cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Balkana kampanjo
Disvolviĝo
La invado de Jugoslavio fare de Germanio kaj de Italio ekis la 6an de Aprilo, samtempe kun la nova Batalo de Grekio; la 11-an Aprilo, Hungario aliĝis al la invado. Ĉirkaŭ la 17a de Aprilo la jugoslavoj estis subskribintaj batalpaŭzon, kaj ĉirkaŭ la 30a de Aprilo la tuton de la kontinenta teritorio de Grekio estis sub germana aŭ itala kontrolo. La 20an de Majo Germanio invadis Kreton elaere, kaj ĉirkaŭ la 1a de Junio la restintaj grekaj kaj britaj fortoj en la insulo estis kapitulacintaj. Kvankam ĝi ne partoprenis en la atakoj de Aprilo, Bulgario okupis partojn kaj de Jugoslavio kaj de Grekio tuj post la cetero de la milito en la Balkanoj.
La ĉefaj kampanjoj estis la jenaj:
Ĉirkaŭ la 1a de Junio 1941, la tuta Albanio, Jugoslavio kaj Grekio estis sun kontrolo de la Akso. Grekio suferis triopan okupadon (Germanio, Italio kaj Bulgario), kaj Jugoslavio estis dissolvita kaj okupita. Germanio estis akirinta gravan strategian avantaĝon: nome rekta aliro al la Mediteraneo. La 20an de Aprilo 1941, la armeo de Bulgario (spite nepartopreno en dekomencaj invadoj) okupis plej el Okcidenta Trakio kaj la grekan provincon de orienta Makedonio, kui estis dekomence jam konkerita de Germanio, kun la celo restaŭri sian aliron de antaŭ la Unua mondmilito al la Egea Maro. Bulgaraj trupoj okupis ankaŭ multon de Orienta Serbio, kie la tiel nomita Vardar Banovina estis dividita inter Bulgario kaj Italio.
Judit Csiha
Judit Csiha [ĉiha], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csiha Judit estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, juristo.
Judit Csiha naskiĝis la  1950 en Kaba.
Kontreo
Karakterizas tiun muzikon fortaj ritmoj, uzo de violono, gitaro, banĝo kaj kontrabaso, kaj romantikaj tekstoj, kiuj foje komentas aktualaĵojn (eĉ se banalajn).
Plena Pekoteko
Plena Pekoteko estas 1816-paĝa 3-voluma termino-kolekto. Pekoteko estas la mallongigo de "Pe(r)ko(mputora) te(rmino-)ko(lekto)".
Judit Csiha
Biografio
Judit Csiha abiturientis en 1968 en Hajdúszoboszló, poste ŝi plulernis en Scienca Universitato Eötvös Loránd, kie ŝi akiris juran diplomon en 1973. Pli frue en 1971 ŝi aliĝis al la komunistoj. Depost 1973 ŝi estis aŭ prokuroro, aŭ ŝi havis partiajn taskojn kun postenoj. Inter 1982 kaj 1986 ŝi plulernis en partia altlernejo. En la 1990-aj jaroj ŝi estis ankaŭ advokato. Ŝi estis elektita parlamenta deputito inter 1994-2010, dume ŝi estis ankaŭ subministro pri justico inter 1994 kaj 1996, poste senpostena ministro pri malŝtatiĝo ĝis 1998 en Kabineto Horn. En la 2000-aj jaroj ŝi havis aŭ partiajn aŭ parlamentajn postenojn. Ŝi eksedziĝis, sed dum la geedziĝo ŝi naskis 2 filojn.
Plena Pekoteko
Historio
Rüdiger Eichholz, ano de Akademio de Esperanto ekde 1976, estris siatempe la sekcion pri teknikaj/fakaj vortaroj. El lia multjara kunlabora kolektado de vort-difinoj kreskis unue, de 1968, Slipara Vortaro. Poste, jam en la epoko komputila (li dirus: "komputora"), li eklaboris je la projekto "Perkomputora termino-kolekto" (Pekoteko), dokumentaro terminologia.
Precipaj kunlaborantoj al tiu ĉi projekto estis Bernhard Eichkorn, Bernhard Pabst kaj Edward Spitaels. Terminoproponoj estis kolektitaj inter 1985 kaj 1990. En la antaŭvorto de Plena Pekoteko, Eichholz verkas la jenon: "Ni ne perdis tempon per vanaj klopodoj normigi la en Esperanto uzotaj terminoj. Ni simple proponas ilin, kaj rekomendas al ĉiuj legantoj, kiuj bezonas iujn terminojn, konsulti niajn registraĵojn, legi la prezentitajn argumentojn kaj selekti tiujn terminojn, kiujn ili post la legado de la argumentoj taksas plej trafaj."
En la Pekoteko la redakcio faras kelkajn proponojn. Precipe la (silente mortinta) propono aldoni la sufikson "-apo" por prikomputilaj terminoj kiel desegnapo (komputila programo por desegni) aŭ financaparo (financa komputila programaro) estas rimarkebla.
Presado kaj dissendado
Plena Pekoteko presiĝis en 1992 ĉe Esperanto Press en Kanado danke al la financa subteno fare de la FAME-fondaĵo. La iniciatinto de la projekto dissendis komence de la 90-aj jaroj donace 150 ekzemplerojn al ĉiuj membroj de Akademio de Esperanto, al redakcioj de gravaj Esperanto-revuoj kaj al kelkaj bibliotekoj kaj muzeoj.
La restantaj 150 ekzempleroj estis vendataj.
Estonteco
Malmulton oni nuntempe ankoraŭ aŭdas pri Plena Pekoteko. Ĝi ja inspiris ekzemple Yves Nevelsteen krei Komputeko-n, prikomputilan terminokolekton. Tamen, malmultaj vortoj kiuj aperas en Plena Pekoteko hodiaŭ efektive estas uzataj por priskribi komputilaĵojn.
31249 Renéefleming
31249 Renéefleming estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la bone konatan usonan lirikan sopraninon Renée Fleming, kiu markis la mondon de la spektaklo kun siaj roloj kaj en klasikaj operoj de Richard Strauss, Mozart, Händel Verdi kaj Dvořák, kaj en modernaj pecoj kiel " le temps l´horloge " de Henri Dutilleux. La nomo estis elektita far'de Natalie Dessay.
Clementine Abel
Clementine Abel, alias Clelie Betemann, née Clementine Hofmeister (Leipzig, 15-a de januaro 1826-ibidem, 30-a de novembro 1905) estis Germana verkistino.
Ŝi estis geedzigita kun la libristo Ambrosius Abel. Ŝi skribis poemojn kaj fabelojn ĉefe por junuloj. Ŝi ankaŭ laboris por pluraj gazetoj.
Frédéric Auguste Bartholdi
Frédéric Auguste BARTHOLDI naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1834 en Colmar en la franca departemento Haut-Rhin, sed pasigis sian infanaĝon en Parizo. En 1853, li faris sian unuan skulptaĵon, la Generalo Rapp, por la urbo Colmar. 21-jaraĝe li longtempe vojaĝis kun amikoj en mezoriento. Li malkovris la tieajn gravajn malnovajn konstruaĵojn kiuj forte influos lin.
