cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
En septembro 1954, Monroe komencis filmi la komedion The Seven Year Itch de Billy Wilder, pozante kiel knabino kiu iĝas la objekto de la seksaj fantazioj de ŝia edziĝinta najbaro (Tom Ewell). Kvankam la filmo estis filmita en Holivudo, la studio decidis generi antaŭreklamon enscenigante la filmigon de unu sceno pri Lexington Avenue en Novjorko. En ĝi, Monroe staras sur metroa krado kaj la eliranta aero blovas la jupon de ŝia blanka robo; ĝi iĝis unu el la plej famaj scenoj de ŝia kariero. La filmado de tiu sceno daŭris plurajn horojn ĉar ĝi estis ripetita multoble, kaj altiris homamason de preskaŭ 2,000 spektantoj, inkluzive de profesiaj fotistoj.
Kabo Blanc-Nez
Historio
La kabo estas verŝajne delonge gvidosigno por maristoj kaj kartografoj ;
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
Dum la reklamada febro metis Monroe sur la kovrilpaĝojn de gazetoj ĉie en la mondo, tio ankaŭ markis la finon de ŝia geedziĝo al DiMaggio, kiu estis kolerega pri tio. Ilia unio estis turmentita de la komenco. Li estis ĵaluza kaj kontrolema, malŝatis ke ŝi laboras aŭ estas pli populara ol li kaj indigniĝis pri ŝia uzado de montrantaj vestaĵoj. Spoto kaj Banner ankaŭ asertis ke li estis fizike perfortema. Post revenado al Holivudo, ŝi dungis faman defendadvokaton Jerry Giesler kaj sciigis ke ŝi prepariĝis por eksgeedziĝo, citante "seriozan mensan suferon kaj patoson", en novaĵaŭdienco la 5-an de oktobro 1954. La eksgeedziĝo ricevis kroman atenton el la amaskomunikiloj post DiMaggio kaj lia amiko Frank Sinatra estis jurpersekutita fare de virino en kies loĝejon ili enrompis prove kapti Monroe kaj Schaefer kune.
Kabo Blanc-Nez
Historio
Laŭ geografio de Ptolemeo, reuzita de aliaj malnovaj aŭtoroj, la « blanness » (Kabo Blanc-Nez) pli antaŭ staris per unu leŭgo enmare (la bordo estis modifita de tiu epoko pro kliferozio).
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
Post filmado finis en novembro, Monroe komencis novan batalon por kontrolo de ŝia kariero kaj forlasis Holivudon por la Orienta Marbordo, kie ŝi fondis sian propran produktentreprenon, Marilyn Monroe Productions (MMP), kun fotisto Milton Greene - ago kiu poste estis nomita "instrumenta" en la kolapso de la studiosistemo. Ili asertis ke ŝi jam ne estis sub kontrakto al Fox, ĉar la studio ne plenumis siajn devontigon, kiel ekzemple pagado al ŝi de la promesita gratifiko por The Seven Year Itch (La Sepjara Juko). Tio komencigis multjaran juran batalon inter ŝi kaj la studio. La gazetaro plejparte ridindigis Monroe pro ŝiaj agoj kaj ŝi ankaŭ estis parodiita en la scensukceso de la verkisto de Itch nome George Axelrod kiu nomiĝis sursceneje Will Success Spoil Rock Hunter? (1955), en kiu ŝia aspektsimila Jayne Mansfield ludis stultan aktorinon kiu komencas sian propran produktentreprenon.
Kabo Blanc-Nez
Memoriga loko
Supre staras bunkroj datiĝantaj de la dua mondmilito. Spuroj de bombado estas ankoraŭ videblaj post pli ol 50 jaroj.
Kengo Ukai
Kengo Ukai (鵜飼 建吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu kaj Fagiano Okayama.
Kabo Blanc-Nez
Memoriga loko
Monumento en formo de obelisko, nomita "Dover Patrol" ( doverpatrolo) estis starigita supre de la kabo. Ĝi estas dediĉita al doverpatrolo kaj simboligas la vivoferon de francaj kaj britaj soldatoj, kiuj defendis Dover-kalezan Markolon, alte strategian, dum la unua mondmilito. Leon De Keyser, arkitekto en gento en Belgio estas la aŭtoro de tiu monomento, S-ro Martiny, entreprenestro en Bruselo en Belgio, estas la realiginto.
Sur la sudokcidenta flanko, pavimo montras skribon per majusklaj literoj fluge videblan : "Gloire à Marie Médiatrice" ( Gloron al Maria mediaciantino). Ĉiu litero estas alta je proksimume 7 metroj kaj la tuto, laŭ du linioj, estas longa je sesdeko da metroj.
M101
Pri la aliaj signifoj de "M101" vidu artikolon M kun nombro.
M101 (Messier 101, aliaj indikoj — NGC 5457, IRAS14013+5435, UGC 8981, ZWG 272.21, MCG 9-23-28, KARA 610, VV 344, VV 456, ARP 26, PGC 50063) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kabo Blanc-Nez
Toponimio
En malnova nederlanda lingvo: Blankenesse. Blanconneïs & Blacquenés (1546), Blacquenay (1550), Blakne (1553), Leblancnes (1583), Blanez (1672), Kaap Blankenes (1774).
De la meza nederlanda blanke nese « kabo brila, blanka »
Rimarkigo : la malsamaj normandaj Nez (Nez de Jobourg, ktp.) ne venas de la nederlanda lingvo, sed de la malnovnordlanda lingvo nes kun sama senco.
Laboroj
Kontraŭ la monteto, kavo nomita « Fond Pignon » ricevis sur 30 hektaroj, malantaŭ digo alta je 35 metroj, proksimume 5,3 milionojn da kubaj metroj da koto el blua kalko eltirata de francaj skipoj, kiuj fosis la tunelon sub Manika Markolo. Tiu koto senakviĝas iom post iom por esti rekoloniita per vegetaloj. Por ke ĝi ne estu eroziata per pluvoj kaj rapide integriĝu en la pejzaĝo, la digo estis prisemita per semoj prenitaj sur la loko mem, dank'al Botanika Konservatorio de Bailleul. 70 hektaroj estas paŝtiĝataj de brutaroj de lokaj bredistoj por teni la herbejojn kun malaltaj herboj favoraj al specioj de malfermaj medioj, kiujn brakipodioj kaj bromoj tendencas malaperigi.
