cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akravosta ibiso
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en norda Sudameriko, nome en limigita areo de tre norda Brazilo, orienta Kolombio, sudaj Gujanoj, kaj okcidenta Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj laŭsezone humidaj aŭ eĉ inunditaj malaltaj herbejoj. Laŭ IUCN la populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 10 000-25 000 individuoj, kio pli malpli egalas al 6 700-17 000 maturaj individuoj. La populaciotendenco estas stabila.
Saint-Pierre-lès-Nemours
Saint-Pierre-lès-Nemours estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Akravosta ibiso
Aspekto
Temas pri tre malhela (preskaŭ nigreca) ibiso kun ruĝaj longa subenkurba beko, longaj kruroj kaj nuda haŭtaĵo ne nur en bridovizaĝo kiel ĉe aliaj parencaj ibisoj el bekobazo al ĉirkaŭokulo, sed ankaŭ en mentono; ambaŭ ruĝaj areoj estas separataj de grizeca karunkleca areo en mustaĉa subvango, kaj tio utilas kiel distingilo de la specio, krom la karaktero kiu aperas kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kiu devenas el kunmetaĵo de du radikoj el la greka kiuj signifas precize kaj respektive “akra, pinteca” kaj “vosto”. La kolo estas iomete pli nigra ol la resto de la korpo, kiu estas siavice 76 al 86 cm longa.
Saint-Pierre-lès-Nemours
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Pierrois.
La Blancarde (Metroo de Marsejlo)
La Blancarde estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Cheyres (stacidomo)
Cheyres estas fervoja stacidomo en Cheyres, Svislando.
József Bartha (pentristo)
BARTHA József (barta) estas rumanuja hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 17-an de julio 1960.
Biografio
Inter 1975-1979 József Bartha studis en artliceo Târgu Mureş; inter 1983 kaj 1987 en la artakademio de Kluĵo.
Zinka antranilato
Zinka antranilato aŭ zinka 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj zinka hidroksido. Zinka antranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Zinka antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al zinka katjono. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 2 nitrogenatomoj, 1 zinkatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
István Kovács (luktisto)
István Kovács [iŝtvAn kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács István estas hungara luktisto, trifoja olimpiano, mondĉampiono, arbitraciisto, entreprenisto.
István Kovács naskiĝis la en Nádudvar.
Biografio
István Kovács maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo kaj akiris diplomon en 1983. Li edziĝis en 1974. Lia firmao produktis matojn por luktado.
Sporta kariero
István Kovács ekde sia aĝo 15 estis luktisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1972, Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun bronza medalo (1980), krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1979. Lia plej konata trejnisto estis Géza Hoffmann. Li finis sian aktivan sportan karieron ĉirkaŭ 1984, poste li estis internacia arbitraciisto kaj havis postenon en la luktosporta vivo. Liaj signifaj rezultoj ligiĝis al la liberstila luktado.
Hanovera ĉevalo
Hanovera aŭ Hanovra estas varmsanga ĉevala raso origininta en Germanio, kiu ofte videblas en Someraj Olimpikoj kaj en aliaj konkurencaj stiloj de rajdado, kaj kiu ricevis orajn medalojn en ĉiuj tri ĉevalaj olimpikaj konkurencoj. Ĝi estas unu el plej historiaj, plej nombraj, kaj plej sukcesaj el la varmsanguloj. Origine ĉevalo por ĉaroj, aldonoj de sango el Pursanguloj malpezigis ilin kaj faris ilin pli viglaj kaj utilaj por konkurenco. La Hanovera estas konata pro bona temperamento, atleteco, beleco kaj gracia.
NGC 3282
NGC 3282 (aliaj indikoj — ESO 568-16, MCG -4-25-13, PGC 31129) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nazarezinho
Nazarezinho estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 7.280 loĝantojn en 2010.
Magenta (Italio)
Magenta (prononco: Maĝenta) estas urba komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Marcallo con Casone, Santo Stefano Ticino, Corbetta, Boffalora sopra Ticino, Robecco sul Naviglio kaj Cerano (NO). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
La urbo konatas kiel loko de la "batalo de Magenta" la 4-an de junio 1859, dum la "itala kampanjo" de Napoleono la 3-a.
Maĝento estas ankaŭ farbo (origine nomita fuksino) bazita el anilino, kaj malkovrita de Natanson en 1858; ĝia nuna nomo devenis, en 1859, de la antaŭa batalo, memorante la verŝitan sangon.
Sunĉelo
Sunĉelo (lumelektra aŭ fotovoltaa ĉelo) estas uzata formo en fotovoltaiko. Ĝi transformas lumenergion (ĝenerale sunlumon) al kontinua kurento per eluzo de fotoelektra efiko. Ĝi funkcias principe kiel fotodiodo kaj bezonas p-n-transiron por la ŝarga disigo. Je efiko de la fotonoj produktiĝas elektra tensio, kiu kondukas kurenton tra la al la sunĉelo ligita elektra konsumanto. La tensio de sunĉelo valoras, ĉe la plej oftaj sunĉeloj (kristalaj siliciaj ĉeloj), ĉe ĉirkaŭ 0,5 volto. Por atingi pli bone uzeblan tension, oni interligas en sunpanelo (ankaŭ fotovoltaa modulo) multajn sunĉelojn. La ĉeloj estas plej ofte poduktitaj el la t.n. vaflo, kiuj estas kutimaj en la komputila industrio.
Produkto de siliciaj kristalkolonoj
Oni povas produkti la sunĉelojn laŭ diversaj metodoj.
La bazmaterialo estas silicio, la dua plej ofta kemia elemento de la terkrusto kaj kiu aperas plej ofte en la formo de kvarcosablo. El tio oni povas produkti en altforna proceso krudan silicion kun pureco de ĉirkaŭ 1 %. Tiu proceso bezonas energion, kiun la hodiaŭaj sunĉeloj povas reprodukti ene de 1,5 ĝis 7 jaroj (laŭ tipo), poste ili havas pozitivan energian bilancon. En plua, plurŝtufa proceso oni produktas polikristalan pursilicion el la krudsilicio.
Oni produktas la polikristalajn ĉelojn per fandado (plej ofte), Bridgman-metodo kaj EFG-metodo. Oni produktas la monokristalajn ĉelojn ĉiam per Czochralski-metodo. Validas por ĉiu metodo, ke la aldono de boro okazas jam ĉe produkto de blokoj aŭ kolonoj.
Fandado
Oni degeligas la pursilicion en fandujo per indukcia hejtilo kaj poste oni verŝas ĝin en kvadratforman kuvon, en kiu ĝi malrapide rigidiĝas. La eĝa longo de la kuvo estas ĉirkaŭ 50 cm, la alto de la rigidita fandaĵo ĉirkaŭ 30 cm. La granda bloko estas dividita je pliaj kolonoj kun longo de ĉirkaŭ 30 cm. Efikeco estas ĉirkaŭ 70 %.
