cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Irŝava
Historio
En 895 la hungaraj gentoj en la proksimeco trairis Karpatojn kaj okupis la basenon, sed en Irŝava oni trovis terfortikaĵon antaŭ la hungaroj. La loko estis menciita unue en 1341 en formo Makszemháza. Poste la komunumo iĝis nesto de familio Ilosvay. La plej fama, kiu havis la komunumonomon estis muzikisto-kantisto el la 16-a jarcento Petro Ilosvai Selymes (ŝejmeŝ). Post la mezepoko la loko apartenis al princlando Transilvanio. En 1910 Ilosva havis 1919 da loĝantoj (969 rutenoj kaj 947 hungaroj). Ĝis 1920 Ilosva apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, kies distriktejo estis, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Ilosva/Irŝava. Ekde 1945 Irŝava apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Irŝava urbiĝis en 1982.
INTERCAL (programlingvo)
Komputiko > Programlingvo > INTERCAL
INTERCAL estas komputillingva ŝerco. Ĝiaj verkistoj diris, ke la nomo staras por la angla esprimo 'Compiler Language With No Pronounceable Acronym' (Kompilila Lingvo Kun Neniu Prononcebla Mallongigo). INTERCAL-on kreis Don Woods kaj James Lyons je 1972 kaj ĝi estas intence malsimila ol ĉiuj aliaj komputillingvoj laŭ ĉiuj manieroj krom unu; ĝi estas pure skriba lingvo, ĉar ĝi estas tute neparolebla. Jena alineo el la INTERCAL-Gvidlibro klarigos la stilon de la lingvo:
INTERCAL havas multajn aliajn strangajn kapablojn desegnitajn por plineparolebligi ĝin. La versio de Woods kaj Lyons estas vere uzita de multaj (nu, minimume kelkaj) personoj ĉe Universitato Princeton. La lingvo estis lastatempe reverkata kiel C-INTERCAL kaj konsekvence ĝuas novan nivelon de malpopulareco. Eĉ ekzistas novaĵgrupo, alt.lang.intercal por la studado kaj ... valorado de la lingvo ĉe Uzreto.
Maleviteble, INTERCAL havas TTT-ejon.
Károly Bartha
Károly BARTHA
Tárnokréti
Tárnokréti (tArnokrEti) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna. La loknomo estas hungare: kvestoro-herbeja. La vilaĝo estas ĉirkaŭitaj per herbejoj, ŝajnas, iam reĝa kvestoro loĝis tie.
Situo
Tárnokréti situas sur ebenaĵo fine de sakovojo, apud rojo Rábca, marĉa regiono Hanság estas proksime. Csorna troviĝas 17, Győr 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1212. Inter 1975-1990 la vilaĝo apartenis al Bősárkány, poste sendependiĝis.
En Tárnokréti migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la malfrubaroka luterana preĝejo de 1785.
Famuloj
En la tiama Réti naskiĝis luterana pastro Pál Illés Edvi kaj kuracisto László Edvi Illés.
Andrzej Pilipiuk
Bibliografio
Ciklo de Jakub Wędrowycz
Ciklo Kuzynki ("Kuzinoj")
Ciklo Norweski dziennik ("Norvega taglibro")
Curth Anatol Tichy
Curth Anatol TICHY (naskiĝinta en la 7-a de aŭgusto 1923 en Vieno, mortinta en la 28-a de julio 2004 en Salcburgo) estis aŭstra aktoro.
Opština Berovo
Opština Berovo estas unu el la 80 municipoj en Nord Makedonio. Samtempe ĝi estas unu el la 11 komunumoj en la Orienta regiono. Opština konsistas el 9 vilaĝoj - la urbo Berovo kaj 8 aliaj vilaĝoj.
Curth Anatol Tichy
Vivo
Tichy finstudis inter 1944-46 ĉe la famekonata Max-Reinhardt-seminario en Vieno. Lian karieron li komencis ĉe Salzburger Landestheater kaj en Vieno ĉe la teatro Die Insel (kafejo Parkring). Poste li ludis en Kaiserslautern, Bielefeld, Lübeck kaj Hamburgo. Ekde la 1960-aj jaroj li ludis en la Burgteatrejo en la aŭstra ĉefurbo.
Opština Berovo
La totala areo estas 598,07 km². Fine de 2018 vivis 12 646 loĝantoj. Administra centro de la komunumo de la urbo de Berovo.
Curth Anatol Tichy
Televidstelulo
Tichy spekteblis ankaŭ en diversaj televidserioj de ORF:
Opština Berovo
Loko, priskribo
La areo estas monta. En la norda parto, kie fluas la rivero Bregalnica, la alteco estas ĉirkaŭ 750 m. Sed sude kaj sudokcidente, la alteco altiĝas kaj atingas ĉirkaŭ 1430 - 1748 m.
Curth Anatol Tichy
Televidstelulo
Post la ekdeĵoro de Claus Peymann kiel teatrestro en la viena Burgteatrejo li pensiiĝis. Li estas entombigita en Salcburgo sur la tombejo Kommunalfriedhof (tombo nr. 060.06.1.001)
Opština Berovo
Loko, priskribo
Najbaraj vilaĝoj estas:
Nutraĵopolitiko
Nutraĵpolitiko estas termino, kiu rilatas al la politikaj flankoj de produktado kaj disdonado de nutraĵo. Ŝtato povas reguli kiaj nutraĵoj estu kreskigotaj kaj devigi la neceson kontroligi nutraĵojn antaŭ ol vendi ilin.
Opština Berovo
Loko, priskribo
Opština Delčevo kaj Opština Pehčevo en la nordo, Opština Bosilovo kaj Opština Novo Selo en la sudo, Opština Vasilevo en la sudokcidento, Opština Radoviš en la okcidento, kaj Opština Vinica en Nordokcidento. Ĉe la orienta rando de la limo kun Bulgario.
Nutraĵopolitiko
La ŝtato povas starigi regulojn pri la manieroj trakti nutraĵojn kaj fiksi prezojn por iuj nutraĵoj aŭ malpermesi la manĝadon aŭ trinkadon de apartaj nutraĵoj por apartaj homgrupoj. Tiel infanoj plej ofte ne rajtas drinki alkoholaĵojn aŭ fumi cigaredojn.
Opština Berovo
Komunumoj
Municipoj konsistigas totalon de 9 komunumoj:
Berovo urbeto kaj vilaĝo Budinarci, Dvorište, Mačevo, Mitrašinci, Ratevo, Rusinov, Smojmirovo kaj Vladimirovo.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Piet Buijnsters
Petrus Adrianus (Piet) BUIJNSTERS (naskiĝis la en Breda, mortis la 30-an de julio 2018 en Nimego) estis nederlanda esperantisto kaj komputika programisto.
