cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrzej Mostowski
Andrzej Stanisław Mostowski (naskiĝis la 1-an de novembro 1913 en Lvovo, mortis la 22-an de aŭgusto 1975 en Vancouver, (Kanado) – pola matematikisto kaj logikisto okupiĝanta ĉefe pri fundamentoj de matematiko, reprezentanto de Varsovia Skolo Matematika.
Biografio
Filo de Stanisław. En 1931 finis Gimnazion je la nomo al Stefan Batory en Varsovio kaj eniris Varsovian Universitaton, kie studis sub gvido de Alfred Tarski, Kazimierz Kuratowski kaj Adolf Lindenbaum. Li doktoriĝis en 1938 surbaze de disertaĵo O niezależności definicji skończoności w systemie logiki verkita ĉe Kuratowski kaj Tarski.
Post germana invado en Pollandon en 1939 laboris kiel librotenisto. En la jaroj 1942-1944 instruis en Sekreta Varsovia Universitato. Septembre 1944 edziĝis al Maria Matuszewska. Post la ribelo de Varsovio germanoj volis sendi lin al koncentrejo, sed danke al helpo de flegistinoj li kaŝiĝis en malsanulejo.
Li habilitiĝis en 1945 ĉe la Jagelona Universitato. De 1946 ĝis la morto laboris en Varsovia Universitato; de 1947 kiel eksterordinara profesoro ĉe la altlernejo, kaj de 1951 kiel ordinara profesoro.
En la akademia jaro 1948-1949 laboris en Institute for Advanced Study en Princeton, en 1958-1959 lekciis en Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, kaj en la jaro 1969-1970 en All Souls College en Oksfordo (Britio)
Li estis distingita per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta (1954).
En 1956 iĝis membro-korespondanto, kaj en 1963 plena membro de Pola Scienca Akademio; en 1973 iĝis membro de Finna Akademio de Sciencoj.
En la jaroj 1945-1975 Mostowski estis sciencisto ĉirkaŭ kiu fokusiĝis esploroj pri la fundamentoj de matematiko en Pollando. Krom siaj disĉiploj, antaŭ ĉio en Varsovia Universitato kaj en Matematika Instituto de Pola Scienca Akademio, Mostowski kunlaboris kun ĉiuj polaj grupoj de esploristoj de la fundamentoj kaj de matematiko kaj aliaj de informadiko aŭ filozofio ktp.
Didaktikaj atingaĵoj
Ĉe Mostowski doktoriĝis multe da polaj logikistoj kiel Janusz Onyszkiewicz aŭ Helena Rasiowa.
Mostowski estis aŭtoro de pli ol 100 sciencaj publikaĵoj, el kiuj la plej gravaj estis en 1979 publikigitaj en duvoluma eldono de Elektitaj verkoj:
Mostowski estis ankaŭ aŭtoro de kelkaj monografioj kaj akademiaj lernolibroj, en tio
Sciencaj atingaĵoj
Al sciencaj atingoj de la profesoro apartenas kontribuoj pri aroteorio, modeloteorio kaj en pluraj aliaj fakoj.
Crimestoppers
Crimestoppers aŭ Crime Stoppers(angla ~ krimhaltigantoj) estas parto de Crime Stoppers International, internacia sistemo por instigi anonime informi pri krimuloj, krimagoj.
La internacia reto de Crimestoppers helpis kapti, aresti 500-600.000 krimulojn, trovi ŝtelitajn aĵojn, konfiski narkotaĵojn en valoro de 6-7 miliardoj da usonaj dolaroj.
Historio
La ideo venas de detektivo Greg MacAleese (Alberque, Nov-Meksiko), kiu detektivis en murd-priraba krimago okazinta ĉe benzinvendejo. Ĉar li ne trovis okulatestantojn, li konvinkis gvidantojn de televida kanalo por surekranigi filmeton pri krimago kaj li ofertis premion je 1000 da usonaj dolaroj por la helponto en la detektivado. Post kelkaj horoj alvenis la unuaj telefonvokoj, informeroj kaj li arestis la krimulojn post tri tagoj.
Kritiko
Oni atentigas pri malbonintencaj, falsaj informoj pri senkulpuloj.
Tantalo (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Tantalo (el la greka Τάνταλος, ŝancelanta aŭ tre malfeliĉa) estis filo de Zeŭso kaj la oceanidino Pluto, laŭ la plej divastigata versio. Li estis reĝo de Frigio aŭ de la monto Sipilo, en Lidio (Malgrandazio) kaj post sia morto li suferis eternan torturadon ĉe la Tartaro, la plej profunda parto de Hadeso, rezervita por la plej perversaj homoj.Tamen, kelkaj rakontoj asertas ke li estis reĝo de Argo aŭ de Korinto, aŭ ke li migris norden el la monto Sipilo por akiri la tronon de Paflagonio, el kie Ilo forpelis lin pro tio, ke Tantalo forkaptis kaj seksperfortis lian fraton Ganimedon , kaj tiel ofendis la diojn. Verŝajne li ankaŭ regis urbon en okcidenta Anatolio, kiun oni nomis Tantalis pro li, aŭ Sipilo, pro la monto sur kies flanko ankoraŭ staras ĝiaj ruinaĵoj.
Laŭ la geografiisto Strabo, Tantalo iĝis ege riĉa, pro tio, ke en Frigio kaj monto Sipilo troviĝas or-minejoj. El tio eble devenas la nomo de lia patrino Pluto, kiu signifas minerala riĉeco. Paŭzanio priskribis monumenton kiu, laŭ li, estis la tombo de Tantalo. Tamen, post la kristanigo de la lando, ĝi akiris novan nomon: La tombo de Sankto Karalambo. Krom tiu, troviĝas en la regiono kelkaj skulptaĵoj rilataj al tiu reĝo kaj al lia idaro, kelkaj el kiu estis faritaj de la hititoj. Pro tio, kelkaj hipotezoj rilatas la nomon de tiu reĝo al Hantili, kaj sugestas ke la vorto Tantalo devenas de tiu hitita reĝa nomo. Laŭ Robert Graves, Tantalo estis membro de greka tribo kiu invadis la regionon. Li rifuzis forĵuri sian religion kaj adopti la kultadon de la loka dio Astaroth, kaj pro tio oni punis lin.
Genealogio
Pri la deveno de Tantalo troviĝas diversaj versioj. Lia patrino estis Pluto, filino de la titanoj Krono kaj Reo, aŭ de Oceano kaj Tetiso ; kaj lia patro estis la ĉefdio Zeŭso, aŭ Tmolo, la kverk-kronata dio de la samnoma monto kiu, kun sia edzino Omfalo, regis Lidion kaj estis arbitranto en la kant-konkurso inter Pajno kaj Apolono.
