kun blubirdoj por nestolokoj kiaj la Sturno kaj la Dompasero, ambaŭ el kiuj mortigas plenkreskajn blubirdojn per sidado sur ties nestojn kun idoj kaj ovoj por postuli la nestolokon.
Blubirdoj estas kutime allogataj al birdomanĝejoj, enhavantaj larvojn de skaraboj, vendataj de multaj perretaj vendistoj de birdoproduktoj. Blubirdoj manĝas ankaŭ vinberojn malsekigitajn en akvon. Krome vintre blubirdoj uzas varmigitajn kortajn birdobanujojn.
Ĉe la 1970-aj jaroj, nombro de Blubirdoj estis malpliiĝinta laŭ ĉirkaŭkalkuloj de ĝis 70 % pro malsukcesa konkurenco kun la Dompaseroj kaj Sturnoj, ambaŭ enmetitaj specioj, por nestokavaĵoj, kune kun malpliiĝo de habitatoj. Tamen malfrue en 2005 la Laboratorio Cornell de Ornitologio informis, ke vidaĵoj de Blubirdoj en multaj lokoj de suda Usono kiel parto de siaj ĉiujaraj kortaj birdokalkuladoj forte montris revenon de blubirdoj al la regiono. Tiu repliiĝo povas esti atribuata al movoj de volontuloj starigantaj kaj pluhavantaj blubirdajn spurojn.
En kulturo
Blubirdoj estas komuna simbolo de feliĉo kaj optimismo.
Blubirdoj aperas en multaj kantoj.
66669 Aradac
66669 Aradac estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Peter Kolény elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Aradac en provinco Vojvodino (Serbio). La gentoj (plejparte el ili estas slovakoj) tie proksime vivas en frateco kun la serboj de pluraj jarcentoj.
Kolĉeno
Kolĉeno estas juvelo portata ĉirkaŭ la kolo. Plej ofte ĝi estas metia aĵo.
Kolĉenoj jam ekzistis en la Paleolitiko. Ekzistas diversaj formoj kaj longecoj. Mallongaj ĉenoj havas fermilon por meti kaj demeti ilin facile.
Modeloj
Ekzistas ne nur metalaj ĉenoj, sed ankaŭ ŝnuretoj sur kiuj estas vicigitaj perloj, konkoj aŭ gemoj. Metala ĉeno aŭ ŝnureto povas ankaŭ havi pendaĵon kiel ekz. kruceto aŭ medaliono, kiu pendas antaŭe.
princina kolĉeno havas longecon de averaĝe 46 centimetroj.
opera kolĉeno havas inter 70 kaj 90 cm
Longaj kolĉenoj povas esti volvitaj plurfoje ĉirkaŭ la kolo..
Villesse
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Collio - Alto Isonzo, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso identas al la antaŭa provinco - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Roĥo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Campolongo al Torre (UD), Fogliano Redipuglia, Gradisca d'Isonzo, Romans d'Isonzo, Ruda (UD), San Pier d'Isonzo, Tapogliano (UD).
NGC 478
NGC 478 (aliaj indikoj — PGC 4803, ESO 476-3, MCG -4-4-5, VV 398, AM 0117-223, IRAS01177-2238) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vejro
Vejro estas akva konstruaĵo. Laŭkutima nivelo de vejro estas ekde netuta unu metro ĝis proksimume 3 metroj. Kelkaj vejroj estas danĝeraj por akvaj turistoj.
Celo
Estinte la vejro celis establiĝi precipe por propulso de akvomuelejoj kaj akvosegiloj. Nuntempe la plej ofta argumento por establo de nova vejro estas bezono de konstruo de malgranda hidroelektra centralo kaj altigo de akvonivelo por eventuale kanaligi parton de fluado.
Arĝenta medalo
Arĝenta medalo aŭ malpli longe arĝentmedalo en sporto kaj aliaj similaj areoj implikantaj konkuradon estas medalo farita el arĝento aŭ kovrita per ĝi, kiun oni aljuĝas al la dua loko de konkursoj aŭ konkuroj kiel la Olimpikoj, Ludoj de la Komunumo de Nacioj. En tiuj konkursoj aŭ konkuroj la gajninto honoriĝas per ora medalo kaj la tria loko per bronza medalo. Pli ĝenerale, arĝento estas metalo tradicie ofte uzata por ĉiuj tipoj de altkvalitaj medaloj.
