cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sobětuchy
Memorindaĵoj
Ligna preĝejo de Sankta Triunuo staris en domaro Pouchobrady jam komence de la 14-a jarcento. En la jaro 1350 ĝi estas rememorata kiel paroĥa preĝejo. Pli malfrue ĝi estis rekonstruita en gotika stilo. En la jaro 1889 estis konstruita nova masonita turo, renovigita fasado kaj instalita orgeno. La preĝejo estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo, kun sakristio sur norda flanko kaj kun turo antaŭ la okcidenta frontalo. La presbiterejo estas kruce volbita, en norda muro estas sankta ŝranko kun origina krado. La sakristio estas barele volbita, el la presbiterejo ĝi estas alirebla per sela portaleto. En la presbiterejo estas restoj de murpentraĵoj el la dua duono de 14-a jarcento, restaŭritaj en la jaro 1934. Ili prezentas simbolojn de Evangeliistoj, starantan Kriston, Sanktan Maria Protektantinon, Ecce homo, Veraikonon (represon de Krista faco sur tola tuko), Morton de Sankta Maria. La navo estas platplafona, en la subturo estas pintarka portaleto. El la ekipaĵo la plej valora estas tabula bildo de Asumpto (Sankta Maria Ĉielenprenata sur nubeto portata de anĝeloj) kun Sankta Barbara kaj Sankta Katarino de majstro de altaro en Hradec Králové el tempo antaŭ la jaro 1500. Pluaj valoraĵoj estas mezepoka ŝtona baptujo kaj bildo de sanktulino el tempo ĉirkaŭ la jaro 1300.
Péter Vallai
Péter Vallai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Vallai frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1969. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Thália (Budapeŝto). Inter 1976 kaj 1981 li apartenis al Nacia Teatro (Pécs), poste al Teatro Szigligeti (Szolnok). Ekde 1987 ĝis sia morto li estis membro de Gaja Teatro, sed li estis ankaŭ gastoaktoro en aliaj teatroj. Li ofte deklamis poemojn. Li ricevis 5 premiojn inter 1981-1991. Ekde 1980 li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Paramagnetismo
Paramagnetismo estas fizika fenomeno pro kiu substancoj iĝas magnetoj en ekstera magneta kampo. Malsimile al feromagnetoj, tiaj substancoj (paramagnetoj) estas tute nemagnetaj sen iu ekstera kampo.
En mikroskopa skalo, paramagneta substanco modeliĝas per aro da sendependaj magnetaj dupolusoj; la respondo de la sistemo al ekstera magneta kampo estas la rezulto de du kontraŭaj fortoj: tiu de la magneta energio kiu orientigas la dupolusojn laŭ la direkto de la magneta kampo, kaj tiu de la varmenergio kiu trudas malordon. Do ĝis aparta temperaturo, sub influo de magneta kampo la paramagneto akiras magnetan momanton M, kiu pligrandigas la eksteran kampon proporcie al la intenso de la kampo H. Tiu proporcia koeficiento nomiĝas magneta impresemeco, aŭ susceptebleco \ \chi = M/H, tial la magneta impresemeco en paramagnetoj ĉiam estas pozitiva, sia absoluta valoro estas malgranda. Magneta impresemeco de paramagnetoj  sendependas de intenso H (ĝis la limvaloro, pri kiu ĉiuj magnetaj dupolusoj de la substanco estas orientitaj laŭ la ekstera kampo), sed malkreskas kiam la temperaturo kreskas, tial ke oni simboligas ĝin per \ \chi(T).
Tabelo de magneta impresemeco de kelkaj paramagnetoj (normalaj kondiĉoj)
Loužek (Cheb)
Loužek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Cheb, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 6 km nordoriente de Cheb. Estas ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Loužek estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,66 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1290.
Memorindaĵoj
Proksimume 600 metroj oriente de la vilaĝo en lokoj de forlasita sablominejo kaj kampoj troviĝas memorinde protektata arkeologia areo. Akirita ceramiko pruvas loĝigon de la regiono en tempo de mezolitiko kaj de popolo de kulturoj de urnaj kampoj el pli juna ĝis preskaŭ pli malfrua bronzepoko.
Işın Karaca
Işın KARACA (naskiĝis la 7-an de marto 1973 en Londono, Unuiĝinta Reĝlando), estas turka popkantistino.
Loĝio (framasona)
Loĝio estas la nomo de baza framasona organizo. La termino estas uzata kaj por la konstruaĵo kie framasonoj renkontiĝas (domo de loĝio en kelkaj lingvoj) kaj por la membraro (Frataro).
Plano de loĝio
Framasona loĝio estas ortangula konstruaĵo. Longo etendiĝas de oriento okcidenten kaj larĝo de sudo norden. Ĉe la pordo (en okcidento) staras kolonoj ambaŭflanke, kiuj memorigas pri la kolonoj de la templo de Salomono. Norde kaj sude estas vicoj da sidlokoj, nomataj "kolumnoj" (aŭ ankaŭ "kolonoj" nacilingve). La Loĝiestro sidas oriente kaj diversaj oficistoj (nombro varias depende de rito) sidas en aŭ apud oriento kaj ankaŭ en okcidento. La planko estas ofte dekoraciita per blankanigra mozaika pavimo (aŭ mozaikstila tapiŝego) kaj la plafono per noktimita ĉielo stelumita. Simbolaj koloroj kaj ornamaĵoj varias laŭ grado, rito kaj ankaŭ enlanda framasona tradicio.
Diversaj framasonejoj
La kunvenoj de la tri bazaj gradoj de framasonismo okazas en loĝio, aŭ pli precize en simbola aŭ blua loĝio. Ĝi ankaŭ estas nomata Loĝio de Sankta Johano. La vorto blua rilatas al la koloro de la balteo (ŝultrobendo) aŭ de la bordaĵeto de antaŭtuko de Majstro. Tiu koloro famiĝis ĉar ĝi estas uzita por prestiĝaj insignoj de kavaliraj ordenoj tiaj, kiaj Ordeno de la Ĝartero (Britio) kaj la Ordeno de la Sankta Spirito (Francio).
Aliaj simbolaj framasonejoj estas: ktp.
Anekdotoj
En antaŭaj jaroj la esperantistoj inter la framasonoj estis akceptataj en la loĝioj de la koncernaj kongresurboj por kunvenoj.
Literaturo
Hubertus M. Schweizer (UFL-Deutschland), VON DEN ANFÄNGEN DER UNIVERSELLEN FREIMAURER LIGA en LA HEROLDO SPECIALA - SPEZIAL – SPECIAL – SPÉCIALE Septembro 2006, speciala eldono okaze de la 100-jara jubileo de Universala FramasonaLigo U.F.L., S. 57-61.
Lille-Porte-de-Douai (stacidomo)
Lille-Porte-de-Douai estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Lillo, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Abbeville (289000).
688 Melanie
688 Melanie estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la malkovrita de la aŭstra astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.
