cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Virinoj
En la virina monda ĉampionado ĝis nun nur sep teamoj iĝis ĉampionoj. La teamo de Sovetunio ĝis 1990 kaj pli poste Rusio, de Japanio, Ĉinio kaj Kubo dominis la turnirojn, ĝis en 2002 unuafoje la teamo de Italio sukcesis eniri tiun grupon de plej bonaj teamoj. En 2006 kaj 2010 venkis la rusinoj, ambaŭfoje en preskaŭ samforta finala matĉo kontraŭ la teamo de Brazilo. La virinoj el Sovetunio gajnis la tri unuajn turnirojn. Pro la avantaĝo konkursi "hejme" en la ĉampionado de 1962 en Moskvo, ŝajnis probable ke ili ankaŭ atingos la kvaran ĉampionecon, sed fine ilin venkis la teamo de japaninoj. La azianoj defendis la ĉampionan titolon en 1967 en sia lando, sed tiam la granda konkuranta sovetunia teamo ne partoprenis. Nur en 1970 la du teamoj rerenkontiĝis kaj ĉi-foje gajnis tiu de Sovetunio. Sed en la sekva turniro denove venkis la japaninoj.
En 1978 surprizis juna teamo el Kubo kaj venkis ĉiujn rivalajn teamojn. Tiu ĉampionado estis la unua signifa volejbala titolo por teamo de ekster Eŭropo kaj Azio. Komence de la 1980-aj jaroj nova azia teamo iĝis monde signifa: la teamo de Ĉinio gajnis la ĉampionadojn de 1982 kaj 1986. Kvar jarojn pli poste la teamo denove estis en la finala matĉo, sed tie malvenkis kontraŭ la teamo de Sovetunio en ties lasta partopreno en monda ĉampionado.
Post la surpriza ĉampioniĝo de 1978 la kubaninoj havis agreseman volejbalan stilon, per kiu ili dominis la 1990-ajn jarojn. Sub gvido de Regla Torres, Mireya Luis kaj Regla Bell ili gajnis la ĉampionecojn de 1994 kaj 1998. En tio ili venkis kaj kontraŭ la longe sukcesaj teamoj kaj kontraŭ la nove mondgrava teamo de Brazilo.
En 2002 la teamo de Ĉinio ne sukcesis pravigi sian gvidan rolon kaj en la duonfinalo malgajnis kontraŭ la italinoj. La eŭropanoj sekve en la finala matĉo venkis kontraŭ la teamo de Usono. En Japanio la itala teamo kvar jarojn pli poste estis venkata pere de la nova ĉampiono Rusio kaj malantaŭ la teamoj de Brazilo kaj de Serbio plus Montenegro nur atingis la 4-an pozicion. La rusa teamo sekve unuafoje post la disfalo de Sovetunio kaj post tri 3-aj pozicioj sinsekve atingis la ĉampionan titolon. En 2010 la rusinoj - denove en finala matĉo kontraŭ la brazilaninoj - sukcese defendis la ĉampionan titolon.
Rezultoj de ĉiuj virinaj teamoj
Stato: fine de 2022
Rojbos-arbusto
La rojbos-arbusto (Aspalathus linearis) estas planto el la familio de la Fabacoj (Fabacae). La planto nature troviĝas en la finboso en la cirkaŭaĵo de Cederberg (Sud-Afriko). La specio estas kultivata por la preparo de trinkaĵo iomete simila al teo. Ekde ĉ. 1930 la planto estas kultivata por tiu celo. La folioj de la planto estas plukitaj, pistitaj kaj metitaj sub la suno por oksidiĝi. Dum la lasta fazo ili ekhavas ruĝflavan koloron.
Kontraŭe al vera teo, rojboso ne enhavas kafeinon kaj preskaŭ neniom da tanino, kiu en ordinara teo respondecas por la iomete amara gusto. Tamen ĝi enhavas antioksidantojn (interalie vitaminon C), kalcion, feron. La trinkaĵo estas leĝere malstreĉa kaj taŭga por trinki antaŭ ekdormi. Ĝi ankaŭ helpas kontraŭ diversaj malsanoj, kiel alergia rinito, astmo, alergioj, stomakomalhelpoj, aknoj kaj ekzemo. En Sud-Afriko oni donas malvarman rojbos"teon" al beboj kiuj havas intestokramfojn.
NGC 5957
NGC 5957 (aliaj indikoj — UGC 9915, MCG 2-40-4, ZWG 78.18, NPM1G +12.0436, IRAS15330+1212, PGC 55520) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pusztazámor
Pusztazámor (pustazAmor) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Budaörs.
Situo
Pusztazámor situas en valo, laŭ flankovojoj. Érd troviĝas je 14, Budaörs je 25, Budapeŝto je 31 km-oj.
Historio
Arkeologoj trovis restaĵojn el la bronzepoko kaj de la avaroj. La vilaĝo senhomiĝis dum la turka erao, tial poste la vilaĝo portas la nomon pusto. Post fino de la turka erao alvenis hungaroj, slovakoj kaj germanoj, kiuj refondis la vilaĝon, tamen vorto "puszta" restis en la loknomo.
Ranko Popović
Ranko Popović (n. ) estas serba futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Oita Trinita, FC Tokyo kaj Cerezo Osaka.
Randogne
Randogne estas komunumo en la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 4201 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Linio Hankyū-Kōyō
Linio Hankyū-Kōyō (japane: 阪急甲陽線 [Hankjū Kōjō-sen], angle: Hankyu Kōyō Line) estas linio de la fervojo reto Fervojo Hankyū en Kinki-regiono, Japanio.
Randogne
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,88 km², de kiuj 27,8% estas kovritaj de arbaro, 29,3% servas por agrikulturo kaj 12,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Randogne limas en nordo al Lenk en Simme-Valo, en oriento al Mollens, en sudoriento al Venthône, en sudo al Sierre, en sudokcidento al Montana, en okcidento al Lens, kaj en nordokcidento al Icogne.
Historio
La unua dokumenta mencio de Randogne datiĝas el la jaro 1224 kiel Randonni. Dum mezepoko Randogne apartenis al la episkopa Subvoktejo Sierre, el kiu fariĝis sub la malnova valeza reĝimo la regiono Noble Contrée, kies superan trionon formis Randogne kaj Mollens. En la jaro 1578 Randogne al si donis civitajn statutojn. Post la fino de la malnova reĝimo en la jaro 1839 post longaj disputoj fariĝis la civitanaroj Randogne kaj Mollens, kiu en la jaro 1851 fariĝis memstaraj komunumoj.
