cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nova Angulemo
Nova Angulemo (france: Nouvelle Angoulême ) estis la nomo donita en 1524 de la itala esploristo Giovanni da Verrazzano al la loko kiu iĝus Novjorko. La nomo estis honore al la reĝo de Francio kaj duko de Angulemo, Francisko la 1-a, kaj lia kronado en 1515, en la regiono Charente en Francio. La loko iĝis nederlanda kolonio, nomita Nov-Amsterdamo en 1625, ĝis konkerado de la angloj en 1664 kaj nomita kiel Nov-Jorko.
Manuel Fraga Iribarne
Manuel Fraga Iribarne (23-a de novembro de 1922 en Vilalba, 15-a de januaro 2012 en Madrido) estis hispana politikisto, ministro dum la reĝimo de Franco kaj la unuaj jaroj de la hispana transiro al demokratio, dum multaj jaroj prezidento de la aŭtonoma regiono de Galegio, kaj unu el la plej longe aktivaj politikistoj en la mondo.Manuel Fraga komencis sian karieron dum la diktaturo de Francisco Franco, kiel ministro kaj ambasadoro en Londono. Li famiĝis kiel ministro de Turismo kaj Informado. Rilate al la unua afero, li impulsis la turismon en Hispanion, per la slogano "Hispanio estas malsama" (Spain is different!). Rilate al la dua, li prezentis leĝon pri informado, kiu iom liberaligis la reĝimon, sed ankoraŭ permesis grandan gradon de cenzuro.
Lunz am See
Lunz am See estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Scheibbs. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Manuel Fraga Iribarne
Lia figuro famiĝis post la atoma akcidento de Palomares, en 1966, kiam du usonaj bombaviadiloj kraŝis super tiu malgranda urbo en Almerio, kaj okazis forta radioaktiva poluado. Fraga kaj la usona ambasadoro sin banis en apudaj plaĝoj por trankviligi la publikan opinion, kaj ŝajnigi malĉeeston de ia risko.
Post diversaj balotaj malvenkoj, kaj mallonga periodo kiel membro de Eŭropa Parlamento, en 1987 Fraga lasis la ĉefan nacian lokon de la partio al José María Aznar, kaj li restis kiel honora prezidanto de la partio.
De tiam, Fraga dediĉis sian aktivecon al la regiona politiko en sia naskiĝregiono Galegio, en la nordokcidento de la Ibera Duoninsulo. En 1990 li fariĝis prezidento de la aŭtonoma registaro de la regiono. Li venkis en postaj sinsekvaj balotoj, apogante sin ĉefe en la ruralaj fortoj, kaj ludante la karton de milda regionismo (galegismo). Tamen, post la galegia baloto de la 19-a de junio de 2005, lia partio, la Popola Partio, ne sukcesis denove havi la absolutan plimulton en la regiona parlamento, kaj Fraga ĉesis esti prezidento de Galegio.
Li estis nomumita senatano, posteno kiun li konservis ĝis fine de la jaro 2011, kiam li retiriĝis pro malbona sano.
Fraga estis unu el la plej polemikaj politikistoj de Hispanio. Kun forta implikiĝo en la politiko de la diktaturo, li sukcesis konservi sian ĉefrolon en la demokratia politiko. Favorantoj defendas lian rolon en la akcepto de la demokratia reĝimo fare de la plej konservativaj fortoj de la reĝimo de Franco, dum kontraŭantoj ne ĉesis atentigi pri lia aŭtoritatema karaktero kaj lia nekompleta distanciĝo de la diktaturo.
Grid (Călan)
Grid (hungare: Grid) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Hunedoara. Administre ĝi apartenas al Călan.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1392. Ĝis 1919 Grid apartenis al Hungario, (Hunyad).
La Dauphine
La Dauphine estis trimasta velŝipo kiu funkciis kiel la admiralŝipo de la esploristo Giovanni da Verrazzano en lia unua vojaĝo al la Nova Mondo serĉante transirejon al Ĉinio ekde Eŭropo. La ŝipo estis konstruita en 1518 ĉe la Royal Dockyard (reĝa doko) de Havro, Normandio kaj montris la tipan formon de normanda aŭtrako. Ĝi eltenis 100 tunojn kaj kvindek homojn. Ĝi estis nomumita La Dauphin, omaĝe al Francisko la 3-a, Duko de Bretonio, la heredonto de la franca trono.
Peter Forsskål
Peter FORSSKÅL (naskiĝis la 11-an de julio 1732 en Helsinko, mortis 31-jara pro malario la 11-an de julio 1763 en Jarim, arabe يريم, en Jemeno) estis sveda esploristo, orientalisto kaj naturalisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo kaj de la Universitato de Göttingen.
NGC 5185
NGC 5185 (aliaj indikoj — UGC 8488, MCG 2-34-25, ZWG 72.104, PGC 47422) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
George Gordon
George GORDON (pseŭdonime Gego; naskiĝis la en Gorey, prov. Wexford, Irlando; mortis la  ) estis novzelanda esperantisto kaj bankisto.
Lia familio enmigris Nova-Zelandon en 1858. Ĝi loĝis en Christ-Church. Li estis esperantisto de 1906. Li fondis Esperanto-Asocion de Melbourne en Aŭstralio.
Kotakaĉi (vulkano)
Kotakaĉi aŭ en hispana Cotacachi estas vulkano kiu troviĝas norde de Kito, en Ekvadoro. Nordokcidente de la vulkano troviĝas la urbo Kotakaĉi kaj sudoriente Cuicocha.
La vulkano Kotakaĉi estis aktiva antaŭ 3000 aŭ 2000 jaroj, sed ties kratero falis internen kaj formis lageton el fandita neĝo. Alia pli malgranda erupto formis insuletojn. Antaŭ la lageto videblas la impona monteto Kotakaĉi, el kies neĝofandiĝo nutriĝas la vulkano Cuicocha, kiu estas je malmultaj kilometroj norde kaj kiu formas saman geologian unuon; tiu vulkano prezentis aktivecon dum la Pleistoceno, periodo en kiu ĝi estingiĝis por aktivigi la vulkanon Cuicocha.
Peter Minuit
Peter Minuit, Peter Minnewit, Pierre Minuit aŭ Pieter Minuit (n. la 5-an de aŭgusto 1580 - m. en 1638 apud Sankta Kito, Karibio) estis maristo, diakono kaj supozata fondinto de Nov-Amsterdamo (la hodiaŭa Novjorko).
