cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ortufa pingveno
Predantoj
La predantoj de la Ortufaj pingvenoj estas birdoj kaj akvaj mamuloj. La Marleopardo (Hydrurga leptonyx), la fokoj Gazela arktocefalo (Arctocephalus gazella), kaj Ĉeantarkta arktocefalo (A. tropicalis) kaj la Granda orcino (Orcinus orca) foje ĉasas plenkreskulojn de Ortufa pingveno en akvo. Kolonioj suferas malgrandajn indicojn de predado se ili ne estas ĝenataj; predantoj ĝenerale kaptas nur ovojn kaj junulojn kiuj restis senatente aŭ abandonitaj. Specioj de rabmevoj, la Ĥiono (Chionis alba), kaj la Dominika mevo (Larus dominicanus) predas ovojn, kaj rabmevoj kaj Gigantaj petreloj predas ankaŭ idojn.
Pariĝado kaj reproduktado
Inoj de Ortufaj pingvenoj povas ekreproduktiĝi je ĉirkaŭ la kvina jaro de aĝo, dum maskloj normale ne ekreproduktiĝas ĝis almenaŭ la sesa jaro. Inoj ekreproduktiĝas je pli juna aĝo ĉar la maskla populacio estas pli granda. La kromo de maskloj permesas la inojn selekti plej espertajn masklojn tuj kiam la inoj pretas fizike ekreproduktiĝi. Komence kelkaj tagojn post la inoj alvenas al la kolonio, maskloj uzas seksajn memmontradojn por allogi partnerojn kaj averti pri ties teritorio, kaj jam pariĝintaj kune ĉe la nestoloko kaj ĉe la ŝanĝo de kovovicoj. Por ekstaza memmontrado, pingveno kliniĝas antaŭen, farante laŭtajn akrajn sonojn, kaj poste etendas siajn kapon kaj kolon ĝis tiuj estas vertikalaj. La birdo poste skuas sian kapon el flanko al flanko laŭte blekante. Birdoj engaĝiĝas ankaŭ en reciproka kliniĝado, trumpetado kaj plumaranĝado. Kontrolado de parfidelo ĉe Suda Georgio montris, ke ĉirkaŭ tri kvaronoj el paroj reproduktiĝas kune denove la venontan jaron.
Plenkreskuloj de Ortufa pingveno tipe ekreproduktiĝas fine de oktobro, kaj ovodemetas komence de novembro. La nesto mem estas neprofunda skrapaĵo engrunda kiu povas esti kovrita el kelkaj ŝtonetoj aŭ herbo, aŭ setlita sur herbotufo (en Suda Georgio). Nestoj estas dense konstruitaj, el ĉirkaŭ 66 cm aparte en la mezo de kolonio al 86 cm borde. Fekunda ino de Ortufa pingveno demetas du ovojn ĉiun reproduktan sezonon. La unua demetata ovo pezas 90–94 g, 61–64 % el la grando de la dua kun 145–155 g, kaj tre malverŝajne survivos. La du ovoj kune pezas 4.8 % el la patrina korpopezo; la kompono de ovo estas 20 % flavo, 66 % blanko, kaj 14 % ŝelo. Kiel ĉe tiuj de aliaj pingvenaj specioj, la ŝelo estas relative dika por minimumi la riskon de rompo, kaj la flavo estas granda, kio asociiĝas kun idoj naskiĝintaj tre disvolviĝintaj. Kelko el la flavo restas ĉe eloviĝo kaj estas konsumita de la ido dum ties unuaj tagoj.
La sorto de la unue demetita ovo estas ĉefe nekonata, sed studoj pri la rilataj Ŝlegela pingveno kaj Sklatera pingveno montras ke la ino forturnas la ovon kiam la pli granda dua ovo estas demetata. La tasko kovadi la ovon estas kundividata en tri proksimume samaj sesioj de po ĉirkaŭ 12 tagoj dum kvinsemajna periodo. La unua sesio estas kunfarata de ambaŭ gepatroj, sekve la masklo revenas al la maro, kaj lasas la inon sola por atenti la ovon. Post la maskla reveno, la ino foriras al la maro kaj ne revenas ĝis eloviĝo. Ambaŭ seksoj fastas konsiderindan periodon dum la reproduktado; la masklo unue fastas dum 37 tagoj post alveno ĝis li revenas al maro por ĉirkaŭ dej tagoj antaŭ fasti dum kovado de ovo kaj junulo dum pluaj 36 tagoj, kaj la ino fastas dum 42 tagoj el sia alveno post la masklo ĝis la fino de la kovoperiodo. Ambaŭ plenkreskuloj perdas 36–40 % el sia korpopezo dum tiu periodo. La ido de la dua ovo eloviĝas ĉirkaŭ 34 tagojn post sia ovodemeto. Ortufaj pingvenoj tipe lasas sian reproduktan kolonion ĉe aprilo aŭ majo por disiĝi al la oceano.
El la momento de la eloviĝo, la masklo de Ortufa pingveno zorgas de la ĵus eloviĝinta ido. Dum ĉirkaŭ 23 al 25 tagoj la masklo protektas sian idon kaj helpas varmigi ĝin, ĉar nur kelkaj ties plumoj estis kreskintaj tiame. La ino alportas manĝon al la ido ĉiun tagon aŭ ĉiun duan tagon maksimume. Kiam la idoj ne estas protektitaj de la maskloj, tiuj formas idovartejojn por resti varme kaj protektitaj. Post la kresko de la plumoj de plenkreskuloj post ĉirkaŭ 60–70 tagoj, ili pretas foriri al maro de si mem.
Frauenzell
Frauenzell estas la nomo de pluraj loĝlokoj en Germanlingvio.
Interalie temas pri
NGC 2888
NGC 2888 (aliaj indikoj — ESO 434-2, MCG -5-23-1, PGC 26768) estas galaksio en konstelacio Kompaso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Orienta Misamiso
situo de la provinco en la Filipinoj:
30384 Robertirelan
30384 Robertirelan estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orienta Misamiso
Orienta Misamiso - tagaloge (filipine) Silangang Misamis, plenforme Lalawigan ng Silangang Misamis (sed ankaŭ Lalawigan ng Misamis Oriental), hispane Misamis Oriental, plenforme Provincia de Misamis Oriental - estas provinco de la Filipinoj. Ĝia ĉefurbo estas Cagayán de Oro. La provinco fondiĝis en 1939. Ĝi kovras parton de la insulo Mindanao, kaj apartenas al la regino Norda Mindanao (regiono 10). La provinco ampleksas areon de 3 102 kvadrataj kilometroj kaj laŭ stato de la jaro 2015 entute 888 509 loĝantoj vivis sur la provinca teritorio, kio rezultigas loĝdenson de 286 loĝantoj po km². Vaste parolataj lingvoj en la provinco estas la cebua, la tagaloga (filipina) kaj la angla.