Federacio Internacia de Volejbalo
La Federacio Internacia de Volejbalo (Fédération Internationale de Volleyball, FIVB) estas la monda asocio de ĉiuj naciaj sportaj organizaĵoj pri volejbalo (resp. flugpilkado) kaj plaĝa volejbalo (resp. plaĝa flugpilkado). Ĝi interalie ĉiun kvaran jaron organizas la Mondan Ĉampionadon pri Volejbalo, kiu trovigas al unu el la naciaj teamoj la titolon de monda ĉampiono de vira respektive virina flugpilkado. La federacio fondiĝis en 1947, kaj ĝia sidejo ekde la jaro 1984 troviĝas en la urbo Laŭzano de Svislando.
Profilo kaj historio
La fonda kongreso okazis inter la 18-a kaj 20-a de aprilo 1947 en la Granda Hotelo de Parizo, post kiam pluraj eŭropaj naciaj asocioj pri volejbalo instigis fondon de internacia federacio. La fondon partoprenis asocioj el 14 nacioj de kvin kontinentoj. La unua prezidanto iĝis la franco Paul Libaud. Parizo ankaŭ estis la unua federacia sidejo. Sian unan celon la federacio atingis du jarojn pli poste, kiam okazis la unua Monda Ĉampionado pri Volejbalo, tiam nur pri viraj teamoj. Turniro por virinaj teamoj unuafoje estis en 1952.
Kiam la Internacia Olimpika Komitato (IOK) en 1964 enprenis volejbalon en la programon de la Someraj Olimpikoj, 89 naciaj asocioj estis membroj de la internacia federacio FIVB. En 1969 estis enkondukita la turniro pri la Volejbala Mondpokalo, kiu ekde 1991 estas kvalifikiĝo por la sekvajara Somera Olimpiko.
Post kiam la meksikano Rubén Acosta Hernandez en 1984 transprenis la taskon de prezidanto de Paul Libaud, la federacio translokiĝis al Lozano kaj intensivigis la strebojn pri mondvasta disvastiĝo de volejbala sportado. Inter la tiucelaj iniciatoj estis la enkonduko de ĉiujaraj turniroj por viroj kadre de la Volejbala Monda Ligo (angle Volleyball World League) ekde la jaro 1990 kaj por virinoj kadre de la Volejbala Monda Granda Premio (angle Volleyball World Grand Prix) ekde la jaro 1993. Aliaj tiucelaj paŝoj estis la enpreno de plaĝa volejbalo en la programon de la Someraj Olimpikoj en 1996 kaj iuj ŝanĝoj en la regularoj, kiuj celis plialtigi la publikan intereson en turniraj matĉoj. En junio 2008 Rubén Acosta Hernandez demisiis el sia posteno; nova prezidano iĝis la ĝistiama vicprezidanto Ŭei Ĝiĵong el Ĉinio.
Laŭ la stato de somero 2020 en la internacia federacio membras 222 naciaj asocio - ĝi sekve laŭ tiu stato estas la sporta federacio kun plej da naciaj membroasocioj.
Taskoj
La precipa tasko de la federacio estas la supervido de ĉiuj formoj de volejbalo kaj plaĝa volejbalo. La federacio unuavice koncentriĝas pri la tutmonda planado kaj organizado de internaciaj volejbalaj eventoj. En tio ĝi proksime kunlaboras kun aliaj internaciaj organizaĵoj kiel la Internacia Olimpika Komitato. La monda federacio fiksas la regularojn pri kvalifikiĝoj kaj internaciaj turniroj kaj krome decidas pri pli specifaj temoj kiel teamaj prezentoj kaj reguloj pri interŝanĝoj de temanoj dum matĉoj.
La federacio organizas la sekvajn turnirojn:
Krome la federacio ankaŭ partoprenas en la organizado de pluaj eventoj de internacia signifo, ekzemple kvalifikigaj turniroj por la Someraj Olimpikoj kaj por la Mondaj Ĉampionadoj.
Per kunlaboro kun amaskomunikilaj partneroj kaj sponsoroj la federacio penas subteni la tutmondan diskonatiĝon kaj disvastiĝon de la sporto volejbalo. Interalie en mondaj regionoj, kie la sporto ankoraŭ ne estas aparte populara, instaliĝas volejbalaj centroj, kaj aparte en tiaj regionoj, turniroj ne atingantaj internaciajn standardojn de la federacio, estas organize subtenataj.
Organizado
La federacio havas ampleksan organizan strukturon. Parto de tiu strukturo estas administra estraro (angle nomata board of administration), ekzekuta komitato kaj pluraj komisionoj kaj konsilioj, kiuj traktas apartajn temojn kiel medicino, arbitraciado, turniroj kaj financoj.
La federacio estas la tegmenta strukturo de kvin kontinentaj konfederacioj:
Al ĉiu kontinenta konfederacio kompreneble apartenas la koncernaj naciaj asocioj.
Chitignano
Najbaras la komunumoj.
ISO 3166-2:GE
ISO 3166-2:GE estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Kartvelion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas GE, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Kartvelio. La dua parto estas du literoj. Estas difinitaj kodoj por la ĉefurbo, naŭ regionoj kaj du aŭtonomaj respublikoj.
Imre Pattantyús-Ábrahám
Imre Pattantyús-Ábrahám [patantjuŝ-], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pattantyús-Ábrahám Imre estis hungara inĝeniero, profesoro. Lia frato estis Géza Pattantyús-Ábrahám. Inter la studentoj lia mallonga nomo estis Patyi [patji].
Imre Pattantyús-Ábrahám naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Illava (nuntempa Ilava en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Imre Pattantyús-Ábrahám akiris diplomon en akademio de Selmecbánya en 1917, sed li ankaŭ batalis 3 jarojn en la 1-a mondmilito. En 1917 li edziĝis, baldaŭ li havis 4 gefilojn. Post la diplomo li instruis, sed en 1919 li rifuĝis al Sopron pro la ĉeĥa okupado. Post la instruado en Sopron ekde 1924 li instruis en altlernejo en Miskolc. En 1927 li estis nomumita ordinara profesoro, en 1931 dekano. Post 3 jaroj li forlasis la instruadon kaj li akiris altan postenon en metalurgia fabriko. Dum la nazia erao li rifuzis la ordonon pri translokiĝo de la fabriko. En 1949 li forlasis la industrion kaj li daŭris la instruadon en Miskolc, la altlernejo ricevis la statuson universitato iom poste. Li estis dekano, en 1952 li kandidatiĝis. Li ricevis premiojn en 1948, 1953, 1954.