Biografio
La gepatroj de Pierre Minuit estis valonaj kalvinistoj el Tournai (Belgio), ekloĝis en Rejnlando-Palatinato por fuĝi la religian persekutadon kiam la urbo estis parto de la Hispana Nederlando. Ilia filo Pierre tiam naskiĝis en la duklando Kleve, ĉar la urbo Distrikto Wesel fariĝis rifuĝejo por protestantoj de 1540.
Multaj familiaj nomoj tiutempe estis "nederlandaj", inkluzive Minnewit por Minuit. Alia ofta uzo estis doni al homoj kiel familinomon la nomon de la urbo, de kiu ili venis en la Unuiĝintaj Provincoj de Nederlando.
Peter Minuit atingis konsiderindan riĉaĵon pro geedziĝo kun virino de riĉa germana familio el la distriko Wesel, kie li laboris interalie kiel komercisto. En 1615 li tamen estis registrita kiel diamanttranĉilisto en Utrecht, Nederlando.
La jaroj post tio estas plejparte en la mallumo. En la fruaj 20-aj jaroj de la 17-a jarcento, tamen, Minuit devis eniri en la servon de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio (WIC). La WIC estis fondita kelkajn jarojn antaŭe kun ŝtata subteno por disvolvi la nederlandan kolonion Nieuw-Nederland, kiu situas en la nuna Novjorko. Inter 1626 kaj 1633 li estis la ĝenerala direktoro de la nederlanda kolonio Nova Nederlando kaj fondis en 1638 la svedan kolonion Nova Svedio (Nya Sverige, Nova Svecia) en la kvartalo Nieuw Nederland (Nova Nederlando).
Fondinto de Manhattan
Minuit aĉetis la insulon Manhatano por la Nederlandanoj de la Lenapoj (indianoj) la 24-an de majo 1626 por sole 60 nederlandaj guldenoj. Letero verkita de la nederlanda komercisto Peter Schaghen al direktoroj de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio deklaris, ke Manhatano estis aĉetita por "komerco de 60 guldenoj",  kvanto kiu laŭ dolaroj en 2020 valorus ĉirkaŭ 1 143 usonajn dolarojn. Tre fervora defendanto de la interesoj de la kolonianoj, li tamen distingiĝis per sia atento por ankaŭ konservi la interesojn de la indianoj, en virto de la principo ke harmonia integriĝo de du kulturoj estas pli bona ol la malakcepto de la "malpli" civilizitaj, kio alportas konfliktojn.
Manhatano poste fariĝis la loko de la urbo Nov-Amsterdamo kaj la distrikto de Manhatano de la nuntempa Novjorko.
La flandra ĵurnalisto Jef Lambrecht kune kun kolego-ĵurnalisto Karel Schoetens fondis en 1982 la "Belgian Institute for World Affairs" kiu interalie strebis al la agnosko de Pierre Minuit kiel fondinto de Novjorko kaj ne Peter Stuyvesant, kiel oni ĝenerale supozas.
Vidu ankaŭ
Peter Stuyvesant
Nederlanda Imperio
Malaybalay
Malaybalay [malajbalaj], - Lungsod ng Malaybalay - estas kvaraklasa urbego (ankaŭ komponenta urbo kaj diocezo) en Filipinoj, en insulo Mindanao, en regiono Norda Mindanao, kie ĝi estas ĉefurbo de provinco Bukidnon. Malaybalay konsistas el 46 distriktoj.
Geografio
Malaybalay situas en centra parto de la insulo inter montoj ĉe kunfluejo de 2 riveroj. Maramag troviĝas 46, regiona ĉefurbo Cagayan de Oro 65, Butuano 99, Tagum 109, Dabao 133, Pagadiano 191, General Santos 227, Zamboanga 364, ĉefurbo Manilo 846, Kezonurbo 850, Baguio 1042 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Malaybalay estas plejparte agrikultura areo, kie oni kultivas rizojn, maizojn, sukerkanojn, legomojn, kaŭĉukojn, kafojn, bananojn kaj ananasojn. En la urbomezo funkcias la serva sektoro kun komerco. En la eksteraj partoj ekzistas ekoturismo.
Religio
La plimulto de la loĝantaro (ĉirkaŭ 77%) sekvas la kristanismon, eĉ Malaybalay estas centro de diocezo. Krom la katolikoj ekzistas baptistoj, adventistoj kaj similaj. La ceteraj 23% apartenas ĉefe al Islamo, sed estas ankaŭ konsiderindaj anoj de budhismo.
Eduko kaj lingvo
En Malaybalay universitato funkcias. La loĝantaro estas miksaĵo de pluraj etnoj.
Trafiko
Malaybalay estas alirebla laŭ ĉefvojo el Cagayan de Oro. La ĉefvojo kuras plu al interno de la insulo. Al pli grandaj urboj de la insulo estas aŭtobusaj servoj, enurbe busetoj kaj tricikloj trafikas. Ĝis la 1990-aj flughaveno funkciis ĉe Malaybalay, poste la plej proksimaj haveno kaj flughaveno estas en Cagayan de Oro.
Klimato
Malaybalay situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 2570 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte de majo ĝis oktobro. La averaĝa temperaturo estas 24 °C kaj varias inter 18-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Gresten-Land
Gresten-Land estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Scheibbs. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Boca da Mata
Boca da Mata estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 25.776 enloĝantojn en 2010.
Lida Winiewicz
Lida WINIEWICZ-LEFÈVRE (naskiĝinta la en Vieno - 7-a de oktobro 2020) estis aŭstra verkistino kaj tradukistino.
Vivo
Lida Winiewicz studis la lingvojn anglan, francan kaj italan kaj krome kantadon. Ŝi verkis ĉefe teatraĵojn kaj filmscenarojn por ORF.
Ŝi ankaŭ verkis la germanajn kantotekstojn por la muzikalojn Anything Goes kaj Freudiana (1990). Kune kun Ernst Waldbrunn ŝi skribis la teatraĵon Die Flucht.
Francisko Gorgues
EdE-G Francisko GORGUES (gorges), hispano, prof. pri komerco. Naskiĝis en la 11-a de septembro 1900 en Barcelona. Jam dum la Unua mondmilito li kontribuis konservi internacian fokuson de Esperantismo, poste estis sekretario de la komitato "Por malsataj aŭstriaj - infanoj" kaj de KEF. Gvidis kursojn, publikis en grava ĵurnalo "Las Noticias" de 1929 ĉiudimanĉan rubrikon pri Esperanto. Delegito de UEA kaj UŜE.
János Aknay
János AKNAY [jAnoŝ aknai], hungare Aknay János, Esperante ’’Johano Aknay’’ estas hungara novavangarda pentristo, skulptisto kaj instruisto.
János Aknay naskiĝis la 1949 en Nyíregyháza.
