cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francisko Valdomiro Lorenz
Politika rifuĝinto
En 1889 li gvidis la kurson pri Esperanto en la gastejo U Pštrosů, laborista kunvenejo, en Prago. La gastejo estis en duetaĝa domo en la strato Pštrossova, numeroj 189/16, kie nun staras pli nova domo kun la samaj domnumeroj. Tiam en Prago – skribas František Hájek – Esperanto havis karakteron soci-revolucian, kun firma celdirekto al internacia paco. Tio ne taŭgis al la tiama Aŭstria monarĥio, regata de imperiismo.
En 1893, pro politikaj kialoj, li venis en Brazilon kun falsa pasporto. Li alvenis en Rio-de-Ĵanejro, la tiama ĉefurbo. Tie li sciiĝis ke li ne povos daŭrigi la vojaĝon ĝis la subŝtato Suda Rio-Grando, ĉar tie komenciĝis ribelo kontraŭ la prezidanto Floriano Peixoto. Tiel li dungiĝis en la orminejoj de Mariana kaj Morro Velho en la subŝtato Minas-Ĝerajso.
Enmigrada funkciulo
Fine en januaro 1894 li sukcesis atingi la urbon Porto-Alegron. Tiam li estis elektita por labori en la fako de enmigrado de la Sekretario por Internlando pro ordono de Júlio de Castilhos, tiam subŝtatestro en legenda intervjuo kiu daŭris tutan tagon kaj li estis publike ekzamenita en pli ol 10 lingvoj. Samtempe, li sukcesis krome dungiĝi ĉe la industriisto Otto Schoenwald.
Instruisto
Finfine en 1894 li ekloĝis en la terkultura kolonio San-Feliciano kaj ricevis, kiel libera homo, pecon de tero de la registraro. Li kultivis sian terpecon kaj starigis privatan lernejon en la vilaĝo, en herba kabano.
Internacia Studumo pri Turismo kaj Kulturo
Internacia Studumo pri Turismo kaj Kulturo en Bydgoszcz (ISTK) de la internacia asocio Esperantotur estis fondita en 1991 laŭ permeso de pola ministeriencoj pri edukado. Ekde 1996 ĝi estas AIS-Klerigejo Bydgoszcz (AKB) – la klerigejo pri turismo kaj kulturo de Akademio Internacia de la Sciencoj.
Francisko Valdomiro Lorenz
Instruisto
En 1903 li estis nomumita de la sekretario por internlandaj aferoj provizore gvidi la naŭan porknaban lernejon de la Kolonio San-Feliciano. De 1909 ĝis 1943 li estis instruisto en la vilaĝo. En la fino de januaro 1950 li transloĝiĝis al Porto Alegro.
Internacia Studumo pri Turismo kaj Kulturo
La studado okazas laŭ jenaj studad-programoj de ISTK/AIS:
Francisko Valdomiro Lorenz
Interlingvisto kaj poligoto
Li aprobis la idistajn reformojn, sed poste deklaris sin fidela al Esperanto (Bohema Esperantisto, 1910, V. p: 39.). Tamen en 1915 li kun Francisco Schaden redaktis la periodaĵon Brazilia, “revuo redaktata en la lingvo internacia Ido ed en portugala, oficiala organo di la Braziliana federuro por la línguo internaciona”, kune kun: “omno koncernanta la revuo devas sendesar a sro. Fr. Schaden”.
En 1930 li aliĝis al Nov-Esperanto, rezigninte pri sia propra projekto „Mundial“. Fine, li revenis al Esperanto kaj restis fidela al ĝi.
Li estis ne nur aŭtoro de la ''Plena lernolibro de la lingvo internacia de dro. Esperanto por Bohemoj'' – la unua lernolibro de Esperanto por ĉeĥoj, sed ankaŭ aŭtoro de lernolibro de Esperanto por portugaloj, por kiuj li ankaŭ ellaboris stenografion.
Kiam li mortis, li estis la lasta esperantisto el la jaro 1887 kaj pro tio Radio Roma faris omaĝon al li en 1957.
Poligloto
Francisko Lorenz estis poligloto, sciis pli ol 80 lingvojn kaj entute li estas aŭtoro de cento da verkoj, el kiuj 56 prese aperis; inter ili estas studoj pri jogo kaj gramatikoj de diversaj indianaj lingvoj.
Lia plej grava traduko estas la Bhagavad-Gita el sanskrito. Diverskolora Bukedeto estas poemtradukoj el 80 lingvoj. Poemoj mediume verkitaj aperis en la libro Voĉoj de Poetoj el la Spirita Mondo.
Interesokampoj
Krom lingvoj, Lorenz okupiĝis pri stenografio, jogo, esotera filozofio, spiritismo, okultismo, kabalo, framasonismo, kiromancio, astrologio kaj rozkrucismo.
La spiritistoj kredas, ke li estis mediumo kaj transsendis multajn esperantajn mesaĝojn de spiritoj en kaj pri Esperanto.
Li dum multaj jaroj redaktis la astrologian almanakon "Almanaque do Pensamento", kiu ekzistas ĝis nun. Li estis ano de Círculo Esotérico da Comunhão do Pensamento (Esotera Rondo de la Komunumo de Pensado), kaj estis "doktoro pri kabalo de la Societo Rozkruca. Li estis ankaŭ framasono.
Memoro
Estis Esperanto-grupo kun lia nomo en la urbo Santos. Ekzistas en Brazilo la Eldona Spirita Societo Francisko Valdomiro Lorenz kaj eldonejo "Dr. Francisco Valdomiro Lorenz" (neesperantista). Estas framasonisma loĝio kun lia nomo en Porto Alegro. Estas strato kun lia nomo en urbo Americana.
La en la urbo Dom Feliciano estis inaŭgurita monumento honore al li, enhavanta restaĵojn de la omaĝito. ,
Listo de verkoj de F. V. Lorenz
En manuskripto ankoraŭ restis Antologio de brazilaj poetoj.
