cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krimea Ĥanlando
Memstariĝo
Komence de la 15-a jarcento la Krimea Provinco jam sufiĉe apartiĝis disde la Ora Hordo kaj rimarkinde plifortiĝis. Ĝiaj teritorioj kovris jam preskaŭ tutan Krimeon (krom la sudan bordon) kaj grandajn teritoriojn sur la kontinento. Post la morto de Edigeo en 1420 la Hordo fakte perdis la kontrolon super Krimeo kaj ĉi tie komenciĝis akra batalo por la regado. La batalon venkis la unua ĥano de sendependa Krimeo Ĥaĝio Gerajo la Unua, fondinto de la dinastio de Gerajoj. Post kelkaj venkoj kaj malvenkoj Ĥaĝio Girajo definitive ekregis Krimeon en 1449 danke al la subteno de la Granda Litova Duklando. La kolapsanta Ora Hordo ne povis serioze malhelpi al la apartiĝo de Krimeo.
John Martin Scripps
John MARTIN, denaske John MARTIN SCRIPPS (naskiĝis la 9-an de decembro 1959 - mortis la 19-an de aprilo 1996) estis brita seria murdisto, kiu murdis tri turistojn : Gerard Lowe en Singapuro, kaj sekve Sheila kaj Darin Damude en Tajlando. Aliaj tri eblaj viktimoj restas nekonfirmitaj. Li mem ludis la rolon de turisto por plenumi la murdojn, tiel ke la britaj popularaj gazetoj kromnomis lin "la turisto el Infero". Li kutimis tranĉi la korpojn de siaj viktimoj (laŭ la buĉista metodo, kiun li lernis en malliberejo), antaŭ ol forĵeti ilin.
Krimea Ĥanlando
Vasaliĝo al la Otomana Imperio
La unua ĥano Ĥaĝio Gerajo regis ĝis sia morto en 1466. En la jaro 1474 la ĥano Menglio Gerajo la Unua alianciĝis kun la granda moskva princo Ivano la Tria.
En la jaro 1475 la Otomana Imperio konkeris la ĝenovajn koloniojn sur la nordaj bordoj de la Nigra maro kaj ankaŭ la princlandon Teodoro, loĝatan de kristanoj (kiujn oni poste nomis "krimeaj grekoj"). Ankaŭ kelkaj kontinentaj teritorioj de la Krimea Ĥanlando estis konkeritaj. En la jaro 1478 la ĥanlando oficiale iĝis vasalo de la Otomana Imperio kaj konservis tiun statuson ĝis la pac-traktato de Küçük Kaynarca (1774). La nomumo kaj eksigo de ĥanoj kutime estis efektivigata laŭ la deziro de Istanbulo.
Militoj kontraŭ la Moskva ŝtato kaj Pola-Litova Unio
Ekde fino de la 15-a jarcento la Krimea Ĥanlando faris konstantajn militirojn en la Moskvan ŝtaton kaj Pollandon. La forkapto de sklavoj kaj la sklav-komerco estis esence gravaj por la ekonomio de la Ĥanlando. La kaptitoj estis vendataj en Turkion, Mezorienton kaj eĉ en la eŭropajn ŝtatojn. Laŭ la pritaksoj de iuj sciencistoj, en la krimeaj sklav-bazaroj dum 2 jarcentoj oni vendis pli ol 3 milionojn da homoj (ĉefe ukrainoj, poloj kaj rusoj). Defendocele la moskvaj princoj diversatempe kreis 3 defendo-liniojn (kiuj konsistis el ĉenoj de defendurboj, fortresoj, abatisoj kaj remparoj). La loĝantaro de tiuj urboj ĉefe konsistis el kozakoj.
Monaĥejo Pivoň
Monaĥejo en Pivoň (ĉeĥe Klášter Pivoň, germane: Kloster Stockau) estas monaĥejo en Ĉeĥio, troviĝanta en limregiono inter Bohemio kaj Bavario, en distrikto Domažlice, kiun konstruis monaĥoj el ordeno de Aŭgustenanoj (antaŭe de la Vilhelmanoj), kiuj ekloĝis en Pivoň mallongtempe post fondo de sia ordeno - ĉirkaŭ la jaro 1260. La monaĥejo estis konstruita sur loko de eksa ermitejo. Temis pri unu el unuaj plene gotikaj konstruĵoj sur teritorio de Ĉeĥio. La areon de la monaĥejo hodiaŭ kreas grupo de sufiĉe kadukiĝintaj barokaj konstruaĵoj, kuj estas protektataj kiel kultura memorindaĵo.
Historio
Laŭ mito ĉi tie princo Břetislav la 1-a fondis post venka batalo super germanaj soldataroj de Henriko la 3-a en la jaro 1040 kapelon sur loko de arbotrunko, sur kiu dum la batalo sidis la germana reĝo kaj la romia imperiestro Henriko la 3-a. Sed la batalo ne devis okazinta ĉe Pivoň sub montoselo de Vranov, sed pli verŝajna loko estas ĉirkaŭaĵo de vilaĝo Brůdek sub pli bone alirebla montpasejo de Všeruby. En ambaŭ kazoj temas pri historiaj spekuloj sen iaj ajn materiaj pruvoj. Pri la fondo de la monaĥejo indikoj diversiĝas, kelkaj fontoj indikas jaron 1147. Sed la unua skribmencio pri la monaĥejo devenas nur el la jaro 1379.
En la jaro 1420 aŭ 1421 la monaĥejo estis dezertigita fare de husanoj, sekve en la jaro 1595 renovigita, post kio ĝi estis en la jaroj 1641 kaj 1648 rabita de svedoj. En la jaro 1773 ĝi estis en tempo de jozefaj reformoj nuligita. Poste ĝi estis alkonstruita al kastelo kaj el la templo fariĝis paroĥa preĝejo. Post la jaro 1945 uzis la konstruaĵojn de la monaĥejo unue armeo kaj poste ŝtata bieno. Ekde la jaro 1989 la monaĥejo estas iom post iom renovigata. Ĉi tiea frue gotika paroĥa preĝejo de Anunciacio el la dua duono de la 13-a jarcento apartenanta al la plej malnovaj konstruaĵo de frua gotiko en Bohemio estis en la jaro 1686 parte barokigita. Konserviĝis frue gotika rektangula antaŭaltaro kun kruca volbo. El navo, kiu havis devene barelvolbon kun lunetoj, konserviĝis nur perimetraj muroj. Ankaŭ el prisma turo sur suda flanko de la antaŭaltaro estas hodiaŭ bedaŭrinda ruino.
Oni komencis rekkonstrui la tutan kadukiĝantan objekton, bedaŭrinde laboroj jam kelke da jaroj staras.
Krimea Ĥanlando
Militoj kontraŭ la Moskva ŝtato kaj Pola-Litova Unio
Ĥano Devleto Gerajo la Unua konstante militis konstraŭ la caro Ivano la Kvara, vane penante liberigi Kazanon kaj Astraĥanon. Maje 1571 la ĥano konkeris kaj prirabis Moskvon. Post tio caro Ivano sin devigis pagi ĉiujaran imposton al la ĥano (oni pagis ĝin ĝis la ekrego de Petro la Granda). Tamen post unu jaro la Ĥanlando signife malfortiĝis post malvenko en la Batalo ĉe Molodi.
