cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sarzens
Geografio
La komunumo Sarzens situas en la Vaŭdo Mezlando sur la molasaj montetoj inter la valoj de Brojo en nordokcidento kaj de Glano en sudoriento. Oriente de la komunumo la rojo Ruisseau des Vaux formas en arbaro profundan ravinon. Al la komunumo apartens krom la vilaĝo Sarzens kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,44 km², de kiuj 15,2% estas kovritaj de arbaro, 75,9% servas por agrikulturo kaj 8,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sarzens limas en nordo al Curtilles, en oriento al Lovatens, en sudo al Brenles, kaj en okcidento al Chesalles-sur-Moudon.
Trafiko
Sarzens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Sarzens pasas kurboriĉa flanka vojo de Chesalles-sur-Moudon al Lovatens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 22 kilometrojn norde apud Estvayer-le-Lac. Pere de poŝtaŭtolinio de Moudon al Romont la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 996 kiel villa sarningis. Dum mezepoko Sarzens apartenis al la Senjorujo Curtilles, kiu estis havaĵo de la episkopo de Laŭzano, kaj estis submetita al la Subvoktejo Lucens. Sub la berna regado ek de 1536 la komunumo apartenis al la Voktejo Moudon, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 2006 surbaze de la administracia reformo de Kantono Vaŭdo estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully.
Samuel Pufendorf
Samuel von PUFENDORF (naskiĝis en Dorfchemnitz (Zwönitz) la 8-an de januaro 1632; mortis en Berlino la 13-an de oktobro 1694) estis germana juristo, filozofo, ekonomikisto, ŝtatestro kaj historiisto. Inter liaj plej gravaj realigoj estas liaj komentarioj kaj revizioj pri la naturleĝaj teorioj de Thomas Hobbes kaj Hugo Grotius. Li havis du fratojn: Jeremias Pufendorf (1623–1703) kaj Esaias von Pufendorf (1628-1689).
Biografio
Li estis filo de germana predikanto Esaias Elias Pufendörfer (1592-1648)  kaj ankaŭ li estis destinita al klerika ofico. Unue li studis en la Duka Lernejo de Grimma, poste li estis sendita por studi teologion en la Universitato de Lepsiko. La strikta kaj dogma instruo estis naŭza al Pufendorf, kaj baldaŭ li forlasis la teologion je la studado de publika rajto. Post lasi Lepsikon, Pufendorf relokiĝis en la Universitato de Jena, kie li formis intiman amikecon kun la matematikisto Erhard Weigel (1625-1699), kies influo helpis lin elvolvigi lian rimarkindan karaktero-sendependecon. Sub la influo de Weigel, li komencis legi Hugo Grotius, Thomas Hobbes kaj René Descartes.
Pufendorf lasis Jena en 1658 kiel Magistro kaj fariĝis mentoro al la familio de la sveda diplomato Petrus Julius Coyet (1618-1667), unu el la rezidantaj ministroj de la reĝo Karlo Gustavo, en Kopenhago, kun la helpo de sia frato Esaias von Pufendorf, kiu tiam estis germana diplomato en Svedio.
Tiuepoke, Karlo Gustavo penis altrudi nedeziratan aliancon kun Danio, kaj meze de la intertraktatoj la sveda reĝo malfermis la pordon al malamikecoj. La kolero de la danoj turniĝis kontraŭ la senditoj de la sveda suvereno, Coyet sukcesis fuĝu sed la dua ministro, Sten Bielke, kaj la resto de lia ekipo arestiĝis kaj estis ĵetitaj en malliberejon. Pufendorf suferis ĉi-malfeliĉon, kaj dum ok monataj li teniĝis en arestejo. Dum tiu tempo, li okupadis sin per la legadoj de la verkoj de Hugo Grotius kaj Thomas Hobbes kaj mense konstruis ian sistemon pri universala leĝo. En la fino de sia kaptiteco, li akompanis siajn lernantojn, filojn de Coyet, al la Universitato de Lejdeno.
Liaj verkoj estis adoptitaj kiel givdlibroj en la Universitato de Koimbro.
55702 Timoito
55702 Timoito estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels fotadis la noktan ĉielon elde la Monto Palomar kaj sendis la al Leiden, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Timoito, unu el plej saĝaj maljunuloj kaj membro de la troja senato.
Pietraferrazzana
Pietraferrazzana estas komunumo de Italio.
Kempton Park
Kempton Park estas urbo en la provinco Ĥaŭtengo de Sud-Afriko. Ĝi situas nordokcidente de la montoĉeno Magaliesberg. Laŭ la stato de 200 la urbo havîs 117 000 loĝantojn.
Nomo
Kempton estas la angligita formo de la germana urbonomo Kempten.
Geografia situo
Kempton Park situas nordoriente de la montoĉeno Witwatersrand. La plej proksimaj grandaj urboj Johanesburgo sudokcidente, Germiston sude, Benoni oriente kaj Tembisa norde. Tembisa estas inter la plej grandaj Taŭnŝipo de la lando kaj fondiĝis en 1957.
Historio
La germano Carl Friedrich Wolff ekde la jaro 1881 inter la konzerno de Alfred Nobel, kiu ĉi-tie konstruis fabrikon pri dinamito. Per negocado li aĉetis pli kaj pli da grundo, kaj iĝis posedanto de la farmejo Zuurfontein (afrikanse; en Esperanto "acida fonto"), de kiu li dispartigis certan areon por loĝloko. Tiun loĝlokon li nomis Kempton Park laŭ sia naskiĝurbo Kempten en Bavario.
(16369) 1981 DJ
(16369) 1981 DJ estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kempton Park
Historio
En 1952 la flughaveno "Jan Smuts" ekkonstruiĝis sur la urba teritorio. Temas pri la plej granda flughaveno de Sud-Afriko; ekde la jaro 2006 ĝi nomiĝas O R Tambo International Airport.
(16369) 1981 DJ
Orbito
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,20599363, (kalkulita por la epoko de la ) ĝi orbitas ĉirkaŭ 896 600 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Kempton Park
Historio
En 1992 Kempton Park ricevis la titolon City (urbo). La 25-an de junio 1993 la komerca centro Kempton Park World Trade Centre estis okupata de 3 000 membroj de buraj rezistomovadoj. En la konstruaĵoj tiam okazis trakdatoj pri la fino de la sistemo de Apartismo en Sud-Afriko.
En 2000 la urbo iĝis parto de la ĉefurba komunumo Ekurhuleni (Ekurhuleni Metropolitan Municipality).
Ekonomio
En Kempton Park ekzistas multaj industriaj entreprenoj, ĉefe de la ĥemia industrio. Ankaŭ karba elektrejo situas en la urbo.