30384 Robertirelan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert W. Irelan, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Lake Braddock Secondary School de Burke (Virginio).
Filoj de Elohim
Nekonfuzenda kun Filo de Dio
Filoj de Elohim aŭ Filoj de Dio (hebree: בני האלהים), estas frazo uzata de la Biblio aludanta al ĉielaj estuloj diversmaniere interpretitaj jen de judoj jen de kristanoj.
Malnova Testamento
En la Biblio la frazo "filoj de Elohim" aperas en:
Literaturaj originoj
La unua mencio pri tiu "filoj de Dio" embuskas en la Genezo 6,1-4 kaj ekzegezistoj ĝin asociigas al la historia-literatura formfluo Javista. Laŭ iuj esploristoj tiu teksto suferis diversajn sintezojn flanke de aŭtoroj laŭlonge de la redakta epoko: pro ti alfalas interpretajn malfacilaĵojn.
Ugarita teksto
Kelkaj esploristoj (Claus Westermann, ekzemple) opinias ke pasaĵo de Genezo 6 baziĝas sur teksto de la ugarita religia literaturo. Fakte, tie oni legas la frazon bn ilm ("filoj de la dioj")
Kelkaj historiistoj (J. Scharbert, ekzemple) asociigas la genezan pasaĵon 3,1-4 kun la “sacerdota” fonto kiel la fina redakto de la tanaĥaj libroj
Tradukoj
Multaj versioj devenigas malsamajn konceptajn esprimojn el tiu geneza frazo. La Septuaginto, ekzemple, tradukas "filojn de Dio" per "anĝeloj". La Vatikana kodekso enhavas "anĝeloj"; en la Codex Alexandrinus "filoj de Dio", eble modifita de alia mano, estas preterllasata kaj anstataŭigita per "anĝeloj". La Siriaj versioj de la Biblio Peshitta reprenas "filoj de Dio Dio"
La sama frazo en la nekanonaj libro de Ĥanoĥ kaj libro de jubileoj
La Libro de Ĥanoĥ kaj la Libro de Jubileoj rifuĝiĝas en Nefilim kiuj estas similigitaj al "filoj de Dio", nome al la "falintaj anĝeloj". La Letero de Barnabaso ŝajnas apogi la interpreton de Ĥanoĥ.
Mezepoka judismo
Ankaŭ la juda kulturo preferis, fine, preterlasi la identigon inter la filoj de Dio kaj la falitaj anĝeloj. Kaj tio por respekti racian teologion kaj inklikas identigi la filojn de Dio kun homoj rebelaj kaj la virinojn kun ulinoj malmorale vivantaj.
Bibliografio
• (EN) J. D. Douglas (zorganto), Zondervan Illustrated Bible Dictionary, W. W. Norton & Company, 1981/2011, ISBN 0310229839. • (EN) Jon Davies (curatore), Words remembered, texts renewed: Essays in honour of John F.A. Sawyer, JSOT Press, 1995, ISBN 1850755426. • (EN) Karel van der Toorn, Bob Becking, Pieter W. van der Horst (curatori), Dictionary of deities and demons in the Bible (DDD), Brill, 1998, ISBN 9004111190. • (EN) David R. Jackson, Enochic Judaism, T&T Clark International, 2004, ISBN 0826470890
13669 Swammerdam
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlana natursciencisto Jan Swammerdam (1637–1680), unu el la unuaj Insektsciencistoj, kiuj uzis mikroskopon por studi insektojn. Lia anatomiaj esploroj pri ranaj muskoloj gvidia al ĝusta kompreno pri la funkcio de la nervo - muskolo, refutante la ideojn de Galeno kaj Kartezio pri "movantaj spiritoj" responsaj de la muskola kuntiriĝo.
Grafenhausen
Grafenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cumignano sul Naviglio
Cumignano sul Naviglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Genivolta, Salvirola, Soncino, Soresina, Ticengo kaj Trigolo.
Sekureco
La termino sekureco povas aludi al:
Francisko Andreoni
Francisko ANDREONI (naskita la en Romo, Italio; mortinta la 3-an de februaro 2001 en Montbeton, Francio) estis itala esperantisto kaj pastro katolika.
De 1930 ĝis 2000 li vivis kiel misiisto en Tajlando, kie li estis unu el la malmultaj esperantistoj. Post studoj de teologio en Tajlando li en 1940 fariĝis sacerdoto. Dum jardekoj li laboris kiel pastro en diversaj urboj de Tajlando. En 1999 li multe helpis UEA-prezidanton Kep Enderby dum ties vizito al Tajlando.
Enrique Santos Discépolo
Enrique Santos Discépolo (naskiĝis en Bonaero, Argentino, mortis  samloke) estas argentina poeto kaj komponisto, aŭtoro de multaj tangoj. Pluraj el liaj verkoj estis interpretitaj kaj registritaj de la plej grandaj kantistoj de lia epoko, inkluzive de Carlos Gardel, kaj restas ĝis nun grandaj klasikaĵoj. Li estas konsiderata kiel unu el la emblemaj figuroj de tango.
Varbóc
Ne miskomprenu kun Varbó!
Varbóc estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La slava vorto "vrbina" signifas: saliko.
Situo
Varbóc situas inter montoj 327, 411, 337, 311 kaj 313 m-ojn altaj, fine de sakovojo. Aggtelek troviĝas 13, Kazincbarcika 28, Miskolc 51 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri rojo devenis el 1298 en formo "vrbina", verŝajne ankaŭ tiun nomon ricevis ankaŭ la vilaĝo. Ĝis fine de la 19-a jarcento la vilaĝanoj okupiĝis precipe pri vinkulturo, poste la vitoj malsaniĝis. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.
4791 Ifidamaso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Ifidamaso, filo de Antenoro. Troja batalinto en la troja milito, li estis mortigita de Agamemno laŭ la Iliado.
(12394) 1995 BQ
(12394) 1995 BQ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kansk
Kansk (Канск) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1640.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1782.
