cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plumba (II) pirofosfato
Plumba (II) pirofosfato aŭ plumba (II) dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la plumba (II) hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, amonia hidroksido, acetata acido kaj sulfura duoksido, sed solvebla en nitrata acido, natria pirofosfato kaj kalia hidroksido. Plumba (II) pirofosfato posedas 2 plumbatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Plumba (II) pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de plumbaj derivaĵoj.
Atelocerata
Atelocerata estas proponita klado de artropodoj kiuj inkludas heksapodajn (insektojn kaj kelkajn rilatajn taksonojn) kaj miriapodojn (milpiedulojn, centpiedulojn, kaj similajn taksonojn), sed ekskludas krustulojn (kiaj salikokoj kaj omaroj) kaj ĥeliceruloj (kiaj araneoj kaj hufumkraboj). La nomo estas nune uzata interŝanĝeble kun Tracheata. aŭ Uniramia sensu stricto. Estas fakte etenda dividaĵo de artropodoj kiuj enhavas ĉiujn tiujn kiuj spiras per traĥeoj, distinge el krustuloj, kiuj spiras pere de brankoj.
Ĵazfestivalo internacia de Saalfelden
La Ĵazfestivalo internacia de Saalfelden (germane: Internationales Jazzfestival Saalfelden) estas renomita muzikfestivalo kun fokuso sur ĵazo, kiu ĉiujare okazas je la fino de aŭgusto en Saalfelden, Aŭstrio. La unua eldono estis en la jaro 1978-a. Ekde 2016 ekzistas ankaŭ pli malgranda, tri tagojn daŭranta festivalo Drei Tage Jazz kiu ĝueblas en la monato januaro.
La Suplemento de Kataluna Esperantisto
La Suplemento de Kataluna Esperantisto estas kolekto de broŝuroj eldonitaj de Kataluna Esperanto-Asocio.
Ĵazfestivalo internacia de Saalfelden
Historio
Fondite sub la titolo Drei Tage Jazz la festivalo premieron sian havis en majo 1978: tiam ludis i.a. Irène Schweizer, Leroy Jenkins, Cecil Taylor, Clifford Thornton kaj Vienna Art Orchestra. Unue la koncertoj faritis sur herbejo ĉe la tiama gastejo Ranch.
Atelocerata
La statuso de Atelocerata kiel vera klado estas nune pridubita pere de studoj per molekula filogenetiko. Kelkaj ĵusaj aŭtoroj rigardis la krustacojn kiel pli rilataj al la heksapodoj ol la miriapodoj. Se tio pravas, tiam trajtoj kunhavataj de heksapodoj kaj miriapodoj, sed ne de krustacoj, devas esti la rezulto de ĉu konverĝa evoluo, ĉu de duaranga perdo ĉe la krustuloj.
Ĵazfestivalo internacia de Saalfelden
Historio
Jam unu jaron poste la koncertaro ŝanĝitis ampleksece kiu translokigitis en tendaron kun fokuso sur novigemaj projektoj. Dum tri tagoj en la ĉefa tendo la festivalo donis ene de 16 koncertoj interesan superrigardon pri aktualaj muzikmodoj. Aldonitis la flanka serio Short Cuts, kiun gastigis ekde 2002 La NEXUS-kulturdomo. Krom tiutempa ĵazo ankaŭ nova improvizota muziko kaj elektronika muziko ĉiam ĉeestis.
Plurfoje la festivalo pro financaj kialoj minacitis de fermo: kaj en 1989 kaj en 2005 ĝi pro tio tute ne okazis. Cetere, la subteno morala fare de la politikistoj (ekz. de urbestro Walter Schwaiger) neniam ĉesis. Poste ekresponsis la societo Verein Zentrum für Zeitgenössische Musik kune kun la Porturisma ligo de Saalfelden (ĉi-lasta ekonomie gvidadas) sub finance tre plibonigitaj kondiĉoj kun subvencioj fare de la lando Salcburgio kaj eĉ vienaj instancoj. La kadroprogramo plilarĝiĝis kaj la ekonomia saniĝo feliĉe eblis.Okaze de la jubilea-eldono de 2019 venis dum kvin tagoj sume 25 miloj da spektantoj: tiam okazis ne malpli ol 80 koncertoj, el kiuj 60 estis kun eniro senpaga.
Dum la lastaj jaorj aŭstraj muzikistoj havis la eblecon - ĉiam dum la malfermokoncerto - prezenti orientigdonante novajn pogtramojn, ekz. en la 2016-a jaro Lukas Kranzelbinder kun sia porjekto Shake Stew.
Hodiaŭ la saalfelden-a festivalo rangas inter la plej gravaj okazigadoj por ĵazmuziko en tuta Aŭstrio. Kelkaj asertas ke ĝi plue estas unuaranga kultura reklamilo por la kultura varieco de Salcburgio.
NGC 1999
NGC 1999 (alia indiko — LBN 979) estas emisia nebulozo kaj reflekta nebulozo en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Teknikisto
Teknikisto estas la profesiulo kiuj praktikas iamaniere almenaŭ unu el la teknikoj aŭ teknologioj. La monda progreso dependas de tiuj profesiuloj kiuj antaŭeniris kaj komunikis ĉiujn inventaĵojn ekde la produktado aŭ transportado de la fajro, la rado aŭ la uzado de metaloj ĝis la nuklea industrio.
Brad Pitt
William Bradley "Brad" PITT (naskiĝis la ) estas usona aktoro.
Sian junaĝon li pasigis en Springfield, Misurio. Unu el unuaj aperoj estis en la televidserio Dallas. Li akiris pro sia ludo de la freneza Jeffrey Goines en la filmo 12 simioj (12 Monkeys) la premion Golden Globe same kiel Oscar-premion.
En la jaro 2000 li edziĝis al la aktorino Jennifer Aniston kaj ili anoncis sian disiĝon la. La divorco oficialiĝis je la. Nuntempe li havas rilaton kun sia amikino Angelina Jolie
Loppa
La komunumo estas la plej okcidenta de Finnmark.Ĝi alfrontas la malferman markolon de Atlantiko nome Lopphavet, kaj estas ĉefe marborda kun fjordoj kaj insuloj ĉe la giganta neĝarejo de la glaĉero Øksfjordjøkelen.
Plej da loĝantoj loĝas en Øksfjord, sed estas pli malgrandaj komunumoj laŭlonge de la marbordo kaj ĉe insuloj, ĉefe Nuvsvåg, Sandland, Bergsfjord, Brynilen, kaj la insulo Loppa. Tiu insulo estis iam la centro de la municipo, kaj de tie la nomo. Ne estas flughaveno, sed Øksfjord estas haveno por la boatoj de Hurtigruten.
Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, de Øksfjord situas en distanco de 492 kilometroj.
Blazono
La blazono estas moderna, nome el 19-a de decembro 1980. Ĝi montras grandan nigran kormoranon sur orkolora fono. La kormorano estis elektita kiel simbolo ĉar la vilaĝo estas tipa loko por fiŝkaptado, kio allogas kormoranojn.
Cheap Thrills
Cheap Thrills estas studialbumo de usona rokbando Big Brother and the Holding Company. Ĝi estis ilia lasta albumo kun Janis Joplin kiel ĉefkantisto. Por Cheap Thrills, la grupo kaj produktanto John Simon enkorpigis registradojn de homamaso por doni la impreson je viva rekta albumo, por kiu ĝi poste estis konfuzita de aŭskultantoj. Nur la fina kanto, kovrilo de "Ball and Chain", estis registrita vive (ĉe The Fillmore en San-Francisko).