Ankaŭ la nomo de lia edzino varias. Oni ekzemple mencias Eŭrjanason (filino de la rivera dio Paktolo), Eŭritemiston (filino de la rivero Ĥanto), Klition (filino de Anfidamanto), la plejado Tajgeto kaj la hiado Diono aŭ Eŭprito. Kun iu el ili Tantalo estis patro de Pelopso, Niobo kaj Broteaso, per kiuj li komencas elstaran dinastion en la mita rakontaro. Tamen, alternativa versio rakontas ke Pelopso estis bastarda filo lia, aŭ de Atlaso kaj la nimfo Linoso.
Inter dioj
Tantalo iĝis intima amiko de Zeŭso, kiu invitis lin ĝui la olimpajn bankedojn kaj gustumi la diajn nektaron kaj ambrozion. Sed tiu bonŝanca vivo plenigis lin je orgojlo kaj, por fanfaroni antaŭ la mortemuloj, li malkaŝis la diajn sekretojn kaj ŝtelis ambrozion el la tablo de la olimpanoj por disdoni ĝin inter liaj amikoj. Krome, kiam la dioj ankoraŭ ne rimarkis tiun agon, Tantalo ankaŭ plenumis la plej fian krimon: li invitis la olimpanojn al bankedo en la monto Sipilo (aŭ en Korinto) kaj tiam, por provi la ĉioscion de liaj invititoj, por montri sindonecon aŭ simple ĉar viando mankis, li dispecigis sian filon Pelopson kaj servis lian karnon al la dioj, same kiel iam faris la arkadia reĝo Likaono. Ĉiuj hororplene rimarkis la originon de la viando, krom Demetro, kiu, neatenteme pro la malapero de sia filino, manĝis la maldekstran ŝultron de Pelopso.
Pro tiuj du krimoj oni punis Tantalon per la ruino de lia regno kaj, post lia morto (fulmofrapite de Zeŭso), per eterna torturado en Tartaro, kie Odiseo vizitis lin. Tie li pendas de branĉo de frukta arbo kaj mergas en marĉo ĝis sia talio aŭ eĉ ĝis sia mentono. Tamen, li suferadas porĉiaman soifon kaj malsaton, tial kial kiam Tantalo kliniĝas por trinki, la akvo descendas kaj permesas lin preni nur sala koto kiu soifigas lin pli. Kaj kiam li klopodas preni unu el la buntaj fruktoj de la arbo, aperas vento kiu moviĝas ĝiajn branĉojn kaj malebligas Tantalon eĉ tuŝi ilin.
La ora laniario
En Hadeso, Tantalo suferis plian punon pro tria krimo kiun li plenumis: ŝtelado kaj falsa ĵuro. Kiam Zeŭso ankoraŭ estis infano kaj loĝis en Kreto, Hefesto faris oran laniarion por helpi Reon gvardi lin. Poste, tiu eksterordinara artefakto protektadis la zeŭsan templon en Dikto, sed Pandareo, filo de Meropo, kuraĝis ŝteli ĝin. Li sekrete donis la oran hundon al Tantalo, por ke li kaŝu ĝin en la monto Sipilo, kaj kiam la komenca alarmo pri ĝia malapero pasis, Pandareo petis ĝian redonon. Sed Tantalo ĵuris laŭ Zeŭso ke li neniam eĉ aŭdis pri iu ora laniario.
Kiam Zeŭso aŭdis tiun ĵuron, li ordonis Hermeson klarigi la aferon. La dia heroldo, ĉu perforte ĉu per ruzaĵo, sukcesis forpreni la hundon al Tantalo, kaj tuj poste Zeŭso ĵetis al la perfidulo rokon de la monto Sipilo, kiu mortigis lin, laŭ tiu versio, proksime de lago kiu de tiam oni nomas Tantala, en Turkio. Pandareo kaj sia edzino Harmotoo forfuĝis al Ateno, kaj de tie al Sicilio, kie ili mortis en mizero. La aparta puno kiun Tantalo suferas en Tartaro pro tio estas eterna maltrankvilo pro tio, ke giganta roko (tiu, kiu mortigis lin) ŝanceliĝas sur la arbo de kie li pendas kaj eterne minacas fali sur lia kapo.
Kroma versio asertas ke estis Tantalo tiu, kiu ŝtelis la oran hundon kaj Pandareo tiu, kiu rifuzis redoni ĝin. Oni punis tiun lastan per metamorfozo en ŝtonon. Afrodito, Hero kaj Artemiso afablege zorgis pri la orfaj filinoj de Pandareo, kaj tio vekis la suspekton de Zeŭso, kiu (eble prave) pensis ke la diinoj kuraĝigis Pandareon kaj Tantalon kaŝi la hundon. Pro tio, li sendis la Eriniojn al la filinoj de Pandareo, kiuj tiel pagis pro la kulpo de ilia patro.
Krom la tombejo priskribita de Paŭzanio, oni starigis en Sipilo kavernan sanktejon dediĉita al Tantalo. Krome, oni stablis honorojn al li en Argo, kie troviĝis liaj ostoj laŭ la tradicio, kaj en Lesbo, kie oni konstruis sanktejon en la urbeto Polion kaj troviĝis monteto nomita Tantalo, pro li.
Interpretado
Krome, oni prezentas Tantalon kiel prometea elstarulo, kiu rivelis la diajn sekretojn al mortemuloj kaj prezidis sakralajn enkondukajn ceremoniojn dum kiuj oni reprezentis ritojn pri morto kaj mistika metamorfozo.
Tantalo la Dua
Kroma Tantalo, kiun oni nomis la Dua, estis reĝo de Pizo, filo kaj heredinto de Broteaso aŭ, laŭ malsama versio, de Tiesto, la filo de Pelopso. Iel ajn, li devenis el la unua Tantalo, pro kiu li ricevis sian nomon. Oni ankaŭ atribuas al li la lastan regadon de Lidio, kiun li heredis de sia avo, antaŭ la alveno de la heraklidoj.
Laŭ la versio kiu konsideras lin filo de Broteaso, li estis la unua edzo de Klitemnestro. Agamemno mortigis lin dum batalado, kaj poste devigis lian vidvinon akcepti novan edziniĝon, ĉi foje al Agamemno mem. Oni rakontas ke tiu lasta forprenis perforte la filon de Tantalo kiam Klitemnestro mamnutradis lin kaj ĵetis la etulon surroken, frakasinte tiel lian kapon.
Laŭ la alia versio, li estis unu el la filoj de Tiesto kiujn Atreo dispecigis kaj servis en bankedo honore al sia frato, teorie por soleni amnestion. Post la manĝado, Atreo montris al Tiesto la piedojn kaj kapojn de liaj viktimoj, por ke li konsciu pri kio li ĵus manĝis. Tiesto vomis ĉion kaj solene malbenis la tutan familion de sia frato, kies idaro suferis tragikajn vivojn. Tombejo de tiu Tantalo troviĝis en Argo.
Aliaj roluloj same nomitaj
Krom la antaŭaj, Tantalo estas la nomo de du roluloj de la helena mitologio:
Eksteraj ligiloj
.
Kétpó
Kétpó estas malgranda vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Mezőtúr.
