cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trenčianske Mitice
Rozsonymitta/Rožňové Mitice
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1439, en 1489 en formo "Rosen Mytha". En 1784 loĝis tie 217 vilaĝanoj (41 familioj) en 25 domoj, en 1828 271 vilaĝanoj en 51 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Rozsonymitta 291 homoj, (plejparte slovakoj). En 1945 2 ŝtonominejoj ekfunkciis.
Hénin-Beaumont
Hénin-Beaumont [] estas franca komunumo en la departemento Pas-de-Calais, en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis 26,868 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Hénin-Beaumont situas en la orienta parto de Pas-de-Calais, sude de Lille.
Giĉeto
Giĉeto laŭ NPIV estas fenestreto en pordo, vando ks, tra kiu oni povas interparoli aŭ transdoni ion: ekzemple giĉeto de biletejo en stacidomo, de pordo en mallibereja ĉelo, de konfesbudo.
Laŭ Francisko Azorín Giĉeto estas Pordeto aŭ fenestreto formanta parton de alia pli granda aperturo. Li indikas etimologion el antikva germana vik, vincel, winkil (kasaĵo, angulo), kaj kurioze li ne mencias la francan guichet. Poste li aldonas terminojn giĉetejo, giĉetohalo kaj bankogiĉeto.
Tiele Giĉeto povas aludi ankaŭ al jeno:
113333 Tyler
113333 Tyler estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 2002 de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita amatora astronomo David Bruce Valentine Tyler, suna observanto kaj bildiganto. Li estas plenumita konstruanto de teleskopoj, kiu helpas la aliajn per konsiloj kaj kreado de akcesoraĵoj en sia metiejo. En 2012, la British Astronomical Association rekompensis lin per la Medalo Merlin pro liaj kontribuoj.
Niederweis
Niederweis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014 - antaŭe ĝi apertenis al pli malgranda komunumaro Irrel. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Jozef Božik
Jozef Božik (//, naskiĝinta la en Partizánske) estas slovaka politikisto, deputito de la regiono Trenčín ekde 2001 kaj urbestro de Partizánske ekde 2010; en ĉi tiu posteno li estis reelektita la  okaze de la municipaj elektoj.
Mormant
Mormant estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Federacia vojo 48
La federacia vojo 48 - germane Bundesstraße 48 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 126 kilometrojn tra la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La plej norda punkto estas la urbo Bingen am Rhein, kie konektiĝas la federacia vojo borde de la rivero Rejno, kaj la plej suda la komunumo Pleisweiler-Oberhofen ĉe la urbo Bad Bergzabern ĉe la limo al Alzaco kaj Francio.
Gravaj komunumoj survojaj estas Bretzenheim (konektiĝas la ), Bad Kreuznach, Bad Münster am Stein-Ebernburg, Rockenhausen, Winnweiler (konektatas la germana aŭtovojo ), Enkenbach-Alsenborn (konektatas la ), Hochspeyer (konektiĝas la ) kaj Annweiler am Trifels (konektiĝas la ). Fine ĉe Bad Bergzabern ankoraŭ konektiĝas la federacia vojo al Wissembourg - la lasta parto identas al la turisma Germana vinvojo.
El Álamo (Madrida regiono)
El Álamo estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la Suda komarko (hispane Comarca Sur) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 22,25 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Marlborough (Konektikuto)
Marlborough estas urbeto en la kantono Hartford, Konetikuto, Usono. Ĝi entenas la censonomitan lokon Terramuggus. Laŭ la stato de la jaro en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Laokoonto
Li estas konata ĉefe pro la skulpta grupo Laokoonto kaj liaj filoj, unu el la plej gravaj verkoj de la helenisma periodo. Ĝi estis skulptita de Agesandro, Atenodoro kaj Polidoro de Rodiso ĝis la jaro 50 pK kaj nun estas en la Vatikanaj muzeoj en Vatikanurbo.
La personulo
En la greka mitologio Laokonto aŭ Laokoonto (en greka Λαοκόων Laokóōn) estis la pastro de Apolo Timbreo en Trojo, edzo de Antiopo kaj patro de du filoj. Post kiam la akeaj sieĝantoj ŝajnigis retiron, la trojanoj trafis ĉevalon konstruita el ligno ĉe la pordoj de la urbo. Tiam li diris la faman frazon (en la latina) "Timeo Danaos et dona ferentes" (Mi malfidas la grekojn eĉ se ili donacas).
Laokonto avertis, ke ene de la ĉevalo povis esti akeaj armeanoj kaj sugestis bruligi ĝin. Sed la trojaj armeanoj ne atentis lin. Kuraĝege, li ekĵetis brulintajn bastonojn ĉele bruligi la ĉevalon, sed tiam du grandaj serpentoj eliris el la akvoj kaj voris liajn filojn; li, surprize, ĵetis sin mem lukte kontraŭ la serpentoj kaj ankaŭ li estis vorita.
Laŭ la tradicio de Vergilio oni deduktas, ke la puno de Laokoonto estas kaŭzata de la profano klopodo detrui la donacon al dio, kaj pro tiu kialo neniu kredis lin. Alia tradicio diras, ke Laokoonto estis rompinta la malpermeson de Apolono geedzigi kaj naski filojn. Alia fonto asertas, ke Laokonto estis profananta la imagon de Febo, kiam li edziĝis antaŭ tiu.
Se oni estus fidinta je la averto de Laokonto, la triko de Odiseo estus estinta ega malsukceso kaj tio estus ŝanĝinta la tutan historion (legendon) de la milito de Trojo.
La skulptaĵo de Laokoonto
La skulpta grupo Laokonto apartenas al la Skolo de Rodas aŭ al tiu de Pergamono. Ties aŭtoroj estis Agesandros, Polidoros kaj Atenodoros. Ĝi estis skulptita originale en rozblanka marmoro. Ĝi estas 2,42 m longa kaj estis en la Varmobanejo de Tito (Romo). Aktuale ĝi estas en ekspozicio en la Vatikanaj muzeoj.
La skulptaĵo havas oblikvan strukturon, kun rondoformaj korpoj; en ĝi malaperas la klasikaj sereneco kaj ekvilibro. La helenisma periodo elstaras pro ties kvar skoloj: tiu de Ateno, tiu de Aleksandrio, tiu de Rodiso kaj tiu de Pergamono. La ĉefaj instancoj de la helenismo estis la urboj kaj tiu arta movado naskiĝis je la morto de Aleksandro la Granda.
Kiam la skulptaĵo estis malkovrita en 1506 mankis al ĝi la dekstra brako, kaj pro tio oni skulptis novan brakon en rekta sinteno. Tamen, kiam en 1957 oni malkaŝis la originalan brakon, tiu ĉi estis faldita, precize en la sinteno kiun Mikelanĝelo proponis por la rekonstruo. La skulptaĵo estis akirita por la Vatikano de la papo Julio la 2-a.
