cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čáry
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1392 en formo "Cher". Inter 1423-1440 la husanoj estis la posedantoj. En 1787 vivis tie 648 vilaĝanoj en 97 domoj, en 1828 969 loĝantoj en 138 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csári 1252 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čáry 1249 homoj, (1199 slovakoj).
Leó Györök
Leó Györök [djorok], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Györök György Ferenc Leó estis hungara pentristo, grafikisto, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis alsó-eőri.
Leó Györök  naskiĝis la  en Pápa (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 2-a), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Leó Györök frekventis mezlernejon en Székesfehérvár, poste li akiris diplomon en marista akademio de Fiume, fine li estis marista oficiro. En 1866 li vivis en Cardiff, li vivtenis sin el pentrado kaj instruado. Lia sekva stacio estis Parizo, kie li studis en pluraj altlernejoj akirintaj artan kaj inĝenieran diplomojn. Lia plej grava pentrista instruisto estis Gustave Courbet. Dum la Francia-Prusia Milito li batalis en Sedan kaj Parizo. En 1871 li same batalis kiel majoro en Pariza Komunumo (1871). Post la falo li estis kondamnita, sed li rifuĝis. En sia naskiĝlando li estis inĝeniero pri pervojaj linioj, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Univerisitato de Budapeŝto en 1877. Li instruis en Budapeŝto ekde 1880. En 1891 li konstruis velŝipon kaj li ŝipadis en Adriatiko. Abrupte li paraliziĝis, tial li mortigis sin. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis filon.
Saint-Georges-Antignac
Geografio
Saint-Georges-Antignac situas ĉe la rivero Seugne, sudokcidente de Cognac.
Usuloj
La usuloj (arabe الاصولية) estas la plej granda grupo en la islama komunumo de dekduimamismo. Ili kredas ke oni devas devige obei muĝtahidon kiam oni provas deternimi kiam ia konduto estas islame ĝusta aŭ ne.
Sales (San-Paŭlio)
Sales estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 5.450 enloĝantojn en 2010.
Jázmin Dammak
Jázmin Dammak, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dammak Jázmin estis hungara aktoro, partoprenanto de beleco-konkurso. Ŝia edzo estis akvopilkisto Norbert Hosnyánszky.
Jázmin Dammak naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Jázmin Dammak naskiĝis en varia tunizia-hungara familio. Ŝi atingis la unuan lokon en beleco-konkurso jam en 1999, baldaŭ en 2008 ŝi estis Fraŭlino Hungario. En 2012 ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato de Szeged. Intertempe ŝi ricevis kelkajn filmajn rolojn. En 2009 ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn en 2013, respektive 2017.
Béla Barabás (politikisto)
BARABÁS Béla [baraba'ŝ] estis rumanuja hungara advokato, politikisto. Li naskiĝis la 2-an de decembro 1855 en Arad kaj mortis la 28-an de majo 1934 en Arad.
Kariero
Béla Barabás pristudis juron en Budapeŝto kaj en 1886 li malfermis advokatejon en Arad. Ekde 1892 li estis deputito de distrikto Gyoma, ekde 1904 li reprezentis Arad, ekde 1911 Szilágysomlyó. En 1914 li akompanis Mihály Károlyi en Usonon. En 1917 li iĝis ĉefprefekto de departemento Arad. En la registaro nova, fondita en majo de 1919 en Arad li estis ministro pri religi- kaj instruafero (5-a de majo - 30-a de majo). En 1920 li estis prezidanto de arada Magyar Párt, kiel ano de agadkomitato de la Országos Magyar Párt li estis unu el la gvidantoj de politiko pri nacimalplimulto de hungararo en Rumanujo. Ekde 1926 li estis senatoro en la rumana parlamento. En 1893 li redaktis la ĵurnalon Arad és Vidéke, ĉefredaktis Aradi Magyar Újság (1926-27).
Kasiopeo
La nomo Kasiopeo havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti el la jenaj:
Jean Cocteau
Jean COCTEAU (ĵa kokTO) (naskiĝis la 5-an de julio 1889, mortis la 11-an de oktobro 1963) estis franca artisto de poezio, grafiko, teatro kaj kino.
Eksteraj ligiloj
Troviĝas sur la reto abunda materialo pri la artisto kaj ties verko.
Pedro de Valdivia
Pedro de Valdivia (Castuera aŭ Villanueva de la Serena, (Badajoz), 17-a de aprilo 1497 — Tucapel, Ĉilio, 24-a de decembro 1553) fama hispana militisto kaj konkeristo devena de regiono Ekstremaduro.
Vivo
En 1520 li ekmilitistas por la imperiestro Karolo la 1a, partoprenante la batalon de Pavia kaj la militojn en Flandrio kaj Italio. En 1525 li geedziĝas kun doña Marina Ortiz de Gaete, nobelulino de Salamanca en Zalamea de la Serena. Sed en 1535 li veturis al Ameriko, forlasante en Hispanio la edzinon, kiun neniam revidos. Li partoprenis la konkerojn de Venezuelo, Santo Domingo kaj Peruo. Tie li estis sub Francisco Pizarro en la intercivitana milito kontraŭ sekvantoj de Diego de Almagro, pro kio li ricevis riĉan rekompecon. En 1538 li ekkonis sian najbarinon Inés de Suárez kun kiu li amikiĝis kaj poste enamiĝis. Spite lian riĉaĵon li decidis aventuri al Ĉilio.
Al Ĉilio
Pizarro permesis al Valdivia klopodi la konkeron de Ĉilio sed nevole permesis, ke akompanos lin Inés de Suárez, kio estos permesita nur kiel servistino. Alia malfacilaĵo estis ekonomia, kio devis solvi per helpo de partneroj kiel sia estonta rivalo Pero Sánchez de la Hoz. Januare de 1540 eliris tiu trupo el Cuzco kun nur 11 hispanoj, la vidvino Inés de Suárez kaj ĉirkaŭ milon da janakonaj indiĝenoj. Survoje ĝis Tarapacá ĝis pli da cento da hispanoj eniris la ekspedicion. En Atakama Valdivia malhelpis la mortigan intencon de sia partnero Hoz kaj sukcesis, ke tiu rezignu pri siaj rajtoj. Tiele en Copiapó li solene posedisla landon nome de la hispana reĝo kaj laŭ pranomo de Nueva Extremadura (Nova Ekstremaduro), laŭ sia naskiĝtero.
