cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tetín (remparburgo)
Remparburgo Tetín troviĝis proksime de hodiaŭa ruino de burgo Tetín en lokoj de la hodiaŭa municipo. Ĝi estis unu el apogpunktoj de sistemo de remparburgoj, kiu ĉirkaŭis přemyslidan ŝtaton en meza Bohemio kaj ĝiaj komencoj estas plej ofte metataj al ŝanĝo de la 9-a kaj la 10-a jarcento. En la jaro 921 ĉi tie estis murdita Sankta Ludmila. Kvankam skribmencioj pri la burgo devenas nur el la 13-a jarcento, Tetín estis konata jam el la legendoj pri Ludmila kaj Venceslao. Sed la signifo de la burgejo verŝajne jam ekde duono de la 10-a jarcento sinkis. Ĝia areo estas komune kun restaĵoj de la burgo protektata kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Arkeologia esploro en la jaro 2006
Dum sava arkeologia esploro en la jaro 2006 estis sur la teritorio de la eksa burgejo malkovritaj tri dekoj de tomboj, la plej juna el ili el la unua duono de la 10-a jarcento, kaj nome sen aldonaĵoj aŭ kun tre modera doto. Escepto estas tri virinaj tomboj. La unua, apartenanta al malgranda knabino, enhavis kvin simplajn bronzajn kaj unu orizitan bobenigitan orelringon, du bronzajn neornamitajn gombikojn, kolĉenon el vitraj perloj kaj tranĉilon. Tombo de la dua virino enhavis kvar bronzajn orelringojn, kolĉenon el vitraj bidoj, sitelon kaj tranĉilon. La tria tombo enhavis du arĝentajn orelringojn, kolĉenon el vitraj perloj kaj tranĉilon.
Rilate al la trovaĵoj de slavaj virinaj juveloj, precipe de bobenigita orelringo kun multobla tenileto, envicigas arkelogoj la sepultejon – kiel unu el la plej malnovaj slavaj sepultejoj en Bohemio – en la duan duonon de la 9-a jarcento. La daŭriganta savesploro devas konfirmi, ĉu la burgejo estiĝis kontraŭe al ĝisnuna datigado je 30 ĝis 40 jaroj pli frue, kiel signas karaktero de la sepultejo.
Manquillos
Manquillos [manKIljos] estas municipo en la sudcentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Manquillos estas komprenebla ne-etimologie kiel Unubrakuletoj. Ĝia rimarkinda vegetaĵaro ĉe la rivero Carrión igas ĝin oazo ene de la komarko kies pejzaĝo estas ĉefe flaveca kaj seka pro la kultivo de tritiko kaj hordeo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,60 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 24 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio limas kun San Cebrián de Campos, Perales, Paredes de Nava kaj Villoldo.
Svislando en la Vintra Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Komitato, kiu poste la 1-an de januaro 1997 transformiĝis al la nuna Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu plu interalie havas la funkcion de Nacia Olimpika Komitato.
Svislando en la Vintra Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Komitato, kiu poste la 1-an de januaro 1997 transformiĝis al la nuna Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu plu interalie havas la funkcion de Nacia Olimpika Komitato.
Jules Koundé
Jules Koundé (naskiĝis en Parizo) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2021 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Mattéo Guendouzi
Mattéo Guendouzi (naskiĝis en Poissy, Yvelines) estas franca futbalisto.
Imre Gedővári
Imre Gedővári [gedOvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gedővári Imre estis hungara skermisto (sabristo), trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, juristo.
Imre Gedővári naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Gárdony.
Biografio
Imre Gedővári skermis ekde 1964 en ĉefurba sportklubo. Inter 1976-1988 li estis hungara ĉampiono dekfoje teame aŭ sole. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1980 kaj Somera Olimpiko 1988 kun 2 bronzaj kaj ora medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje. Intertempe li akiris maŝininĝenieran diplomon en altlernejo en 1972, juran diplomon en 1987 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1989-1996 li havis postenojn en la hungara sporta vivo, poste li estis juristo. Li ricevis kelkajn premiojn.
Carmien Michels
Carmien Michels (n. en Loveno, la 14-an de oktobro 1990) estas belga poeto, verkisto, prezentisto kaj docento.
Ŝi studis parolatan vortarton (stilon de parolado) kaj specifan instruistan trejnadon pri dramaturgio ĉe la Reĝa Konservatorio en Antverpeno. Ŝi faris ankaŭ esploradon pri lingvostimulado, plurlingvec kaj rakontometodoj al ekzemple plurlingva grupo.
En 2011 ŝi gajnis la nederlandan NTR-Radio-premion. Ŝi diplomiĝis en 2013 kaj debutis per la romano We zijn water (eld. De Bezige Bij).
En 2015 sekvis ŝia dua romano Vraag het aan de bliksem, publikigis ĉe eldonejo Polis. Michels preferas rolulojn, kiuj ne tute sentas iun apartenon, kiuj serĉas rilaton, signifon kaj sian propran lokon.
Spiritisma Domo Paca Angulo (Votuporanga-SP)
Multaj homoj vizitas ĉi tiun lokon serĉante helpon pri siaj spiritaj aŭ materialaj bezonoj.
Carmien Michels
En 2016 ŝi gajnis la nederlandan kaj eŭropan ĉampioniĝon Poetry Slam kaj prenis bronzon premion ĉe la mondĉampioniĝo en Parizo. En 2017 sekvis ŝian poemaron We komen van ver.
Spiritisma Domo Paca Angulo (Votuporanga-SP)
La agado de la asocio inkluzivas publikajn prelegojn en sia sidejo kaj disdonadon de supo al loĝantoj de kvartaloj kiel São Cosme kaj Damião, Jardim Palmeiras, São João kaj Sonho Meu.
Axel Disasi
Axel Disasi (naskiĝis en Gonesse, Val-d'Oise) estas franca-konga futbalisto.
Carmien Michels
De 2017 ĝis 2019, ŝi estis inkluzivita kiel juna aŭtoro en la eŭropa talentevoluiga projekto Connecting Emerging Literary Artists (CELA), kiu prezentis ŝin al riĉa reto de tradukistoj, verkistoj kaj literaturaj profesiuloj.
Axel Disasi
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Carmien Michels
Ŝi estis ankaŭ estrarano de PEN-Flandrio.
Urbopoeto
Por Poezia Semajno 2020 ŝi skribis urbopoemon por la flandra urbo Leuven, kiu estis distribuita sur afiŝoj tra la urbo, kie ŝi ankaŭ faris sonrakontojn kaj artajn itinerojn. Ŝi estis honorigita kiel unu inter la 100 profesiuloj kaj organizaĵoj kiuj signife fasonis la urbon Leuven.
Tradukoj
Fragmentoj de ŝiaj romanoj, noveloj kaj poemoj estis publikigitaj en 11 lingvoj.
