cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Greneja preĝejo (Herencsény)
La greneja preĝejo en Herencsény estas eklezia monumento historia en Hungario, en ekstera parto de Herencsény.
Historio
Vilaĝo Haraszti [harasti] estis unue menciita en 1290, sed dum dominado de turkoj ĝi senhomiĝis kaj dum la historio la vilaĝo plene malaperis. Tamen ties kirko supozeble konstruita en la 14-a jarcento restis en bona stato. Post la senhomiĝo la kirko estis forlasita kaj ĝi ruiniĝis. En la 18-a jarcento la loka bienulo renovigis ĝin kaj ĝi estis luterana familia kapelo. Ekde 1854 la kapelo estis profitata, kiel grenejo. En 1967 arkeologoj faris esplorojn, apud la kirko estis trovita tombejo kaj interne sub la sanktejo estis granda elfosaĵo, verŝajne loko de la grenoj. Nuntempe la konstruaĵo estas malplena (laŭ alia informo katolika kapelo), sed kiel monumento, ĝi estis renovigita en la 1990-aj jaroj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto en mezo de herbejo. Ĝi konsistas el 2 partoj: navo kaj pli mallarĝa kaj malalta rektangula absido. La origina pordo estas enmurita ĉe la navo, la hodiaŭa eniro estas ĉe la absido. La eksteraj muroj estas senornamaj, sed menciiĝas 2 romanikaj fenestroj ĉe la absido kaj gotika enmurita pordo ĉe la navo.
Václav Rajlich
Václav RAJLICH (naskiĝis la 7-an de oktobro 1914 - mortis la 4-an de aprilo 2005) estis ĉeĥa esperantisto, doktoro de juro.
Li esperantigis la latinlingvan legendon de Kristiano pri la unuaj ĉeĥaj sanktuloj Sankta Venceslao kaj Sankta Ludmila. Esperanton li instruis en Esperanto-tendaroj en Lančov kaj Sebranice.
Jen la legendo en Esperanto:
http://members.chello.cz/malovec/VENCESLA.htm
Jan Hanssens
Jan HANSSENS (naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1922 en Melden (Oudenaarde) - mortis la 27-an de novembro 1993 en Kortrijk) estis UEA-delegito en Kortrijk (Belgio) kaj fakdelegito pri filmado, lastatempe prizorganto de la valora Esperanto-kolekto Fondaĵo Vanbiervliet.
Nekrologo aperis en Horizon-taal, januaro-februaro 1994.
11443 Youdale
11443 Youdale estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomata en memoro de la brita amatora astronomo Jack Youdale (1932 – 2017), konstruisto de teleskopoj kaj popularigisto. Li estis Honora Prezidento de la Astonomia Societo " Cleveland and Darlington " (en Stockton-on-Tees, Britio) de 1979 ĝis sia morto kaj tenis ĉiumonatan astronomian rubrikon ĉe la lokala radio dum pli ol 20 jaroj.
Huayna Potosí
Huayna Potosí aŭ Huajna Potosí estas monto en Bolivio, situa ĉe El Alto kaj ĉirkaŭ 25 km norde de La Paz en la Reĝa Kordilero, en Andoj.
Huayna Potosí estas la plej alta monto en La Paz, urbo kiu estas ĉirkaŭata de altaj montoj, kaj estas mem la plej alta ĉefurbo en la mondo. Huayna Potosí estas ĉirkaŭ dekkvin mejlojn norde de la urbo, kio faras tiun monton la plej populara grimpaĵo en Bolivio. La normala ascendovojoj estas preskaŭ rekte glaĉera grimpaĵo, kun kelkaj glaĉerfendoj kaj dekliva grimpejo al la montopinto. Tamen, la alia flanko de la monto, nome la Okcidenta Flanko de Huayna Potosí, estas la plej granda montoflanko en Bolivio. Kelkaj malfacilaj neĝaj kaj glaciaj vojoj supreniras tiun 1000 metran altan flankon.
La unua ascendo laŭ normala vojo okazis en 1919 fare de germanoj Rudolf Dienst kaj Adolf Schulze. Kelkaj grimpolibroj informas pri tiu monto kiel la "plej facila 6000-ulo en la mondo", sed tiu postulo estas disputebla. La plej facila vojo laŭiras eksponitan kreston kaj sekciojn de modera dekliva glacio. Estas multaj 6000-ulaj montoj kiuj estas pli facile grimpeblaj laŭ aspektoj de teknika malfacilo. Eble, la ĉefa tialo kial Huayna Potosí estis nomita la plej facila 6000-ulo estas ke la altaĵo el pado al pinto estas malpli ol 1400 m; kun facila aliro el La Paz. Ĉar La Paz estas je 3640 m, grimpistoj havas pli facilan alklimatigon.
Grimpa historio de la monto
En 1877 grupo de ses germanaj grimpistoj klopodis grimpi Huayna Potosí por la unua fojo. Sen propra ekipado kaj kun malmulta praktika informo, ili eliris al la negrimpita pinto. Ties malsukcesa klopodo trafis tragedion. Kvar grimpistoj mortiĝis je altitudo de ĉirkaŭ 5600 m; la ceteraj du sukcesis retiriĝi en deterioritaj kondiĉoj, sed mortiĝis pro laceco ĝuste post trovi sian vojon reen al Zongo Pasejo. Post 21 jaroj, la 9an de Septembro 1898, ekspedicio de aŭstriaj grimpistoj klopodis denove grimpi la monton sed post kvin tagoj en 5900 m ili devis descendi. Finfine, en 1919 la germanoj R. Dienst kaj O. Lhose atingis la sudan pinton (iom pli alta ol la norda pinto) grimpinte la monton laŭ la orienta flanko laŭ vojo kiu poste iĝos la nuna normala vojo, kun kelkaj variantoj.
Kvartalo Cuzuki
Kvartalo Cuzuki aŭ Cuzuki-ku (都筑区 [cuzuki-ku], Hepburn: Tsuzuki-ku, Kunrej: Tuzuki-ku) estas kvartalo de Jokohamo (Japanio).
Akvofalo Lúčky
Akvofalo Lúčky (Lúčanský vodopád) estas akvofalo en banloka vilaĝo Lúčky en montaro Chočské vrchy en distrikto Ružomberok en Slovakio. La teritorio de la akvofalo estas protektita kiel natur memoraĵo kaj troviĝas rekte en vilaĝo Lúčky, ĉe montopiedo de jam menciita montaro. La akvofalon kreas varmaj fontoj, kiuj kreas travertinan terason de kiu akvo kaskade falas tra etaj laketoj. Akvo sekve fluas al rojo Raztočné, kiu apartenas al riverbaseno de Váh. Aliro estas rekte de la mezo de suba parto de vilaĝo.
