cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La najtingalo
Intrigo
La imperiestro de Ĉinio ekscias ke unu el la plej belaj aĵoj en sia imperio estas la kanto de najtingalo. Kiam li ordonas ke oni alportu najtingalon al li, kuiristino (la nura en la kortego kiu scias pri ties ĉeestejoj) kondukas al la kortego al najbara arbaro, kie la najtingalo konsentas aperi antaŭ la kortego, kie ĝi restas kiel favorito de la imperiestro. Kiam tiu ricevas juvelan mekanikan birdon, li perdas intereson en la reala najtingalo, kiu revenas al la arbaro. La mekanika birdo finfine paneis; kaj la imperiestro iĝas mortonta kelkajn jarojn poste. La reala najtingalo ekscias pri la sankondiĉo de la imperiestro kaj revenas al la palaco; tiele ke la Mortulo iĝas tiom kortuŝita de la kanto de la najtingalo ke li permesas al la imperiestro pluvivi.
Newport (Vaŝingtonio)
Newport estas la plej granda urbo en Kantono Pend Oreille, Vaŝingtonio, Usono, kaj la administra sidejo de la kantona registaro.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio, kun bildoj el la Komunejo.
Henry Harbaugh
Naskiĝo
Poemoj
Lajos Batthyány
Németújvári BATTHYÁNY Lajos (pron Batja’nji Lajoŝ) (10-a de februaro 1807 – 6-an de oktobro 1849, Budapeŝto) estis hungara grafo, liberpensanta politikisto, unua ĉefministro de Hungario, martiro de la hungara liberecbatalo en 1849.
Li enpaŝis la armeon jam 16-jaraĝe, poste studis juron en la Zagreba Reĝa Akademio. Li poste rundvojaĝis en Eŭropo kaj alveninte hejmen, li enkondukis la modernan mastrumadon en siaj bienoj. Li alpaŝis la politikon je efiko de István Széchenyi kaj Wesselényi. Li estis gvidanto de la parlamenta grandnobela opozicio en la jaroj 1839-1840 kaj 1843-1844.
Ekde 1847 li estis prezidanto de la Opozicia Partio, kiu postulis burĝajn reformojn. La 17-an de marto en 1848 (2 tagojn post komenco de la liberecbatalo), Ferdinando la 5-a nomis lin ĉefministro. Li klopodis ĉiam por la sendependeco de Hungario per pacaj rimedoj, sed kiam tio evidentiĝis neebla, li redonis la komision pri la ĉefministreco (oktobre 1848). Li estis ano de la packomisiono, sendita komence de januaro 1849 al aŭstra areestro Windischgraetz. La generalmajoro ne akceptis lin, sed la 8-an de januaro arestis lin. La milita tribunalo en Olmutz juĝis lin je morto (je premo de Schwarzenberg), sed ofertis je amnestio. Poste oni transportis lin al Peŝto, kie oni transdonis lin al Haynau kaj juĝis lin al morto per pendumo. Li kaŭzis la 5-an de oktobre al si mem gravajn vundojn surkole per tranĉilo (kontrabandita fare de la edzino), tiel oni estis trudataj ŝanĝi la ekzekuton je mortpafo (li volis sin fakte memmortigi). Oni ekzekutis lin la 6-an de oktobro ĉe la muroj de la peŝta Novkonstruo.
Liaj lastaj vortoj estis: "Ek, ĉasistoj! Vivu la Patujo!"
Sur la ekzekutejo oni poste konstruis lucernon (meĉujon) kun eterna lumo, nomata ĉiammeĉujo de Batthyány.
16251 Barbifrank
16251 Barbifrank estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Barbi Frank, kiu mentoris en 2002 unu finaliston de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Barbi Frank instruas ĉe la John F. Kennedy High School de Bellmore (Nov-Jorkio, Usono).
Kantono Mitchell (Georgio)
La kantono Mitchell - angle Mitchell county - estas kantono de Usono en la subŝtato Georgio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Alabuŝevo (stacio)
Alabuŝevo (Алабушево) estas haltejo sur linio Moskvo - Tverj en Distrikto Solneĉnogorsk, Moskva provinco.
Peștera (Dej)
Peștera [peŝtera] (hungare Pestes) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Dej.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1467. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka). Ĝi senpopoliĝis.
Aladár Filep
FILEP Aladár, remetei estis hungara kuracisto, universitata privatprofesoro naskita en Sibio la 4-an de julio 1896 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de aprilo 1987.
Kariero
Filep Aladár finis la mezlernejon en Koloĵvaro kaj la universitaton en Budapeŝto en 1921. Li komencis labori en la sekcio de akuŝejo-ginekologio de la malsanulejo de Szentes, kie li estis de 1926 ĉefkuracisto kaj inter 1928-1966 ankaŭ direktoro. En 1931 li iĝis privatprofesoro en la universitato de Segedo. Li ricevis la titolon meritkuracisto en 1958. Pluraj enlandaj kaj eksterlandaj fakasocioj elektis lin membro.
Sintea Mică
Sintea Mică (sinteax mika) (hungare: Szineke) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Chişineu-Criş administracie apartenanta al komunumo Olari. En 1910 ĝi havis 840 loĝantojn (rumanoj), en 1992 413. Ĝia unua skriba mencio estas en 1467. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Béni Boros
BOROS Béni [pr. boroŝ] estis hungara inĝeniero prifervoja naskiĝinta en Arado la 7-an de aprilo 1839 kaj mortinta en Arado la 15-an de aprilo 1896.
Kariero
Boros studis en Vieno kaj Prago. Li estis la ĉefinĝeniro de departemento Csongrád, poste inĝeniero pri fervojo. Ekde 1875 li estis direktorarano de la Fervojo Arad-Kőrösvölgy. La fervojlinio de la asocio konstruiĝis laŭ liaj planoj kaj direktoj. Li estis ano de la parlamento.
Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria (Neratov v Orlických horách)
Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria estas baroka preĝejo el la unua triono de la 18-a jarcento, situanta super vilaĝo Neratov v Orlických horách.
