cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mikuláš Nevan
Nevan enoficiĝis kiel KKS de UEA en la jaro 1969. Dum Konstitua Kongreso de ĈEA en Brno (1969) Mikuláš Nevan jam kiel oficiala reprezentanto de UEA tralegis leteron de d-ro Ivo Lapenna, tiama prezidanto de UEA. En 1973 pro tiamaj politikaj cirkonstancoj kaj premoj li devis rezigni la postenon.
Post enmigro al Usono en 1978 li hejmiĝis en Portlando (Oregono), kie li vigle partoprenis en la loka movado. En 2005 li retiriĝis al Penango (Malajzio), kie li servis kiel D kaj FD de UEA pri monda turismo. Lia vojaĝemo kondukis lin al pli ol 80 landoj sur 4 kontinentoj. Membro de UEA ekde 1963. Li esperantistigis ankaŭ plurajn siajn familianojn.
Terbia (III) fosfato
Terbia (III) fosfato aŭ terbia (III) ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la terbia (III) hidroksido kaj fosfata acido. Ortofosfato de terbio (III) estas blankaj hexagonaj kristaloj, nesolveblaj en akvo. Terbia (III) fosfato posedas 1 terbiatomon, 1 fosforatomon kaj 4 oksigenatomojn. Terbia (III) fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de terbiaj derivaĵoj.
Lebanono (Pensilvanio)
Lebanono, (Lebanon) nomiĝis angle "Steitztown," sed nun nomiĝas "Lebanon", kiel Lebanono en Libano (ankaŭ "Lebanon" angle), ĉar la cedroj similas la lebanonajn cedrojn. Ĝi lokas en Lebanona Graflando (Pensilvanio). En 2000, homoj loĝis en Lebanono. La urbo estis ekloĝigata de neindianoj en 1720 kaj en 1753 la urbo estis planita. La 25-an de novembro 1885 ĝi urbiĝis oficiale. Lebanono havas 4 konsilantaranojn kaj urbestron.
Heredokontrakto
Fonto
de:Erbvertrag
Literaturo
Gunter Wesener: Zur Lehre vom Erbvertrag im deutschen usus modernus pandectarum und im Naturrecht, en: Wege europäischer Rechtsgeschichte. Karl Kroeschell zum 60. Geburtstag (Frankfurt/Main-Bern 1987) pj 507-622.
Eduardo Neri
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 40328 loĝantojn. El tiuj estis 19489 viroj kaj 20839 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1288,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1060 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 850 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 34355 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 6270 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 18,25 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
22353 de la loĝantoj de Eduardo Neri en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 4474 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 20,02 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 20,16 % (2237 el 11095 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 19,87 (2237 el 11258 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 34355 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 32083 apartenis al la katolika religio. 2272 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ŝtoncirklo de An Chaolchoill
La ŝtoncirklo de An Chaolchoill aŭ  ŝtoncirklo de Kealkill situas en la komunumparto An Chaolchoill aŭ angle Kealkill, „la mallarĝa arbaro“) proksime de la samnoma vilaĝo ĉe la ŝoseo R584, trans la golfo Bantry en la graflando   Corcaigh en Irlando. Temas pri unu el 55 por sudokcidenta Irlando tipaj kvinŝtonaj ŝtoncirkloj de la Cork-Kerry-serio, kiuj oftas en la regiono.
Martin Pollich
Martin POLLICH el Mellerstadt (1455-1513) estis germana filozofo, kuracisto, teologo kaj fondinto-rektoro de la Universitato de Wittenberg. Li estis privata kuracisto de Frederiko la 3-a (1463-1525), Duko de Saksio, kaj de Marteno Lutero, profesoro pri teologio, organizanto kaj unua rektoro de la Universitato de Wittenberg.
Biografio
En 1470 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Lepsiko, kie, post du jaroj, li diplomiĝis kiel Bakalaŭro kaj en 1475, li ricevis siajn diplomojn pri Majstreco kaj doktoreco pri filozofio, krom studi astrologion kaj medicinon. En 1480, li diplomiĝis pri Medicino, probable en Majenco. En 1490, li fariĝis membro de la beletra societo kreita de Conrad Celtis (1459-1508), kie li faris kontaktojn kun pluraj tiamaj personoj, same kiel Lobkowicz von Hassenstein (1461-1510), kiu kromnomis lin "Lux mundi". Inter la 19-a de marto 1493 kaj la 30-a de oktobro, li akompanis Frederikon la 3-an (1463-1525) en pilgrimado al Jerusalemo, la sankta tero. En 1494, li vojaĝis al Nederlando, kie li vizitis la tieajn duagradajn lernejojn.
En la fino de la 15-a jarcento, la sifiliso estis ordinara malsano en Eŭropo. La tiamaj kuracistoj ne havis la konojn por traktado de la franca pesto aŭ la hispana influenco. En 1497, iu venecia kuracisto, Nikolao Leoniĉeno (1428-1524), publikigis verkon, kie li rompis kun la tradicia koncepto ke la planedaroj influis sur la homan sanon. Kiel solvo, li indikis plurajn raciajn manierojn pri atako al la malsanaro, kiujn Pollich ekuzis en siaj lecionoj. Simon Pistoris la maljuna (1453-1523), kiu estis lia kolego en sia epoko pri Medicino, reciprokis menciante kontraŭajn tezojn al tiuj de Leoniĉeno kaj Pollich. La debato longatempe etendiĝis. En 1500, Pollich diskutis kun sia eksa lernanto kaj profesoro pri Teologio, Konrad Wimpina (1465-1531), rilate al la graveco de la poezio sur la teologio. Tiuepoke, la teologio estis konsiderata la plej alta rango de la spirita vivo. La debato fariĝis pli akra kaj Wimpina denuncis Pollich-on kiel blasfemanton, kaj ĉi tiu rediris ke Wimpina estis "azeno kun du kruroj", malnobla, malŝatinda kaj mensoganto.
En 1502, Frederiko la 3-a fondis la Universitaton de Wittenberg, kaj Pollich estas invitita por fariĝi ties unua rektoro. Pollich zorge sin dediĉis por la organizado de la nova fakultato. Al la Fakultato pri Medicino li venigis Hermann von dem Busche (1468-1534) kaj Johannes Stüler (1460-1521), kaj al la Fakultato pri Teologio li venigis Hermann Kaiser. Tiamaniere ke, Pollich estis kunfondinto kaj unua apoganto de la nova universitato. La alia apoganto estis Johann von Staupitz (1465-1524), rektoro de la Fakultato pri Teologio. Ankaŭ partoprenis en la fondo de la nova universitato Siegmund Epp, fondinto de la Fakultato pri Artoj kaj Wolfgang Strählin, rektoro kaj fondinto de la Fakultato pri Juro.
Bakua Borso
La Bakua Borso (Bakı Fond Birjası, BFB) estas la ĉefa borso de Azerbajĝano. Ĝi situas en la landa ĉefurbo, Bakuo. La borso estis fondita la 15-an de februaro 2000 - temis pri la unua borso fondita en la lando. La akcioj de multaj entreprenoj azerbajĝanaj listiĝas en tiu borso.
