cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akvokastelo Großliebringen
Historio
Fidindaj fontoj pri ties konstruo mankas sed oni povas konjekti ke jam en la 10-a jarcento troviĝis remparita areo tie. La unua mencio de Großliebringen tamen estas nur en 1106. Laŭdire damaĝitis burgo konstruita en la stilo de la floranta Mezepoko dum la t.n. Saksio frata milito (1446-51) ĉ. en la jaro 1450. Ĝis 1757 posedis la tuton la nobeloj de Witzleben.
Alikonstruoj
En la 17-a jarcento oni faris el partoj de la burgo trabfakaĵon frankonian kun etaĝoj superaj. Dum la milito kontraŭ Napoleono Bonaparte la bieno servis kiel lazareto soldata; postea troviĝis surloke simpla vilaĝa trinkejo kaj poste gastejo. Post kiam plurfoje posedantoj alternis, la bieno iĝis privata en 1990. En 1993 faritis ŝanĝo en hotelon kun tradicia kavalira salonego. Videblas ankoraŭ akvofoso, originalaj volbaĵoj kaj embrazuroj.
41450 Medkeff
41450 Medkeff estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo Jeffrey S. Medkeff (1968–2008), kiu alportis helpon kaj disdonis por robotaj operacioj de observatorioj, rego de teleskopoj, redukto de la datumoj kaj aŭtomata sendo de rezultoj al Minor Planet Center. Tiel, li konribuis al la malkovro kaj fotometriaj observoj de miloj da asteroidoj.
Nogent-sur-Seine
Nogent-sur-Seine [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Aube, en la regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Ĝi havis 6,028 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Nogent-sur-Seine situas ĉe la rivero Sejno, nordokcidente de Troyes.
Martin Heinrich Klaproth
Marteno Henriko Klaproth (1743-1817) (n. en Wernigerode, 🇩🇪, en la 1-a de decembro 1743 - m. en Berlino, 🇩🇪, en la 1-a de januaro 1817) estis germana kemiisto kiu malkovris la uranion (1789), zirkonion, kaj cerion , studis kaj rekonis la Titanion , la Stroncion kaj la Teluron. En 1810, li okupis la unuan katedron de Kemio en la Universitato de Berlino. Lia filo, Julius Heinrich Klaproth (1783–1835) estis fama orientalisto kaj lingvisto.
Biografio
Dum granda parto de sia vivo, li aktivis kiel apotekisto. Post sinsekve ofici kiel asista farmaciisto en Kedlinburgo, Hanovro, Berlino kaj Dancigo li venis al Berlino, en 1771, okaze de la morto de Valentin Rose la Maljuna (1736-1771), kiel administranto de liaj negocoj, kaj en 1780, li starigis vendejon proprakoste en la sama urbo, kie ekde 1782 li oficis kiel asista farmaciisto en la Ober-Collegium Medicum. En 1787, li nomumiĝis profesoro pri kemio de la Prusa Reĝa Artilerio, kaj okaze de la universitatofondo, en 1810, li elektiĝis profesoro pri kemio. Li mortis en Berlino, dum la novjara tago, en 1817. Klaproth estis elstara siaepoka kemiisto en Germanio.
Zorgema kaj konscia laboranto, li multon faris por plibonigi kaj sistemigi la procezojn pri analiza kemio kaj mineralogio, kaj lia estimo por la kvantizaj metodoj faris lin unu el la plej konvinkaj adeptoj de la Lavxuaziera doktrino ekster Francio. Klaproth trovis la elementon titanion en la erco rutilo, en 1791, kredinte ke temis pri nova eltrovo, tamen, William Justin Gregor (1761-1817) jam estis malkovrinta ĝin, trovinte la metalon en alia malsimila erco, la ilmenito , antaŭe al la studo de Klaproth, kvankam en la sama jaro. Li unue malkovris la uranion dum li analizis la mineralon peĉblendon, ankaŭ konata kiel uraninito. Krom tio, studante la zirkonoliton, li malkovris la zirkonion (1789), kaj difinis la uranion kaj la zirkonion kiel malsamaj elementoj, kvankam li ne sukcesis akiri ilin en la pura metalstato. Li ankaŭ klarigis la komponiĝon de sennombraj substancoj kiu ĝis tiam estis tute nekonitaj, inkludante kombinaĵojn de la ĵus agnoskitaj elementoj, kiel Teluro, Stroncio, Cerio kaj Kromio.
Liaj dokumentoj, pli ol ducent entute, estis kunigitaj en liaj du verkoj Beiträge zur chemischen Kenntnis der Mineralkörper (5 volumoj, 1795–1810) kaj Chemische Abhandlungen gemischten Inhalts (1815). Li ankaŭ publikigis Chemisches Wörterbuch (1807–1810), kaj alia reviziita eldono de Handbuch der Chemie (1806) far Friedrich Albrecht Carl Gren (1760-1798). Gren estis la plej granda defendanto de la ekzisto pri la flogistona teorio.
En 1795, li elektiĝis Membro kaj protekanto de la Reĝa Societo kaj eksterlanda membro de la Reĝa Akademio de Sciencoj en Svedio. La lunkratero Klaproth estis nomita liaomaĝe.
Aetigkofen
Aetigkofen estas iama komunumo kaj ek de la 1-a de januaro 2014 parto de la komunumo Buchegg en la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 176 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Aetigkofen situas en la Svisa Mezlando en terenkaldrono sur la norda flanko de la montoĉeno Bucheggberg sur alteco de 610 m s.m. La kaldronon, en kiu troviĝas la vilaĝo, ĉirkaŭas arbaraj montetoj. La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 2,03 km², de kiuj 35% estas kovritaj de arbaro, 59% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado. Sude de la komunumo situas la ebena Valo de Limpach. Krom la vilaĝo Aetigkofen apartenas al la komunumo la setlejo Mettlen okcidente de la vilaĝo.
Najbara komunumoj
La iama komunumo Aetigkofen limas ĝis la komunumakunigo fine de 2013 en nordo kaj nordoriento al Mühledorf, en sudoriento al Unterramsern, en sudo al Messen, kaj en okcidento al Lüterswil-Gächliwil.
Trafiko
La iama komunumo Aetigkofen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas per flankaj vojoj de Gächliwil, Mühledorf kaj Limpach. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Messen al la stacidomo de Lohn-Lüterkofen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de proksimume 12 kilometrojn sudoriente apud Kirchberg, kaj la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas 10 kilometrojn nordokcicdente apud Grenchen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Aetigkofen datiĝas el la jaro 1034 kiel Etikhouen. Dum la 13-a kaj 14-a jarcento Aetigkofen estis parto de la Senjorujo Buchegg, kiu fariĝis en la jaro 1391 la soloturna voktejo Bucheggberg. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la malalta jurisdikcio pri Aetigkofen apartenis al la soloturna tribunalo de Aetingen kaj la supera jurisdikcio al la berna tribunalo de Zollikofen.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.