Trafiko
Kempton Park situas en senpera proksimo de la flughaveno O. R. Tambo International Airport. Fervoja linio, kiu ligu la flughavenon kun la urboj Johanesburgo und Pretorio, konstruatas. Sur tiu fervojo veturu la trajno Gautrain. Pluraj flugkompanioj havas sian sidejon en Kempton Park, interalie la entrepreno South African Airways.
La urbo estas ligata al la aŭtoŝoseoj R21, R23 kaj R24 La nacia vojo N12 situas sude de la urbo en orienta-okcidenta direkto.
9386 Hitomi
9386 Hitomi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Doi Hitomi, edzino de la japanan kosmonaŭto Doi Takao (japane : 土井隆雄 ), la unua japana kosma marŝanto. Hitomi verkis multajn artikolojn kaj eseojn ĉefe pri astronomio kaj estas fervora amatora astronomino.
Distrikto Saarlouis
Najbaras la distriktoj Merzig-Wadern, Sankt Wendel kaj Neunkirchen, la Regiona Ligo Saarbrücken kaj la francia departemento Moselle.
Geografio
La plej gravaj riveroj de la distrikto estas unuflanke la Saro, kiu de sudokcidento trafluas la distrikton direkte al Trevero, kaj la rivereto Prims, kiu venas de nordoriento kaj en Dillingen enfluas la riveron Saro.
Burgo Linz
La princelektista burgo Linz, ankaŭ nomata ĉefepiskopa burgo, estas urboburgo en Linz ĉe Rejno en la distrikto Neuwied, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estis konstruita fare de la princelektisto kaj ĉefepiskopo de Kolonjo tuj post la ricevo de la urborajto al Linz por esti kolonja bastiono sur la maldekstra rejnflanko (kontraŭburgo), samtempe ĝi servis kiel doganburgo.
Situo
La akvoburgo situas en la urbo de Linz ĉe Rejno norde de la „Rejnpordego“ en tuja apudeco al la Rejno kaj la federacia strato B 42, proksimume je duona distanco inter e Kolonjo kaj Koblenco.
South African Airways
La entrepreno South African Airways (mallonge SAA, ĝis la jaro 2007 ankaŭ Suid-Afrikaanse Lugdiens - SAL) estas sudafrika flugkompanio kun sidejo en Kempton Park. Ekde la 10-a de aprilo 2006 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "Star Alliance". La kompanio laŭ la stato de aŭgusto 2010 ĉiujare transportas proksimume 6,9 milionojn da pasaĝeroj kaj dispondas pri 53 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Bulletin officiel (Francio)
bulletin officiel (BO) (esperantlingve "bulteno oficiala") estas oficiala eldono de la franca ŝtato, destinita al konigo de la novaĵoj pri leĝotekstoj sed ankaŭ pri malpli gravaj tekstoj (dekretoj, cirkuleroj, servnotoj, anonco de vakaj postenoj...).
Origine dissenditaj sur papero, la oficialaj bultenoj estas pli kaj pli ofte traretaj kaj eksterretaj, escepte por la decidoj kiuj povus atenci al privateco.
Ortodoksa Kristana Eklezio
La ortodoksa kristana eklezio, aŭ kiu sin difinas "ortodoksa" kaj nome laŭlitere "de korekta opinio" (konata ankaŭ ĉe la fideluloj kaj oficialuloj kiel katolika ortodoksa eklezio aŭ plisimple kristana eklezio), estas Komuneco de naciaj kristanaj eklezioj, preskaŭ ĉiuj aŭtokefalaj, nome memstaraj kaj aŭtonomaj fronte al siaj patriarkejoj, historiaj kaj modernaj.
Ĝi estas la heredanto de la kristanaro de la antikva “Orienta Romia Imperio” dirata ankaŭ bizanca imperio, kaj poste otomana, tiam subdividita en la antikvaj kvar patriarkatoj, de Jerusalemo, Antioĥio, Aleksandrio kaj Konstantinopolo, sen la kvina nome la Patriarko de Okcidento. La kromaj kvin modernaj Patriarkoj, serba, rusa, bulgara, rumana kaj kvartela, male ne estas ĝenerale laŭleĝe akceptitaj sed nur laŭfakte. Orotodoksismo konvikitas ke nur ene de ĝi daŭre pluekzistas la universala kristana eklezio fondita de Jesuo Kristo.
Tia amplekso de komunumoj agnoskas “unuan rangulon inter egaluloj” (Honora unuarangeco) al la patriarko de Konstantinopolo, memdifinita "ekumena" en la sinodo de 587, post la mempromocio en la Koncilio de Kalcedono de 451, spite de la protestoj de la ceteraj patriarkoj, precipe de tiu de Romo, al kiu en antaŭaj ekumenaj koncilioj tia unuarangeco estis atribuita. Hodiaŭ la amplekso de la ortodoksaj eklezioj, disvastiĝintaj en la tuta mondo atingas la nombron de 250 milionoj de fideluloj kaj estas la tria, laŭnombre de fideluloj, kristana konfesio. Ĉiuj sekvas la julian kalendaron, iuj integre aliaj preskaŭ integre.
Origino kaj signifo de "ortodoksismo"
Eblas dati la naskiĝon de la ortodoksismo, ĝeneralsence, kiam kristanismo komenciĝis, ĉirkaŭ la 4-a jarcento, malproksimiĝi el la judo-kristana paradigmo kaj ariĝi en la ekumenaj koncilioj. Ortodoksismo, el la termino "ortodoksa" laŭlitere signifas "rekta doktrino". Al tiu unua signifo, la eklezia tradicio aldonis duan, komplementan al la unua: tiu de "ĝusta glorado".
La du konceptoj celas esprimi la saman realon, nome la konfeso de la korekta kristana kredo, jen formulita nivele de doktrinaj konceptoj, jen celebrita en la liturgio de la eklezio (glorado).
Ekde la unuaj jarcentoj, kiam la eklezio, nedividita, estis difinita "katolika" en la Kredokonfeso nicea-konstantinopola kaj "ortodoksa" en la imperiaj oficialaj aktoj, la termino "ortodoksismo" ekespimis en la eklezia lingvaĵo la aliĝo plena al la evangelia mesaĝo de Jesuo Kristo, sen aldonaĵoj kaj sen malaldonaĵoj aŭ misinterpretoj. Ĉar fidela al tiu mesaĝo, la orienta eklezio difinis sin mem kiel” ortodoksa”. Oni notu, tamen, ke laŭ la katolika eklezio ĉiuj eklezioj en akordo kun la unuaj kvar ekumenaj koncilioj taksendas “ortodoksaj”.
La termino “ortodoksismo”, tamen, fariĝas komunuza termino ekde la skismo de 1054, por distingi la orientajn ekleziojn el tiu katolika.
