cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kameropso
Disvastiĝo
Tiu palearktisa specio estas la nura palmo indiĝena en la kontinenta Eŭropo. Ĝi estas plejparte trovata en sudokcidenta Eŭropo (Malto, marborda Hispanujo kaj Portugalujo, centra kaj suda Italujo, kelkaj partoj de la suda mediteranea marbordo de Francujo), same kiel nordokcidenta Afriko (Maroko, Alĝerio, Tunizio). Ĝi estas la plej norde nature vegetanta palmo en la mondo, kun la plej nordaj lokoj ĉe Hyères, je 43° 07' N, kaj sur la insulo de Capraia Isola apud la itala marbordo, je 43° 04' N.
Ekologio kaj interagoj kun bestoj
Ĝi estas adaptata al mediteranea klimato kun malvarmetaj, humidaj vintroj kaj somersekeco, kaj povas kreski en malbonaj kaj ŝtonaj grundoj. Ĝi estas unu el la pli rezistemaj palmoj, tolerante vintrofrostojn malsupre al proksimume −12 °C. Ĝi vegetas eĉ en klimatoj kie la somertemperaturo estas iomete malpli ol 20 °C.
La matura pulpo de la kameropso havas plurajn interesajn ekologiajn funkciojn. Unue, se maturiĝite, la pulpo odoras forte je ranca butero kaj tiel funkcias kiel furaĝa signalvorto por noktaj fruktmanĝantoj (ekz., karnomanĝulaj mamuloj kiaj meloj kaj vulpoj). Due, ĝi havas ĝermadan inhibician funkcion, certigante ke la semo ne ĝermas antaŭ ol esti disigita. Kaj trie, la pulpo ankaŭ funkcias kiel kemia kaj/aŭ fizika bariero kontraŭ senvertebraj sempredantoj (kurkuliedoj). Pro tia pulpmultafunkcieco, fruktokonsumado (kaj tiel pulpforigo) de karnomanĝuloj povas havi kaj pozitivajn kaj negativajn sekvojn por la palmo. Unuflanke, semoj konsumitaj per karnomanĝuloj ĝermas pli ofte ol ne-konsumitaj semoj. Aliflanke, konsumitaj semoj spertas pli altan predadon de senvertebruloj ol ne-konsumitaj semoj. Tamen, pro la alta moviĝeblo de karnomanĝuloj, ilia disvastigservo prezentiĝas plej grava surbaze de la severa fragmentiĝo kaj izoliteco de la plej multaj kameropsaj populacioj tra la tre dense home loĝata mediteranea baseno.
Kultivado
La kameropso estas uzata en ĝardenlaboro kaj pejzaĝigado en multaj mondopartoj. En mezvarmaj regionoj ĝi estas kutime kultivata kiel potplanto, kvankam en ŝirmataj lokoj ĝi postvivas mallongajn periodojn sub frostpunkto
21526 Mirano
21526 Mirano estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala amatora astronomo Mirano Silvestri (1924–2007), talenta profesia fotisto, kiu aktive partoprenis al la konstruo de la Observatorio de Farra d'Isonzo. Li ankaŭ dividis sian konon pri fotarto kun multenombraj anoj de la lokala astronomia klubo.
Kameropso
Uzado kaj minacoj
Pro ĝia rustikeco kaj reproduktadkapablo post fajro, ĝi havas altan ekologian valoron por malhelpado de erozio kaj dezertigo. Tiu "karisma" palmo estas tiel konsiderita unu el la plej gravaj specioj en la natura formo de la garigoj kaj makisoj de la mediteranea marbordo.
Ĉar ĝia natura vivejo rapide malkreskas pro urbanizado kaj aliaj homaj agadoj, konservadozorgoj kaj protektoregularoj de tiu mediteranea endemia specio ekstaras. En kelkaj lokoj, inkluzive de ĝia plej norda indiĝena kreskejo, ĝi estas grave minacata de la enmetita sudamerika noktopapilio Paysandisia archon .
(82085) 2001 CL20
(82085) 2001 CL20 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:8 kun la Tero.
Ĝi estas rigardita ankaŭ kiel hungaria asteroido; ĝia klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,316787 astronomia unuo, tie estas 47,391 milionoj da km.
Wanderson Santos Pereira
Wanderson Santos Pereira (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Sursee
Sursee estas historia urbo, komunumo kaj ĉefloko de la samnoma distrikto en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 8573 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Sursee situas ĉe la nordokcidenta fino de la Lago de Sempach, ĉe la bordo de la rivero Suhr, kiu tie elfluas el la lago. Al la urbo Sursee ankaŭ apartenas la loko Mariazell.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sursee limas en nordo al Geuensee, en oriento al Schenkon, en sudo al Oberkirch, kaj en okcidento al Mauensee kaj Knutwil.
Trafiko
La urbo Sursee situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten tra Zofingo al Lucerno.
La urbeto ankaŭ disponas pri propra aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo al Tiĉino.
Historio
Setlejoj ekzistis en la regiono de Sursee ĉirkaŭ la Lago de Sempach jam en la bronzepoko. Dum romia tempo en Sursee ekzistis fortigita Vicus, romia urbeto kun administraj kaj merkataj funkcioj. Per la urbrajtletero el la jaro 1299 la Grafoj de Kiburgo garantiis al Sursee la urborajton kaj aldonis al ĝi krom la jam ekzistanta merkatorajto aliajn privilegiojn.
Famaj civitanoj
En Sursee naskiĝis la 19-an de marto 1928 la famkonata katolika teologo kaj kritikanto de la papo kaj eklezio Hans Küng.
Anglalingvio
Anglalingvio aŭ Anglalingvujo estas la aro de landoj kies oficiala kaj gepatra lingvo estas la angla. Krome, ili inkluzivas la dependaĵojn kaj landojn en la jenaj kontinentoj.
En aliaj landoj
La angla ankaŭ estas oficiala en aliaj landoj, kvankam ili ne estas konsiderataj kiel parto de Anglalingvio, ekzemple:
Iglo
Iglo aŭ neĝdomo estas sezona kupolforma neĝdometo de inuitoj. La vorto simple signifas domon en la inuktituta, la lingvo de la Inuitoj.
Animaciisto
Animaciisto estas artisto, kiu kreas multoblajn bildojn, konataj kiel filmeroj aŭ kadroj, kiuj donas iluzion de movado kiam ili estas montritaj en rapida sinsekvo. Animaciistoj povas labori en multe da kampoj, inkluzivante filmojn, seriojn, televidproduktaĵojn kaj videoludojn. La plej gravaj laboroj postulas kunlaboradon de pluraj animaciistoj. La metodoj por krei la bildojn dependas de la artismaj stiloj kaj kutimoj de ĉiu animaciisto.
Iglo
Arkitekture la iglo estas unika, ĉar la konstrumaterialo estas brikoj el neĝo, kiuj estas tiel formitaj ke skeleto ne estas necesa.
Afgana neĝopasero
La Afgana neĝopasero (Montifringilla theresae), konata ankaŭ kiel Tereza neĝopasero, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paseredoj. Spite la scienca nomo, ĝi estas pasero kaj ne vera fringo.