Kruringo
Kruringo aŭ streĉpantalono estas - en moderna senco - tiu vestaĵo, pantalono el elasta materialo, kiuj kovras la malsuprajn membropartojn (krurojn) rekte sur la haŭto. Ĝi estas agrabla ĉiutaga vestaĵo kaj tre konvenas por sportado (kelkaj materialoj povas tuj absorbi kaj fordoni la ŝvitadon). Ofta baza materialo por ties produktado estas la likro aŭ nilono.
La streĉpantalonoj varias je longo de femurmezo ĝis maleolo.
Aliaj signifoj
La kruringo en la antikvo estis parto de la armaĵo, kiu kovris la krurojn (PIV). En tiukaze, ĝi estis el forta ledo aŭ el metalo kaj protektis kontraŭ tranĉoj, vundiĝoj.
La kruringo ankaŭ estas leda aŭ fortiktola krurovesto, por la rajdistoj, ktp. (PIV).
Krurumo estas tiu parto de la pantalono aŭ boto, kiu kovras la kruron (PIV).
7367 Giotto
7367 Giotto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala pentristo kaj skulptisto Giotto di Bondone (1267–1337). Li vidis la en 1301 kaj figuris ĝin en la fresko Adorazione dei Magi (Adorado de la Magoj) de Padovo ; pro tio, la eŭropa kosmosondilo, kiu preterflugis tiun kometon en 1986, estis ricevinta la nomon de Giotto.
11516 Arthurpage
11516 Arthurpage estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstralia astronomo Arthur A. Page, (1922–2011), naskiĝinta en Japanio. Li faris gravajn kontribuojn al la studo de kaj fondis la Astronomian Asocion de Kvinslando por promocii la.
Krimo kaj puno (filmo de 1992)
Krimo kaj puno (germane: Schuld und Sühne) estas germana filmadapto de romano de Fjodoro Dostojevskijo reĝisorita de Andreo Vajdao el 1992.
Ralph Klein
Ralph Phillip Klein MLA (naskiĝis, mortis ) estro de la Progresisma Konservativa Partio de Alberto, estis ĉefministro de la kanada provinco Alberto. Li havis la du postenojn de 1992 ĝis 2006. Li havas la kromnomon "Reĝo Ralph", kiu aludas kaj la longdaŭron de lia politika kariero kaj lian estrostilon, kiun multaj opinias aŭtokrata.
Urbestro de Kalgario
Klein unue famiĝis en Kalgario kiel radia kaj televida personulo. Li estis Unua Raportisto pri Civitanaj Aferoj ĉe la televida kaj radia stacio CFCN. Klein ekhavis politikan sperton kiam li elektiĝis urbestro de Kalgario (Alberto) la 15-an de oktobro 1980. Dum Klein estis urbestro, la urbo ekonomie prosperis kaj allogis multajn senmetiajn laboristojn de la tuta lando. Li ricevis malfavoran nacian atenton kiam li kulpigis "eastern bums and creeps" (orientajn sentaŭgulojn kaj strangulojn) pro trostreĉado de la sociservoj kaj polico de Kalgario. Kalgario gastigis la Vintraj Olimpikojn de 1988 kiam Klein estis urbestro. Antaŭ ol li engagiĝis en provinca politiko Klein konsideris sin subtenanto de la Liberala Partio, kvankam li ankaŭ subtenis la Progresisma Konservativa Partio de Brian Mulroney en la Kanada federacia balotado de 1988.
Ekengaĝiĝo en provinca politiko
Klein transiris de urba al provinca politiko, elektiĝante deputito de la Leĝdona Asembleo kiel reprezentanto de la elektodistrikto Kalgario Elbow en la provinca balotado de 1989. Li fariĝis ministrio respondeca pri la medio en la registaro de Don Getty (kaj tiel ricevis la titolon "La Honorinda" por la daŭro de lia membreco en la Kabineto de Alberto). Klein denove altiris al si nacian atenton kiel medi-ministro kiam li faris maldecan fingrogeston al medi-aktivulo protestanta la decidon de la registara decido permesi la konstruadon de digo ĉe la rivero Oldman. Klein defendis sian uzadon de la gesto atentigante ke la medi-aktivulo unue uzis la geston.
Ĉefministro
Kvankam la registaro de Klein estis malavara en subtenado de la artoj kaj ne tranĉis sanservajn programoj tiom kiom la registaroj de iuj aliaj provincoj, kontraŭuloj de Klein opinias la pri-sociajn kaj pri-mediajn vidpunktojn de Klein sensercaj. Subtenantoj respondas argumentas ke Klein nur elektas taŭgajn prioritatojn por limigite disponebla monoj de la registaro.
En malfrua junio de 2003 Klein kaj Usona Vicprezidanto Dick Cheney, onidire amikoj, kunvenis por diskuti la malpermeson je importado de bovaĵo kaj la vojon de Alaska naftodukto, kiun laŭ Klein oni devas nepre integrigi kun la jam ampleksa naftodukta sistemo de Alberto. Ĉi-lasta propono estas populara ĉe Cheney kaj aliaj subtenantoj de Nordamerika energi-sendependeco en la naftoindustrio.
Dum la Kalgaria Stampedo de 2004 Klein anoncis ke la Alberta registaro jam flankenmetis sufiĉan monon por repagi la ŝuldojn de la provinco en 2005. La publika ŝuldo de Alberto estis ĉirkaŭ CA$ 23 miliardoj kiam Klein enposteniĝis, kaj la repagado de ĝi estis unu el la plej gravaj long-tempaj celoj de la ĉefministreco de Klein. Oni reelektis Klein por kvara deĵorperiodo en la balotado de 2004 kiu okazis la 22-an de novembro 2004, sed ĉi-foje li gajnis nur 62 el 83 sidlokoj kaj 47% de la voĉoj.
En junio de 2003 decido de la Ontaria Supera Kortumo koncerne la Kanadan Ĉarton forigis federaciajn limigojn je la leĝa rekonado de sam-seksaj unuiĝoj. Pro la malpopulareco de ĉi tio en Alberto Klein ripetis promesos uzi la "Malgraŭ"-klaŭzon en la Kanada Ĉarto por vetoi ĉian devigon ke la provinco registru sam-seksajn edziĝojn. Spite la amaskomunikilajn raportojn ke ĉi tio estis nova ideo de Klein, kio multe lin ĝenis, ĉi tiun veto-proponon la Alberta Asembleo jam diskutis kaj akceptis kvin jarojn pli frue. En decembro de 2004 Klein postulis la okazigon de nacia referendumo pri sam-seksa edzeco. Ĉi tiun postulon rapide malakceptis kaj la registaro de Paul Martin kaj la estro de la Konservativa Partio de Kanado, Stephen Harper.
