cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ortigosa de Cameros
Historio
El Rasillo de Cameros iam apartenis al Ortigosa ĝis en 1817 Fernando la 7-a deklaris ĝin villa, kaj same Peñaloscintos, je nur 2 km de la urba kerno, kiu restas sub la municipa dependado.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el milo da loĝantoj ĝis nunaj 224.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, forstado, la industrio pri ligno kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, du ermitejoj, la diglageto, turpalaco "Casa Grande" (Granda Domo), fera ponto kaj betona ponto kun mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Kotliska (Malsupra Silezio)
Kotliska - jen pole, ekde 1947, ĝis 1945 germane Kesselsdorf - estas ĉena vilaĝo en Malsupra Silezio. Ĝi situas en nuna Pollando, en komunumo Lwówek Śląski (Löwenberg) kaj en samnoma distrikto.
La plej malnova nomo de vilaĝo estis Kessildorf (1284).. Ĝis fino de la dua mondmilito en la vilaĝo troviĝis minejo de grejso, el kiu estis faritaj muelŝtonoj. El ĉi tiu loko devenis elementoj al konstruado de urbodomo en Amsterdamo, kaj al multaj konstruaĵoj en Berlino. En la vilaĝo troviĝas du preĝejoj. Pli malnova estas gotika preĝejo patronata de “Sankta Nikolao”, pri kiu unua priskribo devenas el la jaro 1305. De la jaro 1540 ĝi estis protestanta, kaj en 1654 revenis al katolikoj. Super navo troviĝas ligna plafono kaj super ĥorejo – kruca volbo. En la ekstera muro de la preĝejo estas renesancaj kaj barokaj tomboŝtonoj kaj epitafoj el la 16-a – la 18-a jarcentoj. La dua preĝejo estis konstruita en la jaro 1742 kiel evangelika kaj en 1911 estis detruita. La nuna paroĥa preĝejo estis konstruita en 1910-11.
Bibliografio kaj fontaĵo
Vilaĝoj de la komunumo: Bielanka (Lauterseiffen) • Brunów (Braunau) • Chmielno (Ludwigsdorf) • Dębowy Gaj (Siebeneichen) • Dłużec (Lang Neundorf) • Dworek (Höfel) • Gaszów (Gehnsdorf) • Górczyca (Hohndorf) • Gradówek (Hagendorf) • Kotliska (Kesselsdorf) • Mojesz (Nieder Mois) • Nagórze (Neundorf-Liebenthal) • Niwnice (Neuland) • Pieszków (Petersdorf) • Płóczki Dolne (Nieder Görisseiffen) • Płóczki Górne (Ober Görisseiffen) • Radłówka (Hartelangenvorwerk) • Radomiłowice (Radmannsdorf) • Rakowice Małe (Wenig Rackwitz) • Rakowice Wielkie (Groß Rackwitz) • Skała (Hohlstein) • Skorzynice (Hartliebsdorf) • Sobota (Zobten am Bober) • Ustronie (Seitendorf) • Włodzice Małe (Klein Walditz) • Włodzice Wielkie (Groß Walditz) • Zbylutów (Deutmannsdorf) • Żerkowice (Sirgwitz).
Eŭropo 2020
La strategio Eŭropo 2020 aŭ EU 2020 estas strategio por kunordigi ekonomiajn politikojn ene de Eŭropa Unio dum dek jaroj.
Adoptita la 17-an de junio 2010 de la membroŝtatoj, ĉi tiu strategio sukcedas la strategion de Lisbono por kresko kaj dungiteco, kiu estis adoptita de la Eŭropa Konsilio la 23-an kaj 24-an de marto 2000, tiam reviziita meze de la periodo en 2005.
48736 Ehime
48736 Ehime estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio)
Eŭropo 2020
La strategio Eŭropo 2020 celas akordigi la plibonigon de daŭrigeblaj disvolvaj indikiloj laŭ kresko, dungado kaj mediprotektado, pliigante la konkurencemon de Eŭropo sur la monda skalo.
Fokusita al investoj en esplorado kaj novigado, verda kresko aŭ eĉ edukado kaj dungado, la strategio Eŭropo 2020 identigas kvantigitajn celojn je la nivelo de Eŭropa Unio kaj intencas krei novan formon de "ekonomia regado" por pli bone administri ilian atingon. Ĉi tiuj celoj tiam dividiĝas en ĉefaj iniciatoj, kiuj detaligas sian modalecon de funkciigo. Ili tiam estas artikitaj kun naciaj celoj ekestantaj de ambicioj starigitaj sur eŭropa nivelo.
48736 Ehime
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la gubernio Ehime (insulo Ŝikokuo) elde kie ĝi estis malovrita. Tiu gubernio estas bone konata pro siaj fiŝkaptejoj kaj kultivado de mandarinoj, oranĝoj kaj perloj ; kaj ankaŭ pro la plej malnova termofonta spa de Japanio : "Dogo Onsen". La gubernio Ehime fariĝis frata ŝtato de Havajo en 2003.
La Rondo Familia
La Rondo Familia estas libro pri sociologiaj esploroj en Esperantujo de Nikola Rašić. La libro prezentas pli fruajn esplorojn pri sociologio de Esperanto kaj krome rezultojn de enketo farita en 1985. Ĝi aperis en 1994 ĉe Edistudio.
(15305) 1992 WT1
(15305) 1992 WT1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (Japanio).
Aŝela kulturo
Aŝela kulturo aŭ aĉeŭleo (france: Acheuléen) estas prahistoria periodo de la frua paleolitiko kaj la ŝtonindustrio, kiu karakterizas tiun periodon.
Aŝela kulturo postsekvas la olduvajan, ĉirkaŭ 1,7 milionoj da jaroj antaŭ nuntempo; unue en Tanzanio kaj Kenjo, kaj poste en la tuta Afriko.
Iloj
La ŝtonaj iloj de aŝela kulturo estas pugnokojnoj kaj hakilumoj.
Tiuj iloj estas foje asociitaj kun ĵetbuloj kaj malgrandaj iloj el prilaboritaj splitaĵoj.
Aŝela kulturo vidis verŝajne la eltrovadon de fajro: Plej malnovaj nedubindaj spuroj de lignofajroj datiĝas de 400 000 jaroj, kaj plioftiĝas je 200 000 jaroj antaŭ nuntempo.
Tiamaj homoj
La specio de Homenoj, kiuj fabrikis tiajn ilojn ne estas precize konata. En la pli malnova fazo de ĉi-tiu epoko, eble estis Paranthropus robustus, Homo ergaster aŭ Homo erectus. Por la pli nova fazo en Eŭropo, estis verŝajne Homo erectus aŭ Homo heidelbergensis.
Eksteraj ligiloj
El la franclingva paĝaro Hominides.com
Decretum Gratiani
La Dekreto de Graciano (en latina Decretum Gratiani aŭ Concordia discordantium canonum, estas verko apartenanta al la kanona juro kiu, kiel indikas ties titolo, klopodas interkonsenti la totalon de la kanonaj regularoj ekzistintaj en la kristana eklezio ekde antaŭaj jarcentoj, multaj el ili kontraŭdiraj inter si. Ties aŭtoro estis la monaĥa juristo Graciano kiu verkis ĝin inter 1140 kaj 1142. Konstituas la unuan parton de la kolekto de ses juraj kanonaj verkoj konata kiel Corpus Iuris Canonici.La Dekreto de Graciano reprezentis gravan atingon por la konsolido jura de la Kristana Eklezio en la Mezepoko. La verko, monumenta laŭ etendo, estas produkto de la agado de kanonisto kaj ne de jura politiko papa, kiu estis kio hegemoniis ĝis tiam.
