cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fresno del Río
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, terpomoj, betoj kaj legomoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Johano.
Maroggia-Melano (stacidomo)
Maroggia-Melano estas fervoja stacidomo en Maroggia, Svislando.
Conflans-sur-Loing
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Courtenay (Loiret)
Courtenay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Chevannes (Loiret)
Chevannes - prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Pariza interkonsento
La Pariza interkonsento (Accord de Paris, Paris Agreement) estas internacia traktato, kiun starigis 195 kontraktpartoj okaze de la Kadra Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝiĝo (UNFCCC) kun la celo de pli forta klimata protekto. La Pariza Interkonsento estas sekvaĵo de la protokolo de Kioto. La interkonsento estis adoptita la 12-an de decembro 2015 en la Pariza klimata konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj en 2015 (COP 21) de ĉiuj kontraktpartoj de UNFCCC, tiutempe 195 ŝtatoj kaj Eŭropa Unio. Ĝi celas la limigon de la homfarita tutmonda varmiĝo al multe sub 2°C kompare kun antaŭindustriaj valoroj.
La Pariza Interkonsento estis malfermita por subskribo la 22an de aprilo 2016 (Terotago) en ceremonio en la halo de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko. Post kiam la Eŭropa Unio ratifis la interkonsenton, sufiĉaj landoj ratifis la Interkonsenton respondecan pri sufiĉa kvanto de la emisioj de gasoj eligataj laŭ la forceja efiko, tiel ke la interkonsento ekvalidis la 4-an de novembro 2016. Ekde septembro 2022, 194 el la sume 198 membroj de la Kadra Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝiĝo (UNFCCC) estas partioj al la interkonsento. El la kvar membroŝtatoj de UNFCCC kiuj ne ratifis la interkonsenton, la nura grava emisianto estas Irano. Usono retiriĝis de la Interkonsento en 2020, sed realiĝis en 2021.
La longperspektiva temperaturcelo de la pariza interkonsento estas limigi la altiĝon de la averaĝa tutmonda temperaturo kompare kun antaŭindustriaj niveloj al valoro almenaŭ sufiĉe sub 2 °C (celsiaj gradoj), kaj prefere al 1,5 °C, rekonante ke tio konsiderinde reduktus la efikojn de klimata ŝanĝiĝo. Emisioj devus esti reduktitaj kiel eble plej baldaŭ kaj atingi karbonan neŭtralecon meze de la 21-a jarcento. Por resti sub 1,5 °C de tutmonda varmiĝo, la emisioj devas esti tranĉitaj antaŭ 2030 al proksimume duono de la emisioj de la 2010-aj jaroj. Ĉi tio estas entuto de la nacie determinita kontribuo de ĉiu lando al tiu celo.
Karl Schulze (remisto)
estas germana remisto. Li interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie li en la vira teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamanoj estis Philipp Wende, Lauritz Schoof kaj Hans Gruhne.
Pariza interkonsento
La traktato celas helpi landojn adaptiĝi al klimatŝanĝaj efikoj, kaj mobilizi sufiĉe da financo. Laŭ la interkonsento, ĉiu lando devas determini, plani kaj regule raporti pri siaj kontribuoj - la interkonsento mem uzas la novan terminon "plibonigita travidebleco-kadro". Neniu mekanismo devigas landon fiksi specifajn celojn pri reduktoj de emisioj, sed ĉiu celo devus iri preter antaŭaj celoj. Kontraste al la protokolo de Kioto el 1997, la distingo inter evoluintaj kaj evoluaj landoj estas malklara, tiel ke ankaŭ ĉi tiuj lastaj devas prezenti planojn pri ellaso-redukto.
La interkonsento estis laŭdita de mondgvidantoj, sed kritikita kiel nesufiĉe deviga de kelkaj ekologiistoj kaj analizistoj. Estas debato pri la efikeco de la interkonsento. Dum aktualaj promesoj sub la Pariza Interkonsento estas nesufiĉaj por atingi la fiksitajn temperaturcelojn, ekzistas mekanismo de tutmonda bilanco kiel pliigita ambicio. La pariza interkonsento estis sukcese uzata en la proceso pri klimata ŝanĝiĝo devigante landojn kaj naftokompanion plifortigi klimatan agadon. La 4-an de julio 2022, la Supera Federacia Tribunalo de Brazilo agnoskis la parizan interkonsenton kiel traktaton pri homaj rajtoj.
Splaknobriacoj
La splaknobriacoj (Splachnobryaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo splaknaloj (Splachnales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 18 speciojn,. Ĝia tipa genro estas splaknobrio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (24 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (24 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
József Fogl
József Fogl naskiĝis la  en Újpest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Fogl futbalis amatore en loka teamo apud lia frato, inter 1918-1931 en la ĉefa urba teamo de Újpest, kie li estis hungara ĉampiono dufoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1920–1930 38-foje sen golo. Li plene retiriĝis de la futbalo en 1931, poste li estis ledisto.
Hans Gruhne
estas germana remisto. Li interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie li en la vira teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamanoj estis Philipp Wende, Lauritz Schoof kaj Karl Schulze.
Meeziacoj
La meeziacoj (Meesiaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo splaknaloj (Splachnales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 20 speciojn,. Ĝia tipa genro estas meezio.
La eta kafejo
La eta kafejo ĉe la haveno (nederlande: Het kleine Café aan de Haven) estas originale nederlandlingva kanto, publikigita en 1975, komponita kaj verkita fare de la nederlanda komponisto kaj kantisto Pierre Kartner, kiu registris kaj prezentis la plej grandan parton de sia laboro sub la artista nomo. 'Vader Abraham' (Patro Abrahamo).
En la franca lingvo la kanto nomiĝas "Le café des trois colombes", en la germana lingvo "Die Kleine Kneipe" kaj en la angla lingvo "The red rose cafe".
Teksto
De avondzon valt over straten en pleinen, de gouden zon zakt in de stad. En mensen die moe in hun huizen verdwijnen, ze hebben de dag weer gehad. De neonreclame die knipoogt langs ramen, het motregent zachtjes op straat. De stad lijkt gestorven toch klinkt er muziek, uit een deur die nog wijd open staat.
