cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sidney Webb
Li edziĝis al Beatrice Webb in 1892. Lia nomo estas forte ligita al ŝi pro ilia profesia kunlaboro. Ili ambaŭ estis anoj de la Laborpartio kaj tre aktivaj en politikaj aferoj. Ambaŭ forte subtenis la Sovetunion, ĝis ili mortis. Ili verkis libron The Truth about Soviet Russia (La Vero pri Soveta Rusio, 1942).
Inter 1912 kaj 1927 li estis profesoro pri Publika Administrado ĉe la London School of Economics (LSE) – tre prestiĝa universitato.
Li estis elektita kiel parlamentano en 1923.
Li estis unu el la fondintoj de la Fabia Societo kun George Bernard Shaw.
Jób Bede
BEDE Jób estis hungara ĵurnalisto, verkisto naskiĝinta en Szilágysomlyó la 8-an de januaro 1869 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de februaro 1919.
Kariero
Bede finis juron en la Universitato Koloĵvaro kaj li estis kunlaboranto de la gazetoj Ellenzék, ekde 1887 de la Kolozsvári Híradó, en 1888 de la Kolozsvár. En 1895 li translokiĝis en Budapeŝton kaj estis la ano de la redakcioj Egyetértés, poste Pesti Hírlap, Pesti Napló, Világ kaj Magyar Hírlap, kunlaboranto de politika rubriko. Post eliĝo de verkisto Kálmán Mikszáth li estis unu el la plej aŭtoritataj parlamentaj informistoj. Li gvidis en la Pesti Hírlap la rubrikon A tisztelt Házból (El estimata Domego). Li verkis rakontojn, tradukis romanojn.
China Zorrilla
Concepción Matilde Zorrilla de San Martín Muñoz, pli konata kiel China Zorrilla [ĈIna soRIlja] (Montevideo, 14-a de marto 1922 - 17-a de septembro 2014) estis urugvaja teatra, kina kaj televida aktorino.
Ŝi partoprenis en pli ol 40 filmoj kaj televidaj dramoj ekde 1971. Ŝi komencis sian profesian karieron en Urugvajo, sed poste translokiĝis al Argentino, kie ŝi loĝis dum pli ol 35 jaroj kaj estis aktiva en la argentinaj televido, teatro, kaj kino; ŝi revenis al Urugvajo antaŭ sia morto. Ŝi estis populara stelulino en la Plata-Rivera regiono, kaj estis konsiderata kiel unu el la grandaj damoj de la sudamerika teatra scenejo.
En 2008, China Zorrilla estis premiita per la medalo de Kavaliro de la Honora Legio de la franca registaro. En 2011, la Urugvaja Poŝto (la nacia poŝta servo en Urugvajo) eldonis poŝtmarkon de 37 pesoj dediĉitan al China Zorrilla.
Infanaĝo
China Zorrilla naskiĝis en Montevideo, en la sino de urugvaja aristokrata familio. Ŝi estis filino de skulptisto José Luis Zorrilla de San Martín (1891–1975) kaj Guma Muñoz del Campo.
Ŝia patro estis disĉiplo de la franca skulptisto kaj pentristo Antoine Bourdelle kaj kreis monumentojn en Urugvajo kaj Argentino. Ŝia patra avo estis Juan Zorrilla de San Martín (1855–1931), konsiderata kiel urugvaja nacia poeto. Ŝia plej aĝa fratino, Guma (1919–2001), estis dizajnisto de teatraj kostumoj. China Zorrilla kreskis kun siaj kvar fratinoj en Parizo. Poste, reveninte en Urugvajon, ŝi ĉeestis la lernejon Sanktega Koro (Sagrado Corazón) en Montevideo. En 1948 ŝi gajnis stipendion de la Brita Konsilio (British Council) por studi ĉe la Reĝa Akademio de Drama Arto (Royal Academy of Dramatic Art) en Londono, kie ŝi lernis sub la gvido de la greka aktorino Katina Paxinou (Κατίνα Παξινού).
Ĉe BBC ŝi konatiĝis kun la urugvaja teatra kritikisto René Arturo Despouey kaj kontaktiĝis kun gravaj eŭropaj kulturagantoj. Ŝi ludis en hispanlingvaj teatraĵoj sub la reĝisorado de José Estruch, kiu elmigris el Hispanio al Londono post la Hispana Enlanda Milito.
Urugvajo
China Zorrilla debutis en la teatraĵo La Anunciacio al Maria (L'Annonce faite à Marie) de Paul Claudel. Ŝi aliĝis al la Nacia Komedio de Urugvajo, la konstanta teatra trupo de la urba registaro de Montevideo, kaj laboris ĉe la Teatro Solís, kie sub la reĝisorado de Margarita Xirgu ludis en Sanga Nupto de Federico García Lorca kaj aliaj klasikaĵoj.
En la kvindekaj kaj sesdekaj jaroj, China Zorrilla rolis en Patrino Courage kaj ŝiaj infanoj, Romeo kaj Julieta, Makbeto, Somermeznokta sonĝo, Tartufo, La Laro, Nia Urbo de la usona dramisto Thornton Wilder, Apartamento ĉe la Hotelo Plaza (Plaza Suite) de Neil Simon, La Frenezulino de Chaillot (The Madwoman de Chaillot) verkita de Giraudoux, kaj teatraĵoj de Pirandello, Peter Ustinov, Tirso de Molina, Lope de Vega, Henrik Ibsen, August Strindberg, J. B. Priestley, Ferenc Molnár kaj aliaj. Ŝi ricevis laŭdegajn kritikojn pro siaj ludadoj en La Svatistino (The Matchmaker) de Thornton Wilder kaj en Fojno-febro (Hay Fever) de la brita dramisto Noel Coward, en kiu ŝi rolis kiel Judith Bliss.
Kun la aktoro Enrique Guarnero kaj la verkisto Antonio Larreta, ŝi kunfondis la teatran trupon TCM (Teatro Ciudad de Montevideo). La trupo turneis tra Bonaero, Parizo kaj Madrido, kie ĝi gajnis la premion de la hispana kritikistaro pro la ludado de teatraĵoj de García Lorca kaj Lope de Vega.
Mstislav la 1-a (Kieva Regno)
Mstislav la 1-a Volodimirido, la Granda ( Мстислав Владимирович Великий, Мстислав Володимирович Великий,  Мсціслаў Уладзіміравіч Вялікі — naskiĝinta la  en Turovo – mortinta la  en Kievo), estis la Granda Princo de la Kieva Regno (1125–1132), la plej aĝa filo de Volodimiro la 2-a Monomaĥo kaj Gita de Vesekso. Li rolas elstare en la norenaj sagaoj sub la nomo "Harald", verŝajne alude al lia avo, Harold la 2-a de Anglio. La baptonomo de Mstislav estis Teodoro. Li estis la lasta reganto de unuigita Kieva Regno; post lia morto, laŭ kronikisto, la regno "tute disŝiriĝis".