Nomo
Ĝia nomo estis ne kialita.
Distrikto Kępno
Distrikto Kępno - pole powiat kępiński - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Kępno. Fine de en la distrikto vivis.
NGC 1570
NGC 1570 (aliaj indikoj — NGC 1571, PGC 14971, ESO 250-19, MCG -7-10-1, AM 0420-434) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1570, NGC 1571.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kyowaan Hoshi
Kyowaan Hoshi (星 キョーワァン, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Yokohama FC.
Sanktaj Konstantino kaj Heleno
Sanktaj Konstantino kaj Heleno (en bulgara Св. св. Константин и Елена) estas urbo, banloko kaj feriejo ĉe la marbordo de la Nigra Maro en Bulgario kun pejzaĝa parko 10 km norde de la urbocentro de Varna, 2 km oriente de ties kvartalo Vinica, kaj 7 km sude de Zlatni pjasaci. Ĝi estas la plej antikva feriejo de Bulgario ĉe la Nigra Maro kaj estis iam konata kiel Druzhba (Дружба) kaj Varna Feriejo (Курорт Варна). Ĝi estas alirebla el la Internacia Flughaveno de Varna kaj per buslinioj de la Varna publika transporta sistemo.
Vizitindaĵoj estas ekzemple la 16a-jarcenta monaĥejo de Sanktaj Konstantino kaj Heleno, la reĝa somerpalaco Eŭksinogrado kun parko kaj vinfarejo, kaj la Botanika Ĝardeno de la Sofia Universitato, konata ankaŭ kiel Ecopark Varna. Unu el plej bone konservitaj mezepokaj setlejoj en la lando, nome Kastritzi, menciita ankaŭ de krucmilitistoj en 1444 kiel Macropolis, estis elfosita en arkeologia kuŝejo ene de Eŭksinogrado. En la mezo de la 14a jarcento, Kastritzi estis grava haveno de la Dua Bulgara Imperio ofte vizitita de komercaj ŝipoj el Venecio, Ĝenovo, Ragusa, kaj Bizanco.
Konstantino kaj Heleno enhavas ankaŭ la Grandan Hotelon Varna kaj la distrejon Sunny Day same kiel kelkajn vilaajn komunumojn. Estas sablecaj strandoj, kun rokaj elstaraĵoj, fontoj de varma minerala akvo, modernaj hoteloj, kaj ejoj por sporto kaj sansistemo, kiaj spa kaj sportaj havenoj.
9698 Idzerda
9698 Idzerda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda inĝeniero Hanso Schotanus à Steringa Idzerda (1885–1944), inventisto de la elektrona tubo triodo por amplifiki la radiosignalojn. En novembro 1919 li ekfunciis la unuan stacion de radiodifuzo en la mondo elde Hago.
2410 Morrison
2410 Morrison estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon David Morrison, fakulon pri la asteroidoj kaj pri la serĉo de ekstertera vivo.
Pascual Madoz
Pascual Madoz Ibáñez (Pamplona, 17an de majo de 1806 - Ĝenovo, 13an de decembro de 1870), estis politikisto de Hispanio de la 19-a jarcento. Li studis ĉe la ordeo de eskolapianoj de Barbastro kaj, poste, juron en la Universitato de Zaragozo. Ekzilita en Francio inter 1830 kaj 1832, dediĉis sin en Parizo kaj en Tours al la studo de la geografio kaj de la statistiko. Li povis reveni en Hispanion post amnestio dekretata de la reĝino María Cristina de Borbón, kaj ekloĝis en Barcelono, kie komence de 1833 li eklaboris por la Diccionario geográfico universal (Universala geografia vortaro) (Barcelono, 1829–1834) kiu tie oni publikis. Diplomita pri Juro en 1834, tiun jaron ekplanis kreadon de Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar (Geografia-statistika-historia vortaro de Hispanio kaj kolonioj, konata populare kiel Diccionario de Madoz (Vortaro de Madoz) aŭ simple Madoz), kiu finos en 1850.
Li ekestris en 1843 progresisman koalicion de opozicio al Espartero. Post la Revolucio de 1854, la 9an de aŭgusto li estis nomumita guberniestro de Barcelono. Li estis poste denove deputito, prezidis la Parlamenton, kaj la 21an de januaro de 1855 li iĝis la Ministro de Financoj. Tiam li prezentis la faman projekton de leĝo pri Alienado, kiu sukcese estis aprobita.
Post la Hispana revolucio de 1868 (la «Gloriosa») li estis guberniestro de Madrido, posteno pri kio tuj li rezignis. Li opoziciis al la provizora registaro. Post voĉdoni favore al la kandidatigo de Amadeo de Aosta por la vakua trono de Hispanio, li formis parton de la delegitaro sendita al Florenco por proponi al tiu la kronon, sed en Ĝenovo li mortis la 13an de decembro de 1870.
Ekde 1836 li estis deputito de la kongreso ofte, kaj estis ties prezidanto mallonge komence de 1855.
Aldo Di Clemente
Aldo DI CLEMENTE (naskiĝis en 1948) estas itala amatora astronomo, aktiva dum 1996 - 1997.
De 1982 li laboris kiel teknikisto ĉe la stacio de Campo Imperator de la Observatorio de Romo. Lia helpo estis valora por gvidi la astronomian kampajnon Campo Imperatore Near-Earth Objects Survey (CINEOS).
La li kunmalkovris la asteroidon (26914) 1996 KC1 kun Andrea Boattini.
La asteroido 91214 Diclemente estis nomita en lia honoro.
Artefarita spirado
Artefarita spirado konsistas en donado de aero al trafito, kiu spontane ne spiras. Kutime oni faras ĝin enkadre de kora-pulma revivigo.
Fakula kuracista zorgo uzas artefaritan spirigon, la aero estas enpelata en la pulmon de paciento tra tubaro, enkondukitaj en traĥeo aŭ tra masko.
En laika sukuro temas pri spirado el buŝo en buŝon. La sukuro estas ofte kombinita kun masaĝo de koro.
Károly Balla
BALLA Károly (origina familinomo Blau) estis rumanuja hungara verkisto, ĵurnalisto, naskiĝinta en Ratosnya la 10-an de novembro 1913 kaj mortinta en Kluĵo la 14-an de novembro 1959.
Biografio
Károly Balla estis ŝuistlernanto en Huedin, vagantmuzikisto. Li finis du klasojn en juda gimnazio Tarbut en Kluĵo. Ĝis 1936 li laboris en fabriko Dermata, ekde 1937 li estis en diversaj uzinoj tekstilmajstro, ekde 1940 lernejservulo. Li partoprenis en neleĝa komunista movado. En 1944 oni deportis lian familon kaj liaj gepatroj mortis en morttendaro. En 1945 li laboris en redakcioj de Világosság, ekde 1946 en Igazság, ekde 1951 li estis redaktoro de Művelődési Útmutató, ekde 1957 de Porjunulara Eldonejo de Kluĵo. Liaj verkistaj pseŭdonimoj: Kéki Károly, Szövő Károly.
