cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pabianice
Pabianice (prononco: Pabjanice) estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al distrikto Pabianicki.
Geografio
Komunumo Pabianice najbaras kun Lodzo kaj komunumoj Dłutów, Dobroń, Konstantynów Łódzki, Lutomiersk, Rzgów, Tuszyn kaj Wodzierady.
Komenco
Pabianice estis fondita inter 10-a jarcento kaj 11-a jarcento. Ĝia nomo genezas el probabla fondanto - Fabiano (Pabiano). Komence Pabianice estis vilaĝo de princo. En 12-a jarcento ĝi ekestis propro de krakova eklezio.
Melongeno
Melongeno (Solanum melongena) estas specio de solanacoj el la genro solano, kiu portas grandajn fruktojn kies formo kaj koloro dependas de la variaĵo. Ĝenerale ili estas violkoloraj aŭ ankaŭ blankaj.
Priskribo
Melongeno estas unujara planto, kiu atingas altecon de maksimume 1 m.
La fruktoj estas beroj, kiuj atingas longecon de 10 ĝis 30 cm kaj pezon de maksimume 1 kg.
Disvastiĝo
La planto estas hejma en Barato, sed nuntempe estas plantata en subtropikaj kaj tropikaj regionoj.
Uzado de la frukto
Tiu frukto estas uzata en la kuirarto kiel legomo, ĉar ĝi ne estas dolĉa; malkuirita ĝi havas la konsiston de spongo, kaj malbone gustas, sed kuirita ĝi iĝas mola kaj havas riĉan kaj kompleksan guston, iel similan al tiu de kelkaj fungoj (tiel, ke oni ofte falsas sekigitajn boletojn miksante ilin kun tranĉoj de melongenoj).
Melongenoj estas abunde uzataj en la mediteraneaj kaj okcidentaziaj kuirartoj. Ekzemploj de famaj pladoj entenantaj melongenojn estas musako (Helena kuirarto), mutabalo (Libana kuirarto), eskalivado (Kataluna kuirarto), ratatujo (Provenca kuirarto), mirza ghasemi (Irana kuirarto) kaj İmam bayıldı (Turka kuirarto).
Kiel ekzemplo jen la recepto de mirza ghasemi:
Tiu frandinda plado devenas de iu regiono de norda Irano ĉe la Kaspia Maro.
Ingediencoj (por 6 personoj):
Preparado:
Boligu akvon en malgranda poto, kaj kuiru en ĝi la tomatojn dum 2-3 minutoj. Senakvigu, lasu iom malvarmiĝi, senŝeligu ilin kaj distranĉu en malgrandajn pecojn.
Fritu la ajlon en oleo ĝis ĝi blondiĝos. Aldonu la melongenojn, kaj plufritu dum 3-4 minutoj. Aldonu la tomatojn, salon kaj pipron kaj plu fritu, gis la akvo estos for.
Kirligu la ovojn, kaj fritu ilin en aparta pato, ĝis ili estos duone kuiritaj. Tiam ilin aldonu al la miksaĵo, kaj plu fritu dum 1-2 minutoj. Surtabligu kun rizo aŭ pano.
(19877) 9086 P-L
(19877) 9086 P-L estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Frank Driggs
Frank Driggs (* 1930) estas usona ĵaz-verkisto kaj -fotisto kaj ĵaz- kaj blus-historiisto.
Driggs verkis la tekstojn por multaj diskokovroj kaj laboris i.a. por la ĵazrevuoj Down Beat kaj „Living Blues Magazine“. Lia intereso por kansasurba ĵazo kaj la teritoriaj bandoj de sudokcidenta Usono respeguliĝis en la koncerna ĉapitro en la libro „Jazz“ (1959) de Nat Hentoff kaj McCarthy (eldonisto) kaj en lia libro „Kansas City Jazz – From Ragtime to Bebop“ aperinta en 2006 je Oxford University Press. Selekton de la fotoj el sia granda kolekto de preskaŭ 80.000 fotoj li publikigis en 1982 kun Harris Lewine kiel „Black Beauty, White Heat“. Ankaŭ por la ĵazdokumentaĵo de Ken Burns li estis unu el la ĉefaj fontoj por fotoj.
Aksiomo de Cantor-Dedekind
En matematiko la aksiomo de Cantor-Dedekind asertas, ke la reelaj nombroj estas ordo-izomorfiaj al la lineara kontinuaĵo en geometrio. En aliaj vortoj la aksiomo asertas, ke estas dissurĵeto inter reelaj nombroj kaj punktoj de linio. Ĝi ne estas aksiomo en la ordinara matematika senco.
Ĉi tiu aksiomo estas fundamenta por analitika geometrio. La karteziaj koordinatoj aparte implice alprenis ĉi tiun aksiomon ĉar ĝi miksas malsamajn konceptojn de reela nombraro kun geometria linio aŭ ebeno kiel metaforo. Oni nomas ĝin la reela-linia miksado.
Konsekvenco de ĉi tiu aksiomo estas ke oni povas konsideri la pruvon de Alfred Tarski pri decidebleco de la ordigita reela kampo kiel algoritmo por solvi iun ajn problemon en eŭklida geometrio.
Boleslao la 3-a (Bohemio)
Boleslav la 3-a nomata La Rufulo (naskiĝis en nekonata jaro, mortis eble en 1037 en Pollando), Přemyslido, ĉeĥa princo dum la jaroj 999 – 1002 kaj denove mallonge dum 1003, filo de Boleslao la 2-a, frato de princoj Oldřich kaj Jaromír. Kvankam Kosmas skribas, ke lia patrino estis princino Emma, laŭ pli novaj esploroj ŝajnas, ke lia patrino estis unua edzino de Boleslav la 2-a, dum Emma estis nur la dua.
Boleslaa perforta regado komencis unuan gravan krizon de přemyslida ŝtato, subtenantan de ekesto de ŝtatoj pola kaj hungara. Dum lia ekregado el la regno de liaj avo kaj patro restis nur Moravio, la aliajn regionojn akiris la pola kaj la hungara regnoj. La krizon krome akcelis alianco de imperiestro Oto la 3-a kaj pola princo Boleslav la 1-a la Brava.
Doștat
Doștat [doŝtat] (hungare: Hosszútelke; germane: Thorstadt) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 1 247 loĝantojn (rumanoj), en 1992 647. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1299 (laŭ aliaj: 1320). Originale ĝi estis saksa, de 1461 ĝi figuras kiel rumana vilaĝo. Ĝia rumana nacia popolkostumo estas fama. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre apartenas al ĝi Boz kaj Dealu Doștatului.