Attila Cziczó
Attila Cziczó [cicO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cziczó Attila estis hungara gitaristo, reĝisoro, instruisto. Attila Cziczó naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Attila Cziczó frekventis bazlernejon en Gárdony, gimnazion kaj muziklernejon en Székesfehérvár, poste li laboris en diversaj lokoj kiel matroso, fervojisto, kulturdomestro (1990-1993), fine li akiris kulturistan diplomon en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi de Szombathely en 2001. Jam ekde la gimnaziaj jaroj li gitarludis en diversaj ŝlagrorkestroj. En 1990 li fondis teatreton, kie li estis reĝisoro, la teatreto funkciis ĝis 2002. Inter 1999 kaj 2005 li estis kulturisto aŭ instruisto en diversaj bazlernejoj, poste 2 jarojn en gimnazio. En tiu periodo li ankaŭ gitaradis. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filojn.
Meinhard
Meinhard estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Werra-Meißner de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Jaakko Teppo
Jaakko TEPPO estas finna humura muzikisto. Li kantas speciale pri orientfinnlanda kamparo. Liaj konataj kantoj estas ekzemple Pamela kaj Pilkillä. Li ankaŭ publikigis mallongajn prozajn tekstojn.
Eliica
Eliica longas 5 m kaj pezas 2400 kg kaj en ĝi povas sidi la stiranto kaj tri pasaĝeroj. La korpokonstruo de la aŭto estas futureska, la kugloforma dezajno estis testata en ventotunelo. La antaŭaj pordoj malfermiĝas antaŭen,la malantaŭaj flugile, supren. La aŭtomobila platformo entenas 4 trakojn da 80 baterioj, kiuj donas trionon de la veturilaj kostoj. Nuntempe, la aŭto bezonas 10 horojn por komplete reŝargi ĝin. La ŝargo povas okazi eĉ el hejma elektra sistemo.
La aŭto havas 8 radojn, kiuj ebligas proksimigi la ĉasion al la grundo. Ĉiu rado estas pelita per 60 kW-a (80 hp) elektromotoro, la antaŭaj kvar radoj estas direkteblaj. La elektromotoroj de Eliica povas doni rapidumon de 0.8 g. Ĉiu rado entenas diskobremson kaj uzas energioreŝargan bremsosistemon.
En 2005 Eliica havas 2 versiojn: Speed model (rapida modelo) kaj Acceleration model (akceliĝa modelo). La rapida modelo havas la pintorapidon de 370 km/h (230 mph) kaj atingopovon de 200 km. La akceliĝa modelo estis skizita por la vojoj. Ĝi havas la pintorapidon de nur 190 km/h kaj atingopovon de 320 km.
La plano estas nun produkti 200 ekzemplerojn. Oni kalkulas la koston je unu kilometro nur je unu eno.
La 19-an de decembro de 2005, la japana ĉefministro Junichiro Koizumi testis la veturilon en 10-minuta veturo al la parlamento.
Historio
La belgo Camille Jenatzy trapasis per elektra aŭto la sonĝan pintorapidon 100km/h en 1899.
Okrada antaŭulo de Eliica estis la usona OctoAuto, prezentita en 1911. Ĝin planis Milton O. Reeves en Detroit. Ĉar la publiko ne akceptis la aŭton, Reeves produktis nur la prototipon kaj provis ĝin vendi je 5000 dolaroj.
La unua versio de Eliica portis la nomon KAZ kaj estis prezentita en 2003 en la aŭtomobila ekspozicio de Tokio. La aŭto ne havis aksojn, eksplodmotorojn, ĝin pelis la elektromotoroj enkonstruitaj en la radoj. La aŭto estis dum sekundoj transformebla de dekstra al maldekstra stirsideja. Ĝi longis 6,7 m, larĝis 2 m, pezis 3 tunojn.
Glaco
Glaco laŭ NPIV estas Fandverŝita travidebla vitro, plej ĝenerale polurita sur ambaŭ surfacoj, k uzata precipe por speguloj, fenestroj k.a.: ekzemple: la antaŭa glaco de aŭto; glacoviŝilo.
Laŭ Francisko Azorín Glaco estas Vitro senkolora, farita per fando de silica sablo kun potaso k. minio. Li indikas etimologion el latina glacies (glacio).
15509 Annejing
15509 Annejing estas mezgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Anne Jing, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri biomedicina inĝenierio. Ŝi estis lernantino ĉe la Assumption College School de Brantford, (Kanado).
Leopoldo Alas
Leopoldo Alas y Ureña (Clarín) (naskiĝis, 1852, mortis, 1901) estas la plej grava naturalisma romanisto de la dua duono de la 19a jarcento en Hispanio. Kvankam li naskiĝis en Zamora, urbo de Kastilio, ki estis kulture pli proksima al regiono Asturio. Lia plej fama romano estas La Regenta, kiu portretas la vivon en provinceca urbo de la nordo de Hispanio, regata de la ekleziularoj kaj riĉuloj, sed kie eĉ gravulino, kiel La Regenta ne kapablas vivi vivon laŭ siaj deziroj.
Mortcerf
Mortcerf estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Moressartois.
Rully (stacidomo)
Rully estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en , en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Malplimulto
Malplimulto estas homgrupo sur terpeco (ŝtato, regiono), kiu distingiĝas de la plimulto per diversaj ecoj de la tiea loĝantaro. Tiaj ecoj povas esti lingvo, raso, religio, seksa prefero k.a. Ofte la rajtoj de malplimultoj estas limigitaj, okazas subpremado, parte eĉ ŝtate farita, kaj izolado pro nescio kaj antaŭjuĝoj.
En Tokio je 1988 estis fondita la organizaĵo IMADR (International Movement Against All Forms of Discrimination and Racism = Internacia movado kontraŭ ĉiuforma diskriminado kaj rasismo), kiu penas atentigi pri problemoj kaj diskriminado de malplimultoj kaj subtenas la rajtojn de malavantaĝigitaj homgrupoj.
Estiĝo de malplimultoj
1. Invado: La origina loĝantaro de teritorio per amasa enmigrado de alia popolo estas forpelita, parte neniigita, ekz. la indiĝenoj aŭ indianaj popoloj en nuna Usono.
2. Deviga elmigrado per translokigo: Ekzemplo por tio estas la historio de la nigruloj en Usono. Vd. ankaŭ: transigo de loĝantaroj.