Pilgrimejo
Onidire ĉi tien pilgrimis eĉ kvar mil pilgrimantoj. Miraklan potencon oni atribuadis al graca statueto de Virgulino Maria kaj al fonto, kiu troviĝas proksime de la preĝejo. La populareco de Neratov kreskis, kaj en la jaroj 1723 ĝis 1733 estis ĉi tie konstruita barokstila preĝejo de Ĉielenpreno de Maria Virgulino de rimarkinda arĥitektura kvalito. Ĝi estis farita laŭ planoj de nekonata arĥitekto, eble de Giovanni Battista Aliprandi. La templo fieras per tre impona kompozicio super la valo de Divoká Orlice, malgraŭ ke ĝi estas netradicie orientita en direkto nordo-sudo. Barokstila templo estas ununava kun kruca horizontala projekcio kaj duoncirkle fermita presbiterejo, sur kies flankoj estas kvadrataj ejoj de la kapelo kaj sakristio kun oratorioj en la dua etaĝo. La preĝejo estas 48 metrojn longa, 19 metrojn larĝa kaj 20 metrojn alta. La norda fronto estas konvekse kurbigita inter du turoj oblikve situantaj. Antaŭ la preĝeja fronto estas teraso kun balustrado ankaŭ konvekse kurba, alirebla per dubraka ŝtuparo. Sur la balustrado estis statuoj de sankta Hedvigo, sankta Jozefo, sankta Petro kaj sankta Barbaro.
Katastrofo
Bedaŭrinde la templo estis bruldetruita en la jaro 1945 post trafo de pafaĵo lanĉita de anoj de la Ruĝa Armeo. La incendio detruis tegmenton, lignajn ŝtuparojn en turoj kaj fandis horloĝan maŝinon kaj sonorilon. Riparoj komenciĝis tuj nelonge post incendio, sed pli poste la komunisma reĝimo renovigon de la preĝejo ne favoris kaj en la jaro 1956 estis la laboroj pro manko de mono haltigitaj. La pastro, kiu el propra iniciato organizis savajn laborojn estis arestita. Ankaŭ ĉi tia aktivado estis krimo kontraŭ komunisma reĝimo. Sekve de tio en la jaro 1957 ruiniĝis tramalsekigitaj volboj kaj la preĝejo fariĝis ludilo de kruelaj meteorologiaj influoj. Povra objekto dufoje evitiĝis minacantajn malkonstruojn, en la jaroj 1960 kaj 1973 kaj pli poste jam por malkonstruado feliĉe ne estis mono. Instalaĵo de la templo estis detruita escepte restaĵoj de statuoj el la ĉefa altaro kaj fragmentoj de lignaĵistaj laboroj.
Releviĝo
En la jaro 1989 la templo estis listigita kiel kultura memoraĵo kaj komenciĝis laboroj por ĝia savo. La unua pilgrimo post dekoj da jaroj okazis la 15-an de aŭgusto 1990. Ĝiaj ĉeestantoj renkontiĝis antaŭ ruinoj de la preĝejo. La meson celebris Dominiko Duka – tiama episkopo en Hradec Králové, nun ĉefepiskopo en Prago. Venis multaj pilgrimantoj el la Ĉeĥa respubliko, Pollando eĉ el Germanujo. Unu jaron pli poste ili jam estis en la interno de detruita, sed ordigita preĝejo.
De komenco de 90-aj jaroj funkcias en Neratov sub patroneco de la pastro Josefo Suchár Asocio Neratov (oficiale fondita la 11-an de septembro 1992). La Asocio estas nepolitika kaj ĝi difinis al si taskon zorgi pri personoj malpeze mense handikapitaj. La asocio aranĝas ĉiujare pilgrimajn solenaĵojn, aranĝas koncertojn, ekspoziciojn, teatrajn prezentaĵojn, tagfoirojn kaj pluajn aranĝojn. Ĝia celo estas revenigi vivon en iam elloĝigitan vilaĝeton kaj renovigi detruitan pilgrimejon.
Dum dudek jaroj la Asocio Neratov atingis multe da sukcesoj. En kunagado kun la Distrikta oficejo Rychnov nad Kněžnou, per monkotizoj de la Ministerio de kulturo de Ĉeĥa respubliko, la regiono Hradec Králové, la Ĉeĥo-germana Fonduso de Estonteco, la Fondaĵo de Ford Company, la Paroĥa Karitato en germana urbo Hechingen, estintaj germanaj civitanoj de Neratov kaj multe da pluaj donacantoj, favorantoj kaj amikoj la Asocio Neratov kunlaboras ĉe renovigaj laboroj de la preĝejo en la vilaĝo Neratov.
En la jaro 2004 estis renovigita fronto de la templo, oni rekonstruis turojn inkluzive de turhorloĝo kun ciferdisko de diametro 3 metrojn kaj en la jaro 2007 estis la preĝejo denove tegmentita. La fronto simbolas epokon de baroko, plua parto de la preĝejo tamen estas konservata kiel fiksitaj ruinoj. Ankaŭ estis renovigita preĝeja korona kornico. En la jaro 2009 oni sukcesis en la preĝejo renovigi pavimon, ĥorejon kaj finkostruis eniran ŝtuparon. En la preĝejo funkcias hejtsistemo kaj oni komencis rekonstrui oratoriojn. Nun estas konstruata pasiona vojo, kvietzono kaj ordigata spaco ĉirkaŭ la preĝejo kaj paroĥejo. Post pli ol sesdek jaroj estis ĉi tien redonita mirakla graca statueto de la Virgulino Maria de Neratov.
Kultura aktivado
La preĝejo kaj pilgrimejo krom plenumado de siaj religiaj funkcioj estas grava kultura centro de la regiono, kie okazas signifaj koncertoj, prefere de klasika muziko, ekzemple:
De la jaro 2008 la pilgrimajn solenaĵojn oni okazas jam en la preĝejo. En tiu jaro la meson celebris pastro Suchár kaj en la preĝejo violonludis elstara koncentra majstro Jaroslav Svěcený.
Jam de la jaro 2008 en la preĝejo oni regule celebras ĉasistajn mesojn omaĝe al Sankta Huberto. Ĉeestas ĉasistoj en siaj uniformoj kun hundoj kaj eĉ kun cervo, falkdresistoj, trumpetistoj.
Distrikto Saalfeld-Rudolstadt
La distrikto Saalfeld-Rudolstadt situas en la sudo de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Saalfeld. La distrikto kovras areon de 1034 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
MAS
La tri-litera kombinaĵo MAS povas signifi la jenajn:
Gustav Stresemann
Biografio
Li studis en la Berlina, poste en la Lajpciga (Leipzig) Universitato inter 1897 kaj 1900 komence literaturon kaj historion, poste ekonomikon kaj doktoriĝis en 1900. Post la studajaroj, li eklaboris ĉe komerca entrepreno kaj en 1902 fondis la Asocion de Saksaj Industriistoj, kies jura reprezantanto estis li ĝis 1911.