Châtelaillon (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Cotacachi
Cotacachi aŭ Kotakaĉi estas toponimo kiu povas signifi:
Cecil Charles Goldsmith
Cecil Charles GOLDSMITH (naskiĝis la en Gloucester, mortis la  apud Sydney en Aŭstralio) estis angla esperantisto, organizanto, iama direktoro ("sekretario") de la Centra Oficejo de UEA.
Li edukiĝis ĉe la teknika lernejo kaj la universitato en Birmingham. Li deĵoris kiel oficiro en la brita armeo dum la unua mondmilito kaj estis severe vundita en Francio.
Sekretario de Birmingham Esperanto-Societo kaj Mezlanda Esperanto-Federacio dum multaj jaroj. Administranto de Brita Esperanto-Asocio, sekretario de la Brita Teritorio de UEA, direktoro kaj sekretario de The Esperanto Publishing Co. Ltd.; sekretario de la britaj Esperanto-kongresoj en Birmingham (1920), Leamington (l923), Canterbury (1929) kaj Birmingham (1931). Denove sekretario de la 23-a Universala Kongreso en Oxford (1930). Organizis multajn Esperanto-karavanojn al diversaj landoj.
Esperanto multon ŝuldas al li. Ĝis la lasta sekundo de sia vivo li laboris por la lingvo. Li faris stimulan paroladon pri Esperanto apud Sydney, Aŭstralio, kaj dum li respondis al demandoj subite kolapsis morta.
Li lernis la lingvon en 1907. Li servis kiel oficiro en la Brita Armeo kaj severe vundiĝis. En 1917 oni prognozis, ke nur unu-du horoj restas al li. Li malrapide resaniĝis kaj en 1923-1924 iris por loĝi, dumtempe, al Germanujo, kie la esperantistoj helpis al lia resaniĝo. Li partoprenis la kongreson en Nürnberg. Tamen, jam en 1920 li estis sekretario de la nacia kongreso en Britujo kaj poste multfoje plenumis tiun oficon. Li longe oficis en la oficejo de Brita Esperantista A Socio kaj fariĝis ĝia sekretario. Lia laboro en Britujo estis multflanka kaj inkluzivis la fondon de Esperanto Publishing Company.
Dum la dua mondmilito li vivtenis la internacian centron de la movado preta, por ke ĝi povu normale ekfunkcii post la milito, kaj eĉ reprenis la sekretarian laboron de Brita Esperantista Asocio, kiam la sekretario devis militservi. Kiam en 1947 okazis la fandiĝo de IEL kun la malnova UEA, li fariĝis la ĝenerala sekretario (tiama titolo de la direktoro) kaj la Centro restis en Britujo. Li estis sekretario de la Universalaj Kongresoj en Oxford 1930, Londono 1938 kaj Bournemouth 1949. Sed oni plej bone memoros lin sidanta je la flanko de la prezidanto dum la malfermaj kunsidoj de multaj Universalaj Kongresoj - nur parteto de lia kongresa laborego. En 1954, kiam li fariĝis 65-jara kaj rajtis al ŝtata pensio, li eksiĝis el sia ofico en UEA. Li plu faris taskojn por Esperanto, sed, kiam lia edzino Clara mortis, li decidis vojaĝi al Aŭstralio por survoje saluti siajn multajn geamikojn. Li sentis sin tiel feliĉa, ke li decidis fari sian hejmon tie. Li organizis nacian kongreson kaj fariĝis la ĝenerala sekretario de Aŭstralia Esperanto-Asocio kaj aktivis tie kun entuziasmo kiel freŝe varbita junulo. Li reedziĝis en Aŭstralio en 1971 al esperantistino Lily Jullie. Al ĉi tiu skeleta historio oni devas aldoni milojn da leteroj kaj renkontiĝoj, centojn da komitatkunsidoj kaj publikaj paroladoj, organizon de kursoj, karavanoj k.c., k.c. Ĉio ĉi estas vivo plenplene dediĉita al Esperanto.
Grind
Grind (hungare: Gerend, germane: Gerind) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Deva. Administre ĝi apartenas al Lăpugiu de Jos.
Loĝantaro
Ĝi havis 68 loĝantojn en 1992.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1491. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad vármegye).
Horní Radslavice
Horní Radslavice (Ober Ratzlawitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.
Johann Beckmann
Johann BECKMANN (naskiĝis la 4-an de junio 1739 en Hoya, mortis -jara la 3-an de februaro 1811 en Göttingen) estis germana scienca verkisto kaj universitata profesoro, kiu estis ŝtatano de la Duklando Brunsvigo-Luneburgo. Laŭfake li estis ekonomikisto, historiisto de tekniko, agronomo, filozofo kaj biologo. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Sienhachenbach
Sienhachenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Unterkulm
Geografio
La komunumo Unterkulm situas en la valo de la rivero Wyna en la nordo de la distrikto Kulm.
La areo de la komunuma teritorio mezuras 8,88 km²,kiuj 3,50 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,07 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur 653 m s.m. sur la kulmino de Hochwacht, la plej malalta punkto ĉe la bordo de Wyna sur 435 m s.m.
Najbaraj komunumoj
Unterkulm limas en nordo al Gränichen, en oriento al Teufenthal, en sudoriento al Dürrenäsch, en sudo al Oberkulm, en sudokcidento al Schlossrued kaj Schöftland, en okcidento al Hirschthal, kaj en nordokcidento al Muhen.
Trafiko
Unterkulm disponas pri du haltejoj ĉe la etŝpura tramfervojo Wynentalbahn [Wyna-Valo-Fervojo] de Araŭo tra Reinach al Menziken.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-Oriento, kiu situas norde en distanco de proksimume 6 kilometroj de la vilaĝo-centro.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kulm datiĝas el la jaro 1045 kiel Chulenbare, la unua mencio, kiu rilatas nur la Unterkulm sen Oberkulm datiĝas el la jaro 1303 per la vortumo ze Nideren-Kulme.
Ĝis la jaro 1566 la du vilaĝoj Unterkulm kaj Oberkulm formis impoŝtodistrikton, tamen ilia disiĝo en du komunumoj supozeble jam antaŭ tiu dato okazis. En mezepoko regis en Unterkulm unue la Lencburgoj, poste la Kiburgoj kaj fine la Habsburgoj.
Post la konkero fare de Berno en la jaro 1415 la vilaĝo apartenis ĝis la Helveta Revolucio al la kamparvoktejo Lencburgo. En 1798 ĝi fariĝis ĉefloko de la helveta distrikto Kulm kaj poste ek de 1803 ĉefloko de la samnoma argovia distrikto.