La 12an de februaro oni fondis la tiaman urbon Santiago del Nuevo Extremo antaŭ la Cerro Santa Lucía (Monteto Sankta Lucio, Huelén en lingvo Mapudungun) kaj ĉirkaŭita de rivero Mapuchuco (Mapocho nune). La urbo estis desegnita kiel kvadratoj por unuaj loĝantoj kiuj formis skabenaron. Je la unuaj novaĵoj, ke Pizarro estis mortigita en Peruo, Valdivia akceptis nomumon kiel reganta kaj milita guberniestro. La lano ne estis konsiderata tiom riĉa kiom Peruo. La komencoj estis malfacilaj, la domoj estis malriĉaj kaj la posta urbo estis nur eta domaro. Ili bezomis maran kontakton kun Peruo, do Valdivia decidis konstruigi ŝipon en marborda Concón de 20 hispanoj, janakonoj kaj la unua nigrulo en Ĉilio, nome, Juan Valiente. Kiam li revenis en Santiago pro nova konspiro de Hoz indiĝenaj ĉiliaj kacikoj mortigis ĉiun peruajn indiĝenojn kaj hispanojn escepte Gonzalo de los Ríos y Juan Valiente kiuj skapis plengalope. La ŝipo estis detruita kaj Valdivia venĝe mortigis indiĝenojn. Milito ekis.
Milito kaj malriĉo en Santiago
La kaciko Michimalonco kun 8.000 indiĝenoj matene de la 11a de septembro de 1541, atakis la ekurbon; eĉ la prizonulo Hoz kuraĝe defendis sin. Dum la atako okazis polemiko ĉu mortigi aŭ ne enprizonigitajn kacikojn; tiam Inés de Suárez, tute armestile decidis kaj eĉ fakte elkapigis unu aŭ du el la kacikoj, kies kapoj estis forlanĉitaj antaŭ la atakantoj kiuj malkuraĝigitaj estis malvenkitaj. Tamen la ekurbo estis detruita kaj oni vivis malriĉegan epokon.
Valdivia sendis Monroy por helpo al Peruo; tiu alvenis al Cuzco la 23an de januaro de 1542 kaj revenis perŝipe al Santiago la 20an de decembro de 1543 kun helpo por la malsateguloj. Ŝajne Inés de Suárez ege helpis brutbredadon dum tiuj malfacilaj tagoj. Poste Valdivia alianciĝis kun Michimalonco kaj pacio kaj komerco ekis inter indiĝenoj kaj novuloj.
Araŭka milito
Februare de 1544 Valdivia ekekspediciis suden ĝis rivero Bío-Bío. Tie li ekkontaktis kun "mapuches" [maPUĉes] aŭ "araucanos", araŭkanoj. En Quilacura KilaKUra okazis nokta atako kie araŭkanoj montris sian fieran kuraĝon eĉ kontraŭ terurigaj nekonata besto (ĉevalo kaj homo) kaj pafiloj. Tiele ekis tiu araŭka milito kiu daŭros tri jarcentoj kaj estos respegulata de Alonso de Ercilla en ties verko "La Araucana" (1576).
Militoj inter hispanoj
Valdivia revenis al Peruo por helpo kaj politika klarigo. Li alportis ŝtele ĉies riĉon kaj kvankam lia subulo Francisco de Villagra ricevis ordonon pagi tion multaj ribeliĝis kontraŭ Valdivia nomumnate denove Hoz, sed Villagra ekzekutis la ribelulestrojn Hernán Monroy kaj Juan Romero. Tamen la ribeluloj sendis informojn al Peruo. Valdivia alvenis al Peruo kaj estis konfirmita de nova guberniestro Gasca kiu ĵus venkis en intercivitana milito kontraŭ Gonzalo Pizarro, eĉ per helpo de Valdivia. Kiam Valdivia estis revenante al Ĉilio kun ŝipoj kaj tra tero, alvenis informoj al Gasca kaj Valdivia devis reveni el Arequipa por juĝado; ankaŭ liaj sekvantoj venis el Santiago apogi lin. Gasca liberigis Valdivia, sed kiel eklezia homo devigis lin edzinigi Inés de Suárez kun iu viro. Krome Valdivia revenis malsana.
Denove en Ĉilio
Li revenis al Ĉilio kun 200 soldatoj en januaro de 1549 kaj trovis detruita la urbon La Serena kaj la hispanoj mortigitaj de indiĝenoj. En Santiago laŭ ricevitaj ordonoj li ordonas edzinigon de lia amantino Inés de Suárez kun kapitano Rodrigo de Quiroga. En januaro de 1550 Valdivia kvankam malsana denove ekekspediciis suden ĝis rivero Andalién, kie denove nokte ĉirkaŭ 10.000 araŭkanoj atakis sed ne venkis kaj post naŭ tagoj alifoje, nome kie poste konstruiĝos urbo Concepción. Mortiĝis ĉirkaŭ 900 indiĝenoj kaj al pretervivantoj Valdivia tranĉigis dekstran manon kaj nason, por ke liberigitaj terurigus aliajn. Tia milito iros poste kontraŭ hispanoj.
En februaro de 1551 Valdivia kun Pedro de Villagra ekspedicias ekde Concepción kun 170 soldatoj kaj multaj janakonoj ĝis rivero Cautín kie en 1552 oni fondos kvaran urbon, nome La Imperial, pro trovita dukapa aglobildo kaj poste urbon Villarica (Riĉa vilaĝo) en arĝenta minejo. Valdivia alvenis ĝis vido de insulo Chiloé, plej suden.
En 1553 ekis nova araŭka insurekcio kie nun estris Laŭtaro antaŭe aliancita kun hispanoj kaj konanto de ties taktikoj. Valdivia persone eliris de Concepción la 23an de decembro de 1553 helpe de fortikaĵo Tucapel, kie li alvenis por ekkoni ties detruon. Novan batalon estris Laŭtaro kiu konis hispanan armean teknikon: ĉevaloj estis malhelpataj de indiĝenaj armiloj kaj hispanoj malvenkis. Nur Valdivia kaj pastro Pozo plengalope forfuĝis sed falis en marŝejo kaj estis kaptitaj. Ŝajne indiĝenoj torturis Valdivia per fortranĉado de brakoj kaj kruroj por ties manxgado antaŭ li; poste oni manĝis lian koron kaj oni uzis la kranion por drinkadi ĝis kiam kaciko Pelantarú redonis ĝin al hispanoj en 1608.
Kampara komunumo de Äänekoski
Kampara komunumo de Äänekoski, finne Äänekosken maalaiskunta estis antaŭe komunumo en Meza Finnlando apud la kampurboj Äänekoski kaj Suolahti kaj la lago Keitele. La origina komunumo Äänekoski estis fondita en 1911. La kampurboj Äänekoski kaj Suolahti foriĝis el ĝi 1932, kaj la origina komunumo Äänekoski estis nomita Äänekosken maalaiskunta. En la jaro 1969 Kampara komunumo de Äänekoski (antaŭa Äänekoski) estis ligita al kampurbo Äänekoski, kaj en 1973 la kampurbo de Äänekoski iĝis urbo. Eble la plej konata persono el la origina komunumo Äänekoski/Kampara komunumo de Äänekoski estas Mikko Niskanen.