Vidu ankaŭ
Listo de slovakaj akvofaloj
NGC 5002
NGC 5002 (aliaj indikoj — UGC 8254, MCG 6-29-51, ZWG 189.34, KUG 1308+368, PGC 45728) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
József Boksay
József Boksay [jOĵef bokŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boksay József, ukraine Бокшай Йосип Йосипович estis ukraina pentristo, altlerneja kaj mezlerneja instruisto, ilustristo, koresponda membro de Arta Akademio de Sovetunio (1958).
József Boksay naskiĝis la  en Kabola Polyána (Hungara reĝlando, nuntempa Kobilecka Poljana en Ukrainio), li mortis la  en Uĵhorodo (Sovetunio, nuntempe en Ukrainio).
Biografio
József Boksay akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1914. Lia plej grava instruisto estis Imre Révész (pentristo). Post la diplomo li batalis dum la 1-a mondmilito, li estis ankaŭ militkaptito, post la milito li instruis en gimnazio de Ungvár (inter 1920-1938 la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio). Boksay en 1927 fondis pentristan lernejon kun Béla Erdélyi. Tiutempe Boksay studvojaĝis al Dresdeno, Vieno, Parizo kaj Prago. Post la 2-a mondmilito li instruis en arta altlernejo, arta gimnazio kaj industriarta altlernejo. Li ricevis sovetuniajn kaj ukrainiajn premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Porté-Puymorens
Porté-Puymorens (Portè) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Portéens.
Reiichi Ikegami
Reiichi Ikegami (池上 礼一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Thespa Kusatsu, FC Kariya kaj FC Gifu.
Komo
Komo ( , ) estas signo de interpunkcio. Ĝi havas la saman formon kiel apostrofo, tamen ĝin oni skribas sur la bazlinio de la teksto. Oni povas uzi ĝin por indiki paŭzeton en la fluo de frazo. Oni ankaŭ uzas komon por apartigi anojn de listo.
Komo en Esperanto estas uzata plej ofte en la jenaj okazoj:
Ĝusta uzado en lingvo
Marie Bartovská en sia eseo Komo [1980] ordigas dek kriteriojn por ĝusta uzado de la komo. La unua estus marki la limon inter ĉefa kaj subordigita propozicioj, plej ofte la ĉefa unue. Dua estus marki la limon inter du ĉefaj propozicioj. Tria estus limigo de ambaŭ flankoj de enmetita propozicio. Kvara estus antaŭ la konjunkcio sed. Kvina estus ordigi serion ĉu de vortoj, propozicioj ktp. La sesa estus parto de la tria kriterio. La sepa estus por marki vokativon. Oka estus por marki apozicion. Naŭ por akcenti frazparton. Kaj resume oni povus diri, ke komo mankanta aŭ superflua povas tute ŝanĝi la sencon de frazo.
Matematike
Matematike, la komo indikas decimalon. Ekzemple, 7,2 estas legata sep komo du, kiu signifas sep kaj du dekonoj.
En nombroskribado de angla lingvo, oni uzas komon kiel punkto, do 37,000.7 signifas 37 mil kaj sep dekonoj.
Komputike
Komputike, la komo estas Unikodo simbolo 44.
En Forth komo estas uzata kiel rezervita vorto. En la varianto FIG-Forth ĝi bindas 2 bajtojn da memora spaco en la vortaro de Forth. Post tio la vortara indekso DP estas alkrementata je 2.
El Pedroso
El Pedroso estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas kie loĝas  geloĝantoj, do loĝdenso estas  loĝ./km². El Pedroso situas je 69 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2259 geloĝantoj de la municipo El Pedroso estas 1146 inoj kaj 1113 viroj. En la vilaĝo loĝas 2197 geloĝantoj, kaj aliaj 62 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 20, 12 inoj kaj 8 viroj, kaj mortis 25, 11 inoj kaj 14 viroj. Tiel la natura kresko estis -5 (-0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 914 homoj (40.5%).
Kristana literaturo
La Kristana Literaturo konsistas en korpuso de verkoj originita de kristanaj eventoj, de la figuro de Jesuo kaj de ties influoj kaj efikoj en la historio.
Enkonduko
La intereso por la patristika literaturo, intencita kiel specifa temo datiĝas je komenco de 4-a jarcento, kaj aperas poste en la teologiaj traktadoj kaj en la Homiletiko; la intenco ne estas historia-scienca sed precipe apologia, nome celanta pruvi kaj konfirmi la ideojn kaj tezojn subtenitajn.
Ĝi fariĝis objekto de “scienca esploro” kaj do studita en la humanisma epoko danke al la scivolemo por la antikvo pliiĝinta en tiu periodo, kaj ankaŭ danke al la ĉeestiĝo en Italio de grekaj kleruloj kiel Johano Besariono kiu kolektis vastan bibliotekon de verkoj neniam alvenintaj al Okcidento kaj sekve donitan al urbo Venecio (unua nukleo de tekstoj kiuj poste konstituigos la Nacian Bibliotekon de Sankta Marko).
Aliaj ekzemploj de kleruloj kun humanismaj kaj filologiaj interesoj por la patristikaj tekstoj estis Erasmo de Roterdamo kaj la hispana komplitensa skolo.
En tiu periodo estis rekuperitaj kaj presitaj aŭtoroj ĝis tiam forgesitaj, kiel Laktancio. Humanismo ne havis tendencojn kontraŭ-paganajn aŭ kontraŭ-kristanajn; male, diversaj kristanaj aŭtoroj ekesploris la paganan kulturon, kiel Lorenzo Valla kiu malkovris la neaŭtentikecon de la Donaco de Konstantino.
En la unua duono de la 16-a jarcento, dum la protestanta Reformacio kaj sinsekvaj priteologiaj disputoj, la studoj pri la Patroj eniĝas kiel “tradicio, al kiu necesas adheri kiel al laorigina vero kaj gvido por solvi priteologiajn kontrastajn interpretojn; en tiu periodo la aliro al la literatura antikva korpuso estas prefere “kontraŭversia-teologia” kaj ofte laŭcela kaj tendenca. La esploroj, do, de tiu epoko postulas esti legitaj laŭ tiu optiko. Male, naskiĝas diskutoj pri la korekteco de la kontraŭaj kaj kritikindaj manieroj de la antikva eklezio.
Studobjekta sfero
Vidita kiel scienca studobjekto, la kristana literaturo kolektas kaj esploras literaturajn tekstojn de ĉiuj aŭtoroj prezeniĝintaj kiel kristanaj, inter kiuj katolikismo, ortodoksismo, patristiko kaj ankaŭ herezuloj, diferenciĝanta, do, el la nura patristiko kaj hagiografio kiuj esploras literaturajn sekciojn malpli ampleksajn.
