cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fervojlino Obskaja - Karskaja
Komenca stacio Obskaja apartenas al fervojlinio Vorkuta – Labytangi. La fervojlinion uzadas rektaj trajnoj el Moskvo. Obskaja troviĝas proksime de Labytangi, kaj en la stacio troviĝas remizo kaj riparejo de lokomotivoj de firmao Gazprom. La fervojlinio al Karskaja estas privata kaj tute apartenas al firmao Gazprom. Jam stacio Obskaja estas dividita inter Rusaj fervojoj kaj Gazprom transportado. Rusiaj Fervojoj rajtas uzi en Obskaja du ĉefajn relojn por transito. Ceteran trakaron posedas Gazprom.
Dato
Dato laŭ lando
Ĝis nun la dato estas skribita en diversaj manieroj. Ekzemple Usono uzas la sinsekvon TT MM JJJJ kaj metas punktojn inter la literoj. Germanio skribas TT MM JJJJ, ankaŭ metas punktojn. Aliaj uzas strekojn.
Fervojlino Obskaja - Karskaja
La fervojlinio nomiĝas Bovanenskovskaja laŭ la plej grava stacio. Longeco de la fervojlinio estas de 572 km kaj preskaŭ ĉiam iras sur permafrosta tero. Konstruado sur la tero ne estas facila. Ĉi tie oni devis uzi specialan metodon, kiel konstrui fervojan taluson. Problemoj estas ĉefe granda diferenco de temperaturoj, senĉesa vento, neĝo, marĉoj, alterno de granda kaj malgranda niveloj de akvo kaj por homoj ĝenegaj kuloj. Ili devis ankaŭ konstrui multe da pontoj, pli ol 500 kaj longeco de la plej longa trans rivero Juribej de 3,9 km. Tio estas la plej longa ponto malantaŭ polusa cirklo.
Dato
Dato laŭ lando
En esperantujo ni kutime skribas: hodiaŭ estas la 15-a de oktobro 2010.
Fervojlino Obskaja - Karskaja
Rapideco ne estas ĉi tie granda, trajnoj veturas je 40km/h kaj Gazprom transporto uzadas lokomotivojn TEM. Trajnoj ĉiam havas lastan vagonon, kiu servas kiel elektrocentralo. La elektrocentralo povas nutri, same kiel lokomotivo, tutan vagonaron per elektro kaj varmo. Tio estas en polusaj kondiĉoj necesa, ĉar lokomotivo povas malfunkciiĝi.
Fakte la fervojo servas ĉefe al firmao Gazprom. Pasaĝeroj estas nur dungitoj de la firmao, sed de tempo al tempo ili preparadas veturadon por interesatoj. Nun oni pritraktadas transprenon de la fervojlinio de Gazprom al Rusaj fervojoj. Eble iam la fervojo atingos ankaŭ Karaan maron ĝis Ĥarasavej, kiel oni planas.
Dato
La ISO-normo
Avantaĝo de la ordo "de la granda al la malgranda" de maldekstre al dekstre estas, ke programoj kaj homoj povas pli facile ordigi la sinsekvon de datoj.
Se en iu lando tekstoj nun uzas la ISO-norman skribadon, legantoj devas iom alkutimiĝi, ĉar la sinsekvo de la ciferoj estas alia ol ĝis nun. Eble, malgraŭ la alia sinsekvo de la ciferoj en la skriba versio oni daŭre legos en la kutima versio. La sama problemo aperas ankaŭ en Esperanto.
ISO-norma skribado en Esperanto-tekstoj kaj ties legado
Se en teksto aperas ekz. la dato 2010-10-15 oni povas tion legi en kutima maniero, do fakte de dekstre al maldekstre, aldonante la kutimajn -a kaj de.
Radikalaj modernemuloj povas diri: 2010 minus 10 minus 15.
Oldendorf
Oldendorf havas diversajn signifojn:
Göschenen (stacidomo)
Göschenen estas fervoja stacidomo en Göschenen, Svislando.
Vivo
Biologio studas la diversecon de vivo-formoj (dekstrume, ekde supre maldekstre): bakterio Escherichia coli, arbeca filiko, gazelo, Goliata skarabo
Vivo estas karakterizaĵo kiu karakterizas fizikajn unuojn kiuj havas biologiajn procezojn (kiaj signalado kaj memeltenaj procezoj) disde tiuj kiuj ne tion havas, ĉu tiaj funkcioj jam ĉesis (morto), aŭ ĉar al ili mankas tiaj funkcioj kaj estas klasifikitaj kiel senvivaj. Biologio estas scienco kiu okupiĝas pri la studo de vivo, kvankam ankaŭ multaj aliaj sciencoj estas koncernataj.
La plej malgranda vivunueco estas nomita organismo. Organismoj estas kunmetitaj de unu, aŭ pli da, ĉeloj, spertas metabolon, konservas homeostazon, povas kreski, reagi al stimuloj, reproduktiĝi kaj, tra evolucio, adaptiĝi al sia medio en sinsekvaj generacioj. Varia aro de vivantaj organismoj povas esti trovita en la biosfero de la Tero, kaj la trajtoj komunaj al tiuj organismoj - plantoj, bestoj, fungoj, protistoj, arĥioj, kaj bakterioj - estas formado el ĉeloj de karbono kaj akvo kun kompleksa organizo kaj heredaj genetikaj informoj.
Abiogenezo estas la natura procezo de vivo elirante el ne-vivanta materialo kiel simplaj organikaj kombinaĵoj. La Tero estis formita antaŭ proksimume 4.54 miliardoj da jaroj. La plej frua vivo sur la Tero ekzistis antaŭ almenaŭ 3.5 miliardoj da jaroj,  dum la Eoarĥea Epoko kiam sufiĉa krusto solidiĝis sekve de la fandado de la Hadea Eono. La plej frua fizika indico por vivo sur la Tero estas biogena grafito en 3.7 miliard-jaraĝaj metasedimentaj ŝtonoj malkovritaj en Okcidenta Gronlando kaj fosilioj de mikroba mato trovitaj en 3.48 miliard-jaraĝa grejso malkovritaj en Okcidenta Aŭstralio. Tamen, pluraj studoj indikas ke vivo sur la Tero eble komenciĝis eĉ pli frue, jam antaŭ 4.25 miliardoj da jaroj laŭ unu studo, kaj eĉ pli frue ankoraŭ, antaŭ 4.4 miliardoj da jaroj, laŭ alia studo. La mekanismo per kiu vivo komenciĝis sur la Tero estas nekonata, kvankam multaj hipotezoj estis formulitaj. Ekde emerĝanta, vivo evoluis en gamo da formoj, kiujn biologoj klasifikis en hierarkion de taksonoj. Vivo povas pluvivi kaj prosperi en larĝa gamo de kondiĉoj. Kvankam pli ol 99 % el ĉiuj specioj iam vivintaj estas ĉirkaŭkalkulitaj kiel formortintaj, estas nuntempe ĉirkaŭ 10–14 milionoj da specioj de vivantaj organismoj surtere.
