cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vivo de Gandhi (libro)
Vivo de Gandhi estas biografio pri Mohandas Karamchand Gandhi verkita de Edmond Privat. La 160-paĝa libro estas eldonita en la jaro 1967 de Eldonejo Stafeto en La Laguna. Ĝi konstituas numeron 32 en la serio Beletraj Kajeroj de Stafeto. La studo estas tradukita anglen de Dorothy Threlfall en la jaro 1981.
This Is It (filmo)
Malgraŭ tio, ke ĝi originale estis preta por la, la premierotago estis antaŭplanita por la , pro forta postulo de fervoruloj de Jackson. La filmo estis disvastigita tutmonden kaj ĝia montrado limigita al dusemajna daŭro, de la 28a de oktobro ĝis la 12a de novembro 2009. Biletoj ekvendiĝis unu monaton pli frue por kontentigi altan anticipan mendadon.
39734 Marchiori
39734 Marchiori estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Francesco Manca kaj Paolo Chiavenna elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la inĝeniero Gianpietro Marchiori, fondinto de la Grupo EIE, itala firmao, kiu partorenis en la konstruo de optikaj kaj radiaj teleskopoj tra la mondo. Sub lia entuziasma administrado, projektoj kiel VLT, LBT, ALMA kaj E-ELT estis disvolvitaj.
24332 Shaunalinn
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shauna Theresa Linn, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Baltimore Polytechnic Institute de Baltimore (Marilando, Usono).
Jenő Murádin
MURÁDIN Jenő (mura:din) estas rumanuja hungara arthistoriisto, redaktoro naskita en Călăraşi (Cluj) la 23-an de novembro 1937. Li estas frato de lingvisto László Murádin, la edzo de arkitektino Katalin Beyer Murádin, la patro de historiisto János Kristóf Murádin.
Biografio
Jenő Murádin finis pedagogian mezlernejon en Kluĵo kaj poste li akiris diplomon pri historio-filozofio en 1963 en Universitato Babeş-Bolyai. Li estis artredaktoro, poste sekciredaktoro de ĵurnalo Igazság de Kluĵo (1967-88), ĉefredaktoro de porinfana revuo Napsugár (1988-90). Ekde 1991 li estis preleganto de arthistorio en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo.
Ulrich Farrenkopf
Ulrich Farrenkopf (naskiĝis la 22-an de februaro 1975 en Miltenberg) estas germana esperantisto. En la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj estis membro de la komisiono de GEJ pri organizado de renkontiĝoj kaj poste okupiĝis pri eksteraj rilatoj de Germana Esperanto-Junularo (partatempe ankaŭ kiel estrarano). Li ekde tiam ofte estas la reprezentanto de GEJ en la asembleo de la asocio Deutscher Bundesjugendring (DBJR), la Germana Federacia Junulara Ligo.
Ekde 2000 li reprezente de GEJ kaj DBJR prijuĝas ĉe la institucio "Freiwillige Selbstkontrolle der Filmwirtschaft" (FSK, libervola memkontrolo de la filma industrio), ĉu filmoj povus endanĝerigi la psikan sanon de infanoj kaj sekve estus blokendaj de junaj aĝgrupoj.
Privata vivo
Post dek lernejaj jaroj en Miltenberg, li abiturientiĝis inter la jaroj 1991 kaj 1994 en internulejo de la katolika gimnazio Vinzenz-Pallotti-Kolleg de Rheinbach. De 1994 ĝis 2002 li studis en la bonna universitato kaj sekve de tio doktoriĝis pri la korsika lingvo. Paralele li plustudis en Speyer kaj Bochum. Post la doktoriĝo li komencis edukiĝon kiel nekuracista psikoterapiisto de infanoj kaj adoleskuloj.
NGC 4010
NGC 4010 (aliaj indikoj — UGC 6964, MCG 8-22-49, ZWG 243.34, PGC 37697) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Großhofen
Großhofen estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
NGC 4010
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lenta
Lenta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Olimpio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Carpignano Sesia (NO), Gattinara, Ghemme (NO), Ghislarengo kaj Rovasenda.
31655 Averyclowes
31655 Averyclowes estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Avery Parker Clowes, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2015 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj, pro lia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Oak Meadow School de Littleton (Masaĉuseco).
Buĉa
Buĉa (ukraine kaj ) estas urbo en Kieva provinco en Ukrainio kun signifa loka vitrafareja industrio. Ĝi situas sur rojo Buĉa proksimume 25 kilometrojn okcidente de Kievo kaj ĝi estadas enkalkulata en Kievan aglomeraĵon. Vivis ĉi tie 28533 loĝantoj. Urbo-Heroo de Ukrainio.
Historio
Sur loko de la hodiaŭa urbo ekzistis vilaĝo Jabłuńka, menciita en 1630 kiel la propraĵo de J. Lasota.
La loĝigo ĉi tie estiĝis fine de la 19-a jarcento ĉirkaŭ fervoja stacio sur konstruata fervojlinio el Sarni al Kievo.
Oktobre 1943 troviĝis ĉi tie komandejo de la 1-a Ukraina Fronto sub gvido de armea generalo Nikolaj Vatutin.
Buĉa estas memstara urbo ekde la 9-a de februaro 2006, antaŭe temis pri urbotipa loĝloko kaj ĝi estis konsisto de la proksima Irpin.
Dum la rusa invado, en la periodo februaro-marto 2022 soldatoj de la Armitaj Fortoj de Rusia Federacio militkrimis kontraŭ civila loĝantaro, murdante pli ol 400 personojn.
Rusia agreso 2022
Dum la invado de Rusio en Ukrainion en la jaro 2022 okazis en Buĉa pezaj bataloj enkadre de Kieva ofensivo, kies sekvo estis pezaj rusaj perdoj. La rusaj fortoj ekatakis kontraŭ urba monumento de milito en Afganio, kiun ili eble erarigis kun ukraina armea veturilo. Post liberigo de la urbo komence de aprilo 2022 estis anoncite, ke ĉirkaŭ 270 lokaj loĝantoj estis sepultitaj en amastomboj. La korpoj de kelkaj viktimoj estis fare de retiriĝantaj okupantoj lasitaj nesepultitaj en la stratoj de la urbo.
Vorlino
Vorlino (Vorlin vorline) estas planlingvo iniciatita de la usona interlingvisto Rick Harrison. Li ekfaris ĝin en 1989 kaj publikigis la unuan informon pri ĝi en 1991. De tiam ĝis 2002 li prilaboris ĝin kun aro da helpantoj, sed poste malaktiviĝis pri ĝi (almenaŭ publike).  La celo de la projekto ŝanĝiĝis; frue ĝi estis helplingvo, poste arta lingvo
La lingvo havas tre malmultan fleksion. Bazaj radikoj estas substantivoj, kaj verboj, adjektivoj, prepozicioj ktp deriviĝas el ili per vokalaj finaĵoj.
