cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carl Orff
Fruaj jaroj
Kiam Orff aĝis 5 jarojn, li komencis studi pianon. Krome, li prenis lekcionojn de orgeno kaj violonĉelo. Sed li ĉiam pli interesiĝis pri kompono de originala muziko ol pri ludado de muziko. Eĉ en la infanaĝo Orff komponis kaj kondukis pupajn muzikspektaklojn por sia familio. Por tiuj li komponis muzikon por piano, violono, citro kaj kampaneto. Krom muziko, li verkis malgrandajn eseojn, unu el kiuj estis publikigita en infana ĵurnalo en 1905. Li pasie kolektis insektojn kaj eĉ komencis verki libron pri naturo.
En sia adoleskaĝo Orff ade verkis kantojn, kvankam li ne jam estis studinta harmonion aŭ komponarton. Lia patrino helpis lin skribi siajn unuajn verkojn per muzika notacio. Tiam Orff plej ofte verkis siajn proprajn tekstojn. Li lernis komponarton sen instruisto, memstare studante klasikajn muzikajn verkojn.
La muziko de Orff estas unue publikigita en 1911, kiam li aĝis 16. Plimulto de liaj junaĝaj verkoj estis kantoj, aŭ kun propraj tekstoj, aŭ bazitaj sur klasika germana poezio. Stile ili similis al verkoj de Richard Strauss kaj aliaj famaj germanaj komponistoj de tiu epoko, sed jam ili aludis al tio, kio estis poste iĝonta la originala muzika esprimo de Orff.
En 1911-1912 Orf verkis Also sprach Zarathustran, Op. 14, granda verko por baritono, tri ĥoroj kaj orkestro. Ĝi baziĝis je cito el samnoma filozofia novelo fare de Friedrich Nietzsche. La sekvan jaron li komponis operon Gisei, das Opfer (Gisei, la Ofero). Sub la influo de la franca impresionista komponisto Claude Debussy, li komencis uzi brilajn, nekutimajn kombinaĵojn de muzikiloj en sia orkestrado.
Unua Mondmilito
Laŭ la Musik-Lexikon de Hans Joachim Moser, Orff studis en Hochschule für Musik und Theater München (Munĥena muzika akademio) ĝis 1914. Poste li estis varbita en armeo por la Unua Mondmilito. Dum unu el bataloj li estis severe vundita kaj preskaŭ mortis pro ruiniĝo de tranĉeo. Post resaniĝo, li servis en diversaj postenoj en operaj teatroj de Mannheim kaj Darmstadt, kaj poste revenis al Munĥeno por daŭrigi siajn studojn pri muziko.
La 1920-aj
En la mezaj 1920-aj jaroj Orff komencis krei la koncepton, kiun li nomis "elementare Musik", muziko de la elementoj. Ĝi baziĝis sur la unueco de artoj, simbolita per grekaj muzoj (de kiuj, fakte, etimologie devenas la vorto "muziko" kaj en Esperanto, kaj en la germana kaj aliaj Eŭropaj lingvoj) kaj unuigis tonon, dancon, poezion, bildon, desegnon kaj teatran geston. Samkiel multaj komponistoj de la tempo, li estis sub la influo de la rusa-franca komponisto Igor Stravinski. Sed dum plejparto de la tiutempaj germanoj sekvis trankvilajn, balancitajn, "novklasikajn" verkojn de Stravinski, al Orff plej plaĉis aranĝaĵoj kiel Les noces (La Geedziĝo), ritma, kvazaŭ-folklora alvoko al antaŭhistoriaj geedziĝaj ritualoj. Ankaŭ dum tiu tempo li komencis siajn unuajn eksperimentojn de adapto kaj rearanĝo de muziko de plifruaj eraoj, inkluzive de la opero L'Orfeo de Claudio Monteverdi (1607). Germana versio de Orff, Orpheus, prezentiĝis en 1925 en Mannheim, sub la dirigentado de Orff mem. La aranĝo uzis iujn antaŭ-klasikajn muzikilojn, kiuj estis uzataj en prezento de originala versio de jaro 1607. La pasia deklamacia opera stilo de la epoko de Monteverdi estis nekutima en la 1920-aj, kaj la produkto de Orff trafis nelaŭdajn rimarkojn de konservemaj kritikistoj.
En 1924 Orff, kune kun Dorothee Günther, fondis en Munĥeno lernejon pri gimnastiko, muziko kaj danco por infanoj. Tie li multe laboris kun komencantoj pri muziko, kaj ĝuste tie li disvolvis siajn pedagogian metodojn. La lernejo ekzistas ĝis nun sub la nomo Günther-Schule. Ekde 1925 kaj ĝis la fino de sia vivo Orff estis estro de la muzika departemento tie kaj estis en konstanta kontakto kun la lernantoj. En 1930 li publikigis manlibron kun la titolo Schulwerk, kie li klarigis sian metodon de instruado; ĝi inkluzivas ankaŭ facilajn muzikpecojn, kiuj ebligas eĉ tutajn komencantojn ekmuziki. La manlibro ĝis nun estas aŭtoritata en la teorio de la muzika edukado.
Furorego en 1937
La plej grava respektive konata verko de Orff, kun premiero en 1937, restas ĝis hodiaŭ sendube Carmina Burana.
La Naziepoko
La rilato inter Orff kaj NSDAP estis komplika kaj kontraŭdira. Lia Carmina Burana gajnis grandan popularecon en la Nazia Germanio tuj post la unua spektaklo en Frankfurt am Main en 1937, kaj estis prezentata multfoje tra la tuta lando. Li ankaŭ estis unu el nur malmultaj germanaj komponistoj, kiuj konsentis kunlabori kun la nazia reĝimo kaj skribi novan scenmuzikon por germana versio de Somermeznokta sonĝo, post kiam la originala muziko de Felix Mendelssohn estis malpermesita - ĉiuj aliaj rifuzis helpi al la registaro pro etikaj kialoj. Defendantoj de Orff asertis, ke li ne skribis novan muzikon, sed nur permesis uzi scenmuzikon, kiun li kreis por tiu ĉi multe pli frue - en 1917 kaj 1927.
Post la milito
Post la fino de Dua Mondmilito Orff, timante perdon de aŭtorrajto kaj respondaj enspezoj de Carmina Burana, asertis al oficiro pri denaziigo, ke li estis membro de la Blanka Rozo kaj ke li mem partoprenis en la rezisto. En tiuj tempoj ĉiuj veraj membroj de la Blanka Rozo estis jam mortintaj, kaj do neniu restis por konfirmi aŭ malkonfirmi lian aserton. La kanada historiisto Michael H. Kater, konata eksperto pri naziaj krimoj, en siaj pli fruaj verkoj ade asertis, ke Orff estis nazia kunlaboranto, sed en sia libro Composers of the Nazi Era: Eight Portraits (2000) li iom moligis siajn akuzaĵojn. Iuokaze, aserto de Orff pri lia kontraŭnazia aktivismo estis akceptita de la Usonaj servoj pri denaziigo, kiuj transmetis lin el kategorio "griza neakceptebla" al "griza akceptebla", tiel ebligante al li daŭrigi verki muzikon kaj teatraĵojn por publika prezento.
