cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rabindranath Tagore
Ekvivo: 1861–1878
Li verkis 6 poemojn rilate al Siĥismo kaj nombraj artikoloj en bengalia porinfana gazeto pri Siĥismo. Tagore revenis al Jorosanko kaj kompletigis serion de gravaj verkoj ĉirkaŭ 1877, unu el ili longa poemo en la Maitila stilo de Vidjapati. Kiel ŝerco, li asertis, ke tiuj estis la perditaj verkoj de ĵus malkovrita poeto de la 17-a jarcento de Viŝnuismo nome Bhānusiṃha. Regionaj fakuloj ja akceptis ilin kiel la perditaj verkoj de la fikcia poeto. Li debutis en la novela ĝenro en bengala lingvo per "Biĥarini" ("La almozulino"). Publikigita en la sama jaro, Sandja Sangit (1882) inkludas la poemon "Nirjharer Sŭapnabanga" ("La kortuŝo de la akvofalo").
Shelaidaha: 1878–1901
Ĉar Debendranath deziris, ke lia filo iĝu advokato, Tagore aliĝis al lernejo en Brighton, Orienta Sussex, Anglio, en 1878. Li restis tie dum kelkaj monatoj ĉe domo kiun la familio Tagore posedis ĉe Brighton kaj Hove, nome Medina Villas; en 1877 liaj genevoj — Suren kaj Indira Devi Chaudhurani, gefiloj de la frato de Tagore nome Satjendranat — estis senditaj kun sia patrino, la bofratino de Tagore, loĝi kun li. Li por mallonge studis kuron en la University College London, sed denove lasis lernejon, kaj anstataŭe dediĉis sin al sendependa studado de teatraĵoj de Shakespeare nome Koriolano, kaj Antonio kaj Kleopatra kaj la Religio Medici de Thomas Browne. La aŭskultado de angla, irlanda kaj skota popolmuzikoj impresis Tagore, kies propra tradicio de kirtan kaj tappa de Nidhubabu kaj de himnaro de Brahmoismo estis markita prie.
En 1880 li revenis al Bengalio negradiĝinta, sed entuziasme por amikigi la eŭropajn novaĵojn kun la Brahmo-tradicioj, prenante plej interesajn elementojn el ĉiu flanko. Reveninta al Bengalio, Tagore regule publikigis poemojn, rakontojn kaj novelojn. Tiuj havis profundan efikon en Bengalio sed ricevis malmultan landan atenton. En 1883 li edziĝis al 10-jaraĝa Mrinalini Devi, denaske Babatarini, 1873–1902 (tio estis ofta praktiko tiame). Ili havis kvin filojn, du el kiuj mortis infanaĝe.
En 1890 Tagore ekadministris siajn vastajn praulajn bienojn en Ŝelaidaha (nuntempe en regiono de Bangladeŝo); li estis aligita tie de sia edzino kaj filoj en 1898. Tagore publikigis siajn poemojn Manasi (1890), inter siaj plej bone konataj verkoj. Li kolektis ĉefe simbolajn rentojn kaj benis lokanojn kiuj siavice honoris lin bankede — foje per nur seka rizo kaj acida lakto. Li renkontiĝis kun la poeto Gagan Harkara, pere de kiu li familiariĝis kun la vagmuzikisto baula Lalon, kies popolkantoj ege influis super Tagore. Tagore dediĉis sin al popularigo de la kantoj de Lalon.
Kiel grava Zamindar Babu, Tagore tranavigis la riveron Padmo estre de Padma, la luksa familia barĝo (konata ankaŭ kiel "baĝroŭ").
La periodo 1891–1895, nome periodo Sadhana de Tagore, nomita laŭ unu el liaj gazetoj, estis lia plej fruktodona; en tiuj jaroj li verkis pli ol duono de la noveloj de la tri-volumv, 84-rakonta Galpaguĉĉha. Liaj ironiaj kaj seriozaj rakontoj esploris la fortan malriĉecon de idealigita rura Bengalio.
Santiniketan: 1901–1932
En 1901 Tagore translokiĝis al Santiniketan por fondi aŝramon kun marmor-planka preĝejo — nome Mandir — eksperimenta lernejo, fruktoĝardenoj, ĝardenoj, biblioteko ktp. Tie lia edzino kaj du el iliaj filoj mortis. Ankaŭ lia patro mortis en 1905. Li ricevis ĉiumonate pagojn kiel parto de sia heredaĵo kaj enspezoj el la Maharaĝo de Tripura, vendoj de la juvelaro de sia familio, lia marborda bangalo en Puri, kaj ridindaj 2 000 rupioj el librorajtoj. Li akiris kaj bengaliajn kaj eksterlandajn legantojn; li publikigis Naivedja (1901) kaj Ĥeja (1906) kaj tradukis poemojn al libera verso.
En 1912, Tagore tradukis sian verkon de 1910 nome Gitanjali en anglan. Dum vojaĝo en Londono, li kunhavis tiujn poemojn kun admirantoj kiel William Butler Yeats kaj Ezra Pound. La Londona Hindia Societo publikigis la verkon en malgranda eldono, kaj la usona gazeto Poetry publikigis elektaĵon el Gitanjali. En Novembro 1913, Tagore ekkonis, ke estis atribuita al li la Nobel-premio pri literaturo: la Sveda Akademio aprezis la idealisman — kaj por okcidentanoj — alireblan naturon de malgranda korpuso de lia tradukita materialo fokuse al la verko de 1912 nome Gitanjali: Song Offerings.
25945 Moreadalleore
25945 Moreadalleore estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Rabindranath Tagore
Santiniketan: 1901–1932
Li ricevis ankaŭ kavalirecon el la reĝo Georgo la 5-a en la datrevenaj festoj de 1915, sed Tagore rezignis prie post la Masakro de Amritsar de 1919. Rezignante la kavalirecon, Tagore verkis en letero adresita al Frederic Thesiger, tiam Brita Vicreĝo de Hindio: "La senproporcia severeco de la puntraktado fifarita kontraŭ la kompatinda popolo kaj metodoj plenumi ilin, ni estas konvinkita, estas sen paralelo en la historio de civilizitaj registaroj... Alvenis la momento en kiu honoraj distingoj hontigas se ili brilas en tiu senkongrua kunteksto de humiligo, kaj el mia flanko mi deziras stari tute aparte el ĉiuj specialaj distingoj, ĉe miaj samlandanoj."
En 1919, li estis invitita de la prezidanto kaj proparolanto de Anjuman-e-Islamia, nome Sjed Abdul Majid viziti Silheton por la unua fojo. La okazaĵo altiri ĉirkaŭ 5 000 personojn.
25945 Moreadalleore
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala usona astronomino Cristina Morea Dalle Ore, kiu publikigis artikolojn pri la stelaj atmosferoj kaj pri planedoscienco. Kiel asociata al la NASAa teamo de la misio New Horizons al Plutono kaj la Kujper-zono, ŝi disvolvis kompleksajn teknikojn por la spektra analizo de planedaj surfacoj.
