cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sergej Puzankov
Ŝizo
Lia kromnomo estis Ŝizo (akcento sur "i"). La kromnomon li ricevis dum novjarfesto 1991 en Volĵskij. Dum ĉi novjarfesto li konatiĝis kun P.Fiŝo kaj Nia Homo. Lia kromnomo estis parto de lia novjarfesta kostumo, temo de kia estis Ŝiza (akcento sur "a", klarigo: io freneza). La temo kaj la kostumo estis proponita kaj farita de anoj de E-kubo "Vagabondo" de Volĵskij. La temo estis ne klara kaj la kostumo rezultiĝis vere freneza. Tio okazis, ĉar volĵskij-anoj ne sciis, kiu venos al ili por la festo. Esperantistino el Niĵnij Novgorod Jelena Molĉanova sciigis al la mastroj, ke kun ŝi venos "bona knabo".
Estas aparte interese, ke fama rok-bando "Akvarium" havas kanton, kiu nomiĝas "Ja - Ŝizo" ("Mi estas Ŝizo", akcento sur "o"). La kanto estas el "praepoka" albumo de la grupo "Iskuŝenie" ("La tento", 1973) kaj fakte estas ĉemuzika ripetado de kvin vortoj: "Я - Шизо / И я торчу" (Mi estas Ŝizo, kaj mi elstaras/plezuriĝas). Oni ne povas nun certe diri, ĉu la anoj de "Vagabondo" sciis ĉi tiun kanton, kaj se jes - ĉu ili memoris ĝin dum elpensado de la kromnomo por Sergej Puzankov.
Konatiĝo kun estontaj amikoj
Kiam Sergej venis al Volĵskij, oni lin gastigis ĉe Nia Homo. Dum la unua horo de ilia konatiĝo ili sukcesis priparoli nur du temojn - veteron (Jen vetero estas ne tre bona - Jes, ne tre. Kaj morgaŭ verŝajne estos ne multe plibona - Jes) kaj la trajnvojago (Ĉu la vojaĝo estis bona? - Kutima estis la vojaĝo). La konversacio konsistis proksimume al dek frazoj. La konversacio estas memorinda, ĉar ilia posta amikeco konsistis i.a. el brilaj kaj abundaj kunagoj, paroladoj, inventoj de diversaj spritaĵoj kaj humoraĵoj - do malo de la unua konversacio.
Maksim venis al la novjarfesto en denaskan urbon por kurta ferio de militisto. La supre menciita Nia Homo konatigis lin kun Sergej. Post duonjaro Sergej kaj Vladimir fariĝis elkoraj amikoj.
Henriko la 3-a (Anglio)
Henriko la 3-a (n. la 1-an de oktobro 1207, m. la 16-an de novembro 1272) estis reĝo de Anglio de 1216 ĝis sia morto.
Naskiĝo kaj familio
Henriko naskiĝis en la kastelo de Winchester, Hampshire, kaj estis filo de Johano (Anglio) kaj Izabela de Angoulême.
Frua regado
Kiam Johano mortis, la franca reĝo subtenis ribelon de multaj anglaj baronoj. Pro tio la kronado estis tre simpla afero ĉeestata de malmultaj gravuloj. Pro ordono de la papo, kiu kredis ke Henriko ne kroniĝis laŭ la formalaj ekleziaj ritoj, okazis dua kronado en 1220. Vilhelmo Marshal (1-a grafo de Pembroke) servis kiel regento ĝis sia morto en 1219, subpremis la ribelon, kaj reeldonis la Magna Carta. Post lia morto sekvis aliaj regentoj ĝis 1227.
Konfliktoj kun nobeloj
Le regado de Henriko estis plej konata pro konfliktoj kun nobeloj kiuj postulis pli da influo pri ŝtataj aferoj, kaj malkontentis pri francaj reĝaj konsilistoj, inter kiuj estis Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester). Tamen Simon poste alianciĝis al la malkontentaj nobeloj kaj iĝis ties estro. Kolerege Henriko akuzis lin pro delogo de sia fratino, kaj tio estigis grandan kverelon inter Simon kaj la reĝo. Dum la 1250-a jardeko okazis procezo kontraŭ Simon, kiu kalumnie akuziĝis pro agoj en Gaskonio: la nobeloj senkulpigis lin, tio kio ege malplaĉis al la reĝo. Sekvis enlanda milito dum la 1260-a jardeko. La ribelantaj nobeloj sub Simon de Montfort kaptis la plejparton de la regno, kaj, en 1264, Henrikon mem dum batalo ĉe Lewes, Sussex. Ankaŭ la estonta Eduardo la 1-a (Anglio) kaptiĝis. Mallonge Simon de Montfort estis la fakta reganto de Anglio. Li alvokis ne nur nobelojn sed ankaŭ reprezentantojn de urboj kaj graflandoj al parlamento, sed tio ne tute plaĉis al la nobeloj.
En 1265 princo Eduardo eskapis kaj venkis Simon de Montfort dum la batalo de Evesham. Simon mortis batalante, kune kun multaj ribelantoj. Sekvis akra venĝo kontraŭ multaj nobeloj.
Religia politiko
Henriko antaŭenigis la adoradon de la anglosaksa reĝo Eduardo la Konfesanto. Aŭdinte ke tiu tre simple vestis sin, Henriko imitis lin. Eduardo la Konfesanto fondis Abatejon Westminster, kaj pro tio Henriko deklaris ke Westminster estu la registara sidejo. Li plibeligis la abatejon.
Henriko estigis plurajn kontraŭjudajn dekretojn, inter kiuj unu devigis judojn porti "hontinsignon".
Li mem estis tre pia. Unu fojon kiam li vojaĝis al la franca kortego, li tiom prokrastiĝis pro mesoj ke Ludoviko la 11-a (Francio) ordonis pastrojn iri for de lia vojo. Laŭ la kronikisto Roĝero de Wendover, Henriko diris, "Se la ekleziuloj konscius kiom mi, pro honoro al la Dio, timas ilin kaj kiom mi deziras ne ofendi ilin, ili tretus min kiel malnova eluzita ŝuo."
Edziĝo kaj idoj
La 14-an de januaro 1326 Henriko edziĝis al Eleanora de Provenco. Ili havis almenaŭ kvin idojn:
Eble estis kvar aliaj filoj kiuj mortis infane.
