cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valencia Esperanto-Grupo
= Revuo = Valencia Luno estas la nuna organo de la asocio. En 1968 oni ankaŭ provizore ŝanĝis la nomon al Lunradio.
Ĉiuj numeroj estas legeblaj sur Bitarkivo.
= Sidejoj =
Tuj post la forpaso de Luis Hernández Lahuerta en 1961, membroj de la valencia klubo sukcesis atingi el la urba aŭtoritatoj stratonomigon en lia honoro.
Vidu aliajn stratojn kaj monumentojn rilatantajn esperanton tie: Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Hispanio
= Estraro =
= Elstaraj membroj =
= Vidu ankaŭ=
= Ligiloj =
= Referencoj =
Sainte-Rose (exo)
Sainte-Rose estas stacio de sur linio exo2 - Saint-Jérôme, situanta en kvartalo Sainte-Rose de Laval. Ĝi estis malfermita la.
Teksta fonto
Teksta fonto estas teksto (kutime skribita sed kelkfoje voĉa) el kiu eblas eltiri informojn aŭ ideojn.
En la Historiografio, oni kutime distingas tri precipajn tekstajn fontojn:
Rilate enciklopediojn, iuj el ili estas konsiderataj almenaŭ sekundarai fontoj.
La primaraj fontoj estas siavice plue dividitaj laŭ du kategorioj:
Pluaj precizigoj
Kiel la fontoj primarai, sekundaraj kaj terciaraj. ankaŭ la fontoj volaj kaj nevolaj estas kribrataj per juĝo de aŭtentikeco kaj fidindeco. En la juĝado de aŭtentikeco de la teksta fonto oni disponas, krom pri elementoj de scienca naturo kiel la sciecaj analizoj por datigi la dokumenton, ankaŭ pri taksaj sistemoj alitipaj kiuj povas implici la helpon de diversaj disciplinoj (grafologio, lingvistiko, ktp). La taksado pri fidindeco estas, male, efektivigita juĝante la aŭtoron de la fonto (tial kvazaŭ sur ekribaj dokumentoj) kaj lian supozeblan kaj eblan emon polucii la faktojn priskribitajn
Sinagogo de Vítkovice
Historio
La konstruaĵo de la sinagogo estis lokigita sur angulo de stratoj Schuster (hodiaŭ Halasova) kaj Rosseger (hodiaŭ Kutuzova) proksime de Placo de Jiří z Poděbrad. La parcelon aĉetis Juda templa kompanio en Vítkovice (fondita en la jaro 1901). La templo estis konstruita en la jaro 1907 kaj solenan konsekron ĝi ĝisatendis en septembro de 1911. Pri la konstruaĵo meritis faranto de ostrava juda komunumo Leopold Rufeisen, finance kontribuis ankaŭ ferfabriko Vítkovice.
La parcelo ne havis adresan numeron, la templo estis memstare situanta ĉambrega duetaĝa konstruaĵo kun dimensioj 26 x 17 m, kun duopo de turoj sur fasado. En la konstruadon de najbara junulina urba (hodiaŭ baza) lernejo ĝi principe validiĝis en vido de Polní strato kaj kiel loka dominaĵo. La sinagogo celis milde al nordoriento per sanktejo, rilate al donita spaca situacio. Felix Neumann, kiu partoprenis en planado kaj konstruado de la sinagogo, uzis eklektikajn historiigantajn elementojn.
En la jaroj 1924 kaj 1926 la kupolo super la ĉambrego trairis tra reguligo fare de konstruisto Žibřid Liebermann. La sinagogon en Vítkovice nazioj bruligis la 24-an de majo 1939, la fajro tute estingiĝis nur la 5-an de junio 1939. La ruinoj de la konstruaĵo estis forigitaj ĝis la jaro 1941, kiam la parcelo estis ŝanĝita en ludejon de la najbara lernejo. Tiel ĝi servas ĝis hodiaŭ.
Simila sorto atendis ankaŭ la vizitantojn de la templo. Sub rekta gvidado de nazio Adolf Eichmann estis en novembro de 1939 transportitaj 1223 judaj viroj ĝis Nisko. Sekvis pluaj vojaĝoj al koncentrejoj. El la devenaj dek mil loĝantoj de la juda deveno dum la dua mondmilito ok mil pereis. En la urbon revenis post la milito ĉirkaŭ kvin cent supervivintoj, el kiuj plimulto forveturis al Israelo. Hodiaŭ en Ostrava anoncas sin al la juda deveno nura kvindeko da homoj...
Koji Arimura
Koji Arimura (有村 光史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, Oita Trinita, Nagoya Grampus Eight, Vissel Kobe kaj Roasso Kumamoto.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Lepoglava)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria (kaj ankaŭ de Senmakula Koncipiĝo) estas romkatolika preĝejo en Kroatio, en urbo Lepoglava.
Historio
Hungaraj paŭlanoj fondis tie abatejon en la frua 15-a jarcento. La gotika kirko konstruiĝis en 1415. En 1458 la turkoj bruldetruis la konstruaĵojn. Poste oni konstruis pli novan barokan preĝejon, la trakonstruita abatejo similis iomete al burgo. Pro la turka minaco la hungaraj paŭlanoj elektis Lepoglava-n tutlanda administra centro en 1570. En 1582 la pastroj fondis gimnazion, en 1570 riĉan bibliotekon. En 1637 la renovigita preĝejo estis denove konsekrita. En 1714 la kroataj paŭlanoj fondis memstaran kroatan paŭlanan ordenon. En 1786 la ordeno ne plu rajtis funkcii. La abatejo transformiĝis al malliberejo en 1854, tamen baldaŭe la pastroj rericevis ĝin. En 1880 tertremo, en 1944 la 2-a mondmilito faris detruojn. En 1989 la preĝejo plene renoviĝis.
Meso n-ro 4 C-maĵora (Schubert)
Meso n-ro 4 en C-maĵoro D 452 estas meskomponaĵo por solkantistoj, ĥoro kaj orkestro de Franz Schubert el la jaro 1816.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Lepoglava)
Konstruaĵo
La ĉefaltaro (farita en la 18-a jarcento) estas impona barokaĵo. La orgeno estas la plej malnova en Kroatio.
La preĝejo estas pilgrimloko.
Meso n-ro 4 C-maĵora (Schubert)
La verko
La unua prezentado de la meso okazus fine de 1816 en la Paroĥopreĝejo Lichtental, la solosopranon kantis Therese Grob, amikino el la junaĝo de Schubert. Alia prezentado dum la vivotempo de la komponisto estas pruvita por la malfrua somero de 1925 post publikigo de la voĉnotoj, kion raportis Ignaz Franz Castelli al Dresdeno:
Ceremonio
Ceremonio (el la latina: caeremonia) estas solena agado dum religia aŭ monduma evento. Ceremonion oni nomas foje rito aŭ etiketo.
La ceremoniestro estas tiu, kiu kondukas la ceremonion, atentas pri la reguloj kaj la tradiciaj agoj farotaj.
Reĝa ceremonio
Unu el iamaj reĝaj ceremonioj en Germanio estis la matena transdono de la taga ĉemizo al la reĝo. Tion rajtis fari nur la frato, aŭ, kiam li forestis, la gefiloj aŭ genepoj de la reĝo.