Esperanto-Junularo de Svislando
Esperanto-Junularo de Svislando (mallongigo EJS) estis jure sendependa junulara organizaĵo de Svisa Esperanto-Societo. Ĝi estis fondita en 1953. En la 1970-aj jaroj ĝi ŝanĝis sian nomon al Svisa Esperanto-Junularo (mallongigo SEJ) kaj fariĝis landa sekcio de TEJO. Ĝis 1978 EJS respektive SEJ organizis ĉiujarare la Skiferiojn en Adelboden. La motoroj de EJS estis Claude Gacond, Bruno Graf, Max Abegg kaj aliaj. En 1956 EJS organizis la unuan svisan Esperanto-junularan semajnfinon en Soloturno.
Ĝis 1960 EJS eldonis la organon La Juna Voĉo, kies redaktoro estis Max Abegg.
En la 1980-aj jaroj SEJ travivis krizon pro generaciŝanĝo. SEJ en tiu-tempo estis aktiva praktike nur en Romandio. La tiamaj gvidantoj Andreas Bickel kaj François Mottet pasis sian aĝlimon, dum venis novaj fortoj en Alemanio. En 1979 al SEJ aliĝis Dietrich Michael Weidmann, kiu sekve tuj reprezentis SEJ en la komitato de TEJO. Sub li en Alemanio kreiĝis novaj aktivecoj. Tamen la kontaktoj kun la malnovaj aktivuloj en Romandio apenaŭ ekzistis, kaj tiel en somero 1981 en neregulkonvena kunsido Andres Bickel kaj François Mottet deklaris la malfondon de SEJ. Dietrich Weidmann tion eksciis per telegramo dum li reprezentis SEJ-on en la komitatkunsido en Oaxtepec en Meksiko. Tuj post sia reveno Weidmann kun Ueli Haenni, Chantal Gacond refondis la junularan Esperanto-organizaĵon en Svislando, oni tamen decidis ne kontesti la malfondon de SEJ, sed krei jure novan organizaĵon elektante la nomon Junularo Esperantista Svislanda, kiu donis la pozitivan mallongigon JES.
Takeo Matsuda
Takeo Matsuda (松田 岳夫, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Tokyo Verdy kaj Gainare Tottori.
(11586) 1994 UA2
(11586) 1994 UA2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
NGC 5958
NGC 5958 (aliaj indikoj — UGC 9909, MCG 5-37-3, ZWG 166.9, IRAS15327+2849, PGC 55494) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
10274 Larryevans
10274 Larryevans estas malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Chiusdino
Chiusdino estas komunumo de Italio.
La abatejo Sankta Galgano estas ruino de iama abatejo proksimume 35 kilometrojn sudokcidente de Sieno sur la teritorio de la komunumo Chiusdino.
Animo de la mondo
La Animo de la mondo (plejkonata en la latina lingvo kiel Anima Mundi) estas filozofia termino uzita ĉe la novplatonistoj por indiki la vitalecon de la naturo, similigita al unusola vivanta organismo: ĝi reprezentas la unuigintan principon, el kiu prenas formon la unuopaj organismoj, kiuj, spite de dividiĝo kaj diferenciĝo, po laŭ siaj specifeco, rezultas tamen ligitaj inter inter si pere de komuna universala animo.
Ĝenerala priskribo
Tiu konceptado ŝajnas naskita ĉe la komenciĝo de la homaro, kaj kvankam esence origininta el orientaj filozofioj. Ĝi estis karakterizo de paganismo aŭ de animismaj religioj, laŭ kiuj ĉiu realo, ankaŭ se aspekte senanima, entenas spiritan enaĵon, kunligitan kun la animo de ĉio. En la politeismo la diaĵoj estis personigitaj esprimoj de tiuj fortoj aŭ energioj de la naturo, kaj imagitaj en ĝi imanentaj. La Anima Mundi troveblas esence en la multfacetaj esprimoj de mistikismoj.
Kompare kun tiu koncepto, la procedo de la animo de la mondo rezultas tute renverse: laŭ novplatonismo, la vivo ne agadas per asemblado de unuopaj partoj ĝis alveni al organismoj plievoluiĝintaj kaj inteligentaj, sed male ĝi startas el unueca kaj inteligenta principo el kiu prenas formon plantoj, bestoj kaj homaj estuloj. Okazas ke el tiu universala principo ke eblas kompreni la unuopajn elementojn de la naturo, ne male.
La Animo de la mondo en Okcidento
Platono en Timeo, dialogo pri kosmologio, estis inter la unuaj kiuj parolis pri la Animo de la mondo, heredinte tiun koncepton el mezorienta orfeismo kaj el pitagoraj tradicioj. Laŭ Platono la mondo estas speco de granda besto, kies vitaleco estas subtenata de tiu animo, inokulita de la Demiurgo, kiu ĝin modlas startante el la fundamentaj kvar klasikaj elementoj: fajro, tero, aero, akvo.
”Tial laŭ probabla tezo, necesas diri ke tiu mondo vere naskiĝis kiel vivanta estaĵo dotita per animo kaj inteligento danke al la dia Providenco.” (Timeo, ĉap. VI, 30 b.)
Platono energie batalis kontraŭ la atomismo de Demokrito, ĝispunkte ke mem projektis cindrigi liajn verkojn.
La koncepto pri Animo de la mondo trovis sekve sian similulon en la Logos de stoikismo, konceptita laŭforme de imanenta dieca ĉeestaĵo en la eventoj de la mondo, nome kiel συν-παθεία (syn-pathèia), sento de kompato kiu kunigas la supernaturan sferon kun tiu homa; pro tio ĉiu evento, ankaŭ la plej malgranda, resaltas en ĉiu alia.
Ĝi poste estis farita propra ĉe la pensfluoj gnostikaj, esoteraj kaj hermentikismaj de la periodo helenisma; fariĝis fine centra temo en al filozofia sistemo de Plotino kiu ĝin identigis kun la tria hipostazo en emanada proceso el la Unuo. La homa animo estis de konceptita kiel havanta du naturajn inklinojn: unuflanke ĝi direktiĝas al la sfero de la inteligenteco, aliflanke ĝi altiriĝas al la malalto, nome al la mondo, dispeliĝante en la multoblo de la individuaj animoj (poluitaj de la materio), konstituante tiel ilian vitalan fundamenton
Laŭ Plotino, la ”simpleco” estas tio kio staras ĉe la bazo de la vivo. Vivanta estaĵo ne povas esti similigita al asemblaĵo de pluraj eroj, ĉar se ĝi estus dispecigita ĝi mortus: se ankaŭ ĝin oni rekonigus, ĝi ne rericevus la vivon. Tio okazas pro tio ke la animo de organismo estas io plia ol siaj kunigitaj partoj: ĉiu organismo estas unuaĵo, nedividebla tutaĵo, io ekesterordinare simpla kvankam unuavide kunmetaĵo. Tiu “simpleco” kiu staras ĉe la bazo de la kunmetaĵo ne povas esti materia konsistaĵo, ĉar kiu ajn objekto surspace etendita povas esti ja jes pensita duondividita, kvankam fakte oni ne sukcesus ĝin rompi. La vivo, laŭ Plotino, naskiĝas ne el atomaj kombinaĵoj al ĝi eksteraj, sed el principo, simpla kaj senmateria: ĝuste la animo! La plureco de animoj ĉeestaj en la mondo estas siavice komprenebla nur allasante ke ĉiuj havas komunan originon. Laŭlogike, fakte, ne povas ekzisti diversaj “Unuoj”, ĉar ili ne estus diversaj sed multaj. La unueco kiu staras ĉe la bazo de la animoj devas esti, do, la sama por ĉiuj. Tiu unuaĵo estas la Animo de la mondo, kiu siavice fariĝas vehiklo de la platonaj ideoj en la organismoj, tiamaniere konstituante la racion formantan ilian logoson, simile al genetikaj ecoj de individuo (aŭ al la aristoteka koncepto de “Entelekio”).