Ordinara tajlorbirdo
La ordinara tajlorbirdo ( Orthotomus sutorius) estas kantobirdo de la familio de Cistikoledoj troviĝanta en tropika Azio. Ĝi apartenas al genro de Ortotomoj kaj estas populara pro sia nesto farita de "kudritaj" folioj kaj senmortigita de Rudyard Kipling en sia verko La libroj de ĝangaloj. Ili estas oftaj loĝantaj birdoj en urbaj ĝardenoj. Kvankam ili estas timidaj birdoj kiuj kutime kaŝiĝas en la vegetaĵaro, iliaj laŭtaj alvokoj estas familiaraj kaj evidentigas ties ĉeeston.
Aspekto
Tiuj 13 cm longaj birdoj estas brilkoloraj, kun brilverdaj supraj partoj kaj blankecaj subaj partoj. Ili havas mallongajn rondoformajn flugilojn, tre longan voston, fortajn krurojn kaj longecan akrapintan bekon kun kurbeca pinto en la supra makzelo. Ili estas trogloditecaj pro siaj longaj rekte levataj vostoj kiuj moviĝas ofte. La frunto kaj antaŭa krono estas ruĝecaj, dum la malantaŭa krono kaj nuko estas grizaj kaj la supraj partoj estas ĉefe olivverdaj, iom pli grizecaj ĉe ŝultroj kaj flugilplumoj. La irisoj estas brunaj kaj ĉirkaŭokule estas malhelgriza areo en helgriza vizaĝo. La beko estas rozkolora, pli malhela en pinto de supra makzelo; la kruroj estas pli ruĝecaj. La subaj partoj estas kremoblankecaj kaj brustoflanke estas du nigrecaj makuloj pli malpli videblaj. Ambaŭ seksoj estas identaj, escepte pro tio ke la masklo havas longan centran vostoplumon dum la reprodukta sezono. Junuloj estas pli senkoloraj.
Tiu paserina birdo troviĝas kutime en malferma arbaro, arbustaro, arbarbordoj kaj ĝardenoj. Tajlorbirdoj ricevas sian nomon por la konstrusistemo de siaj nestoj. Ili “kudras” la bordojn de folio per plantofibro aŭ aranereto por fari lulilon kie ili konstruas la veran neston el herbo. La ordinara tajlorbirdo konstruas sian neston en arbusto, kie la ino demetas 3–5 ovojn. Kiel plej parto de cistikoledoj, ankaŭ la ordinara tajlorbirdo estas insektovora. La kanto estas laŭta ĉiiap-ĉiiiap-ĉiiap kun varioj depende de la populacioj. La dusilabaj alvokoj estas ripetataj konstante.
La latina scienca nomo sutorius signifas "ŝuisto" pli ol "tajloro" dum Orthotomus signifas "rekte tranĉi" laŭ du radikoj el la antikva greka.
Taksonomio kaj sistematiko
Tiu specio estis dekomence lokita en la familio de Silviedoj sed ĵusaj molekulaj studoj lokigis la specion en la familio de Cistikoledoj, kun genroj kiaj Prinia kaj Cisticola.
Oni agnoskas multajn subspeciojn en tiom etenda teritorio. La nomiga raso estas el malaltaj teroj de Srilanko. La raso fernandonis troviĝas en altaj teroj de Sri-Lanko. Najbara Barato havas la rason guzuratus en la duoninsulo kaj okcidenten al Pakistano dum norden la raso patia troviĝas en la teritorioj de terao de Nepalo ĉe la montetoj de Himalajo al Birmo. En la montetoj de nordorienta Barato loĝas la raso luteus. En Sudorienta Azio inexpectatus kaj maculicollis troviĝas en Tajlando, Laoso kaj Vjetnamio, kaj respektive en Malajzio, Kamboĝo kaj Vjetnamio. En la insuloj de Hainano, Tonkino, loĝas longicauda dum edela loĝas en Javo.
Kutimaro kaj ekologio
La reprodukta sezono estas el marto al decembro kaj ĉefe el majo al aŭgusto. En Sri-Lanko la ĉefa reprodukta sezono estas marto al majo kaj aŭgusto al septembro. Kvankam la nomo de la genro devenas al la nestokonstrusistemo, tia nesto ne estas unika kaj similajn nestojn konstruas ankaŭ multaj birdoj de la genro Prinia. Tiu nesto estas profunda, milda taso kovrita el mildaj materialoj kaj lokitaj en densa foliaro; la folioj kiuj subtenas la nestojn havas la suprajn surfacojn ekstere kaj tiele la nestoj malfacile videblas. La kudreroj faritaj en la bordoj de la folioj estas malgrandaj kaj ne brunigas la foliojn tiele helpanta kamufladon. Thomas C. Jerdon notis, ke tiu birdo faras nodojn, tamen sekvaj observantoj ne notis tion. Wood klasigis la proceson uzatan de la tajlorbirdo por nestokonstruo kiel kudrado, nitumado, ligo kaj alĝustigo. En kelkaj kazoj la nesto estas farita el ununura granda folio, kies bordoj estas kunnitumitaj. Foje la fibroj el unu nitoflanko etendiĝas al apuda kudrero kaj ŝajnas pli lerta kudrado. La kudrotasko estas farita per pinĉado de du folioj kaj enmeto de fibroj tra ili. La fibroj premas fore kaj aspektas kiel nitumoj. Estas multaj varioj en la nesto kaj kelkaj ne havas folilulilojn. Observanto notis, ke birdoj ne uzis kotonon kiun oni disponigis al ili dum alia observanto, nome Edward Hamilton Aitken, sukcesis konvinki ilin uzi artefaritan disponigitan kotonon.
La kutima ovodemetado estas de tri ovoj. Kovoperiodo daŭras ĉirkaŭ 14 tagojn kaj elnestiĝo okazas post ĉirkaŭ 14 tagoj. Nur la ino kovas, sed ambaŭ gepatroj manĝigas kaj zorgas la idojn. Oni konstatis nekutiman kazon de paro de ordinaraj tajlorbirdoj adoptinta idojn en artefarite translokita nesto apartenanta al alia paro.
Tiuj birdoj ripozas solaj for de la reprodukta sezono, sed povas ripozi akompane dum la reprodukta sezono, foje kun la ĵusaj junuloj “sandviĉitaj” inter la plenkreskuloj. La elektita ripozejo estas maldikaj branĉetoj en arboj kun kanopeo sur ili kaj tre ofte apud homaj loĝejoj kaj lumoj.
Ĉe kulturo
Rudyard Kipling en sia rakonto Rikki-Tikki-Tavi, unu el la verkeroj de sia La libroj de ĝangaloj inkluzivas ordinaran tajlorbirdon Darzee (kio signifas "tajloro" en Urdua) kiel unu el la ĉefaj roluloj. Tiu Darzee de Kipling supozeble havas ŝajnigitan vundon, sed tiu kutimo (ofta ekzemple ĉe kalidroj) estas nekonata ĉe tiu specio. La lokaj nomoj de la birdo en Barato inkludas phutki (Hindia) kaj tuntuni (Bengala). Klasika libro de porinfanaj rakontoj en bengala de Upendrakishore Ray estas titolita "Tuntunir Boi".
