cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilaine
Historio
La haveno de Redon grave disvolviĝis post la kanalizado de la rivero fine de la 16-a jc. Pli ol 150 ŝipoj albordiĝis tie en ĉiu tajdo ; la komercistoj de Rennes, de Saint-Malo, de Anĵuo, de Normandio, kaj de Mayenne tien venis, por de tie transporti en siajn provincojn ĉiujn specojn de varoj, kiuj tie abundis. Tiam, la varoj estis malŝarĝitaj en Redon aŭ transŝarĝitaj sur barĝojn, kiuj supreniris la riveron ĝis Rennes. Pluraj domoj de ŝipposedantoj aŭ de negocistoj de la 17-a kaj 18-a jc estas konservitaj laŭ la kajo Duguay-Trouin ; ili atestas nun pri la grava aktiveco de la haveno de Redon tiuepoke. En la 19-a jc, la ŝipoj supreniris la riveron ĝis la Roche-Bernard kaj Redon ŝarĝitaj per salo produktita en la salmarĉoj de Billiers kaj de Ambon, per fero el Hispanio, per ligno el la nordaj landoj, per kalko, per vino kaj karbo. Ili reiris kun la regionaj produktoj, precipe tritiko, kaj minfostoj por Britio.
Sed la komerca aktiveco sur la rivero iom post iom malkreskis inter la fino de la 19-a jc kaj la 20-a jc. La kresko de la fervoja kaj kamiona trafiko estas la kialo de tiu malkresko. Nur la ŝipo « Saint-Germain » ankoraŭ navigas : ĝi transportas ĝis Redon sablon deprenitan antaŭ la buŝo de la riverego Luaro. Ĝi uzas la riveron kun la multaj plezurboatoj parkadantaj en la havenoj de Arzal, la Roche-Bernard kaj Foleŭ (municipo de Béganne). Ilia ĉeesto sur la rivero eblas dank'al la akvotenejo de la baraĵo de Arzal. Konstruita en la 70-aj jaroj, ĝi ebligis digi la oftajn vintrajn inundojn en la regionoj de Rennes kaj de Vitré. Ĝi konsistas el pordegoj larĝaj je 18 m kaj altaj je 12 m, pezantaj po 50 tunoj, de kluzo longa je 85 m, kaj el terdigo longa je 360 m, sidanta sur 25 m da koto. Almonte, aldone al plezurbaseno ĉiam kunakva, ĝi ebligas dolĉakvan detenon kiu, por prilaboro en Férel, provizas grandan parton de la regiono en la triangulo Auray, Redon, Saint-Nazaire).
Fonto
La rivero Vilaine fontas en la departemento Mayenne, je alteco, en la montetoj de Juvigné, kantono de Chailland. Komence estas nur negrava rivereto konsistanta el la akvoj de la lageto Étang-Neuf ; ĝi fluas, dekstre, sude de Juvigné tra la Croixille, poste ĝi ricevas etan alfluanton, kiu utilas, laŭ pluraj kilometroj, kiel limo inter la departementoj Mayenne kaj Ille-et-Vilaine. Ĝi eniras tiun lastan departementon sude de Bourgon.
La longo de la rivero estas.
Flukvantoj de la rivero Vilaine ĉe Rieux
La verŝa baseno de la rivero kovras ² ĉe Rieux, alvale de la enfluo de la rivero Oust. La meza flukvanto estas je ³/s. Sed la fluo estas tre malregula. La monata flukvanto varias inter ³/s en periodo de altaj tajdoj vintre kaj ³/s kiam la rivernivelo estas minimuma somere (vidi la histogramon ĉisube).
Meza monata flukvanto (en m³/s) mezurata ĉe la hidrologia stacio de Rieux (Pont de Cran) - dum la periodo 1970-2000 Se oni konsideras la ekstremajn valorojn, la diferencoj estas multe pli grandaj. Tiel la maksimuma taga flukvanto estis /s (valoro mezurata okaze de la surbordiĝo de la 24-a de Januaro 1995) kiam la minimuma flukvanto mezurata dum 3 sinsekvaj tagoj estis /s (valoro mezurata inter la 27-a kaj la 29-a de Septembro 2003). <!--Le débit spécifique est de 7.1 l/s/km. La lame d'eau écoulée dans son bassin versant annuellement présente une valeur faible. Elle est de seulement 225 mm contre 434 mm pour le bassin versant voisin du Blavet à Languidic et 758 mm pour celui de l'Odet à Quimper.
Cette valeur faible peut facilement se comprendre. La Vilaine est avant tout un fleuve de plaine. La majeure partie de son bassin est constitué par une zone de faible altitude au relief peu prononcé appelée le bassin de Rennes.
Le débit de la Vilaine n'a plus rien de naturel, particulièrement en aval de Redon, et ces données sont à prendre avec prudence car soumises aŭ services gestionnaires du barrage d'Arzal (voir ci-dessous). Celui-ci modifie fortement l'écoulement de l'eau, transformant un fleuve turbulent qui subissait à l'origine la marée et qui avait ses humeurs, en un fleuve apathique. La Vilaine a connu avant la construction du barrage des remontées de mini raz-de-marée, les mascarets.
Flukvantoj de la rivero Vilaine ĉe iuj lokoj de sia fluejo
-->
Hidrografio
La ĉefaj enfluantoj :
Malé Chvojno
Malé Chvojno estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Chvojno en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Velké Chvojno. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Děčín - Oldřichov u Duchcova. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 33 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vilaine
Trairataj departementoj kaj municipoj
La rivero Vilaine trairas 57 municipojn kaj 4 departementojn :
Malé Chvojno
Malé Chvojno estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,62 km².
Vilaine
Riveraj ligiloj
La rivero Vilaine estas ligita al la rivero Rance de Rennes tra la kanalo de Ille kaj Rance (kiu provizas la riveron Vilaine per akvo) ĝis la municipo de Évran en la departemento Côtes-d'Armor. Tiu kanalo certigas navigeblecon inter la suda marbordo de Bretonio (per la rivero Vilaine) kaj la norda marbordo ĉe la manika Markolo (per la rivero Rance), evitante la danĝeran maron okcidente de la departemento Finistère. <!-- Autrefois très empruntée par des péniches pour le transport de matières premières, céréales et aliments pour bétail, la Vilaine et le canal d’Ille-et-Rance assurent aujourd’hui une navigation essentiellement d’agrément et touristique dans sa partie Nord au mieŭ jusqu'à Redon. Le canal d’Ille-et-Rance et la Rance sont en revanche d’une navigation plus aisée pour l’agrément, le niveau et le flŭ des eaŭ étant mieŭ contrôlés.
Malé Chvojno
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1546.
