cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kriza János Néprajzi Társaság
Agado
Ĝi havas biblotekon kun pli ol 10 miloj da volumoj. Ĝi organizas renkontiĝojn, eldonas librojn. Inter redaktoroj de Értesítő troviĝas Vilmos Keszeg. Je ĝia unua konkurso oni sendis 34 laboraĵojn.
Statistika maŝintradukado
Statistika maŝintradukado (somoto) estas tekniko de maŝintradukado kie tradukojn oni generas surbaze de statistikaj modeloj kies parametroj derivas el la analizo de antaŭe tradukita dulingva tekstaro. La statistika metodo kontrastas al la maŝintradukadaj metodoj bazitaj sur reguloj (robomoto) aŭ sur ekzemploj (ebomoto).
Ekde frua esploro kaj disvolvo en 1949 ĉe la Thomas J. Watson Esplorcentrejo de IBM ĝis lastaj jaroj, statistika maŝintradukado kontribuis al la signifa releviĝo de intereso en maŝintradukado, ekzemple sia uzo en la populara Google-Tradukilo, senpaga reta maŝintradukilo. Nuntempe ĝi estas je multo la metodo de maŝintradukado plej vaste studata.
(16775) 1996 VB6
(16775) 1996 VB6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Georgo la 3-a (Kartvelio)
Georgo la 3-a ( გიორგი III) (m. la 27-an de marto 1184), de la bagratida dinastio, estis reĝo de Kartvelio de 1156 al 1184. Lia regado, kaj tiu de Tamar, estas vidita kiel la "ora epoko" de la kartvela historio, la epoko de imperio, diplomatia sukceso, armeaj triumfoj, granda eduka, kultura, spirita, kaj arta florado.
Vivo
Li sukcedis sian patron Demetro la 1-a post lia morto en 1156.
En 1177, la nobeloj de la sfero pliiĝis kontraŭ la reĝo kaj deklaris la princon Demna "veran kaj laŭleĝan reĝon de Kartvelio". Li estis filo de lia pli aĝa frato Davido la 5-a, Demna estis konsiderita de multaj kiel laŭleĝa tronpostulanto al la kartvela trono. Ĉirkaŭ 30,000 ribeliĝintoj sub la bopatro de Demna Ioane Orbeli fortigis siajn poziciojn ĉe la citadelo de Lore. La fortikaĵo estis sieĝita de la reĝa armeo. Ĵetante sin kaj liajn anojn sur la kompato de lia onklo, li estis blindigita kaj kastrita kaj la plej granda parto el lia bofamilio murditaj.
En 1178, Georgo la 3-a nomumis sian filinon kaj heredonton Tamara kiel heredanto kaj kunreganto por malhelpi ajnan disputon post sia morto. Tamen, li restis kunreganto ĝis sia morto en 1184. Li estis entombigita ĉe Monaĥejo Gelati, okcidenta Kartvelio.
Geedziĝo kaj infanoj
En 1155, Goorgo geedziĝis kun Burduĥan (Guranduĥt), kun filino de Ĥuddan, Reĝo de Alanio. Ili havis du filinojn:
Saint-Usuge
Saint-Usuge estas franca komunumo, kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
La vilaĝo donis ĝian nomon al raso de hundo.
Vidindaĵoj
La preĝejo Saint Eusèbe datiĝas el la 16-a jarcento kaj el la 18-a jarcento. Oni vidas sonorilturon kun franĉ-kontea stilo.
Melkomaŝino
Melkomaŝino aŭ melkilo estas maŝino uzata por aŭtomata melkado de bovinoj. Ĝi funkcias alterne en du cikloj:
La elpremita lakto transiras al kolektujo (tiel nomata baseno), kiu estas siaspeca malvarmigilo tenanta la lakton en la temperaturo de kelkaj gradoj super nulo.
Ferdinando la 3-a (Sankta Romia Imperio)
Ferdinando la 3-a (1637 – 1657) estis imperiestro romia, ĉiam pligrandiganto de la imperio, apostola reĝo hungara kaj reĝo kaj princo-elektisto ĉeĥa kaj reĝo germana, kroatia, slovenia kaj lombardia, arkiduko aŭstria kaj duko stiria, karintia kaj krajna, silezia kaj transilvania, margrafo moravia, grafo gorizia, istria kaj hereda grafo el Habsburg kaj Kiburgo.
Li naskiĝis la 13-an de julio de 1608 en Graco.
Ferdinando la 3-a parolis itale, hispane, latine, germane, ĉeĥe kaj france.
Albert Steche
Albert STECHE [albert steĥe] (naskiĝis la 9-an de septembro, 1862, mortis la 28-an de septembro, 1943 en Leipzig) estis kemiisto kaj aktivulo de la germana Esperanto-Movado.
Volperino
Volperino estas montara parto de la itala komunumo Foligno en Umbrio. La malgranda vilaĝo situas je alto de 850 m super marnivelo. Ĝia patrono estas Sankta Marono, kies relikvoj iam ripozis en tiea kirko.
Albert Steche
EdE-S
Steche, germano, doktoro de fil., kemiisto. Naskiĝis en la 9 sept. 1862 en Leipzig. Li fondis fabrikon por oleoj eteraj kaj parfumaĵoj en Groba (Saksujo), kaj por floroleoj naturaj kaj artefaritaj en Grasse (Francujo). Deputito de la saksa parlamento 1909-18; vicprezidanto de la Unuiĝo de Saksaj Industriistoj 1905-20. Terenoj de propagando: parlamento, Teknika universitato, komerca ĉambro k. a. Jam en majo 1914 pledis en la parlamento por Esperanto. Faris por Esperanto oficialajn vizitojn, subtenis finance la laboron de la (tiama) Saksa Esperanto-Instituto. Dum multaj jaroj estis prezidanto de GEA, ktp. Modesta homo, helpema amiko, fidela kunlaboranto. Jam en 1921 aperis listo de 39 gazetartikoloj, kiujn li skribis kaj de 7 oficialaj paroladoj, faritaj en eminentaj rondoj (Detalojn vidu en La Vendreda Klubo, eldonita de liaj amikoj en 1921.)
NGC 2145
NGC 2145 (alia indiko — ESO 57-SC52) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fuente Vaqueros
Fuente Vaqueros estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 16 km2 kie loĝas 4211 geloĝantoj, do loĝdenso estas 263.2 loĝ./km2. Fuente Vaqueros situas je 17 km de la provinca ĉefurbo Granada.
Tiu vilaĝo famas en la tuta Hispanio, ĉar tie naskiĝis la fama poeto Federico García Lorca, poste mortpafita de frankistoj komence de la Hispana Enlanda Milito.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 4211 geloĝantoj de la municipo Fuente Vaqueros estas 2098 inoj kaj 2113 viroj. En la 16-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, Fuente Vaqueros, kie loĝas 4122 geloĝantoj kaj La Paz (54 loĝ.), kaj aliaj 35 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 61, 25 inoj kaj 36 viroj, kaj mortis 63, 34 inoj kaj 29 viroj. Tiel la natura kresko estis -2 (-0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 1813 homoj (43.1%).