Kvankam ŝajne la Dekreto ne estis oficiale proklamita (kvankam, laŭ la mezepoka tradicio, estis aprobata de la Papo Eŭgeno la 3-a), atingis grandan disvastigon en la prektiko, pro utileco, kaj pro la aŭtoritato propra de la kolektitaj tekstoj: nome kanonoj de koncilioj kaj ekumenaj kaj lokaj, ĉu eŭropaj, afrikaj aŭ aziaj, el la Biblio, de la Patristiko kaj de kelkaj fontoj romiaj (en ties dua versio). Krome la verko estis komentata ekzemple de la Papo Aleksandro la 3-a.
Kilo (ŝipo)
La kilo estas la plej grava, mezŝipe instalita, malsupra trabego de ŝipo aŭ boato. Ĝi iras de la antaŭa (pruo) ĝis la posta (poŭpo) parto de ŝipo kaj sur kiu sin apogas la tuta ĉarpentaĵo. La kilo estas kvazaŭe la spino de la ŝipo. Krom apogigi la ŝipotrunkan ĉarpentaĵon, ĝi havas la funkcion malplialtigi la gravitocentron de la ŝipo, por ke ĝi estu pli stabila en la akvo - kilo do malpliigas la ŝanceliĝon de la ŝipo kaj rezulte malhelpas sinkadon, sed ĝi aliflanke igas la ŝipon pli peza kaj malpli rapida. Ĉe modernaj velboatoj, kiuj principe estas laŭeble malpezaj por esti rapidaj, sed rezulte ankaŭ tre ŝanceliĝemas, oni aldonas plian pezon meze sub la ŝipotrunko, kiu tiam konsideriĝas parto de la kilo.
Kontraste al tio, stabiligilo de velboato estas malpeza kaj ofte movebla breto el ŝtalo, ligno aŭ vitrofibro-fortigita plasto sub la ŝipa trunko, instalita paralele al la veturdirekto, kiu malhelpas flankenpuŝiĝon per la vento, kaj do stabiligas la ŝipan direkton. Ekzistas kombinoj el la du funkcioj, nomeblaj "moveblaj kiloj" aŭ "stabiligilo-kiloj", kiuj kaj atentas pri aparta pezo kaj pri stabiligo de la vojdirekto, kaj estas moveblaj.
Eksteraj ligiloj
Fotoj pri instalo kaj uzo de "movebla kilo"
Erdélyi Híradó (1838-1839)
Erdélyi Híradó estis hungara semajna politika ĵurnalo en Braŝovo aperinta inter 1838 kaj 27-a de decembro 1848. Grandparte ĝi estis la tradukaĵo de artikoloj de loka germana gazeto Siebenbürger Tageblatt. Ĝia belestristika suplemento estis la Mulattató.
Eŭropa Parlamento
La Eŭropa Parlamento estas unuĉambra parlamento reprezentanta la popolojn de membroŝtatoj de la Eŭropa Unio. Ĝia oficiala sidejo estas en Strasburgo kie okazas la ĉefaj debatoj. Ĝi havas ankaŭ sidejojn en Bruselo kie okazas aldonaj debatoj kaj kie troviĝas deputitaj oficejoj, parlamentaj komisionoj kaj frakciaj estraroj, kaj en Luksemburgo kie troviĝas sekretariejo, biblioteko kaj parto de teknika postscenejo.
La Eŭropa Parlamento konsistas el 705 deputitoj, kiuj reprezentas ĉirkaŭ 360 milionojn da registritaj voĉdonantoj - partoprenantaj la eŭropajn balotojn - el la 27 membroŝtatoj (en 2021) kaj distribuitaj laŭ reguloj difinitaj en la traktatoj. Ĝi estas la dua plej granda voĉdonantaro en la mondo, malantaŭ tiu de Barato, kaj la plej granda transnacia voĉdonantaro.
La Eŭropa Parlamento estas institucio komence nomumata de la membroŝtatoj, sed ekde 1979 ĝi estas senpere kaj proporcie elektata de la civitanoj por kvinjara oficperiodo. Kvankam la Parlamento estas la "ĉefa" institucio de Eŭropa Unio (ĝi estas menciita unue en la Traktatoj kaj havas ceremonian prioritaton super ĉiuj aliaj eŭropaj aŭtoritatoj ), la Konsilio de Eŭropa Unio havas pli grandajn leĝdonajn povojn ĉar ĝi ankaŭ kreas leĝojn en la limigita kadro de la speciala leĝdona procedo.
Ĝia sidejo estas en Strasburgo, Francio, kie okazas la plenkunsidoj. Ĝiaj komisionoj, kaj kromaj kunsidoj, okazas en Bruselo, Belgio. Ĝia ĝenerala sekretariejo situas en Luksemburgio.
Kompetentoj
La Parlamento elektas la Prezidanton de la Eŭropa Komisiono por kvin jaroj (Artikolo 14-1 de la TEU), sed nur laŭ propono de la Eŭropa Konsilio (la ŝtatestroj), kiu nepre konsideras la rezultojn de la lasta parlamenta baloto (Artikolo 17-7 de la TEU). La aliaj membroj de la Komisiono estas nomumitaj de la prezidanto "pro sia ĝenerala kompetenteco kaj sia eŭropa engaĝiĝo kaj el personecoj ofertantaj ĉiujn garantiojn de sendependeco" (Artikolo 17-3 de la TEU), kaj ne por kongrui al la parlamenta majoritato. Eĉ se la estontaj komisionanoj estas individue oficintervjuitaj de la Parlamento, ĉi-lasta akceptas aŭ malakceptas entute la konsiston de la Komisiono.
