cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deporto de la ĉeĉenoj kaj inguŝoj
Rezistado por enmigrintoj
En la 1940-aj jaroj - 1950-aj jaroj, amasaj konfliktoj okazis inter la deportitaj kaj la krimaj elementoj sur la lokoj de detenado, agante kun la konekto de la aŭtoritatoj. Krimuloj provis subigi Ĉeĉenojn kaj Inguŝojn al ŝtelistoj. Tamen la altaj teroj ĉie furioze rebatis tiajn provojn, ofte prenante la rusojn, islamanojn kaj la «politikistojn» sub sian protekton. Ĉi tiuj lastaj estis konsiderataj de siaj specialaj kamaradoj en malfeliĉo. vajnaĥoj en la tendaroj kaj malliberejoj de Stalin agis kiel defendantoj de la malavantaĝuloj.
Interretnaj konfliktoj
En 1946, amasa baraktado okazis en Leninogorsk. Dek kvin mil liberigitaj kaptitoj el la kabanoj, kiujn ili antaŭe okupis, estis reloĝigitaj en alia distrikto de la urbo. Anstataŭ ili ĉeĉenoj estis enkondukitaj en la kazerno. La kaptitoj periode revenis al siaj iamaj loĝlokoj kaj mokis la ĉeĉenojn. La ĉeĉenoj partoprenis ĉiujn, sen distingo pri sekso kaj aĝo. Rezulte estis mortintoj ambaŭflanke. Sekve de la enketo, la ĉeĉenoj estis reloĝigitaj en la regiono Semipalatinsk. La ribeluloj, kiuj gvidis la ribelulojn Umu kaj Mahmud Aĥmadov estis kondamnitaj kaj senditaj al Niĵnij Tagil.
16-18 julio 1950 rekuniĝoj en Leninogorsk okazis denove. Ĉi-foje la nomataj «varbituloj» - la laboristoj, kiuj alvenis laŭ la organiza aro - partoprenis luktojn kun la ĉeĉenoj. La dokumentoj ne enhavis informojn pri la kaŭzoj de la kolizioj. La konflikto kaŭzis grandan resonon inter la partiaj gvidantoj de la urbo kaj regiono. Eksplika laboro estis farita inter la loĝantaro por detrui la pasiojn. Pliiĝis importado de manĝaĵoj kaj industriaj varoj al la urbo. Dum 20 tagoj la Ŝtata Opero kaj Baleta Teatro nomata laŭ Abay kaj la regiona dramteatro prezentis en la urbo.
Amasaj alfrontoj sur etnaj teroj ankaŭ estis rimarkitaj en Ust-Kamenogorsk, Tengiz, Aktau, Kazatkom kaj Chilik. La kialo de ĉi tiuj eventoj estis la streĉiĝoj inter la specialaj setlantoj kaj la loka loĝantaro, precipe inter tiuj rekrutitaj kaj tiuj liberigitaj de la arestoj. Laŭ dokumentoj, unu el la mezuroj por malebligi tiajn eventojn de la aŭtoritatoj estis konsiderata, precipe, la eblo al reloĝigo de altaj teroj el urboj, regionaj centroj kaj fervojaj stacidomoj al kolektivaj bienoj kaj ŝtataj bienoj.
Laboro de deportitaj homoj
Analizistoj en la Ministerio pri Internaj Aferoj kaj Ŝtata Sekureco konsideris, ke plej multaj el la deportitoj estas nekapablaj produkta agado. La estroj de organizaĵoj per ĉiuj rimedoj provis forlasi la laboristojn tiel karakterizitajn kaj liberigi sin de tiuj, kiuj estis devigitaj okupi laboron sub premo de la oficejo de la komandanto. La migrantoj ne havis rajtojn, kio permesis al ili ignori siajn interesojn. En la provinco Guriev ekzistis dekreto de la regiona komitato malpermesanta la vajnaĥoj fari kursojn por trejnado de laboristoj. En la provinco Ĵambilo la rajtoj de altranguloj pri materiaj kaj juraj aferoj estis ĉie malobservitaj. En multaj entreprenoj, en la regiono Semipalatinsk, ĉeĉenoj kaj inguŝoj estis detenitaj pro salajroj kaj porcioj de manĝaĵoj.
La kontingento klasifikita kiel «socie danĝera» nur povis funkcii kie la komandanto sendis lin. La administrado de la entreprenoj devis konstati kontroladon de tiaj laboristoj. Tiuj, kiuj ne apartenis al ĉi tiu kategorio, povis sendepende serĉi laboron. En iuj kazoj, ili rajtis labori ekster la kompromiso. Iafoje la NKVD-korpoj venis en konflikton kun lokaj aŭtoritatoj, postulante pli racia uzo de deportita laboro.
Laŭ la Ministerio pri Internaj Aferoj, la nombro de laborantaj vajnaĥoj konstante superis la nombron de kapablaj. En Kazastanio 155 mil deportitoj el la Norda Kaŭkazo estis agnoskitaj kiel kapablaj, kaj pli ol 171 mil laboris, el kiuj 7,5 miloj estis konsiderataj handikapitaj kaj 13,5 mil adoleskantoj. Ĉi tio klarigis la ege malfacilan materian situacion de la altaj teroj, kio devigis ilin labori ne nur kapablaj plenkreskuloj, sed ankaŭ infanoj kaj pacientoj. En iuj kazoj, vajnaĥoj laboris sen salajroj kaj ŝuoj kaj havis neniujn avantaĝojn plibonigi vivkondiĉojn aŭ ricevi aliajn specojn de rekompenco, sed samtempe ili ne restis malantaŭ aliaj laboristoj.
En kelkaj kolektivaj bienoj, specialaj setlantoj laboris pli bone ol lokaj kolektivaj farmistoj. Tiel estis ekzemple sur la kolektiva bieno Kontonovskaya Kommuna, kie ĉeĉenoj estis ekzemploj por lokaj vilaĝanoj. Por la unua duono de 1946 Babit Shamsudi prilaboris 346 labortagojn, Ibrahim Derkin - 306 labortagojn, Shedit Akhmetov - 295. Neniu el la lokaj kolektivaj farmistoj tiom laboris.
Paŝtisto Akhmet Saparov en 1952 ricevis la unuan Atestilon de Valoro de la Supera Konsilio de Kazaĥa SSR, jaron poste li ricevis la titolon de Honorita Majstro de Brutaro, en 1963 ricevis la duan Atestilon de Honoro de la Supera Konsilio. De simpla paŝtisto, li leviĝis al la kapo de la bieno. Diplomiĝintoj de terkulturaj universitatoj de la respubliko estis senditaj al li por sperto. Li estis premiita Ordeno de Lenino, la Oktobra Revolucio, la Amikeco de Popoloj, la medaloj "Por Valora Laboro" kaj "Por Valora Laboro". En 1971, li ricevis la titolon Heroo de Socialisma Labour. Lia nomo estis enmetita en la Ora Libro de Honoro de la Kazaĥa SSR.