Lobet Gott in seinen Reichen
Lobet Gott in seinen Reichen („Ĉielira oratorio“ BWV 11, D-maĵora) estas oratorio de Johann Sebastian Bach, kiu ekestis verŝajne en 1735. Supozeble Picander estas la tekstpoeto. La verko estis enordigita en la malnova Bach-Gesamtausgabe (BGA, eldono de la tuta verkaro de Bach) ankoraŭ kiel kantato (pro tio la malalta BWV-numero), en Bach Compendium ĝi havas la numeron BC D 9 kaj estas pro sia ĝenro konsekvence alordigita al la oratorioj, ĉar ĝi baziĝas sur biblia agado, kiun prezentas evangeliisto kaj aliaj personoj en la recitativoj. La duparta verko konsistas el dek unu movimentoj (proksimuma prezentodaŭro: duona horo), kaj la komponisto mem nomis ĝin „Oratorium In Festo Ascensionis“.
Claude Louis Berthollet
Claude Louis BERTHOLLET (franca prononco [klod lwi bɛʁtɔlɛ]) (naskiĝis en Talloires, proksima de Annecy, dum la 9-a de decembro 1748 - mortis en Arcueil, dum la 6-a de novembro 1822) estis franca kuracisto kaj kemiisto. Kune kun Antoine Lavoisier kaj aliaj, li kreis la ĥemian nomenklaturon, aŭ sistemon por nomoj, kiuj servas kiel bazo al la modernaj sistemoj por difini la nomojn de la kemiaĵoj. Li ankaŭ elvolvis esploron pri kolorigiloj kaj blankigiloj (enkondukante la uzon de kloro, en 1785, kiel blankiga elemento) kaj determinis la komponaĵon de la amoniako. Berthollet estis unu el la unuaj kemiistoj, kiuj agnoskis la karakterizaĵojn de iu reversa reakcio, kaj tiam, la kemian ekvilibron. Kalia klorato (KCLO3), kiu estas potenca oksidiganto, estas konata kiel "salo de Berthollet".
La plantogenro Bertoletio Bertholletia kun ununura specio Bertholletia excelsa estas nomita laŭ Claude Louis Berthollet.
La asteroido 12750 Berthollet estis ankaŭ nomita omaĝe al Berthollet.
Biografio
Li komencis siajn studojn en Chambéry, kaj poste li iris al Torino kie li diplomiĝis pri medicino. Liaj grandaj elvolviĝoj rilate al kemio faris el li, en mallonga tempoperiodo, ian aktivan partoprenanton en la Akademio de Sciencoj, en 1780. En 1789, li unuafoje produktis ian blankigan likvaĵon en sia laboratorio en la kajo de Javel en Parizo, pasante gaskloron tra solvaĵo kun natria karbonato. La likvaĵo rezultanta, konata kiel "Akvo de Javel" estas malforta solvaĵo de natria hipoklorito.
Berthollet engaĝiĝis en longedaŭra batalo kune kun alia franca kemiisto, Joseph Louis Proust (1754-1826) rilate al la Leĝo de la difinitaj proporcioj ankaŭ konata kiel Leĝo de Proust. Dum Proust kredis ke la kemiaĵoj komponiĝis laŭ fiksaj rilatumoj el ties konstituantaj elementoj, sendepende de la metodoj je produktado, Berthollet asertadis ke ĉi-rilatumo eble ŝanĝas laŭ la proporcio de la reaktantaj produktoj komence uzitaj. Kvankam Proust elmontris sian teorion pere de precisaj mezurprocedoj, lia teorio ne estis tuje akceptita parte kaŭze de la aŭtoritateco de Berthollet. En 1811, lia leĝo estis finfine akceptita, kiam Berzelius (1779-1848) ĝin konfirmis, laŭ eksperimentoj. Tamen, pli malfrue oni malkovris ke Berthollet ne estis komplete erara, ĉar ekzistas iu klaso da komponaĵoj kiuj ne obeas la leĝoj de la difinitaj proporcioj. Ĉi tiuj "ne-stekiometriaj komponaĵoj" nomiĝis Bertholidoj liaomaĝe.
Berthollet estis unu el la pluraj sciencistoj, kiuj partoprenis kune kun Napoleono en la ekspedicio al Egiptio, kaj estis membro de la departemento pri fiziko kaj natura historia de la Instituto de Egiptio.
En aprilo 1789, li elektiĝis Membro de la Reĝa Societo de Londono. En 1801, li estis elektita eksterlanda membro de la "Reĝa Akademio de Sciencoj de Svedio". Li elektiĝis Eksterlanda HonorMembro de la Amerika Akademiko de Artoj kaj Sciencoj, en 1822.
Kalenborn (apartigilo)
Kalenborn havas diversajn signifojn:
Godiva (Damo)
Godiva (n. ĉ. 997, m. antaŭ 1086) estis edzino de Leofric, grafo de Mercia, Anglio. Ŝi famas pro legenda senvesta rajdado tra Coventry.Ŝi kaj Leofric faris malavarajn donacojn al monaĥejoj. Ŝi postvivis sian edzon, kiu mortis en 1057. Ŝi estis inter la malmultaj anglosaksaj nobelinoj kiuj retenis siajn bienojn post kiam Vilhelmo la Konkerinto konkeris Anglion.Laŭlegende kiam la loĝantaro de Coventry ege suferis pro impostoj de sia edzo, Godiva ripete petegis lin malgrandigi la impostojn. Fine li promesis tion fari se ŝi senvestigus sin kaj tiel rajdus tra la stratoj de Coventry. Godiva ordonis al la loĝantoj resti hejme kaj fermi la ŝutrojn dum ŝi nude rajdis tra la urbo, kovrite nur per sia longa hararo. Ĉiuj obeis, krom tajloro kiu boris trueton en sia ŝutro: poste oni moknomis la tajloron "peeping Tom" ("gvatanta Tomaso").
Bataliono de Tebo
La Sankta Bataliono de Tebo (en antikva greka ἱερὸς λόχος / hieròs lóĥos) estis milita korpuso de elito greka formita de 150 paroj de amantoj, ĉiuj viroj. Laŭ Plutarko, ĝi estis kreata de la komandanto tebana Gorgido. La paroj konsistis el pli maljuna membro aŭ “heniochoi” (kondukisto) kaj unu pli juna aŭ “paraibatai” (kompano). La motivon por la uzo de tia “armeo de amantoj” en batalo esprimis Plutarko:
Godiva (Damo)
Laŭ alia versio de la legendo, Godiva kunigis la loĝantojn kaj, akompanate de du kavaliroj, rajdis malkaŝe tra la urbo.
Bataliono de Tebo
Por viroj samtribanoj aŭ samfamilianoj estas malmulta valoro de unu por aliaj kiam premas danĝero; sed roto cimentata de amikeco bazita sur amo neniam rompiĝos kaj estos nevenkebla; ĉar amantoj, hontaj pro maldigneco antaŭ la vido de ties amatoj kaj amatoj antaŭ la vido de ties amantoj, deziraj sinĵetas al danĝero por konsolo de ĉiuj.