Vilaine
Riveraj ligiloj
L’amont de la Vilaine a par contre un débit très irrégulier, parfois contraire à son cours à Rennes du fait des barrages autour de Vitré qui lui laissent un débit très faible en période d’étiage, comparé au débit de l’affluent de l’Ille apporté du Nord par le canal d’Ille-et-Rance; dans ces périodes d’étiage, le lit de la Vilaine subsistant à Vitré est celui d’un ruisseau de faible profondeur, que vient compléter celui également faible de la Cantache lui aussi retenu par un barrage).
Toutefois, la Vilaine conserve encore dans sa partie Sud un trafic limité pour le transport de sable, graviers, ciments, bois et matériaŭ de construction, ou déblais (parfois aussi pour le transport de structures métalliques longues, bétons préformés, comme les poutrelles et rails, et plus rarement pour le transport de carburants), essentiellement entre le port du Moustoir à Camoël et la zone industrielle à l’Ouest de Rennes. Sur cet axe toutefois, elle est directement concurrencée par le transport ferré et routier, notamment pour les échanges avec la zone portuaire de Nantes-Saint-Nazaire.
Aménagements
Des projets, sont lancés en 1783 pour rendre navigable la Vilaine de Vitré jusqu’à Redon, de joindre la Vilaine à la Rance, et à la Mayenne par deux canaŭ navigables (voir le canal d'Ille-et-Rance).
Dans les années 1970, un barrage a été construit près de son embouchure à Arzal, afin de canaliser les crues régulières de la Vilaine causées par les remontées des eaŭ de marées qui limitaient fortement l’écoulement des eaŭ fluviales. Ce barrage a créé une zone d’eau douce en amont de celui-ci, ainsi les agglomérations de Vannes, La Baule et Saint-Nazaire y captent une partie de leur eau de consommation.
Le barrage doit concilier deux objectifs prioritaires différents suivant la période de l’année :
Cependant ce barrage du Sud ne suffit pas à éviter les inondations en Basse-Vilaine lors des crues hivernales, car l’écoulement de ces eaŭ est lent en période de fortes marées, le barrage d’Arzal restant fermé trop longtemps et assurant un débit trop irrégulier (et dangereŭ à la navigation en basses eaŭ lorsque le barrage est ouvert).
Aussi, trois barrages ont été édifiés autour de l’agglomération de Vitré :
Effets négatifs des aménagements
Le barrage d'Arzal a aussi eu un impact humain important. Les riverains en aval de Redon vivaient en harmonie avec la rivière. La pèche de subsistance ou gastronomique y était même très active (civelle, anguille, dans le passé le saumon). Elle s'est transformée en pèche de loisir sportive depuis les années 1990. La vision subjective de la rivière a aussi changé. La Vilaine n'est plus ressentie comme une rivière vivante qui était respectée comme elle l'était. La navigation se faisait au rythme des marées. Les inondations perturbaient car des constructions avaient été faites en zones inondables en dépit du bon sens. Les aménagements routiers étaient inadaptés à ce fleuve. Les aménageurs des années 1960 et 1970 ont choisi de modifier le cours de la Vilaine plutôt que de faire des aménagements comme ceŭ qui longent la Loire.
L'estuaire de la Vilaine en amont d'Arzal a aussi subi des conséquences écologiques graves. En 1982, une mortalité massive des poissons en baie de Vilaine a déclenché une étude de l'Ifremer qui met en cause la présence du barrage. Une anoxie des eaŭ de fond du fait du ralentissement des eaŭ de marée par le barrage en est la cause principale. La quasi-disparition du bouchon vaseŭ a aggravé fortement la pollution de la baie de Vilaine par les nitrates et par la matière organique. -->
Martin Heidegger
Martin HEIDEGGER aŭ esperante Marteno Hajdegero, (naskiĝis la 26-an de septembro 1889, mortis la 26-an de majo 1976 en Freiburg) estis germana filozofo, kiu ĉefe okupiĝis pri ontologio, estetiko, filozofio de teknologio kaj fenomenologio, kaj influis, interalie, la fluon de ekzistadismo.
Lia ĉefverko Sein und Zeit (Esto kaj tempo), aperinta en 1927, kiun li dediĉis al lia instruisto Edmund Husserl, influis multajn aliajn filozofojn. Heidegger aliĝis al la nazia partio kaj estis rektoro de Universitato de Freiburg.
Fruaj jaroj
Heidegger naskiĝis en rura Meßkirch, Badeno, filo de Johanna (Kempf) kaj Friedrich Heidegger. Edukita kiel romkatoliko, li estis la filo de eklezioficiro de la vilaĝa preĝejo kiu aliĝis al la Unua Vatikana Koncilio de 1870, kiu estis observitaĉefe de la pli malriĉa klaso de Meßkirch. Lia familio ne povis sendi lin al la universitato, kaj tial li eniris en jezuita seminario, kvankam li estis resendita post kelkaj semajnoj pro sanpostuloj, kion la direktoro kaj doktoro de la seminario priskribis kiel psikosomata misordo. Heidegger estis malalta kaj muskoleca, kun malhelaj penetrantaj okuloj. Li ŝategis subĉielan ekzercadon, estante speciale lerta je skiado.
En la du postaj jaroj, li laboris unue kiel nesalajrita Privatdozent, poste miltservis kiel soldato dum la fina jaro de la Unua Mondmilito; servante "la lastajn dek monatojn de la milito" el kiuj "la lastaj tri el tiuj en meteologia unuo en la Okcidenta Fronto".
Marburgo
En 1923, Heidegger estis elektita eksterordinara profesoro en filozofio en la Universitato de Marburgo. Liaj kolegoj tie estas Rudolf Bultmann, Nicolai Hartmann, Paul Tillich, kaj Paul Natorp. Heidegger's students at Marburg included Hans-Georg Gadamer, Hannah Arendt, Karl Löwith, Gerhard Krüger, Leo Strauss, Jacob Klein, Günther Anders kaj Hans Jonas. Elirinte el Aristotelo, li komencis disvolvi en siaj prelegoj la ĉefan temon de sia filozofio: nome la demando pri la senco de la esto. Li etendis la koncepton de subjekto al la dimensio de historio kaj al la konkreta ekzistado, kion li trovis prafigurita en kristanaj pensuloj kiel Paŭlo de Tarso, Aŭgusteno de Hipo, Marteno Lutero, kaj Søren Kierkegaard. Li ankaŭ legis la verkojn de Wilhelm Dilthey, Husserl, Max Scheler, kaj Friedrich Nietzsche.
Frajburgo
En 1927 Heidegger publikigis sian ĉefan verkon, Sein und Zeit (Esto kaj tempo). Kiam Husserl retiriĝis kiel Profesoro de Filozofio en 1928, Heidegger akceptis la elekton de Frajburgo kaj esti lia sukcedanto, spite kontraŭ-propono de Marburgo. Heidegger restis ĉe Freiburg im Breisgau por la cetero de sia vivo, malakceptante postajn proponojn kiel unu el la Humboldt-Universitato en Berlino. Kelkaj el liaj studentoj en Frajburgo estis Hannah Arendt, Günther Anders, Hans Jonas, Karl Löwith, Charles Malik, Herbert Marcuse, kaj Ernst Nolte. Karl Rahner ŝajne ĉeestis en kvar el liaj seminarioj en kvar semestroj el 1934 ĝis 1936. Emmanuel Levinas ĉeestis liajn prelegajn kursojn dum sia restado en Frajburgo en 1928, same kiel faris Jan Patočka en 1933; Patočka partikulare estis tre influita de li.