La interurba telefona kodo estas 39161, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Kan (Кан) (kiu enenfluas en riveron Jenisej (Енисей)).
En la urbo estas fervoja stacio Kansk-Jenisejskaja (Канск-Енисейская).
En jaro 1959 la urbo havis 73,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 103 mil loĝantojn.
Lhota u Olešnice
Lhota u Olešnice (Lhota bei Oels) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. Grandan parton de la municipo kreas devenaj lignodomoj, disigitaj sur la ĉirkaŭaj deklivoj.
Cunardo
Cunardo estas komunumo de Italio.
Ronnie Scott
Ronnie Scott (* 28-an de januaro 1927 en Londono; † 23-an de decembro 1996 samloke) estis brita ĵazo-tenorsaksofonisto. Lia nomo ligiĝas ĉefe kun unu el la plej renomaj ĵazklubejoj en Eŭropo en la londona kvartalo Soho, Ronnie Scott's Jazz Club. La plej fama kontribuaĵo de Scott ekster la ĵazmuziko estas lia soloo je la kanto Lady Madonna de Beatles.
Vivo
Tamen la kapablojn de Scott kiel instrumentisto rekonis gravaj muzikistoj de ambaŭ flankoj de la Atlantiko. Eĉ Charles Mingus, ĝenerale treege kritikema kontraŭ blankulaj kaj aparte eŭropaj muzikistoj, koncedis en 1961: ''el la blankuloj Ronnie Scott plej proksimiĝas al la nigrula blussento, ekz. laŭ la maniero de Zoot Sims''.
Dum kiam Scott laboris ĝis en la 1960-aj jaroj ĉefe kiel gastmuzikisto de britaj bandoj, li elpaŝis ekde proks.1965 ankaŭ mondvaste (precipe kiel membro de la bandego de Kenny Clarke kaj Francy Boland en 1967-1969) kaj iniciatis bandojn sub sia direktado kun ĉefaj muzikistoj de la brita pionira ĵazo kiel John Surman, Kenny Wheeler, Ron Mathewson kaj Mike Carr.
Ekde la 1970-aj jaroj Scott plurfoje devis malpliigi siajn aktivecojn kiel muzikisto trans pli longaj tempospacoj, ĉar li suferis de melankolioj, poste ankaŭ de diabeto. En 1995 li definitive retiriĝis en la muzika vivo. Li mortis en la aĝo de 69 jaroj pro kora malfunkcio sekve de glutado de kontraŭdoloraj kaj dormigaj piloloj kombinite kun alkoholo.
Dentfadeno
La purigado devas esti farata en la ĝusta maniero por ne lezi la dentpapilon. La kronika lezado de la dentpapilo ne nur estas malbona por la papilo mem sed ankaŭ bakterioj povas eniĝi en la sangocirkula sistemo. Homoj kun artefarita korvalvo tial devas esti tre singardaj dum la purigado. La dentfadeno haveblas en diversaj dikoj. Dentfadeno nuntempe ankaŭ haveblas kiel larĝa plata bendo.
La Résie-Saint-Martin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Pál Hunfalvy
Pál HUNFALVY [hunfalvi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hunfalvy Pál estis germandevena hungara juristo, politikisto, lingvisto, historiisto, etnografo, bibliotekisto, membro de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy.
Pál Hunfalvy naskiĝis kiel Paul Hunsdorfer la 1810 en Hungara reĝlando, en Nagyszalók (nuntempa Veľký Slavkov en Slovakio). Li mortis la 1891 en Budapeŝto.
Biografio
Pál Hunfalvy devenis el germana familio. Li frekventis lernejojn en Miskolc kaj Késmárk. En 1833 li iĝis edukisto ĉe familio. Ekde 1838 li estis advokato, poste instruisto en ĉeflernejo, dume li okupiĝis pri lingvoj. Dum la liberecbatalo en 1848-1849 li estis notario de la parlamento. Inter 1851 ĝis sia morto li estis bibliotekisto de MTA kaj tiam li konatiĝis kun Antal Reguly kaj helpis lin. Li estis parlamentano en 1861 kaj inter 1865-1867. En 1869 li studvojaĝis al Balta maro por studi la lokajn lingvojn. Li redaktis diversajn lingvajn periodaĵojn kaj li strebis por la lingvaj kontaktoj kun la finnoj, sekve li kontraŭis la turkajn lingvajn kontaktojn.
11040 Wundt
11040 Wundt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana fiziologiisto kaj psikologiisto Wilhelm Wundt (1832–1920), agnoskita kiel la fondinto de la eksperimenta psikologio. En unu el la plej gravaj verkoj en la historio de psikologio: Grundzäuge der physiologischen Psychologie (1873 - 1874), Wundt emfazis la uzon de la eksperimentaj metodoj en psikologio.
Wilhelm Wundt jam estis lasinta sian nomon (sub latinigita formo) al la asteroido 635 Vundtia.
NGC 2889
NGC 2889 (aliaj indikoj — MCG -2-24-26, IRAS09247-1125, PGC 26806) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Lübs (Antaŭpomerio)
Lübs estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Lübs, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Annenhof, Borkenfriede, Heinrichshof kaj Millnitz.
Saint-Sébastien
Saint-Sébastien estas la nomo de pluraj artikoloj.
Oliva (koloro)
La oliva, nomata ankaŭ olivverda aŭ "militista verda", estas koloro bazata sur la koloraro de kelkaj variaĵoj de verdaj olivoj, tio estas, de la fruktoj (nematuraj aŭ maturaj) de la olivarbo (Olea europaea) kaj de la specoj plej ofte komercataj por manĝo. La referenco kaj modelo por la oliva koloro estas normiga nuancaro, kiu aperas en inventarioj kaj kolorkatalogoj kaj estas tute normigita; ĝi estas perceptebla kiel flaveca duonmalhela verda koloro, de modera satureco, ​ tamen, kolormezure, ĝia tono korespondas reale al malhela flava koloro, pro kio ĝi estas akirebla per mikso de flava kun nigra.