Iglo
La iglo konsistas el kupolo, la loĝejo kaj tunelo, kiu servas kiel enirejo/elirejo kaj samtempe funkcias kiel deponejo. Oni povas fari fenestron el peco da glacio.
Animaciisto
Lastatempe, la animaciistoj kiuj okupiĝas pri la produktado de klasika animacio estas nomataj "du-dimensiaj animaciistoj", kaj la animaciistoj kiuj laboras per komputilo por krei tridimensian animaciaĵon (KGB, komputil-generita bildaro) estas tri-dimensiaj animaciistoj. La kampo de komputila animacio multe evoluis en la lastaj jardekoj post evoluoj en la kampoj de komputado kaj teknologio kaj fakte, ĝi jam anstataŭis la klasikan animacion en kino, ĉar ĝi fariĝis multe pli populara kaj profita.
Iglo
Kelkaj eskimotriboj, speciale la triboj kiuj vivas ĉirkaŭ la Davis Markolo, tapetas la internon de la iglo per bestofeloj, kiuj povas plialtigi la temperaturon en la iglo de 2 al 10 ĝis 20 °C.
Germana kaj aŭstra nutraĵojentreprenoj prenis la nomon iglo kiel sian varmarkon. http://de.wikipedia.org/wiki/Iglo
Afgana neĝopasero
Ĝi estas afgania endemio troviĝanta nur en Hindukuŝo. Tiu specio ricevis nomon de Richard Meinertzhagen laŭ sia kuzino kaj kolego, Theresa Clay, kiu estis espertulino pri birdopedikoj.
Aspekto
Ĝi estas 13.5–15 cm longa. La masklo estas grizbruna kun iom da blanko en flugiloj kaj nigra masko kiu sekvas kiel duobla makulo en gorĝo kaj kiu plimarkiĝas miene pro ruĝaj irisoj. Beko kaj kruroj estas malhelgrizaj al nigrecaj. La ino estas pli sablokolore bruna, kun pli milda griza masko kaj malpli da blanko en flugiloj. Estas mallongaj malhelaj strioj en dorso kaj blanka antaŭfina areo en vostoplumoj escepte en la centra paro.
Kutimaro
Ili reproduktiĝas en nestotruoj faritaj de grundosciuroj aŭ marmotoj, kaj kovras la neston de haroj kaj plumoj. La alarmalvoko estas akra ci kaj ili elsendas ankaŭ mildajn alvokojn kvaak dumfluge kaj stridulan zig-zig.
Mandiblo
Mandiblo estas osto de la kranio, ĝi estas la malsupra parto de makzelo. Ĉe la insektoj, ĝi estas maĉa, kapta organo analoge al buŝo.
Lucélia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Adamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Poŝkomputila ludilo
Poŝkomputilaj ludiloj estas tre malgrandaj, porteblaj aparatoj por ludi interagadajn elektronikajn ludilojn, ofte miniaturigitaj versioj de komputilaj ludoj. La kontroloj, montro kaj parolantoj estas ĉiuj parto de unuopa unuo. Pli ol ĝeneralcela ekrano formita de reto de malgrandaj rastrumeroj, ili kutime havas montraĵojn desegnitajn por ludi unu ludon. Tio simple signifas ke ili povas esti farata tiom malgrande kiom ĉe cifereca brakhorloĝo, kaj foje tiaj ili estas. La vida produkto de tiuj ludiloj povas gami el kelkaj malgrandaj lampetoj aŭ lumeroj LED al kalkulilaj alfanumeraj ekranoj; poste tiuj estis ĉefe anstataŭata de likvokristala kaj vakufluoraj ekranoj kun detalaj bildoj kaj en kazo de VFD ludiloj, kun koloro. Poŝkomputiloj estis je sia plej populara pinto el la 1970-aj jaroj en la komenco de la 1990-aj jaroj. Ili estas la antaŭantoj de la Mantena videoluda konzolo.
Kantono Adams (Koloradio)
Kantono Adams (angle Adams County [Ædəmz kAŭnti]) estas kantono en la usona subŝtato Koloradio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la. Ĝi havas sian nomon honore al John Quincy Adams, la sesa ŝtata prezidanto de Usono.
Le Vieux Fusil (filmo)
Le Vieux Fusil (La Malnova Pafilo) estas drama kaj milita franca-germana filmo de Robert Enrico kun Philippe Noiret kaj Romy Schneider, inspirita de la masakro de Oradour-sur-Glane. Ĝi aperis en 1975 kaj estis rekompencita de pluraj César-oj, el kiuj la César por plej bona filmo la saman jaron, la César por plej bona aktoro al Philippe Noiret, kaj la César de César-oj en 1985. La filmo estas bazita sur la Masakro de Oradour-sur-Glane en 1944.
Temo
Dum la dua mondmilito, en 1944 en Montauban, en sud-okcidenta Francio, Ĥirurgiisto Julien Dandieu, konvikita pacisto kaj humanisto, ŝatas sian metion, kaj vivas burĝan kaj feliĉan vivon kun sia edzino Clara kaj sia filino Florence (naskita de antaŭa edziĝo), kiun li amas pli ol ĉion.
Partoprenante francan rezistadon, kuracante makisanojn en sia hospitalo, li estas regule minacata de franca milico. Celante ilin ŝirmi ĝis la fino de la milito, li devigas sian edzinon Clara kaj sian filinon rifuĝi en familian kastelon situantan apud eta kamparana vilaĝo en la regiono. Li opinias ilin pli sekure, ĝis kiam unu el la sekcioj de SS-Panzer Divizio "Das Reich", stacianta en la regiono, kaj vokita por apogo sekve al la Batalo de Normandio, trairas la vilaĝon, sovaĝe kaj beste masakras ĉiujn loĝantojn, inkluzive la familion de Julien.
Detruita, dolor- kaj malam-plena, Julien malvarm-sange kaj metode venĝos sin fariĝante terura mortiga maŝino. Li bone konas la sekretajn trairejojn de la kastelo kaj armiĝas per la malnova pafilo, kiun uzis sia patro por ĉasi aprojn. Unu post la alian, li sole mortigas ĉiujn anojn de la SS-sekcio, respondecajn pri la masakro. Ruzo, inteligento kaj kuraĝo estas la ŝlosiloj de lia venĝo. La dramo estas ofte interrompata de reeniroj, kiam Julien estis feliĉa kun Clara kaj sia filino.
Videoteko
Ekzistas DVD de la filmo.
Monteneuf
(jen france, bretone Monteneg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Posumo
Posumoj (el angla: possum) estas grupo de 69 specioj de malgrandaj arbaraj marsupiuloj el subordo Phalangeriformes, indiĝene loĝantaj en Aŭstralio, Nov-Gvineo kaj Sulaveso. Ili ankaŭ estas enkodukitaj en kelkaj areoj de Novzelando kaj Ĉinio. La nomo devenas de Aŭstralio, kie oni prononcis "possum" kiel mallongigo de "opossum", kaj ĝis nun iam nomas posumojn "opossums". Vere, oposumoj (didelfoj) estas similaj al posumoj je aspekto kaj konduto, sed ili estas tute alia branĉo de marsupiuloj kaj troveblas en alia hemisfero (plejparte en Suda Ameriko).
