cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mohammad Garib
D-ro Garib, krom la scienca kaj socia aktivado, ankaŭ politike aktivis, tiel ke fojojn en siaj klasoj kritikis kontraŭ la agadoj de Pahlavia Reĝimo. Post la Ŝtat-renverso de 1953, per kiu Usono kaj Britio pereigis la ŝtaton de d-ro Mohammad Mosaddeg kaj revenigis Ŝaho Mohammad Reza Pahlavi al Irano, Garib kun aliaj 10 universitatuloj kiel Bazargan, Sahabi, Nemat-ol-lahi, eksiĝis el la universitato laŭ la ordono de Ŝaho Mohammad Reza Pahlavi, kio eĉ pliigis popularecon de Garib inter studentoj kaj aliaj universitatanoj.
Li forpasis, post malsano en 1974 en Teherano en hospitalo, kie li laboris.
Saint-Victor (apartigilo)
Saint-Victor (prononco [sɛ̃ vik.toʁ]) laŭ Sankta Viktoro estas nomo de lokoj en:
Nimego
Nijmegen (esperante Nimego, dialekte Nimwèège [nɪmˈveɣə]) estas laŭ la kvanto de loĝantoj la deka plej granda urbo de Nederlando, kun 165 127 loĝantoj (1-a de februaro 2012). La hansa urbo situas en la provinco Gelderland, plejparte sur la maldekstra (suda) bordo de la rivero Waal. Nova parto de la municipo situas ĉe la alia flanko de la rivero kaj nomiĝas Waalsprong (Salto trans la Waal). La municipo de Nijmegen estas parto de la regio KAN (Knooppunt Arnhem-Nijmegen) (Nodo Arnhem-Nijmegen) kaj havas limojn kun la municipoj de Lingewaard, Overbetuwe, Beuningen, Viĥeno, Heumen, Groesbeek kaj Ubbergen. La limo al Germanio de la urbocentro distancas 7 kilometrojn, de la urba limo nur 3 kilometrojn. La plej proksima urbo en Germanio estas Kleve en distanco de 24 kilometroj. La municipo Nijmegen konsistas el la urbo Nijmegen kaj la vilaĝo Lent.
Riĉa historio
La urbo formiĝas kiel komercokolonio apud la romia castrum. Tio estis avantaĝe ĉar tiel la kolonion protektis la legianoj kaj krome la legianoj bezonis multajn aĵojn, por kiuj ili povis pagi bone. La nomo Nijmegen devenas de la latina nomo "Novio-magus", kio signifas 'nova merkato'. Sed la Romianoj forlasis la fuorton en la tria jarcento.
De la mezepoko ĝis la dudeka jarcento
Dum la mezepoko la urbo iĝis grava centro de la Franka Imperio kaj havis palacon de la imperiestro. En 1230 Nijmegen ricevis oficiale urborajton. En 1248 la urbon akiris la grafoj de Geldern. Komence ĝin donis la Romia Imperiestro Vilhelmo la 2-a kiel garantiaĵo al la gelderlanda grafo Oto la 2-a, sed ĉar Vilhelmo la 2-a pro financaj problemoj ne povis repagi siajn ŝuldojn, la urbo restis posedaĵo de Gelderlando, kaj baldaŭ iĝis la plej grava el la kvar gelderlandaj ĉefurboj kaj ankaŭ hansa urbo. Sed en 1543 la urbon, kiel la ceteron de Gelderlando, ekregis la Habsburgoj.
Orienta Trakio
41.15361°N, 27.36667°W
Nimego
De la mezepoko ĝis la dudeka jarcento
Dum la Okdekjara Milito Nijmegen estis sieĝata kelkajn fojojn. En 1585 ĝin kaptis Alexander Farnese, la duko de Parma; pro tio la protestantoj perdis iliajn ĵus akiritajn rajtojn. Dum la dua Sieĝo de Nijmegen en 1591 la urbon rekaptis Princo Maurits.
Pli malfrue inter 1672 kaj 1674 Nijmegen estis okupata de la Francoj, sed la trankvilo revenis en 1678 per la Paco de Nijmegen kiu konkludis la pacon inter la Respubliko de la Nederlandoj kaj Francujo.
Pro la katolika emancipiĝomovado Nijmegen en 1923 ricevis roman-katolikan universitaton, la nuntempa Radboud Universitato Nijmegen (antaŭe Katholieke Universiteit Nijmegen).
Post la Dua Mondmilito
Pro malzorgo kaj malriĉeco la Benedenstad (la parto de Nijmegen kiu troviĝas malalte, ĉe la Waal) malprosperis post la konstruo de la Waalponto. Kvankam la Benedenstad ne detruiĝis de la militajn agojn, la stato de tiu urboparto estis tia, pro la multaj malkonstruitaj domoj kaj malbona loĝebleca, ke post dumjaraj diskutoj kaj planado estas farita en 1972 decido pri grandskala mal- kaj rekonstruo. En 1975 la Benedenstad elektiĝis 'defendata urbovizaĝo', sed tiam la plejmulto el la mezepokaj domoj jam malkonstruiĝis. Nur (partoj de) kelkaj stratoj restas originaj kaj ripariĝis.
Ekde la jaroj sesdek kaj sepdek de la dudeka jarcento Nijmegen estas konata kiel urbo ruĝa. Dum tiuj jaroj multaj marksistoj troviĝas en Nijmegen pro la granda studenta loĝantaro. Kromnomo de Nijmegen tial estas 'Havano ĉe la Waal'. Granda batalo inter la maldekstraj uzurpoj kaj la Nimega registaro okazis en februaro 1981, la Piersontumultoj. Frits Bolkestein en la jaroj 1990 parolis pri 'Marksograd ĉe la Waal'. Nuntempe la ruĝeco de la urbo malpli forte rekoneblas je maldekstraflanka registaro. La seshoma urbestraro enhavas ekde 2010 GroenLinks, PvdA kaj D66.
Lipica
Lipica estas parto de vilaĝo Sežana en Slovenio, proksime al la itala limo (la nomo estas Lipizza en la itala), kiel ĉefa turisma centro de la regiono Kras. Ĝi estas fama pro origino de la Lipica ĉevalo, kiu estas ĉiujara tirbesto dum la naskiĝfesto de la brita reĝino. En Lipica staras la naskiĝĉevalejo de la Lipica ĉevalo. 400 ĉevaloj loĝas surloke. La virĉevaloj staras ĉiu en sia propra bokso kaj la ĉevalinoj kaj ĉevalidoj komune vivas ekstere sur grandaj herbejoj.