Cheap Thrills atingis la numeron unu en la furorlistoj dum ok ne sinsekvaj semajnoj en 1968.
(9763) 1991 RU17
(9763) 1991 RU17 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
16742 Zink
16742 Zink estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geedzastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Faye Dunaway
Naskiĝinte en Bascom, Florido, ŝi studis muzikon, dancon kaj kantadon en la universitato de Bostono.
16742 Zink
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la eldonisto Johann Josef Zink (1842–1920), kiu eldonis poŝtkartojn kaj gvidlibrojn en sudbohemia regiono. Interesita pri astronomio, li estis fruktodona amatora astronomo, kiu desegnis planedojn kaj kometojn. Liaj astronomiaj instrumentoj kaj taglibroj estis metitaj ĉe la Observatorio  de České Budějovice en 1937.
Faye Dunaway
Sian unuan filmrolon en la filmo The Happening ŝi ricevis en la jaro 1967. Samjare ŝi trafis grandan atenton Bonnie and Clyde, en kiu ŝi kune kun Warren Beatty prezentis la samnoman krimulan paron de la 1930-aj jaroj. Plia kulmino en ŝia kariero estis la Oskaro, kiun ŝi gajnis pro sia rolo en la filmo Network (1977).
Historio de tankoj
Historion de tankoj oni komencis skribi dum la unua mondmilito, kiam ekde la unuaj prototipoj oni transiris ĝis serie fabrikataj tankoj.
La unua mondmilito
En la unua mondmilito okazis granda problemo, ĉar la bataloj okazis en tranĉeoj. Eĉ ne unu armeo ne povis transŝoviĝi el la loko. Kiu ekatakis, tiu havis tuj grandegajn perdojn kaŭzitaj per maŝinpafiloj kaj per artilerio de la malamiko.
Kreinto de la unua tanko estis Ernest Swinton, kolonelo de pioniraro, kiu fariĝis ankaŭ komandanto de la unua tanka taĉmento en la historio. Li konstatis, ke la tuta malamika defendo konsistas el pikdrato kaj maŝinpafiloj. Li venis al ideo: „Kio okazus, se aktiviĝus kontraŭ la malamiko malpeza batalŝipo sur radoj?“ Anglio estis nome transmara grandpotenco kaj ankaŭ la plej malforta batalŝipo estis kontraŭ maŝinpafiloj nemalvenkebla. La unua tanko estis propre io kiel batalŝipo konstruita por seka tero kaj ĝi nomiĝis HMLS Centipede (HMLS – mallongigo surtera ŝipo de Ŝia moŝto). Ĝi neniam estis fabrikata serie, ĝi estis eĉ ne batalaktivigita, sed ĝi estis la prototipo de la unuaj tankoj.
La unua vera bataltanko nomiĝis Little Willy kaj ĝi estis konstruita en la jaro 1915. La unua teoriisto de la tanka batalo estis J.F.C. Fuller. Pli malfrue lernis de li ĉiuj grandaj tankaj generaloj.
Tiu ĉi tanko havis ja kelke da malavantaĝoj kaj la hom-ekipon ĝi havis kiel pli malgranda ŝipo, sed iom post iom ĝi estis plibonigita ĝis Tanko Mark IV,, kiu estis la plej konata tanko de la unua mondmilito. Al la fino de la milito estis uzata ties plibonigita versio Tanko Mark V.
Germanoj komencis evoluigi siajn tankojn pli malfrue kaj tial ili estis ankaŭ ne tro maturaj. Ili nomiĝis A7V.
La unua amasa aktivigo de tankoj okazis la 20-an de novembro 1917 apud Cambrai kaj ĝi estis plene sukcesa, eĉ kiam pli poste pro malgranda nombro de infanterio la konkerita teritorio estis perdita. Ĉi tie montriĝis, ke tankoj estas fortaj en atako, sed malfortaj en defendo. Maksimuma rapideco de tankoj estis en tiu ĉi periodo malgranda:
Teknikaj problemoj:
Intermilita periodo
En la intermilita periodo estiĝis koncepto de tanketoj, kiun pluraj fakuloj longtempe klopodis realigi. Tiu eliris el politiko de preferado de armea ĉeesto antaŭ armea dominanco. Sed nur la dua mondmilito vidigis, ke tio estis denove nur plua senelireja strateto.
Unuiĝinta Reĝlando
En la periodo inter la militoj britaj tankaj armeoj estis malaktivigitaj. Sed la evoluo ne haltis. Karakterizaj modeloj estis:
Tiuj ĉi britaj tankoj estis aĉetitaj kaj provataj de multaj aliaj landoj kreante bazon, en kiu tankoj komencis evolui en aliaj landoj. Eĉ kiam brita tanka brigado estis pernombre malforta, ĝi estis bone ekzercita kaj ĝi havis ankaŭ plej bone prilaboritan kaj danke al manovroj ankaŭ spertitan teorion de tanka batalo. Ekz. ili kile la unuaj ekkonstatis, ke subteniga artilerio (tirata) prepariĝas en pozicion tro longe. Kaj tial ili elpensis memmovigan kanonon.
Ili ankaŭ kreis kirasitajn transporterojn.
Brita armeo ankaŭ en la tankoj konservis principojn de surmara batalo havante specialajn tankojn:
Tio signifas, ke krom la persekutiloj de tankoj neniu brita tanko komencis batali kontraŭ malamikaj tankoj. Tiun ĉi sistemon por longaj jaroj transprenis ankaŭ la usona armeo.
Francio
Francoj tiutempe disponis proksimume pri 6000 tankoj de ĉiuj specoj kaj tial ili estis la plej tanka potenco en la mondo. Karakterizaj modeloj estis:
Problemo de la francaj tankoj estis, ke ili orientiĝis al tranĉea milito. Tio signifas, ke ili orientiĝis nur al blendado kaj pafforto, sed ne al la rapideco. Ankaŭ la koncepto de aktivigo estis arkaika, ekz. oni alkutimiĝis aktivigi tankojn ĉefe por subteni infanterion dum trabatoj, nome po unu en roto aŭ taĉmento. Same kiel britoj francoj neglektis batalon tanko kontraŭ tanko.
Sovetunio
Al tankaj grandpotencoj aliĝis ankaŭ Sovetunio. Sovetoj aĉetis brilan licencon de usona konstruisto Christie kaj komencis evoluon de propraj rapidaj tankoj BT-1 kaj BT-2. Tiuj ĉi eĉ impresis anglojn, kiuj pli poste aĉetis el Sovetunio eĉ licencon al ĉasio (malfacile kredeble, sed estis tiel) kaj el tio estiĝis tanko Crusader. En la jaro 1935 komenciĝis evoluigo de la plej fama kaj la plej sukcesa rusa tanko T-34. Sovetunio evoluigis ankaŭ sennombrajn prototipojn kaj serie fabrikatajn tipojn, kiuj ne pruviĝis, eĉ kiam ili tre helpis dum la evoluo de multe pli bonaj tankoj (vidu la plurturan T-28 aŭ la superpezan T-35). La plej disvastiĝinta soveta tanko antaŭ komenco de la milito estis T-26, derivita simile kiel polaj tankoj de brita Mk IV de Vickers.