Post la morto, tio estas verkaĵoj de li skribitaj, ne nur eldonitaj, post lia morto (vidu psikografio):
Transporto en Ukrainio
Fervojoj
En Ukrainio, fervojoj estas prizorgataj de la Ŝtata Fervoja Administrado de Ukrainio (Укрзалізниця). La fervoja reto de la lando estas dividita en ses branĉoj: Donecka, Lviva, Odesa, Suda, Sudokcidenta kaj Dnepra. La maksimuma rapido de pasaĝera trafiko estas 160 km/h. La entuta longeco de fervojoj estas.
Brvnište
Brvnište, hungare Boronás [boronAŝ] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Transporto en Ukrainio
Aviado
Estas 19 internaciaj flughavenoj. La ĉefa flughaveno de la lando estas la Internacia Flughaveno Borispilo.
Rivera kaj mara transporto
La plej granda rivero de Ukrainio estas Dnepro, kiu estas navigebla. Ukrainio havas aliron al du maroj, Nigra Maro kaj Azova Maro.
Brvnište
Situo
Brvnište situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko, bronzepoko kaj en la 9-a jarcento. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1546 en formo "Brwnisste". En 1777 farejo pri papero ekfunkciis. En 1784 loĝis tie 827 vilaĝanoj, en 1828 1062 vilaĝanoj en 125 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Brnovistye, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Boronás 1347 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Brvnište 1155 homoj, (1133 slovakoj).
Francisko Valdomiro Lorenz
Rete legeblaj verkoj
la hiperligoj ne funkcias!
Escobecques
- prononco laŭ sistemo IFA, do pli simple prononco , jen france, historie nederlande Schobeek, prononco respektive okcidentflandre Schobeke  - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Beyoncé Knowles
Dum tiuj 10 komunaj jaroj, la junulinoj iĝis unu el la plej popularaj R&B-grupo, kiu vendis pli ol 33 milionojn da albumoj kaj ricevis du Grammy-premiojn.
La membroj de la grupo decidis en 2001 memstariĝi. Plej sukcesa el ili iĝis Beyoncé.
Ŝi komencis sian aktorinan karieron per la Mtv-produkto Carmen: A Hip Hopera. Ŝi aperis en 2002 en ĉarma rolo de Foxxy Cleopatra en amuzfilmo de Austin Powers: Ora ilo. Samtempe aperis ŝia unua albumeto Work It Out. Beyoncé poste laboris kun Jay-Z (03 Bonnie & Clyde)
Ŝia albumo Dangerously In Love aperis en junio de 2003 kaj alportis por ŝi kvin Grammy-premiojn, du Soul Train Award, kaj tri Bet Award.
Ŝi ankaŭ rajtis kanti la usonan himnon antaŭ plurmilionoj da spektantoj en malfermo de la Superbowl. Beyoncé partroprenis en la fama helpkoncerto 46664 en 2003.
En aprilo de 2018 Beyoncé ludis du fojojn ĉe la Muzika Festivalo de Coachella.
Beica de Jos
Beica de Jos [bejka de ĵos] (hungare: Alsóbölkény [alŝobeolke:n]j, germane: Ungarisch-Belken) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Reghin. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Căcuciu, Nadășa, Beica de Sus, Sânmihai de Pădure kaj Șerbeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 047 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 967 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1453. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Tri Noveloj
Tri Noveloj estas novelaro de Aleksandr Puŝkin, el la rusa esperantigita de Andreo Fiŝer. La 67-paĝa traduko aperis en 1923 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko. Ĝi konstituas volumon 10 en la serio "Internacia Mondliteraturo".
Gajanejos
Gajanejos [gaĥaNEĥos] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas gajanejero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 45 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,77 loĝ/km².
Situo
Gajanejos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, do en ties centro, je altitudo de 1028 m super marnivelo; je 35 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 25,49 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°50′36″N 2°53′28″Ok.
Historio
La deveno de la vilaĝo estas nekonata, ĉar ĝi estis detruita en variaj okazoj; oni scias ke la vilaĝo estis detruita dum la Milito de Sendependiĝo, kiel rakontas Benito Pérez Galdós en isaj Episodios Nacionales. Poste, en la daŭro de la Batalo de Gvadalaĥaro, en marto 1937, la vilaĝo estis denove detruita tute, tiele ke post la milito kaj kelkaj jaroj la ŝtata servo de la frankismo nome Dirección General de Regiones Devastadas recknstruis novan vilaĝon, ĉe la iama detruita.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 45, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Gajanejos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Gajanejos kie oni falis al la nunaj 45.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
2437 Amnestio
2437 Amnestio estas malgranda, tre hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1942 elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku, de la finnlanda astronomino Marja Väisälä (filino de Yrjö Väisälä).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ne-registaran organizaĵon "Amnestio Internacia".
Katedralo de Teruelo
La Katedralo Sankta Maria de Mediavilla de Teruelo, estas unu el la plej karakteraj konstruaĵoj el mudeĥara stilo en Hispanio, kaj unu el la malmultaj katedraloj, kune kun tiu de Tarazono, el tiu ĉi stilo. La turo, la tegmento kaj la kupolo estas Monda heredaĵo de UNESKO ekde 1986.
Volboŝtono
La volboŝtonoj estas la prisme tajlitaj ŝtonoj, kiuj formas arkon aŭ volbon.
Katedralo de Teruelo
La Katedralo de Teruelo havas sian originon en la preĝejo Sankta Maria de Mediavilla, kiu ekkonstruiĝis laŭ romanika stilo en 1171 kaj finiĝis per la starigado de la mudeĥara turo en 1257. En la dua duono de la 13-a jarcento, la maŭra masonisto Juzaff, restrukturigis la antikvan romanikan verkaĵon kaj aldonas tri mudeĥarajn navojn elmasonaĵo kaj briko, kiuj plibonigis kaj starigis la romanikan strukturon de la 12-a jarcento. En la sama mudeĥara-gotika stilo, en la 14-a jarcento anstataŭiĝis la romanikaj absidoj, kiel rimarkeblas en la ĉefa kolono de la ĉefkapelo. Per ĝi malpliiĝis la nombro da teniloj, kio donis pli da lumigo kaj spaco al la navoj el arkoj.
