cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elektrostatiko
La generatoro de Van de Graaff aŭ bendgeneratoro estas elektrostatika maŝino kiu uzas moveblan bendon por amasigi grandajn kvantojn de elektra ŝargo sur la surfaco de kava metala sfero. La diferencoj de potencialo tiel atingitaj per generatoro de Van de Graaff povas atingi kvin megavoltojn. La diversaj aplikoj de ĉi tiu maŝino inkludas la produktadon de ikso-radioj, sterilizon de alimentoj kaj eksperimentojn de partikla fiziko kaj nuklea fiziko.
András Payer
András Payer [andrAŝ pAjer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Payer András estis hungara ŝlagrokomponisto, ŝlagrokantisto. Lia edzino estis Anna Safranek.
András Payer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
András Payer maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1959, poste li akiris apotekistan diplomon en Universitato Semmelweis. Dum la studentaj jaroj libertempe li estis memlernanto de gitarludo. Foje li renkontiĝis kun István S. Nagy, poste ili estis nedisigebla komponista paro. Payer estis renoma nomo inter la ŝlagromuzikistoj ekde 1961. Li neniam estis ano en ŝlagrorkestro, tamen kremo de la hungaraj muzikistoj kantis liajn ŝlagrojn. En 1991 li translokiĝis al Zsámbék, kie li havis vendejon pri loterio, sed li daŭre kreis la ŝlagrojn. Li ricevis kelkajn premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filinojn.
Saint-Bris-des-Bois
Saint-Bris-des-Bois [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 406 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Bris-des-Bois situas oriente de Saintes.
Monto Pissis
Dum 1994 argentina fakularo per moderna satelita poziciiga tekniko mezuris altecon de la montopinto, laŭ kiu ĝi estus la plej alta vulkano de la tero, antaŭ la "konkuranto" Ojos del Salado. Tiuj mezuroj tamen dum la sekvaj jaroj montriĝis neripeteblaj kaj sekve eraraj, tial ke la monto plejverŝajne restas "nur" la dua plej granda tera vulkano.
Baza punkto por montogrimpoj estas la argentinaj urbetoj Tinogasta kaj Fiambalá. La monto situas tre izolite kaj la baza kampadejo por lia grimpo plej bone atingeblas per aŭto taŭga por malstrata tereno. Sekve ĝi relative malofte grimpiĝas.
The Nation
The Nation (angla lingvo: La Nacio) estas usona revuo dediĉate al la maldekstra-flanka vidpunkto de politiko. Originale aboliicisa gazeto komenciĝita la 7-an de julio, 1865, la revuo kreskis fariĝi tiu, kiu ĝi estas hodiaŭ. La aro da abonantoj estas levitiĝanta kaj la revuo nun havas pli da 186.296 abonantojn. Iuj priskribas la revuon kiel "la standardŝipo de la maldekstro."
La misio de The Nation estas tio (tradukita el la angla):
The Nation ne estos la organo de iu ajn partio, sekto, aŭ korpo. Male, ĝi klopodos alporti al la diskuto pri politikaj kay sociaj demandoj tre kritika spirito, kaj kontraŭbatali la vicojn de perforto, troigado, kaj misreprezentado per kiuj tiom da la hodiaŭa skribado pri la politiko estas malpurigita.
8530 Korbokkur
8530 Korbokkur estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Ĝi ŝuldas sian nomo al la legendaj Koropokkuru (japane コロポックル), koboldoj de la ajnua mitologio : altaj je 3 al 6 centimetroj, ili tiel rapide moviĝus, ke ili estus malfacile videblaj. Satoru Sato komencis eldoni rakontojn pri Koropokkuru en 1959. Ili estas tre popularaj en Japanio, ne nur por la infanoj.
Hans Meyer
Hans Heinrich Josef MEYER (22a de marto 1858 – 5a de julio 1929) estis germana geografo el Hildburghausen, kiu estis la filo de eldonisto Herrmann Julius Meyer (1826-1909). Hans Meyer ŝajne estis la unua eŭropano kiu alvenis al la montopinto de Kilimanĝaro 5 895 m (19,341 ft). Kilimanĝaro fakte havas tri pintojn: Ŝira, 3 962 m (12 999 ft); Maŭenzi, 5 149 m (16 893 ft); kaj Kibo, kies pinto estis atingita de Meyer en 1889. Por tio li kunlaboris kun Ludwig Purtscheller.
Moriles
Moriles estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 19 km2 kie loĝas 3989 geloĝantoj, do loĝdenso estas 209,9 loĝ./km2. Moriles situas je 65 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 3989 geloĝantoj de la municipo Moriles estas 2000 inoj kaj 1989 viroj. En la vilaĝo loĝas 3887 geloĝantoj, kaj aliaj 102 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 50, 27 inoj kaj 23 viroj, kaj mortis 27, 7 inoj kaj 20 viroj. Tiel la natura kresko estis 23 (0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 1708 homoj (42.8%).
Vinkulturo
En tiu ĉi urbo kaj en Montilla estas produktata la vino kun Nomo de Origino Montilla-Moriles, kies teritorio inkludas ankaŭ aliaj municipoj de la provinco: Doña Mencía, Montalbán de Córdoba, Monturque, Nueva Carteya kaj Puente Genil, kaj parte Aguilar de la Frontera, Baena, Cabra, Castro del Río, Espejo, Fernán-Núñez, La Rambla, Lucena, Montemayor kaj Santaella.
Strato Nursultan Nazarbajev, Kazano
Strato Nursultan Nazarbajev (Улица Нурсултана Назарбаева, Нурсолтан Назарбаев урамы) estas la ĉefa strato en la centro de Kazano, Tatario, Rusio. Limas ĝin la stratoj Tiĥomirnova (Тихомирнова) kaj Gabdulli Tukaja (Габдуллы Тукая). Ĝiaj poŝtaj kodoj estas 420049, 420059 kaj 420107.
La strato nomiĝas laŭ la unua prezidanto de Kazaĥio, Nursultan Nazarbajev.
Historio
Ĝis la jaro 1927 la strato nomiĝis 3-a Transversa-Granda strato (3-я Поперечно-Большая, 3 нче Аркылы Зур урам).
De 1927 ĝis 1949 kaj de 1988 ĝis 2015 ĝi nomiĝis Strato Esperanto (Улица Эсперанто, Эсперанто урамы). Ĝi estis la sola strato en Rusio nomita laŭ Esperanto. Ĝi ricevis la nomon pro iniciato de la Esperanto-klubo de la Laiŝeva Terkulturista Universitato, kiu troviĝis sur tiu ĉi strato.
