cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Justicialista
La prezidenteco de María Estela Martínez (1974-1976)
Pro la malbonigo de la krizo kaj politike kaj ekonomie, septembro de 1975 Martínez de Perón petis rezignon pro santialoj; ŝiaj devoj estis plenumitaj de la provizora prezidanto de la Senato, nome Ítalo Lúder, el la 13-a de septembro al la 16-a de oktobro de 1975.
La Militista Reĝimo (1976-1983)
La 24-a de marto de 1976 puĉo estrita de la tri komandantoj de la armeo, elpostenigis la konstitucian registaron kaj anstataŭis ĝin per militista junto kun nuligo de la parlamento. La eksprezidentino estis juĝita pro maldeca uzado de publikaj fondoj kaj ŝi estis arestita dum pli ol kvin jaroj. Post sia liberigo, en julio de 1981, ŝi setlis en Madrido, Hispanio, kaj abandonis preskaŭ totale la politikan agadon, kvankam revenis eventuale al Argentino. La referendumo pri la konflikto pri la Kanalo Beagle estis okazo de ŝia lasta apero kiel historia figuro de la peronismo, kies sektoroj plej ortodoksaj plutenis respekton al ŝi kiel vidvino de Perón.
La Procezo de Nacia Reorganizado', aŭ en hispana Proceso de Reorganización Nacional estas la nomo per kiu memnomiĝis la militista diktaturo  aŭ civil-militista  en diversaj politikaj kaj akademiaj kuntekstoj, en la senco aligi la duan terminon kiel nomigo preferinda, kvankam la populara uzado pluagnoskas ĝin kiel «diktaturo», «militista diktaturo», «militista regado» aŭ «militista reĝimo». kiu regadis en Argentino ekde la puĉo de 24a de marto de 1976, kiu elpostenigis la registaron konstitucian de la prezidentino María Estela Martínez de Perón (peronismo), ĝis la 10-a de decembro de 1983, kiam enpovigis la registaro elektita jam pere de voĉdonrajto de Raúl Alfonsín (radikala).
Militista junto, estrita de la komandantoj de la tri armitaj fortoj, okupis la povon, nome epoko kiu kutime estas nomita simple kiel «el Proceso». Estas konsiderata «la diktaturo plej sangoverŝa de la historio de Argentino».
El Proceso karakteriziĝis pro la ŝtata terorismo, la konstanta perforta rompo de la homaj rajtoj, la malaperigo kaj murdo de miloj da personoj, la sistema rabado de beboj kaj aliaj krimoj kontraŭ la homeco. Longa itinero kaj juĝa kaj politika permesis kondamni parton de la responsuloj per juĝoj kiuj ankoraŭ funkcias.
La reveno al la demokratio (1983)
Post la elektado de la 30a de oktobro la demokratia sistemo estis restaŭrita la 10-a de decembro de 1983. Tiam ekprezidentis Raúl Alfonsín, de la Unión Cívica Radical, kiu devis enmeti denove la landon en demokration. En 1984, post popola konsulto, oni finigis la prilandliman disputon sudan kun Ĉilio pere de traktato per kiu la insuloj de la norda duono de la Kanalo Beagle restis de Argentino, dum ĉiuj de la suda duono ĝis la kabo Hornos restis de Ĉilio, kaj ambaŭ landoj ricevis navigadajn rajtojn en preskaŭ la tuta zono; Argentino ricevis la plej parton de la mara teritorio disputita.
Alfonsín komencis jurprocezi la kulpintojn pro la diktaturo en 1985 kaj kelkaj estis kondamnitoj, sed, post premoj de diversaj sektoroj ĉefe militistoj, leĝoj de 1986 kaj 1987 jurpardonis tiujn kulpintojn. Krome okazis kvar ŝtatpuĉoj.
Post la prezidenta balotado de 1989 kaj tuŝita la regeblo de la lando pro procezo de inflaciego, Alfonsín devis rezigni ses monatojn antaŭ la fino de la regotempo.
La prezidenteco de Menem (1989-1999)
La venonta prezidanto estis Carlos Menem (de la Partido Justicialista) (1987-1999), kies epoko estis akuzata de koruptado. Dum lia regado oni aprobis la Leĝon pri Konverteblo de la Aŭstralo (tiama monunuo) en 1991 kiu haltigis la inflacion kaj oni adoptis ekonomian politikon novliberala, baze sur tajdo de privatigoj de publikaj havaĵoj, malaltigo de dogantarifoj por la importitah produktoj kaj malreguligo de la merkatoj. Tiu polotiko kontribuis al plialtigo de investado, de eksportado kaj al kresko kun stabilaj prezoj. Sed tiuj decidoj ankaŭ malfermis procezon de senindustriigo pro malkapablo konkurenci fare de la malfortigita industrio argentina, de malfortigo de la argentina ekonomio nun pli vundebla antaŭ internaciaj krizoj, kaj pligrandiĝis la sendungeco, la malriĉo kaj la malbonigo de laborkondiĉoj. La financa krizo en Azio de 1997 kaj en Brazilo de 1998 akcelis la eliron de kapitaloj, kio malfermis vojon al la plej alta recesio de la historio argentina kiu daŭros kvar jarojn.
Le Due sorelle
Le Due sorelle (La du fratinoj) estas itala filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mario Volpe. Le Due sorelle estis originale filmita en la itala lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Vera Carmi, Enzo Fiermonte kaj Checco Durante.
Santa Fe
Santa Fe, el la hispanlingva esprimo signifanta Sankta Fido, estas nomo de diversaj geografiaj lokoj:
Sándor Veres
Sándor VERES [vereŝ] hungara ĵurnalisto, tradukisto, verkisto. Li naskiĝis en Tasnád en 1840 kaj mortis ?.
Kariero
Sándor Veres akiris diplomon pri juro en Budapeŝto kaj Vieno, poste li trairis Eŭropon. Li venis hejmen piedire el Parizo. De 1866 li estis ĵurnalisto, de 1868 li estis interna kunlaboranto de Pesti Napló, poste kunlaboranto de pluraj aliaj gazetoj. Li tradukis el angla lingvo romanojn, plurcentojn da noveloj al hungara lingvo.
Lauriano
Lauriano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Verolengo, Monteu da Po, San Sebastiano da Po, Cavagnolo, Casalborgone kaj Tonengo (AT).
International Music Score Library Project
La International Music Score Library Project (IMSLP) aŭ Projekto de Internacia Muzika Biblioteka Poentaro estas kolekto de liberaj (publika havaĵo) partituroj en interreto. Depost julio 2008 ĝi ankaŭ nomiĝas Petrucci-biblioteko dediĉe al Ottaviano Petrucci.
Fondo, statistiko
IMSLP estis fondita de Edward W. Guo, muzikstudento de New England Conservatory of Music kaj funkcias - same kiel vikipedio - laŭ la viki-principo. Je la ĝi fariĝis rete alirebla, ĝis marto 2009 pli ol 19.000 verkoj (42.000 partituroj) de pli ol 2.500 komponistoj estis alŝutitaj. La projekto estas la plej granda interreta kolekto de liberaj kaj senkostaj muziknotoj.