Posumoj estas diverse grandaj, depende de la specio: la plej malgrandaj estas same longaj kiel homa fingro kaj pezas ne pli ol 160 gramojn (ekzemple, pigmea posumo) kaj la plej grandaj longas 120 cm kaj pezas ĝis 14.5 kg (penikvostaj kaj ringvostaj posumoj). La plej komunaj specioj (kutima penikvosta posumo kaj kutima ringvosta posumo) estas ankaŭ la plej grandaj. Averaĝe, tamen, posumoj pli-malpli same grandas kiel hejma kato. Ili havas grizan aŭ brunan felon. Ĉiuj posumoj estas noktaj kaj oportunisme ĉionvoraj. Dum tago ili kaŝas sin en nestoj inter branĉoj, en truoj de arbaj trunkoj aŭ en kavernoj, kaj serĉas manĝaĵon nokte. Plejparto de ilia dieto konsistas je folioj kaj junaj branĉoj de arboj, sed ili volonte manĝas insektojn, ovojn kaj eĉ malgrandajn birdojn kaj reptiliojn, se ili havas ŝancon. En urba sistemo ili ofte invadas rubejojn kaj kompostujojn, serĉante por manĝeblaj forĵetaĵoj. En ekologio de Aŭstralio ili okupas similan niĉon kiel sciuroj en Norda Hemisfero kaj ofte havas iom similan aspekton.
Phantasmagoria: The Visions Of Lewis Carroll
Phantasmagoria: The Visions of Lewis Carroll estas venonta fantazia horora filmo verkita de Marilyn Manson kun Geoffrey Cox kaj Anthony de Silva. Ĝia filmo estis registrita de Marilyn Manson kiel parto de Celebritarian Corporation arto movado, kaj sia komenco kiel registristo. Ĝi estis produktita de Blue Light por Wild Bunch, kio devus kosti 4,200,000 da dolaroj. En la plej grava rolo staros Marilyn Manson kiel Lewis Carroll, la brita modelo Lily Cole kiel Alice, Golden Globe-nomita aktorino Evan Rachel Wood kiel Alice alter ego kaj oskarpremiita brita aktorino Tilda Swinton kiel sonĝita edzino de Lewis Carroll.
Posumo
Interagoj kun homoj
Aŭstralia folkloro kaj popola kulturo enhavas multajn referencojn pri posumoj ekde tempoj antaŭ Eŭropa koloniado de la lando. Indiĝenaj aŭstralianoj uzadis posumajn felojn por tradicia ludo Marn Grook. Manteloj el posuma felo estis grava vestaĵo de indiĝenoj en sud-eosta Aŭstralio, kiu havis simbolan valoron de socia statuso kaj de la klano.
Phantasmagoria: The Visions Of Lewis Carroll
Aktoroj
Marilyn Manson Lily Cole Tilda Swinton Evan Rachel Wood Alan Cumming Daryl Hannah Jonathan Pryce Tim Roth Johnny Depp Angelina Jolie
Insula restaŭrado
La ekologia restaŭrado de insuloj, aŭ pli simple insula restaŭrado, estas la apliko de la principoj de ekologia restaŭrado al insuloj kaj insularoj. Insuloj, precize pro ties izolado, estas ofte hejmo de multaj endemiaj specioj, same kiel de gravaj reproduktaj areoj por marbirdoj kaj ankaŭ por kelkaj marmamuloj. Ties ekosistemoj estas ankaŭ tre vundeblaj fare de homa ĝenado kaj precize fare de enmetitaj specioj, pro ties malgrando. Insularoj kiaj Novzelando kaj Havajo suferis substancajn formortojn kaj habitatoperdojn. Ekde la 1950-aj jaroj kelkaj organizoj kaj registaraj agentejoj tutmonde laboris kaj penis por restaŭrado de insuloj al ties originajn statojn; Novzelando uzis ilin por teni naturajn populaciojn de speciojn kiuj estis alimaniere malkapablaj survivi en naturo. La ĉefaj komponoj de insula restaŭrado estas la forigo de enmetitaj specioj, rearbarigo kaj la reenmeto de indiĝenaj specioj.
Phantasmagoria: The Visions Of Lewis Carroll
Ligo
Marilyn Manson
Posumo
Interagoj kun homoj
En nuna Aŭstralio posumoj ofte troveblas en ĉeurbaj areoj, kies loĝantoj ofte rigardas ilin malutiluloj pro ilia kutimo manĝi fruktojn, legomojn kaj florojn en ĝardenoj kaj fari nestojn sur tegmentoj. Ankaŭ, sufiĉe laŭta teritoria voĉa signalo de vira penikvosta posumo en la mezo de la nokto estas ĝena por la ĉeurbanoj. Por forigi la posumojn el loĝataj areoj homoj ofte uzas naturajn odorilojn, malplezurajn por posuma forta flarkapablo. Plej efikaj el tiuj estas ajlo, kamforo kaj naftalino. En Aŭstralio posumoj estas protektataj kiel indiĝena specio de la lando, kaj leĝoj malpermesas mortigi ilin, eĉ se ili troveblas en urbaj aŭ ĉeurbaj loĝareoj. Forigo de posumo malproksimen de ĝia teritorio ankaŭ estas malpermesita, ĉar posumoj estas teritoriaj animaloj kaj povas ne travivi konkuron en teritorio de alia speciano. Anstataŭe, oni rekomendas konstrui apartajn kestojn, kie posumoj povus nesti ne ĝenante la domojn.
Kvankam kutima penikvosta kaj ringvosta posumoj bone adaptiĝis al urba sistemo, aliaj specioj de posumoj povas nur vivi en arbaroj kaj iĝis nun minacataj.
Posumoj en Nov-Zelando
Komuna penikvosta posumo estas enkondukita en Novzelando far Eŭropaj koloniistoj por establi felan industrion en la lando, kie native ne vivas iuj ajn mamuloj. Pro manko de naturaj malamikoj por posumoj en Novzelando kaj pro sufiĉe taŭga klimato, ili reproduktiĝis ĝis tiom grandaj nombroj, ke ili iĝis grava danĝero por la landa ekologia sistemo. Krome, ili damaĝas novzelandajn nativajn arbojn kaj ŝtelas ovojn de novzelandaj birdoj, multaj el kiuj estas minacataj, kaj transdonas bovan tuberkulozon, danĝeran por la bruto. Oni ofte konsideras posumojn tiom granda danĝero, kiel kunikloj kaj maraj bufoj en Aŭstralio.
Ekde 1996 oni provas uzi posuman felon por industrio de vestaĵoj. Novzelanda moda firmao Untouched World kreis markon de lano, kiu estas meiksaĵo de posuma felo kun lano de ŝafo. Tiu ĉi produkto, vendata sub nomoj merinomink, eco-possum, possumdown, eco fur aŭ possum wool, utiligas na 95% de feloj de komerce kaptataj posumoj. Krome, oni uzas posumajn felojn por jakoj, litaj kovriloj kaj faras gantojn el posuma ledo. Ĉiujn felojn oni ricevas el sovaĝaj posumojn, ĉar en Novzelando ili estas oficie invada specio kaj estas laŭleĝe ĉasi kaj mortigi ilin.
