cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federacia Instituto de San-Paŭlo (Votuporanga-SP)
La 21-an de septembro, 2010, la Ministerio pri Edukado, pere de la ordono n-ro 1.170, rajtigis la funkciadon de la votuporanga kampuso de IFSP, kiu komencis sian agadon la 10-an de januaro 2011, kaj en junio de la sama jaro ĝi gajnis propran sidejon, konstruitan ĉe la avenuo Jerônimo Figueira da Costa, n-ro 3014, kvartalo Pozzobon, en la urbo Votuporango, sur areo donacita de la loka plenuma povo por la instalado de la lernejo.
La votuporanga kampuso celas kunlabori kun la ĉefaj ekonomiaj agadoj en la regiono: Industrioj pri meblo, sukerkano, ekipaĵoj kaj iloj por kortobirdoj kaj kamiona transporta segmento.
Diskordianismo
La Diskordianismo estas nova ĥaos-bazita religio fondita en la 1960aj jaroj en Usono de Greg Hill [greg hil] kaj Kerry Thornley [keri tornli]. Dum tiu tempo floris la kontraŭkultura movado, kaj la kreado de la religio estis influata de siaj ideoj. La religiaj ideoj de Hill kaj Thornley estis reago al viditaj sociaj problemoj, inkluzive de problemoj viditaj kun organizata religio.
La religio estis priskribita kiel "iu speco de memsubfosanta Dadaismo-Zeno por okcidentuloj", kaj ĝi konverĝas kun kelkaj el la plej absurdaj interpretoj el la Rinzai skolo.
Disvastigo
La Diskordianismo estis disvatigita unue per zinoj kaj poste kaj pli grandskale per la eldonado de la libreto La Principia Discordia (Principoj de Malordo) en 1965<ref name="Gorightly2014">Gorightly, A. (2014). Historia Discordia. Roslyn, NY: RVP Press. . La Principia Discordia estis eldonita sub senkopirajta permesilo kiu ebligis vastan disvastigon de ĝi pere de diversaj eldonejoj. Tiu permesilo ankaŭ igis ĝin frue disponebla interrete, ekde almenaŭ 1992.
La trilogio Illuminatus!, skribita de Robert Shea kaj Robert Anton Wilson kaj eldonita unue en 1975, grandparte pritemas Diskordianismon kaj helpis disvastigi la religion. Kvankam ĝi estas fikcia libro, ĝi iĝis grava parto de la Diskordianisma kanono.
La Principia Discordia
La Principia Discordia estas la centra teksto de Diskordianismo. Ĝi traktas la religian filozofion kaj metafizikon kun netujvidebla profundeco, sed tamen estas humura, eĉ satira kaj absurda. Krom teksto mem, la libro enhavas multajn artaĵojn, plej ofte algluaĵojn.
Eris
Diskordianoj agnoskas kiel dion Erison, la greka-roma dio de malordo kaj ĥaoso. Eriso estas vidata de certaj diskordianoj kiel ekzistanta personaĵo, kaj de aliaj kiel personigo de certaj konceptoj aŭ kvalitoj, aŭ kiel metaforo.
Ordo kaj Malordo
Diskordianoj agnoskas ke ambaŭ ordo kaj malordo estas validaj kaj neniu estas esence bona aŭ malbona. (Malordo en Diskordianismo ne signifas malbonon aŭ malsanon, kaj estas simple la malo de ordo). Kaj ordo kaj malordo trakteblas kiel nur ŝajnaj, tio estas, nur manieroj rigardi la mondon, kaj do la (mal)ordeco de io dependas de la vidpunkto de la rigardanto.
Diskordianoj kredas ke la nuna socio havas superfluon de ordo, kaj ke tiu estas malhelpema al bonkvalita vivo aŭ al la socio generale. Tiun troordemecon oni nomas la Malbeno de la Grizvizaĝulo. Do, laŭ tiu ĉi kredo, Diskordianoj kredas ke estus profite reekvilibrigi ordon kaj malordon en la socio. Unu ago por tion fari estas Operaco Mensofiko (vidu sube).
Operaco Mensofiko
Operaco Mensofiko (angle Operation Mindfuck) estas grava diskordiana praktiko. La koncepto estis disvolvigita de Kerry Thornley kaj Robert Anton Wilson en 1968.
Paderborna Altebenaĵo
La Paderborna Altebenaĵo estas laŭ sia geologia strukturo la sudorienta finaĵo de la Vestfala Golfo kaj samtempe la plej granda Kalko- kaj plej granda karsto pejzaĝo de Vestfalujo. En la naturregiona subdivido laŭ Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands ĝi estas algrupigita al la Supra Vezera Montaro en la Malsuprosaksa Montaro.
En la okcidento la valo de la rivero Almetal formas la limon al la leŭsoebenaĵo de Hellweg kun la Montoĉeno Haar en ties sudo, al kiu norde alligiĝas la malaltejo de la Lippe, la Senne kaj la Teŭtoburga Arbaro. La orientan randon limigas la Montaro Egge. La sudan finaĵon limigas la Saŭerlando kaj la Tabulolando je Waldeck.
La Paderborna Altebenaĵo subdividiĝas en kvar partopejzaĝojn: Sintfeld en la sudo, la Montoplato de Brenken en la okcidento, la Bockfeld en la nordo kaj Lichtenauer Bergebene (Soratfeld) en la oriento.
Fonto
Tiu-ĉi artikolo estas tradukaĵo de la samtema artikolo de:Paderborner Hochfläche en la germanlingva Wikipädie
Kojnokorono
En geometrio, la kojnokorono estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J86).
Ĝi estas unu el la rudimentaj solidoj de Johnson kiu ne estas farata per modifo de platona aŭ arĥimeda solido.
Internaciigo kaj asimilado
En komputado, lokaĵigado (angle: localization) estas tia maniero verki programaron, tiel ke ĝi faciligu ties asimilon al diversaj lingvokulturaj tradicioj, laŭeble sen ŝanĝi la fontkodon. Tiusence internaciigo estas zorgo de programisto (izoli la tekstajn mesaĝojn en apartan, laŭbezone ŝanĝeblan dosieron; referenci en la programoj la bezonatajn parametrojn per lokaĵaro ktp), dum la lingvan asimiladon povas plenumi fakulo pri la kocerna homlingvo, ne bezonanta specialajn sciojn pri programar-inĝenierado.
La responda anglalingva termino internationalization estas pli longa ol la esperanta, tial oni ofte uzas mallongigon i18n (la komenca kaj la fina literoj, plus la nombro de ellasitaj literoj anglaj).
Alia termino anglalingva estas NLS (mallongigo de National Language Support or Native Language Support, t.e. «NaciLingva Subteno»).