Kvankam vivo estas konfirmita nur sur la Tero, multaj opinias ke ekstertera vivo estas ne nur kredinda, sed verŝajna aŭ neevitebla. Aliaj planedoj kaj lunoj en la Sunsistemo estis ekzamenitaj por signoj kiuj apogus la ekziston de simpla vivo, kaj projektoj kiel ekzemple SETI provis detekti radiodisaŭdigojn de eblaj eksterteraj civilizoj. Laŭ la panspermia hipotezo, mikroskopa vivo ekzistas ĉie en la Universo, kaj estas distribuita tra meteoroidoj, asteroidoj kaj planedoidoj.
La signifo de vivo - sia signifo, origino, celo, kaj finfina sorto - estas centra koncepto kaj demando en filozofio kaj religio. Kaj filozofio kaj religio proponis interpretojn kial al kiel vivo rilatigas al ekzisto kaj konscio, kaj en rilataj temoj kiel ekzemple vivsinteno, celo, koncepto de dio aŭ dioj, animo aŭ postvivo. Malsamaj kulturoj dum historio havis vaste ŝanĝiĝantajn alirojn al tiuj temoj.
Studio
Studio estas laborejo de artisto aŭ laboristo, kaj ties dungitoj, en kiu oni registras muzikon, produktas filmojn, radio- aŭ televid-programojn kaj simile.
Vivo
Ecoj
En biologio vivo estas specifa funkcio de biologia estaĵo. La sekvaj kapabloj kaj ecoj estas la kondiĉoj de la biologia vivo kaj karakterizas ĉiun vivantan estaĵon:
Studio
Tio povas esti por celoj de aktorado, arkitekturo, pentrarto, ceramiko, skulptarto, origamio, lignoprilaboro, albumado, fotografio, grafika fasonado, kinfarado, animacio, industria fasonado, produktorado kaj elsendado de radio aŭ televido aŭ farado de muziko. Tiu termino estas uzata ankaŭ por la laborejo de dancistoj, ofte specialigita kiel dancostudio.
Vivo
Ecoj
Komparu kun: kresko
Studio
La vorto studio estas derivita el la itala studio, kaj siavice el la latina studium, el studere, signife al celo.
La franca termino por studio, atelier (el kio ateliero), aldone al la desegnado de artista studio estas uzata por karakterigi la studion de modo-fasonisto. Ateliero havas ankaŭ la konotacion esti hejmo de alkemiisto aŭ magiisto.
Vivo
Difino
Difini vivon ĉiam estis defio por sciencistoj kaj filozofoj, kaj rezulte ka termino havas multajn kaj diversajn difinojn. Ĉi tio estas nur parte ĉar vivo estas procezo, ne materio
Ĉar ekzistas neniu malambigua difino de vivo, la plej multaj aktualaj difinoj en biologio estas teorioj. Vivo estas konsiderata karakterizaĵo, kiu plenumas ĉiujn aŭ plej multajn el la sekvaj kondiĉoj  :
Antikvaj ideoj pri biologia vivo
Kutime, la antikvuloj kredis ke la vivo (ofte nur la vivo de bestoj) estas kaŭzata de ia blovo, kiun la helenoj nomis ψυχή (psyĥe = psiko) kaj la romianoj anima (animo). Ili taksis tute malsamaj la vivon de bestoj kaj la vivon de plantoj; senmovaj estaĵoj, ekzemple la eĥinoj aŭ la koraloj, estis laŭ ili plantoj.
Kompreneble, ne estis nur unu ideo en la tuta antikva mondo pri tiu blovo. Iuj taksis la animon de bestoj tre simila al tiu de homoj, aliaj tute malsama; iuj kredis ke la animo estingiĝas post la morto, aliaj ke ĝi preterdaŭras, ktp. La ideo de animo kiel kaŭzo de vivo miksiĝis en pluraj manieroj kun la ideo de animo kiel spirita aŭ religia elemento.
Aristotelo opiniis ke estas animoj de tri tipoj :
Vidu la voĉon "animo" por pliaj detaloj.
Kiel la vivo ekestiĝis
La demando pri la formiĝo de la vivo, kial kiel kie kaj kiam la mondo ĝenerale kaj la vivo en la mondo kreiĝis, estas prizorgo de la homa kulturo ekde la krepusko ekde ĝia ekzisto. La scienco, kiu traktas la demandon pri kiel vivo estiĝis, nomiĝas abiogenezo, kaj esence ĝi provas ekscii la procezojn, kiuj kaŭzis la aperon de la unua ĉelo sur la Tero, ĝi estas la ĝenerala komuna praulo de ĉiuj konataj vivoformoj kiuj evoluis ĝis hodiaŭ. Ĉi tiu demando pri la formado de vivo ankoraŭ ne estis klare respondita, kaj sciencistoj ankoraŭ provas spuri la kemiajn procezojn, kiuj okazis sur la Tero antaŭ ĉirkaŭ 4 miliardoj da jaroj, kiuj ebligis la kreadon de vivanta ĉelo el senviva materio.
Evolucio
Iuj argumentas, ke ĉiuj vivantaj estaĵoj konataj al ni evoluis en la procezo de evolucio. Tio estas, procezo de malrapida variado de la genetika materialo de la vivanta loĝantaro de generacio al generacio. Tial viva detalo povas esti difinita en alternativa difino al la difino donita supre. Vivanta detalo estas heredita detalo de simile evoluintaj specifoj.
Evoluo de vivestaĵo
Malsamaj vivestaĵoj havas malsamajn stadiojn de individua evoluo.
Se oni enfokusigas individuon, vivo prezentiĝas ankaŭ kiel la sumo de ĉio farita kaj spertita dum la periodo inter nasko kaj morto. En figura signifo vivo estas sinonimo por aktiveco, vigleco, movopleneco (vidu supre pri signifo en muzika lingvaĵo).
Komparu kun: biografio, nasko, infanaĝo, junaĝo, maturaĝo, maljunaĝo, morto
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vivo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Aliaj fontoj:
Francesco Primaticcio
Francesco Primaticcio kun la kromnomo il Bologna (Bologna la - Parizo 1570) estis itala pentristo, arkitekto kaj dekoraciisto de manierismo. Li estis kunfondinto kune kun Rosso Fiorentino de la unua Skolo de Fontainebleau.