Canal de Bourgogne
La Canal de Bourgogne, aŭ Kanalo de Burgonjo esperante, estas kanalo en la nordorienta parto de Francio. Ĝi ricevis sian nomon de la region Burgonjo. Ĝi ligas la riverojn Yonne kaj Saône kaj tiel ligas la Atlantikon kun la Mediteranea Maro.
Piet Buijnsters
Profesia vivo
Buijnsters laboris ĉe Philips kiel komputilprogramisto kaj sistemanalizisto. Li poste studis psikologion (licenciulo/magistro pri entreprena psikologio) kaj dum multaj jaroj estis docento kaj konsilanto pri entreprena direktado por estraj profesioj en hospitaloj. Li ankaŭ faris diversajn komputilprogramojn por la instruado kaj por sanzorgaj profesioj.
Canal de Bourgogne
La kanalo perdis sian ekonomian signifon kaj estas ĉefe uzata de turismaj boatoj. Malgraŭ la 189 kluzoj sur 242 km la kanalo estas rigardata kiel unu el la plej belaj de la mondo.
Vojo
La kanalo estas 242 km longa kaj komencas ĉe Migennes apud la rivero Yonne sur nivelo de 80 metroj. Post 150 km ĝi atingas per la helpo de 115 kluzoj la akvodislimon sur 376 m da alteco ĉe Pouilly-en-Auxois. La tunelo Voûte du canal de Bourgogne (Volbo de la kanalo de Burgonjo) aŭ Voûte de Pouilly en Auxois (3.337 m longa) trairas la limon inter Atlantiko kaj Mediteranea Maro. La malsupreniro bezonas 76 kluzojn kaj post 92 km la kanalo atingas ĉe Saint-Jean-de-Losne la riveron Saône.
Piet Buijnsters
Esperanta agado
Piet Buijnsters estis esperantisto depost 1956. Li estis estrarano de la Esperanto-klubo de Eindhoven kaj poste de la Esperanto-klubo de Nimego. Buijnsters kelkfoje partoprenis Universalajn Kongresojn, interalie Helsinko, Antverpeno, Roterdamo, Lillo kaj ankaŭ diversajn regionajn kunvenojn. Li okupiĝis pri tradukado. Ĉe FEL estis eldonita lia traduko de La morto en Venecio de Thomas Mann kaj ĉe Internacia Esperanto-Instituto la traduko de Urug de Hella Haasse, fama nederlanda verkistino. Buijnsters ankaŭ programis apon por lerni Esperanton per plurfunkcia poŝtelefono. Lia interesoj speciale estis edukaj kaj instruaj sistemoj kaj traduksistemoj. De 2008 Buijnsters estis estrarano de la Internacia Esperanto-Instituto en Hago.
Canal de Bourgogne
Vojo
Sur la tuta kanalo la rapideco estas 6 km/h. La kluzoj estas 39 m longaj kaj 5,20 larĝaj (Formato Péniche).
Historio
La unuaj ideoj ekestis en la 15-a jarcento, sed konkretaj planoj komencis en la jaro 1606 en la epoko de Henriko la 4-a (Francio). La fama inĝeniero Vauban priskibis en la jaro 1696 la diversajn eblecojn, sed daŭris pliajn 28 jarojn ĝis la administracio de Burgonjo dungis la inĝenieron Joseph Abeille la 18-an de Majo 1724 por prilabori planon, kiuj estis pretaj en la jaro 1727.
Pliaj 47 jaroj pasis ĝis la komenco de la unuaj preparaj laboroj inter la riveroj Yonne kaj Tonnerre. Pro la samtempa realigo de la Canal du Centre fare de Émiland Gauthey, la financaj rimedoj estis limigitaj kaj oni realigis nur la parton inter Saint-Jean-de-Losne kaj Dijon. Ĝi tio ekfunkciis ek de la 14-a de decembro 1808. Dum la franca revolucio kaj epoko de Napoléon Bonaparte la laboroj stagnis. Plia peco de 20 km inter Dijon kaj Pont de Pany estis realigata ĝis 1822.
La finkonstruado estis ebla per la ideo de Joseph-Michel Dutens, la plej supera inĝeniero pri ŝoseoj kaj pontoj kaj Louis Becquey, la ĝenerala direktoro de ŝoseoj kaj pontoj. Ili proponis la fondon de asocio Compagnie de l’Emprunt du Canal de Bourgogne surbaze de kreditoj.
La 28an de decembro 1832 trapasis la unua boato la vertotenejon kaj alvenis la 3-an de januaro 1833 en Dijon. Sed nur post realigo de kvin la basonoj en Cercey, Chazilly, Grosbois, Le Tillot kaj Panthier fine de la jaro 1843 por certigi la akvoprovizon de la vertotenejo la kanalo povis ekfunkcii.
Sed post la finkonstruo de la fervoja linio inter Dijon kaj Laroche Migennes la kanalo perdis sian ekonomian valoron. Tamen la kanalo estis plibonigita ĝis la jaro 1882. Oni plilaĝigis la kluzojn al la formato de Péniche kaj aldonis basenon sur la Armançon
Voûte du canal de Bourgogne
Voûte du canal de Bourgogne estas tunelo, kiu estas 3.337 m longa en la proksimeco de Pouilly-en-Auxois. Ĝi estis realigata dum 7 jaroj ekde la jaro 1825.
La boatoj bezonis 10 horojn por trapasi. En la jaro 1867 estis aldonita ĉeno por tiri la boatojn, kiuj estis funkciigita per vapormaŝino. En la jaro 1893 estis instalata elektra motoro kaj la tempo de la trapaso estis reduktita al 2 horoj.
En la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento senmotoraj boatoj estis tirataj de elekta trenŝipo.
Alia problemo estis la malgranda alteco de la tunelo kaj malplenaj boatoj tuŝis la plafonon. Oni trovis teknika solvon. La boatoj estis prenitaj per granda, kiu funkciis kiel doko. Ĝi malaltigis la internan nivelon de la akvo kaj la boato troviĝis sur la ĝusta malalta nivelo.
Hodiau la preskaŭ senescepte turismaj boatoj trapasas per la propra motoro. Oni devas sin anonci ĉe la kluzo 1S, venante de Saône aŭ 1Y venante de Yonne kaj ricevas informfolion. La boato devas havi lumon, naĝvestojn por ĉiuj pasaĝeroj kaj sonorilon. La rapideco devas esti 6 km/h. En la tunelo estas elektra lumo
Eksteraj ligiloj
<!--* ..>
Jarnac
Jarnac [] estas franca komunumo en la departemento Charente, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 4,467 loĝantojn en la jaro 2009.
Jarnac estas konata kiel la devena urbo de la eksa franca prezidanto François Mitterrand.