Iusence la Konsilio de Eŭropa Unio kaj la Eŭropa Parlamento estas kompareblaj al la supera kaj malalta ĉambroj de duĉambra sistemo sed, kun kelkaj esceptoj kaj male al naciaj parlamentoj, nek la Parlamento nek la Konsilio povas iniciate proponi leĝdonajn tekstojn, ĉi tiu potenco estas rezervita al la Eŭropa Komisiono (Artikolo 17-2 de la Traktato pri Eŭropa Unio). Tamen la artikolo 192 de la Traktato de Amsterdamo (Artikolo 225 de la Traktato pri Funkciado de Eŭropa Unio) specifas, ke:
La praktika amplekso de ĉi tiu rajto plifortiĝas per la interkonsento de la 9a de oktobro 2003 inter la tri institucioj (Konsilio de Eŭropa Unio, Eŭropa Komisiono, Eŭropa Parlamento) per kiu la Komisiono devontigas respondi al petoj faritaj al ĝi:
Laŭ la ordinara leĝdona proceduro (tiel nomata kundecida proceduro), leĝdonaj aktoj estas adoptitaj kune de la Parlamento kaj la Konsilio laŭ propono de la Komisiono (Artikoloj 289 kaj 251 de la Traktato pri Funkciado de Eŭropa Unio). Ekde la Traktato de Lisbono ĉi tiu proceduro fariĝis la ĝenerala kazo kaj ampleksas preskaŭ ĉiujn sektorojn, precipe integrante polican kaj juran kunlaborajn politikojn. La ceteraj sektoroj falas sub la kunlaboran proceduron aŭ la konsultan proceduron (en kiuj la Parlamento donas simplan opinion) aŭ konsentan proceduron (la teksto estas akceptita aŭ malakceptita de la Parlamento sen eblo de amendo). La artikolo 294 de la TFEU, kiu specifas la institucian mekanismon, antaŭvidas, ke por esti adoptita laŭ la kundecida proceduro, leĝdonaj aktoj devas esti voĉdonitaj de majoritato de la Konsilio kaj de la Parlamento. En kazo de malkonsento, la Parlamento povas malakcepti la projekton de leĝo aŭ modifi ĝin per majoritato de parlamentanoj kaj ne de la ĉeestantoj (Artikolo 294-7 de la TFEU). Ĉi tiuj amendoj de la Parlamento ankaŭ povas esti adoptitaj unuanime de la Konsilio, se la Eŭropa Komisiono ne aprobas ilin.
Publika ĝardeno
eta|La publika parko distingiĝas de alitipa [[parko per la konstruita pejzaĝo kaj vegetalaro. La uzo de rimarkindaj vegetalaj specioj fremdaj, kelkfoje ekzotaj, estas unu el ĝiaj karakterizoj.
La ĝardeno Massey de Tarbes enhavas linion de ĉinaj palmoj (Trachycarpus fortunei).]] Publika ĝardeno estas terspaco ĉirkaŭbarita, pejzaĝa kaj plantita destinita al promenado aŭ al plezuro de la publiko.
La originoj
Ĝis la 17-a jarcento, la utilaj aŭ plezuraj ĝardenoj, restis la privilegio de la bonhavaj klasoj. Nur iuj privilegiitoj, abatejoj kaj aristokratoj posedis tiajn ĝardenojn. Tiuj privataj ĝardenoj iom post iom malfermiĝis sed malrapide kaj al limigita publiko.
Třemešná
Třemešná (Röwersdorf, Trzemeszna) estas municipo en distrikto Bruntál en Ĉeĥio. En ĉi tie vivis. En fervojo ĝia nomo estas Třemešná ve Slezsku.
Historio
La unua skribmencio pri Třemešná estas el la jaro 1256.
Eŭropa Parlamento
Historio
La Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ) establis en septembro 1952 Komunan Asembleon de 78 membroj el la naciaj parlamentoj de la ses landoj, kiuj konsistigis la EKKŜ-on. En ĉi tiu asembleo, la deputitoj havis la povon sankcii la Altan Aŭtoritaton, la plenuman organon de la komunumo. Politika rompo okazis en marto 1957 kun la kreo de la Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK) kies Eŭropa Parlamenta Asembleo, renomita Eŭropa Parlamento en 1962, tiam estis dotita per nura konsultada potenco. Tial ĝi neniel rajtis prezenti leĝdonajn proponojn, ĝis la Traktato de Amsterdamo, kiam ĝi akiris tre limigitan potencon de leĝdona iniciato, nur povante peti leĝproponon de la Komisiono. La germanoj, precipe Helmut Kohl, kiuj vivas sub parlamenta demokratio, kontraŭe konstante petis plilarĝigon de la povoj de la parlamento, kaj kvankam ili renkontis opozicion de la francoj, de de Gaulle al François Mitterrand kaj Jacques Chirac, ĝi iom post iom finis akirante pli kaj pli da pezo sur la eŭropa politika sceno.
En 1979, la nombro de parlamentanoj denove pliiĝis kaj membroj estis elektitaj rekte de la popolo por la unua fojo por kvinjara periodo. Tiam la membraro al la Eŭropa Parlamento simple kreskis kun ĉiu pligrandiĝo de EU; la nombro de deputitoj ankaŭ estis reviziita supren en 1994 post germana reunuiĝo kaj la Traktato de Nico alportis ĝin al 732. Ekde la ekfunkciigo de la Lisbona Traktato en 2009, la Eŭropa Parlamento havas 751 deputitojn (750 plus la Parlamenta Prezidanto kiu ne rajtas voĉdoni), de la sekva leĝdona periodo, elektita en 2014. Ekde la foriro de Unuiĝinta Reĝlando la 1-an de februaro 2020, la nombro de parlamentanoj reduktiĝis al 705.
Deputitoj
La Eŭropa Parlamento konsistas nuntempe el 705 eŭropdeputitoj, elektitaj por kvinjara oficperiodo. Oni ofte uzas ordinarajn signadojn "eŭropdeputito" kaj "eŭropparlamentano", tamen oficiala nomo sonas esperante Membro de Eŭropa Parlamento (MEP), same kiel en la angla lingvo (Member of the European Parliament, MEP). Ekzemple en la franca lingvo oni diras nur "deputito" (un député européen) kaj en pola "Deputito de Eŭropa Parlamento" (Poseł do Parlamentu Europejskiego).
La uniaj civitanoj ne estas egale reprezentataj en la Eŭropa Parlamento: malgrandaj ŝtatoj estas tro reprezentataj (kiel Malto, kiu havas unu deputiton por 76.000 loĝantoj) male al grandaj landoj (kiel Germanio kun unu deputito por 826.000 loĝantoj aŭ Francio kun unu deputito por 904.000 loĝantoj); surbaze de la loĝantaro de 2011, germana balotanto do pezas dek unu fojojn malpli ol malta balotanto kaj franca balotanto dek du fojojn malpli. Same Belgio, Portugalio, Ĉeĥio, Grekujo kaj la grandaj francaj sudorientaj regionoj aŭ Francilio havas po loĝantaron inter 10,4 kaj 11 milionoj da loĝantoj, sed la unua elektos 24 deputitojn, la lastaj nur 13 ĝis 14. Ĉar la nombro de deputitoj donitaj al ĉiu lando rezultas de demarŝoj en la traktatoj, ne ekzistas preciza formulo pri la distribuo de sidlokoj inter la membroŝtatoj. Neniu ŝanĝo en ĉi tiu agordo povas okazi sen unuanima konsento de ĉiuj registaroj.
En ĉiu membroŝtato la voĉdona metodo estas laŭ la bontrovo de ĉiu membroŝtato. Tamen ĝi estas submetita al tri reguloj:
Prezidanto kaj aliaj estraraj instancoj
La parlamento elektas el siaj membroj la Prezidanton de la Eŭropa Parlamento por oficperiodo de 2,5 jaroj, egala al la duono de la parlamanta oficperiodo. Prezidanto reprezentas parlamenton ekstere kaj gvidas ĝiajn debatojn. Kutime la ĉefaj frakcioj de la parlamento faras interkonsenton komence de ĉiu parlamenta oficperiodo (tiel nomata "teknika interkonsento"), por dividi inter si la du prezidantajn oficperiodojn de la parlamenta oficperiodo. Tial, post 2,5 jaroj la parlamento elektas novan prezidanton el alia grupo. Ekde 2022 la maltanino Roberta Metsola estas la Prezidanto de la Eŭropa Parlamento.
