cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cintegabelle (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Portet-St-Simon - Puigcerda (frontière) (672000).
Sekmasonaĵo
Sekmuro aŭ sekmasonaĵo estas masonaĵo el rompŝtonaĵo aŭ naturŝtonaĵo, konstruita sen helpo de mortero.
Sekmasonaĵoj estas konstruitaj hodiaŭ preskaŭ nur de pejzaĝisto en ĝardenoj. Ankaŭ multaj muroj kiuj sekurigas la deklivojn, ekzemple en vitejoj kaj ĉefe krutaĵvitejoj estas sekmasonaĵoj. Ekszistas ankaŭ malnovaj domoj nur el sekmasonaĵoj.
La hodiaŭaj gabioj ne apartenas al masonaĵo.
Lernomalkapablo
Lernomalkapablo estas klasigo kiu inkludas kelkajn areojn de funkciado en kiu persono povas havi aŭ havas malfacilon por lerni laŭ tipa maniero, kutime kaŭzita de nekonataj faktoro aŭ faktoroj. Konsiderinte la "malfacilon por lerni laŭ tipa maniero", tio ne ekskludas la kapablon lerni en diferenca maniero. Tiele, kelkaj personoj povas pli akurate esti priskribitaj kiel havante "lernodiferencon", tiele evitante miskomprenon esti malkapablulo kun manko de kapablo lerni kaj eblaj negativaj stereotipoj.
Sekmasonaĵo
Aplikkampoj
La masonado kun lozaj ŝtonoj sen mortero estas la plej malnova formo de konstruado kun ŝtonoj. Specialan kvaliton havas la bronzepoka ciklopmuraĵo en la mediteranea regiono. La du ĉefaj tipoj de sekmasonaĵo estas libere starantaj muroj, ekzemple kiel limoj de paŝtejoj kaj subtenmuroj, ekzemple por konstrui agrikulturajn terasojn ĉe krutaĵoj. La tria tipo, kiu aspektas kiel subtenmuro, sed vere nur protektas kontraŭ erozio kaj kovras la deklivon nomiĝas deklivkovra muro.
Lernomalkapablo
Kvankam la terminoj lernomalkapablo, lernomalordo kaj lernomafacilo estas ofte uzataj interŝanĝeble, ili diferencas laŭ multaj manieroj. Malordo referencas al gravaj lernoproblemoj en lerneja areo. Tiuj problemoj, tamen, ne estas sufiĉaj por ricevi garantian oficialan diagnozon. Lernomalkapablo aliflanke, estas oficiala klinika diagnozo, kie la individuo trovas iajn kriteriojn, determinite de profesiulo (psikologo, pediatriisto ktp.). La diferenco estas laŭ grado, frekvenco, kaj intenseco de registritaj simptomoj kaj problemoj, kaj tiele ambaŭ estu nekonfuzataj. Kiam oni uzas la terminon "lernomalordo", ĝi priskribas grupo de malordoj karakterizitaj de maltaŭgaj disvolvigoj de specifaj lernejaj, lingvaj kaj parolaj kapabloj aŭ lertecoj. Tipoj de lernomalordoj estas legaj (disleksio), matematikaj (diskalkulio) kaj skribaj (disgrafio).
Sekmasonaĵo
Muroj
Sekmuroj estas preskaŭ nur konstruitaj subĉiele, ofte el plataj sedimentaĵoj. Kiel kamp- kaj paŝtejbariloj ili ekzistas en Sudeŭropo, Irlando, Nordanglio, Kimrujo,  Svisio kaj Aŭstrio.
Signifo por riz- kaj vitkultivado
En rizkampoj kaj vitejoj sekmuroj estas konstruataj ĉe krutaj deklivoj, por havigi terasojn, kiuj plifaciligas la prilaboron. La dumtaga aertemperaturo estas ekvilibrata per la sekmuroj kaj krutaĵvitejoj eblas ĉe krutaj deklivoj: la sekmuro stokas la varmon de la sunbrilado kaj redonas ĝin al la ĉirkaŭo kiel infraruĝa radiado. Tielmaniere ĝi reduktas la malvarmiĝon de la vitejoj dum la nokto. Pro ĝia akvotralasebleco sekmuroj estas pli stabilaj en terasigitaj vitejoj ol muroj kun mortero. metie bone konstruita sekmuro povas transdaŭri pli ol 100 jaroj.
Lernomalkapablo
La nekonata faktoro estas la malordo kiu tuŝas la kapablon de la cerbo por ricevi kaj procezi informaron. Tiu misordo povas iĝi problemiga por persono kiu lernus tiom rapide aŭ en la sama maniero kiel iu kiu ne estas tuŝita de la Lernomalkapablo. Personoj kun lerna malkapablo havas problemon plenumi specifajn tipojn de lertecoj aŭ kompleti taskojn se oni lasas ilin imagi per si mem aŭ se oni instruas ilin per konvenciaj manieroj.
Sekmasonaĵo
Konstruo de sekmuroj
Lautradicie por sekmuraĵo estas uzataj nur naturŝtonoj, kiuj troviĝas surloke, ofte uzatas kolektŝtonoj el la ĉirkaŭejo, ssed ankaŭ rompŝtonoj el ŝtonminejoj estas uzataj. Por la konstruo oni preferas ortangulajn ŝtonojn. Normalkaze ankaŭ oni konstruas malantaŭan muraĵon el malgrandaj, neregulaj aŭ frakasitaj ŝtoneroj. Ĝi servas kiel filtrilo kaj frostprotekto.
Lernomalkapablo
Individuoj kun lernomalkapabloj povas fronti unikajn defiojn kiuj estas ofte ĝeneralaj tra tuta sia vivodaŭro. Depende el la tipo kaj akreco de la malkapablo, intervenoj kaj nuntempaj teknologioj povas esti uzataj por helpi la individuajn lernostrategiojn kio povas okazigi futurajn sukcesojn. Kelkaj intervenoj povas esti tre simplecaj, dum aliaj estas ege komplikaj. Nuntempaj teknologioj povas postuli studentan trejnadon por esti efikaj klasĉambraj subtenoj. Instruistoj, gepatroj kaj lernejoj povas krei planojn kune kiuj adaptu intervenon kaj helpu la individuojn iĝi sukcese sendependaj lernantoj. Lernejaj psikologoj kaj aliaj kvalifigitaj profesiuloj tre ofte helpas dezajni la intervenon kaj kunordigas la plenumadon de la interveno kun instruistoj kaj gepatroj. Sociala subteno povas plibonigi la lernadon de studentoj suferantaj el lernomalkapabloj.
Sekmasonaĵo
Konstruo de sekmuroj
Necesas certa metiista lerteco por konstrui sekmuron: necesas fundamento el ŝotro aŭ ŝtonŝutaĵo. Krucjuntojn aŭ „zipo-juntojn“ oni evitu pro statikaj kaŭzoj: Unu triono de la ŝtonoj estu „ligilo“-ŝtonoj, kiuj ligas la malantauan tertavolon aŭ malantaŭan muraĵon kun la antaŭa sekmuro. La bazo de la muro larĝu unu trionon de la alteco de la muro.
Domkonstruo
En la prahistoria tempo la homoj uzis sekmuraĵojn por starigi konstruaĵojn. Vidu: abelkorba kabano, Broch (turo), nurago, talajoto, Tanka-muro. En la mezepoko, en Italio, oni konstruis rondajn domojn, nome Trullo (plurale Trulli) per sekmasonado.