Villeret
Villeret estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Monaĥejo de Alcobaça
La Abatejo Sankta Maria de Alcobaça (ankaŭ konata kiel Abatejo de Alcobaça, estas la unua verko de la gotika arkitekturo starigita en Portugalio. La konstruaĵo ekiĝis en 1178 de la cistercianoj. Ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko, kaj je la 7-a de julio 2007 estis elektita kiel unu el la 7 mirindaĵoj de Portugalio. Ĝi ankaŭ funkciis kiel tombejo por pluraj portugalaj reĝoj
Lok
Situo
La vilaĝo situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kalná nad Hronom-Šurany. Levice troviĝas 12 km.
Gorch Fock (ŝipo, 1958)
La ŝipo fariĝis moderna kaj iom modifikita kopio de la Albert Leo Schlageter (nuntempo la portugala Sagres II) kaj Horst Wessel (nun USCGC Eagle) sed estis baptita kiel Gorch Fock (pseŭdonimo de la germana poeto kaj verkisto Johann Kinau) laŭ la unua lerneja ŝipo de la Gorch Fockklaso. Tiu ŝipo servis en 1958 kiel lerneja ŝipo por la soveta mararmeo sub la nomo Tovariŝ.
La ŝipo estas rigita kiel trimasta barko. La ŝipoj de la Gorch Fock-klaso estis formplanitaj kiel tre sekuraj ŝipoj. Ilia stariga kuplo estas sufiĉe por eĉ dum preskaŭ 90° kliniĝo denove rektiĝi. Post la katastrofa sinkiĝo de la Pamir en 1957 oni faris ekstrajn antaŭrimedojn kun speciala atento por la saviloj kaj savboatoj. La Gorch Fock kvinfoje gajnis la Bostonan Tekruĉon Trofeon.
Lok
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1286 en formo "Luk". Ekde 1388 la kampoj apartenis al fortikaĵo de Levice. En 1904 incendio okazis. En 1910 loĝis tie 1166 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Levice, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito granda parto de la hungaroj estis deportitaj, la restaĵo iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1015 da homoj, (802 slovakoj, 172 hungaroj).
10479 Yiqunchen
10479 Yiqunchen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Martin Watt elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉinan artistinon kaj skulptistinon Yiqun Chen, kies artaĵoj estas instalitaj en pluraj parkoj en Ĉinio. Ŝi aplikis sian sperimenton al la produkto de komputilgrafika animacio.
Natura kolorigilo
Natura kolorigilo aŭ natura tinkturo estas terminoj kiuj referencas al kolorigiloj aŭ tinkturoj derivitaj de plantoj, senvertebruloj aŭ mineraloj. La plej parto de la naturaj kolorigiloj estas vegetalaj kolorigiloj devenaj de plantoj (radikoj, beroj, arboŝeloj, folioj kaj ligno), kaj aliaj organikaj fontoj kiel, por ekzemplo, fungoj kaj likenoj.
Arkeologoj trovis pruvojn de tekstilaj kolorigiloj de la periodo Neolitiko. En Ĉinio, la kolorigiloj prilaboritaj el plantoj, arboŝeloj kaj insektoj estis uzitaj jam ekde antaŭ pli ol 5 000 jaroj. La baza procezo por kolorigo iom ŝanĝiĝis laŭlonge de la tempopaso. Ĝenerale, la koloriga materialo estas metita en ujo enhavanta akvon kaj poste la tokaĵoj estas metitaj en la ujon, kiun oni varmigas kaj agitas ĝis la koloro fiksiĝas. La tekstila fibro povas esti kolorigita antaŭ realigi la fadenigon, sed plej parto de la tekstiloj estas kolorigitaj laborinte la tolon. Multaj naturaj kolorigiloj postulas la uzadon de kemiaĵoj nomitaj mordantoj por fiksi la kolorigilon al la tekstila fibro; ​ iam oni uzis taninojn devenajn el gajloj, saloj, natura aluno, vinagro kaj eĉ amonio el nefreŝa urino. Multaj mordantoj, kaj kelkaj el la kolorigiloj mem, generas fortajn odorojn, kaj pro tio multaj kolorigaj taskoj grandskale estis faritaj en zonoj malproksime de la urbocentroj. ​
Sloup (rokburgo)
Sloup (Sloup - prononcu Sloŭp, signifas ĉeĥe Kolono) estas rokburgo troviĝanta en izolita rokmasivo en sudokcidenta rando de vilaĝo Sloup v Čechách, 3 km sudoriente de Nový Bor.
Rokburgo Sloup estas ĉeĥa la plej bela kaj la plej komplika rokburgo, kies historio tuŝas de pratempo ĝis la 19-a jarcento.
Sur 40 m alta grejsa roko en formo de giganta roko-kolono unue estiĝis plialtigita domaro de malfrua bronzepoko. Sed malplimezure en la ĉirkaŭaĵo de la burg-roko aperis ankaŭ aliaj prahistoriaj kulturoj. La burgo mem devenas el fino de la 13-a jarcento, en la jaro 1445 ĝi estis forbruligita kiel kaŝejo de rabema kavaliro nomata Pancíř. Post la jaro 1690 en la burgo ekloĝis ermitoj, kiuj faris en ĝi multajn reguligojn. Kiam la ermita ordeno de ivanitoj estis malfondita en la jaro 1785, la burgokonstruaĵoj fariĝis konsistero de romanika reguligo de loka kasteleto.
Oni eniras en la burgon tra rokfendoj kaj elhakitaj koridoroj. Post tio vizitanto aperas en la burga subterejo, en kiu eminentas precipe subtera kapelo reguligita de la ermitoj. La devena enirejo kondukis tra krevaĵo sur ŝtonŝtupoj sub la kapelo. Interesa spaco estas ankaŭ la t.n. Armilprovizejo, apogata per kelkaj ŝtonkolonoj kaj ornamita per reliefoj. Eksterordinaran atentemon necesas dediĉi al la t.n. „malsat-mortigejo“. Sed tio estis prefere grenejo aŭ rezervujo, eĉ kiam ĝi estis uzata ankaŭ kiel karcero. Ties muroj estas kovritaj per simboloj de kapoj, sundiskoj, radoj de feliĉo. Elstaras ĉi tie ankaŭ reliefo de Kristo kaj nupta marŝantaro en festotagaj vestoj, kiuj povas esti ankoraŭ gotikaj. Estas verŝajne, ke la aperaĵojn gravuris iu el malliberigitoj. Tiu ĉi tutaĵo estas eksterordinare kortuŝa kaj en teritorio de Ĉeĥio ĝi ne havas analogion – certa analogio estas botelforma spaco en angla Royston, al kies ornamaĵoj estis dediĉitaj jam kvar monografioj, dum la sloupaj reliefoj restas preskaŭ nekonataj.
