cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Protohistorio de la Proksima Oriento
La plena Neolitiko kaj la krizo de la sesa jarmilo
La vilaĝoj estis aŭtonomaj, sed pli kaj pli kompleksa regiona sistemo komencis disvolviĝi: la apero de setlejoj en pli proksima kontakto inter si estis favorita ĉefe per novaj kultivadoteknikoj, kiuj multe pliigis la rendimenton de kultivaĵoj kaj sekve malpliigis la teritorian etendon de ĉiu vilaĝo.
La domoj ĉiam estis kvarangulaj, konstruitaj kun miksaĵo de argilo kaj pajlo, en blokoj aŭ brikoj (ŝtono kaj ligno haveblas nur en iuj lokoj). La vilaĝoj estis malabundaj kaj ne multe kreskis kompare kun antaŭaj periodoj. Ili ĝenerale konsistis el kelkaj grandfamilioj, foje nur unu. De la elfosadoj de la setlejoj ŝajnas esti neniu socia diversigo aŭ, almenaŭ, ĉi tio ne ŝajnas esti tre markita. La loĝataj areoj estis preskaŭ ĉiuj samgrandaj kaj strukturaj kaj, kie estas diferencoj, ili estas preskaŭ minimumaj. Oni do povas supozi, ke la decidpovo estis en la manoj de la estro de la domanaro aŭ maljunuloj.
En la unua duono de la sesa jarmilo oni renkontas fazon de halto aŭ krizo, markita de la signifa malpliiĝo de arkeologiaj datumoj (krizo eble atribuebla al periodo de sekeco, rezultanta de klimata ŝanĝo okazinta ĉirkaŭ la 10 000 a.K. kaj kiu kondukis al plialtiĝo de temperaturo).
Funebraj praktikoj kaj religiaj kredoj
La religiemo en ĉi tiu fazo baziĝis sur du apartaj sed nepre ligitaj faktoroj: la kulto je la prapatroj kaj je la fekundeco, ĉu besta (kaj homa) ĉu vegetala.
Ankaŭ pro la foresto de specifa kulta arkitekturo (foresto videbla ankaŭ rilate al aliaj specoj de publikaj konstruaĵoj, de la palaco ĝis la komuna magazeno), religieco estis disvastigita kaj administrata "memstare", ĉe familia nivelo: Liverani parolas pri "diserigado de la kulta funkcio", resume, la malo de pastra specialiĝo.
La anatolia loko de Çatal Hüyük (precipe la tavolo 6B, datigebla ĉirkaŭ 5900 a.K.) oferas riĉan bildon pri religia vivo: la ĉambroj uzataj por religiaj funkcioj estis rekte ligitaj kun la domoj; ĉi tio, kune kun ilia numero, supozeble sugestas specon de privata kaj familia kultado. Ili estis "ekipitaj" per altaroj kaj benkoj ornamitaj per homaj kranioj kun bovkranioj kaj virbovaj kornoj, eble indiko de iu totema kulto: la bildo de la virbovo ankaŭ estas pentrita sur la muroj, kiuj estis ornamitaj per vulturaj bekoj kaj niĉoj.
Rilatoj inter komunumoj: milito kaj komerco
La intenseco de la loĝloko estas en la signo de "maloftigo": la neolitika "koloniigo" lasis grandajn reziduajn spacojn, dediĉitajn al ĉasado kaj kolektado. Oni supozas malaltan konflikton inter la komunumoj: eĉ sur la arkeologia nivelo, la armiloj konservitaj ne indikas tipologian diferencigon inter ĉasado kaj milito. Same pri la malgraveco, kiu, en la kunteksto de la komunumo, havas la rolon de la "politika kaj kultura gvidado", kiu, eĉ, eble ankoraŭ ne ekzistis kiel tia. La solaj diferencoj, kiujn oni povas starigi inter la diversaj komunumoj, estas kulturaj: la "ekologie nemotivitaj" diferencoj koncernas la ornamadon de ceramikaĵoj. Nenio estas konata pri lingvo, sed certa diferencigo kaj area korespondado al la historia fazo estas supozataj. La korespondado inter kulturo, lingvo kaj etno eble estis pli granda en ĉi tiu pionira fazo, dum en historiaj tempoj ĝi emas esti nula aŭ negrava kaj, eĉ, trompa.
Koncerne al komerco, kiel menciite, neolitika teknologio ne kapablis subteni transporton de tro grandaj materialoj aŭ manĝaĵoj. Grandvaloraj materialoj estas interŝanĝitaj (laŭ la proporcioj de la tempo). Eblis proksimume rekonstrui la obsidianan komercon, pro la malsama kemia konsisto, kiun ĝi havas depende de la loko de origino (malsamaj kvantoj de bario kaj zirkonio): obsidianoj kun alta koncentriĝo de bario kaj malalta de zirkonio moviĝis de la regiono Agigöl kaj Çiftlik (en Anatolio) kaj kovras la demandon en la areo da la Taurus. Kun inversaj komponaĵoj, obsidianoj moviĝis, pasante tra Buqros (sur la Eŭfrato, ĉe la alteco de la Ĥabur), de proksime al la Lago Van (de Nemrut Dagh) al Beidha (sude de Morta Maro). Ankaŭ de Nemrut Dagh obsidianoj foriris al malalta Mezopotamio (Tepe Guran, Ali Kosh, Ubaid). Obsidianoj alvenis en Anatolio (Hagilar) de la insulo Melo.
Al la urba revolucio
En tavoloj 17-15 de la situo Eridu (5 000 a.K.) estis spuritaj la unuaj signoj de ŝanĝo en la socia ordo, kiu estas preludo al la paŝo de la protohistoria fazo al la strikte historia: ĉi tiuj signoj fakte konsistas el malgrandaj konstruaĵoj, kies aparteco konsistas en la fakto esti dediĉitaj, laŭ la interpreto de historiistoj, nur por la kulto; fakte, pli ol temploj, temas pri "malgrandaj kapeloj", sed la paŝo estas signifa, kiel evidentas el la komparo kun la hejma kulto funkcianta en Çatalhöyük: ĉi tiu ŝanĝo fariĝas distinga elemento de la kulturo de Ubaid (kaj en ĝi la temploj akiras krome pli grandajn dimensiojn).
La kulturo de Ubaid markas gravan kronologian ŝanĝon: ĝia komenco respondas al la komenco de la Ĥalkolitiko. Ĉi tiu kulturo estas kronologie tre longa: ĝi daŭras ĉirkaŭ mil jarojn; "klasika" fazo situiĝas proksimume en 4500-4000 a.K. kaj "malfrua" fazo inter 4000 kaj 3500 a.K. En ĝiaj fruaj stadioj, la teritorio de la kulturo Ubaid samas al tiu de la kulturoj Eridu kaj Haggi Muhammad.