Bahadur Ŝaho
Bahadur Ŝaho (mortis la 13-an de februaro 1537) – sultano de Guĝarato reganta en la jaroj 1526–1537. La lasta eminenta reganto de tiu ĉi ŝtato. Dum lia regado Ĝuĝaratio atingis la plej grandan teritorian amplekson. Bahadur tamen ne evitis konflikton kun potenciĝanta ŝtato de Mogola Imperio kaj portugaloj, kiuj tiutempe komerce ekspansiis en la regionon.
Militistaj sukcesoj
Bahadur Ŝaho atingis regopovon en 1526 post la morto de sia patro. Post mallongaj bataloj li venkis siajn fratojn kaj estis agnoskita nova sultano de Guĝarato. Komence de sia regado li intervenis en Dekkana Altebenaĵo kontraŭ islamaj sultanlandoj apogante la reganton de Sultanlando Berar.
Li dufoje sieĝis la ĉefurbon de Mevar, Ĉitor (nuna Raĝastano), kiun li konkeris en 1534 danke al forta artilerio. Tio provokis reagon de Humajun, kiu konsideris la regionon sia influzono. Post batalo kun ties grandega armeo li fuĝis. Dum negoco kun portugala guberniestro okazis atenco, dum kiu li saltis de la ŝipo maron kaj dronis.
17831 Ussery
17831 Ussery estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Francis Ussery, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Seton Home Study School en Front Royal (Virginio, Usono).
Springfield (Ilinojso)
Springfield (esperante Springfildo) estas la ĉefurbo de Ilinojso, ŝtato de Usono. La urbego ankaŭ estas romkatolika diocezo kaj ĉefurbo de la ŝtata Kantono Sangamon.
(39561) 1992 QA
(39561) 1992 QA estas marsrenkonta asteroido, ankaŭ rigardita kiel asteroidon de la hungaria familio.
Springfield (Ilinojso)
Geografio
Springfield situas sur ebenaĵo en meza parto de Usono, en meza parto de Ilinojo, en meza parto de Sangamon.
(39561) 1992 QA
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝia marsa MOID estas 0,13726 AU, tie estas 20,534 milionoj da km.
Springfield (Ilinojso)
Historio
Springfield unue estis loĝigita fare de eŭropaj amerikanoj en la 1810-aj jaroj, tiutempe Ilinojso iĝis ŝtato. La plej fama loĝanto estis Abraham Lincoln, kiu vivis en Springfield de 1837 ĝis 1861. En 1908 granda rastumulto okazis en la grandurbo, okazis linĉado de du afro-amerikanaj viroj kaj mortoj de kvar blankuloj.
Klimato
En Springfield la temperaturo averaĝe varias inter 6-17 °C. La varmo kulminas en julio averaĝe 30, rekorde 44 °C. La malvarmo kulminas en januaro averaĝe -7 °C. Jare oni mezuras precipitaĵojn po 949 mm. En ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, kiu kulminas en junio kaj ĝi malkulminas en februaro. Tornadoj trafis la urbegon en 1957 kaj 2006.
Trafiko
Springfield havas flughavenon, krome la urbego estas grava trafika nodo. El la urbego kuras gravaj aŭtovojoj kaj trajnoj al ĉiuj direktoj.
Pliening
Pliening - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ebersberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 3881
NGC 3881 (aliaj indikoj — MCG 6-26-34, ZWG 186.46, NPM1G +33.0232, PGC 36722) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lumintenso
En fotometrio, Lumintenso estas mezuro de la ondolongo-dependa povumo eligata de lumfonto en specifa direkto, bazita sur la lumintensa funkcio, normigita modelo de la sentivo de la homa okulo. La SI-unuo de lumintenso estas la kandelo (cd). Ĝi estas baza unuo en SI.
Salang-pasejo
Salang-pasejo aŭ Montpasejo Salang (perse: كتل سالنگ Kotal-e Sālang) estas la plej grava montpasejo inter Kabulo kaj Norda Afganistano, en la montaro Hindukuŝo. Ĝi trairas la Salang-tunelon en alto de 3400 metroj. Ĝi estis finkonstruita laŭ traktato el 1955 en 1964-65 fare de la Sovetunio. Ĝia tunelo longas 2,6 km, estis ĝis 1973 la plej alte situanta vojtunelo de la mondo.
Lumintenso
Fotometrio pritraktas la mezuradon de videbla lumo kiel perceptata de homaj okuloj. La homa okulo povas vidi lumon nur en la videbla spektro kaj ĝia sentivo al lumo dependas de la ondolongo en la spektro. Kiam adaptita por helaj kondiĉoj (fotopia vido), la okulo estas plej sentiva al verda-flava lumo ĉe 555 nm. Lumo kun la sama radia intenso ĉe aliaj ondolongoj havas malplian efektan intenson. La kurbo kiu mezuras la reagon de la homa okulo al lumo estas difinita normo, konata kiel la lumintensa funkcio. Ĉi tiu kurbo, kiun indikas V(\lambda) aŭ, estas bazita sur mezuro de tre variaj eksperimentaj datumoj el sciencistoj uzintaj malsamajn mezurajn teĥnikojn. Ekzemple, la mezuritaj reagoj de la okulo al viola lumo variis tra faktoro de dek.
Salang-pasejo
Ĝis malfermo de la tunelo, oni ne uzis la montpasejon, sed la Ŝibar-pasejon en alto de 3000 m, kio bezonis tritagan veturon dum pli longa vojo.
Lumintenso
Uzmaniero
La lumintenson por lumo de specifa ondolongo \lambda donas kie
Se pli ol unu ondolongo ĉeestas (kiel kutime), oni devas adicii aŭ integrali tra la spektro de ondolongoj ĉeestantaj por atingi la lumintenson:
Savoveŝto
Savoveŝto – veŝto kiu ebligas homojn naĝi sur akvo dum ia tempo (depende de ĝenro de flosemeco). Ĝi estas plenita per materialo kiu estas pli malpeza ol akvo. Plej ofte ĝi estas je alvokaj koloroj kiuj permesas pli facilan rimarkon kaj savon.
Galantino
Priskribo
La galantino ĉefe konsistas el senostigita maso de viando. Por fari galantinon, oni senostigas la viandon — jen ĝenerale malfacila tasko — kaj farĉas ĝin per miksaĵo de viando, legomo, frukto ktp.
Oni premas la senostigitan, farĉitan viandon en cilindran formon kaj kuiras ĝin, kovrante ĝin per gelateno.
La galantino estas manĝata tranĉite kaj malvarme, kune kun vino.
Ingredienco
Tradicie, la viando uzata por galantino devas esti blanka viando, kiu laŭ la franca kuirarto povas esti kokaĵo, anasaĵo, anseraĵo, fazanaĵo, porkaĵo, apraĵo, bovidaĵo (sed ne alispeca bovaĵo), alispeca birdaĵo, aŭ ĉasitaĵo.
Krome, ankaŭ ekzistas galantino de ŝafidaĵo (galantine d’agneau) kaj galantino de angilaĵo (galantine d’anguille).