Kunlabora Traduka Projekto
Verkado de urbolibro por Münster kulminis per la trisemajna Kunlaboara Traduka Projekto en 2017 ĉe la Universitatoj de Londono, Sheffield kaj Nottingham. Akompanita de multaj kolegoj, ŝi vojaĝis de Nikozio al Bratislavo tra Tel-Avivo al Montrealo, kie ŝi trempis la etoson de la urboj kaj pripensis sian perspektivon, radikojn kaj mondkoncepton.
Rumanio
Verkista rezidejo en Bukareŝto faris tiel profundan impreson sur ŝi, ke tiu inspiris ŝian laboron kaj karieron. En 2019-2020 ŝi estis unu el la literaturaj ambasadoroj de Europalia Rumanio. Europalia estas kultura festivalo en Bruselo kiu fokusas ĉiufoje la kulturon de iu specifa eŭropa lando. Ekde 2020, Michels alportos ŝian poezion de Apeninoj ĝis Nigra Maro kiel parto de Versopolis, la eŭropa talentigejo de promesplenaj poetoj.
Simptomoj de la kronvirusa malsano de 2019
Simptomoj de la kronvirusa malsano de 2019 (KOVIM-19) varias, de mildaj simptomoj ĝis severa malsano. Oftaj simptomoj inkluzivas kapdoloron, perdon de flarpovo kaj gustumpovo, naza obstrukco kaj flua nazo, tusado, muskola doloro, gorĝa doloro, febro, lakso, kaj malfacila spirado. Homoj kun la sama malsano povas havi malsamajn simptomojn, kaj la simptomoj povas ŝanĝiĝi post tempo. Tri oftaj simptomaroj estas rekonataj: spira simptomaro kun tusado, sputaĵo, malfacila spirado, kaj febro; mukolskeleta simptomaro kun muskola kaj artika doloro, kapdoloro, kaj laceco; kaj digesta simptomaro kun ventra doloro, vomado, kaj lakso. Homoj sen antaŭaj problemoj pri la oreloj, nazo, aŭ gorĝo spertas perdon de flarpovo kaj perdon de gustumpovo en ĝis 88% de kazoj.
El homoj kiuj havas simptomojn, 81% spertas nur mildajn aŭ moderajn simptomojn (ĝis milda pneŭmonito), sed 14% spertas severajn simptomojn (dispneo, hipoksio, aŭ pli ol 50% da pulma okupiĝo en bildoj) kaj 5% de malsanuloj suferas kritikajn simptomojn (spira malsukceso, ŝoko, aŭ multorgana misfunkcio). Almenaŭ triono de infektitoj ne spertas rimarkeblajn simptomojn iam ajn. Ĉi tiuj sensimptomaj infektitoj ofte ne scias ke ili havas la viruson kaj povas disvastigi ĝin. Aliaj infektitoj spertos simptomojn pli poste (nomataj "antaŭsimptomaj"), aŭ havas tre mildajn simptomojn kaj ankaŭ povas disvastigi la viruson.
Kiel ofte pri infektoj, estas tempo inter la momento kiam homo ekinfektiĝas kaj la apero de la unuaj simptomoj. La mediana tempo por KOVIM-19 estas kvar aŭ kvin tagoj. La plimulto da simptomhavaj homoj spertas simptomojn ene de du ĝis sep tagoj post infektiĝo, kaj preskaŭ ĉiuj spertos almenaŭ unu simptomon ene de 12 tagoj.
Chilly-Mazarin (Tramtrajno en Francilio)
Chilly-Mazarin estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta en komunumo Chilly-Mazarin (departemento Essonne) en regiono Francilio.
Marcus Thuram
Marcus Thuram (naskiĝis en Parmo, Italio) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2020 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
La fajroj de Bride
La fajroj de Bride (angle The Fires of Bride) estas romano de Ellen Galford eldonita en 1986. Ĝi prezentas feminisman interpreton de la kelta diino kaj kristana sanktulo Bride kaj la diino Cailleach, kaj satirajn komentojn pri skota identeco, pere de plurnivele enkadriga rakonto.
Intrigo
La fajroj de Bride okazas sur fikcia insulo Cailleach en la Foraj Hebridoj, nomita pro la diino Cailleach. Ĝi havas kvarnivelan enkadrigan strukturon, kies dua kaj tria niveloj estas la plej evoluigitaj. Ĝi enhavas elementojn fantastajn kaj gotikajn.
La plej ekstera kadro estas rakonto pri televida novaĵisto, Lizzie, sendita por fari dokumentfilmon pri la insulo. Ŝi amikiĝas kun la loka gastejestro Ina Isbister, la kuracisto Catriona MacEochan, kaj la artisto Maria Milleny. Fine de la romano la estro de Lizzie nuligas la filmon kaj ŝi rezignas sian laboron por verki libron pri Maria.
La duanivela rakonto estas la rakonto de Maria. Ŝi komencas kiel pentristo en Anglujo, naskita de patrino kiu elmigris de Cailleach. Dum malfeliĉa tempo, kiam ŝi perdis sian kreemon, Catriona invitas ŝin al la insulo. Ŝi ekkonas la ruinon de mezepoka monaĥinejo de Bride, elfosata de la arkeologo Stephanie Stonebridge. Catriona pagas la elspezojn de Maria, kaj iom post iom konfidas al ŝi, ke ŝi estas sperta okultisto. Catriona instruas al Maria pri la diinoj Bride kaj Cailleach, kaj Maria renkontiĝas kaj amoras kun praula fantomino. Poste revenas al ŝi ŝia krekapablo. Ŝi eklaboras ĉe benzinejo kaj faras skulptaĵojn de monaĥinoj el ruba metalo. Kiam la benzinejo estas aĉetita de nova mastro, kiu faras ĝin fabriko de malmultekostaj kaj neaŭtentikaj skotaj suveniroj, ŝi kun la aliaj dungitinoj kaŝas sur la produktoj maloptimismajn faktojn pri Skotujo kaj politikajn mesaĝojn. Dume la arkeologoj malkovras la skeleton de la praulino de Maria, kaj en la kastelo da Catriona aperas ekzemplero de perdita apokrifa evangelio, la Libro de Bride. Catriona kaj Maria decidas publikigi la Libron de Bride. Per la mono ŝi faras la fabrikon kooperativo. Post klimaksa konflikto pri ŝia majstra skulptaĵo de Bride kun la loka pastro, Murdo MacNeish, kiu opinias ĝin pagana, li malkovras ke li estas ŝia onklo, kaj tiel ŝokiĝas ke li tuj mortas de sufokiĝo je haringo, kiun li estas manĝanta.
Aurélien Tchouaméni
Aurélien Tchouaméni (naskiĝis en Rueno) estas franca futbalisto.