Heidegger rezignis pri la rektoreco en Aprilo 1934, sed restis membro de la Nazia Partio ĝis 1945 eĉ kvankam la Nazioj finfine malpermesis lin publikigi. El 1936 ĝis 1940, Heidegger faris serion de prelegoj pri Nietzsche en Frajburgo kiuj prezentis multon de la neta materialo aligita en sia pli establita verkaro kaj pensaro el tiu tempo. El tiu serio, Heidegger diris en intervjuo de 1966 kun Der Spiegel nome Nur noch ein Gott kann uns retten (Nur dio povas savi nin): "Ĉiu kiu havas orelojn por aŭskulti kapablus aŭskulti en tiuj prelegoj... kontraŭdiro al Nacisocialismo." Postaj fakuloj, tamen, venis al kontraŭa konkludo pri tiu materialo; por ekzemplo David Farrell Krell, en la enkonduko al anglalingva traduko de la seminaria materialo, skribis: "La problemo ne estas ĉu al Heidegger mankis politika teorio kaj praktiko sed ke li fakte havis tion."
En la aŭtuno de 1944, Heidegger estis rekrutita en la Volkssturm kaj sendita al elfosado de kontraŭ-tankaj tranĉeoj laŭlonge de la Rejno, kiam la Nazia Germanio ekperdis la militon kaj oni antaŭkomprenis, ke la aliancaj malamikoj povis veni ĝis tiu regiono.
Verko de Heidegger nome Schwarze Hefte (Nigraj kajeroj), verkita inter 1931 kaj ĝis fruaj 1970-aj jaroj kaj por la unua fojo publikigita en 2014, enhavas kelkajn esprimojn de antisemitismaj sentoj, kio kondukis al retaksado de la rilato de Martin Heidegger al Naziismo. Analizante la Nigrajn kajerojn, Donatella di Cesare asertas en sia libro Heidegger kaj la judoj, ke "metafisika antisemitismo" kaj antipatio al judoj estas centra por la filozofia verkaro de Heidegger. Heidegger, laŭ di Cesare, konsideris la judojn kiel agentoj de moderneco disfigurantaj la spiriton de la okcidenta civilizacio; li defendis, ke la Holokaŭsto estis la logika rezulto de la juda akcelo de teknologio, kaj tial li kulpigis pri la judan genocidon ties proprajn viktimojn mem.
Post-milito
Fine de 1946, dum Francio entreprenis sian kampanjon de épuration légale (leĝa purigo) en sia okupita zono, la francaj militaŭtoritatoj determinis, ke Heidegger estu malpermesita instrui aŭ partopreni en ajna universitata aktiveco pro sia asocio kun la Nazia Partio. La procezo por sennaziigo kontraŭ Heidegger pluis ĝis Marto 1949 kiam li finfine estis deklarita Mitläufer (nome la dua plej malalta el kvin kategorioj de "krimigo" pro asocio kun la Nazia reĝimo). Oni ne proponis punojn kontraŭ li. Tio malfermis la vojon por lia reakcepto en la instruado en la Frajburga Universitato en la vintra semestro de 1950–51. Li ricevis garantion por emeritiĝo kaj poste li instruis regule el 1951 ĝis 1958, kaj pro invito ĝis 1967.
Morto
Heidegger mortis la 26an de Majo 1976 en Meßkirch kaj estis entombigita en la tombejo de Meßkirch.
Sekvo
Krom lia rilato al fenomenologio, Heidegger estas konsiderata grava por la idearo de ekzistadismo, malkonstruismo, kaj postmodernismo. Li provis reorienti okcidentan filozofion for de metafizikaj kaj epistemologiaj demandoj, kaj al ontologiaj demandoj - do demandoj, kiuj koncernas la signifon de esteco, aŭ kion signifas "esti".
Martin Heidegger fariĝis ano de la Nacisocialisma Germana Laborista Partio (la Nazia Partio, gvidata de Hitler) kaj ludis gravan rolon en la naziigo de la universitato en Freiburg. La postinfluo de lia filozofio sur tiujn de politike maldekstraj filozofoj kiaj Sartre kaj Derrida kaj sur ties nuntempajn adeptojn estas interesa (ŝajn-)kontraŭdiro.
Persona vivo
Heidegger pasigis multan tempon ĉe sia feridomo en Todtnauberg, vilaĝo de municipo Todtnau, borde de la Nigra Arbaro. Li konsideris la apartecon havigita de la arbaro kiel la plej taŭga medio en kiu engaĝiĝi en filozofia pensaro. Li estis sperta gustumanto de vinoj, entuziasma piediranto kaj lerta skiisto; li gvidis seminarojn supren en la montaro kaj poste revenis skie malsupren kun siaj studentoj.
Kelkajn monatojn antaŭ sia morto, li renkontiĝis kun Bernhard Welte, nome katolika pastro, profesoro de la Universitato de Freiburg kaj iama korespondanto lia. La preciza naturo de ilia konversacio ne estas konata, sed ja oni konas, ke ĝi inkludis babiladon de la rilato de Heidegger kun la Katolika Eklezio kaj posta kristana entombigo en kiu la pastro prezidis.
Amaferoj
Heidegger havis kvar-jaran amaferon kun Hannah Arendt kaj jardekojn longan amaferon kun Elisabeth Blochmann, ambaŭ siaj studentoj. Arendt estis juda, kaj Blochmann havis unu judan patron, kio faris ŝin celo de severa persekutado fare de naziaj aŭtoritatoj.
La 35-jaraĝa Heidegger, kiu estis jam edzo kaj havis du filojn, komencis longan amaferan rilaton kun la 17-jaraĝa Arendt, kiu poste devis fronti kritikojn pro tio kaj pro la apogo de Heidegger al la Nazia Partio post lia elekto kiel rektoro de la Universitato de Freiburg en 1933. Ili interkonsentis teni la detalojn de la rilato sekrete, konservante iliajn leterojn, sed tenante ilin neatingeblaj. Tiu rilato ne estis konata ĝis la biografio de Elisabeth Young-Bruehl pri Arendt aperis en 1982. En la momento de ties publikigo, Arendt kaj Heidegger estis jam mortintaj kaj la edzino de Heidegger, Elfride (1893–1992), estis ankoraŭ viva. La afero ne estis bone konata ĝis 1995, kiam Elzbieta Ettinger sukcesis havi aliron al la sigelita korespondadon.