Historio de la ortodoksaj eklezioj
La oficiala komenciĝon de la "ortodoksa eklezio" kutime oni reirigas al la jaro 1054, nome post tiu kiun la historiaj fontoj tradicie difinas la Granda Skismo, pro kio tiu kiu estis la unika eklezio katolika, nome la ŝtata eklezio de la Romia Imperio, jam definitive dividita, vidis sian orientan eron kaj tiun okcidentan laŭiri malsamajn stratojn. Tio, tamen, post jarcentoj da diskutoj kun diversaj pliaj rompoj, startante el tiu de la titolo de "ekumena".
Siaflanke se la Okcidenta eklezio ĉiam parolis pri "orienta skismo", tiuj Orientaj ĉiam parolis pri "skismo de la Latinoj" por indiki la lastan rompon de la komuneco de 1054. Krome la ortodoksaj eklezioj juĝas la katolikan eklezion hereza pro la aldono de la Filioque al la kristana Kredo. Laŭ ĉiuj, tamen, la komenciĝo de la Kristana eklezio startas kun Kristo kaj ties predikado, sen iu ajn malaperiĝo de kontinueco. Sed, laŭ la ortodoksa eklezio, nur en si nun pluekzistas la eklezio fondita de Jesuo Kristo.
Kriza momento, kiu bedaŭrinde dividis la eklezioj de Oriento el tiu de Okcidento, estis unuflanke la kontestado de la "ekumena" Mikaelo la 1-a Kerulario rilate tiujn kiujn oni taksis misnovaĵoj kaj herezoj de la latina eklezio, koncerne la procesion de la Sankta Spirito (kun la enkonduko de la Filioque en la Kredon en Romo), la devigan sacerdotan fraŭlecon (forte proponita de la tiama papo Leono la 9-a), la uzon de la sengista pano por la eŭkaristio; aliflanke al liturgiaj/dogmaj disputoj aldoniĝis juraj kaj politikaj kontrastoj (la restaŭrado de la patriarka jurisdikcio flanke de Romo sur bonaĵoj en Suditalio kaj en la Balkanoj praktike konfiskitaj de la bizanca imperiestro Leono la 3-a, krom la supozita papa provo disvastigi kaj defendi sian jurisdikcian unuarangecon sur la orientaj patriarkoj).
Pro tiuj motivoj, se jam el 1024, post la fiasko de la intertraktado de la patriarko Eŭstacio de Konstantinopolo kaj papo Johano la 19-a, en la liturgio de la preĝejo Hagia Sofia en Konstantinopolo malaperis la mencio de la papo en la eŭkaristia preĝo, tiu lasta energie respondis al la kontestatoj pere de sia ambasadoroj en la ĉefurbo, per la ekskomuniko. Al kio la patriarko Kerulario respondis kun siaj anatemoj kontraŭ Romo: la du aktoj determinis la definitivan reciprokan disigon.
La problemoj devenantaj el iuj teologiaj malsamecoj iompostiome akriĝis kaj ne aperis al la horizonto alia Sankta Maksimo la Konfesanto, sperta konanto pri la mondo bizanca kaj tiu roma. La akriĝo kreskis kun la fiasko de la geedziĝa propono laŭ kiu parencoj de la okcidenta imperiestro Karolo la Granda kaj parencoj de la bizanca imperiestrino Irene) fariĝu geedzoj; kaj pli akriĝis la fifama invado de Konstantinopolo fare de krucmilitistoj de la 4-a krucmilito kiam okcidentanoj, danke al devio de la veneciaj ŝipoj, okupis kaj rabis la urbon kaj okupis la tutan teritorioj de la imperio. Tiam oni ekopiniis vidi la veran vizaĝon de la okcidenta eklezio, kvankam la papo tute ignoris kion estis farintaj la krucmilitistoj.
Ankoraŭ hodiaŭ ortodoksaj teologoj, verkante aŭ parolante pri la katolika eklezio uzas la spiteman esprimon de “papista eklezio” aŭ “aŭgustena-papista eklezio”
Kredo de la ortodoksaj eklezioj
Necesas noti ke rilate la kredon, la ortodoksaj eklezioj emas konsideri ankaŭ "hereza" la katolikan eklezion jen pro la doktrino de la Filioque jen pro iuj dogmoj enkondukitaj kiel tiu de la papa neeraripovo 1870 kaj tiu de la Senmakula koncipiĝo 1854.
La katolika eklezio, male, konsideras la ortodoksajn ekleziojn nur skismaj, do veraj kristanaj eklezioj.
Triunuo
Ĉiuj ortodoksaj kristanoj kredas je unusola Dio en tri personoj kiel la katolikoj kaj protestantoj, ekzemple; sed la ortodoksaj teologoj distingas la eternan esencon de Dio el la "nekreitaj energioj"; temas pri doktrino jam asertita de la Patroj de la eklezio kiel Sankta Bazilo aŭ Atanazio de Aleksandrio, sed eksplicitigita organikmaniere de Gregorio Palamas en la [14-a jarcento]]. La dia esenco estas nealirebla al la kreituloj, dum la la diaj energioj aŭ la nekreitaj diaj agoj povas esti konataj pere de la sperto kaj estas la vojo tra kiu Dio komunikiĝas al la homoj kaj la homo atingas la diiĝon. Kompreneble, kaj la dia esenco kaj la energioj estas nedisigebla Dio; tiu distingo estas, tamen, uzata por ekspliki kiel Dio povas esti absolute transcenda kaj samtempe aktiva ene de la kreita estaĵaro. . La ortodoksa eklezio esprimas sian kredon konfesante laŭ la (Kredokonfeso nicea-konstantinopola) al kiu ĝi restis fidela jen al la formulo jen al la substanco.
Kompare kun la katolika eklezio, do, la ortodoksuloj opinias ke emerĝas du substancaj malsamoj:
Tradicio
Ortodoksismo, krom sur la Sanktaj Skriboj, baziĝas ankaŭ sur la tradicio - vasta termino kiu enhavas Biblion. Kredon, la doktrinojn de la ekumenaj koncilioj (el kiuj ĝi agnoskas nur la unuajn sep, ĉar komunajn), la verkojn de la Patroj de la eklezio, la ortodoksajn leĝojn, la liturgiajn librojn, la ikonojn, ktp.
La ortodoksa eklezio kredas (ankaŭ en tio kiel en la katolika eklezio) ke la Sankta Spirito laboras pere de la historio por konstante montri la saman veron al la membroj de la eklezio kaj ke Li elradikigas la malveraĵojn tiamaniere ke la vero povu sin montri ĉiam pli klare en la koro de la kredantoj. Pro tio la tradicio ne estas nur amplekso da tekstoj kaj juraj normoj, sed vivo ene de la eklezio, en kiu la fideluloj pli spertas ol pli scias.
