cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purpura ardeo
La purpura ardeo (Ardea purpurea) estas vadbirdo el la familio de Ardeedoj, kiu reproduktiĝas en Afriko, centra kaj suda Eŭropo, kaj suda kaj orienta Azio. La eŭropaj populacioj estas migrantaj, kiuj vintras en tropika Afriko; ankaŭ plej nordaj aziaj populacioj migras suden en Azio. Ĝi estas rara sed regula waganto norde de sia reprodukta teritorio. Nome ĝi povas troviĝi el Filipinoj tra suda Hinda subkontinento al Hispanio, kun reproduktaj populacioj en Hispanio, Francio, suda Germanio, Italio, kaj en Balkanio, en Grekio, Hungario, Rumanio kaj Bulgario al la Nigra Maro.
Aspekto
Ĝi estas granda ardeo kun longo de 78 al 97 cm kun stara alto el 70 al 94 cm kaj enverguro de 120–152 cm. . Tamen, ĝi estas svelta por sia grando, kaj pezas nur 0.5-1.35 kg. Ĝia korpo estas iom pli malgranda kaj la koloraro estas iom pli malhela kaj pli malhelbruna ol tiuj de la Griza ardeo; kaj ĉe plenkreskuloj per pli malhelgriza dorso. Ĝi havas pli mallarĝan flavan bekon, kiu estas pli brila ĉe reproduktantaj plenkreskuloj. Plej similkolora ardeo estas la Goliata ardeo, kiu estas konsiderinde pli granda. Ĝi kurbigas la kolon serpentece. La dorso kaj la flugiloj estas malhelgrizaj, el la ŝultro troviĝas longaj, subenpendiĝantaj kaŝtanbrunaj kaj grizaj ornamplumoj. La ornamplumoj de la kromo kaj la nuko estas nigraj. Oni povas vidi longan, nigran strion flanke sur la kaŝtanruĝeca kolo (kaŝtankolora). La brusto estas kaŝtanruĝa, la ventro nigra. La kruroj kaj la irisoj estas flavaj. La longaj fingroj permesas piediri sur flosanta vegetaĵaro.
La junbirdoj estas rustobrunaj, sur ties kolo ne troviĝas la nigra strio, la ventroflanko estas flavbruna.
Taksonomio
Estas tri aŭ kvar subspecioj:
Kutimaro
Ĝi vivas en marĉoj, aliaj akvaj lokoj, sed ne ŝatas la malfermajn akvojn. Ĝi serĉas la nutraĵon inter densa plantaro. Ili manĝas en neprofunda akvo, kie harpunas fiŝojn, reptiliojn, amfibiojn (ranoj), insektojn (larvoj), moluskojn, krustulojn kaj malgrandajn mamulojn. Ili ofte atendas senmove predon, aŭ malrapide gvatosekvas sian viktimon. Ili tendencas resti ene de kareksejoj pli ol la Griza ardeo, kaj estas ofte nevidebla, spite sian grandon.
Ĝi havas malrapidan flugmanieron, kaj havas sain kolon kuntirita. Tio estas karaktera de ardeoj kaj botaŭroj, kaj distingas ilin disde cikonioj, gruoj kaj plataleoj, kiuj etendas siajn kolojn. La longa kolo de la Purpura ardeo aspektas precize serpenteca, kun S-formo eĉ dumfluge.
Statuso
La Purpura ardeo estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). Ĝi estas specio malpliiĝanta kaj protektata; minacoj estas malpliigo kaj poluado de humidejoj, homa ĝenado kaj ŝtelĉasado.
La populacio en Eŭropo enhavas 29.000 al 42.000 reproduktaj paroj. Ĉefe en Rusio (10.000 al 15.000 reproduktaj paroj), en Ukrainio (6.700 al 11.900 reproduktaj paroj), en Francio kaj Hispanio kune 2.000 reproduktaj paroj. En Mezeŭropo 1.500 al 2.300 reproduktaj paroj, en Hungario 900 al 1.500 reproduktaj paroj.
Ili ludas gravan rolon kiel predanto kiu kontrolas troan kreskon de etaj animaoj (fiŝoj, amfibioj, reptilioj, roduloj ktp).
Vuarrens
Vuarrens estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 837 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Vuarrens situas en nordokcidento de la regiono Centro de Vaŭdo en la Vaŭda Mezlando en distanco de proksimume 3 kilometroj nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Echallens kaj 15 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vuarrens kaj la vilaĝetoj Vuarrengel, Chollet, Salagnon kaj Le Chauchy, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,96 km², de kiuj 23,60% estas kovritaj de arbaro, 70,8% servas por agrikulturo kaj 5,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vuarrens limas en nordo al Essertines-sur-Yverdon, en nordoriento al Pailly, en sudoriento al Fey, en sudo al Villars-le-Terroir, en okcidento al Penthéréaz, kaj en nordokcidento al Corcelles-sur-Chavornay.
Trafiko
Tra Vuarrens pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 5 de Laŭzano al Neŭŝatelo. Konektaj vojoj kondukas de la vilaĝocentro al Penthéréaz, Fey kaj Pailly. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 3 kilometrojn oriente de la komunumo apud Chavornay. Pere do poŝtaŭtolinio de Echallens al Yverdon-les-Bains la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vuarrens datiĝas el la jaro 1147 kiel Vuarens. En la jaro 1828 estis elfosita romia vilao. Dum mezepoko la episkopo kaj la katedrala kapitolo de Laŭzano posedis bienojn kaj feŭdajn rajtojn en Vuarrens. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Vuarrens apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Peplofilmo
Peplofilmo (aŭ tunika filmo aŭ sandala filmo) estas unu el la multaj ĝenroj el kiuj konsistas la kinarto. Kvankam temas pri ĉiu ajn filmo kies historio okazas dum la antikvaj epokoj de la Antikva Grekio kaj de la Romia Imperio, tre ofte la klasifiko uzatas por filmoj kiuj ne estas tre bonkvalitaj kaj baziĝas nur sur konataj figuroj de tiaj epokoj. Foje fakto ke la tiamaj vestoj (peplum) ne multe kaŝis la korpon utilis por filmoj kiuj profitis tian montradon por allogi spektantojn; same kaj male en katolikaj landoj estas filmoj kiuj foje estas elsendataj per televido dum la Sankta Semajno, ekzemple en Hispanio, inklude tiukaze ĉefe tiujn kiuj temas pri la historio de Kristo aŭ de kristanoj. Famaj geaktoroj de peplofilmoj estis ekzemple Steve Reeves, Sylva Koscina ktp.
Etimologio
La latina vorto "peplum" devenas de la greka vorto "peplos" kiu signifas "tuniko".
Ekzemploj de peplofilmoj
1951
1952
1953
1954
2000
2004
2007
2009
2010
Ripalta Guerina
Ripalta Guerina estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Montodine, Moscazzano, Ripalta Arpina kaj Ripalta Cremasca.
