cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
22963 Fuls
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj inĝenieron David Carson Fuls, ĉe Catalina Sky Survey. Lia sperto kaj disvolvo pri teleskopa aparataro kaj programaro kaj lia kontribuo al observo de asteroidoj, scienco kaj publika popularigo estis eksterordinaraj. Fuls malkovris multenombrajn kaj kometojn.
Transskribado (biologio)
Ambaŭ DNA kaj RNA estas nukleacidoj, kiuj uzas parojn de nukleotidoj kiel komplementa lingvo. Dum transskribado, RNA-polimerazo legas DNA sinsekvon kaj kreas komplementan, kontraŭ-paralelan RNA sinsekvon. Transskribado okazas per la sekvantaj ĝeneralaj etapoj:
La peco de DNA transskribita al RNA molekulo kodas almenaŭ unu genon. Se la geno kodas proteinon, la transskribo kreas mesaĝ-RNAn (mRNA); la mRNA sekve estas ŝablono por fabriki la proteinon per tradukado. Alterne, la transskribita geno eblas esti por nekodanta RNA, kiel mikroRNA, ribosom-RNA (rRNA), transig-RNA (tRNA), aŭ riboenzimo. Entute, RNA helpas fabriki, regi, kaj prilabori proteinojn, do havas fundamentan rolon en ĉelo.
Internacia flughaveno Odesa
La Internacia flughaveno Odesa (Міжнародний аеропорт «Одеса», Международный аэропорт «Одесса») (IATA: ODS, ICAO: UKOO) estas internacia flughaveno priservanta la urbon Odeso, Ukrainio. Ĝi situas sudokcidente de la urbocentro.
Poortugaal (metroo de Roterdamo)
Poortugaal estas unu el la du stacioj de la metroo de Roterdamo en la municipo Albrandswaard. La supertera stacio situas sur argila alteco norde de la vilaĝcentro Poortugaal. La metrostacio estas priservata de kaj estis malfermita la.
Nacia Biblioteko de Mjanmao
La kolekto havas ĉirkaŭ 618 000 librojn kaj periodaĵojn tiel kiel 15 800 maloftaj kaj valoraj manuskriptoj. Tamen, en 2006, la militista registaro anoncis planon movi grandan parton de la kolekto al nova Nacia Biblioteko en Nepjido. En oktobro 2008, la nacia biblioteko estis movita al la nuna loko.
La Nacia Biblioteko estas membro de la Internacia Federacio de Bibliotekaj Asocioj kaj de la Nacia Biblioteka Grupo-Sudorienta Azio.
Historio
La Nacia Biblioteko devenis de la Libera Biblioteko Bernard, kiu malfermis en 1883 dum la brita kolonia epoko. La Biblioteko Bernard estis renomita "Ŝtata Biblioteko" sub la administrado de la Ministerio de Kulturo en 1952 kaj ŝanĝis sian nomon al la Nacia Biblioteko en 1967. La biblioteko troveblis unue en la Jubilia Hala konstruaĵo, tiam moviĝis al Pansodan Vojo, poste translokiĝis al la antaŭlasta hejmo en Tamwe kaj fine moviĝis al sia nuna loko en la urba kvartalo Yankin en oktobro 2008.
Ilona Kolonits
Ilona Kolonits [koloniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolonits Ilona estis hungara filma reĝisoro, scenaristo. Ilona Kolonits naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ilona Kolonits estis simpla laboristo en fabriko. Dum la nazia erao ŝi estis aktiva en la socialdemokrata partio kaj ŝi partoprenis en savoj de judoj. Ŝi akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1949, poste ŝi akiris sciencan gradon kandidato en 1954 en Tutrusia Ŝtata Universitato de Kinematografio Sergej Gerasimov. Inter 1951–1989 ŝi laboris en la hungara filma produktejo, kie ŝi okupiĝis pri novaĵoj, dokumentaj filmoj. Ŝi ofte filmis eksterlande. Ŝiaj filmoj ĉiam spegulis guston de la komunistoj. Ŝi kaj ŝiaj filmoj ricevis premiojn inter 1963-1980. Ŝi neniam edziniĝis kaj naskis. Postmorte en 2007 ŝi ricevis titolon Justuloj inter la popoloj.
Bengala vulpo
La Bengala vulpo (Vulpes bengalensis), konata ankaŭ kiel Hindia vulpo, estas vulpo endemia de la Hindia subkontinento kiu troviĝas el Himalajo kaj Terajo de Nepalo tra Suda Barato kaj el suda kaj orienta Pakistano al orienta Barato kaj sudorienta Bangladeŝo.
Ondallaz-L'Alliaz (stacidomo)
Ondallaz-L'Alliaz estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Bengala vulpo
Aspekto
Vulpes bengalensis estas relative malgranda vulpo kun longeca muzelo, longaj, pintecaj oreloj kaj arbusteca vosto longa pli ol duono de la longo de kapo kaj korpo. Ties dorsa felo estas tre varia, sed ĉefe griza kaj pli pala ventre; ties kruroj tendencas esti brunecaj aŭ ruĝecaj. Ties korpo estas pli fajna ol tiu de Vulpes vulpes. La vosto estas arbusteca kun elstara nigra pinto kiu distingas ĝin el V. vulpes. La dorso de la oreloj estas malhelbrunaj kun nigra bordo. Ties naztrua areo estas nuda kaj la lipoj estas nigraj, kun malgrandaj nigraj hararmakuloj en la supra parto de la muzelo antaŭ la okuloj. La oreloj havas la saman koloron kiel la nuko aŭ eble pli malhela, sed ne havas malhelan makulon kiel ĉe V. vulpes. Etenda variado en mantelkoloro ekzistas en populacioj kaj sezone ene de populacioj, sed ĝenerale varias el griza al palbruna. La longo de kapo plus korpo estas 46 cm, kun 25 cm longa vosto. Tipa pezo estas 2.3 to 4.1 kg.
La genro Vulpes povas esti separata el Canis kaj Cuon en la hindia mondoregiono per la ebeneca frunto inter la postorbitaj procezoj kaj ne ŝvelebla per aerĉeloj. La procezoj mem estas iom konkavaj kun elstara antaŭa bordo (konvekse rondoforma en aliaj kanisedoj). La hundodentoj estas pli longaj.