Daar in dat kleine café aan de haven Daar zijn de mensen gelijk en tevree Daar in dat kleine café aan de haven Daar telt je geld of wie je bent, niet meer mee
De toog is van koper toch ligt er geen loper, de voetbalclub hangt aan de muur De trekkast die maakt meer lawaai dan de juke-box, een pilsje dat is d’r niet duur Een mens is daar mens rijk of arm ‘t is daar warm, geen monsieur of madame maar W.C. Maar ‘t glas is gespoeld in het helderste water, ja ‘t is daar een heel goed café
De wereldproblemen die zijn tussen twee glazen bier opgelost voor altijd. Op de rand van een bierviltje staat daar je rekening, of je staat in het krijt. Het enige wat je aan eten kunt krijgen, dat is daar een hardgekookt ei. De mensen die zijn daar gelukkig gewoon, ja de mensen die zijn daar nog blij.
Daar in dat kleine café aan de haven. Daar zijn de mensen gelijk en tevree. Daar in dat kleine café aan de haven. Daar telt je geld of wie je bent, niet meer mee.
Fonto: https://muzikum.eu/nl/vader-abraham/het-kleine-cafe-aan-de-haven-songtekst
Traduko
La vespera suno falas sur stratoj kaj placoj, la ora suno subiras en la urbon. Kaj homoj, kiuj lace malaperas en siajn hejmojn, ili finis la tagon. La neonreklamo palpebrumas tra fenestroj, mallaŭte pluvetas sur la strato. La urbo ŝajnas mortinta, tamen estas muziko, el pordo ankoraŭ larĝe malfermita.
En tiu kafejo ĉe la haveno. Tie la homoj estas egalaj kaj feliĉaj. En tiu kafejo ĉe la haveno. Via mono aŭ kiu vi estas ne plu gravas.
La bufedstango estas el kupro tamen ne estas irtapiŝo, la futbalklubfoto pendas sur la muro. La ludaŭtomato faras pli da bruo ol la diskogurdo, biero estas malmultekosta. Homo estas homo ĉu riĉa aŭ povra estas varma, ne sinjoro aŭ sinjorino sed necesejo. Sed la glaso estas lavita en la plej klara akvo, jes ĝi estas tre bona kafejo.
En tiu kafejo ĉe la haveno la homoj estas egalaj kaj feliĉaj. En tiu kafejo ĉe la haveno. Via mono aŭ kiu vi estas ne plu gravas.
La mondaj problemoj, estas solvitaj por ĉiam inter du glasoj da biero. Sur la rando de biersubglaso estas via fakturo, aŭ vi ŝuldas la monon. La sola manĝaĵo, haveblas estas malmole boligita ovo. La homoj, tie estas nur feliĉaj, jes la homoj ankoraŭ estas gajaj.
En tiu kafejo ĉe la haveno. la homoj estas egalaj kaj feliĉaj. En tiu kafejo ĉe la haveno. Via mono aŭ kiu vi estas ne plu gravas.
Coudroy
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Judit Hoffmann
Judit Hoffmann, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Hoffmann Judit estis hungara naĝisto, paralimpiano, paralimpika ĉampiono.
naskiĝis la en Pécs.
Biografio
naskiĝis kun koksotordiĝo. Ŝi akiris specialan pedagogian diplomon en Budapeŝto kaj ŝi estris fondumon en Pécs.
Lauritz Schoof
estas germana remisto. Li interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie li en la vira teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamanoj estis Philipp Wende, Karl Schulze kaj Hans Gruhne.
Herrera de Pisuerga
Herrera de Pisuerga [eREra depiSŬERga] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize en la subkomarko Boedo-Ojeda. La loknomo Herrera de Pisuerga eble povas esti komprenata etimologie kiel Forĝejo de Pisuerga, alude al trafluanta rivero.
La Puebla de Valdavia
La Puebla de Valdavia [laPŬEbla debalDAbja] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. La loknomo La Puebla de Valdavia povas esti komprenata etimologie kiel Nova Vilaĝo (alude al reloĝado) de Valdavia (alude al la rivero Valdavia, alfluanto de Pisuerga, siavice alfluanto de Doŭro. Ĝi estas ĉe la Jakoba Vojo kiu ligis San Vicente de la Barquera kun Carrión de los Condes.
Herrera de Pisuerga
Herrera estis konata pro sia Festivalo de la Kankro, antaŭ la malsano afanomikozo formortis la populaciojn de lokaj kankroj en la riveroj de la areo. Herrera estas parto de norda sektoro de la Jakoba Vojo.
La Puebla de Valdavia
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 86 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Herrera de Pisuerga
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 99,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 889 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 400 loĝantojn el la jaro 1950. Ĝi distas 74 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La Puebla de Valdavia
Geografio
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipon El Barrio de la Puebla.
Herrera de Pisuerga
Geografio
La municipo inkludas la jenajn submunicipojn: Naveros de Pisuerga, Olmos de Pisuerga, Ventosa de Pisuerga kaj Villabermudo.
Historio
En la municipa teritorio estas la arkeologia kuŝejo de la iama urbo Pisoraca (eble sama etimologio kun Pisuerga), loko okupita de la Legio IV Makedona, kantonmentita tie dum la 1-a jarcento p.K.
La Puebla de Valdavia
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Herrera de Pisuerga
Historio
Poste estis setlejo de visigotoj, kiuj havis tie nekropolon.
La Puebla de Valdavia
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, ka ermitejoj kaj la muzeo de etnografio.
Herrera de Pisuerga
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
En 1130, Alfonso la 7-a kaptis la grafon Pedro de Lara kaj en 1131 kapitulacigis la kastelon de Herrera de Pisuerga ĝis tiam de la sekvantoj de la grafo. En 1184, Alfonso la 8-a havigis foruon al Ferreruela (Herrera), sed en senjorlando de Lara; en la 14-a jarcento de Fernández de Velasco, kaj poste de la dukoj de Frías, kiu helpis la fondon de konvento de franciskanoj fine de la 15-a jarcento.
En 1902 ĝi ricevis la titolon de urbo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj.
De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel restaĵoj de la romia murego, blazondomoj, pontoj, preĝejoj ktp.