Bridgman-metodo
La Bridgman-proceso servas same por la polikristalaj silicioj. Ĉi-kaze oni same degeligas la pursilicion en fandujo per indukcia hejtilo. La malvarmiĝo okazas ĉi tie en la sama kuvo desube; sube de la kuvo jam rigidiĝas la fandaĵo, sed supre ankoraŭ likva estas la silicio. La eĝoj longas 60 ĝis 70 cm, la alto de la bloko estas 20 ĝis 25 cm. La granda bloko estas dividita je pliaj kolonoj kun longo de ĉirkaŭ 20 ĝis 25 cm. Efikeco estas ĉirkaŭ 60 %.
EFG-procezo
Dum la EFG-procezo (el la angla: Edge-defined Film-fed Growth), oni lasas kreski desube okangulajn kolonojn kun longo de 5,6 m el la pursilicio. La eĝa longo de la unuopaj flankoj estas 10 cm, la murdiko 280 µm. Post finprodukto de la tuboj, oni detranĉas tiujn preter la eĝoj per NdYAG-laseroj kaj en rasteron. Ekzistas ankaŭ la ebleco por produkti ĉelojn kun diversaj eĝaj longoj (ekz. 10 x 15 cm aŭ 10 x 10 cm). Efikeco estas ĉirkaŭ 80 %. La surfaco de la produktita ĉelo estas malpli onda ol tiuj de la segitaj.
Czochralski-procezo
Czochralski-proceso: la produktitajn monokristalajn, cilindrajn kolonojn oni tranĉas ankoraŭ al kvadrata.
Zonofanda procezo
La zonofanda proceso servas same por monokristalaj siliciokolonoj. La pureco de la produktitaj ĉeloj estas pli alta – kaj tiel pli multekosta – ol necesa. Apenaŭ uzita metodo.
Vafloprodukto
Oni segas la kolonojn al diskoj, la t.n. vafloj per dratsega metodo. Tiel estiĝas el la granda parto de la silicio segopolvo, kiun oni povas denove purigi kaj fandi. La diko de la estiĝantaj diskoj estas ĉirkaŭ 0,25 ĝis 0,3 mm.
Vafloprilaboro
La segitaj vafloj trairas multajn kemiajn banojn por forigi la segajn damaĝojn kaj elformi surfacon, kiu konvenas por akcepti lumon.
Normalokaze, oni aldonas al la vaflo boron, kiu efikas estiĝon de superfluaj liberaj truoj (pozitivaj ŝargoj). Tio helpas la akcepton de la elektronoj (oni nomas tion ankaŭ p-dotado). Por produkti pretajn sunĉelojn per p-n-tavolo, la surfaco devas ricevi ankaŭ n-dotadon (tavolon?), kio okazas en forno, en fosfora-atmosfero. La fosforaj atomoj formas zonon kun elektronpluso sur la ĉela surfaco. Tio dikas 1 µm.
En plua ŝtupo, la ĉelo ricevas antirefleksan tavolon el SiNx aŭ TiO2.
Pluaj ŝtupoj
Lamenaj ĉeloj
La porta materialo estas vitro, metala lameno, plasto aŭ alia materialo. Sur tiuj materialoj estas kondensigita surfaco el la gasa fazo. La materiala uzo kaj la efikeco estas pli malgranda ol ĉe konvenciaj sunĉeloj. Tiu teknologio kostas malpli ol la pursilicia teknologio tiel ĝi havas eble pli belan estontecon. La eblaj akceptaj materialoj povas esti ekz. amorfa silicio (a-Si), galium-arsenido (GaAs), kadmium-telurido (CdTe) aŭ kupro-indiumo-galiumo-sulfuro-seleno-interligoj (CIS, aŭ CIGS, kie S signifas aŭ sulfuron aŭ selenon laŭ ĉeltipo).
Elektrokemia farbaĵ-sunĉelo
La lumon absorbas farbaĵo, duonkondukilo estas titana dioksido. Farbaĵoj estas ĉefe kompleksoj de la rara metalo rutenio, sed eblas uzo de organikaj materialoj, sed tiuj havas mallongan vivdaŭron.
Historio
Alexandre Edmond Becquerel jam en 1836 rimarkis, ke la sunumita baterio montras pli grandan povumon ol aliaj sen suna radiado. Li uzis potencialan diferencon inter hela kaj malhela flanko de kemia likvaĵo (acida kuvo kun lumita kaj nelumita parto), en kiujn li mergis du platenajn elektrodojn. Kiam li starigis la kuvon sub la sunon, li rimarkis estiĝantan kurenton inter la du elektrodoj. Tiel li malkovris la fotovoltaan efikon, sed li ne povis tion klarigi.
En 1904 malkovris la germana fizikisto Philipp Lenard, ke la lumradioj elŝutas elektronojn el la surfaco de certaj metaloj kaj tiel donis la unuan klarigon pri fotoefiko. Li tiam ne sciis precize, kial tio okazas kaj ĉe kiuj metaloj, sed li ricevis pro la malkovro la nobelpremion pri fiziko en 1905.
La finfinan trarompon akiris en 1905 Albert Einstein, kiam li povis klarigi la aferon per la kvantumteorio: la samtempa ekzisto de lumo kiel ondo kaj kiel korpusklo. Ĝis tiam oni kredis, ke la lumo estas nur energio, aperante en diversa ondolongo. Einstein ankaŭ malkovris, ke la maksimuma transdonebla energio estas sendependa de la luma intenseco kaj dependas nur de la energio, kiun la altrafanta fotono transdonas. Tiu energio dependas nur de la ondolongo kaj frekvenco de la lumo. Pro sia laboro pri fotovoltaiko li ricevis en 1921 nobelpremion pri fiziko.
Ekde 1958, la sunĉeloj estis jam testitaj sur satelitoj kaj mezuris efikecon ĝis 10,5% (ĉar la nuboj, atmosfero ne deprenis la efikecon). Post tiu tempo, la industrio provas akiri pli grandan efikecon je malpli alta prezo. (nun 17,2% de Sharp kaj aliaj). Laboratoriaj ekzempleroj donas teorian efikecon de ĉirkaŭ 30%.
Formoj kaj grandoj
Komence la ĉeloj estis rondaj, sed tiun formon ŝanĝis la kvadrataj aŭ preskaŭ kvadrataj ĉeloj. La eĝa longo ŝanĝiĝis fine de la 1990-aj jaroj de 100 mm (kvarcola ĉelo) al kvin coloj kaj ekde 2002 al ses coloj (eĝa longo ĉirkaŭ 150 mm) por la normaj moduloj.
Mugești
Mugești [muĝeŝtj] (hungare: Mugestihavas) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Cugir.
Sunĉelo
Formoj kaj grandoj
Por etaj kalkuliloj ekzemple oni segas pli malgrandajn ĉelojn ol kutime.
Teknikaj ecoj
La proprecojn de sunĉeloj oni donas por la normalaj testaj kondiĉoj (angla mallongigo STC, el Standard Test Conditions) (tiuj estas lumigo de 1000 W/m2 en modjula ebeno, temperaturo de la sunĉelo estas 25 °C, konstanta, radia spektro AM 1,5 globala; DIN EN 61215, IEC 1215, DIN EN 60904, IEC 904).
Menciindas, ke la temperaturo de la sunĉelo malofte estas ĉe 25 celsiusoj.
