cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Bové
Li anoncis sian kandidatiĝon por la prezidanta baloto de 2007 en Francio la en la sindikatejo (Bourse du Travail) de Saint-Denis (Seine-Saint-Denis), por esti la Parolportanto de la senvoĉuloj. Li ricevis 483 008 voĉdonojn, t.e. 1,32% de la nesindetenaj voĉdonantoj en la unua baloto la. Por la dua baloto, li deklaris voĉdoni por Ségolène Royal.
Malpli serioze, pro liaj lipharoj kaj lia vigleco defendi la malgrandajn kaj nesubmetiĝemajn oni foje komparis lin je Asteriks.
En 2009, li estas elektita eŭropdeputito kaj kampanjas kun la movado Eŭropo-Ekologio, grupiĝo de aktoroj kaj asocioj el la civila socio kaj la verduloj.
Antonieta de Barros
Antonieta de Barros (La 11-an de julio, 1901 – La 28-an de marto, 1952) estis brazila instruistinon, ĵurnalisto kaj politikisto.
Antonieta de Barros estis la unua negra virino balote elektita  kiel deputito en Brazilo, nome en la suda ŝtato Sankta Katarino, en la jaro 1934. Fakte ŝi estis unu el la tri unuaj virinoj, kiuj ricevis politikan mandaton, en Brazilo. Ni memoru, ke sklaveco estis abolita en ĉi tiu lando en la jaro 1888.
Ŝi naskiĝis en 1901, sen konata patro, ido de liberigita sklavino, kiu vivtenis sin kaj siajn idojn per lavado de tolaĵoj. Antonieta fariĝis instruistino kaj ŝia politika standardo estis la revolucia, liberiga potenco de edukado por ĉiu homo. Siatempe, 65 procentoj el la homoj en ŝia ŝtato estis analfabetoj. Je sia 17-a aĝojaro,  ŝi establis privatan kurson por kontraŭbatali analfabetecon de malriĉuloj. Pro sia bona famo kiel eminenta instruistino, ŝi laboris ankaŭ en lernejoj de elituloj. Ŝi verkis pri edukado al ĵurnaloj, kaj dum 23 jaroj ŝi publikigis pli ol mil artikolojn. Ŝi krome fondis revuon “Vida Ilhoa” (“Insulana Vivo”). Pro tio, oponantoj kritikaĉis kaj kalumniis ŝin pro ŝia pretendo, kiel virino, agi politike. Antonieta ne timis, sed ĉiam vigle respondis, interalie per la konata frazo: “Virinoj ne devas esti virgaj je ideoj”.
En 1937 ŝi verkis libron sub la titolo “Ĉifonaj ideoj”, kaj la monon de la vendo de la unua eldono ŝi donacis al lernejo por infanoj, kies gepatroj troviĝis en lepro-hospitalo.
La Tago de Instruistoj estis aprobita pro leĝoprojekto de Antonieta de Barros, en 1948, sed oficialigita en la tuta lando nur en 1963. En Brazilo oni oficiale celebras la Tagon de Instruistoj je la 15-a de oktobro.
Tiu ĉi enhavo estas de la Esperanta Retradio, titolita "Antonieta de Barros, mirinda virino" verkita de Paŭlo S. Viana el Brazilo.
Lakrico
Lakrico aŭ glicirizaĵo estas dolĉaĵo farita el la ekstrakto de la vera glicirizo (Glycyrrhiza glabra). Ekzistas dolĉa kaj sala lakrico. Lakrico povas esti ankaŭ en multaj aliaj produktoj, ekzemple trinkaĵoj.
Tibor Vitéz
VITÉZ Tibor [pr. vite:z] Welser estis hungara kantisto (basbaritono) kaj reĝisoro naskiĝinta en Koloĵvaro la 13-an de aŭgusto 1902 kaj mortinta en Budapeŝto la 29-an de aprilo 1972.
Kariero
Tibor Vitéz en Budapeŝto debutis en 1927 en la Városi Színház, poste en 1932 en opero de A rózsalovag (Richard Strauss) en la Operejo. Inter 1933 kaj 1944 li estis ĝia solisto. En jaroj 1941–44 li estis ĉefreĝisoro de hungara Nacia Teatro de Koloĵvaro. En jaroj 1957–59 li reĝisoris en Eger. Li kantis preskaŭ 100 rolojn. Li esploris la teatrohistorion hungaran de Transsilvanujo inter la du mondmilitoj.
Lakrico
Lakrico kiel dolĉaĵo
En Nederlando, Skandinavio kaj Finnlando lakrico (nederlande: drop, dane: lakrids, finne: lakritsi) estas tre populara. Ĉefe oni distingas inter dolĉa (nl. zoet, dane sød) kaj sala (nl. zout, dane salted). Antaŭ ĉio en Skandinavio oni aldonas amonian kloridon, la rezulto estas tre intensa gusto.
Lakrico kiel trinkaĵo
En la araba mondo, precipe en Egiptujo kaj Sirio, infuzaĵoj el lakrica pulvoro estas ŝatataj. Ĝi estas lakricpulvoro, ŝatata refreŝiga trinkaĵo. Konataj estas tiuj trinkaĵoj laŭ siaj arabaj nomoj ( arabe: عرقسوس|ʿaraqsūs), kie ʿaraqsūs estas trinkata antaŭ la komenco de la fastado.
En Finnlando la tiel nomata „Salmiakki Koskenkorva“ aŭ Salmiakki Kossu estas vaste konata. Ĝi estas miksaĵo el Koskenkorva Viina (Kossu), vodkosimila finna brando. La nigra brando havas 32 volumen-% da alkoholo kaj gustas intense je lakrico.
Ankaŭ en Islando ekzistas vodko-mikstrinkaĵo kun lakrica gusto.
Prilaborado kaj konsumado
La krudmaterialo por fari lakricon estas importita el la meza oriento.
Glicirizino
Lakrico povas negative influi sur la elektrolita mastrumado de la korpo, precipe ĝi kaŭzas la perdon de kalio. Tio povas kaŭzi altan sangopremon, kapdoloron kaj edemon. Tiu efiko venas de la ĉefa enhavosubstanco de lakrico nome glicirizino. Malgraŭ ke ne ekzistas leĝa limo por glicirizino, oni ne konsumu tro da lakrico. En Germanujo lakricaĵo kun pli ol 200 mg da glicirizino por 100 gr. La lakrico estas nomata Starklakritz (forta lakrico). Oni rekomendas manĝi ne pli ol 50 g da lakrico tage.