Beclean (Odorheiu Secuiesc)
Beclean (Odorheiu Secuiesc), beklean (hungare: Betlenfalva) estis vilaĝo en Rumanio en la nordorienta parto de Odorheiu Secuiesc. Ĝia unua skriba mencio estas en 1595. En 1910 ĝi havis 900 loĝantojn (hungaroj). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye). Oni aligis ĝin al Odorheiu Secuiesc en 1950.
Luzonaj tropikaj pinaroj
La luzonaj tropikaj pinaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj de Filipinoj en okcidenta Pacifiko. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-regiono "filipinaj humidaj arbaroj" kaj de la filipina biodiverseco-riĉaĵejo.
Tiuj pinaroj gastigas grandan nombron de endemiaj plantoj kaj bestoj de la insulo.
Situo kaj priskribo
Luzono estas la plej vasta insulo de Filipinoj kaj troviĝas en la nordo de la grupo. Tiuj pinaroj troviĝas je altitudoj de pli ol 1 000 metroj en la Centra Kordilero en la nordo de la insulo, kie ili estas miksitaj en areoj de la luzonaj montaraj pluvarbaroj speciale je la norda ekstremo de la montaro. La Centra Kordilero inkludas la plej altan luzonan pinton, Pulag-Monton kune kun aliaj altaj pintoj kiel Pugvis-Monto, Polis-Pinto kaj Data-Monto.
Flaŭro
Luzono estis longe izolita de aliaj teramasoj tiel ke unika flaŭro disvolviĝis. En tiu ekoregiono arboj de ĥasi-pino (Pinus kesiya) estas maldense dissemitaj tra la herbejoj kiuj kovras la deklivojn. Regulaj fajroj en la seka sezono konservas la ekvilibron de pinoj kaj herbejo kaj malhelpas establiĝon al aliaj foliarboj kaj arbedoj.
Faŭno
Ekzistas nombro da mamuloj endemiaj al Centra Kordilero, plejparte specioj de musoj kaj ratoj inkluzive de grandaj sciur-similaj Phloeomys. Tri pli grandaj mamuloj de la arbaro estas la filipina longvosta makako (Macaca fascicularis), la filipina apro (Sus philippensis), kaj la malaja vivero (Viverra tangalunga) ĉiuj kiuj estas minacataj kaŭze de senarbarigo dum la apro kaj la makako estas predoj por ĉasistoj. Birdoj de la pinaro inkludas la malgrandan krucbekulon, kiu troveblas en pinaroj ĉie tra la mondo.
Minacoj kaj konservado
Pinoj estis dehakitaj por ligno, brulligno kaj terebintino-produktado dum jarcentoj kaj hodiaŭ tiu estas intensigita ĉar arbaro estas neniigita por agrikulturo kaj kupro- kaj orminadoprojektoj. Efektive, la loĝantaro de Filipinoj kreskas kaj la naturaj restaĵoj ĉiam malriĉiĝis en tiuj kamparaj areoj. En la seka sezono fajrigi arbaron estas simpla procezo konsidere senarbarigo. Naturprotektejoj inkludas Pulag-Monton, hejme al kelkaj endemiaj plantoj kaj birdoj.
Kaden
Kaden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Disko (sporto)
Disko estas ronda plataĵo, kiun la helenoj uzis en ĵetludoj, nuntempe la samo uzata i.a. por la olimpia disciplino diskoĵetado.
Disko uzata por konkursoj de viroj pezas 2 kilogramojn, por tiuj de virinoj 1 kilogramon. Ĝi kutime konsistas el ligno aŭ plasto kun ĉirkaŭa ringo el metalo. Ĝia ekstera eĝo estas rondigita. En la centro ĝi ambaŭflanke havas metalan enmetaĵon. Ĉe la viroj la disko havas diametron de 21,9 ĝis 22,1 cm kaj alton de 4,4 ĝis 4,6 cm en la centro. Ĉe la virinoj la disko havas diametron de 18,0 ĝis 18,2 cm kaj alton de 3,7 ĝis 3,9 cm. Ĉe viroj kaj virinoj la diametro de la metala enmetaĵo en la centro estas 5,0 ĝis 5,7 cm longa kaj la radiuso ĉ. 0,6 cm. Disko devas esti simetria; ambaŭ flankoj devas esti identaj.
Laŭ Francisko Azorín disko estas Metala aŭ ŝtona lensoformaĵo, uzata de antikvaj popoloj por ĵeti ĝin, kiel eble plej malproksimen, dum gimnastikaj ekzercoj. Kaj li indikas etimologion el greka diskos, kaj de tie la latina discus. Li referencas ankaŭ la terminon Diskobolo kiel Diskoludanto; statuo lin reprezentanta, kaj Signaldisko.
2027
2027 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2027 post Kristo okazos, interalie:
Eventoj
La 7-a de aŭgusto : La asteroido (137108) 1999 AN10 pasas al ĉirkaŭ 390 000 km de la Tero.
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Maristlernanto
Maristlernanto aŭ knabomaristo aŭ ŝipknabo estas knabo de proksimume 12- ĝis 17-jara, kiu laboras sur ŝipo kiel ĉiofaranto. Por kelkaj landoj tiuj lernantoj aktivis en la ŝipveturado antaŭ la 20-a jarcento. Hodiaŭ la juro en multaj landoj malpermesas, ke junaj infanoj profesie laboru. Knabinoj kiel maristoj ĉiam estis nekutimaj.
2027
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Maristlernanto
Famaj maristlernantoj estis poste gravaj maristoj, kaj alia famulo estas ekzemple la ĉefrolulo de Trezor-insulo de Robert L. Stevenson.
Radiestezo
Radiestezo (kunmetaĵo de la latina vorto radius -radio- kaj de la greka vorto aisthesis - sensiveco) estas la studo pri radioj kiujn emisius diversaj naturaj energioj kaj kiuj estus percepteblaj de homo. Radiestezisto estas tiu kiu klopodas iĝi sensiva je tiuj radioj.
La maniero difini radiestezon povas multe varii laŭ la starpunkto: ĉu oni alpaŝas ĝin kiel skeptikulo aŭ kiel senantaŭjuĝa eksperimentemulo, ĉu oni alpaŝas ĝin kiel sciencisto aŭ rilate al pli okultaj fakoj kiaj telepatio, geomancio, ktp...
Periloj
Plejofte, kaj precipe ĉe novicoj kiuj strebas akiri la farscion, oni uzas perilon, kia rabdo aŭ pendolo, veraj antenoj por intensigi la percepton. Tiu fako nomiĝas Rabdismo, de «rabdo» kiu estas mallarĝasence kaj origine divenvergo el ligno. Efektive, kvankam origine kunligita kun divenarto kaj aŭgurarto, rabdismo estis larĝe vulgarigita pro praktikaj kialoj: la strebado trovi subgrundajn akvojn kaj fontojn aŭ ankaŭ ercojn, kiuj estis tro multekosta trovi per sondiloj aŭ alispecaj altteknikaj aparatoj. Tial «fontoserĉado» fariĝis en iuj rondoj kvazaŭa sinonimo de «rabdado» kvankam tiu ĉi ne estas arto nur pri fontoserĉado.
