cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pluvo
La ĉefa kaŭzo de pluvoproduktado estas humideco moviĝanta laŭ tridimensiaj zonoj de temperaturo kaj malsekecaj kontrastoj konataj kiel veterfrontoj. Se estas humideco kaj suprenira movo, precipitaĵo falas el konvektaj nuboj (tiuj kun forta suprenira vertikala movo) kiaj kumulonimbusoj (ŝtormaj nuboj) kiuj povas organiziĝi en mallarĝaj pluvostrioj. En montaraj areoj, forta precipitaĵo estas ebla kie anabata vento pligrandiĝas ene de lofaj flankoj de la tereno le alteco kiu devigas humidan aeron kondensiĝi kaj fali ekster kiel pluvo laŭlonge de la flankoj de montoj. Ĉe lea flanko de montoj, dezertaj klimatoj povas ekzisti pro seka aero kaŭzita de subenira fluo kiu kaŭzas varmigon kaj sekigon de la aermaso. La movado de la musono ĉe la intertropika konverĝozono alportas la pluvsezonojn al la savanaj klimatoj.
La efiko de urba varmo-insulo kondukas al pliiĝanta pluvo, kaj laŭ kvanto kaj laŭ intenseco, laŭ la ventodirekto el urboj. Ankaŭ la tutmonda varmiĝo estas kaŭzante ŝanĝojn en la modeloj de precipitado tutmonde, inklude pli humidajn kondiĉojn tra orienta Nordameriko kaj pli sekajn kondiĉojn en tropikoj. Antarkto estas la plej seka kontinento. La tutmonda averaĝa ĉiujara precipitado super tero estas 715 mm, sed super la tuta Tero ĝi estas multe pli alta ĉe 990 mm. La sistemoj de klasigo de klimatoj kiaj la Klimata klasifiko de Köppen uzas averaĝan ĉiujaran pluvon por helpi diferenci inter diferencaj klimatreĝimoj. Pluvo estas mezurita uzante pluvmezurilojn. Sed la kvanto de pluvo povas esti ĉirkaŭkalkulita ankaŭ pere de veterradaro.
Akvosaturita aero
Aero enhavas akvovaporon kaj la kvanton de akvo en difinita maso de seka aero, konata kiel miksa proporcio, estis mezurita en gramoj de akvo por kilogramo de seka aero (g/kg). La kvanto de humideco en aero estas ankaŭ ofte registrita kiel relativa humideco; kio estas la procento de totala akvovaporo kiun aero povas teni je partikulara aertemperaturo. Kiom multan akvovaporon ero de aero povas enhavi antaŭ ĝi iĝas saturata (100% relativa humideco) kaj formas nubon (grupo de videbla kaj fajna akvo kaj glacipartikloj suspenditaj super la surfaco de la Tero) dependas el ties temperaturo. Pli varma aero povas enhavi pli da akvovaporo ol pli malvarma aero antaŭ iĝi saturita. Tiele, unu vojo por saturi eron de aero estas malvarmigi ĝin. La rosopunkto estas la temperaturo al kiu ero devas esti malvarmigita por iĝi saturita.
Pluvo kaj geografio
Precipitaĵo grave efikas por la daŭra dizegnado de la geografia pejzaĝo; kaj renverse, la geografio de tersurfaco sia vice ankaŭ influas la veteron kaj ĝiaj fenomenoj. La plej altaj kvantoj da pluvo falas sur la montojn alfrontante la venton. En ĉi tiuj lokoj, humida aero grimpas la montojn ĝis ĝi atingas altan altitudon kaj fariĝas nubo. Sur la deklivoj de la montoj, kiuj turniĝas en la kontraŭa direkto de la vento, la kvanto de pluvo estas malalta. Ekzemple, en Himalajo, kiam vento blovas norden de la Hinda Oceano al la montoj, pluvas ĉirkaŭ 10 000 mm sur la nordaj deklivoj, sed kie neniu vento venas de la maro, pluvas nur ĉirkaŭ 1 000 mm. Alia elstara ekzemplo estas la areo de Jerusalemo, kie la jara kavanto de pluvo estas 600 mm sed en Jeriĥo, oriente de ĝi nur ĉirkaŭ 30 km, la jara kvanto de pluvo estas 170 mm.
Pluvo en naturo
Pluvo grave rolas en akvociklo, kiam la humidaĵo vaporiĝas el la oceanoj, kondensiĝas en nubojn kaj precipitiĝas reen al la tero kaj finfine revenas al la oceano pere de akvofluetoj kaj riveroj, por denove implikiĝi en la ciklon. Ekzistas en la akva ciklo ankaŭ iomete da akva vaporo, "elspirita" de plantoj, kiun kuniĝas kun aliaj akvaj molekuloj por kondensiĝi en nubojn, kaj poste sekvas la saman ciklon.
Kvanto de precipitaĵoj estas mezurata pere de pluvmezurilo. Ĝi montras kiom alta estas la nivelo de la akvo, kiu kolektiĝas sur la plata surfaco kaj povas esti plej precize mezurita ĝis 0.25 milimetroj aŭ 0.01 coloj. 1 milimetro da akvo en la pluvmezurilo signifas, ke pluvis po 1 litron por kvadrata metro.
Falantaj pluveroj ofte arte ilustriĝas kiel "larmo-formaj" (t.e. rondaj kaj dikaj ĉe la malsupro kaj mallarĝaj kaj "pintaj" ĉe la supro). Sed tio estas malĝusta. Malgrandaj pluveroj estas preskaŭ sferaj, kaj ju pli granda des pli diskforma la pluvero estas. Tre grandaj pluveroj havas paraŝutan formon.
Averaĝe, pluveroj estas 1 aŭ 2 milimetrojn larĝaj. La plej grandaj pluveroj iam mezurita falis super Brazilo kaj la Marŝaloj en 2004. Iuj el tiuj estis tiel grandaj kiel 10 mm. Tian nekutiman grandecon oni povas klarigi per kondensiĝado de akveroj sur grandaj partikloj de fumo aŭ per koliziado de la pluveroj en malgrandaj regionoj kun grandaj kvantoj da likva akvo.
Ĝenerale pluvo havas acidecon (pH) iomete sub 6,0 pro asimilado de atmosfera karbona dioksido, kiu disiĝas en la pluvero kaj fariĝas kvantetoj da karbonata acido. En kelkaj dezertaj regionoj, pulvo en la aero enhavas sufiĉan kalcian karbonaton por malacidigi la precipitaĵon, kaj tiel eblas, ke pluvo povas esti acide neŭtrala aŭ eĉ alkala. Pluvo ankaŭ povas esti danĝere acida: pluvon, kies acideco estas sub pH 5,6 (pro i.a. poluo), oni nomas acida pluvo.
Pluvo estas pli "peza" tuj post fulmo. Tiu fenomeno estas pro la dupolusa naturo de la akva molekulo. La forta elektromagneta kampo generita de la fulmo igas, ke multe da akvaj molekuloj en la aero liniĝas. Tiuj molekuloj fariĝas molekulaj "ĉenoj" de akvo, kaj formiĝas grandaj akveroj post kiam la elektromagneta kampo malaperas. Tiuj akveroj tiam falas kiel fortigita pluvo.
