cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cervera de la Cañada
Geografio
La loĝloko Cervera de la Cañada mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 703 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, fakte antaŭ ties enfluejo en la riveron Jalón. Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 inter Sorio kaj Calatayud. Krome laŭ akso orient-okcidente ĝis estas inter la apuda Aniñón oriente kaj Villalengua okcidente.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Karl Heinrich Geisler
Karl Heinrich GEISLER ankaŭ: Geißler (naskiĝinta la en Pforta, mortinta la  en Wittenberg) estis germana juristo kaj jurscienculo.
Vivo
Estante filo de instruisto kaj kantoro de ĉe Gimnazio Schulpforte li frekventis lernante la patran deĵorlokon kaj poste komencis en la 4.6.1762 ĉe la Universitato de Lepsiko studon pri filozofio. Tie li akiris bakalaŭriĝon en la 17.12.1763 kaj magistriĝon en la 21.2.1765. Unue li intencis plustudi teologion antaŭ finfina decido iĝi juristo.
Oni komisiis lin pri edukado de juna dana nobelo en Lepsiko. Post kiam li akiris la rajton fari akademiajn prelegojn (en la 12.3.1768) estis akceptiĝo lia ĉe la fakultato pri jurscienco en la 28.5.1768 - kie li doktoriĝis en la 10.4.1778 per la disertaĵo De coniunctione comitum Holsatiae cum ducatu Saxoniae (dua parto). Mallonge poste Geisler deklaritis advokato elekto-saksia. Samjare ankoraŭ li vokitis al la Universitato de Erlangen kiel kvina orda profesoro pri ŝtataj teorioj kaj konstitucia juro.
Tiun ĉi honoron li komencis en la 13.4.1771 per latinlingva sinprezenta parolado titole De interpretatione pacis Westphalicae; per tio li aŭtomate iĝis kortega konsilisto. En 1775 li sekvis vokadon je profesoreco samfaka al Universitato de Marburg kio igis lin hesia[[ registarkonsilisto. Pli malfrue, en 1783 li iris profesoronte al la [[Universitato de Göttingen, kiel grandbritia-hanovra kortegkonslito. Ĉio tio konvikiis la saksojn revarbi la perditan filon por laborado en la servo de la Elektoprinclando Saksio.
Tio kaŭzis aranĝon de bone salajrita katedro ĉe la [Universitato de Wittenberg]]. En tiu ĉi lasta agada loko Geisler iĝis en 1784 profesoro pri ŝtataj teorigoj, unua profesoro ĉe la jurscienca fakultato, elekto-saksia kortegkonsilisto, estro de la wittenberg-a konsistorio kaj asesoro kortegtribunala. Lia famo en Wittenberg ŝajne grandegis.
En 1776 li iĝis ano de la framasonisma loĝio Zum gekrönten Löwen en Marburg.
Torralba de Ribota
Torralba de Ribota [toRALba deriBOta] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Torralba de Ribota estas etimologie komprenebla kiel Blanka Turo de Ribota, kie Ribota aludas al la apuda rivero. Tiukadre blanka turo aperas en la municipa blazono.
Geografio
Torralba de Ribota estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Aniñón norde kaj Calatayud sude kaj Cervera de la Cañada okcidente.
La loĝloko Torralba de Ribota mem estas je 92 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 625 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Dum jarcentoj, la rivero Ribota estis limo inter Aragono kaj Kastilio, pro kio oftis militoj inter ambaŭ regnoj, kaj ankaŭ Torralba suferis ekzemple dum la Milito de la du Petroj, meze de la 14-a jarcento. Tiukadre oni konstruis fortikecan preĝejon.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Aniñón kie oni malaltiĝis el 676 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 163 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Bierfarejo de Saalfeld
Bürgerliches Brauhaus Saalfeld estas bierfarejo en Saalfeld, Germanujo (Pößnecker Straße 55), kompanio kun limigita respondeco. Ĝi troviĝas proksime de la Stacidomo de Saalfeld. En 2019 oni produktis 60.000 hektolitrojn da biero kaj 12.000 hl da nealkoholaĵoj. Estro estas Jürgen Kachold.
Historio
Fondis ĝin en 1892 la familio Gütermann. Ekde 1918 temas pri la unusola bierfarejo en Saalfeld. Inter 1925 kaj 1948 ĝi estis akcia kompanio. La plejmulton de la akcioj tenis la Riebeck-konzerno. En aprilo 1945 la ejoj bombadatake detruitis. Inter 1948 ĝis 1991 ĝi estis popolproprieta entrepreno. En al 1970-aj kaj 1980-aj jaroj filioj de la saalfeld-a fabriko estis Pörzbrauerei de Rudolstadt kaj Brauerei Remda (Remda estas nun urbokvartalo de Rudolstadt). Ankaŭ la stalaktita kaverno Feengrotten dependis de ĝi. Privatuloj ekagis en 1991, dume 23 % kuŝas en la manoj de la kulmbach-anoj (Kulmbacher Brauerei). Reklamoslogano ĝis la komenco de la 1990-aj jaroj estis Allgemein Bevorzugt (= ĝenerala ŝatiĝo) kun bildo de la ruino Hoher Schwarm. Nun montras la emblemo la kvar urbopordegojn de Saafeld.
Premioj
Plurfoje oni aljuĝis al la bieroj saalfeld-aj la premiojn "World Beer Cup" kaj "European Beer Star". En 2014 atingis la speco Ur-Saalfelder la unuan rangon ĉe "European Beer Star". Samkonkurse en 2016 gajnitis bronza medalo kaj por Saalfelder Premium kaj por Ur-Saalfelder.