9387 Tweedledee
9387 Tweedledee estas asteroido de la interna asteroida zono, tie estas ano de la Hungaria familio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tweedledee : unu el la ĝemeloj, kiujn Alico renkontas dum siaj aventuroj trans la spegulo en la verko de Lewis Carroll. Tweedledum kaj Tweedledee estis origine roluloj de infana kanzono de John Byrom.
Kastelo de Ferney-Voltaire
La kastelo de Ferney-Voltaire estas situanta ĉe la Lando Gex, ĉe Ferney (kio poste iĝos Ferney-Voltaire), aktuale ĉe la departemento Ain, ne malproksime de Svisio kaj de Ĝenevo. Ĝi estis dum ĉirkaŭ dudek jaroj la loĝejo de Voltaire kiu aĉetis ĝin en 1758 kaj transformis ĝin same kiel la ĉirkaŭan bienon. La kastelo, akirita de la Franca Respubliko en 1999, estis klasita Historia Monumento ekde 1958.
Teramo Castelli
Teramo CASTELLI, kun la religia nomo Cristoforo, (naskiĝinta en 1597 en Ĝenovo, mortinta la ) estis itala monaĥo kaj misiisto en Georgio.
Vivo
Inter 1634 kaj 1639 (kiam la tempo pro suverenŝanĝo malfavoris) ili havis misicentron kun kolegio en Ozurgeti en Gurio en okcidenta Georgujo, poste en Mingrelio apud la urbo Cippurias. Ili estis ankaŭ inter 1644 kaj 1646 invitite de reĝo Aleksandro la 3-a en Imeretio kontraŭ la volo de la surloka patriarĥo. Li venigis el Konstantinopolo helpon por malekigi la mision katolian. Ĉe la laikoj la katolikoj ŝajne estis amataj sed la ortodoksa klerikularo malamis ilin. Kiel misiistoj ili engaĝiĝis pri la ofta mortigo de infanoj kja la malbonan kutimon vendi servistojn kaj eĉ parencojn en sklavecon turkan.
Jemena silvio
La Jemena silvio (Sylvia buryi) estas specio de birdo de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, sed foje konsiderata kiel aparta genro Parisoma, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj.
Ĝi troviĝas kiel endemismo en limigita teritorio de sudokcidenta Sauda Arabio kaj okcidenta Jemeno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo pro senarbarigo kaj etendigo de agrikulturo, krom lignelproduktado por hejtigo kaj konstrumaterialo.
Aspekto
Ĝi estas 15 cm longa birdo, sufiĉe granda silvio kun granda kapo, mallongaj flugiloj kaj longa vosto. Ambaŭ seksoj havas nigrecgrizajn al malhelbrunajn suprajn partojn, pli malhele en vizaĝo kaj ĉefe ĉirkaŭokule kaj klare kontraste kun blankeca gorĝo. La subaj partoj estas grizecaj kun rozkoloraj nuancoj sube kaj ruĝecbruna makulo en plej suba ventro simile al tiu de la parenca Ruĝecventra silvio, sed ne tiom rimarkinda. La blankeca iriso tre kontrasta kun la malhela okulareo havigas malicecan rigardon. Simila specio estas la Araba silvio, Sylvia leucomelaena, kiu estas pli purgriza, kun blankeca suba ventro kaj malhelaj okuloj.
Kutimoj
La voĉo estas malrapida, tre laŭta kaj turdeca.
Temas pri specio tre aktiva kaj preskaŭ ĉiam trovebla laŭ paroj, serĉe metode insektojn en la centro de densaj akacioj, ofte kapalteren. Eventuale manĝas surgrunde. La flugo estas malforta kaj malalta, kun undeca movo antaŭ ripozigo surbranĉen.
Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ fruktojn se tiuj disponeblas. Eble ankaŭ nektaron, sed tio necertas entute.
Disvastigo
En Jemeno ĝi asociiĝas kun arbaroj de genro Acacia, ĉefe ĉe heĝoj kaj disa arbaro de altaj teroj kun teraskultivejoj, dum en Saŭdarabio ĝi loĝas ĉefe ĉe arbaroj de Juniperus.
Preĝejo Vizito de Maria (Mágocs)
La preĝejo Vizito de Maria estas sakrala monumento historia en urbo Mágocs (Hungario).
Historio
En tiu loko estis menciita unuafoje abatejo en 1251. Pro dominado de turkoj ĝi senhomiĝis en 1542, poste ruiniĝis. En 1743 la paroĥo estis refondita, oni konstruis kirkon el la ruinoj en 1805. Ankaŭ la orgeno estis konstruita samtempe, sed oni konstruis pli novan en 1915, ĝi estis renovigita en 2015.
Motono Seigo
EdE-M
MOTONO Seigo, japano, prof. de Teknologia Kolegio en Kyoto. Nask. 15 sept. 1882 en Tokio-si. Verkis „Funkciecaj elementoj de Malnova J Arkitekturo kaj nova sento“ (E-)); „Arkitekturo Internaciac“.
Zana lingvaro
La zana lingvaro, kartvele ჭანური ენები, estas branĉo de la kartvela lingvaro: ĝi konsistas el la mingrela kartvela lingvo kaj la laza lingvo. Iuj lingvistoj konsideras ambaŭ esti dialektoj de sama, zana lingvo. Tamen la mingrela kaj laza ne tre proksime parencas, kvamkam parolantoj de ambaŭ lingvoj sukcesas rekoni multajn vortojn el la alia.
La pra-zana lingvo estis parolata en la antikva Kolĉido, bronzepoka reĝlando ĉe la sudorienta bordo de la Nigra Maro.
Unua Viena Arbitracio
La Unua Viena Arbitracio estis decido, kiu donis al Hungario teritoriojn de suda Slovakio kaj de Karpata Rutenio, kie loĝis interalie etnaj hungaroj. La Munkena interkonsento havis partojn, kio sugestis, ke Ĉeĥoslovakio priparolu la limproblemojn kun Pollando kaj Hungario. Poste senrezultaj traktadoj okazis inter Ĉeĥoslovakio kaj Hungario, tial ili petis la arbitracion.
La hungaran delegacion estris eksterlanda ministro Kálmán Kánya, akompanata de kulturministro Pál Teleki. La ĉeĥoslovakian delegacion estris František Chvalkovský, eksterlanda ministro, kaj Ivan Krno. Karpatan Rutenion reprezentis ĉefministro Avhustin Voloŝin, Slovakion ĉefministro Jozef Tiso kaj justica ministro Ferdinand Ďurčanský.
Ĉiuj partoprenantoj akceptis la decidon.
En tiu tabelo en la 2 lastaj urboj la decido akceptis interesojn de slovakojn kaj rifuzis la hungaran pretendon. Oni konstatis serion de urboj, kie vivis hungaroj en majoritato: Senec-Galanta-Vráble-Levice-Lučenec-Rimavská Sobota-Jelšava-Rožňava-Košice-Michaľany (escepte vilaĝo)-Veľké Kapušany-Uĵhorodo-Mukaĉeve (la du lastaj ne estas en la mapo, imagu ilin dekstren). Poste oni ekzamenis la najbarajn vilaĝojn. Kie la hungaroj vivis en plimulto, tio apartenos al Hungario. Tiel formiĝis la ruĝa parto en la mapo, sed dume oni ekzamenis ankaŭ la geografiajn, trafikajn kaj ekonomiajn vidpunktojn. La novaj limoj formiĝis saĝe, ne tiel, ol en 1920. Disŝiritaj urboj Komárom, Sátoraljaújhely kaj Balassagyarmat denove unuiĝis. Resume oni konstatas, ke okazis kompromiso, ĉar Hungario ne rericevis Nitra-n kaj Bratislavon.