Unuforma kontraŭprisma prismo
En 4-dimensia geometrio, unuforma kontraŭprisma prismo estas unuforma plurĉelo kun du unuformaj kontraŭprismaj ĉeloj en du paralelaj 3-hiperebenoj, koneksaj per unuformaj prismaj ĉeloj inter respektivaj edroj de la kontraŭprismoj.
Konveksaj unuformaj kontraŭprismaj prismoj
Nekonveksaj unuformaj kontraŭprismaj prismoj
Vojaĝisto
Vojaĝistoj estas gravaj por la progreso de la homaro ĉar ili de ĉiame trans- kaj kunportis ĉiujn konojn de unu lando al alia. La diskonigo de antauenaĵoj kiel fajro, rado aŭ uzado de metaloj jam iamaniere ŝuldiĝis al sennomaj vojaĝantoj de la prahistorio. Tamen ekde kiam la homo ekskribis povis lasi sian nomon al la estontaj generacioj. Tiele oni povas koni tiun kiu iris de kie kian kaj kial tio estis grava. PLej parto de la gravaj geografiaj malkaŝoj ŝuldiĝas al la vojaĝantoj ĉu per ŝipo ĉu per aliaj rimedoj.
Rilate Esperanton ekde la komenco la disvastigo de la lingvo kaj la propra uzado ŝuldiĝas al la kontakto inter vojaĝantoj kaj lokanoj. Kongresoj ne estus eblaj sen ordinaraj vojaĝantoj, sed ekde kiam la lingvo jam uzeblis en internaciaj rilatoj, ĝi estis uzata de multaj esperantistoj por mallongaj vojaĝoj, sed ankaŭ por longdistancaj veturadoj, foje tutmondaj kiel la kama Vasilij Eroŝenko.
C. Michelle Olmstead
.
Ŝi malkovris 46 asteroidojn inter 1977 kaj 1990. Ŝi kun-malkovris ankaŭ la periodan kometon 127P/Holt-Olmstead.
La asteroido 3287 Olmstead estis nomita en ŝia honoro.
Órgiva
Órgiva estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estas sur la sudokcidenta parto de la komarko de la Alpujarra Granada, en la valo de la rivero Guadalfeo, sur la deklivaro de la sierra de Lújar kaj Sierra Nevada, je 53 km de la provinca ĉefurbo. En 2017 estis 5570 loĝantoj, kio faras ĝin la plej loĝata municipo de la tuta komarko, kaj ties ĉefurbo. Limas kun la municipoj Cáñar, Carataunas, Pampaneira, La Taha, Torvizcón, Rubite, Lújar, Vélez de Benaudalla, El Pinar kaj Lanjarón. La municipa teritorio inkludas la submunicipojn Alcázar —iama municipo kiu enhavis la domarojn Fregenite, Olías kaj Bargís—, Las Barreras, Bayacas kaj Los Tablones, same kiel la senegalaj entoj Agustines y Tíjola, Cerro Negro, Pago kaj Benisalte y Sortes-Abc-Rabiete.
Langenbrettach
Langenbrettach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Brestovec (distrikto Komárno)
Brestovec, hungare Szilas estas malgranda vilaĝeto en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Komárno.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo. Veľký Meder troviĝas 5, Komárno 30 km for. La komunumo kontaktiĝas kun Sokolce.
Historio
Laŭ la arkaikaĵoj hungaroj setlis ekde la 9-a jarcento. La unua mencio devenis dum regado de Ladislao la 4-a. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto Csallóköz. En 1921 loĝis en Brestovec 328 homoj (326 hungaroj). Inter 1938-1945 Szilas rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2004 loĝis Brestovec 486 da homoj (plejparte hungaroj).
Vilaĝservoj estas biblioteko, futbalejo.
Famuloj
En la iama Szilas naskiĝis hungara tradukisto, juristo, profesoro, esperantisto Zoltán Pázmány.
(17137) 1999 JK84
(17137) 1999 JK84 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Göschenen
Pri la komunumo
Göschenen estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 436 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Göschenen situas en la valo de la rivero Reuss ĉe la suda portalo de la Gotardo-Fervojtunelo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Göschenen mem la vilaĝetoj Abfrutt (sur alteco de 1168 m s.m.), Wiggen (sur alteco de 1318 m s.m.) kaj Gwüest (sur alteco de 1582 m s.m.). La iama vilaĝeto Göschenen-Alpopaŝtejo 9 kilometrojn okcidente de la vilaĝo dronis en la baraĵlago Göschenen-Alpopaŝtejlago.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Göschenen limas en nordo al Wassen, en oriento al Gurtnellen, en sudoriento al Andermatt, en sudo al Hospental, en sudokcidento al Realp, en okcidentsudokcidento al Oberwald (VS) kaj en okdicento al Gadmen (BE).
Trafiko
Ĉar en Göschenen situas la norda portalo de la grava fervojtunelo tra Gotardo, ĝi estas haltejo de multaj regionaj, naciaj kaj internaciaj trajnoj. En Göschenen ankaŭ komenciĝas dentorado-fervojo al Andermatt.
Tra Göschenen pasas la kantona ĉefvojo, kiu tra la Gotardo-Pasejo konektas Alemanion kun Tiĉino. En Göschenen komenciĝas la efektiva ramplo al la montpasejo, de kiu vojo en Andermatt devojiĝas ankaŭ la vojoj al Furkopasejo kaj Oberalppasejo.
En Göschenen situas ankaŭ la norda portalo de la Gotardo-Aŭtovojotunelo de la svisa aŭtovojo A2. La sudaj portaloj kaj de la aŭtovjo- kaj de la fervojotunelo situas en Airolo samkiel la komenco de la suda ramplo al Gotardo-Pasejo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Göschenen datiĝas el la jaro 1290 kiel Gescheldun.
La hodiaŭa komunumo estis fondita en la jaro 1875 per disiĝo de la politika komunumo Wassen, al kiu Göschenen ĝis tiam apartenis.
Dum mezepoko regis jardeka kverelo inter la Virina Monaĥejo Zuriko kaj la Monaĥejo Vetingo pri la posedorajtoj kaj privilegioj pri Göschenen, kiu estis dedidito per arbitra verdikto de la episkopo de Konstanco. Tiu dokumento hodiaŭ troviĝas en la komunuma arkivo de Göschenen.
Post la konstruo de la ponto trans Reuss, kiu ebligis la aliron al Gotardo-Pasejo en la 13-a jarcento ĝis en la 17-a jarcento Göschenen estis doganejo de Urio.
