cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amen
La hebrea adverbo אמן (ámén) precipe signifas “superĉio”, “laŭvere”. Etimologie ĝi estas koneksa kun la verbo אמן (ámán), kiu signifas (laŭbaza formo, nome qal) “eduki”. Gravaj estas tamen aliaj signifoj devenantaj: en nifal ĝi signifas "esti certa, sekura", "esti verdira, vera", pro kio ankaŭ "rezisti", en la formo hifil, nome kredi. La devenanta substantivo אמת (emet) signifas "kio estas stabila kaj firma", do "vero". Laŭ tiu senco ĝi aperas en la Nova Testamento, kial Jesuo eldiras la fundamentajn principojn, kiujn li enirigas per tiu vorto "amen": "Amen, amen, mi diras al vi" – kun la signifo: "Laŭvere mi diras al vi", "Tio kion mi diras, estas vera kaj certa".
En Islamo Amen estas la gloso de la unua surao de la Korano dirita al-Fatiha ("la ulino kiu malfermas").
En la kristana liturgio Amen estas uzata kiel respondo de la asembleo ĉe la fino de la liturgiaj preĝoj: ĝi tiam havas la signifon de konsento pri tio dirita kaj de bondeziro ke la preĝo estu elaŭdita. Ĝia signifo ligiĝas al koncepto de konfido.
Aliaj uzoj de la vorto Amen
En diversaj lingvoj la vorto Amen estas uzata por sciigi ke la afero estas definitive dekretata kaj obeenda.
Iuj, kun aŭdaca fantazio (laŭ spertuloj), konjektigas ke "Amen" devenas el la nomo de la egipta Amon (kiu, efektive, foje estis eldirita "Amen") .Aliaj personoj aliĝintaj al orientaj religioj opiniigas, male, ke la vorto tenas radikojn komunajn kun la Hindua sanskrita vorto Aum.
Luběnice
Luběnice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1297.
(17573) 1994 PJ13
(17573) 1994 PJ13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Kalkulita por la epoko de la, la granda duonakso de ĝia orbito estis 3,19811939 ; ĝi do tiam orbitis ĉ. 281 300 km cis la artefarita limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Ursad
Ursad (hungare Urszád) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 461 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 249 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1374. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Şoimi.
Vatikana Biblioteko
Vatikana Biblioteko (oficiale Bibliotheca Apostolica Vaticana en latina, aŭ Apostola Vatikana Biblioteko) estas la biblioteko kiun la Sankta Seĝo aranĝigis kaj prizorgigis en Vatikano (adreso: Salono Siksta, Korto de Belvedere) kaj kiu nun posedas kolektojn de antikvaj tekstoj kaj de raraj libroj inter la plej gravaj de la mondo. Ĝia historio resumiĝu tiel:
Papo Nikolao la 5-a (1447-1455), elstara humanisto de la 15a jarcento, unua konceptis la ideon, kaj fondis kolekton de kodeksoj kiu estus la unua nukleo de la estonta biblioteko. La fondo, male, de la biblioteko reeĥas la memoron pri Siksto la 4-a, papo ekde 1571 ĝis 1584, kiu per la buleo Ad decorem militantis Ecclesiae, kiu ankaŭ nomumis Bartolomeno Sacchi el Mantuo gubernator et custos (reganto kaj gardanto) de la biblioteko. Ĉar tiu gubernator kromnomiĝis ankaŭ Plàtina, la biblioteko estis indikita ankaŭ per “Biblioteko Palatina”.
La nova biblioteko rikoltis la manuskriptojn, la kodeksojn, la fondaĵojn de Siksto la 4-a kaj de ties antaŭuloj. La celoj estas resumitaj de Paŭlo la 6-a en la parolado okaze, 1975, de la 5a jarcento de la BAV: “La biblioteko estis laŭjarcente dotita je abunda kaj grandvalora, eĉ netaksebla, libra riĉaĵo por ĉion tion meti je dispono de studuloj, en la diversaj fazoj de la konsultado, de la legado, de la kontrolo kaj de la konkluda sintezo”.
Siksto la 5-a komisiis al la artitekto Domenico Fontana la konstruon de la salono Siksta en kiu la volumoj estis sistemigitaj sur taŭgaj srankoj, kie ili restis ĝis la papado de Leono la 13-a. Nun la salono kaj apudaĵoj tiucele okupitaj estas en rearanĝa fazo en kiu fina celo estas la diĝitigo de la senmezura heredaĵo de manuskriptoj; estas ankaŭ antaŭviditaj diversaj reordigoj por faciligi la konsultadon de la esploristoj vizitantaj la apostolan bibliotekon, kiuj estas mezume 20.000 po jare (2010).
Tasmana naivulo
La Tasmana naivulo (Sula dactylatra tasmani) aŭ Naivulo de Lord Howe estis granda marbirdo de la familio de naivuloj nome Suledoj, priskribita el ostoj troviĝintaj sur la insuloj Norfolk kaj Lord Howe en la Tasmana Maro (van Tets et al. 1988). Oni supozas, ke ĝi iĝis formortinta en la finaj jaroj de la 18a jarcento aŭ komence de la 19a jarcento en la Insulo Lord Howe pro predado fare de vizitantaj maristoj, kaj la lasta vidaĵo registrita en 1788, kiam ĝi estis jam formortinta en la Norfolkinsulo.
Vatikana Biblioteko
La bildo en la informkesto montras la Papo Siksto la 4-a nomumas Bartolomeo Platina al prefekto de la Vatikana Biblioteko, fresko de Melozzo da Forlì, 1477, nun en la Vatikanaj Muzeoj.