Stresemann komence simpatiis kun sociaj ideoj de Friedrich Naumann kaj kunlaboris kun la Germana Sociala Unio, sed en 1903 aliĝis al la dekstra Nacia Liberala Partio. Li ofte koloziis pri sociaj demandoj kun la dekstra parto de la partio (en kiu plimultis reprezentantoj de la industriistoj) kaj li kaŭzis ĝeneralan surptrizon en la partia kongreso de 1906. Li estis inter 1906 kaj 1612 urba koniliisto en Dresdeno kaj dumtempe redaktis la lokan gazeton Sächsische Industrie.
Oni elektis lin en 1907 al la Reichstag kiel reprezentanton de la Nacia Liberala Partio. Li interesigis kiel ĵurnalisto kaj kiel politikisto pri la ekonomipolitiko, apogis la bonstatajn leĝojn por la larĝa popolo. Pro lia politika inklino, la partio ne elektis lin en la centran organizon (1912) kaj li eĉ perdis la parlamentan sidejon. Dumtempe li translokiĝis al Berlino kaj iĝis la plej konata direktanto de la germana ekonomia vivo. Li estis en gvidanta posteno en diversaj komercaj asocioj, kiu alportis por li bonstaton.
Dum la milito apogis la germanajn teritoriajn pretendojn, ekde 1916 li strikte kunlaboris kun armeaj gvidantoj Paul von Hindenburg kaj Erich Ludendorff. Li same apogis la senliman submarŝipan militon kaj kontraŭis moderan politikon de kanceliero Theobald von Bethmann-Hollweg kaj eĉ partoprenis en ties abdikigo (julio de 1917). Li volis al denova kanceliero Bülow, sed tio ne sukcesis. Sammonate mortis Bassermann, kiun sekvis Stresemann en la parlamento kaj en la partio. Li sukcese baris la disiĝon de la partio.
Post la germana malvenko (septembro de 1918), kolapso de la monarĥio (9-an de novembro 1918), fuĝo de Vilehelmo la 2-a al Nederlando tuŝis forte Stresemann, sed li rapide alkutimiĝis al la respublika Germanio. Kiam la maldekstra liberala Demokrata Partio – gvidata de Friedrich Naumann kaj Max Weber – ne volis akcepti lin en la gvidantaron, li fondis mem partion, la Germanan Popolpartion. Tiu partio estis grupiĝo de dekstraj liberalaj riĉuloj.
Stresemann estis membro de la konstituciopretiga asembleo en 1919–20 en Vajmaro, kontraŭis la novan germanan konstitucion, la traktaton de Versailles kaj eĉ volis tion revizii. Li estis ekde 1920 reprezentanto de Reichstag kaj Prezidanto de la Germana Popolpartio. Li estis en aŭgusto de 1923 kanceliero.
Lia unua decido estis kiel kanceliero (13-a de aŭgusto ĝis 23-a de novembro 1923) ĉesigo de la Ruhr-regiona pasiva kontraŭstaro. Li forte elpaŝis kontraŭ la komunistaj regionalaj regitaroj en Turingio kaj Saksio, dum malforte elpaŝis kontraŭ la ekstermdekstraj grupoj (ekz. Munkena bierpuĉo de Adolf Hitler). Dum la enlanda politika krizo de novembro de 1923 kaŭzis finfine lian abdikon. En la nova registaro, Stresemann iĝis ministro pri eksteraj aferoj kaj tiun postenon plenumis li gis sia morto, dum tri kancelieroj.
Lia politika celo estis la interpaciĝo kun la venkintaj aliancanoj, ĉefe kun Francio kaj akiro de samaj rajtoj por Germanio, reakiro de la pli frua pozicio inter la nacioj. Lian balancan politikon inter orineto kaj okcidento estis ofte kritikita fare de la samepokanoj.
-476
En la jaro 476 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Gustav Stresemann
Biografio
Dum lia politika aktivado, Germanio subskribi la Dawes-planon (1924), traktaton de Locarno (1925), la Rejnoregiono liberiĝis (1926), Germanio iĝis membro de Ligo de Nacioj, subskibis Berlinan traktaton pri neŭtraleco, kun la Sovetunio. Germanio subskibis en 1928 la kontraŭmilitan Pakton de Kellogg–Briand.
Li edzinigis en 1903 filinon de la berlina industriisto Adolf Kleefeld. Ili havis du filojn.
Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria (Neratov v Orlických horách)
Kultura aktivado
Nova jaro komenciĝas per novjara koncerto kaj per "Ĉeĥa meso Kristnaska" de Jakub Jan Ryba. En la jaro 2009 okazis violonĉela koncerto de Mikael Ericsson el Svedujo. Ankaŭ en la preĝejo de Neratov post la sankta meso eksonis Bibliaj kantoj de Antonín Dvořák. En somero de la jaro 2009 muzikis ĉi tie Oboroh kaj ankaŭ kantis Bob Fliedr.
Distrikto Saalfeld-Rudolstadt
Najbaras la distriktoj Weimarer Land norde, Saale-Holzland norde, Saale-Orla oriente, Kronach kaj Sonneberg sude, Hildburghausen sudokcidente kaj Ilm okcidente.
Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria (Neratov v Orlických horách)
Kultura aktivado
Dimanĉe la 18-an de septembro 2011 violonludisto Pavel Šporcl, fama per sia ekstravaganca kaptuko kaj per blua violono, sed prefere konata kiel elstara virtuoso, violonludis en tute plena preĝejo barokan muzikon de J.S.Bach kaj A. Vivaldi. Venis pli ol 800 aŭskultantojn.
Kantĥoro Corale de gimnazio el urbo Žamberk regule ĉiujare ĉi tie partoprenas la okazaĵojn. La 17-an de novembro 2011 tre konata kantistino Lucie Bílá en la templo scenis per programo Blanka Kristnasko kun piana akompano de Petr Malásek. Venis preskaŭ mil aŭskultantojn. La koncerto per vortoj gvidis pastro el la urbo Lanškroun Zbigniew Czendlik.
Distrikto Saalfeld-Rudolstadt
La distrikto estas trafluate de la rivero Saale la situas en la Turingia Ardeza Montaro. La simile grandaj historiaj urboj Saalfeld kaj Rudolstadt donas al ĝi la nomon.
Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria (Neratov v Orlických horách)
Kultura aktivado
Nun sanktaj mesoj okazas en ĉiu dimanĉo.
Distrikto Saalfeld-Rudolstadt
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Komunumaroj: (*) administra centro de la komunumaro
Kalvinana preĝejo (Nyírtét)
La Kalvinana preĝejo estas la sola religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nyírtét. Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo en Szabolcs.
