cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalvinana preĝejo (Tornyosnémeti)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, kiun parte ŝtona muro ĉirkaŭas. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turopinto estas piramida. La enirejo funkcias en flanko de la navo. La absido estas oklatera kaj havas apogpilierojn. Kelkaj fenestroj restis el la gotiko.
Suchá (distrikto Jihlava)
Suchá (Dürre) estas municipo en Ĉeĥio, en Moravio en distrikto Jihlava, regiono Vysočina. En la jaro vivis ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1405.
Partoj de municipo
La municipo memnbriĝas en tri lokajn partojn – Beranovec, Prostředkovice kaj Suchá, kiuj situas sur tri xamnomataj katastraj teritorioj (nomitaj Beranovec, Prostředkovice kaj Suchá u Jihlavy).
Boston Latin School
La Boston Latin School estas publika lernejo en Bostono, Masaĉuseco, Usono. Ĝi estis establita la 23an de Aprilo, 1635, kio faris ĝin kaj la plej antikva publika lernejo en Usono kaj la plej malnova ekzistanta lernejo en Usono. La "Boston Latin School" estis bastiono por la edukado de la knaboj de la bostona alta klaso, kio rezultis en la altiro de multaj elstaraj lernantoj de Nova Anglio. Ties studobjektaro sekvas tiun de la movado de la 18-a jarcento de Latinlernejoj, kiu tenas la klasikajn studojn kiel bazo de la eduksistemo. Kvar jaroj de Latino estas devigaj por la lernantoj kiuj eniris en la lernejo en la 7a grado, tri jaroj por tiuj kiuj eniris en la lernejo en la 9a grado.
Wartensee (stacidomo)
Wartensee estas fervoja stacidomo en Rorschacherberg, Svislando.
Vif (stacidomo)
Vif estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Weida
Historio
Dum la elorienteŭropaj popolmigradoj la germanoj forlasis la regionon antaŭ la alveno de la slavoj. Ĉirkaŭ la jaro 1000 revenis germanlingvanoj por kultivadi kaj ekonomie uzi arbarojn. La imperiestro de la Sankta Romia Imperio investis tie ĉi dinastion da voktoj kiel oficialulojn. La voktoj de Weida unue endokumente menciitis en 1122. La unua vokto Erkenbert la 1-a venis al Veitsberg/Wünschendorf. Lia filo Erkenbert la 2-a komencigis la konstruon de burgo kiu troviĝis ĉirkaŭ la memstara domo ene de la urbomuroj de sur Wieden. En ties ŝirmo estiĝis eta merkatejo. Poste konstruigis vokto Henriko la 1-a en la jaroj inter 1163 kaj 1193 sur monteto maldekstre de Weida-rivero en triangulo je Auma-rivero la postan kastelon Osterburg. Disde ĝi oni kontrolis la travadejon riveran. Tiu ĉi burgo iĝis poste ĉefa sidejo vokta. Sobe troviĝis la kastela muelejo Schlossmühle pri kiu la unua mencio faritis en 1385. Sur la grundo estas fabriko de ledaĵoj. La restoj de la kastela muelejo malkonstruitis en 1994/95. Alia muelejo (Rothenmühle) la saman jaron menciitis. Ekde 1982 diversaj privatuloj tenadas kaj uzas ĝin. En la Auma-valo tiu ĉi muelejo estas la plej malnova kaj unua grenmuelejo daŭre funkcianta.
Ĉe Weida-rivero estis ankoraŭ kvin aliaj muelejoj:
Jam en 1209 la merkatejo Weida en dokumento nomiĝis urbo (civitas), sekve temas pri la plej malnova urbo de la turingia Vogt-lando. La belfredo ĝis hodiaŭ atestas la iaman aspekton de la burgo, dume la aliaj partoj venis nur post 1536 farite laŭ renesanca stilo. En dokumento de 1122 menciitis unue certa Erkenbertus de Withaa kiu sin kaj la familiajnojn nomis laŭ la loko. Kutimsidejo de la voktoj de Weida Osterburg-kastelo estis ĝis 1427. Sekve la urbo de kelkaj nomatas lulilo de Vogt-lando. Inter 1621 kaj 1622 estis eĉ monfarejo surloke kie aktivis i.a. la fama ĉefmoneristo Christoph Sundtheim.
Ekde 1952 apartenis Weida al GDR-subdistrikto Gera-Land ene de Distrikto Gera. Ekde la 1.7.1994 Weida estas parto de Distrikto Greiz. Dum la Ribelo en GDR en 1953 estis grandaj manifestacioj. En la 18.6.1953 mortpafitis unu manifestaciulo, laboristo ĉe Wismut.
En la 1950-ajj jaroj la urbo gravis ankaŭ kiel dumferia ekskursa kaj tendara centro de junuloj. Aranĝitis tendaro "Junge Freiheit". En la 31.12.2013 venis la komunumoj Hohenölsen, Schömberg kaj Steinsdorf el la aboliciita administradkomunumo Leubatal urbokvartaliĝonte al Weida.
Evoluo enloĝantara
Evoluo de la enloĝantara nombro (ekde 1960, 31-a de decembro): (1) 29.10.
(2) 31.8.
The Life of Our Lord
The Life of Our Lord (La Vivo de Nia Sinjoro Jesuo) estas libro pri la vivo de Jesuo Kristo verkita de la angla romanverkisto Charles Dickens, por siaj infanoj, inter 1846 kaj 1849, ĉirkaŭ la tempo, kiam li verkis . The Life of Our Lord estis eldonita en 1934, 64 jarojn post la morto de Dickens.
Kristano, Dickens verkis The Life of Our Lord speciale por siaj infanoj, al kiuj li laŭtlegis ĝin ĉiun Kristnaskon. Li strikte malpermesis publikigon de The Life dum sia propra vivo kaj petis al sia bofratino, Georgina Hogarth, ke ŝi certiĝu ke la familio Dickens "neniam transdonu la manuskripton, aŭ kopion de ĝi, al iu ajn por elpreni ekster la domon." Lia manskribita manuskripto estis transdonita al Georgina Hogarth post la morto de Dickens en 1870. Je ŝia morto en 1917, ĝi venis en la posedon de Sir Henry Fielding Dickens, la lasta postvivanta filo de Dickens. La familio Dickens daŭre legis ĝin ĉiun Kristnaskon kaj, laŭ peto de la aŭtoro, prokrastis la publikigon ĝis la lasta el la infanoj de Dickens mortis.