Celoj
Radiestezo povas esti uzita por elekti lokon kie domo estas starigota, por fari malfacilan elekton en vivo, por trovi energion de forpasinta persono, por diagnozi fizikan aŭ psikan malsanon ĉe vivulo aŭ ĉe areo (lokoj opiniataj sorĉitaj, ktp...) aŭ pli filistre, por lokalizi fontojn, juvelŝtonojn, metalojn.
Entutotranĉita 4-hiperkubo
En geometrio, la entutotranĉita 4-hiperkubo aŭ entutotranĉita 16-ĉelo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomoj sugestas, ĝi povas esti farita per entutotranĉo de la regula 4-hiperkubo aŭ per entutotranĉo de la regula 16-ĉelo.
Ĝi estas barita per 80 ĉeloj: 8 senpintigitaj kubokedroj, 16 senpintigitaj okedroj, 24 oklateraj prismoj kaj 32 seslateraj prismoj.
Konstruado
La entutotranĉita 4-hiperkubo povas esti konstruita de la rektigitotranĉita 4-hiperkubo per radiusa movo de la senpintigitaj kubokedroj tiel ke oklateraj prismoj povas esti enigitaj inter iliaj oklateraj edroj. Kiel rezulto, la triangulaj prismoj elvolviĝas en seslaterajn prismojn, kaj la senpintigitaj kvaredroj elvolviĝas en senpintigitajn okedrojn.
Strukturo
La senpintigitaj kubokedroj estas kunigitaj al la oklateraj prismoj tra iliaj oklateraj edroj, al la senpintigitaj okedroj tra iliaj seslateraj edroj, kaj la seslateraj prismoj tra iliaj kvadrataj edroj. La oklateraj prismoj estas kunigitaj al la seslateraj prismoj kaj al la senpintigitaj okedroj tra iliaj kvadrataj edroj. La seslateraj prismoj estas kunigitaj al la senpintigitaj okedroj tra iliaj seslateraj edroj.
Projekcioj
En la granda-rombokub-okedro-unua paralela projekcio de la entutotranĉita 4-hiperkubo en 3 dimensiojn, la bildoj de ĝiaj ĉeloj estas sekvaj:
9663 Zwin
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la natura rezervejo Zwin, rezulto de la enŝlimado de golfo, kiu iris ĝis Bruĝo en mezepoko. Etendiĝante laŭ la marbordo de Knokke en Belgio ĝis Cadzand en Nederlando, ĝi estas rifuĝejo por multenombraj specioj de birdoj.
NGC 1140
NGC 1140 (aliaj indikoj — PGC 10966, MCG -2-8-19, MK 1063, VV 482, IRAS02521-1013) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ervin Abádi
Ervin Abádi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Abádi Ervin, en Israelo אהרן אבדי (Abdi, Aharon) estis hungardevena juda israela verkisto, ĵurnalisto, grafikisto, ilustristo.
Ervin Abádi naskiĝis la (laŭ alia fonto la naskiĝtago estas la 19-a) en Budapeŝto, li mortis la  en Tel-Avivo aŭ Ramat Gan.
Biografio
Ervin Abádi akiris diplomon en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo en 1938. En la sama jaro li havis stipendion en Romo. Hejmenveninta li estis grafikisto, poste trudlaboristo. Li postvivis la holokaŭston en Bergen-Belsen, poste li havis postenon en eldonejo. Li edziĝis, en 1948 filino naskiĝis. En 1950 li migris kun sia malgranda familio al Israelo, kie li same estis grafikisto, ilustristo. Post 3 jaroj jam aperis liaj ĵurnalistaj kontribuoj, noveloj, eĉ romanoj hungare kaj hebree. En 1952 lia filo naskiĝis. Ĝis 1979 li redaktis gazeton. Li ricevis israleajn premiojn en 1955 kaj 1963.
Endre Hegyi
Biografio
La mezlernejon Endre Hegyi finis en Carei kaj li havigis al si diplomon pri la hungara kaj rumana lingvoj kaj literaturoj en Universitato de Koloĵvaro (1942). Li instruis komence en Koloĵvaro, de 1947 en Hungarujo. En 1953 li estis katedrestro en la Eötvös Loránd Tudományegyetem. Li apartenis al verkistoj de Termés. Li estis teknikredaktoro de Pásztortűz (1942), ĉefredaktoro de Erdélyi Iskola (1944), redaktoro de kulturrubriko de ĵurnalo Világosság (1946–47). Li tradukis de rumanaj poetoj Alexandru Toma, George Coşbuc, Tudor Arghezi, Alexandru Macedonski, Ion Pillat.
Maiztruo
Maiztruo (angle cornhole) estas herbejoludo en kiu ludantoj en vicoj ĵetas saketojn de maizgrajnoj al tabulo kun truo. Se la saketo trairas al truon, la ludanto gajnas 3 poentojn, se la saketo venas resti sur la tabulo, tiu gajnas 1 poenton. La matĉo daŭras ĝis unu ludanto aŭ teamo atingas aŭ superas 21 poentojn.
Ekipaĵoj kaj ludejo
Matĉoj de maiztruo ludeblas per du saketaroj, du tabuloj kaj 2 ĝis 4 ludantoj.
Ĉiu tabulo longas 4 futojn kaj larĝas 2 futojn, kun truo 6-cola laŭ centra linio 9 colojn de la supro. Ĉiu tabulo restu neparalela al la planko, de la supro, aŭ fora rando sidante 12 colojn super la planko aŭ grundo, kaj la proksima aŭ malsupra rando 3-4 colojn super la grundo. Sur norma ludkampo, la truoj sidas 33 futojn unu al la alia, aŭ 27 futojn inter la tabuloj. La tabuloj povas esti pli proksimaj depende de la situacio, ekzemple, kun pli junaj ludantoj, aŭ se sufiĉa spaco mankas.
Ludado
Ĵetante, la piedo ne povas trapasi la antaŭon de la tabulo ĝis la saketo eliras de la mano, alikaze la poento ne validas je fino de la ludperiodo, oni esperas 5 sekundojn por atendi, ke la grajnoj movu ene de la saketo, kio povas ebligi pliajn poentojn.
Oni povas ludi maiztruon duope aŭ unuope. Se duope, ĉiu teamo konsistu el du ludantoj. Unu teamano de ĉiu teamo ĵetas de unu flanko kaj unu teamano de ĉiu teamo ĵetas de alia. La ludantoj ĉe unu flanko alterne ĵetas siajn saketojn ĝis ĉiu ludanto estas ĵetinta 4 saketojn, kaj poste la ludantoj ĉe la mala flanko faras same. Se unuope, la ĵetado okazas simile kiel la duopa maniero, sed post la ludperiodo, ili iras al la alia mala flanko por ĵeti de tie.
Poentado
Por kolekti poentojn, la saketojn devas aŭ trapasi la truon aŭ alteriĝi sur la tabulo. Se la saketo trapasas la truon, la poentvaloro estas tri poentoj. La saketo povas rekte trapasi la truon, povas gliti tra la truon, aŭ alia ĵetita saketo povas puŝi ĝin. Se la saketo restas sur la tabulo, kaj ankoraŭ restas sur la tabulo je la fino de la ludperiodo, la poentvaloro estas unu poento. Se saketo iam tuŝas la grundon, ĝin oni forprenas kaj ĝi ne validas por poenti.