En deklivo kontraŭ burgo Sloup sudoriente de la meza parto de la vilaĝo estas Kaverno de Samuel – du rokĉambroj, kiujn elhakis Samuel Görner, kiu tie dum 17 jaroj, ĝis la jaro 1735, facetis lensojn en okulvitrojn kaj lornojn.
Wilhelm Gesenius
Heinrich Friedrich Wilhelm Gesenius (naskiĝis la 3-an de februario 1786 – mortis la 23-an de okctobro 1842) estis germana luterana teologo kaj lingvisto. Li estis grava studanto de la biblia hebrea lingvo kaj verkis plurajn altkvalitajn vortarojn surbaze de sia studado de ĉi tiu lingvo sed ankaŭ aliaj lingvoj, kiel la fenica. Li fundamente novigis la kreadon de bibliaj hebreaj vortaroj kaj restas unu de la plej gravaj kontribuintoj en la leksikografio de la hebrea. Li estis ankaŭ fondinto de la studo de la fenica lingvo.
La Teste (stacidomo)
La Teste, plennome La Teste-de-Buch estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Teste-de-Buch, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lamothe - Arcachon (657000).
Santo Piazzese
Santo PIAZZESE (Palermo, 1948) estas itala verkisto, aŭtoro de romanoj eldonitaj de Sellerio Editore.
Li naskiĝis en Palermo en 1948, kie li diplomiĝis pri biologio kaj laboris kiel esploristo ĉe la Universitato de Palermo ĝis sia emeritiĝo, kaj pro tio li nomas sin biologo pruntita al verkado. Li dediĉis sin al rakontoj kaj en 1996 publikigis sian unuan romanon,  I delitti di via Medina-Sidonia; la libro estas eldonita de Sellerio en Italio kaj ĉe Fleuve Noir en 1998 en Francio. Lia unua romano alportis al li la unuan premion ĉe la Festivalo de la Unua Romano en Torino kaj la unua premio de la Festivalo Premiero en Chambéry. Aldone al libroj, li ankaŭ publikigis multajn novelojn publikigitajn en Francio. Li ankaŭ kunlaboras kun la gazeto La Repubblica kaj kun multaj italaj kaj eksterlandaj gazetoj. Li debutis en 2000 kiel radiofono, kun kvin-parta radi-dokumento elsendita de RAI kaj dediĉita al kelkaj lokoj en antikva Sicilio.
András Seres
SERES András (ŝereŝ), verkista pseŭdnimo:Komlósi Előd, estis rumanuja hungara kultura fakdirektanto, etnografia esploristo naskiĝinta en Crizbav la 23-an de marto 1935 kaj mortinta en Arcuş la 27-an de novembro 1992.
Biografio
András Seres finis la liceon en Braŝovo en 1964. Ekde 1969 li laboris ĉe la Domo de Popolkreaĵoj de Distrikto Covasna. Li publikis ekde 1972 en Megyei Tükör.
Inspiro
Inspiro (de la latina vorto: inspiratio = animigo, enspiro, ricevo de spirito) laŭ la ĝenerala lingvouzo estas la pensa forto, kiu kreas novajn ideojn. Foje inspiro estas travivaĵo, percepto de speciala atmosfero, rakonto kun aparta homo aŭsituacio, kiu vivigas la novan ideon. Homon, kiuj inspiras artistojn aŭ sciencistojn, oni nomas "muzoj", laŭ la naŭ helenaj diinoj kiuj jam en la klasika greka mitologio tiel faris.
La koncepto de inspiro komprenigas, ke kreeco aŭ originaleco devas esti ekigataj per certa starta signalo de ekstere. Tamen ankoraŭ ne estas esplorate, ĉu tia ekstera signalo vere estas la neŭrologia kaŭzo por granda kreaj fazoj de artistoj, aŭ ĉu internaj biologiaj procesoj estas la kialo.
William Sears
William Sears (n. la 28-an de marto 1911 - m. la 25-an de marto 1992) estis Mano de la Afero de Dio, verkisto kaj populara televid- kaj radiostelulo. En 2010, li estis honorita ĉe la Dawn Breakers International Film Festival pro atingado de plejboneco kiel profesia amaskomunikisto.
Sears geedziĝis dufoje kaj havis du infanojn. Lia unua edzino, Kathleen Sears, mortis, forlasante lin kun du infanoj kiujn lia dua edzino Marguerite Reimer Sears vartis. Marguerite ankaŭ prezentis al li la Bahaan Kredon kaj skribis libron pri lia vivo.
Sears aŭdis pri la Bahaa Kredo pere de sia edzino antaŭ ol ili geedziĝis. Li priesploris la religion dum ili estis geedzoj kaj iĝis bahaa malmultajn jarojn poste. Kiam bahaanoj estis alvokitaj por tutmondigi la religion, Sears kun sia edzino kaj du infanoj vojaĝis al Afriko kie ili restis dum proksimume dek jaroj. Sears estis nomumita Mano de la Afero de Dio de Shoghi Effendi en la lasta kontingento de Manoj antaŭ sia morto en 1957.
Sears estis usona televida kaj radia stelulo. Li komencis kiel sportdissendanto kaj estis ĉe la pinto de sia kariero kiam li forlasis la komercon por transloĝiĝi al Afriko. Li havis popularan televidspektaklon "En la Parko" kiu estis elsendita de 1951 al 1953.
Pilisjászfalu
Pilisjászfalu (piliŝjAsfalu) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Pilisvörösvár. Pilis estas monto en Transdanubio, poste sekvas jaso-vilaĝo.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La unua skriba mencio devenis el 1325. La reĝo donacis la setlejon al jasoj. Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomoĝis. En 1894 la fervojo ekfunkciis. Post 1945 la kampoj iĝis ŝtata bieno. La komunumo sendependiĝis de Piliscsaba en 1994.
Vidindaĵoj estas kapelo omaĝe al Dipatrino, memorŝtono de jasoj, fine ĉe la arbaroj kalkofornoj.
(18791) 1999 JF58
(18791) 1999 JF58 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
France Gall
France Gall, veranome: Isabelle Gall (naskiĝis la 9-an de oktobro 1947 en Parizo, mortis la 7-an de januaro 2018 en Neuilly-sur-Seine) estis franca kantistino.
Vern (stacidomo)
Vern, plennome Vern-sur-Seiche, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vern-sur-Seiche, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
France Gall
Biografio
Ŝi devenis el muzikula familio. Ŝia avo partoprenis la fondadon de la "Petits Chanteurs à la Croix de Bois" (Junaj Kantistoj kun Ligna Kruco). Ŝia patro verkis kanzontekstojn por Charles Aznavour kaj Édith Piaf.
Ŝi komencis sian karieron en 1963, kunhelpe de sia patro, kun leĝeraj kanzonoj, kiuj en la tiama modo, miksis francajn parolojn kaj angl-usonajn ritmojn. Dum tiuj jaroj ŝi renkontis la jam faman Serge Gainsbourg, kiu verkis por ŝi petolemajn tekstojn. En jaro 1965 ŝi gajnis la Eŭrovido-Kantokonkurson, kio akirigis al ŝi veran furoron. Tiam ŝi aperis, kiel en la kanzono Poupée de cire, poupée de son kiel nura pupo, diska pupo el sonoj.