Ecoj de internaciigitaj programoj:
Vidu ankaŭ
Lokaĵigado (lingva)
Plurlingveco
Traduko
Asimilado de programaro
ISO 8601
Eksteraj ligiloj
Dokumentaro fare de W3C:
Text layout
Directional focus navigation
Writing mode
Debian I18N Introduction - Enkonduko en la temon internaciigo de programaro.
The Localization Tool - Blogoj kun konsiloj kaj trukoj por komencantoj en asimilado de programaro.
Henfenfeld
Henfenfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Henfenfeld - administra ligo de la najbaraj komunumoj Henfenfeld, Engelthal kaj Offenhausen (Meza Frankonio) por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
Regiono Quinara
La regiono Quinara estas unu el entute ok regionoj de la ŝtato Gvineo Bisaŭa.
La regiono Quinara estas dividita en 4 sektoroj:
Alcohujate
Alcohujate [alkouĤAte] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 32 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,17 loĝ/km².
Situo
Alcohujate estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 836 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 27,29 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°25′01″N 2°37′02″Ok kaj je 178 km el Madrido. Ĝi situas je ĉirkaŭ 2 km disde Cañaveruelas kaj je malpli ol 6 km de Alcocer kaj La Isabela, jam en la provinco Guadalajara. Ĝi estas ankaŭ tre proksime (ĉirkaŭ 5 km) de la akvorezervejo de Buendía.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alcohujate, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Alcohujate kie oni alvenis al la nunaj 32.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis foje el maldekstra partio PSOE kaj foje el dekstra partio PP.
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Nacia Societo de la Belgaj Fervojoj
La Nacia Societo de la Belgaj Fervojoj (Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, Société Nationale des Chemins de Fer Belges, oficialaj mallongigoj: NMBS, SNCB) estas la belga nacia operatoro por la fervoja transporto. Ĝi estas kreita en la jaro 1926. La NMBS/SNCB estas aŭtonoma registara kompanio. En 2005 la kompanio estis apartigita en tri partojn: Infrabel, kiu respondecas pri la fervoja infrastrukturo, la publika fervoja operatoro NMBS/SNCB mem kiu respondecas pri la varoj kaj pasaĝeroj, kaj NMBS/SNCB-Holding, kiu posedas ambaŭ kompaniojn kaj superrigardas la kunlaboron. Esence tio ĉi estis paŝo al estonta liberaligo de la fervojaj servoj pasaĝera kaj vara konforme al la eŭropa regularo. Pluraj varaj operatoroj ekde tiam ekhavis permeson uzi la belgan fervojan reton.En 2004 la NMBS/SNCB transportis 178,4 milionojn da pasaĝeroj laŭ reto 3536 kilometrojn longa (de kiuj 2950 km elektra).
La fervoja reto momente inkluzivas du grandrapide trajnajn liniojn je kiuj eblas veturi ĝis 300 km/h: unu de Bruselo al la landlimo kun Francio, kaj unu de Loveno al Liège. En 2007 aldoniĝos kromaj tiaj linioj al Germanio kaj Nederlando.
Kulturo de Afganio
La kulturo de Afganio pluis dum ĉirkaŭ du jarmiloj, el almenaŭ la epoko de la Akemenida Imperio en 500 a.K. Temas ĉefe pri nomada kaj triba societo, kaj diversaj regionoj de la lando havas siajn proprajn tradiciojn, kio respegulas mult-kulturan kaj mult-lingvan karakteron de la lando. En la sudaj kaj orientaj regionoj la popolo loĝas laŭ la Paŝtoa kulturo laŭ la sekva Paŝtoŭalia, kio estas antikva vivostilo kiu estas ankoraŭ konservata. La cetero de la lando estas kulture persa kaj Tjurka. Kelkaj ne-Paŝtooj kiuj loĝas en proksimeco kun Paŝtooj adoptis Paŝtoŭalia en procezo nomita Paŝtoigo (aŭ Afganigo), dum kelkaj Paŝtooj estis persiigitaj. Milionoj de Afganoj kiuj estis loĝantaj en Pakistano kaj Irano dum la lastaj ĉirkaŭ 30 jaroj estis influitaj de kulturoj de tiuj najbaraj landoj.
Ĝenerala priskribo
Afganoj montras fieron por siaj kulturo, nacio, praularo kaj ĉefe religio kaj sendependeco. Kiel ĉe aliaj altateruloj, ili estas rigardataj per mikso de superrigardo kaj auperkontrolo, pro ties alta konsidero al persona honoro, al ties triba lojaleco kaj al preteco uzi perforton por solvi disputojn. Ĉar triba milito kaj interna feŭdismo estis unu el ties ĉefaj okupoj ekde senmemora tempo, tiu individuisma trajto malhelpis la konkeron fare de eksterlandanoj. Tony Heathcote konsideras ke la triba sistemo estas la plej bona vojo organizi grandajn grupojn de personoj en lando kiu estas geografie malfacila, kaj en socio kiu, el materiisma vidpunkto, havas nekomplikan vivostilon. Estas ĉirkaŭkalkule 60 ĉefaj paŝtoaj triboj, kaj la Afganoj nomadaj estas ĉirkaŭkalkule 2–3 milionoj.
La lando havas komplikan historion kiu survivis ĉu en siaj nunaj kulturoj aŭ en la formo de variaj lingvoj kaj monumentoj. Tamen, multaj el ties historiaj monumentoj estis damaĝita de ĵusaj militoj aŭ kontraŭkulturaj reĝimoj. La du famaj Budhoj de Bamijan estis detruitaj de Taliboj, kiuj konsideris ilin kiel idolecaj. Krom tio, arkeologoj estas ankoraŭ trovantaj Budhismajn restaĵojn en diversaj partoj de la lando, kelkaj el ili datitaj el la 2a jarcento. Tio indikas ke Budhismo estis disvastigita en Afganio. Aliaj historiaj lokoj estas la urboj Herat, Kandahar, Gazni, Mazar-i Ŝarif, kaj Zaranĝ. La Minareto de Ĝam en la valo de la rivero Hari, estas Monda heredaĵo de Unesko. Mantelo laŭtradicie vestita de la islama profeto Muhammad estas tenita ene de la Sanktejo de la Mantelo en Kandahar, urbo fondita de Aleksandro kaj la unua ĉefurbo de Afganio. La citadelo de Aleksandro en la okcidenta urbo Herato estis plinovigita en ĵusaj jaroj kaj estas populara allogaĵo por turistoj. En la nordo de la lando estas la Maŭzoleo de Hazrat Ali, supozita de multaj kiel la loko kie Ali estis entombigita. La Afgana Ministerio de Informado kaj Kulturo estas plinovigante 42 historiajn lokojn en Gazni ĝis 2013, kiam la provinco estos deklarita kiel ĉefurbo de Islama civilizo. La Nacia Muzeo de Afganio estas en Kabulo.