Inundo
Inundo aŭ superakvo estas superfluo de akvo pro pluvo, tajdo, aŭ alia fonto, kie amplekso da akvo kovris normale sekan landon. Ĝi ankaŭ povas aludi al la Biblia diluvo, pri kiu oni parolas en aparta artikolo. En multaj sekaj regionoj de la mondo, la grundo ne drenas akvon bone kaj foje nur iom da pluvo troas kaj malhelpas la eblecon de la grundo sorbi la akvon. Kiam pluvo okazas, ĝi iufoje povas kaŭzi subitan inundon de akvo pleniganta sekajn river-fluejojn, konata kiel "subita inundo" aŭ "tuja inundo". Kvankam ĝenerale oni komprenas inundon kiel malprofito al homoj, el ekologia vidpunkto en multaj areoj de la mondo inundoj estas kaj devas esti konsiderataj kiel nepra kaj dezirebla okazaĵo por la vivo de plantoj kaj animaloj (vidu ekzemple artikolon Inunditaj herbejoj kaj savanoj).
Efiko sur agrikulturo
La precipitaĵoj, kaj speciale la pluvo, faras ŝlosilan efikon en la agrikulturo. Ĉiuj kultivplantoj bezonas almenaŭ iom da akvo por survivi, pro kio la pluvo (kiu estas la plej efika rimedo por irigacio) ege gravas por la agrikulturo. Dum regula modelo de pluvo kutime estas plej ŝlosila por la sano de plantoj, ĉu troa ĉu tro malmulta pluvo povas estis damaĝa, eĉ detruega por la kultivoj. La sekego povas mortigi kultivojn kaj pliigi erozion, dum la klimato tro malseka povas okazigi la kreskon de damaĝaj fungoj. La plantoj bezonas diferencajn kvantojn de precipitaĵo por survivi. Por ekzemplo, kelkaj kaktoj postulas malgrandajn akvokvantojn, dum tropikaj plantoj povas bezoni ĝis centojn de litroj jare por vivteni sin.
En areoj kun sezonoj kaj sekaj kaj malsekaj, la nutraĵojn de la grundo malpliiĝas kaj la erozio pliiĝas dum la pluvsezono. La animaloj havas strategiojn de adaptado kaj survivado por la plej malseka reĝimo. La antaŭa sekego okazigas malabundon de manĝaĵoj en la pluvsezono, ĉar la kultivoj ankoraŭ ne maturiĝis. La disvolviĝantaj landoj konstatis, ke iliaj loĝantaroj montris sezonajn fluktuojn en la persona pezo pro la malabundo de manĝaĵoj observatajn antaŭ la unua rikolto, kiu okazas fine de la pluvsezono. La precipitaĵo estas kolektebla pere de la uzado de akvujoj, kies akvoenhavo povas esti traktita por trinkebla uzado aŭ rekte uzita por netrinkebla uzado en internaĵoj aŭ por irigacio.
Kulturaj aspektoj de pluvo
Pluvo havas grandan influon kaj efikon sur la plej multaj kulturoj en la mondo. En ĉiu areo kie pluvas kaj homoj loĝas, dependo de pluvo formiĝis. Ĉi tiu dependeco povas esti pro manko de pluvokvanto ĉar sen pluvo estas malfacile ekzisti. Tamen, homa dependeco de pluvo povas esti pro tro da pluvoj kiuj povas kaŭzi inundojn. La falo de pluvo fakte estas la kaŭzo de la ŝanĝo en la pejzaĝo: vegetaĵaro, riveroj, riveretoj kaj multaj aliaj fenomenoj. En moderaj klimatoj, la personoj tendencas esti pli maltrankvilaj kiam la vetero estas neestabila aŭ nuba, kun pli granda efiko super viroj ol super virinoj.
Kultura rilato al pluvo varias tra la mondo. En la mezvarma "Okcidenta Mondo", oni tradicie konsideris la pluvon kiel malbonan kaj malĝojigan fenomenon—tio respeguliĝas en infanaj rimaĵoj, kiel "Pluvo, pluvo, iru for, Atendu por alia hor'", kontraste al hela kaj feliĉa suno. En sekaj lokoj, post sekego, kaj ekzemple en Barato, oni renkontas pluvon kun ega ĝojo, kiu plialtigas la animon de la personoj. Tiukadre en Bocvano, la vorto en cvana lingvo por pluvo, nome pula, esta uzata kiel nomo de la landa valuto, agnoske al la ekonomia gravo de la pluvo en la lando, kiu suferas dezertan klimaton.
Multaj homoj opinias, ke la aromo, kiu regas tuj post falinta pluvo estas speciale agrabla kaj freŝa. La fonto de tiu odoro estas ŝtonikoro, nome speciala oleo, produktata de plantoj, kiu estas ensorbata de ŝtonoj kaj grundo kaj poste dissolviĝas en akvo dum pluvo. Ĝi estas plej ofte nomita petriĥoro nome la odoro, kiu estiĝas kiam pluvo trafas sekan teron. La vorto venas de la malnovgreka: πέτρα (petra) estas ŝtono kaj ἰχώρ (ichōr) estas iĥoro, nome la sango de la dioj laŭ la greka mitologio.
La pluvo simbolas en multaj kulturoj la procezon de seksa fekundigo kaj la fekundecon de la naturo. Multaj konceptoj estis pruntitaj de la pluvo por prezenti homajn emociojn. La dependeco de la homo pri la falo de pluvo kaŭzis diversajn kulturojn, ŝajne, kontroli la manieron kiel la pluvoj falas. Multaj mitoj, legendoj kaj ritoj estas konataj hodiaŭ kiel rezulto de la pluvo. En multaj kaj diversaj kulturoj oftas ritoj kiuj supozeble enkuraĝas la pluvon malseki kaj akvumi la teron, kiel la pluvdancado kaj specialaj preĝoj estas komune kaj publike observitaj por la falo de pluvo.
La Abalojia tribo en orienta Kenjo kredis, ke Dio kreis grandegan ruĝan kokon. Kiam la koko svingas la flugilojn ĝi estas fulmo, kaj kiam ĝi krias, kreiĝas tondro; kaj ke la rolo de la ĉielarko estas reguligi la pluvokvanton. En la Polineziaj Insuloj oni kredis, ke en la komenco de la mondo la ĉielo kaj la tero estis ligitaj unu al la alia. Sed kiam ili pariĝis kaj havis gefilojn, ili apartigis la ĉielon de la tero. La pluvo estas la larmoj de la ĉielaj dioj plorantaj pri la praa disiĝo.
Multaj triboj provis imiti la sonon de tondro kaj tiel instigi la falon de la pluvo. Ili faris tion per laŭta tondra voĉo, susurante per rasloj, ruliĝigis ŝtonegojn kaj blovis la blovegiloj.
La tribanoj de Zuni en Nov-Meksiko elfaris imiton de nuboj per disĵeto de plumoj kaj kalko en la aero. Krome, Ili ankaŭ portis nigrajn vestaĵojn kaj faris multajn aliajn agojn kiuj estis la ili asociitaj kun la nigra koloro. Ekzemple: pentri la vizaĝon nigre, oferi nigrajn bestojn kaj manĝi manĝaĵojn nigre kolorita. Oni scias, ke diversaj indiĝenaj triboj historie praktikis pluvodancojn por kuraĝigi pluvokvanton. Pluvaj ritoj ankaŭ estas gravaj en multaj afrikaj kulturoj.