Membrecoj
Nia biefarejo anis al "Brauring", kunlaboriniciativo de privataj bierfaristoj el Germanlingvio.
Marthod
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Méry
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Villarroya de la Sierra
Villarroya de la Sierra [biljaROĝa delaSJEra] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Villarroya de la Sierra estas etimologie komprenebla kiel Ruĝa Vilaĝo de la Montaro, kie "ruĝa" aludas al la argileca grundo.
Aniñón
Aniñón [aniNJON] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Villarroya de la Sierra
Geografio
Villarroya de la Sierra estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Clarés de Ribota norde kaj Cervera de la Cañada sude. Krome okcidente estas Torrijo de la Cañada kaj oriente Aniñón.
Aniñón
Geografio
Aniñón estas municipa teritorio en la nordo de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Villarroya de la Sierra okcidente, Cervera de la Cañada sudokcidente kaj Torralba de Ribota sudoriente.
La loĝloko Aniñón mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 729 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, apud la montaro Virgen. Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 inter Sorio kaj Calatayud. La plej proksima loĝloko estas Cervera de la Cañada ĉe tiu ŝoseo.
Villarroya de la Sierra
Geografio
La loĝloko Villarroya de la Sierra mem estas je 102 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 22 km de Calatayud, sur 734 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Ribota, alfluanto de la rivero Jalón, apud la montaro Virgen.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 inter Sorio kaj Calatayud. Okcidente estas Villalengua
Historio
Arkeologiaj elfosaĵoj trovis gravajn restaĵojn de ceramika ateliero el romianoj (tri fornoj) kaj nombrajn restaĵojn de terra sigillata. Plej verŝajne la produktado celis la proksiman Bilbilis — ĉe la aktuala Calatayud— kaj aliajn lokojn de la zono. Tio ekfunkciis en la 1-a jarcento, floris en la 2-a kaj 3-a jarcentoj, kaj dekadencis en la 4-a jarcento. Ĉe la ceramikejo estas romia nekropolo kaj la vilao de la posedantoj, kun tuboj de ceramiko.
Aniñón
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. Estas dokumento de 1262 kiu rakontas viziton al Aniñón de la monarko Jakobo la 1-a, en kiu li donis rajtojn al teroj de reĝlando (ne de feŭdaj senjorlando).
Villarroya de la Sierra
Historio
La islama heredo notindas en la reto de irigacio, neregula stratoplano kaj komuna paŝtejo. Alfonso la 1-a definitive konkeris la basenon de Jalón en 1122 post la konkero de Calatayud. En la 12-a jarcento, la loko etendiĝis laŭ la suda deklivo de la kastelo nun konata kiel de la Reĝino, kie estis malgranda preĝejo de Sankta Maria — eble antaŭe moskeo —. La ĉefa referenco dokumenta de la epoko estas la testamento de Alfonso la 1-a, kiu donis la «Virgen de la Sierra» al la Ordeno de la Sankta Tombo de Calatayud; tiu konstruis sur la primitiva preĝejo la navon de la aktuala templo, fine de la 13-a jarcento aŭ komence de la 14-a. Ankaŭ fine de la 13-a jarcento oni ekkonstruis novan kastelon oriente, nun nomitan de la Reĝo, cele al protektado de pli multnombra loĝantaro.
Aniñón
Historio
Dum jarcentoj, la rivero Ribota estis limo inter Aragono kaj Kastilio, pro kio oftis militoj inter ambaŭ regnoj, kaj Aniñón suferis ekzemple dum la Milito de la du Petroj, meze de la 14-a jarcento, kiam Petro la 4-a ordonis senhomigi la lokon en 1357 — eble ĉar mankis kastelo —, kaj tiel Aniñón estis kaptita de kastilianoj en 1362. Post unu jarcento —1452—, pro nova milito kontraŭ Kastilio, Aniñón iĝis stabanaro de la aragona armeo. Sekve oni konstruis ĉirkaŭ la preĝejo muregon, de kiu ankoraŭ estas restaĵoj.
Mercury (Savojo)
Mercury estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Aniñón
Historio
Meze de la 19-a jarcento estis publika gastejo, du panfornoj, unu farunmuelejo, kelkaj fabrikoj de brando, du tolvendejoj kaj kelkaj nutrovendejoj. Dum granda parto de la 20-a jarcento estis fervojo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Aniñón kie oni malaltiĝis el 1 861 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 671 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Aliaj altiraĵoj estas la gotik-mudeĥara preĝejo de la Virgulino de la Kastelo kun tre svelta kaj ornamita mudeĥara sonorilturo, renesanca retablo kaj baroka kapelo, la preĝejo de Sankta Petro, kvin ermitejoj, iama arka pordego, popola arkitekturo, olemuzeo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
Villarroya de la Sierra
Historio
Surloke ĉe la landlimo inter Aragono kaj Kastilio, Villarroya suferis la efikon de la Milito de la du Petroj, nombrajn atakojn kaj ŝanĝojn de regno. La loĝloko inter la du kasteloj, estis tiam markita per alta murego konservita ĝis la 20-a jarcento; ankoraŭ restas du ties pordegoj, nome «Baja» kaj «Sumo Aldea». Lastfoje la municipo pasis al Kastilio fare de la trupoj de la Grafo de Medinaceli (1452) kaj Villarroya estis rekuperita de Aragono en la pactraktato de 1454.