Kvankam edukiteco estas malalta, la klasikaj persa kaj paŝtoa poezio ludas gravan rolon en la afgana kulturo. Poezio ĉiam estis unu el la ĉefaj edukaj pilieroj en la regiono, ĝis nivelo ke ĝi estas integrata en ĝenerala kulturo. Kelkaj elstaraj poetoj estas Rumi, Rabi'a Balĥi, Sanai, Jami, Ĥuŝal Ĥan Ĥattak, Rahman Baba, Ĥalilullah Ĥalili, kaj Parŭin Paĵŭak.
Castelmezzano
Castelmezzano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albano di Lucania, Anzi, Laurenzana, Pietrapertosa kaj Trivigno.
Kulturo de Afganio
Lingvoj
Estas du oficialaj lingvoj de Afganio, kaj aliaj lingvoj estas parolataj. La du oficialaj lingvoj, la persa kaj la paŝtua, estas la plej ofte parolataj. La persa lingvo ankaŭ nomiĝas Dari, Farsi, estas parolata de duono de la popolo. Ĉi tiu pocentaĵo inkluzivas ĉirkaŭ du milionojn da parolantoj de la Hazaragi-dialekto. La paŝtua lingvo estas parolata de 35 % de la popolo.
Castelmezzano
Eventoj
Il Volo dell'Angelo - "la flugo de la anĝelo" - okazas dum la somero (inter junio kaj septembro). Ligita de speciala jungilaro kaj konektita al fortika ŝtala kablo, eblas gliti tra la aero de Castelmezzano al Pietrapertosa je rapido de proksimume 120 km/h kaj je la sama proceduro reveni de kie vi foriris. Dumtempe vi havas la eblon observi la impresan panoramon de la Lucanaj Dolomitoj je alteco de ĉirkaŭ 400 metroj. Alvenita ĉe la du vilaĝoj, vi havas la ŝancon vojaĝi ĉirkaŭ la domoj, fari historiajn naturajn ekskursojn, gustumi lokajn produktojn kaj ĝui la panoramon plej bone.
Kulturo de Afganio
Lingvoj
Krome estas parolataj diversaj tjurkaj lingvoj, nome la turkmena kaj la uzbeka, krome pli ol tridek aliaj lingvoj. Granda parto de la popolo estas dulingva.
Afgana poezio estas grava ero de la kulturo de Afganio.
Muziko
La urbo Kabulo estas hejmo de multaj muzikistoj kiuj estis mastroj kaj de tradicia kaj moderna afgana muziko. Tradicia muziko estas populara ĉefe dum la celebroj de Noruzo (Novjaro) kaj de la Nacia Sendependeca Tago. Ahmad Zahir, Naŝenas, Ustad Sarahang, Sarban, Ubaidullah Jan, Farhad Darja, kaj Naghma estas kelkaj el la elstaraj afganaj muzikistoj, sed estas multaj aliaj. Plej afganoj estas alkutimiĝintaj rigardi hindajn filmojn de Bolivudo kaj aŭskulti ties filmajn kantojn. Multaj gravaj filmosteluloj de Bolivudo havas radikojn el Afganio, kiaj Salman Ĥan, Saif Ali Ĥan, Shah Rukh Khan (SRK), Aamir Ĥan, Feroz Ĥan, Kader Ĥan, Nasrudin Ŝah, Zarine Ĥan kaj Celina Jaitli. Aldone, kelkaj filmoj de Bolivudo, kiaj Dharmatma, Khuda Gawah, Escape from Taliban, kaj Kabul Express estis filmitaj en Afganio.
13248 Fornasier
13248 Fornasier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sonia Fornasier, de la Observatorio de Padovo, kiu laboras pri la fizikaj ecoj de la cisjupiteraj kaj. Ŝi partoprenis al la disvolvo de la sistemo de bildigo de la kosmosondilo Rosetta.
Longharoj
Longharoj estas speciala formo de haroj, kiuj ekzistas ĉe iuj bestospecoj. Kiel indikas la nomo, ili estas aparte longaj kaj dum longa tempo kreskas. Krome ili relative dikas kaj tial pli malmulte flekseblas ol la ceteraj haroj de la bestoj.
La longharoj unuavice servas je protekto de la besto kontraŭ insektoj. Ankaŭ la kapaj haroj de la homo apartenas al tiu formo de haroj.
Ĉevaloj
Ĉevaloj krom la mallongaj haroj, kiuj konsistigas la felon, disponas pri longharoj aparte en kvar regionoj de la korpo:
Ekzistas kapharoj (latine Cirrus capitis), kolharoj (latine Juba, germane Mähne), vosto (latine Cirrus caudae) kaj maleolaj haroj (latine Cirrus metacarpeus respektive metatarseus).
Ĉi-lastaj protektas la maleolojn de la kvar ĉevalaj kruroj kontraŭ malsekeco.
Iuj nordaj rasoj de poneoj ankaŭ ĉe la mandiblo, la oreloj kaj laŭlonge de la kruroj havas longharojn, kiuj same protektas kontraŭ akvo.
Kelkaj ĉevalaj rasoj estas aparte bredataj kun la celo havi laŭeble longajn longharojn, ĉar tio rigardiĝas aparte bela.
Aliaj mamuloj
Ĉe la vostopinto de diversaj mamuloj, ekzemple de bovoj, azenoj, zebroj kaj porkoj same ekzistas fasko da longharoj. La kaproj havas karakterizan barbon el longharoj.
Komunumaro Birkenfeld
La komunumaro Birkenfeld - germane Verbandsgemeinde Birkenfeld, mallonge VG Birkenfeld - estas adminstra komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la urbo Birkenfeld. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, lime de la najbara federacia lando Sarlando. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Tenda urbo
La nocio tenda urbo (tendourbo) estas uzata por priskribi provizorajn aŭ konstantajn setlejojn, konstruitajn per tendoj. Ili estas konstruitaj fare de senhejmuloj aŭ protestantoj. La registaro povas konstrui tendajn urbojn por loĝigi provizore forpelitojn, soldatojn, evakuitajn homojn. Se senhejmuloj uzas tiun eblecon en, apud de iu urbo, tiu tenda urbo povas iĝi mizer-kvartalo de la urbo.
Leŭkipo (mitologio)
Leŭkipo (el la greka Λεύκιππος, «blanka ĉevalo») estas la nomoj de diversaj roluloj de la helena mitologio:
Leŭkipo, reĝo de Mesenio
Leŭkipo estis reĝo de Mesenio el la dinastio de Perseo. Li estis filo de Periero (aŭ de Ebalo, laŭ varianto de la rakonto) kaj Gorgofono, kiujn li sukcedis kune kun sia frato Afareo. Li edziĝis al Filodiko, filino de riverdio Inaĥo.