En la ordinara formo de poentkalkulado, oni sumigas la poentojn por ĉiu teamo, kaj la treamo kiu gajnis pli da poentoj ricevas nur la diferencon. Tiel, nur unu teamo povas kolekti poentojn en ĉiu ludperiodo. Ekzemple, de unu teamo ĵetas du saketojn tra la truo, kaj unu saketoj restas sur la tabulo, sume 7 poentoj; kaj la alia teamo ĵetas unu saketon tra la truo kaj du restas sur la tabulo por 5 poentoj, la diferenco estas 2, kaj la unua teamo ricevos 2 poentojn. Ĉar nur unu teamo povas ricevi poentojn en ĉiu periodo, ne eblas ke unu teamo atingu 21 poentojn samtempe, kaj tiel do, egalvenkoj en maiztruo ne eblas.
Unu matĉo daŭras ĝis unu teamo aŭ ludanto atingas 21 poentojn je fino de iu ludperiodo. La venkanto ne devas havi 2-poentan avantaĝon por venki.
Unu neordinara versio de poentado ebligas 2 poentojn, se la saketo sidas ĉe la rando de la truo kaj pendas super ĝi, sed ne trafalas.
Historio
Inventanto Heyliger de Windt meritis patenton en 1883 por "Parlor Quoits," kiu forte similas maiztruon, sed kun kvadrata truo anstataŭ rondforma. Quoits, aǔ ringĵetado, estas tre simila al hufumludo, kie oni ĵetas disketojn ŝtalajn al metala fosto. La patento de De Windt, kiel multaj pli fruaj patentoj, celis krei ludon similan al ringĵetado, sed en subtegmenta etoso. Lia ludo estis la unua kiu uzis grajnsaketojn kaj klinitan tabulon kun truo kiel celon. Li vendis la rajtojn al ludil-fabrikanto kiu vendis version de la ludo sub la nomo "Faba Baga". Malkiel la moderna ludo, kiu havas nur unu truon, kaj ĉiuj saketoj estas samgrandaj, tabulo de "Faba Baga" havis du malsamgrandajn truojn, ĉiu kun valoroj malsamaj, kaj en ĉiu ludperiodo, unu saketo estis pli granda, kaj havis duoblan valoron.
Moderna Maiztruo, konata populare kiel "fabosaketoj" aŭ simple "saketoj" en la regiono de Ĉikago, verŝajne disvastiĝis post artikolo aperis en la gazeto Popular Mechanics pri kiel konstrui tabulojn, en Septembro de 1974. La ludo disvastiĝis en Ĉikago kaj Indianio en la 1970aj kaj 1980aj jaroj.
La modernan ludon Maiztruo regas asocio American Cornhole League. La ACL ofertas diversajn ligojn laŭ talentnivelo, kaj eĉ aperis en elsendoj de la sportkanalo ESPN.
12163 Manilio
12163 Manilio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 30-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
(67284) 2000 GD1
(67284) 2000 GD1 estas asteroido de la interna asteroida zono, rigardita kiel ĉu hungaria, ĉu marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso proksime de siaj ambaŭ nodoj. Ĝia marsa MOID estas 0,316615 AU, tie estas 47,365 milionoj da km.
Kamala Nehru
Kamala Kaul Nehru; 1a Aŭgusto 1899 – 28a Februaro 1936) estis aktivulino por libereco, edzino de Jawaharlal Nehru (estro de la Hindia Nacia Kongreso), nome la unua Ĉefministro de Barato kaj la patrino de Indira Gandhi. Ŝi estis konata kiel tre sincera, ege patriota, seriozmensa kaj sensiva.
Kamala edziniĝis al Pandito Jawaharlal Nehru 17jaraĝa. Ŝia edzo tuj poste veturis al Himalajo.
Diskoĵetado
Diskoĵetado estis sporto de la unuaj Olimpiaj Ludoj de la moderna epoko en 1896, en Ateno. De 1907, la viroj ĵetas rondan diskon de maso 2 kilogramojn kaj diametro 22 centimetrojn, virinoj diskon de maso 1 kilogramon kaj diametro 18 centimetrojn. En 1928, virinoj estis unuan fojon allasitaj al olimpia diskoĵetado en Amsterdamo.
Nuntempaj konkursoj konsistas el ses provoj. Oni kalkulas nur la plej grandan distancon ĵetitan. Post tri rondoj la ok plej bonaj atletoj sin kvalifikas por la tri final-rondoj.
Kacivelo (Jalta municipo)
Historio
En la jaro 1929 oni konstruis ĉi tie la Nigramaran hidrofizikan stacion (sub gvido de V. Ŝulejkin). En la jaro 1949 surbaze de la stacio estis fondita Moskva hidrofizika instituto; nuntempe en Kacivelo aktivas la Nigramara filio de tiu instituto (kiu nun apartenas al Ukrainio). En la maro (duonkilometron for de la bordo) troviĝas negranda poreksperimenta platformo, kiu iĝis la unua en Eŭropo mar-platformo por hidrofizikaj esploroj.
Gravan rolon por la evoluo de la loĝloko ludis ankaŭ la radioastronomia fako de Krimea astrofizika observatorio, kiu troviĝas inter Kacivelo kaj Simeizo (la ĉefa rezidejo de la observatorio estas la loĝloko Nauĉno). En la jaro 1966 en la loĝloko oni muntis raditeleskopon kun diametro de la anteno egala al 22 metroj (tiutempe ĝi estis la plej granda raditeleskopo en la mondo). En la jaro 1969 la teleskopo kune kun analogia teleskopo de la usona observatorio "Green Bank" partoprenis la interkontinentan interferometrion, kiu estis la unua eksperimento de tia skalo en la mondo.
Alia scienca institucio situanta en Kacivelo estas Krimea filio de Instituto de fiziko "P. Lebedev". La filio estis fondita en 1948 kaj dum longa tempo ĝi estis la plej potenca radi-astronomia observatorio en Eŭropo. En la jaro 1952 la stacion ekestris V. Vitkeviĉ, kiu sukcesis organizi la faman eksperimenton, danke al kiu li malkovris la ekziston de superkorono de la suno (la eksperimento baziĝis sur esplorado de rentgen-radiado, kiu pasas tra la suno proksimume la 15an de junio, kiam la suno troviĝas antaŭ la Kraba nebulozo, granda fonto de iks-radioj).
Nuntempo
En la loĝloko estas infana ĝardeno kaj negranda ekspozicio pri la vivo kaj agado de V. Ŝulejkin (fama sovetia geofizikisto, kiu laboris ĉi tie). Ankaŭ la observatorio lastatempe estas populara turisma loko; ĉi tie eblas partopreni interesan ekskurson tra la nokta ĉielo.
Eduardo la 2-a (Anglio)
Familio kaj frua vivo
Eduardo estis filo de Eduardo la 1-a (Anglio) kaj Eleanora de Kastilio. Li naskiĝis ĉe Kastelo Caernarfon, Kimrio.