Nimego
Post la Dua Mondmilito
Ekde la Dua Mondmilito la urbo ege kreskas, sed tio okazis nur en la okcidenta kaj sudokcidenta direkto. La vilaĝoj Hatert, Hees kaj Neerbosch konsumiĝis de kvartaloj samnomaj. La plej grava pligrandigo estis la konstruo de la urbopartoj Dukenburg kaj Lindenholt ekde 1966, okcidente de la Maas-Waalkanalo. La strukturo de la urbo tiel iĝis tre malekvilibra: la centro troviĝas plej norde, kaj la plivastigo okazis kilometrojn for en direkto sudokcidenta. Ĝis antaŭnelonge la Waal estis baro nepasebla indikanta la nordan limon de la konstruaĵaro. Sed ekde la jaroj 1990 la nova kvartalo Waalsprong konstruiĝas norde de Waal.
En 1979 okazis grava trajnakcidento en kiu estis 8 mortintoj.
21a jarcento
En 2004 la municipon pritraktas la naciaj komunikiloj post decido de la municipa parlamento malpermesi al SUV-oj (grandaj ĉiaterenaj aŭtoj) parki en la centro. Argumentoj estis la poluo kaj danĝereco de ĉi tiaj aŭtoj. La decido kaŭzis mallongan nacian diskuton pri la temo. La urbestraro decidis ignori la decidon de la parlamento, ĉar Nederlandaj kaj Eŭropaj leĝoj malhelpas la plenumadon de la propono.
En novembro 2005 mortpafiĝis la loke fama aktivulo Louis Sévèke en la centro de la urbo. Li famiĝis pro sia leĝa batalo kontraŭ la sekurecofico AIVD.
Estas planita por la periodo 2010-2020 la konstruo de la Waalfront. Ĉi tiu nova kvartala troviĝos je la loko de la nuntempa malnova havenareo apud la Waal.
Oni nun konstruas novan trafikponton, kun la nomo Stadsbrug (Urba ponto) aŭ Oversteek (Transirejo).
Pontoj
Dum pluraj jaroj la nuna aŭtoponto ne povis pritrakti la trafikon. Pro tio en Nijmegen oni en 2011 ekkonstruis novan trafikponton. Ĝia nomo estas De Oversteek (La Transiro). Ĝi estas finkonstruita en 2014.
Esperanto en Nijmegen
En Nijmegen estas esperantoklubo kun la nomo Zamenhof, kiun fondis Gerda kaj Louis Wulfers en 1961. Ĝi en 2017 havas ĉirkaŭ 12 membrojn, kaj oni taksas ke en la regiono Nijmegen estas proksimume 30 esperantistoj. La esperantoklubo kunvenas ĉiun duan merkredon de la monato, escepte de junio, julio kaj aŭgusto. La esperantoklubo estas regiona sekcio de Esperanto Nederland, kiu siavice estas Asocia Membro de Universala Esperanto-Asocio.
Informoj: Esperanto Nederland - Lokaj grupoj.
Ĝemeliĝoj
Nijmegen laŭ la stato de la jaro 2012 havas oficialan ĝemeliĝon kun 3 urboj:
La municipo Nijmegen apogas la laboron de la ĝemelurbaj fondaĵoj de Masaya kaj Pskov.
Krome la urbo havas amikecan rilaton, t.e. ne oficialan ĝemeliĝon kun 3 urboj:
Sporto
Nijmegen havas multajn sportklubojn. La plej konataj estas:
En Nijmegen ankaŭ ĉiujare okazas kelkaj grandaj sporteventoj:
Nepo-Botuoba naftogasa distrikto
La Nepo-Botuoba naftogasa distrikto estas naftogasa distrikto, parto de la Leno-Tungusa naftogasa provinco. Ĝi estas ligita al la Nepo-Botuoba anteklizo, kiu situas en la sud-orienta parto de la Siberia kratono, en Rusio. Sud-oriente ĝin borderas la falto-surŝoviĝoj de la Antaŭpatoma fleksejo. La distrikta areo estas 250 mil km².
Ene de la distrikto oni apartigas kelkajn elementojn: la Viluĉanska breĉo, Nepa volbo, Mirna elstaraĵo, Viluĉanska levaĵo. La sedimenta kapoto estas dika 1,7 ĝis 3,5 km.
En la sekco estas tri naftogasaj kompleksoj:
La ĉefaj naftogasohavaj horizontoj estas:
En iuj putoj de la kambria naftogasa komplekso oni ricevis alfluon de la hidrokarbonoj.
Ene de la naftogasa distrikto estas naftogasaj sektoroj: la Viluĉanska, Mirna, Peleduja, Ĉona, Ĉelena. Estas malkovritaj 18 minejoj. La Ĉajanda minejo, Mezbotuoba minejo, Supreĉona minejo kaj Talakana minejo estas ligitaj al grejsaj ediakaraj tavoloj. Kuŝejoj en la karbonataj rokaĵoj estas ligitaj al la preobraĵenska, osa kaj jurjaĥa horizontoj (la Nepa volbo kaj Viluĉanska breĉo).
Potencialaj gasresursoj estas taksataj je 5 trilionoj da kubaj metroj.
Preĝejo Sanktaj Kosmaso kaj Damiano (Zalaszántó)
Preĝejo Sanktaj Kosmaso kaj Damiano estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Zalaszántó (Hungario).
Historio
La unua mencio pri romanika kapelo Sankta Kosmaso kaj Sankta Damiano okazis en 1236. Supozeble dum invado de la tataroj (1242) ĝi estis detruita, en la sekva jardeko rekonstruita (jam kiel eklezia kirko), en la 15-a jarcento renovigita kaj pligrandigita laŭ gotiko. Baldaŭ oni konstruis turon antaŭ la preĝejon kaj arkeologoj trovis bordon el la frua renesanco. En 1555 kaj 1576 la turkoj bruldetruis la kirkon. Plena baroka rekonstruo okazis inter 1730-1736. La orgeno estis kreita en 1888. En 1933 kaj 1957 arkeologiaj esploroj okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto en triangula teritorio, la limoj estas la 3 vojoj. En la triangulo estas ankaŭ kruco el la 1930-aj jaroj. La [[fasado estas nur la kvadrata turo. La enirejo funkcias en flanko de la turo. La turo, la navo kaj la plurlatera absido estas egallarĝaj. La menciitaj 3 partoj estas apogitaj per pilieroj. Interne la predikejo estas baroka. La ĉefaltara bildo prezentas Kosmason kaj Damianon (1893).
Kermeso okazas en la 26-an de septembro aŭ en la sekva dimanĉo. Paroĥo estas loke, tamen la zorganta paroĥo funkcias en Várvölgy.
Kainji
Kainji, en okcidenta Niĝerio, estas rezervujo sur rivero Niĝero, formita per akvobaraĵo Kainji. Ĝi estis formita en 1968 kaj estas parto de ŝtatoj Niĝero kaj Kebbi.
