cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Tjumeno)
Miĥail Ĥanĵin
Li naskiĝis en decembro 1907 en bonfarta kamparana familio en vilaĝo Kodskoje, lia patro okupiĝis pri vendado de ŝtofoj de 1900 ĝis 1917. La gepatroj havis butikon, 4 ĉevalojn kaj 4 bovinojn. Lia patro Jakov Aleksejeviĉ estis senigita je voĉdonrajtoj kaj mortis en 1928 en tiu vilaĝo. Miĥail Ĥanĵin finis sep klasojn.
Li ankaŭ estis senigita je voĉdonrajtoj en 1927-1928 pro sia patro. En 1927-1929 li laboris en la Tjumena muzeo, en 1929-1933 loĝis en Leningrado kie 6 monatojn laboris en la Akademio pri Sciencoj de Sovetunio. Poste li laboris en Gosstrojtrest (Ŝtata Konstrua Trusto) kaj lernejo de OGPU kiel lignaĵisto ĝis aŭgusto 1933, kiam li revenis al Tjumeno kaj eklaboris en fajrobrigadejo de la ŝipkonstrua fabriko.
De januaro 1934 ĝis 1937 li estis la paroĥestro de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. La Miĥail Ĥanĵin estis arestita kaj akuzita pro kontraŭstaro al reviziado de la preĝejaj posedaĵoj, minacoj kaj perforto. Li estis kondamnita al 3 jaroj de malliberigo, poste la puno estis reduktita ĝis 6 monatoj de devigaj laboroj. Krome li estis devigita pagi imposton je rubloj kaj kiam li malsukcesis plenumi tion pro sia modesta salajro je 100 rubloj, la domo estis konfiskita kaj lia edzino kun du etuloj perdis la hejmon. Li estis arestita plurfoje : en 1934 li estis arestita laŭ artikolo 58 kaj pasigis en malliberejo unu monaton, en 1937 li estis kondanita al 3 jaroj, samjare li estis arestita trifoje laŭ artikolo 58. Poste li laboris en lernejo kaj ĝis 1941 en artelo Piŝevkusobjedinenije (Nutraĵgustounuiĝo) kiel amelfaristo. En 1941 li havis tri infanojn aĝajn 4 ĝis 11 jarojn kun kiuj li loĝis en domo N 34 en strato Severnaja. En 1937-1939 li malsanis, do laboris nenie kaj vivis danke al vendado de havaĵoj.
La post komenco de la Dua mondmilito li estis mobilizita kaj iĝis soldato de la 6-a aparta rezerva kavaleria regimento, lokita en Omsko. La komendestro ordonis al li forrazi la barbon, malpermesitan de la armea statuto, sed li rifuzis reference al religiaj kaj rusaj tradicioj. Dum sekvintaj diskutoj li diris interalie ke lia barbo estas lia persona afero kaj ke la Blanka armeo estus pli proksima por li, ĉar tie estis kristana kredo. Li diris tamen ke la militon kontraŭ Germanio li konsideras justa afero, ĉar tiu lando ĉiam estis malamiko de Rusio. En la dua tago li forrazis la barbon dirinte ke li pretas cedi al la postuloj de la Ruĝa Armeo se ĝi vere bezonas tion.
La milita tribunalo de la Omska garnizono kondamnis lin al mortopuno pro kontraŭsovetia agitado kaj la  li estis mortpafita. Al lia familio oni diris ke li estis kondamnita al 10 jaroj de malliberigo sen rajto korespondi. La li estis rehabilitita.
Aleksandr Siĉugov
Pastro Aleksandr Andrejeviĉ Siĉugov (Александр Андреевич Сычугов (1896-1976) devenis el burĝa familio en Tjumeno, kies amiko estis Grigorij Rasputin, fojfoje vizitanta ilin. Laŭ familia legendo foje li petis lasi Sano (karesa kromnomo) kun li al Sankt-Peterburgo, kie li promesis al li enviindan edziĝon kaj karieron, sed lia patro indigne rifuzis tion . En 1930-1941 li laboris en diversaj entreprenoj en Tjumeno, sed la li estis arestita kaj akuzita pri "kontraŭsovetia agado forme de religia edifado".
Tamen la Omska Provinca Tribunalo kondamnis lin al 10 jaroj de malliberigo. En 1944 li estis liberigita pro malpruviteco de la akuzoj kaj ekservis kiel pastro en la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. Interalie li partoprenis la komisionon pri difinado de historia kaj religia valoro de la eksponaĵo N 1647 el la Tjumena Provinca Muzeo, nomita "mantelo de [metropolito Filofeo]". De la ĝis la  li partoprenis en la Tutlanda Kunveno la Rusa Ortodoksa Eklezio (Поместный Собор) kiel reprezentanto de la Novosibirska eparĥio, al kiu apartenis tiutempe la tuta Siberio. Dum la vizito de ĉefepiskopo de Novosibirsko kaj Barnaulo Varfolomej (Gorodcov) reprezentanto de la Tjumena Plenumkomitato laŭdis laboron de la lokaj preĝejoj dum la Dua mondmilito, speciale laŭdinte Siĉugov.
La la Tjumena Urba Soveto eldonis ordonon N 482 pri transdono de la Oranta katedralo al kredantoj. Ĝia ĉefpastro iĝis Aleksandr Siĉugov. Li petis la muzeon redoni la mantelon de Filofeo, aludinte pri eventuala reakiro de liaj restaĵoj malaperintaj en 1923. Tio maltrankviligis la aŭtoritatojn, kiuj formis ekspertan komsionon, agnoskintan ke la eksponaĵo ne havas historian kaj muzean valoron kaj povas esti detruita. Al la Novosibirska eparĥio oni mesaĝis pri "maldezirindeco de plua restado de Siĉugov je eklezia servado en Tjumeno". Pro tio en 1947 li kun sia familio forlasis la urbon kaj servis en diversaj urboj de Siberio, inkluzive en la katedralo de Petro kaj Paŭlo en Tomsko (1954-1956). La li mortis en Novosibirsko. Antaŭ la forpaso li rakontis al sia filino Ariadna kie estas kaŝitaj restaĵoj de Filofeo.