Influoj
Heidegger influis multajn aliajn ĉefajn filozofojn kaj siajn proprajn studentojn, ekzemple Hans-Georg Gadamer, Hans Jonas, Emmanuel Levinas, Hannah Arendt, Leo Strauss, Xavier Zubiri, Karl Löwith, Maurice Merleau-Ponty, Jean-Paul Sartre, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-Luc Nancy kaj Philippe Lacoue Labarthe.
Li havis decidan influon sur postmodernismo. Derrida prenis de li la koncepton de dekonstruo (destruktion). Lacan prenis de Heidegger la bezonon de la terapiisto respekti la nevortajn partojn de la paciento. Michel Foucault prenis de Heidegger la ligon inter vortoj kaj aferoj kaj la ordo de la aferoj. Lyotard prenis de li la kritikon de la grandaj marativoj.
Sed Heidegger ne nur influis, sed ankaŭ estis influita de diversaj, kaj foje neatenditaj, fontoj. Kune kun la klara influo de Aristotelo kaj Husserl, lia postdoktoriĝa tezo "Pri la Kategorioj kaj signifoj de Duns Scotus" traktis mezepokaj filozofiaj disputoj kiuj temigis la distingon inter "ekzisto" kaj "esenco". Tiuj ĉi debataj disputoj, kiuj okazis laŭlonge de la Mezepoko, kaj ĉe la islama filozofio, kaj ĉe la skolastikismo, kaj kiuj konstatis, ke Dio estas la sola ento, kies ekzisto kaj esenco estas en identeco, estis fakte la deirpunkto kaj inspiro por la filozofia demando "Kio estas kaj signifas esti?" kaj por la verkado de "Esto kaj Tempo".
Ŝoguno
Ŝoguno (japane: 将軍, kompleta titolo: 征夷大将軍 Seii Taishōgun, Subpremanto de barbaroj kaj granda generalo) estis japana militista titolo por gvidanto el la kasto de Samurajoj. Komence ŝoguno estis iom kiel eŭropa duko, sed iom post iom li iĝis la vera reganto de Japanio, anstataŭante la imperiestron (Tennō).
Ludas
Ludas (ludaŝ) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös. La nomo signifas: ansera.
Historio
La unua mencio devenis el 1464. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1549. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, poŝto, gastejo.
Famuloj
En Ludas naskiĝis kuracisto István Morócz.
Géza Galán
Géza Galán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Galán Géza estis hungara aktoro. Lia origina familia nomo estis Vavreczky [vavrecki], lia filo estis Géza József Galán.
Géza Vavreczky  naskiĝis la  en Komárom (Hungara reĝlando, nuntempa Komárno en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Lézignan-Corbières
Lézignan-Corbières (Lesinhan de las Corbièras) estas franca situanta en departemento Aude, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Lézignanais.
Aladár Aujeszky
Aladár Aujeszky [aŭjeski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Aujeszky Aladár estis hungara kuracisto, bestkuracisto, mikrobiologo, profesoro. Estis li, kiu enkondukis en Hungario la vakcinon pro rabio. Lia filo estis László Aujeszky.
Aladár Aujeszky naskiĝis la  1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1933 en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Aujeszky abiturientis en piarista gimnazio en Budapeŝto en 1887, poste li akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1892, en la sekva jaroj bestkuracistan diplomon en la Veterinara Akademio de Budapeŝto. Post siaj studoj li laboris en Malsanulejo Rókus, poste en kliniko. En 1897 li ekinstruis en la universitato, post 3 jaroj en la menciita akademio jam altrangigita altlernejo. En 1902 li malkovris malsanon, poste ĝi portis la nomon Aujeszky. Ekde 1907 li gvidis bakteriologian instituton, en la sama jaro li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Sarni
Sarni (Сарни) estas urbo en Rivna provinco, Ukraino. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2021.
Alberndorf im Pulkautal
Alberndorf im Pulkautal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Hollabrunn. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lukács Bicskey
Lukács Bicskey [lukAĉ biĉkei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bicskey Lukács estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina persona nomo estis Károly.
Károly Bicskey naskiĝis la  en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pri fruaj jaroj de Lukács Bicskey plene mankas informoj. Lia malica vizaĝo puŝis antaŭen lin al la aktora kariero. Pro la nomidenteco li ŝanĝis sian personan nomon. Li havis signifajn rolojn ekzemple en Teatro Petőfi (Veszprém) kaj Nova Teatro (Budapeŝto). Ekde la malfruaj 1990-aj jaroj li havis ankaŭ filmajn rolojn, eĉ en eksterlandaj filmoj. Komence li havis rolojn en usonaj filmoj sen paroli angle. En 2014 li malsaniĝis kaj li ne povis resaniĝi. Li postlasis edzinon kun 3 filinoj.
Takuto Hayashi
Takuto Hayashi (林 卓人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Consadole Sapporo kaj Vegalta Sendai.
Rosoŝ (Svaljava)
Rosoŝ, ukraine Росош, hungare Kopár estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Svaljava, en municipo de Dusino.
Historio
En 1910 vivis en Kopár 735 loĝantoj, (681 rutenoj, 46 germanoj, 8 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Kopár apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Szolyva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Rosoŝ/Kopár. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Blazono de Hispanio
La nuna blazono de Hispanio oficialiĝis la 5-an de oktobro 1981, kiel blazono de la hispana reĝo Johano Karlo la 1-a. La nova blazono precipe celis oficiale montri ke finiĝis la antaŭa diktatura epoko de frankismo, kvankam ne tiom se konsideri, ke ĉefa ŝanĝo estis nur la forigon de nigra aglo fone. Fakte la unuaj ekzempleroj kaj bildoj de la demokrata konstitucio de 1976 montras ankoraŭ la frankisman blazonon kun la nigra aglo, same kiel la ankoraŭaj hispanaj flagoj de la hispanaj ekstremdekstruloj.
Ambaŭflanke de la blazonŝildo simbole staras la Heraklaj Kolonoj, aludantaj al la geografia situo de Hispanio, sed kun ŝanĝo de la latina moto "Non plus ultra" (ne estas tero trans ĝi -pro Ĝibraltaro-) al "Plus ultra" (estas tero trans ĝi -pro Ameriko-). En la centro estas blufona faketo kiel simbolo de la franca dinastio de Burbonoj kiu regas ankoraŭ en Hispanio. La kvar kvaronoj de supre kaj maldekstre estas la blazonoj de Kastilio, Leono, Aragono kaj Navaro, kristanaj regnoj kiuj iel kaj iam kuniĝis por komponi Hispanion ekde 1492. Samjare la Katolikaj Gereĝoj konkeris ankaŭ la restintajn teritoriojn de la Nazaria Granada Reĝlando, kies supozita blazono aperas en la suba pinteto.