John Masefield
John MASEFIELD (naskiĝis la 1-an de junio 1878 en Ledbury, Herefordshire; mortis la 12-an de majo 1967 en Abingdon, Berkshire) estis angla verkisto.
La filo de advokato frue perdis siajn gepatrojn. En la aĝo de 13 jaroj li fariĝis maristo, kaj post trijara restado en Usono li en la jaro 1897 revenis al Britio, kie li vivtenis sin kiel ĵurnalisto kaj verkisto. Ekde 1930 li okupis la postenon de poet laureate (= kortega poeto).
La verkaro de John Masefield konsistas el poemoj, romanoj (kiuj ĉefe respegulas la aventuran vivon sur la maro), krome versdramoj kaj verseposoj, eseoj kaj traktatoj.
En Esperanto aperis
Antaŭkastela rakonto ; Apud kastela ruino ; Haveno de sennombraj ŝipoj ; Lanky Ijob / John Masefield. - En: Angla antologio ; p.361 - 369, vol. 2
Bagdadi al-Mahmudi
Baghadi al-Mahmudi aŭ al-Baghadi Ali al-Mahmudi (arabe البغدادي علي المحمودي, latinliterigo laŭ DMG al-Baġdādī ʿAlī al-Maḥmūdī, naskiĝis probable en 1945) la 3-an de marto 2006 nomumiĝis ĝenerala sekretario de la Ĝenerala Popola Komitato de Libio, kio kadre de la en 2011 forte pribatalata reĝimo de Muamar Kadafi korespondas al la ofico de ĉefministro. Li estas la posteulo de Ŝukri Ghanim.
Antaŭ tio, li de junio 2003 kaj marto 2006 estis vica ĝenerala sekretario de la Ĝenerala Popola Komitato, kaj antaŭ junio 2003 ministro pri sano.
La 22-an de aŭgusto 2011 li fuĝis el Tripolo eksterlanden al la insulo Ĝerbao de Tunizio.
En januaro 2022, Baghdadi Mahmoudi estis malliberigita en Libio post esti ekstradiciita de Tunizio en 2012, li estas prezentonta plendon kontraŭ Tunizio antaŭ la libiaj institucioj kaj antaŭ la internacia kriminala kortumo.
Alex Epstein
Alexander Joseph EPSTEIN (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1980) estas usona objektivista intelektulo kaj subula membro ĉe la Ayn Rand Institute. Li bakalaŭriĝis pri filozofio ĉe Universitato Duke en 2002. Li kontribuas artikolojn al Capitalism Magazine, kaj liaj verkaĵoj eldoniĝis en variaj gazetoj, kia The Washington Times. Li ankaŭ verkis por The Objective Standard. Liaj verkoj traktas plimulte pri temoj kiel la morala defendo de la profitserĉanta komercisto, la nemoraleco de bestrajtoj, kaj la nevalideco de la teorio de justa milito. Li subtenis la forigon de la nutrotubo de Terri Schiavo kaj defendas propravolan eŭtanazion.
En 2011, Epstein fondis la Center for Industrial Progress (Esperantigite Centro por Industria Progreso).
En 2014, Epstein verkis The Moral Case for Fossil Fuels (Esperantigite La Morala Kazo por Fosiliaj Brulaĵoj).
Monto Hood
Monto Hood (angle Mount Hood; ĉinuke Wy'east) estas dormanta sed eventuale erupcionta vulkano en la norda parto de la usona ŝtato Oregono. Ĝia plej alta pinto altas ĉirkaŭ 3429 metrojn super la oceana marnivelo.
Monto Hood lastfoje erupciis antaŭ ĉirkaŭ 230-170 jaroj. Ĝi apartenas al la tiel nomata "Kaskada arko de vulkanoj", kiu etendiĝas de suda Brita Kolumbio ĝi norda Kalifornio.
SvisRaporto
SvisRaporto estas jutuba kanalo kreita kaj redaktita de la svis-kuba esperantistino Nelida Weidmann. En SvisRaporto aperas regule filmoj pri Esperanto-eventoj en Svislando kaj internaciaj Esperanto-eventoj kun rilato al Svislando aŭ regula partoprenado de signifa nombra da svisaj esperantistoj. La filmojn publikigitajn en SvisRaporto produktas la firmao WeidGon, filmentrepreno de Nelida Weidmann.
La kanalo SvisRaporto estis kreita en la jaro 2016. La unuaj kontribuoj estis 2016 la ĉiutagaj filmoj dum la 101-a Universala Kongreso de Esperanto en Nitro. Okaze de la 103-a Universala Kongreso en Lisbono Svisa Esperanto-Societo nomumis la redaktistinon de la kanalo SvisRaporto kiel komisitino por publikaj rilatoj de Svisa Esperanto-Societo kaj subvenciis en 2019 ŝian filmlaboron dum la 104-a UK en Lahtio per CHF 300.-. Dum 2019 en la kanalo SvisRaporto aperis pluraj kontribuoj pri la Esperanto-paviliono de Parzival en la Robert-Walser-skulpturo de Thomas Hirschhorn, kun kiu en majo 2019 aperis intervjuo en Svisraporto.
Linoleata acido
Linoleata acido (LA) estas grasacido, pli specife unu el la du esencaj grasacidoj por homoj, kune kun alfa-linolenata acido. Ĝi estas senkolora aŭ blanka oleo, ne solvebla en akvo.
Linoleata acido estis nomita laŭ la planto lino. Linoleata acido troviĝas en nuksoj kaj en grasaj semoj (inkluzive de linsemoj). Ĝi estas esenca grasacido: homoj kaj aliaj mamuloj (ekz. ratoj) devas manĝi ĝin por bona sano.
Global Greens
Global Greens aŭ en Esperanto Tutmondaj Verduloj, estas la partnereco de la ekologiaj movadoj, verdaj partioj, ne-registaraj organizaĵoj, fondumoj, pensfabrikoj, institutoj kaj individuoj, kiuj kunlaboras por efektivigi la Global Greens Charter (Tutmondan Verdularan Ĉarton).
Historio
En la jaro 1992 okazis la tutunua tutplaneda renkontiĝo de verdaj partioj. En 2001 fondiĝis Global Greens (Tutmondaj Verduloj) en Kanbero, Aŭstralio, ĉe la unua konferenco de la Tutmondaj Verduloj kiu adoptis la Tutmondan Verdularan Ĉarton. La duan kongreson okazis en 2008 kaj la trian en Dakaro, Senegalio.
Organiza strukturo
La Tutmondaj Verduloj havas 4 federaciojn, 12-membran estraron nomatan la "Tutmonda Verdulara Kunordigo" kaj reton de membroj nomatan la "Tuttera Reto de Verduloj" (angle: Global Greens Network). En septembro 2020, la reto menciis 93 agnoskitajn partiojn (81 kun plena membreco kaj 12 asociatajn membroj-partiojn kaj 3 kandidatajn membrojn). Kun individuoj membroj en pli ol 100 landoj, la verdaj partioj estas la plej rapide kreskanta politika forto en la mondo. La junulara organizaĵo de la Tutmondaj Verduloj nomiĝas Global Young Greens.
