cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tanais
Historio
La urbo estis refondita ĉirkaŭ la 13a jarcento fare de la venecianoj. Poste akiris ĝin la mara Ĝenova Respubliko, kiuj administris ĝin en 1332-1471 kiel Tana en Mediteraneo, estante grava loko por komerco kun la Ora Hordo. Kiel ĉiu ilia Nigra-Maraj kolonioj, ilin kontrolis la Ĝenova Konsulo en Kaffa. Ĝi malprosperis denove post 1368. En 1392 ĝi estis konkerita de Timur, de la Otomanaj turkoj en 1471, de la rusoj en 1696, denove de la turkoj en 1711 kaj de la Rusa Imperio en 1771.
Judit Varga
Judit Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Judit estas hungara-aŭstra pianisto, komponisto, altlerneja instruisto.
Judit Varga naskiĝis la en Győr.
Biografio
Judit Varga komencis lerni muzikon en sia naskiĝurbo, ŝi maturiĝis en muzika mezlernejo en Budapeŝto en 1997, poste ŝi studis pianadon kaj komponadon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, samtempe en Universitato por Muziko kaj Drama Arto de Vieno. En la fruaj 2000-aj jaroj ŝi ricevis stipendiojn. Varga ricevis premiojn en internaciaj konkursoj kiel pianisto kaj komponisto inter 1998-2016, krome ŝi recitalas en pluraj eŭropaj landoj. Ekde 2013 ŝi estas asistanto en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt, samtempe ŝi instruas en la menciita universitato en Vieno, eĉ ŝi plulernas tie. Ŝi ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn inter 2009-2019.
Barreirinha
Barreirinha estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 27.355 loĝantojn en 2010.
Ĉi tie naskiĝis la poeton Thiago de Mello.
Janzé (stacidomo)
Janzé (Gentieg) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Janzé, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Châteaubriant - Rennes (466000).
Osteopatio
Osteopatio estas alternativa kuracmetodo, konsistanta el la manipulado de la vertebroj, jen per masaĝoj de la muskoloj, jen per rektaj aŭ nerektaj manipuladoj de la artikoj kaj ligamentoj. Praktikanton de osteopatio oni nomas osteopato, sed inter la diversaj landoj kaj ties juraj konsideroj estas diferencoj (vidu ekzemple en:Doctor of Osteopathic Medicine).
Historio
La vorto osteopatio litere signifas ”malsano de la ostoj”. Ĝin "inventis" usona kuracisto Andrew Still, kiu opiniis ke pli-malpli ĉiuj malsanoj estas kaŭzataj de ostoj aŭ artikoj kiuj pro malrekteco premas angiojn. Li kombinis la tiaman medicinan konon kun lia propra konvinko ke korpa histo kiu perdas moviĝon kaŭzas malbonajn efikojn al la sano. Still disvolvis metodon por per siaj manoj serĉi malpli moviĝeblan histon, ripari ĝian moviĝeblon kaj tiel kuraci. Je la 2-a de junio 1874 li baptis lian metodon osteopatio.
Precipe en Usono la terapio estas tre fama. Fine de la 20-a jarcento osteopatio en Eŭropo konatiĝis kiel unu el la kvar alternativaj kuracmetodoj apud homeopatio, akupunkturo kaj kiropraktiko. Tamen, neniu el tiuj ĉi kvar metodoj estas rekonitaj kiel medicina specialismo kaj ili ofte estas praktikataj de neoficialaj kuracistoj. Relative ofte osteopato estas ankaŭ fizioterapiisto.
Efikeco
Lastaj sistemaj revuoj en 2018 kaj 2016 konkludis ke ne ekzistas pruvo nek pri la efikeco de krania kaj viscera osteopatioj nek pri la valideco de iliaj mezuriloj.
Kienberg
Kienberg havas diversajn signifojn:
Louise Adeline Weitzel
Louise Adeline WEITZEL (2-a de decembro 1862 - 6-a de majo 1934) estis usona verkistino en la Pensilvanigermana lingvo. Ŝi naskiĝis en la urbo Green Bay, en Viskonsino. Ŝia familio tamen translokiĝis al la vilaĝo pensilvania Lititz kiam ŝi estis juna. Ŝi studis ĉe la kolegio Sunnyside kaj ĉe la knabina seminario Linden Hall en Lititz. Ŝi estis ano de la Moraviaj fratoj.
Zuidermeer
Zuidermeer estas vilaĝo situanta en la nederlanda komunumo de Koggenland, en la provinco de Norda Holando.
En 2004, la vilaĝo kalkulis 480 loĝantojn.
Adolf von Wilbrandt
Adolf von Wilbrandt (naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1837 en Rostock; mortis la 10-an de junio 1911 samloke) estis germana verkisto, aparte de teatraĵoj kaj noveloj, kaj direktoro de la Burgoteatrejo en Vieno.
Vivo
Adolf Wilbrandt, kvina el naŭ infanoj de la profesoro Christian Wilbrandt, en la universitato Rostock komencis studi juron, sed baldaŭ plustudis historionkaj filozofion. Poste li daŭrigis la studadon en la Humboldt-universitato Berlino kaj la universitato Munkeno fort. Post la filozofia doktoriĝo li laboris kiel ĵurnalisto en la redakta stabo de la gazeto Münchner Neueste Nachrichten, la antaŭaĵo de la nuna gazeto Süddeutsche Zeitung.
Alarcón
Alarcón [alarKON] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas alarconense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 148 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,23 loĝ/km².
Situo
Alarcón estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 840 m super marnivelo; je 80 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. Krome ĝi distas 203 km el Toledo, 189 km el Madrido, 506 km el Barcelono kaj 165 km el Valencio.
La areo de ties teritorio estas de 119,96 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
La historio de Alarcón estas ligata al ties kastelo kiel fortikaĵo, tiele ĝi estis sidejo de unu de la regionoj de la antikva Senjorlando de Villena. Estas aliaj valoraj elementoj de monumenta heredaĵo. Ekzemple la preĝejoj de Sankta Dominiko de Silos, de Sankta Johano Baptisto, la Sankta Triunuo, Sankta Maria de la Kamparo, kaj la ermitejo de Sankta Maria de la Orden, la Urbodomo, la Domego de Villena kaj la palaco de Castañeda).
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1,258 loĝantoj en 1950 al 148, tio estis oni perdis pli ol 1,100 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alarcón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Alarcón kie oni falis al la nunaj 148.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Turismo.
Ippodrom (stacio)
Ippodrom (Ипподром) (ĝis la, 47 km, 47 км) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ramenskoje.
Liběchov (kastelo)
Kastelo Liběchov troviĝas en Ĉeĥio, rande de la samnoma urbeto Liběchov, en la norda parto de Mezbohemia regiono, distrikto Mělník, norde de la ĉefurbo Prago.
Ĝis 2004 sidejo de Muzeo pri aziaj kulturoj, filio de la Nacia muzeo en Prago.