Maëna Volant
Maëna Volant estis franca esperantistino, eksa studentino pri biologio kaj pedagogio, socia kaj ekologia aktivulino, kiu pereis en aviadila akcidento en julio 2014. Aktiva en Esperantujo ŝi interalie estis kiel komitatano (estrarano) de JEFO, la franca landa sekcio de TEJO. Kreskiĝinte en Dolo, francia komunumo de la departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio, ŝi post la mezlernejo dum tri jaroj studis biologion en la universitato de Rennes kaj licenciĝis pri tiu fako. Poste ŝi en oktobro 2011 decidis fari universitatan paŭzon kaj vojaĝi al Burkino por instrui al junaj infanoj dum dekmonata restado, kaj post la hejmenveno al Eŭropo ŝi plutenis regulan kontakton al la afrika lando. En aŭtuno 2012 ŝi alvenis en Caen, kaj prenis laborpostenon en lerneja centro kiu helpas infanojn en lerneja malsukceso. Ŝi decidis magistriĝi pri pedagogio en la Kolegio de la instruado kaj edukado (ESPE) de Caen kaj ricevis sian diplomon en septembro 2013. Ekde sia alveno en Caen ŝi aktivis en la loka civitana asocio L'Humanivelle, kaj ekologie kaj socie engaĝita, kaj en 2013 iĝis ties kunprezidanto. Krome ŝi ankaŭ tre aktivis en loka ekologia iniciato de la areo de Chemin-Vert ("verda vojo") de Caen, nomata "KAPS".
Morto
Flugo 5017 de Air Algérie (AH5017/DAH5017) estis regula internacia pasaĝera flugo de Vagaduguo en Burkino al Alĝero en Alĝerio, kiu kraŝis en Malio apud la urbo Gossi la 24-an de julio 2014. La aviadialo McDonnell Douglas MD-80 kun 112 pasaĝeroj kaj 6 stabanoj, funkciigata de la hispana flugkompanio Swiftair por la nacia alĝeria flugkompanio Air Algérie, malaperis el la radaraj ekranoj proksimume kvindek minutojn post la ekflugo. Neniu persono supervivis. Inter la pasaĝeroj de la kraŝinta aviadilo estis Maëna, ĵusa partopreninto de kelkaj junularaj Esperanto-aranĝoj en Eŭropo kaj posta feriinto en Burkino, kiu sekve mortis en aĝo de 24 jaroj. La prezidanto de TEJO diskonigis la informon en la asocia retpaĝo kaj oficiale kondolencis la familion la 8-an de aŭgusto 2014.
24535 Neslušan
24535 Neslušan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Luboš Neslušan, astronomo pri meteoroj ĉe la Astronomia Instituto de la Slovaka Akademio de Sciencoj. Lia esploro inkludas la devenon kaj la evoluon de la fluoj da meteoroidoj. Li prizorgas la orbitan datumbazon de la Centro de Datumoj pri Meteoroj de la Internacia Astronomia Unio.
Norda mokbirdo
La Mokbirdo (Mimus polyglottos) estas birdo de la familio de Mimedoj (Mimidae) el la ordo de la Paseroformaj birdoj. Ĝi estas tre konata en Nordameriko kaj la ununura komuna disvastigata mokbirdo.
Rekoniloj
La 25 centimetrojn longa mokbirdo havas grizan dorson, blankajn subajn partojn, pli malhelajn flugilojn kun blankaj flugilmakuloj tre rimarkindaj dumfluge kaj dum montroceremonioj, longan nigran voston kun blankaj eksteraj plumoj. La svelta, nigra beko estas iome kurbeca malsupren.
Disvastiĝo
La reprodukta teritorio etendiĝas de la sudoriento de Kanado tra Usono ĝis norda Meksiko kaj Bahamoj, Kajmanoj kaj Grandaj Antiloj en Karibio; la plej ofta estas la birdo en la regiono de Florido ĝis Teksaso. Ĝi estas anstataŭata pli sude de sia plej proksima vivanta parenco, nome la Tropika mokbirdo. Ankaŭ la Sokora mokbirdo, nome endanĝerita specio, estas tre rilata, male al iama opinio.
Ankaŭ en Germanio (Bremeno) kaj en la regiono de Ruhr (Recklinghausen) oni ekvidis ĝin iam kiel vagantoj. La mokbirdo vivas en diversaj habitatoj, kiel malfermaj pampoareoj, duondezertoj, arbarregionoj, kampoj kaj loĝataj regionoj. Tiuj birdoj estas ĉefe konstantaj loĝantaj birdoj, sed nordaj birdoj povas moviĝi suden dum akra vetero.
Konduto
La longe persista, kompleksa kantado de la mokbirdo, kiu eĉ imitas vokojn kaj sonojn de aliaj bestoj samkiel medibruojn, la tutan tagon ĝis en la nokto estas aŭdebla. La kantrepertuaro de la masklo konsistas el 50-200 kantoj. Tiu kutimo estas kialo de la nomoj kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie Mimus enhavas la saman radikon kiu signifas “imitado” kaj polyglottos el la grekaj vortoj “poly” kaj “gloto” signifas “kiu parolas multajn lingvojn”. Pri ties nomoj oni diru, ke tiu specio estis unuafoje priskribita de Linnaeus en Systema naturae en 1758 kiel Turdus polyglottos.
La birdo estas konata kiel sentima kaj agresema; ĝi defendas impete la kov- kaj la vintroregionon. Kelkfoje la mokbirdo alvokas per specifa voko samspeciulon por helpo, por komune fuĝigi rabiston. Mokbirdoj ofte nestas ĉe homaj loĝejoj, kaj pro tio, ties laŭta kaj nokta kanto kaj ties teritoria defendado ofte ĝenas homojn. John van der Linden, aŭtoro de Eastern Birding Central FAQ, informis ke 25 al 50 % de la elektronikaj demandoj de li ricevitaj koncernis elturniĝon kun ĝenantaj mokbirdoj.
Kanto kaj alvokoj
Kvankam multaj specioj de birdoj imitas aliajn birdojn, la Norda mokbirdo estas la plej bone konata en Nordameriko kiu faras tion. Ili imitas ne nur birdojn, sed ankaŭ aliajn animalojn kaj meĥanikajn sonojn kiel aŭtalarmoj. Per tiu imitado ili povos moki homojn, sed ofte malsukcesas moki aliajn birdojn, kiaj la Florida makisgarolo.
La kantimitado de la Norda mokbirdo utilas kiel metodo pligrandigi la muzikan repertuaron kiu ŝajne uzeblas por allogi inojn. La mokbirdo tamen limigiĝas je imitado de mallongajn sonunuojn, kiuj ripetiĝas kelkajn fojojn antaŭ movi al nova sono. Kiel rezulto, la mokbirdo sukcesas multe plie antaŭ homa orelo per imitado de kelkaj precizaj specioj. Specioj havantaj ripetajn kantojn, kiaj tiu de la Karolina troglodito, estas efike kopiitaj, sed specioj kun longaj, komplikaj kantoj, kiaj tiu de la Kantopasero, ne povas tiom efike esti imitata de mokbirdoj.
