cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wiesbach (Nahe)
Geografio kaj geologio
La Wiesbach, flankrivero de la nahe, deakvigas kune kun la rojo Appelbach la nordokcidentan parton de Rejnhesio. Ĝia fonto troviĝas en la Nordpalatinata Montolando, kiu estas la norda etendaĵo de la pluvriĉa Donnersberg-masivo, okcidenten de Haide, urboparto de Kirchheimbolanden. En la unua triono de la riverujo estas magma rokaĵo kaj sedimento el la Rotliegend-tempo (285 - 255 Mio. da jaroj). Tie la valo estas ankaŭ relative mallarĝa.
Proksimume de Nieder-Wiesen ĝis Flonheim la rivereto trafluas la pitoreskan pejzaĝon de la Rejnhesa Svislando. Ĉi tie bundas miksarbarojnsur malfekundaj grundoj. Oberwiesen bomas sin mem „arbara komunumo“. Dum longa tempo gravis en la regiono hidrargo-minado. Hodiaŭ oni fosas en la fontregiono de la „Winkelbach“ magmatitojn de la Donnersberg. La plua rivervojo tra terciara sedimentado de la Rejnhesa montetlando montras malakraj deklivoj kaj larĝan valon. La pejzaĝo estas karakterizita de vitokulturo kaj agrokulturo sur fekundaj leŭso-grundoj. Post ĉ. 48 km la rivereto Wiesbach atingas apud Gensingen la riveron Nahe.
Trstěnice (distrikto Cheb)
Trstěnice estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Donato Bramante
Ĉefaj verkoj
Romo
Aliaj
Trstěnice (distrikto Cheb)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1367.
Muzaffarabad
Muzaffarabad (en urdua مُظفَّرآباد; en pahari kaj potŭari: مُظفٌر آباد aŭ Muzafarabado en Esperanto) estas la ĉefurbo de Azad Kaŝmiro, Pakistano.
Laŭ la censo de 1998, la distrikto havas 725,000 loĝantojn, kaj laŭ plano de 1999, la loĝantaro estis kreskinta al preskaŭ 741,000. La distrikto enhavas tri tehsilojn, kaj la urbon Muzafarabado kiel kultura, leĝofara kaj financa ĉefurbo de la pakistan-administrata Kaŝmiro.
Ralph Dumain
Ralph DUMAIN estas usona arkivisto, bibliotekisto, kaj sendependa esploristo.
En 1991, li komencis labori je la C.L.R. James Institute. La instituton fondis Jim MURRAY (1949-2003) en 1983 por konservi dokumentojn parencajn al vivo kaj laboro de James. Kvankam la instituto kunligiĝas al Centre of African Studies je la Universitato de Cambridge, ĝi strebas popularigi laboron de James estiĝante "ekster kaj sendependa de akademiaro" kaj aliaj "tradiciaj institutaj estaĵoj (kiel maldekstraj politikaj partioj)." La idealo sin montras en la retejo oficiala malordinara de Dumain, The Autodidact Project, kie estas publikigataj bibliografioj, esplorgvidiloj, artikoloj de radikalaj pensistoj, kaj diversaj verkaĵoj de Dumain.
Dumain jam deĵoris kiel prezidento de Ateista Tutmonda Esperanto-Organizo (ATEO).
Referencoj
''Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtema artikolo en la Angla Vikipedio. La tradukon oni faris en 5-an de februaro 2015.''
Nemesrádó
Situo
Nemesrádó situas en valo de kanalo Principális, fine de mallonga sakovojo. Pacsa troviĝas 8, Zalaegerszeg 16, Hévíz 18, Keszthely 23, Zalaszentgrót 24, Balatonszentgyörgy 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1251 en formo "Raduh". Vilaĝservo estas poŝto. La municipa administracio en Pacsa funkcias.
Papasulo
La Papasulo reproduktiĝas nur en kelkaj punktoj de la aŭstralia teritorio de Kristnaskinsulo en oriento de Hinda Oceano, kvankam ĝi iam havis multe pli ampleksan teritorion. Ĝi havas blankan plumaron kun nigraj markoj, kaj estas adaptita por long-distanca flugo. Ĝi manĝas ĉe Kristnaskinsulo, ofte ĉe nutro-riĉaj oceanaj suprenfluoj, kvankam individuoj kapablas flugi milojn da kilometroj. Paroj pariĝas por vivo kaj produktas unu idon ĉiun duan aŭ trian jaron, nestumante ĉe la pinto de elstaraj arboj en la kanopeo de pluvarbaro.
Don Pelayo
Don Pelayo (en esperanto Don Pelaĝo) (m. Cangas de Onís, 737) estis la unua reĝo de la reĝlando Asturio, kiun li regis ĝis sia morto. Lia origino estas diskutinda kaj pluraj originoj estas atribuitaj al li. La Albelda Kroniko igas lin nobela goto. La testamento de Alfonso la 3a, de la jaro 869, en kiu la grandanima reĝo donacis al la sacerdoto Sisnando la preĝejon Sankta María de Tenciana (Tiñana, Siero) kiun sia onklo Alfonso la Ĉastulo ricevis el la propraĵoj de sia praavo Pelaĝo, ligas teritorie Pelajĝon kun la centra areo de Asturio, kvankam ne donas datumojn pri lia naskiĝloko.
Papasulo
La populacio estas malpliiĝanta. Historie multe el ties iama habitato estis senarbarigita por fari lokon al minado de fosfato. Iome da senarbarigo pluas, kaj la efiko de la iama lignoproduktada senarbarigo pluas malfaciligante la vivon de la nuna populacio. Alia minaco estis kaŭzata de la enmeto de Flava frenezformiko, kiu malpliigas la habitatan kvaliton. Minimumaj habitataj malpliiĝoj havas gravan efikon sur la birda populacio. Ĉiuj nestareoj estis inkludataj en la Kristnaskinsula Nacia Parko.
16962 Elizawoolard
16962 Elizawoolard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Don Pelayo
Pelaĝo bremsis la ekspansiiĝon de la muzulmanoj norden, ekigis la Reconquista-n kaj tradicie li estis konsiderata kiel la fondinto de la Regnum Asturorum (Reĝlando Asturio), kvankam ĵusaj arkeologiaj esploroj sugestas, ke li povis ĝin fari super antaŭ loka politika organizo.
Uruana
Uruana estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 13.826 enloĝantojn en 2010.
