cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarolta Zalatnay
Biografio
Sarolta Zalatnay frue lernis klasikan muzikon, pianadon kaj kantoteknikon. En la gimnazio en 1963 dum amuza vespero ŝi anoncis por ŝlagrokantisto ĉe László Komár. Tiel startis ŝia kariero, ŝi maturiĝis en 1966. Dum la gimnaziaj jaroj foje ŝi estis videbla en la unusola Hungara Televizio. En 1966 ŝi atingis la duan lokon en la televizia festivalo, en la sekva jaro jam la unuan. Pro la sukcesoj ŝi vivis en Londono inter 1967–1969, kie ŝi kelkfoje kantis kun Bee Gees. Hejmenveninta ŝi daŭris la kantadojn kun ŝlagrorkestroj aŭ sola. En 1976 ŝi fondis inan muzikgrupon. Ŝi kantis resume proksimume 600 ŝlagrojn.
Ŝi edziniĝis kaj divorcis trifoje, ŝi havas duonfilinon el la dua geedziĝo. En la 2000-aj jaroj ŝi havis firmaon, kiu bankrotiĝis. En 2004 ŝi estis kondamnita por por tri jaroj por impostofraŭdo, en 2015 ŝi simile estis kondamnita sed suspendite. Ŝi ricevis premiojn inter 1967 - 2019.
Eva Robin's
Eva ROBIN’S (vera nomo Roberto Maurizio Coatti), (naskiĝis la en Bolonjo, Emilio-Romanjo, Italio) estas itala aktorino, transseksa kaj aktivula.
Biografio
Naskiĝinta en Bolonjo la, ŝi nature disvolvis ekstreman virinecon. Konsiderante sin kiel homon androginan prefere ol transseksan, kreskante kiel normalaspekta knabo ĝis la momento kiam kreskis ŝiaj mamoj dum pubereco, anstataŭ viriĝi kiel la ceteraj samaĝaj knaboj, indikante ŝian transseksan kondiĉon.
Konsekvence, ŝi rezigniĝis kongruigi sian artistan nomon kun ŝia videbla aspekto, inspirante sin el la persono Eva Kant de la itala bildrakonto titolita Diabolik kaj de la verkisto Harold Robbins.
Filmografio
En propra rolo:
Taita falko
La Taita falko (Falco fasciinucha) estas unu el la plej malgrandaj falkoj de la Suda Afrika mondoregiono. Ĝi estis unuafoje priskribita el la Montoj Taita de Kenjo el kio devenas ties komuna nomo. Ĝi estas disvastigata tra la orienta parto de subsahara Afriko, sed ĉefe en Kenjo. Estas kelkaj nestolokoj en Zimbabvo (Zambezi) kaj en nordorienta Sudafriko. Ĝi estas ankaŭ malabunda kaj relative endanĝerita. En Sudafriko estas kelkaj regulaj reproduktejoj kie tiuj birdoj povas esti regule vidataj.
Ties pariĝado kaj reprodukta sezono estas simila al tiu de la Migra falko. Same direndas pri voĉo kaj pri teritoria prefero.
Aspekto
Tiu malgranda falko estas ege distinga, sed povas havigi iome konfuzon kun kelkaj aliaj specioj. La ruĝeca ventro kaŭzas similon kun la Afrika apusfalko, sed distingaj karakteroj estas blanka gorĝo kaj rimarkindaj ruĝecaj makuloj en nuko. Ankaŭ la subflugilaj kovriloj estas uniforme ruĝecaj dum la Afrika apusfalko havas pli da strieco. La plej evidenta subflugila karaktero estas la fakto ke la flugilplumoj estas striecaj nigreblanke dum estas multe pli ruĝeco en la flugilplumoj de la Afrika apusfalko. La fortikaj, longflugilaj Taitaj falkoj havas mallongan voston. Ties flugmaniero estas rapida kaj iome peza, sed ili emas aeran ĉasadon.
1832
1832 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1832 post Kristo okazis, interalie:
Jūratė kaj Kastytis
Jūratė kaj Kastytis estas inter la plej famaj kaj popularaj litovaj legendoj. Literature ĝi unuafoje fiksiĝis en la jaro 1842 fare de Liudvikas Adomas Jucevičius. Ekde tiam ĝi multfoje adaptiĝis por modernaj poemoj, baletoj kaj eĉ rok-muzikaj operoj.
La rakonto
La historio tre varias inter la diversaj versioj. Tamen la bazaj faktoj restas la samaj. La diino (en iuj versioj nomata marvirino) Jūratė, kies nomo venis de la litova substantivo jūra - maro) vivis profunde en la Balta Maro en belega sukcena kastelo. Ŝi regis la maron kaj ĉiujn marajn vivaĵojn. Juna fiŝisto kun la nomo Kastytis ĝenis tiun pacon ĉar li kaptis multajn fiŝojn. Jūratė decidis puni lin kaj restarigi la pacon, sed ŝi enamiĝis al la bonaspekta juna viro. Ili pasigis iom da feliĉa tempo en la mara kastelo, sed Perkūnas, la dio de tondro de la litova mitologio, ekŝiis la la senmorta diino havis aman rilaton al morta viro. Li furioziĝis kaj detruis la sukcenan kastelon per fulmo, tial ke restis nur milionoj da pecetoj. Jūratė estis ĉene ligita al aŭ la kastela ruino aŭ al roko funde de la maro fare de Perkūnas. Laŭ la legendo, jen la kaŭzo kial ankoraŭ nun post ŝtormo pecetoj da sukceno el la Balta Maro ĵetiĝas al la plaĝoj de la landoj de Baltio.
Transatlantika traktato pri komerco kaj investado
TTKI Transatlantika Traktato pri Komerco kaj Investado (angle: TTIP aŭ TAFTA) estas traktato en preskaŭ sekreta intertraktada fazo inter la EU-landoj, Usono, Kanado, Meksiko, Makedonujo, Serbujo, Bosnujo kaj Hercegovino, Montenegro, Turkujo, Norvegujo, Svislando, Liĥtenŝtejno kaj Islando. Oni esperas: ekonomia kreskado, bonstato kaj dungiteco, tio estas por la koncernaj landoj.
Jūratė kaj Kastytis
Kultura signifo
La litovoj havas multnombrajn legendojn kaj tradiciajn rakontojn. Supozeble, Eglė, la reĝino de serpentoj (litove: Eglė žalčių karalienė) kune kun "Jūratė kaj Kastytis" estas la plej konataj. Kvankam la rakonto pri Eglė estas multe pli komplika, ambaŭ legendoj estas historioj pri amo, kiuj enhavas elementojn de la Litova mitologio kaj provas klarigis la originon de iuj naturaj fenomenoj. Ĝis hodiaŭ kaj Eglė kaj Jūratė estas popularaj litovaj inaj nomoj.