Putkonstruo
Sekmuroj ofte estas uzita en klasika puto.
Akvokonstruo
Sekmuraĵoj servis kiel protekto en la historia akvokonstruo. Ili estas muroj por protekti kontraŭ ondoj aŭ por enkadrigi kanalojn aŭ fosaĵojn.
Burgkonstruo
En la fua mezepoko sekmuraĵoj ofte estis uzataj por konstrui fortikaĵojn.
Preĝejkonstruo
Ankaŭ la unuaj kirkoj estis konstruitaj el sekmuroj.
Uzi Baram
Uzi BARAM (en hebrea: עוזי ברעם‎, 6a de Aprilo 1937) estas israela iama politikisto, kiu servis kiel membro de la Knesset inter 1977 kaj 2001, kaj estis Ministro de Turismo kaj Ministro de Internaj Aferoj en la 1990-aj jaroj.
Ankaŭ lia patro Moŝe Baram estis membro de la Knesset kaj dufoje ministro. Uzi gradiĝis en politika scienco kaj sociologio el la Hebrea Universitato de Jerusalemo.
Stacio Hakuraku
Stacio Hakuraku (japane: 白楽駅 [Hakuraku-eki], angle: Hakuraku Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kanagaŭa, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
Pontremoli
Pontremoli estas komunumo de Italio.
Varnsdorf
Varnsdorf (Warnsdorf) estas industria urbo de Ĉeĥio situanta 6 km de urbo Rumburk (Rumburg) kaj 32 km de urbo Děčín. La urbo havas.
Dum iompostioma mezepoka loĝigado elflanke de Luzacio ĉi tie estiĝadis vilaĝoj. El la jaro 1352 ekzistas la unua latina mencio pri vilaĝo Wernardi villa. La regiono estis okazejo de oftaj konfliktoj kaj interkvereloj inter bohemaj posedantoj kaj urboj de Luzacio, trairadis tra ĝi ankaŭ husanaj taĉmentoj. Ekde la jaro 1485 Varnsdorf apartenis al la saksa familio von Schleinitz. Submontara hejma prilaborado de lino ŝanĝiĝis en la 17-a jarcento en manufakturan produktadon kaj pli poste en teksindustrion (lino, lano, kotono). Per kuniĝo de kelkaj lokaj bienoj kaj vilaĝoj estiĝis en la jaro 1849 komuna vilaĝo Varnsdorf, kiu estis en la jaro 1868 proklamita post evoluo de industrio kiel urbo. Al la teksproduktado pli malfrue ankaŭ aliĝis industriaj uzinoj kaj al tiuj ĉi tradicioj ĝis nun ligas ekz. entreprenoj Elite (porvirinaj ŝtrumpoj), TOS (prilabormaŝinoj) kaj aliaj. La juna kaj neniam remparita urbo havas mezepokajn memorigaĵojn.
En la ĉirkaŭaĵo de la urbo oni povas trovi objektojn de linio de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj, kiuj estis konstruataj dum la jaroj 1935–1938. Post 1945 la germana loĝantaro estis perforte elpelita.
Esperanto en Varnsdorf
En la urbo naskiĝis Willy Burgemeister.
Otosklerozo
La otosklerozo estas primera aŭda perturbo, kies kaŭzo ne estas konita. Ĝi povas okazi gvidantan aŭ senzoneuralan malbonigadon de aŭdado. Ĝi estas inflamo de osta skatolo de interna orelo, kiu transkonstruas la ostojn. La kaŭzoj povas esti genetikaj, hormonaj, kaj ankaŭ la morbilo povas elvoki ĝin.
Huygens (sondilo)
La sondilo Huygens estas kosmosondilo provizita de la Eŭropa Kosma Agentejo (ESA) kaj nomita laŭ la nederlanda astronomo Christiaan Huygens. Ĝi estas atmosfera sondilo portita al Titano (la ĉefa natura satelito de Saturno) kiel parto de la misio Cassini-Huygens. La kunigita kosmoŝipo Cassini-Huygens estis lanĉita de Tero la. Huygens apartiĝis de la orbitulo Cassini la, kaj sukcese surgrundiĝis sur Titano la.
Eksteraj ligiloj
Missione spaziale Cassini-Huygens
Otosklerozo
Ĝia ofteco estas 0,3-0,4% en tipo de kaŭkazaj blankuloj. Ĝi okazas 3-7% de malbonigado de aŭdado, kaj 10-17% de gvidanta malbonigado de aŭdado. Ĝi estas trioble ofta en virinoj, kiu subtenas la hormonajn faktorojn.
La ĉefaj faktoroj estas:
En la KIM ĝi havas la kodon H80 en la klaso KIM-10-08 (Ĉapitro 08 : malsanoj de la oreloj inkluzive de la mastoidoj).
Germanio en la Vintra Olimpiko 2002
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, kiu en majo 2006 estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Germana Olimpika Sporta Asocio.
Katalin Szegő
SZEGŐ Katalin [segoe:] verkista plumnomo Eszká, estis rumania hungara filozofino naskita en Oradea la 18-an de februaro 1933 kaj mortinta en Oradea la 16-a de junio 2005. Ŝi estis la edzino de tradukisto György Szegő.
Biografio
Katalin Szegő diplomitiĝis pri historio-filozofio en Universitato Bolyai de Kluĵo en 1955. Ŝi ricevis la doktortitolon en 1977 laŭ la disertaĵo pri socifilozofio de Bódog Somló. Inter 1955 kaj 1998 ŝi estis universitata instruisto en la UBB de Kluĵo, poste profesorino en la universitato Kristana Universitato de Partium de Oradea.
Nikolao Roerich
Nikolao ROERICH (Николай Константинович Рерих (aŭ Рёрих) [Nikalaj Kanstantinoviĉ Reriĥ (Röriĥ); naskiĝis la, Sankt-Peterburgo, mortis la en Kullu, Himaĉal-Pradeŝo Barato/Hindio) estis rusa pentristo kaj verkisto. Li iniciatis la Roerich-pakton, pioniraĵon de la Haga Konvencio pri protekto de la kulturaĵoj dum armitaj konfliktoj kaj fondis kun sia edzino Helena Roerich la teozofian asocion Agni Yoga.
Sukow-Levitzow
Sukow-Levitzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Mecklenburgische Schweiz ("meklenburga Svislando", pro iom monteta kaj ne tute ebena pejzaĝo). Fine de la jaro la komunumo, kiu facile diveneble precipe konsistas el la historie sendependaj loĝlokoj Sukow kaj Levitzow (al kio aldoniĝas tria parto nomata Marienhof), havis  loĝantojn.
Nikolao Roerich
Vivo kaj efikoj
Lian familion vizitadis verkistoj, belartistoj kaj sciencistoj. Li mem, kiam li estis ankoraŭ infano, interesiĝis pri artoj (precipe pentrarto kaj arkitekturo) kaj sciencoj (ĉefe arkeologio). Siajn superajn studojn li faris en la Akademio de Artoj kaj – nur pro postulo de sia patro – en Jura Fakultato. En 1895, kiam li estis 21-jaraĝa, li ekkonis la gravajn rusajn komponistojn Musorgskij, Rimskij-Korsakov kaj Stravinski, kaj komencis ŝategi la klasikan muzikon. Li dediĉis sin - krom al pentrado - ankaŭ al skizado de scenejaj bildoj kaj kostumoj de pluraj operoj kaj baletoj. De 1899 ĝis 1901 li vojaĝis tra Eŭropo por viziti gravajn muzeojn kaj artajn centrojn, precipe en Berlino kaj Parizo (kie li restis dum unu jaro). Reveninte hejme, li edziĝis kun Jelena Ivanovna Ŝapoŝnikova (kiu poste nomis sin Helena). Li akiris larĝan publikecon en 1913, ĉar li formis kaj provizis kiel libretisto la baleton de Igor Fjodoroviĉ Stravinskij (La konsekro de la printempo).