La pluvo havas gravan religian signifon en multaj kulturoj. La antikvaj sumeranoj kredis, ke la pluvo estas la spermo de la dio de la ĉielo Anu, kiu falis de la ĉielo por fekundigi sian kunulinon, la diino de la tero Ki, tiel okazigante la fakton ke ŝi naskis ĉiujn plantojn de la tero. La akadianoj kredis, ke la nuboj estas la mamoj de la kunulino de Anu, nome Antu, kaj ke la pluvo estas lakto el ŝiaj mamoj. Laŭ la juda tradicio, en la jaro 1 a.K., la juda miraklisto Honi ha-M'agel finigis trijaran sekegon en Judea desegnante cirklon sursable kaj preĝante por pluvo, malakceptante abandoni la cirklon ĝis lia peto estu kontentigita. En siaj Meditaĵoj (Τὰ εἰς ἑαυτόν, Tà eis heautón, laŭvorte 'por si mem'), la romia imperiestro Marko Aŭrelio konservas preĝon por pluvo farita de atenanoj al la ĉiela greka dio Zeŭso. Oni scias, ke kelkaj triboj indiĝenaj el Ameriko faris historie pluvdancojn kiel klopodo okazigi precipitaĵojn. En la aktuala Usono, kelkaj subŝtataj guberniestroj celebrigis preĝotagojn por pluvo, inkludante tagon en la subŝtato Teksaso en 2011. La ritaroj por okazigi pluvon estas gravaj ankaŭ en multaj kulturoj de Afriko.
Sunpluvo estas meteologia fenomeno en kiu pluvas dum la sunlumo estas videbla (nome sunradioj). Pro la eksterordinara aspekto de tia tipo de pluvo, ĝi ricevas tre folklorajn nomojn en tre diversaj lingvoj kaj popoloj (Vidu la koncernan artikolon).
En arto
En literaturo, kaj partikulare en poezio, la kontemplo de pluvo tre ofte povas krei en la poeto inspiron kaj klinon al stato de melankolio. Tiusence vidu sube la kanton La pluvo de María Villalón en Esperanto. Pluvo povas ankaŭ okazigi aliajn tipojn de sento, ekzemple en epoko de la fino de la frankisma reĝimo populariĝis kanto "Tiene que llover a cántaros" de Pablo Guerrero, kiu tradukeblus al "Pluvegu": la pluvo kiu devas veni estas libero kaj demokratio.
En la novelo La lluvia amarilla (La flava pluvo) de Julio Llamazares ĝi havas simbolan signifon rilate al la sento de soleco de la lasta loĝanto en abandonita vilaĝeto.
En kino, scenoj de pluvo, ĉefe de subita pluvo, povas esti ege utilaj por la disvolvigo de la intrigo. Eble plej fame konta sceno estas ikono de la filmo Singin' in the Rain (Kantante sub la pluvo) kie Gene Kelly, Donald O'Connor, Debbie Reynolds, Jean Hagen kaj aliaj dancas subpluve kaj kontentege en ege ripetita sceno; tiukaze kaj ankaŭ en aliaj filmoj pluvo estas sinonimo de kontento, kaj ĉefa subita alveno de pluvo post seka sezono.
Rain Man (Pluvhomo) estas holivuda dramofilmo de 1988, kun aktoroj Tom Cruise kaj Dustin Hoffman kiel ĉefroluloj. La protagonisto de la filmo estas bazita sur la vera historio de usonano Kim Peek, kiu suferas de aŭtismo sed ankaŭ funkcias kiel geniulo, laŭ la tiel nomata sciegula simptomaro. La filmo gajnis kvar Oskarajn premiojn: Inter aliaj por la plej bona filmo de 1988.
Pluvo estas la lasta el la naŭ poeziaĵoj verkitaj de Zamenhof. Laŭ Carmel Mallia, ĝi estas lia plej teknike matura inter la naŭ de li verkitaj.
Joseph Barth
Joseph Barth saksa evangelia pastro, flaŭresploristo: Táblás, 19-a de oktobro 1833 – Nagyszeben, 29-a de julio 1915.
110077 Pujiquanshan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la organizo Sik Sik Yuen, establita en 1921 kaj registrita kiel karitata organizo en Honkongo en 1965. La moto " Pujiquanshan " signifas la " Agi bonvole kaj instrui pri bonvolo ". La organizo helpas la publikon per medicinaj kaj edukaj servoj de vartoj por maljunuloj kaj infanoj.
Serrejón
Serrejón (Montareto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas serrejoniegos. La censita populacio en 2008 estis de 461 loĝantoj.
Situo
Serrejón estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 341 m. La areo de ties teritorio estas de 124,15 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
István Szlávik
István Szlávik [iŝtvAn slAvik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szlávik István estas hungara dekoraciisto. Lia edzino estas Györgyi Szakács.
István Szlávik naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Szlávik frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en teatra altlernejo en 1976 en Leningrado. Dum la studentaj jaroj ekde 1974 li planis en Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1977 li aliĝis al trupo de Teatro de Kecskemét. Inter 1979 kaj 1981 li apartenis al Teatro Szigligeti (Szolnok), poste al Nacia Teatro (Miskolc). Plej longe li estis dekoraciisto en Teatro József Attila (1983–1992). Ekde 2000 li laboras en Teatro Magyar. Li ricevis premiojn inter 1983-2008.
Buĉaĉ
La urbo havis ĉ. 12.500 loĝantojn en 2001.
Historio
La unua mencio de Buĉaĉ okazis en 1260, tiutempe la areon regis poloj, judoj, armenoj. La teritorion de duono de la 14-a jarcento regis Pollando. La urbon konkeris en 1772 kaj 1775 la turkoj. La urbon aneksis en 1772 Aŭstrio - dum la unua dispartigo de Pollando - kaj posedis ĝis 1918.
La urbo estis parto de la Okcidenta Ukrainio post la dua mondmilito, la urbon ricevis Pollando en 1923.
Komence de la dua mondmilito, Orientan galicion aneksis Sovetunio, tiel ankaŭ Buĉaĉon. En 1941, la areon invadis germanoj kaj murdis dum du deportoj 3100 judojn en ekstermejo Bełżec. Kadre de sia holokaŭsto murdis surloke ĉ. judojn. Poste Sovetunio forpelis germanojn kaj kadre de ekziligoj en Sovetunio en la jaroj 1945-46 deportis polojn kaj 239 judojn.
Ekde 1991, la urbo apartenas al la sendependa Ukrainio. En 2007 laŭ iniciato de loĝantoj estis konstruita monumento al Stepan Bandera.
Arraso
Arraso [aRAso] estas loĝloko de la municipo Sabiñánigo de Hispanio​, en la sudo de la komarko Alto Gállego (kies ĉefurbo estas Sabiñánigo mem) apartenanta al la nordo de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Fakte ĝi estas unu el pli ol 50 loĝlokoj de Sabiñánigo, kiu estas la municipo kiu enhavas pli da loĝlokoj en la provinco.
La loĝloko Arraso (951 msm) mem estas en la suda valo Guarguera iom sude de la rivero Guarga. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun deklivaj ardezaj tegmentoj, kaj tre tipaj konustrunkaj kamenoj. Proksime estas vilaĝetoj kiel Gésera kaj Grasa.
Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito, Arraso suferis pro operacoj de la batalo de Sabiñánigo —inter septembro kaj novembro de 1937—. Pli forta respublika truparo konkeris lokojn, sed ne la celitan ĉefurbon Sabiñánigo, dum totalaj homperdoj estis preskaŭ 6 000 (pli inter frankistoj). En la fino de la 1970-aj jaroj la loko senhomiĝis, sed poste venis novaj loĝantoj. Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado kaj en la areo ĉefe pro la milito, kaj ĉe Arraso oni malaltiĝis el 87 loĝantoj en 1842 ĝis nunaj 5 loĝantoj (2019).