La 19-an de aŭgusto 1284 mortis lia pli aĝa frato Alfonso, kaj Eduardo iĝis la heredonto de la angla trono. Lia patro edukigis lin por militado sed laŭdire li preferis boatveturado kaj fabriki artaĵojn - okupojn tiam konsideritajn esti maltauĝaj al princo. Kvankam li militis kun sia patro en Skotlando, li neniam akiris fortan reputacion kiel batalisto. Lia patro atribuis tion parte al lia amikeco al Piers Gaveston, kiu ekziliĝis de la kortego post kiam la estonta Eduardo la 2-a deziris doni al Gaveston titolon kutime rezervatan al anoj de la reĝa familio.
Kiel infano, Eduardo la 2-a fianĉiĝis al Izabela de Francio, filino de Filipo la 4-a (Francio): tio estis parto de akordo por solvi konfliktojn pri la vastaj anglaj posedaĵoj en Francio. Tamen plurfoje lia patro deziris malebligi la geedzigon.
Surtroniĝo
Eduardo la 1-a mortis la 7-an de julio 1307 survoje al kampanjo kontraŭ la skotoj. Laŭdire la mortanta reĝo petis sian filon boligi lian kadavron, eltiri la ostojn, kaj porti ilin kun la armeo ĝis la skotoj tute malvenkis: se tio veris, Eduardo la 2-a malobeis - li entombigis sian patron en Abatejo Westminster. Tuj li revenigis Gaveston al la kortego, kaj nomumis lin grafo de Kornvalo.
Konfliktoj kun nobeloj
Multaj anglaj nobeloj malkontentis pro la influo de Gaveston. En 1311 ili devigis Eduardon ekzili Gaveston. Kiam Eduardo revenigis Gaveston la sekvantan jaron, tiu kaptiĝis kaj murdiĝis. Plurajn semajnojn la lamentanta Eduardo retenis la restaĵojn de sia amiko ĝis la eklezio devigis lin entombigi ilin. Kolerege la reĝo planis militon kontraŭ la baronojn kiuj komplotis kontraŭ li kaj Gaveston: sed septembron 1312 la baronoj, verŝajne kredante ke mankis al ili sufiĉe da forto, eniris pacdiskutojn, kaj oktobron kvar potencaj grafoj cedis kaj petis pardonon.
Skotlando
De 1307 al 1314 Eduardo la 2-a militis en Skotlando, sed fine de ĉiu kampanjo Roberto Bruso rekonkeris pli da tiu lando. Junion 1314 Eduardo retenis nur Kastelon Stirling kaj Berwick-upon-Tweed. Stirling estis sieĝata. La 24-an de junio 1314, survoje al Stirling kun armeo de 20 mil infanterianoj kaj 3 mil kavaliroj, Eduardo decide malvenkis dum la batalo de Bannockburn. Tio ege malpliigis lian potencon en Anglio.
La familio Le Despenser
Post la morto de Gaveston, Eduardo plifavoris sian bonevon (kaj bofraton de Gaveston) Hugon Despenser (la pli junan). Denove multaj nobeloj malkontentiĝis. En 1320 Eduardo konfiskis Gower de angla nobelo kaj donis ĝin al Hugo Despenser. Du grafoj kaj aliaj potenculoj militis kontraŭ la familio Despenser, kaj, la 14-an de aŭgusto 1321, devigis Eduardon ekzili Hugon kaj lian patron. Sekve pluraj gravaj nobeloj subtenis Eduardon kontraŭ liaj kontraŭuloj, el kiuj multaj gravuloj estis mortigataj. La 16-an de marto 1322, Tomaso Plantaĝeneto (2-a grafo de Lancaster), la plej potenca kontraŭulo kaj nepo de Henriko la 3-a (Anglio), malvenkis proksime al Boroughbridge, Jorkŝiro, kaj kaptiĝis. Tomaso mortkondamniĝis per proceso dum kiu oni tute malebligis lin defendi sin. Ĉe Jorko Eduardo nuligis ĉiujn antaŭajn akordojn kiuj malpliigis liajn povojn. Li revenigis la Despenser patron kaj filon, kiuj potenciĝis pli ol antaŭe, kaj kiuj ĉiam klopodis malpliigi la influon de la reĝino. Ŝajne tio fine persvadis Izabela ke ŝi devis kontraŭi sian edzon. Eble ŝi helpis Roĝeron Mortimer, potencan kontraŭulon de Eduardo, eskapi el la Turo de Londono, kaj aŭ tiam aŭ poste ili iĝis geamorantoj.
Izabela en Francio
Konflikto estiĝis inter Eduardo kaj Karlo la 4-a (Francio) pri Gaskonio, por kiu Eduardo rifuzis omaĝi al la franca reĝo. Karlo konkeris Gaskonion kaj aliajn anglajn posedaĵojn en Francio, kaj anglaj armeoj malsukcesis regajni ilin. Eduardo sendis Izabela al Francio por pridiskuti eblan akordon. La 31-an de majon 1325 ŝi konsentis al pacakordo per kiu Eduardo ja omaĝu, sed ŝia edzo decidis sendi sian filon, la estontan Eduardon la 3-an. Por Eduardo la 2-a tio estis katastrofa eraro. Kun sia amata filo apud si, Izabela anoncis ke ŝi ne revenos al Anglio antaŭ kiam Eduardo forsendu Hugon Despenser kaj lian patron. En Parizo ŝi loĝis malkaŝe kun Roĝero Mortimer. Ĉirkaŭ ili kuniĝis anglaj nobeloj kiuj kontraŭis Eduardon kaj la familion Despenser. Karlo la 4-a rifuzis postulon de Eduardo ke li forpelu ŝin, respondante, "Volonte ŝi alvenis, kaj libere ŝi rajtis reiri [al Anglio] se ŝi tion dezirus. Sed, se ŝi preferas resti ĉi tie, ŝi estas mia fratino kaj mi rifuzas forpeli ŝin." Duonfrato de Eduardo alianciĝis al Izabela, kaj edziĝis al kuzino de Mortimer.
Falo
Septembron 1326 Mortimer kaj Izabela invadis Anglion, akompanate de relative malmultaj batalistoj. Eduardo klopodis kunigi grandegan armeon por venki ilin, sed multaj rifuzis subteni lin. Henriko Plantaĝeneto (3-a grafo de Lancaster), frato de la ekzekutita Tomaso kaj posedanto de ties vastaj bienoj, kaptis trezoron de la du Despenser kaj marŝis suden por subteni Mortimer. La 2-an de oktobro Eduardo kaj la du Depsenser fuĝis el Londono. La 15-an de oktobro londona homamaso mortigis plurajn gravajn subtenantojn de Eduardo.
36445 Smalley
Smalley estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Larry Robinson elde sia privata Observatorio Sunflower en Olathe (Kansaso, Usono).
Eduardo la 2-a (Anglio)
Falo
La 9-an de oktobro Eduardo atingis Gloucester, kaj poste fuĝis al kimrajn bienojn de Hugo Despenser (la pli juna). Tamen denove li ne sukcesis kunigi armeon. Liaj servistoj forlasis lin. La 27-an de oktobro la patro de Hugo Despenser (la pli juna) mortkondamniĝis kaj pendumiĝis ĉe Bristolo. La 16-an de novembro Henriko Plantaĝeneto kaptis Eduardon kaj Hugon Depsenser (la pli junan). La 24-an de novembro la pli juna Despenser kruele ekzekutiĝis kiel ŝtatperfidulo. La reĝo mem enkarceriĝis, unue en Kastelo Kenilworth.