Aldonado de amonia klorido
Kroma enhavosubstanco estas amonia klorido. Tiujn produktojn oni rajtas vendi sen averta rimarko nur se ili havas malpli ol 2 procentoj da amonia klorido. Ekzemple en Germanujo la averto estas :
Rulsketilo
Rulsketilo aŭ rulŝuo estas ŝuo kun radoj, per kiu oni povas antaŭenmovi farante sketmovoj. La rulsketilo por la unua fojo estis montrita al la granda publiko en 1863 fare de ĝia inventisto James Plimpton. Tiu invento tamen estas serioze pridiskutebla. Plimpton estis la unua persono kiu akiris patenton. Antaŭaĵo de la rulsketilo estis envica rulsketilo, en 1743 inventita de Jean-Joseph Merlin el Huy en Valonio. Ankaŭ la francoj Vanlede kaj Garcin kreis rulsketilon en respektive 1790 kaj 1815. En 1823 la brito Tyerin ankaŭ jam aperis kun rulsketilo. En 1824 Londono jam posedis kovritajn rulsketejojn. La malfermo de la rulsketejo en Cincinnati en 1867 enkondukis por Usono floradan periodon.
Ekzistas du specoj de rulsketiloj:
Nacia Parko Salonga
Estas la plej granda rezervejo de tropika pluvarbaro. Ĝi estas atingebla nur per akvovojo. Pluraj minacataj endemioj loĝas tie, kiaj la konga pavo, la bonobo, la praarbara afrika elefanto (Loxodonta cyclotis) kaj la muzelfajna krokodilo, Crocodylus cataphractus, konata ankaŭ kiel «falsa krokodilo.»
Gairo
Najbaraj komunumoj estas Arzana, Cardedu, Jerzu, Lanusei, Osini, Seui, Tertenia, Ulassai kaj Ussassai.
Ĝia nomo laŭdire devenas de la grekaj radikoj ga (gea) kaj roa (rhejn) kaj signifas "fluanta tero".
Gilena
Gilena estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas kie loĝas  geloĝantoj, do loĝdenso estas  loĝ./km². Gilena situas je 104 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Panarbo
La panfruktarbo, latine: Artocarpus altilis el la familio de la Morusacoj estas arbo origine de Orient-Hindio kaj Pacifikaj insuloj, ĝi estis vaste plantita en tropikaj regionoj en aliaj partoj de la mondo. Ĝi estas konata pro rolo de ties frukto (panfrukto) en la Ribelo sur la Bounty.
Gilena
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3915 geloĝantoj de la municipo Gilena estas 1947 inoj kaj 1968 viroj. En la vilaĝo loĝas 3863 geloĝantoj, kaj aliaj 52 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 37, 19 inoj kaj 18 viroj, kaj mortis 31, 12 inoj kaj 19 viroj. Tiel la natura kresko estis 6 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 1860 homoj (47.5%).
Panarbo
Panfruktarbo estas iu el specioj de la genro artokarpo (Artocarpus), el kiuj du specioj gravas kiel nutroplantoj (A. incisa kaj A. integrifolia), kies "ŝajnfruktoj" formiĝas per unuiĝo de la karnecaj petaloj kun la akso de la infloresko. La fruktoj fariĝas ofte ĉirkaŭ 40 cm longaj, 25 cm laŭlarĝe, kun faruneca enhavo, kaj pezas ĉirkaŭ 5 kilogramojn. Iu varioj de tui specio havas elastaj dornoj en sia ŝelo; aliaj ne. La fruktoj estas kutime manĝataj frititaj (vidu la suban foton).
Alia specio estas la Jakvo (jakvarbo) aŭ diversfolia artokarpo (Artocarpus heterophyllus).
Linio Kosei
Linio Kosei (japane: 湖西線 [Kosej-sen], angle: Kosei line) estas linio de fervoja reto JR. La linio apartenas al JR Okcidenta.
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj kaj Super-ekspreso:
Stacio Makino
Stacio Makino [Makino-eki] estas komuna nomo de kelkaj stacioj en Japanio:
(18089) 2000 JB41
(18089) 2000 JB41 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Teatro Studio M
Studio M (M Studió) estas hungara movarta teatro en Sfântu Gheorghe fondita en 2005 el aktoroj kaj dancistoj diplomitoj en tiu jato en Kluĵo.
Manuel Ribeiro da Costa e Almeida
Manuel Ribeiro da Costa e ALMEIDA estis portugala kirurgo kaj verŝajne la unua portugala esperantisto. Li loĝis en Rezende kaj estis membro de la Lingva Komitato.
Teatra insulo (Gubin)
La Teatra insulo (pole: Wyspa Teatralna, germane: Theaterinsel) troviĝas en Gubin, Pollando. Ĝi etendiĝas je ne tute 370 metroj en la Luzacia Niso kaj nomiĝas pro la iama surloke en la 1874-a jaro konstruita belega teatrejo.
Historio
Uzis la insulon ekde la 16-a jarcento pafista frataro de la urbo; pro tio ĝi nomiĝis longe Pafista insulo. La unua pafejo makonstruitis en 1666; la posteula pafejo de 1793 ekzistis ĝis 1873. La mezon de la 19-a jarcento la parko plibeliĝis ege, ankaŭ danke al la monkolektoj de la bakisto August Heinze kaj en junio 1844 lia moŝto reĝa Frederiko Vilhelmo la 4-a vizitis la insulon. Inter 1873 kaj 1874, ene de nur 15 monatoj, konstruitis laŭ planoj de la berlinano Oskar Titz teatrejo kun historiisma fasado ofertonte sidlokojn por ne tute 750 personoj. En 1872 kolektiĝis komitatanoj kiuj decidis konstrui surinsule grandan porurbanaran distriĝkomplekson. La inaŭguro okazis en la 1.10.1874 per Faŭsto de Goethe. En 1903 muntitis memortabulo en la teatrasalonego por la urbestro Fritsche.
Tre ofte ludis en la teatrejo la violonisto Erich Röhn antaŭ lia kariero ĉe la Berlinaj Filharmoniistoj. Maldomaĝite dum la Dua mondmilito ĝi brulis en la 23.9.1945 pro krimo de brulofarintoj. Hodiaŭ nove konstruita enireja portalo kun originalaj kolonaj restoj memorigas onin je la iama pompo.
En 2010 faritis ĝenerala restaŭrado de la tuta insulo per monoj eŭropaj.
Troveblaĵoj nunaj sure
Ĉe la suda pinto estas restaĵoj de en 1905 starigita monumento por la kantistino kaj aktorino Corona Schröter, honora civitanino de la urbo (bronza busto sur kolono el ruĝa, sveda granito sur ŝtuposoklo el blua granito). Meze de la ĝis 37 metrojn larĝa insulo oni havas artaĵon de Julian Zaplatynski kun la titolo Ora tezoro. Temas pri el ligna trunko skulptita fiŝo kiu estiĝis en la kadro de konkurso skulptista Fantaziinsulo. Volis la artisti memori la tezoron de Witaszkowo, kiu trovitis en la jaro 1882-a, en kiu enhavitis i.a. medaliono, kolĉeno, glavingo kaj fiŝo. Partoj tezoraj apartenis al skita kiraso el la jaro 500 a.K. ĉirkaŭ; ĝi troviĝis hodiaŭ ĉe Altes Museum de sur Muzea Insulo de Berlino.