Hispana Esperantista Junulara Societo
Hispana Esperantista Junulara Societo (HEJS) estas la organizaĵo de la esperantistaj junuloj en Hispanio. Ĝi estas la juna sekcio de la Hispana Esperanto-Federacio (HEF) kaj ĝia prezidanto estas Alejandro Escobedo.
Tasmana naivulo
Tamen, tiu taksono estis ĵus (Priddel et al. 2005) ekkonsiderata kiel subspecio de la Maskonaivulo, Sula dactylatra tasmani, ankoraŭ vivanta kiel reprodukta specio en la Insulo Lord Howe, kaj pli ĵuse priskribita kiel S. d. fullagari. Holdaway & Anderson (2001) atribuis subfosiliajn materialojn el Norfolkinsulo simple al la Sula dactylatra. Priserĉado ce la Universitato de Canterbury en Kristkirko, Novzelando, indikas, ke la propono de la teamo de Priddel ĝustas, kaj la subspecio fullagari de la Maskonaivulo estas fakte posteuloj de tasmani. Tiu lasta nomo, pli malnova, estus aplikebla al ambaŭ.
Vatikana Biblioteko
Heredaĵo de la biblioteko
Dume la biblioteko riĉiĝis je multego da bibliografiaj kolektoj de antikvaĵoj kaj artaverkaĵoj, kiel la Medalkolekto (1738). En 1755 aldoniĝis tri kolektoj devenantaj el kristana antikvaĵaro, plejparte de la romaj katakomboj.
Hispana Esperantista Junulara Societo
Al HEJS apartenas tiuj membroj de la Hispana Esperanto-Federacio, kiuj aĝas malpli ol 30 jaroj. Membroj de HEJS havas la avantaĝojn de la ceteraj membroj, kaj pagas pli malaltan kotizon.
Vatikana Biblioteko
Heredaĵo de la biblioteko
Inter la plej grandvaloraj pecoj elstaras la famega Codex Vaticanus, la plej antikva manuskripto de biblio ĝis nun konita.
Hodiaŭ honoras la apostolan vatikanan bibliotekon laŭlonge de 50 kilometroj de bretaro:
• 1.600.000 presitaj libroj, antikvaj kaj modernaj
• 8.300 inkunabloj (inter kiuj, 65 pergamenaj)
Lita Grey
Lita Grey naskiĝis en Holivudo kiel Lillita Louise MacMurray.
Departementoj de Urugvajo
Urugvajo estas dividita en 19 departementoj:
Vatikana Biblioteko
Heredaĵo de la biblioteko
• 180.000 manuskriptaj kodeksoj kaj arĥivaj kartoj
Departementoj de Urugvajo
La departementoj estas siavice dividitaj en municipoj (municipios).
Vatikana Biblioteko
Heredaĵo de la biblioteko
• ĉirkaŭ 20.000 artobjektoj.
Teamo de filologoj daŭrigas labori kaj katalogi la ĉeestajn dokumentojn manuscrptajn pri kiuj scienca analizo atingis apenaŭ la 20 procenton (2012).
De 1985 ekzistas informadika katalogo varie konsultebla.
La aliro al la BAV estas konsentita nur al universitataj dokentoj kaj esploristoj. La nuna (2009) prefekto de la Biblioteko estas kardinalo Raffaele Farina.
Memportretoj de Vincent van Gogh
Vincent van Gogh (1853-1890) faris kvardek mem-portretojn en formo de pentraĵoj kaj skizoj.
Nuenen (Nederlando)
En Nuenen ĉe la fino de 1885 ekestis lia unua memportreto kun ĉapelo, staranta antaŭ sia pentrostablo kun paletro kaj peniko, iom malluma pentraĵo.
Antverpeno
Inter 1885 kaj februaro 1886 li pentris en Antverpeno kvin memportretojn.
Parizo
De Antverpeno li iris en 1886 al Parizo, kie li estis tre interesita en la pentrado de portretoj, sed monon por dungi modelojn li ne havis. Anstataŭe, li helpe de spegulo faris portreton de si mem. Li faris ĉirkaŭ dudek tiajn portretojn en la periodo kiun li vivis en Parizo kaj dum kiu li eksperimentis kun koloro kaj tekniko. La unuaj portretoj estis ankoraŭ en malhela koloro, kiel la pentraĵoj, kiujn li faris en Nederlando (en Drenthe), sed poste ili aspektis pli feliĉaj. Li estis 34-jaraĝa, kiam li en februaro 1888 forlasis Parizon.
Arles
Van Gogh iris al Arles, en Kamargo, la sudo de Francio. Tie tamen estis por li samtiome malvarma kiel en Parizo: frostis kaj neĝis. Kiam la varma suda suno denove komencis brili, li faris sian plej buntan laboron en febra rapideco, foje pluraj en unu tago. Inter la sep en Arles produktitaj memportretoj estas la pentraĵo Memportreto kun ligita orelo kaj pipo, kie Van Gogh videblas kun bandaĝo sur sia kapo. Tiun pentraĵon li faris kiam li fortranĉis pecon de sia orelo kiel puno por disputo kun Paul Gauguin. Ankaŭ liaj aliaj famaj portretoj aperis en tiu periodo kiel ekzemple La zuavo, La poŝtisto Roulin, Eugène Boch.
Saint-Remy-de-Provence
Kiam van Gogh malpli bone fartis, la institucio Saint-Paul-de-Mausole en Saint-Remy-de-Provence, ĉe la piedo de la malaltaj alpoj (Alpilles), akceptis lin. Tiu institucio eĉ kreis tie malgrandan laborejon kie li povis pentri dum la pli kaj pli maloftaj momentoj sen nervokrizo.
Sekvis nervokrizoj unu post la alia, sed van Gogh daŭre laboris kaj en aprilo, li montris al sia frato Theo dek verkojn dum foiro de entreprenistoj. Vincent forlasis la institucion en Saint-Remy-de-Provence kaj veturis al Auvers-sur-Oise, kie li havis kontakton kun d-ro Paul Gachet.