Radiokarbona datado
La radiokarbona datado estas radiometra aĝdifina metodo, kiu uzas la naturan izotopon karbono 14 por difini aĝon de la karbon-entenaj materialoj je ĉirkaŭ 60 000 jaroj reen. En la arĥeologio, oni trovas tion absoluta aĝdifino.
Bataliono de Tebo
Laŭ Plutarko, Gorgido dekomence distribuis tiun Batalionon de Tebo laŭlonge de siaj linioj kiel elitan korpuson por plifortigi la kuraĝon de la aliaj, sed tiam Pelopido, post kiam la Bataliono luktis sukcese en la batalo de Tegiro, uzis ĝin kiel personan gvardistaron. La Sankta Bataliono de Tebo estis grava parto de la greka infanterio dum ĉirkaŭ 33 jaroj.
Ties ununura malvenko okazis en la Batalo de Keroneo, en la 338 a. K., kio estis decida batalo laŭ kiu Filipo la 2-a (Makedonio) kaj lia filo Aleksandro la Granda finis la sendependecon de la grekaj urboŝtatoj. Filipo estis kaptivita en Tebo, kie li lernis ties militan taktikon. La resto de la teba armeo fuĝis kiam ĝi devis alfrunti la enormajn fortojn de Filipo kaj Aleksandro, sed la Sankta Bataliono, ĉirkaŭita, restis firma kaj falis kie ili estis. Plutarko rakontis, ke Filipo, antaŭ la vido de la amasigitaj kadavroj kaj sciinte pri kiuj temas, diris:
Centra administracio
Ĝenerale la centraj administracioj havas la taskon konduki la malkoncentrajn servejojn.
Bataliono de Tebo
«Mortu kiu suspektus, ke tiuj viroj ĉu suferis, ĉu faris ion maltauĝan.»
Kvankam Plutarko asertas, ke la 300 komponintoj de la bataliono mortis tiun tagon, aliaj verkistoj asertas, ke 250 mortis kaj la resto nur vundiĝis. Tio estis konfirmita en la komuna tombejo de Keroneo, kie troviĝis 254 skeletoj, liniigitaj laŭ 7 linioj.
Radiokarbona datado
La teĥnikon ellaboris profesoro de la Ĉikaga Universitato, Willard Frank Libby kaj liaj kunlaborantoj en 1949. Libby ricevis pro la radiokarbona metodo Nobel-premion pri kemio en 1960.
Kemiaj, fizikaj bazoj
La karbono havas du stabilajn (ne radioaktivajn) izotopojn: la karbono 12 (12C) kaj la karbono 13 (13C). Krom tiuj, ekzistas la etkvanta nestabila karbono 14 (14C) sur la Tero. La karbono 14 havas duoniĝan tempon de 5730 jaroj kaj jam frue malaperintus desur la Tero, se la kosma radiado ne rekreus ĝin denove en la Tera atmosfero. Tiu proceso transformas nitrogenon al karbono 14. Kiam la kosmaj radioj penetras la atmosferon, produktas neŭtronon. La neŭtronoj kolozias kun unu atomo de la atmosfera nitrogena molekulo (N2) kaj generas la sekvan proceson:
La estiĝo de la karbono 14 okazas plej forte en la alto de 9-15 km kaj en altaj geomagnetaj latitudoj, sed la karbono 14 egale disvastiĝas en la tuta atmosfero kaj reagas kun la oksigeno, el kiu formiĝas la karbona dioksido. Laŭ studoj oni kalkulas, ke la proporcio de la karbono 14 estas konstanta rilate al neradioaktiva karbono: 1 radiokativa korpusklo al unu biliono aliaj korpuskloj. Oni povas kompensi la dumtempajn ŝanĝiĝojn de la flukso de la kosma radiado, tiel pliprecizigi la datadon.
La plantoj absorbas la atmosferan karbonan dioksidon per fotosintezo, la bestoj manĝas la plantojn aŭ aliajn plantovorajn bestojn. Se la lastfoja konsumanto de la karbono 14 formortas, la kvanto de la absorbita, enkonstruita karbono 14 daŭre malpliiĝas dum la radioaktiva disiĝo. Post 5730 jaroj la proporcio estas duono de la normala, post 11460 jaroj ĝi estas kvarono ktp. Laŭ la trovita kvanto oni povas kalkuli la aĝon de la materialo.
Dum la beta-disiĝo, la karbono 14 transformiĝas - per ellaso de β-korpuskloj - al stabila nitrogeno 14. Tiu malpliiĝo helpas datadon de aĝo de la iam formortinta materialo.
La datado ne estas preciza ĉe akvaj plantaj, ĉar tiuj ankaŭ akceptas solvitajn karbonatojn, kiuj entenas tre malnovajn karbonojn, tiel en tiuj relative mankas izotopo de karbono 14. Same validas por tiuj bestoj, en kies nutroĉeno estis tiuj plantoj.
Gau-Bischofsheim
Gau-Bischofsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kumikoj
Kumikoj (memnomo къумукълар [kumuklar]; de kio ankaŭ alia ebla esperantigo Kumukoj) estas indiĝena etno en Dagestano. Temas pri unu el la plej signifaj etnaj grupoj de Dagestano (267,5 mil; ĉirkaŭ 13% de la loĝantaro). Kumikoj parolas en la kumika lingvo, kiu supozeble estis interlingvo de la orienta parto de Norda Kaŭkazio antaŭ ekuzo de la rusa en tiu rolo.
Futono
Futono aŭ hutono (japane: 布団, futon) estas tipo de matraco, kiu estas japana lito.
Japanaj futonoj estas plataj, 5 ĝis 10 cm dikaj kaj tegitaj de kotonaĵo. Futono (shikibuton) estas vendita kune kun: larĝa korpokuseno (kakebuton) kaj kapkuseno (makura). La kusenoj estas kutime plenigitaj de faboj aŭ plastaj perloj. Futonoj estas metitaj sur planko kovrita de tatamoj kaj tradicie ordigitaj en ŝrankoj dum la tago, por ke la tatamo spiru kaj ke la loko povas servi al aliaj celoj. Futonoj estu regule aerumitaj, ĉefe se ili ne estas ordigitaj dumtage.
Okcidentaj futonoj
Okcidentaj futonoj malsamas de japanaj futonoj. Ili kutime estas plenigitaj de ŝaŭmaĵo kaj estas pli dikaj kaj grandaj ol la japanaj modeloj. Ili kutime estas metitaj sur armaturo por utili kiel lito, sed ankaŭ kiel sofo.