En la jaro 1830 estis malfermita la veturebla vojo trans Gotardo-Pasejo kaj en 1882 Gotardo-Fervojtunelo.
Sándor Vass
VASS Sándor [vaŝ] estas rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Sovata la 5-an de februaro 1974.
Kariero
Sándor Vass akiris diplomon pri grafikarto en Arta Universitato Ion Andereescu de Kluĵo en 1996. De 1997 ĝis 1999 li estis grafikredaktoro de la revuo Előretolt Helyőrség. Poste ĝis 2008 li laboris en Budapeŝto. Li instruas grafikon kiel universitata adjunkto en la Partiumi Keresztény Egyetem.
Tamilnado
Tamilnado aŭ Tamilujo (தமிழ் நாடு, ) estas la plej suda ŝtato de Barato kun areo de 130 266 km² kaj 72 147 030 loĝantoj (ĉe la popolnombrado de 2011). La ĉefurbo estas Ĉenajo (iam Madraso). Aliaj gravaj urboj estas jenaj:
Tamilnado ekis en 1956 laŭ la lingvo-limo de la tamila, kiu, pro ĝia almenaŭ 2000-jara literaturhistorio, estas unu el la klasikaj lingvoj hindaj. Ĝi nomiĝis unue Madraso. Nur la ĝi ricevis sian nunan nomon, kiu litere signifas «lando de la tamiloj» kaj tiel indikas la specifon de tiu dravida popolo.
Geografio
Darasuram estas urbeto situanta je tri kilometroj de Kumbakonam en la Distrikto Tanĝavuro. Ĝi estas precipe konata pro la templo Airavatesvara konstruita dum regado de la ĉola dinastio en la 12-a jarcento p.K. La templo estas monda heredaĵo de Unesko.
Politiko
La registaro de Tamilnado - tamile தமிழ்நாடு அரசு - estas la subnacia registaro por la barata ŝtato Tamilnado. Ĝi havas sian sidejon en la historia Fortikaĵo Sankta Georgo en Ĉenajo.
Rumana ortodoksa preĝejo Sankta Georgo (Battonya)
La rumana ortodoksa preĝejo Sankta Georgo estas historia monumento en urbo Battonya (Hungario).
Historio
La rumanoj decidis konstrui kirkon en Battonya en 1868. Ĝi estis konstruita inter 1869-1872. Interne la ikonostazo estis kreita en la 1820-aj jaroj. La internaj bildoj estis pentritaj en 1932. La plafono hava 5 freskojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto antaŭ la kirko estas videbla ankaŭ marmora kruco 3 metrojn alta farita en 1873 (renovigita en 1983). La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas. Sur la fasado 3 fenestroj troviĝas, nur la meza estas granda. La kvadrata turo supre havas en ĉiuj flankoj po unu fenestrojn. La navo finiĝas en plurlatera absido. Interne krom la ikonostazo menciindas la lustro.
Ikonostazo
La ikonostazo estas ĉirkaŭ 7 metrojn larĝa kaj 9 metrojn alta. Ĝi konsistas el 37 bildoj, kiuj estis pentritaj en 1908. La pli granda ĉefa bildo meze prezentas Sanktan Georgon kaj la drakon.
Riku Furuyado
Riku Furuyado (古宿 理久, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Yokohama FC.
Éva Vándor
Éva Vándor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Vándor Éva estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Éva Vándor naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Éva Vándor frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1976. Ŝia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro de Kecskemét por du jaroj, poste al Nacia Teatro (Miskolc) por unu jaro. Inter 1979 kaj 1983 ŝi apartenis al Teatro Csokonai (Debrecen), poste al malgranda teatro en Budapeŝto. Ekde 1991 ŝi ludas en Teatro József Attila. Ŝi ricevis premiojn en 1986 kaj 2014. Ŝia edzo estas same aktoro.
MO S-20 "Orel"
MO S-20 "Orel" (Orel estas en Esperanto Aglo) estas infanteria fuorto apartenanta al ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj kaj nuntempe ĝi kreas parton de muzeo de fortikaĵoj proksime de Hlučín. Ĝi estis planita kiel konsisto de artileria fuortaro U Orla.
Sofia Universitato
La Universitato de Sofia "Sankta Klimento Ohridski" aŭ simple Sofia Universitato (en bulgara Софийски университет „Св. Климент Охридски“, Sofiyski universitet „Sv. Kliment Ohridski“) estas la plej malnova universitato en Bulgario, fondita en la 1-a de oktobro 1888 en Sofio. La universitata konstruaĵo estis konstruita inter 1924 kaj 1934 danke al la financa elteno de la fratoj Evlogi Georgiev kaj Hristo Georgiev, kies skulptaĵoj estas nune montrataj ĉe la fasado, kaj havas areon de kaj totalon de 324 centroj kaj diversaj ejoj.
Sofia Universitato havas 16 fakultatoj kaj tri departementoj, kie studentoj ricevas ties edukadon. Krome estas ankaŭ universitataj biblioteko, presejo, komputilejo, sportejo kaj kelkaj aliaj strukturoj. La nuna rektoro estas Ivan Ilchev.
Iamaj studentoj estis ekzemple Tzvetan Todorov, Julia Kristeva, Petar Stojanov kaj Georgi Parvanov.
Distrikto Kętrzyn
Distrikto Kętrzyn - pole powiat kętrzyński - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Varmio-Mazurio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Kętrzyn. Ĝis la jaro 1945 la provinca teritorio estis germanlingva, administre apartenis al la Germana Regno kaj estis la suda parto de la historia regiono Orienta Prusio. La distrikta ĉefurbo ĝis tiu jaro nomiĝis Rastenburg. Fine de en la distrikto vivis.
Nigra cigno
La Nigra cigno (Cygnus atratus) estas granda akvobirdo el la genro de cignoj kaj la familio de Anasedoj. Ĝi estas la sola specio de cigno, kiu preskaŭ komplete nigras, kaj krome havas ruĝan bekon la plej longan kolon el ĉiuj cignaj specioj. Nigraj cignoj estas nature disvastiĝintaj ĉefe en sudorienta kaj sudokcidenta Aŭstralio, kaj estas la oficiala simbolo de la ŝtato Okcidenta Aŭstralio. Tiu specio estis ĉasata ĝis formorto en Novzelando, sed poste reenmetita. En Aŭstralio ili estas nomadaj, kun vagadecaj migromodeloj depende de klimataj kondiĉoj. Ili estas monogamaj reproduktuloj kiuj kunhavas respondecon pri kovado kaj pri idozorgado inter ambaŭ seksoj.
Ĝi estis unuafoje priskribita science de la angla naturalisto John Latham en 1790, kaj tiam la Nigra cigno estis lokita dekomence en la monotipa genro, Chenopis. La Nigraj cignoj povas troviĝi solaj, aŭ en izolaj grupoj de centoj aŭ eĉ miloj. La Nigraj cignoj estas popularaj birdoj en zoologiaj ĝardenoj kaj birdokolektoj, kaj tiele fuĝintoj foje vidiĝas for el sia natura teritorio.