En la periodo de 1949 ĝis 1988 ĝi nomiĝis Strato Ĵdanov, laŭ la politikisto Andrej Ĵdanov.
Sekve en la jaro 1988 oni redonis al ĝi ĝian antaŭan nomon pro iniciato de kazanaj esperantistoj.
Skandalo pri alinomigo en 2015
Per decido de la Plenumkomitato de la urbo Kazan la la strato estis alinomita laŭ Nursultan Nazarbajev. Tiu ĉi decido tamen elvokis grandan malkontenton kaj ĉe la loĝantoj de la strato mem, kaj ĉe esperantistoj en Rusio kaj en la tuta mondo.
Grandan atenton altiris la novaĵo pri tio, ke dum protesto kontraŭ la alinomigo la 2015 oni arestis kvar homojn el la protesto.
Petskribo por nomi laŭ Nursultan Nazarbajev iun alian straton kaj lasi al ĉi tiu strato ĝian nomon havis ĉe la 2015 pli ol 5300 subskribojn.
Sed finfine la strato ne estis denove alinomita.
Ŝejko
Ŝejko aŭ Ŝejĥo (شیخ) estas araba estimplena alparolo, titolo; ĝia ĝusta signifo estas estiminda oldulo (pli maljuna ol 50). Oni uzis ĝin jam en la antaŭislama epoko, hodiaŭ ĝi estas titolo de gvidantoj de religiaj ordenoj kaj altlernejoj (ekz. ĉe Al-Azhar-universitato en Kairo), aŭ tribestroj, gvidantoj de vilaĝoj, urbokvartaloj. La titolon rajtas uzi ankaŭ la alte edukitaj homoj, precipe ulemoj, kaj ĉiuj, kiuj kapablas parkere citi tekstojn de la Korano.
László Réthy
Biografio
László Réthy studis en universitatoj de Krakovo, Bp. kaj Vieno. Li studadis la slavajn lingvojn, la sanskriton kaj armenan lingvon, mohamedan numismatikon. En 1877 – 79 li instruis en Békéscsaba. En 1881 li alvenis en nacian muzeon Magyar Nemzeti Múzeum. En 1900 li fariĝis universitata privatprofesoro de la Universitato de Budapeŝto. Sub plumnomo Árpád Lőwy li verkis pornografajn poemojn (Válogatott versei, Arad, 1919).
Ŝejko
La nomo ŝajĥ al-ĝabal („Ŝejko de la Montoj”) estis ĝenerala nomumo de gvidanto de asasina sekto, kiun la krucmilitistoj mistradukis kiel „oldulo de la Monto”.
La plej grava titolo estis la ŝajĥ al-islamo, per kiu oni honortitoligis ekde la 11-a jarcento la elstarajn teologojn kaj mistikulojn, kaj ekde la 15-a jarcento ĉiun elstaran muftion (religijuran scienciston). Sulejmano la 1-a (regis 1520–66) permesis tiun ĉi titolon nur por muftio de Istanbulo, kiu havis la saman rangon kun la granda veziro kaj rajtis eldoni devigajn fatvaojn, tiel li havis grandan potencon enmane. La moderna Turka Respubliko ĉesigis tiun titolon en 1924.
Mordva skribsistemo
Mordva skribsistemo estas aro de ĉiuj skribsistemoj proponitaj por lingvoj de mordva lingvaro — la erzja kaj la mokŝa. Plejparto de ili estas bazitaj sur cirila alfabeto, kvankam ekzistis projektoj de latinida skribsistemo por mordvoj. Nuntempe skribsistemo de mordvaj lingvoj tute ne diferencas de rusa alfabeto.
17-a — 19-a jarcentoj
La plej olda provo transskribi bordovan lingvon aperas en verko "Noord en oost Tartarye" far nederlanda lingvisto kaj politikisto Nicolaes Witsen, kiu aperis en Amsterdamo en la jaro 1692. En tiu ĉi libro la aŭtoro, krom priskribo de mordva kulturo, ankaŭ donas vortareton el 325 mordvaj (plejparte mokŝaj) vortoj kun fonetika transskribo kaj traduko al la nederlanda lingvo.. Poste, en la 18-a jarcento, tiaj mokŝaj kaj erzjaj vortaretoj kaj malgrandaj tekstoj estis ade transskribataj far esploristoj kaj de Rusio, kaj de aliaj landoj. Inter ili estis Philip Johan von Strahlenberg, Pjotr Riĉkov, Peter Simon Pallas, Johann Gottlieb Georgi kaj aliaj. Ili uzis kaj latinidan, kaj cirilidan transskribon en siaj verkoj.
Tabelo de transskribo de mordvaj fonemoj en verkoj de la 18-a jarcento. Notu ke anstataŭ Internacia fonetika alfabeto (IFA) ĝi uzas Uralan fonetikan alfabeton (UFA), kiu ne havas unu-al-unu-rilaton kun IFA.
En komenco de la 19-a jarcento aperis unuaj libroj en mordvaj lingvoj. En 1804 eldoniĝis erzja traduko de eklezia aboco kun kateĥismo, kaj iom poste aperis aliaj diservaj libroj. En jaroj 1821–1827 aperis plena erzja traduko de la Nova Testamento. Tamen la kvalito de tradukoj en tiuj ĉi libroj ne estis tre alta kaj eldonkvanto ne estis tre granda, kaj pro tio la libroj ne havis tre grandan disvastigon.
Fino de la 19-a — komenco de la 20-a jarcento
En 1867 en Kazano fondiĝis frataro de episkopo Gurio, religia organizaĵo kadre de la Rusia ortodoksa eklezio kies celo estis disvastigo de klerigo kaj kristanismo inter ĝis tiam needukitaj kaj paganaj popoloj de Rusia Imperio. Danke al ĝi, ekde la 1870-aj jaroj komenciĝis pli aktiva eldonado de libroj en diversaj malplimultaj lingvoj de Rusio, inkluzive la mordvajn. En mordvaj lingvoj aperis ne nur tradukoj de religiaj verkoj, sed ankaŭ abocoj, fikciaj literaturaĵoj kaj lokaj folkloraĵoj. Ĉar norma skribsistemo daŭre malestis, skriboj malsimilis de libro al libro. Tamen, ĝuste en tiu ĉi periodo okazis unuaj provoj normigi la lingvon. Ekzemple, kreinto de erzja aboco A.F. Jurtov kreis sian propran glifaron por erzja lingvo kaj uzis ĝin konsiste en siaj verkoj. Ĝenerale en printitaj eldonoj de fino de la 19-a — komenco de la 20-a jarcentoj erzja alfabeto ĉiam pli-malpli kongruas kun la rusa (krom ekzistanta en preskaŭ ĉiuj ĝiaj variantoj litero Ҥ ҥ). Alfabeto por la mokŝa lingvo en abocoj de 1892 kaj 1897 havis ankoraŭ kelkajn aldonajn literojn: ӑ por senakcenta fonemo [a], я̈ por kutima suoma-ugra sono [ä], kaj ankaŭ ы̃ kaj ҥ. La eldono de "Sankta historio de Malnova testamento" de jaro 1898 en la mokŝa lingvo uzis rusan lingvon kun la sola aldona simbolo ԙ. Sed aliaj mokŝaj eldonoj de la tempo uzis norman tiutempan rusan alfabeton.