3. Deviga migrado per forpelado: Ekzemploj estas la forpelo de germanoj, poloj k.a. kiel sekvo de la Dua mondmilito.
4. Libervola migrado: Anoj de sociokulturaj grupoj libervole forlasas sian originan teritorion kaj enmigras en lokon, kie jam troviĝas anoj de la sama lingvo, kulturo ktp. Tiel sub iuj kondiĉoj povas estiĝi eĉ nova kultura memeco. Ekzemplo estas la franclingvaj kanadanoj en Kebekio.
Ofte la ĉefa kaŭzo por libervola enmigrado estas la espero je pli bona vivo ol en la propra lando. Ekzemplo estas la Turkoj en Germanio.
Wasserbillig
Wasserbillig, luksemburge Waasserbëlleg, estas loĝloko de Luksemburgo kaj estas unu el du loĝkernoj de la komunumo Mertert. Ĝi situas en la kantono Grevenmacher, ĉe la kunfluo de Mozelo kaj Sauer, en la pleja oriento de la lando kaj senpere ĉe la limo al Germanio. Komence de en la komunumo vivis. Jam en la romia imperio la loko estis setlejo kaj nomiĝis Biliacum.
Taroko (kartoj)
Por aliaj uzoj de la termino, vidu Taroko. La Taroko estas kartaro kiu, krom esti uzata por ludo, estas uzata ofte kiel pero de “aŭgurado” de la pasinteco, de la nuna situacio de la konsultanto kaj foje de la estonteco. Tial ĝi konsistigas per si mem kartan aŭguradon aŭ “kartlegadon”.
Ĝiaj originoj estas eble plej frue en la 14-a jarcento. Kelkaj aŭtoroj asertas, ke ĝia deveno situas antaŭ tiu dato sed ankoraŭ mankas pruvoj pri tiu aserto. Ĉi tiu artikolo priskribas nur la kartaron, ne ties uzojn.
Rilato de la Taroko kun la ordinaraj kartaroj
Ĉi tiu rilato restas malmulte dokumentita. La ordinaraj kartaroj aperis unuafoje en la kristana Eŭropo, en la regnoj de la Ibera duoninsulo (tre probable alportitaj de la araboj de Oriento). La Konsilantaro de Cento malpermesis la kartludojn en la jaro 1310 en Barcelono, dato pruvanta la unuan konite registritan evidenton pri la ekzisto de la kartaro.
La unuaj fontindikoj de Eŭropo priskribas kartaron el 56 ordinaraj kartoj (1 ĝis 10 en la numeraj kartoj kaj 4 figuroj), kiel la moderna kartaro sen ĵokero. La kartaro konsistas el aroj komune nomitaj emblemoj. La kvar emblemoj estas: sabroj, stangoj, pokaloj kaj moneroj. Tiuj desegnoj evoluis rapide al la bazaj latinaj emblemoj: spadoj, stangoj, pokaloj kaj oroj, kiuj estas ankoraŭ uzataj en la tradiciaj hispanaj kaj italaj kartaroj. Ekde 1377 okazis kun iom da certeco la abunda disvastiĝo de la kartaro en Eŭropo.
La kartoj de triumfoj
La kartaro de Taroko priskribita de Martiano povas esti konsiderita precedenco de la kartaro konita hodiaŭ, ĉar ĝi malsamas de la aliaj en kelkaj aspektoj. Ekzemple, la kartaro havis nur 16 triumfojn (gravajn senemblemajn kartojn), ties figuroj ne estis identaj kun la ordinaraj kartaroj de taroko (ĝi enhavas figurojn de dioj de la helena mitologio) kaj la emblemoj ne estas la komunaj hispanaj emblemoj sed kvar specoj de birdoj.
Kio rilatigas la kartaron de Martiano al la tarokaj kartaroj estas tio, ke tiuj 16 kartoj estis konsideritaj kiel triumfoj en la ludkarto; proksimume 25 jarojn poste, Jacopo Antonio Marcello nomis ilin ludus triumphorum aŭ “ludo de triumfoj”. La letera korespondaĵo, kie Marcello uzis tiun terminon, estis dokumentita kaj tradukita en la interreto.
La sekvantaj dokumentoj, kiuj ŝajnas konfirmi la ekziston de io simila al la kartaro de taroko estas la du kartaroj de Milano (la Brera-Brambrilla kartaro kaj la Tarocchi Cary-Yale kartaro) — ekzistantaj sed nekompletaj— kaj tri dokumentoj, ĉiuj de la Juĝejo de Ferrara, Italio. Ne eblas atribui precizan daton por la kartaroj sed oni konjektas, ke ili estis faritaj ĉirkaŭ la jaro 1440. La tri dokumentoj havas la daton 1-an de januaro de 1441 ĝis julio de 1442, kun la vorto trionfi registrita unuafoje en februaro de 1442. La dokumento de januaro de 1441, kie aperas la vorto trionfi, estas rigardata kiel malmulte fidinda; tamen la fakto, ke la sama pentristo, Sagramoro, estis dungita de la sama mastro, Leonello d´Este, kiel en la dokumento de februaro de 1442, indikas, ke ĝi estas almenaŭ probabla ekzemplero de la sama tipo de kartaro. Poste de 1442 pasas sep jaroj sen iu ajn ekzemplo el simila materialo, kio ebligas konjekti, ke pli granda disvastiĝo ne okazis en tiuj jaroj.
La ludo verŝajne gajnis gravecon en la jaro 1450, kiu estis Jubilea jaro en Romo, kio okazigis multajn festojn kaj pilgrimajn movadojn. Ĝis tiu momento ĉiuj elstaraj dokumentoj emis indiki al ia deveno de la trionfi-kartoj en la alta klaso de la italuja socio, specife la Kortegoj de Milano kaj Ferrara, en tiu epoko la Kortegoj plej ekskluzivaj en Eŭropo.
Antikvaj kartaroj de taroko
La kartoj de taroko plej antikvaj postrestantaj estas tiuj de la taroko nomita Taroko Cary-Yale (aŭ Taroko Visconti-Modrone), kiu estis kreita en 1442-1447 de nekonata pentristo por la familio Visconti-Sforza, la superreganta familio en Milano. La kartoj (nur 66) estas hodiaŭ en la Biblioteko de la Universitato de Yale, Usono.
Inter la unuaj tarokaj kartaroj, la plej fama estis pentrita meze de la 15-a jarcento por festi la konkeron de la potenco en Milano fare de Francesco Sforza kaj lia edzino Bianca Maria Visconti, filino de la Grafo Filippo Maria. Ĝi estis probable pentrita de Bonifacio Bembo, sed kelkaj kartoj estis faritaj de miniaturistoj de alia skolo. 35 el la kartoj estas en la Biblioteko kaj Muzeo Morgan, 26 en la Accademia Carrara, 13 en la Casa Colleoni kaj 2, la Diablo kaj la Turo, estas perditaj aŭ eble neniam estis pentritaj. Ĉi tiu kartaro Visconti-Sforza, kiu estis amase reproduktita, kunigas la emblemojn de spadoj, stangoj, pokaloj kaj oroj, kaj la figuroj reĝo, reĝino, kavaliro kaj paĝio kun la triumfoj, respegulante la konvencian ikonografion de la epoko en grado signifoplena.