Qantas
La entrepreno Qantas Airways, kutime nur nomata Qantas [], estas la plej granda aŭstralia flugkompanio kun sidejo en Botany Bay City, parto de la metropola areo Sidnejo. Formale la nomo estas mallongigo de la plena nomo "Queensland and Northern Territory Aerial Services", do "Aviadaj Servoj de Kvinslando kaj la Norda Teritorio". Ĝi estas membro de la flugkompania alianco "OneWorld".
La flugoj de la kompanio havis la IATA-mallongigon QF; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas QFA.
Hordeo
Hordeo (science: Hordeum) estas genro en la subfamilio Pooideae.
La ordinara vorto hordeo havas tri sencojn: Hordeo en botanika senco (kiel genro Hordeum) estas unu- du aŭ plurjara herbo kun floroj en densaj spikoj, havantaj lonaristajn glumojn kaj diference de tritiko, kun tri unufloraj spiketoj inter po du artikoj. Hordeo en botanika senco (specio Hordeum vulgare) estas grava kulturplanto, kies grajnoj uzatas por fari grion, bieron, furaĝon ktp. Tiu artikolo temas pri la botanika senco, pri la tuta genro.
Priskribo
Specioj de hordeo estas unujaraj kaj plurjaraj herboj. Ili estas indiĝenaj ĝenerale en la mezvarma Norda duonglobo, en mezvarma Sudameriko, kaj ankaŭ en Suda Afrika regiono
Ĉefaj specioj
La genro Hordeo enhavas proksimume 30 speciojn.
Neo Patwa
Neo Patwa [neo patŭa] (Nova Patvo) estas planlingva projekto destinita por internacia helplingvo kreita de Jens Wilkinson. Laŭ li, ĝi estas "Monda kreola lingvo" kies vortprovizo estas diversaj lingvoj de la mondo.
Historio
Tradukisto, Jens Wilkinson unue komencis projekton de planlingvo Dunia Patwa en 2005, sed li ĉesis la projekton, poste li rekomencis novan planlingvan projekton Neo Patwa en 2007.
Prononco
La vokaloj estas a,e,i,u,o kiel Esperanto. La konsonantoj estas c, f, h, j, k, l, m, n, p, s, t, w, x.
Vulcan (Hunedoara)
Vulcan [vulkan] (hungare: Zsilyvajdejvulkány [ĵijvajdejvulkanj], germane: Wolkersdorf) estas urbo en Rumanio laŭ la rivero Okcidenta Jiu ĉe la norda piedo de Vulcan-montaro sudokcidente de Petroșani. Administre apartenas al ĝi Dealu Babii kaj Jiu-Paroșeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 7184 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 32371 (rumanoj, 9 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1462. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad).
Jiu-Coroiești estis aligita al ĝi.
Casamassima
Casamassima estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquaviva delle Fonti, Adelfia, Capurso, Cellamare, Noicattaro, Rutigliano, Sammichele di Bari, Turi kaj Valenzano.
Rudolf Mosse
Rudolf MOSSE, naskiĝis la 9-an de majo 1843 en Grätz, Reĝlando Prusio (ekde 1945 nomata Grodzisk Wielkopolski), mortis la 8-an de septembro 1920 en Mittenwalde (Mark), urboparto Schenkendorf), estis la posedanto de granda eldon- kaj reklamentrepreno en Berlino.
Mosse lernis librovendadon kaj post laboro en diversaj eldonejoj li fondis en Berlino la firmaon Annoncen-Expedition Rudolf Mosse. Kiel unu el la unuaj li aĉetis la anoncan parton de diversaj ĵurnaloj kaj iĝis peranto de varbospaco, kiun li vendis al aliaj klientoj.
Li plivastigis sian entreprenon per la fondo de eldonejo kaj la eldono de la ĉiutaga gazeto Berliner Tageblatt (1872) kaj aliĝis en la sama jaro al la Gesellschaft der Freunde. La servo por la kliento ampleksis la grafikan aranĝon de anoncoj.
Ekde 1982 aperis ĉe Mosse la ''Bäder-Almanach. Mitteilungen der Bäder, Luftkurorte und Heilanstalten'', grava konsultlibro por kuracistoj kaj malsanuloj, kies lasta (17-a) eldono aperis en 1933.
Pliaj titoloj estis Ulk (1872), Sonntagsblatt (1873), Deutsche Lesehalle (1881), Handelszeitung (1886), Zeitgeist (1888), Berliner Morgen-Zeitung (1889), Technische Rundschau (1895), Haus, Hof, Garten (1899) und Weltspiegel (1902). Kaj diveraj fakaj revuoj.
La liberala tendenco de la judo Mosse ne plaĉis al liaj konkurantoj sur la gazetara merkato, nome August Scherl kaj la Alfred Hugenberg, reprezentanto de la nordrejnlanda pezindustro. Sub la gvido de Alfred Hugenberg, eksa direktoro de Krupp, ekestis 1916 la Allgemeine Anzeigen GmbH (Ala), la plej granda agentejo pri anoncoj. Kiam Mosse intencis transpreni la eldonejon de Scherl, Hugenberg malhelpis kun la helpo de la registaro.
Li estis posedanto de Schloss Schenkendorf. Pro akcidento li mortis en septembro 1920 en Mittenwalde (Mark), urboparto Schenkendorf, 15 km sude de Berlino. Lia tombo troviĝas en la juda tombejo Berlin-Weißensee. Ekde la 9-a de majo 1989 tabulo ĉe la fondaĵo Mosse-Stift rememorigas pri lia vivo kaj verko.
Eldonado en Esperanto
Laŭ la instigo de Friedrich Ellersiek la eldonejo starigis E-fakon en 1926. Kun la celoj eldoni serion de libroj sub titolo Internacia Mondliteraturo. La E-fako laboris per granda reklamo kaj bonaj eldonaĵoj, kies ĉiu n-ro kostis en serio 0.40 Rm. tamen post la eldono de 25 n-roj la firmo ĉesigis la fakon kaj ĝian librostokon transprenis F. Ellersiek.
(18922) 2000 PU12
(18922) 2000 PU12 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Griefstedt
Griefstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj apartenas al administra komunumaro Kindelbrück. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Andor Becsky
BECSKY Andor estis hungara verkisto naskiĝinta en Sárközújlak la 28-an de februaro 1898 kaj mortinta en Budapeŝto la 29-an de oktobro 1978. Li estis la frato de Irén Becski.