Aktualo
La ĉefa ekonomia enspezofonto tradicie estis malgrandaj agrikulturo kaj brutobredado, kio pluas ĉi tie male al aliaj apudaj lokoj, sed lastatempe la komarko turnis sin ankaŭ al kreskanta turismo ligita al la pirenea akso (valoj de Tena kaj de Aragón) kaj al la proksimeco al Sabiñánigo. Ĉefaj altiraĵoj estas naturaj lokoj.
Siret
Siret (Sereth, Seret) estas urbeto kun 9 400 loĝantoj (2002) en la distrikto Suceava en la iama suda Bukovino, nuna Rumanio.
Kerbscher Berg
Franciskana monaĥejo
La klostro estiĝis 1864 per starigo de la unua alo konstraĵo. Post ties finfariĝo en 1866 konsekritis la tuto fare de episkopo Konrad Martin. En 1875 la monakejo aboliciitis dum kulturbatalo fare de la prusaj aŭtoritatoj; repreniĝo de la aktivaĵoj estis en 1887. Restarto de la konstruado estis en 1889/90 fare de la arkitekto ordena Paschalis Gratze; inaŭguro estis en 1893, konsekro en 1901 je honoro de la japana martiro Petrus Baptista Blasquez kaj siaj kamaradoj (1597). Inter 1899 kaj 1901 estis nova pligrandiĝo klostra per konstruo de la suda alo.
Siret
Historio
La urbo estis unuafoje menciita en 1340. En la mezepoko, la urbo gravis en la Princlando Moldavio. Kiel parto de Norda Moldavio, Siret en 1775 iĝis parto de Aŭstrio, pli poste parto de kronlando Bukovino.
Kerbscher Berg
Franciskana monaĥejo
Ekde 1918 iĝis floro de monakeja vivon kion finis la nazioj en 1944 per abrupta konfisko. Post la Dua mondmilito la franciskanoj rajtis reveni en la domicilon. Post 1961 la klostro estis okazejo de ĉiujaraj tutdiocezaj pilgrimoj virinaj. Inter la jaroj 1966 kaj 1992 Kerbscher Berg estis novicejo por franciskanoj de GDR. Sed en 1994 deklaritis fare de la ordenestraro la foriro. Sekve kelkaj ursulaninoj ekloĝis surloke. La episkopujo de Erfurto transprenis la areon kaj kreis samloke familian centron kiu inaŭguritis en 1992. Domo kaj ĝardeno sekve aliaranĝitis kaj la preĝejo ankaŭ moderniĝis.
Interĵetado (ĵonglado)
Interĵetado, interpasado aŭ interdonado (angle passing) estas ĵongla movaĵo inter pluraj ĵonglistoj. La donoj estas inter la donantoj, kiuj povas stari aŭ moviĝi. Ĵeto por si mem estas ofte nomata per la angla self (mem).
Kerbscher Berg
Preĝejo martena
Post kiam la malnova Marteno-kirko ege damaĝitis verŝajne pro la Tridekjara milito, novkonstruaĵo de la kirko estis en 1700 laŭ iniciativo kaj financigo fare de la instruistino Anna Maria Eckardt. En 1836 estiĝis nova konstruo fare de la konstruinspektoro Engelbrecht je la nomo Sankta kruco kaj en 1866 iĝis nova pligrandiĝo. En 1889, post malkonstruiĝo preĝeja, naskiĝis nova kirko en 1890. Konsekron faris en 1901 - je la honoro de la franciskanaj martiroj - Conrad Zehrt. En 1931 nove farbitis la preĝejo interne. Krom altaron ĉefan kun grupo de krucumituloj, penda altaro kun figuroj de la 14 helpantoj en mizero kaj bildoj de diversaj ordenanoj el malsamaj jarcentoj. Kirkaj vitraloj montras Sanktan Franciskon, Klaran el Asizo, imagon de Elizabeto de Hungario, de Ludoviko la 9-a (Francio) kaj de patronoj ordenaj.
Interĵetado (ĵonglado)
La plej fama ilo por interĵetadi estas la klabo, sed oni ankaŭ uzas ringojn, aŭ pilkojn kaj eĉ diabolon. Interdonado ĵongleblas aere kaj resalte. La turniĝo de la klaboj igas la movaĵojn pli belaj, kaj pro tio ili estas la plej ŝatataj.
Kerbscher Berg
Konvento
Komenciĝis la konventkonstruo en la jaro 1864-a; meto de la fundamenta ŝtono estis en la 18-a de septembro. En 1867 la monakejo transdonitis al la franciskanoj. Supre de la enirejo videblas la krucumite mortinta Jesuo el la 14-a jarcento (el Monaĥejo Zella). La konstruo faritis per hejma konka kalko. Aldona konstruo estis inter 1899 kaj 1900. Krome faritis klostra ĝardeno kaj tombejo por la mortintaj ordenanoj.
Siret
Historio
Hodiaŭ Siret estas limurbo al Ukrainio kaj gravas kiel limtrapasejo.
Interĵetado (ĵonglado)
Interŝtelado
Speco de ĵonglado inter pluraj ĵonglistoj estas interŝtelado (angle picking), kiu malsamas ĉar unu ĵonglisto neniam donas, sed la alia ŝtelas objektojn de li kaj poste redonas ilin al la unua.
Siteswap por interĵetado
La siteswap alitempa, samtempa kaj plurobjekta utilas por priskribi interĵetadon. <xxx|yyy> signifas ke iu ĵonglisto ĵonglas xxx dum la alia ĵonglas yyy. Aldonante p, tio signifas ke la ĵeto estas interdono. Ekzemple, <3p 3|3p 3> estas interĵetado per 6 objetoj, interdonataj ĉiuj la 2 tempoj per la sama mano. Alia ekzemplo: duĵonglista duŝo estas skribita <(4xp, 2x)|(4xp, 2x)>.
5 objektoj
Por la baza movaĵo per 5 ĵongliloj, ĉiuj objektoj estas interdonataj. Unu ĵonglisto komencas per 3 objektoj, kaj la alia per 2. Tiu, kiu havas 3 objetojn komencas, kaj ĵetas unu ĵonglilon al la sama mano de la dua ĵonglisto (tio estas el la dekstra al la dekstra). La dua, sendas tuj unu ĵonglilo al la unua, sed al la alia mano (tio estas el dekstra al la maldesktra). La unua tuj ĵetas unu objekton el la maldekstra al la sama mano de la alia, kaj tiel plu.
Kvartempe
Interdonado per 2 ĵonglistoj, 6 objektoj kaj kvartempe estas la baza movaĵo. La du ĵonglistoj estas frontalfronte, kaj interdonas unu objekton ĉiun kvaran tempon. Tio estas ke la ĵonglisto sendas la objekton el sia dekstra mano al la maldekstra mano de la alia. Dum la tri aliaj tempoj, ĉiu ĵetas al si mem (self). Do kvarono de la ĵetoj estas donata al kunĵonglanto.
Tritempe (valso)
Dum la tritempa interdonado, ankaŭ nomiĝa valso kompare kun la samritma danco, la du ĵonglistoj interdonas klabojn ĉiun trian tempon. Ĉar la ritmo estas nepara, unufoje la dekstra mano ĵetas, sekve estas la maldekstra, ktp. Krome, la nombro de tempoj egalas la nombron de klaboj de ĉiu ĵonglisto. Tial, estas ĉiam la samaj klaboj kiu estas interdonataj.