Aspekto
La plenkreskaj birdoj longas 110 ĝis 142 centimetrojn kaj pezas 4 ĝis 9 kilogramojn. La enverguro estas inter 1.6 kaj 2 m. Maskloj ĝenerale estas iomete pli grandaj ol inoj, kun pli longa kaj rekta beko. Cignidoj (nematuruloj) estas grizecbrunaj kun palbordaj plumoj. La kolo estas longa (relative la plej longa kolo inter cignoj) kaj kurba en formo de "S". Pro iliaj ĝenerale 31 kolaj vertebroj ili povas subakve per sia beko serĉi nutraĵojn ankaŭ en iom pli profundaj akvotavoloj. Dum flugado, la kolo ampleksas la duonon de la kompleta longeco. La plumaro kaj la kruroj nigras. Blankan koloron havas nur flugilplumoj, kiuj do en normala stato (stare, naĝe aŭ ripoze) ne videblas. Ĉe la flugilorandoj la plumoj estas iom buklaj. La beko estas intense ruĝa, kaj dekoriĝas per blanka bendo proksime de la bekopinto. La koloro de la okuloj varias inter oranĝkolora ĝis helbruna. Kruroj kaj piedoj estas grizecnigraj.
Dumnaĝe, la Nigra cigno tenas sian kolon arke aŭ stare, kaj ofte montras siajn plumojn aŭ flugilojn leve kiel agresema sinteno. Dumfluge aro de Nigraj cignoj formas linion aŭ V, kaj ĉiu individua birdo flugas forte tenante ondecajn longajn kolojn, elsendante fajfajn sonojn per siaj flugiloj kaj hurlecajn, klarionecajn aŭ trumpetecajn alvokojn.
La Nigra cigno estas malkiel ĉiu ajn alia aŭstralia birdo, kvankam je malklara lumo kaj de malproksime ĝi povas esti konfuzata kun la Piga ansero dumfluge. Tamen, la Nigra cigno povas esti distingata pro sia multe pli longa kolo kaj pli malrapida flugilfrapado.
Voĉo
Nigraj cignoj uzas sian voĉon pli ofte ol aliaj cignaj specioj, ĉefe por intersaluti, kion akompanas supren- kaj subenmovoj de la kapo. Por voki alian nigran cignon aŭ foje por esprimi sian malkontenton, ili naĝas ĝis laga mezo, kuŝigas sian longan kolon sur la akvosurfacon kaj laŭte "trumpetas".
La Nigra cigno krias muzikan kaj de malproksime aŭdeblan klarionecan sonon, ĉu el akvo ĉu el fluge, same kiel gamon de pli mildaj notoj. Ili povas ankaŭ fajfi, ĉefe dum ĝenado en reproduktado kaj nestumado.
22519 Gerardklein
22519 Gerardklein estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nigra cigno
Disvastiĝo
Tiuj aŭstralaziaj birdoj vivas en lagoj sen aŭ kun tre malmulte da sala akvo. Ili preferas malprofundajn kaj daŭrajn akvoareojn. Krom dum la sezono de kovado, ĝi troveblas ankaŭ en riveroj.
22519 Gerardklein
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca aktoro Gérard Klein, kiu aperas en multenombraj filmoj kaj, inklude L´instit, kiu daŭris dek jarojn ĉe France Télévisions.
Nigra cigno
Disvastiĝo
Iam oni supozis, ke la Nigraj cignoj estas nemigrantaj, sed nun oni scias, ke la specio estas tre nomada. Ne estas migranta modelo, sed oportunemaj reagoj al pluvokvanto aŭ sekego. Dum tre pluvaj jaroj, elmigrado okazas el sudokcidento kaj sudoriento al interno, kun reena migrado al ties devenlokoj en pli sekaj jaroj. Kiam pluvo falas en la aridaj centraj regionoj, la Nigraj cignoj migras al tiuj areoj por reproduktiĝi kaj idozorgi. Tamen se sekegaj kondiĉoj revenas antaŭ la junuloj estus jam memzorgaj, plenkreskuloj abandonas siajn nestojn kaj ovojn aŭ cignidojn por reveni al pli humidaj areoj.
La Nigraj cignoj, kiel multaj aliaj akvobirdoj, perdas ĉiujn siajn flugilplumojn dum mudo post reproduktado, kaj ili ne povas flugi dum ĉirkaŭ unu monato (tio povas varii). Dum tiu tempo ili kutime setlas en grandaj, malfermaj akvejoj por sekureco.
Hrušovany
Hrušovany estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
Nigra cigno
Disvastiĝo
Tiu specio havas grandan teritorion, kun kalkuloj inter 1 kaj 10 milionoj de km² pro la etendo de la estejoj. La nuna tutmonda populacio estas ĉirkaŭkalkulata je ĝis 500,000 individuoj. Ne estas minaco de formorto, aŭ grava malpliiĝo en populacio identigita kun tiu nombra kaj disvastigata birdo.
Hrušovany
En Ĉeĥio:
Nigra cigno
Disvastiĝo
La Nigraj cignoj estis la unua n fojon vidataj de eŭropanoj en 1697, kiem la ekspedicio de Willem de Vlamingh esploris la Cigna Rivero, Okcidenta Aŭstralio.
Hrušovany
En Slovakio:
Nigra cigno
Enmetitaj populacioj
Antaŭ la alveno de la Maorioj en Novzelandon, estis disvolvigita subspecio de la Nigra cigno konata kiel Novzelanda cigno en la insuloj, sed estis ŝajne ĉasata ĝis iĝi formortinta. En 1864, la Aŭstralia nigra cigno estis enmetita en Novzelando kiel ornama akvobirdo, kaj nune ties populacioj estas komumaj en plej grandaj marbordaj aŭ internaj lagoj, ĉefe ĉe lagoj Rotorua, Wairarapa kaj Ellesmere, kaj ĉe la Insularo Chatham. La Nigraj cignoj ankaŭ nature flugis al Novzelando, kio kondukis al sciencistoj konsideri ilin indiĝena pli ol enmetita specio, kvankam la nuna populacio ŝajne estas plie descenda el la intencaj enmetoj.
La Nigra cigno estas ankaŭ tre populara kiel ornama akvobirdo en okcidenta Eŭropo, ĉefe ĉe Britio, kaj fuĝintoj estas komune registritaj. Kvankam la populacio en Britio ne estas konsiderata memeltenebla kaj tiele la specio ne meritis akcepton en la oficiala Brita Listo, la Wildfowl and Wetlands Trust registria maksimumon de 9 reproduktaj paroj en Britio en 2001, kun ĉirkaŭkalkulo de 43 naturiĝintaj birdoj en 2003/04.
Kolonio de Nigraj cignoj en Dawlish, Devon, iĝis tiom bone asocia kun la urbo ke la birdo iĝis ties simbolo dum 40 jaroj.