Je la unuigo de ambaŭ regnoj fine de la 15-a jarcento, la urbo prosperis: fine de la jarcento jam finkonstruiĝis la preĝejo de Sankta Petro, en la 16a jc oni konstruis publikan fontanon, en la 17a jc la urbodomon kaj kapelojn en la preĝejo, en la 18a jc la domegon nomita «Casa Grande», konstruita en 1786 de la etnobeloj Joaquín Lascuevas kaj Ana María Campillo. En la 19a jc la loko produktis vinon, iom da cerealoj, kanabon kaj legomojn; estis tri ceramikejoj, ses fabrikoj de brando, du farunmuelejoj kaj du nutrovendejoj. En 1920 venis fervojo, sed tio ne multe helpis la industrian disvolvigon. Ĉiuokaze la vinproduktado pluis.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villarroya de la Sierra kie oni malaltiĝis el 2 424 en 1910 ĝis nunaj 445 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Marcieux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Les Mollettes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Velilla de Jiloca
Geografio
Velilla de Jiloca estas municipa teritorio en la centroriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas sude de Maluenda.
La loĝloko Velilla de Jiloca mem estas je 92 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 581 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jiloca estante la antaŭantaŭlasta loĝloko tie post Paracuellos de Jiloca kaj Maluenda antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 kiu venas el Sorio. La plej proksima loĝloko estas Maluenda laŭ tiu ŝoseo.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Velilla de Jiloca kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 76 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Grava altiraĵo estas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo.
Kongreso de poloj en Ĉeĥa respubliko
Pola kongreso en Ĉeĥa respubliko (Kongres Polaków w Republice Czeskiej) estas pola socia organizo funkcianta en Ĉeĥio, kaj precipe en Zaolzie. Ĝi kunigas 30 plej malgrandajn asociojn, reprezentas ĉeĥajn polojn en kontaktoj kun naciaj kaj lokaj aŭtoritatoj, kaj kun socio kaj amaskomunikiloj. La plej granda organizo kunigita kun la Kongreso estas Polski Związek Kulturalno-Oświatowy (Pola Kultura kaj Eduka Asocio).
Historio
La Kongreso estis kreita en la jaro 1990 en urbo Český Těšín kiel Rada Polaków (ĉs: Rada Poláků, eo: Konsilio de poloj). Nunan nomon ĝi havas de la 1991. Nuna prezidanto de la Kongreso estas Mariusz Wałach.
Aktiveco
La Kongreso eldonas gazeton Głos (La Voko) kaj helpas eldoni librojn en la pola. Krome, la Kongreso traktas pri organizado de kulturaj eventoj.
András Ticz
András Ticz [tic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ticz András estis hungara aktoro, muzikalkantisto.
Biografio
András Ticz estis edukita en Balatonfűzfő, sed li maturiĝis en ekonomia mezlernejo en sia naskiĝurbo en 2013, sed li lernis ankaŭ muzikon (piano, gitaro, bandonio). Li akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2018. Lia ĉefinstruisto estis Péter Uray. Jam dum la studentaj jaroj li ricevis rolojn en Teatro Hevesi Sándor. Post la diplomo li ricevis statuson en la teatro. Somere li estis aktiva en subĉielaj teatraj spektakloj.
Minejo Williamson
Historio
La heredantoj de Williamson vendis la minon kontraŭ ĉirkaŭ 4 milionoj da GBP al egala partnereco inter De Beers kaj la kolonia registaro de Tanganjikio la 13an de aŭgusto 1958. En 1971, jardekon post la sendependiĝo de Tanzanio, la registaro ŝtatigis la minon. Kvankam detaloj estas nekonataj, De Beers kaj aliaj diamantaj industriaj ludistoj konjektas ke mina elfaro malboniĝis grave en la 1980aj jaroj sub registara administrado. Inter la eblaj kialoj de tio ĉi estas malkresko en erca grado, ĉar la pli riĉaj tavoloj de la mino estis elĉerpita antaŭe. Eble rezulte de ĉi tiu malriĉa elfaro, Tanzanio invitis De Beers aĉeti reen parton de la mino, kaj la firmao konsentis. En 1994 De Beers aĉetis 75% el la Williamson mino, kun Tanzanio retenanta la restantajn akciojn.
Distro kaj sanprotektado
La mino estis ekipita kun gamo de sportaj servoj. Ĉi tiuj inkluzivis publikan naĝejon, tenisejon, futbalan kampon, atletikan vojeton, golfan kampon kaj jaktan klubon.
Meyrieux-Trouet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
37941 Dawidowicz
37941 Dawidowicz estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 2:9 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan geografon Gilles Dawidowicz, kiu helpis la disvolvon de la Société astronomique de France (SAF). Li estis prezidento de la Observatorio de Triel-sur-Seine kaj vic-prezidento de la SAF ; li ankaŭ estas kun-aŭtoro de multenombraj libroj pri planedoscienco kaj vigligas eventojn pri kosmo.
Montailleur
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Montagnole
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Sinagogo de Tjumeno
Sinagogo de Tjumeno (Тюменская синагога) troviĝas en Tjumeno (Rusio) en strato Kirov. Ĝi estis ekkonstruita en 1911 kaj konsekrita en 1912. En 1930 ĝi estis fermita, pro daŭra neglektado preskaŭ komplete detruiĝis, sed post rekonstruo en 2001 malfermiĝis denove. Ĝi estas uzata de la komunumo de progresema judismo "Madregot" kaj de aliaj judaj organizoj.
Konstruado kaj malfermo
En 1905 en Tjumeno estis oficiale registrita judisma komunumo subestre de rabeno Solomon Ajzenŝtadt, loĝinta en Jalutorovsko. La la Ministerio pri internaj aferoj permesis al ĝi establi preĝodomon. Pro manko de propra ejo ĝi funkciis en luataj ejoj, ekzemple en 1911 en la domo de heredantoj de V. I. Knjazev en strato Spasskaja.