14 vicprezidantoj elektitaj de la deputitoj helpas aŭ reprezentas la prezidanton.
La buroo estas la normiga instanco respondeca pri la buĝetaj kaj administraj aferoj de la Parlamento; ĝi konsistas el la prezidanto, dek kvar vicprezidantoj kaj kvin kvestoroj (ses kvestoroj inter januaro 2007 kaj julio 2009), kiuj respondecas pri administraj aferoj rilatantaj rekte al membroj de la Eŭropa Parlamento. Ĉiuj membroj de la buroo estas elektitaj por 30 monatoj-oficperiodo, kun elektoj okazantaj komence kaj duone de ĉiu kvinjara parlamenta periodo.
Parlamentaj komisionoj
La Eŭropa Parlamento havas dudek konstantajn parlamentajn komisionojn, tri subkomisionojn kaj kvar specialaj komisionoj. La komisionoj konsistas el 25 ĝis 73 deputitoj kaj havas prezidanton, buroon kaj sekretariejon. Ilia politika konsisto reflektas tiun de la plensesioj.
Frakcioj
eta|300px|Politikaj grupoj de la 9-a oficperiodo de la Eŭropa Parlamento (2019-2024): [[Eŭropa Popola Partio|EPP (179)
S&D (146)
RE (98)
Verduloj/ELA (73)
EKR (63)
UEM/NVM (39)
Publika ĝardeno
La originoj
En la 17-a jarcento, la urboj malfermiĝis. La monarkio zenitis. La arkitekturo kaj la aranĝado de ĝardenoj estis la signo de reĝa montrodeziro.
Eŭropa Parlamento
Frakcioj
ELD (71)
Neligitaj Institucie (36)]]
Kandidatoj al parlamento startas en elektadoj kutime el listoj de partioj ekzistantaj en membroŝtatoj, tamen post elektato al EP ili grupiĝas en la politikaj frakcioj kiu funkcias oficiale en Eŭropa Parlamento (kelkaj de ili ne grupiĝas kaj restas neligitaj institucie). Elektitaj deputitoj ofte organiziĝas en eŭropaj politikaj partioj (aŭ similaj grupoj kiam ĉi tiuj ne estas agnoskitaj); tiuj partioj ofte mem regrupiĝas ene de la politika grupo surbaze de ideologiaj similecoj. Politikaj grupoj ofte preterpasas la kadron de unuopa eŭropa partio. MEPoj restas membroj de siaj nacipolitikaj partioj kaj disciplino en eŭropaj partioj kaj grupoj ne estas rigida. Landaj delegacioj kaj la deputitoj mem rajtas ŝanĝiĝi pri grupoj, same kiel ili rajtas voĉdoni. Deputitoj sidas en ĉambro de parlamento laŭ frakcioj, ne nacioj.
Politikaj partioj reprezentataj en la Parlamento estas speco de politika organizo agnoskita de Eŭropa Unio ekde 1992 (Traktato de Maastricht) kaj ekde 2003 elekteblas ricevi komunumajn financojn laŭ iuj kondiĉoj.
Fakte ĉi tiuj "partioj" ne ĉiam estas organizoj al kiuj civitanoj povas aliĝi kaj prefere konsistiĝas el federacioj de naciaj partioj. Krom la Eŭropa Verda Partio, kiu havas veran federacian organizon, kie nur la eŭropa nivelo kompetentas difini la politikon farotan rilate al la Unio kaj la Eŭropa Parlamento, ĉi tiuj organizoj ne prezentas la samajn distingajn trajtojn de partio: projekto, organizo celanta la konkeron de potenco per balota mobilizado. Ili do estas pli ĝuste lokoj de kunveno kaj interŝanĝo. Politikaj grupoj en la Eŭropa Parlamento do estas apartaj de eŭropaj politikaj partioj, kvankam ili ofte estas ligitaj.
Ekde julio 2009, post la Eŭropaj balotoj de 2009, necesas 25 eŭropdeputitoj de almenaŭ kvarono de la membroŝtatoj (t.e. 7 membroŝtatoj) por formi politikan grupon. Membroj de la Eŭropa Parlamento ne povas esti membroj de pluraj grupoj samtempe. Aliflanke, ili rajtas ne aparteni al iu ajn grupo: ili tiam estas nomataj "Neligitaj Institucie".
La Eŭropa Parlamento neniam konis majoritaton kun la sama ideologio26. La Eŭropa Popola Partio (EPP) kaj la Progresema Alianco de Socialistoj kaj Demokratoj en la Eŭropa Parlamento (S&D) "formas la politikan vivon de la Eŭropa Asembleo". Pascale Joannin, ĝenerala direktoro de la Fondaĵo Robert-Schuman, opinias, ke "la nura ebla majoritata koalicio estas tiu de la EPP kaj S&D, la alianco de dekstro kaj maldekstro. Ne ekzistas alia ebleco".
Sidejo kaj laborejoj
La Eŭropa Parlamento sidas en Strasburgo, en la Konstruaĵo Louise-Weiss kaj aliaj akcesoraj konstraĵoj (ĉe la Palaco de Eŭropo de 1977 ĝis 1999). Kvankam estas nur unu sidejo, tamen ekzistas pluraj laborlokoj: Strasburgo, Bruselo kaj la urbo Luksemburgo. La dek du plenkunsidoj de la jaro okazas en Strasburgo - po unu monate krom en aŭgusto (neniu) kaj septembro (du) - kiuj nuntempe daŭras po tri tagojn kaj duonon. Parlamentaj komisionoj okazas en Bruselo - la proksimeco de la Konsilio ebligas al la parlamentanoj plenumi gravan laboron kun ĝi - sed ankaŭ ses "mini-sesiojn" jare, oficiale nomitajn aldonaj plenaj kunsidoj. Fine la urbo Luksemburgio ricevis la Ĝeneralan Sekretariejon (administrado kaj tradukaj kaj interpretaj servoj).
Ĉi tiu situacio difinita de la Traktato pri Funkciado de Eŭropa Unio estas la konsekvenco de la historio mem de la Eŭropa Parlamento. En 1952, Strasburgo (landlima urbo forte markita de la dua mondmilito) fariĝis la sidejo de la asembleo de EKKŜ kaj tial simbolis la franc-germanan repaciĝon. En 1965, EKKŜ, EEK kaj Euratom kunfandiĝis. La asembleo de ĉi tiu nova institucio eksidis en Strasburgo, dum ĝia Komisiono kaj Konsilio ekstaris en Bruselo. La ĝenerala sekretariejo de la Parlamento, ĵus naskita, same kiel la Justica Kortumo de Eŭropaj Komunumoj iris al la urbo Luksemburgo.
Estas vigla disputo pri la disdono inter tri urboj (Bruselo, Luksemburgo kaj Strasburgo) de la konstruaĵoj de la Eŭropa Parlamento. Efektive iuj opinias, ke estus preferinde havi ununuran urbon loĝantan la parlamenton, sed neniu el la tri urboj aŭ iu el la tri landoj volas rezigni sian parton de la institucio, ĉiu prezentante diversajn argumentojn kaj raportojn.