De 1857 ĝis 1871, li skulptis multajn verkojn, inter ili la unuan version de la statuo de libereco, projekto farota kiel lumturo por la kanalo de Suez.
En julio 1870, Francio komencis militon kun Prusio, dum kiu Bartholdi estis oficiro en Naciaj gvardistoj. La sekvonta paco donis lian naskiĝan regionon al Germanio. Korvundita li foriris en Usonon. Lia unua skulptaĵo farita tie, nomiĝis "La malbena Alzaco". Li komencis la statuon de la libereco en 1875 kaj en 1880 Francio oficiale donacis la statuon al Usono, kaj ĝi estis inaŭgurata la 28-an de oktobro 1886. Li mortis la 4-an de oktobro 1904.
Verkoj
Aliaj famaj skulptaĵoj:
NGC 420
NGC 420 (aliaj indikoj — PGC 4320, UGC 752, MCG 5-3-83, ZWG 501.127, ZWG 502.3) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Minamikata (Osaka)
Stacio Minamikata (japane: 南方駅 [Minamikata-eki], angle: Minamikata Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Jodogaŭa, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa).
Programo 863
La programo 863 aŭ ŝtata avangard-teĥnika evolua programo estas programo fondita kaj administrita fare de la registaro de la Ĉina Popola Respubliko. La programo celis instigi la evoluon de la avangardaj teknologioj en larĝaj kampoj por malpliigi dependecon de Ĉinio je la eksterlandaj teknologioj.
La nomo 863 venas el la fakto, ke la programo estis kreita en 1986 en la tria monato. Ĝi estis proponita en letero al la ĉina registaro fare de inĝenieroj Ŭang Ganĉang, Ŭang Dajan, Jang Jiaĉi kaj Ĉen Fangjun. La proponon apogis ĉina gvidanto Deng Ŝjaŭping.
6428 Barlach
6428 Barlach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar. Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana skulptisto Ernst Barlach (1870–1938).
János Pettkó
János Pettkó [jAnoŝ petkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pettkó János estis hungara geologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1861). Lia nobela antaŭnomo estis felső-driethomai.
János Pettkó naskiĝis la  1812 en Hungara reĝlando en Drietoma (nuntempe en Slovakio). Li mortis la 1890 en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
János Pettkó komence lernis teologion, poste juron, fine li akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1839. Komence li okupiĝis pri metalurgio. En 1843 li komencis instrui en la akademio. Li estis nomumita profesoro en 1847. En 1850 en Pest (urbo) li apartenis al fondintoj de Hungarlanda Geologia Societo. Krom la instruado li esploris geologiaĵojn en la ĉirkaŭaĵo. En 1871 li pensiuliĝis.
São Sebastião do Maranhão
(prononco: saŭnsebasĉjaŭn domaranjaŭn, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Peçanha (esperante: Pesanja). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Água Boa, Aricanduva, Frei Lagonegro, Itamarandiba, José Raydan, Santa Maria do Suaçuí kaj São José do Jacuri.
La loĝloko fondiĝis en 1900 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 351 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Nordaŭstraliaj kaj transflajaj savanoj
La nordaŭstraliaj kaj transflajaj savanoj estas tutmondaj 200–unuo difinita fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kiel elemento en la listo de regionoj kiuj havas elstaran nivelon de biodiverseco kaj meritas do grandan atenton pri la naturprotekto. La unuo kunigas plurajn tersupraĵajn ekoregionojn kiuj apartenas al la biomo de la tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de la aŭstralazia ekozono :
Le Blanc-Mesnil
Le Blanc-Mesnil estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Seine-Saint-Denis kaj en la Pariza Regiono. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbanojn oni kutime nomigas Blancmesnilois.
Geografio
Le Blanc-Mesnil situas dek kilometroj nordoriente de Parizo. La urbo, sen elstara altaĵo, estas norde trafluata de la rivero Morée, hodiaŭ kanaligita kaj uzita kiel kloako.
La urbo troviĝas ĉe la orienta limo de la flughaveno de Paris-Le Bourget.
Deveno de la nomo
La nomo de la urbo devenas de la latina mansionile ("vilaĝeto") kaj de la malnova germana blauntch ("blanka"), eble pro domoj konstruitaj per kalka ŝtono. Aperis vilaĝo sur la bordoj de la Morée je la 12-a jarcento.
20-a jarcento kaj hodiaŭ
Le Blanc-Mesnil situis en la koro de la tumultoj de 2005, kiuj ekis en la proksima komunumo Clichy-sous-Bois.
Keltern (Badeno)
Keltern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Enz, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Opuntia ficus-indica
Opuntia ficus-indica aŭ nopalo estas specio de kakto kiu delonge estis kultivoplanto grava en agrikulturaj ekonomioj ĉie en aridaj kaj duonaridaj mondopartoj. Ĝi eble estas indiĝena el Meksiko.
Kresko
Ĝi estas uzata ĉefe kiel frukto aŭ fruktlegomo. La plej multaj kuirartaj referencoj al opuntio rilatas al tiu specio. Laŭ Alexander von Humboldt, ĝi estis indiĝena vorto el Hispaniolo prenita en la hispanan lingvon ĉirkaŭ 1500 p.K. Kaktoj estas bonaj kultivaĵoj por sekaj areoj ĉar ili efike ŝanĝas akvon en biomason. O. ficus-indica, kiel la plej ĝeneraligita el la kultivitaj kaktoj </S3>, estas hodiaŭ same grava en Meksiko kiel maizo kaj la tekila agavo. Ĉar Opuntia specioj hibridiĝas facile (tre kiel kverkoj), la natura origino de O. ficus-indica supozeble estis Meksiko pro la fakto ke ĝiaj proksimaj genetikaj parencoj estas trovitaj en centra Meksiko.
Uzoj
La plej komerce valora uzo de Opuntia ficus-indica hodiaŭ estas la grandaj, dolĉaj fruktoj, nomitaj "tunas". Areoj kun signifa kultivado inkludas Meksikon, Hispanion, Sicilion kaj la marbordojn de Suda Italio, Grekio, Libio, Tunizio, Maroko, Alĝerio, Egiptujo, Saud-Arabio, Jemeno, Israelo, Ĉilio, Brazilo, Turkio, same kiel en Eritreo kaj Etiopio kie la frukto estas nomita "Beles" (etiopa skribo: በለስ). En Sicilio, kie la opuntifrukto estas konata kiel ficudinnia, la kakto kreskas kaj nature kaj kultivite al alteco de 4-5 metroj. En Hispanio la planto estas uzata kiel natura muro inter bienoj.
La plantoj floras en tri apartaj koloroj: blanka, flava kaj ruĝa. La floroj unue aperas en frua majo ĝis la somerkomenco en la norda duonglobo, kaj la frukto maturiĝas de aŭgusto ĝis oktobro. La frukto estas manĝata, krom la dika ekstera dorneca haŭto, post malvarmiĝado en fridujo dum kelkaj horoj. Ili havas guston similan al suka, speciale dolĉa akvomelono. La helruĝa /purpura aŭ blanka/ flaveca karno enhavas multajn malgrandegajn malmolajn semojn kiuj estas kutime glutitaj, sed devus esti evititaj per tiuj kiu havas problemojn digestante semojn. Opunti-konfitaĵoj kaj -ĵeleoj estas produktitaj el la frukto, kiu similas fragojn kaj figojn en koloro kaj gusto.