Pisciotta
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Vito, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kainji
Akvobaraĵo
La akvobaraĵo estas lokigita en la sudo de ŝtato Niĝero kaj generas povumo por plejparto de urboj en Niĝerio. Ĝi estis konstruita ekde 1964 ĝis 1968 kaj kosti proksimume 209 milionojn dolarojn, kvarono el kiuj estis uzita por formovo de la originala loĝantaro de la superakvigita areo. Kune kun pli malgranda akvobaraĵo por malgranda torento, ĝi estas 10 km longa kaj 65m alta en la mezo. Ĝi povas havi 12 turbinojn produktante entute 960 MW, sed nur 10 estis instalitaj, produktante 800 MW. Parto de la produktado estas vendata al la najbara lando Niĝero.
Dynín
Dynín (popole kaj ĝis la jaro 1923 ankaŭ ofice Dinín) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio netutaj 7,5 km sudokcidente de Veselí nad Lužnicí kaj 21 km nordoriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
Pisciotta
Najbaras la komunumoj Ascea, Centola kaj San Mauro la Bruca.
110300 Abusimbel
110300 Abusimbel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 25-an de septembro 2001 de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la temploj de Abu Simbel, ankaŭ konataj kiel Templo de Ramseso, ĉe la supra Nilo en suda Egiptio. Ĉiuj 22-an de oktobro kaj 20-an de februaro, la sunaj radioj penetras la sanktejon kaj prilumas la skulptaĵojn ĉe la malantaŭa muro, escepte la statuon pri Ptaho.
Monto Gower
Monto Gower dominas la sudan pinton de la Insulo de Lord Howe, Aŭstralio, kaj havas sian pinton je 875 metroj alte.
Averaĝa grimpotempo al la pinto estas 8 – 10 horoj. La pado ĝuas helpon de ŝnuroj kaj taksata unu el plej interesaj unutagaj ekskursoj por marŝado.
El la pinto de la Monto Gower oni povas vidi jenon:
Ties klifoj estas la plej altaj el Aŭstralio.
Kaldvågvatnet
Kaldvågvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Hamarøy en Nordland.
(37298) 2001 BU80
(37298) 2001 BU80 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tio estas, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
(16658) 1993 UD1
(16658) 1993 UD1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de grupo da amatoraj astronomoj, anoj de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Kallvatnet
Kallvatnet estas norvega lago en municipo Rana en Nordland.
NGC 1381
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ildikó Laczó
Ildikó Laczó [lacO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Laczó Ildikó estas hungara operkantisto (soprano). Ŝia patrino estis Lenke Zsögön, ŝia patro estis István Laczó (ambaŭ operkantistoj).
Kasbach-Ohlenberg
Kasbach-Ohlenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ildikó Laczó
Biografio
Ildikó Laczó akiris diplomon en la Muzikakademio en 1968. Post la diplomo ŝi apartenis al la Budapeŝta Ŝtata Operejo ĝis 1972. Ŝi estis gastokantisto en Aŭstrio, Svislando kaj Germanio inter 1972-1985, poste ŝi retiriĝis. Ŝi vivas en Munkeno ekde 1985 kun sia familio.
Udelnaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Udelnaja (Удельная) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
1527 Malmquista
1527 Malmquista estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Gunnar Malmquist.
Alajos Makár
MAKÁR Alajos estis hungara pentristo naskita en Carei la 18-an de novembro 1927 kaj mortinta en Kluĵo la 24-an de januaro 1989.
Kariero
Makár Alajos en inter 1949-50 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto; inter 1950-55 en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo.
Punika lingvo
La punika lingvo, aŭ kartaga lingvo, estis variaĵo de la fenica lingvo, kanaana lingvo en la ŝemida familio. Ĝi estis parolata de la punika popolo en la kartaga imperio en Nord-Afriko kaj en pluraj mediteraneaj insuloj dum la grek-romia antikvo, de la 8-a jarcento a.k.e. ĝis la 5-a jarcento k.e..
La punikoj restis en daŭra kontakto kun la kanaana Fenicio ĝis la detruo de Kartago fare de la Romia Respubliko en 146 a.k.e.. Dum la punika estis parolata, ĝi multe ŝanĝiĝis sub la influo de la berberaj lingvoj. Unue ne estis multaj malsamaĵoj inter la fenica kaj punika, sed post kiam Kartago kaj Fenicio perdis kontakton, la punika iom post iom influiĝis malpli per Fenicio kaj pli per la berberaj lingvoj, parolataj ĉirkaŭ Kartago de la antikvaj Libianoj. La influo tamen estis ambaŭdirekta; hodiaŭ restas diversaj vortoj punikaj en la berberaj lingvoj, kiel la komuna berbera *almid, *yulmad, kiu signifas "lerni" kaj estas kognato de la hebrea vorto Talmud.
La termino novpunika estas uzata dusence: unue kiam temas pri la fenica alfabeto, alie kiam temas pri la lingvo mem. Ĉi tie, "la novpunika" temas pri la dialekto de la punika, parolata post la falo de Kartago kaj post la romia konkero de la antaŭaj punikaj teritorioj en 146 a.k.e.. La dialekto malsamis de la pli frua punika lingvo, kiel evidentas pro malsamaj literumoj kompare kun la pli frua punika, kaj pro la uzado de neŝemidaj nomoj, ĉefe el Libi-berbera origino. La diferenco okazis pro dialektaj ŝanĝiĝoj, kiuj okazis dum la punika disvastiĝis inter la nord-afrikaj popoloj. Verkoj en la novpunika inkludas Lepcis Magna N 19 (92 k.e.).
Ĉirkaŭ la kvara jarcento k.e., la punika ankoraŭ estis parolata en Tunizio, partoj de Nord-Afriko, kaj la Mediteraneo. Ankaŭ la novpunika alfabato evoluiĝis el la punika lingvo. Ĉirkaŭ 400, la punika alfabeto estis uzata ĉefe por monumentaj surskriboj, anstataŭitaj de la kursiva novpunika alfabeto aliloke. Ekzemplo de punikaj literaturaj verkoj inkludas tiujn de Magono, kiu disvastigis la influon de Kartago tiom per verkado kiom per batalado. Mago verkis 28 volumojn pri bredado.
La Romia Senato tiom ŝatis la verkojn, ke post sia konkero de Kartago, ili prezentis ilin al berberaj princoj, kiuj posedis bibliotekojn tie. La verko de Magono estis tradukita al la greka per Kasio Dionizio de Utiko. La latina versio verŝajne estis tradukita el la greka. Pluaj ekzemploj pri punikaj literaturaj verkoj inkludas la verkojn de Hanno la Navigisto, kiu skribis pri siaj renkontoj dum siaj marvojaĝoj ĉirkaŭ Afriko kaj la setlado de novaj kolonioj.