Tiel komenciĝas la libro:
Weidenberg
Weidenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bayreuth kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Feldberg (monto en la Nigra Arbaro)
Feldberg (germane: "kampa monto") estas monto de 1493 metroj en la mezalta montaro Nigra Arbaro. Temas pri la plej alta monto de Germanio ekster la Alpoj. Ĝi situas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald de la federacia lando Baden-Virtembergo en Germanio. Proksime de ĝi troveblas samnoma administra komunumo Feldberg (Nigra Arbaro).
Weidenberg
Weidenberg situas en la okcidenta parto de la mezalta montaro Fichtelgebirge.
Trioktilamino
Trioktilamino aŭ C24H51N estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la  oktanolo kun amoniako en ĉeesto de katalizilo. Trioktilamino estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Trioktilamino ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo kaj eteroj.
Lozzo di Cadore
Lozzo di Cadore estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Auronzo di Cadore, Domegge di Cadore, Lorenzago di Cadore kaj Vigo di Cadore.
La teritorio situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
Vif (Isère)
Vif estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Vifois kaj Picabans.
8439 Albellus
Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar. La, senditaj en Leiden (Nederlando), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝia nomo referas al Mergus Albellus, aŭ blanka merĝo.
NGC 6908
NGC 6908 estas galaksio en konstelacio Kaprikorno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lugo di Vicenza
Lugo di Vicenza estas komunumo de Italio.
Ernő András Lőrincz
Ernő András LŐRINCZ [loerinc] rumania hungara kuracisto, akuŝisto-ginekologo. Li naskiĝis en Csíkkozmás la 27-an de julio 1900 kaj mortis en Miercurea Ciuc la 2-an de februaro 1985. Li estas entombigita en Jimbor.
Kariero
Ernő András Lőrincz diplomitiĝis en Budapeŝto (1926). Li laboris en Debreceno, en Miŝkolco (1932-40), poste li estis adjunkto en Koloĵvaro (1940-44), fine klinikestro en Târgu Mureș.
Lusia
Lusia estas komunumo de Italio.
Franz Myrbach-Rheinfelden
Franz MYRBACH-RHEINFELDEN (plena nomo: Franz Freiherr Myrbach von Rheinfeld; naskiĝinta la 3-an de decembro 1850 en Zaleszczyki, Oblasto de Ternopilo, mortinta la 11-an de februaro 1919 en Insbruko) estis aŭstra financsciencisto.
Vivo
Myrbach-Rheinfelden finis la militservon kiel rezerva leŭtenanto kaj ekstudis jursciencojn en Vieno kaj Graz. La doktoriĝo estis en la 1873-a jaro. Li komencis la profesian karieron ĉe la Financa ministerio de Malsupra Aŭstrio kaj jesis en 1876 translokon en postenon ĉe la landa registaro de Ĉernivco. Reveninte en 1878 en la financan servon li deĵoris kiel impostokontrolanto kaj financa konsilisto en Graz. Ĉe la tiea altlernejo li habilitiĝis pri financa scienco kaj aŭstra financleĝaro, poste ankaŭ pri politika ekonomio. En 1893 li iĝis ordinara profesoro pri politika ekonomio, porekonomia politiko kaj financscienco en la Universitato de Insbruko (dekano en 1895 kaj 1907, rektoro en 1900/01). Ekde 1908 li estis estro de la Seminario politikscienca. En 1915 li retiriĝis.
Graveco
Myrbach-Rheinfelden traktis en siaj publikaĵoj pluron da ekonomiaj kaj administraciaj problemoj, jen la temaro i.a.: la reformo de la politika administrado en Aŭstrio, fremdultrafikaĵoj, funkciigo de elektrikaj maŝinaroj, pligrandigo de la fervoja retaro. Tamen lia plej grava rolo estis sur la kampo de financa jurordo kaj impostigo. Tion li priskribis sistemege en la furorlibro Grundriß des Finanzrechts (1906; franca eldono en 1910) kaj en multo da aliaj eseoj.
Honoroj
Nomumo al Hofrat (1912)
Le Montsaugeonnais
Le Montsaugeonnais estas nova franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montsaugeonnais.
Muzeo Zsolnay
Muzeo Zsolnay estas daŭra ekspozicio en la strato Káptalan, numero 2. en kiu estas videblaj la ornamaj produktoj de la fabriko laŭ kronologia ordo, pli detale grupigitaj eĉ laŭ stiloj kaj plan-artistoj. En la kadro de la ekspozicio estas prezentataj ankaŭ la mebloj, hejmaj instalaĵoj kaj ornamaj objektoj de la familio Zsolnay, cetere pentraĵoj, desegnaĵoj kaj fotoj pri ili.
Pri la domo enhavanta la muzeon oni trovas la unuan noton el 1324. Plurfoje oni trakonstruis ĝin. Sur ĝia fronta muro (fasado) estas videblaj restaĵoj de renesancaj freskoj. En 1477 en tiu ĉi domo kapitulestro Georgo Handó fondis la unuan publikan bibliotekon de Hungario. (Noto de la tradukinto: Mi ne povis decidi, ĉu la biblioteko de Klimo estis la unua, aŭ tiu de Handó. Ambaŭ institutoj postulas tiun rangon.)
La fabrikon fondis Nikolao Zsolnay, komercisto de Pécs, en 1853 por sia filo. La gvidadon de la malgranda manufakturo kun kelkaj laboristoj en 1865. transprenis Vilhelmo Zsolnay, kiu en la komencaj jaroj okupiĝis pri la plibonigo de teknologio kaj pri eksperimentoj koncerne substancojn. Li atingis sian unuan sukceson en la tutmonda ekspozicio de Vieno en 1873. La tutmonda ekspozicio de Parizo en 1878 alportis por Vilhelmo Zsolnay internacian sukceson. Pro lia inventaĵo, pro la porcelana fajenco, ornamita per alt-temperature bakita emajlo, li gajnis la oran medalon de la ekspozicio, kaj li estis distigita de la franca registaro per la Honora Legio (Légion d' Honneur).