Jam kiel studento Roerich estis membro de la Rusa Arkeologia Societo. Li faris multajn arkeologiajn elfosaĵojn en la ĉirkaŭaĵo de Sankt-Peterburgo, Pskovo, Novgorod, Tverj, Jaroslavl, kaj Smolensk. Roerich mem faris la elfosadojn, kaj frue en 1904 li malkovris en elfosado kiun li faris kune kun princo Patiatinin loĝrestaĵojn de la Nova Ŝtonepoko (Neolitiko) en Welda (proksime de Lago Pyros). La neolitikaj trovaĵoj en la lago Pyros kaŭzis grandan bruon en Rusio kaj Okcidenta Eŭropo. Lia intereso en slava kaj skandinava arkeologio signife influis lian arton.
Vojaĝoj kaj vivo en Azio
En 1923 Nikolao, Helena kaj ilia filo Juri vojaĝis al Hindio (dum la alia filo, Svetoslav, restis en Usono, i.a. por zorgi pri la aferoj de sia patro). La triopo vizitis multajn kulturajn kaj religiajn centrojn kaj renkontiĝis kun multaj gravaj hindoj, en la kampoj de arto, scienco kaj religio. Ili volis ankaŭ eniri Tibeton, sed ne sukcesis. Ricevinte de la usona registaro permeson fari ekspedicion tra Centra Azio sub la usona flago, ili organizis tian ekspedicion, en kiu partoprenis pluraj homoj, sed nur la triopo la tutan tempon. Ili komencis ĝin en Kaŝmiro (nordokcidenta Hindio) en marto de 1925. La grupo faris esplorojn en la kampoj de geografio, historio, arkeologio, etnografio, artoj kaj religioj. I.a. ili trovis rarajn manuskriptojn kaj kolektis riĉan lingvistikan materialon. La karavano transpasis la Himalajon en norda direkto, iris ĝis Omsk en Rusio (de kie ĝi iris al Moskvo kaj kien ĝi revenis), transpasis la montaron Altajo kaj Mongolion (inkluzive la dezerton Gobio) kaj revenis tra la orienta Himalajo al norda Hindio. Dum 5 monatoj ĝi estis retenita de la tibeta registaro kaj devigita vivi en tendoj je temperaturoj de ĉirkaŭ 40 gradoj sub nul. Dum tiu periodo estis neniu kontakto kun la ekstera mondo, kaj oni konsideris la karavanon malaperinta. Dum la tuta ekspedicio mortis pluraj ĉevaloj kaj kelkaj homoj.
La aventuro finiĝis en 1928 (do ĝi daŭris 3 jarojn), kaj la familio Roerich setlis en norda Hindio (en la Valo de Kullu), kie ĝi fondis la “Himalajan Instituton pri Esploroj Urusvati” kaj faris esplorojn dum preskaŭ 20 jaroj.
Inter 1934 kaj 1935 Nikolao kun sia filo Juri faris sciencan ekspedicion al Manĉurio kaj Interna Mongolio.
NGC 6103
NGC 6103 (aliaj indikoj — UGC 10302, MCG 5-38-49, ZWG 167.62, IRAS16138+3205, PGC 57648) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Nikolao Roerich
Pentraĵoj
Nikolao pentris dum sia via ĉirkaŭ 7000 pentraĵojn (500 dum la ekspedicio tra Azio).
NGC 6103
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nikolao Roerich
Pentraĵoj
En la pentraĵa galerio de Novosibirsk troviĝas interesa kolekto de la bildoj de la pentristo. En la Lipecka artmuzeo troviĝas granda kolekto el liaj verkaĵoj.
Eksteraj ligiloj
Pri aliaj reprezentantoj de la familio vidu: Roerich.
(8349) 1988 DH1
(8349) 1988 DH1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Rottweil
Rottweil estas la plej malnova urbo de Baden-Virtembergo kaj situas ĉirkaŭ 90 kilometrojn sude de Stutgarto. Ĝi estas la administra centro kaj plej granda urbo de la distrikto Rottweil kaj ankaŭ ekonomia centro por la ĉirkaŭantaj komunumoj. Ekde junio 1970 Rottweil havas la titolon "granda distrikta urbo". Fine de ĝi havis  loĝantojn. Kun la komunumoj Deißlingen, Dietingen, Wellendingen kaj Zimmern ĉe Rottweil la urbo Rottweil laŭ interkonsento dividas difinitajn administrajn taskojn.
Cintegabelle
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cintegabellois.
Rottweil
Geografio
Pli grandaj urboj en la ĉirkaŭaĵo de Rottweil estas Oberndorf ĉe Nekaro 20 kilometrojn norde, Balingen 24 kilometrojn nord-oriente, Sulz ĉe Nekaro 33 kilometrojn norde, Schramberg en Nigra Arbaro 27 kilometrojn nord-okcidente, Tuttlingen 27 kilometrojn sud-oriente, Trossingen 18 kilometrojn sude kaj Villingen-Schwenningen 24 kilometrojn sud-okcidente.
Najbaraj komunumoj
La sekvaj komunumoj limas al Rottweil. Komencante en orienta direkto ili estas nomataj laŭ la senco de horloĝa montrilo: Zimmern unter der Burg (Cimern sub la kastelo) kaj Schömberg (Ŝemberg) ĉe Balingen (ambaŭ apartenas al la distrikto Zollernalb (Colern-Ŝvaba Ĵuraso), Wellendingen (distrikto Rottweil), Frittlingen kaj Aldingen, (ambaŭ en distrikto Tuttlingen) kaj ankaŭ Deißlingen, Zimmern ĉe Rottweil, Dunningen, Villingendorf kaj Dietingen (ĉiuj en la distrikto Rottweil).
Urba organizo
La urba regiono konsistas el urbocentro kaj el la komunumo Bühlingen (Bilingen), enkomunumigita al Rottweil dum 1939, Feckenhausen (Fekenhaŭzen), Göllsdorf (Gelsdorf), Hausen (Haŭzen) ĉe Rottweil, Neufra (Nojfra), Neukirch (Nojkirĥ) kaj Zepfenhan (Cepfnhan), enkomunumigitaj al Rottweil kadre de la komunuma reformo dum la 1970-aj jaroj. La urbopartoj aligitaj post 1970 estas samtempe vilaĝoj laŭ la senco de § 67 de la komunuma regularo, do okaze de ĉiu komunuma baloto rekte elektas komunuman konsilantaron kun vilaĝestro kiel prezidanto. Al kelkaj urbopartoj apartenas pliaj space apartigitaj loĝlokoj kun propraj nomoj, kiuj grandparte havas tre malmultajn loĝantojn.
Spac-planado
Rottweil konsistigas mezgrandan centron ene de la regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg, kies ĉefa centro estas la urbo Villingen-Schwenningen. Al la mezgranda regiono apartenas, krom la urbo Rottweil, la urboj kaj komunumoj de la distrikto Rottweil Bösingen, Deißlingen, Dietingen, Dornhan, Epfendorf, Fluorn-Winzeln, Oberndorf ĉe Nekaro, Sulz ĉe Nekaro, Villingendorf, Vöhringen (Virtembergo), Wellendingen kaj Zimmern ĉe Rottweil.