Sintești
Sintești [sinteŝtj] (hungare: Bégaszentes) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 935 loĝantojn (rumanoj); en 1992 534 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1511. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Margina.
Flago de Sirio
La flago de Sirio (علم سوريا) enkondukiĝis en 1980, kiam oni reoficialigis la flagon de la eksa Unuiĝinta Araba Respubliko.
Kantono Montgomery (Iovao)
La kantono Montgomery - angle Montgomery county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Flago de Sirio
Historio
Francio, dum sia regado de Sirio, enkondukis novan flagon, kun blua fono kun blanka duonluno en la centro kaj franca flago en la angulo. Post unu monato, oni refoje ŝanĝis la flagon, kiu ekde tiam konsistis el tri horizontalaj strioj verda, blanka kaj verda kun franca flago en la angulo. Tiu ĉi lasta flago estis uzita ekde 1925 ĝis 1936.
En 1936, okaze de parta memstariĝo de Sirio el Francio, oficialiĝis nova flago, kun tri horizontalaj strioj verda, blanka kaj nigra, kun tri ruĝaj kvinpintaj steloj en la mezo de la blanka strio.
Post plena sendependiĝo, en 1946, Sirio retenis tiun ĉi lastan flagon kiel sian unuan nacian flagon.
Tamen, en 1961 la ĵus forminta respubliko disfalis, kaj Sirio reoficialigis sian antaŭan flagon.
En 1963 okazis baaza ŝtatrenverso, post kio la nova registaro enkondukis flagon kun tri horizontalaj strioj ruĝa, blanka kaj nigra kaj tri verdaj steloj en la meza strio. Tia flago estis tute sama kiel la tiama flago de Irako, kaj oni ĝenerale opiniis, ke la du landoj estas baldaŭ kuniĝontaj.
En 1971, la Federacio de Arabaj Respublikoj - kiu konsistis el Sirio, Egiptio kaj Libio - alprenis flagon kun tri horizontalaj strioj ruĝa, blanka kaj nigra, kun orkolora akcipitro en la meza strio; tiam ankaŭ Sirio, en 1972, forigis la stelojn el sia nacia flago kaj anstataŭigis ilin per orkolora akcipitro, kun rubando montranta la arablingva nomo de la Federacio.
En 1980, fine, oni reoficialigis la ĝisnunan flagon kun tri horizontalaj strioj ruĝa, blanka kaj nigra, kun du verdaj steloj en la mezo. La kvalito de ruĝo ankaŭ iĝis la sama, kiel en la flago de la Unuiĝinta Araba Respubliko - en 1972 oni fakte iom pliheligis ĝin.
Flagoj de regionoj de Sirio
Dum la regado de la nuntempa teritorio de Sirio fare de Francio, ĉiu subŝtato havis sian propran flagon.
Simbolaro
La flago de Sirio havas la kutimajn tutarabismajn kolorojn, kiuj ankaŭ karakterizas la flagon de Jemeno, de Egiptio, de Sudano kaj de Irako. La du verdaj steloj, krome, reprezentas Egiption kaj Sirion, la du landoj kiuj partoprenis la Unuiĝintan Araban Respublikon.
Sudgeorgia tufkormorano
La Sudgeorgia tufkormorano (Phalacrocorax atriceps georgianus, Phalacrocorax georgianus aŭ Leucocarbo georgianus), konata ankaŭ kiel Sudgeorgia tufkormorano, estas mara birdospecio (aŭ subspecio) de la familio de kormoranoj nome Falakrokorakedoj. Ĝi estas indiĝena de Suda Georgio kaj de kelkaj aliaj ĉeantarktaj insuloj de Suda Atlantika Oceano.
Taksonomio kaj distribuado
La Sudgeorgia tufkormorano estas unu el la bluokulaj tufkormoranoj, foje lokitaj en la genron Leucocarbo, kaj subspecio de la Imperia tufkormorano. Ĝi estas ofte traktata kiel plena specio. Ĝi estas ankaŭ foje konsiderata limigita al rokoj de Suda Georgio kaj Aurora dum la populacioj de Sud-Sandviĉinsuloj kaj de Sudaj Orkadoj apartenus al la Antarkta tufkormorano (P. atriceps bransfieldensis).
Aspekto
Temas pri kormorano kun nigrecaj supraj partoj kaj blankaj subaj partoj. La piedoj estas rozkoloraj.
Pola-Litova Unio
eta|240px|La teritorio de la [[Pola-Litova Unio tio estas Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]]La Pola-Litova Unio estis kuniĝo de la Krono de la Regno de Pollando kaj la Granda Duklando de Litovio (Litvo). Komencis ĝin la Kreva Unio (1385). Ĝis 1569 la konfederacio estis persona unio, en kiu kuna estis la persono de la ŝtata gvidanto, sed la ŝtataj institucioj estis apartaj. Post la Lublina Unio temis pri reala unio, federacia ŝtato nomata Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Ĝian ekziston finis la 3-a dispartigo de Pollando kaj Litovio en 1795. La ĉefa kaŭzo de la unio estis minaco flanke de agreso de Grandprinclando Moskvo, la armee ekspansiema Ordeno de germanaj kavaliroj kaj tio, ke Ludoviko la Hungara ne havis viran idon. Ludoviko volis transdoni la potencon al sia filino - Jadviga, sed laŭ pola tradicio virino ne rajtis esti surtronigita. En 1374 Ludoviko eldonis la privilegion de Košice, laŭ kiu la pola reĝo ne rajtis fari novan imposton al la nobelaro. Por la privilegio, nobelaro konsentis surtronigi Jadviga'n en 1384. Kiam ŝi geedziĝis kun Jogaila, la grandduko de Litovio, tiu transprenis la polan kronon kaj alprenis la polan reĝan nomon Ladislao la 2-a, dum lia kuzo Vytautas transprenis la kronon de la grandduko de Litovio. Kaj Jogaila kaj Vytautas en la traktato pri la Kreva Unio 1385 interkonsentis pri konstanta alianciĝo inter Pollando kaj Litovio, kaj tiu kuniĝo restis ĝis 1795.
Laŭ Oskar Halecki ĉefa premiso por la unio kaj federacio estis evito de armita konfronto de la ambaŭ ŝtatoj sur teritorioj de eksansiema Rusa carlando. La Lublina unio por kelkaj jarcentoj difinis ĉefajn direktojn de la komuna politiko. La pola historiozofo Jan Matejko pentris ĝin okaze de la 350-a datreveno.
Banjar (Javo)
Banjar [banĝar] (Kota Banjar), konata ankaŭ Banjar Patroman aŭ Pataruman estas urbego en interno de la insulo Javo, en provinco Okcidenta Javo en Indonezio. Banjar havas kvar distriktojn.