Marilyn Monroe
Konfliktoj kun 20-a Century-Fox kaj geedziĝo al Joe DiMaggio (1954-1955)
Monroe dediĉis 1955 al studado de siaj metioj. Ŝi translokiĝis al Novjorko komence de 1955 kaj komencis preni aktoradajn klasojn kun Constance Collier kaj partopreni laborrenkontiĝojn pri Aktormetodo ĉe la Aktoroj-Studio, prizorgita fare de Lee Strasberg. Ŝi iĝis proksima al Strasberg kaj lia edzino Paula, ricevis lecionojn ĉe ilia hejmo pro sia timideco, kaj baldaŭ iĝis "kiel familiano". Ŝi forsendis sian iaman dramtrejniston, Natasha Lytess, kaj anstataŭigis ŝin per Paula, kiu devis resti grava influo por la resto de ŝia kariero. Monroe ankaŭ komencis sperti psikanalizon, ĉar metodaktoro devas konstrui sian efikecon uzante siajn proprajn vivospertojn.
Por resti en la publikatento, Monroe organizis reklamadon por ŝi mem la tutan jaron. The Seven Year Itch (La Sepjara Juko) estis publikigita en junio, kaj iĝis unu el la plej alt-atingantaj filmoj de la somero. Malgraŭ la divorcprocesoj, Monroe kaj DiMaggio daŭrigis sian rilaton, kaj li akompanis ŝin al la premiero. Ŝi foje geamikis ankaŭ kun aktoro Marlon Brando kaj komencis amaferon kun dramisto Arthur Miller, al kiu ŝi unue estis prezentita fare de Kazan en la komenco de la 1950-aj jaroj. Kiam ŝia eksgeedziĝo iĝis fina en Oktobro 1955, Miller forlasis sian edzinon kaj ilia rilato iĝis grava. La studio instigis Monroe por fini la aferon, kiam li estis esplorita fare de la FBI por akuzoj de komunismo kaj estis alvokita fare de la Kontraŭmalusona Komitato House Un-American Activities Committee (HUAC), kaj tiel ŝi riskis iĝi nigralistita. La FBI malfermis dosieron ankaŭ pri ŝi. Malgraŭ la risko al ŝia kariero, Monroe rifuzis fini la rilaton, kaj poste nomigis la studiestrojn "denaske malkuraĝuloj".
Ĉirkaŭ la fino de la jaro, Monroe kaj Fox venis al interkonsento pri nova sep-jara kontrakto. Estis klare ke MMP ne povus financi filmojn sole, kaj la studio volis havi Monroe laborante denove. La kontrakto devigis ŝin fari kvar filmojn por Fox dum la sep jaroj. La studio pagus 100,000 usonajn dolarojn por ĉiu filmo, kaj donus al ŝi la rajton elekti siajn proprajn projektojn, reĝisorojn kaj kinfaristojn. Ŝi ankaŭ estus libera fari unu filmon kun MMP per ĉiu finita filmo por Fox.
Kritikista aplaŭdo kaj geedziĝo al Arthur Miller (1956-1959)
Monroe komencis 1956 sciigante ŝian venkon super 20-a Century-Fox, kio kondukis la gazeton Time nomigi ŝin "ruza negocistino". Ŝi ankaŭ ŝanĝis sian nomon oficiale al Marilyn Monroe en marto. Ŝia rilato kun Miller iĝis publika kaj ekigis kelkajn negativajn komentojn de la gazetaro, kiel ekzempligite per la deklaro de Walter Winchell ke "la plej konata blonda kortuŝa kinstelulino de Usono nun estas la koramikino de la maldekstrema intelektularo." Ili estis geedzitaj ĉe la Westchester Distrikta Tribunalo en White Plains, Novjorko, la 29-an de junio, kaj du tagojn poste ili havis duan, judan ceremonion ĉe la domo de lia agento proksime de Katonah, Novjorko. Kun la geedziĝo, Monroe konvertiĝis al reformisma judismo, por "esprimi sian lojalecon kaj proksimiĝi al kaj Miller kaj liaj gepatroj". Al sia proksima amikino, aktorino Susan Strasberg, ŝi klarigis, ke "mi povas identigi min kun la judoj. Ĉiuj ĉiam persekutas ilin, negrave kion ili faras. Kiel mi." Monroe nomis sin "ateisma judo". Post la revelacio, ke Monroe konvertiĝis al judismo, la egipta registaro anoncis, ke ĝi decidis malpermesi la projekcion de siaj filmoj en sia teritorio. Post ŝia eksedziĝo de Miller, la solaj signoj de judismo en ŝia vivo estis mezuzo kaj menoro en ŝia hejmo. Miller poste rakontis: "La rabeno estis reformisto aŭ liberala rabeno kaj li sidis kun Marilyn dum du horoj, kaj tio estis ĉio ... Mi ne pensas, ke oni povas diri, ke ŝi fariĝis judino, sed malgraŭ tio ŝi prenis ĝin serioze . Mi dirus, ke ŝi volas akompani min kaj esti parto de mia vivo". La amaskomunikilaro vidis la union kiel misagordita surbaze de ŝia stelbildo kiel "stulta blondulino" kaj lia pozicio kiel intelektulo, kiel montrite per la fraptitolo de Variety laŭvorte "Egghead Weds Hourglass" (Ovokapul' edziĝas al Vespotali'.).
La unua filmo kiun Monroe faris laŭ la nova kontrakto estis Bus Stop, publikigita en Aŭgusto 1956. Ŝi ludis la rolon de Chérie, sentalenta drinkeja kantisto kies sonĝoj por steluleco estas malfaciligitaj fare de naiva vakero (Don Murray) kiu enamiĝas al ŝi. Por la rolo, ŝi lernis Ozark-akĉenton, elektis kostumojn kaj ŝminkon al kiuj mankis la ŝikeco de siaj pli fruaj filmoj, kaj disponigis konscie mezbonan kantadon kaj dancadon. Reĝisoro de Broadvajo Joshua Logan estis dungita por reĝisori, malgraŭ siaj komencaj dubo pri ŝia kapablo aktoradi kaj scio pri ŝia reputacio por esti malfacila sur la filmejoj. La filmigo okazis en Idaho kaj Arizono en printempo 1956, kaj daŭriĝis multe post kiam Logan adaptiĝis al ŝia konstanta malfrueco kaj perfektismo, kaj permesis al ŝi kontroli la produktaĵon laŭ la maniero kiun ŝi deziris. Bus Stop iĝis biletvenda sukceso, kaj ricevis plejparte favorajn recenzojn, inter kiuj Bosley Crowther de The New York Times proklamis: "Alkroĉiĝu al viaj seĝoj, ĉiuj, kaj estu atentaj por bonega surprizo. Marilyn Monroe finfine pruvis sin aktorino." Ŝi ankaŭ ricevis nomumon por Premion Ora Globo pro sia aktorado.