Post 1917
Post Rusa revolucio de la jaro 1917 komenciĝis nova ondo de esploroj kaj disvolvigoj de diversaj lingvoj kaj kulturoj de Sovetunio. Ekde la jaro 1920 aperis multaj novaj eldonoj en la erzja kaj la mokŝa lingvoj, inkluzive la periodaj. Tamen, norma dialekto kaj sekve norma ortografio daŭre mankis. Tiu ĉi problemo unuafoje estis adresita en 1924 dum kunveno de lernejaj instruistoj de Mordvio, kaj poste en lingvokonferenco de jaro 1928 en Moskvo. Ekde la 1920-aj jaroj komenciĝis disvolvo de unuitaj normoj de literatura dialekto por ambaŭ mokŝa kaj erzja lingvo, kaj tiu ĉi procezo finiĝis en mez-1930-aj jaroj. La literatura dialekto de la mokŝa iĝis tiu de urbetoj Krasnoslobodsk kaj Temnikov, kaj bazo de la erzja iĝis dialekto de vilaĝo Kozlovka apud Atjaŝevo.
Skribsistemo por mordovaj lingvoj disvolviĝis jene. Inter 1920 kaj 1924 norma rusa alfabeto uziĝis por ambaŭ mordvaj lingvoj, sen iu aldonaj literoj. La sono [ə] (laŭ UFA) markiĝis per litero а, kaj sono [ä] per litero е. En 1924 oni enkondukis literojn ԕ kaj ԗ por sonoj [ʟ] kaj [ʀ], laŭorde, kaj por sono [ä] oni ekuzis literojn э kaj ӭ (sed la lasta estis preskaŭ tuj forigita). En mokŝaj eldonoj de jaroj 1924—1926 por sono [ə] de tempo al tempo oni uzis literojn ĕ, ŏ и ы̆.
En 1927 ĉiuj la aldonaj literoj en mokŝa kaj erzja alfabetoj estis forigitaj kaj ĝi ekhavis modernan formon, plene kongruan kun la rusa alfabeto, sed iuj aldonaj aŭ mankantaj simboloj. Por sonoj [ʟ] kaj [ʀ] oni ekuzis digrafojn por лх kaj рх (льх kaj рьх en palatigitaj formoj). Por fonemo [ə] post nepalatigitaj konsonantoj oni uzis literon о kaj post la palatigitaj literon е. En 1993 oni enkondukis ŝanĝon en ortografiaj reguloj laŭ kiu en komenco de vorto aŭ en unua fermita silabo sono [ə] markiĝis per ъ.
Anni Gáspár Felekiné
Gáspár Anni Felekiné [gAŝpAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Felekiné Gáspár Anni estis hungara pentristo. Ŝia nomvarianto estis F. Gáspár Anny [ani].
Gáspár Anni Felekiné naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gáspár Anni Felekiné studis en Reĝa Industridesegna Lernejo en 1916 kaj 1917, poste ŝi laboris en kontoro dudek kvin jarojn. Inter 1943 kaj 1949 ŝi lernis pentradon en pluraj privataj lernejoj. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis komence Aurél Bernáth, poste Emil Róbert Novotny kaj József Breznay. Ŝi pentradis portretojn, ĝenrojn, aĵpentraĵojn konforme al la socialismo. Ne hazarde ŝi ricevis premion nur en 1950.
Preĝejo Stefano la 1-a (Kiskunfélegyháza)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento (ekde 2008) en Hungario, en urbo Kiskunfélegyháza, en la urbomezo.
Fuchsstadt
Fuchsstadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kissingen kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Fränkische Saale, alfluanto de la rivero Majno (ne miksenda kun la pli norda kaj pli granda rivero Saale, alfluanto de la rivero Elbo). Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Preĝejo Stefano la 1-a (Kiskunfélegyháza)
Historio
Pli nova (dua) katolika preĝejo en Kiskunfélegyháza estis konstruita en la 1870-aj jaroj. En 1883 nova katolika grupo formiĝis, ties paroĥo en 1885 estis fondita. La nun videbla paroĥejo estis konstruita en 1984. La orgeno estis farita en 1888, en 1958 kaj 1988 ĝi estis trakonstruita. La interna pentraĵo okazis en 1938. En 2004 renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la ĉefstrato. En korto de la preĝejo kolonoj pri Sankta Triunuo kaj Sankta Familio altiĝas. Ekde 2006 bronza monumento pri la patrona reĝo estas videbla. En mezo de la fasado 2 simetriaj turoj altiĝas, meze estas la enirejo kun kolonaj arkadoj. Pli supre staras skulptaĵoj pri apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Malantaŭ la fasado la ĉefnavo etendiĝas, antaŭ la sanktejo estas ankaŭ krucnavo. La absido estas duonronda, en ambaŭ flankoj de absido po 1 sakristioj troviĝas. Interne la ĉefaltaro prezentas sanktan reĝon Stefanon. Skulptaĵo pri Sankta Triunuo kreiĝis en 1885.
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto. Ofte la sonoriloj muzikadas.
Algonkenaj etnoj
Etnografio > Etno > Klasifiko de etnoj > Indianaj Familioj > Algonkeno-Mosa Familio
Etnoj
Algonkenoj
ĈEJENOJ
KRIOJ
KVAKJUTLOJ
MENOMINOJ
MIKMAKOJ
Mohikanoj
MONTARAJ NASKAPOJ
NUTAKOJ
Oĝibvoj
SELIŜOJ
Hellikon
Pri la komunumo
Hellikon estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 766 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hellikon situas en la okcidenta parto de la Frick-Valo sur la nordorienta deklivo de la Tavolĵuraso en la supra parto de la Möhlinvalo. Ĝin trafluas la rivereto Möhlinbach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hellikon limas en nordokcidento al Zuzgen, en nordoriento al Obermumpf, en oriento al Schupfart, en sudo al Wegenstetten, en sudokcidento al Hemmiken (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Buus (Kantono Bazelo Kampara).