Kopirajta disputo
En oktobro 2007 la fondinto Guo devis provizore fermi la paĝaron, ĉar li ricevis juran ĉespostulon de Universal Edition Vieno, kiu opiniis sian kopirajton malrespektita. Depost la projekto reaperas kaj estas daŭrigata.
Saale
La rivero Saale [prononco "Zale"] fluas tra la federaciaj landoj Bavario, Turingio kaj Saksio-Anhalto de Germanio, kaj fine enfluas la riveron Elbo. Per longeco de 413 kilometroj temas pri la dua plej longa enfluejo de la Elbo - la plej longa estas la rivero Vultavo.
Fonto
La rivero fontas en la mezalta montaro Fichtelgebirge en Supra Frankonio proksime de Zell, flanke de historia minejo deklive de la monto Waldstein. La fontejo estas kadrita per muro el krudaj rokaj blokoj el granito, kiuj metiĝis tien dum 1869. La areo estas protektita natura monumento, kaj komencoloko de bicikla vojo "Saale", kiu dum 427 kilometroj akompanas la riveron ĝis la Elbo.
Fluo
Dum la komencaj kilometroj inter Zell kaj Hof la rivero fluas relative malrapide. Poste la rivero pasas la mezaltan montaron Turingia Ardeza Montaro kaj tuŝas la urbojn Saalfeld, Rudolstadt kaj Jena.
Proksime de la urbo Naumburg komenciĝas la lasta parto de la rivero. Ĝi kondukas tra malmonta pejzaĝo tra la urboj Weißenfels, Bad Dürrenberg, Merseburg, Halle (Saale), (sude de Halle situas ekologie valoraj apudriveraj herbejoj, ene de la urbo pluraj insuloj kaj rokoj, interalie la roko Giebichenstein kun samnoma historia fortikaĵa ruino). Post paso de Halle, la rivero pasas la krutajn riverbordajn deklivojn de la pejzaĝo Brachwitzer Alpen, la urbon Wettin, la porfirajn rokojn de Rothenburg kaj la urbon Bernburg (Saale).
Apud Barby la Saale enfluas la riveron Elbo.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj laŭlonge de la rivero
Urboj estas tajpitaj per grasaj literoj
Zell – Sparneck – Weißdorf – Seulbitz – Förbau – Schwarzenbach an der Saale – Fattigau – Oberkotzau – Hof – Brunnenthal – Saalenstein – Joditz – limo inter Bavario kaj Turingio – Hirschberg – Sparnberg – Rudolphstein – Blankenberg – Blankenstein – Harra – Saaldorf – Saalburg – Poeritzsch – Gräfenwarth – Burgk – Walsburg – Ziegenrück – Neidenberga – Hohenwarte – Eichicht – Kaulsdorf – Fischersdorf – Weischwitz – Reschwitz – Breternitz – Saalfeld – Schwarza – Volkstedt – Rudolstadt – Catharinau – Kolkwitz – Weißen – Uhlstädt – Rückersdorf – Zeutsch – Niederkrossen – Orlamünde – Freienorla – Großeutersdorf – Kleineutersdorf – Kahla – Großpürschütz – Jägersdorf – Rothenstein – Maua – Lobeda – Jena – Zwätzen – Porstendorf – Dornburg – Dorndorf-Steudnitz – Wichmar – Camburg – Tümpling – Großheringen – Kleinheringen – limo inter Turingio kaj Saksio-Anhalto – Stendorf – Saaleck – Bad Kösen – Naumburg – Schellsitz – Eulau – Goseck – Leißling – Lobitzsch – Uichteritz – Markweben – Weißenfels – Dehlitz – Schkortleben – Kleinkorbetha – Großkorbetha – Oebles-Schlechtewitz – Wengelsdorf – Bad Dürrenberg – Kröllwitz – Leuna – Trebnitz – Merseburg – Meuschau – Freiimfelde – Schkopau – Korbetha – Hohenweiden – Rockendorf – Holleben – Halle – Kröllwitz – Lettin – Brachwitz – Schiepzig – Salzmünde – Pfützthal – Döblitz – Zaschwitz – Wettin – Kloschwitz – Rumpin – Dobis – Friedeburg – Zickeritz – Rothenburg – Nelben – Gnölbzig – Trebnitz – Alsleben – Könnern-Poplitz – Großwirschleben – Plötzkau – Gröna – Bernburg – Dröbe – Nienburg – Wedlitz – Damaschke Plan – Wispitz – Calbe – Trabitz – Groß Rosenburg – Werkleitz
Vidindaĵoj kaj historiaj konstruaĵoj
Ĉe la rivero kaj sia alfluo Unstrut situas la vinkultiva regiono Saale-Unstrut.
Laŭlonge de la rivero kondukiĝas la bicikla vojo Saale. Aparte en la supra kaj meza triono de la rivera fluo la bicikla vojo estas pejzaĝe tre alloga.
La rivera akvo pasas multajn historiajn fortikaĵojn kaj kastelojn, el kiuj multaj situas ĉe altaj kaj krutaj apudbordaj rokaj deklivoj - interalie menciindas kastelo Burgk, fortikaĵoj Heidecksburg kaj Leuchtenburg, la kasteloj de Dornburg, la fortikajoĵ Saaleck, Rudelsburg kaj Schönburg, la kasteloj Goseck kaj fine Neu-Augustusburg en Weißenfels.
Apud Merseburg planatas granda fervoja ponto, kiu finkonstruiĝos dum la jaro 2012 kaj tiam kun longo de pli ol 8 kilometroj estos la plej longa ponto de Germanio. Menciinda plia ponto estas piedira pendoponto apud la vilaĝoj Klein- kaj Großeutersdorf proksime de Jena. La tiel nomata "svingoponto", konstruita dum 1908, en sia speco estas unika en Eŭropo.
Johann Wolfgang Döbereiner
Johann Wolfgang Döbereiner (1780-1849) estis germana kemiisto kaj apotekisto, kiu prognozis la Periodan tabelon, kies observoj kondukis lin al la teorio pri la triadoj de Döbereiner, kie la elementoj en la Perioda Tabelo sidas laŭ la kreskanta ordo de la atommasoj, kaj prezentas similiajn kemiajn proprecojn. Li ankaŭ inventis lampon, kiu ricevis lian nomon, en kiu la hidrogeno brulas kiam en kontakto kun platena spongo (1823).
Malgraŭ la limigita uzo de la lampo, tio estis sufiĉa ĉar Döbereiner estis interesita pri la ĝenerala uzo de la kataliziloj. Li same malkovris la katalizan agadon de la mangana oksido en la malkomponiĝo de la kalia klorato au KClO3. Li estis amiko de Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) kaj profesoro pri kemio kaj apoteko en la Universitato de Jena (1810).