Sian veran plenecon ŝi atingis nur post kiam ŝi renkontis, en jaro 1974, la kanzoniston Michel Berger (ankaŭ kantisto mem). Por ŝi tio estis samtempe amafero (ili geedziĝis en 1976, en 1978 naskiĝis filino Pauline, kaj en 1981 filo‚ Raphaël) kaj artista plenumiĝo, ĉar la sentema, poeta, talenta kanzonverkisto scipovis elfari por ŝi plej belajn kanzonojn trafe kongruaj al ŝi kaj ŝia aparta, unika, infaneca sed intensa voĉo kaj mikso de "freŝeco" kaj intima profundeco. La unua inter tiuj majstroverkoj estis en 1974 Ma Déclaration (mia amdeklaro).
Vern (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Châteaubriant - Rennes (466000).
France Gall
Biografio
Krom tiu ŝiaj plej famaj kanzonoj estis:
La kanzonoj:
Pasinte la unuan periodon de senpezaj leĝeraj tekstoj por gufuja konsumo, ŝiaj kanzonoj unue plenaj de emocio, homa sento sed ankaŭ de feliĉo kaj amo, fariĝis iom post iom pli malserenaj.
Johan Derks
Johan DERKS (naskiĝis la 10-an de januaro 1940, mortis la 12-an de decembro 2020) estis nederlanda esperantisto loĝinta en Serbio.
Li studis teorian fizikon kaj sociologion en Utrecht kaj instruis matematikon dum kvar jaroj en Afriko, anglalingve kaj franclingve. Kiel sociologo li mallonge laboris en Leiden. Lia plej longdaŭra funkcio estis mezlerneja instruisto de matematiko en Nederlando. Johan edziĝis kun esperantistino Svetlana Milanović el Serbio. Kiel knabo li lernis la internacian lingvon. Post sia studo li ne plu aktivis en la Esperanto-movado, sed revenis en 1995. En 2002 li surprenis la kasistecon kaj poste la sekretariecon en Eŭropa Esperanto-Unio, sed eksiĝis, ĉar li ne trovis la estraran konsenton pri la klopodoj certigi la financadon de Brusela Komunikada Centro. Li kontribuis al tradukoj de la raporto „Fremdlingvoinstruado kiel publika politiko".
Li estis prezidanto de la fonduso «Esperanto en Evoluo», kies unua projekto estas ligita kun starigo de Esperanto-centro en Rumongo (Burundo). kaj kunordiganto de la grupo «Tutmondeca Esperanto». De 2007 ĝis 2010 li estis B-komitatano. Post ignorado fare de la Estraro de UEA de lia propono ebligi perretan voĉdonadon en la Komitato, akceptita en la UK en Havano (2010), li kampanjis por demokratiigo de UEA kaj eldonis la broŝuron Gvidilo por komitatanoj 2011
33602 Varunmandi
33602 Varunmandi estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Varun Mandi, gajninto de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro lia projekto pri biomedicino kaj sciencoj de la sano. Li estis lernanto ĉe la Troy High School de Fullerton (Kalifornio, Usono).
Dufurfurila dusulfido
Dufurfurila dusulfido aŭ C10H10O2S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la dusulfidoj de la dusulfida acido kaj furfurila alkoholo. Dufurfurila dusulfido estas senkolora likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Dufurfurila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Dufurfurila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Dusulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
János Prileszky
János Prileszky [jAnoŝ prileski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Prileszky János estis hungara pastro, profesoro, monaĥo, eklezia verkisto. Lia nobela antaŭnomo estis prileszi. János Prileszky naskiĝis la  1709 en Hungara reĝlando en la iama Prilesz, kiu nun estas vilaĝparto de Trenčianska Teplá en Slovakio. Li mortis la 1790 en Trencsén (nuntempa Trenčín en Slovakio).
4482 Frèrebasile
4482 Frèrebasile estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Alain Maury elde la Observatorio de la Monto Palomar, sur la altaĵoj de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la luksemburga religiulo Nicolas Dupont, de la Fratoj de la Kristanaj Lernejoj sub la nomo Frère Basile ("Frato Bazilo"), instruisto pri matematiko en Nancy kaj amatora astronomo.
Blinda masaĝo
Blinda masaĝo (Ĉine: 推拿 Tui Na) estas 2014 dramo filmo direktita de Lou Ye kaj bazita sur romano de Bi Feiyu, kiu ankaŭ kunverkis la scenaron.
Ekzistas pli ol 50 mil blindaj, diplomitaj gemasaĝistoj en Ĉinio kaj ilia profesio estas tre respektata. Direktoro Lou Ye, kiu uzis miksaĵon de profesiaj aktoroj kaj veraj blinduloj por la filmrolantaro, faris vere sensan filmpoemon, prave rekompencita en Berlino per ora urso por la artema kontribuo. La etera elektronika muziko estas de la islanda komponisto Johann Johannsson.
Sinoptiko
Kiel infano Xiao Ma perdis sian vidkapablecon en aŭto-akcidento. Kiam nenio plu helpas retrovi videblecon, li - estante adolesko - estis sendata al porblindula lernejo - post nesukcesinta memmortiga provo kie li krom la brajlo-skribo lernis ankaŭ masaĝi. Poste li trovis laboron en medicina masaĝejo en Nanjing administrita de la blindulino Sha Fuming kie ĉiuj blindaj masaĝistoj vivas kune kiel en unu granda familio. Amiko de Sha Fuming, dro. Wang (vango), tie ankaŭ venas labori, kune kun lia fianĉino Kong (ambaŭ estas blindaj). Xiao Ma tuj enamiĝas al Kong.
Ricevo
La filmo estis en konkurado pri la Ora Urso ĉe la 64a Berlina Internacia Filma Festivalo. Ĝi ricevis sep nomumojn ĉe la 51a Golden Horse Film Awards, kaj gajnis ses, nome Plej bona Filmo, Plej bona Nova Prezentisto, Plej bona Adaptita Scenaro, Plej bona Kinematografio, Best Film Editing kaj Best Sound Effects.
Vidu ankaŭ
Masaĝo (historio, kultura disvastigo)
Konsorcio de la Tut-Tera Teksaĵo
Konsorcio de la Tut-Tera Teksaĵo (World Wide Web Consortium, mallongigita W3C) estas firmaaro fondita en 1994. Ĝi difinas la normojn, aŭ pli ĝuste rekomendojn, de la Tut-Tera Teksaĵo, ekzemple HTML, XHTML, XML, CSS, PNG, SVG kaj SOAP.