Debatoj
Eŭropa Parlamento ne uzas unu lingvon de debatoj. Lingva kaj kultura diverseco estas unu el la plej grandaj fortoj de EU, ĝi estas kernvaloro kiu estas teksita en la Traktatoj establante EU.
Almenno San Bartolomeo
Almenno San Bartolomeo [ almeno san bartolomeo] estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Almè, Almenno San Salvatore, Barzana, Brembate di Sopra, Paladina, Palazzago, Roncola, Strozza kaj Valbrembo. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktuloj Bartolomeo kaj Timoteo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Eŭropa Parlamento
Debatoj
Debatoj de EP okazas samtempe en ĉiuj oficialaj lingvoj de Eŭropa Unio - ĉiu deputito diras en sia hejmlanda lingvo kaj ĝia parolado estas kurante tradukata al ĉiuj aliaj lingvoj. Nune debatoj estas tradukataj ankaŭ al lingvoj de ĉiuj asociataj ŝtatoj (moldava kaj turka), ĉar reprezentantoj de parlamentoj de asociataj ŝtatoj rajtas pasive partopreni en ĉiaj debatoj.
Parto de laboro de la parlamento okazas dum la debatoj ĉe la adekvataj komisionoj kiu preparas konkludojn kaj aktojn pri kiuj deputitoj voĉdonas poste dum sesioj.
NGC 2234
NGC 2234 estas grupo de steloj en konstelacio Ĝemeloj.
(13598) 1994 PY19
(13598) 1994 PY19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
NGC 2234
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eŭropa Parlamento
Debatoj
Ĉiujn sesiojn alvokas la prezidanto.
Ekonomia urbo reĝo Abdullah
Ekonomia urbo reĝo Abdullah (Ekonomia urbo (nomata) reĝo Abdullah; angle King Abdullah Economic City (KAEC); arabe مدينة الملك عبدالله اللإقتصادية) estas projekto, laŭ kiu oni volas konstrui milion-loĝantan urbon en Sauda Arabio, en la dezerto. KAEC devos reprezenti novan, modernan kaj mondakceptan Saudan Arabion.
Eŭropa Parlamento
Esperanto
La unuaj deputitoj-esperantistoj, Margareta Handzlik, Bronisław Geremek (EPP) kaj Ryszard Czarnecki (el la Eŭropaj Konservativuloj kaj Reformemuloj), ĉiuj tri el Pollando, estis elektitaj por la Eŭropa Parlamento dum la eŭropaj balotoj en 2004. Margareta Handzlik estis reelektita dum la eŭropaj balotoj 2009, sed ne prezentiĝis al la balotoj en 2014. Bronisław Geremek oficis de 2004 ĝis la 13-a de julio 2008, kiam li mortis pro aŭto-akcidento en la urbo Lubień en okcidenta Pollando. Ryszard Czarnecki iĝis Membro de Eŭropa Parlamento en la 6-a oficperiodo 2004 - 2009, reelektiĝis en la 7-a oficperiodo 2009 - 2014 kaj en la 8-a oficperiodo 2014 - 2019, li estis la Vic-Prezidanto de la Eŭropa Parlamento (el la Eŭropaj Konservativuloj kaj Reformemuloj, EKR) ĝis februaro 2018, kiam li estis eksoficigita de la parlamento pro insultado al Róża Thun.
Dum la oficperiodo en EP 2014-2019 membris ankaŭ la iam aktiveta Esperanto-parolanto, Reinhard Bütikofer (Verduloj/AVE, DE), kiu estas eksa kunprezidanto de la germana partio Bündnis 90/Die Grünen. Ankaŭ kelkaj aliaj eksaj aŭ nunaj MEP-oj lernis Esperanton junaĝe.
De tempo al tempo okazas diskuto pri la rolo de Esperanto en Eŭropa Unio kaj ĝia parlamento.
La aŭstra eŭropparlamentano d-ro Paul Rübig (EPP) opinias :
Premioj
Ĉiujare la Eŭropa Parlamento donas kvar premiojn al individuoj aŭ organizaĵoj, kiuj distingiĝis en la kampo de homaj rajtoj, junularo, kino aŭ eŭropa civitaneco:
Ekonomia urbo reĝo Abdullah
La projekto estis publike prezentita en 2005, reĝo Abdullah ibn Abdulaziz al-Saud metis la fondan ŝtonon la 20-an de decembro 2005 por la planata urbo, kiu portas lian nomon. La projekton koordinas, gvidas la Saudi Arabian General Investment Authority (SAGIA), konstruita komune kun la dubaja entrepreno Emaar Properties. La projekto kostas ĉ. 22 miliardojn da eŭro.
La tuta etendiĝo de la urbo estas planata je 168 km², kaj situas inter la santaj urboj Mekao kaj Medino ĉe la Ruĝa Maro, ĉ. 125 km norde de la ekonomia centro Ĝido. Oni planas internacian marhavenon kaj flughavenon, fervojan linion, aŭtovojojn al la landinterno.
Tabrizo
Tabrizo (perse kaj azerbajĝane: تبریز, Təbriz) estas la plej granda urbo en nordokcidenta Irano kun loĝantaro de 1,523,085 homoj (2006 taksata). Tabrizo troviĝas norde de la vulkana konuso de Sahand sude de la Eynali-montaro. Ĝi estas la ĉefurbo de provinco Orienta Azerbajĝano. Historie, la fondo de la urbo estas vualita en mistero. Plejparto de la fontoj mencias la sasanidan epokon, dum aliuloj kredas ĝin esti eĉ pli malnova. Post la Turka invado de Irano, Tabrizo fariĝis ĉefurbo de la Ilĥanata imperio en 1270-1305, de la dinastio Aq Quyunlu, de 1469 ĝis 1502, kaj de la Safavidoj de 1502 ĝis 1548. Ĝi ankaŭ subfalis sub Otomanan regon dum kelka tempo en la epoko de la Safavidoj. La brita egiptologo kaj historiisto David Rohl sugestis ke la Biblia Edena ĝardeno troviĝis ĉi tie.
Nederlandaj eŭro-moneroj
La nederlandaj eŭro-moneroj havas 2 malsamajn desegnaĵojn, fare de Bruno Ninaber van Eyben. Ĉiu desegnaĵo estas portreto de Beatrix, reĝino de Nederlando.
Tabrizo
Fortaj tertremoj forviŝis plimulton de la historiaj monumentoj de Tabrizo. Grava monumento kiu postvivis tiujn tertremojn estas la Tabriza Citadelo (Ark-e Tabriz aŭ Ark-e Ælishah), ruinoj de vertikalaj libroformaj elementoj. La Blua moskeo (Göy-Mæčid), estas alia grava monumento en la urbo.
Tabrizo estas kie la konstituciistoj de Irano kuniĝis dum la frua 20-a jarcento. Usonano kiu mortis defendante la Konstitucian Revolucion, Howard Baskerville, estas entombigita en Tabrizo. La fama Irana historiisto kaj filozofo, Ahmad Kasravi, naskiĝis en apuda vilaĝo nome Hokmavar. Samad Behrangi, fama verkisto kaj muzikistoj, kune kun Ali Salimi, Vahid Houseini, kaj Bigjeh-Khani estis gudrospecialistoj de ĉi tiu urbo.