Politikistoj lokaj taksas la evoluon de la Teatra insulo ŝlosila projekto.
(14091) 1997 MQ4
(14091) 1997 MQ4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
László Tahi-Tóth
László Tahi-Tóth [lAslO tahi tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tahi-Tóth László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Biografio
László Tahi-Tóth frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon en Budapeŝto inter 1962-1966, poste li komencis sian aktoran karieron en Gaja Teatro, kie restis longe. Li edziĝis en 1995. Li ricevis ĝis tiam diversajn premiojn ekde 1974, en 2017 premion Kossuth.
Alois Bohn
Alois Johann Bohn, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bohn Alajos estis aŭstrohungara arkitekto.
Alois Bohn naskiĝis la en Újarad (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa urboparto de Arad (urbo) en Rumanio), li mortis la  en Baden (Malsupra Aŭstrio) (Aŭstrio).
Biografio
Alois Bohn apartenis al la germana minoritato de la lando, li parolis germane, hungare kaj rumane. Inter 1898-1901 li vizitis 4 vintrajn semestrojn en Reĝa Teknikuniversitato József, poste li laboris kun aliaj arkitektoj. Ekzemple inter 1894-1897 li laboris ĉe Milan Tabaković en Arad (urbo), inter 1897-1905 ĉe Ignác Alpár. Alois Bohn translokiĝis al Baden en 1907, kie li malfermis arkitekturan atelieron. Li baldaŭ ricevis multajn mendojn pri privataj domoj kaj vilaoj. En 1910 li edziĝis. Dum la 1-a mondmilito li estis en nebatalanta statuso de la armeo. Antaŭ kaj dum la mondmilito li kaj lia edzino aĉetis diversajn parcelojn en Baden, krome li konstruis kvaretaĝan loĝdomon por sia familio. En 1926 li konstruis banejon kun subĉiela banejo kaj parko en Baden, kiu tiutempe estis unika en la mondo. Li ricevis plurajn aŭstrajn premiojn.
Menetou-sur-Nahon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
134178 Markchodas
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mark A. Chodas, studento inĝeniero ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio, kiu laboris kiel Gvida Sistema Inĝeniero sekurigante, ke ĉiuj komponantoj de la sistemo kongruu kun la sciencaj postuloj de la Iksradia Bidiga Spektrometro por Regolito konstuita far'de studentoj por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx.
Nigra frankolino
Nigra frankolino, hindie kala tîtar (sama signifo), Francolinus francolinus, estas ĉasbirdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj. Ĝi estis iam konata kiel Nigra perdriko. La Nigra frankolino estis multege ĉasata kaj tio rezultis en konsiderinda malpliiĝo en populacio. Nune post ĉasmalpermeso repliiĝis iome grade.
Ĝi estas birdo de Hinda subkontinento, ĉefe de ties pli norda parto, kies aspekto kaj vivmaniero similas je tiuj de Perdrikoj.
Aspekto
La flugilmaniero de la Nigra frankolino estas mallonga kaj rekta interrompita per glitaĵoj fare per rondoformaj flugiloj kaj rondoforma vosto kun mallarĝaj nigrablankaj strioj. La Nigra frankolino flugas nur kaze de ĝenado. Ili havas fazanecan eksplodecan flugmanieron, sed preferas sin treni kaj ne esti vidataj.
Masklo de Nigra frankolino: La masklo de Nigra frankolino estas nigra kun blanka makulo en vango, ruĝecbruna kolumo kaj blankaj punktoj en flankoj. Dorso kaj flugiloj estas markataj per nuanco de orbruna kun subfinaj sablokoloraj bendoj kaj palaj bordoj. La vosto estas nigra kun mallarĝaj blankecaj aŭ grizecaj strioj. La kruroj estas ruĝecbrunaj al ruĝaj.
Ino de Nigra frankolino: La ino estas ĉefe bruna, sed havas brunan malantaŭan kolon. La etendo de la blanka punkteco en flankoj varias ege laŭ la teritorioj de la specioj kaj la profundeco de la koloro de la inoj simile varias. La ino havas supran plumaron, flugilojn kaj voston kiel ĉe masklo sed la nigro estas anstataŭata per makuleca bruno kaj la brunaj strioj en suba dorso kaj vosto estas pli larĝa. La ino estas simila, sed senkolora kaj sen la vanga makulo kaj la kolumo estas anstataŭata per nuka makulo. La kapo kaj subaj partoj estas senkoloraj kie la maskloj montras nigron. La pugo kaj supraj vostokovriloj estas helbrunaj.
Vivejo kaj teritorio
La Nigra frankolino ŝajne troviĝas en arbustaraj biotopoj kun proksimaj terkultivejoj sufiĉe altaj por havigi ŝirmon kaj malfermejoj kiuj havigas fuĝejojn kaj facilan flugadon. Ili preferas areojn de densa vegetaĵaro, kutime ĉe akvo. Ili ne estas arbaraj birdoj, sed ĉeestas arbustarojn kaj arbarbordojn asocie kun herbejoj. Ili estas ŝajne pli asociaj kun akvo ol ĉukaroj, kaj estas en pli sekaj areoj.
Temas pri specio de loĝantaj birdoj el Kaŝmiro, Cipro kaj sudorienta Turkio orienten tra Irano al sudokcidenta Turkmenio kaj nordorienta Barato. Ties teritorio estis iam pli etenda, sed troa ĉasado malpliigis ties distribuadon kaj nombrojn.
(1) Cipro. Suda Turkio (Amik Golu). Sirio kaj Israelo (Valo Hula). Malgranda Azio orienten al norda Irako kaj norda Irano (Kaŭkazo) kaj Transkaŭkazio.
(2) Suda Irako kaj okcidenta Irano.
(3) Suda Irano orienten al suda Pakistano.
(4) Suda Pakistano orienten al okcidenta Barato (Kutĉ-Distrikto, Guĝarato). La kutĉ-distrikta populacio povus esti enmetita. Suda Afganio?
(5) Norda Barato orienten al okcidenta Biharo kaj Oriso.
Facila loko por vidi tiun birdon estas ĉe la flughaveno Pafos en Cipro, la ununura lando kun pliiĝanta rekuperanta populacio. Tamen tio estas ankaŭ milita bazo, kaj tiele birdumantoj uzantaj teleskopojn aŭ binoklojn povus allogi la intereson de la polico.
Reproduktado, nestumado kaj birdobredado
La Nigra frankolino kutime nestumas en nuda surgrunda skrapaĵo el komenco de marto al majo. La masklo povas esti vidata stare sur roko aŭ malalta arbo atentigante per sia eksterordinara ĉirpan alvokon. Li povas esti aŭdata la tutan tagon aprile, dum nestumado, kaj malpli konstante en marto kaj majo same kiel somere. Ambaŭ gepatroj respondecas pri idozorgado. La junuloj restas kun la gepatroj dum sia unua vintro. La plej oftaj reproduktejoj estas savanoj, herbejoj, arbustaroj kaj aliaj vegetaĵaraj areoj ĉe terkultivejoj.