127936 Maia
127936 Maia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) la elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Joseph Michael Straczynski
Joseph Michael STRACZYNSKI (Esperantigite Ĝozef Majkl Straĵinski; naskiĝis la 17-an de julio de 1954 en Paterson (Nov-Ĵerzejo)) - usona verkisto poldevena, scenaristo kaj produktoro, plejparte de sciencfikcio. Li estas plej konata pro sia epopea televida serio "Babylon 5", de kiu li verkis pli ol duonon da la epizodtekstoj dum ĝia kvinjara daŭro. Nuntempe, li administre produktas kaj verkas tekstojn por lia plejlasta televidprojekto, "Jeremiah".
Vivo
Liaj gepatroj estis Evelyn (el domo Pate) kaj Charles Straczynski. Liaj avoj alvenis al Ameriko dum la bolŝevika puĉo.
Li finis psikologion kaj sociologion en San Diego State University. Lia biografio indikas, ke li verkis sian unuan spektaklon en la aĝo de 17 jaroj, la unuan situacian komedion en 21-a vivjaro lat, kaj vendis sian unuan scenaron, kiam estis 24-jara. En la aĝo de 28 jaroj havis pli ol 150 gazetajn artikolojn, teatraĵojn, scenarojn por radio kaj televido. Dum 5 jaroj estis kunkreanto de radia talk show en Los-Anĝeleso, dum kelkaj jaroj instruis ankaŭ verkadon.
Traktato de Saint-Clair-sur-Epte
La Traktato de Saint-Clair-sur-Epte estis subskribita la 11-an de julio 911 inter Karolo la 3-a kaj Rollo, normana estro. Ĝi celis instaligi la vikingojn en Neŭstrio por protekti la reĝlandon de Karolo kontraŭ ĉiu nova invado de la norduloj.
Joseph Michael Straczynski
Vivo
Nun loĝas en Los-Anĝeleso.
Pilar Sánchez Muñoz
Pilar Sánchez Muñoz (n. 1958, Ceuta) estas politikistino de la Socialista Partio PSOE, kiu estis urbestrino de Jerez de la Frontera inter la kaj la.
Joseph Michael Straczynski
Verkado
Straczynski ankaŭ verkis tri hororromanojn: Othersyde ("Aliaflanko"), Demon Knight ("Demona Kavaliro"), kaj Tribulations ("Afliktoj"), kaj diversajn novelojn.
Traktato de Saint-Clair-sur-Epte
Ekzistas neniu skribaĵo de tiu traktato kiu naskis la dukujon de Normandio.
Joseph Michael Straczynski
Verkado
Li estas ŝatanto de komikso ekde sia infanaĝo, kaj nun verkas tri komiksseriojn: la proprajn kreaĵojn "Midnight Nation" ("Nacio de Noktomezo") kaj "Rising Stars" ("Leviĝantaj Steloj"), kaj la longdaŭran "Amazing Spider-Man" ("Miriga Araneo-Viro").
Traktato de Saint-Clair-sur-Epte
Per tiu traktato Karolo la 3-a cedas al Rollo la regiono inter la riveroj Epte kaj Oise, krom la francan Vexin: t.e. la grafujoj kaj episkopujoj de Rouen, Évreux kaj Lisieux. Tio estas la nuna Supra Normandio kaj aldone la lando de Auge.
Villeneuve-sur-Yonne (stacidomo)
Villeneuve-sur-Yonne estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Villeneuve-sur-Yonne, en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Pilar Sánchez Muñoz
Voĉdono 2007
Ŝi gajnis la plejmulton en balotado 2007.
Villeneuve-sur-Yonne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Traktato de Saint-Clair-sur-Epte
Rollo akceptis baptiĝi kaj edziĝi al Gisèle, bastarda filino de Karolo la 3-a. Li ankaŭ devis akceptii la reĝon kiel feŭdalan sinjoron. Sed tie ĉi, laŭ historio, la afero komplikiĝis, ĉar Rollo rifuzis genuiĝi antaŭ la reĝo kaj kisi ties piedon. Oni trovis kompromison: parenco de Rollo prenis la piedon de la reĝo, sed sen genuigi tiel alte levis ĝin, ke la reĝo perdis ekvilibron kaj falis teren.
Joseph Michael Straczynski
Honorigo
Laŭreato de Premio Emmy kaj Premio Hugo.
Villeneuve-sur-Yonne (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
1296
En la jaro 1296 post Kristo okazis, interalie:
Samolaco
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Gordona, Livo (CO), Montemezzo (CO), Novate Mezzola, Prata Camportaccio, Sorico (CO) kaj Vercana (CO).
(15570) 2000 GT60
(15570) 2000 GT60 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jan Vislicki
Jan Vislicki (beloruse, en cirila alfabeto Ян Вісліцкі, latine Joannis Vislicensis, naskiĝis inter 1485 kaj 1490, mortis en 1520), estis mezepoka verkisto kaj latinlingva poeto. Li devenis el nenobela familio. Jan Vislicki finis la Jagelonan universitaton en Krakovo (1506), kaj poste laboris tie kiel magistro (1510-1512).
Ĉefa verko estas la poemo "Prusia milito" (1516). Li verkis same versajn "Odo al reĝo Sigizmundo", "Elegio al Dipatrino Mario Virgulino", "Epigramo kontraŭ enviulo".
Jan Vislicki estas konsiderata kiel unu el fondintoj de belorusa literaturo en epoko de Renesanco.
Antoine de Jussieu
Antoine de Jussieu (naskiĝis la, mortis la ) estis franca natursciencisto.
Jussieu naskiĝis en Lyon kaj estis la filo de Christophe de Jussieu (aŭ Dejussieu), apotekisto de ia renomo, kiu publikigis Nouveau traité de la theriaque (1708).
Antoine studis ĉe la universitato de Montpellier kaj akompanis sian fraton Bernard tra Hispanio, Portugalio kaj suda Francio. Li iris al Parizo en 1708 kaj estis posteulo de Joseph Pitton de Tournefort en la Jardin du Roi (reĝa ĝardeno, posta Jardin des Plantes). Liaj propraj originalaj eldonaĵoj ne estis aparte gravaj, sed li redaktis eldonon de la Institutiones rei herbariae de Tournefort (1719, tri volumoj), kaj ankaŭ postmorte eldonitan verkon de Jacques Barrelier, Plantae per Galliam, Hispaniam, et Italiam observatae (plantoj observitaj tra Francio, Hispanio kaj Italio, 1714). Li praktikadis medicinon kaj ĉefe dediĉis sin al malriĉuloj.
Plantaj priskriboj kaj nomoj donitaj de li estas markataj per la siglo Ant.Juss.