Volboŝtono
Volboŝtono havas 6 facojn, kiuj estas :
Maksimiliano la 1-a Jozefo (Bavario)
Maksimiliano la 1-a Jozefo (27-a de majo 1756–13-a de oktobro 1825) de la dinastio Vitelsbaĥoj estis unue kiel Maksimiliano la 4-a duko de Bavario, palatinata grafo ĉe Rejno kaj princo-elektisto de la Sankta Romia Imperio kaj fariĝis poste la unua reĝo de la reĝlando Bavario.
Politiko
En 1806 Bavario fariĝis gvida membro en la Rejna Federacio kiu subtenis Napoleonon, kaj finfine kaŭzis la disfalon de la Sankta Romia Imperio. Napoleono rekompencis la lojalecon, altigante duklandon Bavario al reĝlando kaj dukon Maksimiliano al reĝo. Tiu tamen nelonge poste ŝanĝis la flankojn kaj en 1813 aliĝis al la venkontaj kontraŭ-napoleonaj aliancanoj.
Rivero Mendoza
La Rivero Mendoza  estas rivero situanta en la nordo de la provinco Mendoza, Argentino. Pasas tra la urbo Luján de Cuyo, situanta ĉe la urbo Mendoza, nome provinca ĉefurbo, kaj estas unu el plej gravaj fontoj de akvo por irigacio de la lando.
Jataizinho
Jataizinho estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 11.859 loĝantojn en 2010.
Rivero Mendoza
Formata tute el akvo de malglaciiĝo, elfluas ĉe Punta de Vacas, kie kunfluas la riveroj Tupungato kaj Cuevas kaj, poste maldekstre la Rivero Vacas; ekde tiu loko ĝi ricevas akvon de la riveroj Colorado kaj Blanco (dekstre) kaj de la rojoj Picheuta kaj Uspallata maldekstre. Irigacias la terojn de la departementoj Luján de Cuyo, Maipú, Guaymallén, Las Heras, San Martín kaj Lavalle en la provinco Mendoza kaj elfluas en la lago Guanacache. Tiuj lagoj — kies kolektujo estas la Rivero Desaguadero — malsekiĝis laŭ la tempopaso, pro la dissendo de akvo de la riveroj Mendoza kaj San Juan.
Ĝi havas akvokvanton de 50 m³/s kaj liveras akvon al la ĉefaj oazoj de la regiono.
Esquelbecq (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
15239 Stenhammar
15239 Stenhammar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sveda komponisto, dirigento kaj pianisto Wilhelm Stenhammar (1871–1927). Lia verko inkludas du konĉertojn por piano, du simfoniojn kaj pluraj kvartetojn. Lia Sensommarnätter ("Malfruaj Someraj Noktoj", 1900 - 1904) inkludas belajn epizodojn de trankvila gestoj dissemitaj tra la peco.
17184 Carlrogers
17184 Carlrogers estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills, proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona psikologo Carl Rogers (1902–1987) kiu disvolvis tre popularan metodon de psikoterapio tiel nomata personocentrigita psikoterapio. Du el siaj libroj estas  Client Centered Therapy (1951) kaj On Becoming a Person (1961). Li estis prezidento de la Usona Asocio pri Psikologio dum 1946 - 1947.
Carlungie
La terdomo aŭ subteretaĝo Carlungie troviĝas kvar kilometrojn nordoriente de Monifieth kaj unu kilometron oriente de Newbigging en la skota distrikto (Council Area) Angus. Ĝi situas nur 1,7 kilometrojn for de la terdomo de Ardestie. Terdomoj en Skotlando konsistas parte el tre kompleksaj subteraj strukturoj el la ferepoko.
Sur la Britaj insuloj la terdomoj ankaŭ estas nomataj fogous (Kimrujo kaj Kornvalo) aŭ weems (Skotlando). La esprimo weem venis el la skotgaela Uaimh kiu signifas kavernon.
Linio A de la metroo de Liono
Linio A de la metroo de Liono estas linio de la Metroo de Liono. Tiu unua linio, ekipita de sur-pneŭaj vagonaroj kaj kies unua parto estis malfermita la, kunligas hodiaŭ la stacion ' en Liono sud-okcidente, al la stacio ' en Vaulx-en-Velin oriente. Per longeco de, ĝi venas duarange tuj post linio D.
Heinrich Wackenroder
Heinrich Wilhelm Ferdinand Wackenroder (1798-1854) estis apotekisto, kemiisto, profesoro pri kemio en la Universitato de Jena kaj asistanto de Johann Wolfgang Döbereiner (1780-1849). En 1826 li izolis la "koridalinon" el la Corydalis cava, kaj la karotenon el la karoto en 1831. Li estas kreinto de la "Solvaĵo de Wackenderoder", iu miksaĵo de hidrogena sulfido kaj sulfura duoksido en tre diluita akvo-solvaĵo. La solvaĵo produktas miksaĵon da oksoacidoj de sulfuro kun malsamaj strukturoj pli konataj kiel politionataj acidoj.
Biografio
Li estis filo de la kuracisto Heinrich Burghard Wackenroder kaj de lia edzino Johanna Luise Charlotte. Inter 1814 kaj 1819 li kompletigis sian kurson pri apoteko en Celle. Dum du jaroj li laboris en apoteko en Burgdorf. Estinte 23-jara, li ekstudis en la Universitato de Göttingen. Tie li sin dediĉis al la lernobjektoj pri medicino kaj natursciencoj kie li aparte enamiĝis ĉefe pro la lecionoj de la kuracisto kaj kemiisto Friedrich Stromeyer.
Post studi tri jarojn, Wackenroder devis anticipe forlasi siajn studojn ĉar liaj gepatroj ne povis subteni lin pro financaj kialoj. Do li submetiĝis al Ŝtata Ekzameno de la Medicina Kolegio, en Hanovro, kie li estis aprobita kun plej alta grado, kaj tiam li povis helpi en la familia apoteko de sia naskiĝurbo. En 1825, li sukcesis reiri al la "Universitato de Göttingen".
Li iĝis asistanto de Stromeyer kaj en 1827 li defendis sian tezon en la "Universitato de Erlangen". Tiuepoke, Wackenroder sendis kopion de sia laboro al la apotekisto Johann Bartholomäus Trommsdorff (1770-1837), kiu tiam laboradis en Erfurt. Kaj tiam dumviva korespondado ekis inter ili. En 1828, Wackenroder kapabliĝis en Göttingen kiel privata profesoro.