Kariero
Andor Becsky publikis siajn unuajn poemojn en la Napkelet kaj Periszkóp. Kune kun János Antal eldonis avangarpoemvolumon (Verseskötet, Kolozsvár, 1923). Antaŭ 1945 li publikis sub nomoj Babos Antal, Pap Gábor. Li vivis ekde 1933 en Budapeŝto. Kiel kunlaboranto de Ferenc Hont ekde 1937 li laboris ĉe la Független Színpad. Ekde 1957 li estis kunlaboranto de la Színháztudományi Intézet (Teatrascienca Intituto).
Santomeo kaj Principeo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1996 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis santomeaj kaj principeaj partoprenantoj.
Kunordigas la teamon la Santomea kaj Principea Olimpika Komitato, fondita en 1979 kaj rekonita en 1993.
Kázmér Vajnovszki
Kázmér VAJNOVSZKI [vajnovski] rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Oradea la 11-an de februaro 1928 kaj mortis en Bukareŝto la 21-an de septembro 2002.
Kariero
Kázmér Vajnovszki akiris diplomon en Padagogia Altlernejo de Bukareŝto (1972). Li debutis kiel ĵurnalisto en gazeto Új Élet de Oradea (1946–48). Pli poste li estis interna kunlaboranto de Ifjúmunkás (1948–49, 1958–60), Romániai Magyar Szó (1949–52), Előre (1956–58). Inter 1961–70 li redaktis la revuon Könyvtári Szemle, de 1970 li laboris en la redakcio de A Hét ĝis sia pensiuliĝo (1991). Li tradukis el rumana lingvo.
Christian Rosencreuz
Christian ROSENCREUZ (ankaŭ ROSENKREUZ aŭ ROSENKREUTZ, "Kristiano Roza Kruco"; 1378–1484) estas la legenda fondinto de la Rozkruca Ordeno, nun ĝenerale rigardata kiel literatura fikciulo kreita de germana luterana teologo Johann Valentin Andreae (1568–1654).
Kvankam la nomo Christian Rosencreuz ne estas malkaŝita ĝis la tria rozkruca manifesto, Nuptiae Chymicae, li estas la heroo de la unuaj du rozkrucaj manifestoj, Fama Fraternitatis kaj Confessio Fraternitatis, nomata simple "Frato R.C."
Laŭ legendo, Christian Rosencreuz malkovris kaj lernis la antikvajn esoterajn sciojn dum pilgrimado en la Oriento en la 15-a jarcento. Li poste fondis kaj ekestris mistikan frataron, la "Frataron de la Rozkruco". Sub lia gvido estis konstruita templo nomata la "Templo de la Sankta Spirito". 120 jarojn post lia morto (kiu okazis en plena sekreteco), alia rozkruca Frato malkovris lian kadavron, kiu estis perfekte konservita - kiel C.R.C. antaŭdiris - en ĉambro kiun li estis konstruinta kiel kompendion de la universo.
Esperanto-Klubo Munkeno
Post la Dua Mondmilito, la klubo interalie gastigis la Universalan Kongreson de Esperanto en 1951. Formale, en sia aktuala statuta formo la klubo ĉe la lokaj instancoj estis registrita nur la 26-an de septembro 1968 laŭ la iniciato de Horst Spirat: ekde tiam en urba registro estas fiksataj ŝanĝoj de estraranoj kaj aliaj asociaj decidoj interkonsentitaj en la jarĉefkunvenoj, kaj ankaŭ la klubaj buĝetoj respektive la laŭstatuta uzo de la klubaj financoj estas kontrolataj. Sian 100-jaran jubileon la klubo festis kadre de la 69-a Germana Esperanto-Kongreso en la urbo - kiel parto de ĝi, la landaj Esperanto-asocioj de la kvin "novaj" federaciaj landoj de Germanio Brandenburgio, Meklenburgo-Antaŭpomerio, Saksio, Saksio-Anhalto kaj Turingio aliĝis al la origine ekde la fondiĝo en 1906 tutnacia Germana Esperanto-Asocio; en Munkeno do el vidpunkto de UEA okazis la "ŝtata reunuiĝo" de la germania Esperanto-movado, dividita ekde la Malvarma Milito.
Pri la plua historio de la loka Esperanto-klubo legu jenajn paĝojn, kaj en la ĉapitro "Esperanto" de la paĝo pri Munkeno.
Movada vidpunkto
Movada vidpunkto estas esperantlingva podkasto de Johannes Mueller, Eva Fitzelová kaj Julia Noe. Ĝi komenciĝis en 2015 kaj ĝi traktas temojn el la Esperanto-movado. Ĝi estas disponebla laŭ permesilo Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 4.0.
Kantono Howard (Nebrasko)
La kantono Howard (Howard County) estas kantono de Usono en la subŝtato Nebrasko. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Alta Peruo
Alto Perú en hispana, nome Alta Peruo aŭ Supra Peruo, estis la nomo uzita dum la lastaj jardekoj de la dominado fare de Hispanio por aludi al la geografia kaj socia unuo de la regiono kiu poste iĝis la aktuala Bolivio. La termino identiĝis kun la lasta distrikto jurisdikcia de la Real Audiencia de Charcas, nome provinco de Charcas.
Pro siaj ecoj kaj geografiaj kaj historiaj kaj -ĉefe- etnaj (zono loĝata de popoloj andaj) la teritorio propre dirite "Alto Perú" corespondis kaj korespondas al la Centra Anda Altebenaĵo. Tuu regiono korespondas al Anda Altebenaĵo aŭ Punao, loĝata de etnoj kola, ajmara (ĉefe ĉe La Paz), uru (ĉe la baseno de la Lago Titikaka), kaj aliaj etnoj andaj kiuj, anstataŭ la ajmara parolis aŭ estis devigitaj adopti la keĉuan kial lingvo kiam okazis la konkeroj fare de la inkaoj en la zonoj de Koĉabamba, Ĉukisaka kaj Potosio.
Bzí (Železný Brod)
Bzí estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Železný Brod en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Železný Brod. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 90 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bzí situas en katastra teritorio Bzí u Železného Brodu kun areo 3,24 km². En la katastra teritorio Bzí u Železného Brodu situas ankaŭ Splzov kaj Veselí.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1346.
Stacio Kasagi
Stacio Kasagi (japane: 笠置駅 [Kasagi-eki], angle: Kasagi Station) estas fervoja stacio en Kasagi, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Sikula Kongreso
Sikula Kongreso estis organizita inter 28-29-a de aŭgusto 1902 en Tusnádfürdő (tiam Hungario) kiel parto de landnivela movado celante la malkovron de kaŭzoj de la elmigrado.
Elmigrado
Estas menciinde ke laŭ la censo de 1910 la loĝantaro de Sikullando estis 637 662. En 1900 ĉirkaŭ 200 mil hungaroj vivis en la rumana reĝlando kies duono estis la ĉangohungaroj kaj duono estis precipe sikulaj elmigrintoj: metiistoj, servistoj.
Lezga lingvo
Lezga lingvo estas lingvo parolata de la lezgoj nun en suda Dagestano (respubliko de Rusio) kaj en norda Azerbajĝano.