Geografio
Jarnac troviĝas en la okcidento de la departemento Charente, ĉe la samnoma rivero, inter Cognac kaj Angoulême. La najbaraj komunumoj estas Les Métairies norde, Foussignac nordoriente, Triac-Lautrait oriente, Gondeville sudoriente, Mainxe sude, Bourg-Charente sudokcidente, Julienne okcidente kaj Chassors nordokcidente.
La stacidomo de (kiu fakte estas en Gondeville) ebligas iri al Angoulême, Saintes kaj Royan.
Niedergebra
Niedergebra estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Virgolândia
(prononco: virgolanĝja, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Santa Maria do Suaçuí, Peçanha, Coroaci kaj Nacip Raydan.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 357 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Noidans-le-Ferroux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Opština Čaška
Opština Čaška estas unu el naŭ komunumoj Vardar regiono. Samtempe ĝi estas ankaŭ unu el la 80 komunumoj en norda Makedonio. Ĝi kuŝas proksimume en la mezo regiono. La areo estas 819,45 km² kaj en 2002 estis 7.673 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la vilaĝo Čaška.
Loko, priskribo
Opština situas en la centra parto de Norda Makedonio. La areo estas monta. En la okcidenta parto estas de la monto Jakupica, Dautica kaj Babuna, nordokcidenta Golešnica kaj orienta Klepa kaj Karadžica.
La plej alta pinto estas Solunska Glava (Солунска Глава) kun alteco de 2589 m asl.
Opstine konsistas tuta de 42 vilaĝoj, kiuj estas:
Čaška, Banjica, Bistrica, Bogomila, Busilci, Vladilovci, Bitanci, Vojnica, Gabrovnik, Golozinci, Gorno Jabolčište, Golno Vranovci, Dolno Jabolčište, Dolno Vranovci, Drenovo, Izvor, Elovec, Kapinovo, Krajnici, Kriva Kruša, Krnino, Lisiče, Martolci, Melnica, Mokreni, Nežilovo, Novo Selo, Omorani, Oraov Dol, Oreše, Otištino, Papradište, Plevenje, Pomenovo, Popadiјa, Rakovec, Smilovci, Sogle, Stari Grad, Stepanci, Teovo, Crešnevo. En neniu komunumo de la urbo.
Najbaraj komunumoj estas: Opština Zelenikovo en la nordo, Opština Veles nordoriento, Opština Gradsko en la oriento, Opština Rosoman kaj Opština Kavadarci en la sudoriento, Opština Prilep en la sudo, Opština Dolneni sudokcidento, Opština Makedonski Brod okcidente kaj Opština Studeničani nordokcidenta.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
9883 Veecas
9883 Veecas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo John E. Rogers elde Camarillo (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la Astronomia Societo de la Kantono Ventura (Ventura County Astronomical Society, VCAS) okaze de ties 50-jara jubileo. La malkovrinto estas fondinta membro de VCAS kaj agnoskas la influon de aliaj membroj sur la disvolvo de ideoj, iloj kaj teknikoj, kiuj finfine gvidis al la establo de la Observatorio de Camarillo kaj ties programo de sekvado de la ATO-j.
Teatroreĝisoro
Teatroreĝisoro aŭ sceneja reĝisoro estas la respondeculo, en la medio de la surscenejaj artoj (partikulare, la teatro kaj la opero) ​, superrigardi kaj reĝisori la surscenejigon de teatraĵo, unuigante kriteriojn kaj kondutojn de la diversaj klopodoj kaj aspektoj de la produktorado, kiel estas dekoracio, vestaĵaro, specialaj efektoj, lumigado, movado de aktoroj kaj foje eĉ koreografioj, kiam tiuj ne havas apartan koreografon kiu zorgas prie. ​
La funkcio de la reĝisoro estas sekurigi la kvaliton kaj realigon de la teatra produkto. La reĝisoro laboras kun ludantoj kiuj povas esti aktoroj, kantistoj aŭ dancistoj kaj kun la cetero de la arta teamo, kunordigante esploradon, kurtenadon, vestodesegnadon, rekvizitojn, lumdezajnon, aktoradon, scenografioon, helporeĝisoradon, sondezajnon ktp., por la produktorado. La reĝisoro foje povas labori kunlabore kun la dramaturgo dum oni progresas en la procezo de ludprovo. En la nuntempa teatro, la reĝisoro kutime estas kiu havas la ĝeneralan superrigardon al la spektaklo, kaj faras la decidojn pri la artaj kaj ludaj konceptoj de la teksto.
La reĝisoro, kiel estra koncepto, estas io relative noviga en la historio de teatro, kaj la unuaj okazoj datas el la fino de la 19-a jarcento, pli populare komence de la 20-a jarcento. Antaŭ tio, estis aktoroj aŭ dramaturgoj kiuj estis responsaj pri la prezentado de la teatraĵo kaj kiuj kunordigis la klopodojn.
Dum la produktado de la ludo, la helporeĝisoro zorgas por certigi la akuratan disponeblon de aktoroj kaj necesaĵoj kaj la ĝustajn ekagadon kaj ritmon. Post la finkompletigo de la produktado kaj la premiero, tre ofte la ĉefa reĝisoro ne necese akompanas la trupon kaj la helporeĝisoro ekprenas ties taskojn sekvante ties havigitajn indikojn por la cetero de la prezentado de la ludo en aliaj teatroj kaj laŭ turneo.
Toon Witkam
Toon WITKAM (naskiĝis la 7-an de oktobro 1944, mortis la 29-an de novembro 2018) estis nederlanda esperantisto kaj komputila programisto. Post studado ĉe la Teĥnika Universitato en Delft (Nederlando) li eniris la programaran industrion kiel programisto. Specialiĝinte pri perkomputila lingvistiko, li en ĉ. 1982 esperantiĝis kaj iniciatis DLT (Distribuita Lingvo-Tradukado — esplorprojekton, en kiu Esperanto rolis kiel interlingvo). Dum la 1990-aj jaroj li konsilis la Eŭropan Komisionon pri aŭtomata tradukado, laboris kiel gast-esploristo en Japanio kaj estis partotempa profesoro pri informadiko (kogna ergonomio de homa-komputila interfaco) en Delft. Emeritiĝinte post 2001, li okupiĝis pri Esperanta vortstatistiko kaj tekstanaliza programaro. Li estis membro de GIL (Gesellschaft für Interlinguistik, Berlino) kaj estrarano de la Internacia Esperanto-Instituto ekde 2007.
Gurzelen
Gurzelen havas diversajn signifojn:
Hobojo de amoro
La hobojo de amoro reprezentis ekde la frua 18-a jarcento la aldpozicion, dum kiam la hobojo mem estas sopraninstrumento. La tenorpozicion reprezentis la hobojo de ĉaso (taille de hautbois), kiu pluevoluiĝis al angla korno. Tion oni tamen ne komprenu jene, ke oni formis ensemblojn el po unu hobojo, hobojo de amoro, hobojo de ĉaso kaj fagoto, sed se oni enmetis la hobojon de amoro, tiam kutime anstataŭ la hobojo, kaj nepre ankaŭ pare - ĉefe tiam, se la tonalo tion sugestis.