En aŭgusto 1956, Monroe komencis la unuan sendependan produktadon de filmo por MMP, nome The Prince and the Showgirl (La princo kaj la korusanino), en Studioj Pinewood en Anglio. Ĝi estis bazita sur la teatraĵo The Sleeping Prince (La dormanta princo) de Terrence Rattigan pri afero inter spektaklojunulino kaj princo en la 1910-aj jaroj. La ĉefroloj unue estis luditaj sur scenejo fare de Laurence Olivier kaj Vivien Leigh; li ripetis sian rolon kaj reĝisoris kaj kun-produktoris la filmon. La produktado estis malfaciligita per konfliktoj inter li kaj Monroe. Li indignigis ŝin per la aroganta deklaro- "Ĉio kion vi devas fari estas esti sekseca", kaj volante ke ŝi reproduktu la ludadon de Leigh. Li ankaŭ malŝatis la konstantan ĉeeston de Paula Strasberg, ŝia portempa trejnisto, sur la filmejo. En reprezalio, Monroe komencis alveni malfrue kaj iĝis malfacila la kunlaborado. Ŝia drogmanio pliiĝis kaj laŭ Spoto, ŝi suferis naturan aborton. Ŝi ankaŭ diskutis kun Greene pri la funkciado de MMP kaj ĉu Miller devus aligi ĝin. Malgraŭ la malfacilaĵoj, la filmo estis kompletigita akurate antaŭ la fino de la jaro. Ĝi estis publikigita en junio 1957 kaj ricevis diferencajn recenzojn, kaj pruviĝis nepopulara ĉe usonaj spektantaroj. Ĝi estis tamen pli bona ricevita en Eŭropo, kie al ŝi estis atribuita la itala Premio David di Donatello kaj la franca Kristala Stelo, kaj estis nomumita por premio de BAFTA.
Post revenado de Anglio, Monroe prenis 18-monatan ĉesadon de laboro por koncentriĝi sur geedzeco sur la Orienta marbordo. Ŝi kaj Miller disfendas ilian tempon inter Novjorko kaj Roxbury, (Konektikuto), kaj pasigis la someron en Amagansett, Long Island. Ŝi iĝis graveda en la somero de 1957, sed ĝi montriĝis ektopa kaj devis esti finita. Ŝiaj ginekologiaj problemoj estis plej verŝajne kaŭzitaj de endometriozo, kronika malsano kiun ŝi suferis dum sia plenkreskula vivo. Dum la laborĉeso, ŝi forpelis Greene de MMP kaj aĉetis lian parton de la firmao ĉar ili ne povis elteni siajn malkonsentojn.
Monroe revenis al Holivudo en julio 1958 por ludi la virinan parton kontraŭ Jack Lemmon kaj Tony Curtis en la komedio Some Like It Hot de Billy Wilder. En la filmo, ŝi kantis unu el siaj plej famaj kantoj, "I Wanna Be Loved by You". Kvankam la rolo de Sugar Kane estis alia "stulta blondulino", ŝi akceptis ĝin pro la instigo de Miller kaj la oferto de ricevado de 10% de ĝiaj profitoj aldone al sia norma salajro.
La malfacilaĵoj de la produktado de la filmo poste fariĝis "legendaj". Wilder, Curtis kaj Lemmon trovis malfacilege labori kun ŝi: ŝi postulis dekduojn de refilmaĵoj, kaj ne povis memori siajn liniojn aŭ aktoradon kiel oni reĝisoris al ŝi - Curtis fame deklaris ke kisi ŝin estis "kiel kisi Hitleron" pro la nombro de refilmaĵoj (rekonkeroj). Multaj el la problemoj devenis de konflikto inter Wilder, kiu ankaŭ havis reputacion esti malfacila, kaj Monroe pri kiel ŝi devus ludi la rolon, kies stultecon ŝi malŝatis. Banner deklaris ke ŝi ekigis la koleron de Wilder petante al li ŝanĝi multajn el siaj scenoj, kiuj en victurno igis ŝian publikotimon pli malbona, kaj Churchwell indikis ke ŝi konscie detruis plurajn scenojn por aktoradi laŭ sia maniero. Finfine, li estis feliĉa kun ŝia efikeco, kaj deklaris: "Iu ajn povas memori liniojn, sed necesas esti reala artisto por veni sur la aktorejon kaj ne scii siajn liniojn kaj tamen aktoradi kiel ŝi faris!" Monroe ankaŭ renkontis malfacilaĵojn en sia privata vivo tiun aŭtunon, ĉar ŝi iĝis graveda denove dum la produktado sed baldaŭ abortis post filmado finiĝis en novembro. Malgraŭ la malfacilaĵoj de ĝia produktado, kiam Some Like It Hot estis publikigita en marto 1959, ĝi iĝis unu el la plej sukcesaj filmoj de la 1950-aj jaroj, kaj havigis al Monroe Oran Globon. Ĝi estis voĉdonita unu el la plej bonaj komedifilmoj iam faritaj en balotenketoj fare de la American Film Institute kaj Sight & Sound.
Finaj filmoj kaj personaj malfacilaĵoj (1960-1962)
Post Some Like It Hot, Monroe faris alian laborĉeson ĝis fino de 1959, kiam ŝi revenis al Holivudo por ĉefroli en la muzikala komedio Let's Make Love, pri aktorino kaj milionulo kiuj enamiĝis kiel rezulto de ludado en satira teatraĵo. Monroe elektis George Cukor por reĝisori kaj Miller reskribis partojn de la scenaro, kiun ŝi konsideris malforta; ŝi akceptis la partoprenon nur ĉar ŝi ĝis nun nur faris unu filmon de la kvar interkonsentitaj en la kontrakto kun 20-th Century-Fox. La filmigo denove estis malfaciligita per la konduto de Monroe, kaj ŝiaj forestoj kaŭzis prokrastojn en ĝia produktada planita kalendaro. Laborante pri la filmo, ŝi havis amaferon kun sia kunstelulo, Yves Montand, kiu estis vaste raportita fare de la gazetaro kaj uzita fare de la studio en la reklama kampanjo de la filmo. Let's Make Love malsukcesis je sia publikigo en septembro 1960. Truman Capote celvarbis por ke ŝi ludu la rolon de Holly Golightly en la filmadaptigo de Paramount de sia verko Breakfast at Tiffany, sed la rolo iris al Audrey Hepburn ĉar la studio timis ke Monroe malfaciligus ĝian produktadon.