Leŭkipo aperas en la mitaj rakontoj ĉefe pro tio, ke li estis la patro, kun sia edzino, de la tiel nomataj leŭkipidinoj, du princinoj nomiĝintaj Febo kaj Hilajro, kaj de Arsinoo, la patrinio, laŭ kelkaj versioj, de Asklepio kaj Eriopiso el ŝia amrilato kun Apolono. Febo kaj Hilajro, sacerdotinoj de Hero kaj Artemiso respektive, estis svatigitaj fare Idaso kaj Linkeo, nevoj de Leŭkipo. Tamen, dum bankedo kiun Menelao organizis okaze de la vizito de Pariso, la dioskuroj enamiĝis al la princinoj kaj forrabis ilin. Kompreneble, la oficialaj fianĉoj komencis persekutadon, kaj post feroca lukto, ili sukcesis mortigi Kastoron, la nuran morteman el la du fratoj. Post aŭskulti la funebran ploradon de Polukso, Zeŭso fine konsentis pri ke ili kundividu senmortemon ses monatojn jare kaj restu en Hadeso la ceteran parton de la jaro. Kaj saman destinon ĝuis la leŭkipidinoj, ĉar ili finfine iĝis edzinoj de tiuj, kiuj forrabis ilin.
Tamen, Leŭkipo iom rolas en la mitologiaj fontoj pro sia propra agado. Li partoprenis la ĉasadon de la kalidonia apro. , kvankam lia apero en tiu okazintaĵo eble devenas el konfuzo kun samnomaj mesenia ĉasisto kaj kromnomo de Testio. Laŭ loka tradicio, li fondis kaj donis sian nomon al la urbo Leŭktro, en Mesenio.
Leŭkipo, reĝo de Sikiono
Leŭkipo estis reĝo de Sikiono, en Eliso. Li estis filo kaj heredinto de Turimaĥo, do posteŭlo de unu el la aŭtoktonoj, ĉu Egialeo, ĉu Foroneo.
Laŭ la rakonto de Paŭzanio, Leŭkipo havis nur unu filinon, nomiĝinta Ĥalkinio. Ŝi amrilatis al Pozidono, al kiu ŝi naskis filon, Perato, kiu estis edukita fare de Leŭkipo kaj heredis la regnon post lia morto.
Leŭkipo, filino de Galateo
Leŭkipo estis junulo el Festo (Kreto) kiu estis edukita kiel viro fare de sia patrino, ĝis kiam la interveno de la diino Leto efektivigis tiun ŝanĝon, ĉar Leŭkipo iĝis viro.
Li estis filo de Lampro (filo de Pandiono) kaj Galateo, la filino de Eŭrito, filo de Spartono. Kiam Galateo gravediĝis, sia edzo atentigis ŝin pri tio, ke li nur akceptos idon se ĝi estos vira. Pro tio, kiam naskiĝis virinon, ŝi profitis ke Lampro estis for en vojaĝo aŭ paŝtante sian brutaron por alivestigi la bebon per viraj vestaĵoj kaj doni al ŝi viran nomon. Laŭ konsilo de divenistoj ŝi edukis Leŭkipon kiel viro, sed kiam li iĝis edzebla adoleskanto, kaŝi lian veran sekson iĝis malfacila tasko. Do, Galateo vizitadis la templon de Leto por petegi la diinon virigi Leŭkipon, invokante ekzemplojn de tia magia seksŝanĝo kiaj Keneo, Tirezio, Hipermnestro (ankaŭ konata kiel Mnestro, ŝi estis vendita kiel sklavino sed akiris viran sekson por ekskapi) kaj Sipreto el Kreto, kiu aliformiĝis en virino por vidi Artemison baniĝi. Finfine Leto kompatis Galateon, kaj akceptis ŝian petegon.
La vivrakonto de Leŭkipo multe similas al tiu, de Ifiso, filino de Ligdo kaj Teletuzo, do tre eble ili temas pri variantoj de la sama origina mitero.
Leŭkipo, filo de Ĥantio
Leŭkipo estis fama ĉasisto el Likio, filo de Ĥantio, do posteulo de Belerofono. Kaŭze de ofendo ke li faris al Afrodito, la diino malbenis lin per adulta amo al sia fratino. Komence li klopodis reteni sin, sed iom post iom li suferadis tiel pasian avidon, ke li ĵuris al sia patrino sinmorton kaze ke ŝi ne helpus lin plenumi sian amon. Afrodito faciligos la taskon, ĉar ŝi faris ke lia fratino ankaŭ enamiĝu al li, do la du gefratoj feliĉe vivis en reciproka, kvankam adulta, amo.
Tamen, la fianĉo de la fratino de Leŭkipo, suspektante malfidelecon, petis helpon al Enomao por surprizi la du amantojn kun la peko en la mano. Tiel, la reĝo eniris subite la dormoĉambron de sia filino kaj, distingante du personojn en la lito, mortigis sian filinon, kiun li pensis temis pri la amanto. En la konfuzo, Leŭkipo defendis sin el la atakanto, kaj nevole mortigis sian propran patron. Kiam li konsciis pri tio, kion li faris, Leŭkipo, ĉu volonte, ĉu laŭ ordono de la reĝo Admeto, ekziliĝis el Kreto kaj forfuĝis al Malgrandazio, kie li fondis kolonion nomiĝintan Kretineo, proksima al Mileto. Leŭkofrio, filino de loka reĝo Mandrolito, enamiĝis al Leŭkipo dum li sieĝis la urbon de ŝia patro kaj pro tiu amo, ŝi perfidis sian popolon kaj helpis la atakanton konkeri la urbon.
Aliaj rolulinoj same nomiĝintaj
Leŭkipo (el la antivka greka lingvo Λευκίππη, «blanka ĉevalino») estis ankaŭ porvirina nomo, ekzemple de la jenaj rolulinoj en la grek-romia mitologio:
Louise d'Épinay
Ŝi estis filino de nobela oficiro kiu mortis kiam ŝi estis nur 10jaraĝa. Ŝia patrino ne multe zorgis pri ŝi, kiu iris al monaĥejo por atendi edziniĝon. Ŝi estis edzinigita al kuzo Denis Joseph Lalive d'Épinay, pro kio ŝi iĝis markizino kaj eniris en la klera etoso. Ŝi iĝis salonulino (ricevis) kaj amikiĝis al Rousseau, kiun ŝi protektis ĝis la barono Grimm malamikiĝis kun li.
Distrikto Taldom (Moskva provinco)
Administra centro de la distrikto estas urbo Taldom.