Tutmonda Verdulara Ĉarto
La Tutmonda Verdulara Ĉarto (en: Global Greens Charter) esprimas iujn kernajn valorojn, kiel ekologian saĝecon, socian justecon, partoprenan demokration, neperforton, daŭripovan disvolviĝon kaj respekton al diverseco. Prioritatoj por la verda movado estas reformi la regantan ekonomian sistemon, trakti la klimatan ŝanĝon pro la tutmonda varmiĝo, protekti la biologian diversecon, finigi la nutran krizon, antaŭenigi de demokration kaj pacon.
Vidu ankaŭ
Asocio de Verduloj Esperantistoj
Verdaj partioj
Ĉina revo
22-a Brazila Kongreso de Esperanto
La 22-a Brazila Kongreso de Esperanto en Curitiba, 1986 havis eksterordinaran signifon, ĉar dum tiu kongreso okazis la kunfandiĝo inter Brazila Konsilantaro de Esperanto kaj Brazila Esperanto-Ligo, afero kiu postulis laŭdindajn klopodojn de pluraj esperantistoj, el kiuj elstaras: Francisco de Souza Almada, Nelson Pereira de Souza kaj Carlos Augusto Siqueira da Cunha, ĉefaj respondeculoj de la gravega kunfandiĝo.
Global Greens
Vidu ankaŭ
Green New Deal
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de la Tutmondaj Verduloj
(Esperanto) Deklaro de Tutmondaj Verduloj pri demokratio en la retejo de Global Greens.
Arnhemlando
Arnhemlando (angle : Arnhem Land) estas areo de 97 000 km², en la nordokcidento de Norda Teritorio, Aŭstralio. La regiono obtenis sian nomon far Matthew Flinders, kiu nomis ĝin laŭ la nederlanda ŝipo De Arnhem, kiu en 1623 esplorrigardis la marbordon. La ŝipo estis siavice nomita laŭ la nederlanda urbo Arnhem. La regiono estas ekde 1931 rezervejo por la Indiĝenaj aŭstralianoj. En tiu rezervejo loĝas la jolgnuoj (angle : Yolgnu), indiĝen-aŭstralia tribo. La areo estas administrita por la indiĝenoj far la Konsilantaro de Norda Lando (angle : Northern Land Council), sed estis estrata, ĝis la mezo de la 50-aj jaroj, el la ĉefurbo Darvino.
Muziko
Arnhemlando kaj la jolgnuoj estas la origino de la diĝeriduo. La eŭkalipto-arboj, kavigitaj de la termitoj, uzeblas kiel natura muzikinstrumento.
Bibliografio
G.M. 1964 : Sciencistoj en Arnhemlando, Geografia Revuo, VI(6), 14-15.
Wilhelm Gustloff (ŝipo)
La Wilhelm Gustloff estis pasaĝera ŝipo de NS-organizo "Kraft durch Freude" (KdF). Ĝi sinkis la 30-an de januaro 1945 kun ĉ. 9300 viktomoj. Tiu ĉi estas ĝis hodiaŭ la plej granda ŝipa akcidento. La tragedion mondkonatigis la romano de Günter Grass, Kankroirante.
Konstruo kaj uzo ĝis 1945
La ŝipo estis dediĉita al nazia martiro Wilhelm Gustloff. Ĝi estis finkonstruita la 15-an de marto 1938 kaj la unua surmariĝo okazis la 2-an de aprilo samjare. La ŝipo longis 208 m, larĝis ĉ. 24 m, havis kinejon, naĝejon sur ferdeko. Li estis planita por 1500 homoj.
Ĝis la komenco de la dua mondmilito, ĝi servis por pacajn celojn, sed la 22-an de septembro (1939), ĝi estis transdonita al la mararmeo. Dum la okupo de Norvegio ĝi liveris vunditajn malsanulojn poste iĝis ripozŝipo por la submarŝipanoj en Gdynia.
Gonadotropin-liberiga hormono
Gonadotropin-liberiga hormono, aŭ gonadorelino, gonadoliberigino, mallongigo GnLH estas unu de reprezentantoj de liberigaj hormonoj de hipotalamo. Ekzistas ankaŭ simila hormono de epifizo. GnLH apartenas al nervohormonoj ĉar ĝin produktas specialaj nervoĉeloj en la antaŭa hipotalamo.
GnLH kaŭzas intensigon de sekrecio per antaŭa flanko de hipofizo de gonadotropaj hormonoj: luteiga hormono (LH) kaj foliklostimulanta hormono (FSH). GnLH en pli granda grado influas la sekrecion de luteiga hormono ol oliklostimulanta hormono, tial ofte nomiĝas ankaŭ "lutliberigino".
Wilhelm Gustloff (ŝipo)
La sinkigo
La "Gustloff" akceptis ĉ. 10.000 homojn (el kiuj 4.000 estis junuloj) kaj ekis la 30-an de januaro sur libera (senmina) akvovojo, prilumite. Ĝin rimarkis soveta submarŝipo S-13 kaj elpafis tri torpedojn. La ŝipo kliniĝis al la maldekstran flankon, ekis paniko. La du promenantaj ŝipoj povis savi nur 1239 homojn, la aliaj – pli ol 9 mil – dronis aŭ frostis en sav-veŝto, en la glacia maro.
Gonadotropin-liberiga hormono
Strukturo
Gonadotropin-liberiga hormono apartenas al klaso de polipeptidoj kaj estas kateno de 10 aminoacidoj, alivorte GnLH estas dekpeptido. La strukturon malkovris en 1977 la Nobelpremiitoj Roger Guillemin kaj Andrew V.Schally. Jen la sekvenco de la GnLH:
Wilhelm Gustloff (ŝipo)
La sinkigo
La sama submarŝipo sinkigis eĉ de la 9-an de februaro la pasaĝeran vaporŝipon "Steuben". El la 5 mil homoj saviĝis nur 600. La 16-an de aprilo estis sinkigita la motora ŝipo "Goya", el 6220 homoj aviĝis 165.
Gonadotropin-liberiga hormono
Strukturo
piroGlu-His-Trp-Ser-Tir-Gli-Leu-Arg-Pro-Gli-NH2
Wilhelm Gustloff (ŝipo)
La sinkigo
La submarŝipa komandanto Aleksander Marinesko havis alkholaĵajn problemojn antaŭ la sinkigo de "Gustloff" kaj "Steuben". Per la sinkigo li esperis rekonon kiel Heroo de la Sovetunio. Anstataŭ tio, li estis forigita postmilite kaj plenumis 3 jarojn en punlaborejo pro ŝtelo. Li mortis en 1963 en Leningrad. En 1990, 27 jarojn post sia morto, li estis rehabilitita kaj postmorte nomumita "Heroo de Sovetunio".