Distribuado kaj habitato
La Bengala vulpo estas distribuata tra multo de la Hindia subkontinento kun la escepto de malsekaj arbaroj kaj la ekstrema arida zono. Ties teritorio limas kun Himalajo kaj la valo de la rivero Induso. Ties preferata habitato estas malalta malferma herbejo, arbustejo aŭ dornarbaro. Ŝajne evitas deklivan terenon kaj altan herbejon. Ĝi estis konsiderata habitata ĝeneralisto, sed ĝi montras fortan preferon por duonaridaj, malaltaj herbejaj habitatoj je multaj skaloj.
Kutimaro kaj ekologio
La Bengala vulpo estas ĉefe krepuskema en sia kutimaro. Dum la varmo de la tago, ili kaŝiĝas inter vegetaĵaro aŭ en subteraj vulpejoj kiujn ili elfosas. Tiuj vulpejoj estas grandaj kaj kompleksaj kun multaj ĉambroj kaj fuĝejoj. Ili estas foje vidataj bojantaj sur elstarejo ĉe sunapero aŭ sunsubiro. En kaptiveco, la vivodaŭro estas de ĉirkaŭ 6 ĝis 8 jaroj.
Dieto
La Bengala vulpo manĝas rodulojn, reptiliojn, krabojn, termitojn, insektojn, malgrandajn birdojn kaj fruktojn. Fekaĵoj de junuloj ŝajne montras, ke ili manĝas ĉefe rodulojn sed estas ankaŭ oportunemaj manĝantoj.
Doubravice (distrikto Strakonice)
Doubravice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 10 km sude de Blatná kaj 10 km nord-nordokcidente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Bengala vulpo
Komunikado
La Bengala vulpo faras ampleksan gamon de voĉo. Klakokrio estas la plej ofta alvoko. Ili ankaŭ graŭlas, ĝemas kaj bojas. La Bengala vulpo ŝajne ne havas fekejan kutimaron, trajto vidita en kelkaj sociaj kanisedoj, en kiuj ĉiuj membroj fekas je specifaj lokoj. Ili povas esti aŭditaj hurlantaj nokte en grupoj.
Doubravice (distrikto Strakonice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1357.
Partoj de municipo
Municipo Doubravice konsistas el du partoj sur du katastraj teritorioj.
RAND Corporation
La Rand Korporacio (RAND Corporation) estas usona esplorinstituto kiu konsilas registarojn kaj internaciajn korpojn en dezajnado de publikpolitikaj procezoj. Ĝi disponigas esplorservojn en diversaj kampoj inkluzive de nacia sekureco, sano, edukado, labormerkato, malriĉeco, malegaleco. RAND estas senprofita organizaĵo, kiu dungas ĉirkaŭ mil esploristojn kun doktoriĝo aŭ pli alta, kiuj estas disigitaj en naŭ branĉoj tra la mondo - en Santa Monica, Kalifornio (kie troviĝas la ĉefsidejo), San Francisco, Vaŝingtono, Bruselo (Belgio), Kembriĝo (Anglio), Kanbero (Aŭstralio) kaj pli. Ankaŭ, RAND ofertas akademian trakon por doktorecaj studoj en publika politiko. La origino de la nomo Rand estas la inicialoj de la Research ANd Development (esploro kaj disvolvado).
Historio
La Rand Instituto estis establita la 1-an de oktobro 1945, tuj post la Dua Mondmilito, kun la kompreno ke procezoj de esploro kaj evoluo havas signifan kontribuon al la armea avantaĝo de Usono. La Usona Militministerio ekkomprenis ke ekzistis bezono de sendependa organizo kiu scius kiel uzi sciencan scion por la avantaĝo de sekurecbezonoj. En la komenco, la Rand Instituto disponigis esplorservojn al la usona aerarmeo, kaj funkciigis sub la nomo "Project Rand" ene de la Douglas Aircraft Company.
La instituto baldaŭ kreskis kaj ĝia agado disetendiĝis al aliaj politikaj areoj. Komence de 1948 jam laboris en ĝi 200 fakuloj el la kampoj de matematiko, inĝenieristiko, aerodinamiko, fiziko, kemio, ekonomio kaj psikologio. Pro la pliiĝo en la agado de la Instituto, la usona aerarmeo postulis ke Rand estu prizorgita sendepende kaj aparte de la Douglas Company, kaj la 14-an de majo 1948, la Rand Instituto estis establita.
Tra la jaroj, esplorado ĉe Rand kontribuis al la atingoj de la usona spacprogramo, al la evoluo de komputado - unu el la unuaj komputiloj estis konstruita fare de la teamo de Rand, kaj al ludoteorio - prizonula dilemo estis praktikita fare de Rand. La esploristoj de la instituto ankaŭ formulis strategiajn rekomendojn en diversaj sociaj areoj kiel ekzemple plibonigo de la usona sansistemo, atingebla loĝado, registaraj buĝetmetodoj, kaj pli.
RAND kontribuis al la doktrino de atoma malinstigado de reciproke certigita detruan (MAD), evoluigita sub la gvido de tiama defenda sekretario Robert McNamara kaj bazita al ilia laboro kun ludteorio.
Aktuale en 2022, tridek du Nobel Premiitoj, unuavice en la kampoj de ekonomiko kaj fiziko, estis asociita kun RAND ĉe iu punkto en ilia kariero, kaj multaj nobelpremiitoj funkciis kiel esploristoj ĉe RAND dum partoj de siaj karieroj, inkluzive de: John Nash, Kenneth Arrow, Robert Solow, Israel Aumann, Gary Becker, Peter Diamond, Edmund Phelps, Paul Samuelson, Thomas Schelling.
Agado
La ĉefa misio de la Rand Instituto estas "helpi plibonigi politikojn kaj decidajn procezojn per profesia esplorado kaj analizo", kie la kernaj valoroj, kiuj akompanas la agadojn de la instituto, estas "kvalito" kaj "objektiveco".
La esploraktiveco de Rand estas organizita ĉirkaŭ ok esplorsekcioj. Kvar el ili okupiĝas pri sekurecaj kampoj: armeo, aerarmeo, nacia sekureco kaj interna sekureco; Kaj kvar el ili traktas civilajn kampojn: edukado, sano, infrastrukturo kaj medio, la labormerkato kaj sociaj aferoj.
En 2016, RAND-esploristoj laboris pri ĉirkaŭ 1,800 projektoj, kaj eldonis 1,000 publikaĵojn ene de la instituto (la duono de ili akademiaj artikoloj kaj la alia duono de politikaj produktoj). Ĉi-jare la instituto havis 380 klientojn kaj subvenciantojn de registaroj, internaciaj organizaĵoj kaj fondaĵoj. En 2017, la buĝeto de la instituto estis 310 milionoj da dolaroj .
