cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medinaceli
Historio
Ĝia origino devenas el la malnova Occilis, urbo de la beloj kaj romianoj. Medinaceli estis, de la tempo de la romia okupacio, sur altaĵo oriente de kiu okupis la keltiberan Occilis. Dum la romia okupacio de Hispania, ĝi komencis ekspluati salon en la valo (la eltirado de salo daŭris ĝis 1994) kaj ĝi konstruis en la vilaĝo la interesan romian triumfarkon kaj la Fontanon de la Kanalo.
Veturilproduktado de Hungario
Ŝipoj
La DDSG (Erste Donau-Dampfschiffahrts Gesellschaft) fondis fabrikon en Óbuda (nun parto de Budapeŝto), kie la unua vaporŝipo preziĝis je 1837 (Árpád). Tie oni konstruis en 1839 la unuan ferkorpan ŝipon de la kontinento. La DDSG havis monopolon pri ŝipado sur la Danubo ĝis 1858. Poste la entrepreno sukcese venkis la konkurantojn kaj iĝis la plej granda riverŝipada entrepreno.
Medinaceli
Historio
La areo apartenis al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Temis pri lima urbo inter kristanaj kaj islamaj areoj, de mallarĝaj stratetoj kaj priviliegia strategia loko.
Veturilproduktado de Hungario
Ŝipoj
La ŝipkonstruan monopolon de DDSG rompis la fabriko de József Hartmann. En tiu fabriko konstruiĝis la Hableány, kiu ŝipis de (Buda)Peŝto ĝis Parizo en 1867. Oni konstruis tie ankaŭ la monitorajn ŝipojn Maros kaj Leitha, plej modernajn riverajn militŝipojn de Eŭropo.
Oni konstruis en la fabriko Ganz Hajógyár la unuan dizel-elektran ŝipon de Eŭropo (1938). Ĝi havis la nomon Széchenyi kaj estis ŝovelrada triŝipo.
Post la dua mondmilito, oni konstruis ŝipojn en la Balatonfüredi Hajógyár (Ŝipfabriko de Balatonfüred), ĉe MAHART. En la 1960-aj jaroj disvastiĝis la dizelaj ŝipoj kaj aperis ekskursaj ŝipoj en la produkta paleto.
Medinaceli
Historio
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio malpliiĝis ĉar sendependiĝis Salinas de Medinaceli. Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Beltéjar, Benamira, Blocona, Esteras de Medinaceli, Fuencaliente de Medinaceli kaj Salinas de Medinaceli. Fuencaliente aligis Azcamellas kaj Torralba del Moral.
Veturilproduktado de Hungario
Ŝipoj
Hodiaŭ oni ne konstruas grandajn ŝipojn en Hungario.
Medinaceli
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj estas la kastelo (nuna tombejo), la romia triumfarko, la preĝejo, la placo, tradicia arkitekturo kaj historia komplekso (Havaĵo de Kultura Intereso), blazonhava duka palaco, konvento, arabaj restaĵoj kaj rigardejo.
Veturilproduktado de Hungario
Ŝipoj
pli detale en la hungara
Vaporlokomotivoj
La unuan vaporlokomotivon produktis la MÁV Gépgyár en 1873, sub gvido de Zsigmond Kordina. La unua hungare planita lokomotivo estis prezentita en 1878 en la Pariza Monda Ekspozicio. Tiuj lokomotivoj havis la rapidon de 80-90 km/h. Oni konstruis en 1900 lokomotivon kun kapablo je rapido de 100 km/h (201-a serio).
Inter la du mondmilitoj, oni klopodis je ŝpara funkciado de la lokomotivoj. Oni konstruis en 1924 la faman universalan lokomotivon de la 424-a serio, kun kvar kunligitaj radparoj. Ĝi havis simplan konstruon, tiel estis facile riparebla, ĝi konsumis relative malpli da karbo. Tiu tipo estis produktita ĝis 1958.
Elektrolokomotivoj
La evoluigon, testadon de la elektraj lokomotivoj faris Kálmán Kandó entuziasme en la 1920-aj jaroj. La elektraj lokomotivoj ektrafikis la 12-an de septembro 1932 inter Budapeŝto kaj Komárom, per V-40-a lokomotivo. Tiuj lokomotivoj estis unufazaj, 50-periodaj, funkciantaj kun alterna kurento de tensio de 16.000 V. La elektron transformis en la lokomotivo fazoŝanĝilo al trifaza 1000-volta kurento, por la motoro. Tiu sistemo havis la avantaĝon, ke ĝi direkte ligiĝis al la landa elektroenergia sistemo. Tiuj V-40-aj (kaj V-60 por ŝarĝotransporto) lokomotivoj trafikis dum 30 jaroj.
Paŝelkavatoro
Paŝelkavatoro , paŝbagro aŭ araneelkavatoro estas staranta elkavatoro. Ĝi laboras ofte nu staranta. Simile kiel tradicia hidraŭlika elkavatoro la paxelkavatoro havas turneblan supran parton (supra ĉaro) ĉe kiu troviĝas la grubrako kun la almuntaĵoj. La la malsupra parto estas malsama. La paŝelkavatoro ne havas ordinaran rulekipaĵon kun radoj, sed havas kvar „gambojn“. La „gamboj“ estas muntitaj aŭ sur radoj aŭ sur subtenpiedoj. helpe de tiuj sendepende stireblaj gamboj la fosmaŝinstiristo povas stiri la maŝinon ekzemple en riverfluejo kaj labori tie. Tiaj kapabloj faras, ke la maŝino ankaŭ taŭgas por laboroj en rokozaj deklivoj, arbara mastrumado kaj en pezaĝflegado.
Veturilproduktado de Hungario
Elektrolokomotivoj
La serion V-43 produktis Ganz Villamossági Művek kaj Ganz-MÁVAG laŭ okcidenta licenco, ekde la 1960-aj jaroj. Tiu lokomotivo estis ekipita per silicia unudirektigilo. Tiuj lokomotivoj havas la povumon de 2200 kW kaj maksimuman rapidon de 130 km/h.
Paŝelkavatoro
Geschichte
Inventis la paŝbagro la svisa fabrikisto Ernst Menzi (1897–1984). La unua tipo enmerkatiĝis en la jaro 1966 kun la nomo “Menzi Muck“.
Uzo
La maŝino taŭgas por laboroj en malfacile atingeblaj terenoj, ekzemple en arbaro kaj sur deklivoj. Kun konvena ekipaĵo ĝi ankaŭ taŭgas kiel lignorikoltatoro. La paŝbagro ankaŭ taugas kiel amfibia laborilo. La paŝbagro ankaŭ taŭgas por savi homojn el montaro kaj post tertremoj. Ĝi jam ricevi la nomon „savaraneo“ en Germanujo.