Dutempe
Tiel, ĉiu ĵonglisto ĵetas la duonon el la klaboj al la kunĵonglanto kaj la alian duonon al si mem. Do, plejofte, la maldekstra mano sendas ĉiam la objektojn al la dekstra mano, kaj tiu ĉi sendas ĉiujn objektojn al la alia ĵonglisto. Ĉiuj klaboj venantaj el la alia ĵonglisto estas kaptataj per la maldekstra mano.
Unutempe
La unutempa interdonado estas tiel, kiel la du ĵonglistoj ĵetas ĉiujn klabojn al la alia. La du manoj ĵetas kaj kaptas do. Neniu ĵeto estas por si mem.
7 objektoj
La ritmo estas alitempa, tio estas la interdonoj ne estas samtempaj sed unu post la alia. La plej ĵonglata estas la dutempa ritmo.
Tutmondaj rekordoj
Nunaj plej longaj interdonada ĵonglado tutmonde estas jenaj:
Patrino Armenio (Gjumri)
La monumenta statuo Patrino Armenio (Մայր Հայաստան) estas ina personigo de Armenio, situanta en la urbo Gjumri. Ĝi similas al la monumenta komplekso de Patrino Armenio en la ĉefurbo Erevano. Ĝi estis starigita en 1975 sur monteto okcidente de la urbo Gjumri. Ĝi estis komponita de skulptistoj Ara Sargsjan kaj Jerem Vartanjan. La arkitekto estis Rafik Jegojan.
Gisborne Regiono
La distrikto Gisborne (Te Tai Rāwhiti) estas loka konsilia regiono en nord-orienta Nov-Zelando, regata laŭ la distrikta konsilio Gisborne. La alternativa nomo estas regiono Gisborne, nomita laŭ ĝia plej granda urbo, Gisborne. Ĝi estis ofte konata kiel la orienta marbordo. La regiono enhavas la Orientan Kabon kaj golfon Povrecan. Ĝi limas kun montaro okcidente, malebena kamparo sude, kaj la Pacifiko oriente. La maori-lingva nomo, Te Tai Rāwhiti, signifas sunleviĝan marbordon, spegulante ke ĝi estas la unua parto de ĉeftera Novzelando el kie la sunleviĝado estas videbla.
Dum la 19a jarcento, la landparto estis konata kiel Tūranga, sed tiam kiam la urbo mem estis konstruiĝonta, oni ŝanĝis la nomon al Gisborne, laŭ William Gisborne (la kolonia sekretario de Novzelando 1869-1872), kaj provu eviti konfuzon kun la urbo Tauranga en la Golfo de Abundeco.
Geografio
Tiu regiono estas en nordorienta angulo de la Norda Insulo. Ĝi etendas suden el la montetaro Wharerata, kiu apartigas ĝin al distrikto Wairoa en regiono Hawke's Bay, kaj norden al Pinto Lottin. La okcidenta limo transiras montaron Raukumara, kiu apartigas ĝin el distrikto Opotiki. Sud-okcidenten, la limo transiras la okcidentan randon de Nacia Parko Urewera.
La regiono estas maldense loĝata kaj izolita, kun setlejetoj ĉe golfetoj sur la orienta marbordo, ekzemple golfo Tokomaru kaj golfo Tolaga. Estas loĝantoj (junio 2018), kaj tri kvaronoj  loĝas en la urbo Gisborne. De la ceteraj urbetoj, neniu enhavas pli ol 1000 homoj.
Interne, malproksime al la marbordo, la tero estas monteta, arbara. Spino de krestoj regas la region-centron, inkluzive la 1752metra monto Hikurangi en valo Waiapu en la nord-orienta parto. Monto Hikurangi estas la kvina plej alta monto en la Norda Insulo, kaj la plej alta de tiuj kiuj estas ne-vulkanaj montoj. Ĝi estas konsiderata kiel sankta monto en maoria kulturo.
La popolo de la regiono enhavas pli altan proporcion de la nacia averaĝo de maoriaj homoj, kun parte pli ol 50%, kaj daŭriĝas ligojn kun kaj maoriaj tradicioj kaj strukturo de Iwi kaj Marae. Precipe, la iwi de la regiono estas la Ngāti Porou, la Rongowhakaata, la Ngai Tamanuhiri, kaj la Te Aitanga a Mahaki.
Registaro
La konsilio Gisborne distrikta estas unueca aŭtoritato, ĝi agas funkciojn de konsilio regiona kaj aŭtoritato teritoria (distrikto aŭ urbo). La areo regatas per la konsilio kiu regas kaj la distrikton Gisborne kaj la regionon Gisborne. Kreita en la jaro 1989, ĝi estis la unua unueca aŭtoritato ĝis la kreado de tri aliaj en la jaro 1992.
Akatjevo (distrikto Klin)
Akatjevo (Акатьево) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 39 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Fredrik Reinfeldt
John Fredrik REINFELDT (naskiĝis la ) estas sveda politikisto kaj estis partiestro de la konservativa partio (Moderaterna = la Moderuloj) ekde 2003, kaj ĉefministro de Svedio ekde la. De la 1-a de julio ĝis la 31-a de decembro 2009 li estis Prezidanto de la Eŭropa Konsilio.
Reinfeldt elektiĝis partiestro la 25-an de oktobro 2003. Sub lia gvidado la politiko de la Moderuloj moviĝis pli al la centro, kaj ili eknomis sin la "novaj Moderuloj". Post la parlamentaj elektoj, kiuj okazis la 17-an de septembro 2006, Reinfeldt elektiĝis ĉefministro en la nova registaro la 5-an de oktobro kaj li prezentis ĝian ministraron jam la sekvan tagon. Kune kun la aliaj tri partioj en la centro-dekstra alianco, Reinfeldt gvidis koalician registaron kiu havis la subtenon de malgranda plimulto en la parlamento. Kiel 41-jara, li estis unu el la plej junaj personoj kiuj iĝis ĉefministro de Svedio.
Li loĝis en Täby, norda antaŭurbo de Stokholmo, kun sia edzino Filippa, kiu estas gubernia konsilisto en la gubernio Stokholmo. La paro eksedziĝis en 2013. Ili havas tri infanojn.
Unua registaro Reinfeldt (2006-2010)
La parlamentaj elektoj en 2006 estis granda sukceso por Reinfeldt kaj la modera partio, kiu kun 26,23 procentoj rikoltis pli da voĉdonoj ol iam depost 1928. Kune kun la aliaj tri partioj la alianco akiris 178 el la 349 seĝoj en la parlamento.
Unu el la plej konataj ministroj en la registaro de Reinfeldt estis Carl Bildt, ministro pri eksterlandaj aferoj, kiu mem estis ĉefministro de 1991 ĝis 1994. Ministro pri integriĝo kaj samrajteco estis Nyamko Sabuni. Ministro pri Eŭropa Unio estis Cecilia Malmström.
Unue laŭ opinisondoj tamen mankis al la nova registaro kontentiga subteno de la publika opinio. La monda financa krizo de 2008 ĝis 2009 havis grandajn konsekvencojn ankaŭ por la sveda ekonomio. En 2010 tamen montriĝis, ke Svedio transiris la krizon pli bone ol aliaj evoluintaj landoj, kaj tio gajnigis al la politiko de Reinfeldt pli vastan subtenon.