Historiisto Nina Minenko asertas ke la sinagogo en strato Vojnovskaja estis konstruita jam en 1909, referencante al raportaĵo pri ĝia konsekro publikigita en "Siberia Komerca Ĵurnalo" (Сибирская торговая газета) la.
Eble temis pri provizora ejo, ĉar jam en 1909 la juda komunumo klopodis konstrui la sinagogon kaj petis doni al ĝi tiucele terenon. La la Tjumena Urba Dumao permesis al la juda komunumo konstrui en strato Vojnovskaja sinagogon, ne la aliajn konstruaĵojn kaj la tereno plu estis urba posedaĵo. Detruado de la unuetaĝa kaduka ligna domo, kiu staris tie kaj estis luigata de la urbo al Urvancev kontraŭ 60 rubloj jare, estis tasko de la juda komunumo.
La  la juda komunumo denove petis la terenon por konstruado de sinagogo kaj la  la Tjumena Urba Dumao donis al ĝi terenon en strato Vojnovskaja inter la bienoj de Molodiĥ kaj Zavodovskij, je "sufiĉa, laŭe al la postuloj de leĝo, distanco de la preĝejo de la Savinto. Ĝi havis longecon laŭ strato, de la korto , larĝecon , sume . En junio 1911 la dezajno estis aprobita de la ĉefa gubernia arkitekto Bolesław Szokalski . La tereno estis elektita tre oportune — 50 m for de la strato Spasskaja, dua laŭ graveco en la urbo, proksime al pluraj domoj de judaj negocistoj, el kiuj kelkaj estis ornamitaj de David-steloj sur frontono. En 1907 en Tjumeno loĝis 279 judoj.
La post komuna preĝo en la preĝodomo en la domo de Knjazev, situinta 600 m for en strato Spasskaja, judoj marŝis al la tereno en strato Vojnovskaja ornamita de naciaj flagoj. Ĉeestis urbestro kaj aliaj altranguloj. Post kantado de psalmoj fare de loka kantoro, prezidanto de mastruma komitato David Notorin faris paroladon pri historio de la iniciato kaj oferoj tiucele. Poste eminentuloj ricevis brikojn, la unuan metis negocisto Vulf Rabinoviĉ. Tiun ĉi tagon oni oferis por la konstruado pli ol rublojn.
La okazis solena konsekrado de la sinagogo kiun ĉeestis eksa urbestro Andrej Tekutjev, multe kontribuinta al ĝia konstruado kaj tranĉinta la malferman lenton. La sinagogo havis elektran lumigadon. La konstruado okazis laŭ tipa dezajno, iom simpligita, kaj kostis 15 mil rublojn. La sinagogo estis unuetaĝa, havis preĝohalon,en subetaĝo troviĝis mastrumaj ejoj, klaso por religia lernejo. Ligna galerio por la virinoj estis apogata de du metalaj kolonoj.
Post la revolucioj en 1917 la sinagogo plu funkciis. En la 1920-aj jaroj ĝia paroĥestro estis Izrail Leontjeviĉ Altŝuller.
Fermo kaj nereligia uzado
La ampleksigita prezidio de la Tjumena sekcio de la Societo pri Agrikulturigado de Judoj Laboristoj (ОЗЕТ) interalie pritraktis la demandon pri "transdono de la ejo de la sinagogo por kulturo-klerigaj celoj". La speciala komisiono afiŝis oficialan liston de paroĥanoj el 80 homoj, kvankam oni povas supozi ke ilia efektiva nombro estis pli granda. La kunsido aprobis "propravolan" rezignon de la komunumo je la sinagogo. La speciala komisiono esploris la religiajn konstruaĵojn de la urbo por "transdoni ilin al kulturaj institucioj". La sinagogo estis la sola religia konstruaĵo kiu pro ne menciita kialo ne estis esplorita ("la judan kościół... esplori ne prezentiĝis eble").
La plenuma komitato de la studenta sindikato petis transdoni por la studenta klubo iun preĝejon, prefere la Orantan katedralon, la Samkredan preĝejon aŭ la sinagogon. Cetere la la studentoj jam insistis pri la Oranta katedralo. La en loka ĵurnalo "Krasnaja Zvezda" ("Ruĝa Stelo") aperis artikoleto titolita "Sinagogon al klubo", kies subskribintoj nomis sin judaj proletoj kaj postulis transdoni la konstruaĵon por klubo de etnaj malplimultoj kaj la Internacia Ruĝa Helpo.
La okazis kunsido de la juda komunumo dum kiu ĝi rezignis de la sinagogo. Respektiva kontrakto inter la urba administracio kaj la komunumo estis nuligita, la konstruaĵo kaj posedaĵoj ene de ĝi estis transdonitaj al la urba mastrumejo. Kiel oficialaj kialoj de la nuligo estis menciitaj neplenumo fare de la komunumo de siaj sindevigoj, nepago de impostoj ktp., kio estis skribata en ĉiuj tiutempaj dokumentoj pri konfiskado de la preĝejoj. Parto de la konfiskitaj libroj kaj kultaĵoj trafis kolektojn de la loka muzeo.
Poste en la konstruaĵo troviĝis amasloĝejo, stokejo, biblioteko, muziklernejo N 1, administracio de la mekanika fabriko Roskulttekniko (1954-1978), konstrua kontoro de Rosmontaĵattrakcion (Росмонтажаттракцион). Oni planis transdoni ĝin al loka sekcio de KGB, sed ĝi rifuzis la kadukan konstruaĵon. Jam en 1978 oficiala dokumento konstatis ke ĝi estas "en averia stato", eluzita je 80%.