Veturilproduktado de Hungario
Elektrolokomotivoj
Oni evoluigis en Hungario la V63-ajn lokomotivojn kun tiristoro (direktita duonkonduka unudirektigilo) (3600 kW, 120/160 km/h), ĝi estis ekuzita en 1976.
Dizelmotoraj lokomotivoj
La dizelmotorajn lokomotivojn evoluigis György Jendrassik en dua duono de la 1920-aj jaroj. Tiujn dizelmotorojn produktis ekde 1928 la Ganz-fabriko kun povumo de 90, 180, 440 kW. Ili havis komence la rapidon de 55-60 km/h.
Oni produktis en 1934 la faman Árpád sínautóbusz (Relaŭtobuso Arpad).
pli detale, hungare
Aviadiloj
La produktado de la aviadiloj komenciĝis en printempo de 1914 en la Magyar Lloyd repülőgép és motorgyár, en Aszód.
Por plenumi la militajn bezonojn, oni fondis ankaŭ la sekvajn fabrikojn krom tiu en Aszód:
1912-ben a közösen megalapította a Magyar Repülőgépgyár Rt.-t, ennek
Post la unua mondmilito, en Hungario oni rajtis okupiĝi nur pri civilaj, sportaj aviadiloj. Oni komence produktis aviadilojn en la Székesfehérvári Repülőgépjavító Üzem (ekde 1922), poste en ĉepela fabriko de Manfréd Weiss (1930). Oni produktis senmotorajn aviojn en Esztergom ĉe AeroEver Kft., fondita de Ernő Rubik en 1936.
La MÁVAG kaj Győri Vagon és Gépgyár konstruis ekde 1940 aviadilojn por la armeo.
Post la dua mondmilito, la hungara aviadilproduktado malrapide ĉesis. Unue ĉesis la produktado de la motoraj aviadiloj, poste eĉ tiu de la senmotoraj (Esztergom).
Kaŭkazaj miksaj arbaroj
La kaŭkazaj miksaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident- kaj centrazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). La ekoregiono kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj. La kaŭkazaj miksaj arbaroj estas parto de la tutmondaj 200-regiono kaŭkazaj, anatoliaj kaj hirkaniaj mezvarmaj arbaroj.
La organizaĵo Naturprotekto Internacie situigis la ekoregionon en la kaŭkazan biodiverseco-riĉaĵejon.
Priskribo
La ekoregiono okupas 170 300 kvadratajn kilometrojn en la montaroj de Kaŭkazo, en la sudo de eŭropa Rusujo, granda parto de Kartvelujo, la nordoriento de Turkujo, la oriento de Armenujo kaj la okcidento kaj la nordo de Azerbajĝano. Kaŭkazo konstituas tradician limon inter Eŭropo kaj Azio, same kun Malgranda Kaŭkazo kaj la orienta fino de Pontus-Montaro.
Estas ekoregiono kun granda biodiverseco, kaŭze de granda diverseco de biotopoj kaj kiu troviĝas al renkonto de tri biogeografiaj unuoj : Centra Eŭropo, Centra Azio kaj Mezoriento.
La klimato estas mezvarma, sed varias kune kun la altitudo.
Flaŭro
Ĉe la plej alta altitudo, la arbaro estas anstataŭita de montaraj herbejoj, kiuj alternas kun arbustaroj de kaŭkaza rododendro (Rhododendron caucasicum).
Faŭno
Ĉirkaŭ sep cent specioj de vertebruloj vivas en la ekoregiono.
Endemiismoj
La kaŭkazaj miksaj arbaroj prezentas unu el la niveloj de endemiismo plej altaj en la modera zono. 23 procentoj de la vaskulaj plantoj kaj 10 procentoj de la vertebruloj estas endemiaj.
Alpár Nagy
Alpár NAGY [nadj] estas rumania hungara etnografo. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 22-an de majo 1942.
Kariero
Alpár Nagy diplomitiĝis en Pedagogia Altlernejo de Târgu Mureș pri hungara lingvo-historio (1964), poste en UBB de Kluĵo pri historio (1980). Li instruis en pluraj vilaĝoj. Li esploris la historion de Mezőcsávás kaj de la vilaĝoj apartenantaj al ĝi.
2-Heksildekila benzoato
2-Heksildekila benzoato aŭ 2-heksildekila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj 2-heksildekanolo. 2-Heksildekila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Heksildekila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al 2-heksildekila grupo. Ĝi konsistas je 23 karbonatomoj, 38 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Pestovo
Pestovo (Пестово) estas urbo en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la distrikto Pestovskij.
Priskribo
Pestovo troviĝas oriente en la Novgoroda provinco, estas la plej orienta urbo de la provinco. La urbo situas je 320 km oriente de la Novgorodo, je 360 km sud-oriente (laŭ fervojo) de Sankt-Peterburgo kaj je 54 km okcidente de Ustjuĵna. Pestovo situas sur la bordo de la rivero Mologa, apartenas al la baseno de Volgo. En la urbo en 2020 loĝis 14 985 homoj.
Pestovo estis fondita en 1918 dum konstruado de fervojo, en 1965 ricevis statuson de urbo.
Simboloj
La blazono de la urbo Pestovo estis oficiale aprobita la kaj en la Rusia ŝtata heraldika registro ricevis la numeron 7328. La blazono estas arĝenta ŝildo, en kies centro situas rekte sidanta nigra urso, en la dekstra mano tenanta oran pistujon, en la maldekstra – oran pistilon.
La flago de la urbo Pestovo estis oficiale aprobita la kaj en la Rusia ŝtata heraldika registro ricevis la numeron 7329. La flago havas la proporcion 3:2 inter la longo kaj la alto kaj tre similas al la blazono. La flago estas blanka, en ties centro situas la sama urso kiel sur la blazono.
Ĵeraso
Ĵeraso (جرش) estas unu el la gubernioj de Jordanio. Ĝi situas norde de Amano, la landa ĉefurbo. La gubernio portas la nomon de ĝia ĉefurbo plej granda urbo, Ĵeraso. Ĝi havas kaj tie loĝas  personoj.
Hamiltono
Hamiltono (angle Hamilton) havas diversajn signifojn:
Emkendorf
Emkendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nortorfer Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Nortorf.
Monaĥejo Hovhannavank
Hovhannavank (armene Հովհանավանք) aŭ Monaĥejo Sankta Johano estas armena monaĥejo kiu troviĝas en la marzo Aragacotno, je 20 kilometroj norde de Erevano kaj je 5 km sude de Saghmosavank, en la valo Kasaĥo. Ĉi tiu monaĥejo estis grava eklezia centro.
La historio de Hovhanavank venas, laŭ la historiisto de la 17-a jarcento Zakaria Kanakerci, ekde la kristaniĝo de Armenujo en la 4-a jarcento: Sankta Gregorio la Iluminanto konstruigis la preĝejon Surb Karapet kun la celo gardi la relikvojn de sankta Johano la Baptisto; laŭ la historiisto, la preĝejo estis restaŭita en la jaro 553.