Plejparto de la pli malfruaj verkoj de Orff - Antigonae (1949), Oedipus der Tyrann (Oedipus la Reĝo, 1958), Prometheus desmotes (1967) kaj De temporum fine comoedia (Teatraĵo por la Fino de la Tempo, 1971) - baziĝis sur antikvaj tekstoj kaj scenoj. Ili estas interesaj vastigoj de la stilo de Carmina Burana, sed estas nekutimaj kaj multekostaj por prezento. Nun ili estas prezentataj malofte, plejparte en Germanio.
Persona vivo
Carl Orff edziĝis kvarfoje: kun Alice Solscher (geezdiĝis 1920, disiĝis 1925), Alice Willert (geezdiĝis 1939, disiĝis 1953), Luise Rinser (geezdiĝis 1954, disiĝis 1959) kaj Liselotte Schmitz (geezdiĝis 1960). Liaj edzinoj ĉiuj poste memoris lian malvarman, egoisman konduton. El la unua geedzeco li havis sian solan filinon Godela naskitan en 1921. Sed ankaŭ ŝin li poste rifuzis. "Li havis sian vivon, jen ĉio", ŝi diris al Tony Palmer en la dokumenta filmo O Fortuna.
Morto
Carl Orff mortis en 1982, en la aĝo de 86 jaroj. Li vivis tra kvar reĝimoj de Germanio dum sia vivo: la Germana Imperio, la Vajmara Respubliko, la Nazia Germanio kaj la post-milita Popola Respubliko de Okcidenta Germanio. Orff estas enterigita en baroka kirko en la benediktana abatejo de Andechs sude de Munĥeno. Sur lia tomboŝtono estas skribitaj lia nomo, datoj de lia naskiĝo kaj morto kaj latina enskribo Summus Finis (la fina celo).
Muzika laboro
Orff estas plej konata por sia "scena kantato" Carmina Burana (1937). Ĝi estas la unua en la trilogio Trionfi (la triumfoj), kiu, krome, inkluzivas malpli konatajn verkojn Catulli Carmina kaj Trionfo di Afrodite. La nomo signifas, kiel la komponisto mem priskribis, "proklamon de triumfo de homa spirito tra seksuma kaj holisma balanco". Carmina Burana baziĝas sur kolekto de goliarda poezio el la 13-a jarcento, kiun enhavas mansuskripto sub la titolo Codex latinus monacensis, trovita en la Bavaria benediktana monaĥejo en la jaro 1803. La kolekto ankaŭ nun estas konata sub nomo de Carmina Burana. Malgraŭ sia iom "moderna" kompona tekniko, Orff sukcesis kapti la etoson de mezepoko kaj mezepoka muziko kun ĝiaj simplaj ritmoj kaj facilaj tonalecoj en la trilogio. Unu el kantoj el Carmina Burana de Orff, Fortuna Imperatrix Mundi, pli konata kiel O Fortuna, estas aparte populara kaj ofte uzatas por reprezenti primitivajn naturajn fortojn, kiel, ekzemple, en la filmo The Doors de Oliver Stone. . La malbona reputacio de la kantato, ofte arbitre asociata kun naziismo kaj faŝismo, ankaŭ igis Pier Paolo Pasolinin uzi unu kanton el ĝi (Veris Leta Facies) por akompanado de scenoj de murdoj kaj torturo en sia lasta filmo Salò o le 120 giornate di Sodoma.
Post la sukceso de Carmina Burana, Orff rifuzis ĉiujn liajn pli fruajn verkojn krom Catulli Carmina kaj Entrata, kiuj estis reskribitaj ĝis "akceptebla nivelo" por Orff. Historie, Carmina Burana estas, eble, la plej fama muzika verko, kiu premieris en Nazia Germanio. NSDAP eĉ rigardis ĝin kiel simbolon por junaj nazioj kaj propagandis ĝin en la Hitler-junularo. Orff mem iĝis tiom populara, ke li ricevis inviton al Frankfurt por komponi scenmuzikon por germana opero surbaze de Somermeznokta Sonĝo por anstataŭigi la malpermesitan muzikon de la juda komponisto Felix Mendelssohn. Post la milito li deklaris, ke li ne estas kontenta pri la muziko kaj relaboris ĝin al fina versio, kiu premieris en 1964.
563 Suleika
"Suleika", kiu donis al ĝi sian nomon, estas rolulino en la verko Also sprach Zarathustra de Nietzsche.
Carl Orff
Muzika laboro
Pri sia Antigonae (1949), Orff speciale diris, ke tio ĉi ne estas opero, sed Vertonung, "muzika spektaklo" surbaze de antikva tragedio. La teksto estas germana traduko far Friedrich Hölderlin, de samnoma teatraĵo far Sofoklo. Ĝia orkestrado estas sufiĉe simpla kaj grave baziĝas sur frapinstrumenta sekcio. Kelkaj muzikologoj rigardas ĝin kiel unu el la fruaj ekzemploj de minimumisma muziko. La historio de Antigone havas strangan similecon kun la biografio de Sophie Scholl, heroino de la Blanka Rozo. Ekzistas kredo, ke Orff alegorie memorigis ŝin en la verko por malplipezigi sian kulpon kontraŭ la organizaĵo.
La fina verko de Orff estas De Temporum Fine Comoedia (Teatraĵo de la Fino de la Tempo), kiu premieris en la Salzburga muzikfesto je 20-a de aŭgusto 1973 en la prezento de Herbert von Karajan kaj la Cologne Radio Symphony Orchestra. En tiu ĉi profunde persona verko Orff sumigis sian opinion pri la fino de la tempo, prezentante ĝin kiel misterio, kantata en la greka, germana kaj latina lingvoj.
Musica Poetica, kunlaboraĵo de Orff kaj Gunild Keetman, estis tema muziko por la filmo Badlands (1973) de Terrence Malick. Hans Zimmer poste reuzis la muzikon por sia True Romance (1993).
Eduka laboro
Carl Orff havas famon en pedagogio pro sia Schulwerk (Lerneja verko) - manlibro kaj krestomatio por muzikedukado. Originale ĝi baziĝis sur aro de muzikaĵoj, kiujn Orff skribis por instruo en Güntherschule (kie studentoj estis infanoj kaj junuloj de la aĝo de 12 ĝis 22). Saman titolon uzis lia serio de radio-elsendoj en Bavario en 1949. Kolektive tiuj muzikaĵoj nomiĝas Musik für Kinder (Muziko por infanoj), kaj uzas ankaŭ la terminon "Schulwerk". Ĝia simpla instrumentado ebligas eĉ neinstruatan infanon ludi kaj lerni relative facile.