La 17a — komenco de la 18a jarcento
Ĥano Islamo Gerajo la Tria (regis inter 1644 kaj 1654) milite helpis al la ukraina hetmano Bohdan Ĥmelnickij dum ties milito kontraŭ Pollando.
Unu el la plej elstaraj regantoj de la Ĥanlando estis Selimo Gerajo la Unua. Li okupis la tronon kvarfoje (1671−1678, 1684−1691, 1692−1699, 1702−1704). Aliance kun otomanoj li militis kontraŭ Pola-Litova Unio kaj Rusio.
Ĥano Murado Gerajo (1678−1683) militis kun turkoj kontraŭ germanoj, tamen malvenkis apud Vieno, estis akuzita pri perfido al la turka sultano kaj eksigita.
Ĥaĝio Gerajo la Dua (1683−1684) fuĝis el Krimeo for de la indignitaj postenuloj.
Saadeto Gerajo la Tria (1691) regis 9 monatojn dum Selimo la Unua rezignis la tronon.
Devleto Gerajo la Dua (1699−1702 kaj 1709−1713) regis du-foje (post la malvenko kontraŭ la rusaj armeoj li estis eksigita; denove surtronigita post la morto de la patro). En la jaro 1710 li alianciĝis kun la reĝo Karolo la 12a kaj la ukrainia hetmano Filip Orlik. Komence de la jaro 1711 la armeo de la ĥanlando partoprenis la militiron kontraŭ Rusio. Somere Petro la Granda estis devigita subskribi la Prutan pactraktaton, laŭ kiu Rusio perdis la aliron al la Azova maro.
En la jaroj 1735-1738 Rusio aranĝis kontraŭ la ĥanlando kelkajn militirojn, dum kiuj tuta Krimeo estis plene ruinigita. Grandaj urboj estis forbruligitaj, en la ŝtato ekregis malsato kaj epidemioj de ĥolero.
La fino de la ŝtato
En la jaroj 1768-74 inter Rusio kaj Turkio okazis milito, kiu estis tre sukcesa por Rusio. Rezulte de la milito en la jaro 1774 oni subskribis la pac-traktaton de Küçük Kaynarca, laŭ kiu Krimea Ĥanlando iĝis sendependa de Turkio. Rusio ricevis kelkajn havenojn en Krimeo kaj lasis ĉi tie negrandajn garnizonojn.
Malgraŭ la akirita sendependeco la loĝantaro de la ĥanlando kelkfoje ribelis kontraŭ la rusaj garnizonoj; la ribeloj estis subtenataj de Turkio (malgraŭ la interkonsentoj de la pac-traktato de Küçük Kaynarca). La ribeloj estis milde subpremataj, tamen ilia ofteco kaŭzis, interalie, la transloĝigon de la kristana loĝantaro en 1778 sur la nordajn bordojn de la Azova maro (por protekti ilin kontraŭ eventualaj brutalaĵoj de la tjurka loĝantaro). En la jaro 1782 okazis vica ribelo, kiu rompis la toleron de la Rusia ŝtato. La rusia imperiestrino Katerino la Dua publikigis manifeston, laŭ kiu Krimeo, Tamana duoninsulo kaj Kubano iĝis parto de Rusia imperio. Do, Krimeo estis fakte aneksita de Rusio rezulte de la fakto, ke Turkio kaj Krimea Ĥanlando ne obeis la kondiĉojn de la pac-traktato.
En la jaro 1792 la Otomana ŝtato agnoskis Krimeon posedaĵo de Rusio (laŭ la interkonsentoj de pac-traktato de Iasi).
Geografio kaj ekonomio
Krimean ĥanlandon konsistigis la pli granda parto de la Krimea duoninsulo (escepte de la suda bordo) kaj ankaŭ la nordaj bordoj de la Nigra kaj Azova maroj kaj parto de la Tamana duoninsulo. La kontinentaj teritorioj estis eĉ pli grandaj, ol Krimeo mem, tamen estas tre malfacile difini la nordajn limojn de la ŝtato, ĉar la multnombraj nomadaj kaj duonnomadaj triboj ofte transloĝiĝis aŭ simple ne plu obeis la krimean ĥanon.
La ĉefa fortikaĵo, kiu gardis la duoninsulon norde estis la fortikaĵo Or (konata ankaŭ kiel Perekop). Militaj garnizonoj estis konstante prezentitaj en Arabat, Kerĉo, Balaklavo, Sudako kaj Kefe. La ĉefaj havenoj estis Eŭpatorio (tiutempe – Gezlev) kaj Teodozio (tiutempe – Kefe). La ĉefurbo de la ĥanlando ekde la jaro 1428 estis Baĥĉisarajo.
La bazo por la ŝtata ekonomio estis agrikulturo (en la stepa parto - ĉefe ŝaf-bredado; en la antaŭmontaro kaj montaro - ĉefe ĝarden- kaj vit-kultivado) kaj komerco.
Ŝtata strukturo
Dum la tuta historio de la ĥanlando ĝin regis la dinastio de Gerajoj (en la ruslingva literaturo oni foje uzas ankaŭ misformitan varianton Girej). La strukturo de la ŝtato ĉefe kopiis la strukturon de la orahorda kaj otomana ŝtatoj. En la ŝtato ekzistis la Granda kaj la Malgranda Divanoj; la ekzekutivo apartenis ĉefe al la t.n. kalga-sultano (reprezentanto de la ĥana familio). Menciindas, ke la ĥanlando ne havis bone centrigitan regadon: apartaj nobelaj familioj estis tre fortaj; la teritorioj, kiujn ili regis, estis duone sendependaj. Inter diversaj klanoj kaj familioj ofte okazis komplotoj kaj ribeloj.
La ŝtata religio de la ĥanlando estas islamo; la loĝantoj de la norda parto de la duoninsulo parte konservis iujn elementojn de ŝamanismo.
Niherne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
István Környey
István Környey [iŝtvAn kornjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Környey István estis hungara kuracisto, patologo, kirurgo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1973).
István Környey naskiĝis la  1901 en Habsburga Imperio en Görz (nuntempa Gorico en Italio). Li mortis la 1988 en Budapeŝto.
Biografio
István Környey frekventis kuracistan universitaton en Budapeŝto inter 1918-1923, poste li eklaboris en la universitata instituto. En 1926 li esploris en Vieno. Inter 1930-1934 li kuracadis en Germanio. Hejmenveninta li instruis en universitato de Szeged, sed li samtempe kuracadis kaj esploris. En 1936 li laboris monatojn en Norvegio kaj Usono. En 1940 li eklaboris en Universitato Kolozsvár, ekde 1947 en universitato de Pécs. En 1972 li pensiuliĝis.
Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li okupiĝis komence pri genetiko, poste pri patologio kaj pri kirurgado de la cerbo. Li ricevis premion en 1981 krome hungaran kaj germanan memormedalojn.
Memorigiloj
Fondiĝis "Societo Környey" kiu fondis memormedalon kaj premion memore al Környey.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Ostffyasszonyfa)
La preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Ostffyasszonyfa (Hungario).