Ili havas laŭtan alvokon dum la reprodukta sezono. Maskloj povas ankaŭ iĝi agresemaj dum la reprodukta sezono, kaj sekurigas ke estas kovrejo kaj skapejoj por la frankolinino kaj se necese loĝigas ŝin separate kaj permesas nur limigitan aliron nur por reproduktado. Ili estas ĝenerale monogamaj en naturo kaj taŭgas havi nur unu paron en ĉiu kaĝo por bredado. Tiuj kaĝoj suferu ankaŭ malmultan trafikon. Ili kuraĝe suferas vintron, sed oni havigu ĉiam ŝirmon dum la plej malvarmaj monatoj el fina marto al septembro depende de la teritorio.
La normala ovaro estas de 10 al 14 ovoj, kiuj estas olivecaj al palbrunaj kun blankaj mauletoj; nur la ino kovas la ovojn kaj tio okazas dum 18 al 19 tagoj. La reprodukta sezono estas aprilo al junio kaj la junuloj aperas aprile al oktobro.
Manĝo
Ili manĝas plantojn, foliojn kaj tigojn surgrunde kaj ampleksan varion de semoj kaj de insektoj. Ili povas manĝi ankaŭ malgrandajn vermojn, sed ĉefe konsistas el greno, herbosemoj, falitaj beroj, burĝonoj, tuberoj, termitoj, formikoj kaj aliaj insektoj.
Voĉo
La alvoko de la Nigra frankolino, priskribita kiel laŭta metaleca klikaĵo ĉiik-ĉiik-ĉiirakik aŭ "kik-kik-kik", “kŭii-kŭiiiii-kŭii" povas esti aŭdata matene kaj vespere kaj la tutan tagon dum la reprodukta sezono. La masklo alvokas stare sur teramaso, roko aŭ malalta arbobranĉo kaj tuj estas akompanata de aliaj birdoj respondantaj el ĉiuj direktoj.
Podmyče
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1323.
Kalaharo
Kalaharo estas dezerto de suda Afriko kiu ampleksas proksime. Ĝi kovras multe de Bocvano, Namibio kaj Sud-Afriko, kaj parte de Angolo, Zambio and Zimbabvo. La rivero Okavango estas la nura rivero de la dezerto, kiu fluas al riverdelto.
Vejprnice
Vejprnice (Weiprnitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Imre Simay
Imre Simay [ŝimai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Simay Imre Károly estis hungara skulptisto, pentristo, altlerneja instruisto.
Imre Simay  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Érd.
Biografio
Imre Simay studis pentroarton en Vieno kaj Munkeno. Reveninta en Vienon li pentradis plej ofte bestojn en la bestoĝardeno. Post jaroj li plulernis en la sama urbo en majstrolernejo. Baldaŭ li okupiĝis pri skulptado. En Budapeŝto li instruis en la Industriarta Altlernejo, eĉ li estis rektoro inter 1925-1927. Depost 1930 li okupiĝis nur pri pentrado. Li ricevis premiojn en 1905 kaj 1907.
Seevetal
Seevetal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Tupi-gvarania lingvaro
La tupi-gvaraniaj lingvoj estas la nomo de la plej grava subfamilio de la tupiaj lingvoj de Sudameriko. Ĝi inkluzivas 53 lingvojn en 11 grupoj; la plej bona-sciataj lingvoj de ĉi tiu familio, inkluzivas la jvarania kaj la tupia.
La vortoj tapioko, kaj jaguaro estas de Tupi-gvarania fonto.
Ildikó Vitályos
VITÁLYOS Ildikó [pr. vita:joŝ] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Dumbrăveni (Sibiu) la 8-an de aprilo 1935.
Bruges (Ĝirondio)
Bruges - jen france, prononco [],, okcitane respektive gaskone Bruge - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas brugeais.
La teritorio havas komunan limon kun ; parto de ĝi estas la nacia naturrezervejo Marĉoj de Bruges.
Glasitoj
La Glasitoj estis malgranda kristana eklezio fondita en ĉirkaŭ 1730 en Skotlando de John Glas. La kredaro de Glas, kiel parto de la Unua Granda Vekiĝo, estis disvastigitaj fare de lia bofilo Robert Sandeman en Anglion kaj en Usonon, kie la membroj estis nomitaj Sandemananoj.
Arutana lingvo
La Arutana Lingvo estas Arutana-sapea lingvo parolata de nur 17 homoj en Rorajmo, Brazilo kaj du aliaj en la Karum Rivera areo de ŝtato Bolivar, Venezuelo. Parolantoj de Arutana ankaŭ parolas la Ninamoj. La Arutana proksimas estingiĝon.
Palenkero
Palenkero estas kreola lingvo bazata sur la hispana kaj parolata en Kolombio.
Fuĝintaj sklavoj (plejparte nigruloj el Kongo) fondis en la 16-a kaj 17-a jarcentoj plurajn setlejojn piede de la montaro Montes de María (provinco Bolívar), inter ili la lokon San Basilio de Palenque (palenques = defendilo el lignopalisoj [palos]), el kiu ekestis memstara lingvoinsulo. Kaŭze de la socia izoliteco for de la cetera Kolombio (ĝis 1967 oni povis atingi la vilaĝon nur piede aŭ perĉevale) tiu lingvo povis supervivi ĝis la hodiaŭa tago. La membraro de tiu minoritato estas taksata 3.000 ĝis 4.000 personoj. Prokimume la duono de ili regas palenkeron kaj estas dulingva.
Por komparo jen la Patro nia en la palenkera kaj en la hispana:
Galtellì
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la festo Festo de la Kruco, kiu sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Dorgali, Irgoli, Loculi, Lula, Onifai kaj Orosei.
Rosenkopf
Rosenkopf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Baskaran Adhiban
Baskaran Adhiban naskiĝis en Maiiladuturai, estas barata ŝaka grandmajstro. Li estis Monda Sub-16 Ĉampiono en 2008 kaj Barata ĉampiono en 2009.
En 2007 li venkis en la Azia sub-16 Ĉampionumo en Tashkent. Adhiban intrigis sur la unua tabulo oran medalon kun la barata teamon ĉe la Sub-16 Ŝakolimpiko de 2008.
En 2011 li venkis en la Cultural Village ŝakturniro en Wijk aan Zee kaj danke al tiu venko li kvalifikis por la Tata Steel Turniro (Grupo C) 2012. En tiu lasta turniro li kundividis la 3a-4an pozicion kun Daan Brandenburg per poentaro 8½/13. En la Ŝaka Mondpokalo 2013, Adhiban kaŭzis maltrankviliĝon en la unuaj du raŭndojn, en kiuj li venkis 2710 rangigitajn rusan GM Evgeny Alekseev en la unua raŭndo kaj Alexandr Fier en la dua.