Meksikanoj uzis Opuntion dum miloj da jaroj por fari alkoholaĵon nomitan "colonche".
En la centro de Sicilio, en la Provinco de Enna, en malgranda vilaĝo nomita Gagliano Castelferrato, opuntio-aromigita likvoro estas produktita nomita "Ficodi", kun aromo iom kiel medicina aperitivo.
En la fruaj 1900-aj jaroj en Usono, la opuntiofrukto estis importita de Meksiko kaj mediteraneaj landoj por kontentigi la kreskantan populacion de enmigrintoj alvenantaj de Italio kaj Grekio. La frukto perdis sian popularecon dum la mezaj 1950-aj jaroj, sed repopulariĝis ekde la malfruaj 1990-aj jaroj, pro la enfluo de meksikaj enmigrintoj.
Lastatempe, la brutarindustrio de la Sudokcidento de Usono komencis kultivi O. ficus-indica kiel freŝan fonton de furaĝo por brutaro. La kakto estas kultivita kaj kiel furaĝofonto kaj limobarilo. Brutaro evitas la akrajn spinojn de la kakto kaj ne devagas de areo enfermita per ĝi. Indiĝena opuntioprovizo estis uzita dum pli ol jarcento por nutri ilin; la rakioj povas esti bruligitaj for por eviti buŝvundojn. La kaktokusenetoj, de kiuj la brutaro manĝas, estas malriĉaj je seksubstanco kaj kruda proteino, sed estas utilaj kiel aldono dum sekperiodoj. Aldone al la nutreco, la malsekecenhavo praktike malnecesigas trinkigi la brutaron kaj la homan fortostreĉon ĉi-rilate.
Meksikaj kaj aliaj sudokcidentaj loĝantoj manĝas la junajn kladodiojn (nopaloj, pluralo; nopalo, singularo), kutime plukitaj antaŭ ol la spinoj malmoliĝas. Ili estas tranĉaĵigitaj en striojn, senhaŭtigitaj, kaj frititaj kun ovoj kaj jalapeño, servitaj kiel matenmanĝoregalo. Ili havas teksturon kaj guston kiel fazeoloj. En Malto, likvoro nomita Bajtra (la malta nomo por opuntio) estas faritaj de tiu frukto, kiu povas esti trovita preterkultive en preskaŭ ĉiu kampo. Sur la insulo de Sankta Heleno, la opuntio ankaŭ donas sian nomon al loke distilita likvoro, Tungi Spirit.
Aliaj uzoj inkludas uzadon kiel ingredienco en adobo (por ligi kaj impregni).
Opuntia ficus-indica (same kiel aliaj specioj en Opuntia kaj Nopalea) estas kultivita en nopalejoj por funkcii kiel gastigantplanto por kobitido -insektoj, kiuj produktas dezirindajn ruĝajn kaj purpurajn tinkturfarbojn. Tiu praktiko originas de antaŭkolumbaj tempoj.
La planto estas konsiderita fispecio en partoj de la Mediteranea Baseno pro sia kapablo disvastiĝi rapide preter la zonoj en kiuj ĝi estis origine kultivita. En la hebrea, la planto estas referita kiel "sabres. " Kiŝkaŝta, ĉefa rolulo en israela infantelevidaĵo el la 1970-aj al 1980-aj jaroj, "Ma Pit'om", estis granda, parolanta opuntio-marioneto.
La altaj niveloj de seleno en Opuntia estas kompareblaj al tiuj trovitaj en Kruciferacoj
Biogeografio
Lastatempa analizo indikis ke O. ficus-indica estis kulturita de Opuntiaj specioj indiĝenaj al centra Meksiko. La Codex Mendoza, kaj aliaj fruaj fontoj, montras Opuntia kladodiojn, same kiel kobitido tinkturfarbon (kiu bezonas kultivitan opuntion), en aztekaj tributorulaĵoj. La planto atingis multajn partojn de Ameriko en antaŭkolumbaj tempoj, kaj ekde Kolumbo, atingis multajn mondopartojn, aparte Mediteranean Maron, kie ili fariĝis nature aperantaj (kaj fakte estis kreditaj esti indiĝenaj de multaj). Tiu disvastiĝo estis faciligita per la kunportado de nopaloj sur ŝipoj por malhelpi skorbuton.
Jacques Rigaut
Jacques Rigaut (naskiĝinta la 30-an de decembro 1898, mortinta la 9-an de novembro 1929) estis franca superrealista poeto. Naskiĝinta en Parizo, li partoprenis la Dadaisman movadon. Liaj verkoj kutime priparolis sinmortigon kaj en 1929 je la aĝo de 30, kiel li estis anoncinta, Rigaut mortigis sin.
Stanislav Neumann
Stanislav NEUMANN (16-a de julio 1902 – 19-a de februaro 1975) estis eminenta ĉeĥa aktoro, al kiu neforgeseble apartenas iom raŭka, kvazaŭ jelp-plena voĉo.
Jacques Rigaut
Li estis enterigita en la Tombejo de Montmartre.
Stanislav Neumann
Same kiel lia patro, poeto Stanislav Kostka Neumann, li havis maltrankvilan karakteron. Lignotabuloj signifantaj la mondon kaj bonodoro de vazelino, pudro kaj ŝminko ravis lin ekde frua junaĝo. Eĉ kiam de komence ŝajnis, ke danke al sia fiziognomio li povas neniel sukcesi kiel aktoro, post vojaĝado kun migrantaj kompanioj kaj post kelkaj mallongaj artistkontraktoj li ekankris en la ĉeĥa plej signifa scenejo kaj li eĉ ricevis ĉi tie ankaŭ grandajn aktorajn rolojn.
Jacques Rigaut
La verkaĵoj de Rigaut inkluzivas je:
Stanislav Neumann
Dume en la teatro kaj pli mafrue en radiodisaŭdigo kaj televido li havis eblecon roli ankaŭ grandajn rolojn, la filmo farigis el li, simile kiel el Václav Trégl, karakterizan rolulon de karakterizaj figuretoj, plimulte de hometoj starantaj ie en rando de socio aŭ eĉ ekster ĝi. Sed eĉ spite al malgranda amplekso tiuj ĉi figuretoj movigas per enhavo, ili alportas en ĝin elementon de ridindeco aŭ stranguleco, sed ĉefe de tragikomiko kaj humoro. Agkampo de Neumann estis ŝtelistetoj, perantoj, aktoroj, homoj de diversaj, ofte strangaj profesioj.
Feule
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Félix Lajkó
Félix Lajkó [feliks lajkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lajkó Félix, serbe Феликс Лајко estas serba-hungara muzikisto (violonisto, pianisto, citristo, komponisto). Félix Lajkó naskiĝis la en Baĉka Topola (Jugoslavio (nuntempe Serbio), Vojvodino).