Klasifiko
La lezga apartenas al la grupo de lezgaj lingvoj de la nordorienta kaŭkaza (dagestana) lingva familio.
Oficiala statuso
La lezga ne estas oficiala lingvo, sed estas unu el ses literaturaj lingvoj de Dagestano.
Parencaj lingvoj
Estas dek lingvoj en la lezga lingva familio, nome: agula, tabasara, rutula, lezga, caĥura, buduĥa, kryza, ĥinaluga, udi kaj arĉi.
La Qusar-Quba dialekto parolata en Azerbajĝano diferenciĝas konsiderinde de la norma lingvo.
Gramatiko
La lezga estas nekutima por nordorientaj kaŭkazaj lingvoj en tio ke ĝi ne havas substantivajn klasojn. Literatura lezga gramatiko havas 18 substantivajn kazojn, el kiuj 12 estas ankoraŭ uzataj en parola konversacio.
Lando Gex
La Lando Gex (pays de Gex, nuntempe la uzata literumado por aludi al la lando Gex, fare kaj de la loka gazetaro kaj de la lokaj aŭtoritatoj, estas Pays de Gex kun majuskla P) estas historia regiono franca situanta en la nordoriento de la departemento Ain. Iama suverana baronlando, aligita al la ŝtatoj de Savojo en 1353, poste dummallonge aligita fare de la Bernanoj en 1536, poste de la Ĝenevanoj en 1589, la lando Gex estis definitive realigita al Francio en 1601.
Araba silvio
La Araba silvio aŭ Ruĝmara silvio (Sylvia leucomelaena) estas specio de birdo de la familio de Silviedoj kaj de ties plej tipa genro nome Sylvia aŭ silvioj, kiuj estas grizecaj aŭ grizecbrunaj insektovoruloj.
Kutimoj
Ili manĝas ĉefe insektojn sed ankaŭ fruktojn se tiuj disponeblas. Ili kutime moviĝas ĉe branĉoj kaj trunkoj de akacioj kiel pegoj, foje kapalteren kaj elprenas insektojn el fendoj.
La nestoj estas 80–300 cm supergrunde, taso el tigetoj kaj folioj, ligitaj per fibroj, kovrita per pli fajna materialo. La ino demetas 2-3 ovojn kun grizaj kaj brunaj markoj. Kovado daŭras 15-16 tagojn fare de ambaŭ gepatroj sed per mallongaj vicoj de malpli da 20 minutoj.
Tavaux
Tavaux estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Chemin). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Araba silvio
Disvastigo
Ĝi troviĝas en arabaj landoj ambaŭflanke de la Ruĝa Maro kaj de tie devenas unu el la du nomoj de la specio, nome en Afriko en Egiptio, Eritreo, Ĝibutio, Somalio kaj Sudano kaj en Azio en Israelo, Jordanio, Omano, Saŭdarabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas seka savano, arbustaro kaj ĝis dezertobordoj kaj alteco de 3000 m.
Sieĝo de la Alkazaro
La Sieĝo de la Alkazaro estis batalo ege simbola kiu okazis komence de la Hispana Enlanda Milito. En ĝi kontraŭstaris milicoj favoraj al la registaroj de la Popola Fronto kaj insurekciaj militistoj kontraŭ la Respubliko, favore de la insurekciuloj en Toledo. Tiuj lastaj rifuĝiĝis en la Alkazaro de Toledo, tiama Altlernejo de Infanterio, akompanataj de siaj familioj. La Alkazaro estis uzata de la tiama ribeliĝinta kolonelo José Moscardó kiel defenda punkto kaj rezistejo de la Civila Gardistaro kaj tute sieĝata kaj detruita de la trupoj lojalaj al la Dua Hispana Respubliko dum la sieĝo kiu daŭris 70 tagojn de la 22-a de julio ĝis la 28-a de septembro 1936. Ĝi estis liberigata tiun lastan tagon fare de la Armeo de Afriko sub la gvido de la generalo José Enrique Varela kaj vizitata sekvatage de la generalo Francisco Franco, ĉefo de la naciisma bando, kiuj prokrastis la antaŭeniron al Madrido por liberigi la Alkazaron.
Antaŭaĵoj
Ĉio komencis per la puĉo de 18-a de julio 1936, kiam insurekciis la hispana armeo de Maroko kaj sekve en la duoninsula teritorio ankaŭ aliaj oficiroj kaj gravuloj aliĝis al la puĉo. La Milita guberniestro de la provinco de Toledo nome kolonelo José Moscardó aliĝis al la insurekcio kun la Civilgvardiaro. La funkciuloj de la Militmonisterio petis el Madrido municion el la armilfabriko de Toledo, sed Moscardó malakceptis sendi tion. Sekve el la ministerio oni minacis per atako.
El la registara flanko estis nur kelkaj policanoj kaj necerta nombro de milicanoj (kelkaj centoj) sed tute malbone armitaj; el Madrido ja alvenis foje aviadiloj, kiuj bombardos la Alkazaron ĝis 35 fojojn dum la tuta sieĝo. En la interno de la Alkazaro rifuĝiĝis, krom ties familianoj (500 virinoj kaj 50 infanoj), 800 civilgvardianoj kaj kelkaj militistoj kaj eĉ civiluloj. Ili estis tre bone armitaj, danke al kolekto de la municio de la armilfabriko de Toledo.
Kronologio
La 21-an de julio la insurekciuloj prenis povon en la urbo de Toledo kaj eĉ mortpafis kelkajn supozatajn maldekstrulojn. Je la scio ke la madrida registaro sendos trupojn por kapti la armilfabrikon, la insurekciuloj rifuĝiĝis en la Alkazaro. Kiam la senditoj alvenis el Madrido direktis sin al la armilfabriko, sed la civilgvardianoj sukcesis elpreni grandegan kvanton da municio kaj detrui la fabrikon antaŭ eliri al la Alkazaro.
La 22-an de julio la insurekciuloj jam havis sufiĉe gravan armekorpuson en Toledo nome ĝis 2500 homoj en diversaj rotoj kontraŭ 1250 de la Alkazaro, pli bone armitaj kaj pli profesiaj, sed malbone posedantoj de akvo kaj manĝo. Dum la lasta semajno de julio kaj du unuaj de aŭgusto la situacio ege malboniĝis en la sieĝita Alkazaro, manĝo kaj akvo mankis kaj moralo estis malforta, ĉar oni sciis, ke la trupoj de la generalo Francisco Franco estis ankoraŭ malproksimaj. Okazis nombraj memmortigoj kaj dizertoj. Aliflanke foje sieĝintoj eliris el la Alkazaro, mortpafis homojn kaj faris prizonulojn, kiuj poste estos mortigitaj. La posta frankisma propagando disvastigos legendoj pri supozata ĉantaĝo farata al la kolonelo petante kapitulacon kontraŭ lia filo, kiu ne estos mortigita dum tiuj semajnoj, sed nur tre poste kaj senrilate al la toledaj okazintaĵoj. La frankisma propagando ankaŭ levigegos la figuron de la kolonelo Moscardó, kiu ŝajne ne estis tiom kuraĝa militestro kaj reale la direkton de la rezisto faris civilgvardinao Pedro Romero. En tiuj semajnoj ekaperis bulteno de la sieĝitoj nome El Alcázar, kiu poste estos oficiala propagandilo de la reĝimo.