La Norda mokbirdo, krom ties bona imitado, estas ankaŭ unu el la plej laŭtaj kaj plej konstante voĉemaj birdoj. Ili ofte kantas nokte, ĉefe la nepariĝintaj maskloj, aŭ dum plena luno. Ili kantas la tutan jaron escepte foje somerfine dum la plumoŝanĝa sezono. Individuaj maskloj havas repertuaron de 50 ĝis 200 kantoj; ankaŭ inoj kantas, sed pli silentece kaj malpli ofte ol maskloj. Mokbirdoj kutime kantas plej laŭte dum mateniĝo.
Krom ties konata kanto, la Norda mokbirdo uzas varion de alvokoj por komuniki specifan informon. Kiel ĉe la kanto, tiuj alvokoj estas inter la plej laŭtaj sonoj produktitaj de birdoj de tiu grando. Mokbirdoj faras akran, raspan bruon dum forpelado de aliaj birdoj for de sia teritorio. Simila sed distinga alvoko estas uzata por defendiĝi kontraŭ predantoj kiel akcipitro aŭ falko. Aliaj alvokoj inkludas anhelantan bruon kaj tre orelpenetranta serio de altaj notoj ripete dufoje.
Reproduktado
La mokbirdo konstruas pelvetoforman neston el tigoj kaj branĉeroj sur malalta branĉo en densa arbustaro en malferma pejzaĝo. Du ĝis ses ovojn la ino sola dum 12 gis 13 tagoj kovas. Post naŭ ĝis dek du tagoj la junbirdoj ekflugas kaj okazas elnestiĝo.
Maskloj de Norda mokbirdo starigas nestoteritorion frufebruare. Se ino eniras sian teritorion, la masklo persekutas la inon per dekomence agresecaj alvokoj kaj, se ŝi iĝas malinteresa, per pli mildaj alvokoj. Kiam la paro jam setlis, ties kanto iĝas pli afabla. Nordaj mokbirdoj tendencas esti monogamaj, kaj la ino povas reveni al la sama masklo de la pasinta sezono.
Tiu birdo agreseme defendas sian neston kaj ĉirkaŭan areon kontraŭ aliaj birdoj kaj animaloj. Kiam predanto persistas, mokbirdoj el najbaraj teritorioj, allogitaj de specifa alvoko, povas aliĝi al la atako. Aliaj birdoj povas ariĝi por rigardi kiel la mokbirdoj ĉikanas la entrudulon. Krom ĉikanado de hejmaj katoj kaj hundoj kiujn ili konsideras minacon, oni scias, ke mokbirdoj atakas ankaŭ homojn. Ili estas absolute sentimaj kaj atakas multe pli grandajn birdojn, eĉ akcipitrojn. Fama okazaĵo en Tulsa, Oklahomo pri poŝtisto kaŭzis distribuadon de averta letero al la loĝantaro.
Gravigny-Balizy (stacidomo)
Gravigny-Balizy estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en komunumo Longjumeau (departemento Essonne) en regiono Francilio.
La nomo Gravigny-Balizy devenas de tiuj de du respektivaj kvartaloj en Longjumeau.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio C (branĉo C8) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
Edward James Olmos
Edward James OLMOS (naskiĝis la 24a de februaro de 1947) estas usona aktoro.
Li estis 'Gaff' en la filmo "Blade Runner" kie kreis artefaritan slangon per la hungara kaj aliaj lingvoj.Olmos ankaŭ estis 'Castillo' en la televida programo "Miami Vice". Li povis gajni premion Oscar en 1988 danke al "Stand and deliver" sed finfine malvenkis.
Aliaj roloj:
L. Frank Baum
Lyman Frank BAUM (naskiĝis la 15-an de majo 1856, mortis la 6-an de majo 1919) estis usona verkisto.
Baum naskiĝis en Chittenango, Nov-Jorkio. Sian junaĝon li pasigis en la luksa bieno de siaj gepatroj. En la jaro 1882 li edziĝis al Maud GAGE kaj transloĝiĝis kun ŝi al Suda Dakoto.
Baum elprovis sin en pluraj agadkampoj. Li laboris en teatro, por gazetoj kaj revuoj, estris la grandmagazenon Baum's Bazaar kaj okupiĝis dum ioma tempo eĉ kiel kokofarmisto. La unua libro, kiun li publikigis en 1866, temis pri la kokobredado. Baum krome eldonis propran semajnan revuon, kiu tamen - kiel la plejmulto de liaj entreprenoj - ne gajnis grandan sukceson.
En 1891 la familio transloĝiĝis al Ĉikago kaj Baum serĉis novan eblecon, gajni monon. Ĉiam ŝatante elpensi rakontojn por siaj propraj infanoj, li nun decidis, verki ankaŭ por aliaj. En siaj unuaj du libroj li rerakontis tradiciajn rakontojn. Iam li enkondukis protagonistinon nomatan Dorothy, poste li elpensis la landon de la mirakloj kaj la ĝojoj Oz kaj en 1900 li publikigis sian libron The Wonderful Wizard of Oz ("La mirinda sorĉisto de Oz"), kiu subite famigis lin. Ene de mallonga tempo fariĝis el ĝi muzikalo, kaj Baum mem verkis la scenaron.
La granda sukceso de la verko igis la aŭtoron daŭrigi la verkadon pri la mirinda lando de Oz. Dume li plurfoje deklaris, ke tiu ĉi estas la lasta libro kaj la serio nun finiĝis, sed finfine li tamen daŭrigis, ĉar li ricevis amason da kortuŝaj leteroj de sia vasta juna legantaro.
L. Frank Baum mortis en 1919 en Los-Anĝeleso. La verkaro pri la sorĉisto de Oz, kiu post la morto de Baum estis daŭrigata fare de aliaj verkistoj, intertempe apartenas al la klasikaĵoj de la fantasto. Ĝi estis plurfoje filmigata, en 1939 ekz. tre sukcese kun Judy Garland en la rolo de Dorothy.
Schmidtburg
La Schmidtburg, aŭ burgo Schmidt estas ruino de montburgo apud Schneppenbach, en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografia Situo
La ruino troviĝas en riverkurbo sur alteco de 321 m supre de la valo de la rivero Hahnenbach (Nahe) en la mezmontaro Hunsrück. Sur la alia flanko de la valo troviĝas la Altburg, kelta fortikaĵo kaj la minejo Herrenberg, vizitebla aredeza minejo.
Priskribo
La burgo konsistas el supra kaj malsupra burgparto. Ĝi estas unu el la plej grandaj burgoj de la regiono. Fosaĵo apartigas la supran parton de la resto de la burga instalaĵo. Ĝi konsistis el pluraj loĝdomoj kaj el burgfrido. La supra burgo estis sidejo de la Kurtriera administristo de la samnoma administrejo. La malsupra burgo konsistis el pluraj domoj por la burganoj.