Nombroj (1-10): yun dus san kad lim tor zib hog nev dek.
Ekzemploj
ya loko yas hus = mi estas en mia domo.
pe mer bona hom = la tre bona homo.
pe les bona hus = la pli malbona domo.
ti lokako yas hus he buk = vi metis la libron en mia hejmo.
buk loko yas hus = la libro estas metita en mi hejmo.innv ē swi non loko Rik yo hus = tiu ne estas en la hejmo de Rik.
ti vido kwa hom? = vi vidis kiun?
virku wi hom kel ya vido wel = li estas la homo kiun mi vidis.
ridenda hom = ridanta homo.
Neegalaĵo de Klausius
Neegalaĵo de Klausius:
kie:
Neegalaĵo de Klausius estas postulato por turnebla proceso. Ĝi estas uzata en Dua leĝo de termodinamiko.
Lorenzo la 2-a de Mediĉo
De florenca familio ekzilita en Romo, en 1512 li revenis al Florenco pare de la apogo de la papo Julio la 2-a kaj de hispana armeo kiu venkis la defendantojn de la urbo en la nomita Rabado de Prato. Lia onklo la kardinalo Giovanni di Lorenzo de Medici regis la urbon post la rekonkero sed kiam li estis elektita papo (Leono la 10-a) en 1513 li lasis la regadon en manoj de la juna Lorenzo, helpita de la kardinalo Giulio di Giuliano de' Medici, kiu poste estos la papo Klemento la 7-a. ​
En 1516 lia onklo la Papo nomumis lin Lorenzo ankaŭ duko de Urbino. Dum la nomita milito de Urbino ekde Januaro 1517, li perdis portempe la kontrolon de sia duklando favore de la iama duko, Francesco Maria della Rovere. Kun armeo de 10 000 homoj, financita ĉefe de la papaj ŝtatoj, agadis por rekonkeri la ŝtatojn. Vundita per pafo en la kolo dum li esploris la muregojn de Mondolfo, defendita de 300 hispanoj je la servo de Francesco Maria. Lorenzo rekonkeris la Duklandon en septembro 1517, ĉar Francesco Maria estis ekonomie elĉerpita kaj ne povis pagi la soldulajn trupojn, sed post la morto de Lorenzo la Duklando revenis al la familio Della Rovere.
Șindrești
Șindrești [ŝindreŝtj] (hungare: Felsősándorfalu]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 527 loĝantojn (rumanoj); en 1992 636 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1411. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Dumbrăvița.
Șindrești situas ĉe la rivero Chechiș.
Ekspozicio de Derby (1839)
La ekspozicio estis organizita por financi lekciejon kiu estis ĵus aldonita en 1837 al la loko de Meĥanika Instituto de Derby en Wardwick. Kvankam tiuj organizaĵoj estis nomitaj Meĥanikaj Institutoj, ili estis fonditaj kaj organizitaj de altranguloj kaj ne de meĥanikistoj. La ekspozicio allogis pli ol 96,000 homoj kaj rezulte la instituto de Derby estis starigita sur bona financa bazo.
La ekspozicio estas la temo de Interno de Meĥanika Instituto (: Interior of the Mechanics' Institute), permane kolorita litografia presaĵo el desegno de Samuel Rayner. Tiu ĉi presaĵo montras la lekciejon, kiu estis la ĉefa halo de la Instituto. La halo estis priskribita tiutempe kiel "en la Greka stilo... kun bela lustro... kaj multaj valoraj pentraĵoj". Ĉirkaŭ la supro de la ĉambro estas friso simila al verko de John Henning. Pli ol mil objektoj estis ekspoziciitaj tie inkluzive multajn kiuj apartenis al la filantropo Joseph Strutt. La ekspoziciitaj objektoj eniris diversajn kategoriojn: pentraĵoj de Joseph Wright of Derby (Romeo kaj Julieta: la sceno de la tombo) estas videbla eksponita sur la malantaŭa muro, maldekstren), sciencaj instrumentoj, fosiloj, kokosonukso...
La Ekspozicio de Derby estis admirita de la meĥanikaj institutoj en proksimaj Leicester kaj Nottingham kaj ambaŭ organizis similajn eksponojn la sekvan jaron. Ili ankaŭ povis ĉarti trajnon sur nov-malfermita fervojo por transporti siajn membrojn al fervoja ekskurso.
(17865) 1998 KS39
(17865) 1998 KS39 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Écully-la-Demi-Lune (stacidomo)
Écully-la-Demi-Lune estas franca stacidomo situanta en Tassin-la-Demi-Lune apud Écully en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
La stacidomo estas priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj veturantaj inter  kaj, aŭ , aŭ.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-St-Paul - Montbrison (782000).
1265
En la jaro 1265 post Kristo okazis, interalie:
Lipót Kecskeméti
KECSKEMÉTI Lipót (pr. keĉkeme:ti lipo:t) estis hungaria/rumania rabeno, juda literaturhistoriisto, Biblio-eploristo naskita en Kecskemét la 27-an de februaro 1865 kaj mortinta en Nadjvarado la 8-an de junio 1936.
Biografio
Lipót Kecskeméti oni elektis lin rabeno de religia komunumo en 1890 de Nadjvarado. Li tradukis de mezepokaj judaj poetoj (Zsidó költőkből, Bp., 1887). Li priokupiĝis en siaj studaĵoj judajn religihistoriajn problemojn.
Fonto
]
Alois Hába
Alois Hába (naskiĝis la 21-an de junio 1893 en Vizovice, mortis la 18-an de novembro 1973 en Prago) estis ĉeĥakomponisto. Enmonde li konatas precipe pro siaj mikrointervalaj (mikrotonaj) komponaĵoj, en kiuj li uzadis precipe kvarontonan tonan skalon.
Biografio
Hába studis en Prago ĉe Vítězslav Novák, la studojn li daŭrigis poste en Vieno kaj Berlino. Li estis pioniro de nova muzikstilo, influita de Schönberg kaj Anton Webern. De la popola moravia intonacia praktiko li deduktis sian plej elstaran kontribuon al la eŭropa muziko – prilaboritajn tonajn sistemojn kvarontonajn, sesontonajn, dekduontonajn kaj kvinontonajn. Laŭ liaj proponoj estis konstruitaj specialaj muzikinstrumentoj (pianoj, klarneto, gitaroj, trumpetoj). Grave li influis ankaŭ la ĝistiaman forman ordon per t.n. sen-tema stilo, kiu intence forigis ĉiujn temajn ligojn al la komponaĵo. Tiujn ĉi principojn li konsekvence praktikis en propra verkado kaj li ankaŭ libroforme publikigis ilin.