Geografio
Banjar situas en interno de la insulo, sed la suda marbordo estas pli proksime. Tasikmalaya troviĝas 36, Cirebon 70, provinca ĉefurbo Bandungo 115, Jogjakarto 206, Semarang 211, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 231, Tangerang 249, Serang 298, Surabajo 464, Palembang 642, Batam 1068, Padango 1154, Pekanbaru 1179, Makassar 1228, Medano 1638, Banda Aceh 2054 kilometrojn (aere).
Trafiko
Banjar estas atingebla laŭ ĉefvojo el Bandungo kaj Jogjakarto, krome kuras vojo al la suda marbordo. La urbego havas fervojon kun kontakto al Ĝakarto. La plej proksima flughaveno funkcias en Tasikmalaya.
Religio
Loĝantoj de Banjar kredas precipe la Islamon.
Klimato
Banjar havas tropikan musonan klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume averaĝe jare 2878 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 22-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
12207 Matthewbeasley
12207 Matthewbeasley estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Matthew Beasley, kontribuinton de la NASA-a misio Lucy al la kiel adjunkta sistema inĝeniero pri utilŝarĝo. Liaj ĉefaj roloj estas sekurigi, ke la instrumentoj kaj la terminalaj sekvadaj fotiloj kapablus fari la mezuradojn, kiujn Lucy devos plenumi ĉe la celataj astroidoj.
Eŭrazio
Diference de la aliaj kontinentoj, Eŭropo kaj Azio ne estas tiom izolaj. Ameriko kaj Aŭstralio estas veraj insuloj, dum Afriko kuniĝas kun Azio nur per mallarĝega kolo en kanalo de Suezo. Tamen Eŭropo kaj Azio kuniĝas per longega limo konsistanta el du ampleksegaj regionoj montaraj nome Uraloj kaj Kaŭkazio. Pro tiu neniu el la du duonoj de Eŭrazio povus esti konsiderata insuloj. Krome la interrilatoj inter malsimilaj landoj ĉirkaŭ tiuj bordoj malhelpas diferencigon. Kulturaj kuniĝoj estas pli evidentaj.
Akademio Literatura de Esperanto
La 24-an de julio 2008 naskiĝis en Roterdamo la Akademio Literatura de Esperanto (ALE), por daŭrigi la laboron de la iama Esperantlingva Verkista Asocio (EVA). Ekde 2021 ĝi organizas la Interkulturan Novelo-Konkurson.
Oni ne konfuzu ĝin kun la lingva Akademio de Esperanto (AE aŭ AdE).
Historio
EVA fondiĝis en 1983. Ekde 1984 ĝi kunlaboris kun la Universala Esperanto-Asocio. Ĝia ĉefa celo estis "stimuli kaj plialtniveligi la Esperantlingvan verkadon kaj agnoskigi la Esperantan literaturon en kaj ekster la Esperanto-Movado".
Ayako Kitamoto
Ayako Kitamoto (北本 綾子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2004 ĝis 2010 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
4593 Reipurth
4593 Reipurth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la danan astronomon Bo Reipurth, laborinta ĉe la Schmidt-teleskopo de la Eŭropa suda observatorio. Li poste laboris en la observatorio de la Universitato de Havajo.
Zorani
Zorani (hungare Zorány) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 284 loĝantojn (rumanoj); en 1992 estis nur 109 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1597. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Margina.
Kalvvatnet
Kalvvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Namsskogan en Nord-Trøndelag kaj municipo Bindal en Nordland.
Kutabo
Kutab estas azera plado, faldita krespo plenigita per viando, kokaĵo, fromaĝo aŭ legomoj.
Estas multaj variaĵoj por la kompletigo. La plenigaĵo povas konsisti el viando (ŝafida aŭ ŝafa viando miksita kun cepo, granato kaj sekigita ĉeriza pruno), legoma plenigaĵo (inkluzive de spinaco, oksalido, printempaj cepoj (askolono) aŭ sovaĝaj kultivataj herboj (inkluzive de "paŝtista monujo" (Capsella bursa-pastoris), morta urtiko (lamium), "birda muro" (Stellaria media).
Kutab estas kutime servata kun jogurto, koriandro, fenkolo kaj sumako.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Kutab en la nederlanda vikipedio, listo de aŭtoroj.
Isla
Isla en diversaj latinidaj lingvoj signifas insulo. Ĝi estas geografia nomo de:
Niculești (Dâmbovița)
Niculești [nikuleŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Dâmbovița, inter Bukareŝto kaj Ploiești. Al ĝi apartenas Ciocănari (nord-oriente) kaj Movila (sud-oriente).
En 2008 Niculești konstruis novan urbodomon kaj plibonigis sian lernejon.
Mastrils
Mastrils estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 557 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Mastrils situas sur monta deklivo ĉe la okcidenta flanko de la Alpa Rejno, vidalvide de la alfuejo de Landquart al Rejno. La plej malalata punkto de la komunumo situas sur alteco de 525 m s.m. ĉe la bordo de Rejno. La plej alta punkto estas kun 1825 m s.m. la montopinto Zweierspitz sur la kresto de la Calanda-Masivo. La komunumo konsistas el la tri setlejoj Isla, Tardisbrücke. Trätsch. La teritorio de Mastrils etendiĝas sur areo de 7,98 km², de kiuj 68,8% estas kovritaj de arbaro, 23,9% servas por agrikulturo kaj 2,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mastrils limas en nordo al Bad Ragaz (SG), en nordoriento al Maienfeld, en oriento al Igis, en sudoriento al Zizers, en sudo al Untervaz, kaj en okcidento al Pfäfers (SG).
Trafiko
Kvankam Mastrils situas flanke de la gravaj trafikvojoj, ĝi bone atingeblas. La kantona ĉefvojo n-ro 3;13 pasas en nordoriento tra la komunuma teritorio sed poste per ponto al Landquart forlas ĝin. La svisa aŭtovojo A13 pasas aliflanke de la rivero, kaj tuj trans la ponto ekzistas la alveturejo Landquart. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al la stacidomo de Landquart.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mastrils datiĝas el la jaro 1318 kiel Ponstrils. Dum mezepoko en Mastrils setlis romanĉlingvanoj. En la 14-a jarcento valzoj kreis kolonion en Mastrils, kiu en la 16-a jarcento estis germanigita. Ĝis la mezo de la 19-a jarcento Mastrils estis parto de la komunumo Zizers. En la jaro 1854 Mastrils fariĝis memstara komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj.
Abotabad
Abotabad (ایبٹ آباد) estas urbego en la nord-okcidenta lima provinco de Pakistano. Ĝi situas 120 km norde de la ĉefurbo Islamabado kaj 200 km oriente de Peŝavaro. Pro sia alteco de 1227 m super la marnivelo ĝi havas somere agrablan klimaton kaj estas ŝatata somera rifuĝejo.