Uzado
La oliva estas simila al ofta koloro de la vegetaĵaro, pro kio estas utila por kamuflado se uzata en taŭga kunteksto, ekzemple ne sur neĝo, kie evidente taŭgas blanka koloro. Pro tio tiu koloro estas tre grava strategie en militkampanjoj, tradicia en uniformoj de militistoj kaj por ekstera farbado de militistaj vehikloj kiel tankoj, ĵipoj kaj amfibiaj veturiloj. La tonoj kaj nuancoj de la oliva koloro por militista uzado varias laŭ epoko kaj lando. Ĝi estas uzata sola aŭ kombine formante parton de kamufla modelo kun aliaj koloroj. Similcele estas olivkoloraj ankaŭ la vestoj kaj iloj uzataj por ĉasado kaj aliaj aktivecoj en naturo.
Géza Braun
Géza Braun [braŭn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Braun Géza estis hungara kemiisto, profesoro, farmakologo.
Géza Braun naskiĝis la  1896 en Eger. Li mortis la 1978 en Novjorko.
Biografio
Géza Braun akiris kemiistan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1922, post 3 jaroj li doktoriĝis. Post siaj studoj li restis samloke por instrui apud Géza Zemplén. En 1928 helpe de stipendio en universitato en Ĉikago, kie li kreis novan pli bonan sistemon pri produkto de sukeroj el sukerkano. Li revenis al Budapeŝto, sed baldaŭe li havis inviton al Harvard, kie li okupiĝis pri medikamentoj pri kormalsanoj.
Poul Jorgensen
La persona nomo Poul Jorgensen povas signifi la jenajn:
Cura Carpignano
Cura Carpignano estas komunumo de Italio.
NGC 2890
NGC 2890 (aliaj indikoj — MCG -2-24-24, PGC 26778) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karabanovo
Karabanovo (Карабаново) estas urbo en Rusio.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Ŝerna (Шерна) (enenfluaĵo de rivero Klazjma (Клязьма)).
En la urbo estas fervoja stacio.
Laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Miklós Reusz
REUSZ Miklós (reus) estis hungara operkomponisto naskita en Arado la 26-an de aprilo 1898 kaj mortinta en Arado la 16-an de marto 1960.
Habartice
Habartice (Ebersdorf) estas vilaĝo kaj komune kun domaro Háj ankaŭ municipo en nordo de Ĉeĥio, en distrikto Liberec, en Regiono Liberec. Ĝi situas en Fridlanta terlango proksimume 11 kilometroj norde de urbo Frýdlant rekte sur ĉeĥa-pola ŝtatlimo. Habartice havas  kaj apartenas al ĝi ankoraŭ domaro Háj kun 12 daŭraj loĝantoj. En la vilaĝo estas infanĝardeno kaj baza lernejo.
La plej proksima fervoja stacio estas en Černousy, ĝis Habartice veturas aŭtobuso de ČSAD Liberec el Frýdlant. La municipo havas kun Frýdlant ŝosean komunikon sur ŝoseo n-ro 13 kaj situas ĉi tie ŝosea limpasejo en polan Zawidów. Zawidów kaj Habartice komune senpere najbaras, ununura, kio apartigas ilin, estas rojo Kočičí potok (en Esperanto Kata rojo).
En la pasinteco apartenis al Habartice ankaŭ domaro, resp. solejo Buschhäuser (ankaŭ Puschhäuser), pereinta post la dua mondmilito. Ĝi situis sudokcidente de Habartice direkte al Černousy, en valo de sennoma rojo sur la limo de la municipa katastro.
Historio
Habartice kaj la najbara Závidov (Seidenberg, pole Zawidów) ekzistas unu apud la alia eble jam ekde la 10-a jarcento. Se ne estus rojo Kočičí potok, kiu apartigas ilin, ili verŝajne kuniĝus en unu municipon. La unua mencio pri Zawidów estas el la jaroj 1341–46, pri Habartice el la jaro 1399.
Habartice kaj Zawidów estis tre mallarĝe kunigitaj - la loĝantoj ekzemple vizitis komunan preĝejon en Zawidów – ĝis la jaro 1620, kiam la zawidowa senjorujo estis apartigita de la senjorujo frýdlanta. La fakta limo inter du ŝtatoj estiĝis en la jaro 1635, kiam Luzacio estis alligita al Saksio. Post fino de la tridekjara milito centoj da ekzilintoj el Fridlantio ekloĝis ĝuste en la zawidowa sejorujo (nombro de domoj de Zawidów tiam plialtiĝis al 200).
Post fino de la dua mondmilito estis el Habartice forŝovita unue proksimume cento da regnaj germanoj kaj poste plua cento da lokaj germanoj (plejparte temis pri familioj de naziaj funkciuloj). En la dua fazo de la forŝovo estis en kolektan centron en Frýdlant transŝovitaj pluaj proksimume 1200 loĝantoj. En la municipo tiel restis sole 21 personoj – germanaj antifaŝistoj – kaj eĉ el tiuj pluaj 8 homoj propravole forloĝiĝis. Novaj enloĝintoj venadis en la municipon ĉefe el ĉirkaŭaĵo de Sedlčany kaj Votice.
La 5-an de oktobro 1950 estis al Habartice alligita domaro Háj. En duono de la jaro 1980 estis simile alligita Pertoltice, kiu denove memstariĝis al la 1-a de januaro 1991.
Atako kontraŭ Habartice la 21-an de septembro 1938
En la municipo estis rilate al ĝia situo ĉiam lokigita doganejo kaj apartenanta doganeja gardistaro. En la tempo de endanĝerigo de Ĉeĥoslovakio en la 1930-aj jaroj plialtiĝis nombro de membroj de ĉi tiea financa gardistaro el kutimaj 5 je 13. La membroj de tiu ĉi gardistaro verŝajne kreis kernon de loka taĉmento de Gardistaro de defendo de ŝtato (GDŜ) (taĉmento 126). La 20-an de septembro 1938 konstatis esploro de la taĉmento, ke al la ŝtatlimo trasŝoviĝis taĉmetoj de la 71-a infanteria regimento el Görlitz. Tri batalionoj de tiu ĉi regimento devis ataki Fridlation: la 1-a bataliono tra Oldříš kaj Bulovka, la 2-a bataliono tra Jindřichovice kaj la 3-a bataliono tra Heřmanice. La taĉmento de GDŜ decidiĝis fortikiĝi en konstruaĵo de la doganejo. La 21-a de septembro 1938 je la tri kaj tridek frumatene ekatakis kontraŭ la doganejo proksime 40 membroj de Freikorps kun uzo de fusiloj kaj grenadoj. La taĉmento de GDŜ defendis sin el la unua etaĝo de la doganejo per la samaj rimedoj. La germanaj atakantoj provis la konstruaĵon de doganejo neniigi per dinamito, sed tion ili ne sukcesis. La defendantoj male sukcesis pertelefone alvoki armean subtenon el Liberec. La alveturantaj fortoj tamen venis sub pafadon de maŝinpafilo el Zawidów, sed ĉirkaŭ la sesa horo ili malgraŭ tio trapenetris al la doganejo. Sed tiutempe la germanoj estis retiriĝantaj - tri atakantoj falis kaj dek ses da ili estis vunditaj. En la ĉeĥa flanko estis kvar vunditoj. La financa gardistaro estis el la municipo revokita la 29-an de septembro, la taĉmento de GDŜ je unu tago pli poste.