Historio
La unua mencio okazis en 1347, la sekva dokumento jam mencias kirkon Sankta Venceslao. Oni supozas, ke kirko Sankta Mikaelo estis alia preĝejo en la loka fortikaĵo. La vilaĝanoj iĝis luteranoj en 1548, ili uzis supozeble la kirkon, ĉar la fortikaĵo estis detruita. En 1732 la katolikoj reokupis la kirkon, ekde tiam la pli nova dediĉo estis Ĉieliro de Maria. Ĝi havis paroĥan statuson inter 1774 kaj 2011. Post 3 jaroj oni alkonstruis navon, en 1830 turon. La orgeno estas aŭdebla ekde 1880. La internaj muroj estis pentritaj en 1958.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La turpinto estas piramido. La enirejo funkcias tra la kvadrata turo. Malantaŭ la turo troviĝiĝas la navo, kiu finiĝas en rektangula absido. La absido estas nur iomete malalta kaj mallarĝa, ol la navo. La absido kontaktiĝas kun la sakristio. Interne enmuritaj pordo kaj fenestro estas videblaj. Du kolonoj tenas la galerion. altara bildo estis pentrita en 1731.
Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.
Kruŝĉica
Kruŝĉica (serbe Крушчица, slave Kruščica, hungare Körtéd) estas malgranda vilaĝo en Serbio, en municipo de Bela Crkva. Ĝi situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj, apud la landlimo al Rumanio. Bela Crkva troviĝas en distanco de kvin kilometroj.
(14202) 1998 YF3
(14202) 1998 YF3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
24750 Ohm
24750 Ohm estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ propono de Freimut Börngen, ĝi estis nomita en memoro de la germana fizikisto Georg Simon Ohm (1789–1854), kiu malkovris la fundamentan leĝon pri en 1826 kaj ankaŭ formulis la leĝojn pri la branĉoj de kurento. En 1843, li difinis la akustikan sonon kiel puran sinusoidan osciladon.
(15912) 1997 TR26
(15912) 1997 TR26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Masaki Fukai
Masaki Fukai (深井 正樹, n. ) estas japana futbalisto.
Lampasas (Teksaso)
Lampasas estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la samnoma kantono Lampasas, iom sude de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Schönwölkau
Schönwölkau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Delitzsch de la federacia lando Saksio. La 30-an de aprilo 2005 la komunumo havis 2745 loĝantojn.
Francis Edwards Peters
Francis Edward PETERS (n. la 23-an de junio 1927, Novjorko) kiu ĝenerale publikigis sub F.E. Peters, estas Emerita Profesoro de Mezorientaj kaj Islamaj Studoj kaj Historio en la Universitato de Novjorko.
Peters studis ĉe la Universitato Sankta Ludoviko (latinan kaj grekan), ĉe Universitato Fordham (rusa lingvo, 1956), kaj en Universitato Princeton (islamaj studoj, 1961) kaj ekis kiel profesoro ekde 1961 en la universitato de tiu urbo.
Ṭāʾ
La ṭāʾ (arabe ﻃﺎء, ṭāʾ ) estas la deksesa litero de la araba alfabeto. Reprezentas la fonemon,. En la abjad-numeraloj havas la valoron de 9.
Nova Partio Kontraŭkapitalisma (Francio)
La Nova Partio Kontraŭkapitalisma (franclingve: Nouveau Parti Anticapitaliste) estas franca ekstremmaldekstra partio kreita inter la 6a kaj la 8a de februaro 2009. La partio postulas, ekde sia kreado, 9123 anojn, t.e. la trioblo de la anaro de la Ligo Komunista Revoluciista (kiu estas unu el la kreinto de la Nova Partio Kontraŭkapitalisma).
Rochlov
Rochlov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Valpipio
La Valpipio (Anthus vaalensis) estas mezgranda paserina birdo, membro de la genro de pipioj kaj familio de Motaciledoj (kiu enhavas ankaŭ la motacilojn kaj longungulojn) kiu reproduktiĝas en Angolo, Bocvano, Demokratia Respubliko Kongo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Sudafriko, Tanzanio, Zambio, kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj.
Aspekto
Ĝi estas bruneca supre, malhelbruna en flugiloj (kun centra malhela strio) kaj longa vosto, kie la pala bordo estas tre fajna. La subaj partoj estas sablokoloraj kun malhelbruna strieco en brusto. En vizaĝo sub malhelbruna krono estas pala superokula strio kaj malhelbrunaj traokula strio kaj mustaĉa subvanga strio. La kruroj estas longaj kaj rozkolorecaj. La beko estas malhela kiel ĉe aliaj pipioj, sed kun bazo de suba makzelo rozkoloreca anstataŭ flaveca, kiel ĉe aliaj pipioj, kio utilas kiel certiga distingilo.
Kutimoj
Ili ĝenerale preferas malferman herbejajn ebenaĵojn kun makuloj de nuda grundo, tropaŝtatan teron, ĵusbruligitajn kampojn kaj bordojn de basenoj. Foje nomada en seka sezono, moviĝanta serĉe de areoj kie ĵus pluvis. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj aliajn senvertebrulojn ĉefe surgrunde, nome skaraboj, arakidoj, lokustoj, vespoj, abeloj, formikoj, termitoj, tineoj, papilioj, cimoj, libeloj, muŝojkaj blatoj kaj araneojn kaj eĉ semojn.
La nesto estas tasforma el herboj, kovritaj el pli fajna herbo kaj radiketoj situa en truo ĉe bazo de herbotufo aŭ rokokornico. La reprodukta sezono estas el julio al februaro, kaj ĉefe el septembro al decembro, printempe en la Suda Hemisfero. La ino demetas 2-3 ovojn, kiuj estos kovataj dum 14 tagoj. La idoj estas manĝigataj de ambaŭ gepatroj, kaj elnestiĝo okazas post ĉirkaŭ 12 tagoj.
Taksonomio kaj distribuado
Ĝi estis iam konfuzata kun la Senmarka pipio, A. leucophrys; nordorientaj rasoj saphiroi kaj goodsoni ankoraŭ estas inkludataj en tiu specio fare de kelkaj fakuloj. Raso chobiensis eble pli bone merĝe kun neumanni, kaj marungensis eble nedistingebla el ambaŭ. Proponita raso daviesi (Orienta Kablando, Sudafriko) inklude en nomiga, kaj muhingae (sudorienta DRKongo) en neumanni; birdoj de sudorienta Bocvano kaj nordorienta Sudafriko foje estas separataj kiel raso clanceyi. La geografiaj limoj de rasoj estas malfacile markeblaj; la limoj inter la listitaj teritorioj estas provizoraj.
Oni agnoskas la jenajn subspeciojn:
Listo de landoj sen UEA-membroj
Kompreneble povas esti, ke en iuj el la listigitaj landoj estas tamen Esperanto-parolantoj nemembroj de UEA aŭ eksmembroj; indas tion noti ĉe la lando.
Alfabeta listo de la ŝtatoj sen UEA-membroj
Tiu ĉi listo estiĝis el la stato de 2017, publikigita en majo 2018. Komentoj pri la plua evoluo ĉe la unuopaj ŝtatoj.