En 2009 novzelanda Departamento pri konservado anoncis, ke aktivecoj por kontrolo la nombron de posumoj en la lando donas notindan frukton, kaj kvanto de posumoj malkreskis ĝis malpli ol duopo de kvanto de 1980-aj jaroj - de 70 ĝis 30 milionoj de la bestoj. Tamen ĝis nun preskaŭ duono de novzelanda teritorio (13.3 milionoj de hektaroj) havas iujn ajn aktivecojn por kontroli kvanton de posumoj.
Klasado
Aŭstralio estas hejmo de granda plimulto el nun vivantaj specioj de marsupiuloj. Ĉirkaŭ du triopoj de ili apartenas al ordo Diprotodontia, kiu, siavice, dividiĝas je tri subordoj:Vombatiformes (vombatoj kaj koalo, entute 4 nun vivantaj specioj), Macropodiformes (kanguruoj, potoruoj, valabioj ktp.) kaj la plej granda kaj diversa subordo Phalangeriformes - la posumoj kaj la glisuloj. La lasta subordo apartiĝas jene:
Oberhaid
Oberhaid havas diversajn signifojn:
Nigra petrelo
La Nigra petrelo (Oceanodroma melania) estas malgranda marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj nome Hidrobatedoj. Ĝi estas 23 cm longa, kun enverguro de 46–51 cm.
Tiu specio reproduktiĝas kolonie sur insuloj ĉe la marbordo de suda Kalifornio en Usono kaj ĉe Kalifornia Duoninsulo kaj Kalifornia Golfo de Meksiko. Nestolokoj estas kutime en rokfendoj, eventuale en malgrandaj nestotruoj en milda tero. Iil uzas ankaŭ neuzitajn nestotruojn el aŭkoj. Oni atingas la koloniojn nur nokte por eviti predantajn birdojn kiaj mevoj, la Migrofalko kaj strigoj. Kiel ĉe plej petreloj, ties piediranta kapablo limiĝas al mallongaj trenadoj al la nestotruoj.
La Nigra petrelo for de la reprodukta sezono pasas la reston de la jaro ĉemare, sed pli proksime al la marbordo ol plej aliaj ŝtormopetreloj. Pro tio ĝi foje povas esti vidata el la ĉeftero. Ĝi entreprenas migradon for el akvoj ĉirkaŭ siaj reproduktaj kolonioj kaj, nekutime, havas du vintrejajn teritoriojn, unu en la Kalifornia Marfluo ĉe Centra Kalifornio kaj alia pli sude ĉe la marbordo de Centrameriko tiom sude kiom ĝis Kolombio kaj Ekvadoro. Oni supozas, ke ĝi migras tiele por eviti uraganojn en siaj reproduktejaj teritorioj.
Ili manĝas ĉefe planktonajn krustulojn, kun prefero al larvoj de palinuroj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn fiŝojn kaj internaĵojn (kadavraĵojn). Ili manĝas uzinte kelkajn teknikojn, inklude plonĝadon ĝis 1 m sub la akva surfaco el flugo, kaj manĝante dum oni naĝas ĉe la surfaco, aŭ manĝanta dumfluge. Ĉemare ili kutime manĝas solece.
La Nigra petrelo estas komuna specio, nombre kelkajn milionojn da paroj, kaj ne estas konsiderata minacata. Ĝi suferis perdojn sur kelkaj el la reproduktejaj insuloj, ĉefe pro katoj kaj ratoj. Projektoj pri insula restaŭrado formovis tiujn predantojn el kelkaj el ties reproduktejaj insuloj.
Genderkingen
Genderkingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Davida neĝopasero
La Davida neĝopasero, konata ankaŭ kiel Malgranda neĝopasero (Montifringilla davidiana), estas malgranda paserina birdo de la familio de Paseredoj. Spite la scienca nomo, ĝi estas pasero kaj ne vera fringo.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Pakistano, Mongolio kaj Rusio. Ties natura habitato estas moderklimata herbejo.
Ĝi estas iom simila al la Afgana neĝopasero. Ĝi havas tre brunan dorson striecan je nigro. La pugo kaj krono estas helbrunaj sen strieco. Kiel ĉe la Afgana neĝopasero, ankaŭ la masklo de tiu specio montras tre markatan nigran maskon kiu pluas suben al la gorĝo, dum la kolo estas pli hela. La subaj partoj estas blankecaj al sablokoloraj. Beko kaj kruroj estas nigrecaj. La flugiloj estas nigraj kun blanka horizontala strio videbla dumfluge.
Nuko
En anatomio, la Nuko estas la malantaŭo de la kolo. La okcipito komenciĝas sub la okcipitala osto en la kranio, kaj daŭras ĝis la ŝultroj. En la fono estas la atlanta osto kaj la aksisa osto kiuj konektas la kranio al la vertebraro, kaj ilia strukturo estas farita kiel turna akso kiu permesas al la kranio movi en cirkla movo. Ĉe la dorso de la kolo estas ankaŭ parto de la trapeza muskolo, kiu konektas la ŝultrozonon al la kranio kaj verterbraro en malsamaj direktoj kaj estas uzata por movi la skapolon en diversaj movadoj.
En medicino, "nuka malmoleco" estas kondiĉo en kiu la nuko estas malfacile movebla, kaj ĝia manovra kapablo estas grave difektita. Ĉi tiu kondiĉo estas ofta simptomo de kelkaj malsanoj, la ĉefa el kiuj estas meningito.
Ĉe multaj bestoj la haŭto kovranta la nukon estas formita kiel parto de la centra nerva sistemo tiel ke ĝi ne estas sentema por mordi, tiu fakto permesas al la patrino teni siajn idojn je la nuko en siaj dentoj kaj porti ilin.
Kulturo
En tradicia japana kulturo, la nuko estas inter la malmultaj areoj de la korpo de la virino kiuj ne estas kovritaj per vestaĵo kaj, kaj estas konsiderita alloga al japanaj viroj.
En araba kulturo, vangofrapi la nukon estas konsiderata gesto de plena humiligo.
En la Biblia lingvaĵo la malmolnukeco signifas esti ribelema.
Cachoeirinha (Tokantinso)
Cachoeirinha estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 2.148 loĝantojn en 2010.
Preĝejo Sankta Nikolao (Vasszilvágy)
La preĝejo Sankta Nikolao estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Vasszilvágy, ĝis 1935 en Felsőszilvágy.