Frua historio
Rottweil estas fondita de la romianoj dum la jaro 73 p. Kr. laŭ la evoluo de strata konstruado en la valo de la rivero Kinzig. Per tio Rottweil estas la plej malnova urbo de Baden-Virtembergo. La latina nomo de la urbo estis Arae Flaviae (altaroj de flavianoj). La romia Rottweil estis ĉef-loko de „civitas” (registara distrikto) kaj havis – eble kiel unusola romia urbo en la hodiaŭa Baden-Virtembergo – la juran pozicion de „municipio”. Kun areo de ĉirkaŭ 18 hektaroj Arae Flaviae estis unu el la plej grandaj urboj en suda Germanio; reprezentaj konstruaĵoj kreis la urbobildon. Nur dum la jaro 1950 la antikva Arae Flaviae, kies nomo estas fiksita de la t.n. „Peŭtinger-tabulo” kaj de Claŭdio Ptolemeo, certe estis identigita kun Rottweil per eksterordinara trovaĵo de surskribo: Sur ligna tabulo de romia arme-diplomo estis legeblaj la vortoj „acto municipio aris”, kio signifas "skribita en la municipio Arae".
Post kiam la romianoj dum la jaroj 259/260 p. Kr. perdis la kontrolon pri la regiono al la alemanoj, la romia urbo pereis. Sed supozeble pluekzistis klare reduktita setlejo.
Mezepoko
Pro la bona trafika situo ekestis ĉi-tie alemana duka korto, el kiu fariĝis la reĝa korto „Rotuvilla”, kiu jam dum 771 p. Kr. unuafoje aperis en la dokumentoj. Tiu reĝa korto atingis sub la regado de la princoj Karolidoj grandan signifon kiel juĝeja loko kaj administra centro. La Rottweil’a kortumo nombris longe poste en malfrua mezepoko al la plej gravaj juĝejoj de la germana regno.
En la tempo de la princoj Ŝtaŭfoj la altmezepoka Rottweil estis konstruita supre de la rivero Nekaro sur rok-elstaraĵo proksimume 2 km okcidente de la iama romia urbo. La princoj Ŝtaŭfoj konstruis la urbon en ĝia hodiaŭa loko laŭ la modelo de la princoj „Zähringer” (Ceringer) (subdivido per la stratkruciĝo en 4 partojn). El tiu tempo originas la malfru-mezepoka urbokerno kun siaj oriel-ornamitaj burĝaj domoj, la forĝitaj ŝildoj, kiuj dum la 16-a jarcento estis devigaj, kaj la multnombraj Rottweil’aj preĝejoj.
Antaŭulo de tiu setlejo estas la mez-urbo kaj la malnov-urbo, kiuj estis establitaj sur partoj de fundamentoj de la romia Rottweil. Estas verŝajne, ke gravaj ruinoj de la romia Arae Flaviae restis videblaj ĝis mezepoko.
La hodiaŭa nomo „Rottweil” estas unue tradiciita kiel „Rote Vill” (Ruĝa vilao), en la jaro 771 „Rotuvila” kaj tiu nomo ne devenas de la antikva nomo. Ebla klarigo de la unua nomparto, krom la kolormarkado, estas la ruiniĝintaj romiaj konstruaĵoj (komparu Rottenburg ĉe Nekaro).
Aliĝo al la Svisa Federacio
Dum 1463 Rottweil membriĝis, kadre de alianco kun fiksita tempolimo, en la Svisa Ĵurkomunumo. En 1476 la Rottweil’anoj partoprenis la batalon ĉe Murten flanke de la svisoj kontraŭ la armeo de Karlo la Aŭdaca. La malnova federacio estingiĝis kaj estis plilongigita dum 1519 sen fiksita tempolimo. Rottweil fariĝis per tio loko alturnita al Svisa Ĵurkomunumo. Dum la reformacio la rilatoj inter la Svisa Federacio kaj Rottweil rapide senardiĝis. Kiam Rottweil per militoj estis premegita, ĝi tamen petis la svisojn pri helpo.
La 8-an de septembro 1802 du delegitoj de la virtemberga registaro vizitis la magistraton de la regna urbo Rottweil. Ili emfazis la seriozecon de siaj intencoj per mil soldatoj kaj ekprenis la urbon, ĝiajn vilaĝojn kaj monaĥejojn en la posedon de la tiama duklando Virtembergo. En 1803 Rottweil virtembergiĝis kaj baldaŭ poste ĝi fariĝis sidejo de la supera oficejo Rottweil, kiu en la paso de sia historio plurfoje estis ŝanĝita kaj en 1934 transigita en la landdistrikton Rottweil.
Dum 1913 Rottweil komencis denove flegi rilatojn al Svisio fondante urbo-ĝemeliĝon kun Brugg. La tempe ne limigita alianco de 1519 kun Svisio formale ne estis ĉesigita ĝis hodiaŭ.
Urbopartoj
Ankaŭ la Rottweil’aj urbopartoj havas longan historion. Plej ofte ili apartenis al la regiono de la regna urbo aŭ al la monaĥinejo „Rottenmünster” (Rotnminster). En 1803 ili estis asignitaj al Virtembergo kaj sekve de tio ili apartenis al la supera oficejo Rottweil.
Finia aro
Ekzemple la aro estas finia ĉar la funkcio  difinita per estas dissurĵeto de \bar{3} sur A.
Burgo Liebsthal
La burgo Liebsthal estas ne plu ekzistanta montburgo sur la monto Schlossberg nordkcidente de la vilaĝparto Liebstahl de la komunumo Quirnbach (Palatinato) en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Rottweil
Urbopartoj
Feckenhausen (Fekenhaŭzen) estis unuafoje menciita kiel „Ueccenhusa” (Ikenhuza) en 902. Precipe la monaĥejo Sankt Gallen havis tie posedaĵojn. Ĝis la 13-a jarcento la vilaĝo apartenis al la graflando Hohenberg kaj en 1379 ĝi estis vendita al Rottweil’a burĝo nome Konrad Beck. La aŭstroj, kiuj en 1381 akiris la graflandon Hohenberg, lombardis la vilaĝon en 1468 al Balthasar Lutz, kiu vendis ĝin en 1514 al la hospitalo en Rottweil. Ĝi estis la sola vilaĝo en la hospitala ĉef-administrejo Rottweil.
Finia aro
Por matematike difini, kio estas la nombro de elementoj de finia aro, oni pruvas la sekvan aserton: se A estas finia aro kaj ekzistas naturaj nombroj n, m kaj dissurĵetoj , tiam n=m.
Rottweil
Urbopartoj
Göllsdorf (Gelsdorf) estis unuafoje menciita dum 1099 kiel „Geroldistorf”: La grafoj de Zimmern (Cimern) tiam donis posedaĵojn al la monaĥejo Alpirsbach. Dum 1280 la monaĥejo Sankt Blasien akiris posedon de bienoj de la Rottweil’a burĝo Hübscher (Hibŝa), sed dum 1466 fordonis tiun posedon al la urbo Rottweil.
Finia aro
Tiu fakto ebligas difini la nombron de elementoj de finia aro A kiel la unikan naturan n tian, ke ekzistas dissurĵeto de \bar{n} sur A (n certe ekzistas laŭ la difino mem de finia aro, kaj estas unika laŭ la ĵus citita aserto).