Ĝenerala konsisto de la moderna Taroko
La moderna taroka kartaro konsistas plej ofte el du grandaj aroj da kartoj nomitaj Arkanoj Maĵoraj kaj Arkanoj Minoraj. La unuaj temas pri la tradiciaj kartoj nomitaj Triumfoj: 22 kartoj numeraj kun diversaj figuroj. La kartoj portas numeron 1 ĝis 21, plus unu karto kun numero 0 (nul). Ĉiuj havas sin propran nomon aŭ titolon, escepte la karto numero 13, kiu tradicie restis sennoma. Nuntempe tiu karto portas kutime la nomon La Morto. La numeroj en la Arkanoj Maĵoraj tradicie estas skribitaj por romaj ciferoj. La nomoj de la Arkanoj Maĵoraj estas:
La Arkanoj Minoraj estas la 56 ordinaraj kartoj, kiuj konsistigas la plimulton de la porludaj kartaroj: 4 aroj kun emblemoj (spadoj, stangoj, pokaloj kaj moneroj). Ĉiu emblema aro havas numeran karton de 1 (la Aso) ĝis 10, kaj 4 kortegaj figuroj (la Reĝo, la Reĝino, la Kavaliro kaj la Paĝio). Kelkaj nuntempaj tarokaj kartaroj enhavas Damojn anstataŭ Reĝinojn, kaj kelkaj britaj versioj, kiel ekzemple la Victoria Regina kartaro, anstataŭigas la Kavaliron kaj la Paĝion per la Princo kaj la Princino.
La kartoj de la Arkanoj Minoraj estas nomitaj laŭ siaj emblemoj kaj numeroj: La Aso de Spado, la 2-a de Spadoj, la 3-a de Spadoj, ktp. La Reĝo de Spadoj, la Reĝino de Spadoj, la Kavaliro de Spadoj kaj la Paĝio de Spadoj. Analoge kun la aliaj tri emblemoj. Nuntempe la plej disvastigita modelo de moderna taroka kartaro estas eble la kartaro nomita Taroko Rider aŭ Rider-Waite Taroko, planita de la okultisto Arthur Edward Waite kaj desegnita de la ilustristino Pamela Colman-Smith kaj publikigita amase de la Rider Company ekde la jaro 1910.
Malortodoksaj versioj de la moderna Taroka kartaro
Nuntempe abundas multajn versiojn de la moderna Taroka kartaro. Firmaoj kaj pentristoj profitas el la Taroka kartoro por publikigi sian propran version de la Taroko, jen por kolektistoj jen por dungitaj aŭguristoj aŭ Taroklegistoj. Foje la eldonisto de tiuj heterodoksaj kartaroj ŝanĝas la figurojn, emblemojn aŭ la ĝeneralan formaton de la tradicia Taroka kartaro. Ekzemple, la Arkanoj Minoraj de la Osho Zen Tarot ne portas la tradiciajn emblemojn. Ili portas emblemojn, kiuj pretendas esti similaj aŭ analogaj: spadoj estas nomitaj nuboj, stangoj estas nomitaj fajro, pokaloj estas nomitaj akvo, kaj oroj aŭ moneroj estas nomitaj ĉielarko. La Arkanoj Maĵoraj ankaŭ portas nomojn malsamajn de la tradiciaj. Ekzemple, La Sacerdoto aŭ La Papo (Arkano Maĵora V-a) estas nomita Vakuo, kaj La Forto estas nomita Kuraĝo.
Aliaj kartaroj estas temaj, ekzemple la kartaro eldonita de la firmao Vertigo Comics, desegnita de la ilustristo Dave McKean por Vertigo Comics. La figuroj en la Arkanoj Maĵoraj de ĉi tiu kartaro estas la roluloj de la famaj bildlibroj eldonitaj de Vertigo Comics. Aliaj kartaroj konservas la ĝeneralan konsiston de la Taroko sed temas pri specifaj temoj: katoj, insektoj, vampiroj, historiaj famuloj, herboj, feoj, pentristoj (Klimt, Dürer), ktp.
Salubrigo
Salubrigo estas procezo per kiu homoj plibonigas sian medion por vivi en pli sana ĉirkaŭaĵo; por tio, fizikaj, instituciaj kaj sociaj rimedoj estas uzataj en diversaj fakoj, kiaj la forigo de uzitaj akvoj kaj de pluvakvoj, la forigo de la solidaj ruboj, la forigo de la fekoj kaj la prilaboro de ĉiuj tiuj elementoj.
Celoj
Salubrigo estas forte ligita al publika sano pro la multaj malsanoj ligitaj al malsana medio.
La pluvakvoj povas estigi, okaze de pluvegoj, inundojn, disfalojn kaj difektiĝon de la vojoj kaj de la konstruaĵoj. Salubrigo celas ankaŭ ŝirmi la valoraĵojn kaj la personojn ĝis iu intensa nivelo de pluvo.
Agadfakoj
Ĝenerale, salubrigo konsistas el forigo kaj prilaboro de la uzitaj akvoj kaj solidoj. Tiuj elementoj inkludas la pluvakvojn, la drenakvojn, la lavakvojn, la uzitajn akvojn de la necesejoj, la fekojn kaj la solidajn rubojn ; tiuj lastaj estas diversoriginaj (domaj, agraj, industriaj, kuracaj...).
Akvoj
Aliflanke, la uzitaj akvoj estas la akvoj jam uzitaj por homaj agadoj (domaj, industriaj, agrikulturaj). Tiukaze, la celo estas parte forigi ilin por eviti ilian stagnadon (fonto de malsanoj, de odoraj ĝenoj, ...) kaj prilabori ilin por minimumigi la ĉirkaŭpoluadon, antaŭ redoni ilin al la natura medio, per akvopuriga procezo.
En la grandaj urboj de la disvolviĝintaj landoj, kloaksistemo ludas tiujn rolojn : la drenado de la fluakvoj okazas surface per strataj deflukanaloj, regule malpleniĝantaj en la subgrunda kloaka reto; la konstruaĵoj estas ligitaj al ĝi per tubreto, kio evitigas la surgrundiĝon de la uzitaj akvoj. Ankaŭ la necesejoj estas ligitaj al ĝi rekte kaj sifono evitas revenon de odoroj en la konstruaĵoj. Sed kloaka reto estas tre kosta investo, ĝia bontenado postulas ankaŭ homajn kaj aparatajn rimedojn; ĝi kondukas al granda akvokonsumado sen respondecigi la uzantojn; ĝiaj neeviteblaj likoj kontribuas al la poluado de la subgrundo.