La fajroj de Bride
Intrigo
La trianivela rakonto temas pri Mhairi, la praulino de Maria kies fantomon ŝi renkontas. Ŝi estas monaĥino kiu elektis tiun vivon prefere ol edziniĝi kontraŭvole al viro kiun ŝi ne deziras. La monaĥinoj sekrete prezervas la Libron de Bride kaj ŝian sanktan fajron. Tamen la monaĥinejo estas subpremita de la ekleziaj aŭtoritatoj kaj fine detruita de vikinga razio. De la Libro de Bride saviĝas nur ekzemplero kiun Mhairi sukcesas transdoni sekrete al sia fratino, kaj kiun Catriona kaj Maria poste retrovos.
Aurélien Tchouaméni
Ekde la jaro 2021 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
La fajroj de Bride
Intrigo
La kvaranivela rakonto estas la Libro de Bride mem. En ĝi Jesuo havas ĝemelan fratinon, kiun Bride, la akuŝistino, sekrete forportas, kaj kiun oni forgesas.
Temoj
Jean Troy-Smith reliefigas la rolon de retrovita virina memoro. Maria, la artistino, rekuperas preskaŭ perditan virinan memoron kaj kaŝitan tradicion pri siaj pradiinoj kaj patrina lando, kiu havas la povon rezisti kontraŭ patriarka subpremado. Ŝian vidpunkton leganto facile alprenas dum ŝi provas interpreti la fantomon de Mhairi. Troy-Smith ankaŭ indikas la solidaran financan patronecon de Catriona al Maria, kaj poste de Maria al Lizzie, kiel necesan kondiĉon de psika resaniĝo kaj arta kreado.
Monica Germanà elstarigas la satiran aspekton de la romano kiel parodion de gotika literaturo subfosantan naciajn kaj seksajn identecojn. La interpretoj de la rolantoj pri sociaj identecoj ade montriĝas nefidindaj: la stereotipoj de la kolegoj de Lizzie pri Skotujo, la teorioj de la arkeologoj kaj de Lizzie mem pri la ruinoj de Cailleach, la superstiĉoj kiujn Isa elpensas kaj false rakontas kiel tradiciajn, la multaspekta karaktero de Catriona, kaj la nenormigeble plurforma mito de Bride.
Théo Hernandez
Théo Hernandez (naskiĝis en Marsejlo) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2021 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Tunna kaj Gommon
Tunna kaj Gommon estas laŭ frue mezepoka hagiografio onidiraj murdintoj de Sankta Ludmila. Pri ŝia murdo fare de murdintoj de tiuj ĉi nomoj mencias Legendo de Kristiano en sia kvara sekcio.
La murdo de sankta Ludmila
Tunna kaj Gommon laŭmende de princino Drahomíra devis la 15-an de septembro 921 murdi en burgo Tetín sanktan Ludmilon. Laŭ teksto de la legendo de Kristiano ili sufokigis ŝin per ŝia propra vualo. La vualo poste fariĝis atributo de tiu ĉi landa sanktulino post ŝia enkonduko en ĉeĥan landan panteonon de sanktuloj. La nomoj de ambaŭ murdintoj signas, ke ili povis deveni el vikinga, aŭ varenga, sed prefere franka medio.
Legendo de Kristiano
La Legendo de Kristiano, elpreno de la paso, rilata al la murdigo de sankta Ludmila fare de murdintoj Tunna kaj Gommon.
Ibrahima Konaté
Ibrahima Konaté (naskiĝis en Parizo) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Marcilla de Campos
Marcilla de Campos [marZIlja deKAMpos] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Marcilla estas komprenebla etimologie kiel aludo al iu Marko (iama loĝanto). Tiukadre aperas en la blazono figuro de romia gravulo. Similaj loknomoj estus Marcillo en Burgos, Marcelle en Lugo, Marcilla en Navarra, Marcelez en Orense ktp.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 45 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Laŭ la registra libro Becerro de Behetrías de 1352, Marcilla apartenis al la komunumo Hermandad de Monzón kaj loko propra de la monaĥejo de Huelgas de Burgos. Fine de la 16-a jarcento Marcilla estis ĉirkaŭ 589 loĝantoj. Meze de la 18-a jarcento, laŭ la registro Catastro de Ensenada, Marcilla plue apartenis al la abatino de la monaĥejo de Huelgas. En tiu epoko estis 110 lokanoj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, vinkeloj ktp.
Youssouf Fofana
Youssouf Fofana (naskiĝis en Parizo) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Dayot Upamecano
Dayot Upamecano (naskiĝis en Évreux, Eure) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2020 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Lajos Krasznai
Lajos Krasznai [lajoŝ krasnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krasznai Lajos estis hungara skulptisto. Lia origina familia nomo estis Krausz [kraŭs] ĝis 1934.
Biografio
Lajos Krasznai devenis el germana familio. Li studis en sia naskiĝurbo kaj Vieno. Liaj majstroj estis Béla Radnai (skulptisto), Ferenc Vasadi kaj Emil Schrödl. Inter 1903–1915 li studvojaĝis en Svislando, Italio, Francio, Belgio, en Munkeno li havis atelieron. Tamen interrompe li estis ankaŭ hejme. Li specialiĝis pri ekleziaj skulptaĵoj, pli malofte li kreis stukojn kaj restaŭris. Hejmenveninta li batalis dum la 1-a mondmilito, poste li malfermis atelieron jam en Budapeŝto. Li konstante ekspoziciis en Arthalo Budapeŝto. Li kreis centojn da skulptaĵoj por la eklezio, sed li kreis ankaŭ altarojn. Dum la socialismo li ne akceptis la instruan statuson, li volis plenumi nur ekleziajn mendojn. Lia ateliero ŝtatiĝis, poste li laboris kvazaŭ sekrete. Lia nomo forgesiĝis.
Ignác Pozsonyi
Ignác Pozsonyi [poĵonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Pozsonyi Ignác estis hungara futbalisto (avanulo, mezulo), kegloludisto, teknika desegnisto.
naskiĝis la en Tokod, li mortis la  en Dorog.
Biografio
akiris licencojn pri tornisto kaj teknika desegnisto, poste li laboris en fabriko, sed inter 1945-1948 li estis militkaptito. Li estis ankaŭ loka politikisto en municipo de Dorog. Lia edzino naskis filinon.
Sporta kariero
inter 1958-1977 estis futbalisto komence en sia naskiĝurbo, poste en Újpest, fine en Dorog inter 1949-1959. En tiu lasta teamo li ludis en 233 matĉoj kun 68 goloj. Depost sia aktiva futbala kariero li estis kegloludisto preskaŭ jardekon.