En ĉi tiu fazo ĉeestas komenca aranĝo de la aluvio: oni elfosis kanalojn, kiuj servas kaj por alporti akvon, kie ĝi ne estas tie, kaj por dreni ĝin, kie ĝi estas tro abunda (precipe, la marĉaj areoj pli alvalaj, t.e. la delta areo kaj la sudaj marĉoj). La gvid-artefaktoj de Ubaid estas ceramiko kaj terakota serpo (multe pli malmultekosta ilo ol la ŝton-ekvivalento): ĉe ĉi tiu punkto, terkultivado prenis la formon de amasa agado.
Ĉe la loko de Eridu eblas sekvi la evoluon de templa arkitekturo en la sinsekvaj rekonstruadoj: post pionira fazo, estas en la tavoloj 11-8 (kiuj respondas al la klasika fazo de Ubaid) kie disvolviĝis la tipa templo kun centra ĉelo kaj malgrandaj flankaj korpoj kiuj superas. En la malfrua fazo de Ubaid (tavoloj 7-6) ĉi tiu normo disvolviĝis plu; la temploj nun estis karakterizitaj per:
Jam en ĉi tiu fazo temas pri tre imponaj konstruaĵoj: ĉirkaŭ 20 metrojn per 12 metroj. Tio povas sugesti, ke la tiama ekonomia-politika organizo decide iris al centralizo en kultaj aferoj kaj ĉi tio en diversaj aspektoj:
La templo de la nivelo 7 de Eridu fariĝos la baza speco de mezopotamiaj temploj dum tri mil jaroj.
La ĉeesto en la Ubaid-niveloj de Eridu de valoraj artefaktoj estas signifa, sugestante veran aktivan komercon. Kreskanta nombro da riĉaĵoj lokiĝis en pozicioj, nefunkciaj, sed anstataŭe gravedaj de simbolaj signifoj. Denove signifaj estas la diferencoj en la tombaj varoj, kiuj montras principon de socia tavoliĝo. Aldonu al tio la fakton, ke oni komencis labori je "seria" produktado: dum la ceramikaĵoj de la klasika Ubaid estas altvaloraj (tre maldikaj), tiu de la malfrua Ubaid estas teknike malpli valoraj kaj antaŭsupozas pli hasteman fabrikadon, kun uzo de la tornilo, kun neegalaj bakadoj, kun malpli valoraj dekoracioj. Kun la posta periodo de antikva Uruk ĉi tiu tendenco estos eĉ pli vigla kaj produktado estos tute "en serio".
Walter Map
Walter MAP (latinigite Mapes; naskiĝinta ĉ. 1140 en Kimrujo aŭ en la landlimdistrikto Herefordshire, mortinta ĉ. 1209) estis angla verkisto kaj juristo.
Protohistorio de la Proksima Oriento
Al la urba revolucio
Je la fino de la ĥalkolitiko, fine de la kvara jarmilo a.K., Sirio-Palestino spertis fraĝilan protourban sperton en la lokon Giaŭa, en la hodiaŭa Jordanio.
Kial en Malsupra Mezopotamio?
La titolo de "unua urbo en la historio" estas vaste diskutata. Kun certeco oni povas diri, ke la "salto" okazas ĝuste en Malsupra Mezopotamio, unue en la periodo de Ubaid, sekvata de la periodo de Uruk (de 4000 ĝis 3100 a.K.), kiu etendiĝas de la protohistoria ĥalkolitiko ĝis la antikva Bronzepoko. Tiel difinita de la urbo Uruk, ĉi tiu periodo vidis ekaperi en Mezopotamio urban vivon, kiu alprenos plenan konkretiĝon kun la civilizo de Sumer.
Walter Map
Vivo
Post studoj en Parizo li vokitis sub la kanceliereco de Thomas Becket je la kortego angla kaj iĝis migra juĝisto en la uestaj grafandoj. En la jaro 1179 li partoprenis la Trian Lateranan koncilion kaj nomumitis en 1197 ĉefdiakono en Oksfordo.
Protohistorio de la Proksima Oriento
Kial en Malsupra Mezopotamio?
En ĉi tiu ŝlosila fazo de la homa historio okazis, kvankam kun la necesa iom-post-iomo, "salto", kiu rezultis revolucia, almenaŭ rilate al la stabileco de la socia disvolviĝo de homaj kuniĝoj ĝis tiam: ĝi estas esence organiza salto, ebligita de la signifa kresko de agrikultura produktado en la grandega ekologia "niĉo" de Malsupra Mezopotamio. La nova marĝeno de manĝaĵo-pluso ebligas subteni specialigitan metiaron, kiu estas kunordigita de decid-poluso (la templo-palaca poluso).
Walter Map
Vivo
Sendube de lia aŭtoreco estas la verko latinlingva »De nugis curialium« (Pri la tempopasigadkutimoj de ĉekorteguloj) kiu en la formo de legendoj kaj anekdotoj satire kaj akre kritikis la staton kaj de la ŝtato kaj de la Eklezio. Pli frue oni aljuĝis al li ankaŭ ciklon de kvar francaj prozaj romanoj (»Lancelot«, la du partoj de »Serĉo pri la sankta gralo« kaj »Morto de Arturo«), kiuj ege gravis por la bildigo de la artura kaj grala legendoj: sed ŝajne ne estis Map la vera verkisto. Ankaŭ tre dubindas la aŭtoreco lia de la famaj latinlingvaj satiroj pri la monaĥa vivo ĉirkaŭ la drinkema kaj vivĝojanta monaĥo Golias (ekz. »Konfeso de Golias«, »Testamento de Golias«) kaj sekve titoliĝis Goliardaj kantoj. La studenta kanto »Mihi est propositum in taberna mori« (Mi volegas morti en la knajpo) parte originas el la Golias-konfeso.
Font
Meyers Großes Konversations-Lexikon, tomo 13. Leipzig 1908, p. 258-259 (tie ĉi interrete)
Ryunosuke Sugawara
Li futbalas ĉe Vegalta Sendai.
Protohistorio de la Proksima Oriento
Kial en Malsupra Mezopotamio?
Resume, grandega materiala laboro estas necesa por konduki kaj devigi la pejzaĝon al la dezirataj karakterizaĵoj, por profiti de la grandega produktokapablo (la rendimentoj de cereala kultivado estas definitive pli esperigaj ol tiuj de la montpiedo, kiu alportas kaj daŭrigos alporti ne-irigacian terkultivadon, submetita do al kapricoj de pluvado) kaj rivertransporto, multe pli malmultekosta ol tera transporto. Tial, en la periodo de la unua Neolitiko, Mezopotamio estis malproksima de la kulminaĵoj de teknologia kaj setleja disvolviĝo. Inter ĥalko-litiko kaj la Bronzepoko, ĝi anstataŭe fariĝis la poluso kiu estos dum tri mil jaroj. Eblas, ke la retiriĝo de la akvoj kontribuis favori la aranĝon de la medio laŭ homaj bezonoj, precipe pro la amasiĝo de sedimentoj en la delta areo. En la fazo de la kulturo de Ubaid oni spektas ankoraŭ lokan aranĝon, dum meze de la kvara jarmilo ĝi alprenas kantonajn proporciojn.