Afganio – Albanio – Andoro – Antigvo kaj Barbudo – Bahamoj – Bangladeŝo – Barbado – Barejno – Birmo – Bocvano – Brunejo – Butano – Domingo – Ekvatora Gvineo – Eritreo – Etiopio – Federacio de Mikronezio – Fiĝioj – Gabono – Gambio – Ĝibutio – Grenado – Gujano – Gvineo Bisaŭa – Gvineo – Haitio – Irako – Jamajko – Jemeno – Jordanio – Kaboverdo – Kamboĝo – Kataro – Kiribato – Kosovo – Laoso – Lesoto – Libano – Liberio – Libio – Liĥtenŝtejno – Malavio – Maldivoj – Marŝaloj – Maŭricio – Maŭritanio – Mikronezio - Moldavio – Monako – Namibio – Nauro – Nord-Koreio – Omano – Palaŭo – Panamo – Papuo-Nov-Gvineo – Paragvajo – Salomonoj – Samoo – San-Marino – Sao-Tomeo kaj Principeo – Sauda Arabio – Sejŝeloj – Sent-Kristofo kaj Neviso – Sent-Lucio – Sent-Vincento kaj Grenadinoj – Sieraleono – Somalio – Sudano – Sud-Sudano – Surinamo – Tongo – Trinidado kaj Tobago – Turkmenio – Tuvalo – Vanuatuo – Vatikano – Zambio – Zimbabvo
Afriko
🇧🇼 🇬🇶 🇪🇷 🇪🇹 🇬🇦 🇬🇲 🇩🇯 🇬🇳 🇬🇼 🇨🇻 🇱🇸 🇱🇷 🇱🇾 🇲🇼 🇲🇺 undefined 🇳🇦 🇷🇼 🇸🇹 🇸🇨 🇸🇱 🇸🇴 🇸🇩 🇸🇸 🇿🇲 🇿🇼
Ameriko
🇦🇬 🇧🇸 🇧🇧 🇧🇿 🇩🇴 🇬🇩 🇬🇾 🇭🇹 🇯🇲 🇵🇦 🇵🇾 🇰🇳 🇱🇨 🇻🇨 🇸🇷 🇹🇹
Azio
🇦🇫 🇧🇩 🇮🇳 🇧🇭 🇲🇲 🇧🇳 🇧🇹 🇮🇶 🇾🇪 🇯🇴 🇰🇭 🇶🇦 🇱🇦 🇱🇧 🇲🇾 🇲🇻 🇰🇵 🇴🇲 🇸🇦 🇹🇲
Eŭropo
🇦🇩 🇱🇮 🇲🇩 🇲🇨 🇸🇲 🇻🇦
Oceanio
🇫🇯 🇰🇮 🇲🇭 Mikronezio 🇳🇷 🇵🇼 🇵🇬 🇸🇧 🇼🇸 🇹🇴 🇹🇻 🇻🇺
(11375) 1998 QB74
(11375) 1998 QB74 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Vejer de la Frontera
Vejer de la Frontera estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio.
La fino de la nomo de la vilaĝo signifas en la hispana "de la landlimo", landlimo pro la tiama landlimo kun araba teritorio. Multaj vilaĝoj estas en la Provinco de Kadizo kun tiu aldonaĵo.
La areo de la municipo estas 264 km2 kie loĝas 12828 geloĝantoj. Vejer de la Frontera situas je 54 km de la provinca ĉefurbo Cádiz.
Ĝi estas tipa kadiza vilaĝo kun forta araba heredaĵo. Eĉ ĝis la 20a jarcento restis islama kutimo de virinoj kiuj vestis sin per nigra kaŝvesto.
Joshua Benjamin Jeyaretnam
Joshua Benjamin JEYARETNAM (naskiĝis la 5-an de januaro 1926 - mortis la 30-an de septembro 2008), plej ofte konita en Singapuro kiel J.B. Jeyaretnam aŭ J.B.J., estis singapura politikisto kaj juristo. Li fariĝis la unua kandidato de opozicia partio, kiu estis elektita kiel Membro de Parlamento en Singapuro, 16 jarojn post la sendependiĝo de tiu lando.
Post du mandatoj kiel deputito (1981-1986 kaj 1997-2001), li decidis fondi sian propran "Reforman Partion" por kontraŭi la jam de 40 jaroj regantan partion. Li mortis pro korinfarkto la 30-an de septembro 2008, lasante du filojn.
NGC 4562
NGC 4562 (aliaj indikoj — NGC 4565A, UGC 7758, MCG 4-30-4, ZWG 129.8, KUG 1233+261, PGC 41955) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4562, NGC 4565A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Yuki Nakashima
Yuki Nakashima (中島 裕希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Vegalta Sendai, Montedio Yamagata kaj FC Machida Zelvia.
Ĵmerinko
Ĵmerinko  (Жмеринка) estas urbo en la Vinica provinco de Ukrainio. Ĝi estas la administra centro de la samnoma distrikto. En 2014 Ĵmerinko havis 35 354 loĝantojn.
Geografio
Ĵmerinko troviĝas je  sud-okcidente de Vinico kaj je  sud-okcidente de Kievo.
Historio
La unua mencio de Ĵmerinko datas de la 18-a jarcento. Ĝi ricevis la statuson de urbo en 1903. Ĵmerinko fariĝis grava fervoja kruciĝo kaj ĝia fervoja kompanio estas la pli grava kaj dunganta entrepreno de la urbo.
Hematopo de insulo Chatham
Tiu specio estas endanĝerigita, kaj havas loĝantaron nur proksimume de 200 aŭ 300 ekzempleroj. Ĉefa minaco estas enmetitaj predantoj, sed ne nur bestoj, ankaŭ enmetitaj plantoj malpliigas ties medion.
Aspekto
Tiu novzelanda hematopo estas granda birdo (48 cm.) kun longa ruĝoranĝa beko, maldikaj rozkoloraj kruroj kaj nigroblanka plumaro -nigra supre kaj blanka sube-. Dumfluge aperas blanka meza strio en flugiloj. Maskloj kaj inoj montras etegan diferenciĝon: maskloj ĝenerale havas pli mallongan kaj larĝan bekon. Junuloj estas similaj al plenkreskuloj, sed malhavas brilan ruĝoranĝan koloron kaj estas pli brunaj ol nigraj.
Simila kaj rilata specio Aŭstralia hematopo, diferenciĝas pri pli preciza bordo inter blanka kaj nigra plumaro ĉebruste, dum tiu de Hematopo de insulo Chatham, estas pli malpreciza kaj makuleta. Krome tiu havas pli longan bekon kaj maldikajn krurojn.
Pli malproksima specio Eŭrazia hematopo havas pli blankajn bruston kaj flankan parton inter kolo kaj dorso.
Kutimoj
Ili konstruas neston en sablaj strandoj sed ankaŭ inter plantaro. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn. Ili manĝas moluskojn, marajn vermojn kaj aliajn senvertebrulojn. Mezaveraĝa vivo atingas 8 jarojn, sed ili povas vivi almenaŭ ĝis 28.