Japanoj kutime ne agnoskas okcidentan "futonon" vera futono.
Kalima
Kalima estas vorto kiu povas aludi al:
Leonhard Lechner
Leon(h)ard Lechner (* ĉirkaŭ 1553 en Provinco Bolzano; † 9-a de septembro 1606 en Stutgarto) estis Sudtiroldevena komponisto.
Vivo
La ekzakta deveno de Lechner estas nekonata. La kromnomo Athesinus, kiun li parte uzis, konkludigas sian devenon el la Adiĝovalo en Provinco Bolzano.
Socialdemokrata Ligo
La Socialdemokrata Ligo (nederlande: Sociaaldemocratische Bond; mallonge: SDB) estis la unua socialista partio en Nederlando. Ĝi fondiĝis en 1881 kaj estis gvidata de Ferdinand Domela Nieuwenhuis. Komence, SDB ĉefe batalis por universalaj voĉdonrajtoj. Inter 1883 kaj 1885, SDB-anoj manifestaciis apud la reĝaj paradoj je Prinsjesdag. Post 1885, la partio pli fokusiĝis al socia batalo kaj sindikata movado.
Leonhard Lechner
Landshut/Munkeno
Ĝis ĉirkaŭ 1570 Lechner estis dungita kiel kantoknabo ĉe la Bavara kortego en Landshut. Oni supozas, ke li jam antaŭe estis muzikisto de la Munkena kortegokapelo kaj tie estis disĉiplo de Orlando di Lasso, des pli multe ĉar komponteknikaj atingaĵoj italdevenaj evidentas en siaj verkoj, ekzemple en la Deutschen Sprüchen von Leben und Tod [Germanaj sentencoj pri vivo kaj morto].
Socialdemokrata Ligo
La ligo estis revoluciema, sed ja partoprenis la parlamentan elektadon de 1888. En tiu jaro, Domela Nieuwenhuis iĝis nederlanda parlamentano. La aliaj parlamentanoj bojkotis la socialiston kaj poste SDB refuzis la parlamentan vojon al socialismo.
Socialistoj, kiuj ja kredis je la parlamento fondis novan partion, la Socialdemokrata Laborista Partio en 1894.
Leonhard Lechner
Nurenbergo
Almenaŭ ekde 1575 Lechner restadis en Nurenbergo kaj tie publikis per la kolekto Motectae sacrae [motetoj sakralaj] la unuan eldonaĵon de siaj propraj komponaĵoj. Krome li laboris ĉe la lernejo de St. Lorenz en Nurenbergo. Ĉi tie ankaŭ li edziĝis kun Dorothea Kast, nask. Lederer, vidvino de la urbofajfisto Friedrich Kast.
Socialdemokrata Ligo
Celoj
SDB baziĝis sur la ideoj de Karl Marx kaj sia Das Kapital. La ĉefa celo de SDB estis revolucie anstataŭigi la kapitalisman socion per socialisma socio. Pro tio ne estis rekte ebla, la partio ankaŭ havis baldaŭajn celojn por plibonigi la vivon de laboristoj.
Leonhard Lechner
Hechingen
Komence de 1584 Lechner ekoficis kiel kortegokapelestro ĉe la grafo Eitel Frederiko la 4-a de Hohenzollern en Hechingen. Pro disputoj kun sia superulo, la grafo, tiu ĉi maldungis lin kaj deklaris lin senŝirmulon. Lechner do unue fuĝis al Tübingen kaj poste sub la ŝirmon de la duko Ludoviko de Virtembergo al Backnang.
Socialdemokrata Ligo
Celoj
Tiuj celoj estis:
Subceloj estis:
Leonhard Lechner
Virtembergo
Post mallonga tempo li ricevis dungitecon kiel tenoro en la Virtemberga kortegokapelo en Stutgarto, kiu rezidis en la kastelpreĝejo de la malnova kastelo. En la jaro 1589 do li iĝis kortegokomponisto. Sur la postenon de kortegokapelestro li nur sukcesis antaŭeniĝi en 1594, kiam lia antaŭulo mortis. Je tiu tempo Lechner jam mem estis kronike malsana.
Tamen en tiu ofico li atingis vastan konatecon, la kortegokapelo vaste konatiĝis sub lia direktado. Post sia morto Leonhard Lechner ricevis ĉi tie honorigan entombigon. Lia tomboslabo hodiaŭ troviĝas en la Hospitalpreĝejo en Stutgarto.
Graveco
Plejgrave estis Lechner pro la evoluigo de la Germana kanto. Kontraŭe al Orlando di Lasso Lechner alprenis pli influojn de la Itala vilanelostilo. La kulmino de lia verkado estas liaj Deutschen Sprüche von Leben und Tod [Germanaj sentencoj pri vivo kaj morto]. En la evangela sakralmuziko li gravis antaŭ ĉio pro la pluevoluigo de la Germanlingva eklezikanto samkiel sia pasionoverko Historia der Passion und Leidens unsers einigen Erlösers und Seligmachers Jesu Christi, [Historio de la pasiono kaj suferado de nia Redemptoro kaj Beatiganto Jesuo Kristo], kiu estas modela por multaj postaj pasionkomponaĵoj.
10432 Ullischwarz
10432 Ullischwarz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝia nomo honoras la astronomon Ulrich Schwarz de Groningen. Li studis en Leiden kaj Berno; li laboras ĉefe pri radioastronomio kaj la interstela materio, kaj pri la plibonigo de la instrumentoj de radioastronomio.
Orlin Vasilev
Orlin VASILEV (bulgare Орлин Василев; naskiĝinta la en Vranjak; mortinta la  en Sofio) estis bulgara verkisto.
Vrbnica
Bazaj informoj
Vrbnica, hungare Füzesér estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. La historia slovaka nomo estis Fišarovce.
Situo
Vrbnica situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, kontaktiĝanta kun Žbince. Michalovce troviĝas 9 km-ojn. La plej proksima fervojo estas en Hatalov 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1330 en formo. En 1910 loĝis en Füzesér 344 da homoj, (304 slovakoj, 28 germanoj, 11 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Füzesér apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Vrbnica 738 da homoj, (673 slovakoj, 47 ciganoj, 2 ĉeĥoj, 1 hungaro).