La lasta filmo kiun Monroe kompletigis estis The Misfits, surbaze de novelo kiun Miller evoluigis en filmon kun la ideo havigi al ŝi per rolo en dramo. Direktita fare de John Huston, ĝi estis filmita en la Nevada dezerto, kaj temis pri la amikeco inter ĵus divorcita virino (Monroe) kaj tri aĝaj vakeroj, luditaj fare de Clark Gable, Eli Wallach kaj Montgomery Clift, kiuj kaptas mustangojn por vivteni sin. Ĝia filmigo inter julio kaj novembro 1960 denove estis malfacila. La kvarjara geedzeco de Monroe kaj Miller estis fininta, kaj li komencis rilaton kun fotistino Inge Morath. Monroe bedaŭris sian rolon, kiu laŭ ŝi pensis estis "malpli nuancita" ol la masklaj roloj, kaj malŝatis ke li estis inkludinta elementojn de ŝia vivo en ĝi. Ŝi ankaŭ luktis kun sia kutimo reskribi scenojn la nokton antaŭ la filmado, devigante ŝin ekzerci tra la tuta nokto. Krome, ŝia sano malsukcesis: ŝi havis doloron pro galŝtonoj, kaj ŝia droga dependeco estis severa proksime al punkto, ke ŝia ŝminko devis kutime esti farita dum ŝi daŭre estis endorme sub la influo de barbituratoj. En aŭgusto, filmado estis haltita por ke ŝi pasigus semajnon sendrogigante en Los-Anĝelesa hospitalo. Monroe kaj Miller apartiĝis post filmado estis finita, kaj al ŝi estis koncedita rapida eksgeedziĝo en Meksiko en januaro 1961. The Misfits estis publikigita la sekvan monaton, ricevante miksitajn recenzojn (kaj bonajn kaj malbonajn) kaj malsukcesante ĉe la biletvendejo. Tamen en la jardekoj post la morto de Monroe ĝi fariĝis klasikaĵo.
Ekzistis planoj por Monroe por iĝi la venonta stelulino en televidadaptaĵo de la novelo Rain (Pluvo) de W. Somerset Maugham por la NBC, sed la projekto forfalis kiel la kanalo ne volis dungi ŝian elekton de reĝisoro, nome Lee Strasberg. Anstataŭe de novaj filmprojektoj, ŝi foruzis grandan parton de 1961 maltrankviligite zorgante sanproblemojn, spertante kirurgion por sia endometriozo kaj kolecistektomion, kaj pasigante kvar semajnojn en hospitalo klopodante venki sian deprimon. Laŭ la sugesto de ŝia psikiatro Marianne Kris, ŝi unue eniris en la Psikiatria Kliniko Payne Whitney en Novjorko. Kris poste deklaris ke ŝia elekto de hospitalo estis eraro: Monroe estis poziciigita en hospitalan sekcion organizitan por grave mensmalsanaj homoj kun psikozo, kie ŝi estis ŝlosita en remburita ĉelo kaj ne estis permesita moviĝi al pli taŭga hospitala sekcio aŭ forlasi la hospitalon. En malespero, ŝi kontaktis kun la Strasbergoj, sed ili estis nekapablaj atingi ŝian liberigon ĉar ili ne estis familianoj. Finfine, post pasigado de tri tagoj ĉe la hospitala sekcio, ŝi estis liberigita kun la helpo de sia eksedzo Joe DiMaggio kaj proponita al la pli taŭga Medicina Centro de la Kolumbia Universitato, kie ŝi pasigis la venontajn 23 tagojn. Ili ne estis en kontakto ekde la finigo de sia eksgeedzeco en 1955, sed nun ili revivigis sian amikecon. En printempo 1961, Monroe moviĝis reen al Los-Anĝeleso, kie ŝi komencis rilaton kun Frank Sinatra, kaj komence de 1962 aĉetis domon sur 12305 Fifth Helena Drive en la losanĝelesa kvartalo Brentwood.
Monroe revenis al la publikatento en 1962; ŝi ricevis premion Ora Globo "World Film Favorite" (monda kinfavorito) en marto kaj komencis filmi novan filmon por 20-th Century-Fox, nome Something's Got to Give (Io venas doni), reversio de My Favorite Wife (1940), fine de aprilo. Ĝi estis kun-produktota fare de MMP, reĝisorita fare de George Cukor kaj kunaktorita de Dean Martin kaj Cyd Charisse. Monroe estis forestanta dum la unuaj du semajnoj de filmigo pro la gripo; biografoj atribuis ŝian foreston ankaŭ al sinusito aŭ al ŝia daŭranta droga dependeco. La 19-an de majo, ŝi faris paŭzon de filmigo por kanti "Feliĉan Naskiĝtagon" sur scenejo ĉe la naskiĝtagfesto de prezidento John F. Kennedy ĉe la Madison Square Garden en Novjorko. Ŝi tiris atenton per sia robo: flavgriza, haŭtkolora kovrita de strasoj, kiuj ŝajnigis ŝin prezentiĝi nuda. La plej multaj biografoj konsentas ke ŝi havis amaferon kun Kennedy iam en la lastaj du jaroj da sia vivo, kvankam ili disputas sur ĝia longo kaj tempigo. Ekzistas tamen neniu interkonsento pri ĉu ŝi estis implikita ankaŭ kun lia frato, ŝtatkonsilanto Robert F. Kennedy.
La studio publike kulpigis la drogan dependecon de Monroe kaj asertis mankon de profesieco pro la forpaso de la filmo, eĉ asertante ke ŝi estis mense malsana. Ilia versio restis plejparte nekontestita ĝis 1990, kiam la pluviva filmaĵo de Something's Got to Give estis publikigita, montrante ke male al ili postulis, kiam Monroe venis sur filmejo, ŝi estis kohera kaj povis filmi plurajn scenojn. Laŭ pli posta deklaro de la produktoro de la filmo Henry Weinstein, ŝia malakcepto estis ligita al la severaj financaj problemoj de 20th Century-Fox kaj al la malsperteco de ĉeadministranto Peter Levathes, prefere ol sole kaŭzita de la malfacilo labori kun ŝi.
Por kontraŭstari la negativan diskonigon, Monroe okupiĝis pri pluraj reklamprojektoj en siaj lastaj semajnoj. Ili inkludis intervjuon kun Richard Meryman por Life, fotosesion kun George Barris por Cosmopolitan, kaj ŝia unua fotado por Vogue. Por Vogue, Monroe kaj fotisto Bert Stern kunlaboris por du serioj de fotoj, unu por kutima moda artikolo, kaj alia prezentante ŝin nuda, kiuj estis ambaŭ poste publikigitaj postmorte kun la titolo The Last Sitting. Ŝi estis aŭ en intertraktadoj por esti redungita aŭ jam faris novan traktadon kun la studio por Something's Got to Give por la finaj semajnoj da sia vivo, kaj estis ankaŭ en negocadoj pri aliaj eblaj filmroloj.
Dum ŝia geedziĝo oni asertis, ke ŝi havis amaferon kun multaj famuloj en Holivudo, inkluzive de Lawrence Olivier, Yves Montaigne, Tony Curtis, kaj al la fino de sia vivo - ankaŭ kun la fratoj John kaj Robert Kennedy.