Preĝejo Prezento de Jesuo (Pécs)
La preĝejo Prezento de Jesuo ĉe la templo (hungare Gyertyaszentelő Boldogasszony-templom) estas eklezia monumento historia en Hungario, en urbo Pécs, en centro de Placo Széchenyi (Pécs). Ĝi estas la plej grandioza produkto de la turka-islama arkitekturo en Hungario kaj simbolo de Pécs - vaste konata - kiel moskeo de paŝao Gazi Kasim. Ĝi troviĝas en la urbocentro, sur la Placo Széchenyi (Pécs) kaj okupas la plej altan parton de la placo, kvazaŭ regas ĝin.
Historio
Dum la mezepoko en tiu loko estis kirko de Sankta Bartolomeo, sed pli frue dum la romianoj tombejo estis. (Arkeologoj ektrovis fundamenton de tiu preĝejo.) Dum dominado de la turkoj la preĝejo estis malkonstruita kaj rekonstruita kiel moskeo inter 1543-1546. Ĝiaj mezuroj estas cent paŝoj laŭlonge kaj cent paŝoj laŭlarĝe. La kupolo estas 28 metrojn alta kaj 17 metrojn longa. Ĉirkaŭ 1660 s-ro Evlia Ĉelebi, la fama turka vojaĝanto, skribis pri ĝi entuziasme. La jezuitoj akiris la konstruaĵon en 1766, kiuj faris el la moskeo barokan preĝejon. La nuna formo de la preĝejo estas videbla ekde 1939. La orgeno funkcias ekde 1942. Nuntempe ĝi funkcias kiel preĝejo romkatolika, do kiel paroĥo urbocentra kaj estas libere vizitebla.
Konstruaĵo
La preĝejo formas iomete rondon kaj ne havas turon. Sur la frontmuroj (fasadoj) al sud-oriento, sud-okcidento kaj nord-oriento en du vicoj unu super la alia videblas po kvar respektive po tri pint-arkaj fenestroj. Interne de la konstruaĵo, sur la restintaj partoj de la iama mur-surfaco (mortero) estas bone videblaj la turkaj ornamoj, surskribitaj citaĵoj el la sankta Korano. Ankaŭ nun estas niĉo al Mekao. La du turkaj lavbasenetoj antaŭ la sakristio, en kiuj nuntempe estas sanktigita akvo, devenis el la banejo de paŝao Gazi Kasim. Ĝi iam staris apud la moskeo, sed ĝis nun malaperis. Apud la preĝejo estas moderna metala sonorilostablo 5 metrojn alta. Tage po 3 la sonorilo supreniras 8 metrojn. Antaŭe skulptaĵo pri Sankta Bernardo situas.
Kermeso okazas en la 2-an de januaro.
Hirtzbach
Hirtzbach (jen francigite, origine germane kaj alemane Hirzbach, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
(17532) 1993 FD34
(17532) 1993 FD34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
(7990) 1981 SN1
(7990) 1981 SN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Litrumacoj
Tiu plantoj estas plejparte herboj, kelkaj estaq arbustoj kaj arboj. Ili troviĝas tutmonde - la plimulto de la specioj kreskas en tropikaj terenoj sed iuj vivas en mildklimataj regionoj.
La familio havas sian nomon laŭ la tipo-genro litrumo, ekz. Lythrum salicaria. En ĝi nun ankaŭ estas la granatujo, antaŭe klasita en aparta familio (Punicaceae).
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Annie Kenney
En sia luktado ŝi estis tre ofte arestita, procesita kaj punita pro diversaj tutmultoj klopode al la egaleco de oportunoj por virinoj kaj partikulare en politiko. Je la eksplodo de la Unua Mondmilito en 1914, Emmeline Pankhurst alvokis al la fino de la sufrageta aktivado kaj al engaĝigo de virinoj en aktiva militklopodoj irante al laborpostenoj tradicie okupitaj de viroj, kiam plej el ili forestis irintaj al la militfronto. Aŭtune 1915 Kenney akompanis Emmeline Pankhurst, Flora Drummond, Norah Dacre Fox kaj Grace Roe al Suda Kimrio, Midlands kaj Clydeside al rekrutiga kaj prelega turneo por kuraĝigi sindikatojn subteni militklopodon. Kenney portis tiun mesaĝon tiom for kiom ĝis Francio kaj Usono.
Buctzotz
Buctzotz estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Buctzotz. La komunumo situas en la nordorienta parto de Yucatán en la regiono 1 "Litoral Oriente", kiu limas al la Meksika Golfo (norde), al la federacia subŝtato Quintana Roo en la oriento, al la regiono 2 "Oriente" en la sudo kaj al la regionoj 3 "Litoral Centro" kaj 4 "Centro"en la okcidento. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31006.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 70,5 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,3 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5109 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4141 scipovis legi kaj skribi kaj 967 personoj estis analfabetoj. Do 18,93% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 7959 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2388 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 30% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Carex arenaria
Carex arenaria (esperante sabla karekso) estas palearktisa specio de la familio de ciperacoj. La specia nomo signifas sabla.
Departemento Kordovo
Departemento Kordovo estas departemento de Kolombio, en la nordokcidento de la lando, borde de la Atlantika Oceano. La departemento de Kolombio ekestis je la 1-a de januaro 1951.
<LI>Ĉefurbo: Monteria (264 000). <LI>Areo: 25 020 km² <LI>Loĝantaro: 1 367 000 <LI>Urboj: Sahagun (56 000), Cerete (53 000).
Geografio
La golfo de Morrosquillo [morosKIjo] estas golfo situa en la sudo de la Kariba Maro, en la norda marbordo de Kolombio, apartenanta al la departementoj Sukreo kaj Kordovo. Ĝi ampleksas, de okcidento al oriento, proksimume ĉirkaŭ 80 kilometroj, el la pinto Mestizos, la golfeto Cispatá kaj la elfluo de Tinajones, elfluo de la rivero Sinú, en Kordovo, ĝis la pinto San Bernardo, en Sukreo.
Drválovice
Drválovice (antaŭe Drvalovice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vanovice en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Vanovice. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 61 adresoj.
Branĉo jiŝaja
Branĉo jiŝaja estas muzikaĵo, kantata de la nederlanda muzika grupo Akordo. Tiu muzikaĵo estas traduko de anonima kristnaska kanto, kun originala titolo Nu is die roe van Jesse, farita de Roel Haveman. Ĝi aperis en la dua KD de Akordo, Kristnaska Kordo (2003).