Madi Baĥmadov venis en provinco Taldikorgano en la aĝo de 13 jaroj. Du jarojn poste lia patro mortis kaj li devis prizorgi la familion. Por bona laboro en la agrikultura brigado li estis ligita. En 1947, lia teamo kolektis grandan rikolton. Baĥmadov kaj lia asistanto undefined estis prezentitaj al registaraj premioj. Al Nesina ricevis la titolon Heroo de Laboro, kaj Baĥmadov, kiu estis prezentita al la Ordeno de Lenin, ne ricevis ĝin pro la fakto, ke li estis deportita. En 1959 li revenis al sia patrujo, fariĝis konata ŝafbredisto, ricevis la Ordon de la Insigno de Honoro, kvin orajn kaj kvar arĝentajn medalojn de VDNH. En 1971, li estis premiita la titolo de Hero of Labour.
Sekretario de la Akmola Urba Partia Komitato A. Andreev plendis, ke regionaj gazetoj ne skribas en siaj paĝoj pri vajnaĥa produktantoj.
En unu el la traktataj brigadoj de la Burnenskaya MTS en la distrikto Juvaly, la nivelo de labora disciplino inter deportitaj ĉeĉenoj malpliiĝis. La distrikta policejo sendis tien la ĉeĉenan spiritan aŭtoritaton Kuku Kushaev. Post la laboro, kiun li plenumis, la laborproduktado de la brigado altiĝis al 230% kaj en 1946 ĝi rezultis supere.
Specialaj enmigrintoj komencis submetiĝi al ŝtataj premioj en 1948. En Kazaĥio estis preskaŭ 5 mil stakhanovidoj kaj laboristaj ŝokistoj el inter la ĉeĉenoj kaj inguŝoj. 56 El ili ricevis la medalon «Por Valora Laboro», 278 estis premiitaj brutaro, kaj 3449 estis premiitaj per mono kaj varoj. 8 specialaj reloĝantoj estis prezentitaj al la titolo de Heroo de Socialisma Laboro, kaj 71 pli al mendoj kaj medaloj.
Restarigo de la Ĉeĉena-Inguŝa ASSR
Post la undefined kaj la ekzekuto de Berija, la deportitaj popoloj havis esperon pri resaniĝo kaj reveno al sia patrujo. Konataj reprezentantoj de subpremitaj popoloj kaj ordinaraj civitanoj komencis persiste peti sin al la aŭtoritatoj kun iliaj petoj, kies ĉefa estis tuj resendi la deportitajn popolojn kaj forigi akuzojn pri kunlaboro kun ili.
Per la dekretoj de la Prezidiumoj de Superaj Sovetunoj de Sovetunio kaj RSFSR la 9an de januaro 1957, la Ĉeĉenia-Inguŝa Aŭtonoma Sovetia Socialisma Respubliko estis restarigita, cetere, ĉe iomete malsamaj limoj ol dum la nuligo; ĝi inkluzivis la Naurа kaj Shelkovа distriktoj kun la superreganta rusa loĝantaro transdonita de la Stavropola regiono al la Grozna regiono en 1944, sed la Ĉeurba distrikto, kiu restis en Norda Osetio, ne estis redonita al ĝi. La areo de la respubliko post restarigo estis 19.300 km².
La 11an de februaro 1957, la Supera Soveto de Sovetunio aprobis la dekreton de sia Prezidiumo de la 9a de januaro kaj redonis la mencion pri aŭtonomeco al artikolo 22 de la Konstitucio de Sovetunio.
Pro la nekonceptita kaj nekonsekvenca efektivigo de la rezolucio, kaj ankaŭ kontraŭ la rezisto de parto de la partio-sovetia nomenklaturo en la centro kaj en la lokoj, la restariga procezo treniĝis, estis plena de malfacilaĵoj kaj kreis novajn problemojn. Pro reciprokaj provokoj kaj kun plena interligo de la respublikaj aŭtoritatoj, pli ol 113 mil reprezentantoj de ne-indiĝenaj loĝantoj forlasis la respublikon en 1957.
La 14-an de novembro 1989, la Deklaracio de la Supera Sovetunio de Sovetunio «Pri rekono de la subpremaj aktoj kontraŭ popoloj, kiuj estis perforte reloĝigitaj kaj certigante iliajn rajtojn» estis kontraŭleĝa kaj kriminala, estis adoptita, laŭ kiu ĉiuj subpremitaj popoloj estis rehabilititaj, kaj la subpremaj aktoj kontraŭ ili estis rekonitaj kontraŭleĝaj kaj krimaj sur la ŝtata nivelo. en la formo de politiko de kalumnio, genocido, devigita translokiĝo, abolicio de naciaj ŝtataj formacioj, starigo de reĝimo de teruro kaj perforto en lokoj de specialaj kompromisoj.
La 26an de aprilo 1991 estis adoptita la Leĝo de RSFSR pri Rehabilitado de Subpremitaj Popoloj, kiu rekonis deportadon de popoloj kiel "politiko de kalumnio kaj genocido". Inter aliaj, la leĝo rekonis la rajton de subpremitaj popoloj restarigi la teritorian integrecon ekzistantan antaŭ la kontraŭkonstitucia politiko de devige rediskuti landlimojn, restarigi ŝtatŝtatajn formaciojn ekzistantajn antaŭ ilia forigo, same kiel kompensi la damaĝon kaŭzitan de la ŝtato.
La 26-an de februaro 2004 la Eŭropa Parlamento agnoskis la deportadon de ĉeĉenoj kaj Inguŝoj kiel agon de genocido.
Unu el la konsekvencoj de la deportado estis la apero de undefined en undefined kaj Kirgizio.
Waltensburg-Vuorz (stacidomo)
Waltensburg/Vuorz estas fervoja stacidomo en Waltensburg/Vuorz, Svislando.
János Prokopp
János Prokopp [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Prokopp János estis hungara masonisto, arkitekto. János Prokopp naskiĝis la en Apatin (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempe en Serbio), li mortis la  en Esztergom, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
János Prokopp apartenis al la germana minoritato de la lando. Li estis edukita en Zombor, kie li akiris membrecon en la masonista gildo. En 1843 laŭ la gilda kutimo li studvojaĝis al Germanaj landoj kaj Habsburga Imperio. Dum sep jaroj li laboris en 39 konstruaĵoj kaj ankaŭ frekventis arkitekturajn lernejojn. Hejmenveninta li laboris ĉe Frigyes Feszl kaj Miklós Ybl. En 1853 li ekhavis arkitekturan postenon en firmao, en la sama jaro li edziĝis kaj la geedza paro loĝis en Óbuda. Ŝi mortis en 1858 postlasinta filon. En la sekva jaro li denove edziĝis kaj filo naskiĝis. En 1862 la nova geedza paro translokiĝis al Esztergom, kie li trovis lokon ĉe la episkopejo, en 1871 en la departemento, fine li estis urba arkitekto.