Nederlandaj eŭro-moneroj
Ekde 2014 ekzistas nova moner-serio kun portreto de la nova reĝo Willem-Alexander.
Tabrizo
Tagaj temperaturoj kutime atingas almenaŭ 30 gradojn celsiusan en julio kaj aŭgusto kaj neĝas en januaro.
Salomono la 1-a (Hungario)
Salomono estis hungara reĝo, filo de Andreo la 1-a.
Biografio
Salomono maskiĝis en 1053, kiel malfrua ido de Andreo. Post 4 jaroj la patro oficiale deklaris lin sekva reĝo. En la sekva jaro Salomono iĝis jam fianĉo de la dekjara Judita. Komence de la regado la apogantoj estis germanoj spite konsilojn de la patrino. Li sukcese batalis kontraŭ la grekoj, kiuj havis teritoriojn en najbareco de suda Hungario. Tamen enlande ne sufiĉis la germana helpo. En 1074 Salomono malvenkis en batalo. En 1083 li trovis sin en prizono en Visegrád. Suba turo de la fortikaĵo nun havas la nomon pri Salomono. Baldaŭe rifuĝis al Germanio, kie li ne plu ricevis apogadon por reakiri la tronon. Supozeble dum batalo li mortis en 1087. Post la morto li ne havis idojn.
Tropeolo
Tropeolo (Tropaeolum) estas la sola genro en la familio tropeolacoj (Tropaeolaceae) en la ordo Brasikaloj (Brassicales). Temas pri grimpaj ĝis rampaj, sukoplenaj unu- aŭ dujaraj nelignaj plantoj.
Tropeoloj originas en Sudameriko kaj Mezameriko, tie plejofte el la montaroj de Meksiko ĝis meza Ĉilio kaj Argentino. Kiel ornamplantoj kelkaj (proksimume ok) el la specioj estas hodiaŭ disvastiĝintaj en la modera klimatozono tutmondedisvastigitaj.
En tiu neotropisa genro ekzistas ĉirkaŭ 90 specioj. Unu specio (Tropaeolum tuberosum) estas kultivata kiel nutraĵplanto. La ornamplanto (Tropaeolum majus L.) estas uzata ankaŭ kurace, ĉar ĝia bencila sinapoleo efikas kontraŭbakterie.
Sistematiko
(elekto) :
Popolŝtato Reuß
La inter 1919 kaj 1920 ekzistanta Popolŝtato Reuß (germane: Volksstaat Reuß) estis demokratia lando de Germanujo en la eosto de la nuna federacia lando Turingio. Ĝi havis areon de 1143 km² (kun eksklavoj) kaj 211.324 loĝantojn en 1919. Ĝi konsistas en tri distriktoj (Landratsamt)
Historio
Jam antaŭ la Unua mondmilito la du princlandoj Reuß älterer Linie (Greiz) kaj Reuß jüngerer Linie (Gera) regatas personunie fare de lia princa moŝto Henriko la 27-a. Post la Novembra Revolucio kaj proklamo de respublika sistemo li demisiis en la 11.11.1918. La du reuß-aj princlandoj iĝis liberŝtatoj kaj formis ekde la 21.12.11918 administracian unuon. En la 2.2.1919 okazis balotadoj kun venko de USPD. En la 4.4.1919 akceptis la deputitoj de la unuiĝinta landa parlamento konstitucion provizoran (Gesetz über die Vereinigung der beiden reußischen Freistaaten zu einem Volksstaat Reuß, sowie über die vorläufige Verfassung und Verwaltung'). Post unuiĝo politika formiĝis registaro kun la ĉefministroj Carl von Brandenstein el Gera kaj William Oberländer el Greiz.
Flago de tiu ĉi stato estis la trikolora: nigra, ruĝa, orflava. La blazono montris laŭ la tradicio heraldika de la voktoj de Weida leonon oran kun ruĝaj defendiloj kaj ruĝa krono sur niĝra tabulo.
En la 1.5.1920 Popolŝtato Reuß kaj ses aliaj turingiaj etŝtatoj unuiĝis formonte la Landon Turingio (1920–1952).
Voĉdonoj dum balotado 1919
En ambaŭ partoj venkis la memstaraj socialdemokratoj (USPD) en la 2.2.1919.
19475 Mispagel
19475 Mispagel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Heather Michelle Mispagel, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Oconee County High School de Watkinsville (Georgio, Usono).
Villette VD (stacidomo)
Villette VD estas fervoja stacidomo en Villette (Lavaux), Svislando.
Suna dio
La suna dio reprezentas la Sunon aŭ karakterizojn de ĝi, kiel povas esti la sunradioj. En la mitologio de multaj kulturoj la suno estis diaĵo; ĝi estis kultata laŭlonge de la Historio en multaj civilizoj, kiaj la egipta, la meksika, la inkaa, la ĉina, la japana, la greka aŭ en religioj kiaj hinduismo. Estas konsiderate ke la kultado al la suno povis esti la origino de la henoteismo kaj poste de la unudiismo.
Sekso
Laŭ la sekso atribuita al la propa di(in)o, la suno mem ricevas la saman gramatikan genron, kiel socia sekso. Foje en la sama lingvokulturo, la ĉiela objekto havas diversajn kaj malsamajn nomojn, ies gramatika genro estas masklaj kaj alies ina.
Ekzemple, en la hebrea la gramatika genro de la nomo suno, Ŝemeŝ, estas kaj maskla kaj ina. Tiu estas unu el la malmultaj ekzemploj de ambaŭsekseco en la lingvo.
Nachman Krochmal
Nachman Kohen KROCHMAL ( en Brodi, mortinta la en Ternopilo) estis aŭstra religiema filozofo, historiisto kaj verkinto germanlingva; li estis de juda religio. Lia plej grava verko More Nebukhe ha-Zeman, kiun li komence nomis Tore des geläuterten Glaubens estis publikigita postmorte en 1851 fare de Leopold Zunz sub la titolo Führer der Verwirrten dieser Zeit kiel aludo al la libro Führer der Verwirrten. Ĝi estas provo de ĉe nuntempa filozofio de religio kaj historio bazita sur post-kant-a idealismo (ĉefe Schelling, Hegel).
Suna dio
Suna ŝipo
Suna ŝipo estas mitologia reprezantado de la suno stiranta ŝipon.
Nachman Krochmal
Vivo
En sia junaĝo Krochmal akiris larĝan edukon kaj lernis ne nur toraon kaj talmudon sed ankaŭ judan filozofion, legis la leterojn de Maimonido kaj Abraham ibn Esra kaj lernis diversajn fremdajn lingvojn. Helpe de sia kono de la germana, li studis la verkojn de Kant, Hegel, Fichte kaj Schelling. Li ankaŭ lernis la latinan, la francan, la araban kaj la sirian. Liaj studentoj poste konfirmis lian ampleksan edukon. En la aĝo de 14, Krochmal geedziĝis kaj moviĝis al Zolkiew por vivi kun sia riĉa bopatro. En 1814 li komencis kolekti rondon de studentoj ĉirkaŭ si, faris kun ili diskutojn pri filozofio, historio kaj juda literaturo kaj tiel iĝis unu el la plej gravaj reprezentantoj de Haskalo en Pollando. Post la morto de lia bopatro, li eklaboris kiel komercisto. Post revenado al Brodi en 1836 (por la daŭro de du jaroj), li pasigis la lastajn du jarojn de sia vivo en Ternopilo. Li malaprobis la sugeston alpreni pozicion kiel rabeno en Berlino kaj anstataŭe dediĉis sin al la verkado de sia libro kiun li estis nekapabla kompletigi.