Hába edukis multajn studentojn kiel profesoro de praga konservatorio kaj alta muzikakademio (AMU). Li estis subtenata de Josef Suk kaj kun lia helpo li fondis en 1924 en la Praga konservatorio departementon por studado de mikrotona muziko.
Verkaro
El la ampleksa verkaro de Alois Hába elstaras kvarontona opero „Matka“ („La patrino“) kaj simfonia fantazio „Cesta života“ („La vojo de la vivo“) en duontona sistemo, plue operoj „Nová země“ („La nova tero“) kaj la sesontona „Přijď království tvé“ („Venu reĝlando via“). Grandega verkaro enhavas insturmentajn sonatojn kaj suitojn por diversaj muzikinstrumentaj verkitaj en diversaj sistemoj, 13 kvartetojn, violonan kaj violan koncerton ktp.
Edge of Doom
Edge of Doom ("Porto de'l Inferno") estas usona krima filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mark Robson. Edge of Doom estis originale filmita en la angla lingvo kaj inspirita de romano verkita de Leo Brady. Ĝi temas pri juna, mense malsana homo, kiu murdas plurajn personojn post la morto de sia malsana patrino.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Dana Andrews, Farley Granger, Joan Evans.
La filmo entute daŭras 99 minutojn.
Morooj
La morooj - hispane moros - estas la la plej granda ne-kristana etno en la Filipinoj, plejparte loĝata de anoj de la katolika eklezio. En la jaro 2005 ili ampleksis proksimume 5 procentaĵojn de ĉiuj filipinanoj. La hispana vorto moros origine signis la maŭrojn, kontraŭ kiuj ĝis la jaro 1492 batalis la kristanaj hispanoj en sia propra lando, Hispanio. La plej multaj morooj vivas en la sudo de la Filipinoj, aparte sur la insulo Mindanao, krome en la suda parto de la insulo Palavano, sur la Sulua arkipelago kaj en la grandurboj de la Filipinoj kiel Manilo, Sebuo kaj Baguio.
Historio
La islamo en la jaro 1380 per la misiisto Makdum Karim venis al la Filipinoj. Vizitoj de islamaj malajoj sur la sudaj insuloj de la Filipinoj fortigis la kredon. Tie ekestis pluraj sultanejoj, interalie la potenca Sultanejo de Suluo kaj la Sultanejo de Magindanao.
Ankaŭ en Manilo ekzistis forta islama influo, kiam alvenis la hispanaj koloniistoj: La manila tribestro tiutempe estis la islamano Raĝah Sulajman. La eŭropaj koloniistoj tamen misie konvertis ĉiujn partojn de la Filipinoj, kiujn ili sukcesis konkeri, al la romia katolikismo. Tiel nur la sudo de la Filipinoj restis islama, kaj iuj montaraj triboj restis animismaj.
Nur ekde la jaro 1902 la morooj de la usona armeo en armita konflikto ĝis la jaro 1913 estis venkitaj. Tial multaj morooj ne komprenas sin anoj de la Filipinoj, sed de sendependa etno. Separismaj grupoj ekde tiam postulas la fondon de propra suverena ŝtato kun la nomo Bangsamoro ("moroa lando"), kaj parte iuj grupoj postulas la inkluzivigon de grandaj teritorioj ekster la Filipinoj, kiel la nuntempe malgranda Sultanejo Brunejo kaj ties historie multe pli granda areo en la nordo kaj oriento de la insulo Borneo, kiuj nuntempe apartenas al Malajzio.
La centra registaro en Manilo ekde la 1920-aj jaroj subtenis la sisteman setladon de kristanoj el la nordaj insularoj Luzono kaj Bisajoj en Mindanao. Tiel la islamanoj ankaŭ en la sudo de Mindanao iĝis malplimulto, kaj kreskis konfliktoj inter la kristanaj setlistoj kaj la lokaj islamanoj. Ekde la 1970-aj jaroj ardis armita batalo de lokaj armitaj ribeluloj kontraŭ la centra registaro en Manilo, komence nome de la Moroa Nacia Liberiga Fronto (MNLF), pli poste ankaŭ nome de plia ribelaj grupoj. La konflikto ĝis la nuntempe estas nefinita, kvankam ekde la jaro 1990 ekzistas Aŭtonoma Regiono Islama Mindanao, instalita fare de la centra registaro en Manilo.
Terakota armeo
La Maŭzoleo de la Unua Imperiestro de la dinastio Qin (aŭ Muzeo de Terakota Armeo) estas unu el la plej grandskalaj, plej karakterize strukturaj kaj plej enhavo-riĉaj maŭzoleoj de la mondo. En la ĉina historio, Ying Zheng, nome la Unua Imperiestro de Qin-dinastio, estis ambicia suvereno. Li surtroniĝis en la aĝo de 13 jaroj. En l0 jaroj li konkeris la aliajn 6 regnojn, unuigis Ĉinion, kaj fondis la unuan centralizisman feŭdan dinastion Qin (221-206 antaŭ nia erao) en la ĉina historio.
Nelonge post sia surtroniĝo, Ying Zheng komencis konstruigi por si mem maŭzoleon ĉe la piedo de Lishan-monto, oriente de la nuna urbo Xi’an. 720 000 homoj partoprenis en la konstruado, kiu daŭris 37 jarojn. Historiaj libroj notas, ke sur la maŭzoleo estis haloj, dormohaloj, turoj, pordegoj kaj muroj internaj kaj eksteraj. Ili estis ekstreme luksaj. Subtere estis ne nur palacoj kaj sidlokoj de la korteganoj, sed ankaŭ multaj trezoroj. Tie estis riveroj kaj lagoj el hidrargo. La maŭzoleo estis ekipita per multaj kaŝitaj sagpafiloj kontraŭ ŝtelado. Oni diras, ke antaŭe, kiam kamparanoj tie fosis puton aŭ konstruis tombon, ili ofte vidis “monstron”, kiu kaŭzis aŭ subitan disfalon de la tombo aŭ subitan elĉerpiĝon de la putakvo. Foje la “monstro” eĉ staris sur la putmuro, kun larĝe malfermitaj okuloj kvazaŭ rigardantaj la laborantojn.
Terakota armeo kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Jen kiel oni montras la Terakotan Armeon:
László Gráf
László GRÁF [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gráf László estis hungara biokemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2001).
László Gráf naskiĝis la  1942 en Zalaegerszeg kaj mortis la 17-an de februaro 2023.
Biografio
László Gráf frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1960-1965, poste li doktoriĝis. Li komecis sian karieron en instituto medikamenta en Budapeŝto. En 1972 li esploris en San Francisko, post jardeko li faris la samon en Novjorko. En 1985 li ekinstruis en ELTE, kie post unu jaro li iĝis katedrestro. Li ricevis 3 premiojn inter 1979-2010.
