cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slovenio
Ekonomio
En oktobro 1991 Slovenio anstataŭigis la jugoslavan dinaron per propra valuto, la slovena tolaro. Ekde la 1-a de januaro 2007, Slovenio apartenas al la Eŭrozono, anstataŭigante la tolaron per la komuna valuto de Eŭropa Unio, la eŭro.
Loĝantaro
En la jaro 2007, Slovenio havis 2.009.000 loĝantojn, kvankam ĝia loĝantaro malrapide malpliiĝas, preskaŭ ekvilibre, ĉar en 2005 ankoraŭ havis 2.011.614 loĝantojn, 2000 pli ol nuntempe. La espero de vivo estas 76,5 jaroj, 99,7% de la loĝantaro estas alfabetigita. La mezumo de filoj po virino estas nur 1,26 kio kaŭzas la malpliiĝon de la loĝantaro 0,06% ĉiujare.
La oficiala lingvo estas la slovena, kiu estas membro de la grupo de sudaj slavaj lingvoj. La hungara kaj la itala estas kunoficialaj en la regionoj necie miksitaj laŭlonge de la itala kaj hungara landlimoj.
La etnaro estas formata de: slovenoj, 87,8%; serboj, 2,4%; kroatoj, 2,8%; bosnoj, 1,4%. Ankaŭ ekzisaj malplimultoj hungara (0,4%), itala (0,1%) kaj cigana.
Literaturo
La unua libro en la slovena estis presita de la protestanta reformisto Primož Trubar (1508-1586). Vere estis du libroj, Catechismus (katekismo) kaj Abecedarium, kiu estis eldonita en 1550 en Tübingen, Germanio.
La verkistoj konsiderataj kiel la plej gravaj de la slovena lingvo estis la poeto France Prešeren (1800-1849) kaj la prozisto Ivan Cankar (1876-1918). De la unua ekzistas monumento en la urbocentro de Ljubljano, kontraŭ la Tromostovje (en la slovena, la triobla ponto), verko de Jože Plečnik (1872-1957), la plej fama slovena arkiekto, kiu laboris en Prago, Vieno kaj Beogrado.
La literaturo ĉiam havis gravan signifon por la slovena popolo, kiu postvivis multnombrajn invadojn, okupadojn kaj koloniigojn ĝis ĝia sendependiĝo, en 1991.
Slovenio estas unu el la eŭropaj landoj kie la loĝantaro plej legas librojn kaj eldonas ĉirkaŭ 4000 libroj are.
Muziko
Slovenio estas lulilo de multaj muzikistoj inkluzive de la renesanca komponisto Jacobus Gallus Carniolus (1550-1591), kiu havas grandan influon en la klasika muziko en Meza Eŭropo kaj en la 20-a jc. Bojan Adamič elstara muzikkomponisto por filmoj.
Organizaĵoj
Slovenio estas membro de ĉi tiuj organizaĵoj:
Oblikva turo en Nevjansko (Rusio)
La Oblikva turo situas en urbo Nevjansko, Sverdlovska provinco, Rusio. La konstruaĵo estas parto de tiea Historia Arkitektura muzeo. Ĝia alteco egalas 57 metrojn, angula delivo de la pinto egalas 1,86 metrojn direkte al sud-oriento. Nomo de arkitekto ne restis en analoj. Ĉi-objekton en 1960 oni aldonis en liston de plej gravaj monumentoj de Rusio.
Apero
Ekzistas du supozoj de deveno de angula delivo. La unua deklaras, ke ekstravaganca Demidov estis informita pri Oblikva turo de Pizo kaj ekvolis konstrui ion similan. La dua pli verŝajna eksplikas aperon de oblikvo pro subtera akvo difektinta grundon sub fundamento, ĉar proksime fluas rivero Nejva.
Aspekto
La konstruaĵo aspektas kiel ordinara sonorilejo de la rusa arkitektura stilo de tiama epoko. Sur ĝia kvarangula bazo staras tri okangulaj etaĝoj, kiujn kronas konusa tendo. Ĉiu etaĝo havas siajn podiojn ornamitajn per belaj metalaj bariloj.
Ĉiuhomo
En literaturo kaj dramo, la termino ĉiuhomo jam signifas ordinaran individuon, kun kiu la spektanto aŭ leganto estas supozita povi identiĝi facile, kaj kiu estas ofte lokita en eksterordinarajn cirkonstancojn. Kiel ekzemplo, Bérenger estas ĉiuhomo en la teatraĵo de Eugène Ionesco titolita Rinocero.
La nomo devenas de la angla 15a-jarcenta dramo morala titolita Ĉiuhomo (Everyman). La nuntempa ĉiuhomo tre malsamas de sia mezepoka samnomulo multrilate. Dum al la mezepoka ĉiuhomo tute mankis sendubaj markoj de individualeco por kreivi universalecon en la morala mesaĝo de la teatraĵo, la nuntempa rakontanto probable uzas ĉiuhomon por nemoralaj aŭ, laŭ iuj pensmanieroj, malmoralaj celoj.
Unua mafia milito
La unua mafia milito estis interna konflikto de Cosa Nostra ekiĝinta en 1962. La milito estis elĉenigita pro trompoŝtelo de heroino. En februaro 1962, la fratoj Angelo kaj Salvatore La Barbera kaj la mafia familio I Greci, estis ĉiuj membroj de konsorcio, kiu financis sendon de heroino el Egiptio. Honora viro, Calcedonio Di Pisa, estis sendita por kontroli, ke ĝi estis sendita sen problemoj al Novjorko per la transatlantika ŝipo Saturnia. Sed mafianoj de Broklino, kiuj ricevis la drogon, malkovris, ke la pakoj ne enhavis la interkonsentitan kvanton. En kunveno de la Mafia Komisiono kunvokita por decidi pri la okazo, Di Pisa estis absolvita de la akuzo esti forpreninta parton de la heroino. Sed ĉi tiu decido ne kontentigis la fratojn La Barbera, kiuj ne kaŝis sian malkonsenton.
La 26-an de decembro 1962 Di Pisa estis murdita en Piazza Principe di Camporeale, en Palermo. Laŭ asertoj faritaj en 1984 de la pentito Tommaso Buscetta, Di Pisa estis murdita pro ordono de la mafia ĉefo Michele Cavataio por kulpigi Angelo La Barbera kaj ekigi militon inter familioj.
En januaro de 1963, reage al la murdo de Calcedonio Di Pisa, komenciĝis reprezalioj: Salvatore La Barbera estis kidnapita laŭ ordono de la familio Greco kaj mortigita apud Primo Vinti de la Lupara Bianca.
Post la morto de la frato, Angelo La Barbera decidis daŭrigi la militon kun sia aliancano Pietro Torretta, ĉefo de Uditore: la 13-an de februaro aŭto Alfa Romeo Giulietta plena de eksplodaĵoj detruis la domon de Salvatore "Ciaschiteddu" Greco en Ciaculli.