Historio
La galantino originis en Francio dum la Mezepoko. Origine, galantino nur signifis pladon de birdaĵo; la senco poste plivastiĝis. La nomo de la plado estas kognato de gelateno.
Horoatu Crasnei
Horoatu Crasnei [horoatu krasnej] (hungare: Krasznahorvát krasnahorva:t) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Zalău. Administre apartenas al ĝi Hurez, Şeredeiu, Stârciu. Oni aligis al ĝi Petenia.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 719 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 997 (rumanoj, 38% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1213. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szilágy vármegye).
Karl Henckell
Karl Friedrich Henckell (naskiĝis la en Hanovro; mortis la  en Lindau ĉe Boden-Lago) estis germana poeto kaj verkisto.
Vivo
Henckell studis filozofion, filologion kaj nacian ekonomion en Berlino, Hajdelbergo, Lepsiko, Munkeno kaj Zuriko. Li havis kontakton kun Michael Georg Conrad, Martin Greif, Hermann Conradi, Otto Erich Hartleben, John Henry Mackay, Hermann Sendelbach, Adolf Bartels k.a. Kaj estis kuneldonanto de Moderne Dichtercharaktere (1885). Pli malfrue li vivis pli longan tempon en Milano, poste en Vieno, Bruselo kaj ekde 1890 denove en Zuriko. En 1895 li fariĝis tie eldonejo-librokomercisto kaj geedziĝis en 1897 kun Anny Haaf-Haller. En 1902 Henckell transloĝiĝis al Charlottenburg, en 1908 al Munkeno. Laste li loĝis en Muri ĉe Berno.
Ferrere
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Ŝibar-pasejo
Ŝibar-pasejo estas montpasejo en alto de 3000 metroj de la ĉefurbo Kabulo al la provinco Bamijan en meza Afganujo.
János Jenő Székely
SZÉKELY János Jenő (sekelj) estas hungara skulptisto naskita en Kluĵo la 25-an de majo 1956. Li estas la filo de la poeto, dramisto, eseisto János Székely kaj de la verkistino Ilona Varró.
Biografio
János Jenő Székely studis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo en jaroj 1977-81, kie lia majstro estis Artúr Vetró. En 1985 li loksidiĝis en Italio, unue en Florenco, poste en Pietrasanta. En 1988-89 li estis en studvojaĝo en Usono. En 1989 li translokiĝis Hungarujon kaj vivas en Székesfehérvár.
Keisuke Mori
Keisuke Mori (森 惠佑, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, ALO's Hokuriku kaj Mito HollyHock.
Krásné Loučky
Krásné Loučky (Schönwiese, Krasne Łączki) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Krnov en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km nordokcidente de Krnov sur rivero Opavice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Šumperk - Krnov kaj ŝoseo I/57. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 211 adresoj.
Al la loka parto Krásné Loučky apartenas ankaŭ Kobylí kaj Chomýž.
Krásné Loučky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,47 km².
Geografio
Parto de la municipo etendiĝas en nordokcidenta direkto de urbo Krnov, sur la dekstra bordo de rivero Opavice kaj proksime kun limo kun Pollando. Parto de la municipo situas en okcidenta direkto de ŝoseo I/57 kuniganta Krnov kaj Město Albrechtice. Tra Krásné Loučky trafluas rojo Kobylí potok (dekstra alfluanto de Opavice).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1330. En la jaro 1742 la vilaĝo estis dividita inter Aŭstrio kaj Prusio. La aŭstria parto estas hodiaŭ en Ĉeĥio. La prusia parto hodiaŭ estas vilaĝo Krasne Pole en Komunumo Głubczyce en Pollando.
Transporto
Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo I/57 kaj fervojlinio Šumperk - Krnov. Ĉirkaŭ la orienta rando de Krásné Loučky kondukas biciklista vojo Silezia magistralo (parto de reto de biciklistaj vojoj Opavice). La ponto en la polan vilaĝon Krasne Pole estas de la fino de la dua mondmilito disrompita.
Fingringo
Fingringo (fingr-ing-o) estas ingo, ŝirmilo, ĉapeto, en kiun oni enmetas la ekstremaĵon de fingro por ĝin ŝirmi dum kudrado.
Historio
Unuaj fingringoj el osto aŭ eburo el neolitiko estis trovita apud Moskvo. Ĉe etruskoj fingringoj estis uzitaj jam en -500. En la nuna Germanio fingringoj estis alportitaj de la romianoj. Dum la 15-a jarcento fingringoj estis konstruitaj industrie el latuno. Ĉefaj produktcentroj de fingringoj estis tiam Kolonjo kaj Nurenbergo.
Formo kaj grandeco
Fingringoj ĉiam havas malgrandajn kavetojn, kiuj ebligas neglitigan puŝon de la kudrilo. La grandeco de fingringo dependas de la grandeco de la fingro. La formoj povas esti glasformaj aŭ ankaŭ ring- aŭ tubformaj. Oni kutime portas fingringon sur la meza fingro de la labormano.
Kolektero
Fingringoj estas ŝatataj kolekteroj, ĉar dum la diversaj epokoj ili estis faritaj el metalo, vitro aŭ porcelano. Unu el la plej famaj kolektoj estas tiu el la heredo de la fratoj Gabler en Schorndorf. En 1982 estis malfermita fingringomuzeo en Creglingen, Germanio.
The Dark Knight Returns
The Dark Knight Returns (La malhela kavaliro revenas, alternative titolita Batman: The Dark Knight Returns) estas kvarnumera eta serio de grafikaj noveloj de 1986 kies protagonisto estas Batman, verkita de Frank Miller, ilustrita de Miller kaj Klaus Janson, kaj publikigita de DC Comics. Kiam la serio estis kompilita en unusola volumo poste tiun jaron, la historia titolo de la unua numero estis aplikita al la tuta serio. The Dark Knight Returns rakontas alternativam historion de Bruce Wayne, kiu 55jaraĝa revenas el retireco al luktado kontraŭ krimo kaj frontas kontraŭon el la polico de Gotham-urbo kaj de la Usona registaro. La historio prezentas Carrie Kelley kiel la nova Robin kaj finas per kontraŭstaro kontraŭ Superman.
Vladimir Vojnoviĉ
Vivo
Inter 1963 kaj 1970 li inverse verkis la pikareskan romanon La aventuroj konsiderindaj de la soldato Ivan Ĉonkin, satira satisfakciaĵo kontraŭ la absurda politika sistemo sovetunia. Per tiu ete malinteligenta ĉefrolo, kiu ankoraŭ aperis en la romano Tronpretendanto Ivan Ĉonkin, Vojnoviĉ sukcesis krei tipon similan al Jozefo Ŝvejk de la ĉeĥa verkisto Jaroslav Hašek. La kondiĉojn dum la diktaturo stalina Ĉonkin absurdigas per striktega obeo kaj senkritika sekvo.
La unua furorromano ĉonkina famigis Vojnoviĉ en la malsocialismaj landoj. La publikigo kiel ankaŭ la apogo fare de la homrajta movado sovetia igis ke Vojnoviĉ forpelitis en 1974 el la sovetia verkista ligo kaj en 1980 el la patrujo. La sekvintajn jarojn li vivis en Munkeno.