Stanislav Neumann
En la 30-aj kaj la 40-aj jardekŝanĝoj de la 20-a jarcento filmistoj kelkfoje farigis lin kunulo de alia aktoro Jindřich Plachta (Festotago de kredantoj, Fine solaj, Pelikano havas alibion). Ili aspektis unu apud la alia kiel karikaturo aŭ varianto de Pat kaj Patachon – la longa plilongiĝinta Plachta kaj eta Neumann eminente plenigis (komplementis) unu la alian. Sed aktora duopo ne fariĝis el ili.
Jacques Rigaut
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 31-an de januaro 2007.
Stanislav Neumann
Post la milito nenio ŝanĝiĝis en filmo por Stanislav Neumann. Li plu rolis siajn karakterizajn figuretojn, ekz. en Gastejo Ĉe ŝtona tablo. Sed pli malfrue ja ĝisatendis rolojn, en kiuj li povis plene montriĝi. Tio fariĝis fabelaj staturoj. Post naiva reĝo en Fiera princino tio estis per ludkartoj mania diablo Omnimor en Ludado kun diablo, kuiristo en Princino kun ora stelo sur la frunto kaj maljunulo en filmo Dařbuján kaj Pandrhola. Neumann kapablis enpresi al ĉiuj staturoj homan vizaĝon kaj varmigan humoron. Sur scenejo de Nacia Teatro en Prago li agadis ekde la jaro 1927 ĝis sia morto.
Marchinha
Marchinha [marŝinja] /maR'ŝiŋə/ aŭ "Marcha de Carnaval" (karnavala marŝa muziko) estas brazilaj popolkanzonoj. Ilia ĉefa karaktero estas havi iometan mokan versojn kaj facilan kaj danceblan melodion. Internacie konata estas "Mamãe eu Quero" (Panjo, mi volas) far de Vicente Paiva kaj Jararaca 1937, kiu aperis en kelkaj Usonaj filmoj kantata de Carmen Miranda kaj "Yes, nós temos bananas" (Yes, ni havas bananojn) de João de Barro.
Malanje
estas grandurbo en Angolo. Ĝi estas provinca ĉefurbo de Provinco Malanje kaj ankaŭ diocezo.
Geografio
situas sur altebenaĵo en norda parto de la lando. Luando aere situas 450 km.
Historio
En la 19-a jarcento portugaloj fondis la urbon. La baldaŭa fervojo liveris diversajn produktaĵojn el la regiono kaj la urbo iĝis centro de komercado. La plej gravaj produktaĵoj estas kotonoj, teksaĵoj, kafoj, fruktoj kaj maizoj. Malanje estis parte detruita dum la interna milito.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 20-24 °C. Jare pluvas po 900 mm. La pluvosezono daŭras inter oktobro-aprilo.
Trafiko
havas flughavenon jam dum la kolonia epoko kaj trajnon al Luando ekde 1885.
Kokotraŭstoj
Kokotraŭstoj aŭ Coccothraustes estas genro de grandaj fringedoj kiu enhavas la tri jenajn speciojn:
Konsumo
Konsumo estas la iompostioma detruo, neniigo aŭ perdigo de iaj substancoj aŭ aĵoj. La kvanto de aĵoj malpligrandiĝas, ĝi estas uzata aŭ konsumata.
Temas pri uzo, sekve al kiu la uzo de la aĵo disponeblas ne plu, diversforme aŭ diverskvante. La aĵo fine ne plu ekzistas, sed sekvoprodukto, kiu estas pli valora, senvalora aŭ eĉ damaĝema. Konsumo signifas do neniigon de materio aŭ energio.
Tiu, kiu uzas la aĵon estas nomata uzanto aŭ konsumanto. Uzanto povas esti ankaŭ maŝino, ekzemple motoro.
Kokotraŭstoj
La Vespera kokotraŭsto de Nordameriko kaj la Centramerika kokotraŭsto de evidente Centrameriko estas tre proksime rilataj, kaj foje estas klasataj en la genro Hesperiphona, sed estas nuntempe lokataj kutime en la sama genro kun la Eŭrazia kokotraŭsto.
Konsumo
Konsumismo povas referenci kaj al la akumulo, aĉeto aŭ konsumo de varoj kaj servoj konsiderataj neesencaj, kiaj la politika kaj ekonomia sistemoj kiu helpas la konkurencan akiron de riĉo kiel signo de statuso kaj prestiĝo ene de grupo.
Faaborg
Faaborg aŭ Fåborg estas urbo en centra Danio, kiu situas en la komunumo Faaborg-Midtfyn sur la insulo Fyn. Antaŭe ĝi estis la sidejo de la komunumo Faaborg. La sidejo de la nova komunumo estas Ringe. Ambaŭ komunumoj uzas (uzis) la mezepokan blazonon de Faaborg.
Konsumo
Averaĝa jara konsumo
Ekzemploj de jara konsumo en Germanio por unu persono:
Konsumado kiel ekonomia termino
IKEV difinas konsumadon jene: "konsumado estas kontentigo de bezonoj akompanata de foruzo de aĵoj kaj servoj. En konsumado ĉiuj produktivaj faroj trovas finan celon. La parto kiun la konsumado povas akiri al si en la totala konsumado dependas ne nur de ĝiaj bezonoj, sed speciale de la kiomeco de liaj enspezoj."
Faaborg
Geografia pozicio:
Tiszaszőlős
Tiszaszőlős [tisasOlOŝ] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Tiszafüred. La loknomo signifas: Tiso-vitejo.
Situo
Tiszaszőlős situas en la maldekstra bordo de Tiso-lago, najbaras kun urbo Tiszafüred, kiu troviĝas 8 km-ojn. La vilaĝo havas fervojon kaj trairantan vojon.
Historio
Oni trovis riĉajn objektojn el la kuprepoko. En 1527 la serbaj kamparanoj venkis armeon de Transilvanio en 1527. En 1902 okazis granda incendio. La iama grandvilaĝo perdis la memstarecon inter 1984-2002 pro urbiĝo de Tiszafüred. La loĝantaro okupiĝas pri fremdultrafikado, terkulturado kaj bestobredado.
Famuloj
En Tiszaszőlős naskiĝis:
Kálmán Rimanóczy (1870 - 1912)
Kálmán RIMANÓCZY [rimanOci] hungara arkitekto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 1-an de majo 1870 kaj mortis en Vieno la 11-an de junio 1912. Lia patro estis Kálmán Rimanóczy, lia filo estis Gyula Rimanóczy (1903).
Gliese 581 b
Gliese 581 b aŭ Gl 581 b estas ekstersunsistema planedo kiu orbitas la stelon Gliese 581.
Malkovro
La planedo estis malkovrita de skiko el francaj kaj svisaj astronomoj, kiuj anoncis ĝin, la 30-an de novembro 2005, kiel la malkovro de unu el la plej malgrandaj ekstersunsistemaj planedoj malkovritaj ĝis tiam. Ĝi estis la kvina planedo malkovrita ĉirkaŭ ruĝa nano post la planedoj de Gliese 876 kaj Gliese 436 b.
La planedo estis malkovrita per la instrumento HARPS.