Literaturo
Fritz Erpel, La memportretoj de van Gogh, Eldonejo Contact, Amsterdamo, 1964.
Vidu ankaŭ
Listo de pentraĵoj de Vincent van Gogh
Saint-Gabriel-Brécy
Saint-Gabriel-Brécy estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Creully sur Seulles.
Akumulado per senposedigo
Akumulado per senposedigo estas koncepto prezentita de la marksista geografiisto David Harvey, kiu difinas la neoliberalajn kapitalismajn politikojn en multaj okcidentaj nacioj - de la 1970-aj jaroj kaj ĝis la nuntempo -, kiel rezulton al centraligo de riĉaĵo kaj potenco al la manoj de kelkaj per eksproprietigado de publiko disde ilia riĉaĵo aŭ tero. Tiuj neoliberalaj politikoj okazas plejparte per kvar praktikoj: privatigo, financigo, administrado kaj manipulado de krizoj, kaj ŝtataj redistribuoj.
Privatigo
Privatigo kaj komercigo de publikaj posedaĵoj estis inter la plej kritikitaj kaj pridisputataj aspektoj de la novliberalismo. Sume, ili povus esti karakterizitaj per la procezo de transformado de posedaĵo de publika proprieto al privata proprieto. Laŭ marksisma teorio, tiuj servas interesojn de la kapitalista klaso, aŭ burĝaro, kiel ĝi movas potencon de la naciaj registaroj al privataj partioj. Samtempe, privatigo generas rimedojn por profito por la kapitalista klaso; post la transformado ili povas tiujn vendi aŭ lui al publiko, kiu estis uzata pli frue ofte kiel komuna posedaĵo.
Administrado kaj manipulado de krizoj
Per kreado kaj manipulado de krizoj, kiel ekzemple per subita plialtigo de interezaj tarifoj, pli malriĉaj nacioj povas esti devigataj al bankroto kaj konsenti pri strukturaj alĝustigaj programoj, kiuj povas doni pli da damaĝoj en ekonomio de tiuj nacioj. Harvey konkludis ke tiu estas rajtigita fare de partioj kiel ekzemple la financa ministerio de Usono, Monda Banko kaj la Internacia Monunua Fonduso.
Ŝtataj redistribuoj
La neoliberala nacio-ŝtato estas unu el la plej gravaj agentoj de la redistribuaj politikoj. Eĉ kiam privatigo aŭ senposedigo ŝajnas esti enspezigaj al la malsupera klaso, dum la longa daŭro ĝi povas influi la ekonomion negative. La ŝtato serĉas redistribuojn tra gamo da aĵoj, ŝatas ŝanĝi la impostan tarifon por redoni profiton por investado, prefere al enspezoj kaj salajroj (de la malsuperaj klasoj).
Ekzemploj
La programo de Margaret Thatcher pri la privatigo de sociala loĝigo en Britio ŝajnis en la unua rigardo kiel donaco al la malsuperaj klasoj, kiuj nun povis transformi sian luitaĵon al proprieto je relative malalta kosto, akiri kontrolon de valora posedaĵo kaj pliigi ilian riĉaĵon. Sed post kiam la transformo estis plenumita, loĝeja (doma) spekulado kreskis (precipe en la ĉefaj centraj lokoj), subaĉetante aŭ devigante malalt-salajrajn loĝantojn eksteren al la periferio. Nuntempaj ekzemploj inkludas provojn senhavigi homojn de lokoj kiel Nandigram en Hindio kaj eMacambini en Sudafriko.
Privatigo estas la procezo de transdonado de produktivaj publikaj posedaĵoj de la ŝtato al la firmao kun limigitaj respondecoj. Produktivaj aktivaĵoj inkludas krudmaterialojn, kiel ekzemple teron, arbaron, akvon, aeron. Tiuj estas posedaĵoj, kiujn la ŝtatoj uzis reteni konfidon de reprezentantaj homoj. Privatigi tiujn kaj vendi ilin al firmaoj kun limigitaj respondecoj estas, kion Harvey nomas akumulado per senposedigo.
Ŝtataj redistribuoj povas okazi en formo de kontraktoj, donitaj al potencaj grupoj: pri grandaj infrastrukturoj, servoj pagitaj fare de la ŝtato kaj efektivigitaj fare de privata entrepreno, defendaj servoj, esploraj projektoj. Oni devus malkovri, ĉu tiuj kontraktoj servas ĝeneralan bonon laŭ justa maniero aŭ ĉu ili rezervas potencan strukturon. Ankaŭ la donado de licencoj por ĉiuj specoj de ŝtate aprobitaj agadoj povas servi kiel maljusta riĉaĵa distribuado. Alia grava redistribua kanalo estas de ŝtat-apogita financado de privataj entreprenaj agadoj.
Oberndorf (Palatinato)
Oberndorf - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Festivalo de Salcburgo
La Festivalo de Salcburgo estas tre alte taksata ĉiusomera plursemajna festivalo por operoj, koncertoj (precipe de klasika muziko) kaj teatraĵoj, okazanta en la aŭstra urbo Salcburgo (germane "Salzburg"). La unua okazo estis dum la regado de ministroprezidanto Oskar Meyer.
Historio
La Festivalo estis fondita en 1920 de la dramisto Hugo von Hofmannsthal, la reĝisoro Max Reinhardt kaj la komponisto Richard Strauss. Ilia ideo estis, fondi festivalon for de la metropoloj en la relative malgranda Salcburgo, kiu tamen estis fama pro ĝia baroka arkitekturo. En la unua jaro surceniĝis nur unu verko, nome la dramo "Jedermann" ("Ĉiu Ajn") de Hofmannsthal. Ĝi estis prezentita sur la placo antaŭ la katedralo. En la sekva jaro aldoniĝis koncertoj en diversaj lokoj, ek de 1922 ankaŭ operoj. Post la konstruado de propra Festivala Domo (1925 - 1927) la programo povis eĉ pli larĝiĝi.