Scenarplano
Scenarplano estas grafika aranĝilo en la formo de ilustraĵoj aŭ bildoj kiun oni sinsekve aperigas por antaŭbildigi al si filmon, animacion, moviĝeman grafikaĵon aŭ sekvencon de interagebla komunikaĵo. La laborejo de Walt Disney disvolvis scenarplanadon, kiel oni konas ĝin hodiaŭ, dum la fruaj 1930-aj jaroj, kvankam kaj Disney kaj aliaj animacio-studioj pli frue utiligis similajn procezojn.
Originoj
Multe da granda-buĝetaj mutaj filmoj estas scenarplanitaj, sed oni perdis la plej granda parto de tiu materialo dum la detruado de studiarkivoj dum la 1970-aj kaj la 1980-aj jaroj. Georges Méliès estis pionira filmisto kiu uzis scenarplanojn kaj antaŭenscenigan arton por laŭplane bildigi vidajn efektojn.
Tamen scenarplanadon en la hodiaŭa formo evoluigis la Walt Disney-studio dum la fruaj 1930-aj jaroj. En la biografio de sia patro, The Story of Walt Disney (“La rakonto pri Walt Disney”, 1956), Diane Disney Miller klarigis ke la unuaj kompletaj scenarplanoj estis kreitaj por la Disney-filmeto Three Little Pigs (“La tri porketoj”, 1933).
Laŭ John Canemaker, en sia Paper Dreams: The Art and Artists of Disney Storyboards (“Paperrevoj”, 1999), la unua scenarplanoj de la Disney-studio evoluis kiel rakontoskizaj bildstrioj kreitaj dum la 1920-aj jaroj por ilustri konceptojn de animaciaj filmetoj, ekzemple Plane Crazy kaj Steamboat Willie, kaj baldaŭ la ideon adoptis aliaj studioj.
Laŭ Christopher Finch en The Art of Walt Disney (1974), Disney atribuis al la animaciisto Webb Smith la ideon: desegninte scenojn sur apartaj folioj de papero, kiujn li alpinglis sur afiŝtabulon por sinsekve rakonti historion, Smith tiel kreis la unuan scenarplanon. Krome, Disney unue rekonis la neceson, ke studioj subtenu apartan "rakontsekcion" kun specialiĝintaj scenarplanartistoj (t.e., nova, aparta ofico disde la animaciistoj), kiam li ekkomprenis ke spektantaroj ne spektus filmon se ĝia rakonto lasus ĉion indiferente al la karakteroj. La dua studio kiu traŝanĝis el "rakontoskizoj" ĝis scenarplanoj estis la laborejo de Walter Lantz je frua 1935; antaŭ 1936 la studioj de Harman-Ising kaj Leon Schlesinger simile agis. Antaŭ 1937 aŭ 1938, ĉiuj usonaj animacio-studioj uzis scenarplanadon.
Gone with the Wind (“Forigita per la vento”, 1939) estis unu el la unuaj realagadaj filmoj, kiujn oni tute scenarplanis. David O. Selznick, la kinproduktoro de la filmo, igis sian produktodizajniston, William Cameron Menzies, dizajni ĉiun filmitan planon de la filmo. Scenarplanado iĝis populara en realagada kinfarado dum la fruaj 1940-aj jaroj kaj kreskiĝis norma perilo prebildigi filmojn. Scenarplanoj nun estas esenca parto de la kreiva procezo.
Filmo
Filma scenarplano aŭ planara kartono estas antaŭe produktita serio de kadroj, kun sinsekvaj desegnaĵoj de la apartaj okazoj en la filmo, kiel bildstrio de la filmo aŭ iu sekcio de la filmo. Ĝi helpas al kinoreĝisoroj, direktoroj de fotografio kaj komercaj klientoj antaŭbildigi la scenojn kaj eltrovi eblajn problemojn antaŭ ol ili elspezos multe da mono en la filmado kaj la dissendo de filmo, televida programo aŭ reklamo. Krome, scenarplanoj ankaŭ helpas taksi la koston de la tuta produktado kaj ŝparas tempon. Ofte scenarplanoj inkludas sago-simbolojn aŭ instrukciaĵon por indiki la direkton de moviĝo.
Villaluenga del Rosario
Villaluenga del Rosario estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 57 km2 kie loĝas 476 geloĝantoj. Villaluenga del Rosario situas je 128 km de la provinca ĉefurbo Cádiz.
Hallettsville (Teksaso)
Hallettsville estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Lavaca, en la sudorienta parto de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Jászberény
Jászberény [jAsberEnj] estas kultura kaj ekonomia centro de la regiono Jászság, kiu situas en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Jászberény. La urbo havas la titolon vinvilaĝo, krome ĝi estas centro de la samnoma distrikto.
Geografio
Jászberény situas je 80 km-j de Budapeŝto, je 40 km-j de monto Mátra, ĉirkaŭpremite de la rivero Zagyva. Ĝi havas ĉirkaŭ 30.000 loĝantojn, tiel la urbo apartenas al etaj urboj. Ĝi konservas kuriozajn geografiajn, etnografiajn kaj historiajn trajtojn.
Historio
La irandevena popolo jaso setlis kune kun popolo kumano en la 13-a jarcento. La hungaraj regantoj donacis al la jasoj privilegiajn rajtojn.
Jászberény multe evouliĝis en lastaj jardekoj malgraŭ la malfacilaĵoj de ekonomio. La urbo havas gravan rolon en la kultura vivo de la lando.
En 1995 oni aranĝis unue la Mondrenkontiĝon de jasoj. Post ĝia granda sukceso la urbestroj decidis, ke ili aranĝos ĉiujare grandan renkontiĝon, nomita "Somero de Jászberény", kiu celas kulturi la riĉan historian pasinton kaj kulturan heredaĵon. La aranĝoj Internacia Dancdomo kaj Popolmuzikista Tendaro, Festivalo "Csángó", Internacia Mielfoiro kaj Abelista Renkontiĝo altiras milojn da enlandaj kaj eksterlandaj partoprenantoj. Ankaŭ la popularaj kaj seriozaj muzikaj programoj, plac-koncertoj kaj strata balo kun artfajraĵo estas tre popularaj.
Pri la okazintaĵoj de Jászberény oni povas informiĝi en la Muzeo Jász. Tie ĉi oni gardas simbolon de la urbo, la "kornon de Lehel". La modernan kulturan fizionomion de urbo prezentas la Muzeo Hamza, kie oni povas rigardi daŭran ekspozicion de nunaj pentristoj kaj grafistoj.
La Kulturcentro Déryné havas difinan rolon en la kultura vivo de la urbo, la Urba Biblioteko kaj Informa Centro havas konsiderindan kvanton de libroj kaj revuoj.
La Popola Ensemblo Jászság, la Infanpopoldanca ensemblo Barkóca kaj Árendás kune gardas, kulturas kaj esploras popoldancojn, popolmuzikojn, kostumojn de Jászság.
La urbo havas prestiĝan kaj favoratan universitaton (Szent István Egyetem) kaj gimnazion (Lehel Vezér Gimnázium).