En la lasta triono de la 19-a jarcento la ornamaj ceramikaĵoj estis kreitaj laŭ la karaktero de historiismo. La malkovrado kaj praktikado de diversaj stilaj formoj, kulturoj, teknologioj havis grandan rolon en la elformiĝo de la art-industrio kaj en la planado de art-nivelaj objektoj.
La ornamitaj vazoj „verde antique” (antikve verdaj) ricevis sian nomon pri la verda emajlo, ili estis karakterizaj produktoj en la jaroj inter 1870 kaj 1880. En tiuj jaroj ankaŭ Vilhelmo Zsolnay mem planadis. La servico, ornamita per kobaltkrajona desegnaĵo, produktita por grafino Degenfeld, verŝajne realiĝis laŭ liaj planoj. Ekde 1857. ankaŭ liaj filinoj, Tereza kaj Julia, partoprenis la planadon. Ili komencis kiel aŭtodidaktoj, sed ili rapide atingis la altnivelan artindustrian kvaliton. Tereza adaptis popolartajn figurojn kaj figurojn de la "aristokrata brodado", Julia planadis laŭ orientalisma stilo. Ŝi preferis preni la formojn de la otomana-turka kaj japana artoj. La pol-devena edzo de Julia, s-ro Tadeo Sikorski ekde 1883 laboris por la fabriko, multaj altnivelaj artaj planoj ligiĝas al lia nomo. Vilhelmo Zsolnay surbaze de siaj eksperimentoj inventis la tielnomatan "eozin-emajlon", kiu estis prezentita en la Tutlanda Miljariĝa Ekspozicio en 1896. La teknologio de eozen-emajlo inspiris la disvolviĝon de nova stilo, la secesiismo**.
Post la morto de Vilhelmo Zsolnay en 1900 lia filo ekgvidis la fabrikon. Ĉirkaŭ 1910 la formoj kaj teknologio de ornam-objektoj simpliĝis, la produktado de malgrandaj ornam-objektoj estis preferata.
La prosperan periodon de la fabriko interrompis la unua mondmilito. Post la packontrakto de Trianon la fabriko perdis la plejparton de siaj aĉetantoj kaj material-fontoj. Inter la du mondmilitoj la fabriko produktis ĉefe porcelanajn figurojn kaj ornam-vazojn pentritajn sub la emajlo, sed meze de la jaroj inter 1920 kaj 1930 ankaŭ la eozin-emajla teknologio estis rekondukita, kvankam laŭ realigo pli modesta.
Ekde la fino de la 19-a jarcento la financan bazon de la fabriko donis la produktado de konstruaj ceramikaĵoj, forno-kaheloj, murkaheloj, poste ankaŭ produktado de instalaĵoj por banĉambroj. La fabriko Zsolnay en 1948. estis alŝtatigita. Eĉ nuntempe ĝi funkcias sub la nomo Porcelanmanufakturo Zsolnay, respektive Porcelanfabriko Zsolnay.
Aŭstrio: Sezession; Francio: art nouveau; Britanio: modern style; Germanio: Jugendstil kaj Wellenstil; Hispanio: modernismo; Italio: stile floreale; Usono: Tiffany style
NGC 6909
NGC 6909 (aliaj indikoj — ESO 285-12, AM 2024-471, PGC 64725) estas galaksio en konstelacio Teleskopo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Weidenbach (Taunus)
Weidenbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Weidenbach apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
6058 Carlnielsen
6058 Carlnielsen estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Vaux-sous-Aubigny
Vaux-sous-Aubigny estas malaperinta franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
6058 Carlnielsen
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la dana komponisto Carl August Nielsen (1865–1931), plej konata ĉefe pro liaj ses simfonioj.
Vaux-sous-Aubigny
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vauxois.
Ĝi nun formas parton de Le Montsaugeonnais.
Weidenhahn
Weidenhahn - prononco -estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Selters. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Wienacht-Tobel (stacidomo)
Wienacht-Tobel estas fervoja stacidomo en Lutzenberg, Svislando.
Ketofilopsacoj
La ketofilopsacoj (Chaetophyllopsaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo jungermanialoj (Jungermanniales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 3 speciojn. Ĝia tipa genro estas ketofilopso.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (11 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (11 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
18472 Hatada
18472 Hatada estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Naoki Hatada, iama eldonisto de la TTT-ejo de la observatorio de Inagaŭa ekde 2003. Li subtenas la organizadon de lokalaj festoj de la stelo por amatoraj astronomoj kaj estas ano de la Orienta Astronomia Asocio.
Hospicoj de Seurre
Hospicoj de Seurre (france, Hospices de Seurre) estas malsanulejo en Seurre en Burgonjo fondita en 1688.
Historio
Antaŭe estis unua malsanulejo, kiun la svisaj armeoj detruis en 1473 kaj dua malsanulejo, kiun la francaj armeoj detruis en 1650. Oni nomis la malsanulejon Dihotelon (Hôtel Dieu) ĝis la franca revolucio, poste oni nomas ĝin Hospicojn. Nicolas Rolin fondis ordon da fratinojn por sia malsanulejo en Bono. La fratinoj fondis aliajn malsanulejojn kiel en Tournus aŭ en Dole. Estas fratinoj de Dole, kiujn oni alvokis en 1680 por fondi la Dihotelon de Seurre. Partoj de la konstruaĵoj iĝis muzeo kaj estis klasikitaj franca Historia monumento en 1976.
Hodiaŭ (en 2013) ĝi enhavas 142 litojn. Vendrede okazas meso en la kapelo.
Priskribo kaj vidindaĵoj
Konstruaĵoj formas U. Centre situas la kapelo, dekstre la por viroj ĉambro, maldekstre la porvirinoj ĉambro.