Historio
Laŭ arkeologia pruvo la kirko ekzistis jam en 1342. Arkeologoj konjektas, ke pli frue romia konstruaĵo estis en tiu loko. Dum disetendiĝo de reformacio la loĝantoj forlasis la katolikismon, sed reprenis ĝin en 1650. Laŭ alia informo la protestantoj havis kunvenon ankoraŭ en 1673. La preĝejo estis trakonstruita laŭ baroko en 1769. En 1885 la konstruaĵo plene estis renovigita, en 1943 la internaj muroj estis denove pentritaj, poste nur ekstere en 1948 kaj 1962, fine interne en 1969. Spite tiujn laborojn kelkaj ornampentraĵoj restis el la 14-a jarcento. La orgeno alvenis en 1860, ĝi estis trakonstruita ĝuste post jarcento. En la 2000-aj jaroj restaŭradaj laboroj komenciĝis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola, en la historiaj tempoj apude tombejo funkciis. Apud la preĝejo statuo pri Kristo altiĝas ekde 1732. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirado estas tra la turo, la turopinto estas plurlatera piramido. La absido estas rektangula kaj en la mezepoko ĝi estis la origina navo. Sakristio kaj kapelo aliĝas al la absido. Interne en la sanktejo simbolo pri Sankta Triunuo estas videbla. La altara bildo prezentas episkopon Sanktan Nikolaon.
Kermeso okazas en la 6-an de decembro.
Imre Kasza
KASZA Imre (kasa) estas rumanuja hungara pentristo, grafikisto, priarta verkisto naskita en Lueta la 10-a de septembro 1952.
Biografio
Inter 1970-76 Imre Kasza studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1976-1989 li laboris en Sibiu en Muzeo Brukenthal. Li gvidis post 1978 la kabineton por evoluigi la artsenton de geknaboj. Li elmigris Svedujon.
Občina Gornji Grad
Loko, priskribo
La municipo estas ĉirkaŭ 35 km en la aero en la nordoriento de Ljubljano.
Makzelo
Makzelo estas ostopeco de la buŝo de vertebruloj, en kiu estas fiksitaj la dentoj.
La suba parto estas la mandiblo, kaj la supra estas la maksilo.
Občina Gornji Grad
Loko, priskribo
La municipo situas en la norda parto de Slovenio, je alteco inter 385 m kaj 1508 m (Monto Vivodnik). La rivero Dreta trairas la profundan valon tra la centro de la vilaĝo. Super la valo, la pintoj de la Kamno-Savinje-Alpoj elŝutas de ambaŭ flankoj. La plej granda parto de la surfaco estas kovrita de koniferaj kaj miksitaj arbaroj.
La apudaj municipoj estas: Občina Ljubno nordo, Občina Rečica ob Savinji en la nordoriento, Občina Nazarje la oriento, Občina Kamnik en la sudo kaj Občina Luĉe la okcidento.
Gregoria ĉanto
Gregoria ĉanto estas konata ankaŭ kiel ĉanto aŭ plejnkanto, kaj estas formo de monofonia, senakompana kantado, kiu disvolviĝis en la Katolika Eklezio, precipe dum la periodo 800–1000. Ĝi estis nomita laŭ papo Sankta Gregorio la Granda.
Občina Gornji Grad
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj:
Gregoria ĉanto
Tiun ĉi muzikon tradicie kantadis monaĥoj aŭ aliaj viraj klerikoj, kaj ĝin uzadis dum diservoj. Ĝi estas la muziko de la romia rito de la meso, konata ankaŭ kiel la gregoria rito aŭ trenta rito. Aliaj ritoj de la meso, kiel la asiria aŭ kopta, uzas aliajn melodiojn sed dividas la senakompanan kaj monofonian naturon de la gregoria, kio aludas al komuna fonto.
Občina Gornji Grad
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:30_x483969.593_y128022.5465_s13_b4
Gregoria ĉanto
Historio
Pri la sekvantaj kelkaj jarcentoj informoj estas ankoraŭ maloftaj, kaj scienculoj tial ankoraŭ arde debatas la periodon inter proksimume 400 kaj 800. Ŝajnas, ke en la posta parto de la sepa jarcento, grandan parton de la romia meso oni ellaboris tre konscie en mallonga tempoperiodo. La muziko akompananta la meson ankaŭ estis kolektita en tiu ĉi periodo. Ĉar gregoria ĉanto estas rimarkinde unuforma en geografie tre malproksimaj regionoj, kaj tiu ĉi unuecigo okazis en tre mallonga tempo, probable ĉirkaŭ 800, tial la plej multaj indikoj sugestas, ke oni tiame faris grandan penon unuecigi la repertuaron. Krome, la stila unueco de la ĉanto sugestas, ke granda kvanto de la muziko estis komponita ĉirkaŭ la sama tempo kaj loko. Probable — sed tre malfacile pruveble — granda parto de la ĉantokomponado, kia ni hodiaŭ ĝin konas, okazis en la franka regno dum la karlomagna renesanco, sub la kombinita gvidado de Karlamagno kaj la papoj.
En la naŭa kaj deka jarcentoj troviĝas la unuaj fontoj de malĉifrebla muzika notacio. La plej multaj scienculoj pri gregoria ĉanto konsentas, ke la disvolviĝo de muzika notacio helpis al la dissemado de ĉanto tra mil mejloj de Eŭropo; ja povus esti neeble en kia ajn alia maniero, ĉar estas neniaj indikoj de mutacio laŭ malproksimeco. Transvivintaj ennotigitaj manuskriptoj estas tamen malmultaj, kaj limigitaj al kelkaj lokoj en Germanio (Regensburg), Svislando (Sankta Gall), kaj Francio (Laon, Sankta Martial). La plejmulto de la gregoria ĉanto nun konata, almenaŭ tiu en la meso, ŝanĝiĝadis malmulte de post tiu ĉi tempo.
Vizitu http://interletras.com/canticum (hispane kaj angle).
La muziko kaj ĝiaj ludantoj
Multaj homoj aŭdas gregorian ĉanton rigardante ĝin kiel tre simpligitan version de moderna muziko (parte pro tio, ke ĝin kutime akompanas surprize tre taŭge orgeno ludanta akordajn sinsekvojn popularajn en moderna muziko kune kun la ĉantata melodio). Kvankam ĝi estas simpla en sia manko de harmonio, la modala sistemo uzata estas tre kompleksa, kaj ĝi estis rekta posteulo de la sistemo uzata de la antikvaj grekoj.
La gregoria sistemo baziĝis sur la sama gamo uzata en moderna muziko, t.e. 8-tona gamo: Do-Re-Mi-Fa-Sol-La-Ti-Do.
Plej ofte en okcidenta muziko post la renesanco estas du modaloj: maĵora kaj minora. La maĵora gamo baziĝas sur Do kaj la minora gamo sur La. La diversaj tonaloj uzataj nur havas efikon sur la registron de la tonoj, aŭ la tonaltojn. Esence la gamo estas la sama, nur transponita, aŭ movita, al malsama registro.
La gregoria sistemo uzas la teorian sistemon de 8 modaloj. Kvankam kelkaj pecoj ne uzas tiujn ĉi modalojn, la plej multaj obeas la teorion. La teorio pri modaleco estas tre komplika, sed esence ĉiu modalo estas unika gamsistemo, aparta de niaj maĵoraj kaj minoraj gamoj. Ĉanto permesas nur unu kromsignon sur Ti (respondan al Bb, sed la efektiva tonalto varias) kiu aldonas komplikecon al la 8 modaloj. En tiu ĉi maniero ĉanto estas multe pli riĉa ol la simpligita dumodala moderna sistemo, sed tio faras kelkajn sonojn de gregoria ĉanto nekutimaj kaj eĉ iomete nekomfortaj al oreloj agorditaj al modernaj gamaj modaloj.