Saint-Pardoux-les-Cards
Saint-Pardouxx-les-Cards estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 298 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Mestisko
Mestisko (hungare Kishely [kiŝhej]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Saint-Pardoux-les-Cards
Geografio
Saint-Pardouxx-les-Cards etendiĝas sur 24,76 km², kaj havis 298 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 12 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pardouxx-les-Cards situas je alteco de 566 metroj.
Kétpó
Situo
Kétpó situas sur ebenaĵo inter 2 urboj Mezőtúr kaj Törökszentmiklós, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Békéscsaba ekde 1859. Mezőtúr troviĝas 15, Törökszentmiklós 16, Szolnok 37, Debrecen 112, Budapeŝto 135 km.
Historio
La arkeologoj trovis ĉi tie objektojn de la alvenantaj hungaroj. El ili aparte menciinda estas taso, kies oficiala nomo estas "Kétpó-a taso". La vilaĝo longe apartenis al Mezőtúr, ofte sub nomo "Pusztapó". Nun la vilaĝo estas tipa agrara komunumo.
Famuloj
En Pusztapó mortis verkisto Károly Pétery.
Saint-Pardoux-les-Cards
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pardouxx-les-Cards apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Aimé Sauvanet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La kastelo Villemonteix estas privata kastelo de la 15-a jarcento. Ĝi entenas belajn tapiŝojn de Aubusson kaj de Flandrio.
Mestisko
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414 en formo "Wywaras", la slava loknomo "Meszticzka" aperis en 1618. En 1427 oni komputis tie 52 familiojn. En 1787 312 vilaĝanoj loĝis en 38 domoj, en 1828 378 vilaĝanoj en 47 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Mesztyiszkó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kishely 387 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 post sanga batalo la Ruĝa Armeo okupis la vilaĝon detruitan plene. Kolĥozo formiĝis en 1948. En 2001 vivis en Mestisko 492 homoj, (482 slovakoj).
Bakaĵo
Bakaĵo en la ĉiutaga lingvaĵo estas manĝaĵoj el faruna pasto, kiuj aŭ estas bakitaj sur metala tabulo, krado respektive en specifa formo en forno aŭ estas frititaj en varmega graso.
Principe diferencatas dolĉaj kaj salaj bakaĵoj:
Dolĉaj bakaĵoj kiel ekzemple biskvitoj (respektive keksoj), kukoj aŭ tortoj. La kuirado de dolĉaj bakaĵoj aŭ dolĉaĵoj estas tipaj en diversaj regionoj kiel montro de la popola kuirarto. En Hispanio, ĉefe en la sudo, oni heredis receptojn kaj stilmanieron kuiri dolĉaĵojn el la araboj, kiuj uzis abunde mielon kaj migdalojn kiel ingrediencojn por ties dolĉaĵoj.
Inter la nedolĉaj bakaĵoj estas ekzemple panoj, bulkoj aŭ brecoj, sed ankaŭ iuj nedolĉaj specoj de kukoj kiel la francaj quiches, pasta bazo kaj supro el ekzemple pecoj de cepo, de lardo respektive ŝinko kaj acidkremo, aŭ iuj specoj de la britaj pies, kukoj el sala pasto farĉitaj per diversaj specoj de viandoj kaj/aŭ legomoj aŭ la hispanaj empanadas plej tipe el Galegio, kiuj enhavas fiŝpecojn (ĉefe moruo), legomojn ktp. Picoj estas speciala variaĵo de pasta bazo kun supro el tomata pasto, fromaĝo kaj viandaĵoj, legomoj kaj/aŭ herboj, veninta el la itala kuirarto. Tre similas la pastaĵoj "Lahmacun" el la turka kuirarto aŭ "Okonomijaki" el la japana kuirarto. Nomeblus multaj pliaj ekzemploj de dolĉaj kaj nedolĉaj bakaĵoj el pliaj kulturoj.
Citaĵoj el la Proverbaro Esperanta
Citaĵoj el la Proverbaro Esperanta pri la temo de bakaĵoj estas
Tjeldsund
Tjeldsund estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis.
Itaberaba
Itaberaba (oficiale Município de Itaberaba) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norda centro de Bahio kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono  Itaberaba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis la. La subŝtata ĉefurbo Salvadoro de Bahio situas en distanco de 264 kilometroj.
Béla Melles
Béla Melles [meleŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Melles Béla estis hungara violonisto, koncertmajstro, orkestrestro, dirigento, altlerneja instruisto.
Béla Melles naskiĝis la en Baja, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Melles lernis violonadon de Vilmos Grünfeld. Li batalis dum la 1-a mondmilito, poste li estis militkaptito. Jam libera li studis en Sanktpeterburgo de Lipót Auer kaj Aleksandr Glazunov. Hejmenveninta li estis koncertmajstro de Operejo de Budapeŝto ekde 1921 ĝis sia morto. Samtempe li estis koncertmajstro en filharmonia orkestro. En 1922 li fondis propran arĉkvarteton, poste li gvidis ĝin. En la 1930-aj jaroj li establis simfonian orkestron, kies anoj estis muzikistaj senlaboruloj. Li dirigentis la orkestron. En 1936 li ekinstruis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt.
Martin Erlić
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la kroata nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi, li interalie kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblis per la numero "5" - same en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro. En la Futbala Mondpokalo 2018 lia teamo atingis la duan, "arĝentan", pozicon, estis venkita nur en la finalo per la franca nacia teamo de futbalo, kaj en la Futbala Mondpokalo 2022 atingis la trian, "bronzan", pozicion - respektindaj rezultoj.
Sierra de los Tuxtlas
La Sierra de los Tuxtlas (aŭ Tukstlas-Montaro) estas vulkana zono laŭlonge de la sudorienta Verakruca Golfa Marbordo en sud-centra Meksiko. Pintoj en tiu montaro inkludas Sankta- Marta-Vulkanon kaj Sankta-Marteno-Tukstla-Vulkanon, ambaŭ altiĝantaj super 1700 metroj. Tiu ĉi vulkano estas la nura freŝdate aktiva vulkano en la zono, erupciinte en 1664 kaj denove  en majo 1793. Ĝi estas larĝa alkala ŝilda vulkano kun unu kilometron larĝa pinto. Centoj da pli malgrandaj skorio-konusoj troviĝas tra tuta la Tukstlas-Montaro.
Aliaj, estingiĝintaj vulkanoj inkludas San Martín Pajapan (1 160 metrojn) kaj Cerro El Vigia (800 metrojn).
La vulkanoj de Tuxtlas-Montaro estas insula anomalio. La vulkanoj estas apartigitaj de la plej proksima vulkano en la Sierra Nevada okcidente je proksimume 250 kilometrojn kaj de la Centr-Amerika Vulkana Zono sudoriente je preskaŭ 330 kilometrojn.
Historio
Tiuj montaroj estis uzitaj kiel fonto de bazalto far la Olmekoj dum la epoko de ilia frua civilizo. Bazalto estis flose transportita tra retejo de riveroj kaj tiam transformita en monumentojn inkluzive de gigantaj kapoj.