Komence de 1984, Rand publikigas akademian ekonomian revuon nomitan la RAND Journal of Economics . La revuo estas eldonata unufoje trimonate, kaj verkoj en la kampo de aplikata ekonomio estas publikigitaj en ĝi.
Lernejo Pardee por doktorecaj studoj de publika politiko
La Rand Graduate School estis fondita en 1970, kun la celo de trejnado de gvidantoj kiuj gvidos publikan politikon. La lernejo ofertas la plej grandan doktorecan programon en Usono en publika politiko, kaj la nuran situantan en neuniversitata esplorinstituto.
La instruplano inkluzivas tri ĉefajn partojn: akademiaj kursoj, praktika sperto kaj skribado de PhD. La akademiaj kursoj emfazas provizi analizajn kaj metodikajn ilojn, inkluzive de matematiko, ekonomiko kaj statistikaj studoj. La praktika sperto permesas al la studentoj de la programo partopreni en la laborteamoj de la instituto jam dum siaj studoj, kaj trakti solvi problemojn el la reala mondo. Doktoraj tezoj estas faritaj sub la gvidado de RAND-fakultatoj, en kiuj studentoj esploras politikajn problemojn en diversaj kampoj.
Lally (stacidomo)
Lally estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Bengala vulpo
Reproduktado
La Bengala vulpo formas paron kiu povas daŭri vivodaŭron, sed oni scias, ke okazas ankaŭ ekster-para kopulado. Tra plej el sia teritorio, la pariĝada sezono startas en aŭtuno (kutime oktobro–novembro) kaj post gravedperiodo de ĉirkaŭ 50–60 tagoj, naskiĝas du ĝis kvar vulpidoj en trunesto. Ambaŭ gepatroj partoprenas en idozorgado. La idoj estas tute formamnutrigitaj ĉirkaŭ 3–4 monatojn post la apero ekster la nestotruo. Idomortindico estas alta dum la unuaj kelkaj monatoj. Vulpidoj foje estas zorgataj de multaj inoj. Dum la tago, ili tendencas ripozi inter arbustoj, escepte en somero kiam ili ripozas ene de nestotruoj.
Les Pléiades (stacidomo)
Les Pléiades estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Johann Andreas Bose
Johann Andreas BOSE (latinigite: Bosius; naskiĝinta la en Lepsiko, mortinta la  en Jena) estis germana historiisto kaj filologo.
Vivo
En 1641 jam li iĝis bakalaŭro pri filozoio kaj iris en marto 1642 al la Universitato de Wittenberg. Dum tri jaroj li frekventis la prelegojn ĉe la fakultatoj filozofia kaj teologia, ekz. ĉe August Buchner, Nikolaus Pompeius, la parenco Wilhelm Leyser la 1-a Inter la kunstudentoj estis Balthasar Cellarius kaj Johannes Christoph Seldius kiu ankaŭ subtenadis. En junio 1645 Bose revenis Lepsikon kie li magistriĝis pri filozofio.
Siajn studojn li daŭrigis paske de 1647 en Strasburgo pri historio (Boecler) kaj teologio (Schmid, Dannhauer, Dorscheus). Pro ke la patro insistis pri patruja reiro (kiu bezonis flegadon fare de la filo) Bose almenaŭ uzis la reveturadon viziti kelkajn arkivojn kaj bibliotekojn survoje ĉe Rejno, Majno kaj Mozelo kaj kun raraĵoj kaj manuskriptoj. En 1652 li estis alveninta Lepsike kaj ekpartoprenis disputadojn altlernejajn. En 1655 li iĝis asesoro pri filozofio ĉe la lepsika universitato kaj ekdeĵoris ĉe la katedro pri historio samjare. En januaro 1656 estis lia oficiala ekprofesoreco.
La altlernejo de Jena apenaŭ ne tuŝiĝis fare de la maloj de la Tridekjara milito kaj elstaraj profesoroj tiutempe ekloĝis en Jena, ekz. la teologo Johannes Musäus, la juristo Georg Adam Struve, la medicinisto Werner Rolfinck, la matematikisto Erhard Weigel. La ĉeesto de multe da elstaruloj efektivigis duobligon de la nombroj de studentoj. Kune kun Weigel li fondis la klubon Societas quaerentium, kiun ani rajtis kaj studentoj kaj profesoroj. Ankoraŭ partoprenis Bose la organizajn strukturojn universitattajn kaj estis kvinfoje dekano de la filozofia fakultato kaj unufoje rektoro.
En 1661 li verkis kune kun Johann Arend von der Lieth studon pri Tiberius Caesar. Ekde 1669 li akceptis ĉe si la polan teologon kaj fizikiston Johannes Cyprian kiu gaststudentis en JEna. Suferante je artrito li ankaŭ suferis je malbona digesto. Postmorte la altlernejo akiris lian kolekton pri ĉ. tri miloj da manuskriptoj kaj presitaĵoj sub la titolo Bibliotheca Bosiana. En ĝi troviĝas ekz. kopio de la monda kroniko de Otto von Freising, aŭtografo de la mondkroniko de Frutolf von Michelsberg kaj la plej malnova germanlingva martirlibro de ĉ. 1275. Geedziĝo kun Anna Barbara Cummer estis en oktobro 1664, vidvino de la princa palatinata kortegpredikisto kaj konventasesoro Johann Hoffmann. Ili restis seninfanaj.
Sobonfu Somé
Sobonfu Somé estis dagareo kaj ŝi verkis pri la kulturo kaj tradicioj de la dagareoj. Unu rakonto, kiun ŝi rakontis, estis, ke en rendevua ceremonio, ŝia patrino estis enmetita en trancan staton, en kiu ŝi kaj la komunumaj aĝuloj divenis la celon de la vivo de Sobunfu. La aĝuloj, surbaze de ĉi tiu sperto, donis al ŝi la nomon Sobonfu, kiu signifas "gardanto de la rito".