NGC 5186
NGC 5186 (aliaj indikoj — ZWG 72.103, PGC 47426) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kyohei Sugiura
Kyohei Sugiura (杉浦 恭平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Ehime FC, Vissel Kobe, Vegalta Sendai kaj Zweigen Kanazawa.
Vincent Peillon
Vincent PEILLON (naskiĝis la 7-an de julio 1960 en Suresnes) estas franca politikisto, eksa membro de la Eŭropa Parlamento kaj estrarmembro de la Socialista Partio de Francio.
Li estis nomumita kiel ministro pri nacia edukado en la ministraro unua de Jean-Marc Ayrault la 16-an de majo 2012.
Virino sur la Luno
La scienc-fikcia filmo Virino sur la Luno (originala germana titolo Frau im Mond) estas la lasta mutfilmo de reĝisoro Fritz Lang kaj unu el la lastaj germanaj mutfilmoj. La premiero okazis la 15-an de oktobro 1929 en la berlina Ufa-Palast am Zoo (Ufa-Palaco ce la Zoo).
Evento
Ganove Turner (Fritz Rasp) trudas sian kunflugon per bombatakoj kaj provizora ŝtelo de la konstruaj planoj. Li volas antaŭprepari – je komisio de suspektindaj komercistoj – la komercan ekspluatadon de la luna orrezervo. Krom tio kunflugas la juna Gustav (Gustl Stark-Gstettenbaur), filo de stiristo de Helius, kiel blinda pasaĝero.
La flugo sukcesas, sed sur la Luno komenciĝas fatalaj okazoj. Ĉe surluniĝo, disiĝas la raketa pelilo kaj merĝas en la lunsablo; krom tio ili perdas la akvorezervojn. Windegger – kiu montriĝis psiĥe labila antaŭ la starto – kaŭzas per siaj panikaj troreagoj malcertecon en la ekspedicio. Poste okazas akcidento al Profesoro Manfeldt, post kiam li trovas kavon – per serĉa bastoneto – kaj oron.
Fine okazas pafado kaj oni murdas Turner-on – kiu volis akiri potencon super la raketo – kaj misvojita kuglo trafas oksigenan ujon kaj detruas unu. Kiel konzekvenco, Helius kaj Windegger ĵetas kubon, por decidi, kiu restu sur la Luno, ĉar la restanta oksigeno ne sufiĉas por reveturo de ĉiu pasaĝero. Windegger perdas, sed Helius – kiu malfeliĉe enamiĝas je Friede Velten – restas libervole sur la Luno. Li narkotas Windegger kaj Friede Velten kaj lasas la junon gvidi la raketon. La raketo postlasas la Lunon sen Helius kun la espero, ke li estos savata. Je lia surprizo ankaŭ Friede restis, por formi komunumon.
Publikaj rilatoj
Publikaj rilatoj (laŭ traduko el la angla) aŭ pli klare publika informado signifas la rilatojn inter organizoj aŭ unuopuloj unuflanke kaj la publiko aliflanke. (Kelklande oni mallongigas al PR.) La organizoj povas esti entreprenoj, asocioj, institucioj, ŝtataj instancoj ks.; la unuopuloj estas ekzemple politikistoj, aktoroj aŭ verkistoj. La publikajn rilatojn flegas la organizo aŭ la unuopulo (aŭ agentejo por ili) por atingi pozitivan bildon en la publiko pri produkto, servo aŭ ideo.
Celo
Publikaj rilatoj transdonu informojn pri la propraj temoj al la publiko. Longavide oni celas krei, konservi kaj (trans)formi bildon de la publiko pri la propra organizo aŭ persono kaj pri la koncernaj produktoj, servoj aŭ ideoj. Baza celo estas atingi grandan konatecon lige kun pozitiva bildo.
Vojoj
La publikajn rilatojn oni povas flegi en rekta kontakto kun la publiko (per diversaj informiloj) aŭ per ĵurnalistoj, kiuj publikigas tekstojn en diversaj komunikiloj (ili ricevas gazetarajn komunikojn). Krome gravas informi ankaŭ la diversajn personojn en la propra organizo - estraranojn, kunlaborantojn, eble membrojn - kaj la diversajn kontaktulojn kiel liveristoj, klientoj aŭ institucioj.
La publikaj rilatoj prefere sekvu strategian planon. Tiu konstatu la aktualan bildon de la publiko pri la propra produkto, servo aŭ ideo, la deziratan bildon kaj la planatan vojon por transformi la bildon. Gravas ankaŭ interkonsenti pri detaloj kiel la uzendaj vortoj en komunikoj (en Esperantujo ekzemple: Esperantisto aŭ Esperanto-parolanto; movado aŭ komunumo; kongreso aŭ renkontiĝo ktp.)
La respondeculo pri publikaj rilatoj povas labori en la koncerna organizo aŭ en speciala entrepreno pri PR-konsilado.
Eroj de publikaj rilatoj
La plej grava ero de publikaj rilatoj estas la amaskomunikilaj rilatoj; krome gravas informoj por la publiko en paperaj informiloj aŭ retpaĝoj.
Influo de publikaj rilatoj
La influo de la gazetara laboro al la enhavo de gazetoj estas grandega. Lothar Rolke en 1992 faris studon pri ĝia efiko ("Medienresonanzanalyse"). Laŭ tio la rilato inter transpreno de gazetaraj komunikoj (kun iom da transformo) kaj la propra novaĵokunmetado fare de la ĵurnalistoj estas proksimume 70:30. Tio kongruas kun multaj aliaj studoj, kiuj indikas fortan influon de gazetara laboro al la enhavo de gazetoj kaj aliaj komunikiloj.
Komparo kun varbado kaj merkatado
Oni ne miksu publikajn rilatojn kun propagando aŭ varbado. Dum propagando provas intense disvastigi ideon kaj varbado rekte instigas al aĉetado, la publikaj rilatoj celas krei pozitivan bildon de la organizo aŭ unuopulo, de la produktoj, servoj aŭ ideoj. La fakuloj iom diskutas, ĉu publikaj rilatoj estu parto de la komunikado kadre de la merkatado-miksaĵo aŭ ĉu ĝi estu sendependa. <!-- === Entstehung von PR im heutigen Sinne ===
Gresten
Gresten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Scheibbs. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Publikaj rilatoj
PR in Deutschland seit Mitte des 20. Jahrhunderts (nach Bentele)
-->
Ĵurnalistoj kaj profesiuloj pri publikaj rilatoj
Oni taksas, ke en Germanio en 2007 estis 48 000 plentempe laborantaj ĵurnalistoj kaj ĉ. 30.000 ĝis 50.000 profesiuloj pri publikaj rilatoj. Ekzistas ĉ. 2200 entreprenoj por publikaj rilatoj, plejparte tre malgrandaj. La dek plej grandaj havas inter 60 kaj 400 kunlaborantoj. Ankaŭ grandaj entreprenoj povas havi kvindekon da kunlaborantoj pri publikaj rilatoj.