Papasulo
Taksonomio
La unua specimeno estis kolektita el Insulo Ĉieliro en 1892 de la usona naturalisto William Louis Abbott, nordokcidente de Madagaskaro, kvankam estas polemiko ĉu fakte li kolektis ĝin el la najbara Insularo Glorioso. Ĝi estis priskribita de Robert Ridgway en 1893. En 1988 ĝi estis lokita en sia propra genro fare de Olson & Warheit 1988. La bazaj karakteroj de tiu specio sugestas ke ĝi povas esti frua branĉo de la familio de Suledoj, kontraŭante la disiĝon inter suloj kaj naivuloj. Tion plifortigis analizoj de mitokondria citokromo de geno b en 1997, kiu indikis ke la Papasulo estis frua posteulo de la suloj pli ol de aliaj naivuloj. Tamen, studo de 2011 pri multaj genoj trovis ke ĝi estas baza al ĉiuj aliaj suloj kaj naivuloj, kaj verŝajne diverĝis el ili antaŭ ĉirkaŭ 22 milionoj da jaroj.
Priskribo
La Papasulo estas la plej granda el ĉiuj el la suloj, kaj estas adaptita al long-distanca flugo. Individuoj povas atingi 80 cm el beko al vosto, kaj pezas ĉirkaŭ 1460 g. Ĝi distingiĝas el aliaj suledoj en la regiono pro sia blankanigra plumaro. Ĝi havas blankecan plumaron, kio kontrastas kun nigraj okulareoj, nigraj flugiloj kaj vostoj, kaj nigraj flankomarkoj. Ties piedoj estas bluaj kaj retecaj, kun nigraj eksteraj pintoj. Maskloj havas palgrizajn bekojn kun nigraj pintoj, dum inoj havas rozkolorecajn bekojn kun nigraj pintoj. Idoj havas blankan lanugon kaj mantelon de nigraj skapularaj plumoj.
16962 Elizawoolard
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elizabeth Woolard, mentorino de unu finalisto de la Intel Science Talent Search de 2003, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Elizabeth Woolard estis instruistino ĉe la William G. Enloe High School de Raleigh (Norda Karolino, Usono).
Kantono Angelina (Teksaso)
La kantono Angelina situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis loĝantojn. Ĝia ĉefurbo nomiĝas Lufkin.
Papasulo
Distribuado kaj habitato
La Papasulo estas la ununura naivulo limigita al ununura loko, kvankam ties iama distribuado kovris multe de la Hinda kaj Pacifika Oceanoj. Estas fosilia pruvaro de ties iama esto en la Suda Pacifiko, kaj vidaj atestoj de la specio reproduktanta en la Maskarenoj. Aprile de 2007, individuo de tiu specio estis fotita ĉe naivula kolonio en la insulo Rota en la Pacifika Oceano, kaj la sama individuo estis vidata ĉe la kolonio de Ruĝkrura naivulo tra almenaŭ 2011 (printota, Pratt).
Kantono Angelina (Teksaso)
La administra unuo nomatas laŭ indianino de la Kadooj, kiu helpis al la unuaj hispanaj misiistoj alvenintaj en la regionon kaj estis nomata Angelina fare de ili.
Papasulo
Distribuado kaj habitato
Ĝi reproduktiĝas en altaj arboj en la arbaroj de ebenaĵoj de centraj kaj okcidentaj areoj de Kristnaskinsulo, kaj en la supraj terasarbaroj de la norda arbaro. Nesta distribuado estas disa, baze sur topografio, kun la majoritato de nestoj en arboj aŭ sur neregula tereno. Nestoj estas kutime konstruitaj sur arboj Syzygium nervosum kaj Planchonella nitida, kvankam oni uzas ankaŭ elstarajn ekzemplerojn de Tristiropsis acutangula. Pro la pasatoj kiuj blovas sudoriente el aprilo al novembro, oni preferas arbojn kies alproksimejo estas el nordokcidento.
Ties manĝoteritorio atingas kutime 40–100 km el Kristnaskinsulo, kvankam foje individuoj estas ofte vidataj en Indonezio kaj vagantoj atingas tiom for kiom ĝis kontinenta Aŭstralio. Unusola ino estis ĵus observita en Insulo Rota, kaj estis kelkaj vidaĵoj el la Banda Maro indikante ĉu eĉ pli grandajn teritoriojn aŭ nekonataj reproduktaj kolonioj.
Populacio
La populacio de Papasulo estas la plej bone dokumentita, kaj plej malgranda, el ĉiuj suledaj populacioj. Ĝi estis kalkulita unuafoje en 1967, rezulte en ĉirkaŭkalkulon de 2,300 reproduktaj paroj. Ĉirkaŭ 1983 la nombro de reproduktaj paroj estis malpliiĝinta al 1,900. Plej kompleta enketo estis farata en 1991, kaj inkludis novajn reproduktajn lokojn kiuj estis nekonataj en antaŭaj enketoj. Ĝi alportis la ĉirkaŭkalkulon de reproduktaj paroj ĝis 2,500, kun totala nombro de maturaj individuoj ĝis 6,000. Helikoptera enketo en 2002 notis 1,500 nestolokojn. La populacio estis stabila el 1991 al 2002.
Oni ĉirkaŭkalkulas, ke la populacigrando malpliiĝos pli ol 80% dum la venontaj tri generacioj, aŭ 120 jaroj. Nuna malpliiĝo estas atribuata al malaltaj produktindicoj kaj al la negativaj efikoj de ventoj super la reprodukta populacio. Pro ties malgranda populacio, limigita habitato, malalta fekundeco, kaj limigita distribuado, la Abota naivulo estas je alta risko de formorto se okazas plia habitata malpliiĝo.
Ekologio
Individuoj estas solemaj long-distance veturantoj, kies teritorio povas atingi milojn da kilometroj el Kristnaskinsulo. Ili estas tre voĉemaj, kun ampleksa gamo de alvokoj. Pro ties grando, ili postulas grandan malferman spacon por ekflugi. Krome ili nestumas ĉe la pintoj de arboj. Se individuo falas sur la arbara grundo, ĝi malsategos se ĝi ne kapablos sufiĉe grimpi por havi spacon por ekflugi. Plenkreskuloj rare luktas pro la risko fali. Junuloj devas sukcesi en sia unua flugoklopodo; malsukcesaj klopodoj rare rezultas en survivado de la junulo.
Plenkreskulo manĝas en maro el oktobro al aprilo, kvankam revenas se havas idon dependan el tiu. Ili manĝas en ĉebordaj akvoj, manĝante fiŝojn kaj kalmarojn. Oni ne konas la manĝokutimaron, kvankam oni supozas, ke ili manĝas ĉe oceana marfluo ĉe Javo, 300 km nordokcidente de la Kristnaskinsulo. Idoj estas nutrataj per regurgitado fare de plenkreskuloj.