La la konstruaĵo estis agnoskita arkitektura monumento. Post okazinta en tiu periodo incendio ĝi ne plu estis uzata, kaj staris kun falintaj tegmento kaj planko, fakte en ruina stato.
Renaskiĝo
La la urba administracio transdonis al la juda komunumo Madregot (Ŝtupoj) por senpaga religia uzado la sinagogon kaj terenon je areo. Tiumomente ĝi havis statuson "filio de filharmonio". La komunumo devis dezajni rekonstruan planon aprobotan de la urba administracio. Tiutempe ĉe la suda muro je distanco 90 cm jam aperis loĝdomo. La komunumo ne havis monon por restarigi la sinagogon kaj alfrontis fortan premon de ŝtataj institucioj kaj konstruaj kompanioj, kiuj postulis aŭ rekonstrui la ejon aŭ liberigi la spacon por komercaj projektoj.
En 1995 sur la ruinoj sub forta pluvo okazis la unua komuna preĝo.
En oktobro 1998 redaktoro de la urba ĵurnalo Tjumenskij Kurier (Тюменский курьер, do Tjumena Kuriero) Rafael Goldberg venigis tien German Ĥan, estraranon de la Tjumena Nafta Kompanio kaj tiu promesis helpon. Arkitekto Gennadij Bordakov dezajnis la rekonstruadon surbaze de originala dezajno, trovita en la Tobolska arĥivo kaj evidente ne komplete realigita en 1912 pro malsufiĉo de mono.
En 2000 komenciĝis la rekonstruado. Oni forigis da rubaĵoj kaj je profundeco 3,6 m trovis plankon de la subetaĝo. La okcidenta muro estis malkonstruita. Evidentiĝis ke la norda muro sin apogas sur malmultajn restintajn brikojn, ĉar ĝia fundamento dum jardekoj de neglektado estis detruita de forĵetakvoj de apuda domo. Do oni konstruis ene de la konstruaĵo ferbetonan "glason" kiu etendiĝas de la fundamento ĝis la ternivelo, kaj poste kreis similan zonon ĉirkaŭ la konstruaĵo. La eksteraj muroj estis rekonstruitaj per brikoj prenitaj el malkonstruitaj internaj muroj. La interieron oni kreis laŭ propra imago, ĉar priskriboj kaj bildoj de la originala interiero mankis. La barilon por la virina galerio oni mendis en Ĉelabinsko, du marmorajn kolonojn kaj fenestrobretojn — en vilaĝo Koelga (Ĉelabinska provinco), la pargeto estas el kverko. Armenaj konstruistoj modlis gipsajn ornamaĵojn surbaze de konserviĝintaj iliaj restaĵoj.
En decembro 2001 oni festis en la sinagogo Ĥanukon kaj post du semajnoj, la okazis ĝia solena malfermo kiun ĉeestis la ĉefa rabeno de Rusio Adolf Ŝajeviĉ.
La je la 2-a nokte oni ĵetis Molotov-koktelon al la sinagoga fenestro. Gardisto ĝustatempe prenis ĝin de surplanke kaj forĵetis trans barilon. Samjare trifoje oni rompis fenestrojn per ŝtonoj. La atakintoj ne estis trovitaj.
En 2011 la komunumo petis transdoni al ĝi la sinagogon je ĝia kompleta posedo.
Priskribo
En subetaĝo sidas diversaj komunumaj institucioj kaj muzeo kolektanta ĉion rilatan al judismo kaj judoj en la regiono. Ekzemple en marto 2021 muftio de Tjumena provinco donacis al ĝi judan preĝlibron trovitan dum foslaboroj en tatara vilaĝo Jantik kaj kelkajn jarojn konservitan en lerneja muzeo.
Komunumo
La komunumo origine estis konservisma, sed post la rekonstruo sekvas tradiciojn de la Progresema Judismo. La estis registrita la Tjumena Religia Organizo de Progresema Judismo "Madregot" (Тюменская религиозная организация прогрессивного иудаизма «Мадрегот»), kvankam evidente ĝi jam ekzistis en 1993 sub la sama nomo sed en alia formo.
Paracuellos de Jiloca
Paracuellos de Jiloca [paraKŬEljos deĥiLOka] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Sinagogo de Tjumeno
Komunumo
La komunumo havas proksimume 80 membrojn.
Paracuellos de Jiloca
Geografio
Paracuellos de Jiloca estas municipa teritorio en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Calatayud norde kaj Maluenda sude.
Sinagogo de Tjumeno
Komunumo
Krom religiaj eventoj en la sinagogo okazas ankaŭ komunumaj festoj, kunsidoj, lecionoj ktp. En la 2000-aj jaroj kelkfoje okazis la Tjumena Ŝaka Pesaĥo — ŝakkonkurso kiun partoprenas judoj el diversaj urboj kaj landoj.
Ekde 2011 en la urbo ekzistas ankaŭ ĥasidisma komunumo, kies estro en 2016 estis rabeno Jerhamiel Gorelik, servanta ankaŭ kiel ĉefrabeno de Tjumena provinco. La komunumoj interagas, sed ne preĝas kune, ĉar la ĥasidisma kredo postulas ke la virinoj preĝu aparte sur balkono kaj malakceptas sabatan muzikadon kiun praktikas progresemaj komunumoj. En februaro 2022 oni anoncis konstruadon ĝis 2027 de la duetaĝa Juda kultura-kleriga centro kun areo, kiu devos aperi en apudaj kvartaloj kaj enhavi interalie ĥasidisman sinagogon.
Rabenoj
La kiel rabeno por trijara periodo estis aprobita Solomon Moisejeviĉ Ajzenŝtadt, kiu jam servis tiutempe kiel rabeno de Jalutorovsko. Post lia morto en 1915 rabeno iĝis David Zalmanoviĉ Notorin, dentokuracisto el Tjumeno. En 1916-1918 kiel rabeno servis Je. Gluskij. En 1918 provizora rabeno iĝis S. M. Saminskij.