Rehabilitiĝo oficiala fariĝis en 1990 kaj al la verkisto sekve aljuĝitis diversaj premioj, laste ekz. la Rusia ŝtata premio pro la romano La lasta amo de Aglaja Revkina. Ekde la rehabilitiĝo li alterne vivis en Munkeno kaj Moskvo. Liaj verkoj tradukitis en pli ol 30 lingvoj. En 2016 li ricevis la Lev-Kopelev-premion.
Suda Patrinmontaro
Suda Patrinmontaro aŭ Suda Sierra Madre (aŭ tute en hispana : Sierra Madre del Sur) estas montoĉeno en suda Meksiko kaj sude de Okcidenta Patrinmontaro, kiu etendiĝas tra 1 000 km el suda Miĉoakano orienten tra Gerero, al Terkolo de Tehuantepeko en orienta Oaĥako. Ĝi kuniĝas kun la Transvulkana akso de centra Meksiko en norda Oaĥako, sed ĝi estas disigita de tiu teritorio per la valo de Balsaso kaj ties alfluanto Tepalkatepeko-Rivero.
La plej alta punkto estas je 3 703 m, situa je en centra Gerero.
Kvankam disigitaj de la ĉefa parto de Suda Patrinmontaro per la profunda kanjono de la malsupra Balsaso, la montaroj de suda Miĉoakano ĉirkaŭ Coalcomán ĝenerale estas konsiderataj partoj de Suda Patrinmontaro.
Ekologio
La montaro estas konata por sia alta biodiverseco kaj granda nombro de endemiaj specioj.
La sud-patrinmontaraj pinaroj-kverkaroj okupas la plej altajn altaĵojn de la regiono. Tiuj arbaroj estas parto de la ĉeno de centramerikaj pinaroj-kverkaroj kiu etendiĝas ekde Sudokcidenta Usono ĝis Kostariko laŭlonge de Amerika kordilero.
Pli malaltaj altaĵoj de la montaro estas kovrataj de tropikaj sekaj arbaroj, ekoregionoj de la biomo tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj. La ĥaliskaj sekaj arbaroj okupas la okcidentan finon de la pacifika montara deklivo. La Sud-pacifikaj sekaj arbaroj kovras plimulton de la pacifika deklivo, ekde Miĉoakano okcidente tra Gerero kaj Oaĥako. La baseno de Balsaso, norde de la Sierra, hejmigas la balsasajn sekajn arbarojn.
Kudrovo (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Kudrovo (Кудрово) estos finstacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Laĥtinsko-Pravobereĵnaja linio, ĝi situos najbare de la stacio  en Sankt-Peterburgo. Ĝi estos malfermita en 2028.
Montara silezia dialekto
La montara silezia dialekto, sialingve Gebergsschläsch, altgermane Gebirgsschlesisch, estas dialekto de la Silezia-germana lingvo kadre de la orienta mezgermana lingvo.
Cirkulada areo
La dialekto estis parolata en la Sudetoj, t.e. kaj en la sudo de la antaŭe prusaj provincoj Malsupra Silezio (en la lokoj ĉirkaŭ Hirschberg kaj Waldenburg ĝis Neisse) kaj Supra Silezio kaj en la nordaj Moravio kaj Aŭstra Silezio (inter alie ties orienta parto Teŝinio) kaj en la ekstrema nordoriento de Bohemio. La dialektoj parolitaj en la Luzacia montaro (ekzakte la areo ĉeĥigite nomata Ŝluknova montetaro) kaj Graflando Glatz ne estis viditaj kiel parto de la montara silezia. Post forpelo de la germanlingva loĝantaro post la Dua Mondmilito, tiu ĉi dialekto estas plejparte nur parolata en la diasporo kaj estas en forta danĝero de malaperigo kaj forgesigo.
Reprodukta sezono
La Reprodukta sezono estas la plej taŭga sezono, kutime kun favoraj kondiĉoj kaj abunda mangodisponeblo kaj akvo, por Reproduktado ĉe kelkaj naturvivaj animaloj kaj ĉefe birdoj (naturo). Specioj kun reprodukta sezono nature evoluis por havi amoron dum preciza epoko de la jaro por plenumi la plej sukcesan reproduktadon. Diferencaj specioj de naturvivaj animaloj kaj ĉefe birdoj havas diferencajn reproduktajn sezonojn laŭ ties precizaj postuloj, manĝodisponeblo ktp.
Seasonal breeder
Montara silezia dialekto
Teksta ekzemplo
<Poem style="font-style:italic;margin-left:2em;">Ols enser Herrgott hot amol, dan grünen Wald daschoffen Kiam iam nia Dio kreis la arbaron Do hot a meiner Seele wohl eis schworze nei getroffen, li trafis la centron de mia animo, Denn ensre A’de, dos wes Got hot schieners nie zu weisen, Ĉar nia Tero, tion scias Dio, ne povas prezenti ion ajn pli belan, und wa’n Wald ols Heimat hot da sol sich glecklich preisen. Kaj kiu hejmas en arbaro, tiu laŭdu sin feliĉa. Mei grüne Schles’,die hält ols Braut dan grünen Wald emschlonga, Mia verda Silezio fianĉine ĉirkaŭbrakas la verdan arbaron da Herrgott hot dos Poor getraut, die Engerln hons besonga, La Dio nuptis la paron, la anĝeletoj ĝin prikantis, Und läh ich mich zur letzten Ruh, amol noch dan Gefrätte, Kaj kiam mi kuŝigos min al lasta ripozo, iam post la edzino dann beschtes deutsches Landla du, mei letztes grünes Bette. Tiam plej bona germana lando vi, estu mia lasta verda kuŝejo. Und wenn da Herrgott sprecht: "He‚ du! Megst nuff ein Himmel fliegen?" Kaj kiam la Dio demandas "Hej vi, ĉu vi emas suprenflugi ĉielen?" Do sä ich: "Lost mich doch ei Ruh ols arma Sender liegn! Tiam mi diros: "Vi ĉiuj lasu min trankvile kuŝi kiel povra pekanto. Denn’s kon bei eich ein Himmelreich da Wald nie schiener rauschen! Ĉar ĉe vi en la ĉiela regno la arbaro neniam pli bele susuros! Warum soll ich fürs Himmelreich mei grüne Schles’ vertauschen?" Kial do por la ĉiela regno mi interŝanĝu mian verdan Silezion?" </Poem> MEI GRÜNE SCHLES ("Mia verda Silezio") Viktor Heeger
László Fuchs
László Fuchs [lAslO fuĥs] (laŭ hungarlingve kutima nomordo Fuchs László; naskiĝis la en Budapeŝto) estas hungardevena-usonana matematikisto, o, profesoro, membro (ekstera (1990)) de Hungara Scienca Akademio.
Liberala Uniisma Partio
La Liberala Uniisma Partio estis politika partio de Britio kiu estis formita en 1886 kiel frakcio kiu displitiĝis el la Liberala Partio. Estrita de Lord Hartington (poste Duko de Devonshire) kaj Joseph Chamberlain, la partio formis politikan aliancon kun la Konservisma Partio opozicie al la Irlanda Regularo. Ambaŭ partioj formis dekjar-daŭran koalicion por Uniisma Registaro en 1895–1905 sed ili tenis apartajn politikajn fondusojn kaj siajn proprajn partiajn organizaĵojn ĝis estis interkonsentita la kompleta kunigo en Majo 1912.