Laborkampoj
La Germana Asocio por Publikaj Rilatoj distingas dek laborkampojn de publikaj rilatoj:
Gravaj laborkampoj kaj celgrupoj por Esperantujo
En Esperantujo plej gravaj estas la homaj rilatoj al asociaj membroj kaj aliaj Esperanto-parolantoj (kaj tra ili al iliaj familioj kaj konatoj) grandparte per gazetoj, la rilatoj al amaskomunikiloj, la rilatoj kun politikistoj kaj ŝtatoficistoj kaj la publikaj rilatoj pri produkto aŭ servo per ekzemple informilo pri Esperanto aŭ Pasporta Servo.
Estas krome kelkaj gravaj celgrupoj de la komunikado de multaj Esperanto-organizaĵoj; oni povas meti tiun rilatadon en la laborkampojn de Publikaj rilatoj pri la produkto aŭ servo kaj en (nerektaj) rilatoj al amaskomunikiloj - oni celas eblajn lernontojn, influantojn de eblaj lernontoj kaj influantojn de amaskomunikiloj.
Indas noti, ke la publiko en relative malgrandaj lingvokomunumoj estas pli malferma al Esperanto ol en grandaj - tie la ŝanco varbi Esperanto-lernantojn estas pli granda. Ekzemploj estas Islando, Luksemburgio, Finnlando, Belgio kaj regionoj kiel Katalonio, Bretonio aŭ Eŭskio.
Komunikaj instrumentoj
<!-- Hierzu stehen eine Reihe von Kommunikationsinstrumenten zur Verfügung, u.a. sind dies:
Das Berufsfeld umfasst die Arbeit in PR-Abteilungen und PR-Agenturen. PR-Abteilungen gibt es im ökonomischen, politischen sowie im gesellschaftlichen Sektor.
Die Arbeit der PR-Berater kann zudem unterschieden werden in Business-to-Business-PR und Business-to-Consumer-PR. B2B-PR ist Kommunikation und Öffentlichkeitsarbeit von Unternehmen zu Unternehmen, im Gegensatz zur Business-to-Consumer-PR – B2C-PR –, die sich von Unternehmen an Endkunden richtet. Neben gängigen Unterscheidungsmerkmalen für die B2B-Kommunikation gegenüber der B2C-Kommunikation wie rationale versus emotionale Ansprache oder kleine definierte versus breite Zielgruppen gilt vor allem: Im B2B-Bereich gibt es nicht notwendigerweise eine Kongruenz zwischen Anwendern und Kaufentscheidern. B2B-PR muss daher auf die Entscheidungsprozesse und die Entscheider in den Zielunternehmen zugeschnitten sein. --> <!--=== Herausragende Personen === --> <!--=== PR-Agenturverbände im deutschen In- und Ausland ===
Wissenschaft
Den ersten grundständigen PR-Studiengang in Deutschland führte im Jahr 2000 die Fachhochschule Hannover mit dem Bachelor-Studiengang "Public Relations" ein. Bereits seit 1989 existiert an der Freien Universität Berlin (FU Berlin) ein Universitätslehrstuhl für Öffentlichkeitsarbeit. Dieser war bis 2004 mit Barbara Baerns besetzt, 2006 folgte ihr Juliana Raupp nach. An der FU Berlin kann im Rahmen des Studiums der Publizistik- und Kommunikationswissenschaft Öffentlichkeitsarbeit als Studienschwerpunkt gewählt werden, außerdem gibt es noch den postgradualen Studiengang „European Master’s Degree in Public Relations (Communication Management)“. Die Universität Leipzig hat 1994 einen Universitätslehrstuhl für Öffentlichkeitsarbeit/PR eingerichtet, der mit Günter Bentele besetzt ist. Zum Wintersemester 2006/07 wurde mit der Berufung von Ansgar Zerfaß eine zweite Professur für Kommunikationsmanagement in Politik und Wirtschaft eingerichtet. Ebenfalls an der Universität Leipzig ist seit 2002 der erste eigenständige universitäre PR-Studiengang in Deutschland beheimatet. Im Rahmen der europäischen Reform der Studiengänge wird neben einem zentralen Bachelor-Studiengang "Kommunikations- und Medienwissenschaft" zum Wintersemester 2007/08 auch ein Masterstudiengang Communication Management eingerichtet, der mit den Schwerpunkten Unternehmenskommunikation, politische Kommunikation und Non-Profit-Kommunikation studiert werden kann. An der Universität Hohenheim wird auf bisher einzigartige Weise der Studiengang Kommunikationswissenschaft mit den Lehren der BWL und der Politischen Theorie vernetzt, die Vertiefung Public Relation / Kommunikationsmanagement basiert ebenfalls auf theoretischen Grundlagen aus diesen Bereichen.
Preĝejo Sankta Jozefo (Gyékényes)
Preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Gyékényes, en la urbomezo.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola. La fasado estas simetria, sube meze troviĝas la ĉefenirejo kune kun malgranda vestiblo. Pli supre la turo altiĝas. Sur la ekstera muro estas videbla memortabulo, kiu memorigas pri tio, ke en 1945 bulgaraj soldatoj murdis tie 2 pastrojn. Interne la muroj estas blankaj, sed tiu blankaĵo kovras la originajn freskojn, el kio nur parto estas videbla ekde 2006.
Kermeso okazas en la 19-an de marto.
Adam Kuhn
Adam Kuhn (naskiĝis la 28-an de novembro 1741 en Germantown (Filadelfio), mortis 75-jara la 5-an de julio 1817) estis germandevena usona kuracisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo kaj de la universitato de Edinburgo. Inter liaj pacientoj estis la familianoj de la unua prezidanto de Usono, Georgo Vaŝingtono.
25129 Uranoscope
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la amatora observatorio Uranoscope, kreita en 1983 fare de Christian Bourdeille en Gretz-Armainvilliers (Francilio) proksime de Parizo. Tiu-ĉi observatorio iĝis plej grava centro de popularigo de astronomio en Francio. Unu el la celoj de Uranoscope estas disvolvi internaciajn sciencajn kaj kulturajn rilatojn inter astronomoj.
TMC Monte Carlo
TMC Monte Carlo estas franca televida stacio, kiu situas en Monako kaj estas ricevebla en la tuta regiono de la Mediteranea Maro analoge/tere. La stacio estis fondita en 1954 kaj tiam estis la unua privata radiostacio de Eŭropo.