En la sekvanta jaro, li ricevis inviton al la Universitato de Jena por sukcedi al la universitata apotekisto Karl Christian Traugott Friedemann Goebel (1794-1851) kiu starigis, en 1821, privatan Farmacian Instituton en Jena. Kvankam la financaj perspektivoj ne estis la plej bonaj, li akceptis la proponon. Tio okazis pro liaj personaj rezonoj ĉar li opiniis ke la Instituto de Goebel plu stimulus la akademiajn lecionojn pri apoteko.
Per pruntepreno de 200 talentoj, li akiris la Instituton kaj publikigis en decembro 1828 en la "Arkivo de la Apoteko" la unuan komunikadon pri sia instituto por formado de asistaj apotekistoj kiel honora profesoro pri kemio, apoteko, fitokemio, analiza kemio kaj zookemio. La Instituto Wackenroder kreskis pro la kvalitoj de liaj instruoj kaj iom post iom ĝuis kreskantan popularecon, ĉefe pro tio ke li uzis la sistemon de sia antaŭa profesoro Stromeyer, el Göttingen, kiu havis praktikan kaj analizan sistemon pri instruado, kaj tio ne estis ordinara tiuepoke. En la 26-a de oktobro 1836 li iĝis membro de la Akademio pri Bonfaraj Sciencoj, de Erfurt. En la 15-a de oktobro 1843 li iĝis membro de la Leopoldina Nacia Akademio pri Sciencoj.
Wackenroder, la bonsukcesa esploristo, verkis kaj publikigis, inter 1826 kaj 1854, ne malpli ol 333 sciencajn artikolojn kaj 18 librojn. Granda nombro da liaj verkoj instruas kiel manipuli vegetalajn kaj bestajn substancojn, krom la malkovro de la alkaloido "koridalino" en 1826 kaj la izolo de la karoteno en 1830. Li ankaŭ priskribis la katekinon kaj la "solaninon". Krom ĉio, Wackenroder estas pioniro pri analiza kemio, ne menciinte liajn laborojn rilate al manĝo-kemio, farmacio kaj botaniko.
Kalvinana preĝejo (Apagy)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Apagy.
Historio
La gotika (tiam katolika) kirko estis konstruita inter 1450-1470. Ĉirkaŭ en la 17-a jarcento la loĝantoj forlasis la katolikismon kaj prenis la kalvinismon, tial la kirko iĝis kalvinana. Inter 1770-1776 la kirko laŭlongr estis pligrandigita. La turo estis konstruita inter 1838-1844 (laŭ alia informo en 1867). La nun videbla formo estas videbla ekde 1952.
Korentino (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Corentin, Kaourintin ( – bretone), Corentino , Corentinus (latine)
Kalvinana preĝejo (Apagy)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en herbejo. Estas interese, ke el la proksima vojo povas vidi la absidon. La fasado rigardas al la pli malproksima vojo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turopinto estas jupa piramido. La enirejo funkcias tra la turo, sed estas ankaŭ alia enirejo en mezo de la navo tra vestiblo. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj.
Občina Divača
Občina Divača estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Marborda-Karsta. La municipo enhavas 31 komunumojn kaj ĝia areo estas 145 km². Komence de 2018 tie loĝis 4085 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Divača.
Loko, priskribo
De nordo al sudo, ĝi pasas tra la A1 / E61 Aŭtovojo, kiu konektas Ljubljana kaj Koper. Ĉe la vilaĝo de Divača, la A3-aŭtovojo turniĝas al Sežana.
La suda parto de la komunumo fluas oriente de la rivero Reka, kiu leviĝas proksime de la vilaĝo de Škocjan.
La apudaj municipoj estas:
Občina Vipava nordo, Občina Postojna en la nordoriento, Občina Pivka la oriento,  Občina Illirska Bistrica la sudoriento, Občina Hrpelje-Kozina en la sudo, Občina Sežana okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 31 vilaĝoj:
Barka, Betanja, Brežec pri Divači, Dane pri Divači, Divača, Dolenja vas, Dolnje Ležeče, Dolnje Vreme, Famlje, Gabrče, Goriče pri Famljah, Gornje Ležeče, Gornje Vreme, Gradišče pri Divači, Kačiče-Pared, Kozjane, Laže, Matavun, Misliče, Naklo, Otošče, Podgrad pri Vremah, Potoče, Senadole, Senožeče, Vareje, Vatovlje, Vremski Britof, Zavrhek, Škocjan, Škoflje
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-obalnokraska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:19_x423774.25_y60725_s12_b4
Bourg-Saint-Maurice (stacidomo)
Bourg-Saint-Maurice estas franca stacidomo sur linio - Bourg-Saint-Maurice (ankaŭ nomita linio Tarentezo), situanta en komunumo Bourg-Saint-Maurice en departemento Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Vintre, ĝi priservas multajn skiejojn, inkluzive de Les Arcs, Tignes, Val-d'Isère, La Rosière kaj Sainte-Foy-Tarentaise.
Ĝi estis malfermita en 1913 fare de "Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée" (PLM).
Ĝi estas grava stacio de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) dum la vintra sezono, priservata de trajnoj: TGV, Eurostar, Thalys, Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĉi tiuj provizas servon dum la tuta jaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pierre-d'Albigny - Bourg-St-Maurice (899000).
Ponte Tresa TI
Ponte Tresa (malnova germanlingva nomo Treisbruck) estas komunumo de la Komunumaro Magliasina kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 776 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Ponte Tresa situas ĉe la elfluo de la rivero Tresa el la Lago de Lugano. Sian nomon la komunumo havas pro sia grava ponto super la rivero Tresa. La komunumo konsistas el la svisa parto de la vilaĝo Ponte Tresa, kies suda parto apartenas al la itala komunumo Lavena Ponte Tresa. Al la komunumo apartenas ankaŭ la kvartaloj La Piana kaj Monte Olivetto.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,41 km². La komunumo do apartenas laŭ surfaco al la plej malgrandaj komunumoj de Svislando. De ĝia areo 39,0 % estas kovritaj de arbaro, 2,4 % servas por agrikulturo kaj 51,2 % por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ponte Tresa limas en nordoriento al Pura, en sudoriento aliflanke de la Lago de Lugano al Caslano, en sudokcidento al Lavena Ponte Tresa (Provinco Varese, Italio), kaj en nordokcidento al Croglio.