Orbito kaj maso
Gliese 581 b havas minimuman mason de 16 Termasoj, simile al Neptuno. Ĝi ne tranzitas ĝian stelon, tial ĝia kinangulo devas esti malpli ol 88,1 gradoj. Dinamikaj simuladoj de la sistemo Gliese 581, supozante ke la orbitoj de la kvar planedo estas samebenaj, montras ke la sistemo fariĝas nestabila se la masoj estas 1,6-2oble pli grandaj ol iliaj minimumaj masoj. Tio ŝuldiĝas al la proksimeco inter la planedoj b kaj e. Por Gliese 581 b, la supra limo de maso estas 30,4 Termasoj, proksimume 77% pli masa ol Neptuno.
Ecoj
Gliese 581 b orbitas je 0,04 AU al sia stelo. Estas tre simila al Gliese 436 b en maso, temperaturo, kaj (kune kun Gliese 876 d) povas suferi sunajn efikojn kiel masaj elĵetoj el la korono. Ĉar Gliese 581 b ne tranzitas sian stelon, astronomoj ne scias pli pri ĝi.
Jakoba (Henegovio)
Grafino Jakoba aŭ Ĵakelina, denaske Jakoba de Bavario, Jakobäa, Jacoba, Jacqueline, Jacoba Bavariae (naskiĝis la ; mortis la ) de la Vitelsbaĥa dinastio estis dukino de Bavario-Straubing (denaska titolo), grafino de Holando kaj Zelando, kaj grafino de Henegovio (regantaj titoloj) inter 1417 kaj 1433. Mallongatempe ŝi estis ankaŭ Daŭfenino de Francio, inter 1415 kaj 1417, kaj Dukino de Gloucester en la jardeko 1420, se oni konsideras valida ŝian edziniĝon al Humphrey, duko de Gloucester (1390-1447). Jakoba estis la lasta reganto el la Dinastio Wittelsbach de Henegovio kaj Holando. Post ŝia morto, ŝiaj proprietaĵoj estis hereditaj de Filipo la 3-a, kromnomita la Bona, Duko de Burgundio.
Biografio
Principe ŝi estis vokata kiel Jakoba de Nederlando, indikante ke ŝi estas la heredantino pri la propraĵoj de sia patro. Ŝi estis la sola filino de Vilhelmo la 2-a (1365-1417), Duko de Bavario, ankaŭ konata kiel Vilhelmo la 6-a, Grafo de Nederlando, pro lia edziĝo al Margareta de Burgundio, Dukino de Bavario (1374-1441), filino de Margareta la 3-a, Grafino de Flandrio (1350-1405) kaj Filipo la maltima (1342-1404).
La 15-an de decembro 1415, mortis lia plej maljuna frato Ludoviko, Daŭfeno de Francio kaj Duko de Akvitanio (1397-1415), kaj Johano fariĝis la nova daŭfeno kaj heredanto al la trono. Tamen, Johano mortis la 4-an de aprilo 1417. Post du monatoj, la 31-an de majo, Jakob ankaŭ perdis sian patron.
Milito kontraŭ Johano la 3-a kaj dua edziniĝo
Post la morto de ŝia patro, Jakoba agnoskiĝis kiel suverenino de Holando, Zelando kaj Henegovio. Tamen, ŝia onklo, Johano la 3-a (1374-1425), Duko de Bavario kaj episkopo de Lieĝo, ankaŭ prezentis sin kiel leĝa pretendanto al la teritorioj en Holando kaj Zelando. Tiamaniere ke la civila milito, konata kiel Milito de la Fiŝhokoj kaj la Moruoj (1350-1490), inter katolikoj kaj protestantoj, rekomenciĝis. La fiŝhokuloj apogis Jakoban dum la Moruuloj subtenis ŝian onklon.
Edziniĝo al la Duko de Gloucester
Nur post la neatendita morto de Henriko la 5-a, en 1422, Jakoba akiris sian duban divorcon el Johano de Brabanto, validante en Anglio, kaj kiu permesis al ŝi edziniĝi al Humphrey, duko de Gloucester (1390-1447). Tamen, ĉar ne ĉiuj reguloj estis observitaj, la geedziĝo estis haste kaj sekrete preparita en urbo Hadleigh, Essex, iom antaŭ la 7-a de marto 1423.
Jakoba esperis ke Humphrey sukcesus restaŭrigi al ŝi la perditajn graflandojn, sed, kiel angla reganto, li estis tre okupita kun la ŝtataj aferoj. Humphrey vizitis Henegovion, kie li estas agnoskita kiel legitima grafo, sed li devis foriri antaŭ ol sukcesi bonajn rezultojn rilate al Holando kaj Zelando, kiuj neis liajn rajtojn. Li devis reiri al Anglio, lasante Jakoban malantaŭe en Henegovio. Filipo la bona (1396-1467), la nova duko de Burgundio, apogis ŝian eksan edzon, Johano la 4-a, kaj en 1425, ŝi devis kapitulaci kaj arestiĝis en Gento.
Nederlanda milito
Ŝia situacio modifis kiam ŝia onklo Johano la 3-a de Bavario mortis la 6-an de januaro 1425, viktimo pri veneniĝo. Johano la 4-a, Duko de Brabanto, ade pretendis siajn rajtojn sur Holando, Zelando kaj Henegovio kaj elektis Filipon, Dukon de Burgundio, kiel regento de Holando kaj Zelando, tiel kiel li estis farinta antaŭe kun Johano la 3-a.
Jakoba sukcesis eskapi el la arestejo, en Gento, alivestita kun viraj vestoj kaj fuĝis al Schoonhoven, kaj poste al Gouda, kie ŝi restis kun la estroj de la Fiŝhoka Partio. Tiame, ŝia eksa edzo, Johano de Brabanto, decidis disputi ŝian heredaĵon. Ĉi-rilate, Humphrey intervenis, kvankam kun limigita forto, kio rezultis en bedaŭrindaj konsekvencoj por la alianco anglo-brabanta, kiu helpis la anglan demandon en Francio dum la Centjara milito. La 27-an de februaro 1426, la papo Marteno la 5-a (1431-1417) dekretis ke Jakoba ankoraŭ estas edzino al Johano la 4-a, duko de Brabanto, kaj do, ŝia edziniĝo al Humphrey, duko de Gloucester, estis nelegitima. Tamen, Johano la 4-a mortis post unu jaro, la 17-an de aprilo 1427.
Paco kaj perdo de ŝiaj teritorioj
La 3-an de julio 1428, Jakoba devis konsenti pri pacotraktado, konata kiel Repaciĝo de Deft kun la duko de Burgundio. Laŭ ĉi-traktado, Jakoba konservis siajn titolojn kiel Grafino de Holando, Zelando kaj Henegovio, sed la administrado de ŝiaj teritorioj estis metitaj en la manojn de Filipo, kiu estis nomumita kiel ŝia heredanto, en la kazo de ŝia morto sen infanoj. Krom tio al ŝi ne estis permesate edziniĝi sen interkonsento kun ŝia patrino, kun Filipo kaj kelkaj reprezentantoj el la tri graflandoj. Tamen, ŝia financa situacio estis nekontentiga. Ŝi apenaŭ havis rimedojn por administri la propran domon. Plue, la duko de Burgundio ne haltis post la pacotraktado de 1428. Li subaĉetis la lojalecon de ŝiaj aliancitoj aŭ malamikigis ilin al ŝi per malnoblaj manovroj. Dum la pasko 1433, Jakoba "volonte" donis al Filipo ĉiujn siajn teritoriojn kaj titolojn. Interŝanĝe de tio, ŝi povis ricevi la rentojn akiritajn de pluraj propraĵoj, ĉefe tiuj situantaj en Zelando.