Uzataj mallongigoj por la priskriboj venas el la angla lingvo
La sunĉeloj povas doni povumon de ĉirkaŭ 160 W/m². Se oni enkonstruas la ĉelojn en modulon, la posurfaca povumo iĝas malpli alta, ĉar inter la ĉeloj kaj la panela rando ekzistas distanco.
Diversaj tipoj
Oni povas grupigi la sunĉelojn laŭ diversaj kriterioj kiel ekz. materiala diko (diktavolaj, lamenaj), mem la materialo (CdTe, GaAs, CuInSe, Silicio), atoma strukturo (kristala aŭ amorfa), uzata teknologio.
Grupigo laŭ materialoj
alta efikeco (ĝis 20 %), konata, longjara, tre energiobezona teknologio same alta efikeco (ĝis 16 %), la produkta energio rapide regajnebla, (preza-povuma rilato) alta efikeco, rezista al temperaturo, kosta produkto, uzata en la kosmoesploro tre prezofavore produktebla, efikeco sub 10 %, longtempe ne testita CIS konsistas el kupro-indiumo-diselenido aŭ kupro-indiumo-disulfido. malalta efikeco, mallonga vivdaŭro similas al fotosintezo
Portebla lumo
Portebla lumo (angle Portable Light) estas teksaĵo el sunĉeloj, litiaj piloj, kaj LED-oj. La teksaĵo estas senĉifa, travidebla, lumrespegulanta. 5 horoj da ŝargo donas 5 horojn da lumo nokte. La prototipojn elprovis en la meksika Sierra Madré en 2005, en la indiana tribo de huiĉoloj.
plurelektron-forpuŝa sunĉelo
Victor I. Klimov (Los Alamos National Laboratory, New Mexico) jam pruvis en 2004, ke en nanometrograndaj sunĉeloj, unu fotono povas liberigi du aŭ pliajn elektronojn.
Klimov kaj lia teamo en 2006 faris eksperimentojn per 4-7 nanometra plumbo-selenidaj kristaloj kaj estiĝis tiam 7 elektron-truo. Ĉar la elektronoj kaj la truoj tre rapidege reunuiĝas, oni nun pripensas la forkondukon de la elektronoj ekz. per polimeraj kombinaĵoj, karbaj nanotuboj. Alia metodo estus, ke oni miksus la nanokristalojn en akvon kaj tie la elektro malkombinus la akvon je oksigeno kaj hidrogeno.
produktantoj de sunĉeloj (elekto)
(produktantoj de sunpaneloj (sunpanelo))
(7952) 1992 XB
(7952) 1992 XB estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj A. Natori elde la Stacio de Jakiimo en Ŝizuoka (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
(12425) 1995 VG2
(12425) 1995 VG2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Cakóháza
Cakóháza [cakOhAza] estas tre malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna. La loknomo estas hungare: domo de "Cakó". Pli frue la komunumo nomiĝis Barbach, verŝajne poste loĝis tie familio Cakó.
Situo
Cakóháza situas sur ebenaĵo for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero, laŭ flankovojoj, Csorna kaj marĉa regiono Hanság estas proksime. Csorna troviĝas 12, Mosonmagyaróvár 24, Kapuvár 28, Győr 32, Budapeŝto 152 kilometrojn.
Historio
Pri la tiam nomata Barbach estas dokumenta mencio el la mezepoko.
Vilaĝservoj estas kulturdomo, vendejo, drinkejo, migra poŝto.
En la vilaĝo troviĝas nek vidindaĵoj, nek lernejo, nek preĝejo.
Panglima Sugala
Panglima Sugala - Bayan ng Panglima Sugala - estas urbo (municipo) en Filipinoj, en la insularo Tavi-Tavio, en Aŭtonoma Regiono de Islama Mindanao, en provinco Tavi-Tavio. La urbo havas 17 distriktojn.
Geografio
Panglima Sugala situas laŭ la sudorienta bordo de la insulo Tavi-Tavio. Bongao troviĝas 21, Zamboanga 291, Puerto Princesa 526, regiona ĉefurbo Kotabato (urbo) 513, Dabao 644, Cebuurbo 708, ĉefurbo Manilo 1047, Kezonurbo 1060, Baguio 1248 kilometrojn (aere).
Historio
En tiu loko la hispana administracio ne radikiĝis. Panglima Sugala antaŭe estas konata kiel Balimbing sed en 1991 ĝi estis renomita al Panglima Sugala, ĉar tiam estis establita la aŭtonoma regiono. Formala ĉefurbo de la provinco estas Panglima Sugala, tamen administra centro estas la proksima komunumo Bongao.
Klimato
La klimato de Panglima Sugala estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 1467 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 25-30 °C. Apenaŭ estas diferencoj inter la monatoj.
Uesslingen-Buch
Uesslingen-Buch estas komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1046 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1055 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Uesslingen-Buch situas en la Turvalo okcidente de la kantona ĉefurbo Frauenfeld je ambaŭ flankoj de la rivero Turo. La komunumo konsistas el la municipoj kaj setlejoj Uesslingen kaj Buch, Trüttlikon, Hueb, Horben, kaj Iselisbärg. En nordo de la komunumo situas sur la limo al Hüttwilen situas la lagetoj Hasensee kaj Hüttwilersee.
Najbaraj komunumoj
Uesslingen-Buch limas en sudoriento al Altikon (Kantono Zuriko), en sudo al Ellikon ĉe Turo (Kantono Zuriko), en sudoriento al Frauenfeld, en okcidento al Warth-Weiningen, en nordo al Hüttwilen kaj en oriento al Neunforn.
Trafiko
Uesslingen-Buch atingeblas per poŝtaŭto en 16 minutoj ek de Frauenfeld. De la komunumo facile atingeblas la nacia aŭtoŝoseo A7.
Historio
La unua dokumenta mencio de Uesslingen datiĝas el la jaro 1094 kiel Uselinga. Buech estis unuan fojon menciita en 1260 kiel Buoch.
La hodiaŭa politika komunumo Uesslingen-Buch estiĝis kadre de la komunumrevizio de Kantono Turgovio per kunigo de la municipkomunumoj Uesslingen kaj Buch ĉe Frauenfeld.
Internacia Junulara Semajno
La Internacia Junulara Semajno, mallongigite IJS, hungare Nemzetközi Ifjúsági Eszperantó Fesztivál estas la plej granda ĉiujara, internacia renkontiĝo de la Hungara Esperanto-Junularo (HEJ), kaj unu el la plej grandaj internaciaj Esperanto-renkontiĝoj en la mondo.
Kutime ĝi okazas en julio aŭ komence de aŭgusto, ĝi daŭras dum unu semajno kaj havas 100-150 partoprenantojn; la renkontiĝo okazas en malsama urbo de Hungario ĉiujare. Ĝenerale la duono de la partoprenantaro konsistas el eksterlandanoj, kiuj alvenas el pluraj landoj. La unua IJS okazis en 1987 por festi la centjaran jubileon de la unua eldonita Esperanto-lernolibro. En tiu jaro la meza litero de la mallongigo IJS indikis Jubilea.