Dum la nazia regado la festivalo preskaŭ tute perdis sian artan valoron. Multaj tradicie partoprenintaj artistoj (inter ili Max Reinhardt) devis fuĝi el Eŭropo, kaj la nazia kulturpolitiko malpermesis avangardajn prezentaĵojn. Ankaŭ la verkoj de Hofmannsthal estis malpermesataj, ĉar li havis judajn praulojn. Malgraŭ tio, en la unuaj jaroj de ilia regado la nazioj sukcese uzis la renomon de la festivalo kiel propagandilon.
Post la milito la festivalo estis reorganizita kun helpo de usonaj oficoj. Ĝi rapide regajnis sian renomon pro arte tre altkvalitaj sed samtempe avangardaj prezentaĵoj. Tio estis precipe la merito de la reĝisoro Fritz Schuh, kiu inter 1946 kaj 1970 konatigis multajn novajn operojn al la publiko.
Sub la gvido de Herbert von Karajan en la jaroj 1956 ĝis 1989 la Festivalo de Salcburgo famiĝis mondvaste. Estis la merito de Karajan, inviti la plej konatajn "stelulojn" de la klasika muziko al Salcburgo. Sed samtempe li malfavoris modernajn kaj eksperimentajn surscenigojn, tiel ke je la fino de la 1980aj jaroj la festivalo estis fariĝinta tre brila sed arte ne plu vere instiga. Precipe la teatron li preskaŭ tute malatentis.
Sub la gvido de Gerard Mortier (1990 - 2001) kaj Peter Ruzicka (2002 - 2006) la Festivalo de Salcburgo estis profunde renovigita. Ili aŭdacis, prezenti al la publiko pli eksperimentajn surcenigojn. Precipe Mortier ne timis, de tempo al tempo provoki la spektantaron per tre malkutimaj interpretoj. Per tio li interalie kapablis kapti la atenton de pli juna spektantaro.
György Mártonffy
György Mártonffy naskiĝis en 1663? en Transilvanio en Karcfalva? (nuntempa Cârța en Rumanio). Li mortis la 1721 en Transilvanio Gyulafehérvár (nuntempa Alba Iulia en Rumanio).
Biografio
György Mártonffy lernis en Nagyszombat, poste li lernis teologion en Vieno. Li konencis sian eklezian karieron en 1688 en Supra Hungarujo kiel simpla pastro. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li strebis multe pri la katolikismo en Transilvanio, li reakiris kirkon de la protestantoj. Li estas entombigita en Katedralo Sankta Mikaelo (Alba Iulia).
Elektitaj publikaĵoj
• ’’Újolag kifakadott könyhullatások forrása’’ (1739)
Vuissens
Vuissens estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 204 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Vuissens estas friburga eksklavo apartenanta al la Friburga Mezlando en la fontregiono de la rivero Eta Glano, norda alfluanto de Brojo, proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la urbo Estavayer-le-Lac. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vuissens (sur aletco de 735 ĝis 741 m s.m.) kaj la setlejoj La Râpe (sur alteco de 675 m s.m. en nordo de la komunumo) kaj La Crause (sur alteco de 756 m s.m. sude de la vilaĝo). Oriente de la vilaĝo troviĝas golfludejo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,61 km², de kiuj 36,4% estas kovritaj de arbaro, 51,0% servas por agrikulturo kaj 12,5% por setlado.
Vederne
Vederne (primiere: Veđèrne, itale: Monte Vederna) estas monto en la komunumo de Imèr, Trentino.
Ĝi estis multajn jarojn tre grava fonto de fojno por la popolo de Imèr, tial la monto surŝutitas de multaj konstruaĵoj kiel fojnejoj kaj sanktaj monumentetoj. Estas ankaŭ alpopaŝtejo.
Vuissens
Trafiko
La komunumo Vuissens situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas flanka konekta vojo de Champtauroz al Prahins.
Vederne
Restaĵoj de la Unua mondmilito
Sur la monto estas restaĵoj de la Unua mondmilito:
Vuissens
Vidindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo estas la Kastelo de Vuissens en la centro de la vilaĝo, kiu estis la sidejo de la iamaj Senjoroj de Vuissens. En la jaro 1803 la kastela kapelo estis malkonstruita kaj la kastelo uzita kiel azilejo por malriĉuloj.
Historio
La unuaj dokumentaj mencio de Vuissens datiĝas el la jaro 1200 kiel Vuicens kaj Guicens. Dum mezepoko Vuissens estis aparta senjorujo, al kiu ankaŭ apartenis al najbara vilaĝo Démoret. Ĝis 1598 la posedantoj de la senjorujo 13-foje ŝanĝiĝis. Tiam la urbo Friburgo ĝis aĉetis de Berno, kiu ĝis konkeris jam en la jaro 1536. Friburgo unuigis Vuissens kun Font-La Molière al la Voktejo Font-Vuissens, kies vokta sidejo troviĝis en la Kastelo de Vuissens ĝis 1798. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Vuissens apartenis al la Distrikto Estavayer, poste al la Distrikto Surpierre, kiu en la jaro 1848 surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo estis integrita al la Distrikto Brojo.