Gonadotropin-liberiga hormono
Produktado
La geno GNRH1 por produktado de antaŭprodukto de GnLH troviĝas en la kromosomo 8. La mamuloj produktas la finan dekpeptidon el 92-aminoacida antaŭhormono en la preoptika antaŭa hipotalamo.
Sekrecio
La sekreciado de GnLH okazas ne kontinue, sed dum mallongaj pintoj kun striktaj intervaloj. Tiuj intervaloj estas diversaj ĉe viroj kaj virinoj. Laŭnorme ĉe virinoj la elĵetoj de GnLH sekvas ĉiuj 15 minutoj en la folikula fazo de ciklo kaj ĉiuj 45 minutoj en la lutea fazo kaj dum gravedeco. Ĉe viroj tiu intervalo daŭras 90 minutoj.
Enkonduko de ekstera GnLH kiel konstanta guĉia infuzio aŭ enkonduko de daŭre agantaj sintezaj analogoj de GnLH kaŭzas maldaŭran pligrandigon de sekrecio de gonadotropaj hormonoj, kiu rapide ŝanĝiĝas kun profunda deprimo de gonadotropa funkcio de hipofizo kaj funkcio de seksaj glandoj pro malsenseco de receptoroj de GnLG en la hipofizo..
Enkonduko de ekstera GnLH per speciala pompo, kiu imitas la naturan ritmon de sekrecia pulsado de GnLH garantias stabilan kaj daŭran stimuladon de hipofiza gonadotropa funkcio. La korekta funkcio de pompa garantias ĝustan interrilaton de LH kaj FSH ĉe virinoj kaj viroj.
Meĥanismo de ago
GnLH stimulas la gonadotropajn ĉelojn en la antaŭa flanko de hipotalamo. La gonadotropaj ĉeloj havas ricevantojn por produkti du hormonojn: FSH (folikulostimulanta hormono) kaj LH (luteiniga hormono). Ambaŭ tiuj hormonoj nomiĝas ankaŭ gonadotropinoj.
Apliko en kuracado
Por apliki GnLHn oni devas uzi specialajn pompojn por ekzakta dozado (vidu supre "Sekrecio"n). Oni uzas GnLHn precipe por diagnozi seksajn perturbojn kaŭzitajn de manko de seksaj hormonoj. Normaligo de la hormona spegulo post enkonduko de GnLH signifas, ke la perturba ĉenero estas hipotalamo. Por kuraci tiajn seksajn perturbojn oni uzas foje anstataŭ pumpodozilo nasan sprajon kun dozilo. Sed tiam la ĝustajn intervalojn de apliko devas garantii la paciento mem. Tio estas malfacila eĉ por plej disciplinataj pacientoj. Pli ofte oni uzas por kuracado diversajn preparaĵojn de gonadotropino, kiuj kostas multe pli ol GnLH.
Achey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Olonne-sur-Mer
Olonne-sur-Mer estas malaperinta franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Olonnais.
Ĝi nun formas parton de Les Sables-d'Olonne.
Unuiĝinta Araba Respubliko
La Unuiĝinta Araba Respubliko (UAR) (الجمهورية العربية المتحدة) estis unuiĝo de la arabaj ŝtatoj Egiptio kaj Sirio en la jaroj 1958 ĝis 1961.
La unio estis fondita la. Al ĝi aliĝis je la ankaŭ la reĝlando Jemeno (Norda Jemeno) en loza federacio, kiu portis la nomon Unuiĝintaj Arabaj Ŝtatoj. La unio disfalis pro la hegemonia politiko de Egiptio per la eksiĝo de Sirio la kaj de Nordjemeno en decembro 1961. Egiptio plu uzis la nomon Unuiĝinta Araba Respubliko post ties fino ĝis la jaro 1972.
Sonoreco
En fonetiko, sonoreco celas la sonriĉecon kaj relativan laŭtecon de parolsonoj. La plej malferma vokalo [a] estas la plej sonora dum la senvoĉaj plozivoj troviĝas je la malsupra fino de la skalo de sonoreco. Laŭ ilia sonoreco oni dividas la parolsonojn en sonorantojn kaj obstruentojn.
Skalo de sonoreco
La ciferaj valoroj en tiu ĉi tabelo estas nur ordigaj. Ili ne reprezentas normon.
La nocion "sonoreco" (germane Schallfülle) enkondukis Eduard Sievers (1881) en sia priskribo de la strukturo de silaboj, precipe de ties fonotakso. La ideo estas, ke la sonoreco ene de silabo unue altiĝas, atingas maksimumon en la kerno de la silabo, kaj post tiu malaltiĝas. En tiu kunligo oni ankaŭ parolas pri hierarkio de sonoreco.
Problemo estas, ke en kelkaj lingvoj, ankaŭ en esperanto, ekzistas silaboj en kiuj frikativo staras je la malĝusta flanko de plozivo. Senvoĉaj frikativoj kiel [s] kaj [ʃ] estas pli laŭtaj ol senvoĉaj plozivoj kiel [p], [t] kaj [k], kaj devus laŭ la principo de Sievers nur aperi pli proksime al la silaba kerno. Laŭ tiu principo vortoj kiel /tselo/ kaj /tʃelo/ estus en ordo, sed /stelo/ kaj /ʃtelo/ estus anomaliaj, iel pli ol dusilabaj.
1624
1624 estis superjaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1624 post Kristo okazis, interalie:
Nedim Gürsel
Nedim Gürsel (Gaziantep, 5an de aprilo 1951) estas turka verkisto kiu loĝas en Francio.
En 1976, Gürsel eldonis Someron senfine, kolekto de historioj. Por tiu kolekto, Gürsel ricevis en 1977 la Premion de la akademio de la turka lingvo, la plej granda literatura premio de Turkio. Pro cenzuro siaj romanoj Somero senfine kaj La Unua Virino ne estis disponeblaj en Turkio dum pluraj jaroj.
Gürsel estas fonda membro de la Internacia Parlamento de Verkistoj. Nuntempe, li estas civitano de Francio kie li instruas nuntempan turkan literaturon en la pariza universitato La Sorbone kaj laboras kiel esplordirektoro pri turka literaturo en la franca Internacia Centro por Scienca Esploro (CNRS).
Verkaro
Nedim Gürsel estas aŭtoro de romanoj, noveloj, eseoj, taglibroj, vojaĝnotoj kaj aliaj prozoj tradukitaj en la francan kaj multajn aliajn eŭropajn lingvojn. Lia verkaro estis tradukita al 12 lingvoj.
Premioj kaj honoroj
Turka Akademia Premio (1976).
Premio Abdi Ipekci (1986).
Premio PEN Centre France por Libereco (1986).
Premio Struzhsky Vesperoj (1992) kaj aliaj premioj.
Honoro en la Ordo de Artoj kaj Leteroj de Francio (2004).