La renkontiĝo donas eblon al la partoprenantoj uzi Esperanton en medio ekster lingvokurso, kaj per ĝi ekkoni unu la alian kaj Hungarion, pli specife la gastigan urbon kaj regionon. La programo de la renkontiĝo konsistas el diversaj prelegoj kaj aliaj distraĵoj: sporta tago, balo, ekskursoj ene de la urbo kaj al la vizitindaĵoj de la regiono, plaĝumado, lingvokursoj (de Esperanto, de la hungara lingvo por la eksterlandanoj, kaj foje de aliaj lingvoj). Kelkajn programerojn mem la partoprenantoj proponas kaj plenumas. Unu el la plej konataj programeroj estas la tradicia akvobatalo, kie la partoprenantoj kaj la urbaj fajrobrigadistoj batalas unu kontraŭ la alia.
Ekde la ekesto de IJS dufoje okazis, ke Hungario gastigis IJK-n: en 1999 en Veszprém kaj en 2008 en Szombathely. En ambaŭ kazoj aktivuloj de HEJ organizis la kongreson, do pro praktikaj kialoj ili ne okazigis IJS-n en tiuj jaroj.
Magnacavallo
Magnacavallo estas komunumo de Italio.
George Clayton Johnson
George Clayton Johnson (1929 - 2015) estis usona scienc-fikcia verkisto, konata por kunskribo kun William F. Nolan de la romano Logan's Run. Li estis konata ankaŭ pro siaj televidaj scenaroj por The Twilight Zone (kiel "Nothing in the Dark", "Kick the Can", "A Game of Pool", kaj "A Penny for Your Thoughts"), kaj la unua elsendita epizodo de Star Trek, "The Man Trap". .
Johnson naskiĝis en Cheyenne, Wyoming kie li lernis nur ĝis la 8-a grado. Li estis telegrafisto de Usona Armeo kaj laboris tra Usono antaŭ iĝi verkisto.
Televidserioj
Alfred Hitchcock Presents:
The Twilight Zone:
Route 66:
Star Trek:
Kung Fu
Mauer (Badeno)
Mauer - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(15489) 1999 CJ78
(15489) 1999 CJ78 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Le Vésinet - Le Pecq (stacidomo)
Le Vésinet - Le Pecq (antaŭa nomo Le Pecq) estas franca stacidomo sur Linio A de RER, situanta en komunumo Le Vésinet, proksime al Le Pecq, en departemento Yvelines en regiono Francilio.
Stacidomo
Ĝi hodiaŭ estas stacidomo de Régie autonome des transports parisiens (RATP).
Mindelheim
Mindelheim estas urbo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi estas la administra centro de la distrikto Unterallgäu (Malsupra Algovio) en la bavara distriktaro Ŝvabio, de la federacia lando Bavario de Germanio. Krome ĝi estas parto de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras teritorion kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario.
Trojmezí (Hranice)
Trojmezí (germane kaj ĝis la jaro 1947 ankaŭ ĉeĥe Gottmannsgrün) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hranice, troviĝanta en distrikto Cheb. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Ĝi etendiĝas en la plena nordokcidenta angulo de Ĉeĥio. Sur tiu ĉi loko ankaŭ troviĝas trilanda punkto de historiaj landoj, Bohemio, Bavario kaj Saksio.
Mindelheim
Geografio
La urbo situas borde de la rivereto Mindel, kiu donis la la urbo la nomon.
Trojmezí (Hranice)
Geografio
Trojmezí situas proksimume 2 kilometroj de Hranice kaj 12 kilometroj nordokcidente de Aš, en supermara alteco 602 metroj.
Mindelheim
Geografio
Urbopartoj de Mindelheim estas: Bergerhausen, Doldenhausen, Gernstall, Heimenegg, Jägersruh, Katzenhirn, Lohhof, Mindelau, Nassenbeuren, Oberauerbach, Sankt Anna, Sankt Georg, Unggenried, Unterauerbach, Untere Ziegelhütte, Weihermühle, Westernach kaj Wiesmühle.
Trojmezí (Hranice)
Geografio
Antaŭe Trojmezí dividiĝis en Trojmezí (Gottmannsgrün), Dolní Trojmezí (Unter Gottmannsgrün) kaj Kozí hřbet (Ziegenrück), kaj parto de la municipo estis ankaŭ solejoj Richterovy Domky, Neustadt, Schwammenbach kaj Císařský hamr (Kaiserhammer). Iuj fontoj indikas ankaŭ Mäcklovy Domky.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356. En la 16-a kaj la 17-a jarcento oni minis en la ĉirkaŭaĵo ferercon. Restaĵoj de la minado estas videblaj ankoraŭ ĝis hodiaŭ. Tiutempe estiĝadis en la ĉirkaŭaĵo kelke da muelejoj. La vilaĝo estas disigita sur pli granda teritorio, tial estus ĉiam problemoj kun vizitado de infanoj en lernejon. Eĉ tiel estis en la jaro 1903 konstruita moderna lernejo.
Ora Pordego (roko)
La Ora Pordego estas arkoforma roko, kiu staras en la Nigra maro apud la vulkana masivo Karadago (Krimeo, Ukrainio). Ĝi estas fama vidindaĵo, populara inter turistoj. La roko troviĝas ĉ. 85 metrojn for de la bordo kaj altas ĉ. 50 metrojn; la arko estas sufiĉe granda kaj ebligas navigon de negrandaj ŝipoj.
Antaŭe la roko nomiĝis Ŝejtan-Kapu (en la krime-tatara lingvo şeytan qapu signifas "diabla pordego"). Oni kredis, ke ie inter la proksimaj rokoj de Karadago troviĝas enirejo al infero. Poste oni ekuzis la modernan nomon, kiu estas ligita al la koloro de la roko (ĝi estas kovrita de flavaj likenoj; krome, la roko bele aspektas dum sunsubiro, kiam la sunradioj kvazaŭ origas ĝin).
Estas vaste konata la loka kredo, ke transiro sub la arko (ekzemple, sur negranda ŝipo) realigas ĉiujn dezirojn. La marfundo ĉirkaŭ la roko estas kovrita de moneroj, kiujn turistoj ĵetas en la maron por la realigo de la deziroj.
Interese
Oni scias, ke malneta desegnaĵo de la roko estas prezentita sur la marĝenoj de la malnetaĵo de la romano "Eŭgeno Onegin" (verkita de A. Puŝkin). La poeto faris la desegnaĵon tri jarojn post sia vojaĝo en Krimeo (li vidis la rokon nokte inter la 18a kaj 19a de aŭgusto 1820). Sub la desegnaĵo de la roko troviĝas ankaŭ desegnaĵo de morna diablo, apud kiu dancas etaj diablidoj. Apud la desegnaĵo troviĝas la jena kvarversaĵo (apudas la proza E-traduko):
Listo de kuraciloj
Tiu ĉi plur-paĝa artikolo listas kuracilojn alfabete laŭ la nomo. Multaj kuraciloj havas pli ol unu nomon; krome, la sama kuracilo povas esti listigita pli ol unu fojon. Markaj nomoj kaj ĝeneralaj nomoj estas diferencigitaj per la uzo de majusklaj inicialoj por la unuaj.