Vivo
Malgraŭ ke li estis filo de koĉero, Döbereiner estis granda memlernanto. En Münchberg en 1794, li fariĝis lernanto pri apoteko ĉar li ŝatadis legi kaj vizitadi la lekciojn pri kemio, botaniko kaj mineralogio. Kiel apotekisto, li laboris en Dillenburg, Karlsruhe kaj Strasburgo. Lia antaŭtempeco vekis la atenton de Karolo Aŭgusto, Duko de Weimar, kiu finfine sukcesis al li postenon kiel profesoron en la Universitato de Jena, en 1810. Goethe estis lia lernanto kaj la filozofo estis tiel forte interesita pri sciencoj, kiu, iam li konsideris ke liaj aktivecoj sur tiu kampo estis pli gravaj ol siaj skribaĵoj, kaj tio pli malfrue influis la sciencan pensiston Arthur Schopenhauer. Rudolf Christian Böttger, la inventinto de la sekurecaj fosforoj kaj esploristo pri "galvanoplastio" ankaŭ estis lia lernanto.
En 1829, kiam li estis provanta arigi kelkajn substancojn pro ilia analogeco, Döbereiner rimarkis ke la Bromo, la ĵus-malkovrita kemia elemento, havis kemiajn proprecojn kiuj ŝajne situas ĝin mezvoje inter la kloro kaj la jodo. Krom tio, li konstatis ke la atompezo de la bromo precize sidis mezvoje inter tiuj du elementoj. Pli malfrue li ekstudis la liston de la konataj kemiaj elementoj kaj venis al konkludo ke du aliaj grupoj havis la samajn karakterizaĵojn. La Stroncio sidis mezvoje inter la kalcio kaj la bario, kaj la seleno estis mezvoje inter la sulfuro kaj la teluro. Döbereiner alnomis tiuj grupojn kiel triadojn kaj tiu regulo aplikiĝis al la 54 kemiaj elementoj tiam konataj. Li ankaŭ estis la malkovrinto de la kemiaj elementoj Hafnio, Zirkonio, Kromio kaj Francio.
Santa Fe (Nov-Meksiko)
Santa Fe (el la hispana: "Sankta Fido") estas la ĉefurbo de Nov-Meksiko, ŝtato de Usono. Laŭ la 2000 popolnombrado, ĝi havis 62.203 loĝantojn. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Kantono Santa Fe. Santa Fe estis fondita en 1607, tiel ĝi estas la dua plej malnova urbo en Usono. Ĝi iĝis parto de Usono en 1912.
Servoj
La Santafea Opero aŭ en angla The Santa Fe Opera (SFO) estas usona opero-kompanio, situanta je 7 mejloj (11 km) norde de Santa Fe. La kompanio estis prezentinta operojn ĉiun somerfestivalan sezonon ekde Julio de 1957, kaj estas internacie konata ĉar enkondukis novajn operojn same kiel pro siaj produktoj el la standarda opera repertorio.
Takashi Hirajima
Takashi Hirajima (平島 崇, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Kyoto Sanga FC, Cerezo Osaka, Tokushima Vortis kaj AC Nagano Parceiro.
Preĝejo Sankta Mikaelo (Csákvár)
La preĝejo arkianĝelo Sankta Mikaelo estas romkatolika historia monumento en urbo Csákvár (Hungario).
Historio
Csákvár havis kirkon jam dum la mezepoko, sed la loĝantoj kalvinaniĝis depost 1600. La katolika paroĥo estis refondita en 1727. La katolikoj rericevis la kirkon en 1748 en plene ruina stato, tial ĝi estis malkonstruita kaj nova baroka preĝejo estis konstruita post kelkaj jaroj laŭ planoj de Jakab Fellner. Ĝi estis pligrandigita en 1788. Sismo detruis la turon en 1810, inter 1852-1854 po du turoj kaj navoj estis konstruitaj laŭ planoj de Miklós Ybl. La orgeno estis farita en 1905.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto inter arboj. La fasado estas simetria, flanke po unu kvadrataj turoj altiĝas. Krom la enirejo estas 2 niĉoj kun anĝeloj. Meze estas niĉo kun statuo Patrona Hungariae. La navo estas longa kaj al la sanktejo ĝi malvastiĝas en 2 ŝtupoj. La absido estas oklatera. En la sanktejo marmora statuo pri arkianĝelo Mikaelo estas videbla. La plafono estas kovrita per freskoj.
Kermeso okazas en la 29-a de septembro.
Abha
Abha, arabe أبها estas universitata urbego kaj ĉefurbo de Regiono Asiro en Sauda Arabio.
Geografio
Abha situas en sudokcidenta parto de la lando sur altebenaĵo. Ĥamis Muŝajt troviĝas 27, Ruĝa Maro 80, Rijado 839 km.
Historio
Abha estis provinca aŭ familia ĉefurbo jam dum la Otomana regno. En 1920 la plena provinco aliĝis al la sendependa Sauda Arabio helpe de islama puritana grupo. La nuna universitato estis establita en 1999, sed kunfandanta el iamaj 2 universitatoj.
Trafiko
Apud Abha regiona flughaveno funkcias ekde 1977 kun enlandaj kaj eksterlandaj flugoj. En la urbego granda busstacidomo funkcias. 4 ĉefvojoj kuras el Abha, unu el la vojoj kuras al Ĝido (aŭ marbordo) ekde 1979. En la urbego funikularo funkcias.
Klimato
La milda klimato de Abha (pro la alteco) igas ĝin populara turistloko por saudaraboj. En la jaro pluvas 218 mm, en ĉiuj monatoj iomete pluvetas. En Abha malofte mezuras temperaturojn pli altajn, ol 35 °C dum de la jaro. En 1983 la temperaturo escepte estis −2 °C.
NGC 4005
NGC 4005 (aliaj indikoj — NGC 4007, UGC 6952, MCG 4-28-107, ZWG 127.120, PGC 37661) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tero Pitkämäki
Tero PITKÄMÄKI (naskiĝis la 19-an de decembro 1972 en Ilmajoki) estas finna sportisto. En sia branĉo, lancoĵetado, li estis la mondĉampiono en 2007 (konkurso en Osaka, Japanujo) kaj en la olimpiaj ludoj de Pekino (2008) li gajnis la bronzan medalon. Lia propra rekordo estas 91,53-metra ĵeto atingita en Kuortane, Finnlando, en 2005. La Eŭropa Atleta Asocio elektis lin la vir-atleto de la jaro 2007.
Profesie Pitkämäki estas elektroinĝeniero.
Krivany
Situo
Krivany situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Prešov-Stará Ľubovňa. Sabinov troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1301. En 1770 incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Krivány 960 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Héthárs, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krivany 1093 homoj, (969 slovakoj, 98 ciganoj).
Famuloj
En la iama Krivány naskiĝis hungara politikisto József Dessewffy.
Regiona Konsorcio de Transportoj de Madrido
La 31-a de decembro de 1986 la urbo kaj la Regiono Madrido translokigis ĉiujn siajn resursojn al la nova konsorcio, el kiu la Metroo iĝis ekde tiam filio. En 1989, nome sepdek jarojn post la malfermo de la unua linio, la entrepreno de Metroo renomiĝis kiel Metro de Madrid, S.A., kiam ĝi pasis el la ŝtato al la regiona instanco.
En 1986 oni transportis 951 milionoj da veturantoj. De tiu nombro oni pasis al 1.564,2 milionoj en 2004, kio havigas klaran ideon de la investado kaj kunordigado realigita dum tiuj jaroj.