Utiligado en la muziko
J. S. Bach uzis la hobojon de amoro soloe en la konĉerto en A-maĵora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso (BWV 1055), Antonio Lotti en la konĉerto A-maĵora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso kaj G. P. Telemann en la konĉerto e-minora por hobojo de amoro, arĉoj kaj kontinua baso (TWV 51:e2).
Ideala Esperanto-Biblioteko
Ideala Esperanto-Biblioteko estis libroserio de Esperanto-fako en nederlanda eldonejo Helmond, kiu ĉirkaŭ la jaro 1935 eldonis kvin librojn kun aventuraj temoj tradukitaj el la nederlanda lingvo. Ivo Lapenna en sia Esperanto en Perspektivo en ĉapitro pri la tradukoj el la nederlanda tute prisilentas la serion, eble opiniante la librojn kiĉaj kaj negravaj. Tamen Karolo Piĉ en siaj verkoj esprimas opinion, ke vivanta lingvo bezonas ne nur majstroverkojn, sed ankaŭ popularan facilan beletran legaĵon por ordinaraj homoj. Fakte la libroj de la serio estas sufiĉe streĉa legaĵo, ĉe kiu la leganto ripozas kaj samtempe fiksas sian scion de la internacia lingvo.
Aperis jenaj verkoj:
Hobojo de amoro
Utiligado en la muziko
En la ĉambromuziko ĝin uzis (verŝajne Johann Gottlieb Graun): A-maĵora por hobojo de amoro, violono kaj kontinua baso. Ravel enmetas ĝin en la orkestron je sia komponaĵo Bolero.
Koberštejn
Koberštejn estas ruino de burgo situanta en distrikto Jeseník proksime de domaro Rejvíz. Bazplano de la burgo estas 85 × 100 metroj. Konserviĝis el ĝi sole torso de ŝtona turo. Malantaŭ ĝi troviĝas ŝtona elvidejo, el kiu eblas vidi Starý Rejvíz-on kaj ĉirkaŭajn montojn, dum bona videbleco ankaŭ Pollandon.
Historio
Pri la burgo kaj ties historio ekzistas fakte neniaj informoj. Laŭ arkeologiaj trovaĵoj ĝi estis konstruita fine de la 13-a jarcento kaj forlasita en la jarcento sekvanta. Nur en la jaro 1687 aperas unua skribmencio, en kiu ĝi estas menciata kiel dezerta. La burgo evidente gardis landan padon inter Zlaté Hory kaj Vrbno el flanko de vroclava episkopo.
Fondinto de la burgo ne estas konata, tio povis esti opava princo, vroclava princo aŭ vroclava episkopo. Kiel la plej verŝajna fondinto de la burgo montriĝas silezia princo Bolek Svídnický, kiu lasis konstrui Koberštejnon kiel potencan kontraŭpolon al proksima moravia Quinburk. Krom tio la burgo gardis sudan limon de Nisa princlando kaj signifan aĉetistan vojon situanta laŭlonge laŭ rivero Černá Opava. Komence de la 14-a jarcento la burgo falis al opavaj princoj kaj verŝajne dum regado Mikuláš la 2-a Opavský la burgo estis rekonstruita. Estiĝis ŝtupareja alkonstruaĵo de la turo kaj tute estis alikonstruita antaŭburgejo. La burgo pereis iam post la jaro 1400, plej malfrue poste en duono de la 15-a jarcento. Ekde la 16-a jarcento ĝis duono de la 17-a jarcento ĉi tie devis havi sidejon rabistoj.
Konstrua aspekto
La burgo havis du konstruajn fazojn. La unua konsistis el alta ŝtona trairebla turo kaj malantaŭ ĝi situis sur roko kerno ĉirkaŭita per remparo kun korteto kun loĝiga konstruaĵo (palaco). La burgon ĉirkaŭkuris duobla fosaĵo kun surŝutaĵo, sur kiuj povis esti palisado aŭ ligna barilo. Pase de la 14-a jarcento verŝajne okazis alikonstruo de la burgo. La turo estis ekipita per ŝtupareja konstruaĵo, la palaco estis verŝajne plialtigita. Sur la dua surŝutaĵo estiĝis ŝtona remparo kaj en ties plej alta loko rondigita turo (bastiono) kun pordego. En la kortego estiĝis trafik-konstruaĵoj. La unua burga fosaĵo kavas larĝecon 13 ĝis 28 metroj. La turo havis probable tri etaĝojn. Interesaĵo estis trairejo tra la turo en teretaĝo, kiu influas pro limigo de la konstruloko de la burgo per tereno. La turo mem estis alirebla el etaĝo.
Montogrimpado
La rokoj proponas eluzon ankaŭ al montogrimpistoj. Ili estas kreitaj de ardezo trakreskita de kvarco kaj kun la alteco ĝis 25 metroj. Ili donas grimpadon en plejparte vertikalaj muroj kun kelke da transpendaĵoj. Ĉi tie troviĝas proksimume 60 vojoj, kiuj estas sekurigataj per borhokoj laŭ instrukcioj. Kelkaj suprengrimpoj estas devigitaj alsekurigi per elpreneblaj sekurigantaj rimedoj. Sur turo "Arbara viro" estas lokigita montopinta libro.
Homvendado
Homvendado aŭ homa ŝakrado estas interalie la rekrutado, transportado, aŭ komercado de homoj kontraŭ ilia volo kaj kun la celo de seksa ekspluatado, laboreksludado aŭ ajna alia formo de ekspluatado  : kutime tio ĉi ne estas kontrabando, kiu tamen ja okazas je la peto de la kontrabanditaj personoj mem.
Terminoj kiel 'kontrabandado' aperis en la periodo ĉirkaŭ 1877-1900, en pluraj okcidenteŭropaj lingvoj. Tamen, tie tuj aperis malkonsento pri kio tiuj terminoj precize signifas aŭ signifu, kaj tiu diskuto daŭradas. La du ekstremojn, en la tre granda gamo de iam proponitaj signifoj estas: (a) ĉio kiu kontribuas al tio ke iu persono prostituiĝas estas 'homa kontrabandado'; (b)  perforte aŭ trompe inciti iun personon al prostituado estas 'homa kontrabandado'.
CoMensha, la nederlanda branĉo de La Strada International (LSI) difinas homvendadon tiel : "la rekrutado, transportado, translokigo kaj gastigado de persono, kun uzo de perforto (en larĝa senco) kaj kun la celo esploati la personon".