Aliaj eblecoj ekzistas: aŭtonomaj sistemoj en nedensaj zonoj, kaj la simpligitaj kloakaj retoj aŭ je malgranda diametro ebligas redukti la investajn kaj bontenajn kostojn kaj la ŝarĝon de la puriga sistemo (transportante nur la likvan parton de la nigraj akvoj por la sistemoj je malgranda diametro). Fluakvoj povas resti surgrundaj se la deflukanaloj kaj la nekovritaj kanaloj estas adekvate faritaj.
Ekskrementoj
La forigo de ekskrementoj estas certe la ĉefa problemo en la hejmoj : se la ruboj kaj la uzitaj akvoj povas esti simple ĵetataj sur la stratoj kiam mankas administra sistemo, la neregata fekado estas grava fonto de malsanoj kaj de ĝenoj en la ĉiutaga vivo. Unicef kaj la Monda Sanorganizo (MSO) uzas la aliron al plibonigita latrino kiel indikilon de baza salubrigo, antaŭ konsideri la uzitajn akvojn kaj la solidajn rubojn.
Balotaj distriktoj (Francio)
La francaj balotaj distriktoj estas teritorioj en kiuj estas organizataj diversaj balotoj.
Salubrigo
Ekskrementoj
La administrado de la ekskrementoj estas farebla ankaŭ ekologie per sekaj necesejoj, ebligantaj la reuzon de la kompoŝton ; se tiuj sistemoj iom post iom disvolviĝas, ilia akcepto restas malfacila, fronte al la ŝajna simpleco (vidata de la uzanto) de kloaka sistemo. Ĝis nun, malmultaj ekologiaj salubrigprogramoj estas faritaj je pli granda skalo ol eksperimenta projekto.
Balotaj distriktoj (Francio)
La diversaj balotaj distriktoj
La subdivido de la balotaj distriktoj en Francio estas temo por debato.
Huamuxtitlán (komunumo)
Huamuxtitlán estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Huamuxtitlán. Huamuxtitlán apartenas al la regiono La Montaña, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Huamuxtitlán apartenas entute 15 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12033.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13806 loĝantojn. El tiuj estis 6345 viroj kaj 7461 virinoj. La komunumo havas surfacon de 432,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 880 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12406 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1892 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 15,25 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8360 de la loĝantoj de Huamuxtitlán en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 2417 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 28,91 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 31,41 % (1478 el 4705 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 25,69 (939 el 3655 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 12406 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 11236 apartenis al la katolika religio. 1170 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
9916 Kibirev
9916 Kibirev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en en tiama Sovetunio (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sergej Feodosjeviĉ Kibirev, kiu kunlaboris je novaj metodoj de prilaborado de la informoj kaj organizis la produkton de mikroelektroniko en Novosibirsko. Ĉampiono de sprinto en sia junaĝo, li ŝatas ekstremajn formojn de sportoj. Li estas ankaŭ poeto.
Medway
Por la rivero, vidu Rivero Medway
Geografio > Eŭropo > Britio > Anglio > Angla regiono > South East England >Medway
Medway  estas unuara instanco en la angla regiono South East England.
Socia rolo
Socia rolo estas koncepto en sociologio kiu referencas al la modeloj de konduto kiujn la socio trudas kaj esperas, ke individuo (socia aganto) plenumu en difinita situacio. La rolo havas la funkcion reprezenti tion kio oni estas (identeco)
Tiu teorio establas, ke ĉiu persono kiu partoprenas en difinita socia situacio frontas specifajn atenditaĵojn kiuj postulas precizajn respondojn. Ĉiu situacio posedas gravajn mekanismojn de premo por certigi, ke tiuj respondoj estu taŭgaj same kiel ĉiu medio de la vivo en socio prezentas diferencajn atenditaĵojn.
La roloj, tial, estas sociaj kreitaĵoj, same kiel la maniero kiel rilatas la individuoj kun la institucioj, kiuj estas same sociaj kreitaĵoj. Krome, la ĉefaj institucioj estas la familio, la edukado, la religio, la politiko (la ŝtato) kaj la ekonomio. Tiuj sociaj institucioj posedas regulojn (modeloj de konduto) kiujn la individuoj akceptas kaj asimilas, ĉar se oni ne sekvas tiujn modelojn, ili povas esti malakceptitaj aŭ eĉ forpelitaj el la grupo.
Rolludo aŭ rola ludo estas ludo en kiu ĉiu partoprenanto ludas rolon (ofte heroan) kun la celo improvizi amuzan historion kune.
Kantono Carson (Teksaso)
La kantono Carson situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Panhandle.
NGC 3420
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lucky Thompson
Lucky Thompson (* 16-an de junio 1924 en Detrojto, Miĉigano kiel Eli Thompson; † 30-an de julio 2005 en Seattle, Vaŝingtonio) estis usona ĵaz-saksofonisto.
Thompson koncertvojaĝis kun Bama State Collegians, antaŭ ol li ludis tenorsaksofonon ĉe Lionel Hampton, Sid Catlett, Don Redman (1943) kaj Billy Eckstine (1944). Krome li prezentis kun Slam Stewart kaj Lucky Millinder. Ce Count Basie li estis inter 1944 kaj 1945 em öa saksofono-sekcio kaj akompanis poste Dinah Washington, ludis tamen ankaŭ kun Boyd Raeburn kaj kun Dizzy Gillespie.
Ĵazhistorie grava estis lia propra bando kaj la kunlaboro kun Oscar Pettiford dum la 50-aj jaroj. Dum ĉi tiu tempo kaj ĝis 1970 li havis multajn ludeblecojn en studioj, je festivaloj kaj en malgrandaj ĵazklubejoj. Reserĉado je sondiskoj liaj elminigas relative vastan diskoliston: Milt Jackson, Jo Jones, Quincy Jones kaj Miles Davis pagis lin kiel gastmuzikisto. En Germanujo li prezentis kun kantistino Monica Zetterlund kaj en malgrandaj kun Oscar Pettiford. En Francujo li estis populara precipe pro sia ludo sur sopransaksofono. Poezieco, facileco kaj eleganta frazigo distingis lian esprimpovan ludon. Li estis talenta melodiisto, kiun la francoj festis kiel moderna Sidney Bechet. Dum la malfruaj 1960-aj jaroj li loĝis en Lausanne. En 1973 kaj 1974 li instruis ĉe Kolegio Dartmouth. Pro la rasismo de la sondisko-eldonejoj kaj ĵazklubejoj li forlasis la ĵazmondeto. Dum siaj lastaj vivojaroj li loĝis en la nordokcidento de Usonon kaj malsaniĝis pro Alzheimer. Sonregistraĵoj, kiujn diskeldonejo "Candid" estis farinta komence de la 1960-aj jaroj kaj kiuj estis rigardataj kiel perdiĝintaj, estis la instigo, serĉi Thompson-on. Onidire oni trovis lin malriĉiĝinta, kaduka kaj sen dentoj. Li ne plu povis memori la titolojn de siaj propraj komponaĵoj kaj do oni publikigis la elstarajn sonregistraĵojn. a. kun Martial Solal sub libere inventitaj titoloj.
