cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thomas-lernejo Lepsiko
Historio
Ekde 1873 ĝis 1876 la posta nobelpremiito pri fiziko, Karl Ferdinand Braun, laboris kiel instruisto ĉe la Thomasschule. Ĉi tie li malkovris en 1874, uzante kristalojn el la kolekto de la Thomas-lernejo, la rektifan efekton de la duonkonduktantoj. Sur ĉi tiu baziĝas la nuntempa duonkonduktila elektroniko. Dum tiu tempo li verkis sian ununuran libron Geheimnisse der Zahl und Wunder der Rechenkunst (Sekretoj de la nombro kaj mirakloj de la kalkularto). Por la konstruaĵa separado de lernejo kaj lernantohejmo kaj por la pliampleksigo pro spacomanko en 1877 ekestis la novkonstruaĵo de la lernejo en la Schreber-strato. En 1881 la al tiu apartena lernantohejmo estis finkonstruita.
En la epoko de naziismo la lernejo transdaŭris kerne kiel gimnazio por malnovaj lingvoj (latina, malnovgreka), kunpregita de la Thomana-ĥoro. Ekde 1936 sporto iris en la malfonon. Krome oni enkondukis migrotagojn.
La Bombatakojn en la nokto de la 3-a al 4-a de decembro 1943 la lerneja domo travivis fakte sendomaĝe. Nur la gimnastikejo same kiel la ĉambroj en la vidalvida lernantohejmo estis bruldetruitaj, pro kio la tiama Thomas-kantoro Günther Ramin realigis la alilokigon de la Thomana-ĥoro en la gimnazion St. Augustin je Grimma. La lernodomon oni dumtempe disponigis al la Universitato de Lepsiko, des pli multe ĉar pro la rekrutigo de ĉiuj lernantoj de la supraj klasoj kiel helpantoj de la aerarmeo nur eblis tre ege limigita instruado. Dum la bombatako en la nokto de 20-a de februaro 1944 la lernodomo komplete forbrulis. Fine de la milito la instruo okazis parte en la Max-Klinger-lernejo. Interrompite de dumsemajnaj instrupaŭzoj la Thomas-lernejo devis provizore loĝi en aliaj domoj. Tiutempe la instruado de fakoj kiel sporto forfalis, ĉar la (ja bone trejnitaj) instruistoj devis militservi. Malgraŭ la premo fare de la nazioj la lernejestro Hohlfeld uzis siajn rimedojn por ebligi al siaj judaj lernantoj la abituron.
En 1973 la lernejo translokiĝis en slabokonstruaĵon en la Pestalozzi-strato (nun Telemann-strato). La lernantohejmo tamen restis je la Hiller-strato, tiel ke lernejo kaj Thomana-ĥoro nun definitive estis separitaj. Kiel jam dum la nazia epoko la Thomas-klernejo fariĝis ideologia montrolernejo. De la lernejestraro deiris variaj strebadoj forigi la kristanan pregadon de la Thomana-ĥoro kaj emfazi la ateisman mondkoncepton.
Post la germania reunuiĝo en la jaro 1990 la lernantonombro kreskis dumtempe sur pli ol 1.000 lernantoj. Per enkonduko de la maluniversala lernejsistemo en Saksio en 1992 la lernejo proponis nun al siaj lernantoj matematikan-natursciencan, muzan kaj lingvan branĉojn.
En septembro 2000 la lernejo denove ekloĝis en la novsanigita konstruaĵo en la Hiller-strato.
La Thomas-kantoroj estis ĝis en la 20-a jarcento instruistoj de la Thomas-lernejo; la rektoro de la Thomas-lernejo estis ĝis en la 1970-aj jaroj same la estro de la Thomana-ĥoro.
Situo
La Thomas-lernejo situas en la Bach-kvartalo, kvartalo el la fino de la 19-a jarcento en Äußere Westvorstadt. Ĝi staras inter la Sebastian-Bach-strato kaj Käthe-Kollwitz-strato. Tuj apudas la Johanna-parko kun la Luther-preĝejo. Vidalvide de la lernejo troviĝas la lernantohejmo de la Thomanoj. Kadre de la muza klerigocentro de la Bach-urbo Lepsiko, la Forum Thomanum, multaj monumentprotektindaj konstruaĵoj en tuja proksimeco estis resanigitaj, inter ili ekz. Villa Thomana.
Konstruaĵo
La Thomas-lernejo loĝas en kvaretaĝa secesistila domo. Ĝia fasado konsistas precipe el sabloŝtono, granito kaj porfiro. En aŭgusto 2000 la arkitektoj Arthur Numrich kaj Timo Klumpp finfaris la modernigon de la lerndomo. Inter la du domojn, la lernejo kaj la gimnastikhalo, ili enmetis kuban konstruaĵan riglon. Ĝi interligas la du lernejokortojn kaj kontrastas de la aliaj konstruaĵo pro sia travideblo. En ĝi troviĝas la promenhalo Bachfoyer kun sia granda ŝtuparinstalaĵo, kiu servas kiel eventa kaj paŭza halo. La Bach-portreto far Elias Gottlob Haußmann estis surigita sur vitron en la pordokadrojn de la lernejo. La ŝtuparejoj kaj la salono estis restaŭritaj, je kio oni enigis akustofavorigan plafonon.
Lernejprogramo
La triopo Thomas-lernejo, Thomana ĥoro kaj Thomas-preĝejo havas 800-jaran komunan tradicion.
La lernejo flegas kiel gimnazio pri malnovaj lingvoj precipe la latininstruon. La latina estas aŭ unua aŭ dua fremdlingvo kaj finiĝas per atesto pri sukcesa lernado nome "latinum". Aldoniĝas la instruo de la angla. Ekde la 8-a klaso oni povas elekti la malnovgrekan kun atesto nome "graecum". Kroma libere elektebla lingvo estas la franca. Krome muzaj fakoj formas pezocentron de la instruado.
Lerneja vivo
Thomas-lernejo estas tuttaga lernejo. Ĝi proponas eksterlernejajn aktivecojn kiel teatron kaj aktoradon, potfaradon, lernantorkestron, kabareton, sporton, komputadon, ĥorkantadon ktp. Tradiciaj lernejaj aranĝaĵoj estas muzikvesperoj, artekspozicioj, vizitadoj kaj prezentadoj de teatraĵoj kaj koncertoj, renkontiĝoj de la Thomana-ligo kaj multaj aliaj. Lernantojo de Thomas-lernejo relative ofte sukcesas je tutgermaniaj fakaj konkursoj kiel "Jugend musiziert" (junularo muzikas). Eksaj lernantoj fondis la asocion Thomanerbund e.V. (Thomana-ligo), kiu subvencias lernejajn aktivecojn kaj subtenas ekzemple klerigajn vojaĝojn.
Instruistoj
La lernejo havas entute 67 instruistojn. Ĉe Thomas-lernejo instruis multaj famaj instruistoj kiel la nobelpremiito pri fiziko, Karl Ferdinand Braun (1850–1918), kaj la Thomas-kantoroj, inter ili Johann Sebastian Bach (1685–1750).