Suna dio
Suna ĉaro
La suna ĉaro estas alia reprezentaĵo mitologia, kiel la suna ŝipo, sed pli ĵusa, ĉar ĝia origino eble venas ekde la hindeŭropa ekspansiiĝo, post inventado de la ĉaro en la dua jarmilo a.K.
Apolono iĝis identigita kun la dio Helios, kvankam Helio estis titano kaj Apolono apartenis al la Olimpanoj. La plej frua mencio de tiu identigo aperas en la restoj de la teatraĵo de Eŭripido, Faetono, en parolado ĉe la fino en kiu la patrino de Faetono lamentas ke Helio detruis ŝian infanon, kaj ke viroj prave nomas lin Apollon ("detruanto"). Malgraŭ tiu identigo, Apolono neniam estis fakte priskribita de grekaj poetoj kiel drivanto de la ĉaro de la suno, kvankam ĝi estis ofta praktiko inter latinaj poetoj. Tial, Helio daŭre estas konata kiel la "Dio de la Suno" - tiu kiu propulsas la ĉaron de la suno trans la ĉielon ĉiutage.
Provinco Luangprabango
Luangprabango (ຫລວງພະບາງ) estas provinco de Laoso, situanta en la nordo de la lando. Ĉi tiu provinco estis la reĝlando Luangprabango, unu el la tri reĝlandoj, kaj poste princlandoj, kiuj kreis la nunan landon Laoso. Ĝi ankaŭ estis la ĉefurbo de la antikva reĝlando Lan Xang kaj unu el la plej malnovaj urboj de Laoso, fondita antaŭ 1200 jaroj. Ĝi havas kaj en 2015 en ĝi loĝis ĉ. personoj.
Strupšín
Strupšín (Strupschein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, okcidenta parto de municipo Brníčko en distrikto Šumperk. Ĝi troviĝas proksimume 2 km oriente de Brníčko. Ĝi etendiĝas en valo de rojo Strupšínský potok, okcidente de la propra Brníčko ĉe vojo kuniganta urbon Zábřeh kun Rohle. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 46 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Strupšín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo de 1,24 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1385.
Šléglov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325.
Tamarindo
Tamarindo povas esti:
Johann Peter Hebel
Johann Peter HEBEL [johan pete hebl] (naskiĝis la 10-an de majo 1760 en Basel, mortis la 22-an de septembro 1826 en Schwetzingen) estis germana verkisto.
Li studis teologion en Erlangen kaj laboris ekde 1780 kiel instruisto kaj vikario en la loĝloko Hertingen (nun parto de la komunumo Bad Bellingen) kaj en la urbo Lörrach. Ekde 1791 li instruis en la gimnazio de Karlsruhe kaj de 1808 ĝis 1814 li okupis la postenon de ĝia direktoro. En la jaro 1819 li fariĝis prelato kaj deputito de la badena parlamento.
Pecel
Pecel [petjel] estas tradicia Java salato kiu konsistas el miksitaj legomoj en arakidosaŭco, kutime servata kun vaporkuirita rizo aŭ kelkfoje kun lontong aŭ ketupat (kunpremita rizokuko). La arakidosaŭco en pecel similas al tiu de gado-gado. Arakidosaŭco por pecel ne enhavas kokoslakton. Kvankam pecel estas forte asociata kun la java kuirarto, dum gado-gado kun Betawi kaj sunda kuirarto. En Malajzio, ĝi nomiĝas pecal kaj enkondukiĝis de javaj enmigrintoj. Pecel estas ankaŭ tre populara en Surinamo, kie ĝi ankaŭ enkondukiĝis de javanoj.
Ingrediencoj
Pecel konsistas el kuirita aŭ brogita akvospinaco, spinaco, mungidoj, longaj fazeoloj, kukumo, kasavo-folio kaj citrona basilio, kun arakidosaŭco el muelitaj kaj rostitaj arakidoj kun akvo, salo, palmosukero, tamarindosuko, kapsiketoj, galango, folio de kafira limeo kaj ajlo.
Angvedoj
Angvedoj estas familio de lacertuloj. Estas pli ol 10 genroj kaj pli ol cent specioj. Ili loĝas en ĉiu kontinento escepte de Aŭstralio kaj Antarkto.
Ekzistas senpiedaj angvedoj (ekzemple angviso), dum aliaj specioj havas kvar piedojn kun po kvin ungoj.
Aberdeenshire
Aberdeenshire - jen angle, Siorrachd Obar Dheathain - estas la nomo de antaŭa graflando kaj nuna administra regiono ("konsilia areo") de Skotlando. Ekde 1900 la urbo Aberdeen sendependis de Aberdeenshire. La graflando formale aboliciiĝis en 1975, kiam ĝi iĝis parto de multe pli granda regiono nomita Grampian.
En 1996 reestiĝis Aberdeenshire kiel administra regiono, tamen kun iom malsamaj landlimoj. Laŭ la stato de, en la areo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
En Aberdeenshire situas multaj montoj. La ĉefa rivero estas Rivero Dee [DI:]: tie, kaj en aliaj riveroj de Aberdeenshire, troveblas salmoj kaj trutoj.
Vizitindaĵoj
Multaj antikvaj restaĵoj kaj kasteloj videblas. Inter la kasteloj estas:
Ĉefaj lokoj
Inter la urboj de la nuna Aberdeenshire estas:
Bonifaco (sanktulo)
Bonifaco (naskiĝis ĉirkaŭ 672, m. la 5-an de junio 754) estis anglosaksa sanktulo kaj la patronsanktulo de Germanio. Li estas ofte nomata la apostolo de Germanio.
Frua vivo
Origine li nomiĝis Winfrid aŭ Winfryth, kaj naskiĝis ĉe Crediton, Devon, Anglio. Li devenis de riĉa familio kaj estis kontraŭ la volo de sia patro ke li iĝis benediktana monaĥo. Li studis en monaĥejo proksima al Exeter kaj poste ĉe la abatejo de Nursling, apud Southampton, kie Winbert estis la abato. Winfrid instruis tie, kaj verkis la unuan latinan gramatiklibron produktitan en Anglio.
Unua misio al Frisia
En 716 li iris al Frisio (nun en Nederlando kaj norda Germanio) kaj klopodis konverti la popolon al kristanismo, uzante la anglosaksan lingvon, kiu tre similis al tiu de Frisio. Tamen la afero tro malfacilis pro milito inter Karolo Martelo kaj Redbad, reĝo de Frisio. Winfrid revenis al Nursling.