Tamás Németh
NÉMETH Tamás [nEmet tamAŝ] (naskiĝis la en Szombathely - 9-an de majo 2023) estis hungara agronomo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
Biografio
Tamás Németh frekventis universitaton en Keszthely inter 1971-1976, poste eklaboris en instituto. En la sekva jaro li ricevis postenon en ŝtata laborejo. En 1981 li laboris en Oregono. Hejmenveninta li laboris en akademia instituto, kie oni okupiĝis pri grundoj. Li doktoriĝis en la universitato en 1982. Li iĝis titulara profesoro en Keszthely en 1992, post 6 jaroj li profesoriĝis. Li doktoriĝis antaŭ la akademio en 1997. Li okupiĝas precipe pri nitrogenoj en la grundoj. Li ricevis 4 premiojn inter 1998-2010.
Jussieu
Familia nomo
La familio de Jussieu, kies pluraj anoj estis famaj natursciencistoj :
Siraĥ
La Saĝeco de Siraĥ ankaŭ nomata nur La Saĝeco aŭ simple Siraĥ aŭ Ecclesiasticus (t. e., La Libro de la Eklezio) estas unu el dua-kanonaj libroj de la Biblio. Komence de la dua jarcento a. K. hebree lingve verkita (ĉe la Morta Maro plurajn hebrealingvajn fragmentojn oni trovis), nun estas tradukita al la esperanta el la unika greka de la Septuaginto. En la kanono ĝin ne entenas protestantoj kaj hebreoj.
Ŝajnas ke la libro estis verkita por haltigi eliron de hebreoj el propraj religiaj vivkonceptadoj al tiuj de helenismo. Preskaŭ ĉiuj duakanonaj verkoj manifestas tiun celon: evidente la forlaso okazis malgraŭ la tradicia obstina hebrea korinklino al siaj moroj kaj kutimoj. Temas ne pri mirinda filozofia katedralo, sed pri kolekto de moralaj sentencoj, kiuj ne ambicias resumi ĉion ekzistantan: ĉiu el ili havas valoron preskaŭ el si mem por konanto de la tradicio hebrea.
Nándor Illés
Nándor Illés [ilEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Illés Nándor estis hungara arbaristo, akademia instruisto. Lia pseŭdonimo estis Nyulassy Farkas.
Biografio
Nándor Illés frekventis gimnaziojn en Selmecbánya kaj Rozsnyó, poste li akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1861, la pli grandan diplomon en 1864. Post siaj studoj li laboris en arbaro, sed tiutempe li ofte kontribuis en arbarista revuo. Inter 1868 kaj 1872 li instruis en la akademio, li multe strebis por la hungarlingva instruado kaj por la akademia botanika ĝardeno. Li partoprenis en kreo de hungara-germana arbarista vortaro. Ekde 1873 li denove estis arbaristo en diversaj arbaroj. En 1880 li ricevis postenon en la agrikultura ministerio, en la sekva jaro li ricevis la titolon ĉefkonsilisto pri arbaroj. En 1891 li pensiuliĝis.
Canillas (metroo de Madrido)
Canillas (Kaniljo) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de Machupichu, en kvartalo Canillas, distrikto Hortaleza.
La stacio estis malfermita la.
Nordeŭropa Ebenaĵo
La centra parto estas nomata Nordgermana Ebenaĵo.
Ĝi konsistas el malaltaj ebenaĵoj inter la Hercinia Eŭropo (Centreŭropaj Altebenaĵoj) sude kaj marbordoj de la Norda Maro kaj de la Balta Maro norde. Tiuj du maroj estas separataj de Jutlanda Duoninsulo (Danio). La Nordeŭropa Ebenaĵo estas konektita al la Orienta Eŭropa Ebenaĵo, ĉiuj kune formantaj la Eŭropan Ebenaĵon.
Ekonomia uzado
La ĉefa uzado de la Nordeŭropa Ebenaĵo estas industria farmado, kas restas malmulto de natura vegetaĵro.
Riveroj
Ĉefaj river-kolektaj basenoj estas, el okcidento oriente, la jenaj: Rejno, Emso, Weser, Elbo, Odro kaj Vistulo.
Poemo
Poemo estas versa verko, ordinare altstila kaj relative grandampleksa. Kvankam pluraj esperantistoj uzas la vorton "poemo" por ĉia versaĵo/poeziaĵo, ĉi tiu artikolo traktas nur la pli striktan sencon de "poemo", laŭ kiu poemo estas grandforma versaĵo ofte disdividita en ĉapitrojn aŭ, kiel Kabe difinis ĝin, "romano en versoj". Por la pli ĝenerala signifo, vidu la artikolon poezio.
En antikvo kaj mezepoko poemo estis prezentita en la formo de heroa epopeo. La du ĉefaj epikaj poemoj de okcidenta literaturo estas antikvaj grekaj poemoj “Iliado” kaj “Odiseado”, priskribitaj al Homero. Ŝajne ili estis plenumataj kantante dum festoj po partoj. Tio montras genetike epikan naturon de la ĝenro. Per tio klarigeblas kelkaj “heredaj” trajtoj de poemo - historieca kaj heroika enhavo, legenda karaktero. En moderna poemo epikaj postuloj de la eventoj akordigas kun la lirika patoso.
Specoj de poemoj
Inter la specoj de poemoj aparte elstaras la epopeo, kiu celebras miton aŭ gravan eventon, kaj plej ofte rakontas la aventurojn de herooj, kiuj reprezentas iel unu genton, unu popolon, unu civiliz-epokon, el patruja, religia aŭ mora vidpunkto.
Aparte ankaŭ staras la japandevenaj renko kaj rengao, kaŭze de (1) la tradicio de verki ilin kune, de pluraj poetoj, kaj (2) iliaj netemeco. Ili verkiĝas laŭ la kerna principo de “ligi kaj formovi”, per kiu ĉiu strofo ligiĝas kun la antaŭa, sed devas formovi de la strofo antaŭ tiu. La rezulta poemo spegulas la koncepton de poemo kiel mandalo, kosma ekzegezo, aŭ alia formo de metafizika esprimo de “unueco en diverseco”. Ilia longeco povas esti iu ajn inter 12 kaj 1000 strofoj.
Proza poemo estas formo de hibrida teksto kiu estas nek rakonto nek poemo en la tradicia senco, kio komplikas ĝian difinon. Oni konsideras, tamen, je ĝi konstituas unuon en literaturo. Tiu proza poemo povas havi elementojn de rakonto aŭ de aliaj prozaj, ĉefe ĉe la strukturo, kaj de poezio, ĉefe ĉe la enhavo.
Mýrdalsjökull
Mýrdalsjökull estas la kvara plej grandarea glaĉero de Islando kun 595 km2. La plej alta pinto de Mýrdalsjökull estas 1.480 metroj.