30437 Michtchenko
30437 Michtchenko estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono iom proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tatiana Alexandrovna Michtchenko, planedsciencistino ĉe la Instituto de Astronomio, Terfiziko kaj Scienco de la Medio de la Universitato de San-Paŭlo (Brazilo), kiu grave kontribuis pri la dinamika evoluo de la asteroida zono, precipe pri la efikoj de ne-linearaj.
Csaba Tubák
Csaba TUBÁK [tubAk] rumania hungara filmisto, belartisto. Li naskiĝis en Kluĵo la -an de 1943.
Kariero
Csaba Tubák akiris diplomon pri ekonomiko en 1966 en Kluĵo. De 1968 li vivas en Aŭstrio. Kun sia edzino Éva Bortnyik li prezentis filmojn interalie en Parizo (Galerie National du Jeu de Pomme, ’Magyar kísérleti filmek’, 1992), Vieno (Museum des 20. Jahrhunderts, 1996) kaj Budapeŝto (Ludwig Múzeum, 1996; Műcsarnok, 1999; Vasarelly Múzeum, 2006). (2011)
Mouroux
Mouroux estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mourousiens.
Niederwerrn
Niederwerrn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schweinfurt kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Motta Baluffi
Motta Baluffi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Vireux-Wallerand
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ernst Lossa
Ernst LOSSA (naskiĝinta la 1-an de novembro, 1929 en Aŭgsburgo, mortinta la en Irsee) estis jeniŝa junulo, viktimo de sistema murdo de homoj kun fizikaj, mensaj kaj emociaj handikapoj dum naciisma periodo en Germanio.
Biografio
La sorto de Ernst Lossa estis la plej intense priesplorita mortigo far de la nazia sistemo enkadre de programo kun la cinika titolo "eŭtanazio" kaj la kodnomo "Aktion T4" dum kiu estis murditaj pli ol 216,000 personoj. La postmilita usona administrado uzis la detalojn en juĝadoj kontraŭ la respondecaj burokratoj kaj kuracistoj.
Post la milito la nova direktoro de la psikiatra malsanulejo en Kaufbeuern p-ro Michael von Cranach dediĉis siajn studojn kaj al la historio de la malsanulejo kaj al la vivo de Ernnst Lossa kaj longjare prelegis pri tio.
Aŭgsburga ĵurnalisto Robert Domes esploris la vivon de la junulo, kontaktis gefamilianojn kaj verkis novelon el la perspektivo de Ernst Lossa nomata "Nebel im August ("Nebulo en aŭgusto") kiu aperis 2008 kaj kiu estas la elirpunkto por la germana filmo "Nebel im August" (2016). La novelo estas tradukita en la francan, nederlandan kaj portugalan lingvojn.
En Aŭgsburgo jam 2008 strato estis nomata laŭ Ernst Lossa. En la monaĥejo Irsee, Irsee, la Kleriga Cento Irsee organizas ĉiujare memortagon okaze de la naskiĝtago de Ernst Lossa, la 1-an de aŭgusto.
Nulato
Nulato estas komunumo en Alasko (Usono) ĉe la rivero Jukono. En la jaro 2000 ĝi havis 336 loĝantojn.
La plej proksimaj komunumoj estas Kaltag kaj Galena.
Gliptiko
Gliptiko (de la antikva greka γλυπτός / glyptós, «gravurita objekto») estas arto de la gravurado de gemoj, fajnaj ŝtonoj k.s., kio enhavas la ĉizado kaj skulptado en vakuo (intajlo) aŭ reliefe (kameo). Ĝi utilis plej ofte por prezenti motivojn elprenitajn el la mitologio, el religioj aŭ de kulturaj aŭ simbolaj temoj.
Laŭ Francisko Azorín gliptiko estas Arto gravuri, pristudi, klasifiki gemojn. Li indikas etimologion el greka gliptiké (gravuro) el glifein (ĉizi), kaj li aldonas terminojn gliptologio, por traktato pri gliptiko; gliptografio, fotogliptiko.
Panhandle
La anglalingva nomo panhandle ("patotenilo") povas rilati interalie al
aŭ
Minae Mizumura
Minae Mizumura (jap.水村 美苗, Mizumura Minae ; n. en la jaro 1951 en Tokio ) estas japana verkistino kaj literaturistino. Ŝiaj plej furoraj verkoj estas Honkaku shōsetsu (本格小説) en angla traduko A True Novel, kaj Nihongo ga horobiru toki eigo no seiki no naka de (日本語が亡びるとき 英語の世紀の中で) en angla traduko sub la titolo The Fall of the Japanese Language in the Age of English (La falo de la japana lingvo en la epoko de la angla).
Vivkuro
Minae Mizumura naskiĝis en Tokio. En la aĝo de dek du, la laboro de ŝia patro alportis ŝian familion al Long Island, Novjorko, kie ŝi kreskis. Ŝi unue studis arton ĉe la Lernejo de la Belarta Muzeo en Bostono, poste sekvis studvizito ĉe la pariza universitato Sorbono, por daŭrigi la studon de la franca literaturo ĉe Universitato Yale (Yale College kaj Yale Graduate School). Post diplomiĝo, Mizumura revenis al Japanio por okupiĝi pri sia verkista kariero.
Pro sia romano Honkaku shōsetsu (angle: A True Novel) Mizumura ricevis en 2003 la literaturan premion Yomiuri.
La falo de la japana lingvo en la epoko de la angla
La libro priskribas la kreskon kaj falon de naciaj lingvoj kaj literaturoj kaj montras kiel la tutmonda superrego de la angla lingvo povas rezulti fatala por iuj literaturaj tradicioj kun emfazo sur la japana ekzemplo. En Japanio, post la epoko Meiji, la "nacia lingvo" estis rapide starigita, kaj tiel la moderna japana literaturo naskiĝis. Ĝi fariĝis konata kiel la "ĉefa literaturo" de la mondo, kaj eĉ gajnis la Nobel-premion pri Literaturo. Unu kialo por tio estas, ke Japanio neniam fariĝis kolonio.