Adhiban gajnis la Sants Malferman Turniron 2013 en Barcelono per poentaro de 8½ poentoj el 10, tiu okazaĵo inkludis 23 GM kaj 28 IM.
Li ankaŭ estis membro de la venka teamo Solvay dum la hispana ligo 2015, kune kun samteamanoj Pentala Harikrishna, Surya Shekhar Ganguly, Aleksander Delchev, Sergio Cacho Reigadas, Jesus Maria De La Villa Garcia, kaj Elizbar Ubilava.
Adhiban konkuris en la Ŝaka Mondpokalo 2015 kie li estis eliminita dum rapidaj decidludoj de Vladimir Fedoseev en la unua raŭndo, post la rapidaj poentegaloj.
En januaro de 2016 Adhiban gajnis la Tata Steel Challengers Turniro 2016, kiu kvalifikis lin por ludi en la Tata Steel Masters Turniro 2017. La kungajnintoj estis Alexei Dreev kaj Eltaj Safarli, kiuj ĉiu gajnis 9 poentojn el 13 (+6-1=6). Tamen, ĉar Adhiban venkis ilin ambaŭ, Adhiban havis la pli bonajn poentegalojn kaj tiel garantiis la partoprenon en la venonta Tata Steel Masters Turniro.
Malgraŭ tio ke li estis la plej malalte taksita ludanto dum la Tata Steel Masters Turniro 2017 li atingis la trian pozicion per poentaro de 7½/13 (+4-2=7). Li venkis Sergej Karjakin, Dmitry Andreikin, Richárd Rapport kaj Radosław Wojtaszek.
Adhiban gajnis la Reykjavik Malferman Turniron 2018 per poentaro de 7½/9 (+6–0=3), li arkivis venkojn kontraŭ Alejandro Ramírez, Maxime Lagarde and Richárd Rapport.
32054 Musunuri
32054 Musunuri estas tre malgranda, trege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sriharshita Vani Musunuri, rekompensitan kiel plej bona en ŝia kategorio, kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair (ISEF) de 2015 pro ŝlia projekto en pri energio. Ŝi ricevis ankaŭ la Premion Innovation Exploration Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Henry M. Jackson High School en Mill Creek (Vaŝingtonio, Usono).
Partio de la Estonia Unuigita Maldekstro
La Partio de la Estonia Unuigita Maldekstro (Eestimaa Ühendatud Vasakpartei, Объединённая левая партия Эстонии) estas estona politika partio kreita la 28an de junio 2008 per la kunveno de la Partio de la Maldekstro (socialisma kaj posteulo de la komunisma partio) kaj de la Partio de la Konstitucio (unu el la du ĉefaj rusaj partioj de Estonio).
Membro de la Partio de la eŭropa maldekstro, ĝi estas ekosocialisma, sed serĉas ankaŭ defendi la ruslingvan malplimulton de Estonio. Plej ofte, ĝi estas konsiderita kiel partio komunista, ĉefe per ĝiaj kontraŭuloj.
Ĝia koloro estas la ruĝo. Ĝiaj gvidantoj estas Sergei Jürgens kaj Heino Rüütel.
Parlamentaj
En 2015, dum la elektoj por la parlamento de Estonio (Riigikogu), la partio ricevis 764 voĉojn, t.e. 0,1% el ĉiuj voĉoj; ĝi do sendis neniun deputiton en la parlamenton, ĉar necesas havi pli ol 5% el ĉiuj voĉoj por eniri ĝin. Estis la unua nacia elekto en kiu partoprenis la partio; ĝi ne partoprenis la elekton de 2011.
Eŭropaj
En 2014 la partio ricevis 0,1% el la voĉoj. En 2009 ĝi provis, sensukcese, unuiĝi kun la alia granda rusema partio (la Rusa Partio de Estonio); ĝi tamen ricevis 0,9% el la voĉoj (dum la Rusa Partio ricevis 0,3%). Ĝi do ĝis nun sendis neniun deputiton Strasburgen.
Poulaines
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Gavoi
Gavoi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Gavino, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Fonni, Lodine, Mamoiada, Ollolai kaj Ovodda.
Beautiran (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Valeapai
Valeapai [valjapaj] (hungare:Valeapáj) estas vilaĝo en Rumanio norde de Bocşa. En 1910 ĝi havis 1 199 loĝantojn (rumanoj);, en 1992 570 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1597. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Ramna.
Rosny-sur-Seine (stacidomo)
Rosny-sur-Seine estas franca stacidomo sur linio Paris Saint-Lazare -, situanta en Rosny-sur-Seine, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien kaj de Normandio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Le Havre (340000).
Francis Python
Francis Python estas nuntempa historia profesoro en universitato de Friburgo, Svisujo.
NGC 4983
NGC 4983 (aliaj indikoj — MCG 5-31-138, ZWG 160.147, PGC 45542) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Carmen McRae
Vivo
Carmen McRae sekvis privatajn pianludajn lecionojn kaj komencis jam frue verki proprajn kantojn. En la novjorka Apollo Theater ŝi venkis je amatora konkurso. Unu el ŝiaj kantoj, „Dream of Life“, venis trans Teddy Wilson en la manojn de Billie Holiday, kiu surdiskigis ĝin komence de la 1940-aj jaroj. Ĉe la tiama edzino de Wilson, Irene Kitchings, McRae laboris kiel elmontra kantistino, kiu tiamaniere vendis siajn kantojn al agentejoj, ekzemple la pli malfruan ĵazan normkanton „Some Other Spring“. Al sia idolo ŝi diris pli malfrue: „Se ne estus ekzistanta Billie Holiday, verŝajne ankaŭ mi ne ekzistus“.
Someron de 1961 ekestis ŝia verŝajne plej bona albumo, ŝia omaĝo al ŝia idolo Lady Day, Carmen McRae Sings Lover Man and Other Billie Holiday Classics ĉe Columbia Records, je kiu ŝin akompanis i. a. Nat Adderley, Eddie Lockjaw Davis kaj Mundell Lowe. En la 1960-aj jaroj ŝi restis kiel unu el la malmultaj ĵazorientitaj kantistoj fidela al sia stilo, kvankam ŝi je tio enigis en sian reperturaron pli novan kantmaterialon de Billy Joel, Lennon/McCartney, Stevie Wonder aŭ Michel Legrand. Ŝiprezentis kaj kiel noktokluba kantistino kaj ankaŭ dum koncertoj kaj festivaloj, interalie sur la Monterey Jazz Festival, la Monda Ĵazfestivalo en Japanujo (1964) kaj en 1968 sur la Ĵazfestivalo je Berkeley. En 1987 ŝi koncertis kune kun Betty Carter (The Carmen McRae–Betty Carter Duets).
Pro emfizemo la multfumantino McRae retiriĝis en 1991 el la spektaklonegoco.