Lernantoj
Multaj renomaj ĝis famaj personoj lernis ĉe Thomas-lernejo, inter ili membroj de la saksia erudiciula familio Carpzov, la filoj Bach, komponisto Richard Wagner kaj Sebastian Krumbiegel kaj Tobias Künzel, ambaŭ anoj de la popmuzika bando Die Prinzen. Pentristo Julius Schnorr von Carolsfeld, eldonisto Albert Brockhaus, arthistoriisto Nikolaus Pevsner, filozofo kaj sociologo Arnold Gehlen kaj la nevoj de Bonhoeffer, la eksa federacia ministro pri klerigo, Klaus kaj dirigento Christoph von Dohnányi ankaŭ vizitis la gimnazion.
Copella
Copella estas brita entrepreno produktanta fruktajn sukojn. Ĝia sidejo troviĝas en Boxford (Suffolk).
La entrepreno vendas 100-elcente puran premitan pomsukon kaj pomsuk-miksaĵojn.
Hornstrandir
Hornstrandir estas la plej norda duoninsulo de Islando, kovranta 580 kvadratajn kilometrojn ĉe la norda fino de la duoninsulo Vestfirðir, la "okcidenta fjordaro", norde de la fjordaro Jökulfirðir kaj nordokcidente de la glaĉero Drangajökull.
Ekosistemo
La areo kovras kvadratajn kilometrojn de tundro, fjordoj, glaĉeroj kaj alpa tero kun riĉa sed delikata vegetaĵaro, kaj protektita kiel naturrezervejo ekde 1975, laŭ iuj el la plej striktaj konservadaj reguloj en Islando. La naturo de la areo prosperis kun tre malmultaj homoj loĝantaj ĝin. En la 1950-aj jaroj ankaŭ la manpleno da ĝiaj loĝantoj, kiuj baziĝis sur agrikultura vivtenado, foriris. Tamen, jardekojn poste iuj el iliaj posteuloj revenis kaj rekonstruis siajn malnovajn domojn, kaj granda parto de la tero estas private posedata.
NAT
La vorto havas plurajn signifojn:
Alĝeria kampanjo
Alĝeria kampanjo estas la nomo uzata por la konkero de Alĝerio fare de Francio. Ĝi inkludas jenajn etapojn:
Komenco ĉe Alĝero
La franca regado de Alĝero (norda parto de moderna Alĝerio) malfortiĝis post la komenco de la napoleonaj militoj kiuj limigis la komercon en la Mediteraneo. Krome, post 1815, la brita kaj franca ŝipanaroj hegemoniis en la Mediteraneo. La enspezoj de la dejo de Alĝero, la plej alta turka estraro surloke (la regno de Alĝero estis tiam parto de la Otomana Imperio), malaltiĝis. Por kompensi tiun perdon de maraj kaj komercaj enspezoj, tiu ĉi altigas la fiskan impostadon, malbone akceptita de lalokanoj. Por eskapi la centran povon, la loĝantaro nomadiĝis. Korme, la produktado de alĝeria tritiko frontas la konkurencon de Orienta Eŭropo, kaj la falo de la Franca Imperio lasis la regnon de Alĝero sen granda importisto. La socia krizo devenas en politikan krizon, la dejo de Alĝero estas kontraŭato de la bejoj. La minaco de interna eksplodo ne ĉesas pligrandiĝi dum la 1820aj jaroj.
Franca impliko
Motivita de la volo dislogi la atenton de publika opinio agitita (Dua Restarigo), enkuraĝigita de Rusio, Francio lanĉas sin al koloniaj kampanjoj per la konkero de Alĝero (1830). La invado uzas pretekston de negrava diplomata komplikaĵo kaj krome ne sufiĉe klara inter la franca reprezentanto, la konsulo Pierre Deval kaj la dejo de Alĝero Hussein Dejo, pri financa polemiko 31jaraĝa inter la franca registaro kaj la registoj de Alĝero.
Je tiu epoko, en 1799 kaj por manĝigi la soldatojn de la ekspedicio al Egiptio, Talleyrand negocas pagon al du judaj negocistoj de Alĝero, Bakri kaj Busnach, respondecaj importi alĝeran tritikon en Francion. Ili ne ricevis la pagon kaj ne povis pagi la impostajn taksojn al la dejo. Tiu ĉi en 1827 reklamas la pagon al la du komercistoj, por ricevi la enspezon de la taksoj, kiujn ili nepre bezonas. Kolera kaj ofendita de la franca konsulo, frapas lin per ventumilo. Laŭ lokanoj, li nur tuŝis lin per la ventumilo por indiki la elirejon. Karlo la 10-a profitis tiam okazon forgliti internajn malfacilaĵojn.
La reĝo, tre konservatulo, volis rehavi la monarkian prestiĝon (li estis kronita en Reims laŭ la antikvaj ritoj), kaj decidis lavi la honoron de la lando. Mara blokado estis organizita. La invado estis konsilata de Polignac, por savi la internan francan situon. La reĝo plusekvas la tradicion de la Krucmilitoj de katolikoj kontraŭ la Otomana Imperio. La ĉevalireco estas je reveno kaj Karlo la 10-a konfesis, ke li volas retrovi la spiriton de la venkoj de Cortes, kun la espero konkeri Afrikon. Oni klopodas en kunteksto de sociaj malfacilaĵoj sendi trans la Mediteraneo la loĝantarojn prezentantajn danĝeron por la socia ordo.
La konkero de Alĝero
Dekomence konsiderita riska, la kampanjo estis fine rapide venka. Francio elŝipiĝis la 14an de junio 1830. La reziston oni organizis malbone, sed la franca ĉeesto estis kontraŭita de kaidoj, la tribestroj. Alĝero estis konkerita la 5an de julio, post malfacilaj luktoj. Karlo la 10-a klopodis uzi tiun venkon por plifortigi sian leĝitimadon kiel reĝo de Francio, interne de lalando, kaj pli facile akceptigi siajn 4 ordonojn de Saint Cloud. Tamen li perdis la povon en julio (Franca revolucio de 1830).
La franca flotarmeo, komponita de 37 612 homoj kaj regita de la generalo Bourmont, eliris el Toulon al Palma la 16an de majo 1830 sur franca ŝipanaro de 567 ŝipoj, el kiuj 103 estis militŝipoj, sub rego de la estonta admiralo Duperré. Danke al la eksplorado kiun faris po Napoléon Bonaparte la komandanto Boutin, Bourmont povis prepari detale la planon de elŝipiĝo. La ŝipanaro direktis sin al Alĝero kie alvenis la 31an de majo, sed ĉar parto de la ŝipoj estis ankoraŭ ĉe Palma, Bourmont atendas ĝis la 14an de junio por veni ĉe la marbordo ĉe la duoninsulo de Sidi-Ferruch, 25 Km okcidente de Alĝero.