Amplekso
El la datumoj de 2004 de la Ŝtata Departemento de Usono, kiu kontrolas homan trafikon tutmonde, ŝajnas, ke la amplekso de homa trafiko tutmonde estas inter 600 000 kaj 800 000 homoj jare. Tiuj ĉi datumoj aperis ankaŭ en la raporto de 2006. Laŭ tiuj datumoj, 80 % de la viktimoj estas virinoj, kaj la ĉefa celo de homa trafiko estas seksa ekspluato.
Laŭ datumoj de ampleksaj studoj de la Internacia Organizo de Laboro kaj UN pri homa kontrabandado (2009), ŝajnas, ke estas almenaŭ 2,5 milionoj da viktimoj de homa trafiko en la mondo. La volumo de homa trafiko estas ĉirkaŭ 32 miliardoj da dolaroj jare.
Pritrakto
Ekspluatado kutime signifas seksa ekspluato kiel prostituigado, deviga dungado, sklaveco aŭ proceduroj similaj al sklaveco, same kiel kontrabandado de organoj por transplantado.
Homkontrabandado en multaj kazoj inkluzivas kontrabandadon de homoj de malriĉaj landoj al riĉaj landoj. La procezo profitas de la grandegaj diferencoj en la vivnivelo inter malriĉaj landoj kaj riĉaj landoj. La kontraŭbandistoj trompas la viktimojn kaj kredigas al ili, ke en la celita lando kie ili estos kondukitaj ili povos labori en estiminda laboro kiel vartistino, aŭ gajni grandajn monsumojn kaj altigi sian vivnivelon. Laŭ indico, fizika perforto ankaŭ estis ofte uzita kontraŭ la viktimoj.
Kontrabandaj viktimoj estas kontrabanditaj al la cellando kie ili estas tenitaj en severaj kondiĉoj, kiuj inkludas malliberigon aŭ minacojn kaj konfiskon de pasportoj de siaj dungantoj. La kontrabandistoj konvinkas al la viktimoj ke ili ŝuldas al la kontrabandistoj pagon por kontrabandado de ili al la cellando kaj tiu pago estas kolektita per laboro. La kvanto de la ŝuldo kaj la kvanto de laboro postulata por pagi ĝin estas determinitaj de la dungantoj, laŭ arbitra kaj foje intence neklara maniero. La situacio de la viktimoj estas aparte malbona, kompare kun aliaj specoj de ekspluatado, pro la kultura breĉo inter la kulturo de la viktimo kaj la kulturo de la loko, al kiu ŝi aŭ li alvenis. Viktimoj kutime havas tre malmulte da aliro al informoj kaj helpo, kio faciligas al tiuj, kiuj ekspluatas ilin kaj estas instigo ekspluati homojn tiamaniere.
Infankomerco
La infankomerco esta maniero de homvendado kiu aludas al trafiko aŭ rekrutado de beboj, infanoj, knaboj aŭ adoleskuloj de ambaŭ seksoj el loko al loko por ekspluati ilin por diversaj celoj, el kiuj plej oftaj por laboro kaj sekso.
"La dancantaj knaboj de Afganio" estas titolo de dokumenta filmo kiu rakontas pri la malnova sklaveca tradicio kiu ekzistas en Afganio kie malriĉaj familioj vendas siajn infanojn al riĉuloj kiuj ofte misuzas ilin.
Lukto kontraŭ homvendado
En 2000, la UN Protokolo por la Antaŭzorgo kaj Elradikigo de Kontrabandado de Homoj, precipe virinoj kaj infanoj, estis subskribita ĉe UN. Ĉi tiu protokolo kompletigas la Konvencion de UN kontraŭ Transnacia Organizita Krimo. La landoj, kiuj estas subskribintoj de ĉi tiu protokolo, engaĝiĝis labori por ĉi tiuj celoj, rekonante, ke ĉi tiuj estas krimoj, kies amplekso estas pli granda ol la agado en tiu aŭ alia lando kaj por tio necesas kunigitaj klopodoj.
Ekzistas  Traktato de la Konsilio de Eŭropo rilate al la lukto kontraŭ homvendado (2005).
Santa Bárbara de Goiás
Santa Bárbara de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 5.751 loĝantojn en 2010.
Rábcakapi
Rábcakapi [rAbcakapi], kroate Kuopje, germane Rabnitzhof estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Csorna. Rábca estas rojo apud la vilaĝo.
Situo
Rábcakapi situas sur ebenaĵo laŭ la flankovojo inter Csorna kaj Jánossomorja, marĉa regiono Hanság estas proksime. Csorna troviĝas 13, Mosonmagyaróvár 22, Kapuvár 28, Hegyeshalom 30, Győr 34, Budapeŝto 154 km-ojn.
Historio
En 1957 komunistaj junuloj faris kanalon inter lago Fertő kaj rojo Répce, kiu grandparte nuligis la marĉan regionon.
En Rábcakapi migra poŝto servas.
Johann Baptist von Spix
D-ro Johann Baptist Ritter von SPIX ( – ) estis germana naturalisto.
Spix naskiĝis en Höchstadt, Meza Frankonio, Germanio, kiel la sepa el 11 gefratoj. Lia junaĝa hejmo estas nun la loko de la Muzeo Spix, malferma al publiko en 2004. Post sia unua fundamenta publikaĵo, nome libro pri la historio de zoologia klasado, publikita en 1810, li iĝis membro de la Bavara Akademio de Sciencoj. En 1817 li veturis al Brazilo kun Carl Friedrich Philipp von Martius, kaj revenis en 1820 kun specimenoj de 6,500 plantoj, 2,700 insektoj, 85 mamuloj, 350 birdoj, 150 amfibioj kaj 116 fiŝoj. Tiuj formis la bazon de la kolekto de la Naturahistoria Muzeo de Munkeno, kies unua zorgisto li estis. Inter liaj malkovroj estis la Spiksa papago, kiu ricevis lian nomon.
Spix mortis en Munkeno.
Verkoj
Aldone al la 4-voluma rakonto de la ekspedicio, Reise in Brasilien in den Jahren 1817 bis 1820 (Munkeno,1823-1831), la publikaĵoj elirintaj rekte el la kolektoj Spix-Martius inkludas:
864 Aase
864 Aase estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. Ĝi ŝuldas sian nomon al "Aase", rolulino en la dramo Peer Gynt de Henrik Ibsen
La, Max Wolf estis malkovrinta objekton provizore nomata A917 CB, kiu ricevis la nomon 864 Aase. La, Karl Wilhelm Reinmuth malkovris objekton 1926 XB kiu ricevis la nomon 1078 Mentha.
En 1958, la franca astronomo André Patry, de la Observatorio de Nico, konstatis, ke la planedetoj A917 CB kaj 1926 XB estis unu sola objeto. En 1974 estis decidita, ke tiu objekto gardu la (pli malfruan) nomon de 1078 Mentha kaj ke la nomo 864 Aase estu donita al la planedeto 1921 KE malkovrita de Karl Wilhelm Reinmuth la.