Reproduktado
Pariĝado prenas la formo de deproksima memmontrado. Partneroj povas pariĝi porvive, kaj pluhavi la saman nestolokon dum siaj vivoj. Nestoj estas farataj ĉe la pinto de pluvarbaraj arboj, 10–40 m el la grundo, kutime ĉe altoj de 150 m aŭ eĉ pli alte. Reproduktaj cikloj daŭras 15–18 monatojn, kaj la ino demetas nur unu ovon dum ĉiu ciklo. Sukcesaj paroj povas nestumi unufoje ĉiun duan jaron, sed ofte ili ripozas jarojn inter klopodoj reproduktiĝi. Tiuj ripozaj jaroj okazas eĉ se la paro estas nesukcesa reproduktiĝi. Plej paroj reproduktiĝas nur unufoje ĉiun trian jaron.
Pariĝado kutime okazas en aprilo, kaj ovodemetado inter aprilo kaj julio. Ovoj estas same al 8% el la ina korpopezo. Ili estas kovataj sub la retmembranaj piedoj de la gepatroj, kiuj iĝas sangovaskulecaj kaj varmaj. Kovado estas farata de ambaŭ gepatroj, kiu faras vicojn de ĝis du tagoj. Ovokovado daŭras ĉirkaŭ 56 tagojn, kio estas 30 tagojn pli longe ol ĉe aliaj suledoj. Eloviĝo okazas el junio al novembro, post kiam la ovoj estas jam kovataj. Post 170 tagojn la idoj plene flugas, kaj post aldonaj 200 tagoj iĝas plene sendependaj. Plej idoj faras sian unuan flugon en decembro aŭ januaro. Junuloj atingas maturecon ĉirkaŭ la ok jaroj de aĝo, kaj povas vivi ĝis 40 jarojn.
Minacoj kaj konservado
Eĉ minimuma malpliiĝo en habitata kvalito povas grave efiki sur tiuj birdoj. Dum 1965–1987 minado de fosfato detruis unu trionon de la nestohabitato de la Papasulo. Degenerado pluis, kaj la sano de individuaj arboj malaltiĝis. Klarigado fare pro lignoproduktado pliigis la venton en la kanopeo, generante turbuladon de ĝis 300 m ĉe la arbarklarejoj. Tio kaŭzas pli malaltan reproduktan sukceson ĉar la idoj estas forigitaj el nesto kaj ne survivas post siaj unuaj flugoj. Ankaŭ survivado de plenkreskuloj malpliiĝas pro pliiĝanta risko fali surgrunde dum surterigado. Tio tuŝas 36% el la nuna populacio.
Enmetitaj plantoj frustras habitatan rehabilitadon ĉe abandonitaj minadlokoj kaj metas riskon se ili invadas praarbarojn. Kontinuata minado restas problema, ĉar maturaj duarangaj arbaroj estis klarigataj por minado en 2007. Postulo minadi en kio estas nune 250 ha de arbaroj estis malakceptata en 2007, sed estas nune sub apelacio. La entrepreno Christmas Island Phosphates Pty Ltd ne povas klarigi praarbarojn, kaj eĉ bezonas permeson por klarigi rekreskitajn arbarojn.
La Nacia Parko Kristnaskinsulo inkludas ĉiujn konatajn nestolokojn de Papasulo. Ĝi estis kreita en 1980 kaj estis sekve etendita por kovri 60% el la insulo. La populacio estis monitorigita el 1982 al 1993, kaj en 1984 20% el la minadareoj ĉe la nestolokoj estis replantitaj. La celoj de Environment Australia Abbott's Booby Recovery Plan (Mediplano por Rekupero de la Papasulo) estas regeneri la arbarojn kaj helpi eviti pluan malpliiĝon de la specio. Oni atingis rearbarigon je ĉirkaŭ 30% el la abandonitaj minadareoj, kun fokuso sur areoj proksimaj al la praarbaroj kie novkreskantaĵaro povu agi kiel ventobarilo. Plej el la plantitaj arboj estas fondospecio, dum neindiĝenaj specioj estas uzataj se ili ne invadas la medion. Parto de la rearbariga projekto estas financata de la fosfata minkompanio kiel parto de sia lukontrakto.
Invado de Flavaj frenezformikoj metas konstantan riskon al la papasula populacio. La Flavaj frenezformikoj formis superkoloniojn en la 1990-aj jaroj kaj etendiĝis tra 28% el la insulara arbaro. Starte en 2000, klopodoj por kontroli ilin nuligis ilin el 2,800 ha de arbaroj, rezulte en 95% de malpliigo de ties teritorio. Tiu estis 300 ha en 2005, je multe pli malaltaj densecoj ol origine, kvankam ĝi iomete rekuperiĝis ekde tiam. Oni supozas, ke la formikoj povus predi la idojn kaj kaŭzi nestabandonon, kvankam tio ne estis observita. Ili tamen rompis la ekosistemon per mortigado de ruĝaj kraboj, kaj bredas koĉojn kiuj damaĝas la arbojn kie nestumas la papasuloj.
Trofiŝkaptado kaj marpoluado metas aldonajn problemojn al la populacio. Oni supozas, ke la birdoj povus esti rekte ĉasataj aŭ kaptataj kiel kaptaĵo ĉe multhokado, ĉar ili povas veni al kontakto kun fiŝkaptejoj de Indonezio aŭ Tajvano. Tio ne estis ankoraŭ dokumentita.
Planoj por konstruo de satelita lanĉejo en la insulo estis studata, sed ne metita en agado.
En 1988 ciklono detruis trionon de ĉiuj nestoj kaj idoj. Klimata ŝanĝo rezulte en plialtiĝanta marsurfaca temperaturo, ŝanĝoj en precipitaj modeloj, kaj ŝanĝoj en la suda oscilado fare de El-Ninjo povus plue damaĝi la populacion pro ŝanĝo en veteraj modeloj. La plialtiĝo en maraj temperaturoj malaltigas la reproduktan sukceson, ĉar la papasula manĝo troviĝas en malvarma akvo devena el nutro-riĉaj marfluoj.
La Papasulo estis listita sub la Apendico I de CITES, kaj estas klasita kiel endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo. Ĝi estis ankaŭ klasita kiel endanĝerita laŭ la de Aŭstralio ‪Environment Protection and Biodiversity Conservation Act 1999‬.
Miŝno
La Miŝno aŭ Miŝnao estas la unua ĉefa halaĥa verkaĵo de la judaj parolaj tradicioj, aŭ "Parola Torao." La Miŝnao registras la debatojn inter la rabenoj konitaj kiel La Tanaim. La ĉefredaktoro de tiu ĉi verkaro estis rabeno Jehuda Ha-Nasi la estro de ĉiuj judaj komunumoj en Judeo-Palestino el fino de la 2-a jarcento.
Tosefta aŭ Tosefto (en Judbabilona aramea תוספתא "suplemento, aldono") estas kompilaĵo de la juda parola tradicio (Torao) el la fino de la 2a jarcento, nome la periodo de la Miŝno.