Historio
Origine ligna gotika fortikaĵo el la 14-a jarcento estis en la 2-a duono de la 16-a jarcento rekonstruita je rondforma renesanca kastelo ĉirkaŭita de larĝa akvofosaĵo. En jaroj 1720-1731 la rezidejo estis rekonstruita je somera kastelo enbaroka stilo. La rekonstruon kaj ornamojn realigis tiutempe elstaraj artistoj – arkitekto František Maxmilián Kaňka kaj liaj amikoj skulptisto Maxmilián Braun kaj pentristo Václav Vavřinec Reiner.
En 1783 kaj 1811 la kastelo akiris klasikisman formon kaj la ĉambroj estis ornamitaj de pentristo kaj dekoristo Josef Navrátil (freskoj kun ĉinaj motivoj, plafonoj kaj kolumnoj en islameca stilo). Tiama posedanto Antonín Veith faris la kastelon centro de tiama kultura societa vivo kaj invitadis al ĝi elstarajn klerulojn kaj artistojn (i.a. filozofon Bernard Bolzano, historiiston František Palacký, lingviston Josef Jungmann k.a.)
Veith subtenis ankaŭ junan talentan skulptiston Václav Levý, kiu komence laboris en la kastelo kiel kuireja helpanto kaj kiu poste danke al lia subvenciado povis finstudi skulptistan akademion en Munkeno kaj fariĝis elstara personeco de la ĉeĥa moderna skulptarto. En 1963 la kastelon transprenis kiel posedon la Nacia muzeo en Prago kaj post postulema rekonstruo en 1977 ĝi malfermis por publiko ampleksan ekspozicion pri artmetioj de aziaj kulturoj. Proksimume 2 mil artverkoj el Ĉinio, Vjetnamio, Koreio, Japanio kaj aliaj landoj kolektitaj en 21 ĉambroj neimiteble harmoniis kun belaj eŭropaj interieroj de la 18-a kaj 19-a jarcento. Dum inundoj en 2002 la kastelo estis grave damaĝita. En 2004 ĝi estis reprivatigita kaj la kastelo estis fermita. ekde 2008 la kastelo estas malplena kaj krom la parko ĝi ne estas publike alirebla.
Vidindaĵoj
En la kastela parko eblas vidi kelkajn valorajn skulptaĵojn de menciita skulptisto Václav Levý - Pomona kaj Flora, alegorioj de Printempo kaj Aŭtuno. Krome, apud la proksima vilaĝo Želízy eblas vidi liajn reliefojn en kalkŝtonaj rokoj (grupo Blaník, Kapoj de diablo, Harpistino ktp). La tuta piedmigra signita pado mezuras 15km.
Adam Kraft
Adam KRAFT (naskiĝis inter 1455 kaj 1460 en Nurenbergo; mortis meze de januaro 1509) estis germana skulptisto kaj konstruestro en la epoko de malfrua gotiko.
Vivo
Adam Kraft naskiĝis en Nurnbergo kiel filo de lignaĵisto. Escepte la tiam kutimajn jarojn da metiolerna migrado, kiujn li pasigis en Ulm kaj Strasburgo, li verkis nur en Nurenbergo kaj ĉirkaŭajo. Pri lia vivo ne multa estas konata. Du fofojn li estis edzo, sed liaj geedzecoj restis sengefilaj. Li tenis nur malgrandan metiejon kun du aŭ tri laboristoj. Malgraŭ multaj mendoj li dumvive spertis financajn malfacilaĵojn.
Adam Kraft estis entombigita en Schwabach ĉe Nurenbergo la 21-an de januaro 1509. Tie gimnazio portas lian nomon. Honore al Adam Kraft oni starigis lian buston en la Famohalon je Munkeno. Ankaŭ mezlernejo en Nurenbergo nomiĝas laŭ Kraft.
Verkaro
Lia ĉefverko estas la tabernaklodometo en la nurenberga Sankta Laŭrenco, gotika turo 20,11 metrojn alta el sabloŝtono, kiu per sia multnombro da figuroj (prezentadoj de la Lasta Vespermanĝo, de la Krucumado kaj de la Resurekto de Jesuo), pinakloj kaj ornamriparo memoras pri interplektitaj volvokreskaĵoj de arbo. La soklon de la tabernaklodometo subtenas tri figuroj: per la tria Kraft sin eternigis memportrete, la aliaj figuras eble liajn submajstroj, kiuj kunlaboris la verkon. Malgraŭ ĝia filigrana formo kaj la treega difektado de la Laŭrencopreĝejo per bombatakoj dum la Dua Mondmilito la tabernaklodometo povis esti savata el detruo per ĉirkaŭvualo el gipso. Nur la pinto 7 metrojn alta, kiu sin alpremetas al la volbo, estis riparata post la milito.
Alian tabernaklodometon li verkis por la preĝejo Sankta Andreo en Kalchreuth norde de Nurenbergo.
Krom la tabernaklodometo de Sankta Laŭrenco estas nomenda la Schreyer-Landauer-Epitafo ĉe la ekstera muro de la orienta ĥorejo de la preĝejo Sankta Sebaldo en Nurenbergo kiel unu el la plej gravaj verkoj de Adam Kraft. La epitafo donacita de la nurenbergaj patricioj Sebald Schreyer kaj Matthäus Landauer ekestis en la jaroj 1490–92 kaj estas ja iaspeca majstropeco, per kiu li povis sin rekomendi por la tuj poste ekestonta tabernaklodometo en Sankta Laŭrenco. La epitafo konsistas el tri ŝtonreliefoj kunmetitaj laŭ maniero de retablo, kiuj prezentas per preskaŭ pentrisma maniero scenojn el la Pasiono de Kristo.
Grandparto el liaj verkoj troviĝas kiel pruntaĵo en la Ĝermana Nacia Muzeo: Reliefoj de la via crucis ekde la nurenberga burgo al la kvartalo Sankta Johano, reliefo de la iama urba pesejo, Sankta Ana en patrina triopo ktp.
21488 Danyellelee
21488 Danyellelee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Fortikaĵo Calgary
Fortikaĵo Calgary fondiĝis en 1875 kiel Fortikaĵo Brisebois far la Rajda Polico de la Nord-Okcidento. Ĝi situis ĉe la kunfluejo de la riveroj Bow kaj Elbow en tio kio nun estas la urbo Kalgario. Oni ekkonstruis la fortikaĵon la 10-an de aprilo, 1875, laŭ federaci-registara ordono elpeli la komercistojn de viskio de ĉi tiu regiono. Sub ordono de Éphrem-A Brisebois, Roto "F" veturis norden de Fortikaĵo Macleod por trovi lokon ĉe la Rivero Bow taŭga por fortikaĵo. Alveninte ĉe la elektota loko, ili faris provizoran boaton el vagona ĉasio kaj baŝoj por transiri la riveron. Kaporalo George Clift King estis la unua rotano kiu surpaŝis la terenon de la konstruota fortikaĵo, pro kio oni foje nomas lin la unua civitano de Kalgario. Konstruado de la fortikaĵo komenciĝis aŭguste aŭ septembre kaj la fortikaĵo estis preta ĝustatempe por gastigi Kristnaskan festmanĝon por la loĝantoj de la regiono.