Dua registaro Reinfeldt (2010-2014)
En la parlamentaj elektoj de 2010, la modera partio pliigis sian voĉkvoton al 30,06 procentoj kaj la alianco akiris pli ol 50 procentojn de la voĉoj, sed kun 173 seĝoj ne akiris plimulton en parlamento. Kun la opozicio dividita, ĉefe pro la eniro de la svediodemokratoj, la registaro povis resti, sed kun pliigita neceso serĉi konsenton en gravaj demandoj kun opoziciaj partioj. Kelkaj ministraj postenoj ŝanĝiĝis, sed Carl Bildt restis ministro pri eksterlandaj aferoj.
Elektoj de 2014
En la parlamentaj elektoj de 2014, la registara koalicio grave malgajnis. Sekva ĉefministro post Reinfeldt fariĝis Stefan Löfven de la sveda socialdemokratia partio.
Sándor Derzsi
DERZSI Sándor (derĵi) estis rumanuja hungara poeto. Li naskiĝis en Somogyom je la 27-a de septembro 1919 kaj mortis en Budapest je la 23-a de januaro 1978.
Centro de Essen
Centro formas kune kun la Okcidenta Kvartalo, la Norda Kvartalo, la Suda Kvartalo, la Orienta Kvartalo kaj la Sudorienta Kvartalo la „urbomezon“ de Essen. La interno de la urbocentro estas la laŭ areo plej malgranda urboparto de Essen.
Karaktero kaj historio de la urbocentro
Essen sin mem nomas die Einkaufsstadt (la aĉetumurbo) - nomo, kiun jam en la jaro 1938 stampis la tiama varboasocio, sed kiu nur post la Dua Mondmilito kiel devizo. Ĝis tiam, do ĝis la 90-elcenta militdetruiĝo, la centro estis ĉefe loĝkvartalo. De marto 1944 ĝis marto 1945 en la urbocentro troviĝis filiokoncentrejo de KZ Buchenwald Schwarze Poth, por kiu en 2002 estis instalata memorejo en la iama ŝtuparejo al Porschekanzel.
Essen nun devis kiel plej grava aĉetumurbo en la Ruhr-Regiono peli al rekonstruo. En 1960 do la debito de la podetala komerco estis duobliĝinta kompare kun 1950. Per tio la podetala komerco superis la ĝis tiaman gvidan ekonomian branĉon de la minekspluato. En 1964 oni mastrumis 23 elcentojn de la kuntara nacia produkto en la podetala komerco, kio klare superis la valorojn por la konkuraj urboj Dortmundo kaj Duisburg. Tiu ĉi parto de la kuntara nacia reduktiĝis dum la 1980-aj jaroj denove sub 16 elcentoj, tamen la devizo estas videbla ekde 1951 ĝis nun grandlitere sur la tegmento de la Hotelo Handelshof. En la urbocentro troviĝas nun pluraj piediraj zonoj kun magazenoj kaj podetalaj vendejoj: La stratoj Kettwiger Straße (malfermita la 16-an de junio 1965), Limbecker Straße, Rathenaustraße kaj Viehofer Straße. Je la norda finaĵo de la piedira zono Viehofer Straße lokas la placo Viehofer Platz, kiu ankoraŭ estas videbla tra la plilarĝigita Friedrich-Ebert-Strato kun kruciĝo kun la strato Schützenbahn. Rekte ĉe la placo staras la trinava novgotika preĝejo Sankta Gertruda, finkonstruata en 1877 laŭ planoj de August Rincklake kaj post gravaj militdetruoj en 1955 ŝanĝite rekonstruata. Historie la nomo Viehof (= Vieh-Hof) montras sur brutobredejon, kiu kiel servutobieno de la abatinejo tiun provizis per viando kaj laktaĵoj. Ĝi supozeble jam ekzistis dum la tempo de la abatinuja fondado. Tie ĉi troviĝis ĝis la komenco de la 19-a jarcento ankaŭ la pordego Viehofer Tor, la norda el la kvar urbopordegoj de Essen. Okcidente de la Viehofer Platz troviĝas la metroa stacio Rheinischer Platz. Fine de la 19-a jarcento oni starigis tie ĉi stacidomon de la Rejnlanda Fervoj-Societo, kiu ruiniĝis en la Dua Mondmilito.
La centra Kennedy-Placo, kiu de 1953 ĝis 1964 nomiĝis Gildoplaco, ligas post novkonstruado en 1989 la piedirajn zonojn. Sub ĝi estas subtera garaĝego. La placo estis konstruita antaŭ la Dua Mondmilito, ĝi do ne evoluis urbhistorie. Sur la suda parto de la placo staras ekde 1952 la Amerikahaus Ruhr. Tute proksime, ĉe la strato II.Hagen 7, troviĝis post la protestanta Paŭlo-Preĝejo detruita dum la Dua Mondmilito ekde 1968 la administrejo de la protestanta eklezio en Essen. Ĝi estis alikonstruata en 2008/2009 al oficejo- kaj negocodomo. Aliaj domoj konstruitaj ĉirkaŭ la Kennedy-Placo estas Herold-Domo (el 1955, ekde februaro de 2012 hotelo), Allbau-Domo (1956), Gildodomo (1955), butikego C&A kaj la negocodomo ĉe la bazaro (1987), kiu staras surloke de la unuaj tri urbodomoj de Essen. Norde de la placo troviĝas la Kopstadt-Placo instalita en 1858. Tie ĉi estis interalie la domaro de familio Kopstadt, el kiu ekde 1734 ĝis 1833 devenis tri urbestroj de Essen. La placo komence estis bazara kaj pli malfrue kermesa placo. En 1896 la placo estis pliampleksigata. La 19-an de januaro 1899 surloke de la nuna Kopstadt-Pasejo malfermiĝis la varietea teatro Wolff's Colosseum, granda germanlingva revua kaj opereta teatrejo kun proksimume 3.000 sidlokoj kaj ĝis 400 prezentadoj ĉiujare. En la 1930-aj jaroj sur la sama loko ekestis la modesta varietea tearo Scala kun proksimume 1.200 sidlokoj. En 1991 Kopstadt-Placo estis novformata.
Je la nordokcidenta finaĵo de la urbocentro lokas la Berlina Placo, kiu nomiĝas tiel post konstruo de la Berlina Muro. Skulptaĵo de la Berlina Urso, la blazonbesto de Berlino, kiu staris ekde 1959 en la Gruga-Parko, estis starigata la 10-an de julio 1964 sur la de-nuna cirklotrafikejo Berlina Plaĉo. Estante en la 1960-aj jaroj placo kun granda tramstacio, nun ĉi tie estas granda aŭtovojkruciĝo kun granda rondtrafikejo. Subtere troviĝas metroa kaj trama stacio sur du etaĝoj. Post alikonstruo de la placo inter 2007 kaj 2010 la ursoskulptaĵo ne plu staras tie.
Meze de la urbocentro troviĝas ĉe Flachsmarkt la protestanta Foiropreĝejo kun historio ĝis reen en la 11-a jarcento. Proksime de Porsche-Placo oni konstruis en 1913 la malnovan sinagogon, kiu nun estas renkontejo, muzeo kaj memorejo. Apud la sinagogo troviĝas la prakatolika Paco-Preĝejo konsekrata en 1916 samkiel rekte antaŭ ĝi la Jarcentofontano el 1907. Kunlimas kun ĝi la Kolping-Domo Essen Centro, starigita en 1858/1859 kiel domo por vagantaj metiistoj. En 1911/1912 oni pliampleksigis ĝin. Post detruoj en la Dua Mondmilito la Kolping-Domo estis rekonstruata ĝis 1951.