En sia eseo Why I write what I write (Kial mi verkas tion kion mi verkas) ŝi rakontas pri siaj baraktoj kun la angla lingvo kaj ke homoj por kiuj la angla estas la gepatra lingvo ofte ne plene konscias pri tiu privilegio kaj foje eĉ humile supozas, ke ĉiuj lingvoj estas same gravaj. En tiu eseo ŝi ankaŭ deklaris ke ŝi "verkas por malebligi ke la mondo cedas al la tiraneco de la angla" kaj ke ŝi "povas nur pensi pri la lingvo kiel apartenanta al neniu krom tiu, kiu permesas al ni aparteni al ĝi". Mizumura ankaŭ asertas, ke "ies identeco ne devenas de sia nacio aŭ sango, sed de la lingvo, kiun oni uzas."
Vidu ankaŭ
Japana literaturo
Japana lingvo
Lingva justeco
Trenčianske Stankovce
Trenčianske Stankovce, hungare Trencsénsztankóc [trenĉEnstankOc] estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Trenčianske Stankovce situas proksime de Váh, laŭ traira flankovojo. Trenčín troviĝas je 8 km-oj.
Historio
Sztankóc en la 15-a jarcento disiĝis al Granda kaj Malgranda "Stanuk", baldaŭe ili nomiĝis Kisszaniszló kaj Nagyszaniszló. La turkoj bruldetruis ĉiujn vilaĝojn en 1663. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisszaniszló 352, en Nagyszaniszló 704, en Rozvád 217, en Vágszálllás 206 homoj, (ĉie plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1972 la 4 vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Trenčianske Stankovce 2800 homoj, (2758 slovakoj).
Senĉesa monarko
La Senĉesa monarko aŭ Senĉesa muŝkaptulo, Myiagra inquieta, estas paserina birdo de la familio de Monarkedoj.
Ornato
Ornato aŭ Liturgia ornato (latine: paramento el verbo pararesignifanta “prepari”), en la la kristanaj eklezioj estas vesto kiu estas utiligita dum la liturgiaj ceremonioj de la celebranto aŭ de la messervantoj.
Eŭsklingva Vikipedio
Eŭsklingva Vikipedio estas la eŭsklingva versio de Vikipedio. La ĉefpaĝo estis kreita, kvankam la unua komenco estis la. La la limo de 17.000 artikoloj estis superita, atinginte la 42-an rangon de ĉiuj eldonoj laŭ la nombro de artikoloj.
Senĉesa monarko
La Senĉesa monarko estis unuafoje priskribata de la ornitologo John Latham en 1802. Ties specifa epiteto devenas el latina inquietus 'senĉesa' aŭ 'senripoza'. La populacioj el norda Aŭstralio kaj Novgvineo, iam konsiderataj kiel distinga subspecio, estas nune separataj kiel Myiagra nana, kun kiu ĝi formas superspecion.
Ornato
Historie oni preferis diri: ornato sankta; hodiaŭ, ankaŭ danke al la liturgia reformo, oni preferas sin servi per la sintagmo liturgia ornato.
Eŭsklingva Vikipedio
La Eŭsklingva Vikipedio gajnis premion Argia sariak, atribuitan de revuo Argia. La, Eŭsklingva Vikipedio superis la limon de 25.000 artikoloj; la , de 35.000 artikoloj; la , de 40.000 artikoloj kaj la de 45.000 artikoloj. La oni atingis 50.000 artikolojn. La la limo de 55.000 artikoloj estis trapasita.
Ornato
Kelkaj el tiuj liturgiaj ornatoj estas en la liturgiaj koloroj de la kalendara periodo.
Eŭsklingva Vikipedio
La televida kateno ETB3 elsendis raporton pri Eŭsklingva Vikipedio. La la limo de 60.000 artikoloj estis trapasita. La 1-an de 2023 ĝi enhavas eu:Berezi:Estatistikak artikolojn.
Ornato
La liturgia ornato, kiu servas ekskluzive nur por la liturgia ceremonio, malsamas ol tiuj aparte tipaj kiujn la klerikaro (diakonoj, presbiteroj, episkopoj, religiaj ordenoj, diversspecaj monaĥoj aŭ monaĥinoj ktp kutime vestas por substreki sian religian staton.
Eŭsklingva Vikipedio
Nova diskutejo
Fine de julio 2009 estis organizita voĉdonado por aŭ kontraŭ propono dissplitigi diskutejon. Propono estis akceptita per kvar voĉoj "por" kaj tri voĉoj "kontraŭ".
Ornato
Latinaj liturgiaj ornatoj
La Katolika Eklezio de roma rito utiligas la jenajn ornatojn:
Eŭsklingva Vikipedio
Nova diskutejo
Tiel, Diskutejo estis dissplitigita en kvar partojn albisteak, politikak, eskariak kaj laguntza.
Ornato
Latinaj liturgiaj ornatoj
Pasinte en la katolika liturgio oni uzis ankaŭ:
Eŭsklingva Vikipedio
Portaloj
En oktobro 2009 uzantoj de Eŭsklingva Vikipedio kreis kvin portalojn:
Oldenburga dinastio
La Oldenburga dinastio ( Haus Oldenburg) devenas de malnova nordgermana nobela dinastio kun originoj en la regiono norde de Osnabrück. Ĝia plej unua certe dokumentita ano estis Egilmar la 1-a en 1091. La nomdona kastelo Burg Aldenburg en la urbo Oldenburg situis ĉe la rivero Hunte, unuafoje menciita en 1108 kaj estis ekde la meza 12-a jarcento rezidejo de la grafoj de Oldenburg(i)o.
Eŭsklingva Vikipedio
Nova Ĉefpaĝo en 2010
La estis enkondukita nova ĉefpaĝo.
Ornato
Latinaj liturgiaj ornatoj
Ekzistas krome ekleziaj vestoj kiuj ne apartenas al la amplekso de la liturgiaj ornatoj, kiel la sutano, la grekaĵo (surtuto) ktp
Oldenburga dinastio
La oldenburga dinastio regis unue kiel grafoj de Oldenburgio, poste kun siaj branĉaj linioj kiel reĝoj en pluraj eŭropaj landoj, interalie Grekio kaj Rusio, kaj en Danio kaj Norvegio eĉ ĝis hodiaŭ.
Eŭsklingva Vikipedio
Emblemoj
Krom la ĉefa emblemo, la eŭsklingva vikipedio uzas malsamajn emblemojn por Euskal Astea aŭ aliaj specialaj okazoj:
Ornato
Orientekleziaj liturgiaj ornatoj
Ĉiuj liturgiaj ornatoj uzitaj en la eklezioj de la bizanca rito katolikaj, ankaŭ aŭtonomaj, kaj ortodoksaj devenas el la vestaro uzitajn la Romia Imperio. Okcidento kaj Oriento en tio koincidas kaj montras la komunan originon. Nenio en la kristana liturgio estas sensignifa, des malpli la ornatoj utiligitaj en la Eklezioj.