Medaliono
Medaliono havas jenajn signifojn:
Laŭ Francisko Azorín medaliono estas ''Bareliefo ĉirkaŭita per ronda aŭ ovala kadro. Ronda juvelo en kiu oni metas miniaturon, rememoraĵon. Li indikas etimologion el la latina medalia'' (medalo), pligrandiga formo.
Kinsau
Kinsau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Lech. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kantono Aixe-sur-Vienne
La kantono de Aixe-sur-Vienne (france canton d'Aixe-sur-Vienne) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Aixe-sur-Vienne.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Aixe-sur-Vienne la jenaj 10 francaj komunumoj :
Miklós Esterházy (oficiro)
Miklós Esterházy [miklOŝ esterhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Esterházy Miklós estis hungara imperiestra duko, oficiro. Li estis nepo de Miklós József Esterházy. Miklós Esterházy naskiĝis la  1765 en Vieno. Li mortis la 1833 en Como.
Biografio
Post lernado Miklós Esterházy rondvojaĝis en Eŭropo, poste li elektis la oficiran karieron. En 1791 li estis estra kapitano. Post 3 jaroj li atingis la rangon kolonelo, en 1796 generalo en armeo de Habsburga Imperio. Li partoprenis en la kontraŭ-Napoleonaj militoj. En 1797 li proprakoste establis regimenton. En 1804 li akiris la graflandon Edelstetten en Bavario, kies centro nun estas parto de la komunumo Neuburg an der Kammel, tial li rajtis uzi la titolon imperiestra duko. En 1809 Napoleono volis lin nomumi reĝo de Hungarlando, kion li rifuzis, ĉar li estis fidela al la Habsburgoj. Post jaroj li ricevis pliajn soldatajn rangojn, krome Ordenon de la Ora Ŝaffelo kaj signifan premion. Ekde 1828 li estis sinjoro de la parka insulo Mainau en la Bodenlago.
Li multe okupiĝis pri muziko, li aranĝis koncertojn kun Joseph Haydn kaj Johann Nepomuk Hummel, pri la familiaj bienoj, kasteloj, krome li kolektis pentraĵojn.
Kalvarija (Zemun)
Kalvarija, serbe Калварија, estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado (sed geografie en Srem (regiono)), en municipo de Zemun.
Geografio
Kalvarija etendiĝas sur unu el la 3 montetoj de Zemun. La aliaj 2 montetoj estas ĉe Gardoŝ kaj Cjukovac.
Vidindaĵoj
Parko Jelovac situas en mezo de Kalvarija. En la 1980-aj jaroj ankaŭ tie ĉi oni volis konstrui domojn, sed pro loĝantaraj protestoj tio ne realiĝis. En 2008 la parko renoviĝis.
9537 Nolan
9537 Nolan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Michael C. Nolan de la Radiobservatorio de Arecibo, kiu studis la kolizian evoluon de la asteroidoj kaj faris multenombrajn radarajn observojn, en kiuj la unua bildigo per doplera radaro de la plej grandaj el la objektoj de la asteroida zono.
Béla Jámbor
Béla Jámbor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jámbor Béla estis hungara biokemiisto, profesoro. Lia origina familia nomo estis Jaluschka.
Béla Jámbor naskiĝis la  en Sopron. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Béla Jámbor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris kemian diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1940, ekonomian diplomon en la sekva jaro, pedagogian en 1947. Li doktoriĝis el ekonomio en 1946, el teknologio en 1949. Inter 1941–1948 li laboris en kemia esplorinstituto, poste en alia instituto. Ekde 1952 li instruis kiel docento en Scienca Universitato Eötvös Loránd. En 1964 li estis nomumita universitata profesoro. En la studjaro 1955 li estis katedrestro. En 1 li estis o. Li doktoriĝis el biologio en 1952, doktoriĝis en 1958. Li okupiĝis ĉefe pri la vitaminoj.
Baron-sur-Odon
estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas baronnais.
Jelcz-Laskowice
Jelcz-Laskowice (ĝis 1945 germane Jeltsch-Laskowitz) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Jelcz-Laskowice en distrikto Oława (germane Ohlau). Fine de en la urbo vivis.
Tipleo
La tipleoj (hispane: tiple, kun la signifo soprano) estas multaj kordinstrumentoj, nome specoj de gitaroj.