La ideoj de Orff disvolviĝis, kun la notinda influo de Gunild Keetman, al tre moderna maniero de muzikedukado, nun konata kiel Orff Schulwerk. Ĝi rigardas muzikon kiel elementan forton de homa naturo kaj kombinas movon, kanton, aktoradon, muzikadon kaj improvizadon.
Udino
Udino (Udine, Udin, Videm, Weiden) estas urbo en Italio en la regiono Friulo-Venecio Julia (46° 04'N, 13° 14'E). Iame la urbo estis industria grandurbo, nuntempe ĝi estas ĉefurbo de la provinco Friulo-Venecio Julia, meze de la Friula regiono. Ankaŭ ĝi estis la ĉefurbo de samnoma tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata '' kaj estas ĝia administra centro. Fine de en la komunumo vivis, kvankam se oni konsideras ankaŭ la antaŭurbon, la nombro atingas ĉirkaŭ 167 000 loĝantojn. Kristanaj patronoj estas la sanktuloj Hermagoras kaj Fortunatus, kies komuna memortago, la 12-a de julio, sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Campoformido, Pasian di Prato, Pavia di Udine, Povoletto, Pozzuolo del Friuli, Pradamano, Reana del Rojale, Remanzacco kaj Tavagnacco. Ĝia mezuma alteco super la maro estas 113 metroj.
Vidindaĵoj
Gravaj monumentoj estas
Aliaj vidindaĵoj estas ankaŭ la palacoj Libertà kaj San Giacomo, centre de la urbo.
Etnaj minoritatoj
El la kvar provincaj ĉefurboj de la regiono Friuli-Venecio Julia, la 31-an de decembro 2019 Udine havis la duan plej altan procentaĵon de eksterlandaj loĝantoj: 13 880 ĉeestoj aŭ 14,0% de la tuta loĝantaro, pli alta ol la regiona mezumo de 9,2%.
Fervojo
La trajnstacio estas la plej grava stacio en la regiono Friuli-Venezia Julia laŭ la ĉiujara nombro da pasaĝeroj kaj estas la finstacio de kvin fervojaj linioj:
Kalvinana preĝejo (Tiszavasvári)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Tiszavasvári (Hungario).
Udino
Flughavenoj
La urbo estas atingebla per aviadilo de la flughaveno Friuli-Venecio Julia, ankaŭ konata kiel la flughaveno Triesto-Ronchi dei Legionari, 38 km de Udine; alia flughaveno estas la flughaveno Udine-Campoformido kiu estas malfermita nur al turisma kaj sporta trafiko je 5 km de Udine. La armea flughaveno de Rivolto troviĝas ankaŭ je 19 km de Udine.
Kalvinana preĝejo (Tiszavasvári)
Historio
La romanika (tiam katolika) kirko konstruiĝis supozeble en la 13-a jarcento, tombejo ĉirkaŭis ĝin. En la 16-a jarcento la kalvinanoj akiris la konstruaĵon kaj plurfoje trakonstruis ĝin, la origina parto restis nur en la suda parto. La nun videbla formo estas videbla ekde 1789. La kirko plene estis renovigita en 1991.
Konstruaĵo
La kirko kun malsimpla formo situas sola en la urbomezo en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. En la fasado la kvadrata turo kun du apogpilieroj plene reliefas. La navo flanke havas po unu reliefantajn vestiblojn kun enirejoj, la tria enirejo estas tra la turo. La absido estas plurlatera. Ankaŭ la navo kaj la absido havas apogpilierojn ĉe la anguloj. Interne la mebloj estis faritaj en 1788 escepte la tablon, kiu en 1868.
Udino
Esperanto
En 1907 aperis en Udine la gazeto Esperanta Abelo. Ekde multaj jardekoj en la urbo aktivas la loka grupo Nova Espero. Inter la lastatempe pli konataj urbaj esperantistoj estas la kanzonisto Emanuele Rovere.
En 2022 en la provinco (aŭ pli ekzakte, vidu supre, la nova 'malcentra regiona unuo Udine') okazis de la 13-a ĝis la 19-a de aprilo la Internacia Junulara Festivalo, organizita de la Itala Esperantista Junularo (IEJ). En la varbaĵo oni indikis ke ĝi okazu en loko "Piani di Luzza, Udine", kvazaŭ la unua nomo estus kvartalo de Udino, sed fakte la evento okazis pli ol 80 kilometrojn pli nordokcidende en la Juliaj Alpoj: "Piani di Luzza" estas vilaĝo en la komunumo Forni Avoltri, kaj per la nomo Udine celiĝis nur la provinco Udine. Plia iritaĵo povus esti ke la renkontiĝo okazis en "komforta, varma, sportema kaj gastema konstruaĵo" nomata Bella Italia Dolomiti, do "Bela Italio Dolomitoj", sed kvankam ĝi okazis en montaro, ĝi ne okazis en la montaro Dolomitoj. Tamen ne konatas ke iuj partoprenantoj serioze erarvojis dum la alveno - nur ĉi tie en Vikipedio ekestis aldona ĉapitro pri la IJF en iom malĝusta loko. Sed nun, kiam la ĉapitro ĉi tie jam estis multajn monatojn kaj ne plu estas la risko erarvojigi iun alvenanton, la ĉapitro povu resti ĉi tie.
Luh (vilaĝo)
Situo
Luh situas laŭ la rumana landlimo, laŭ dekstra bordo deTiso ĉe kunfluejo de rojo. Raĥiv troviĝas je 35, Uĵhorodo je 178 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1439. Dum la hungara dominado Lonka situis en ambaŭ flankoj de Tiso kun ponto. Ĝis Traktato de Trianon Lonka apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Rahó, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion por rutenoj, kies parto estis ankaŭ tiu ĉi vilaĝo. Tiam la du disŝiratoj vilaĝoj reunuiĝis. Ekde 1945 Luh apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Vidindaĵoj
La preĝejo troviĝas en la rumana flanko nun nomata Borleasa.
Kerajtoj
La Kerajtoj aŭ Kerejtoj (mongole: Кэрэйд, kazaĥe: Керей) estis areto de triboj en Centra Azio, kiuj dominis en la areo kaj, kiel aliancanoj de Ĝingis-Ĥano, influis en la pliiĝo de la Mongola Imperio. Ili konvertiĝis al kristana nestorianismo en la 11-a jarcento, kaj ankaŭ estis ekzemplo de eminentaj kristanoj inter la mongoloj. La gvidanto de la klano, Toghrul, akiris famon pro siaj bataloj kun islamanoj, kaj pluraj virinoj de la Kerajt-klano iĝis influaj virinoj en la mongola kortego. Sorghaghtani Beki geedziĝis kun filo de Ĝingis-Ĥano, kaj iliaj kvar filoj, inkluzive de la Granda Ĥano Kublaj-Ĥano kaj Mongu-Ĥano, iĝis eminentaj gvidantoj de la Imperio.