W3C estas estrata de Tim Berners-Lee, la iniciatinto de HTTP (la HiperTeksto-Transiga Protokolo) kaj HTML (Hiperteksta Marklingvo), sur kiuj baziĝas TTT.
Rekomendo de W3C iras tra stadioj: Malneto (Working Draft), Lasta Voko (Last Call), Proponita Rekomendo (Proposed Recommendation) kaj Kandidata Rekomendo (Candidate Recommendation). Ĝi finiĝas kiel Rekomendo (Recommendation), aŭ estas forlasita.
Estas la tasko de la firmaoj agi laŭ la rekomendoj, kaj tion plej multaj ja faras.
Reganto
La vorto regento estas plej ofte uzata por reganto, kiu anstataŭante plenumas la ekzekutivon por alia leĝe agnoskita reganto, kiu ne povas regi, ekzemple pro malsano aŭ troa juneco (neplenaĝeco).
Vern-sur-Seiche
Vern-sur-Seiche estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vernois.
Stacio Higashi-Tengachaya
Stacio Higashi-Tengachaya (japane: 東天下茶屋駅 [Higaŝi-Tengaĉaja-eki], angle: Higashi-Tengachaya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Abeno, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Uemachi.
Szilárd András
ANDRÁS Szilárd andra:ŝ, estas rumania hungara matematikisto, universitata instruisto naskita en Miercurea Ciuc la 26-an de januaro 1974.
Kariero
Szilárd András dro finis siajn studojn en 1997 en UBB de Kluĵo kaj li instruas en la sama universitato.
Duklando de Milano
La duklando de Milano estis historia teritorio de la Sankta Romia Imperio, ĉirkaŭ la urbo Milano, situanta en la nordo de hodiaŭa Italio. Ĝi estis kreita en 1395, kiam ĝi havis dudek ses urbojn kaj la vastan kamparan areon de la meza Pada Ebenaĵo oriente de la montetoj de Montferrat.
Dum plejmulto de sia ekzisto, ĝi estis enpremita inter Savojo okcidente, Venecio oriente, la malnova Svisa Konfederacio norde, kaj apartigita de la Mediteraneo per la Ĝenova Respubliko sude.
La duklandon finfine akiris Habsburga Aŭstrio kun la Traktato de Badeno en 1714, kiu finis la militon de hispana sukcedo. Ĝi restis sub aŭstria regado ĝis 1796, kiam Napoleono Bonaparte konkeris ĝin, kaj unu jaron poste, laŭ la Traktato de Campo Formio, Aŭstrio transdonis ĝin al la Cisalpa Respubliko. Post la malvenko de Napoleono, la duklando de Milano ne estis restarigita, sed iĝis parto de la reĝlando Lombardujo-Venetio, kies reĝo estis la imperiestro de Aŭstrio. En 1859 ĝi doniĝis al la reĝlando Piemonto-Sardio, kiu poste fariĝis Itala reĝlando en 1861.
Dukoj de Milano
1395-1447 Familio Visconti
1450-1526 Familio Sforza
1526-1787 Habsburgoj
2168 Swope
2168 Swope estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1955 en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Ĝi esti nomita en honoro de la usona astronomino Henrietta Hill Swope
Ruĝeca ajmofilo
La Ruĝeca ajmofilo (Aimophila rufescens) estas specio de birdoj de la familio de Emberizedoj kaj genro de Ajmofiloj, kiu enhavas speciojn kun rimarkindaj kapobildoj.
Ĝi estas malgranda birdo troviĝanta en Belizo, Kostariko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko kaj Nikaragvo. Resume la teritorio okupas el nordookcidenta Meksiko al Kostariko. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj montararbaroj kaj altaltitudaj arbustaroj.
Karakteroj
La ruĝecaj dorso kaj ĉefe krono estas sufiĉaj kialoj por kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo kiu signifas simile.
Vivejo
Ties natura biotopo estas mal- al mezaltaj partoj de montoj, kun savano, makiso, arbaroj de pinoj kaj kverkoj kun disaj arboj, kaj duarangaj arbaroj, ĉiam kun abundo de arbustoj. Eblas vidi ĝin ankaŭ en kelkaj aliaj geografiaj zonoj, kiaj iamaj ĝangaloj.
Ili manĝas semojn, insektojn kaj aliajn senvertebrulojn. Ili nutras sin surgrunde inter arbustoj, formante malgrandajn familiajn grupojn.
Distribuado
El nordo de Sonoro (Meksiko) laŭlonge de la Okcidenta Patrinmontaro kaj el sudo de Novleono laŭlonge de la Orienta Patrinmontaro ĝis la Sierra Nevada (Meksiko). Ankaŭ en la Suda Patrinmontaro. Ĝi loĝas ankaŭ sude de Verakruco, norde de Oaĥako kaj en altaj kaj malaltaj zonoj de Ĉiapaso. En Centrameriko ties distribuado laŭlongas de la montaj regionoj, al okcidenta Nikaragvo kaj pleja nordorienta Kostariko, kie ĝi loĝas en la deklivaro al Pacifika Oceano ĉe la vulkanoj de Guanacaste. Estas ankaŭ kelkaj populacioj en malaltaj zonoj de Belizo kaj Salvadoro.
Antianksiiga agento
Antianksiiga agento, antipanikiga agento aŭ antiangoriga agento estas medikamentoj aŭ intervenaj substancoj, kiuj inhibas la anksiecon, angoron, paniksentojn aŭ korprematecon. Ĉi-efiko kontrastas kun la anksiogenaj agentoj, kiu pliigas la angorajn situaciojn. Kunaj, ĉi-kategorioj de psikoaktivaj kombinaĵoj povas referenci al anksiomodifaj kombinaĵoj aŭ agentoj. Kelkaj pordistraj drogoj tia kia la alkoholo komence induktas al anksio-haltigo, tamen, esploroj elmontras ke multaj el tiuj substancoj estas anksiogenaj. Anksiohaltigaj medikamentoj uzatas en la traktado de anksio-malordoj kaj ĝiaj psikologiaj kaj fizikaj simptomoj. Lumoterapio kaj aliaj intervenoj ankaŭ konsideratas havi anksiohaltigajn efikojn.
Blokantoj de beta-riceviloj tiaj kiaj "propanololo" kaj "oksoprenololo", kvankam ili ne estas anksiohaltigaj substancoj, ili povas uzati kontraŭ la somataj simptomoj pri anksieco tiaj kiaj takikardio kaj "palpitacio".
Anksiohaltigaĵoj estas ankaŭ konataj kiel mildaj trankviligiloj. La vorto estas malpli kutima en la modernaj tekstoj kaj origine devenas el dikotomo kun la fortaj trankviligiloj, ankaŭ konataj kiel "antinervozigaĵoj", "antihalucinigaĵoj" aŭ "antipsikedelaĵoj".
Ekzistaj fortaj suspektoj ke kelkaj GABA-rilataj substancoj, tiaj kiaj benzodiazepinoj kaj barbituratoj povas esti anksiogenagentoj kiam uzataj dum longaj periodoj.