(13670) 1997 JD15
(13670) 1997 JD15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Lübstorf
Lübstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lützow-Lübstorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Baldassarre Boncompagni
Princo Baldassarre Boncompagni-Ludovisi (10a de majo 1821 – 13a de aprilo 1894), estis itala historiisto de matematiko kaj nobelo.
En 1847 la papo Pio la 9-a nomumis lin membro de la Nacia Akademio de la Linkoj. Inter 1850-1862 li produktis studojn pri matematikistoj de la Mezepoko kaj en 1868 li fondis la bultenon Bullettino di bibliografia e di storia delle scienze matematiche e fisiche. Post la aligo de la Papaj Ŝtatoj en la Reĝlando de Italio (1870), li malakceptis plian partoprenon en la nova Akademio de la Linkoj, kaj ne akceptis la nomumon kiel Senatano de la Regno proponita de Quintino Sella. Li tamen funkciis kiel membro de kelkaj aliaj italaj kaj eksterlandaj akademioj.
Calonectris
Calonectris estas genro de marbirdoj. Ĝi enhavas tri grandajn pufinojn. Estas du aliaj genroj de pufinoj. Nome Puffinus, kiu enhvas ĉirkaŭ dudek malgrandajn al mezgrandajn pufinojn, kaj Procellaria kun aliaj kvar grandaj specioj. Tiu lasta estas kutime nomata kiel petreloj, kvankam oni supozas, ke ili estas pli proksime rilataj al la pufinoj ol al la aliaj petreloj. La taksonomio de tiu grupo estas kaŭzo de ioma debato, kaj nur ĵuse oni disigis la taksonon de la Kaboverda pufino el la Flavbeka pufino.
Priskribo
La specioj de tiu grupo estas longflugilaj, malhelbrunaj al grizbrunaj supre, kaj ĉefe blankaj sube. Ili estas pelagaj for de la reprodukta sezono. Ili estas plej komunaj en moderklimataj kaj malvarmaj akvoj.
Tiuj Procelarioformaj birdoj flugas per rigidaj flugiloj, kaj uzas pufinan flugoteknikon kiu konsistas el moviĝi tra la ondofrontoj per minimuma aktiva flugo. Ties flugmaniero ŝajnas pli kvazaŭ de albatroso ol de la specioj de la genro Puffinus.
La Flavbeka pufino havas du subspeciojn. C. d. diomedea reproduktiĝas en Mediteraneo kaj C. d. borealis en Azoroj, Kanarioj kaj Madejro. Ili disiĝas tra la tuta Atlantika Oceano kaj en okcidenta Hinda Oceano. Tiuj povus esti distingaj specioj (Heidrich et al. 1998).
La pufinoj de la genro Calonectris  venas al insuloj kaj marbordaj klifoj nur por reproduktiĝi. Ili estas noktulaj ĉe la koloniaj reproduktejaj lokoj, preferante senlunlumajn noktojn por minimumi predadeblon. Ili nestumas en nestotruoj kaj ofte elsendas kontaktalvokojn ĉe siaj noktaj vizitoj. Ili demetas unusolan blankan ovon.
Ili manĝas fiŝojn, kalmarojn kaj similajn oceanajn manĝojn. Ili sekvas fiŝkaptadajn ŝipojn por elpreni fiŝorestaĵojn.
Listo de specioj
Oni priskribis du prahistoriajn speciojn, Calonectris krantzi el fosilioj de komenca Plioceno kaj Calonectris wingatei el meza Pleistoceno.
Bilabialo
En fonetiko, bilabialo (aŭ dulipa konsonanto, aŭ pleonisme bilabiala konsonanto) estas konsonanto artikulaciata per ambaŭ lipoj. La bilabialaj konsonantoj identigitaj de la Internacia Fonetika Alfabeto (IFA) estas:
La Oŭera Igba havas sesopan kontraston inter bilabialaj plozivoj:.
Ŝvabio
Ŝvabio aŭ Ŝvabujo, Schwaben, povas signifi:
Al-Kamiŝli
Kamiŝlo  aŭ Kamiŝli (arabe القامشلي, latinliterigo laŭ DMG Al Qāmišlī, kurde Qamişlo, sirie ܩܡܫܠܐ , Qamishlo aix  ܒܝܬ ܙܠܝܢ  , Beth-Zalin) estas urbo en Sirio, proksime de la limo al Turkio. Laŭ stato de la jaro 2007, la urbo havis sume 232 258 loĝantojn. La urbo estas la plej granda loĝloko en la siria gubernio Hasaka, kies administra centro tamen estas la samnoma urbo Al-Hasaka, la laŭ nombro de loĝantoj dua plej granda gubernia urbo.
130069 Danielgaudreau
130069 Danielgaudreau estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Daniel Gaudreau, Gvidanta Sistema Inĝeniero por la Lasera Altimetro de OSIRIS-REx. Li ankaŭ havis tiun rolon por la Fajna Sensilo de Gvidado de la kosmoteleskopo James Webb, krom esti Sistema Programara Inĝeniero. Li estis ankaŭ engaĝita kiel Inĝeniero de Projekto de Grunda Segmento por la Programo de Kanada Kosmostacio.
Paterswolde
Paterswolde estas vilaĝo en la nederlanda komunumo Tynaarlo en la provinco Drenthe. Parto de la vilaĝo situas en Haren, en la provinco Groningen. Je la 1-a de januaro 2006 la vilaĝo havis 3788 loĝantojn. Paterswolde formas aglomeraĵon kun la vilaĝo Eelde, konata kiel Eelde-Paterswolde.
Viszló
Viszló [vislO] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
Paterswolde
Situo de Paterswolde en Tynaarlo.
Viszló
Situo
Viszló situas en montetaro Cserehát en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szendrő troviĝas 20, Edelény 30, Miskolc 70 km-ojn.