'''“El ĉio tio dirita rezultas ke ĉiu estaĵo loĝanta en la universo, laŭkvalite de sia naturo kaj situo, kontribuas al la formiĝo de la universo per sia agado kaj sentado, sammaniere laŭ kiu unuopa animaĵo kooperas kun la organismo de sia tuto, liverante tiun servon postulitan de siaj rolo kaj funkcio. Ĉiu ero, krome, donas el siaĵo kaj ricevas aliaĵon, laŭ la akceptemo konsentita.”'.(Plotino, Eneadoj'', IV, 4, 45).
La tuta sistemo de Plotino trovas fine kompletan organikecon en la postulo de la absoluta Unuo transe de la ideoj mem. Al tiu transcenda kaj nepridirebla, ne eksplikebla per vortoj, principo oni povas kuniĝi nur en la mistika ekstazo.
Spite de lia monisma vidpunkto, en la Animo de la mondo postulita de Plotino (kaj proprigita de la sinsekvaj filozofoj) daŭrigis pluesti la diaĵoj de pagana politeismo, propraj de la helena mitologio, kiuj ne estis viditaj kontrastaj kun la Unuo, estante eĉ ili esprimoj de la sama naturo. La Unuo restis en si mem transcenda dum la unuopaj diaĵoj estis konceptitaj kiel imanentaj al la kreaĵaro kaj partoprenantaj en la Animo de la mondo (monisma politeismo).
Dum Mezepoko
La plotina doktrino, elpurigita de la ĵus menciita pagana aspekto, facile povis esti absorbita de Kristanismo, kiu analoge, startinte el spirita vidpunkto de la realo, vidis la originon de la vivo en principo unueca kaj inteligenta. Malsame ol Plotino, tamen, laŭ kiu la Animo de la mondo senscie generas estaĵojn similajn al si, laŭseme fluigante sian propran energion ĝis al la organismoj laŭgrade malsuperaj kaj malpli evoluintaj, kristanismo ĝin vidas en teleologia kaj kreisma optiko. Ankaŭ la kristana koncepto, tamen, restas radike antiteza al mekanikismo: en la Biblio la homa estulo, la plej evoluinta inter la vivuloj, estas kreita laŭbilde kaj simile al Dio mem. Ĉe la origino, do, ne age staras la materio, sed la Spirito; la vivo kreita entenas jam ĉion: la malsuperaj kaj superaj estaĵoj ĝis al la plej inteligenta.
La principo kiu pli alproksimiĝas al tiu de la Anima Mundi estis la Sankta Spirito (konceptata tamen ne laŭ vakua formo, sed kiel vera kaj propra persono, la tria Persono de la Sankta Triunuo ĉar (metafore dirite) vitala blovo kiu “blovas” kie li volas laŭ plena aŭtonomio. Se la vitaleca aspekto ŝajnas reaperi en la Evangelioj kiam tie kie Jesuo adresiĝas al la elementoj de la naturo (ekzemple, al la plantoj aŭ al la vento aŭ al la lago kiel al realaĵoj konsciaj kaj obeantaj, oni vidas ke temas pri metaforaj ordonoj ĉar ankaŭ ili estas surmetitaj al la povo de Dio: estas Dio kiu fleksas la naturon. Sume, en kristanismo la koncepto kaj real ''Animo de la mondo surdorne kuŝas.
La centreco de la “Animo de la mondo” trapenetris aparte aŭgustenismo precipe pro la komentario pri la Timeo de Kalkidio kiu atribuis al tiu animo “racian senkorpan naturon. Spuroj de tiu koncepto troviĝas en Boecio, Dionizio la Areopagano kaj en Skoto Eriugena. En la 12-a jarcento Abelardo ĝin identigis kun la kristana Sankta Spirito. Plue ĝi fariĝis amata ĉevaleto de la Skolo de Chartres, kiel en Teodoriko kaj Vilhelmo el Conches, kiuj instruis la imanenton de la spirito en la Naturo, konceptante tiun lastan kiel tuton organikan kaj sendependan, objekton de apartaj studoj, nome neligitaj al la teologio.
Akceptante, do, la imanenton de la Universala Animo en la Naturo, la filozofoj de Chartres ekmarŝis en la direkton de panteismo de la kreitaĵaro: pro kio ili estis kritikataj ankaŭ pro religiaj motivoj. Samtempe Tomaso de Akvino parolis pri Anima Mundi, kaŭzo de la naturo ne ĝin identigante kun la mundo.
Dumrenesance
Epoke de la renesanco dum kiu oni travivis novan sezonon de novplatonismo, la nocio pri Anima Mundi spertis apartan fortunon, legiĝinte al la elementoj magiaj, alkemiaj kaj hermetikismaj propraj de la renesanca filozofio, frukto de la menso de filozofoj kiel Marsilio Ficino kaj Johano Piko de la Mirandolo. Oni penadis en la serĉado de la ŝtono de la saĝuloj por kiun produkti necesis la disponeblecon de la Granda universala aganto, aŭ ĝuste de la animo de la mondo, alivorte dirita «Azoto», (kabala akronimo) kiu aludis la astran dian lumon je kiu ĉiu elemento ekzistanta estus trapenetrita.