Jiří František August Buquoy
Grafo Jiří František August Buquoy (germane Georg Franz August von Buquoy, la 7-an de septembro 1781 en Bruselo – 19-an de aprilo 1851 en Prago) estis aŭstra kaj ĉeĥa nacia ekonomo kaj verkisto, sciencisto, nacimastrumisto kaj inventisto. Li devenis el nobela familio de Buquoyoj. Lia edzino estis Marie Gabriela el Rottenhan. Ili havis komune kvin infanojn: kvar filinojn kaj filon Georgon Johanon.
William Saliba
William Saliba (naskiĝis en Bondy, Seine-Saint-Denis) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Francio en la Vintra Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Francio en la Vintra Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Francio en la Vintra Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Longjumeau (Tramtrajno en Francilio)
Longjumeau estas estonta haltejo de Eksprestramo 12, situanta en komunumo Longjumeau (departemento Essonne) en regiono Francilio.
Franz Anton Danreiter
Franz Anton DANREITER (baptita la en Salcburgo, mortinta samloke la ) estis aŭstra arĥitekto, kortega ĝardenisto kaj desegnisto.
Vivo
Entreprenis li studvojaĝojn Dresdenon kaj Francujon. En 1728 nomumis lia princarkiepiskopa moŝto Leopold Anton von Firmian lin estro de la kortegaj ĝardenoj. Konataj estis liaj altkvalitaj kaj detalege elfaritaj verkoj pri multaj historiaj verdaj zonoj de Salcburgo kiuj poste gravadis por eventualaj rekonstruadoj. La aranĝo de la baroka ĝardenjuvelaĵo ĉirkaŭ Kastelo Mirabell laŭ nuna aspekto ŝuldiĝas kaj al Johann Bernhard Fischer von Erlach kaj al Danreiter. En la kadro de pluevoluigo de la parkflegado ĉefe helpatas la aĵoj de Danreiter, ofte eĉ en niaj tagoj.
Danreiter krome respondecis arkitektece pri alifaro de la ĝardenoj ĉe Kastelo Hellbrunn (i.a. de la Picea aleo/Fichtenallee), de Sebastiano-kriko kaj de la ĉevaltrinkigejo antaŭ Mirabell-kastelo respektive ĉe Kastelo Robinighof en la salcburga urbokvartalo Schallmoos. Liaj desegnaĵoj pri historiaj ĝardenoj de diversaj kuprogravuristoj el Aŭgsburgo prilaboritis kaj tiel konatiĝis en la tuta mondo.
Manskizoj liaj pri horizontalaj projekciaĵoj de ĝardenoj konserviĝas je Salzburg-muzeo en la Nova rezidejo.
Viktor Varga (aktoro)
Viktor Varga naskiĝis la  en Dunajská Streda (Ĉeĥoslovakio, poste Slovakio).
Biografio
Viktor Varga apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, respektive en Slovakio. Li frekventis bazlernejon en Topoľníky, poste li maturiĝis en mezlernejo en Hurbanovo en 1997, pli poste li estis aktoro en teatro de Tatabánya ĝis 2001, sed en tiu periodo li studis en Katolika Altlernejo Vilmos Apor, ankaŭ en aktorlernejo en Tatabánya. En 2001 li estis ĉefredaktoro de nove fondita revuo, inter 2002-2008 li estis aktoro de Nacia Teatro (Győr). Intertempe li estis fondinta membro de slovaka teatro en Szarvas (2005) kaj instruisto en aktorlernejo en Győr (2006). Li akiris reĝisoran diplomon en Teatroarta Universitato de Bratislavo en 2014. Li ricevis slovakan kaj hungarajn premiojn inter 1997-2021. Li parolas krom la hungara slovake, ĉeĥe, angle, kroate.
Francio en la Vintra Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Marie Gabriela el Rottenhan
Marie Gabriela el Rottenhan (la 16-an de januaro 1784 Vieno – la 21-an de marto 1863 Prago) estis austra nobelino el devene de franca-bavaria familio de Rottenhanoj. Ŝi edziniĝis al grafo Jiří František Buquoy kaj grandan parton de sia vivo ŝi travivis en kastelo Červený hrádek ĉe Jirkov, de kie ŝi sukcese administris ampleksan senjorujon de Červený hrádek.
Jordan Veretout
Jordan Veretout (naskiĝis en Ancenis, Loire-Atlantique) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2021 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Randal Kolo Muani
Randal Kolo Muani (naskiĝis en Bondy, Seine-Saint-Denis) estas franca futbalisto.
Ekde la jaro 2022 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Kalvinana preĝejo (Gárdony-Agárd)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento (ekde 2000) en Hungario, en urbo Gárdony (iam en feriejo-vilaĝo Agárd).
Historio
Dum la historio la kalvinanaj loĝantoj havis diservojn en la najbara Gárdony. Ekde la 20-a jarcento Agárd iĝis ŝatata somera banloko de feriantoj. Inter ili estis ankaŭ kalvinanoj, kiuj bezonis dum la somera periodo lokan kalvinanan kirkon. Ili kune kun la luteranaj somerumantoj konstruigis preĝejon en 1937 (aŭ en 1938?), ĉar la lokaj protestantoj ne sufiĉis havi propran preĝdomon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en parko. La fasado estas malsimetria. En la fasado ĉirkaŭ meze antaŭĉambro plene reliefas kun la enirejo. La turo altiĝas dekstre ĉe la malantaŭa parto. La eksteraj muroj parte estas kovritaj per hederoj. La konstruaĵo pli malofte estas loko de luteranaj diservoj.
János Garay (skermisto)
János Garay [jAnoŝ garai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Garay János estis hungara skermisto (sabristo), trifoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, negocisto. Lia ofta familia nomvarianto estis Garai.
Adrien Rabiot
Adrien Rabiot (naskiĝis en, Val-de-Marne) estas franca futbalisto.
János Garay (skermisto)
Biografio
János Garay devenis el juda familio. Li maturiĝis en kalvinana gimnazio en Budapeŝto en 1906, post 3 jaroj li akiris komercistan diplomon en akademio kaj li eklaboris en la familia firmao. Li komencis skermi jam dum la gimnaziaj jaroj, sed kiel sportisto nur ekde 1923. Li estis hungara ĉampiono trifoje inter 1923-1930 sole aŭ teame. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1924 kaj Somera Olimpiko 1928 kun ora, arĝenta kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua dufoje (1925, 1930). En 1930 li rezignis pri la skermo. Inter 1929-1933 li estis firmaestro, poste la firmao ĉesis pro la tutmonda krizo, poste li laboris en ŝtata laborejo. Li estis ĵuriano dum la Somera Olimpiko 1936. Dum la nazia erao de Hungario (1944) li estis deportita, kie li pereis.
Adrien Rabiot
Ekde la jaro 2016 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li inter alie kunkonkuris en la Futbala Mondpokalo 2022 en Kataro.
Francio en la Vintra Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
János Garay (skermisto)
Biografio
Li edziĝis en 1929, lia edzino naskis 2 gefilojn, baldaŭ ili divorcis. Li ricevis premion en 1928.