Chuelles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Flankveturilo
Flankveturilo (popole sajdkaro el la angla Sidecar) estas alliga veturilo al motorciklo, servanta por transporti personon aŭ ŝarĝon. Germanoj abunde uzis flankveturilojn en la dua mondmilito, ĉar la motorciklo kun flankveturilo estis kapabla superi por mallonga tempo grandajn distancojn.
Ĉe kelkaj maŝinoj estis movigataj ambaŭ malantaŭaj radoj, do kaj la rado ĉe la motorciklo, kaj eĉ la rado ĉe la flankveturilo.
Hukerialoj
La hukerialoj (Hookeriales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas 6 familiojn kaj ĉirkaŭ 2800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas hukerio.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (24 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (24 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Cortrat
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Mezzovico (stacidomo)
Mezzovico estas fervoja stacidomo en Mezzovico-Vira, Svislando.
Julia Lier
estas germana remistino. Ŝi interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie ŝi en la ina teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamaninoj estis Annekatrin Thiele, Carina Bär kaj Lisa Schmidla.
91553 Claudedoom
91553 Claudedoom estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 8-an de septembro 1999 de la belga astronomo Thierry Pauwels elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Rosie Perez
Rosie PEREZ (denaske Rosa Maria Perez, 6an de Septembro, 1964) estas usona aktorino, koregrafino, dancistino kaj aktivulino. Ŝia elrompo okazis je sia portreto de Tina en la filmo Do the Right Thing (1989), sekvita de White Men Can't Jump (1992). La ludado de Perez en Fearless (1993) havigis al ŝi nomumon por la Oskar-premio al la Plej Bona Duaranga Aktorino, inter aliaj hooroj. Aliaj steluladoj okazis ĉe filmoj It Could Happen to You (1994), The Road to El Dorado (2000), Pineapple Express (2008), kaj Birds of Prey (2020).
Perez ricevis tri premiojn Primetime Emmy pro In Living Color (1990–1994) kaj alian nomumon al Emmy pro sia laboro en The Flight Attendant (2020–nun). Ŝi ludis ankaŭ en teatraĵoj en Broadvejo kiel The Ritz, Frankie and Johnny in the Clair de Lune, kaj Fish in the Dark. Ŝi estis ankaŭ kungastiganto en la babilrondo de ABC The View dum la 18a sezono de la programo.
Kariero
Perez aperis en epizodo de Law & Order: Special Victims Unit en Oktobro 2009. Dum tiu filmado ŝi vundiĝis kaj sekve ŝi procesis kontraŭ la produktoroj de la serio.
Krom laboro en televido, ekzemple kun Whoopi Goldberg, kaj en teatro, ŝi estas aktivulino pri aferoj rilataj al Puerto Rico (ekzemple per la filmo Yo soy Boricua, pa'que tu lo sepas!), Aidoso kaj edukprogramoj.
Lisa Schmidla
estas germana remistino. Ŝi interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie ŝi en la ina teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamaninoj estis Annekatrin Thiele, Carina Bär kaj Julia Lier.
Lagartos
Lagartos [laGARtos] estas municipo en la okcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Lagartos eble povas esti komprenata etimologie kiel Lacertoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 43,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 400 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 60 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipal teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn Terradillos de los Templarios kaj Villambrán de Cea.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Carina Bär
estas germana remistino. Ŝi interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie ŝi en la ina teama kvaropa konkurso de remado la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon. Kunteamaninoj estis Annekatrin Thiele, Julia Lier kaj Lisa Schmidla.
WebCite
WebCite estas nekomerca arkiva servo, kreita por konservi gravan sciencan kaj didaktikan materialon de retejoj al arkivo farante registradon kiam bloganto, akademiulo aŭ Vikipediisto referencas al la paĝo. La longdaŭra konservado de la registradoj de retpaĝo ebligas konsulti la cititajn fontojn en la retejo WebCite eĉ post la forigo de la fontopaĝo.
Markens Grøde
Kresko de la Grundo (norvege: Markens Grøde), estas romano de Knut Hamsun kiu gajnis lin la Nobel Premio pri Literaturo en 1920. Ĝi sekvas la rakonton de viro kiu setliĝas kaj vivas en kampara Norvegio. Unue eldonita en 1917, ĝi poste estis tradukita el la norvega en multajn lingvojn. La romano estis skribita en la populara stilo de norvega nova realismo, movado superreganta la fruan 20a jarcento. La romano ekzemplis la malinklinon de Hamsun al modernismo kaj lia inklino al primitivismo kaj la agrara vivstilo. La romano utiligis literaturajn teknikojn novajn al la tempo kiel konscifluo. Hamsun emis emfazi la interrilaton inter siaj roluloj kaj la natura medio. Kresko de la Grundo portretas la protagoniston (Isak) kaj lia familio kiel mirtimigita de modernismo, sed fojfoje kaj volenevole ili venas en kontakto kun ĝi. La romano enhavas du sekciojn titolitajn Libron Unu kaj Libro Du. La unua libro koncentriĝas preskaŭ nur sur la rakonto de Isak kaj lia familio kaj la dua libro komencas sekvi la sorton de Aksel kaj finiĝas plejparte koncentranta sur la familio de Isak.
Libro Unu
La epopea romano komenciĝas sekvanta la rakonton de Isak, norvega viro, sindona farmisto, kiu setliĝis sur landpeco kiu li opiniis estas kapabla kaj inda por agrikulturo. En la centro de unu el la plej verdaj kaj izolitaj areoj de Norvegio, li komencis laboradi kreanta grundajn ŝedojn en kiujn li loĝigis pluraj kaproj akirita de la vilaĝo kaj establis sian magran biendomon. Isak demandis pasantaj Lappoj, nomadaj indiĝenaj homoj, aldiri al virinoj ke li bezonas helpon ĉe sia bieno. Poste, “granda, brunokula knabinon, plene-konstruita kaj kruda” kun leporlipo, kiu nomiĝas Inger, alvenis ĉe la domo kaj ekloĝis enen. Inger havis sian unuan infanon, kiu estis filo, nomita Eleseus. Nelonge poste ŝi havis alian filon nomitan Sivert.