Trafiko
Tra Ponte Tresa pasas la kantona ĉefvojo n-ro 398 de Lugano tra Ponte Tresa al Luino. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas proksimume 15 kilometrojn nordoriente de la komunumo. Pere de la etŝpura trama fervojo de Lugano al Ponte Tresa kaj la liniŝipoj sur la Lago de Lugano la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome de la stacidomo de busoj iras al Novaggio kaj Luino. Ekzistas nuntempe projekto longigi la tramlinion al la itala flanko ĝis Lavena.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ponte Tresa datiĝas el la jaro 818 kiel ad Tresiae Pontem. Dum mezepoko ĝis la konstruo de la Digo de Melide Ponte, Tresa havis strategian signifon por la transiro de Svislando al Italio. Supozeble jam dum la romia epoko en Ponte Tresa ekzistis transirejo aŭ eĉ ponto super la rivero Tresa. Dum mezepoko Ponte Tresa havis pro sia lima situo apartan statuson de aŭtonoma komunumo. La Dukoj de Milano al Ponte Tresa koncedis impostan liberecon, kaj la Svisa Ĵurkomunumo konfirmis tiun statuson. Post la napoleonaj militoj en la jaro 1803 estis fondita Kantono Tiĉino, kiu estis atribuita al Svislando. Ĉar kiel limo inter Lombardio kaj Tiĉino estis fiksita la rivero Tresa, la vilaĝo Ponte Tresa estis dividita en svisan parton, kiu formas la tiĉinan komunumon Ponte Tresa, kaj italan parton, kiu estis altribuita al la itala komunumo Lavena Ponte Tresa. Eklezie la svisa parto de Ponte Tresa sendependiĝis de la paroĥo Lavena nur en la jaro 1821.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1988
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1988.
Sânmihaiu German
Sânmihaiu German [sınmihaju ĝerman] (hungare: Németszentmihály, germane: Rautendorf (Sânmihaiu Român) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. En 1910 Németszentmihály havis 1 162 loĝantojn (germanoj); en 1992 658 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1333. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, al Temes (reĝa departemento). Administre ĝi apartenas al Sânmihaiu Român.
Komunumoj pri Sankta Mikaelo en Transilvanio
Pro grandeco de la tabulo la ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Alsómihályi!
Edgar Kováts
Edgar Kováts [kovAĉ] estis pentristo, arkitekto, altlerneja instruisto. Lia nacieco estas malklara. Kelkfoje lia familia nomo aperis kiel Kovács. Edgar Kováts naskiĝis en 1849 en loko en Bukovino, Habsburga Imperio (nuntempe Karapĉiv en Ukrainio, li mortis la  en Lemberg (nuntempa Lvivo en Ukrainio).
Biografio
Edgar Kováts frekventis gimnazion en Ĉernivco, sed li privata lernis pentradon, poste li studis en teknologia altlernejo de Lemberg (1866), teknologia altlernejo de Vieno (1868-1869), Akademio de Belartoj de Vieno (1869-1870), fine li akiris diplomon en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko. Inter 1872 kaj 1894 li laboris en Vieno precipe en laborejo de Gottfried Semper kaj samtempe li instruis en la urbo kelkajn jarojn. Inter 1895-1901 li instruis en altlernejo en Zakopane, poste ĝismorte en Lemberg. En Zakopane li longe estis lernejestro. En 1904 li ricevis la titolon dekano, post 2 jaroj rektoro. Li dekomence estis aktiva ankaŭ en pentrado. Li ricevis arĝentan premion en 1900 en mondekspozicio de Parizo.
Preiļi
Preiļi (latve, germane historie ankaŭ Prely) estas urbo en la historia regiono Latgalio de Latvio. Ĝi situas 204 kilometrojn sudoriente de la nacia ĉefurbo Rigo kaj 55 kilometrojn norde de Daugavpils. Dum la jaro 2004 ĝi havis 8.605 loĝantojn kaj estas la centro de samnoma distrikto. Tra la urbo fluas la rivereto Preiļupe.
Loĝantoj
La urbo dum la jaro 1999 havis loĝantojn de la sekvaj naciecoj:
Alilingvaj nomoj
Alilingvaj variaĵoj de la urba nomo estas
10928 Caprara
10928 Caprara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Giovanni Caprara, redaktiston pri scienco kaj kosmo ĉe la Corriere della Sera, la plej eminenta taggazeto de Italio. Verkinto de multenombraj libroj pri astronomio kaj esploro de universo, li ricevis la premion "Glaxo-CEE".
Tri Verkoj de Tolstoj
Tri Verkoj estas libro de Leo Tolstoj pri politika filozofio kaj edukado. Ĝi estas eldonita 76-paĝe, proksimume en 1921, fare de Sennacieca Asocio Tutmonda en Parizo. La tradukaĵo el la rusa estas de "J.M.".
Amalie Dietrich
Amalie DIETRICH [amalje ditriĥ], origine: Amalie NELLE (naskiĝis la 26-an de majo, 1821, mortis la 9-an de marto, 1891) estis germana botanikistino.
Ŝi naskiĝis en Siebenlehn apud Meißen. En la jaro 1846 ŝi edziniĝis al la botanikisto Wilhelm Dietrich, akompanis lin al pluraj esplorvojaĝoj kaj akiris tiel ampleksajn sciojn pri la kolektado kaj klasifikado de plantoj. En 1861 la geedzoj disiĝis, kaj por vivteni sin kaj ebligi al sia filino bonan edukadon, Amalie Dietrich de 1863 ĝis 1873 partoprenis esplorvojaĝon tra Aŭstralio. Tie ŝi ne nur okupiĝis pri plantoj, sed ankaŭ pri bestoj kaj pri etnografie utilaj materialoj de la aborigenoj. Reveninte al Germanio, ŝi laboris en la Botanika Muzeo de Hamburgo. Ŝi mortis en 1891 en Rendsburg, Ŝlesvigo-Holstinio.
NGC 1867
NGC 1867 (alia indiko — ESO 85-SC53) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Loitzendorf
Loitzendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
San Juan Chilateca
San Juan Chilateca estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Juan Chilateca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 192.