Pouso Alegre
- esperantigebla Poŭzalegro - estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj estas la administra centro de la mikroregiono Pouso Alegre. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. Pouso Alegre sekve estas la dua urbo plej granda de la regiono Sudminasa (la plej granda urbo estas Poços de Caldas), ĝi estas la dek naŭa urbo plej granda de la ŝtato Minas-Ĝerajso. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1848. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 390 km.
Geografio
Pouso Alegre (Poŭzalegro) estas brazila urbo de la subŝtato Minas-Ĝerajso. Ĝi estiĝas latitude 22°13′48″ sudo kaj longitude 45°56′11″ okcidento, ĝia alteco estas 833 metroj kaj sia areo estas 542,797 km². Pouso Alegre profitas de favora situo, estante apud la nacia aŭtovojo Fernão Dias, je 180 km de San-Paŭlo kaj 391 km de Rio-de-Ĵanejro. La urbo estas montaro kaj montareto, sekvante ilin oni alvenos al la ŝubŝtato Rio-de-Ĵanejrio.
Hidrografio
Eletrikaj kaj akvaj servoj
La entreprenoj, kiuj servas la urbon rilate al elektrikaj kaj akvaj servoj, estas CEMIG (Minas-Ĝerajsa Eletrika Kompanio) kaj COPASA (Minas-Ĝerajsa Sanigada Kompanio).
Religieco
La religieco en Pouso Alegre estas diversa, kun la plej granda nombro da katolikoj, sekvita por evangelistoj, atestantoj de Jeĥovo, spiritistoj, umbandandistoj kaj budhistoj. La Metropola Katedralo estas unu de la plej grandaj en lando kaj plej granda de la suda regiono de la ŝtato. Ĝi havas du turojn, ĉiu kun pli ol 40 metrojn alta. Ĝi okupas grandan areon en la urbocentro, apud la Placo Senador José Bento.
Kvartaloj
Plej grandaj kvartaloj (laŭ kvanto da loĝantoj):
Kvartaloj
Esperanto
La ĉefa institucio, kiu celas divastigi Esperanton en la urbo Pouso Alegre, estas la Esperanta Ambasadejo.
(40719) 1999 SZ2
(40719) 1999 SZ2 estas marsrenkonta asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malprosime tanĝas tiun de Marso sed ne trairas ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,242653 AU, tie estas 36,300 milionoj da km.
Duspura frankolino
La Duspura frankolino, Francolinus bicalcaratus, estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj grupo de afrikaj frankolinoj. Oni ĵus proponis reorganizadon de tiu specio de Francolinus en la genro Pternistis kun 23 aliaj specioj.
Kiel plej parto de frankolinoj, ĝi estas limigita en Afriko. Ili estas loĝantaj birdoj en tropika Okcidenta Afriko, sed estas malgranda kaj malpliiĝanta izolata populacio en Maroko. Tiu birdo troviĝas en malfermaj habitatoj kun arboj. Ili nestumas en kovrita grunda skrapaĵo, kie la ino demetas 5-7 ovojn. Tiu specio manĝas ampleksan varion de planta kaj insekta manĝo.
La masklo estas ĉefe bruna, strieca kaj punteca malhelkrema supre, dum brustaj kaj flankaj plumoj estas malhelbrunaj kun kremokoloraj punktoj en bordoj kaj centroj. La vizaĝo estas palkrema fajne makuleca malhelbruna, kaj la kapo montras brunan kronon kaj blankan superokulon. Ĝi havas brunan kolumon, blankajn vangomakulojn kaj brunajn flugilojn. La masklo kutime havas du spronnojn en ĉiu kruro, la supra pli malakra. La ino estas simila, sed kutime ne havas spronojn kaj estas iom pli malgranda kaj malpli fortika. Junuloj estas preskaŭ nedistingeblaj el plenkreskaj inoj post la juna plumoŝanĝo post kelkaj semajnoj, sed maskloj bezonas kelkajn monatojn por ekhavi spronon. Reproduktado plej ofte okazas nur post la dua jaro.
Tiu estas tre diskreta specio, sed videbla printempe kiam la masklo elsendas mekanikan krak-krak-krak el teramaso. Ĝi havas fazanecan eksplodan flugmanieron, sed ili preferas kaŝiĝi nevideble.
Yusuke Tasaka
Yusuke Tasaka (田坂 祐介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Bochum kaj JEF United Chiba.
Jasová
Jasová, hungare Jászfalu estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky. laŭ la vilaĝonomo loĝis tie jasoj.
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Nové Zámky troviĝas 19 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1434. En 1910 loĝis tie 1146 da homoj (hungaroj en majoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Komárom (reĝa departemento), al la distrikto de Udvard. Poste la regiono iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj, krome estis ankaŭ loĝantarŝanĝo. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1204 da homoj (1159 slovakoj, 29 hungaroj).
Julieto (luno)
Julieto estas interna satelito de Urano.
Klimata justeco
Klimata justeco estas nova kaj kreskanta areo de esploro kiu fokusiĝas en la etikaj dimensioj de klimata ŝanĝo. Tiu areo estas nomata ankaŭ klimata etiko ĉar ĝi ja fokusas al etikaj konsideroj okazigitaj de la klimata ŝanĝo (konata ankaŭ kiel tutmonda varmiĝo), kaj ĝi rilatas ankaŭ al aferoj pri ekonomiaj, politikaj, diplomataj koncernoj, pli kaj pli aperantaj en la enhavo de amaskomunikiloj, kiel montro de la universala priokupo de la publika opinio, kontraste kun la tro pigra agado fare de ekonomiaj kaj registaraj instancoj.
Julieto (luno)
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de Stephen P. Synnott sur kliŝaĵo farita la de la kosmosondilo Voyager 2. Ĝi ricevis la maldaŭran nomon  S/1986 U 2 ĉar ĝi estis la dua satelito de Urano malkovrita en 1986.
Nomo
Julieto (angle, Juliet) ŝuldas sian nomon al la ĉefa rolulino de la ŝekspira teatraĵo Romeo kaj Julieta, ĉar tradicio volas, ke la uranaj lunoj ricevu nomojn de roluloj de verkoj de William Shakespeare aŭ de "La Rabita Buklo", poemo de Alexander Pope.
Ecoj
Kiel tiu de Kordelio ĝia orbito, pli malalta ol la sinkrona orbito estas nestabila pro la tajda forto. Eblas, ke julieto kolizius Dezdemonon en la venontaj 100 milionoj da jaroj.