Mallongigoj estas uzataj en la listoj ĉi-maniere:
NGC 3283
NGC 3283 (aliaj indikoj — ESO 263-48, IRAS10290-4559, PGC 31035) estas galaksio en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konstantino la 2-a (Skotlando)
Konstantino la 2-a, Constantín mac Áeda aŭ Còiseam mac Aoidh (naskiĝis antaŭ 879 – mortis en 952) estis reĝo de Skotlando de 900 ĝis 943. Li estis la filo de Aed, la kuzo de lia antaŭulo Donaldo la 2-a kaj de lia sekvanto Malkolmo la 1-a, al kiu li lasis sian reĝlandon pro abdiko por iĝi monaĥo. Li estis ankaŭ la nepo de Kenneth la 1-a. La regado de Konstantino la 2-a estas la dua plej longa en la historio de Skotlando.
Regado
La regado de Konstantino, kiel tiu de siaj antaŭuloj, estis markita kun la agoj de la Vikingaj regantoj establitaj en la insulo de Granda Britio kaj en Irlando, speciale de la dinastio Uí Ímair (tio estas, la nepoj de Ivar Ragnarsson, ankaŭ konata kiel Ímar). Dum la regado de Konstantino la regantoj de la sudaj reĝlandoj de Wessex kaj Mercia, du el la Anglosaksaj Heptarkoj kiuj pli malfrue finis en la reĝlando de Anglio, etendis iliaj dominojn al nordo en la disputitaj teritorioj de Northumbria. Kvankam Konstantino alianciĝis kun la koncernaj monarkoj de la sudo kontraŭ la Vikingoj, sed pli malfrue konfliktiĝis kun siaj antiguos anglosaksaj aliancanoj.
La malvenko de Brunanburh malfortigis Konstantinon la 3-a kaj la reĝlandon mem. Iom da tempo post, inter 940 kaj 945 (en 943 laŭ Alex Woolf), li forlasis la reĝlandon al sia kuzo, Malkolmo, la filo de Donaldo la 2-a, kaj retiriĝis en Saint Andrews, kie li iĝus abato de Céli Dé antaŭ ol morti en 952 kaj esti entombigita tie.
Posteuloj
Konstantino edziĝis en iu momento de sia vivo, sed oni konas nur la filojn kiujn ili havis:
Louis Armand (Metroo de Marsejlo)
Louis Armand estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Belulino kaj la Besto
Belulino kaj la Besto estas tradicia folklora rakonto (tipo 425C—serĉado de perdita edzo—laŭ la klasifiko de AARNE-THOMPSON). La unua eldonita versio de ĉi tiu ferakonto, fare de Gabrielle-Suzanne Barbot De Villeneuve, publikiĝis en 1740. Kurtan version de ĝi, kun malpli da meandroj aŭ digresioj, faris en 1756 Jeanne-Marie Leprince De Beaumont.
Similaj rakontoj estas la helena mito de Psiĥo kaj Eroso (kiu troviĝis en La Ora Azeno de Apuleo, 2a jarcento KE), kaj Le Mouton (La virŝafo) fare de Madame D'Aulnoy.
3232 Bresto
3232 Bresto estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 19-an de septembro 1974 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Belulino kaj la Besto
Intrigo
Riĉa komercisto vivas ĉe biendomo kun siaj tri filinoj, kiuj ĉiuj estas tre belaj. La juna virino estas bonkora dekkvarjara knabino nomita Belle ("bela virino" en la franca, Belulino en esperanto); ŝiaj fratinoj, aliflanke, estas prezentitaj kiel malbonaj kaj egoismaj. Post tempo, la komercisto perdas sian investon kiam ŝiparo perdiĝas en ŝtormo sur maro, kaj sekve li estas devigita vivi kun siaj filinoj ĉe malgranda bieno por fari porvivaĵon. Kelkajn jarojn poste, la komercisto aŭdas ke unu el liaj ŝipoj revenis en la havenon, savita de la supozata detruo de lia investo, tiel ke li revenas al la grandurbo por malkovri ĉu iu el lia posedaĵoj konserviĝas. Antaŭ ol li foriras, li demandas siajn filinojn ĉu ili volas ke li alportu al ili iun donacon je lia reveno. Liaj du plej aĝaj filinoj petas juvelaĵojn kaj robojn, opiniante ke lia riĉaĵo revenis; Belulino kontentiĝis je rozo. La komercisto, al sia teruro, malkovras ke lia kargo jam estis konfiskita por pagi for ŝuldojn kiujn li postlasis, kaj li estas forlasita sen la monsumo kiu permesos al liaj filinoj aĉeti iliajn donacojn.
3232 Bresto
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la belorusa urbo Bresto (tiam en Sovetunio).
Belulino kaj la Besto
Intrigo
Survoje hejmen, li perdiĝas en la arbaro. Serĉante ŝirmejon, li eniras grandiozan palacon kaj trovas tablojn ŝarĝitajn je manĝaĵo kaj trinkaĵo, kiuj estis ŝajne forlasitaj fare de la nekonataj posedantoj de la palaco. La komercisto ricevas tion kion estas fronte al li kiel donacon kaj tranoktas tie. La venontan matenon, preparante foriri, li vidas rozĝardenon kaj memoras sian filinon Belle, kiu petis simplan rozon. Post elektado de la plej bela rozo, subite li trovas sin fronte al minaca bestaĉo. La bestaĉo sinprezentas kiel la rajta posedanto kaj akuzas la komerciston de ŝtelado de sia plej valora posedaĵo post esti gastigita fare de li. La bestaĉo havas magiajn fortojn kaj povas punegi la ofendantojn. Pro tiu malbona ago la bestaĉo decidas ke la komercisto devas esti mortigita. La komercisto petegas esti liberigita, asertante ke li prenis nur folion kiel donaco al sia juna filino. Finfine la bestaĉo decida ŝpari lian vivon kaj jesas doni al li la folion por Belle, nur se ankaŭ lia filino revenos al la palaco viziti ĝin.
La komercisto estas ŝokita, sed akceptas la verdikton. La bestaĉo sendas lin al lian vojon, kun belaj juvelaĵoj kaj vestaĵoj por siaj filinoj, substrekante ke Belle devas veni al la palaco de ŝia propra volo. Revenante hejmen, la komercisto provas kaŝi la sekreton de Belle, sed ŝi tiras ĝin el li kaj decidas iri al la palaco libervole kiel ordigita. La bestaĉo akceptas ŝin afable kaj informas al ŝi ke ŝi estas la sinjorino de la palaco, kaj la besto servas ŝin. Ĝi donas al ŝi luksajn vestaĵojn kaj bongustegajn manĝaĵon, kaj havas longajn konversaciojn kun ŝi koralkore. Ĉiun nokton, la bestaĉo petas al Belle geedziĝi kun ĝi, sed ŝi rifuzas ĉiun fojon. Post ĉiu peto kaj rifuzo, dormante Belle sonĝas pri bela princo kiu petegas esti respondita de ŝi per jes al geedziĝo. La bestaĉo scivolas kial ŝi daŭre rifuzas ĝin, kaj Belle respondas ke ŝi ne povas geedziĝi ĉar ŝi amas lin nur kiel proksima amiko. Belulino ne ligas la belan princon al la besto kaj opinias, ke la besto tenas princon kaptita ie en la palaco. Ŝi serĉas lin kaj malkovras multajn magiajn ĉambrojn, sed ne la princon de ŝiaj sonĝoj.