Historio
La tiam katolika romanika kirko estis konstruita iam en la 13-a jarcento. La unua mencio okazis en 1332. En la dua duono de la 16-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon, tial la kirko iĝis kalvinana. La konstruaĵo estis pligrandigita kun navoparto kaj turo en 1936, tiam oni trovis mezepokajn freskojn. En 2018 renoviĝaj laboroj komenciĝis.
4358 Lynn
4358 Lynn estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Philip Herbert Cowell elde la Reĝa Observatorio de Greenwich.
Nomo
Ĝia nomo honoras William Thynne Lynn (1835–1911), helpanton en la Observatorio de Greenwich de 1854 al 1880 kaj verkinton de pluraj libroj.
Ĉefministro (Francio)
Laŭ la konstitucio
Laŭ la 8-a artikolo de la franca konstitucio de 1958, la ĉefministro estas nomumita de la Prezidento de la Respubliko, kiu povas ankaŭ (duonoficiale) trudi lian demision. La ĉefministro devas reprezenti la politikan partion aŭ aliancon, kiu tiam superas la Parlamenton.
Post sia nomumo, la ĉefministro proponas novan registaron al la Prezidento. Se la du homoj akordiĝas, la Prezidento sekve oficiale nomumas la proponitajn ministrojn.
Laŭ la 21-a artikolo, la ĉefministro "estras la agadon de la registaro". Krome, li devas garantii "la plenumon de la leĝoj" kaj disponas dekretan potencon. Tamen, li formale ne estas la hierarkia estro de la aliaj ministroj. Kune kun la Prezidento de la Respubliko, li nomumas la plej gravajn ŝtatoficistojn. Laŭ la 22-a artikolo, la koncernitaj ministroj devas plisubskribi la jurajn aktojn de la ĉefministro.
Pontoise (stacidomo)
Pontoise estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Pontoise, en departemento Val-d'Oise en regiono Francilio.
Ĉefministro (Francio)
Praktike
Fakte, la vera rolo de la ĉefministro grandege dependas de la politika situacio. Kiam la Prezidento kaj la parlamenta plimulto ĉe la Nacia Asembleo devenas de la sama politika partio, la ĉefministro plejofte submetas sin al la Prezidento kaj aplikas la prezidentan programon, tiel havante malfortan influon. Okaze de kunloĝeco (Cohabitation), kiam la parlamenta plejmulto malkongruas kun la Prezidento, la ĉefministro fariĝas natura estro kaj elektas libere la registaran programon.
Pontoise (stacidomo)
Temas pri stacidomo de SNCF ankaŭ sur linio H kaj linio J de Transilien.
Mihály Dérer
Mihály Dérer naskiĝis la  en Hungara reĝlando en vilaĝo Háj (nuntempe en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Kerfourn
(jen france, bretone Kerforn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Mihály Dérer
Biografio
Mihály Dérer studis minadon kaj metalurgion en Akademio de Selmec inter 1867 kaj 1871. Post siaj studoj li faris unu jaron la praktikajn laborojn en Zólyomberezna, poste li revenis al la akademio por instrui. Post longa instruado li estis ĉefinĝeniero de fabriko en Libetbánya, ekde 1896 li estis vicfabrikestro en Zólyomberezna, post unu jaron en Vajdahunyad. En 1906 li estis nomumita inspektoro de ĉiuj metalurgiaj objektoj de la lando. Li okupiĝis ankaŭ pri la emajlizo, ŝtaloj, fajrorezistantaj brikoj, geologiaj esploroj.
Ĉefministro (Francio)
Listo de la francaj ĉefministroj ekde la komenco de la Kvina Respubliko
Por listo de la francaj Konsiliprezidentoj (3-a kaj 4-a Respublikoj), vidu Konsiliprezidento (Francio)
Bertalan Szemere
Szemerei SZEMERE Bertalan (pron. Semere Bertalan) (1812-1869) estis hungara politikisto, unu el la gvidantoj dum la hungara batalo pri libereco en 1848-1849, ĉefministro de Hungario kaj ano de la Hungara Scienca Akademio. Lia nepo estis György Kürthy.
Li jam fruaĝe parlamentaniĝis (1832), en 1836 li faris grandan rundvojaĝon en Eŭropo kaj fine de la 1840-aj jaroj iĝis gvidanto de la liberala Opozicia Partio. Li estis ministro pri internaj aferoj de Hungario (inter aprilo kaj septembro 1848) dum la registaro de Batthyány Lajos; ekde la 8-a de oktobro 1848 li estis ano de la Patrujdefenda Komisiono. Li organizis an la norda parto de Hungario la armeon. Post la sentronigo de la Habsburga Monarĥio, li iĝis ĉefministro kaj ministro pri la internaj aferoj (inter majo kaj aŭgusto 1849). Post la malvenko de la hungara liberecbatalo, li rifuĝis al Turkio, dumvoje fosante la reĝajn simbolojn ĉe Orsava. Poste livivis en Parizo, Londono. Oni juĝis lin en lia foresto je morto (1851).
Li kverelis kaj forte malopiniis al Lajos Kossuth. Li proponis jam en 1860 la interkonsenton kun Aŭstrio. Li revenis Hungarion en 1865 freneziĝinte.
Herezo
Etimologio, origino kaj signifevoluo de la termino
"Herezo" devenas el la en la antikva greka haìresis αἵρεσις, reiriganta siavice al la verbo hairèō αἱρέω (= kapti, preni, sed ankaŭ selekti aŭ elekti) Origine, do, herezulo estis kiu elektis, kiu scipovas ekzameni plurajn eblecojn antaŭ ol halti sur unu el ili. Ene de tiu senco herezulo indikis ankaŭ la skolojn kiel tiun de la pitagoranoj kaj tiun de stoikistoj
Ene de kristana medio, la termino, neĉeesta en la kanonaj evangelioj. , aperas en la Agoj de la apostoloj (5,17; 24,5;; 24,14; 26,5; 28,22) por indiki diversajn skolojn aŭ sektojn, tiun, ekzemple, de Sadukeoj, Kristanoj kaj Fariseoj. Kaj en la antikva helena kaj en la helenigita hebrea lingvo tiu termino ne posedis iun ajn kondamnan aŭ repuŝan karakterizon.