Insulo Damas (Ĉilio)
Insulo Damas (damoj) situantas proksime el la norda marbordo de Centra Ĉilio, je ĉirkaŭ 100 km norde de la urbo La Serena, Kokimbio. Kun la insuloj Choros kaj Ĉanjaralo, la insulo formas la Nacian Rezervejon Pingüino de Humboldt, kiu estas administrata de la Ĉilia Forsta Instanco (CONAF). La tri insuloj eltenas populaciojn de Humboldta pingveno, sed estas habitato ankaŭ por kelkaj aliaj raraj kaj endanĝeritaj animalaj specioj kiaj la Perua merĝopetrelo aŭ la sudamerika marlutro. Lastajn jarojn la rezervejo espertis fortajn pliiĝon en turisma agado, ĉefe pro la esto de la Botelnaza delfeno kiu loĝas en la akvoj de la rezervejo. Tamen, ĵusaj lokaj fiŝkaptistoj informis pri pliiĝantaj konstato de delfena foresto kiu sciencistoj supozas konektita kun ĝenado fare de tiuj ege neregulataj agadoj.
Insulo Damas posedas du strandojn, La Poza (putego) kaj Las Tijeras (tondilo), kun blanka sablo kaj verdasmeraldaj akvoj, uzataj por subnaĝado. El la tri najbaraj insuloj Damas estas la unika kie eblas elŝipiĝi kaj kiu havas malgrandan kampadejon. La insulo havas areon de 60,3 hektaroj.
Kenichiro Tokura
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Kawasaki Frontale, Gamba Osaka, Kyoto Purple Sanga kaj Shonan Bellmare.
Equador
Equador estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1962, la municipo havas 6.084 enloĝantojn.
Germana aŭtovojo A12
La germana aŭtovojo A12 (germane Autobahn 12, aŭ BAB 12, mallonge por Bundesautobahn 12) estas autovojo, kiu debranĉiĝas de la ringa aŭtovojo, rapidvoja pretervojo, ĉirkaŭ la urbo Berlino (ekzakte ĉe la komunumo Königs Wusterhausen), kaj iras orienten ĝis Frankfurt (Odro). La aŭtovojo longas 58 kilometrojn, finiĝas sur ponto super la rivero Odro kaj poste orienten daŭrigas la vojon la pola aŭtovojo direkte al Poznano kaj Varsovio.
La vojo estas parto de la eŭropa ŝoseo. La aŭtovojo cetere nur situas en la federacia lando Brandenburgio.
Stezzano
Stezzano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Azzano San Paolo, Bergamo, Comun Nuovo, Dalmine, Lallio, Levate kaj Zanica. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sri Digambar Ĝain Lal Mandir
Sri Digambar Ĝain Lal Mandir (Śrī Digambar Jain Lāl Mandir) estas la plej antikva kaj plej bone konata templo de Ĝainismo en Delhio, Barato. Ĝi estas ĉe la Ruĝa Fortikaĵo en la historia areo Ĉandni Ĉoŭk.
La templo estas konata krome pro birda veterinara hospitalo, nome Ĝaina Birdohospitalo, en dua konstruaĵo malantaŭ la ĉefa templo.
Ĝuste malantaŭ la Ruĝa Fortikaĵo ĉe interkuruciĝo de Netaji Subhas Marg kaj Ĉandni Ĉoŭk, la Digambar Ĝainisma Templo estas la plej aĝa Ĝainisma templo en la ĉefurbo. Laŭ la fakulo pri Ĝainismo nome Balbhadra Jain, ĝi estis konstruita en 1656.
8785 Boltwood
8785 Boltwood estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Respubliko Krimeo.)
Bismarka megalurulo
La Bismarka megalurulo aŭ Bismarka makisbirdo (Megalurulus grosvenori) estas birdospecio iam lokata en la familio de Silviedoj, lastatempe ne ŝajnas proksima rilata al la tipaj silvioj; probable ili apartenas al la ĵus agnoskata silvieca familio de Megaluredoj. Tiu specio estas endemia de la tre rare vizitataj altaj teroj de la insulo de Novbritio en Papuo-Nov-Gvineo.
8785 Boltwood
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada komputisto kaj amatora astronomo Paul Boltwood. Li superrigardis la apartan objekton OJ 287 dum ĉirkaŭ du jaroj. Li ankaŭ faris bildojn de la profunda ĉielo kun limito de magnitudo de 24,5 per ŝargkuplita aparato kaj hejme konstruitan teleskopon de 0,4 m.
Bismarka megalurulo
Tiu nebone konata specio estis dumlonge klasita kiel specio mankanta de informo fare de la IUCN, pro vera menko de fidinda informo pri ties distribuado kaj nombroj. Ĉar oni ne vidis ĝin post ties malkovro en 1959, ĵusa pruvo sugestas, ke la habitatodetruo ĉe la Bismarkoj prezentas pli grandan riskon ol ĝis tiam supozate, kaj pro tio la Bismarka magalurulo estas listata kiel Vundebla en la ruĝa listo de 2008. Oni supozas ke estas el 250 al 1,000 individuoj en teritorio de nur 440 km.
Megalurulus grosvenori estas konata nur el du specimenoj el la insulo de Novbritio, Papuo-Nov-Gvineo. Tiuj estis kolektita en 1959 en la Montoj Whiteman; post la elkolekto de la unua specimeno, oni trovis nur unu alian paron dum kvar tagoj de specifa serĉado. Aliaj historiaj kolektantoj kaj ĵusaj observantoj malsukcesis trovi tiun specion. Tamen tre malmultaj observantoj atingas la necesan altitudon kaj makisbirdoj estas sufiĉe kaŝemaj kaj rare estas vidataj sen alvoko. Tre verŝajne ĝi estas anstataŭata je pli malaltaj altitudoj de la Ruĝeca makisbirdo Ortygocichla rubiginosa kiu estis vidata ĝis 1,400 m kaj povus loĝi ankaŭ en Novirlando kvankam ĵusaj ekspedicioj malsukcesis trovi ĝin. Tiom alte la Bismarka makisbirdo ne riskas je senarbarigo, sed eble ja pro predado de enmetitaj mamuloj.