Origino de la kristana literaturo
En la antikvan kristanan literaturon kunfluas du malsamaj fluoj:
Hebrea literaturo
Temas pri korpuso de verkoj akumuliĝintaj laŭ la jarcentoj kiu ne limiĝas al la Biblio kiu estas koncepto iom abstrakta, kie inkluziviĝas:
Homilia literaturo
La sinagoga kulto inkluzivis por la ekzilitaj hebreoj la instruon pri la Sanktaj Skriboj pere de la publika legado de la bibliaj tekstoj, kaj la homilion (aŭ homilian komenton) kun funkcioj de ekzegezo. La homilia ekzegezo fariĝos la aktuala liturgio de la vorto en la kristanaj eklezioj.
Apokalipsa literaturo
La homilia literaturo esprimas la eskatologiajn atendon kaj la sinsekvan apokalipsan intencitan kiel revelacion de la estontaj eventoj preparantaj al la eterna vivo: ekzemplo estu la Libro de Danielo, precipe en la finaj ĉapitroj.
La kristana literaturo riĉas je apokalipsoj, la plej nota estas tiu de Johano, kies eskatologio malsamas ol tiuj antaŭaj ĉar ĝi asocias Jesuon al la figuro de la Mesio, unktita de Dio.
Kio kunfluas en la kristanan literaturon
Unu el la dilemoj kiuj sin prezentis al la unuaj kristanoj estis ĉu pluteni la librojn ĝis tiam konsideritajn porkultajn: ĉu pluuzi la Septuaginton? Ĉu la hebreaj tekstoj utilas por la kristana kulto aŭ ne? Tamen la solvo estis praktike sugestita de la kutimo de la apostoloj frekventi la preĝojn de la templo kaj citi bibliajn tekstojn. Okazis pozicioj malsamaj, radikalemaj foje, kiel tiu de duteista Markiono al kiu la Dio de la Malnova Testamento ŝajnis tro kontraŭa al la koncepto pri Dio liverita de Kristanismo: pro tio li rifuzis preskaŭ la tutan antikvan hebrean Biblion dum instruis ke la unika apostolo estis Paŭlo.
La Biblia kanono konstituiĝis praktike inter la 1-a kaj 2-a jarcento, formante biblion dupartan, la AT kaj NT inter disputoj aparte dum la jaroj [160]] kaj 180.
Kristanismo absorbas grandparton de la tekstoj kaj de la ĝenroj, inter kiuj la romanon, spite de iu polemika sinteno rilate ilian interpretadon.
Greka-latina literaturo
Tiu grupo ampleksas grekajn kaj latinajn verkojn de epoko antaŭanta kristaninon, parte perdiĝintaj dum la incendio de la Biblioteko de Aleksandrio, kies konserviĝas nur fragmentoj. Tiu korpuso akiras gravon ĉe kristanoj plikonsideriĝantaj en la socia skalo kaj disvastiĝantaj en la mondo kaj en antaŭekzistantaj kulturaj medioj (kiel okazos jarcentojn postajn kun la katolikaj misioj): la kristana kulturo eniras en osmozon kun la loka civilizo. Same kiel, kiam okazos konvertiĝoj de helenismaj aŭ romianaj plenkreskuloj, tiuj ĉi enkondukas sin mem kaj sian kulturan bagaĵojn en kristanismon, en sintezo kiu neeviteble kuntrenas novajn elementojn, eĉ literaturajn.
Kelkaj literaturaj formoj tipaj de la mondo greka-romia, konverĝantaj en la literaturon de de helenismaj kristanoj estas:
Transterena kuro
Transterena kuro (aŭ mallonge transkuro) estas sporto, kiu estas speco de kuro. Kuristo kuras en tereno kun ĉiaj ĝiaj obstakloj. Ofte estas longa kuro.
Kristana literaturo
Antikva kristana literaturo
La plej elstaraj aŭtoroj verkis ĝis la fino de 450, poste komenciĝis la disvastiĝo de la manlibra tradicio.
Tiu korpuso dividiĝas laŭ du fluoj:
Geografia aparteno
La kristanaj aŭtoroj aktivis en la mediteranea baseno kaj en teritorio de la Romia imperio, kie iam okazadis la enaj eventoj de kristanismo (konvencie, ekde Hispanio ĝis Persio. Post la 5-a jarcento, multo da kristana literaturo enŝoviĝis en la novajn Romiajn ŝtatojn.
Lingvoj
Krom la tiu latina, estas periferiaj areoj (trans Antiokion) en kiuj oni uzas la sirian lingvon, lingvon por la tradukoj el la greka, kiu interalie realigis la transdonon de multaj grekaj verkoj nekopiitaj ĉar herezaj. Pluaj lingvoj utiligataj estis la armena, la amhara, la kopta kaj la karvela.
De la greka al la latina lingvoj
Helenismo, florinta kaj disvastiĝinta kun la triumfo de Aleksandro la Granda kaj radikiĝinta en la orienta mediteraneo, influis ankaŭ la romian mondon. Ĝis la fino de la 4-a jarcento, fakte, la greka estas ofte uzata anstataŭ la etnan latinan en la teologiaj kaj filozofiaj verkoj. Jen kelkaj ekzemploj:
Marko Aŭrelio en 170 komunikas kun la filozofoj per la greka lingvo; la egipta Plotino instruas en Romo en sia lernejo, vizitata de politikistoj kaj senatanoj, novplatona ekde 240 ĝis 270, kie oni parolas greke kaj skribas greke; Hipolito el Romo en Romo verkas por kristanoj en la greka. Oportunas ankaŭ evidentigi ke grandaj latinaj filozofoj kaj intelektuloj kiel Seneko la pli juna kaj Cicerono, kiuj tamen esprimiĝas ankaŭ latine, studis kun guvernistoj grekaj kaj konis kaj uzis perfekte la idiomon grekan.
Ĉirkaŭ la fino de la 4-a jarcento, la latina lingvo komencas altiri intelektulojn: la greka Amiano Marcelino ĝin uzas en siaj “Historioj” kaj Klaŭdio Klaŭdiano, egipta greklingva poeto, celebras la generalon Stilikon en la latinlingvo de la Imperio. Kristanismo alcelas la disvastiĝon de la latino kiu nepriĝas en Okcidento por la filozofio kaj teologio danke al la prestiĝo de kelkaj grandaj pensistoj kiuj esprimiĝas en tiu lingvo, inter kiuj Sofronio Eŭsebio Hieronimo, Ambrozio de Milano kaj precipe Aŭgusteno de Hipono, la plej influa kristana filozofo de la unua jarmilo. . Greka teksto, ankoraŭ unu ekzemplo, la libro Teozofio de la 4-a jarcento citas latine Laktancion.