En 1997 estro de la judisma komunumo iĝis Igor Varkin, eksa vic-estro de psikologia fakultato de la Tjumena Ŝtata Universitato, aktivulo de la juda komunumo. En 1997-2001 li studis en la Instituto de Progresa Judismo en Moskvo. En 2001 al Tjumeno venis rabeno el Moskvo, kiu tamen foriris post unu jaro kaj ekde tiam la postenon okupas Igor Varkin.
Paracuellos de Jiloca
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Paracuellos de Jiloca kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 567 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj, kaj ĉefe ĉerizarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado kun protektita devennomo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Sinagogo de Tjumeno
Mikveo
En ĵurnalo de la Tjumena Urba Dumao de la estas menciite ke "loko por konstruado de mikveo troviĝas malsupre en Lamin-raveno preskaŭ kontraŭ strato Telegrafnaja [nun — Krasin]". La konstruado evidente okazis en 1900, kiam en strato Laminskij Log (nun — strato Herzen) en 1900 aperis ligna mikveo, konstruita sur tereno je, luita ĉe la urbo. En 1927 la konstruaĵo ankoraŭ troviĝis laŭ adreso strato Laminskij Log N 8, sed ne plu estis uzata laŭ sia origina destino. Ĝi havis jenajn dimensiojn (cm): 810 (longeco), 610 (larĝeco), 220 (alteco).
Fine de la 1990-aj jaroj lokhistoriistoj Stanislav Belov kaj Jevgenij Buŝarov trovis ĝian iaman situon — ĉe kruciĝo de stratoj Herzen (eksa Laminskij Log) kaj Turgenev (eksa Policejskaja), malantaŭ parnombra flanko de strato Herzen. Maljunuloj el apudaj doomoj konfirmis ke tie staris konstruaĵoj, poste detruitaj de terglitoj de la raveno (log estas raveno) kaj diris ke en la raveno estis fonto vizitata de lokanoj. Tio konfirmis hipotezon pri la situo de la konstruaĵo, ĉar por la mikveo necesas fluakvo.
En 2021 la ĥasidisma komunumo raportis ke ĝi konstruis mikveon. En 2022 ĝi jam funkciis en duetaĝa brika domo laŭ strato Orlovskaja N 14, ne pli ol 200 m for de la loko kie staris la malnova mikveo. Oni povas registriĝi por la vizito kontaktinte Sterni Gorelik, edzinon de la ĥasidisma rabeno Jerhamiel Gorelik.
Montagny (Savoie)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Montcel (Savoie)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Kunčičky u Bašky
Kunčičky u Bašky (Klein Kunzendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Baška, en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Frýdek-Místek kaj 1 km okcidente de Baška. Estas ĉi tie registritaj 394 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kunčičky u Bašky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,52 km².
Memorindaĵoj
En Kunčičky u Bašky estis planite antaŭ la dua mondmilito konstrui kapelon. Sed kun la alveno de la milito la planoj estis haltigitaj. Post la milito la konstruado de la kapelo devis esti okazigita, sed tio neniam okazis. Proksime de muelejo Bauerův mlýn troviĝas fundamenta ŝtono al la konstruado de tiu ĉi kapelo.
Méry-ès-Bois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Montendry
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Otto Kern
Otto Ferdinand Georg KERN (naskiĝinta la en Schulpforta, mortinta la  en Halle) estis germana filologo klasika. Lia patro Franz Kern estis gimnaziestro; en 1902 li nuptis Elisabeth Seidel.
Vivo
Kern studis inter 1883 kaj 1887 en Berlino kaj Lepsiko ĉe Carl Robert, Ernst Curtius, Hermann Diels kaj Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff klasikan filologion kaj arĥeologion. Post doktoriĝo en 1888 li estis ĝis 1890 asistanto ĉe Carl Robert kaj poste ĉe la anktikvaĵkolekto Antiquarium de la Berlina Muzeo. Inter 1890 kaj 1893 li studvojaĝis tra Italujo, Greklando kaj Malgrandazio: la unuan jaron kun stipendio de la Germana Arĥeologia Instituto. Inter 1891 kaj 1893 li partoprenis elfosadojn en Magnesia ĉe rivero Meandro Kern iĝis en 1894 privata docento pri klasika filologio en Berlino, en 1897 eksterorda profesoro, en 1903 orda profesoro en Rostock, profesoro en 1907 en Halle (1915/16 rektoreco, 1931 emeritiĝo).
Graveco
Ekde la disertaĵfaro De Orphei Epimenidis Pherecydis theogoniis quaestiones criticae Kern dediĉis sin oftege je la esplorado de orfeismo kaj de helenaj misteroj. Aparte per sia kritika kolekto de Orphicorum fragmenta (1922) li kreis elstaraĵon. Tamen ne ĉio en ĝi vere orfikas. Ankaŭ en la trivoluma verko Die Religion der Griechen (1926-38), kiu enhavas nur malmulton propran kaj malplibonas ol la kvazaŭ samtempe aperintaj aĵoj de Nilsson kaj Wilamowitz-Moellendorff, la partoj priorfeismaj plej bonis. Eldoniste/interpretiste Kern krome nur agadis koncerne [[epigrafo[[jn. Tio iĝis post komisiiĝo prilabori la enskribaĵojn trovitajn ĉe Magnesia. Ankaŭ aferoj de liaj disĉiploj ĉefe temis pri tipe kern-aj temoj.