La tuta universo estis tiam konceptata kiel vivanta organismo, popolita de ĉeestaĵoj aŭ vitalaj fortoj. La novplatonisma vidpunkto, kunigita al tiu kristana, konsentadis vidi organike kunigitaj la diversajn kampojn de la realo danke al la amo kiun Dio radias en la kosmo ĝin vivigante. La amo de Dio, tiel, estis situigita kiel fundamento de la geometria ordo de la mondo. La akordo inter spirito kaj materio, ĉielaj eventoj kaj teraj, ĉar esprimoj de la sama vitala principo, kuntrenis al pli granda konfido en la astrologio kaj en la ebleco antaŭvidi la estonton pere de horoskopoj. Tiuj estis konceptitaj je la servo de la homo kiu interesiĝas pri la estonteco kaj intencas aktive interveni en la fluo de la eventoj por ilin ŝanĝi.
En tiu kultura etoso emerĝis, en iuj kazoj, novaj paganstilaj tendencoj en kiuj la koncepto animismaj kaj imanentismaj de la spirito povis kunvivi kun la transcenda aspekto de la kristana Dio per la anstataŭo de la paganaj diaĵoj kun anĝeloj aŭ protektantaj sanktuloj, po komisiita per “jurisdikcio” sur aparta aspekto aŭ elemento de la realo, kiu estas tute animita de ili.
En la 16-a jarcento, la vitalisma koncepto pri Animo de la mondo eksurfacis precipe en katolika monaĥo Giordano Bruno, kiu imagis Dion tiom imanenta al la naturo ke Li identiĝis tute (in toto aŭ panteisme kun tiu lasta; en dominikano Tommaso Campanella, laŭ kiu ĉiuj elementoj de la realo estas sentoprovizitaj, aŭ posedas psikologian konscion (sensismo).
En la sinsekvaj jarcentoj, spite de ĝia spontana malkreskiĝo, ĝi tamen estis obstaklita de la mekanikismo kaj newtona scienco, al kiu en la 17-jarcento oponis, en Germanio, precipe Goethe.
De romantikismo al la 20-a jarcento
Ankaŭ Schopenhauer, kvankam konscie, utiligis la saman novplatonisman koncepton pri “animo de la mondo”. Laŭ li, fakte, la unuopaj animoj de la individuoj estas esprimoj de unika Volo de vivo, kiu agas tamen laŭ ne konscia maniero, kaj nur el la homo ĝi povas fariĝi konscia pri si mem. Dum laŭŝajne la individua mi estas disigita el la alaj kaj puŝata al egoisma agado, malsupre la “vualo de maja” la animoj estas reale ĉiuj unuiĝintaj formigantaj unikan grandan animon.
Plue en Henri Bergson (filozofo de la unua duono de la 20-a jarcento, la vitalismo estas kontraŭmetita al mekanikismo. Bergson revenas, fakte, aserti ke la biologia vivo, kiel cetere la konscio, ne estas simpla agregaĵo de kombinitaj elementoj, eventuale reproduktebla artifike. La vivo, male, estas kontinua kaj senĉesa kreiĝo kiu naskiĝas el principo absolute simpla, nek laŭvole reefektigebla, nek aranĝebla startante el io alia.
La Anima mundi reelmergiĝis en liteturaj verkistoj kiel en la itala Gabriele D'Annunzio en kiu superregis anhelo al la unuiĝo panika kun la universo pere de estetika kaj sensa pri la belo
La Animo de la mond estas postulita ankaŭ de la psikologia doktrino de Carl Gustav Jung, en la nocio pri kolektiva nekonscio. Sekve, ĝin oni trovas en certaj aspektoj de la fenomeno religieca New Age.
Judismo
En la juda tradicio, kun okulo precipe al la kabalo, kie multas la konceptoj afinaj al tiuj filozofiaj, ne troviĝas la koncepto pri Anima mundi, kvankam tio ŝajnas deduktebla el la fakto ke la homo, kiu devas perfektiĝi en ĉi tiu mondo, fine atingos la spiritecon ĉe Dio postmorte, trans la la korpeco kaj materieco: tiu stato, kiun povas esti ĝuata jam en ĉi tiu mondo en la estonta mesia regno, laŭ iuj (inter ili “Chaim Luzzatto”) iumaniere korespondus al la koncepto pri Animo de la mondo. Tamen, tiu koncepto kuŝus inter dornoj antaŭ la konvinko ke la mondo estas kreita el nenio, en ĉiu ĝia flanko, kaj direktata de Dio tute elekstere de la kreaĵaro.
En Oriento
Paralele kun la formoj per kiuj evoluiĝis en la okcidenta civilizo, la koncepto pri la Animo de la mond similmaniere formiĝis ankaŭ en oriento, en la aziaj religioj: en budhismo, taoismo kaj hinduismo, kie analoge superregis la ideo ke la universo estas animita de “forto” definitiva kaj unueca:
Strande
Strande estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Dänischenhagen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Grasvosta skorpio
La grasvosta skorpio aŭ Androctonus aŭ androktono estas la komuna nomo, donita al skorpioj de la genro Androctonus, kiu estas la plej danĝera grupo de la skorpiospecioj de la mondo. Ĝia familio estas Butedoj. Ili vivas ĝenerale en la duonsekaj aŭ sekaj regionoj de la Mezoriento kaj Afriko. Ili estas mezgrandaj skorpioj, ekhavante longon de 10 cm.
Ilia komuna nomo estas derivita de ilia klare grasa metasomo aŭ vosto, dum la latina nomo originas de la greka kaj signifas "viromurdinto". Ilia veneno enhavas potencajn neŭrotoksinojn kaj estas aparte mortiga. Pikoj de la specioj estas konataj kiel kaŭzantoj de pluraj homaj mortoj ĉiun jaron. Pluraj farmaciaj firmaoj produktas kontraŭvenenon por traktado de venenigo fare de Androctonus.
Vivejo
Grasvostaj skorpioj vivas ĝenerale en Norda kaj Okcidenta Afriko, la Proksima Oriento kaj orienten al la Hindukuŝa regiono. Landoj kie specioj de grasvosta skorpio vivas, inkludas: Maroko, Alĝerio, Tunizio, Libio, Egiptio, Togo, Israelo, Hindio, Libano, Turkio, Jordanio, Saud-Arabio, Jemeno, Omano, Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj, Kataro, Kuvajto, Irako, Irano, Afganio, Barejno kaj Pakistano.
Taksonomio
Specioj:
La specioj A. amoreuxi kaj A. australis estas vendataj kaj troveblaj en kaptiteco, en terarioj.
Vyklice
Vyklice (germane Wiklitz) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Chabařovice en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝis proksimume 2 km sude de Chabařovice.
Vyklice situis en katastra teritorio Vyklice kun areo 4,20 km2.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1239.
La teritorio de la eksa Vyklice hodiaŭ situas sur fundo de okcidenta parto de lago Milada, kiu estiĝis pro inundigo de brunkarba subĉiela minejo Chabařovice. En la jaro 1982 Vyklice estis likvidita pro minado de karbo.