Tiun nombron oni simbole indikas per \#A aŭ per |A| kaj iam nomas kardinaleco de A. Nun oni povas, laŭlogike, aserti ke la aro el la ĉi-supra ekzemplo havas 3 elementojn, t.e. \#A=3. Aliaj ekzemploj: ; krome, oni aparte difinas, ke (kie \emptyset estas la malplena aro).
Rottweil
Urbopartoj
Neufra (Nojfra) estis unuafoje menciita en 1309 kiel „Nuveren”. La vilaĝo ankaŭ apartenis al la graflando Hohenberg kaj venis kun tiu al Aŭstrio. Tamen, la urbo Rottweil havis laŭ kontrakto el la 17-a jarcento la aŭtoritaton super la vilaĝo.
Finia aro
Oni nomas aron malfinia, se ĝi ne estas finia. Ekzistas aliaj difinoj pri malfinia aro, egalvaloraj al ĉi tiu, kiuj estas uzataj en matematiko laŭ la pruvaj postuloj.
Rottweil
Urbopartoj
Neukirch (Nojkirĥ) estis unuafoje menciita dum 1120 kiel „Nunchilcha” (Nunĥilĥa) resp. dum 1278 kiel „Nunkilch” (Nunkilĥ). Grafo Berthold de Sulz ricevis la vilaĝon de la grafoj de Teck kaj li donis ĝin dum 1311 kiel feŭdon al la Rottweil’a patricia familio Wirt. Tiu transdonis ĝin meze de la 15-a jarcento al la monaĥinejo Rottenmünster.
Zepfenhan (Cepfnhan) estis unuafoje menciita dum 1275 kiel „Epfenhaim”. Far diversaj kavaliroj kaj sinjoroj la vilaĝo venis al Rottweil’aj burĝoj. Dum la 14-a jarcento Zepfenhan apartenis al la graflando Hohenberg kaj dum la 16-a jarcento venis al la monaĥinejo Rottenmünster.
Enkomunumigoj
En la urbon Rottweil estis enkomunumigitaj la sekvaj komunumoj :
Evoluo de loĝantoj
Jen tabelo pri la nombroj de loĝantoj de difinitaj jaroj laŭ rezultoj de popol-nombrado (¹) aŭ oficialaj kompletigoj de la respektivaj statistikaj oficejoj.
¹ popol-nombrado
Religioj
Post la kristanigo, Rottweil apartenis unue al la katolika diocezo Konstanco. Kiel libera regna urbo Rottweil povis ordigi la religiajn aferojn mem. La reformacio unue disvastiĝis en la urbaj gildoj sed ne estis enkondukita far la urba magistrato. Ĝis 1545 la anoj de la reformacio estis forpelitaj el la urbo. Per tio Rottweil kaj ĝiaj vilaĝoj restis katolikaj ĝis la 19-a jarcento. Ekde 1821 resp. 1827 la katolikaj komunumoj en la hodiaŭa urboregiono apartenas al la diocezo Rottenburg. Rottweil fariĝis sidejo de dekanejo. Al ĝi apartenas ĉiuj hodiaŭaj katolikaj komunumoj en la tuta urba regiono.
Dum la 19-a jarcento denove ekloĝis luteranoj en Rottweil. Ekde 1802 la (grandparte luteranaj) virtembergaj armeanoj estis provizitaj en Rottweil; oni venigis la provizojn de Flözlingen (Fleclingen). Ekde 1807 estis disponebla propra garnizonpredikanto. En 1818 estis instalita la unua civila luterana paroĥo. La luterana paroĥa komunumo ricevis la iaman dominikanan monaĥejan preĝejon. Post la dua mondmilito dum 1958, 1978 kaj 2000 estis establitaj tri pliaj paroĥoj. La urba preĝejo estas la sola luterana preĝejo en la urba regiono. Al ĝi apartenas ankaŭ la luteranoj, kiuj loĝas en Rottweil’aj urbopartoj kaj en kelkaj pliaj najbaraj komunumoj. La paroĥa komunumo Rottweil apartenas al la dekanejo Tuttlingen de la luterana landa eklezio en Virtembergo.
25645 Alexanderyan
25645 Alexanderyan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rottweil
Religioj
Krom la du grandaj kristanaj eklezioj en Rottweil estas ankaŭ komunumoj, kiuj apartenas al liberaj kristanaj eklezioj. Inter ili estas libera protestanta kaj nov-apostola komunumoj.
25645 Alexanderyan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ryan Cherian Alexander, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la R. C. Clark High School de Plano (Teksaso, Usono).
Rottweil
Komunuma Konsilantaro
La komunuma elekto de junio 2004 rezultigis sekvan dispartigon de konsilantoj:
Urbestroj
La administrado de Rottweil ĝis 1378 estis en la manoj de malmultaj komercistaj familioj. Al tiuj staris vidalvide la gildoj de la metilaboristoj. Dum 1379 ambaŭ grupoj interkonsentiĝis, ke el ĉiu gildo oni elektis du gildomajstrojn kiel reprezentantoj en la konsilantaro. La konsilantaro konsistis el granda kaj malgranda konsilantaro. La granda konsilantaro havis 80, sed de la jaro 1480 ne pli ol 52 membrojn, la malgranda konsilantaro 30 membrojn. La plej superaj oficistoj de la urbo estis ŝulthajso(²), urbestro, ĉefvokto, ĉasvokto, kestomajstro, kongregacia kaj hospitala ĉefadministranto, ĉefarkitekto kaj 18 gildomajstroj. Ĉiuj plenumis sian oficon dumvive escepte de ŝulthajso kaj urbestro, kiuj alternis ĉiujare.
(²) malnoviĝinta nomo por la unua urbestro
Post la transiro al Virtembergo dum 1803 la urba ĉef-oficisto kune kun la magistrato gvidis la urbon. Dum 1808 la urbo havis urbestron, ekde 1822 ŝulthajson kaj ek de 1930 denove urbestron ĉe la pinto de la urba administrejo. Krome pluekzistis komunuma konsilantaro.
Post kiam dum 1969 la nombro de loĝantoj eksuperis la nombron 20.000, la urbo laŭ sia peto dum junio 1970 estis nomumita granda distrikta urbo. De tiam la urba ĉefo portas la ofican nomon ”ĉefurbestro”. La postenulo estas elektita por la daŭro de 8 jaroj, kaj estas prezidanto de la magistrato. Ĝenerala anstataŭanto de la ĉefurbestro estas la unua konsilanto, kiu portas la ofican nomon ”urbestro”.
Urbestroj de Rottweil ekde 1820
Blazonoj
La blazono de Rottweil montras sur orflava ŝildo nigran aglon kun ruĝa lango kaj en sindefenda pozo. Sur ĝia brusto troviĝas alta, ora kruco. La hodiaŭ en la flago uzitaj urbokoloroj, nigra kaj flava, oficiale ne estas difinitaj. La originaj urbokoloroj, ruĝa kaj blanka, estas la koloroj de la mezepokaj liberaj regnaj urboj.
La regna aglo simboligas la iam liberan regnan urbon. La aglo estas jam pruvebla en la sigeloj de 1280. Dum la 16-a jarcento aperas la kruco sur la agla brusto. La blazono ekzistis en diversaj variaĵoj. La hodiaŭa formo de la blazono estis difinita dum 1955.