Alvise la 2-a Mocenigo
Alvise Mocenigo la 2-a (1628–1709) estis la 110-a Doĝo de la Venecia Respubliko ekde la 17-a de julio 1700, kiam li sukcedis al Silvestro Valiero (1630-1700). Li estis filo de Alvize kaj Adriana Grimani, devenis el tre riĉa familio kaj Alvize sin dediĉis al la fruktodona komerco kun la Oriento. Li specife amis la lukson kaj la pompon. Politike li aktivis kiel duka konsilisto, Podestá de Padovo kaj administranto de la Moreo. Dum lia registaro ne estis gravaj okazaĵoj, ĉefe pro la neŭtraleco de Hispanio, rezulte de tumultoj pro la sukceda milito. Konsiderata vana kaj narcisisto, li neniam edziĝis kaj kondutis sin pie, havante limigitan vidpunkton pri la vivo kaj oni diras ke li eĉ estis fanatikulo.
Milmersdorf
Milmersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Alvise la 2-a Mocenigo
Vidu ankaŭ
<Gallery> AntonioPriuli.jpg| Antonio Priuli (1548-1623) Domenico_II_Contarini.jpg| Domenico la 2-a Contarini (1585-1675) Ponti,_Carlo_(ca._1823-1893)_-_Luigi_Contarini_(doge_1676-1683).jpg| Alvise Contarini (1601-1684) Pinacoteca Querini Stampalia - Ritratto del doge Silvestro Valier 1694 - Nicolò Cassana.jpg| Silvestro Valiero (1630-1700) Giovanni_Cornaro.jpg| Giovanni la 2-a Kornaro (1647-1722) Scipione_Maffei.jpg| Scipione Maffei (1675-1755) </Gallery>
Morta akvo
Morta akvo troviĝas en fabeloj kaj popola kuracado kiel kuraciga akvo por diversaj vundoj. Ekzemple al senkapigito estas ŝmirata la vundo sur la kolo inter la kapo kaj la korpo kaj ĉimomente la kapo alkreskas reen al la korpo. Nepre ne estus uzonta la mortan akvon la sana homo. La morta akvo estis aplikata en fabeloj ĉiam antaŭ aplikado de viva akvo.
Nociojn morta kaj viva akvoj oni ankaŭ uzas en alterna medicino por marki produktojn de elektrolizo de akvo.
19855 Borisalexeev
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Boris Alexeev, finalisto en 2004 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Cedar Shoals High School en Athens (Georgio, Usono).
Robert Anton Wilson
Li priskribis siajn verkaĵojn kiel "provo rompi jam ekzistantajn ideoĉenojn. - Rigardi la mondon per nova maniero, kun multe da modeloj kiuj esta rekonita kiel modeloj (kartoj) kaj neniu el ili levigita kiel veron." Kaj: "Mia celo estas provi alporti ĉiujn je stato de agnostikeco; Ne agnostikeco nur pri Dio, sed agnostikeco pri ĉio".
Rusa-Esperanto vortaro de Saĥarov 1916
La vortaro havas proksimume 9000 vortojn.
Hajji Beg
Hajji Beg Barlas (m. 1361) estis estro de la tribo Barlas.
Hajji Beg estis unuafoje menciita en 1358 aŭ 1359, kiam li partoprenis en la elpovigo de la karaŭna Abdullah, kiu estis efektive en kontrolo de la sudo de la Ĉagataja Ĥanlando. Abd Allah, kiu ĵus estis enpovigita, estis juna kaj neesperta, kaj lia movo al Samarkando minacis Hajji Beg, kies teritorioj estis centritaj en la najbara urbo Kiŝ. Kun alia tribestro nome Bujan Suldus, Hajji Beg senpovigis kaj mortigis lian pupo-ĥanon Ŝah Temur. Bujan Suldus estis tiam altigita al la iama posteno de Abd Allah kiel emiro.
Okipeto
Laŭ la helena mitologio, Okipeto (el la greka, «rapida flugilo») estis unu el la Harpioj, monstraj birdoj kun virina kapo. Ŝi ankaŭ ricevis la nomojn Okipodo (rapidaj piedoj) kaj Okitoo (rapida kurantino). En grek-romia mitologio la Harpiojn uzis la gedioj por puni krimulojn. Ili estis tri: Okipeto, Ello kaj Keleno, kaj iliaj gepatroj estis la mara dio Taŭmaso kaj la oceanidino Elektro (aŭ Ozomeno laŭ alternativa versio ).
Okipeto kaj sia fratino Ello partoprenis la punadon al Fineo, reĝo de Salmideso. La gedioj ĉagreniĝis pro liaj tre ĝustaj aŭguroj, do blindigis lin kaj ordonis tiun du Harpiojn malebligi Fineon manĝi: ĉiam kiam li pretigis manĝadon, Okipeto kaj Ello eniris lian palacon, forprenis tion kion Fineo pretis manĝi kaj malpurigis la ceteron per iliaj ekskrementoj. Sed kiam alvenis la argonaŭtoj kaj Jasono demandis al Fineo la manieron akiri la Oran Felon, li respondis: "unue, liberigu min de la harpioj". Do, ili pretigis bankedon kaj kaŝiĝis, kaj kiam Okipeto kaj Ello alvenis plenumi la punadon, du el la argonaŭtoj, la flugil-havaj Zeto kaj Kalaiso, atakis la harpiojn kaj persekutis ilin traĉiele.
Kiel klarigas sia nomo, Okipeto estis la plej rapida el la tri Harpioj. Sed tiu rapideco estis tiam malfavora al ŝi, ĉar ŝi bezonis tiom da energio dum la persekutado ke ŝi eklaciĝis kaj frakasis je izolita insulo, unu el la Strofadoj, meze de la oceano. Okipeto petegis kompaton, kaj la argonaŭtoj konsentis (ĉefe pro la interveno de Iriso, mesaĝistino de la gedioj kaj fratino de Okipeto), kondiĉe ke ŝi restu por ĉiam en tiu insulo.
Viva akvo
Viva akvo estas en fabeloj kaj por kuracantoj akvo reviviganta, donanta la vivon. Post resanigo de vundoj per morta akvo, estas uzata viva akvo por revivigo. Tiu estas plej ofte preparata el supraĵa akvo aŭ trinkakvo.
Koji Maeda
Koji Maeda (前田 浩二, n. ) estas japana futbalisto.
Viva akvo
La viva akvo troviĝas ekz. en fabeloj de fratoj Grimm.
1239
En la jaro 1239 post Kristo okazis, interalie:
Gyula Tapolczai
Gyula Tapolczai [djula tapolcai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Tapolczai Gyula Sándor Jenő Dezső estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Liaj gepatroj estis Mariska Vízváry kaj Dezsö Tapolczai, lia familia nomvarianto estis Tapolczay [tapolcai]. Gyula Tapolczai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Tapolczai frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li soldatiĝis en 1919. Inter 1920 kaj 1923 li estis aktoro en Nacia Teatro (Pécs), poste en Teatro Belvárosi (1923–1924), Teatro Renaissance (1924-1926), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1926-1941), Teatro Madách (1941-1944). Post la 2-a mondmilito li denove estis membro de Nacia Teatro en Budapeŝto ĝis sia morto. Li ricevis premion en 1954. Li edziĝis en 1932, eksedziĝis post 3 jaroj.