En la jaroj 2000–2010 ekzistis klopodoj renovigi la pereintan vilaĝon. La klopodo renovigi la pereintan vilaĝon estis verŝajne "sepultita" pro decido de ofico Báňský úřad, kiam parceloj, sur kiun Nové Vyklice devis situi, ne eblis uzi por konstruado, ĉar estas sub ili ŝtata rezervo de karbo. La eksaj loĝantoj de Vyklice jam tiam rezignis pri la klopodo renovigi la vilaĝon.
Unio de Demokratoj por la Respubliko (Francio)
La Union des Démocrates pour la République (france, en Esperanto "Unio de Demokratoj por la Respubliko", mallonge UDR) estis gaŭlisma politika partio de Francio, kiu fakte ekzistis inter la jaroj 1958 kaj 1976, tamen sub tiu preciza nomo nur inter 1968 kaj 1976.
La partio fondiĝis dum la jaro 1958, samtempe kun la ekvivo de la Kvina Respubliko de Francio, kaj daŭrigis la laboron de la antaŭa partio Rassemblement du Peuple Français de la franca prezidento Charles de Gaulle. Komence ĝi nomiĝis Unio por Nova Respubliko (UNR), kaj dum jaro 1962 unuiĝis kun la "Demokratia Unio de Laboro", maldekstra gaŭlisma grupo. Dum 1967 iuj kristandemokratiaj politikistoj aliĝis kaj la partia nomo estis ŝanĝita al Unio de Demokratoj por la Kvina Respubliko. Post la politika krizo de majo 1968, la partio denove renomiĝis Unio por la Defendo de la Respubliko (Union pour la Défense de la République, UDR).
La Unio vivis nur ses jarojn pli longe ol Charles de Gaulle. Ĝi malfondiĝis dum 1976, kaj la laboron daŭrigis la partio Rassemblement pour la République de Jacques Chirac.
Preĝejoj sub patroneco de Sankta Triunuo
Kristanismaj preĝejoj (kirkoj) dediĉitaj al Sankta Triunuo estas pluraj:
Brumov (Brumov-Bylnice)
Brumov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 21,5 km².
5167 Joeharms
5167 Joeharms estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj kaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato
La Norvega Olimpika Komitato, plennome Norvega Sporta Konfederacio kaj Olimpika kaj Paralimpika Komitato (norvege Norges idrettsforbund og olympiske og paralympiske komité en bokmal kaj en nynorsk, mallongigo NIF, ofte simple nomata Idrettsforbundet) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Norvegio. Ĝi kreiĝis en 1861 je la nomo Centralforeningen for Udbredelse af Legemsøvelser og Vaabenbrug kaj poste plurfoje ŝanĝis sian nomon - la nuna nomo datas de 2007. Kiel NOK, la Norvega Olimpika Komitato celas subteni Norvegiajn atletojn, sporton en Norvegio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Norvegio. Ĝis la jaro 2023 temis pri la Vintra Olimpiko 1952 kaj la Vintra Olimpiko 1994.
Éloise
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes) kaj borde de la rivero Rodano. Fine de en la komunumo vivis.
Entalpio de vaporigo
Entalpio de vaporigo, aŭ latenta varmovaporigo aŭ vaporiga entalpio, estas la varmo necesa por transformi certan kvanton da substanco el la likva al la gasa stato sub certa premo (ofte atmosfera premo, ankaŭ en STP).
Ĝi ofte mezuratas sub la normala bolpunkto de iu substanco. Kvankam la valoroj prezentataj ordinare korektiĝas al 298 K, la korekto kutime estas pli malgranda ol la necerteco de la mezurita valoro.
La entalpio de vaporigo estas temperaturo-dependa, kvankam konstantan varmon de vaporigo oni povas dedukti por etaj temperaturaj rangoj kaj por reduktita temperaturo Tr<<1.0. La entalpio de vaporigo malpliiĝas laŭgrade kiel la temperaturo plialtiĝas kaj ĝi komplete nuliĝas ĉe la krita temperaturo (Tr=1), ĉar supra ol la krita temperaturo la fazoj likvaj kaj gasaj ne plu ekzistas, ĉar la substanco estas ia superkrita fluidaĵo.
La valorunuoj kutime stariĝas en J/molo aŭ kJ/molo (egalvaloranta al unu molo da entalpio de vaporigo), kvankam kJ/kg aŭ J/g (specifa varmo de vaporigo), kaj pli antikvaj unuoj kiel kcal/mol, cal/g kaj Btu/lb kelkfoje uzatas, interalie.
Nicola Malermi
Nicola Malermi, vivinta en la 15-a jarcento en Venecio, estis itala kamandola monaĥo; pri lia nomo ekzistas du formoj Malerbi kaj Malervi aŭ Malerbio resp. Niccolò. La probablaj datoj de liaj naskiĝo kaj morto estas 142o-1482.
Li estis la unua, kiu komplete tradukis al la itala la tutan Biblion fidele spurante la Vulgaton. Vere ne pro tio multe famiĝus la venecia monaĥo se tio ne estus okazinta en 1471: fakte, tuj post la invento de mekanika presilo per moveblaj karaktroj fare de Gutenberg, senscie, eble, ke li mem tiel gajnis la famon de unua vulgarigisto de la Biblio en Italio kaj, do, ankaŭ en Eŭropo. Saman mencion, tamen, meritas ankaŭ la tiujarcenta la germana Johano Mentelin kiu presigis la tutan germanigitan Biblion en 1460 (de tiu verko, plurfoje eldonita, ankoraŭ konserviĝas 28 ekzempleroj).
La verko de Malermi estis represita en 1490 en Venecio kun abundaj veneciaj grafioj kaj kun ksilografioj inspiritaj el la biblio de Kolonio de 1480, kiuj igas la Malerman biblion editora ĉefevenko je ikonografia vidpunkto. Notindas ke la tradukisto estas citita kaj studita kiel atestanto de la tiutempaj italaj dialektoj kaj de la vulgarlingva uzo en la eklezio. Vere jam ekzistis bibliaj partoj vulgarigitaj, en diversaj eŭropaj naskiĝiantaj lingvoj, sed la kompleta kaj novsisteme presa ankoraŭ ne. Partaj tradukoj ekzistis certe multaj, aparte interprene de religiaj komunumoj foje kontrastantaj, per tiuj tradukaĵoj, al la Granda Eklezio, kiu siavice, pro ties tendenca kaj distordiga vulgarigo, kontrastis kaj eĉ detruis ekzemplerojn de tiuj tradukaĵoj. Estos, pro la sama motivo, ke la Koncilio de Trento kiu malpermesos presadon de tradukita Biblio, aŭ ties eroj, sen la permeso de la ekleziaj aŭtoritatuloj. Tamen, da bibliaj eroj akceptite tradukitaj kaj uzataj en katolikaj komunumoj tra la dekdua, dektria, dekkvara kaj dekvina jarcentoj, nun konserviĝas, en muzeoj kaj bibliotekoj, plurmiloj diverslingvaj: itala, franca, angla, hispana, portugala, germana kaj minoraj dialektaj, kiel la okcitana kaj kataluna.