Clairvaux
Clairvaux (prononco, de la latina nomo Clara Vallis, en Esperanto "hela valo") estas eksa abatejo de la cistercianoj. Ĝi troviĝas en la norda parto de centra Francio, proksimume 55 kilometrojn oriente kaj 10 kilometrojn sude de la urbo Troyes, en la valo de la rivero Aube, pli-malpli 15 kilometrojn de la urbo Bar-sur-Aube, irante laŭ la rivera bordo al la direkto de la fonto. Nuntempe la konstruaĵaro apartenas al la komunumo Ville-sous-la-Ferté en la departemento Aube en la sudo de la administra regiono Grand Est.
Unua mafia milito
Salvatore Greco reagis la 19-an de aprilo: kremkolora FIAT 600 haltis antaŭ la fiŝvendejo Impero, posedata de iuj viroj apartenantaj al La Barbera-klano, sur la vojo Empedocle Restivo en Palermo kaj du murdistoj sur iliaj seĝoj, pafis per frapo de mitralo ĉe la regiono; du homoj estis embuskitaj dum du aliaj estis vunditaj.
9423 Abt
9423 Abt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Kulpea lupovulpo
La Kulpeo aŭ Kulpea lupovulpo (Lycalopex culpaeus), foje konata kiel kulpea vulpo aŭ  Anda vulpo (aŭ lupovulpo), estas specio de natura hundo de Sudameriko. Ĝi estas la dua plej granda indiĝena kanisedo de la amerika kontinento, post la Kolhara lupo. En sia aspekto ĝi montras multajn similaĵojn kun la amplekse konata Ruĝa vulpo. Nome ĝi havas grizan kaj ruĝecan felon, blankecan mentonareon, ruĝecajn krurojn, kaj strion en sia dorso kiu estas en naturo malfacile videbla.
W. Dan Bruton
W. Dan BRUTON (naskiĝis la ) estas usona astronomo.
Li ricevis sian licencion pri fiziko de la Ŝtata Universitato Stephen Austin kaj fariĝis direktoro de la departemento pri fiziko kaj astronomio de tiu-ĉi universitato.
Kamjanicja
Bazaj informoj
Kamjanicja, ukraine Кам'яниця, hungare Ókemence estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Kamjanicja situas en valo laŭ dekstra bordo de Uĵ, laŭ ĉefvojo kaj fervojo al Uĵhorodo.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1451 laŭ tiama hungara ortografio "Kemencze". Ĝis Traktato de Trianon la Nagygajdos apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Kamjanicja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1956 János Kádár tie organizadis la kontraŭrevolucion al Hungario.
Tiglegomo
La esprimo tiglegomo estas uzata pro diversaj legomoj, ĉe kio oni uzas la tigojn aŭ ŝosojn de la planto.
Petenaj-verakrucaj humidaj arbaroj
La petenaj-verakrucaj humidaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la centramerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Belizo, Gvatemalo kaj Meksiko.
Priskribo
La petenaj-Verakrucaj humidaj arbaroj kovras areon de 149 100 kvadrataj kilometroj, etendiĝante ekde centra Verakruco tra partoj de la meksikaj subŝtatoj de Oaĥako, Tabasko, Ĉiapaso, kaj Kampeĉo, same kiel norda Gvatemalo kaj plejparte de Belizo. La petenaj-verakrucaj humidaj arbaroj plejofte okupas la marbordajn malaltaĵojn kun meandrantaj riveroj, kaj ampleksas la Lakandon-Arbaro de Ĉiapaso kaj la Petena Baseno de Gvatemalo. La ekoregiono estas limigita sude per serio de montaroj kaj altaĵoj, inkluzive de Oaĥaka Patrinmontaro, Ĉiapasa Patrinmontaro, Ĉiapasa Altebenaĵo kaj Gvatemalaj Altaĵoj, kie la malataĵaj petenaj-verakrucaj humidaj arbaroj transiras al montaraj humidaj arbaroj kaj pinaroj-kverkaroj. En centra Verakruco, la verakrucaj sekaj arbaroj disigas la petenaj-verakrucajn humidajn arbarojn de la verakrucaj humidaj arbaroj pli fore norden. La okcidenta parto de la ekoregiono plejofte etendiĝas ĝis Meksika Golfo, kvankam la montaraj arbaroj de Tukstlas-Montaro kaj la inunditaj arbaroj kaj malsekejoj de Pantanos de Centla konstituas apartajn ekoregionojn. La orienta parto de la ekoregiono estas norde limigita de la jukatanaj humidaj arbaroj, kiuj etendiĝas orienten kaj okcidenten tra Jukatano. La petenaj-verakrucaj humidaj arbaroj etendiĝas orienten ĝis Kariba Maro en Belizo, ĉirkaŭante enklavojn de la belizaj pinaroj en Majaa Montaro kaj apud la marbordo. La belizaj marbordaj mangrovoj situas laŭlonge de la kariba marbordo.
Flaŭro
En suda Tamaŭlipaso, la superregantaj arboj (ekzemple majaa brosimo (morusacoj), Manilkara zapota (sapotacoj), Celtis monoica (kanabacoj), kaj Bursera simaruba (burseracoj)) atingas altecojn ĝis 30 m. La samaj specioj kreskas eĉ pli alte en Sanktluis-Potosio. Likenoj kaj fungoj vegetas sur la arboj, same kiel pendantaj epifitoj.
Faŭno
La ekoregiono gastigas 468 birdo- kaj 191 mamulospeciojn.
Popoloj
En la norda parto de la ekoregiono estiĝis la kulturo de la Olmekoj, kiuj konstruis urbojn inter 1200 kaj 400 antaŭ Kristo. La klasika majaa civilizo ( 250-900 AD ) centriĝis en la orienta kaj suda partoj de la ekoregiono, ekde Tabasko kaj norda Ĉiapaso tra norda Gvatemalo ĝis Belizo. Nuntempe, modernaj majaaj popoloj loĝas en la orienta parto de la ekoregiono, dum miĥe-zoke- kaj naŭatlaj popoloj vivas en la okcidento.
Konservado kaj minacoj
La ekoregiono entenas iom da naturprotektejoj, inkluzive de la Majaa Biosfera Rezervejo en Gvatemalo kaj Biosfera Rezervejo Montes Azules en Meksiko.
Lekbombono
Lekbombono aŭ stangobombono estas sukeraĵo sur stangeto (ligna, plasta, durpapera) destinita por esti lekata aŭ suĉata. Kelkaj lekbombonoj enhavas interne maĉgumon. En formo de stangetbombono ekzistas ankaŭ pluraj glaciaĵoj.
Lekbombonoj estas produktataj en diversaj formoj (disko, ovalo, koro, kandelo k.s.) kun unu aŭ pluraj koloroj kaj gustonuancoj. Kelkaj havas formon de fajfilo, figureto aŭ alia ludilo.
Kelkaj medikamentoj havas formon de suĉbombono.