Dum la du lastaj semajnoj de aŭgusto kaj du unuaj de septembro la atakintoj notis, ke la ĝistiama atakado pere de fusiloj estis tute senutila kontraŭ la rokecaj muroj de la Alkazaro kaj devis ŝanĝi strategion: nome ili fosis al la fundamentoj de la konstruaĵo por eksplodigi ties turojn. Dume okazis diversaj kontaktoj inter sieĝitoj kaj atakantoj por klopodi atingi kapitulacon unuflanke kaj akiri necesaĵon aliflanke, ekzemple pastron por bapti du ĵusnaskitojn. Finfine la 18-an de septembro la atakantoj okazigis teruran eksplodon kiu detruis la sudokcidentan turon de la konstruaĵo, sekvis atako per tanko, sed la sieĝitoj defendis sin kaj krome la rubo de la detruita turo utilis al ili kiel bardefendilo.
La 20-an de septembro la atakantoj konkeris apudajn konstruaĵojn kiuj estis abandonitaj de la sieĝitoj. La respublikanoj estis urĝaj, ĉar la trupoj de Franco alproksimiĝis, post kiam ili lasis la antaŭeniron al Madrido por liberigi la alkazaranojn. La 23-an de septembro nova atako el norda flanko devigis la rezistantojn defendi sin eĉ en la korto de la konstruaĵo, sed ankaŭ tiu atako malsukcesis. La 24-an de septembro la trupoj frankismaj jam atingis la ĉirkaŭurbon de Toledo kaj la respublikanoj dividiĝis inter kiuj decidis kontraŭstari tiun alvenon kaj tiuj kiuj opiniis plej prudenta retiriĝi al Aranjuez. La 27-an de septembro la frankismaj trupoj konkeris la urbon de Toledo kaj kuniĝis kun la jam liberigitaj survivantajn sieĝitoj.
Kunteksto de la milito
Juan Yagüe [jAgŭe] pluavancis al Madrido laŭlonge de la rivero Taĵo. Tiam decidis Franco devojigi la avancon al la ĉefurbon por liberigi la Alkazaron de Toledo, kie resistis dum monatoj tiu grupo de insurekciistoj sub la kolonelo José Moscardó, liberigo kiu plibonigus la propagandon de la frankisma flanko. En la nordo la insurekciaj trupoj konkeris Irún, per kio oni fortranĉis la unuran eliron de la respublika norda zono al Francio. La momento estis taŭga por alveni al Madrido kaj konkeri la ĉefurbon kiam ankoraŭ forta defendo ne estis organizita. Tamen Franco preferis la simbolan liberigon de sieĝitoj, kio estos uzata de propagando, kiel ligilo al historiaj okazintaĵoj de aliaj heroaj sieĝitoj kiuj preferis morton al kapitulaco nome Numanco aŭ Sagunto. Post malkonsenti je tio, Yagüe estis anstataŭata de José Enrique Varela. Pro tia prokrasto la defendantoj de Madrido havis tempon kaj oportunon organizi akuratan defendon kaj tiele la registaro povis pluteni la ĉefurbon dum du pliaj jaroj. Kelkaj historiistoj opinias, ke eble Franco preferis ne venki tiom rapide la militon kaj anstataŭe elĉerpi ne nur la klarajn malamikojn respublikanajn, sed ankaŭ la eventualajn rivalon en sia propra flanko. Fakte la propagando, eĉ kun filmetoj de Franco inter la ruinoj de la liberigita alkazaro, utilis por ties ascendo al posteno de unika estro de la insurekcio, kiu okazis ĉefe post tiu momento.
Linalila oksalato
Linalila oksalato aŭ oksalato de dulinalilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj linalolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Linalila oksalato posedas 22 karbonatomojn, 36 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Linalila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de linalilaj derivaĵoj.
Omar Souleyman
Omar Souleyman,  عمر سليمان * 1966 in Raʾs al-ʿayn, estas siria muzikisto. Li kantas en la araba de Sirio kaj Irako samkiel en la kurda lingvo. Lia muziko povas povas aparteni al la stiloj mondmuziko, dabke, folklora kaj elektronika. Lia stilo konsistas el kantoj el la mezoriento dum tradiciaj orientaj folkloraj dancoj (debka) sur tekno-ritmo, ankaŭ nomata 'siria tekno' Omar Souleyman kuraĝigis dekojn eble milojn da okcidentajn aŭskultantojn brakumi mezorientan muzikon.
Vivo
Souleyman komencis sian karieron kiel muzikisto en 1994. Ekde tiam, li eldonis proksimume 500 Live- kaj Studio albumojn, la plejparto de ili estas tamen, registradoj de geedziĝfestoj sur kasedoj, dum kiuj li kantis kaj kiel donaco al la geedziĝa paro kaj kiuj poste estis kopiitaj kaj venditaj.
En 2011, li ludis ĉe la Glastonbury Festivalo en junio 2011 ĉe la Festivalo Kaoso en Tejas en Aŭstino (Teksaso). En aŭgusto 2011 li koncertis en la Paredes de Coura en Portugalio.
En aŭgusto 2013, li koncertis ĉe la Festivalo Way Out West en Göteborg. En decembro 2013, li koncertis dum la Nobel-premio pri paco 2013 en Oslo.
En julio 2014 li koncertis en la Roskilde Festivalo, Danio kaj la 16-an de junio 2014 en la One Love Festivalo in Istanbulo, Turkio.
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas grandparte traduko de la sama artikolo en la germana kaj nederlanda versio de vikipedio je dato 15a oktobro 2017.
Libro pri Fikssteloj
La Libro pri Fikssteloj ( arabe: كتاب سور الكواكب /kitab suŭar al kaŭakib/ ) estas astronomia teksto verkita de Abd al-Rahman al-Sufi ( Azofo ) ĉirkaŭ 964. La libro estis skribita en araba lingvo, kvankam la aŭtoro mem estis persa. Estis klopodo krei sintezon de la plej populara klasika verko de astronomio — la Almagesto de Ptolomeo — kun la indiĝena arab-mezepoka tradicio aŭ Anŭa.
La libro estis tute ilustrita kun observaĵoj kaj priskriboj de la steloj, iliaj situoj, iliaj videblaj magnitudoj (brileco) kaj iliaj koloroj. Liaj rezultoj estis montritaj konstelacio po konstelacio. Por ĉiu konstelacio, li provizis per du desegnaĵoj, unu ekde la ekstero de la ĉielosfero, kaj alia ekde la interno.