4-a edziniĝo kaj lastaj jaroj
Dank'al la rezigno de siaj titoloj, Jakoba retiriĝis al siaj propraĵoj en Zelando. Tie ŝi konatiĝis kun la riĉa kaj nobela Francisko, Senjoro de Borssele (1396-1470), ankaŭ konata kiel Frank van Borssele, kaj ili fariĝis intimaj. En printempo de la jaro 1434, ili geedziĝis kaj Filipo donis al Frank la titolon Grafo de Oostervant. Ĉi tiu edziniĝo, kontraŭe de la tri antaŭaj, estis pro amo, almenaŭ por Jakoba. Tamen ĝi ne longe daŭris, kaj en 1436 ŝi ekmalsaniĝis kaj post kelkaj monatoj da malsano ŝi mortis pro tuberkulozo en la Kastelo Teylingen, la 8-an de oktobro 1436. Ĉar ŝi ne lasis infanojn, Filipo de Burgundio heredis Henegovion kaj Holandon. Ŝia edzo Francisko supervivis ŝin tridek kvar jarojn.
Legendoj
Multaj legendoj ĉirkaŭas la vivon de Jakoba. La plej ofta estas pri ŝia sekreta edziniĝo al Francisko de Borssele, en 1432, du jarojn antaŭe al ilia publika kaj oficiala geedziĝo. Al ŝia sekreta edziniĝo oni kreditas la efektivan kaŭzon ke ŝi rezignis siajn titolojn kaj donis ilin al la duko de Burgundio, ĉar tio signifas ke ŝi malobservis la regulojn en la pacotraktado de 1428. Tamen, ne ekzistas evidentaĵoj montrante ke tiu sekreta geedziĝo vere okazis kaj tiutempaj fontoj nur mencias la onidiraĵojn pri estonta geedziĝo inter Jakoba kaj Francisko fine de 1433, unu jaron kaj duonon post la rezigno de Jakoba pri la titoloj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Philippe_II_de_Bourgogne.jpg| Filipo la maltima (1342-1404) Margaret_of_Dampierre.jpg| Margareta la 3-a (1350-1405) Guillaume_IV_de_Hainaut.png| Vilhelmo la 2-a (1365-1417) Carlo_VI_di_Francia,_Maestro_di_Boucicaut,_codice_Ms._Fran%C3%A7ais_165_della_Biblioteca_Universitaria_di_Ginevra.jpg| Karlo la 6-a (1368-1422) Isabeau_de_Baviere-smrt.jpg| Izabela de Bavario (1370-1435) John_duke_of_burgundy.jpg| Johano la sentima (1371-1419) Marguerite_de_Bourgogne_(1374-1441).png| Margareta de Burgundio (1374-1441) John_III_Duke_of_Bavaria-Straubing.png| Johano la 3-a (1374-1425) King_Henry_V_from_NPG.jpg| Henriko la 5-a (1387-1422) HumphreyGloucester.jpg| Humphrey la 1-a (1390-1447) Philip_the_good.jpg| Filipo la bona (1396-1467) Frank_van_Borssele.jpg| Frank van Borssele (1396-1470) Louis_de_Guyenne,_dauphin_of_France.jpg| Duko de Akvitanio (1397-1415) Jean_de_Touraine,_dauphin_of_France.jpg| Johano de Francio (1398-1417) John_IV,_Duke_of_Brabant.jpg| Johano la 4-a (1403-1427) King_Henry_VI_from_NPG_(2).jpg| Henriko la 6-a (1421-1471) Nuremberg_Chronicles_f_238v_2_(Martinus_V).jpg| Marteno la 5-a (1431-1417) </Gallery>
Kastelo Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí)
Nové Hrady estas kastelo en Ĉeĥio, dominaĵo de samnoma vilaĝo en la Regiono Pardubice. Proksime situas urboj Vysoké Mýto kaj Litomyšl.
La plej elstara ekzemplo de rokoka kastela arkitekturo en Ĉeĥio.
Historio
En la 15-a jarcento surloke staris gotika burgo. Kastelo, en rokoka stilo, stilo de francaj somerlokoj, ĉirkaŭita de rokoka ornama areo, estis konstruita dum la jaroj 1774 ĝis 1777 en la sama loko. Ĝi ofte estas nomata „Ĉeĥa Versailles“, aŭ „Malgranda Schönbrunn“. Konstruigis ĝin grafo Jean-Antoine Harbuval de Chamaré laŭ projekto de la arkitekto Josefo Jäger. Bazan aspekton de la kastelo instigis kaj konstruadon direktis la grafo mem.
Sylvia Plath
Sylvia PLATH (27a de oktobro 1932 en Bostono, Masaĉuseco — 11a de februaro 1963, Londono) estis usona verkistino kaj konfesa poetino. Ŝi studis literaturon en la Smith College kaj konatiĝis tie kun la angla poeto Ted Hughes, al kiu ŝi edziniĝis en la jaro 1956. Ekde 1959 ili loĝis en Britio.
Kastelo Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
La lasta posedanto de la kastelo antaŭ naciigo estis tekstilfabrikisto Josef Bartoň.
Sylvia Plath
La verkaro de Sylvia PLATH ofte respegulas la depresian animstaton de la aŭtorino. Bazaj temoj ankaŭ estis la subpremo de aŭtoritatuloj kaj la konflikto inter la deziro, esti respektata aŭtorino kaj la tiutempe reganta idealo de perfekta dommastrino kaj patrino. Plurajn provojn, mortigi sin mem, ŝi priskribis en sia membiografia romano "The bell jar".
Kampanjo de Italio
La Kampanjo de Italio, foje nomita Itala Enlanda Milito fare de kelkaj naciismaj sektoroj, estas la nomo kiun ricevas la diversaj operacoj fare kaj iniciataj de Aliancanoj en Italio dum la Dua Mondmilito ekde mezo de 1943 al la fino de la milito.
Sylvia Plath
La 11an de februaro, 1963, post la disiĝo de sia edzo kaj aliaj malfeliĉaj cirkonstancoj, ŝi mortigis sin en Londono. La plejmulto de ŝiaj verkoj estis publikigita nur post ŝia morto.
Kastelo Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
Post la jaro 1989 rekuperis la kastelon genepoj de la lasta posedanto. Ekde la jaro 1997, kiam denove ŝanĝiĝis posedanto, la kastelo estas rekonstruata.