Oni konstruis la fortikaĵon el pinaj kaj piceaj ŝtipoj, kiujn oni faligis supre laŭ la rivero kaj flosigis al la konstruejo. Inter la konstruaĵoj estis loĝ-barako por la policanoj, gardejo, ĉevalejoj, kaj stokejoj. Mallonge post la finkonstruado de la fortikaĵo, du entreprenoj komencis komercan agadon proksime: Firmao I. G. Baker kaj Kompanio de la Hudsona Golfo.
Kapitano Brisebois unue nomis la fortikaĵon laŭ si mem, sed pro lia nepopulareco James Macleod renomis ĝin Fortikaĵo Calgary en 1976, laŭ Domo Calgary, kastelo ĉe la Golfeto Calgary je la Insulo Mull en Skotlando.
Oni malkonstruis multon de la fortikaĵo en 1882 kaj konstruis novajn barakojn. En 1988 oni konstruis duetaĝan konstruaĵon kun loĝloko por cent viroj, post kiam fajro en 1884 detruis unu el la barakoj.
La Domo Deanne konstruiĝis apude en 1906 por la Intendanto de Fortikaĵo Kalgario, Kapitano Richard Deane. Oni unue konstruis ĝin proksime al kruciĝo de la 9-a Avenuo kaj la 6-a Strato Sudoriente, tiel ke ĝi frontis oriente kontraŭ la barakoj. Deane opiniis ke la antaŭa domo por la intendanto ne estis sufiĉe bona por lia edzino Martha. Kvankam oni budĝetis $5.000 por la projekto, la tuta kosto estis $6.200.
En 1914 la Fervoj-Kompanio Grand Trunk Pacific aĉetis la terenon de la fortikaĵo por uzado kiel fervoja stacidomo, kaj ĝi neniigis ĉiujn konstruaĵojn de la fortikaĵo krom Domo Deane, kiun oni translokigis al la sudorienta angulo de tie kie ĝi antaŭe situis. C. L. Jacques sekvis aĉetis Domon Deane en 1929 kaj translokigis ĝin trans la rivero Elbow, kie ĝi hodiaŭ troviĝas.
Quintana (metroo de Madrido)
Quintana (Kintano) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Placo de Quintana, ĉe la kruciĝo de Strato del Lago Constanza kun Strato Alcalá, en kvartalo Quintana, distrikto Ciudad Lineal.
Fortikaĵo Calgary
En la jaroj 1969-1970 arĥeologoj ekesploris la restaĵojn de la fortikaĵo. Ili havis multan sukceson kaj trovis centojn da artefaktoj.
Quintana (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Fortikaĵo Calgary
En 1974 la urbo Kalgario havigis al si la terenon de la fortikaĵo, kaj oni enigis ĝin de la liston de provincaj kaj naciaj historiejoj. La tereno malfermiĝis por publika vizitado la 18-an de majo, 1978.
Rekonstruaĵo de la barakoj de 1888 kompletiĝis en 2000 ĉe la nuna loko de la fortikaĵo, kaj oni sekve (re)konstruis la palisaron. La fortikaĵo nun estas Nacia kaj Provinca Historiejo; ĝin administras la Societo por Konservado de Fortikaĵo Kalgario.
Sacha Guitry
Alexandre-Pierre Georges "Sacha" GUITRY (laŭ franca prononco: [gitʁi]; 21a de Februaro 1885 – 24a de Julio 1957) estis franca aktoro de teatro kaj kino, reĝisoro, scenaristo, kaj dramaturgo de bulvarda teatro. Li estis la filo de franca ĉefaktoro, Lucien Guitry, kaj li sekvis sian patron en la teatra profesio. Li iĝis konata pro siaj scenejaj prezentoj, ofte en bulvardaj roloj, en la multaj teatraĵoj kiun li verkis, el kiuj estis pli ol 120. Li edziĝis kvin fojojn, ĉiam kun elstaraj aktorinoj kies karieroj li sekvis. Probable lia plej bone konata edzino estis Yvonne Printemps al kiu ŝi estis edzo inter 1919 kaj 1932.
La teatraĵoj de Guitry gamas el historiaj dramoj al tiutempaj lumkomedioj. Kelkaj havas muzikajn scenojn, fare de komponistoj kiaj André Messager kaj Reynaldo Hahn. Kiam mutaj filmoj iĝis popularaj Guitry evitis ilin, trovante la mankon de parola dialogo fatala al la drama efiko. El la 1930-aj jaroj al la fino de sia vivo li entuziasme eniris en la kinarto, farante tiom multe kiom ĝis kvin filmojn en unusola jaro.
La lastaj jaroj de la kariero de Guitry estis ombrigita per akuzoj de kunlaborado kun la okupantaj Germanoj post la kapitulaco de Francio en la Dua Mondmilito. La akuzoj estis forigitaj, sed Guitry, forte patriota homo, estis seniluziigita pro la fifamigo fare de kelkaj sampatriotoj. Je la tempo de sia morto lia populara estimo estis restaŭrita ĝis la etendo ke 12,000 perosnoj sekvis lian ĉerkon antaŭ lia enterigo en Parizo.
Inuoj
Inuoj (propralingve: Innu, france: Montagnais-Naskapi) konsistigas indiĝenan genton kun hejm-teritorioj en Kebekio kaj Labradoro, Kanado.
Kvankam la nomoj estas similaj, Inuoj ne estas Inuitoj. La Inuoj konsistigas unu el la Unuaj Nacioj de Kanado (indianoj); sed la Inuitoj ne.
NedCar
NedCar estas produktisto de aŭtomobiloj, en Born en la municipo Sittard-Geleen en nederlanda Limburgo. En la fabriko iam laboris pli ol 3900 homoj, pro tio la kompanio estas unu el la plej grandaj dungantoj en Limburgo. Ankaŭ ĝi estas la plej granda aŭtofabriko de Nederlando. Oni produktis la Mitsubishi Colt CZ3 kaj la Mitsubishi Colt CZ5. Antaŭe ĝi produktis por DAF, la tipojn 480, 440, 460 kaj S40/V40 de Volvo. NedCar oficiale estabiĝis en 1991, sed la aŭtofabriko en Born havis pli longan historion. En 1967 en Born oni produktis la unuajn aŭtomobilojn por DAF. En 1975 oni ekproduktis Volvojn. La fabriko tiam nomiĝis Volvo Car B.V., kio pliposte ŝanĝiĝis al Netherlands Car B.V., postkiam Volvo, Mitsubishi kaj la nederlanda ŝtato startis kunlaboradon.
Je la 12-a de julio 2005 NedCar anoncis ke ĝi maldungos 668 homojn, post kiam la produktado jam plurfoje reduktiĝis (inter aliaj pro la malbona vendado de la Smart).