Listo de senatanoj de Haut-Rhin
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Haut-Rhin.
Senatanoj de Haut-Rhin de la 22/09/1968 ĝis la 25/09/1977
Organizitaj iom post la gaŭlista ondo de la deputitaj balotoj de junio 1968, la senatanaj balotoj montris male volon similan al tiu esprimita en Bas-Rhin, ekvilibrigi la politikan reprezenton de la departemento. Je ĝenerala surprizo, kiam ĉiuj deputitoj estis tiam gaŭlistaj, la listo MRP kondukita de la urbestro de Illfurth kaj reprezentanta Sundgau, Marcel Nuninger, la urbestro de Thann, Pierre Schielé kaj la eliranta senatano Charles Zwickert, facile venkis ekde la 1-a balotvico kontraux la listo UDR de la elirantaj senatanoj, Modeste Zussy kaj Eugène Ritzenthaler. Eluzo de la senatanoj UDR ŝajnis tre sentebla. Tiu malvenko markis krome la 1-an ŝtupon de resupreniro de la kristanaj demokratoj fronte al gaŭlismo, kiu kreskiĝis en la la jardeko de 1970.
Edward W. Guo
Edward W. GUO (* 1987) estas komponisto kaj kreinto de interreta muzikkolekto IMSLP/Petrucci Music Library.
Listo de senatanoj de Haut-Rhin
Senatanoj de Haut-Rhin de la 25/09/1977 ĝis la 28/09/1986
La senatana baloto de 1977 ebligis facilan reelekton de la du elirantaj senatanoj, Pierre Schielé, urbestro de Thann, kaj Charles Zwickert, proksimulo de la urbestro de Colmar Joseph Rey. Marcel Nuninger decidis ne rekandidatiĝi, favorante la kandidatiĝon de la "estro" de la departemento. Ankaŭ la nova prezidanto de la Departementa Konsilio, Henri Goetschy, fervora defendanto de dulingvismo en Alzaco, estis same facile elektita ekde la 1-a balotvico. Kvankam konsistanta el tri membroj du CDS, la listo de la tri senatanoj estis subtenata de ĉiuj partioj UDF kaj RPR, ĝi respondis al la nova politika ekvilibro de la departemento, markita per forta puŝo de la centristoj ekde 1973, kun la transdono de la Departementa Konsilio de la RPR-a Georges Bourgeois al la CDS-a Henri Goetschy. "Diverse dekstra" listo, konsistanta el kamparaj urbestroj kondukita de la urbestro de Bergheim, Pierre Walter, ne sukcesis malstabiligi la oficialan liston.
Edward W. Guo
Malmulton oni scias pri li, nur kion li mem asertis sub sia paĝo Feldmahler en la vikieca projekto IMSLP:
Listo de senatanoj de Haut-Rhin
Senatanoj de Haut-Rhin de la 28/09/1986 ĝis la 24/09/1995
Okaze de la renovigo de 1986, la centrisma supereco estis forte venkita de la sola kandidatiĝo de la RPR-ano Hubert Haenel, eksa kunlaboranto de la prezidento Valéry Giscard de Estaing, kiu sukcesis superi la elirantan senatanon Charles Zwickert, eluzita per preskaŭ dudekjara ĉeesto en la Senato, en la unua balotvico, poste estis elektita en la dua vico kun subteno de UDF. La prezidanto de la Departementa Konsilio, Henri Goetschy, kaj la urbestro de Thann, Pierre Schielé, estis facile reelektitaj en la unua balotvico, markante la konstantecon de forta kristandemokrata influo al la grandaj balotantoj. Iom poste, PIerre Schielé estis devigita rezigni pri sia posteno de kvestoro, kaj Henri Goetschy vole forlasis sian postenon de prezidanto de la Departementa Konsilio al la CDS-ano Jean-Jacques Weber.
Edward W. Guo
Guo studis muzikon en New England Conservatory of Music en Bostono, Masaĉuseco. Li ludas pianon kaj violonon. La studojn li finis "recently" per Bakalaŭro en komponado. La projekton IMSLP li komencis "on a cold winter day in my 18th year" ("iun malvarman vintran tagon en mia 18-a jaro").
Listo de senatanoj de Haut-Rhin
Senatanoj de Haut-Rhin de la 24/09/1995 ĝis la 26/09/2004
La senatanaj balotoj de 1995 estis markitaj per la foriro de la du elirantaj senatanoj de UDF-CDS, Pierre Schielé kaj Henri Goetschy, "gravaj personoj" de la alzaca politika vivo ekde la komenco de la jardeko de 1970. Fronte al forta dekstra konkurenco, kun la kandidatiĝoj de René Danesi, Charles Buttner, Pierre Brand aŭ Jean-Paul Diringer, la lasta eliranta senatano sortant, Hubert Haenel, atingis propran sukceson sukcesante elektigi ĉiujn anojn de sia listo, kies malfermita kaj renovigita karaktero verŝajne plaĉis al la grandaj balotantoj. La urbestro de Illzach sendependa, proksima al RPR, Daniel Eckenspieller, venkis en la dua balotvico, same kiel la reprezentanto de la Departementa Konsilio, la CDS-ano Jean-Louis Lorrain. La urbestro de Mulhouse, Jean-Marie Bockel, tiam kandidato de PS, atingis bonan rezulton sed ne sukcesis elektiĝi. Plifortigita en Haut-Rhin per tiu sukceso, Hubert Haenel tamen malsukcesis poste esti elektita kiel prezidanto de la Regiona Konsilio kontraux Adrien Zeller.
Edward W. Guo
Laŭ propra indiko li parolas la anglan, la ĉinan kaj la japanan.
La projekto IMSLP ekfunkciis la, en septembro 2008 ĝi estis la plej granda tia kolekto kun pli ol 11.000 verkoj (20.000 partituroj) de pli ol 1.200 komponistoj.
Lullo
Lullo (aŭ Lull, latine Lullus, n. ĉ. 710, m. la 16-an de oktobro 786) estis sanktulo kaj ĉefepiskopo de Majenco.
Li naskiĝis en Wessex, Anglio kaj iĝis monaĥo ĉe Abatejo Malmesbury, Wiltshire. Dum li pilgrimis al Romo en 737 li renkontis Sanktan Bonifacon, kaj decidis partopreni ties misian laboron en norda Germanio. En 738 li aliĝis al la benediktana monaĥejo de Fritzlar kie li estis instruata de Sankta Wigbert. En 740 li iĝis diakono kaj en 747 Bonifaco ordinis lin kiel pastro.
En 752 Bonifaco nomumis lin kunepiskopo. La sekvantan jaron Pipino la pli juna konfirmis lin kiel episkopo de Majenco, kaj li estis la posteulo de Bonifaco post ties mortigo en 754. Ĉirkaŭ 781 papo Hadriano la 1-a donis al li paliumon, kun la rango de ĉefepiskopo. Li pligrandigis la aŭtoritaton de sia ĉefdiocezo, kaj superis plurajn najbarajn diocezojn.