McClure's Magazine
McClure's Magazine aŭ simple McClure's estas usona ilustrita periodaĵo publikigita en Novjorko de junio 1893 ĝis marto 1929, kvankam estis konsiderinda nereguleco en tiu publikigado dum ĝia lasta jardeko. Ĝi estis tre populara dum la komenca 20-a jarcento kaj respondecis pri la unua aperigo de multaj famaj aŭtoroj. Tiu periodaĵo estas aparte ligita al la ĵurnalismo muckraker.
Ilha Solteira
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Andradina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Adolf Cserey
Adolf Cserey [ĉerei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cserey Adolf estis hungara botanikisto, entomologo, instruisto.
Adolf Cserey naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Adolf Cserey frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Eger. En 1869 li aliĝis al la cistercianoj kaj prenis la nomon Lukács. En 1875 li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto, li doktoriĝis en 1881. Ekde 1879 li instruis en Pécs, en la sekva jaro en Baja, ekde 1880 en Székesfehérvár. En 1883 li lernis la stenografion. En 1884 li forlasis la monaĥan ordenon, eĉ li prenis la luterismon, poste li edziĝis. Inter 1885 kaj 1893 li instruis en liceo de Selmecbánya, poste en pluraj lokoj. En 1921 li pensiuliĝis.
Máté Toroczkai
Máté Toroczkai [torockai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Toroczkai Máté aŭ ’’Thoroczkay Máté’’ estis hungara pastro, unitariisma episkopo.
Máté Toroczkai naskiĝis en 1553 en Torockó (en Transilvanio, nun Rimetea en Rumanio). Li mortis en 1616 en Kolozsvár (nuntempa Cluj en Rumanio).
Biografio
Máté Toroczkai ekde 1579 estis pastro en Vásárhely kaj Udvarhely, baldaŭe en  Torda, Radnót, fine en Kolozsvár. Li edziĝis en 1587 baldaŭe havanta unusolan filon. Li estis elektita unitariisma episkopo en 1601. Dum atako de Georgo Basta li feliĉe rifuĝis el la urbo.
Mona Sahlin
Mona Ingeborg SAHLIN (naskiĝis la ) estas sveda politikistino de la sveda socialdemokratia partio. Ŝi havis plurajn ministrajn postenojn en diversaj socialdemokratiaj registaroj de Svedio ekde 1990, kaj estis de la ĝis la  partiestro de la sveda socialdemokratia partio post Göran Persson. Ŝia posteulo kiel partiestro ekde 2011 estis Håkan Juholt.
Barguzin
Barguzin, ruse Баргузин estas rusa vilaĝo en Barguzina distrikto, Burjatio (Rusio) laŭ bordo de samnoma rivero. Ĝis 2004 ĝi havis statuson urbo.
Teorio de Kiszely pri Petőfi en Barguzin
Laŭ teorio de István Kiszely Petőfi mortis ne en Segesvár en 1849, sed en la rusa vilaĝo Barguzin. Li daŭre luktas por lia justo. Nuntempe li kolektis sangojn de parencoj de Petőfi por trovi identajn kromosomojn.
Laŭ lia aserto, en arkivo de Sankt-Peterburgo oni trovis liston pri militkaptitoj de cara armeo el 1849. Kiel konate, tiu armeo helpis la Habsburgojn en Hungara reĝlando. La rusoj devis transdoni ĉiujn hungarajn militkaptitojn, sed laŭ la dokumentoj tamen la rusoj sekrete kolektis hungarojn, kiuj devis iri al Siberio. El la listo oni trovis "Petrovics" [petroviĉ] (tio estis origina nomo de Petőfi), kiu vivis kaj mortis en Barguzin. Menciiĝis ankaŭ diversaj informoj. Neoficiala stabo el Hungario ricevis permeson trovi la tombon en futbalejo de Barguzin en 1987. Post unu jaro ili precize trovis la listigitojn, ankaŭ Petrovics. La ostojn oni ekzamenis en Rusio kaj en Usono. Oni konstatis, ke temas pri virina osto.
En 2015 ĉinaj sciencistoj konstatis, ke DNS-oj de familianoj de Petőfi kaj la trovitaj ostoj en Barguzin estas identaj en 99,9 %.
Aelfgifu de Northampton
Aelfgifu (n. ĉirkaŭ 990, m. post 1040) estis anglosaksa nobelino kaj la unua edzino de Knuto la Granda.
Ŝia patro estis Aelfhelm de Jorko kiu estis embuskita kaj mortigita dum ĉasado en 1006. Ethelred la Malpreta blindigis ŝiajn du fratojn Ulfegeat kaj Wulfegeat.
Inter 1004 kaj 1016 Kanuto edziĝis al Aelfgifu. Ŝi kaj Kanuto havis du filojn:
En 1030 Kanuto sendis Aelfgifu kaj Svein al Norvegio kiel regantoj de tiu lando, sed ili estis ege malmildaj kaj postulis pezajn impostojn. La popolo ribelis kaj forpelis ilin en 1034 aŭ 1035. Svein mortis en Danio pro vundoj.
Kanuto mortis en 1035. Ne post 1036 Aelfgifu revenis al Anglio, kaj helpis sian filon Harold Harefoot sekvi Kanuton kiel reĝo de Anglio.
Preĝejo de Marteno de Tours (Isaszeg)
La preĝejo de Marteno de Tours estas romkatolika monumento historia en urbo Isaszeg (Hungario), en la tombejo.
Kozov
Kozov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 2,5 km okcidente de Bouzov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 46 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Preĝejo de Marteno de Tours (Isaszeg)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto en la tombejo. En mezo de la simetria fasado la turo plene reliefas. La turo estas sube kvadrata, pli supre oklatera. La enirejo funkcias tra la turo, sed estas ankaŭ historiaj enirejoj en flanko de la navo. La absido duonronda. La sakristio aliĝas al flanko de la absido. La tegmento estas kovritaj per ŝindoj. Interne la predikejo kaj la meblaro estas barokaj.
Buswiller
(jen france ekde 1961, origine germane Büsweiler, kaj alemane Büswiller) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Preĝejo de Marteno de Tours (Isaszeg)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 11-an de novembro.
Kozov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348. Sed jam en la jaro 1382 ĝi apartenis sub sennjorujo havanta sidejon en burgo Bouzov, kie ĝi eltenis ĝis fino de la 16-a jarcento. En la jaro 1699 akiris la vilaĝon Ordeno de germanaj kavaliroj.
En la jaro 1545 estis en la vilaĝo indikata nur ses familioj.