En Palanga, la ĉefa mara feri-urbo en Litovio, ekzistas monumento dediĉita al Jūratė kaj Kastytis. Ĝi troviĝas sur placo senpere proksime al ĉefa turista altiraĵo, ponto de la dunoj en la maron, kiu aparte impresas vespere dum la sunsubiro. La blazono de la urbo Palanga same referencas al la legendo: la sukcenaj globetoj reprezentas la antikvan metion arte prilabori sukcenon, kaj la arĝenta krono reprezentas la diinon Jūratė.
La legendo inspiris plurajn aliajn artaĵojn. Dum la jaro 1920 Maironis, unu el la plej famaj litovaj poetoj de la 20-a jarcento, verkis baladon honore al la amantoj. Ke la legendo hodiaŭ estas tiom bone konata al ĉiu litovo, je granda parto estas merito de tiu balado. Lignoĉize printitaj ilustraĵoj de Vaclovas Rataiskis-Ratas, kiujn li verkis por la balado, gajnis premiojn en internacia ekspozicio en Parizo dum 1937. Dum 1933 baledo pri la temo estis surscenigita. Dum 1955 opero (kiu premieris dum 1972 en Ĉikago, kie vivas aparte multaj litovaj elmigrintoj) kaj teatraĵo verkiĝis. Okaze de la 750-jara jubileo de la litova haven-urbo Klaipėda, dum 2002 rokmuzika opero pri Jūratė kaj Kastytis sursceniĝis - pluraj famuloj kunlaboris en tiu projekto kaj ĝi iĝis granda sukceso. La rok-muzika opero daŭrigas la rakonton tie, kie la origina legendo finiĝas: la kastelo estas detruata kaj la amantoj separitaj. Kritikistoj laŭdis, ke la adapto trafe modernigis la malnovan historion.
István Géczy
István GÉCZY [iŝtvAn gEci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Géczy István estis hungara dramisto, aktoro, membro de Societo Petőfi (1921). István Géczy naskiĝis la 1860 en Alsóábrány. Li mortis la 1936 en Budapeŝto.
Ordo-3 senpintigita seplatera kahelaro
En geometrio, la senpintigita ordo-3 seplatera kahelaro estas duonregula kahelaro de la hiperbola ebeno. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per senpintigo de la regula ordo-3 seplatera kahelaro.
Kamehameha la 1-a
Koncerne al la ĝusta jaro de lia naskiĝo, legendoj rakontis pri tio, ke iun tagon granda reĝo unuigas la Havajajn Insulojn. La signo de lia naskiĝo estus kometo. La Kometo Halley estis vidata en 1758, Havajo, tiel oni supozis ke tiu ĉi estas la jaro de naskiĝo Kamehamehala 1-a.
Universitato de Bostono
La Universitato de Bostono (Boston University; plej komune aludita kiel BU aŭ pli simple konata kiel Boston U.) estas privata enketada universitato situanta en Bostono, Masaĉuseco, Usono. La universitato estas nesekteca, sed estis historie aligita al la Unuiĝinta Metodisma Eklezio.
Kamehameha la 1-a
Kamehameha la 1-a estis la nevo de Kalaniʻopuʻu, estro de la insulo Havajo, kiu estis mortigita dum provo aresti James Cook. Post morto de Kalani'opu'u en 1782, lia filo Kiwalao estro de la Big Island. Kamehameha havis altan religian pozicion kaj estis gardisto de dio de milito Kukailimoku.
En la jaroj post morto de Kalani'opu'u, li okazis plurfoje kolizioj inter la kuzoj, sen sukcesi el ili ambaŭ gajni la supran manon. En 1786 Kahekili, reĝo de Maui estis ĉe pinto de sia potenco. Li regis ne nur Oahu, Moloka'i kaj Lanai, sed ankaŭ kontrolis Kauai kaj Ni'ihau tra interkonsento kun lia duonfrato Ka'eokulani. En 1790 Kamehameha sukcesis venki super Kahekili, sed li ne povis firmigi sian povon konstante. Dum aliaj militistaj kampanjoj, kiuj ankaŭ inkludis Oahu, Kamehameha lerte atingis apogon de fremduloj kiel Isaac Davis, John Young kaj George Vancouver. Tiamaniere li atingis posedon de pafiloj, kiuj certigis por li pli kaj pli la superecon.
Kiam en 1810 Kaumuali'i, estro de Kauai, estis fine submetita, Kamehameha estis la sola reganto de la insularo.
Kiel reĝo, li faris kelkajn agojn por certigi, ke la insuloj restos unuiĝinta reĝlando eĉ post lia morto. Post militoj, Kamehameha la 1-a estis respektita kiel bonkora kaj malavara reĝo, kaj estis adorita de la popolo.
Kamehameha unuigis la leĝan sistemon kaj eksportis krudmaterialojn (inklude santal-lignon) por apogo de la komerco kun Eŭropo kaj Usono. Tio firmigis sendependecon de la insuloj, dum aliaj insuloj de la Pacifiko devis submetiĝi al la koloniaj potencoj. Fakte, la Havaja Regno retenis sian sendependecon, krom mallonga kvin-monata okupo periodo en 1843 ĝis aneksado fare de Usono en 1898.
Universitato de Bostono
La universitato havas pli ol 3,800 membroj kaj 33,000 studentoj, kaj estas unu el plej grandaj dungantoj de Bostono. Ĝi proponas bakalaŭrecojn, magistrecojns, kaj doktorecojn, kaj gradojn pri medicino, dentokuracado, ekonomiko, kaj juro pere de dekok altlernejoj kaj fakultatoj en du urbaj kampusoj. La ĉefa kampuso estas situanta laŭlonge de la Rivero Charles en la Bostonaj kvartaloj Fenway-Kenmore kaj Allston, dum la Bostonuniversitata Medicina Kampuso estas en Bostona South End. BU funkciigas ankaŭ 75 programojn de eksterlanda studado en pli ol 33 urboj en ĉirkaŭ 20 landoj kaj havas internajn oportunojn en dek diverdaj landoj (inklude Usonon).
Ordo-3 senpintigita seplatera kahelaro
En la kahelaro estas unu triangulo kaj du dekkvarlateroj ĉirkaŭ ĉiu vertico. Ĝia simbolo de Schläfli estas t0,1{7,3}.
Attila Repka
Attila Repka laŭ la hungarlingve kutima nomordo Repka Attila estas hungara luktisto, trifoja olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
Ordo-3 senpintigita seplatera kahelaro
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La senpintigita seplatera kahelaro estas ero de vico de senpintigitaj regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (3.2n.2n). .
Attila Repka
naskiĝis la en Miskolc.
A♯-minoro
a♯-minoro aŭ a-diesa minoro estas tonalo de la modalo minoro, baziĝanta sur la toniko a♯. La tonalon a♯-minoro oni indikas en la notacio per sep diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯, a♯, e♯, b♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko a♯-c♯-e♯), oni nomas a♯-minoro.
Pro la sep antaŭsignoj (oni povus pli facile alia interpreti kiel la enharmonia ŝanĝiĝo de a♯-minoro, nome b♭-minoro) ĉi tiun tonalon ĝis nun supozeble nur uzis Johann Christian Heinrich Rinck en siaj 30 duvoĉaj ekzercoj tra ĉiuj tonaloj.