Mazuecos de Valdeginate
Mazuecos de Valdeginate [maZŬEkos debaldeĥiNAte] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 93 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 40 loĝantojn NUR el la jaro 2000. Ĝi distas 41 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ene de la birdoprotekta areo ZEPA nome La Nava - Campos Norte​ apartenanta al la Reto Natura 2000.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Deporto de la ĉeĉenoj kaj inguŝoj
La pozicio de la internacia komunumo
Dum la Dua Mondmilito, la aliancanoj de la Sovetunio aŭ tute ignoris la faktojn de deportado, aŭ parolis aprobe pri la deportado de la germanoj pri la forigo de la «kvina kolumno». Post la eksplodo de la Malvarma Milito, okcidentaj landoj komencis levi la aferon pri deportadoj al Sovetunio, inkluzive en kunvenoj de UN. La pozicio de sovetiaj diplomatoj, postulantaj, ekzemple, malkoloniigado de Afriko, ekestis kontraŭreklamitaj deportadoj de la popoloj de Sovetunio.
Ĉeĉenoj kaj Inguŝoj, kiuj loĝis eksterlande, ekzemple posteuloj de la Otomana Imperio, kiuj translokiĝis en la 19-a jarcento, lanĉis aktivan lukton por restarigi la malrespektitajn rajtojn de siaj samlandanoj. Ili kreis organizojn, kiuj postulis, ke iliaj landoj kaj internaciaj organizoj uzu sian influon por influi sovetian politikon en ĉi tiu afero. La ĉeĉenaj diasporoj en Jordanio, Turkio kaj Usono estis precipe aktivaj pri tio.
Granda agado tiurilate estis lanĉita de undefined. Dum multaj jaroj li batalis por la reveno de la deportitaj popoloj kaj ilia resaniĝo. En 1952, lia libro «La murdo de la ĉeĉenaj kaj Inguŝaj popoloj. Mortigo de popoloj en Sovetunio» estis publikigita en Munkeno. Ĉi tiu libro estis tradukita al multaj lingvoj kaj grandparte konkretigis okcidentan publikan opinion pri ĉi tiu temo.
Memoro
En Dagestano, Inguŝio kaj aliaj regionoj de Rusio, same kiel en lokoj de kompakta restadejo de la undefined, funebraj eventoj dediĉitaj al la datreveno de deporto okazas ĉiujare la 23-an de februaro. En Dagestano en 2020, manifestacio en memoro kolektis pli ol 10 mil partoprenantojn. En Parizo la manifestacio partoprenis ne nur reprezentantojn de la ĉeĉena diasporo, sed ankaŭ homajn rajtojn de la Ĉeĉena Rifuĝinta Komitato. Ankaŭ funebraj eventoj okazis en Vieno, Berlino kaj aliaj eŭropaj ĉefurboj.
En kulturo kaj arto
undefined verkis en 1953 la poemon «La Ĉefo kaj la Tribo: Nebulo en la Montoj», dediĉitan al ĉeĉeno kaŝita de deporto en la montoj. En 1980, li verkis la romanon «La Jardeko», dediĉitan al la deporto de la tavlaroj (fikcia kolektiva kaŭkaza popolo).
En 1977 undefined undefined «Vivo flugis» dediĉita al la deporto de la vainaĥoj.
La deporto de la vainaĥoj estas dediĉita la libro de undefined «undefined». Ĝia publikigo en 1987 en la undefined kaŭzis grandan publikan resono. La sekvan jaron ŝi estis premiita undefined, kaj en 1989 ŝi estis filmita de kinoreĝisoro undefined.
La 19-an de februaro 1989 en la vilaĝo Jariksu-Auĥ (nun undefined, undefined de Dagestano), oni starigis undefined. La monumento estis la unua el sia speco en la lando.
La 23an de februaro 1994, la tago de la centjara datreveno de la komenco de la deporto, oni malfermis undefined en Grozno (ĝi situis sur la nuna strato de undefined). La aŭtoro de la projekto estis undefined. En 2008, la procezo movi la monumenton al nova loko estis komencita. Tomboŝtonoj, kiuj estis parto de la monumento, estis poste uzataj en la konstruado de la undefined.
La 23an de februaro 2011, la retejo «Memore al la viktimoj de la deporto de ĉeĉenoj kaj inguŝ de 1944» estis lanĉita. En la momento de malfermo, la reteja datumbazo enhavis datumojn pri 60 mil deportitoj.
En Kazastanio en 2011, antaŭ la undefined, kiu estas festita la 31an de majo, memora signo estis malfermita en Karagando al reprezentantoj de la ĉeĉenaj kaj inguŝaj popoloj, kiuj mortis dum la deporto.
En 2014, la filmo «undefined» estis filmita en la «Grozno-Filmo» studio pri la eventoj de tiu tempo. La premiero de la filmo estis okazonta en Grozno la 10an de majo 2014. Tamen, la undefined malpermesis la projekcion de la filmo en Rusujo, tial, laŭ la ministerio, ĝi «undefined». En la sama jaro, la filmo estis montrita en la nekompetenta programo de la undefined. Ĉi tio okazis danke al la postulo de la reĝisoro de la filmo, undefined, kiu estis subtenata de filmaj kritikistoj.
Ekde tiam, ĉar eblis paroli pri tio, deporto estis konstanta temo de artaj, ĵurnalaj kaj sciencaj verkoj de vajnaĥaj aŭtoroj. Ekzemple, undefined skribis pri deporto en la romano «La montoj ne forgesu» («Лаьмнаша ца дицдо»), Z. Abdullaev en la libroj «Ekbriloj», «Kriaĉo de idoloj», undefined («Sub la sangavidaj botoj»), undefined en la libro «Krimo de la Jarcento» kaj kelkaj aliaj verkistoj.
92525 Delucchi
92525 Delucchi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando) kaj nomita en honoro de la svisa amatora astronomo Fausto Delucchi, de Vico Morcote, kiu dividas sian astronomian fervoron, montrante la belecon de ĉielaj objektoj al vizitantoj ĉe la Publika Observatorio Calina en Carona.
Francio en la Vintra Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Mazariegos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,24 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 17 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la ermitejo, la ponto, kolombejoj ktp.
Lancetado
Lancetado (angle: bobbin lace, germane: Klöppeln) estas maniero de kunigado de pli granda nombro (3-800) fadenoj per reciproka rekrucigado kaj tordigado. La lancetado estas farata kiel permana laboro aŭ en specialaj maŝinoj, kies celo estas produkto de plata travidebla tekstilo - punto.