Malsimile al moderna muziko estas nenia pulso aŭ regula akcento en gregoria ĉanto. Fakte la pulso estas libera, kio permesas la akcentadon de la teksto, kiu ofte inkludas sekciojn de neegalaj longeco kaj graveco.
Ĉar la efektiva tonalto de la gregoria ĉanto ne estas fiksita, tial oni povas kanti la pecojn je kiu ajn registro, se nur la intervaloj estas respektataj.
Ĉanto ofte estas skribata sur liniaro simila al la moderna 5-linia-4-interspaca liniaro, sed la gregoria liniaro havas 4 liniojn kaj 3 interspacojn. La notoj, nomataj neŭmoj, iom similas al modernaj notoj, sed ofte ne havas tigojn kaj povas esti kunmetitaj vertikale, ne por krei harmoniajn akordojn, sed por indiki la sinsekvon.
Tradicie, ĉanton kantis nur viroj, ĉar ĝi estis originale simple la muziko kantata de ĉiuj klerikoj (ĉiuj viroj) dum la meso kaj ofico (preĝaj seancoj, kiuj okazis 7 fojojn tra la tago). Dum la eklezio pligrandiĝis for de la pli grandaj urboj, la nombro da klerikoj en ĉiu preĝejo falis kaj laikoj ekkantis tiujn ĉi partojn. En monaĥinejoj virinoj rajtis kanti la meson kaj oficon kiel funkcion de sia konsekrita vivo, sed la ĥoron oni ankoraŭ konsideris oficiala liturgia devo rezervita al klerikoj, kaj laikinoj tial ne rajtis kanti en la gregoria Schola aŭ ĉantoĥoro.
Dum harmonio ekmalvolviĝis en la mezepoko kaj en la renesanco, pli junaj knaboj kaj kastritoj kantadis la altajn partojn. Dum iliaj nombroj malkreskis kaj la muziko populariĝis for de la grandaj urboj, virinoj iom post iom ekrajtis kanti la polifoniajn partojn.
Finfine papoj, aparte papo Sankta Pio la 10-a kuraĝigis la fidelulojn kanti la variajn partojn de la meso. Limojn ankoraŭ havis la variaj partoj de la meso, kiuj estas ĉe la trenta meso ankoraŭ kutime rezervitaj por la klerikoj kaj laikoj kun la notinda escepto de monaĥinejoj.
Gregoria ĉanto en la liturgio
Gregoria ĉanto, kiel la ĉantoj de la aliaj ritoj, estis poste uzata por kanti nur certajn partojn de la liturgio. La ceterajn partojn kantadis episkopoj, pastroj, kaj diakonoj, utiligante certan normigitan manieron doni notojn al vortoj depende de ties loko en frazo.
La partoj kantataj en la stilo de gregoria ĉanto en la romia meso inkludas:
La tekstoj de la Introit, Graduale, Ofertorio, kaj Komunio nomiĝas en la latina proprium ĉar ili estas "propraj" al tago kaj sezono. La Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Benedictus, kaj Agnus Dei restas senŝanĝaj, estante "ordinaraj" partoj de la meso kaj tial nomataj ordinarium.
Ni notu, ke la Katolika Eklezio permesis, ke pli malfrua muziko verkita de individuaj komponistoj, kiel Giovanni Pierluigi da Palestrina, anstataŭu la gregorian ĉanton de la konstantaj partoj de la meso. Ĝuste pro tio, ekzemple, meso de Mozart prezentas la Kyrie sed ne la Introit.
Johann Jacob Syrbius
Johann Jacob SYRBIUS, ankaŭ Syrbe, (naskiĝinta la Wechmar, mortinta la  en Jena) estis germana filozofo kaj protestantisma teologo.
Stefan Żeromski
Stefan Żeromski (naskiĝis la en Strawczyn apud Kielce, mortis la  en Varsovio) estis pola verkisto, publikisto, dramisto, politikisto nomita konscienco de la pola literaturo. Kiel verkisto li estis kunigita kun la pola malfrua pozitivismo, dekadentismo kaj la Juna Pollando (pola modernismo).
Riyo Kawamoto
Riyo Kawamoto (川本 梨誉, n. ) estas japana futbalisto.
Stefan Żeromski
Liaj vivo kaj verko
Stefan Żeromski devenis de nobela familio, blazono Jelita. Li edukiĝis en Ciekoty (vidu la suban foton de la biendomo de liaj gepatroj). Dum la januara ribelo lia patro, Wincenty Żeromski apogis polojn batalantajn pri la sendependeco. Post falo de la ribelo la patro perdis sian tutan monon. En 1873 Stefan komencis lerni en bazlernejo en Psary. En 1874 eklernis en la Urba Gimnazio en Kielce, kiun finis en 1886 sen ricevo de abituro (la fina ekzameno de la matureco en la pola gimnazio, hodiaŭ en liceo). Li havis problemojn pri matematiko. Tiujare komencis studi en Instituto de Veterinara Medicino kiun ne finis pro financaj problemoj. Sekve en 1889 iĝis edukisto en la nobelaj domoj, i.a. en Nałęczów.
Li debutis kiel novelisto en "Tygodnik Powszechny" en 1889. En 1892 vivis mallonge en Zuriko, Vieno, Prago kaj Krakovo. Aŭtune de la sama jaro li edziĝis kun Oktawia de Radziwiłłowicz-Rodkiewicz, kiun li ekkonis en Nałęczów. Li venis kun sia familio al Svisujo kie laboris kiel bibliotekisto en Nacia Pola Muzeo en Rapperswil. Tiam li skribis Syzyfowe prace (Laboroj de Sizifo). En Svisujo li konatiĝis kun Gabriel Narutowicz kaj Edward Abramowski. Poste verkis siajn rakontarojn.
Post reveno al la lando en 1897 li laboris kiel bibliotekisto-asistento en la Biblioteko de la Ordinacio Zamojska en Varsovio. Li eldonis Laboroj de Sizifo, kiu estis tre bone apreciita en opinio de la polaj kritikistoj. En 1899 jaro li verkis revolucian verkon - Ludzie bezdomni (Senhejmaj homoj) kiu estis nomita "biblio" de la pola socialismo. Ĝi estas unu el unuaj libroj skribataj per la polifonio de Fjodor Dostojevskij kie troviĝas multaj fluksoj de la konscio, taglibroj kaj ne ekzistas objektiva narracio sed nur subjektiva stiligo de la teksto. En la libro estas bildita Parizo, Varsovio kaj pola realeco de nobelaj familioj, malriĉuloj kaj judoj. La libro bildigas polan idealiston, ne-aristokraton Tomasz Judym kiu post plej bona edukiĝo en Varsovio kaj Parizo volas reformi la polan medicinon. Ĝi estas ankaŭ la fabulo pri lia amo al la aristokratino. En 1904 Stefan Żeromski eldonas libron Popioły (Cindroj), kiu ankaŭ estas la granda sukceso. Poste li komencis agi en la pola politiko kiel socialisto kaj demokrato. De 1909 loĝis dum tri jaroj en Parizo. Li denove edziĝis al protestantino Anna Zawadzka, kio estis politika-religia skandalo en Pollando. Kiam komenciĝis la unua mondmilito li aliĝis al Polaj Legioj. Poste li venis al Zakopane kaj li fariĝis la Prezidanto de la Respubliko de Zakopane. En la Dua Pola Respubliko loĝis en Varsovio.