Stacio Hashimoto (Kioto)
Stacio Hashimoto (japane: 橋本駅 [Haŝimoto-eki], angle: Hashimoto Station) estas fervoja stacio en Jaŭata, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Retiketo
La ŝajnkunmetaĵo retiketo estas mallongigo de reta etiketo, kaj aludas la aron de reguloj kiuj montras bonajn morojn (etiketo) en la komunikado pere de Interreto. La oficala dokumento difinante la retiketajn regulojn estas la RFC 1855.
Se ni devus reteni unu regulon, ĝi estus : Tion, kion vi ne farus okaze de reala konversacio, ne uzu Interreton kiel ŝildon por tion fari. Al tiuj bonedukiteca kaj respekta nocioj sin greftas kromaj reguloj rilate al fakaĵoj de plurmedioj.
Eksteraj ligiloj
Etiquette (technology)
NGC 4295
NGC 4295 (aliaj indikoj — MCG 5-29-68, ZWG 158.85, PGC 39906) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Asocio de Lingvaj Testistoj en Eŭropo
La Asocio de Lingvaj Testistoj en Eŭropo (ALTE) estas asocio de provizantoj de lingvo-ekzamenoj en Eŭropo kaj kiu ekestis pro la fakto ke ekzistis unuopaj taksiloj por lingvo-ekzamenoj en diversaj eŭropaj landoj kio instigis la deziron starigi komunajn kriteriojn de taksado por tiuj ekzamenoj.
ALTE establis sesnivelan kadron de lingvo-ekzamenaj normoj. La normoj de ALTE proponas ses nivelojn (A1, A2, B1, B2, C1, C2).
ALTE mem nek faras ekzamenojn kaj nek disdonas diplomojn. Ĝi sole kunigas kaj kunordigas establojn kiuj mem ekzamenas kaj diplomas, sed ĉiuj establoj havas proprajn regulojn. Same nek ekzamenas nek diplomas Konsilio de Eŭropo.
ALTE kaj Esperanto
Nenie estas devige, ke iu lingvo estu reperezentata de nur unu institucio ĉe ALTE. Por Esperanto jam du institucioj akiris la statuson de 'Affiliate Institutional ' ĉe ALTE : Kultura Centro Esperantista (KCE) flanke de la Esperanta Civito kaj ITK, ekstermovada instanco, kiu kunlaboras kun Universala Esperanto-Asocio (UEA) en kiu esperantistoj zorgas por la ekzamenado. Ankaŭ ekzemple por la franca lingvo estas pli ol unu institucio.
La lingvo-ekzamenoj organizitaj fare de la Esperanta Civito ofertas ĉiujn ses nivelojn kiujn ALTE proponas (A1, A2, B1, B2, C1, C2), dum KER-ekzamenoj havas nur tri nivelojn (B1, B2, C1). Detala artikolo pri Esperanto kaj la kunlaboro inter ALTE kaj Esperantujo estas legebla en la artikolo de Gbelo Koffi.
Lingvo-niveloj laŭ la Komuna Eŭropa Referenckadro pri Lingvoj
Detala priskribo: vidu sub: Komuna Eŭropa Referenckadro pri Lingvoj (KERL), kiun UEA-ITK nomas KER kaj la Esperanta Civito KEFR (Komuna Eŭropa Framo de Referenco).
KERL disigas lernantojn en tri larĝaj kategorioj kiuj povas esti disigitaj en ses lingvo-niveloj:
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de ALTE
3413 Andriana
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Andriana" en honoro de Andriana Marie Hazelton, nepino de la malkovrinto.
Jungo Kono
Jungo Kono (河野 淳吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroŝima, Jokohama FC, Mito HollyHock kaj Tokuŝima Vortis.
Windows 11
Windows 11 (Vindozo 11) estas nova operaciumo de Microsoft. Ĝi estas la posteulo de Windows 10 kaj estis anoncita la. Ĝi estos senpaga ĝisdatigo por uzantoj de Windows 10.
Al-Waqa'i' al-Misriyya
Al-Waqa'i' al-Misriyya (en araba: الوقائع المصريّة / latinliterumite: al-Waqā’i‘ al-Miṣriyyah kaj esperantlitere al-Ŭakā’i‘ al-Miṣrijjah; signife "egiptaj aferoj"), estis gazeto de Egiptio establita en 1828 je ordono de Muhammad Ali, Ĥedivo de Egiptio, origine nomita "Vekayi-i Misriye" (en Osmanida turka lingvo: وقایع مصریه) kaj verkita en osmanida turka en unu kolumno kun araba traduko en dua kolumno (la osmanidturka teksto estis dekstre kaj la araba teksto maldekstre), kaj poste nur en araba sub la araba titolo.
Ĝi estis presita en Amiri Presejo. Al-Waqa'i' estis la oficiala gazeto de Egipto, kaj estas nune publikigita kiel apendico de la Oficiala Ĵurnalo.
Deruluft
Deruluft (Deutsch-Russische Luftverkehrs A.G.) estis komuna germana-soveta avia kompanio, fondita la 24-an de novembro 1921. La Deruluft flugis unuafoje sur vojo de Kaliningrad al Moskvo, la 1-an de majo 1922. Alia flugvojo establiĝis de Berlino tra Talino al Leningrado, la 6-an de junio 1928. Ambaŭ flugvojoj estis uzataj ĝis 31-a de marto 1936.
La unuaj aviadiloj estis la - en Nederlando kontruitaj - Fokker F.III. Pli poste, la floto estis kompletigita per germana Junkers F13.
Komence de la flugagado, oni transportis nur poŝtaĵon kaj oficistojn. La flugado estis malfermita por la publiko nur ekde la 27-a de aŭgusto 1922. Oni flugis ekde 1929 per Dornier Merkur anstataŭ Fokker F3. Komence de 1931, oni aldonis ankaŭ Tupolev ANT-9 al la floto.
La Deruluft estis malfondita la 31-an de marto 1937.
Truda Grosslichtová
Truda Grosslichtová (23-an de februaro 1912 en Prago, Aŭstrio-Hungario – 8-an de junio 1995 en Nieuw Vennep, Nederlando) estis ĉeĥa aktorino kaj kantistino, sukcese rolanta eĉ en Francio, Germanio kaj pluaj landoj. En la 30-aj jaroj ŝi estis tre populara kaj ŝi estis vicigata al tiaj filmsteloj kiel Lída Baarová, Adina Mandlová, Nataša Gollová, Věra Ferbasová aŭ Jiřina Štěpničková kaj pluaj.
Vivo
Unu el la plej misteraj ĉeĥaj aktorinoj Truda Grosslichtová naskiĝis la 23-an de februaro 1912 en Prago kiel Gertruda Marie Grosslichtová. Ŝia patrino Marie (Mizzi) Grosslichtová estis konata aktorino kaj opereta kantistino. Sed arkivaj materialoj pri ŝia vivo estas tre malriĉaj. Oni neniam tro parolis pri ŝia privateco kaj ŝi mem tre gardis ĝin. Eĉ artikolo en magazeno Kinorevue el la 2-a de septembro 1936 kun titolo "Truda Grosslichtová pri si" estas tre mallonga kaj la aktorino tie diras pri si propre nenion. Grosslichtová estis inteligenta kaj fajna, ŝi havis apartan sorĉon kaj menson por humoro, enreviĝintan vizaĝon kaj bele agrablan voĉon. Ŝi estis brunharulino, sed ŝi lasis kolorigi siajn harojn al blondkoloro.