Unu tagon sinjoro Geissler, la Lensmand, oficisto respondeca de certa jurisdikcio, venis de ilia bieno informante ilin ke ili estis sur ŝtata lando sed helpanta ilin aĉeti ĝin. Ili nomis la bienon Sellanraa. Baldaŭ poste, Geissler estis maldungita de lia pozicio kiel Lensmand post kiam akra reprimando de lia superulo, kaj li estis poste anstataŭigita kun Lensmand Heyerdahl. Unu tagon dum Isak foriris el la bienon por vendi virbovon en la vilaĝo, Inger naskiĝigis bebon kaj vidanta ke ĝi havas fendlipon, same kiel ŝi havas. Do por ke ĝi ne travivus la neeviteblan suferon en vivo kiel ŝi mem spertis de nekomprenema kaj antaŭjuĝigema socio, ŝi tuj murdas ŝin.
Unu tagon, Oline, parenco de Inger, vizitas la bienon kaj elkalkulis ke Inger mortigis la infanon. La sciigo de la infanmortigo nun disvastiĝas. Unu oktobran tagon, la Lensmand kaj policisto aperis ĉe ilia sojlo por enketi, pridemandi kaj trovi indicon apartenanta al la krimo. Kiam la krimo riveliĝas okazas jurproceso al Inger. Oline konsentas servi ĉe la bieno dum Inger estis for. La proceso trovas Inger kulpa kaj forigis ŝin al malliberigita al ses jaroj en malproksima grandurbo, kie ŝia dua filino naskiĝis. Ĉi tiuj tagoj, kiam ŝi pasigas tempon en malliberejo, okazas ŝia unua konekto kun urbaj homoj, kaj ŝi lernas de ili la morojn de la socio, kaj la bonaj kaj la malbonaj.
Novaĵoj alvenis ke Breidablik estas vendota. La vera kialo ke Brede vendas sian lokon estis ĉar estis iuj monaferoj kun la bankoj kaj vendejoj ĉe la vilaĝo, sed ili faris ĝin ŝajnita kiel tamen li estis vendanta la lokon laŭ sia propra libera volo por eviti malhonoron al li.
Unu tagon Geissler kaj kelkaj eventualaj minindustriaj aĉetantoj alvenis ĉe la bieno rajdantaj surĉevale. Geissler agis kiel la rekomendanto de Isak kaj vendis sekcion el la lando de Isak por kvar mil Kronroj. Isak mirindas ĉe kiom Geissler helpis lin gajni tiom da mono.
La lasta parto de Libro Unu diras de Isak akiras alian miraĵon por lia bieno, ĉi tiu tempo, falĉanta maŝino. Li provas kunmeti ĝin sed malsukcesas kaj postulas la legopovajn kapablojn de Eleseus helpi lin ripari ĝin. Homoj de ĉie kunvenis atesti ĉi tiun luksaĵon en uzo.
Libro Du
Isak iris al la aŭkcio de Breidablik. Aksel, al la surprizo de ĉiu, aĉetis la bienon. Kiam pridemandita, li diris ke li aĉetis ĝin por iu alia.
La trian de septembro, Aksel ne povus trovi Barbro ien ajn. Li serĉis proksimume kaj poste trovas ŝin sur la bankoj de rivereto. Li scivolas kion okazis al la bebo kun kiu Barbro estis graveda. Laŭ ŝi, ŝi estis proksime al la rivereto kolektante juniperaj branĉetoj por purigi sitelojn kiam subite, ŝi glitis en la riveron kaj samtempe ŝi naskigis. Ĝi estis tro malfrue ĉar la bebo jam dronis. Aksel iris serĉi la infanon kaj trovis ĝin sub amaso de musko kaj branĉetaro envolvita en tuko. Li kuris hejmen por entombigi la korpon konvene kun ŝovelilo. Aksel kaj Barbro argumentis kiel ŝi daŭris aserti ke la bebo dronis kiam ŝin akcidente glitis en la akvon. Barbro, en la varmo de la argumento, konfesis ke ŝi jam unufoje mortigis alian bebon kaj ĵetis ĝin de boato. Tiu vintro, Barbro iris al la vilaĝo viziti la dentiston. Aksel havis neniun fidon ke ŝi revenos kaj kiel li antaŭvidis, ŝi iris al Bergen, alia granda urbo, por ĉiame.
Unu tagon, Aksel estis eliranta al la arbaro por forhaki kelkajn arbojn kiam li vidas Brede supreniras monteton, plej probable sur komisio ripari ion rilata al la telegrafa linio. Aksel komencis forhaki arbon kiam subite, lia piedo glitis en fendon en ŝtonego kaj la arbo kraŝante falis malsupren sur li. Tiu tago okazis neĝoŝtormo kaj jam mallumiĝis al nokto. Aksel luktis por horoj provanta liberiĝi sed li ne estis kapabla kapti la hakilon restanta sur la tero por tranĉi lian vojon ekstere. Aksel hurlis al Brede esperanta ke li estus revenanta de lia komisio baldaŭ. Certe, post kelkaj horoj, Brede revenis sed simple ignoris lin ŝajniganta ke li estis nekonscia de la situacio. Li daŭris piediri kaj lasis Aksel morti. Kiam ĉiuj espero estis perdita, Oline trovis Aksel. Ŝi liberigis lin kaj helpis lin reveni hejmen. Sur ilia vojo reen, ili renkontis Brede kiu asertis ke kiam li renkontis Aksel sur la tero, li montris neniujn signojn devi helpon aŭ ke io ajn estis malĝuste.
Geissler revenis unu tagon, interesita en eventuala minindustriaj terpecoj por kupro proksime al Sellanraa. Ŝajne, Geissler ne venis al la bieno nur por la erco, sed li ankaŭ planas havi Inger liberigita de prizono tuj kiam eblas. Brede Olsen, helpanto de la Lensmand, nun ankaŭ setliĝis sur la lando duonvoje inter Sellanraa kaj la vilaĝo. Li fariĝas najbaro de Isak ĉe la nemalproksima bieno kiu estas nomita Breidablik. Unu tagon, homoj eliris marki la vojon por telegrafa linio kiu estis planita kuri proksime al la bieno de Isak. Dume, Inger naskis alian bebon, knabinon nomitan Leopoldine, ĉe la prizono.