36445 Smalley
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kyle Smalley, amatora astronomo kaj ano de la teamo de la Powell Observatory Near-Earth-Object follow-up program (Programo de Sekvado de Apud-Teraj Objektoj de la Observatorio Powell).
Eduardo la 2-a (Anglio)
Literaturo
Ĉirkaŭ 1592 Christopher Marlowe verkis teatraĵon Edward II (Eduardo la 2-a).
Idoj
Eduardo la 2-a kaj Izabela de Francio havis kvar idojn:
Rektigita 120-ĉelo
En geometrio, la rektigita 120-ĉelo estas konveksa uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per rektigo de la regula 120-ĉelo.
Ĝi konsistas el 600 regulaj kvaredraj kaj 120 dudek-dekduedraj ĉeloj.
17049 Miron
17049 Miron estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono)
Monagas
Monagas estas unu el la 23 subŝtatoj kiuj konsistigas Venezuelon. La subŝtato, situanta en la nordoriento de Venezuelo, limas Sukron kaj la Golfon de Peria en la nordo, Delta Amacuro en la oriento kaj sudo, Bolivaro en la sudo kaj Anzoátegui en la okcidento.
La subŝtato kovras areon de kvadrataj kilometroj. loĝantoj loĝas en la subŝtato (aktuale en 2011). Ĝia ĉefurbo kaj plej granda urbo estas Maturín.
Historio
La hispanoj alvenis en la regionon en 16-a jarcento, konkeris ĝin kaj ĝi restis sub ilia kontrolo ĝis la 19-a jarcento. La indiĝenaj loĝantoj de la areo batalis por sia sendependeco kaj malhelpis la franciskanojn establadi misiojn en la areo. La bataloj kun la indiĝenoj daŭris ĝis, en la 18-a jarcento, la hispanoj sukcesis forpeli la indiĝenojn.
En la 20-aj jaroj de la 19-a jarcento la areo estis aldonita al la Granda Respubliko de Kolombio, kaj post ke ĝi diseriĝis en 1830, la areo estis transdonita al Venezuelo. Venezuelo estis dividita en provincojn kaj la regiono iĝis parto de la Comana provinco. En 1856 la areo iĝis aparta provinco nomita Maturín.
En 1864, post la federacia milito, Venezuelo iĝis federacia ŝtato kaj la regiono iĝis la ŝtato Maturín. En 1881 la lando estis unuigita kun la ŝtatoj Comuna kaj Barcelono (hodiaŭ la ŝtatoj Sukro kaj Anzoátegui, respektive) por krei la "Ŝtato de la Oriento" (Estado de Oriente). En 1891 la nomo de la lando estis ŝanĝita al Bermudas.
Fine de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento okazis procezo en la fino de kiu Maturín denove fariĝis aparta ŝtato. Ĝi estis renomita Monagas, honore al la fratoj Jose Tadao kaj Jose Gregorio Monagas, kiuj ambaŭ funkciis kiel prezidantoj de Venezuelo.
Ekonomio
La ekonomio de Mongas baziĝas ĉefe sur naftoproduktado kaj agrikulturo, kiu inkludas, inter aliaj, la kultivadon de kafo, sukerkano, kakao, maizo kaj kotono.
Sanatorno (Jalta municipo)
Sanatorno (antaŭe Melas,, , ) estas urbotipa loĝloko de la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, apartenas al la Forosa komunumo. La loĝloko situas 3 kilometrojn oriente de Foroso, 39 kilometrojn okcidente de Jalto kaj estas grava ripoz- kaj kurac-loko.
Post la anekso de Krimeo fare de Rusia Imperio la tero, kiun nun okupas la loĝloko, apartenis al L. A. Perovskij (rusuja politikisto); post lia morto la tero transiris al fama rusa verkisto A. K. Tolstoj.
Dum sovetia tempo la loĝloko evoluis kiel ripoz- kaj kurac-loko. Ĉi tie estas 3 sanatorioj (unu el ili - porinfana). Vidindas la palaco de Perovskij (arkitektura monumento; ĝin nun okupas unu el la domoj de la sanatorio "Melas") kaj la parko.
Apud la loĝloko troviĝas bela natur-monumento - la monto "Drako", kiu havas tre bizaran aspekton. La aŭtovojo Sebastopolo-Teodozio trairas la monton helpe de 150-metra tunelo.
Podivín
Podivín (Kostl, eventuale Podiwin) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 8 km norde de Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
Kroniko de Bohemoj de Kosmas de Prago mencias Podivon, la baptitan judon kaj fondinton de podivina burgo (Podiuin, dictum a conditore suo Podiua, Iudeo sed postea catholico.). Jam iam dum la 13-a jarcento Podivín estis avancita je urbo, kio faras el ĝi la plej maljunan urbon en distrikto Břeclav. Ekde la 20-aj jaroj de la 16-a jarcento ĉi tie eksidis anabaptistoj (habanoj), kiuj ĉi tie vivis ĝis sia forpelo el la lando en la jaro 1622.
VVV (revuo)
VVV estis revuo dediĉita al la disvastigado de superrealismo. Ĝi eldoniĝis en Novjorko inter 1942 kaj 1944.
Nur tri eldonoj de VVV estis iam produktitaj. Tamen, ĝi pruvis sin agado por eŭropaj superrealistaj artistoj, portempe ekzilitaj el iliaj hejmlandoj per la Dua Mondmilito, por komuniki kun usonaj artistoj.
VVV estis la rekta produktaĵo de la ĉefaj superrealistaj tiuepokaj. La revuo estis rekdaktita per David Hare kunlaborante kun Marcel Duchamp, André Breton, kaj Max Ernst. La redaktejo ankaŭ varbis nombro da similaj pensantoj kaj artistoj, inkluzive de Aimé Césaire, Philip Lamantia, kaj Robert Motherwell. Ĉiu eldono fokusiĝis je "poezio, plastaj artoj, antropologio, sociologio, (kaj) psikologio," kaj estis plenbilde ilustrita per vasta antigpovo de superrealistaj artistoj, inkluzive de Giorgio de Chirico, Claude Levi-Strauss, Roberto Matta, kaj Yves Tanguy.
La revuo ankaŭ estis eksperimenta je formo kaj ankaŭ je enhavo. Eldonoj de VVV enhavis elfaldajn paĝojn, papererojn de malsamaj grandecoj kaj specoj, kaj grasa teksto kaj koloro. La malantaŭa bindaĵo de la dua eldono figuris unu el la "pretfaritaĵoj" de Duchamp: eltranĉita virina figura "malliberigita" per peco de fakte koka ferdrato.
Reĝa Kastelo de Varsovio
Reĝa Kastelo de Varsovio (Zamek Królewski w Warszawie) estas baroka-klasikisma reĝa kastelo troviĝanta en Varsovio apud Placo Zamkowy 4. Ĝi plenumas muzeajn kaj reprezentajn funkciojn.
Unue rezidejo de mazoviaj Piastoj, kaj de la 16-a jarcento sidejo de la regopovoj de Unua Pola Respubliko: reĝo kaj Sejmo (Deputita Ĉambro kaj Senato).