En marto 2006 DaimlerChrysler anoncis la ĉeson de la produktado de la Smart ForFour en Born. En aprilo Mitsubishi anoncis ke 1000 laborlokoj estos forstrekitaj. Je la 21-a de aprilo 2006 oni okazigis pro tio 24-horan strikon.
Dum la postaj jaroj la malprospero daŭras. Je la 6-a de februaro 2012 Mitsubishi anoncis ke la tuta produktado ĉesiĝos en 2013; se oni ne baldaŭ trovas aĉetonton, la tuta fabriko fermiĝos.
Batalo de Keroneo
Keroneo estas antikva urbo de Grekio situa en la regiono de Beotio. Tiu urbo famiĝis por la Historio ĉar estis scenejo de bataloj decidaj por la estonteco de Ateno. Poste jam en la 1-a jarcento a.K. okazis en Keroneo la lasta de la bataloj inter la romia armeo estrata de Sulao kaj la reĝo de Ponto Eŭksino, Mitridato la 4-a.
Antaŭaĵoj de la batalo
La batalo plej fama okazinta en Keroneo estis tiu de Filipo la 2-a (Makedonio) kontraŭ la unuigitaj armeoj de la urboj de Tebo kaj Ateno, en la jaro 338 a. K.. Post tio la polisoj grekaj alianciĝis al Makedonio kiel impostopagantaj ŝtatoj, kvankam konservante sian sendependon.
Filipo de Makedonio estris ekspedicion tra grekaj teroj, cele regi ĉiujn tiujn. Kiel okazos poste ĉe aliaj multaj invadantoj, ankaŭ li admiris kaj protektis la grekan kulturon, kaj pro tio li celis submeti al si la grekojn kaj ne detrui ilin. La diversaj grekaj popoloj kaj polisoj estis dum jarojn luktante inter si por la suprema hegemonio de Grekio: tio estis taŭga situacio por la celoj de Filipo.
La unua venko de la makedona en greka teritorio okazis la 346 a. K., kiam tiu konkeris la regionon de Focido (en la centro de la greka duoninsulo). El tiam Makedonio kaj ties reĝo estis admitita en la Anfiktionio. Per sia ĵus akirita povo, Filipo dominis la aferojn de Grekio kaj ekhavis la kontrolon de la Orakolejo de Delfo, ege grava por ĉiu ajn decido ĉu milita ĉu politika.
En 338 a. K. la urboj de Tebo kaj Ateno kunfruntis; sed, antaŭ la danĝero kiun montris Filipo kaj lia granda armeo, kaj sekve la konsilojn de la granda oratoro kaj politikisto Demosteno, decidis unuiĝi kontraŭ la komuna malamiko kaj iniciatis militon. La tri armeoj luktis en la kamparo de Keroneo. La makedonia armeo havis kiel generalojn du elstarajn strategojn: Filipo kaj lia filo Aleksandro, kiu tiam estis 18jaraĝa kaj jam estris 1.800 ĉevalrajdantojn. Dekomence la venko ŝajnis foavori la grekojn, sed la makedoniestroj estis bonkvalitaj militistoj kaj Filipo sciis trompi la malamikon, kiu surpriziĝis subite el frunto kaj kun flanko senprotekta. Filipo venkis la batalon kaj poste kondutis per politika saĝeco, ĉar ne humiligis la venkitojn —ĉefe la atenanojn— kaj liberigis la prizonulojn.
Okazo de la batalo
La dekstra kaj centra flankoj de la makedonia armeo estis formata de la falango kaj la aliancanoj (amikaj grekoj) sub estrado de Filipo kaj Parmenio. La maldekstran flankon estris lia filo Aleksandro kun sia ĉevalrajdantaro de hetairoi. En la greka armeo formis la atenanoj la maldekstran flankon, kaj la tebanol la dekstran kun la Bataliono de Tebo en la pinto. Frunte al tiuj estis la ĉevalerio de Aleksandro. Filipo movis sian homojn kontraŭ la atenanojn kaj poste ŝajnigis retiriĝon. Tiam haltis, turniĝis kaj fruntis la persekutantojn atenajn surprize. Dum Filipo tiele manovris, lia filo lanĉis sin kontraŭ la sankta bataliono kiu estis antaŭe, venkis ilin kaj detruis la dekstran flankon de la greka armeo. La atenanoj fuĝis kaj la tebanoj estis komplete malvenkitaj.
Janzé
Janzé (Gentieg) estas franca situanta en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Janzéens.
Ádám Tomcsányi
Ádám Tomcsányi [tomĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tomcsányi Ádám estis hungara fizikisto, inĝeniero, profesoro.
Ádám Tomcsányi naskiĝis la  1755 en Hungara reĝlando en Kamánfalva (nuntempa Kamanová en Slovakio). Li mortis la 1831 en Pest (urbo).
Biografio
Ádám Tomcsányi lernis en Reĝa Universitato de Buda, poste en Institutum Geometricum. Li akiris 2 diplomojn en ambaŭ lernejoj (la lastan en 1787). Ekde 1790 li instruis en Institutum Geometricum, poste en akademioj de aliaj hungaraj urboj. Inter 1801 kaj 1831 li instruis en Reĝa Universitato de Pest, ĉar intertempe la universitato translokiĝis el Buda al Pest. En la studjaro 1804 li estis dekano, en 1822 rektoro. Li estis la unua en Hungario, kiu okupiĝis pri graveco de elektro, eĉ li komencis profiti ĝin en la medicino.
Kvartalo La Latina
La Kvartalo La Latina estas areo de Madrido (Hispanio), kiu administre apartenas preskaŭ en sia tuto al la Kvartalo Palaco en la distrikto Centro. Probable ĝi prenas sian nomon de la antikva hospitalo, fondata en 1499 de Beatriz Galindo La Latina. La Kvartalo okupas grandan parton de la nomata Madrido de la Habsburgoj kaj, kvankam ĝiaj limoj ne estas tute klaraj, oni povas diri ke ĝi troviĝas ĉirkaŭ la akso de la Strato Sankta Francisko -kiu iras ekde la Placo de la Hordeo ĝis la Reĝa Baziliko Sankta Francisko la Granda-, tiuj ĉi limoj estus: norde, la strato Segovio; sude, la Rondaĵo kaj Pordo de Toledo; oriente, la strato Toledo –kiu havas limojn kun El Rastro kaj la kvartalo Lavapiés- kaj, okcidente, la strato Bailén.
La Latina okupas grandan parton de la plej antikva Madrido, kelkfoje ankaŭ nomata kiel Madrido de la Habsburgoj kun kiu ĝi arkitekture koincidas, kaj similas al la urba organizado de la Mezepoko, kun ampleksaj placoj kaj mallarĝaj stratoj kiuj sekvas la antikvan fluon de la akvo. Ĝia aspekto estis kaŝita per la muzulmana murego de Madrido de la tiama citadelo de la 9-a jarcento. En ĝiaj stratoj okazis multaj historiaj okazintaĵoj de Madrido, tra ĉiuj epokoj, sen perdado de ĝia populara karaktero. En tiu senco eblas diri ke La Latina estas la vera plejparto de la historia urbocentro de Madrido.