Sed kun la Leteroj de la Nova Testamento tiu neŭtraleco de la vorto ĉesas: en la 1 Kor 11,19; Gal 5,20; 2 Petro 2,1 haìresis komencas ricevi malaprezan nuancon kaj substreki la «disecon», la «dividon» kun la respektiva kondamno. . Laŭ Alain Le Boulluec estis Justino el Nablus (100-162) la unua apologiulo kiu utiligis la terminon "herezo" por defendi la kristanan komunumon el la herezaj partioj konsideritaj devojiĝaj.
En la samtempa hebrea evidentiĝis analoga fenomeno: ĉiam en la unua jarcento pK, kun la elstariĝo de rabena ortodoksa hebreismo, la hebrea termino min (מִין, pl. מִינִים, minim, egalsenca kiel la greka haìresis) surprenis malŝatajn notojn kaj estis uzata por montri kaj la kristanojn kaj gnostikulojn.
La termino el neŭtra signifo ricevis en la dua momento negativan sencon kaj poste pasis indiki doktrinon aŭ aserton kontraŭan al la dogmoj kaj principoj de iu determinita religio, ofte objekto de kondamno aŭ ekskomuniko fare de la reprezentantoj de la sama.
En la kazo de la Katolika Eklezio,ekzemple, estas nuntempe antaŭviditaj, krom la zorgo de la episkopoj, konciloj, por averti la fidelulojn pri la devojiĝoj el la Ortodoksio dum la Kongregacio por la doktrino de la kredo havas la taskon konservi la tradiciaan kredon kaj sekve indiki al la fidelularon la devojiĝojn, kiuj karakterizigas herezon kaj herezulojn.
En ortodoksismo kaj protestantismo la koncepto kaj aplikado de cenzuroj okaze de herezulo ŝanĝas preskaŭ nur laŭ la nomo kaj el la specifa objekto neata de herezulo.
Metafora uzo de herezulo
Fine, metafore, oni povas uzi "herezon" por nomi ne religian opinion pri nereligia "ortodoksa" afero. Ekzemple, Idismo estas herezo por Esperantistoj. Sammetafore tiu cenzuro estas aplikata ankaŭ rilate scienculojn, filozofojn, artistojn, opinionistojn ktp kiam ili malkonsentas kun la teorioj ĝenerale akceptitaj kiel aŭtoritataj.
Herezo laŭ katolikaj leĝoj
Sub la jura-eklezia vidpunkto, hereza estas difinita tiu kiu, post la bapto, kaj konservanta la profilon de kristano, obstine rifuzas aŭ dubas pri pluraj aŭ unu el la veroj kiuj laŭ la dia revelacio kaj la katolika fido devas esti kreditaj
Notindas, tamen, diversaj gradoj de herezeco, kaj do de cenzura deklaro: fakte, kiam temas pri rekta kaj senpera opono al dogmo eksplicite proponita de la Eklezio oni parolas pri «Hereza Doktrino», dum kiam oni oponas la teologian aŭ aliajn elementojn devenantajn de vero revelaciita aŭ difinebla doktrinon, sed ne ankoraŭ difunitajn, oni parolas pri «Propozicioj eraraj, aŭ odoraj je herezo, aŭ proksimaj al herezo".
Prisciliano (m. 385) estis episkopo de Ávila kaj teologo el romia de Galegio (en Iberio), kaj la unua persono en historio de Kristanismo kiu estis ekzekutata pro herezo (kvankam fakte la civilaj akuzoj temis pri praktiko de magio).
Ismoj kondamnitaj kiel herezoj en kristanismo
Jen kelkaj opinioj rifuzitaj de la katolika eklezio kiel herezoj:
La list de la historie persekutataj kred-ismoj estas multe pli longa.
Béla Gy. Szabó
'''GY. SZABÓ Béla ' (sabo), Gyulafehérvári'' estis rumania hungara grafikisto, pentristo kaj ŝtatpremiito (1952) naskiĝinta en Gyulafehérvár la kaj mortinta en Kluĵo la.
Rekvizito
Rekvizito estas objekto uzata kaj necesa en iu sceno aŭ teatraĵo ktp. Rekvizitoj povas esti porteblaj, kia ekzemple armiloj, sakoj, aŭ pli grandaj, kiaj mebloj, bicikloj. La termino inkludas nek vestojn nek objektojn kiuj apartenas al dekoracio kaj kiuj ne estas tuŝataj de aktoroj. Tiu uzado aŭ tuŝo povas dependi de la teksto (dramaturgo) aŭ de indikoj de la reĝisoro.
Béla Gy. Szabó
Biografio
La patro de Béla Gy. Szabó estis fervojisto deveninta el Sikullando. En 1927 li akiris diplomon de inĝeniero pri mekaniko en Budapeŝto. En 1931-1933 li estis projektantinĝeniero en Kluĵo de Energia Elektra Fabriko. Siajn kreaĵojn li prezentis unuafoje en 1932 en ekspozicio de Károli Gáspár Társaság. Instigite de Károly Kós li komencis krei lignogravuraĵojn. Inter 1936 kaj 1939 li studis en Budapeŝto en belarta altlernejo. En 1937 li studvojaĝis en Italio, Grekio kaj Bulgario. En 1944 li organizis la grupon de Független Hivatásos Képzőművészek. En 1956 kaj 1957 li faris studvojaĝon en Ĉinujo. En 1972-73 li estis en Meksiko.
Rekvizito
La rekvizitisto estas persono kiu prizorgas la akiron aŭ pretigadon de ĉiuj objektoj, mebloj k.s. necesaj por la prezentado de teatraĵo.
Discutindo língua portuguesa
Discutindo língua portuguesa ("Diskutante la portugalan lingvon") estas brazila revuo, eldonata de Escala Educacional, kiu temas precipe pri la portugala lingvo kaj kelkfoje pri aliaj lingvoj aŭ ĝeneralaj lingvaj aferoj.
Rekvizito
Uzado de rekvizito diferencas mimon, kiu ne uzas, el pantomimo kiu ja povas uzi rekviziton.
Discutindo língua portuguesa
Esperanto
En junio 2007, okaze de 120 jaroj de Esperanto kaj 100 jaroj de Brazila Esperanto-Ligo, aperis ĉe la revuo informo pri Esperanto kaj Zamenhof, krom intervjuo kun Pedro Cavalheiro, tiama prezidanto de BEL.
Hadrono
Hadrono (el greka hadros — forta) estas familio de kompundaj (t.e. nefundamentaj) elementaj partikloj, kiuj partoprenas en fortaj interagoj kaj konsistas je kvarkoj. La termino estas enkondukita far Soveta fizikisto Lev Okun. Ekzistas du bazaj grupoj de hadronoj:
Gaushorn
Gaushorn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hadrono
Antaŭe, mezono signifis meza je maso, kaj pro tio al kategorio de mezonoj apartenis ankaŭ muonoj, kiuj tiam nomiĝis μ-mezonoj. Nun oni scias, ke muono ne konsistas je kvarkoj kaj do tute ne estas hadrono; ĝi apartenas al leptonoj. Do, nomo μ-mezono estas malĝusta.