Post la aprobado en 2005 de sam-seksa edzeco far la federacia parlamento per Leĝo C-38, Klein unue anoncis ke lia registaro batalos kontraŭ la distribuadon de licencoj por sam-seksaj edziĝoj, sed poste li diris publike ke ne estas laŭleĝa maniero kontraŭi la federacian leĝon (nek per la "malgraŭ"-klaŭzo nek per la povoj de la provinco regantaj intercivitana edziĝo), kaj la registaro akceptis la edziĝojn kun malvolonteco.
En septembro de 2005 Klein anoncis ke ĉiu albertano ricevos bonifikon de prospero pro provinca supergajno rezulte de la prospero de la naftoindustrio en Alberto.
Vidu ankaŭ
Listo de ĉefministroj de Alberto
Etiko
Kutime oni uzas "etikon" kaj "moralon" kiel sinonimojn, tamen etiko estas la scienco pri moralo; alivorte: moralo diras, kion oni faru; etiko esploras, kial. Kiel branĉo de filozofio, etiko priesploradas la demandojn "Kio plej bonas por ke homoj vivu?" kaj "Kiaj agoj estas pravaj aŭ malpravaj (bonaj aŭ malbonaj, justaj aŭ maljustaj) en partikularaj cirkonstancoj?" En la praktiko, etiko serĉas solvi demandojn de homa moralo, per difinado de konceptoj kiaj bono kaj malbono, pravo kaj malpravo, virto kaj malvirto, justeco kaj krimo. Kiel fako de intelekta esplorado, morala filozofio ankaŭ estas rilata al la fakoj morala psikologio, priskriba etiko, kaj valorteorio.
Tri ĉefaj kampoj de studo ene de etiko nuntempe agnoskitaj estas la jenaj:
Iam, la muzo Klio personigis etikon.
Nocio kaj objekto
De la komenco de la filozofio, oni meditis pri la konduto. Jam Aristotelo, kiu verkis la unuan etikan traktaton ("Etiko al Nikomano"), enkondukis la esprimon "etiko" por filozofia fako kaj volis nomi per tiu la sciencan traktadon kun kutimoj, moroj kaj tradicioj (etos), je kio tamen jam ekde Sokrato la etiko moviĝis en la centron de la filozofia pensado (Sokrata metodo). Fone estis la koncepto jam reprezentita de la Sofistoj, ke estas maladekvate por intelekta vivaĵo kiel homo, se tiu lasas direkti sian agon nure per konvencioj kaj tradicioj. Aristotelo estis konvinkita, ke homa praktiko estas alirebla per racia pensado. Etiko tiel estis por Aristotelo filozofia fako, kiu havas la tutan amplekson de homa agado kiel objekto, metas tiun ĉi objekton per filozofiaj rimedoj sub normigan prijuĝadon kaj instrukcias praktikan realigon de la tiel akiritaj ekkonitaĵoj.
La ĝeneralan etikon – sekvonte simple nomata etiko – oni nuntempe komprenas kiel filozofian fakon, kies tasko estas starigi kriteriojn por bona kaj malbona agado kaj la taksado de ĝiaj motivoj kaj sekvantaĵoj. Ĝi estas la baza fako en la aplikata etiko, kiu traktadas kiel individua etiko, soci-etiko, pac-etiko kaj en la sferaj etikoj la normigajn problemojn de sia specifa vivosfero.
La etiko kiel filozofia fako baziĝas nur sur la principo de la racio. En tio ĝi diferencas de la klasika memkompreno teologia etiko, kiu konfesas la morajn principojn kiel baziĝantaj en la dia volo kaj tiel kutime kondiĉigas la kredon je dia revelacio. Precipe en la 20-a jarcento tamen verkistoj kiel la germana Alfons Auer provis koncipi teologian etikon kiel plejparte aŭtonoma.
La celo de la etiko estas ellabori validajn normojn kaj valorojn. Ĝi estas apartigenda de priskriba etiko, kiu ne elparolas moralajn verdiktojn, sed provas priskribi la faktan, ene de socio vivatan moralon per empiriaj rimedoj.
Metaetiko
La metaetiko, kiu komence de la 20-a jarcento evoluis kiel memstara fako, reflektas la ĝeneralajn logikajn, semantikajn kaj pragmatajn strukturojn de morala kaj etika parolo kaj prezentas tiel la bazon por la priskriba kaj normiga etiko. Metaetiko estas la parto de etiko kiu strebas kompreni kaj ekspliki la esencon de etikaj ecoj, sintenoj, prijuĝoj, kaj paroloj. Metaetiko malsamiĝas de normiga etiko per tio, ke ĝi ne penas decidi pri la etikeco aŭ maletikeco de apartaj agoj aŭ situacioj (kio sekvigus aprobon de kelkaj etikaj juĝojn kaj malaprobo de aliaj), sed anstataŭe penas malkovri la trajtojn de etikaj ecoj mem.
Kelkaj el la plej bazaj demandoj estigitaj de metaetiko estas la jenaj:
Normiga etiko
Normiga etiko estas la studo de etika agado. Ĝi estas la branĉo de etiko kiu esploras la serion de demandoj kiuj leviĝas konsiderante kiel oni devus agadi, morale parolante. Normiga etiko estas diferenca el metaetiko ĉar ĝi esploras normigojn por praveco aŭ malpraveco de agadoj, dum metaetiko studas la signifon de morala lingvaĵo kaj de metafiziko de moralaj faktoj. Normiga etiko estas diferenca ankaŭ el priskriba etiko, ĉar tiu lasta estas empiria esplorado de la moralaj kredoj de la personoj. Aliflanke, priskriba etiko rilatus al determinado de kia proporcio de personoj kredas ke mortigi estas ĉiam malbonaĵo, dum normiga etiko rilatas al ĉu estas justa (bona, prava) teni tiun kredon. De tie, normiga etiko estas foje nomata preskriba, pli ol priskriba. Tamen, ĉe kelkaj versioj de metaetika vidpunkto nomata morala realismo, moralaj faktoj estas kaj priskribaj kaj preskribaj samtempe.
Virta etiko
Virta etiko (aŭ "aretea" etiko, el la greka ἀρετή (arete)) estas scienco aŭ pensaro komponita el normigaj etikaj teorioj kiuj emfazas virtojn de la menso kaj de la karaktero, tio estas parto de la etiko. Virtetikistoj diskutas la naturon kaj difino de virtoj kaj de aliaj rilataj aferoj. Por ekzemplo, kiel oni akiras virtojn? Kiel ili aplikiĝas en variaj realvivaj kuntekstoj? Ĉu estas virtoj enradikigitaj en universala homa naturo aŭ en pluraleco de kulturoj?