Biografio
Li estis lernanto de Giulio Romano kaj ties kunlaboranto en la ornamado de la Palaco Te en Mantova. Li estis tre influita ankaŭ de la fruaj verkoj de Parmigianino, kies rafinita eleganteco aparte evidentiĝas en liaj belaj desegnoj. En 1532, dudek-ok jaraĝa, invitita de la reĝo Francisko la 1-a de Francio, li venis al la kastelo de Fontainebleau  kie li laboris kun Rosso Fiorentino. Post la morto de Rosso en 1540, Primaticcio fariĝis la estro de la teamo taskita pri  la ornamado de la ĉambroj de reĝo kaj reĝino en la kastelo de Fontainebleau, kiu restis la ĉefa loko de liaj aktivecoj por longa tempo. Kun aro da kunlaborantoj li ornamis la tutan kastelon kun freskoj, statuoj kaj stukaĵoj, inter kiuj elstaras la kameno ornamita (c. 1535), la Ora Pordego, la pavilono de Pomona, la "Salle de Bal", la galerio de Odiseo kaj la galerio de Henriko la 2-a. Bedaŭrinde, granda parto de lia verkaro estis detruita aŭ grave damaĝita kaj malbeligita per restaŭraĵoj aŭ aliaj intervenoj.
Primaticcio laboris por kvar reĝoj: Francisko la 1-a, Henriko la 2-a, Francisko la 2-a kaj Karlo la 9-a. La disvastigo de liaj modeloj en la formo de printaĵoj estis fundamenta por la disvastigo en Francio de la itala manierismo, kiu malfermis novan ĉapitron en la franca kaj eŭropa arto kiu daŭris en la dekoka jarcento.
Primaticcio arkitekto
Primaticcio laboris ankaŭ kiel arkitekto, kaj certe kun granda kompetenteco, ĉar en 1559, li estis nomumita "surintendent des Batiments du roi" ("la inspektoro de la reĝaj konstruaĵo"), anstataŭigante Philibert de l'Orme. Rekonstrui ĉi tiun parton de lia aktiveco estas malfacile, precipe pro la detruo de la ĉefaj verkoj, kiujn la dokumentoj atribuas al li, inter ili la Rotondo de la Parlamento kaj la diversaj konstruaĵoj konstruitaj por la grafo de Guisa.
Infana striko en Września
Infana striko en Września estis striko de polaj lernantoj en Września, en la jaroj 1901–1902. Ĝi estis direktita kontraŭ germanigo de lernejoj, ĉefe kontraŭ preĝado kaj instruo de religio en la germana lingvo. Ampleksis ankaŭ proteston de gepatroj kontraŭ batado de infanoj fare de prusaj lernejaj aŭtoritatoj.
Fino
Fino estas vorto por
Komparu kun: finalo, fermo, ekstremo, komenco, mondofino
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri fino en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Arka
Arka estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.
Situo
La vilaĝo situas sur deklivoj, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Abaújszántó troviĝas 12, Encs 13, Szerencs 26, Miskolc 55 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio devenis el 1268. Vilaĝservoj ne estas en Arka, nur migra poŝto.
Pastoro
Pastoro laŭ PIV estas pastro de unu el la protestantaj eklezioj. La vortoradiko "pastor" venas el la latina lingvo kaj tie havas la signifon "paŝtisto". Kutime kaj viro kaj virino, post sufiĉa studado kaj specifa trejniĝo, povas fariĝi pastoro.
Erikso
Erikso (greke kaj latine Eryx) estis urbo en Sicilio en la okcidento de la insulo proksimume 10 km el Drepana kaj 3 km de la marbordo; estas la aktuala Erice. Monto ankaŭ havis tiun nomon (Eryx-montoj) estis izolita monteto kiu donas la senton de pli alteco ol ĝi vere havas (666 metroj). Kaj la urbo kaj la montoj nun nomiĝas San Giuliano.
Pastoro
Eduko
Multaj eklezioj postulas universitatan studon pri teologio plus, krom tio, specifan eklezian trejniĝon koncerne la praktika-teologia flanko de la laboro. Tamen kelkaj protestantaj eklezioj, plej ofte el la pli novtempaj movadoj, postulas nur la propran eklezian trejniĝon.
Locoal-Mendon
(jen france, bretone Lokoal-Mendon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Erikso
En la Unua Punika Milito, ĝi denove estis en la manoj de la kartaganoj kaj en 260 a.K., generalo Amilkaro detruis ĝin kaj transdonis ties loĝantojn al proksima loko sur la Drepanum kabo, kie li fondis la urbon el tiu nomo. La malnova urbo tamen pluis loĝata de iuj civitanoj, kiuj kontraŭis la transigon, kaj kelkajn jarojn poste estis okupita de konsulo Lucio Junio Pulo, kiu ankaŭ ekkaptis la templon ĉe la supro de la monto, kiu estis fortikigita, kaj kie la templo estis forrabita de militsolduloj.
Pastoro
Taskaro
La pastoro havas multajn taskojn; sed ili sufiĉe povas malsami laŭ la konfesioj.
Por al ĝenerala publiko tamen doni ian impreson, jen la ĉefaj taskoj en la Remonstranta eklezio:
En Protestantismo, la pastoro, estante la plej alta ofico en la eklezio, havas la rajton, interkonsente kun ĉu tutlanda eklezia organizo ĉu la regiona sinodo, ordini novajn pastorojn. Ankaŭ tiusence, la pastoro en protestantaj eklezioj do estas funkcie komparebla je la episkopo en la katolika eklezio.
Aliaj oficoj
La du aliaj oficoj en la plimulto de l' protestantaj eklezioj estas kutime: diakono kaj presbitero (kvankam ofte nomata pliaĝulo); tute principe - teologie - ne ekzistas inter ili hierarkio, kvankam laŭfakte, ĉar li havas pli vastan taskaron, la pastoro funkcias kiel la ĉefa el la tri.
La romkatolikoj ankaŭ havas tri oficojn: episkopo, presbitero kaj diakono, kiuj ja estas hierarkie ordigitaj.
En Esperanto
Aperis verketo por doni pli konkretan impreson pri la vivo de pastoro: Ajnasemajne (Fonto 2006, de Gerrit Berveling.
Otto Ribbeck
Johann Carl Otto RIBBECK (naskiĝinta la en Erfurto, mortinta la  en Leipzig) estis germana klasika filologo.