La 18-an de junio, la dejo de Alĝero kunigas floton de 50 000 homoj je la rego de Agha Ibrahim: 5000 Janiĉaroj, 5000 Kuluglioj, 10 000 alĝeriaj maŭroj kaj 30 000 araboj de la bejlikatoj de Orano, de Titteri kaj de Medea. Ĝis la 28an de junio Bourmont nur atendas, ĉar la materialo por sieĝo ne estas ankoraŭ elŝipita. La 29an de junio, komencis la definitiva atako kontraŭ Fort l’Empereur (Sultan-Khalessi), ĉefa defendejo de Alĝero, okupita la 4an de julio. La dejo Hussayn proponis negocadon kaj kapitulacas venonttage. La francaj trupoj eniras en Alĝero. La 7an de julio oni ordonas malplenigi la Kasbaho de Alĝero. La 15an de julio, la dejo Hussayn enŝipiĝas al Napolo kaj la Janiĉaroj al Turkio. Komitato de regado kaj urba konsilantaro starigitaj de Bourmont anstataŭas la turkan administradon. La franca armeo suferis 415 mortojn, el kiuj unu estis Amédée, unu de la kvar filoj de Bourmont.
Bourmont antaŭeniris al Blida, okupis Anaba kaj Orano dum la unua monatduono de aŭgusto. La 11an de aŭgusto, la nova militministro, la generalo Gérard komunikis oficiale al li la novaĵon de la Revolucio de julio. Bourmont, lojala al reĝo Burbona, malkceptis ĵuri la novan reĝon Ludoviko-Filipo (Francio) post la falo de la reĝimo de Karlo la 10-a kaj estis anstataŭita de la generalo Clauzel (2a de septembro 1830 - februaro 1831), kiu negocas kun la bejoj de Titteri, de Orano kaj de Tunizo por ke ili akceptu le protektoraton de Francio. Li okupis Mers-el-Kébir, Oran, Anaba kaj Medea, sed la registaro senigas lin je siaj povoj, trupoj kaj li devas forlasi la planojn konkeri Alĝerion. Li helpis la kreadon de la unuaj regimentoj de zuavoj.
La rezisto de Abd El-Kader
La 26an de julio 1830, la religia estraro alvokas la reziston kaj la Ĝihado. Fine, estos la reĝimo de Julia monarkio kiu interkompreniĝas kun la alĝeriaj estroj por organizi novan lokan ordon, sed multnombraj malfacilaĵoj okazis kaj oni organizas reziston ĉirkaŭ Abd El-Kader, post 1832. La triboj kuniĝas laŭ idearo de sankta milito por konstitui sendependan teritorion, kontraŭ Francio kaj la Otomana Imperio. En 1837, oni negocis pacon, dum Abd El-Kader kontrolis du trionojn de la teritorio. En 1839, ankoraŭ daŭras la milito kontraŭ la francoj, ĝis ties venko en 1843. Tiam ia gerilo estis organizita kaj poste ĝi estis iom translokigita al Maroko. Kiam francoj intervenas en Maroko, la gerilo perdos tiun helpon kaj Abd El-Kader devis kapitulaci; tiam la franca armeo de Afriko kontrolis la tutan nordokcidenton de Alĝerio.
La lasta rezisto kaj la kreado de Alĝerio
La alĝeria teritorio, kiu tiam ne enhavis la aktualan sudon alĝerian, estis oficiale aneksita de Francio, sed fakte, la tuta regiono de Kabilio rezistis ankoraŭ. La sukceso de la franca armeo kontraŭ la rezisto de Abd el-Kader, plifortigas la francan memfidon kaj permesis ordoni la konkeron de la Kabilio.
Inter 1849 kaj 1852, la franca dominado disvastiĝis al la Malgranda Kabilio. En julio 1857, la triboj de Granda Kabilio kapitulacas; la kapto de la marabuta Lalla Fatma N'Soumer finas la reziston sed la kablioj ankoraŭ insurekcios komence de la 1870aj jaroj. Kontraŭ ĉiu antaŭpenso, la konkeron oni ne faris el nordo al sudo, ĉar la montaro estis la lasta rifuĝejo de la sendependuloj. Sude, la konkero de Laghouat kaj de Touggourt, la subpremo de la Beni-M’zab de Mzab (1852) kaj tiu de Souf, retroiris la limojn de Alĝerio ĝis la Saharo. Francio povis tiam entrepreni la taskon koloniigi Alĝerion.
La demografia perdo
En sia verko, La démographie figurée de l'Algérie (paĝo 260), la rasisma kuracisto kaj demografo René Ricoux, defendas, ke la araba loĝantaro malpliiĝis post 1830 pro sia malforteco kompare kun la eŭropanoj. De 3 milionoj de indiĝenoj anytaŭ la konkero, ili iĝis nur 2 125 051 en 1872, laŭ la ciferoj de Ricoux. Laŭ tiu darvinisto, tio okazigis la mortigadoj, la novaj vivkondiĉoj kaj ankaŭ la malforteco de la loka loĝantaro.
Laŭ Olivier Le Cour Grandmaison, la koloniigo de Alĝerio kaŭzis la ekstermado de triono de la loĝanatro, kies kialoj estis diversaj: masakorj, deportadoj, malsategoj kaj epidemioj, sed ĉiuj interligitaj. Eĉ la lastaj (interligitaj) konfirmas la ekstermigan kondiĉon de la konkera kaj koloniiga entrepreno.
Inter Blinduloj
Inter Blinduloj (france: Entre aveugles) estas libro franclingve verkita de okulkuracisto fariĝinta blinda Émile Javal kaj enhavanta praktikajn konsilojn pri la ĉiutaga vivo por uzado de ĵus blindiĝintoj.
Fono kaj skizo
Javal mem fariĝis okulmalsana; dum 21 jaroj li luktis, sed sesdekdujara li iĝis tute blinda. Tuj, kun mirindega trankvileco, li organizis sian novan vivon, kiun li estis preparinta jam de kelkaj jaroj. Ekzemple li skribis preskaŭ ĉiujn leterojn propramane, per helpo de skriba aparato elpensita de li mem. Li tiris el la sperto de multaj korespondantoj kaj el la sia tuton da perceptoj kaj konsiloj por blinduloj. La libro esta plena de filozofio praktika kaj serena, de filantropio tiom alta kiom kortuŝa.
Esperanto
Sinjorino Jean Javal, bofilino de la aŭtoro, pretigis 130-paĝan esperantlingvan tradukon kiu aperis en la jaro 1907 ĉe Hachette en Parizo.
Tunelo Hřebeč
Tunelo Hřebeč (ĉeĥe Hřebečský tunel) estas ŝosea tunelo en municipo Hřebeč en distrikto Svitavy, sur ŝoseo I/35, kun longeco 354 m. Ĝi konsistas el unu ambaŭdirekta tubego proponita por tri strioj (2 ascendantaj kaj 1 descendanta).
Konstruado
La tunelo estis konstruita fare de firmao Metrostav ekde junio de 1994. Ĝi estis ektrafikigita en novembro de 1997.
Polipodiacoj
La polipodiacoj (Polypodiaceae) estas planta familio el pteridofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo polipodialoj (Polypodiales). Ĝi estas unu el la plej ampleksaj filikfamilioj kun ĉirkaŭ 1650 speciojn. Ĝia tipa genro estas polipodio.