Tukstlas-montara Biosfera Rezervejo
La supraj flankoj de Sankta-Marteno-Tukstla- kaj de Sankta-Marta-Vulkanoj estas kovritaj de neotropisa pluvarbaro, dum la pli malaltaj partoj estas kovritaj de deformitaj paŝtejoj. La Tukstlas-Montaro inkludas la tutan samnoman biosferan rezervejon. En la areo estas nombraj endemioj, kiel la Tukstla koturnokolombo.
Ioseph de Valdés
Ioseph de VALDÉS (17-a jarcento, Meksikurbo), estis meksika verkisto de la Baroko.
Estis poeto kiu partoprenis en literaturaj konkurencoj en la dua duono de la 17-a jarcento. En lia verko rimarkindas sugestia ludemo kiu projekcias en teknika malfacilo. En triobla poemo, li referencas saman sencon kun identaj vortoj, sed per labirinto de ŝanĝitaj vortordoj, kiuj faras diversajn la samajn dirojn.
Biorubo
Biorubo estas ĉiu organika rubo, kiuj estiĝas en hejmoj aŭ industrio kaj estas malkombineblaj - dum mallonga tempo - per mikroorganismoj, grundaj organismoj kaj enzimoj. Biorubo estas ekz. restaĵoj de manĝado aŭ falĉita razeno.
Oni povas trakti la biorubojn per kompoŝtado kaj fermentado. La tiel estiĝanta kompoŝtaĵo kaj fermentita materialo estas reenkondukita al la naturo precipe por ĝardenoj kaj en agrikulturo.
Kemia nomenklaturo
La kemia nomenklaturo (de la latina nomenclatura) estas aro da reguloj aŭ formuloj uzataj por nomi la kemiajn komponantoj. La IUPAK aŭ IUPAC (Internacia Unio de Pura kaj Aplikata Kemio; en angla International Union of Pure and Applied Chemistry) estas la supera aŭtoritato en tiu materio, kaj zorgas pri la establado de la korespondaj reguloj.
La moderna kemia nomenklaturo havas devenon en la Méthode de nomenclature chimique. Sekve al antaŭaj proponoj fare de kemiistoj kiel Bergmann kaj Macquer, francaj fakuloj adoptis tiun fundamentan terminaron kriterioj por la kemiaj komponaĵoj. La kemiaj elementoj estis nomitaj per simplaj nomoj (kvankam sen komuna kriterio) kaj ununuraj, dum la nomoj de la kemiaj komponantoj estis establitaj el la nomoj de ties komponelementoj plus serio de sufiksoj. Tiu terminaro estis aplikita dekomence kaj al substancoj de la minerala regno same kiel al la vegetala kaj animala regnoj, kvankam en tiuj lastaj okazoj aperis multaj problemoj.
Anetolo
Anetolo (kemia formulo C10H12O) estas likva organika kemiaĵo, ero de diversaj volatilaj oleoj ekz. anizoleo kaj aperas kiel trans-anetolo en fenkolo, anizo kaj ilicio.
Pro la duobla kemia ligo en la atenolo ekzistas cis- kaj trans-anetolo. Ambaŭ izomeroj havas diversajn fizikajn proprecojn, plua, struktura izomero estas la estragolo.
La cis-anatelo havas la fandopunkton de −22 °C (trans- 22 °C), bolpunkton de * 79 °C (trans 234–237 °C). La denso estas 0,99 g·cm−3.
Ossaka Kenĵi
OSSAKA Kenĵi (小坂狷二 [Osaka Kenĝi]; Hepburn: Osaka Kenji; Kunrei: Osaka Kenzi; naskiĝinta la en Tokio; mortinta la  ) estis japana esperantisto kaj mekanika inĝeniero, sekciestro de Ŝtata Fervojo, Nagojo.
Li naskiĝis en familio de militisto sed arda idealisto-pacamanto. Lernis en kadeta lernejo 1901-07 sed 1907 eksiĝis el milita servo pro malsano, vizitis Imperian Universitaton kaj fariĝis inĝeniero, 1916. Esperanton lernis en 1906 unue per lernlibron „Sekaigo“ (世界語) de Futabatej Ŝimej kaj poste en kurso de „Nippon Esperanto-Societo“ de Kato Misao, kaj post foriro de Kato sindone laboris por Esperanto en Jokosuka. 1916 venis al Tokio kaj dediĉis sin al centra administrado de JEA, kaj kiam JEA perdis funkcion, en 1919 kun aliaj fondis novan movadcentron Japana Esperanto-Instituto (JEI), kiu bone kreskis danke al supermezure energia klopodado de li kaj junaj studentoj varbitaj de li. Historio de Japana Esperanto-movado estas kvazaŭ sinonimo al Esperantista agado de Ossaka. Li dediĉis ĉiujn liberajn horojn al Esperantaj laboroj. Direktoro de JEI. Redaktoro de „Jokosuka Esperantisto“, 1907-15, „Orienta Stelo“, 1911-15, „Japana Esperantisto“, 1916-19, La Revuo Orienta (LRO), 1920-25. 1925-27 vojaĝis en Usono kaj Eŭropo. Unuaklasa Esperanto-gramatikisto. Liaj prilingvaj artikoloj mirinde multe verkitaj en diversaj gazetoj, ĉefe en La Revuo Orienta(LRO), estas tre ŝatataj de Japanaj Esperantistoj kaj donas gravan servon al eduko de kapablaj posteuloj, kune kun liaj verkoj.
Li estis membro de la Akademio de Esperanto.
4556 Gumilyov
4556 Gumilyov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa poeto Nikolaj Stepanoviĉ Gumiljov (cirile : Николай Степанович Гумилёв, 1886–1921).
Tamarika grilbirdo
La Tamarika grilbirdo aŭ Tamarika kanbirdo, Acrocephalus melanopogon, estas birdo de la genro Acrocephalus. Ili reproduktas en suda Eŭropo kaj suda moderklimata Azio kun kelkaj en nordokcidenta Afriko. Ĝi estas parte migranta. Sudokcidentaj eŭropaj birdoj estas loĝantaj, sudorientaj eŭropaj birdoj vintrumas en reproduktejoj de la Mediteraneo, kaj la azia raso migras al la Arabio kaj Barato.
Ĝi estas rara norde de ties teritorio, sed ĝi estis kiel tre rara vaganto tiom for kiom ĝis Pollando kaj Danio. Estas kelkaj informoj el Britio, inklude paron reproduktantan en Cambridgeshire en 1946, sed tiuj informoj ĵus estis forigitaj el la oficiala listo de britiaj birdoj.
Tiu paserina birdo estas specio troviĝanta en ĉeakva vegetaĵaro kiel karekso aŭ junkoj. La ino demetas 3-6 ovojn el meza aprilo, kiuj estos kovataj dum 14-15 tagoj. La nesto estas konstruata super akvo inter kareksoj, kanoj aŭ en arbusto. Tiu specio estas kutime monogama (Leisler & Wink 2000).