Krom tiuj, antaŭnelonge estis malkovritaj t.n. ekzotaj hadronoj - la partikloj, kiuj ankaŭ konsistas je kvarkoj kaj partoprenas je fortaj interagoj, sed ne estas nek trikvarkaj, nek kvark-plus-kontraŭkvarkaj:
Elia Millosevich
Li fakiĝis en la kalkulo de orbitoj de kometoj kaj asteroidoj, ĉefe tiu de 433 Eroso.
Li lernis en la Universitato de Padovo, liaj unuaj artikoloj pri la tiam venontaj pasadoj de Venuso de 1874 kaj 1882 vekis atenton kaj faris, ke li ricevis postenon de profesoro pri navigacia astronomio en la Reale Istituto di Marina Mercantile a Venezia (Venecia Reĝa Instituto de la Komerca Ŝiparo).
En 1879 li ricevis postenon de adjunkta direktoro en la Osservatorio del Collegio Romano (Observatorio de la Roma Kolegio), asociita kun la Ufficio Centrale di Meteorologia (Centra Oficejo de Meterologio) de Romo. De 1902 ĝis sia morto li estis ties direktoro.
La asteroido 69961 Millosevich , estis tiel nomata en lia honoro.
(18703) 1998 HN68
(18703) 1998 HN68 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Stacio Kitakagaya
Stacio Kitakagaya (japane: 北加賀屋駅 [Kitakagaja-eki], angle: Kitakagaya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suminoe, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Yotsubashi.
Chiuruș
Chiuruș (hungare: Csomakőrös, malnova nomo: Kőrös) estas vilaĝo en Rumanio, en la nordorienta rando de la Baseno Triseĝoj oriente de Sfântu Gheorghe. En 1910 ĝi havis 619 kaj en 1992 451 loĝantojn (hungaroj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Háromszék. Tie troviĝas memormuzeo. La kalvinana preĝejo konstruiĝis en la 17-a jarcento.
En la censo de 2002 el la 433 loĝantoj 432 deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Antrakso
Antrakso (anthrax) estas grava profunda inflama absceso de la subhaŭto, kaŭzita de la bakterio Bacillus anthracis, tre infektema. Ĝi aperas ĉefe ĉe bestoj plantmanĝantaj. Homoj povas infektiĝi je tio per bestoj.
Simptomoj:
La tre rezistantaj sporoj restas infektokapablaj dum jardekoj en la tero. Oni vakcinas printempe la bestojn paŝtontaj sur herbejo.
Kuracebla per penicilino.
-475
En la jaro 475 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Tauriac (Gironde)
Tauriac - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Elagabalo
Elagabalo (latine: plennome Caesar Marcus Aurelius Antonius Augustus; originale Varius Avitus Bassianus, aliaj nomformoj: Elagabal, Elagabalus, Heliogabalus) naskiĝis en 204; mortis en 222) estis romia imperiestrino ekde 218 ĝis 222. Ŝi famis pro sia stranga -kritikata- vivstilo.
Ŝia patrino estis Iulia Soaemias, kies prauloj estis heredaj ĉefpastroj de la sundio Dio, en la praa Sirio, en la urbo Emesa. Tie oni adoris la dion kiel Elah-Gabal (de tie la nomo Elagabalus).
La imperiestro Caracalla (regis 211–217) estis vere kuzo de Bassianus, sed post murdo de la imperiestro, la patrino kaj avino de Bassianus asertis, ke Bassianus estas filo de Caracalla ekster geedzeco. Ĉar ili akiris apogon de la proksime stacionantaj taĉmentoj, la senato akceptis en 218 p.K. la 14-jaran Bassianus imperiestro.
Ŝi provis enkonduki adoron de Sol Invictus (Suno Venkinta) kiel universala Dio de la Roma Imperio. Tio daŭrus ĝis la konvertiĝo de imperiestro Konstantino kaj establado de kristanismo kiel la oficiala religio de la romia imperio en 380 CE
Ŝi supozeble estas frua ekzemplo de Transgenra figuro en historio. Tio ŝuldiĝas al la raporto pri ŝia mallonga regulo de Cassius Dio kie ŝi laŭdire prostituis sin kaj ŝatis esti nomita la reĝino de Hieroklo, kaj donus grandajn riĉaĵojn al iu viro kiu povus doni al ŝi tion, kio hodiaŭ sumiĝus al seksa reasigno-kirurgio.
Arthur Bárdos B.
BÁRDOS B. Artúr, (ba:rdoŝ) familinomo: Boros-Bárdos estis rumanuja hungara poeto, novelisto, ĵurnalisto naskita en Kluĵo la 3-an de januaro 1923 kaj mortinta en Dortmund la 23-an de majo 2011.
Elagabalo
La veran potencon posedis Ŝia avino Iulia Moesa, kiu konvinkis ŝin jam en 221, ke ŝi adoptu la kapablan kuzon Alexander Severus kiel filon kaj heredonton. Kiam Elagabalus volis ŝanĝi sian pli fruan decidon kaj volis forigi Aleksandron, la gardistaro ribelis kaj murdis la iimperiestrinon kaj ties patrinon.
Arthur Bárdos B.
Biografio
La mezlernejon Bárdos B. finis en sia naskiĝurbo. Komence li laboris ĉe la gazeto Egység (1946-48), pli poste ĉe la revuo Utunk (1948-58). Ekde 1958 li vivis en Vieno kaj ekde 1986 en Dortmund.
Fingrulino
"Fingrulino" (Tommelise) estas literatura fabelo verkita de la dana aŭtoro Hans Christian Andersen, unuafoje publikigita de C. A. Reitzel la 16an de Decembro 1835 en Kopenhago, kun aliaj du fabeloj por la dua ero de ''Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling.''
43657 Bobmiller
43657 Bobmiller estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Fingrulino
Enhavo
"Fingrulino" estas precipe inventaĵo de Andersen, kvankam li havis inspiron el fabeloj de nanaj fikciuloj kiaj "Fingrulo". "Fingrulino" estis publikigita kiel unu el serio de sep fabeloj en 1835 kiuj ne estis bone ricevitaj de la danaj kritikistoj kiuj malŝatis ties neformalan stilon kaj ties manko de moralo. Unu kritikisto, tamen, aplaŭdis "Fingrulino"-n. La plej frua traduko al angla de "Fingrulino" datas el 1846. Tiu fabelo estis adaptita al variaj formatoj kiaj televido kaj animacia filmo.