Multnoma popolo
La Multnoma popolo (angle, Multnomah) estis la indiĝenaj loĝantoj de la regiono laŭ la bordoj de la rivero Kolumbio, kie nun situas la grandurbo Portlando (Oregono) kaj ĝiaj transrivera antaŭurbo Vancouver (Vaŝingtonio). Ili parolis dialekton de la supra ĉinuka lingvo. La multnoma popolo ne plu ekzistas; ĝiaj posteuloj parte enmiksiĝis en la ĝenerala, plejparte eŭropdevena loĝantaro de la regiono, aŭ transloĝiĝis al la indiana rezervejo Grand Ronde, kaj enmiksiĝis en la tieajn tribojn.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Pola landvojo n-ro 55
La pola landvojo n-ro 55 (DK55) estas landvojo je longeco ĉ.125 km. Ĝi kunigas la landvojojn nr-o (en Nowy Dwór Gdański) kaj nr-o  en Stolno.
Otto F. Walter
Otto F. WALTER, plennome: Otto Friedrich Walter [oto fridriĥ valte] ( en Rickenbach SO – en Soloturno) estis svisa verkisto.
La filo de eldonisto unue fariĝis librovendisto. Ekde 1956 li laboris en la eldonejo de sia patro kaj en la jaro 1967 li fariĝis estro de eldonejo en Darmstadt, Germanio. En 1973 li revenis al Svislando, vivtenis sin denove kiel eldonisto kaj - ekde 1982 - kiel libera verkisto.
Emeli Sandé
Emeli SANDÉ, naskonome Adele Emeli SANDÉ (naskiĝis en Aberdeen, Skotlando) estas skota kantistino de Soulo kaj nuntempa Ritmenbluso.
Otto F. Walter
La verkaro de Otto F. Walter, konsistanta el romanoj, rakontoj kaj dramoj, kritike prilumas la nuntempan socion.
Emeli Sandé
Albumoj
2012: Our Version of Events
(7810) 1981 DE
(7810) 1981 DE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
14-a Brazila Kongreso de Esperanto
La subŝtatestro ne nur partoprenis en la solena malfermo, sub la prezido de esperantisto D-ro. João Batista Mello e Souza, sed ankaŭ prononcis entuziasman paroladon, liveris altvaloran subvencion por la Kongreso kaj konsentis la inkludon de la esperanta asembleo inter la memorigaj eventoj de la “Unua Centjaro de la Subŝtata Aŭtonomio de la Regiono Paraná”. Dum la unua laborkunsido Mário Ritter Nunes informis, ke Brazila Instituto pri Geografio kaj Statistiko (IBGE) eldonis belan albumon sub la titolo “Urbo Curitiba”, kiu certe estos de granda utileco por la disvastigo de la lingvo Esperanto.
La Organiza Komitato estis la jena:
Prezidanto: S-ro Augusto Gonçalves de Castro; 1-a Vicprezidanto: D-ro Walfrido Piloto; 2-a Vicprezidanto: Kapitano Rivadávia Pereira de Moraes; 3-a Vicprezidanto: S-ino Leonor Castellano; 4-a Vicprezidanto: Kolonelo Wanderley F. Gonçalves; Ĝenerala sekretario: Majoro Martiniano Ceccon Parolin; 1-a Sekretario: D-ro Francisco José Soares Portugal; 2-a Sekretario: Inĝ-ro Alberto Flores; 3-a Sekretario: S-ro Pereira Jorge; 4-a Sekretario: S-ro Newton J. de Siste; Kasisto: S-ro Hyzo Gondeberto dos Santos; Helpa Kasisto: S-ro Osmar José Correia.
Estis ankoraŭ la Komisionoj pri Propagando kaj Gazetaro, Ornamaĵo, Turismo kaj Ekspozicio; kaj fine Akceptado kaj Loĝejo, enhave, en la tuto, kvardek-du personojn.
Aliĝis al la Kongreso 289 (ducent okdek-naŭ) personoj el kiuj 261 (ducent sesdek-unu) partoprenis.
Estis reprezentataj 45 (kvardek-kvin) brazilaj urboj kaj la jenaj landoj: Hispanio, Argentino kaj Urugvajo.
La ĵurnaloj “O Estado do Paraná”, “Gazeta do Povo” kaj “O Dia”, aperigis gravajn raportojn pri la malfermo kaj komenco de la laboro de la kongreso.
La nokton de la unua tago okazis bela arta vespero ĉe la salono de Kultura Interamerika Centro. Dum la semajno, malgraŭ la malbona vetero, la kongresistoj ekskursis per trajno tra mirindaj pejzaĝoj kiel ekzemple la akvofalo “Véu da Noiva” kaj la gresaj formacioj en “Vila Velha”, kaj tio kaŭzis en la spirito de ĉiu kongresisto neforgeseblan rememoron de la promenado.
La 14-an de januaro, lasta tago de la kongreso, oni igis la oficialajn vizitojn al la aŭtoritatuloj, la Subŝtata estro akceptis la kongresistojn, al kiuj li direktis elkoran mesaĝon. Ankaŭ la kongresistoj estis akceptitaj en la Subŝtata Ĉambro de la Deputitoj kaj de la Urbestro.
Okaze de la solena fermo, sub la gvido de Profesoro J. B. Mello e Souza, estis anoncita la simbola inaŭguro de aluda lameno en la strato Doktoro Zamenhof.
Stefan
STEFAN (Olenĉeviĉ S.) estis instruisto de naturscienco en la Rusia Imperio kaj poste en Sovetunio. Li naskiĝis en 1890, kaj estis funkciulo de SEU en urbo Ivanovo 1926-30 kaj poste en Aŝĥabad, Turkmena Soveta Socialisma Respubliko en Meza Azio. Spertulo pri instruado de Esperanto al infanoj kaj pri organizo de internacia lerneja korespondado. Tradukis la verkon „Ruĝa Talko“ de E Pestun (pri fondo de unua soveto en 1905), 1930. Pli frue, en 1920, ludis certan rolon en laboro de Moskva Domo de Esperanto.
Mark Starr
Mark STARR, naskiĝis la 27-an de aprilo 1894 en Shoscombe proksime de la urbo Bath en Anglio, landoparto de Britio, mortis en Novjorko la 24-an de aprilo 1985, estis grava organizanto kaj verkisto en la laborista kleriga movado, anglalingva kaj esperantista.
Lernanto
Li naskiĝis en laborista familio, kie la patro estis karbministo kaj la patrino estis eksa domservistino. Li estis la dua naskito en sepopa gefrataro. Post elementaj studoj en anglikana lernejo, kvankam lia patro estis metodisto, li eklaboris en 1907, tiam nur 13-jara, unue en konstruejo, kaj poste en minejo, kaj tiel proprakorpe ekkonsciis pri la realeco de homekspluatado.