Fontoj
De la grekalingvaj verkoj atingis nin neniu origina manuskripto kaj malofte integraj kopiaĵoj; tamen multaj rektaj fontoj povas esti rekondukitaj al sia arketipo, kiu certe ne estas la origina teksto: ekzemple, de Porfirio ekzistas nur fragmentoj en diversaĵaj manuskriptoj, ekstrapolitaj el la origina kunteksto. Nerektaj fontoj povas esti citaĵoj de aliaj aŭtoroj. Tiuj nerektaj fontoj, tamen, originas problemaron rilate interpreton ĉar ĉiu aŭtoro citas laŭ sia celo kiu povas distordi la sencon aŭ senvole modifi la originan kuntekston...
Rilate la latinajn verkojn la sorto plibonas: nin atingis manuskriptaj integraj kopioj pli abunde.
Elstaraj malkovroj de kristanaj tekstoj
Ekde la fino de la 18-a jarcento daŭras malkovriĝi, hazarde, diversaj papirusaj fragmentoj de kristanaj aŭtoroj, ne presitaj, do, en la historiaj kolektoj registrantaj evidente nur la antaŭaĵojn.
Areoj de la malkovroj: Azio kaj Oriento
tri fragmentojn de la Logia (eldiroj) de Jesuo, ne registritajn en la kvar kanonaj Evangelioj sed en la Evangelio de Tomaso de la kodeksoj de Nag-Hammadi.
La periodo de Konstanteno la 1-a, decida nodo
Mallonga resuma kronologio:
Christopher Froome
Christopher Froome (naskiĝis la 20-an de majo 1985, en Najrobio) estas brita biciklisto. Li gajnis kvarfoje la plej grandan biciklan rondiron kun etapoj Tour de France: la Tour de France 2013, la Tour de France 2015, la Tour de France 2016 kaj la Tour de France 2017.
Li gajnis je la 10-a de septembro 2017 en Madrido la biciklan vetkuron Vuelta a España, la unuan fojon en sia kariero.
Li gajnis je la 27-a de majo 2018 en Romo la biciklan vetkuron Giro d'Italia, la unuan fojon en sia kariero.
Li vivas en Monako.
Patrino Armenio
Patrino Armenio (Մայր Հայաստան) estas monumento en la formo de ino kiu alegorie reprezentas Armenion kaj estis omaĝita al la venko de la sovetia popolo en la Granda patriota milito.
Ĝi troviĝas en la Parko de la Venko (armene Aĥtanak) en la centro de Erevano, ĉefurbo de Armenio kaj havas altecon 54 metroj, el kiuj 22 metrojn konsistigas la monumento mem. La granita piedestalo estis farita en 1950 fare de arkitekto Rafael Israelan kaj unue sur ĝi staris la monumento de Stalin fare de skulptisto Sergeo Merkulov. En 1962 tiu lasta estis demuntita kaj en 1967 ĝian lokon okupis la monumento «Patrino Armenio» fare de skulptisto Ara Arutjunan.
Ĝi estas ĉirkaŭita de specimenoj de armiloj, uzitaj dum Granda patriota milito kaj milito en Montara Karabaĥo. Apude troviĝas militista muzeo kaj la Tombo de la Nekonata Soldato.
25043 Fangxing
25043 Fangxing estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Fang Xing, kiu gajnis en 2008 la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Liceo Fujian Xiamen Shuangshi en Sjamen (Fuĝjano, Ĉina Popola Respubliko).
Distrikto Coimbra
Municipoj
La distrikton konsistigas la sekvaj 17 municipoj, kiuj aŭ havas la statuson de urbo (cidade) aŭ de urbeto (vila):
7295 Brozovic
7295 Brozovic estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marina Brozovic, ĉefa scientistino ĉe Jet Propulsion Laboratory. Ŝi uzas la radarojn de Goldstone kaj Arecibo por observi apud-terajn objektojn kaj determini ties formon kaj rotaciajn ecojn. Ŝi ankaŭ aktive laboras al la pliprecizigo de la orbitoj de iuj el la de la sunsistemo.
Cavignac
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas cavignacais.
Langschied
Langschied estas komunumparto de la komunumo Heidenrod, en la distrikto Rheingau-Taunus, en  germana federacia lando  Heslando.
Geografia situo
Langschied havas ĉ. 300 loĝantoj kaj situas en la okcidenta Hintertaunus, sur la Kemeler Rücken. Ĉirkaŭ 1,5 km sudoriente en la direkto al Mappershain situas la monto Mappershainer Kopf, (alteco 548 m), la plej alta monto de la okcidenta  Hintertaunus.
Najbaraj vilaĝoj estas Wisper (sude), Nauroth (sudokcidente), Zorn (okcidente), Egenroth (nordokcidente), Laufenselden (norde), Huppert (nordoriente), Mappershain kaj Kemel (sudoriente).
Historio
La unua dokumenta mencio de la vilaĝo estis en la jaro 1260 kiel  Langinscheid. La fondado estis farita de la benediktana ordeno, kiu jam longe antaŭe fondis la monaĥejon Gronau apud Egenroth.
Evoluo de la nombro de la enloĝantoj
En la jaro 1526 oni kalkulis ok kaj en 1587 estis dekunu.
NGC 5003
NGC 5003 (aliaj indikoj — UGC 8228, MCG 7-27-33, ZWG 217.13, PGC 45559) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Washington Luiz Mascarenhas Silva
Washington Luiz Mascarenhas Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokio.
Moderna pentatlono
Moderna pentatlono estas sporto, kiu kunigas diversajn aliajn sportajn fakojn. Ĉi-tiu sporto estis kreita de Pierre de Coubertin, kreinto de la nuntempa olimpika movado. Ĝi estis kreita laŭ antikva pentatlono, kaj povus kunigi necesajn scipovojn por soldatoj. La sporto havas apartan popularecon en Svedio, kaj de tie ĝi estis enkondukita al la olimpikoj. Gosta Lilliehook estis unua olimpika venkulo en moderna pentatlono.
Ĝi konsistas de kvin sportaj fakoj:
Ekde la Somera Olimpiko en 1912 moderna pentatlono estas olimpika sporto.
Grete Breunlich
Grete BREUNLICH (naskiĝis 1903 - mortis la 29-an de oktobro 1993 en Vieno) estis dumviva membro de UEA.
Ŝi tradukis Skizoj de Peter Altenberg (1980), kuntradukis Anatol de A. Schnitzler (1983) kaj financis diversajn eldonaĵojn.
Svaroĵiĉo
Svaroĵiĉo (malnovruse: Сварожичь, Сварожець) estas la slava fajro-dio. Iuj esploristoj konsideras lin filo de Svarogo. Aliaj opinias ke Svaroĵiĉo kaj Svarogo estas la sama dio.