Germanio
Germanio laŭ traktato de Versajlo povis havi en la armeo neniajn tankojn. Tial la germana armeo ekzercis nur kun tankaj similaĵoj faritaj el malmola papero. Spite al tio la germanaj generaloj frunte kun generalo Heinz Guderian laboris en preparoj de propraj tankaj armiloj kaj en observado de aliaj armeoj. Rusoj ankaŭ permesis sekrete ekzerci al ili sur la rusa teritorio kaj komune ili ankaŭ evoluigis tankojn. La germana teorio de la tanka batalo estis spite al tiu ĉi problemo perfekte tralaborita kaj en la praktiko montriĝis, ke ankaŭ la plej bona en la mondo. Ekz.: pro la kaŭzo:
Kiam Adolf Hitler estis veninta al la potenco, do simple li ignoris la traktaton de Versajlo. Tiam estis komencita fabrikado de la unuaj germanaj tankoj:
La germana armeo krom tio havis netrarigardeblan kvanton de prototipoj, el kiuj pli poste estis mendataj tiuj plej bonaj laŭ situacio. La unuan eblecon por provi siajn tankojn ricevis legio Kondor en Hispana Enlanda Milito. Tie ja tankoj eĉ ne sur unu flanko ne eminentiĝis, sed pli bone dirite, ili kapablis eĉ ne de antaŭe rezisti al infanteria kontaŭtanka pafilo, sed germanoj ne rezignis pri la tankoj kiel pri la armilo kaj ili prilaboris la spertojn.
Francio
Francoj malvenkis la militon, ĉar iliaj tankoj ne evoluis. Kun kio ili komencis, kun tio ili ankaŭ finis. Pli malfrue Armeo de liberaj francoj uzis usonajn tankojn M4 Sherman kaj persekutilojn de tankoj M10 Wolverine.
Unuiĝinta Reĝlando
La brita armeo havis proporcie malpezajn kaj malfortajn tankojn. Tio estis pro tio, ke tankoj devis esti nur tiel pezaj, ke ili estu transporteblaj surfervoje – kaj britoj havis malfortajn kaj tro uzitajn trakojn. Nur malfrue la situacio pliboniĝis, kiam venis el Usono platformaj veturiloj por transporto surŝosee. Komence de la milito pruviĝis pezaj tankoj Matilda I. Tiuj sciis rezisti eĉ de proksime al germanaj 50-mm-aj kontraŭtankaj kanonoj. Sed ilia malforta loko estis malforta armilaro.
Pli poste estis evoluigitaj pezaj infanteriaj tankoj A22 Churchill.
Sed grandparte britoj devis konfidi al tankoj el Usono; M3 Grant kaj M4 Sherman. Se en la paso de la milito angloj forlasis la koncepton de specialaj kontraŭtankaj tankoj, iliaj tankoj devis scii batali eĉ kontraŭ aliaj tankoj.
Por tiu ĉi celo ili plibonigis la usonan Sherman-on tiel, ke ili surmuntis sur ĝin kanonon longan de 76,2 mm. Tiu ĉi reguligita Sherman nomiĝis Sherman Firefly kaj ĝis alveno de tankoj M26 Pershing tio estis unusola tanko, kiu povis stariĝi en fruntan duelon kontraŭ germanaj Tigroj kaj Panteroj (unu neniigis ankaŭ tankon de Michael Wittmann). Fine de la milito ili enmuntis en tankon Cromwell fuzmotoron, kiu komune kun pli kvalita kanono donis bazon de tanko, kiu kapablis alfronti al Tigroj kaj Panteroj; memkomprenenble, ke ne dum fruntaj dueloj, sed dum eluzo de ties pli granda lerteco – ĝi nomiĝis Challenger.
Usono
Usonanoj havis principon, ke kontraŭ tankoj estas necese aktivigi ĉefe persekutilojn de tankoj (Tank Destroyer), tiun ĉi doktrinon ili klopodis konservi ĝis fino de la milito.
Kiam aŭtune de 1939 eksplodis en Eŭropo la dua mondmilito, la nivelo de la tanka armilaro de la usona armeo ne estis tro alta. Ties malpezaj kaj mezaj tankoj kun maksimuma dikeco de blendo 32 mm kaj kanono de kalibro 37 mm apenaŭ rezistus kontraŭ la germanaj maŝinoj PzKpfw III kaj PzKpfw IV. La armeo de Usono tial, ĝis kiam ĝi eniris en la militaj operacoj (kio okazis preskaŭ je du jaroj pli poste), insisteme serĉis solvon.
En la jaro 1940 estiĝis specifikaĵo por nova tanko kun la dikeco de blendo de la fruntoj de turo kaj de trunko ĝis 38 mm kaj per kanono de kalibro 75 mm. Plej baldaŭ oni prikonsideris pri modernigo de la meza tanko M2 kun la 37-a mm kanono en turniga turo. Sed tiu estis por la pli forta armilo malgranda kaj nenia pli konvena tiutempe ankoraŭ ekzistis. Armeaj aŭtoritatoj tial decidiĝis kiel bazon de la nova tanko uzi senturan mezan maŝinon T5, kiu havis 75 mm kanonon metita en kazemato sur la dekstra flanko de la trunko. Kompreneble, oni kalkulis kun pli forta blendo, samkiel ankaŭ kun muntado de la 37-a mm kanono en la turon.
Estiĝis rimarkinda veturilo, kies batalkvalitoj ja ne estis idealaj, sed kontraŭ malamikaj tankoj ĝi havis pli grandajn ŝancojn ol ĝiaj antaŭuloj. Ĝi ricevis la nomon M3 General Lee, laŭ iama „sudia“ eminenta armeestro.
Sed la unuaj aktivigitaj usonaj tankoj ne estis kontraŭ la germanaj PzKpfw III kaj kontraŭ plimulto de versioj de PzKpfw IV superitaj, ŝanĝo okazis en batalo ĉe El Alamenine, ĉefe tankoj M4 Sherman estis ŝoko por germanoj. Sed tio ne estis ĝis tiel esenca, ĉar tiuj baldaŭ aktivigis novajn Tigrojn kaj Panterojn.
Dum elŝipiĝo en Normandio usonanoj jam alfrontis al germana kvalita superforto ĉefe per kvanto de siaj tankoj. Por neniigi unu modernan germanan tankon estis bezonataj preskaŭ 9 Ŝermanoj. Eĉ ne specialigitaj persekutiloj de tankoj M10 Wolverine kapablis helpi siajn fratojn, ĉar ili mem estis malfortaj. Nur fine de la milito komandantaro decidis, ke Ŝermanoj estos anstataŭigitaj per pezaj tankoj M26 Pershing, kiuj estis proponataj kiel kontraŭpezo kontraŭ Tigroj kaj kiuj sufiĉis kontraŭ ili. Sed Germanio malvenkis la militon pli baldaŭ, ol ili estis entute aktivigitaj. Unusola avantaĝo de Ŝermanoj estis tio, ke ili estis fabrikataj serie kontraŭ la germanaj tankoj, kiuj estis konstruataj per laboreja maniero, kio postulis pli da tempo. Tial estis ĉiam multe da usonaj tankoj kaj ili estis ĉie. La germanaj kirasitaj taĉmentoj tiel havis ĉiam grandajn perdojn. Germanoj ne estis kapablaj rezisti al tiu ĉi superforto, kiun plie potencigis superforto en aero. Malgraŭ tio, en periodoj, kiam eblecoj de aliancana aviadilaro estis hakitaj pro malbona vetero, ili vidigis, ke ili scias usonanojn embarasigi, kiel ili pruvis tion en batalo je Ardenoj. Tankoj Sherman estis uzataj en ĉiuj batalkampoj de la milito, ili estis liveritaj ankaŭ en Sovetunion, kie ankaŭ sovetaj tankistoj estimis ilin, precipe pro sendifekta trafiko kaj simpla priservo.