Vivo
Estante filo de konsistorikonsilisto kaj superintendanto li frekventis la Frederikan gimnazion en Vroclavo (kien vokitis la patro) kaj poste Graues Kloster en Berlino (ekde 1843). En 1845 li ekstudentis en Berlino kaj ekde 1846 en Bonn. Doktoriĝo estis en 1849 en Berlino pri In tragicos Romanorum poetas coniectanea: Specimen I. Ribbeck poste provinstruistis en 1850 en Bonn kaj Berlino, antaŭ instrui en 1852 en Italujo. En 1853 li deĵoris en Berlino kaj inter 1854 kaj 1856 ĉe la gimnazio de Elberfeld. Poste li profesoris ĉe la Universitato de Berno de 1856 ĝis 1861. Paralele li estis registarkonsilito en Berno kaj profesoris ĉe la universitato en Bazelo en 1861/62. Sekvis profesorecoj je Kilo (1862-1872) kaj Hajdelbergo. En 1877 li posteulis sian instruiston Friedrich Ritschl ĉe la Universitato de Lepsiko kie li ankaŭ rektoris en 1887/88 (dekaneco estis estinta en 1882/83).
En 1888 li fariĝis koresponda membro de la akademio de Göttingen.
Graveco
Tekstkritikante li tre diligentis estante inklinega ŝanĝi aferojn laŭ persona gusto. Tio tre senteblas ĉe la eldono de la horacaj verkoj Epistulae kaj Ars poetica, ĉe la juvenalaj Satiroj kaj en la komenta eseo Der echte und unechte Juvenal'' (1865). Dum pli malfruaj jaroj li bremsiĝis kaj iĝis pli konservema.
Lia (nur kritika) eldono de Vergilio (dua eldono 1894–1895) estis frukto de impona klereco, aparte koncerne la sciencan enkondukon. Lia biografio pri Ritschl (1879-1881) ankaŭ furoris. La influo de tiu ĉi instruisto ankaŭ senteblis ĉe la ribbeck-a eldono de Miles Gloriosus de Plaŭto kaj ĉe Beiträge zur Lehre von den lateinischen Partikeln. Bedaŭrinde ne sekvis publikigoj kun similiaj esplorrezultoj. Antologio pri liaj prelegoj eldonitis postmorte (Leipzig 1899). Ribbeck tre interesiĝis pri la monumenta verko Thesaurus Linguae Latinae por kies faro li sukcese petadis monon de la registaro de Saksio.
Trudovo (Simferopola distrikto)
Trudovo estas vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, administra centro de la Trudova komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 2767 homoj. La vilaĝo estas relative nova kaj aperis nur en la jaro 1928.
Geografio
La vilaĝo situas en la laŭlonga valo inter la interna kaj ekstera montoĉenoj de la Krimea montaro, ĉirkaŭ 1 kilometron for de la orienta ekstremaĵo de Simferopolo. Ĉirkau kilometron norde de la vilaĝo pasas la aŭtoŝoseo Simferopolo-Teodozio.
La plej proksima loĝloko (krom Simferopolo mem) estas la vilaĝo Mazanko, kiu situas ĉirkaŭ 3 kilometrojn oriente.
Gentingen
Gentingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Trudovo (Simferopola distrikto)
Historio
La vilaĝo aperis en la jaro 1928 kiel bazo por la sovĥozo La Simferopola Unua. En la jaro 1958 Trudovo ricevis la statuson de loĝloketo. Tiam ĝi apartenis al la Kamenka komunumo.
En la jaro 1977 Trudovo ricevis la statuson de vilaĝo kaj iĝis centro de la novkreita Trudova komunumo.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 2767 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 2409 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 29,7 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 900. La ĉefa ekonomia branĉo de la vilaĝo estas agrikulturo.
En la vilaĝo estas mezlernejo, kulturdomo. Per la busa transporto la vilaĝo estas ligita al Simferopolo.
29458 Pearson
29458 Pearson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita matematikisto Karl Pearson (1857–1936), profesoro pri matematiko kaj mekaniko ĉe la Universitata Kolegio de Londono, kiu pli malfrue tenis la katedron "Francis Galton" pri eŭgeniko. Homo kun granda erudicio, li estis unu el la fondintoj de la moderna teorio pri statistiko.
Poša
Poša (hungare Pósa [pOŝa]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Poša situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Vranov nad Topľou troviĝas je 8 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1386. En 1787 342 vilaĝanoj en 46 domoj, en 1828 442 vilaĝanoj en 62 domoj loĝis. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pósa 468 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Poša 820 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj). Vilaĝservoj estas infanĝardeno kaj lernejo.
Golfo de Tokio
La golfo de Tokio (東京湾, [Tōkjō-ŭan]) estas golfo ĉe la pacifika marbordo de Japanio. Borde de ĝi situas la nuntempe tutmonde plej granda metropola regiono, do regiono plej homplena, la metropola regiono de Tokio - laŭ la stato de la jaro 2008 tie vivas pli-malpli 37 milionoj da loĝantoj. La golfo de Tokio etendiĝas 60 kilometrojn inter nordo kaj sudo, kaj 40 kilometrojn inter oriento kaj okcidento. Borde de la golfo sitaus unu el la plej grandaj aziaj marhavenoj, la haveno de Jokohamo.
La Tōkyō-wan-Aqua-Line, 東京湾アクアライン [Tōkjō-ŭan akuarajn], kombino el ponto kaj tunelo, pasas la golfon. Tendence la golfo iom post iom malgrandiĝas, ĉar la apudborda teritorio estas artefarite pligrandigata.
(14648) 1998 XV49
(14648) 1998 XV49 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Karnutoj
Karnutoj estis kelta popolo en Gallio, kies ĉefaj urboj estis Cenabum Orléans kaj Autricum nuntempe Chartres. Laŭ romianoj la teritorio de karnutoj estis politika kaj religia centro de Gallio. Arbaro en unu el tiuj du fortigitaj urboj estis la ĉiujara kunvenloko de ĉiuj galliaj druidoj. Dum la ribelo gvidata de Vercingetoriks Cezaro bruligigis Cenabumon.
Ödön Dusa
DUSA Ödön [pr. duŝa] estis hungara aktoro, deklamisto naskiĝinta en Koloĵvaro la 7-an de januaro 1943 kaj mortinta en Stokholmo, la 29-an de novembro 2007.
Kariero
En Kluĵo Ödön Dusa establis en 1973 sub pseŭdonimo Délceg Edmond la teatron Zsebszínház (Poŝteatro). Unue translokiĝis en Budapeŝton, poste en Stokholmon. Ödön Dusa deklamis poemojn de klasikaj kaj nuntempaj poetoj hungaraj, rumanaj kaj universalaj.
Šumiac
Šumiac (hungare Királyhegyalja [kirAjhedjalja]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Ĝis 1889 la oficiala hungara loknomo estis Sumjácz, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Šumiac situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Brezno troviĝas 40 km.