Groß-Schweinbarth
Groß-Schweinbarth estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Walther Bothe
Bothe kaj Hans Geiger en 1926 kolektis informojn pri la Compton-efiko per Geiger-mezurilo. Ili mezuris samtempe energion kaj direkton de fotonoj kaj elektronoj kaj tiel dementis statistikan klarigon de la Compton-efiko kaj klare montris la korpusklan naturon de la elektromagneta radiado.
Li konstatis kun astronomo Werner Kolhörster en 1929, ke la kosma radiado konsistas ne nur el gama-radioj. Bothe en 1930 malkovris nekutiman radiadon, kiun ellasis berilio, bombita per alfa-korpuskloj. Tiun radiadon identigis Siro James Chadwick kiel neŭtronon.
Bothe estis gvidanto de la germana atomenergiaj esploroj dum la dua mondmilito. Li respondecis pri planado, konstruado de la unua germana ciklotrono, kiu estis preta en 1943.
24333 Petermassey
24333 Petermassey estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peter Hans Massey, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Manhasset High School de Manhasset (Novjorkio, Usono
František Xaver Brixi
František Xaver Brixi (baptita la 2-an de januaro 1732, mortis la 14-an de oktobro 1771 en Prago) estas ĉeĥa orgenisto kaj komponisto.
Li estas konsiderata inter la plej elstaraj ne nur ĉeĥaj, sed eŭropaj komponistoj de la 2-a duono de la 18-a jarcento.
Laŭstile lia verkaro apartenas al muzika antaŭklasikismo kaj frua klasikismo. Per sia stilo de komponado li tre influis siajn samtempulojn. Liajn verkojn eblas trovi en preskaŭ ĉiu ĉeĥa preĝeja aŭ kastela kolektoj de historiaj muziknotoj kaj ankaŭ en multaj eksterlandaj fondusoj.
Vivo
Li devenis el disbranĉigita muzika familio, el kiu apartan signifon havis lia patro, komponisto Šimon Brixi (1693-1735). En la jaroj 1744-49 li studis en prestiĝa piarista gimnazio en Kosmonosy, situanta norde de Prago. En la j. 1749 li fariĝis orgenisto en la preĝejo de Sankta Galo kaj en aliaj pragaj preĝejoj, en 1759 li akiris la plej altan tiam eblan orgenistan postenon kiel ĥorestro en Katedralo de Sankta Vito en la Praga Kastelo. Baldaŭ li akiris grandan prestiĝon kaj renomon. Li mortis en la aĝo de nuraj 41 jaroj (supozeble pro tuberkulozo).
Ankoraŭ dum lia vivo lia famo disvastiĝis ankaŭ eksterlanden. En Pollando, Aŭstrio kaj en okcidento de Germanio li apartenis en la 70-aj-80-aj jaroj al la plej ludataj aŭtoroj de la templa muziko. Munkenaj jezuitoj dum pluraj jaroj mendadis de li muzikon por spiritaj dramoj. Kopioj de liaj 167 verkoj estas ĝis nun konservitaj en la cistercianamonaĥejo en Ottobeuren.
Verkaro
Brixi estis influita precipe de la itala muziko, sed samtempe li konservis specifecon de la ĉeĥa muzikista tradicio. Li estas ofte menciata kiel antaŭulo de Mozart. Kvankam li vivis ankoraŭ dum la tempo de baroko, lia muziko estas jam antaŭsigno de klasikismo – en liaj komponaĵoj aperas novaj elementoj de klarigiteco de la muzika esprimmaniero, freŝa ritma sentado kaj pripensiteco de la strukturo, do principoj tipaj por klasikisma muziko. En tio ankaŭ konsistas lia plej granda inventista kontribuo kaj signifo. Brixi ofte uzadis sinkopojn kaj triolojn kaj per daŭra kombinado de plej diversaj ritmaj formoj kaj per neregulaĵoj li evitis monotonecon, en kiun falis multaj liaj samtempuloj. Li elstaris ankaŭ pro pli komplika harmonio kaj bunteco de forma strukturigado. Lia komponaĵoj estas plenaj de interna streĉo, kiun li kreis per akcentado de muzika esprimo, kio liatempe sendube ne estis kutima.
Kompare kun daŭro de lia nelonga vivo Brixi verkis grandegan kvanton da komponaĵoj (ĉirkaŭ 500). Plejparte temas pri eklezia muziko (100 mesoj k.a.), sed ankaŭ pri oratorioj, muziko por lernejaj dramoj, du komediaj latinlingvaj teatraĵoj, kiuj ĝis nun estas prezentataj (Erat unum cantor bonus, Ludiri scholares), kamerkomponaĵoj, verkoj por orgeno kaj kelkaj simfonioj.
Șeica Mică
Șeica Mică [ŝejka mika] (hungare: Kisselyk, germane: Kleinschelken) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Mediaș. En 1910 ĝi havis 1 966 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 1 191 (rumanoj, 7 % da germanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1318. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye).
(8172) 1991 RP15
(8172) 1991 RP15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Șeica Mică
Administre apartenas al la komunumo ankaŭ la vilaĝo Soroștin.
Vidu ankaŭ
La similnoma komunumo Șeica Mare situas nur 4 km sud-oriente. La rumanaj nompartoj mică/mare signifas "malgranda"/"granda", same kiel la hungaraj nompartoj kis/nagy; la germana nomo de Șeica Mare, Marktschelken, tamen laŭvorte signifas ne "granda Schelken", sed "bazarejo Schelken".
Ľubica
Ľubica, hungare Leibic germane Leibizz estas urboaspekta vilaĝo kaj eksurbo en Slovakio. La vilaĝo situas en valo de rojo.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1251, tiam saksoj alvenis. En 1271 la setlejo urbiĝis, en 1364 ricevis rajton pri foiro, en 1535 pri tutlanda foiro, fine en 1656 pri tutlanda foiro jare po 3. Dum la mezepoko la urbo estis fama pri teksaĵistoj, drapofaristoj. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
Cimetière des Innocents
Cimetière des Innocents (Tombejo de la Senpekuloj) estis ĝis fino de la 18-a jarcento la plej granda urbocentra tombejo de Parizo. Ĝi situis sur areo de la nuna Les Halles.
Fermo, ĉesigo de la tombejo
Pro la daŭre kaj rapide kreskanta nombro de la pariza loĝantaro, kreskis ankaŭ la mortokvanto en sekvo de la malsategoj kaj epidemioj tiel rapide, ke la tombejo ne povus plu plenumi sian taskon. Oni instalis ostariojn, okazis amasaj entombigoj (ekde la 14-a jarcento) kaj la ĝenerala ripoztempo de la kadavroj estis tiel mallongigita, ke ili ne povis plu komplete malkombiniĝi. Kiam en 1779 en la najbaraj Rue de la Lingerie kelkaj loĝantoj mortis pro la estiĝantaj putrogasoj, la policista direktoro ordonis fermon de la tombejo je la 1-a de novembro 1780. Tiutempe la grundonivelo de la tombejo superis la najbarajn stratojn jam je.