Deporto de la ĉeĉenoj kaj inguŝoj
La oficiale anoncitaj kialoj de la deporto estis amasa kunlaboro kun la naziaj invadintoj, kontraŭsovetia agado kaj banditismo. Tamen la undefined (komuna nomo de la parencaj etnoj de ĉeĉenoj kaj inguŝoj) ne povis fizike kunlabori kun la okupantoj pro la manko de okupado: la nazioj povis konkeri nur malgrandan parton de la Malgobeka distrikto kaj baldaŭ estis forpelitaj de tie. La skalo de kontraŭsovetia agado kaj banditismo en la respubliko ne superis similajn indikilojn en najbaraj regionoj. Oficialaj datumoj estis falsigitaj por pravigi la agojn de la aŭtoritatoj. La veraj kialoj de la deporto ankoraŭ ne estas konstatitaj. La deporto de popoloj, senigo de ili je ŝtatregado kaj ŝanĝo de limoj estis kontraŭleĝaj, ĉar ili ne estis provizitaj de iuj ajn funkciantaj leĝoj aŭ regularoj.
Post la deporto de la indiĝena loĝantaro, oni klopodis detrui la spurojn de ĝia restado en ĉi tiu teritorio: rusaj kaj osetaj nomoj estis atribuitaj al la loĝlokoj, moskeoj kaj tombejoj estis profanitaj kaj prirabitaj, tomboŝtonoj estis uzataj en konstruado domoj kaj vojoj, inguŝaj kaj ĉeĉenaj libroj brulis. Referencoj al vajnaĥoj estis forigitaj el libroj, «politike malĝustaj» eksponatoj estis forigitaj de muzeaj kolektoj, oni neniigis aŭ disrabis manskribitajn librojn, meblojn, tapiŝojn ktp.
Blatno
Nomon Blatno havas pluraj setlejoj:
Deporto de la ĉeĉenoj kaj inguŝoj
Per la dekretoj de la Prezidiumoj de Superaj Sovetunoj de Sovetunio kaj undefined la 9an de januaro 1957, la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR estis restarigita, tamen ĝiaj limoj estis ŝanĝitaj. La Supera Soveto de Sovetunio aprobis la dekreton de sia Prezidio kaj redonis al la Konstitucio de Sovetio referencon al aŭtonomeco. Ĉeĉenoj kaj inguŝoj rajtis reveni al sia patrujo. Pro la nekonceptita kaj nekonsekvenca efektivigo de la decidoj de la aŭtoritatoj kaj la rezisto de parto de la partio-sovetaj agantoj en la centro kaj en la lokoj, la restariga procezo komplikiĝis, estis plena de malfacilaĵoj kaj kreis novajn problemojn. Pro reciprokaj provokoj kaj kun la nekontraŭstaro de la respublikaj aŭtoritatoj, sole en 1957, pli ol 113 mil reprezentantoj de ne-indiĝenaj loĝantoj forlasis la respublikon.
Kialoj por deporto
La la Prezidiumo de la Supera Soveto de Sovetunio eldonis dekreton pri likvidado de la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR kaj pri la administra strukturo de ĝia teritorio:
La tezo pri amasa kunlaboro kun la okupantoj estas senbaza konsiderante la foreston de la okupo mem. La soldatoj de Wehrmacht kaptis nur malgrandan parton de la Malgobeka distrikto de Ĉeĉenio-Inguŝio kaj la nazioj estis forpelitaj de tie post tri monatoj. La veraj kialoj de la deporto ne estis plene establitaj kaj daŭre estas la temo de furioza debato. Krome, la deporto de popoloj, senigo je ŝtatregado kaj ŝanĝo de la limoj estis kontraŭleĝaj, ĉar ili ne estis provizitaj de la Konstitucioj de Ĉeĉenio-Inguŝio, de la RSFSR aŭ de Sovetunio, aŭ de iuj aliaj leĝoj aŭ regularoj.
Kunlaborado kun okupantoj
Multaj aŭtoroj dubas pri tio, ke la kialo de la deporto estis granda nombro de kontraŭsovetiaj aktivuloj kaj por-faŝismaj simpatinatoj, ankaŭ pri ilia ekstreme granda agado. En aŭgusto 1943, ekzistis 156 kontraŭleĝaj armitaj grupoj konsistantaj el 3.485 homoj tra la tuta Norda Kaŭkazo. Inter ili en Ĉeĉenio-Inguŝio — 44 (300 partoprenantoj), en Kabardio-Balkario — 47 (900 partoprenantoj), en Dagestano — 1.500 partoprenantoj, 1.000 dizertintoj kaj 800 homoj evitantaj mobilizadon. En Norda Osetio dum la tri jaroj de la milito — 4366 dizertintoj, 862 kazoj de evitado de servo, «politikaj bandoj» kaj sabotistoj de Abwehr ankaŭ aktivis. De la komenco de la milito ĝis la dua duono de 1944, estis registritaj 49.362 kazoj de dizerto en la Norda Kaŭkazo, el kiuj 23.711 kazoj estis en Krasnodara teritorio, 10.546 en Stavropola teritorio, 4.441 en Ĉeĉenio-Inguŝio kaj 4.366 en Norda Osetio.
La kolonelo de NKVD undefined, kiu estis de februaro 1941 ĝis septembro 1943 la Popola Komisaro pri la internaj aferoj en la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR, skribis en 1963:
En aŭgusto de 1942, unu el la organizantoj de la kontraŭsovetia movado en la regiono, undefined, estrante taĉmenton de 150 homoj, eniris la vilaĝon undefined kaj prirabis ĝin. La operacio estis interkonsentita kun Idris Aliev, estro de la kontraŭ-bandita departamento de la Ĉeĉena-Inguŝa NKVD, kiu eligis la taĉmenton NKVD el la vilaĝo tagon antaŭe. Rezulte, la malkontentaj pri la sovetia reĝimo loĝantoj de la respubliko komencis aliĝadi al la taĉmento de Ŝeripov. Ĉi tiu taĉmento transloĝiĝis al la vilaĝo undefined, kie ĝi estis venkita de grandaj NKVD-fortoj kaj ĉesis ekzisti.
La 25an de aŭgusto 1942, allogitaj de onidiroj pri estonta grandskala ribelo, nazioj ĵetis grandan grupon de sabotistoj sub la gvidado de undefined en la undefined. La grupo tuj estis sub la kompleta kontrolo de la sovetiaj sekurecaj servoj. Ĝi restis tie kvar monatojn, ĝis kiam NKVD decidis likvidi ĝin.