Vivmaniero
Male al tre multaj aliaj specioj de akvobirdoj kaj ankaŭ la aliaj specoj de cignoj la Nigraj cignoj ne estas migrobirdoj. Ili estas tre moviĝemaj, kaj en kazo de etaj ĝenoj kiel ekzemple iritigaj bruoj facile ŝanĝas la vivejon. Tamen ili translokiĝas ne pli ol 100 kilometrojn for de la origina vivejo kaj do dum sia tuta vivo restas en la sama regiono. Ankaŭ ŝanĝiĝanta akvokvalito aŭ maltroa akvokvanto de maldaŭraj lagoj instigas al translokiĝoj. Junaj virbirdoj havas sian teritorion, sed en kazo de konflikto evitas batali pri ĝi: prefere unu el ili cedas kaj serĉas novan vivejon aliloke. Dum tre sekaj sezonoj en Aŭstralio la Nigraj cignoj koncentriĝas proksime de la marbordo en potektitaj lagunoj aŭ golfetoj.
(19305) 1996 TH10
(19305) 1996 TH10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Nigra cigno
Nutrado
La Nigra cigno estas preskaŭ nur herbivora, kaj kvankam estas ioma regiona kaj sezona variado, la dieto estas ĝenerale hegemonia de akvaj kaj marĉaj plantoj. La Nigraj cignoj vivas tiele ĉefe de akvoplantoj kaj algoj, sed ankaŭ grenoj kiel ekzemple tritiko aŭ maizo digesteblas kaj aprezatas. Krome la birdoj ŝatas la foliojn de salikoj, kies branĉoj tuŝas la lagan akvon, kaj herbojn de la lagobordo, kiuj atingeblas naĝante. En Nov-Sud-Kimrio la folioj de tifao (genro Typha) estas la plej grava manĝo de tiuj birdoj en humidejoj, sekce de submerĝitaj algoj kaj akvoplantoj kiaj Vallisneria. En Kvinslando akvoplantoj kiaj Potamogeton kaj Charales kaj aliaj algoj estas la hegemonia manĝo. La preciza kompono de la dieto varias depende de la akvonivelo, ĉe inundaj situacioj kie normala manĝo estas for de atingo la Nigraj cignoj manĝas paŝtejajn plantojn borde. La Nigraj cignoj manĝas laŭ similaj manieroj kiel aliaj cignoj. Dum manĝado ĉe neprofundaj akvoj la cigno metas siajn kapon kaj kolon subakven, kaj kapablas teni la kapon ebenan kontraŭ la fundo dum la korpo restas horizontala. En pli profunda kvo la birdo vertikaliĝas por atingi plej suben kaj montras la voston. La Nigraj cignoj povas ankaŭ filtri manĝon el la akva surfaco.
Reproduktado
Kiel ĉe aliaj specioj de cignoj, la Nigraj cignoj estas strikte monogamaj, do paroj fidele restas paroj dumvive (estas nur ĉirkaŭ 6% de divorcindico). . Ĵusaj studoj montris tamen ke ĉirkaŭ triono el ĉiuj ovaroj montris eksterparajn patrecojn. Ĉirkaŭ kvarono el ĉiuj paroj estas samseksemaj, ĉefe inter maskloj. Ili ŝtelas nestojn, aŭ formas portempajn triunuojn kun inoj por akiri ovojn, forpelante la inon post ŝi ovodemetis.
Ambaŭ gepatroj kune konstruas la neston, kaj kune prizorgas la idojn. La reprodukta sezono (kovado) varias de regiono al regiono kaj adaptiĝas al sezonoj kun aparte multe da akvo, sed ĉefe ĉe plej humidaj vintraj monatoj (februare al septembro), foje en gransaj kolonioj. En Eŭropo Nigraj cignoj foje sekvas sian malnovan, aŭstralian ritmon de kovado kaj sukcese naskas idojn meze de la vintro. Plej ofte Nigraj cignoj kovas siajn ovojn en kolonioj. Ili konstruas grandan nestamason, kiu ĝenerale troviĝas meze de malprofunda akvoareo. La saman neston ili uzas dum multaj jaroj kaj nur riparas ĝin tiom kiom necese. La nesto de Nigraj cignoj estas esence granda amaso de kareksoj, herboj kaj algoj el 1 al 1.5 metrojn diametre kaj ĝis 1 metron alte, en neprofunda akvo aŭ en insuloj.
La ina birdo naskas kvar ĝis ok helverdajn ovojn. Dum - aparte de la klimato - ĝis kvin semajnoj ĝis 40 tagoj ambaŭ gepatroj kovas la ovojn,, la ino nokte, kaj ĉiukaze laŭvice kvankam viraj birdoj malpli lertas pri tio, kaj foje forgesas la regulan turnadon de la ovoj, aŭ poziciiĝas apud, ne sur, la ovoj. La kovado ekas tuj post la demeto de la lasta ovo, por samtempigi la eloviĝon. Antaŭ la komenco de la kovado la patro sidas sur la ovoj sen fakte varmigi ilin. La kovovicaj periodoj estas markataj de ritaj memmontroj fare de ambaŭ seksoj. Se ovo eventuale ruliĝas for de la nesto ambaŭ seksoj remetos la ovon uzante la kolon (en aliaj cignospecioj nur la ino plenumas tiun taskon). Kiel ĉe ĉiuj cignoj, ankaŭ la Nigraj cignoj agrese defendas siajn nestojn per siaj flugiloj kaj bekoj.
Post eloviĝo de la idoj, ambaŭ gepatroj nutras kaj prizorgas la cignidojn, ĝis post proksimume 9 monatoj kiam ili estas flugokapablaj. La cignidoj povas rajdi sur patra dorso por longaj veturoj al profundaj akvoj, sed la Nigraj cignoj sekvas tiun konduton malpli ofte ol la Muta kaj la Nigrakola cignoj. La junaj birdoj iĝas sekse maturaj post du kaj duono ĝis tri jaroj, post tio la junaj birdoj en stato de malliberiĝo (ekzemple en zoologia ĝardeno) iĝas atakemaj.
Nigraj cignoj kaj homoj
Subspecio de la Nigra cigno, nome la Novzelanda cigno (Cygnus atratus sumnerensis) vivis sur la insuloj de Novzelando kaj la insularo Chatham. Ĝia formorto sopozeble kauziĝis pro la ampleksa ovokolektado kaj ĉasado fare de la indiĝenaj Maorioj.
Entute en la mondo laŭ taksoj nun ekzistas inter 300.000 kaj 500.000 nigraj cignoj - la specio konsideriĝas ne endanĝerigata. La Nigra cigno estas protektata sub la Australian National Parks and Wildlife Act, 1979. Ĝi estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
La Nigra cigno estas la oficiala blazona besto de la ŝtato Okcidenta Aŭstralio kaj ankaŭ bildiĝas sur la ŝtata flago. La Nigra cigno estis jam literatura aŭ arta bildo, eĉ antaŭ la malkovro de la Cygnus atratus. Kulturaj referencoj baziĝis sur simbola kontrasto kaj havas distingan tialon. La rolo de la Nigra cigno en la aŭstraliaj heraldiko kaj kulturo etendas al la unuaj trovoj de la kolonioj en la 18a jarcento. Ĝi ofte estis rilatigita al koncepto de antipodo kaj ties identeco, nome pro kontrasto kun la blankaj cignoj de la norda hemisfero indike 'Aŭstraliecon'.