Carmel Valley
Carmel Valley (Village) estas loĝloko en la usona ŝtato Kalifornio, ĝi administratie apartenas al la Kantono Monterey.
Demografio
Dum la popolnombrado de 2010 la nombro da loĝantoj estis fiksita je 4 407.
Geografio
Laŭ la United States Census Bureau la loko havas areon de 49,4 km², tute konsistanta el tero.
Edward Snowden
Laŭ artikoloj publikigitaj en The Washington Post kaj The Guardian, PRISM provizas al la NSA senobstaklan aliron al datumoj stokitaj en serviloj apartenantaj al usonaj novteknikaj entreprenegoj: Google, Facebook, Microsoft...
Tamen, kiam ili estis demandataj rilate al la malkaŝaĵoj, administruloj de tiuj kompanioj neis la ekziston de tia libera aliro al la NSA.
Samtempe, la usona prezidanto Barack Obama malkontestis ke PRISM estas programo por kolekti informojn rilate al fremduloj por objektive eviti terorismajn agojn. Iuj registaranoj precizigis ke la celado de tiu programo ne estas kolekto de informoj pri usonaj civitanoj.
Eksterlande la diplomataj kaj politikistaj medioj skandalis pro la maldeca agado de la usona registaro.
Fuĝo el Usono
En majo 2013, rivelinte la sekretajn programojn, li eskapis el sia hejmo en Havajo al Honkongo. La 23-an de junio 2013, li plu vojaĝis al Moskvo, kie li restis en la transira zono de la flughaveno.
Neniu lando de la Eŭropa Unio konsentis doni al li vizon kaj, kiam Evo Morales de Bolivio sugestis, ke li eble akceptus lian peton por azilo, Francio, Hispanio kaj Italio malpermesis al li eniron en siajn flugspacojn. Morales devis surteriĝi en Aŭstrio, kie lia aviadilo estis esplorata. Usonaj oficuloj pensis, ke Snowden estus sur lia aviadilo, kaj la Usono insistis ĉe tiuj landoj halti ĝin. Snowden ne estis sur la bolivia prezidenta aviadilo. Sud-amerikaj registaroj kondamnis la decidojn de Hispanio, Italio kaj Francio. Laŭ la aŭstria registaro, la Usono ne forcis aliajn landojn retrakti proponojn de azilo. La Usono diris ke si nur eksplikis "la gravecon de la krimojn"
En populara kulturo
En 2014 estis eldonita dokumentara filmo Citizenfour, kiu raportas pri la malkovro de la NSA-skandalo fare de Edward Snowden.
Gyula Molnár (advokato)
Gyula Molnár [djula molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Gyula estis hungara advokato, redaktoro, verkisto. Lia origina familia nomo estis Müller ĝis 1884, liaj pseŭdonimoj estis Amaranth kaj Piripócsy [piripOĉi].
Gyula Müller naskiĝis la en Szabadka (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Subotica en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Gyula Molnár devenis el juda familio. Komence li estis laboristo en vendejo, pli poste aktoro, fine li maturiĝis en 1876 kaj akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Inter 1886 kaj 1897 li estis advokato, ankaŭ redaktoro en Zombor, poste li faris la samon en Budapeŝto. Li verkis ankaŭ poemojn, romanojn, teatraĵojn, gazetajn artikolojn. Li edziĝis dufoje.
Eschert
Eschert estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Moutier kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berna Ĵuraso en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 378 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Eschert situas en la tiel nomita Granda Valo (france Grand Val) oriente de la iama distriktĉefurbo Moutier, ĉe la suda bordo de la rivero Rause, kiu trafluas la Grandan Valon de okcidento al oriento kaj en Moutier alfluas al Birs. Al la komunumo apartenas krom la kerna vilaĝo mem la setlejoj Champ Leuchu, Neufs Prés kaj tute en la sudo sur la kresto de la plej suda ĵurasa montĉeno Bergerie d'Eschert.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Eschert limas en nordo al Belprahon, en oriento al Grandval, en sudoriento al Gänsbrunnen (SO), en sudokcidento al Court, kaj en okcidento al Moutier.
Trafiko
Tra Eschert pasas la kantona ĉefvojo n-ro 30 de Balsthal al Moutier. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio, kiu cirkulas inter Belprahon kaj Moutier. Okcidente de Eschert pasas la svisa aŭtovojo A16, al kiu rekte ĉe la komunuma limo ekzistas alveturejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Eschert datiĝas el la jaro 1179 kiel Escert. Dum mezepoko ĝis la Franca Revolucio Eschert apartenis al la paroĥaro Moutier-Grandval, kiu siavice apartenis al la princepiskopejo Bazelo. De 1798 ĝis 1813 Eschert apartenis al Francio, unue al la departemento Mont-Terrible kaj poste al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 Eschert per la Viena Kongreso estis atribuita al la Kantono Berno kaj fariĝis parto de la distrikto Moutier, kiu je la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berna Ĵuraso.
Cuajinicuilapa
Cuajinicuilapa estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Cuajinicuilapa. Cuajinicuilapa apartenas al la regiono Costa Chica, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sudokcidento de Guerrero kun limo al la pacifika oceano. Al ĝi krome apartenas dek-kvar aliaj komunumoj. Al Cuajinicuilapa apartenas entute 126 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12023.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 23537 loĝantojn. El tiuj estis 11505 viroj kaj 12032 virinoj. La komunumo havas surfacon de 857,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 50 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 21938 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 1170 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 5,33 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
14048 de la loĝantoj de Cuajinicuilapa en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4274 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 30,42 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 32,49 % (2370 el 7295 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 28,19 (1904 el 6753 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 21938 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 19403 apartenis al la katolika religio. 2535 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
6856 Bethemmons
6856 Bethemmons estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Elizabeth Emmons, administrantinon de 1978 ĝis 2000 de la dividaĵo de Sciencoj pri Tero kaj Kosmo de la Jet Propulsion Laboratory.
Ĥorduloj
Ĥorduloj (science: Chordata) estas filumo de celomuloj, kies korpo estas fortikigita per dorsa ĥordo (chorda dorsalis), kiu formas bazon de spino.
Laŭ tradicia klasifiko, tiu ĉi filumo enhavas la subfilumon vertebruloj, kaj du aliajn vivantajn subfilumojn: tunikuloj kaj brankiostomuloj.
Laŭ kladistiko, la miksinuloj nun ne estas konsiderataj kiel vertebruloj, kaj miksinuloj kaj vertebruloj kune konsistigas la grupon kraniuloj.