Historio
Paŝtistoj fondis la vilaĝon en la 15-a jarcento, kiun la turkoj bruldetruis en 1548. En la 17-a jarcento vitrofarejo kaj lignosegejo funkciis. Baldaŭe la loĝantoj okupiĝis pri farado de karbetoj. En 1828 vivis tie en 158 domoj 1846 homoj. En 1898 incendio okazis. En 1910 loĝis en Királyhegyalja 2558 homoj, (2245 slovakoj, 273 hungaroj, 3 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Vaľkovňa, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Šumiac 1479 homoj (1228 slovakoj, 242 ciganoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).
Chessel
Chessel estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 363 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Chessel situas proksimume 5 kilometrojn norde de la Lago Lemano ĉe la orienta bordo de la rivero Rodano. Krom la vilaĝo Chessel al la komunumo apartenas la setlejo Grand Bois en nordoriento de la komunumo. En nordokcidento de la komunumo apud la riverbordo de Rodano situas golfludejo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,57 km², de kiuj 19,6% estas kovritaj de arbaro, 62,2% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chessel limas en nordo al Noville, en oriento al Roche, en sudoriento al Yvorne, en sudokcidento al Vouvry, kaj en nordokcidento al Les Evouettes.
Trafiko
Tra Chessel pasas la kantona ĉefvojo n-ro 144 de Renaz al Les Evouettes. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas tri kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Villeneuve.
5314 Wilkickia
5314 Wilkickia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 20-an de septembro 1982 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la (tiam sovetunia) Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, nun en Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa hidrografo kaj polusa esporadisto Andrej Ippolitoviĉ Vilkickij (cirile Андрей Ипполитович Вилькицкий, 1858 – 1913) kaj de ties filo Boris Andrejeviĉ Vilkickij (Борис Андреевич Вилькицкий, 1885 – 1961). En 1913 Boris Vilkickij malkovris novan insularon, kiun li nomis "Lando de la Imperiestro Nikolao la 2-a" (nun, Severnaya Zemlya).
Chaniers
Geografio
Chaniers estas okcidenta ĉirkaŭurbo de Saintes. Ĝin trapasas la nacia vojo 141, kiu konektas Saintes kun Angoulême kaj Limoĝo.
András Halász
András Halász [andrAŝ halAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Halász András estis hungara inĝeniero pri minado, profesoro.
András Halász naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Munkács (nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio). Li mortis la en Budapeŝto.
29463 Benjaminpeirce
29463 Benjaminpeirce estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona matematikisto Benjamin Peirce (1809–1880), profesoro pri matematiko kaj astronomio ĉe la Universitato Harvard kaj aŭtoro de Linear Associative Algebra. Li estas rigardita kiel la gvidanta usona matematikisto de sia tempo.
Tlacotepec de Mejía
Tlacotepec de Mejía estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlacotepec de Mejía. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 179.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3529 loĝantojn. El tiuj estis 1723 viroj kaj 1806 virinoj. La komunumo havas surfacon de 90.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 12 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 27 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 900 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 2906 personoj. En la jaro 2000 temis pri 3624, do temis pri kresko / malkresko je 4.51 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 3187 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,5% de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Pongrawit Jantawong
Pongrawit Jantawong (n. ) estas tajlanda futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Katedralo de la Anunciacio
La Katedralo de la Anunciacio (Благовещенский собор) estas preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio dediĉita al la Anunciacio de la Dipatrino. Ĝi situas en la sudokcidento de la Placo de la Katedraloj de la Kremlo en Moskvo (Rusio), kie ĝi estas rekte komunikata kun la ĉefa konstruaĵo de la komplekso, la Granda Palaco de la Kremlo. Antaŭe ĝi estis la privata kapelo de la moskvlandaj caroj, kaj ĝia abato estis la persona konfesanto de la rusa reĝa familio ĝis la komenco de la 20-a jarcento.
Visalia (Kalifornio)
estas urbo de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio, en la okcidenta parto de Nordameriko kaj estas la administra centro de la kantono Tulare. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Visalia situas en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza parto de la subŝtato, en Valo San Joaquin. Los Anĝeleso troviĝas 310, San Francisco 370 km.
Historio
En la nuna Visalia indianoj vivis dum jarmiloj. Laŭ dokumento la unuaj eŭropanoj alvenis en 1722. Visalia estis fondita en 1852, kaj en la sekva jaro ĝi iĝis provizora kantona administrejo. Tiutempe multaj serĉis orojn en la proksimeco. En 1860 la urbeto ricevis telegrafan ligon. Visalia oficiale urbiĝis en 1874.
Ekonomio
En apudaĵo de Visalia oni okupiĝas pri agrikulturo (precipe vinberoj, olivoj, kotonoj, citronoj). En la urbo oni produktas elektronikaĵojn kaj paperojn.
Klimato
Visalia situas precipe en mediteranea klimato (iomete en dezerto klimato) laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 10-24 °C, en julio averaĝe kun 35 °C, en decembro averaĝe kun 3 °C. Jare pluvas po 276 mm. La pluvo kulminas en januaro, julie kaj aŭguste praktike ne pluvas. Neĝo estas malofta en la urbego.
Famuloj
En Visalia naskiĝis Robert B. Laughlin kaj Bryan Allen.
Anatolij Fokanov
Anatolij Fokanov, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fokanov Anatolij estas rusdevena hungara operkantisto, oratorikantisto (baritono). Lia persona nomo cirile estis Анатолий.
Anatolij Fokanov naskiĝis iam en Magadan.
Biografio
Anatolij Fokanov akiris diplomon en muzikakademio en Novosibirsko. Li komencis sian operkantistan karieron en operejo de la sama urbo. Baldaŭ li estis membro de aliaj operejoj, ekzemple Saratovo, Ufa, Duŝanbo, krome li kantis gastokantisto preskaŭ tutmonde. Ekde 1992 li estis membro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li akiris hungaran ŝtatanecon kaj post divorco li elektis hungaran edzinon. Li ricevis hungarajn premiojn inter 2004-2017.
Tomska Esperanto-Klubo
Tomska Esperanto-klubo estis kreita la.
Kvankam la nuna klubo aperis en 1979, la historio de esperanto-movado en Tomsk komenciĝis multe pli frue. En marto de 1908 komenciĝis kursoj en la medicina fakultato de Tomska Universitato kaj poste aliaj kursoj en Tomska Teknologia Instituto. En 1911 tomskaj esperantistoj partoprenis industrian-agrokulturan ekspozicion en Omsko. Post la Unua mondmilito en Tomsk en domo en la ĉefstrato situis stabejo de Hungaraj militkaptitoj, pri kio atestas memortabulo kun dulingva surskribo (en la rusa kaj Esperanto) sur la domo. Sed en 1930-aj jaroj la esperantistoj iĝis viktimoj de persekutoj, tial Esperanto-vivo en Tomsko preskaŭ haltis por pli ol 40 jaroj.