Germanio
Ĉefaj germanaj tankoj en la dua mondmilito estis:
Germanoj komencis la militon kun tankoj el la intermilita periodo. En Pollando kaj Norvegio tiuj ĉi veturiloj tutesufiĉis al ili, sed en Francio la germanaj tankoj montriĝis kiel malfortaj. Tio estis nur pli bona taktiko kaj ekstensiva aktivigo de aviadilaro kontraŭ la tankoj kaj ankaŭ organizaj detaloj - ĉi tie germanoj estis majstroj - kio sekurigis al ili venkon. Pli poste en Sovetunio jam komencis esti granda problemo. Komence ili ja estis venkantaj - danke al taktiko - kaj ili venis ĝis antaŭ Moskvo. Sed eĉ tiel, la sovetaj tankoj (T-34, KV-1) estis tiel fortaj, ke la germanaj tankoj estis uzeblaj nur por subteni infanterion. Germanoj starigis kontraŭ ili kiel ĉefan bataltankon PzKpfw III kun longa paftubo, kiu kapablis likvidi la sovetajn tankojn, sed tute egalvalora certe ne eblis nomi ĝin (eĉ kiam diras tion la germanaj tankistoj mem). Sed tio ne estis absoluta solvo, ĉar Sovetunio fabrikis tankojn pli rapide. Pli bona tanko estis Pz IV kun longa paftubo (versioj F2 kaj pli altaj), sed tiu estis de Pz III nekompareble pli multekosta.
Tipa signo de la germanaj tankoj estis ties jam optike pli granda anguleco. La kaŭzo estis simpla - germanoj ne havis sufiĉe da alojaĵoj por fabriki verŝitan blendon. Tiu ĉi problemo estis evitebla per malvarma laminatado kaj varma prilaborado - sed tiel ĉi estis fabrikeblaj nur plataj partoj, kiuj poste estis nur veldeblaj. La flankoj de turo de Tigro estis ekz. fabrikitaj el fleksita dika blenda lado. Germanoj estis tiutempe unusolaj, kiu kapablis fleksi tiel dikajn ladojn kun precizeco je 5 centonoj de milimetro. Tio mallongigis tempon de malvarmigado. Sed ĝenerale tiu ĉi teknologio estis esence pli malrapida kiel verŝado. Tial germanoj (ĝis la fino de la milito ne realiĝis seria fabrikado) neniam sukcesis fabriki tankojn en sufiĉaj kvantoj.
Sed germanoj ne eluzis la tempon por akomodiĝi kaj fabriki pli bonajn tankojn. Sed historiistoj dum ne kongruis, kial tio daŭris tiel longe. Kelkaj ekonomistoj opinias, ke Hitler kaj liaj homoj de komence ne volis senbezone investi en novajn armilojn, por ke ili ne plialtigu inflacion - sed por kio ankaŭ, la milito evoluis sukcese. Alia opinio estas, ke la financa stabileco de la lando estis ĉe ili tio lasta, pri kio ili klopodis. Do tio, ke la modernigo okazis tiel malfrue, estis el ilia flanko pura diletantismo.
Tio montriĝis ankaŭ ĉe tanko PzkpfwVI Tiger. La germana ministerio de milito proponis surbaze de kompetentaj rekalkuloj kaj spertoj el la orienta batalfronto, kie la germanaj tankoj alfrontis al kvalita soveta tekniko version de pli forta tanko, kun pli forta blendo kaj kanono 70 mm anstataŭ 50 mm. La germanaj kanonoj estadis dum la sama kalibro plimulte pli bonaj ol la sovetaj. Hitler iris eĉ pli malproksimen kaj proponis 88mm kanonon. Kaj estiĝis do Tigro. Sed Tigro estis jam la peza tanko, je multe pli multekosta ol la tanko proponita de la ministerio, eĉ kiam nur je iomete pli bona. Ankaŭ ties kanono estis ŝargata malpli rapide. Kaj ĝi havis ankaŭ infanajn malsanojn; jam aprobitaj ĉasioj por la nova tanko devis esti lastatempe alifabrikeblaj. La unuaj Tigroj estis aktivigitaj en la jaro 1942 ĉe Leningrado. Estis da ili proksimume 10, multaj elfalis pro rompitaj rapidumkestoj (ili devene estis konstruitaj por malpli peza tanko kaj rapidumoj devis esti ŝanĝeblaj pli rapide ol estis planite). Eĉ tiel ties aktivigo estis proporcie sukcesa kaj estis pro ili malsukcesigita tiea soveta ofensivo, kies celo estis liberigi Leningradon el ĉirkaŭgo.
Samtempe dum tio estis plibonigata ankaŭ PzKpfw IV, post Tigroj, tiam la plej valora germana tanko. Komence de la milito ĝi havis nur mallongan 75 mm kanonon (modeloj de A ĝis D), sed generalo Heinz Guderian insistis je Hitler tiel longe, ĝis kiam Pz IV ne ricevis longan paftubon (L41), do jam en Grekio la tutaj taĉmentoj estis armilekipitaj per tiu ĉi versio.
Plua tanko, kiu estis evoluigata kiel ĉefa bataltanko, estis Panther. Tiu en certaj parametroj superis eĉ la pezan Tigron – ĝi estis pli moviĝema kun pli bona kanono (75mm/L71) kaj ties blendo estis solvita kiel ĉe T-34 (kiu certe tre inspiris ties konstruistojn). Unuafoje ĝi estis aktivigita en batalo ĉe Kurska arko, sed tiu ĉi aktivigo farita nur laŭ ordono de Hitler estis tre anticipa (ekz. malforta fridigado de la motoroj) kaj eĉ al hom-ekipoj ne sufiĉis la tempo por alkutimiĝi al ĝi. En la paso de tempo Panther fariĝis la plej bona meza tanko de la germana armeo kaj aliancanoj longe havis nenion egalvaloran.
Plua tanko en la vico estis Tiger II. Ĝi estis derivita de Tiger I, nur ĝi havis ankoraŭ pli fortan blendon kaj la kanono estis PAK 88mm/L71, kiu trabatis ĉiujn aliancanajn tankojn kaj de antaŭe ĝi estis kontraŭ aliancanaj tankoj nesuperebla. Kaj estas ankaŭ vero, ke pli multaj tankoj elfalis pro difektoj ol pro malamika agado.