Trafiko
La vilaĝo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Möhlin al Wegstetten. La plej proksimaj konektoj al la nacia aŭtoŝoseo A3 situas apud Rheinfelden kaj Eiken.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hellikon datiĝas el la jaro 1277 kiel Hellincon. Ĝis la konkero fare de la napoleonaj trupoj en la jaro 1797 la regiono de Hellikon apartenis al la habsburga senjorujo Rheinfelden. Hellikon kiel propra politika komunumo estis formita en la jaro 1803, kiam la Frick-Valo estis integrita al la svisa Kantono Argovio.
2100 Ra-Shalom
2100 Ra-Shalom estas tre malgranda, ne tre hela Atona asteroido, malkovrita la 10-an de septembro 1978 de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝia nomo, kiu unigas tiun de la egipta dio Reo kun la hebrean vorton Ŝalom (שלום): Paco, solenas la Interkonsentojn de Camp David, parafitaj la 17-an de septembro 1978 inter la egipta Prezidento Anwar al-Sadat kaj la israela ĉefministro Menaĥem Begin per la mediacio de la usona prezidento Jimmy Carter.
Orbito
La, ĝi pasis je 22,352 milionoj da km (0,1494 AU) de Tero, kaj la ĝi pasos je 22,426 milionoj da km (0,1499 AU) de nia planedo. Ĝi povas proksimiĝi al 11,705 milionoj da km (0,07824 AU) de Merkuro.
Barnag
Barnag, germane Barnig estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Veszprém. .
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Nagyvázsony troviĝas 8, Balatonfüred (ankaŭ Balatono) 14, Veszprém (urbo) 22, Ajka 24, Budapeŝto 127 km-ojn.
Gossliwil
Gossliwil estas iama komunumo kaj ek de la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Buchegg en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 193 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Kalitniki (stacio)
Kalitniki (Калитники) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Gossliwil
Geografio
Gossliwil situas en la Svisa Mezlando sur la norda flanko de la montoĉeno Bucheggberg, proksimume 12 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Gossliwil, la bieno Buechtürli en nordo, la setlejo Mülirain en sudo kaj diversaj izolitaj farmdomoj. Sur la teritorio de la iama komunumo fontas la rivereto Bibernbach, kiu fluas tra la Valo de Bibern orienten al Emme. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 600 m s.m. La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 1,98 km², de kiuj 33% estas kovritaj de arbaro, 585 servas por agrikulturo, kaj 9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Gossliwil limis en nordo al Rüti ĉe Büren (BE), en nordoriento al Bibern, en sudoriento al Hessigkofen, en sudo al Lüterswil-Gächliwil, kaj en okcidento al Oberwil ĉe Büren (BE).
Trafiko
La iama komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Lohn-Ammannsegg al Büren ĉe Aro. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 troviĝas 5 kilometrojn norde inter Arch kaj Grenchen. Per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la iama komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gossliwil datiĝas el la jaro 1246 kiel Gosseriswile. Sur la teritorio de Gossliwil oni trovis en diversaj lokoj restaĵojn de romiaj kampardomoj. Tra Gossliwil pasis la romia armevojo de Soloturno al Büren. Dum mezepoko Gossliwil apartenis al la Senjorujo Bucheggberg en la kampargrafejo Etburgonjo. En la jaro 1391 la Senjorujo Bucheggberg fariĝis havaĵo de la urbo Soloturno. La rajto pri la ekleziaj interezoj apartenis al la Franciskana Monaĥejo Soloturno.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.
DCMI
DCMI (mallongigo por Dublin Core Metadata Initiative) estas organizaĵo, kiu zorgas pri la disvastigo de meta-datenaj normoj kaj disvolvigo de specialaj meta-datenaj vortaroj por priskribo de rimedfontoj (resursoj), kiuj ebligas uzon de pli inteligentaj informaj sistemoj de eltrovaĵo.
DMCI volas peri inter diversaj meta-datenaj kadroj kaj tiucele proponas propran kadron pri resursaj meta-datenoj. Jena tabelo donas ekzemplojn de tiaj datenoj el la katalogo de DMCI (la nomoj de la datenoj venas el la angla lingvo):
La retpaĝa lingvo HTML ofertas propran mekanismon por doni meta-datenojn; ĝi uzas la prefiksojn "DC" aŭ "DCTERMS", ekzemple: <meta name="DC.publisher" value="Vikipedio">
Vidu ankaŭ
OLAC
Husztót
Ne miskomprenu kun Hosztót!
(63294) 2001 DQ90
(63294) 2001 DQ90 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Husztót
Husztót [hustOt], kroate Gustot estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécs. En la loknomo tót signifas hungare: slavo.
(63294) 2001 DQ90
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »: ĝi orbitas, kun granda klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Husztót
Situo
Husztót situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ la fervoja linio Budapeŝto-Szentlőrinc.
Historio
La unua mencio devenis el 1542, longe apartenanta al eklezio. Husztót baldaŭe senhomiĝis pro la turkoj. En 1729 hungaroj refondis la komunumon. En Husztót migra poŝto servas.
Sergej Martinson
Sergej Aleksandroviĉ Martinson (Сергей Александрович Мартинсон; 7a de februaro, malnovstile 25a de januaro 1899 – 2a de septembro 1984) estis rusa ekscentra komedia aktoro, genio de pantomimo, bufoneco kaj grotesko. Li iĝis Popola artisto de Sovetunio en 1964.
Kariero
Li laboris en teatro dum kelkaj sezonoj por Vsevolod Mejerhold dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, aktoris por La Revizoro de Gogol. El 1924 li estis aktoro ankaŭ por filmoj. Martinson estis la unua aktoro en la soveta kino kiu ludis Hitler enla filmo de Sergej Jutkeviĉ pri La travivaĵoj de la brava soldato Ŝvejk dum la mondmilito. Ŝajne Hitler, post vidi sin sur ekrano, inkludis lin en sia persona "nigra listo" kaj promesis pendumi Martinson ĉe la unua stratolampo. Unu el liaj lastaj roloj estis tiu de Mr. Frankland en adaptaĵo de 1981 de la romano de Arthur Conan Doyle nome The Hound of the Baskervilles.