Rabindranath Tagore
Santiniketan: 1901–1932
En 1921, Tagore kaj la agrikultur-ekonomikisto Leonard Knight Elmhirst fondis la "Institute for Rural Reconstruction", poste renomita Ŝriniketan aŭ "Bonfarejo", en Surul, vilaĝo proksima al la aŝramo. Per ĝi, Tagore klopodis moderigi la protestojn Swaraj de Gandhi, kiujn li foje mallaŭdis pro la perceptita mensa dekadenco de la Brita Hindio – kaj finfine ankaŭ kolonia dekadenco. Li serĉis helpon el donantoj, funkciuloj kaj fakuloj tutmonde por "liberigi vilaĝojn el la katenoj de senhelpo kaj nescio per vivigo de sciaro". Komence de la 1930-aj jaroj li celis la median "nenormalan kastokonscion" kaj la koncepton de la netuŝebleco. Li prelegis kontraŭ tiuj tendencoj, li literaturigis dalitojn kiel herooj en siaj poemoj kaj teatraĵoj, kaj kampanjis — sukcese — por malfermi la templon de Guruvajur al la dalitoj.
Krepuskaj jaroj: 1932–1941
Dutta kaj Robinson priskribis tiun epokon de la vivo de Tagore kiel de iu "vaganta literaturisto". Ĝi plifirmigis lian opinion ke la homaj dividoj estas neprofundaj. En Majo 1932 dum vizito al beduena kampadejo en la iraka dezerto, la tribestro diris al li, ke "Nia Profeto diris, ke vera islamano estas tiu kies vortoj kaj faroj tute ne damaĝas fratajn homojn..." Tagore fidis al sia taglibro: "Mi surprizis rekonante en liaj vortoj la voĉon de esenca humaneco." En 1934, tertremo frapis Bihar kaj mortigis milojn da personoj. Gandhi konsideris ĝin sisma karmo, dia interveno venĝe al subpremado de dalitoj. Tagore admonis lin pro lia ŝajna malpieco. Li bedaŭris la konstantan malriĉecon de Kolkato kaj la sociekonomia dekadenco de Bengalio kaj detaligis tiun novan plebecan estetikon per senrima cent-linia poemo kies tekniko sigeli duoblan rigardon antaŭis teknikon de la filmo Apur Sansar de Satyajit Ray (1959). Dek kvin novaj volumoj aperis, inter ili proz-poemaj verkoj Punaŝĉa (1932), Ŝes Saptak (1935), kaj Patraput (1936). Eksperimentado pluis en liaj proz-kantoj kaj danc-dramoj — Ĉitra (1914), Ŝjama (1939), kaj Ĉandalika (1938) — kaj en liaj noveloj — Dui Bon (1933), Malanĉa (1934), kaj Ĉar Adhjaj (1934).
La fakinteresoj de Tagore etendiĝis al scienco en siaj lastaj jaroj, kiel videblas en Visva-Pariĉaj, esearo de 1937. Lia respekto por sciencaj leĝoj kaj lia esplorado de biologio, fiziko, kaj astronomio informis lian poezion, kiu montris etendan naturismon kaj verŝajnecon. Li interplektis la procezon de scienco, la rakontojn de sciencistoj, en rakontoj kiel en Se (1937), Tin Sangi (1940), kaj Galpasalpa (1941).
Liaj lastaj kvin jaroj estis markitaj per kronika doloro kaj du longaj periodoj de malsano. Tiuj komenciĝis kiam Tagore perdis konscion fine de 1937; li restis komatosufera kaj preskaŭ mortonta dum iom da tempo. Tion sekvis fine de la 1940-aj jaroj simila malbonaĵo, el kiu li neniam rekuperiĝis. Poezio el tiuj malfacilaj estas inter liaj plej fajnaj. Periodo de longdaŭra agonio finiĝis per la morto de Tagore la 7an de Aŭgusto 1941, estante 80-jaraĝa. Li estis en supretaĝa ĉambro de sia domego de Jorasanko en kiu li kreskiĝis. Tiu dato estas ankoraŭ bedaŭrata. A. K. Sen, frato de la unua ĉefelekta komisionano, ricevis diktadon el Tagore la 30an de Julio 1941, ĝuste unu tagon antaŭ planita operacio: lia lasta poemo.
Verkaro, stilo
Kvankam Tagore estas plej konata kiel poeto, tamen li ankaŭ verkis romanojn, artikolojn, novelojn, vojaĝotaglibrojn kaj dramon. Li verkis pli ol 2,000 kantojn, kiuj estas alte konsiderataj en la moderna hinda civilizacio kaj estas aprezita tutmonde.
Culiacán
Culiacán [kuljakan], aŭ Culiacán Rosales estas metropolo kaj universitata urbo en Meksiko, kie estas ĉefurbo de subŝtato Sinaloa, fine sidejo de municipo.
Rabindranath Tagore
Verkaro, stilo
La verkaro de Tagore traktas sociajn, politikajn kaj edukajn aferojn, kaj la vizion de tutmonda frateco inter homoj. Lia poezio, krom sia spirita kaj emocia profundo, ofte esprimas la feston de vivo kaj naturo. Tagore perceptas la diversecon de vivo kiel neelĉerpebla fonto de plezuro en si mem. Amo estas ripetiĝanta motivo en lia verko, kaj li ofte traktis ankaŭ patriotismon.
Culiacán
Geografio
Culiacán situas meze de la lando en valo ĉe kunfluejo de 2 riveroj.
Rabindranath Tagore
Verkaro, stilo
Li belege esprimis la spiritecon viŝnuisman de sia lando, samtempe per romantikecaj kaj tutmonde kompreneblaj vortoj, bildoj kaj sentoj.
Tagore estis tre sentema al la tiamaj mondaj eventoj, kaj skribis pri sia doloro kaj malespero de la milito.
Culiacán
Historio
Hispanoj fondis la urbon en 1531, sed pli frue indianoj vivis tie. La loĝantoj okupiĝis pri agrikulturado. Ekde la 1950-aj jaroj oni produktis kontraŭleĝajn medikamentojn por Usono. Post jardeko aldoniĝis produktado de opio, heroino kaj similaj drogaĉoj.
Rabindranath Tagore
Kritiko de la brita klerig-kulturo
Kategorioj, kiuj malebligas realigon de la eduk-idealo:
Verkoj
En bengala
Culiacán
Ekonomio
Oficiale en Culiacán oni okupiĝas pri agrikulturado kaj komerco. La industrio produktas viandon kaj fiŝaĵojn.
Rabindranath Tagore
Verkoj
En angla
Eksteraj ligiloj
Analizoj Audiobooks Tekstoj Paroladoj
Culiacán
Klimato
Culiacán havas tropikan klimaton. La temperaturo tage estas somere 42 ° C (foje pli) (nokte 26 °C), en vintro estas nur 27 °C.
Trafiko
Culiacán havas internacian flughavenon. La fervojaj kaj aŭtovojaj kontaktoj estas bonaj, sed en la interna urbo la trafiko estas tre malbona.