Esperanto novosti
Esperanto novosti («Esperanto новости», Esperanto-novaĵoj) estas ruslingva informilo pri Esperanto kaj Esperanto-parolanta mondo, kiu aperis en 1999 kiel retpoŝta dissendo ĉe servilo Subscribe.ru. La temaro de la informilo inkluzivas lingvan demokration, lingvodefendajn eventoj kaj agadojn, minoritatajn lingvojn ks.
La kvanto de abonantoj ĉe tri diversaj serviloj superis 5 mil personojn. „Esperanto novosti“ estas ankaŭ legebla en Interreto: en ĝia paĝaro kaj per RSS. Do, la tuta legantaro estas eble ĉ. 10-15 mil personoj monate. Tekstoj de „Esperanto novosti“ foje aperas en pli grandaj diverstemaj paĝaroj kaj en gazetaro, tion rezultigas troveblo de la tekstoj pere de la novaĵa serĉilo news.yandex.ru ĉe la populara rusia servo Yandex.
„Esperanto novosti“ estas legata ne nur de homoj, kiuj rekte interesiĝas pri Esperanto — ĝiaj paĝaroj troveblas en la supraj lokoj ene de serĉilaj rezultpaĝoj laŭ informmendoj pri lingvaj demandoj („lingvoj de UN“, „la hindia lingvo“, „planlingvoj“ kaj aliaj).
Iniciato de Andrej Grigorjevskij, „Esperanto novosti“ estis dum pluraj jaroj prizorgata de Slavik Ivanov. Multe helpis al „Esperanto novosti“ la organizo E@I, en kies servilo plejparto de la servoj funkciis ĝis reorganizo en E@I, kaj REU. En 2022 la servo reaktiviĝis ĉe nova adreso, ne estas multaj novaĵoj, sed la arkivo povas esti tre grava. La malnova domajno e-novosti.info estas perdita pro altiĝo de prezoj.
De 2007 parto de materialoj pri ĝeneralaj temoj (lingva demokratio, lingva politiko, eraroj de oficialaj tradukoj kaj similaj) aperas ĉe la nova projekto Lingvovesti.ru kaj ĝiaj filioj en sociaj retoj (VK kaj telegram). Lingvovesti ankaŭ ofte mencias Esperanton, Esperantan Vikipedion kaj aliajn ligitajn temojn.
4530 Smoluchowski
4530 Smoluchowski estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, ĉ. 20 km sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola fizikisto kaj astronomo Roman Smoluchowski, (1910–1996), naskiĝinta en Aŭstrio-Hungario, civitiĝinta usonano en 1944.
Moorea
Historio
La insulo malkovriĝis en 1767 fare de Samuel Wallis. Li ne albordiĝis. Li nomis la insulon laŭ la Duko de Jorko. En 1777 James Cook vizitis Moorean. En 1817 anglaj misiistoj setlis sur la insulo por konverti la loĝantojn kaj por fondi sukero- kaj teksaĵofabrikon. En 1843 Moorea estis aldonita ĉe Franca Polinezio.
Atingebleco
Moorea havas propran flughavenon. Ne estas direktaj flugoj el la eksterlando al Moorea sed tamen el Papeete kiu havas internacian flughavenon.
Chichișa
Chichișa [kikiŝa] (hungare: Alsónyárló) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 367 loĝantojn (rumanoj); en 1956 459 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1438. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Românași.
Chichișa situas ĉe rivero Agrij.
Saint-Pantaléon-de-Larche
Saint-Pantaléon-de-Larche estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 4,624;507 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2010.
Geografio
Saint-Pantaléon-de-Larche etendiĝas sur 23,47 km², kaj havis 4 507 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 192 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Jacques Delpech, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Pantaléon-de-Larche apartenas al la kantono de Larche, kies ĉefurbo estas Larche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
(13356) 1998 TX17
(13356) 1998 TX17 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
CUM (Tjumeno)
CUM (ЦУМ, mallongigo de Центральный универсальный магазин — la Centra Ĉiovendejo) estas la aĉetcentro en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis la plej granda aĉetcentro de la urbo dum la sovetia periodo.
Situo
La aĉetcentro troviĝas en strato Orĝonikidze, domo N 63a, ĉe angulo kun strato Herzen, rande de placo de Unueco kaj Konsento kaj tuj kontraŭ Kolora bulvardo.
Sovetia periodo
La aĉetcentro aperis surbaze de ordono de la Ministerio pri komerco de Sovetunio N 239 de la kaj de la ordono N 81 de la Glavosobunivermag de Moskvo de la. Origine ĝi troviĝis en duetaĝa konstruaĵo ĉe angulo de stratoj Pervomajskaja kaj Respubliko (poste la ejon okupis la vendejo “Infana Mondo”, nun sur tiu loko staras la aĉetcentro Moskvo), kie funkciis tri sekcioj (ŝtofoj, mercervaroj, kulturaj varoj) kun areo kaj tri stokejoj kun areo. En 1950 oni rekonstruis la duan etaĝon kaj la butika areo kreskis ĝis.
En decembro 1971 la vendejo translokiĝis al la nova trietaĝa konstruaĵo kun areo en strato Orĝonikidze. Ĝi havis 53 sekciojn kaj 16 stokejojn. En 1980 ĝi estis grave redezajnita.
Konflikto inter la posedantoj
En la 1990-aj jaroj CUM estis privatigita. Ĝia direktoro plu estis Zoja Kokoulina, tamen formiĝis ankaŭ la konsilio de la direktoroj, kiu reprezentis ĉiujn akciposedantojn.
Zoja Kokoulina kontestis tion. Okazis pluraj procesoj, kies decidoj subtenis jen unu, jen alian flankon. La nova direktoro dungis en julio 2002 gardokompanion “Berkut” kaj sin fermis en la aĉetcentro. La subtenantoj de Zoja Kokoulina rompis la vitran pordon kaj penetris la ejon. La direktoro de la gardofirmao Rafail Sagitov ekpafis al plafono, truinte ĝin, tamen ili ne haltis. Ili referencis al decidoj de du juĝejoj favore al la eksa direktoro kaj diris ke rajtas veni al siaj laborlokoj . Venis milico, kiu klopodis forigi reprezentantojn de ambaŭ flankoj, inter kiuj okazis interbatiĝo. Tamen fine ambaŭ grupoj restis en la vendejo kaj noktis tie. “Berkut” provis forpeli la teamon de Kokoulina, sed fiaskis kaj fine ili dividis inter si la ejon.
Dum kelkaj semajnoj la aĉetcentro estis fermita. Al kunlaborantoj, venintaj por okupi siajn laborlokojn, gardistoj respondis ke okazas kontraŭinsekta prilaborado de la ejo, kiu daŭros du semajnojn. La gardofirmaon “Berkut” baldaŭ anstataŭis firmao “Cerber”, ĉar la unua alfrontis problemojn pro la pafado kaj riskis perdi licencon. Dume la jura firmao de Eduard Bakijev anoncis aĉetadon de ŝuldoj de CUM. La CUM malfermiĝis subestre de Kokoulina, tamen gardistoj de “Cerber” restis en la ejo.