La legado de verkoj de Thomas Huxley, John Ruskin, Robert Blatchford kaj pli poste Karlo Markso igis lin iom post iom forlasi la religian kredon, favore al materiisma mondperceptado. Samtempe kreskis lia intereso pri la laborista movado. Li ekaktivis kadre de la Sendependa Labor-Partio (Independent Labour Party), kie li helpis en la organizado de publikaj kunvenoj. En 1912 li translokiĝis al suda Kimrio, kaj tie estis rimarkita de John Thomas, la unua loka plentempa sekretario de la Kimria Kleriga Laborista Asocio. (Workers' Educational Association, WEA). La favoraj rekomendoj de Thomas ebligis al li eniri la Centran Laboristan Kolegion en Londono en 1915. Kvankam li vizitis ĉi tiun lokon dum tre perturbita periodo, la tie ricevitaj instruoj profunde stampis lian menson. Li malkovris la ekonomian teorion de Karlo Markso, sed ankaŭ la pensojn de Dietzgen kaj Kerr. Samtempe en 1917 lia fratino Ellen Gregory instruis al li Esperanton - li iĝis unu el ŝiaj plej sukcesaj lernantoj.
Plu studante en la kolegio, li rapide estis agnoskita kiel instruisto kaj artikolisto en la laborista medio. Li tiam interalie preparis serion de 20 kursoj pri industria historio, kiuj estis represitaj libroforme en novembro 1917 sub la titolo "Laboristo rigardas la historion", kiu tuj iĝis furoraĵo en la movado por sendependa laborista edukado. Iuj riproĉis lin, ke li vane foruzas sian energion, ĉar la laboristoj nur devas okupiĝi pri la momentaj urĝaĵoj, kaj spronite de ĉi tiuj kritikoj, li argumentis pri la neceso provizi la laboristaron per nova historia bildo, kiu rompos la miton pri la eterneco de la ekspluatado. Li samtempe ekdefendis la neceson kontraŭbatali historiajn bildojn, kiuj prezentas la sociajn antaŭenirojn kiel realiĝaĵojn ŝuldataj al "grandaj homoj" aŭ superaj rasoj, aŭ, pli malfrue, al pure psikologiaj klarigoj pri homa konduto.
Militrifuzanto
Lia edukista kaj verkista laboro estis ĉesigita dum la somero de 1918, kiam li estis vokita al militservo. Li unue provis eviti armeiĝon, kaj kiam kaptita, li rifuzis la servon kaj estis sendita al milita kortumo. Li klare diris dum sia proceso ke lia rifuzo batali ŝuldiĝas ne al religiaj skrupuloj, sed al politikaj konvinkoj. Li defendis sin per prelego pri la imperiisma eco de la milito kaj per la aserto, ke li preferas enmeti novajn ideojn en kapoj anstataŭ faligi ilin. Responde al tio, li estis enkarcerigita en Wormwood Scrubs. Tie, li ricevis de unu el siaj fratinoj version de la Nova Testamento en Esperanto, kaj ekinteresiĝis pri la internacia lingvo. Sekve al klopodoj de lia patro ĉe sia parlamenta deputito, li estis translokita al farmo en Northumberland, kie li kontaktiĝis kun aktivuloj el la Pleba Ligo (Plebs League), i.a. Will Lather kaj Ebby Edwards.
Organizanto en la Brita laborista klerigmovado
Post sia liberiĝo, Starr aktive partoprenis en la starigo de kleriga movado por laboristo. Li iĝis unu el la plentempaj organizantoj de la Nacia Konsilio de Laboristaj Kolegioj (National Council of Labour Colleges, NCLC), kiu celis kunordigi la diverstipajn iniciatojn por sendependa instruado de la laborista klaso. La starigo de ĉi tiu konsilio fakte eĉ estis ekdiskutita sekve de propono lia ĉe la jarkonferenco de la Pleba Ligo. Li verkis multajn artikolojn pri la temo, kaj ankaŭ pri pedagogiaj metodoj. Menciindas, ke jam tiutempe li pridiskutis la oportunecon de plene sendependa edukmovado por laboristoj, kaj kuraĝigis enirismon en lokaj ŝtataj instruinstancoj, se oportune. Tiel li mem instruis esperanton en Londono inter 1923 kaj 1927.
Li tiutempe plentempe prizorgis la organizan laboron de la NKLK por orienta Anglio. Li ankaŭ estis tie la reprezentanto de la Pleba Ligo, kiu estis la ĉefa organizo por propagando de sendependa laborista klerigado. La Pleba Ligo publikigis revuon kaj lernolibrojn. Ĝiaj ĉeforganizantoj estis membroj de la familio Horrabin, kun kiu Starr intimiĝis pli kaj pli komence de la 20-aj jaroj. J.F. Horrabin, ĵurnalisto kaj desegnisto, eldonis la Pleban revuon, lia edzino Winifrede estis la naiva sekretario de la organizo kaj lia fratino Kathleen deĵoris en la Pleba oficejo. Starr, helpante Horrabinonen la produktado de la revuo, al kiu li kontribuis per multaj artikoloj, transiris plian ŝtupon en la intimiĝo per edziĝo kun Kathleen Horrabin en julio 1921. La postan monaton, li partoprenis en la fondkongreso de SAT, kie li ankaŭ aktive implikiĝis ĝis la fino de sia vivo per verkado de multaj artikoloj kaj kongresaj prelegoj kadre de la laborista universitato ktp... Sur la poresperanta flanko, li prizorgis en Britio skriban E-kurson, E-fakon en "Daily Herald", kaj gvidis kursojn.
Li tre atentis pri plibonigo de la instrumetodoj en la Laborista Klerigmovado, kuraĝigante la uzon de diskutoj kaj de bildaj helpiloj. Li puŝis al uzo de la loka gazetaro por raporti pri la aktivaĵoj de la lokaj lernejoj, kaj emfazis la gravecon de la uzo de radio por diskonigi la agadon de la NKLK.
Kun la familio Horrabin, li aliĝis al la Komunista Partio de Britio post ĝia fondiĝo, sed ne restis tie longe. Kvankam marksisto, li estis mense tro sendependema por akcepti la disciplinon postulatan de la partiaj membroj. Li cetere havis la okazon viziti Sovetion kadre de la Leningrada SAT-Kongreso en 1926, kaj tiam kreskis liaj duboj pri la sovetia reĝimo. Post forlaso de la Komunista Partio li aliĝis al la Laborista Partio, por kiu li dufoje estis kandidato ĉe la ĝeneralaj balotoj de 1923 kaj 1924. Tamen li ne speciale interesiĝis pri politika kariero, kaj plu dediĉis sin ĉefe al instruado kaj verkado.
En 1925 la NKLK publikigis lian verkon titolita "Laboristo rigardas ekonomikon", per kiu li provis esprimi en simpla ĉiutaga lingvo marksisman kritikon de la kapitalisma sistemo. Sed ĝi ricevis multe malpli grandan eĥon ol "Laboristo rigardas historion", kiu samjare estis reeldonita. Ĉi tiu reprilaborita eldono, stile pliglatigita kaj pli bone prezentita, ankaŭ estis malpli entuziasma ol la libro de 1917. La tujan triumfon de la laborista klaso anstataŭis multaj duboj pri la estonteco. La ŝanĝoj bildigis la evoluon de la spiritostato de Starr. Studante la internacian laboristan movadon, interalie pere de SAT kaj Esperanto, li havigis al si multajn kontaktojn, kiuj montris al li, ke naciaj, rasaj, religiaj kaj lingvaj antaŭjuĝoj plu konsistigas grandegajn malhelpojn por la starigo de internacia solidareco flanke de la laborista klaso.