Sekvantan tagon, la sciigo raportis ke estis nova setlisto alvenas apid Maaneland. Li estis ŝajne tre riĉa kaj estis iranta malfermi vendejon ĉe la loko. Lia nomo estis Aronson kaj li vokis lian lokon Storborg. Printempo alvenis kaj inĝenieroj kaj laboristoj de Svedio baldaŭ komencos laboron en la mino. Storborg estis prosperanta kun ĉiuj de ĉi tiuj laboristoj aĉetanta varojn ĉe lia komerca poŝto. La laboro sur la mino daŭras sed estis sciigo ke la produktokvanto de erco ne estis kiel bona kiel promesita. Kiel atendita, la klopodoj ĉe la mino komencis trankviliĝi kaj malpli kaj malpli da laboristoj estis dungitaj, eĉ maldungitaj. Nun kiam la mino estis opiniita vana kaj sekve forlasita, la inĝeniero deziris aĉeti la landon sude de la akvo posedita de Geissler. Geissler anticipis ke tio ĉi okazus kaj do li proponis la landon ĉe troa prezo montranta ke li havis nenion por perdi se ili ne deziros aĉeti ĝin.
Fine, la suferado kun Barbro estis eltrovita kaj ŝi estis arestita en Bergen. Nun la tempo venis por la proceso de Barbro kaj Aksel okazi. Mirige, la edzino de la Lensmand, S-ino. Heyerdahl, atestis por Barbro donantan elokventan kaj emociplenan paroladon kiu movigis ĉiujn. La ĵurio estis evidente influita de ĉi tiu parolado kaj Barbro kaj Aksel estis plene pardonita. S-ino. Heyerdahl tiam akiris Barbro veni labori por ŝi.
Dume, Aronsen estis furioza ke Geissler rifuzis vendi sian terpecon da lando al la minindustria firmao. Lia negoca komerco dependis de multpieda homtrafiko sed pro tio ke estas ne plu da, estas ne pli da klientoj. Geissler deziris preni venĝon sur la vilaĝo por forigante lin kiel Lensmand. la tuta sorto kaj ekonomio de la distrikto ĉarniris sur sia decido vendi la landon. Poste, Aronsen, ne kapabla pritrakti ĝin plu, vendas sian lokon al Eleseus kiu decidis ke li fariĝu terkultivisto. Geissler fine vendis sian landon kaj la minon faraiĝis operacia denove. Poste, Aronsen revenis por reaĉeti la bienon de Eleseus sed al neniu utilo.
Barbro estis forpelitas el la domo de S-ino Heyerdahl post argumento kiam S-ino Heyerdahl eltrovis ke Barbro estis ofte elŝteliris al festoj kiam ŝi estis supozita esti laboranta. S-ino. Heyerdahl estis koleregigita ke tio ĉi okazis post ke ŝi savis Barbro-n de la teniloj de la leĝo. Barbro aŭdace revenis al Aksel sed bedaŭrinde, Oline jam prenis ŝian lokon en la familio dum ŝi estis for. Oline vere ne deziras lasi la lokon kaj demandis Aksel peti la doktoron ĉar ŝi ne sentis bone tiun nokton kaj ŝi kritikas ilin por provante forpeli tia senhavula, malsana virino. Tiun nokton Oline mortis.
La sekvantan tagon, Geissler revenis al Sellanraa. Li unue traktis la aferon de la kupra terpeco. Li aĉetis la landon por 200 daler de Isak, mono neaŭdita de li ĝis ĉi tiu tago. Geissler ankaŭ parolis al Inger pri kiel li submetiĝis raporton al la Reĝo kaj la Guberniestro koncerne al la kazo, kaj petanta amnestion kaj elkarcerigon por ŝi. Oni baldaŭ planas liberigi Inger pli frue. Isak estis konsternita de la malavareco kaj donacemo de Geissler.
Isak veturis malsupren al la vilaĝo por renkonti Inger. Grandaj ŝanĝoj okazis dum Inger estis for. Ŝi ne plu havis la leporlipon sed simple cikatro sur ŝia vizaĝo. Kaj nun ŝi estis kun la filino kiu Isak ne ankoraŭ renkontis, Leopoldine. Kiam unu el la telegrafaj inĝenieroj haltis ĉe la domo de Isak, laborposteno estis proponita al Eleseus labori sub lia prizorgo en la vilaĝo. Eleseus do iris labori en la urbo. Kiam Inger finfine estas liberigita kaj revenas al sia hejmo, kiu jam estas pligrandigita de kiam ŝi foriris per dekoj da fojoj, Isak malfacile rekonas ŝin: ŝi kudras anstataŭ labori sur la kampo, petas de li orajn ringojn, ripozas longe dum tagmezo, postulas servistinon kaj pli.
Nova setlisto alvenis je inter Sellanraa kaj Breidablik, lia nomo estis Aksel Ström. Li nomis lian bienon Maaneland. Aksel Ström ricevis proponon de Brede havi lian filinon Barbro helpi lin ĉe sia loko.
Adam Bohorič
Adam Bohorič (ĉirkaŭ  1520 – post la 20a de novembro 1598) estis slovena protestanta predikisto, instruisto kaj aŭtoro de la unua gramatiko de slovena lingvo.
Bohorič naskiĝis en la bazarurbo Reichenburg en la Duklando Stirio (nune Brestanica en Slovenio). En 1584, li verkis sian plej elstaran verkon, nome Arcticae horulae succisivae (Liberaj vintraj horoj). La libro, verkita en Latino, estis la unua gramatiko de slovena kaj la unua slovena normiga gvidilo. Ĝi estis adaptita kaj republikigita kiel Grammatica latino-germanico-slavonica en 1715 fare de Janez Adam Geiger. En tiu verko, Bohorič kodigis la unuan slovenan alfabeton, nune nomata Bohorič-a alfabeto. Ĝi estis uzata ĝis la 1840-aj jaroj, kiam ĝi estis anstataŭata de la Gaj-a latina alfabeto.
Markens Grøde
Libro Du
Inger ankoraŭfojon naskas filinon nomitan Rebecca. Kiam Oline alvenis unu tagon, ŝi diris la familion ke Onklo Sivert, la ulo kiu Sivert estis nomita laŭ li, falis terure malsana. Ĝi estis konsentita ke Sivert estis heredonto la grandan riĉaĵon kiu lia onklo postlasos. Fine, Onklo Sivert mortis kaj poste, la riĉaĵo estis determinota. Post kiam oficialuloj kontrolas la financajn librojn, ĝi estis eltrovita al la ŝoko de la familio ke Onklo Sivert havis nenion lasitan de lia riĉaĵo.