En Kolombio
La Kolombia tipleo (hispane: tiple Colombiano) estas kolombia taj tuta sudamerika kordinstrumento. Ĝi havas dekdu ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas D4 D3 D4, G4 G3 G4, B4 B3 B4, E4 E4 E4 aŭ C4 C3 C4, E4 E3 E4, A4 A3 A4, D4 D4 D4.
Ars-sur-Moselle (stacidomo)
Ars-sur-Moselle estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ars-sur-Moselle, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Tipleo
En Kolombio
La Kolombia rekinta tipleo (hispane: tiple Colombiano requinto) estas malgranda kordinstrumento. Ĝi havas la tonojn D4 D4 D4, G4 G4 G4, B4 B4 B4, E4 E4 E4.
Ars-sur-Moselle (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lérouville - Metz-Ville (089000).
Tipleo
En Portoriko
La Portorika Tipleo aŭ Dolienta Tipleo (hispane: tiple doliente) estas malgranda portorika kordinstrumento. Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas E3, A3, D4, G4, C5.
La monta rekinta tipleo (hispana: Tiple requinto de la montaña) taj la marborda rekinta tipleo (hispana: Tiple requinto costanero) estas malgrandaj portorikaj kordinstrumentoj. Ili havas nur tri ŝtalajn kordojn en la tonoj D4, G4, B4.
La tiplono aŭ masklisma tipleo (hispana: tiplón aŭ tiple con macho) estas portorika kordinstrumento. Ĝi havas kvar ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj taj unu mallongan kordon. La tonoj estas G5, D5, G4, B4, E5 aŭ A5, D5, A4, B4, B5.
En Hispanio
La timpleo (hispane: timple) estas malgranda kanaria kordinstrumento. Ĝi havas kvin nilonajn kordojn en kvar kordoĥoroj. La tonoj estas G4, C5, E4, A4, D5.
La Minorka tipleo (hispane: Tiple de Menorca ) havas kvin nilonajn kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas D4, G4, C5, E5, A5.
Havaja Tipleo
La Havaja Tipleo aŭ Usona Tipleo aŭ Tipleo Ukelelo (angle kaj havaje: tiple aŭ tipple aŭ tiple ukelele aŭ Martin tiple) havas dek ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. Ĝi samgrandas kiel ukulelo. La tonoj estas A4 A3, D4 D3 D4, F#4 F#3 F#4, B3 B3.
Verĥne Vodjane
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Felsőapsa apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Máramarossziget, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion por rutenoj, kies parto estis ankaŭ tiu ĉi vilaĝo. Ekde 1945 Verĥne Vodjane apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Erik Ekström
Erik EKSTRÖM (naskiĝis 1897 - mortis la 7-an de majo 1978 en Gotenburgo, Svedio) estis sveda esperantisto, vicdelegito de UEA kaj dum pluraj jardekoj aktivulo en la loka Movado. Li postlasis manuskripton de la traduko de la romano Singoalla de la konata sveda verkisto Viktor Rydberg.
Regiono Ruvuma
Regiono Ruvuma (Mkoa wa Ruvuma) estas la plej suda regiono de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo estas Songea.
Laŭ censo de 2002 la regiono havis loĝantojn. Ĝia areo estas.
La nomon de la regiono donis rivero Ruvuma, kiu grandparte konsistigas ĝian sudan limon; escepto estas peco inter Malavia Lago kaj urbo Mitomoni, kiu pli-malpli sekvas la sudan latitudon de 11° 34'. Ĉe la laga bordo situas haveno Mubambo, ligita per ŝoseo al Mtwara ĉe la Hinda Oceano.
La regiono situas en la sudo de la lando. Ĝiaj limoj estas al:
La regiono estas administre dividita en jenajn kvin distriktojn:
La mpota lingvo estas bantua lingvo de Tanzanio, parolata en la Regiono Ruvuma.
Hörsingen
Hörsingen estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova urba komunumo Oebisfelde-Weferlingen. Fine de 2011 la komunumoparto havis 581 loĝantojn.
Platforma muelejo
Platforma muelejo estas muelejo kiu devas esti sufiĉe alta, por ke la vento libere trafu la alojn en loko kun multe da obstakloj. Ĉirkaŭ la muelejo oni konstruis platformon por funciigi la muelejon. Ekde ĉi tiu platformo la muelisto turnas la ĉapon de la muelejo al la ventdirekto kaj surmetas la velojn. Pro tio platforma muelejo ankaŭ estas 'ĉapturnulo'.