La reala nombro de la bando de alia konata kontraŭulo de la aŭtoritatoj, undefined, inkluzive de la NKVD-agentoj en ĝi, neniam superis 14 homojn. Kontaktoj inter komandantoj de germanaj sabotaj grupoj kaj Israilov estis epizodaj en naturo kaj okazis nur per dungitoj de la sovetiaj sekurecaj servoj, agantaj kiel kontraŭleĝaj enmigrintoj en rolo de gvidistoj kaj konsilistoj.
Laŭ iuj historiistoj, la situacio kun la «larĝa kontraŭsovetia movado» en Ĉeĉenio-Inguŝio estis nur grandioza ludo de la organoj de la sovetia ŝtata sekureco. Ĉi tiu klarigo ankaŭ subtenas la fakton, ke la estroj de lokaj specialaj servoj, kiuj laŭdire subtenis la banditojn kaj akre kritikis la respublikajn partiajn funkciulojn pro neagado, ricevis leterojn de aprezo, ordenojn kaj rangojn de la centra gvidantaro. Popola Komisaro de NKVD de Ĉeĉena-Inguŝa ASSR, undefined dum unu jaro ricevis militan ordonon, eksterordinaran rangon kaj en 1943 estis transdonita al laboro en Moskvo. Ĉiuj malkontentaj pri la sovetia reĝimo, kiu havis kontakton kun Israilov, pli frue aŭ poste falis en la manojn de la NKVD. Ĥasuĥa Magomadov, kiu aliĝis al la grupo Israilov, baldaŭ rimarkis ĉi tiun ŝablonon. Post likvidado de alia grupo de germanaj paraŝutistoj, li sekrete forlasis la bandon kaj agis sendepende ĝis sia morto en 1976.
Multaj ĉeĉenoj kaj inguŝoj batalis en la Ruĝa Armeo. Proksimume 9 mil ĉeĉenoj kaj inguŝoj servis en iuj partoj de la Ruĝa Armeo en la komenco de la milito, kaj aliaj 30-40 miloj aliĝis al ĝiaj rangoj dum la unuaj du jaroj de la milito. 420 homoj el Ĉeĉenio-Inguŝio partoprenis en la defendo de la undefined, el kiuj 270 estis altranguloj. Unu el la defendantoj de la Bresta Fortikaĵo estis undefined, kiu en 1996 ricevis postmorte la titolon de undefined.
De la 24a de junio ĝis la 10a de julio 1941, pli ol 17 mil loĝantoj de la respubliko aliĝis al la milicio, el kiuj ĉirkaŭ 10 mil estis vajnaĥoj. Sur la teritorio de Ĉeĉenio-Inguŝio, la 317-a infanteria divizio kaj la 114-a Ĉeĉena-Inguŝa kavaleria divizio konsistis je 80% el la montaranoj. Ĉi tiuj militaj unuoj batalis en la direkto Mozdok - Malgobek. Krom la menciitaj, la 242-a montara fusila divizio, la 16-a batal-inĝeniera brigado, la 4-a manovrebla aera brigado, la aŭta bataliono, la infanteria marŝa divizio, pluraj rezervaj unuoj ankaŭ formiĝis en la respubliko.
Ekde novembro 1941 en Grozno okazis la formado de la 114-a Ĉeĉenia-Inguŝa kavaleria divizio. 600 volontuloj enskribiĝis en la divizion, pli ol la ŝtato atendis. Tamen ne eblis plenumi ĝian formadon: komence de 1942 sekreta ordono estis donita por ĉesigi la rekrutadon de ĉeĉenoj kaj inguŝoj en la armeon kaj ne dekoracii la elstarajn batalantojn inter ili. Grupo de ĉeĉenaj kaj inguŝaj oficiroj petis la registaron varbi volontulojn el inter la loĝantoj de Ĉeĉenio-Inguŝio. En 1942, surbaze de la divizio, formiĝis la undefined, kiu partoprenis en la Batalo ĉe Stalingrado. Pro la grandaj perdoj kaŭzitaj dum la batalo kaj la nekapablo replenigi ĝian kunmetaĵon el Ĉeĉenio-Inguŝio, la komandejo decidis krei du skoltajn kavaleriajn batalionojn el la restaĵoj de la regimento kaj verŝi ilin en la undefined.
La titolo de Heroo de Sovetunio estis donita al 36 soldatoj el 147 nomumitaj al la titolo de indiĝenoj de Ĉeĉenio-Inguŝio, sed nur 6 premiitaj estis ĉeĉenoj (inkluzive undefined, donita la titolon en 1990). Samtempe ili estis registritaj en premiitaj dokumentoj sub aliaj naciecoj (undefined estis registrita kiel tataro, undefined — kiel kumiko, undefined — kiel oseto, undefined — kiel azerio, la nacieco de undefined tute ne estis indikita). Samtempe, el 110 indiĝenoj de Norda Osetio prezentitaj ricevi la titolon de Heroo, 75 batalantoj ricevis ĉi tiun honoron.
Estis prezentitaj por doni la titolon de Heroo de Sovetunio dufoje: undefined, A. Aĥtaev, A.-V. Aĥtaev, undefined, Z. Aĥmatĥanov, J. Alisultanov, undefined, undefined, undefined, S. Midaev, U. Kasumov, I. Ŝaipov, A.-X. Ismailov; trifoje: undefined, undefined, Saka Visaitov, undefined, I. Uciev; kvarfoje: undefined.
Post kiam la deporto komenciĝis, reprezentantoj de la subpremitaj popoloj estis malmobilizitaj de la Ruĝa Armeo kaj senditaj al laboro en la malantaŭaj komponaĵoj. Iuj partoprenantoj en la milito sukcesis fabriki novajn dokumentojn kaj resti en la armeo post deporto. La estonta Heroo de Sovetunio, la estro de la kavaleria regimento undefined restis en la armeo kaj estis unu el la unuaj kunvenintaj kun usonaj trupoj ĉe la rivero Elba. undefined, estonta Ministro pri Sano de Ĉeĉenio-Inguŝio, partoprenis la undefined, Dresdeno kaj la liberigon de Prago.
En 1995-1996, pro la ekspluatadoj faritaj dum la Granda Patriotisma Milito, la titolo de Heroo de la Rusa Federacio estis aljuĝita al ĉeĉenoj undefined, undefined, undefined kaj inguŝoj undefined, undefined, undefined.
La antaŭaj laboristoj de la malantaŭo de Ĉeĉenio-Inguŝio aktive helpis la fronton. Industriaj laboristoj kaj funkciuloj kontribuis siajn unu-tagajn enspezojn de la monata salajro al la undefined de la lando. Dungitoj de la undefined promesis depreni 10% de sia monata salajro. De la 15-a de januaro 1942, la populacio de la respubliko kontribuis 5 milionojn 135 mil rublojn, obligaciojn de ŝtataj pruntoj sume 6 milionoj 263 mil rubloj, 430 gramojn da oro kaj 16 500 gramojn da arĝento al la oficejo de la undefined. Dum 1943, loĝantoj kolektis 13 milionojn da rubloj por la konstruado de la kirastrajno de undefined.