La rilato urbo-kamparo
La "organiza salto" konsistas el sistemigo de la disiĝo inter primara manĝaĵproduktado kaj fakaj teknikoj, kaj el polarigo de ĉi tiu disiĝo per koncentrado de specialistoj en iuj pli grandaj, proto-urbaj centroj, kaj lasi la taskon produkti manĝaĵojn diserigitaj en la kamparaj vilaĝoj. Komplementa rilato estas teorie agordita inter urbo kaj kamparo, sed fakte hierarkio disvolviĝas de la komenco: specialistoj, dediĉitaj al agadoj, kiuj ne produktas manĝaĵojn, estas subtenataj de kamparanoj: la unuaj baldaŭ akiris pli grandan socian prestiĝon, kiel deponejoj de pli rafinitaj teknikoj, almenaŭ kompare kun agrikulturaj teknikoj, "banalaj" kaj disvastigitaj (ili estas praktikataj de almenaŭ 80% de la loĝantaro).
"Specialistoj estas ankaŭ pli "alvalaj" en la ĉeno de produktado, en pli favora pozicio por eltranĉi al si privilegiajn procentojn de manĝaĵoj (kaj enspezoj ĝenerale) kaj influi strategiajn elektojn". La organizaj kaj ceremoniaj taskoj, ambaŭ celantaj garantii socian koherecon, iam estis plenumitaj de la estroj de familioj: nun ili fariĝis speciala tasko, laŭ la reĝa/pastreca polusiĝo. "En ĉi tiu mekanismo, solidareco ne plu estas akumula kaj nedeviga", skribis Liverani: "En la faka kaj urba sistemo, solidareco fariĝas organika kaj necesa".
Adolph Leo Oppenheim nomis "grandaj organizaĵoj" la templojn kaj palacojn, kiuj prenis la karakterizaĵojn de "decidaj polusoj". La fizika ĉeesto de la arkitekturaj verkoj, kiuj enhavas ĉi tiujn polusojn, distingas la urbojn disde la vilaĝoj, ankaŭ ĉar ĉi tiuj konstruaĵoj konkrete asociiĝis kun la produktivaj agadoj: apud ili estis butikoj, arkivoj, magazenoj kaj oficejoj, do eĉ sur strikte loĝistika nivelo ekonomia agado estis evidente administrata de grandaj organizoj.
La vilaĝaj komunumoj neformale administris la juran staton de la tero, en la senco ke ili apartenis rekte al la familioj laborantaj pri ĝi. La heredo de la posedo garantiis implican "neforigeblecon de terposedoj". La paŝtejoj estas administrataj de la vilaĝo entute. La urba revolucio ankaŭ signifas misformon de ĉi tiu sistemo: la teroj apartenas al la "liberaj" kamparanoj aŭ al la templo/palaca poluso, kaj iom post iom pli kaj pli al ĉi-lastaj, kaj pro laŭpaŝa koloniigo kaj pro kontraktitaj akiroj. La teroj de la ŝtato estas administrataj laŭ du manieroj: konfiditaj al la servila laboro aŭ "dividitaj kaj uzitaj" al ŝtataj dungitoj. La "liberaj" kamparanoj "rajtis" specon de "dekonaĵo" (aŭ almenaŭ parto de proksimume tiu kvanto) kiun ili devis pagi al la ŝtato.
Terkultivado
Aldone al la grandaj kanaloj, grava rolo por la difino de novaj kaj pli riĉaj marĝenoj de manĝaĵoplusoj estas atribuebla al la apin, la plugilo-semisto, sur kies funkciado estas modelitaj longaj kaj mallarĝaj kampoj, kiuj limas al la mallonga flanko kun la kanaloj. La progresiva sistemigo de la irigaciaj insuloj kaj la uzo de la apin kondukis cerealan kultivadon al antaŭe nekonataj rendimentoj, egala al rilatoj de 1 ĝis 30 inter semo kaj rikolto.
Ekaperis nova setleja hierarkio, ludata sur du aŭ tri niveloj: unuflanke la malgrandaj vilaĝoj, kiuj okupiĝis pri agro-paŝtista agado, kaj aliflanke la urboj, "kiuj koncentras la agadojn de transformo, interŝanĝo kaj servoj". La tria nivelo konsistas el "mezaj centroj, kiuj gastigas malcentralizitajn urbajn funkciojn". La pejzaĝo, intermetita kun setlejoj de unu el la tri specoj, estis plejparte tiu de marĉoj kaj arida stepo: ĉi tiuj "intersticaj spacoj" sur la politika nivelo permesis facilan identigon de funkciaj punktoj, dum sur la ekonomia nivelo ili permesis diferencigitan ekspluatadon de rimedoj; "marĝena sed grava" por brutbredado, rikoltado kaj fiŝkaptado.
Sur la demografia nivelo estis pruvita rapida kresko, kiu en la pasinteco ofte estis atribuita al migraj movadoj, sed kiu anstataŭe devas esti atribuita al interna disvolviĝo subtenata de la efektivigo de agrikulturaj teknikoj.
Libereco kaj sklaveco
Dikotomio de statuso klare aperis inter fakaj metiistoj kaj rektaj kamparanoj. La unuaj laboris per produktad-rimedoj apartenantaj al la palaco aŭ templo: ilia laboro estas kompensita per la porcioj de manĝaĵo aŭ la asigno de tero. Ĉi tiuj specialistoj do estis elito, kiel menciite, sed aliflanke ili estas "jure kaj ekonomie "servistoj" de la reĝo (aŭ dio), [...] rektaj ĝuantoj de la redistribua mekanismo". Rektaj kamparanoj, aliflanke, estis liberaj tiom, kiom ili posedas la produktadajn rimedojn, per kiuj ili plenumis siajn manĝajn bezonojn, sed la superfluo ŝuldiĝas al la ŝtato, do ili estis "parto de la redistribuiga mekanismo pli en la tempo de forprenado ol en tiu de ricevado".
Liverani rimarkas, ke ĉi tiu teoria komplementeco inter urbo kaj kamparo, krom esti mildigita de la malabunda prestiĝo de la kamparanoj, estas plue subfosita de la fakto, ke la redistribua aspekto de la procezo ofte estas hazarda, koncentrita en propagando, en la administrado de la kulto, rivelante sin al la naturo. esence ideologia, mankanta eĉ en la baza aspekto de la defendo de la landoj kaj la sekureco de eksterurbaj setlejoj. Esence, "la momento de plej evidenta kaj efika efiko de la centra organizo al la kamparo estas la elfosado de la kanaloj". En la proto-dinastia periodo, vilaĝaj komunumoj pli kaj pli trovos sin en la pozicio devi vendi teron al la centra organizo (la templo).