Biblio
En ortodoksiamo kiel en katolikismo, la Biblio estas interpretata uzante la kriterion establitan de la sperto de la eklezio, kiu devenas, siavice, el tio transdonita de la apostoloj en la komenciĝanta eklezio. La fideluloj, gviditaj, devas, do, pli ol instruiĝi, malkovi kaj gustumi iompostiome la diversajn sencojn de la biblia teksto.
Kiel apartaĵo tute ortodoksa ĝenerale elstaras, rilate la sciencojn precipe tiujn koncernantajn la biologian evoluismon, malsameco inter la la kreita mondo (submetita al la naturaj leĝoj) kaj la mondo revelaciita (submetita al la diaj leĝoj). Tiu malsamo, laŭ la ortodoksa teologio, evitus la stridan kontraston inter kredo kaj scienco kiu karakterizis la historion de la okcidenta kristanismo. Laŭ katolikaj teologoj kaj scienculoj, male, la solvo kuŝas en la aŭgustena-galilea principo: ”la Biblio sin esprimas laŭ la lingvaĵo de tiutempaj homoj ne prizogante pri la scienca precizeco sed pri komuniko de la dia sava volo.” En la ortodoksa biblia kanono estas inkluzivitaj iuj libroj, kiuj laŭ katolikoj kaj protestantoj, estas nuraj apokrifoj. Ili estas, ekzemple: la tria kaj kvara libroj de Makabeoj.
Peko kaj elaĉeto
Ankaŭ la ortodoksa tradicio rifuzas esprimi la doktrinon de la eleĉeto per "laŭleĝaj" terminoj kaj ne akordiĝas kun tiuj kiuj pentras la kristanan praktikon tiusence. La elaĉeto transformas kaj agas nivele de la koro: la elaĉeto el la peko do postulas pli pensosanĝon ol konsiderojn pri la malobeo de la pekulo.
La termino "origina peko" ofte uzata de la okcidentaj eklezioj ne plaĉas al la ortodoksaj teologoj kiuj preferas paroli pri "praava peko" por aludi al la peko de Adamo kaj Eva, kies sekvoj - fizika kaj spirita morto - falis sur la tutan homaron. La efikoj de tiu peko komenciĝas montriĝi iompostiome en la homo dum ties kresko, kvankam ĉe la naskiĝo li ne estas kulpa. Ĝenerale tiu peko kaj aliaj estas konsiderataj, pli ol punenda “krimo”, “malsano de la animo” kuracebla per la dia mizerikordo.
Enkarniĝo
La fundamenta kialo pro kio la Filo de Dio enkarniĝis estas la "destino" de la homo post la morto, nome esti disigita de Dio pro la falo de Adamo Ĉar la homo estis enkondukinta ion fremdan en sian naturon partoprenante en la malbono pere de la malobeo al Dio, la homaro troviĝis en terura pozicio sen elireja vojo. La unika, laŭ la ortodoksa eklezio, solvo estis, flanke de Dio, tiu de levado de la falinta homa naturo, per kuniĝo de sia dia naturo al tiu nia homa. Dio povis plenumi ĉion tion per la enkarniĝo restante, tamen, Dio.
Per la enkarniĝo de la Filo de Dio, kiun la homoj, unuopule, estas devigataj agnoski, la homo diiĝas sen tamen fariĝi pagana dio. Temas pri la mistera dono de Do, kies rezulto estas nur parte komprenebla per dia donaco. Al konscie rifuzanto de tiu donaco restas nur la eterna damniĝo.
La Dipatrino (Theotokos)
Multaj tradicioj koncernantaj la Marian la patrinon de Jesuo, nome la Theotokos (Patrino de Dio), donantino de la homa vivo al la Filo de Dio havas ekstreman teologian gravon.
Ortodoksuloj asertas, kune kun katolikoj, ke Maria konserviĝis virga antaŭ kaj post la naskiĝo de Kristo. Tiu, mirakle, al ŝi lasis integra la virgecon en la akuŝa momento.
Multaj el la krederoj de la ortodoksaj eklezioj koncerne Marian reflektiĝas en la apokrifa teksto Libro pri la naskiĝo de Maria, kiu ne estis inkluzivita en la novtestamenta kanono, sed estis konsderita, ĉe ortodoksul, akurata en la priskribo pri la eventoj. Infanaĝe, Maria estis konsekrita por servi en la jerusalema templo kiel virgulino.
Zeĥarja, tiama ĉefsacerdoto, laŭ tiu dokumento, faris la neimageblaĵon: li konduktis Marian en la " Sanktaĵon de Sanktaĵoj" por honori ŝian gravon, ĉar ŝi mem estus farinta la arkeo en kiu Dio homiĝus. Al ŝi dekdujaraĝanta estis petite retiriĝi el ŝia pozicio kaj edziniĝis, sed ŝi deziris resti virga por ĉiam por honori al Dio. Tiel ke estis decidite ŝin transdoni edzino al Jozefo, ŝia kuzo aŭ onklo, maljuna kaj vidva viro, kiu zorgus pri ŝi kaj permesus ke ŝi konservu sian virgecon. Kaj dum tiu situacio okazis ke ŝi submetiĝis al la dia volo kaj akceptis ke Jesuo Kristo prenus la homan formon ene de ŝi. Oni opinias ke dum sia vivo, Maria nenimamiere pekis. Tamen, ortodoksismo ne akceptas la katolikan dogmon de la Senmakula koncipiĝo (aŭgustena); alivorte, Maria estis purigita el la spuroj de la praava peko nur kaj tute en la momento de la koncipiĝo de Kristo. En la teologio de la ortodoksa eklezio gravas kompreni ke Kristo en la momento de sia homiĝo estis perfekta Dio kaj perfekta homo. Tio aperas en la momento de la detruo de spuroj de praava peko en Maria. Laŭ katolikismo, male, Maria neniam estis purigita, sed escepte netrafita de la prapeko.
Laŭ la du eklezioj, katolika kaj ortodoksa, Maria estis ĉielenirigita, sed laŭ katolikoj tiu ĉielenpreno estas konsekvo de la senmakula koncipiĝo, dogmo kiun ortodoksuloj ne subskribas kiel revelaciitan veron.
Kompreno pri la koncepto de "mistero"
La parolado pri la krederoj, laŭ la ortodoksaj eklezioj, ne estas, ĉar supernaturaj, penetreblaj de la pura logika rezonado kvankam tio korekte eblas en iuj kazoj. La ortodoksa teologio riĉas je logikaj pruvoj bazitaj sur la konsento de la Patroj de la eklezio. Spite de tio, estas iuj punktoj kiujn la ortodoksuloj rifuzas pliprofundigi ĉar ili opinias ke provo de pli klara kompreno estas kontraŭefika, senprodukta kaj enkondukanta al miskomprenoj kaj al herezo, raciigante pri io kion de ni ne povas esti komprenita.