Eŭpomatiacoj
La eŭpomatiacoj (Eupomatiaceae) estas planta familio el angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo magnolialoj (Magnoliales). Ĝi enhavas ununuran genron (eŭpomatio) kaj 3 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Francio en la Vintra Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon kaj organizis la tutan eventon la Franca Olimpika Komitato.
Tavanasa-Breil-Brigels (stacidomo)
Tavanasa-Breil/Brigels estas fervoja stacidomo en Breil/Brigels, Svislando.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato (svede Sveriges Olympiska Kommitté, SOK).
Svedio en la Vintra Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
J. Bernlef
Hendrik Jan MARSMAN (la 14an de januaro 1937 - la 29-an de oktobro 2012) konata sub la plumnomo J. Bernlef estis nederlanda verkisto, tradukisto kaj kantverkisto.
Lia poemoj esploras problemojn de percepto kaj esprimo, ofte referencas la prezenton de ĵazaj muzikistoj.
Dum sia vivo, Bernlef gajnis grandan nombron da honoroj kaj literaturaj premioj en sia patrujo, Holando. Lia konata romano Hersenschimmen (Malveraj vizioj) de 1984 traktas demenco n.
Bernlef mortis en la aĝo de 75, en sia hejmo en Amsterdamo, post mallonga malsano.
Aŭtobuslinio Apolda-Jena
La aŭtobuslinio inter Apolda kaj Jena ekfunkciante en la 5.9.1909 estas la plej malnova regula kaj publika veturilcirkuldistanco inter du urboj en Turingio, Germanujo.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Aŭtobuslinio Apolda-Jena
Detaloj
La antaŭula projekto de 1889 antaŭvidis kunligi la menciitajn urbojn fervoje. Ankaŭ tramlinikreo pripensitis. Pro nekonviĝeblo de urba administracio la proponoj renversitis. Krome la planita linio taksitis tro malfacila kaj kara.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Aŭtobuslinio Apolda-Jena
Detaloj
En 1902 la urba konsilantaro de Apolda okupiĝis pri elektrika trolebusa servo kio ankaŭ forĵetitis antaŭ repripensado en 1904. Aprile faru provveturado kiu pro liverproblemoj de necesaj aŭtoj prokrastendis ĝis la 11.8.1909. Pro paneetoj planitis por la 24.8. nova provveturado. Ĝi sukcese finiĝis sur la foirplaco de Jena. Startejo estis la Hotelo Thüringer Hof en Apolda, proksime de la Stacidomo de Apolda.
Fabia Societo
Inter plej elstaraj membroj de la Fabia Socio estis la dramaturgo George Bernard Shaw, la anarkiisto Charlotte Wilson, la feministo Emmeline Pankhurst kaj la verkisto H. G. Wells. La fondintoj estis Sidney Webb kaj lia edzino Beatrice Webb.
Aŭtobuslinio Apolda-Jena
Detaloj
Ekis la regula servo en la 5.9.1909 kaj oktobre samjare dua aŭto ekuzitis. En la 28.4.1910 fonditis Automobil-Omnibuslinie Apolda-Jena srl kiu aranĝis registriĝon ĉe la tribunalo de unua instanco de Apolda kaj iĝis tiel oficiala tendadanto de la menciita linio.
Fabia Societo
La fabianoj karakteriziĝis pro sia pragmatismo, for de utopiaj idealoj, kio kondukis ilin al atento nur al la konkretaj vojoj kiujn la socialismo povas havi en Granda Britio. Socialismo por ili konsistis ne en revolucia movado, sed en la disvolvigo kaj la evoluo de la institucioj jam ekzistantaj en direkto al socialismo. For de la tradicio de marksismo kaj kontraŭaj al la revolucio, ili proponis atingi la socialismon pere de la «laŭgrada etendo de la voĉdonrajto kaj la transigo de rentoj kaj interezoj al la Ŝtato, ne tuj, sed iom post iom», kiel skribis en 1889 Bernard Shaw, la plej bone konata fabiano. ​
Igis (stacidomo)
Igis estas fervoja stacidomo en Igis, Svislando.
Ĉaŭri-ĉaŭra incidento
La Ĉaŭri-ĉaŭra incidento okazis en la 4a de Februaro 1922 en Ĉaŭri Ĉaŭra en la distrikto de Gorakhpur de la Unuiĝintaj Provincoj de Brita Hindio (nuntempa Utar-Pradeŝo) en Barato, kiam granda grupo de protestantoj partoprenis en la nekunlabora movado, ricevis pafadon fare de la polico. Reprezalie la manifestaciantoj atakis kaj bruligis policejon, mortigante ĉiujn ties okupantojn. La incidento rezultis en la morto de tri civiluloj kaj 22 policanoj. Mahatma Gandhi, kiu estis strikte kontraŭ violento, haltigis la nekunlaboran movadon je tutlanda nivelo la 12an de Februaro 1922, kiel rekta rezulto de tiu incidento. Spite la decidon de Gandhi, 19 arestitaj manifestaciantoj estis kondamnitaj al mortopuno, 14 al dumviva enprizonigo kaj aliaj al diversdaŭraj enprizonigoj fare de la britaj koloniaj aŭtoritatoj.
Oszkár Gerde
Oszkár Gerde [oskAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Gerde Oszkár Pál estis hungara skermisto (sabristo), olimpiano, olimpika ĉampiono, arbitraciisto, juristo. Lia origina familia nomo estis Goldberger ĝis 1890.
Oszkár Gerde naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto (laŭ eraraj informoj li mortis en Koncentrejo Mauthausen-Gusen).
Biografio
Oszkár Gerde devenis el juda familio. Li maturiĝis en luterana gimnazio de Budapeŝto en 1901, post 5 jaroj li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto. Li skermis inter 1900-1926 en ĉefurba sportklubo. Tiutempe li estis hungara ĉampiono trifoje teame inter 1922-1925. Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1908 kaj Somera Olimpiko 1912 kun po unu oraj medaloj teame. Depost 1926 li estis arbitraciisto. Civile li estis advokato-kandidato (1906–1912), poste li havis postenon en industria ĉambro ĝis 1938.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Roger Bernard (slavisto)
Roger BERNARD (proksimuma prononco, naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1908, mortis la 11-an de aprilo 1997) estis renoma franca lingvisto, slavisto kaj specialisto pri la bulgara lingvo. Li estis profesoro pri la bulgara ĉe la nacia instituto pri orientaj lingvoj kaj civilizacioj. Li estis studento de Léon Beaulieux.
Li tradukis multajn verkojn de la bulgara literaturo. Parto de lia privata biblioteko - liaj libroj en slavaj lingvoj - estis donacitaj de liaj filinoj al la bulgara kultura instituto en Parizo.