Honoroj
Li iĝis honora doktoro pri jurscienco en Halle en 1928. Du jarojn poste li gajnis honoran doktorecon pri teologio samloke.
Monthion
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Quincy (Cher)
Quincy estas komunumo de Francio, konata aparte pro samnoma vinkultiva areo. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Saint-Hilaire-de-Court
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vierzon kaj al la kantono .
Luna (Zaragozo)
Luna estas municipo de la historia regiono Aragono kiu situas en la komarko Cinco Villas. Ĝi apartenas al la jura distrikto de Ejea de los Caballeros, nordokcidente de la provinco Zaragozo, je 65 km de la Aragona ĉefurbo Zaragozo. Ĝi havas areon de 309 km², ĝia loĝantaro estis 684 homoj (2021) kaj ĝia popoldenso estas proksimume nur 2,21 loĝ/km². Ĝia poŝtkodo estas 50610.
La rivero Arba de Biel trairas la areon de la komunumo de nordo al sudo kaj ĝia ĉefa orienta alfluanto estas la rivero Júnez.
Estas multaj vidindaĵoj en la ĉirkaŭaĵo de Luna kaj en la urbeto mem.
Heredo de la historio
Luna estis landlima tero unue kun islamanoj, poste kun Navaro. La miljara historio de Aragono komenciĝis en la montoj. Ekde la tempo de Sancho Ramírez, dua reĝo de Aragono, la granda revo de la regno estis la konkero de la ebenaĵo de la valo de Ebro. La aragonanoj atingis ĝin sekvante la vojon de la rivero Arba, tiel ke ili atingis la urbon Luna jarojn antaŭ la konkero mem de Huesca. Kaj tie, nur du kilometrojn for de la islama loĝantaro, la reĝo Sanĉo konstruis la kastelon Obano, kiu ankoraŭ staras hodiaŭ.
La turo estis tre malsama al la nuna, ĉar restas nur la ŝtona strukturo, sed la lignaj elementoj perdiĝis, kiel la ŝtuparo, kiu permesis aliron al la turo, kiu situis en la unua etaĝo por faciligi la defendon, aŭ la eŝafodo: speco de kontinua balkono simila al tiu reproduktita en la Turo de Abizanda, kaj kiu servis por antaŭenigi multajn defendantojn super la malamiko. En Obano estas ankoraŭ la pordo, kiu donis aliron al tiu ĉi eŝafodo, same kiel la strukturo, kiu subtenis ĝin.
La plej rimarkinda afero pri Obano, kiel lancopinto de la regno ĝis la konkero de Luna estas, ke ĝiaj turoj ne estis konstruitaj sur klifo. Tute male, la kastelo staras arogante sur la fundo de valo, gardata nur de la fluado de la rivero Arba kaj la titana masonaĵbaraĵo, kiu kovras ĝian bazon. La reĝo Sancho Ramírez multfoje estis en Obano, kaj de tie li konkeris la urbon Luna en 1093. Laŭ legendo, danke al la brilo de la plenluno, cirkonstanco, kiu inspiris legende la nunan nomon de la urbo.
Post la konkero, la lando de Arba daŭre estis trairejo duonvoje inter Ejea kaj Huesca, kaj tial alia grandioza kastelo estis konstruita ne malproksime de tiu ĉi turo: nome Yecra. Ĝia bela bildo ŝajnas esti la scenejo de arturaj faroj. Nun, se Obano estis militista kaj romanika kastelo, en Yecra oni trovas gotikan fortikaĵon de loĝeca naturo. Promeni de unu al la alia estas iri de rekonkero al feŭdaligo tra la mezepokaj jarcentoj.
Yecra surprizas per la delikateco de ĝia konstruaĵo, la eleganteco de la kanonoj, kiuj apogis la eŝafodojn, kaj la kurioza aro de diafragmarkoj, kiuj apogis la diversajn plankojn de la turo. Krome, ankaŭ konserviĝis parto de granda ĉambro kaj la impona komenco de turo, kiu eble apartenis al la islama fortikaĵo, kiu komence ekzistis en tiu loko. Apenaŭ for cent metrojn, belega romanika ermitejo kompletigas la klasikan paron kastelo-preĝejo, materia spegulbildo de la feŭda tempo, karakterizita de la glavo kaj la mitro.
Estas pli da spuroj de la Mezepoko en la intermontoj de Luna. En la intermonto Júnez troviĝas Hispaniés, enigma kaj kaŝita fortikaĵo, kiu konservas nerompita sian grandan cisternon kun duonronda volbo, kaj pli supre, Lacasta, "la plej malproksima urbo de Aragono", nuntempe neloĝata, kaj kie ankoraŭ staras la romanika preĝejo de Sankta Nikolao, prezidante la vilaĝeton de klifo pendanta super la intermonto.
La kastelo Villaverde situas en la valo de la rivero Arba de Biel. Ĝi apartenis al la Templanaj kavaliroj. Ĝi estas romantika gotika fortikaĵo, kiu altiĝas super la trankvilaj akvoj de la rivero, kaj kiu estas parte kovrita de hedero, ĝis ĝi estas preskaŭ kaŝita inter la frondoj kaj poploj sur la riverbordo, duonvoje inter Luna kaj El Frago. La origino de la enklavo povus esti islama limturo kiel ĉe Yecra. Kun la tempo, ĝi estis la kapo de kristana feŭdo kaj eĉ hodiaŭ oni povas trovi plurajn antropomorfajn tombojn elfositajn en la proksimaj rokoj, apartenantaj al la vilaĝo, kiu kreskis ĉe la rando de la rivero kaj la turo.