Priamo
Lia unua edzino estis Arisba, filino de la profetanto Meropso, kiu al li donis filon Esakon, profetanton. Poste li edziĝis duafoje. Li vivis en la belega palaco kun sia edzino Hekaba kaj kun la tuta multnombra familio. Entute li havis kvindek filojn, el kiuj dek naŭ estis de Hekabo, kaj li estis ankaŭ patro de dek du filinoj. La plej konataj nomoj de liaj posteuloj estas Hektoro, Deifobo, Heleno, Polito, Pariso, Kasandra kaj Polikseno.
La plej konata periodo de la urbo Trojo estas ĝiaj lastaj dek jaroj, nome periodo de la Troja milito. Kiam ĝi komenciĝis, estis Priamo jam maljunulo. La batalojn li ne povis ĉeesti (li rigardis ĝin ekde la pordoj Skeoj), per estrado de sia militistaro li komisiis sian plej aĝan filon, sekvanton sur la trono, aŭdacan batalanton Hektoron. Tiu estis la plej forta, plej aŭdaca kaj plej prudenta el la trojanoj. Priamo lin amis plej multe el ĉiuj siaj filoj, sed estis indulga ankaŭ al Pariso kaj al lia edzino Helena, pro kiu eksplodis la milito.
Honorofendo al la sparta reĝo Menelao ne povis resti sen rimarko. Lia frato Agamemno, la reĝo de Mikeno, kolektis grandan militistaron de grekoj kaj per 1186 ŝipoj centmilo da viroj eknavigis en la militon kontraŭ Trojo. Ili bone venis al ĝia bordo, sed poste nur malsukcese sieĝadis la urbon kaj prirabadis ĝian ĉirkaŭon. Tio daŭris tutajn dek jarojn.
En la deka jaro jam estis la militistoj lacegaj kaj postulis decidon aŭ fornavigadon hejmen. Ili volis, ke decidu duelo inter la ĉefaj kontraŭuloj kaj tiel kontraŭ Menelao stariĝis Pariso. Post la unua matĉo Pariso poltrone retiriĝis. De certa morto savis lin nur la diino. Duelo de Hektoro kaj Aĥileo estis senkompata kaj tragika. Hektoro falis kiel heroo, sed helpi al sia urbo ne sukcesis. Priamo falis en desperon obligitan per sciigo, ke Aĥileo volas la korpon ĵeti al hundoj. La malfeliĉa kaj desperplena reĝo iris en malamikan tendaron peti pri la morta filo. Alportis riĉajn donacojn kaj kortuŝita Aĥileo liajn dezirojn plenumis kaj pritraktis dek du tagan batalhalton, por ke la trojanoj povu Hektoron honore enterigi.
Priamo pereis nelonge post sia unuenaskita filo. Kiam grekoj superruzis trojanojn helpe de grandega ligna ĉevalo kaj malfermis nokte la urbajn pordegojn, estis detruo de la urbo okazaĵo de unu nokto. La lastan defendon trojanoj realigis en la reĝa palaco. En ĝia salonego kontraŭstaris filoj de Priamo. Aĥilea filo Neoptolemo antaŭ okuloj de la reĝo mortigis unu lian filon post la alia. Per lasta forto Priamo petis pro siaj gefiloj kaj poste levis la lancon kaj ĵetis ĝin kontraŭ ilia murdisto. Poste Neoptolemo alsaltis al la reĝo kaj per lia blanka hararo altiris lin al la altaro kaj puŝis sian glavon en lian bruston.
Savi kaj nove konstrui Trojon ne estis volo de dioj. El detruita urbo forkondukis reston de trojanoj heroo Eneo, posteulo de Dardano. Kun sia patro Anĥizo kaj filo Askanio Julo post longaj jaroj sur maro ili alnavigis al la bordoj de Italio kaj fondis tie urbon Lavinion sur loko de pli posta Romo.
Anjelos Kalepjanos
Anjelos Kalepjanos (greke: Άγγελος Καλεπιανός) estis greka sciencisto de la 16-a jarcento.
25943 Billahearn
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William "Bill" Ahearn, kiu unuafoje vizitis la Observatorion Lowell kiel adoleskanto. Li de tiam estis subtenanto de la astronomian esploron. Li kaj sia edzino Susan subtenis la esploron la kaj edukon ĉe la Observatorio Lowell dum dudek ses jaroj.
Listo de urboj de Nov-Zelando
Jen listo de la plej grandaj urboj de Nov-Zelando:
Kantono de Bonnat
La kantono de Bonnat (france canton de Bonnat) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Guéret. Ĝia ĉefurbo estas Bonnat.
Tombejo Petronilo Gonçalves da Silva
La tombejo Petronilo Gonçalves da Silva ( ĝi nomiĝas Cemitério Municipal Petronilo Gonçalves da Silva) estas tombejo en la brazila urbo Votuporango, posedata kaj administrata de la loka plenuma povo.
La tombejo ne plu havas spacon por konstrui novajn tombojn, tamen tie oni povas rearanĝi la tombon laŭ tri tirkestojn, kaj ĉiu tirkesto povas esti reuzata tri jarojn post la antaŭa entombigo en ĝi. Cetere la plenuma povo havas partnerecon kun la Tombejo Ĝardeno de Floroj, de privata kompanio, por plenumi la bezonojn de la urbo.
La municipa tombejo Petronilo situas en la avenuo Saudade, kaj en 2018 na nombro de entombigitoj tie estis pli ol 27.400.
Eŭropa virina korbopilka ĉampionado
La Eŭropa virina korbopilka ĉampionado (EuroBasket Women) estas duajara internacia korbopilka konkurado inter la ŝtatoj de Eŭropo (inkluzive de Israelo) por la naciaj korbopilkaj teamoj de virinoj. Ĝi estas uzata ankaŭ kiel kompetentiga turniro por la Monda Pokalo kaj ankaŭ por Olimpikoj.
La plej sukcesa lando estas la nun malaperinta Sovetunio kun 21 titoloj, dum Rusio estis la ĉampiona lando en 2003, 2007 kaj 2011, kaj Hispanio ĉampiono de 1993, 2013 kaj 2017.
Listo de urboj de Madagaskaro
Jen listo de la 45 "urbaj komunumoj" de Madagaskaro :
Castelsaraceno
Castelsaraceno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbone, Latronico, Lauria, Moliterno, San Chirico Raparo, Sarconi kaj Spinoso.
Trojo
Trojo (Τροία, ankaŭ Ἴλιον; Troia, Ilium; Truva) historie estis granda kaj grava urbo en nordokcidenta Anatolio (kiu estas la duoninsulo, kie hodiaŭ troviĝas Turkio). Laŭ mito la helenoj sieĝis la urbon dum 10 jaroj kaj konkeris ĝin helpe de la Troja Ĉevalo.
La pordoj el la urbo, famaj, estis konitaj kiel la «pordoj Skeoj» laŭ la fabela Iliado el Homero.