Morto
Monroe pasigis la lastan tagon de sia vivo, la 4-an de aŭgusto, ĉe sia hejmo en Brentwood. En la mateno, ŝi estis renkontiĝinta kun fotisto Lawrence Schiller por diskuti la eblecon ke Playboy publikigu la naĝejfotojn de Something's Got to Give. Ŝia publicisto Patricia Newcomb disputis kun Monroe, kiu estis iom agacita pro sendormeco. En la posttagmezo, ŝia psikiatro Dro. Ralph Greenson venis al la domo por konduki terapiosesion kun ŝi kaj restis tie ĝis la 7a p.m. Li petis al ŝia mastrumisto, Eunice Murray, tranokti kaj akompani ŝin. Monroe iris al sia dormoĉambro poste, kaj je 7:15 ricevis alvokon de Joe DiMaggio, Jr. Li rakontis al ŝi ke li rompis kun amatino kiun ŝi ne ŝatis, kaj detektis nenion alarman en sia konduto. Ŝi poste telefonis Greenson kaj al aktoro Peter Lawford. Laŭ Lawford, ŝi alvokis lin denove je 8:15, kaj ŝajne ŝi jam estis sub la influo de medikamentoj.
Monroe estis trovita mortinta ĉe sia dormoĉambro fare de sia psikiatro Dro. Ralph Greenson frumatene de la 5a de Aŭgusto, 1962. Ĉe proksimume 3 a.m., la mastrumisto vekiĝis "sentante ke io estis malĝusta", kaj vidis lumon de sub la dormĉambra pordo de Monroe, sed ne povis ricevi respondon kaj trovis la pordon ŝlosita. Ŝi telefonis Greenson, laŭ kies konsiloj ŝi trarigardis trafenestre kaj vidis Monroe kuŝi vizaĝ-malsupren sur sia lito, kovrita per tuko kaj tenanta telefonon. Li alvenis baldaŭ poste kaj eniris la ĉambron per rompado de fenestro, trovante Monroe mortinta. Li telefonis al ŝia kuracisto, Dro. Hyman Engelberg, kiu alvenis ĉe la domo je proksimume 3:50 a.m. kaj oficiale konfirmis la morton. Je 4:25 a.m., ili sciigis la aferon al la losanĝelesa polico.
Reader's Digest Complete Book of Australian Birds
La Reader's Digest Complete Book of Australian Birds (kompleta libro de aŭstraliaj birdoj de Reader's Digest) estas libro unuafoje publikigita de Reader’s Digest Services Pty Ltd de Sidnejo, Aŭstralio, en 1976 kaj represitas kelkajn fojojn, kun komplete reviziita eldono en 1986.
Marilyn Monroe
Morto
La morto de Monroe estis kovrilpaĝa materialo en Usono kaj Eŭropo. Laŭ Lois Banner, "estas dirite ke la sinmortigo-ofteco en Los-Anĝeleso duobliĝis la monaton post kiam ŝi mortis; la cirkuladofteco da la plej multaj gazetoj disetendiĝis tiun monaton", kaj la Chicago Daily Tribune informis ke ili estis ricevintaj centojn da telefonalvokoj el la publiko demandante informon pri ŝia morto. La franca artisto Jean Cocteau komentis ke ŝia morto "utilu kiel terura lekcio al ĉiuj tiuj, kies ĉefa okupo konsistas el spionado kaj turmentado de kinsteluloj", ŝia iama kunaktoro Laurence Olivier bedaŭris ŝin kiel "la kompleta viktimo de pandemonio kaj sensaciklaĉado", kaj la reĝisoro de Bus Stop nome Joshua Logan asertis ke ŝi estis "unu el plej neaprezata persono en la mondo".
Reader's Digest Complete Book of Australian Birds
Aspekto
La libro estas malgranda poŝlibro 330 mm alta por 230 mm larĝa. Ĝi priskribas kaj ilustracias birdospeciojn registritajn el Aŭstralio, ĉefe montrante unu specion por paĝo, uzante fotojn el la National Photographic Index of Australian Wildlife. La distinga, ĉefe blua, kovrilpaĝo montras foton de paro de Olivdorsaj cinirioj.
Marilyn Monroe
Morto
Ŝia entombigo estis okazigita ĉe la tombejo Westwood Village Memorial Park Cemetery, kie ankaŭ ŝiaj vartgepatroj Ana Lower kaj Grace McKee Goddard estis entombigitaj, la 8-an de aŭgusto. Ĝi estis aranĝita fare de Joe DiMaggio kaj ŝia afergvidanto Inez Melson, kiuj decidis inviti nur proksimume tridek el ŝiaj plej proksimaj familianoj kaj amikoj, ekskludante la plej grandan parton de Holivudo. Polico ankaŭ ĉeestis por teni la gazetaron for kaj kontroli la plurajn centojn da spektantoj kiuj superplenigis la stratojn ĉirkaŭ la tombejo. Monroe poste estis enterigita ĉe kripto Nº 24 ĉe la Koridoro de Memoroj.
Pluraj konspiraj teorioj pri la morto de Monroe estis proponitaj en la postaj jardekoj, inkluzive de murdo, miskuraco, kaj hazarda superdozo. La murdkonjektoj unue akiris ĉefan atenton pro la publikigo de la verko de Norman Mailer nome Marilyn: A Biography en 1973, kaj en la sekvaj jaroj iĝis sufiĉe ĝeneraligita por ke la alta funkciulo John Van de Kamp faru "sojlenketon" en 1982 por vidi ĉu krima enketo devus esti malfermita. Tamen, neniuj signoj de perfido estis trovitaj.
Sumony
Sumony [ŝumonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szentlőrinc.
Situo
Sumony situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ jam ne funkcianta fervojo Sellye–Szentlőrinc. Szentlőrinc troviĝas 12, Sellye 15, Szigetvár 16, Pécs 34, Budapeŝto 228 kilometrojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1290 laŭ tiama hungara ortografio "Sumon" apartenanta al episkopejo de Pécs. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tamen ne senhomiĝis. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Sumony migra poŝto servas.
Kanaria arbuto
La kanaria arbuto (Arbutus canariensis) estas palearktisa specio de arbedo aŭ arbo el la familio de la erikacoj. Ĝi estas endemia en Kanarioj (Hispanujo). La planto estas laŭrisilva elemento de la ekoregiono kanariaj sekaj duonarbaroj kaj arbaroj. Kanaria arbuto estas minacata pro habitatodetruo.
Imperiestra salonego (Erfurto)
La Imperiestra salonego (germane: Kaisersaal) estas tradiciriĉa kultur- kaj kongrescentro en la urbokerno de Erfurto.