Tiu estas mezgranda silviedo, 12-13.5 cm longa, iom pli granda ol la simila Junkokanbirdo, Acrocephalus schoenobaenus. Plenkreskulo havas fajnan striecan brunan dorson, pli ruĝecbrunan en nuko kaj kolflankoj, kaj blankecajn subajn partojn iom ruĝecbrunaj en brustoflankoj kaj iom helbrunecaj en ventro. La frunto estas ebena kaj kontraste kun la nigreca krono estas rimarkinda tre blanka superokula strio, la orelareo estas grizeca, sub ĝi estas hela kolringo nekompleta, ege kontrastas tre blanka gorĝareo kaj la beko estas forta kaj pinteca. La vosto estas tute bruna.
Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe plej parto de silviedoj, sed junuloj estas pli striecaj kaj havas markojn en la brusto. Kiel ĉe plej parto de silvedoj, ankaŭ tiu specio estas insektovora kaj manĝas ankaŭ ĉeakvajn helikojn.
La kanto estas rapida kaj simila al tiu de la Junkokanbirdo kaj de la Kanbirdo, kun kelka imitado kaj tipaj akrocefalaj fajfoj. Ties kanto estas pli milda kaj melodia ol tiuj de ties parencoj, kaj enhavas frazojn kiuj similas al tiuj de la Najtingalo. Malkiel la Junkokanbirdo, tiu specio ne kantas dumfluge.
Luitpold Steidle
Luitpold STEIDLE (naskiĝinta la  en Ulm, mortinta la  en Vajmaro) estis germana oficiro kaj politikisto en GDR. Partie li apartenis al Kristandemokrata Unio de Germanio.
Vivo
La filo de altranga oficisto de militkortumo el katolika familio, post kompletigado de sia mezlerneja eduko en Munkeno, laboris kiel 17-jaraĝa volontulo en la bavara regimento Infanterieleibregiment ekde 1915 kiel maŝinpafilkomandanto. Post la fino de la Unua mondmilito, Steidle komencis studi agrikulturajn sciencojn ĉe la Teknika Universitato de Munkeno en la unua semestro de la postmilita periodo de 1918, sed baldaŭ preferis praktikan trejnadon. Li trejniĝis kiel farmisto en Hohenpolding apud Taufkirchen en Malsupra Bavario kaj Graßlfing proksime de Olching en Supra Bavario.
Ekde 1920 Steidle estis mem-dungita farmisto en Loibersdorf kaj en 1926 li transprenis taskon kiel bieninspektisto en Kampehl. En 1928 li iĝis bredvirĉevalinspektisto en Beberbeck. La 1-an de majo 1933, li iĝis membro de NSDAP kaj denove estis forpelita post mallonga tempo. Post perdo de sia tasko en 1933, Steidle laboris kiel asekuristo en 1934. En la sama jaro, la rezervleŭtenanto estis reaktivigita kaj aliĝis al la armeo. En 1942 li estis promociita al kolonelo. Kiel komandanto de la 767-a Grenadira regimento, li estis kaptita fare de la sovetianoj dum la Batalo de Stalingrado en 1943. Kiel militkaptito, li estis unu el la fondintoj de la komunisma Asocio de Germanaj Oficiroj (Bund Deutscher Offiziere) de kiu li iĝis vicprezidanto. Forestanta Steidle estis tial kondamnita al morto en Germanujo. Lia volumo de memuaroj Entscheidung an der Wolga (1969) priskribas tiun ĉi vojon.
Ĝis la fino de la Dua Mondmilito, Steidle laboris kiel unualinia oficiro por la Nacia komitato Libera Germanio (Nationalkomitee Freies Deutschland) kaj estis membro de la plilongigita redakcia teamo por la radistacio Freies Deutschland. Inter 1945 kaj 1948, Steidle estis Vicprezidanto de la Germana Administracio por Agrikulturo kaj Forstado en la sovetie okupita zono de Germanujo. En 1946 li aniĝis al la kristandemokrata movado de Orienta Germanujo. Inter 1948 kaj 1949 li transprenis la vicprezidantecon de la Germana Ekonomia Komisiono en Orienta Germanujo.
En 1949, Steidle estis elektita al la Provizora Popola Ĉambro pere de la t.n. unuigita listo. De 1949 ĝis 1950 li estis ministro pri laboro kaj sano en GDR kaj de 1950 ĝis 1958 ministro pri sano. Li estis aktiva konsiliste por starigado de Nacia Popolarmeo ricevante la titolon de honora senatano de la Universitato de Greifswald. De 1950 ĝis 1971 li estis membro de la Popola Ĉambro. De 1960 ĝis sia emeritiĝo en 1969, Steidle estis urbestro de Vajmaro.
La juristo Bernhard Ludwig von Mutius estis kuzo de Steidle.
Hispana Asocio de Laboristoj Esperantistaj
La Hispana Asocio de Laboristoj Esperantistaj (HALE) estas esperantista asocio kun sidejo en Hispanio.
Ĝi fondiĝis je 1986 je Callosa del Segura, Alikanto, estante ĝia unua Prezidanto José María Bernabéu Franco. Ĝi estis kreita kiel Laborista Esperanto-Asocio, kun rilatoj al Sennacieca Asocio Tutmonda. Tamen, en 2003 estis kreita nova asocio SAT-en-Hispanio, kaj HALE ĉesis esti konsiderata kiel branĉo de SAT.
Nuntempe ĝi havas sian sidejon en Murcia, kie loĝas ĝia Prezidanto, Juan Antonio Cabezos Martínez.
Oni povas legi la tutan kolekton de la bulteno de HALE, Kajeroj el la Sudo je Lanti], kiu estas la granda projekto de HALE. Ĝi enhavas kelkajn magazinojn esperantajn de la estinto kaj estanto.
Karel Klein
Pluraj esperantistoj havas la nomon Karel Klein:
Ilja Ostrovskij
Ilja OSTROVSKIJ, OSTROVSKI aŭ OSTROWSKI (naskiĝis la ) estis rusa hebrea esperantisto kaj kuracisto en Jalto (Krimeo).
Hispanio (Romia Imperio)
Hispanio kaj en latino Hispania estis la romia nomo por la Iberia Duoninsulo. Dum la Respubliko, Hispania estis dividita en du provincoj: Hispania Citerior kaj Hispania Ulterior. Dum la Princolando, Hispania Ulterior estis dividita en du novaj provincoj, nome Baetica kaj Lusitania, dum Hispania Citerior estis renomita Tarraconensis. Sekve, dum la Romia Imperio la okcidenta parto de Tarraconensis estis disigita, unue kiel Hispania Nova (Nova Hispanio), poste renomita Callaecia (aŭ Gallaecia, poste moderna Galegio). El la Tetrarkio de Diokleciano (284 p.K.) antaŭen, la sudo de la restanta Tarraconensis estis denove disigita kiel Carthaginensis, kaj probable poste ankaŭ al la Balearaj Insuloj kaj ĉiuj el la rezultaj provincoj formis civilan diocezon. La nomo, Hispania, estis uzita ankaŭ en la periodo de visigota regado.