Attila Repka
Biografio
akiris kuiristan licencon, baldaŭ trejnistan diplomon en Universitato de Miskolc. Li edziĝis en 1971. Li ricevis ŝtatan premion en 1992.
Sporta kariero
inter 1978-1998 kaj en 2004 estis luktisto en sportklubo de Diósgyőr. Li estis hungara ĉampiono dekfoje inter 1987-1996 en klasik-stila luktado en pezkategorioj 68 aŭ 74 kg, dum li apartenis al la hungara nacia teamo ekde 1986. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988, Hungario en la Somera Olimpiko 1992 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun ora medalo (en 1992), krome en eŭropaj ĉampionumoj li estis la unua kvarfoje inter 1988-1996. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1998, tamen kelkfoje poste li konkursis, dum li estis trejnisto kaj havis postenon en la sportklubo.
Frankfurta Skolo
La Frankfurta Skolo estas skolo de socia teorio kaj politika filozofio, parte asociita kun la Institucio por Socia Enketo ĉe Universitato de Frankfurto. Fondita dum la intermilita periodo, la skolo konsistis de disidentoj, kiuj ne sentis sin apartenantaj al la ekzistaj kapitalismaj, faŝismaj, aŭ komunismaj sistemoj kiuj ĝis tiam formiĝis. Multal el tiuj teoriistoj kredis, ke la tradiciaj teorioj ne povas sufiĉe klarigi la tumultan kaj neatenditan evoluon de la kapitalismaj socioj de la 20-a jarcento. Kritikemaj kaj pri kapitalismo, kaj pri soveta socialismo, iliaj verkoj rimarkis la eblon de alternativa vojo al socia evoluo.
Ĉarelo
La unuan ĉarelon konstruis Eugene Clark en 1917.
Frankfurta Skolo
Kvankam fojfoje nur nefirme afiliataj, la teoriistoj de la Frankfurta Skolo pensis kaj parolis laŭ komuna paradigmo; ili kunhavis la marksismajn hegelajn antaŭsupozojn kaj okupiĝis pri similaj demanodj. Por plenigi la perceptitajn mankojn en klasika marksismo, ili klopodis trovi respondojn en aliaj pensoskoloj, do utiligis la trovaĵojn de kontraŭpozitivisma sociologio, psikoanalizo, ekzistadisma filozofio, kaj aliaj fakoj. La eminentuloj de la fako klopodis lerni kaj sintezi la verkojn de tiel diversaj pensantoj kiel Kant, Hegel, Marx, Freud, Weber, kaj Lukács.
Sekvante Markson, ili interesiĝis pri la kondiĉoj, kiuj permesas socian ŝanĝon kaj la establon de raciaj institucioj. Ilia emfazo pri la "kritika" komponaĵo de teorio signife deriviĝis de ilia klopodo venki la limojn de pozitivismo, materiismo, kaj determinismo per reiro al la kritika filozofio de Kant kaj ties posteuloj en la germana idealismo, precipe la filozofio de Hegel kun ĝia emfazo pri dialektiko kaj kontraŭdiro kiel imanentaj ecoj de la homa realo.
Ĉarelo
vidu ankaŭ: paletĉaro
Eksteraj ligiloj
en Eo pri ĉarela fabriko de Linde
Frankfurta Skolo
Ekde la 1960-aj jaroj la kritikan teorion de la Frankfurta Skolo pli kaj pli gvidis la verko de Jürgen Habermas pri komunika racio, lingva intersubjektiveco kaj tio, kion Habermas nomas "la filozofia diskurso de moderneco." Kritikaj teoriistoj kiaj Raymond Geuss kaj Nikolas Kompridis esprimis kontraŭecon al Habermas, pretendante, ke li subfosis la esperojn por socia ŝanĝo, kiuj unue donis la celon al la diversaj projektoj de kritika teorio—ekzemple, la problemo, pri kion signifu racio, la analizo kaj pligrandigo de "kondiĉoj de ebleco" por socia emancipiĝo, kaj la kritiko pri moderna kapitalismo.
Kultur-industrio
La terminon kultur-industrio (Kulturindustrie) elpensis la kritikaj teoriistoj Theodor Adorno (1903–1969) kaj Max Horkheimer (1895–1973), kiu prezentis ĝin kiel kritikan terminon en la ĉapitro "La kultur-industrio: La iluminiĝo kiel amasa trompo", de la libro Dialektiko de la iluminiĝo (1944), kie ili proponis, ke populara kulturo parencas al fabriko, kiu produktas normigitajn kulturajn varojn—filmoj, radiaj programoj, gazetoj, ktp.—kiuj uziĝas por pasivigi la amasan socion. Konsumado de la facilaj plezuroj de la populara kulturo, disponebligitaj de la amaskomunikiloj, cedemigas kaj kontentigas homojn, kiom ajn malfacilas iliaj ekonomiaj cirkonstancoj. La imanenta danĝero da la kultur-industrio estas la kreskigado de falsaj psikologiaj bezonoj, kiujn nur povas plenumi kaj kontentigi la produktoj de kapitalismo; tiel Adorno kaj Horkheimer precipe perceptis la amasproduktitan kulturon kiel danĝeran kontraŭ la pli teknike kaj intelekte malfacilaj belartoj. Kontraŭe, veraj psikologiaj bezonoj estas libereco, kreivo, kaj aŭtentika feliĉo, kiuj referencas pli fruan dislimon de la homaj bezonoj, establitan de Herbert Marcuse. (Vidu Eroso kaj la civilizo, 1995).
Trinity-testo
"Klasika" proveksplodo
Por kalibri la mezurilojn kaj fotilojn, oni unue eksplodigis 109 tunojn da miksaĵo TNT kaj RDX la 7-a de majo 1945. En la elsplodaĵo estis tuboj entenantaj ĉirkaŭ 1 000 kurioj ( = 3,7×1013 bekereloj) da radiaktiva materialo, prenita el la nuklea reaktoro, kiu utilis por krei la fisieblan materion de la bomboj. Tio servis mezuri la disperson de la radiaktivaĵoj
Frankfurta Skolo
Konspira teorio
La Frankfurta Skolo ankaŭ iĝis bazo de konspira teorio, populara kun la ekstrema dekstro de iuj okcidentaj landoj kaj origine el Usono, laŭ kiu ili formas parton de movado, kiu celas ekregi kaj detrui la okcidentan socion. Temas pri la termino "kultura marksismo," kiu unue havis niĉan akademian uzon en kulturaj studoj por la obĵetoj de la Frankfurta Skolo kontraŭ formoj de kulturo, kiujn ili vidis kiel amase produktitaj kaj truditaj de hierarkia kultur-industrio. Ili pretendis, ke tiu kultur-industrio fremdigas la individuojn de la kapablo evolui aŭtentikan senton pri memo, kulturo kaj klaso. Britaj teoriistoj kiel Richard Hoggart de la Birminghama Skolo evoluis pli laborist-klasan difinon pri "Brita kultura marksismo," kiu obĵetis kontraŭ la amasigado kaj malproksimigo de kulturo. Tiun procedon de komercigado Hoggart rigardis kiel ebligitan de klaĉgazetoj, reklamoj, kaj la usona kin-industrio.