Stefan Żeromski post fino de la unua mondmilito partoprenis, kun Jan Kasprowicz kaj kun loĝanto de urbo Malbork / Marienburg Bernard Binnebesel (granda pola patrioto kaj esperantisto), en la plebiscita agado en la regiono Powiśle (la Ĉevistula Regiono kun la celo enkorporigi tiujn terenojn al Pollando - la terenojn inter Iława, Susz, Prabuty, Kwidzyn, Sztum, Malbork, Grudziądz kaj multaj aliaj lokoj en Varmio kaj Mazurio kaj la regiono Powiśle (la Ĉevistula Regiono. En 1922 li organizis kaj fariĝis la prezidanto de la pola PEN Club. Dum multaj jaroj li ne estis tiom revolucia verkisto kiel li estis antaŭe. Fine de sia vivo li verkis tamen la libron kiu estis sintezo de la liberigita Pollando - Przedwiośnie (Antaŭprintempo). La libro temas pri polo kiu strebas venigi sian tutan familion al la liberigita Pollando. Kiel granda patrioto li esperas montri la belegan Pollandon al sia filo. La filo Cezary Baryka ne volas iri Pollanden kaj li kosmopoliteme fariĝas komunisto. Tial la patro parolas al li ke en Pollando estas la vitraj domoj. Tiu metaforo fariĝis la ĉefa en la intermilita periodo kaj eĉ poste. La romano Antaŭprintempo estas opiniata kiel unu el la plej gravaj libroj en la monda literaturo. Żeromski eĉ estis pro ĝi kandidatigita al la Nobel-premio pri literaturo.
En Esperanto
La la urbestro de Bjalistoko prezentis liston de kulturaj projektoj, kiujn la urbo financos kadre de la 100-jariĝo de la sendependeco de Pollando. Inter ili estas la projekto Trezoroj de la nacia literaturo: Antaŭprintempo de Stefan Żeromski de Bjalistoka Esperanto-Societo celanta eldoni la romanon en Esperanto ĝis la fino de la jaro. La romanon tradukis Tomasz Chmielik. La romano, Antaŭprintempo, aperis en la aŭtuno 2018.
129096 Andrewleung
129096 Andrewleung estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Johann Jacob Syrbius
Vivo
Johann Jacob estis filo de la paroĥestro Johann Heinrich Syrbius kaj de Anna Dorethee Mose; li komence ankaŭ edukitis fare de la patro kaj de privataj instruistoj. Poste li frekventis ekde septembro 1684 la lernejon Gymnasium Gleichense en Ohrdruf, kiun tiam estris Philipp Jacob Spindler (1624–1696). En 1691 ekinstruistis tamen denove de la patro. Kelkajn monatojn poste li ŝanĝis la lernejon kaj iris al Gymnasium illustre je Gotao kiun estris Georg Heß (1613–1694). Tie aktivis instruiste i.a. Johann Heinrich Rumpel, Gottfried Vockerodt (1665–1727), Wilhelm Ernst Tentzel kaj Johann Balthasar Strobel (1635–1711). Imponis la junan Syrbius ankaŭ la teologo kaj inspektoro Johann Heinrich Fergen (1643–1708).
129096 Andrewleung
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Andrew Leung, Gvidanto por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Antaŭ servis en tiu rolo, li estis delegita Gvidanto pri Cirkvitkartoj por OSIRIS-REx, kaj elektronika inĝeniero de nivelo cirkvitkarto por la programo de aerŝipo ISIS.
Johann Jacob Syrbius
Vivo
En la 18.10.1693 ekstudentis Syrbius ĉe la Universitato de Jena pri teologio sub la profesoroj Friedemann Bechmann, Valentin Veltheim (1645–1700) kaj Georg Götze (1633–1699). Krome li ĉeestis filozofiajn prelegojn de Caspar Posner (1659–1700), Johann Andreas Schmidt, Georg Albrecht Hamberger (1662–1716), Georg Schubart kaj Johann Andreas Danz. En la 16.10.1696 Syrbius magistriĝis pri filozofiaj sciencoj kaj en julio 1701 li iĝis helpanto ĉe la fakultato pri filozofio. En la 28.4.1704 li ekdeĵoris ĉe la gimnazio de Eisenach.
Li estis kvarfoje edziĝinta. Liaj gefiloj estis Paul Friedrich, Christian Adolf, Christian Ludwig, Frederica Louisa, Maria Christina, Friederica Elisabeth, Heinrich August, Johannes Jacob, Ĉarlotta Wilhelmine, Ernst Gottlieb kaj Maria Sophia Syrbius.
Gregoria ĉanto
Gregoria ĉanto en la liturgio
La variajn partojn de la meso povas anstataŭi ankaŭ ĥoraj enmuzikigoj, en certaj solenaj okazoj. Inter tiuj, kiuj plej ofte verkadis tiajn polifoniajn anstataŭaĵojn por la variaj partoj de la meso estis la angla komponisto William Byrd.
Malgraŭ la estiĝo de polifonio kaj akompanata melodio, gregoria ĉanto restis la oficiala muziko de la Katolika Eklezio. Papoj admonis la fidelulojn doni al ĉanto la eminentecon de ĝi meritatan.
Riyo Kawamoto
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Hitman 2: Silent Assassin
Hitman 2: Silent Assassin estas videoludo de la ĝenro ŝtelmova pafludo kreita de IO Interactive kaj publikigita en 2002 por Vindozo, Xbox kaj PlayStation 2.
Temo
Post la fino de la antaŭa epizodo, 47 trovas rifuĝon en Sicilia monaĥejo, en kiu kune kun Pastro Vittorio kondukas trankvilan kaj serenan vivon. La situacio komplikiĝas, kiam la religiulo estas forŝtelita de loka mafia grupo.
47, ekkoncsiinte pri tio, ke lia murda vivo kaj liaj pasintaj agoj daŭros esti ĉiutagaj, ekkontaktas sian malnovan agentejon tiel, ke li povu ricevi helpon por la serĉo de Pastro Vittorio.
47 vojaĝos en varispecajn lokojn en la mondo: de Sankt-Peterburgo ĝis Sicilio, de Malajzio ĝis Afganio, de Japanio ĝis Barato.
Priskribo
Grafike, Silent Assassin povas funkcii en la komputila versio kaj per Direct3D kaj per OpenGL. La ludo ĝojas en granda longviveco pro tio, ke ekzistas multaj metodoj por kompletigi ĉiun mision.