La krizo de la unua urbanizado
La kulturo de Uruk en sia posta fazo (tavolo III de Eanna) ŝajnis suferi tre fortan kaj subitan kuntiriĝon: iuj kolonioj simple malaperis (kiel en la okazo de Habuba Kebira); la responda tavolo de Malatya redonis revenon al la vilaĝa setlejo (post la antaŭaj grandaj konstruaĵoj), kiu ŝajnas atesti la malaperon de centra politika-administra kunordigo. La kialoj de ĉi tiu krizo ne estas tute klaraj: Liverani hipotezas problemon pri rendimento de rikoltoj, pli limigitaj ekster la aluvio. En Supra Mezopotamio, la krizon sekvas regionigo, kiu anstataŭas la homogenecon de la unua urbigo, tiu kun Ubaid-tipaj setlejoj. La interpreto de la diversaj regionaj kulturoj de la Nordo ankaŭ restas problemiga. En Malsupra Mezopotamio, la periodo Uruk estis sekvita de fazo konata kiel Gemdet Nasr, kiu prenas sian nomon de ejo proksime al Kiŝ: ĉi tiu fazo respondas al Uruk 3 kaj entute oni parolas pri "proto-skribkapabla" fazo. Temas, almenaŭ en la Sudo, de fazo ankoraŭ ekspansiva (kaj demografie kaj ekonomie), kvankam kadre de ĝenerala regionigo. Sekvas fazo nomata Proto-Dinastia I, kiu ĝenerale estas komprenata kiel fazo de forta kuntiriĝo kaj krizo.
Ryoji Yamashita
Ryoji Yamashita (山下 諒時, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Vegalta Sendai.
Kenta Miyawaki
Kenta Miyawaki (宮脇 健太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Vegalta Sendai.
Vjalki (stacio)
Vjalki (Вялки) estas fervoja stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo ĉe la limo de la vilaĝo en la distrikto Ramenskoje de Moskva provinco.
Okcidente de la kajo estas ponto super la rivero Makedonka, oriente estas fermita vojtransirejo.
Vojaĝdaŭro de estas ĉirkaŭ 50 minutoj.
Ekde oktobro 2020 la stacio estas rekonstruata.
Ĥripanj (stacio)
Ĥripanj (Хрипань) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la vilaĝo Ĥripanj, distrikto Ramenskoje, Moskva provinco.
La stacio estis malfermita en 1912, nomita laŭ la vilaĝo kaj la rivero Ĥripanj.
En la jaro 2016, la biletvendejo estas malfermita de la 6:00 ĝis la 17:45 horo.
Tigra noktardeo
La Tigra noktardeo (Gorsachius melanolophus) konata ankaŭ kiel Malaja noktardeo, estas mezgranda birdospecio de la familio de Ardeedoj nome ardeoj. Ĝi distribuiĝas en suda, orienta kaj sudorienta Azio, reproduktiĝas en plej orienta Barato, Tajvano, sudorienta Ĉinio, Hindoĉinio kaj Filipinoj. Vintrumas en Indonezio kaj Malajzio.
La Tigra noktardeo estas ĉirkaŭ 47 cm alta. Ili estas noktulaj kaj troviĝantas en arbaroj. Plenkreskulo havas nigran kronon kun pendantaj plumoj al la nuko, kaj estas ruĝecbruna ĝenerale, kun helruĝecbruna orelareo, pli hela grizbruna brustareo, malhelbrunaj supraj partoj, ruĝecbrunaj subaj partoj kun fajna strieco (kio havigas la komunan nomon de Tigra), kaj nigraj subflugiloj. Plenkreskulo havas ankaŭ bluecajn bridojn ĝis ĉirkaŭokulo vizaĝe (irisoj estas flavaj), kiuj povas varii kolore post mudo. Ambaŭ seksoj estas similaj, kvankam maskloj povas havi pli malhelan kreston kaj kelkaj birdoj, ĉefe inoj, povas pluhavi junulan plumaron. La junulo estas grizecbruna kun nigrablanka punkteco, kaj ties subaj partoj estas striecaj.
Tiu specio troviĝas ofte ĉe akvo, kaj estas komuna ankaŭ en urbaj parkoj. La Tigra noktardeo manĝas ĉefe tervermojn kaj ranojn, kaj pli rare fiŝojn kaj lacertojn. Tiu ardeo ofte ĉasas gigantajn tervermojn, eliginte ilin el la grundo kaj skuante ilin por formordi unue ties kapon antaŭ manĝi ilin. Ĝi ondigas sian gorĝon dum englutado de la vermo. Kaze de minaco, la Malaja noktardeo levas sian kreston.
Disvastigata tra siaj ampleksaj teritorioj, la Tigra noktardeo estis pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Provinco Kosenco
La provinco Kosenco (itale provincia di Cosenza) estas provinco en la regiono Kalabrio, en la suda Italio. Ĝia ĉefurbo estas Kosenco.
Komunumaro Hohenlockstedt
Fine de decembro 2007 la komunumaro Hohenlockstedt malfondiĝis. La komunumoj Lohbarbek, Silzen, Schlotfeld kaj Winseldorf membriĝis en la komunumaro Itzehoe-Land. La komunumoj Hohenlockstedt kaj Lockstedt komune kun la urbo Kellinghusen kaj la komunumaro Kellinghusen-Land fondis la novan komunumaron Kellinghusen.
La komunumaro havis areon de 76 km² kaj 7900 loĝantojn en la komunumoj
Komunumaro Hohenwestedt-Land
Hohenwestedt-Land estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de marto 2003 la komunumaro havis 6330 loĝantojn.
Apsike 1997
Apsike 1997 estas neprofitcela asocio laŭ la franca leĝo de 1901. Tiu asocio estis kreita en Montpeliero en 1997. La projekto konsistas en la instruado de la internacia lingvo Esperanto al senlaboraj junuloj.
Pri la aspekto de la sociala integriĝo entenata en la projekto mem, tiu aspekto konsistas en la fakto, ke la proponita instruado ebligas al junuloj akiri regadon de internacia komunikilo, regadon utilan por poste trovi laborpostenon. Sed la projekto en si mem konsistas ankaŭ en dungado en la asocio mem. Efektive, labor-posteno estas proponata al tiuj junuloj, post kiam ili atingis kapablec-nivelon en la lingvo. La dungad-propono estas nedifindaŭra laborkontrakto (NDL) ene de la strukturo mem, por ke ili laboru kiel profesiaj esperantistoj.
Ilia tasko konsistas en la disvastigo de informo al la ĝenerala publiko (lerneja, sed ne nur tia), informo pri la lingvo Esperanto, pri ĝia intereso kaj ĝiaj valoroj dum grava federaciema projekto jam komenciĝis: la Eŭropa konstruo. Jam du postenoj (NDL) estis kreitaj.
La asocio proponas prelegojn, kursojn kaj traduk-servojn¹ pere de iu pont-lingvo al diversaj lingvoj. Ĝi uzas ankaŭ Esperanton en tute nova agado: helpo al lernantoj en ilia hejmo, por ebligi al ili pli bonan komprenon de la gepatra lingvo aŭ de la fremdaj lingvoj lernataj en lernejo, sed ankaŭ matematikon, ktp. Alivorte, temas pri helpo al lernantoj por ke ili plibonigu siajn lernadajn rezultojn.
Pli ĝenerale tiu asocio uzas ĉion, kio povas utili por plibonigi la transdonon de la informo al la ĝenerala publiko. Ĵuse la asocio sukcesis ĉe la urbodomo de Montpeliero por ke la tuta hejmpaĝaro de la urbo estu tradukita ankaŭ en Esperanton¹. La asocio mem tradukis Esperanten rekte el la franca originalo, sed ankaŭ katalunen kaj usonen pere de Esperanto uzita kiel pontlingvo.