Halbestadt
Elba Grejsmontaro > urboj kaj vilaĝoj > Halbestadt < Saksio < Germanio
Nicola Malermi
La italigita Vulgato de Malervi havis plurdekojn da represoj (11 en la sama jarcento, 28 en la du sinsekvaj); hodiaŭ konseviĝas nur kvin ekzempleroj taksataj inkunabloj, kiuj ankaŭ interesas lingvoeploristojn pri evoluiĝo de la itala lingvo ĉar la tradukistaj gramatiko kaj vortaro kaj stilo estas miksaĵo de veneciaj dialektoj kun tiuj de la famaj toskanaj humanistoj.
Halbestadt
La vilaĝo Halbestadt en Elba Grejsmontaro, (Germanio), estas parto de la urbo Königstein. Halbestadt situas apud la dekstra bordo de rivero Elbo. Personpramo veturas al la urbokerno de Königstein.
Historio
Halbestadt evoluis en al 15-a jarcento ĉirkaŭ bieno, kiu apartenis al monakejo sur la tablomonto Königstein.
Nicola Malermi
La unua Vulgato presita (1455) ekscitis ĉie deziron presigi la propraligven tradukitan. Post tiu de Malervi, en la Itala, sekve, aperis aliaj famaj tradukoj de la Vulgato, ekzemple tiu de la protestanto Giovanni Diodati (1608) kiu presigis en Ĝenevo kaj trovis nemalbonan akcepton eĉ en katolikaj medioj, kaj tiu de Antonio Martini (1771) kiun helpis, en la hebrelingvaj partoj, rabeno Terni.
Bibliografio
E. BARBIERI, La fortuna della Bibbia vulgarizzata di Niccolò Malerbi, in «Aevum», LXIII, 2, 1989, pp. 419-500.
Propila antranilato
Propila antranilato aŭ C10H13NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj propila alkoholo, senkolora likvaĵo kun agrabla odoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila antranilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Springfield (Oregono)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Oregono, kaj apartenas al la. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La urbo Eugene situas tuj okcidente.
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
Tünde Szabó (naĝisto)
Tünde Szabó naskiĝis la  en Nyíregyháza.
Biografio
Tünde Szabó estis naĝisto inter 1982-1992 en sia naskiĝurbo. En 1988 ŝi estis hungara junulara ĉampiono en (50, 100, 200 m dorsonaĝoj). Ekde 1989 ŝi konkursis en la plenkreskula kategorio. En 1991 ŝi akiris arĝentan medalon en monda ĉampioneco en Perto, en la sekva jaro same en Somera Olimpiko 1992. Dum ĉiuj okazoj la unua estis hungara fenomeno Krisztina Egerszegi. Post la Olimpiko ŝi finis la naĝadon kaj instruis naĝadon en Nyíregyháza. Ŝi akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto en 1998, juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 2006, sportjuran diplomon en Katolika Universitato Péter Pázmány en 2009, fine medicinjuran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝi akiris sciencan gradon Ph.D. en la Gimnastika Universitato. En 2015 ŝi malfermis advokatan atelieron, sed iom poste tio ne estas aktiva pro la aliaj okupiĝoj. Ekde 2015 ŝi instruas en la Gimnastika Universitato, samtempe ŝi estas subministro pri sportaj aferoj, ekde 2018 ŝi estas parlamentano. Ŝi ricevis ŝtatajn premiojn inter 1992-2015. Ŝi havis edzon kaj naskis trifoje.
Makoto Kitano
Makoto Kitano (北野 誠, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Roasso Kumamoto, Kamatamare Sanuki kaj FC Gifu.
Chiusi
Chiusi estas komunumo de Italio.
Operaco Weserübung
Operaco Weserübung estis la kodnomo de la invado de Danio kaj Norvegio fare de Nazia Germanio dum la Dua Mondmilito. Ĝi estis la unua operaco de la norvega militiro. La nomo devenas en la germana lingvo de "Operaco Weser-Ekzerco" (Weser estas germana rivero).
Germanio invadis Danion kaj Norvegion frumatene de la 9-a de aprilo 1940.
Eventoj de la unua tago
Danio
Norvegio
Nokte germanoj eniris al fjordoj, maloftaj bataloj kun la marborddefendo, precipe apud eniro al la Oslo-fjordo.
Norvega Fronto
Aliancanoj
Ambasadoroj de Francio kaj Britio petis la nederlandan registaron pri permeso de la senprokrasta interveno. Negativa respondo- nederlandanoj ne vidas motivojn.
Spronburgo
Spronburgo estas altaĵburgo kiu estis konstruita sur montsprono. La terenformo oft havas du krudaj deklivoj, kiu favoras la defendado de la burgo.
Esperanto-movado en Francio (intermilita periodo)
{{EDE| evento= Citaĵo el Enciklopedio de Esperanto 1934| teksto=
NGC 5959
NGC 5959 (aliaj indikoj — MCG -3-40-2, NPM1G -16.0490, PGC 55625) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Spronburgo
Ekzemploj de spronburgo:
NGC 5959
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Esperanto-movado en Francio (intermilita periodo)
Post la unua mondmilito la Esperanto-movado en Francio estis tute malorganizita, kaj ankaŭ en tiu tempo la laboristaj Esperantistoj forlasis la neŭtralan movadon kaj formis siajn apartajn grupojn.
Reorganizado
Jam en 1919 la estraro de SFPE proponis novan regularon, kaj en 1920 ĝenerala kunveno faris gravajn ŝanĝojn. Ĉar la grupoj estis preskaŭ malaperintaj kaj nur individuojn oni povis atingi, la Societo decidis, ke ĝi konsistos nur el individuoj, kaj ne plu el aliĝintaj grupoj, sed kun deziro, ke en ĉiu urbo la Esperantistoj formu grupojn.
En 1921 du gravaj faktoj estas menciindaj: la deziresprimo subskribita de pli ol 40 membroj de la Scienca Akademio, postulante disvastigon de Esperanto (laŭ instigo de Rollet de L'Isle), kaj la komenco de la senlaca propagando de Baudet en la komercaj rondoj.