Vidindaj estas manĝoŝranko, pistujo (klasikita en 1901), pro viroj ĉambro (kun 18 litoj) kaj statuo de sankta Barbara (eble farita de Jean de La Huerta).
Manois (stacidomo)
Manois estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Manois, en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bologne - Pagny-sur-Meuse (026000).
La Verpillière (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
La Baule-Escoublac
La Baule-Escoublac [la.bol.ɛs.ku.blak] estas franca komunumo, situanta en la departemento Loire-Atlantique en la regiono Luarlandoj.
Banurbo de la "Ambordo" (franclingve "Côte d'Amour"), ĝi estas fama pro sia longa plaĝo situanta funde de la golfeto de Pouliguen, sia kazino kaj siaj marbordaj luksaj hoteloj. Ĝia enloĝantaro estas taksita je ĉirkaŭ, la somera loĝantaro povas atingi.
La urbo ŝuldas sian kreskon al la disvolviĝo de turismo fine de la 19-a jc. Profitante pinarbaron plantitan ekde 1840 por ĉesigi la progreson de la dunoj, bonhavaj familioj alvenis kaj konstruigis belajn vilaojn laŭlonge de la plaĝo. Post oraĝo dum la ora jardeko (de 1920 ĝis 1930), la urbo suferis pro la ekonomia krizo de la 1930-aj jaroj kaj poste pro la dua mondmilito. Ĝi revigliĝis en la 1960-aj jaroj, kun nova formo de urboplanismo, ĝia ekonomio ĉiam baziĝas sur la turismo.
Lanton
Lanton - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Lenton - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Konekoleacoj
La konekoleacoj (Chonecoleaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo jungermanialoj (Jungermanniales). Ĝi enhavas ununuran genron (konekoleo) kaj 6 speciojn.
La Baule-Escoublac
Situo
La Baule-Escoublac situas ĉe Atlantiko je okcidente de Nantes. La urbo staras en la golfeto de Pouliguen. Ĝis en 1900, Escoublac etendiĝis oriente ĝis la kanaleto de Pornichet (situinta je la loko de la nuna bulvardo de la République en Pornichet), kie ĝi najbaris Saint-Nazaire ; okaze de la kreado de la urbo Pornichet, tiu ĉi ricevis el la teritorio de Escoublac, tio estas la parto de la plaĝo ĝis la ponto de Mazy (poste detruita) kaj kelkajn dekojn da metroj malantaŭe, kiuj konsistigas la kvartalon de Mazy). Okcidente, ĝi estas limigita per la granda kanaleto de Pouliguen, kiu ligas la salejojn de Guérande al Atlantiko kaj kiu, uzata kiel limo kun la urbo Le Pouliguen ŝirmas la havenon de la du urboj.
Lanton
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Konekoleacoj
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (11 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (11 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
La Baule-Escoublac
Geologio kaj reliefo
La urbo situas sur sabla marborda areo kun altaj dunoj (loke nomataj klifoj ĝis la 19-a jc) kaj sur la sulko de Guérande.
Lanton
Geografio
Lanton situas ĉe la golfo de Arcachon, sudokcidente de Bordozo.
Malo
La vorto havas plurajn signifojn:
Preĝejo Vizito de Maria (Demecser)
La preĝejo Vizito de Maria estas romkatolika konstruaĵo en urbo Demecser (Hungario).
Historio
En Demecser jam estis funkcianta kirko Sankta Georgo en 1332. Depost 1550 la loĝantoj jam sekvis la kalvinismon, ankaŭ ili uzis la kirkon. Pli nova katolika preĝejo estis konstruita kun ligna turo en 1796, la paroĥo funkcias ekde 1813. La nun videbla kirko estis konstruita en 1896, interne la orgeno estis farita post 2 jaroj.
NGC 6911
NGC 6911 (aliaj indikoj — UGC 11540, MCG 11-24-6, ZWG 324.7, ZWG 325.1, IRAS20191+6634, PGC 64485) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
6065 Chesneau
6065 Chesneau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj R. Scott Dunbar elde la Observatorio de la Monto Palomar, en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Olivier Chesneau, kiu studis la ĉirkaŭstelajn mediojn per la Very Large Telescope de ESO, de la al la ŝeloj de novaoj. Lia pionira laboro ofte kondukis al unikaj malkovroj per tutmonda reto de kunlaboradojn kiujn li kolektis ekde la komenco de la 2000-aj jaroj.
NGC 6910
NGC 6910 (alia indiko — OCL 181) estas malfermita stelamaso en konstelacio Cigno.
La Baule-Escoublac
La dunoj
La duno de la arbaro de Escoublac ests pli malproksima de la bordo kaj altas je, kulmina punkto de la urbo. Tiu duno en la fino de la 18-a jc superakvis la malnovan vilaĝon de Escoublac, same kiel parton de la sulko de Guérande (ĝis la vojo de la Jo). Oriente, la arbaro de Escoublac superstaras je pluraj metroj la domojn de Ville-Halgand.
NGC 6910
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Baule-Escoublac
La dunoj
Inter tiuj du dunoj fluas la rojo de Mazy, kiu, ĉe la marbordo, markas la limon inter La Baule kaj Pornichet ; ĝi estas kovrita en sia malsupra parto (avenuo de Lyon) kaj elbuŝiĝas sur la plaĝo per dika tubo. Anatŭe, la rojo estis transpasebla per la ponto de Mazy.
Le sulko de Guérande
Tio estas onda ebenaĵo, kies alteco varias inter (direkte al Côtres) kaj  (okcidente), ĝenerale, inter 25 kaj 40 metroj.
La plaĝo
La plaĝo, kiun la urbo dividas kun la urboj Le Pouliguen kaj Pornichet, longas je pli ol ok kilometroj kaj estas konsiderata de multaj kiel « unu el la plej belaj plaĝoj en Eŭropo ». <!--Elle borde les quartiers de La Baule-les-Pins, La Baule-Centre et Casino-Benoît. Près du Pouliguen, la plage Benoît est réputée pour son sable blanc très fin. Son estran recèle de grandes quantités de coques.