Abotabad havas la plej grandan multon da lernejoj kaj universitatoj en Pakistano; pro tiu ĉi kialo, ĝi estas foje kromnomata «urbo de la lernejoj».
Laŭ televida deklaro de la usona prezidanto Barack Obama, la estro de Al-Kaido Usama bin Laden estis mortigita en la nokto al la 2-a de majo en Abotabad, dum interpafado kun usonaj sekretservoj.
(16659) 1993 UH1
(16659) 1993 UH1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Mario Kart DS
Mario Kart DS (マリオカートDS) estas veturila konkursa videoludo kreita kaj eldonita de Nintendo por la videoludilo Nintendo DS. Ĝi aperis la en Nordameriko, la  en Aŭstralio, la  en Eŭropo, la  en Japanujo, kaj la  en Sud-Koreujo. Tiu ludo estas la kvina en la serio de videoludoj Mario Kart, kaj estas la unua kiu estas rete ludebla per Nintendo Wi-Fi Connection. Nun, la retaj servoj ne plu funkcias. Kiel la aliaj ludoj de la serio, Mario Kart DS enhavas diversajn rolulojn de la universo Mario, kiuj konkuras sur diversaj trakoj por gokartoj.
Recenzistoj tre ŝatis la ludon. La ludo ricevis la poentaron de 91% en Metacritic. Oni laŭdis la grafikojn kaj ludmanieron. Oni mallaŭdis la ripeteman unuludantan reĝimon. Mario Kart DS ricevis kelkajn premiojn, kiel Editors' Choice Awards de GameSpot kaj IGN, Plej bona portebla videoludo de G-Phoria, Plej bona veturila videoludo de IGN. Mario Kart DS estis la plej vendita ludo en la du monatoj post lanĉiĝo. Entute, Mario Kart DS estas la tria plej multe vendita ludo de Nintendo DS je la dato de marto 2016, pro 23,60 milionoj da kopioj venditaj tutmonde.
IJK 1989
La 45-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis dum somero 1989 en la urbo Kerkrade en la sudoriento de Nederlando. La kongreson partoprenis 525 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj.
En epoko, kiam ankoraŭ malfacilis vojaĝi inter la komunistaj kaj nekomunistaj ŝtatoj de Eŭropo, estis impone por la gastoj el orienteŭropo sperti la limon inter Nederlando kaj Germanio, kiu dividas la urbojn Kerkrade okcidente kaj Herzogenrath oriente: En 1989, piedirantoj ĉie rajtis libere alterni inter Nederlando kaj Germanio, nur aŭtoj devis pasi la limon en difinitaj limpasejoj, pro simbola lima muro en alteco de malpli ol 20 centimetroj (intertempe multloke ankaŭ forpreniĝis la mureto). Multaj kongresanoj ludeme balanciiĝis sur tiu ŝtatolima mureto, kaj suspiris komparante ĝin kun tiam ekster oficialaj limtrairejoj ankoraŭ neniel-paseblaj armeecaj liminstalaĵoj inter la ŝtatoj de okcidenta kaj orienta Eŭropo, ekzemple inter la du germanaj ŝtatoj FRG kaj GDR.
En la kultura programo de la kongreso elstaris publika subĉiela koncerto de la slovaka rokmuzika grupo TEAM en Esperanto, kaj premiera prezento de la teatraĵo Kato sur varmega ladotegmento de Tennessee Williams fare de la aktora grupo Kia Koincido, kiu poste ankaŭ sursceniĝis en la UK 1989 en Brajtono (Britio).
Mbamu
La insulo Mbamu, literumita ankaŭ kiel M'Bamou kaj Bamu (île M’Bamou [ilmbaMU]​) estas insulo de la Respubliko Kongo, ​ situa en la nomita Larĝiĝo Malebo (konata ankaŭ kiel Larĝiĝo Stanley), nome lageto formata per plilarĝiĝo de la rivero Kongo. Sudokcidente estas Kinŝaso, nome ĉefurbo de najbara Demokratia Respubliko Kongo, dum nordokcidente estas Brazavilo, ĉefurbo de Respubliko Kongo. Ĝi havas proksimume 180 kvadratajn kilometrojn de areo, kaj estas en la geografiaj koordinatoj 04°15′S 15°25′E.
NGC 1382
NGC 1382 (aliaj indikoj — NGC 1380B, ESO 358-37, MCG -6-9-9, FCC 190, PGC 13354) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1382, NGC 1380B.
Kruchten
Kruchten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Nuevitas
Nuevitas estas havenurbo de provinco Camagüey en Kubo. La urbo situas en la duoninsulo de Guincho en la norda marbordo de la provinco.Ĝi estas la plej malgranda municipo de la provinco kun nur kaj havas 38,995 loĝantojn.
Tour de France (metiartoj)
Ĝis en la 19-a jarcento, oni nomis Tour de France (= rondiro de Francio) la vojaĝon, kiun francaj gildaj metiistoj faris por perfektiĝi je sia metio laborante en pluraj francaj urboj.
Eŭropaio
Eŭropaio estas propono de rekonstruita lingvo, kiu baziĝas sur la eŭropaj dialektoj de la hindeŭropa pralingvo, do sur la prabalta, prakelta, praĝermana, praitalika, praslava kaj toĥaria lingvoj. La projekto de rekonstruo estis lanĉita en 2004 de membroj de la universitato de Ekstremaduro. La ĉefa celo de la rekonstruo estas krei komunan lingvon por la Eŭropa Unio.
Tour de France (metiartoj)
Similan utilon havis la vojaĝo al Italio por eŭropaj artistoj post Renesanco.
Murfia petrelo
La Murfia petrelo (Pterodroma ultima) estas malgranda specio de marbirdo kaj membro de la genro de burdopetreloj. Tiu birdo estas 38-41 cm longa, kun enverguro de 97 cm.
Oni konas malmulte pri tiu specio de petrelo. Ĝi loĝas en Suda Pacifiko, kaj nestumas sur rokaj insuletoj kaj klifoj de tropikaj oceanaj insuloj de la insularoj Aŭstraloj, Tuamotuoj, kaj Pitkarnoj. Tiu birdospecio estis registrita ankaŭ ĉe la marbordoj de Havajo kaj eĉ ĉe la marbordo de Pacifiko de Usono.
Vitspeco
Vitspeco estas tipo de vito karakterizata per propraj apartaĵoj, kiuj fizike vidiĝas: la formo de folioj kaj de grapoloj, la koloro de la maturaj vinberoj, la konsisto de la vinberoj, ktp.
Laŭ botaniko la vitspecoj estas rasoj, tio estas varioj konsistantaj el genetike malsamaj individuoj kun proksima karaktero. La vitspecoj ne estas varioj de vito.