En 1922 la nombro de la grupoj reorganizitaj ne pliiĝas plu (nur 25); tamen la malnovaj propagandistoj volis konservi la principon de individueco - la novaj, kun Couteaux kaj Dubois, volis aliformigi la Societon en unuiĝon de grupoj; opiniante ke la propagando estas unue loka kaj regiona, poste nacia, ili atribuis unuarangan rolon al la grupoj, kiuj estus enkadrigitaj en regionajn federaciojn por gvidi kaj subteni ilin.
La nacia Kongreso de Limoges (1923) aprobis la novajn ideojn kaj voĉdonis tute novan regularon laŭ la proponoj de Couteaux. Rollet de L'Isle, prezidanto, kaj Cart, vicprezidanto, eksiĝis, lasante plenan liberecon al la novigantoj. Cart restis prezidanto de la instruada Komisiono (ĝis 1925). Cart, Rollet de L'Isle kaj Sebert fariĝis Honoraj Prezidantoj. En 1923 Eyquem estis elektita prezidanto de la Societo, kaj Couteaux ĝenerala sekretario. Iom post iom la regionaj propagandaj federacioj stariĝis en la tuta lando, kaj la varbado de anoj progresis unue malrapide, sed akceliĝis precipe de 1928.
Malpermeso de Esperanto en universitatoj kaj lernejoj
La  bato frapis la francajn Esperantistojn. Leon Berard, ministro por la publika instruado, aperigis cirkuleron, per kiu li malpermesis, ke la Rektoroj de Akademioj allasu kursojn pri Esperanto en la Universitatojn, kaj disponigu lokon en lernejoj al la Esperantistaj asocioj. La ĉefa kaŭzo de tiu decido ŝajnas esti, ke Sovetio alprenis Esperanton; tamen en Francio la proporcio de laboristaj grupoj estis nur 8 %. Cetere Berard ne kondamnis Esperanton, sed li konsideris ĝin nur kiel skeletan lingvon por internacia komercado; sendube lia opinio ŝanĝiĝis, ĉar poste li pensis, ke ĝi povas helpi al la pliproksimiĝo de la popoloj.
Tiu decido alportis gravan malhelpon al la Esperanto-grupoj, el kiuj multaj kunvenis en lernejoj, kaj al la propagando. En septembro 1924 François Albert, posteulo de Berard, decidis, ke la cirkulero estos nuligita, kaj la  li komunikis tiun decidon al la Rektoroj. Jam la la Pariza grupo rekomencis siajn kunvenojn en la Sorbonne.
Eventoj post 1925
En 1925 la registaro akceptis Esperanton kiel lingvon por telegramoj, kaj tuj poste la Konferenco de la Tutmonda Telegrafa Unuiĝo akceptas ĝin por la internaciaj interrilatoj telegrafaj.
Eyquem mortis la 27-an de januaro 1926, en la momento, kiam li ĉiumaniere klopodis ĉe la registaro, por ke la SFPE estu deklarata Societo por publika utileco. Tia deklaro estis tre interesa por societoj en Francio, ĉar tiuj societoj rajtas posedi kapitalon, ricevi pertestamentajn donacojn, ktp.; ĝi estis nepre necesa por alporti firman financan bazon. Li ne povis sukcesi, ĉar la Ministrejo por Eksterlandaj Aferoj kontraŭstaris.
La estis elektita prezidanto Archdeacon. Li denove klopodis ĉe la Ministrejo malfavora, kun helpo de Guadet.
En majo 1928, ĉe la Nacia Kongreso en Parizo, oni diskutis pri unueco de la kotizoj por UEA kaj SFPE: unua gesto de SFPE por unueco de la ĝenerala movado. Oni decidis ankaŭ, ke la franca lingvo kaj Esperanto estos la du lingvoj de la Naciaj Kongresoj.
En 1930, la gazetoj en Hindoĉinujo komencis paroli pri Esperanto. En 1931, la Bulteno de la Ligo por la Homaj Rajtoj enketis pri la Lingvo Internacia. El 77 sekcioj respondintaj, 72 aprobis Esperanton, organizis paroladojn, ktp.
1932 estis grava dato por Esperanto en Francio. La malfermiĝis la XXIV-a UK en Paris, sub la patronado de Lebrun, prezidanto de la respubliko, kaj de 12 ministroj. Honora prezidanto estis Andre Baudet, prezidanto: Warnier, danke al kiu la kongreso sukcesis (1618 kongresanoj), malgraŭ la ekonomia krizo kaj la apenaŭ kredeblaj malfacilaĵoj kontraŭ eksterlandaj vojaĝoj de personoj kaj de mono en plej granda parto de Eŭropo. La ĉefa rezultato de la Kongreso estis la nuligo de la Kontrakto de Helsinki.
En 1933, Ferez fondis Les Legions Espérantistes (prezidanto Marya Schmitter), asocio de individuoj - eĉ ne ankoraŭ parolantaj Esperanton - por disvastigi la lingvon kaj triumfigi la idealon de paco. ordigo=Esperanto-movado en Francio Intermilita periodo }}
Stato en 1933
La Esperanta movado en Francio tre kontentige kreskis. Ĝin apogis la plimulto de la publika opinio, kaj ŝajnis, ke baldaŭ ĝi atingos plej kuraĝigajn rezultatojn. Sed ĉar ĝi estas multaspekta, oni devas mencii aparte ĝiajn ĉefajn partojn.
Konsisto de SFPE
Tiu tabelo enhavas la federaciojn de Nordafriko kaj Hindoĉinujo. Plie SFPE entenis kvar federaciojn specialistajn:
Ok aliaj grupiĝoj ne aliĝis al SFPE, ne kalkulante la komunistan asocion:
Bignay
Bignay [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 445 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Bignay situas norde de Saintes.
Kazuo Uchida
Kazuo Uchida (内田 一夫, n. ) estas japana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Ventforet Kofu.
Lüthi
Lüthi estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Gerger
Gerger estas malproksima sed alloga agra distrikto en provinco Adıyaman en Turkio. Ĝi situas inter urboj Malatya kaj Diyarbakır. La estro estas Arif Karatekin post la elektoj de 2003.
Modern Times (albumo)
Modern Times (Tempoj Modernaj) estas la tridek-dua studialbumo de Bob Dylan, fare de Columbia Records kaj publikita la 29-an de aŭgusto 2006.
Polemiko pri aŭtoreco
Baldaŭ post publikigo, la albumo incitis debaton koncerne la aŭtorecon. Multaj kantoj havas radikojn en pli malnovaj verkoj, kvankam Dylan donis novajn kantotekston al ĉiu kanto.
Pliaj fontoj
Albuquerque diskĵokeo Scott Warmuth spuris almenaŭ dek grandajn liniojn kaj frazojn spurita al la 19-a-jarcenta Usona poeto Henry Timrod.