Chapulhuacán
Chapulhuacán estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Chapulhuacán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13018.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20577 loĝantojn. El tiuj estis 10295 viroj kaj 10282 virinoj. La komunumo havas surfacon de 239 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 960 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Komunumo Działdowo
La komunumo Działdowo estas vilaĝa komunumo en Pollando, en sud-okcidenta parto de Varmio-Mazurio. Dum jaroj 1975-1998 ĝi situis en Vojevodio Ciechanowskie.
Sidejo de la komunumo estas la urbo Działdowo, kiu tamen ne apartenas al la teritorio de la vilaĝa komunumo.
Laŭ informoj de 30-a de junio 2004 en la komunumo loĝis 9552 loĝantoj.
Strukturo de areo
Laŭ informoj de 2002, la komunumo Działdowo havas areon 272,77 km², el kiuj 17 procentaĵoj estas arbaroj kaj 74 procentaĵoj agrikulturaĵoj.
Demografio
Informoj de 30-a de junio 2004:
En 2002 la meza enspezo po loĝanto estis 1441,05 zlotoj.
Milton Friedman
Milton FRIEDMAN (naskiĝis la 31-an de julio, 1912, en Novjorko, Usono, mortis la 16-an de novembro 2006) estis ekonomikisto kaj grava pensisto de la kvanta teorio de mono. Li ricevis la Nobelan Premion jare 1976 por ekonomika scienco.
Li studis en New Jersey, en Universitato Rutgers, diplomiĝis Universitato Columbia, Novjorko. Li estis ekonomikisto de la vaŝingtona Komisiono de Naciaj Resursoj (inter 1935-1937), poste (1937-1945, 1948-1981) kunlaboranto de La Tutlanda Ekonomia Esplora Instituto. Li instruis statistikon inter 1945 kaj 1948 en la Ĉikaga Universitato, poste iĝis samloke profesoro de la ekonomika katedro ĝis lia pensiiĝo en 1983. Li laboris ankaŭ kiel instruisto de kalifornia Stanford-universitato (1976) kaj kunlaboranto de la Hoover Institution on War, Revolution and Peace (Instituto Hoover pri milito, revolucio kaj paco),  Li estis verkinto por ekonomiaj gazetoj, membro de ekonomiaj societoj, komisionoj, ties gvidanto. Milton Friedman jam frue rifuzis teorion de John Maynard Keynes, kiu karakterizis la usonan kaj eŭropan ekonomiajn politikojn en la 1930-aj jaroj.
Friedman ĉiam luktis, agadis por la pli libera merkata ekonomio. Li apogis modestan kreskigon de la mon-kvanto en la ekonomio.
En sia libro - verkita kun Anna Jacobson Schwartz - "A Monetary History of the United States, 1867-1960" (Historio de usona valuto), li alvenis al la konkludo, ke la recesiojn ĉiam antaŭis monmanko. Laŭ lia opinio, la ŝtato devas direkti per reguligo de la monkvanto en la moncirkulado (per monetaraj politikaj rimedoj).
Friedman laboris kiel prezidenta konsilisto (de Nixon ĝis Reagan) en usono kaj eĉ Ĉilio (1973-74, ĉe Pinochet).
En 2003, Milton Friedman efektive konkludis : “La tutmonda medio estas problemo multe tro alte taksata. […] Ni poluadas ekde kiam ni spiras. Oni ne fermos la fabrikojn sub la preteksto voli elimini ĉiujn ellasojn de karbonoksido en la atmosferon. Tiel oni povus tuj pendumi sin !”.
Green Lake (Viskonsino)
La urbo estas konata kiel fiŝkapta centro kaj pro aliaj distraj aferoj ligitaj al la lago. Ĝi havas plurajn parkojn, grandan baptistan konferencan centron, kaj tombejon laŭdire hantitan.
Tiu ĉi artikolo estas koncizigita kaj tradukita laŭ la artikolo en la angla Vikipedio.
Ando-ekvatora lingvaro
Lingvofamilio de Amerikaj indianoj. Dividiĝas je 5 branĉoj: tupi-gvarania, keĉua, ajmara, aravaka, araŭkana. Reprezentantoj: keĉuoj (12.8 mln), paragvajanoj (3.6 mln), ajmaroj (2.2 mln), araŭkanoj (800 mil), aruakoj (400 mil) k.a. Totala kvanto: 20.3 mln.
AJMAROJ
ARAŬKANOJ
ARAVAKOJ
GVAHIRANOJ
GVARANIOJ
KAMPOJ
KEĈUOJ
PARAGVAJANOJ
TUPI-GVARANIOJ
Janka Kupala
Junaĝo
Naskiĝis la 25-a de junio (laŭ julia kalendaro), aŭ 7-a de julio (laŭ gregoria kalendaro) de la jaro 1882 en vilaĝo Vjazinka (nuntempe en Maladzeĉna distrikto de Minska regiono, Belorusio). Liaj gepatroj estis malriĉaj nobeloj, kiuj farmis terpecon, pagante pro tio altan monprezon. Fakte, la patro de la poeto laŭ sia stato estis sentera kamparulo-farmisto. Infanaĝe, Janka Kupala kunhelpis al sia patro en terkultivado; post lia morto en 1902, Kupala laboris kiel hejma instruisto, skribisto en bieno, laboristo en brandofarejo, kaj en aliaj laboroj. Malgraŭ la malfacila laboro kaj manko de la tempo, li persiste okupiĝis per memedukado. En la jaro 1898 Janka Kupala finis popolan lernejon en la urbeto Bjelaruĉ. Dum la jaroj 1908 - 1909 Janka Kupala vivis en Vilno, kie li laboris en unua belorusa gazeto "Naŝa Niva" ("Nia Grenkampo").
En la jaroj 1909-1913 komencanta poeto eklernis en Sankt-Peterburgo, en komencanta lernejo, poste, en 1915 en Moskva urba popola universitato.
Sia lernado Janka Kupala ne finis pro komenco de Unua mondmilito, kaj pro mobilizo en armeo, kie li servis ĝis Oktobra revolucio, en vojkonstruada trupunio.
Inter 1916 kaj 1918 la poeto nenio verkis, sed poste, li atentiĝis al la temo de elvivado de aparta homo kaj popolo dum tempo de historiaj ŝanĝoj.
Post revolucio, Janka Kupala ekloĝis en Minsko. Dum milito inter Sovetunio kaj Polujo, li travivis dujaran polan okupadon.