Pro la konstruo malsupre estas granda spaco por eniri kun ĉevalo kaj ĉaro aŭ aŭtomobilo La soklo de platforma muelejo plejofte estas el brikoj, ekde la platformo supren ofte estas ligna konstruo.
Platformaj muelejoj plej ofte estas grenmuelejoj.
La plej alta muelejo de la mondo estas platforma muelejo, la alteco de unu el la kvin urbaj muelejoj de Schiedam (Nederlando) estas ĝis la plej alta pinto de la alo 45 m.
Ińsko
Ińsko (kaŝube: Jińskò, aliaj nomoj dum la historio: Nurenbergh 1300, Nürnberg 1335, Norenberghe 1374, Nornberg, Nurnbergk, Nuremberg 1348, Nuerberge 1372, Nurenbergichen, Norinbergk 1760, Nörenberg, Nörabaaj; platgermane: Nörabarg, germane: Nörenberg; kaŝube: Nierbarg, Nierbarch, Nerbarg) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Ińsko en distrikto Stargardzki.
Historio de Ińsko en la Mezepoko
La nuna nomo devenas de la Lago (See Intzke) menciita en la dokumento el la jaro 1248. Herb miasta znany jest z pieczęci miejskiej z XVI wieku. Otaczające Ińsko liczne brzegi jezior i doliny rzeczne stanowiły doskonały teren dla osadnictwa, które znane jest już z epoki kamiennej. Plemiona kultury łużyckiej, które dały początek ludności znanej pod nazwą kultury pomorskiej zaczęły się osiedlać na terenach dzisiejszego Pojezierza Ińskiego prawdopodobnie pomiędzy X a XII wiekiem. W okresie kształtowania się państwa polskiego, dum la regado de unua pola princo Mjeŝko la 1-a (X wiek), okolice Ińska wraz z całym Pomorzem zostały włączone do Polski. Post la morto de unua pola reĝo Boleslao la 1-a, nomata "la Brava" la pomeriaj princoj iom sendependiĝis de Pollando. De la jaro 1231 la tuta Pomerio ekestis sub la supereco (influo) de Brandenburgio. Brandenburczycy wprowadzili nowy sposób zakładania miast, w wyniku czego w drugiej połowie XIII wieku Ińsko otrzymało magdeburskie prawa miejskie. Osada przy jeziorze Ińsko została wspomniana w opisie granic Księstwa Pomorskiego z 1248 roku. Dokładna data założenia miasta Ińsko nie jest znana. Najstarszy dokument uznający Ińsko jako miasto pochodzi z 1300 roku. Miasto zostało założone na planie kwadratu, złożonego z 12 ulic (4 głównych oraz 8 pośrednich). Ówczesne miasto Nurenbergh zostało zwolnione w 1335 roku z podatku aby dokończyć budowę obwarowań miejskich. W 1338 roku zwolnienie przedłużono na okres 5 lat. Miasto otoczono murem z kamienia polnego z dwiema bramami i trzema furtami od strony jeziora. Rok 1354 to okres zmiany właściciela, za cenę 344 marek brandenburskich w srebrze, miasto zostało kupione przez Henninga von Wedel. Książe Pomorski napadł na miasto w roku 1370 niszcząc część obwarowań oraz zamek. W 1372 roku wzniesiono nowy zamek poza obrębem murów miejskich. Zamek zbudowany został z kamienia oraz cegły na planie kwadratu z czterema basztami oraz domem mieszkalnym pośrodku placu. Komence de la 15-a jc la urbo dufoje estis sieĝita kaj parte detruita fare de polaj kavaliraj taĉmentoj.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Ińsko de la 16a jc ĝis la 19a jc
En la jaro 1478 la urbo eniris la limojn de la Duklando Pomerio, kaj tio daŭris ĝis la morto de la lasta ano de la dinastio (familio) de Grifoj. Wtedy włączone zostało ponownie w granice Nowej Marchii, podlegając bezpośrednio margrabiom brandenburskim. W 1657 roku Ińsko zniszczone zostało przez walczące ze Szwedami wojska polskie pod dowództwem Stefan Czarniecki, również później jego mieszkańcy znacznie ucierpieli w wyniku toczonych na terenie Pomorza wojen: Granda Nordia Milito (1700-1721) kaj Sepjara milito (1756-1763). Zniszczone zostały wówczas obwarowania miejskie oraz zamek. W 1719 roku w Ińsku mieszkało zaledwie 298 