Cydonia Mensae
Cydonia Mensae (lat. Cydonia-regiono) estas altebenaĵo sur norda hemisfero de planedo Marso. Ĝi situas inter la regionoj Acidalia Planitia kaj Arabia Terra. La centro situas ĉe 37° norda latitudo kaj 12,8° okcidenta longitudo kaj havas la plej larĝan parton de 854 km. La areo famas pro la Marsa vizaĝo.
Marsa vizaĝo
La satelito de kosmosondilo Viking 1 fotis la 25-an de julio 1976 el alto de 1.873 km surfacan formaĵon altan je ĉ. 3 milionojn da jaroj. Pro kvalito de imagoj ĉi-tempe, tiu geografia estaĵo memorigas pri homa vizaĝo. Sude de ĝi altiĝas piramidoformajn geografiaĵojn. Oni montris la fotojn 6 tagojn poste kaj la anomalio ricevis la nomon en la gazetaro Marsa vizaĝo, la piramidoj ricevis la nomon Inka-urboj fare de la NASA-sciencistoj.
Pli detalaj fotaĵoj de sondilo Mars Global Surveyor el 1998 pruvis, ke temas pri natura estaĵo pro erodaĵo. La saman pruvis eĉ Mars Express en 2006 per fotoj kun detaloj je 13,7 m.
Mesia sekreto
Fonto inspira:
Per mesia sekreto oni intencas la sintenon, laŭ hipotezoj de iuj historiistoj, praktikitan de Jesuo dum la publika ministerio, dum kiu li provus teni sekreta sian mesian identecon foje al disĉiploj (oni vidu: Mt 16,15-20; Mk 8,29-30; Lk 9,20-21), foje al miraklitoj (Mk 1,44;Mk 5,43;Mk 7,36;Mk 8,26), foje al la demonoj (Mk 1,25;Mk 1,34;Mk 3,12) eble por eviti esti vidita ĉe la entuziasmaj amasoj kiel mesio triumfa liberanto. Subtenantoj de ekzisto de tiu sekreto asertas ke, nur kiam komenciĝis lia pasionon, kiam li estis forlasita de la amasoj kaj de la disĉiploj, Jesuo sin malkaŝe proklamis Kristo-Mesio (vidu: Mk 14,61-62).
Reale, la ordonoj altruditaj al la demonoj estas ĉiam malfruaj: ili jam publike deklaris la mesian dignecon de Jesuo. La ordonoj altruditaj al la miraklitoj unuavide ŝajnas male absurdaj ĉar senefikaj: post la sanigo de leprulo(Mk 1,40-45), ekzemple, Jesuo estus altrudinta du ordonojn unu kontraŭ la alia. La unua estus ĝuste tiu de la silento pri la miraklo, dum la dua estus tiu de la prezentiĝo al la sacerdoto kaj de la ofero pro sia purigo laŭ la mosea leĝo. Tial, iuj ekzegezistoj kritikis kaj dubigis pri la teorio de la ekzisto de mesia sekreto.
Historio
La teorio de la mesia sekreto naskiĝis kaj altrudiĝis inter la esploristaro por ekspliki iujn rakontajn malkoheraĵojn aŭ strangaĵojn kiuj renkontiĝas en iuj evangeliaj pasaĵoj en kiuj Jesuo decide ordonas la silenton rilate sian mesian kvaliton.
William Wrede publikigis en 1901 eseon titolitan Das Messiasgeheimnis in den Evangelien: Zugleich ein Beitrag zum Verständnis des Markusevangeliums. Laŭ la proponita hipotezo, la sekreto estus elpensaĵo de la malfrua rakontanto kiu provus solvi la malakordon inter la fakto ke en la Nova Testamento ekzistus spuroj de la prakoncepto laŭ kiu Jesuo fariĝintus mesio post lia morto, dum ĉe kristanoj de la rakonta epoko li estus kredata mesio ekde la koncipiĝo. Tial la sekreto mesia estus literatura artifiko elpensita de la unua kristana komunumo por justigi kial Jesuo ne manifestiĝis Mesio dum la publika apostolado. Tia teorio reduktas la kredon al pura teorio elpensita de la homo ĉar la identigo kiun la Eklezio uzas inter Kristo kaj Mesio apogiĝus sur nenio historia fundamento.
Diversaj teologoj kaj ekzegezistoj reagis negative, inter ili William Sanday kaj Albert Schweitzer.
Aliaj provis interpreti alifilologie la vorton “segreto”, kiel Daniel J. Harrington.
Universitato Marteno Lutero de Halle-Wittenberg
Universitato Halle
La Universitato Halle estis fondita la 1-an de julio 1694 de Frederiko la 1-a, Elektisto de Brandenburgo, kiu fariĝus reĝo de Prusio en 1701. En la 17-a kaj 18-a jarcentoj, Halle fariĝis centro de la Pietisma Movado en Prusio, kaj, dum tiu periodo la universitatoj estis ankaŭ la centro de la Klera Periodo. Christian Wolff estis la ĉefa proponanto de la Raciismo. Li influis multajn klerulojn same kiel Immanuel Kant. Christian Thomasius (1655-1728) estis samtempe la unua filozofo en Germanio kiu instruis ne en la latina, sed germane. Li kontribuis por iu racia programo en filozofio, sed li ankaŭ penis starigi ian pli logikan vidpunkton, kiu kontraŭis la senduban superecon de la aristokrataro kaj de la teologio.
La establigado de la loka germana idiomo kiel instrulingvo, la antaŭeco de la raciismo super la religia ortodokseco, la novaj manieroj pri instruado, kaj la kontrollibero por ilia laboro al la profesoraro mem, estis inter la diversaj novaĵoj karakterizantaj la Universitato de Halle, kaj tio rezultis ke ĝi estas konsiderata la unua moderna universitato, kies liberalismo adoptigixis de la Universitato de Göttingen proksimume unu generacion poste, kaj sekve de aliaj germanaj kaj nordamerikaj universitatoj.
La 12-an de aprilo 1817 la Universitato de Halle fandiĝis kun la Universitato de Wittenberg formante la nunan universitaton kies nomo estas Universitato Marteno Lutero de Wittenberg-Halle.
Mesia sekreto
Ripetiĝoj de la ordono de la sekreto
La ripetiĝoj plej signifaj troviĝas en Mk 8,26, en kiu Jesuo parolas kun miraklito. Laŭ la Esperanta Biblio: "26 Kaj li forsendis lin al lia domo, dirante: Nepre ne eniru en la vilaĝon"
Rigi
Rigi estas montmasivo en la Alpoj en centra Svislando. Ĝia plej alta pinto havas altecon de 1797,5 m s.m. kaj situas sur la limo de la kantonoj Ŝvico kaj Lucerno.
Mesia sekreto
Ripetiĝoj de la ordono de la sekreto
Aliaj ripetiĝoj estas la jenaj:
Rigi
Nomo
La nomo Rigi kiu en la germana lingvo estas uzata nekutime por montoj kun feminina artikolo (die Rigi) devenas de la vorto Rigine, kiu estis vorto por la geologiaj kuŝoj, kiuj bone videblas ĉe la norda flanko de la mono. Por la turisma reklamo de la 19-a jarcento oni disvastigis la legendon, ke Rigi estas mallongigo de la latina esprimo Regina montium (Reĝino de la montoj).