Historio de la konstruo
Antaŭ 500 jaroj estis surloke la Reinboth-domo kun privilegio de bierfarado. En 1714 la distristo Johann Georg Sommer el Leipzig transprenis ĝin por konstruigi dancsalonon frekventitan ĉefe de altlernejanoj. Cetere, ĉi tie estis la unua loko en Erfurto, kie oni ludis bilardon.
En 1831 la novkonstruita domo ricevis sian klasicisman fasadon. En 1871 oni aliaranĝis la salonegon kaj faris ĝin koncertejo kaj dancejo. Pro la fondo de la Germana Imperiestra Regno iĝis nomoŝanĝo al Kaisersaal. En 1960 ĝi fariĝis kulturdomo de la kontormaŝinfabriko Optima kaj memorigloko politika.
Pro sekurecaj kialoj la domo devis esti fermita en 1982; kelkajn jarojn poste komenciĝis la unuaj restaŭradoj kiuj intensiviĝis inter 1991 kaj 1994. Tiam oni ankaŭ rekonstruis multajn partojn kaj faris samtempe modernigitan kultur- kaj kongrescentron en historia ĉirkaŭaĵo. Respondecis pri la planado kaj konstruo la duseldorfaj arkitektoj Miksch & partneroj.
La inaŭguro de la restaŭrita kaj plivastigita komplekso okazis en la 15-a de majo 1994 en ĉeesto de Johannes Rau, la tiama ĉefministro de Nordrejn-Vestfalio.
Kongresejo de longa tempo
Tri eventoj estas firme ligitaj al tiu ĉi loko:
Gastoj famekonataj en muza ĉirkaŭaĵo
Multaj artistoj gastis tie ĉi, ekzemple: Johann Wolfgang von Goethe, Friedrich von Schiller, Niccolò Paganini, Clara Schumann aŭ Franz Liszt. En la haloj estis la unua prezentado de la nova versio de la ŝilera dramo Don Karlo. Dum la Kongreso erfurta okazis surloke multaj kulturaj aranĝoj, i.a. kun aktoroj de la Comédie Française (ekz. François-Joseph Talma).
La salonego servis ankaŭ kiel dancejo de la universitato, kiel urba teatro kaj post 1918 eĉ kiel kinejo kaj scenejo por vodevilaĵoj.
ISO 3166-2:TZ
ISO 3166-2:TZ estas sub-unuo de la normo ISO 3166-2 rilate Tanzanion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas TZ, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Tanzanio. La dua parto estas du ciferoj:
Sarstedt
Sarstedt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Teschow
La vorto Teschow - prononco - havas plurajn signifojn:
Interalie temas pri partoj de la komunumoj
Brida jakuo
Aspekto
Ĝi estas sufiĉe granda nigra kracedo kun helblubaza, nigrapinta beko kaj longa, pendanta el la gorĝareo tre brila ruĝa kaj flava (pinte) brido, kio estas unika por tiu ĉi specio kaj estas ankaŭ tialo por la komuna nomo kaj sufiĉe kontrasta kun la ĝenerale nigra plumaro. La masklo ne prezentas tiun karunklon.
Ĝi estas 1190-1550 g kaj 72.5-77.5 cm longa. La irisoj estas malhelbrunaj kaj la kruroj flava kvazaŭ de koko.
Distribuado
Tiu specio loĝas en humidaj nubarbaroj de Andoj, el 600 al 2.500 msm de Kolombio, Ekvadoro, Peruo, kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. La Brida jakuo estas timida specio kiu estas ĉefe vidata kiam ĝi estas ripoza ĉe la ekstera bordo de la kanopeo eldistance. Kiel multaj tropikaj arbarbirdoj, ĝi estas aŭdata pli ol vidata. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Biologio
Ili manĝas en grupoj de ĝis 8 individuoj en mezaj kaj altaj tavoloj de la kanopeo, en arboj kun fruktoj.
Populacio
La populacio estis ĉirkaŭkalkulita je 12,500-15,000 individuoj en 1994, kaj plej verŝajne malpliiĝis ekde tiam. Ĝi estis lastatempe ĉirkaŭkalkulita je 10,000 individuoj, kaj ĉirkaŭ 6,700 maturaj individuoj.
Poursac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Lőrinc Mikó
Lőrinc MIKÓ [mikO] rumania hungara juristo, unitariisma eklezia konsilanto. Li naskiĝis en Kluĵo la 4-an de januaro 1951 kaj mortis la 26-an de marto 2015 en Kluĵo. Li estis la filo de la juristo Imre Mikó.
Kariero
Lőrinc Mikó akiris diplomojn pri ekonomiko en 1974, en 1981 pri juro en UBB de Kluĵo. De 1984 li estas ano de la redakcikomitato de Keresztény Magvető, de 1991 sekretario de Episkopia Konsilantaro de Historiaj Hungaraj Eklezioj, de 1992 urba konsilanto de Kluĵo.
Gerstenberg (apartigilo)
Gerstenberg estas nomo de geografiaj objektoj:
Vidu ankaŭ:
Caltabellotta
Caltabellotta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bisacquino (PA), Burgio, Calamonaci, Chiusa Sclafani (PA), Giuliana (PA), Ribera, Sambuca di Sicilia, Sciacca kaj Villafranca Sicula.
Caltabellotta situas 63 nordokcidente de Agriĝento. La plej grava branĉo de ekonomio estas la agrikulturo. Oni kultivas olivojn, vinon kaj citrusojn. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Sant'Anna.
András Hajnal
András HAJNAL [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hajnal András estas hungara matematikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
András Hajnal naskiĝis la  1931 en Budapeŝto.
Biografio
András Hajnal frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1949-1953. Li komencis sian karieron en universitato de Szeged apud László Kalmár. En 1956 li ekhavis postenon en Universitato de Budapeŝto, inter 1970-1996 li laboris en filia instituto de MTA. Li redaktis diversajn matematikajn revuojn, ekzemple Acta Mathematica Hungarica. Li okupiĝis precipe pri aroteorio, kombinatoriko, topologio. Li ricevis 5 premiojn inter 1967-1992.
Chapeiry
Chapeiry estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Plaza de España (metroo de Madrido)
Plaza de España (Placo de Hispanio) estas stacio sur linioj 3 kaj 10 de la Metroo de Madrido, situanta sub Placo de España en distrikto.
La stacio estis malfermita la sur linio 3 kaj la  sur linio 10.
Huatusco
Huatusco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Huatusco de Chicuellar. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 071.
Christoph Wolff
Christoph Wolff (* 24-an de majo 1940 en Solingen) estas germana muziksciencisto.
Huatusco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 49081 loĝantojn. El tiuj estis 23456 viroj kaj 25625 virinoj. La komunumo havas surfacon de 212.2 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 9 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 58 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo.