mieszkańców. W 1775 roku Ińsko kupiła rodzina von Goltz i von Bornstedt. Rozpoczęła się powolna odbudowa miasta, którego większy rozwój nastąpił dopiero w drugiej połowie XIX wieku. W 1801roku miasto liczyło 920 mieszkańców, a w 1867 roku mieszkało tu już 2703 osoby. W 1858 roku rozebrano stary ratusz, zapewne średniowieczny kościół, a nowy neogotycki kościół zbudowano w 1860 roku. latach sześćdziesiątych XIX wieku gmina żydowska zbudowała w mieście synagogę. Pod koniec XIX wieku rozwinęła się zabudowa po wschodniej stronie miasta, a po stronie północnej nad brzegiem jeziora, założono kąpielisko. Krome en la jaro 1896 oni konstruis la stacidomon de mallarĝa fervojo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Ińsko dum la 20a jc
Komence de la 20a jc en la urbo estis establitaj kelkaj entreprenoj, i.a. laktejo, fabrikoj de ŝuoj kaj maŝinoj. Miasto rozwijało się nie tylko w przemyśle ale także w dziedzinie turystyki. Powstały liczne hotele, domy gościnne i restauracje. Już wtedy ryby i raki z jeziora Ińsko sławiły się w całej pomorskiej prowincji. W 1939 roku Ińsko liczyło 3012 mieszkańców i było jednym z bardziej ulubionych miejsc wypoczynkowych. Atrakcję turystyczną stanowiło czyste jezioro Ińsko oraz panorama wzgórz morenowych. W czasie II wojny światowej nastąpił napływ ludności polskiej, wysyłanej tam na roboty przymusowe, co znalazło odbicie w dynamicznym rozwoju miasta.
Dnia 3 marca 1945 roku Ińsko po 650 latach ponownie znalazło się w granicach Polski, zajęte przez odziały Armii Czerwonej. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). W wyniku działań wojennych i pożaru miasto zostało zniszczone w 60%. La 3an de novembro 1945 la urbo ricevis la nunan nomon, la nomon Nörnberg, oni ŝanĝis al pola nomo Ińsko.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
33714 Sarakaufman
33714 Sarakaufman estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sara Lillian Kaufman, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2017 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo; pro ŝia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la American Heritage School de Plantation (Florido).
Nacia Parko Glacier Bay
Glacier Bay National Park and Preserve estas usona nacia parko kaj konservejo en sudorienta Alasko okcidente de Ĵuno. Ĝi konsistas el la samnoma golfo kaj ĉirkaŭaj terpecoj, sume 13,287 km², el kio 10,784 km² estas apartigita kiel sovaĝejo. En 2014 la parko kaj konservejo ricevis pli ol 500 000 vizitantojn.
Prezidento Calvin Coolidge proklamis la regionon ĉirkaŭ Glaĉera Golfo nacia monumento laŭ la Akto pri Antikvaĵoj je la. Prezidento Jimmy Carter pligrandigis la monumenton en 1978, post kio la leĝo "ANILCA" aldonis 2116,5 km² je la, tiel kreante la nunajn naciajn parkon kaj konservejon aldonante aliajn 230.7 km² da publika tereno kiel nacian konservejon nordokcidente de la parko mem por protekti partojn de la rivero Alsek kaj alligitajn loĝterenojn de fiŝoj kaj sovaĝaj bestoj tamen permesante sportan ĉasadon.
En 1979 Glaĉera Golfo fariĝis parto de dulanda Monda heredaĵa objekto de Unesko. La objekto inkluzivas ankaŭ alian usonan parkon (Nacia Parko kaj Konservejo Wrangell-St. Elias), kaj du kanadajn parkojn (Nacia Parko kaj Konservejo Kluane en Jukonio kaj Provinca Parko Tatshenshini-Alsek en Brita Kolumbio.
Holly Woodlawn
Holly Woodlawn (naskiĝis, mortis ) estis Transgenrulo portorika, aktorino kaj iama Varhola Superstelulo, kiu aperis en siaj filmoj Trash (1970) kaj Women in Revolt (1972).
Ŝi estis ofte arestita pro deliktetoj en kiuj ludis grava rolo ties transgenrado. Post la varhola epoko ŝi dediĉis sin al kabaredo.