Kampanjo de Italio
Priskribo
La saman tagon, nome la 3-a, la fortoj de Aliancanoj trapasis la Mesinan Markolon, sen trafi gravan reziston, kaj ili ekiris tra la duoninsulo Kalabrio, kaj la 9an de septembro la ĉefa aliancana forto elŝipiĝis en Salerno. Tamen, Hitlero malkovris la italan ·perfidon" kaj ordonis la okupadon de Italio kaj la senarmigon de la itala armeo. Antaŭ tiu kontraŭofensivo la aliancanaj fortoj devis akre lukti kontraŭ la germanaj trupoj kiuj forpelis la elŝipiĝon por povi eliri el la strandoj de Salerno. Dume, germanaj paraŝutistoj sukcesis liberigi Mussolini kaj Hitler metis lin kiel ŝtatestro de la nova faŝisma ŝtato de la nordo de Italio, kun ĉefurbo en Salò.
Dume, la Aliancanoj redirektis siajn klopodojn al Napolo, retropelante lante la germanojn el la sudo de Italio. Tiuj, tamen, finfine organizis akran linion de defendo je la alto de la urbo Cassino, je ĉirkaŭ 100 km sudoriente de Romo. Tiu linio, nomita la Linio Gustavo, sukcesis haltigi la Aliancanojn el decembro 1943 ĝis majo 1944. La Aliancanoj faris serion de sangelverŝaj bataloj por trasalti tiun linion en la Batalo de Monte Cassino.
Post trapasi la Linion Gustavon la Aliancanoj eniris en Romo kaj la germana armeo retiriĝis organizite al nordo de Italio, kie ili sukcesis entranĉeigi en alia defendolinio, nome la Gotika Linio, rezistante la aliancanajn atakojn.
Kastelo Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí)
Utiligo de la kastelo
Nuntempe la kastelo estas privata, publike alirebla. En kastelo eblas vidi ekspozicion de meblaro (ekde baroko ĝis kubismo) el kolektoj de la Artmetia muzeo en Prago, bildoj kaj filigranaj artobjektoj. En flankaj aloj de la kastelo troviĝas restoracio, sukeraĵejo kaj malgranda galerio. En la proksima grenejo troviĝas la unua ĉeĥa muzeo de bicikloj. En la ĉeĝa rokoka salonego okazas geedziĝaj ceremonioj kaj eksa kaleŝejo kaj ĉevalejo servas por okazigado de societaj kaj privataj kulturaj aranĝoj. Al la kastelo apartenas ankaŭ ĉevalstalo kaj bieno por bredado de cervoj kaj damaoj.
Kampanjo de Italio
Priskribo
La fina aliancana ofensivo ekis la 9-an de aprilo 1945, kiu sukcesis tute penetri en la germanan fronton kaj okupi la teritorion de la Pada Ebenaĵo. Dua Pola Korpuso de la Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento la 21-a de aprilo liberigis Bolonjon (ekde la 9-a de aprilo 200 polaj soldatoj pereis, 600 vundiĝis). La germanaj trupoj klopodis retiriĝi al Alpoj, sed la milito jam estis finanta. La 28a de aprilo, Mussolini kaj lia amatino Clara Petacci klopodis fuĝi al Svisio, sed survoje ili estis kaptitaj fare de italaj kontraŭfaŝistoj kiuj mortpafis ilin, kaj pendumi iliajn kadavrojn kapaltere en la Piazzale Loreto de Milano. La germana armeo en Italio kapitulacis finfine la 2an de majo 1945.
Kampanjo de Italio estis parto de pli granda Batalfronto de Mediteraneo, Proksima Oriento kaj Afriko.
Jabkenice
Jabkenice estas vilaĝo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Mezbohemia regiono, 15 km sude de Mladá Boleslav. La unua skriba mencio pri ĝi devenas el 1352, tamen la loko estis daure loĝigata jam ĉirkaŭ la jaro 1000. En ĝi havis.
Vidindaĵoj
Muzeo de elstara ĉeĥa komponisto, fondinto de ĉeĥa nacia muziko, Bedřich Smetana, troviĝas en barokstila iama forstista domo, en kiu li ekloĝis ĉe sia bofilo Josef Schwarz en 1875, kaj vivis ĉe li preskaŭ seninterrompe ĝis sia morto en 1884. En tiu ĉi domo li verkis siajn lastajn tri operojn - "Hubička" (Kiso), "Tajemství" (Sekreto) kaj "Čertova stěna" (Diablomuro) kaj kompletigis sian faman ciklon de simfoniaj poemoj "Má vlast" (Mia patrujo).
La muzeo estis fondita en 1928, en 1978-2003 ĝi trairis ampleksan rekonstruon. Ĝi estas alirebla por publiko ekde aprilo ĝis septembro.
La muzeo estas ĉirkaŭita de vasta 530hektara ĉasarbaro-naturparko fondita en la jaro 1804, kun aro da fiŝlagoj kaj gregoj de damaoj. Tial la loko apartenas al ŝatataj ekskurso- kaj promenceloj en la regiono.
Vidu ankaŭ
Bedřich Smetana
Duobla kordo
Duobla kordo estas ludmaniero en muzikpecoj por kordinstrumento, je kiu la muzikisto ludas plurajn tonojn samtempe. La izolita enmiksado de duoblaj kordoj en komponaĵo estas pli escepta.
La muzikisto premas du kordojn de sia instrumento, ekz. de violono, per unu aŭ du fingroj de la maldekstra mano kaj eksonigas ilin per la arĉo aŭ plukas ilin per la montrofingro de la dekstra mano. Arĉinstrumentoj ne havas fretojn, tial estas malfacile trafi la tonon precize. Ĉar neniu tono havas precize la saman distancon al la alia, estas des pli malfacile ludi precize seriojn da duoblakordaj tonoj.
La sonatoj kaj partitoj por violono sola de Johann Sebastian Bach kaj la violonkonĉertoj de Giuseppe Tartini estas kulminoj de la duoblakorda tekniko en la muziko de la malfrua baroko. La uzado de duobla flaĝoleto, do la generado de flaĝolettonoj sur du kordoj samtempe, fare de Niccolò Paganini estis plua majŝtono de ĉi tiu tekniko.
Adolf Malík
Adolf MALÍK (naskita la 16-an de oktobro 1900 en Přerov; mortodato ne estas konata) estis ĉeĥa esperantisto, prezidanto de la Ĉeĥoslovaka Esperantista Asocio antaŭ ĝia likvido en 1952.
Li naskiĝis en fervojista familio kaj ekde sia 17-a jaro estis fervora esperantisto. Li meritis pri renovigo de Verda Stacio post la dua mondmilito en Prago, kie li estis unu el ĉefaj parolistoj kaj prelegantoj. Li estis ankaŭ la ĉefa kunlaboranto de la gazeto Esperanto-Servo, kiu ĝis 1951 propagandis la komunisman politikon de Ĉeĥoslovakio pere de Esperanto. La 20-an de januaro 1946 li estis elektita kiel prezidanto de Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka respubliko (EAĈSR).
En 1951 la komunista registaro deklaris, ke Esperanto povas esti misuzita por kontraŭsocialisma propagando, pro tio la ĉeĥoslovaka esperantista asocio devas likvidiĝi. A. Malík klopodis savi la movadon per fondo de Internacia Ligo de Progresemaj Esperantistoj (ILPE), sed ankaŭ tio ne estis permesita. Post likvido de la asocio li forlasis la movadon, tial ne estas konate, kiam li mortis.