Christoph Wolff
Lia patro estis Hans Walter Wolff, teologo pri la malnova testamento, lia patrino Annemarie Halstenbach, filino de fabrikisto. Lia frato estas la filozofo Michael Wolff.
Huatusco
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 41008 personoj. En la jaro 2000 temis pri 46477, do temis pri kresko / malkresko je 2.54 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 40457 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 226 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.56 % de la loĝantoj.
Christoph Wolff
Li estas direktoro de la Bach-arkivo je Lepsiko kaj instruas ĉe Universitato Harvard en Kembriĝo, Masaĉuseco samkiel honorara profesoro de la universitato en Freiburg.
Huatusco
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Christoph Wolff
Li estas renoma pro siaj verkoj pri muziko, vivo kaj epoko de Johann Sebastian Bach. Li remalkovris kelkajn verkojn de Bach (ĉefe la Neumeister-ĥoralojn), kiuj antaŭe estas nekonataj aŭ validis kiel perdiĝintaj. Kompetente li partoprenis la retrovadon de la notoarkivo de la Sing-Akademie zu Berlin en Kievo je 1999, kiu estis perdiĝinta ekde la fino de la dua mondmilito kaj en 2001 povis esti redonata al la posedanto en Berlino.
Huatusco
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30071a.htm
Christoph Wolff
Ekde 2004 li estas sukcede de Harald Heckmann prezidanto de Répertoire International des Sources Musicales (RISM).
En 1992 Wolff estis dekoraciita per la Ŝtata Premio de la Lando Nordrejn-Vestfalio, En 2006 li ricevis kiel unua premiito la novfonditan Bach-Premion de la Reĝa Akademio de Muziko en Londono.
5254 Uliso
5254 Uliso estas meze granda, malhela troja asteroido, orbitanta, kun granda klinangulo ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro" : "antaŭ" Jupitero laǔ ties orbita movo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝia nomo, Uliso, estas la latina nomo de la greka heroo Odiseo, batalinto de la troja milito kaj ĉefrolulo de la Odiseado.
Atsushi Izawa
Atsushi Izawa (井澤 惇, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Kataller Toyama kaj Tokushima Vortis.
11499 Duras
11499 Duras estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkistino Marguerite Duras (1914–1996), tutmonde fama pro la filma scenaro de Hiroshima mon amour. Ŝia kvazaŭ-aŭtobiografia romano L'Amant estis nomumita por la Premio Goncourt en 1984.
Géza G. Fekete
Géza G. Fekete [gE], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo Galántai Fekete Géza estis hungara skulptisto, restaŭristo. Lia nobela antaŭnomo estis (supozeble) galántai, lia filo estis Géza Dezső Fekete. Géza G. Fekete naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ  la mortotago estas la 7-a) en Budapeŝto.
Biografio
Géza G. Fekete abiturientis en industriarta mezlernejo en 1925 en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1932. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Szentgyörgyi (skulptisto) kaj Ede Telcs. En 1935 li ricevis stipendion. En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj li ofte restaŭradis. Li ricevis premiojn ekde 1935.
Ignacy Jan Paderewski
Ignacy Jan PADEREWSKI (n. 18-an de novembro 1860. Kurylovka, Podolio, Rusa Imperio – m. 29-an de junio 1941., New York, Usono) estis pola pianisto, komponisto, kaj grava politikisto, kunkreinto de sendependeco de Pollando. En 1919 estis pola ĉefministro. Estis ricevinto de la titolo Granda Kavaliro de la Ordeno de la Brita Imperio (1925) kaj de la franca Granda Kruco de Honora legio (1929).
Vivo
Ignacy Jan Paderewski estis ekde 1878 piana instruisto, kiu plustudis de 1884 ĝis 1887 en Vieno.
Li estis membro de la Pola Nacia Komisiono dum la unua mondmilito, poste estis delegito al Usono, kie li renkontis la prezidenton Woodrow Wilson kaj instigis lin apogi la polan sendependecon. Tie li ludis pianajn koncertojn en multaj urboj ĉiam komencante priparoli pri sia okupata lando. Li estis unu el ĉefaj apogantoj kaj organizistoj de gravaj monumentoj - inter ili arko de George Washington kaj monumento de Tadeusz Kościuszko.
Post la milito, Jozefo Pilsudski petis Paderewski-on krei sendependan fakan registaron. La registaro establiĝis la 17-an de januaro de 1919 kaj Paderewski mem iĝis eksterafera ministro. Lia ĉefministra periodo ne estis sukcesa. Ĉar li alkutimiĝis al la adorado, sukceso, ne toleris la kritikon. Li abdikis la 27-an de novembro 1919 kaj veturis al Usono. Li koncertis ekde 1921 en Eŭropo kaj Usono.
Komence de la dua mondmilito (oktobro 1939) iĝis prezidento de la pola elmigra registaro. Post okupo de Francio en 1940, li fuĝis al Usono.
Kiel muzikisto li estis tre fama pro sia stilo de ludo sur piano. Plej li famiĝis ludante verkojn de Ŝopeno. Lia stilo de tre ekspresema ludo pleje en polonezoj kaj nokturnoj famigis lin kiel kreinton de la nova pola skolo de pianludo. Ĝi estas tute konforma opinio ĉar ekzemple li mem malkovris genion de Jerzy Żurawlew- pola pianisto kiu antaŭ la dua mondmilito kreis hodiaŭ plej malnovan konkurson pianan en la mondo - Konkurso de Fryderyk Chopin en Varsovio. Paderewski kaj multaj aliaj kiel Ignatz Friedman, Artur Rubinstein, Moritz Rosenthal, Raul Koczalski, Vladimir Pachmann estis ano de la unua grava skolo de pianludo kiu komencis interpreti vaste ekzemple kaj propable unue muzikon de Ŝopeno.
Paderewski estis ankaŭ grava pola komponisto. Lia plej granda verko estas opero- Manru. La opero parolas pri pola cigano. Tre popularaj estis en sia tempo komponaĵoj de Paderewski por piano. Tre grava verko de li estis ankaŭ simfonio "Polonia". Li estis tre influita per muziko de Ŝopeno kaj Maurycy Moszkowski, pri kiu Paderewski parolis, ke post Ŝopeno li plej bone "komprenis" la pianon.
(18188) 2000 QD55
(18188) 2000 QD55 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 5458
NGC 5458 estas parto de galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Seuzach
Seuzach estas komunumo en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 6790 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. La komunumo konsistas el la municipoj Seuzach, Oberohringen kaj Unterohringen.