Mencioj
Iuj sciencistoj opinias ke Zuarasiz / Zuarasici de baltaj slavoj, menciita de kelkaj mezepokaj aŭtoroj, estas la sama dio kiel orientslava Svaroĵiĉo.
"En ĝi (urbo) estas nenio, krom la arba templo, arte konstruita, kiun, kiel fundamentoj, apogas kornoj de diversaj bestoj. Ĝia muroj ekstere estas beligitaj de bildoj de dioj kaj diinoj, mirinde eltranĉitaj, kio estas vidata por pririgardantoj, interne staras la dioj homfaritaj, kun nomoj, eltranĉitaj sur ĉiu el ili, timige vestitaj per helmoj kaj maŝkirasoj, la unua el kiuj nomiĝas Zuarasici kaj pli ol aliaj estas respektegata kaj honorata de ĉiuj paganoj".
Etimologio
Etimologio de la dinomo estas priskribata en la artikolo Svarogo. La sufikso "iĉ" en rusa (kaj moderna, kaj antikva) lingvo estas uzata en patronomoj, tial iuj sciencistoj opinias, ke la dinomo Svaroĵiĉo ankaŭ estas patronomo, do Svaroĵiĉo en slava mitologio estas filo de Svarogo.
Sed en praslava lingvo ĉi tiu sufikso donis al radikoj diminutivan signifon ("pъtitjь" — juna birdo; "kozъlitjь" — juna kapro; "dětitj" — infano). Ĉi tiu signifo konserviĝas en la serbokroata lingvo: "градиђ" (urbeto) ktp. Do, alia signifo de la nomo "Svaroĵiĉo" povas esti "juna Svarogo, Svarogeto". Iuj esploristoj opinias ke diminutivo "Svaroĵiĉo" povis esti karesnomo de Svarogo (Svaroĉjo).
Erythrotriorchis
Erythrotriorchis estas genro de rabobirdoj de la familio de Akcipitredoj.
Etimologio
"Erythro-" estas greka vorto por "ruĝa", kaj "triorchis" signifas tipon de akcipitro supozeble havanta tri testikojn. Por plia detalaro vidu artikolon Eutriorchis.
Fervojlinio Băbeni – Alunu
La fervojlinio Băbeni – Alunu estas duaranga fervojlinio en Rumanio. Ĝi havas la numeron 205 kaj ligas la urbon Băbeni en distrikto Vâlcea kun la samdistrikta vilaĝo Alunu.
La linio estis unue uzata kiel industria linio por vartrajnoj, kiuj portis ligniton de la minejoj ĉe Alunu kaj Berbești al la elektrocentralo CET Govora ĉe Râmnicu Vâlcea. Nun trafikas ankaŭ personaj trajnoj. La permesata rapido ne estas alta, ĉar pro la nestabileco de la grundo la linio ofte estas blokata per terŝutiĝoj.
Ekde la debranĉiĝo de la ĉefa linio sude de Băbeni la linio unue sekvas la valon de la rivereto Luncavăț. Post Popești ĝi foriras de la valo tra la unua el kvar tuneloj kaj iras pli-malpli rekte okcidenten ĝis Berbești. Tie ĝi ĉirkaŭiras monteton, atingas la valon de la rivero Olteț kaj la finstacion Alunu.
Fine de la 1980-aj jaroj ekzistis plano plilongigi la linion je ĉ. 10 km por atingi Seciurile kaj tie la linion al Târgu Cărbunești. Sed la plano ne estis realigita. Oriente de Copăceni iam norden debranĉiĝis linio al loka minejo, sed ĝi estis nuligita kune kun tiu ĉi.
Moragne
Moragne [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 479 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Moragne situas oriente de Rochefort.
Atzgersdorf
Atzgersdorf estis ĝis 1938 memstara municipo ĉe la suda rando de Vieno kaj estas nun urboparto en la 23-a viena urbodistrikto Liesing. Eta parto de la iama municipo iris al la 12-a viena distrikto Meidling. La loko estas unu el 89 terenregistraj civitoj de Vieno.
Trikvetro
La trikvetro (os triquetrum) estas unu el la ok karpeaj ostetoj. Ĝi situas inter la lunato kaj la pizoido. Pro ĝia triangula formo la osteto ricevis multajn (latinajn) nomojn; kiel os pyramidale kaj os triangulare. La osteto formas artikan ligon kun tri aliaj ostetoj nome la lunato la pizoido kaj la hamato. Ĝi estas apartigita de la ulno per triangula artikodisko.
Kazsok
Kazsok [kaĵok] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Dee Dee Bridgewater
Dee Dee Bridgewater (naskiĝis la 27-an de majo 1950 en Memphis, Tenesio) estas usona ĵaza kantistino kaj aktorino, kiu plurfoje gajnis Gremiojn.
Kazsok
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1244 laŭ tiama hungara ortografio "Kosuk". En 1331 jam ankaŭ la kirko estis menciita. Dum la kontraŭturkaj bataladoj la vilaĝo neniam senhomiĝis. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
Dee Dee Bridgewater
Vivo kaj verkado
Bridgewater naskiĝis kiel Denise Garrett. Jam ŝiaj patrino kaj avino sukcesis kiel kantistoj. Ŝia patro, kiu prosperigis ŝian talenton, estis muzikinstruisto kaj muzikis trumpete en la bando de Dinah Washington. Ekde 1966 Bridgewater prezentis soŭl- kaj ĵazkante en variaj klubejoj en Miĉigano. En 1969 ŝin malkovris John Garvey, kiu kunirigis ŝin dum koncertvojaĝo en Rusujo. En ĉi tiu jaro ŝi ankaŭ ekkonis trumpetiston Cecil Bridgewater, kun kiu ŝi baldaŭ poste geedziĝis. Kiam ĉi tiu ricevis dungitecon de Horace Silver, ŝi transloĝiĝis kun li al Novjorko. Bridgewater kantis ekde 1971 kvar jarojn kiel ĉefa kantistino en la bando de Thad Jones kaj Mel Lewis. Ekde 1974 ĝis 1976 ŝi aktoris ĉe Brovejo en la muzikalo The Wiz. Por sia rolo kiel Glinda ŝi ricevis en la jaro 1975 la muzikalpremion Tony, sekvan jaron por la filmmuziko al la muzikalo Gremion. En 1974 aperis ŝia unua albumo Afro Blue. En la 1970-aj jaroj ŝi koncertis kun multaj ĵazgravuloj kiel Sonny Rollins, Dexter Gordon, Dizzy Gillespie, Clark Terry kaj Ray Charles. En 1986 ŝi forlasis Usonon kaj iris al Parizo, kie ŝi loĝis la venontajn dek kvin jarojn kaj ekkonis sian duan edzon. Nun ŝi vivas proksime de Lasvegaso. Ŝia sukcesa kariero kiel ĵazkantisto en Eŭropo komencis per la albumo Live in Paris (1987). Ŝi koncertis je la plej gravaj ĵazfestivaloj. Intertempe ŝi apartenas al la plej bonaj ĵazkantistoj siageneraciaj. Ŝia lumdisko Dear Ellaomaĝa al Ella Fitzgerald gajnis en 1997 Gremion. Aktore Bridgewater sukcesis interalie en la peco Lady Day, rolante kiel Billie Holiday, kaj en Cabaret.