Ekde siaj unuaj studjaroj en Londono, Starr interesiĝis pri la maniero per kiu tiuj ĉi malhelpoj estis plifortigitaj de naciaj eduksistemoj. Ŝovinismaj interpretoj de la historio, imperiaj gloradoj kaj rasismaj stereotipoj plenigis lernolibrojn tra la mondo. Pere de siaj kontaktoj en la esperanto-movado kaj ĉe la Ligo de Laboristaj Instruistoj (Teachers' Labour League), li kolektis pruvojn pri tio ĉi, kaj utiligis ilin por la verkado de "Mensogoj kaj malamo en Edukado" (1929), taksata kiel lia plej grava libro.
Usona reformisto
Kiam publikiĝis ĉi tiu libroj, li jam estis forlasinta Brition kaj daŭrigis sian karieron en Usona laborista edukista medio. Tiu foriro ŝuldiĝis al personaj kaŭzoj. Li havis personajn kaj strategiajn malakordojn kun J. P. M. Millar, la ĝenerala sekretario de la NKLK, al kiuj aldoniĝis malboniĝo de liaj rilatoj kun sia edzino, de kiu li pli poste oficiale disiĝis. Ĉar ĝuste tiam estis proponita al li provizora instruposteno en Usono, li forlasis Brition dum somero 1928, kaj lia provizora posteno en Brookwood College iĝis definitiva. Li tie renkontis sian duan edzinon, Helen Grosvenor Norton, kiu ankaŭ instruis tie, kaj deĵoris en la kolegio ĝis 1935, kiam li iĝis la respondeculo pri edukado en la Internacia Unuiĝo de Laboristoj en Virnivestaĵa industrio (International Ladies' Garment Workers' Union).
En 1937 li akiris la usonan civitanecon, kio ebligis al li plene ekaktivi en la usona politika vivo. Li agadis kadre la Usona Laborpartio (American Labor Party) ĝis ĝia splitiĝo en 1944 inter komunistoj kaj ne-komunistoj. Iom post iom malradikaliĝis liaj politikaj ideoj, interalie pro konfliktoj kadre de Brookwood College en la kantono Westchester inter tiuj, kiuj deziris ligi la institucion al la Usona Komunista Partio kaj tiuj, kiel li, kiuj deziris konservi ĝian sendependecon. Li taksis la usonajn komunistojn mallarĝmensaj kaj sektemaj, kaj reciproke estis insultita de ili. Li poste aliĝis al al Liberala Partio, grupo ĉe la maldekstro de la Demokrata Partio, kaj gvidis ĝian branĉon en Kvinzo de 1945 ĝis 1959. Li sensukcese kandidatis por ĝi ĉe la urba baloto en 1945, kun klare reformisma programo. Laŭ usonaj kriterioj, li tamen plu staris maldekstre sur la politika kampo, kaj cetere daŭre referencis al Markso, kaj ĝis sia morto kritikis la kapitalisman sistemon.
En 1945 li estis ano de la usona delegitaro en la unua konferenco de UNESKO en Londono, kaj estis unu el la gvidantoj de la Usona Nacia Eduka televida kaj radiofonia Centro (American National Educational TV and Radio Center) de 1958 ĝis 1961. Post sia emeritiĝo en 1960, li faris stud- kaj instru-vojaĝojn por la Internacia Oficejo pri Laboro al Singapuro (1960-61) kaj Orienta Afriko (1961-63). Li krome estis delegito de UEA por UN kaj respondeculo de la Novjorka Esperanto Informcentro inter 1965 kaj 1972. Li plie plu kontribuis per artikoloj al Sennaciulo kaj Sennacieca Revuo. Ĝis sia 88-a vivojaro li instruis Esperanton en vesperaj kursoj en Novjorko. Tiam grava kor-operacio devigis lin redukti siajn aktivaĵojn.
Li mortis en Novjorko la 24-an de aprilo 1985.
Vordernberg
Vordernberg - germana prononco pli-malpli - estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leoben. Fine de en la komunumo vivis.
1664
En la jaro 1664 post Kristo okazis, interalie:
NoSQL
NoSQL (not only SQL, ne nur SQL) estas metodaro en informadiko, kiu determinas datumbazarajn klasojn kaj devas solvi malbonpunktojn da rilataj datumbazoj: horizontala skalŝanĝebleco (scalability), atingebleco (availability) kaj simpleco de projekciado. Tamen la datumbazoj povas subteni SQL-komandojn.
Klasifiko
NoSQL-datumbazojn eblas dividi en sekvantaj grupoj :
Bács-Kiskun
Bács-Kiskun (pron. ba'ĉ-kiŝkun) estas mezgranda administra unuo en Hungario.
Komunumoj de la departemento
La departemento havas specialan sistemon pri la komunumoj. Komence hungaroj kaj kumanoj loĝadis. Dum la turka erao la vilaĝoj senhomiĝis, sed en la urboj la loĝantaro pluvivis. Post la turkoj la loĝantaro eklaboris sur la kampoj, sed inter la parcelo kaj la urbo estis longa distanco. La kamparanoj konstruis farmojn en siaj parceloj por la iloj, poste ili forlasis la urbojn kaj loĝis en la farmo, kie ili bredis ankaŭ bestojn. Formiĝis senfina vico da farmoj. En la hungara lingvo oni aldoniĝis vorto mondo (farmomondo), ĉar la regiono estis tiel granda. Ĝis 1876 granda parto ne apartenis al departemento, sed al aŭtonomio de kumanoj. Dum la socialisma erao formis farmocentrojn, kie estis iom da komunaj servoj.
Levallois-Perret
Levallois-Perret [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Hauts-de-Seine, en la regiono Francilio. Ĝi havis 63,436 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Levallois-Perret troviĝas ĉe la rivero Sejno, nordokcidente de la centro Parizo. Najbaraj de Levallois-Perret estas Clichy nordoriente, la 17-a arondismento de Parizo sudoriente, Neuilly-sur-Seine sudokcidente kaj Courbevoie nordokcidente, trans la rivero.
NGC 2146
NGC 2146 (aliaj indikoj — UGC 3429, MCG 13-5-22, ZWG 348.17, KCPG 110A, IRAS06106+7822, PGC 18797) estas galaksio en la konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fondaĵo Wilhelm Gustloff
La Fondaĵo Wilhelm Gustloff (Wilhelm-Gustloff-Stiftung) estis nomata laŭ Wilhelm Gustloff, martirigita far la nazioj. Ĝi estis fondita far distrikta gvidanto (gaŭlejtero) Fritz Sauckel el Turingio, la 27-an de majo 1936 en Vejmaro. Li gvidis la fondaĵon kiel komisiito de Adolf Hitler.