Villeparisis
Villeparisis estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Dispraksio
Ripley, Daines kaj Barrett diras, ke kun "evoluinta dispraksio malfacilas igi sian korpon fari tion kion oni volas, tiam kiam oni volas ke ĝi faru tion", kaj ke tiuj malfacilaĵoj estas konsiderindataj kiel gravaj, kiam ili malhelpas normalajn agadojn, kiujn oni atendas de infanoj de certa aĝo.
Villeparisis
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Villeparisiens.
Dispraksio
Ekzistas diversaj tipoj de dispraksioj. Ekzemple disartrio estas dispraksio pri elparolado.
Dispraksio estas malsano malofte konata, ĉar ofte oni ne konscias pri ĝi, opiniante ke temas pri intelekta malfruo aŭ ne-volo de la infano.
Caspar Neumann
Caspar Neumann (1648-1715) estis germana profesoro, teologo, hebreisto kaj kleriko kiu forte interesiĝis pri la mortotakso. Li komencis kiel lernanto de apoteko kaj en 1667, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Jena kie li diplomiĝis pri teologio. En la 30-a de novembro 1673 li ordeniĝis sacerdoto, kaj fariĝis kapelano dum la vojaĝoj de la filo de Ernesto la 1-a, Duko de Saksio-Gotha.
Groß Krams
Groß Krams estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Hagenow-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Muro Leccese
Muro Leccese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Orontius, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Stacio Kōriyama (Nara)
Stacio Kōriyama (japane: 郡山駅 [Kōrijama-eki], angle: Kōriyama Station) estas fervoja stacio en Jamatokorijama, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Alaj-Montaro
Alaj-Montaro aŭ Alajo ( Алайский хребет ) estas mez-azia montaro kiu etendiĝas ekde Tianŝan en Kirgizujo en la okcidento ĝis en Taĝikujon. Ĝi estas parto de Pamir-Alaj-Montaro. La montaro proksimume iras orienten-okcidenten. Ĝia plej alta pinto estas Pik-Tandikul-Monto ( пик Тандыкуль ), 5 544 m. La suda deklivaro de la montaro drenas en Vakŝ-Riveron, alfluanton de Amudarjo. La riveroj kiuj drenas la nordan deklivaron de la areo estas alfluantoj de Sirdarjo, kaj enfluas en Fergana-Valon en la nordo de la areo.
Iuj aŭtoroj ŝajnas uzi la terminon por la tuta suda arkaĵo de Tianŝan kongruante kun la suda limo de Kirgizujo.
Yeles
Yeles [Yeles] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Yeleros. La censita populacio en 2010 estis de 4.841 loĝantoj kaj la denseco estas de 242,05 loĝ/km². Komence de la 20a jarcento la vilaĝo havis nur 184 loĝantoj, sed pro proksimeco al regiona kaj al ŝtata ĉefurboj la populacio kreskis ĝis 3,000 komence de la 21a jarcento.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
Ties deveno estas ligata al la kunfluo de la rivero Guatén kaj ties alfluanto Bohadilla en la epoko de la keltoj. La antikveco de ĝiaj devenoj konstatiĝas el restoj de keltoj, romianoj, visigotoj kaj mozaraboj.
Hastein
Hastein, Haesten, Haestenn, Haesting, Alsting, Afflengo de Nantouillet (Haftingus, Aflingus de Nantouillet aŭ Afflengo de Nantolio, n. 809), estis normana militestro de vikingoj, “dux Normannus” estis suvereno de la normandanoj. Estas multaj heroaj legendoj transdonitaj pri Dux Aflingus.
Biografío
La legendaj unuaj skribaĵoj pri Aflingus kaj lia dinastio datiĝas de la 9-a jarcento, dirante, ke devenis la popoloj de la dinastio normanda de la nuna Norvegio kaj vojaĝis en la Regno Francio ĉirkaŭ 843 kun la ĉefo Aflingus kaj la plej aĝa de lia kvara filo Walwain (Gawain, William, Grenduin, Walganus, Gauwinus, Gauvain, Vilhelmo, Guglielmo aŭ Gaucher), apartenantaj al la reĝa familio Inglinga sagao, por militaj kampanjoj, alportante kun li la duan filon de la reĝo de Norvegio, nomata Bielmonte.
Nordaj legendoj, en kunteksto de parolaj tradicioj kaj granda geografia disvastiĝo, rakontas ankaŭ pri la dinastiaj heroaĵoj en la Orkadaj Insuloj kaj en la Skellig Michael, dum la 9-a jarcento antaŭ ol ili alvenis al maro al Monto Sankta Mikaelo en la nuna Francio. La Reĝo de Francio, Karlo la Dika, en la jaro 851 donis al la senjoro Gawain la senjorecon de la urbo Tours, multajn kastelojn en Provenco kaj kastelon proksimume tridek kilometrojn de Parizo, nomita en frua etapo "Vicar Natolinensis" ĝis la 11-a jarcento, sekvita de historiaj esploristoj, kiel la Kastelo Nantolium Alduini (Nantolio Houduini aŭ Nantogilum Hilduini aŭ Aldo), kelkfoje nomata de Nantouillet  lokita en la nuna franca teritorio de Nanteuil-le-Haudouin,  ĉe la Ile de France, ĉirkaŭ tridek kilometrojn el Parizo, kunmetita de la unua suvereno Kapetano en la jaro 880. La dua parto de la kompona nomo derivas de la unua nobla heredaĵo, kiu aperas kiel Hildouin aŭ Domo de Breteuil (aŭ Haudouin, Geldouin, Harduin), Senjoro de Nanteuil-Le-Haudouin de Ramerupt de Kreilo, Vicgrafo de Chartres kaj Granda Superulo de Francio  en la 1000-jaraj jaroj kun la Reĝo Roberto la 2-a (Francio), fianĉo en 1028 de Emmeline de Chartres (954-1025) kaj patro de Adèle de Breteuil, kiu estis la edzino de Raoul de Valois-Crépy, de la kantono Crépy-Valois, de Amiens-Aube.
Vilhelmo d'Aflingus (Guglielmo d'Afflengo), filo de Aflingus de Nantouillet la Luktemulo, ĉar li helpis kaj subtenis la Reĝon Karlo la Dika de Francio por trovi interkonsenton kun la normandanoj, donis al li la urbon Troyes, kaj estis nomata Barono (Lordo). Sekve el tiu dato, la historio de Francio estas konfuzita kaj disvolviĝis kun la historio de la dinastio Natoli.
21850 Abshir
21850 Abshir estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Iftin Mohamed Abshir, finalistino de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la  Littleton Academy de Littleton (Koloradio).
Turia
Turia povas esti:
(137199) 1999 KX4
(137199) 1999 KX4 estas terrenkonta kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 4:7 kun la Tero kaj ĝia orbita periodo estas proksima (iomete malpli granda) de tiu de Marso.
Ĝia discentra orbito tanĝas tiun de la Tero, sed ĝia orbita klineco tenas ĝin malproksima de nia planedo. Ĝi krucas la orbiton de Marso kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia malsuprenira nodo.