Vadmaro
Vadmaro, aŭ alinome flusejo, estas mara areo, kiu estas sub la akvonivelo ĉirkaŭ la tajda maksimumo kaj grandparte super la akvonivelo ĉirkaŭ la tajda minimumo. Vadmaroj estas regule kovritaj de marakvo pro la fluso kaj malkovritaj pro la malfluso. La tieaj plantaro kaj bestaro dependas de la loko, kie estas rokoj ili ne similas al tiuj de sablaj vadmaroj.
Distingiloj
Sablaj vadmaroj havas nur malgrandan deklivon; la altodiferenco ĝenerale estas malpli ol unu metro en unu kilometro da longo. La tajda akvoniveldiferenco estas minimume du metroj; sekve sufiĉe granda areo fariĝas supera al la tajdminimuma akvonivelo.
En riverbuŝaj regionoj delikatgrajna materialo kaj sedimentaĵoj, kiuj antaŭe en relative pluvriĉaj malaltaj regionoj estis drivigitaj de la lando en la riverojn, estas alkondukataj al la maro per la fluo. Ankaŭ delandaj ventoj alkondukas al la vadmaro tiun materialon, kiu fariĝas parto de la vadsedimentaĵo.
Aoi Kudo
Aoi Kudo (工藤 蒼生, n. ) estas japana futbalisto.
Vadmaro
Distingiloj
Vadmaro disponas je tri zonoj, kiuj povas havi laŭloke komunajn partojn. La subborda zono estas daŭre sub la normala akvonivelo kaj estas malkovrata nur okaze de precipe malaltaj tajdaj minimumoj. La superborda zono situas super la normala akvonivelo de tajda maksimumo kaj estas inundata sole okaze de precipe altaj tajdaj maksimumoj; se ne estas perhoma mastrumado, estiĝas tie ordinare salmarĉoj. La tria parto konsistigas la intertajdan zonon.
Aoi Kudo
Li futbalas ĉe Vegalta Sendai.
Vadmaro
Distingiloj
Ofte antaŭbordaj insuloj kaj sablejoj estigas protekton kontraŭ la ondofrapado de la malferma maro kaj bremsas la almaran tajdan refluon.
Plantaro kaj bestaro
Vadmaro prezentas specialan, parte ankaŭ ekstreman vivmedion. Multaj bestoj kaj plantoj vivas ekskluzive en la respektiva vadmaro, en kiu ili estas establiĝintaj kaj adaptiĝintaj. Aldone al tio vadmaro ofte estas grava ripoz-areo por migrobirdoj. Krome vadmaro estas vivejo de sablovermoj kaj konkospecoj. Sur tiel nomataj vadbenkoj ripozas fokoj. Sur la nur mallongtempe (ekzemple ĉe sizigia tajdo) ne inundataj areoj ekkreskas zostero; sur la nur parttempe inundataj areoj ekkreskas plantoj, kiel ekzemple salikornio. Estas ankaŭ tre multaj unikaj plantoj, kiuj radikas nur en la sabla, malkompakta grundo de apudbordaj dunoj kaj tiujn chi stabiligas.
Problemaro
La vivejo vadmaro estas tre sentema al eksteraj influoj, kiuj grandparte estas de homa origino. Tial estas tutmonde por la protekto de vadmaroj iniciatoj, kiuj jam hodiaŭ montras ĝermojn de internacia kunlaboro. Por pli bone kunordigi la protekton de la vadmaro en Germana Golfo, jam en 1978 Common Wadden Sea Secretariat (CWSS) estis fondita de Nederlando, Germanujo kaj Danujo.
Komunumaro Hohner Harde
Hohner Harde estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de marto 2003 la komunumaro havis 9177 loĝantojn.
Csaba Mátyás
Csaba Mátyás [ĉaba mAtjAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mátyás Csaba estas hungara inĝeniero, ekologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
Csaba Mátyás naskiĝis la  1943 en Hungario en Marosvásárhely (nuntempa Târgu Mureș en Rumanio).
Wickerstedt
Wickerstedt - - estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro 2013 la loĝloko havis 734 loĝantojn.
Csaba Mátyás
Biografio
Csaba Mátyás frekventis universitaton en Sopron kaj Dresdeno. Post la diplomo en 1967 komence li estis arbaristo, baldaŭe li gvidis arboreton de Szombathely. En 1986 li ekinstruis en la universitato kiel katedrestro. Li estis ankaŭ vicrektoro dum 5 jaroj. Li doktoriĝis en 1987 antaŭ la akademio. Li instruis ankaŭ eksterlande en Toronto kaj Kalifornio. Li okupiĝas pri arbaroj. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn. Li ricevis 3 medalojn kaj premion inter 1967-2012.
Wickerstedt
Ekde la jaro 2013 ĝi estas parto de la urbo Bad Sulza.
41 km (stacio)
41 km (41 км) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo.
La stacio estis nomita laŭ la distanco de la. Ĝi situas en malgranda antaŭurba vilaĝo en pitoreska arbara areo. Ĝi havas du altajn flankajn platformojn, ne ekipitajn per turnkrucoj. La trairejo de pasaĝeroj okazas sur la planko. Okcidente de la kajo estas fervoja pasejo plej proksima al Moskvo en la Kazana direkto. En la tuja ĉirkaŭaĵo de la kajo de la suda direkto estas la ŝoseo Jegorjevskoje. En la jaro 2013, ekzistas neniu biletvendejo.
Miklós Mattyasovszky
Miklós Mattyasovszky [miklOŝ matjaŝovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mattyasovszky Miklós estis hungara juristo, politikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1931).
Miklós Mattyasovszky naskiĝis la  1875 en Budapeŝto. Li mortis la 1939 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Mattyasovszky studis juron en l universitato, poste li havis postenon en la ministerio pri agrario ekde 1900. En 1911 li iĝis privata profesoro en la universitato. En 1920 li partoprenis en kodigo pri bienoj. Li strebis kontraŭ dispeciĝoj de la bienoj, krome li daŭre instruis en Universitato de Budapeŝto.
Manato Kudo
Manato Kudo (工藤 真人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Vegalta Sendai.
Wickerode
Wickerode estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la ampleksigita komunumo Südharz ("suda Harco") en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 273 loĝantojn.
Gervasio el Tilbury
Gervasio el Tilbury (latine: Gervasius Tilberiensis; naskiĝinta ĉ. 1150 en Essex, mortinta ĉ. en 1235 en Brunsvigo) estis angla juristo kaj historiografo.
Vivo
Gervasio instruis kanonikan juron en Bolonjo antaŭ esti en la servoj de Vilhelmo la 2-a (Sicilio). Poste li iris al Burgonjo kaj nomumitis fare de imperiestro Oto la 4-a marŝalo de la Reĝolando Burgonjo (Regnum Arelatense). Lia vera mortodato malkonatas.