Ekde 769 li subtenis la fondon de abatejo ĉe Bad Hersfeld, kiun en 775 li sukcese konfidis al la protekto de Karlo la Granda.
Kompare al Bonifaco, li pli nutris bonajn rilatojn al la reĝoj de la frankoj. Li daŭrigis la reformon (komencitan de Bonifaco) de la franka eklezio, kaj finis la kristanigon de Hesio kaj Turingio.
Li entombiĝis en la Abatejo Hersfeld, kaj kanoniziĝis la 7-an de aprilo 852.
Vigberto
Vigberto aŭ Wigbert (n. ĉ. 670, m. 747) estis sanktulo kaj misiisto en Frisio kaj Germanio.
Li iĝis monaĥo ĉe Abatejo Glastonbury kiu vojaĝis al Frisio kaj Germanio kun Sankta Bonifaco por konverti la paganojn. Post kiam Bonifaco faligis kverkon veneritan de paganoj ĉe Fritzlar, tiu konstruis preĝejon el la ligno de la arbo, kaj poste fondis benediktanan abatejon tie. Li nomumis Vigberton la unua abato, kaj sub Vigberto la abatejo iĝis centro de klereco. Ekde ĉirkaŭ 737 Vigberto estis ankaŭ abato de Ohrdruf, kie li fondis lernejon por misiistoj al Turingio. Inter liaj studentoj estis Lull kaj Sankta Sturm.
Vigberto estis unue entombigata ĉe Fritzlar, sed poste Lull reentombigis lin en la Abatejo Hersfeld, de kiu li estas la patronsanktulo. Unu amiko lia estis la verkisto kaj abato Lupus Servatus.
Unterpfaffenhofen
Unterpfaffenhofen estis ĝis 1978 aŭtonoma komunumo en la bavara distrikto Fürstenfeldbruck, de tiam kunigita kun Germering. En 960 Unterpfaffenhofen estis unuafoje menciata en la dokumentoj. La ekkonilo kaj blazonsimbolo estas la katolika preĝejo St. Jakob.
Esperanto-vivo
En Unterpfaffenhofen situis ĝis februaro 2022 la biblioteko de la Esperanto-Klubo Munkeno, unu el la plej grandaj Esperanto-Bibliotekoj de Bavario. La libroj nun troviĝas en la Bavara Ŝtata Biblioteko (BSB).
Malpermesita Urbo
En la centro de la ĉina ĉefurbo Pekino troviĝas ore brilanta, solena kaj mistera ensemblo. Jen estas la monde konata Malpermesita Urbo, nome la Imperiestra Palaco. En la jaro 1987, la Imperiestra Palaco de Pekino estis enlistigita de Unesko en la Katalogon de Mondaj Kulturaj kaj Naturaj Heredaĵoj.
La Imperiestra Palaco, konata al okcidentanoj kiel la Malpermesita Urbo, situas tuj malantaŭ la Pordegturo de Tian’anmen en la centro de Pekino. Sume 24 imperiestroj de la dinastioj Ming kaj Qing rezidis ĉi tie dum 491 jaroj de la meza periodo de la 14-a jarcento ĝis la komenco de la 20-a jarcento. La Imperiestra Palaco nun estas malfermita al la publiko kiel la Palaca Muzeo. La konstruaĵoj de la Imperiestra Palaco kun proksimume 9 mil ĉambroj datiĝas jam de pli ol 560 jaroj, kaj estas la plej granda ekzistanta ensemblo de la ĉina tradicia arkitekturo. La tuta palaca tereno rektangula kun la areo de 720 mil kvadrataj metroj, estas ĉirkaŭata de muroj dek metrojn altaj kaj fosaĵo 52 metrojn larĝa. Ĉe ĉiu angulo de la muro staras turo, kies tegmento kun multtavolaj firstohavaj tagmentrandoj estas tegita per flave glazuritaj tegoloj. La konstruado de la Imperiestra Palaco startis en la jaro 1406 en la regperiodo de Yongle, la tria imperiestro de la dinastio Ming. Origine, la ĉefurbo de la dinastio Ming estis Nankino. En la komenco de la 15-a jarcento, Yongle, kiu garnizonis en Pekino, uzurpis la tronon de sia nevo kaj faris Pekinon la ĉefurbo. En la jaro 1406, li ordonis konstrui la Imperiestran Palacon. Centmiloj da metiistoj kaj milionoj da masonistoj partoprenis en la konstruado, kaj fine plenumis la laboron en la jaro 1420.
Post la fondiĝo de la nova Ĉinio en la jaro 1949, la Malpermesita Urbo ne plu estas nealirebla por la ordinara civitano. La Palaca Muzeo, la iama Imperiestra Palaco, nun estas trezorejo de kulturaj relikvoj, kvankam nemalmultaj el la valoraĵoj kolektitaj de imperiestraj familioj dum ilia kvincentjara regado jam perdiĝis pro fajro, milito, ŝtelo aŭ vandalismo. La halo por elmontri pentraĵojn havas majstroverkojn de la dinastioj Song (960 – 1279), Ming kaj la komenca periodo de la dinastio Qing. Ĉi tie vidiĝas rimarkinda klasika pejzaĝopentraĵo titolita “Printempa Ekskurso” farita de Zhan Ziqian antaŭ pli ol 1 400 jaroj. Aliaj trezoraĵoj en la halo estas verkoj de eminentaj kaligrafoj kreitaj ekde la tria jarcento post nia erao. La Palaca Muzeo konservas en si bronzaĵojn de multaj dinastioj, plej elstarajn porcelanaĵojn kaj la grandan nombron da ornamaĵoj el oro, arĝento, jado, juveloj kaj gemoj, lakitaj objektoj kaj klozoneaĵoj. La Palaco abundis je tiaj objektoj, ĉar en ĝi troviĝis imperiaj farejoj de artaĵoj kaj metiartaĵoj, tie laboris majstraj metiistoj el la tuta lando. La Palaco havis ankaŭ proprajn presejon kaj bibliotekon. La nuna Malpermesita Urbo ĝuigas per sia ĉarmo proksimume dekmil vizitantojn ĉiutage.
André Samosir
André Samosir estas indonezia kuracisto, instruisto kaj esperantisto vivanta en Jogjakarto. Ekde julio 2011 aperas la bulteno Esperanto en Indonezio, kiun li redaktas, kaj kiu ekde aprilo 2013 transformiĝis al organo de la refondita indonezia Esperanto-Asocio. En intervjuo kun la retejo El Popola Ĉinio en decembro 2013, kiu aperigis ankaŭ foton de li, la edzino kaj tiam ankoraŭ beba filo, informiĝis ke li interesiĝas pri filozofio, lingvistiko, fiziko, blus- kaj elektronik-muziko, instruado. Li kune kun Ilia Sumilfia Dewi kaj multaj aliaj indoneziaj samideanoj, daŭre klopodas por doni prosperecon al la Indonezia Esperanto-Asocio (IEA).