La industria posedaĵo de la fondaĵo baziĝis je Suhl-a Simson-Werk (Uzino Simson), arjigita en 1935. Poste oni transdonis pluajn grandajn armil- kaj armaĵuzinojn, kiel ekz. en 1938 la Hirtenberga kartoĉa uzino en Aŭstrio aŭ la „Ventimotor GmbH” en Weimar.
En 1939 oni tranomumis la fondaĵon al „Wilhelm Gustloff Werke, Nationalsozialistische Industriestiftung“ (Wilhelm-Gustloff-aj uzinoj, nacisocialisma industria fondaĵo), ĝi estis unu el la plej grandaj armaĵaj konzernoj en meza Germanio. La fondaĵaj uzinoj produktis (precipe en Suhl) ĉirkaŭ kvaronon de la tuta produktaĵo je maŝinpafiloj por la germana armeo.
Pavlice
Pavlice estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Gábor Vaszary
Gábor Vaszary [vasari], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vaszary Gábor estis hungara verkisto, ĵurnalisto, scenaristo, ilustristo. Liaj gefratoj estis János Vaszary (reĝisoro) kaj Piri Vaszary. Gábor Vaszary naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Lugano (Svislando).
Biografio
Gábor Vaszary frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Belarta Altlernejo. Li ricevis premion de Societo Szinyei Merse Pál en 1921. Lia majstro estis János Vaszary, sed li finis la studadon kaj li iĝis ĵurnalisto kaj grafikisto en Parizo inter 1924 – 1932. Hejmenveninta li estis sukcesa verkisto kaj scenaristo en Budapeŝto, inter 1927 kaj 1943 li verkis 15 popularajn romanojn kun propraj ilustraĵoj. Ekde 1935 liaj spektakloj estis videblaj en la ĉefurbaj teatroj, kie la ĉefrolanto estis Marica Gervay. En kelkaj spektakloj li estis ankaŭ reĝisoro aŭ aktoro aŭ dekoraciisto. En 1947 li disidis, ekde 1949 li vivis en Okcidenta Germanio. En 1952 li laboris en Radio Libera Eŭropo, poste li vivis plu en Svislando.
(16776) 1996 VA8
(16776) 1996 VA8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Italaj aŭtovojoj
Italio estis unu el la unuaj landoj, kiu konstruis aŭtovojojn.
Sur plej multaj aŭtovojoj oni devas pagi por uzado.
Sistemo de la numeroj
La sistemo ne estas entute logika kiel en francaj aŭ germanaj aŭtovojoj. La vojoj A1 kaj A3 interligas la landon de nordo al sudo, la A4 de okcidento al oriento. La vojoj A5 kaj A6 ekas en Torino, la A7, A8 kaj A9 ĉe Milano. La A10, A11 kaj A12estas relative proksimaj al la maro, la A13 kaj A14 sur la alia flanko ĉe la maro. Ne paralelaj al la maro estas de nordo al sudo la A15, A16, A17 kaj en Sicilio sekvas la A18, A19 kaj A20. La A21, la A22 kaj A23 estas denove en la nordo, la A24 kaj la A25 en la montaro oriente de Romo. La A26, A27 kaj la A28 estas denove en la nordo. La A29 kaj la A30 en la sudo, la A31 en la nordo, la A32 kaj la A33 en la nordokcidento. La vojoj A5x estas urboproksimaj, la A90 kaj la A91 situas ĉe Romo.
Kontraŭe al plej multaj numersistemoj en aliaj landoj, italaj aŭtovojidoj ne havas propran numeron. Anstataŭ tio vojo, kiu interligas aŭtovojon kaj urbon, nomatas Raccordo. Grandparte tiaj ligaj vojoj senpagas. Kaj por aŭtovojoj, kiuj interligas du aŭtovojojn, oni uzas la sekvan numeron. Ekzemple: La aŭtovojo de Lukko (ĉe la A11) al Viareĝo (ĉe la A12) interligas la aŭtovojojn A11 kaj A12. Oni skribas en la direkto al Viareĝo A12 kaj al Lukko A11. Kutime oni devas pagi sur ili.
Listo de la aŭtovojoj eksterurbaj
itala aŭtovojo
Naciaj ŝoseoj (Superstrade) en Italio
SS12 Ŝoseo de Abetono kaj Brenero
Sailly-lez-Lannoy
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, laŭvorte "Sailly apud Lannoy", nederlande respektive okcidentflandre Zelleken - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Kantono Sens-Nord-Est
La kantono Sens-Nord-Est (france canton Sens-Nord-Est) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Sens. Ĝia ĉefurbo estas Sens.
Jacaraci
Jacaraci estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 13.651 loĝantojn en 2010.
Nuri al-Maliki
Nuri al-Maliki (longtempe Ĝaŭad al-Maliki, naskiĝis la ) estas iraka politikisto kaj vicprezidanto de la Islama Daŭa-Partio.
En aprilo de 2006 li estis elektita al nova ĉefministro de Irako. La 22-an de aprilo petis lin la iraka prezidento Ĝalal Talabani establi la novan registaron, kiu devas adiaŭi la provizoran registaron de Ibrahim al-Ĝafari. Al-Maliki laboris tie kiel gvidanta konsilisto.
En aprilo de 2006, Ĝaŭad Al-Maliki decidis ŝanĝi sian nomon al Nuri Kamel, ricevita ĉe naskiĝo. Tiel lia nomo iĝis Nuri Kamel al-Maliki.
Aisey-et-Richecourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Burgo Orlebach
La burgo Orlebach estas ne plu ekzistanta burgo apud Zweibrücken en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La burgo estis en la jaro 1335 la posedo de grafo Walram la 2a von Zweibrücken.
3163 Randi
3163 Randi estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, kiu sufiĉe proksimiĝas Marson por esti marsrenkonta asteroido; ĝi tanĝas la marsan orbiton sed ne trairas ĝin.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kanaddevenan iluziiston kaj zetetikiston James Randi (naskita la en Toronto).
Niĝeria Enlanda Milito
La Niĝeria Enlanda Milito, konata ankaŭ kiel Biafra Milito, 6a de julio 1967 – 15a de januaro 1970, estis etna kaj politika konflikto kaŭzita de klopodita secesio de la sudorienta provinco de Niĝerio kiel mem-proklamita Respubliko Biafro. La konflikto estis la rezulto de ekonomiaj, etnaj, kulturaj kaj religiaj kontraŭstraoj ĉefe inter la Haŭsoj de nordo kaj la Igboj de sudorienta Niĝerio. Dum la ĉirkaŭ du kaj duono da jaroj de milito, ĉirkaŭ 1 milionoj da civiluloj mortiĝis pro malsatego kaj luktado. La milito famiĝis pro malsatego en kelkaj el la sieĝataj regionoj dum la milito, kaj sekvaj plendoj pro genocido ĉefe fare de la Igboj majoritataj en la regiono.