Geografio
Rigi situas inter la Kvarkantona Lago en sudo kaj okcidento, la Lago de Zugo en nordoriento kaj la Lago de Lauerz en la sudorienta flanko. La montmasivo estas tre impresa, ĉar ĝi leviĝas de ĉiuj flankoj de 400 metroj s.m. al preskaŭ 1800 m s.m. kaj tiel formas impresan pinton, kiu ofertas mirindan rondvidon al la tuta Svisa Mezlando ĝis la Nigra Arbaro en nordo, la Ĵurasa montaro en nordokcidento, la Antaŭalpoj en oriento kaj la Alpa Ĉeno en sudo.
Turismo
Rigi estas ŝatata ekskurscelo por turistoj el la tuta mondo. Sur la montmasivo troviĝas diversaj hoteloj kaj kuraclokoj. Ekzistas multaj eblecoj por migradi en somero kaj skiadi kaj neĝtabulado en vintro.
Trafiko
La Vitznau-Rigi-Fervojo, konstruita de Niklaus Riggenbach laŭ sia franca patento n-ro 59625 de 1863 kaj inaŭgurita en 1871, kiu kondukas de la suda flanko de Vitznau en Kantono Lucerno al la kulmino estas la unua dentoradofervojo de Eŭropa.
De la orienta flanko la Arth-Rigi-Fervojo malfermita en la jaro 1875 kondukas supren de Arth en Kantono Ŝvico.
Ankaŭ ekzistas de la okcidenta flanko aertelfero de Weggis ĝis Rigi Kaltbad.
São Sebastião da Grama
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Nyírtura
Nyírtura [njIrtura] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Nyíregyháza.
Situo
Nyírtura situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Záhony-Nyíregyháza. La lasta urbo troviĝas je 10, Kisvárda je 33, Budapeŝto je 238 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1222.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, servo por gemaljunuloj, biblioteko, kulturdomo, interretejo, poŝto, kuracejo, 17 da diversaj vendejoj.
Famuloj
En Nyírtura naskiĝis ĵurnalisto Miksa Szabolcsi.
Székely
Székely (sEkej) estas vilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Ibrány-Nagyhalász.
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Záhony-Nyíregyháza. Nagyhalász kaj Nyíregyháza troviĝas po 22, Ibrány 26, Budapeŝto 249 km-ojn.
Famuloj
En Székely naskiĝis:
Jan Śniadecki
Jan Śniadecki (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1756 en Żnin, mortis la 9-an aŭ 21-an de novembro 1830 en Jašiūnai proksime al Vilno) – pola astronomo, matematikisto, filozofo kaj geografo.
(9369) 1993 DB1
(9369) 1993 DB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
Jan Śniadecki
Biografio
Li okupiĝis pri problemoj de pedagogio, lingvoscienco kaj filozofio. Oni diris pri li, ke li estas: arkisacerdoto de scipovoj en la tuta Pollando kaj Litovio (Karol Libelt). Meznivelan edukitecon akiris en gimnazio en Trzemeszno. Studis ĉe Akademio de Lubrański kaj en Krakova Akademio. Ankaŭ estis studento de Universitato en Parizo, kie daŭrigis matematikajn studojn. En 1781 fariĝis profesoro de matematiko kaj astronomio en Krakovo. En 1782 proponis projekton krei astronomian observatorion en Krakovo ene de Botanika Ĝardeno. En 1784 (unu jaron post la fratoj Montgolfier) kune kun Jan Jaśkiewicz konstruis la unuan en Pollando balonon. En filozofio estis malamiko de metafiziko kaj romantikismo, spekulativeco kaj aprioraj esploroj. Li estis adepto de empiriismo kaj kontraŭulo de Immanuel Kant. Lia ĉefa filozofia verko estis Filozofia umysłu ludzkiego (Filozofio de homa intelekto; 1822). Laŭ lia personeco Adam Mickiewicz kreis staturon de Maljunulo en sia balado Romantikeco. Li publikigis Geografia, czyli opisanie matematyczne i fizyczne Ziemi (Geografio aŭ matematika kaj fizika priskribo de la Tero; 1804).
Li kontribuis al popularigo de la pola matematika terminologio.
En 1812 fariĝis membro de kreita de imperiestro Napoleono Bonaparte Komisiono de Provizora Registaro de Granda Duklando de Litovio.
Eksteraj ligiloj
Sfera trigonometrio analize prezentita...
Vyšné Remety
Bazaj informoj
Vyšné Remety (viŝnE remeti), hungare Jeszenőremete (jesenOremete) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Felső-Remete (=supra Remete).
Historio
Germanoj fondis la vilaĝon en la 14-a jarcento. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1412 en formo "Remethe al. nom. Jezenew". Apud la vilaĝo ferofandejo longe funkciis. Dum la historio alvenis ankaŭ rutenoj kaj rumanoj. En 1910 loĝis en Jeszenőremete 442 da homoj, (370 slovakoj, 49 hungaroj, 22 germanoj, unusola kroato). Ĝis Traktato de Trianon Jeszenőremete apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Komence de 1944 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Vyšné Remety 420 da homoj, (411 slovakoj, 5 ukrainoj, 2 ĉeĥoj, unusola polo).
Ajal Naser
Ajal Naser aŭ Ajal Nasir (en araba: عيال ناصر) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo en la kerno de Dejra lima okcidente kun Aldagaja, oriente kun Almorar, sude kun Najef kaj norde kun la Kornico Dejra.
Par-numeritaj stratoj iras orient–okcidenten tra la komunumo (el la 2a Strato al 20a Strato), dum la malpar-numeritaj stratoj iras norde–suden (el 1aC Strato al 23a Strato). Kiel ĉe siaj najbaraj komunumoj, Ajal Naser estas tre loĝeja. Ĝia loko havigas facilan aliron al la Dubaja Rojo kaj al la Dejra centra negocdistrikto.
Nándor Honti
Biografio
Nándor Honti estis judo. Li frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis en Munkeno (1896–1899) de Simon Hollósy. Li lernis pentradon ankaŭ en Artistkolonio (Nagybánya) same de Simon Hollósy, fine en Parizo en akademio Julian de William Adolphe Bouguereau kaj en:Tony Robert-Fleury. Post siaj studoj li pentris, desegnis kaj ilustris kelkajn jarojn en Novjorko kaj Filadelfio (Pensilvanio), poste li hejmenvenis. Ankaŭ en Budapeŝto li estis ilustristo kaj afiŝisto, maofte pentristo. Depost la 1-a mondmilito li migris al Usono, kie li estis ilustristo.
Ghinda
Ghinda [ginda] (hungare: Vinda, germane: Windau) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 502 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 631 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Bistriţa.