László Fuchs
Biografio
László Fuchs frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris bakalaŭron en 1946, en la sekva jaro li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány. Li apartenas al la granda kvinopo de hungaraj matematikistoj, kiuj finis la lernadon en 1947 kun János Aczél, Ákos Császár, István Sándor Gaál kaj János Horváth (matematikisto).
Li instruis en la universitato inter 1954 kaj 1968 kaj ankaŭ laboris en la matematika instituto, poste li instruis en Universitato de Miami (fakultato Tulane). Li estis gastoprofesoro en la Universitato de Novsudkimrio (1965), en Montpellier (1968), en Universitato de Arizono (1972), en Padovo (1977, 1981), en Universitato de Okcidenta Aŭstralio (1980), en Essen (1982).
Li ricevis premion Kossuth en 1953, alian hungaran premion en 1964. Li okupiĝas pri abstrakta algebro kaj ordigitaj algebraj strukturoj. Li estas edziĝinta ekde 1974 kaj havas du infanojn.
11259 Yingtungchen
11259 Yingtungchen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ying-Tung "Charles" Chen, post-doktora esploristo ĉe la Instituto de Astronomio kaj Aplikata Astrofiziko de la Academia Sinica en Tajvano, kie li uzas datumojn de grandaj enketoj por studi objektojn de la ekstera sunsistemo.
Gustav Kühne
Ferdinand Gustav KÜHNE (naskiĝinta la en Magdeburg, mortinta la  en Dresdeno) estis germana verkisto kaj poeta. Anis li ĉe la movado Juna Germanujo.
Vivo
Dediĉis sin li en Berlino al la studo pri filozofio, ĉefe laŭ instigo de Hegelo kaj Schleiermacher. Kelkan tempon li deĵoris ĉe la gazeto »Preußische Staatszeitung« kaj redaktis inter 1835 kaj 1842 en Lepsiko la periodaĵon »Zeitung für die elegante Welt«. Sekvante la direktojn de la movado "Junges Deutschland" li neniam interesiĝis pri ties ekstremismaj pozicioj. Kühne publikigis krom »Gedichte« (Lepsiko 1831) serion da novelaj laboraĵoj, ekz: »Novellen« (Berlino 1831), »Die beiden Magdalenen« (Lepsiko 1833), »Eine Quarantäne im Irrenhaus, aus den Papieren eines Mondsteiners« (Lepsiko 1835), »Klosternovellen« (Lepsiko 1838, 2 volumoj), »Die Rebellen von Irland« (Lepsiko 1840, 3 volumoj); kaj sian plej gravan romanon: »Die Freimaurer« (Frankfurto 1854).
Pli altvaloraj ol tiuj ĉi poeziaĵojn estas certe liaj kritikaj skribaĵoj, kiel: »Weibliche und männliche Charaktere« (Lepsiko 1838, 2 volumoj), »Sospiri, Blätter aus Venedig« (Braunschweig 1841), »Porträts und Silhouetten« (Hannover 1843, 2 volumoj), »Mein Karneval in Berlin« (Braunschweig 1843) kaj aparte »Deutsche Männer und Frauen« (Lepsiko 1851). Jen liaj dramoj: »Isaura von Kastilien«, »Kaiser Friedrich III.« kaj »Die Verschwörung von Dublin«. Ili ne furoris; pli aplaŭditis la kontinuigo de la ŝileraĵo »Demetrius«.
Ekde 1846 Kühne eldonis en Lepsiko la de August Lewald akiritan magazinon »Europa. Chronik der gebildeten Welt«. En 1856 li transloĝiĝis Dresdenon. De tiam aperis »Mein Tagebuch in bewegter Zeit« (Lepsiko 1863); »Christus auf der Wanderschaft« (Lepsiko 1870; poezia satiro kontraŭ la papoj), la tre bone akceptita verko »Römische Sonette« (Lepsiko. 1869); »Wittenberg und Rom, Klosternovellen aus Luthers Zeit« (Berlino 1876, 3 volumoj) kaj »Romanzen, Legenden und Fabeln. Neue Gedichte« (Dresdeno 1880).
Miklós Bánovszky
Miklós Bánovszky [miklOŝ bAnovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bánovszky Miklós estis hungara pentristo.
Gustav Kühne
Vivo
La kolekto »Gesammelte Schriften« publikiĝis Lepsike inter 1862 kaj 1867 en dek du landoj (unuavolume ene estas liaj poemoj!). Postmorte aperis »Empfundenes und Gedachtes. Lose Blätter aus G. Kühnes Schriften« (eldonite de Edgar Pierson, Dresdeno 1890).
Miklós Bánovszky
Miklós Bánovszky naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis la  en Szentendre.
Gustav Kühne
Skribostilo
Laŭdindas lia klara ekstera skriboformo. Sed mankas ofte sperteco de legebla prezentado je filozofiaj verkeroj.
Miklós Bánovszky
Biografio
Miklós Bánovszky lernis pentroarton en privata lernejon en Munkeno, ekde 1915 en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Imre Révész (pentristo) kaj Aladár Edvi Illés (pentristo). Li batalis dum la 1-a mondmilito, en 1918 li daŭris la lernadon de István Réti en la altlernejo. Ekde 1926 li pentradis en Szentendre, kie li partoprenis en kreo de la Artistkolonio. Foje-foje li pentradis ankaŭ en aliaj lokoj. En 1942 li estis denove soldato. Li pentris portretojn, pejzaĝojn, ĝenrojn. Li ricevis premiojn en 1926 kaj 1995.
Gustav Kühne
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 11. Lepsiko 1907, p. 778-779 (tie ĉi interrete)
Coulanges-la-Vineuse
Coulanges-la-Vineuse estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 948 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Coulanges-la-Vineuse etendiĝas sur 10.59 km², kaj havis 948 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Daniel Girard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Coulanges-la-Vineuse estas la ĉefurbo de la kantono de Coulanges-la-Vineuse. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Akvofalo Medený
Medený vodopád (:Akvofalo Medený) troviĝas en nordorienta parto de montaro Altaj Tatroj (: Vysoké Tatry) en la distrikto Poprad sur la teritorio de urbo Vysoké Tatry parto Tatranská Lomnica kaj samtempe sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry. Ĝi troviĝas en la mezo de, sur granodiorita sojlo sur Medený torento, kiu trafluas valon. La sojlo estis kreita per la glaciaro. La torento fluas en Zelené pleso, kiu estas sub la akvofalo.
Aliro
Akvofalo, kies torento enbuŝas en Zelené pleso Kežmarské estas videbla de Kabano ĉe Verda lago, kiu estas alirebla tutjare.
Membroj de montgrimpaj organizaĵoj dum alioro al grimpaj montoj trairadas proksime ĉe la akvofalo.