Malajzia Esperanto-Asocio
Bedaŭrinde, ne havas Esperantan asocion en Malajzio. La informado sube estas malnova. Se vi volas scii, ke ĉu Malajzio havas Esperantan Asocion, bv serĉi ĉe Registara Registra paĝo.
legu ĉe Esperanto in Malaysia de Vikipedio
Cthulhu
Cthulhu-Mythos
Saint-Barnabé (Metroo de Marsejlo)
Saint-Barnabé estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
(17451) 1990 QF8
(17451) 1990 QF8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Federacia Rezerva Bileto
Federacia Rezerva Bileto (en angla: Federal Reserve Note) estas monbileto de Usono. La bileton emisiiĝis por la Federacia Rezerva Sistemo (Federal Reserve System) en sumoj de unu, kvin, dek, dudek, kvindek, kaj cent dolaroj.
La Federacia Rezerva Sistema estis kreita en 1913 per la Federacia Rezerva Akto, kiu donis aŭtoritatecon emisii la biletojn. Antaŭe, la Usona Departemento de la Trezoro emisiis Biletojn de Unuiĝintaj Ŝtatoj.
Hodiaŭ, la prezon de la usona dolaro ne estas ĉenerita al la prezo de iu varo aŭ artiklo (por ekzemplo, oro aŭ arĝento. Pro tio, Federaciaj Rezervaj Biletoj (kaj ĉiaj usonaj monbiletoj, ekde 1973) ne povas esti elpagitaj per io de valoro.
NGC 3284
NGC 3284 (aliaj indikoj — NGC 3286, MCG 10-15-112, ZWG 290.56, KCPG 239A, PGC 31433) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3284, NGC 3286.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Katedralo de Laŭzano
Konstruhistorio
La katedralo konsekrata al Maria kiel Dipatrino estas la posta preĝejo de tiu ekzistinta ekde la 6-a jarcento, kiu estis konsekrita al Sankta Tirso kaj poste portis la nomon Sankta Mario. La karolidan konstruaĵon de proksimume 1000 anstataŭis romanika preĝejo. Jam kelkajn jardekojn poste oni tamen komenciĝis denove per novkonstruado.
Estas distingeblaj tri konstrufazoj:
Proksimume de 1225 ĝis 1235 al la suda ekstera muro de la laŭlonga domo oni alkonstruis portalon, rimarkindan pro ĝiaj figurornamo kaj plurkoloreco. En la jaro 1275 finfine oni konsekris la katedralon je ĉeesto de papo Gregorio la 10-a kaj de reĝo Rudolfo la 1-a.
Arĥitekturo
La katedralo de Laŭzano konvenas kun la tipa skemo de gotika baziliko: al la dutura okcidenta fronto (nur unu turo estis realigata) alligiĝas la trinava laŭlonga domo, kiun krucas la transversa navo – la navkrucon kronas la jam menciita lanternoturo. La orientan finaĵon formas la ĥorejo kun ĉirkaŭirejo. Malgraŭ la diversaj konstrufazoj la konstruaĵo efikas stile – ekzemple rilate la murskemon – tre unueca. Estas menciindaj tamen kelkaj apartaĵoj:
La laŭlonga akso de la preĝejo, difinita de la ĥorĉirkaŭirejo, estis iomete deŝovata dum la sekvaj konstrufazoj. Krom tio la unuajn du naverojn de la laŭlonga domo tegmentas sesparta volbo, dum kiam en la plua paso ĉiu navero ricevis kvarpartan krucripovolbon. Tiu ĉi ŝanĝo estas signo de la transiro de frua al alta gotiko, kiu per tio formiĝas en la katedralo de Laŭzano.
La apogiloj de la laŭlonga domo estas nekutime malunuecaj. Krom faskopilastroj ankaŭ troviĝas la pli tradiciaj masivaj rondpilastroj. Ankaŭ ilin ĉirkaŭas faskokolonoj, kiuj tamen ne fiksiĝas kun la pilastro, sed staras pli senrilate apud ĝi.
Okulfrapas ankaŭ la plej okcidenta navero de la laŭlonga domo. Ĝi estas pli vasta ol la aliaj kaj havas aparte fortikajn apogilojn. Tiuj devis origine porti unuopan turon. Post kiam tiu ĉi plano devis cedi favore al dutura fronto, la okcidenta laŭlongdoma navero servis kiel trapasejo por strato, kiu ĉi-loke krucis la preĝejon. Nur en la 16-a jarcento oni fermis la trapasejon.
En tiu ĉi jarcento ankaŭ ekestis la okcidenta portalo laŭ flamgotika stilo (1515–1532), kies riĉa figurornamo tamen en la 20-a jarcento estis novigenda. Tuj post la enirejo ankoraŭ videblas la kadro de la origina portalo.
Komparo de la konstruaĵo kun ekzemple la preskaŭ samtempe ekestinta katedraloj de Chartres aŭ eĉ Dipatrino de Parizo (fine de la 12-a jarcento) povas ilustri ĝian rangon en la evoluo de la gotika arĥitekturo.
Fenestroj
Eminenta estas la fenestrorozo en la transversa domo, kiu originas el la frua 13-a jarcento. Ĝia bildaro verkita de la tiel nomata Majstro de l' Rozo de Laŭzano entenas ne malpli ol prezentadon de la tiam konata mondo: tero kaj maro, aero kaj fajro, sezonoj, monatoj kaj zodiakoj, same kiel monstroj, kiu insidas rande de la mondo. La restaj vitralojn verkis artistoj el la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Murpentraĵoj
Sur kelkaj lokoj (kapelo proksime de la fenestrorozo, enirzono) troviĝas koloraj murpentraĵoj. La kolorigo de la tuta interno per grizaj kaj okraĵ nuancoj konformas kun la origina stato de la konstruaĵo.
Riparadoj
Ekde la 18-a jarcento ĉi tiuj laboroj estas tre bone dokumentitaj. Tiutempe oni ankaŭ diskutis plenan malkonstruon de la preĝejo favore al novkonstruaĵo. En la 19-a jarcento oni petis helpon de la franca fakulo pri gotika arĥitekturo Viollet-le-Duc. Laŭ ties planoj oni komencis en 1874 ampleksan riparadon de la tuta konstruaĵo, daŭrantan proksimume 60 jarojn. Kelkaj el la ŝanĝoj realigitaj je tio oni malfaris en la 20-a jarcento favore al pli granda aŭtenteco. Ankaŭ komence de la 21-a jarcento la klopodoj pri la konservado de la konstruaĵo kontinue daŭradas.
Magnago
Magnago - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la ĉefanĝelo Miĥaelo.
Najbaras la komunumoj Samarate (VA), Busto Arsizio (VA), Vanzaghello, Dairago, Castano Primo kaj Buscate.