Gressoney-La-Trinité
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Radvanice kaj Bartovice
Radvanice kaj Bartovice estas ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto en sudoriento de la statuta urbo Ostrava kun areo 1665,92 ha. La urba parto ensumigas tutajn katastrajn teritoriojn de Bartovice kaj Radvanice.
Historio
La unua skribmencio pri tiuj ĉi iamaj municipoj devenas el la jaro 1305. La nomo de Radvanice estas derivita de slava persona nomo Radvan (Radovan), la nomo de Bartovice de Bertold aŭ Bartoloměj.
Sanktejo de la Mantelo
La Sanktejo de la Mantelo (paŝtoe: Kerka Ŝarif) estas moskeo kiu situas apude al la ĉefa moskeo en Kandahar, Afganio. Ĝi enhavas la Kerka, nome mantelo laŭdire vestita de la islama profeto Muhammad. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej belaj islamaj lokoj en Afganio, kaj eĉ konsiderata foje kiel "koro de Afganio".
La ekstero estas el verda marmoro el Laŝkar Gah, kun azuleĥoj kaj kovritaj arkaroj. La mantelo mem estas kaŝita ene de la moskeo kaj estas rare vidata. Ĝi estis konservita fare de la sama familio dum ĉirkaŭ 250 jaroj. Ties gardistoj tradicie montris ĝin nur al agnoskitaj estroj de Afganio, kvankam en tempo de grandaj krizoj kiaj naturaj katastrofoj, ĝi estis publike montrita kiel rimedo de reasekuro.
Andreas Poach
Vivo
Per imperiestra ordono li forpelitis el Halle en 1547, kiel ĉiuj aliaj evangeliaj animzorgadoj. La saman jaron li iĝis paroĥestro en Nordhausen, kie li renkontiĝis kun Mathäus Ratzenberger. Kun li li venis en 1550 al Erfurto. Tie li iĝis en la 1-a de junio paroĥestro ĉe la Aŭgustenana kirko kaj helpegis konstrui evangeliajn strukturojn en Erfurto. En 1561 li fariĝis ĉefpastoro/superintendanto (senior) kaj estis vokita en 1566 kiel profesoro de evangelia teologio al la Universitato de Erfurto: li do kvazaŭ estis la unua profesoro de la nova konfesio.
Kvereloj
Por kunveno de Eisenach en 1566 estis la kaŭzo la t.n. kontraŭnomistikaj disputoj, kiujn li partoprenis - ĉar li volis protesti kontraŭ la doktrino ke salvo povus esti sendube atingita per kompleta sekvo de la leĝo.
Kiam en 1569 - en kunteksto kun la nomumo de rektoro universitata - komenciĝis konfesiaj bataletoj kun Johannes Gallus, la urba konsilantaro decidis maldungi lin. Gallus akre estis kontraŭbatalanta daŭrigon de katolikaj ceremonioj dum instalo de nova universitata rektoro.
Post restadoj provizoraj en Marktvippach, Vippachedelhausen kaj Mühlhausen li iĝis paroĥestro en Utenbach apud Apolda (1573). Tie li trovis la tempon prilabori la redakton de la luteraj predikoj fare de Rörer. Ege gravas lia eldono de la lutera Hauspostille.
Sinéad O'Connor
Sinéad O'CONNOR (Ŝinejad O'Kaner, ; 8-an de decembro 1966 - 26-an de julio 2023 Dublino) estis irlanda kantistino.
Ŝiaj montroj en la publiko estas perceptataj tre polemike, ŝi ekzemple publike defendis teroristan organizaĵon IRA, kaj prezentiĝis kontraŭ katolika eklezio, kio kulminis per publika disŝiro de fotografio de papo Johano Paŭlo la 2-a. Ŝi protestis per tio precipe kontraŭ seksa misuzado kontraŭ infanoj fare de reprezentantoj de la eklezio kaj kamuflado de tiu ĉi fakto fare de ties pli superaj reprezentantoj. En la jaro 2005 en intervjuo por ĵurnalo Interview ŝi priskribis sian mision per vortoj "savi dion kontraŭ religio".
Ŝi estas fame konata pro sia persona aspekto tre rimarkinda de la epoko kiam ŝi tuttondigis sian hararon kaj ŝi ekaperis tute senharulino kaj pro sia melodieca voĉo.
Zoltán Boross (ekonomikisto)
Zoltán Boross [boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boross Zoltán estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.
Zoltán Boross naskiĝis la en Pécs, li mortis la  en Budapeŝto.
Hausen apud Würzburg
Hausen bei Würzburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ŝantoŭo
Ŝantoŭo, angle Shantou estas universitata urbo kaj havenurbo en suda Ĉinio. La urbo graviĝis en 19-a jarcento, kiel unu el la malfermaj havenoj.
Geografio
Ŝantoŭo situas ebenaĵo laŭ la marbordo.
Historio
Ŝantoŭo komencis sian historion, kiel fiŝkaptista vilaĝo. En la 19-a jarcento ĝi estis loko de usonaj kaj britaj konsulejoj. Ŝantoŭo iĝis urbo en 1919. La haveno estas tre grava en la regiono kaj apude estas libera komerca zono.
Naif
Najef aŭ Naif (en araba: نايف) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kaj komerca kaj loĝeja. Konsiderinte la najbarajn komunumojn, Naif estas pli granda. Ĝi estas unu el la plej malnovaj loĝlokoj. La loĝantoj de tiu komunumo estas ĉefe sudazianoj. La koordinatoj de Naif estas N 25.27153° kaj E 55.30512°.
Naif havas la duan plej altan loĝdenson el ĉiuj komunumoj en Dubajo (post Ajal Naser). Ĝi havas 28,571 loĝantojn.
En 2008, okazis incendio en la Naifa Soŭko kaj ĉirkaŭ 183 vendejoj bruliĝis. La Dubaja Municipo konstruis novan konstruaĵon kiu havas preskaŭ duoble la enhavkapablon de la nova konstruaĵo.
Kvartalo Mijakoĝima
Kvartalo Mijakoĝima aŭ Mijakoĝima-ku (都島区 [mijakoĝima-ku], Hepburn:Miyakojima, Kunrej: Miyakozima) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
Daniele Marignoni
Daniele MARIGNONI [marinjoni] (naskiĝis la ; mortis la ) estis la unua kaj dum sufiĉe longa tempo la sola itala esperantisto. Li verkis kaj eldonis la unuan lernolibron de Esperanto en itala lingvo en 1890, kiu ankaŭ enhavas la unuajn vortaretojn Esperanto-itala kaj itala-Esperanto.
Vivo
Marignoni estis doktoro pri juro, stenografo kaj loĝis en Crema, Lombardio. Li estis eksvolapukisto.
Esperanta vivo
Li loĝis ĉiam en Crema kaj vojaĝis ofte eksterlande. Li ekkonis la ekziston de esperanto dum vojaĝo al Parizo kaj tuj decidis lerni ĝin en 1888 kaj en 1890 li jam eldonis la unuan gramatikon en itala lingvo. kun la itala titolo: La unua gramatiko de esperanto, la plej oportuna internacia lingvo  - IT Esperanto, ossia la più pratica delle lingue internazionali.