Karakterizaĵoj
Temas pri plantoj, kiuj havas rampantan, de skvamoj envolvitan rizomon. Ĉe la rizomo staras plej ofte malmulte dividitaj ĝis plume pinataj folioj. Ofte la foliplato estas relative malfajna. Ĉe multaj specioj la sterilaj folioj malsamas ol la fekundaj folioj sporofiloj. Kelkaj specioj eĉ posedas du specojn de sterilaj folioj (heterofilio).
La plantoj havas rondajn sorojn, plej ofte seninduzio sur la malsupra surfaco de la folio. La folioj havas tipe punktitan aspekton. Ĉe kelkaj specioj la soroj kunfluiĝas, tiel ke la malsupra flanko de la sporofolio estas komplete kovrita de sporangioj.
Disvastigado
La polipodiacoj estas plej ofte tropikaj aŭ subtropikaj filikoj. Nur tre malmultaj plantoj kreskas en la moderaj zonoj, en Eŭropo ekzemple nur kvar specioj de polipodioj (Polypodium). Kelkaj specioj estas ĉambroplantoj (ekzemple la ora flebodio (Phlebodium aureum)).
Ekzistas kelkaj epifitoj inter la polipodiacoj.
Taksonomio
La divido de la familio polipodiacoj estas diskutata. Depende de la aŭtoro ekzistas inter 10 kaj pli ol 100 genroj kun 500 ĝis 1700 specioj. Ĉiukaze ĝi estas multspecia filika familio. Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (8 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ĉi-sube, kelkaj detaloj pri la plej gravaj genroj:
Aldoniĝas la genroj kun nur unu specio:
Jun Ideguchi
Jun Ideguchi (井手口 純, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Consadole Sapporo, Shonan Bellmare, Sanfrecce Hiroshima, Sagan Tosu kaj Tokushima Vortis.
Natria siliciido
Proprecoj
Pluraj kombinaĵoj inter alkalaj metaloj kaj siliciaj derivaĵoj jam estas preparitaj. Magnezio, zinko, kalcio, kalio, boro estas nur kelkaj el ili kun komerca intereso, kiuj povas generi silanojn, boranojn kaj aliajn produktojn trovatajn en la merkato. La plej granda problemo dum la sintezo de NaSi estas la neceso de hejtado en fermita sistemo por preventi la kondensiĝon de natrio en malvarmaj lokoj. Konvencie, por preparado de polikristala NaSi pulvoro, troo da natrio estas hejtata kun silicio en molibdena tubo veldo-fermita kaj hejtata dum tri horoj je 500 °C.
NAV
La vorto havas plurajn signifojn:
Villebon-sur-Yvette
Villebon-sur-Yvette estas franca komunumo, lokita en la departemento Essonne kaj en la regiono Francilio.
Ĝi havis loĝantojn en 2015, kiujn oni kutime nomas Villebonnais.
Porte d'Auteuil (pariza metrostacio)
Porte d'Auteuil [pɔʁt d‿otœj] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 10, en la 16-a arondismento de Parizo.
Stacio
Stacio Porte d'Auteuil estis antaŭe finstacio, en la buklo de linio 10.
Rupperswil (stacidomo)
Rupperswil estas fervoja stacidomo en Rupperswil, Svislando.
San Giuliano di Puglia
San Giuliano di Puglia estas komunumo de Italio.
Kontinenta mararmeo (Usono)
La Kontinenta Mararmeo ( Continental Navy) estis la mararmeo kaj floto de Usono dum la Usona revolucio. Ĝi kreiĝis laŭ mendo de la Kontinenta kongreso en 1775, kaj fine malfondiĝis en 1785. La nuna Usona mararmeo rigardas la jaron 1775 ankaŭ kiel sian naskiĝjaro, kvankam fakte Usono ne havis mararmeon de 1786 ĝis la refondiĝo en 1794.
Kongresa superregado de konstruado
En 1775 George Washington informis la Kontinentan kongreson, ke li jam ekregis kelkajn ŝipojn por forrabi provizaĵojn sendatajn el Britio al la brita armeo en Bostono. La 26-an de aŭgusto, la kolonia parlamento de Rod-Insulo instrukciis al siaj kongresaj delegitoj, ke ili enkonduku leĝproponon "ke oni konstruu per kontinenta elspezo floton sufiĉe fortan por protekti ĉi tiujn koloniojn, kaj uzu ilin en tiaj maniero kaj lokoj, kiaj plej ĝenos niajn malamikojn." Samuel Chase, kongresa delegito el Marilando, mokis la proponon, dirante ke ĝi estas "la plej freneza ideo en la mondo". John Adams, kiu estis unu el la ĉefaj apogantoj de la mararmeo, poste memoris ke "la oponado ... estis tre laŭta kaj arda. Ĝi ... prezentiĝis kiel la plej sovaĝa, halucina, freneza projekto iam ajn elpensita. Ĝi estis infano ekkaptante la kornojn de freneza taŭro."
1750 Eckert
1750 Eckert estas malrapide rotacianta marsrenkonta asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio, kun rimarkinde longa rotaciperiodo (pli ol 15 tagoj).
Kontinenta mararmeo (Usono)
Kongresa superregado de konstruado
Fine la Kongreso nomis komitaton konsistantan el John Adams, Silas Deane, kaj John Langdon por ellabori planon por kapti britajn ŝipojn survoje al Kebeko, kies frajtaĵon la kolonioj bezonis.
1750 Eckert
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Kontinenta mararmeo (Usono)
Kreiĝo
La 13-an de oktobro, 1775, la Kontinenta kongreso aprobis la ekipadon de la unuaj du Kontinentaj militŝipoj, kaj ĝis la fino de oktobro mendis kvar aliajn ŝipojn; ĉiuj ĝis tiam estis antaŭaj komercaj ŝipoj konvertitaj al milita uzo.
Nennhausen
Nennhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kontinenta mararmeo (Usono)
Kunlaborado kun Francio
Antaŭ la alianco inter Francio kaj Usono, la reĝa registaro de Francio oficiale neŭtralis pri la Usona revolucio, sed fakte ofte helpis al la usonanoj, ŝirmante usonajn ŝipojn kaj provizante al ili bezonaĵojn. La usonaj diplomatoj en Parizo, Benjamin Franklin kaj Silas Deane, helpis usonajn oficirojn ricevi komisiojn, ekspertizi, kaj aĉeti ŝipojn por eventuala milita uzo. Frue en la milito, kapitanoj Lambert Wickes kaj Gustavus Conyngham uzis francajn havenojn kiel bazojn por rabekskursoj kontraŭ britaj komercaj ŝipoj. Francio ja asertis sian neŭtralecon rilate al tia agado, kaptante la ŝipojn USS Dolphin kaj USS Surprise en 1777. Tamen, post la oficiala alianciĝo en 1778, la francaj havenoj oficiale malfermiĝis al usonaj militŝipoj.
1750 Eckert
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Wallace John Eckert.
Nennhausen
Inter la jaroj 1802 kaj 1833 en la loĝloko vivis la romantisma poeto Friedrich de la Motte Fouqué.
Kontinenta mararmeo (Usono)
Kunlaborado kun Francio
La plej fama Kontinenta oficiro, kiu militis el Francio, estis kapitano John Paul Jones.
Ricinoleo
Ricinoleo estas planta oleo kiu estas uzata por diversaj aplikoj. En anglosaksaj landoj la oleo estas havebla sub la nomo Castor oil.