Fonto de informoj
Paĝaro de Stata protekto de naturo de Slovakio pri slovakaj akvofaloj (slovake):
Kaŭna Flughaveno
La Kaŭna flughaveno – en la litova lingvo Kauno oro uostas – estas flughaveno en la centro de Litovio, 15 kilometrojn norde de la urbocentro de la urbo Kaŭno en la urbeto Karmėlava de la subdistrikta komunumo Kaŭno, kaj 7 kilometrojn norde de la aŭtoŝoseo A1 Klaipėda–Vilnius, kiu pasas la urbon norde de ĝia centro. Situanta pli malpli meze inter la flughavenoj de la nacia ĉefurbo Vilnius en la sudoriento de Litovio kaj de la marborda feria urbo Palanga norde de Klaipėda en la pleja nordokcidento de la lando, ĝi estas unu el la tri internaciaj flughavenoj de la balta ŝtato.
La flughaveno funkcias ekde la jaro 1988, kiam ĝi transprenis la aviadan trafikon de la antaŭa Kaŭna fluhaveno en urboparto Aleksotas. Post la sendependiĝo de Litovio la flughaveno dum la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento tre renoviĝis, kvankam ĝi daŭre estas relative malgranda, kompare al la grandaj aviadaj centroj en la mondaj metropoloj. Dum la jaro 2000 en la flughaveno de Karmėlava instaliĝis la centro de la baltaj ŝtatoj por aviada kontrolo, kaj ekde aŭtuno 2006 la malmultekosta aviada kompanio Ryanair alflugas – krom flughavenojn en Britio kaj Irlando (London-Stansted, Dublin, Liverpool, ekde novembro 2007 ankaŭ Shannon kaj Glasgow) – de Karmėlava ankaŭ la eŭropan kontinenton, nome la flughavenon Hahn en okcidenta Germanio, kiu bone atingeblas de la metropolaj centroj ĉirkaŭ la urboj Kolonjo kaj Frankfurto-ĉe-Majno, Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando, sed ankaŭ de Luksemburgio, nordorienta Francio kaj orienta Belgio, kio tre altigis la fluon de pasaĝeroj.
Ichiyō Higuchi
Nacu Higuĉi, Natsu Higuchi (樋 口 奈 津, Higuchi Natsu, 2-an de majo 1872 - 23-an de novembro 1896), konata sub sia plumnomo Ichiyō Higuchi (樋 口 一葉 Higuchi Ichiyō), ankaŭ konata kiel Natsuko Higuchi (樋 口 夏 子 Higuchi Natsuko), estis japana verkisto de la periodo Meiji. Higuchi estis ununura inter siaj samtempuloj, ke ŝia verkado baziĝis sur japanaj anstataŭ okcidentaj modeloj. Naskita en minora samuraja familio, ŝia sperto de malriĉeco (precipe post la morto de sia patro en 1889, tiam ŝi prenis la respondecon kiel estro de tute ina domanaro) informis sian verkadon, kiu inkluzivis temojn de forlasado kaj sufero, kombinita kun sentemo. Specialiĝante pri noveloj, ŝi estis unu el la unuaj gravaj verkistoj aperintaj en la periodo Meiji (1868–1912) kaj la unua elstara virina verkistino de Japanio en la moderna tempo. Ŝi ankaŭ estis vasta taglibra verkisto. Ŝi verkis relative malmulte kiel rezulto de mallonga vivo - ŝi mortis 24 jaraĝa - sed ŝiaj rakontoj multe influis la japanan literaturon.
Kaŭna Flughaveno
Krome la flugkompanio DAT pere de la flughaveno Palanga flugas al Billund en Danio, kaj la flugkompanio dufoje semajne al Växjö en Svedio.
Ichiyō Higuchi
Elektitaj laboroj
La jaro plu-gvidas al la dato de unua eldono.
Frederick Reines
Frederick REINES (16-an de marto, 1918 – 26a de aŭgusto, 1998) estis usona fizikisto. Li estis premiita per la 1995 Nobel Premio en Fiziko pro sia kun-malkovro de la neŭtrino kun Clyde Cowan en la neŭtrin-eksperimento. Li povas esti la nura sciencisto en historio "do intime asociita kun la eltrovo de elementa partiklo kaj la posta plena enketo de ties fundamentaj nemoveblaĵoj."
Borås (komunumo)
Komunumo Borås, svede Borås kommun, estas komunumo en la sveda provinco Västra Götalands län kaj la historia provinco Västergötland. La ĉefa urbo de la komunumo estas la samnoma Borås. Ĝi lokiĝas en la centro de Sjuhäradsbygden en suda Västergötland, kaj estas multe asociata kun teksaĵo-industrio.
Historio
La komunumo Borås ekestis en 1971 per la kunmeto de la urbo Borås kaj la kampara komunumo Brämhult. En 1974 aldoniĝis pliaj komunumoj el la ĉirkaŭaĵo. En 1995 la komunumo Bollebygd denove estis eksigita.
Kaŭna Flughaveno
La flughaveno atingeblas pere de la rapidvojo Kaŭno–Jonava, al kiu konektitas la aŭtoŝoseo A1 Klaipėda-Vilnius en la norda kvartalo Dainava de Kaŭno. La busa linio 29 kaj la buseta linio 120 ligas ĝin al la centro de Kaŭno, kroma flughavena buso al la busa stacidomo de Vilnius.
La IATA-kodo de la flughaveno estas KUN, la ICAO-kodo EYKA.
Monto Nebo
Monto Nebo, (hebree הַר נְבוֹ (Har Nəvō), arabe جبل نيبو (Jabal Nībū), estas monta kresto alta ĉirkaŭ 808 metrojn super marnivelo, en tio kio estas nun okcidenta Jordanio. La vido el ĝia kulmino povas ĝuigi la panoramon de la Sankta Tero kaj, se rigardi al nordo, parton de la valo de rivero Jordano. La transjordana urbo Jeriĥo estas, kutime en klaraj tagoj, videbla, el la montoneba kulmino, kiel ankaŭ Jerusalemo.
Judismo kaj Kristanismo
Laŭ la fina ĉapitro de Readmono, la Monto Nebo estas tiu sur kiu la hebrea profeto Moseo povis kontempli la Promesitan Landon kiun Dio estis destinita al sia elektita popolo.
'''”1 Kaj Moseo supreniris de la stepo de Moab sur la monton Nebo, sur la supron de Pisga, kiu estas kontraŭ Jeriĥo. Kaj la Eternulo montris al li la tutan landon Gilead, ĝis Dan, 2 kaj la tutan teron de Naftali kaj la teron de Efraim kaj Manase kaj la tutan teron de Jehuda ĝis la ekstrema maro, 3 kaj la teron sudan kaj la distrikton de la valo de Jeriĥo, la urbo de Palmoj, ĝis Coar.” (Rea 34,1-3)'''
Laŭ hebrea kaj kristana tradicioj, Moseo estis enterigita en tiu monto, sed la situo restis nekonata. Fakuloj, tamen, daŭrigas pridiskuti ĉu la monto nune nomata Nebo estas tiu al kiu referencas la biblia rakonto.