Spite al protestoj de generalo Guderian estis fine de la milito evoluigata plua megalomana projekto – ultrapeza tanko Maus. Tiu estis armilekipita per kanono de 152 mm kaj al tio ankoraŭ per 75-mm-a kanono. Sed tio ĉi estis lukso, kiun Germanio ne povis permesi al si kaj ĝi montras maksimuman diletantismon en la plej superaj germanaj postenoj (ĉefe Hitler). La tankoj aktivigitaj de Guderian fine montriĝis kiel la plej bonaj (kaj eĉ ne Guderian estis perfekta). Por ke tio ne sufiĉu, germanoj planis evoluigon de absoluta megakoloso: P-1000 kun turo kun du 280-mm-aj kanonoj, granda kiel batalŝipo.
Sovetunio
Ĉefaj sovetaj tankoj en la dua mondmilito estis:
Diference de tipoj antaŭ la milito, multe da tipoj en Sovetunio ne estis dum la milito, ĉar sovetoj pripensis pli racie klopodante unuigi ĉiun armilaron. Tiu ĉi racia sinteno ekz. plifaciligis riparojn de tankoj kaj liveroj de rezervaj konsisteroj. Kreinto kaj arkitekto de rusaj tankaj soldataroj estis generalo Miĥail Tuĥaĉevskij.
Inter la plej bonaj tankaj komandantoj apartenis:
Ĝis atako de Germanio sovetoj havis tiam en sia armilaro (kaj ankaŭ longe poste) kvalitajn mezajn tankojn T-34. Sed estis da ili malmulte, plimulto de armilaro estis T-26, sed eĉ ne tiuj estis tiom arkaikaj, por ke ili ne povu (almenaŭ sur papero) starigi kontraŭ la germanaj tankoj. Malsukceso de sovetaj tankaj soldataroj konsistis en nekonvena koncepto de ilia aktivigo kaj en malbona teknika stato. Post la atakigo kontraŭ la lando grandaproblemo fariĝis ankaŭ ties provizado. La aktivigo de T-34 estis por germanoj ŝoko. La unuaj germanaj informoj pri ĝi parolas tiel ĉi: ...nova rusa tanko, ĝi aspektas tre moderne kaj kapablas tutajn horojn rezisti al kanonado de niaj kontraŭtankaj kanonoj (plej baldaŭ 37 mm kaj 50 mm)... Avantaĝo de T-34 estis, ke ili kunigis kelke da avantaĝoj samtempe:
Malbona sonĝo por germanoj estis ankaŭ la pezaj tankoj KV-1 kaj KV-2, kontraŭ kiuj germanoj havis preskaŭ nenion. Kial do poste sovetoj ne kapablis venki germanojn tuj?
Sed sovetoj, eĉ kiam ili faris erarojn, lernis de germanoj rapide.
Pli poste germanoj aktivigis tankon Tiger I, kiu facile superis T-34 kaj KV-1. Ĝi longe kaŭzis al la sovetaj tankoj neporteblajn perdojn. Kiel kontraŭpezo kontraŭ ĝi estis en la jaro 1944 konstruita tanko IS-1, kiu kiel la unua tanko de aliancanoj rezistis al la kanono de Tigro je 1000 m. Sed IS-1 havis ankoraŭ proporcie malfortan kanonon, kiu plie estis kapabla el 1000 metra distanco dispafi Tigron en pecojn.
Japanio
Japanio dum la milito batalis ĉefe sur maroj kaj sur tero ĝi konfidis ĉefe al infanterio kaj al aviadilaro kaj tial ĝi ne investis en la tankojn tiom, kiom la aliaj armeoj. Sed ankaŭ tiel japanoj sciis aktivigi tankojn kun granda efiko kaj pli malfrue dum surprizigaj atakoj en ĝangalo ili akiris sukcesojn. Plimulto de japanaj tankoj estis malpezaj tankoj Ha-Go. Pli malfrue al la fino de la milito ili komencis evoluigi mezajn tankojn Chi-Cha. Sed en regiono ĉirkaŭ Pacifiko la malpezaj tankoj Ha-Go havis grandajn problemojn kontraŭ usonaj M4 Sherman-oj. Tiuj sciis neniigi ilin en pli granda distanco ol Ha-Go povis pafi.
Pollando
Kiam Germanio ekatakis la 1-an de septembro 1939 Pollandon, komencis la dua mondmilito. Pollando estis bona tereno por tankaj bataloj. Eble tio ne ŝajnas, sed poloj havis ankaŭ tankojn, kiuj estis kapablaj alfronti al la germanaj, tio estis 7TP. Sed estis da ili nur 169 pecoj. Komune ili havis proksimume 1134 tanketojn, el tio plimulto malfortaj TK-3 kun maŝinpafilo 9,92 mm, kiuj ne estis kontraŭ tankoj efikaj.
Germanoj havis 3195 batalaj kirasitaj veturiloj, sed el tio nur 98 Pz III (37 mm) kaj 211 Pz IV (75 mm), ambaŭ kun mallongaj kanonoj kaj tial kontraŭ tankoj pli verŝajne nekonvenaj (mallonga kanono, kun malgranda komenca rapideco en paftubo kaj malgranda precizeco). Sed germanoj havis avantaĝon, ke post okupo de Ĉeĥoslovakio ili havis tankojn Pz 35(t) kaj Pz 38 (t), kiuj estis en sia kategorio unu el la plej bonaj.
Sed ĉi tie montriĝis taktika supereco de germanoj kaj ĉefe superforto en la aero. Sed poloj faris ankaŭ kelke da grandaj neeldevigitaj eraroj:
Spite al tio poloj kondutis tute bone, ili ne donis la haŭton senpage kaj plimulte ili aranĝite cedis mallongigante la batalfronton, kiam estis bezone. En kelkaj okazoj ili eĉ malvenkis germanojn (batalo je Kutno kaj batalo ĉe Mokro III), Sed pli poste germanoj apartigis la polan armeon en partojn kaj fortranĉis de la plej supera komandantaro en Brest-Litovsk.
Norvegio (operaco Wesserübung)
Kvankam Norvegio ne havis konvenan terenon por uzi la tankojn, germanoj malgraŭ tio sukcese uzis ilin. La koordinado kun la infanterio kaj artilerio montriĝis kiel ĉefa, la germanaj tankoj havus sen ĝi grandajn perdojn. Plej multe la tankoj estis aktivigitaj en la sudo de Norvegio ĉe Oslo.
Francio (operaco Fall Gelb)
Post „Sidanta Milito“ (kiam aliancanoj kaj germanoj staris kontraŭ si sur ŝtatlimoj sen tio,por ke ili komune batalis kontraŭ si) germanoj ekatakis la 10-an de majo 1940 unue Nederlandon kaj Belgion, per kio ili trompis la aliancanojn, kiuj atendante atakon sur limoj konfidis al la t.n. Maginot-linio. Sed germanoj poste ekatakis tra Ardenoj Francion, kie neniu atendis tankojn. Tiel ĉi ili sukcesis fortranĉi britan ekspedician korpuson (BEK) en Nederlando kaj Belgio kun pluaj francaj batalligoj de Francio kaj forpuŝi ĝis Dunkerque. Ĉi tie angloj faris tankan atakon, konata kiel atako ĉe Arras, kie germanoj kun teruro konstatis, ke iliaj kanonoj kapablos eĉ ne de proksime trabati la britajn tankojn. Sed la batalo finis per malvenko de angloj, sed ĝi timigis Hitleron kaj tiu eldonis konatan Haltbefehl, kiu akiris por angloj tempon por evakui la soldatojn el Dunkerque.