Butila dubromoacetato
Butila dubromoacetato aŭ C6H10Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun butanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Butila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Kontinenta mararmeo (Usono)
Finiĝo de la Kontinenta mararmeo
Post la fino de la revolucia milito en 1781, la Kongreso frontis financan krizon. Parte reage al tiu situacio kaj la kosto de subtenado de mararmeo dum paco, kaj parte pro la timo, ke la ekzisto mem de mararmeo emos impliki Usonon en eksterlandaj militoj, oni malfondis la Kontinentan mararmeon, vendante la lastan ŝipon, USS Alliance, al privata aĉetanto la 1-an de aŭgusto, 1785. El proksimume 65 ŝipoj iam servintaj en la Kontinenta mararmeo, nur 11 restis nek sinkigitaj nek kaptitaj je la fino de la milito.
Ricinoleo
Konsisto
Ricinoleo estas farita el la fruktoj de la ricino (Ricinus communis). La oleo estas produktata per platigado kaj elpremado de la fruktoj. Ĝi konsistas el trigliceridoj de kiuj la grasacidoĉenoj por proksimume 90% devenas el ricinoleata acido. La pulpo kiu restas estas tre venena por homoj kaj bestoj. La celata veneno nomiĝas en pura formo ricinino.
Kontinenta mararmeo (Usono)
Citaĵoj
La unua malneto de la artikolo estas bazita sur koncizigo de la angla artikolo tia, kia ĝi estis la 23-an de aprilo, 2012. Ĝi menciis jenajn fontojn sed ne specifis citaĵajn detalojn:
Ricinoleo
Aplikoj
Ricinoleo estas aplikata dum la produktado de kelkaj lubrikiloj, hidraŭlikaj kaj bremsolikvaĵoj, farbo, inko, malvarmrezistaj plastoj, nilono, polurvakso, sapo, banoleo, kaj parfumo. Ricinoleo ankaŭ estas uzata por harfiksado.
Medicine ĝi povas esti aplikata en la formo de volvaĵoj, gutetoj kaj pli grandaj perbuŝaj dozoj. Kiel laksigilo ĝi estas libere aĉetebla en drogistejoj. Ĝi stimulus la digestan sistemon kaj la fekadon. Jam delonge ricinoleo estas uzata por instigi la akuŝon de fingravedaj virinoj.
Gardelegena masakro
La Gardelegena Masakro estis masakro fifarita de germanaj lokanoj el la Volkssturm, Hitlera Junularo kaj el lokaj fajrestingistoj kun minora direktado de SS dum la Dua Mondmilito. La 13an de aprilo, 1945, en la bieno Isenschnibbe proksime de la nordgermana urbo Gardelegen, la trupoj devigis 1 016 sklavajn laboristojn kiuj estis parto de transporto evakuita el la Koncentrejo Mittelbau-Dora (Nordhausen) kaj el la Koncentrejo Hannover-Stöcken eniri en granda fojnejo kiu poste estis bruligita. Plej el la prizonuloj estis vivaj bruligitaj; kelkaj estis mortpafitaj fuĝantaj. La krimo estis malkovrita du tagojn poste fare de la Usona Armeo kiu okupis la areon. Gardelegen iĝis parto de la ĵus kreita Germana Demokratia Respubliko en 1947 kaj nun estas en Saksio-Anhalto, Germanio.
12591 Bergey
12591 Bergey estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gardelegena masakro
La faktoj
La 13an de aprilo, pli ol milo da prizonuloj, multaj el kiuj malsanaj kaj tro malfortaj por marŝi plue, estis prenitaj el la urbo Gardelegen kaj truditaj en grandan fojnejon de la bieno Isenschnibbe. La gvardianoj poste barikadis la pordojn kaj incendiigis la benzin-trempitan pajlon. Prizonuloj kiuj klopodis fuĝi el la masakro elfosinte sun la fojnejaj muroj estis mortigitaj de la gvardianoj. La venontan tagon, membroj de SS kaj lokaj helpantoj revenis por aranĝi la pruvojn de la militkrimo. Ili planis kremacii tion kio restis el la kadavroj kaj la fojnejon mem, kaj mortigi eblajn survivantojn. La rapida avanco de la 102a Infanteria Divizio (Usono), tamen, malhelpis, ke la SS kaj komplicoj plenumu tiun planon.
12591 Bergey
Nomo
Ĝia nomo honoras Rachel Hope Bergey, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis heijmlernantino en Harleysville (Pensilvanio).
Gardelegena masakro
La faktoj
La 14an de aprilo, la 102a Divizio eniris en Gardelegen kaj, la venontan tagon, oni malkovris la barbaraĵon. Ili trovis la kadavrojn de 1 016 prizonuloj en la ankoraŭ fumanta fojnejo kaj najbaraj tranĉeoj, kien la SS-anoj estis metintaj la restaĵojn. Ili ankaŭ intervjuis kelkajn prizonulojn kiuj estis sukcesintaj fuĝi el la fajro kaj el la pafado. Usonarmeaj fotistoj venis tuj por dokumenti la Nazian militkrimon kaj la 19an de aprilo, 1945, la historio de la Gardelegena masakro jam ekaperis en la okcidenta gazetaro. Dekunu prizonuloj survivis la bruligon de la fojnejo kaj estis trovitaj vivaj fare de usonaj soldatoj - nome sep poloj, tri rusoj kaj unu tre vundita franco.
La 21an de aprilo, 1945, la loka komandanto de la 102a Divizio ordonis inter 200 kaj 300 homojn el la urbo Gardelegen doni al la murditaj prizonuloj taŭgan entombigon. En la venontaj tagoj germanaj civiluloj elterigis 586 korpojn el la tranĉeoj kaj rekuperis 430 korpojn el la fojnejo, kaj metis ĉiujn en unuopa tombo.
Lamnoformaj
Lamnoformaj estas ordo de ŝarkoj, ofte konataj kiel makoŝarkoj aŭ blankaj ŝarkoj, kvankam tio povas kongrui ankaŭ kun la familio de Lamnedoj. Ili estas grandaj, rapidaj ŝarkoj, trovigantaj en oceanoj tutmonde. La nomo de la ordo estis formita el la greka vorto, lamna, kiu signifas predofiŝo, kaj ĝi siavice estas derivita el la greka legenda estaĵo, nome Lamio.
Ĝi inkludas kelkajn el la plej familiaraj specioj de ŝarkoj, kiel la Blanka ŝarko, same kiel ankaŭ pli raraj reprezentantojn, kiel la Micukuro kaj la Grandbuŝa ŝarko.
Familioj
Estas sep agnoskitaj vivantaj familioj, nome la jenaj:
Kaverno de la Manoj
La Kaverno de la Manoj (Cueva de las Manos) estas arkeologia loko kaj rokpentraĵoj situantaj en profunda kaverno ĉe la rivero Pinturas, en la Departemento Lago Bonaero okcidente de la Provinco Santa Cruz en Argentino.
Temas pri belaj rokpentraĵoj tre antikvaj: ĝis nun la plej antikvaj estis datigitaj el 9300 jaroj ekde 1950, t.e. 8-a jarmilo a.K. Temas pri unu el la artaj esprimoj plej antikvaj de la sudamerikaj popoloj kaj deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1999.