Virta etiko priksribas la karakteron de morala agento kiel konduka forto por etika konduto, kaj ĝi estas uzata por prsikribi la etikon de Sokrato, Aristotelo kaj de aliaj fruaj grekaj filozofoj. Sokrato (469–399 a.K.) estis unu el la unuaj grekaj filozofoj kiuj kuraĝigis kaj fakulojn kaj la komunan civitanojn por turni sian atenton el la ekstera mondo al la kondiĉo de la homaro. Laŭ tiu vidpunkto, la sciaro pri la homa vivo estas metita la plej alte, dum ĉiuj aliaj sciaroj estas duarangaj. Memkompreno estis konsiderata necesa por sukceso kaj esenca bono. Memkonscia persono agados komplete ene de siaj kapabloj ĝis sia pinto, dum nescia persono baraktos kaj trafos malfacilon. Por Sokrato, persono devas esti konscia de ĉia faro (kaj ties kunteksto) gravan por sia ekzisto, se tiu deziras atingi memkonon. Li asertis, ke tiu persono naturale faros tion kio estas bona se oni konas tion kio estas justa. Malbono aŭ malbona agado estas nur la rezulto de la nescio. Se krimulo estas vere konscia pri la intelektaj kaj spiritaj konsekvencoj de siaj agadoj, tiu nek fifaros nek eĉ konsideros fifari tiujn agojn. Ajna persono kiu scias tion kio estas vere justa faros aŭtomate tion, laŭ Sokrato. Dum li interrilatigis sciaron kun virto, li simile egaligis virton kun ĝojo. La vera saĝulo scios tion kio estas justa, faras tion kio estas bona, kaj tiele estas feliĉa. pp. 32–33.
Aristotelo (384–323 a.K.) kreis etikan sistemon kiu povas esti terminigita "virta". Laŭ la Aristotela vidpunkto, kiam persono agas kongrue kun virto tiu persono faros bone kaj estos kontenta. Malfeliĉo kaj frustracio estas okazigita de la fifaro, konduke al malsukcesaj celoj kaj malriĉa vivo. Tiele, estas deviga por homoj agadi kongrue kun virto, kio estas atingebla nur per la praktiko de virtoj por esti kontenta kaj kompleta. Feliĉo estas la lasta celo. Ĉiuj aliaj aferoj, kiel la civitana vivo aŭ la riĉo, estis nur faritaj utilaj kaj profitaj se uzitaj en la praktiko de la virtoj. La praktiko de la virtoj estas la plej certa vojo al feliĉo.
Aristotelo asertis, ke la animo de homo havas tri naturojn: korpa (fizika/metabola), animala (emocia/apetita), kaj racia (mensa/koncepta). Fizika naturo povas esti minimumita pere de ekzerco kaj zorgo; emocia naturo pere de kontentigo de instinktoj kaj urĝoj; kaj mensa naturo pere de la homa racio kaj disvolvigita potencialo. Racia disvolvigo estis konsiderata la plej grava, esenca al la filozofia memkonscio kaj kiel unike homa. Moderado estis kuraĝigita, kaj la ekstremoj estis vidataj kiel degraditaj kaj malmoralaj. Por ekzemplo, kuraĝo estas la modera virto inter la ekstremoj de malkuraĝo kaj temerareco. Homoj ne simple nur vivu, sed vivu bone kun konduto regata de virto. Tio estas rigardita kiel malfacila, ĉar virto indikas la justan aferon, en la ĝusta vojo, en la ĝusta momento, pro la ĝusta tialo.
Etiko de Nikomako
Etiko de Nikomako (el la antikva greka ήθικά Νικομάχεια ('ēthiká Nikomácheia') estas verko de Aristotelo pritraktanta etikon. Ĝi estas kune kun la “Etiko al Eŭdemo” kaj la “Granda Moralo” (tamen ne je certa atribuado), unu el la tri ĉefaj libroj je morala temo de Aristotelo. Ĝi estas konceptata kiel traktado pri praktika moralo celanta gvidi la homon al la bonagado, kaj la civitanon al bono de la Urbo. Etiko kaj politiko estas, fakte, nesepareblaj por Aristotelo, estante la virto praktikebla nur sine de la urbo. Li skribas, fakte, ke la homo estas "politika besto” (I, 2, 1253a). La virto enkadriĝas ene de sintena kapablo morale-politike kunekzisti kune kun aliaj homoj: ĝi ne havas sencon ekstere de socia kadro.
Stoikismo
La stoika filozofo Epikteto asertis, ke la plej granda bono estas kontentigo kaj sereneco. Paco por la menso, aŭ apateia, estas de plej alta valoro; memregado super la propraj deziroj kaj emocioj kondukas al spirita paco. La "nekonkerebla volo" estas centra al tiu filozofio. La individua volo estu sendependa kaj netuŝebla. Permesi al persono ĝeni la mensan ekvilibron estas esence proponante sin mem al sklaveco. Se persono estas libera kolerigi onin, oni ne havas kontrolon super onia interna mondo, kaj tiele ne estas libereco. Ankaŭ libereco el materiaj ligoj estas necesaj. Se afero rompiĝas, la persono ne koleriĝu, sed nur konstatu, ke temas pri afero rompiĝebla. Simile, se iu mortas, la proksimuloj tenu sian serenecon ĉar la amato estis farita el karno kaj sango destinita al morto. Stoikisma filozofio diras, ke akcepti aferojn kiuj ne povas estis ŝanĝita, rezignante sin al la ekzistado kaj survivado laŭ racia maniero. Morto ne estu timata. Homoj ne "perdas" sian vivon, sed anstataŭe "revenas", ĉar ili estas revenante al Dio (kiu dekomence donis tion pro kio la persono estas persono). Epikteto diris, ke malfacilaj problemoj en la vivo ne estu evitata, sed pli bone brakumitaj. Ili estas spiritaj ekzercoj necesaj por la sano de la spirito, ĝuste kiel fizika ekzerco estas postulita por la sano de la korpo. Li asertis ankaŭ, ke sekso kaj sekza deziro estu evitata kiel la plej granda minaco al la integreco kaj ekvilibro de la homa menso. Abstineco estas tre dezirebla. Epikteto diris, ke restado abstina en la fronto de tento estas venko pri kiu homo estu fiera. pp. 38–41.