El pli ol 65,000 vivantaj specioj de Ĥorduloj, ĉirkaŭ la duono el ili estas ostecaj fiŝoj de la klaso Osteichthyes. La plej grandaj kaj plej rapidaj animaloj, nome la blua baleno kaj la migra falko respektive, estas ĥorduloj, kiel same estas homoj.
Origino de la nomo
Kvankam la nomo Chordata estas atribuita al William Bateson (1885), ĝi estis jam uzata ĉirkaŭ 1880. Ernst Haeckel priskribis taksonon enhavantan tunikulojn, brankiostomulojn kaj vertebrulojn en 1866. Kvankam li uzis la germanlingvan formon, on akceptis fare de la kodo IKZN pro ties sekva latinigo.
Difino
Ĥorduloj formas filumon de animaloj kiuj estas bazataj sur duflanka korpoformon, kaj estas difinitaj pro havo iel en siaj vivoj de ĉio el la jeno:
Kraniuloj
Kraniuloj, nome unu el la tri subdividoj de ĥorduloj, havas distingajn kraniojn - kiaj mukofiŝoj, kiuj ne havas vertebrojn. Michael J. Benton komentas, ke "kraniuloj estas karakterizitaj per siaj kapoj, same kiel ĥorduloj, aŭ eble kiel novbuŝuloj, estas per siaj vostoj".
Plej estas vertebruloj, en kiuj la notokordo estas anstataŭita de la vertebraro, kiu konsistas el serio de ostecaj aŭ kartilagaj cilindraj vertebroj, ĝenerale kun neŭraj arkoj kiuj protektas la mjelon kaj kun projeciaĵoj kiuj ligas la vertebrojn. Mukofiŝoj havas nekompletan cerbokranion kaj ne havas vertebrojn, kaj estas tiele ne konsiderataj kiel vertebruloj, sed keil membroj de la kraniuloj, nome grupo el kiu supozeble vertebruloj evoluis. La loko de petromizoj estas ambigua. Ili havas kompletajn cerbokraniojn kaj praecajn vertebrojn, kaj tiele povus esti konsiderataj kiel vertebruloj kaj veraj fiŝoj. Tamen, molekula filogenetiko, kiu uzas biokemiajn karakterojn por klasigi organismojn, estis produktinta ambaŭ rezultojn ke oni grupigu ilin kun vertebruloj kaj aliajn kiuj grupigu ilin kun with mukofiŝoj.
Tunikuloj aŭ uroĥorduloj
Plej tunikuloj prezentiĝas kiel plenkreskuloj en du ĉefaj formoj, ambaŭ el kiuj estas mild-korpaj filtro-manĝantoj al kiuj mankas la standardaj karakteroj de ĥorduloj: "ascidiacoj" estas sesilaj kaj konsistas ĉefe el akvopompiloj kaj filtromanĝaj aparatoj; salpoj flosas mezakve, manĝante planktonon, kaj havas dugeneracian ciklon en kiu unu generacio estas solviva kaj la venonta formas ĉenecajn koloniojn. Tamen, ĉiuj larvoj de tunikuloj havas la standardajn ĥordulajn karakterojn, kiaj longaj, ranidecaj vostoj; ili havas ankaŭ praecajn cerbojn, malpezajn sensilojn kaj ekviliobrajn sensilojn. La tria ĉefa grupo de tunikuloj, nome Appendicularia (konataj ankaŭ kiel Larvacea) retenas ranidecajn formojn kaj aktivan naĝadon dum la tuta vivo, kaj estis dumlonge konsideritaj kiel larvoj de ascidiacoj aŭ salpoj. La etimologio de la termino Urochorda(ta) al uroĥorduloj (Balfour 1881) estas el la antikva greka οὐρά (oura, "vosto") + Latina chorda ("ĥordo"), ĉar la notoĥordo troviĝas nur en la vosto. La termino Tunicata al tunikuloj (Lamarck 1816) estis agnoskita kun antaŭaĵoj kaj estas nun plej ofte uzata.
Bazplano
La fekundaj ovoĉeloj de la Ĥorduloj fendas radie, la formiĝo de la tria origina ĉeltavolo (la mezodermo) okazas per disiĝo el la praintesto, la tiel nomata enterokoelio. Por la bazplano supozendas larvo. La Ĥorduloj estas segmentitaj Novbuŝuloj (deuterostomia).
NGC 3330
NGC 3330 (aliaj indikoj — OCL 806, ESO 168-SC11) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Urutaí
Urutaí estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.074 enloĝantojn en 2010.
Massalengo
Massalengo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj San Martino in Strada, Cornegliano Laudense, Pieve Fissiraga]o[[Ossago Lodigiano kaj Villanova del Sillaro. Kristana patrono estas la sankta Andreo, kiu memoriĝas en la komunuma festotago la unuan dimanĉon en oktobro.
Sándor Nikolits
NIKOLITS Sándor (pro. nikoliĉ) estis hungara flutisto, komponisto, instruisto naskita en Arado la 16-an de marto 1834 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de majo 1895.
Johann Wilhelm Cornelius von Königslöw
Johann Wilhelm Cornelius von Königslöw (* 16-a de marto 1745 en Hamburgo; † 14-a de majo 1833 en Lübeck) estis germana orgenisto kaj komponisto de la klasikismo, kiu pli ol 50 jaroj aktivis ĉe la preĝejo St. Marien en Lübeck.
Vivo
De sia patro Johann Christoph Burchard von Königslöw li jam junaĝe ricevis klavaran kaj kantan instruojn. En la jaro 1758 Adolf Karl Kunzen, orgenisto de la preĝejo Marienkirche en Lübeck, petis von Königslöw iri al li en Lübeck, kie tiu ĉi kunagis kiel diskantisto diskantisto i.a. je la vespermuzikadoj.
Ĉe Kunzen li ricevis komponan, orgenan kaj violonan instruojn. Post kiam Kunzen travivis apopleksion, von Königslöw estis dungita kiel ties en la jaro 1772 zu dessen adjunkto kaj anstataŭulo kaj sukcedis Kunzen post ties morto en la jaro 1781 en la ofico de orgenisto kaj majstro ĉe St. Marien. La postean sukcedon en la ofico la konsilantaro de Lübeck jam promesis al von Königslöw okaze de la transpreno de la adjunktoposteno.
Königslöw prezentis unuafoje en Lübeck nurajn orgenkoncertojn, kiuj ankaŭ estis markitaj kiel tiaj. Krome li daŭrigis la serion de ĉiujare cikle okazantaj vespermuzikadojn ĝis en la tempo de la franca okupado de Lübeck ĉ. 1810, prezentis tamen ekde ĉirkaŭ 1793 antaŭ ĉio fremdajn aŭ jam pli malnovajn verkojn.