Idvor
Idvor, serbe Идвор, hungare Torontáludvar, germane Idwor estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Kovaĉica.
Situo
Idvor situas sur ebenaĵo, Timiş preterfluas.
Historio
Dum regado Otomana Imperio vivis tie iom da serboj, poste en la 18-a jarcento serboj alvenis. Post Traktato de Trianon Idvor apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Idvor 1198 homoj, (1126 serboj (94 %), 46 ciganoj, 9 slovakoj, 5 hungaroj, 3 germanoj, 2 kroatoj kaj aliaj).
Brodek u Přerova
Brodek u Přerova estas kampurbo en Ĉeĥio situanta en sudorienta parto de Hornomoravský úval en supermara alteco 205 m en ebenaĵo de rivero Moravo en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas indikita en Moraviaj landaj tabuloj kaj ĝi estas datita al la 20-a de majo 1301. En la jaroj 1301 ĝis 1305 la municipo transiris en proprumadon de olomouca Monaĥejo de dominikaninoj kaj en iliaj posedaĵo ĝi restis ĝis la jaro 1782. La 29-an de aprilo 1909 Brodek u Přerova estas avancita je urbeto. La malnovepokan sigelilon la municipo uzas ekde la jaro 1626. En la jaro 1976 okazis unuiĝo kun municipo Luková.
Ekde la 23-a de januaro 2009 estis al Brodek redonita statuso de kampurbo.
Miklós Szapolyai
Biografio
Matiaso la 1-a (Hungario) nomis Miklós Szapolyai-n episkopo de Transilvanio en 1461. En la sekva jaro Pio la 2-a aprobis ĝin. En 1464 li partoprenis en kronada ceremonio de reĝo Matiaso, poste li restis en la kortego, kie li politikadis. Li ricevis diversajn permesojn de la papo, ekzemple li rajtis farii mesojn ĉe porteblaj altaroj.Pri la morto plene mankas informoj.
Sony Music
Sony Music aŭ formale Sony Music Entertainment (SME) estas usona muzika eldonejo posedata de la konzerno Sony. La eldonejo estis origine fondita en 1929 kiel American Record Corporation kaj renomita kiel Columbia Recording Corporation en 1938, post ĝia akiro de la usona radia kaj televida ĉeno Columbia Broadcasting System. En 1966, la kompanio estis reorganizita por fariĝi CBS Records, kaj Sony aĉetis la kompanion en 1988, nomante ĝin laŭ sia nuna nomo en 1991. En 2004, Sony kaj la germania eldonejo Bertelsmann establis po-duonan komunan entreprenon konatan kiel Sony BMG Music Entertainment, kiu transdonis la eldonejojn Sony Music kaj Bertelsmann Music Group en unu unuon. Tamen, en 2008, Sony akiris la parton de Bertelsmann, kaj la kompanio revenis al la antaŭa nomo baldaŭ; la aĉeto permesis al Sony akiri ĉiujn etikedojn de la BMG, kaj kondukis al la dissolvo de BMG, kiu anstataŭe relanĉiĝis kiel BMG Rights Management.
Artistoj ĝiaj estas ekzemple Candies, George Michael, Gustav Leonhardt, Jean Michel Jarre, Kasabian, Lucero, Matthias Menck, Miwa, Scorpions, Vangelis kaj Vanilla Ninja.
Johann Mauritz Gröninger
Johann Mauritz Gröninger (naskiĝinta en 1652 je Paderborn; mortinta la 21-an de septembro 1707 en Monastero) estis germana skulptisto kaj pentristo.
Familio kaj edukado
Johann Mauritz Gröninger devenis el la samnoma artistofamilio. Liaj patro Dietrich (1620–1667), avo Johann Gröninger kaj praavo Heinrich Gröninger estis skulptistoj. Ankaŭ lia fratino Gertrud Gröninger verkis kiel skulptisto, precipe por ekleziaj mendintoj.
Li geedziĝis en 1674 kun Anna Elisabeth Wilte kaj en 1695 kun Christina Elisabeth Baeck. Entute el la geedzecoj originis dek unu gefiloj, inter ili Johann Wilhelm Gröninger (1675–1733), kiu transprenis la metiejon de sia patro. Ankaŭ aliaj fratoj laboris kiel skulptistoj aŭ arĥitektoj.
Gröninger vizitadis la jezuitan gimnasion en Paderborn. Post la morto de la patro li fariĝis skulptisto. Eble li restadis por profesia edukiĝo en Flandrujo, eble pli precize en Antverpeno, ĉar ekzistas stila parenceco al flandraj kiel ankaŭ al francaj majstroj. Kiel unu el liaj instruistoj validas precipe la antverpena artisto Ludovicus Willemsen verkanta ekde 1655 en Paderborn.
Verkaro
Jam en 1674 li fariĝis kortega skulptisto ĉe la episkopo de Monastero kaj pli malfrue ankaŭ ĉe la ĉefepiskopo de Kolonjo. Li ne nur verkis en multaj urboj de Vestfalujo, sed ankaŭ en Treviro kaj Majenco. Gröninger transprenis en siajn verkojn kaj unuopajn motivojn kaj ankaŭ kompletajn komponaĵojn de eminentaj barokaj artistoj, kiujn li konis pro presgrafikaj modeloj: Peter Paul Rubens, Pietro da Cortona kaj francaj skulptistoj. Li fariĝis konata per grandaj muromonumentoj, kies arĥitekturan inventon oni malĝuste atribuas al li.
En Monastero li verkis la tombomonumenton por Kristoforo Bernhardo de Galen. La tombomonumento por Frederiko de Fürstenberg en Monaĥejo Wedinghausen, la tombo por Ferdinando de Fürstenberg en Paderborn kaj la monumento en la katedralo de Majenco por Henriko Ferdinando de Leyen je Nickenich devenas laŭ koncepto supozeble de Ambrozio de Oelde; jen Gröninger estis la realiganta artisto.
Aliaj verkoj troviĝas interalie en Kastelo Ahaus kaj en Kastelo Adolfsburg. Al liaj ĉefverkoj apartenas multaj religiaj skulptaĵoj, inter ili ses monumentaj ĥorejobarilojn por la katedralo Sankta Paŭlo en Monastero (1699/1706), kiuj nun estas ekspoziciataj en la katedrala trezorejo.
Lian verkaron destinas nederlanda malfrua baroko. La verkoj de Gröninger validas teĥnike kaj metie kiel kvalite. Iaj figuroj estas samtempe reprezentaj kaj de profunda esprimpovo. Teĥnike Gröninger estis majstro de sia fako, kiu ekzemple sukcesis bildigi robojn kaj ŝtofojn. Lia stilo evoluis de pli peza baroko al pli delikataj verkoj je samtempe grandanima monumenteco.
János Scitovszky
János SCITOVSZKY [jAnoŝ ŝcitovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Scitovszky János estis hungara katolika pastro, episkopo, ĉefepiskopo, kardinalo, primaso, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1853). Lia nobela antaŭnomo estis nagykéri ekde 1824. János Scitovszky naskiĝis la  1785 en Hungara reĝlando en Kassabéla (nuntempa Košická Belá en Slovakio). Li mortis la 1866 en Esztergom.