La modernaj lokonomoj Hispanio kaj Hispaniolo estas ambaŭ derivitaj el Hispania.
Ampezzo
Ampezzo [prononco "AmPEco"] estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Petro kaj Paŭlo, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Forni di Sotto, Ovaro, Sauris kaj Socchieve.
Georgo Abaŝidze
Georgo Abaŝidze (naskiĝis en 1873) estis kartvela pedagogo, energia propagandanto kaj Esperanto-instruanto en Transkaŭkazio.
En 1931 li atingis gravan sukceson por Esperanto en Intersindikata Konsilantaro en Tbiliso. Li estis sekretario de Kartvela komitato de SEU.
Andreis
Andreis estas komunumo de Italio.
Statuo de Armita Libereco
La Statuo de Libereco — konata ankaŭ kiel Armita Libereco aŭ simple Libereco — estas bronza statuo dezajnita de Thomas Crawford (1814–1857) kiu, ekde 1863, estis kroninta la kupolon de la Kapitolo en Vaŝingtono, Usono. Origine nomita Libereco venkante kaj en milito kaj en paco, oficialaj usonaj registaraj publikaĵoj nune asertas, ke la statuo "estas oficiale konata kiel Statuo de Libereco". La statuo priskribas inan figuron portantan militan kaskon kaj tenante eningan glavon en sia dekstra mano kaj laŭrokronon kaj ŝildon en ŝia maldekstra mano.
NGC 188
NGC 188 (alia indiko — OCL 309) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cefeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Linio Hanshin (ĉefa)
Linio Hanshin (japane: 阪神本線 [Hanŝin Hon-sen], angle: Hanshin Main Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Hanshin en Kinki-regiono, Japanio. La orienta parto de linio situas en nord-okcidento de Gubernio Osaka kaj ĝia okcidenta parto situas en sudo de Gubernio Hjogo.
Tipoj de trajnoj
Estas 7 tipoj de trajnoj:
Listo de prikemiaj organizaĵoj
Jen listo de prikemiaj organizaĵoj:
Træna
Træna estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis. La komunuma areo de nur 15 kvadrataj kilometroj dividiĝas al pli ol 1000 insuloj, el kiuj nur la insuloj Husøy, Selvær, Sanna, Sørsandøy kj Nordsandøy estas loĝataj. La administra centro estas sur la insulo Husøy, kie vivas pli ol tri kvaronoj de la tuta loĝantaro.
Alfréd Wellisch
Alfréd Wellisch [veliŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wellisch Alfréd estis hungara arkitekto, framasono, mecenato. Lia nobela antaŭnomo estis vágvecsei [vAgveĉei] ekde 1910. Alfréd Wellisch naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Alfréd Wellisch devenis el juda familio. Li studis arkitekturon en Karlsruhe, Vieno kaj Parizo. Post siaj studoj en 1881 li malfermis propran arkitekturan kontoron en Budapeŝto, en la sama jaro li aliĝis al la framasonoj. En la sekvaj jardekoj li planadis pli ol 200 imponajn domegojn. Li fondis novan framasonan loĝion en 1892. Li estis ankaŭ signifa mecenato, ekzemple li apogis la Akademion kaj li fondis fondaĵon por studentoj. Lia ĉefa konstruaĵo estis Palaco Wellisch, kie li loĝis.
Frankie Carle
Francis Nunzio Carlone bone konata kiel Frankie CARLE (naskiĝis la 25-a de marto, 1903, en Providence, Rod-Insulo, Usono, mortis la 7-a de marto, 2001, en Mesa, Arizono) estis ĵaza muzikisto (pianisto kaj bandĉefo).
La Sorĉisto de la Klavaro, Frankie Carle estis unu de la plej popolaraj pianistoj de la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. Komencanta en 1916, li ludis kun multaj ĉefofluaj dancaj bandoj. Li estiĝis emfazata ludisto por kaj asociano en la bando de Horace Heidt, forlasanta en 1944 formi lian propran bandon. Lia filino, Marjorie Hughes estis la ĉefa kantisto kun la bando. Pluraj sonbendoj vendis pli ol milionaj kopioj en la malfruaj 1940-aj kaj fruaj 1950-aj. Unu de ili estis Sunrise Serenade (Sunleviĝa Serenado), lia temkanto.
En 1955, li diserigas la bandon kaj poste nur ludis ke solisto.
Severnij vokzal (stacio de Kazana metroo)
Severnij vokzal (Северный вокзал, Төньяк вокзалы) estas stacio sur Centra linio de la Metroo de Kazano en Kazano, Tatarstano, Rusio. Ĝi estis malfermita la. Ĝi situas inter stacioj ' kaj '.
Santa María del Monte de Cea
Santa María del Monte de Cea [santamaRIa delMONte deZEa] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Sahagún, en la sudoriento de la provinco. Santa María del Monte de Cea estas komprenebla etimologie kiel Sankta Maria de la Monto de Cea.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Banecidas, Castellanos, Santa María del Monte de Cea, Villacintor kaj Villamizar, okupas totalan areon de 92,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 51 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Quintana del Monte norde, kun Villamartín de don Sancho kaj Santa María del Río oriente, knu Villacintor okcidente kaj Santa María del Monte sude.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj, bovoj por taŭrludado). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra naturo).
Vefsn
Vefsn estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo estas la urbeto Mosjøen. Parto de la komunuma teritorio interalie estas la lago Fustvatnet.
Nigra ŝterno
La Nigra ŝterno, Chlidonias niger, estas eta ŝterno, tio estas birdo de la familio de Ŝternedoj, ĝenerale troviĝanta en aŭ ĉe internaj akvoj en Eŭropo kaj Norda Ameriko. Kiel la nomo supozigas, ĝi havas ĉefe malhelan plumaron.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 22–25 cm longaj, kun enverguro de 61–68 cm kaj pezo de 50-75 g kaj mezaveraĝe 62 g, kaj la ununura ŝterno kun malhela plumaro en reprodukta sezono, escepte la subvoston. Ili havas mallongajn malhelajn aŭ malhelruĝajn krurojn kaj longan, maldikan kaj nigran bekon, kiu mezuras 27–28 mm, preskaŭ tiom longa kiom la kapo. La beko estas pintakra kaj ŝajnas iomete subenkurvita pinte. Reproduktuloj havas malhelgrizajn suprajn partojn kaj nigrajn kapon, kolon kaj subajn partojn ĝis la subvosto, kiu estas blanka, kaj escepte la subflugiloj kiuj estas helgrizaj en antaŭ duono kaj pli malhelaj en la dua duono. La okulo estas malhelbruna, sed apenaŭ diferenciĝas en la nigra plumaro. La flugiloj estas longaj kaj pintaj, supre pli malhelaj en pintoduono (stare montras heleggrizan makuleton aŭ parton ĉe ŝultre) kaj havas mallarĝegan blankan bordon antaŭe. La vosto estas nur iome forkoforma.