Ĝiaj koloraj ecoj kaj ĝiaj orbitaj parametroj proksimigas Julieton de ok aliaj lunoj, kiujn oni grupigas en la porcia grupo.
Tiszadob
Tiszadob [tisadob] estas grandvilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Tiszavasvári. La loknomo signifas: Tiso-tamburo.
Göstling an der Ybbs
Göstling an der Ybbs estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Scheibbs. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Tiszadob
Geografio
Tiszadob situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso kun pramo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo al Tiszafüred-Tiszalök. Nyíregyháza troviĝas je 42 km-oj.
Göstling an der Ybbs
Famuloj
En Göstling mortis hungara literaturisto Albert Kardos.
Tiszadob
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko, de sarmatoj. Ankaŭ tie iomete estas videbla Remparo de Ĉorso. Nomon de la vilaĝo menciis unuafoje la „Váradi Regestrum” ĉirkaŭ 1220. Ĝi estas ekde 1654 ĝis 1945 posedaĵo de la Andrássy-familio. Andrássy Ferenc és József akiris en 1730 foirorganizan rajton por la vilaĝo; la pramrajton – ekzistintan jam ekde la mezepoko – oni firmigis en 1726.
En 1846 oni komencis la reguligon de Tiso apud la vilaĝo. Por memori pri tio, oni starigis obeliskforman monumenton en 1865; alian monumenton kun ruĝkupra Tero sur tri pilonoj en 1909. La tria monumento de 1969 memorigas pri hidrologo Pál Vásárhelyi, malantaŭ lia dorso staras reliefo pri grundlaboristoj. En 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon kaj tenis la fronton laŭ la Tiso.
Famuloj
En Tiszadob naskiĝis:
Johan Zoëga
Johan ZOËGA (naskiĝis la 7-an de oktobro 1742 en Ravsted proksime de Aabenraa, mortis 46-jara la 29-an de decembro 1788 en Kopenhago) estis dana botanikisto kaj ekonomikisto. Li interalie estis membro de la universitato de Kopenhago kaj de la universitato de Upsalo.
Marko Antono Mureto
Marcus Antonius MURETUS (1526-1585) (* Muret, proksime de Limoĝo, en la 12-a de Aprilo 1526 - Romo, en la 4-a de Junio 1585) estis franca humanisto, eldonisto, poeto kaj latinisto. Li verkis preĝojn, poemojn, odojn, epistolojn, prelegojn kaj tradukaĵojn de famaj grekaj aŭtoroj kun granda pureco, ĝentileco kaj eleganteco. Li estis perfekta oratoro kaj faris siajn predikojn per ia graco kiu ĉarmis la aŭdantaron.
Biografio
Inter sia lernantaro estis Rémy Belleau (1528-1577), Jean de la Taille (1540-1607) , la poeto kaj dramaturgo Étienne Jodelle (1532-1573) kaj la franca juristo Vaquelin de la Fresnaye (1536-1608). En Parizo, li prenis parton en la plej granda cirklo da humanistoj kaj poetoj, kiuj inkluzivis la humaniston Jean Dorat (1508-1588), Joachim du Bellay (1522-1560) , Jean Antoine de Baïf (1532-1589) kaj Pierre de Ronsard (1524-1585) , kiu estonte komentarius la verkon "La amoj de Kasandra" kaj la kontinuado de la amoj.
Post vagadi kaj malsekura vivado dum kelkatempo en Italio, li ricevis kaj akceptis inviton de la kardinalo Hipolito la 2-a d'Este por establiĝi en Romo, en 1559. En 1561, Mureto revizitis Francion kiel membro de la sekvantaro de la kardinalo ĉe la konferenco inter la romiaj katolikoj kaj la protestantoj, okazinta en Poissy. Li reiris Romo-n en 1563. Liaj predikoj kreis al li grandan reputacion, kaj, en 1578, li ricevis tentan proponon el la reĝo de Pollando por fariĝi profesoro pri jurisprudenco ĉe lia ĵus kreita kolegio en Krakovo. Mureto, tamen, kiu ĉirkaŭe de 1576 estis alpreninta la sanktajn ordenojn, estis induktita de la papo Gregorio la 13-a por resti en Romo, kie li mortis en la 4-a de Junio 1585.
Mureto eldonis serion da klasikaj aŭtoroj kun saĝaj kaj kleraj rimarkoj.
Nukleozido
Biologiaj funkcioj
Dum nukleozido estas nukleobazo ligita al sukero, nukleotido komponatas je unu nukleozido kaj unu aŭ pli fosfataj grupoj. Tiamanier ke, nukleozidoj povas fosforiĝi per specifaj kinazoj en la ĉelo sur la grupo de la primara alkoholo de la sukero (-CH2-OH) por estigi nukleotidojn. Nukleotidoj estas la molekulaj konstrublokoj de la DNA kaj RNA.
Baranyahídvég
Baranyahídvég [baranjahIdvEg], kroate Idvik estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye. La loknomo signifas: Baranya-ponto-fino.
Nukleozido
Biologiaj funkcioj
Nukleozidoj estas produktataj aparte en la hepato, sed ili pli abunde proviziĝas per ingestado aŭ digestado de nukleataj acidoj en la dieto, per kio la nukleotidazoj rompas la nukleotidojn (tian kian la timidinan monofosfaton) en nukleozidojn (tian kian timidinon) kaj fosfaton.
Baranyahídvég
Situo
Baranyahídvég situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Villány-Sellye (kiu jam ekde 2007 ne funkcias). Sellye troviĝas 17, Harkány 21, Szentlőrinc 26, Siklós 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis laŭ tiama hungara ortografio "Hydwegh". Fine de la turka erao ĝi senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
Batman (apartigilo)
Batman havas plurajn signifojn, inter ili
Nukleozido
Uzo en medicino kaj teknologio
En Medicino, pluraj nukleozidaj analogaĵoj uzatas kiel anti-virusaj anti-kanceraj agentoj. La virusa polimerazo enkorpigas tiujn kombinaĵojn al ne-kanonikaj bazoj. Ĉi-komponaĵoj aktiviĝas en la ĉeloj per respektiva konvertado al nukleotidoj. Ili administriĝas kiel nukleozidoj ĉar ŝarĝitaj nukleotidoj ne facile sukcesas trapenetri ĉelmembranojn.
En molekula biologio, ekzistas pluraj analogaĵoj de la sukerstrukturo. Pro la malalta stabileco de la RNA, kiuj inklinas al hidrolizo, pluraj pli stabilaj alternativaj nukleozidaj/nukleotidaj analogaĵoj, kiu korekte ligiĝas al RNA, estas uzataj. Tio estiĝas per uzo de malsamaj sukerstrukturoj. Ĉi-analogaĵoj inkludas blokitajn nukleatajn acidojn, morfolinon kaj peptidajn nukleatajn acidojn.