Dum pluraj monatoj, Belle vivas luksan vivon en la palaco, kaj estas afable servita fare de la nevideblaj palaclaboristoj. Sed finfine, ŝi sopiras al ŝiaj familianoj kaj petegas ke la besto permesu al ŝi iri vidi ilin. Li permesas ĝin, kondiĉe ke ŝi revenos ĝuste unu semajnon poste. Belle konsentas kaj iras hejmen kun magia spegulo kaj fingroringo: La spegulo permesas al ŝi vidi kio okazas en la palaco, kaj la ringo permesas al ŝi reveni al la palaco en palpebrumo de okulo kiam ŝi rotacias ĝin tri fojojn ĉirkaŭ la fingro. Ĉe ŝia familihejmo, ŝiaj pli maljunaj fratinoj estas surprizitaj trovi ke Belle vivas en lukso kaj ili estas ĵaluza pri ŝia feliĉa vivo en la palaco, kaj kiam ili aŭdas ke ŝi devas reveni al la bestaĉo en certa tago, ili petas al ŝi resti plian tagon, eĉ metante suko de cepo en iliajn okulojn por ŝajnigi ploranta de malfeliĉo. Ruze Ili faras tion por ke la bestaĉo estos kolera kun Belle pro malobeo de la promeso kaj punos ŝin. Sed Belle estas simplanima, konvinkiĝas kaj jesas resti.
Belulino sentas kulpa por malobservo de ŝia promeso al la bestaĉo kaj uzas la magian spegulon por vidi ĝin en ĝia palaco. Ŝi estas ŝokita por malkovri ke la bestaĉo kuŝas korŝirita apud la rozarbustoj kiujn ŝia patro ŝtelis por ŝi, kaj ŝi tuj uzas la ringon por reveni al la palaco.
Belle trovas la bestaĉon preskaŭ morta kaj entenante ĝin en ŝia manoj ŝi ploras pri ĝi, murmurante ke ŝi amas ĝin. Kiam larmoj gutadas malsupren sur ĝi, la besto fariĝas bela princo. La princo rakontas al Belle ke antaŭ longe feino igis lin bestaĉon post kiam li rifuzis doni al ŝi ŝirmejon, kaj ke nur tiam kiam li trovas veran amon, malgraŭ lia malbelegeco, li povos rompi la malbenon. Li kaj Belle estas edziĝintaj kaj ili vivas kune en feliĉo kaj riĉaĵo.
Filmoj
Plej konata estas la franca versio La Belle et la Bête, en 1946, kun Jean Cocteau kiel reĝisoro, kaj la aktoroj Jean Marais kiel la Besto kaj Josette DAY kiel Belulino.
En 1991 Disnejo produktis la desegnofilmon Beauty and the Beast. En ĝi Belulino ricevas nomon (Belle), tamen ne ankaŭ la Besto.
Genaro
Genaro aŭ genomo en biologio estas la kompleta aro de la genoj de iu organismo. La vorto genaro ankaŭ povas signifi la tutan sinsekvon de kromosomaj informoj de la organismo.
Ĉiu ĉelo enhavas en sia genaro (DNA) ĉiun bezonatan instrukcion por kresko kaj por multflanka vivproceso. Preskaŭ ĉiuj organismoj pli kompleksaj ol virusoj portas genarojn ekster kromosomoj; ekzemple, bakterioj portas plasmidojn kaj eŭkariotoj havas genojn en siaj mitokondrioj (kaj kloroplastoj en plantoj).
Virusoj povas havi liniajn unu-komponaĵ-genarojn (Parvoviridae), cirklajn unu-komponaĵ-genarojn (Microviridae, Inoviridae, Circoviridae, kelkaj Geminiviridae), cirklajn du-komponaĵ-genarojn (kelkaj Geminiviridae), cirklajn plur-komponaĵ- (>3) genarojn (Nanovirusoj), unu-komponaĵ-genarojn kun pluraj ORF-oj (ORF= malfermitaj leg-kadroj) (Filo-, Paramyxo-, Rhabdoviridae) du-komponaĵ ambaŭsencaj genarojn (Arenavirusoj), tri-komponaĵ, foje ambaŭsencaj genarojn (Bunyaviridae, Tenuiviruso (4)), ses- ĝis ok- komponaĵ-genarojn (Orthomyxoviridae), inter aliajn.
reta artikolo en Eo
Grandeco de genaro
La longeco de genaro de iu specio povas enhavi inter 3,569 (la plej mallonga genaro, apartenanta al la bakteriofago MS2, viruso) kaj 670,000,000,000 (la plej longa, apartenanta al Polychaos dubium, ameboido) bazoparoj. Fakte, komplekseco de vivestaĵo ne dependas de longeco de genaro.
La homa genaro fariĝas de 3,200,000,000 bazoparoj, kaj la vertebrula plej longa genaro apartenas al Protopterus aethiopicus (fiŝo, kies genaro inkluzivas 130,000,000,000 bazoparojn)
László Ágoston
László Ágoston [lAslO Agoŝton], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ágoston László estas hungara operkantisto, (baritono), trupestro.
László Ágoston naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Ágoston frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris ĵurnalistan diplomon en Altlernejo Metropolitan, poste operkantistan diplomon en Muzika Universitato Franz Liszt en 2011. Lia plej grava instruisto estis Sándor Sólyom-Nagy, sed li frekventis ankaŭ majstrajn kursojn de László Polgár (operokantisto) kaj Éva Marton. Post siaj studoj li tuj fondis operkantistan trupon "Moltopera". La celo estis prezenti la operon homamika. La trupo faris spektaklojn ekzemple en Palaco de Artoj, Festivalo Sziget, Nacia Teatro (Pécs), en 2014 en aparta ĉambro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, baldaŭ en Festivalo de Bayreuth. Ágoston mem nur malofte kantadas en sia trupo, li estas precipe reĝisoro, opertradukisto kaj produktoro. La trupo ofte aranĝas junularajn spektaklojn ne nur en Hungario, sed ankaŭ en Germanio kaj Britanio. Li ricevis jam kelkajn premiojn.
Terpomtuno
Terpoma tuno kaj ĝiaj variantoj la terpoma turo similas al la klasika altbedo. Tiuj formoj de la kultivado nur troviĝas ĉe nekomerca hortikulturo. Tiu hobia kulturmetodo apartenas al la enurba agrikulturo.