Distancigante de la movoplena urbo kaj en proksimeco al kampara trankvilo, kiun la bieno permesas al ŝi, Inger fariĝas devotece religia, vigle aliĝas al la kamplaboro, kaj eĉ provas igi Eleseus reveni al la vojo de la kredo – sed vane. Dum la kultivaĵoj estas en florado, brutaro reproduktiĝas, kaj "Sellanraa" iĝas regiona potenco dank'al la fokuso de Isak sur tera vivo sen nenecesaj turniĝoj, Eleseus estas devigita reveni hejmen post konsumado de ĉiuj siaj fortoj en la grandurbo. Li ne trovas sin en la bieno, kaj pro vera malemo sindetenas de manlaboro. Isak aĉetas por li vendejon (nevole), sed anstataŭe de ekpenado en la novan taskon, Eleseus sinkas en sindetruan dekadencan procezon kiu kondukas lin al kontemplema tristeco, laceco kaj malvolo en la vivo. "Eleseus ne precipe interesiĝas pri knabinoj. . . Li eble neniam sopiris vere ami. . . Tre stranga viro inter la viroj de la bienoj: sinjoro kun delikataj manoj de oficisto, kiu, kiel estas la kutimo de la virinoj, emas indulgi, kaj promenas kun ombrelo kaj rafinaĵoj. . . Li vivis en artefarita atmosfero kaj perdis sian vojon en la vivo. Ĉiuokaze li staras antaŭ ni — malforta, indiferenta, senespera. Li devintus envii ĉiun homon inter la kamparanoj, sed li ankaŭ ne trovis la forton por fari tion." Kiam Eleseus revenis hejme, li parolis private kun Sivert malkaŝigante al li siaj grandaj planoj - li volas komenci novan vivon en Ameriko. Sivert estis ŝokita kaj konsilis sian fraton ne preni la vojaĝon sed vidanta ke tio ĉi estis vana, li donis al li 25 kroner vojaĝmono. Eleseus lasis tiun tagon sur boato kaj neniam revenos.
La romano fermiĝas priskribante la saman rolulon per kiu ĝi malfermiĝis, Isak, semante en la kampoj dum en perfekta harmonio kun naturo kaj vivo. "Li florigas la dezerton laŭ sia naturo, kaj li estas farmisto de la kapo ĝis la piedoj. Antikva viro - kiu estas revivigita kaj kunportas kun si pasion al la estonteco, viro de la unua periodo de kultivado. Li estas tre konata, kalkuli liajn jarojn estas naŭcent jaroj (kiel la unua homo, adamo), sed li estas nuntempa." Kio estis unufoje dezerta lando estas nun riĉa de setlistoj, kaj ĉio komencis de la unua pioniro Isak.
Isak
Isak, la protagonisto de la romano, estas priskribita kiel "forta, krurda ulo, kun ruĝfera barbo kaj malgrandaj cikatroj sur siaj vizaĝo kaj manoj". Li estas la unua setlisto sur la Almenning proksime al la vilaĝo. Li estas la edzo de Inger kaj patro de Eleseus, Sivert, Leopoldine kaj Rebecca. La karaktero de Isak konformiĝas al ideala individuo de Hamsun: malfacile laboranta, kun granda familio, kaj kvankam malhelpita de moderneco sed tamen prefere trovanta radikojn ĉe la agrara vivstilo. Isak estas ofte portretita kiel tre simpla. Li havas neniun edukadon kaj estas nekapabla sufiĉe bone legi aŭ skribi. Isak estas pioniro de la lando, komencanta bienon kaj familion de preskaŭ nenio, trajto kiu Hamsun admiris en individuoj. Okazas pluraj momentoj kiam Hamsun malkaŝas krudan kaj perfortan flankon de Isak, kiel tiam kiam li kondamnis sian edzinon Inger al la supera etaĝo ĉar li vidis ŝin flirtantan kun telegrafa laboristo. Isak estas admirita de multaj, lia bieno estas tre evoluiĝa komparita al tiuj de liaj najbaroj. Li havas multajn kabanojn, elegantaj iloj kiel donaco de Geissler kaj minindustria operacio, bona lando, altnivela irigacia sistemo kaj pli da aferoj kiuj akiras al li la admiro de multaj.
Inger
Inger estas la edzino de Isak. Ŝi estas priskribita kiel estanta " granda, brunokula knabino, plene konstruita kaj kruda, kun bona, pezaj manoj kaj aspra feloj sur ŝiaj piedoj kvazaŭ ŝi estis sameanino"; sed verŝajne ŝia idiosinkrazia marko estas la laporlipo. Ŝi estas la patrino de du knaboj, Eleseus kaj Sivert; kaj poste terura okazaĵo kaj sekva malliberigo ankaŭ de du knabinoj, Leopoldine kaj Rebecca; la kvinan infanon, ordigita meze inter la knaboj kaj la knabinoj, ŝi mortigis de kompato ĉar ĝi naskiĝis kun la sama marko. Ŝi deziris ŝpari al la ĵusnaskita infano tiun specon de suferado ke ŝi tre bone scias ke ĉi tiu manko alportus. Homoj baldaŭ konscias ke io okazis al ŝia gravedeco kaj la korpo de la infano estis eltrovita entombigita en la arbaro. Inger estis kondamnita al ok jaroj en prizono el la maksimuma puno de dumvivo. Prizono estis pozitiva sperto por ŝi. Ŝi lernis triki, fari diversajn tipojn de brodlaboro per kudrilo, legi, skribi kaj aliaj scipovoj. Krome, la harelipo de Inger estis kirurgie riparita kiam ŝi estis en prizono. Hamsun priskribis Inger kiel estanta tre malbela, malrafinita kaj neinteligenta. Ŝi estas ĉiam mirita pri ĉio kio Isak faras. Kiam ajn li aĉetas ion ĉe la vilaĝo, Inger miras ĉe ĝi. Post kiam ŝia tempo ĉe la prizono finiĝas, ŝi jam spertis kelkaj aspektoj de la moderneco kaj ne pli longe estis timigita de la klopodoj kiuj Isak faris.