Geografio
Seuzach apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Vinterturo, ĉe kies norda limo la komunumo situas. La iama kamparvilaĝo hodiaŭ havas urbecan karakteron. De la komunuma areo de 7,56 km² 44,4% servas por agrikulturo, 24,3% estas kovritaj de arbaro, 20,4% estas kovritaj de setlejoj, 9,9% servas por la trafiko kaj 0,5% estas akvejoj kaj 0,9% dezertaj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Seuzach limas en nordokcidento al Hettlingen, en nordo al Dägerlen, en nordoriento al Dinhard, kaj en oriento, sudo kaj sudokcidento al la urbo Vinterturo.
Trafiko
Seuzach disponas pri stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu estas konektita unuflanke per la regiona trajnlinio S11 de la Zurika Trafik-Unio tra Vinterturo,, Ĉefstacidomo Zuriko, Dietikon kun Brugg kaj aliflanke ankaŭ kun la linio S29 tra Vinterturo ankaŭ kun Zuriko. Estas aliro de Seuzach al la naciaj svisaj aŭtovojoj A1 kaj A4.
Historio
La unua historia mencio de Seuzach datiĝas el la jaro 1263. En mezepoko Seuzach apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj poste al ties heredantoj, la Habsburgoj, kiuj vendis la posedaĵon en la jaro 1452 kun la tuta Grafejo Kiburgo al la urbo Zuriko.
Micraster
Micraster estas fosilia ekino de kretaceo.
2-Heksanolo
2-Heksanolo aŭ metilpentanolo kies kemia formulo estas C6H13OH, estas sekundara alkoholo kie la grupo OH lokiĝas en la 2-a karbonatomo. Ĝi estas unu el la 45 strukturaj izomeroj kies formulo estas C6H14O. 2-Heksanolo estas senkolora brulema likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj.
Donji Tovarnik
Donji Tovarnik, serbe Доњи Товарник estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Peĉinci.
Situo
Donji Tovarnik situas inter Savo kaj Peĉinci.
Historio
Komence romianoj vivis tie, poste alvenis diversaj nomadaj triboj. Fine de la mezepoko la turkoj okupis la komunumon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Donji Tovarnik 941 serboj (93 %), 46 ciganoj, 3 kroatoj kaj aliaj.
32282 Arnoldmong
32282 Arnoldmong estas malgranda, malhela, malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Arnold Mong, finaliston de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li lernis ĉe la Montgomery Blair High School en Silver Spring (Marilando).
La Chapelle-d'Abondance
La Chapelle-d'Abondance estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Spiegelau
Spiegelau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj norde plus oriente limas al la najbara distrikto Regen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kluzo Liebenwalde
La kluzo Liebenwalde (germane Schleuse Liebenwalde) estas kluzo de la akvovojo Obere Havel, kiu situas proksime de la komunumo Liebenwalde en la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Sude de la vilaĝo estis la iama komenco de Finowkanal, kanalo, kiu ankoraŭ ekzistas sub la nomo "Langer Trödel" kaj iras orienten ĝis la kluzo Zerpenschleuse. La okcidenta daŭrigo de la Finowkanal al Oranienburg estas Malzer Kanal.
Glacikerno
Glacikerno (de la angla ice-core) aû glacikaroto (de la franca carotte de glace), estas cilindra glacia specimeno kiu estas forigita de glacitavolo, ofte de la polusa glacia kovro de Antarkto, Gronlando aŭ de montaj glaĉeroj. Ĝi enhavas glacion deponitan dum vico da jaroj. Tial, la glaciaj propraĵoj povas esti uzataj por rekonstrui la klimatan registron de la tempa periodo de la kerno, kutime tra izotopa analizo. Tio ebligas rekonstrui la lokajn temperaturajn registrojn kaj la historion de la atmosfera komponado.
Izotopa analizo
Studi la izotopojn de akvo, tra glacikerno, ebligas havi multajn informojn pri la klimato, pri la origino de vulkano kaj ankaŭ pri la kemia konsisto de atmosfero. La izotopo deŭterio ebligas dati glacian epokon (ekz. jaroj) kaj la izotopo oksigeno-18 informas pri la temperaturo de precipitado : ju pli malvarme estas, des pli vaporas la molekuloj de akvo, kiuj konsistantas el oksigenoj-18. El la kombinado de tiuj du informoj (dati per deŭterio ka mezuri temperaturon per oksigeno-18) rezultas ĉi tiu informo : ĉiuj temperatur-ŝanĝoj dum iu periodo kiel glaciepoko.
Brulado de Triangle Shirtwaist Factory
La brulado de Triangle Shirtwaist Factory en Novjorko la 25-an de marto 1911, estis la plej mortiga industria katastrofo en la historio de Novjorko kaj kondukis al la kvara plej alta homperdo pro laborakcidento en la historio de Usono. Ĝi ankaŭ estis la plej mortiga katastrofo en Novjorko ĝis la detruo de la World Trade Center 90 jarojn poste.
La fajro kaŭzis la mortojn de 146 laboristoj, kiuj aŭ mortis pro la fajro aŭ saltis el la konstruaĵo. La plejmulto el la viktimoj estis judaj kaj italaj enmigrintinoj inter dek ses kaj dudek tri jaroj. La plej maljuna viktimo estis 48jara, la plej juna estis dek kvar jaraĝa knabino. Multaj el la laboristoj ne povis eviti la brulantan konstruaĵon, ĉar la estroj ŝlosis la pordojn alirante al la ŝtuparejoj kaj elirejoj. Homoj saltis de la oka, naŭa, kaj deka etaĝoj. La fajro kondukis al leĝaro postulante plibonigon de fabrikejaj sekurec-normoj kaj helpis sproni la kreskon de la Internacia Unuiĝo de Vest-laboristinoj, kiu batalis por pli bonaj laborkondiĉoj.
Negativa mono
Negativa mono estas monsimila valorpapero por interŝanĝo de varo aŭ laboro, kiu estas ŝarĝita kun negativa interezo en kazo, ke oni ne rapide recirkuligas ĝin. La principo de la negativa mono estis kreita fine de la 19-a jarcento de Silvio Gesell, kiel reago al la financa krizo, dum kiu li perdis grandan parton de sia havaĵo.
Baza tezo
La nuna mondo estas tia ke mono povas kreski, eĉ daŭre kaj rapide. Sed se io kreskas ĉiam, do la situacio estas malnatura. En la naturo ĉio naskiĝas, kreskas, mortas, renaskiĝas kaj refoje plu. Se estus alie, do iu afero daŭre kreskante sufokus la ceterajn. Nuntempe tio precipe pravas kaj vidiĝas en la problemoj ligitaj al ŝuldoj de Tria mondo, kun kelkaj elstare efektaj kazoj kiel tiu de Argentino.
Patricia Arquette
Patricia ARQUETTE (naskiĝis la 8-an de aprilo, 1968 en Ĉikago) estas usona filma aktorino.
Riche
Riche staras por