Ekde 1999 Bridgewater aktivas kiel UN-ambasadorino de la FAO kontraŭ la tutmonda malsatigo. Ŝia filino estas ĵazkantisto China Moses.
Premioj
Ŝia albumo Eleanora Fagan (1915–1959): To Billie with Love from Dee Dee omaĝa al Billie Holiday estis en 2011 distingita per Grammy kiel plej bona jazkanta albumo.
Albumo
Live In Paris
Keeping Tradition
Love And Peace: A Tribute to Horace Silver
Dear Ella
Live At Yoshi’s
J’ai Deux Amours
Aktorino
The Wiz
Lady Day
Saillagouse
Saillagouse (Sallagosa) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saillagousains.
Gonnesa
Gonnesa - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbonia, Iglesias kaj Portoscuso. Kristana patrono estas la sankta Andreo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Sehlem (Malsupra Saksio)
Sehlem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bildung
Bildung (en germana: "edukado, formado, ktp.") referencas al la germana tradicio de mem-kultivado (rilate al la germanlingva signifo por: kreado, bildo, formo), en kiu filozofio kaj edukado estas ligataj en maniero kiu referencas al procezo de kaj persona kaj kultura maturigo. Tiu maturigo estas priskribita kiel harmoniigo de la individua menso kaj koro kaj en unuigo de la memeco kaj identigo ene de pli larĝa socio, kiel evidentas en la literatura tradicio de Bildungsroman.
Tiukadre, la procezo de harmoniigo de menso, koro, memeco kaj identeco estas atingita tra persona transformado, kiu prezentas defion al la individuaj akceptitaj kredoj. En la verkoj de Hegel, la defio de persona kresko ofte enhavas agonian aliigon el la propra "natura konscio" kio kondukas al la reunuigo kaj disvolvigo de la memo. Simile, kvankam socia unueco postulas bone formitajn instituciojn, ĝi postulas ankaŭ diversecon de individuoj kun la libero (en la pozitiva senco de la termino) por disvolvigi ampleksan varion de talentoj kaj kapabloj kaj tio postulas personan "agecon". Tamen, anstataŭ fina stato, kaj la individua kaj la socia unuigo estas procezo kiu estas farata per kontinua negado.
Tiukadre, edukado enhavas la formadon de la homa estaĵo rilate al sia propra homeco same kiel al sia denaskaj intelektaj kapabloj. Tiel, la termino referencas al procezo iĝadi kio povas esti rilata al procezo iĝadi ene de ekzistadismo.
Metila izocianato
Metila izocianato aŭ C2H3NO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izocianata acido kaj metila alkoholo. Metila izocianato estas senkolora, alte rapidbola, toksa likvaĵo, uzata kiel pesticido kaj en la fabrikado de agrikulturaj defendiloj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila izocianato estas tute solvebla en akvo kaj reakcias kun ĝi, krom tio ĝi estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila izocianato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
5057 Weeks
5057 Weeks estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan fizikiston Eric R. Weeks, profesoro ĉe la Departementp de Fiziko de la Universitato Emory. Li esploras pri la bloka tranziro en koloidaj vitroj kaj koloidaj superfanditaj likvoj. Li estas konata pro siaj pioniraj eksperimentoj kaj uzado de kunfokala mikroskopo, kaj ricevis distingitajn premiojn pro sia laboro.
Tabernaklo
Tabernaklo estas speco de transportebla templo, en formo de granda tendo kun subtenanta ĉarpentaĵo.
Laŭ Francisko Azorín tabernaklo estas ''Altaro portebla, ĉe la antikvaj israelidoj. Ŝranko por la konsakrita hostio, ĉe la kristanoj. Li indikas etimologion el la latina tabernaculum, el taberna'' (tendo, tabulaĵo).
Albert Guðmundsson
Albert Guðmundsson (Albert Sigurður Guðmundsson; —) estis la unua islanda profesia futbalisto, kaj ludis interalie por Arsenal (la dua nebrita ludisto de Arsenal) kaj AC Milan. Poste li estis politikisto kaj ministro.
Tabernaklo
Historio
La tabernaklon far(ig)is Moseo, pro dioadoraj celoj por la hebreaj triboj, por migra tempo antaŭ la setliĝo sur Kanaano. Ĝia rolo ĉesis, kiam Salomono konstruigis la Jerusaleman Templon (957 a.K.).
La plej praa sanktejo de Israelo estis simpla tendo, en kies interno – laŭ la religia kredo – Dio deklaris sian ekziston kaj komunikis siajn ordenojn. Oni povas legi la detalan priskribon en la libro de Eliro. (Ĉar la priskribo okazis dum la babilona kaptiteco, multaj sciencistoj trovas tion ne aŭtentika.)
Leĝera dungado
Leĝera dungado (germane: geringfügige Beschäftigung; Minijob; 400-Euro-Job, angle: marginal/minor employment, france: légère occupation) estas - laŭ la difino de sociala sekureco germana - okupo salajrita tre malbone, t.e. per malpli ol 450 eŭroj monate.
Albert Guðmundsson
Familio
Liaj gepatroj estis Guðmundur Gíslason (1900—1935) kaj Indíana Katrín Bjarnadóttir (1904—1989). Lia edzino: Brynhildur Hjördís Jóhannsdóttir (1926—2006), gefiloj: Helena Þóra (1947), Ingi Björn (1952), Jóhann Halldór (1958).
Politika agado
Albert estis devigita rezigni el sia ministra ofico en 1987 pro financaj aferoj. Sekve li forlasis la Sendependecpartion kaj fondis novan partion, la Burĝpartion. Albert estis tre sendependa politikisto kaj estis pli populara ĉe voĉdonantoj ol ene de la Sendependecpartio. La Burĝpartio estis sukcesa dum sia unua balotado kaj ricevis 10,9% de la voĉoj. Albert forlasis la parlamenton en 1989, kaj en sekvinta balotado en 1991 la partio ne ricevis la minimuman nombron de voĉoj por unu parlamentano.
Post sia politika kariero li servis kiel ambasadoro en Francio.
Memoro
Jónas Jónsson skribis biografion pri Albert Guðmundsson, t. e. lia futbalista kariero, en 1957.