Li eksciis pri Esperanto en 2007 dum li lernis pri multaj artefaritaj lingvoj. Kompreninte ke tio estas la plej uzata lingvo artefarita en la mondo, do estas fakte utila, kaj ankaŭ leginte pri la vivo de Zamenhof, kies pensado, sentado kaj genio tuj ege interesis lin, li tuj eklernis Esperanton post kiam mi eksciis pri ĝi. Tamen, komence lia ebleco por uzi la lingvon ne kreskis, ĉar li ne sciis kie mi povis trovi iun, kun kiu eblus interparoladi. Ankaŭ dum iom da jaroj, li loĝis kaj laboris ie en izolitaj vilaĝoj en pluraj provincoj de Indonezio.
Ĉi tio ŝanĝiĝis, kiam en 2012, li hazarde retparolis kun esperantisto el Ŭonogiro (Wonogiri), Hanung Prakoso, ĉe iu reta Linukskanalo. Ekde tiam, Li ekis provi paroli kaj skribi esperante. Alia ŝanco alvenis, kiam (eble fejsbuke ŝi ekkonis min) Heidi Goes, esperantista aktivulino el Belgio, kiu eble fejsbuke ekkonis lin, demandis renkonti lin kaj ŝi ankaŭ petis lin por traduki tiujn artikolojn, kiuj estis utilaj por la Esperanto-movado precipe en Indonezio. Tiam li sciis, ke fakte Esperanto jam ekzistis en Indonezio ekde ĉirkaŭ 1902, kaj la movado estis la plej forta ĉirkaŭ inter 1950 kaj 1960, kun ĝiaj kelkaj legenduloj. li ankaŭ ekparolis kaj ekkunlaboris kun Ilia Dewi, tiama aktivulino de Ĝakarto, kiu en 2013 fariĝis estrino de la nova Indonezia Esperanto-Asocio.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1951
Interzona Turniro 1948
Interzona turniro okazis en Stokholmo, Svedio dum julio kaj aŭguston 1948. La pintaj ok kvalifikiĝis por la Kandidata Turniro. ! !! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! 16 !! 17 !! 18 !! 19 !! 20 !! Totalo
Kandidata Turniro 1950
La Kandidata Turniro 1950 okazis en Budapeŝto, Hungario dum aprilo kaj majo 1950. ! !! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! Rezulto La kungajnintoj tiam ludis 12 ludan matĉon en Moskvo dum julio kaj aŭguston 1950. ! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! Poentoj !! 13 !! 14 !! Totalo
La matĉo
La matĉo estis ludita al la plej bona el 24 ludoj. Se ĝi finus 12-12, Botvinnik retenus la titolon. La matĉo finiĝis 12-12 kaj laŭ la regularo Botvinnik retenis la titolon.
Schönkirchen-Reyersdorf
Schönkirchen-Reyersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Aibes
Aibes estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 385 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Aibes estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ Solre-le-Château. La areo de Solre-le-Château troviĝas tute okcidente de la departemento, proksime al la landlimo kun Belgio kaj en natura regioneto kromnomita "Solrezis", inter la urbetoj Maubeuge kaj Fourmies. El Aibes fontas la rivereto Solre.
La vilaĝo Aibes troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Aibes etendiĝas sur 9,23 km².
Historio
La vilaĝo restis dum multaj jarcentoj la loĝejo de la dekano de Maubeuge, ĉar ĝi pli konvene situis centre de la dekanujo. En 1848, oni elfosis dektri skeletojn kaj plurajn tranĉilojn el la teritorio de la komunumo.
Vidindaĵoj
La navo de la preĝejo Saint-Martin datiĝas de la 18-a jarcento, kaj la sonorilturo datiĝas de la jaro 1825. Ene de la preĝejo videblas slabo el blua ŝtono de la jaro 1598, kiu estis klasifikita kiel Monumento historia en 1922.
Administrado
Aibes apartenas al la kantono de Solre-le-Château, kies ĉefurbo estas Solre-le-Château. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Oussières
Oussières (prononco proksimume "usjer") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la sudorienta parto de Burgonjo-Franĉkonteo.
Prononco de Esperanto
L. L. Zamenhof, la iniciatinto de la lingvo Esperanto, priskribis la Esperantan prononcon per komparo de ĝiaj sonoj kun analogaj sonoj en pluraj gravaj Eŭropaj lingvoj kaj per deklaro de la principo "por unu sono unu litero". Dum sia pli ol unujarcenta uzo, Esperanto disvolvis norman prononcon, inkluzive de akceptitaj detaloj de la sonsistemo, sonkunmetado, kaj frazmelodio, tiel ke nun eblas paroli pri ĝusta Esperanta prononco kaj ĝuste formitaj vortoj sendepende de la lingvoj origine uzataj por priskribi Esperanton.
Oussières
Demografio
fonto :Insee
Prononco de Esperanto
Prononca normo
Konsiderante ke la prezento de la prononco en la Fundamento de Esperanto ellasas multajn detalojn kaj ke oni povas renkonti sufiĉe vastan variadon en la efektiva prononco de Esperanto, eĉ se oni konsideras nur homojn, kiuj gramatike kaj vortprovize bone regas Esperanton, oni povus dubi pri la ekzisto de prononca normo, kiu detale determinas kio estas bona Esperanta prononco kaj kio ne. Tamen diversaj studoj, precipe la tre sistemeca studo, kiun Oksana Burkina faris por sia doktoriĝo, montras ke Esperanto-parolantoj havas tre unuecan opinion pri bona prononco, kaj ke sekve la prononca normo ekzistas kiel socia fenomeno en la komuna konscio de la Esperanto-parolantoj.
Kie ne estas aparta mencio de nenormaj variaĵoj, la resto de ĉi tiu artikolo klarigas ĉi tiun norman prononcon de Esperanto. Ĉar Esperanto estas lingvo kies parolantoj ĝenerale ne parolas ĝin kiel ĉefan lingvon, la reala prononco relative ofte devojiĝas de ĉi tiu normo sub la influo de aliaj lingvoj. Listo de kutimaj devojiĝoj troviĝas en la artikolo Listo de misprononcadoj.
Fonemaro
Esperanto havas 23 konsonantajn kaj 5 vokalajn fonemojn. La du duonvokaloj /j/ kaj /w/ ĉi tie estas klasigitaj kiel konsonantoj. Fakte laŭ ilia artikulacio ili similas al vokaloj, sed ili funkcias kiel konsonantoj.
Vokaloj
La Esperantaj diftongoj /aj/, /oj/ , /uj/ , /ej/ , /aw/ kaj /ew/ ne estas konsiderataj apartaj fonemoj, sed kombinoj de du fonemoj, nome vokalo sekvata de duonvokalo. Gramatike ili nomiĝas diftongoj.
Literoj kaj fonemoj
Vidu ankaŭ artikolon Esperanta alfabeto
En la Esperanta skribo, unu litero respondas ĉiam al precize unu fonemo. La jena tabelo montras ĉi tiun interrespondon. Aldone ĝi montras ekvivalentojn de la prononcoj de la diversaj literoj de la esperanta alfabeto en diversaj lingvoj:
Apoldu de Jos
Apoldu de Jos [apoldu de ĵos] (hungare: Kisapold [kiŝapold], germane: Kleinpolden) estas komunumo en Rumanio okcidente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 2 313 loĝantojn (rumanoj) (en 1992 1 220). Ĝia unua skriba mencio estis en 1288. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye).