Ekde la 1990-aj jaroj prakonservistoj en Usono alproprigis la terminon kiel parto de sia tiel nomata "kultura batalo," laŭ kiu ili pretendas, ke tiuj samaj teoriistoj, kiuj obĵetis al la amasigado kaj amasa regado per komercigado de kulturo, fakte mem atakis la okcidentan socion per la kontraŭkulturo de la 1960-aj jaroj, multkulturismo, progresema politiko, kaj politika ĝusteco. Kvankam tiu konspirteoria versio de la termino unue asociiĝis kun usonaj religiaj prakonservistoj kiaj William S. Lind, Pat Buchanan, kaj Paul Weyrich, ĝi poste disvastiĝis al la movado alt-right, diversaj blanknaciismaj movadoj alilandaj (ekzemple Britio), kaj la novreakcia movado.
Trinity-testo
Eksplodo
La bombo "Gadget" estas liverita sur la situo la 12-a de julio 1945, tie oni enmetas en ĝin "koron" da plutonio; la 14-a de julio 1945, la bombo estas levita sur fera turo alta je 30 m, la eksplodigiloj estas muntitaj la 15-a, nokte.
Timante, ke la bombo fiaskus, kaj ke la venena plutonio poluus la situon, Generalo Leslie Groves estis ordonanta ke oni konstruu grandan ujon (nomita "'Jumbo") por rekuperi la plutonion. Sed sciencistoj, fidantaj, decidis ne uzi ĝin. Oni lasis ĝin je 730 metroj de la eksplodloko, por taksi la detruivecon de la eksplodo. Fine, "Jumbo" ne estis detruata.
La bombo eksplodas je la sekva mateno, liberigante energion ekvivalentan tiun de 19 kilotunoj da TNT = 87,5 teraĵuloj (tera = 1012) La nuklea fungo leviĝis al 12 km alte, la ŝokondon oni sentis al pli ol 160 km. Kratero de 3 metroj de profundo kaj 330 metroj de diametro formiĝas ĉe la eksplodloko. La siliko el la sablo iĝis helverda vitro, kiun oni nomis "trinitito".
La kratero estos ŝtopita la sekvantajn tagojn, kaj la militistoj asertos, ke estis nur eksplodo en municiejo. La vera kaŭzo estos malsekretigata post la detruo de Hiroŝimo.
Sekvoj
Post sukcesa provo, du bomboj estis pretaj por eksplodi sur Japanion. Little Boy detruis Hiroŝimon kaj Fat Man, Nagasakon la 6-a kaj la 9-a de aŭgusto. La 14-a de aŭgusto 1945, Japanio kapitulaciis.
Montarbaroj de orienta Reĝa Kordilero
La montarbaroj de orienta Reĝa Kordilero estas ekoregiono el la nord-anda ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la terminologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al la tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de nordaj Andoj, nome Reĝa Kordilero. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-unuo "nord-andaj montarbaroj".
Priskribo
Tiu tropik-montarbara ekoregiono situas laŭlonge de la orientaj andaj deklivoj, etendiĝante norden-suden ekde suda Kolombio, tra Ekvadoro, kaj en nordan Peruon. La kruda submontara vivejo ricevas inter 1 500-2 000 mm da precipitaĵo ĉiujare, sed povas ricevi tiom multe kiom 4 500 en jaro kun multe da pluvo. La dominanta vegetaĵaro en tiu regiono forte altitude varias.
Flaŭro
Ĝenerale, la plantokomunumoj tiu ĉi estas tropikaj ĉiamverdaj sezonaj foliarbaroj. La pli malaltaj altitud-areoj, loko sciataj kiel ceja de montaña, konsistas el densaj, abundaj arbaroj. Kun pli alta altitude, la arbara abundo malpliiĝas kaj transiras en nubarbarojn kan finfine en kriplarbajn duonarbarojn.
Faŭno
La ekoregiono gastigas plurajn endanĝerigitajn kaj endemiajn birdojn, inkluzive de Pyrrhura albipectus (papagedoj), kuprobrusta galbulo, kaj Dysithamnus occidentalis (tamnofiledoj).
Ionești (Cața)
Ionești [ioneŝtj] (hungare: Homoródjánosfalva [homorodjanoŝfalva], germane: Eisdorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Rupea. Administre ĝi apartenas al Cața.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 367 loĝantojn (hungaroj), en 1992 187 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1448. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely ).
Ipanguaçu
Ipanguaçu estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1948, la municipo havas 14.056 loĝantojn.
Seiichi Igarashi
Seiichi Igarashi (五十嵐 成一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka.
Martín Cortés (la Mestizo)
Martín Cortés Malintzin (1523 ? - ĉ. 1595) estis la plej aĝa filo de Hernán Cortés kun La Malinĉe kiu estis interpretisto de la fama hispana konkistadoro. Li estis deklarita legitima filo per papa buleo de Klemento la 7-a en 1528. Li estas konsiderata kiel unu de la unuaj mestizoj de Nova Hispanio. Pri lia naskodato, tiu ne estis fiksita precize. Don Federico Gómez de Orozco, historiisto konata kiel posteulo de Martín Cortés, informis pri la kontento de Korteso estonta patro post la morto de unua edzino Marcaida, kio indikis naskojaron de la mestizo ĉirkaŭ fino de 1523 aŭ komenco de 1524. Li poste estos donacita al kuzo de don Hernando, nome Juan de Altamirano, laŭ Gómez de Orozco. Li neniam revenos kun sia patrino.
Păuliș
Păuliș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Germignac
Germignac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 642 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Germignac situas sude de Cognac.
Temù
Temù estas komunumo de Italio.
3295 Murakami
3295 Murakami estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Tadayoshi Murakami (1907–1985).
Obernzell
Obernzell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Passau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Al la komunumo apartenas la partoj Obernzell, Breitwies, Ederlsdorf, Erlau bei Passau, Figermühle, Grub, Haar bei Passau, Hötzmannsöd, Leopoldsdorf, Matzenberg, Niedernhof, Nottau, Öd, Ödstadl, Rackling, Rollhäusl kaj Steinöd. Erlau iam estis fervoja nodo de la fervojlinio Passau–Hauzenberg; tie debranĉiĝis la – parte dentorela – fervojo al Obernzell kaj Wegscheid.
La blazono de Obernzell montras ruĝan lupon (lupo de Passau).