4687 Brunsandrej
4687 Brunsandrej estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
NGC 2235
NGC 2235 (aliaj indikoj — ESO 87-13, AM 0621-645, DRCG 50-52, PGC 18906) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
4687 Brunsandrej
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa astrofizikisto Andrej Vladimiroviĉ Bruns
Pobo (ŝipo)
Pobo aŭ en pli frua vortformo poŭpo estas la malantaŭa parto de ŝipo. Ĉe la pobo troviĝas kutime la ŝipaj lanternoj kaj flago.
NGC 2235
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Barbara (persona nomo)
Barbara estas virina persona nomo grekdevena. Vira ekvivalento estas Barbaro.
Pobo (ŝipo)
Komence ĝi estis la plialtigita parto de la ŝipo, destinita al la stiristo kaj ofte ricevis lignajn barilojn por protekti lin kontraŭ altaj ondoj. Poste la pobo iĝis la kapitana kaj oficira kvartalo.
Barbara (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Βαρβάρα, Barbara (, , , , , , , , , , , latine), Barbera , Barbarella , Barbarina , Barberina , Borbála (karesnomoj: Bori, Boris) , Barbro , Barbora , Bára , Barabal ( – skote), Bárbara ,, Basia , Báirbre , Baibín , Barbra , Barbie , Barb , Babs , Bobbie , Barbe , Barbot , Barica , Bara , Варвара , Варя
Pobo (ŝipo)
Dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj la pobo iĝis la plej grandioza kaj pompa parto de la ŝipo, ornamita de fenestrovicoj, galerioj kaj multaj ornamaĵoj.
Komence de la 19-a jarcento sur la vaporŝipoj la pobo iĝis la maŝinejo kaj oficiroj translokiĝis al plej antaŭa parto de la ŝipo.
Bonifaco (sanktulo)
Unua misio al Frisia
En 718 li iris al Romo, kie la papo formale komisiis lin konverti la germanojn, kaj donis al li la latinan nomon Bonifatius (Bonifaco, laŭvorte "bonfaranto"). (La saman nomon havis ankaŭ pli frua sanktulo, Bonifaco el Tarso.)
Sukceso
En 723 Bonifaco estis en Germanio, kie, proksime al Fritzlar, li faligis kverkon dediĉatan al la dio Toro post defii Toron mortfaligi lin. Laŭ lia samtempulo kaj parenco Sankta Willibald, kiam li ekhakis la arbon, subita ventego terenblovis ĝin. Kompreneble Toro ne mortigis lin, kaj la popolo konvertiĝis. Laŭlegende abio ekkreskis inter la radikoj de la morta kverko, kaj Bonifaco uzis tion en prediko: el tio ŝajne devenas la kutimo de kristnaskarboj. Proksime Bonifaco starigis la Episkopujon Büraburg.
Bonifaco ĝuis la subtenon de la merovida Karolo Martelo. La loĝantoj de Germanio estis plejparte paganoj kaj la merovidaj regantoj estis kristanoj. Karolo kredis ke la detruo de paganaj sanktejoj kaj la konverto de germanoj helpus lin aldoni germanajn landojn al sia imperio.
En 732 Bonifaco denove vojaĝis al Romo, kie la papo nomumis lin ĉefepiskopo de Germanio. Dum tria vizito al Romo li estis nomumata papa legato al Germanio.
Bonifaco kaj Karolo Martelo ordigis la germanan eklezion, kreante diocezojn kaj okazigante sinodojn. En 742 estis kreita la Episkopujo de Erfurto. En 743, helpe de Bonifaco, Sankta Sturmio fondis gravan abatejon ĉe Fulda, proksime al Fritzlar. En 745 Bonifaco estigis sian ĉefepiskopan bazon ĉe Majenco.
Morto
Tamen Frisio restis pagana. En 754 Bonifaco reiris tien kun malgranda grupo de anglosaksaj pastroj, kaj baptis multajn. Ĉe la loko Dokkum en Frislando li aranĝis konfirmacian riton la 5-an de junio, sed, anstataŭ konvertitoj, alvenis armataj paganoj, kiuj koleris pro la detruo de siaj sanktejoj kaj mortigis Bonifacon kaj liajn kunulojn. Post iom da tempo li entombiĝis en la abatejo de Fulda.
Lia fest-tago estis la 5-an de junio. Krom Germanio, li estas la patronsanktulo de bierfaristoj.
Stupné
Stupné, hungare Osztopna [ostopna] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Stupné situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1416 en formo "Stupiczna". En 1784 loĝis tie 396 vilaĝanoj (75 familioj) en 80 domoj, en 1828 552 vilaĝanoj en 63 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztupna, poste ĝi ricevis novan nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Osztopna 502 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Vágbeszterce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Stupné 691 homoj, (ĉiuj slovakoj).
2470 Agematsu
2470 Agematsu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (Gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la japana urbo Agemacu en la Kiso kantono (Gubernio Nagano).
Laxou
Laxou estas administra komunumo de Francio en la regiono Grand Est, en la nordokcidento de la lando. La komunumo situas tuj okcidente de la urbo Nancy kaj konsideratas ties antaŭurbo.
En Nancy kaj Laxou la esperantisto Jean-Paul Colnot (naskiĝis en 1928, mortis en aŭgusto 2000) dum preskaŭ duona jarcento estis delegito kaj fakdelegito (pri junularo, poste pri turismo) de UEA. Colnot estis bona, efika instruisto de Esperanto, i. a. en la junuldomo en Nancio. Por EFE, la Esperanto-asocio en Alsaco-Loreno, li aktivis kiel sekretario (1959-1972) kaj prezidanto (1972-1980). Jam en 1963 en la urbo mortis Marie Marvingt, aventurema esperantistino, atletino, montgrimpistino, aviadistino, ĵurnalistino kaj verkistino.
Barbaro (persona nomo)
Barbaro estas vira ekvivalento de persona nomo grekdevena Barbara.
Diverslandaj variantoj
Bárbaro, Barbaro , Barbarino , Barberino
Monaĥinejo Oberweimar
La Monaĥinejo Oberweimar (germane: Kloster Oberweimar) funkciis inter 1244 kaj 1525, unue de la cistercianinoj kaj ekde 1500 de la benediktaninoj, en Oberweimar, Germanujo.
Historio
Grafo Hermano la 2-a (Weimar-Orlamünde) donacis en 1244 la Klostron Sanktaj Petro kaj Paŭlo kiel dinastianentombigan lokon kaj hejmon de virinaj familianoj. En la 15-a jarcento la konvento pli orientiĝis je la erfurtaj benediktanoj de Petersberg kiuj jam anis al la reformacimovado de Bursfelde. Finfine estiĝis en la 1500-a jaro la benediktaniĝo. Nur 25 jarojn pli poste la monaĥinejo malaperis dum la Germana kamparana ribelo kaj Reformacio. La en 1361 finfarita klostra Petro-kaj-Paŭlo-kirko ankoraŭ videblas kiel ankaŭ eksa deponejo. La komunumo protestatisma de hodiaŭ membras ĉe la Societo de evangeliaj cisterciheredantoj en Germanujo.
San Miguel del Río
San Miguel del Río estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Miguel del Río. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 267.
Geografio
San Miguel del Río apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 275 loĝantojn. El tiuj estis 135 viroj kaj 140 virinoj. La komunumo havas surfacon de 40,83 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1760 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 128 indiĝenoj. El tiuj 110 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 110 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).