La konstruaĵoj de la kvartaloj ĉefe venas de la 19-a jarcento ĉe antikvaj terenoj de difektitaj aŭ detruitaj konstruaĵoj. Temas pri konstruaĵoj tre similaj unu la alian pro la grandaj kaj multaj fenestroj kaj 4 aŭ 5 etaĝoj.
Ĥulno (regiono)
La Dividaĵo Ĥulno (খুলনা বিভাগ) estas unu el la sep sep administraj dividaĵoj aŭ regionoj de Bangladeŝo. Ĝi situas en la sudokcidento de la lando. Ĝia ĉefurbo estas Ĥulno kaj alia grava urbo estas Ĝesor, grava havenurbo estas Mongla. La regiono havas 22 274 km² kaj en ĝi loĝas 14 705 229 personoj.
Tulln
Tulln aŭ plennome Tulln an der Donau ("...ĉe la Danubo") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de la samnoma distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno. Ĝia parto sude de la rivero Danubo estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono), la parto norde de la rivero apartenas al la historia regiono Weinviertel  (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
13114 Isabelgodin
13114 Isabelgodin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Isabel Godin des Odonais (Isabel de Casa Mayor, 1728–1792), edzino de Jean Godin des Odonais, teknikisto de la ekspedicio de La Condamine al Peruo. Por retrovi sian edzon, kiu restis en Kajeno, ŝi devis fari sian vojon tra la Amazona arbaro, perdante ĉiujn sian kompanojn de vojaĝoj kaj batalante kontraŭ malsano kaj malsato.
Gajlata acido
Gajlata acido aŭ C7H6O5 ankaŭ konata kiel 3,4,5-trihidrokso-benzoata acido, estas organika fenola acido, nature trovata en solidagoj, sumakoj, hamamelidoj, tefoliaro, en la ŝeloj de la Lithocarpus densiflorus, kaj aliaj plantoj. Ĝi ankaŭ estas libere trovebla kiel parto de hidrolizeblaj taninoj.
Bítov
Nomon Bítov havas kelkaj diversaj municipoj:
Gajlata acido
La grupoj de gajlata acido ordinare ligiĝas por formi dumerojn tia kia la "elagiata acido", trovata en fruktoj kaj vegetaloj, kun antibakteriaj kaj antioksidigaj proprecoj. Hidrolizeblaj taninoj malkomponiĝas per hidrolizo por estigi gajlatan acidon kaj glukozon aŭ "elagiatan acidon" kaj glukozo, konatajn kiel "galotaninoj" kaj "elagitaninoj", respektive.
Malgraŭ ĝia nomo, gajlata acido devenas el Francio kie ĝia latina nomo estas "Gallium". Gajlata acido estas normo por la kvantigo de fenoloj laŭ diversaj analizoj faritaj per la "Reakcianto de Folin-Ciocâlteu". La rezultoj estas donataj en ekvivalentoj de gajlata acido. Gajlata acido estas ofte uzata en la farmacia industrio por la sintezo de medicinaĵoj. Ĝi ankaŭ povas uzati en la sintezado de la alkaloida halucinogenaĵo konata kiel meskalino aŭ 3,4,5-trimetokso-fenil-etilamino.
Bítov
… aŭ partoj de municipoj:
Bítov povas esti ankaŭ nomo de burgo:
Gajlata acido
Historio
Kiam varmigita inter 200°C-250°C, gajlata acido malkomponiĝas en "pirogajlolon" kaj karbonan duoksidon, ia fotografian rivelaciaĵon. En ĉeesto de fersaloj gajlata acido donas intense malhelan blukoloron uzatan en la produktado de bluaj inkoj kaj kiel "bismuta subgajlato" ĝi estas uzata en medicino kiel milda haŭto-antisepsaĵo kaj adstringaĵo.
En 1815, la franca kemiisto Michel-Eugène Chevreul (1786-1889) observis la gajlatan acidon en kelkaj kaŝtanoj. En 1818, la franca apotekisto Henri Braconnot (1780-1855) priskribis manieron pri purigado de la gajlata acido el kaŝtanoj. Sennombraj raportoj estis lasitaj de Théophile-Jules Pelouze (1807-1867), Pierre Jean Robiquet (1780-1840) kaj aliaj kemiistoj lasis sennombraj esplorojn pri ĝi. Esteroj de la gajlata acido, ĉefe la "propila gajlato" estas gravaj antioksidigaĵoj por la preventado de rancaĵo en manĝeblaj oleoj kaj grasoj.
Kirchdorf
Kirchdorf signifas en la germana lingvo kirko-vilaĝo. Ĝi estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regionoj:
Paroĥo Lafourche
La paroĥo Lafourche - angle Lafourche Parish, france Paroisse de Lafourche, prononco, laŭ IFA-transskribo [] - estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kuckssee
Kuckssee estas komunumo en Germanio, kreita la 1-an de januaro 2012 el la antaŭe sendependaj administraj komunumoj Krukow, Lapitz kaj Puchow. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas parto de la komunumaro Amt Penzliner Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Okcidenta makisgarolo
La okcidenta makisgarolo (Aphelocoma californica ), konata ankaŭ kiel Kalifornia makisgarolo aŭ kiel Longvosta makisgarolo (kaj vidu sube), estas specio de makisgarolo indiĝena de okcidenta Nordameriko, kun teritorio el suda Vaŝingtonio al centra Teksaso kaj centra Meksiko. Ĝi ĵus etendis sian teritorion al la regiono Puget Sound de Vaŝingtonio. La Insula makisgarolo (Aphelocoma insularis), troviĝanta nur en la Insulo Santa Cruz kaj la Florida makisgarolo (Aphelocoma coerulescens), endemismo de Florido, estas ĝiaj plej proksimaj parencoj. La Okcidenta makisgarolo estas nemigranta kaj povas troviĝi en urbaj areoj, kie ĝi povas iĝi maltimida kaj venas manĝi al birdomanĝejoj.
Aspekto
La Okcidenta makisgarolo estas granda kantobirdo, ĉirkaŭ 27-31 cm longa (inklude la voston), kun enverguro de 39 cm kaj ĉirkaŭ 80 g peza. La birdoj de la pacifika marbordo kutime estas pli brilaj en koloro ol tiuj de la interno, sed ĉiuj el ili estas bluaj, blankaj kaj grizaj, kvankam neniu estas unukolora kiel la rilata Meksika makisgarolo. Ĝenerale tiu nearktisa specio havas bluajn kapon, flugilojn kaj voston, grizbrunan dorson kaj grizecajn subajn partojn. La gorĝo estas blankeca kun blua kolumo. La alvoko estas priskribita kiel "akra kaj raspa".
Vivejo
Kiel sia nomo sugestas, la Okcidenta makisgarolo loĝas areojn de makiso, prefere arbarojn de pinsema pino kaj junipero, kverko kaj foje prozopo. Ili loĝas ankaŭ ĉeurbaj ĝardenoj.