Amt Märkische Schweiz
Nomo
La germanlingva nomo "Märkische Schweiz" signifas "margraflanda Svislando", aŭ pli kompreneble "pejzaĝo de la historia margraflando Brandenburgio pli monteta ol la ĉirkaŭa teritorio". La komparo kun la Alpoj de Svislando kompreneble estas forte troigita, ĉar Brandenburgio estas parto de la mezeŭropa malaltebenaĵo etendiĝanta de Flandrio ĝis la oriento de nuna Pollando, en kiu tute mankas altaj montoj, sed la kompare al la ĉirkaŭaĵo pli monteta pejzaĝo tamen rimarkeblas diferenca.
Lakoj
vidu ankaŭ lako
Kozov
Historio
Ĉe la vilaĝo sur rivereto Třebůvka troviĝas muelejo de Balatka, kiu portas nomon laŭ muelista familio, kiu transloĝiĝis ĉi tien el proksima Doly.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Iván Madarász
Iván Madarász [madarAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Madarász Iván estas hungara komponisto, profesoro.
Iván Madarász naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Iván Madarász frekventis muzikan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li lernis pianludon kaj komponadon en Muzikakademio Franz Liszt inter 1968 kaj 1972. Post siaj studoj li laboris jaron en Budapeŝto en muzika firmao. En 1973 li komencis instrui muzikan teorion en kampuso en Pécs. En 1980 li revenis al la Muzikakademio, kie post 2 jaroj li profesoriĝis. Krom la instruado li komponas diversajn muzikaĵojn. Li ricevis la unuan premion en festivalo en Montreux VD por filma muzikaĵo, poste diversajn hungarajn premiojn, eĉ premion Kossuth en 2016.
Lakoj
Lakoj (alia nomo kazikumuĥoj), indiĝena etno en Dagestano. Unu el la plej signifaj etnaj grupoj de Dagestano (pli ol 100 mil personoj, ĉirkaŭ 5% de la loĝantaro).
Eminentaj lakoj
Abduraĥman Junusov: dagestana ĵurnalisto kaj defendanto de homaj rajtoj, aŭtoro de ruslingva lernolibro de Esperanto, prezidanto de Rusia Esperantista Unio (1997–2000)
Amt Märkische Schweiz
Membraj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Ruĝa Davida Stelo
La Ruĝa Davida Stelo  aŭ Ruĝa Stelo de Davido - hebree מגן דוד אדום, Magen David Adom, laŭvorte ŝildo de Davido, mallongigite מד"א, prononco - estas societo de humanitara helpo en Israelo, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon.
Ĝi kiel simbolo uzas la tradician simbolon de judismo, Stelo de Davido, koresponde la la kristana simbolo Ruĝa Kruco au la islama Ruĝa Krescento – internacie la ruĝa davida stelo videblas ene de ruĝa kristalo.
La societo jam ekzistas ekde 1899, formale organiziĝis la 7-a de junio 1930, sed nur ekde 2006 rajtas membri en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en, kaj kiel la nuntempa prezidanto funkcias Meŝulam Levontin (משולם ליבונטין).
Palaco de Kaserto
La verko estis elpensita de la reĝo Karlo la 7-a kiel administra kaj kortega centro de la tiama ĵuskreita Napola reĝlando, samkiel simbolo de la reĝa potenco. La monarko volis doni al la dinastio Burbonoj-DuSicilioj rezidejon same grandan kiel tiu de Versajlo. Pri ĝia konstruado okupiĝis la napola arkitekto Luigi Vanvitelli, kaj ankaŭ partoprenis en ĝi Francesco Sabatini, kiu ankaŭ entreprenis verkojn en Madrido.
La elektita arkitekto estis Luigi Vanvitelli, en kies verkoj precipe elstaras la raciisma barko, tre proksima al novklasikismo. Vanvitelli okupiĝis pri la dizajno de la parko kaj la ĝardenoj, krom gvidado de la konstruado de la palaco.
Tamen, la reĝo Karlo neniam vidis la finkonstruon, ĉar li devis forlasi Napolon por entroniĝi en Hispanio post la forpaso de sia frato, Fernando la 6-a. La palaco servis kiel somra rezidejo por sia filo Fernando kaj por la ceteraj reĝoj de la Du-Sicilioj ĝis la aniĝo al la Itala reĝlando.
La reĝo Viktoro Emanuelo la 3-a ĝin donacis al la itala popolo en 1919. La konstruaĵo, kune kun la ĝardenoj kaj la arkitektura komplekso de Sankta Leucio, iĝis Monda heredaĵo en 1997. Nuntempe ĝi estas muzeo malfermita al la publiko kaj foje uzata kiel scenejo de fikciaj filmoj.
Károly Megyeri
Biografio
Károly Megyeri komence havis posteneton en la loka bieno. En 1817 li aliĝis al migranta trupo de Dávid Kilényi, baldaŭ al aliaj trupoj. En la sekvaj jaroj li ludis en diversaj urboj, eĉ li estis trupestro kaj unufoje li estis reĝisoro. Li dekomence estis membro de Teatro Magyar (Pest), poste pro nomŝanĝo Nacia Teatro (Pest). Li estis vaste konata komikulo, sed li ricevis ankaŭ aliajn rolojn. Li ankaŭ tradukis kaj verkis dramojn.
6311 Porubčan
6311 Porubčan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 15-an de septembro 1990 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, (kantono San Diego, 80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la slovaka astronomo Vladimír Porubčan, kiu laboris pri la meteorfluoj.
Aŭrelio
Aŭrelio estas latindevena vira persona nomo. Ĝi signifas: oreca. La virina paro estas Aŭrelia.
Kammerforst
Kammerforst havas diversajn signifojn:
Stejar
Stejar [steĵar] (hungare: Szarvaság) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Lipova administracie apartenanta al la komunumo Vărădia de Mureş. En 1910 ĝi havis 481 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 2011 162 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1479. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Placo Trafalgar
Trafalgar Square («Placo Trafalgar», en esperanto) estas placo de la centro de Londono (Britio), konstruita por rememorigi la Batalon de Trafalgar en kiu la brita ŝiparmeo venkis super la ŝiparmeoj franca kaj hispana ĉe la marbordoj de Kadizo, Hispanio. La origina nomo estis placo de Vilhelmo la 4-a, sed George Ledwell Taylor sugestis la nomŝanĝon.
En 1820, la reĝo Georgo la 4-a mendis al John Nash la urbanizadon de la zono. La aktala arkitekturo de la placo estas respondeco de Charles Barry kaj finis en 1845.
La placo estas kutima loko por manifestacioj politikaj kaj estas loko kie staras la kolono de Horatio Nelson.
Engelbrechtsche Wildnis
Engelbrechtsche Wildnis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Čankov
Čankov, (ĉankov) hungare Csánk estas urboparto de Levice en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Levice.