Geografio
San Juan Chilateca apartenas al la distrikto Ocotlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1323 loĝantojn. El tiuj estis 616 viroj kaj 707 virinoj. La komunumo havas surfacon de 31.90 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1500 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12 indiĝenoj. El tiuj 12 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 12 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(15240) 1989 GF3
(15240) 1989 GF3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Carlos Mencia
Carlos Mencia (naskiĝinta la 22an de oktobro 1967 kiel Ned Arnel Mencía), estas Hondur-devena usona komikisto, verkisto, kaj aktoro. Lia stilo komedii estas ofte politika kaj inkludas temojn de raso, kulturo, pridelikta justico, kaj socia klaso. Li estas plej bone konata kiel gasto de la programo de Comedy Central nome Mind of Mencia.
Ekvivo
Mencia naskiĝis en San Pedro Sula, Honduro, la 17a el 18 gefratoj. Lia patrino, Magdelena Mencía, estis meksika, kaj lia patro, Roberto Holness, estis Hondurano kies antaŭuloj estis enmigrantoj el Germanujo, Anglujo, kaj Kajmanoj.
Stanislaus Joyce
Stanislaus Joyce (17a de decembro 1884 – 16a de junio 1955) estis Irlanda instruisto, studento, kaj verkisto kiu loĝis kelkajn jarojn en Triesto. Li estis frato de James Joyce. Kun tiu li kunhavis ideojn kaj librojn, kvankam Stanislaus estis tri jarojn pli juna ol James, kaj konstanta junula kompano. Stanislaus ribeliĝis kontraŭ sia naska Irlando kiel lia frato estis farinta, kaj en 1905, li kuniĝis kun James en Triesto ĉe Via Caterina, 1. Tie li anstataŭis sian fraton kiel instruisto de la angla. Dum la Unua Mondmilito li estis arestito en koncentrejo dum iom da tempo. Kaj dum la Dua Mondmilito fuĝis iom da tempo al Florenco.
Ogeu-les-Bains (stacidomo)
Ogeu-les-Bains estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Ogeu-les-Bains, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Pau - Canfranc (frontière) (664000).
Maifeld
Maifeld estas teritorio kaj parto de la Mezrejna baseno. Ĝi situas oriente de Ejfelo kaj sudokcidente de Koblenco, kaj aspektas montetare.
La altebenaĵo havas la altecon de ĉirkaŭ 400 m super marnivelo. Oni povas dividi ĝin en Obermaifeld sude de Mayen kaj oriente Niedermaifeld sudokcidente de Koblenz. La riveroj Mozelo en sudoriento kaj Elz en sudokcidento formas la limon. En nordokcidento la rivero Nette estas la limo.
Uzo
La regiono estas uzata preskaŭ ekskluzive por grandarea grenkultivado. Nur malmultaj grandaj bienoj mastrumas la ondantajn kampojn. La grundoj estas tre fekundaj. Urbetoj en la regiono estas Polch en la distrikto Mayen-Koblenz kaj Münstermaifeld.
Speelberg
Speelberg estas urboparto de Emeriĥo ĉe Rejno en la federaciero Nordrejn-Vestfalujo de Germanujo.
En la urba listo de la monumentoj en Emeriĥo por Speelberg estas registritaj ses monumentoj:
István Csapody (botanikisto)
István Csapody [iŝtvAn ĉapodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapody István estis hungara estis hungara botanikisto, universitata instruisto. Lia botanika nomo estis Csapody.
István Csapody naskiĝis la  en Sopron, li mortis la  en Sopron.
Biografio
István Csapody frekventis benediktanan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste lia anonco estis rifuzita en Scienca Universitato Loránd Eötvös pro la eklezia gimnazio. Li akiris arbarinĝenieran diplomon en Minada kaj Arbarkultura Altlernejo (Sopron) en 1953. Post siaj studoj li estis asistanto samloke. En 1958 li estis forigita pro politikaj kaŭzoj, poste li laboris en ŝtata arbara laborejo. En 1962 li doktoriĝis. Inter 1975 kaj 1990 li estis ĉefkonsilisto en Naturprotekta Inspektorejo, poste li faris la samon en Natura parko. Ekde 1991 li instruis (jam kiel emerito) en Universitato de Okcidenta Hungario. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1966-2001, aŭstran premion en 1994.
Li edziĝis en 1954, baldaŭ li havis 3 gefilojn.
La Môle
(jen france, okcitane La Mòla) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Salzwedel
La urbo Salzwedel [prononco ] estas la administra sidejo de la samnoma distrikto en la germana federacia lando Saksio-Anhalto en la regiono Altmark (= malnova limregiono). Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la lando ĉe la rivereto Jeetze inter Hamburg kaj Magdeburg. Najbaraj regione signifaj urboj estas Uelzen (44 km okcidente), Lüchow (12 km norde), Gardelegen (41 km sude) kaj Arendsee (24 km oriente).
Jam en la jaro 800 ekzistis setlejo najbare al burgo ĉe la loko, kie nun troviĝas la urbo. Ties nomo Soltwidele memorigas pri trapasejo tra Jeetze ĉe la malnova sal-strato. La urbo mem estas unuafoje skribe menciita en 1112. Ĝin fondis Albrecht der Bär (= Albrecht la urso). La urbo estis membro de la komerca ligo Hanso de 1263 ĝis 1518.
Kulinara specialaĵo estas kuko, nomata Baumkuchen (= arbokuko), famkonata ne nur en Germanio, sed multe eksportata tutmonden.
22656 Aaronburrows
22656 Aaronburrows estas nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aaron Phillip Burrows, finalisto de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Bradley Middle School de San Antonio (Teksaso).
Jesuítas (Paranao)
Jesuítas estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 9.832 loĝantojn en 2010.
Korentina (persona nomo)
Korentina estas virina ekvivalento de bretona persona nomo keltdevena Korentino
Diverslandaj variantoj
Corentine
Kastelo Schwarzburg
Kastelo Schwarzburg troviĝas en la samnoma komunumo Schwarzburg kaj nombriĝis ĝis 1940 inter la plej imponaj kasteloj de Germanio.