João Lourenço
João LOURENÇO (naskiĝis la ) ekde la jaro 2017 estas la ŝtata prezidanto de Angolo. Dum tiu tempo, liaj vicprezidantoj estis respektive estas Bornito de Sousa (2017-2022) kaj Esperança da Costa (ekde 2022). La li fariĝis posteulo de José Eduardo dos Santos.
Ludmila de Bohemio
Ludmila (ĉirkaŭ 860 – la 15-an de septembro 921, remparburgo Tetín) estis la edzino de la unua historie dokumentita Přemyslido, princo Bořivoj la 1-a, la patrino de princo Vratislav la 1-a, la avino de sankta Venceslao kaj kronologie la unua ĉeĥa sanktulino.
Ludmila estas unu el la ĉefaj antaŭuloj de la ĉeĥaj regantoj kaj ĉeĥaj reĝinoj. Dum ŝia vivo estis metitaj bazoj al kristanigo de Bohemio kaj ankaŭ bazoj de la potenco de Přemyslidoj. Ŝia vivo estis priskribita en vico da legendoj pri la ĉeĥa historio en la 9-a kaj la 10-a jarcentoj.
Vivo
Pri la deveno de Ludmila ekzistas du versioj, laŭ Legendo de Kristiano ŝi estis filino de Slavibor, pŝovana princo, kio estis malnova markigo de Mělník. Laŭ malnovslovjena legendo ŝi devenis el soraba lando. En la frua junaĝo ŝi estis edukata kiel paganino, kiu alportis oferojn al la slavaj dioj.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Ludmila de Bohemio
Geedziĝo kun Bořivoj la 1-a
Přemyslidoj verŝajne tiutempe ne estis ununura grava dinastio en Bohemio. Eble dank' al la subteno de grandmoraviaj princoj, sed precipe iom post ioma konstruado de la potenca posteno ili akiris pozicion de la plej signifa dinastio. Přemyslidoj priregis mezbohemian spacon kaj per potencemaj invadoj ilia influo plifortiĝis. Ni konas ununurajn du pli certe dokumentitajn potencemajn centrojn nur el spaco de suda kaj nordokcidenta Bohemio.
Estas verŝajne, ke la iompostiomaj eliminadoj de la princaj familioj en Bohemio ne okazis sole helpe de perforto. Sian rolon estis okazanta ankaŭ geedziĝa politiko, kies ekzemplo estas geedziĝo de Ludmila kaj Bořivoj. Ludmila enpaŝis en la geedzecon proksimume kiel la dekkvarjara aŭ la dekkvinjara en la jaro 874 aŭ en 875.
En la jaro 875 naskiĝis la plej aĝa filo de la princa geopo Spytihněv. Ludmila naskis dum proksimume dek kvar jaroj de la geedzeco minimume ses infanojn (tri filojn kaj tri filinojn – ne estas enkalkulitaj eventualaj idoj, kiuj mortis en suĉinfana aĝo kaj kiujn la fontoj ne indikis). Konataj estas sole la nomoj de du filoj Spytihněv 875–915 kaj Vratislav ĉirkaŭ 888–921 ), el kiuj ambaŭ pli poste sidiĝis sur princa trono.
Princino
Dum la vivo de Ludmila okazis revoluciaj eventoj, kiuj havis principan influon al estiĝo de la ĉeĥa ŝtateco. Unu el tiuj ĉefaj estis akcepto de kristanismo. Kun sia edzo Bořivoj la 1-a ili akceptis en la jaro 882 bapton en Moravio rekte el la manoj de la slava heroldo, ĉefepiskopo Metodo. Laŭ la legendoj Metodo baptis je iom pli poste ankaŭ Ludmilon en Bohemio. La akcepto de kristanismo ebligis al Přemyslidoj akiri la politikaj superon kaj superregadon super la ceteraj tribaj princoj en Bohemio.
Oni supozas, ke post la morto de sia edzo ŝi ne foriris en izolecon, kiel estis kutima sorto de la vidvinoj, sed ŝi partoprenis en la publika agado, per kio ŝi meritis pri transiro de la regado al siaj filoj, kiuj estis en tempo de la morto de sia parto ankoraŭ neplenkreskaj. Bohemio falis por mallonga tempo sub rekta regado de grandmoravia princo  Svatopluk.
La veno de Spytihněv la 1-a al la princa trono laŭtempe proksimume transkovriĝis kun la morto de Svatopluk iam en la jaro 894. Poste la naskiĝanta ĉeĥa ŝtato dekatenis sin de Granda Moravio kaj komencis orientiĝi al orientfranka regno, precipe al Bavario.
En la jaro 915 princo Spytihněv mortis kaj lia sekvanto fariĝis pli juna frato Vratislav la 1-a Ankoraŭ dum la vivo de sia filo Vratislav ŝi edukis siajn nepojn Venceslaon kaj Boleslavon. Post la morto de Vratislav en la jaro 921 verŝajne la triba kunveno decidis pri divido de la potenco inter Ludmila kaj ŝia bofilino Drahomíra. En la zorgon de Ludmila estis komisiita la edukado de la estonta princo, Drahomíra male estis en la tempon de lia veno reprezentonta lin.
Disputo kun Drahomíra kaj la morto
La konflikto inter ambaŭ virinoj verŝajne koneksis kun evoluo de la internacia situacio, kiam la potenco transŝoviĝis el la bavaria duklando al Saksio. En la jaro 921 bavaria duko Arnulf agnoskis la orientfrankan reĝan titolon de Henriko la Birdisto kaj per tio li ankaŭ fakte agnoskis la transŝovon de potenco en Saksion. Bohemio, kiu ĝis tiu tempo staris en la flanko de Bavario, kun maltrankviĝo observis la agreseman politikon rilate al serboj en nordokcidento, devis decidiĝi, kian politikon plu observi.
Honorigo
Drahomíra poste super la loko de la morto de Ludmila konstruis templon de sankta Miĥaelo (laŭ la legendoj tial, por ke mirakloj, kiuj post ŝia morto sur la loko de la morto okazis, ne estu kalkulataj al Ludmila, sed al sanktulo, al kiu la templo estis konsekrita). En la jaro 925 la juna princo Venceslao lasis transporti ŝiajn korprestaĵojn el Tetín ĝis Prago, en preĝejon de sankta Georgo proksime de la princa sidejo.
En la jaro 1142, dum alikonstruo de la sanktageorga preĝejo, la praga episkopo Ota ne permesis movi kun ŝiaj korprestaĵoj sen konsento de papo. Tiu ĉi informo demonstras la signifon kaj disvastigecon de ŝia kulto en la 12-a jarcento. En la jaro 1143 aŭ 1144 tiama papa legato en Bohemio kaj Moravio, kardinalo Guido de Castello (pli posta papo Celesteno la 2-a), konfirmis la honoron al sankta Ludmila kaj tiuj ĉi jaroj estas tiel prenataj kiel oficialaj jaroj de ŝia kanonizo.