En la komenco de 1942 41,6 tunoj da viando, 8,3 tunoj da fiŝoj, 4,1 tunoj da graso, 2,9 tunoj da fromaĝo, 3,8 tunoj da dolĉaĵoj, 85,8 tunoj da fruktoj kaj legomoj estis kolektitaj kiel donacoj por soldatoj. Individuaj kaj kolektivaj parceloj kun pli ol 1 miliono da rubloj, ankaŭ estis kolektitaj granda lino, varmaj vestoj, ĉapeloj, ŝuoj, ktp. Dimanĉoj estis organizitaj komunista sabatoj, en kiuj ĝis 100 mil homoj partoprenis aparte, kaj la monoj enspezis transdonita al la defenda fonduso.
Por restarigo de detruitaj instalaĵoj kaj batalo kontraŭ sabotistoj, aparta inĝenierado kaj kemia kontraŭkemia bataliono estis formita, du apartaj urbaj batalionoj de la undefined, 14 krizaj reakiroj kaj brigadoj, 17 paramilitaj NKVD-teamoj, 31 aeraj observado, avertaj kaj komunikaj afiŝoj, estis starigita Grozny-komunista batalanto. 80 mil homoj estis mobilizitaj por konstruado de defendaj strukturoj. La fabrikoj de Grozno produktis milojn da kontraŭtankaj erinacoj disfalditaj en tanĝ-danĝeraj direktoj. Por heroa laboro en konstruado de defendaj linioj, miloj da loĝantoj de la respubliko ricevis premiojn «Por la Defendo de Kaŭkazo».
En Ĉeĉenio-Inguŝio troviĝis multaj hospitaloj. Ĉe la regiona komitato funkciis speciala komitato por helpi hospitalojn. La hospitaloj mem situis en komfortaj konstruaĵoj de Grozno, la feriejo de undefined, kaj ripozejo en la vilaĝo undefined. Dekduoj de kolektivaj bienoj kaj industriaj entreprenoj de la respubliko prenis patronadon super hospitaloj. Pioniroj kaj lernejanoj, kiuj prenis patronecon, kolektis preskaŭ 27 mil rublojn, 14 650 librojn, 25 muzikajn instrumentojn, 242 tabloludojn, 413 arojn da litoj, miloj da plumoj kaj krajonoj por hospitaloj.
Kamparaj laboristoj partoprenis aktivan aldonan trejnadon al la defenda fonduso. En 1941, la kolektivaj farmistoj de la undefined transdonis milojn da kvintaloj da greno kaj sunfloro, pli ol 1,500 brutoj. Dum la sama periodo, kolektivaj farmistoj en la vilaĝo undefined transdonis 105 brutojn, 600 centcentojn da fojno, 100 centcentojn da greno. La 10-an de januaro 1942, la kolektivaj farmistoj de la respubliko kontribuis 458 centcentojn da viando, 1.435 centcentojn da terpomoj, 13 centcentojn da legomoj, 189 centojn da sunfloro, 854 centcentojn da greno, ktp [26]. En 1942, en la distriktoj undefined kaj undefined, kie supozeble undefined, kolektivaj bienoj antaŭ la tempo plenumis la ŝtatan planon pri produktado de brutaj produktoj. En 1943, pliigita plano por liverado de greno al la ŝtato plenumis 111%.
Kiam ili provis rabi kolektivajn bienojn, banditoj ofte renkontiĝis kun rezisto de la kolektivaj farmistoj. La 22-an de novembro 1942 krima bando de 34 homoj atakis brutobredan bienon en la vilaĝo Guli en Vedena distrikto. Tamen, rezulte de interpafado kun la lokanoj, ŝi perdis mortigojn kaj vundiĝis ĝis duono de sia stabo. Kvar lokaj loĝantoj ankaŭ mortis. La faktoj de organizita rezisto de la kolektivaj kamparanoj ne estis izolitaj: 23 kolektivaj farmistoj ricevis premiojn de la Prezidium de la Supera Konsilio de Ĉeĉenia-Inguŝia ASSR pro ilia aktiva partopreno en la batalo kontraŭ banditaro.
En la 2000-aj jaroj, la NKVD-dokumentoj estis deklasifikitaj, raportante la seriozan kontribuon de iuj religiaj estroj kaj centoj da ordinaraj muridoj al la batalo kontraŭ germanaj sabotantoj.
Falsigado de datumoj
La gvidado de la NKVD de Kabardio-Balkario estis anstataŭita pro «subtaksado» de la nombro de banditrupoj. La novaj alvenintoj rapide korektis la statistikon konforme al la deziroj de la gvidantaro. Novaj indikiloj fariĝis unu el la kialoj de la deporto de balkaroj.
Laŭ la dokumentoj de NKVD, dum la deporto de ĉeĉenoj kaj inguŝoj pli ol 20 mil pafiloj estis kaptitaj, kio estas malbone kongrua kun la fakto, ke nur ĉirkaŭ 2 mil homoj estis arestitaj. Ĉi tiu discrepanco estas klarigita per la fakto, ke la aŭtoritatoj de NKVD prenis ostaĝojn, kiujn ili liberigis nur post kiam parencoj de la arestitoj kapitulacigis armilojn aĉetitajn de la samaj NKVD-oficiroj. Rezulte, la sama armilo povus esti vendita kaj kapitulacita multfoje.
Nekredebleco
Inter la eblaj kialoj de la deportado estas, interalie, «malfido pri la naciaj minoritatoj enloĝantaj la landlimajn regionojn de Sovetunio kun Turkio, Irano, ktp. Homoj loĝantaj en la landlimaj regionoj de Azerbajĝano, Armenio kaj Kartvelio estis en la kategorio de "nefidindaj" havis parencojn eksterlande».
Reprezentadoj de «nefidindaj» popoloj reiras al la laboroj de specialistoj pri militaj statistikoj fine de la 19a jarcento V. Zolotarjov, A. Makŝeev kaj N. Obruĉev. Laŭ iliaj ideoj, la slava loĝantaro de la lando estis konsiderata fidinda, kaj la popoloj de la periferio de Rusujo estis konsiderataj ne fidindaj. Fremdaj civitanoj, naciaj aŭ religiaj proksimecoj al la lando kun kiu Rusio estis en milito estis ankaŭ konsiderataj signoj de nekredemo. Alia kriterio estis konsiderata eblaj obstakloj al la koloniigo de novaj landoj fare de Rusio.