Germanoj havis malpli multe da tankoj ol la aliancanoj kaj ili estis kontraŭ ili ankaŭ malfortaj. La aliancanaj tankoj Matilda (Anglio) kaj Char B (Francio) estis klare pli fortaj ol la germanaj, sed germanoj uzis tiun ĉi taktikon:
Spertoj:
Francio havis bona komunikan reton kaj ankoraŭ estis frua somero, kiam malmulte pluvis. Tial Francio estis bona tereno por la tankoj.
Jugoslavio
La 27-an de marto 1940 eksplodis en Jugoslavio ŝtata renverso kaj Jugoslavio eksaniĝis el ligo kun Hitler (subskribita nur 2 tagoj antaŭe). Ankoraŭ la saman vesperon Hitler ordonis atakon kontraŭ Jugoslavio kaj Grekio. La 12-an de aprilo germanoj okupis Beogradon. La 17-an de aprilo Jugoslavio kapitulacis.
La jugoslava operaco estis sume por germanoj rutino. Jugoslavoj ne sciis eluzi sian tre avantaĝan terenon kaj ili estis ankaŭ malbone armilekipitaj. Unusola problemo de germanoj estis intermitaj difektoj de iliaj tankoj.
Grekio
Grekio estis pli malfacila problemo ol Jugoslavio. Antaŭe atakis Grekion italoj, sed post malvenkoj, kiujn ili suferis kontraŭ malpli fortaj kaj malpli bone armilekipitaj grekoj, Benito Mussolini petis en malespero Hitleron je helpo. Plimulto da tankoj en Grekio apartenis al angloj, kiuj venis por helpi Grekion. Grekoj konfidis en defendo pri Metaxas-linio en la oriento, sed tiu ne defendis Grekion de Jugoslavio, kiu estis greka aliancano. Okcidente en albana batalfronto ili faris eĉ ofensivon kontraŭ italoj.
Vyšná Polianka
Situo
Vyšná Polianka situas laŭ la pola landlimo (sen trairejo), laŭ traira flankovojo.Bardejov troviĝas je 16 km.
Historio de tankoj
Grekio
Sed la 9-an de aprilo 1940 Metaxas-linio falis, kiam germanoj aktivigis grandan kvanton de taktikaj bombaviadiloj. Greka „Armeo Orienta Makedonio“ estis tiel fortranĉita de la ĉefaj fortoj kaj ankoraŭ la saman vesperon ĝi kapitulacis. Sed la 10-an de aprilo la germanaj taĉmentoj transpaŝis riveron Vardar konkerante sudon de Jugoslavio kaj aliĝis tiel al italoj en Albanio. Per tio ili akiris avantaĝan pozicion por ataki Grekion sur ties nefortikigita limo. Poste ili nur ĉirkaŭigis kaj neniigis aŭ devigis kapitulaci unu grekan armeon post la alia. La 19-an de aprilo la britaj taĉmentoj fortikigis sin en Termopyly. Kelke da tagoj antaŭe, la 15-an de aprilo, angloj decidiĝis detiriĝis el Grekio. La 21-an de aprilo la greka armeo kapitulacis. La lastaj britaj soldatoj detiriĝis el Grekio al Kreto la 29-an de aprilo. Grekio estis konkerita. Kreton konkeris nur atako de germanaj paraŝutistoj. La greka operaco okazis samtempe kun la unuaj bataloj de germanoj en Afriko.
Vyšná Polianka
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1572. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőpagony 214 homoj, (plejparte rutenoj). Komence de la 1-a mondmilito ankaŭ ĉi tie bataladoj okazis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vyšná Polianka 124 homoj, (66 slovakoj, 45 rutenoj).
Historio de tankoj
Atako kontraŭ Sovetunio
Atako kontraŭ Sovetunio komencis la 22-an de junio 1941. Germanoj koncentris sekrete sur la sovetaj ŝtatlimoj grandegajn amasojn de tankoj. Guderian postulis duoblan kvanto de tankaj divizioj. Hitler solvis tion sprite - li apartigis ĉiun divizion en du kun intenco poste plenigi ilin en la plenan staton. En la germanan armeon estis ankaŭ el ĉiu flanko liverataj la ĉasakiritaj tankoj, ĉefe la francaj Hotchkiss kaj Somm. De komence germanoj renkontiĝis nur kun la malfortaj BT kaj T-26. Sed poste aperis T-34. Multe da germanaj tankistoj kaj soldatoj estis ŝokitaj. Feliĉo por ili estis nur tio, ke Sovetunio havis malmulte de tiaj tankoj.
La germana taktiko tiutempe aspektis tiel, ke la tankaj divizioj komune kun mekanizita infanterio ekmarŝis en du ĉefaj direktoj kaj inter ili estis nenio. Ili fortranĉis la sovetajn armeojn de fortoj kaj provizoj, la resto de batalo batalakiris malantaŭe antaŭenpaŝanta infanterio. Multfoje okazis, ke la retiriĝantaj sovetaj soldatoj subite profunde en la enlando renkontiĝis kun firma germana defendo. En tiuj ĉi kaptiloj trovis sian morton multe da soldatoj. Tiel ĉi ili sukcesis ankaŭ ĉirkaŭigi grandegajn armeojn ĉe Kievo. Tie ja germanoj ne sciis trabatali sin tra firma soveta defendo, sed iom post iom la ĉirkaŭigitaj sovetaj taĉmentoj ĉe Kievo estis neniigitaj aŭ ili kapitulacis. Sed ĉe Smolensk germanoj sukcesis por tempo haltigi kaj eĉ fari mallongan, sed sukcesan kontraŭofensivon (ofensivo en Jelna terkolo). Kreinto de tiu ĉi mallonga turniĝo en la milito estis generaloj Georgij Ĵukov kaj Andrej Ivanoviĉ Jeremenko. Smolensk ne estis soveta venko, kiel oni ofte erare konsideras ĝin, sed ĝi malrapidigis germanojn, pro kio ĝi donis tempon dum preparo de la defendo de Moskvo. Ĉi tie estis ankaŭ unuafoje aktivigitaj rakedĵetiloj katjuŝoj, kiuj eminentiĝis ĉi tie akirante brilan reputacion. En decembro de 1941 la operaco Barbaroso finiĝis kaj komenciĝis operaco Tajfuno.
Bataloj en Afriko
Bataloj en Afriko evoluis por italoj malbone. Unue ili ja enpenetris ĝis Egiptio mem, sed angloj (generalo Wavell) kun malpli grandaj fortoj repuŝis ilin kaj preskaŭ tute neniigis. Tiel ili do devis retiriĝi al defendo en Tunizio. Hitler ankoraŭ dum la jugoslava kaj la greka operacoj sendis helpon al ili. Tiu ĉi helpo estis iom post iom ĝis 3 divizioj (la t.n. Afrikakorps) - minimumo por sukceso kaj maksimumo por provizado en dezerto. Komandanto de la germana Afrikakorps estis generalo Erwin Rommel. Tiu kapablis la jam venkantajn anglojn neatendite malvenki kaj forpeli reen. Sed angloj denove rekuraĝiĝis kaj repuŝis germanojn kaj male. Angloj nomis tion ŝerce Desert Roundabout - Dezerta karuselo, se la feliĉo estis plurfoje sur unu kaj sur la alia flanko. Sed fine marŝalo Rommel suferis malvenkon en batalo ĉe El Alamejne en Egiptio kaj li devis retiriĝi ĝis Tunizio. Ĉe El Alamejne angloj aktivigis unuanfojon en pli granda kvanto usonajn tankojn M4 Sherman, kontraŭ kiuj germanoj povis starigi nur Pz IV, version F - sed de tiuj estis malmulte. En Tunizio angloj kaj usonanoj, elŝipiĝintaj en Maroko, premis lin en tenajlon. Tie ankoraŭ kapablis liaj Tigroj de la 10-a kirasita divizio, ĵus alveturintaj, kaŭzi en batalo ĉe Kaserina montpasejo al la usonaj tankoj gravan malvenkon, sed je kelke da tagoj pli malfrue en la sama montpasejo por ŝanĝo usonanoj venkis kaj la germana defendo detruiĝis.