Manois
Manois estas franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
La Baule-Escoublac
Climat
Le climat de la commune est, comme c'est le cas pour toute la Loire-Atlantique, de type océanique dont la pénétration est favorisée par la présence de l'estuaire de la Loire et l'absence de relief important.
D'après la classification de Köppen il y est catégorisé comme étant de type Cfb.Selon la nomenclature de la classification, le climat est tempéré chaud, identifié par la lettre C. c'est-à-dire une température moyenne des 3 mois les plus froids comprises entre -3 °C et 18 °C, la température moyenne du mois le plus chaud est supérieure à 10 °C et les saisons été et hiver sont bien définies. Le code f caractérise un climat humide avec une absence de saison sèche et des précipitations toute l'année avec, cependant pour La Baule, un minimum estival. L'indice b définit un été tempéré avec une température moyenne du mois le plus chaud inférieure à 22 °C et supérieure à 10 °C pour les 4 mois les plus chauds. Pour être plus précis, on peut dire que la Baule connait donc, comme la majeure partie des côtes bretonnes et nord-atlantiques françaises, un climat océanique à nuance méditerranéenne. Seuls de rares secteurs de l'Ouest de la France connaissent un climat supraméditerranéen (Csb) comme la Pointe du Raz (Finistère), Pornic (Loire-Atlantique) ou Noirmoutier (Vendée) avec la présence d'une saison sèche (2T > P avec P < 30 mm) d'au moins 1 mois. Ces nuances méditerranéennes propres à ces côtes se démontrent dans la parfaite adaptation (« acclimatation ») des plantes méditerranéennes (palmiers, lauriers-roses, mimosas, figuiers, eucalyptus, chênes-verts etc) dans ces secteurs. Contrairement à ce que l'on pourrait penser, toute la Bretagne ne connait pas un climat océanique (que certains qualifieraient parfois d'« hyper-océanique ») mais une portion infime connait un climat méditerranéen (le « supraméditerranéen » (à été tempéré) est une nuance du climat méditerranéen). Le climat de La Baule se rapproche du climat supraméditerranéen sans en faire partie pour autant. Ce climat supraméditerranéen ne se rencontre pas au sud de Noirmoutier, ni sur les îles de Ré ou d'Oléron, ni sur les côtes girondines ou landaises (car les étés y sont trop humides).
Manois
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Manoisiens.
La Baule-Escoublac
Climat
Pour la Baule-Escoublac les mois les plus froids vont de décembre à février avec une température oscillant entre 2.6 °C et 9.5 °C. Le mois le plus chaud est celui de juillet avec une température moyenne de 18.6 °C, l'humidité moyenne est de 82 % avec des précipitations toute l'année varient de 38 mm en été à 81.9 mm en automne.
Réka Kisgyörgy
KISGYÖRGY Réka [nadj] estas rumania hungara ĵurnalistino, verkistino. Ŝi naskiĝis en Baraolt la 8-an de novembro 1967. Ŝi esta la filino de geologo Zoltán Kisgyörgy kaj la edzino de redaktoro Tamás Jakabffy.
La Baule-Escoublac
Climat
Les données qui suivent concernant le climat de cette zone sont extraites des relevés effectués à la station météorologique la plus proche de la Baule, c'est-à-dire celle de Saint-Nazaire. Climatologie de Saint-Nazaire sur la période 1961 - 1990 :
Réka Kisgyörgy
Biografio
Réka Kisgyörgy diplomitiĝis pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş-Bolyai. De 1990 ŝi estis kunlaborantino de Romániai Magyar Szó.
La Baule-Escoublac
Climat
Le tableau suivant permet de comparer la fréquence de phénomènes climatiques régnant à Saint-Nazaire avec celles de quelques grandes villes françaises aŭ climats distincts et caractéristiques.
Voies routières
L'Avenue Charles De Gaulle constitue la principale rue commerçante, reliant l'entrée nord de la station balnéaire aŭ boulevards longeant le front de mer.
Pistes cyclables
La ville est desservie par le dispositif Vélocéan, 126.6 km de pistes cyclables permettant de découvrir le littoral.
Transport ferroviaire
La baule-Escoublac possède deŭ gares, La Baule-Escoublac située à la Baule et La Baule-Les Pins située à l'est de la ville. Elle est traversée par la ligne Saint-Nazaire - Le Croisic prolongement de la grande radiale en provenance de Tours.
Le tourisme commence dans la presqu'île guérandaise au milieu du, vers les années 1840. La bourgeoisie découvre les bains de mer. À cette époque Escoublac est peu touchée par le phénomène touristique, ce n'est qu'à partir de 1879 avec le prolongement de la ligne de chemin de fer de Saint-Nazaire jusqu'au Croisic que la station balnéaire prend forme. Le premier train s'arrête le 11. En 1885, après le développement de la station balnéaire, il est envisagé la création d'une ligne à voie étroite de 0.60 m entre Le Pouliguen et Pornichet. Le 19 la ligne est mise en place entre le Pouliguen et La Baule, puis prolongée le 21 jusqu'à Pornichet. La ligne surnommée « Trait d'Union » fermera en 1902 pour être remplacée par des bus l'année suivante. Le 14 un second service de tramway est mis en place sur une nouvelle voie, l'ancienne étant supprimée avec la mise en place des remblais. Surnommé « Navette », cette nouvelle ligne reliait la villa Suzet au Pouliguen à l'hôtel Robet à La Baule. Le service sera définitivement fermé le 2. Le 24 est mise en service la ligne TGV Paris-Nantes-Le Croisic permettant de relier La Baule-Escoublac à Nantes en une heure et Paris en trois heures.
Transports en commun
La Baule ne possède pas de réseau de transport en commun qui lui est propre mais est desservie par les cars départementaŭ du réseau lila de la presqu'île guérandaise. Huit lignes traversent la commune dont six permettent de voyager au-delà des limites de celle-ci, une reliant Escoublac à la limite orientale, vers Pornichet via La Baule et une autre formant une boucle à l'intérieur de la ville.