La infanoj de Isak kaj Inger
Isak havis kvar infanojn: Eleseus, Sivert, Leopoldine kaj Rebecca. Estis ankaŭ unu infano kiu estis mortigita tuj post naskiĝon de Inger. La plej maljuna infano estas knabo nomita Eleseus. Li reprezentas la intelektulon de la familio. Eleseus estis proponita laborpostenon en la vilaĝo de viro kie li lernis multajn akademiajn kapablojn kiu estas fremda al la resto de lia familio. Liaj gepatroj ofte sendis al li monon kiun li elspezus frivole kaj tiel koleriganta ilin. Revenanta hejmen por ferio, lia pozicio ĉe lia eksa laborposteno estis perdita. Dum restanta ĉe la bieno denove, ĝi estas evidenta ke Eleseus estas malforta komparita al lia frato kaj ne estas fizika laboristo. Post multe da konsidero, Eleseus aĉetis la hejmon de Aronsens kun la mono de Isak. Li restis tie por la momento sed post kiam konscianta ke li ne plulonge deziris tiun vivstilon, ekiras al Ameriko, por neniam esti vidita denove. Sivert, la dua plej maljuna filo, estas forta, laborema persono. Li estas simila al sia patro konsiderante forton. Sivert estas nomita honore de sia onklo kiu estis supozita lasi lian nevon plejparto de lia supozate granda riĉaĵo, kiu fakte egalas al nenio ĉe lia morto. Leopoldine estas unu el la filinoj kiu Inger portis dum ŝi estis servanta ŝian prizonan punon por fari infanmortigon. Rebecca estas la plej juna filino kiu naskiĝis poste.
Geissler
Geissler estas la eksa-Lensmand de la vilaĝo. Li estis bonega amiko de Isak kaj helpis lin vendi lian landon, elkarcerigiiInger de prizono kaj konsilas lin pri la vendado de la mino. Geissler estis anstataŭigita de Lensmand Heyerdahl post akra reprimando de lia superulo. Isak admiris Geissler kaj estis ĉiam ekscitita kiam lin alvenas. Geissler ofte estus faranta grandan komercon kun aliaj homoj kaj veturado sed al la fino de la romano, li ŝajne fariĝas eluzita kaj lia sano estas en malbonordo. Ju pli la intrigo progresas des pli Geissler fariĝas antagonisma ĉar lia propra komerco komencas negative efiki la vivojn kaj komercojn de la urbeto.
La najbaroj de Isak
la najbaroj de Isak estas Brede Olsen, Aronsen, Aksel Strom kaj Barbro. La unua najbaro kiu setlis proksime al Isak estis Brede Olsen de la bieno Breidablik. Li estis mense disigita kaj nekapabla prizorgadi bienon ĝuste. Indico de neglektado de la iloj de Brede estis vidita kiam Isak pasis apud lia bieno por iri al la vilaĝo. La loko de Brede estis poste vendita pro elstaraj akuzoj kun la bankoj en la vilaĝo. Ili permesis Brede ŝajnigi ke li vendas Breidablik ekstere de sia propra volo por eviti nenecesan embarason. Breidablik estis aĉetita de Aksel Strom kiu aĉetis ĝin por lia frato. Aksel Strom estis la posedanto de Maaneland. Li ne estis kompetenta ĉe farmisto kiel Isak estis sed ricevis helpon de Barbro, la filino de Brede, kiu laboris por li. Aronsen estis alia tre riĉa setlisto kiu instalis vendejon por fari profiton de la multaj ministoj kiuj estus ĉe la ĉirkaŭaĵo laboranta sur la kupra mino proksime al Sellanraa (la bieno de Isak). Lia loko estis nomita Storborg. Vidanta ke estis ne pli da komerco ĉar ili foriras pro malsukceso de produktokvanto, Aronsen vendis sian lokon al Eleseus, la filo de Isak.
Gravaj temoj
la protagonistoj de Hamsun estis ofte sociaj forpelitoj kaj vagabondoj kiu oponis kaj kontraŭstaris civilizacion, industriigon kaj modernigon. Ĉi tiuj senradikaj individuoj kiuj malfidis organizitan socion estis reflekta konsidero de Hamsun li mem. La romano “Kresko de la Grundo” esprimas reirado-al-naturo, malnov-lernejaj filozofioj kaj kamparana vivo. Liaj verkoj fiksas simplajn agrarajn valorojn kontraŭ tiuj de industria socio, montranta profundan malinklinon al civilizacio kaj per tio pruvanta ke la vivplenumo de homoj restas kun la grundo. La romano montris la favoron de Hamsun al primitivismo kaj malinklino al moderniso. Li oponis naturalismon kaj realismon kaj deziris ke “modernan literaturon reprezentu la kompleksajn komplikaĵojn de homa menso”. Hamsun kredis ke la vera naturo de individuo nur povus esti malkaŝita tra subjektiva kaj malracia alproksimiĝo. Politikaj kredoj kaj ideologioj de Hamsun ofte esprimiĝas en liaj verkoj, precipe en tiu ĉi romano.
La rolulo Isak konformiĝas al la vizio de Hamsun de ideala individuo. Li havas malgrandan konekton kun industria socio aŭ moderneco kaj kiam li ja havas, ĝi kutime estas en negativa lumo. Ekzemple, kiam li estis informita ke li devintus aĉeti la bienan landon de la Stato, Isak estis konfuzita ĉar tio ĉi neniam transiris lian menson. Bonŝanĉe por li, la kosto estis milda danke al la donacemo de Geissler la Lensmand. Isak estis pioniro de la grundo, li komencis kun nenio kaj konstruis grandan bienon el ĝi. La temo de malfacila laboro produktanta rezultojn estis evidenta tra la romano, kun Isak kiel ekzemplo.
Barbara Engleder
estas germana sporta pafistino. Ŝi interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie ŝi en la virina konkurso de 50-metra fusilo je tri pozicioj la 11-an de aŭgusto atingis la oran medalon.
Henri Junghänel
estas germana sporta pafisto. Li interalie partoprenis en la Somera Olimpiko 2016 de la 5-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2016 en Rio-de-Ĵanejro (Brazilo). Tie li en la vira konkurso de 50-metra fusilo inklina la 12-an de aŭgusto atingis la oran medalon.