Servo
Servo ekonomie estas nemateria aĵo, kies produkto kaj konsumo estas samtempaj.
Tiasence, harfrizisto, advokato, hospitalo, restoracio, transportado aŭ banko ne produktas aĵojn, sed servojn. Same faras perantoj, komercistoj, negocistoj, makleristoj ktp.
En ĝenerala senco la vorto povas signifi:
Graveco de tiu ekonomia sektoro
En la plej evoluiĝintaj landoj, kiuj atingis postindustrian ekonomion, servoj reprezentas 70 % de la riĉaĵoj produktitaj (MEP) kaj iĝis la precipa motoro de ekonomia kresko.
Servoj estigas grandan parton de la nemateria kapitalo de entreprenoj kaj de publika kaj privata esplorado.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri servo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter aliaj :
Zwin
Zwin (Het Zwin) origine estis marbranĉo kiu ligis la flandran komunumon Damme kun la Norda Maro. Pro ŝlimiĝo kaj sabliĝo nur restis stranda ŝanelo kun postrestintaj krekoj. Origine la enfluejo estis 6 km larĝa. La turoj de Westkapelle kaj Knokke funkciis kiel signostangoj por maristoj survoje al Damme.
Pro la sabliĝo Bruĝo ekestis malatingebla kaj antaŭhavenoj devis esti konstruitaj. La unua estis Damme, sekvata de pli proksime de la maro Hoeke, Mude kaj finfine Sluis.
La stranda ŝanelo, kiu dum malalta tajdo estas facile travadebla, formas la landlimon inter Nederlando (Cadzand) kaj Belgio
Natura rezervejo Zwin
En 1952 Zwin estis nomumita de grafo Léon Lippens la unua natura rezervejo de Belgio.
Ĝis la jaro 2005 ĝi estis administrata de la "Compagnie het Zoute", poste la Nederlandlingva Komunumo de Belgio transprenis la 155 hektare grandan rezervejon. La akompana birda parko estas transprenita de la provinco Okcidenta Flandrio
Kataluna Esperanto-Asocio
Kataluna Esperanto-Asocio (KEA, katalune: Associació Catalana d'Esperanto) estas asocio kuniganta esperantistojn el la Katalunaj Landoj. Ĝi fondiĝis en 1980 (kvankam ne estis leĝigita ĝis 1982), kiel posteulo de la Kataluna Esperantista Federacio (KEF), malaperinta en 1939 pro la venko de faŝismo post la enlanda milito. Por evidentigi, tiun sinsekvon ĝi reprenis la ĉefan agadon de KEF (la revuon Kataluna Esperantisto, la kongresojn kaj la Internaciajn Florajn Ludojn), kies numerigon ĝi sekvis.
En 1987 estis inaŭgurita la Biblioteko-Arkivo Petro Nuez.
Kelkaj el ĝiaj plej konataj estraranoj estas Xavier Alcalde, Hèctor Alòs, Gemma Armadans, Manuel Casanoves, Mon Cardona, Ruben Fernandez, Josep Franquesa, Montserrat Franquesa, Joan Inglada, Ferriol Macip, Neus Moly, Ramon Perera, Llibert Puig, Oscar Puig, Alfons Tur kaj Carles Vela.
Bandolao
La Bandolao aŭ Bandolo estas nomo kiu utilas por multaj kordinstrumentoj, nome specoj de gitaroj.
Gujana bandolo
La Gujana bandolo (hispana: bandola guayanesa) estas kordinstrumento venezuela. Ĝi havas ok kordojn ŝtalajn en kvar kordoĥoroj.
Anda bandolo aŭ kolombia bandolo
La Anda bandolo aŭ kolombia bandolo (hispana: bandola andina aŭ bandola colombiana aŭ bandola andina colombiana) estas kordinstrumento kolombia. Ĝi havas dekses kordojn ŝtalajn en ses kordoĥoroj.
Ajmara bandolo
La Ajmara bandolo (hispana: bandola aymara) estas kordinstrumento ĉilia. Ĝi havas dekses aŭ dekdu kordojn ŝtalajn en kvar kordoĥoroj.
Trinidada bandolo
La trinidada bandolo (angla aŭ hispana: bandol) estas kordinstrumento trinidada. Ĝi havas ok kordojn nilonajn en kvar kordoĥoroj.
Majstro Bimba
Manuel dos Reis Machado (naskiĝinta la 23-an de novembro 1899 en Salvador de Bahio, Brazilo; mortinta la 5-an de februaro 1974 en Goiânia), ankaŭ nomata Mestre Bimba (portugale por  Majstro Bimba aŭ Magistro Bimba), estis brazila majstro de kapoejro kaj fondinto de ĝia pli moderna stilo capoeira regional.
La komenco
Komence de la 20-a jarcento la brazila ŝtato iom pli ofte ĉasis praktikantojn de la afrikbrazilaj religioj kandombleo, umbando, kapoejro kaj aliaj. Ekzistis timataj rajdotrupoj de la polico, kiu entenis en siaj vicoj ankaŭ kapoejro-batalantojn. En la antaŭa jarcento ekzistis en Rio-de-Ĵanejro la terorisma Nigrula Gardistaro ("Guarda Negra"), kiu por protekto de la monarĥio batalis kontraŭ la respublikanoj. Dum tiu ĉi tempo alkreskis Manuel dos Reis Machado kun kapoejro.
Luta Regional Baiana
En la jaro 1930 Getúlio Dornelles Vargas transprenis la potencon en Brazilo. Tiutempe Bimba ekigis la epokon de la akademioj. Li fondis la unuan permesitan akademion por kapoejro en 1932. Bimba instruis Luta Regional Baiana [regiona lukto bahia], pli malfrue konata kiel Capoeira Regional [regiona kapoejro], kaj validis siatempe kiel nevenkebla. Majstro Bimba ankaŭ tenis la kromnomon trés pancadas („tri batoj“). Li kiel unua enkondukis metodan trejnon. Al tio apartenis ekzercoj kiel Seqüências, Cinturas kaj Desprezadas/Balãos.
Único Esporte Genuiamente Brasileiro
Sekvis tempo de intensa kapoejra praktiko. Post prezentado de Majstro Bimba en 1953 (tiam elektita) prezidanto Getúlio Vargas nomis kapoejron „único esporte genuiamente brasileiro“ - ununura vera brazila sporto.
14974 Počátky
14974 Počátky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la sudbohemia urbo Počátky, kie naskiĝis la malkovrinto.
31349 Uria-Monzon
31349 Uria-Monzon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan mezosopraninon Béatrice Uria-Monzon, kiu lernis muzikon kaj kanton ĉe la Konservatorio de Bordozo kaj ĉe la lernejo pri lirika arto de la Nacia Opero de Parizo. Ŝi havas larĝan repertuaron sed estas notinda pro sia multenombraj interpretadoj de Carmen.
NGC 422
NGC 422 (alia indiko — ESO 51-SC22) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.