Judy Garland
Edzecoj
Judy Garland kvinfoje edziniĝis. Ŝiaj edzoj estis:
Ŝia filino Liza Minnelli diris pri ŝi, ke ŝi vivis ok vivojn en unu.
Albina Românească
Albina Românească ("La Rumana Abelo") estis rumanlingva ĉiudusemajna politika kaj literatura revuo, presita en Iaşi, Moldavio, ĉe du intertempoj dum la Regulamentul Organika (intertempo Junio 1, 1829 kaj Januaro 3, 1835 kaj denove inter Januaro 3, 1837 kaj Januaro 2, 1850). La posedanto kaj redaktoro estis Gheorghe Asachi. Ĝi eldonis la literaturan suplementon Alăuta Românească. Albina Românească estis la dua revuo eldonita en sia lando, post la franclingva Courrier de Moldavie, kaj la unua rumanlingva iam en Moldavio. Apud Curierul Românesc, redaktita de Jono Heliade Rădulescu en Valakio kaj Gazeta de Transilvania de George Bariţiu, estis unu el la ĉefaj rumanaj periodaĵoj de la tempo.
Coisevaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Albiburlian
Albiburlian estas la nomo de Armena rega familio, el kiu la reganto Aravan (ĉ. 483 antaŭ nia erao) estis membro: Jam lia patro Vahagn, kiu regis 27 jarojn, estis signifa reganto - postmorte li estis adorita kiel dio de la antaŭ-kristanaj armenoj. Post li Aravan, lia plej juna filo, regis dum 18, kaj lia filo Nerseh regis 35 jarojn. Lin sekvis la filo Zareh, kiu regis 46 jarojn, post li venis lia filo Zareh, kiu regis 9, ties filo Baygam, kiu regis 14, kaj ties filo Van, kiu regis 20 jarojn. Tiu reganto riparigis la urbon, kiun starigis la asiria reĝino Semiramiso, kaj ŝanĝis la urbonomon al Van. Vahey, la filo de Van, estis la lasta el la familiaj regantoj - li estis forta aliancano de Dario la 3-a, reganto de la Persa imperio, kaj post malvenko de la persoj kontraŭ la armeo de Aleksandro la Granda movigis grandan armeon kun la celo venki Aleksandron. Tamen lia armeo malvenkis, li mem mortis en batalo, post rego de 23 jaroj, kaj Aleksandro konkeris la tutan teritorion de la armena reĝlando. De tiam, armenaj reĝoj estis nekonataj ĝis potenciĝo de la dinastio de Arsakidoj meze de la 2-a jarcneto antaŭ nia erao.
4843 Mégantic
4843 Mégantic estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en aludo al la Observatorio de Mont-Mégantic, sur la Monto Mégantic en Kebekio (Kanado).
Johann Christoph Krause
Vivo
Post finstudo en Berlino inter 1769 kaj 1772 pri teologio Krause iĝis instruisto ĉe Monakejo Berge en Magdeburg-Buckau ekdstudonte en 1773 jursciencojn en Halle. Mallonge poste li iĝis administranto ĉefa de riĉulo berlina kaj decidis ekscienculi samloke. En 1778 li iĝis magistro pri filozofio kaj poste prelegadis pri regna historio, statistiko kaj diplomatio.
Fariĝis li en 1787 eksterorda kaj en 1788 orda profesoro pri filozofio kaj en 193 inspektisto de la Magdeburgaj karitataj provizejoj en Halle. Krome li kunorganizis aĵojn altlernejajn kaj iĝis mallonge antaŭmorte eĉ rektoro en 1798/99. Liaj skribitaĵoj temas ĉefe pri historio. Daŭripovan gravecon akademie li tamen ne havis kvankam liaj prelegoj ja tre vizitaditis. Eble pri tio kulpas ankaŭ frua morta lia.
Krause edzinigis en oktobro 1786 Wilhelmine Keferstein sed ili restis malkuninfanaj.
Aigrefeuille-d'Aunis
Aigrefeuille-d’Aunis [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 3,682 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Aigrefeuille-d’Aunis troviĝas en la nordo de Charente-Maritime, norde de Rochefort  oriente de La Rochelle kaj  de Atlantiko. La najbaraj komunumoj estas Saint-Christophe norde, Virson nordoriente, Forges oriente, Le Thou sude, Croix-Chapeau sudokcidente kaj La Jarrie okcidente.
Sonĝooj
La sonĝooj (propra nomigo: Batemi) estas etno en norda Tanzanio 50 km okcidente de lago Natron, kie ili vivis dum jarcentoj kiel izolita enklavo en masaja teritorio. En 2002 la sonĝooj estis taksitaj 30.000 homoj (Etnologue). Ili estas konataj pro ilia uzo de tradicia akvumiga sistemo en agrokultivado, praktiko kiu gvidis kelkajn historiistojn ligi ilin kun la ĝis nun ne klarigitaj ruinoj de akvumigaj sistemoj en Engaruka, proksimume 100 km sudokcidente. La nomon sonĝooj (Sonjo) donis al ili la masajoj.
Un homme et son chien (2009)
Un homme et son chien (Viro kaj ties hundo) estas franca filmo de Francis Huster aperinta en 2009. Temas pri refaro de itala filmo Umberto D. de Vittorio de Sica.
Tiu filmo anoncas la revenon de Jean-Paul Belmondo al kino post sep jaroj da foresto el platformoj de filmado, post lia vaskulara cerba akcidento.
Estis sugestite ke la filmo estis inspirita per la laboro de Antonio Rotta farita en 1800 en la Venecia Respubliko titolita "Viro kaj lia hundo".
Temo
Charles kaj ties hundo. Alloga vidvino, Jeanne, lia ĉambro-luantino, anoncas sian reedziniĝon al Charles kaj forpelas lin. Ŝi estis lia amantino post la morto de sia edzo, la plej bona amiko de Charles, dum iliaj jaroj de navigado. Sen aliaj enspezoj ol malgranda pensio, Charles eliras al strato.
Leïla, graveda juna hejm-dungitino, nur povas oferti siajn amemon kaj luman rideton al li. Interŝanĝe, Charles donos al ŝi multe pli...
Komentaro
Je la fino de la filmo, Charles marŝas sur fervojo renkonte al trajno: tiu ĉi veturas sur dekstra relvojo anstataŭ sur maldekstra kiel en la plej granda parto de Francio.
Trunkodomo
Trunkodomo aŭ trabodomo estas simpla domo el prilaboritaj aŭ ne prilaboritaj arbotrunkoj. La nomo por similaj remparaj domoj/dometoj por ekzkluzive milita uzo estas blokdomo.