Partneraj urboj
Rottweil havas kun sekvaj urboj partnerajn rilatojn:
Kulturo kaj vidindaĵoj
La mezepoka urbokerno de Rottweil estas aparte flegata de la loĝantoj. En la ĉirkaŭaĵo ne estas plia urbo de tiu grando kun kompareble konservita urbobildo. Tipe por Rottweil estas la burĝodomoj kun siaj tegmentaj randoj kontraŭ la strato kaj siaj multnombraj orieloj. Sakralaj konstruaĵoj kiel la Sankta Kruc-Preĝejo, la Kapela Preĝejo kun la fama turo, la Predikant- Preĝejo kaj la Lorenc-kapelo kreis la silueton. Pliaj kapelaj konstruaĵoj ornamis iam aldone la urbobildon. De la urba fortikaĵo restis partoj konservitaj, la Alta Turo, la Pulvo Turo, restaĵoj de la Dominikana Turo, la internurba Nigra Pordego, origine Arbara Pordego. Ankaŭ la Altan Ponton oni povas rigardi kiel parton de la urba fortikaĵo.
Etmonumentoj ornamas aldone la stratbildon. Krom la Foira Fontoŝtono estiĝis en la paso de pasintaj jardekoj laŭ malnova modelo la Fontoŝtono de Sankt Kristoforo, la Fontoŝtono de Grafoj, la Sala Fontoŝtono kaj multnombraj pliaj etfontoŝtonoj. Pliaj gravaj fontoŝtonoj atendas ankoraŭ sian rekonstruadon. Tiel i.a. la ”Rössle”- (Ĉevaleta) Fontoŝtono, la Kapucena Fontoŝtono kaj la origina Hospitala Fontoŝtono.
Karnavalo
Trans la regiono konata estas la malnova libera regna urbo pro sia karnavalo, kiu povas retrorigardi pri multjarcenta historio; ĝi apartenas al la plej pompa de la ŝvaba-alemana karnavalo. Ĉiujare dum la karnavalalundo, en karnavalaj centroj ankaŭ nomita ”Roza Lundo”, 3.000 karnavalistoj marŝas tra la Nigra Pordego kaj plu tra la urbo. Ĉirkaŭ 20.000 spektantoj rigardas en la mezepoka urbocentro la multkoloran procesion. Kune kun la karnavalantoj de Elzach, Oberndorf kaj Überlingen la karnavala gildo Rottweil konsistigas aliancon.
Konstruaĵoj
La Nigra Pordego, parto de la ŝtaŭfa fortikaĵo, kiu estis konstruita en 1230, estas rigardata simbolo de la urbo. La katolika ĉefpreĝejo de la urbo estas la Sankta Kruc-Preĝejo. Ĝi supozeble estis konstruita dum la 12-a jarcento. La Kapela Preĝejo (ĉielpreno de Maria) ricevis sian nomon laŭ la loko, sur kiu estis pilgrima kapelo kun jam delonge sekiĝinta kuraca fonto por okulmalsanoj.
La Predikant-Preĝejo, la iama Dominikana Monaĥej-Preĝejo, kiu estis konstruita dum la 13-a jarcento kaj alikonstruita dum 1753, estas ekde 1818 la luterana urba preĝejo de Rottweil.
Pliaj gravaj konstruaĵoj estas la Alta Turo, ŝtaŭfa 54 metrojn alta turo el la 13-a jarcento, la malnova urbodomo, ankaŭ el la 14-a jarcento, la Alta Ponto super la profunda urba fosaĵo kaj la iama pulvofabriko Rottweil. Krom tio ekzistas multnombraj historiaj loĝdomoj en la urbo.
Pliaj preĝejoj estas la Preĝejo Ripozo de Kristo, konstruita en 1710 – 1715 kiel urba votiv-preĝejo post la Hispana Hered-orda Milito kaj la paroĥa preĝejo Sankt Pelagio en la malnova urbo, la plej malnova paroĥa preĝejo de la tuta regiono, kiu estis konstruita jam dum la 11-a jarcento. La iama tombeja kapelo Sankt Lorenco estas hodiaŭ muzeo. La iama regna monaĥinejo de cistercianinoj Rottenmünster estas hodiaŭ sanigejo. La iama hospitalo al la Sankta Spirito estas nun maljunulejo.
En la urbopartoj estas la sekvaj preĝejoj:
Trafiko
Rottweil estas grava regiona fervoja nodo, en kiu hodiaŭ 2 fervojaj linioj renkontiĝas, sed ĝis 1971 estis 3. Hodiaŭ Rottweil estas ICE-haltejo kaj grava ŝanĝostacio. La plej grava fervoja linio por Rottweil estas la ”Gäubahn” (gojban), regiona itinero de Singen (Hohentwiel) al Stutgarto. Ĉi tie trafikas (ekde decembro 2006 denove ĉiujn du horojn) la ICE-linio de Zuriko tra Stutgarto al Frankfurto ĉe Majno kun halto en Rottweil. Aldone trafikas regionaj eksprestrajnoj sur la ”Gäubahn”. Krome en Rottweil la fervoja linio Rottweil – Villingen konektiĝas kun la "Gäubahn". Ĉi tie trafikas i.a. regionaj eksprestrajnoj de Rottweil tra Villingen ĝis Neustadt (Nigra Arbaro). La fervoja linio Balingen – Rottweil estas malfunkciigita de 1971 kaj parte eĉ malkonstruita. Ekde enkonduko de la ringotrajno la proksimtrafika konektiĝo de Rottweil suden esence pliboniĝis. Oni faris novajn haltopunktojn en Rottweil-Neufra, Rottweil-Göllsdorf kaj ankaŭ en Rottweil-Saline (salfarejo).
Peraŭte oni atingas Rottweil tra la aŭtoŝoseo A 81, Stutgarto – Singen, elveturejo Rottweil. La urbo situas ĉe la federacia strato B 27 inter Ŝafhaŭzo kaj Stutgarto; ĝi ankaŭ situas ĉe la strato B 14, kiu kondukas de Stockach ĉe la Konstanca Lago tra Tuttlingen al Rottweil kaj plue tra Horb ĉe Nekaro al Stutgarto. La urbo ankaŭ situas ĉe la strato B 462 de Rottweil tra la Nigra Arbaro al Freudenstadt kaj Rastatt.
Rottweil situas ĉe la bicikla vojo "Nekarvalo", kiu kondukas laŭlonge de la rivero Nekaro tra Horb ĉe Nekaro, Tübingen, Stutgarto, Heilbronn kaj Heidelberg al Mannheim.
Juĝejoj, publikaj instancoj kaj institucioj
Rottweil estas sidejo de la distrikto Rottweil en la regiono Nigra Arbaro–Baar–Heuberg. Krome en la urbo ekzistas financoficejo, agentejo por laboro, notariejo kaj juĝejo de unua instanco.
Amaskomunikiloj
Pri la lokaj okazaĵoj en Rottweil raportas la ĵurnaloj ”Ŝvarcvalda Kuriero”, ”Stadtanzeiger” (urbaj novaĵoj, ankaŭ tra la reto) kaj unufoje semajne en la papera eldono la ”Nova Rottweil’a Gazeto”. Pri la tuta distrikto raportas la loka radiostacio ”Neckarburg”.
Klerigaj institucioj
Rottweil havas po unu ŝtata seminario pri didaktiko kaj klerigado de instruistoj por elementaj kaj mezgradaj lernejoj kaj por gimnazioj. Krome ekzistas episkopa altlernejo kaj la metia akademio.