Oldenburga dinastio
La oldenburga dinastio akiris eŭropan gravecon kiam en 1448 la oldenburga grafo Kristiano estis elektita kiel reĝo Kristiano la 1-a de Danio, Norvegio kaj Svedio.
Ornato
Orientekleziaj liturgiaj ornatoj
Tiuj ornataj vestoj utilas do por distingomarki oficon aŭ funkcion ene de la Eklezio, same kiel la malsamaj uniformoj en la civita mondo. La liturgiaj koloroj, en Oriento, ne havas la saman fikson ol en Okcidento, en kiu kreiĝis rigideco post la Koncilio de Trento. Oni vidu, en orientaj eklezioj:
Oldenburga dinastio
Post li la dinastio dividiĝis en plurajn branĉojn.
Ornato
Orientekleziaj liturgiaj ornatoj
La avanzanto laŭgrade en la sanktaj ordinoj konservas la rajton vestis porĉiam la ornatojn de la pasintaj gradoj: do la liturgia legisto la stikarion, la subdiakono la stolon-horaron, la diakono la stolon-horaron kaj stikarion kun epimanikia, la pastro la stikarion, stolon surmetita sur ambaŭ ŝultroj, la epimanikia kaj brustan krucon. la episkopo ĉion tion kaj siajn specifaĵojn kiuj estas la mitro, episkopa bastono...
Oldenburga dinastio
<!--
Geschichte
Bedeutung erlangte das Geschlecht der Oldenburger, als 1448 Christian I. der älteste Sohn Dietrichs Graf zu Oldenburg († 1440), zum König von Dänemark gewählt wurde. Von seinem jüngeren Bruder Gerhard IV. gen. Gerd der Mutige (abged. 1482) (um 1430–1500) ging die gräfliche Linie aus, die mit dem Tod von Graf Anton Günther im Jahr 1667 erlosch. Anton, der uneheliche Sohn Anton Günthers, wird Begründer des Hauses Aldenburg-Bentick. Von der königlich-dänischen Linie zweigten sich u. a. die Linien Schleswig-Holstein-Gottorf (auch Holstein-Gottorp) und Schleswig-Holstein-Sonderburg ab.
Die Sonderburger Linie zerfiel in zahlreiche Zweige: Der Augustenburger Zweig Schleswig-Holstein-Sonderburg-Augustenburg erlosch 1931. Dagegen kam die jüngere Glücksburger Linie − Holstein-Sonderburg-Glücksburg, eigentlich Linie der Herzöge von Beck − 1863 mit Christian IX. auf den dänischen Thron. Dessen Sohn wurde 1863 als Georg I. König von Griechenland. Seine Nachkommen haben bis 1967 regiert.
Karl, Enkel Christians IX., wurde als Håkon VII. 1905 König von Norwegen, wo die Oldenburger bis heute den Königstitel tragen. Der griechische Zweig stellt mit Charles, Sohn des griechischstämmigen Philip Mountbatten, Duke of Edinburgh (geboren als Prinz Philippos Andreou von Griechenland und Dänemark), den britischen Thronfolger.
Schon bevor die Glücksburger Linie die dänische Königswürde erhielt, hatte die ältere Linie Schleswig-Holstein-Gottorp mit Karl Peter Ulrich als Peter III. den russischen Zarenthron erlangt. Seine Nachkommen regierten unter dem Namen Romanow-Holstein-Gottorp bis 1918 in Russland.
1751 erlangte Adolf Friedrich, ein Spross der Gottorper Linie, die Krone Schwedens und wurde Begründer der schwedischen Königslinie, die bis 1809 den Thron besaß und 1878 erlosch. Mit Friedrich August, Fürstbischof von Lübeck (1711–1786) erhielt ein Bruder Adolf Friedrichs von Schweden im Vertrag von Zarskoje Selo 1773 die Grafschaft Oldenburg und wurde 1776 zum Herzog erhoben. Von ihm stammen die Großherzöge (seit 1815) von Oldenburg ab, die bis 1918 regierten.
Prominente Nachkommen des Hauses Oldenburg in heutiger Zeit sind:
Oberhäupter des Hauses Oldenburg (deutsche Linie) seit 1776
-->
Reĝoj de Danio-Norvegio
Reĝoj de Danio-Norvegio ekde 1448. La unuaj tri (ĝi Kristiano la 2-a) estis ankaŭ reĝoj de Svedio. La unio Danio-Norvegio daŭris ĝis 1814; ekde tiam la lastaj tri reĝoj (ĝis Frederiko la 7-a) nur estis reĝoj de Danio, ne plu de Norvegio.
Caroj de Rusio
Fondita per Karl Peter Ulrich, kiu fariĝis rusa caro Petro la 3-a.
Reĝoj de Svedio
Holstein-Gottorp, pli aĝa linio (1751-1818 reĝoj de Svedio, formortis 1818)
Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
Al la Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg pli juna linio, mallonge nomata dinastio Glücksburg, apartenis la dukoj de Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (1825–1918), kaj la reĝoj de Danio (ekde 1863), Grekio (1863–1924 kaj 1935-1974) kaj Norvegio (ekde 1905).
Vidu ankaŭ: Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg
Ornato
Orientekleziaj liturgiaj ornatoj
Malsamaj distingoj varie ornamas abatojn kaj la varispecajn klerikojn. Ne ĉiuj tiuj ornatoj estas tute liturgiaj ornatoj, foje ili estas pli akademiaj ol ekleziaj.
Liturgiaj ornatoj en anglikanaj kaj protestantaj eklezioj
Diversaj liturgiaj ornatoj estas komunaj al ĉiuj, aŭ al kelkaj, eklezioj (katolika, ortodoksa, anglikana, protestanta kaj aliaj. Tiaj estas la mitro kaj episkopa bastono por episkopoj, ekzemple, kaj la sutano, stolo, albo, brusta kruco.
Komunaj al la katolika, luterana kaj anglikana eklezioj
Ili estas: surpliso, pluvialo, solena surpliso, vertoĉapo, humera vualo, bireto.
Komunaj de anglikanoj kaj protestantoj
Racionalo, episkopaj gantoj, episkopaj sandaloj ...
2577 Litva
2577 Litva estas malgranda triopa marsrenkonta asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Satelitoj
Una satelito estis malkovrita la de B. D. Warner, P. Pravec, A. W. Harris, D. Higgins kaj C. Bembrick per observoj de  elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu unua satelito havas diametron de ĉirkaŭ 1.4 km, orbitan de proksimume 21 km kaj  de 1,495 ± 0,0004 tago (35,88 ± 0,0096 horoj). Ĝia rotacia periodo estas 5,6842 ± 0,0002 horoj (0,23684 ± 0,000008 tago).