Dum gazetarkonferencoj, dediĉitaj al la konflikto, Zoja Kokoulina sugestis, ke ŝiaj kontraŭuloj havas parencojn en la teamo de la guberniestro Sergej Sobjanin kaj uzas tion por forpremi ŝin. Temis pri Aleksandr Moor, poste urbestro de Tjumeno, kies edzino laŭdire estas nevino de Natalja Osinceva (la lasta neas tion). Krome ŝi asertis ke ŝian oponantinon subtenas la vic-guberniestro Vladimir Jakuŝev, kiu tamen neis sian engaĝiĝon. Zoja Kokoulina asertis, ke Bakijev maldungos ĉiujn vendistitojn kaj transformos la aĉetcentron je plia merkato, luigante ĝian areon al etaj komercistoj, kion li kategorie neis. Ŝi plurfoje organizis protestajn manifestaciojn, vokante por tio siajn kunlaborantojn. La aŭtoritatoj oficiale ĉiam distanciĝis de la konflikto, klarigante ke ili ne rajtas partopreni diskuton inter du komercaj grupoj, solvendan surbaze de intertraktoj kaj juĝaj decidoj.
La intertraktoj kolapsis, ĉar Natalja Osinceva kaj Eduard Bakijev proponis al Zoja Kokoulina elaĉeti ŝiajn akciojn kontraŭ 6 milionoj da dolaroj, sed ŝi rifuzis kaj siavice proponis elaĉeti iliajn akciojn kontraŭ 3 milionoj. Oni pritraktis eblecon dividi la ejon je du partoj, sed ankaŭ tie malsukcese. La Zoja Kokoulina kaj Eduard Bakijev subskribis interkonsenton, laŭ kiu ambaŭ direktoroj administros la aĉetcentron kune kaj la enspezoj estos deponataj en neŭtrala banko. La interkonsento celis restarigi funkciadon de la entrepreno ĝis fina juĝa decido. En julio la aferon pritraktis la komisiono pri valoraj paperoj. La la provinca komerca juĝejo agnoskis kontraŭleĝa kunsidon de la konsilio de la direktoroj, nomuminta Zoja Kokoulina la direktoro. Do ankaŭ ŝia nomumo perdis juran signifon. La la provinca juĝejo nuligis decidojn favorajn al Kokoulina kaj aprobis transiron de pliaj akcioj al la kompanio de Eduard Bakijev, kiu ricevis tiamaniere pliajn 10% necesajn por ekhavi kontrolan porcion de la akcioj. La la servo de plenumantoj de juĝaj decidoj postulis ke Zoja Kokoulina forlasu la direktoran oficejon, ĉar la sola plenrajta direktoro estas Eduard Bakijev. Fine Zoja Kokoulina cedis kaj en aprilo 2003 vendis siajn akciojn al Natalja Osinceva, kiu koncentris tiel en siaj manoj 59% de la akcioj. Laŭdire vendoprezo estis 5,5 milionoj da dolaroj. La la lasta proceso finiĝis en Moskvo per verdikto favore al Natalja Osinceva. Samjare ŝi okupis la direktoran postenon, kvankam laŭ oficialaj datumoj en 2003-2005 la direktoro de CUM estas Aleksandr Moor.
Rekonstruado
En 2010 komenciĝis konstruado de parkumejo, malfermita la. Ĝi iĝis la unua privata pluretaĝa parkumejo en la urbo. En ĝia terkelo eksidis superbazaro.
Oficeja turo
En julio 2016 en apuda tereno inter la aĉetcentro kaj la Centra merkato komenciĝis konstruado de oficejo de CUM. Origine oni planis tri etaĝojn (inkluzive unu subteran), sed en decembro 2017 estis anoncita 25-etaĝa konstruaĵo kun subtera parkumejo por 300 aŭtoj, fitnes-centro kaj hotelo. La dezajnon faris en 2006 la tjumena arkitekta firmao, la ĉefa arkitekto estis Aleksandr Baruzman, poste elmigrinta al Usono. Dum laŭleĝe deviga publika prezentado la projekto alfrontis tre kritikajn reagojn de la urbanoj. Oni riproĉis la iniciatintojn pri malbeligo de la placo, troa ŝarĝo je la grundo, obligo de trafikŝtopiĝo en la urbocentro ktp. Post tri tagoj la urba administracio rifuzis la peton pro ĝia malkongruo al la urboplana normo, aprobita por tiu tereno. Iuj asertis, ke la projekton iniciatis la eksa guberniestro de Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto Jurij Nejolov.
Komence de 2021 detruado de la nefinita konstruaĵo finiĝis kaj estis anoncite, ke sur ĝia loko aperos malpli granda, 10-etaĝa oficejaro.
Priskribo
La aĉetcentro havas du enirejojn, ambaŭ ĉe la okcidenta flanko, laŭ strato Orĝonikidze. En la kelo troviĝas bankmaŝinoj kaj diversaj servoj (ripejoj, frizejo, fotejo, lavejo ktp). La unuan kaj duan etaĝon okupas butikoj kun vestoj, ŝuoj, kosmetikaĵoj, horloĝoj, juveloj kaj salonoj de movtelefonio. En la tria etaĝo funkcias grandaj vendejoj de hejmaj varoj kaj sportaj varoj, kaj aliaj butikoj.
Centre de la aĉetcentro troviĝas ŝtuparo, kontraŭ la norda enirejo situas rulŝtuparo. En la unua kaj tria etaĝo funkcias kafejoj, inkluzive de KFC. Ĝenerale CUM orientiĝas je pli riĉa publiko, do prezoj kaj varoj estas plej ofte pli altaj. Funkcias senpaga Wi-Fi.
Monumento al strathundo
Ĉe la norda flanko de la aĉetcentro, inter ĝi kaj placo de Unueco kaj Konsento, staras la monumento al senhejma hundo forme de la 45 cm alta taŭzita hundeto kun levita antaŭa mano. Sur la piedestalo estas skribite: “Ekamu hundon senhejman, senfamilian, solulan”. Oni povas meti monoferojn en fendon. 20% da mono iras al la urba fonduso helpanta la bestojn “Poterjaŝki” (La Perditoj) kaj la reston la aŭtoritatoj distribuas inter la urbaj azilejoj por senhejmaj bestoj. La monumento estis starigita la. Dum la unuaj sep jaroj la bronza hundo kolektis du milionojn da rubloj, kio ebligis aĉeti grandajn kaĝojn por bestoj, konstrui por ili promenejon, kuraci kaj nutri ilin. La monumenton faris la tjumena skulptisto Konstantin Evtuŝenko. En 2013 ĉe alia aĉetcentro aperis la dua skulptaĵo-kolektujo de simila dezajno kaj de la sama aŭtoro.