Protestoj en Honkongo 2014
La ĉina registaro alfrontas la plej grandajn ribelojn ekde la protestoj sur placo Tian An Men en 1989. La bildoj pri la protestoj en Hongkongo trairis la tutan mondon kaj dubigis la stabilecon de tiu ĉi grava financa merkato.
Ponto de Biskajo
La Ponto de Biskajo, (ankaŭ konata kiel Ponto Biskajo, transporta ponto aŭ Ponto Palacio, hispane Puente de Vizcaya kaj eŭske Bizkaiko Zubia) estas transporta ponto, kiu liĝas la du bordojn de la rivero Nerviono en Biskajo (Hispanio), kaj inaŭgurita en 1893, la unua tiaspeca ponto en la mondo.
Protestoj en Honkongo 2014
Vidu ankaŭ
Joshua Wong
Ponto de Biskajo
La ponto ricevas plurajn nomojn. Ĝia oficiala nomo estas "Ponto de Biskajo", kvankam ĝia plej populara nomo estas "Pendanta Ponto" al kiu kelkfoje oni aldonas "de Portugaleto", "de Geĉo" aŭ eĉ "de Bilbao". Ankaŭ ĝi foje estas nomata "Ponto Palacio", honore al la arkitekto Alberto de Palacio kiu planis ĝin.
Protestoj en Honkongo 2014
Vidu ankaŭ
Protestoj sur placo Tian An Men
Ponto de Biskajo
La ponto havas 61 metrojn alte 160 metrojn longe. Ĝi estas uzata por la transportado de aŭtoj kaj pasaĝeroj. Ĝi estis la unua tiaspeca transporta ponto kun boateto konstruita en la mondo kaj pro tio ĝi fariĝis modelo por multnombraj pontoj konstruitaj en Eŭropo, Afriko kaj Ameriko. Ĝi estas konsiderata kiel la transporta ponto plej antikva en la mondo
Protestoj en Honkongo 2014
Vidu ankaŭ
Koloraj revolucioj
Eksteraj ligiloj
Protestoj en Hongkongo de 2014 (Midwest Diplomatio)
(blogaĵo pri vojaĝo en 2014)
Táňa Fischerová
Taťana FISCHEROVÁ, ankaŭ konata kiel Táňa FISCHEROVÁ (naskiĝis en Prago, Ĉeĥio, la 6-an de junio 1947 - mortis la 25-a de decembro 2019) estis ĉeĥa aktorino, verkisto, televidgastiganto, politikisto kaj civita aktivulo. De 2002 ĝis 2006, ŝi estis membro de la Parlamento de la Ĉeĥa Respubliko. Ŝi estis kandidato en la ĉeĥa prezidant-elekto en 2013.
La patro de Fischerová, teatrodirektoro Jan Fischer (aŭ Fišer), estis malliberigita en Terezín kaj Aŭŝvicoj dum la Dua Mondmilito. Ŝia patrino estis dancisto.
Biografio
Fischerová studis ĉe JAMU (Ĉeĥa: Janáčkova akademie múzických umění v Brně) en Brno, tamen, ŝi ne finis siajn studojn pro engaĝiĝo en La Drama Klubo de la Prago en la malfruaj 1960-aj jaroj. Ŝi estis maldungita de la teatro dum la periodo de normaligo (en 1973). En la 1970-aj jaroj, ŝi daŭrigis sian karieron en la Jiří Wolker teatro, aliflanke, ŝi forlasis la teatron post la naskiĝo de sia filo Kryštof, kies patro estas la komponisto Petr Skoumal. En la 1980-aj jaroj, ŝi laboris kiel sendependa aktorino. Dum ŝia intertempa kariero, ŝi kunlaboris kun signifaj personecoj de ĉeĥa kinejo, kiel ekzemple Evald Schorm, Antonín Máša, Jaromil Jireš, kaj Karel Kachyňa.
En 1989, ŝi subskribis la peticion "Malmultaj frazoj" (Ĉeĥa: Několik vět) ellaboritan per la neformala civita iniciato Ĉarto 77. En tiu tempo, ŝi komencis partopreni civitajn agadojn.
Ŝi estas membro de la komisiono de la Dagmar kaj Václav Havel Fonduso VIZE 97, la Ĉeĥa Helsinka Komisiono, kaj membro de la Amnestio Internacia. Kune kun la kantisto Marta Kubišová kaj kinoreĝisoro Jan Kačer, ŝi helpas sistemigi la serion de ĉiujara apera benefickoncertaj elsendo de la Ĉeĥa Televido.
Robert de Torigni
Robert de Torigni aŭ foje de Thorigny (naskiĝis en Torigni-sur-Vire ĉirkaŭ 1110 kaj mortis la 24-an de junio 1186) estis kronikisto normanda.
Monaĥo benediktana, li eniris la Abatejon Bec en 1128 kaj iĝis ties abato antaŭ 1149. Li estis elektita abato de la abatejo de la Monto Sankta Mikaelo en 1154. Robert de Torigni estis granda leganto de verkoj kaj religiaj kaj profanaj. La unua grava verko de Robert de Torigni estis la revizo de la Gesta Normannorum Ducum de 1139. Li estas aŭtoro d'aldonaĵoj al la kroniko de Sigebert de Gembloux kiu temas pri la epoko de 385 ĝis 1100. La Gesta Normannorum Ducum estas sekvo de Sigebert por la periodo de 1100 ĝis 1186. Tiu verko estas ĉefe grava pri la historio inter 1154 kaj 1170.
Asizo
Asizo (Assisi; IFA:, loka prononco: ) estas urbo en la itala regiono Umbrio.
Ĝi situas proksime de la provinca ĉefurbo Peruĝo ĉe monto Subazio. La komunumo etendiĝas sur areo de 186 kvadrataj kilometroj kaj havis laŭ la lasta oficiala nombro de.
En Asizo estis fonditaj la katolikaj monaĥaj ordenoj de la franciskanoj kaj de la klaraninoj. La fondintoj, Sankta Francisko kaj Sankta Klara, estas entombigitaj en preĝejoj dediĉitaj al ili: la Baziliko Sankta Francisko kaj la Baziliko Sankta Klara. En 1756 la Baziliko Sankta Francisko nomumiĝis kvina granda baziliko de la Latina Eklezio, kaj en 1906 la la Baziliko Sankta Maria de la Anĝeloj en Asizo nomumiĝis sesa Granda Baziliko (ĉiuj aliaj kvar estas en Romo). Pro tiuj preĝejoj Asizo iĝis la dua plej grava pilgrimejo de katolikismo post Romo.
La Baziliko Sankta Francisko kun la du pliaj bazilikoj kaj aliaj franciskanejoj de la urbo ekde la jaro 2000 apartenas al la monda kultura heredaĵo laŭ UNESKO.
Esperanto
En 2016 la jara kongreso de la Itala Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj estis en Asizo.