Elmigrado
Elmigrado estas forlaso de lando kaj transloĝiĝo en alian landon. Simila esprimo estas almigrado, kio estas la sama, sed el la vidpunkto de cela ŝtato. Se transloĝiĝas pli da homoj enkadre de unu ŝtato, oni uzas terminon migrado. La kaŭzoj de elmigrado povas esti ekonomiaj, politikaj, religiaj aŭ klimataj.
La migra diferenco estas la diferenco inter la nombro da homoj, kiuj eniris en geografian regionon difinitan, kaj la nombro da homoj, kiuj foriris dum difinita periodo, do la diferenco inter enmigrado kaj elmigrado.
En la historio de la homaro oni scias, ke enmigrado havas grandegan efikon demografie kaj etne, ekonomie, socie kaj kulture. En la lastaj 400 jaroj la populacia konsisto de Amerikoj, Aŭstralio, Norda Azio kaj iuj partoj de Afriko ŝanĝiĝis, ili estis loĝataj ĉefe de eŭropanoj, kiuj helpis plivastigi la landajn ekonomiojn, pliigi la enlandan merkaton kaj kreskigi produktadon rapide. Sed kune kun ĉi tiuj ŝanĝoj, amasa migrado povus konduki al manko de rimedoj kaj malfacilaĵoj de enkulturado, inflacio kaj senlaboreco.
Limigoj pri migrado inter landoj
Ne ĉiam eblas libere migri inter landoj. Estas diversaj limigoj kaj leĝoj destinitaj reguligi kaj / aŭ malhelpi enmigrintojn eniri iujn landojn. Estas landoj, kiuj limigas la kvoton de enmigrintoj, ĉu per laŭleĝaj limigoj kiel tenado de dungado kaj vivpermesoj en sia regiono (kiel verda karto en Usono), ĉu malhelpante migrantajn laboristojn atingi sian teritorion aŭ resti tie preter certa periodo.
Landoj donas malsamajn enmigradajn vizojn, foje post ekzamenado de diversaj dokumentoj de la persono deziranta enmigri, rilate al edukado, enspezo, krimo, ktp. Ekzemplo, por studi en Danio, atestiloj devas esti produktitaj de banko, kiuj asertigas kaj pruvas, ke la studento povas subteni sin kaj financi la ĉiujarajn instruadajn kaj vivajn elspezojn sen fidi la eblon labori en Danio, ĉi tiuj dokumentoj devas esti eldonitaj ĉiujare.
Iuj landoj decidas asigni vizojn por enmigradceloj al sia teritorio, per sendado de petoj kaj farado de loterio inter ĉiuj petantoj pri enmigrado al sia teritorio (kiel ekzemple la loterio Verda Karto en Usono).
Estas landoj, kiuj instigas enmigradon al sia teritorio (kondiĉe ke ili deponas iujn grandajn monsumojn en la banko en la celloka lando, kio indikos ilian ekonomian forton, kiel okazas en Kanado, ekzemple, pri iuj el la enmigrintoj en la kategorio investanto). Foje kiel rezulto de manko de laboristoj en iuj profesioj (kiel inĝenieroj kaj altteknologistoj) en la lando, okazas vendado de civitanecoj kaj pasportoj cele al riĉigo de la loka valuto.
Iuj landoj praktikas politikon por instigi enmigradon en sian teritorion de specifaj etnoj.
Cinikismo
Cinikismo estas la movado komencita per helena filozofo Antisteno kiu fondis la lernejon en 5-a jarcento antaŭ la Kristo en Kinosargo (Kynosarges).
Tre grava cinikisto estis ankaŭ Diogeno el Sinopo laŭ kiu ĉiu devas vivi per tiu kio naturo lin donis. Laŭ li la socio de landoj-urboj (πολις) estas perversa. Laŭ li la ŝaĝa homo ne povas reformi socion kaj li ne povas esti patriotema. La ŝaĝa homo estas libera de ĉiaj popolaj iluzioj kaj kosmopolitema. Tial Cinikoj batalis kun sklaveco kaj pri rajtoj de virinoj. Pri Diogeno oni primemoras la legendon ke li estis tiel cinisma ke li hejmis en benko super la akvo. Oni primemoras ke lin vizitis la Aleksandro la Granda kaj ke li serĉis tage la homon kun lampo. Tiuj legendoj iĝas lin vere klasika filozofo.