Interesaĵoj
La surmure ĉe la norda enirejo estis instalita memortabulo omaĝe al Ivan Bespalov, veterano de la Dua mondmilito, Heroo de Sovetunio. Li estis la unua komerca direktoro de CUM, interalie iniciatis kaj realigis rekonstruadon de la malnova ejo en 1950.
En 2015 aperis libro “Natalja Osinceva: Mi simple vivas…” (Наталья Осинцева: Я просто живу…), kiu konsistas el artikoloj pri la direktoro de CUM, ŝiaj rememoroj kaj rakonto pri la aĉetcentro.
En julio 2019 oni anoncis planon krei en la aĉetcentro muzeon de la sovetiaj vendejoj.
En la dua etaĝo de la proksima aĉetcentro Voyage staras amuza figuro — ĉevalo en pelto, kiel ŝerco aludanta al la ŝerca ruslingva esprimo “ĉevalo en pelto” (конь в пальто). Ĝi estis donacita de Natalja Osinceva, direktoro de CUM.
Publika transporto
La plej proksimaj bushaltejoj estas jenaj:
Komunumoj de distrikto Cluj
Jen listo de la komunumoj kaj vilaĝoj en distrikto Cluj en Rumanio.
Rennes-les-Bains
Rennes-les-Bains (prononco []) estas franca komunumo situanta en la sudfranca departemento Aude, en la regiono Langvedoko-Rusiljono. Ĝi estas vilaĝo kun keltaj kaj romiaj radikoj, kiu troviĝas 40 km sude de Carcassonne kaj la monto Pic de Bugarach estas en distanco de 12 km. La loko estas konata pro kvar termofontoj. Romianoj havis banlokon apud la vilaĝo.
Rennes-les-Bains estas najbara al Rennes-le-Château kaj ligita al ĝi per vojeto, hodiaŭ mallarĝa vojo tra monto.
La loko estas ofte citata en la rilato al la enigmo de Rennes-le-Château. La tiama pastro Henri Boudet laŭdire estis amiko de Bérenger Saunière kaj skribis libron pri la regiono.
22192 Vivienreuter
22192 Vivienreuter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la Observatorion de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vivien Reuter, Ekzekucia Adjunktino de la IAU de marto 2008 ĝis oktobro 2012, estrino de la Sekretariejo de la IAU en Parizo. Ŝiaj eksterordinaraj talentoj, kiel ŝia kompetenteco en multenombraj lingvoj estis granda helpo por la IAU.
Pianotrio n-ro 1 (Schubert)
La pianotrio n-ro 1, B♭-maĵoro, op. 99, D 898 por piano, violono kaj violonĉelo estas verko, kiun Franz Schubert komponis verŝajne en la jaro 1828. Ĝia prezentado daŭras proksimume 32 minutojn.
Natria fluoro-silikato
Natria fluoro-silikato, fluoro-silikato de natrio aŭ Na2SiF6 estas kemia kombinaĵo de natrio, fluoro kaj silicio, senkolora senodora kristalo kaj blanka kristala kiam hidratigita. Ĝi uzatas kiel insekticido, raticido kaj en fabrikado de sinteza kriolito. Kiam varmigita al 800 °C ĝi malkomponiĝas en la gasoj hidrogena fluorido kaj silicia kvarfluorido.
Pianotrio n-ro 1 (Schubert)
Movimentoj
La tria movimento havas la klasikan formon de menueto, la trio memoras al malstreĉa valso. La ĉefa temo de la lasta movimento similas al unu el la lidoj de Schubert, "Skolie".
Priskribo
Schubert mem donis al la verko la verknumeron 99. La komponaĵo balanciĝas inter energieco kaj lirikeco. Per tio ĝi ĝi kontribuas al unu de la multaj kliŝoj pri Schubert kiel komponisto, kiu facilmaniere kaj gaje majstraĵojn, sed atingas sian plenan majstrecon en la lirika formo de la lido. La pli nova esploro tamen klare pruvis, ke Schubert je sia malfrua verkaro ĝuste je la formo surpaŝis aliajn vojojn ol siaj modeluloj. En sia okupiĝo pri Beethoven li jen montras konscian forturniĝon tiu ĉi pro sia alispeca maniero de la temoformado kaj de ties evoluigo. Jen kial la B♭-maĵora pianotrio de ekstere efikas klasika, detale tamen prezentas multajn surprizojn.
Vidu ankaŭ
Listo de la ĉambromuzikaj verkoj de Schubert
Fonto
Einstein, Alfred (1951). Schubert: A Musical Portrait. New York: Oxford University Press.
Nemčice
Situo
Nemčice situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 3 km-ojn.
Listo de la plej dikaj fruktarboj en Germanujo
La listo de la plej dikaj fruktarboj en Germanujo listigas fruktarbojn kies perimetro estas pli grandaj ol kvin metrojn ĉe kaŝtanarboj (Castanea) kaj kvar metrojn ĉe pomoj (Malus), piroj (Pyrus), ĉerizoj (Prunus avium) kaj juglandoj (Juglandaceae). . Ĉe la 42 fruktarboj estas indikitaj la loko, la federacia lando, la perimetro kaj la taksita aĝo.
Nemčice
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo "Nemcyc". Longe ĝi apartenis al fortikaĵoj Nagytapolcsány aŭ Zólyom. Komence de la 14-a jarcento Mateo Csák akiris ĝin. En 1787 vivis tie 372 homoj en 50 domoj, en 1828 500 homoj en 71 domoj. En 1910 loĝis en Nyitranémeti 726 homoj, (692 slovakoj, 16 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nemčice 900 homoj, (escepte 6 ĉiuj slovakoj).
Horní Dušnice
Horní Dušnice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jablonec nad Jizerou. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km oriente de Jablonec nad Jizerou. Ĝi etendiĝas en dislimejo de Gigantmontaro kaj Karkonoŝa cismontaro. Estas ĉi tie registritaj 66 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Dušnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,79 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1739.
Interesaĵoj
Honora civitano de la vilaĝo estas T. G. Masaryk, jaro 1935.
Distrikto Wesermarsch
La distrikto Wesermarsch [WEzamaŝ] (germane Landkreis Wesermarsch) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio.
La distrikto Wesermarsch havas areon de 821 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. En 2005 ĝi estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo.
Geografio
Ĝi okcidente limas al la urbo Oldenburg, al la distriktoj Ammerland kaj Friesland kaj al la mara golfo Jadebusen [JAdebuzn], norde al la Norda Maro, oriente al la rivero Weser [VEza], ĉe kies alia flanko situas la distriktoj distrikto Cuxhaven kaj Osterholz samkiel la urbo Bremen, kaj sude troviĝas la urbo Delmenhorst kaj la distrikto Oldenburg. Administra centro de la distrikto estas la urbo Brake.