Nereproduktuloj havas malhelgrizan dorson, nigran nukon kaj blankaj frunto, vizaĝo, kolo kaj subaj partoj (escepte etan nigran makulon surŝultre), el kiuj nur la flugiloj estas iom helgrizaj, iomete pli malhelaj ĉe la malantaŭa duono kaj pli malhela ĉepinte kiel somere. La vosto estas helgriza supre kaj blanka sube. Estas intermeza ŝanĝanta plumaro kie grizo anstataŭas someran nigron..
Schermbeck
La komunumo Schermbeck situas en la nordokcidento de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas komunumo de la distrikto Wesel en la distriktaro Duseldorfo. Ĝi estas membro de la eŭropa regiono Rejno-Waal, kiu ampleksas 51 germanajn kaj nederlandajn komunumojn kaj iujn pliajn instituciojn. La teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, kaj ene de ĝi al la naturparko Hohe Mark-Okcidenta Monastera Lando. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Nigra ŝterno
Disvastiĝo kaj medio
Temas pri migranta birdo, kiu reproduktiĝas interne, sed vintras marborde kaj sude; intermeze ĝi uzas ambaŭ mediojn. Nordamerikaj birdoj de la Nigra ŝterno migras vintre al marbordoj de norda Suda Ameriko (el centra Meksiko ĝis plej norda Peruo kaj el Panamo ĝis plej norda Brazilo), kelkaj al malferma oceano. Malnovmondaj birdoj vintras en marbordoj de la tuta Afriko, okcidente el Okcidenta Saharo ĝis Namibio.
Kuncsorba
Situo
Kuncsorba troviĝas inter urboj Mezőtúr, Túrkeve, Kisújszállás kaj Törökszentmiklós. La vilaĝo estas tipa agrara loko, kiu ne havas fervojon, nur flankovojon.
Schermbeck
Geografia situo
La komunumo Schermbeck situas ĉ. 8 km disde Dorsten kaj 18 km disde Wesel resp. 17 km disde Dinslaken. La tuta komunumteritorio estas parto de la Naturparko Hohe Mark, al kiu apartenas en la okcidento la naturprotektejoj Loosen Berge, Dämmer Wald kaj Lichtenhagen samkiel en la oriento Üfter Mark kiel parto de la arbartereno Forst Gewerkschaft August. Kaj la Lipo kaj ankaŭ la Kanalo Wesel-Datteln trapasas la komunuman teritorion sur ĉ. 4 km laŭlonge de iliaj trairoj. Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Komunuma teritorio
La komunumo Schermbeck havas totalan areon de 110,74 km². Ĝia maximuma nord-suda etendiĝo sumiĝas je 12,90 km, de okcidento al oriento 17,80 km. Ĝi subdividiĝas en la ok komunumpartojn Altschermbeck, Bricht, Damm, Dämmerwald, Gahlen, Overbeck, Schermbeck kaj Weselerwald.
Kuncsorba
Historio
La komunumo senhomiĝis post la turka epoko. Antaŭ la 20-a jarcento Kuncsorba memstariĝis.
Schermbeck
Mezepoko
La nomo „Scirenbeke“ kiel origino de la hodiaŭa komunumonomo ekaperis unuafoje en dokumentoj de 799. en tiu transskribas Ludgero la bienojn „Scirenbeke“ kaj „Ruscethe“ (el tio evoluis la nomo de la hodiaŭa komunumparto Rüste) al la monaĥejo Werden. Same Ludgero estas la supozebla konstruanto de la preĝejo en Malnov-Schermbeck.
Nigra ŝterno
Kutimoj
Malkiel la "blankaj" ŝternoj de la genro Sterna, tiu ĉi specio ne plonĝas por manĝado, sed superflugas la akvosurfacon kaj plukas dume insektojn (ĉefe akvajn), larvojn, amfibiojn (ranidojn), hirudojn kaj fiŝojn (ĉefe vintre). Estas silentema specio kiu flugas malrapide kaj ŝajnsengarde.
Schermbeck
Mezepoko
Per la traktato de Verdun 843 la teritorio ĉirkaŭ la posta Schermbeck iĝis parto de la regno de la imperiestro Lotaro la 1-a, dum la posta Altschermbeck venis al la Orientfranka regno sub la reĝo Ludoviko. En la jaro 900 la komunumparto Gahlen estis unuafoje dokumentata kiel „Galnon“, temanta ankaŭ ĉi tie pri donacaĵo al la monaĥejo Werden. La dokumenta mencio de la restaj komunumpartoj okazis dum la sekvaj jarcentoj, ekz. en la plej antikva postlasata mortintolibro de la Viktor-monaĥejo de Xanten estas menciata „Damme“, la hodiaŭa komunumparto Damm. La bieno „Wisele“ (hodiaŭ Weselerwald) unuafoje estis dokumentata en 1122. El la jaro 1163 originas la unua skriba indiko al Bricht. En 1184 menciitas unuafoje paroko, kiun supozeble konstruis la monaĥejo Werden.
Komence de la 13-a jarcento Schermbeck antaŭ ĉio profitis el la komerca vojo kondukanta tra la loko. En 1319 la kastelo de Schermbeck estis unuafoje menciita, en 1372 Schermbeck kaj en 1380 Gahlen iĝis parokoj. Komence de la 15-a jarcento oni konstruis urbofortikaĵon kun du pordegoj kaj ok turoj finfarante ĝin je 1416. Sekvajare Schermbeck estis unuafoje dokumentata kiel urbo, ĉe kio la transdono de la urboprivilegioj jam antaŭe devas esti okazinta. En 1417 la kapelkomunumo Schermbeck estis separata de la ĝistiama paroko Drevenack kaj levita kiel memstara paroko.
Sekvatempe dufoje ene de mallonga tempo Schermbeck estis detruata. En 1425 Johano de Gemen militanta kontraŭ Adolfo la 4-a konkeris Schermbeck kaj bruligis ĝin. Ankaŭ Henriko de Gemen sukcesis konkeri Schermbeck en 1483, kaj li bruldetruis ne nur la urbon, sed samtempe ankaŭ la dokumentojn pri la urboprivilegioj. Duko Johano la 2-a sekve koncedis al la forbruligita Schermbeck subvencion por la rekonstruo kaj transcedis al la urbo dum la paŝo de ses jaroj la enspezojn de la urba dogano. La 12-an de marto 1485 Schermbeck ree ricevis la urboprivilegiojn.
Nigra ŝterno
Konservado
Provincia Parko Point Pele en Kanado enhavas multnombran loĝantaron de Nigra ŝterno. Multaj ŝternoj povas agi protekteme pri sia idaro, pro tio vizitantoj povas troviĝi evitante atakantajn ŝternojn dum printempaj vizitoj al la parko. Indikiloj avertas pri tio.
La Nigra ŝterno estas specio protektita de la Traktato por la konservado de Afrikeŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj (AEWA en la angla).