En la 1970-aj jaroj, ĝi estis malkonstruita kaj oni konstruis tie grandegan aĉetcentron Forum des Halles. Pri la iama tombejo memorigas pri la pasinto hodiaŭ ĉe la stratokruciĝo de Rue Berger kaj Rue Saint-Denis ankoraŭ la Place des Innocents kaj la Fontaine des Innocents.
La tombejo iĝis konata tra frua bildigo de Danse Macabre, fresko, kiu estis pentrita inter 1423 kaj 1424 en la ĉirkaŭaj arkadoj, kaj tra la romano de Patrick Süskind: La parfumo. En tiu romano, la ĉefa figuro Jean-Baptiste Grenouille naskiĝis sur tuj apuda fiŝa merkato.
Oscar Peterson
Oscar Emmanuel Peterson (* 15-an de aŭgusto 1925 en Montrealo; † 23-an de decembro 2007 en Misisogo) estis kanada ĵazpianisto kaj -komponisto. Duke Ellington nomis lin „Maharaĝo de la klavoj“. Li publikigis pli ol 200 sonregistraĵoj, gajnis Grammy-ojn kaj multajn pluajn distingilojn dum sia kariero. Oni rigardas lin kiel unu el la plej sukcesaj ĵazpianistoj ĉiuepokaj, kiu ludis dum sia 65-jara kariero dum miloj da koncertoj.
Biografio
La gepatroj kaj gefratoj de Peterson ludis en familia bando, kiu edukis lin je la aĝo de kvin jaroj unue ĉe la trumpeto. Pro malsaniĝo je tuberkulozo li transiris en la aĝo de ses jaroj al piano.
Lia venko kiel 14-jarulo en amatorkonkurso popularigis lin jam tiel, ke li ricevis propran surlokan radiosektaklon. En 1944 li membriĝis en la orkestro de Johnny Holmes, en kiu li ellernis komponadon kaj aranĝadon. Tri jarojn poste li fondis kun Bert Brown (baso) kaj Frank Gariepy (frapinstrumentaro) sian unuan triopon, kies prezentadojn en Alberta Lounge je Montrealo regule dissendis loka radiostacio. Per tio lin malkovris en 1949 Norman Granz, kiu prezentis lin kiel surpriza gasto kadre de sia koncertvojaĝo Jazz at the Philharmonic en la novjorka Carnegie Hall. Dum du jaroj ili vojaĝis kune tra usonaj koncertejoj.
En 1952 Peterson fondis novan triopon kun basisto Ray Brown kaj gitaristo Barney Kessel, kiun jaron poste anstataŭis Herb Ellis. Kun kvaropo, ekestinta post alveno de frapinstrumentisto J. C. Heard, Peterson akompanis Lesteron Young (Lester Young with the Oscar Peterson Trio). Post la eksiĝo de Ellis en 1958 Peterson denove enprenis per Ed Thigpen frapinstrumentiston, kaj la ensemblo daŭrigis ĝis 1965 kun ĉi tiu personaro, aŭdebla aparte impone sur la disko "Night Train" el 1962. Ĉi tiuj du triopoj apartenas ĝis nun al al plej sukcesaj de la ĵazhistorio.
Ekde meze de la 1950-aj jaroj komencis multaj sonregistradoj kaj koncertoj kun ĉiuj ĵazfamuloj kiel Ella Fitzgerald, Billie Holiday, Carmen McRae, Louis Armstrong, Lester Young, Count Basie, Charlie Parker, Quincy Jones, Stan Getz, Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Roy Eldridge, Clark Terry, Freddie Hubbard kaj la Modern Jazz Quartet. Paralele al tio Peterson komencis ekde fine de la 1960-aj jaroj solistan karieron, kies sonregistraĵoj apartenas al liaj plej gravaj sukcesoj.
Meze de la 1970-aj jaroj Ray Brown forlasis la triopon, lin anstataŭis la dana basisto Niels-Henning Ørsted Pedersen (sed ankaŭ Dave Young). Foje ankaŭ kun ili surdiskigis gitaristo Joe Pass. Pro sia populareco Peterson ricevis en la 1980-aj jaroj propran televidspektaklon, en kiu li ofte spontane improvizis kun konataj ĵazmuzikistoj.
Lia famo respeguliĝas en la sep Grammy-oj, kiujn li ricevis inter 1975 kaj 1991. En 1993 oni distingis lin per la premioj Glenn Gould Prize, en 1999 per Praemium Imperiale de la Japana Arta Asocio pro lia vivoverkaro. Dum sia kariero li akutimiĝis al ĉiuj stiloj de la ĉeftendenca ĵazo. En sia Canadiana Suite li alroksimiĝis eĉ al klasikaj komponaĵoj. Oscar Peterson produktis pli ol 100 diskojn.
Dum prezentado en la novjorka ĵazklubejo Blue Note li suferis en 1993 apopleksion, de kiu li kelkajn jarojn poste tiom resaniĝis, ke li povis koncerti per nur unu mano. En 1995 ekestis sonregistraĵoj kun liaj kolegoj Benny Carter kaj Clark Terry ("The More I See You"), sekvan jaron kun muzikistoj de la venonta generacio kiel Roy Hargrove kaj Ralph Moore. En 1998 li denove gastis en Munkeno kun Ulf Wakenius samkiel en la novjorka klubejo Blue Note kun Milt Jackson (The Very Tall Band). Sian lastan koncerton en Germanujo Peterson prezentis kune kun Ulf Wakenius (gitaro), Dave Young (baso) kaj Alvin Queen (frapinstrumentaro) la 28-an de aŭgusto 2005 en la dresdena Semperoper.
Oscar Peterson kvarfoje geedziĝis. Li mortis 82-jara la 23-an de decembro 2007 pro ren-malfunkcio en sia domo en Misisogo.
== Selekta diskografio ==
Literaturo
Übersetzung von: A Jazz Odyssey: The Life of Oscar Peterson, Continuum 2002
Anenská Studánka
Municipo Annenská Studánka situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, en suda elstaraĵo de distrikto Ústí nad Orlicí, 11 km sudokcidente de la urbo Lanškroun, 11 km sudoriente de la urbo Česká Třebová kaj 16 km norde de la urbo Svitavy. La vilaĝo situas ĉe la ŝoseo el Třebovice al Damníkov kaj apud la vilaĝo estas fervoja haltejo sur linio Třebovice - Moravská Třebová. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba mencio pri vilaĝo Anenská Studánka, tiam nomata Kunžvald, estas el la jaro 1292, kiam ĝi apartenis al la monaĥejo Zbraslav. Pli poste, en la jaro 1356, tuta sinjorejo Lanškroun, al kiu la vilaĝo apartenis, fariĝis havaĵo de la episkopejo Litomyšl, poste ĝi estis havaĵo de familiaro Kostka el Postupice, sekve de Pernštejnoj kaj de Adam Hrzán el Harasov kaj post batalo apud Prago de Karel el Lichtenstein. Al tiu familiaro la sinjorejo apartenis ĝis nuligo de patrimonia reĝimo en la jaro 1850. En la jaro 1678 estis ĉe fonto de kuraca akvo sub la vilaĝo fondita banejo kaj en la jaro 1735 ĉi tie konstruigis posedantoj de la sinjorejo Lanškroun, Lichtenŝteinoj, kuracejan domon. Nuntempe estas en ĝi Instituto por mense handikapitaj homoj. En la baneja areo estis en la duono de 19-a jarcento konstruita kapelo de Sankta Maria Helpantino, kiu estas ankaŭ pilgrimejo.