Palawa kani
Palawa kani (aŭ esperantigite: Palavakanio) estas planlingvo kreita, kiel ĝenerala revivigo de la Tasmaniaj lingvoj, la formortintaj lingvoj iam parolitaj de la Indiĝenaj tasmanianoj.
Historio
La dekomencaj Tasmanaj lingvoj formortis en 1905, kiam la lasta denaska parolanto mortis. Kiel parto de komunumaj klopodoj por reakiri, kiel eble plej multe da la dekomencaj Tasmana kulturo, klopodoj fariĝas por konstrui lingvon por la indiĝena komunumo. Pro la malabundeco da registroj, Palavakanio konstruiĝas, kiel kompundaĵo el la proksimume dek du dekomencaj lingvoj.
En 1972, Robert M. W. Dixon kaj Terry Crowley provis rekonstrui Tasmanan lingvon el ekzistantaj registroj, financita de la Aŭstralia Instituto de Indiĝenaj Studoj. Ili ankaŭ intervjuis du nepinoj de Fanny Cochrane Smith, kiu provizis „kvin vortojn, unu frazon, kaj mallongan kanton”. Dixon konkludis, ke „estas virtuale neniu datumo pri la gramatiko kaj neniuj atualaj tekstoj do estas neebla diri multon pri lingvistika interaso pri la Tasmanaj lingvoj”.
Fontoj
La projekto uzas variajn fontojn, kiel:
Alia fonto de fontaĵo por la projekto estas komunuma scio, kie surprizanta kvanto da vortoj, frazoj, kaj fragmentoj de transdono vivadis. La rekonstrua projekto ankaŭ uzas lingvistikan datumo pri rilataj firmteraj indiĝenaj lingvoj se bezonita.
Bido
Bido (aŭ artefarita perlo) estas eta objekto kun truo en ĝi por fari kolierojn kaj braceletojn. Bidoj povas esti faritaj el multaj diversaj materialoj inkluzive ligno, vitro, kaj gemoj. La sciate plej malnovaj bidoj aĝas pli ol 100 000 jarojn.
Palawa kani
Stato de la lingvo
Ellabori kun la Tasmania Indiĝena Korporacio, komunuma proprieto de la lingvo nune daŭriĝas. La lingvoprojekto estas tute komunuma kaj la lingvo ne intruiĝis en ŝtataj lernejoj sed ĉe variaj post-lernejtempo okazoj, organizitaj tendaro, kaj vojaĝoj. Estas klara entuziasmo por la lingvo, precipe inter junuloj kaj pliiĝanta kvanto da homoj povas iom uzi la lingvon, iuj kun granda flueco. Lutana Spotswood donis panegiron in Palavakanio ĉe la funebro de la Tasmana Ĉefministro Jim Bacon.
Bido
Bidoj estas produktataj el diversaj materialoj kaj per plej diversaj metodoj. Rezulto estu etaj, plej ofte rondaj, objektoj, kiuj kutime estas centre traboritaj por ke oni povu vicigi ilin je ŝnuro kaj porti dekore simile al sama uzo de veraj perloj. Krom esti portataj en formo de ĉeno, bidoj ankaŭ ofte estas dekore broditaj sur ŝtofojn.
Palawa kani
Stato de la lingvo
Palavakanio ankaŭ uziĝis en kvanto da en Tasmanaj Naciaj Parkoj kaj Kunanyi akceptiĝis, kiel oficiala nomo por Monto Wellington kaj la iam angle nomita Nacia Parko „Asbestos Range” estas nun nomita Nacia Parko Narawntapu.
Bido
Tornitaj perloj
Bidoj interalie tornatas el la dentoj de dugongo, el alabastro, planta eburo, ligno kaj koraloj.
Palawa kani
Stato de la lingvo
Iuj demandas la ebleco de la rekreado de vere ĝenera Tasmana lingvo, pro klera opinio emfazis la manko de informo pri la fontaj lingvoj. Kiam la graveco de tiuj lingvoj agnoskiĝas kiel fonto de scio pri la profunda lingvistika prahistorio de la suda ĉirkaŭaĵo de Aŭstralio, kaj tiel de tutmonda lingvistika prahistorio, malmulta informo kolektiĝis pri Tasmanaj lingvoj antaŭ ili ĉesis paroliĝi en la fino de la 19-a jarcento. Ankaŭ sugestiĝas ke la kreo de Palavakanio de unu aparta grupo ligiĝis al politika kaj kultura disputo inter du Tasmanaj grupoj (la Palavanoj kaj la Liapootahanoj), ambaŭ asertante Indiĝenan devenon.
La animita televida serio Little J & Big Cuz estas la unua televida programo, kiu inkluzivis, tute en Palavakanio, serieron, kiu elsendiĝis en la Televidkanalo NITV en 2017.
Gramatiko
Palavakanio estas izolanta lingvo kun SVO-a strukturo. Ĝi ŝajnas havi substantivojn, verbojn kaj adjektivojn. Adjektivoj antaŭas la substantivon, kaj nek substantivoj nek adjektivoj signifas nombron, ekz. nayri kati „bona(j) nombro(j)”. Neadoj antaŭas la verbon, ekz. putiya makara „ne halti”.
Pronomoj
La vorto mapali „multa” ankaŭ uziĝas, kiel plurala sufikso por iu pronomoj kaj posesivoj.
Posesivaj pronomoj
Posesivoj sekvas la substantivon, ekz. milaythina mana "lando nia". Posesivoj povas uzi direktajn afiksojn, kiel -tu „al aŭ -en”, ekz. mana-mapali-tu "al nia" aŭ -ta "sur" ekz. nika-ta "sur ilia".
Nombrovortoj
La nombrosistemo estas dekuma kaj ne havas neregulajn formoj. En kunmetitaj nombrovorto, akcento estas sur la unua nombrovorto.
...
Specimeno de Teksto
Ĉi tiu specimeno estas panegiro de la Lingva Programo de la Tasmanindegenula Centro unue uzita ĉe la 2004 datreveno de la masakro de Golfeto Risdon de 1804. La dua specimeno es el la interpreta estraro en Parko Kunanji.
Referencoj
<references group="" responsive="">
Stacio Sakaihigashi
Stacio Sakaihigashi (japane: 堺東駅 [Sakajhigaŝi-eki], angle: Sakaihigashi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sakaj, Sakaj, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
21645 Chentsaiwei
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chen Tsai Wei, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Filiata Mezlernejo de la Nacia Normala Universitato de Kaoŝiung (Tajvano).