Tiuj teologiaj areoj estas indikataj kiel "misteroj". La misteroj ne estas eskapvojoj. Ekzemploj povas esti: Kristo estas perfekta homo kaj perfekta Dio: Li estas perfekta ĉeesta kiel Jesuo Kristo, kaj tamen devas esti perfekte ĉieestanta samtempe kiel Dio. Same mistero estas kiel Kristo povas esti vera Dio kaj vera homo kaj kiel Dio povas esti en tri personoj. La provoj penetri en tiuj misteroj povas aldirekti al herezoj. En tiu teologia sinteno evidentiĝas iu distanciĝo el la katolikaj teologoj kiuj funkciigas la racion malpermesante tamen aliron al herezo: la racio ĉi-kaze ne pretendas penetri la misteron sed nur travidi ĉu eblas igi pli akceptebla la mistero. Ankaŭ la racio estas donaco dia kaj Dio por paroli uzis vortojn kaj konceptojn homajn.
Sanktuloj, relikvoj kaj mortintoj
En la ortodoksa eklezio ekzistas oficiala agnosko, dirita "glorigo" per kiu sanktulo ekkultatas en la tuta eklezio: la agnosko, tamen, nenion aldonas al lia sankteco. Tio okazas preskaŭ en ĉiuj eklezioj konfesantaj la kulton al la sanktuloj. Por tiu agnosko influas la popola devoteco kaj la percepto pri la mirakla kondiĉo de la mortaj restaĵoj, ankaŭ se tio ne estas sufiĉa kaŭzo por la glorigo. Ĉe ortodoksuloj la sanktuloj, kiel ĉe aliaj eklezioj, povas esti propetataj kaj imitataj kaj glorigataj, kaj precipe traktataj kiel fratoj. Ankaŭ iliajn restaĵon oni kultas per granda venerado.
Sakramentoj
La Ortoksaj eklezioj neniam dogme difinis la nombron de la sakramentoj, sed niaepoke fakte ili fiksis la nombron al sep, kiel de ĉiam en la katolika eklezio, al kiuj ili aldonas aliajn ritojn kiel la monaĥan tonsuron, la benon de la akvoj, la konsekron de la ikonoj. Alivorte, ortodoksuloj neniam atingis la distingon inter sakramento kaj sakramentalo, kiel skolastikuloj proponis al la teologio; sed ortodoksuloj obĵetas ke la apostoloj ne uzis la saman distingon.
La sep sakramentoj, diritaj ankaŭ "misteroj," estas: bapto, konfirmacio, eŭkaristio (komunio), konfeso, unkto, ordino, geedzeco. Malsame ol la katolika eklezio kiu administras la bapton per infuzado ankaŭ se ne estas malpermesita tiu per mergo, la ortodoksa eklezio praktikas tiun lastan kun la triapersona formulo: "“La servisto de Dio N. estas baptita en la nomo de la Patro, kaj de la Filo, kaj de la Sankta Spirito. Amen". Tiu rita modelo estas tiu de la apostoloj el kiu ĝi ne volas distanciĝis.
La konfirmacio, egala al tiu okcidenta, estas la unkto kiu tujpotvenas la bapton por doni al la novbakito la Sanktan Spiriton. En la katolika eklezio la konfermacio estas donita kiam la infano, se temas pri infano, ekjunuliĝas.
Eŭkaristio, aŭ dia liturgio, estas la sakramento kiu perfektigas la komunecan ligilon kun Kristo per la partopreno al liaj Korpo kaj Sango en kiuj transformiĝas la pano kaj la vino konsekritaj de la sacerdoto. Tiu procezo, nomita transmutacio, estas la ekvivalento de la katolika transsubstancigo, sed ne estas difinita dogme. La eŭkaristio estas celebrata kun fermentita tritika pano kaj ne kun sengista pano, kaj ruĝa vino miksita kun tepida akvo ene de la kaliko. La komunio estas ĉiam donita sub la du elementoj (specioj) por ke estu tute respektata la ordono de Kristo.
Dum la katolikoj uzas por konsekri la vortojn de Kristo de la lasta vespermanĝo, la ortodoksaj teologoj instruas ke la transmutacio okazas en la momento de la epiklezo aŭ alvoko al la Sankta Spirito. Sed temas pri respektendaj teologiaj opinioj.
La Konfeso tre similas al tiu okcidenta, kaj estas konsilite viziti ĉiam la saman spiritan gvidanton. Ne estas uzata la krado, kiu estis enkondukita nur en Okcidento. La sacerdoto ne “absolvas” (en nomine Christi) kiel okazas en la katolika eklezio, sed preferas provizi terapion por la animo. La spirita saniĝo de la pekulo kuntrenas la pardonon: ne estas bezonata Purgatorio.
La Unkto de la malsanuloj estas praktikebla ankaŭ sur spirite malsanuloj, kiel nur okazas ankaŭ en la katolika eklezio.
La sankta ordino estas la sakramento kiu alestigas la sacerdotojn en la eklezio, en la tri gradoj de episkopo, presbitero kaj diakono. Nur la episkopo estas kooptita el la votintoj fraŭlecon (praktike inter la monaĥoj), dum presbiteroj kaj diakonoj povas geedziĝi antaŭ la ordiniĝo, sed kaze de vidveco ili ne plu rajtas geedziĝi. La sacerdotaro devenas nur el l sfero de la viroj.
La geedziĝo estas la sakramento kiu kunigas viron kaj virinon por ĉiam en ama nerompebla ligilo. Pro tio ĝi estas absolute monogama kaj heteroseksa. Ankaŭ kaze de vidveco, la supervivanto ne rajtas geedziĝi sen la permeso de la episkopo. Kie la geedziĝa amo sendube ĉesis, la episkopo povas permesi divorcon.
La katolika eklezio rekonas la validecon de la ordinoj praktikitaj de ortodoksuloj, ankaŭ post la Granda Skismo de 1054. (La katolika eklezio, male, ne agnoskas (pro decido de papo Leono la 13-a) la validecon (nome la postulita apostola posteuleco) de la ordinigoj de la Anglikana eklezio, naskiĝinta el skismo el la katolika eklezio en 1534). Male, la ortodoksa eklezio ne rekonas la sakramentojn praktikitajn ekstere de si mem, opiniante ke nur en ĝi pluekzistas la vera eklezio.