Arkeologia Trojo
La nivelojn de la ruinoj ĉe la situo oni numerigas Trojo 1 - Trojo 9, kun diversaj subdivizioj:
Trojoj 1-4
La unua konata urbo ĉi tie konstruita aperis en la 3-a jarmilo a.K. Dum la bronzepoko, ĝi ŝajne estis tre prospera komerca urbo pro sia nedisputebla regado super la Dardaneloj, tra kiuj ĉiu komerca ŝipo el la Egea maro devis veli por atingi la Nigran maron. Ne tre multo estas hodiaŭ konata pri la loĝintoj de tiuj kvar fruhistoriaj urboj.
Trojo 7(A)
Ke ĉi tiu nivelo estas la efektiva urbo Trojo de la poemoj de Homero, multaj kredas. Ĝi aspektas, ke ĝin detruis milito, kaj la zorga studado de potpecoj metas la daton de la ekzisto de la urbo al ĉirkaŭ la malfrua 13-a jarcento a.K.
Paraleloduturnita rombo-dudek-dekduedro
En geometrio, la paraleloduturnita rombo-dudek-dekduedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J73). Ĝi povas esti konstruita el rombo-dudek-dekduedro per turno de du oponantaj kvinlateraj kupoloj je 36 gradoj. La ebenoj de turnado de la kupoloj estas paralelaj.
Obstino
Obstin(ec)o (latine obstinatus, komp. la franca s`obstiner) estas la karaktero, maniero, agado de homo tro firma, neŝanĝema, necedema: firme resti ĉe la propra opinio aŭ volo, malgraŭ ĉiuj kontraŭaj admonoj.
Ekzemplaj fraz(er)oj el PIV pri la vortuzo estas:
Buba
Buba estas unu de la sektoroj de la regiono Quinara en la ŝtato Gvineo Bisaŭa.
Samteme Buba estas la plej granda urbo en suda Gvineo Bisaŭa. La urbo situas ĉe la Rio Grande de Buba apud la Nacia Parko Contanhez. Buba havas havenon kaj ĝi estas la ĉefurbo de la Regiono Quinara. La eksa prezidanto de Gvineo Bisaŭa planis ke Buba estu la ĉefurbo de la ŝtato, sed tiu plano ne realiĝis.
Lansana Conté
Lansana Conté (naskiĝis en 1934, mortis la ) estis la prezidento de Gvineo (Conakry) ekde la 3-a de aprilo 1984 ĝis sia morto. Li estis islamano kaj membro de la etna grupo de la susuoj.
Eduardo Madero
Eduardo Madero estis komercisto argentina de la 19a jarcento. Li estas rememorata ĉefe ĉar estis la unua defendanto de la projekto por la Haveno de Bonaero kiu poste portos lian nomon: Puerto Madero.
La Avenuo Eduardo Madero kaj Puerto Madero portas lian nomon honore.
Dovhe Pole
Dovhe Pole, ukraine Довге Поле, hungare Unghosszúmező [unghosUmezO] estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Baraninci.
Situo
Dovhe Pole situas sur ebenaĵo laŭ rojo. Uĵhorodo troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 14-a jarcento. Longe la oficiala hungara loknomo estis la pli mallonga Hosszúmező. Ĝis Traktato de Trianon Unghosszúmező apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Dowhe Pole apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis en Dovhe Pole 597 homoj, (inter ili 18 hungaroj).
Pligrandigita kojnokorono
En geometrio, la pligrandigita kojnokorono estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J87). Ĝi estas konstruata per aldono de kvadrata piramido al unu el la kvadrataj edroj de la kojnokorono. Ĝi estas la nura solido de Johnson farata kiel kombinaĵo en kiu ne ĉiuj komponantoj estas sekcioj de platonaj aŭ arĥimedaj solidoj.
Kardinala Kolegio
La Kardinala Kolegio, konata ankaŭ kiel Sankta Kolegio, estas la tuto de kardinaloj de la Katolika Eklezio.
Ĝi plenumas tri precipajn taskojn:
Situacio de kardinaloj elektistoj kaj ne-elektistoj
La listo estas ĝisdatigita la 28-an de februaro 2013, dato de la lasta ŝanĝo:
Nuna nombro de kardinaloj laŭ la geografia origino
La plimulto de kardinaloj (kiel ankaŭ la plimulto de la katolikoj) apartenas al la Latina Eklezio. Nuntempe (2013) estas tiuj ĉi kardinaloj el orientaj katolikaj eklezioj:
Evoluo en la nombra strukturo de la kardinaloj elektistoj
La elektistoj en la Konklavo nomumantaj Johanon Paŭlon la 1-an, la Kardinalan Kolegion komponis 113 kiuj kun la ne-elektistoj sumis 128. Dum tiu mallonga papado neniu kardinalo estis kreita.
La elektistoj okaze de de leviĝo al papado de Karol Woitjla, (16/10/1978) la elektistoj estis 110 el la tuto de 115. Dum tiu papado estis kardinaligitaj 231 ekleziuloj
Por la elekto de papo Joseph Ratzinger (19/04/2005) sidis en konklavo 116 elektistoj dum la suma nombro de la kardinala kolegio estis 182. Dum tiu papado estis ordenitaj per la kardinala homorigo 90 ekleziuloj.
Trifingra paradoksornito
La Trifingra paradoksornito (Paradoxornis paradoxus) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj aŭ de Timaliedoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj, en la genro Paradoxornis karaktera pri bekoj stumpecaj kvazaŭ de psitakoj, adaptitaj al manĝo de sekaj semoj de herbo. Ĝi estas endemia de Ĉinio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
La helflaveca beko kontrastas en birdoj kun tre malhelbrunaj supraj partoj kun pli malhelbruna superokula strio kiu atingas la supran nukon; la orelareo estas iom pli hela. La okulo estas nigreca kaj kun tre hela kaj rimarkinda okulringo.
Chalcatongo de Hidalgo
Chalcatongo de Hidalgo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chalcatongo de Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 026.
Geografio
Chalcatongo de Hidalgo apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7483 loĝantojn. El tiuj estis 3474 viroj kaj 4009 virinoj. La komunumo havas surfacon de 111 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2450 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3532 indiĝenoj. El tiuj 2929 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2929 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Belizo
Belizo (angle: Belize /bəˈliːz/) estas karibia lando, kiu situas ĉe la nordorienta marbordo de Centra Ameriko. Belizo havas landlimon kun Meksiko je la nordo, kun la Kariba Maro je la oriento, kaj Gvatemalo je la sudo. Ĝi havas areon de kvadrataj kilometroj kaj loĝantaro de  (2020). Ĝia ĉeftero longas je proksimume 290 km kaj larĝas je proksimume 110 km. Ĝi havas la plej malgrandan loĝantaron kaj loĝdenson en Centra Ameriko. La loĝantaro de la lando kreskas po 1.87% jare (takso de 2018), kaj tio estas la dua plej rapida en la regiono kaj unu el la plej rapidaj en la Okcidenta Duonsfero. Ĝia ĉefurbo estas Belmopano (Belmopan) kaj ĝia plej granda urbo estas Belizurbo (Belize City).