Muzika graveco
La kantistino altestimata de siaj koleginoj ĉiam staris en la ombro de la tri granduloj Sarah Vaughan, Billie Holiday kaj Ella Fitzgerald; Ĉi tiu opiniis pri la rango de Carmen McRae: „Kia frenezulejo ja foje estas la ĵaza kaj spektakla negoco! Se nur dependus de talento, tiam al ŝi devus okazintaj mil belegaj aferoj“. „Ŝi povas kanti ĉion, vere ĉion,“ laŭdis ŝin Anita O’Day; por Dionne Warwick ŝi estis „institucio, grandioza kantistino kaj interpretistino“.
Verkisto Will Friedwald omaĝis la kantiston en sia libro Swinging Voices of America jene: „Ŝia akra, foje morda sono alproksimiĝas al tiu de Billie Holiday; ŝia maniero, ŝanĝi melodiliniojn, ege rilatas kun la skolo de Vaughan/Eckstine, kaj la kono de harmonia praktiko kontraste al la teorio, kiu estas necesa por parafrazi liniojn tiel sekure, kiel faras McRae, vaste transpaŝas la mezuron de mezumaj skatkantistoj.“
United States Enrichment Corporation
United States Enrichment Corporation, subkompanio de USEC Inc., estas korporacio kiu kontraktas kun United States Department of Energy por produkti riĉigitan uranion por uzo en nukleaj centraloj.
Carmen McRae
Diskoj
Soloalbumoj
United States Enrichment Corporation
Historio
La usona leĝo pri energipolitiko de 1992 decidis privatigi la uranriĉigon por civila uzo. La tuta privatigo finiĝis la 28-an de julio 1998. La usona registaro enspezis pli ol 3 miliardojn da dolaroj por USEC.
Ibaan
Ibaan /i.ˈba.ʔan/ estas municipo en la provinco Batangoj, propranome Batangas /ba.ˈtaŋ.gas/, en la tagaloga regiono de Filipinoj. Ĝi troviĝas 89 kilometrojn sude de Manilo kaj 490 kilometrojn norde de Cebuurbo. La landa areo estas 68,99 km2 kun loĝantaro de pli ol 58 507 personoj. La meza alteco estas 126,8 metroj.
United States Enrichment Corporation
Historio
USEC havas gasdifuzan fabrikon en Piketon (Ohio) proksime al Portsmouth (Ohio). Oni planas establi gascentrifugan metodon en 2009.
Ibaan
Ibaan establiĝis oficiale kiel urbeto en la jaro 1804.
United States Enrichment Corporation
Historio
USEC havas fakte monopolon (ekster Rusio) pri vendo de riĉigita uranio.
Ibaan
Noma Origino
La municipnomo venas el la nomo de arbspecio iba, sciencnome Phyllanthus distichus, sinonime Phyllanthus acidus.
Carmen McRae
Diskoj
Sonregistraĵoj kun aliaj muzikistoj
Ibaan
Parolmetodo
La loka parolmetodo estas tagaloga dialekto, Batangadialekto, kiu propranome nomiĝas Batangueño /ba.taŋ.ˈgɛn.ɲɔ/. Ĝi estas iomete malsama kompare al la Norma Filipino pro fortega intonacio kaj regionuzaj vortoj.
Carmen McRae
Diskoj
Kunverkadoj de sonregistraĵoj de aliaj muzikistoj
Ibaan
Parolmetodo
Ekzemplo:
Ekonomio
Multaj personoj laboras en la agrikulturo. Ibaan estas centro de la kulambô /kʊ.lam.ˈbɔʔ/, la moskitreto, kiun loka industrio produktas kaj profite vendas. La municipo havas grandan centran vendoplacon, kiu loke nomiĝas la palengke /pa.ˈlɛŋ.kɛ/.
Religioj
Ekzistas preĝejoj de variaj religioj, sed ekzistas centra malnova preĝejo el la Hispana Epoko. La unua preĝejo, katolika, konstruiĝis en la jaro 1817. La nuna centra katolika preĝejo, Sankta Jakobo la Pligranda, konstruiĝis en la jaro 1854.
Multaj estas ja almenaŭ nome katolikaj, sed kelkaj estas protestantoj kaj apartenas al kirkoj kiel al la Unuiĝinta Kirko de Kristo en Filipinoj, la Iglesia ni Cristo, kaj la Aglipayan, kiuj estas filipinaj novreligioj.
Kelkaj ankoraŭ praktikas nekristanajn ritojn, ekzemple per doni oferojn al altaroj pro aliaj spiritaj estaĵoj. Multaj kredas pri spiritaj estaĵoj kiel pri la tikbalang /tik.'ba.laŋ/, homeska estaĵo kun ĉevalaspekta kapo. Do, multaj estas iom animismaj.
Transporto
Ekzistas por la publika uzo multaj diverskoloraj tricikloj kaj ĵipoj.
Bildaro
Bonvolu alklaki bildon por pligrandigi ĝin.
Municiperoj
Ibaan dividiĝas inter 26 municiperoj, lokanome baranggáy /ba.raŋ.ˈgaɪ/. Ĉiuj, escepte de la urbeto Población, estas kamparaj.
Multalfabeteco
La termino multalfabeteco priskribas paralelan uzon de malsamaj alfabetoj.
Literaturo
André Cherpillod, Promenante tra la lingvoj, eldono La Blanchetière. Courgenard, 2017, ISBN 978-2-36620-046-1
Eksteraj ligiloj
Plurlingva virtuala klavaro
Kviba lingvo
Kviba estas Guahiba lingva, kiu estas parolata de ĉirkaŭ 2300 homoj en Kolombio kaj aldona, 650 en Venezuelo. Pli ol duono el la Kvibaj parolantoj estas monoglotaj (unulingvaj), kaj en Kolombio estas po 45% legiva kvociento.
(14110) 1998 QA23
(14110) 1998 QA23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Golfa ortalo
La Golfa ortalo aŭ Golfa ĉaĉalako (Ortalis vetula) estas granda birdo de la familio de Kracedoj. Ili reproduktiĝas en tropikaj kaj subtropikaj medioj el prozopejaj makisoj el Riogranda Valo de plej suda Teksaso, Usono al plej norda Kostariko.
En Centrameriko, tiu specio loĝas en malaltaj teroj de Pacifiko el Chiapas, Meksiko al norda Nikaragvo kaj kiel separata populacio en Kostariko, kie ties teritorio estas separata de mallonga distanco, kiel disa populacio.
Aspekto
La Golfa ortalo estas 56 cm longa kaj havas korpomason de 650 al 800 g. Ĝi estas longkola kun malgranda kapo kaj nuda gorĝo. Plenkreskuloj havas grizecajn kapon kaj kolon kun senkolora olivecbrunaj korpo kaj flugiloj. La suba ventro estas pala al okreca kaj la vosto estas nigreca kun verdeca brilo kaj sablokolora al blankeca pinto. La irisoj estas brunaj kaj la beko estas nigra; ĉirlaŭokula haŭtaĵo kaj piedoj estas senkoloraj grizaj.