Diogeno havis multajn lernulojn. Grava ekzemplo estas Krato el Tebo kiu forlasis heredaĵon kaj vivis ĉirkaŭ li kun sia edzino. Lia lernulo estis ankaŭ Onesikritos el Astipalaia kiu estis ankaŭ en eskapo kun Aleksandro la Granda. Unu el plej gravaj cinikoj estis ankaŭ Filiskos laŭ kiu estas permesita manĝi homojn kaj edziĝi kun sia familio. Lia famo poste igis ke cinikismo estis komprenita pli pejorative kiel ismo kiu indiferentas ĉiajn signifojn.
Maurice Rollet de l'Isle
Maurice ROLLET DE L' ISLE (role dö lil), (Naskiĝis la, mortis en Parizo) franca hidrografista ĝenerala inĝeniero de la franca maristaro, estinta direktoro de la Centra Oficejo hidrografista en Paris.
Sendita en Ĉinan Maron kaj en Tonkinon en 1884-1885, partoprenas desegnadon de multaj mapoj de la nordaj (1887-1899) kaj okcidentaj (1903-1948) marbordoj de Francio. Scienca vojaĝo al Martiniko post erupcio de Monto Pelée (1902), prezidanto de Société pour la propagation de l'Espéranto (1911-1923), prezidanto de la fizika oceanografia sekcio de la nacia komitato de geodezio kaj geofiziko (Comité National de Géodésie et de Géophysique, 1923-1929).
Ĉumburungoj
La ĉumburungoj (aliaj nomoj: Yeji, Nchumburung, Nchimburu, Nchummuru, Nchumburu, Kyongborong aŭ Kyombaron) estas etno en Ganao. Ili vivas en loĝregiono inter la norda lago Voltao, nordoriente de la rivero Dakao kaj la urbo Jeĝio je la lago Voltao. Parence la ĉumburungoj apartenas al la grupo de la nordaj guang-etnoj.
La etno de la ĉumburungoj havas inter 69.000 kaj 70.000 homojn.
Kerspleben
Kerspleben estas kvartalo de Erfurto, Germanio.
Geografio
Kerspleben troviĝas ĉ. 6 kilometrojn eosten-nordorienten de la erfurta urbokerno. Pejzaĝfara estas Turingia Baseno sen arbaroj kaj kun fertilaj leŭsaj grundoj. La vilaĝo estas alta 190 metrojn, tra kiun fluas la rojo Linderbach, flanka branĉo de Gramme.
Krom la vilaĝo ronda Kerspleben apartenas al la kvartalo ankaŭ la sudokcidente situanta metia teritorio Unterm Fichtenwege. Inter 1960 kaj 1994 partis ankaŭ la nordoriente situanta vilaĝo Töttleben. Najbaraj komunumoj estas krom Töttleben ankaŭ Azmannsdorf sude kaj la Ringelberg-loĝdomaro ĉe Krämpfervorstadt sudokcidente. La areo landlimiĝis de la erfurtaj urbokvartaloj Schwerborn, Töttleben, Vieselbach, Azmannsdorf, Krämpfervorstadt, Johannesvorstadt kaj Hohenwinden kiel ankaŭ de la komunumo Kleinmölsen en Distrikto Sömmerda.
Inter Kerspleben kaj Schwerborn estas monteta ĉeno kun protektenda seka biotopo kaj fruktoĝardeno. La plej alta punkto tiea estas Kleiner Katzenberg alta 236 metrojn. Ĉiujare ne tute 500 mililitroj da pluvo terenfalas averaĝe.
Historio
La unua mencio estis endokumente Kirpersleybin en la jaro 1104 en la registro poseda de la erfurta Petro-monakejo. Estanta ĝermana setlejo ĝi estas multe pli malnova. En dokumento de 1184 la vilaĝo nomiĝis Krispeleben. Inter la 13-a kaj la 16-a jarcento la tuta erfurta regiono floris ĉefe ankaŭ danke al la ekspluato de isato. Tio ankaŭ positive senteblas en Kerspleben. Evoluige favoris ekster tio situo direkta ĉe Reĝa Vojo.