Batalfrontaj linioj en Norda Afriko koncentriĝis en senperan proksimecon de fortaj provizad-punktoj (Tobruko, Tunizo, Aleksandrio). Tiu, kiu neniigis la malamikajn tankojn en batalo, tiu povis poste veturi tien kaj reen, ĝis kiam sufiĉis ties brulmaterialo. En Afriko oni batalis plejparte en dezerto, tiu mem pri si kiel ebenaĵo estis por la movo de tankoj tute bona batalkampo. Sed sablo neniigis la motorojn kaj la rapidumkestojn kaj dumtage la varmega aero tiel tremis, ke pafistoj en la tankoj ne estis kapablaj precize ekceli. En la metalaj trunkoj de tankoj temperaturo ascendis tiel alten, ke oni povis disdoni medalojn al la tankistoj nur pro tio, ke ili entute sidis en tiu varmego en la maŝinoj. Ŝraŭboj liberiĝis kaj nitoj mem forpafiĝis en la internon de tankoj kvazaŭ tio estus kartoĉoj. Tial ankaŭ ĉiuj novaj tankoj komencis esti fabrikataj el verŝitaj partoj.
La germanaj tankoj montriĝis kiel tute superitaj, eĉ ne tiel pro la armilaro kiel pro ties fidindeco. Multe da britaj tankoj estis perditaj pro difektoj, ĉe germanoj estis tiaj elfaloj multe pli maloftaj. Pli ol per tankoj germanoj venkis tankajn batalojn per konraŭtankaj kanonoj PAK 88 mm.
Decida montriĝis esti homa faktoro. La tankaj bataloj pli longaj ol unu tago neniigis la tankistojn pli ol la tankojn - multaj havis inflamitajn okulojn kaj digestajn problemojn. Ĉi tie la usonaj tankoj kun siaj fortaj ventoliloj montriĝis kiel plej bone ekipitaj por tiu ĉi batalkampo. Multe da provizad-ŝipoj kaj aviadiloj estis forpafitaj pli baldaŭ antaŭ ol ili venis en Afrikon kaj tial al la germanaj tankaj fortoj mankis ĉio - brulmaterialo, konsisteroj kaj ankaŭ municio.
Batalo ĉe Stalingrado
La 6-a germana armeo, kies komandanto estis generalkolonelo Friedrich Paulus (subgvide de marŝalo Manstein) faris sturmon kontraŭ Stalingrado. Al la defendantoj de la urbo komandis generalo Ĉujkov, kies superulo estis marŝalo Timoŝenko. Paulus estis prefere mezproksima komandanto. La soveta defendtaktiko estis moviĝadi nur interne de konstruaĵoj kaj sume kiel eble plej minimume en la stratoj. Se soldatoj ne trovis interne pordon, ili do tratruigis muron per grenado. La samon faris ankaŭ tankoj T-34, sed tiuj ne bezonis pordon. Poste ili estis ekveturantaj el neatenditaj direktoj neniigante germanajn tankojn, kaj poste ili rapide malaperis. La infanterio neniigis germanajn tankojn de proksime. Abunde estis uzataj minoj. La ruinoj de la urbo montriĝis kiel facile defendebla tereno por la defendantoj, kiuj en la urbo orientiĝis. La batalo estis laŭvorte tro dimensiigita - la malamiko povis ataki eĉ de supre (de sur tegmentoj de la konstruĵoj) eĉ de sube (eluzo de kanalizo de la urbo estis bona maniero kiel nerimarkeble translokigi sin). Tio estis ideala tereno por snajperoj.
Fine germanoj sukcesis Stalingradon preskaŭ plene konkeri, sed sovetoj ekaktivigis en aloj grandegajn armeojn kaj ĉirkaŭigis la tutan Stalingradon eĉ kun la tuta 6-a armeo (operaco Uranio). Hitler malpermesis al Paulus, por ke li trabatalu sin el Stalingrado kaj plie la germanaj tankoj kaj la kirasitaj veturiloj ne havis sufiĉe da brulmaterialo. Tiel estis la kirasitaj konsisteroj de la 6-a armeo perditaj. Germanoj malsukcese provis liberigi la 6-a armeon per sturmo de la 4-a armeo (operaco Wintergewitter).
Kursk
Ĉe Kursk okazis ĝis tiam la plej granda tanka batalo en la historio. Germanoj post venko apud Ĥarkov ĉirkaŭigis Ruĝan Armeon el tri flankoj. Sed pro la venanta vintro ili ne finis la ĉirkaŭigon. Tio estis granda eraro, ĉar sovetoj dum bone preparis sin por germanoj kaj transŝovis ĉi tien grandegajn fortojn kaj konstruis fortajn fortikaĵojn. Do la batalo estis por germanoj malvenkita pli baldaŭ ol ĝi komenciĝis. Novaj germanaj tankoj Panther kaj PzkpfwVI Tiger ja sukcesis trabati sin ĝis nuko de la malamiko, sed grava akompanantara infanterio estis neniigita per nerekta artileria kanonado kaj en batalo kontraŭ la soveta infanterio. Do la tankoj neakompananataj de la propra infanterio estis sinsekve neniigitaj. Malvenkon suferis ankaŭ persekutiloj de tankoj Ferdinando, ĉar eĉ kiam iliestis de antaŭe kontraŭ tankoj fakte nevundeblaj, ili havis neniajn maŝinpafilojn kaj ili devis per sia kontraŭblenda kanono pafi kontraŭ unusolaj infanterianoj. Tiuj, kiam ili estis venintaj proksime al Ferdinandoj, ne havis problemon neniigi ilin.
La unuanfojon ĉi tie aperis eminentaj rusaj persekutiloj de tankoj SU-152, kiuj faris al Tigroj pli grandajn perdojn ol oni atendis. Pantheroj estis ankoraŭ nematuraj kaj tial ili en la bataloj tro ne eminentiĝis. Plimulto da tankoj en la batalo en la germana flanko estis Pz IVF kaj G. Post tiu ĉi batalo germanoj jam nur retiriĝis kaj la milto en Oriento komencis havi sufiĉe unuflankan pason.