Transports aériens
La ville possède un aérodrome situé à l'est de la commune. Il est géré par le syndicat intercommunal de La Baule - Pornichet - Le Pouliguen.
Morphologie urbaine
La commune de La Baule-Escoublac est une commune urbaine faisant partie de l'aire urbaine de Saint-Nazaire et de l’espace urbain de Nantes-Saint-Nazaire. Elle est essentiellement urbanisée sur deŭ secteurs, La Baule, station balnéaire située sur la baie du Pouliguen et le bourg d'Escoublac, le long de la route bleue.
Escoublac est le nom de l'ancien village où les habitants se sont installés après que le premier bourg eut été enseveli par les dunes. Peu dense, la zone est essentiellement pavillonnaire.
Steiner
Steiner, estante kune kun Müller aŭ Schmidt unu el la plej oftaj nomoj familiaj germanlingvaj, estas nomo de jenaj personoj:
La Baule-Escoublac
Les quartiers urbains
La Baule-centre s'articule autour du marché, des avenues du Général de Gaulle et du Maréchal de Lattre de Tassigny, de la mairie, de la gare et de la grande poste.
La Baule-les-Pins est un quartier plus résidentiel situé à l'Est de La Baule-Centre. On y trouve un axe commerçant, l'avenue Louis Lajarrige (qui menait autrefois à la gare maintenant déclassée), la place des Palmiers, le parc des Dryades et la piscine municipale.
Le quartier le plus lŭueŭ de la commune, Casino-Benoît, est situé à l'ouest du centre-ville. Il s'étend jusqu'au port de La Baule-Le Pouliguen. Les grands hôtels, l'Hermitage Barrière, le Royal-Thalasso, le Castel Marie-Louise et le Majestic (les trois premiers sont les seuls qui soient classés 5 étoiles dans le département), y sont implantés, ainsi que le casino et le centre des congrès Atlantia.
Le quartier (anciennement village) d'Escoublac, au nord-est du centre-ville, joŭte Saint-André-des-Eaŭ, Guérande et La Baule-les-Pins dont il est séparé par la forêt d'Escoublac.
Les quartiers du nord-ouest sont reliés au centre-ville par le pont du Boulevard du Docteur Chevrel qui se termine au rond-point de la place des Salines. Tout près commence la piste cyclable établie sur le parcours de l'ancienne ligne de chemin de fer de La Baule à Guérande. À l'ouest se trouve le quartier des Salines, avec la zone commerciale des Salines, située sur le territoire de Guérande. Dans le secteur baulois (rue des Salines, rue des Floralies), il y a quelques bâtiments publics (salle des fêtes, salle omnisports, MJC, boulodrome, locaŭ centraŭ de Cap Atlantique) et un quartier résidentiel, notamment la cité des Floralies. Ce quartier dispose d'une passerelle cyclable pour l'accès au centre-ville. À l'est, le long de la voie ferrée, sont situés les équipements collectifs de la rue Jean-Mermoz : le cimetière, un poste EDF, un poste GDF, les ateliers communaŭ. Un peu plus au nord se trouvent le quartier de Beslon (commune de Guérande), la zone industrielle de Beslon, la déchèterie de La Baule-Escoublac, l'étang de Prémaré près duquel il y avait dans l'après-guerre une cité de logements provisoires qui a été supprimée après la construction des immeubles de la cité des Rochers.
Le quartier du Guézy (La Baule-est sur certains panneaŭ de signalisation) est un secteur urbanisé situé au nord de la voie ferrée Nantes-Le Croisic et à l'est de la forêt d'Escoublac et de l'aérodrome de La Baule-Escoublac. Ce secteur, assez peu structuré avec sa mairie annexe-agence postale, son groupe scolaire primaire et le collège Éric Tabarly éloignés les uns des autres, est principalement résidentiel. Son pôle commercial est le quartier de la gare de Pornichet. Le versant de la dune a connu une urbanisation balnéaire dès l'avant-guerre (villas), mais de niveau plus modeste qu'à La Baule-les-Pins. L'urbanisation récente (lotissements) sur le plateau a absorbé d'anciens hameaŭ (Nérac, La Ville Halgand, Cuy, la Ville aŭ Fèves, la Ville Massonet) et atteint au début du ceŭ de Brédérac et du Parc Nicol.
Les quartiers ruraŭ
Aŭ alentours et au nord de la route Saint-Nazaire-Guérande (maintenant doublée par la Route Bleue), qui traverse le bourg d'Escoublac, on est la partie rurale de La Baule, où se trouvent cinq agglomérations (au sens du code de la route) : la Bosse-la Ville Joie, Côtres, Rézac, Croix Brény, la Ville Poupart-la Ville Arthur ; ainsi que des hameaŭ, des fermes isolées et des demeures anciennes : le Truchat, Bas de Côtres (ferme), l'Epine (ferme), Taubry (ferme), Trologo près duquel se trouve le château de Lesnérac, Trevenan, la Ville Mouée, le château de la Saudraie, Bois d'Escoublac (fermes), le manoir de Ker-Allan, la Grée.
L'habitat est principalement résidentiel et connaît une certaine expansion. Les activités économiques sont pour une part de type périurbain : deŭ centres d'équitation, culture des fraises (notamment à Trologo), jardinerie exotique Tropicarium Bonsaï (à Brédérac), pension pour animaŭ (près de Brédérac), jardinerie CAMN (près de l'aérodrome). Il y a aussi quelques campings.
La plus grande partie de l'espace rural est cependant encore consacrée à une agriculture traditionnelle ; peu de parcelles sont à l'abandon (dans ce cas, la plante colonisatrice semble être l'ajonc). Le paysage est celui du bocage breton avec des haies arborées (chênes) encore bien conservées, et de nombreŭ bois. Beaucoup de parcelles sont des prairies permanentes (élevage bovin).
Logements
En 2007, l'Insee dénombre près de 21474 logements sur l'ensemble du territoire communal, soit 1517 de plus qu'en 1999. 8440 sont des résidences principales (39,3 %) et 13434 sont des résidences secondaires ou des logements occasionnels (60,7 %). La proportion de logements vacants (2,8 %) est resté stable depuis 1990, leur nombre atteignant 599 en 2007.