Ariadna en 2003 venis al la estro de la monaĥejo de Sankta Triunuo en Tjumeno kaj transdonis al li kopion de tiu ĉi teksto, kio ebligis trovi kaj revenigi al la monaĥejo.
Miĥail Kuroĉkin
Fine de septembro 1989 (laŭ aliaj fontoj — en 1990) li eksiĝis kaj kune kun 5 aliaj pastroj de la eparĥio, inkluzive sian fraton igumenon Jevtiĥij, aliĝis al la Rusa Ortodoksa Eklezio Eksterlande (ROEE). Ekde tiam li servis en la hejma preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo en Tjumeno, plurfoje akceptadis pilgrimantojn — pastrojn de ROEE. En 2007 kanona unueco de la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj ROEE estis restarigita kaj li iĝis pastro de la Tobolska eparĥio de la Moskva Patriarkato je statuso de ĉefpastro. Dum lastaj vivojaroj li servis en la preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo. La li trafis aŭtomobilan akcidenton en la Ĉerviŝeva landvojo apud Tjumeno kaj la  li mortis en hospitalo. La li estis sepultita en la Ĉerviŝeva tombejo apud kapelo de Lazaro el Betania, kontraŭ ĝia altaro.
Gedeon (Ĥaron)
En 1989-1991 en la preĝejo servis Gedeon (Ĥaron), en 1991 elmigrinta al Usono kaj ekde 2018 servanta kiel episkopo de Makarov, vikario de Kieva eparĥio, estro de la Dekonaĵa monaĥejo de Naskiĝo de Maria (Kievo, Ukrainio). Li famas pro sia lukto kontraŭ religia persekutado de la Ukraina Ortodoksa Eklezio (Moskva Patriarkeco) kaj pri restarigo de la Dekonaĵa preĝejo de Naskiĝo de Maria en Kievo, kiun ukrainaj naciistoj, subtenataj de aŭtoritatoj, postulas detrui.
Aliaj
Komence de novembro 1989 ekservis kiel ĉefpastro Nikolaj Morozov, kiun sekvis pastromonaĥo Gedeon (Ĥaron). Ekde 1993 servas diakono Viktor Gordejev, kiu ekde 1995 instruas en dimanĉa lernejo por plenkreskuloj. Paroĥestro tiutmepe estis Georgij Vladimiroviĉ Sannikov, poste pastro de la preĝejo de la Endormiĝa forpaso de Maria (Jalutorvsko). En 1993-1997 ĉefpastro estis Vladimir Klujev. Ekde 1997 servas ĉefpastro Andrej Sbitnev. Ekde aprilo 2008 li estas ankaŭ vic-episkopo (благочинный).
Nuntempe en la preĝejo servas ĉefpastro Andrej Sbitnev, pastro Nikolaj Suŝkov kaj diakono Viktor Gordejev.
Nikolaj Suŝkov okupiĝis pri baza pezaĵlevadoen, sed en 2014 transiris al aikido, en kiu li jam en 2018 havis brunan zonon. Li diras ke tiu pacema luktosporto ideale konvenas al kristano kaj ke regula sportumado helpas al li detrui stereotipon pri dika, pigra pastro-ebriulo. Ankaŭ liaj filinoj okupiĝas pri aikido.
Andrej Sbitnev en 2012 trapasis kurson pri subakvado, post kio li subakviĝis je ŝtonmino Ŝilovskij apud la urbo Niĵnij Tagil, kie li subakve konsekris kaj instalis kinon de Nikolao de Mira por ke ĝi helpu al la sportistoj. Li estas estro de la eparĥia sekcio pri kunlaboro kun la armeo, polico kaj justicaj institucioj.
Ekde 1923
Listo de la pastroj ekde 1923 :
Priskribo
La preĝejo havas formon de rotondo, al kiu aliĝas kvar dukolonaj portikoj. La kupolo estas sfera, la kruco origine estis ligna, ladumita, nun orkolora. La preĝejo estas unuetaĝa kaj malgranda — 13,51 x 13,51 m. La ikonostazo origine estis unuŝtupa, duonronda, malhelblua. Ĝia fasado estas turnita al strato Sverdlov (ĝis 1922 — Vseĥsvjatskaja, do Ĉiuj Sanktuloj). Maldekstre de la preĝejo, ene de la korto ĉirkaŭita je ŝtona barilo, troviĝas infanludejo. Dekstre situas aparte staranta sonorilturo kaj alkonstruaĵo al ĝi kun helpaj servoj. Ĉe la okcidenta enirejo de la preĝejo estas nartekso.
Sur la granda malhela kupolo estas bildigitaj kvar evangeliistoj kaj Dio Patro (Cebaoto) forme de maljunulo kun longa barbo, ĉirkaŭita de ĉefanĝeloj. Tia bildigo de Cebaoto estas netradicia kaj malofta en la rusaj ortodoksaj preĝejoj. Unu el surskriboj sur la kupolo tekstas: "Mi ordonas al vi, amu unu la alian" (Заповедую вам, да любите друг друга).
La preĝejo normale enspacigas ĝis 200 homojn, je Pasko venas ĝis 700. La paroĥo havas kelkmil paroĥanojn.
Graĉovskaja (stacio)
Graĉovskaja (Грачёвская) (ĝis novembro 2020 Ĥovrino, Ховрино) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Péter Balassa
[balaŝa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Balassa Péter estis hungara esteto, altlerneja instruisto.
Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Tjumeno)
Incidentoj
Memuaristo Pavel Koĉnev (1855-1939) priskribis en siaj rememoroj incidenton okazintan en 1877 kun Anna Fjodorovna Jerunova (Jarunova). Ŝi loĝis kun sia edzo en urboparto Potaskuj, kiu apartenis al la Elija-paroĥo, en unu domo kun bopatrino kaj ties filino, okupante malsamajn etaĝojn. La bopatrino kaj bofilino havis ege malbonan rilaton kaj eĉ ne salutis unu la alian. Post la morto de sia edzo Anna, kiu aĝis 40-45 jarojn, vendis butikon, brutojn kaj aliajn posedaĵojn, maldungis la servistaron kaj sin preparis por translokiĝo al siaj parencoj. Oni diris ke lastmomente ŝi decidis preni ankaŭ ikonon de Sankta Nikolao (plej verŝajne de Nikolao de Mira), kiu pendis surmure kaj faris tion malgraŭ admonoj de sia bopatrino Anisja Nikolajevna, dirinta ke tio estis malnova ikono de ŝia familio.