Cacalchén
Cacalchén estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Cacalchén. La komunumo situas en la centra parto de Yucatán en la regiono 4 "Centro". La regiono "Centro" limas norde al la regiono 3 "Litoral Centro", oriente al la regiono 1 "Litoral Oriente", sude al la regiono 5 "Centro Sur" kaj okcidente al la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31007.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6399 loĝantojn. El tiuj estis 3232 viroj kaj 3167 virinoj. La komunumo havas surfacon de 76,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6286 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2167 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 34,5% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Pleșcuța (Arad)
Pleșcuța [pleŝkuca) (hungare: Peleskefalva) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Chișineu-Criș. Administre apartenas al ĝi Dumbrava.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 598 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 349 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1421 (aŭ 1439). Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Zaránd, pote Arad).
Tomaso el Celano
Tomaso en Celano (Celano, ĉirkaŭ 1200 – Tagliacozzo (Italio), ĉirkaŭ 1265) estis religiulo, poeto kaj itala verkisto latinlingva.
Fratulo franciskana, li estas fama ĉar konsiderata la probabla aŭtoro de la himno Dies irae (Tago de la kolero) kaj ĉar li verkis du Vivoj (Vitae) de Sankta Francisko el Asizo, unu de Sankta Klara el Asizo, kaj almenaŭ du laŭdokantojn pri la Malriĉulo de Asizo.
Biografio
Tomaso el Celano eniris la Ordenon de la Minoraj Fratoj en 1215 ĉirkaŭ. Ne estis, do, unu el unuaj disĉiploj de Francisko el Asizo, sed lin li renkontis persone (Unua Vivo ĉap.. XX, 56-57).
En 1221 li sin proponis por misio al Germanio kun Cezario el Speyer por antaŭenigi tie la novan franciskanan ordenon, kaj en 1223 li estis “solreganto” de la Provinco Rejnlando-Palatinato, kiu inkluzivis Kolonjon, Majencon, Worms kaj Speyer.
Poste du jaroj ĉirkaŭ, frato Tomaso el Celano revenis al Italio, kaj ĉeestis du rimarkindajn eventojn de la biografio de Sankta Francisko: la morto de la Malriĉulo el Asizo (3-a de oktobro de 1226 kaj la sanktoproklamo de la sama (16-a de julio de 1228).
Li estis ŝarĝita de la papo Gregorio la 9-a verki la Vivon de la Sanktulo el Asizo.Li tiun prezentis en 1244, sed estis juĝata, tuj post, nekontentiga flanke de parto de la franciskanoj, kiuj dividiĝis inter “Spiritualoj” kaj “Konventualoj”: laŭ la unuaj la senrezerva elekto de la malriĉo flanke de Francisko ne rezultis sufiĉe evidenta, dum abundis la teologiaj rezonadoj. Tiu Vivo estis sekvata de dua redakto (1246-1247), apogita sur atestaĵoj de aliaj franciskanoj kiuj estis sekvintaj Franciskon persone. Inter la jaroj 1247-1257 Tomaso kompilis trian libron pri Sankta la vivo de Sankta Francisko "Tractatus de miraculis S. Francisci".
En 1260 Tomaso petis kaj obtenis sian lastan postenon, spirita direktoro de Klaraninoj en Tagliacozzo (Centritalio), kie li mortis en la jaro 1265. Li estis entombigita en la preĝejo de Sankta Johano de “Val dei Varri”, aneksita al la klaranina monaĥinejo. Lia restaĵoj estas nun konservitaj en la preĝejo de Sankta Francisko en Tagliacozzo.
Li estas venerita kiel beatulo tia proklamita de la popola voĉo (vox populi)..
Arcos de las Salinas
Arcos de las Salinas [ARkos delasaLInas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos. La loknomo Arcos de las Salinas estas etimologie komprenebla kiel Arkoj de la Salejoj.
Tomaso el Celano
Notoj
<References/>
Arcos de las Salinas
Geografio
Ĝi estas je 73 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 Autovía Mudéjar venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu Albentosa estas la plej malproksima en la komarko, kaj de tie sudokcidente la A-1514 komunikas kun Manzanera, poste kun Torrijas pli sudokcidente kaj finfine kun Arcos de las Salinas, tute sur la limo kun la provinco Kasteljono.
La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Javalambre. La loĝloko staras je 1081 m super marnivelo, kaj ĉirkaŭe fluas la riveroj Arcos kaj Torrijano. La municipa teritorio enhavas diversajn domarojn nome Agua Buena, Hoya de la Carrasca, La Dehesilla, La Higuera, La Torre, Dueñas, Las Salinas, Los Villares, Mas del Río, Royuela, Tormagal kaj Zacarías.
Historio
Kristanoj konkeris la lokon el islamanoj en la 13-a jarcento, kaj post konstituo de la komunumo de domaroj de Teruelo, ĝi estis inkludita en la Sesma del Campo de Sarrión ĝis la provinca divido de 1833. Poste Arcos de las Salinas iomete prosperis pere de komerco de lano.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Arcos de las Salinas oni malaltiĝis ĝis nunaj 112 loĝantoj.
La ĉefa ekonomia agado de la municipo estas rura turismo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejoj, arkopordegoj, portikaro de urbodomo ktp. Ĉefa altiraĵo, kiu nomas la vilaĝon, estas la salejoj kiuj estas laŭ la rivero Arcos je 2 km de la urba kerno. Ili estas ekspluatataj ekde la 12a jarcento kaj eble en pli fruaj epokoj. Estas ankaŭ Astronomia Observatorio Javalambre.
Saint-Sébastien-de-Morsent
Saint-Sébastien-de-Morsent estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sébamorsentins.
D♯-minoro
d♯-minoro aŭ d-diesa minoro estas tonalo de la modalo minoro, baziĝanta sur la toniko d♯. La tonalon d♯-minoro oni indikas en la notacio per ses diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯, a♯, e♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko d♯-f♯-a♯), oni nomas d♯-minoro.
Monte Ibérico-Corredor de Almansa
Monte Ibérico-Corredor de Almansa (signife Iberia Monto-Koridoro de Almanso) estas hispana municiparo (komarko) de la oriento de la provinco Albacete, en la regiono Kastilio-Manĉo, konstituita tiel la 16an de septembro 1996, kaj estas trapasejo inter la manĉa ebenaĵo de la Suda Altebenaĵo kaj la marborda Valencilando.
Jurisdikcie por juraj aferoj ties municipoj apartenas ĉu al la jurisdikcia teritorio de Almansa ĉu al tiu de Albacete.
La municiparo Monte Ibérico-Corredor de Almansa estas aktuale konsiderata ofte kiel komarko. Tamen ĝi ne korespondas kun la tradicia komarko "Corredor de Almansa" (Koridoro de Almansa), kies municipoj formas parton de la municiparo, sed ne konstituas la tuton de tiu.
Municipoj
En 2017 la totala loĝantaro estas de 49 939 personoj, laŭ la oficiala informo de la INE.
Tamotsu Nakamura
Tamotsu Nakamura (中村 有, n. ) estas japana futbalisto.
Hermersbergerhof
Hermersbergerhof estas domareto en la distrikto Südwestpfalz en Rejnlando-Palatinato, kiu havas nur dekdu domojn. Ĝi apartenas al la komunumo Wilgartswiesen. Kun alteco de 550 m super marnivelo ĝi estas unu el la plej alte situantaj setlejoj en tuta Palatinato.