La finaj eventoj (eskatologio)
En la Ortodoksismo oni kredas ke la Paradizo ne estas senmova stato. La homaro estos revenigita al la perfekteco, sed tia perfekteco ne estas la lasta celo: la lasta celo estas la unuiĝo kun Dio. La negativaj aspektoj kiuj nun karakterizas la homan naturon malaperos, kaj la homo fariĝos tiu kia estis projektita. ortodoksaj teologoj opinias ke la okcidentaj teologoj parolas nur pri feliĉiga beatigo kaj preterlasas la unuiĝon kun Dio; sed tio ne rezultas el la senfina literaturo pri tiu temo. Krome, la Evangelioj inspiras diversajn vidpunktojn, kiuj tamen restas kaŝitaj en la misteroj de Dio.
Pro tio ĉiuj antikvaj reprezentadoj pri la universala juĝo en okcidento kaj en tiuj ankoraŭ pentrataj en oriento prezentas la damnitojn mergitaj en fajra rivero rekte ŝprucanta el la nimbo de la dia gloro de Kristo.
Ortodoksismo ne kredas je la tria (inter la morto kaj la unuiĝo kun Dio) stato kiel la Purgatorio, aperinta nur poste en Okcidento. Ĝi opinias ke, post la morto, la homo, en la ascendo al Dio, devas transpasi diversajn bloko-staciojn metafore difineblajn "trairpagoj". En tiu ascendo la homo estas tentata (de demonoj) kaj juĝata. La justulo trairas rapide tiujn trairpagojn dum la malpli justaj devas superi pli da obstakloj. Tiun staton ortodoksaj teologoj ne nomas [Purgatorio]] kvankam ĝi purige situas antaŭ la feliĉiga renkonto kun Dio.
La liturgio
Dia liturgio estas la ĝusta nomo de la eŭkaristia liturgio laŭ la bizanca kri-stana tradicio.
Tiu termino estas uzata de la ortodoksa eklezio kaj de la katolika eklezio, kaj same de la armenaj kristanoj kaj de tiuj de la armena Apostola eklezio kaj de tiuj de la armena-katolika eklezio. En la li-turgio ili, iuj integre aliaj preskaŭ integre, sekvas la julian kalendaron ĉar la Gregoria studo-verko de la papista eklezio kontraŭas la tradicion.
Eksteraj ligiloj
(eo) Kristana Ortodoksa Rondo Esperantista (KORE)
(itala) La ortodoksa eklezio
(angla kaj greka) Ekumenika patriarkato de Konstantinopolo
(it) Atalogode la ortodoksaj rimedoj de la interretejo
(en) Ortodoksa teologio
(en) Ortodoksa kalendaro
(en) Orthodox Research Institute
(en) 16th Century Lutheran & Orthodox Exchange
(en) www.orthodoxwiki.org, libera enciklopedio pri la ortodoksa kristanaro
Jinonice (Praga metroo)
Jinonice estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 1988.
Vysoká nad Uhom
Bazaj informoj
Vysoká nad Uhom, hungare Magasrév estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Viszoka. Vysoká kaj magas signifas: alta.
Situo
Vysoká nad Uhom situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Uĵ, laŭ traira flankovojo. Veľké Kapušany troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1214 en formo "Vyzaka". Ĝis la 20-a jarcento la kampoj apartenis al abatejo de Leles. Pestoj okazis en 1709 kaj iom poste. En 1910 loĝis en Magasrév 1175 da homoj, (1035 slovakoj, 97 hungaroj, 43 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Magasrév apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Vysoká nad Uhom 906 da homoj, (895 slovakoj, po 4 hungaroj kaj ukrainoj, 2 ĉeĥoj, unusola moravo).
Drusenheim (stacidomo)
Drusenheim estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Drusenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Sečianky
Sečianky, hungare Ipolyszécsényke estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Drusenheim (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
Sečianky
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1243 en formo "terra Zelchan". En 1910 loĝis tie 503 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 421 da homoj, (369 hungaroj, 27 slovakoj).
Famuloj
En la iama Ipolyszécsényke naskiĝis hungara grafikisto Ádám Cziglényi.
4418 Fredfranklin
4418 Fredfranklin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Fred A. Franklin, astrofizikisto en la departemento pri Planedoscienco de la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics.
ISO 3166-2:NI
ISO 3166-2:NI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Nikaragvon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>NI</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Nikaragvo. La dua parto estas du literoj. La kodojn havas 15 departementoj kaj 2 aŭtonomaj regionoj.
(11909) 1992 HD5
(11909) 1992 HD5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Verdo-Maldekstro
GroenLinks (esperante: Verdo-Maldekstro, GL) estas ekologia politika partio en Nederlando.
Historio
Jam dum 1989 tiuj partioj kreis balotan blokojn kaj dum la parlamentaj balotoj atingis ses parlamentajn seĝojn. La ĝis nun plej bonan balotan rezulton la partio atingis dum la jaro 1998, atingante dek unu parlamentajn seĝojn kaj subtenon de 7,3 procentoj de la voĉdonantoj. Post la balotoj de 2012 la partio reprezentiĝas per kvar naciaj parlamentanoj. En la Eŭropa Parlamento ĝi post la balotoj de 2014 havas du parlamentantojn.
Post sia fondiĝo, la partio neniam estis membro en registara koalicio. La partio estas partopreninta en iuj regionaj registaroj. En 2016 ĝi estis en la koalicio en Utrecht kaj Groningen.
La nuna partiestro estas Jesse Klaver, kiu fariĝis gvidanto en majo 2015.
Sami Yusuf
Sami Yusuf (elp. [juSUF]; naskiĝis la 21-an de julio 1980 en Teherano) estas brita kantisto, kantokomponisto, multinstrumentisto, komponisto, muzikproduktisto kaj de azerbajĝ-irana deveno. Yusuf estas ankaŭ islama kaj humanitara kantisto kiu akiris internacian atenton okaze de sia debuta albumo, Al-Mu`allim en 2003.
Krom en la angla, li kantas ankaŭ en la araba, la azerbajĝana, la persa, la turka kaj en urduo, foje en la sama kanto, kiel estis la kazo de lia furorkanto, Hasbi Rabeno. Lia muziko estas miksaĵo de diversaj muzikaj stiloj kaj ĝenroj, inkluzive de elementoj el la rok-muziko, la sufiisma kaj popola muzikoj. Li uzis sian plurlingvan kaj mult-instrumentistan stilon por trakti sociajn, spiritajn kaj humanitarismajn temojn.
Frua vivo
La geavoj de Sami Yusuf estis rifuĝintoj kiuj loĝis en Bakuo, Azerbajĝano sed ili fuĝis al Irano post kiam Azerbajĝano estis kaptita de la bolŝevikoj post la Unua Mondmilito. Liaj gepatroj estis azeroj en Irano kiuj alvenis en Londono en la fruaj 1980-aj jaroj, post la islama revolucio en Irano.
Jam de frua aĝo, Yusuf montris grandan intereson en muziko.
Li lernis ludi la pianon kaj violonon, sed ankaŭ tradiciajn instrumentojn inkluzive de la udo, setaro kaj tombako.