Li faris la plej malfruajn priskribojn kaj ilustraĵojn de tio kion li nomis "Eta Nubo" kiu estas nuntempe Andromeda Galaksio. Li mencias ĝin kiel troviĝante antaŭ la buŝo de Granda Fiŝo, araba konstelacio. Tiu "nubo" ŝajne estis komune sciata de la esfahanaj astronomoj, tre verŝajne antaŭ 905 AD. La unua registrita mencio de Granda Magelana Nubo ankaŭ originas de Abd Al-Rahman Al-Sufi en lia Libro pri Fikssteloj. . Tiuj estis la unuaj galaksioj, aliaj ol la Lakta Vojo kiuj estis observitaj ekde la Tero. La Andromeda galaksio kiun li observis ankaŭ estis la unua vera nebulozo kiu estis registrita, kiel diference de stelamaso.
Li verŝajne ankaŭ enkatalogis Omicron Velorum -stelamason kiel "nebulan stelon", kaj kroman "nebulan objekton" en Vulpo, amason nuntempe alterne sciata kiel Stelamaso de Azofo, la Vestarka stelaro, Stelamaso de Brocchi, aŭ Collinder 399. Plie, li mencias la Grandan Magelanan Nubon kiel Al-Bakr, la Blankan Okson, de la sudaj araboj ĉar ĝi estas videbla ekde Suda Arabujo, kvankam ne ekde pli nordaj latitudoj.
Pillangó utca (metrostacio)
La Pillangó utca (=strato Pillangó) estas surfaca metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la strato, kie haltas la metroo. Tiu stacio havas la plej malgrandan trafikon en la metrolinio M2.
Historio
En fino de la 1960-aj jaroj oni komencis konstrui tiun ĉi etapon. La unua itinero estis inaŭgurita en 1970. Por ŝpari monon, tiu ĉi parto estis konstruita laŭ la surfaco al la sekva finhaltejo. El la alia direkto tie finiĝas la subkrusta tunelo. Ĉe la stacio estas relaj kontaktoj al la riparejo kun remizo, krome al la trajna reto. En 2005 plenaj renovigaj laboroj okazis, ankaŭ la stacidomo ricevis novan vizaĝon. Ĝis 2012 la vagonoj devenis el Sovetunio, poste pli modernaj vagonoj trafikas de Alstom.
Akcidento
En 2016 ĉi tie okazis ĝis tiam la sola amasakcidento de la metroo. Alvenis nova vagonaro el la finhaltejo, sed en la stacio ne foriris la alia vagonaro. La metrostiristo bremsis, poste uzis la tujbremson, sed la vagonaro glitis kun starantaj radoj 23 sekundojn. Okazis puŝiĝo, 10 pasaĝeroj vundiĝis, sed ne tro grave.
Stacidomo
La stacidomo situas laŭ ĉefvojo, en la alia flanko konkursejo pri ĉevaloj kuŝas. La konstruaĵo estas tre simpla, meze estas la reloj, apude po unu kovritaj kajoj troviĝas. Por atingi la kontraŭan kajon oni konstruis superirejon (kvazaŭ kovritan ponton) kun ŝtuparoj. Depost 2005 2 liftoj servas por handikapuloj.
Kontaktoj
Apud la stacio parkumejo funkcias ekde 2006 por 121 aŭtoj. Nur estas unudirekta kontakto kun aŭtobusoj. La pasaĝeroj venas de loĝkvartalo situanta laŭ la strato.
Aeroméxico
La entrepreno Aeroméxico estas la plej granda meksika flugkompanio. Ĝi havas sian administran sidejon en Meksik-urbo kaj sian hejman flughavenon (kaj solan flugkompanian nabon en la tiuurba flughaveno flughaveno "Benito Juárez". Aeroméxico estas membro de la flugkompania alianco "SkyTeam".
La flugoj de la kompanio havis la IATA-mallongigon AM; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas AMX.
Izopropila benzoato
Isopropila benzoato aŭ C10H12O2 estas organika kemia kombinaĵo, senkolora likvaĵo rezultanta el interagado de benzoata acido kaj izopropanolo, aromata estero uzata en kemiaj sintezoj kaj kiel industria reakcianto.
Heeßen
Heeßen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Matricoj de Pauli
La matricoj de Pauli estas tri 2×2 kompleksaj matricoj ofte uzitaj en matematiko kaj fiziko. La matricoj estas memadjunktaj kaj unitaj; ili formas bazon de la vektora spaco de nulspuraj memadjunkta matricoj. Ilia simbolo estas la greka litero sigmo: (sed kelka aŭtoroj uzas taŭon anstataŭe). Iliaj difinoj estas jene: La matricoj estas nomitaj pro Wolfgang Pauli, kiu ilin enkondukis en 1925 pro studio de kvantuma mekaniko.
Casarano
Casarano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Matricoj de Pauli
Iafoje oni uzis la "nulan" matricon de Pauli \sigma_0=I (t.e. la 2×2 identan matricon) kune kun la normalaj tri matricoj de Pauli. Tiam, la kvar matricoj formas bazon de la vektora spaco de tutaj memadjunktaj matricoj (inkludante nenulspurajn matricojn).
Casarano
Najbaraj komunumoj estas.
Matricoj de Pauli
Karakterizaĵoj
Ili kvadratiĝas al identa matrico: Ili estas nulspuraj kaj havas determinanton -1:
Iliaj komutkrampoj estas jene: (Jena estas la simbolo de Levi-Civita.) Iliaj produtoj estas jene:
Vektoro de Pauli
Iafoje oni uzas la vektoron de Pauli, kiu estas vektoro kun tri matricaj komponantoj. Oni uzas ĝin konverti inter 3-dimensiaj vektoroj kaj 2×2 nulspuraj memadjunktaj matricoj jene:
Achille Motteau
Achille MOTTEAU [moTO] (naskiĝis en Francio en 1836, mortis la 3-an de marto 1906 en Londono) estis franca angliĝinta presisto kaj esperantisto, kiu aŭtoris diversajn literaturajn verkojn en franca lingvo.
Motteau unue estis Volapükisto, ĝis kiam li esperantistiĝis en 1901. Li fondis Esperanto-grupon en Forest Gate kaj verkis la duan muzikon por la poemo La Espero. En 1904 li aŭtoris siaepoke vaste uzatan vortaron Esperanto-anglan.
Motteau estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato. Kelkfoje, li uzis la pseŭdonimon "Esperantisto 6266".
Escarmain
Escarmain estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 430 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Escarmain situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Escarmain etendiĝas sur 6,4 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Tony Bruyère, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Videblas en Escarmain fortikigita preĝejo de la 16-a jarcento.
Granda sinagogo de Romo
La Ĉeftemplo, ĉefa sinagogo de Romo, estas unu el la plej grandaj de Eŭropo, estis konstruita inter 1901 kaj 1904 sur unu el la kvar ter-parceloj obtenitaj per disfaligo de la plej kadukaj areoj de la Geto de Romo.
Historio
Ĝi estis konstruita post la itala unuiĝo (1870), kiam Viktoro Emanuelo la 2-a malkonstruigis kaj rekonstruigis la roman hebrean kvartalon kaj konsentis la civitanecon al la italaj hebreoj. La konstruaĵo estis projektita de la arkitektoj Vincenzo Costa kaj Osvaldo Armanni, lernantoj de Calderini, kaj la konstruado komenciĝis en 1901.