Chaulin-Cornaux (stacidomo)
Chaulin-Cornaux estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Biblioteko de Katalunio
La Biblioteko de Katalunio (Biblioteca de Catalunya, IPA: [biβli.Uˈtɛkə ðə kətəˈluɲə]) estas la nacia biblioteko de Katalunio, troviĝita en Barcelono, Hispanio. La primara misio de la Biblioteko de Katalunio estas kolekti, konservi kaj disvastigi katalunan bibliografian produktadon kaj ke rilatita al la kataluna lingvo, zorgi de ties konservado kaj disvastigi ties bibliografian heredaĵon dum daŭriganta la statuson de centro por esploro kaj konsulto.
La Biblioteko okupas 8,820 m² kaj havas preskaŭ kvar miliono da eroj. Ĝi estas speciala membro de la Konsorcio de Eŭropaj Esploraj Bibliotekoj (CERL, angle: Consortium of European Research Libraries).
Historio
La biblioteko estis fondita en 1907, kiel la biblioteko de la Instituto de Katalunaj Studoj (Institut d'Estudis katalunoj, IEC). Ĝi estis malfermita al la publiko je 28 majo 1914, en la tempo de la ĵus fondita Konfederacion de Katalunio kaj estis tenita en la Palau de la Generalitat de Catalunya.
En 1914, la Konfederacio de Katalunio transformis la bibliotekon de la IEC al publika kultura servo. En ties fruaj tagoj, la Biblioteko estis troviĝita en areo de la Palau de la Generalitat en Barcelono. En 1929, la Biblioteko estis akirita de la urba registaro de Barcelono. En 1931, la 15a jarcentaj konstruaĵoj antaŭe okupita de la (malnova) Hospitalo de la Santa Creu estis deklarita parton de hispania historia patrimonio; kaj la urbo de Barcelono aprobis la cedon de granda parto de la ejo al la Biblioteca de Catalunya.
Dum la Respublika epoko (1931-1939), okazis la procezo de translokiĝo. En 1934, la Generalitat konfirmis por la biblioteko ties statuson de ĝenerala institucio kun plena laŭleĝa personeco laŭ la Leĝo de la Servo de Bibliotekoj. En 1936, la unua legada ĉambro de la nova loko, la Sala Cervantina, estis malfermita, sed la projekto estis haltita pro la hispana Civila Milito (1936-1939) kaj ne ĉiuj de la necesaj adaptoj estis kompletigitaj. Post kiam la falo de Barcelono en januaro 1939, la biblioteko estis fermita ĝis 1940. Post la hispana Civila Milito, en 1940, la Biblioteko estis remalfermita sub la nova nomo de Biblioteca Centra ("Centra Biblioteko") kaj moviĝis al ties nova ejo, kie ĝi restas ĝis nun. En Frankisma Hispanio, la institucio estis turnita en bibliotekon por ĝenerala uzo, kiu estis celita suplementi la mankojn de la publikaj kaj universitataj bibliotekoj.
Dum la 1990aj jaroj, grava renoviga projekto cetere transformis la bibliotekon, inkluzivanta la konstruon de kvar subteraj niveloj por entenado (kreanta pli da ol 40 kilometroj de breta spaco) kaj la aneksaĵa konstruaĵo. En 1998, la Biblioteko renovigis la gotikajn elementojn de ties konstruaĵoj kaj etendita ties spacialan, danke al la konstruo de novaj servoj konstruanta.
Partnereco kun Googlo
En 2007, la Biblioteca de Catalunya kaj kvar pli da katalunaj bibliotekoj konsentis aliĝi la ciferecan projekton. Ĉi tiuj bibliotekoj komencis cifereci iliaj librojn kiu estas haveblaj en la publika domajno. La Biblioteca de Catalunya agas kiel kunordiganto kaj peranto en la nomo de la alia kvar katalunaj bibliotekoj partoprenantaj en la projekto:
La kataluna biblioteka grupo fariĝis la dua ne-anglosaksa kunlaboranto por aliĝi la Google Libra Biblioteko Projekto, ene de la Google Books. En 1977, la Biblioteko de Katalunio aliĝis alian hispanan partoprenanton en la projekto, la Complutense Universitato de Madrido.
Hory (distrikto Karlovy Vary)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Sub la municipon Hory enfalis en la pasinteco ankaŭ kelke da domaroj kaj solejoj: La plej granda el ili Podhoří (Hunschgrün, Hunusgrün, Hanschgrün) troviĝis sur nordokcidenta rando de la municipo. Komence de la 20-a jarcento ĝi havis eĉpli multe da loĝantoj ol la propra Hory. Por la plialtigita nombro de loĝantoj ĝi dankis al evoluo de mineja kaj porcelana industrioj. En la dua duono de la 20-a jarcento sur loko de Podhoří estiĝis Elŝutejo de Loket kaj Podhoří tute pereis al la 1-a de januaro 1994 pro surŝuto de teraĵo de Granda elŝuejo de Loket. Al la malpli grandaj loĝigejoj apartenis domaroj Jalový Dvůr (Kaltenhof, Galtenhof) kaj Ovčárna (Schäferei). Solejoj Schmalnhof kaj In der Raat (Raht, Rath) pereis sen la ĉeĥaj nomoj. Solejon Vildenava kreis kamparana bieno en tenado de familio de Lochschmidtidoj.
Interesa evento en la municipo okazis post fino de la dua mondmilito. Malgraŭ tio, ke demarkacia linio estis Ĥeba ponto en Karlovy Vary, la neĝisatendema Ruĝa Armeo venis la 13-an de majo ĝis malantaŭ la interkonsentita linio kaj okupis Hory. Usonanoj fine konsentis, por ke Hory kiel lando de neniu alfalu al rusoj. Nur pli poste la demarkacia barilo revenis al la interkonsentita Ĥeba ponto.
En la jaro 1954 lokigis la ĉeĥoslovaka armeo en la katastron de Hory munician deponejon. La areo 10 hektaroj estis dum 40 jaroj la teritorio kun severa malpermeso de eniro. Post forlaso de la teritorio en la jaro 1994 estis ebligita libera eniro en arbaron. En la loko de la eksa municipa deponejo estiĝis Farmo kaj Ĉasrezervejo Hory.
En la jaro 2010 estis en Hory entrafikigitaj du fotovoltaikaj elektrejoj kun markigo FVE HORY 1 kaj FVE HORY 2, la unua kun povumno 2,18 MW, la dua kun povumo 1,62 MW.
Loĝantaro
Post la dua mondmilito sekvis forŝovo de la germana loĝantaro.
Protekto de la naturo
En la sudan parton de la katastra teritorio trafas PPR Slavkova arbaro. La granitaj rokformacioj apud la maldekstra bordo de Ohře en la plej suda parto de la teritorio estas protektataj kiel nacia naturmemorindaĵo Svatoŝaj rokoj.