La majaa civilizacio disvastiĝis en la areo de Belizo inter 1500 A.K.E. kaj 300 K.E. kaj viglis ĝis proksimume 1200. Eŭropa kontakto komenciĝis en 1492 kiam Kristoforo Kolumbo vojaĝis laŭ Golfo de Honduro. Anglaj setlantoj komencis eŭropan esploradon je 1638. Dum ĉi tiu periodo, Hispanio kaj Britio ambaŭ asertis posedon al la tero ĝis kiam Britio venkis Hispanion ĉe la Batalo de Rifinsulo de Sankta Georgo (1798). Ĝi fariĝis brita kolonio en 1840, kun la nomo Brita Honduraso (British Honduras), kaj kronkolonio en 1862. Ĝi sendependiĝis de Britio je la 21-a de septembro 1981.
Belize havas diversan socion, kiu konsistas el multaj kulturoj, kaj lingvoj kiu rezultas de ĝia multhava historio. Ĝi estas la sola lando en centra ameriko, kie la angla lingvo estas la oficiala lingvo. La plej ĝenerale parolata dialekton estas la beliza kreolo. La hispana estas la dua plej ofte parolata lingvo, sekvita de Majaaj lingvoj, germanaj dialektoj, kaj la garifuna. Pli ol duono de la loĝantaro estas plurlingva, pro la diversaj lingvaj fonoj de la loĝantaro. Ĝi estas konata pro ĝiaj Septembraj Festoj, ĝiaj vastaj koralaj barilrifoj, kaj muziko "punta".
La abundo de surteraj kaj maraj specioj en Belizo kaj la diverseco de ĝiaj ekologiaj sistemoj donas al ĝi gravan rolon en la tutmonde grava Mezamerik Biologia Koridoro. Oni konsideras ĝin lando de centra ameriko kaj lando de Karibio kun fortaj ligoj al kaj la amerika kaj kariba regionoj. Ĝi estas membro de la Karibia Komunumo (CARICOM), la Komunumo de Latinamerikaj kaj Karibiaj Ŝtatoj (CELAC) kaj la Kuniĝa Sistemo de Centra Ameriko (SICA), la sola lando, kiu havas plenan membrecon en ĉiuj tri regionaj organizaĵoj. Belizo estas la sola ĉeftera centra amerika lando, kiu estas komunuma reĝlando, kun Reĝino Elizabeto la 2-a kiel ĝia monarko kaj ŝtatestro, reprezentita de Ĝenerala Guberniestra (nuntempe, Froyla Tzalam).
Datumoj
Biogeografie la lando troviĝas en la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de WWF. Ĝi entenas ekologian regionon de la biomo "tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj".
Distriktoj
Belizo havas ses distriktojn:
Ĉi tiuj distriktoj plu dividiĝas en 31 subdistriktoj nomataj "constituencies". Loka registaro en Belizo konsistas el kvar tipoj de lokaj aŭtoritatoj: urbaj konsilioj, urbetaj konsilioj, vilaĝaj konsilioj, kaj komunumaj konsilioj. La du urbaj konsilioj (Belizurbo kaj Belmopano) kaj sep urbetaj konsilioj regas la urban loĝantaron de la lando, kaj vilaĝaj kaj komunumaj konsilioj regas la kamparan loĝantaron.
Majaoj
Oni kredas, ke la mayaoj en Belizo kaj la Jukatana regiono ekde la dua jarmilo A.K.E.; tamen, multe da la originala loĝantaro majaa mortis pro konfliktoj inter konstante militantaj triboj. Multaj mortis pro malsano post kontakto kaj atako de eŭropanoj. Tri majaaj grupoj nun loĝas en la lando: la Yucatec (Jukatekoj) (kiu venis de Jukatano, Meksiko, por eviti la sovaĝan Kastan Militon de la 1840aj jaroj), la Mopan-oj (indiĝenaj al Belizo sed estis perforte eligitaj al Gvatemalo de la britoj pro tio, ke ili atakis setlejojn; ili revenis al Belizo por eviti enslavkiĝo de la gvatemalanoj en la 1800aj jaroj), kaj Q'eqchi' (Keĉioj) (ankaŭ fuĝintaj de sklaveco en Gvatemalo en la 1800aj jaroj). La lastaj du grupoj ĉefe troviĝas en la Distrikto Toledo. La majaoj parolas siajn indiĝenajn lingvojn kaj la hispanan kaj ankaŭ flue scipovas la anglan kaj belizkreolon.
Kreoloj
Kreoloj estas proksimume 21% de la beliza loĝantaro kaj proksiume 75% de la diasporo. Ili estas posteuloj de la Baymen-aj sklavposedantoj, kaj sklavoj alportitaj al Belizo por la arbohaka industrio. Ĉi tiuj sklavoj estis de okcidenta kaj centrafrika deveno (multaj ankaŭ de Miskita genealogio de Nikaragvo) kaj denaskaj afrikanoj kiuj pasigis tre nelongan tempon en en Jamajko kaj Bermudo. Golfinsulanoj kaj etnaj jamajkanoj eniris la malfruaj 1800aj jaroj, plu aldonante al ĉi tiu jam diversa loĝantaro, kreante ĉi tiun etnon.
Laŭ uzado, kreolo estas etna kaj lingva grupo. Kelkaj indiĝenoj, eĉ kun blonda hararo kaj bluaj okuloj, estas konsiderataj kreoloj.
La belizkreola angla lingvo, aŭ Kriol, kreiĝis dum la tempo de sklaveco, kaj historie estis nur eksaj sklavoj parolis ĝin. Tamen, ĉi tiu etno fariĝis grava parto de la beliza identeco kaj rezulte ĝi estas nun parolata de proksimume 45% de belizanoj. La belizkreola devenas ĉefe de la angla. Influas ĝin la indiĝena amerika lingvo Miskito kaj la diversaj okcidentafrikaj kaj Bantuaj lingvoj alportita al la lando de sklavoj. Kreoloj troviĝas en ĉiu parto de Belizo, sed plejparte en urbaj areoj kiel Belizurbo, marbordaj urbetoj kaj vilaĝoj, kaj en la valo de la Beliza Rivero.