Baza instalaĵo
Terpomturo estas ĝardenbedo, kiu estas vertikale konstruita. La terpomturo estas ĝardenbedo, kiu ne estas ebena, sed estas konstruita kiel turo tavolo post tavolo laŭ la kreskado de la terpomoj. Oni komencas fine de aprilo aŭ komence de majo. Oni metas burĝonigeblaj aŭ jam ekburĝonigitaj terpomoj aŭ nur freŝajn aŭ iom sekigitajn burĝonojn en la grundo de la terpoma tuno. Post kiam la ŝosoj kaj folioj jam estis kreskintaj de 10 ĝis 15 cm sper la grundo, oni povas aldoni la duan tavolon de grundo. (plej taŭgas memfaritan kompoŝton). Ne necesas meti pliajn terpomojn, ĉar el la foliakselojn kreskas otiel nomataj filinajn terpomojn. Kune kun ĉiu tavolo de grundo, ankaŭ la ĉirkaŭanta altbedo kreskas. La volumo de la grundo estas ĉ. 200 ĝis 400 litroj depende de la mezurojn de la terpo,turo. Eblas atingi altecon de ĝis 80 cm. Oni povas rikolti 10 kg.
Rikolto
Se la folioj de la terpomoj velkiĝas, eblas rikolti.
Konstruo
Diversaj materialoj taŭgas por ĝia konstruo:
Coelho Neto
Henrique Maximiano COELHO Neto [enhiki maksimianŭ koeljŭ netŭ], pli konata nur kiel Coelho Neto (en la malnova brazila ortografio Coelho Netto) (naskiĝis en la 21-a de februaro 1864, en Caxias (Brazilo), Maranjo, Brazilo, kaj mortis en la 28-a de novembro 1934, en Rio-de-Ĵanejro), estis brazila romanisto, rakontisto, kritikisto kaj teatra verkisto. Li estis la fondinto de la Seĝo 2 de la Brazila Beletristika Akademio, en 1897, por kiu elektis kiel patronon la poeton Álvares de Azevedo (1831-1852).
En 1899, publikiĝis en aldono de L'Espérantiste traduko de unu el liaj rakontoj, verŝajne la dua brazila verkaĵo tradukita en Esperanton. En la 1910-aj jaroj, li opiniis favore al Esperanto ĉe la brazila gazetaro.
Vivo
Lia malkvieta spirito trovis en tiu fakultato taŭagan etoson por netimema ekspansio, kaj en la unua jaro li jam partoprenis movadon kontraŭ iu profesoro. Antaŭvidante kontraŭpremo, li translokiĝis al la jura fakultato de Recifo, kie li kompletigis sian unua fakultatan jaron kaj estis lernanto de Tobias Barreto, juristo kaj verkisto. Reveninte al San-Paŭlo, li arde sin donis al la aboliciisma kaj al la respublika kampanjoj (tiam Brazilo estis sklavohava Imperio), sinteno, kiu rezultis en novaj konfliktoj kontraŭ la profesoraro de la san-paŭala fakultato. En 1885 li tial rezignis pri juro kaj retranslokiĝis al Rio-de-Ĵanejro.
En la tiama ĉefurbo de Brazilo, li partoprenis grupon de "bohemuloj", konsitantan el famaj figuroj, kiel Olavo Bilac, Luís Murat, Guimarães Passos kaj Paula Ney. La historio de tiu generacio aperus poste en liaj romanoj A conquista ("La konkero") kaj Fogo fátuo ("Vaglumo"), tiu lasta dediĉita al la amiko Francisco de Paula Ney, ĵurnalisto kaj brila oratoro konita pro sia noktemuleco kaj fama anekdotaro. Coelho Neto ankaŭ fariĝis neapartebla amiko de José do Patrocínio en la aboliciisma kampanjo. Tiam li eniris la ĵurnalojn Gazeta da Tarde, kaj poste, Cidade do Rio, kie li fariĝis sekretario. Tiutempe aperis liaj unuaj publikigitaj volumoj.
En 1890 li ediziĝis al Maria Gabriela Brandão, filino de la edukisto Alberto Olympio Brandão. Ili havis 14 gefilojn.
Coelho Neto estis nomumita sekretario de la Registaro de la Ŝtato Rio-de-Ĵanejro kaj, unu jaron poste, direktoro de la Aferoj de la Ŝtato. En 1892, li estis nomumita profesoro de Historio de Arto en la grava Escola Nacional de Belas Artes kaj, poste, instruisto de Literaturo en la lernejo Colégio Pedro II.
Ankoraŭ en la politiko, li estis elektita federacia deputito por la ŝtato Maranjo en 1909. En 1910 li jam estis verkinta plurajn librojn, artikolojn, kronikojn kaj romanojn kaj tiam estis nomumita profesoro pri Historio de Teatro kaj Drama Literaturo en la Escola de Arte Dramática, de kiu tuj poste fariĝis direktoro. En 1917 li reelektiĝis kiel federacia deputito por tiu ŝtato. Li ankaŭ estis ĝenerala sekretario de la Ligo por Nacia Defendo kaj membro de Konsulta Konsilantaro de la Muncipa Teatro de Rio-de-Ĵanejro.
Krom plenumi la publikajn taskojn, Coelho Neto tenis kaj multobligis sian agadon ĉe revuoj kaj gazetoj plurtipaj, en Rio-de-Ĵanejro kaj aliaj urboj. Krom uzi sian propran nomon, li ankaŭ verkis sub sennombraj pseŭdonimoj, inter ili Anselmo Ribas, Caliban, Ariel, Amador Santelmo, Blanco Canabarro, Charles Rouget, Democ, N. Puck, Tartarin, Fur-Fur kaj Manés.
En 1923, li konvertiĝis al Spiritismo, farinte paroladon pri la spiritisma doktrino en la Salono de la Veterana Gvardio en Rio-de-Ĵanejro.
Duklando Gaskonio
La Duklando Vaskonio (ankaŭ Vaskonio; duché de Gascogne, duché de Vasconie; en Baskoniako dukerria) estis duklando en teritorioj de nuna sudokcidenta Francio, pli malpli koresponda al la moderna regiono Gaskonio post 824. La Duklando Gaskonio, tiam konata kiel Wasconia, estis origine Franka Markio formita por reteni la eŭskojn (Vaskonojn). Tamen, la Duklando trairis diferencajn periodojn, el ties pli komencaj jaroj kun ties distinga Baska elemento por aperi kiel persona unuigo kun la Duklando Akvitanio al pli posta periodo kiel dependaĵo de la anglaj reĝoj Plantagenet.
Dum la Centjara milito, Karlo la 5-a de Francio konkeris plej el Gaskonio ĉirkaŭ 1380, kaj sub Karlo la 7-a de Francio ĝi estis aligita en la regnon de Francio en ties entuteco en 1453.
Isaac Casaubon
Isaac Casaubon (1559-1614) estis svisa humanisto, filologo, erudiciulo, helenisto, latinisto, kiu aktivis unue en Francio kaj poste en Anglio. Lia filo Méric Casaubon (1599-1671) estis ankaŭ klasika erudiciulo.
Biografio
Isaac Casaubon estis filo de hugenotaj rifuĝintoj, nome Aranud Casaubon kaj Jeanne Casaubon. Post kiam la Edikto de Nanto estis publikigita, la familio moviĝis reen al Francio. Li supozeble ricevis siajn unuajn lecionojn pri la greka el sia patro en kaverno post la tielnomita [[Masakro de la Sankta-Bartolomea tago
Li tiam studis en Ĝenevo kaj Lejdeno, edziĝis al filino de grava humanisma presisto Henri Estienne la Juna (1528-1598), kaj en 1586 akceptis nomumon en la Universitato de Montpellier. Poste li estis en Liono kaj ĝis 1610 en Parizo, invitita de siaj erudiciaj amikoj. En 1600, en Parizo, li partoprenis en religia disputo inter katolikoj kaj protestantoj pri la Eŭkaristio.