Onidiro
Laŭ la vilaĝanoj la nomo signifas: visz hungare: portas, ló: ĉevalo, sekve tio signifas tion, ke Viszló tie troviĝas, kiun punkton la ĉevalo atingas ĝis vespero.
Diskoforo
Diskoforo, (el greka - "disko-portanto") estis bronza skulptaĵo fare de la klasika greka skulptisto Polikleto, kreinto ankaŭ de la Doriforo kaj de la Diadumeno, kaj tiele ankaŭ de ties multaj romiaj marmoraj kopioj. (Oni ne konfuzu kun la Diskobolo de Mirono, kiu montras diskon anstataŭ ties ĵeton, ne portita.)
Kiel ĉe la Doriforo kaj la Diadumeno, ĝi estis kreita kiel ekzemplo de la "kanono" de Polikleto de la ideala homa formo en skulptarto. Ĝi montras junan, muskolhavan, fortikan atleton en momento de atento antaŭ diskoĵeto. Plej marmoraj kopioj montras la aldonon de marmora arbostumpo - marmoro estas pli malforta sed ankaŭ pli peza ol bronzo - ĉar la stumpo necesas por subteno. Tiuj kopioj estas ankaŭ ofte perdintaj siajn brakojn, kiuj estis ofte restaŭritaj.
Majstro Rutgero
Majstro Rutgero (mortinta proksimume 1333) estis ekde 1331 kvara katedralkonstruestro ðe la katedralo de Kolonjo kiel posteulo de Majstro Johano. Li estis geedziĝinta kun Lya. Lia posteulo estis Majstro Miĥaelo.
Santa María Yalina
Santa María Yalina estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Maria Yalina. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 442.
Geografio
Santa María Yalina apartenas al la distrikto Villa Alta al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 292 loĝantojn. El tiuj estis 136 viroj kaj 156 virinoj. La komunumo havas surfacon de 40,83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1860 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 296 indiĝenoj. El tiuj 256 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 256 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
András Mózes
MÓZES András [mo:zeŝ] estis rumania hungara eklezihistoriisto. Li naskiĝis en Sáromberke la 1-an de aprilo 1904 kaj mortis en Kluĵo la 24-an de majo 1990. Li estas la patro de literatuhistoriisto Huba Mózes.
Kariero
András Mózes akiris diplomon en la Reformita Teologio de Kluĵo (1928), doktoriĝis en Debreceno (1942) kaj diplomitiĝis en la Universitato Bolyai pri hungara lingvo kaj universala historio (1949). Li estis pastro en Coldău, de 1934 instruisto pri religio en Kluĵo. Somloke teologia docento (1948-72).
(12403) 1995 QD3
(12403) 1995 QD3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
La Rochelle (Haute-Saône)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Listo de lokoj en Moskvo rilataj al historio de Esperanto
Ĉi tiu listo enhavas informon pri lokoj rilataj al historio de Esperanto en Moskvo (Rusio).
Listo de kamerunaj esperantistoj
Listo de kamerunaj esperantistoj
Koppányszántó
Koppányszántó [kopAnjsAntO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási. Koppány estis historia figuro kaj samtempe nomo de rojo trafluanta la vilaĝon, szántó signifas plugtero.
Situo
Koppányszántó situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Dombóvár troviĝas 29, Tamási 17 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1333. Tiutempe la loko estis prospera bieno. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, poste hungaroj refondis la vilaĝon. La kampoj apartenis al episkopejo de Veszprém.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, migra poŝto.
John Cleland
John Cleland (n. la 24-an de septembro 1709 - la 23-an de januaro 1789) estis tre fama angla romanverkisto konata pro verkado de Fanny Hill. John Cleland estis la lasta filo de William Cleland (1673/4 - 1741) kaj Lucy Du Pass. Li naskiĝis en Kingston upon Thames, en Surrey, Londono. Lia patro estis oficiro de la brita mararmeo.
En novembro de 1749, Cleland estis arestita, kune kun la eldonistoj de Fanny Hill. En la tribunalo, Cleland malakceptis la romanon kaj diris, ke li nur povas "deziri el mia animo", ke la libro estu "entombigita kaj forgesita". La libro tiam estis oficiale forpelita. Ĝi ne estis laŭleĝe publikigita dum pli ol cent jaroj. Tamen, ĝi daŭre vendis bone en pirataj eldonoj. En marto de 1750, Cleland produktis tre leĝeran version de la libro, sed ĝi ankaŭ estis malpermesita.
NGC 2891
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Curiglia con Monteviasco
Curiglia con Monteviasco estas komunumo de Italio.
Karabaŝ
Karabaŝ (Карабаш) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
(19642) 1999 RK94
(19642) 1999 RK94 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
49698 Váchal
49698 Váchal estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa artisto Josef Váchal (1884–1969), kies specifa verko kombinas, , manan pentradon, poezion ĉe la limo de la simbolismo, secesion kaj ekspresionismon. Lia ĉefverkoj inkludas "La Sanga Romantika Amo" kaj "Šumava montoj mortantaj kaj romantikaj".
Karabaŝ
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75415.
La urbo estis fondita en jaro 1822.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1933.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio Pirit (Пирит).
En jaro 1959 la urbo havis 24,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 15,9 mil loĝantojn.
Přibyslav
Přibyslav (Primislau) estas urbo en Ĉeĥio. La urbo troviĝas en distrikto Havlíčkův Brod, en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie. Ĝi situas sur rivero Sázava, 23 km nordoriente de urbo Jihlava kaj 12 km sudoriente de urbo Havlíčkův Brod.
Historio
La unuaj skribaj mencioj devenas el la 13-a jarcento.
Wojciech Kazimirski-Biberstein
Wojciech Kazimirski-Biberstein (naskiĝis la 20-an de novembro 1808 en Korchów (distrikto Biłgorajski), mortis la 22-an de junio 1887 en Parizo) – pola orientalisto kaj iranologo, leksikografo, publicisto de la novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio, aktivulo de Granda Elmigrado.
Vivo
Wojciech Kazimirski-Biberstein eldonis en 1839 por vivteno "Vortaron francan-polan kaj polan-francan" (la unuan parton prilaboris mem), kiu estis plurfoje represata. Aŭtoro de la franca traduko de "Korano", eldonita en 1840 kaj plurfoje poste pro alta pritakso de orientalistoj. Tradukis arabajn tekstojn pri numismatiko por Lelewel. En 1846 eldonis "Vortaron araban-francan", kompletigitan de li en 1860. En 1876 eldonis polan tradukon de "Roza ĝardeno" de Mosleh-od-din Sadio. Samjare sensukcese provis lerni la persan lingvon en Kolegio de Francio. Distingita per franca Honora Legio kaj persa Ordeno de la Suno.