Bukovany (distrikto Olomouc)
Bukovany estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Olomouc en Regiono Olomouc. En la jaro en la municipo vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 1131.
Rabotaĵo
Rabotaĵo estas la rezulto raboti lignon. En la angla kaj germana nomiĝas lignolano, kaj en portugala lignopajlo. Ĝi estas produkto farita el lignolamenetoj tranĉitaj el bastonetoj kaj ĝi estas ĉefe uzata en pakado, por refreŝigaj kusenetoj en hejmvaporaj malvarmigaj sistemoj konataj kiel vaporaj malvarmigiloj, por erozikontrolaj matracoj, kaj kiel kruda materialo por la produktado de aliaj produktoj kiaj tabuloj kaj lignaĵplatoj.Ĝi estas nakaŭ uzata kiel rembura materialo por pluŝaj animaloj.
Don - Sainghin (stacidomo)
Don - Sainghin estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Don - Sainghin, situanta en  Sainghin-en-Weppes, apud, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Rio Preto da Eva
Rio Preto da Eva estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 25.719 loĝantojn en 2010.
Petrești (Mintiu Gherlii)
Petrești [petreŝtj] (hungare Péterháza) estas vilaĝo en Rumanio norde de Gherla. En 1910 ĝi nombris 382 loĝantojn (rumanoj), en 1992 252. Ĝia unua skriba mencio estis en 1383. Dum la 15-jara milito inter 1591 kaj 1606 la vilaĝo hungara senhomiĝis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Belső-Szolnok, poste Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Mintiu Gherlii.
Grandbeka blua muŝkaptulo
La Grandbeka blua muŝkaptulo (Cyornis caerulatus) estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro Cyornis aŭ de Bluaj muŝkaptuloj kiu laŭnome enhavas speciojn de tre bluaj maskloj ĉefe en la supraj partoj kun brunaj inoj. Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio kaj Malajzio. Endemio de Sumatro kaj Kalimantano. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
La masklo de tiu specio estas tre blua supre, kun pli brilaj helbluaj frunto, ŝultroj kaj pugo; la vizaĝo ĉirkaŭ la okuloj ĝis la beko estas iom nigreca, la flugiloj ne estas brunaj (malkiel ĉe aliaj samgenranoj) kaj la vosto estas blua. La gorĝo estas hela kaj la brusto ruĝoranĝa al bruneca, dum nur la suba la ventro estas blankeca. La distingilo de tiu specio estas la pli longa beko (kaj iom pli larĝa ĉebaze) ol tiuj de la samgenraj specioj; tiu distingilo nomigas la specion en Esperanto, dum la latina scienca nomo caerulatus aludas al la blua koloro “ĉieleca” per karaktero komuna al la tuta genro kaj eĉ al aliaj parencaj genroj.
La ino estas bruneca. Temas pri kazo de seksa duformismo.
Manĉeto
La Manchuela [manĈŬEla] aŭ Manĉeto estas kastilia komarko kiu troviĝas inter la ebenaĵo de La Mancha kaj la Montaro Serranía de Cuenca, kiu enhavas fizike kaj historie vilaĝojn kaj urbetojn de la Provincoj Cuenca, Albacete kaj Valencio, Hispanio. Ĉar ĝi estas dividita inter tiuj tri provincoj, administracie estus plej taŭge paroli pri Albaceta Manĉeto, Kvenka Manĉeto, kaj la Valencia Manĉeto (Requena-Utiel). Tiuj tri administraciaj subdividoj formas diversajn municiparojn.
Rudolf Frentz
Rudolf Rudolfovich Frentz (Рудольф Рудольфович Френц; 23a de julio 1888 - 27a de decembro 1956) estis soveta kaj rusa pentristo, akvarelisto, grafika artisto, ilustraciisto, kaj arta instruisto. Frentz, kiu loĝis kaj laboris en Leningrado kaj estis membro de la Leningrada Unio de Artistoj, estis konsiderata unu el la fondintoj kaj reprezentantoj de la Leningrada Skolo de Pentrarto, plej fama pro siaj batala kaj monumenta pentrarto. Liaj ĉefaj temoj estis de ĝenraj kaj historiaj pentraĵoj, portretoj, pejzaĝoj, kaj urbaj vidaĵoj. Rudolf Frentz plej famis kiel batala kaj animala pentristo. Liaj pentraĵoj venis al multaj muzeoj en la tuta lando.
Manĉeto
En la kastilia parto, La Manchuela troviĝas administracie dividita inter la jurisdikciaj teritorioj de San Clemente kaj Motilla del Palancar, en Cuenca; kaj de Casas-Ibáñez, La Roda, Albacete kaj Almansa, en Albacete.
Kantono Miller (Georgio)
La kantono Miller - angle Miller county - estas kantono de Usono en la subŝtato Georgio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
2117 Danio
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la eŭropa lando Danio, nasklando de la malkovrinto.
Normalfrekvenco
Normalfrekvenco estas tre preciza frekvenco kiu estas derivata de frekvenca normalo.
Je mallongaj bendoj "glataj" frekvencoj estas uzitaj: 2.500 kHz, 5.000 kHz, 10.000 kHz, 15.000 kHz. Sur tiuj frekvencoj ofte estas dissenditaj precizaj tempoindikoj.
Normala radiostacioj ankaŭ estas uzataj por dissendi normalfrekvencojn.
55428 Cappellaro
55428 Cappellaro estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Asiago-DLR Asteroid Survey elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala astronomo Enrico Cappellaro, ĉefa astronomo ĉe la Instituto Nacia de Astrofiziko kaj direktoro de la Observatorio de Padovo. Li estis sciencisto responsulo pri la konstruo de Omegacam, la fotilo kun larĝa kampo. Li laboras ankaŭ pri la supernovaoj kaj la strukturo de la.
Szalatnak
Szalatnak [salatnak], kroate Slatnik estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Komló.
Situo
Szalatnak situas en valo de rojo, meze de sakovojo, laŭ la fervoja linio Dombóvár-Baja.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1325 laŭ tiama ortografio "Zalathna". En la 18-a jarcento germanoj alvenis. En 2001 la germanoj estis 8 %.
Irapuru
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Adamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Odette Bancilhon
Odette BANCILHON estis franca astronomino, aktiva en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj.