Li multe korespondis perletere kun esperantistoj interalie kun Zamenhof kaj finance kontribuis al esperantista itala movado.
Li estis entombigita en la tombejo de lia naskiĝurbo, Crema. La, danke al interesiĝo de Itala Esperanto-Federacio, liaj restaĵoj estis transmovitaj al la funebra templeto kiu arigas la restaĵojn de la plej elstaraj urbanoj; sub lia nomo, naskiĝdato kaj mortodato ankaŭ aperas verda stelo.
Honorigoj
La 22a de decembro 1956 ĉe la ŝtata Komerca Profesia Istituto de strato Melzi d'Eril en Milano, estis dediĉita marmotabulon al Daniele Marignoni. En klostro marmoŝtono rememorigas lin per tiuj skribaĵoj : "A Daniele Marignoni, che primo introducendo in Italia lo studio dell'esperanto, lingua universale, offrì agli uomini di buona volontà un efficace mezzo per meglio conoscersi ed affratellarsi, docenti ed alunni dedicano". Tio okazis dank'al strebado de ĝia rektoro Leandro Taccani (1901-1993), esperantisto. Nuntempe la mezlernejo nomiĝas IISS Marignoni-Polo, post unuiĝo de mezlernejo D.Marignoni kaj alia Marco Polo (eks Stendhal/Voltaire).
En 1970 La urbo Crema dediĉis straton al li (via Daniele Marignoni).
Novoslobodskaja (Kolcevaja linio)
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejoj al:
Efiko de tunelknalo
La efiko de tunelknalo (germane Tunnelknall) estas fizika fenomeno, kiu estiĝas per rapidtrafiko tra tunelo. Kiam grandrapida trajno veturas en fervojtunelon, tiam estiĝas prem-ondo, kiu antaŭrapidas la trajnon per rapido de sono kaj povas eksplodi laŭte ĉe la tunelelirejo.
Por eviti la efikon de tunelknalo en Japanio, oni konstruis la fronton de la ŝinkanseno kiel la bekon de alciono.
La efiko de tunelknalo influiĝas interalie per:
Eksteraj ligiloj
Eiji Nakatsu
Limo
Limo (Lima) estas la ĉefurbo de Peruo.
Ĝi situas en la okcidenta marbordo de la lando, proksime al la haveno de Callao. Limo havas pli ol ok milionojn da loĝantoj, granda el kiuj loĝas en malbonkvalitaj loĝejoj en la ĉirkaŭo, pro kio la ekzakta nombro ne estas konata
Historio
La urbo estis fondita de Francisco Pizarro je la 18-a de januaro 1535 kaj baldaŭ fariĝis la ĉefa piliero de la potenco de la hispana imperio en Suda Ameriko.
La historia centro estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO. Tie troviĝas interalie la Nacia Universitato San Marcos, laŭdire la plej antikva en Ameriko (1551). Ankaŭ vizitinda estas la 16a-jarcenta katedralo.
Loĝantaro
Laŭ la lasta censo (oktobro 2007), 6.954.583 da homoj loĝas en la urbo Limo. Tio estas proksimume triono de la tuta Peruo loĝantaro.
Listo de distriktoj
Lima estas disigita en 43 distriktoj (distritos hispanlingve). Ĉiu distrikto havas municipestron (alcalde), kiu estas elektita per balotado de la membroj de la municipo.
Priekopa
Priekopa, hungare Kapás estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Prikopa, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
Situo
Priekopa situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, la kampoj tuŝas la ukrainan landlimon. Sobrance troviĝas 7 km-ojn.
László Beöthy
BEÖTHY László estis hungara politikisto, ministro pri komerco naskiĝinta en Hencida la 4-an de junio 1860 kaj mortinta en Budapeŝto la 28-an de oktobro 1943.
Kariero
Beöthy finis juron kaj estis deputito landkunvena de la liberala partio, ĉefprefekto de departemento Bihar kaj Nadjvarado, poste deputito kun programo laborpartia. Li estis ministro pri komerco inter 18-an de oktobro 1911 kaj 13-an de junio 1913. Li estis adepto de István Bethlen. Ekde 1916 ĝis 1931 li estis vicprezidanto de la Tutlanda Centra KreditKooperativo, poste ĝia 1943, prezidanto de la direktoraro de la Hungara Ĝenerala Banko. Ekde 1927 li estis ano de la supera ĉambro, respektive ĝia vicprezidanto.
Ágoston Marich
MARICH Ágoston [mariĉ] (naskiĝinta la en Budapeŝto; mortinta eksterlande en 1955) estis hungara esperantisto kaj poŝtoficisto, poste policoficisto; li vivis ankaŭ en Nederlando.
Vivtenado koncize
Li estis esperantisto de 1901 kaj komencis sian agadon kiel sekretario de la unua Esperanto-grupo en Budapeŝto. Baldaŭ li fariĝis kaj ĝis la unua mondmilito restis ĉefa aganto en la hungara Esperanto-movado. Post la milito li havis gravegan rolon en la polica Esperanto-movado. Li fondis kaj eldonis ĉirkaŭ dek gazetojn, sed de kelkaj el ili aperis nur unu numero. Pli gravaj estis la gazetoj La Verda Standardo (fondita en 1907) kaj La Polico (fondita en 1922). Marich verkis propagandan broŝuron en 1909, kiu aperis ankaŭ germane kaj rumane, kompilis gramatikon aperintan en 1908, okupiĝis multe ankaŭ pri la historio de la planlingvoj, ktp.
Li kompilis ankaŭ la konstatojn de Ernest Drezen (Analiza Historio de Esperanto-Movado, paĝoj 63-64, 73), kiu diras interalie, ke Marich apartenis al tiuj, kiuj entreprenis iun faron tute sen atento de normalaj ebloj. Li estis ankaŭ unu el la plej grandaj Esperanto-kolektistoj.
(16404) 1985 CM1
(16404) 1985 CM1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Orellana de la Sierra
Orellana de la Sierra, nomata ankaŭ popole "Orellanita", tio estas la malgranda Orellana, ĉar proksime estas la pli granda vilaĝo Orellana la Vieja, estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas orellanitos. La censita populacio en 2008 estis de 314 loĝantoj.
Situo
Orellana de la Sierra estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 403 m; je 144 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 84 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 16,7 km².
Ĉe Orellana de la Sierra estas la akvorezervejo de Orellana kiu estas la plej granda el la situaj en la meza fluo de la rivero Guadiana; ĝi havas surfacon de 42.600 ha.
La vilaĝo etendiĝas inter la deklivoj de la montareto de Orellana kaj la akvorezervejo de Orellana. La pejzaĝo estas belega.
Festoj
Honore al Kristo de la Sano (festoj de la Kruco). De la 3a al la 5a de majo.