La Serna
La Serna [laSERna] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles kaj pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. La loknomo La Serna povas esti komprenata etimologie kiel La Kampero aŭ La Semejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 94 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 220 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 50 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 10 km de Carrión de los Condes.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. Estas municipa parko de sunenergio kiu kapablas produkti 720 000 kW jare.
De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ruinoj de la romanika monaĥejo de Nogal de las Huertas, de 1063, nome la plej antikva de la provinco.
Chapelon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montargis kaj al la kantono .
Etila 3-bromobenzoato
Etila 3-bromobenzoato aŭ etila 3-bromo-fenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Bromobenzoata acido kaj etanolo. Etila 3-bromobenzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etila 3-bromobenzoato prezentas bromatomon kaj etilkarboksilatan grupon ligitajn al la 1-a ka 3-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 9 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj, 1 bromatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Stefania Giannini
Stefania Giannini (naskiĝis la 18-an de novembro 1960 en Lucca) estas itala lingvisto, universitata profesoro, senatano (2013-2018), ministro pri edukado, universitatoj kaj esplorado en la registaro de Matteo Renzi (2014-2016) kaj ĝenerala vicdirektoro de Unesko (ekde 2018).
Universitato
En 1991 Giannini iĝis profesoro ĉe la Università per Stranieri di Perugia (Universitato por fremduloj en Peruĝo), profesoro de fonetiko kaj fonologio (1992-1994), socilingvistiko (1994-1998) kaj de historia lingvistiko kaj lingvistiko (1998-2013). Inter 2004 kaj 2013 ŝi estis rektoro de la Universitato por fremduloj en Peruĝo. Ŝi estis unu el la unuaj kaj plej junaj virinoj teni ĉi tiun pozicion en Italio. Ŝi okupis postenojn en konsilaj organoj kaj sociaj organizoj, ekz. elektita prezidanto de la Itala Lingva Societo (Società Italiana di Glottologia).
Parlamento
Post la parlamentaj balotadoj en 2013, ŝi iĝis membro de la itala Senato por la Scelta Civica civitanlisto de Mario Monti. La 22-an de februaro 2014, ŝi estis nomumita Ministro pri Eduko kaj Esplorado en la kabineto Renzi
Unuiĝintaj Nacioj
En 2018, UNESCO Direktoro-Generalo Audrey Azoulay nomumis Giannini kiel unu el kvar novaj membroj de altranga administrada teamode la organizo. Giannini poste estis servanta kiel Kunhelpa Direktoro-Generalo por Edukado, faranta ŝin la pinta Unueca Nacia oficialulo en la kampo de edukado.
Vidu ankaŭ
Unuiĝintaj Nacioj
Unesko
Eksteraj ligiloj
Stefania Giannini en la retejo de la itala edukministerio
Hanumappa Sudarshan
Hanumappa Sudarshan - aŭ plene esperante Hanumapa Sudarŝan, kanare ಹನುಮಪ್ಪ ಸುದರ್ಶನ್, naskiĝis la 30-an de decembro 1950 en Jemalur, Karnatako, Barato - estas kuracisto, socia laboristo, etnologia kaj homrajta aktivulo en Barato, kiu aparte engaĝiĝas per la organizaĵo VGKK (Vivekananda Girijana Kalyana Kendra), kaj aktiva precipe por protekto de la ŝolagoj. En 1994 al li kaj al la organizaĵo estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Defendkirka Fondaĵo
Defendkirka Fondaĵo (Fundația Biserici Fortificate, Stiftung Kirchenburgen der Evangelischen Kirche A.B. in Rumänien) estas grava institucio monumentprotektada je Rumanio. Ĝi fonditis en 2015 havante sian sidejon en Sibiu (strato General Magheru 4). Celo estas daŭripova konservo kaj flegado de la kultura legacaro de la tieaj evangelianoj, ĉefe de ne tute 165 defend-preĝejoj. Multaj el ili troveblas ekde la 1990-aj jaroj sur la monda heredaĵo-listo.
Historio
La fortresopreĝejoj de Transilvanio estas sub la administrado de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio, ĝiaj paroĥanaro kaj ekleziaj subdistriktoj. La prizorgado faritis de la vilaĝanoj mem dum multaj generacioj. Pro la elmigrado de multaj transilvaniaj saksoj granda parto de tiaj preĝejoj nur ofte ne pli (normale) funkciis ekde la 1990-aj jaroj.
Post sep jaroj de tiea laboro preparitis estiĝo de vera fondaĵo. En aŭtuno 2015 finfine sukcesis fondo de Defendkirka Fondaĵo kiu ja profitis de ĉiaj antaŭulaj organizaĵoj.
Strukturo
Konsistorio de dek unu personoj kontrolas la negocojn kaj senŝarĝigonte la estraranojn kies postenoj estas strikte honoroficaj. Efektivigas la necesajn aferojn dungitoj en la teamo de la fondaĵburoo.
Komence de la 2022-a jaro kune prezidantis ŝirme la rumania ŝtatprezidanto Klaus Iohannis kaj Frank-Walter Steinmeier, prezidanto de Germanio. Iam jam Traian Băsescu respektive Joachim Gauck same estis responsintaj.
Amikara societo helpadas ekde printempo 2015 kiu figuris je la societa registrejo de Berlino.
Agadoj
Ĉefa tasko estas konstruaj kaj konservadaj entreprenoj ĉe la preĝejoj mem respektive aliaj moveblaj kulturaĵoj. Oni ade ellaboras konceptojn kaj evoluigas strategiojn ĉi-koncernen. Krome kleriga kaj publikreklama laborado gravas, organizado de kulturaj kaj fakaj okazaĵoj, turismo kaj monrimedtrovado. Ekde 2016 publikigitas ankaŭ pluraj fakaĵoj en pluraj lingvoj, ekz. Kirchen und Kirchenburgen in Siebenbürgen (en la lingvoj germana, rumana kaj angla), ''The Transylvanian Landscape of Fortified Churches. A European Cultural Heritage (en la agnla, germana, rumana kaj franca), Ghid pentru îngrijitorii bisericilor fortificate, Kirchenburgen Rätselspaß, Im Dialog mit Bischof Georg Daniel Teutsch''.