Yamaha CP-Serio
Yamaha CP-Serio ampleksas diversajn elektromekanikajn kaj elektronikajn klavarinstrumentojn de la japana firmao Yamaha. Oni povas distingi tri konstruseriojn:
Giuseppe Peano
Giuseppe PEANO (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1858 ĉe Cuneo; mortis la 20-an de aprilo 1932 en Torino) estis itala matematikisto. Li estis unu el la kreantoj de simbola logiko kaj kreinto de Latino sine Flexione pli malfrue nomita Interlingua.
Montoj Apuseni
Munţii Apuseni [muncij apusenj] (Okcidentaj Montoj), hungare: Nyugati Szigethegység [njugati sigethedjŝeg] estas montregiono en la okcidenta parto de Rumanio inter la valoj de la riveroj Mureş sude kaj Barcău norde. Ĝia centra maso estas Munţii Bihor, el kiu simile al la fingroj de mano disbranĉiĝas pli malaltaj montĉenoj: Vlădeasa, Munţii Gilău, Munţii Trascău, Munţii Metaliferi, Munţii Zărand, Munţii Codru-Moma, Munţii Pădurea Craiului, Munţii Plopiş kaj Munţii Meseş.
Giuseppe Peano
Peano naskiĝis en la bieno Tetto Galant for 5km de Cuneo, Italio, kie laboris liaj gepatroj. Li iris al lernejo de la vilaĝo Spinetta kaj poste en Cuneo. Ĉar onklo lia estis pastro en Torino, li iris tien por studi en la Ginnasio Cavour ekde 1873 kaj poste en la Universitato 1876.
Montoj Apuseni
La plej alta pinto estas Curcubăta Mare, 1 849 m.
Moritz Daffinger
Moritz Michael Daffinger (naskiĝis la kaj mortis la ) estis aŭstria pentristo kaj skulptisto.
Vivo
Li naskiĝis en Lichtental, filo Johann Daffinger (1748-1796), pentristo en la loka fabriko de porcelano. Kiel 11-jarulo, li estis akceptita kiel metilernanto kaj poste estis akceptita en la Viena Akademio de Belartoj, kie li ricevis pentro-instruojn de Heinrich Füger. Lia specialaĵo estis la pentrado sur porcelano. Depost 1809 li prilaboris nur portretojn, kun speciala talento por miniaturoj pentritaj sur eburo. En 1812 li estis dungita kiel portretisto de la Ministro pri Eksterlandaj Aferoj Klemens von Metternich kaj administris la vastan kolekton de portretoj de la tria edzino de Metternich, Princino Melanie. Li ricevis influon de Jean-Baptiste Isabey kaj eĉ pli intensa de angla portretisto Thomas Lawrence, kiu vizitis Vienon en 1819. Dum liaj lastaj jaroj li koncentriĝis pri la pentrado de floroj.
Daffinger mortis en 1849 dum epidemio de ĥolero en Vieno kaj estis entombigita en la tombejo de Sankta Marx. In 1912 liaj restaĵoj estis transportitaj al tombomonumento en la centra tombejo de Vieno. Daffinger postlasis pli ol mil portretoj, multaj apartenantaj al la imperia familio de Aŭstrio.
Giuseppe Peano
Li fariĝis docento de infinitezima kalkulo en la universitato de Turino en 1884 kaj profesoro en 1890. Li ankaŭ havis la titolon profesoro de Accademia Militare de Torino, de 1886 ĝis 1901. Li estis internacie konata matematikisto, unu el plej gravaj en lia tempo.
Peano estis konata ankaŭ kiel la kreinto de planlingvo Latino sen fleksio, poste nomata Interlingua (ne konfuzu kun Interlingvao). Lia lingvo estis unu el la unuaj projektoj de naturalismaj planlingvoj. Peano kompilis vortaron de Interlingua en 1915 kaj li estis prezidanto de Academia pro Interlingua (la iama Kadem Volapüka). Malgraŭ ke li havis sian propran projekton, li laboris por la ideo mem de internacia lingvo kaj neniam kontraŭ aliaj projektoj.
Santa Cruz de Goiás
Santa Cruz de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.142 loĝantojn en 2010.
Lőrinc Alváry
Lőrinc Alváry [alvAri], ekster Hungario Lorenzo Alvary, laŭ hungarlingve kutima nomordo Alváry Lőrinc estis hungardevena-usona operkantisto, (baso).
Lőrinc Alváry naskiĝis la  en Debrecen, li mortis la  en Novjorko.
Biografio
Lőrinc Alváry lernis kantoteknikon en Milano kaj Berlino. Li debutis en 1934 en Reĝa Operejo de Budapeŝto. En 1937 li estis membro de Viena Ŝtata Operejo. Pro Anschluss li migris al Usono, kie li prenis la nomon Lorenzo Alvary. En 1939 li jam kantadis en San Francisco, post 3 jaroj en Metropola Operejo, sed ĝis 1977 li konstante revenis al San Francisco. Li ricevis la usonan ŝtatanecon en 1944. Li estis membro de la Metropola Operejo inter 1942-1961, 1962-1972, 1978-1979. En tiuj tempoj li estis ankaŭ gastokantisto en pluraj eŭropaj kaj amerikaj urboj.
Gottfried Helnwein
Lia verko rilatas ĉefe al psikologia kaj sociologia streso, historiaj kaj politikaj aferoj. Lia ĉefa temo estas la homa kondiĉo. La metaforo pri arto estas dominata de la bildo de infano, partikulare de vundita infano, ĉu fizike kaj emocie. Liaj verkoj ofte referencas tabuajn kaj polemikajn aferojn el ĵusa historio, speciale la Nazia regado kaj la hororo de Holokaŭsto. Kiel rezulto, lia laboro estas ofte konsiderata provoka kaj polemika.
Hormuza Markolo
La Hormuza Markolo estas la markolo kiu dividas la Persan Golfon okcidente kaj la Golfon de Omano kaj Araban Maron oriente. Ĝin limigas Irano ĉe la norda bordo kaj la Musandema duoninsulo de Omano ĉe la suda. La markolo longas ĉirkaŭ 280 kilometroj, kaj la minimuma larĝo 50 kilometroj. En ĝi situas la insulo Hormuz.
La Hormuza markolo havas grandan strategian signifon, ĉar ĝi estas la sola vojo, de kiu Kuvajto, Irako, Irano, Sauda Arabio, Barejno, Kataro kaj Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj transportas sian nafton. Kelkaj insuloj de la Hormuza markolo estas disputataj inter Irano kaj Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Alfred P. Sloan
Alfred Pritchard SLOAN (naskiĝis la 23-an de majo 1875 en New Haven, Konektikuto; mortis la 27-an de februaro 1966) estis de 1923 ĝis 1937 prezidanto de General Motors.