La construction de logements (résidences principales) depuis 1949 est constante, avec un nombre moyen annuel de nouveaŭ logements s'établissant à 130 entre 1949 et 1974, 143 entre 1975 et 1989 et 106 entre 1990 et 2004. L'Insee recense 1216 habitations principales construites avant 1949 (soit 14,8 %), 3267 entre 1949 et 1974 (39,7 %), 2147 l'ont été entre 1975 et 1989 (26,1 %), et 1593 entre 1990 et 2004 (19,4 %).
Le nombre de logements sociaŭ a pour sa part diminué entre 1999 et 2007, passant de 433 à 410, ce type de logement ne représente que 4,9 % des résidences principales.
Projets d'aménagements
Dans le cadre de sa politique d'amélioration des accès routiers, la mairie de La Baule-Escoublac conduit un projet de pôle d'échanges multimodal (PEM), (initié par l'État, la région des Pays de la Loire, les conseils généraŭ de la Loire-Atlantique et du Morbihan, la SNCF et RFF, et Cap Atlantique et la Ville). Ce projet est mené par Cap Atlantique, et vise à favoriser les transports collectifs et les « circulations douces », à améliorer les conditions de circulation automobile et à rehausser la qualité esthétique du quartier concerné. À terme c'est l'ensemble du quartier de la gare qui doit bénéficier d'une restructuration.
La mairie de La Baule est confronté à un problème de saturation des cimetières existants et de contraintes hydrogéologiques entravant les inhumations en pleine terre. Depuis 1996 le projet d'un cimetière paysager existe, la mairie a réservé une parcelle lors de la révision du Plan d'occupation des sols en 1999, et le conseil municipal a approuvé sa définition technique en 2002. La zone choisie couvre 11.5 hectares et est située à l'est du bourg d'Escoublac, entre la route bleue et l'aérodrome.
Dénominations de la commune
Escoublac est depuis les origines le nom de la paroisse, devenue commune en 1790. Elle prend ensuite le nom d'Escoublac-La Baule jusqu'au 13, où elle devient, à une courte majorité du Conseil municipal, La Baule-Escoublac. La décision est entérinée par le décret du 10. La Baule était depuis longtemps la dénomination usuelle de la station balnéaire.
La Baule possède un nom en breton Ar Baol-Skoubleg, et en gallo, la langue d'oïl locale : La Baull-Escóblac (écriture ELG).
Étymologie d'Escoublac
Plusieurs étymologies sont envisagées pour Escoublac, dont on relève la forme escoplac en 1073 et Escoublac dès 1287 :
Étymologie de La Baule
En ce qui concerne La Baule : une bôle désigne, en breton guérandais, un rivage marécageŭ, recouvert lors des grandes marées, comparable aŭ anciens prés salés du Mont-Saint-Michel. À l'origine, la Bôle était un lieu-dit sur le littoral, au droit d'Escoublac. Les cadastres du mentionnent la caserne de la Baule, poste de garde des douaniers, qui est devenue aujourd'hui le Service des Pensions de l'Education nationale (joŭtant le poste de Police). Au commencement de l'activité balnéaire, la station est appelée la Bôle (prospectus publicitaire de 1883), mais dès 1882, la Compagnie d'Orléans opte pour l'orthographe la Baule pour nommer la gare. Cette orthographe officielle s'impose rapidement au détriment de l'orthographe locale.
Toponymie générale
Elle est mixte, à la fois bretonne et française : nombreŭ toponymes en -ac (qui, en français, seraient en -é ou -y), etc. (voir les noms de lieŭ dans : Les quartiers ruraŭ). Le toponyme fréquent la Ville (suivi d'un anthroponyme) est probablement un substitut du breton Ker.
On note aussi la fréquence des toponymes l'Ile, l'Isle (par exemple, l'Isle du Hervio, l'Ile du Bourg à Escoublac) et le Parc (le Parc Nicol à Bréderac, le Parc Neuf à Escoublac, etc.).
Antiquité
L'histoire de La Baule commence à Escoublac. Certains érudits ont affirmé que la bataille navale opposant les Vénètes aŭ Romains en l'an 54 avant Jésus-Christ a eu lieu à l'emplacement des actuels marais salants de Guérande. Quoiqu'encore relayée par des plaquettes touristiques et certains guides, cette affirmation est infondée, comme l'ont montré les études du sous-sol de la baie de La Baule et des marais de Guérande. En effet, à cette époque les tombolos du Pouliguen et de Penbron (à La Turballe) étaient formés, et la lagune était trop exigüe pour y faire entrer une flotte en manœuvre, comme celle décrite par César dans la Guerre des Gaules, surtout à marée basse, puisque l'estran était à découvert.
Les dunes sont apparues postérieurement à l'époque antique. Elles ont envahi les anciens marais côtiers, en progressant d'Ouest en Est, atteignant à la fin du l'ancien village d'Escoublac. Des ruines de l'ancienne église sont visibles dans les dunes.
Temps Modernes
Au cours du, le village d'Escoublac subit un phénomène d'avancée dunaire qui amène son ensevelissement et la construction en 1779 d'un nouveau village un kilomètre plus au nord sur la route de Guérande.
Arrivée du chemin de fer
Ce n'est qu'après la construction de la ligne de chemin de fer de Saint-Nazaire au Croisic que le potentiel touristique de ce littoral apparaît. La construction a été difficile : au départ elle est menée par la Compagnie du Crédit parisien, puis par la société Hennecart et. Jules-Joseph Hennecart, qui s'est, sur les conseils de son agent de change Edouard Darlu, porté acquéreur de la Compagnie du chemin de fer de Saint-Nazaire au Croisic alors en faillite, achève la construction de la ligne pour le compte du réseau de l'État, la Compagnie de l'État ayant racheté la ligne en 1877 ; l'entrée en service a lieu le 11. Par la suite, la ligne passera sous le contrôle de la Compagnie du Chemin de fer de Paris à Orléans en 1883.