Krom tiujn taskojn von Königslöw prizorgis la Liebhaber- und Winter-Konzerte [ŝatantaj kaj vitraj koncertoj] de Lübeck, kies sole responsa estro li iĝis en la jaro 1791.
Krom la konsilantarmuzikistoj, kiujn la urbo Lübeck senkoste proponis, von Königslöw enmetis en siajn koncertojn ankaŭ amatorajn muzikantojn kaj fondis por la konzertado de oratorioj (i.a. de Händel, Haydn, Mozart kaj Beethoven) kaj pliaj voĉkantaj verkoj Singinstitut [kantinstituto].
Honkonga Esperanto-Asocio
Honkonga Esperanto-Asocio estas la nacia asocio por subteno de la Esperanto-movado en Honkongo, unu el la du specialaj administraj regionoj de la Ĉina Popola Respubliko. Ĝi estas Landa Asocio esperantista ne aliĝinta al UEA. Ĝiaj aktivuloj kunlaboras en la Azia Komisiono de UEA. Paralele al la asocio ekzistas Honkonga Junulara Esperanto-Asocio, landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO).
Râșca (Cluj)
Râșca [rıŝka] (hungare: Roska) estas komunumo en Rumanio, sudokcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 479 loĝantojn (rumanoj), en 1992 311 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1427. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi Dealu Mare, Lăpuștești kaj Mărcești.
Morre (stacidomo)
Morre estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Morre, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Besançon-Viotte - Le Locle-Col-des-Roches (872000).
3937 Bretagnon
3937 Bretagnon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Pierre Bretagnon, (1942–2002).
Kantono Archer (Teksaso)
La kantono Archer situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis loĝantojn. Ĝia ĉefloko same nomiĝas Archer.
Komunumo Plungė
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Plungė estas
Pietro Andrea Mattioli
Pietro Andrea Mattioli (latine: Matthiolus) (n. 23-an de marto 1501 en la urbo Siena, Italio; m. 1577, en Trento pri Pesto) estis itala kuracisto kaj botanikisto.
Tokipono: La lingvo de bono
La libro enhavas 19 lecionojn pri Tokipono, kolekton de mallongaj tekstoj kaj proverboj, vortaron de vortoj, proponojn por nomoj de lokoj kaj lingvoj, kaj priskribojn de proponitaj sistemoj por skribi Tokiponon per logogramoj kaj por uzi Tokiponon per mansignoj. La logograma skribsistemo, unue enkondukita per ĉi tiu libro, iĝis vaste konata kaj uzata en Tokiponujo en la jaroj post tio.
Kvankam la libro formas la bazon de nuntempa Tokipono, Lang ne konsideras la libron kiel neŝanĝeble fundamenta por Tokipono. En sia dua publikiĝo, Toki Pona Dictionary, ŝi asertis, ke la unua libro estu vivanta dokumento, ĉar ankaŭ Tokipono estas vivanta lingvo. Tial ŝi inkluzivigis en la vortaron liston de klarigoj, korektoj kaj kritikoj pri la unua libro, kiuj sekvas kaj klarigas la uzadon de la lingvo pere de la komunumo.
Milejszeg
Milejszeg [milejseg] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Milejszeg situas en valo de rojo apud monto 291 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Zalaegerszeg troviĝas 12, Pacsa 27, Lenti kaj Őriszentpéter po 30 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri Milej el 1271 laŭ tiama hungara ortografio "Mylee", pri Rózsásszeg [rOĵAŝseg] el 1453. Ili unuiĝis en 1950. Vilaĝservoj estas poŝto, interretejo, kuratoro (kiu helpas la vilaĝanojn). La municipa administracio en Csonkahegyhát funkcias.
En Milejszeg migra poŝto servas.
28151 Markknopfler
28151 Markknopfler estas tre malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomata en honoro de la skota komponisto, gitaristo kaj kantisto Mark Knopfler, fondisto de Dire Straits en 1977. Li estas inter plej bonaj gitaristoj en la mondo kaj nun estas soloa artisto, produktante muzikon kun kontrea, blusa kaj kelta inspiroj.
(16963) 1998 RE2
(16963) 1998 RE2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
5608 Olmos
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona-meksika aktoro Edward James Olmos.
Stanco
Stanco (stanza, t.e. ĉambro kaj en pli mallarĝa senco: ujo por versaĵo; alternative ottava rima) estas tipa poezivers-mezuro originanta en la itallingva literaturo.
Priskribo
La stanco estas strofo, konsista el ok versoj. En ĝi la versoj estas tiamaniere kunvolviĝintaj ke rimas la versoj 1/3/5 kiel ankaŭ 2/4/6 kaj finfine 7/8; koncize, jen la rimskemo:
La metro uzata estas kvinpieda, ofte kvinjambo.
La stanco estas simila al la Spenser-strofo, kiu tamen estas pli longa, havante naŭ versojn.
Historio
La formo ekzistas jam ekde la 13-a jarcento en popularaj poeziaĵoj. Boccaccio faris el ĝi artista modelo uzante ĝin pli amplekse en diversaj poemoj (Teseïde, Filostrato, Ninfale Fiesolano). La strofo troviĝas ĉe la italoj ĉe ĉiuj pli grandaj poemoj (Ariosto Orlando furioso, Torquato Tasso »Gerusalemme liberata«).
La stanco poste disvastiĝis al aliaj lingvoj. Camões tiel verkis siajn portugallingvan epopeon La Luzidoj; en la angla lingvo, Lord Byron verkis la satiron Don Juan.
Uzo en germanlingva literaturo
En Germanujo unue Diederich von dem Werder uzis tiun ĉi versaron por traduki el la itala lingvo Jerusalemo liberigita (1626) - sed ne temas tie ĉi pri jambaj kvintaktaĵoj sed pri aleksandroj. Multe pli poste servis sin de tiu ĉi formo Werthes en 1774 kiam li tradukis la unuan kanton de Orlando Furioso. Li uzis kvinjambon kaj iom ŝanĝis la strukturon de rimiĝoj: se en originala itala strofo ĉiuj rimoj estis «inaj», t.e. akcentata silabo en la rimiĝantaj vortoj estis antaŭlasta en tiuj vortoj (kaj ankaŭ de la linio ĝenerale), en lia germana formo linioj 2, 4 kaj 6 ricevis «virajn» finiĝojn, t.e. la rimo kaj akcento estas sur lasta silabo de la vortoj (ekz.: wallt — Schnee-Gestallt — bald (kanto 1, strofo LX), en Esperanta poezio la ekzemplo povus esti for — kor’ (Zamenhof’)). Se indiki inajn finaĵojn per MAJUSKLAJ literoj, kaj virajn per minusklaj, la skemo do estos AbAbAbCC.