Pro la gravaj detruoj per bombatakoj en la Dua Mondmilito multaj historiaj domoj en la urbocentro pereis. Nur malmultaj restis konservitaj aŭ eĉ sendifektaj, kaj tiujn parte estis postmilito-detruataj. La malnovan urbodomon, finkonstruata en la jaro 1887 kaj treege difektata dum la Dua Mondmilito, la urbo vendis post rekonstruado en la 1960-aj jaroj al magazenkonzerto, kiu malkonstruigis ĝin en la jaro 1964. En la Dua Mondmilito en la urbocentro 90 elcentoj de ĉiuj domoj estis detruataj aŭ grave difektataj. Kiel klarkonturaj domoj restis krom Carl-Overbeck-Haus ĉe Kopstadt-Placo (1912, arĥitekto: Ernst Knoblauch), la nuna domo de la ŝparbanko (1928; arĥitekto: Ernst Knoblauch), Deutschlandhaus (1929), la malnova ŝparbanko (1930), Eick-Domo (1914, plano: Georg Metzendorf) kaj Schürmann-Domo (1914, arĥitekto: Oskar Schwer) ankaŭ la domo de Essener Credit-Anstalt (1901), Haus der Technik (1923) kaj Hotelo Handelshof (1911/1912) same kiel Essener Hof. La domo de la nuna ĉefpoŝtejo, ĉe stratangulo Hachestraße kun Willy-Brandt-Placo, staras metita ok resp. dek kvar metrojn malantaŭen kompare kun la antaŭa domo, la malnova regna poŝtejo, konstruata inter 1900 ĝis 1903 kaj malkonstruata en 1932. Dekstre de la ĉefpoŝtejo staris ekde proksimume 1899 „Grand Hôtel Royal“ (pli malfrue „Hotelo Königshof“), kiu estis malkonstruata en 1930, por konstrui la magazenon DeFaKa. Tiu ĉi siaflanke estis cedi en 1977 al nova magazendomo de Horten, kiu siaflanke en 1996 estis alikonstruata al la nuna magazeno de Galeria-Kaufhof. Foje oni trovas ankoraŭ malnovajn domfasadojn, ekzemple ĉe Kettwiger Straße la iaman hotelon „Zum Ritter“ (1906) kaj la fasadon ĉe Hirsch-Apoheko ĉe Limbecker Straße 4, kiu memoras al pasintaj arĥitekturaj epokoj. La domo de la iama eldonejo kaj librovendejo Baedeker el la jaro 1928 ĉe Kettwiger Straße estas monumentprotektata same kiel la iama vestaĵovendejo Loosen (iam Gustav Blum). Ambaŭ planis arĥitekto Ernst Bode.
Bankokvartalo
Per la plivastiĝo de la karboŝtala industrio en la 19-a jarcento ĉe Lindenallee evoluis kvartalo tiam grava por la tuta Ruhr-Regiono, en kiu sin multaj bankoj. Ampleksaj alikonstruoj de la malnova urbo de Essen proksimume 1900 ebligis la ekeston de la kvartalo kun parte monumentaj domoj. Ekzemple arĥitekto Peter Zindel, konstruinto de la malnova urbodomo de Essen, starigis en la jaroj 1898 ĝis 1901 la pompan kupoldomon de la Essener Credit-Anstalt jam fondinta en 1872 kunlabore kun Friedrich Grillo, kiu en 1925 enfandiĝis en la Deutsche Bank. La domon, kies fasado nun estas monumentprotektata, finkonstruis en 1908 la berlina arĥitekto Wilhelm Martens. Sude vidalvide ankoraŭ staras la domo de Commerzbank.
La Viena Placo estis alinomata la 7-an de marto 1985 – memore al familio Hirschland – Hirschland-Placo. Simon Hirschland (1807–1885) fondis jam en 1841 la privatbankon Simon Hirschland. Lia filo Isaac Hirschland (1845–1912) pligrandigis la negocon per partotenaĵoj je la minekspluato. Ties du filoj Kurt Martin Hirschland (1882–1957) kaj Georg Simon Hirschland (1885–1942) aktivis tutmonde kaj konstruigis per arĥitekto Carl Moritz en la jaroj 1910 kaj 1911 pompan domon en la ekestanta bankokvartalo de Essen. Nun malantaŭ la konserviĝinta bankofasado kaŝiĝas novkonstruaĵo kun la okcidenta parto de la magazeno Kaufhof. La familio Hirschland aktivis en la juda komunumo kaj ubtenis interalie la konstruon de la sinagogo ĉe Steeler Straße. En 1938 dum la epoko de naziismo la familio devis „vendi“ je granda malprofito sian bankon al Banko Burkhardt. Post la Dua Mondmilito la banko ne rericevis la malnovan nomon laŭ la deziro de familio Hirschland, la familio nur ricevis rekompencajn pagojn.
En 1929 la bankokvartalo ricevis kontrastan kompletigon per la Deutschlandhaus, la unua altodomego de Essen laŭ la stilo de nova objektivismo. En la jaroj 1928 ĝis 1930 ekestis la novetaĝa domo de la ŝparbanko, kiun planis la arĥitektoj Georg Metzendorf kaj Jacob Schneider. En la domensemblo krome troviĝis magazeno, Meblovendejo Kramm kaj kabaretejo Casanova. Norde de la Deutschlandhaus, kie nun troviĝas la Waldthausen-Parko, staris la vilao de industriisto Waldthausen.
La iama teksistokvartalo
En la nordokcidento de la urbocentro troviĝis la kvartalo de la teksistoj, kies produktado finiĝis en la 17-a jarcento. Urbestro Erich Zweigert investis ĉiujn fortojn por forigi tiun ĉi kvartalon, kiu intertempe fariĝis mizerkvartalo kun malvastaj kaj malhigienaj loĝaj cirkonstancoj. Lau tiu ĉi celo efikis ankaŭ la instalado de la Weberplatz (teksistoplaco) inter 1895 kaj 1898. Por tio oni ankaŭ uzis parton de la protestanta tombejo, kiu estis en funkcio ĝis 1827. Inter 1894 kaj 1896 la berlina arĥitekto August Orth starigis apude la protestantan Kruco-Preĝejo. En 1913 paroĥo kaj laboristo-asocio insigis la konstruon de la „Imperiestro-Vilhelmo-Fraŭlejo“. Sian nomon la fraŭlodomo ricevis okaze de la 25-jara regeco de la imperiestro en la sama jaro im gleichen Jahr. La urba administrado vendis ĝin en 1920 de la protestanta paroĥo. Ekde tiam la domo estas oficejdomo. Grave difektite dum la Dua Mondmilito ĝi estis rekonstruata pli modeste. Sur la grundo nordoriente de la Kruco-Preĝejo la urba loĝdomokonstrua societo Allbau konstruas loĝkvartalon kun 45 lu-loĝejoj, unu infanvartejo kaj 50 studentloĝejoj. La projekto inter Kruco-Preĝejo, Rott-Strato kaj Kaŝtanaleo kostas prosimume 53 milionojn Eŭrojn.