Situo
La eksvilaĝo situis en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 8 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1270 en formo Chunk. La kampoj apartenis al diversaj bienuloj. En 1910 loĝis tie 461 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Bát, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La vilaĝo troviĝis laŭ la nova landolimo. Post la 2-a mondmilito granda parto de la hungaroj estis deportitaj, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš.
(18691) 1998 HE1
(18691) 1998 HE1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Kalkulita por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estis 3,19443802 ; ĝi do tiam orbitis ĉirkaŭ 832 100 km cis la artefarita limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Paulus Utsi
Paulus UTSI (1918-1975) naskiĝis en Lyngseidet, Norvegio. Li ĉefe loĝis en Svedio, somere en Vaisaluokta kaj vintre en Porjus. Li estis boacbredisto, slojdisto kaj verkisto. Liaj poemoj estas plenaj de nostalgia melankolio pri la sorto de la samea popolo. Laǔ Utsi la teĥnika kaj ekonomia evoluo minacis la samean kulturon. La ĉefaj poemaroj de Utsi estas Giela giela (1974, ŝnurkaptu la lingvon) kaj la postmorta Giela gielajn (1980, ŝnurkaptu per la lingvo). Utsi verkis paralele en la nord-samea kaj la sveda.
Esperanto-tradukoj
Tri poemoj en esperanta traduko estas legeblaj ĉe:
Tébar
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas tebereño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 306 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,09 loĝ/km².
Situo
Tébar estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 892 m super marnivelo; je 95 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 86,3 km el Albacete, najbara provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 99,02 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°29′45″N 2°09′47″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 306, tio estis oni perdisloĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tébar, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Tébar kie oni falis al la nunaj 306.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Aquismón
Aquismón estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Aquismón. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24003.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 45074 loĝantojn. El tiuj estis 22735 viroj kaj 22339 virinoj. La komunumo havas surfacon de 785,91 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 100 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1975,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,7 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 36056 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 25617 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 71,05 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 36056 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 33053 apartenis al la katolika religio kaj 2158 al la evangelia religio. 845 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Antilopenoj
La Antilopenoj (Antilopinae) estas subfamilio de Bovedoj. La gazeloj, cervikaproj, antidorkoj, litokranioj, amodorkoj, kaj centraziaj gazeloj estas ofte referencataj kiel "veraj antilopoj", kaj estas kutime klasitaj kiel nuraj reprezentantoj de Antilopenoj. Veraj antilopoj troviĝas en multo de Afriko kaj Azio, kun la plej alta koncentro de specioj en Orienta Afriko, kaj partikulare en Sudano, Eritreo, Etiopio, Somalio, Kenjo, kaj Tanzanio. La saigoj kaj Tibetaj antilopoj estas rilataj al la veraj antilopoj (Antilopenoj) kaj al kaproj (Kaprenoj), sed ofte metitaj en sia propra subfamilio, nome Saigenoj. Tiuj animaloj loĝas en multo de centra kaj okcidenta Azio. La nanaj antilopoj estas foje metitaj en aparta subfamilio, nome Neotragenoj, kaj vivas tute en sub-Sahara Afriko.
Klasigoj
Familio Bovedoj
Programo de studenta interŝanĝo
Programo de studenta interŝanĝo estas programo per kiu studento, kutime mez- aŭ altlerneja, decidas loĝi en fremda lando por lerni la lingvon, kulturon aŭ aliajn aferojn de tiu lando. Tiuj programoj foje nomiĝas "interŝanĝoj", ĉar la landoj ofte interŝanĝas studentojn tiamaniere. La studentoj loĝas kun gastiganta familio, kiu kutime estas senpagaj volontuloj kaj ofte havas infanon, kiu partoprenas, partoprenos aŭ jam partoprenis en interŝanĝo. Gastigontaj familioj estas elekti per organizo kiu organizas la interŝanĝon.
Studentaj interŝanĝoj populariĝis post la dua monda milito, kaj celis vigligi la kulturan toleron kaj lingvan sperton de la partoprenantoj, kaj plivastigi iliajn "sociajn kaj kulturajn horizontojn". La populareco de la interŝanĝo pliiĝis eĉ post la fino de la malvarma milito.
Gasta studento kutime loĝas en la gastiga lando dum iom mallonga tempo, dum entuta periodo de 6 ĝis 12 monatoj, kaj kutime por unu semestro ĉiufoje, kontraste al internaciaj studentoj (kiuj matrikuliĝas en eksterlandan universitaton plej ofte por diplomiĝi tie, kaj loĝas tiulande tiom da jaroj kiel necesaj), aŭ tiuj studentoj en programo de eksterlanda studado, kiu ofte daŭras kelkajn jarojn.
Ofteco
Studentoj studas eksterlande el multaj landoj tra la mondo. Aktuale en 2017, la supraj 8 landoj sendantaj studentojn eksterlanden por terciara edukado (universitata) estas la jenaj:
Strata hundo
Strataj hundoj, konataj en scienca literaturo kiel liber-vagantaj urbaj hundoj, estas liberaj hundoj kiu vivas en urboj. Ili vivas preskaŭ ĉie kie urboj ekzistas kaj la loka homa loĝantaro permesas, precipe en la evoluiganta mondo. Strataj hundoj povas esti vagantaj hundoj, hejmbestoj kiu estis forlasitaj de iliaj posedantoj aŭ povas esti sovaĝiĝaj bestoj kiuj neniam estis poseditaj. Strat-hunda troloĝateco povas kaŭzi problemojn por la socioj en kiu ili vivas, do kampanjoj por malpliigi ilin estas foje efektivigitaj. Ili emas malsami de kamparaj liber-vagantaj hundoj en iliaj kapablaroj kaj ekologiaj efikoj.
Kvalito de vivo
Hundaj bojoj, ululoj kaj bataloj je pariĝado inter hundoj povas esti zorgigaj al homoj kaj la odoro de hunda urino, kiu estas produkto de teritoria markado povas fariĝi tre pikanta inter hundoj, sen mencii la ĉeeston de fekaĵoj (toksokariazo).
Mordoj
Kiel lupoj, por supervivi, strataj hundoj devas eviti konflikton kun homoj. Tamen, hundaj mordoj kaj hundaj atakoj povas okazi kiam hundoj estas provantaj pariĝi aŭ batalanta inter si mem kaj piedirantoj kaj aliaj homoj en la proksimeco povas esti morditaj de batalado. Rabio estas grava problemo en kelkaj landoj. Barato havas pli ol 30 milionojn da vagantaj hundoj kaj pli ol 20 000 homoj mortas pro rabio ĉiujare.