Majstris tiukampe ankaŭ J. D. Gries tradukante. Sed la stancoj en germanlingva literaturo ankaŭ memstare uzitis. Jam en 1774 Wilhelm Heinse (en la aneksitaĵo al »Laidion«), poste Goeto, Ŝilero. Menciindas ankaŭ epopeaĵoj de Schulze (»Bezauberte Rose«) kaj Lingg (»Völkerwanderung«). Sed ŝajne stancoj en la germna lingvo pli taŭgas por dediĉaj verkoj (ekz. en la goeta »Faŭsto«), por prologoj, apostrofoj pensigaj. Ĉe pli longaj poemoj ili ŝajnas esti tro monotonaj kaj lacigaj. Tiun ĉi senton instigis Wieland jam en 1767 ĉe »Idris und Zenide« manipuli la tuton iel pli libere, kiel ankaŭ ĉe »Oberon« (1780; tie anstataŭigas anapestoj la jambojn). Ankaŭ Ŝilero ŝatis pli liberan uzon kiam li tradukis verkojn de Vergilio.
Itallingva stanco
Jen la unua strofo de Jerusalemo liberigita: Ekzistas tri rimoj: la rimo a “-ano”, la rimo b “-isto”, kaj la rimo c “-anti”.
Germanlingva stanco (Werthes)
Jen strofo XVI el 2-a kanto de Orlando furioso.
C. Boden Kloss
Cecil Boden KLOSS (28a de Marto 1877 – 19a de Aŭgusto 1949) estis angla zoologo. Li estis fakulo pri mamuloj kaj birdoj el Sudorienta Azio.
Komence de la 20a jarcento, Kloss akompanis la usonan naturscienciston William Louis Abbott esplori areojn de Andamanoj kaj Nikobaroj. Dum la jaroj 1912-1913 Kloss partoprenis en la 2a Wollaston Ekspedicio al Nederlanda Nov-Gvineo, estrita de brita kuracisto kaj esploristo A.F.R. Sandy Wollaston, kiel zoologo. El 1908 li laboris por Herbert Christopher Robinson en la muzeo de Kuala Lumpur. Li estis Direktoro de la Raffles Museum el 1923 ĝis 1932 kaj Prezidanto de la Malaja Branĉo de la Reĝa Azia Societo en 1930.
Kloss estas omaĝata en la nomoj de nombraj plantoj kaj animaloj, kiel jenaj:
Plantoj:
Mamuloj:
Birdoj:
Reptilioj:
Verko
Kloss CB (1903). In the Andamans and Nicobars; The narrative of a cruise in the schooner "Terrapin", with notices of the islands, their fauna, ethnology, etc. London: John Murray. xvi + 373 pp.
Josef Šmidinger
Josef Šmidinger estis ĉeĥa pastro – patrioto, disvastiganto de ĉeĥaj libroj, fondinto de Šmidinger-biblioteko en la sudbohemia urbo Strakonice, instruisto, amiko de la poeto František Ladislav Čelakovský kaj de Jan Vlastislav Plánek. Li naskiĝis la 24-an de oktobro 1801 en strakonica rokoka domo, numero 55. Sur tiu loko nun staras Ĉeĥa Ŝparbanko.
Šmidinger, filo de drapisto, vizitadis ĉefan lernejon en Strakonice, gimnazion li komencis studi en la proksima urbo Písek kaj la mezlernejan studon li finis en Prago. Tie li poste ekstudis filozofion. En la jaro 1825 li ĉeestis kolizion kun metiistoj, pro kio oni lin eksigis el la universitato kaj perforte soldatigis. Tamen – el soldatservo oni lin liberigis pro pulma malsano, kiu daŭre turmentis lin. Fine li ekstudis teologion kaj la 25-an de julio 1833 li estis ordinita je pastro. Jam kiel seminariano li komencis disvastigadi ĉeĥajn librojn.
David Guetta
David Guetta [david getta] (7-an de novembro 1967 en Parizo) estas franca House-DJ [haŭs-di:ĝe:] kaj muzika producento.
Josef Šmidinger
Pro la malsano li rezignis la pastran vivodevon kaj instruis en strakonica ĉefa lernejo. En la jaro 1833 li sensukcese strebis pri la posteno de lernejdirektoro kaj laboris kiel edukisto, unue en la familio de barono Dlouhoveský de Chanovice, en la kastelo Němčice, poste en vilaĝo Volenice kaj fine en la familio de la baronoj Veith.
David Guetta
Biografio
Guetta eklaboris en aĝo de 16 jaroj kiel miksisto kaj DJ en la Parizaj diskotekoj. Post aperigo de propra Miks-KD, fine de la 1980-aj jaroj, li iĝis posedanto de noktokluboj en la franca ĉefurbo.
Josef Šmidinger
En la jaro 1843 li fondis bibliotekon en Strakonice, kiu portas lian nomon ĝis nun. Krom tio li fondis la vilaĝajn bibliotekojn – en Hostlovice (nun Hoslovice) kaj Němčice. En aliaj lokoj li almenaŭ subtenis kaj kuraĝigis homojn al establo de bibliotekoj. Ankoraŭ en la jaro 1845 Šmidinger edukis infanojn de patriota bienmastro Šafařík en vilaĝo Tažovice. Nur mallonge, tri jarojn, li servis kiel helpa pastro en Hostomice pod Brdy, kie li mortis la 2-an de februaro 1852. Tie li estas entombigita.
David Guetta
Biografio
Li aperigis en 1994 la disketon Up & Away kaj nur en 2002 debutan albumon Just A Little More Love. Li akiris internacian konatecon kun la kantoj Just A Little More Love kaj Love Don't Let Me Go.
Vaitaha pingveno
La Vaitaha pingveno (Megadyptes waitaha) estas formortinta specio de pingveno el Novzelando malkovrita en novembro 2008.
David Guetta
Biografio
En 2004 aperis lia dua studioalbumo Guetta Blaster, poste aperis ĉefe disketoj. La albumo Pop Life aperis en somero de 2007.
Vaitaha pingveno
Malkovro
La nova specio estis malkovrita de sciencistoj el la Universitato de Otago kaj el la Universitato de Adelajdo komparante la piedajn ostojn de 500-jaraĝaj, 100-jaraĝaj kaj modernaj specimenoj de pingvenoj. Ili dekomence supozis, ke ĉiuj apartenis al la Flavokula pingveno (Megadyptes antipodes), specio kiu estis minacata ekde la homa setlado. Tamen la 500-jaraĝaj ostoj de subfosilioj montris diferecan DNA. Laŭ la enketistestro Sanne Boessenkool, la Vaitahaj pingvenoj estis "ĉirkaŭ 10 % pli malgrandaj ol la Flavokula pingveno. Ambaŭ specioj estas tre proksime rilataj, sed oni ne povas diri ĉu ili havis flavan kronon." "Niaj trovoj demonstris, ke la Flavokulaj pingvenoj de ĉeftera Novzelando ne estas malpliiĝanta resto de iama abunda populacio, sed venis el Ĉeantarkto relative ĵuse kaj anstataŭis la formortintan Vaitahan pingvenon," diris teammembro Dro Jeremy Austin, deputita direktoro de la Aŭstralazia Centro por Antikva DNA.