En 2020 la Itala Esperanto-Federacio okazigos la Italan Kongreson de Esperanto en Asizo.
Troistorrents
Troistorrents estas komunumo en la distrikto Monthey en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 4249 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Troistorrents Troistorrents situas en Suba Valezo en la Valo de Illiez ĉe la bordo de la rivero Vieze, okcidenta alfluanto de Rodano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Troistorrents, Morgins, Chemex, Chenarlier, Croix-du-Nant kaj Vers-Ensier.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 36,98 km², de kiuj 47,4% estas kovritaj de arbaro, 40,8% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Troistorrents limas en nordo al Collombey-Muraz, en oriento al Monthey, en sudoriento al Vérossaz, en sudo al Val-d'Illiez, en sudsudokcidento al eksklavo de Monthey, kaj en okcidento al Châtel (Haute-Savoie, Francio).
Trafiko
Tra Troistorrents pasas la kantona ĉefvojo n-ro 201 de Saint-Triphon al Champéry. De Troistorrents la franca vojo D22 kondukas trans la Morgins-Pasejo al Châtel en Francio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 10 kilometrojn nordoriente apud Saint-Triphon. Pere de la mallarĝspura fervojlinio de Aigle al Champéry la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Troistorrents datiĝas el la jaro 1248 kiel Trestorrens. Troistorrentes dum mezepoko apartenis al la savoja Subvoktejo Monthey, kiu en la jaro 1536 estis konkerita de la Valezaj Dekonoj kaj dividis la historian sorton de la Voktejo kaj poste Distrikto Monthey. En la jaro 1844 la kampara milico de Troistorrents partie de la konservema Unuiĝo Malnova Svislando partoprenis la Batalon de Trient kaj estis en la jaro 1847 okupita de la Svisa Armeo.
Alzenau
La urbo Alzenau [prononcu Alce Naŭ] situas en la distrikto Aschaffenburg en la nord-okcidento de la distriktaro Malsupra Frankonio (Unterfranken) kaj de Bavario. La ekonomia centro de Frankfurto ĉe Majno en Hesio foras malpli ol 40 kilometrojn. Ĝis 1972 la urbo estis administra centro de propra distrikto, kiu nomiĝis laŭ la urbo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Urbopartoj estas Alzenau, Albstadt [prononcu Alpŝtat], Hörstein [prononcu pli-malpli Herŝtajn], Kälberau [Kelba Raŭ], Michelbach [Miĥlbaĥ] kaj Wasserlos [Vasa Los].
Historio
La urbo unuafoje skribe menciiĝis dum la jaro 950 sub la nomo Wilmundsheim. Dum la 12a jarcento la najbaraj lokoj Wilmundsheim kaj Somborn ekhavis la rajton decidi pri lokaj juraj konfliktoj. Inter 1395 kaj 1399 konstruiĝis la fortikaĵo Alzenau, laŭ decido de la episkopoj de Majenco (Mainz) cele al protekto de la regiono. Dum 1401 Wilmundsheim ricevis urbajn kaj merkatajn rajtojn. Ekde 1500 la urbo dum du jarcentoj estis komune regita de la episkopo de Mainz kaj la grafoj de Hanau. Dum 1740 la regiono dividiĝis kaj Alzenau komplete iĝis parto de la episkopejo Mainz. La urba blazono, kiu montras la radon de Mainz, ankoraŭ memorigas pri tiu tempo. Ekde 1816 la urbo apartenas al Bavario, kaj de 1862 estis centro de propra distrikto. Dum 1951 la loko, kies mezepoka urba statuso ne validis en moderna Bavario, denove estis proklamita urbo.
Ekonomio
En Alzenau oni ne nur kultivas vinon (kiun dum la mezepoko la monaĥoj de Seligenstadt enkondukis en la regionon). Same en la urbo hejmas pluraj entreprenoj, grandparte el la elektronika industrio.
Trafiko
Alzenau situas ĉe la autoŝoseo A 45, kiu gvidas al Aschaffenburg sudoriente kaj al centra Hesio kaj la regiono de Dortmund nordokcidente. Proksimas la aŭtoŝoseo A 3, kiu ligas al la ekonomia centro de Frankfurto ĉe Majno kaj ĉirkaŭaĵo okcidente, kaj al Würzburg kaj Nürnberg oriente. Fervoja linio konektas kun la komunumoj Kahl am Main kaj Hanau (de kie eblas pluvojaĝi per interurbaj trajnoj IC kaj ICE).
Yoshihiro Fujita
Yoshihiro Fujita (藤田 善浩, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka.
Aglutina lingvo
Aglutina lingvo estas lingvo, kies vortoj estas formataj ĉefe per aldono de unusignifaj sufiksoj. Tiu termino estis enkondukita de Wilhelm von Humboldt en 1836 por klasifiki la lingvojn. La vorto estas derivaĵo de la latina verbo agglutinare, kiu signifas „kunglui“.
La aglutina lingvo estas formo de sintetika lingvo, kie ĉiu afikso tipe reprezentas unu signifon (kiel pasinto, pluralo, loko ktp.).
Ekzemploj de la aglutinaj lingvoj estas urala lingvaro, altaja lingvaro, japana lingvo, korea, dravida lingvaro, inuktituto, svahila lingvo, malaja lingvo, kaj kelkaj mezamerikaj lingvoj (navatla lingvo, vasteka lingvo, kaj totonaka lingvo). La keĉua lingvo, kiu estas la nuntempe plej parolata indiana lingvo, kun parolantaro kiu varias de 8 ĝis 12 milionoj, ankaŭ estas aglutina. En la pasinto sumera lingvo, elamita lingvo, huria lingvo, urarta lingvo.
La aglutinaj lingvoj ne estas grupigitaj al unu lingvofamilio (kvankam la urala lingvaro estas karakterizita pri tio).
Demjata
Demjata (hungare Deméte) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Demjata situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Bardejov-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1330. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Deméte 611 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Prešov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Demjata 1062 homoj, (1174 slovakoj).
(19856) 2000 UP8
(19856) 2000 UP8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
André Messager
Vivo
Messager finis trejnadon eklezimuzikistan en Parizo estante kelkan tempon disĉiplo de Camille Saint-Saëns. Poste li deĵoris ĉe diversaj kirkoj kiel orgenisto kaj kapelestro. Pli kaj pli li dediĉis sin al komponado kaj famiĝis ĉi-ene.
En 1898 li iĝis estro de la pariza Komika operejo, inter 1901–1906 li estis arta direktoro ĉe Royal Opera House en Londono, inter 1907 kaj 1913 kundirektoro de Nacia Opero de Parizo. En 1902 li gvidis la premieronopero de Claude Debussy, nome de Pelléas et Mélisande. Kiel komponisto li ĉefe estimatis pro siaj operetoj kaj baletoj. Ĝis hodiaŭ oni ludas la baleton Les deŭ pigeons (1886) kaj la opereton komikan Véronique (1898).