Unuaj publikaĵoj
Unuaj verkoj de Janka Kupala estis kelkaj lirikaj pollingvaj versoj, publikitaj dum 1903-1904 en ĵurnalo "Ziarno" ("Greno"). Unua beloruslingva versaro - "Mia fato" - estis datita de 15-a de junio 1904 kaj publikita en la gazeto "Nord-okcidenta lando". De tia tempo la poeto komencis publikigi konstante. En 1907 Janka Kupala ekis unuan nelongtempan kunlaboron kun poeta gazeto "Naŝa Niva". Dum 1906-1907 estis verkitaj poemoj "Vintre", "Al neniu", "Pago per amo"; la 18an de decembro de 1908 "Naŝa Niva" publikigis poemon "Dum advento". Dum sama jaro estis finitaj poemoj "Eterna kanto" kaj "Pro kio?". La temo de ĉi tiaj verkoj estas sociaj maljustaĵoj, kaj premo fare de bienuloj.
Vilna kaj Peterburga epokoj
Aŭtune de la jaro 1908 Kupala translokiĝis en Vilnon, kie li daŭrigis sian laboron en ĵurnalo "Naŝa Niva", kie li publikigis multajn siajn versojn- "Juna Belorusio", "Ensorĉita floro", "Deflorado", kaj aliaj.
En 1908 en Sankt-Peterburgo estis eldonita unua verkaro "Ĵalejka" ("Blovtubeto"). En fino de sama jaro, Sankt-Peterburga komitato pri presaĵoj ĉe Ministerejo pri internaj aferoj ordonis konfiskoĉi tia verkaro, kiel kontraŭŝtata, kaj ĝian aŭtoron-aresti. Baldaŭ Janka Kupala estis liberigita, sed en la jaro 1909 eldonkvanto de "Ĵalejka" estis duafoje konfiskita laŭ ordono de Vilna generala guberniestro. Por ne kompromiti la redakcion de "Naŝa Niva", Janka Kupala ĉesis kunlaborado kun la gazeton. En Sankt-Peterburgo, Janka Kupala interkonatiĝis kun multajn belorusajn inteligencianojn, interalie kun Jakub Kolas kaj Alaiza Paŝkjeviĉ. En Vilno la poeto estis konata kun elstara rusa poeto Valerij Brjusov, kiu estis unua tradukisto de liajn versojn en rusa lingvo. Fine de la jaro de la 1909. En 1910 estis eldonitaj poemo "Eterna kantado", verkaro "Guzlisto", poemo "Tumulo", dramo "Sonĝo sur tumulo" - unu el pli elstarajn verkojn de la poeto, simbolo de mizera vivo de popolo en tiatempa Belorusio, provo kompreni kaŭzojn de tio. Dum 1911 - 1913 Janka Kupala vivis en bieno Akopi, kie lia patrino farmis izolfarmejon. Ĉi tie li li verkis pli ol 80 versojn, teatraĵojn "Paŭlinka", "Lokaj loĝantojn", "Detruita nesto", poemojn "Tombo de leono", "Ŝi kaj mi". Printempe de la jaro de la 1914 estis eldonita nova verkaro de la poeto - "Per vojo de la vivo". Aŭtune de sama jaro Janka kupala revenis en Vilnon, kie li komence laboris kiel sekretario en Belorusa eldonista kolegaro, kaj poste en "Naŝa Niva". De 7-a de aprilo 1914 li komencis redakti ĉi tia gazeton.
Perturboj de sovertunia epoko
Post establo de sovetunia reĝimo, poeziaj tendencioj de Janka Kupala iom ŝanĝiĝis. En liajn versojn zomis motivo de atentado de bona futuro. La poeto esperis je gravaj ŝanĝoj en vivo de belorusa popolo, sub influo de nova epoko. Dum du postaj jardekoj, (ĝis komenco de Granda patriota milito estis eldonitaj jenaj verkaroj de la poeto: "Heredaĵo" (1922), "Sennoma" (1925), "Glorkanto al konstruado" (1936), "Al Belorusio ordenportanta" (1937), "De koro" (1940), poemoj Ĉe rivero Aresa (1933), "Fato de Taraso", kaj aliaj verkoj. Malgraŭ la eldono de optimismaj versaroj, interrilatoj inter la poeto kal la reĵimo estis malfacilaj. Ĝis komenco de 1930-aj jaroj, Janka Kupala eltenis multe da suferojn. Komence, lin akuzis en mallojaleco, en sovetuniaj amaskomunikoj komencis kalumnado de la poeton. Ĉefaj akuzoj estis naciisma agado kaj kontraŭsoveta konspiro. La poeto travivis areston, longtempajn pridemandadojn, enprizonadon, provon de memmortigon. Resume, por daviĝi de pluajn persekutojn Janka Kupala aperigis "Malfermitan leteron", en kia li pentis en siajn "deliktojn", kaj promesis, ke similaj ideologiaj eraroj ne ripetos. Post verko de la leteron, la poeto estis lasita en paco. Sed malgraŭ je kelkaŭ versojn, en kiaj li gloradis sovetunian ĉefon, samtempe, Janka Kupala verkis vicon de gravajn verkojn, en kiajn li defendis rajto de popolo je originaleco, kaj evoliado laŭ tradicia direkto en nova tempo.
Publicista agado dum Dua mondmilito
Post komenco de Granda Patriota milito, verkis publicistaĵojn, kaj versojn kiujn havis forta kontraŭnazia tendencio. Post evakuo el Minsko la poeto vivis ĉe Kazanjo. Poeta talento de Janka Kupala evoluis sur bazo de tradiciojn de belorusa literaturo kaj folkloro de mezo kaj fino de la 19-a jarcento, egale kun pli frua periodo, kiam nur fariĝis standartoj de popola kreado. Liaj lrikaj versoj transdonas toneco kaj melodieco de popolajn kantojn, ĝiaj sona unueco kaj metaforaj komparoj.
Tradukoj
Krom propra verkado, Janka Kupala aktive tradukadis. Li multe tradukis de slavaj poetoj kaj de la eposo Parolo pri la militiro Igora. En belorusa lingvo li tradukis versojn de Aleksandro Puŝkin, Taras Ŝevĉenko, Adam Mickiewicz, Nikolao Nekrasov, Ivan Krilov kaj aliajn poetojn. Samtempe, multajn verkojn de la poeto estis tradukitaj en la multajn lingvojn de la popolojn de Sovetunion, kaj eksterajn landojn.