Ekde 1343 la Grafio Vieselbach apartenis kun Kerspleben al la urbo Erfurto. En 1345 instalitis voktejo pri 18 vilaĝoj en Kerspleben. Dum la Kamparana ribelo Hans Tunger de Kerspleben gvidis la kamparanojn de la erfurta regiono kontraŭ la urbanojn. Ekde 1664 Kerspleben estis, estante ero de Erfurto, parto de la Elektoepiskopujo Majenco. Sed en 1815 Kerspleben venis sub la granddukejon Saksio-Vajmaro-Eisenach, dume Erfurto ekprusis. La nova landlimo lamigis komence la vilaĝan evoluon. En 1920 ĝi venis al Turingio dume Erfurto daŭre prusis. En 1952 Kerspleben ekapartenis al la GDR-distrikto Erfurt; enkorpiĝo erfurta estis en la 1.7.1994.
Religio
Kerspleben estas sidejo de la evangelia ekleziaro de la superintendantejo Vajmaro. Al la ekleziaro apartenas la komunumoj de Kerspleben, Töttleben, Kleinmölsen kaj Ollendorf.
Demografia evoluo
En la kadro de suburbiĝado la vilaĝo kreskis ekde la erfurtiĝo de 1994 senteble:
Kulturo kaj vidindaĵoj
La kultura vivo de la vilaĝo ege dependas de 13 societoj. La protestantisma Kirko Sankta Spirito havas turon 52 metrojn alta el la jaro 1456. En 1721 la kirkonavo kaj la turo novigitis. Post 1990 iĝis restaŭrado. Ĉe la paroĥestrejo estas memortabulo pri loĝado de Frederiko la 2-a (Prusio) inter la 17.-27.9.1757.
Iam ekzistis en Kerspleben Kapelo Sankta Johano dokumentita ankoraŭ en dokumentoj de la Ŝtata arkivo. Ĝi forbrulis en la 12-a jarcento kaj rekonstruitis poste. Post 1990 multaj domposedantoj reekbriligas siajn trabfakaĵojn. En 2014 malkonstruitis grandega farmbieno por cediĝi al kvar modernaj vilaoj kio estis grava stilrompo. Kontraŭ tio leviĝis protestoj. En la jaro 2004 malfermitis fare de la societo Heimatverein Vilaĝa muzeo kun regionhistoriaĵoj.
Ekonomio kaj trafiko
La ekonomio dependas de la proksimeco de Erfurto. Ueste de la vilaĝo estiĝis sur 40 hektaroj metieja grundo Unterm Fichtenwege kun ĉ. 60 entreprenoj. Sur la altebenaĵoj norde estas 16 grandaj ventoturbinoj. Disde ili videblas pli ol 125 aliaj ventoturbinoj en la Turingia Baseno.
Kerspleben situas ĉe la landa ŝoseo inter Erfurto kaj Buttelstedt, fakte parto de la malnova Reĝa Vojo. Okcidente de la vilaĝo estas la t.n. Erfurta ringostrato, kiu gvidas la aŭtostiristojn tra la koneksejo Ringelberg al du aŭtoŝoseoj (A 71 kaj A 4). Du buslinioj de EVAG cirkulas okcidenten ĝis Ringelberg, de kiu oni ĝuas pri komforta kaj ofta tramvoja antaŭenmovebleco en la direkto de la urbocentro. La plej proksima stacidomo estas en Vieselbach sudoriente, de kie cirkulas trajnojn ĝis Eisenach kaj Vajmaro. La modernega rapidtrajnlinio kondukas sudoriente de la vilaĝo, memkompreneble sen haltejo surloka.
Elstaruloj
kamparanribelestro ĉe Reichstag
Literaturo
900 Jahren'', Erfurt 2004
Bronza medalo
Bronza medalo aŭ malpli longe bronzmedalo en sporto kaj aliaj similaj areoj implikantaj konkuradon estas medalo farita el bronzo aŭ kovrita per ĝi, kiun oni aljuĝas al la tria loko de konkursoj aŭ konkuroj kiel la Olimpikoj aŭ la Ludoj de la Komunumo de Nacioj. En tiuj konkursoj aŭ konkuroj la gajninto honoriĝas per ora medalo kaj la dua loko per arĝenta medalo. Pli ĝenerale, bronzo estas metalo tradicie ofte uzata por ĉiuj tipoj de altkvalitaj medaloj.
Amagney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
35621 Lorius
35621 Lorius estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Ĝi estis nomita en honoro de la franca glaciologo Claude Lorius. Per siaj esploroj, basitaj sur siaj, ĉefe en Antarkton, li rekonstruis la klimatajn ŝanĝojn de la estintaj miljaroj. Li avertis pri la minacon de la tutmonda varmiĝo, kiu devenas de la homaj aktivoj dum jardekoj.