En sia longa historio la Reĝa Kastelo estis plurvoje rabita kaj detruata fare de la trupoj de Svedio, Brandenburgio, Germanio kaj Rusio. En la 19-a jarcento, post falo de Novembra ribelo, estis destinita al bezonoj de la administracio de Rusia Imperio. Dum la unua mondmilito estis rezidejo de germana guberniestro. En la jaroj 1920–1922 sidejo de Ŝtatestro, en la jaroj 1926–1939 rezidejo de la Prezidento de Dua Pola Respubliko. Bruligita kaj prirabita de germanoj en 1939, preskaŭ tute detruita en 1944.
Interesaĵoj
29.10.1611: Triumfa eniro en Varsovion de la pola militisto Stanisław Żółkiewski, venkinto en la batalo de Kluŝino, kun militkaptita rusa caro Bazilo la 4-a Ŝujskij kaj liaj fratoj, kie en Reĝa Kastelo ili omaĝis al pola reĝo Sigismondo la 3-a Vasa kaj ĵuris ke Rusio neniam atakos Pollandon
Azdarar
Azdarar (armene: Ազդարար ) (prononcata Aztarar en okcidenta armena ) estis la unua armenlingva gazeto iam ajn publikigita. Ĝi estis establita la 16-an de oktobro 1794 en la urbo Madraso (nun Ĉenajo ) en Barato fare de pastro Harutjun Ŝmavonjan. Ĝi estas ankaŭ unua ne anglalingva gazeto publikigita en Barato. La monata periodaĵo traktis ĉefe kulturajn kaj historiajn aferojn.
Azdarar daŭris jaron kaj duono ĝis marto 1796. Dum tiu periodo, patro Ŝmavonjan publikigis 18 numerojn, 965 paĝojn entute.
Aliaj armenaj periodaj eldonaĵoj en Barato
La publikigo de Azdarar en Madraso en 1794 kulminis per serio de aliaj pioniraj armenlingvaj publikaĵoj en aliaj urboj de Barato inkluzive de Oĝanaspjurian (en la armena Օճանասփիւռեան) en 1815 en Bombajo, Hajeli Galgatjan (en la armena Հայելի Կալկաթեան kun la signifo Kolkata Spegulo en la armena) en Kolkato en 1820 kaj Ŝtemaran (armene Շտեմարան kun la signifo deponejo en la armena) en 1821 ankaŭ en Kolkato, multe pli frue antaŭ Konstantinopolo (Istanbulo) kie la unua armena perioda eldonaĵo ekvidis la lumon nur en 1832.
Nova eldonaĵo
Azdarar estas publikaĵo sub la sama nomo rekomencita en 2007, en Kolkato, Barato, post 210 jaroj de la ĉesigo de la originala eldono, kiel iniciato de armen-usona astrofizikisto Nora Andreasjan-Tomas.
Azdarar estas eldonata ĉiumonate en Kolkato, dum la originala historia eldonaĵo estis en Madraso. Ĝi estas kolora magazino kun averaĝe 40 koloraj paĝoj.
Musedoj
La musedoj konsistigas la plej grandan familion de la mamuloj. En ĝi estas pli ol 600 specioj nature troveblaj tra Eŭrazio, Afriko, kaj Aŭstralio. Oni enkondukis ilin tutmonde. En la familio estas la veraj musoj kaj ratoj, gerbiloj, kaj iliaj parencoj.
Optika akso
Optika akso estas imagebla linio, kiu estas akso de turna simetrio de lenso, spegulo aŭ objektivo. Pri speguloj ĉi tiu termino kutime estas uzata nur por malebenaj speguloj - sferaj, parabolaj, hiperbolaj ktp.
Ĉe lenso centroj de sferaj surfacoj de la lenso estas en la akso.
Objektivon oni plejofte faras tiel ke optika akso estas la sama por ĉiuj lensoj kaj speguloj.
Neuville
Neuville (prononco:  [nø.vil]) estas la franca mallongigo pri Neuve ville (esperante "Nova urbo"); komparu kun "Villeneuve". Gi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Vidu ankaŭ
Neuville
6576 Kievtech
6576 Kievtech estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeon : de facto en Rusio.
Nomo
Ĝi estis nomita por celebri la centjaran jubileon de la Ukrainia Nacia Teknika Universitato « Politeknika Instituto de Kievo » (cirile : Національний технічний університет України « Київський політехнічний інститут »).
16645 Aldalara
16645 Aldalara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo)
Răchita
Răchita estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Rinovirusoj
Rinovirusoj estas ekscitiloj de facilaj malsanoj de spiraj vojoj, nomiĝas infektan nazkataron, kiu prasas sen temperaturo. Ili povas kaŭzi malsanojn nur ĉe homoj kaj ĉimpanzoj.
Proprecoj de rinovirusoj
La diametro de viriono estas 20-30 nm, fundamentalaj proprecoj de viruso similas proprecojn de enterovirusoj. Karaktera indico kiu distingas ilin de homaj enterovirusoj estas perdo de infekta aktiveco en acida medio (pH 3.0 - 5.0). Oni povas konservi virusojn dum multe jaroj ĉe temperaturo -70°C, kaj ĉe temperaturo +4°C mallonge. Oni reproduktas virusojn en kulturo de homaj fibroblastoj kaj en organaj kulturoj de trakea epitelio de homoj kaj putoroj. Optimumaj kondiĉoj estas inkubacio ĉe temperaturo 33°C. Estas ebla adaptado al kulturo de bovetaj ĉeloj.
Variaĵoj
Oni scias 113 serotipojn de rinovirusoj. Transmisio de homo al homo efektiviĝas per aero-guta vojo. Infektia persono ekskrecias viruson ankoraŭ antaŭ apero de malsanaj simptomoj kaj precipe dum unuaj tagoj de malsano. Inkubacio daŭras 2-4 tagojn, malsano ĉirkaŭ 6. Ĝi karakteriziĝas nazkataron, tuson, kapdoloron kaj ĝeneralan malfortecon. Precipe infanoj malsanas.
Katedralo de Essen
La katedralo de Essen estas la episkopa preĝejo de la episkopujo de Essen, de la tiel nomata „Ruhr-Episkopujo“. La preĝejo konsekrita al la sanktuloj Kosmaso kaj Damiano same kiel al Sankta Virgulino, nomiĝas ekde la fondado de la episkopujo katedralo de Essen; ĝi staras ĉe la Burg-Placo en la centro de Essen.
Rinovirusoj
Variaĵoj
Eblaj komplikaĵoj:
Malsano lasas mallongan imunecon, oni povas reinfektigxi per tiu serotipo. Imuna protektado efektiviĝas per specialaj antikorpoj (IgA) de nazofaringo. Oni ne konas specialajn metodojn de kuracado.
Katedralo de Essen
Antaŭa kolonio
La tereno de la katedralo estis koloniita jam antaŭ la fondado de la abatinujo. Episkopo Altfrid de Hildesheim (oficoperiodo 847–874) estus fondinta sur sia bieno Asnide abatinujon. Rekta pruvo de ĉi tiu bieno ĝis nun ne sukcesis. Fostotruoj, merovidepokaj fragmentoj kaj entombigitoj proksime de la katedralo tamen permesas la konkludon, ke jam antaŭ la fondado de la abatinujo la areo estis koloniita.