Erazim
Erazim (Erasmus) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mutěnín, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Mutěnín. Estas ĉi tie registritaj kvar adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Erazim situas en katastra teritorio Mutěnín kun areo 7,39 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1839.
Langeland
Langeland (dane: prononco []) estas insulo de Danio en la Balta Maro. Ĝi estas parto de la regiono Suda Danio kaj konsistigas administran komunumon. La insula teritorio de 283 kvadrataj kilometroj sume longas ĉirkaŭ 62 kaj larĝas ĉirkaŭ 11 kilometrojn. La suda bordo de la insulo konsistigas parton de la limaro de la kila golfo, oriente de la orienta bordo etendiĝas la markolo Langelandsbelt, suda plilongigo de la Granda Belto. La 1-an de januaro 2015 sur la insulo sume vivis 12 432 loĝantoj, tio rezultiĝas loĝdenson de 44 homoj po kvadrata kilometro. La plej granda loĝloko sur la insulo estas Rudkøbing.
Mária Révész
RÉVÉSZ Mária (re:ve:s) estis hungara dramaturgistino, tradukistino naskita en Oradea la 1-an de oktobro 1922 kaj mortinta ? 1988.
Biografio
Mária Révész verkis 1945 scenarlibrojn de filmo. Ŝi estis scenaristino-dramaturgistino de Pannónia Filmstúdió, resp. Magyar Szinkron kaj Video Vállalat. Ŝi tradukis dramojn el angla literaturo, kiuj aperis en revuo Nagyvilág.
Filipo la 1-a (Hesio)
Filipo la 1-a nomita la Grandanima (germane: Philipp der Großmütige, latine: Philippus Magnanimus; naskiĝinta la en Marburg, mortinta la  en Kaselo) estis hesia landgrafo. Lia patro estis Vilhelmo la 2-a (Hesio), lia patrino Anna von Mecklenburg. La patron li trone sekvis en 1509 estante sub la kuratoro de la Wettinoj respektive ekde 1514 de la patrino.
Vivo
En 1518 Filipo ekregis memstare kaj edzinigis en 1523 Christine, la filinon de Georgo la Barba de Saksio. La saman jaron li, kune kun Trier kaj Kurpfalz, venkis la gvidanton de la la kavaliroj ribelantaj Franz von Sickingen ĉe la Fortikaĵo Landstuhl. Protestantismon li ŝatis ekde 1525 jam. Filipo tial evidentiĝis utilega politikisto por la reformaciemuloj. La bataladon kontraŭ la ribelantaj kamparanoj ĉe la Abatejo Fulda kaj Abatejo Hersfeld li relative milde realigis. Li ankaŭ gravis en la batalo de Frankenhausen. Ligo inter evangeliaj princoj kaj urboj estis ĉefe lia ideo: en 1526 li faris kune kun Saksio la Torgau-Gotha-Ligon. Post la Dieto de Speyer Filipo enkondukis Reformacion en siajn landojn kaj fondis en 1527 la unuan evangelian universitaton, la Universitato de Marburg.
Otto von Pack kaj lia kalumniemo igis Filipon en 1528 apenaŭ startigi militon kontraŭ la katolikoj. Maltrotraksante diferencojn dogmatikajn kaj politikajn inter protestantoj kaj katolikoj rezultigis, ke li okazigis en oktobro 1529 la famajn Marburgajn prireligiajn interparoladojn. Dum la Dieto de Speyer de 1529 Filipo gvidis persone kune kun Johano de Saksio la klasojn evangeliajn; ĉe la Dieto de Augsburg 1530 li je la komenco ankoraŭ persone pledis por la nova kristana religio, poste li anstataŭigitis per legatoj. Li estis kunfondinto de la Ŝmalkalda Ligo en decembro 1530. En 1534 li helpis resurtronigi dukon Ulrich von Württemberg. Pro la sukcesaj Religiaj interparoladoj de Kaselo (decembro 1534) povis fariĝi en majo 1536 la t.n. Konkordoj de Wittenberg (Wittenberger Konkordie).
Devigo je cedado
En 1539–40 lia volupto kaj liaj interpretado de diversaj versoj el la Malnova Testamento pri poligamio efektivigis ke reformantoj de Hesio kaj Wittenberg devis permesi al li edzinon flankan. Sed estis certe ankaŭ malŝatantoj de tiaj eskapadoj, kiel ekz. la teologo Nikolaus von Amsdorf. Tio ne restis sekreta ankaŭ pro la kulpo de Filipo mem. Por ne esti punita li devis alproksimiĝi al la imperiestro katolika. Li faris la Kontrakton de Regensburg en 1541 kontraŭvole - kaj lamitis politike per ĝi. Konkero de la Duklando Brunsvigo-Wolfenbüttel kun la helpo de la saksoj estis nur mallonga sukceso. La ĉedanuba kampanjo de la Ŝmalkalda Milito en somero kaj aŭtuno 1546 tute ne estis gloroza. En junio 1547 li ekstradiciis sin al la imperiestro en Halle kredante la promesojn de Morico (Saksio), sia bofilo. Sed fine li estis malliberigita dum kvino da jaroj. Eĉ per cedoj li ne povis plimallongigi la malliberecon. Nur en 1552 tio okazis post la Princa revolucio kaj la Kontrakto de Passau.
Administraciaĵoj
La lastajn 15 jarojn li dediĉis sin al la administrado de sia lando kaj al la organizo de la eklezio hesia. Li ankaŭ ekkontaktis protestantojn en aliaj eŭropaj landoj. En 1562 ekzemple li helpis la francajn hugenotojn; tamen li ĉiam ankaŭ volis havi ekvilibron kun katolikaj regionoj. Por la sorto de Hesio koncerne potencon politikan estis malbone ke li dividigis la landon inter la filoj de la unua edzino. Tial dum multaj jaroj iĝis divido en la domojn Hesio-Kaselo kaj Hesio-Darmstadt.
Lia flanka edzino Margarete von der Saal (ŝi mortis en 1566; "nupto" estis estinta en la 4.3.1540) naskis al li sep filojn. la "grafojn de Dietz", kaj unu filinon. Tiu ĉi linio estingitis en 1608.
Anna Györgyi
Anna Györgyi [djordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györgyi Anna estis hungara aktoro, voĉoaktoro, televizia anoncisto.
Anna Györgyi naskiĝis la  en Kecskemét.
Biografio
Anna Györgyi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1989, kie ŝia ĉefinstruisto estis Tamás Szirtes. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Madách. Ŝiaj sekvantaj signifaj teatraj stacioj estis: Ŝia edzo estas Csaba Kiss, ŝi naskis 2 filinojn. Ŝi ricevis 7 premiojn inter 1990-2008. Ŝiaj voĉoj estas aŭdeblaj en reklamoj, krome ŝi estas anoncisto de signifa hungara televizio.