Inter la diversaj vitspecoj distingeblas vinaj vitspecoj, por la produktado de vino, la manĝeblaj vitspecoj, por la produktado de manĝebla uvo kaj la baztrunkaj vitspecoj, por konsistigi la radikan parton rezistantan kontraŭ filoksero, por greftaĵo. Tamen okazas vinproduktado per manĝebla uvo kaj inverse manĝado de vina uvo. Ekzemple, ĉaselaso estas manĝebla uvo en Moissac sed estas ankaŭ uzata por produkti vinon en Svislando kaj en la kantono Evian.
En la mondo estas ĉirkaŭ 9,500 kultivataj vitspecoj, kiuj estas ofte konataj per multaj nomoj. La studado kaj la priskribo de la vitspecoj kaj de ties karakterizaĵoj nomigas ampelografio (de la greka ἄμπελος, la vito).
Vitis vinifera, ĉefa specio de origino
Kvankam ekzistas vitspecoj devenantaj de diversaj varioj, eĉ de malsamaj specioj, la specio Vitis vinifera estas tiu, kiu liveras la vitspecojn plej uzatajn en vitkultivado pro la kvalito de la vinoj, kies produktadon ĝi ebligas.
Fuorto Assiniboine
Fuorto Assiniboine estas historia komercposteno de la Kompanio de la Hudsona Golfo, lokita en Kanado en la provinco Alberto. Ĝi troviĝas nordokcidente de Edmontono, ĉe la bordo de la rivero Atabasko kaj proksime al aŭtovojo.
Tie kie estis la fuorto nun estas Fort Assiniboine, vilaĝo de proksimume 200 loĝantoj. La vilaĝeto malnovtempe estis haltejo sur la vojo al Klondike. Ĝia nomo devenas de la tribo Assiniboine.
Poggiomarino
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Antonio de Padovo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Boscoreale, Palma Campania, Ottaviano, San Gennaro Vesuviano, San Giuseppe Vesuviano, Scafati (SA), Striano kaj Terzigno.
Alfred Einstein
Alfred EINSTEIN (* 30-an de decembro 1880 en Munkeno; † 13-an de februaro 1952 en El Cerrito, Kalifornio, Usono) estis germana muziksciencisto.
Deveno, junaĝo kaj sciencaj komencoj
Alfred Einstein devenis de juda familio el Munkeno. Li estis post la gefratoj Max kaj Bertha la tria infano de siaj gepatroj. La patro estis kunsocietano de firmao C. Neuburger & Einstein, grandkomerco de silkaj kaj veluraj varoj.
Einstein iris post kvar jaroj ĉe popollernejo dum ses jaroj al Luitpold-Gimnazio kaj poste al Reĝa Terezia-Gimnazio en Munkeno. La multleginta kaj kleriĝemega lernanto komencis ludi la violonon en la aĝo de naŭ aŭ dek jaroj. Post la abituro en 1899 Einstein studis – koncedo al la gepatroj – dum unu jaro jursciencojn. Sed poste li laŭiris siajn interesojn: Li sekvis kompozicio-instruon ĉe Anton Beer-Walbrunn ĉe la Akademio de Tonarto en Munkeno kaj komencis studon pri muzikscienco, kiun li en decembro de 1903 finis per doktortezo pri la gambovjolo en la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
Lia tezoprizorganto Adolf Sandberger rifuzis al li la habilitigon, laŭ konvinko de Einstein pro kontraŭjuda malsimpatio. Tamen Sandberger partoprenigis lin plue je siaj propraj esploroj kaj en 1918 helpis al li atingi la postenon de eldonisto de la revuo „Zeitschrift für Musikwissenschaft“. Verŝajne estas – krom la rifuzo de habilitigo fare de Sandberger – atribuenda al la kontraŭjuda humoro ĉe la universitatoj de la Vajmara Respubliko, ke al li en la tridekaj jaroj inter lia doktoriĝo kaj lia ekzilado malgraŭ vigla publikado akademia kariero restis fermita.
Kiel muzikkritikisto en Munkeno kaj Berlino
Post kiam li majon 1927 en letero al sia amiko Theodor Kroyer esperplene peti informon pri siaj ŝancoj pri profesorposteno en Heidelberg sukcede de Hans Joachim Moser, Moser skribe sciigis al Kroyer, ke la manka habilitiĝo kaj la judeco de Einstein kontraŭstaris profesoriĝon. Einstein restis do privatscienculo kaj daŭrigis perlabori kiel muzikkritikisto.
Ekde 1909 ĝis 1917 li laboris por la gazeto „Münchener Neuesten Nachrichten“ kaj inter 1917 kaj 1927 por la gazeto „Münchener Post“. Duontagan lektoradon ĉe eldonejo Dreimaskenverlag en Munkeno, supozeble ekde 1921 ĝis 1927, lin nomis en 1927 en letero al Kroyer kiel „sklaveco“. Inter 1927 kaj 1933 li estis redaktisto ĉe la gazeto „Berliner Tageblatt“, kie li antaŭiĝis kiel unu el la plej renomaj germanlingvaj kritikistoj.
Ligo kun Albert Einstein
En lia berlina tempo evoluis lia amikeco kun Albert Einstein, kies najbaro li fariĝis komence de 1928 kaj kun kiu li kantis en la lernejoĥoro de la komune vizitata Luitpold-Gimnazio. Albert Einstein engaĝiĝis poste ĉe la migradoficejoj por la elmigrado de Alfred Einstein en Usonon, kaj la du Einstein foje renkontiĝis en Princeton. La ege disvastigita aserto de kuzeco inter Alfred kaj Albert Einstein tamen ne estas pruvebla, kvankam malproksima parenceco estus evidenta.
Ekzilo kaj profesora katedro en Northampton
Fine de julio Einstein partoprenis muziksciencan kongreson en Kembriĝo, de kiu li ne plu revenis al Germanujo. La sekvajn jarojn ĝis la iro en la usonan ekzilejon komence de 1939 li kaj sia familio pasigis en Anglujo, Italujo, Aŭstrujo kaj Svisujo. En ĉi tiu tempo Einstein sindediĉis je finance streĉa situacio al siaj esploroj. Ankoraŭ en 1937 la tria eldono de la verkregistro pri Mozart, Köchel-Verzeichnis, priverkita de li, rajtis aperi per aparta permeso de Reichsmusikkammer kun lia nomo sur la titolo.
Jam tri semajnojn antaŭ la envojaĝon en Usonon Einstein ricevis la oferton instrui ĉe Smith College, renoma virino-universitato en Northampton, Masaĉuseco, kie li restis ĝis sia pensiiĝo en 1950. La malvasta instrudevo donis al li sufiĉe da libereco por gastprelegoj ĉe aliaj universitatoj kaj por siaj esploroj. Nur en 1939 la 58-jara Einstein trovis la laborkondiĉojn, kiujn li sopiris ekde sia doktoriĝo en 1903.