Priskribo
Situanta sur longa monteta kresto kaj ĉirkaŭfluata de la rivero Schwarza la komplekso havis ne tute unu jarmilon da historio ĝis abrupta fino dum la NS-tempo. Post la forpelo de Anna Luise von Schwarzburg, la vidvino de la lasta grafo – faciligite pro kritika sinteno de la dinastio al la nazioj –, oni volis ene de nur 2 jaroj alifunkciigi la kastelon en grandan gastejon por la gastoj oficialaj de la Tria regno. Pro kosta eksplodo la planoj ne realiĝis kaj restis en 1942 granda ruino. Malgraŭ diversaj projektoj de rekonstruado la kastelo ĝis hodiaŭ estas plurparte en kaduka stato.
Historio
La unua endokumenta mencio de Kastelo Schwarzburg estis en 1123. Ĝi estis la prapatra sidejo de unu el la plej potencaj turingiaj dinastioj kaj nomdonanta. En 1584 la kastelon heredis la dinastia linio de Schwarzburg-Rudolstadt, ĝi restis ĝis 1918 en ilia posedo kaj uzatis kiel oficejo, ĉasadkastelo kaj dumsomera domo. Brulkatastrofoj en la jaroj 1695-a kaj 1726-a detruis partojn de la kastelo.
Amikoj de la kasteloj
Admirantoj de la kastelo estis i.a. Goeto, Wilhelm von Humboldt kaj Ŝilero, laŭdantaj ties idiliecan situon en la Schwarza-valo. Ankaŭ la arkitekto Henry Van de Velde gastis surloke en 1906: li poste amikiĝis kun la lasta princa paro Günther Victor kaj Anna Luise von Schwarzburg-Rudolstadt kaj Schwarzburg-Sondershausen. Post la abdiko en 1918 la eksa grafo plu uzis la kastelon loĝeje.
Kelkon da monatoj poste prezidanto Friedrich Ebert subskribis je la 11-a de aŭgusto 1919 la Vajmaran Konstitucion en Schwarzburg. La vilaĝo jam en 1911 kunvenigis gravajn socialdemokratojn de Berlino kaj sekve estas konata de ili. La 29-an de julio Ebert kun la familio ekgastis surloke kaj nur 2 tagojn poste la nacia asembleo en Vajmaro de aprobis la novan leĝaron (262 voĉdonoj enfavore kontraŭ 75). La subskribo tamen ne okazis sur la kastelo, sed en hotelo de la vilaĝo.
Planoj novcele utiligi la kastelon dum jardekoj multis (feria hejmo, hotelo, restoracio, kultura centro ktp.) sed pro la grandaj kostoj neniam realiĝis. Almenaŭ la ejo kun la Imperiestra salonego restaŭritis (ĝis 1971) kaj ĝi nuntempe estas muzeo (kun aldona ekspozicieto). Ekde 1994 responsas pri la tuto la Fondaĵo Turingiaj Kasteloj kaj Ĝardenoj. Alia paŝo restaŭrada estos la rekonstruo de la malkonstruitaj partoj de la iama ĉeportala dometo, nuntempe lakuno inter burgo kaj arsenalo. Okaze de la datreveno 100-a de la Vajmara konstitucio en 2019 oni volas prezenti la kastelon en nova brilo.
Muzeo
Apud respektive sub la Imperiestra salono kun la pentraĵe esprimita fondolegendo de la dinastio Schwarzburg troviĝas du vizitindaj ekspozicioj - en la teretaĝo kaj la intera etaĝo. Ili pritraktas la historion de la dinastio kaj de la kastelo. Videblas historiaj bildoj de la impona surmonteta komplekso kaj produktoj el al iam fama porcelana manufakturo Schwarzburger Werkstätten für Porzellankunst. Tiuj du elmontrejoj aranĝitis en 1971 ankoraŭ en kunlaboro kun la Muzeo Heidecksburg (Rudolstadt).
Arsenalo
Raporto pri ĉambro por deponado de kirasoj jam de la 14-a jarcento ekzistas: ekde la 16-a jarcento oni parolas pri vera arsenalo. En la paso de la tempo ĝi iĝis fortimpresa reprezentilo por la grafo kun pli ol 3.000 pecoj. Nur en 1940 post la perforta naziigo de la komplekso la arsenalo malplenigitis. La kolekto venis al Rudolstadt, kie ĝi tamen nur ekde 1962 prezentitis publike sur la Kastelo Heidecksburg. La ejo kadukiĝis ekde la 1950-aj jaroj; nur la terenfalinta, nordorienta turo (1947) intertempe rekonstruitis. Ekde majo 2018 oni - post riparo de la armiloj – montras ilin denove ĉe la originala loko.
Lollar
Lollar estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gießen de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Mon GR
-
Mon estas urbo kaj komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 100 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Mon situas sur la norda deklivo de Piz Curver proksimume 400 metrojn super la valgrundo de la rivero Julia. En sudoriento la komunuma teritorio atingas la bordon de la rivero. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,46 km², de kiuj 59,1% estas kovritaj de arbaro, 36,9% servas por agrikulturo kaj 2,7% por setlado.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mon datiĝas el la jaro 1001 kiel Maune.Jam en la jaro 841 menciiĝis la fruromana preĝejo, kiu estis konsekrita al Cosmas kaj Damian. Tiu-ĉi preĝejo ekzistas ankoraŭ hodiaŭ kaj enhavas vidindajn freskojn el la 14-a jarcento. Dum romia epoko la vojo tra Septimer-Pasejo kaj Juliopasejo kondukis tra Mon. Supre de Mon estis malkovritaj romia foĝejo kaj tombo. Ĝis 1559 Mon apartenis al la episkopo de Koiro, kaj ek de tiam al la Supera Tribunalo Surses en la Diodoma Federacio. En la jaro 1592 Mon ricevis la rajton pri propra sigelo. En la jaro 1977 el la preĝejo estis rabitaj la statuoj de la du sanktuloj, kiuj estis verkitaj en la 15-a jarcento.
Ŝtato Krosrivero
Ŝtato Krosrivero (Cross River State) estas ĉemarborda ŝtato en sudorienta Niĝerio. Ties nomo estas rilata al la rivero Kroso.