Nature, sinteno silenta aŭ perforta akiras malasaman taksadon en la fino de la nivelo. Por atingi la takson Silent Assassin (la plej bonan ekzistantan takson), oni devas kompletigi la mision mortigante nur la celon; obtenante la takson Silent Assassin oni povas malbloki potencajn plusajn armilojn, kiel M4 kaj la silentigitajn silverballers.
Muzikoj
La muzikojn, kiel en la aliaj ĉapitroj de la serio Hitman, verkis Jesper Kyd.
Oberkirch
Oberkirch siginfas en la germana lingvo supra preĝejo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kamenec u Poličky
Partoj de la komunumo
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
Fondo de Kamenec verŝajne interligiĝas kun fondo de la urbo Polička de Přemysl Otakar la 2-a en la jaro 1265. La unua skriba mencio pri Kamenec estas el la jaro 1474, kiam urbanoj el Polička aĉetis ĉi tie vilaĝestrejon. Ĝxi estis en centro de la vilaĝo en la domo n-ro 82.
Pri vilaĝo Jelínek estas la unua mencio nur el la jaro 1713, kiam grafo el Hohenembs, posedanto de sinjorejo en Bystré postulis nuligon de bierdebitado en kabano en Jelínek, ĉar li havis bierdebitejon en Korouhev. Trans Jelínek tiam gvidis vojo el Polička al Korouhev. Pli malfrue estis konstruita nova ŝoseo trans Bořiny.
En la jaro 1785 estis nuligita korto Vosmekovský kaj dividita al individuaj mastrumantoj. Tiel ekestis vilaĝo Nová Kamenec (Nova Kamenec).
Ĝis la jaro 1873 estis ambaŭ vilaĝoj, Stará kaj Nová Kamenec kaj domaro Jelínek ligitaj kun Sádek. Poste ili apartiĝis kaj en la jaro 1923 kreis novan komunan vilaĝon - Kamenec. La preĝejo kaj lernejo estis en komuna posedo de ambaŭ municipoj, Kamenec kaj Sádek.
Turismo
En Kamenec oni povas vidi kelkajn restaĵojn de popola arĥitekturo.
Trans pejzaĝo super Kamenec gvidas ruĝe signita turisma vojo el Polička al Lucký vrch (Lucký monteto) kaj al Svratka kaj trans Kamenec iras verda signaro el Polička al Telecí, Krásné kaj Sněžné.
Trans la vilaĝo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo gvidas kelkaj cikloturismaj traceoj (n-roj 4022, 4025, 4101 kaj 4108) kaj ankaŭ skikuraj padoj.
Vilmos Händel
Vilmos Händel [vilmoŝ hendel], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Händel Vilmos Pál estis hungara luterana pastro, instruisto.
Vilmos Händel naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Szepesváralja (nuntempa Spišské Podhradie en Slovakio), li mortis la  en Ĉeĥoslovakio en Banská Štiavnica.
Biografio
Vilmos Händel lernis en Nyíregyháza, Miskolc kaj Eperjes.Post la ekzameno li estis familia edukisto unu jaron, ekde 1859 li plulernis laŭvice en universitatoj de Jena, Halle an der Saale, Berlino, Bonn, Göttingen, Heidelberg, Bazelo, Zuriko kaj Munkeno. En 1861 li hejmenvenis kaj li estis vicpastro en Miskolc. En la sekva jaro li iris al Selmecbánya, kie li longe ne nur estis pastro, sed ankaŭ instruisto. Li instruis en la luterana liceo ekzemple Kálmán Mikszáth-on. Post jaroj li estis eklezia ĉefnotario kaj li havis ankaŭ luteranajn postenojn. Depost Traktato de Trianon li ne rajtis instrui plu.
Annie Romein-Verschoor
Anna Helena Margaretha ROMEIN-VERSCHOOR, konata kiel Annie ROMEIN-VERSCHOOR (naskiĝis la en Nijmegen, mortis la  en Amsterdamo) estis nederlanda verkisto kaj historiisto.
Biografio
En 1935 Romein-Verschoor kompletigis sian disertaĵon Vrouwenspiegel ( Virina Spegulo), literatursociologia studo pri nederlandaj romanistinoj post 1880. Ĉi tiu libro estis premiita la D-ro Wijnaendts Francken-premion. En 1947 ŝi verkis Slib en Wolken ( Koto kaj Nuboj), resumo de nederlanda literaturo post 1880. La libro estis samjare tradukita al la franca kaj en 1950 al la angla. Sekvis la libron studo pri tendenca literaturo, nomata De vruchtbare muze ( La fekunda muzo) en 1949. Historiajn verkojn ŝi plejparte verkis kun sia edzo inter 1934 kaj 1940.
En 1948 ŝi verkis romanstilan biografion pri Hugo de Groot, Vaderland in de verte ( Patrujo en la foro). En Met eigen ogen ( Kun propraj okuloj) ŝi en 1953 priskribis studan vojaĝon al Indonezio. Inter 1970 kaj 1971 ŝi eldonis en du partoj la memuaron Omzien in verwondering ( Mirante rigardi reen) pri sia vigla vivo de bataleme maldekstra engaĝiĝo kaj streboj por la emancipiĝo de virinoj.
Hanna-Barbera
Hanna-Barbera Productions, Inc. (simple konata kiel Hanna-Barbera kaj referencata ankaŭ kiel H-B Enterprises, H-B Production Company kaj Hanna-Barbera Cartoons), estis usona animacia studio kiu hegemoniis en la usona televida animacio dum tri jardekoj en la mezo de la fina duono de la 20a jarcento, fondita en 1957 de iamaj animaciaj reĝisoroj William Hanna kaj Joseph Barbera de Metro-Goldwyn-Mayer (kreintoj de Tom and Jerry) kaj direkt-aga reĝisoro George Sidney en partnereco kun Screen Gems, televida branĉo de Columbia Pictures. Vendita al Taft Broadcasting en la fino de 1966, ĝi pasis la venontajn du jardekojn kiel ties filio.
Hanna-Barbera estas tre bone konata ĉar kreis grandan varion de popularaj animaciaj roluloj. Dum ĉirkaŭ 30 jaroj, ili produktis (produktoris) sukcesajn kartunajn spektaklojn, kiaj la Urso Jogi, The Flintstones (La ŝtonuloj), The Jetsons, Wacky Races, Scooby-Doo kaj The Smurfs. Pro tiaj atingoj, Hanna kaj Barbera kunricevis sep Oskar-premiojn, ok Premiojn Emmy, unu Oran Globon kaj unu stelon en la Trotuaro de famo en Holivudo. La paro estis ankaŭ enmetita en la Television Academy Hall of Fame en 1993.
Toffen
Toffen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2450 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Toffen situas en la Svisa Mezlando ĉe la orienta flanko de la montoĉeno Längenberg kaj okcidente de la rivero Gürbe. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Toffen, Breitloon (en sudokcidento sur alteco de 600 m s.m. ĉe la deklivo de Längenberg) kaj Heitere (oriente de Gürbe), kaj diversaj izolitajn biengrupoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,90 km², de kiuj 19,4% estas kovritaj de arbaro, 62,4% servas por agrikulturo kaj 16,9% por setlado.