Preĝejo Sankta Nikolao (Lockenhaus)
Preĝejo de ambaŭ Sankta Nikolaoj estas romkatolika preĝejo en Aŭstrio, en Burgenlando, en Lockenhaus (hungare: Léka, kroate: Likva), en la ĉefplaco.
Historio
Dum la mezepoko kirko (kaj monaĥejo ekde 1316) de franciskanoj funkciis tie, kiun la turkoj detruis en 1532. Hungara magnata familio Nádasdy konstruis la preĝejon kaj apude abatejon por Aŭgustenanoj en la 17-a jarcento. Post 1820 la abatoj estis forigitaj, la abatejo poste iĝis kastelo de familio Esterházy. La preĝejo estis renovigita en 1895, 1913 kaj en 1986. En 2003 nova orgeno estis instalita, la plej granda en la regiono.
Konstruaĵo
La preĝejo formas longan grekan krucon. La turo situas flanke. En la anguloj estas kapeloj. La ĉefaltaro estas videbla ekde 1656 kaj prezentas ambaŭ Sanktajn Nikolaojn. En la navo menciindas skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario). Resume estas 6 altaroj. Sub la navo estas keloj, kie familianoj de Esterházy estis entombigitaj. Apud la kriptoj sur la muro estas pentraĵo farita en 1772 kaj altaro kun kopia bildo pri Sankta Maria.
La preĝejo estas pilgrimejo. En 1988 "Lockenhaus Ĉambromuziko Festivalo" komenciĝis kun koncerta serio "Musica Sacra Lockenhaus". Antaŭ la preĝejo kolono memore al pesto fariĝis en 1719.
Valerius Cordus
Valerio Kordo (1515-1544) estis germana botanikisto, kuracisto, apotekisto, naturalisto, farmakopeisto, aŭtoro de la unua germana farmakopeo kaj fama herbotraktaĵo "Historia Plantarum" (1561). Li same konatas pro sia pionireco pri malkovro kaj priskribo de la unua metodo por eterosintezado, en la 24-a de januaro 1540, kiun li nomis "oleum dulci vitrioli". Lia antaŭtempa morto malpermesis al li fariĝi la plej granda el ĉiuj herbistoj, tamen li plenumis studojn pri plantoj kaj ĉiuj vivantaj materialoj. Li travojaĝis la arbarojn en Germanio kaj Italio, kie li bedaŭrinde malsaniĝis pri malario kaj mortis june aĝante nur 29 jarojn.
Biografio
Li estis filo de la germana botanikisto Euricius Cordus (1486-1535), kiu orgojle edukis sian filon kiel kuraciston kaj ardan luteranan konvertiton. La patro de Valerio Kordo estis poeto kaj kuracisto, apoganto de Marteno Lutero kaj ricevis sian diplomon pri Medicino en la Universitato de Ferrara, en 1521. Valerio Kordo pasis sian junecon en Kaselo, post li vivis iom da tempo en Erfurto kaj pli malfrue li translokiĝis al Brunsvigo. En 1527, li iris al Marburgo, kie li kaj lia frato Filipo Kordo enmatrikuliĝis en la universitato, kaj, en 1531, li ricevis sian diplomon pri bakalaŭreco.
Dum ĉi tiuj jaroj kaj la sekvantaj li restis sub la senpera influo de sia patro, kiu instruis lin la preparadon de medicinaĵoj samkiel donis al li lecionojn pri botaniko. Sekve Kordo kompletigis sian trejnadon en la apoteko de sia onklo Johannes Joachim Ralla (1509-1560), en Lepsiko, kien li translokiĝis, en 1533, kaj enmatrikuliĝis en la Universitato de Lepsiko. Tie li restis eble ĝis la jaro 1539, pli malfrue, li eklernis en la Universitato de Wittenberg, por daŭrigi siajn studojn, kie ankaŭ li instruis dum kelkaj jaroj.
Philipp Melanchthon (1497-1560) estis lia profesoro kaj la ĉefa lernobjekto instruata de lia profesoro estis la verko "Alexipharmaka" de Nikandro de Kolofono. Liaj lecionoj pri la "Materia Medica" estis tre popularaj kaj estis publikigitaj postmorte en 1549, en lia "Komentoj pri Dioskorido". Inter la esploroj prezentitaj en liaj lecionoj ĉeestis la rezultoj je liaj personaj observoj pri la samaj plantoj priskribitaj de Dioskorido dum la 1-a jardento de nia erao. La direkta observado de vivantaj specioj estis unu el la ĉefaj karakterizoj de Valerio Kordo. Dum sia restado en Vitembergo li disvolvis intimajn ligojn al la loka apoteko de la pentristo Lucas Cranach la Juna (1515-1586). Plian fojon ĉi-interrilato alportis gravajn kontribuaĵojn por lia praktikaj konoj pri apoteko.
Lia tuta sperto estis registrita en sia verko "Dispensatorium", kiun li tie kompletigis. En 1542, dum mallonga vizito al Nurenbergo, li submetis tiun laboron al la urba konsilantaro, kiu premiis lin per 100 orflorenoj pro la prezentado, kaj publikigis ĝin, en 1546. La lasta el la pluraj vojĝoj kiujn Valerio Kordo faris for el Vitembergo kondukis lin al Italio akompanta de siaj amikoj, inter ili la botanikisto "Hieronymus Schreiber", kiu mortis en (1547). Tra Venecio, Padovo kaj Bolonjo, li atingis Romon, kie, en 1544, estante nur 29-jara, li mortis pro serioza febro, aŭ hazarda akcidento. Lia tombo, en la Preĝejo de Sankta Maria de la Animoj, priskribita de siaj samtempuloj, iom post iom malaperis kaj detruiĝis dum la sinsekvaj restaŭraĵoj.
Sukcesoj kaj malkovroj
En la 24-a de januaro 1540, Kordo malkovris kaj priskribis revolucian teknikon por sintezado de la duetila etero, kiu rezultis el reakcio inter la sulfata acido, tiam konata kiel "vitrololeo" kaj la etila alkoholo. Li priskribis kaj menciis la preparmetodon pli malfrue en sia verko "De artificiosis extractionibus liber" (1561). En 1544, la Universitato de Wittenberg donis al li la medicinan diplomon, kaj en tiu sama jaro lia kvinvoluma "Historia Plantarum" estis eldonita. Tiu verko rimarkindiĝis pro ties unikeco kaj ĝi altiris la atenton ne nur de botanikistoj, sed ankaŭ de farmacistoj kaj herbistoj.
Lia ĉefa rolo pri farmacio kuŝas ĉefe sur la verko "Dispensatorium" (1546), kiu, pere de limigita selektado da priskribaĵoj unuafoje portis iom da reguloj por la sensistema kadro de la medikamentoj kaj baldaŭ fariĝis deviga normo tra la tuta Germanio. Krom la priskribado da proksimumo 225 medicinaj plantoj kaj mineraloj, Kordo same raportas, per zorgaj komentoj, pri la origino kaj adulterado de drogoj. Al la unua eldono sekviĝis la dua kaj sekvantaj eldonoj kiuj igis ĝin la unuan konatan oficialan farmakopeon tre for el la bordoj de Germanio.