Historio
La ekzisto de preĝejo, de la 4-a jarcento, en tiu loko estis menciita unuafojon de la fama roma pilgrimulino Etheria aŭ Egeria, kiu en sia privojaĝa taglibro detale priskribas sanktejojn kaj religiajn ritojn de la Sankta Tero, tien pilgrime veninte en 393 p.K.. En 5-a jarcento al tiu preĝeja konstruaĵo estis aldonita navo kaj la kapelo de la Baptejo, ornamita per mozaikoj, elfinita en 597. Ĉirkaŭ la pligrandigita preĝejo sekve estis konstruita granda stilbizanca monaĥejo. Tiutempe Monto Nebo estis pilgrima loko al kiu oni aliris tra romistila ŝoseo kiu ĝin kunligis kun la precipa romia ŝoseo trairanta la tutan regionon. La preĝejo estis, poste, forlasita ĉe la fino de la 16-a jarcento, kaj pliposte, revizitita de kristanoj puŝitaj de la neforgesitaj rakontoj de la antaŭaj jarcentoj.
En 1932, Franciskanoj akiris la situon kaj ekstartigis la prifosajn laborojn kiuj okazigis la malkovron de la ruinaĵoj, kaj rekonstruis grandan parton de la baziliko.
Arkeologio
En kresta punkto de la monto, dirita ‘Syagha’, unu el la kvin montaj pintoj, oni prifosante trovis en 1933 restaĵojn de preĝejo kaj monaĥejo. La preĝejojn oni unuafojon establis komence de la 4-a jarcento por memorigi la lokon en kiu Moseo mortis. La preĝejo respektas la planon tipan por baziliko kiu tamen estis plufoje modifita. Ene de la baziliko, ses tomboj estis malkovritaj, subpavime, kavigitaj en la natura roko. En la moderna kapelo (kiu funkcias ankaŭ kiel pastrejo), konstruita por protekti la situon kaj provizi spacon por devotaĵoj kaj religiaj ritoj, eblas vidi florstilaj mozaikoj establitaj en diversaj historiaj epokoj. La plej antikva inter ili estas panelo kun kruco, nun lokigita sur la suda muro. La plej granda parto de la elfosaĵoj estis malkovritaj kaj interpretitaj de la franciskana Michele Piccirillo. Sekve de tiaj arkeologiaj malkovraĵoj la tuta loko estis deklarita arkeologia trezoro de Jordanio dum Unesko deklaris Monda heredaĵo la tuton, nome kun la aliaj najbaraj elfositaĵoj inter kiuj precipas tiuj de Madaba.
Freŝdata historio
La 9-a de marto 2000, papo Johano Paŭlo la 2-a vizitis la lokon dum sia Pilgrimo al la Sankta Tero. (Monto Nebo estas la plej grava el la kristanaj lokoj en Jordanio). Dum sia vizito, li plantis olivarbon (Olea europaea) flanke de la bizanca kapelo kiel pacsimbolo.
Vidiĝas tie ankaŭ moderna skulptaĵo: krucforma kun kupraj serpentoj interplektitaj super la Monto Nebo estas verko de florenca (itala) artisto Gian Paolo Fantoni. Ĝi memorigas la Nehuŝtan, nome la bastono, de Moseo, kiun rigardante, la izraela popolo ne estis mortigita pro la mordo de la serpentoj renkontitaj en la dezerto, sed estis savita. Temas pri la bildo de Kristo krucumita, Elaĉetinto de la Mondo, laŭ la Evangelio laŭ Johano (3,14).
”Kaj Moseo faris kupran serpenton kaj metis ĝin sur stangon; kaj se serpento mordis iun kaj ĉi tiu ekrigardis la kupran serpenton, li restis viva.” (Nom 21,9)
La 9-an de majo 2009 ankaŭ papo Benedikto la 16-a vizitis la situon dum sia apostola vojaĝo en la Sankta Lando.
La baziliko
Konserviĝas la sekcioj plej antikvaj de la tuta amplekso: la navo kaj la sacerdotejo de 597 konstruitaj sur la fundamentoj de la preĝejo de la 4-a jarcento.
La mozaiko
Ĝi mezuras 9 metrojn kaj 39 centimetrojn: ĝi estis parto de la antikva baptejo kaj reprezentas priĉasajn kaj priherbejajn scenojn, intermetitajn per afrikaj bestoj.
La freŝdata baptisterio
Ĝi entenas diversajn mozaikojn, inter kiuj elstaras tiu reprezentanta gazelon kaj iujn arbojn de granatujo.
Koniskoj
La koniskoj estis kantabra tribo.
Tiu ĝi tribo estis menciita de romia geografo Strabono en lia verkaĵo Geographica. Laŭ pluraj tiamaj historiistoj kaj geografoj, kiel Strabono aŭ Plinio la Maljuna, la koniskoj vivis en la plej orienta parto de Kantabrio, kaj ties territorio enhavis la valojn de la rivero Sauga (oni kredas, ke ĝi estas la nuna rivero Asón).
En la vilaĝo Ogarrio (Kantabrio), oni trovis tri bronzajn glavojn kun nitumaĵoj el arĝento, kiujn oni atribuas al koniskoj kiel funebran donacon. Ili estas nun en la Muzeo de la Instituto Valencia de Don Juan, en Madrido.
Kisbárapáti
Situo
Kisbárapáti situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kaposvár-Siófok. Tab troviĝas 24, Balatonboglár 30 km-ojn.
Historio
Post la hungara ŝtatiĝo diversaj komunumoj fondiĝis tie. En 1055 unuafoje menciiĝis "Gyiszmó" [djismO], kiu baldaŭ iĝis Apáti. En 1211 ankaŭ "Füzegy" [fuzedj] aperis. Ili poste unuiĝis kaj naskiĝis "Füzesapáti". Post la turka erao en 1724 oni pligrandigis nombron de la loĝantoj. Post la 1-a mondmilito oni disdonis parcelojn, sed la plej granda bienesto restis episkopejo de Veszprém. Dum la socialismo kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, migra poŝto.
Pod Bezručovým vrchem
Pod Bezručovým vrchem (Obere Vorstadt) estas parto de urbo Krnov en distrikto Bruntál en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordokcidente en Krnov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/57. Vivas ĉi tie. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 2275 adresoj.
Pod Bezručovým vrchem situs en katastra teritorio Krnov-Horní Předměstí kun areo 19,81 km².
La loka parto ensumigas partojn sur la maldekstra bordo de rivero Opava: urbocentron, Horní Předměstí (kaj ĝardenistajn domarojn de Horní Předměstí, Vysoký břeh, Riviéra, U hranice, Svornost, Rybník kaj U lesní školky), Hlubčické Předměstí, Mlýnský Dvůr kaj Ježník kaj vilaĝon Kostelec sur ambaŭ flankoj de rivero Opava.
Superspecio
Superspecio estas grupo de almenaŭ du pli malpli distingaj specioj kun proksimum parapatriaj distribuadoj. Ne ĉiuj kriptaj specikompleksoj estas superspecioj, kaj inverse, sed multaj estas tiaj. Superspecio konsistanta je du frataj specioj estas nomata "speciparo".