Sălătrucel (rivero)
Sălătrucel [sələtruĉel] estas rivero en la rumana distrikto Vâlcea, maldekstra alfluanto de Olt. Ĝi fontas iom norde de Rădăcinești kaj atingas Olt-on sude de la urbo Călimănești. En sia supra parto la rivero portas ankaŭ la nomon Pătești.
La fluo de Sălătrucel trairas la teritoriojn de la komunumoj Berislăvești kaj Sălătrucel kaj de la urbo Călimănești. Inter Stoenești kaj la riverfino la distrikta vojo DJ703G sekvas la valon de la rivero.
Łukasz Palkowski
Łukasz Palkowski (esperante: Lukaso Palkovski ; naskiĝis la 2-an de marto 1976 en Varsovio, Pollando) estas pola reĝisoro kaj scenaristo. Lia filmo Dioj akiris ĉefan premion Arĝentaj Leonoj en Gdynia Film Festival.
Banu Kurajzoj
La Banu Kurajzoj aŭ Banū Qurayẓah (en araba بني قريظة; بنو قريظة alternativaj literumadoj estas Quraiza, Qurayzah, Quraytha, kaj la arkaisma Koreiza) estis juda tribo kiu loĝis en norda Arabio, ĉe la oazo de Jatribo (nune konata kiel Medino), ĝis la 7a jarcento. Iom post la Batalo de la Tranĉeo en Aprilo aŭ iom poste en 627 ties konflikto kun Muhammad kondukis al 25-taga sieĝo fare de la Banu Kurajzoj kiu finis en la triba kapitulaco. Estas multa debato pri la nombro de ekzekutitoj pri kio kelkaj ĉirkaŭkalkulas inter 400-900 maskloj senkapigitaj, dum la sunaisma hadito simple asertas ke ĉiuj masklaj tribanoj estis morrtigitaj, sen precizigi nombron, kaj unu virinon.
Historio
Judaj triboj registrite alvenis en Heĝazon en tajdo de la Jud-Romiaj militoj kaj enkondukis agrokulturon, kii metis ilin en kulturan, ekonomian kaj politikan hegemonian situacion. Tamen, en la 5a jarcento, la Banu Aŭoj kaj la Banu Ĥazraoj, du arabaj triboj kiuj estis alvenintaj el Jemeno, akiris la hegemonion. Kiam tiuj du triboj interplektiĝis en konflikto unu kun la alia, la judaj triboj, nune satelitaj aŭ aliancanoj de araboj, luktis ĉe diversaj flankoj, kaj Kurajzoj estis kun Aŭoj.
En 622, la islama profeto Muhammad alvenis al Jatribo el Mekko kaj laŭ registroj establis pakton inter la konfliktantaj partioj. Dum la urbo troviĝis milite kontraŭ la Muhammada indiĝena Mekka tribo de Kurajŝoj, aperis ankaŭ problemoj inter la kreskanta nombro de islamanoj kaj la judaj komunumoj.
En 627, kiam la Kurajŝoj kaj ties aliancanoj sieĝis la urbon en la Batalo de la Tranĉeo, la Kurajzoj rompis traktaton kun Muhammad kaj aliancis kun la atakantaj triboj, cele ataki islamanojn el malantaŭe dum la aliaj atakantoj ataku el antaŭe. Sekve, la tribo estis sieĝita de islamanoj kaj akuzita je perfido fare de juĝisto akceptita de ambaŭ partoj nome Sa'd ibn Mu'adh. Laŭ lia verdikto la viroj estis senkapigitaj, dum ĉiuj virinoj kaj infanoj estis kaptitaj kaj sklavigitaj. Kelkaj fakuloj defias la verecon de tiu okazaĵo, asertante ke ĝi estas troigita aŭ eĉ inventita.
S/2003 J 2
Malkovro
Ĝia orbito ne estas nun precize determinata, pro tio ĝi havas nur maldaŭran nomon kiu indikas ke ĝi estas la dua satelito de Jupitero malkovrata en 2003.
Orbito
Je sia apoapsido, S/2003 J 2 malproksimiĝas je 39 313 506 km for de Jupitero, estas plej malproksima jupitera satelito nun konata. Ĝi estas ano de nenia konata grupo.
Ne estas malpermesita pensi, ke aliaj lunoj ankoraŭ pli malproksimaj ekzistus: la sfero de gravita influo de Jupitero (tiel nomata "sfero de Hill") havas radiuson de ĉirkaŭ 50 milionoj da kilometroj, kaj oni opinias, ke retrograda orbito kies granda duonakso estu pli malgranda ol 67% el ĉi-tiu radiuso, tie estas 34 700 000 km, estus stabila.
Marion van de Kamp
Marion VAN DE KAMP estis germana aktorino. Van de Kamp naskiĝis je la 24-a de oktobro 1925 en la germana Wuppertal kaj mortis la 28-an de majo 2022. Ŝi lernis ĉe la lernejo pri aktorado en Dresdeno. Ekde 1953 ŝi laboris por la televido de GDR kaj ludis en diversaj roloj ekzemple en serio por agentoj.
Filmografio
Jen kelkaj produktitaj filmoj:
Cimbalstelo
Por ekfunkcii la cimbalstelon oni tiras je la orgeno apartan registrotirilon.
Cimbalsteloj dokumentite ekzistas ekde la 15-a jarcento. Sufiĉe ofte ili troveblas en barokorgenoj. Ekzistas ankaŭ instrumentoj kun du aŭ tri cimbalsteloj.
Rozoleo
Rozoleo estas volatila oleo kaj estas gajnita pere de akvovapora distilado el la petaloj de rozoj. La uzataj floroj por farirozoleo estas kultivataj kaj plukataj precipe en Bulgario (Roza Valo), Francio, Maroko kaj Turkio per mano.
Historio
Antaŭ la akvovapora destilado roza oleo estis gajnata per ekstraktado de la petioloj pere de grasaj oleoj. La greko Teofrasto (370 a. K. priskribas la farado de rozoleo pere de sezamoleo. Oni aldonas rozoleon al la vino tiam. De Plinio la Maljuna ni scias, ke la romianoj odorigas iliajn nutraĵojn kaj korpojn kun rozoleo. La scikonoj pri la destilado de rozoleo venis el Persujo. Jam en la jaro 810 Bagdado ricevis el la provinco Fars ĉirkaŭ 30.000 botelojn kun rozakvo. La scikono de la distilado venis al Eŭropo ĉirkaŭ 1000 p. K.
La centro de la turka rozkultivado estas inter Burdur kaj Isparta en la okcidenta parto de la lando.
En Maroko komenciĝis la produktado de rozoleo antaŭ la Dua mondmilito en El-Kelâa M’Gouna.
1938 la monda produktado de natura rozoleo estis tri tonoj jare, 1955 700 kg kaj komence de la 1980aj jaroj inter unu kej du tunoj jare. Blugario sole produktis en la jaro 2003 ca. 900 kg.