Manĝo
La Okcidentaj makisgaroloj kutime manĝas en paroj, familigrupoj aŭ etaj nefamiliaj grupoj, for de la reprodukta sezono. Ili manĝas etajn animalojn, kiel ranoj aŭ lacertoj, ovojn kaj idojn de aliaj birdoj, insektoj, kaj (ĉefe vintre) grenon, nuksojn kaj berojn.
Manĝostokado
Okcidentaj makisgaroloj, kiel multaj aliaj korvedoj, ekspluatas efemerajn abundojn de manĝodisponeblo per stokado de manĝaĵoj en kaŝejoj en siaj teritorioj. En la proceso de kolektado kaj stokado Okcidentaj makisgaroloj montris lertecon por plani la elekton de la kaŝejoj por havi taŭgan manĝokvanton kaj varion por la estonteco. Okcidentaj makisgaroloj kapablas ankaŭ uzi observan spacomemoron por rabi kaŝaĵojn faritajn de siaj samspeciuloj. Por protekti siajn kaŝaĵojn el eventualaj 'rabistoj', manĝostokistoj aranĝas kelkajn strategiojn por redukti la riskon de rabado. Oni scias ankaŭ ke la Okcidentaj makisgaroloj stokas kaj enterigas brilkolorajn objektojn.
Reproduktado
Nestoj estas konstruitaj malalte en arboj aŭ arbustoj, 1m al 10m super la grundo, ĉefe de la ino, dum la masklo kontrolas ŝiajn klopodojn. La nestoj estas fortikaj, kun ekstera diametro de 33 cm al 58 cm, konstruita sur platformo de bastonetoj el musko kaj sekaj herberoj kovritaj el maldikaj radikoj kaj haro. La ino demetas 4 al 6 ovojn el marto al julio kun kelkaj regionaj variaĵoj. Estas du komunaj ŝelkoloraj varioj: palverda fono kun malregulaj, olivkoloraj punktoj aŭ markoj, kaj palgrizeca-blanka al verda fono kun ruĝecbrunaj punktoj. La ino kovas la ovojn dum ĉirkaŭ 16 tagoj. La elnestiĝo okazas post ĉirkaŭ 18 tagoj.
Malsanoj
La Okcidenta makisgarolo estas unu el la specioj kies populacioj estas danĝere afektitaj de la Okcidentnila viruso, ĉefe en la Kalifornia Centra Valo.
Sistematiko
La Okcidenta, Insula kaj Florida makisgaroloj estis iam konsiderataj kiel subspecioj de unusola specio nome la "Makisgarolo". Tamen ili estas nune konsiderataj kiel tre distingaj (Emslie 1996, Curry et al. 2002, Rice et al. 2003 ). Krom la proksima rilataro inter la Kalifornia kaj la Insula makisgaroloj la solvo de ilia evolua historio aperis tre malfacila.
Laŭ analizoj de DNA ŝajne aperas ke se estas 2 kladoj, nome unu okcidenta en Pacifiko kaj alia orienta de la Rokmontaro, la rilato de la populacioj ne estas ankoraŭ sufiĉe konata (Rice et al. 2003 ). Tiele estas kvazaŭ ke la Okcidenta makisgarolo estas fakte du distingaj specioj, unu apartenanta al la Pacifiko kaj alia al la orienta stirpo, kies prauloj estus forminte la Floridan makisagarolon. Paleogeografio de la teritorio de la Rokmontaro subtenas tiun bildon.
Internaj birdoj (Makisgarolo de Woodhouse, grupo woodhouseii) diferenciĝas en plumaro (pli palblua supre, kaj kun nedistinga kaj kutime nekompleta brustostrio) el la marbordaj birdoj (Kalifornia makisgarolo, grupo californica; pli malhelblua supre, kaj kun tre markita - sed ne nepre kompleta - blua brustostrio). Ili diferenciĝas ankaŭ laŭ ekologio kaj kutimaro; la bekoj de la grupo de Pacifiko estas kutime fortikaj kaj hokoformaj pinte ĉar ili manĝas glanojn, dum la interna grupo kiu manĝas pinsemojn havas pli longan, sveltan kaj rektan bekon kun malmulte aŭ nenioma hoko (Curry et al. 2002 ).
Laŭ Curry et al. (2002), la subspecioj estas la jenaj:
Kelemen Mikes (verkisto)
MIKES Kelemen (mikeŝ) estis hungara verkisto naskiĝinta aŭguston 1690 en komunumo Zagon, tiam en Hungario kaj mortinta la 2-an de oktobro 1761 en Rodosto, Turkio.
Sítio Novo do Tocantins
Sítio Novo do Tocantins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 9.148 loĝantojn en 2010.
Stacio Kishinosato
Stacio Kishinosato (japane: 岸里駅 [Kiŝinosato-eki], angle: Kishinosato Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝinari, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Yotsubashi.
Carolina Betancourt
Carolina BETANCOURT (naskiĝis la ) estas meksika tenisistino.
Ŝi atingis ĉe Virina Tenisa Asocio rangon 570 en la 16a de februaro 2015.
Ŝi reprezentis Meksikon en Federacia Pokalo kun rezulto 2–1.
Michelhausen
Michelhausen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Distrikto Saale-Orla
La distrikto Saale-Orla - germane Saale-Orla-Kreis [prononco "Zale-Orla-Krajs"] - situas en la sudoriento de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Schleiz [prononco "Ŝlajc"]. La distrikto kovras areon de 1148 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Saale-Holzland norde, Greiz nordoriente, Vogtland sudoriente, Hof sude, Kronach sudokcidente kaj Saalfeld-Rudolstadt okcidente. Tra la distrikto fluas la riveroj Saale kaj Orla, kiuj donas al ĝi la nomon.
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Komunumaroj
* administra centro
Formiato
Formiatoj aŭ [HCO2]- estas saloj kaj esteroj derivataj el la formiata acido reprezentata de la anjono [HCOO]- kaj produkto de la senprotonigo de la formiata acido. Formiatoj estiĝas per agado de bazoj sur formiata acido aŭ estas rezulto el hidrolizo inter iu formiato kaj alkoholo. Formiataj esteroj estas substancoj kun karakterizaj odoroj kaj gustoj. Ili estas malpli ordinaraj pro tio ke la formiataj esteroj estas malpli stabilaj ol ĝiaj analogaĵoj. Multaj el ili estas nature trovataj en plantoj, herboj kaj fruktarboj kaj aliaj en drinkaĵoj kaj nutraĵoj.