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Kalabaro. Akamkpa kaj Biase estas grandaj komercaj kaj industriaj urboj, respektive. Limoj estas kun Benue Ŝtato norde, kun Enugu Ŝtato kaj Abia Ŝtato okcidente, dum oriente kun Kameruno kaj sude kun la Akva Ibom Ŝtato kaj la Atlantika Oceano.
La indiĝenaj etnaj grupoj en Krosrivera ŝtato estas Efikoj, kies Efika lingvo estas la oficiala lingvo de la Ŝtato, Ejaghamoj, kaj Bekvaraoj.
Utvin
Utvin (hungare: Ötvény, germane: Utwin) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1 440 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj); en 1992 1 672 (rumanoj, 4% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1333. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Sânmihaiu Român.
Santo André
Santo André, kies nomo omaĝas Sanktan Andreon, estas nomo de kelkaj urboj en Brazilo:
1955
1955 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1955 post Kristo okazis, interalie:
Urugvaja Esperanto-Societo
Urugvaja Esperanto-Societo fondiĝis en 1924. Ĝi eksiĝis el UEA kiel Landa Asocio en decembro 1974, opiniante ke la Esperanto-movado en Eŭropo forlasis la neŭtralecon.
Bob Saget
Robert Lane "Bob" Saget (17a de majo 1956 - 9-an de januaro 2022) estis usona komikisto, aktoro kaj gasto de programoj por televido. Kvankam li estas plej bone konata pro sia familiaraj roloj kiel Danny Tanner en Full House kaj la original gasto de America's Funniest Home Videos, Saget estas konata ankaŭ pro sia maldeca luda konduto. Ekde 2005, li faris la voĉon de la futura Ted Mosby en How I Met Your Mother (kiel mi trafis vian patrinon).
Urugvaja Esperanto-Societo
En 1993 la Societo denove aliĝis al UEA. Ĝi havas 30 membrojn, prezidanto estas Alberto Barrocas.
Rivero Limajo
Estas ankaŭ franca komunumo nome Limay
La rivero Limay [liMAi] aŭ Limajo estas grava rivero de la Argentina Patagonio kiu ekfluas en la Lago Nahuel Huapi kaj kiu kiam kunfluas kun la rivero Neŭkeno okazigas la ekelfluon de la rivero Negro. Ĝi utilas kiel natura limo inter la provincoj Neŭkeno kaj Río Negro. Drenas ampleksan basenon de 63 700 km² kaj havas longon de ĉirkaŭ 500 km, kvankam se konsideri ties fonton plej foran ĝi povas atingi la 617 km. Ties akvo apartenas al la baseno de la Atlantiko.
Faches-Thumesnil
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj estas la administra centro de samnoma kantono .
Flago de Grandduklando Flandrensis
La flago de la Grandduklando Flandrensis estas la oficiala flago de Flandrensis. La flago estas inspirita de la unua belga flago de 1830. La flava bendo de la origina belga flago estis anstataŭigita per blanka kiu simbolas novan komencon. Pro la sama kialo ekzistas ankaŭ du leonoj sur la blazono, surbaze de la flandra leono.
Ogeu-les-Bains
Ogeu-les-Bains estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ogeulois.
Agrasen ki Baoli
Agrasen ki Baoli (konata ankaŭ kiel Ugrasen ki Baodi), estas la nomo de protektita monumento je la konto de la Arkeologia Servo de Barato (ASI) laŭ la Leĝo pri Antikvaj Monumentoj kaj Arkeologiaj Lokoj de 1958, kiu konsistas en 60-metra longa kaj 15-metra larĝa historia ŝtupo-puto en la strato Hailey apud la Placo Connaught, Jantar Mantar, en Nov-Delhio, Barato. Kvankam ne estas konataj historiaj registroj kiu certigas pri kiu konstruis Agrasen ki Baoli, oni supozas, ke ĝi estis origine konstruita de la legenda reĝo Agrasen, kaj rekonstruita en la 14a jarcento fare de la Agraŭala komunumo kiu indikas sian originon el la maharaĝo Agrasen. La Baoli estas malferma ĉiutage. La vizitata horaro de la baoli estas 9 AM al 5 PM.
Robert Trögel
Robert TRÖGEL estis germana doktoro pri filozofio, lerneja inspektoro kaj esperantisto. Li naskiĝis la 24-an de aprilo 1888 en Rehau-Faßmannsreuth, Bavario. Robert Trögel enkondukis Esperanton en la instruistan seminarion de Auerbach (Supra Palatinato). Li partoprenis la internacian konferencon pri Esperanto en la lernejoj, Ĝenevo, 1922, kaj la internacian konferencon por la uzado de Esperanto en la sciencoj puraj kaj aplikataj, Parizo, 1925, kie li reprezentis la Ĝeneralan Sciencan Asocion, kies prezidanto li estis dum kelkaj jaroj. Li estis ekzamenkomisaro de la Esperanto-Instituto, kaj verkis du interesajn germanlingvajn broŝurojn pri Esperanto, (1929 kaj 1930), unu el ili tradukita en la japanan lingvon. Krome li interalie verkis la kongreslibrom por la 14-a Germana Esperanto-Kongreso en 1925, kaj multajn artikolojn en gazetoj, speciale en pedagogiaj revuoj.
NGC 1868
NGC 1868 (alia indiko — ESO 85-SC56) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alassio
Alassio estas komunumo de Italio.
Feroa lingvo
La feroa lingvo (feroe: føroyskt mál [FE-rist MO-al]) estas parolata de la proksimume 50.000 loĝantoj de Ferooj, farante ĝin malplimultan lingvon.
La bazon por la feroa literaturlingvo kreis la teologo kaj lingvisto Venceslaus Ulricus Hammershaimb (1819-1909). En la jaro 1846 li kunigis la diversajn feroajn dialektojn per komuna ortografio.
Inter la 17-a kaj 18-a jarcento la feroa lingvo iĝis endanĝerita lingvo. Dum la 17-a jarcento, ĉar ĉiuj pozicioj de aŭtoritato estis okupitaj fare de Danoj, la dana fariĝis administra lingvo kiun ĝi ankoraŭ estas nuntempe, kvankam la feroa lingvo malrapide, iom post iom, estas anstataŭigante ĝin.