Elirinte en koridoron, ŝi subite falis sen alfronti iujn obstaklojn kaj rompis la kruron dum la falinta ikono restis nedamaĝita, eĉ ĝia vitro ne rompiĝis. Post du monatoj da senefika kuracado oni fortranĉis ŝian kruron ĝis genuo, post plia monato oni fortranĉis ankaŭ supran parton kaj fine ŝi mortis. Oni sepultis ŝin en la tombejo apud la preĝejo kiel gravulinon. Vespere gardisto ĉirkaŭirante la preĝejon ekaŭdis foran krion, haltis apud ŝia tombo por iu tempo, sed ne plu aŭdis ion. Sekvan matenon ĉio ripetiĝis, li kuŝiĝis surteren kaj komprenis ke la krio venas de subtere. Li iris al parencoj de Anna, loĝintaj proksimume 2 km for, ili venigis policon kaj nur vespere refosis la tombon kie ekvidis jenan bildon.
Oni agnoskis ŝin definitive mortinta kaj enterigis denove. Li ne sciis ĉu okazis iu enketado kaj ĉu iu estis punita, sed supozis ke eĉ se oni enketis ion, la parencoj liberigis sin de ĉiuj punoj per mono, heredita de la mortulino.
Ágnes Incze
Ágnes Incze [Agneŝ ince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Incze Ágnes estis hungara filmomuntisto, reĝisoro, scenaristo, produktoro. Ŝia geedziĝa nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Salamon Andrásné [salamon andrAŝnE].
Ágnes Incze naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ágnes Incze akiris filmomuntistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1984. Ŝi komence estis muntista asistanto en filma produktejo, poste ŝi estis levita ordinara filmomuntisto. Paŝo post paŝo ŝi debutis ankaŭ en aliaj filmaj profesioj. En 2001 ŝi ricevis membrecon en eŭropa filma akademio. Ŝi ricevis filmajn premiojn inter 1997-2004.
İsmail Besikci
Ismail Besikci, (kurde: İsmail Beşikçi (nakiĝinta en 1939 en İskilip, Turkio) estas turka klerulo, verkisto, sociologo, filozofo, kurdologo kaj revoluciulo. Li estas honora membro de PEN-klubo internacia . Li estis enkarcerigita dum 17 jaroj surbaze de akuzoj pro propagando pere de siaj libroj pri la kurda loĝantaro en Turkio. En 1987 li estis kandidato por la Nobel-premio pri paco . Li estis priskribita kiel la "pioniro de la prikurdaj studoj en la moderna Turkio . La libro Internacia Kolonia Kurdio de Ismail Besikci eldonita en 1991 estas lia ĉefverko kaj vojmontrilo por la kompreno de Kurdio hodiaŭ.
Dum multaj jaroj Ismail Beşikçi estis la sola nekurdo, kiu parolis la kurdan en Turkio, kiu klare kaj laŭte sin esprimis favore al la rajtoj de la kurdoj. Malgraŭ ĉiuj provoj lin silentigi, Beşikçi daŭrigis verki kaj paroli pri tiuj ratjoj kaj tiam fariĝis forta kaj grava simbolo por la kurda movado kaj por la homaj rajtoj en Turkio.
En 2011 estis kreita en Istanbulo fondumo je la nomo de Ismaïl Beşikçi kiu celas ebligi sciencajn esploradojn sociajn kaj kulturajn danke al la arkivoj de Ismaïl Besikçi.
Vivkuro
La 15-an de septembro 2012 li ricevis la internacian premion Hrant Dink. Tiu ĉi premio rekompencas individuojn aŭ grupojn, kiuj laboras, en kondiĉoj ofte danĝeraj, nome de iuj humanaj valoroj.
Kurda movado
İsmail Beşikçi verkis plurajn gravajn verkojn pri la socia organizo kaj la aktuala situacio de la kurdoj. La plej fama inter ili estas Devletlerarası Sömürge Kurdistan, “Kurdio, internacia kolonio”, 1990. Beşikçi argumentas, ke la turka ŝtato praktikis politikon de genocido kontraŭ la kurdoj en la lastaj 80 jaroj. Tio estas verŝajne la kritiko plej aperta de Beşikçi pri la nuna divido de Kurdistano, etna areo disrompita inter Turkio, Irano, Irako kaj Sirio, kun milionoj da kurdaj loĝantoj.
Li estis deklarita Homo de la Jaro fare de Rudaw Mitjana, grava retejo de kurdaj komunikiloj pro lia kontribuo al la kurda kaŭzo.
Verkaro
El la 36 libroj, kiun li publikigis, 32 estis malpermesitaj en Turkio. Ĉi tie estas elekto de liaj libroj:
Péter Balassa
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Prissac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Julien Piron
Julien PIRON (ĉ. 1901-1986) estis franc-belga esperantisto aktiva en la SAT-movado.
Biografio
Belgidevena loĝanto de Parizo, akirinta la francan ŝtatanecon, Julien Piron naskiĝis ĉirkaŭ 1901 kaj fariĝis profesie kontoristo. Li estis unu el la fondintoj de SAT (matrikulo 114) kaj membro de la «iniciatora komitato» en 1921. Post paŭzeto li denove fariĝis membro de la Direktora Komitato (administra) en 1924 kaj de la Ekzekutiva Komisiono kiu postsekvis ĝin en 1925.
En la 1930-aj jaroj, li kunlaboris kun Valo, fondinto de esperanto-grupo en la najbaraj urboj Joinville-le-Pont kaj Champigny-sur-Marne, kaj instigis lin ligi ĝin al FEO. Inter 1936 kaj 1939, li estis membro de la Plenum-Komitato de SAT. En 1937, li plie partoprenis la fondon de SAT-Amikaro, kaj rakontis poste pri tiu sperto.