Messager komponis ankaŭ verkojn kun aliaj homoj: konata tiu-kuntekste estas la parodia muzikmiksaĵo Souvenirs de Bayreuth (1880), kvadrilo laŭ melodioj de Richard Wagner, kiun li kreis kune kun Gabriel Fauré.
Honoroj
En 1926 Messager nomumitis membro de Akademio de Belartoj de Francio.
György Csávossy
CSÁVOSSY György (ĉa:voŝi) rumanuja hungara poeto, dramverkisto, agrikultura fakverkisto naskiĝinta en Temeŝvaro la 20-an de junio 1925 kaj mortinta la 30-an de novembro 2015. Li vivis ekde sia pensiuliĝo en Aiud.
Biografio
György Csávossy la mezlernejon finis en sia naskiĝurbo, la agrikulturan altlernejon en Kluĵo. Ĝis 1953 li instruis en la vinberkultura faklernejo en Diosig, poste en la agrikultura fakliceo de Ciumbrud.
Emmanuel Chabrier
Vivo
Emmanuel Chabrier estis filo de la juristo Jean Chabrier. Jam en la infanaĝo li ricevis unuan pianoinstruon kaj komponis ok jarojn aĝa kelkajn dancojn. En 1851 la familio transloĝiĝis al Clermont-Ferrand, poste en 1856 al Parizo en Francio, kie li fariĝis pianolernanto de Edward Wolff kaj studis kompozicion kun T. E. Semet kaj Aristide Hignard. Krome li studis violonludadon kun Richard Hammer. Tamen en 1851 li ankaŭ ekstudis juron kaj en 1861 ektenis postenon en la ministrejo pri enlandaj aferoj.
Interesite ankaŭ pri poezio kaj pentrarto Chabrier amikiĝis kun diversaj artistoj. El la amikeco kun Paul Verlaine ekestis la libretoj por lia operetoj Fisch-Ton-Kan (1863–64) kaj Vaucochard et fils Ier (1864), kiuj tamen restis same nekompletaj kiel la opero Jean Hunyade ekverkita en 1867. Chabrier ankaŭ estis fascinita de la impresionismo, kaj lia amiko Édouard Manet pentris du portretojn pri li.
En 1873 li edzinigis Marie Alice Dejean. Li verkis siajn unuajn orkestrokomponaĵojn kaj finfine sukcesis per siaj serenaj operoj L'étoile (1877) kaj Une éducation manquée (1879). En la domo de Chabrier kunvenis preskaŭ ĉiuj renomaj komponistoj tiutempaj, kaj en 1880 li rezignis sian postenon en la ministrejo por tutplene sin dediĉi al la muziko. Por piano li verkis en 1881 la dek Pièces pittoresques, kiuj apartenas al liaj plej elstaraj verkoj, kaj post restado en Hispanio ekestis la orkestra rapsodio España, lia plej populara komponaĵo.
Ekde 1883 Chabrier komponis prefere en La Membrolle-sur-Choisille (Touraine), kie ekestis la Trois Valses romantiques por piano. Lia admiro por la verkaro de Wagner influis en la operon Gwendoline, unuafoje prezentita en 1886, dum kiam la Le roi malgré lui el la sekva jaro denove estis komika opero. Li orkestrigis kelkajn el siaj pianokomponaĵoj kaj verkis en 1890 la Six mélodies samkiel Ode à la musique por soprano kaj ina ĥoro.
La lastajn jarojn de Chabrier karakterizis malsano, financaj problemoj kaj seniluziiĝo pri la modesta sukceso de liaj scenejaj verkoj. Lia lasta opero Briséïs ankaŭ restis nekompleta, poste paralizo finis la komponadon entute. En 1894 la komponisto mortis post longa sufero. Nur la sekva muzikista generacio ekkonis lian gravecon, precipe kiel pianokomponisto.
Indymedia
Indymedia (aŭ IMC t.e. Independent Media Center signifante centro de sendependaj amaskomunikiloj) estas "alternativa" interreta informagentejo, kiun konsistigas reto de sendependaj kolektivaĵoj, kies celo estas provizi al ĉiu ajn la liberecon verki kaj dissendi informon sen trudadoj nek cenzuro.
Ĝia devizo estas "pli bone ol malbeni la amaskomunikilojn, iĝu mem la amaskomunikilo!"
De antaŭ pluraj jaroj Indymedia Brazilo havis version en Esperanto, ek de decembro 2004 ankaŭ Indymedia Barcelono havis Esperantan eldonon. Ekde 2005 la belorusa Indymedia entenis kelkajn artikolojn esperantlingvajn.
La emblemo de Indymedia estas minuskla litero i, de kies punkto elradias ondoj; la litero estas kvazaŭ anteno aŭ elsendoturo. Ĉar en aliaj vikipedioj oni pridubas la liberan publikigeblon de la emblemo aŭ tute ne publikigas ĝin, ni rezignas montri ĝin. Ĝi videblas en la diversaj retejoj de Indymedia.
Hůrka (Jeseník nad Odrou)
Hůrka (Hurka) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jeseník nad Odrou. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Jeseník nad Odrou. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 120 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Hůrka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,4 km².
Riva di Solto
Riva di Solto estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Fonteno, Marone (BS), Parzanica, Pisogne (BS) kaj Solto Collina.
Uch
Uch aŭ Uĉ (اوچ; "Uuĉ"), ofte referencata kiel Uuĉ Ŝarīf ("Nobela Uĉ"), estas historia urbo en la suda parto de la pakistana provinco Panĝabo. Uch eble estis fondita kiel Aleksandrio ĉe Induso, urbo fondita de Aleksandro la Granda dum sia invado de la Indus-valo. Uch estis frua fortikurbo de la Delhia Sultanlando dum la islama konkero de la subkontinento. Uch estis regiona metropola centro inter la 12a kaj la 17a jarcentoj, kaj iĝis rifuĝejo por islamaj religiaj fakuloj kiuj fuĝis el persekutado el aliaj landoj. Kvankam Uch estas nuntempe relative malgranda urbo, ĝi estas fama pro netuŝita historiurba konstruado, kaj pro sia kolekto de temploj dediĉitaj al islamaj mistikuloj el la 12a-15a jarcentoj kiuj estis plibeligitaj per etenda kahelverkado, kaj estis konstruitaj en la distinga arkitektura stilo de suda Panĝabo.
Ailloncourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Henrik Stefán
Henrik Stefán naskiĝis la en Máriakéménd, li mortis la  en Herrsching am Ammersee.
Biografio
Henrik Stefán apartenis al la germana (ŝvaba) minoritato de la lando. Li lernis en Pécs kaj Szeged, poste li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1919. Post siaj studoj li ekinstruis en Reĝa Teknikuniversitato József, poste li aliĝis al la modernaj artistoj en Pécs. En 1921 li studvojaĝis al Italio, poste li studis pri Bauhaus. Inter 1922 kaj 1925 li okupiĝis pri mebloj en Törökbálint, poste li denove aliĝis al Bauhaus. Post plia lernado li denove pentradis en Pécs. Depost la 2-a mondmilito li translokiĝis al Okcidenta Germanio, kie li instruis.