Chantemerle-près-Blonay (stacidomo)
Chantemerle-près-Blonay estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Vevey Vignerons (stacidomo)
Vevey Vignerons estas fervoja stacidomo en Vevey, Svislando.
Čichalov
Čichalov (Sichlau) estas municipo de Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
En distanco 20 km nordoriente situas urbo Podbořany, 26 km nordokcidente la statuta urbo Karlovy Vary, 27 km nordokcidente urbo Ostrov kaj 30 km norde urbo Klášterec nad Ohří.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.
Jared Fogle
Jared Scott FOGLE (n. ) estas usona iama proparolanto por Subway restoracioj. Li estis akuzita de FBI pro seksaj krimoj kaj nun estas en prizono.
Alprazolamo
Alprazolamo (komerce Xanax inter aliaj nomoj) estas rapida, potenca, mezdaŭra trankviligilo en la kemia grupo de triazolbenzodiazepinoj ene de la benzodiazepinoj. Oni uzas ĝin plej ofte en la kuracado de anksiaj perturboj, specife de panika perturbo kaj ĝenerala anksia perturbo (ĜAP). Oni uzas ĝin ankaŭ en kuracado de kemiterapia naŭzo, kune kun aliaj kuraciloj. Malpliseveriĝo de ĜAP kutime okazas en malpli ol semajno. Oni kutime enkorpigas alprazolamon buŝe. Kiel aliaj benzodiazepinoj, ĝi agas per la ricevanto GABAA, kiu estas la ĉefa agmekanismo de ĝiaj dezirataj kaj kromaj efikoj al la centra nerva sistemo.
Hoogvliet
Hoogvliet estas estrara komitata areo ene de la municipo de Roterdamo. Hoogvliet estas aparta loĝloko en la Municipo de Roterdamo en la "Basisregistratie Adressen en Gebouwen" (BAG) (Ŝlosila Registro de Adresoj kaj Konstruaĵoj).
Subjektivismo
En filozofio, subjektivismo estas la doktrino ke onia propra mensa aktiveco estas la nur nedubebla fakto, kaj tial eksteraj objektoj estas nur komprenebla, ekziste aŭ morale, rilate al onia percepto de tiaĵoj.
Ekzistas diversaj versioj de tiu ĝenerala filozofia tendenco: metafizika subjektivismo, etika subjektivismo, ktp.
Metafizika subjektivismo
En metafiziko, subjektivismo estas la teorio, atribuita al Kartezio, ke nur la mensa aktiveco, inkluzive de percepto, ekzistas (estas metafizike reala); eksteraj “realaĵoj” estas nur realaj rilate al onia percepto de tiuj. Metafizika subjektivismo ne asertas ke la ekstera mondo ne ekzistas (t.e. solipsismo), sed kredas ke la naturo de la ektera mondo dependas de la konscio de la observanto.
Ekzemple, oni povas kredi, ke la bongusteco de ĉokolado estas vera kaj reala; sed tiu fakto estas reala nur rilate al onia propra mensa aktiveco (t.e. gusta prefero).
Etika subjektivismo
Etika subjektivismo estas la metaetika aserto ke etika propozicio fakte priskribas preferojn, kutimojn, aŭ kredojn de homoj. Tial, etikaj faktoj estas nur realaj rilate al la kredoj de tiuj homoj, kiuj kredas je tiuj faktoj.
Subjektivismo pri probablo
En la filozofio de probablo, specife je Bayes-a statistiko, subjektivismo asertas ke probablo estas kvanto, kiu priskribas la mensan staton de iu (ideala) observanto. Ekzemple, konsideru la probablon ke la ĵeto de ĵetkubo faras la ciferon 1. Laŭ subjektivismo de probablo, se oni asertas ke la probablo estas ⅙, tio estas nur priskribo de observanto, kiu ne scias la ekzaktan fakton kaj parametrojn de la kubĵeto. Se oni scias la ekzaktan movon de la meĥanismo kiu ĵetas la ĵetkubon, do oni povus kalkuli, laŭ fizikaj leĝoj, la precizan rezulton de la ĵeto; la probablo nur priskribas la mensan staton de nescio de la observanto.
Endre Bojtár
, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bojtár Endre estis hungara tradukisto, redaktoro, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1958, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1963. Post la diplomo li eklaboris en akademia instituto, sed en la lernojaro 1964 li estis stipendiulo en Pollando (li specialiĝis pri slavaj lingvoj). Inter 1967–1971 li laboris ĉe revuo, inter 1977–1980 li prelegis en Scienca Universitato Attila József kiel docento, inter 1991–1994 li havis postenon en Mez-Eŭropa Universitato. Intertempe li kandidatiĝis en 1976 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En 1997 li esploris en Vieno.
Li edziĝis en 1962, lia edzino naskis du filojn en 1963 kaj 1968. Li ricevis premiojn inter 1986-2010.
Imre Sipos
Imre Sipos [ŝipoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sipos Imre estas hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro, arta direktoro.
Imre Sipos naskiĝis la  en Miskolc.
Biografio
Imre Sipos akiris pedagogiajn diplomojn en altlernejo de Sárospatak, respektive en Universitato de Miskolc en 1993 kaj 1997, pli poste aktoran diplomon Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1999. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Horvai kaj Gábor Máté (aktoro). Jam dum la studentaj jaroj en Miskolc li havis rolojn en Nacia Teatro (Miskolc). Post la aktora diplomo li membriĝis en Nacia Teatro (Budapeŝto). Post distranĉo de la teatro en 2000 li restis en Teatro Magyar ĝis 2015. En la sekvaj jaroj li apartenis al Operetoteatro (Budapeŝto) aŭ li havis funkcion en teatro de Dunaújváros (2016-2020). Libertempe li rajdadis, eĉ li estis unua en konkursoj. Li ricevis testrajn premiojn en 2005 kaj 2009. Lia edzino naskis 2 filojn en 1998 kaj 2000.