Post la dua mondmilito li denove iĝis PK-ano, kaj ankaŭ lia edzino Lucienne, profesie vendistino, fariĝis SAT-anino (matr. 21683). Dum la jaroj 1949-1956 li ankaŭ estis aktiva kabaredisto en la Tri koboldoj. Inter 1969 kaj 1972, li plenumis sian lastan mandaton en la Plenum-Komitato, fariĝante ties prezidanto post Lucien Bannier.
Post forlaso de asociaj respondecoj, li plu restis regula vizitanto de kongresoj, ekzemple tiun de SAT-Amikaro en Avinjono en 1976. Li mortis en 1986.
Péter Balassa
Biografio
akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1971, dum li studis ankaŭ en Muzikarta Altlernejo. En la sekva jaro li laboris en filozofia instituto, ekde 1973 li instruis en la universitato, dum li instruis ankaŭ enlandaj kaj eksterlandaj universitatoj. Inter 1988-1991 li estis ankaŭ redaktoro de diversaj revuoj. Li kandidatiĝis en 1985 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, li doktoriĝis en 1980. Li ricevis premiojn inter 1988-2002.
Mihály Balázs (literaturhistoriisto)
Mihály Balázs [mihAj balAĵ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Balázs Mihály estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
Mihály Balázs naskiĝis la en Gyón.
Biografio
Mihály Balázs akiris diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1972. Post la diplomo li ekinstruis en la universitato. Li estis asistanto (1972–1975), lektoro (1975–1981), docento (1981–1997), fine profesoro. Intertempe li estis vicrektoro (1986–1989), katedrestro (1996–2001), dekano (1998–2001). Li estis ankaŭ aspiranto en akademio instituto (1975–1978), baldaŭ li kandidatiĝis (CSc) en 1981, li doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1997. Li edziĝis en 1971, lia edzino naskis du filojn en 1974 kaj 1977. Li ricevis premiojn inter 1997-2016.
Charonne (stacidomo)
Charonne estis franca stacidomo de Fervojo Petite Ceinture, situinta en la 20-a arondismento de Parizo, 102 bis Strato de Bagnolet, en regiono Francilio. La stacidomo estas rehabilitota. Ĝi estis okupita, de 1995 ĝis decembro 2016, de koncertejo La Flèche d'or.
Kantono Siskiyou
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Chemex (stacidomo)
Chemex estas fervoja stacidomo en Troistorrents, Svislando.
György Bakcsi
György Bakcsi [djordj bakĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bakcsi György estis hungara redaktoro, ŝakkomponisto, arbitraciisto. Lia origina familia nomo estis Bartók ĝis 1945.
György Bartók naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
estis adoptita en 1945. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1951, poste li akiris pedagogian diplomon en Leningrad. Hejmenveninta li faris diversajn laborojn, fine ekde 1959 li laboris en eldonejo. Li estis redaktoro inter 1964 kaj 1993, poste li pensiuliĝis. Li specialiĝis pri la ruslingva literaturo. Li ricevis premiojn inter 1960-2016.
Ekde sia infanaĝo li interesiĝis pri ŝako, sed li neniam atingis rezultojn en konkursoj. Ekde 1948 li publikigis pli ol 1200 ŝakproblemojn, el ili estis multaj premiitaj. Li estis plurfoje hungara ŝakkomponista ĉampiono, ĉefe en komponado de dumovaj kaj trimovaj etudoj. En 1956 Bakcsi iĝis internacia arbitraciisto, en 1980 li ricevis la titolon grandmajstro de ŝakkomponaĵoj.
Lingé
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono . La loĝantoj nomatas lingeois. En la teritorio cetere aparte abundas lagoj - ili kovras sume 17 % de la tuta areo.
Obterre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Parnac (Indre)
Parnac estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Peter L. Berger
Peter Ludwig BERGER (Vieno, Aŭstrio; 17-a de Marto 1929 - Brookline, Masaĉuseco, Usono; 27a de Junio 2017) ​ estis luterana teologo kaj sociologo. Li estis konata ĉefe pro sia verko The Social Construction of Reality (1966), verkita kunlabore kun Thomas Luckmann.
György Bakcsi
Biografio
Li edziĝis dufoje, du gefiloj naskiĝis en 1958 kaj 1964, en 2013 li vidviĝis.
István Jelenczki
István Jelenczki [iŝtvAn jelencki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jelenczki István estas hungara reĝisoro, fotisto, pentristo, membro de Hungara Arta Akademio (koresponda 2012, ordinara 2013).
István Jelenczki naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Jelenczki maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1974, poste li estis industria desegnisto. En 1975 li jam ekspoziciis. Ekde 1984 li instruis en Arta Universitato Moholy-Nagy, inter 1990–1993 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li ricevis premiojn inter 1989-2021.
Monthey-Hôpital (stacidomo)
Monthey-Hôpital estas fervoja stacidomo en Monthey, Svislando.
Izolo (Kalocsay)
Izolo estas la lasta poemaro de Kálmán Kalocsay, eldonita en 1977 post la morto de la poeto.
Enhavo
La poemaro konsistas ĉefe el kvar partoj.
Historio
La poemaro estis origine eldononta de Literatura Mondo en 1939, kiel la tria poemaro de Kalocsay (post Streĉita Kordo kaj Rimportretoj). La poemaro estis presita seed ne bindita, pro la Dua Mondmilito. Reto Rossetti konservis la presitajn foliojn, kaj la volumo estis fine eldonita, 38 jarojn poste, de la Universala Esperanto-Asocio, en 1977, post la morto de la poeto en 1976.
Kantono Shasta
La kantono Shasta - angle Shasta County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Redding. La kantono estis fondita la.
Tetramelacoj
La tetramelacoj (Tetramelaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kukurbaloj (Cucurbitales). Ĝi enhavas ununuran genron (tetramelo) kaj ununuran specion (nudflora tetramelo),.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (20 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
96200 Oschin
96200 Oschin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo Andrew Lowe sur  eksponitaj en la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la entreprenisto kaj filantropo Samuel Oschin (1914–2003). La Schmidt-Teleskopo Samuel Oschin de 48 coloj de la Observatorio de la Monto Palomar estis uzita por malkovri la asteroidon.