Gubernio Kumamoto
La gubernio Kumamoto (熊本県 [kuma-moto -ken] ; Hepburn/Kunrei: Kumamoto-) estas gubernio de Japanio. Administra centro de la gubernio estas la urbo Kumamoto.
Šuto Orizari
Шуто Оризари, makedone jen en la kutima cirila alfabeto, latine Šuto Orizari, cigane Shuto Orizari, aŭ simple Шутка respektive Šutka estas unu el la dek komunumoj kiuj kune konsistigas la urbon Skopjo, la ĉefurbo de la Nord-Makedonio. La municipo estas la laŭ la stato de novembro 2014 inter la tre malmultaj lokoj de la mondo kie la cigana lingvo estas oficiala komunikilo (aliaj kazoj estas kunoficiala statuso en 79 komunumoj de Rumanio inkluzive de Budeşti, statuso de regiona lingvo de Kosovo, kaj statuso de minoritata lingvo en Svedio kaj Finnlando). Kialo por la oficialeco en Šuto Orizari estas, ke temas pri la sola municipo en la respubliko en kiu la romaoj konsistigas la plimulton de la loĝantaro: Laŭ la censo de 2002, el tuta loĝantaro de 22 017 homoj, 17 415 homoj, do 79,1 procentaĵoj, estis romaoj. Aliaj signifaj etnaj grupoj estis albanoj (2 012 homoj aŭ 11,9 procentaĵoj, kaj makedonianoj (1 200 homoj aŭ 7,1 procentaĵoj. Dum la konfliktoj de la la Kosova milito multaj romaaj rifuĝintoj trovis novan vivlokon ĉi-tie. La precipaj religioj inter la municipanoj estas ortodoksa kristanismo kaj islamo.
Politiko
Koresponde al la demografio, kaj la cigana kaj la makedona lingvo estas oficialaj lingvoj en Šuto Orizari. La albana ankaŭ estas multe uzata en la publika vivo, sed ne estas oficiala lingvo. La urbestro de la municipo laŭ la stato fine de la jaro 2014, Elvis Bajram, estas romao.
En 2009, la registaro de la Respubliko de Makedonio intensigis siajn klopodojn pli forte integrigi la lokajn romaajn infanojn en la edukajn programojn de la lando. Ŝtate pagita mezlernejo en Šuto Orizari, en kiu la cigana kaj la makedona estas la instruaj lingvoj, ekkonstruiĝis la 10-an de februaro 2009 kaj fine signifis investon de 1,6 milionoj da Eŭroj.
Paul Mieille
Paul Mieille (naskiĝis en 1859 kaj mortis en 1933) estis franca instruisto pri la angla lingvo, pacifisto kaj pioniro de Esperanto.
Mieille grave kontribuis al la interŝanĝo de leteroj inter lernantoj el diversaj landoj por lerni fremdajn lingvojn. Dum la Monda Ekspozicio en Parizo en la jaro 1900 okazis renkontiĝo inter Mieille, Martin Hartmann (instruisto de Leipzig) kaj William Thomas Stead (ĵurnalisto de Londono) pri la internacia organizado de la interŝanĝo de leteroj.
Li vivis en Tarbes inter 1890 kaj 1930 kaj estis redaktoro de la belaspekta revuo ''Pyrénées Océan. Revue illustrée du Sud-Ouest'', kiu estis dulingva (angla, franca) kaj propagandis la turismon en la regiono.
Dokumentoj
En franca brokantejo estis ofertita la libro ‎Esperantaj Prozajoj. Fabeloj, Noveloj kaj Skizoj. Contes, Nouvelles et croquis en esperanto. ‎in-8 broché. Hachette, 1902, Paris. 247p., kiun Louis de Beaufront dediĉis al Paul Mieille. La priskribo de la vendejo priskribas lin kiel professeur d'anglais, pédagogue, progressiste, pyréneiste et créateur de l'antenne tarbaise d'esperanto.
=Monumento= Ekzistas monumento en Tarbes en la parko Bel-Air (quartier de l'Ormeau), kiun kreis la skulptisto Henri Borde en la jaro 1936.
11473 Barbaresco
11473 Barbaresco estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Kesto de Interligo
La Kesto de Interligo estis sanktaĵo laŭ juda kaj kristana tradicio. Ĝi entenis dum la bibliaj tempoj du ŝtontabulojn de Dekalogo, kiujn ricevis Moseo de Dio, ankaŭ vazon enhavantan iom da manao kaj la bastonon de Aaron. Ĝi estis ornamita, kun orlamenoj kovrita lignokesto. Eliro 25/10-22 : "Kaj ili faru keston el akacia ligno; du ulnoj kaj duono estu ĝia longo, kaj unu ulno kaj duono ĝia larĝo, kaj unu ulno kaj duono ĝia alto. Kaj tegu ĝin per pura oro, interne kaj ekstere tegu ĝin, kaj faru sur ĝi oran kronon ĉirkaŭe. Kaj fandu por ĝi kvar orajn ringojn, kaj alfortikigu ilin sur ĝiaj kvar anguloj: du ringojn sur unu ĝia flanko kaj du ringojn sur ĝia alia flanko. Kaj faru stangojn el akacia ligno kaj tegu ilin per oro. Kaj metu la stangojn en la ringojn sur la flankoj de la kesto, por porti la keston per ili. En la ringoj de la kesto devas esti la stangoj; ili ne estu prenataj for de ĝi. Kaj en la keston enmetu la Ateston, kiun Mi donos al vi. Kaj faru fermoplaton el pura oro; du ulnoj kaj duono estu ĝia longo, kaj unu ulno kaj duono ĝia larĝo. Kaj faru du kerubojn el oro; per forĝa laboro faru ilin ĉe la du randoj de la fermoplato. Faru unu kerubon ĉe unu flanko kaj unu kerubon ĉe la alia flanko; elstarantaj el la fermoplato faru la kerubojn, sur ĝiaj du flankoj. Kaj la keruboj estu etendantaj siajn flugilojn supren, kovrante per siaj flugiloj la fermoplaton, kaj iliaj vizaĝoj estu unu kontraŭ la alia; al la fermoplato estu turnitaj la vizaĝoj de la keruboj. Kaj metu la fermoplaton sur la keston supre, kaj en la keston metu la ateston, kiun Mi donos al vi. Kaj Mi aperados al vi tie, kaj Mi parolados kun vi super la fermoplato, el inter la du keruboj, kiuj estos super la kesto de atesto, pri ĉio, kion Mi ordonos al vi por la Izraelidoj."
Dum migrado de la judoj tra la dezerto, ĝin kunportis la pastra genro de levidoj. Post setliĝo sur la "tero de promesoj", Kanaano, oni rezervis la keston en la urbo Ŝilo, sed oni fojfoje kunportis kun si al militiroj.