Sinsekve, dudeokso-nukleotidoj estas uzataj. Ĉi-nukleotidoj posedas ne-kanonikan sukeron deokso-ribozan, kies strukturo malhavas hidroksilan grupon en la 3-a karbonatomo (kiu akceptas fosfaton). Do, ĝi ne sukcesas ligiĝi al la proksima bazo finante la ĉenon, pro tio ke DNA polimerazoj ne sukcesas distingi inter ĝi kaj regula deokso-ribo-nukleotido.
Golfeto Alta Novjorko
La golfeto Alta Novjorko (Upper New York Bay) kelkfoje nomata New York Harbor aŭ Upper Bay, estas la norda parto de la Novjorka haveno ene de The Narrows. Ĝi estas ĉirkaŭata de la arondismentoj Novjorko, Manhattan, Brooklyn, Staten-Insulo kaj la municipo Hudson, kaj municipoj de Nov-Ĵerzejo: Jersey City kaj Bayonne.
La golfeto sin nutras de la rivero Hudson (historie nomata «Norda rivero», ĉar ĝi trairis Manhattan). Ĝi havas plurajn insulojn, kiel Insulo Governors, proksime al la Orienta rivero, samkiel la insulo Ellis, insulo Libereco kaj Robbins Reef.
Endre Tót
Endre TÓT, hungare Tót Endre estas moderna hungara kaj germana pentristo.
Biografio
Endre Tót frekventis ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1959-1965. Li lernis la modernajn branĉojn de la pentrado. En la 1970-aj jaroj li havis sukcesojn eksterlande, dume hejme li ne estis konata. Tial li forlasis la landon kaj ekvivis en Okcidenta Germanio. Ekde la 1990-aj jaroj li ofte vizitas Hungarion. Li ricevis premion Kossuth en 2009, pli frue ankaŭ aliajn (preskaŭ senescepte eksterlandajn) premiojn.
Siksta Madono
Siksta Madono, nomita ankaŭ La Madonna di San Sisto, estas olepentraĵo fare de la itala artisto Rafaelo. Komisiita en 1512 fare de papo Julio la 2-a kiel altarpeco por la preĝejo de San Sisto, Piacenza, ĝi estis unu el la lastaj madonoj pentritaj de la artisto. Relokigita en Dresdeno en 1754, la bone konata pentraĵo estis tre influa en Germanio. Post la Dua Mondmilito, ĝi estis relokigita en Moskvo dum unu jardeko antaŭ ol ĝi revenis al Germanio. Tie ĝi estas unu el la centraj pecoj en la Gemäldegalerie Alte Meister. La pentraĵo estis tre aprezata de multaj elstaraj kritikoj, kaj Giorgio Vasari nomis ĝin "vere rara kaj eksterordinara verko".
Kompono
La pentraĵo, oleo sur tolo, estas 265 cm por 196 cmn. En la pentraĵo la Madono, tenas la infanon Jesuon kaj flanke estas la papo Sankta Siksto kaj Sankta Barbara, staras sur nuboj antaŭ dekduoj da keruboj, dum du distingitaj flugilhavaj keruboj ripozas sur siaj kubutoj sub ŝi.
Clion-sur-Seugne (stacidomo)
Clion-sur-Seugne estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
Charles Kasiel Bliss
Charles BLISS naskita kiel Karl Kasiel BLITZ (n. en 1897 en Ĉernivco - tiam Aŭstrio-Hungario, nun Ukrainio - mortis en 1985 en Sidnejo, Aŭstralio) estis kemia inĝeniero kaj semiotikisto, sed estas plej konata pro la kreado de la pasigrafion Bliss, senalfabeta skribo pere de simboloj, legebla en ĉiu lingvo. Li studis kemion, kaj laboris en patentoficejo. Li aŭtoris la pasigrafion Bliss. La unua nomo por ĉi tiu projekto estis "Monda Skribo", Charles Bliss interesiĝis pri la ĉinaj signoj, kiujn li opiniis ideogramoj, kaj lernis interpreti ilin. Ĉina instruisto klarigis al li, ke ĉinaj tekstoj en diversaj dialektoj estas legeblaj de homoj, kiuj ne povintus interkompreniĝi pere de paroloj. Inspirita de tio, li komencis disvolvi bildan lingvon, kiun li unue nomis "Monda verkado" sed poste Semantografio. Li publikigis la verkon Internacia Semantografio: Nealfabeta Simbola Skribo legebla en ĉiuj lingvoj en tri volumoj en 1949, sed la akcepto estis mojosa. Ekde 1965 ĝi trovis aplikon en multaj landoj, unue en Kanado, nome kiel komunikilo por handikapuloj kiuj ne kapablas regi ordinaran lingvon.
Li estis supervivanto de du naziaj koncentrejoj (Dachau kaj Buchenwald). Dum la dua mondmilito li ŝanĝis sian nomon al Charles BLISS kaj rifuĝis al Ŝanhajo. Li transloĝiĝis al Aŭstralio kaj akiris aŭstralian civitanecon.
Charles Bliss estis portretita en la aŭstralia-kanada filmo Mr Symbol Man de 1974.
Vidu ankaŭ
Blisa skribo
Alice Herz-Sommer
Ekstera ligilo
Biografio en la angla pere de Wayback Machine
Blissymbolics Communication Foundation: www.blissymbolics.org/
Quartu Sant'Elena
Quartu Sant'Elena - jen itale, sarde Cuartu Sant'Alèni - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Cagliari (Kaljaro), Maracalagonis, Monserrato, Quartucciu kaj Selargius, kaj kiel unuopa subdividaĵo listiĝas Flumini.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Klimato
La klimato de Quartu Sant'Elena estas  karakterizita de varmaj someroj kaj mildaj vintroj. Ekstremaj someraj temperaturoj kelkfoje superas 35 ° C, dum vintraj temperaturoj malofte falas al 0. Pluvokvanto pli grandas en la vintraj monatoj; la someraj monatoj estas sekecaj. La ventoj, kiuj plej blovas super la urbo, estas la siroko kaj la mistralo.
NGC 5187
NGC 5187 (aliaj indikoj — MCG 5-32-29, ZWG 161.69, KUG 1327+313, IRAS13274+3123, PGC 47393) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rüdnitz
Rüdnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Barnim de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Johann Philipp Bach
Johann Philipp Bach (n. 1752 en Meiningen; m. 1846 Meiningen) estis germana muzikisto kaj pentristo el la familio Bach.