Distrikto Mettmann
La distrikto Mettmann estas distrikto en la okcidento de Nordrejn-Vestfalio en la distriktaro Duseldorfo. Ĝi estas la distrikto kun la plej alta loĝodenso en Germanio.
Najbaraj distriktoj resp. urboj
En la nordo la distrikto Mettmann limiĝas al la eksterdistriktaj urboj Duisburg, Mülheim kaj Essen, en la oriento al la distrikto Ennepe-Ruhr kaj la eksterdistriktaj urboj Wuppertal kaj Solingen samkiel al la distrikto Rhein-Berg (Rheinisch-Bergischer Kreis), en la sudo al la eksterdistriktaj urboj Leverkusen kaj Kolonjo samkiel en la okcidento al la distrikto Neuss kaj la eksterdistrikta urbo Duseldorfo.
Historio
En la nuna formo la distrikto ekzistas ekde teritoria reformo de la jaro 1975. Siaj originoj tamen reiras ĝis la prusa distrikto Mettmann, formata en 1816.
La hodiaŭa distrikta teritorio dum la 19-a kaj 20-a jarcento plurfoje ŝanĝiĝis, dumtempe estis parto de la distriktoj Elberfeld kaj Düsseldorf-Mettmann kaj inkluzivis ankaŭ teritoriojn en la hodiaŭa Ruhr-regiono, tiel la hodiaŭajn sudajn urbopartojn de Duisburg, Mülheim kaj Essen.
La distrikto Mettmann transprenis la sudajn urbojn Monheim kaj Langenberg de la distrikto Rhein-Wupper, kiu malinstaliĝis dum 1975.
Administra divido
La distrikto konsistas el 10 komunumoj, kiuj ĉiuj havas urbajn rajtojn. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Profesia klerigo
La distrikto Mettmann subtenas la jenajn kvar metiolernejojn, kiuj germane nomiĝas Berufskolleg: Niederberg en Velbert, Neandertal en Mettmann, Hilden en la samnoma urbo Hilden, kaj Adam-Josef-Cüppers en Ratingen.
Fervojlinioj
En la mallongdistanca fervoja trafiko funkcias la interurbaj linioj S1, S6, S8, S9, S28 kaj S68 (partatempe). Krome la interregiona trajnlinio RB48 havas haltopunkton en Haan.
Ĉiuj publikaj trafikiloj en la distrikto Mettmann estas uzeblaj je unuecaj prezoj de la trafika ligo Verkehrsverbund Rhein-Ruhr. En Langenfeld kaj Monheim por veturoj en la direkton Leverkusen kaj Leichlingen validas la tarifo de la trafikligo Verkehrsverbund Rhein-Sieg. Ekde Erkrath, Haan kaj Hilden oni povas uzi la tarifon de la Verkehrsverbund Rhein-Sieg ĝis Kolonjo kiel transira tarifo.
Vojoj
La distrikto Mettmann situas trafikfavore inter la aglomeraj zonoj Ruhr-regiono, Duseldorfo kaj Kolonjo.
En nord-suda direkto ĝi estas trairata de la aŭtoŝoseo A3. Okcident-orienten kondukas en la nordo de la distrikto la federaciaj aŭtoŝoseoj A52 kaj A44 kaj en la meza distrikta teritorio la A46.
Aertrafiko
La flughaveno Duseldorfo nordokcidente limiĝas rekte al la urbo Ratingen kaj tiel ankaŭ al la distrikto Mettmann. Ankaŭ la flughaveno Kolonjo/Bonno bone kaj rapide atingeblas.
11899 Weill
11899 Weill estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana-usona komponisto Kurt Weill (1900–1950). Lia Dreigroschenoper ("Trigroŝa Opero", 1928) kunverkita kun Bertolt Brecht, estis revolucio en la muzika teatro. En 1935 li migris en Novjorkon kaj iĝis tre sukcesa komponisto en Broadway.
Nardò
Nardò estas komunumo de Italio.
Kazimierz Nitsch
Kazimierz Ignacy NITSCH (naskiĝis la 1-an de februaro 1874 en Krakovo, mortis la 26-an de septembro 1958 samloke) – pola lingvisto, slavistikisto, historiisto de la pola lingvo, dialektologo. Li estis kunfondinto de la Societo de Amantoj de la Pola Lingvo kaj en la jaroj 1919-1958 redaktis organon de la societo „Język Polski” (Pola Lingvo). En 1901 li komencis dialektologiajn esplorojn en Kaŝubio. Prezidanto de Pola Akademio de Scipovoj.
Biografio
En Krakovo, kie naskiĝis, finis gimnazion. Profesoro de Jagelona Universitato, en la jaroj 1917-1920 de Lviva Universitato. Apartenis al la polaj prestiĝaj akademioj – Pola Akademio de Scipovoj (1911 membro-korespondanto, 1924 aktiva membro), Pola Scienca Akademio (1952 reala membro), Varsovia Scienca Societo (1932 ordinara membro). Spertulo de pola delegitaro al la paca konferenco de Parizo 1919 pri geografiaj kaj etnogeografio. En 1936 estis distngita per Ora Laŭro de Pola Akademio de Literaturo.
Biografia literaturo
En 1953 Kazimierz Nitsch ricevis ŝtatan premion de la unua grado.
Germana aŭtovojo A71
La germana aŭtovojo A71 (germane Autobahn 71, mallonge A71, aŭ formale Bundesautobahn 71, mallonge BAB 71) estas pli-malpli nord-suda aŭtovojo en la federaciaj landoj Saksio-Anhalto, Turingio kaj Bavario de Germanio. Ĝi ligas la urbojn Sangerhausen norde, Erfurt vojmeze kaj Schweinfurt sude. En Sangerhausen post finkonstruo de la plej norda vojoparto en decembro 2012 konektiĝu la germana aŭtovojo A38, en Erfurt konektatas la germana aŭtovojo A4, en Suhl la germana aŭtovojo A73 kaj en Schweinfurt la germana aŭtovojo A70. Sume la aŭtovojo longu 230kilometrojn, el kiuj laŭ la stato de aŭtuno 2012 200 kilometroj jam finkonstruitas.
1365 Henyey
1365 Henyey estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la usonan astronomon Louis G. Henyey en ties honoro.
Stephen P. Synnott
Li malkovris Metison, Pukon, Proteon, Tebon, kaj retrovis Larison.
UTC+11:00
UTC+11 estas horzono en kelkaj landoj kiu havas tempodiferencon de dek unu horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
Stephen P. Synnott
La asteroido 6154 Stevesynnott estis nomita en lia honoro.
UTC+11:00
Interalie, tiu tempo en Norda Azio kiel "Vladivistoka tempo" uzatas kiel norma tempo (tutjare)
En Aŭstralio, la horzono validas
Krome ĝi validas en larĝa zono de la Pacifika Oceano. Tie ĝi tutjare kovras la teritoriojn
]]
John Fitch
John Fitch (n. 21-an de januaro 1743 en South Windsor, Konetikuto; m. 2-an de julio 1798 en Bardstown, Kentukio) estis usona teknikisto, inventisto, pioniro de la vaporŝipa transportado, kiu antaŭis Robert Fulton en la produktado de uzeblaj vaporŝipoj.