Blazono
Blazonigo: „En bluo oblikve maldekstra ora (flava) glava, akompanate supre kaj malsupre de po tri oraj (flavaj) buloj.“
La blazonon neniam havis oficialan karakteron. Fine de la 1980-aj jaroj blazonsciencisto Kurt Schweder kreis blazonojn por ĉiuj urbopartoj de Essen, kiujn la loĝantaro de Essen intertempe bonvole akceptis. La glavo kiel distingilo de la urbaj patronoj Kosmaso kaj Damiano starigas la rilaton al la urboblazono de Essen. La oraj buloj simbolas la ses urbopartojn Centro, Norda Kvartalo, Orienta Kvartalo, Sudorienta Kvartalo, Suda Kvartalo kaj Okcidenta Kvartalo.
Kenyeri
Kenyeri [kenjeri] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Celldömölk. Kenyér signifas: pano.
Situo
La vilaĝo situas ne tro for de Rába. La komunumo havas flankovojojn, unu trairas la riveron. Celldömölk troviĝas 18, Sárvár 24, Kapuvár 29, Szombathely 48 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1466 pri Kenyeri. Memstara vilaĝo Rábakecskéd [rAbakeĉkEd] aliĝis al Kenyeri (menciita en 1433) en 1950. Ekde 1568 la turkoj suferigis la loĝantojn. Dum la socialisma erao tie funkciis malgranda milita flughaveno.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas kastelo de grafo Cziráky (ciraki), romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Serpa) de 1716 (renovigita en 1769) (kie estas tomboj de Antal Mózes Cziráky kaj János Cziráky), fine golgoto konstruita en 1731.
Famuloj
Sándor Németh Nyiba naskiĝis en Kenyeri.
Bacúrov
Bacúrov estas vilaĝo en centra Slovakio en distrikto Zvolen. Ĝi troviĝas en Pliešovská kotlina (Valkaldrono de Pliešovce) kaj parte troviĝas en montaro Štiavnické vrchy, kie estas la plej alta punkto de vilaĝo.
Masaaki Higashiguchi
Masaaki Higashiguchi (東口 順昭 n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2015 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Kalvinana preĝejo-duopo (Nagyszékely)
La Kalvinana preĝejo-duopo estas unika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagyszékely.
Historio
En tiu loko estis konstruita (tiam katolika) romanika kirko en la 13-a jarcento. En la 16-a jarcento plejparto de la loĝantoj jam estis kalvinanoj, tial ili uzis la kirkon. En la frua 18-a jarcento germanoj, ankaŭ kalvinanoj alvenis. La du popoloj alterne uzis la preĝejon, ĉar ili ne rajtis konstrui apartan preĝejon pro la kontraŭreformacio. Inter 1798 kaj 1801 la germanoj malkonstruis grandan parton de la sanktejo kaj supozeble tiam oni konstruis la turon, fine ili konstruis malfrubarokan pli grandan preĝejon. La du konstruaĵoj situas en orta angulo. La restinta hungara preĝejo estas proksimume nur duono de la nova germana preĝejo. Ili kontaktiĝas kaj formas L-majusklon. Depost la 2-a mondmilito la germanoj trude estis resenditaj al Germanio. Inter 2002-2006 ambaŭ kirkoj estis renovigitaj.
Konstruaĵo
La preĝejo-duopo situas sola sur monteto en la vilaĝo, proksime estas videbla memorkolono pri falintoj de la mondomilitoj. La 2 turoj altiĝas proksime, nature la germana estas pli alta.
Franca Viola
Ŝi iĝis simbolo de la civila kresko en Italio kaj de emancipado de italaj virinoj, ĉar ŝi estis inter la unuaj virinoj kiuj rifuzis postraban geedziĝon kun sia rabulo post seksperforto.
Originoj
Franca Viola estas filino de paro da farmistoj kaj, en la aĝo de dek kvin jaroj, kun la konsento de siaj gepatroj ŝi fianĉiĝis kun Filippo Melodia, nevo de la mafiano Vincenzo Rimi kaj membro de riĉa familio. Tamen, en tiu periodo Melodia estis arestita pro ŝtelo kaj apartenado al mafia bando kaj tio persvadis la patron de Franca, Bernardo Viola, rompi la gefianĉiĝon; pro ĉi tiuj kialoj, la familio Viola estis submetita al serio da perfortaj minacoj kaj timigoj: ĝia vitejo estis detruita, la apuda dometo bruligita kaj Bernardo Viola eĉ minacita per pafilo.
La rakonto de la geedziĝo
"Mi estas propreco de neniu, neniu povas devigi min ami personon kiun mi ne respektas, la honoro ĝin perdas kiu faras iajn agadojn, ne tiu kiu suferas pro tio". Fine, la 26-an de decembro 1965, en la aĝo de 17 jaroj, Franca Viola estis forrabita (kune kun sia 8-jara frato Mariano, tuj liberigita) de Melodia, kiu agis kun la helpo de dek du amikoj, kun kiuj li detruis la domon de la juna virino kaj atakis ŝian patrinon, kiu provis defendi la knabinon. Franca estis seksperfortita, batita kaj lasita senmanĝa, enfermita dum ok tagoj komence en dometo ekster la urbo poste en la hejmo de la fratino de Melodia en Alcamo mem; en la novjara tago, la patro de la knabino estis kontaktita de la parencoj de Melodia por la tiel nomata paciata, aŭ pli ĝuste por renkontiĝo celanta meti la familiojn antaŭ la fakton ke la gepatroj de Franca akceptu la geedziĝon de la du junuloj. La gepatroj de Franca, en konsento kun la polico, ŝajnigis akcepti la geedziĝon kaj eĉ la fakton, ke Franca devis resti ĉe la hejmo de Filippo, sed la sekvan tagon, la 2-an de januaro 1966, la polico intervenis en la domon, liberigante Franca kaj arestante Melodia kaj liajn komplicojn.
NGC 1171
NGC 1171 (aliaj indikoj — PGC 11552, UGC 2510, MCG 7-7-18, ZWG 540.31, IRAS03006+4312) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Franca Viola
La rakonto de la geedziĝo
Laŭ la tiama moralo, knabino, kiu eliris el tia afero, nepre devus geedziĝi kun sia seksperfortinto, savante sian honoron kaj tiun de sia familio. Alie, ŝi povus esti resti fraŭlino kaj nomita "senhonta virino". Tiutempe, la itala leĝaro, precipe la artikolo 544 de la krima kodo, deklaris: "Por la krimoj antaŭviditaj de la unua ĉapitro kaj de la artikolo 530, la geedziĝo, kiun la krimulo kontraktas kun la vundita persono, estingas la delikton, ankaŭ koncerne tiujn kiuj partoprenis en la delikto mem; kaj, se okazis kondamno, ĝia ekzekuto kaj krimaj efikoj ĉesas "; alivorte, oni akceptis la eblecon estingi la krimon de seksperforto, eĉ en malutilo de neplenaĝulo, se ĝi estis sekvita de la tielnomita "postraba edziĝo", kontraktita inter la akuzito kaj la vundita persono; seksa perforto estis konsiderita delikto al moraleco kaj ne krimo kontraŭ la persono.
Celon (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Franca Viola
La rakonto de la geedziĝo
La kazo vekis fortajn polemikojn en Italio kaj iĝis temo de multnombraj parlamentaj interpelacioj.
Kakau
Kakau estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 31-a de decembro 2010 temis pri administre sendependa komunumo; ekde la 1-a de januaro 2011 la loĝloko estas parto de la nova urbo Oranienbaum-Wörlitz. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2014 la komunumo havis 548 loĝantojn.