En belarto
Ludmila estadas bildigita en princa vesto kun koltuko aŭ vualo, eventuale ŝnurego ĉirkaŭ la kolo, kiu retenas (simbolas la manieron de mortigo). Iam ŝi estadas bildigita kun boleslava paladio, sankta Venceslao, kiun ŝi instruas legi. Malpli ofte kiel baptas ŝin Metodo.
Interesaĵoj
La rekta ido de sankta Ludmila estas kardinalo Christoph Schönborn, ĉefepiskopo viena.
Svedio en la Vintra Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Ĉevaltrinkigejo (Salzburg)
Ĉevaltrinkigejo (germane: Pferdeschwemme aŭ Marstallschwemme aŭ bzw. Hofmarstallschwemme) troviĝas ĉe Herbert-von-Karajan-placo en la urbokerno de Salcburgo, Aŭstrujo, tuj dekstre de la Neutor-tunelo kaj kontraŭe al la Granda festivalejo. Ĝi figuras sur la listo de monumentprotektotaĵoj aŭstriaj (BDA 67682, objektidentigilo 67682).
La unua versio
Sub la regado de princĉefepiskopo Johann Ernst von Thun und Hohenstein alikonstruitis la Malnova rezidejo kaj ricevis ankaŭ Aleksandran ciklon. Tion atestas la premiero de la opero Alessandro in Pietra en 1689 kiun komponis Heinrich Ignaz Franz Biber. En 1695 estiĝis La ĉeĉevaleja trinkigejo kun skulptaĵo de la ĉevala malsovaĝiganto: fakte temas pri Aleksandro la Granda mem. Tiun ĉi verkon faris Bernhard Michael Mandl. Ĉe la kreo de tiu ĉi unua konstruaĵo engaĝiĝis ankaŭ Franz Anton Danreiter.
La dua versio
Kiam nove konstruitis la Kortega ĉevalejo fare de Johann Bernhard Fischer von Erlach en 1695 ankaŭ volitis kreiĝo de nova porĉevala aĵo. La tiea statuo kun ĉevalo nemalsovaĝiĝema estas plena de dinamo kaj rilatis komence al la Kortega ĉevalejo al kiu ĝi ankaŭ spektis. En 1732 la tuta komplekso ricevis la nunan aspekton sub la regado de Leopold Anton von Firmian. Estas lia blazono kiu nuntempe ĉeestas sur nova soklo. La skulptaĵo direktata estas nun en la direkto de la urbocentro.
La latinlingva sokloteksto tekstas jene:
En la linioj 1, 2 kaj 3 kaŝas sin la kronogramo de 1732. La freskojn fone ĉe la gapvando kreis Franz Anton Ebner. Sed ilin plurfoje surpentritis, lastfoje en la 1960-a jaro.
Jehuda la Makabeo
Jehuda la Makabeo (aŭ Judaso Makabeo; hebree: יהודה המכבי, Jehudah ha-Makabi) estis juda pastro (koheno) kaj filo de la pastro Matitjahu (Matatio). Li gvidis la makabean ribelon kontraŭ la seleŭkia imperio (167–160 a.n.e.). Lia posteulo estis Jonatano Apfo.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Jehuda la Makabeo
Jehuda la Makabeo fondis la Makabean dinastion en -166, sed regis nur kun la titolo kohen gadol. Aristobulo la 1-a estis la unua, kiu ekuzis la titolon "reĝo". La dinastio atingis la pinton de sia potenco teritorie sub Aleksandro Janneo ĉirkaŭ -76. Antigono estis la lasta reĝo kaj estis mortigita de Antonio en -37.
La juda festo ĥanukao ("dediĉo") memorfestas la restarigon de la juda kulto ĉe la Dua Templo en Jerusalemo en 164 a.n.e., post kiam Jehuda la Makabeo forigis ĉiujn statuojn, kiuj prezentis grekajn diojn kaj diinojn, kaj purigis la Templon.
Spiritisma Centro Bezerra de Menezes (Votuporanga-SP)
La Spiritisma Centro Bezerra de Menezes (oficiala nomo portugale: Associação Beneficente Dr. Bezerra de Menezes) estas spiritisma kaj bonfara asocio en Votuporango, Brazilo, fondita la.
Kun sidejo en la kvartalo Cidade Nova la asocio estis kreita por tiea sociala laboro, fare spiritistoj venintaj el la loka Spiritisma Centro Emanuelo.
Unu el la fondintoj de la asocio estas Constantino Santoro (1926-2017), konata kiel Kapitano Santoro, kiu estis ĝia prezidanto dum 33 jaroj.
Dietrich von Apolda
Dietrich von Apolda (latine: Theodoricus de Apolda aŭ Theodericus de Apolda; naskiĝinta en 1220 aŭ 1230, mortinta post 1302) estis germana dominikano kaj hagiografo.
Vivo
Dietrich originante al la familio de la senjoroj de Apolda li ekfrokuliĝis en 1247 ĉe la dominikana monaĥejo de Erfurto. Tie li restis ĝismorte. Li famiĝis danke al du biografioj de pri sanktuloj, nome de sankta Dominiko kaj pri Elizabeto de Hungario. Aparte la verko pri ĉi-lasta multe legitis kaj stampis eĉ trans mezepokon la bildon pri la ŝatata kaj ege populara sanktulino. Ties unua presito estis en la 1604-a jaro zorgite de la historiisto Heinrich Canisius, nevo de Petrus Canisius.
Komisiinto de la Dominiko-biografio estis la ordena generalo Munio de Zamora (inter 1286 kaj 1291: temis pri la plej ampleksa kaj stile la plej kompleta en la 13-a jarcento kvankam sen veraj novaj aspektoj enhave). Biografion pri Elizabeto "mendis" ĉe li verŝajne anoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj. Kelkaj partoj de la Elizabetaj rakontoj troviĝas verŝajne jam ĉe la verko Gesta Ludovici de la kapelano Berthold pri la vivo de la turingia landgrafo Ludoviko la 4-a.
(162819) 2001 BD34
(162819) 2001 BD34 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la ruĝa planedo : ĝia marsa MOID estas 0,299 astronomia unuo, tie estas 44,730 milionoj da km.
Julia Peresild
Julia SERGEJEVNA PERESILD (ruse Юлия Сергеевна Пересильд ; naskiĝis ) estas rusa teatra kaj filma aktorino. Ŝi estas la unua profesia aktorino iĝanta kosmonaŭto post sia kosmoflugo al la IKŜ en oktobro 2021.