Tamotsu Nakamura
Li futbalis ĉe Bellmare Hiratsuka.
Hermersbergerhof
Hermersbergerhof situas en la meza parto de la Palatinata Arbaro kaj en la supra Frankenweide, kies plej alta altaĵo situas norde de la domareto. Temas pri la montoj Weißenberg (alteco 610 m) kaj Hortenkopf (alteco 606 m). En la regiono ekzistas grandaj arbaroj kaj krom la kelkaj esceptoj ne troviĝas setlejo.
Deputitaj balotoj de 2012 en Finistère
La francaj deputitaj balotoj de 2012 okazis la 10-an kaj la. En departemento Finistère, ok deputitoj estis elektitaj en la ok distriktoj, tio estas la sama nombro kiel antaŭe malgraŭ la balota resubdivido de 2010.
Analizo
La maldesktro gajnis historian venkon, ĝi gajnis la tuton : ĝi facile konkeris la 6-a distrikton, en la 5-a, Jacques le Guen estas severe venkita de Chantal Guittet. Siaflanke, malgraŭ la divido de la maldekstro, Marguerite Lamour perdas sian seĝon en Brest
Moosbach (Supra Palatinato)
Moosbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Anna Luise von Schwarzburg
Anna Luise von SCHWARZBURG (naskiĝis la ĉe Kastelo Hermsdorf en Ottendorf-Okrilla, mortis la  en Sondershausen) estis ĝis la abdiko la edzo Guntero Viktoro (Schwarzburg-Rudolstadt) princino de Schwarzburg-Rudolstadt kaj de Schwarzburg-Sondershausen. Estante grava hobia fotistino ŝi dokumentis la ĉiutagaĵojn de sia tumulta tempo kaj konservis tiajn altvalorajn kaj interesegajn aferojn por estontaj generacioj. Post la Dua mondmilito ŝi decidis daŭre vivi en GDR.
Princino de Schwarzburg-Rudolstadt
En la 8.11.1891 Anna Luise fianĉiniĝis al sia kuzo je 19 jarojn pli aĝa, Guntero Viktoro, post kiam lia gefianĉiĝo kun Luise von Sachsen-Altenburg laŭ interkonsento solvitis. La ene de la familioj aranĝita geedziĝo faritis en la 9.12.1891 en Rudolstadt. Nupto civila estis en la Ruĝaj salonoj de Kastelo Heidecksburg dum la eklezia iĝis en la kastela kirko (la nuna porcelana galerio). En septembro 1892 ŝi akuŝis mortintan knabon. Sekvintaj malsanoj malebligis postajn gravedecojn. Tiu ŝoko ankaŭ influos hararportan kaj vestaĵportan kutimon. Politike ŝi malengaĝiĝis ĝis 1914 kiam ŝi ekpolitikistinis. Ekde la nupto ŝi vole malvole transprenis la rolon de landa suverenino patrina. Ŝi ĉefe responsis pri afero en kunteksto kun societoj kaj komunutilaj institucioj. Ŝi ekzemple antaŭenpuŝis prizorgadon de olduloj kaj malriĉuloj en Königsee-Quittelsdorf kaj fondis en 1901 hejmon por handikapuloj sub la gvido de diakoninoj en Bad Blankenburg (Anna-Luisen-Stift). Anna Luise ankaŭ volonte ĉeestis festojn publikajn kaj ingaŭgurojn multajn (ekz. de la Barbarossa-monumento en Steinthaleben). En 1906 ŝi konatiĝis ĉe Kastelo Schwarzburg kun la arĥitekto Henry Van de Velde kiu ofte kaj ade invititis fare de la princa familio. Li eĉ ricevis rifuĝejon en la fazanejo, en la proksimeco de Schwarzburg, kiun li aranĝis laŭ propraj ideoj. Kvankam tiam la princino havis ankoraŭ konservatisman artoguston ŝi ja ŝategis la aĵojn de la belgo. La unuan fojon en majo 1907 ŝi iris al Vajmaro por viziti tiun mirindan arĥitekton kaj artiston. Van de Velde ankaŭ ĉeestis en 1909 la festan regadtransprenon en Sondershausen.
Princineco de Schwarzburg-Sondershausen
Post la morto de princo Karlo Guntero (Schwarzburg-Sondershausen) kaj la estingiĝo vira de la sondershausen-a parta linio transprenis en 1909 Guntero Viktoro en persona unio ankaŭ la regadon por tiu ĉi princolando. Sekve ankaŭ lia edzino ricevis titolon de princino de Schwarzburg-Sondershausen. Ekde tiam la paro havis ses diversajn loĝejojn kiujn ili devis alterne uzi post loĝado de po du monatoj. Por sekurigi la dinastion de Schwarzburg princo Sizzo von Leutenberg deklaritis posteulo en la 1.6.1896. Sed en la kuro de la tempo la rilato inter Guntero Viktoro kaj la grandkuzo Sizzo malpliboniĝis. Kvereloj faritis eĉ gazetare pri laŭdiraj malavantaĝoj kaj malpermeso estadi en la kasteloj de Rudolstadt kaj Schwarzburg. En 1910 Sizzo nur rajtis nomiĝi princo de Schwarzburg; en 1918 la konflikto tiom akriĝis ke interparolitis sole inter advokatoj.
Pro nervozaj krizoj kaj malsanoj koraj de la edzo Anna Luise devis adapti sian taghoraran dividon. Ŝi ankaŭ regule akompanis la edzon je fare de medicinistoj rekomenditaj kuracadoj. Dum momentoj pli trankvilaj, ekz. dum ĉasadoj de la edzo, ŝi verkadis kaj fotadis.
Fino de la monarĥio
Dum la Novembra Revolucio 1918 estis Guntero Viktoro la lasta princa suvereno kiu abdikis en la 23-a de novembro kiel princo de Schwarzburg-Rudolstadt kaj du tagojn poste kiel princo de Schwarzburg-Sondershausen. Pli malfrue la princa paro retenis Kastelon Schwarzburg kaj Ĉaskastelon Rathsfeld kun la koncernitaj bienoj kaj loĝadrajton en la Kastelo Heidecksburg kaj Kastelo Sondershausen. Krome ili ricevis fare de la Lando Turingio pension. La plejmulto de la monaj havaĵoj kaj de la artaĵoj transiris en la manojn de la jam en la 22.11.1918 fondita fondaĵo Fürst-Günther-Stiftung.
Nur post longa tempo kaj kontraŭvole Anna Luise akceptis la perdon de publika graveco. Ankaŭ diversaj demandoj je kompensoj fare de la nova ŝtato Turingio neniam tute kontentige solvitis. Post longa malsano mortis Guntero Viktoro en Sondershausen; ŝi deklaritis unusola heredantino pro kio ŝi mem devis kontinuigi la juristajn kverelojn kun Sizzo. Ankaŭ post ties morto en 1926 Anna Luise rifuzis adopton de ties filo Frederiko Guntero; ĉar li ne rezignis pri plilongigita jura procesumado. En 1942 Anna Luise kontraŭe decidis adopti princon Wilhelm von Schönburg-Waldenburg, la pli junan filon de la frato Ulrich.