Muzika kariero
Spiritique estas la nomo kiun Yusuf donis al sia unika muzika stilo kiu miksas elementojn de okcidentaj kaj orientaj sonoj. Inkluziva spiriteco estas la gvida temo en la kantotekstoj de Sami Yusuf. Lia unua albumo, Al-Mu'allim, en la angla kun iu araba kantoteksto, iĝis grandega sukceso precipe trans Nord-Afriko kaj la Meza Oriento. Yusuf faris koncertojn en kvin kontinentoj. Lia internacia famo grandege kreskis kiam li kune kun Outlandish produktis la kanton Try not to Cry.
Time nomis Yusuf "la plej granda islama rokstelulo", dum The Guardian skribis ke li estas "la plej granda stelulo el la Meza Oriento kiu estas brito" (2007). Al Ĝazira nomis lin "King of Islamic Pop" (Reĝo de islama popmuziko).
Albumo Al-Mu' allim" (2003 – 2014)
En 2003, Yusuf lanĉis sian debutan albumon, Al-Mu`allim. La kanto Al-Mu'allim sur tiu albumo iĝis furorkanto en la Meza Oriento, Nord-Afriko kaj Sudorienta Azio, de kiu li vendis milionojn da ekzempleroj tutmonde. La lasta ero de la albumo, Supplication, estis uzata en la Or-Globa premi-nomumita filmo The Kite Runner (La kajtanto kiu gajnis Golden Globe-premion.
Albumo "La Centro" (2014)
La Centro estis lanĉita en 2014 kaj estas kolekto de 13 kantoj de kiuj Yusuf esperas ke liaj aŭskultantoj trovos en ili inspiron por serĉi iliajn individuajn spiritajn centrojn. Temas pri albumo kun nova sonstilo kiu havas multkulturajn influojn, utiliganta kaj tradician kaj nuntempan mezorientan, nord-afrikan kaj eŭropan poezion, instrumentojn kaj melodiojn.
Albumo "Kantoj de la Vojo" (2015)
Lia sesa albumo Songs of the Way (Kantoj de la Vojo), estis lanĉita en januaro 2015. Ĉiuj kantotekstoj estas de la poeziolibroj de la konata filozofo Seyyed Hossein Nasr. Krom du kantoj en la persa kaj araba lingvoj, la kantoj estas en la angla.
Albumo "Azerbajĝano" (2020)
"Azerbaijan: Timeless Presence" estas muzika odiseo tra riĉa arta kaj kultura heredaĵo. La muziko estis kunmetita, aranĝita kaj direktita de Sami Yusuf por la komenca ceremonio de la 43-a sesio de la Komitato de la Monda Heredaĵo de Unesko en Baku la 30-an de junio 2019.
Persona vivo
Kvankam Shia islamano de naskiĝo, Yusuf deklaris ke li poste ĉirkaŭbrakis sunaismon. Yusuf parolis pri sia fono kiel "diversa" kaj citis tion kiel evidentecon pri sia "emo kunigi homojn".
Sami Yusuf geedziĝis en 2005. Lia edzino estas germandevena kaj konvertiĝis al islamo antaŭ ol ŝi renkontis Yusuf.
Religiaj kaj politikaj vidpunktoj
Sami Yusuf akiris vastan popularecon tra la islama mondo pro lia spirita muziko. Sed artistoj kiel li kaj Maher Zain ankaŭ alfrontis iun kontraŭstaron de konservativaj islamanoj kiuj opinias muzikon nepermesebla.
Honoroj kaj premioj
Kiel agnosko por lia filantropio, Yusuf estis en 2014 nomumita kiel Tutmonda Ambasadoro por la Monda Nutraĵa Programo de la Unuiĝintaj Nacioj.
En 2014, la Unuiĝintaj Nacioj nomumis lin Tutmonda Ambasadoro Kontraŭ Malsato kaj en 2015 la UN nomumis lin kiel "Elita Ambasadoro" por la UN Monda Semajno de Interreligia Harmonio.
En 2016, Yusuf ricevis premion pro sia kontribuo al la antaŭenigo de la mesaĝon de paco kaj toleremo kiel parto de la Mondpaca Iniciato de Mohamedo bin Raŝid Al Maktum.
En 2019, Yusuf ricevis honoran diplomon de la Unua Vicprezidento de Azerbajĝano pro tio ke li kontribuas al la antaŭenigo de la azerbajĝanaj muziko kaj kulturo.
Guĉino
Guĉino (古琴), alinome jadĉino, sepkord-ĉino, ĉin (琴) laŭ la prononco de la ĉina lingvo. Ĝi estas unu el la plej antikvaj kordinstrumentoj de Ĉinio, cirkulas pli ol tri mil jaroj senĉese en la ĉina historio. Fakte oni nomis ĝin nur ĉin sen gu en la antikveco. Ni eknomis ĝin Guĉino nur en la komenco de la pasinta jarcento. Gu(古) signifas antikva. Por fordiferencigi la vorton de la landnomo Ĉino, esperantige guĉino. Guĉino havas tre longan historion en Ĉinio.
En la epoko Printempo kaj Aŭtuno (a.K. 770~a.K 476) de Ĉinio,guĉino jam ekpopulariĝis. Ni povas eltrovi poemojn pri guĉino en la ĉina antikva poemaro Libro de Poezio, kompilita de Konfuceo. Laŭ posedataj materialoj bildaj kaj vortaj, guĉino ekestis en la formo uzata sekvonte almenaŭ de la fino de Han-dinastio (a.K 206~p.K 220). Guĉino farita en Tang-dinastio (618~907) postlasas ĝis nun, kiu diferencas nur de malsama artformo kaj de tembro kun guĉinoj faritaj en Song-dinastio (960~1279),Yuan-dinastio (1271~1368), Ming-dinastio (1368~1644), Qing-dinastio (1644~1911).
En la periodo de Konfuceo, guĉino estis devige lernita muzikinstrumento al klerulo. Kaj guĉino estis la ĉefa devo de guĉino, vejĉio, kaligrafio kaj pentrado, kiuj estis devige lernitaj al klerulo en la antikveco de Ĉinio. Guĉino intime rilatas kun klerulo en sia vivo dum kelkmil jaroj. Guĉina sono estas sankta kaj delikata, grandanima kaj natura. Antikvulo uzis ĝin esprimi senton kaj deziri al idealo. Guĉino jam grande superis la muzikan signifon, kaj estis simbolo de la ĉina kulturo kaj idealisma karaktero.
Guĉino jam formis unu kompletan kaj sendependan sistemon je ludo,notacio, guĉina historio, guĉina ritmo kaj estetiko. Ĝia enhavo estas granda, kaj reprezento de la ĉina tradicia muziko, ankaŭ reflektas la filozofion, historion kaj literaturon de Ĉinio. Neniu muzikinstrumento povas komparebli kun guĉino je la esprima povo de la ĉina tradicia kulturo.