Je ĝenerale klerigaj lernejoj la urbo havas tri gimnaziojn (Albertus-Magnus-gimnazio, Droste-Hülshoff-gimnazio, Leibniz-gimnazio), unu duagradan lernejon, unu subtenan lernejon (Achert-lernejo), tri elementajn lernejojn (Eichendorff-elementa-lernejo, elementa-lernejo Neufra kaj elementa lernejo Neukirch) plus kvar elementajn kaj mezgradajn lernejojn (elementa kaj mezgrada lernejo Göllsdorf, elementa kaj mezgrada lernejo Johanniter, elementa kaj mezgrada lernejo Konrad Witz kaj elementa kaj mezgrada lernejo Römer).
La privata elementa kaj mezgrada lernejo Maximilian Kolbe, la faklernejo pri socialpedagogio, la hospitala flegista lernejo, la flegista lernejo en la hospitalo Rottenmünster kaj la ekumena infanĝardena lernejo por spirite handikapuloj kompletigas la lernejan gamon en la urbo. Krome en Rottweil ekzistas popol-altlernejo kaj muziklernejo.
Aliaĵoj
Rottweil estas menciita en la kanzono ”Das Mädchen aus Rottweil” de la muzik-grupo Tote Hosen sur la albumo "Auswärtsspiel".
Rottweil'a hundo
La nomo Rottweil estas ankaŭ la nomdonanto de la Rottweil'a hundo, kiu en la regiono ĉirkaŭ la urbo servis kiel buĉista hundo.
Burgo Lichtenberg (Patatinato)
La burgo Lichtenberg estas la ruin de spronburgo apud Thallichtenberg en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La burgo estas kun 425 m longeco la plej longa burgo en Germanio.
Edmund Aikin
Edmund Aikin (1780-1820) (n. en Warrington, 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿, en la 2-a de oktobro 1780 - m. en Stoke Newington, 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿, en la 11-a de marto 1820) estis angla arkitekto kaj teoriisto pri arkitekturo.
Brazilanoj
Brazilanoj estas ĉiuj homoj, kiuj naskiĝas en Brazilo laŭ landa rajto, ĉiuj filoj de brazilanoj kiuj naskiĝas ekster Brazilo, se iliaj gepatroj enskribas ilin en ia brazila ambasadejo, aŭ eksterlandanoj kiuj post 5 jaroj de enloĝado volas brazilaniĝi. Ĉiuj portugaloj kiuj enloĝas 5 jarojn en Brazilo, aŭtomate havas la samajn rajtojn kiel brazilanoj — inkluzive de la rajto prezidi la respublikon.
Ofte okazas ĝeneralaj amasaj "brazilanigoj", kiam aperas leĝoj kiu donas brazilan civitanecon al ĉiuj loĝantoj de Brazilo kiu ne male manifestiĝas, eĉ se tiuj estas neleĝaj enmigrantoj. La lasta amasa "brazilanigado" okazis en 1988.
Rikardo de Wallingford
Rikardo de Wallingford (Richard of Wallingford) (1292-1336) estis brita matematikisto, kiu tre kontribuis al astronomio kaj horloĝoj, farinte astronomian horloĝon de la abatejo Sankta Albano (Hertfordshire) en 1330, kiam li estis ties abato.
Kvankam filo nur de forĝisto, orfiĝinte Rikardo estis prenita en lernejon, poste eĉ studis universitaton de Oksfordo. Tie li restis 6 jarojn, poste fariĝis monaĥo en Sankta Albano kaj en 1326 ties abato.
En "Tractatus Horologii Astronomici", 1327 li priskribis astronomian horloĝon, kiun dudek jarojn post lia morto kompletigis Vilhelmo de Walsham (William of Walsham), sed la horloĝo estis tute detruita dum la regado de Henriko la 8-a en 1539.
Li ankaŭ desegnis kaj priskribis kalkulan aparaton por mezuri situon de astroj (kiun li nomin albiono), aŭtoris verkojn pri trigonometrio, astrologio kaj religio.
Unitariisma katedralo (Budapeŝto)
La Unitariisma katedralo en Budapeŝto estas eklezia konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros.
Historio
Depost la Aŭstra-hungara interkonsento alvenis ankaŭ unitariistaj familioj el Transilvanio. Ili aranĝis mesojn ekde 1869 en ĉambro de kalvinana gimnazio. Unitaria filio estis fondita en 1881. Ili ricevis senpagan konvenan parcelon por konstrui kirkon de la ĉefurbo, sed financaj problemoj aperis. Inter 1888 kaj 1890 loĝdomego estis konstruita, kie krom la eventuala preĝejo kaj ties servaj ĉambroj havis lokon ankaŭ privataj loĝejoj. Tiuj loĝejoj solvis la financan problemon. La origina orgeno neniiĝis dum la 2-a mondmilito, la pli nova ekfunkciis en 1995 (inter 1945-1995 malgranda elektra orgeno funkciis). Komence de la socialismo ŝtatiĝo okazis, sed la preĝejo kun la kontoro, biblioteko, arkivo, kunvena ĉambro kaj 2 pastraj loĝejoj restis ekleziaj posedaĵoj.
Preĝejo
La preĝejo estas navo, kiu finiĝas en plurlatera parto. Tie altiĝas la ornamriĉa predikejo, antaŭe estas la sakramenta tablo. Sur la muroj estas 5 vitraj pentritaj fenestroj fare de Miksa Róth. Kontraŭe situas la galerio kun la orgeno.
Kliptown
Kliptown estas kvartalo de la iama municipo de nigruloj en Soweto en Ĥaŭtengo, Sudafriko, je ĉirkaŭ 17 km sudoriente de Johanesburgo. La loĝantaro de Kliptown estas inter 38 000 kaj 45 000 (laŭ la retejo oficiala de Johanesburgo). Kliptown estas la plej antikva loĝeja kvartalo de Soweto, kaj estis konstruita por la unua fojo en 1891 sur tereno kiu formis parton de la bieno Klipspruit. La bieno estis tiel nomumita laŭ la klipspruit (rokaj torentoj) kiuj estas proksime. Ekde 1903 la zono estis la hejmo de la neformalaj setlejoj (kampadejoj de neleĝaj okupantoj), kaj la areo nun enhavas mikson de loĝejoj konstruitaj speciale de granda nombro de kabanoj kaj aliaj neformalaj loĝejoj kiuj formas la setlejojn Hani Chris kaj Dlamini. ​
Tielen
Tielen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Kropp-Stapelholm, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Kropp.
Teri Horváth
Teri HORVÁTH [horvAt], hungare Horváth Teri estis hungara aktorino. Ŝia edzo estis Gyula Konfár (pentristo).
Teri Horváth naskiĝis la 1929 en Rábatamási - mortis la  2009 en Budapeŝto.
Biografio
Teri Horváth akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en la sama urbo en 1952. Ŝi apartenis al diversaj teatroj, ekzemple en Teatro Madách kaj en Teatro Thália (Budapeŝto). Ŝi ricevis premion Kossuth en 1973, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn. Ŝi verkis 2 librojn.
Poix-Terron
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas pixien(ne)s.
Historia Centro de Tesaloniko
La Historia Centro de Tesaloniko estis establigita de la Urba Konsilio de Tesaloniko, la plej granda urbo en norda Grekio, en 1983 kaj okupis siajn nunajn sidejojn (la donaco de Anastasios kaj Ioulia Billis) en Ipodromiou Kvadrato ekde 1995.