Arĝenta pino
La arĝenta pino, (Pinus monticola) estas specio de pino el la familio de la pinacoj. Ĝi troviĝas en la montaroj de okcidenta Usono kaj Kanado, specife Sierra Nevada, Kaskada Montaro, Pacifika Montaro, kaj norda Rokmontaro. La arbo etendas malsupren al marnivelo en multaj lokoj, precipe en Oregono kaj Vaŝingtonio. Ĝi estas la subŝtatarbo de Idaho, kaj foje estas konata kiel la "idaha pino".
Priskribo
La arĝenta pino estas granda arbo, regule kreskanta ĝis alto de 30–50 m kaj escepte ĝis 70 m. Ĝi estas membro de la grupo de la subgenro Strobus, kaj kiel ĉiuj membroj de tiu grupo, la folioj ("pingloj") estas en faskaj po kvin, kun decidua ingo. La pingloj estas fajne segildentaj, kaj 5–13 cm longaj. La strobiloj estas longaj kaj maldikaj, 12–32 cm longaj kaj 3–4 cm larĝaj (fermitajn), malfermiĝante ĝis 5–8 cm larĝaj; la skvamoj estas maldikaj kaj flekseblaj. La semoj estas malgrandaj, 4–7 mm longaj, kaj havas longan sveltan flugilon 15–22 mm longan.
Tiu nearktisa specio estas parenca al la vejmuta pino (Pinus strobus), diferenca de ĝi pro la posedo de pli grandaj konusoj, iomete pli long-daŭrantaj folioj (2-3 jaroj, anstataŭ 1,5-2 jaroj) kun pli elstarantaj stomaj strioj, kaj kun iom pli densa kaj pli mallarĝa habito.
La branĉoj estas enplantataj laŭ regulaj volvaĵoj, produktataj kun la rapideco de po unu ĉiu jaro; tio estas okulfrapa en mallarĝaj, arbarere kreskitaj arboj, dum malferme kreskitaj specimenoj povas havi pli rondetan formon kun larĝ-atingantaj branĉoj. La arĝenta pino estas vaste kreskigata kiel ornama arbo, sed estis tro ekspluatata ĉie en granda parto da sia arealo en la pasinteco.
Minacoj
La arĝenta pino estas grave trafita de Cronartium ribicola (rustofungoj), fungo kiu estis hazarde enmetita el Eŭropo en 1909. La Usona Arbaragentejo (United States Forest Service) taksas ke 90% el la arĝentaj pinoj estis mortigataj de tiu malsano okcidente de Kaskada Montaro. Grandaj arbareroj estis sukceditaj per aliaj pinoj aŭ ne-pinaj specioj. La rusto ankaŭ mortigis multajn Pinus albicaulis ekstere de Kalifornio. Atakoj de Cronatium ribicola estas malpli severaj en Kalifornio, kaj P. monticola kaj P. albicaulis pluvivis tie en grandaj nombroj.
Rezisto al la fungo estas genetika, kaj pro la genetika ŝanĝebleco de arĝenta pino iuj individuoj estas relative netuŝataj de la malsano. La Usona Arbaragentejo havas programon por lokalizado kaj bredado de fungo-rezistemaj arĝentaj pinoj kaj sukropinoj (Pinus lambertiana). Plantidoj de tiuj arboj estis enkondukataj en la arbaro.
Kenji Koyama
Li futbalis ĉe Oita Trinita kaj Yokohama FC.
Historia urboparto de Florenco
La Historia urboparto de Florenco estas la kvartalo 1 de la urbo, rekonata kiel Monda heredaĵo de Unesko ekde 1982. La historia centro de Florenco, inkluzive de la interno de la mezepokaj muregoj, ĝi enhavas la plejparton de la kulturaĵoj de la urbo. Ĝiaj limoj estas la muregoj de la 14-a jarcento, konstruitaj danke al la komerca kaj ekonomia potenco de la urbo en tiu epoko. Ĝia religia centro estas la Placo de la Katedralo kun la katedralo Sankta Maria de la Floroj, el kiu elstaras la kupolo ellaborita de Brunelleschi, la tiuepoke plejgranda. Proksime de la katedralo troviĝas la Museo dell'Opera del Duomo. La historia centro de Florenco tute videblas el la ĉirkaŭaj montetoj, precipe el la Forte Belvedere, la Piazzale Michelangelo kreita en 1860 kun la romanika baziliko Sankta Miniato al Monte.
Indianapolo
Indianapolo (Indianapolis) estas la ĉefurbo de Indianio en la ŝtato de Usono. Laŭ la popolnombrado de 2000, ĝi havas 791.926 loĝantojn, tiel estante la plej homplena urbo en la ŝtato. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de Kantono Marion. Ĝi estas fama pro la apuda aŭtokurejo Indianapolis Motor Speedway (Indianapola Motora Rapidejo), kiu estas la hejmo de tri grandaj aŭtosportaj eventoj: La Indianapolis 500, la NASCAR Brickyard 400, kaj konkurso de Formulo Unu.
Historio
Indianapolis estis fondita kiel ŝtata ĉefurbo en 1821 per akto de la Indiania Ĝeneral-Asembleo. Antaŭ sia oficiala fondado, Indianapolis estis maldense koloniita marĉo. La unua eŭrop-devena kolonianto estis verŝajne George Pogue, kiu faris ŝtipokabanon ĉe la Blanka Rivero, en kio estas nune mezurba Indianapolo.
Geografio
La Blanka Rivero fluas tra la urbo.
Famuloj
En Indianapolis mortis hungara biologo Ágnes Dániel.
Arnoldstein
Arnoldstein (Podklošter, Oristagno) estas urbo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Villach. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de 67,4 kvadrataj kilometroj (denseco 101 loĝ).
Barry Gibb
Barry Gibb (plennome Barry Alan Crompton Gibb) naskiĝis la sur Insulo Man en Britio.
Li estas kantisto kaj komponisto de fama frata grupo Bee Gees. Li estas sukcesa ankaŭ kiel produktoro (interalie Kenny Rogers, Diana Ross, Dionne Warwick, Barbra Streisand). En la jaro 1986 li eldonis komponaĵon We Are The Buburys sub pseŭdonomo The Bunburys.
Arnoldstein
Geografio
Alteco estas 578 metroj super marnivelo.
Arnoldstein situas en suda Aŭstrio, proksime al la trilandangulo de Aŭstrio, Italio kaj Slovenio. La najbaraj urboj sude estas Tarvisio (en Italio) kaj Kranjska Gora en Slovenio.
Barry Gibb
Barry vivas en Miami Beach kaj en Buckinghamshire, li ŝatas legi, naĝi, ludi tenison kaj veturi per boato. Al liaj soloaj projektoj apartenas "Now Voyager" kaj kanto por filmo "Hawks" filmita laŭ temo de Barry kaj David English.
Rabakov
Rabakov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 14 kilometroj oriente de urbo Mladá Boleslav. Vivas ĉi tie.
Arnoldstein
Historio
La lokoj ĉirkaŭ Arnoldstein estis jam enloĝataj en antikva epoko, kiam Romia vojo ligis Aquileia kun Virunum (apud Klagenfurt). La nomo de Arnoldstein devenas de la Kavaliro Arnold, fondinto de la burgo.
Rabakov
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1445.