Pilismarót
Pilismarót [piliŝmarOt] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Esztergom. Pilis estas nomo de la apuda montaro.
Geografio
Pilismarót situas inter montoj kaj dekstra bordo de Danubo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Visegrád-Esztergom. La lasta troviĝas 13 km-ojn, Visegrád 10 km-ojn, Dorog 20 km-ojn.
Historio
Pli frue la romianoj havis tie fortikaĵon kaj komunumon Ad Herculem. La unua mencio devenis el 1138. La tataroj en 1242 kaj post jarcentoj la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Monaĥejo fondiĝis en 1278. Fine de la turka erao slovakoj kaj hungaroj refondis la komunumon. Nuntempe la vilaĝo estas grava feriejo pro la Danubo kaj la pitoreskaj montoj.
Famuloj
En Pilismarót naskiĝis juristo Gusztáv Gegus, kuracisto Árpád Lengyel (savinto de pasaĝeroj de Titanic) kaj skulptisto János Konyorcsik.
Raportoj el Vjetnamio
Rapotoj el Vjetnamio - Tiel ili travivis la militojn
La libro kolektas atestoj de Vjetnamaj esperantistoj kaj tradukoj pri la milito, kiu okazis inter 1964 kaj 1975. Ĝi ankaŭ listigas eldonaĵoj de libroj, periodaĵoj, en la esperanta kaj japana lingvoj.
6263 Druckmüller
6263 Druckmüller estas asteroido de la asteroida zono, ankaŭ klasifikata kiel marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Ecoj
Ĝia diametro povas esti taksita inter 3 kaj 6 km laŭ ĝia absoluta magnitudo de 14,9; ĝia rotacia periodo estas krude taksita baziĝante sur nekompleta luma kurbo; ĝia marsa MOID estas 0,287732 AU, tie estas 43,044 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa matematikisto Miloslav Druckmüller, popularigisto de astronomio kaj fotisto, kiu disvolvis novigantan metodon por vidigi la sunan koronon dum plenaj. Li etendis la limojn de la astrofotografio, gvidante al diversaj malkovroj.
Střelice (Uničov)
Střelice (Strzelitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Uničov en distrikto Olomouc. La vilaĝo havas sian vilaĝan muzeon. En la jaro 2010 estis ĉi tie registritaj 157 adresoj. En la jaro ĉi tie dare vivis.
Střelice situas en katastra teritorio Střelice u Litovle kun areo 6,08 km².
Historio
Aparteneco de Střelice al Uničov estas donita jam de dokumento de margrafo Přemysl el la jaro 1234. Střelice estis diference de Uničov hejmo por pli da ĉeĥoj ol germanoj, tial ĝi estis ĉiam apogo de la ĉeĥa minoritato en Uničov.
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Střelice.
Al-Hakim bi-Amr Allah
Rakontoj pri al-Hakim povas esti polemikaj, ĉar ekzistas diversaj rigardoj pri liaj vivo kaj heredo. Historiisto Paul Walker verkis: "Finfine, ambaŭ rigardoj al li, la freneza kaj despota tirano (kiel germanaj kaj romiaj despotoj) malracie preta mortigi subite tiujn ĉirkaŭ li, kaj la ideala suprema reganto, diece ordonita kaj elektita, kies ĉiu ago estis justa kaj racia, ankoraŭ restas, tiu inter liaj malamikoj kaj inter tiuj kiuj ribelis kontraŭ li, kaj la alia en la koroj de la veraj kredantoj, kiuj, kvankam eble surprizitaj de la okazintaĵoj, tute ne restis avide lojalaj al lo ĝis la fino."
Pia Maria Plechl
Biografio
Post ŝiaj studoj ĉe la Universitato de Vieno, finitaj per la disertacio Hitlers "Mein Kampf" und Stalins "Fragen des Leninismus", ŝi deĵoris de 1955 ĝis 1958 kiel ĵurnalistino ĉe la Neue Österreichische Tageszeitung. En la 1958-a jaro ŝi laboris ĉe la Ministerio pri Edukado en la sekcio "Filmo, muzeoj kaj gazetaro". En 1961, estante 28-jaraĝa, ŝi fariĝis redaktorino ĉe la altkvalita viena ĵurnalo Die Presse kie ŝi estis ĝis sia sinmortigo en 1995. En la jaro 2002 oni nomis vojeton en Vieno en la 13-a distrikto je ŝia honoro "Pia-Maria-Plechl-Weg".
Zungenbecken
Zungenbecken, ankaŭ nomita langobaseno estas parto de serio de glaciepokaj geologiaj terformoj, konata kiel glacia serio. Ĝi estas truo lasita malantaŭ la glaciamaso, kiam la glaĉerlango (Germane: Gletscherzunge) retiriĝis, kio dekomence pleniĝis el fandakvo, formante proglacian lagon, kaj poste povas esti plenigita el surfaca akvo el rojo aŭ precipitaĵo. Kiam la glaĉero pli komplete retiriĝas, tio produktas fingrolagon aŭ glacian ĉemontan lagon (Germane: Zungenbeckensee, konata kiel Gletscherendsee de la glacia serio en la Alpa Antaŭlando). La termino Zungenbecken estas de Germana origino, sed uzata en anglalingvaj fontoj.
Saint-Ay (stacidomo)
Saint-Ay estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en Saint-Ay, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Saint-Ay
Saint-Ay [sɛ̃ti] estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Agyliens.
Drangajökull
Drangajökull estas glaĉero, la plej norda en Islando. Ĝi situas en Vestfirðir, en la nord-okcidenta parto de Islando.
Drangajökull havas areon je, la plej alta pinto altas je 925 metroj. Ĝi estas la sola islanda glaĉero kiu ne atingas 1000 metrojn, kaj ĉi-tempe la sola islanda glaĉero kies areo kreskas.
La glaĉero situas en la duoninsulo, kiu estas norda branĉo de la duoninsulo Vestfirðir kaj estas dedividita de ĝi per Ísafjarðardjúp.
Popolaj eposoj
Popola eposo oni nomas eposon, kiu por la identeco de etno respektive popolo aŭ nacio estas tiom elstare grava, ke ĝi rigardeblas esenca konsistero aŭ almenaŭ reprezentanto de la kulturhistorio.
Laŭ la Nova PIV:
epopeo Verko plej tipe epika, poezie rakontanta la aventurojn de herooj, kiuj reprezentas tutan popolon aŭ tutan epokon el patruja, religia, mora vidpunkto. [...] Kalevala [...]
eposo La rakonta poezio, sen speciale heroa signifo: la kavaliraj eposoj; el malnovaj eposaj kantoj Lönnrot kompilis la epopeon "Kalevala".