Nur en 1980-aj jaroj samideanoj Gulidov, Shlafer kaj Birjulin ekis tre viglan movadon kaj amasan instruadon de Esperanto. Tiam la klubo estis granda. Menciindas la tiamaj instruistoj kaj aktivuloj de Esperanto-klubo: Olga Obrazcova (Ivanova), Zina Ratkina, Tanja Kokoreva, Ljuba Prudĉenko kaj aliaj. En 1990-aj jaroj la klubo perdis ejon kaj pro tio la kursoj okazis neregule kaj la anaro malpligrandiĝis. Sed malgraŭ tio la klubo organizis du grandajn Esperanto-renkontiĝojn OrSEJT en 1992 kaj 2000.
En 1994 estis akceptita nova Regularo, kaj la ĝi estis oficiale registrita (Tomska regiono, numero 256).
Nun la klubo iom pli aktivas, okazas kursoj. La plej aktiva vojaĝanto kaj partoprenanto estas Vladimir Minin.
Universitato Rockefeller
La Universitato Rockefeller (angle Rockefeller University) situas en la sudoriento de la insulo Manhatano en Novjorko. Ĝi estas malgranda universitato dediĉata al biomedicina scienco. La Instituto Rockefeller por la Medicina Esplorado, antaŭanto de la Universitato, estis fondita en 1901 de John D. Rockefeller, kiu antaŭe fondis la Universitaton de Ĉikago. La Instituto ŝanĝis sian nomon al Universitato en 1965 inkluzivinte la instruadon.
33539 Elenaberman
33539 Elenaberman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Elena Alexandra Berman, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto en teamo pri komputila biologio kaj biokomputiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Breck School de Golden Valley (Minesoto, Usono).
Universitato Rockefeller
Nobel-premiitoj
Ili estas:
(16285) 3047 P-L
(16285) 3047 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Universitato de Salamanko
La Universitato de Salamanko aŭ en la hispana Universidad de Salamanca, situa en la urbo de Salamanko, estas la plej antikva universitato de Hispanio kiu ankoraŭ konserviĝas —ĉar la nomita Estudio General de Palencia, iom antaŭa, jam ne ekzistas aktuale— kaj unu el la plej antikvaj de Eŭropo kune kun tiuj de Bolonjo, La Sorbono de Parizo, Montpeljero, Salerno, Padovo, Oksfordo kaj Kembriĝo kaj la unua de Eŭropo kiu akiris la titolon de Universitato. La institucio apartenas al la Koimbra Grupo, internacia asocio de 41 universitatoj en Eŭropo.
Elstaraj eventoj
La profesoraro de ĉi tiu Universitato pridiskutis la eblecojn de la projekto de Kristoforo Kolumbo kaj la konsekvencojn alportitajn de liaj asertoj. Post la Malkovro de Ameriko, oni pridiskutis pri la rajtoj de la tieaj indiĝenoj, kio estis revolucia en tiu epoko, sed ankaŭ tiu polemiko baziĝis sur la disputo ĉu tiuj estas veraj homoj kaj ĉu ili havas animon; oni analizis la ekonomijan procezojn unuafoje, oni disvolvigis kiel tian la jursciencon kaj estis kerno de la movado de humanismo, periodo kiam kunvivis kelkaj el la plej brilaj membroj kion oni konis kiel skolo de Salamanko. La anoj de tiu skolo renovigis la teologion, konsolidigis la bazojn de la moderna genta juro, de la internacia juro kaj de la moderna ekonomiko kaj partoprenis aktive en la Koncilio de Trento. Matematikistoj de tiu skolo studis la reformon de la kalendaro, laŭ mendo de la papo Gregorio la 13-a, kaj proponis la solvon kiun oni uzis poste. Ĉirkaŭ 1580, alvenis al Salamanko 6.500 novaj studentoj ĉiujare, el inter kiuj elektis la administrado de la hispana monarkio por funkciigi sian ŝtaton. Ankaŭ en tiu epoko estis la unuaj virinoj lernantaj en universitatoj el la mondo: Beatriz Galindo kaj Lucía de Medrano kaj tiu lasta estis eĉ la unua virino kiu profesoris en Universitato.
Altlernejoj
Aktuale la Universitato de Salamanko estas konstituita de 16 Altlernejoj (facultad) kaj 3 Superaj Lernejoj:
Miklós Józsa
JÓZSA Miklós [jOĵa] estas rumania hungara pedagogo, lokhistoriisto, lernolibroverkisto. Li naskiĝis en Tinoasa la 20-an de junio 1934. Li estas la pli aĝa frato de instruisto, lernejhistoriisto Benjámin Józsa.
Biografio
La familio de Miklós Józsa en 1943 translokiĝis en vilaĝon Biborțeni. Miklós Józsa akiris diplomojn de bazlernaja instruisto en Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc (1952), poste pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1956) kaj ĝis 1961 li instruis en Deĵo, poste li estis ĝis 1968 lerneja fakinspektisto. Pli poste li instruis ĝis 1996 en Liceo Bethlen Gábor de Aiud, kies li estis direktoro, vicdirektoro (1978-1986). Li estas unu el redaktoroj de retejo nagyenyed.ro. Li estas la fondintano de lernejmuzeo, aŭtoro de biografioj de pli ol 200 renomaj personoj de Aiud.
Vasquez Rocks
Vasquez Rocks Natural Area Park [Natura Parko de Areo de Rokoj Vasquez] estas natura parko situanta en la montaro Sierra Pelona en Distrikto Norda de Los-Anĝeleso, Kalifornio. Ĝi lokas ĉe la vilaĝo Agua Dulce inter la antaŭurboj Santa Clarita kaj Palmdale. La areo ankaŭ estas videbla de la aŭtovojo de Valo Antelope (Kalifornia Ŝtata Itinero 14).
La rokaj formaĵoj estis formitaj de rapida erozio dum levado antaŭ ĉirkaŭ 25 milionoj da jaroj, kaj poste malkaŝitaj per orogena agado laŭ la faŭlto San Andreas.
La tataviama tribo loĝis ĉi tie kiam alvenis la hispanoj. Kun la alveno de la hispanaj misioj, kelkaj el tiuj homoj estis devigitaj labori tie. Ili poste komencis paroli hispanan kaj inter-geedziĝante kun aliaj triboj. La lasta el la tataviamoj mortis en 1916.