Francesca Bonnemaison i Farriols
Francesca Bonnemaison i Farriols (naskiĝis en Barcelono, mortis  en Barcelono) estis hispana kataluna edukistino kaj propagandistino de virina edukado en Katalunio. Ŝi establis Biblioteca Popular de la Dona (Popularan Bibliotekon de la Virino), la unuan bibliotekon ekskluzive por virinoj en Eŭropo, en Barcelono en 1909.
Frua vivo
Francesca Bonnemaison naskiĝis en Barcelono de francdevena patro kaj kataluna patrino. Ŝia patro estis riĉa aferisto. Ŝi ĝuis fortan religian edukadon kaj lernis plurajn lingvojn, pentradon kaj muzikon dum sia frua vivo.
En 1893, kiam ŝi estis 21-jara, ŝi edziniĝis kun Narcís Verdaguer i Callís, juristo kaj politikisto. Ŝi kunlaboris kun li en lia jura oficejo.
Virina edukado
Francesca Bonnemaison elpensis projekton de Populara Biblioteko por la Virino kaj Kultura Instituto, en 1909 por doni oportunecon al fraŭlaj, labor-klasaj virinoj ricevi edukadon. Ŝi establis la unuan bibliotekon ekskluzive por virinoj en Eŭropo, Biblioteca Popular de la Dona (kiu estis alinomita Biblioteca Francesca Bonnemaison), en Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera, Barcelono.
1240
En la jaro 1240 post Kristo okazis, interalie:
Algebra ekvacio
Algebra ekvacio estas ekvacio en formo W(x) = 0, kie W(x) estas polinomo de ŝtupo n unu kaj plu variantoj (n ≥ 0). Algebra ekvacio havas formon:
Rivanazzano Terme
Rivanazzano estas komunumo de Italio.
Algebra ekvacio
kie:
Žerotín
Nomon Žerotínové portas nobelaj familioj kun predikato ze Žerotína (el Žerotín):
Vorto Žerotín ankaŭ aperas en la nomoj de aliaj subjektoj:
Stepaglo
La Stepaglo (Aquila nipalensis ) estas granda rabobirdo. Kiel ĉiu aglo, ĝi apartenas al familio Akcipitredoj, kiu enhavas ankaŭ aliajn tagajn rabobirdajn genrojn, kiel cirkuoj, milvoj, akcipitroj, ktp. Iam ĝi estis konsiderata kiel tutrilata al nemigranta birdo Rabaglo, Aquila rapax, kaj ambaŭ formoj estis pritaktataj kiel komunaj (subspecioj de la sama specio). Tamen, DNA studoj kaj diferencoj en konduto kaj ekologio, plumaro, anatomio kaj morfologio (Clark, 1992; Olson, 1994; Sangsteret al., 2002) pruvis, ke tiuj birdoj estas du apartaj specioj kaj ili ne estas eĉ la plej proksimaj samfamilianoj. Tamen la du molekulaj studoj baze sur malgrandaj nombroj de genoj kvankam interkonsentis, ke temas pri apartaj specioj, ne samopinias pri kiom proksime ili rilatas.
Disvastiĝo
La Stepaglo (Aquila nipalensis ) reproduktiĝas el Rumanio orienten tra suda Rusio kaj la stepoj de centra Azio ĝis Mongolio. La eŭropaj kaj centraziaj birdoj vintras en Afriko, kaj la pli orientaj birdoj en Barato. Eblas vidi dum migrado grandaj nombroj en kelkaj lokoj kiaj Ĥare en Nepalo dum migrado. Ĝis tiom multe kiom 15.3 birdojn por horo dum oktobro kaj novembro oni kalkulis.
Ili okupas malfermajn mediojn plej ofte sekajn, kiel dezertoj, stepoj aŭ savanoj.
Aspekto
Temas pri granda aglo kiu longas ĉirkaŭ 62–81 cm kaj havas enverguron de 165–200 cm. Ili pezas el 2,4 kg ĝis 4,9 kg ĉe la inoj kiuj estas iomete pli grandaj kaj pezaj ol la maskloj (2–3,5 kg), sed ne facilas diferencigi ilin. Ĝi havas malhelbrunajn suprajn partojn kaj nigrecan flugilplumaron kaj voston. Dum ripozo tiu nigreca parto en la flugiloj videblas kiel du nigrecaj strioj -la suba pli larĝa- inter du strioj ĉu flavaj ĉu helbrunaj. Dum flugo videblas ĉefe la suba pli larĝa strio inter du mallarĝaj helaj -preskau blankaj- strioj. Tiu specio estas pli granda kaj bruna ol la Rabaglo kaj havas palan gorĝon, kion ne havas tiu lasta.
Junuloj estas malpli kontrastaj ol plenkreskuloj, sed ambaŭ montras ampleksan variecon en plumarkoloro.
Reproduktado
Temas pri birdo kiu faras neston el bastonetoj en arboj, arbustoj aŭ eĉ surgrunde. La ino demetas el 1 ĝis 3 ovojn, malofte 4. Kovado daŭras ĉirkaŭ 45 tagojn. La ido elnestiĝas post 60 tagoj kaj estas zorgotaj de la gepatroj dum unu monato kaj duono.
Kutimoj
Ili manĝas grandan kvanton de freŝa tuttipa viando, sed ĉefe de etaj mamuloj kiaj ratoj kaj aliaj roduloj ĝis grando de kuniklo aŭ leporo, reptilioj kiel serpentoj, insektoj kaj birdoj ĝis grando de perdriko. Ili manĝas ankaŭ kadavraĵojn -ofte kun vulturoj- kaj povas forrabi predojn de aliaj rabobirdoj. Kutime predas per malalta flugo. Kiel ĉe aliaj specioj la Stepaglo havas kropon en sia gorĝo kiu permesas ĝin stoki manĝon dum kelkaj horoj antaŭ movi ĝin al stomako.
La voĉo estas korveca bojado kaŭ-kaŭ-kaŭ, sed ĝi estas plej ofte silentema birdo, escepte dum pariĝadaj ceremonioj.
Tiu palearktisa specio estas la nacia animalo de Egiptio.
Novgvinea bronzflugilulo
Novgvinea bronzflugilulo aŭ blankafrunta bronzflugilulo laŭ la scienca nomo Henicophaps albifrons estas specio de birdoj de la familio Kolombedoj, kiuj estas endemiaj de Nov-Gvineo. Tiuj estas fortikaj kolomboj kun maloftaj longaj fortaj bekoj kiuj vivas en humidaj arbaroj kaj manĝas ĉefe surgrunde.
La Novgvinea bronzflugilulo estis priskribita kaj ricevis la dunomon Henicophaps albifrons fare de la angla zoologo George Robert Gray en 1862 el specimeno kiu estis kolektita fare de la natursciencisto Alfred Russel Wallace en la insulo Vaigeo, nordokcidenta Nov-Gvineo. La specifa epiteto kombinas la latinajn vortojn albus signife "blanka" kaj frons signife "frunto". Fakte la ĉefa trajto estas rimarkinda blanka areo en frunto kaj super okuloj iom svaga en kapoverto. La cetero de la plumaro estas malhelbruna pli malhela en flugiloj kaj vosto, La longa beko kaj kruroj estas flavecaj.