En 1945 la komunistoj eksproprietigis ŝin kaj la havaĵoj de la domo de Schwarzburg plejparte iĝis popolproprietaj. Tamen konceditis fare de la komunistoj al ŝi loĝi en la kastelo en Sondershausen ĝismorte en 1951. Ŝi nombriĝis inter la triopo de anoj de iam regintaj dinastioj kiuj iĝis ŝtatanoj de GDR en 1949 (kun duko Ernesto la 2-a (Sachsen-Altenburg)) kaj princino Adelheid von Sachsen-Altenburg.
František Frýbert
František FRÝBERT (naskiĝis la, mortis la ) estis ĉeĥa esperantisto, radioamatoro.
Biografio
La nestoro de la ĉeĥaj radioamatoroj-esperantistoj František Frýbert, bazan lernejon li trapasis en Diváky, poste sekvis komerca lernejo en Brno (1944-1950), fine li laboris kiel elektroteknikisto (ekde 1955). Esperanton li ellernis en 1948 en kurso de Josef Vondroušek, kiu en 1950 fondis rondeton de esperantistaj skoltoj, kies membro ankaŭ li fariĝis (konserviĝis legitimiloj pri lia membreco en la klubo de Brno kaj en la skolta grupo, kvankam li estis jam 21-jara).
Ekde la 1990-aj jaroj li uzis ankaŭ paked-radion, kio estas simila reto kiel la interreto, sed perradia (oni skribas tekston en komputilo kaj forsendas per radio al alia radio-amatoro).
Lastajn jarojn li vivis unue en Prago, poste en azildomo en Zruč nad Sázavou.
En Brno ekzistas Veterán Radio Klub (neesperantista), kies prezidanto li estis ĝis printempo de 2019.
Granda kolimbo
Granda kolimbo (Gavia immer) estas birdospecio el la familio Gaviedoj. Ĝi grandas kiel natura ansero, 67–81 cm. Notu: La nova PIV (2005) indikas, ke 'kolimbo' estas arkaika; la nuna nomo estas 'gavio'.
Taksonomio
La Granda kolimbo estas unu el kvin specioj de kolimboj kiuj formas la genron Gavia, nome la ununura genro de la familio Gaviedoj kaj ordo Gavioformaj. Ties plej proksima parenco estas la alia granda nigrakapa specio, nome la Flavbeka kolimbo aŭ Blankabeka kolimbo, Gavia adamsii.
La genronomo Gavia estas la latina termino por la Blanka merĝo (Mergellus albellus). Tiu malgranda maranaso estas tute nerilata al kolimboj kaj nur estas alia blankanigra marbirdo kiu naĝas kaj plonĝas por fiŝoj. Plej verŝajne la antikvaj romanoj konis malmulte pri kolimboj, ĉar tiuj estas limigitaj al pli nordaj latitudoj kaj ekde la fino de la lasta glaciperiodo ŝajne ĉeestis nur kiel raraj vintraj migrantoj en la regiono de Mediteraneo. La specifa nomo immer derivas el nordĝermanaj nomoj por la birdo kiaj la moderna islanda "Himbrimi". La termino estas rilata al la sveda immer kaj emmer, nome grizaj aŭ nigrecaj cindroj el fajro, alude al ties malhela plumaro; aŭ al la latina immergo, merĝi, aŭ immersus, submerĝita.
Aspekto
Plenkreskuloj povas gami el 61 al 100 cm longe kun enverguro de 122–152 cm, iomete pli malgranda ol la simila Flavbeka kolimbo (aŭ "Blankabeka kolimbo"). Ties pezo povas varii el 1.6 al 8 kg. Averaĝe Granda kolimbo estas ĉirkaŭ 81 cm longa, havas envergugron de 136 cm, kaj pezas ĉirkaŭ 4.1 kg.
Reproduktantaj plenkreskuloj havas brilnigrajn kapon kaj kolon, blankajn subajn partojn, dorsoflankon desegnitan per nigraj-blankaj kvadratoj kiel ŝaktabulo. Estas fajne nigrablanka strieco en kolumo (kio de malproksime aŭ dumfluge aspektas kvazaŭ blanka kolumo), en suba limo de gorĝareo kaj en flankoj. La okuloj estas ruĝaj. Nereprodukta plumaro estas grize malhelbruna, kun mentono kaj antaŭa kolo blanka kaj nigraj okuloj kun blanka okulringo. La junulo estas simila al la vintra plenkreskulo sed iomete pli hela.
La beko estas forta, ponardeca, nigrecblua kaj tenita horizontale. La beko-koloro kaj -angulo distingas tiun specion el la simila Flavbeka kolimbo. La osta strukturo montras nombron de solidaj ostoj, kiuj aldonas pezon sed helpas al plonĝado.
Distribuado kaj habitato
La Granda kolimbo reproduktiĝas en Nordameriko, Gronlando, Islando, kaj plej norda Britio. Tiu holarktisa birdospecio vintrumas ĉe maraj bordoj aŭ ĉe grandaj lagoj de Eŭropo (el Skandinavio tra centrokcidenta marbordo al Iberio) kaj Usono, kaj sude al nordokcidentaj areoj de Afriko.
Ĝi aperas en nordeŭropaj lagoj, nestas sur insuletoj, herbaj terkoloj. La Granda kolimbo travintrumas ĉe marbordo, malofte pli ene en la kontinento.
Kutimaro
Dum flugo, ĝi iom subenklinigas sian kolon, la kruroj troetendas la korpon. Antaŭ la ekflugo, ĝi „plugas” longan sulkon sur la akvosurfaco, ĉar ĝi bezonas longajn distancojn por tio; la surakviĝo okazas per brusta plonĝo anstataŭ per pieda bremsado. Ĝi malofte restadas surtere. Ties mallerto por piediri surtere rilatas al la malantaŭa situo de ties kruroj en la korpo: tio taŭgas por plonĝado sed maltaŭgas por piedirado. Tiu kolimbo naĝas gracie sursurface, plonĝas same bone kiel ĉiu ajn fluganta birdo, kaj flugas kompetente centojn da kilometrojn migrade. Ĝi flugas havante sian kolon foretende, kutime elsendante partikularan tremolon kiu povas esti uzata por identigi flugantan kolimbon. Ties flugorapido estas ĉirkaŭ 120 km/h dum migrado. Ties alvoko estis priskribita alternative kiel "kria," "bela," "ekscita," "mistika", kaj "sorĉa."
Ĝi eligas voĉon dum flugo kiel mallongan, bojsimilan „auk”. Ĉe la kovejo ĝia voĉo estas longa, plendanta krio aŭ fantoma, tremigita „rido”. Tiu voĉo estas tre konata de amerikaj arbarumantoj kaj birdumantoj, sed eble pro tio oni elektis por fono de arbaraj kaj lagaj scenoj en holivudaj filmoj, sed post tio oni elektis same por scenoj kiuj okazas en aliaj habitatoj kaj eĉ en aliaj kontinentoj!