La Nigra cigno por la filozofo Karl Popper, kiu dumtempe vivis en Novzelando, estis fama ekzemplo por pruvi la falsecon de ĝeneralaj eldiroj kiel "ĉiuj cignoj estas blankaj", tial ke tiom ĝeneralajn asertojn (komenciĝantajn per "ĉiam..." aŭ "neniam..." aŭ paralela esperanta tabelvorto) oni neniam rajtas nomi "veraj", sed nur "provizore pravigitaj"... Iam poste en la estonteco povas ekaperi percepto, kiu malvalidigas la aserton.
Héming (stacidomo)
Héming estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linio -, situanta en  Héming, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
NGC 1572
NGC 1572 (aliaj indikoj — PGC 14993, ESO 303-14, MCG -7-10-3, AM 0421-404, IRAS04210-4042) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stella Cilento
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Nikolao - tamen la komunuma festotago ne estas la kutima memortago de la sanktulo (la 6-a de decembro), sed la dua dimanĉo en aŭgusto.
Héming (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Stella Cilento
Najbaras la komunumoj Casal Velino, Omignano, Pollica kaj Sessa Cilento.
Héming (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Rodrigo Almada Rodríguez
Rodrigo Almada Rodríguez (naskiĝis la 26-an de marto 1891 en Villanueva del Fresno, provinco de Badajoz, mortis la 23-an de aŭgusto 1968 en Alakanto) estis hispana esperantisto, matematika instruisto kaj socialista politikisto, kiu estis unu el tri deputitoj en la unua Parlamento de la Dua Hispana Respubliko en 1931.
Vivo
Li studis la unuajn literojn en bazlernejo de la loĝloko Almendralejo, kie li translokiĝis kun sia familio baldaŭ post naskiĝo. Post tio li ĉeestis la mezlernejon de Badajoz kaj edukiĝis pri instruado en la Normala Lernejo de Madrido, kie li ankaŭ daŭrigis siajn studojn en la fako de matematiko. Li estis profesoro pri matematiko ĉe la Normala Lernejo de Badajoz de 1916 ĝis 1932. Entuziasma subtenanto de Esperanto, li donis senkostajn lingvokursojn en unu el la klasĉambroj de la Liceo de Metiistoj. Li aliĝis al la socialisma partio PSOE en la 1910-aj jaroj, kaj kandidatiĝis en la elektoj por provincaj deputitoj en julio 1919 por la komunumo Zafra-Fuente de Cantos (Badajoz). Post la urbaj elektoj de aprilo 1931 li funkciis kiel magistratano kaj vicurbestro de la urbo Badajoz. Reprezentinta la socialistan asocion de Badajoz en la Eksterordinara Kongreso de la Socialisma Partio en 1931, li estis elektita por Badajoz en la ĝeneralaj elektoj de 1931, kaj iĝis deputito en la unua Parlamento de la Dua Hispana Respubliko. En oktobro 1933 li translokiĝis al Alakanto, kie li instruis ĉe la Normala Lernejo. Fine de la hispana enlanda milito li elmigris al Alĝerio de kie li revenis fine de la jaro 1940. Post jaroj sen rajto praktiki sian profesion li estis fine rehabilitita kaj plufunkciis kiel instruisto en Cuenca inter la jaroj 1951-1954 kaj en Alakanto de 1954 ĝis 1961 kiam li retiriĝis al pensiiĝo. Li mortis en tiu urbo la 23 de aŭgusto 1968.
Teherana Konferenco
La Teherana Konferenco (laŭ kodonomo Eureka ) estis strategia kunsido de Josif Stalin, Franklin D. Roosevelt, kaj Winston Churchill el la 28a de novembro al la 1a de decembro 1943, post la Anglo-soveta invado de Irano. Ĝi okazis en la ambasadejo de Sovetunio en Teherano, Irano. Ĝi estis la unua el la konferencoj de la Dua Mondmilito de la "Tri Grandaj" estroj de la Aliancanoj (nome Sovetunio, Usono, kaj Unuiĝinta Reĝlando). Ĝi okazis tuj post la Konferenco de Kairo kiu estis okazinta en la 22a–26a de novembro 1943, kaj antaŭ la Jalta kaj la Pocdama konferencoj de 1945. Kvankam la tri estroj alvenis kun diferencaj celoj, la ĉefa rezulto de la Teherana Konferenco estas la engaĝiĝo de la Okcidentaj Aliancanoj malfermi novajn operacojn en duan fronton kontraŭ Nazia Germanio. La konferenco ankaŭ pritraktis la rilatojn de la 'Tri Grandaj' Aliancanoj kun Turkio kaj Irano, operacojn en Jugoslavio kaj kontraŭ Japanio, kaj la antaŭviditan postmilitan establadon. Aparta protokolo subskribita en la konferenco engaĝis la Tri Grandulojn rekoni la Iranan sendependecon.
Otívar
Otívar estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio.
Estas sur la deklivaro de la Sierra de Cázulas kaj de la Natura Parko "Sierras de Tejeda, Almijara y Alhama", en la sudokcidenta parto de la provinco Granada. Limas kun la municipoj Jayena kaj Albuñuelas norde; Almuñécar sude; Jete sude kaj oriente; Lentegí oriente; kaj Alhama de Granada, Cómpeta kaj Nerja okcidente.
Je 79 km de Granada ĉefurbo kaj je 13 de Almuñécar (en la mediteranea marbordo), la fundamenta vojo de aliro al Otívar estas la Carretera de la Cabra (Ŝoseo de la Kaprino) kiu el la montopasejo "Suspiro del Moro", en la aŭtovojo Bailén-Motril, trapasas la municipon por ligiĝi kun la nacia ŝoseo 340 ĉe Almuñécar.
Je 300 metroj super la marnivelo, la krutaj kaj fortaj deklivoj estas la fundamentaj trajtoj de la tereno otivara. En ĝia municipa teritorio elfluas la rivero Verde (Verda) kiu fluas tra la valo samnoma kaj irigacias ties terojn.
Hradiště (Cheb)
Hradiště estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Cheb, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas nordoriente de Cheb. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/606. Estas ĉi tie registritaj 87 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Hradiště situas en katastra teritorio Hradiště u Chebu kun areo 2,83 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1312.
Jean-Luc Dehaene
Jean-Luc DEHAENE (naskiĝis la en Montpellier, mortis la  en Quimper) estis belga flandra kristandemokrata politikisto. Li estis ĉefministro de Belgio de 1992 ĝis 1999.