Sambofestivalo de Coburg
La sambofestivalo de Coburg estas sambofestivalo ĉiujare okazanta ekde 1992 en la suprofrankona urbo Coburg. Ĝi estas la plej granda evento tiuspeca ekster Brazilo, metropolo de sambaj danco kaj muziko. La private organizata aranĝo okazis unuafoje en 1992 kun 20 grupoj el en- kaj eksterlando, du jarojn poste jam estis 40 grupojn kun 1000 aktivuloj. Nun ĝi allogas pli ol cent grupoj kun pli ol tri mil aktivuloj kaj – depende de la vetero – ĉiun jaron ankaŭ pli ol 200.000 vizitantojn al Coburg. Inter la 12-a ĝis 14-a de julio 2013 okazis la 22-a sambofestivalo en Coburg.
Historio
La ideon, okazigi sambofestivalob en Coburg, havis aktoro kaj muzikisto Michael Häfner, kiu laboris ĉe la teatro de Coburg. Li estis vojaĝinta Sudamerikon kaj fininta edukadon ĉe la Internacia Lernejo pri Perkutado en Munkeno, pro tio li spertis pri brazila sambo. Post komence skeptika reago pri sia propono Häfner povis konvinki la urbestr(ar)on pri atendenda sukceso de la festivalo. Finance la festivalon subtenis ĝis 1997 asekuro, en lasta tempo ankaŭ ŝparkaso subtenis per mondonacoj. Tial de la 17-a ĝis 19-a de julio 1992 povis okazi la plejparte honorofice organizata sambofestivalo en Coburg, je kiu prezentis 50 artistoj el 18 diversaj sambolernejoj kaj 30.000 spektantoj. Aktuale ĉiun jaron la festivalo allogas pli ol 200.000 vizitantojn al Coburg, kie aktivas 3000 sambistoj el la tuta mondo je ĉeesto de la "Reĝino de Sambo" el Rio-de-Ĵanejro.
En 2014 la patrona asocio Edison Carneiro el Rio-de-Ĵanejro distingis la festivalon per la Premio Edison Carneiro por la plej bona samboevento ekster Rio-de-Ĵanejro.
Emil Gustav Adolf Markau
Emil Gustav Adolf MARKAU, germano, popollerneja instruisto, preĝeja orgenisto. Naskiĝis en la 26-a de septembro 1877 en Dierberg. Esperantisto de 1909. Prezidanto de la Esperanto-Societo en Potsdam de 1910. Verkis germane	malgrandan Esperanto-instruilon por la gasteja profesio.
EdE-M
Luktado ĉe Hundstein
Hundstein-luktado (germane: Hundstoaranggeln) estas tradicia sportospeco an Aŭstrujo kiu postflareblas ĝis la 14-a jarcento praktikate sur la monto Hundstein ene de la salcburgia ardeza montaro. Sinonime ĝi nomiĝas ankaŭ Jakoba luktado pro la okazotago en la festo de Sankta Jakobo en julio. Tiam du sportistoj konfrontiĝas unu al la alia por gajni la honoregan titolon de Hagmoar por la daŭro de dekdu monatoj. En 2010 UNESKO deklaris tiun ĉi sporton nemateria kultura heredaĵo.
Historio
Ekzistas ekde la 14-a jarcento notoj pri la luktado alpa kaj sekve temas pri unu el la plej malnovaj sportoj de Meza Eŭropo. La t.n. luktistaj festoj (Rangglerfeste) neniam malpopularaj estis praktikate en diversaj manieroj. La ĝis nun plej malnovan dokumenton ĉi-prie liveris ŝajne Albrecht Dürer en sia skermada kaj luktada libro. La Salcburgia luktista asocio Salzburger Rangglerverband fonditis en 1947 kaj intencas reguli ĉiujn aferojn necesajn por tiu ĉi sporto.
Okazigejo
Hundstein-luktado faratas en la dimanĉo de Sankta Jakobo ĉe monto Großer Hundstein apud Maria Alm. La areno natura estas en alteco de 2116 metroj situante mallonge de la montopinto. Samloke oni havas ankaŭ la lulilon de tiu ĉi kutima sporto ene de Salcburgio.
Regularo
Ne nur la reguloj sed ankaŭ la vestaĵoj de la sportistoj detale klaras. Ili portu specialan stofon surmetotaĵan kies aspekton kaj kvaliton akurate normigas la kvar allasitaj teamoj el Bavario, Tirolo, Sudtirolo kaj Salcburgio. Ankaŭ la bataltempo kaj la eco de la sportejo mal-laŭvolas. Tiu ĉi sporto difiniĝas afero rekta kaj honesta. Pro tio malpermesatas trukoj de sufoko, levigo, doloro. Postspektakle oni per pokalo, flago aŭ monsumo honoratas nova Hagmoar por la daŭro de unu jaro se oni sukcesis terenigi la du kontraŭulajn skapolojn.
Charles Brandon
Charles BRANDON, 1-a Duko de Suffolk, Anglio (ĉ. 1484 - la 22-a de aŭgusto 1545).
Charles Brandon edukiĝis ĉe la kortego de la reĝo Henriko la 7-a kaj ĝuis la favoron de Henriko la 8-a. Li iĝis Mastro de la Ĉevaloj en 1513. Li eniris edzan kontrakton kun sia zorgatino Elizabeth Grey, Vicgrafino Lisle, kaj la reĝo donis al li la titolon Grafo Lisle; sed Elizabeth fine rifuzis edziĝi kun li. Poste Henriko kreis lin Duko de Suffolk. En 1513, dum milito kontraŭ Francio, li akiris fortan reputacion.
Li enamiĝis al Mary Tudor, Reĝino de Francio, fratino de la reĝo, sed ŝi edziniĝis kun Ludoviko la 12-a de Francio. Kiam tiu mortis en 1515, Henriko sendis Charles Brandon por kunporti Mary Tudor reen en Anglion: la paro sekrete geedziĝis en Francio la 3-an de marto, 1515. Laŭleĝe tio estis ŝtatperfido, ĉar Brandon estis edziĝinta kun reĝa princino sen la permeso de la reĝo, kiu ege koleriĝis. La Privata Konsilio proponis ke Brandon aŭ enkarceriĝu aŭ estu ekzekutata, sed pro la interveno de Wolsdey kaj la amo de Henriko al lia fratino, oni nur peze monpunis la paron, kiu poste oficiale geedziĝis ĉe Greenwich Palace la 13-an de majo, 1515. Mary Tudor estis la tria edzino de Brandon: la aliaj estis Anne Brown, kiu mortis en 1511, kaj Margaret Neville (vidvino de John Mortimer), de kiu li estis divorcinta pro tro proksima parenceco (tiutempe tio estis ofta kialo de divorco por la nobeloj).
Mary Tudor kaj la duko pasis kelkajn kvietajn jarojn en la kamparo, sed li ĉeestis la Kampon de La Tuko de Oro en 1520 - renkonton en Balinghem, Francio inter Henriko la 8-a kaj la franca reĝo Francisko la 1-a. En 1523 li komandis la anglajn trupojn ĉe Calais kaj invadis la nordon de Francio.
Mary Tudor mortis en 1533. En 1534 la duko edziĝis kun sia 15-jara zorgatino Katarina Willoughby, Baronino de Eresby (1520-1580).