En 1904 oni komencis restaŭri la preĝejan meblaron, ilaron de la malnovaj sinagogoj, kaj la dekoraciojn, konfiditajn al la ĉefaj artistoj tiutempaj. La vitralojn oni konfidis al Cesare Picchiarini; la pentraĵojn al Domenico Bruschi kaj Annibale Brugnoli.
La ĉeftemplo estis la scenejo de la unua vizito de papo al hebrea kultejo, Johano Paŭlo la 2-a kiu estis akceptita de Ĉefa Rabeno Elio Toaff la 13-an de aprilo 1986; La 17-an de januaro 2010 Benedikto la 16-a faris la duan viziton al la Roma Templo vizitante ankaŭ la hebrean muzeon.
Makropsio
Makropsio estas speco de nerva perturbo de vidado. La malsanulo vidas objektojn en ia parto de lia vidkampo pli granda ol ilia kutima grandeco, kaj sin pli malgranda. Ĝia malo estas mikropsio, en kiu la ĉirkaŭaĵo estas videbla kiel malgranda. Ili apartenas al dismetropsio, kaj estas ligitaj al aliaj vidaj malsanoj, kiel aniseikonio kaj sindromo de Alico en Mirlando (Alice in Wonderland Syndrome, AIWS), sindromo de Todd. Ĝi havas multan kialojn; estas induktebla de drogoj, migreno, kondiĉoj de retino, kaj ĝi povas akompani epilepsion. Laŭ psiĥologio, la kialo de retinala makropsio estas relativa denseco de konusetoj, kiu okazigas pli multan signalojn, kiuj grandigas la bildon.
Simptomoj
Plej karakteraj estas pligrandigitaj objektoj, ekzemple la malsanulo vidas libron de lia fratino same granda kiel la fratino; do li povas senti sin malgranda. La malsanuloj estas viglaj kaj ili povas priskribi la fenomenon; ili ne estas nepre psiĥiatriaj malsanuloj. Laŭ iuj priskriboj simptomoj komenciĝas antaŭ aŭ post atakoj. La aŭro komencas per vidaj halucinoj, kaj poste la aŭdado portempe ĉesas, aŭ la oreloj tintiĝas. Iuj povas mildigi simptomojn, kiam ili atingas objektojn. La simptomoj estas indukteblaj per drogoj, tablojdoj kaj kokaino, kanabo kaj sorĉfungo. La makropsio ĉesas, kiam ili malaperas. Se viruso eligis ĝin, kun resanigado ankaŭ simptomoj ĉesas.
Se nur unu okulo estas dismetropsia, ĝin povas akompani kapdoloro, astenopio, perturboj de legado, problemoj de spacvidado kaj duobla vidado. La cerbo ne povas fari el du bildoj unu, la makropsia bildo kunkuras kun la normala.
Psiĥologaj efikoj
Ili sentas sin izolitaj disde ilia ĉirkaŭaĵo, ankaŭ el iliaj familianoj. Tiu sento estas plej ofta ĉe infanoj kaj adoleskantoj. Ili povas senti, ke ili devas batali senjuste kontraŭ malamikaj kaj agresivaj fortoj pleje per vortoj. La malsanulo estas malkonfidema kaj timema, sed li povas montri sin kiel amantan kompanon aŭ impulseman. Malekvilibrinte la deformon de la ĉirkaŭaĵo ili povas mistrakti aŭ malamikigi aliulojn. Longtempe (ekde infanaĝo) la efikoj multas kaj severiĝas, kaj konsumas memkonfidecon.
Laŭ alia penso la malsano havas biofizikajn kialojn. Atinginte objektojn oni povas mildigi psiĥologajn efektivojn. Estas serĉoj laŭ tiu paradigmo.
Fiziologio
Ĝi povas esti sekvo de alia optika pligrandigado de okuloj, malkonforma distribuaĵo de konusetoj, aŭ perturbo de krusta prilaborado de informoj. Laŭ nuna hipotezo la retino estas kunpremita aŭ disvastiĝita, kaj se ĝi estas kunpremita, igas makropsio, ĉar konusetoj estas pli densaj, kaj se ĝi estas disvastiĝita, iĝas mikropsio. Se pli konusetoj vidas la saman objekton, ĝia bildo grandigas. En iuj kazoj, makropsio variigas laŭ vidangulo; tiu povas esti sekvo, ke kunpremo ne estas egalmezura.
Kialoj
Makropsio povas havi multan kialojn.
Strukturaj kialoj
Se la du okulo vidas objektojn en malsama grandeco aŭ, oni parolas pri aniseikonio. Ĝia kialoj estas kondiĉoj de retino. Ekzemple epiretinala membrano okazas metamorphopsion kaj aniseikonion.
Kuraciloj
Oni ekzaminas pleje zolpidemon kaj citalopramon. Efikoj de ambaŭ medicinoj okazintaj makropsion estis tre raraj, kaj ne estas eksperimentoj kiuj povus pruvi tiujn efikojn.
Zolpidemo estas kontraŭ insomnio, kaj povas helpi, sed ĝi havas ankaŭ multan malutilajn efikojn kontraŭ sensoj. Unu kazo estis anoreksia virino, post 20 minutoj de enigado 10 mg de zolpidemo. Ŝi spertis similan efikon poste 5 kaj poste 2,5 mg enigado de zolpidemo. Intenso de makropsio malgrandiĝis kun dotoj. Laŭ Hoyler makropsioj okazintaj per zolpidemo similas. Ĉiu kazo estis reportita de virinoj, kaj ankaŭ kompana diseco kaj maltrankvilo ĉesis, kiam ili ĉesis enigi zolpidemon. Zolpidemo okazas pli ofte makropsion ĉe virinoj, ĉar ilia sango enhavas per 40 percento pli zolpidemon ol viroj. Anoreksio pli grandigas tiun koncentron.
Citalopram estas antidepresanto, kiu malhelpas reenigadon de serotonino. En unua kazo virino raportis pli makropsio post enigado de 10 mg citalopramo. Kun ĉesado ankaŭ makropsio ĉesis.
Kontraŭlegaj drogoj
Multa kontraŭlegaj drogoj povas okazi makropsion. Psiĥaktivaj drogoj, kiel LSD, sorĉfungo, aŭ marihuano povas okazi halucinadon kaj makropsion. Oni supozas, sed ne demonstris, ke kokaino povas havi saman efikon. Post kiam la drogoj eliras, makropsio ĉesas.
Epilepsio
Makropsio povas esti epilepsia simptomo, kiu indikas epilepsion en frontala kaj temporala loboj. Infanoj kiuj nokte havas makropsiajn halucinojn, iras kun panikaj atakoj al kuracisto, kaj ne pensas pri epilepsio. Ili ne memoras pri atako, sed la akompanan makropsion jes. Oni povas demonstri atakon per elektroencefalografio (EEG). Aliaj akompanaj simptomoj povas esti kapdoloro kaj nervozo. ONi uzas valproinan acidon por kontroli epilepsion, kaj ĝi uzas ankaŭ kontraŭ la akompana makropsio.