Tutmonde
La unuaj tiumanieraj domoj en Eŭropo troviĝis jam dum la bronza epoko, kie ili antaŭ ĉio en la senfinaj pingloarbaroj de la nordo longtempe restis la favora loĝtipo.
Krome ili ekgravis ankaŭ en la alpa regiono, ekz. en la Berna Oberlando, kie la trunkodomkonstruado verŝajne plej perfektiĝis.
Kiel ŝirm- kaj ĉasadkabanoj trunkodomoj ankoraŭ hodiaŭ konatas.
Tipa domo por la Malnova Okcidento
Renaskon havas tiu domspeco dum la evoluigo de la nordamerika kontinento: la uesten irantaj pioniroj ekde 1765 ŝatis trunkodomon kiel simple kaj rapide farebla loĝejon.
La oblikvigita tegmento konsistis el ebenaj, krude prilaboritaj platoj el ligno. Normalas ununura pordo kun hinĝoj el ligno. La fenestroj ofte estis el papero pro manko de vitro kaj la fenestrokovriloj pendis ĉe hinĝoj el ligno. Kiel planko servis ofte la tero batpremita aŭ oni uzis la glatajn flankojn de la arbotrunkoj.
Trunkodomoj ofte komune konstruitis kaj ilies starigo estis publika evento. Oni rektangulen vicigis la domojn por pli facila defendo de ili.
En la 1638-aj jaroj svedaj koloniistoj de la Delavaro-valo enkondukis tiun en patruja Skandinavio konatan konstrustilon en Ameriko.
Post 1718 skotoj kaj irlandanoj konatigis trunkodoman konstruadon en la ankoraŭ neevoluigitaj arbaraj zonoj de Norda Ameriko. Dum la Usona Milito de Sendependeco trunkodomoj jam tute normalas en la Fora okcidento. Tiel restis la situacio ĝis la atingo de la senarbaraj prerioj.
Post la atingo de la arbaroza Roka Montaro la trunkodomo denove ludis grandan rolon. Pro relative granda materialkonsumo kaj malbona izolado de la varmo, la trunkodomo finfine ĉesis kaj venis novaj metodoj de konstruado de domoj el ligno.
Fonto
„Blockhaus." Microsoft® Encarta® 2007 [DVD].
Blokhaŭso
Blokhaŭso estas speco de trunkodomo por ekskluzive milita uzo.
István Pál Demény
DEMÉNY István Pál (deme:nj) estis rumanuja hungara folkloristo, literaturhistoriisto naskita en Aiud la 28-an de aprilo 1949 kaj mortinta en Târgu Mureş la 4-an de januaro 2000. Li estis la edzo de etnografino Klára Gazda.
Biografio
István Pál Demény la mezlernejon finis en sia naskiĝurbo kaj li diplomiĝis pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo (1972), kaj li doktoriĝis tie (1978). Li instruis ekde 1972–1978 en Nagypeleske, pli poste en Aiud kaj Ciumbrud. Li estis etnografo de la muzeo de Miercurea Ciuc ekde 1978 ĝis 1985. Inter 1985–1990 en Sfântu Gheorghe li estis kunlaboranto de distrikta biblioteko. Ekde 1990 li prelegis en Universitato Babeş–Bolyai de Kluĵo pri folkloro de la finnugraj popoloj.
Burbona restaŭrado en Hispanio
La Burbona restaŭrado (ankaŭ nomata Burbona resurtronigo) en Hispanio estas la historia periodo ekde la pronunciamiento (hispane: militista puĉo) de la generalo Arsenio Martínez Campos en 1874 cele finigi la periodon de la Unua Hispana Respubliko ĝis la proklamo de la Dua Hispana Respubliko la 14-an de apirlo 1931. Ĝi karakteriĝas pro ia institucia stabileco, la konstruo de modelo de liberala ŝtato kaj la alsistemigo de la sociaj kaj politikaj movadoj ekestiĝintaj sekve de la industria revolucio, ĝis ties pliiĝanta dekadenco pro la diktaturo de Miguel Primo de Rivera en 1923.
Baya (Kouto)
Baya estas urbo kaj komunumo en la nordo de Ebur-Bordo, en la departmento Boundiali, Région des Savanes. Ĝi situas ĉe koordinatoj.
Burbona restaŭrado en Hispanio
La puĉo de la militisto Martínez Campos en 1874 resurtronigis la dinastion de Burbonoj ĉe la filo de Isabel la 2-a, Alfonso la 12-a.
Mittelnkirchen
Mittelnkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Kantocigno
La Kantocigno (Cygnus cygnus) estas birdo el la familio Anasedoj kun grando de ĉirkaŭ 150 cm. Temas pri granda cigno el la Norda Hemisfero. Ĝi estas la eŭrazia similaĵo de la nordamerika Trumpetocigno.
Aspekto
La Kantocigno estas simila laŭ aspekto al la Malgranda cigno. Tamen ĝi estas pli granda, nome 140–165 cm longa kun enverguro de 205–275 cm. Ties pezo estas tipe en gamo de 7.4–14 kg, kun averaĝo de 9.8–11 kg ĉe maskloj kaj de 8.2-9.2 kg ĉe inoj. Konstatita rekordo estis 15.5 kg de vintrumanta masklo de Danio. Ĝi estas konsiderata inter la plej pezaj de flugantaj birdoj. Ĝi havas pli angulecan kapodeklivon kaj pli varian bekomodelon kiu ĉiam montras pli da flavo ol nigro (dum la Malgranda cigno montras pli da nigro ol flavo).
Diferencoj inter eŭropaj cignoj
Temas pri tre similaj specioj, jam separataj pro la geografia distribuado: nome, la Muta cigno estas la plej suda, kun reproduktejoj el suda Skandinavio tra Baltio. Pollando kaj Ukrainio al suda Rusio kaj Centra Azio (vintrejoj tra Germanio, Francio kaj Brita Insularo), dum la Kantocigno reproduktiĝas en Islando, Svedio, Finnlando kaj norda Rusio (vintrejoj en Britio, Danio kaj laŭ la Danubo al Nigra Maro) kaj la Malgranda cigno reproduktiĝas eĉ pli norde nur en pleja norda Rusio ĉe la Arkto (kun disaj vintrejoj foje koincidaj kun tiuj de la Kantocigno).