Schermbeck
Renesanco ĝis baroko
Sekve de la Jülich-Kleve-heredsekvokonflikto Schermbeck venis al Prusio kaj en 1615 dum la Tridekjara Milito ĝin okupis Hispanaj trupoj. Sekvis maltrankvila tempo: en 1631 ekfuriozis la pesto, en 1636 hesaj trupoj kampis dum la Tridekjara Milito en la komunumparto Damm. Dum 1636 imperiestraj trupoj okupis Schermbeck, ĝis kiam ĝi refoje grandparte forbrulis la 28-an de junio 1640. En 1643 ofica lando, kastelo kaj urbo Schermbeck estis lombardataj por 50 000 taleroj al barono Aleksandro la 2-a de Velen kaj nur 20 jarojn poste mallombardata. La kastelo en 1662 iĝis privata posedaĵo.
Nigra ŝterno
Referencoj
Forbush, E.H and May, J.B. 1955. A Natural History of American Birds of Eastern and Central Notrh America. Commonwealth of Massachusetts, U.S.A.
Schermbeck
Renesanco ĝis baroko
La 9-an de oktobro 1685 la civitanoj de Schermbeck solenis la konsekradon de la unua reformita preĝejo ĉe la Mittelstraße, kiu tamen dum la kvara urbobrulego estis neniigata samkiel ĉ. 30 elcentoj de la loĝdomoj. La brulegon kaŭzis hanovraj trupoj dum la Unua Silezia Milito (1740-1742) enkvartirigataj en Schermbeck. La forbruliĝintan preĝejon oni anstataŭis per kapelo. Jam ekde 1718 la muroj kaj turoj de la malnova urbofortikaĵo parte estis malkonstruitaj.
Novepoko
La novepoka historio de Schermbeck komencis per ekonomia ekflorado, kaŭzata de la produktado kaj verndado de drapo. En 1800 funkciis 56 ŝpinejoj kaj teksejoj.
Ekde 1801 ĝis 1813 sekve de la Napoleonaj Militoj Schermbeck staris sub franca regado. Ekde 1813 kamen la komunumestraj landoj Altschermbeck, Gahlen kaj Schermbeck revenis sub prusan administracion. Kune kun la formado de novaj regdistriktoj en 1816 ankaŭ la tavolo de la distriktoj estis novordigata. Dum la komunumestra lando Altschermbeck estis alordigata en la distrikton Recklinghausen en la provinco Vestfalio, la komunumestraj landoj Gahlen kaj Schermbeck venis al la distrikto Dinslaken en la provinco Jülich-Kleve-Berg, kiu en 1822 dissolviĝis en la prusan Rejnprovincon. Jam 1823 la distrikto Dinslaken estis malfondata; sia komunumestra lando Schermbeck situa norde de la Lippe venis al la distrikto Rees en Wesel, la resto de la distrikto sude de la Lippe eniĝis la novformatan distrikton Duisburg.
1830 unuiĝis la luterana kaj la reformisma komunumo en Schermbeck. Samtempe la katolikoj de Schermbeck, Bricht kaj Overbeck estis enparokigataj al Altschermbeck, kie la 19-an de oktobro 1841 oni povis konsegri novan katolikan preĝejon. En 1858 W. Schoel kaj E. Fischer konstruis la unuan mekanikan brikfabrikon en Schermbeck, kies posteuloj ankoraŭ hodiaŭ pluekzistas sub la nomo „Dachziegelwerke Nelskamp“. En 1870 ekfunkciis la loka malsanulejo.
En 1873 unua parto de la fervojlinio de Wesel ĝis Haltern atingis Schermbeck, la tuta linio estis inaŭgurata en 1874. En 1962 la linio estis malfunkciigata. En 1886 19 „koloniistoj“ fondis la laboristokolonion Lühlerheim en la komunumparto Weselerwald, antaŭ ol Schermbeck fine de la 19-a jarcento prosperis pro la ekfloranta potfarado. Dum tiu periodo en Schermbeck jam laboris 25 kaj 30 potfaristomajstroj, kies varoj vendiĝis precipe en la proksima Ruhr-regiono. Sekvatempe interalie oni inaŭguris en 1910 novan oficejon (hodiaŭ la malnova urbodomo) kaj 1915 la hodiaŭa preĝejo St. Ludgero en Altschermbeck.
Historio de Schermbeck post 1945
En 1965 ofica lando Schermbeck aliĝis al la en 1963 fondita Naturparko Hohe Mark. En 1978 malfermiĝis la hala naĝejo kaj en 1987 la regiona muzeo. Samjare oni ŝanĝis la Marien-Hospital (sanulejo) en maljunulan hejmon. La 30-an de oktobro 1993 oni inaŭguris la novan urbodomon kun renkontejo. En 1999 Schermbeck solenis sian 1 200-jaran ekziston.
teritoria reformo
La 1-an de januaro 1975 kadre de la 2-a teritoria reformo de NOrdrejn-Vestfalio estis kunigitaj la ĝis tiam memstaraj komunumoj Bricht, Dämmerwald, Damm, Overbeck (parte), Schermbeck kaj Weselerwald de la iama ofica lando Schermbeck en la iama distrikto Rees, la komunumo Gahlen (parte) de la ofica lando Gahlen en la iama distrikto Dinslaken samkiel la komunumo Altschermbeck de la ofica lando Hervest-Dorsten en la distrikto Recklinghausen al la nova komunumo Schermbeck.
Samtempe esencaj partoj de la iamaj distriktoj Dinslaken, Moers kaj Rees kun teritorieroj le la distriktoj Borken kaj Recklinghausen estis kunigata al la nova distrikto Wesel.
Ekde tiam Schermbeck estas distrikta komunumo de la distrikto Wesel.
Religioj
Pro historiaj kaŭzoj Schermbeck estas preskaŭ po duono katolika kaj evangela. La kvoto de la katolikojsumiĝas je 45,3 %, al la protestanta konfesio sin konfesas je 39,2 %. Anoj de aliaj religioj aŭ konfesioj ekzistas nur malmultaj.
Komunuma blazono
La blazono de Schermbeck montras arĝentan (blankan) korŝildon sur ruĝa fono kovrita per triradiusa ora liliohaspelo kaj ora (flava) liliotrabo. En la arĝenta (blanka) ondoŝildpiedo troviĝas tri verdaj ondotraboj.
La blazono havas sian originon el la tempo de la urbiĝo inter 1410 kaj 1417. La plej malnova konata sigelo de la tiama urbo portas en dokumento de la 15-a de majo 1500 la ĉirkaŭfleksan skribaĵon „sigillum opidi schirenbecke“ (Esperante: Sigelo de la urbo Schermbeck). La arĝenta korŝildo kaj la liliohaspelon kaj -trabon oni elprenis la blazonon de la grafoj kaj dukoj de Kleve, al kies duklando apartenis la iama urbo Schermbeck. La tri ondotraboj indikas la limrivereton „Scirenbeke“ (la hodiaŭa Mühlenbach [muelorivereto]), la rivero Issel kaj la rivero Lippe kiel konektiloj de la komunumoj al Schermbeck apartenantaj.