Preĝejo
Dominanto de la vilaĝo estas preĝejo de Sankta Laŭrenco, konstruita en la jaro 1907 sur loko de estinta preĝejo el la jaro 1607. Ekipaĵo de la preĝejo estas nuntempa. Sur flankaj altaroj estas statuaro Kalvario kaj statuoj de Sankta Laŭrenco kaj Sankta Bartolomeo el la dua duono de 18-a jarcento. Valora estas statuo de Madono el la komenco de 16-a jarcento.
Krucifikso
Ĉe la preĝejo troviĝas ŝtona krucifikso sur soklo kun figura reliefo, datita 1776.
Mastruma korto
Mastruma korto vidalvide al preĝejo estas duobla domo, meze kun pordego, super kiu estas jarnumero 1864. En gablo de la loĝdomo estas niĉo kun statuo de Sankta Floriano.
Kapelo
Kapelo de Sankta Maria Helpantino super la kuracfontejo estas simpla oblonga konstruaĵo kun neornamita fronta pinjono kaj malferma antaŭĉambro kun forĝita rozvilina krado. En la antaŭĉambro estas valora malfrubaroka statuaro de Madono, datita 1738. En amaso da nuboj flugas anĝeloj portantaj sidantan statuon de Sankta Maria kun Jezuinfano. Apude estas Sankta Johano Nepomuka kaj surgenuanta diakono. Sur altaro en la kapelo estas bildo de J. Umlauf en rokoka kadro.
Kapelo en Helvíkov
Meze de la vilaĝo estas tombejo kun kapelo de Ĉielenpreno de Sankta Maria el la jaro 1752. Ĝi estas baroka, oblonga kun duoncirkla fermo, volbita barele kun segmentoj kaj konĥo.
Febla penso
Febla penso estas koncepto enirigita en filozofion fare de italaj filozofoj Gianni Vattimo kaj Pier Aldo Rovatti gravuloj inter la ekstaruloj de la postmodernismo eŭropa, por rimarkigi gravan ŝanĝon en la maniero filozofie rezonadi, okazitan ekde la duono de la 20a jarcento. Tiu ŝanĝo enirigita, laŭ Vattimo, el la verkoj de pensistoj kiel Friedrich Nietzsche kaj Martin Heidegger, estas karakterizita el la falo de nombraj fondantaj antaŭpremisoj de la klasika filozofio kaj de la tradicioj kristana kaj okcidenta.
La esprimo “Febla penso” oponas la Fortan penson de la konceptadoj kiel tiu marksisma aŭ kristana.
Motivoj de la Febla penso
La Febla penso, aŭ Feblismo (filozofio), sin prezentas kiel aparta speco de neniismo kaj startas el la supozo ke kun la filozofioj de Nietzsche kaj Heidegger (aparte la dua Heidegger) kreiĝis neinversebla krizo de la karteziaj kaj raciistaj bazoj rilate la manieron filozofii, pro la renversiĝo, do, de la penso samekiel tio iam disvolviĝis dum la moderna epoko.
Komunaj trajtoj de la modernaj filozofioj, ĉiuj filaĵoj de la tradicio de la greka pensmaniero kaj de la Weltanschauung (Primondokoncepto) juda-kristana sub vestoj de (raciismo, empiriismo, kantiismo, ideismo, pozitivismo, marksismo, historiismo, plue de iliaj lastaj modernaj naskiĝrilataj sistemoj, kiel pragmatismo, pozitivismo logika, analiza filozofio, raciismo kritika, filozofia strukturismo), estas karakterizitaj per:
La unua fiksa gvidosigno de la Febla penso estis pivotita de la Vattima interpreto pri la Nietzsche-a koncepto de Übermensch, citita en la fundamenta verko Tiele parolis Zaratustra (Also sprach Zarathustra): ĝi ĝenerale legitas kiel "Superhomo", aŭ kiel supera homo kiu sukcesis sin liberigi el la submetiĝo al la tradiciaj etikoj de la perfektiĝo kaj obeo al Dio, konsideritaj de Nietzsche “miskompreno”. Vattimo per subtila filologia operacio, redifinas 'Übermensch kiel "Transhomo": estas konceptita nova subjekto, ne plu subpremita de la pezo de respondeco, eventuale kulpigita de sentoleraj etikoj, ĉioenprenaj kaj totalismaj. Kun Nietzsche oni transiris la tradician difinon pri “homo” kaj “humano”, kaj la subjekto estas febligita sur la plano de la ontologio kaj etiko.
Übermensch ne plu estas la subjekto “forta” de kristanismo kaj fremdiĝas tial el la koncepto de homo dotita per libera volo, ĉiam kapabla elekti, ĉiam eventuale kulpa kaj ĉiam punebla de Dio kiel pekulo .La transhomo ricevas, akceptas kaj igas propra, per sia amor fati, la destinon kaj destiniĝon al ĉio kio okazas en la naturo kaj en la historio, kaj ĝenerale en sia ekzisto.
El tio la koncepto de “destina drivo” de la esto, ne pli pensita kiel solida bazo, fondita kaj fondanta, kiel monolito memevidentiĝinta Parmenido; la esto, laŭ Vattimo, estas mem “febligita”, ĉiam novinterpretebla kaj ĉiam diversmaniere interpretita. La absoluta nepreco de la Nietzsche-a universo, subigita al la eterna reveno, estas febligita ĉe Vattimo per la intersekco kun la penso de la lasta Martin Heidegger. Tiu ĉi, fakte, en Esto kaj tempo (Sein und Zeit): Laŭ Heidegger la ideologioj de la grandaj historiaj projektoj, kiaj marksismo kaj kristanismo, estas fundamente neveraj ĉar ili ignoras la problemon de la fina nuligo de la “esti-tie” kiel drivo kaj erareco propraj de kondiĉo de la esto. La destina drivo de Vattimo naskiĝas precipe el repripensado krucanta la neprecon de la universo de Nietzsche kaj la estan erarecon de la lasta Heidegger.