László Kézdi-Kovács
László Kézdi-Kovács [lAslO kEzdi-kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kézdi Kovács László estis hungara pentristo, ĵurnalisto. Lia nobela antaŭnomo estis kézdipolyáni, lia parenco estis Zsolt Kézdi-Kovács. László Kézdi-Kovács naskiĝis la en Pusztaalsócikola (nuntempa urboparto de Adony), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Kézdi-Kovács kontribuis en pluraj gazetoj ekde 1882, sed li estis ankaŭ amatora pentristo sen viziti pentristan lernejon, tamen li akceptis konsilojn de Antal Ligeti. Ekde 1886 li ekspoziciis en Arthalo Budapeŝto kaj aliaj lokoj. Escepte kelkajn pentraĵojn li ĉiam pentradis pejzaĝojn pri arbaroj. Kelkaj el liaj pentraĵoj ricevis premiojn. Inter 1890–1892 li estis vicredaktoro province, poste li estis kritikisto en Budapeŝto.
Hoštice (distrikto Strakonice)
Hoštice (Hostitz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 3,5 km nordoriente de Volyně kaj 7,5 km sude de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Merklín (distrikto Karlovy Vary)
Merklín (Merkelsgrün) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Karlovy Vary, en distrikto Karlovy Vary, 11 km norde de Karlovy Vary kaj 6 km nordokcidente de Ostrov. Ĝi etendiĝas sur la sudaj deklivoj de Ercmontaro sub monto Plešivec en valo sur kunfluejo de rojo Eliášův potok kun rivereto Bystřice. Vivas ĉi tie.
Hoštice (distrikto Strakonice)
En Hoštice estis filmita filma trilogio Slunce, seno… (filmoj Slunce, seno, jahody, Slunce, seno a pár facek kaj Slunce, seno, erotika).
Merklín (distrikto Karlovy Vary)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1273.
Hoštice (distrikto Strakonice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1274.
Los Ausines
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 41,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 131 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 20 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Modúbar de San Cibrián, Revilla del Campo, Hontoria de la Cantera, kaj Revilla-Ruz. La municipo havas sidejon en la loĝloko San Juan, kaj krome enhavas ankaŭ tri pliajn loĝlokojn nome Quintanilla, San Quirce kaj Sopeña, plus submunicipon Cubillo del César (en la foto de la tabelo).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
La loko havis fervojan stacion apartenanta al la linio Santander-Mediteraneo, kiu funkciis inter 1927 kaj 1985. En la aktualo la iama fervojo estis konvertita en verda vojo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj. Estas ventogeneratoroj.
Kálmán Bor
Kálmán Bor, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bor Kálmán estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto.
Biografio
maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös, pli poste li samloke estis asistanto. Inter 1952–1973 li laboris en instituto, inter 1963–1973 en instituta biblioteko, pli poste en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Li okupiĝis plej ofte pri la serba literaturo.
(97886) 2000 QK54
(97886) 2000 QK54 estas tre malgranda, ne tre hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Erika Lust
Erika Hallqvist, dirita Erika Lust, naskiĝis en 1977 en Stokholmo, Svedio, estas reĝisorino, scenaristino, pornografia filmproduktantino kaj sveda verkistino. Ŝi estas unu el la pionirinoj de la feminisma pornografio.
Kariero
Erika Lust studis politikajn sciencojn ĉe la universitato de Lund (en Svedio) kaj specialiĝis en homaj rajtoj kaj feminismo. Post ŝia diplomiĝo en 2000, ŝi transloĝiĝis al Barcelono, Hispanio, kie ŝi studis la hispanan lingvon.
Kun la celo studi filmproduktadon, Erika Lust devis produkti kurtmetraĵon (The Good Girl) kio konsciigis ŝin pri ŝia intereso por grafikaj filmoj havante por temo la inan seksecon. Ŝia unua projekto, kurtmetraĵo titolita The Good Girl, ŝi mem verkis en 2004, malmulte da tempo post la fondo de ŝia propra entrepreno Lust Films. Tiu tilmo aperis sub la permesilo Creative Commons.
Ŝi laboras en pluraj teatroj, poste ŝi fondas ŝian propran filmkompanion, specialigita en la feminisma pornografio.
Ŝia libro Good Porn aperis en 2009 ĉe Seal Press. La libro Good Porn celas esti gvidilo dediĉita al virinoj kaj serĉas disrompi la pornografiajn kliŝojn permesante feminisman kaj nuntempan diskurson rilate al la temo.
Feminisma pornografio kaj laboretiko
Erika Lust proponas pornografian universon precipe dediĉitan al la virinoj koncentrante la scenarojn kaj la bildojn sur la ina plezuro. La korpoj surscenigitaj estas diversigitaj kaj iras foje kontraŭ la fizikaj idealoj kiujn oni retrovas en la konvencia pornografio.
Ŝia laboretiko esprimas sin ĉefe per la malakcepto engaĝi aktorinojn kaj aktorojn kiuj estas malpli ol 23-jaraj. Ŝia laborteamo estas kunmetita de plimulto de virinoj, inkluzive por la postenoj de la teknika realigo kaj tiuj kiuj postula decidigajn kaj artajn rolojn, inversa al la dominanta vira vidpunkto en la kutima pornografio.
Ŝi alkuraĝigas la uzon de kondomo laŭ la prioritatoj kaj la facileco de la geaktoroj kaj apogas la praktikon de sana kaj sekura sekseco, kiel menciita ankaŭ je la malfermo de ŝiaj filmoj kaj de ŝiaj kurtmetraĵoj.
Trece Martires
Trece Martires [trese martires] - Lungsod ng Trece Martires - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en regiono CALABARZON, en provinco Kavito. La loknomo signifas: dek tri martiroj.
Geografio
Trece Martires kuŝas sur ebenaĵo kaj deklivoj. General Trias troviĝas nur 8, Dasmariñas 9, Tanza 13, laŭjure provinca ĉefurbo Imuso 18, iama provinca ĉefurbo Kaviturbo 22, Manilo 36, Kezonurbo 51 kilometrojn (aere).
Historio
Trece Martires komence estis agrikultura parto kun bienoj de la municipo Tanza laŭ tiama nomo Quinta aŭ Quintana. Trece Martires urbiĝis en 1954, samtempe Kaviturbo transdonis la ĉefurban statuson al Trece Martires. Ekde 1977 jam Imuso estas la provinca sidloko, tamen Trece Martires daŭre aranĝas oficojn de la provinca registaro. Tiel Trece Martires estas fakta ĉefurbo de la provinco.
Ekonomio
Trece Martires komence estis agrikultura komunumo, oni okupiĝis pri sukerkanoj kaj brutoj. En la dua duono de la 20-a jarcento jam la industrio kaj komerco tiris la ekonomion. Tiutempe venis laborfortoj eĉ el Manilo.