Rakonto Pri La Muziko
En la epoko Printempo kaj Aŭtumo de Ĉinio, iu nomiĝas Yu Boya, kiu lertas muzikludon, estis fama guĉinludisto en tiu epoko. Yu Boya estis saĝa kaj lernema en sia infaneco. Li petus bonan instruiston, posedis bonan ludnivelon, sed li fojfoje sentis ke li ankoraŭ ne eblis ludi ĝin en ravega esprimo por diversaj aferoj. Sciinte lian penson, lia instruisto kun li veturis per boato al sur Penlai Insulo ĉe la Orienta Maro de Ĉinio. Lasu lin spekti naturan pejzaĝon,aŭskulti ondtonon de la Maro. Yu Boya estis alrigardante fore, jen torento kaj bato de ondo, flugo kaj sono de marbirdoj; arboj ĉie sur la monto, dense kaj verde, ŝajne fe-lando. La mirinda sento nature ekaperis, aŭskultiĝis ŝajne ĉe siaj oreloj harmonia muziko de la natura mondo. Li prenis guĉinon kaj ekludis senpense, muziktono ludiĝis senpense, natura beleco estis degelita en sian guĉinan tonon. Yu Boya spertis propre animstaton neniam renkontitan. Lia instruisto aldiris al li:”Vi jam ellernis.”
Yu Boya vojaĝis per boato ununokte. Alfronte al la klara luno kun zefiro, li ekpensis mil kaj mil,do,ludis guĉinon. Melodia guĉintono ŝajnas en fe-landon iom post iom. Subite iu vokis bonon ĉe la bordo. Yu Boya elboatiĝis alirante laŭ la voko. Li vidis nur unu arbhakisto staras tie. Li sciis ke li estas komprenanto de la muziko ludita de li, kaj bonvenigis la arbhakiston en lia boato, ludis ĝojplene por li. Kiam Yu Boya ludis tonon laŭdantan monton, la arbhakisto diris:”Brave! Granda kaj pompa, alta ŝajne kiel Taishan montaro!” Kiam esprimantan ondbaton, la arbhakisto diris denove:”Bonege! Vasta kaj torenta, ŝajne vidi fluantan akvon kun ondaro, kiel maro senlima!” Yu Boya estis ekscita, kaj diris korŝite:”Komprenanto! Vi ja estas mia komprenanto.” Tiu ĉi arbhakisto nomiĝas Zhong Ziqi. Ili ambaŭ fariĝis tre bonaj amikoj de tiam.
Yu Boya kaj Zhong Ziqi havis rendevuon renkontiĝi ankoraŭ en Gui monto de Hanyang sekvontjare. Tiam Yu Boya oficis en Changzhou. Kiam li kun guĉino iris al la rendevuo post sia plenumo de la oficado, Zhong Ziqi jam forpasis. Yu Boya funebris antaŭ la tombo de Zhong Ziqi, ludis la muzikon Fluakvo De Alta Monto. Post la ludo, li ekĵetegis la guĉinon tristplene, kaj li opinias trovi la komprenanton neeble kaj neplue en la mondo. Ni tropas nun “Fluakvo De Alta Monto” kiel komprenanto aŭ intimulo.
Ni nomas la rakonton: Yu Boya Ekĵetegis Guĉinon Por Danki Kompreninton.
Katedralo de Monrealo
La Katedralo de Monrealo (en la itala, Duomo di Monreale) estas unu el la plej grandaj atingoj de normanda arto en la mondo. Estas rimarkinda ĝia fuzio kun la araba arto, kiu regis en Sicilio antaŭ la konkero de la insulo fare de la normandoj. La katedralo estis fondita en 1172 de Vilhelmo la 2-a de Sicilio, kaj tre baldaŭ konstruis benediktanan monaĥinejon. La katedralo estas fama pro la imponaj oraj mozaikoj, kiuj kovras ĝian internon, kie oni povas vidi scenojn de la Malnova Testamento kaj de la Nova Testamento.
La klostro, apud la katedralo, estas subtenata de 228 kolonoj, ornamitaj profuse, kaj ellaboritaj per tre detalaj kapiteloj. Sur ĉi tiuj estas apogitaj arkoj kiuj indikas fortan araban inspiron.
En julio 2015, la ensemblo "Palermo araba-normanda kaj la katedraloj de Cefalù kaj Monreale" estis inkludita en la listo de la Monda Heredaĵo de Unesko. (kun ID 1487-009).
Historio de Gronlando
Dum la Dua Mondmilito, Gronlando apartiĝis fakte, kaj sociale kaj ekonomie, de Danlando, kaj pli alproksimiĝis al Usono kaj Kanado. Post la milito, la kontrolo de la insulo revenis al Danio, sed ĝi ne plu havis kolonian statuson. Do, kvankam Gronlando daŭre apartenas al la Dania Reĝlando, ĝi estas aŭtonoma ekde 1979. La insulo estas la sola teritorio kiu apartiĝis de la Eŭropa Unio, sed ĝi havas statuson de asociita ŝtato.
Fruaj Paleo-eskimaj kulturoj
La unuaj homoj, kiuj venis al Gronlando estis tiuj el la Saqqaq Kulturo. Tiu ĉi gento loĝis en la sudokcidenta parto de la lando ekde proksimume 2500AK ĝis 800AK, kiu signifas ke oni konsideras ilin la grupo, kiu vivadis la plej longan tempon en Gronlando ĝis nun (la parencoj de la nuntempaj Gronlandanoj nur alvenis antaŭ 800 jaroj). La plejmulto de la arkeologiaj restaĵoj kiuj ankoraŭ staras, troviĝas ĉe la suda parto de Disko Golfo, kie abundis balenoj kaj karibuoj. Tie, oni kredas, ke ili loĝadis dumvintre en grandaj tendoj dufamiliopaj; kaj dumsomere en pli malgrandaj loĝejoj kun aliaj anoj de malsimilaj Saqqaq triboj. Oni eĉ trovis aro da someraj tendoj kie dekoj da familioj loĝis.
Samtempe loĝis en la nordoriento de la lando la Kulturo Independence I, tiel nomata pro la arkeologiaj restaĵoj trovitaj en la "Independence Fjordo". Ili alvenis en Gronlando cent jaroj post la Saqqaq Kulturanoj, sed en 1000AK, ili malaperis tute. Oni ankoraŭ ne scias kien, aŭ kial, ili foriris. 300 jaroj post la malapero de la "Independence I" Kulturo, ili estis anstataŭitaj fare de nova popolo, nomata la Kulturo "Independence II", kiu loĝis en la sama loko ĝis 80AK.