Formiataj esteroj regeneriĝas al formiata acido kaj la korespondaj bazoj per hidrolizo. La formiataj saloj estas inklinaj al senkarboksiligo. Ekzemple: hidratigita nikela formiato senkarboksiliĝas kiam temperaturo estas pli alta ol 200 °C donante pulvorigitan metalan nikelon. Tiaj reakcioj estas taŭgaj kiel hidrogenigaj kataliziloj:
Kelkaj ekzemploj de formiatoj estas:
<Gallery> Dosiero:Allyl formate3D.png|50px| Alila formiato Dosiero:Amyl formate 3D.png| Amila formiato Dosiero:Isoamyl_formate3D.png| Izoamila formiato Dosiero:Ammonium_formate3D.png| Amonia formiato Dosiero:Anisyl formate 3D.png| Anizila formiato Dosiero:Benzyl formate 3D.png| Benzila formiato Dosiero:Bornyl_formate3D.png| Bornila formiato Dosiero:Isobornyl formate3D.png| Izobornila formiato Dosiero:Sec-Butyl formate3D.png| 2-butila formiato Dosiero:Isobutyl_formate3D.png| Izobutila formiato Dosiero:N-Butyl_formate3D.png| N-butila formiato Dosiero:Tert-Butyl_formate3D.png| T-butila formiato Dosiero:Cinnamyl formate 3D.png| Cinamila formiato Dosiero:Citronellyl formate3D.png| Citronelila formiato Dosiero:Ethyl formate 3D.png| Etila formiato Dosiero:Ethyl_chloroformate_3D_ball.png| Etila kloroformiato Dosiero:Eugenyl formate3D.png| Eŭgenila formiato Dosiero:Farnesyl formate3D.png| Farnezila formiato Dosiero:Phenethyl formate 3D.png| Fenetila formiato Dosiero:Phenyl formate3D.png| Fenila formiato Dosiero:Formic acid 3D.png| Formiata acido Dosiero:Furfuryl formate3D.png| Furfurila formiato Dosiero:Geranyl formate3D.png| Geranila formiato Dosiero:Potassium formate3D.png| Kalia formiato Dosiero:Chloroformic acid 3D ball.png| Kloroformiata acido Dosiero:Linalyl formate3D.png| Linalila formiato Dosiero:Menthyl_formate3D.png| Mentila formiato Dosiero:Methyl formate 3D.png| Metila formiato Dosiero:Methyl_chloroformate_3D_ball.png| Metila kloroformiato Dosiero:Potassium formate3D.png| Natria formiato Dosiero:Neryl formate3D.png| Nerila formiato Dosiero:Propyl formate 3D.png| Propila formiato Dosiero:Isopropyl_formate3D.png| Izopropila formiato Dosiero:A-terpinyl formate3D.png| Terpinila formiato Dosiero:Vinyl formate3D.png| Vinila formiato </Gallery>
Muzeo Prinzesshof
La Muzeo Prinzesshof estas urba muzeo en la urbokerno de Itzehoe, Germanio. Ĝi prezentas daŭran ekspozicion pri la kulturhistorio de la distrikto Steinburg en la 19-a kaj la 20-a jarcentoj kiel ankaŭ ĉiam ŝanĝantajn elmontrojn pri kulturhistoriaj, regionhistoriaj, arkeologiaj kaj popolartaj temoj. Riĉaj muzeopedagogiaj ofertoj kompletigas la ofertojn.
Bidermajra ĉambro
Tie ĉi videblas multaj objektoj el la bidermajra epoko kaj meblaro kun martela piano; originala kafotablo invitas la vizitantojn al hejmeciĝo kaj identiĝo, aparte post kiam ili ĝuis interesan filmeton enkondukan je la enirejo al tiu ĉambro.
Tabakvendejo
La ekipaĵo vendeja ĝis la 1987-a jaro ankoraŭ funkciis ĉe sia originala loko. Post la fermo de la vendejo la plej granda parto de la nemovebla ekipaĵo alvenis muzee. Laŭ la nuna aspekto ĝi estas la rezulto de laborpostulegaj restaŭradoj.
Fehrs-ĉambro
La verkisto Johann Hinrich Fehrs, al kiu estas dediĉita tiu ĉi ĉambro, estas la nekontesteble plej grava platdiĉa poeto de la urbo. Estante instruisto kaj lernejestro laŭprofesie, li ankaŭ estis granda bonfarinto de la urbo.
Industria historio
Tie ĉi oni konfrontiĝas al la industria historio de la regiono. La cemententrepreno Alsen'sche Cement-Fabriken de Itzehoe servas kiel ekzemplo de historio industria. Alia fabriko en Lägerdorf montratas per rekonstruita laborista ĉambreto kaj originala ŝoforkupeo de enlanda ŝipo kaj multaj tekstoj enmerĝantaj onin en la laboristan ĉiutagan vivon.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Saint-Savin (Gironde)
Saint-Savin - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Malfermo Anderssen
La Malfermo Anderssen (ECO A00) estas ekstravaganco, kiu nenion sukcesas. Ĝi estas ekster ĉiuj principoj de malferma teorio en ŝako. La nivela ludanto, kiu eniras en ĉi tiu plano, estas atakanta ludanto, kiu scias, ke li multe superas sian rivalon. Nuntempe li donas al tempon al la kontraŭlo, kaj eĉ du, ĉar a3 ofte estas sekvata de h3, kiuj ankaŭ estas interŝanĝeblaj. Plej bone estas ne nervoziĝi kaj ludi kun logiko. Nigro devas konsideri, ke li atakos lin per la principoj de la hipermoderna ŝaka skolo, tio estas atakante la centron el la flankoj, do li devas zorgi bone teni la centron. Vi povas trovi vin en tiaj skemoj ludante fulmajn ludojn. Ŝakludanto Adolf Anderssen provis popularigi ĝin en la 19-a jarcento kaj eĉ ludis plurajn ĉampionumajn matĉojn kun ĉi tiu malfermo, tamen ĝi neniam populariĝis, ĉar ĝi estas tre malforta malfermo.
Saint-Savin (Gironde)
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Kirchheim
Kirchheim havas diversajn signifojn:
Lucía Jiménez
Lucía JIMÉNEZ (Segovio, 21-a de novembro 1978), estas hispana aktorino,
Ŝi komencis kun filmo de David Trueba, "La buena vida", kaj ŝi estis tre populara pro la televidserio "Al salir de clase", kiel multaj junaj hispanaj aktoroj de ŝia generacio.
Eksteraj Ligiloj
Lucía Jiménez in the Internet Database
Telefonnumero
Telefonnumero estas serio de ciferoj (plej ofte inter ili estas spaco aŭ kuniga streko), kiu identas telefonan stacion. La permesata plej longa ciferoserio povas konsisti el 16 ciferoj.
Historio
Tiu nocio etendiĝis post invento de telefoncentralo. Komence la telefonistoj vokis siajn telefonajn staciojn laŭ la familiaj nomoj. Baldaŭ problemo etendiĝis: en iu urbo troviĝis multe da S-roj Grand aŭ Tajlor. Tial oni ekuzis la ciferojn, kiu loke estis perfekta solvo. En tre malgrandaj vilaĝoj sufiĉis unucifera sistemo, en pli grandaj lokoj iom pli, eĉ kvarcifera sistemo.