Enigma pereo
La 28-an de junio de la jaro 1942, dum sia vizito en Moskvo, Janka Kupala hazarde pereis. Li estis trovita morta sur hotela ŝtuparo. La morto estis abrupta, la atestantojn mankis. Laŭ oficiala hipotezo, ebria post amikeca festeno Janka Kupala stumblis kaj falis de ŝtuparo, sed la poeto en tia periodo neniam drinkis alkohojaĵojn pro malsano. Kelkaj horoj antaŭe de sia pereo, la poeto festenis pro sia renkonto kun amikojn, regalis lin per dolĉaĵojn, rakontis pri siajn planojn, vokis al festeno pro sia naskiĝtago. Ĝisnune ekzistas onidiroj, ke Janka Kupala sinmortigis, ke lia pereo estas murdo far de sovetuniaj sekretaj servoj. Janka Kupala estis entombita en Moskvo, en la jaro 1962 lia restaĵo estis estis translokita en Minsko.
Lokoj nomitaj en honoro de la poeto
En la honoro de la poeto estis nomitaj: Hrodna ŝtata universitato, Sciencakademia instituto pri literaturo kaj lingvo,(kune kun la nomo de Jakub Kolas, teatro, strato kaj metrostacio en Minsko, stratoj en Kievo, Ĥersono, Niĵnij Novgorodo. En 1945en Minsko estis fondita memora muzeo de Janka Kupala. Filio de la muzeo estas apud la izolfarmejo Akopi, en vilaĝo Ĥaruĵenci.
Nejdek (Bělotín)
Nejdek (Neudek) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bělotín en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Bělotín. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 55 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nejdek situas en katastra teritorio Nejdek u Hranic kun areo 6,13 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1412.
Dauendorf
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Samoso
La vorto Samoso povas esti:
Kantono Cass (Ilinojso)
La kantono Cass - angle Cass County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Strekov
Strekov, hungare Kürt estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky.
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Vác-Bratislavo. Nové Zámky troviĝas 20 km-ojn, Komárno 32 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1075. Dum la mezepoko la komunumo havis preĝejon kaj vivis tie ermitoj. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Okazis incendio en 1733, tertremo en 1755. La loĝantaro okupiĝis pri agrikulturo, vinkulturo. Faris prosperon la grava fervojo inter la iama kaj funkcianta ĉefurbo Pozsony-Pest post 1850. En 1891 loĝis en la vilaĝo 2508 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Komárom (reĝa departemento), al distrikto de "Udvard", poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 2233 da homoj (1983 hungaroj kaj 213 slovakoj).
Ellersleben
Ellersleben - prononco - estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urbo kaj „landa“ komunumo Buttstädt. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Listo de komunumoj de Covasna (distrikto)
Geografio > Eŭropo > Rumanio > Transilvanio > Sikullando > Covasna (distrikto) > Komunumoj de distrkto Covasna
Sudaj Altaj Teroj
La Provinco Sudaj Altaj Teroj (Southern Highlands) estas unu el la 20 provincoj de Papuo-Nov-Gvineo. La provinca ĉefurbo estas Mendi. La regiono kovras areon de kaj en ĝi loĝas ĉirkaŭ  personoj.
Roger McGough
Roger Joseph MCGOUGH CBE (naskiĝis la ) estas konata brita poeto. Li prezentas la BBC Radio 4 radioprogramon Poetry Please kaj estas voĉaktoro por reklamoj. Li ankaŭ ludas sian poezion.
István Ivás
IVÁS István [ivaŝ] rumania hungara memuaristo naskita en vilaĝo Sânmihaiu de Jos la 11-an de aŭgusto 1925 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 11-an de januaro 2015. Ekde 1968 li loĝas en Miercurea Ciuc.
La fono de naskiĝo de memuaro
István Ivás en aŭgusto de 1943, kiam li loĝis en vilaĝo Aluniş, kiu apartenis al Norda Transilvanio, (Hungario) estis rekrutigita de hungara registaro en la Sikulan Landlimgardistaron. Li fariĝis militkaptito en Sovetunio, kaj li povis reveni en sian naskiĝlandon nur en 1948. La milithistoriisto József János Szabó d-ro verkis al la memuaro preskaŭ 60-paĝan antaŭparolon pri la historio de la Sikula landlimgardistaro. En tiu libro la aŭtoro priskribas sole siajn soldatjarojn en 1943 kaj 1944.
Ludwig Purtscheller
Ludwig PURTSCHELLER (6a de Oktobro, 1849 – 3a de Marto, 1900) estis aŭstria montogrimpisto kaj instruisto.
Post descendo de Aiguille du Dru kun G. Löwenbach kaj Jakob Oberhollenzer la 25an de Aŭgusto, 1899, glacipeco faligis la teamon en fendego kaj Purtscheller vundiĝis, estis portita al hospitalo en Ĝenevo kaj poste al Berno. Post kelkaj monatoj de rekupero, li eksuferis pneŭmoniton kaj mortiĝis en la proksimuma dato de sia planita reveno hejmen.
Oksirinĥa papiruso 405
Oksirinĥa Papiruso 405 (P. Oxy. 405 aŭ P. Oxy. III 405) estas fragmento de la dokumento entenanta, tekston de la verko Kontraŭ la herezoj de Ireneo el Liono koncernanta la gnostokaj doktrinoj kaj kompilita en 180 ĉirkaŭ. La teksto evidentigita estas Mateo 3, 16-7. Tiu papiruso estis malkovrita de  Bernard Grenfell kaj  Arthur Hunt  en 1897 en Oksirinĥo, kaj datigita al 200 kaj publikigita en 1903; nun ĝi estas konservita en la Universitato de Kembriĝo.
33405 Rekhtman
33405 Rekhtman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras David Boris Rekhtman, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Walt Whitman High School de Bethesda (Marilando).
Béb
Béb, germane Wip estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kisbér-Pápa. La lasta urbo troviĝas 13, Tét 25, Zirc 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1319 en formo "Beed". La turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiun baldaŭe germanoj refondis. Vilaĝservo estas migra poŝto.
16219 Venturelli
16219 Venturelli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ophelia Shalini Venturelli, kiu atingis la finalon de 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ophelia lernis ĉe la Walt Whitman High School de Bethesda (Marilando, Usono).
Tutmondiĝo
[[Dosiero:Explos.png|dekstre|eta|400px|Mapo kun la ĉefaj veturoj de la Epoko de Malkovroj, 1482–1524. Vidu detalojn en etendebla tabelo: Tutmondiĝo rilatas al la ekonomia doktrino, kiu disvastiĝis en la 1990-aj jaroj kaj celis antaŭenigi la malfermon de limoj por ideoj, varoj kaj personoj.