1687 Glarona
1687 Glarona estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la svisa kantono Glaruso.
Pola landvojo n-ro 61
La pola landvojo n-ro 61 (DK61) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 257 km, Ĝi lokiĝas sur terenoj de mazowieckiego kaj Podlaĥia Provinco. Ĝi kunigas Varsovion kun Augustów, paralele kun landvojo n-ro.
2624 Samitchell
2624 Samitchell estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la "Indiana Asteroid Program" elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝia nomo, "Samitchell", estis komponita en honoro de la kanada astronomo Samuel Alfred Mitchell (1874 — 1960).
Roko Vélez de la Gomera
La Roko Vélez de la Gomera (35.17258°N, 4.3008°W) estas hispania duoninsuleto ĉe norda Afriko, je 126 km okcidente de Melilo kaj je 117 km sudoriente de Ceŭto, ligita al la kontinento per mallarĝa terkolo el sablo. Ĝi havas proksimume 19.000 m2 kaj pleja alteco je 87 m super la marnivelo. Ĝi estas loĝata nur de malgranda hispana militista garnizono.
Ĉi tiu insulo estas unu el la militistaj enklavoj de Hispanio norde de Afriko, en la marbordo inter Ceŭto kaj Melilo, kies posedon daŭre havis Hispanio post la sendependeco de Maroko, pro la fakto ke la hispana suvereneco sur tiu insulo estis pli antikva ol la ekzisto de la maroka reĝlando kaj ĝi ne estis submetita al la protektorato. Ĝi estis unuafoje okupata de la hispanoj la 23-an de julio 1508.
(17574) 1994 PT13
(17574) 1994 PT13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
József Bakody (kuracisto)
József Bakody [jOĵef bakodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bakody József estis hungara kuracisto, homeopato. Lia familia nomvarianto estis Bakodi, lia filo estis Tivadar Bakody.
József Bakody naskiĝis la en Moson, li mortis la  en Pest (urbo).
Biografio
József Bakody li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1820. Li komencis sian medicinan karieron en Győr, kie li strebis kontraŭ epidemio pri ĥolero en 1931. Li havis sciojn pri homeopatio, eĉ li uzis ĝin, tial li estis forigita el Győr. Li translokiĝis al Pest en 1835, kie li estis disvastiganto de principoj de Samuel Hahnemann. Lia morto estis kaŭzita pro memeksperimento.
Listo de famuloj mortintaj en Vieno
Jen listo de famuloj mortintaj en Vieno:
János Antalfi
Barono János ANTALFI [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Antalfi János estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko, vikario. Lia nobela antaŭnomo estis csíkszentmártoni [ĉIksentmArtoni].
János Antalfi naskiĝis en 1644 en Transilvanio en Csíkszentmárton (nuntempa Sânmartin (Harghita) en Rumanio). Li mortis la 1728 en Transilvanio en Gyulafehérvár (nuntempa Alba Iulia en Rumanio).
Biografio
János Antalfi lernis teologion en akademio en Nagyszombat, kie li doktoriĝis. Li komencis sian eklezian karieron en sia naskiĝvilaĝo. En 1706 li jam estris kelkajn kirkojn. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En 1727 li fondis eklezian presejon. Li estas entombigita en Katedralo Sankta Mikaelo (Alba Iulia).
Memorigiloj
En sia naskiĝvilaĝo en la loka muzeo grandaj pentraĵoj estas videblaj.
13-a de aŭgusto
La 13-a de aŭgusto estas la 225-a tago de la jaro (la 226-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 140 tagoj restas.
Je la 13-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 13-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Kömörő
Ne miskomprenu kun Komoró!
Kömörő [komorO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat.
Situo
Kömörő situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Fehérgyarmat troviĝas 9, Mátészalka 27, Csenger 28, Vásárosnamény 29 km-ojn.
15613 Rajihyun
15613 Rajihyun estas mezgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kömörő
Historio
La unua mencio devenis el 1344 laŭ tiama hungara ortografio "Kemerew". Tiutempe la kampoj apartenis al familio Kömörey. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto.
15613 Rajihyun
Nomo
Ĝia nomo honoras Ra Jihyun, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Kangwon Science High School, Vonĝu, Sud-Koreio.
Kömörő
Famuloj
En Kömörő naskiĝis juĝisto Pál Erőss.
Křídla
Křídla (Kriedel) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Žďár nad Sázavou. En vivis en la vilaĝo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1376.
BMU
La vorto havas plurajn signifojn:
Montara Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko
La Montara Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko (Горская АССР, parto de la Rusa Soveta Federacia Socialisma Respubliko) ekzistis ekde la 20-a de januaro 1921 ĝis la 7-a de julio 1924. Ĝi kreiĝis en la teritorio de la Nord-Kaŭkaza Montara Respubliko post kiam la Ruĝa Armeo de Sovetio invadis la teritorion. Ĝi okupis la areon de 73 000 km² kaj ĝia loĝantaro estis ĉ. 800 000 personoj. Ĝi administre dividiĝis en ses naciaj distriktoj. La Monta ASSR ampleksis la nunajn teritoriojn Kabardio-Balkario, Karaĉajio-Ĉerkesio, Ĉeĉenio, Nord-Osetio kaj Inguŝio. Tamen la aŭtonoma respubliko ekpartiĝis baldaŭ post ĝia fondiĝo: Jam en septembro 1921, Karbadio iĝis aŭtonoma distrikto, subigita rekte al Rusia SFSR, Sekvis Karaĉajio, kiu iĝis aŭtonoma distrikto en januaro 1922, Balkario, kiu iĝis aŭtonoma distriko sammonate, kaj Ĉeĉenio, kiu iĝis aŭtonoma distrikto en novembro 1922. En julio 1924, la resto de la Monta ASSR estis dispartigita al Nord-Osetia kaj Inguŝa aŭtonomaj distriktoj. En januaro 1934, la Ĉeĉena kaj Inguŝa Aŭtonomaj Distriktoj estis unuigitaj en Ĉeĉena-Inĝuŝa Aŭtonoma Distrikto, kiu en decembro 1936 estis levita al statuso de Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko.