Eklezioj kaj eduko
En Trece Martires vivas romkatolikoj plejparte. En la urbego funkcias kampuso kaj kolegioj.
Trafiko
En Trece Martires kruciĝas du gravaj vojo el sudo-nordo kaj oriento-okcidento.
Klimato
La klimato de Trece Martires estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 2068 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-novembro estas la pluva sezono kun pli oftaj pluvoj. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C, tio varias inter 22-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Espinasses
(prononco, jen france, okcitane Espinassas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
Antal Bókay
naskiĝis la en Pécs.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1969. Li akiris diplomon en altlernejo en Pécs en 1974, li studis ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1974 li instruis en Universitato Janus Pannonius, ekde 1981 kiel docento, ekde 1997 profesoro, intertempe li habilitiĝis en 1996. Li kandidatiĝis en 1981, li doktoriĝis en antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 2010. Li estis katedrestro inter 1998–2004, inter 1999–2003 vicdekano, inter 2003-2007 vicrektoro. Li havis stipendion inter 1997-2000.
23662 Jozankei
23662 Jozankei estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la termofonto Jozankei en valo proksima de Saporo (Hokajdo). Ĉiujara festo de la steloj okazas tie.
Vena (rivero)
Vena estas rivero en Hispanio, alfluanto de la rivero Arlanzón, siavice alfluanto de la grandrivero Douro. Ĝi ekfluas en Arlanzón (inter la loĝlokoj Villamórico kaj Galarde). Ĝi fluas tute nur tra la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, dum ĉirkaŭ 25,7 km. Alfluas en la rivero Arlanzón ĉe Burgoso.
Tiu alfluanto de la ĉefa rivero de la urbo Burgoso estas la kaŭzanto de la du plej grandajn inundojn kiujn suferis la urbo kaj ĉe la arkoj de la urbodomo estas videblaj markiloj de la maksimumaj niveloj de al alta akvo.
Merindad de Río Ubierna
Merindad de Río Ubierna [merinDAD deriouBJERna] estas loĝloko kaj municipo en la norda centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. la loknomo Merindad de Río Ubierna estas etimologie komprenebla kiel Merindad (komunumaro, ĉefe brutobreda) kaj de Río Ubierna alude al la rivero Ubierna. La municipo havas sidejon en la loĝloko Sotopalacios.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 275,23 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 436 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, kaj ĉefe perdis 800 loĝantojn el 1970-aj jaroj, sed poste rekuperiĝis pro la aligo de loĝlokoj kaj akiris 400.
Ĝi distas 24 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, laŭlonge de ties nordaj vojoj, kaj estas trafluata de la rivero Ubierna de nordo suden. La municipo estas formata de 22 submunicipoj.
La municipa teritorio ĉirkaŭas sude la teritorion de Quintanaortuño.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Étoile-Saint-Cyrice
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
Merindad de Río Ubierna
Historio
La reloĝado kaj fondo de Ubierna datas de la jaro 884, samjare kiel la urbo Burgoso, ambaŭ faritaj de la grafo Diego Rodríguez. Tamen, la "Anales Castellanos" indikas kiel dato de ambaŭ okazaĵoj la jaron 882, sed tujaj atakoj fare de sudaj islamanoj malhelpis, ke ĝis la citita jaro 884 ambaŭ lokoj estu konsiderataj jam kiel tute plifirmigitaj en la proceso de la konkero de Kastilio fare de kristanoj.
Jurisdicción de Ubierna formis parton de la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, ĉefe tiu de Sankta Johano, la ermitejoj Sotobrín, en Celadilla Sotobrín, de Nuestra Señora de los Ángeles (ruinoj), en Cobos junto a la Molina, kaj Virgen de Montes Claros, en Ubierna. Krome estas la ruinoj de la kastelo de Ubierna kaj la kastelo de Sotopalacios.
La municipo estis formata per aligo de la jenaj municipoj en la 1970-aj jaroj:
La diferenco inter 27 522 hektaroj kaj la 31 822 h de la tabelo rilatas al la parta aligo de la municipo Masa.
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Halásztelek)
La preĝejo Elizabeto de Hungario estas katolika konstruaĵo en urbo Halásztelek (Hungario).
Historio
La nuna loko de Halásztelek ĝis la 20-a jarcento estis nur sporade loĝata (apartenaĵo de Tököl), memstara vilaĝo estis establita nur en 1950. Eklezie ĝi estis filio de Tököl, poste de Szigethalom. Jam en 1938 en la lernejo oni establis altaron, en 1951 en domo kapelon kaj plian en 1958. La katolika grupo atingis la paroĥan statuson en 1985. La nun videbla preĝejo (eksterordinara, unika en Hungario) estis konstruita inter 1976-1986 fare de arkitekto György Csete. La arkitekto pri internaj spacoj estis Ildikó Csete, kiu kreis ankaŭ sakralajn tekstilojn por la kirko.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en la urbocentro. Ĝi estas duonsfero, pli precize dek ses angula jurtoformo kaj montras similecon ankaŭ al la hungara krono. La kirko havas kelon por la komunaj ĉambroj, teretaĝon por la paroĥo el betonoj kaj brikoj, fine etaĝon por la diservoj el ligno, sed ekstere kovritaj per kuprolamenoj. Sur la plej supra parto de la duonsfero estas aperturo por alvenigi la lumon. La altaro situas meze, tial ĝi estas rondforma.
Jinín
Jinín estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 6,5 km orient-sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1279.
Ubierna (rivero)
Ubierna estas rivero en Hispanio, alfluanto de la rivero Arlanzón, siavice alfluanto de la grandrivero Douro. Ĝi ekfluas en la loko Páramo de Masa, ĉe la loĝloko Masa en Merindad de Río Ubierna. Ĝi fluas tute nur tra la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, dum ĉirkaŭ 50 km.
Ĝi trafluas la municipojn Merindad de Río Ubierna, Quintanaortuño, Quintanilla Vivar, Sotragero kaj Alfoz de Quintanadueñas. Alfluas en Arlanzón ĉe la loĝloko Villalonquéjar, municipa teritorio de Burgoso.
Hoogvliet (metroo de Roterdamo)
Hoogvliet situanta en la Roterdama distrikto de Hoogvliet, estas unu el la tri (superteraj) stacioj de la metroo de Roterdamo en tiu ĉi distrikto. La ceteraj stacioj estas kaj.
Eygliers
(jen france, okcitane Aigliers) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Briançon kaj al la kantono .