Male, Tutglobigo ĝenerale kompreniĝas kiel kontraŭ-tutmondiĝo por akcenti la perdon je potenco kaj signifo de la naciaj ŝtatoj kadre de la procezo de tutmondiĝo aŭ por priskribi la evoluon al speco de tutmonda ŝtato pro la duobla efiko de ekonomia tutmondiĝo kaj maldekstra internaciismo.
La fenomeno de plifortiĝanta internacia interplektiĝo okazas je la tavolo de individuoj, socioj, institucioj kaj ŝtatoj.
Esenca kondiĉo por la fenomeno de tutmondiĝo konsideriĝas la teknologia progreso en la 20-a jarcento, aparte en la teknologioj de komunikado kaj transportado, kaj la politikaj decidoj pri "liberaligo" de la tutmonda komerco. Antaŭeniro en transporto kaj telekomunikado, kiaj la popularigo de telegrafo kaj ties posteulo Interreto, estas ĉefaj faktoroj en la procezo de tutmondiĝo, generante plian interdependon el ekonomiaj kaj kulturaj agadoj.
Historia kunteksto
Kvankam fakuloj lokigas la originon de tutmondiĝo en modernaj epokoj, aliaj markas ties historion longe antaŭ la eŭropa epoko de malkovroj kaj la vojaĝoj al la Nova Mondo. Kelkaj eĉ markas ĝiajn originojn al la 3a jarmilo a.K. Fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a jarcento, la ligiteco de la tutmondaj ekonomioj kaj kulturoj kreskiĝis rapide.
La ekonomikan anglalingvan terminon "globalization" plej forte influis kaj konatigis la germandevena usona ekonomikisto Theodore Levitt (1925–2006), en 1983 per la artikolo "The Globalization of Markets" en la magazino Harvard Business Review. Ĝi estis pli kaj pli uzata ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, sed ĉefe ekde la mezo de la 1990-aj jaroj.
En 2000, la Internacia Monunua Fonduso (IMF) identigis kvar bazajn aspektojn de tutmondiĝo :
Krome, mediaj defioj kiaj la klimata ŝanĝo, problemoj pri akva kaj aera poluado, kaj trofiŝkaptado de oceanoj estas ligitaj al tutmondiĝo. Tutmondiĝaj procezoj tuŝas al kaj estas tuŝitaj de negocoj kaj labor-organizado, ekonomiko, sociaj kaj kulturaj rimedoj kaj la medio.
Globalization (angla por Tutmondiĝo)
La anglalingva termino globalization, hispanlingve globalización, germanlingve Globalisierung, ruse Глобализация ["globalizacija"], en Esperanto laŭvorte "terglobigo", komence uziĝis en fakaj publikaĵoj de socia scienco, unuafoje almenaŭ en 1944; en 1961 la vorto globalization ekaperis en anglalingva leksikono.
Mondialisation, Mondialisierung (franca, resp. germana por Sennaciiĝo)
Alia, internacie malpli forte uzata termina variaĵo estas la franclingva vorto mondialisation, alilingve ekzemple germane Mondialisierung, en Esperanto laŭvorte "mondiĝo". Iuj aŭtoroj ne nomas la priskribitan proceson "tutmondiĝo", sed "sennaciiĝo" (ekzemple germane Entnationalisierung aŭ Denationalisierung), por akcenti la perdon je potenco kaj signifo de la naciaj ŝtatoj kadre de la proceso de tutmondiĝo.
La fenomeno jam pridiskutiĝis longe antaŭ ol ekestis la termino. Ekzemple la germana filozofo Karl Jaspers en sia kulturkritika publikaĵo Die geistige Situation der Zeit ("la spirita situacio de la epoko", 1932) uzis la germanlingvan adjektivon planetarisch, do "tutplaneda": "El teknika kaj ekonomika vidpunkto, ĉiuj problemoj ŝajne iĝas tutplanedaj". La proceso de tutplanediĝo laŭ li signifis "hororan" samniveliĝon. Karl Jaspers elstarigis, ke la tutmondiĝo de la 20-a jarcento diferenciĝas de similaj tendencoj de antaŭaj epokoj per tio ke ne nur la ekonomiaj interrilatoj pli interplektiĝis, sed ĉiuj interrilatoj, inkluzive de la militistaj, kiel montris la unua mondmilito kaj post la publikigo de lia verko ankaŭ la dua mondmilito. La homaj kulturoj disvastiĝas tutmonde, sed post unua "deliro de pli vasta spaco" li priskribas "senton de tutmonda malvasteco".
=== Mondialisme, Globalism (franca resp. angla por Tutglobigo ) === La termino tutglobigo rilatas al la disvolviĝo de interdependaj ligoj inter homoj, homaj agadoj kaj politikaj sistemoj ĉirkaŭ la mondo.
La termino tutglobigo estas neologismo kiu rilatas al supozata deziro fini la nacian ŝtaton kiel kadro de politika administrado kaj identeca referenco. Ĝi estas ĉefe uzata en naciismaj medioj por priskribi en denunca maniero la evoluon al speco de tutmonda ŝtato kiu okazus sub la duobla efiko de ekonomia tutmondiĝo kaj maldekstre internaciismo.
Ĝi referas al diversaj sistemoj kun amplekso preter la simple internacia. Ĝi estas uzata fare de politikaj sciencistoj, kiel ekzemple Joseph Nye, por priskribi "provojn kompreni ĉiujn interrilatoj de la moderna vivo kaj reliefigi subkuŝantajn ŝablonojn kiuj klarigi ilin". Dum unuavice asociita kun mondo-sistemoj, ĝi uzeblas por priskribi aliaj tutmondaj tendencoj.
Por Ulrich Beck, germana sociologo kaj aŭtoro de kosmopolita, mondcivitana manifesto, la tutglobigo estas politika koncepto, kiu supozas, ke politika ago nur eblas kiel logika adapto al la leĝoj de la monda merkato.
La tutglogio supozas tendencon al kultura unuiĝo (ekzemple, ke la tuta mondo konsumu la saman aŭ tre similan), dum Ulrich Beck kredas, ke kultura evoluo estas kaj restas plureca, sed trans lokajn kaj naciajn limojn.
'Globalism' aŭ tutglobigo estas uzata en publikaj kaj sociologiaj debatoj por kritiki bazajn supozojn pri la libermerkata tutmondiĝo kiel "novliberala". La termino estas ankaŭ uz a ta de kontraŭuloj de tutmondiĝo kiel popolismaj movadoj.