En tiu disputo, Casaubon apogis la katolikan vidpunkton, kio gajnis al li la protestantan rankoron. En Parizo, li laboris en la Reĝa Biblioteko, sed rifuzis konvertiĝi al katolikismo. En 1610, post la murdo de Henriko la 4-a, lia protektanto, Casaubon translokiĝis al Anglio. Li estis bone akceptita de la reĝo Jakobo la 1-a, samkiel de la anglikanaj ĉefepiskopoj, kio igis lin konvertiĝi al la anglikana eklezio kaj labori en la Katedralo de Canterbury.
Li laboris pri la refuto de katolikismo, precipe kontraŭ la ideoj de Cezaro Baronio (1538-1607) kaj liaj "Annales ecclesiastici", kristana historio de la homaro verkita de kontraŭprotestanta perspektivo. En 1611, li adoptis anglan civitanecon, mortinte en Londono, en 1614. Li estas entombigita en Abatejo de Westminster.
Urodeloj
Urodeloj, vostohavaj amfibioj (science: Caudata) estas ordo de amfibioj.
Tiu ordo havas la jenajn familiojn:
Arnulf Rainer
Dum siaj fruaj jaroj, Rainer estis influita de Superrealismo. En 1950, li fondis la Hundsgruppe (hundogrupo) kun Ernst Fuchs, Arik Brauer kaj Josef Mikl. Post 1954, la stilo de Rainer evoluis al Detruo de Formoj, per nigriĝo, tropentrado, kaj maskado de ilustraĵoj kaj fotoj hegemonie en sia posta laboro. Li estis proksime al la Viena Agadismo, prezentante korp-arton kaj pentradon sub la influo de drogoj. Li pentris etende pri la temo de Hiroŝimo ĉar ĝi rilatas al la atombombo de la japana urbo kaj la sekva politika kaj fizika dekadenco.
Liverdun
Liverdun estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Liverdunois.
Harmonia funkcio
Je analitiko, harmonia funkcio estas dufoje kontinue derivebla funkcio, ĉe kiu la Laplaca operatoro havas la valoron nul.
Difino
Se (M,g) estas Rimana sternaĵo, do oni povas difini la Laplacan operatoron sur dufoje kontinue deriveblaj funkcioj sur M. En la ĉi-supra esprimo, \nabla estas la kovarianta derivo difinita per la Rimana metriko g.
Harmonia funkcio f sur M estas dufoje kontinue derivebla funkcio, kiu apartenas al la kerno de la Laplaca operatoro, t.e. estas ejgena vektoro, kies ejgeno estas nul:
En n-dimensia Eŭklida spaco, la Laplaca operatoro estas jena: Tial, harmonia funkcio sur Eŭklida spaco plenumas la jenan ekavacion (la Laplacan ekvacion):
Ekzemploj
Se estas holomorfa funkcio, do la reela kaj imaginara partoj estas harmoniaj funkcioj sur la dudimensia Eŭklida spaco \mathbb R^2 (kun la plata metriko).
Historio
La termino “harmonia” devenas de la fakto, ke la harmoniaj funkcioj sur la dudimensia sfero, la sferaj harmoniaj funkcioj, konsistas el sinusoj kaj kosinusoj, kiuj priskribas muzike harmonian vibradon de kordoj de kordinstrumentoj.
Skota malfermo
La Skota malfermo estas en ŝako unu el la Malfermoj de la reĝa peono, kies karakterizaj unuaj movoj estas: 1.e4 e5; 2.Ĉf3 Ĉc6; 3.d4
La antaŭeniro de la blanka peono d2-d4 celas malfermi la centron. Ĝi tiel nomiĝis en 1824 okaze de perpoŝta matĉo inter la urboj Londono kaj Edinburgo. Pro la fakto ke tiu malferma sistemo ne vere ĝenas la Nigrojn, oni ne plu ofte ludas ĝin en la gravaj renkontiĝoj. En tiu tuja korp-ĉe-korpa batalo, la Blankoj ne longe kapablas konservi la avantaĝon de la kommenc-movo, kiel videblas en la jena analizo :
Paulista (Paraibo)
Paulista estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 11.788 loĝantojn en 2010.
Skota malfermo
3. .... exd !
La plej bona, ĉar ekzemple okaze de 3. ..., d6, (kio rezultas al defendo Philidor post malsama ordo de la movoj, sekvas 4. dxe  ktp kiu ebligas al la Blankoj interŝanĝi la damoj, samtempe "malarokigante" la Nigrojn, do realigante avantaĝon, ja magran, tamen uzeblan.
4. Ĉxd4, ...
Se anstataŭ regajni la ĵus perditan peonon, la Blankojn preferas plu disvolviĝi per '''4. Kc4, (Skota gambito)''', ili ja montras energion sed ne sufiĉan por ĉanceligi la kontraŭuloj, kiel oni povas konstati jene: Ekzistas ankaŭ varianto: '''4. c3, (gambito Göring)''', kiu kvankam tre ofte ne favora, alvenigas al komplikaj sed interesaj situacioj. Ĝi povas utili por surprizi la kontraŭulon, kiu povas jen akcepti la peonon (4. ..., dxc), jen ĝin ignori per '''4. ..., d5 (tiam sekvos 5. exd, Dxd5; P. cxd, Kg4) aŭ per 4. ..., d3 (por eviti la blanka opkupado de la centro per cxd''')
4. ..., Kf8-c5! Tio elirigas pecon samtempe atakante la centra pozicion de la kontraŭa rĝa ĉevalo. Malpli efikas la aliaj variantoj:
5. Kc1-e3, ...
Disvolviĝo de nova peco, samtempe protektante la centra Ĉevalo (d4) kaj ankaŭ kreante lertan minacon gajni pecojn per '''6. Ĉd4xc6  kaj poste 7. Kxc5'''.
5. ..., Df6.
Daŭrigante la lokalan batalon ĉirkaŭ la Ĉevalo d4.
6. c3, Ĉe7.
Hugó Scheiber
Hugó Scheiber [ŝejber], laŭ hungarlingve kutima nomordo Scheiber Hugó estis hungara avangarda pentristo. Hugó Scheiber naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Bona Sinjorino
Bona Sinjorino estas novelo de la pola verkistino Eliza Orzeszkowa, tradukita de Kazimierz Bein. La tradukaĵo aperis en 1909 ĉe Möller & Borel en la serio Esperanta Biblioteko Internacia.
Referencoj
<Gallery> Dosiero:1924 Bona Sinjorino.jpg|Eldono de 1924 Dosiero:Bona Sinjorino.jpg|Eldono de 1979 </Gallery>
Irŝava
Situo
Irŝava situas en valo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Svaljava-Vinohradiv. La lasta troviĝas 26 km-ojn.