La celo de la Centro estas kolekti, savi, registri kaj konservi presitan, skribitan kaj aŭdio-vidan materialon rilatantan al la historio de la urbo kaj de pli larĝa areo de Tesaloniko. Ĝi ankaŭ antaŭenigas kaj faciligas historian esploron rilatanta al Tesaloniko kaj serĉas al leviĝado de la intereso de fremduloj por la moderna urbo kaj ĝia historia pasinteco. Ĝi estas regita de Konsila Komitato komponita de distingindaj scienculoj.
La Centro konservis la Urban Arkivon klasifikanta ĝin kaj ankaŭ akiris nombron de privataj arkivoj post donaco aŭ aĉeto. Ĝi konstruis ankaŭ historian bibliotekon, konsistanta 4,000 librojn, 3,000 fotojn, 5,000 poŝtkartojn, afiŝojn, vidkasedojn kaj historiajn mapojn.
Ĝi eldonas sian esploran laboron per periodaj ekspozicioj ilustrantaj la historian kontinuecon de Tesaloniko kaj de la pli larĝa areo de Makedonio, organizas konferencojn kaj prelegan serion kaj gastigantajn eventojn organizitajn de aliaj institucioj kun rilataj interesoj. La Historia Centro ankaŭ produktas sciencan revuon sub la titolo Thessaloniki, enhavanta originalajn sciencajn artikolojn kaj librojn pri Tesaloniko kaj ĝia historio.
32899 Knigge
32899 Knigge estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la germana verkisto Adolph Freiherr von Knigge (1752–1796), kiu verkis romanojn, satirojn, dramojn kaj aŭtografiajn laborojn. Li tradukis italajn kaj francajn aŭtorojn en germanan. Lia plej bone konata verko estas Über den Umgang mit Menschen (1788 ; ankaŭ konata kiel Knigge) en kiu li donacis kolekton da maksimoj kaj preceptoj por bone edukata vivo.
Joannis ab Indagine
Joannis ab Indagine, Johannes Indagine aŭ Johann Rosenbach von Hagen (ĉ. 1467 - mortis la 27-an de marto 1537) - germana astrologo, spertulo pri aŭgurado, kiromancio, divenado laŭ la vizaĝo kaj kapo. Monaĥo, naturfilozofo kaj teologo el la ordeno de kartuzianoj, mallonge dekano en Frankfurto ĉe Majno, dum plimulto da jaroj paroĥestro en Steinheim (Vestfalio).
Dum libera tempo okupiĝis pri astrologio kaj aŭgurado. Adepto de la natura astrologio, la scienco pri observado de la ĉielo kaj prognozo de la situo de ĉielaj korpoj. Pri stelo-divenado, t.e. aŭgura astrologio havis ambiguan rilaton, plejparte skeptikan, kion pruvis precipe en Introductiones apotelesmaticae in Pchysjognomiam, Astrologiam naturalem, Complechiones chominum, Naturas Planetarum (1522, la lasta latina eldono en 1672). Tiu ĉi titolo, kun pluraj aliaj, laŭ decido de la papo Paŭlo la 4-a en 1559 trafis al la listo de malpermesitaj libroj. Pro tio, ke oni akceptis influon al la homo de aliaj fortoj ol la diaj. La papa decido kontribuis, malgraŭ liaj intencoj, al populareco de la aŭtoro, precipe inter alikredantoj. Liaj latinlingvaj verkoj estis tradukitaj al multaj lingvoj, precipe al la germana, sed ankaŭ la franca kaj la angla kaj plurfoje reeldonataj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj.
Géza Szénási
Géza Szénási [sEnAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szénási Géza estis hungara ĉefprokuroro, ambasadoro.
Géza Szénási naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Szénási doktoriĝis el ŝtatscienco en Reĝa Universitato Péter Pázmány en 1943. Post fino de la milito li estis policano kaj aliĝis al la komunistoj. En 1951 li akiris plian fakdiplomon, poste li estis juristo en ŝtata entrepreno. Post fiasko de la Hungara revolucio de 1956 li tuj aliĝis al la Hungara Socialista Laborista Partio, poste li estis la ĉefa prokuroro 19 jarojn, poste ekde 1975 li estis ambasadoro en Sofio ĝismorte. Li ricevis premiojn inter 1948-1960.
Donald P. Pray
Donald P. PRAY (naskiĝis en 1949) estas usona amatora astronomo, Li observas elde la Observatorio de Carbuncle Hill en Coventry (Rod-Insulo, Usono).
Li partoprenis al la malkovroj de multenombraj asteroidaj satelitoj.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris tri asteroidojn en 2000 kaj 2001.
La asteroido 35364 Donaldpray estis nomita en lia honoro.
Nandrin
Nandrin (france: [nanDREJN]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Saint-Séverin, Villers-le-Temple kaj Yernée-Fraineux apartenas al Nandrin, la ĉefa municipo.
Batalo de Atlantiko
La Batalo de Atlantiko estis la plej longdaŭra konstanta militkampanjo en la Dua Mondmilito, daŭra el 1939 ĝis la malvenko de Germanio en 1945. Ties komenco estis la ŝipa blokado de Germanio, anoncita la tagon post la deklaro de la milito, kaj la sekva kontraŭblokado fare de Germanio. Ĝi havis pinton el mezo de 1940 al la fino de 1943. La Batalo de Atlantiko kontraŭigis la U-Boote aŭ Unterseeboot kaj aliajn militŝipojn de la Kriegsmarine (germana ŝiparmeo) kaj aviadilojn de la Luftwaffe (germana aerforto) kontraŭ la Kanada Mararmeo, la Brita Mararmeo, la Usona Mararmeo, kaj la komerca ŝiparo de la Aliancanoj. La konvojoj, venantaj ĉefe el Nordameriko kaj ĉefe irantaj al la Unuiĝinta Reĝlando kaj al Sovetunio, estis protektitaj ĉefe de la britaj kaj kanadaj ŝipaj kaj aeraj fortoj. Tiuj fortoj estis helpitaj de ŝipoj kaj aviadiloj de Usono el la 13a de Septembro, 1941. La germanoj estis aligitaj de submarŝipoj de Itala Reĝa Ŝiparmeo (Regia Marina) post la eniro de Italio kun la aksaj aliancanoj en la milito la 10an de Junio, 1940.
Kiel insula lando, Unuiĝinta Reĝlando estis ege dependa el importitaj varoj. Britio postulis pli ol unu miliono da tunoj de importita materialo por semajno por kapabli survivi kaj lukti. Esence, la Batalo de Atlantiko estis tuna milito: la Aliancanoj estis luktantaj por liveri al Britio kaj la Akso klopodis nuligi la fluon de la komerca ŝiparo kiu ebligis ke Britio tenu la luktadon. El 1942 antaŭen, la germanoj ankaŭ klopodis eviti la preparadon fare de aliancanaj liveroj kaj ekipado en la Britaj Insuloj por la invado de okupita Eŭropo. La venko super la minaco de la U-Boote estis necesa kondiĉo por haltigi la germanojn.
Gloriosa (Erfurto)
La Gloriosa (kun plena nomo: Maria Gloriosa) estas sonorilo en la meza turo de la Katedralo de Erfurto.
Batalo de Atlantiko
La rezulto de la batalo estis strategia venko de la Aliancanoj — kaj la Germana blokado malsukcesis — sed je granda kosto: 3,500 komercaj ŝipoj kaj 175 militŝipoj estis sinkitaj kontraŭ perdo de 783 U-boataj submarŝipoj.