Kapabloj kaj adaptoj
En aliaj landoj, oni diris, ke strataj hundoj estis observitaj uzantaj metroon kaj aŭtobusajn servojn.
Kampen
Kampen havas diversajn signifojn: Inter alie
Senarclens
Senarclens estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 433 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Manacapuru
La profundo de Amazono inter Manacapuru kaj Óbidos estis kalkulita inter 20 kaj 26 m. Ĉe Manacapuru, la akvonivelo de Amazono estas nur ĉirkaŭ 24 m super marnivelo. Pli ol duono de la akvo de la Amazona ĉefa fluejo de Manacapuru estas sub marnivelo.
Senarclens
Geografio
La komunumo Senarclens situas en la Vaŭda Mezlando proksimume 12 kilometrojn nordnordoriente de la distrikturbo Morges. La komunumo konsistas el la vilaĝo Senarclens kaj la setlejoj Soveillame, Grand Record kaj Champ Colomb.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,97 km², de kiuj 5,0% estas kovritaj de arbaro, 86,9% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Senarclens limas en nordo al La Chaux, en oriento al Cossonay, en sudoriento al Gollion, en sudo al Vullierens, kaj en okcidento al Grancy.
Trafiko
Tra Senarclens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124 de Cossonay al Nyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn sude la komunumo apud Morges.
Lou Tellegen
Lou TELLEGEN (naskiĝinta kiel Isidor Louis Bernard Edmon van Dommelen, 26a de Novembro, 1881 – 29a de Oktobro, 1934) estis nederland-devena aktoro de teatro kaj muta kino, reĝisoro kaj scenaristo.
Senarclens
Historio
La unua dokumenta mencio de Senarclens datiĝas el la jaro 1011 kiel Senerclens. Sur la komunuma teritorio estis malkovritaj ŝpuroj de iamaj gaŭlaj kaj romiaj setlejoj. En la jaro 1164 estis menciita kavliro de Senarclens. La loko en tiu tempo estis feŭdo de la Senjorujo Cossony. En la jaro 1584 Georges-François de Charrière komplete rekonstruis la burgo. De la origina konstruaĵo estis konservita nur turo. En la jaro 1597 la vilaĝo fariĝis aparta senjorujo kaj ĝin administris kunveno de vilaĝaj kolegoj. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Senarclens apartenis al la Voktejo Morges. Poste ĝi apartenis ĝis la fino de 2007 al la Distrikto Cossonay kaj tiam surbaze de la administra reformo de 2006 estis atribuita al la Distrikto Morges.
Lou Tellegen
Biografio
Tellegen estis ekstergeedza filo de separata, sed ne divorcita, leŭtenanto de la Karibia Armeo nome Isidore Louis Bernard Edmon Tellegen (1836–1902) kaj de lia kunulino Anna Maria van Dommelen (1844-1917, vidvino de Eduard Hendrik Jan Storm van 's Gravezande).
Li faris sian scenejan premieron en Amsterdamo en 1903, kaj ĉirkaŭ malmultaj postaj jaroj faris al si reputacion tiom ke li estis invitita al prezentado en Parizo, fine kun-stelule en kelkaj roloj kun Sarah Bernhardt, kun kiu li eniris en amafero. En 1910, li faris kinan premieron kun Bernhardt en La dame aux camélias, nome muta filmo farita en Francio baze sur la samnoma teatraĵo de Alexandre Dumas (filo).
Kariero
En 1910, li kaj Bernhardt veturis tra Usono, kie The New York Times unuafoje publikigis, kaj poste kontraŭdiris, la anoncon de ilia tuja geedzigo. (Ŝi estis 37 jaroj pli aĝa.) Reen en Francio, en 1912 ili faris sian duan filmon kune, nome Les amours de la reine Élisabeth (Reĝino Elizabeto), kaj la venontan jaron, Adrienne Lecouvreur. Tiu lasta estas konsiderata perdita filmo.
En la somero de 1913, Tellegen iris al Londono kie li produktoris kaj stelulis en la teatraĵo de Oscar Wilde nome The Picture of Dorian Gray. Invitita denove en Usono, Tellegen laboris en teatro kaj faris sian unuan usonan filmon en 1915, titolita The Explorer, sekve de The Unknown, ambaŭ kun Dorothy Davenport kiel kun-stelulino. Konsiderita unu el la plej belaj aktoroj sur la ekrano, li faris poste tri filmojn kun Geraldine Farrar.
Relikvujaj bustoj de Monza
La Museo Serpero de Monza aŭ Muzeo kaj trezoro de la ĉefpreĝejo de Monza konservas ses grandajn relikvujajn bustojn, kiuj estas grava verko de la lombarda oraĵista arto efektigita en la 17-a jarcento.
Do, ili estis pretigitaj en la 17-a jarcento en bosita kaj reliefĉizelita arĝento en 1663 de la milana oraĵisto Alessi, komisiita de la tiama ĉefpastro por ke ili estu eksponitaj sur ĉefaltaro dum pontifikaj ceremonioj.
La bustoj prezentas la martirinojn sankta Justina el Padovo kaj kaj Sankta Akvilina, la episkopojn sankta Ambrozio de Milano kaj sankta Karlo Borromeo, kaj papojn Sankta Petro kaj sankta Gregorio la 1-a.
Bibliografio
Katolikaj enciklopedioj:
Carracedelo
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carracedelo, Carracedo del Monasterio, Posada del Bierzo, Villadepalos, Villamartín de la Abadía kaj Villaverde de la Abadía, okupas totalan areon de 32,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 403 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 129 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Toral de los Vados, Cacabelos, Camponaraya, Ponferrada, Carucedo kaj Borrenes.
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. Plej frua mencio estas de la jaro 957. Ĉirkaŭ la jaro 990 oni fondis la Monaĥejon de Santa María de Carracedo kaj en 997 la Monaĥejon de San Salvador restaŭrita en 1138. Ekde la mezo de la 19-a jarcento, la monaĥejoj ruiniĝis. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj. Ĉirkaŭ la 1960-aj jaroj oni konstruis la Akvobaraĵon de Bárcena kiu inundis la domaron de Posada del Río, por kies loĝantoj oni kreis novan loĝlokon, nome Posada del Bierzo.
Tradiciaj enspezofontoj estas de agrikulturo (ĉefe fruktoj). Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, preĝejoj, monaĥejoj, piedirado).
St-Léonard (stacidomo)
St-Léonard estas fervoja stacidomo en Saint-Léonard, Svislando.
Vladiča
Vladiča (hungare Vladicsa [vladiĉa] (foje Ladács), rutene Владыча [vladiĉa]) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vladiča situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Stropkov troviĝas je 16 km.