Laŭ aspekto, la unua diferenco separas la Malgrandan cignon el la aliaj du, pli grandaj, nome maksimuma longo de 127 cm kontraŭ 160 cm respektive. Tamen la Kantocigno kaj la Malgranda cigno havas flavan bekobazon anstataŭ oranĝeca (kiel la Muta cigno) kaj nigran bekobordon, dum ili diferenciĝas inter si pro pli granda flava areo de la Kantocigno. Krome la Kantocigno kaj la Malgranda cigno koincidas ankaŭ en pli rekta kolsinteno, dum la Muta cigno plej ofte tenas ĝin kurbece kiel formo de litero so. Eĉ plej rimarkinde la Muta cigno montras kontrastan nigran karunklon super la bekobazo, tute foresta el la aliaj du specioj; klare ankaŭ studoj pri evoluo kaj speciparenceco separas la Mutan cignon el la aliaj du.
Ankaŭ junuloj montras ke la du flavbekaj specioj parencas dise el la Muta cigno, kies junulo montras unuavintre pli markatan kontraston inter grizaj kaj blankecaj areoj, dum la flavbekaj specioj montras pli svagan aŭ mildan bildon.
Distribuado kaj kutimaro
Ili flugas - krom dum la reprodukta sezono - grupe, en oblikva aŭ V-formo. Ĝi vivas apud akvejoj. Temas pri gregema specio for de la reprodukta sezono. Ties populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 180,000 individuoj. Tiu specio reproduktiĝas ĉefe en tundro arkta (Rusio, Skandinavio, Islando).
La Kantocignoj postulas grandajn areojn de akvo por vivi, ĉefe kiam ili ankoraŭ kreskas, ĉar ties korpopezo ne povas esti eltenita de siaj kruroj dum longaj periodoj de tempo. La Kantocigno pasas multe el sia tempo naĝe, penserĉante manĝon en akvo, aŭ manĝante plantojn kiuj kreskas en la fondo.
La Kantocignoj havas profundan hupan alvokon kaj, spite sia grando, estas povaj flugantoj. La Kantocignoj povas migri multajn centojn de mejloj al siaj vintrejoj en norda Eŭropo, Mediteraneo, Kaspia Maro kaj orienta Azio (norda Ĉinio, Koreio, Japanio). Ili reproduktiĝas en ĉearkta Eŭrazio, pli sude ol la Malgranda cigno en la tajga zono. Ili estas raraj reproduktuloj en norda Skotio, ĉefe ĉe Orkney, kaj ne pli da kvin paroj reproduktiĝis tie lastajn jarojn. Tiu birdo estas eventuala vaganto en okcidenta Nordameriko. Reproduktuloj de Islando travintrumas en Granda Britio kaj Irlando, ĉefe ĉe la naturrezervejo por akvobirdoj de la Royal Society for the Protection of Birds kaj de la Wildfowl and Wetlands Trust. Aliaj travintrumas malmultnombre en orienta Francio (Alzaco, Loreno).
Ili manĝas ĉefe an akvo, sed ankaŭ surtere ekzemple vintre ĉe kampoj de cerealoj.
Tiu cigno kaj homoj
Ĝi estas nacia birdo de Finnlando kaj aperas en la finna monero de 1 eŭro.
La Kantocigno estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
La tutmonda etendo de la viruso H5N1 atingis Brition en aprilo 2006 laŭ formo de mortinta Kantocigno trovita en Skotlando.
Jean Gabin
Jean GABIN, aŭ realnome: Jean Alexis MONCORGÉ (naskiĝis la 17-an de majo, 1904 kaj mortis la 15-an de novembro, 1976) estis franca aktoro.
Jesús Miguel García Iturrioz
Jesús Miguel GARCÍA ITURRIOZ (naskiĝis en Portugalete (Biskajo) en 1955) estas hispana esperantisto.
Li lernis Esperanton en 1980 kaj lia agado rilate al la lingvo disvolviĝis ĉefe en la E-grupo de Bilbao, en kiu li okupis diversajn postenojn, kiel prezidanto, sekretario, kasisto, bibliotekisto kaj aliaj. Li estis ĉeforganizanto de la 49-a Hispana Kongreso de Esperanto de 1989 kaj 6-a Eŭropa Esperanto-Kongreso de 2004, ambaŭ okazintaj en tiu urbo.
De antaŭ multe da jaroj li estas la redaktoro de "Nia Ponto", oficiala organo de la E-grupo de Bilbao, kaj aŭtoro de diversaj skribaĵoj kaj artikoloj. Li estis kunordiganto de la traduko al la hispana lingvo de "La Zamenhof-strato" de Roman Dobrzynski. Li estas aŭtoro de "Historio de la internacia lingvo Esperanto en Bizkajo" (en la hispana)
Profesie li estis instruisto pri matematiko en la Vaska Universitato ĝis sia emeritiĝo en 2016. Dum pluraj jaroj li gvidis kurson de Esperanto agnoskita de tiu universitato kiel oficiala studobjekto.
De 2017 li estas kasisto de Hispana Esperanto-Federacio.
Jean Gabin
Li pasigis infanecon en Mériel. Antaŭ ol li dediĉis sin al la aktorado li i.a. vivtenis sin kiel mekanikisto, kantisto kaj dancisto.
En siaj unuaj filmroloj li prezentis ĉefe bruskajn, sed interne sentemajn karakterojn. Post la dua mondmilito, kiun li aktive partoprenis kiel maristo, li pli kaj pli eskapis el tiu ĉi roloskemo kaj brilis ekz. en la rolo de patriarko. Trifoje li aperis kiel Komisaro Maigret, en krimfilmoj faritaj laŭ romanoj de Georges Simenon. Jean Gabin mortis en Neuilly-sur-Seine.
Salò
Salò estas urbo en la itala regiono de Lombardio kaj apartenas al la provinco de Brescia. La loko situas sur la okcidenta bordo de la lago Garda, kie havas havenon kaj strandon.
Ĝi situas je la okcidenta bordo de Garda-Lago. Norde de Salò etendiĝas la regiona naturparko Alto Garda Bresciano. En la sudo estas dekliva pejzaĝo sed kun multe d a agrikulturo.
Historio
De oktobro 1943 ĝis aprilo 1945 ĝi estis la ĉefurbo de la marioneto stato Respubliko de Salò fondita fare de Benito Mussolini. La filmo Salò aŭ la 120 tagoj de Sodomo de Pier Paolo Pasolini estas rememoro al ĉi tiu periodo de la urbo Salò.
Kulturo
Luigi Comencini (1916-2007), filmreĝisoro naskiĝis en Salò.
Salò estis la naskiĝloko de Gaspare di Salò (1542-1602), laŭdire la (aŭ unu el la) unua(j) violono-faristo(j) en la mondo.