Li servis en la usona sendependiĝa milito (1775–83), poste laboris kiel termezuristo apud rivero Ohio. Li ekokupiĝis pri vaporŝipa konstruado en 1785, en provinco Bucks. Li senrezulte petis apogon de la Kontinenta Kongreso, sed poste ricevis koncesion pri konstruado kaj funkciado de vaporŝipoj en la ŝtatoj New Jersey, Pennsylvania, New York kaj Delaware.
Li konstruis 14-metran ŝipon per helpo de bankistoj de Philadelphia kaj gvidis tion en 1787 en ĉeesto de Benjamin Franklin kaj George Washington sur Delaware. La helicopelita vaporŝipo nomiĝis Perseverance kun akvoelpremo de 9 tunoj kaj / rapido de 6 km/h kontraŭ fluo. Fitch poste konstruis pli grandan ŝipon, kiu trafikis laŭ horaro inter Philadelphia kaj Burlington. Li ricevis en 1791 ankaŭ patenton en Francio pri la vaporŝipo.
Li konstruis unu pluan ŝipon, sed tiu subakviĝis en tempesto, tiel la apogantoj ektimis. Fitch provis trovi pluajn investistojn en Eŭropo (1793, Francio), sed fiaskis lia plano.
Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj kvin jarcentoj
Ĉi artikolo pri Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj jarcentoj celas resumi la historiajn esplorojn pri la rilatoj, kaj kontrastoj kun reciprokaj akuzoj, de la unuaj jarcentoj inter judoj kaj kristanoj.
a) Kiel oni scias kristanismo radikiĝis en judismo ĉar Jesuo kaj la apostoloj estis el la juda gento aŭ, almenaŭ, el la juda kredo, kaj en la unuaj komunumoj kristanaj membriĝis precipe judoj kaj de la patrina lando kaj de la diasporo. Tiuj judaj kristanoj provis konstante allogon al la kredo kaj kunvivado kun la judoj ne-kristanaj malgraŭ la ĉiam pli kreskantaj kontrastoj kaj akuzoj pri forlaso de la mosea kaj profeta kredo. Ĉar la diferenco inter la du grupoj estis Jesuo mem, la prezento de la kristana kredo emis akcenti la malsamaĵojn ĉerpante abunde el la dialektiko inter Jesuo kaj fariseoj kaj ĉefaj sacerdotoj.
Paŭlo por sin defendi el insidoj de la judiĝemuloj (kristanaj judoj por kiuj la kredo je Jesuo devigis al la observado de la religiaj leĝoj kaj moroj de la juda tradicio), siavice substrekis la kakterojn de kristanismo, energie rifuzante multon de la tradicio hebrea kaj, foje, li devis uzi esprimojn malagrablajn kiel: "Judoj, kiuj mortigis la Sinjoron Jesuo kaj la profetojn, kaj nin elpelis, kaj ne plaĉas al Dio, kaj estas kontraŭuloj al ĉiuj homoj; ili malhelpis al ni prediki al la nacianoj, por ke ili saviĝu, por kompletigi ĉiam la sumon de siaj pekoj; kaj sur ilin venis la kolero ĝis ekstrema mezuro. (I Ts 2,15-16).
Tiu peza juĝo naskiĝis certe el la neceso defendi la kredon de siaj komunumoj kaj ankaŭ el la konstato, ke la akuzoj kaj neveraĵoj disvastigitaj, de sinagogaj adeptoj, ĉe paganoj, malhelpis, ke tiuj ĉi alproksimiĝu al la aŭskultado de la parolo de la unuaj misiistoj. Tion oni vidu ankaŭ en Agoj 13,50: “ Sed la Judoj incitis la piajn virinojn bonfamajn kaj la ĉefojn de la urbo, kaj instigis persekutadon kontraŭ Paŭlo kaj Barnabas, kaj forpelis ilin el siaj limoj”. Tiu ludo inter akuzoj kaj defendoj daŭris laŭ pluraj jarcentoj ankaŭ ĉe la politikaj aŭtritatuloj.
Kiom tiaj misimformoj determinis la estontan religian politikon de la romiaj leĝoj? Esplorante la literaturon de la du kontraŭaj adeptaroj eblas mezuri la amplekson kaj la argumetadon de la dialektika kontraŭa apologetiko.
b) Se judaj kristanoj, kun kristanoj el gentoj, emis distingi sian kredon el tiu pure konfesata de judoj, ankaŭ tiuj ĉi emis tion fari. Ĉe la fino, fakte, de la unua jarcento hebreaj rabenoj koncilie kunvenis en Jamnia kie sankciiĝis la definitiva juĝo pri Jesuo kaj apostoloj kaj kristanoj kiu tuj poste ekdefinitiviĝos en la Talmudoj, kaj judaj kristanoj estis porĉiam forigitaj el la Sinagogo: temis, certe, laŭ kristanaj verkistoj, pri vera ekskomuniko kun efikoj eĉ ĉe la politikaj aŭtoritatoj.
c) Rilate tiun juĝon de kondamno kaj ostracismo por la judoj kristaniĝintaj, oni vidas spurojn en romiaj leĝoj. Imperiestro Konstanteno, ekzemple, en 315 promulgis iujn leĝojn, inter kiuj unu estis adresita al la judaj ĉefoj, en kiu estas malpermesite molesti tiujn kiuj el judismo transiras al nova religio. En 319, la sama imperiestro, la 8-an de oktobro, promulgis alian leĝon por protekti la konvertiĝintojn el judismo mortkondamnante tiujn judojn kiuj ŝtonigos “kiun ajn foriginton el la hommortiga sekto kaj levinton la okulojn al la kulto de Dio” (do, judo fariĝinta kristana).
Tio memorigas la unuan martiron Sanktan Stefanon, mortigitan tri jarcentojn antaŭe iniciate de “helenistaj” judoj en Jerusalemo (Agoj 6,16ss). Plie la 21-an de oktobro de 335, Konstanteno dekretis punojn por judoj senheredigantaj familianojn konvertiĝintajn al kristanismo; dekretis ankaŭ mortpunon por judoj grave persekutantaj alian judon transiĝintan al kristanismo.
Ankaŭ imperiestro Valentiniano la 3-a kune kun la bizancaj Teodozio la 2-a, la 8-an de aprilo 426, emanis leĝon per kiu pligravigis la punojn al la judaj kaj samarianaj familioj senheredigantaj siajn membrojn transiĝintajn al kristanismo.
d) Se per le elekto de la imperiestro Teodozio la 1-a dekreti kristanismon ŝtata religio, fakte la judoj estis iusence taksataj civitanoj duarangaj, bedaŭrinde alia leĝo de Teodozio la 2-a (438) pligravigis la pozicion de la judoj: al ili estis malpermesite aliri publikajn oficojn, malpermesite ĉiun ajn prozelitismon, konstrui novajn sinagogojn aŭ plibeligi la jam ekzistantajn. Rilate tiun jam Sankta Ambrozio oponis la rekonstruon de sinagogo dirita Kalimaka, detruita de kristanoj. Poste romibizanca imperiestro Justiniano la 1-a pligravigis tiujn dispoziciojn ĉar ekkorodis la religiajn rajtojn: malpermeso uzi la Talmudon kaj praktiki la rabenan ekzegezon (fondita sur Targum, Midraŝ kaj Miŝna).