Hoogvliet (metroo de Roterdamo)
Tra la busstacio kun kelkaj butikoj ĉe la metrostacio ekzistas konekto kun la diversaj distriktoj de Hoogvliet.
La stacio estas priservata de kaj.
Ekstrema okcidento de Bahio
La mezoregiono  (Extremo Oeste Baiano) estas unu de sume sep mezoregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas 24 municipojn kuniĝantaj en 3 mikroregionoj. Formale la mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile. Laŭ la stato de en la mezoregiono vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
23676 Tomitayoshihiro
23676 Tomitayoshihiro estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan Yoshihiro Tomita, unuan astronomian tradukiston dungitan de la gubernio Nagasaki. Li formis la lokalan astronomian klubon Astronomia Asocio Tomita en 1979 kaj estis astronomia popularigisto dum ĉirkaù 45 jaroj.
Třešovice
Třešovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 8 km sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Éourres
(jen france, okcitane Eüras) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Gap kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi estas parto de la Regiona natura parko Baronnies Provençales, kreita en 2015.
Heinrich Gustav Blechschmidt
Heinrich Gustav BLECHSCHMIDT (naskiĝinta la en Görkwitz, mortinta la  en Schleiz) estis germana pedagogo kaj luterana pastoro agadinte inter 1907 kaj la 1930-aj jaroj en Schleiz. Tie li engaĝiĝis profesie, socie, politike.
Vivo kaj kariero
Estante filo de instruisto, muelisto kaj komercisto per lignaĵoj li frekventis la bazlernejon inter 1874 kaj 1878 en sia naskiĝurbo. Poste li eklernantis ĉe Rutheneum (Schleiz). Post trapaso de la abiturienta ekzameno kaj de soldata servo li studis ĝis 1891 teologion ĉe la Universitato de Lepsiko. Sekvis unu jaro da staĝo ĉe la Landa porinstruista seminario kaj ĉe la Instituto por surdmutoj en Schleiz. Ordinado sacerdota iĝis en la 20.12.1891 en Gera-Untermhaus. Post sukcesa ekzameno deĵortaŭga li ekvikariis en Bad Köstritz. Poste paroĥestris kaj instruistis Blechschmidt inter 1893 kaj 1896 je Hohenleuben, kie li nuptis en la 15.8.1895 Marie Sophie Kruse (1875-1918). Kun ŝi li havis dek unu infanojn el kiuj nur ses postvivis lin. Lia filo Joachim Blechschmidt estis fama militpiloto de Wehrmacht. Dua geedzeco de 1920 kun Elsa Weißker (* 1871) finiĝis post kvin jaroj divorce.
En la 1.10.1896 li vokitis kiel animzorganto kaj lernigisto al Hirschfeld. Ekde la 1.1.1907 Blechschmidt deĵoris ĉe Rutheneum en Schleiz kaj ĉe Privata supera porknabina lenrejo samloke (kiu ekzistis ĝis mallonge post la Unua mondmilito). Promociiĝo je vicestreco li rifuzis pro personaj kialoj. En la 1.11.1930 li retiriĝis pro tuberkulozo.
Engaĝiĝoj flankaj
Inter 1908 kaj 1928 Blechschmidt estis en la eklezia estrarano de Schleiz kaj post inter 1917 kaj 1920 ankaŭ en la Landa konsistorio kie li reklamis por la emancipiĝo de ekleziaj strukturoj el ŝtata observado kaj gvidetis novorganizon de turingiaj ekleziaj strukturoj. Li ankaŭ estis en la estrarano de Interna misio kaj anis ĉe Gustav-Adolf-societo. Nur pro lia iniciato restaŭritis fake bonege la malnova baroka altaro de Pörmitz kaj ĝisdatigitis fare de la portretistino Hannah von Nathusius la galerio de la schleiz-aj montokirkaj superaj paroĥestroj. Post la Unua mondmilito li estris la komisionon por falintaj soldatoj. Tiufunkcie li ankaŭ konsekris monumenton ĉemontkirka. en la 22.10.1922.
Regionhistoriaĵoj
Jam dum sia tempo en Hohenleuben li okupiĝis pri regiona historio kaj akitvis ĉe Vogtländischer Altertumsforschender Verein; en Schleiz li laboris ĉe la simila klubo Geschichts- und Altertumsforschender Verein. Plurajn jarraportojn de la menciitaj rondoj li eldonis inter 1894 kaj 1896.
Politikaĵoj
En 1914 li elektitis en la urban konsilantaron de Schleiz kie li restis dum du periodoj. Intertempe li eĉ estris la komisiononon pri financaj aferoj. La distriktan konsilion li membris inter 1915 kaj 1928 reprezentante la unuiĝintajn burĝajn partiojn (sen propra membreco ĉe iu ajn partio). En ĝi li responsis pri la novordigo de la lerneja sistemo en Schleiz; li ankaŭ engaĝiĝis pri lernejnovkonstruo en Hirschberg (Saale) kaj ludis rolojn ĉe la planado de Bleilochtal-akvobaraĵo (apud Saalburg-Ebersdorf) aŭ la pligrandigo de la malsanulejo de Schleiz. Li ankaŭ sukcese instalis junulargastejon en Schleiz kiu hodiaŭ bedaŭrinde ne plu funkcias.
Skribaĵoj
Blechschmidt, Heinrich (eld.)(1894–1896): 61., 62., 63., 64., 65. und 66. Jahresbericht des Vogtländischen Altertumsforschenden Vereins zu Hohenleuben sowie 13., 14., 15., 16., 17., 18. und 19. Jahresbericht des Geschichts- und Altertumsforschenden Vereins zu Schleiz. Hohenleuben: August Oberreuter.
Norda centro de Bahio
La mezoregiono  (Centro-Norte Baiano) estas unu de sume sep mezoregionoj de la brazila subŝtato de Bahio. Ĝi enhavas 80 municipojn kuniĝantaj en 5 mikroregionoj. Formale la mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile. Laŭ la stato de en la mezoregiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Mikroregionoj
Esperantlingvaj tekstoj pri ĉiuj kvin mikroregionoj ankoraŭ ne ekzistas, tial alidirektiloj provizore montras ĉi tien kaj la mikroregionaj nomoj skribiĝas klinite.
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Körösladány)
La paroĥa preĝejo Senmakula Koncipiĝo estas sakrala konstruaĵo en urbo Körösladány (Hungario).