Nuntempa virta etiko
Moderna virta etiko estis popularigita dum la fino de la 20a jarcento en granda parto kiel respondo al la verko de G.E.M. Anscombe nome "Modern Moral Philosophy". Anscombe argumentas ke konsekvencismo kaj deontologia etiko estas fareblaj kiel universalaj teorioj se ambaŭ skoloj baziĝas sur la dia leĝo. Kiel konvinkita kristano, Anscombe proponis, ke aŭ tiuj kiuj ne donas etikan kredindecon al nocioj de dia leĝo adoptas virtan etikon, kiu ne bezonas universalajn leĝojn kiel agentoj mem, estas esploritaj pro virto aŭ malvirto kaj direktas sin al "universalaj normigoj", aŭ tiuj kiuj deziras esti utilismaj aŭ konsekventismaj bazas siajn teoriojn en religiaj konvinkoj. Alasdair MacIntyre, kiu verkis la libron After Virtue, estis ŝlosila kontribuanto kaj proponanto de moderna virtetiko, kvankam kelkaj plendas, ke fakte MacIntyre subtenas relativisman priskribon de virto bazita sur kulturaj normoj, ne sur objektivaj normoj. Martha Nussbaum, nuntempa virtetikisto, objekcias kontraŭ la relativismo de MacIntyre, inter tiuj de aliaj, kaj respondas al relativismaj objektoj por formi objektivan priskribon en sia verko "Non-Relative Virtues: An Aristotelian Approach". Tamen, la akuzo de Nussbaum pri relativismo ŝajnas miskompreno. En Whose Justice, Whose Rationality?, la klopodo de MacIntyre por entrepreno racian vojon trans relativismo estas tre klara kiam li asertas, ke "rivalaj postuloj fare de diferencaj tradicioj […] estas pritaksendaj […] sen relativismo" (p. 354) ĉar fakte "racia debato inter kaj racia elekto inter rivalaj tradicioj eblas” (p. 352). Complete Conduct Principles for the 21st Century miksante la orientan virtetikon kun la okcidentan virtetikon, kun kelkaj modifoj por kongrui kun la 21a jarcento, kaj formante parton de nuntempa virtetikon.
Grava tendenco en nuntempa virtetiko estas la movado de moderna stoikismo.
Intuicia etiko
Etika intuiciismo (ankaŭ nomata morala intuiciismo) estas aro de vidpunktoj en morala epistemologio (kaj, en kelkaj difinoj, metafiziko). Minimume, etika intuiciismo estas la tezo, ke la intuicia konscio de valoroj, aŭ intuicia sciaro pri pritakso de faktoj, formas la fundamenton de la etika sciaro.
Tiu vidpunkto estas kerne "fondismo" pri morala sciaro: ĝi estas la vidpunkto, ke kelkaj moralaj veroj povas esti konataj ne-inference (t.e., konata sen neceso inferenci ilin el aliaj veroj kiujn oni kredas). Tia epistemologia vidpunkto implicas, ke estas moralaj kredoj kun parolaj enhavoj; kaj tiele ĝi implicas kognismon. Kaj tiele, etika intuiciismo estas kontrastenda kun koherismaj alproksimiĝoj al la morala epistemologio, kaj tiel ĝi dependas el pripensa ekvilibro.
Laŭlonge de la filozofia literaturo, la termino "etika intuiciismo" estas ofte uzata kun tre forta variado en sia signifo. La fokuso de tiu artikolo al fondismo respegulas la kernajn normojn de nuntempa mem-identigitaj etikaj intuiciistoj.
Sufiĉe larĝe difinita, etika intuiciismo povas esti komprenita kiel enhavanta kognismajn formojn de morala sentoteorio. Krome, kutime estas komprenata kiel esenca por la etika intuiciismo, ke estas memevidenta aŭ a priori morala sciaro; tio pezas kontraŭ la konsidero de la morala sentoteorio kiel speco de intuiciismo.
Etika intuiciismo estis por la unua fojo klare montrita por ties uzado fare de la filozofo Francis Hutcheson. Postaj influaj kaj menciindaj etikaj intuiciistoj estas Henry Sidgwick, G.E. Moore, Harold Arthur Prichard, C.S. Lewis kaj, plej influe, Robert Audi.
Objektoj al la etika intuiciismo estis ĉu estas aŭ ne estas objektivaj moralaj valoroj- aserto sur kiu la tuta etika sistemo baziĝas - la demando kial multaj malkonsentas pri etiko se ili estas absolutaj, kaj ĉu la regulo de la Razilo de Ockham nuligas tian teorion entute.
Hedonismo
Hedonismo asertas, ke la ĉefa etiko estas maksimumi plezuron kaj minimumigi doloron. Estas kelkaj skoloj de Hedonisma pensaro game el tiuj kiuj defendas la kontentigon de eĉ pormomentaj deziroj al tiuj kiuj instruas la persekutadon de spirita feliĉo. Pri la konsidero de konsekvencoj, ili gamas el tiuj kiuj defendas la memkontentigon sendepende el la sufero kaj malprofito de aliaj al tiuj kiuj asertas ke la plej etika celo serĉas maksimumi la plezuron kaj la feliĉon por plej personoj. p. 37.
Cirena hedonismo
Fondita de Aristipo de Cireno, la Cirenisma skolo subtenis la tujan kontentigon aŭ plezuron. "Manĝu, trinku kaj estu feliĉa, ĉar morgaŭ ni mortas." Eĉ provizoraj deziroj estu kontentigitaj, pro timo ke la oportuno estu perdita por ĉiame. Estas malmulta al nenia rilato kun la estonteco, dum la nuno dominas en la klopodo por la tuja plezuro. Cirena hedonismo kuraĝigis la serĉadon de la kontentigo sen hezitado, en la kredo, ke la plezuro estas la nura bono. p. 37.
Utilismo
Utilismo estas prietika teorio kiu argumentas, ke la propra fluo de agado estas tiu kiu maksimumigas pozitivan efikon, kiel la "feliĉo", la "bonfarto", aŭ la kapablo vivi kongrue kun la personaj preferoj. Jeremy Bentham kaj John Stuart Mill estas influaj proponintoj de tiu skolo de pensaro. En A Fragment on Government Bentham diras, ke 'estas la plek granda feliĉo de plej granda kvanto la mezuro de bono kaj malbono' kaj priskribas tion kiel fundamenta aksiomo. En An Introduction to the Principles of Morals and Legislation li parolas pri 'la principo de utileco' sed poste preferas "la plej grandan feliĉan principon".
Utilismo estas la paradigma ekzemplo de konsekvencisma moralteorio. Tiu formo de utilismo subtenas, ke la morale justa ago estas kiu kiu produktas la plej bona rezulto por ĉiuj homoj tuŝitaj de la afero. John Stuart Mill, en sia ekspono de utilismo, proponis hierarkion de plezuroj, en la senco ke persekutado de kelkaj tipoj de plezuro estas pli alte valorigita ol la persekutado de aliaj plezuroj. Aliaj menciindaj proponantoj de utilismo estas la neŭrosciencisto Sam Harris, aŭtoro de The Moral Landscape, kaj la primorala filozofo Peter Singer, aŭtoro de, inter aliaj verkoj, Practical Ethics.
La plej grava divido ene de utilismo estas inter ag-utilismo kaj regul-utilismo. En ag-utilismo, la principo de utileco estas aplikata rekte al ĉiu alternativa ago en elektita situacio. La justa ago estas tiu kiu alportas la plej bonajn rezultojn (aŭ la malplej granda kvanto de malbonaj rezultoj). En regul-utilismo, la principo de utileco determinas la validecon de reguloj de konduto (moralaj principoj). Regulo kiel promes-plenumo estas establita rigardante al la konsekvencoj en mondo kie la homoj rompas promesojn kaj en mondo kie promesoj estas plenumataj. Bono kaj malbono estas la sekvoj de la rompo de reguloj kio estas juĝata per ties utilisma valoro. Proponita "meza punkto" inter tiuj du tipoj estas "dunivela utilismo", en kiu reguloj estas aplikataj en ordinaraj cirkonstancoj, sed kun permeso elekti agojn ekster tiaj reguloj kiam nekutimaj situacioj postulas tion.