Parzinger
Parzinger estas familia nomo de jenaj personoj:
Tri-seslatera kahelaro
En geometrio, la tri-seslatera kahelaro estas duonregula kahelaro de la eŭklida ebeno. Estas du trianguloj kaj du seslateroj alterne ĉirkaŭ ĉiu vertico. Ĝia simbolo de Schläfli estas t1{6,3}.
La kahelaro povas esti konstruita per rektigo de la regula seslatera kahelaro aŭ per rektigo de la regula triangula kahelaro.
Unuformaj kolorigoj
Estas 2 diversaj unuformaj kolorigoj de senpintigita kvadrata kahelaro. La koloroj estu priskribataj per ciferoj 1, 2, 3. Tiam en la 2 variantoj de la kolorigoj, la 4 edroj (3.6.3.6) ĉirkaŭ ĉiu vertico havas kolorojn 1212, 1232.
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La tri-seslatera kahelaro estas ero de vico de rektigitaj regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (3.n.3.n).
La 3-koloraj kolorigoj ekzistas en okazoj de para n:
Francisco I. Madero
Francisco Ygnacio MADERO GONZÁLEZ (Parras de la Fuente, Coahuila, 30-a de oktobro 1873 – 22-a de februaro 1913) estis prezidanto de Meksiko inter 1911 kaj 1913.
Francisco Madero oponis la reĝimon de Porfirio Díaz, kaj en 1909 fondis partion kontraŭ la daŭra reelektado, kaj kandidatis por la prezidenteco. Díaz lin enkarcerigis, kaj el la malliberejo Madero lanĉis la Alvokon de San Luis, pro la urbo kie li estis mallibera, San Luis Potosí. Prezidento Díaz rezignis en 1911.
Madero gvidis registaron demokratan, sed ne speciale favoran al la popolaj klasoj. Dum lia rega tempo, eksplodis ribeloj kamparanoj, inter kiuj la ĉefan gvidis Emiliano Zapata. Madero ŝarĝis ĝian subpremon al generalo Victoriano Huerta, kiu en 1913 konspiris kun la ambasadoro de Usono Henry Lane Wilson por renversi la prezidenton. Je la 22-a de februaro de 1913, malgraŭ antaŭaj promesoj, Madero estis ekzekutita.
Madero verŝajne alprenis la kutimon, mallongigi sian duan antaŭnomon, dum studado en Berkeley; tamen estas eble, ke plaĉis al li la litero "I", ĉar ĝi aspektas kiel romia cifero "unu" ("Francisko la unua"). Alia ebleco estas ke li preferis lasi dubojn pri la nomo, kiun kelkaj supozas esti Ignaco.
Palota (distrikto Bihor)
Palota (hungare Újpalota) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Sânandrei.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 643 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj), en 1992 983 (rumanoj, germanoj, 24% hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1279. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye).
51895 Biblialexa
51895 Biblialexa estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento, (Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nova Bibliotheca Alexandrina malfermita en 2002. Tiu eksterordinara kultura kaj scienca instituto estas revivigo de la malnova Biblioteko de Aleksandrio, malnova de pli 2300 jaroj, tragike detruita en la 7-a jarcento. Tiam dek-miloj da volumoj perdiĝis, el kiuj multenombraj libroj pri astronomio
Sintea Mare
Sintea Mare (sintea mare) (hungare: Szinte) estas komunumo en Rumanio oriente de Chişineu-Criş. En 1910 ĝi havis 2 278 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 164 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas en 1337. La mezepoka hungara vilaĝo pereis en la 160-a kaj 17-a jarcentoj. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Zaránd, 1744 Arad vármegye).
(143992) 2004 AF
(143992) 2004 AF estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero, ĝi ekstere tanĝas tiun de Venuso. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Marso kaj Venuso, sed ĝia suprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
BMX
La vorto havas plurajn signifojn:
Katalin Bányai Szabados
Katalin BÁNYAI SZABADOS [bAnjai sabadoŝ] rumania hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis en Nagyvárad la -an de 1942.
Kariero
Katalin Bányai Szabados studis en Arta Popollernejo de sia naskiĝurbo. Ŝi laboros en presejo kiel desegnisto. Ŝi ekspoziciis kaj enlande kaj eksterlande, kaj ŝi gajnis plurajn premiojn.
Valdenuño Fernández
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 272 loĝantoj kaj la denseco estas de 10,6 loĝ/km².
Situo
Valdenuño Fernández situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 836 m super marnivelo; je 36 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, kaj je 65km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 24,81 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Valdenuño Fernández, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Valdenuño Fernández kie oni falis; poste ĉefe el la fino de la jarcento venis novaj loĝantoj, kiuj ne povis trovi malmultekostajn loĝejojn en urboj Gvadalaĥaro aŭ Madrido kaj setlis ĉi tien, kaj tiele oni alvenis al la nunaj 272.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo: Preĝejo de Sankta Bernabeo de la 16-a jarcento, kun protiko sur kvin ŝtonaj kolonoj, kaj kasonaro super la presbiterio; fontano Casillas el 1908; ermitejo de la Virgulino de la Soleco.
Nacia Parko Way Kambas
La Nacia Parko Way Kambas estas nacia parko kovranta 1,300 kvadratajn kilometrojn en provinco Lampung, suda Sumatro, Indonezio.