Esperanto kaj interlingvistiko
Inter la 19-a kaj 23-a de majo 2019 kunvenis tie naturamikoj-esperantistoj por alternativa turismo ĉe la Garda Lago kaj la 25-an de majo 2019 okazis interlingvistika seminario organizita de la privata lernejo LEST kunlabore kun la Itala Interlingvistika Centro. La 24-an de majo 2019 en la Urbodomo disvolviĝis ordinara parlamenta sesio de la Esperanta Civito.
Vidindaĵoj
Dom Santa Maria Annunziata, katedralo (1509)
Arkeologia muzeo
Pentraĵoj de la renesanca pentristo Zenone Veronese
Botanika ĝardeno Fondazione André Heller
Salò foiro de floroj (Salò Garda Flowers Spring) inter la 26-28-a de april 2019.
Eksteraj ligiloj
(itala) Oficiala urba retejo (turismo)
Vidu ankaŭ
Respubliko de Salò
(GramTrans aŭtomata traduko en esperanton) Salò aŭ la 120 tagoj de Sodomo
Viļāni
Viļāni estas urbo en Latvia historia regiono Latgalio, en la oriento de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Rēzekne kaj situas en okcidenta parto de la distrikto, sur la bordoj de rivero Malta. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 30 km de Rēzekne kaj 212 km de Rigo.
Historio
Ĝis la komenco de la 13-a jarcento, la teritorio de Viļāni estis sub regno de latgala ŝtato Jersika.
Post la Livonia konkero de la krucistoj en la 13-a jarcento, la regiono venis sub la kontrolon de la Livonia Ordeno. En 1495, setlejo kaj grandbieno unue estis menciita en la loko de la nuna urbo de Viļāni.
Post la kolapso de Livonio en la 1560-aj jaroj, ĝi venis al la pola Duklando Pārdaugava, poste sub rekta pola rego. En 1772, pro diviĝo de Pollando, la regiono venis sub la kontrolon de Rusia Imperio.
En 1839, la Viļāni grandbieno estis aĉetita fare de Vikentijs Janovskis, kiu konstruis trietaĝan tolfabrikon (pli ol 200 laboristoj en 1869) apud la grandbieno sur la bordoj de la Malta rivero. En Viļāni ekzistis ankaŭ ledfabriko, du kalkfornoj, brikfabriko, akvomuelejo kaj bierfarejoj. En 1862 al Viļāni estis koncedita urbetorajtoj. La evoluo de Viļāni estis haltita per la Unua Mondmilito. Komence de la milito, ledofabriko produktanta produktojn por la armeo estis evakuita al Rusio.
En 1920 la urbo estis inkludita en la Respubliko de Latvio. En 1928 Viļāni akiris urborajtojn.
Dum la Dua Mondmilito, la nazioj ekstermis proksimume duonon de la populacio de Viļāni, inkluzive de preskaŭ ĉiuj judoj. La milito ankaŭ parte detruis la urbon.
Geografio
La urbo situas en sudorienta parto de Orienta Latva malaltebenaĵo (Austrumlatvijas zemiene), proksime al ĝia transiro en la Latgalia altebenaĵo.
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C - -7°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 600-650 mm jare.
Transporto
La aŭtovojo E22/A12 (Rigo-Moskvo) kaj la fervoja linio Rigo-Moskvo pasas tra la urbo. Lokaj vojoj estas P58 (Viļāni-Preiļi-Špoģi), P59 (Viļāni-Malta), V595 (Viļāni-Lomi), V561 (Viļāni-Gaigalava), V596 (Viļāni-Nagļi) kaj V594 (Viļāni-Mortišķi).
Cedrillas
Cedrillas [zeDRIljas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Cedrillas plej verŝajne deriviĝis el "cedro", sed rilate al juniperoj el kiuj oni elprenis rezinon.
1297
En la jaro 1297 post Kristo okazis, interalie:
Cedrillas
Geografio
Ĝi estas je 30 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu plej orienta nome A-226 venas el nordoriento. Laŭ tiu Cedrillas estas la dua plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Corbalán kaj Monteagudo del Castillo.
Tra la municipa teritorio fluas la rivero Mijares kiu ekfluas en la teritorio de El Castellar.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj. Dum la Mezepoko kaj la cetero de la Antikva Reĝimo, ĝis la provinca divido de 1833, ĝi estis tero de reĝlando, ene de la komunumo de domaroj de Teruelo en la Sesma del Campo de Monteagudo.
En la municipa teritorio oni trovis restaĵojn de iberoj ĉe Santa Quiteria, Talayuela kaj Hocino. De la romia epoko oni trovis monerojn kaj ceramikaĵojn. En la Mezepoko estis enmurigita kastelo, kaj en la 15-a kaj 16-a jarcentoj oni ekkonstruis ekster la murego, kaj fakte oni uzis ŝtonojn de la suda murego por konstrui la novajn domojn. Lastatempe oni entreprenis la rehabilitadon de la kastelo kaj pli precize de la ĉefturo.
Post la Reconquista kaj pliformigo de la regno Aragono la loko estis regita de familioj de malalta nobelaro (infanzones) Tarín-Gil, de la Markizo de Tosos, Dolz del Castellar kaj Bonet. En la 16-a jarcento la agrikulturo prosperigis la komarkon. En tiu epoko oni konstruis la preĝejon, urbodomon kaj la ermitejojn Loreto kaj Pilar.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Nune estas iome da malgrandaj industrio kaj komerco. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Cedrillas oni malaltiĝis el preskaŭ milo da loĝantoj en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 609 loĝantoj.
Inter vidindaĵoj estas gotik-renesanca preĝejo kun novmudeĥara sonorilturo, tri ermitejoj kaj restaĵoj de la kastelo.
Villeneuve-la-Guyard (stacidomo)
Villeneuve-la-Guyard estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Villeneuve-la-Guyard, en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Maximilien de Robespierre
Maximilien de Robespierre (prononcata: Maksimiljen' de Robespjer') naskiĝis la 6-an de majo 1758 en Arras. Li mortis en Parizo la 28-an de julio 1794.
Profesia vivo
Robespierre komencis sian karieron kiel advokato, laŭ kutimo inter siaj patraj parencoj. Li partoprenis en la politika vivo de sia provinco, poste venis al Parizo kiel deputito de la Etats-Généraux. Membro de la jakobena klubo, li sintenis favore al demokratia respubliko, tamen subtenis la konstitucian monarĥion. En 1790, por la unua fojo, la nacia moto Liberté, Égalité, Fraternité estis oficiale proponita de Robespierre mem. . Li partoprenis verkadon de la Deklaracio de Homaj kaj Civitanaj Rajtoj kaj je la Constitution française du 3 septembre 1791 (franca konstitucio de la 3a de septembro 1791). Li estas unu el la iniciatintoj de la Nacia Konvencio, kie li laboris kun la "Montaruloj". La 27an de julio 1793 li aliĝis al la Komitato por publika savado. En majo 1794 li iniciatis la "Kulton al la Supera Estaĵo".