Kantono Sierra (Kalifornio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Kantono Stanislaus
La kantono Stanislaus - angle Stanislaus County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Modesto. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Kantono Tehama
La kantono Tehama - angle Tehama County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Red Bluf. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Saint-Gaultier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Vigoux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Saulnay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Sauzelles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Saint-Gilles (Indre)
Saint-Gilles estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Johann Ludwig Krapf
Johann Ludwig Krapf (naskiĝis en Derendingen, mortis  en Korntal) estis germana misiisto, etnologo,  lingvisto kaj esploristo de Orientafriko.
Kune kun Johannes Rebmann, misiisto kaj aŭtoro interalie de Svahila Vortaro, li malkovris la internon de Orientafriko. Ili laŭdire estas la unuaj eŭropanoj kiuj vidis Kilimanĝaron kaj Monton Kenja. En 1836, post studado de teologio, li iris al Etiopio por labori kiel misiisto nome de la Anglikana Eklezio.
Li baldaŭ lernis dialektojn de la Amhara lingvo kaj aliajn lokajn dialektojn. Li esploris la popolon de Oromoj, tiam nomitaj Gala. Li tradukis grandan parton de la Biblio al la Oroma lingvo.
Pouligny-Saint-Pierre
estas komunumo de Francio, kiu interalie konatas pro samnoma fromaĝo. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Kantono Trinity (Kalifornio)
La kantono Triunuo aŭ kantono Trinity - angle Trinity County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la censa loko Weaverville. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Roussines
Roussines - prononco france laŭ sistemo IFA [] - povas rilati al la francaj komunumoj
Matenmanĝa televido
Tiaj programoj inter la 1970-aj kaj 1990-aj jaroj atingis la televidajn kanalojn preskaŭ ĉie sur la tero. Modeloj estis la anglalingvaj programformatoj de "informuzaĵo" konataj kiel Matena spektaklo (angle "Morning show", en Usono kaj Kanado) aŭ Matenmanĝa televido ("Breakfast television" en Britio, Aŭstralio, Irlando kaj Nov-Zelando). La usona programo Today ("Hodiaŭ"), kiu elsendiĝis la 14-an de januaro 1952 ĉe NBC, estas konsiderata la unua nacie dissendita matenmanĝa televido. Regione dissenditaj programoj de tiu tipo ekzistis en Usono jam la antaŭajn du jarojn, ekde 1950. En 1977 sekvis la ŝtata televido de Svedio per la formato första Gomorron Sverige, en 1979 sekvis Japanio per unua matenmanĝa programo de la televida kanalo Nippon TV. La ŝtata BBC en Britio lanĉis sian programon Breakfast Time la 17-an de januaro 1983, sekvita du semajnojn poste fare de privata televidkanalo specialiĝinta je matenmanĝa televido, "TV-am" ('tv' por "televido" kaj 'am' por "antaŭtagmeze"), kies programoj Daybreak kaj Good Morning Britain elsendiĝis la 1-an de februaro 1983. Kaj en januaro 1985 en Francio ekis la matena programo "Télématin" de la kanalo France 2. En Finnlando tia programo estas almenaŭ Huomenta, Suomi kaj Ykkösen aamu-tv.
La kapitalisma lando okcidenta Germanio estis inter la lastaj landoj de okcidenta Eŭropo, en kiuj televidaj kanaloj (unue la profitocelaj privataj RTL kaj Sat.1) malkovris por si la programformaton en aŭtuno de 1987, kaj poste sekvis la ŝtate poseditaj, publikaj kanaloj: Privataj televidaj kanaloj en okcidenta Germanio nur permesiĝis en 1984, antaŭe plej multaj familioj tie nur ricevis du ŝtataj tutlandajn kaj unu ŝtatan regionan kanalon, kiuj ofte eksendis je la 16-a aŭ 18-a horo kaj plej ofte finis noktomeze. Tiam pedagogoj ankoraŭ avertis ke estus medicine kaj socie por la familia komunikado katastrofe, se dum iu familia manĝo bruus radio aŭ televido, kaj estus tute eduke, ke televidado limiĝus al la tagofina tempo inter komuna vespermanĝo kaj la enlitiĝo de la gepatroj. La matenmanĝa televido en la televidaj kanaloj preskaŭ ĉie sur la tero tentigis malobei tiujn konsilojn kaj matene tutkomence enŝalti la televidilon, kvankam kompreneble en neniu familio oni devas fari tion - eblas daŭre nur inter la 18-a kaj la 23-a horoj enŝalti televidilon, aŭ nur tiam kiam la televida programo anoncas iun eksterordinaran programformaton, kaj ankaŭ permesatas tute neniom televidumi. Sed la Matenmanĝa televido tamen kontribuis al tio signife altigi la ĉiutagan televidan tempon ĉe multaj ordinaraj civitanoj.
Kantono Tulare
La kantono Tulare - angle Tulare County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Visalia. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Roussines (Indre)
Roussines - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Lord Lothian
Philip Henry Kerr, 11-a Markizo de Lothian (naskiĝis la 18-an de aprilo 1882, mortis la 12-an de decembro 1940), membro en la ordeno de la Kardo, konata kiel Philip Kerr ĝis 1930, kiel Lord Lothian poste, estis brita politikisto, diplomato kaj redaktisto de ĵurnalo. Li estis privata sekretario de ĉefministro David Lloyd George inter 1916 kaj 1921. Post sukcedado de kuzo en la posteno de markizo de la skota regiono Lothian en 1930, li okupis negravan oficejon de 1931 ĝis 1932 en la nacia registaro, estrita de Ramsay MacDonald.
En la malfruaj 1930-aj jaroj, li estis ĉefa rekomendanto de apelacio de Nazia Germanio, emfazante la severaĵon de la Traktato de Versajlo kaj la danĝerojn de la komunismo de Stalin. De 1939 ĝis sia morto, li estis brita ambasadoro en Usono. Li pruvis tre sukcesa en gajnado de Usono por la brita militinvesto, precipe la leĝo pri milithelpa sistemo Lend-Lease, kiu pasis la kongreson post lia morto.
Saint-Benoît-du-Sault
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono . La loĝloko distingiĝis per mencio en la listo de la plej belaj vilaĝoj de Francio.