Kutimaro
La Golfa ortalo manĝas en arboj aŭ surgrunde fruktojn (figojn, palmojn, Sapotacoj), semojn, foliojn, kaj florojn. Ĝi estas foje plago de rikoltoj kiaj tomatoj kaj kukumoj.
La alvoko estas laŭta, raŭka RAŬ-pa-haŭ aŭ ĉa-ĉa-LAŬ-ka (el kio alternativa nomo onomatopee), ofte elsendita de kelkaj birdoj per ritma koruso, ĉefe frumatene kaj vespere, kutime el alte en arboj. Ĝi produktas ankaŭ pepajn fajfojn kaj ridegojn. Aliaj priskribas la ĉaĉalakajn alvokojn kiel iritigaj bruoj imitantaj pridisputintajn virinojn (?).
Reproduktado
La Golfa ortalo tipe reproduktiĝas komence de la humida sezono. La nesto estas neprofunda telero el bastonetoj kaj plantofibroj, kovritaj el folioj, en densa vegetalaro. La ovokvanto estas 2-4 aspraŝelaj blankaj al kremokoloraj ovoj.
Konservado
La populacio de Golfa ortalo estas klasita kiel 500,000-5,000,000 (2006 IUCN Ruĝa Listo). Ĝi ne estas minacata. La subspecio el Insulo Útila, O. v. deschauenseei, estis foje listita kiel formortinta, sed ĵusa studaro konfirmis, ke ĝi ankoraŭ survivas.
Subspecio
Estas kvin agnoskitaj subspecioj:
La Blankaventra ortalo, Ortalis leucogastra, ĉe la deklivoj al Pacifiko el plej suda Meksiko al Kostariko estis iam konsiderata subspecio de la Golfa ortalo. Nune ĉiuj ĉefaj fakuloj agnoskas ilin kiel separataj specioj.
Giánnis Markópoulos
Giánnis MARKÓPOULOS aŭ Yannis Markopoulos (greke: Γιάννης Μαρκόπουλος) (18-an de marto 1939 - 10-an de junio 2023) estis komponisto kiu naskiĝis sur la insulo Kreto.
Manizales
Manizales estas la ĉefurbo de la departamento Kaldaso ĉe Kolombio. Ĝi situas en la centra montara sistemo de la Kolombiaj Andoj, ĝi havas areon de 508 km2 kaj altecon de 2150 metroj super la marnivelo, ĝia averaĝa temperaturo varias inter 18 kaj 24ºC, ĝi situas je 5,4 ° de longitudo kaj 75,3 ° de latitudo. . Manizales, kune kun la departementoj Risaralda kaj Quindío formas la tiel nomatan triangulon de kolombia kafo.
Giánnis Markópoulos
Markopoulos lernis ludi klarneton kaj violonon kiam li estas okjaraĝa kaj loĝis en Ierapetra sur Kreto ĝis 1956, tiam la ĉefurbo de Kreto kaj iris al Ateno por studi muzikon.
Manizales
La ĉefurbo de la departemento Caldas, Manizales, estis fondita en 1849 de grupo de antikvaquiaj kolonianoj, kiuj celis eskapi de la tiamaj civilaj militoj. La fruan disvolviĝon de la urbo malhelpis du tertremoj en 1875 kaj 1878 kaj incendio en 1925, kaj tial ne restas multe da historia intereso.
Giánnis Markópoulos
Li vaste famiĝis pro la muziko en la TV-serio Kiu pagas la pramiston?
Lia patro Georg Markopoulos estis prefekto kaj venis el Ierapetra, lia patrino Irene Aeraki el Sfakia.
Aŭtonoma Universitato de Madrido
Dum la 1950-aj jaroj kaj ĉefe dum la 1960-aj jaroj okazis gravaj socipolitikaj movadoj en tiu universitato kiel protesto kaj kontraŭstaro kontraŭ la tiama diktatura reĝimo de generalo Francisco Franco. Tiuj eventoj disvastigis la protestan sintenon al aliaj universitataj kaj intelektulaj medioj de la tuta lando.
Ekde aprilo 2008, laboras en ĝi kiel docento pri interpretado la hispana verkisto Jorge Camacho.
Gusztáv Mödlinger
Gusztáv Mödlinger naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Mödlinger frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1923. Jam ekde 1919 li helpis la instruadon en la universitato. En 1932 li estis nomumita privata profesoro, en 1939 titulara publika eksterordinara profesoro. Ekde 1949 li estis ankaŭ institutestro. En 1952 li kandidatiĝis. Inter 1952-1958 li estis dekano, inter 1953 kaj 1969 li estis katedrestro, poste li pensiuliĝis. En 1940 li ricevis premion. Li okupiĝis precipe pri vermoj kaj kankroj.
James L. Plimpton
James Leonard PLIMPTON, (Medfield, Massachusetts, 1828 – 1911), estis la inventisto de la kvarrada rulsketilo, patentita en 1863. Ĝis tiam nur la tielnomataj envicaj rulsketiloj estis uzataj. Tiuj estis inventita en 1743 fare de Jean-Joseph Merlin el Huy en Valonio.
La uzado de envicaj sketiloj ofte kondukis al akcidentoj kaj vundiĝoj. El nura frustracio pro tio, Plimpton disvolvis novan tipon, kiu montriĝis tre revolucia por la dum tiu tempo tre populara rulsketada sporto. Tiu nova tipo estis pli sekura kaj pli facile uzebla, havis risortan konstruon kaj oni povis fari kurbojn per ĝi. La populareco de la rulsketada sporto pro tio ankoraŭ pli kreskis. Pro la invento de la biciklo ĝi iomete moderiĝis.
Kelkajn jarojn post la invento Plimpton startis fabrikon por la produktado de siaj rulsketiloj. En la oficejo de la kompanio li faris grandan rulsketejon kaj li jam baldaŭ malfermis la unuan rulsketejon en New Port kaj Newport, Rhode Island, kie li ankaŭ komencis ludoni rulsketilojn. Rulsketado fariĝis populara familioaktiveco kaj sociala renkontejo.
Las Cabezas de San Juan
Las Cabezas de San Juan estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 229 km2 kie loĝas 16239 geloĝantoj, do loĝdenso estas 70.9 loĝ./km2. Las Cabezas de San Juan situas je 64 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 16239 geloĝantoj de la municipo Las Cabezas de San Juan estas 7950 inoj kaj 8289 viroj. En la 229-kvadratkilometra teritorio estas 5 setlejoj, kie loĝas 16159 geloĝantoj, kaj aliaj 80 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 204, 93 inoj kaj 111 viroj, kaj mortis 97, 37 inoj kaj 60 viroj. Tiel la natura kresko estis 107 (0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 6798 homoj (41.9%).
Stacio Ŝinĝuku-sanĉome
Ekspresoj
Ekspreso kaj naveda ekspreso de la linio Fukutoŝin haltas ĉe la stacio Ŝinĝuku-sanĉome. La sekvaj stacioj de ambaŭ ekspresoj estas:
Apudaj stacioj
Estas subtera transirejo al la stacio, tamen oni povas atingi la stacion Ŝinĝuku trajne per ambaŭ metroaj retoj: per Tokjo Metro (per la linio Marunouĉi) aŭ per Metroo Toej (per la linio Ŝinĝuku).