Strikte ligita al la febligo de la subjekto (sen-respondecigita kaj sen-kulpigita, en tolera akceptado de la destina drivo de la ekzisto) kaj al la febligo de la esto (konsiderita kiel poreca, kontraŭdira, plurcentra, fundamente sena de unusensenco, forlasita al ĝia kuro, al la destino kaj al ĝia destiniĝo), estas ankaŭ la flebigo de la scio-kapablo.
Jam Nietzsche, en kelkaj siaj verkoj, nuligis la racian eksplikemon, la scion klaran kaj distinktan de la naturaj sciencoj kaj reduktis la scion al interpreto. La sama Heidegger identigas la scion kun virtuoze iuinterpreta cirkulado, kiel okazus en la hermeneŭtiko. Scio tial fariĝas pacienca kaj novinterpretebla alpreno de la transdono de la trairo de la esto ĝis onin (tial, de tio kion la drivanta esto al oni liveras – do iu trans-dono (tra-ditio, paràdosi aŭ germane Überlieferung), laŭlonge de la marŝo signita per la komplekteco kaj interplekto de eventoj kiuj originas el plureco de centroj kaj interkruciĝas laŭ la principoj de kaŭzeco kiuj neniam estas unudirektaj, kaj koniĝas tial cirkuladaj kaj neantaŭvideblaj.
Tial oni komprenas kiamaniere, vidpunkte de la historio, la Febla penso emas establiĝi kiel refuto de de historiaj optimismoj eŭrocentraj (vidu klerismon, pozitivismon, marksismon). La surpreno de la perspektivo laŭ kiu la esto estas febligita, plusenca kaj poreca (spongeca), enlasas ke ĉiu vidpunkto kuranta (vidpunktoj de unuopuloj same kiel tiuj de la diversaj civilizoj) estas senescepte leĝigita ĉar voĉo de aparta historia kaj/aŭ ekzistenciisma trairo. Alivorte, «falinta la ideo pri centra racieco de la historio, en la mondo de la ĝeneraligita komunikado eksplodas multego da raciecoj “lokaj” - malplimultoj etnaj, seksaj, religiaj, kulturaj aŭ estetikaj – kiuj ekparolas, fine ne plu silentigitaj kaj subpremitaj per la ideo ke ekzistas unusola formo de vera humaneco realigenda malprofite de ĉiuj apartecoj kaj de ĉiuj individuecoj feblaj, efemeraj, kontingencaj».
Filozofiaj pozicioj kontraŭaj al la penso febla
Sine de la nuntempa itala filozofiado, oponas la filozofion de Gianni Vattimo kaj ties penson feblan diversaj pensistoj kaj teologoj kaj religiistoj.
Unu el tiuj estas Carlo Augusto Viano, apoganto de filozofio proksima al kritika raciismo - interalie eĉ la difino de “febla penso” naskiĝis el la polemiko inter ambaŭ,, en kiu Viano stigmatizas la “feblan racion” propran de la moderneco kaj de la filozofio de la febligo de esto kaj de sciokapablo.
Oponanto, kvankam pro malsamaj motivoj, estas Emanuele Severino, kiu pri la esto agnoskas tian solidecon ke malaperas apartecoj kaj proponas reiron al la integra filozofio de Parmenido.
Aliaj oponantoj, el kristanaj rotoj en kiu grandan konfidon ricevas la sciokapablo kaj la forto de la natura morala leĝo, esti, implicite, Emanuelo Samek Lodovici kaj estas Giacomo Samek Lodovici. Koncerne la rilatojn inter la febla penso kaj kristanismo, la teoria propono de Vattimo pri iu kunligo inter la enkarniĝo de Kristo kaj la tralasiveco kaj febleco de la esto, lasis prefere malvarmaj la mediojn de la tradicia teologio, kiu akuzas la feblan penson pri kreo de Dio minora, dieto sen arto kaj parto.
Konsekvenco facile devenigebla el la vidpunkto de la febla penso pri historio kaj interpreto de la historiaj datenoj, estas ekzemple ke ĉiu grupo (politika, socia, etna ktp) rajtas interpreti kaj reskribi sian pasinton surbaze de sia aktuala pensado kaj direktiĝo de siaj agelektoj kaj valoroj. Tial, ene de la filozofiaj movadoj de la postmodernismo, la febla penso estas kritikata pro la fakto ke facile ĝi favorigas la ŝveladon de aĉaj mitoj renaskiĝantaj en la sceno de la historio eĉ en la Moderna epoko, forĵetantaj tial la infanon kun la malpura akvo (nome degeneriĝoj kaj misformiĝoj totalismaj).
Tamás Nádasdy
Barono Tamás (Tomaso) NÁDASDY, laŭ hungarlingve kutima nomordo Nádasdy Tamás estis hungara palatino, banuso, reĝa juĝisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis nádasdi kaj fogarasföldi.
Tamás Nádasdy naskiĝis en 1498. Li mortis la 1562 en Egervár.
Samava
Samava, laŭ araba lingvo السماوة estas urbego, ĉefurbo de Gubernio Muthana en meza-suda Irako.
Geografio
Samava situas sur ebenaĵo laŭ ambaŭ bordoj de Eŭfrato. Divanija troviĝas 83, Nasirija 97, Kut (Irako) 142, Amara (urbo) 189, Bagdado 241, Basra 259, Faluĝa 268, Ramadi 300, Kirkuk 470, Sulajmanija 473, Mosulo 594 kilometrojn.
Historio
Supozeble Samava estis fondita en la 3-a jarcento post Kristo. En 1964 pli ol mil politikaj kaptitoj estis savitaj. La kaptitoj estis liveritaj per trajno (tio estis "mortotrajno"). En la stacidomo oni donis trinkakvojn kaj manĝaĵojn al la kaptitoj, sed pli frue jam mortis pli ol 100 pro manko de trinkakvo.
Ekonomio
Samava estas grava komerca urbo, kiu situas en la okcidenta bordo. La industrio konsistas el produkto de cementoj. Menciindas la agrikulturo kaj manlaboraĵoj pri tapiŝoj, krome oni minadas salon en la proksima (25 km) sala lago. En 2005 malgranda naftorafinejo ekfunkciis.
Trafiko
Samava estas ligita voje kaj trajne al Bagdado kaj Basra. Ŝajnas, la urbego havas ankaŭ riveran havenon.
Tago de rikolto
La Tago de rikolto estas tradicia festo por danki Dion pro la rikolto.
Historio
Rikoltofestoj ekzistis jam antaŭ kristana tempo. En Mez-Eŭropo kaj Nord-Eŭropo oni festis la rikoltotagon (Hausblot) dum la aŭtuna ekvinokso (la 23-an de septembro). Similaj ritoj ekzistis en Israelo, Grekio kaj Romio. Judismo konas Schawuot, la semajna festo post komenco de la rikolto kaj Sukkot, la festo de folikabanoj, aŭtune.