Kaŭzoj kaj efikoj kreos miskomprenojn
1)Tiutempe formiĝis, inter kristanoj, la preĝoj por ke Dio konvertigu la judojn kaj eniris tiujn preĝojn ankaŭ tiu misfama “Oremus et pro perfidis Judaeis” (ni preĝu por la (ĉu perfidantaj aŭ ĉu nekredantaj?) judoj. Kaj samtempe en paskajn judajn preĝarojn eniris la malbenoj kontraŭ kristanoj, troveblaj en antikvaj liturgiaj judaj libroj, invitantaj ke Dio malaperigu el tersurfaco kristanojn. En la kristana liturgio tiuj esprimoj estis korektitaj laŭ la sugestoj de la Nova Aetate, gravega dokumento de la Dua Vatikana Koncilio. Eble ankaŭ judoj tion faris.
Robert Keil (juristo)
Robert KEIL (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta samloke la ) estis germana juristo kaj literaturhistoriisto.
Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj kvin jarcentoj
Kaŭzoj kaj efikoj kreos miskomprenojn
Malplaĉis, kaj kaŭzìs multajn el la miskonsideroj pri judoj ĉe kristanoj, la juĝoj pri Jesuo kaj Maria kaj apostoloj en la Talmudoj, libroj samvaloraj, se ne pli, kiel Biblio ĉe judoj. En tiuj libroj, plurdekoj da fojoj estas skribite ke, Jesuo estis mensoganto kaj perfidanto, ke dum lia proceso neniu lin defendis malgraŭ publika invito, ke lia patrino estis ĉiesulino, ke kontraŭ kristano ĉio licas, eĉ murdo, ke animo de kristano estas malpura kaj malbenita, kristanoj estas filoj de la diablo, ili similas al bestoj, la kristanoj estas pli aĉaj ol turkoj, kaj laŭ la posta Maimonido la kristanoj estas idolanoj (Perusch (78c), ktp.
Robert Keil (juristo)
Vivo
Keil studis jursciencon en Jena vivonte kiel advokato en sia naskiĝurbo.
Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj kvin jarcentoj
Kaŭzoj kaj efikoj kreos miskomprenojn
2) Kreiĝis ankaŭ stereotipoj inter kristanaj popoloj, kiel: judoj estas Dimortigintoj (kvazaŭ laŭ la kristana kredo la ofero de Kristo dependus de la kruelo de tiamaj judoj); judoj estas malbenitaj ĉe Dio (kvazaŭ vere Dio malamus); judoj mortigantaj de kristanaj infanoj por celebri la hebreajn sangajn paskojn ĉe kelkaj neortodoksaj judoj.
Ernest Miller (kameraisto)
Ernest MILLER (la 7-an de marto 1885 en Pasadena - la 23-an de aprilo 1957 en Los-Anĝeleso) estis usona kinoartisto.
Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj kvin jarcentoj
Kaŭzoj kaj efikoj kreos miskomprenojn
Sinteze: “La preĝoj de judoj, diras Sankta Hieronimo, estas iaoj de azeno”.
Robert Keil (juristo)
Vivo
Kune kun la fratro Richard Keil li publikigis: »Geschichte des jenaischen Studentenlebens« (Leipzig 1858); »Deutsche Studentenlieder des 17. und 18. Jahrhunderts« (Lahr 1861); »Die Gründung der deutschen Burschenschaft in Jena« (Jena 1865, dua eldono 1883); »Die burschenschaftlichen Wartburgfeste von 1817 und 1867« (Jena 1868); »Die deutschen Stammbücher des 16. bis 19. Jahrhunderts« (Berlino 1893). V
Ernest Miller (kameraisto)
En 1939, li ricevis la Akademian Premion nomumon en la kategorio "Plej bona Kinematografio" por Army Girl, dividanta la kandidatiĝon kun Harry J. Savage.
Hebreoj kaj Kristanoj de la unuaj kvin jarcentoj
Kaŭzoj kaj efikoj kreos miskomprenojn
Ĉu kontraŭjudismo originis kontraŭkristanismon aŭ ĉu kontraŭkristanismo originis kontraŭjudisno? Al la historisitoj la senutilan sentencon!
Ernest Miller (kameraisto)
Lia fotila laboro ĉe Iverson fariĝis perceptebla kiel lia varmarka uzo de la karisma eco de la sabloŝtonaj lokaj rokoj kiel kadrantaj aparatoj, ekz. kiel li inkluzivis la gigantajn rokaĵojn en la artismo de la subĉielaj pafdueloj en manieroj ke malmultaj kameraistoj povus egali.
Robert Keil (juristo)
Vivo
De li sole verkitis krome: »Rechtskatechismus für das deutsche Volk« (Leipzig 1856) sowie die Schrift »Wieland und Reinhold, Originalmitteilungen« (Leipzig 1885). Kune kun Hermann Rehbein li verkis biografion de Ernst Moritz Arndt (Leipzig 1861).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 10. Leipzig 1907, p. 811 (tie ĉi interrete)
Dolní Adršpach
Dolní Adršpach (Unter Adrsbach) estas orienta parto de municipo Adršpach en distrikto Náchod en Ĉeĥio. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 130 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Adršpach estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 11,65 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Johannes Piscator
La elektisto Frederiko la 3-a (1515-1576) trovis iom da rezisto kiam ĉi tiu provis indiki lin al la Fakultato pri Artoj de la Universitato de Hajdelbergo, tamen, en 1574, Piscator sukcesis iun postenon en la Latina Pedagogia Kolegio. Piscator faris kelkajn latinajn komentojn pri la Nova kaj Malnova Testamentoj kaj inter 1605-1619 li eldonis germanan tradukon de la Biblio. Li lasis amason da kompendioj pri filozofio, filologio kaj teologio, kiu estis multe disvastigataj. Teologie li estis forta oponanto de la doktrino pri aktiva obeado al Kristo.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Martin_Luther,_1529.jpg|Marteno Lutero (1483-1546) Immanuel_Tremellius.PNG|Immanuel Tremellius (1510-1580) Friedrich_der_Fromme.jpg|Frederiko la 3-a (1515-1576) Petrus Ramus.jpg|Petrus Ramus (1515-1572) Johannes-Marbach.jpg|Johano Marbako (1521-1581) Caspar-Olevian.jpg|Kasparo Oleviano (1536-1587) LudwigVIPfalz.JPG|Ludoviko la 6-a (1539-1583) Saint_Robert_Bellarmine.png|Roberto Bellarmino (1542-1621) Francis_Junius.PNG|Franciscus Junius (1545-1602) Johann_fischart.hut.jpg|Johannes Piscatorius (1547-1591) Conrad_Vorstius_(1569-1622).jpg|Conrad Vorstius (1569-1622) Thomas_Gataker_(1574-1654).png|Thomas Gataker (1574-1654) Wenceslas_Hollar_]]-_Diodati_([[State_3).jpg|Giovanni Diodati (1576-1649) Ludwig_Lucius_(1577-1642).png|Ludwig Lucius (1577-1642) </Gallery> </Center>
Nanda Costa
Nanda Costa, realnome Fernanda Costa Campos Cotote (naskiĝis en Paraty) estas brazila aktorino.