Prononco de Esperanto
Alofona variado
La principo "por unu sono unu litero", kiun Zamenhof eldiris en Lingva Respondo de 1891, kontraŭas la ekziston de alofona variado, do de laŭkuntekste malsama prononcado de unusama fonemo. Alofona variado estas fenomeno trovebla en diversaj gradoj en ĉiuj lingvoj de la mondo. Ankaŭ en Esperanto ĝi ne estas tute evitebla: Ekzemple en "kiso" oni nature prononcas la fonemon /k/ iom pli antaŭe ol kutime, do kiel [k̟].
Apoldu de Jos
La komunumo konsistas el la sidejo Apoldu de Jos kaj Sângătin.
Prononco de Esperanto
Alofona variado
Zamenhof mem fakte en Lingva Respondo de 1911 agnoskis la ekziston de alofona variado (notu ke li ne uzas prononcosciencan terminaron; laŭ tiu devus esti "palatigas" kaj "vele" anstataŭ "moligas" kaj "naze"):
Konforme kun ĉi tiu eldiro de Zamenhof, en la nature evoluinta prononca normo de Esperanto ne ekzistas deviga alofona variado, kaj ĝenerale percepteblas tendenco minimumigi la alofonan variadon. Do ekzemple ne ekzistas regulo, ke /n/ antaŭ /g/ kaj /k/ devas esti prononcata kiel [ŋ]. Oni same rajtas prononci ĝin kiel [n], kaj kelkaj parolantoj aparte zorgas pri la prononco [n] ĉe klara parolado kun zorga prononco.
Aparte vaste pridiskutata estis la alofona variado ĉe vokaloj. La Plena Analiza Gramatiko preskribis regulojn por la vasteco de /e/ kaj /o/ depende de la kunteksto: Por silaboj sen fina konsonanto ĝi preskribis la pli malvastajn prononcojn [e] kaj [o], dum por silaboj kun fina konsonanto ĝi preskribis la pli vastajn prononcojn [ɛ] kaj [ɔ]. Tiuj preskriboj tamen ne iĝis parto de la ĝenerale akceptata prononca normo. Anstataŭe oni sen laŭkuntekstaj reguloj akceptas por /e/ kaj /o/ ĉiujn prononcojn inter [e] kaj [ɛ] kaj inter [o] kaj [ɔ], kaj la tute mezaj prononcoj [e̞] kaj [o̞] estas rigardataj kiel plej modelaj.
Fonologiaj procezoj
En kelkaj lingvoj, aldone al reguloj pri alofona variado ankaŭ ekzistas reguloj pri fonologiaj procezoj. Temas pri reguloj, laŭ kiuj la prononco de certaj fonemoj en certaj kuntekstoj ŝanĝiĝas al la prononco de alia fonemo. La norma prononco de Esperanto ne havas tiajn regulojn, kaj la fonologiaj procezoj renkontataj ĉe kelkaj parolantoj estas ĝenerale konsiderataj kiel evitinda nacilingva influo. Ekzemple, laŭ la norma prononco de Esperanto, oni ne unuecigu la voĉecon de konsonantoj en konsonantogrupo, kiel oni faras en la franca kaj la rusa: La normaj prononcoj de "ekdanci", "okdek" kaj "ekzisti" estas [ekdant͡si], [okdek] kaj [ekzisti], kaj ne [egdant͡si], [ogdek] kaj [egzisti] aŭ [eksisti].
Akcentoregulo
La akcento estas ĉiam sur la antaŭlasta silabo: radio, matematiko, malgraŭ, malgraŭe, dudek, dudeka. La ĉefa trajto de akcentita silabo estas, ke ĝi estas pli laŭta ol la aliaj silaboj. Sed aldone ĝi ofte ankaŭ estas pli longa. Precipe kiam temas pri silabo sen fina konsonanto, tiu plilongigo de la silabo ankaŭ plilongigas la vokalon de la silabo.
Sonkunmeto
Esperanta silabo ĝenerale havas la formon (s/ŝ)(K)(K)V(K)(K). Tio signifas, ke ĝi ĉiam enhavas unu vokalon (V), antaŭ kiu povas esti nul ĝis tri konsonantoj (K), kaj post kiu povas esti nul ĝis du konsonantoj. Se la silabo komenciĝas per tri konsonantoj, la unua nepre estas /s/ aŭ /ŝ/. Silaboj finiĝantaj per du konsonantoj estas maloftaj. Ekzemploj estas la vortoj "cent" kaj "post", la prefikso "eks-" kaj iuj silaboj en kelkaj pli teĥnikaj vortoj kiel "interpunkcio" kaj "arkta".
Duoblaj konsonantoj ĝenerale aperas nur ĉe vorterolimoj ("mallonga", "ekkuŝi", "misskribi"), ĉe propraj nomoj ("Ŝillero") kaj ĉe gentonomoj ("finno"). Simile kiel envorteraj duoblaj konsonantoj estas evitataj envorteraj kunpuŝiĝoj de eksploda konsonanto kun samloka ekfrota konsonanto, do "tc", "tĉ" kaj "dĝ".
Aldone ekzistas limigoj al la kunmeteblo de certaj sonoj. Ekzemple "ŭ" aperas ĝenerale nur post "a" kaj "e".
Antaŭ ol la sonkunmetaj reguloj estis fiksitaj, fremdaj vortoj estis Esperantigitaj en manieroj kiuj kontraŭis la intencojn de Zamenhof kaj la normojn, kiuj evoluis poste, ekzemple poŭpo (=pobo) kaj ŭato (= vato (mezurunuo)). Multaj el tiaj Esperantigoj montriĝis nestabilaj, kaj estas nun kutime anstataŭigataj per prononcoj kiuj sekvas la evoluintajn normojn, ekzemple pobo kaj vato. Aliflanke, la vorto jida, kiu ankaŭ estis foje kritikata surbaze de sonkunmetaj konsideroj sed estis jam uzata de Zamenhof, tute enradikiĝis en la lingvon.
Malgranda Sinagogo de Eger
La Malgranda Sinagogo en Eger estas unu el la historiaj monumentoj, samtempe la unua sinagogo de la urbo.
Historio
Laŭ leĝo de Hungara reĝlando en 1840 la judoj jam rajtis vivi en la tuta lando (pli frue nur en difinitaj lokoj). En la sama jaro alvenis judoj en Eger, en la sekva jaro li aranĝis religian grupon. En 1845 ili aĉetis parcelon kaj konstruis malgrandan sinagogon en 1850/51. En 1877 la ortodoksaj judoj fondis apartan grupon, ties sinagogo iĝis iliaj. Ĝi estis uzata ĝis 1913. En 1924 ĝi estis trakonstruita por juda kulturcentro. Ĝis 1944 ĝi daŭre funkciis, poste la judoj estis deportitaj al Aŭŝvico. Depost la 2-a mondmilito la nova posedanto estis la urba municipo. En la 1990-aj jaroj la konstruaĵo estis parte renovigita, denove jam en la 21-a jarcento. Komence oni faris interne ekspoziciojn pri la nuntempaj artistoj, sed iom poste la emo elĉerpiĝis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa klasikisma konstruaĵo situas laŭ rojo parte en malgranda korto, parte laŭ vojo. La formo de la domo estas briko kun sela tegmento. Interne estas galerio, iom por la virinoj.