En 1874, Tiburcio Vásquez, unu el la plej famaj banditoj en Kalifornio, uzis ĉi tiujn ŝtonojn por eskapi policon. Lia nomo poste estis asociita kun ĉi tiu geologia trajto. En 1935 Stanley Bergerman estis dungita de Universal Pictures kiel produktoro de la filmo Werewolf of London. Bergerman sugestis Vasquez-Rokojn kiel lokon de filmado por portreti Tibeton. Ekde tiam estis ofta uzado de Vasquez Rocks en filmoj, televidserioj kaj reklamoj. Inter multaj aliaj, tie estis filmitaj The Big Valley, Bonanza, Star Trek, Bill & Ted's Bogus Journey, kaj Battlestar Galactica.
La teraj kaj rokaj formacioj estis akiritaj iom post iom de kantono Los-Anĝeleso, komencante kun donaco de 40 akreoj en 1971 kaj iĝis parko en 1972.
Potůčky
Potůčky estas vilaĝo en Ĉeĥio troviĝas en distrikto Karlovy Vary, en la profunda valo de la rojo "Blatenský potok" (Pechöfenbach) kaj rivereto "Černá" (Nigra). La rojo Blatenský potok faras ĉi tie ŝtatlimon inter nia Ĉeĥio kaj Germanio. Sur kontraŭa bordo troviĝas germana mineja urbo Johanngeorgenstadt, fondita en la jaro 1654 fare de religiaj ekzilitoj, kiuj forlasis tiam minej-urbon Horní Blatná. Vivas ĉi tie.
La urbeto Potůčky estas finstacio de la fervojo el Karlovy Vary sur la ĉeĥa flanko de Ercmontaro. Nun oni povas daŭrigi ĝis la urbo Johann-Geogen-Stadt. El Horní Blatná oni povas en la urbeton Potůčky veturi ankaŭ sur la ŝoseo kaj kompreneble iri ankaŭ piede laŭ markita turisma vojo tra la monto Blatenský, la distanco estas 7 km.
En la ĉirkaŭaĵo estas multaj postrestaĵoj post la mezepoka eks-pluatado de stanaj ercoj. Oni ĉi tie ekspluatadis stanon ekde la jaro 1562 ĝis komenco de la dudeka jarcento. Post la Dua mondmilito ĉi tie oni ekspluatis ankaŭ uranian ercon.
La nomon de ĉi tiu urbeto oni povas traduki "Rojetoj".
László Udránszky
UDRÁNSZKY László [udra:nski lAslO] estis hungara kuracisto, fiziologo, membro korespondanta de MAT naskita la 12-an de oktobro 1862 en Hungara reĝlando en vilaĝo Budatin (nuntempa urboparto de Žilina en Slovakio) kaj mortinta la 21-an de marto 1914 en Budapeŝto.
Kariero
László Udránszky akiris diplomon pri medicino en 1883 en Budapeŝto. Ekde 1886 en Strassburg li plukvalifikis sin ĉe Felix Hoppe-Seyler, poste en Freiburg ĉe ? Baumann kaj li estis ankaŭ privatprofesoro en la universitato. Inter 1892 kaj 1909 li estis profesoro pri anatomio kaj preleganto pri vivkemio kaj malsankemio en Universitato Koloĵvaro. En 1894 li studvojaĝis en Germanio, la ministerio financis la vojaĝon. Inter 1909 kaj 1914 li instruis en la Universitato Budapeŝto anatomion. En la studjaroj 1895 kaj 1902 li estis dekano, en la studjaro 1909 rektoro.
Saulx-le-Duc
Saulx-le-Duc estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Saulx-le-Duc etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du. La komunumo ampleksas la vilaĝon Saulx-le-Duc kaj la vilaĝetojn Luxerois kaj Saulx-la-Ville kaj la bienojn Rond-Buisson kaj Vaudimes.
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Thomas McCall
Thomas McCall (1834–1904) estis skota ĉaristo rilata kun la historio de la invento de biciklo.
Li konstruis, en 1869, du versiojn de du-rada velocipedo kun leviloj kaj stangoj kiuj movas krankon en la malantaŭa rado (English Mechanic 5/14/1869 kaj 6/11/1869).
En la 1880-aj jaroj li rilatis kun riĉa komercisto James Johnston kaj lia onklo Kirkpatrick MacMillan kaj tiam li kontraŭ ricevo de mono atribuis la proprajn McCall desegnojn al MacMillan kaj datigis ilin el 1839.
La fille coupée en deux (filmo)
La fille coupée en deux (La knabino segita en du partojn) estas franca filmo de Claude Chabrol, aperinta en 2007.
Temo
Juna virino, blonda kaj seks-alloga, dungita en loka televida stacio, amindumas sukcesan verkiston ŝatantan aforismojn, kiu tamen ne rezignas forlasi sian edzinon. Tedita kaj malfeliĉa, ŝi turnas sin al perturbita filo de familio. Kaptita de la familia kirlo kaj la ŝtormo de siaj sentimentoj, ŝi sinkas...
Liturgia rito
La liturgia rito estas la maniero per kiu oni plenumas sanktan funkcion, observante apartan konduton, formitan je serio da gestoj kaj formalaj vortaj diroj konformaj al deviga skemo.
Kristanismo
Spite de la unikeco de la “memoriga Evento-Mistero” celebrita de la kristana liturgio la formoj per kiuj ĝi estas celebrita multas. . Neniu liturgia formulo komplete elĉerpe kovras la Misteron, sed ĉiuj ritoj, en sia historia disvolviĝo, kune sin kompletigis, evidentigante diversajn aspektojn de la sama Mistero. Danke al tiu konduto, la liturgiaj ritoj konstituas pliriĉigon por la diversaj Eklezioj kaj oportunon de kresko en la fideleco al la apostola tradicio. La simbolismo, la organizo de la interna komunikado kaj la komenta teologia esprimaro reflektas la kulturojn kaj la sentaron de la popoloj kaj de la historiaj epokoj. .
Vidpunkte de la historio, en la Romia Imperio loko de la naskiĝo kaj disvastiĝo de kristanismo, disvolviĝis diversaj tipoj de ritoj, distingiĝintaj en orientaj ritoj kaj okcidentaj. La orientaj ritoj estas preskaŭ komunaj al ĉiuj kristanaj Eklezioj tiam tie ekzistantaj; la okcidentaj ritoj male apartenas nure al la Katolika Eklezio.