Deontologio
Deontologia etiko aŭ simple deontologio (el la greka δέον, deon, "devigo"; kaj -λογία, -logia) estas alproksimiĝo al etiko kiu determinas la bonecon aŭ justecon per ekzamenado de agoj, aŭ de la reguloj kaj devoj kiujn la persono kiu faris la agon intencis plenumi. Tio estas kontrasta al la konsekvencismo, en kiu la boneco estas bazita sur la konsekvencoj de ago, kaj ne pro la ago mem. Sub deontologio, ago povas esti konsiderata bono eĉ se la ago produktas malbonan konsekvencon, se ĝi celas la regulon aŭ moralan leĝon. Laŭ la deontologia vidpunkto, la personoj havas devon agadi en maniero kiu faras ke tiuj aferoj estas inherence bonaj kiel agoj ("verdiri" por ekzemplo), aŭ celas objektive devigan regulon (kiel en regul-utilismo).
Kantismo
La teorio de Immanuel Kant pri etiko estas konsiderita deontologia pro kelkaj diversaj tialoj. Dekomence, Kant argumentas, ke por agadi laŭ morale justa maniero, personoj devas agadi el devigo (Pflicht). Duapunkte, Kant argumnetas, ke ne estas la konsekvencoj de agoj kio faras ilin bonaj aŭ malbonaj, sed la motivoj de la persono kiu plenumis la agon.
La argumento de Kant ke por agi laŭ la morale justa maniero oni devas agadi pure el devo komencas per argumento ke la plej bono devas esti kaj bona en si mem kaj bona senkvalifike. Io estas "bona en si mem" kiam ĝi estas esence bona, kaj "bona senkvalifike", kiam la aldono de afero neniam faras situacion etike pli malbona. Kant tiam argumentas, ke tiuj aferoj kiuj estas kutime konsiderataj bonaj, kiaj inteligento, persevero kaj plezuro, malsukcesas esti aŭ esence bonaj aŭ bonaj senkvalifike. Plezuro, por ekzemplo, ŝajnas ne esti bona senkvalifike, ĉar kiam homoj atingas plezuron rigardante la suferon de aliulo, tii ŝajnas fari la situacion etije pli malbona. Li konkludas, ke estas nur unu afero kiu estas vere bona:
Kant tiam argumentas, ke la konsekvencoj de ago de volo ne povas esti uzata por determini, ke tiu persono havas bonan volon; bonaj konsekvencoj povas veni pro hazardo el ago kiu estas motivata de deziro okazigi damaĝon al senkulpa persono, kaj malbonaj konsekvencoj povas veni el ago kiu estis bone motivita. Anstataŭe, li postulas, persono havas bonan volon kiam tiu 'agas el respekto por la morala leĝo'. Homoj 'agas el respekto por la morala leĝo' kiam ili agas iel ĉar ili havas devon fari tion. Tiele, la nura afero kiu estas vera bono en si mem estas bona volo, kaj bona volo estas bona nur kiam la volanto elektas fari ion nur ĉar tio estas la devo de la persono, t.e. el la "respekto" por la leĝo. Li difinas respekton kiel "la koncepto de valoro kiu malhelpas mian mem-amon".
La tri gravaj formuloj de la kategoria imperativo de Kant estas la jenaj:
Kant argumentis, ke la nura absoluta bono estas bona volo, kaj tiele la nura determinanta faktoro ĉu ago estas morale bona estas la volo, aŭ motivo de la persono kiu faras tion. Se ili estas aganta sur malbona moto, ekz. "Mi mensogos", tiam la ago estas malbona, eĉ se kelkaj bonaj konsekvencoj venas el ĝi. En sia eseo, "On a Supposed Right to Lie Because of Philanthropic Concerns", argumentante kontraŭ la sinteno de Benjamin Constant en "Des réactions politiques", Kant asertas, ke mensogo difinita kiel senintence malvera deklaro al aliulo ne nepre postulas la aldonan kondiĉon ke ĝi damaĝas aliulon, kiel juristoj postulas en sia difino (mendacium est falsiloquium in praeiudicium alterius).
Anarkiisma etiko
Anarkiisma etiko estas etika teorio bazita sur la studoj de anarkiistaj pensuloj. La plej granda kontribuanto al la anarkiisma etiko estas la rusa zoologo, geografo, ekonomikisto kaj politika aktivulo Petro Kropotkino.
Startinte el la premiso ke la celo de etika filozofio estu helpi homojn adaptiĝi kaj disvolviĝi laŭ evoluismaj terminoj, la etika kadro de Kropotkin uzas biologion kaj antropologion kiel bazo – por science establi tion kio plej bone permesas ke la socia ordo progresu biologie kaj socie – kaj defendas certajn kondutajn praktikojn por plibonigi la kapablon de la homaro por libereco kaj bonfarto, nome la praktikojn kiuj emfazas solidarecon, egalecon kaj justecon.
Kropotkin argumentas, ke etiko mem estas evoluisma, kaj estas heredita kiel speco de socia instinkto pere de kultura historio, kaj tiele, li malakceptas ajnan religian kaj transcendentan klarigon de moralo. La origino de la etika sento kaj en animaloj kaj en homoj povas troviĝi, li postulas, en la natura fakto de "sociemo" (mutualisma simbiozo), kion homoj povas poste kombini kun la instinkto por justeco (t.e. egaleco) kaj poste kun la praktiko de racio por konstrui ne-supernaturan kaj anarkiisman sistemon de etiko. Kropotkin sugestas ke la principo de egaleco en la kerno de anarkiismo estas la sama kiel la Ora regulo: "Tiu principo trakti aliulojn kiel oni deziras esti traktita mem, ĉu ne estas la vere sama principo kiel egaleco, nome fundamenta principo de anarkiismo? Kaj kiel oni povas administri kredi sin mem kiel anarkiisto se oni ne praktikas ĝin? Ni ne deziras esti regataj. Kaj pro tiu fakto, ĉu ni ne deklaras, ke ni mem deziras regadi neniun? Ni ne deziras esti trompitaj, ni ĉiam deziras diri nur la veron. Kaj pro tiu fakto, ĉu ni ne deklaras, ke ni mem ne deziras, ke oni trompi neniun, ke ni promesas ĉiam diri la veron, nenion sed la veron, la tutan veron? Ni ne deziras ke oni ŝtelu la fruktojn de nia laboro el ni. Kaj pro tiu fakto, ĉu ni ne deklaras, ke ni respektas la frukton de la laboro de aliuloj? Je kiu rajto ni povus postuli, ke ni estu traktitaj je unu maniero, rezervante por ni mem trakti aliulojn laŭ maniero tute diferenca? Nia sento de egaleco ribeliĝas je tia ideo."