Produktado, kostoj kaj utiligado
Roza oleo estas unu el la plej kostaj Rosenöl volatilaj oleoj. En pogranda komerco unu kilogramo da vera bulgara rozoleo (Rosa damascens) kostas pli ol 5000 €, unu kilogramo de turka rozoleo ĉirkaŭ 3000 €. Ankaŭ haveblas pli malmultekostaj sinteza imitatoj de rozoleo. Naturidentaj surogatoj kostas ĉirkaŭ 60–70 € po kilogramo. Tiuj surogatoj similas al vera rozoleo. Ne naturidentaj sinezaj surogatoj estas multe malplikostaj, sed la odoro estas malpli bona. Rozoleo estas uzata por multekostaj parfumoj, por odorigi ejojn en odorlampoj, en la aromterapio, kelkfoje por parfumado de sukeraĵoj, ŝokoladaĵoj, tabakaĵoj kaj likvoro. En parfumoj rozoleo estas apud vera jasmeno la dua plej ofta florodoro.
Rozoleo havas kontraŭinflaman kaj baktericidan efikon.
Kemiaj enhavosubstancoj
La bulgara rozoleo estas flava ĝis verdeca fluidaĵo kun jenaj fizikaj kaj kemiaj ecoj por la pruvado de la kvalito: denseco 0,848–0,861, refrakta indico 1,4530–1,4640, solidigas je ca. 16,5–23,5 °C, acida valoro 0,92–3,75, estervaloro 7,2–17,1, sapiga valoro 8,0–21,0. La ĉefa enhavosubstancoj estas 34–55 % (–)-citronelolo, 30–40 % geraniolo kaj nerolo,en eta kvantoj troviĝas linaloolo, farnezolo, citralo, 2-feniletanolo, karvono, rodinolo, nonanalo. Entute en natura rozoleo estas minimume 350 kombinaĵojn. La bulgara rozoleo havas spurojn de Damescenon kaj rozoksido; tiuj donas al la bulgara rozoleo specialan noton.
Kongregacio por la dia kulto kaj disciplino de la sakramentoj
La Kongregacio por la dia kulto kaj disciplino de la sakramentoj (Latine: Congregatio de cultu divino et disciplina sacramentorum) estas unu el la naŭ kongregacioj de la roma kurio.
Historiaj sciigoj
Ĝi funkcioj estis origine plenumitaj de la Kongregacio por la ritoj, starigita de la 22-an de januaro 1588 de papo Siksto la 5-a per la buleo Immensa Aeterni Dei.
La nuna ministerio rezultas el la unuiĝo de aliaj du aŭtonomaj: la Kongregacio por la dia kulto (starigita de papo Paŭlo la 6-a per la apostola konstitucio Sacra rituum congregatio de la 8-a de majo de 1969) kaj de la Kongregacio por la disciplino de la sakramentoj (starigita de papo Pio la 10-a per la apostola konstitucio Sapienti consilio de la 29-a de 1908). Ili estis unuigitaj unuafojon de Paŭlo la 6-a per la dokumento Constans nobis studium de la 11.a de novembro 1975; kaj refaritaj aŭtonomaj de papo Johano Paŭlo la 2-a la 3-an de aprilo de 1984.
Veľká Paka
Veľká Paka, hungare Nagypaka estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Kongregacio por la dia kulto kaj disciplino de la sakramentoj
Historiaj sciigoj
Per la apostola konstitucio Pastor Bonus, publikigita la 28-an de junio de 1988, Johano Paŭlo la 2-a ilin definitive unuigis.
Veľká Paka
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Komárno-Bratislava. La plej proksima urbo estas Šamorín 8 km-ojn for. Ili troviĝas inter Danubobranĉoj.
Kongregacio por la dia kulto kaj disciplino de la sakramentoj
Funkcioj
Tiu kongregacio havas kompetenton sur ĉio kio koncernas la liturgion de la Latina Eklezio (prizorgas la pretigon de la liturgiaj tekstoj kaj kontrolas la tradukojn al la diversaj lingvoj) kaj disciplinon de la sep sakramentoj (aparte, ĝi esploras la problemojn rilatajn al la kazoj pri la (ne)valideco de la geedziĝo kaj de la ordino.
Veľká Paka
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1250. Dum la historio apude troviĝis vilaĝoj Kispaka (=Malgranda Paka) kaj Csukárpaka (ĉukArpaka), kiuj aliĝis al Nagypaka en 1940.
Apud-tera objekto
Apud-Tera Objekto - angle Near-Earth object (NEO), germane Erdnahes Objekt (ENO) aŭ ruse Околоземный объект - estas objekto de la sunsistemo kies orbito portas ĝin al (en astronomiaj dimensioj) proksimeco al la tero. Ĉiuj Apud-Teraj Objektoj havas apsidan distancon de malpli ol 1,3 astronomiaj unuoj.
Veľká Paka
Historio
En 1910 loĝis en la vilaĝo 322 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Somorja, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 676 da homoj (376 hungaroj kaj 286 slovakoj).
Kongregacio por la dia kulto kaj disciplino de la sakramentoj
Funkcioj
La Kongregacio estas nuntempe strukturita per 40 membroj (kardinaloj, ĉefepiskopoj kaj episkopoj). Ĝia prefekto, nomumita la 9-an de decembro 2008 de papo Benedikto la 16-a, estas la hispana kardinalo Antonio Cañizares Llovera.
Apud-tera objekto
Inter la objektoj estas plurmilo da apud-teraj asteroidoj, apud-teraj kometoj, iom da kosmoŝipoj orbitantaj la sunon, kaj meteoroidoj sufiĉe larĝaj por esti observataj en la kosmo antaŭ ol ili tuŝas la teran atmosferon. Estas nun ĝenerale akceptata la aserto ke kolizioj de tiaj apud-teraj objektoj kun la tero havis signifan rolon en la kreado de la geologia kaj biologia historioj de la tera planedo. Apud-teraj objektoj ekde la 1980-aj jaroj iĝis pli kaj pli publike atentataj ĉar la ebla danĝero de iuj asteroidoj aŭ kometoj tuŝantaj la teron estas pli atentata kaj aktivaj helpiloj kontraŭ tiaj danĝeroj estas serĉataj.
Sardigliano
Sardigliano estas komunumo de Italio.
Saint-Lactencin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Ribbesbüttel
Ribbesbüttel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gifhorn de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mabel's Married Life
Mabel's Married Life (Edzina vivo de Mabel) estas usona komedio nome muta filmo de 1914 farita de Keystone Studios kies ĉefrolantoj kaj kunaŭtoroj estis Charles Chaplin kaj Mabel Normand, kaj reĝisorata fare de Chaplin. Kiel estis tiel ofte dum lia unua jaro en filmado, la heroo de Chaplin baldaŭ estas ŝanceliĝema drinkulo.
Intrigo
Chaplin, en vagabondvesto, sidas en la parko kun sia edzino, Mabel. Dum li foriras al drinkejo, granda viro tenanta tenisrakedon eniras al lia edzino. Chaplin revenas por trovi ilin ridi kune. Sed malgraŭ piedbatado de li kaj trafado de li per kana vergo, la viro estas senlaca en sia svatado de lia edzino.