Turka politiko
Dum la tuta Patriota milito, streĉiĝo restis en sovetia-turka rilato. Ĉi tio estis pro la impredecibleco de la politikoj de Turkio, kiu estis karakterizita kiel «malamika neŭtraleco». La 18an de junio 1941, Turkio subskribis interkonsenton kun Germanio «Pri amikeco kaj ne-agreso», kaj en oktobro 1941 alia kun la sama orientiĝo. Ĉi tiuj traktatoj esence trapasis la sovetian-turkan traktaton de amikeco kaj neŭtraleco de la 17-a de decembro 1925 kaj atestis la malamikan sintenon de la turka gvidado rilate al Sovetunio.
Laŭ undefined, Josif Stalin ne tiom zorgis pri la ebleco de la plejparto de la islamaj popoloj de la Norda Kaŭkazio, la Tjurkaj popoloj de la Suda Kaŭkazio kaj Krimeo, sed pri ilia ebla firmiĝo kontraŭ la agresemaj planoj kaj agoj de Kremlino kontraŭ Turkio.
NKVD-politiko
Esploristo D. M. Ediev ofertas sian version de la kialoj. Unue la milit-politika gvidado plifortigis la ideon de ne fidindeco sur nacia bazo. Due, la sperto pri etna purigado akiris dum la efektivigo de preventaj mezuroj por fortigi landlimajn kaj frontajn areojn. Dum la unuaj deportadoj, precedenco estis kreita kaj fortigita en la mensoj de homoj kaj la politikaj iloj de la soveta registaro. La ŝtata maŝino de deportadoj estis kreita kaj la scenaro de ĝia laboro estis aranĝita. Dum la undefined en aŭgusto 1941, speciala sekcio pri kompromisoj estis kreita en la strukturo de NKVD.
Antaŭe, la deportadoj estis iniciatitaj de la militistaro, kaj la NKVD agis kiel ekzekutisto de ĉi tiuj agoj. En la deportoj de 1943-1944, la NKVD agis kiel iniciatinto, ekzekutisto kaj prokuroro, fabrikante «evidentaĵojn» pri kulpo de subpremitaj popoloj.
En la dua duono de la milito, pro venkoj sur la frontoj, la aŭtoritato de la armeo leviĝis. Tio ne konvenis al la gvidado de NKVD kaj J. Stalin mem, kiel oni povas vidi el pluaj movadoj de Georgij Ĵukov. Sub ĉi tiuj kondiĉoj, oni decidis uzi la deportan mekanismon por levi la rangigon de la NKVD. Sekve de la rezultoj de la deportadoj, la gvidantaro kaj dungitoj de NKVD estis aljuĝitaj militajn ordojn, inkluzive de armeaj komandantoj. Lavrentij Berija, B. Kobulov, undefined, undefined estis aljuĝitaj la undefined I-grado, kiuj laŭ la statuto de la ordono estas aljuĝitaj al estroj de frontoj kaj armeoj, iliaj deputitoj, estroj de servistaro, operaciaj fakoj kaj funkciaj fakoj, la estroj de la armetrupoj de la frontoj kaj armeoj «por bone organizita kaj farita frontlinio aŭ armea operacio kun la malvenko de la malamiko per malpli fortoj». undefined, undefined, kaj undefined estis premiitaj al la undefined de la 1-a grado, kiu devus esti aljuĝita al «Ruĝaj Armeaj komandantoj pro bonevoluinta kaj efektivigita plano de operacio sur fronta linio, armea skalo aŭ aparta formacio, rezulte de kiu la malamiko "peza malvenko estis kaŭzita, kaj niaj trupoj konservis sian batalon efike». Suborganizaj deportaj organizantoj ricevis ordonojn de pli malalta rango: la Ordeno de Suvorov II-grado - 13 homoj, la Ordeno de Kutuzov II-grado - 17 homoj, ktp.
Deportoj komenciĝis kiel agoj de purigado de eksterlandaj naciecoj (okcidentaj kaj orientaj) kaj finiĝis per persekutado de «iliaj» naciaj minoritatoj en la intereso de individuoj kaj fakoj.
La pozicioj de membroj de la Politburo
Kiam la demando pri deporto de ĉeĉenoj kaj inguŝoj estis pridiskutita en kunveno de la Politburo de la Centra Komitato de PCUS en 1944, du opinioj estis esprimitaj: Molotov, Ĵdanov, undefined kaj undefined proponis tuj elpeli ĉiujn ĉeĉenojn kaj inguŝojn kaj likvidi la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR. Stalin, Voroŝilov, Ĥruŝĉov, Kaganoviĉ, Berija kaj Kalinin, proponis komenci deporton nur post la liberigo de la Norda Kaŭkazo de la germanoj. undefined esprimis apartan pozicion, konsentante principe pri deportado, li rimarkis, ke tio damaĝos la reputacion de Sovetunio eksterlande. En 1957, Mikoyan estris la komisionon por la restarigo de la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR.
Nomo
Laŭ iuj modernaj esploristoj, la nomo "Ĉeĉenoj" estis interpretita en la nomo de la operacio (en la rusa, la vortoj «ĉeĉenoj» kaj «lentoj» estas konsonantaj).
Preparo
Komence oni antaŭvidis ke la vainaĥoj estos elpelitaj al Altaja regiono, Novosibirska kaj Omska provincoj. Tamen en la estonteco, intencoj ŝanĝiĝis kaj en decembro 1943 estis jam demando pri deporto al Kazaĥa kaj Kirgiza SSR.
Estas kialoj kredi, ke preparoj por la elpelado komenciĝis en la printempo de 1942, kiam la mobilizado de ĉeĉenoj kaj inguŝoj estis ĉesigita sub la preteksto de supozeble nekapablo teni ilin en partoj (la altaj terposedantoj ne manĝis porkaĵon, kaj porka kuiraĵo kaj graso estis la solaj viandmanĝaĵoj de la Ruĝa Armeo tiutempe). En oktobro 1943, vickomisaro de NKVD B. Kobulov venis al Ĉeĉenio-Inguŝio por prepari datumojn pri «kontraŭsovetiaj agoj». La 9an de novembro, li prezentis noton al Popola Komisaro pri Internaj Aferoj de Sovetunio L. Berija pri la supozeble amasaj manifestacioj de banditismo kaj dizerto en la respubliko, kiu estis aprobita de ĉi tiu lasta. En Kazaĥio kaj Centra Azio komenciĝis preparoj por ricevo de specialaj setlantoj. Por regi ilin, 135 oficejoj de distrikto kaj 375 vilaĝaj komandantoj estis kreitaj. Ekde oktobro 1943 la Stavropola regiona plenuma komitato de la VKP(b) preparis listojn de rusaj enmigrintoj al Ĉeĉenio-Inguŝio. En la somero de 1943, trupoj kolektiĝis en Grozno, kvankam la frontlinio iris pli okcidenten. Alvenante NKVD-trupoj vestitaj en kombinitaj armiloj. Rekonaj aviadiloj faris regulajn superfluojn de montaj areoj.