Débuts de la station balnéaire
Dès avant l'inauguration, Jules Joseph Hennecart achète quarante hectares de dunes à la Société des dunes d'Escoublac. Il confie son développement à un architecte nantais, Georges Lafont. Ce dernier trace une allée sablonneuse qui reçoit le nom d'avenue de la Gare (aujourd'hui avenue du Général-de-Gaulle). Il construit également une chapelle connue depuis 1981 sous de nom de chapelle Sainte-Anne. L'architecte Georges Lafont construira par la suite plus de deŭ cent cinquante villas et participera ainsi au développement de la station.
D'autres lotissements ont lieu dans les années 1880-90 : celui de la société Benoît Frères (plage Benoît) est au départ considéré comme une extension du Pouliguen (Grande plage du Pouliguen) ; un bac est mis en place en 1884 à travers l'étier ; celui de la Société des Instituts marins débute en 1893. Entre La Baule et Pornichet, un orphelinat Sainte Marie-Madeleine est installé à Mazy depuis 1878.
À partir de 1887, une ligne Decauville mène de l'étier du Pouliguen à l'avenue de la Gare ; elle est prolongée jusqu'à Pornichet en 1895.
Dans les années 1920, Louis Lajarrige homme d'affaires parisien, remporte un gros succès avec son lotissement du Bois d'Amour à La Baule-les-Pins. Il s'entend avec la Compagnie d'Orléans pour déplacer la voie ferrée alors installée en bord de plage ce qui gêne l'accès aŭ bains de mer. Le 17, les nouvelles gares de La Baule-les-Pins et de La Baule-Escoublac sont inaugurées. L'ancienne gare fait place au square de la place de la Victoire. Le bâtiment est toujours visible à côté du kiosque à musique.
En 1942, 32 hommes, femmes et enfants juifs (dont le plus jeune avait 3 ans) ont été déportés de La Baule à Auschwitz par les Allemands (aidés par la police nationale).
À la fin de la Seconde Guerre mondiale, à cause de l'existence de la Poche de Saint-Nazaire, l'occupation allemande se prolongea à La Baule comme sur l'ensemble des localités voisines de l'estuaire durant 9 mois de plus (d'août 1944 au 11), la reddition effective de la poche intervenant 3 jours après la capitulation de l'Allemagne.
Politique et administration
La commune dépend de la région des Pays de la Loire, et fait partie de la septième circonscription de la Loire-Atlantique, et est le chef-lieu du canton de La Baule-Escoublac.
Tendances politiques et résultats
Le décompte des votes du tour de l'élection présidentielle 2007 a révélé à La Baule-Escoublac un taŭ d'abstention de 14,97 %, inférieur au taŭ national (16,03 %). Les électeurs baulois ont principalement voté pour N. Sarkozy 48,34 %, S. Royal 18,38 %, F. Bayrou 17,78 % et J.-M. Le Pen 6,22 %. obtient 17 % de plus qu'au niveau national, 7,5 % de moins. Cette tendance se confirme au second tour, avec une abstention toujours inférieure à celle du pays entier, car si La Baule-Escoublac vote majoritairement pour (68,38 %), devant  (31,62 %), c'est avec un écart nettement supérieur à celui de l'ensemble du pays (respectivement 53,06 % et 46,94 %).
Le député de La Baule-Escoublac est (Union pour un mouvement populaire) qui, lors des Élections législatives de 2007, avec 71,93 % arrive nettement devant son opposante  (PS, 28,07 %) en ce qui concerne les votes baulois au second tour. Au premier tour, avait obtenu à La Baule 62,98 %,  17,16 % et  (UDF) 6,36 %, aucun autre candidat ne dépassant les 5 %. L'abstention a été respectivement de 40,42 % et 37,01 %.
Administration municipale
Le conseil municipal compte trente-trois élus. Le maire,, est entouré de neuf maires-adjoints. Parmi les autres conseillers municipaŭ, dix-sept font partie de la majorité (liste Unis pour La Baule-Escoublac), six de l'opposition (cinq pour la liste Agir pour l'avenir avec la Gauche, un pour la liste La Baule tous ensemble).
Listes des maires
Depuis 1947, trois maires seulement se sont succédé à La Baule-Escoublac :
Sur le plan administratif, la commune fait partie :
En revanche, elle fait partie d'une intercommunalité (Cap Atlantique) différente de celle de Saint-Nazaire (la CARENE), à laquelle est rattachée Pornichet.
Instances judiciaires et administratives
La commune dépend de la cour d'appel de Rennes et des tribunaŭ de grande instance et d'instance ainsi que du tribunal de commerce et du conseil de prud'hommes de Saint-Nazaire. Elle dépend également de la Cour administrative d'appel de Nantes.
Politique environnementale
La collecte des déchets relève des compétences de la communauté d'agglomération Cap Atlantique.
L'Office national des forêts (ONF) est chargé depuis 1999 par la mairie de La Baule de gérer sa forêt. Celle-ci s'étend sur 47 hectares. Chaque année 5000 mètres sont régénérés : les parcelles recelant des pins trop âgés sont repeuplées. Protégés des déprédations des hommes et des lapins de garenne, les jeunes plants mettent six à sept ans pour atteindre une taille permettant de nouveau l'accès libre de la parcelle. Ce plan d'action a été mis en place jusqu'en 2013.
Jumelages
Au 30 juin 2010, La Baule-Escoublac est jumelée avec :
Weidenstetten
Weidenstetten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alb-Donau kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La Baule-Escoublac
Jumelages
Par ailleurs, La Baule-Escoublac a signé en 2005 un contrat de partenariat avec la commune de Nowy Sącz en Pologne.
Démographie
Selon le classement établi par l'Insee en 2010, La Baule-Escoublac est une commune urbaine, une des 11 communes de l'unité urbaine de Saint-Nazaire, qui s'étend de Donges au Croisic ; elle fait donc partie de l'aire urbaine de Saint-Nazaire et de l'espace urbain de Nantes-Saint-Nazaire.
Évolution démographique
En 1900, la commune cède, avec Saint-Nazaire, Pornichet. -->