Grunda manĝoĉeno
La grunda manĝoĉeno estas nutrokomunumo de organismoj vivantaj en la grundo, inter kiuj ekzistas dependorilatoj, ĉar unuj organismoj nutras sin per aliaj. La tri ĉefaj grupoj estas la produktantoj, konsumantoj kaj detruantoj. Al la produktantoj apartenas la verdaj plantoj, kiuj per fotosintezo kapablas eluzi la energion de la sunlumo kaj transformi neorganikajn en organikajn kombinaĵojn. Konsumantoj vivtenas sin el tiaj kombinaĵoj produktitaj.
Gervasio el Tilbury
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 7. Leipzig 1907, p. 668 (tie ĉi interrete)
Timo Soini
Timo Juhani Soini, naskiĝinta 30-a de majo 1962 en Rauma, estas finna politikisto de la partio Veraj finnoj. Li estis membro de finna parlamento 2003–2009, ministro pri eksteraj aferoj 2011–2015, ministro pri Eŭropo 2015–2017 kaj membro de la Eŭropa Parlamento 2007–2009. Multaj homoj juĝas la politikiston popolisto - ekzemplo pri tia juĝo troveblas en la suba ĉapitro literaturo. Li rakontis, ke la finna politikisto Veikko Vennamo (1913-1997) estas lia ekzemplo. Soini estas konata kritikanto de Eŭropa Unio. Li kritikas ankaŭ enmigradon. Same ol multaj la kunpartianoj, li kritikas ankaŭ la liaopinie fortan pozicion de la sveda lingvo en Finnlando. Li volas kreskigi la politikan forton de la prezidanto de Finnlando.
Sérgio Antônio Soler de Oliveira Júnior
Li futbalas ĉe Kashima Antlers en Japanio, kaj ĉe Santos, Vitória, Santo André kaj América Mineiro de Brazilo.
49 km (stacio)
49 km (49 км) estas fervoja stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo, nomita laŭ la distanco de la per fervojo. Ne malproksime de la platformo troviĝas la propeto-preĝejo en la vilaĝo Igumnovo.
Kazuma Yamaguchi
Kazuma Yamaguchi (山口 一真, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Kashima Antlers.
Yuya Oki
Yuya Oki (沖 悠哉, n. ) estas japana futbalisto.
Provinco Kremono
La Provinco Kremono - itale provincia de Cremona - estas provinco en la regiono Lombardio de norda Italio, kun pli ol tricent kvindek mil loĝantoj.
Yuya Oki
Li futbalas ĉe Kashima Antlers.
Provinco Kremono
Ĝi samlimas la provincon Bergamo kaj la provincon Breŝo norde, la provincon Mantovo oriente, la provincon Piaĉenco kaj la provincon Parmo (ambaŭ en Emilio-Romanjo) sude, kaj la provincon Lodi kaj Milano okcidente.
Ĉefaj urboj
Sekvas listo de la kvin urboj de la provinco kun plej da loĝantoj.
La Chapelle-Blanche (Côtes-d'Armor)
Lokoj kaj monumentoj
La legendo de La Chapelle-Blanche
La unua konstruaĵo de la komunumo staris en « La Croix Joubeau ». Tiuepoke, la loĝantoj de la komunumo diskutis pri ĝia rekonstruo, pro ĝia eluzo, sen konsenti pri ĝia nova loko, tiam aperis kolombo, blanka kiel neĝo, kiu prenis ŝtoneton per sia beko kaj transportis ĝin al la loko, kie nun estas la tombejo. La birdo ripetis plurfoje sian geston en ĉeesto de la mirigitaj paroĥanoj, kiuj ne dubis ke la Ĉielo sendis al ili tiun mesaĝanton por solvi la demandon, kiu okupis ilin. Tia estas la legendo de La Chapelle-Blanche.
Provinco Cuneo
La provinco Cuneo estas provinco en la regiono Piemonto, en la nord-okcidenta Italio.
Ĝi situas en la pleja okcidento de Italio, tuj ĉe la limo al Francio. La provinca ĉefurbo estas Cuneo.
Provinco Enno
La Provinco Enno (itallingve provincia di Enna, sicililingve pruvincia di Enna), ekde komenco de 2015 formale nomata Libero consorzio comunale di Enna ("libera komunumaro de Enna"), estas provinco en Italio. Ĝi situas en la regiono kaj insulo Sicilio, kaj ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Enno.
Béla Mauritz
Béla Mauritz [maŭric], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mauritz Béla estis hungara mineralogo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1923).
Biografio
Béla Mauritz frekventis universitaton en Budapeŝto, poste en 1902 li eklaboris samloke en la universitato. Inter 1905-1910 helpe de stipendio li plulernis en Heidelberg, Lejpcigo, Dresdeno, Vieno. Hejmenveninta li pluinstruis, en 1911 li ricevis la rangon privata profesoro. En 1943 li estis rektoro. Li doktoriĝis en 1957. Li okupiĝis precipe pri vulkanaj mineraloj.
Delfzijl
[[Media:Nl-Delfzijl.ogg|Delfzijl]], loĝantoj en 2005: 28.213) estas urbo kaj antaŭa municipo en norda Nederlando, en la provinco Groningen.
Ĝi nun apartenas kun la antaŭaj municipoj Loppersum kaj Appingedam al la nova municipo Eemsdelta.
La nomo signifas zijl (= kluzo) en la Delf (= malnova nomo por Damsterdiep).
Polen (Pollando) estas setlejo en la municipoj Delfzijl kaj Het Hogeland.
Historio
Delfzijl ekestis en la 13-a jarcento. Sub la duko de Alba ĝi fariĝis fortreso. La haveno de Delfzijl estis menciita jam en la 16-a jarcento en diversaj maraj skribaĵoj. Dum la franca tempo ĝi estis okupita ĝis 1815 fare de franca trupunuo. Ankaŭ la germana tempo finiĝis pli malfrue ol en aliaj lokoj. Je la fino de la Dua Mondmilito oni akre batalis pro Delfzijl. Nur je la 2-a de majo 1945 la germana garnizono kapitulaciis.
Partneraj urboj
Kołobrzeg, Pollando La esperantistoj de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL) loĝantaj en Kołobrzeg pretas kunlabori kun esperantistoj de Delfzijl.
52 km (stacio)
52 km (52 км) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la distrikto Ramenskoje de la Moskva provinco. La malnova nomo estas Obuĥovo. Ĝi situas ĉe la interkruciĝo de la Jegorjevskoje Aŭtovojo kaj la Malgranda Moskva Ringo.
Kiam la linio - Kurovskaja estis unutraka, pasis 52 km.
Provinco de Fermo
La Provinco Fermo (itale provincia di Fermo) estas provinco en la regiono Markio, en la centra Italio. Oriente ĝi bordas la Adriatikan maron, norde kaj okcidente la provincon de Maĉerato, sude la provincon de Ascoli Piceno. La provinca ĉefurbo estas Fermo.