Antal Zach
Barono Antal ZACH [zAĉ]?, laŭ hungarlingve kutima nomordo Zach Antal (naskiĝis la en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio) (laŭ alia fonto la naskiĝurbo estis Pest (urbo)), mortis la  en Graz) estis hungara oficiro.
Bukovice (Jeseník)
Bukovice (Buchelsdorf) estas parto de urbo Jeseník en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi situas laŭlonge laŭ fluanto Bělá inter Jeseník kaj Adolfovice.
Antal Zach
Lia frato estis János Ferenc Zách.
Bukovice (Jeseník)
Historio
Bukovice estas unuafoje fidinde menciata en la jaro 1416, en la jaro 1420 ĝi jam apartenis al senjorujo en Frývaldov de episkopo el Vroclavo kaj estis ĉi tie voktejo. Komne kun Frývaldov (hodiaŭ Jeseník) la vilaĝo estis ankaŭ en la 2-a duono de la 15-a jarcento kaj en la 1-a duono de la 16-a jarcento lombargata aŭ donata kiel feŭdo, lastfoje en la jaroj 1506-1547 al Fuggeridoj, poste ĝis fino de patrimonia administrado en la jaro 1850 en rekta tenado de episkopoj.
Antal Zach
Biografio
Antal Zach finis la armean akademion en Vieno kiel leŭtenanto. En 1783 li atingis la rangon majoro. En 1789 li sukcese gvidis la artilerion kontraŭ la turkoj en Beogrado. En 1798 li iĝis generalo, en la sekva jaro li estis nomumita armeestro de la armeo en Italio, post 3 jaroj li baroniĝis. Li partoprenis en bataladoj kontraŭ Napoleono, li apartenis al la supera armea stabo de Habsburgoj. Li okupiĝis ankaŭ pri geodezio, eĉ astronomio. En 1825 li pensiuliĝis, lia lasta posteno estis armea urbestro de Olmütz. Li ricevis armean premion en 1798.
Bukovice (Jeseník)
Historio
Konsisto de Bukovice estas hodiaŭ domaro (baza sidej-unuo) Dětřichov (Dittershof). Ĝi estis fondita en la jaro 1793 sur loko de du episkopaj bienoj menciataj en la jaro 1694 kaj nomumita laŭ muzika komponisto Karl Ditters von Dittersdorf, kiu tiutempe plenumis funkcion de episkopa hetmano en Frývaldov. Episkopo Filip Gotthard Schaffgotsch la korton ĝis nun apartenanta al la senjorujo Frývaldov en la jaro 1785 donacis al li kaj Dittersdorf gvidis ankaŭ ties unuan parceligon.
Evoluo de nombro de loĝantoj
En Bukovice estas registritaj 448 adresoj: 438 daŭraj objektoj kaj 10 refreŝigejaj aŭ dumtepaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 364 domoj, el tio 337 daŭre loĝataj.
Interesaĵoj
Sur la teritorio de Bukovice estas ankaŭ:
Tahitio
Tahitio estas la plej granda insulo en Franca Polinezio, situanta en la arkipelago de Societa Insularo en la suda Pacifiko, je. La insulo havas loĝantaron de 169.674 personoj (2002) kaj areon de 1.036 km². La ĉefurbo estas Papeete, je la nordokcidenta marbordo. Tahitio historie ankaŭ nomiĝis Otaheite.
Geologie Tahitio konsistas el du montoj krude konusformaj, starantaj en oceano; ili estas ligitaj per la terkolo de Taravao. La partoj nomiĝas respektive Tahiti Nui (Granda Tahitio) kaj Tahiti Iti (Malgranda Tahitio); la pinto de la pli granda parto estas monto Oroheno, alta 2.241 metrojn.
Biogeografie la insulo troviĝas en la Pacifika ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Marinaldo Cícero da Silva
Marinaldo Cícero da Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Birobiĝana Stelo
Birobiĝana Stelo (jide:  ביראָבידזשאנער שטערן / Birobiĝaner Ŝtern) estas gazeto kiu aperas en Birobiĝano, en la Hebrea Aŭtonomia Provinco de Rusio. Ĝi estas kaj ruslingva kaj jidlingva. Ĝi aperas po du fojojn por semajno havante eldonokvanton de 5000 ekzempleroj.
Historio
La gazeta historio komenciĝis en novembro 1930 kiel Organo de la administracio de la Hebrea Aŭtonomio, kiu estis establita samjare en aŭgusto. Multaj judoj, kiuj alvenis tiutempe en la eosto de Ruslando, regis nur la jidan, ne la rusan. Por tio gazeto jida necesegis. Por povi postvivi, ĝia unua eldoninto Jenkl Levin demandis pluan helpon fare de la ŝtato. Post la solvo de tipografiaj demandoj la unuan tempon ĝi aperis po tri fojojn por semajno kun eldonokvanto de 2000 ekzempleroj. La sekvinta eldonisto estis Heneĥ Kazakeviĉ, la patro de la verkisto Emanuel Kazakeviĉ. Kazakeviĉ mem ankaŭ ĵurnalistis. En la 7-a de majo 1934 estiĝis plirangiĝo administracia kaj de la regiono kaj de la gazeto. Venditis ĉirkaŭ 4000 ekzempleroj. Dum la Dua mondmilito la Birobiĝana Stelo estis kunfandita kun la ruslingva gazeto BIrobijanskaja Zvezda. La jidaĵoj havis apartan spacon ene de la gazeto. En majo 1945 la gazeto denove aperis sendepende. Kiel ĉiuparte en Sovetio estis post 1945 kontraŭjudismaj agadoj ankaŭ en la Aŭtonoma Provinco. Parto de la redaktistaro, kiun estris la verkisto Bozi Miler, estis arestita. La gazeto malpermesitis en 1949. En 1952 ĝi povis denove aperi. En 1961 fonditis en Moskvo la jidlingva gazeto Soveta Patrujo (Sovjethajmat). En 1980 la Stelo ricevis fare de la sovetia registaro premion okaze de la datreveno fondiĝa. Meze de la 1980-aj jaroj fariĝis ĝia eldonisto Leonid Ŝkolnik, sub kiu la gazeto iĝis renomita kulturgazeto prijudisma por la tuta lando. Unu eldono posemajne entenis literaturajn paĝojn. Verkis multaj por la gazeto originantaj de ekster la Aŭtonoma Provinco.
Hronovce
Hronovce, hungare Lekér, germane Lecker estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice. La slovaka nomo iam estis Čajakovo, kio nun estas vilaĝparto.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ dekstra bordo de Hron kun ponto, laŭ ĉefvojo Nové Zámky-Šahy, laŭ fervojo Šahy-Levice.