Inter liaj infanoj estis:
(kun Anne Brown) (kun Mary Tudor) (kun Katarina Willoughby)
239 Adrasteo
239 Adrasteo orbitas sunon per distanco de 2,2993 AU (perihelio) ĝis 3,6603 AU (afelio), kun periodo de 5,1439 jaroj. La orbito klinitas 6,1690° kontraŭ la ekliptiko, la discentreco estas 0,2284.
Adrasteo havas diametron de 41,5  km. Ĝi havas malhelan surfacon kun albedo de nur 0,078. Ĝi rotacias sian akson kun periodo de 18 h 21 min.
Ankaŭ ekzistas jupitera luno kun nomo Adrasteo.
Ferdinand Kronawetter
Ferdinando KRONAWETTER (naskiĝinta la 26-an de februaro 1838 en Vieno, mortinta la 30-an de februaro 1913 en Pottschach (Malsupra Aŭstrio), estis aŭstra oficisto kaj politikisto.
Li fondis en 1873 demokratian societon, kontraŭstarante al liberalismo. Jam en 1879 li estis postulanta rajton al universala voĉdono. Inter 1885-1901 li fariĝis membro de la Imperia Konsilantaro (germane: Reichsrat), de 1896 ĝis 1902 ano de la landa parlamento de Malsupra Aŭstrio. Li ege pledis por la protektado de la laboristoj kaj por socialaj mezuroj zorgadaj. Tamen respektive tial li restis politike izolita.
Ĥorpupitro
Ĥorpupitro estas granda librapogilo sur kiu oni metas libron aŭ librojn por ĉanti en la preĝejaj ĥorejoj.
Referencoj
Tiu artikolo inkludas materialon el Diccionario enciclopédico popular ilustrado Salvat de la jaroj 1906-1914, kiu jam esta de publika posedo.
Vitejo
Vitejo aŭ vinberĝardeno aŭ vinberejo  (angle vineyard, france vignoble, germane Weinberg, hispane viña aŭ viñedo, itale vigna aŭ vigneto, portugale vinha) estas agrikultura tereno, ofte en dekliva situo, kiu uziĝas por kultivado de vitoj, la plantoj kiuj produktas vinberojn. La dekliva situo sur suda flanko de monto helpas, ke la plantoj ricevu laŭeble multon da suno. Tro dekliva situo tamen signifas, ke dum pluvado la fekunda tero povus esti forlavata; tial relative malebenaj vitejoj havas terasajn murojn, kiuj malhelpu tiun forlavadon de grundo.
Ĝenerale la agrikulturo en industriaj landoj uzas multe da maŝinoj: la deklivaj grundoj, eventuale eĉ kun deklivaj muroj, malhelpas tiun maŝinan helpadon kaj kaŭzas, ke en vitejoj daŭre relative multe da plantoflega kaj rikolta laboro devas esti farata permane.
Kastelo Gemünden
La kastelo Gemünden estas kastelo en la mezmontaro Hunsrück en la komunumo Gemünden, distrikto Rhein-Hunsrück
Almorar
Almorar, Almurar aŭ Al Murar (en araba: المرر) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo borde al la Kornico Dejra norde, Naif sude, Ajal Naser okcidente kaj Albaraha oriente.
Kastelo Gemünden
Situo
La kastelo situas en alteco de 315 m super marnivelo sur 30 m alta montdorso super la komunumo Gemünden en la valo de la rivero Simmerbach. La kastelo troviĝas je la norda rando de la Soonwald kaj 10 km sude de la distrikturbo Simmern en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas 50 km sude de Koblenco kaj 55 km okcidente de Majenco. Kirn troviĝas 12 km sude (aerdistancoj).
Almorar
Ŝoseoj D 92 (Al Ĥalij) kaj D 82 (Naif Ŝoseo) formas la nordan kaj sudan periferiojn ĉirkaŭ la loko. Al Murar estas loĝeja komunumo en la kerno de la Dejra centra negocdistrikto.
La nomo de la komunumo estas derivita el la nomo de la tribo el kiu devenas la majoritato de la iamaj loĝantaj familioj (en araba: المري), kaj ĝi estas ofte nomata Freej Al Murar (en araba: فريج المرر).
Jeremy Irons
Jeremy John IRONS (19-an de septembro 1948) estas angla aktoro. Post ricevi klasikan trejnadon ĉe la Teatrolernejo de Bristol Old Vic, Irons ekis sian aktoran karieron en 1969, kaj ekde tiam li aperis en multaj londonaj teatroproduktaĵoj kiaj The Winter's Tale, Macbeth, Much Ado About Nothing, The Taming of the Shrew, Godspell, Richard II kaj Embers. En 1984, li premieris ĉe Broadway per la teatraĵo de Tom Stoppard The Real Thing kaj ricevis premion Tony por plej Bona Aktoro.
La unua ĉefa kinrolo por Irons venis en la romantisma dramo de 1981 The French Lieutenant's Woman, pro kio li ricevis nomumon por Premio de la Brita Akademio por plej Bonkvalita Aktoro. Post protagonisti en filmoj kiaj Moonlighting (1982), Betrayal (1983) kaj The Mission (1986), li akiris kritikajn laŭdojn pro portreto de ĝemelaj ginekologoj en la psikologia filmo de David Cronenberg nome Dead Ringers (1988). En 1990, Irons ludis rolon de akuzito je murdo Claus von Bülow en Reversal of Fortune, kaj ricevis multajn premiojn kiaj Oskar-premio al plej Bonkvalita Aktoro. Aliaj rimarkindaj filmoj liaj estis Kafka (1991), The House of the Spirits (1993), M. Butterfly (1993), The Lion King (1994), Die Hard with a Vengeance (1995), Lolita (1997), The Man in the Iron Mask (1998), The Merchant of Venice (2004), Being Julia (2004), Kingdom of Heaven (2005), Eragon (2006), Appaloosa (2008), kaj Margin Call (2011).
En Oktobro 2011, li estis nomumita Bonvola Ambasadoro de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo de Unuiĝintaj Nacioj.
Robert Fortier
Robert R. FORTIER (1926 - 2005) estis usona aktoro, dancisto kaj komerca fiŝkaptisto kiu partoprenis filmon Incubus.
Li komencis sian aktoran karieron per muzikfilmo Let's Dance de Fred Astaire (1950). Dum sekvaj jaroj li laboris kiel ekstrula dancisto en muzikifilmoj kiel Show Boat, Texas Carnival kaj Singin' in the Rain. Lia unua listigita rolo estis en Lady in the Dark (1954), post li laboris en filmoj The Girl Rush inter aliaj kaj televidserioj kiel Have Gun - Will Travel. Dum 1960-aj jaroj li aktoris en televidserioj Bonanza, The Fugitive, Gunsmoke, Combat!, The Lucy Show, Star Trek kaj Historias para no dormir (Hispanio).
Dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj li aktoris en kinfilmojn McCabe & Mrs. Miller, 3 Women, Heaven Can Wait, A Wedding, HealtH, Popeye kaj O.C. and Stiggs.