Banderanoj
Banderanoj estas komuna nomo por membroj de la frakcio de Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj (OUN) komandata de Stepan Bandera (OUN-B), kaj post ĝia disrompo en 1940 por membroj de sendependa subtera ukrainaj naciistaj organizaĵoj. OUN-B ludis ŝlosilan rolon en inspirado kaj plenumo, helpe de Ukraina Ribela Armeo, de la genocido de pola civila loĝantaro. Ekzistas ankaŭ akuzoj de OUN-B je partopreno en genocido de judoj en Ukrainio kaj je Kunlaborismo kun Nazia Germanio.
La termino mem, tamen, estas ofte fuŝe uzata por membroj de tre diversaj ukrainaj grupoj, ne ĉiam eĉ nur ukrainaj naciistaj organizaĵoj. Oni uzas ĝin tiamaniere plej kutime por marki iun grupon faŝista kaj genocidema kaj tiel pravigi persekutojn kontraŭ ĝi. Ekzemple, komunista propagando en Sovetunio uzis la terminon por difini partoprenantojn de ĉiuj ukrainaj sendependecaj organizaĵoj, kaj naciistaj kaj internaciistaj, kaj ĝenerale ĉiujn ukrainojn kiuj partoprenis en kontraŭkomunista agado. Same, propagandistoj de nuna Rusio ofte markas per tiu ĉi vorto la ukrainojn kiuj partoprenis kaj subtenis la Revolucion de digno en 2014, membrojn kaj subtenantojn de la registaro de Petro Poroŝenko kaj ĉiujn, kiuj oponas la kreitajn kaj subtenatajn de Rusio neagnoskitajn Doneckan kaj Luhanskan "popolajn respublikojn".
Banderanoj en Ĉeĥoslovakio
Per la nomo banderanoj (nomitaj laŭ sia gvidanto Stepan Bandera) estis erare markitaj grupoj da homoj, kiuj fine de la dua mondmilito kreiĝis el URA (Ukraina Ribela Armeo). Ili estiĝis en Pollando kiel armigita konsistero de OUN (Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj), sed ankaŭ ili rekrutiĝis ekzemple el anoj de SS divizio Galizien kaj pluaj partoprenintoj de la milito flanke de hitlera Germanio. Banderanoj ne estis armeo en ĝusta senco de la vorto, eĉ kiam ili tre klopodis pri tio. Post la milito ankaŭ eĉ tial, por ke ili akiru statuton de almenaŭ militaj militkaptitoj. Sed pro siaj armilaro kaj spertoj pri bataloj ili prezentis en la teritorio, tra kiu ili moviĝis post la milito, precipe en la jaroj 1945—1947, grandan danĝeron.
En la teritorio de tiama Ĉeĥoslovakio taĉmentoj de banderanoj komenciĝis penetri jam de somero de 1945. Tiam precipe en slovakajn montarojn, solejojn kaj vilaĝojn. Nur dum aŭtuno dum ilia rabado de orient-slovakaj vilaĝoj (ekzemple Novosedlice, Zboj, Ulič, Kolbasov) fariĝis viktimoj dek ok homoj. Banderanoj rabis precipe nutraĵojn, brutaron, vestaron kaj medikamentojn. Kontraŭ taĉmentoj, nomataj ekzemple Iroň, Karmeluk, Sokil, Peryh kaj Browsko fine alvenis kvar armeaj batalionoj, kiuj komune kun polico kaj financa gardistaro forpuŝis ilin reen en Pollandon, kie ankoraŭ operaciis da ili kelkdekoj da miloj.
Ekde aprilo de sekvinta jaro banderanoj klopodis trapenetri tra pola landlimo denove, ĉifoje ankoraŭ pli profunden ĝis la slovaka enlando. Ili krom alia kunvokis kun armilo la tutajn vilaĝojn por kunvenoj, dum kiuj ili unuspire heroldis motojn pri batalo por „Por Dio kaj por nacio, por komunikaĵo de d-ro Tiso“. Devene ili kalkulis kun daŭrigo de batalo, kun rapida eksplodo de plua mondmilito kaj kun ŝanĝo de eŭropa mapo. Sed politika situacio en la teritorioj, tra kiuj ili moviĝis, en la jaro 1947 roligis ilin en militajn frakasiĝintojn. En Pollando laŭvorte komencis bruli grundo sub iliaj piedoj. Ili havis por elekti nur malmulte da eblecoj de plua sorto — aŭ kapitulaci aŭ provi retiriĝi. Ĉefa celo estis en Bavario. Ĉi tie, en Munkeno, havis sian sidlokon OUN, ĉi tie tiam restadis ankaŭ Bandera mem. La plej nombraj grupoj (la t.n. sotni), kiuj antaŭenpaŝis tra ĉeĥoslovaka teritorio, nomiĝis Burlak, Ĥromenko kaj Brodyĉ.
Somere en 1947 banderanoj venis ĝis Moravio. Ĉi tie ilia grava obstaklo fariĝis natura obstaklo rivero Morava. Ĉe ĉiu ponto, travadejo aŭ pramejo estis gardistaroj. Al principo, ke la armitoj ne devas super la riveron, subiĝis taktiko de ĉiuj defendantoj de ĉeĥoslovaka limo. En la teritorio de la tuta Moravio batalis kontraŭ banderanoj nur proksimume je unu mil homoj pli malmulte ol en Slovakio, kie okazis unuaj kaj la plej gravaj kunpuŝiĝoj. Intervenoj en moravia teritorio postulis enbataligi preskaŭ kvin milojn da soldatoj, partizanoj kaj pluaj.
Povus ŝajni, ke la enbataligo de soldataro kaj pluaj defendantoj de ĉeĥoslovaka teritorio ne estis proporcia al kelkaj centoj de banderanoj. Sed ni devas imagi, ke tio estis malamiko, kiu en Slovakio disiĝis en malgrandajn grupojn. Ili sciis batali kaŝeme, en saltoj, la maniero de ilia batalo ŝajnigis damaĝantan militon. La moviĝemaj kaj lertaj grupetoj de tiu ĉi malamiko plimulte evitis rektan renkontiĝon, kunpuŝiĝinte ili rapide transŝoviĝis kaj estis malfacile postkuri ilin.
Eksteraj ligiloj
Grzegorz Rossoliński-Liebe, Obraz Stepana Bandery w polskiej świadomości narodowej Bildo de Stepan Bandera en pola nacia konscio
Donino (stacio)
Donino (Донино) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo, ĝi havas unu insulan platformon. Ĝi estas nomita laŭ la proksima vilaĝo Donino. Ĝi ne estas ekipita per turnkrucoj. La trairejo de pasaĝeroj okazas sur la planko.
La stacio estis malfermita en 1912.
Ĝis la 1990-aj jaroj ĝi estis stacio, estis traka disvolviĝo kaj stacidomo. Somere de 2006, dum la riparado de la ĉefa trako, oni konstruis provizoran trakon, de kiu ankoraŭ konserviĝas terbenko. Oriente de la platformo estas la superpasejo de la ŝoseo Jegorjevskoje, konstruita en la 1970-aj jaroj.
Widdern
Widdern estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kai Shibato
Kai Shibato (柴戸 海, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Urawa Reds.
Belgaj provincoj
Belgio ekde la jaro 1993 estas federala ŝtato, kiu konsistas el tri Regionoj kaj tri (lingvaj) Komunumoj.