En la urbo Luna restas riĉa heredaĵo el mezepoko: la konata Horloĝoturo, kiu hodiaŭ difinas la karakterizan silueton de la urbo kaj subtenas la grandegan horloĝon, kiu donis al ĝi sian nomon jam de jarcento. Promenante tra la vilaĝeto estas surpriza la Juda Kvartalo de Luna, lastatempe signita de la Asocio Banzo Azcón, kaj kies mallarĝaj, labirintaj stratoj, same kiel la mezuzah-oj sur la pordjamboj, aŭ la mezepoka sinagogo, elvokas pasintajn tempojn. La juda kvartalo de Luna elstaras pro sia grandeco kaj pro tio, ke ĝi ne estis apartigita de la cetero de la urbo, sed integrigita en ĝi. En la Mezepoko Luna elstaris pro sia toleremo.
La du romanikaj juveloj de Luna estas la preĝejoj de Santiago kaj de Sankta Gil. La preĝejo de Santiago havas delikatan karrizon elstaranta sub la ĉizita laŭ Ĥaka-stilo sur la portalo, kaj ĝia arkaika kripto elfosita en la roko. La preĝejo de San Gil estas grandioza kaj nefinita, kiu estis lastatempe solidigita kaj restarigita, tiel savante ĝin el ruino. Surprizas la beleco de la dekoj da ornamitaj kapiteloj, kiuj ornamas ĝian unike altan navon. Ĝis hodiaŭ, la kialo de San Gil restas mistero.
Kernoj de la komunumo
Nune la municipo de Luna konsistas el la sekvaj du nukleoj:
Kaj krome estas la jenaj senhomigitaj lokoj:
Geografio
Ĝia municipa areo limas norde kun tiuj de El Frago kaj Agüero (Huesca), oriente kun tiuj de Valpalmas, Piedratajada kaj Gurrea de Gállego, sude kun tiuj de Las Pedrosas, Erla, Sierra de Luna kaj Castejón de Valdejasa, kaj okcidente kun tiuj de Ejea de los Caballeros kaj Orés.
La plej alta altaĵo estas El Fragal (856 m), kiu markas la limon inter la municipaj areoj de Luna, El Frago kaj Orés; estas menciindaj ankaŭ la altaĵoj Monlora (657m); kaj Peña del Valiente (620 m).
La rivero Arba de Biel transiras la municipan areon de nordo al sudo, la rivero Júnez estas ĝia ĉefa alfluanto.
Historio
La reĝo Jakobo la 1-a donacis ĝin al Artal de Luna, kune kun aliaj kasteloj, kontraŭ 20 000 oraj moneroj. En 1320, ĝi estis ricevita fare de la princo Alfonso kaj ŝajnas, ke ĝi apartenis al membroj de la reĝa familio ĝis Petro la 4-a vendis ĝin al Lope Fernández de Luna, kiu en 1348 fariĝis grafo de Luna, la unua nobela titolo donita en Aragono al persono de nereĝa deveno.
Montgellafrey
estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio, kiu ekde la 1-a de januaro 2017 apartenas al nova komunumo Saint François Longchamp. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la loĝloko vivis.
Maluenda
Maluenda [maLŬENda] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Maluenda estas municipa teritorio en la centro de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas inter Paracuellos de Jiloca norde kaj Velilla de Jiloca sude.
La loĝloko Maluenda mem estas je 90 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 581 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Jiloca estante la antaŭlasta loĝloko tie post Paracuellos de Jiloca antaŭ la enfluejo de la rivero ĉe Calatayud.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud. En 1255 ĝi estis la scenejo de sekreta kunsido inter Jakobo la 1-a de Aragono kaj Henriko de Kastilio — frato de Alfonso la 10-a —, rakontita en la Libro de las tres razones de la Infanto Don Juan Manuel. Poste, en la Milito de la du Petroj, ĝi ludis gravan rolon en la defendo de la koridoro de la rivero Jiloca, inter Daroca kaj Calatayud.​ Kastilianoj kaptis la kastelon en 1363. En tiu loko estis la arkivo de la Komunumo de Domaroj de Calatayud kiu ĝis nun ne reaperis.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Maluenda kie oni malaltiĝis el 1 899 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 920 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Altiraĵoj estas la ruinoj de la iama islama kastelo, la preĝejo de Sankta Maria, la preĝejo de Sanktaj Justa kaj Rufina, la ruinoj de la preĝejo de Sakta Mikaelo (proksime de la kastelo), la konvento de Karmelitanoj, ermitejoj, alta turo Albarrana kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la riveroj.
49291 Thechills
49291 Thechills estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la brita astronomo Ian P. Griffin elde la observatorio de la Astronaut Memorial Planetarium and Observatory en Cocoa (Florido, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la novzelanda rokmuzikgrupo The Chills, kreita en Dunedin en 1980, estrata de la kantisto/kantaŭtoro Martin Phillipps, ties muziko formas la kernon de la tiel nomata « Dunedin sound ». Ilia muzikalbumeto Rocket Science montras fotografiojn faritajn de la malkovrinto.
Montricher-Albanne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Montgilbert
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Olvés
Olvés [olBES] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas apuda Calatayud, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Olvés estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi limas laŭhorloĝe el nordo kun Maluenda, Castejón de Alarba, Monterde kaj Munébrega.
La loĝloko Olvés mem estas je 96 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 807 msm en la Iberia Sistemo, okcidente de la valo de la rivero Jiloca.
Ĝi estas alirebla laŭ la nacia ŝoseo N-234 kiu venas el Sorio. La plej proksima loĝloko estas Maluenda ĉe tiu ŝoseo.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1120 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Ĝi apartenis al la Komunumo de Domaroj de Calatayud.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Olvés kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 807 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.