(18792) 1999 JL60
(18792) 1999 JL60 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Antonio Veneziano
Antoniu VENEZIANU, en la itala: Antonio VENEZIANO, (Monreale, 1543 - Castellammare del Golfo, 19-an de aŭgusto 1593) estis sicilia poeto kiu verkis plejparte en la sicilia lingvo, kaj postulis la uzadon de la sicilia kontraŭ la toskana kiel literatura lingvo:
Moya (Cuenca)
Moya [MOja] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Ĝi estas formata de la vilaĝo kaj la kastelo de Moya, aktuale neloĝata, kaj de kvar kvartaloj, domaroj aŭ submunicipoj: nome El Arrabal de Moya, Santo Domingo de Moya –kie nun estas la Urbodomo–, Los Huertos de Moya kaj Pedro Izquierdo de Moya. Ĉe la vilaĝo, sur la sama monteto, troviĝas Arrabal. La ceteraj kvartaloj troviĝas je malmultaj kilometroj de la vilaĝo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas moyano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 163 loĝantoj.
Situo
Moya estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la plej orienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1149 m super marnivelo. La geografiaj koordinatoj estas 39°56′54″N 1°21′55″Ok.
Historio
Estas restaĵoj kiuj pruvis setladon jam en Bronzepoko. Oni ne trovis restaĵojn el araba epoko, sed ja el la epoko de kristana setlado el la komenco de la 13a jarcento. En la 18a jarcento okazis dekadenco. Komence de la 19a jarcento lokanoj insurekciis kontraŭ la francaj trupoj okupaciaj dum la Milito de Hispana Sendependiĝo. Ankaŭ dum la Karlismaj Militoj la loĝantaro suferis damaĝojn.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Moya, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Moya al la nunaj 163.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Koligvo
Koligvo (Chusquea culeou) (hispane : caña coligüe aŭ colihue) estas neotropisa bambuo el la familio de poacoj kiu vegetas en la humidaj mezvarmaj arbaroj de Ĉilio kaj sudokcidenta Argentino, la Valdiviaj moderaj pluvarbaroj.
Ĝiaj harkovritaj lancoformaj folioj havas pikaĵon je siaj finoj, kaj sia floro estas hele bruna spiko. La planto ankaŭ produktas kariopsan frukton. Post florado kaj liberigado de la semoj, la planto mortas. La planto estas rektstaranta, altas ĝis 6 metrojn, kaj estis uzata de la indiĝenaj popoloj por la stango de iliaj lancoj. Ili ankoraŭ nuntempe estas uzataj de la mapuĉoj por muzika instrumento sciata kiel trutruko.
Apartaĵo de tiu ĉuskveo estas ke ĝia ligno estas solida, kaj diferencas do de plejmultaj bambuoj, kun kavaj internaĵoj.
Kaverno de Paclt
Kaverno de Paclt (ankaŭ nomata Kaverno de Patzelt) troviĝas en orienta deklivo de valo de rivero Morava, proksimume 1,5 km norde de norda parto de vilaĝo Velká Morava, 11 km nordoriente de urbo Králíky.
La kaverno tute malhavas karstan aŭ sintran ornamaĵaron. Sed ties murojn ornamas sukere blanka marmoro kun pli malhelaj vejnetoj aŭ verdeta kalkŝtono. La fundo estas plenigita per argilo kaj detruintaj rokblokoj. La kaverno estas rifuĝejo de kelkaj dekoj da insekto.
Kiel estis unusignife pruvita per hidrogeologiaj esploroj, la kaverno estas unu el multaj konsistoj de ĝis nun nemalkovrita kaverna sistemo, ligita al karstaj akvoj, kiuj en profunda subterejo de Králický Sněžník kunigas kavernojn kaj karstajn elfluojn en multkilometra distanco en la moravia kaj la pola flanko de tiu ĉi montarmasivo. Tiel estas komplikigita ĝis nun uzata imago pri unusignifeco de tiu ĉi signifa eŭropa disfluejo de tri maroj.
La kaverno de Paclt troviĝas en la loko, kie estis en fora pasinteco verŝajne rompata marmoro kaj ĝi akiris la nomon laŭ iama okupito de loka arbaradministracio Patzelt, kiu malkovris ĝin en la jaro 1864. Dum la unua mondmilito estis en la kaverno konstruitaj ŝtupoj, kiuj estas spite al sia granda difektiĝo estas ankoraŭ uzeblaj eĉ nuntempe kaj ili ebligas sekuran malsupreniron ĝis la lageto.
Aŭtomata skribado
Aŭtomata skribado estas la procedo, aŭ produkto, de skribi tekston, kiu ne venas el la konsciaj pensoj de la verkisto. La mano de la verkisto formas la mesaĝon, kaj la homo estas nekonscia pri kio estas skribota. Ĝi foje estas farita en diskoncia stato. Alifoje la skribanto estas konscia (ne en diskonscia stato) pri siaj ĉirkaŭaĵoj sed ne pri la agadoj de sia skribanta mano.
Salto (San-Paŭlio)
Salto (oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Sorocaba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Aŭtomata skribado
Okazhistorioj
John B. Newbrough estis Novjorkana dentisto kiu skribis la libron Oahspe per la procedo de aŭtomata skribado per la novinventita skribmaŝino en 1882.
Rosemary Brown estis angla dommastrino kiu aŭomate komponis muzikon. Ŝi povis ludi la pianon, sed ne tre bone. Ŝi sentis, ke bonegaj komponistoj skribis per ŝi.
Elsa Barker en 1914 eldonis kolekton de leteroj, kiuj estis skribitaj al ŝi per aŭtomata skribado (do, de sia propra mano) de Juĝisto David Patterson Hatch (reala mortulo). Nun aĉeteblas libro nomita "Leteroj De La Postvivo" (angle Letters From The Afterlife), kiu estas la plej malfrua represo de tiuj 53 leteroj.
Uzado en spiritaj movadoj
Aŭtomata skribado estas uzata en Spiritismo kaj la Novepoka movado kiel formo de "kanalumado." Unu el la plej bone konataj verkistoj estis Hélène Smith, frua 20-a jarcenta psikisto, kiu sentis, ke sia aŭtomata skribado estis la provo de Marsanoj komuniki kun Tero. Ŝi pretendis, ke ŝi povis traduki ilian marsanan lingvon en la francan. Alia bone konata verkisto, Neale Donald Walsch, skribis la libroserion "Konversacioj kun Dio," pretendinte esti uzinta aŭtomata skribado por paroli kun Dio. La Brazilana mediumo Chico Xavier estis verŝajne la plej grava mediumo en la 20-a jarcento kaj eble de ĉiam, kun pli da 400 libroj skribitaj per li.
Uzado en terapio
Aŭtomata skribado estas uzita kiel ilo en Freuda psikologio kaj en parencaj "memprisciaj" studadoj, kie ĝi estas vidata kiel ilo gajni klarvidon de la cerbo de la aŭtomata skribisto per ilia subkonscia elektado de vortoj.
Ĝi estas ĉefe uzita per Pierre Janet en Francio, kaj pli malfrue per Morton Prince kaj Anita Mühl en Usono.