Esperanto-movado
En la distrikto aktivas la Esperanto-Grupo Subvisurgo, germane Esperanto-Gruppe Unterweser, kiu difinas sian teritorion ambaŭflanke de la rivero Weser inter la urbo Bremeno kaj la rivera enfluo en la Nordan Maron, do ampleksas la distrikton Wesermarsch ĉe la okcidenta bordo kaj ankaŭ la apudriveran parton de la distrikto Cuxhaven ĉe la orienta bordo. Centra loko de la Esperanto-Grupo estas la urbo Nordenham. Retan ligilon vidu sube.
Olga Ŝilajeva
Olga Ŝilajeva aŭ Olga Shiliaeva (Ольга Шиляева; naskiĝis la 10-an de novembro 1983) estas rusa esperantisto. Inter 2012 kaj 2014 ŝi estis komitatano A de TEJO por Rusio.
16555 Nagaomasami
16555 Nagaomasami estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Masami Nagao (1966–1984), japana amatora astronomo mortigita pro trafikakcidento. Liaj gepatroj, geamikoj de unu el la malkovrintoj, konstruis astronomian observatorion kaj donacis ties instrumentaron al kompanio aktiva en popularigo de astronomio.
Larche
Larche estas la nomo de pluraj artikoloj.
Sergej Rublov
Sergej Grigorjeviĉ RUBLOV (Сергей Григорьевич Рублёв; naskiĝis la 14-an de januaro 1901 en Odeso, la Rusia imperio — mortis la 8-an de julio 1979 en Odeso, Ukraina SSR, Sovetunio) estis rusa, sovetia inĝeniero, kemiisto en farba industrio (pigmentoj por ole-farboj) kaj esperantisto dum sesdek jaroj.
Sergej Rublov studis en la Odesa universitato, post reorganizo li studis en la Odesa kemia instituto, kaj post denova reorganizo studis en la Odesa politeknika instituto, kian sukcese finis en 1924. Post studado li restis en la instituto, kie li instruis. En 1929 Sergej Rublov dungiĝis al Odesa farba uzino.
Movada agado
Rublov estis esperantisto de 1919. En 1921-1929 li estis unu el la gvidantoj de la Esperanto-movado en Odeso. En 1925 li elektiĝis al la Centra Komitato de Sovetlanda Esperantista Unuiĝo (SEU), samjare al la Lingva Komisiono de SEU, en 1929 al la internacia Lingva Komitato.
Analizo de Esperantaj radikoj
Lia precipa scienc-esplora laboro pri Esperanto estas kvanta kaj kvalita analizo de Esperantaj radikoj. La kvanta analizo estas farita en 1926-1927 per grupo da esperantistoj, sub lia gvidado, kaj la rezulto publikigita en la almanako „Kvardek Jaroj“, 1927. La kvanta analizo donis bazon por verkado de la lernolibro „Esperanto-Rondeto“ (1928), aperinta en la rusa (eldonkvanto 90 miloj) kaj tradukita al la ukraina, germana, franca kaj bulgara lingvoj, entute en 15 eldonoj. De 1931 li preparis grandan Strukturan Vortaron de Esperanto, kiu resumas la kvalitan analizon de Esperantaj radikoj.
Tradukoj kaj literaturaĵoj
Liaj tradukoj La kemio de l'universo (1925) kaj 'La vojo al scienco de estonto (l928), ambaŭ de A. Fersman, aperis ĉe Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT), kiel ankaŭ la sciencfikcia romano de A. Bogdanov Ruĝa stelo (1929), kies kolektivan tradukon redaktis Rublov kaj Nikolao Nekrasov. Manuskripte li postlasis ampleksajn leksikografiajn laborojn kaj multajn poeziajn tradukojn el la rusa, el kiuj eldoniĝis Elektitaj fabloj de I. A. Krilov.
Sigrid Undset
Sigrid UNDSET (naskiĝis la 20-an de majo 1882, mortis la 10-an de junio 1949) estis norvega verkistino.
Biografio
Filino de danino kaj norvega arkeologo, Sigrid naskiĝis en Kalundborg, Danio kaj pasigis sian junaĝon ĉefe en Kristiania (nuntempe: Oslo). Post la frua morto de la patro, la familio ekhavis gravajn financajn problemojn, kaj Sigrid Undset anstataŭ studi en universitato devis gajni monon en oficejo. Jam frue ŝi komencis verki ĉefe pri la problemoj de la virinaro siatempa, tamen kun distanco al la vekiĝanta feminismo. Poste, la verkistino dediĉis sin ankaŭ al historiaj temoj. Ŝia romantrilogio Kristin Lavransdatter, kiu internacinivele estas rigardata ŝia plej fama verko, temas pri la vivo en la mezepoko, sed pritraktas universalajn homajn temojn.
En la jaro 1924 Sigrid Undset, kiu tiutempe jam estis patrino de tri gefiloj, fariĝis katolikino - ne tre populara decido en la protestantisma Norvegio. Kulmino de ŝia kariero estis la gajno de la Nobel-premio pri literaturo en la jaro 1928 "ĉefe pro sia brila priskribo pri skandinava vivo en la mezepoko".
Pro sia kontraŭfaŝisma sinteno Sigrid Undset en la jaro 1940, kiam la nazioj okupis Norvegion, devis forlasi sian patrujon. Kune kun sia plej juna filo ŝi elmigris unue al Svedio kaj poste al Usono - du el ŝiaj gefiloj tiutempe jam estis mortintaj. Post la milito (1945) ŝi revenis al Norvegio, por pasigi la reston de sia vivo retirite. Ŝi mortis en Lillehammer.
Vidu ankaŭ
Renouveau catholique
Kleczew
Kleczew estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Kleczew en distrikto Koniński.
Gorana lingvo
La gorana lingvo (sialingve goranî aŭ guranî) estas grupo de dialektoj de la okcidenta irana lingvaro parolata fare de kurdoj en la plej sudaj partoj de regiono Kurdio de Irano kaj la Aŭtonoma Regiono Kurdistano de Irako. Lingvoscience ĝi foje konsideratas variaĵo de la kurda lingvo kaj foje membro de aparta subgrupo de la irana lingvaro, kun la zazaa lingvo. Laŭ nombroj de la jaro 2014, ekzistas sume 1,2 milionoj da parolantoj.
Amato
Amato estas komunumo de Italio.
Konon de Samos
Konon de Samos (ĉ. 280 a.K. - ĉirkaŭ 220 a.K.) estis greka astronomo kaj matematikisto. Oni konas lin ĉefe ĉar li nomigis la konstelacion Berenica Hararo, honore al Berenico la 2-a, edzino de Ptolemeo la 3-a, kiu oferis sian hararon kontraŭ la sekura reveno de sia edzo el la Tria Siria Milito, kiu ekis en 246 a.K. Konon klarigis ke la diino estis montrinta sian favoron al la memofero metante la hararon de la reĝino en la ĉielo.