Wiebelsdorf
Wiebelsdorf estas eksa komunumo en Germanio, kiu ekde la 1-a de decembro 2011 estas parto de la nova urba komunumo Auma-Weidatal. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio. La 31-an de decembro 2010 la komunumo havis 259 loĝantojn.
Belgaj provincoj
La Regionoj estas dividitaj en dek provincoj. La 1-an de januaro 1995 la provinco Brabanto estis dividita en tri partojn: Flandra Brabanto, Valona Brabanto kaj la ĉefurba regiono de 19 komunumoj, la Brusela Ĉefurba Regiono. Tiel la nombro de provincoj pliiĝis de 9 al 10. Estras la provincojn guberniestro (de la registaro nomumita). La ĉiutaga estrado de la provinco estas plenumita de "deputitoj" (ĉiu laŭ sia propra respondeco kiel medio, edukado, ekonomio,...) kiuj estas proponitaj de la elektitaj membroj de la provinca konsilantaro.
Bois-d'Arcy (Yvelines)
Geografio
Bois-d’Arcy situas en la oriento de la departemento Yvelines, okcidente de Versailles kaj  okcidente de Parizo. Ĝi najbaras la komunumojn Villepreux, Fontenay-le-Fleury, Saint-Cyr-l'École, Montigny-le-Bretonneux, Trappes kaj Les Clayes-sous-Bois.
Postkolo
Postkolo estas tiu parto de la trunko ĉe kelkaj bestoj, kies ostan bazon donas la spina apofizo de la dorsa vertebro kaj la du skapolaj kartilagoj.
La mallonga, alta, la t.n. ĝiba postkolo; la muskolmalriĉa, tranĉa postkolo ne estas bonvena. Ĉe ensinkita postkolo, la eĝo de la vertebraro sinkis inter la skapolajn kartilagojn.
La mamsuĉa kaj juna ĉevalido havas ofte ensinkitan postkolon, kiu estas forigebla per konvenaj movoj, paŝtado.
La kvalifikado de la bred- kaj tirbestoj, oni priatentas la longon, larĝon, alton kaj muskolriĉecon de la postkolo.
Postkola alto
La postkola alto estas la distanco inter la grundo kaj la postkolo de iu vertebrulo. Kiam ĝi estas karakteriza por besto (brutoj, ursoj, vulpo ktp.), oni ofte aldonas tion ĉe biologiaj priskriboj.
Komunumaro Horst-Herzhorn
La komunumaro Horst-Herzhorn aŭ germanlingve Amt Horst-Herzhorn estas komunumaro en Germanio, do libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. Ĝis la fino de decembro 2007 la komunumaro nomiĝis simple Horst kaj konsistis el nur 5 komunumoj - la 1-an de januaro 2008 ĝi akceptis kiel novajn membrojn la sep komunumojn de la antaŭa komunumaro Herzhorn kaj ŝanĝis sian nomon al la nuna formo.
Hvozd (distrikto Prostějov)
Hvozd estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Prostějov, en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1275.
Grigorovo (stacio)
Grigorovo (Григорово) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la distrikto Ramenskoje de la Moskva provinco.
Hvozd (distrikto Prostějov)
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Grigorovo (stacio)
La stacio estis malfermita en 1932.
Hvozd (distrikto Prostějov)
Muelejo de Odrážka
Ĉe ŝoseo el Hvozd al Milkov ĉe devojiĝo al Vojtěchov, proksime de la arbaristejo Jalovčí, troviĝas muelejo de Odrážka. Temas pri akvomuelejo, kiu estis peligata per akvo el rojo Špraněk.
Grigorovo (stacio)
Estas unu insula platformo. Norde de la platformo estas la samnoma vilaĝo Grigorovo kaj la samnoma kolektiva neprofitcela ĝardeno, nordokcidente estas la vilaĝo Koŝerovo kaj la ĝardeno "Antonovka".
Hvozd (distrikto Prostějov)
Naturaj rilatoj
Tra la kastro fluas rojo Špraněk. Parto de la teritorio troviĝas en Naturparko Kladecko, kies konsisto eatas ankaŭ naturmemorindaĵo Taramka.
Komunumaro Hörnerkirchen
Hörnerkichen estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de decembro 2003 la komunumaro havis 3972 loĝantojn.
Nathan Ribeiro
Nathan Ribeiro (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Provinco Foggia
La provinco Foggia (itale Provincia di Foggia) estas provinco en la regiono Apulio, en la sud-orienta Italio.
Ĝia ĉefurbo estas Foggia.
Ĝi estas la tria provinco pli granda de Italio
Haruki Saruta
Haruki Saruta (猿田 遥己, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Kashiwa Reysol.
Komunumaro Hüttener Berge
Hüttener Berge estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, kaj ekestis la 1-an de januaro 2008 el la du antaŭe sendependaj komunumaroj Hütten kaj Wittensee. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn.
Shintaro Nago
Shintaro Nago (名古 新太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Kashima Antlers.
Saint-Maden
Saint-Maden estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Historio
Saint-Maden ŝuldas sian nomon al sankta Maden, kompano de sankta Goulven.
Demando pri Germanujo
La demando pri Germanujo (aŭ pri Germanio), die deutsche Frage = la germana (aŭ germanuja aŭ germania) demando, estis precipe inter la jaroj 1806 kaj 1990 la nesolvita demand(ar)o kiumaniere unuigi la politike dissplititajn landojn loĝatajn de germanoj en unu germanan nacio-ŝtaton.
Provinco Ferrara
Provinco Ferrara estas provinco en Italio. Fine de la jaro 2018 tie vivis loĝantoj. Ĝi situas en la regiono Emilio-Romanjo.
So Nakagawa
So Nakagawa (中川 創, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Kashiwa Reysol.
Demando pri Germanujo
La germanuja demando ankaŭ rilatas al la teritorioj kaj landlimo de Germanujo, kiuj dum la jarcentoj multe ŝanĝiĝis. Ekde la reunuiĝo de Germanujo en la jaro 1990 la demando estas ĝenerale konsiderata kiel solvita kaj respondita, ankaŭ ĉar Germanujo estas hodiaŭ plene akceptita membro de diversaj internaciaj organizaĵoj, i.a. la Eŭropa Unio kaj Unuiĝintaj Nacioj.
Origina situacio (1806-1815)
Centra historia okazaĵo, kiu ankaŭ multe kaj grave influis la historion de Germanujo, estis la Franca Revolucio de 1789, post kiu Napoleono Bonaparte sin igis imperiestro de la francoj kaj konkeris aliajn landojn por ŝajne disvastigi la ideojn de la revolucio kaj por efektive pliigi sian propran potencon. En la jaro 1806 li estis enmarŝinta kun sia armeo en la germanajn ŝtatojn kaj detruis la ĝis tiam ekzistintan Sanktan Romian Imperion, kiu similis al federacio inter la germanaj ŝtatoj estinta tro loza kaj malpotenca por efike kontraŭi je iu ajn potenco, kiu dezirus ĝin konkeri.