Robespierre estis la ĉefa aŭtoro de la neniame aplikita Konstitucio de 1793.
Aranĝiĝis komploto por murdi Robespierre-on, kaj li estis arestita la 27an de julio 1794. Dum tiu aresto, li estis pafita en la makzelon; duboj restas ĉu li mem ĉu la arestantoj lanĉis la kuglon. Li mortis per gilotino la sekvan tagon, kaj tiam komenciĝis la fino de la «Teroro».
Centro por Konvena Teknologio (Aŭstralio)
La Centro por Konvena Teknologio estas aŭstralia organizaĵo, kiu sidejas en Alice Springs (Centra Aŭstralio), kies celo estas plibonigi la vivojn de indiĝenaj aŭstralianoj aŭ aborigenoj, uzante konvenan teknologion.
Mühlgraben
Mühlgraben, hungare Malomgödör, estas malgranda komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Jennersdorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Mühlgraben situas laŭ negrava flankovojo sur deklivoj, laŭ okcidenta limo de Burgenlando, kiu iam estis landlimo de Hungara reĝlando.
Historio
En 1910 vivis tie 556 homoj, el ili 545 germanlingvanoj. Ĝis Traktato de Trianon Malomgödör apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Nazia Germanio). En 2001 vivis en Mühlgraben 450 homoj, el ili 442 germanlingvanoj.
Burgo Daun
La burgo Daun estis la origina devenburgo de la senjoroj de Daun, de Oberstein ĉe la rivero Nahe, de Densborn apud Gerolstein, de Bruch apud Wittlich kaj de Zievel apud Euskirchen. Antaŭ la tempo de la senjoroj kaj pli poste la grafoj de Daun la bazalta monteto verŝajne estis kelta fuĝburgo kaj poste romia gardejo.
La Amtshaus (t.e. la administra domo de la distrikto), iama ĉaskastelo al la jaro 1712 (konstruiganto princelektisto Karl la 3a, Joseph von Lothringen) estis multfoje ŝanĝkonstruita kaj nun servas kiel hotelo. Malsupren de la burgo troviĝas pluraj restaŭritaj domoj de la „burganoj“, kiuj ankaŭ staras sub monumenta protekto.
Spring
Spring povas esti:
Burgo Daun
Historio
Meze de la 14a jarcento Daun konsistas el la burgo kaj la al burga roko konstruita urbo. Daun havis la rajton nomi sin urbo. La burganoj enkasigis la doganon por la burgestro, Ägidius von Daun, nomata „der tolle Gilles“. Li ricevis la urbon de reĝo Johano de Bohemio en 1340 kiel feŭdo.
Întregalde
Întregalde [ıntregalde] (hungare: Havasgáld, ĝis 1911 Intregáld) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 1 686 loĝantojn (rumanoj), en 1992 912. Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1750 (laŭ aliaj: 1525). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre apartenas al ĝi: Dealu Geoagiului, Ghioncani, Iliești, Ivăniș, Modolești, Necrilești, Popești, Sfârcea, Tecșești.
Tex Beneke
Gordon Lee „Tex“ Beneke (* 12-an de februaro 1914 en Fort Worth, Teksaso; † 30-an de majo 2000 en Costa Mesa, Kalifornio) estis usona ĵaz-saksofonisto kaj kantisto, fama kiel membro de la bandego de Glenn Miller kaj post ties morto estro de propraj bandoj, kiuj flegis la muzikon de Miller.
Burgo Daun
Historio
La malgranda, „libera“ grafejo situis inter la ĉefepiskopejoj Treviro kaj Kolonjo.
Tex Beneke
Vivo kaj Kariero
Ekde 1935 ĝis 1937 li ludis en la orkestro de Ben Young kaj ekde 1938 en la bandego de Glenn Miller, en kiu li estis unu el la plej famaj soloistoj kaj ankaŭ prezentis kiel kantisto („Chattanooga Choo Choo“, „I’ve got a Girl in Kalamazoo“). Li kunludis kun la Orkestro Glenn Miller en la filmoj „Sun Valley Serenade“ (1941) kaj „Orchestra Wives“ (1942). Kiam Glenn Miller en 1942 malfondis sian bandon, por daŭrigi kun sia Army Air Force-Band, li ludis unue ĉe Horace Heidt kaj Jan Savitt kaj direktis post tio ĝis 1945 mararmean bandon en Oklahomo. En 1946 la vidvino de Glenn Miller petis lin, transpreni la direktadon de la bando demandata poste kiel antaŭe (kun 19 muzikistoj kaj ĝis 1948 ankaŭ kun aldona arĉinstrumenta sekcio), je kio li liudis ankaŭ novajn aranĝaĵojn ekz. de Henry Mancini kaj eĉ enigis bibop-influojn. Ĉar al li tamen ne plaĉis la striktaj instrukcioj de la Miller-heredintoj (kaj de RCA Victor) rilate la muzikon, ekestis malpaca separiĝo en 1950. Ili ankaŭ atingis, ke li ne aperos en la holivuda kinofilmo The Glenn Miller Story (1954). Beneke post tio fondis propran orkestron, en kiu li ludis muzikon de Glenn Miller aŭ laŭ ties stilo. Li ludis ankaŭ en la 1960-aj jaroj kun variaj reunuiĝobandoj de Glenn Miller (ekz. kun la iamaj Miller-kantistoj Ray Eberle kaj Paula Kelly) kaj foje en Disneyland. Kun nova orkestro li prezentis ekde la 1970-aj jaroj ĝis en la 1990-aj jaroj. Meze de la1990-aj jaroj li suferis apopleksion kaj rezignis saksofonludon, estis tamen pluen bandestro kaj kantisto.
Burgo Daun
Historio
Ekde tiam Daun apartenis al la princelektistejo Treviro, sed en ekleziaj aferoj ĝi plu apartenis al la ĉefepiskopejo Kolonjo. La burganaj domoj piede de la burgmonto kaj la urbo estis malkonstruitaj. La iama libera grafo Ägidius devis pagi altan kompenson. Por pagi tion li devis vendi parton de sia grafejo al Balduin. La nepo de Ägidius, Johann, volis rekonstrui la urbon Daun en la jaro 1398, sed li ne sukcesis. La nova urbo estis konstruita ĉe la alia flanko de burgo. Je la kruda flanko direkte al la rivero Lieser oni nur komencis konstrui domojn en la 19a jarcento.