Stanisław Rudnicki
EdE-R
Stanislaw RUDNICKI (naskiĝis la ) estas pola oficisto, fervora disvastiganto de la bicikla sporto, esperantisto de 1906, UEA-delegito por 15 jarojn, organizinto de la 8-a UK kaj ĉefsekretario de la 23-a UK. Ambaŭ kongresoj estis en la pola urbo Krakovo.
Mjombaro
Mjombaro estas tipo de arbara savano en la suda parto de Afriko. Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj de la Nacia Geografia Societo. Ĝia karakteriza kaj superreganta arbogenro estas mjombo (Brachystegia), kun 21 specioj. La loke kaj internacie konata termino miombo rilatas kaj al genro kaj al vegetaĵaro. La vorto originas el la bantua lingvaro. Ankaŭ la arbogenroj isoberlinio (Isoberlinia) kaj julbernardio (Julbernardia), kun respektive 3 kaj 2 specioj, estas kundominantaj.
Disvastiĝo
La mjombaro etendiĝas tra Zimbabvo, Zambio, Mozambiko, Angolo, Demokratia Respubliko Kongo, Tanzanio kaj Malavio. Kun areo de ĉirkaŭ 5 milionoj da kvadrataj kilometroj, la mjombaroj havas la plej grandan etendiĝon de seka duonarbaro en la mondo.
Faŭno
Kelkaj bestospecioj troviĝas hejme en tiuj malfermaj arbaroj kaj kelkaj el tiuj eĉ ricevas nomon danke al tia arbartipo ekzemple la birdospecioj miomba kalamonasto (Calamonastes undosus), Angola rokturdo aŭ miomba rokturdo (Monticola angolensis), ktp.
NGC 497
NGC 497 (aliaj indikoj — PGC 4992, UGC 915, MCG 0-4-100, ZWG 385.85, ARP 8) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ciumărna
Ciumărna [ĉumərna] (hungare: Csömörlő) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 786 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 576 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1460. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Românaşi.
Nadlovosta galinago
La Nadlovosta galinago, Gallinago stenura estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Ĝi reproduktiĝas en nordokcidenta Rusio, nordaj Siberio kaj Mongolio kaj centra Azio kaj migras vintre en sudan Azion el Pakistano ĝis suda Ĉinio kaj Indonezio. Ĝi estas la plej komuna migranta galinago en suda Barato, Srilanko kaj multe de sudorienta Azio. Kelkaj ekzempleroj vintras en Afriko ĉirkaŭ Kenjo dum kelkaj jaroj. Migrado okazas laŭ malgrandaj aroj de 5 aŭ 10 birdoj.
Ili nestumas en bone kaŝita loko surplanke.
Tiuj birdoj manĝas en milda koto per tuŝoprobado aŭ bekoplukado kaj rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj tervermojn kaj ankaŭ iom da planta materialo.
Tiu estas 24-27 cm longa birdo, tre simila al pli longbeka kaj longvosta Komuna galinago. Ĝi havas mallongajn grizverdajn aŭ flavecajn krurojn kaj tre longan - ĉirkaŭ 6 cm- rektan brunmalhelan bekon. La korpo estas brune punktita supre – kun du palflavaj linioj dorse – kaj hela sube, sed striita flanke kaj bruste. Ili havas malhelan strion tra la okulo inter du helaj kaj supre alia tre malhela kaj pli larĝa kaj ĉe krono helan linion. La flugiloj estas larĝaj kaj ne tiom pintakraj kiom tiuj de Komuna galinago kaj sen blanka bordo; la mallonga vosto montras iom da ruĝeco. Ambaŭ seksoj estas similaj kaj junuloj diferencas nur pro plumaraj detaloj.
Maskloj ludas ĥorajn kaj flugajn ceremoniojn kie la vostaj flankaj plumetoj faras specifan fajfadon. Tiuj vostaj plumetoj kiel nadloj nomigas la specion kaj en kelkaj naciaj lingvoj kaj en esperanto.
Frick (stacidomo)
Frick estas fervoja stacidomo en Frick, Svislando.
Departemento Atakora
Atakora estas la plej okcidenta departemento de Benino. Ekstere ĝi randiras Togo al la okcidenta kaj Burkina Faso al la nordo; interne ĝi randiras la departementojn de Alibori, Borgou kaj Donga. Gravaj urboj en la Atakora inkluzivas Natitingou kaj Tanguiéta kaj la gravaj turismaj areoj inkluzivas la Tata Somba domojn, Pendjari Nacia Parko kaj diversaj akvofaloj. La ĉefurbo de Atakora Departemento estas Natitingou, kiu situas apud la Atakora Montoj.
Administra divido
Atakora estas sudividita en naŭ distriktoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Boukoumbé, Cobly, Kérou, Kouandé, Matéri, Natitingou, Pehonko, Tanguiéta kaj Toucountouna.
Partio de Verduloj en Ukrainio
La Partio de Verduloj en Ukrainio - ukraine Партія Зелених України (Partija Zeleniĥ Ukrajini) - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Ukrainio. Ĝi fondiĝis komence de la 1990-aj jaroj. Dum la parlamentaj balotoj de 1998, la partio ricevis 5,5 de ĉiuj voĉoj kaj 19 seĝojn en la Verĥovna Rada, la nacia parlamento. Tiu sukceso ne ripeteblis dum 2002, kiam la partio nur ricevis 1,3 procentojn de la voĉoj. Dum la parlamentaj balotoj de 2007 la partio eĉ nur ricevis 0,40 procentojn de la voĉoj kaj ne reprezentiĝas en la parlamento. Sur eŭropa nivelo, la partio ekde januaro 1994 estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
Giez VD
-
Giez estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 400 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Giez situas ĉe la suda piedo de la Ĵurasa Montaro proksimume 2 kilometrojn norde de la sudokcicdenta fino de Lago de Neŭŝatelo kaj prolsimume 4 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La nordan komunuman limon formas la rivero Arnon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Giez kaj la setlejo Petit Montborget kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,77 km², de kiuj 34,2% estas kovritaj de arbaro, 59,3% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Giez limas en nordo al Fontaines-sur-Grandson, en nordnordoriento al Fiez, en oriento al Grandson, en sudo al Valeyres-sur-Montagny, en okcidento al Orges, en nordokcidento al Vugelles-La Mothe, kaj en nordnordokcidento al Novalles.
Trafiko
Giez situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Grandson al Orges. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5, kiu pasas rekte sude de la komunumo, estas Yverdon-Okcidento, kiu situas du kilometrojn sude de la komunumo sur la teritorio de Montagny-près-Yverdon.
Posada de Valdeón
Posada de Valdeón [poSAda debaldeON] estas municipo en la nordoriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montaña de Riaño, en la nordoriento de la provinco kaj tradicia areo Valdeón. Posada de Valdeón estas komprenebla etimologie kiel Gastejo de la Valo de Leono. Ĝi estas en la kerno de la Nacia Parko Picos de Europa.