Heimburg
Heimburg estas eksa komunumo kaj ekde januaro 2010 parto de la urbo Blankenburg en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Wernigerode. Fine de la jaro 2008 la loĝloko havis 908 loĝantojn.
3656 Hemingway
3656 Hemingway estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Heimburg
En Heimburg troviĝas objekto el la ZEO-listo, Esperanto-domo de Johan Pachter inaŭgurita en 2001.
3656 Hemingway
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona verkisto Ernest Hemingway (1899–1961).
Mesen (Belgio)
Mesen ( [ME:s'n]) estas urbo en Flandrio. Ĝi estas la plej malgranda urbo en Belgio, kiu ricevis la honortitolon "urbo" en la jaro 1985. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Ipro.
Ĝi situas ĉe la lingvolimo, tute sude de la provinco. La franclingva nomo de la municipo estas Messines.
29803 Michaelshao
29803 Michaelshao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Shao, kiu estis rekompensita kiel plej bona en sia kategorio kaj gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro sia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Detroit Country Day Upper School de Beverly Hills (Miĉigano, Usono).
Lago Salinas
Lago Salinas estas lago en Peruo. Ĝi situantas en la provinco Arekipo, regiono Arekipo de suda Peruo. Minagado en la areo endanĝerigas la vivon de flamengoj.
Hans-Georg Beck
Hans-Georg BECK (naskiĝinta la en Schneizlreuth, mortinta la  en Unterfinning) estis germana bizancifakulo kaj kelkajn jarojn benediktano.
Antaŭburgo
La antaŭburgo estas tiu parto de burgo, kie troviĝas la konstruaĵoj kiu servas al la prizorgado de la burganoj. Tiuj ekonomiaj konstruaĵoj estas la metiejoj, staloj kaj la staloj ankaŭ stokejoj kiel fajnejo kaj grenejo, kaj remizo, ankaŭ domoj por geservistoj. Ofte ĉeestas ankaŭ bierfarejoj kaj bakejoj kaj kuirejoj, se la kuirejoj ne estas en la palaco de la burgo. Antaŭburgoj ofte estas ankaŭ nomataj “ekonomia bieno".
La plej multaj antaŭburgoj estas fortikigitaj de propraj ringmuroj kaj de la interna burgo – nomata kernburgo – la antaŭburgo kaj la kernburgo ofte estas defendita pere de burgfosaĵo, muro kaj pordego.
Hans-Georg Beck
Vivo kaj agado
Posteulante Franz Dölger ĉekatedre en Munkeno Beck fokusiĝis inter 1960 ĝisemeritiĝe (1975) pli-envitrinigante la historion de institucioj kaj la literaturon bizancian. En 1962/63 li dekanis ĉe la filozofia fakultato. Per tradukoj kaj antologio ankaŭ malfakuloj povis nun informiĝi rekte pri la ĉiutaga vivo en la Bizanca imperio. Vokiĝojn al Libera Universitato Berlino en 1965 kaj Universitato Harvard en 1972 li rifuzis.
Ekde 1962 Beck estis orda membro ĉe Bavara akademio de la sciencoj, en kies kunsidraportaĵoj publikigitis multo de li. Inter 1965 kaj 1967 Beck estis vicestro de Deutsche Forschungsgemeinschaft kaj membro de Wissenschaftsrat. Kiel kunfondinto kaj prezidanto de la tenadsocieto li engaĝiĝis inter 1970 kaj 1983 pri la Germana studocentro je Venecio.
Inter 1963 kaj 1974 li estis ĉe Laborrondo de germanaj bizancistoj. Ekde 1961 li kuneldonis, inter 1964 kaj 1977 li ĉefeldonis la fakgazetojn "Byzantinische Zeitschrift" kaj "Byzantinisches Archiv". Beck ankaŭ fondis "Miscellanea Byzantina Monacensia" en 1965 kiujn foliojn li eldonisinter 1978 kaj 1996 kune kun Armin Hohlweg. Kun Athanasios Kambilis kaj Rudolf Keydell li eldonistis ĉe la berlina serio de Corpus Fontium Historiae Byzantinae. Sentante sin ŝulda je interfakuleco estis lia engaĝiĝo ĉe "Südost-Forschungen", la organo de la munkena Sudoriento-instituto (1966 ĝis 1997). Similicelen li fondis "Schriften zur Geistesgeschichte des östlichen Europa" kun Alois Schmaus kaj Georg Stadtmüller.
Verkoj (elekto)
Tekstoj kaj literaturo bizanciaj
Teologio
Ŝtato kaj socio
Sub la pseŭdonimo Peter Hamann li publikigis:
Rinoceroj (teatraĵo)
Rinoceroj (Franca originala titolo: Rhinocéros) estas teatraĵo de Eugène Ionesco, verkita en 1959. La teatraĵo apartenas al la skolo de dramo nomata la Teatro de la Absurdo.
Dum tri aktoj, la loĝantoj de malgranda, provinca franca urbo fariĝas rinoceroj; fine la sola homo, kiu ne venkiĝas per ĉi tiu amasa metamorfozo estas la centra rolulo, Bérenger, konfuzita ĉiuhoma figuro, kiu estas ofte kritikita tra la tuta ludado pro sia drinkado kaj malfruemo. La teatraĵo estas ofte komprenita kiel respondo al la subita ekpliiĝo de komunismo, faŝismo kaj naziismo dum la eventoj antaŭ la Dua Mondmilito, kaj esploras la temojn de konformeco, kulturo, filozofio kaj moralo.
Fono
La teatraĵo estis verkita en 1958, sub la influo de la Teatro de la Absurdo, kiu mem estis influita de la Dua Mondmilito. Unesko vidis la naziojn kiel monstrojn, same kiel aliaj faŝistoj, kiel Benito Mussolini, kolektivistoj kiel Josif Stalin, kaj ankaŭ historiaj regintaj potenculoj, kiel Napoleono Bonaparte. Ionesco vidis la rinoceron kiel besto ekvivalenta al tiu forta kaj faŝisma " monstraĵo ", kaj pro la granda forto de la rinocero, kaj ankaŭ pro ĝia emo vivi en gregoj. Tial la rinocero estis elektita por esti uzata kiel simbolo de la mesaĝoj de Unesko, kiel ili estas montritaj ĉi-sube.