Paroĥo Vermilion
La paroĥo Vermilion - angle Vermilion Parish, france Paroisse de Vermilion - estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Hanshagen
Hanshagen havas diversajn signifojn:
Carl Jacob Löwig
Vidu ankaŭ
<Gallery perrow="5"> dosiero:Leopold_Gmelin.jpg| Leopold Gmelin (1788-1853) dosiero:Eilhard_Mitscherlich.jpg| Eilhard Mitscherlich (1794-1863) dosiero:Antoine-Jerome_Balard.jpg| Antoine-Jérôme Balard (1802-1876) dosiero:Alois_Auer.jpg| Robert Bunsen (1811-1899) dosiero:Georg Büchner.png| Georg Büchner (1813-1837)
dosiero:Hans Heinrich Landolt 01.jpg| Hans Heinrich Landolt (1831-1910) dosiero:Rudolf Theodor Simler.jpg| Rudolf Theodor Simler (1833-1873) dosiero:Friedrich_Konrad_Beilstein.jpg| Friedrich Beilstein (1838-1906) dosiero:Georg Lunge.jpg| Georg Lunge (1839-1923) </Gallery>
Dezső Elekes
ELEKES Dezső [elekeŝ] estis hungara statistikisto, demografo, universitata profesoro. Dezső Elekes naskiĝis la 11-an de novembro 1889 en Kézdivásárhely kaj mortis la 8-an de aprilo 1965 en Budapeŝto.
Anais (Charente-Maritime)
Anais [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 326 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Anais estas vilaĝo en la nordo de Charente-Maritime, oriente de La Rochelle.
James Clerk Maxwell
James Clerk Maxwell (Maksvelo) (naskiĝis la 13-an de junio 1831, en Edinburgo, mortis la 5-an de novembro 1879, en Kembriĝo) estis brita (skota) fizikisto specialisto en la fako de matematika fiziko.
Li metis la fundamenton por la klasika teorio de elektromagneta radiado kaj per tio ankaŭ por la relativeca teorio de Albert Einstein. Li kunigis por la unua fojo elektron, magnetismon, kaj lumon kiel diferencaj montroj de la sama fenomenono. Li demonstris, ke elektromagneta radiado disvastiĝas ankaŭ en vakuo, kaj per la lumrapido. La Ekvacioj de Maxwell por elektromagnetismo estis nomitaj la "dua granda unuigo en fiziko" post la unua estis realigita de Isaac Newton.
Per la publikigo de "A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field" (Dinamika teorio de la elektromagneta kampo) en 1865, Maxwell pruvis, ke la elektra forto kaj la magnetaj kampoj veturas tra la spaco kiel ondoj kiuj moviĝas je lumrapido. Li proponis, ke la lumo estas ondaĵo en la sama medio kiu estas la kaŭzo de elektraj kaj magnetismaj fenomenoj. La unuigo de lumaj kaj elektraj fenomenoj kondukis al malkovro de la ekzisto de radio-ondoj. Maxwell estas konsiderata ankaŭ kiel fondinto de la moderna fako de elektra inĝenierado.
Li helpis disvolvigi la distribuadon Maxwell–Boltzmann, nome statistika rimedo priskribi aspektojn de la kineta teorio de gasoj. Li estas konata ankaŭ kiel prezentinto de la unua daŭrebla kolorfotografio en 1861 kaj pro sia fundamenta verko pri analizo de la rigideco de kunigoj (ĵaluzioj) kiel tiuj de multaj pontoj.
Maxwell okupiĝis ankaŭ pri termodinamiko. Li inventis konatan penseksperimenton pri demono (la "demoneto de Maxwell"), kiu kapablu distingi inter rapidaj kaj malrapidaj molekuloj de enfermita gaso kaj lasi la rapidajn transiri al apuda ujo. Ĉar tiel eblus generi energion (varmon) el nenio, tia demoneto kontraŭas la duan leĝon de termodinamiko. Efektive postaj fizikistoj montris, ke la mezurado de la molekula rapido (kiun la demoneto ja devus fari) detruas la energi-gajnan efikon.
Liaj malkovroj helpis enkonduki en la epoko de moderna fiziko, metante la fundamenton por studfakoj kiaj speciala relativeco kaj kvantuma mekaniko. Multaj fizikistoj konsideras Maxwell kiel la sciencisto de la 19a jarcento kiu havis la plej grandan influon en la fiziko de la 20a jarcento. Liaj kontribuoj al la scienco estas konsiderataj de multaj kiel de la sama graveco kiel tiuj de Isaac Newton kaj Albert Einstein. En la jarmila esplorenketo pri la 100 plej elstaraj fizikistoj, Maxwell estis voĉdonita la tria plej granda fizikisto de ĉiuj tempoj, malantaŭ nur Newton kaj Einstein. En la centjariĝo de la naskiĝo de Maxwell, Einstein priskribis la verkaron de Maxwell kiel la "plej profunda kaj plej fruktodona kiun fiziko spertis ekde la epoko de Newton". Al Einstein, kiam li vizitis la Universitaton de Kembriĝo en 1922, diris lia gastiganto, ke li estis farinta grandajn aferojn ĉar li staris sur la ŝultroj de Newton; Einstein respondis: "Ne. Mi staras sur la ŝultroj de Maxwell".
Frua vivo, 1831–1839
James Clerk Maxwell naskiĝis la 13an de junio 1831 en 14 India Street, Edinburgo, al John Clerk Maxwell de Middlebie, advokato, kaj Frances Cay filino de ŝiparmea juĝisto Robert Hodshon Cay kaj fratino de advokato kaj fotisto John Cay. (Lia naskoloko nuntempe estas hejmo de la muzeo funkciigita de la Fondaĵo James Clerk Maxwell.) Lia patro estis homo de komfortigaj rimedoj de la familio Clerk de Penicuik, posedantoj de la baronet-co de Clerk de Penicuik. La frato de lia patro estis Sir George Clerk nome la 6a Baronet. Li naskiĝis post li heredis Middlebie, nome posedaĵo de la familio Maxwell en Dumfriesshire. James estis kuzo kaj de la artistino Jemima Blackburn (filino de la fratino de sia patro) kaj de la civila inĝeniero William Dyce Cay (filo de la frato de sia patrino). Cay kaj Maxwell estis tre proksimaj amikoj kaj Cay agadis kiel lia plej bona amiko kiam Maxwell geedziĝis.
La gepatroj de Maxwell renkontiĝis kaj geedziĝis kiam ili estis tridekjaruloj; lia patrino estis preskaŭ 40 kiam li naskiĝis. Ili estis havinta unu pli fruan filino nomita Elizabeth, kiu mortis estante infana.