Oulches
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Nacia Biblioteko de Turkio
La Nacia Biblioteko de Turkio (Millî Kütüphane) estas unu el la du naciaj bibliotekoj de Turkio, troviĝita en Ankaro (La alia estas la Prezidenta biblioteko, malfemita en 2020 kaj situanta ankaŭ en Ankaro). Ĝi estas membro de la Konferenco de Eŭropaj Naciaj Bibliotekistoj (CENL).
La biblioteko respondecas pri la Turka Bibliografia Instituto, kiu konservas la turkan bibliografion. Krome, la Nacia Biblioteko ofertas mikrofilman arkivon kaj tielnomitan Atatürk Dokumentado-Centro.
Konstruaĵoj
La Nacia Biblioteko de Turkio, establita en la Çankaya distrikto de la urbo Ankara estis establita la 15an de aprilo, 1946 sub la Ministerio de Edukado tra la Administrejo de Eldonoj. La biblioteko komence havis 8,000 presitajn laborojn, sed post la unua jaro ĝi superkreskis ties originala konstruaĵo kaj por fari la kolekton alirebla al la publiko ĝi translokiĝis al intertempa konstruaĵo la 17an de aprilo, 1947. Baldaŭ la grandeco de la arkivo atingis 60 000. Ĝi oficiale komencis servi la uzantojn la 16an de aŭgusto, 1948. La konstruaĵo estas nun uzita kiel la Ankara Provinca Publika Biblioteko.
Kolekto
La Nacia Biblioteko havas unu el la plej riĉaj kolektoj en Turkio.
Laŭ la leĝo de 1934 pri kompilado de presita artikolojn kaj bildojn (Basma yazı ve resimleri derleme kanunu), la Biblioteko estis rajtigita al unu kopio de ĉiu publikaĵo publikigita en Turkio kaj du kopioj de publikaĵoj eldonitaj fare de eksterlandaj esploristoj farantaj esploraĵojn en Turkio, eĉ se publikigite eksterlande. Ili devis subskribi devontigon sendi la publikigon antaŭ ol akiri permeson esplori.
Laŭ datenoj de 2017, estas pli ol 4 milionoj da manuskriptoj kaj presita laborojn en la arkivo de la biblioteko. Laŭ la statistiko de la sama jaro, la nombro de homoj profitiganta de la Nacia Biblioteko, kiu havas pli ol 25 000 registritajn membrojn, estas pli ol 500 000.
Laŭ datenoj de 2020, la kolektoj de la Biblioteko konsistis el 1,437,008 librovolumoj, 1,505 manuskriptoj, proksimume 272,695 periodaĵoj, 154,056 nelibromaterialoj, 26,0362 mikrofilmoj. 11 128 milionoj da dokumentoj estis disponeblaj en la cifereca biblioteko.
Kantono Ventura
La kantono Ventura - angle Ventura County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Ventura, kvankam laŭ loĝantaro la plej granda urbo de la kantono estas Oxnard. La kantono estis fondita la. Sian nomon la kantono kaj ties ĉefurbo havas de la hispana misiejo San Buenaventura de la fino de la 18-a jarcento.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Kantono Tuolumne
La kantono Tuolumne - angle Tuolumne County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo Sonora. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun. Inter la kantonaj komunumoj kaj tiuj de la najbara kantono Mariposa etendiĝas la vasta monteca pejzaĝo de la Nacia Parko Yosemite. La turistoj kaj scivolemuloj, kiuj venas esplori la nacian parkon, ankaŭ alportas iom da enspezoj por la homoj en la kantono Tuolumne.
Kalvinana preĝejo (Komárom-Szőny)
La Kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1999) en urbo Komárom (Hungario), en urboparto Szőny, kiu estis memstara vilaĝo ĝis 1977.
Historio
Laŭ datenoj en la 17-a jarcento vivis en Szőny kalvinanoj kun pastro. La nun videbla kalvinana kirko estis konstruita en 1787 kun financa helpo de la loka katolika grafino. Pli frue en la vilaĝo estis kalvinana predikisto hu:Kocsi Major István. La orgeno estis kreita en 1914.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola, la fasado estas simetria. Meze la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas plurlatera pinta piramido. La enirejo funkcias tra la turo. La navo finiĝas en plurlatera absido. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj. Menciindas la marmora baptujo el 1897.
Preuilly-la-Ville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Blanc kaj al la samnoma kantono .
Rosnay
Rosnay povas rilati al la francaj komunumoj
Kantono Yuba
La kantono Yuba - angle Yuba County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kalifornio. Ĝia administra centro estas la urbo 'Marysville. La kantono estis fondita la.
Iglesias (Burgoso)
Iglesias [iGLEsjas] estas loĝloko kaj municipo en la okcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Odra-Pisuerga. La loknomo Iglesias estas etimologie komprenebla kiel Preĝejoj. Tiukadre aperas du preĝejoj en la municipa blazono.
Kantono Yuba
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Iglesias (Burgoso)
En 2015, en la aprobo fare de Unesko por la plilongigo de la Jakoba Vojo en Hispanio, la urbo estis inkluzivita.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 146 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 70 el 1991.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Arenillas de Riopisuerga formis parton de la partido de Castrojeriz en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Marteno kaj la ermitejo de Sankta Centola.
96205 Ararato
96205 Ararato estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Ararato, neaktiva vulkano kun duopa konusa pinto (altaj de 5165 kaj 3925 m), prikantita de poetoj de la antikva epoko ĝis hodiaŭ. Tiu monto estas la plej alta de la historia Armenio.
La nomo estis proponita de la unua malkovrinto.
Bresler (glaciaĵoĵ)
Bresler estas ĉilia glaciaĵmarko fondita en 1962. Ekde 2020 ĝi apartenas al la ĉilia multnacia Carozzi.
Historio
La firmao estis fondita en la 1960-aj jaroj, kaj akirita fare de la multnacia Unilever en 1993. Tiel, dum la 1990-aj jaroj kaj fruaj 2000-aj jaroj, la marko ĝuis grandan popularecon, atingante ĝis 35% de la glaciaĵmerkato en Ĉilio, eĉ igante la markon disvastigi malsukcese al Peruo. Tamen, dum la 2010-aj jaroj ĝi suferspertis signifan falon en sia merkatparto, plejparte kaŭzite de la pliiĝo de novaj konkurantoj kiel ekzemple Trendy aŭ Fruna, kiuj ofertas pli amasajn produktojn je pli malaltaj prezoj.