Post evoluo de telefonio oni faris kontaktojn ne nur loke, sed inter komunumoj. Tial antaŭ la ciferserio oni devis mencii la loknomon, ekzemple Berlino 643, kie loĝis eble S-ro Ŝvarc.
Pro la tutlandaj kaj internaciaj aŭtomataj telefonadoj nuligis la loknomojn, tio ŝanĝiĝis al telefona antaŭkodo aŭ Telefona landonumero. Jen ekzemplo: Korea Esperanto-Junularo: +82-02-717-6974.
La telefonnumeroj komence listiĝis en telefonlibroj, baldaŭe oni trovas ilin en interreto.
Ramenskoje (stacio)
Ramenskoje (Раменское) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ramenskoje.
Leopold von Ranke
Franz Leopold Ranke, ekde 1865 von Ranke (21a de decembro 1795 en Wiehe; 23a de majo 1886 en Berlino) estis germana historiisto.
Vivo
Ranke venis el familio de kleruloj. En 1843 li edziĝis al Helena Clarissa Graves, kiu devenis el malnova angla familio. En 1865 la reĝo de Prusujo faris lin nobelulo. Ranke fariĝis honora civitano de Berlino en 1885.
Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff
Georg Wenzeslaus von KNOBELSDORFF (naskiĝis la en la bieno Gut Kuckädel (ekde 1945 pole Kukadło) proksime de Crossen an der Oder (ekde 1945 pole Krosno Odrzańskie); mortis la  en Berlino) estis komence soldato, poste portreta kaj pejzaĝa pentristo, teatra direktoro, pejzaĝa kaj parka arkitekto, kaj salona dekoristo, sed precipe arkitekto en la servo de la reĝo Frederiko la 2-a de Prusio. Lia persona rilato al la kronprinco kaj posta reĝo unue estis harmonia, preskaŭ amika, poste pli kaj pli tensia kaj fine pli-malpli interpaciĝinta. En nur proksimume du jardekoj li planis grandan kvanton da kasteloj, burĝaj vilaoj, kolonejoj, obeliskoj, parkoj ktp., kiuj forte influis la suman aspekton de la rezidaj urboj Berlino kaj Potsdamo. Aparte konata estas la impresa kastelo Sanssouci en Potsdamo. Multaj el liaj konstruaĵoj poste estis ŝanĝitaj aŭ detruitaj, plej forte kompreneble dum la Dua Mondmilito, sed multo ankaŭ dum la sekva, kontraŭmonarkia komunisma reĝimo de la ŝtato Germana Demokratia Respubliko, sed signifa parto tamen konserviĝis aŭ povis esti rekonstruita.
Leopold von Ranke
Graveco de lia laboro
Ranke kunfondis la mondernan historiosciencon. Li kombinis la malnovan rakontantan historiumadon kun sciencaj metodoj de kritika uzo de fontoj.
Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff
Knobelsdorff estis entuziasma artokolektanto, fakto nekonata ĝis la ĵusa malkovro de malnovaj inventariaj listoj.
Distrikto Kiskunhalas
La Distrikto Kiskunhalas [kiŝkunhalaŝ] (hungare Kiskunhalasi járás) estas hungara distrikto en departemento Bács-Kiskun. Ĝi situas sur ebenaĵo en la suda parto de la departemento (same en la suda parto de Hungario) laŭ la landlimo de Serbio. La distrikta ĉefurbo estas Kiskunhalas, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 7 estas vilaĝoj.
Jorge Eliécer Gaitán
Jorge Eliécer GAITÁN estis kolombia politikisto kaj membro de la liberala partio. Li estis ministro pri Edukado (1938–42) kaj Laboro (1942–46). Li organizis novan kontraŭoligarkian politikan movadon, sed poste estis venkita en la prezidentaj voĉdonadoj de 1946 de la konservativulo Mariano Ospina Pérez. Li estis murdita, fakto kiu ekestigis energian popolan reagon (bogot-bato).
Distrikto Kiskunhalas
Historio
Tiu distrikto kreiĝis en 1950 pro la nova departementa sistemo, sed poste la distriktolimoj foje-foje ŝanĝiĝis. La distrikta sistemo ne funkciis inter 1983-2013 en Hungario.
Jorge Eliécer Gaitán
Li estis rektoro de la Libera Universitato de Kolombio, ekde 1936 ĝis 1939. Li ricevis la katedron de kriminala juro ekde 1931 kaj instruis ĝin tie ĝis sia murdo. Li estis urbestro de Bogoto ekde 1936, kaj ankaŭ li estis senatano plurfoje ekde 1929 ĝis 1948.
Gaitán forĝis sian reputacion kiel oratoro kaj defendema de popularaj kialoj danke al siaj fortagoj dum la debato pri la Amasmurdo de la Bananistoj dum 1928, farita de United Fruit Company, la tiama nomo por Chiquita Brands International.
Jules Romains
Jules Romains (1885-1972) estas la verkistnomo de Louis FARIGOULE kiu naskiĝis la en franca vilaĝeto apud Le Puy-en-Velay. Li estis instruisto pri filozofio kaj amiko de Stefan Zweig. Jules Romains verkis multajn teatraĵojn, inter kiuj Knock (1965) estas la plej fama. Li estis ankaŭ membro de Internacia PEN-Klubo kaj Franca Akademio.
Jorge Eliécer Gaitán
Plej konataj frazoj:
Jules Romains
Li verkis ankaŭ romanojn, kies plej famaj estas liaj dudeksep volumoj de ĉefverko Les Hommes de Bonne Volonté (La bonvolemaj homoj) kaj la poezio Vie unanime (1908) kiu estas origino de unanimismo.
Jorge Eliécer Gaitán
"Mi ne estas viro, mi estas popolo"
"Ni tre fieras pri ĉi malnova indiĝena raso! Kaj ni malamas la oligarkion, kiu ignoras nin"
"Ĉi homa lavango militas, militos; kaj venkos konservativan oligarkion"
"La popolo superas siajn estrojn"
"Ĉu mi avancas, sekvu min. Ĉu mi haltas, puŝu min. Ĉu mi perfidas vin, mortigu min. Ĉu mi mortas, venĝu min"
Kunkatedralo
Laŭ la stato de marto 2020, la Romkatolika Eklezio havis 322 kunkatedralojn, ĉefe en Eŭropo (sole 140 estis nur en Italio).
Multaj estas iamaj katedraloj, sed eĉ se daŭre en uzo, al tiuj ofte ne estas konceditaj kunkatedrala statuso.
Ofte la diocezo kun kunkatedraloj ankaŭ havas duoblan nomon reflektantan tiujn, sed kelkaj havas kunkatedralon ne menciitan en la titolo dum aliaj ankaŭ povas esti konservitaj siajn historiajn du-partajn nomojn sen plu havi kunkatedralon. Foje la unuanomita urbo ne havas la ĉefan katedralon (fakta seĝo de la episkopo) sed fanfaronas pri alia distingo kiel esti nacia ĉefurbo aŭ havi elstaran eklezian pasintecon.