György Jendrassik
György Jendrassik [djordj jendraŝik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jendrassik_György estis hungara inĝeniero pri maŝinoj, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1943). György Jendrassik naskiĝis la  1898 en Budapeŝto. Li mortis la 1954 en Londono.
Rinoceroj (teatraĵo)
Strukturo
La strukturo de la teatraĵo estas cirkla (komence unu rinocero, kaj finfine unu persono), kaj ankaŭ diferencas de normalaj teatraĵoj pro tio ke ĝi ne inkluzivas komplikaĵon kaj rezolucion, sed nur komplikaĵon (homoj fariĝas rinoceroj). Ĉi tio reprezentas la konstantecon de konformeco.
György Jendrassik
Biografio
György Jendrassik frekventis universitaton en Budapeŝto ekde 1916-1922, dume li lernis ankaŭ en Berlino, kie li aŭdis prelegojn de Planck kaj Einstein. En 1922 li eklaboris en fabriko pri veturiloj en Budapeŝto. Li prezentis patentaĵojn pri dizelaj motoroj (resume 60), kiujn oni aĉetis ekzemple en Hispanio, Anglio. En 1934 li edziĝis, post 2 jaroj li jam iĝis direktoro, en 1942 ĉefdirektoro. Post la 2-a mondmilito la politika ŝanĝo ne helpis lian laboron, tial en 1947 li forlasis la landon kaj li plulernis en Londono. Li ricevis postmortan premion en 1990.
Rinoceroj (teatraĵo)
La termino Rinoceriĝo
La surscenigo de la teatraĵo 'Rinocero' hodiaŭ invitas onin al eksterordinara kazo de renkonto de la atendoj de la spektanto. La koncepto de korno, kiu profunde penetris en la parolatan lingvon, alprenis propran vivon krom la teatraĵo, kiun malmultaj konas aŭ legis. La spektanto do alvenas al la teatro plena de atendoj por ĉeesti parabolon, kiun lia parabolo jam kunportis de hejme..
Villiers-en-Morvan
Villiers-en-Morvan estas vilaĝo kaj komunumo en Francujo. Ĝi troviĝas en la kantono Arnay-le-Duc de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. En la komunumo havis  loĝantojn.
Luís Alves de Lima e Silva
Luís Alves de Lima e Silva (* Porto da Estrela, Rio-de-Ĵanejro, 25-a de Aŭgusto 1803 - † Desengano, Rio-de-Ĵanejro, 7-a de Majo 1880), pli konata en la portugala lingvo kiel Duque de Caxias, estis brazila militisto kaj politikisto. Trifoje li estis prezidanto de la Konsilio de la Ministroj kaj komandis la brazilan armeon dum la Milito de la Triobla Alianco. Ĉar li sukcesis en ĉiuj militoj, kiujn li partoprenis, li estas nomita La Paciganto.
Biografio
Li estis filo de la brigadgeneralo kaj regento de Brazila Imperio, Francisko de Lima kaj Silva (1785-1853), kaj lia patrino nomiĝis Mariana Kandida de Olivejra Belo, do, li estis devenanta de familio kun militisma tradicio. Kiam li estis 5-jara li eniris la armeon de la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo, en 1818 li enmatrikuliĝis en la Militisma Akademio kaj en 1822 li fariĝis oficiro pri la imperia gvardio de Petro la 1-a.
Lima e Silva havis sian fajrobaptismon en la jaro 1823, tiam kiam li finigis ribelon kontraŭ la brazila sendependeco en la ŝtato Bahio; post la starigo de la Cisplatina Milito (1825-1828) inter Brazilo kaj Argentino, li igis sin noti kiel juna oficiro pro siaj kuraĝo kaj komandokapablo. La titolo kiel Barono de Kaŝias estis al li asignita post kiam li subpremis la ribelon konata tra la historio per la nomo Balaiada en la ŝtato Maranhão.
La militismaj sukcesoj kondukis lin al nomiĝo de la prezidanteco de la ŝtato Suda Rio-Grando, skuita de la civila milito ekde 1835. Luís Alves de Lima e Silva sukcesis pacigi la landon kaj samtempe gajnis la respekton de la malamikaj malvenkitaj komandantoj kaj tiele li sukcesis deklari la finon de la malamikaĵoj en 1845. Elektite ĉefkomandanto de la armeo, li estris militismajn ekspediciojn en 1851 en la Urugvajo kaj en Argentino en 1852, gajnante per tio la titolon de Markizo de Kaŝias.
En 1855 li fariĝis Ministro pri la Milito, al kies ofico li aldonis en la venonta jaro tion je Prezidanto pri la Konsilio de la Ministroj, ofico kiun li okupis ĝis 1857, tiam kiam li denove enoficiĝis kiel ĉefministro inter 1861 kaj 1862.
La eksplodo je la Milito de la Triobla Alianco, en 1864, trovis lin ankoraŭ kiel komandanto de la brazilaj fortoj. Li formale cedis la komandon de la aliancita armeo al la argentina prezidento Bartolomé Mitre (1821-1906), ĝis la malfeliĉega batalo de Kurupajti, kaj ĝin reprenis en la komenco de la jaro 1867, ĝis tiam kiam li detruis la malamikajn defendojn kaj ekokupis Asuncionon en januaro 1869. En la sama jaro oni donis al li la plej altan nobelan titolon neniam donitan dum la Brazila Imperio, tiu kiel Duko de Kaŝias.
Havinte venkita la militon, Luís Alves forlasis Paragvajon meze de la lastaj armitaj interfrapiĝoj kaj turnis sin al la politiko. Li estris novan kabineton inter 1875 kaj 1878 antaŭ ol finfine retiriĝi al la privata vivo. Li mortis en la bieno Sankta Moniko en urbo Desengano, hodiaŭe nomita Valença, en la 7-a de Majo 1880. La tago de lia datreveno en Brazilo estas proklamita kiel La Tago de la Soldato, eke de 1953.
Spamfiltrilo
Spamfiltrilo, (ankaŭ nomata trudleterfiltrilo) estas parto de poŝtoservilo aŭ de retpoŝtilo, kiu provas bari spamon, tiel ke la ricevonto de la mesaĝo entute ne ricevas ĝin, aŭ tiel ke la ricevonto ne vidas ĝin. Ekzistas tri ĉefaj specoj de spamfiltriloj:
IP-filtriloj
Plej ofte uzataj ĉi-momente estas la IP-filtriloj. Iuj spamistoj konstante ŝanĝas la sendadreson, aŭ eĉ falsas ĝin, sed tamen sendas ĉiam el komputilo kun difinita IP-numero. Por haltigi tiujn spamleterojn internaciaj asocioj kiel SpamCop, SORBS kaj NJABL kreas nigrajn listojn de IP-numeroj pri kiuj oni scias, ke tra ili estas dissendata spamo. La ricevantaj poŝtoserviloj povas kompari la IP-numeron de la sendantaj poŝtoserviloj kun la enhavo de tiuj listoj, kaj malakcepti kontakton kun tiuj poŝtoserviloj, kiuj estas menciitaj en ili.