Frua vivo
Peresild naskiĝis en Pskovo, Rusa SFSR, Sovetunio. Ŝia patro estis ikonpentristo kaj patrino — vartisto. Ŝia familia nomo devenas de ŝiaj estonaj patraj prageavoj, kiuj estis deportitaj al Rusio. Ekde infanaĝo ŝi revis fariĝi aktorino. De la tria klaso, ŝi partoprenis en lerneja arta amatora prezentado, kantis kaj ĉefrolis en lernejaj teatraĵoj. En la aĝo de dek unu, ŝi partoprenis en la konkurso de junaj talentoj „La Matenstelo“. En 2001, ŝi diplomiĝis ĉe mezlernejo n-ro 24 en Pskovo.
Post la lernejo, ŝi eniris la fakultaton de rusa filologio ĉe la Pskova Ŝtata Pedagogia Instituto, sed studinte nur unu jaron, ŝi iris al Moskvo kaj eniris teatran kolegion. En 2006 ŝi diplomiĝis ĉe la aktora fako de la reĝisora ​​sekcio de la Rusa Akademio de Teatraj Artoj.
Kariero
Ekde 2007, kiel invitita aktorino, Peresild partoprenis en la teatraĵoj de la Ŝtata Teatro de Nacioj.
Ŝia aktoraddebuto estis la rolo de Nataŝa Kublakova en la televidserio Lando (2003), reĝisorita de Aleksandro Baranov. Ŝia unua granda laboro en filmo estis la rolo de Olja Rodjaŝina en la dramfilmo La Ponto (2006) reĝisorita fare de Eljor Iŝmukhamedov, kaj Prizonulo (2008) reĝisorita de Aleksej Uĉitel. Tamen, ŝiaj vere trarompaj roloj inkludis la ĉefrolon de Sofio en la dramo La limo (2010) reĝisorita fare de Aleksej Uĉitel, la televidserion Santa Lucia (2012), kaj la mistikan trileron Sonnentau (2012). Peresild iĝis konata post ludado de apogaj roloj en En la Nebulo (2012) reĝisorita de Sergej Loznica, kaj ŝi ludis la rolon de la sovetia kaŝpafisto Ljudmila Pavliĉenko en la biografia militfilmo Batalo por Sebastopolo en 2015.
Peresild nuntempe laboras kun la teatro „Lernejo de Moderna Ludo“ kaj la Malaja Bronnaja teatra firmao kun Jevgeni Mironov.
Ŝi estis elektita kiel membro de la skipo de Sojuz MS-19, kiu lanĉiĝis la 5an de oktobro 2021, por la filmado de La Defio (ruse: Вызов) kun Klim Ŝipenko. La 17an de oktobro, ŝi revenis al la Tero surŝipe de Sojuz MS-18.
Privata vivo
Peresild estas edziniĝinta al rusa kinoreĝisoro Aleksej Uĉitel kaj estas patrino de du filinoj, Anna (naskiĝinta en 2009) kaj Maria (naskiĝinta en 2012). Ŝi estas fondmembro de la bonfara fonduso Galĉonok ( ruse: Галчонок), kiu funkcias por disponigi terapion por infanoj trafitaj de organikaj cerbaj malsanoj.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Koreopso
Koreopso (Coreopsis), estas plantgenro ene de la familio  de la Asteracoj (Asteraceae). La specioj de la genro nur troviĝas en la Nova Mondo. Kelkaj estas ankaŭ kultivataj kiel ornamplanto.
Habito kaj folioj
La koreopso-specioj estas unujaraj, multjaraj  herbaj plantoj, malofte ankaŭ duonabustoj aŭ arbustoj. La plej multaj specioj atingas alton de 10 ĝis 80 centimetro, kelkaj fariĝas ĝis 2 metroj kaj pli. Multaj specioj havas rizomon aŭ la plidikiĝanta tigobazon, malmultaj specioj (Coreopsis auriculata) havas subgrundajn aŭ supergrundajn stolonojn. La folioj povas stari aŭ ĉe la bazo aŭ estas ĉe la tigo; ili estas kontraŭstarantaj aŭ alternestarantaj. Ekzistas specioj, kiuj havas folitigojn, aliaj ne. La folioj ankaŭ estas diversaj: simplaj, kompletrandaj aŭ kvinlobaj.
Floraroj kaj floroj
La kapituloj staras unuope terminale ĉe longaj ŝajngropularoj. La gropolaroj konsistas el langofloro (= radiofloroj) kaj  tubetfloroj (= diskofloroj).En ĉiu florkapitulo ekzistas rande ĉ. (5 ĝis 13) langetfloroj, ĉe la kultivformoj ankaŭ pli. Ili estas flavaj, kelkfoje estas malhelan, ruĝebruna makulo. La fekundaj tuberfloroj ankaŭ estas ruĝe bruna ĉe la pinto.
Fruktoj
La fruktoj de la koreopso estas aĥenoj, kiuj estas glataj
Kromosomnombroj
kromosomnombro estas x = 14.
Sistematiko kaj disvastigo
La genro Coreopsis estis starigita de Carl von Linné. Tipospecio estas Coreopsis lanceolata L.    sinonimo por Coreopsis  L.   estas: Calliopsis  RCHB. , Epilepis BENTH. , Leptosyne DC. , Pugiopappus A.GRAY , Selleophytum  URB. , Tuckermannia NUTT. :
(162822) 2001 BD49
(162822) 2001 BD49 estas granda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Koreopso
Uzado
Kiel ornamplantoj estas uzataj jenaj specioj:
Referencoj
Daniel J. Crawford, Mark E. Mort: Phylogeny of Eastern North American Coreopsis (Asteraceae-Coreopsideae): insights from nuclear and plastid sequences, and comments on character evolution. In: American Journal of Botany, Volume 92, Issue 2, 2005, S. 330–336. John L. Strother: Coreopsis, S. - textgleich online wie gedrucktes Werk, In: Flora of North America Editorial Committee (Hrsg.): Flora of North America North of Mexico, Volume 21 - Magnoliophyta: Asteridae, part 8: Asteraceae, part 3 (Heliantheae, Eupatorieae), Oxford University Press, New York/Oxford 2006. ISBN 0-19-530565-5.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1964
Kunordigis - kaj gastigis la tutan olimpikon - la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Maria Kongregacio
Fondiĝo estis sub la ŝirmo de la jezuitoj kaj iliaj lernejoj. Tie normalis organizi spiritajn ekzercojn, komunajn aranĝojn kaj edifajn horojn tiucele. Krome ĉiam gravis kaj gravas ankaŭ eksterpreĝa kunestado. Poste tiu ĉi ideo etendiĝis je diversaj aliaj sociaj klasoj respektive laŭmetiaj aŭ laŭaĝaj grupoj. Organo de ĝi aperinta en Vieno je la komenco de la 20-a jarcento titoloĝis Unter der Fahne Mariens. Sub la papeco de Pio la 12-a iĝis admono reaktivi la katolikan societan vivon, i.a. ankaŭ de tiaj kongregacioj. En Aŭstrio ekzistas tre vigla grupo en Innsbruck.