Tiu ĉi birdospecio, kiel ĉiuj kolimboj, estas specialista fiŝomanĝanto, kiu kaptas sian predon sukakve, plonĝa tiom profunde kiom ĝis 60 m. Nesalakva dieto konsistas el ezokoj, perkoj, centrarkedoj, trutoj, kaj labrakoj; salakva dieto konsistas el rokfiŝoj, flundroj, salmotruto, kaj haringo.
La nestoj de la Granda kolimbo estas kutime lokitaj sur insuloj, kien grundobazaj predantoj ne povas normale aliri. Tamen kaj ovoj kaj idoj estas foje kaptitaj de mevoj, korvedoj, lavursoj, mefitoj, vizonoj, vulpoj, ĥelidredoj, kaj grandaj fiŝoj. Plenkreskuloj ne estas regule preditaj, sed ja foje kaptitaj de marlutroj (vintre) kaj de la Blankkapa maraglo. Fiŝagloj estis observataj dum ĉikanado al kolimboj, sed plej verŝajne pro kleptoparazitado pli ol pro predado. Kaze de alproksimiĝo fare de predanto ĉu de ties nesto aŭ de ĝi mem, tiuj kolimboj foje atakas la predanton per lanĉo al ĝi kaj trapiki ĝin tra la ventro aŭ la dorso de la kapo aŭ kolo.
Reproduktado
La ino demetas 1 al 3 ovojn sur elfosa amaso de rubo kaj vegetalaro tre proksime al akvo. Ambaŭ gepatroj konstruas la neston, sidas sur la ovon aŭ ovojn, kaj nutras la junulojn.
Rilato kun homoj
Tiuj birdoj jam malaperis el kelkaj lagoj en orienta Nordameriko pro la efiko de acida pluvo kaj poluado, same kiel pro plumbovenenado el fiŝkaptaj sinkiloj kaj hidrarga poluado el industria rubo. Artefaritaj flosantaj nestoplatformoj estis havigitaj por kolimboj en kelkaj lagoj por malpliigi la aefikon de la ŝanĝo de akvoniveloj pro akvorezervejoj kaj aliaj homaj aktivadoj.
La Granda kolimbo estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Tiu kolimbo estas bone konata en Kanado, kie aperas en la monero unudolara nome "loonie" kaj en la antaŭaj serioj de dudekdolaraj monbiletoj, kaj estas la simbola provinca birdo de Ontario. Ĝi estas ankaŭ la ŝtata birdo de Minesoto.
La voĉo kaj aspekto de la Granda kolimbo faris ĝin elstara por kelkaj rakontoj de amerikaj indiĝenoj, kiaj historio de kolimbo kiu kreis la mondon laŭ mito de Oĝibvoj; sagao de Mikmakoj priskribas Kŭi-muo, la kolimbon kiu estis speciala mesaĝisto de Glooscap (Glu-skapo), la triba heroo; indiĝenaj triboj de Brita Kolumbio kredis, ke troaj alvokoj el tiu birdo antaŭanoncis pluvon, kaj eĉ alportis ĝin; kaj la rakonto pri la kolimba kolumo disvastiĝis laŭ multaj versioj inter la popoloj de la pacifika marbordo.
Tiu birdospecio estas centra ŝlosilo de la romano Great Northern? de Arthur Ransome (kie oni aludas al la Granda kolimbo per la eksmoda scienca nomo Colymbus immer). La historio okazas en la Eksteraj Hebridoj, kie la ĉefaj roluloj — nome grupo de feriantaj knaboj — notas paron de kolimboj ŝajne nestumantaj tie. Laŭ ties birdolibro, ili supozas, ke temas pri Grandaj kolimboj; tamen tiujn oni ne vidis antaŭe nestumantaj en norda Skotlando, kaj ili petas helpon el ornitologo. Li konfirmas, ke tiuj birdoj estas ja Grandaj kolimboj; bedaŭrinde li deziras ne nur observi, sed ankaŭ ŝteli la ovojn por aldoni ilin al sia kolekto; kaj por tio, li devus unue mortigi la birdojn. Publikita en 1947, la historio montras venkon de konservadistoj super la ovokolektanto, en epoko kiam tiu lasta hobio ne estis ankoraŭ amplekse konsiderata damaĝa.
G♯-minoro
g♯-minoro aŭ g-diesa minoro estas tonalo de la modalo minoro, baziĝanta sur la toniko g♯. La tonalon g♯-minoro oni indikas en la notacio per kvin diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯, a♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko g♯-b-d♯), oni nomas g♯-minoro.
Jan Otrębski
Jan Szczepan Otrębski (naskiĝis la 8-an de decembro 1889 en Pilica, mortis la 26-an de aprilo 1971 en Poznań) – pola filologo kaj lingvisto, aŭtoro de pli ol 300 sciencaj laboraĵoj interalie pri slavistiko kaj balta lingvaro (en tio la praprusa lingvo).
Ternate
Ternate estas komunumo de Italio.
Grăniceri
Grăniceri (graniĉerj) (hungare: Ottlaka) estas komunumo en Rumanio norde de Arad.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 311 loĝantojn (rumanoj, slovakoj, hungaroj), en 1992 1 285 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1438. Ottlaka apartenis ĝis 1919 al Hungario (departemento Arad).
Davido de Mikelanĝelo
Davido estas ĉefverko de skulptarto de la Renesanco kreita inter 1501 kaj 1504, fare de la itala artisto Mikelanĝelo. Ĝi estas 5,17 m alta marmora statuo de stara nuda juna viro. La statuo reprezentas la biblian heroon Davido, favora temo en la arto de la urbo Florenco. Origine mendita kiel unu ero de serio de statuoj de profetoj situontaj laŭlonge de la tegmenta bordo de la orienta pinto de la Katedralo de Florenco, la statuo estis anstataŭe situigita sur publika placo, antaŭ la Palazzo della Signoria, nome sidejo de la urba registaro de Florenco, kie ĝi estis inaŭgurita la 8an de septembro 1504.
Luis Jorge Santos Morales
Luis Jorge SANTOS MORALES (naskiĝis la 1-an de novembro 1943, mortis la 16-an de aŭgusto 2019) estis lingvo-profesoro, verkisto kaj esperantisto de Kolombio.
Frua interesiĝo pri lingvoj
Li naskiĝis en la urbeto Nemocón de la departemento Kundinamarko. Kiam li estis kvarjara, la familio translokiĝis al Zapatoca de la provinco Santandero (hispanlingve "SantanDER"), belega kolonia urbeto, kie - dum la tagoj de la Dua Mondmilito - rifuĝis multaj gravaj germanoj loĝantaj en Kolombio. La Zapatokanoj estis tiel afablaj kaj gastemaj al lia familio, ke li fakte ĉiam konsideras tiun vilaĝon kiel sian naskolokon. Tie li lernis legi kaj skribi je la aĝo 5.