Al Eŭropo tamen li rigardis dum kaj post la milito suspekteme: Li ekzemple rifuzis en 1949 inviton de la Libera Universitato Berlino, ĉar li ne sentis sopiron al „vizito en la Kvara Regno“. Ankaŭ li rifuzis samjare la Oran Mozart-Medalon de la Internacia Fondaĵo Mozarteum je Salcburgo, ne plu publikigis en Germanujo kaj sekvis kolerege la "malnaziigo"-procesojn kontraŭ muzikistoj kaj sciencistoj.
Liajn planojn, verki post la pensiiĝo ĉe la universitato de Miĉigano pri eldono de la kompleta verkaro de Mozart, rompis korinfarkto. La familio transloĝiĝis pro la milda klimato al El Cerrito ĉe Berklio, Kalifornio, kie Einstein private daŭrigis siajn esplorojn. Januaron de 1952 lin terenĵetis nova koratako, je kies sekvoj li mortis la 13-an de februaro.
Oudezeele
- jen france, origine nederlande respektive flandre Oudezele - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Alfred Einstein
Ĉefaj verkoj
Muziksciencisto Alfred Einstein ankaŭ hodiaŭ estas konata eĉ inter nefakuloj. La libro „Mozart, sia karaktero, sia verkaro“ (angle 1945, germane 1947), ekestinta el la esploroj por la tria eldono de la Köchel-registro (1937), subtenas pli ol sesdek jarojn post ĝia aperado lian famon kiel Mozart-fakulo. Sed ankaŭ verkoj kiel „Größe in der Musik“ (angle 1941, germane 1951), „Die Romantik in der Musik“ (angle 1947, germane 1950), „Schubert“ (angle 1951, germane 1952) same kiel multaj muzikestetikaj eseoj povas atingi pro siaj ilustra lingvaĵo, spriteco kaj originaleco vastan publikon.
La libroj de Einstein dankas sian egan disvastiĝon al elstara kono de la pokaza kompleta verkaro kaj al la virtuozeco de sia prezentado. Ankaŭ nun liaj juĝemaj taksadoj instigas al propra okupiĝo kaj memstara kritiko.
La libro de Einstein pri Mozart apartenis ripetfoje al la legaĵo de Thomas Mann dum liaj malfruaj vivojaroj. Einstein komunikis letere kun aro de la plej gravaj muzikistoj kaj verkistoj siatempaj. En la koresponaĵoj troviĝas leteroj interalie de Béla Bartók, Bruno Walter, Edwin Fischer, Stefan Zweig, Thomas Mann, Fritz Busch aŭ Paul Hindemith kaj Wilhelm Furtwängler.
Eldonisto
Per sia preciza fontoverkado, kiu efikis krom „Köchel“ ekzemple sur la naŭa ĝis dekunua eldonoj de „Musiklexikon“ (1919, 1922, 1929) de Hugo Riemann kaj sur la trivoluma „The Italian Madrigal“ (1949), ker per la eldono de la muzikscienca revuo „Zeitschrift für Musikwissenschaft“ (1918-1933) Einstein establiĝis kiel gravulo en la germana muzikesploro, kvankam li nur en la jaro 1939 ektenis universitatan postenon en Usono.
Postlasaĵo
La postlasaĵo de Einstein troviĝas kiel Alfred Einstein Collection 1 und 2 en la muzikbiblioteko de Universitato Berkeley, kiu ankaŭ posedas lian muziksciencan bibliotekon. La partiturkopioj, pretigitaj de li por liaj esploroj, troviĝas en biblioteko ĉe mezlernejo Smith College.
Kadavro
La precizajn reguligojn pri prizorgo, transporto, entombigo de la kadavro entenas la lokaj, landaj leĝoj, variantaj laŭ landoj.
Donaco de kadavro al scienco estas decido de homo, ke post lia morto lia kadavro estos uzata de institucio por studado aŭ medicina esploro. Kutime la kadavronacanto instrukcias transdoni sian kadavron al medicina fakultato, kie ĝi estas uzata por fari nekropsiojn de medicinaj universitataj studentoj kiel parto de iliaj anatomi-studoj.
Forcalqueiret
(jen france, okcitane Forcauqueiret) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Tv Libertas
TV Libertas estas brazila televido sidejata en Pouso Alegre, Minas-Ĝerajso. Ĝi uzas la kanalojn 3 (VHF) kaj 05 (Master Cabo) de Pouso Alegre kaj 35 (UHF) de Santa Rita do Sapucaí. Ĝi estas rajtigita elsendi al 32 urboj de la malgranda regiono de Pouso Alegre, tio estas al ĉirkaŭ 570 mil da televidantoj.
Dimanĉa Katolika Diservo
Elsendata ĉiuj dimanĉe, de 8:00 ĝis 9:00 a.t., rekte de la Ĉefa Preĝejo (kapelo de la Dorotéias), em la centra parto de la urbo Pouso Alegre.
FIDE
La FIDE (Fédération Internationale des Échecs, esp: internacia ŝakasocio) estas la tegmenta organizaĵo de la naciaj ŝakasocioj.
Historio
La FIDE fondiĝis je la 20-a de julio 1924 en Parizo. La delegitoj de 14 naciaj asocioj antaŭe difinis la bazajn regulojn kaj formis komitaton, kiu ellaboru la statutojn. En la komitato estis: La 14 landoj estis Argentino, Belgio, Anglio, Francio, Italio, Jugoslavio, Kanado, Nederlando, Pollando, Rumanio, Svislando, Hispanio, Ĉeĥoslovakio kaj Hungario.
Ĝian unua delegitan jarkunvenon post la fondiĝo FIDE havis okaze de intenacia ŝakturniro de Ŝaksocieto Zuriko la postan jaron en Zuriko.
La FIDE ekde tiam determinas la regulojn de ŝako. Ĝi krome donas la titolojn grandmajstro, internacia majstro, FIDE-majstro kaj kandidata majstro por ambaŭ seksoj. Ekde 1970 ĝi kalkulas la oficialan ELO-mondrangliston.
La devizo de FIDE estas Gens una sumus (latina, Ni estas unu familio).
Ekde la jaro 1927 FIDE ankaŭ aranĝis la ŝakolimpikojn kaj ekde 1946 ĝi organizas la oficialajn ŝakmondĉampionadon. Antaŭe ĝi dufoje aranĝis la amatoran ŝakmondĉampionadon, la venkintoj estis Hermanis Matisons (Parizo 1924) kaj Max Euwe (hago 1928).