La keston transportis al Jerusalemo reĝo Davido kaj ĝin lokigis Salomono en la templon.
Oni rezervis la keston de interligo en la praa jerusalema templo, en la tabernaklo, en la plej interna sanktejo. Ĝin povis vidi eĉ la juda ĉefpastro nur unufoje en la jaro, dum la jomkipuro (tago de la ĝenerala peko-pardono). Epistolo al la Hebreoj 9/1-7 : "Sed eĉ la unua interligo havis ordonojn pri Diservado, kaj sanktejon mondan. Ĉar tabernaklo estis pretigita: la unua, en kiu estis la kandelabro kaj la tablo kaj la panoj de propono; ĝi estas nomata la Sanktejo; kaj post la dua kurteno, la tabernaklo nomata la Plejsanktejo, havanta la oran incensilon, kaj la keston de interligo, tegitan entute per oro, en kiu estis vazo ora (enhavanta la manaon) kaj la ekflorinta bastono de Aaron kaj la tabeloj de la interligo, kaj super tio kerubojn de gloro superombrantajn la fermoplaton, pri kiuj ni nun ne povas detale paroli. Kiam do ĉi tio estis tiel aranĝita, en la unuan tabernaklon eniras ĉiam la pastroj, farante la Diservojn; sed en la duan, unufoje en la jaro eniras la ĉefpastro sola, ne sen sango, kiun li oferas pro si kaj pro la eraroj de la popolo;"
La fina sorto de la interligo-kesto ne estas konata. Ĝi malaperis post la detruo de la urbo kaj de la templo de Jerusalemo far la babilona reĝo Nebukadnecar en 586 antaŭ nia erao... plej verŝajne ĝi neniiĝis. Dua Libro de la Kronikoj 36/15-19 : "La Eternulo, Dio de iliaj patroj, avertadis ilin per Siaj senditoj, konstante avertadis, ĉar Li domaĝis Sian popolon kaj Sian loĝejon. Sed ili mokis la senditojn de Dio, malŝatis Liajn vortojn, kaj ridis pri Liaj profetoj, ĝis la kolero de la Eternulo leviĝis kontraŭ Lian popolon tiel, ke saniĝo fariĝis ne ebla. Kaj Li venigis sur ilin la reĝon de la Ĥaldeoj, kaj ĉi tiu mortigis iliajn junulojn per glavo en la domo de ilia sanktejo; li ne kompatis junulon nek junulinon, nek maljunulon nek grizulon: ĉio estis transdonita en lian manon. Kaj ĉiujn objektojn el la domo de Dio, la grandajn kaj la malgrandajn, kaj la trezorojn de la domo de la Eternulo, kaj la trezorojn de la reĝo kaj de liaj altranguloj, ĉion li transportis en Babelon. Kaj ili forbruligis la domon de Dio kaj detruis la muregojn de Jerusalem, kaj ĉiujn ĝiajn palacojn ili forbruligis per fajro, kaj ĉiujn ĝiajn plej karajn objektojn ili neniigis." Sed ekszitas aliaj legendoj pri ĝi...
Ryuki Kozawa
Ryuki Kozawa (小澤 竜己, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Gainare Tottori kaj Blaublitz Akita.
54237 Hiroshimanabe
54237 Hiroshimanabe estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio)
Distrikto Neunkirchen (Aŭstrio)
La Distrikto NEUNKIRCHEN (germane: Bezirk Neunkirchen) troviĝas en la suda parto de la aŭstria federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Distrikta ĉefurbo estas Neunkirchen. Areo: 1.146,35 km², loĝantaro: 85.667 (en 2011).
NGC 5004A
NGC 5004A (aliaj indikoj — UGC 8260, MCG 5-31-149, ZWG 160.157, PGC 45756) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĵukovo
Ĵukovo, ukraine, rutene kaj ruse Жуково, slovake Žukovo, hungare Zsukó [ĵukO] estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1417. En 1910 vivis en Zsukó 511 loĝantoj, (474 rutenoj, 33 germanoj, 4 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Ĵukovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Batalo de Simanko
La Batalo de Simanko (Batalo de Simancas) (ankaŭ nomita Alhandega aŭ al-Ĥandak) estis armea batalo kiu komenciĝis la 19-an de julio, 939, en la Ibera Duoninsulo inter la trupoj de la kristana reĝo Ramiro la 2-a kaj islama kalifo Abd ar-Rahman la 3-a proksime de la muregoj de grandurbo de de Simancas. La batalo decidis la kontrolon de la teroj de la valo de la rivero Doŭro.
La batalo disvolviĝis post kiam la armeo de Abd-ar-Rahman la 3-a lanĉiĝis direkte al la nordaj kristanaj teritorioj en 934. Abd-al-Rahman kolektis grandan armeon de maŭraj batalantoj, kun la helpo de la maŭra guberniestro de Zaragozo, Abu Jahja. La kristana reĝo Ramiro gvidis la kontraŭatakon kun armeo konstituita de siaj propraj trupoj, tiuj de la Grafo Fernan Gonzalez, la Navaroj sub García Sánchez la 1-a, la Regno de Galegio, kaj la Regno de Asturio.
La batalo daŭris kelkajn tagojn, kaj la kristanaj trupoj eliris venkaj kaj detruis la maŭrajn fortojn.
Antaŭaĵoj
Tiuj venkoj kuraĝigis la kalifon entrepreni grandan militon kontraŭ la ĉefa kristana regno de la norda Iberio, nome la Regno de Leono. Oni proklamis snaktan militon kaj la kalifo arigis grandan armeon kun la kunlaboro de la zaragoza reĝo, nome komponita el preskaŭ 100,000 viroj, inter kiuj monsoldatoj de Andaluzio, profeisaj militistoj, berberoj, soldatoj de la limaj provincoj, volontuloj ktp. Tiu armeo ekiris el Kordovo fine de junio de 939, preterpasis Toledon, trapasis la montaron Sistema Central tra la montopasejo de Gvadaramo (nome Tablada), enirante poste en "nenies lando" -politike konsiderita - situanta sude de la rivero Doŭro. Post rabado kaj detruado de preterpasitaj lokoj (Olmedo, Íscar, Alcazarén), la kalifa armeo tendumis ĉe la rivero Cega kaj instaliĝis en la kastelo de Portillo komence de aŭgusto.
Dume la reĝo leona Ramiro II sukcesis arigi ĉe sia flanko, krom siaj propraj trupoj, tiujn de la kastiliaj grafoj Fernán González kaj Ansur Fernández, tiujn de la regno de Pamplono de García Sánchez la 1-a, kaj trupojn kaj galegajn kaj asturajn.