Gonzalo Rubalcaba
Gonzalo Julio Gonzales Ponseca Rubalcaba (* 27-an de majo 1963 en Havano) estas kuba ĵazpianisto. Krom kubo-rokmuzikaj projektoj li prizorgas la klasikan pianotriopon.
Vivo
Rubalcaba devenas de muzikema familio kaj estas filo de pianisto Guillermo Rubalcaba kaj nepo de komponisto Jacobo Gonzales Rubalcaba. Komence li lernis ludi frapinstrumentaron kaj prezentis jam kiel kvinjarulo. Inter 1971 kaj 1983 li sekvis klasikmuzikan edukadon. Li studis perkutadon pianludon, kaj kompozicion ĉe konservatorio kaj poste ĉe la Havana Instituto de Belaj Artoj (ekzameno pri kompozicio en 1983).
Krom eŭropa klasika muziko lin ankaŭ influis la populara kuba muziko, en kiu eblis improvizi kaj enigi proprajn muzikajn ideojn. La unuan fojon Rubalcaba koncertvojaĝis ekster Kubo en 1980 – en la aĝo de 17 jaroj - al Panamo kaj Kolumbio; poste li vojaĝis en 1983 kun la salsobando Orquesta Aragon al Afriko kaj al Parizo.
Dizzy Gillespie estis la unua usona muzikisto, kun kiu li en 1985 kunlaboris en Havano. Lia kunlaboro kun la germana muzikproduktisto rezultigis unuajn tutmondajn publikadojn kaj koncertvojaĝojn en Eŭropo. Gonzalo geedziĝis novembron de 1986. Li kaj sia edzino Maria transloĝiĝis en 1990 al Sankta Domingo en Domingo (ekde 1996 ili loĝas en Florido kaj havas intertempe tri gefilojn en la aĝoj de 8, 12 kaj 14 jaroj).
En Usono li unuafoje rajtis koncerti en 1993 post propeto de Wynton Marsalis kaj de la vidvino de Dizzy Gillespie.
Verkaro
Jam dum la studon li muzikis kun Frank Emilio, Chucho Valdés, Paquito D'Rivera kaj Arturo Sandoval. En 1985 li prezentis sian propran bandon Grupo Projecto dum la Nordamara Ĵaz-Festivalo kaj la ĴazFesto Berlino, kun kiu li verkis pri kunfando de ĵazroko, bibopo kaj kuba son-muziko. Siajn unuajn sonregistraĵojn li faris en la Egrem-Studioj en Havano komence ĝis meze de la 80-aj jaroj (i. a. „Inicio“ – solopiano-albumo kaj „Concierto Negro“). Komence de 1986 li publikigis tri albumojn per la frankfurta diskeldonejo „Messidor“ kun sia Kuba Kvaropo: „Mi Gran Pasion“, „Live in Havana“, kaj „Giraldilla“. Ĉi tiuj registraĵoj montras lian temperamenton, lian virtuozecon kaj ke li tiutempe jam estis influita de ĵazo. La ĵazelementoj tiam ja estis eroj de sia muziko, sed li pli laboris per perkutado kaj ritmoj, do eroj de afrik-kuba tradicio.
En 1986 Gonzalo Rubalcaba konvinkis per prezentado sur la Ĵaz-Festivalo je Havano li koncertis per triopo kun Charlie Haden kaj Paul Motian. En 1989 Charlie Haden irigis lin al Internacia Ĵaz-Festivalo de Montrealo, por denove ludi en ĉi tiu triopo. (La sonregistraĵoj publikigis nur en 1997 sub la titolo „The Montréal Tapes: Charlie Haden with Gonzalo Rubalcaba & Paul Motian“.) Pli malfrua registraĵo de la triopo de la Ĵaz-Festivalo je Montreux en 1990 aperis en 1991. La komence publikigita studio-albumo „The Blessing“ (kun Haden kaj Jack DeJohnette jam montras la ĵazpianiston Gonzalo Rubalcaba.
En 1992 li surdiskigis per sia novformita bando Proyecto Latino sian „Suite 4 Y 20“. Dumpase de la postvenontaj jaroj ĉiam denove sekvis novaj diskoj, ekzemple omaĝo al Dizzy Gillespie („Diz“) aŭ la granda latinid-ĵaza suito „Antiguo“, sur kiu li prezentis la sumon de sia ĝistiama muzikado kaj de ĉiuj siaj influoj. Okulfrapas ĉiam denove lia brila virtuozeco, kiu tamen efikas kvazaŭ memkomprenebla. Je preciza aŭskultado tamen ankaŭ okulfrapas gravaj apartaĵoj de la melodiaro, melodiaro kiu saltas tien kaj reen inter la stiloj – komencanta en la lingvo de moderna ĵazo, poste transiranta en klasikajn aŭ kubajn formoj, kvazaŭ la pianisto ne diferencigus inter ili.
Per „Inner Voyage“ Gonzalo Rubalcaba entreprenis vojaĝon internen, esploris nuancojn. En „Nocturne“ – ankaŭ tre intima albumo, Charlie Haden kaj Rubalcaba 2002 sonregistris kubajn kaj meksikajn bolerojn - por Rubalcaba iaspeca omaĝo al la pli malnova generacio de Kubo.
En 2001 li vojaĝis en kvar diversaj ensembloj, i. a. En duopo kun Chick Corea, en 2002 li elsondis la eblecojn de triopo en la kontrastriĉa „Supernova”. La albumo „Paseo“ ree ligas al liaj pli elektromuzikaj ekskursoj de „Antiguo“ – latinamerika kunfandomuziko, improvizita moderna ĵazo kaj reveno al la kubaj radikoj.
Stilo
Malgraŭ lia granda stila larĝeco Gonzalo Rubalcaba tamen nuntempe klare validas kiel ĵazpianisto. Pro sia afrik-kuba fono kaj lia pli frua perkutado-edukado la ritmo ludas gravan rolon en lia muzikado. Li mem rigardas pianon ankaŭ kiel „ero de la perkutinstrumenta familio“. Grandiozan ritman, melodian kaj harmonian ideoriĉecon li pruvas ankaŭ en „The Trio“ kun Brian Bromberg kaj Dennis Chambers, 'diserigante' ĵazajn normkantojn kaj kunmetante ilin kiel tute novajn apartajn pecojn.
