cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Verda Stelo (Antverpeno)
Finfine... La Esperanto-Centro
Ĉar Roger Iserentant, la direktoro de Eldonejo-Librejo „Sonorilo", intencis eksiĝi, li serĉis anstataŭanton kaj trovis tiun en la persono de Moni­que Verreecken. Ekde la unua de januaro 1978, la nova sidejo troviĝis sekve en Doornstraat 22, Wilrijk. La nova direktorino, helpata de edzo Roger kaj filo Patrick, jam trans­prenis en la grupo la libroservon gvidita de gesinjoroj René Balleŭ. La Estraro decidis likvidi la libroservon de „La Verda Stelo" kaj petis, ke „Sonorilo" daŭrigu la servon. En la daŭro de la jaroj ties aktiveco multe evo­luis kaj ampleksiĝis.
En kunlaboro kun "Bond zonder Naam" (Movado sen Nomo) "La Verda Stelo" kreis la servon "Vitaminoj por la Koro". La celo estis - pere de telefono - helpi kaj konsoli homojn kiuj troviĝas en helpbezona situacio aŭ kiuj - pro daŭra soleco - deziras aŭdi korvarmigajn tekstojn. Tio grandparte realiĝis danke al la kunlaboro kaj helpo de Manuel Halvelik, la aŭtoro de plu­raj libroj. Pro manko de interesiĝo, tiu ĉi servo tamen finiĝis en 1981.
En 1979 nova prezidanto estis elektita: Ivo Durwael. Li kunmetis jenan estraron: ĝenerala sekretario: Paul Peeraerts; kasisto: Henri Boljau; mem­broj: Herman Boljau, Linda de Schepper, Monique de Schepper, Roger de Schepper, Henny Jacques-De Ketelaere, Gerd Jacques, Lutgart Kenis, Eugeen Paesmans, Jules Verstraeten kaj kiel observanto de FEL: Jan Bovendeerd.
Frans van Dooren, tre vigla kaj fidela esperantisto, estis tre aktiva sur la literatura tereno antaŭ la Dua Mondmilito. Li havis grandan preferon por la teatro. Tial li mem verkis diversajn teatraĵojn en Esperanto kiuj havis multan sukceson. Pro sia granda literatura aktiveco li kunmetis ampleksan bibliote­kon pri kiu li tre fieris. Por montri sian simpation al „La Verda Stelo", li ĝin donacis komplete kun la permeso doni kiun ajn destinon laŭ propono de la grupo.
La estraro decidis dividi la librojn en 3 partoj: la libroj kiuj havas doku­mentan valoron estos transdonataj al la "Fondaĵo Vanbiervliet" de Kortrijk; la dua parto restos en la grupo kaj la trian parton oni pluvendos kiel brokanta­ĵojn. Frans van Dooren tute konsentis pri tiuj proponoj. Pro novaj proponoj de la ministerio pri nacia edukado kaj nederland­lingva kulturo, kiu subvencias FEL, kaj por akiri pli grandan subvencion, evi­dentiĝas ke FEL devas strebi al plimultigo de la Esperanto-grupoj en Flan­drujo.
Tiucele la estraro de FEL petis al "La Verda Stelo" ekzameni la eblecon por krei novajn grupojn en la antaŭurboj de Antverpeno kie loĝas multaj verdstelanoj. Por la bono de la afero "La Verda Stelo" konsentis malgraŭ la fakto ke tio kaŭzis malkreskon de la membraro por ĝi. Efektive, la verdstela­noj, loĝantoj en la lokoj kie ekestis novaj grupoj, estis petitaj aliĝi al tiuj gru­poj. Tamen estis interkonsentite ke plej granda kaj reciproka kunlaborado restas. Tiamaniere formiĝis grupoj en Mortsel, Edegem, Deurne kaj Wilrijk.
La jaro 1980 iĝis rimarkinda pro la fakto ke la perspektivoj por propra domo aŭ propra sidejo transformiĝis en realeco danke al prezidanto Ivo Durwael kiu, pro obstina kaj daŭra serĉado, trovis belan domon en Frankrijk­lei 140, Antverpeno. Sed la aĉetoprezo estis tro granda kvankam ege malalta!
Pere de Grégoire Maertens, prezidanto de Institucio Hodler '68 oni tro­vis jenan aranĝon kaj solvon: Institucio Hodler aĉetu la domon. "La Verda Stelo" havigu kapitalon de 450 000 fr. - sen rentumo - kaj disponus pri la kompleta unua etaĝo dum 27 jaroj (9 x 3 jaroj) kontraŭ simbola luo. La kapi­talo de 450 000 fr restu propraĵo de la grupo kaj estu repagota post eventuala nuligo de la kontrakto. Jen, finfine, la grupo elirus el malfacila situacio ĉar, en la nuna kunven­ejo, Billard Palace, pli kaj pli la komforto kadukiĝis. Fakte oni estus serĉinta novan kunvenejon, se ne estus la perspektivo de propra ejo. Tial komenciĝis malfacila periodo kiu sentiĝis en la ĉiusemajnaj kunsidoj. Pli kaj pli da mem­broj forrestis...
Funebra fakto: subite mortis René Balleux, honora kasisto de BEF kaj de "La Verda Stelo". Kvankam lia sanstato ne estis tre bona dum la lasta jaro, nenio antaŭvidigis tian subitan foriron. Li iĝis preskaŭ 77jara. Estante fajra propagandisto de Esperanto, René Balleŭ membriĝis al la grupo en 1950 post la fama, sukcesplena elementa kurso de Maurice Jaumotte. Oni tuj akceptis lin, kiel helpkasiston, en la tiama nova estraro. Post kelkaj jaroj li transpre­nis la kasistecon de "La Verda Stelo" kaj pli malfrue ankaŭ tiun de BEF. Ankoraŭ eĉ li akceptis tiun de la ĵus fondita grupo de Deurne, unu jaro antaŭ sia morto. Post longaj jaroj da vigla aktiveco kaj fruktoplena laboro en la movado li eksiĝis kiel kasisto en "La Verda Stelo" kaj en BEF. En ambaŭ organizaĵoj li ricevis la titolon de Honora Kasisto. Dum sia tuta Esperanto-­vivo li regule kaj fidele ĉeestis la semajnajn kunsidojn de la grupo. Nekalkul­eblaj estas liaj raportoj kaj prelegoj kun diapozitivoj pri liaj vojaĝoj. Dum multaj jaroj - kun granda talento - li ludis la rolon de "Paĉjo Kristnaska" dum la infanfestoj en decembro.
Post 15 jaroj juna elemento, Wim Tytgat, transprenis de Jules Verstraeten la redaktoran taskon pri Esperanto-Novaĵoj, la dumonata nederland­lingva revuo en kiu oni raportas pri la vivo kaj la aktivecoj de la grupo. Estont­ece la revuo iĝis la laŭtparolilo de la diversaj grupoj en la provinco Antver­peno: Antwerpen, Deurne, Edegem, Kalmthout, Mechelen, Mortsel, Turn­hout, Wilrijk. Ankaŭ, post 25 jaroj, Eugeen Paesmans gvidis por la lasta fojo la 25-an promenadon tra malnova Antverpeno.
La gvidanto jam esperantistiĝis antaŭ la Dua Mondmilito kie li - en 1935 - kunorganizis la IKUE-kongreson (Internacia Katolika Unuiĝo Esperanta). De tiu unuiĝo li estis la oficiala reprezentanto por Belgio.
En tiu senco parolis Jules Verstraeten kiam li dankis la fervoran „mal­novulon” dum festa regalado en Arsenaalstraat kie multnombraj ĉeestantoj levis la glason je la sano de la festito. Oni donacis valorplenan libron por sub­streki la grandan agnoskon de la esperantistaro!
En 1981 - finfine! - oni povis anonci la inaŭguron de la grupaj salonoj en Frankrijklei 140, grupaj salonoj kun aldona kuirejeto. Multaj invititoj akcep­tis la proponon de "La Verda Stelo" por ĉeesti la esceptan solenaĵon: mal­novaj esperantistoj de antaŭ la Dua Mondmilito; la multaj donacintoj por la „Domo”; la gefideluloj; la multnombraj junuloj kiuj - senprofite - sin dis­ponigis por adapti, purigi kaj plibeligi la malnovan "sinjoran" domon kaj transformi ĝin en funkciplena moderna kunvenejo!!
Vikipediistoj kiuj estas anoj de la klubo
<Gallery> Dosiero:1909 François De Backer.jpg|Mencio de iama Esperanista-grupo "Suda Lumo" Dosiero:1910 Ido kaj Esperanto en Antverpeno.jpeg|Kurso pri Esperanto organizita de La Verda Stelo. Dosiero:1911 UK Antverpeno.jpg|Universala Kongreso 1911 : Maldekstre Frans Schoofs. Dosiero:1912 Medalo La Verda Stelo 2233-360 1.jpg|Medalo, 1912. Dosiero:1912 Medalo La Verda Stelo 2233-360 2.jpg|Medalo, 1912. Dosiero:1925 Esperanto Antverpeno.jpg|Antverpeno - Polica Grupo Esperantista - Kursoj 1924-25 kaj 1925-26 Dosiero:1925 Esperanto Leerboekje.jpeg|Esperanto Leerboekje, 1925 Dosiero:1928 revuo Esperanto 5-110.jpeg|El Esperanto, 1928. Dosiero:1929 Festvespero 1.jpeg|Festvespero, 1929 Dosiero:1930 Flandra Internacia Kongreso.jpg|Kongreso de Flandra Ligo Esperantista en 1930 Dosiero:Bruselo 1960 (770-10).jpg|Kelkaj membroj en 1960, Dosiero:Bruselo 1960 (770-11).jpg|centre dektre (sidanta) Maurice Jaumotte Dosiero:1963 Beneluksa Kongreso.jpeg|Beneluksa Kongreso, 1963, Antverpeno Dosiero:1967-01-16 Gazet van Antwerpen.jpeg|La klubo festas sian 60-jaran ekzistadon, 1967 Dosiero:1968-08-22 Kurso La Verda Stelo.jpeg|Kurso en 1968 Dosiero:1969-08-27 De Gentenaar.jpg|Kurso en 1969 Dosiero:1981 Eo-Domo Antverpeno.jpeg|Inaŭguro de la Esperanto-domo, 1981 Dosiero:1981 Internaciaj vesperoj.jpeg|Prelegoserioj "Internaciaj vesperoj", 1981 Dosiero:1982 La Verda Stelo 75.jpeg|75-jariĝo de la klubo, 1982 Dosiero:1982-07-29 Knack - Wereldcongres.jpeg|Artikolo en la revuo Knack pri la UK de Esperanto 1982, Antverpeno Dosiero:1982 Historio de La Verda Stelo.jpg|Historio de La Verda Stelo, 1982 </Gallery>
Gramat (stacidomo)
Gramat estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Gramat, en departemento Lot, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brive-la-Gaillarde - Toulouse-Matabiau tra Capdenac (718000).
Gramat
Gramat estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gramatois.
Jezersko
Jezersko (hungare Tavas [tavaŝ], germane Seedorf in der Zips) estas vilaĝo, feriejo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jezersko situas laŭ rojo, fine de sakovojo. Kežmarok troviĝas je 28, Spišská Stará Ves je 12 km.
Historio
Poloj venintaj el Nowy Targ fondis la vilaĝon en 1611, pri kiu la unua mencio okazis en 1773 en formo "Jazerszko". En 1787 293 vilaĝanoj loĝis en 37 domoj, en 1828 366 vilaĝanoj loĝis en 50 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jezerszkó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tavas 219 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Stará Ves, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jezersko 113 homoj, (ĉiuj slovakoj). Vilaĝservo estas skiejo kun aertelfero.
Henriko la Birdisto
Henriko la 1-a, nomata Henriko la Birdisto, Geinrich I der fogeler (naskiĝinta ĉirkaŭ 876; mortinta la 2-an de julio 936 en Memleben) estis la unua reĝo de la Orientfranka imperio de la saksa dinastio Liudolfidoj ("Otto-idoj"). La kromnomon "la Birdisto" aŭ "la Birdkaptisto" li ricevis ĉar, laŭ legendo, li estis ĉasanta birdojn ĝuste kiam lin atingis la sciigo ke li estis elektita reĝo.
Li estis saĝa politikisto kaj armeestro. Dum lia estrado la Imperio plifortiĝis: estis okupita Lotaringio, germanoj ekis koloniigon de polabaj landoj. Por defendi teritorion de sia imperio kontraŭ nomadaj hungaroj li konstruis multajn burgojn (germane citadelo). Krome, Henriko la 1-a kreis fortan kavalerian armeon, kiu povis venki la hungaran en la batalo de Riado.
Lia filo estis Oto la 1-a, kiu poste iĝis imperiestro de la Sankta Romia Imperio.
Ferenc Móra
Ferenc MÓRA  (19-a de julio 1879 en Kiskunfélegyháza - 8-a de februaro 1934 en Szeged) estis hungara verkisto, arkeologo kaj ĵurnalisto.
Vivo
Ferenc Móra naskiĝis en malriĉa familio. Li fariĝis diplomita instruisto pri geografio en Budapeŝto. La unuan jaron li instruis en Felsőlövő, poste li fariĝis ĵurnalisto en Szeged. Baldaŭ li okupiĝis ankaŭ pri bibliotekaj laboroj kaj pri arkeologio.
Ferenc Móra estis membro de Societo Kisfaludy kaj same membro de Societo Petőfi.
Skulptaĵensemblo Moltke-Placo je Essen
Skulpturenensemble Moltkeplatz Essen estas kolekto de skulptaĵoj en la Moltke-Kvartalo de Essen en Germanujo.
Historio
En 1981 galeriisto Jochen Krüper el Essen kaj Uwe Rüth, iama direktisto de la skulptaĵomuzeo Glaskasten kaj de la artkolekto en Marl, iniciatis artkolektojn sur la Moltke-Placo. La apudloĝantoj subtenis la projekton, kaj la asocio Kunst am Moltkeplatz (Arto ĉe Moltke-Placo) sin devigis al la subteno kaj al antaŭzorga konservado de la skulptaĵoj. Komence de 2010 oni inaŭguris la ensemblon per la projekto Junge Kunst am Moltkeplatz (nova arto ĉe Moltke-Placo) kiel ŝanĝiĝan ekspozicion. Krom la selektitaj verkoj sur la Moltke-Placo en la Moltke-Kvartalo troviĝas kelkaj aliaj artverkoj.
Proksime situantaj skulptaĵoj
En tuja najbareco troviĝas jenaj verkoj, kiuj ne estas eroj de la skulptaĵensemblo:
La Rochefoucauld (stacidomo)
La Rochefoucauld estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Limoges-Bénédictins - Angoulême (610000).
Tibor Cholnoky
Tibor Cholnoky [ĉolnoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cholnoky Tibor estis hungara arkitekto-inĝeniero, profesoro. Lia patro estis Jenő Cholnoky, lia frato estis Béla Jenő Cholnoky, lia nobela antaŭnomo estis csolnokossi [ĉolnokoŝi].
Tibor Cholnoky naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Cholnoky akiris diplometon en Teknika Universitato József en 1923, diplomon en 1933, sed en la universitato li jam havis posteneton en 1919. Inter 1930 kaj 1942 li estis vicprofesoro (poste ĝis 1945 adjunkto) en la universitato. Samtempe li faris inĝenierajn taskojn al Hungaraj Ŝtatfervojoj. Post la 2-a mondmilito li laboris en ministerio pri trafiko kaj poŝto, kie li gvidis rekonstruojn de pontoj. En 1950 li estis nomumita docento kaj katedrestro. Li estis dekano inter 1952–1954, az ÉME, rektoro inter 1954–1957. Li kandidatiĝis en 1965, pensiuliĝis en 1972. Li ricevis 4 premiojn inter 1949-1960 (inkluzive premion Kossuth en 1957).
La Rochefoucauld-en-Angoumois
La Rochefoucauld-en-Angoumois estas nova franca situanta en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Ryuichi Dogaki
Ryuichi Dogaki (堂柿 龍一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka kaj Banditonce Kakogawa.
Perfekteco
Perfekteco estas stato, varie konsiderita, de kompleteco, senmakuleco aŭ suprema elstareco. Ĝi derivas el adjekto "perfekta".
La vorto "perfekteco" derivas el la Latina "perfectio", kaj "perfekta" — el "perfectus. -a, -um". Tiuj esprimoj siavice derivas el "perficio" — "fini", "finigi." "Perfectio(n)" tiel laŭvorte signifas "finon", kaj "perfect(us)" — "finita". De tie la signifo de perfekto kiel "Tenso en kelkaj lingvoj, kiu esprimas la plenumitecon de la procezo."
La plej antikva difino de "perfekteco", sufiĉe preciza kaj distinganta la nuancojn de la koncepto, goes back to Aristotelo. En la libro Delta de sia Metafiziko, li distingas tri signifojn de la termino, aŭ pli bone dirite tri nuancojn de unu signifo, sed tute ne tri diferencajn konceptojn. Estas perfekta:
La paralela ekzisto de du konceptoj de perfekteco, unu strikta ("perfekteco," kiel tio) kaj la alia izola ("elstareco"), rezultis eble ekde frua antikveco sed certe ekde la Renesanco, al singulara paradokso: ke la plej granda perfekteco estas malperfekteco. Tiu estis formulata de Lucilio Vanini (1585–1619), kiu havis antaŭulo en la verkisto de la 16-a jarcento nome Joseph Juste Scaliger, kaj ili siavice referencas al la antikva filozofo Empedoklo. Ilia argumento, esprimita de la du unue menciitaj, estas ke se la mondo estus perfekta, ĝi ne povus pliboniĝi kaj tiel al ĝi mankus la "vera perfekteco," kiu dependas el progreso.
En PIV "perfekta" (el kio perfekteco) havas ankaŭ du signifojn:
Andrew Lang
Andrew Lang (31a Marto 1844 – 20a Julio 1912) estis skota poeto, novelisto, literatura kritikisto, kaj kontribuanto al la fako de antropologio. Li estas ĉefe konata kiel kolektanto de folkloro kaj fabeloj. La publikaĵoj Andrew Lang lecture ĉe la Universitato St. Andrews ricevis sian nomon el tiu verkisto.
Biografio
Lang naskiĝis en Selkirk. Li estis la plej aĝa el ok gefiloj de John Lang, la urba pastro de Selkirk, kaj lia edzino Jane Plenderleath Sellar, nome filino de Patrick Sellar, je la servo de la unua duko de Sutherland. La 17a de aprilo 1875 li edziĝis al Leonora Blanche Alleyne, plej juna filino de C. T. Alleyne de Clifton kaj Barbados.
Li edukiĝis ĉe la Selkirk Grammar School, Loretto kaj Edinburgh Academy de la Universitato St. Andrews kaj ĉe la Balliol College de Oksfordo, kie li finis klasikajn studojn en 1868, kaj poste iĝis membro de Merton College de Oksfordo. Kiel ĵurnalisto, poeto, kritikisto kaj historiisto, li akiris tuj reputacion kiel unu el plej kapablaj verkistoj tiamaj.
Li mortiĝis pro Brustangoro ĉe hotelo Tor-na-Coille en Banchory, Kincardineshire, survivanta de sia edzino. Li estis entombigita en la katedralaj ejoj de St Andrews.
(15973) 1998 FM85
(15973) 1998 FM85 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kantono San Augustine (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono San Augustine situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro SAME nomiĝas San Augustine.
NGC 5034
NGC 5034 (aliaj indikoj — UGC 8295, MCG 12-13-1, ZWG 336.3, IRAS13107+7054, PGC 45859) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tamás Szabó
Tamás SZABÓ [sabO] estas rumania hungara fotisto. Li naskiĝis en Arad la 18-an de februaro 1933.
Biografio
Tamás Szabó ĝis 1962 estis fotisto de filmlaboratorio de la Universitato Bolyai, de Kluĵo, poste de UBB de Kluĵo, de 1962 pli ol tridek jarojn li estis fotisto de Transilvania Etnografia Muzeo.
Sangofrunta barbulo
La Sangofrunta barbulo aŭ Ruĝbrusta barbulo (Megalaima haemacephala), estas birdospecio de la familio de Aziaj barbuloj aŭ Megalaimedoj, kiu estas ege rimarkinda pro siaj ruĝaj frunto kaj brusto. Ĝi estas loĝanta reproduktanta specio el Sudazio, kun eventuala ĉeesto en Sudorienta Azio. La nomo barbulo aludas al harecaj plumoj en brido aŭ popole nomite barboj kiuj ĉirkaŭas la larĝan bekobazon. La specifa nomo haemacephala signifas el la greka “sangokapa” aŭ “kun sango en la kapo”, kion pli malpli spegulas la esperanta Sangofrunta, pli precize ĉar ne estas ruĝo en la tuta kapo, sed nur en eta areo de la frunto kaj meza krono.
Priskribo
La Sangofrunta barbulo montras ege buntan kapon, sufiĉe simetria kaj samcentra ĉirkaŭ la okulo. Pli precize la kapo estas markita inter la ruĝegaj markoj de la frunto kaj meza krono kaj tiu de la supra brusto. Same la okulo estas la centro de diversaj similaj partoj, nome la malhela okuliriso estas ĉirkaŭita de mallarĝa ruĝeca okulringo kiu siavice estas ĉirkaŭata de tre flava rondareo siavice trapasata de nigra strio kiu kunigas la nigrecan bekon kun la nigreca areo de malantaŭa krono al suba vizaĝo, kiu precize limigas la flavan gorĝon samkolore kun la ĉirkaŭokulaj duoncirkloj. La nigreca vizaĝa parto nuanciĝas bluece al verdeca nuko kaj flugiloj, dum la ruĝa supra brusto, markita supre flave de la gorĝo, estas markita sube ankaŭ de flava nuanco al flaveca suba brusto kaj ventro striitaj vertikale de serioj de nigrecaj aŭ malhelverdaj strietoj. La beko estas fortika, tre larĝe ĉebaze kaj grizeca; la bridobarboj pli facile videblas ol ĉe aliaj barbuloj kaj foje estas tiom longaj kiom la propra beko. La kruroj estas ruĝaj. Junuloj estas pli senkoloraj kaj mankas al ili la ruĝaj markoj. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Iomete pli granda ol pasero, ĝi estas relative eta barbulo 17 cm longa. Temas pri diketa birdo, kun mallonga kolo kaj granda kapo. La mallonga (kvazaŭ tranĉita) vosto estas distinge triangula dumfluge.
Distribuado
La Sangofrunta barbulo estas loĝanta (nemigranta) reproduktanta specio tra Sudazio (tio estas Barato, Pakistano, Bangladeŝo, Srilanko ktp.), kaj eventuale en Sudorienta Azio, kun rilataj rasoj en Indonezio kaj Filipinoj. Ĝi estas la plej komuna inter la aziaj barbuloj, kaj troviĝas en ebenaĵoj, montetoj kaj terai ĝis 200 m en sekaj kaj humidaj deciduaj biotopoj. Ĝi estas entute arboremaj (kiel plej parto de barbuloj), prefere ĉe malferma arbarkamparo kaj urbaj ĝardenoj kaj evitantaj densajn arbarojn.
Kutimoj
Ili vivas solece, en paroj aŭ etaj grupoj; pli grandaj grupoj nur ĉe abundecaj figarbaroj. Ili emas sunbani matene en la nudaj pintoj de altaj arboj, ofte flugetadante por sidiĝi apude unu de alia. La flugo estas rekta, kun rapidaj flugilfrapoj.
Voĉo
La voĉo estas laŭta metaleca tak…tak…tak (aŭ tank). Ripete monotone dum longaj periodoj, eke per bas-tona tak kaj suprenirante laŭ volumeno kaj tempo ĝis lasta variante el 1.5 al 2 ĉiusekunde. La beko restas fermite dum ĉiu alvoko – dum nuda haŭtaĵo ambaŭflanke de la gorĝo gonfliĝas kaj eksplodas je ĉiu tak kiel gumopilko, dum korpo- kaj vostoskuado. Ne tre bruema dum malvarma vetero – iome da pluvo aŭ malvarmo tuj silentigas ilin, sed ĝi estas "unu el la barataj plej familiaraj sonoj en la malvarma sezono".
Dieto
Ili preferas figojn kiel tiuj de Banjan, Pipul, kaj aliajn naturajn figojn, diversajn drupojn kaj berojn, kaj eventuale insektojn, prenitajn en mallertaj aeratakoj.
Amoebozoa
Amoebozoa estas filumo de eukariotoj. Ĝi aperis antaŭ proksimume unu miliardoj da jaroj. Ĝi manĝas per fagocitado.
25053 Matthewknight
25053 Matthewknight estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Matthew M. Knight, de la Observatorio Lowell, kiu studis multenombrajn aspektojn de la dinamiko de la kometoj kaj ties fizikajn ecojn je diversaj ondolongoj por plibonigi la kompreno pri la kaj la diseriĝantaj kometoj.
Marteno Lutero
Marteno LUTERO (naskiĝinta Martin Luther la en Eisleben, mortinta la  samloke) aŭgustenana monaĥo kaj germana profesoro, estas la fondinto de protestantismo, unu el la tri ĉefaj branĉoj de kristanismo. Pro tio, li estas unu el la plej influaj homoj de la mondo. La 31-an de oktobro 1517 li laŭdire najlis siajn 95 tezojn al la pordego de la Kastela preĝejo de Wittenberg, lia protesto kontraŭ la korupteco en la katolika eklezio. Ĉi tiu duonlegenda ago estis la origino de protestantismo. Kaj ankaŭ la origino de luteranismo, la unua protestanta konfesio, kiu ankoraŭ estas la precipa konfesio en Germanio kaj Skandinavio. Ekster ĉi tiu regiono, la precipa protestantismo estas tiu de Zvinglo kaj Kalvino, kiu estis disvolvigita en Svislando dum 1520-60, kaj nun floras precipe inter anglalingvanoj.
Kvankam Lutero protestis kontraŭ la korupteco de la Eklezio, lia doktrino estis hereza laŭ katolikismo: li protestis ne nur kontraŭ la korupta uzo de aŭtoritato en la Eklezio, sed kontraŭ la ideo de aŭtoritato mem: la aŭtoritato de la Eklezio ne nur estis misuzita, sed estis senlegitima en si mem.
La ĉefaj doktrinoj de Lutero, kiuj fariĝis la koro de protestantismo kiel herezo:
Vivo
En julio 1505, Lutero preskaŭ estis frapita de fulmo kaj diris, "Sankta Ana, helpu min. Mi fariĝos monaĥo." Tiel li fariĝis aŭgustenana monaĥo. En 1507, Lutero fariĝis sacerdoto (ordino fare de Johannes Bonemilch). En 1508 li estis sendita al la universitato de Wittenberg por studi pri Aristotelo. En 1510 la aŭgustenanoj sendis lin al Romo pro iu afero. Romo ŝancelis Luteron: tie li vidis la diboĉadon de la korteganoj de la Eklezio.
En 1512 li fariĝis doktoro kaj studis kaj instruis pri la Biblio, precipe pri la epistoloj de Paŭlo.
En la monaĥejo kaj la universitato, Lutero praktikis severan sinregadon, pentofaradon kaj ofte konfesis siajn pekojn. Sed tio donis al li nek pacon de koro nek certecon de menso pri sia eterna savo. Sub la influo de sia amiko Johann von Staupitz, Lutero profunde studis la Biblion, ne nur profesie, sed por sia eterna savo. En la Biblio li fine trovis la solvon:
La savo de Kristo, Lutero finfine komprenis, ne venis de iu ajn faro de pento aŭ bono, sed sole per fido en Kristo mem, fido kiu estas donita per la graco (la senmerita favoro) de Dio. Tio fariĝis la doktrino sola fide, la koro de lia reformo.
Pro lia nova kompreno pri la fido, li estis instigita protesti la praktikon de indulgenc-biletoj, per kiu la Eklezio korupte vendis pardonojn por la punoj de purgatorio. En 1517, Lutero najlis sian Disputatio pro declaratione virtutis indulgentiarum, alinomatan la 95 tezoj, al la pordego de preĝejo de Wittenberg, por protesti kontraŭ pardon-biletoj. Dum 1517-21, Lutero ne ribelis kontraŭ la Eklezio, sed penis reformi ĝin.
En 1520 Lutero skribis tri leterojn kontraŭ la Eklezio:
En tiuj li klarigas sian reformon kaj doktrinon.
La imperiestro kondamnis lin kaj la amikoj de Lutero kaŝis lin en la kastelo de Wartburg.
Turakvujo sur la riverinsulo
La turakvujo sur la riverinsulo, germane Wasserturm auf dem Werder, estas la plej aĝa turakvujo de la urbo Bremeno. La konstruaĵo alta 47 metrojn – popoldire ankaŭ nomata „renversita komodo“ – sur la urbinsulo estis ero de la Bremena akvomastrumado.
Marteno Lutero
Vivo
La doktrinoj de Lutero estis disvastigitaj tra Germanio. Ilin subtenis la et-nobelaro kaj kamparanoj, kiuj ribelis en 1522, trenante Germanion en militon. La lukto daŭris ĝis 1536, kvankam milito revenis en la 1540-jaroj. Finfine, en la paco de Aŭgsburgo de 1555, post la morto de Lutero, post jaroj de milito, kie nek katolikaj nek protestantaj armeoj povis venki decidige, Germanio adoptis la principon de ‘‘cuius regio, eius religio’‘ ("kies regiono, ties religio"), laŭ kiu la loka reganto decidas pri la religio de sia regataro. Germanio en tiu tempo estis regata de multaj lokaj princoj, kiuj estis praktike sendependaj de la imperiestro. Ankoraŭ hodiaŭ Germanio estas parte katolika, parte protestanta (kaj nun, parte nekredanta).
En 1522, en la kastelo de Wartburg, Lutero tradukis la Novan Testamenton el la greka en la germanan lingvon. Poste li tradukis la tutan Biblion (eldonita en 1534). Lia traduko, kaj liaj aliaj skriboj, helpis formi la germanan kiel nacian, normigitan, skriban lingvon. La germana de lia Biblio fariĝis la normo.
Turakvujo sur la riverinsulo
Konstruo kaj tenado de la instalaĵo
Kun la kreskado de la loĝantaro pro la industriigo de la 19-a jarcento Bremeno bezonis pli efikan akvoprovizon. Per la teĥnika planado kaj la konstruado de la turo estis komisiita Rudolph Berg, la taskon por la arĥitektura planado ricevis Johann Georg Poppe. En la unuaj jardekoj de la funkciado oni elprenis ĉi tie akvo el la Vezero, kiun oni purigis en sablofiltrejoj.
Kiam la instalaĵo ekfunkciis kaj komence provizis nur 2.000 domkonektojn, la loĝantonombro de Bremeno ĵus estis pasinta la limon de 100.000. Dek jarojn pli malfrue la preskaŭ la duono de ĉiuj Bremenaj mastrumaĵoj estis konektitaj kun la akvoprovizo. Nur ekde 1908 ĉiuj domoj en Bremeno ricevis rektan konekton al la akvoprovizo.
Marteno Lutero
Vivo
En 1543, Lutero skribis 65,000-vortan verkon, kiu kontraŭis Judismon. La titolo estis Pri la Judoj kaj iliaj Mensogoj (germane: Von den Jüden und iren Lügen).
Aitolio
Aitolio (greke Αιτωλία - novgreke, Etolia - malnovgreke.) estas historia distrikto en centra Grekio. Ĝi limas kun distriktoj Akarnanio, Lokriso, Doriso kaj Epiro. Ĝi proksimume respondis al nuna orienta parto de la regiona unuo Aitolio-Akarnanio en la regiono Centra Grekio.
Turakvujo sur la riverinsulo
La akvoturo
La akvoturo estis konstruata en la jaroj 1871 ĝis 1873. La grando de la konstruaĵo memorigas pri la Malakov-Turoj en la minejoj de la Ruhr-Regiono. La koncepto por la historiisma konstruo estis instigita de la ordenestropalaco de la fortikaĵo Marienburg en Orientprusujo. Ĝiaj proporcioj kaj la kvar angulturetoj, kiuj elstaras kiel gamboj ĉielen, instigis al la moknomo „renversita komodo“. Pro kadukeco la angulturetoj jam antaŭ jardekoj estis plimallongataj.
Marteno Lutero
Vivo
Je la 13-a de junio 1525, Lutero edziĝis al eksmonaĥino, Katarina von Bora. Li havis ses gefilojn: Johano, Elizabeta, Magdalena, Martino, Paŭlo kaj Margareta. Lia familio loĝis en eks-monaĥejo.
Aitolio
Historio
Aitolio estis en antikva epoko komence loĝata per negrekaj gentoj Pelasgoj, sed relative baldaŭ ĉi tie eksetlis Grekoj, prefere el Elido sur Peloponezo. Tiuj miksiĝis kun la indiĝena popolo kaj helenigis ĝin. Signifaj urboj estis Termoso, Kalidono kaj Naŭpaktoso.
Turakvujo sur la riverinsulo
La akvoturo
Pumposistemoj movataj per vapormaŝinoj transportis la purigitan akvon de la Vezero en la akvujojn troviĝantajn en la supra parto de la turo. Du el la kvar turoj je tio servis kiel fumtuboj de la vapormaŝinoj. La tria turo estis ŝtuparejo, en la kvara troviĝas tubkondukoj.
Marteno Lutero
Doktrino
La fundamenta malsamo inter la doktrino de Lutero kaj la doktrino de katolikismo:
Aitolio
Historio
Grekoj ĉi tie kreis al si Aitolan ligon, kiu ampleksis lokajn urbajn ŝtatojn, por defendi sin kontraŭ Aĥaja ligo kaj Makedonio. Sed tio ne sukcesis, ĉar tutan Sudan Grekion konkeris Makedonia reĝo Filipo la 2-a. Post morto de Aleksandro la Granda Aitola ligo renoviĝis, sed jam en la jaro 146 superregis ĝin romanoj.
Turakvujo sur la riverinsulo
La akvoturo
La originan utilon la turo ne plu plenumas. Oni rezignis la akvodistribuejon en 1983, kiu ekde tiam nur servis kiel akvostokejo por la provizo de la bierfarejo Beck & Co. el la tuboreto, kiu alkondukas akvon el la Harco.
Marteno Lutero
Doktrino
Ĉi tiuj diferencoj fariĝis komuna al la plimulto de protestantismo.
Aitolio
Historio
En la 3-a kaj 4-a jarcentoj p.K. la regionon dezertigis gotoj. De la jaro 395 apartenis Aitolio al Orientromia imperio (bizanca imperio). Ĉi tiea loĝantaro estis pure kristana. En la 6-a jarcento Aitolion kaj tutan Grekion ruinadis slavoj. En Aitolio verŝajne ne ensetlis granda parto de slavoj, tiuj tra ĉi tie nur migris al Peloponezo. Tiel la loĝantaro ne devis forkuri.
Turakvujo sur la riverinsulo
La akvoturo
La 27-an de oktobro 2008 la turakvujo ellasis siajn lastajn 800.000 litrojn da trinkavo en la tuboreton. Zuvor wurden 100 Flaschen gefüllt mit der Aufschrift „swb AG Exclusivabfüllung – swb Wasser aus dem altehrwürdigen Wasserturm Auf dem Werder“.
Marteno Lutero
Doktrino
Meso: Lutero diris meson en la germana, ne en la latina (la tiama kutimo), kaj oferis komunion en ambaŭ formoj—pano kaj vino (la roma katolika eklezio nur oferis la panon dum 1365-1965). Laŭ Lutero la meso ne estas pri la oferdono de Kristo por niaj pekoj, komunio ne estas la centro de la Diservo, sed la prediko, ĉar ĝi instigas fidon.
Turakvujo sur la riverinsulo
Pretera kaj onta uzo
La domo estas vendita por nova uzo kiel „lumturoprojekt“ de loĝo- kaj oficokvartalo sur la Stadtwerder. La transdono okazis oktobron de 2008. Sur la tereno de la iama akvodistribuejo ĉe la „renversita komodo“ ekestos entute 220 loĝunuoj. En 2011 oni uzis la domojn intertempe por artaj projektoj kaj ekspozicioj.
Marteno Lutero
Doktrino
Sakramentoj: Lutero retenis du el la sep katolikaj sakramentoj: bapto kaj komunio. Lutero kredas ke infanetoj povas baptiĝi.
Gastropodoj
Gastropodoj (el malnova greka γαστήρ/gaster kaj πούς/pous: «ventro-piedo») estas moluskoj en la biologia klaso Gastropoda, kutime priparolataj per la vortoj helikoj kaj limakoj. Estas 60.000 - 80.000 konataj vivaj specioj de gastropodoj. La klaso de gastropodoj enhavas grandan kvanton de nomitaj specioj, nur malpli granda tiu, de insektoj. La fosilia historio de tiu ĉi klaso estas ekde la malfrua Kambrio. Estas 611 familioj de gastropodoj, el kiuj 202 estas formortintaj, kaj nur troveblaj en fosilioj.
Marteno Lutero
Doktrino
Kristo kaj vino kaj pano: Lutero kredis ke Kristo estas ‘‘fizike’‘ en la pano kaj vino de komunio, ne per transsubstancigo (la katolika doktrino), sed per kunsubstancigo, kie Kristo estas kun, en kaj sub la pano, sed la substanco de la pano restas. Laŭ Kalvino, aliflanke, la pano kaj vino ne ŝanĝiĝas, sed la kredanto mem kiu manĝas ilin kun fido. Laŭ Zvinglo la rito estas tute simbola. Ĉi tiu malsamo de doktrino fariĝos punkto de granda disputo kaj fendos protestantismon.
Antaŭdestinismo: Lutero diris ke homo ne posedas libervolon, ke Dio antaŭdecidis, kiuj estos savitaj. Tio estas la doktrino de antaŭdestinismo. Lutero kredis en unuopa antaŭdestinismo kaj ne en la pli severa duobla antaŭdestinismo de Kalvino. Laŭ Kalvino, Dio antaŭdecidis ne nur la savotaron, sed ankaŭ la damnotaron. Erasmo defendis la katolikan doktrinon de libervolo kontraŭ Lutero.
Biblia kanono: Lutero en sia traduko de la Biblio, metis la librojn de la apokrifo kiel aldonaĵojn post la korpo de la Malnova Testamento kaj la librojn Jakobo, Judas, Hebreoj kaj Apokalipso kiel aldonaĵojn post la korpo de la Nova testamento. Lutero vidis tiujn librojn kiel edifajn sed ne kiel la Vorton de Dio. La libroj de Makabeoj de la apokrifo subtenas la katolikan doktrinon de purgatorio, kaj Jakobo la katolikan doktrinon pri merito, doktrinoj kontraŭ kiuj Lutero staris (kaj doktrinoj kiuj estas la bazo de pardon-biletoj).
Sanktuloj: Lutero ne forigis la kulton de Sankta Maria. Li kredis ke ŝi estis virgulino ĝis morto.
Lutero kaj la judoj
La rifuzo de judismo la fare de Luther ekestis nur iom post iom. En sia traktaĵo Ke Jesuo estas denaska judo (1523) li akcentas, ke Jesuo devenis el la Dia popolo, li malpermesis perforton kontraŭ judoj kaj rigardis ilian socian izolon kiel baro, „plibonigi“ ilin, tio signifas, konverti ilin al la „vera kredo“. Li supozis, ke post okazinta reformado de la eklezio judojn li povas pli bone konverti al kristanismo.
Post kiam li estis en tio senrevigita kaj estis travivinta misiosukcesojn de judoj al protestantoj, li ŝanĝiĝis al judomalamiko. En siaj malfruaj traktaĵoj Brief wider die Sabbather an einen guten Freund [Letero kontraŭ la sabatanoj al bona amiko] (1538), Von den Jüden und jren Lügen [Pri la judoj kaj iliaj mensogoj] (1543) kaj Pri Ŝemhamforaŝo kaj pri la gento de Kristo (1544) li deklaris la judojn al plej malica amiko de la kristanismo kaj referencis pri tio ankaŭ – ĉu prave aŭ ne, estas disputata – kontraŭjudajn eldirojn de la Nova Testamento. En 1543 li skribis:
Post tio sekvis sep-era plano por la traktado de la judoj:
Ĉu la malamikeco de Luther kontraŭ la judoj havis siajn radikojn en lia teologio aŭ nur laŭiris la epokospiriton, estas pridisputata. La kontraŭjudaj kliŝoj de Luther tamen ne diferenciĝis de la katolika tradicio, el kiu li transprenis ilin; ili tamen ricevis pli grandan teologian pezon, kiam li ligis ilin kun sia doktrino de leĝo kaj evangelio. En tiu ĉi li destinis al la judaro la rolon de la rifuzita popolo staranta nur sub la Dia kolerojuĝo.
Kontraŭjudistoj en la Germana Regno kiel Adolf Stöcker, pli malfrue naziaj ideologiistoj kiel Alfred Rosenberg kaj Julius Streicher, kaj ne laste la Germana kristanoj kiel Martin Sasse ofte bazigis sur tiaj eldiroj de Luther kaj pravigis sian propran kontraŭjudismo per ili, kvankam Luther ne reprezentis "rasisme" argumentitan kontraŭjudismon. Ili povis la frazon stampitan de Heinrich von Treitschke en 1879 „La judoj estas nia malfeliĉo“ dedukti el tio: „ ĉar tiuj ĉi 1400 jarojn estis kaj ankoraŭ estas nia plago, pestego kaj ĉiu mafeliĉo.“ Multaj evangelaj germanoj rigardis la nazian raspolitikon 1933–1945 kiel plenumo de nacia kristanismo onidire volata de Luther.
Lutero kaj la muziko
Lutero, estanta lerta kaj sperta kantisto kaj liutisto, sciis komponi laŭ la polifonio stilo siatempa. Li estis familiara kun la verkoj de gravaj samtempuloj kiel Ludwig Senfl, Pierre de la Rue, Heinrich Finck kaj Josquin Desprez kaj atribuis al la muzikon altan rangon. Liaopinie ĝi havas eksterordinaran moralan kiel animan influon sur la homon.
Lutero, koncedante al la muzikan praktikadon (musica practica) pli altan gravecon kompare kun la muzikteorio resp. muzika filozofio (musica speculativa), reprezentis vidmanieron pri la muziko kaj la socia pozicio de la muzikisto, kiu klare distingiĝis de la mezepoka kompreno.
Teologo Friedrich Schorlemmer interpretas la rigardon de Lutero pri la muziko kiel rimedo kontraŭ „kolero, kverelo, malamo, envio, avareco, malkvieto, malgajeco kaj murdo“, kiel tiu ĉi versis en antaŭparolo por kantaro, akcentante laŭ moderna vidpunkto la kuracan, animpurigan, animaltigan kaj pacdonan funkcion de muziko.
Lutero rigardas la muzikon kiel nepran eron de la lerneja kaj universitata edukado. Ĉiu instruisto do devas povi kanti kaj ankaŭ onta pastro kunportu teoriajn kaj praktikajn lertecojn en la muziko. Luther akcentas la pedagogian valoron de muziko kaj postulas de la regantoj protekton kaj prosperigon de la muziko. En siaj Tischreden [tabloprelegoj] li opiniis: Luther kontraŭstaris ekstremajn strebojn en la reformacia movado, rezigni ĉion eksterecan kaj per tio aparte ankaŭ la muzikon.
Rilate la muzikon en la preĝejo lia celo estis pli aktiva partopreno de la komunumo je la diservo. Li ekzemple pledis por tio, enkonduki je certaj lokoj de la diservoj germanajn kantojn. Liaj ideoj pri la uzo de la muziko estas plej klara en lia traktaĵo Deutsche Messe und Ordnung Gottesdiensts [Germana meso kaj ordo de la diservo] el 1526. Anstataŭ la unuopaj mespartoj laŭ tio germanlingvaj paroĥaj kantoj, tiel nomataj ordinariumaj kantoj, povus anstataŭi aŭ kompletigi latinajn partojn. Je tio al li ne sufiĉis, simple transmeti la tekston nur en la germanan. La muziko devis estis adaptata al la postuloj de la germana lingvo.
De Lutero estas transdonitaj 36 kantoj. Konrad Ameln kaj Markus Jenny supozas en sia publikaĵo Das deutsche Kirchenlied, ke Luther verŝajne verkis 45 kantojn kaj kantaĵojn. Je almenaŭ 20 el ĉi tiuj kantoj la melodioj certe estas de li mem. Je la verkado de la kantoj Luteron parte subtenis la elektoprinca kantmajstro Konrad Rupff kaj kantoro Johann Walter. Je tio Lutero uzis variajn formojn de traduko, pliampleksigo kaj kontrafakturo. Apude staras liberaj novkreitaĵoj de li. Li germanigis tradiciajn latinajn tekstojn de liturgiaj kantoj, ekzemple gregoriajn himnojn, kaj ŝanĝis laŭbezone la melodion, por adapti ĝin al la trajtojn de la germana lingvo kaj ĝiaj leviĝoj kaj malleviĝoj. Siajn proprajn poeziajn talentojn li rigardis je tio per esprimaĵoj kiel „abomenan kaj mizeran rimadon“ nepre kritike. Krom tio li uzis melodiojn el popol- aŭ kristnaskokantoj same kiel de studentaj aŭ paroĥaj kantoj kaj parte ŝanĝis ilin iomete. Tio estis ankaŭ ligita kun didakta celo:
La kantoverkaro de Lutero estas subdividebla laŭ diversaj genroj. Tiu ĉi kategoriigo tamen ne estas ekskluziva. Krom tio ekzistas malklare difinitaj klasigoj kiel „ĵurnala kanto“ (Rößler), „konfeskanto“ (Veit), „reformacia kanto“ kaj aliaj
La ĥoraloj de Lutero aperis unuafoje 1523/24 en la Achtliederbuch kaj poste en 1524 je Wittenberg en evangela kantaro. Ili fariĝis kolono de la reformacia diservo kaj krome stampis daŭreme la historion de la religia kanto sur la kontinento Eŭropo.
Post morto
Melanktono, kiu regis la luteranan eklezion post Lutero kaj skribis la kredon de luteranismo (la Konfeso de Augsburgo), moderigis la doktrinon de Lutero. Ekzemple, li re-enkondukis la ideon de libervolo kaj remetis la librojn Jakobo, Judas, Hebreoj kaj Apokalipso en la korpon de la Biblio.
La doktrino de Lutero pri pravigo sole per fido fendis la eklezion, ekigis la protestantan reformadon kaj du jarcentojn da milito. Tamen, je la 31-a de oktobro 1999, je la 482-a datreveno de la 95 tezoj, la luterana kaj katolika eklezioj harmoniigis sian komprenon pri la doktrino.
Vintra Palaco
Vintra Palaco (Зимний дворец) en Sankt-Peterburgo estas unu el la plej vaste konataj arkitekturaj vidindaĵoj de la urbo. Nun ĝi estas unu el sep konstruaĵoj de la Ŝtata Ermitejo, la plej vizitata muzeo en Sankt-Peterburgo.
Kreaĵo de la italdevena arkitekto Bartolomeo Francesco Rastrelli, la Vintra Palaco estis konstruata en la jaroj 1754-1762 kaj iĝis eminenta ekzemplo de rusa baroko. Estas pli ol mil ĉambroj en la palaco.
Ekde la finkonstruo ĝis 1917 la palaco estis rezidejo de rusiaj imperiestroj. De julio ĝis novembro 1917 ĝi estis sidejo de la Portempa Registaro. En 1918 la konstruaĵo parte (kaj ekde 1922 plene) estis transdonita al la muzearo Ŝtata Ermitejo.
Vidu ankaŭ
Eremitage (Sankt Petersburg)
Listo de francaj ministroj pri industrio
Tiu artikolo listigas la francajn ministrojn kaj subministrojn komisiitajn pri industrio en la franca registaro :
Stare Davidkovo
Stare Davidkovo, ukraine Старе Давидково, rutene Староє Давыдково [staroe davidkovo], ruse Старе Давыдково [stare davidkovo], slovake Staré Davidkovo, hungare Ódávidháza estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Ivanivci. Stare (ankaŭ similaĵoj), ó signifas: malnova, David (ankaŭ similaĵoj) signifas: Davido. Antonimo de tiu ĉi vilaĝo estas Nove Davidkovo.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Ódávidháza apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Mátyás Váradi
VÁRADI Mátyás [va:radi] estas hungara pastro, kuracisto. Li naskiĝis en 1638 en Sóvárad kaj mortis post 1684 en Kézdivásárhely.
Biografio
Mátyás Váradi lernis en Marosvásárhely, poste li pristudis teologion kaj medicinon en Koloĵvaro kiel studento de János Apáczai Csere, poste en Lejdeno, Utrecht, Franekero (Frjentsjer), kie li doktoriĝis en 1669. Ekde 1670 ĝis 1680 li estis pastro 1672, poste dekano en Kézdivásárhely. Ĉirkaŭ 1680 oni malpermesis al li por labori kiel pastro pro siaj kiliastaj konceptoj, tial li subtenis lin ekde tiam nur el sia kuracista agado. Li estis en tiu tempo landfama kuracisto. Liaj latinlingvaj verkoj pri la variolo kaj rubeolo, pli poste pri la ftizo estas gravaj limŝtonoj de la hungara medicinhistorio.
Össur Skarphéðinsson
Össur estas lerninto ĉe la Rejkjavika Gimnazio.
Jetmotoro
Jetmotoro (aŭ Gasturbina motoro) estas intern-bruliga motoro, ĉefe uzata ĉe aviadiloj. Ĝi estigas la pelforton per elĵeto de gas-fasko malantaŭen, kio pro la reagoforto antaŭenmovas la aviadilon. Ĝi anstataŭigis la helican antaŭen-pelon.
La gasfaskon formas varmegaj pel-materialaĵoj, forbruligitaj per ensuĉita ekstera aero. La jetmotoro estas la sola movilo, kiu baziĝas je tria leĝo de Newton (je efiko-kontraŭefiko).
La aviadilojn pelis de komenco de la aviado ĝis fine de la 1930-aj jaroj senescepte helicaj, piŝtaj, intern-brulaj motoroj. La unua (gasturbina) jetmoro estis kreita en Germanio (1939). La unua ĉasaviadilo kun tia motoro estis Me 262.
Turbojeta motoro
Oni povas grandigi la ŝovforton per postbruliga sistemo. Tio baziĝas je to, ke la gasturbina jetmotoro foruzas nur trionon de la aera oksigeno. Se oni metas duan bruligejon inter la turbino kaj ajuto, tiel oni povas altigi temperaturon de la eliĝinta gaso. Tiu metodo grandigas la temperaturon je 40% ĉe deteriĝo aŭ pli forte dum granda rapido.
Turboventumila motoro
Oni uzas ĉe tiu tipo la tutan premdiferencon per turbino (male al la gasturbina jetmotoro), tiel krom movo de la kompresoro restas povumo por movo de la helico, tra rivolunombro-malpliigilo.
Danke al disvolviĝo de teknikaĵoj, nuntempe ne nur pasaĝeraviadiloj, sed ankaŭ ĉasaviadiloj kiel F-22 uzas turboventumilan motoron kiel Pratt & Whitney F119 motoro.
Turbopropa motoro
La turbopropa motoro nur parto de la ensuĉita aero trafluas la kompresoron, bruligejon, turbinon. Alia parto de la aero fluas al malgrand-prema kompresoro (helico), poste ĝi estas ellasita kiel malvarma fasko aŭ miksiĝas kun varmega gasfasko. La sistemo celas grandigon de la ŝovforto sen kresko de la pelaĵkonsumo. Oni enostruas la helicon ĝenerale antaŭ la motoron. Se plimulto de la aero evitas la bruligejon, necesas unu aŭ du helicogrado. Se nur malgranda parto de la aero evitas la bruligejon, necesas pli granda premo kaj gasfaska rapido.
Turboŝafta motoro
La turboŝafta motoro funkcias kiel ordinara turbojeta motoro, sed ĝi movas anstataŭ helican rotoron. La rotacio de la rotoro estas sendependa de la rivolunombro de la turbino. Tiel la rotoro povas teni la necesan rivolunombron.
Turboŝafta motoro estas uzita por helikopteroj. Dum la 1950-aj jaroj turboŝafta motoro anstataŭis propan motoron de helikoptero, Tial nuntempe la turboŝafta motoro estas ĉefa motoro de helikoptero.
Sankt-Valentena tago (filmo)
Sankt-Valentena tago estas usona romantika komedia filmo de 2010 reĝisorita de Garry Marshall kun ĉefroloj de Ashton Kutcher, Jessica Alba, Jessica Biel, Bradley Cooper, Jamie Foxx, Anne Hathaway, Jennifer Garner, Patrick Dempsey, Eric Dane, Queen Latifah, Topher Gracio, Shirley MacLaine, Héctor Elizondo, George Lopez, Kathy Batessame kaj junaj adoleskaj steloj Emma Roberts, Taylor Swift, Taylor Lautner kaj Carter Jenkins. La filmo estas lokita dum la Sankt-Valentena tago en Los-Anĝeleso; ĝi rakontas dek malsamajn historiojn, kiuj estas iel interligitaj. La scenaro estis verkita de Abby Kohn kaj Mark Silverstein.
Intrigo
La filmo sekvas grupon de rilataj roluloj kaj iliajn luktojn pri amo dum Sankt-Valentena tago.
Floristo Reed Bennett (Ashton Kutcher) vekiĝas kaj petas edziĝon al sia amatino Morley Clarkson (Jessica Alba), kiu akceptas. Tamen la plej proksimaj amikoj de Reed, Alfonso Rodriguez (George Lopez) kaj Julia Fitzpatrick (Jennifer Garner) ne surpriziĝas, kiam Morley subite ŝanĝas opinion kaj forlasas Reed kelkajn horojn poste.
Dum flugo al Los-Anĝeleso, Kate Hazeltine (Julia Roberts), kapitano de la usona armeo kun unutaga forpermeso, amikiĝas kun Holden Wilson (Bradley Cooper). Kate vojaĝas longan distancon por reveni hejmen nur por mallonga tempo kaj Holden deklaras ke ŝi devas vere esti enamiĝinta por fari tion. Kiam la aviadilo alteriĝas kaj Kate devas atendi horojn por la taksio, Holden ofertas sian privatan luksaŭton por permesi al ŝi esti tie ĝustatempe.
Julia (Jennifer Garner) elementa instruistino enamiĝis al kardiologa kirurga kuracisto Harrison Copeland (Patrick Dempsey), sed ŝi ne scias ke li estas edziĝinta al Pamela (Katherine LaNasa). Harrison rakontas al ŝi ke li devas iri al San Francisco pro kirurgio, li haltas ĉe la florbutiko de Reed kaj mendas du florbukedojn -kie li petas diskretecon-. Kun la celo surprizi lin kaj malgraŭ la avertoj de Reed, Julia flugas al San Francisco, konvinkita, ke Reed eraras pri la edziĝeco de Harrison. Julie ekscias ke li estas edziĝinta kaj trovas lin en loka restoracio. Vestita kiel kelnerino, Julia faras scenon en la restoracio, post kio Pamela komprenas kio okazas.
Unu el la lernantoj de Julia, Edison (Bryce Robinson), ordonas sendi florojn de Reed al sia instruisto. Julie sugestas al Edison doni la florojn al knabino nomita Rani en sia klaso, kiun li amas post rakontado al Edison pri la signifo de amo.
La geavoj de Edison, Edgar (Héctor Elizondo) kaj Estelle Paddington (Shirley MacLaine) alfrontas la problemojn de longa geedzeco. Estelle konfesas Edgar pri amrilato, kiun ŝi havis antaŭ longe. Kvankam ŝi profunde bedaŭras, Edgar tre ĉagreniĝas.