Germanio
Dum la festo, kiu okazas ofte en preĝejo la fruktoj de la kampoj estas orname ekspoziciitaj. Krono plektita el cerealoj aŭ vitoj estas ofte portata de procesio tra la komunumo. En kamparaj regionoj multaj homoj partoprenas la feston. La oferoj estas poste donita al hejmoj por povruloj aŭ senhejmuloj.
Celo de la rikoltodankofesto estas memorigi pri la laboro de agrikulturistoj kaj ĝardenistoj kaj ke la eblo havi sufiĉe da nutraĵo estas ne nur danke al homoj.
Nord-Ameriko
En Usono oni festas „Thanksgiving Day“ (dankotago), la kvaran ĵaŭdon de novembro. Ĝi estas ŝtata feritago, kiu memorigas pri la unua tago de rikolto de la pilgrimpatroj. Tradicie oni manĝas meleagron en familia rondo.
En Kanado „Thanksgiving“ estas festita la duan lundon de oktobro.
Vidu ankaŭ
Sub la kaŝnomo „Aktion Erntefest“ estis mortigitaj la 3-an kaj 4-an de novembro 1943 dum la nazia okupado inter 40.000 kaj 43.000 judaj poloj el la distrikto Lublin. La masakro okazis en la tri koncentrejoj Majdanek, Poniatowa kaj Trawniki.
Ĝenerala Semantiko
Ĝenerala Semantiko (angle: general semantics) - disvolviĝanta de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento filozofi-sociologia koncepto pri la lingvo, fondita de Alfred Korzybski en 1933. Ĝiaj adeptoj celas precizigi sian pensmanieron per precizigo de sia lingvouzo.
Ĝeneralan semantikon interesis antaŭ ĉio influo de la lingvo al homa konscio kaj ebleco transformi ties influon. Sanigo de la lingvo kiel faktoro forte enfluanta la homan aktivadon povas iĝi rimedo por plibonigo de la mondo. Eraroj plipezigantaj lingvon kaj negative influantaj la socion estas ekzemple neprecizeco, inklino al troa abstraktado, neklareco, facila influeblo al manipulado.
Ĝenerala semantiko estas ne nur teoria priskribo de rilatoj inter lingvo kaj socio kaj kulturo (kiel teorio estas cetere pliproksimigita al hipotezo de Sapir-Whorf), sed premisas eblecon de la reala ŝanĝo de kulturo kaj socio pere de ŝanĝo de la lingvo. Sur la politika nivelo negativa influo de la lingvo al socio videblas laŭ ĝenerala semantiko precipe en totalismo kaj ties specifa lingvo. Tial signifa parto de laboraĵoj flanke de teoriistoj de la studdirekto koncernas propagandon kaj teies lingvaj misuzoj. Pro tio ĝenerala semantiko estas unu el fluoj de la kritiko de lingvo.
Disvolvon de la ĝenerala semantiko apogas fondita de Alfred Korzybski Instituto de Ĝenerala Semantiko.
Leopold Slikk
Leopold Slikk estas la ĉefrolulo de interreta moda filmeto. En la filmeto li dispremas klavaron.
Wordfast
Origine, Wordfast evoluigis kiel konkurencivan anstataŭanton por Trados. Sekve, ekzistas relativa kongruo inter ambaŭ produktoj, kiu tamen limigas al la importado kaj eksportado de tradukmemoroj en tekstformato kaj kreado de dulingvaj dosierujoj en Microsoft-Word. Aliflanke, la samaj ŝlosilaj kombinoj estas uzataj por la ĉiutaga laboro de la tradukisto.
La kreinto de ĉi tiu programo estas la franca Yves Champollion.
En Yahoo! ekzistas pluraj diskutrupoj ĉi-rilate.
La relative nova versio de la programo, Wordfast Pro, estas bazita sur la Java-programlingvo, kaj tiel fariĝas unu el la malmultaj tradukaj softvaraj iloj, kiuj funkcias sen pliaj helpiloj en Linux kaj Mac OS-sistemoj (aliaj programoj estas OmegaT kaj Swordfish).
Inter la uzantoj de komputilizitaj tradukhelpiloj, Wordfast fariĝis efika konkuranto de Trados. Io, kio faras ĝin tre alloga, estas la fakto, ke ĝi povas esti uzata senpage, kvankam limigita al traduko de 500 segmentoj.
La nuna Wordfast-produktoj produktas diversajn platformojn, sed uzas plejparte kongruajn tradukajn memorajn formatojn, kaj ofte ankaŭ havas similajn flukciojn. La programaro estas plej populara kun sendependaj tradukistoj, kvankam iuj el la produktoj ankaŭ taŭgas por korporaciaj medioj.
Wordfast LLC estas bazita en Delaware, Usono, kvankam la plejparto de la disvolviĝo okazas en Parizo, Francio. Krom ĉi tiuj du lokoj, ekzistas ankaŭ subtena centro en Ĉeĥio. La kompanio havas ĉirkaŭ 50 dungitojn.
Historio
Disvolviĝo sur Wordfast-versio 1 (tiam nomita simple Wordfast) estis komencita en 1999 en Parizo, Francio, fare de Yves Champollion. Ĝi estis formita de aro da macrosoj kiuj kuris ene de Microsoft Word, versio 97 aŭ pli altaj.
Ĝis malfrue 2002, ĉi tiu MS-vort-bazita ilo (nun nomata Wordfast Classic) estis senpaga. Per buŝo, Wordfast kreskis iĝi la dua plej uzata TM-softvaro inter tradukistoj.
En 2006, la kompanio Wordfast LLC estis fondita fare de Philip Shawe kaj Elizabeth Elting, ankaŭ ko-mastroj de la traduka kompanio TransPerfect. En julio 2006, s-ro Champollion vendis ĉiujn interesojn en la komputila programo de Wordfast Server al Wordfast LLC. Ekde tiam, Wordfast estis la sola mastro de ĝusta, titolo kaj intereso, inkluzive de la kopirajto, en la Wordfast Server Code. Ekde tiam, Champollion, dum tenas la titolon Fondinto kaj Estra Arkitekto, ankaŭ estis CEO kaj prezidanto de la kompanio Wordfast LLC.
En januaro 2009, Wordfast publikigis la Wordfast Translation Studio, kiu inkludis Wordfast Classic kaj Wordfast Professional, sendependan Java-bazitan TM-ilon. La du iloj povas aĉeti aparte aŭ aĉeti kiel suite.
En majo 2010, Wordfast liberigis senpagan interretan ilon konatan kiel Wordfast Anywhere. Ĉi tiu ilo permesas al tradukistoj labori pri projektoj de preskaŭ ajna retejo-ebligita aparato inkluzive de inteligentaj telefonoj, PDA kaj tablojdoj.