Garinagu (Garifunoj)
La Garinagu (singulare Garifuna), je proksimume 4.5% de la loĝantaro, estas miksaĵo de okcidenta/centra afrika, aravaka, kaj kariba genealogioj. Kvankam ili estis forkaptitoj forigitaj el siaj hejmlandoj, ĉi tiuj homoj estis neniam dokumentita kiel sklavoj. La du ĉefaj teorioj estas ke, en 1635, ili estis aŭ la travivintoj de du konataj ŝippereoj aŭ iel tenis direkton de la ŝipo per kiu ili vojaĝis.
Laŭ unu genetika studo, ilia genealogio estas averaĝe 76% afrika sude de Saharo, 20% aravaka/kariba, kaj 4% eŭropa.
Mestizoj
La kulturo de mestizoj estas homoj de miksita hispana kaj majaa geneologio. Ili originale venis al Belizo en 1847, por eviti la Kastan Militon, kiu okazis kiam milojn da majaoj kontraŭis la ŝtaton en Jukatano kaj amasmortigis pli ol triono de la loĝantaro. La travivantoj fuĝis trans la landlimoj en brita teritorio. La mestizoj troviĝas ĉie en Belizo sed plejparte en la nordaj distriktoj Corozal kaj Orange Walk. Iuj aliaj mestizoj venis de Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, kaj Nikaragvo. La mestizoj estas la plej granda etno en Belizo kaj konsistigas proksimume duonon de la loĝantaro. La centro de mestizaj urboj havas ĉefan placon, kaj socia vivo centras je la katolika preĝejo konstruita ĉe unu flanko de la placo. La hispana estas la ĉefa lingvo de la plejparto de mestizoj kaj hispanaj posteuloj, sed multaj parolas la anglan kaj belizkreolan flue.
Menonitoj
Pli ol plaŭtdiĉlingvaj menonitoj loĝas en Belizo, farmante la teron kaj vivante laŭ siaj religiaj kredoj. La plimulto da menonita loĝantaro estas laŭdire rusaj menonitoj de germana deveno, kiuj setlis en la rusa imperio dum la 1700aj kaj 1800aj jaroj. La plejparto da rusaj menonitoj loĝas en menonitaj setlejoj ekzemple Spanish Lookout (Hispana Rigardejo), Shipyard (Ŝipkonstruejo), Little Belize (Malgranda Belizo), kaj Blue Creek (Blua Rivereto). Ĉi tiuj menonitoj parolas la plaŭtdiĉan (dialekton de la malalta germana) en la ĉiutaga vivo, sed uzas plejparte la norman germanan por legi (la Biblion) kaj skribi. La plaŭtdiĉlingvaj menonitoj venis plejparte de Meksiko dum la jaroj post 1958, kaj ili estas parolas ankău la hispanan. Ankaŭ estas kelkaj plejparte Pensilvanigerman-lingvaj memonitoj de la Malnova Ordo, kiu venis de Usono kaj Kanado en la finaj 1960aj jaroj. Ili loĝas plejparte en Upper Barton Creek kaj rilataj setlejoj.
Aliaj
La cetera 5% de la loĝantaro konsistas el mikso de baratanoj, ĉinoj, blankuloj de Britio, Usono, kaj Kanado, kaj multaj aliaj fremdaj grupoj venigitaj por helpi la evoluadon de la lando. Dum la 1860aj jaroj, granda enfluo de baratanoj, kiuj pasigis nelongan tempon en Jamajko, kaj ekssoldatoj de la Usona Enlanda Milito el Luiziano kaj aliaj sudaj ŝtatoj establis Konfederaciajn koloniojn en Brita Honduro, kaj enkondukis komercan sukerproduktadon al la kolonio, establante 11 koloniojn en la interno. Dum la 2000aj jaroj alvenis pli da aziaj setlantoj de ĉeftera Ĉinujo, Sud-Koreujo, Barato, Sirio, kaj Libano. Said Musa, la filo de enmigrinto de Palestino, estis la Ĉefministro de Belizo de 1998 ĝis 2008. Enmigrintoj de Centramerikaj landoj Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, kaj Nikaragvo, kaj Usonanoj kaj Afrikanoj ankaŭ komencis setli en la lando.
Religio
Laŭ la censo de 2010, 40.1% de belizanoj estas romkatolikoj, 31.8% estas protestantoj (8.4% pentecostaj; 5.4% adventistoj; 4.7% anglikanoj; 3.7% menonitoj; 3.6% baptistoj; 2.9% methodistoj; 2.8% nazoreoj), 1.7% estas atestantoj de Jehovo, 10.3% aliaj religianoj (majaa religio, garifuna religio, obeah, kaj mjalismo, kaj malplimultoj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, hinduoj, budhistoj, islamanoj, bahaoj, rastafarianoj, kaj aliaj), kaj 15.5% senreligiaj.
Krimo
Belizo havas relative altajn indicojn de perforta krimo. La plimulto da perforto en Belizo rilatas al bandaĉoj, kio inkluzivas komercadon pri drogoj kaj homoj, protektadon de drogportaj vojoj, kaj sekurigado de teritorio por vendi drogoojn.
Argentina Centjariĝo
Festoj kaj partoprenantoj
La 8an de februaro de 1909 la Kongreso aprobis la Leĝon 6.286 pri la celebrado de la Revolucio de Majo.
Belizo
Krimo
En 2018, 143 murdoj estis registritaj en Belizo, donante al la lando murdindico de 36 murdoj por ĉiuj loĝantoj, unu el la plej altaj en la mondo, sed pli malalta ol tiuj de la najbaraj landoj Honduro kaj Salvadoro. Distrikto Belize (kiu enhavas Belizurbon) havis ja la plej multajn murdojn kompare kun ĉiuj la aliaj distriktoj. En 2018, 66% de la murdoj okazis en Distrikto Belize. La perforto en Belizurbo (precipe la suda parto de la urbo) estas plejparte pro bandaĉa interbatalado.
Argentina Centjariĝo
Festoj kaj partoprenantoj
La festoj okazis sub sieĝostato, deklarita de la tiama Prezidento José Figueroa Alcorta, pro bojkoto kunvokita de la Federación Obrera Regional Argentina post ĝenerala striko okazinta la antaŭan jaron post la sangoverŝa subpremado ĉe Placo Lorea de anarkiisma manifestacio, kiu okazigis 8 mortojn kaj pli ol 100 vunditojn, kiu poste estos konata kiel la “Ruĝa Semajno”. En januaro de 1919 estis murditaj 700 laboristoj kaj ĉirkaŭ 4.000 estis vunditaj pro konflikto el striko ĉe la metalurgiaj atelieroj Pedro Vasena e Hijos, kio estos memorita kiel la “Tragedia Semajno”.
Belizo
Krimo
En 2015, estis 40 raportitaj kazoj de seksperforto, 214 raboj, kaj 1027 kazoj de ŝtelo.