En la jaro 2020, estas sciigite ke kompanio Carozzi akiras la markon de Unilever, la aĉeto estas finpretigita en julio de tiu jaro. La operacio konsideris la fiksajn aktivojn de la Bresler kaj Melevi markojn, krom la licenco de la internaciaj markoj ĉeestantaj en la loka merkato kaj surmerkatigitaj ĝis tiu momento fare de Unilever Chile, Magnum, Calippo, Fruttare, Carte D'Or, Cornetto kaj Vienetta.
Fine de 2020, la marko estas relanĉita kun novaj produktoj kaj nova slogano, Surprizu vin denove, sed konservante la karakterizan emblemon de Unilever marko. En ĉi tiu kadro, novaj produktoj estas aldonitaj al ĝia katalogo, inter kiuj elstaras la glaciaĵoj Frugelé kaj Frac, produktoj apartenantaj al la grupo Carozzi. Krome, ekspansia plano estas komencita por konigi la markon en la tuta lando denove.
En 2022 nova logo estas lanĉita, postlasante tiun de post preskaŭ 30 jaroj, kaj estas anoncite, ke glaciaĵejoj malfermos kun la marko Bresler en malsamaj komercaj centroj en Ĉilio, por konkuri kun la marko Nestlé Savory.
Tramtransporto en Grenoblo
Tramtransporto en Grenoblo (Tramway de Grenoble) konsistas el kvinlinia tramvojo kiu priservas la francan urbon Grenoblo.
Nacia kaj Universitata Biblioteko de Slovenio
La Nacia kaj Universitata Biblioteko (Narodna in univerzitetna knjižnica, mallongigita NUK), establita en 1774, estas la nacia biblioteko, la plej granda biblioteko kaj unu el la plej grava nacia edukaj kaj kulturaj institucioj de Slovenio.
Historio
La biblioteko estas konsiderita kiel la heredanto de la 18-ajarcenta publika biblioteko, kiu estis establita en 1774 kiam Maria Teresa emisiis edikton sub kiu pli ol 600 libroj postvivantaj la fajron de la jezuitkolegio estis metitaj en publikan uzon. En tiu tempo, biblioteko nomita Licejska knjižnica estis establita. En 1807 ĝi ricevis la rajton je deviga kopio kaj tiel fariĝis deponeja biblioteko. En 1919 ĝi iĝis la centra biblioteko de Slovenio. Post kiam la Universitato de Ljubljano estis fondita en 1919, ĝi funkciis kiel universitata biblioteko. Post la Dua Mondmilito, ĝi ricevis nacian statuson, ŝanĝante sian nomon al Nacia kaj Universitata Biblioteko en Ljubljano. Laŭ la Deviga Eldona Kopia Akto, eldonistoj estas devontigitaj submetiĝi kopion de ĉiu eldono al la Nacia kaj Universitata Biblioteko.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estis konstruita laŭ planoj preparitaj fare de Jože Plečnik en 1930-1931. Konstruado daŭris de 1936 ĝis 1941. La biblioteko situas en la centro de Ljubljano sur la loko de iama malfrurenesanca palaco de la aristokrata familio Auersperg.
Kiel en la supozo de Plečnik, la biblioteko estis planita por ĉ 240 mil. volumoj, kaj nun ĝia kolekto superis 2,5 milionojn da volumoj (2011), la problemo de la neceso de nova konstruaĵo delonge daŭris. Ĝia konstruado komenciĝis antaŭ kelkaj jaroj en la centro de Ljubljano - financaj problemoj kaŭzas interrompon de konstrulaboroj de tempo al tempo. Komence de la 21-a jarcento, tio estis interkovrita per juraj malfacilaĵoj (posedrajtoj al tero). Nuntempe, NUK luas stokejojn ekster sia propra konstruaĵo.
Lothian
Lothian (jen angle, ; Lowden, Loudan, -en, -o (u) n; Lodainn ) estas regiono de la skotaj malaltebenaĵoj, situanta inter la suda bordo de la estuaro Firth of Forth kaj la montetaroj Lamirmuir kaj Moorfoot. La ĉefloko estas la skota ĉefurbo, Edinburgo, dum aliaj signifaj urboj inkluzivas Livingston, Linlithgow, Dalkeith, Dunbar, kaj Haddington.
Historie, la termino Lothian rilatis al provinco ampleksanta la plej grandan parton de tio, kio nun estas sudorienta Skotlando. En la 7-a jarcento ĝi estis sub la regado de la angla regno de Bernicia, la norda parto de la posta reĝlando de Norda Umbrio, sed la regado de la angloj en Lothian estis rapide malfortigita post la batalo de Dun Nechtain / Nechtansmere en kiu ili estis venkitaj de la piktoj. Lothian estis aneksita al la Reĝlando de Skotlando ĉirkaŭ la 10-a jarcento.
Poste en la skota historio la regiono dividiĝis en tri lokajn administrajn regionojn ("konsiliajn areojn") de Skotlando - West Lothian okcidente, kaj Midlothian centre kaj East Lothian oriente.
Bohemiaj lumoj
Bohemiaj lumoj (Luces de bohemia) estas teatraĵo de Ramón María del Valle-Inclán. Ĝi publikiĝis en unua versio laŭ ĉiusemajnaj partoj inter la 31a de julio kaj la 23a de oktobro 1920 en el ĉiusemajna gazeto España, kaj en 1924 oni eldonis la definitivan, reviziitan kaj reeldonitan version kun tri pluaj scenoj. ​ Ĝi ne premieris en Hispanio ĝis 1970. ​
Konsiderata Luces de bohemia unu de liaj plej gravaj verkoj, ​ per ĝi Valle-Inclán inaŭguris novan teatran ĝenron, nome «esperpento», kaj ĝi estus la unua de kvar tekstoj kiujn la aŭtoro mem konsideris ene de tiu ĝenro. En la dekdua sceno de la verko, la propra protagonisto teoriumas pri «esperpento» kiel mondorigardo.