Du subspecioj estas agnoskitaj:
Nancio
Eksĉefurbo de la dukoj de Loreno, Nancio (franclingve Nancy [nãsi:]) estas franca urbo kaj prefektejo, kiu lokiĝas en la departemento Meurthe-et-Moselle kaj en la regiono Grand Est. Ĝi havis proksimume 105,000 loĝantojn en 2013 kaj estas la dua plej loĝata urbo en Loreno post Metz laŭ la nombro de enurbaj loĝantoj. Nancy estas ankaŭ la unua urba kunigo de Loreno kaj la 13-a el Francio. Ĝi estas ankaŭ la 5-a universitata urbo el Francio.
Ĝia urbestro estas Laurent Hénart de 2014 ĝis 2020, post André Rossinot kiu oficis 21 jarojn de 1983 ĝis 2014.
Situo
Nancio lokiĝas en nordorienta parto de Francio inter kelkaj montetoj kiuj estas arbaraj montplaĵoj. Do la urbo lokiĝas en duona pelvo, malfermita al oriento, al Parizo. La rivero Meŭrto (la Meurthe) estas la orienta limo de la urbo. Tiu ĉi rivero ne estas navigebla por veturigo per akvo.
Geologio
Nancio lokiĝas sur ĵurasa ŝtonaĵ-tavolo, pli precize sur Liaso (suba Ĵuraso).
Klimato
La kontinentaj influoj estas rimarkindaj. Vintroj estas nubgrizaj kaj malvarmaj, someroj sufiĉe varmaj sed ne tre sunbrilantaj.
Najbaraj komunumoj
Najbaraj komunumoj de la urbo Nancio kuniĝas en la interkomunumreto Communauté urbaine du Grand Nancy, kies loĝantoj nombriĝas 270,000.
8 urboj najbaras Nancion. Per, Vandœuvre-lès-Nancy estas la dua plej loĝanto-enhava urbo de Meurthe-et-Moselle kaj do la dua de la interkomunumreto. Sekvas malantaŭe Laxou (15,898 loĝantoj) kaj Villers-lès-Nancy (15,700 loĝantoj), Saint-Max, Malzéville, Maxéville, Tomblaine kaj Jarville-la-Malgrange.
La urba kunigo estas sentrua kaj loĝata forte (350,000 loĝantoj), la komunumoj de la interkomunumreto estas konsiderataj kiel partoprenantaj en la urbo ; la komunumoj konsiderataj kiel ĉirkaŭurboj foraj ne estas enigataj. Notinde, la urba unito de Nancio estas la unua el Loreno, la urba areo de Nancio enhavas 410,000 loĝantojn. Do Nancio estas la 13-a franca metropolo (fonto INSEE).
Historio
Nancy estas la eksĉefurbo de la duklando de Loreno.
Mezepoko
La unua dokumenta mencio de Nancio datiĝas el la jaro 1061. Dum la batalo apud Nancio, la 5-an de januaro 1477, mortis Karlo la Brava, duko de Burgonjo.
Famaj personoj naskiĝintaj en Nancio
La duko de Loreno Francisko la 1-a Stefano (1708-1765), kiu poste iĝis imperiestro de la Sankta Romia Imperio, naskiĝis en Nancio.
Hanamaki
La urbo Hanamaki apartenas al la Gubernio Iŭate de Japanio. Ĝi troveblas meze de la gubernio, en la regiono Tōhoku (japane 東北地方, Tōhoku-ĉihō) kaj en la nordoriento de la insulo Honŝuo.
Nancio
Famaj personoj naskiĝintaj en Nancio
En la urbo ankaŭ kelkaj artaj personoj naskiĝis :
El la plej famaj sciencistoj, la matematikistoj Henri Cartan (1904- ) kaj precipe Henri Poincaré (1854-1912) estas ĉefaj personoj en tiu fako. Ankaŭ naskiĝis tie René Blondlot (1849-1930), aŭtoro de unu el la plej gravaj eraroj dum la 20-a jarcento pri eksperimenta fiziko kun la No-radioj, sed li ankaŭ faris gravajn sciencajn esplorojn. La biologiisto François Jacob (naskiĝis tie la ).
La ĝardenkulturisto François Félix Crousse naskiĝis, laboris kaj mortis en Nancio.
Pri politiko, menciinda estas François Chérèque, sekretario de Konfederacio Franca Demokratia pri Laboro (CFDT) ekde 2002, naskiĝis en Nancio la.
Pri sporto, oni povas listigi Jean-Louis Schlesser (1948-), venkinto de Ralio Parizo-Dakaro je 1999 kaj 2000 kaj ankaŭ la futbalisto Olivier Rouyer kiu profesias internacie.
Aliaj famaj personoj
Famaj personoj kiuj instruis en Nancio:
Heraldiko
La urba blazono bildiĝas dekstre.
Demografio kaj statistikoj
La urbo, kiu estas eta kaj dense loĝita (1,501 hektaroj, 6,902 loĝantoj po km²), ekde longtempe kreskis en aglomerita urba zono en la ĉirkaŭaj komunumoj ĉar la urbcentro jam plenkreskis.
Post 1962, la loĝantaro malkreskis rapide, sed tio estis urba disvastigo, ne vere malkresko. Efektive, samtempe la interkomunuma loĝantaro kreskis senhalte ekde 270,000 loĝantoj je 1962 ĝis 330,000 je 1999. Tiun diluon de loĝantoj klarigas la plimultigo de veturiloj kaj altigo de vivnivelo de loĝantoj. Do ili volis loĝejojn pli grandajn. Ekde dekjaro, la urbo provas lanĉi konstruojn de loĝejoj en la malmultaj spacoj eblaj. Tiu politiko klarigas la etan kreskon.
Kantonoj
Nancio disiĝas en 4 kantonoj:
La departementaj elektitaj konsilistoj estas:
Urbestroj
Ekde franca revolucio ĝis 21-a jarcento
Urbestroj dum 20-a kaj 21-a jarcentoj:
Ĝemelurboj
La ĝemeligo kun la urbo Pireo en Grekio haltis pro finigo de la kunrilatoj.
Kulturo
Kiel urbo el Granda Regiono, Nancio partoprenas en la programo de la eŭropa jaro de Eŭropa Kultura Ĉefurbo por la jaro 2007.
Urba konstruaĵaro
Sufiĉe konservita dum la jarcentoj, la variaj kvartaloj karakterizas sin per propra etoso.
Malnova urbo (12-a-16-a jarcento)
Kelkaj restaĵoj de la eksaj fortikaĵoj, kiu ĉirkaŭis la mezepoka urbo, kiel la pordego de la Craffe estas de la 14-a jarcento.
La duka palaco estas 16-a jarcenta konstruaĵo. Ĝi havas notindan pordaron, laŭ flamgotika stilo, gastigas nun la muzeo de Loreno. Apudanta la palaco, la preĝejo de ŝnuristoj (église des cordeliers) enhavas la tombojn de la dukoj de Loreno.