La unua preĝejo
Tiun ĉi preĝejon difektis en 946 brulego, kiun la kroniko de Kolonjo registris per Astnide cremabatur („Essen bruldetruiĝis“).
La fruotida abatina preĝejo
El la jaroj 960 ĝis 964 postrestis pluraj konsekraj epigrafoj por partoj de la nova preĝejo, el kiuj oni deduktas, ke la brulego de 946 nur difektis la preĝejon. Pri la okcidenta navo kaj ĥorejo ne postrestis epigrafoj, tiujn ĉi verŝajne transprenis la karolida konstruaĵo, la unuopaj konstrufazoj estas disputataj, kelkaj partoj povus esti ek- aŭ finkonstruitaj jam antaŭ la brulego. Uzi necesajn novigojn por plukonstruado de la preĝejo estis ne malkutime. La novaj partoj, kiujn konstruigis supozeble la abatinoj Agana kaj Hatviga, estis ekstera kripto, okcidenta alkonstruaĵo same kiel antaŭĉambro al la okcidenta alkonstruaĵo kun kapelo de Sankta Johano la Baptisto. Tiu ĉi preĝejo estas rekonstruebla el la fosotrovaĵoj. Ti tamen ne longe ekzistis, ĉar jam la artema abatino Matilda, kiu regis de 973 ĝis 1011, eble tamen nur abatino Teofano, regonta de 1039 ĝis 1058, igis starigi novkonstruaĵon. Eblas ankaŭ, ke Teofano finkonstruigis novkonstruaĵon, kiun estis ekkonstruinta Matilda. De la otida novkonstruaĵo gravaj eroj konserviĝis ĝis en la nuntempo.
La otida novkonstruaĵo
La amplekson de la otida novkonstruaĵo difinis la antaŭaj konstruaĵoj. La plej granda parto de la fundamentoj estis reuzata, nur tie, kie kreskis la ŝarĝopremo aŭ treege diferencis la ĉambrodisponado, oni metis novajn.
Ankaŭ la novkonstruaĵo konsistis el trinava laŭlonga domo kun transversa navo kaj aliĝanta ĥorejo, kiun akompanis flankaj ĥorejoj. En la ĥorejo nun estis enkonstruata kripto. La ĥorejo finiĝis interne per duonronda absido, kiu eksteren estis ĉirkaŭata de kvin flankoj de dekangulo. Ĉe la ĥorejo apogiĝis duetaĝa ekstera kripto, kies okcidentaj muroj aliĝis al la orientaj muroj de la flankaj ĥorejoj. Pordoj apud la altarniĉoj ebligis rektan aliron al la kripto. La flankaj ĥorejoj havis galeriojn, kiuj estis malfermaj kaj al la transversnavaj brakoj kaj ankaŭ al la ĉefpordego. La ekstera muro de la frontaj flankoj de la transversa navo de nun estis duetaĝaj, je kio la supran etaĝon dividis tri niĉoj kun fenestroj. En la teretaĝo troviĝis niĉoj, kaj tiu ĉi niĉa aranĝo kontinuis en la muroj de la flanka navo. Super ĉi tiuj niĉo pasis laŭlonge de la muroj koridoro kondukanta en la galerian etaĝon de la nova okcidenta alkonstruaĵo. La naveroj inter okcidenta alkonstruaĵo kaj laŭlonga domo estis daŭrigata. La aranĝo de la ĉefnavaj muroj ne estas konata, rekonstruaĵoj laŭ aliaj preĝejoj, aparte de la abatopreĝejo de Susteren, kiu ŝajnas multe inspirita de la otida novkonstruaĵo de Essen, supozigas alternon inter pilastroj kaj kolonoj. Sur la murzono inter ĉi tiuj arkadoj kaj la fenestroj supre de la alligo de la flanknavaj tegmentoj supozeble troviĝis murpentraĵoj, ĉar restaĵoj de pentraĵoj estis trovataj en la okcidenta alkonstruaĵo. Ekstere la fenestrozono de la ĉefa navo havis aranĝon el pilastroj kaj helikokapiteloj, verŝajne en dek du kampojn.
La okcidenta alkonstruaĵo
La supozo, ke la nekonata konstruestro de la abatopreĝejo estis unu el la plej bonaj arĥitektoj siatempaj, baziĝas precipe sur la okcidenta alkonstruaĵo, kiu ankoraŭ nuntempe destinas la bildon de la preĝejo. Same kiel je la antaŭa preĝejo la okcidenta alkonstruaĵo estas nur malmulte pli larĝa ol la paso de la flankonavaj muroj. De ekstere la okcidenta konstruaĵo konsistas el preskaŭ kvadrata mezturo, kiun kronis oktangula sonoriletaĝo kun tendotegmento. En la okcidentan muron oni enmetis du okflankajn ŝtuparturojn, kiuj finiĝis malsupre de la sonoriletaĝo. La plej supra etaĝo de la ŝtuparturoj estis ronda. Sonoriletaĝo kaj la supraj etaĝoj de la ŝtuparturoj estis ekipitaj per murpilastroj. Ĉe la norda kaj suda flankoj de la mezturo apogiĝis duetaĝaj flankaj ĉambroj, kies supraj etaĝoj estis strukturitaj per pilastroj. En la teretaĝo de ĉi tiuj flankaj ĉambroj portaloj metitaj en niĉojn kondukis en la preĝejon, La meza enirejo de la antaŭa konstruaĵo estis rezignata kaj anstataŭata per granda rondarka fenestro. La okcidenta konstruaĵo perdis per tio la funkcion krei triumfan enirejon en la preĝejon. Anstataŭe la dika sed malalta konstruokorpo konsistigis vidan kontraŭpezon kontraŭ la larĝe strukturita orienta konstruaĵo.
La kripto
La enkonstruo de la kripto levis la plankonivelon de la ĉefĥorejo super la plankonivelojn de laŭlonga kaj transversa navoj. La flankaj ĥorejoj restis sur unu alteco kun laŭlonga kaj transversa navoj. La kripto konsistis el la trinava kripto de Agana, kiu nun pro la nova orienta ĥorejo surkonstruita de Teofano estis interna kripto, kaj kvinnava ekstera kripto metita ĉirkaŭ ĝi. La aliro al la interna kripto eblis de la orientaj flankoj de la flankĥorejoj, tra kiuj oni unue atingis la eksteran kripton. La ekstera kripto havis kvadratajn kaj laŭlonge rektangulajn naverojn, kiuj estis alterne aranĝitaj kaj estis separataj per delikate ordigitaj pilastroj. La tri mezaj orientaj naveroj estis aparte distingitaj. Dum kiam la orientaj muroj en la du flankaj naveroj montris simplajn duonrondajn niĉojn, ĉe la meza navero estis almetita malgranda ĥorejo, ekipita per tri duonrondaj niĉoj. Ĉe la mezaj murpilastroj de la ekstera kripto konserviĝis sabloŝtonaj platoj, sur kiuj estas deduktebla kiel konsekrodato de la kripto la 9-a de septembro 1051 kaj la relikvoj, kiujn entenas la kriptaj altaroj.