Intrigo
La verko rakontas la lastajn horojn de la vivo de Max Estrella, maljuna, mizera kaj blinda, iam agnoskita verkisto. En lia pilgrimado tra malhela, tumulta, marĝena kaj povra Madrido, akompanas lin don Latino de Hispalis kaj aliaj roluloj de la tiama madrida bohemio. En iliaj dialogoj miksiĝas kritikoj al la oficiala kulturo kaj al la socipolitika situacio de Hispanio kiu ne rekonas siajn gravulojn. Max estas arestita, liberigita post diversaj demarŝoj kaj ebriiĝas. Post diversaj hazardoj, la verko finiĝas je la morto de Max Estrella kaj lia funebra vigilo. La dramo fermiĝas per krio de ebriulo: "¡Cráneo previlegiado!" ("previlegia" kranio), fuŝa esprimo ripetita laŭlonge de la historio kaj kiu resumas la per "esperpento" mondorigardon de la verko.
Rilato kun verkisto Alejandro Sawa
Estas granda paraleleco inter Max Estrella kaj lia historio unuflanke, kaj tiu de la bohemieca verkisto Alejandro Sawa, amiko de Valle-Inclán. Alonso Zamora Vicente jam sugestis, ke la morto de Sawa dek unu jarojn antaŭ la publikigo de Luces de bohemia eble influis al Valle-Inclán. ​ Valle mem rakontis la kondiĉojn de lia morto en letero al Rubén Darío, nome sekvo al maldungigo perletere antaŭ lia morto, same kiel je la starto de la verko.
Krom la evidenta paraleleco inter la letero menciita de Valle-Inclán kaj tiu ricevita de Max el Buey Apis, kaj lia reago kontraŭ la malriĉego, ankaŭ Sawa mortis blinda, kaj ankaŭ la familio de la rolulo estas simila al tiu de la reala poeto, ambaŭ edzoj de francinoj havantaj unu filinon. Menciita novelo estus Iluminaciones en la sombra, kiu publikiĝis unu jaron post la morto de Sawa kun prologo de Rubén Darío. Kvankam Rubén Darío ne ĉeestis en la entombigo de Sawa, li ludis gravan rolon en tiu momento en Luces de bohemia, akompanata de la Markizo Bradomín, fikcia rolulo de antaŭaj verkoj de la aŭtoro, lia plej fama «alter ego». ​
Adolf Bube
Adolf August BUBE (naskiĝinta la en Gotha, mortinta la  samloke) estis germana poeto kaj arkivisto.
Vivo
Estante filo de kolonelo li ĝuis privatan instruadon en Molsdorf apud Erfurto. En 1817 li frekventis la gimnazion Ernestinum (Gotha) antaŭ studo de filologio, literaturo kaj arĥeologio, inter 1821 kaj 1824 ĉe la Universitato de Jena. Kiel studento li estis ano de la studenta korporacio Jenaische Burschenschaft.
Bohemiaj lumoj
Lingvaĵo
La roluloj kiuj aperas en la verko estas tipaj lokanoj kiuj enmetas en siaj dialogoj aludojn al la popolaj sciaro kaj parolmaniero, politiko, klera kulturo ktp. Kiel ekzemplo, nur en unuaj scenoj aperas tiuj:
Adolf Bube
Vivo
Post studo de filozofio kaj teologio samloke li iĝis arkiva konsilisto de la kuriozaĵkabineto de sur Kastelo Friedenstein.
Bohemiaj lumoj
Roluloj
Estas multaj roluloj en la verkoj: inter plej elstaraj menciindas jenaj:
Adolf Bube
Vivo
Li verkis multajn legendojn kaj poeziaĵojn kaj skribis la vortojn de la fama kanto pri Jesusbrünnlein (Jesuo-puteto) kiu situas ĉe la piedo de la monto Großer Hörselberg.
Bohemiaj lumoj
Roluloj
Aliaj malplej gravaj roluloj en tre loĝanta verko estas jenaj: drinkejanoj, kvartalanoj, prostitutestro kromnomita la Reĝo de Portugalio; ebriuloj; junaj modernistoj; Pitito, polickapitano; Serafín el Bonito, policestro; Don Filiberto, redakciestro de gazeto; Dieguito, sekretario de la ministro; du prostitutinoj (unu maljuna kaj alia adoleskulino, nome La Lunares); la patrino de la mortinta infano; Basilio Soulinake (identigita de fakuloj kun reala ruso Ernesto Bark); du sepultistoj (memore al Shakespeare); kaj tre diversaj personoj kaj eĉ animaloj.
Tempo
La tempo de la verko okazas en apenaŭ 23 horoj kaj duono. La dek du unuaj scenoj enhavas la tagmezon, la vesper-nokton, ĝis la morto de Max frumatene, kaj la scenoj 13a, 14a, kaj 15a enhavas la vigilon kaj entombigon, kiuj daŭras pluajn 12 horojn.
Adolf Bube
Jesuo-puteto kaj Koch-puteto
Kelkajn centojn da metroj oriente de Jesuo-puteto troviĝas alia ekskursocelo, la puteto de Koch (germane: Kochs Brünnchen aŭ Kochsbrünnchen). Ambaŭ troviĝas ĉe la piedo de la monto Großer Hörselberg. Planite kiel ĉearboranda idiliecejo kun lageto kaj kabaneto ĝi nur mallonge funkciis pro la konstruo de la Regna aŭtoŝosea ero 79 ekde 1937.
Konstruigis ĝin Heinrich Koch, burĝo el Sättelstädt en 1932. La ŝtataj aŭtoritatoj aŭtoŝose-konstruemaj aĉetis la tuton ne longe post la konstruo lasante netuŝita almenaŭ la fontan parton en la plej strikta senco kun la kalkŝtonaĵoj ĉirkaŭaj. Komence de la 1990-a jaroj la fonto reaperis. Ripozuma parkejo aŭtoŝosea troviĝis rekte malsupre de la fonto. La kabano Hörselberghaus estas (sed sur la monto ne ĉepiede) meze de ambaŭ putetoj.
Bohemiaj lumoj
Lokoj
La agado okazas en Madrido en la 1920-aj jaroj, kiel montro de esperpento kaj de la urbo kiel aperas en la verkoj de Benito Pérez Galdós. La itinero trairas tipajn madridajn lokojn, inter kiuj menciindas jenaj: