cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dodekanesoj
Dodekanesoj estas insularo de Grekio en la Egea Maro, kiu konsistas el 12 ĉefaj insuloj (de tie la originala nomo, "la dekduopo") kaj multaj insuletoj. La insuloj situas apud la sudokcidenta bordo de Turkio. Politike, la insularo ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis provinco de Grekio kaj apartenis al la administra regiono Suda Egeo.
Drentwede
Drentwede - prononco - estas komunumo en Germanio.Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, sude de la urbo Bremeno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Barnstorf, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Dodekanesoj
La tuta surfaco de la insuloj estas, kun ĉirkaŭ 200,000 loĝantoj. Riveron kaj arbarojn havas nur Rodoso kaj Kos. Oni kultivas sur la insuloj fruktojn, tabakojn, olivojn kaj tritikon, oni fiŝkaptas. La insulojn riĉigis la rapide evoluanta turismo.
Drentwede
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la federacia vojo.
Adrian (televida serio)
Adrian estas kartuna televidserio publikigita en 2019, konceptita kaj skribita de Adriano Celentano.Ĝi estas prizorgita de Vincenzo Cerami en la scenredaktado, Milo Manara en la roldezajno kaj Nicola Piovani en la muzikoj. Kune kun Celentano partoprenis ankaǔ la lernantoj de Scuola Holden de Alessandro Baricco.
Dodekanesoj
La insuloj apartenis longtempe al Grekio, poste al Turka Imperio (ekde la 16-a jc.), Italio (majo de 1912- krom Kastelorizon). Italio transdonis la insulojn en 1919 al Grekio - krom Rodoso -, sed la posta italaj registaroj mal-rekonis la traktaton kaj reakiris ilin dum 1923 (ankaŭ Kastelorizon) kaj aluditaj kiel Italaj Egeaj Insuloj.
Adrian (televida serio)
Adrian, produktita de Claudia Mori por Clan Celentano, estas la rezulto de laboro daǔrita pli ol 10 jaroj: anoncita en 2009 kaj komence destinita al Sky, ĝi estis objekto de ripetitaj prokrastoj kaŭze de malakordoj inter la Klano kaj la pluraj produktadofirmoj elektitaj por la realigo de la kartuno, tio emigis Sky-on al la nuligo de la kontrakto kun la Klano en 2012. Reprenita de Mediaset en 2015, ĝia realigo plurfoje forsaltis kaŭze de la buĝeto de ĉirkaŭ 28 milionoj da eŭroj kaj ĝi finfine estis kompletigita kaj preparita por albordiĝo en la itala televida kanalo Canale 5 en januaro de 2019. La animado de la kartuno estas zorgita de miloj da desegnistoj dislokitaj en tri kontinentoj (Azio, Afriko kaj Eŭropo) kaj entenas pli ol 10000 scenoj.
Dodekanesoj
Ĉar la itala lingvo kaj ŝtataneco (1925) estis deviga, la okupado ne popularis kaj multaj elmigris al Usono. Fine de la Dua Mondmilito, la insuloj venis sub okupadon de Britio, Grekio rericevis la insulojn en 1947.
Adrian (televida serio)
De la serio estas kreitaj ĉirkaŭ 26 epizodoj kun daŭro de 22 minutoj po, poste ili estas remuntitaj en 9 partoj kun daŭro de 55-70 minutoj po, por esti elsendotaj en naŭ televidaj vesperoj. Ĉiu parto krome devis esti antaŭvenata de Aspettando Adrian, spektaklo rekta el Teatro Camploy de Verona, kun la ĉeesto de Celentano mem kaj de pluraj komikistoj de la itala spektaklomondo. La enondigo de la unuaj 4 partoj laŭ tiu ĉi formato okazis inter la 21-a de januaro kaj la 4-a de februaro 2019; la serio estis sekve haltigita, oficiale kaŭze de malsano suferita de Celentano kaj laŭ pluraj komentistoj ankaŭ kaŭze de severa malsukceso de la spektantaro, kaj restartis ekde la 7-a de novembro ĝis la 5-a de decembro 2019 kun modifita rekta spektaklo.
Dodekanesoj
Temante pri "insularo" pli prava estus la nomo Dodekaneso, sen la plurala "j". Kp. ankaŭ la grekan, latinan kaj italan nomojn.
Adrian (televida serio)
Intrigo
En la Milano de la jaro 2068 oni rakontas la aventurojn de Adrian, horloĝisto vivanta en vojo Gluck, kiu havas amrakonton kun Gilda kaj batalas por la libereco en distopia estonto, kiu portas sankciadon. La estonta Italio estas regata nur laŭnome de demokratio, dume la registaro estas fakte mastrata de malmultaj koruptitaj kaj manipulantaj uloj, speciale de la mafiano Dranghenstein. Kiel konturo de la tutaj eventoj estas tematikoj kiel virinperforto, enmigrado, batalo kontraŭ polucio, socia malegaleco kaj maljusteco.
La serio komenciĝas kun polico arestanta familion akuzatan pri ŝtelo. Du policanoj blokas Adrian-on, kiu hazarde troviĝis tie, poste ili pridemandas lin, sed la horloĝisto refuzas respondi. Sekve, dum la novjarnokto, meze de koncerto de la renomulo Johnny Silver, Adrian estas elektita de la kantisto por kanti sur la scenejo: li estas prezentata kiel la “horloĝisto” kaj li prezentiĝas kun peco nomata “I want to know”, kiu akiras grandegan sukceson en la publiko. Fine de la koncerto, Adrian sukcesas eskapi la policanojn Orso kaj Carbone, li malaperas kaj neniu memoras lian veran aspekton, tial ankaŭ la potenculoj komencas serĉi lin, timemaj pri la renversema potencialo de lia figuro sur la socia ordo. Fakte, dum vera homĉasado estas duonkudrata kun premio de unu miliono da eŭroj por kiu provizus informojn utilajn al la kaptado de la “horloĝisto”, embrioj de popola ribelo naskiĝas sub la simbolo de la nekonata kantisto kaj de lia peco.
Poste Adrian, tedita de la situacio, decidos ektrakti kun la policanoj serĉantaj lin kaj prezenti sin publike kamuflita (tio estas forte ĝibiĝita, kun blanka peruko, sunokulvitroj kaj falsa nazo) sub la nomo de “Darian” (kelkfoje alnomata “la megero” aŭ “la ĝibulo”), kredigante al la tuta urbo, inkluzive de Gilda, ke la horloĝisto havis tiun aspekton. Cetere, dum la serio Adrian sin maskas kiel “Vulpo”, maskita gardisto (tre simila al Zorro de la televida serio), kiu batalas la krimon kun luktostilo ligita al danco. Ĝis la lastaj epizodoj, ambaŭ la sekretaj identecoj de Adrian restos nekonataj al Gilda, kiu komence vidos Darian-on kiel eblan uzurpatoron.
Ekde tiam la serio evoluas ĉirkaŭ la klopodoj de “Darian” kaŭzi en la itala popolo ribelon kontraŭ la registaro, la koruptiĝo kaj la konstrua spekulacio por ke la “beleco” kaj la sereneco, kiu karakterizis la vivon de la pasinteco, estu restarigitaj. Malrapide la horloĝisto kolektos ĉirkaŭ si intensan grupon de sekvantoj, kiuj kunpartigas liajn ideojn, ofte konvertiĝante el la pasintaj opinioj: inter tiuj ĉi, la juna kodumulo Marco, la policanoj Orso kaj Carbone kaj Johnny Silver mem. La konflikto de la registaro sin montras neefika kaj Dranghenstein, pli kaj pli malpacienca por liberiĝi de la “Megero” kaj de liaj malkomfortaj denuncadoj, instigas por pli kaj pli ekstremaj rimedoj: unue li enkarcerigas Adrian-on en la plej sekura karcejo, el kiu li eskapas rokamboleske, poste lin kulpigas pri serio de teroristaj atencoj efektive aranĝitaj de la registaro, per kiuj ĝi ankaŭ klopodas haltigi la ribeloprovojn de la urbestro de Milano, persono favora al la revolucio de Darian. Dum la lasta el tiuj ĉi atencoj la registarestro ribelas, partianiĝante kun Adrian por malebligi atencon en bazlernejo; vanigante lastmomente la masakron, Johnny Silver sin foroferas kaj Adrian serioze vundiĝas.
Taksante lin mortinta, Gilda elmontras sin publike kontraŭ Dranghenstein kaj estas kaptita de li kun kune aliaj virinoj de la rezisto. Adrian, komplete resaniĝinte, komence intervenas kun la vestoj de la Vulpo. Tamen Dranghenstein rekonas Adrian-on kaj rivelas, ke ambaŭ ili estis lernantoj de la sama doĝo mastrumita ekzakte de la fratinoj Anidride kaj Carbonica, el kiuj Dranghenstein malalproksimiĝis por iĝi konstruinĝeniero kaj senskrupula domkonstruisto, dum Adrian, malsupera al li en kapableco, elektis humilan kaj modestan vivon, restante flanke de la du fratinoj kaj protektante la belecon.
Inter ili du disvolviĝas fina batalo por la superregado de Italio kaj por venĝo de ilia pasinteco, kun la fono de subitaj naturaj skuegoj. Adrian triumfas, kaj fulmoŝtormo transformas Dranghenstein-on en ŝtonostatuon. Tio komencas la finan fazon de la revolucio en Italio (ĉefe en Milano) kaj de la disfaligo de ĉielskrapantoj kaj de la simboloj de la malmodera konsumo.
Post jardekoj, Milano iĝis urbo kie kunvivas, ne miksiĝante, moderna kvartalo kaj vasta zono plena je dometoj kaj kampodomoj kie harmonia vivo eblas. Jam maljuna kaj laca Marco, malkovrinte sin la rakontisto, rakontas al siaj nepoj, ke ĉiuj anoj de la malnova registaro estis kondamnitaj al dumviva karcero, krom la registarestro, kiu reobtenis la liberecon helpinte Adrian-on. Dum ĉiuj roloj de la rakonto estas jam maljuniĝintaj, eterne juna kaj forta Adrian ĉiam prigardos la Belecon.
Giovanni Marliani
Giovanni Marliani (1420-1483) (n. en Milano, 🇮🇹, 1420 - m. en Milano, 🇮🇹, en la 1483) estis itala filozofo, astrologo, matematikisto kaj kuracisto de la Duko de Milano Francisko Sforza.
Koki Morita
Koki Morita (森田 晃樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Tokyo Verdy.
ZHO
ZHO povas rilati al:
Asocio de privataj muziklernejoj en Germanujo
La Asocio de privataj muziklernejoj en Germanujo (germane: Bundesverband Deutscher Privatmusikschulen, mallongigo: BDPM) estas duonsindikata porparolanto de muziklernejoj establitaj de privatuloj.
En la 2014-a jaro oni nombris pli ol 300 lernejojn membriĝintajn. Pluse estas subtenataj kaj subtenantaj anoj. Sekve ĝi estas la plej granda rondo da interesatoj tiukampe kaj apartenas al Germana muzikkonsilio (Deutscher Musikrat). En la plejmulto el la federaciaj landoj ekzistas landaj ligoj.
Strukturo
La plej altranga organo estas la federacia asembleo, kiu konsistas el delegitoj de la landaj ligoj kaj de la landaj grupoj kiel ankaŭ el la estraro en la pli konkreta senco.
Historio
Fonditis tiu asocio la 19-an de marto 1997 en Erfurto. En la 26-a de majo samjare iĝis la registriĝo, la publika utileco agnoskitis je la 8-a de septembro 1997, kaj en la 28-a de septembro finfine adoptitis la nuna nomo BDPM.
Post kompleta ŝanĝo de la estraro fondinta, oni translokigis la sidejon al Göttingen en la 8-a de januaro 2000, kie oni komencis rekunaranĝi efikajn strukturojn. Sub la estrado de Peter Thies (Oberhausen) kaj afergvidantino Christine Büttner (Göttingen) estis fonditaj la landaj ligoj.
En la jaro 2004-a iĝis la membriĝo al Deutscher Musikrat. Intertempe la sidejo troviĝas en Philippsburg (estrado: Gerhard Schlehuber), la sekretariato de BDPM estas en Berlino (ĝenerala sekretariino: Ines Theileis).
Celoj
La asocio reprezentas la interesojn de gelernantoj kaj geinstruistoj kiel ankaŭ de la establintoj de la diversaj lernejoj. Ĉefa celo estas la ekprosperigo de muzika vivo: oni organizas muzikfestojn de junuloj, koncertojn, muzikkonkursojn kaj okupiĝis pri la klerigado kaj pluklerigado de muzikpedagogoj. Krome BDPM ĉeestas ĉiujare ĉe la muzikfoiro de Frankfurt am Main kaj kunvenas unu fojon por jaro en kongreso (diversloke).
Oni kreis severan kaj precizan kriteriaron por la membriĝo kaj faris tiel agnoskitan kvalito-sigelon.
En septembro 2008 la asocio publikigis la Programon de Göttingen, kio estis mejloŝtono por la propra laboro.
Zaho (kantisto)
Zahera Darabid estas alĝeria kaj francalingva kantisto. Ŝi komencis esti konata en 2008 per la kanto C’est chelou. Ŝi aktoris en la muzika komedio La Légende du Roi Arthur.
Rusa Muzeo
La Ŝtata Rusa Muzeo (Государственный Русский музей) estas plej ampleksa kaj plena deponejo de la rusa belarto en la mondo situanta en Sankt Peterburgo, Rusio. Ĝin ordonis fondi caro Nikolao la 2-a omaĝe al sia patro Aleksandro la 3-a, tial ĝis 1917 ĝi nomiĝis Rusa Muzeo de Lia Imperiestra Moŝto Aleksandro la 3-a. La 19-an de marto 1898 okazis ĝia inaŭguro en Palaco Miĥajlovskij.
Filioj de la muzeo estas:
Cheb
Cheb, (Eger, Egra, en ĥebia sudetgermana dialekto Egha) estas distrikta urbo, situanta en Bohemio (Ĉeĥio), sur rivero Ohře. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĉe vojkruciĝo de signifaj vojoj estiĝis en elstaraĵo super Ohře slava burgejo, kies ĉeĥa nomo estas derivita de riverkurbiĝo. La germana nomo Eger devenas el kelta markigo de Ohře (Agara, latinlingve Egire).
La burgejo fortikigita per remparoj kaj fosaĵoj uzis ankaŭ naturan „fortikigon“, kiun donis rokdeklivo. Ĝi fariĝis potencema centro de vasta regiono ĉe supra fluo de Ohře. Unue Cheb estas notita en dokumentoj al la jaro 1061 sub la latina nomo Egire. En la tempo de koloniigado de limregiona teritorio la slava loĝantaro estis forŝovata de germanaj vilaĝanoj. Cheb fariĝis posedaĵo de germanaj grafoj el Vohburg, Děpolt la 2-a (1093–1146) kaj ties sekvanto, la pli malfrua imperiestro Friedrich la 1-a Barbarossa. Ĉirkaŭ la jaro 1125 elkreskis en parto de la burgejo la unua burgo, kiun igis en la jaroj 1179–1188 Frederiko la 1-a Barbarossa alikonstrui en novan fortikigitan sidejon – falcon. En subburgejo disvastiĝis vilaĝo, rememorigata el la jaro 1203 unuafoje kiel urbo Cheb. En tiu epoko la areo laŭ la urbo nomiĝis Ĥebio, Chebsko, Egerland, Regio Egrensis.
ISO 3166-2:GU
ISO 3166-2:GU estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Gvamon. La subaro ISO 3166-2:GU estas malplena. Gvamo estas dependa teritorio de Usono. Ĝia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas GU, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2. Krome, ĝi mem havas laŭ la normo ISO 3166-2 la kodon US-GU en la listo ISO 3166-2:US por Usono.
Cheb
Historio
En la 15-a jarcento Cheb staris je la flanko de kontraŭhusana koalicio kaj sian fidelecon al la reganto ĝi konfirmis ankaŭ dum regado de Jiří z Poděbrad, kiu gvidis ĉi tie plurajn diplomatajn traktadojn kaj aranĝis ĉi tie nuptojn al tri el siaj idoj. Fortikaĵoj estis plenigitaj per sistemo de bastionoj. Konstrureguligoj en la tempo de renesanco subskribis sin precipe en burĝaj domoj, kiuj ricevis novajn fasadojn.
En la jaro 1809 la fortikaĵo estis nuligita kaj komenciĝis malkonstruado de la remparoj kaj la pordegoj, en la sama jaro pereis post incendio la preĝejo de sankta Johano Baptisto. Eĉ spite al tio konserviĝis la historia tutaĵo de la mezepoka urbo kun romana falco kaj kun multe da pluaj signifaj konstruaĵoj precipe el la tempo de gotiko kaj baroko.
Cheb havas nun multe da memorigaĵoj, muzeoj, galerioj.
Membrigo de urbo
Urbo Cheb konsistas el 19 lokaj partoj kaj 19 katastraj teritorioj:
Konsisto de la urbo estis antaŭe ankaŭ hodiaŭ memstara municipo Pomezí nad Ohří kaj municipo Potočiště, kiu pli poste fariĝis konsisto de municipo Odrava.
Famuloj
En la iama Eger naskiĝis aŭstrohungara Rudolf Fleischmann (agronomo). Aktivis en la urbo la reformisto Hieronymus Tilesius.
Transporto
Cheb estas grava fervoja vojkruco de jenaj fervojaj linioj:
Metodo el Olimpio
Metodo el Olimpo (250 ĉirkaŭ – Kalkido 311) estis episkopo de Olimpio kaj Filipio kaj estas venerita kiel martiro ĉe la Katolika kaj Ortodoksa Eklezioj: lia memoro estas celebrata la 20-an de junio kaj plie katalogebla inter la Patroj de la Eklezio eĉ se inter la malpli gravaj.
Biografio
Pri Metodo el Olimpio oni konas malmultajn biografiajn datenojn ĉar eĉ Eŭsebio de Cezareo lin ne mencias en sia verko Prieklezia historio kaj la nuraj informoj pri li eltireblas el la verko De viris illustribus (Pri famaj homoj) de Sankta Hieronimo, laŭ kiu Metodo naskiĝis en Likio kaj mortis mortirigita dum la lasta persekuto de la Romia Imperio kontraŭ kristanoj, eble epoke de Diokleciano aŭ de liaj subregantoj, ĉirkaŭ la 311. Laŭ Hieronimo, Metodo havis filozofian kulturon tre ampleksan, fakte li estis grava teologo kaj verskito tre fekunda. Li okupas gravan postenon en la historio de la teologia literaturo ĉar en siaj verkoj li sukcese batalis la herezajn tezojn de Origeno. Aparte, li atakis la origenan doktrinon rilate la korpon de la resurektinto: laŭ Origeno, tiu resurektita ne estos la sama de la individua vivo. Li kontraŭis ankaŭ la alian doktrinon, (odore platonaj), asertantan la antaŭekziston de la animo kiu poste eniros korpon; kaj fine decide oponis la teorion (ankoraŭ origenan) de la eterneco de la mondo. Tamen, certas ke Metodo havis grandan admiron kaj respekton por Origeno substrekante lian grandan meriton en la kampo de la katolika teologio.
Kiel Origeno, ankaŭ Metodo estis grave influita de la filozofio de Platono, kaj allasis grandan gravecon al la alegorian interpreton pri la Biblio.
La profetaĵoj de Sankta Metodo
La profetaĵoj al li tribuitaj, kiuj estas la plej antikvaj inter la post-bobliaj, laŭ esploristoj reale estis verkitaj en la 7-a jarcento de aŭtoro kiu uzis lian nomon kiel pseŭdonimon. La manuskripto en kiu estas kolektitaj tiaj profetaĵoj, la Monumenta Patrum Orthodoxographa, estis malkovrita ĉirkaŭ 1000 jarojn post la morto de Metodo. Jen iuj pasaĵoj de tiu manuskripto: Sed aliaj profetaĵoj admonas pri la kontraŭo:
La du profetaĵoj ne estus kontraŭdiraj ĉar la unua antaŭvidas la triumfon de la eklezio kaj la longan peridodn de paco ktp, duma la dua anoncas ke post tiu periodo malpliiĝos la fidon mem de kristanoj.
Symposium decem virginum
La Symposium konsideriĝas precipa verko de Metodo el Olimpio, kaj havas dialogan formon. En la verko, dek virgulinoj intervenas sinsekve en la temo de la virgeco: preskaŭ tuta la dua pritrakto de la unua ĉpitro, enbuŝigita al la virgulino Teofila, koncernas la bonon de la fekundeco kaj de la generado. En la dua ĉapitro, la fekundeco de la homa paro estas kontemplata kia instrumento de la konstanta fekundigo de Dio: la Kreinto daŭrigas senĉese modli la homon. Mezen de tiu vizio tiom pozitiva, alvalas la obĵeto pri la gefiloj koncipitaj ekstere de la geedzaj rilatoj, gefiloj kiuj ofte, laŭ tiutempa kulturo, estis abortitaj aŭ delasitaj. La aŭtoro estas tute sekura en la distingo de la kondamno de adulta rilato kaj la sorto rezervita al tiuj etaj senkulpuloj ĉiukaze koncipitaj per interveno de Dio Kreanto: ''[...] la naturo ne povintus plenumi tiun grandan efikon en tiom mallonga tempo sen la dia interveno. Kiu kombinis la fragilan substancon de la ostoj? Kiu kunigis la membrojn al muskoloj por ke ili streĉu kaj malstreĉu fleksigante laŭ la artiko? Kaj kiu dio fermentigis la sukon ĝin impregnante per la sango kaj eltiris la molaĉan karnon el la tero, se ne la perfekta artisto, kiu kreinte sian racian imagon en la vivantaj estuloj, kiuj estas ni, modlas en la patrina sino, startante de malmultaj kaj humidak gutoj de semo? Kiu estas tiu kiu zorgas por ke la feto ne estu sufokita de la humoroj kaj de strikta medio en kiu ĝi estas enfermita? Kiu, post la akuŝo kaj la eliro al la lumo, liveras grandon, belon kaj vigoron al tio kio estas eta kaj febla, se ne ĝuste tiu perfekta artisto, kiel jam dirite, nome Dio kiu per sia creinta potenco aktualigas siajn celojn ilin modlante laŭfizionomie de Kristo? (Symposium, II, 2)... Kaj konkludas ke tiuj kiuj naskiĝas, mslgrsŭ frito de adolto, estas donitaj al la anĝeloj gardantaj.
Matodo, en tiu sama verko, same kiel aliaj Patroj ( oni vidu ĉe Sankta Aŭgusteno de Hipono) muntas la problemon por ke ebliĝu pravigi iujn sekskondutojn en la bibliaj patriarkoj, kiel ekzemple la poligamion, kaj respondas ke tio estis disponigita laŭ la dia volo por pliantaŭenirigi la historion de Izraelo, kaj do de la tieldirita dia savplano de la posta kristanismo. Nehazarde - laŭ Metodo kaj aliaj Patroj -  evangeliistoj Mateo kaj Luko komencas siajn respektivajn rakontojn per la anamnezo de la sangaj linioj el kiu Maria kaj Jozefo, ŝajna patro de Jesuo, estis la lastaj posteuloj, tion akorde kun la profetaĵo de Jesaja, laŭ kiu la Mesio estus ido de la domo de reĝo Davido. Do tiu speco de permeso en la seksa konduto al la judaj Patriarkoj respektis specifan skemon teleologian (krom teologian]] kiu konsideras ankaŭ la riskon ke kompletaj familio povis malaperi en tiuj apartaj familioj, lokoj kaj eventoj: oni pensu, ekzemple, al la epoko antaŭ kaj post-diluva. Tio ne nur kohere kun la juda fundamenta principo laŭ kiu oni devas antaŭmeti la vivon fronte al la morto, sen tamen neglekti la unuajn kaj nerompeblajn fundamentojn de la Torao; oni vidu, ekzemple, la liston de kondamnoj de ĉiu tipo de incesto, krom la ikonografian kondamnon eltiritan el la fama epizodo de Lot kaj ties koruptiĝintaj filinoj.
Arbo de la jaro
Arbo de la jaro estas arbo, kiun oni elektas ĉiujare por atentigi la medion, publikon pri arboj, ekologio. Kriterio de la elekto estas, ke la arbo devas estis hejmlanda, ekologie signifa aŭ endanĝerigita, malofta.
Transmaraj kolektivumoj (Francio)
La transmaraj kolektivumoj (franclingve Collectivités d'outre-mer aŭ COM) estas administraj subdividoj de la Franca Respubliko. Tiuj teritorioj, lokitaj tra la tuta mondo, havas statutojn kiuj estas pli aŭtonomaj ol la norma reĝimo de la transmaraj departementoj kaj regionoj (DOM/ROM).
Arbo de la jaro
Germanio
En Germanio, la Kuratorio de "Baum des Jahres" (KBJ) ekde 1991 elektas ĉiujare en oktobro la arbon de la jaro por la sekva jaro. La kuratorio ankaŭ elektis arbon de la jarmilo (ginko).
Hungario
La hungara elekto de la Arbo de la jaro sekvis la germanan iniciaton kaj komenciĝis en 1996 laŭ decido de kuratorio de la hungara Landa Hortikultura Asocio.
Transmaraj kolektivumoj (Francio)
La transmaraj kolektivumoj konformiĝas al la 74-a artikolo de la konstitucio de 1958, male de la DOM/ROM, kiuj konformiĝas al la 73-a artikolo.
Resume, ĉiu kolektivumo rajtas adapti naciajn regulojn al la lokaj kondiĉoj. Ekde la konstitucia revizio de la 28-a de marto 2003, ekzistas kvar (nur tri post la departementiĝo de Majoto la ) transmaraj kolektivumoj, ĉiuj havante specialajn regulojn:
Nov-Kaledonio ne estas aŭtentika transmara kolektivumo. Ĝi konstituas tute apartan kategorion kaj konformiĝas al specialaj artikoloj en la franca konstitucio (la 13-a ĉapitro): ekde la interkonsento de Noumeo (1998), la Nov-Kaledonianoj profitas el esceptegaj reguloj kiel loka civitaneco aŭ lokaj leĝoj. Referendumo pri la estonto de la insulo okazos normale ĉirkaŭ 2018.
Fortikaĵo de Eger
Fortikaĵo de Eger estas parte rekonstruita Monumento historia en Hungario, en urbocentro de Eger.
Historio
En tiu loko Stefano la 1-a (Hungario) konstruis romanikan rotondon. Post invado de la tataroj en la 1260-aj jaroj oni konstruis ankaŭ fortikaĵon, kies parto estis la pli frue konstruita episkopa palaco. En la 16-a jarcento la muroj estis fortigitaj. En 1552 la turkoj ne povis okupi la fortikaĵon pro heroeco de la defendantoj. Baldaŭe en 1596 la turkoj sukcese sieĝis la fortikaĵon, fine la Habsburgoj reokupis ĝin en 1687. Diversaj partoj de la fortikaĵo estis detruita en 1701. En la 19-a jarcento pro konstruado de fervoja linio denove partoj de la fortikaĵo malaperis. Spite tion, oni komencis ankaŭ rekonstruojn kaj nuntempe diversaj muzeoj estas videblaj en la fortikaĵo.
Nacia Parko Picos de Europa
La Nacia Parko Picos de Eŭropa estas nacia parko en la nordo de Hispanio. Ĝi ampleksas vastan areon ĉe la montaro Picos de Europa, en la regionoj Asturio, Kantabrio kaj Leono. Ĝi estas la due plej vizitata nacia parko en Hispanio, tuj post la Nacia Parko de Teide (en Tenerifo).
Situo
La Nacia Parko Picos de Europa situas en la centra parto de la Kantabra Montaro. La areo de la parko estas 64.660 ha kaj sume en ĝi loĝas ĉirkaŭ 4.600 homoj dise en diversaj vilaĝoj ĉe la norda kaj sudaj flankoj de la montaro Picos de Europa. La loĝdenseco estas ĉi tial tre malalta, ĉirkaŭ 14 loĝ/km².
La teritorio de la parko enhavas parte aŭ entute jenajn municipojn: Amieva, Cabrales, Camaleño, Cangas de Onís, Cillorigo de Liébana, Onís, Oseja de Sajambre, Peñamellera Baja, Posada de Valdeón kaj Tresviso.
Historio
La okcidenta masivo de la montaro iĝis nacia parko je nomo "Nacia Parko de la Monto de Covadonga" per aprobo de la reĝo Alfonso la 13-a la 22-an de julio 1918. Kiel unua nacia parko en Hispanio, ĝi origine okupis areon de 16.925 ha. En la 30-a de majo 1995, la areon oni pliampleksigis ĝis tiu nuna je 64.660 ha kaj ĝi ekapartenis al la Reto de Naciaj Parkoj de Hispanio. Ĝi estis unu el la unuaj protektitaj naturrezerveoj en Hispanio, samkiel la Nacia parko Ordesa y Monte Perdido.
La 9-an de julio 2003, Unesko aprobis rezolucion, per kiu la parko iĝis ankaŭ Biosfera rezervejo.
Geografio
La akvo kaj la glacio ĉefrole donis formon al la montaron, kreante diversajn pejzaĝojn. En la norda flanko de la montaro, kie elfluas la riveroj Dobra, Cares kaj Sella, la tereno estas tre kruta kaj deklive kliniĝas rapide kondukante akvon maren. Ekzemple, nur en distanco de apenaŭ 10 km, la malsamo de alteco estas pli granda ol 1000 m. La plej alta loko estas la monto Torrecerredo (2.648 super la marnivelo) kaj tiu plej malalta estas la rivero Deva (75 m). Tio signifas, ke la malsamo inter ambaŭ punktoj estas 2.573 metroj.
Geologio
La nuna diverspeca reliefo de la parko estas rezulto de erozio de glacio frotanta la karstan grundon. Antaŭ 65 milionoj da jaroj, la subtera tereno supreniris aperante sur surfacon kaj la akvo kaj riveroj libere ekmodlis ĝin. Tiel, la erozio dum Kvaternaro, interalie, kreis du el la plej imponaj montopasejoj en Hispanio: la montopasejo de Los Beyos kaj tiu de la rivero Cares, ambaŭ ene de la parko. Krome, ekzistas pluraj abismoj. La glaĉeroj kreis U-formajn valojn kaj lagojn kaj ankoraŭ restas neĝujoj, kiuj ne degeliĝas eĉ dum somero.
Infrastrukturoj
Oni povas libere eniri la parkon, kiu havas akceptejojn de vizitantoj malfermitajn dum la tuta jaro en Buferrera/Lagoj de Covadonga (Pedro Pidal), Cangas de Onís (Casa Dago) kaj Posada de Valdeón (Oficejo de Valdeón). La administra sidejo de la parko situas en Oviedo (ĉefurbo de Asturio). En la parko ekzistas pluraj ŝoseoj alireblaj per aŭtomobilo, samkiel multaj padoj por piedirantoj. Oni povas atingi altan areon de la parko per funikularo de Bulnes (Asturio) kaj tre speciale per la telfero de Fuente Dé (Kantabrio). Ankaŭ estas pluraj ŝirmejoj por amantoj de montara marŝado.
Vidu ankaŭ
Malnovaj kaj prahistoriaj eŭropaj fagaj arbaroj (Unesko)
Uverturo 1812
La Uverturo 1812 estas orkestra uverturo de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij kiu omaĝas la venkon de Rusio en la Napoleonaj militoj de 1812.
La verko estas ĉefe konata pro intrumentaj pafoj de kanonoj kiuj estas iufoje ludataj ĉe subĉielaj festivaloj, uzante verajn kanonoj. Kvankam la komponaĵo ne havas ian ajn historian ligon al la Milito de 1812 inter Usono kaj Britio, ĝi ofte estas ludata en Usono kun alia patriotisma muziko.
La orkestro konsistas el du flutetoj, du flutoj, du hobojoj, unu alda hobojo (« angla korno »), du klarnetoj, du fagotoj, kvar valvhavaj kornoj, du kornetoj, du trumpetoj, tri trombonoj, unu tubjo, timbaloj, triangulo, tamburino, milita tamburo, cimbaloj, tamburego, sonoriloj, kanono, kaj kord-instrumentoj.
Ĝi komencas per la rusa milita kanto « Dio, elsavu cian popolon », kiel indiko de ekmilito de Rusio kontraŭ Francio. Sekvas solenaj kantoj alpreĝante venkon por Rusio. Poste, kornoj ludas la temon de la marŝantaj armeoj. Francan venkon en la Moskva batalo kaj kaptadon de Moskvo signas la franca himno: La Marseljezo. Temoj el popolaj rusaj kantoj antaŭvidigas la ontajn malvenkojn de Napoleono. Per diminuendo la muziko bildigas la retreto de Napoleono el Moskvo (en oktobro 1812). Alvenas fine la kanonaj pafoj bildigante la rusan antaŭeniron tra la francaj pozicioj. Poste, sonoriloj kaj kanon-pafadoj glorigas la rusan venkon. « Dio savu la caron », la imperia rusa himno, ekaŭdiĝas, kiel respondo al la antaŭe aŭdita Marseljezo. (Dum la soveta periodo, la fina ĥoro de Ivan Soussanine de Glinka anstataŭis la caran himnon…)
Unuafoje ludita en Moskvo en 1882 (20a de aŭgusto). Estris Ippolit Altani
Ĝi daŭras ĉirkaŭ dek kvin minutojn.
Talkao
Talkao (laŭ censo de 2002 havas 193,755 loĝantojn) estas urbo kaj komunumo en Ĉilio situa ĉ. 150 mejlojn (240 km) sude de Santiago, kaj estas ĉefurbo de ambaŭ Provinco Talca kaj Maŭla Regiono (7a Regiono de Ĉilio).
La urbo estis fondita kiel San Agustín de Talca en 1742 de José Antonio Manso de Velasco. Ĝi estis parte detruita fare de tertremoj en 1742 kaj 1928, estante rekonstruita ambaŭ fojoj. Ĝi situis proksime de la epicentro de la tertremo de la jaro 2010, kies magnitudo 8.8 igis suferi gravajn damaĝojn al ĝi kaj kaŭzis la kolapson de plejparto de la historia urbocentro. La urbo havis gravan rolon dum la sendepenco de Ĉilio; ĝi estis la hejmurbo de Mgr. José Ignacio Cienfuegos, kaj estis la sidejo de la Sendependiĝa Deklaro fare de Bernardo O'Higgins en 1818.
La loĝantoj de Talkao havas moton, Talca, Parizo & Londono, frazo kiu naskiĝis el la moto de ĉapel-negoco, kiu havis markon kie aperis ĉi tiun moton, laŭ averto ke ĝi havas branĉojn kaj en Parizo kaj en Londono. La magazeno apartenis al la franca enmigrinto Jean-Pierre Lagarde.
Geografio kaj klimato
Talca lokiĝas 250 km-ojn sude de Santiago, kaj sude de la unuiĝo de la riveroj Lirkajo kaj Klaro, en la Ĉilia Centra Valo. La urbo estas dividita de la Tut-Amerika Ŝoseo.
Klimato
Talkao havas Mediteranean klimaton kun sekaj someroj kaj humidaj vintroj. Averaĝa jara pluvfalo estas 749 mm kaj la jara averaĝa temperaturo estas 13 °C.
-->
Malnova Testamento
La Malnova Testamento (MT) estas la kristana nomo por la judisma parto de la Biblio. En judismo, la nomo estas la tanaĥo, hebrea akronimo por "la leĝo, la profetoj kaj la skriboj", ĝiaj tri partoj. La vorton "testamento" (Διαθήκη) al tiu libraro donis Origeno, laŭ li (kaj la aliaj kristanoj) la "testamento" de la Malnova Testamento estas inter Javeo kaj la judoj, la testamento de la Nova Testamento estas inter Jesuo Kristo kaj homaro.
La Biblio estas eble la plej multe legata libro en la historio de la homaro. Nur ĉi tiu fakto, sendepende de religiaj motivoj, faras ĝin deviga legaĵo por homoj de ordinara klereco. Por esperantistoj la Malnova Testamento prezentas apartan allogon: ĝin tradukis L. L. Zamenhof, kaj prave oni konsideras ĝin modela kaj instrua. Atenta tralegado kaj relegado kondukas diligentulon al supera regado de nia lingvo, ĉar tiu kolektos amason da instruaj parolturnoj kaj frazkonstruoj.
La hebrea MT konsistas el 39 libroj. Kelkaj el ili estas simple historiaj, aliaj profetaj, aliaj moralinstruaj kaj poeziaj. Sur iuj paĝoj oni trovas longajn, tedajn genealogiajn listojn kaj nombrojn, sur aliaj belegajn pensojn de saĝeco kaj liriko. La unuaj kvin libroj (Genezo, Eliro, Levidoj, Nombroj kaj Readmono) konsistigas la Toraon, aŭ Leĝon, ankaŭ nomatan Pentateŭko.
MT aperis ĉirkaŭ 500 jarojn a. K., en la hebrea, kun kelkaj pecoj en la aramea lingvo. La Nova Testamento estis verkita en la greka lingvo. Oni tute ne disponas pri originalaj tekstoj, sed nur pri multsinsekvaj kopioj de kopioj. Antaŭ nelonge, oni trovis en kavernoj la t.n. "Manuskriptojn de la Morta Maro", de la 3-a jarcento a.K., ŝajne tre fidele kopiitajn.
Ĉirkaŭ la jaro 250 a.K., en Aleksandrio (Egiptio), 70 (ĉu 72?) tradukistoj produktis la tekston en la greka lingvo, kio konsistigis la t.n. Septuaginton. Ĉi tiu greklingva versio enhavas fakte 7 librojn, kiuj ne estis en la hebrea originalo, kaj estas nomataj "dua-kanonaj" (de katolikistoj) "nekanonaj" aŭ "apokrifaj" (de protestantoj). La Roma kaj Ortodoksa katolikaj eklezioj akceptis ilin kiel same sanktajn. Protestantoj tamen restis kun la enhavo de la hebrea originalo, kvankam laŭ malsama divido kaj klasifiko.
En la jaro 400 p.K., Sankta Hieronimo tradukis ĝin el la hebrea en la latinan. Lutero kaj la reformistoj unuafoje tradukis ĝin en la modernajn lingvojn.
Laŭ historia vidpunkto, la MT estas grava dokumento pri la hebrea popolo, en la periodo inter 1800 a.K. ĝis 500 a.K.. Laŭ religia-mistika vidpunkto oni devas legi la MT-n per tre zorga interpretado, neniam per laŭliteraj okuloj.
La kristanan parton de la Biblio kristanoj nomas la Nova Testamento.
Nova Bach-monumento en Lepsiko
La Nova Bach-monumento en Lepsiko troviĝas sur la Thomas-tombejo sude de la Thomas-preĝejo anstataŭ Leibniz-monumento tie staranta ekde 1883 ĝis 1906. Ĝi estas unu el la vidindaĵoj de la urbo.
Formado
Sur konkokalka soklo 3,20 metrojn alta, kiun konceptis la lepsika arkitekto kaj urba konstrukonsilanto Otto Wilhelm Scharenberg kaj kiu portas la nomon de la honorigato, troviĝas bronzostatuo 2,45 metrojn alta, kiun konceptis la lepsika skulptisto Carl Seffner kaj gisis firmao Noack & Brückner. Ĝi montras la Thomas-kantoron starantan antaŭ orgeno (tamen tute malhistorie ornamita laŭ secesia stilo), la dekstran manon levitan, ĉirkaŭprenantan notrulaĵon, por dirigentado, la maldekstran manon ĵus malprenita de la orgenmanualo - do plene en la laboro. La longa frako estas malferma; la jako nur malkomplete butonita. Dorsflanke de la orgeno troviĝas bareliefo montranta la malnovan Thomas-lernejon, vidate el okcidento.
Historio
Jam en la jaro 1885, okaze de la 200-a naskiĝdatreveno de Bach, oni pripensis pri dua monumento por la Thomas-kantoro. Sed nur en 1894, post komenco de alikonstrulaboroj de la Johano-pregejo, la lige kun tio okazanta remalkovro kaj surkonstruado de la tombo de Bach same kiel la identigo de lia kranio far Seffner, la projektoj plikonkretiĝis. La ostoj estis entombigitaj kune kun tiuj de poeto Christian Fürchtegott Gellert en novkreita Bach-Gellert-tombo en la altarspaco de la Johano-preĝejo kaj du bronzotabuloj estis enigitaj en la preĝejoplankon. Por Gellert dekstre de la altaro jam troviĝis epitafo montranta ties buston. Pro tio monumento por Bach, verkita far Seffner, starus sur la maldekstra flanko de la altaro. – Poste oni rezignis la planadon de Bach-monumento en la Johano-preĝejo; la skulpturo, kiun Seffner origine planis, estis reduktita al busto pro kostokaŭzoj. Ekde 1899 furiozis akra disputo pri la starloko, je kiu oni krom pri la Johano-preĝejo ankaŭ diskutis pri variaj lokoj ĉe Thomas-preĝejo kaj Thomas-lernejo, la longjaraj laborlokoj de Bach.
En la jaroj 1901/1902 oni prenis 5.000 ormarkojn el la postlasaĵo de la lepsika negocisto Franz Dominic Grassi por la nova Bach-monumento. En la disputo pri la starloko venis decido en la jaro 1906 favore al la tombejo de Thomas-preĝejo: La tie staranta monumento por Leibniz estu translokita en Paulinerhof de la universitato. Oni senvualigis la novan Bach-monumenton la 17-an de majo 1908 (dimanĉon Cantate) kiel kulmino de tritaga Bach-festivalo de la lepsika Bach-asocio fondita en 1875 kadre de solena diservo. Sekreta konsilisto profesoro d-ro Adolph Wach, ekde 1897 prezidanto de la komitato por konstruado de la monumento, prezentis la solenan paroladon. La totalkostojn de 50.000 ormarkoj po duone tenis la urbo Lepsiko kaj privataj donacintoj, pro tio ankaŭ ĉefurbestro Carl Bruno Tröndlin starigis je la inaugurado la monumenton sub la protekton de la urbo.
Nun la monumento staras ĝuste antaŭ la Bach-vitralo de la Thomas-preĝejo, en 1895 verkita far munkena Karl de Bouché. La buntan vitralon, donacita far vidvino de la urbkonsilanto Simon memore al ŝia edzo mortinta en 1882, kiu origine troviĝis pli okcidente, la lepsika vitralopentristo Rolf Stokinger translokigis dum la restaŭrado okazanta en 1974 al sia nuna loko.
Poŝtmarkoj
Du germanaj poŝtmarkoj prezentas la novan Bach-monumenton. Printempe 1985 ĝi estis motivo de la 10-pfenigo-valoro kadre de la specialmarkoj de GDR, kiuj ĉiufoje aperis dum la foiro je Lepsiko. Krome Deutsche Post AG eldonis ĝin en la jaro 2004 kiel 0,40-€-valoro kadre de la serio Vidindaĵoj.
Bučovice
Bučovice estas urbo en Ĉeĥio kun. Ĝi situas sur rivero Litava. Bučovice estas malproksima 14 km sude de urbo Vyškov kaj 29 km oriente de urbo Brno.
En la 13-a jarcento ekzistis ĉe vojo el regiono de Brno al regiono de Kroměříž sur monteto Hradisko ligna burgeto, ĉirkaŭ kiu evoluis vilaĝo Hrádek, kiun pli malfrue neniigis incendio.
La unuaj mencioj pri Bučovice kiel pri urbeto devenas el la 1-a duono de la 14-a jarcento. La urbeto evoluis en avantaĝa trafiksituo en unutaga distanco de Brno en ĉefa kominikilo de okcidentorienta direkto, de kiu deflankiĝis vojo suden al Ždánice. De norde la urbeto estis ŝirmata per montodorso de Kalvario, sude per defendremparo kaj fosaĵo. La fortikaĵoj estis forigitaj dum konstruado de kastelo kaj ties ĝardeno. En la sama tempo okazis karakterizaj ŝanĝoj de la mezepoka kerno de la urbo, precipe ties placo, kiu havas paralelograman bazplanon – en norda fino fermas ĝin baroka preĝejo Ascendotago de Virgulino Mario kaj en suda fino la kastelo.
La kastelon en renesanca stilo lasis konstrui posedanto de sinjorujo en Bučovice Jan Šembera Černohorský el Boskovice en la 2-a duono de la 16-a jarcento (1575–1584). En ornamado de ejinternoj laboris vico da italaj artistoj. Konsistaĵo de la kastelo estas ĝardeno, devene ĉirkaŭbarita per muro kaj pavimita akva fosaĵo. En la areo de la kastelo okazis dum jaroj pluraj konstrureguligoj. La ĝardeno estis renovigita laŭ devena stilo en la jaroj 1960–1965. Eĉ spite al tiuj ĉi reguligoj la kastelo estas indikata kiel la plej pura renesanca konstruaĵo ekster Italio. La kastelo apartenis ekde la jaro 1597 ĝis 1945 al Lichtenštejn-anoj, hodiaŭ ĉi tie havas sidejon urba muzeo.
Kun Bučovice estis nedisigeble kunigita signifa juda komunumo. Judoj ĉi tie verŝajne vivis jam en la 1-a duono de la 15-a jarcento, sed la plej malnova konservita mencio pri la juda loĝigo estas nur el la jaro 1561. La plej granda nombro de anoj de tiu ĉi komunumo (566) estas indikata en 1848, en 1930 ĉi tie vivis nur 64 judoj. Dum invado de svedoj en la urbon en la jaro 1645 la kvartalo verŝajne forbrulis. Plua incendio obsedis ĝin en la jaro 1850. Dum socialisma alikonstruo de la urbo en la 60-aj jaroj de la 20-a jarcento la gheto estis detruita kaj anstataŭigita per lu-domoj. En la jaro 1966 estis detruita ankaŭ novromana sinagogo el la jaro 1853, kiu staris sur loko de pli malnova sinagogo dokumentita al la jaro 1690. En la urbo restis konservita sole juda tombejo, kie konserviĝis kelkaj tombŝtonoj el la 18-a jarcento.
Fine de la 18-a jarcento ĉi tie komenciĝis evolui potfarejo, drapproduktado kaj barelfarado. En la 60-aj jaroj de la 19-a jarcento en la urbo estis 14 teksproduktejoj kun preskaŭ 2 000 okupitoj. En la jaro 1894 estis fondita fabriko por fleksmeblaro, kiu fariĝis bazo de ĉi tiea lignoindustrio. En oktobro de 1887 la urbo ricevis fervojon en fervojlinio Brno – Kyjov.
La urbodomo en la placo devenas el la jaro 1765. El pli novaj konstruaĵoj valoras mencii la tn. Obecní dům el la jaroj 1913–1914 konstruita en kubisma stilo.
Björn Jónsson
Björn Jónsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda redaktoro kaj politikisto. Li estis la dua Islandministro.
Björn Jónsson fondis la gazeton Ísafold en 1874. Li estis aktiva politike kaj kontraŭis ministron Hannes Hafstein komence de la 20-a jarcento. Kiel redaktoro de influhava gazeto kaj politikisto li estis unu de la plej prominentaj kritikistoj de la provizora traktato kion faris Hannes kaj sia Hejmrega partio kun la dana reĝo en 1909. Björn ĉefe kritikis ke laŭ la traktato Islando, kiu tiutempe estis parto de Danlando, tute dependis je Danio rilate al eksteraj aferoj.
La Sendependecpartio venkis en la parlamentelektadon en 1909, kaj Björn estis Islandministro dum du jaroj.
Dum li estis ministro, li maldungis la plej altajn oficistojn de ŝtata banko pro dubindaj kialoj. Inter la maldungitaj oficistoj estis sia sampartiano kaj parlamentano Kristján Jónsson. Sekve 1911 la parlamento kunsentis mocio de demisio kontraŭ Björn, kaj Kristján Jónsson iĝis sia posteulo.
NGC 7543
NGC 7543 (aliaj indikoj — UGC 12450, MCG 5-54-52, ZWG 496.65, NPM1G +28.0480, IRAS23121+2803, PGC 70785) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sándor Farkas (politikisto)
FARKAS Sándor (farkaŝ) estis hungara reĝa juĝisto, politikisto naskita en Kisenyed je la fino de la 18-a jarcento kaj mortinta en Raguza en 1858.
Kariero
Sándor Farkas estis renoma opozicia oratoro de la hungara reformperiodo (1820-1848). En 1848–49 li agadis kiel juĝisto de la revolucia tribunalo. Post falo de la Hungara revolucio de 1848 li elmigris Anglion, poste Usonon, pli poste li translokiĝis al sia filino en Raguzan. Li tradukis la verkon de Lantier: Anténor utazása Görögországban és Ázsiában (Nagyenyed, 1831–33).
Antiferomagnetismo
Antiferomagnetismo estas karakterizo de substanco (nomita antiferomagneto), kies atomoj aŭ molekuloj aranĝiĝas en strukturon kie la spinoj de apudaj partikloj kontraŭstaras; malgraŭ la magnetaj proprecoj de la konsisteroj, la rezultanta magnetismo de la substanco nuliĝas. Tipe antiferomagnetismo povas okazi je malaltaj temperaturoj. Malgraŭ ke la tuta magnetismo devu nuliĝi je la temperaturo de absoluta nulo, ferimagnetismo okazas, tio estas, la inversaj spinoj ne tute kontraŭstaras unu la aliajn, kreantaj malgrandan magnetismom, kiel vidite pri hematito sub la temperaturo je 250 K. Por temperaturo pli alta ol la Néel-temperaturo (nomita laŭ la franca fizikisto Louis Néel, kiu la unua sugestis kaj klarigis la fenomenon fare de la ordigo de magnetaj momantoj, pro tio li ricevis la Nobel-premion en 1970), la spinoj de la materialo malordiĝas kaj ties antiferomagnetismo malaperas, la materialo iĝas paramagneta.
Proprecoj de antiferomagneto
Kutime, la substanco iĝas antiferomagneta sub ia temperaturo T_\text{N}, nomita la Néel-punkto; malgraŭ ke la magneta impresemeco \chi de ĝiaj konsisteroj ne estas nula, la tuta ŝajna magnetismo de la substanco nulas. Super tiu temperaturo la materialo iĝas paramagneta, kaj la valoro de ĝia magneta impresemeco \chi varias laŭ la inverso de la absoluta temperaturo T jene:
kie C estas konstanto specifa al la konsiderata materialo.
Tiu teoria asimptota formulo validas pri nefinia nombro da partikloj kaj ne pri ; fakte, ĝi pruvas, ke la magneta impresemeco estas tre alta sub kaj ĉe la Néel-temperaturo, kaj, super ĝi, malkreskas laŭ hiperbola leĝo, same kiel la impresemeco de feromagneto malkreskas post sia Curie-temperaturo T_\text{C}.
Antiferomagnetaj kemiaj elementoj
Inter la antiferomagnetaj elementoj estas solida oksigeno sub alta premo kaj, kromio pri kiu. (proksimume la sama temperaturo ol tiu de la homa korpo), kaj kelkaj metaloj en la grupo de raraj teroj. Ĉi lastaj komune aperigas kompleksan antiferomagnetan strukturon en la temperaturgamo inter \,T_1 kaj \,T_N. Sub la temperaturo \,T_1, ili iĝas feromagnetaj. Listo de plej famaj antiferomagnetoj - elementoj de raraj teroj - estas donita en la suba tabelo.
Antiferomagnetaj kemiaj kombinaĵoj
La nombro de konataj komponaĵoj, kiuj estas antiferomagnetaj ĉe iaj temperaturoj, estas ĉirkaŭ mil. Iuj el la plej komunaj antiferomagnetoj kun iliaj Neel-temperaturoj \,T_N estas donitaj en la tabelo sube. La plejparto da antiferomagnetoj havas valorojn \,T_N, kiuj staras bone sub ĉambra temperaturo. Por ĉiuj hidratadaj saloj estas malpli ol, ekzemple ĉe.
Aplikoj
Uzo de antiferomagnetaj atomoj ĉe malaltaj temperaturoj povas krei memorĉelojn, kun nur entute 12 atomoj (por komparo, en moderna diskaparato por stoki 1 biton kaj la informon necesas 1 miliono da atomoj).
Spinvalvoj estas uzataj en magnetaj sentiloj kaj informkaptiloj de diskaparatoj Ili estas ankaŭ uzataj en magnetorezistaj ĉefmemoroj.
Sintezaj antiferomagnetoj (ofte mallongigitaj per SAF) estas artefaritaj antiferomagnetoj konsistantaj el du aŭ pli maldikaj feromagnetaj tavoloj apartigitaj per nemagneta tavolo. Pro dupolusa kuniĝo de la feromagnetaj tavoloj, rezultas kontraŭparalela laŭliniiĝo de la magnetizo de la feromagnetoj.
Antiferomagnetismo ludas kernan rolon en gigantaj magnetorezistancoj (ofte mallongigitaj per GMR), kiel ĝi estis eltrovitaj en 1988 de la Nobel-premiitoj Albert Fert kaj Peter Grünberg (premiitaj en 2007) uzante sintezajn antiferomagnetojn. La propreco de GMR-j estas, ke iliaj elektraj rezistancoj fortege varias laŭ la magneta kampo, al kiu ili estas submetitaj.
Koki Fukui
Li futbalas ĉe FC Machida Zelvia.
-365
En la jaro 365 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Dreschvitz
Dreschvitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio kaj estas parto de la insulo Rügen en la Balta Maro. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt West-Rügen de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Valence
La vorto Valence havas plurajn signifojn:
Francisco Giner de los Ríos
Francisco Giner de los Ríos (Arundo, Malago, 10-a de oktobro de 1839 — Madrido, 17-a de februaro de 1915) estis pedagogo, filozofo kaj eseisto hispana. Disĉiplo de Julián Sanz del Río, kreinto kaj direktoro de la Institución Libre de Enseñanza (ILE), helpis ankaŭ komplementajn projektojn kiaj la Museo Pedagógico Nacional (1882-1941), la Junta para Ampliación de Estudios (1907-1938), la Residencia de Estudiantes (1910-1939), la Pedagogiaj Misioj (1931-1937) aŭ la Lernej-kolonioj. En sia plano por la ideala universitato, Francisco Giner proponis, ke, kiel institucio, estu "ne nur korporacio de studentoj kaj saĝuloj, sed ankaŭ etika potenco de la vivo".
Post la Hispana Enlanda Milito, la verkaro de Giner ĝenerale, kaj la ILE partikulare, estis kondamnitaj de la reĝimo de Franco laŭ ties procezo de purigo de la hispana instruistaro.
Parto de la instruado kaj heredo de Francisco Giner de los Ríos rekuperiĝis el 1982.
Profesoraro, lernintoj kaj kunlaborintoj
Kvankam la listo de profesoroj, iamaj lernintoj kaj kunlaborintoj rilate kun la ILE estus preskaŭ senfina, memorindas almenaŭ la nomoj de Leopoldo Alas «Clarín», Manuel Azaña, Gumersindo de Azcárate, Manuel Bartolomé Cossío, Aureliano de Beruete, Julián Besteiro, Bosch Gimpera, Alejandro Casona, Joaquín Costa, Manuel de Falla, Federico García Lorca, María Goyri, Juan Ramón Jiménez, Antonio Machado, María Moliner, Severo Ochoa, Eugenio d'Ors, José Ortega y Gasset, Alfonso Reyes Ochoa, Fernando de los Ríos, Pedro Salinas, Luis Simarro, Miguel de Unamuno, María Zambrano.
Verkoj
En la eldono de la kompleta verkaro fare de Espasa-Calpe de 1933, la verkoj de Giner de los Ríos estis grupigitaj tiele:
La plej disvastigitaj verkoj de Giner estas eble la jenaj: la Antología Pedagógica (eldono de F. J. Laporta, Madrid, Santillana, 1977; 2a eld. 1988) kaj la Ensayos (eldono de Juan López-Morillas, Madrid, Alianza, 1969).
Unu el plej kompletaj antologioj de Giner troveblas en Obras selectas (eldono de Isabel Pérez-Villanueva Tovar, Madrid, Espasa Calpe, 2004). Estas pli facilaj antologioj, kiaj: El arte y las letras, y otros ensayos (eldono de Ignacio Sotelo, Sevilla, Fundación José Manuel Lara, 2007).
Norda Rio-Grando
Norda Rio-Grando estas brazila ŝtato en la nordorienta ekstremo de la Nordorienta regiono de Brazilo. Ĝia ĉefurbo estas Natalo.
Francisco Giner de los Ríos
Verkoj
El la malplej konataj tekstoj sed tre ligitaj al la verkaro de Giner menciindas la Compendio de Estética, Sevilla, 1874; ampleksigita per la "Teoría de la Música" en definitiva eldono, Madrid, 1883 (eldono de P. Aullón de Haro, en Madrid, Verbum, 1995, 2a eld. ampleksigita 2009).
Sarlat (stacidomo)
Sarlat estas franca stacidomo sur linio Siorac-en-Périgord - Cazoulès, situanta en Sarlat-la-Canéda, en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Norda Rio-Grando
En la portugala lingvo, ĝi nomiĝas Rio Grande do Norte ("Norda Granda Rivero"), kies proksima prononco en Esperanto estas hiu grandi du norti (hiu granĝi du norĉi, en aliaj regionoj).