Zsigmond Adler
Zsigmond Adler [ĵigmond], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Adler Zsigmond estis hungara boksisto, olimpiano, trejnisto. Lia foja familia nomo estis Sas. Spite la plenan vivtempon li estis fama, ĉar li estis trejnisto de László Papp (olimpika ĉampiono) inter 1953-1962.
Valerius Cordus
Vidu ankaŭ
<Gallery> Ethoxyethane_200.svg| Duetila etero Malaria_map.PNG| Malario Sulfuric-acid-2D-dimensions.svg| Sulfata acido Dioscorides01.jpg| Dioskorido (40-90) Ramon_Llull.jpg| Rajmondo Lulo (1232-1315) Jean_Ruel03.jpg| Jean Ruel (1474-1537) Botanologicon.jpg| Euricius Cordus (1486-1535) Brunfels-1.png| Otto Brunfels (1488-1534) Scuola toscana, ritratto di luca ghini, xix secolo.jpg| Luko Gino (1490-1556) PhilippMelanchthon.jpg| Philipp Melanchthon (1497-1560) Hieronymus_Bock.jpg| Hieronimo Boko (1498-1554) Renaissance_C14_F%C3%BCllmaurer_Leonhart_Fuchs.jpg| Leonhart Fuchs (1501-1566) Pietro_Andrea_Mattioli.jpg| Pietro Andrea Mattioli (1501-1577) Rondelet_Guillaume_1507-1566.jpg| Guillaume Rondelet (1507-1566) Mandrake_-_William_Turner%27s_Herbal.jpg| William Turner (1508-1568) Distillation_by_Retort.png| Johannes Ralla (1509-1560) Das-Abendmahl-1565.jpg| Lucas Cranach la pli juna (1515-1586) Gessner_Conrad_1516-1565.jpg| Conrad Gesner (1516-1565) Epitaphia honestissimae atque optime fominae Annae coniugis.png| Georg Aemilius (1517-1569) Belon_Pierre_1517-1564.jpg| Pierre Belon (1517-1564) Adam_Lonicer04.jpg| Adamo Lonicero (1528-1586) Camerarius.jpg| Joachim Camerarius (1534-1598) Matthias_de_Lobel.jpg| Mateo Lobelo (1538-1616) Bauhin Gaspard 1550-1624.jpg| Kasparo Bauhino (1560-1624) Plumier_Charles_1646-1706.jpg| Charles Plumier (1646-1704) Carl_Linnaeus_dressed_as_a_Laplander.jpg| Karolo Lineo (1707-1778) Kew_Gardens_Palm_House,_London_-_July_2009.jpg| Thomas Archibald Sprague (1877-1958) </Gallery> </Center>
Zsigmond Adler
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Li akiris trejnistan majstran diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Dum la nazia erao (1944) li estis deportita, sed lia disĉiplo Július Torma helpis lin rifuĝi kaj kaŝiĝi. Dum la socialismo li estis "suspektinda", li ne rajtis vojaĝi eksterlande inter 1948-1956, en la 1960-aj jaroj kiel trejnisto, li devis resti hejme dum kelkaj Olimpikoj. Li ricevis premiojn inter 1949-1972.
Sporta kariero
ekde 1917 estis boksisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono en 1925, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1924-1925 kvarfoje. Ekde 1927 li estis ankaŭ trejnisto, sed en la sekva jaro li finis sian konkursantan boksan karieron. La trejnista kariero finiĝis en 1972.
Pra-elama skribo
La Pra-elama skribo estis frua duonpiktografa skribsistemo por konservo de tekstoj en la antikva elama lingvo. La skribsistemo kreiĝis antaŭ 3000 jaroj en la regno Elamo, kaj uziĝis multe pli frue ol la kojnoforma skribo estis enkondukita. Necertas ĉu la pra-elama skribo estis la rekta antaŭulo de la linia elama skribo kiu poste uziĝis samtempe kun la kojnoforma skribo. Kaj la pra-elama kaj la linia elama skriboj restas plejparte nedeĉifritaj, kaj estas nura spekulado postuli interrilaton inter la du.
Proto-Elamite
The Hound of the Baskervilles
La libro temas pri kiel Holmes kaj lia amiko Doktoro Watson solvas la misteron de la morto de Sir Charles Baskerville. En la rakonto, homoj pensas, ke li mortis pro familia malbeno, ligita kun fihundo. En la fino, montriĝas ke la hundo estas trejnita granda hundo pentrita per farbo brilanta en mallumo por ŝajnigi ĝin fieca.
En tiu novelo, la maliculo Stapleton proponis la muĝadon de Granda botaŭro kiel klarigon de la bojado atribuata al la mita hundo.
Vilmos Lengyel
LENGYEL Vilmos [pr. lendjel], Lipniker estis hungara aktoro naskiĝinta en Sibio la 14-an de majo 1893 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de aprilo 1959.
Tálknafjörður
Tálknafjörður estas fjordo en Islando.
Geografio
Tálknafjörður situas en la okcidenta parto de Islando. Ĝi estas parto de la duoninsulo Vestfirðir, kiu konsideriĝas unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið), kaj same estas parto de la Atlantiko.
Something New (albumo)
Something New ( "Io nova") estas la tria Beatles-muzikalbumo eldonita de Capitol Records en Usono, sed la kvina usona albumo de la grupo post la Usona eldono de A Hard Day's Night, eldonigita de United Artists Records. La albumo inkluzivas ok kantojn el la brita albumo A Hard Day's Night, tri kantojn el Beatles-unuopaĵoj, du kantojn el la muzikalbumeto Long Tall Sally, kaj germanlingvan version de "I Want to Hold Your Hand" ("Komm, Gib Mir Deine Hand").
La albumo ankaŭ estis eldonigita en Germanio de Odeon Records.
Traka listo
Flanko 1:
Flanko 2:
Verda arasario
La Verda arasario, Pteroglossus viridis, estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. La specifa nomo signifas verda, kaj ja tiu estas la ĉefa eco kiu diferencigas la specion de aliaj arasarioj, nome la ĝenerala verdeca nuanco de la subaj partoj anstataŭ nur flava kaj pli forta verda nuanco en la malhelaj supraj partoj.
NAZ
La tri-litera kombinaĵo NAZ havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Verda arasario
Habitato
La specio troviĝas en la arbaroj de malaltaj teroj de nordorienta Sudameriko-(Gujanoj, ktp.), en nordorienta Amazonio, la Gujanoj kaj oriento de la baseno de la rivero Orinoko en Venezuelo. La habitato estas la foliaro de la tropikaj arbaroj, sed ankaŭ sablaj bordoj kaj eĉ savanoj.