Kiam Maxwell estis juna, lia familio translokiĝis al Glenlair, en Kirkcudbrightshire, kie liaj gepatroj estis konstruinta bienon kiu enhavis 610 ha. Ĉiuj informoj sugestas, ke Maxwell estis havinta neelteneblan scivolemon ekde tre frua aĝo. Estante nur tri-jaraĝa, ĉio kio moviĝis, brilis aŭ faris bruon okazigis demandon: "what's the go o' that?" (Kio tio?) En parto aldonita al letero de lia patro al lia bofratino Jane Cay en 1834, lia patrino priskribis tiun denaskan senton de pridemandademo:
Edukado, 1839–1847
Agnoskante la potencialon de la knabo, la patrino de Maxwell nome Frances ekrespondecis pri lia frua edukado, kio en la Viktoriana epoko estis tute tasko de la dommastrino. Estante ok-jaraĝa, li povis deklami longajn fragmentojn de Milton kaj la tuton de la 119a psalmo (176 versoj). Ja lia kono de skribaĵoj estis jam detalhava; li povis diri kaj ĉapitron kaj verson por preskaŭ ajna citaĵo el la Psalmaro. Lia patrino malsaniĝis pro abdomena kancero kaj, post malsukcesa operacio, mortis en decembro 1839 kiam li estis ankoraŭ nur ok-jaraĝa. Lia edukado estis tiam kontrolita de lia patro kaj de la bofratino de ties patro nome Jane, ambaŭ el kiuj ludis gravajn rolojn en lia vivo. Lia formala instruado komenciĝis malsukcese sub la gvidado de 16-jaraĝa dungita tutoro. Oni konas malmulton pri la junulo dungita por instrui Maxwell, escepte ke li traktis la junan knabon akre, skoldante lin pro lia malrapideco kaj obstineco. La tutoro estis demisiita en novembro 1841. La patro de James portis lin al montrado fare de Robert Davidson pri elektra propulsio kaj magneta forto la 12an de februaro, 1842, sperto kun profundaj konsekvencoj por la knabo.
Maxwell estis sendita al la prestiĝa Edinburga Akademio. Li loĝis dum ioma tempo hejme de sia onklino Isabella. Dum tiu tempo lia pasio por desegnado estis kuraĝigita de lia pli aĝa kuzino Jemima. La 10-jaraĝa Maxwell, edukita izole en la kampara bieno de sia patro, ne bone fartis en lernejo. La unua jaro estis kompletigita, kio devigis lin aligi al la dua jaro kun samklasanoj unu jaron pli aĝaj. Lia konduto kaj akĉento de Galloway gapigis la aliajn knabojn kiel kamparana. Alveninta al sia unua lerneja tago vestante paron de hejmfaritaj ŝuoj kaj mantelon, li akiris la malafablan kromnomon "Daftie" (fiĝentlemano). Li neniam ŝajnis bedaŭri la epiteton, portanta ĝin senpene dum multaj jaroj. Socia izoligo en la Akademio finis kiam li renkontiĝis kun Lewis Campbell kaj Peter Guthrie Tait, du knaboj similaĝaj kiuj estos elstaraj fakuloj poste en la vivo. Ili restis dumvivaj amikoj.
La interesoj de Maxwell gamis trans la lernejaj studobjektoj kaj ne montris partikularan atenton al la trapaso de ekzamenoj. Li verkis sian unuan sciencan artikolon je la aĝo de 14. En ĝi li priskribis mekanikajn rimedojn desegni matematikajn kurbojn per peco de ŝnureto, kaj la proprecojn de elipsoj, kartezajn ovalojn, kaj rilatajn kurbojn kun pli ol du fokusoj. La verko, de 1846, nome "On the description of oval curves and those having a plurality of foci" (Pri la priskribo de ovalaj kurboj havantaj pluralecon de fokusoj) estis prezentita al la Reĝa Societo de Edinburgo fare de James Forbes, nome profesoro de natura filozofio en la Universitato de Edinburgo, ĉar Maxwell estis konsiderita tro juna por prezenti la verkaĵon li mem. La verkaĵo ne estis tute originala, ĉar jam René Descartes estis ekzameninta la proprecojn de tiaj multfokusaj elipsoj en la 17a jarcento, sed li simpligis ties konstruadon.
Universitato de Edinburgo, 1847–1850
Maxwell lasis la Akademion en 1847 estante 16-jaraĝa kaj komencis ĉeesti en klasoj en la Universitato de Edinburgo. Li havis oportunon ĉeesti en la Universitato de Kembriĝo, sed decidis, post sia unua lernotempo, kompletigi la tutan kursaron de sia subgradigaj studoj en Edinburgo. En la akademia stabanaro de la Universitato estis tre gravaj figuroj; inter la tutoroj de lia unua lernojaro estis Siro William Hamilton, kiu lekciis pri logiko kaj metafiziko, Philip Kelland pri matematiko, kaj James Forbes pri natura filozofio. Li trovis siajn klasojn en la Universitato ne tro postulemaj, kaj anstataŭe li enirigis sin en privata studado dum la libera tempo en la Universitato kaj partikulare reveninte hejmem en Glenlair. Tie li eksperimentis per improvizita kemia, elektra kaj magnetisma aparataro, tamen liaj ĉefaj interesoj estis pri rigardado al la proprecoj de polarizita lumo. Li konstruis blokojn el gelateno de specifaj formoj, kaj submetis ilin al diversaj streĉoj, kaj per paro de polarizigaj prismoj havigita al li de William Nicol, vidis la kolorajn randojn kiuj estis disvolviĝintaj en la gelateno. Pere de tiu praktiko li malkovris fotoelastecon, kio estas rimedo determini la distribuadon de streĉoj ene de fizikaj strukturoj.
Estante 18-jaraĝa, Maxwell kontribuis per du artikoloj por la Transactions of the Royal Society of Edinburgh. Unu el tiuj, "On the Equilibrium of Elastic Solids" (Pri ekvilibro de elastaj solidoj), metis la fundamenton por grava malkovro poste en sia vivo, kio estis la portempa duobla refrakto produktita en viskozaj likvoj pro ŝera ŝarĝado. Lia alia artikolo estis "Rolling Curves" kaj ĝuste kiel ĉe la artikolo "Oval Curves" kiun li estis verkinta en la Edinburgh Academy, li estis denove konsiderita tro juna por ĉeesti persone. La artikolo estis liverita al la Royal Society fare de lia tutoro Kelland anstataŭe.
Universitato de Kembriĝo, 1850–1856
En oktobro 1850, jam agnoskita matematikisto, Maxwell lasis Skotlandon por la Universitato de Kembriĝo. Li dekomence estis en la lernejo Peterhouse, tamen antaŭ la fino de la unua lernotempo translokiĝis al Trinity, kie li opiniis, ke estos pli facila la atingo de membreco. En Trinity li estis elektita por la elita sekreta societo konata kiel Kembriĝaj Apostoloj. La intelektula kompreno de Maxwell pri sia kristana kredo kaj pri scienco kreskiĝis rapide dum la jaroj de Kembriĝo. Li aliĝis al la "Apostoloj", nome altnivela debatsocieto de la intelektula elito, kie pere de siaj eseoj li klopodis esprimi sian komprenon.