Oriento
La ritoj de la Orienta Kristanismo povas esti grupigitaj en kvin tipoj. Tri el ili ligiĝas al la grandaj patriarkaj centroj de la Orienta Romia Imperio (nome Ekumena Patriarkato de Konstantinopolo, Patriarkato de Aleksandrio kaj Patriarkato de Antioĥio; la aliaj du referencas al tradicioj kaj Eklezioj naskiĝintaj ekstere de la limoj de la imperio:
Okcidento
Inter la okcidentaj ritoj povas esti cititaj:
La ambrozia rito estas inter la malmultaj konservitaj post la unuigo kaj redukto de la okcidentaj ritoj al tiu roma, jam konencita de Karolo la Granda kaj sankciita en la Koncilio de Trento, kaj en la reformo enkondukita de la Dua Vatikana koncilio.
Judismo
La diversaj judaj ritoj estas ĝenerale dividitaj laŭ tri precipaj familioj:
Aar
La rivereto Aar estas longa maldekstra alfluanto de la rivero Lahn.
Nomo
La rivernomo Aar ekzistas en la germanlingvaj landoj multfoje. Ekzemple: La antaŭĝermana vorto „aar“ signifas „ rapide fluanta akvo“.
Riveriro
La rivereto fontas en la hesia mezalta montaro Taunus je la suda flanko de la limeso, 500 m for de la restaĵoj de la romia Kastelo Zugmantel kaj de la federacia strato B 417 apud la urboparto Orlen de Taunusstein. Ĝi fluas unue suden tra la urbopartoj Neuhof, Wehen, Hahn Hahn kaj Bleidenstadt. Malantaŭ Bleidenstadt la valo mallarĝiĝas. Ĉi-tie estas la plej suda punkto de la Aar. La rivero ŝanĝas sian direkton kaj fluas nordokcidenten. Apud Bad Schwalbach alfluas de maldekstre la sola iom pli granda rojo „Nesselbach“. Poste la Aar atingas la urboparton Adolfseck kun la samnoma burgruino. Ĉi-tie la rivereto formas la plej grandan akvofalon en la mezmontaro. Tuj poste la rivereto trafluas la limeson apud Kleinkastell Adolfseck. Ĝi pasas la komunumon Hohenstein kun samnoma burgo kaj estas supre de Michelbach por kelkaj kilometroj la limrivereto al Rejnlando-Palatinato. Trans la limo situas en la valo la muelejo „Sandersmühle“, kiu funkcias kiel bestkadavroutiligejo. En Aarbergen la rivereto tangas unue la rboparton Michelbach, poste ĉe Kettenbach la lokparton Michelbacher Hütte, tie alfluas la rojon Aubach, sia plej longa kaj plej akvoriĉa flankrojo. Poste la valo atingas Hausen über Aar kaj Rückershausen. Norde de la limo la Aar trafluas en la komunumaro Hahnstätten la vilaĝojn Schiesheim, Zollhaus, Hahnstätten, Oberneisen, Niederneisen kaj Flacht. Poste ĝi fluas tra la komunumoj Holzheim kaj Freiendiez en la komunumaro Diez kaj enfluas en la urbo Diez la riveron Lahn.
Geomorfologio
Ĉe la supra parto de la rivereto inter Wehen kaj Michelbach oni trovis nur apudriveran lomon, kiu sedimentiĝis nur jam en mezepoko. Ĝi estis la sekvo de tiutempa grandareaj senarbarigado kaj enkonduko de la agrokultivado en la sudokcidenta parto de la malsupra Taunus. Ĉe la meza kaj malsupra partoj de la riveretoj ekzistas ankaŭ pli malnovaj lomtavoloj. Tiu estas la sekvo de la minado en la regiono ĉirkaŭ Zollhaus ekde la novtempo kaj la grandkvanta forkonsumado de lignokarbo] de la ferfarado en Michelbacher Hütte.
Trafiko en la Aar-valo
La valo estas, precipe inter Adolfseck kaj Michelbach mallarĝa, parte eĉ gorĝsimila kaj tre kurba, tre arbarriĉa kaj tre malmulte loĝata. Tra la valo iras la t.n. Aarstrato, la federacia strato B 54 kaj la unutraka fervojlinio Aartalbahn; ambaŭ iras de Wiesbaden transr Hahn kaj Diez al Limburg (Lahn). Hodiaŭ sur la trajnlinio nur veturas turistaj trajnoj kaj drezinoj.
Pitkarna Insularo
La Pitkarna Insularo (angle plurale Pitcairn Islands [pitken ajlenz]) estas britia transmara teritorio en Oceanio.
La Pitkarna Insularo estas la plej eta loĝata kolonio de Britio, kaj la plej izolita insularo de Polinezio, post la Paskinsulo, situanta meze de la oceano inter tiu lasta kaj Franca Polinezio. Nur la efektiva Pitkarna insulo estas loĝata. La pitkarnanoj originas de grupo de anglaj viroj, ribelintoj de la ŝipo Bounty [Baŭnti] en 1789, kaj de ties tahitiaj inoj. Hodiaŭ ilin vivtenas ĉefe turismo kaj vendado de poŝtmarkoj.
Biogeografie la insularo apartenas al la pacifika ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj ĝi ankaŭ troviĝas en mara ekoregiono.
Geografio
Pitkarna insularo konsistas el kvar insuloj:
Historio
La Historio de Pitkarna Insularo komenciĝas per unua ekloĝigo de Pitkarna Insularo fare de Polinezianoj en la 11-a jarcento, kiuj pruveble konstante loĝis en insuloj Henderson kaj Pitkarno, kie ili kreis prosperan socion. Polinezianoj eltenis en la insuloj proksimume dum kvar centjaroj kaj poste pro ne tute konataj kialoj forlasis ilin. La unua Eŭropano, kiu aperis en areo de Pitkarna Insularo, estis Pedro Fernandes de Queirós, kiu malkovris kaj nomis du el la insuloj; sed ne estas certa, kiujn insulojn precize li nomis. Dum 17-a kaj 18-a jarcentoj estis sinsekve malkovritaj kaj nomitaj ĉiuj kvar insuloj: Oeno en la jaro 1606 de Pedro Fernandes de Queirós, Henderson same en la jaro 1606 de Pedro Fernandes de Queirós, remalkovrita en la jaro 1819 de James Henderson, Pitkarno en la jaro 1767 de Philip Carteret (sed eble jam en la jaro 1606 de Pedro Fernandes de Queirós), Ducie en la jaro 1791 de Edward Edwards.
Post kiam la Polinezianoj malaperis el Pitkarna Insularo, la insuloj restis sen loĝantaro ĝis la jaro 1790, kiam Pitkarna Insulo estis reekloĝigita de grupo de britiaj ribeloj el ŝipo HMAV Bounty kaj de grupo de Polinezianoj. Eble la unua naskito estis Thursday October Christian.