Vivejo
Ĉar lokaj Maorioj ne havas registrojn de tiu diferenca specio, oni ĉirkaŭkalkulas, ke ili iĝis formortintaj el 1300 al 1500, tuj post la enmigrado de polinezianoj al Novzelando. Kvankam estas nune neklare precize kiel la specio iĝis formortinta, Boessenkool diras, ke ili probable estis manĝitaj de setlantoj. "La fakto ke ni trovis tiujn ostojn en arkeologiaj lokoj, vilaĝoj aŭ setlejoj, sugestas, ke ĉasado ludis gravan rolon. La birdoj estis facila celo, facile kapteblaj kaj neniam estis tre multaj el ili." Post ties formorto, ties teritorioj estis okupitaj de Flavokulaj pingvenoj, iam plej abundaj en la ĉeantarktaj insuloj pli sudaj. Ankaŭ la malpliiĝo ĉe la marleonaj populacioj post la homa setlado povis faciligi ties etendon. Alia kunaŭtoro, Dro Phil Seddon, diris "tiuj neatenditaj rezultoj rimarkigas ... la dinamikan naturon de la ekosistemaj ŝanĝoj, kie perdo de unu specio povas malfermi oportunojn por la etendo de alia." Tiu informo estis publikigita en la scienca gazeto Proceedings of the Royal Society B.
Etimologio
Tiu pingveno estis nomita laŭ la maoria klano de la Vaitahoj, kies tribaj teroj inkludis la areojn kie oni supozas, ke loĝis la Vaitaha pingveno.
Sienes
Sienes (Tempioj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Sienes, Tobes kaj Torrecilla del Ducado estas la tri setlejoj kiuj komponas la municipon.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas sienense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 54 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,83 loĝ/km².
Situo
Sienes situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la norda parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1033 m super marnivelo; je 95 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 29,5 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°12′05″N 2°39′08″Ok.
Ĝi troviĝas sur la deklivoj de la sierra Ministra. Ĝi limas oriente kun la municipaj teritorioj de Miño de Medinaceli, norde kun tiuj de Alpanseque, Barahona kaj Valdelcubo sude kaj okcidente kun tiu de Sigüenza, pro la aneksigo de Olmedillas, Villacorza, Riba de Santiuste kaj Querencia al tiu lasta.
Historio
El la 1930-aj jaroj la nuna submunicipo Torrecilla del Ducado formas parton de Sienes. La privilegio de villa estis havigita de Filipo la 2-a.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 54, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Sienes, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Sienes kie oni falis al la nunaj 54.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie, iam kaproj kaj ŝafoj, nun nur ŝafoj. Pensioj de emerituloj.
Ernst Rauscher
Ernst Rauscher de Stainberg (naskiĝinta la 3-an de septembro 1834 en Klaŭdiforumo, mortinta la 18-an de aŭgusto 1919 samloke), estis aŭstra verkisto.
Vivo
Frekventinte la gimnazion en Klaŭdiforumo, li studis dum 1852-1856 ĉe la Politeĥnika lernejo en Vieno kaj ĉe la Mineja akademio en Leoben. Poste li ekloĝis en sia patria urbo, kie li estiĝis honora civitano. En 1884 li fariĝis eĉ nobelulo.
NGC 3331
NGC 3331 (aliaj indikoj — ESO 501-72, MCG -4-25-56, AM 1037-233, IRAS10377-2333, PGC 31743) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ernst Rauscher
Kreiva agado
Ne tro ŝatis li la filozofiajn modojn samtempajn, rifuzante kaj la pesimismon de Arthur Schopenhauer kaj la filozofiado de Karl Robert Eduard von Hartmann pri la subkonsciencaĵoj.
Li tradukis verkojn de Henry Wadsworth Longfellow kaj Ugo Foscolo.
Preĝejo Nomo de Jesuo (Bonn)
La preĝejo Nomo de Jesuo estas preĝejo en la centro de Bonn / Germanujo (Bonngasse 8). Ĝi estas la episkopa katedralo de la prakatolikoj. Sub la preĝejo estas (publike ne atingebla) urna tombejo.
La retpaĝo www.namenjesukirche.de informas pri malfermhoroj kaj programo.
La historio
Faligante arbojn en la arbaro de Rheinbach (apud Bonn), la 20-an de januaro 1681 laboristo trovis fageron, kiu memorigis lin je la monogramo de Kristo IHS (ΙHΣΟΥΣ = gr. Jesuo). La tiama loka reg­anto, episkopo kaj princo-elektisto Max Heinrich von Bayern, rigardis tion kiel signon kaj decidis kon­strui preĝejon por la katolika ordeno Jezuitoj. Pro tiu lignopeco ekestis kaj la preĝejo kaj ĝia nomo.
La 14-an de septembro 1686 Max Heinrich persone metis la bazan ŝtonon de la preĝejo. Li dediĉis sufiĉe da mono por entute konstrui la preĝejon al la projekto (50,000 talerojn) kaj ordonis kiel aspektu kaj nomiĝu la preĝejo. Li deziris ke ĝi „estu kolorigata kiel la preĝejo Sankta Gereono en Kolonjo kaj ricevu la plej dolĉan Nomon Jesuo“.
Ĝis 1774 ĝi estis preĝejo de la Jezuitoj kaj de ilia gimnazio, kiu situis vid-al-vide. En 1793 francaj militistoj uzis la preĝejon kiel ĉevalejon kaj stokejon kaj postlasis en 1800 ruinon. En 1802 post kontrakto inter Napoleon Bonaparte kaj la katolika eklezio multaj posedaĵoj estis forprenataj de katolikaj orginizoj kaj donitaj al la (tiam franca) ŝtato. Poste Francion sekvis Prusio, kiun sekvis la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, la nuna posedanto de la preĝejo.
En 2012 Fonduso Preĝejo Nomo-de-Jesuo transprenis la preĝejon. En 2009 ge-Bonnanoj fondis la fonduson. Ĝia celo estas malfermi la preĝejon Nomo-Jesuo denove kaj daŭre kiel preĝejon kaj kiel spiritan gastigejon. Krome la preĝejo estas episkopa preĝejo de la germanaj pra-katolikoj. Solena malfermo de la preĝejo okazis la 2-an de junio 2012.