La etendo laŭ kiu Maxwell "plugis" la grundon de siaj kristanaj kredoj kaj metis ilin sub intelekta testo, povas esti juĝita nur nekomplete el liaj verkoj. Sed estas multa pruvaro, speciale el liaj subgradigaj tagoj, ke li profunde ekzamenis sian kredaron. Certe, lia kono de la Biblio estis rimarkinda, kaj tiel lia fido en la Sanktaj Skribaĵoj ne estis bazita sur nescio.
En la somero de sia tria jaro, Maxwell pasigis iom da tempo en la Sufolka hejmo de la pastro Charles Benjamin Tayler, nome onklo de sia samklasano, nome G.W.H. Tayler. La amo al Dio montrita de la familio impresis Maxwell, partikulare post li estis zorgita denove el malsano fare de la pastro kaj lia edzino.
En novembro 1851, Maxwell studis kun William Hopkins, kies sukceso zorgante pri matematikaj genioj havigis al li la kromnomon "faranto de "senior wrangler"-oj".
En 1854, Maxwell gradiĝis el Trinity per gradigo en matematiko. Li rangiĝis la dua plej altpoenta en la finaj ekzamenoj, malantaŭ nur Edward Routh kio havigis al li mem la titolon de "Dua Wrangler". Li estis poste deklarita egala kun Routh en la pli preciza ordigo por la postulema ekzameno por la Premio Smith. Tuj post la akiro de sia gradigo, Maxwell legis sian artikolon "On the Transformation of Surfaces by Bending" al la Kembriĝa Filozofia Societo. Tiu estas unu el la malmultaj pure matematikaj artikoloj kiujn li verkis, demonstrante lian kreskantan staturon kiel matematikisto. Maxwell decidis resti en Trinity post gradigo kaj kandidatiĝis por membreco, kiu estis procezo kiun li supozis por paro da jaroj. Markita per sia sukceso kiel esplorema studento, li estus libera, krom kelkaj tutoraj kaj ekzamenaj taskoj, por sekvi sciencajn interesojn propraplezure.
La naturo kaj percepto de koloro estis unu tiaj interesoj kiujn li startis en la Universitato de Edinburgo dum li estis studento de Forbes. Per la tutkoloraj spinturboj inventitaj de Forbes, Maxwell estis kapabla demonstri, ke la blanka lumo rezultas el mikso de ruĝa, verda kaj blua lumoj. Lia artikolo "Experiments on Colour" (Eksperimentoj pri koloro) metis la principojn de kolorkombinado kaj estis prezentita al la Reĝa Societo de Edinburgo en marto 1855. Maxwell estis en tiu momento jam rajtigita liveri ĝin per si mem persone.
Maxwell iĝis membro de Trinity la 10an de oktobro 1855, pli frue ol estis la normalo, kaj ricevis taskon prepari prelegojn pri hidrostatiko kaj optiko kaj la ekzamenilojn. La venontan februaron li estis instigita de Forbes por kandidatiĝi al la ĵus disponebla Katedro de Natura Filozofio en la "Marischal College", Aberdeen. Lia patro helpis lin en la tasko prepari la necesajn referencojn, sed mortis la 2an de aprilo en Glenlair eĉ antaŭ koni la rezulton de la kandidatiĝo de Maxwell. Li akceptis la profesorecon en Aberdeen, kaj lasis Kembriĝon en novembro 1856.
Marischal College, Aberdeen, 1856–1860
La 25-jaraĝa Maxwell estis 15 jarojn pli juna ol ajna profesoro en Marischal. Li engaĝiĝis por siaj novaj respondecoj kiel departamentestro, desegnante lernolibrojn kaj preparante klasojn. Li devigis sin mem fari klasojn 15 horojn semajne, inklude ĉiusemajnan pro bono klason por la lernejo de lokaj laboristoj. Li loĝis en Aberdeen kun sia kuzo William Dyce Cay, skota civila inĝeniero, dum la ses monatoj de la akademia jaro kaj pasigis la somerojn en Glenlair, kion li estis heredinta el sia patro.
Li fokusis sian atenton al problemo kiun estis evitante sciencistojn dum 200 jaroj: nome la naturo de la nomitaj Ringoj de Saturno. Oni ne konis kiel ili povis resti stabilaj sen rompiĝi, fordrivante aŭ frapante en Saturnon. La problemo venis al partikulara gravo en tiu epoko ĉar St John's College estis elektinta ĝin kiel temo por la premio Adams de 1857. Maxwell dediĉis du jarojn al la studado de la problemo, provante ke regula solida ringo ne povas resti stabila, dum likva ringo estus devigita al onda agado kaj al rompiĝo en gutoj. Ĉar nenio el tio estis observita, li konkludis, ke la ringoj devas esti komponitaj de nombraj malgrandaj partikloj kiujn li nomis "er-brikoj", ĉiu sendepende orbitante ĉirkaŭ Saturno. Maxwell ricevis la 130 pundojn de la premio en 1859 pro sia eseo "On the stability of the motion of Saturn's rings" (Pri la stabileco de la movado de la Saturnaj ringoj); li estis la nura kandidato kiu faris sufiĉan demarŝon por postuli kandidatiĝon. Lia verko estis tiom detalhava kaj konvinka ke kiam George Biddell Airy legis ĝin li komentis "Ĝi estas unu el la plej rimarkindaj aplikoj de matematiko al fiziko kiun mi iam vidis." Ĝi estis konsiderata la fina vorto pri la afero ĝis la rekta observado fare de la esplorflugoj de la Voyager en la 1980-aj jaroj konfirmis la antaŭdiron de Maxwell ke la ringoj estas komponitaj de partikloj. Nuntempe oni komprenas, tamen, ke la partikloj de la "ringoj" ne estas tute stabilaj kaj estas male pelataj per gravito al Saturno. Tiel oni supozas, ke la ringoj tute malaperos dum la venontaj 300 milionoj da jaroj.
En 1857 Maxwell amikiĝis kun Reverendo Daniel Dewar, kiu estis tiam Direktoro de Marischal. Tra li Maxwell renkontiĝis kun la filino de Dewar, nome Katherine Mary Dewar. Ili engaĝiĝis en februaro 1858 kaj geedziĝis en Aberdeen la 2an de junio 1858. En la nuptinformo, Maxwell estis listigita kiel Profesoro de Natura Filozofio en Marischal College, Aberdeen. Sep jarojn pli aĝa ol Maxwell, kompare oni scias malmulton pri Katherine, kvankam ja oni scias, ke ŝi helpis en lia laboratorio kaj laboris por eksperimentoj pri viskozeco. La biografiisto kaj amiko de Maxwell, nome Lewis Campbell, adoptis malkutiman suspektemon pri Katherine, kvankam ja li priskribis ilian geedzan vivon kiel "de senekzempla dediĉo".