En la jaroj 1931 ĝis 1937 ŝi filmis nekredeblaj dudeknaŭ filmoj. Ŝi estis unu el la plej konataj, la plej okupigataj kaj la plej ŝatataj aktorinoj.
En la jaro 1945 ŝi interkonatiĝis en Prago kun nederlanda soldato kaj borsa negocisto Hans de Vries, kiu venis Bohemion kun usona armeo. Ambaŭ forveturis Nederlandon, kie ili geedziĝis la 7-an de novembro 1946. Plu ŝi prezentiĝis kiel Trude de Vries. Kun la edzo ŝi havis filinon Evelyn de Vries - Elshout (n. 1947). Ŝi estis ankaŭ avino de du nepoj (Frank kaj Rob). Post la geedziĝo ŝi vivis kun la edzo en la jaroj 1946 - 1985 en Amsterdamo. Post la morto de edzo Truda translokiĝis ĝis Nieuw Vennep, kie ŝi ankaŭ mortis. En Nederlando ŝi ne plu renovigis la aktorsan karieron kaj ŝi dediĉis sin al hejmo kaj la familio. Ĝis la morto ŝi estis senĉese damo, ŝi zorgis pri siaj haroj kaj ungoj. Ŝi senĉese estis optimista, modesta, gaja kaj havis grandan apartan sencon por humoro, kiun ŝi disdonis ĉiuflanken. La vera damo kaj esperema ĉeĥa aktorino el la 30-aj jaroj Truda Grosslichtová mortis la 8-an de junio 1995 en Nieuw Vennep en Nederlando en aĝo de altaj okdek tri jaroj. Ŝia patrino Marie (ŝi devenis el Postoloprty) kaj la frato Otto mortis elmigriĝintaj en Anglio (la patro, naskdevena pragano, mortis ankoraŭ en Prago en la 1930-aj jaroj).
Duŝo
Duŝo estas agado per kiu personoj purigas sin per ŝprucado de akvo. Oni plejofte rekte staras kiam oni uzas la duŝilon. Duŝejo povas esti ĉu super simpla duŝokuvo, ekzemple kvadrato de ĉirkaŭ 1 m², aŭ super banujo normale pli granda, ekzemple de 2 m² minimume. Duŝilo estis kutime (ekzemple meze de la 20a jarcento) fiksita al muro; nune plej ofte estas ĉe movebla tubo kiu permesas uzi ĝin al diversaj antaŭe ne tiom facile atingeblaj lokoj; pli modernaj duŝiloj disponas el diversaj mekanismoj por elektado de diferencaj fortoj, densecoj, kvanto ktp., da akvo.
Praduŝilo kie ne estas normala akvokonduka sistemo estas simpla sitelo kun funda elirejo trakribita el etaj truoj per kiuj eliras akvo super duŝanto; tiu sitelo devas esti antaŭe plenigita el akvo kaj pendigita el taŭga loko super duŝejo. Pli primitiva estas simpla enmeto sub akvofaleto.
Laŭ Francisko Azorín duŝo estas Ŝprucforma bano. Kaj li indikas etimologion el la latina ducere (konduki), dukta (kondukita).
En kulturo
Kutime oni ne portas vestojn en la duŝejo. Kvankam, ĉefe en filmoj, videblas kiel eksterordinare en apartaj okazaĵoj (ebrio, malsano, akcidento ktp) duŝanto restas vestita.
Alia tre konata sceno de fama filmo montras murdon de virino, kiun nekonato atakas per tranĉilo, kiam ŝi sin duŝas. Tio okazas en Psycho de Alfred Hitchcock.
Gestalt-terapio
Gestalt-terapio, mallonge Gestalt (laŭ germana vorto, prononcata kaj signifanta "formo" aŭ "aspekto"), enkalkuliĝas en la humanismaj terapi-skoloj; ĝi estas psikoterapio kiu analizas precipe kaj samtempe la spertadon « ĉi tie kaj nun » de la kliento kaj ties individuan respondecon.
8192 Tonucci
8192 Tonucci estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Santa Lucia de Stroncone (Umbrio, Italio).
Țichindeal
Țichindeal [cikindjal] aŭ Cichindeal [ĉikindjal] (hungare: Cikendal, germane: Ziegenthal) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 588 loĝantojn (rumanoj, ciganoj); en 1992 152. Ĝia unua mencio skriba estas el 1350. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Nocrich.
Etimologio
La germana nomo, de kiu fonetike deriviĝas la rumana kaj hungara, laŭvorte signifas "kapra valo"; sed probable la parto "Ziegen-" devenas de la vorto "sikulo", ĉar sikuloj iam tie gardis la landlimon. En la latina la vilaĝo estis nomata Valle Siculorum (valo de la sikuloj).
8192 Tonucci
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala survoja kaj surtraka bibicikla ĉampiono Giuseppe Tonucci (1938–1988).
Gestalt-terapio
La fonda libro titolita « Gestalt-terapio » estis kunverkita kun Paul Goodman kaj Ralph Hafferline kaj eldonita en 1951.
La termino ‘Gestalt’ devenas el la germana verbo ‘gestalten’ kiu signifas : ‘enformigi’ - ‘doni sencriĉan strukturon’.
Priskribo
La Gestalt' interesiĝas ĉefe pri la kontakto kaj la interago per emociaj esprimoj.
Multe da terapiaj ektraktadoj provas klarigi la psikon per terminoj, ekzemple :
Ĉiuj tiuj priskriboj fakte restas momentaj, senprogresaj, senevoluaj ...
Male, la Gestalt' situantas je dinamika, energia perspektivo; ĝi interesiĝas pri la "procezo", t.e. la permanenta alĝustiĝo inter la individuo kaj ties medio.
Tiu ĉi alĝustiĝado nepre implicas senĉesajn ŝanĝojn.
La Gestalt'-terminaro do parolas ĉefe pri
4980 Magomaev
4980 Magomaev estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1974 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (Nun en Rusio).
Gestalt-terapio
Priskribo
Ĉiuj tiuj terminoj elvokas moviĝadon.
4980 Magomaev
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la soveta-azerbajĝana kantisto Muslim Magometoviĉ Magomajev (azerbajĝane : Müslüm Məhəmməd oğlu Maqomayev, cirile : Муслим Магометович Магомаев, 1942–2008).
Gestalt-terapio
Priskribo
La Gestalt' reliefigas la ekkonscion pri la aktuala procezo « ĉi tie kaj nun » en ĉiu situacio.