Insulo Howland
Insulo Howland aŭ Hoŭlando (Howland Island) estas korala insulo (atolo) kaj parto de la Usonaj Malgrandaj Insuloj, dependa teritorio de Usono en Oceanio. Geografie ĝi konsideratas parto de Polinezio.
Usono en 1857 ekposedis la insulon Howland, evidente senhoman. Trovaĵoj montras, ke dum iuj tempoj la insulo estis loĝata de polinezianoj.
La insulo estis la loko, ke Amelia Earhart, provante ĉirkaŭflugi la mondon, neniam atingis.
Olhos-d'Água
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Bocaiúva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Mikušovce (distrikto Ilava)
Mikušovce (hungare Mikosfalva [mikoŝfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mikušovce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Ilava troviĝas je 8 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la antaŭhistoriaj tempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1259 en latina formo "villa Mikus". En 1784 loĝis tie 756 vilaĝanoj (156 familioj) en 133 domoj, en 1828 353 vilaĝanoj en 91 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Mikusócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mikosfalva 902 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mikušovce 1026 homoj, (984 slovakoj). La komunumo havas lernejon.
Elek Köblös
KÖBLÖS Elek [koebloeŝ] estis rumania hungara politikisto, redaktoro, publicisto. Li naskiĝis en Sáromberke la 12-an de majo 1887 kaj mortis en Sovetunio la 9-an de oktobro 1938.
Kariero
Elek Köblös finis kvar kolegiajn klasojn en Nagyenyed, poste li iĝis meblistolernanto en Marosvásárhely. Post metiistiĝo (1905) li fariĝis ano de lignolaborista sindikato kaj de Socialdemokrata Partio. Dum la revolucioj en 1918-19 li estis batalionestro de Ruĝa Armeo. Li elmigris en Aŭstrion, poste en Rumanion, kie li patroprenis en la fondadkongreso de la komunista partio. Oni arestis lin, li liberiĝis en 1922. De 1924 li estis ĉefsekretario de la rumana komunista partio. En 1926 li devis elmigri, komence en Ĉeĥoslovakion, poste en Sovetunion, kie laŭ eltrovitaj akuzoj oni enprizonigis lin, kie li mortis. Oni rehonoriĝis lin en 1956. Li redaktis la semajngazeton Előre de Târgu Mureș, Munkás de Bukareŝto.
Jezuita preĝejo (Sibiu)
La Preĝejo Sankta Triunuo (rumane: Biserica Parohială Romano-catolică Sf. Treime; germane: Jesuitenkirche Zur Heiligen Dreifaltigkeit in Hermannstadt) estas eksa jezuita kirko en baroka stilo. Ĝi situas ĉe Granda Placo Sibiu en Rumanio formante unuon kun la iama jezuitanejo, la nuna romkatolika paroĥestreja.
Historio
Ekde 1543 ĉiuj kirkoj estis protestantismaj. Nur kiam Transilvanio habsburgiĝis reestiĝis katolika komunumo.
Post 1689 ceditis al la jezuitoj vend-pergoloj de sur Granda placo. Kiam ili postulis konstruareon kirkan samloke la urba magistrato rifuzis. En 1721 la komandanta generalo Damian Hugo von Virmont prezentis finvortigitan kontrakton laŭ kiu la jezuitoj ricevis sufiĉe da areo kaj por kirko kaj por palaco. La fundamenta ŝtono metitis en 1726. En 1733 la konstruo finiĝis kaj konsekron faris en la 13.9. lia episkopa moŝto Gregor Sorger La arkitekture memstara turo, tra kiu kondukas strateto inter la Granda kaj la Malgranda placo aldonitis nur en 1738. Post neniigo de la ordeno en 1773 la konventa kirko iĝis simpla paroĥuja preĝejo por la romkatolikaj fideluloj.
Ekipaĵo
Inter la ĉefe baroka aferaro interna plej valoras pentraĵo de la Dipatrino kun Infano supre de la tabernaklo; specialistoj taksas ĝin la plej grava barokpentraĵo de tuta Sibio. Ĉe la suda vando de la altarejo estas monumento tomba de feldmarŝalo Otto Ferdinand von Abensperg und Traun (1677–1748), verko de la skulptisto Anton Schuchbauer. La vitraloj kun motivoj bilbiaj, hagiografiaj kaj alegoriaj faritis en 1901 en Budapesto en klasikisma stilo. Pentrotrompo ŝajnigas diversajn artistaĵojn esti pli grandaj ol ili vere estas. La bildojn en la navo faris la germana pentristo Ludwig Kandler en 1904.
Karabulako
Karabulako (Карабулак) estas urbo en Inguŝio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 26403X.
La interurba telefona kodo estas 87244, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 0 horoj (en jaro 2005).
Stripufino
La Stripufino, aŭ laŭ la latina scienca nomo Calonectris leucomelas ankaŭ Blankanigra pufino, estas specio de marbirdo. Tiu birdospecio estas 48 cm longa kun enverguro de 122 cm. La plumaro de la supraj partoj estas malhele grizbruna kaj tiu de la subaj blanka. Ĉe la kapo montras brunan striecon de varia denseco.
Karabulako
En jaro 2002 la urbo havis 31,3 mil loĝantojn.
Stripufino
Tiu specio estas pelaga, sed loĝas ankaŭ en internaj akvoj. Ili loĝas en la Pacifika Oceano, kaj nestumas en Japanio kaj en multaj el ties ĉebordaj insuloj. Post reproduktado, la Stripufino migras al suda Aŭstralio. Oni registris ĝin certe el la okcidenta marbordo de Usono kaj el la suda marbordo de Barato.
La Stripufino manĝas ĉefe fiŝojn kaj kalmarojn. Ili sekvas fiŝkaptadajn ŝipojn, allogitaj al la restoj de anĉovoj ĉe Japanio.
Stripufinoj uzas nestotruojn por reproduktiĝi. Ili preferas arbarajn montetojn.
Saint-Sébastien (Creuse)
Saint-Sébastien estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 689 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Sébastien etendiĝas sur 24,98 km², kaj havis 689 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 28 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Saint-Sébastien situas je alteco de 361 metroj.