Fonto
Brockhaus' Kleines Konversations-Lexikon, kvina eldono, volumo 2. Leipzig 1911, p. 132 (tie ĉi interrete).
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Janwillem van de Wetering
Janwillem Lincoln van de WETERING (la 12an‏ de februaro 1931 en Roterdamo, Nederlando - la 4an de julio 2008, Blue Hill, Majno) estis nederland-usona verkisto, iama bikŝuo, komercisto, kaj policisto en Amsterdamo. En 1984 li gajnis la premion por polica fikcio en Francio.
Liaj verkado baziĝas sur liaj vivtravivaĵoj ĉe ses kontinentoj. Tri el liaj verkaĵoj estis adaptitaj en filmojn kaj multaj el liaj aliaj rakontoj en televidajn kaj radioprogramojn en Usono, Germanio kaj Nederlando.
Vivo
Janwillem van de Wetering famiĝis ĉefe dank' al du serioj kiujn li kreis: Amsterdamaj policistoj (Grijpstra and de Gier), kiuj malfrue en iliaj kariero fariĝis privataj detektivoj, kaj pri trilogio de Zen-Budhismo. Li verkis ĉiun rakonton dufoje, en la angla kaj en la nederlanda, en versioj adaptitaj al la leganta publiko en ĉiu lando. Li ankaŭ verkis biografion de la verkisto, la nederlanda ĉinologo kaj diplomato d-ro Robert van Gulik, kvin infanlibrojn kaj multajn artikolojn kaj novelojn.
Ĉiuj liaj verkaĵoj kaj rakontoj (eĉ tiuj kiuj ne estis publikigitaj en la originala lingvo) estis tradukitaj en la germanan. Liaj verkaĵoj ankaŭ estas tradukitaj en ĉirkaŭ 20 aliajn lingvojn. En la jaroj 2004-2006, serio kun liaj rakontoj estis elsendita en la Luksemburga kanalo en la nederlanda (RTL4). Pro la longo de la serio, novaj rakontoj bazitaj sur la roluloj de van de Wetering estis verkitaj fare de aliaj verkintoj.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1968
Unu el la ormedaloj kontribuis la arta sketisto Wolfgang Schwarz.
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
AP1000
La AP1000 estas nuklea centralo desegnita kaj vendita de Westinghouse Elektra Firmao. La centralo estas premakva reaktoro kun plibonigita uzon de pasiva atoma sekureco kaj multa dezajnaj trajtoj celita malaltigi ties kapitala kosto kaj plibonigi ties ekonomikojn.
La desegno spuras ties historion al la Sistemo 80 desegno, kiu estis produktita en diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo. Plia evoluo de la Sistemo 80 komence kundukis al la AP600 koncepto, kun pli malgranda 600 al 700 MWe produktado, sed tio ĉi vidis limigita intereson. Por konkurenci kun aliaj desegnoj kiu estis grimpanta supre en grandeco por plibonigi kapitalajn kostojn, la desegno reaperita kiel la AP1000 kaj trovis nombron de desegnaj gajnoj ĉe ĉi tiu pli granda grandeco.
Ses AP1000s estas nuntempe en operacio aŭ konstruata. Kvar estas troviĝita ĉe du ejoj en Ĉinio, du ĉe Sanmen Nuklea Centralo kaj du ĉe Haiyang Nuklea Centralo. Du estas konstruata ĉe la Vogtle Elektrejo en Usono, tamen, du aliaj ĉe la Virgil C. Summer Nuklea Centralo estis nuligita en 2017. Kiel de 2019[ĝisdatigo], ĉiuj kvar ĉinaj elektrejoh kompletigis konstruon kaj estas ĉe diversaj stadioj konekti al la krado. Konstruo ĉe Vogtle suferis multenombrajn prokrastojn kaj Unueco 3 estas nun atendita esti kompletigita en 2021. Kostaj superkostoj ĉe Vogtle kaj la nuligo de Summer kundukis al la bankroto de Westinghouse en 2017.
Kiel de julio, 2021, Ĉinio estas la sola operacianto de ĉi tiu reaktora desegno kaj nuntempe evoluiganta pli altnivelaj versioj kaj posedas iliajn patentajn rajtojn. La unua AP1000 komencis operaciojn en Ĉinio ĉe Sanmen, kie Unueco 1 fariĝis la unua AP1000 atingi kritikeco en junio 2018 kaj estis konektita al la krado la sekvanta monato. Pluaj konstruoj en Ĉinio estos bazita sur la modifita CAP1400 desegno.
Přísečnice
Přísečnice (germane Pressnitz) estas pereinta urbo en Ĉeĥio, en Ercmontaro, kiu troviĝis en distrikto Chomutov. La unua skribmencio devenas el la jaro 1335. La evoluo de la urbo estis kondiĉigita per minado de fererco kaj arĝento. La urbo pereis en la 1970-aj jaroj pro kaŭzo de konstruado de akva rezervujo Přísečnice.
Minado
La unua mencio pri arĝentaj minejoj en Přísečnice estas el la 14-a jarcento, iom post iom oni minis ĉi tie krom ercoj de arĝento ankaŭ ercoj kuun enhavo de arseno, kobalto, nikelo, bismuto kaj en malpli granda kvanto ankaŭ kupro. El duono de la 15-a jarcento konserviĝis informoj pri martelegejoj de senjoroj el Šumburk. En la jaro 1459 akiris la posedantoj de senjorujo Lobkovicidoj minejajn privilegiojn por minado en trimejla ĉirkaŭaĵo de Hasištejn, en kiun falis ankaŭ Přísečnice. En la jaro 1546 reĝo Ferdinando la 1-a aĉetis Přísečnice-on kaj avancis ĝin je minejurbo. Pase de la tempo okazis svingoj en intenseco de la minado kaj ties plej sukcesa periodo estis la 16-a jarcento. En la 17-a jarcento komencis aperi malfacilaĵoj kaŭzitaj pro longa funkciado de la minejoj. Tiuj nome ttrapentris en grandan profundaĵon kaj atingis ĝis nivelo de deakvigata hereda galerio Domo aŭstra, do estis necese kalkuli kun aldonaj kostoj por deaktigado. Post [[tridekjara milito estis renovigataj jam nur minejoj kun sufiĉaj ercoj.
Revivigo de la minista agado okazis nur komence de la 18-a jarcento, kiam estis malfermitaj dekkvar minejoj, kiujen la jaro 1711 kaj 1712 sume produktis 188 kg da arĝento.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.