Kroketino
Kroketino aŭ C20H24O4 estas organika kombinaĵo kun 20 atomkarbonoj kaj natura karotenoido, ruĝaj kristaloj malmulte solvebla en akvo kaj nepolaraj ordinaraj solvantoj sed solvebla en piridino kaj piridinaj derivaĵoj. Kroketino estas nature trovata en la floroj de la safrano, Gardenia jasminoides, krom aliaj.
Komparadoj inter la fruktoj elmontras ke ĉiuj esteroj de la karotenoidaj glukozidoj kiuj ĉeestas en la gardenio same ĉeestas en la safrono. Eksperimente, Kroketino kaj ĝia derivaĵo, la krocino (kiu male estas solvebla en akvo), estas uzataj keil dietaj suplementoj. Kroketino havas rolojn kiel farmakologia medikamento, metabolaĵo kaj antioksidigaĵo.
Kiel ĉiuj polienoj, Kroketino posedas neŭroprotektajn aktivecojn kaj malpliigas la sensacion je fizika laceco en sanindividuoj. Kroketino posedas ankaŭ antitumorajn kaj korprotektivajn proprecojn per reduktado en la sintezoj de la DNA, RNA kaj proteinoj en la neoplastaj ĉeloj.
Matthew W. Taylor
Matthew William Taylor (n. ) estis populara usona muzikisto, verkisto, komikulo kaj aktoro.
Koiŝikaŭa Korakuen
La ĝardeno Koiŝikaŭa Korakuen (japane, 小石川後楽園) estas parko en Koraku, Bunkjo-kvartalo, Tokio, situanta apud Tokia Domurbo. Ĝi estas unu el du ankoraŭ ekzistantaj klanaj ĝardenoj el la Edo-epoko en la hodiaŭa Tokio. (La alia estas Ĝardeno Kyu Shiba Rikyu.)
La konstruadon de la ĝardeno iniciatis Tokugaŭa Jorifusa, feŭda reganto, en 1629, kaj finis lia posteulo, Tokugaŭa Micukuni.
Micukuni nomis la ĝardenon "Kōraku-en" ("Ĝardeno de posta ĝuo") laŭ ĉina instruo (en poemo de ) ke "reganto ĉagreniĝu antaŭ la popolo, kaj ĝuu post la popolo". La ĝardeno montras fortan ĉinan influon, precipe de la Okcidenta Lago de Hangzhou.
Kōrakuen ricevis duoblan protekton sub la japana leĝo pri protektado de kulturaj propraĵoj, kaj kiel speciala loko de pejzaĝa beleco kaj kiel speciala historia loko. Ĝi estas unu el nur sep lokoj, kiuj havas tian duoblan protekton. La sepopo estas Kinkaku-ji, Ginkaku-ji kaj Sampo-in de Dogoji en Kioto, Nibo-no-miya en Nara, sanktejo Icukuŝima en Hiroŝima kaj ĝardenoj Hamarikju kaj Kōrakuen en Tokio.
La parko estas alirebla piedire de stacioj Idabaŝi kaj Korakuen, inter la 9-a kaj la 17-a horoj; enirkotizo estas 300 enoj.
Ramhusen
Ramhusen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ilona Nagy
NAGY Ilona (nadj) estis rumanuja hungara verkistino naskita en Nadjvarado la 14-an de aŭgusto 1919 kaj mortinta en Salonta. Li estis la edzino de verkisto István Bonczos.
Kariero
Ilona Nagy post la bazlerenejo fariĝis servistino, okaza laboristino. Ŝi estis redaktorino de revuo Dolgozó Nő (1949-52), kunlaborintino de gazeto Fáklya de Oradea. De 1953 ŝi vivis en Salonta.
(17863) 1998 KN30
(17863) 1998 KN30 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kosmopramo Columbia
Columbia ([kolumbja]) estis usona kosmopramo. Ĝi estis la unua plurfoje uzebla kosmoveturilo. La konstruado finiĝis en marto 1979 kaj la unua flugo okazis en aprilo 1981 (STS-1). Ĝia interna kodnomo estas OV-102. Ĝi disrompiĝis la 1-an de februaro 2003 dum reveno en la teran atmosferon.
Columbia estis nomita laŭ la ŝipo per kiu la usona ŝipestro Robert Gray velis en 1787 de Masaĉuseco al Ĉinio por aĉeti teon. Post tri jaroj li revenis al Ameriko ĉirkaŭvelinte la mondon. Ankaŭ la navigejo de Apollo 11 nomiĝis Columbia.
Arvant (stacidomo)
Arvant estas franca stacidomo sur linioj - -Courbessac kaj  - Arvant, situanta en  Bournoncle-Saint-Pierre, en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
31650 Frýdek-Místek
31650 Frýdek-Místek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Arvant (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Elio Vittorini
Elio VITTORINI (naskiĝinta la 23-an de julio 1908 en Sirakuso, mortinta la 12-an de februaro 1966 en Milano) estis itala verkisto.
31650 Frýdek-Místek
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la duobla urbo Frýdek kaj Místek sur ambaŭ bordoj de la rivero Ostravice ĉe la limo de Silezio kaj Moravio, sub la montoj Beskidoj. La malkovrinto pasis plejparton el sia infanaĝo en tiu duobla urbo
Elio Vittorini
Vivo verkista kaj sociologa ĝis 1945
Ek de 1929 li verkis kiel korektisto kaj ĵurnalisto en Florenco. Lia unua volumo kun rakontoj estis elirinta en 1931 (Piccolo borghesia). Post la publikigo de partoj de lia komunismema poemo Il farofano rosse en la gazeto Solaria, ĝia plua apero estis eĉ malpermesita.
Li laboris poste en Milano kiel redaktanto kaj tradukanto de verkoj de D. H. Lawrence, Edgar Allan Poe, John Steinbeck, Ernest Hemingway, William Faulkner kaj de aliaj anglalingvaj aŭtoroj. Lia romano Conversazione in Sicilia (1938/39), kie la rakontanta mio vojaĝas de norda Italio hejmen en Sicilion por konfrontiĝi al pasinteco kaj estanteco, montras klare la influon de la menciitaj fremdaj verkistoj, precipe de Hemingway. Partopreninte la kontraŭfaŝisman rezistadon li estis metita en karceron de 1943 ĝis 1945.
Agado post la Dua mondmilito
En 1945 li aniĝis, kune kun lia bofrato Salvatore Quasimodo, al la Komunista partio de Italio. Li daŭre laboris por milanaj eldonejoj kaj fariĝis mem eldonisto de la gazetoj Il Politecnico (1945-1947) kaj de Il Menabò (1959-1966), subtenante junajn verkistojn kiel Leonardo Sciascia kaj Italo Calvino.