Li kreis la tipan aŭto-hierarkion de General Motors (GM), en kiun oni povis eniri "suben" kiel kliento kaj laŭ la jaroj "suprenpaŝi" ĝis Cadillac. T.e. ke li kreis platforman sistemon kun diversaj aŭtomarkoj, en kiuj ĉiu kliento povis trovi al li konvenajn modelojn. Nuntempe preskaŭ ĉiuj aŭtokonstruantoj funkcias tiel, ekzemple Volkswagen.
Rockall
Rockall estas rok-klifo en norda parto de Atlantiko. Ĝin pretendas Britio, Islando, Danio (pro Ferooj), Irlando, ĉar oni supozas resurson da karbonhidratoj en la ĉirkaŭa submara grundo.
Sur ĝi funkcias radioaparato, por atentigi la ŝipojn.
Munilla
Munilla [muNIlja] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Arnedo, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente).
Historio
La loko aperas menciita en dokumentoj de la jaro 1024. En 1366 ĝi apartenis al la grafoj de Aguilar kaj Inestrillas. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis grava tekstila industrio kun ĝis 21 fabrik-atelieroj. Meze de la 19-a jarcento tio ruiniĝis pro la konkurenco de la industrio en Katalunio kaj manko de moderna maŝinaro kaj fervojaj konektoj. Ankaŭ la montara brutobredado dekadencis kaj kune la montaraj domaroj. Finfine ekde la 1960-aj jaroj ankaŭ la ŝuproduktado translokiĝis al Arnedo, plej bone komunikita.
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj estis terura ĉe Munilla, kie oni perdis preskaŭ 90% el la loĝantaro kaj oni malaltiĝis el 2 432 loĝantoj en 1877 ĝis nunaj 100. La plej forta elmigrado okazis ĉefe ĉirkaŭ la 1960-aj jaroj.
Aktualo
Ĝi estas somerloko, kaj tial la loĝantaro ege pliiĝas dum somera epoko. Krom la ĉefa loĝloko en la municipo estas ankaŭ iamaj loĝlokoj kaj teritorioj, nome Antoñanzas, La Monjía, La Santa, Peroblasco, Ribalmaguillo kaj San Vicente de Munilla, el kiuj nur Peroblasco retenas ĉirkaŭ 16 loĝantojn, dum la ceteraj estas senhomaj kaj tro ruinigitaj.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado, kelkaj lokaj entreprenetoj kaj rura turismo. Estas enspezoj ankaŭ pro ventogeneratoroj.
Vizitindaĵoj estas la preĝejoj de Sankta Maria kaj de Sankta Mikaelo (malfrugotika), kvartuba fontano, mezepoka ponto (krom la ponto de Peroblasco), la du ermitejoj, krucmonumento, kaj naturaj lokoj, iknitoj ktp. Aparte estas vizito al la senhomaj iamaj domaroj kaj al Peroblasco. Por vivgligi la lokon oni organizis festivalon de ĵazo, foiron de antikvaĵoj, kaj foiron pri fromaĝo.
Mauern
Mauern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freising kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mauern, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Gammelsdorf, Hörgertshausen kaj Wang.
NGC 3285
NGC 3285 (aliaj indikoj — ESO 501-15, MCG -4-25-19, AM 1031-271, IRAS10312-2711, PGC 31217) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ožďany
Ožďany [oĵdjani], (hungare Osgyán [oŝdjAn]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Ožďany situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Lučenec-Rimavská Sobota, fervojo preteriras. Rimavská Sobota troviĝas je 10, Lučenec je 20 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1265, poste en 1332 en formo "Osyan". Tiutempe ankaŭ fortikaĵo konstruiĝis, kiun la husanoj okupis en la 15-a jarcento. En 1460 Matiaso la 1-a reokupis ĝin. En 1604 la Habsburgoj venkis la hajdukojn, la vilaĝo cindriĝis. En la 17-a jarcento gimnazio ekfunkciis kaj en nekonata tempo la komunumo iĝis kampurbo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Osgyán 1429 homoj, (1358 hungaroj, 65 slovakoj, 4 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimavská Sobota, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Ožďany rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Ožďany apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 1577 homoj, (1049 slovakoj, 411 hungaroj).
Neurey-en-Vaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Geltwil
Pri la komunumo
Geltwil estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Kun nur 192 loĝantoj je la 31-a de decembro 2008, ĝi estas laŭ nombro de loĝantoj la plej malgranda komunumo de la distrikto.
Geografio
La komunumo Geltwil situas sur la supra, orienta deklivo de la montoĉeno Lindenberg. La komunumo konsistas el la du setlejoj Geltwil kaj Isenbergschwil.
La areo de la komunumo etendiĝas sur 3,28 km², de kiuj 0,5 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,11 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kresto de Lindenberg je 830 m s.m. kaj la plaj malalta punkto je 525 m s.m. ĉe la bordo de la rivereto Rüeribach, alfluanto kaj fontrivereto de Bünz.
Trafiko
Geltwil situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas flanka pasejvojo de Beinwil (Freiamt) trans Lindenberg kaj Schongau al Hitzkirch en Kantono Lucerno. Nur ek de la 12-a de decembro 2004 Geltwil estas konektita per poŝtaŭtolinio al Buttwil kaj Muri al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Geltwil datiĝas el la jaro 1160 kiel Geltwile.
Geltwil kaj Isenbergschwil estis tradicia posedaĵo de la Monaĥejo Muri. Kiam la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 konkeris Argovion de la Habsburgoj, Geltwil fariĝis parto de la Liberdistrikto sed restis tamen posedaĵo de la monaĥejo.
Kiam en marto 1798 francaj trupoj liberigis Argovion de la ĵurkomunuma servuto kaj ebligis la kreadon de la Helveta Respubliko, Geltiwil estis kunigita kun Isenbergschwil kaj Winterschwil (kiu lasta hodiaŭ estas parto de Beinwil (Freiamt)) al komunumo en la distrikto Muri de la tiama Kantono Baden. Post la integriĝo de Kantono Baden al la nova Kantono Argovio, tiu komunumo disfalis. La 26-a de junio 1816 Geltwil kaj Isenbergschwil denove estis kunigitaj.
Kiam en la jaro 1942 Svislando devis enkonduko pro la premo de hitlera Germanio kaj Italio la somertempon, la komunumo Geltwil proteste rifuzis post unuanima verdikto de la komunuma asembleo submetiĝi al la hitlera premo kaj ne enkodukis la somerhoraron. Tial Svislando ĝis la fino de la dua mondmilito havis somere du tempozonojn en somero, nome la ĝeneralan somertempon mezeŭropan kaj la Geltwiltempon. Kiam en la jaro 1981 denove enkondukiĝis la somertempo en Geltwil tamen ne regis rezisto kontraŭ tiu decido.