Eresma
Eresma ekfluas en la valo Valsaín, en la sierra de Guadarrama, fluas norden al San Ildefonso, Palazuelos de Eresma kaj tra Segovio, kiun ĝi ĉirkaŭas per fermita meandro. Poste ĝi sekvas nordokcidenten, al municipoj Valverde del Majano, Hontanares de Eresma, Los Huertos, Armuña, Yanguas de Eresma, Bernardos, Carbonero el Mayor, Migueláñez, Navas de Oro, Coca, Villeguillo kaj Villaverde de Íscar.
Emil Grábner
Emil Grábner, laŭ hungarlingve kutima nomordo Grábner Emil estis hungara agronomo, plibonigisto. Lia familia nomvarianto estis Grabner.
Eresma
En la provinco Valadolido fluas tra Llano de Olmedo, Aguasal, Olmedo, Pedrajas de San Esteban, Alcazarén kaj Hornillos de Eresma. Poste enfluas dekstre en la rivero Adaja, kiu havas malpli da akvo ol Eresma mem. Adaja enfluas en Doŭro ĉirkaŭ 30 km malsupren, ĉe Aniago, iom supren de Tordesillas.
Emil Grábner
Emil Grábner naskiĝis la en Gyula, li mortis la  (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estas la 15-a) en Mosonmagyaróvár.
Biografio
Emil Grábner akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1896. Post longa eksterlanda studvojaĝo li estis asistanto en 1898, post 3 jaroj lektoro. Li establis instituton pri selektado de kreskaĵoj en 1909 kaj li estis institutestro inter 1913 kaj 1936, poste li pensiuliĝis. Tamen li laboris ĝismorte dum la emeritaj jaroj. Li doktoriĝis en 1952 ĉe la Hungara Scienca Akademio.
29391 Knight
29391 Knight estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kent Knight (1920–1994), fondinta ano kaj iama prezidento de la Klubo de Astronomio de Fort Bend. Li inspiris tiun klubon per sia sindonemo por publika informado. Li malavare donis sian tempon, talenton kaj trezoron al la Observatorio George kaj al la Centro Challenger.
Schemmerhofen
Schemmerhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En la komunumoparto Alberweiler la 11-an de majo 1882, tri jarojn post la publikigo de la unua libro pri Volapuko, aperis la tutmonde unua volapukista klubo - malmultajn semajnojn poste sekvis kluboj en Vieno kaj Svislando, kiom poste ankaŭ en aliaj lokoj de Germanio.
Andrzej Vincenz
Andrzej Vincenz pseŭdonomo Jan Torosiewicz (naskiĝis la 13-an de marto 1922, mortis la 16-an de aŭgusto 2014) – pola lingvosciencisto, publicisto, profesoro de slavistiko en Universitato de Hajdelbergo kaj Universitato de Göttingen, la filo de verkisto Stanisław Vincenz.
Ĵetlanco
Ĵetlanco estas malpeza lanco dezajnita ĉefe por esti lanĉita, historie uzata kiel ĵetarmilo, sed nuntempe hegemonie uzata por atletika sporto, la lancoĵeto. La Ĵetlanco estas preskaŭ ĉiam lanĉita permane, malkiel la arkoj aŭ katapultoj, kiuj lanĉas ĵetilojn el mekanismo. Tamen, ekzistas helpolanĉaj iloj kiuj helpas la lanĉiston atingi pli grandajn distancojn.
26883 Marcelproust
26883 Marcelproust estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca romanisto Marcel Proust (1871–1922), larĝe rigardita kiel unu el pej influaj verkistoj de la 20-a jarcento. Lia monumenta romano À la recherche du temps perdu estis publikigita en sep volumoj inter 1913 kaj 1927, la tri lastaj volumoj estis publikigitaj de lia frato, Robert.
Vlachovice (distrikto Žďár nad Sázavou)
Vlachovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1496.
Cottens VD
Cottens estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 459 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Cottens situas en la Vaŭda Mezlando en la valo de la rivero Morges (rivero), ĉe la orienta riverbordo prokismume 8 kilometrojn nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Morges. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cottens, kaj la setlejoj La Caroline kaj La Niay, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cottens limas en nordo al Grancy, en oriento al Vullierens, en sudo al Echichens, en okcidento al Sévery, kaj en nordokcidento al Pampigny.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cottens datiĝas el la jaro 1041 kiel Chotens. En la loko Praz de Mex estis trovitaj ŝpuroj de romia setlejo kaj en Chatez rekoneblas la fosoj de mezepoko burgo, kiu estis forlasita en la 17-a jarcento, kiam la nobela familio Crinsoz konstruis sian novan kastelon, kiu en la jaro 1841 estis detruita de incendio. Dum mezepoko Cottens estis malgranda senjorujo, kiu dependis de la Baronlando Cossonay. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Cottens apartenis al la Voktejo Morges. Eklezie la vilaĝo Cottens apartenas al la Paroĥo Pampigny.
NGC 5632
NGC 5632 estas stelo en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reĝinsulo (Tasmanio)
Reĝinsulo, Kinginsulo, aŭ en angla King Island, tio estas insulo King, estas unu el la insuloj kiuj formas la ŝtaton Tasmanio, Aŭstralio. Ĝi situantas ĉe la blovventa kvardeko de Markolo Bass, ĉe la nordokcidenta pinto de la ĉefa insulo Tasmanio, ĉirkaŭ duonvoje el Tasmanio al la ĉefkontinenta ŝtato Viktorio. La plej suda punkto estas nomata Stokes Point kaj la plej norda Kabo Wickham. Estas tri malgrandaj insuloj ĉirkaŭ Reĝinsulo, nome Novjarinsulo kaj Kristnaskinsulo situantaj nordokcidente, kaj pli malgranda insulo nome Konsilantinsulo oriente.
Spite la nomon Reĝinsulo, la insulo King estis tiele nomita laŭ Philip Gidley King, Guberniestro de Novsudkimrio, kies teritorio tiame inkludis kio estas nune Tasmanio. La populacio en 2007 estis 1,723.
-39.86667°N, 143.98333°W
Kairo (mitologio)
Kairo (helene Καιρός, Kairos, latine Caerus) estis en la helena mitologio dio de favora tempo, la plej juna filo de la plej alta dio Zeŭso, lia patrino ne estas konata. Kiel vulgara nomo kairo signas favoran tempon.
Multo da mencioj pri li en mitologio ne estas trovebla, tamen li per sia operacia kampo apartenas al la plej interesaj. Kairo nome estas dio de "favora okazo kaj la plej konvena momento". Li personigis en si al la patro kaj reganto super la mondo kapablon signi la ĝustan momenton por plenumo de la dia intenco.