Aspekto
Temas pri birdo 34 cm longa el bekopinto al vostopinto kaj pezas 121-145 gr, tio estas la plej malgranda inter la birdoj de la genro Pteroglossus el kiuj estas pli rilata kun la Skribarasario. La kapo kaj kolo estas nigraj ĉe maskloj kaj brunecaj ĉe inoj. La dorso, flugiloj kaj vostoj estas malhelverdaj, la pugo ruĝa kiel ĉe aliaj arasarioj. Komune kun la Skribarasario kaj malkiel plej parto de la aliaj arasarioj, tiu ĉi ne posedas ruĝan strion surventre kaj la subaj partoj estas tute flavaj. La bazo de la beko estas ruĝa, la supra makzelo estas flavoranĝa pinte kaj supre kaj bruneca baze kaj malsupre, dum la malsupra makxzelo estas nigra. La ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo estas blua kun ruĝa malantaŭa punktomakulo.
Kutimoj
Ties dieto konsistas ĉefe el frukto, inkludante la fruktojn de la arboj Cecropia kaj la palmo Oenocarpus bacaba. Krom fruktoj kaj beroj ili povas manĝi ankaŭ ovojn de aliaj specioj, nektaron, florojn kaj insektojn kaj ili trinkas akvon el la floroj kaj el la arbofendoj. Temas pri birdomigradone migranta specio sed se mankas manĝo povas moviĝi al terkultivejoj kaj ĝardenoj kie estas pli d amanĝoidsponeblo.
Reproduktado okazas el februaro al junio. La nesto estas truokavaĵo, kie la ino demetas 2-4 blankajn ovojn. La kovado daŭras ĉirkaŭ 16 tagojn kaj estas farita ĉefe de la ino, dum la masklo kovas nur kiam tiu manĝas. En kaptiveco ili povas fari ĝis 4 ovodemetadojn. La junuloj estas kutime kapablaj ekflugi post ĉirkaŭ 5 semajnoj. Poste la gepatroj plumanĝigas ilin dum ĉirkaŭ du monatoj kaj oste la junuloj restas familie dum ĉirkaŭ duonjaro.
Dormas havante la bekon surdorse kaj la vosto sur ĉio por okupi malpli da spaco, ĉar kiel aliaj arasarioj dormas grupe en unusola nesto, sed malkiel aliaj arasarioj ankaŭ for de la reprodukta sezono.
En kaptiveco ĝi estas la plej ofte bredata arasario kaj membro de la familio de tukanoj kaj ĝi estas la plej populara maskoto. Ili postulas grandan kaĝo pro ties aktiveco, kaj altan fruktodieton. La kaĝo postulas ankaŭ ludilojn por eviti tedon. Kiam tiuj postuloj estas plenumitaj la estonta posedanto estos konsiderata de la birdo kiel akceptata akompananto dum multaj jaroj.
23865 Karlsorensen
23865 Karlsorensen estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karl Mikael Sorensen, finalisto en 2007 de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), scienca konkurso por mezlernejoj, pro lia projekto pri plantoscienco kaj bestoscienco. Li estis ano de la Hejmaj Instruantoj de New River Valley, Pearisburg (Virginio).
Eŭropa perko
Perca fluviatilis, komune konata kiel eŭropa perko aŭ ordinara perko, estas predanta specio de perko (el la ordo de Perkoformaj fiŝoj) troviĝanta en Eŭropo kaj Azio. En kelkaj areoj ĝi estas konata kiel ruĝnaĝila perko aŭ angla perko, kaj ĝi estas ofte konata simple kiel perko. La specio estas populara celo por fiŝhokistoj kaj pro tio ĝi estis amplekse enmetita for de sia indiĝena areo al, ekzemple, Aŭstralio, Novzelando kaj Sudafriko. En kelkaj lokoj de Aŭstralio perkoj kaŭzis gravan damaĝon al indiĝenaj fiŝaj populacioj.
La Eŭropaj perkoj povas ege varii laŭ grando depende de la akvejo. Perkoj povas vivi ĝis 22 jarojn, kaj pli maljunaj perkoj estas ofte multe pli grandaj ol averaĝe; la maksimuma registrita longo estis 60 cm. La Brita rekordo estas 2.8 kg, sed ili kreskas plie en kontinenta Eŭropo ol en Britio. Aŭguste de 2012 la oficiala tutmonda rekordo, agnoskita de la Internacia ĈasFiŝkapta Asocio aŭ IGFA estis de 2.9 kg ĉe perko el Finnlando. Pro malalta salniveloj de la Balta Maro, ĉefe ĉe la Finna arkipelago kaj la Botnia Maro, tie vivas kaj prosperas multaj nesalakvaj fiŝoj. Tiu perko speciale abundas kaj kreskas ĝis konsiderinda grando pro la dieto de Balta haringo.
34780 Nikhillohe
34780 Nikhillohe estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 12-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Joseph Déjacque
Joseph Déjacque (en franca [deʒak]; naskiĝis la 27-an de decembro 1821 en Parizo, mortis en 1864 samloke) estis franca frua anarki-komunista poeto kaj verkisto. Déjacque estis la unua registrita persono kiu uzis la terminon liberecana (franca: libertaire) por si mem en politika senco, en letero verkita en 1857 kritikante Pierre-Joseph Proudhon pro sia seksismaj vidpunktoj pri virinoj, sia subteno de individua posedo de la produkto de laboro, kaj de merkata ekonomio, dirante: "ne estas la produkto de lia aŭ ŝia laboro je kio la laboristo havas rajton, sed je la kontentigo de siaj bezonoj, ia ajn estus ties naturo."
34780 Nikhillohe
Nomo
Ĝia nomo honoras Nikhil Lohe, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Bergen County Academies de Hackensack (Nov-Ĵerzejo, Usono).
Ryosuke Kijima
Ryosuke Kijima (木島 良輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Defensores Belgrano, Oita Trinita, Tokyo Verdy, Roasso Kumamoto, FC Machida Zelvia, Matsumoto Yamaga FC, Kamatamare Sanuki kaj Maruyasu Okazaki.
Evelyn Matthei
Evelyn Rose Matthei Fornet aŭ malpli longe Evelyn Matthei (naskiĝis l, do nun -jara) estas ĉilia ekonomikistino kaj politikistino. Ŝi aktuale estas la kandidato en la ĉilia prezidanta baloto de 2013, reprezentante la konservativan politikan partion Unión Demócrata Independiente ("Unio Demokrata Sendependa"). En la unua fazo de la prezidentaj balotoj neniu kandidato akiris absolutan plimulton, dua fazo okazos la 15-an de decembro inter la antaŭa prezidantino Michelle Bachelet, kiu en la unua fazo ricevis 46,69 % procentojn da voĉdonoj, kaj Evelyn Matthei, kiu en tiu fazo havis la duan rangon.
Evelyn Matthei komencis sian karieron kiel instruisto en la Pontifika Katolika Universitato de Ĉilio, antaŭ ol labori en direktado en la privata ekonomia sektoro. Post la reveno de Ĉilio al demokratia reĝimo en 1989, ŝi la postan jaron en la 23-a voĉdona distrikto sukcese kandatis por posteno de deputito en la ŝtata parlamento Kongreso Nacia de Ĉilio. Matthei restis en la parlamento, kiam ŝi reelektiĝis kiel deputito kaj estis elektita senatano dufoje antaŭ ol ŝi estis nomumita ministro de la registaro de Ĉilio en 2011.
Krom sia politika kariero, ŝi ankaŭ estas engaĝita pianisto.