Italio kaj Sicilio
La germana strategio estis oferi Sicilion kaj sudan Italion kaj defendi sole la progresiĝintan kaj la riĉan nordon de Italio. Aliancanoj decidiĝis ĉirkaŭiri la germanan defendon kaj ili elŝipiĝis apud Anzio. Sed la montoriĉa Italio estis malbona tereno por tankoj. Spite al tio germanoj sciis aktivigi la tankojn proporcie efike. Estis ĉi tie ankaŭ aktivigitaj Elefantoj (plibonigitaj Ferdinandoj). Tankoj Panther montriĝis klare superigitaj rilate al usonaj kaj anglaj tankoj. Post kelke da semajnoj usonanoj kaj angloj perdis proksimume 100 tankojn kaj germanoj nur 5 kaj el tio ne estis ĉiuj Pantheroj. Sed aliancanoj la teknikan superforton de germanoj anstataŭigis per grandega nombra kaj aviadila superforto. Eminente en tiuj ĉi bataloj rehabilitis sin armeo de „Liberaj francoj“, kiu kaŭzis al germanoj decidajn malvenkojn.
Elŝipiĝo en Normandio
Germanoj havis en Francio proksimume 2500 tankojn, sed tre malmulte da infanterio, t.e. male ol en Sovetunio. Manko de infanterio ĉi tie montriĝis sur ĉiu paŝo. La germanaj tankoj suferis decidan malvenkon en batalo ĉe Avranches. Tio estis la unua tanka batalo en la historio, kiun venkis eksplicite aviadiloj – taktikaj P-47 Thunderboldt kaj Hawker Typhoon kun raketoj aero-tero. Eĉ plene la plimulto da germanaj tankoj estis neniigitaj per aviadilaro. La germanaj tankoj transŝoviĝis sole nokte. Partizanoj faris al ili multajn problemojn pro neniigo de pontoj kaj vojoj. Kiel diris unu germana tankisto: ''„El Rusio ni iris ĝis Francio en tri tagoj. Sed tra Francio tio daŭris al ni du semajnojn.“''
Sur marbordo de Normandio troviĝis la t.n. Bocage, kiu estas nekonvena tereno por manovra milito, kiun aliancanoj preparis komenci. Sed germanoj estis kapablaj defendi tiun ĉi terenon per principe malpli fortaj fortoj. Sed post la konkero de Bocage usonanoj estis sur ebenaĵo kaj ĉi tie tankoj estis en la medio konvena por ties aktivigo. Poste ilia ĉefa taktiko estis ĉirkaŭigo kaj neniigo de la kirasitaj fortoj de germanoj, kiuj poste devis per siaj alie pli bonaj tankoj entrepreni laŭvorte memmortigajn atakojn kontraŭ la bone fortikigitaj usonanoj, ekz.: batalo ĉe Falaise.
Ardenoj
Atako en Ardenoj (usonanoj diras al ĝi „batalo je terlando“ – "Battle of the Bulge") estis lasta germana ofensivo. Germanoj en decembro de 1944 konsciis, ke ili atingos nenion per la defendo kaj tial ili decidiĝis fari surprizan atakon tie, kie ili komencis atakon antaŭ kelke da jaroj – en Ardenoj. Oriente ĝuste finis la grandega soveta ofensivo kun nomo operaco Bagration, kiam ankaŭ sovetoj devis plenigi brulmaterialon kaj ripozi. Al germanoj estis klare, ke konvena momento por atako kontraŭ okcidentaj aliancanoj okazis ĝuste tiam. Eĉ ne usonanoj ne estis rilate al brulmaterialo je multe pli bone - germanoj defendis sufiĉe sukcese grandajn havenojn (iam eĉ ĝis la fino de la milito mem) kaj usonanoj devis veturigi la brulmaterialon tra ĉirkaŭvojoj per veturiloj, kiuj mem konsumis kvantojn da brulmaterialo.
Germanoj eluzis malbonan veteron, kiam aliancanoj ne povis aktivigi siajn taktikajn aviadilojn, kiuj alie baldaŭ likvidus la germanajn tankojn. En tiu ĉi batalo estis unuafoje grandkvante aktivigitaj tankoj Tiger II. Tiuj montriĝis kiel tre efikaj - la aliancanaj tankoj de ĉiuj tipoj havis kontraŭ ili eĉ ne en nombra superforto minimuman ŝancon. La malforta loko montriĝis manko de brulmaterialo - germanoj konfidis, ke ili konkeros grandegajn usonajn magazenojn de brulmaterialo. Sed feliĉe al aliancanoj plimultoj de retiriĝantaj taĉmentoj bruligis la magazenojn. Germanoj ja kaŭzis al usonanoj grandajn perdojn, sed fine ili malvenkis perdinte siajn plej bonajn taĉmentojn, kiujn ili jam ne povis anstataŭigi kaj konsumis provizojn, kiuj ili forprenis al aliaj germanaj taĉmentoj el aliaj sektoroj de la batalfronto. Tankoj Tigroj II pruviĝis, sed multaj paneis pro manko de brulmaterialo ka difektoj. Sen subteno de aviadilaro ili ne povis longe rezisti al la superforto de aliancanoj.
Unusola tanko, kiu sciis stariĝi kontraŭ ili, estis persekutilo de tankoj M36 Jackson. Sed eĉ ne tiu havis sufiĉe fortan blendon kontraŭ germanaj grenadoj.
Slovaka nacia ribelo
Post operaco Bagration en la jaro 1944 la orienta batalfronto alproksimiĝis senpere al Slovakio. Antifaŝistoj en Slovakio decidiĝis ekribeli kontraŭ germanoj.
La bazo de plano estis, ke du orientslovakaj divizioj ekribelos kontraŭ germanoj, kaj pro tio estiĝus en la batalfronto truo, tra kiu devis trapenetri la sovetaj taĉmentoj. Sed germanoj malarmigis tiujn ĉi diviziojn pli baldaŭ ol ili havis tempon por agi. Sen tiuj ĉi proporcie bone ekzercitaj kaj armilekipitaj taĉmentoj kun komandantoj kun spertoj el bataloj el Sovetunio la ribelo estis fakte sen ŝanco. Sed la ribelula gvidantaro ne ekpanikis kaj ili reorganizis la armeon el tio, kio restis al dispono. Sed plimulto da soldatoj havis neniajn spertojn, kio montriĝis kiel fatala.
La ribelo komenciĝis fine de aŭgusto de 1944 kaj ĝi daŭris proksimume ĝis fino de oktobro de 1944. Germanoj estis de komence embarasigitaj, sed iom post iom ili kunpremis la ribelulojn kaj venkis. Kontribuis al tio ankaŭ manko de ribelula kirasita tekniko. La spertaj germanaj tankoj estis kapablaj la nespertajn ribelulojn proporcie efike malvenki, la germanaj tankoj estis likvideblaj per nenio. Estis manko de kontraŭtankaj armiloj eventuale de spertaj infanterianoj. Malbona vetero malebligis al ekflugoj de aliancanaj aviadiloj por subteni la ribeluloj. Tio ankaŭ decidis pri tio, ke la 28-an de oktobro 1944 restoj de la ribelula armeo transiris en montarojn, kie ili plu batalis kiel partizanoj. Germanoj sume aktivigis en Slovakio iom pli ol 30 tankoj, el tio estis nur 4 Tigroj.
Konkerado de Germanio
En la jaro 1945 oni jam batalis en la teritorio de Germanio. Germanio fine de la milito decidiĝis, ke ili batalos ĉefe oriente kontraŭ sovetoj, kiujn ili timis pli ol usonanojn aŭ britojn, al kiuj ili nur simbole rezistis. Lastan kontraŭatakon kontraŭ usonanoj faris generalo Walther Wenck fine de aprilo de 1945.