Figurigo
Lia statuo onidire estis ofte ekspoziciata en luktistaj lernejoj. Li estis bildigata kiel rapidanta junulo kun ĥarakterhava kapo, malantaŭe haroj mallonge pritonditaj, sed sur frunto kun longa krispo, kio en parolfigura senco signifis, ke "la okazon oni devas kapti per haraĉoj; se vi hezitos aŭ estos malrapida, vi jam ne kaptos ĝin.
Reflekto en arto
La plej konata estas la bronza statuo de Lisipo el la 4-a jarcento a.K., kiu eble estis plej frue en Sikiono kaj pli poste en Konstantinopolo. Aliaj statuoj de tiu ĉi skulptisto oni povas vidi en Splito, Torino aŭ en Torcelo. Plua figurigo estas en kroata urbo Trogiro. Sur reliefo estas junulo kun sovaĝa hararo, en siaj manoj tenanta kuglon. Ĝi ankaŭ simbolas rapidan efemerecon de favora momento.
Uzo de la vorto en la moderna epoko
Papo Johano Paŭlo la 2-a signis la jaron 1989 kaj ĝiaj signifplenaj politikaj kaj sociaj eventoj en orienta Eŭropo "kairo 1989" (George Weigel "Atestanto de espero", rajtigita biografio de la papo).
Ligo de la Marĉoj
La Ligo de la Marĉoj (aŭ ankaŭ Ligo de la Urbetoj de la Ŝiparo de Kastilio kun Vitorio) estis ligo de la ĉefaj havenaj urboj ĉe la Kantabra Maro konsistiganta maran militpovon de la Reĝlando Kastilio. Ĝi estis sendependa en internaciaj komercaj rilatoj kaj, en kelkaj kazoj, agis milite kontraŭ Francio kaj Anglio.
Ĝi estis kreita la 4-an de majo 1296 de jenaj eŭskaj kaj kantabraj lokoj: Santandero, Laredo, Castro Urdiales, Bermeo, Getaria, Donostio, Hondarribia kaj Vitorio. En la jaro 1297 ankaŭ aliĝis San Vicente de la Barquera. La sidejo de la ligo estis en Castro Urdiales.
Celoj
Ĝi ankaŭ estis ilo por eviti konflikojn inter la havenaj urboj de la Kantabra Maro en Iberio kaj ties komercaj rilatoj kun Francio, Anglio kaj Flandrio. Ĝi do agis kiel la tre konata Hansa ligo.
NGC 5633
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Akvofalo de Delika
La akvofalo de Delika - eŭske Delikako ur-jauzia aŭ Nerbio ibaiaren jauzia, hispane Salto del Nervión - estas la plej granda akvofalo de la ibera duoninsulo. Ĝi altas 222 metrojn kaj situas en la apudfonta parto de la rivero nomata Nerbioi eŭske aŭ Nervión hispane, mallonge post la kunfluo de la fontaj rojoj Iturrigutxi, Ajiturri kaj Urita. La falo situas en la provinco Alavo, parto de la Eŭska Aŭtonoma Komunumo de Hispanio. Sian eŭskan nomon ĝi havas de la urbeto Delika (hispane Délica), kiu donis sian nomon ankaŭ al la kanjono Delika kiun trafluas la rivero Nerbioi post la akvofalo.
Heksaklor-cikloheksano
Heksaklor-cikloheksano estas halogena hidrogenkarbono, kiu gravas ĉefe kiel insekticido. Ĝi efikas kontraŭ terpoma skarabo.
historiaj informoj
Heksaklor-cikloheksano unuafoje estis produktita en 1825 fare de Michael Faraday. Oni malkovris la insekticidan efikon en 1935. Oni uzas ĝi ekde 1942 kiel insekticido. Post la pintopunkto en 1969, la produktado malgrandiĝis. En Germanio oni rajtas uzi heksaklor-cikloheksanon ekde 1980 nur en la formo de izomera gama-heksaklor-cikloheksano kiel manĝan kaj kontaktan venenon. La pli frue uzitaj alfa kaj beta-izomeroj pruviĝas malfacile malkonstruemaj ol la gama-tipoj. Ekde 1984, la heksaklor-cikloheksano ne plu produktiĝas en Germanio.
sintezo
Heksaklor-cikloheksano estas produktata per aldona klorizo de benzolo. Oni solvas superfluan kloron en benzolo kaj priradias per energioriĉa UV-lumo. La estiĝanta heksaklor-cikloheksano estas miksaĵo de diversaj izomeroj, el kiu montras insekticidajn ecojn nur la gama-heksaklor-cikloheksano. La proporcio de tiu izomero estas nur 15 %. Por apartigi la izomerojn, oni ekstraktas per metanolo kaj ĉefe la gam-heksaklor-cikloheksano iras en solvaĵon. Per pluaj kristaligaj procesoj oni atingas finfine la purecon de 99,5 %. La nedeziritaj izomeroj - ekde komenco de la 1970-aj jaroj – transformiĝas en piroliza proceso al triklorbenzolo.
reakcia konduto
Je varmegaj efikoj, la heksaklor-cikloheksano disfalas venena, koroda vapormiksaĵo el klorhidrogeno kaj fosgeno. Ĉe kontakto kun metala pulvoro (aluminio, fero, zinko) disfalas heksaklor-cikloheksano kun estiĝo de triklorbenzolo.
uzo
Heksaklor-cikloheksano uzatis pli frue kiel insekticido en la agrikulturo kaj kiel lignoprotektaĵo en la forstokulturo. Krom tio ĝi uzatis en la medicino en 1-procenta maldensigo kiel ekstera medikamento kontraŭ haŭtparazitoj, ĉefe kontraŭ scabio kaj Pedikulose.
aldona informo
Heksaklor-cikloheksano estas tre venena por la akva medio, ĉar ĝi longtempe malkonstuiĝas kaj tiel akumuliĝas tra la nutra ĉeno eĉ en la homo.
László Palóczy (politikisto)
László Palóczy [lAslO palOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palóczy László estis hungara politikisto, parlamentano, parlamentestro. Lia nobela antaŭnomo estis palóczi.
Hideyuki Ishida
Hideyuki Ishida (石田 英之, n. ) estas japana futbalisto.
László Palóczy (politikisto)
László Palóczy  naskiĝis la  1783 en Miskolc. Li mortis la 1861 en Pest (urbo).
Hideyuki Ishida
Li futbalis ĉe Sagawa Printing, Kataller Toyama kaj Kamatamare Sanuki.
László Palóczy (politikisto)
Biografio
László Palóczy lernis en kalvinana kolegio. En 1807 li eklaboris en la departementa administrado. En 1832 li estis elektita parlamenta deputito, post 7 jaroj li estis nomumita ankaŭ vicdepartementestro de Borsod. Dum la Hungara revolucio de 1848 en la parlamento li strebis por la hungaraj interesoj, tial post la falo li estis kondamnita je malliberejo. Liberiĝinta li vivis en sia naskiĝurbo kaj li plene forlasis la politikon. Tamen en 1861 li denove partoprenis en la mallonga parlamenta periodo, kie li estis la plej maljuna.