La viro trenas Mabel malsupren al la rando de la lago en la parko. Dume Charlie trovas la edzinon de la viro kaj ili revenas kune, kie la edzino unue alfrontas sian edzon, sed poste volas alfronti Mabel. Ŝi iras por frapi ŝin, sed anstataŭe trafas Charlie. La paro tiam foriras. Mabel rapidegas hejmen, sed haltas ĉe sportvara butiko, kie ŝi aĉetas vir-forman boksosakon. Ĝi estas liverita dum ŝi estas en sia piĵamo. Ŝi enpakas sin en leopard-haŭta tapiŝeto por malfermi la pordon. Ŝi komencas trejni bokson sur la boksosako. La sako peze balancas, svingiĝas reen kaj renversas ŝin.
Dume Charlie revenas al la drinkejo. Viro tie mokas la vestaĵoj de Charlie, precipe lian sakpantalonon. Tiam la unua viro reaperas, plu mokas pri Charlie, kiu estas iom post iom ebria.
Charlie en lia ebria stato vidas la imitaĵon kiel la rivalon kaj prepariĝas por batali. Mabel rigardas de la dormoĉambro, frustrata pro liaj agoj. Charlie postulas, ke la imitaĵo foriru. Li puŝas ĝin. Ĝi svingiĝas reen, poste svingiĝas antaŭen denove frapante Charlie. Charlie provas pacigi ĝin, sed li estas frapita denove. Ĉiun fojon, kiam li trafas ĝin, ĝi trafas lin reen pli forte. Mabel intervenas en la batalon, tiam malkaŝas al Charlie, ke ĝi estas nur imitaĵo. Dume najbaro estas vekita de la bruo.
Najtingalo (orgeno)
Najtingalo (ankaŭ nomata birdkanto) estas efektregistro de la orgeno.
Por tiu unu aŭ pluraj orgenfajfiloj (plejofte principaloj) troviĝas trempitaj kapsube en akvujo. La ekondigita akvo ŝanĝas la aerkolonon oscilan en la fajfilo, tiel ke eksonas multvariaj tonoj rapidsinsekve, kiuj frapantsimile imitas la pepkanton de najtingalo. La registro najtingalo konatas ekde la 15-a jarcento kaj estas ege ŝatata en barokorgenoj en multaj landoj.
NGC 4563
NGC 4563 (aliaj indikoj — MCG 5-30-33, PGC 42030) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kusicj
Kusicj, serbe Кусић, slave Kusić, hungare Kussics [kuŝiĉ] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Bela Crkva (Serbio).
Situo
Kusicj situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ la rumana landlimo (sen trapasejo, kontraŭe Zlatita troviĝas).
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1384. La vilaĝo apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto de Fehértemplom, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Kusicj 1361 homoj, (1136 serboj (84 %), 150 ciganoj, 9 kroatoj, 7 rumanoj kaj aliaj).
Claudecir Aparecido de Aguiar
Claudecir Aparecido de Aguiar (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers.
Krajišnik
Krajišnik, serbe Крајишник, germane Stefansfeld, hungare Istvánfölde estas vilaĝo en la serba Banato. La hungara loknomo estis ĝis 1890 Stefanföld, la serba historia loknomo estis Шупљаја/Šupljaja.
Situo
Krajišnik situas sur ebenaĵo ĉirkaŭ 30 kilometrojn oriente de Zrenjanin kaj ĉirkaŭ 75 kilometrojn norde de Beogrado. Administre ĝi apartenas al Seĉanj.
Historio
En la jaro 1796 en la koncerna loko komencis setli germanaj koloniistoj, kiuj ĉefe venis el la norda Banato. En 1910 loĝis en Istvánfölde 2445 da homoj, (germanoj 2334 (96 %), hungaroj 71 (3 %), 22 rumanoj, 1 serbo, 7 aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungario (al Torontál, al distrikto de Módos), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944, poste la germanoj kaj hungaroj estis deportitaj. En 1948 la preĝejo estis malkonstruita. En 2001 vivis en Krajišnik 2058 serboj (92 %), ciganoj 92 (4 %), jugoslaviano (kiel imagita popolo) 16, hungaroj 12 kaj kelkaj aliaj.
Famuloj
En la iama Stefanföld naskiĝis hungara ministro pri justico László Radocsay.
Blanco White
Blanco White, José María Blanco White aŭ pli precize José María Blanco Crespo "Blanco White" (Sevilo, la 11-an de julio 1775 – Liverpool, la 20-an de majo 1841), estis hispana verkisto, pensisto, teologo kaj ĵurnalisto, konata en Hispanio paŭ la oficiala origina nomo José María Blanco Crespo, kiun li mem post sia angligo tradukis kaj duobligis kiel "Blanco White". Temas pri elstara gravulo en la okcidenteŭropa tiama kulturo pro siaj hispanaj radikoj kaj setliĝo brita: li verkis dekomence en la hispana sed poste en la angla, do li estis hispanlingva kaj anglalingva verkisto.
Biografio
Li havis irlandajn praulojn: li estis la filo de la komercistoj Guillermo Blanco, kromnome White (vickonsulo britia kiu setlis en Sevilo dum la reĝado de Fernando la 6a de Hispanio), kaj de María Gertrudis Crespo y Neve. Tiu ĉi lasta estis tre religiema kaj orientis siajn filinojn al monaĥinado, kie ili mortis, kaj sian filon al pastrado.
Li studis ĉe la dominikanoj kaj poste en la Universitato de Sevilo. Li konis na Manuel María del Mármol, kiu fakte iĝis lia kultura protektanto, kaj poste rilatis al Manuel María de Arjona, Jose Maria Tenorio Herrera, Félix José Reinoso kaj Alberto Lista, kun kiuj li formis la Akademion de Beletroj de Sevilo. La 21an de decembro de 1799 li iĝis pastro, spite siajn dubojn. Li eniris poste en la kolegio de Santa María kaj poste ekzameno li iĝis mosta pastro en 1801 de la Reĝa Kapelo de San Fernando. Li suferis religian krizon inter 1802 kaj 1803. Ekde tiu jaro li ĉesas konsideri sin kiel katoliko.
En 1805 li iris al Madrido, kie akiris nepagatan postenon en la Komitato de Literaturistoj de la Instituto Pestalozzia kaj estis nomumita privata instruisto de la infanto Ds ĉe la babilrondo de Manuel Quintana kaj veturadis al Salamanko. Kiam eksplodis la Milito de Hispana Sendependiĝo li revenis al Sevilo. En 1808 li iĝis patrioto kaj ekde Sevilo kunlaboris kun Isidoro de Antillón y Marzo en la redakcio de la ĉiusemajna gazeto Semanario Patriótico (1808-1809); liaj kritikoj konsiderigis lin persona non grata (neakceptebla persono) antaŭ la sendependisma registaro nome Junta Suprema de España. En 1809 naskiĝis lia filo Fernando, senleĝe kun Magdalena Eguaya, virino kiu mortos en 1816. Tamen Blanco ne ekkonis pri lia ekzisto ĝis 1812, kiam li jam estis en Anglio, kaj tiam ordonis preni lin por agnoski kaj eduki lin tie. La 29 de januaro de 1810 li translokiĝis al Cádiz kaj la 23a de februaro li revenis al Anglio kaj ne revenis en Hispanion; li alvenis tien la 3an de marto de 1810.