Ŝi laboris en la Observatorio de Alĝero , kaj tie malkovris la asteroidon 1333 Cevenolon la.
Ŝiaj sciencaj artikoloj estas subskribitaj O. Bancilhon.
En la 1940-aj jaroj (inter 1940 kaj 1948), ŝi edzigis sian kolegon Alfred Schmitt kaj de tiam subskribis siajn artikolojn O. Schmitt-Bancilhon.
La asteroido 1713 Bancilhon estis tiel nomata en ŝia honoro.
5338 Michelblanc
5338 Michelblanc estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1991 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Saugon
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kernascléden
(jen france, bretone Kernaskledenn) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Rivas-Vaciamadrido
Rivas-Vaciamadrid estas hispania municipo ene de la Komunumo de Madrido. Ĝi estas unika municipo, tre sentiva al la ekologiaj problemoj derivitaj el la urboplanisma ekspansio kaj la malpliboniĝo de la natura medio. Fakte, en ĉi tiu komunumo estis elektita en 1991 la unua magistratano de la ekologia partio Los Verdes en Hispanio, Esteban Cabal.
Béla Halasi
Béla Halasi [halaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Halasi Béla estis hungara advokato, ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia pseŭdonimo estis Halasi Albert.
Rivas-Vaciamadrido
Ĝi havas plurajn komercajn centrojn kaj ankaŭ aliajn ĵus-konstruitajn, H2Ocio, kies plej grava eco estas ke ĝi kuŝas sur artefarita lago.
Béla Halasi
Béla Halasi naskiĝis la en Kisvárda, li mortis la  en Ĉikago.
Rivas-Vaciamadrido
Estas unu el la malmultaj komunumoj kiuj laboras en la reakirado de la heredaĵo de la Hispana Enlanda Milito. En la jaro 2007 oni realigis la listaron de restaĵoj de "La Batalla y Frente del Jarama" (Batalo de Jarama), iĝante pionira en la Madrida Komunumo.
Béla Halasi
Biografio
Béla Halasi devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1911, post 3 jaroj li advokatiĝis. Post la diplomo li estis ankaŭ redaktoro ĉe revuo. Ĝuste dum la 1-a mondmilito li havis advokatan atelieron. Dum la kalistefa revolucio li laboris en la ministerio, poste li partoprenis en la pacdiktatoj. Post fiasko de la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Germanio, kie li fondis germanan revuon kun Emil Lederer. Inter 1926-1933 li instruis en Berlino, poste li rifuĝis al Bruselo, ekde 1939 al Usono. Li instruis en Universitato Yale kaj Universitato Roosevelt.
Julian Tuwim
Julian Tuwim (naskiĝis la en Lodzo, mortis la  en Zakopane) estis pola juda poeto, verkisto, publicisto kaj precipe aŭtoro teatra, esperantisto kaj tradukisto de poezio en Esperanto.
Julian Tuvim estas konsiderata unu el la plej grandaj polaj verkistoj de la 20a jarcento. Lia kontribuo al pola poezio en la kampo de porinfana poezio estis nemezureble bonega, sed li estas plej konata pro sia kontribuo al moderna pola poezio inter la du mondmilitoj.
Pri la poeziaj kapabloj de Tuwim juĝis Leopold Staff: "Tiu ĉi talento havis cent kolorojn, cent kordojn, estis ĉiam surprizo".
Vivo
La familio Tuwim estis poligitaj kaj kristanigitaj judoj, kiuj opiniĝis kiel plenaj poloj. La vorto "tuvim" signifas "bonaj" en la hebrea lingvo. Tuwim fakte komencis tradukante en Esperanton poemojn de Leopold Staff, poste ankaŭ de aliaj aŭtoroj: "Mi fariĝis iaspeca ambasadoro de la poeto en la urbo Lodzo kaj ĉirkaŭaĵo kaj per Esperanto mi volis disfamigi Staff tra la tuta mondo".
La gazeto Pola Esperantisto en 1911 unuafoje presis tradukojn de la junulo. En la jaro 1912 aperis broŝurforme "Aŭtunaj agordoj" de Staff en traduko de Tuwim. Do la literatura vojo de tiu elstara pola versartisto komenciĝis per Esperanto. En la pola Julian Tuwim komencis en 1913 per la poemo Prośba (La peto). En 1916 li venis al Varsovio kaj studis tie juron kaj filozofion en la Varsovia Universitato (1916-1918) tamen li lasis studojn por arto. Li komencis kunlabori kun la revuo Pro arte et studio. Dum tiu tempo Pollando sendependiĝis. Tiu momento de lia vivo estis revolucia- entusiasme li kreis kune kun siaj amikoj la poezian grupon Skamander (fondita en la kafejo "Sub Pikadoro"). Ili ribelis kontraŭ solena kaj depresia literaturo antaŭ sendependigo kaj komencis krei novan, modernan, pli simplan kaj entusiasman poezion. Inter Skamanderistoj aŭ Skamandritoj (Skamandryci - kiel oni nomiĝis pole) estis Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Lechoń kaj Kazimierz Wierzyński. Kune kun ili Tuwim estis ĉiam pli populara. Dum milito pola-bolŝevika Tuwim laboris en la gazetara oficejo de armea ĉefo Józef Piłsudski. La Skamandritoj kaj precipe Tuwimon komencis apogi Leopold Staff- la poeto kiun plej admiris Tuwim en la juneco tradukante liajn poemojn al Esperanto. Post la milito Tuwim same kiel siaj amikoj de Skamander skribis pli depresie kaj socieme.
En oktobro 1939 pro la nazia agreso al Pollando Tuwim eskapis al Rumanio kun la pola registaro. Poste li elmigris al Parizo kaj tra Portugalio li venis al Brazilo. Tie li komencis krei Polajn florojn (Kwiaty polskie), sian plej gravan poemon.
Dum la batalo Tuwim kunlaboris kun revuoj de elmigrintoj. En 1946 li venis al komunisma Pollando, kiun li kun espero opinis tute libera. La komunistoj propagande uzis Tuwimon, ke li estru la Nacian Teatron. Nur dum la komunismo li povis eldoni sian kritikan poemon La balo en opero, kiu estis tamen malĝuste komprenita de komunistoj. Li mortis en 1953 jaro.
Verko
Tuwim fakte komencis tradukante en Esperanton poemojn de Leopold Staff, poste ankaŭ de aliaj aŭtoroj: "Mi fariĝis iaspeca ambasadoro de la poeto en la urbo Lodzo kaj ĉirkaŭaĵo kaj per Esperanto mi volis disfamigi Staff tra la tuta mondo".