Ĝi konsistas el marĉarbaro kaj malaltebenaĵa pluvarbaro, plejparte el sekundara kresko kiel rezulto de ampleksa lignoproduktado en la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj. Malgraŭ malpliigado de populacioj, la parko daŭre havas kelkajn danĝernivele endanĝerigitajn ekzemplerojn de Sumatra tigro, Sumatra elefanto kaj Sumatra rinocero. Ĝi ankaŭ disponigas elstaran birdumareon, kun la malofta Blankaflugila anaso inter pli da 400 specioj prezentaj en la parko.
Minacoj al la parko estas kontraŭleĝa ĉasado kaj habitatoperdo pro kontraŭleĝa arbodehakado. Konservadoklopodoj inkludas patroli kaj la establadon de la koserveja centro Sumatran Rhino Sanctuary and the Elephant Conservation Centre.
Tomaszewski
Tomaszewski estas pola familia nomo.
Moordorf (Steinburg)
Moordorf estas parto de la komunumo Westermoor en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝis la 28-a de februaro 2008 Moordorf estis sendependa administra komunumo.
Antônio Bento dos Santos
Antônio Bento dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludas kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Kashiwa Reysol, Oita Trinita, Kawasaki Frontale kaj Avispa Fukuoka.
Kaj Pedersen
Kaj PEDERSEN estas dana esperantisto. En 1949 li estis ĉefperanto de TJO en Danio; li tiam loĝis en Holbæk. En 1952 li estis ĉeforganizanto de la 8-a Internacia Junulara Kongreso; tiam li loĝis en Kopenhago.
Baar Lindenpark (stacidomo)
Baar Lindenpark estas fervoja stacidomo en Baar, Svislando.
Jorquera
Jorquera [ĥorKEra] estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 67,97 km². En 2019 estis 355 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 47 km de la provinca ĉefurbo Albacete. Ĝi inkludas la submunicipojn Alcozarejos, Calzada de Vergara, Cubas y Maldonado.
Temanggung
Temanggung estas distrikto (indonezie kabupaten) kaj ene de ĝi ankaŭ subdistrikto (indonezie kecamatan) en la provinco Centra Javo (Jawa Tengah) de Indonezio. La subdistrikto Temanggung estas la distrikta ĉefurbo. En 2008, la distrikto kovranta 870,25 kvadratajn kilometrojn havis 696 000 loĝantojn kaj la subdistrikto iom pli ol 76 000. La 8-an de februaro 2011 en la centro de Temanggung amaso da islamanoj bruligis kelkajn lernejojn kaj preĝejojn, kaj interpuŝiĝis kontraŭ polico, protestante kontraŭ laŭ ili tro milda puno por 58-jara Antonius Bawengan, antaŭtage kondamnita je 5 jaroj de malliberigo pro ofendo de islamo.
Jorquera
Historio
La areo estis konkerita el la islamanoj fare de la reĝo Alfonso la 8-a en 1211 kaj definitive en 1212. Ĝi iĝis ĉefurbo de regno rilata al Kvenko, sed sendependa ekde 1266, pro ordono de Alfonso la 10-a. En 1833 ĝi integriĝis en la ĵus kreita Provinco Albacete, unue en la regiono Kastilio la Nova, poste en la Regiono Murcio kaj poste, en 1982, en la regiono Kastilio-Manĉo.
En la 1920-aj jaroj estis pli ol 2500 lokanoj, poste okazis forta elmigrado ĝis la nunaj inter 300 kaj 400.
Ekde la Hispana Transiro al demokratio la urbestro estis dekstrulo.
Ekonomio
La ekonomio de Jorquera estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj. Klekaj familio plutenas la kultivon de safrano.
William Jones (matematikisto)
Sir William JONES (naskiĝis en 1675, mortis la 3-an de julio 1749) – kimra matematikisto, membro kaj vicprezidanto de la Reĝa Societo de Londono.
En 1706 en la libro Synopsis Palmariorum Mathesos enkondukis simbolon π por la nombro pi.
Villiers-le-Sec (Calvados)
Villiers-le-Sec estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Creully sur Seulles.
(17575) 1994 PQ14
(17575) 1994 PQ14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Zoltán Bényei
Zoltán BÉNYEI [bEnjei] hungara pentristo. li naskiĝis en Gyergyószentmiklós la -an de 1904.
Kariero
Zoltán Bényei studis sub gvido de Bertalan Karlovszky kaj Aladár Kőrösfői-Kriesch. Post la unua mondmilito li iris en Germanujon, poste en 1949 en Usonon. En 1975 li partoprenis ekspozicion en Los-Anĝeleso.
Takashi Ujiie
Takashi Ujiie (氏家 貴士, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Châteauneuf-en-Auxois
Châteauneuf-en-Auxois estas franca komunumo lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Kaŭze ĝia historia heredaĵo, la vilaĝo ricevis la etikedon de "La plej belaj vilaĝoj de Francio".
Historio
La kastelo estis konstruita en 1132 de Jean de Chaudenay. Ĝi restis en la familio ĝis 1456 kiam la lasta sinjorino estis bruligita por havi toksita ŝian edzon.
En 1457, Filipo la bona donis la kastelon al Philippe Pot kavaliro de Ordeno de la Ora Ŝaffelo. Poste la kastelo apartenis al pluraj familioj ĝis 1936 kiam grafo Georges de Vogüé donis la kastelon al la francia regno. Ekde 2008, la kastelo apartenas al la regiono Burgonjo.
Drako de Henham
La drako de Henham (angle: Henham Dragon) estas mita estaĵo, kiu vidiĝis laŭdire la 27-an kaj 28-an de majo 1668 en la vilaĝo Henham ĉe Uttlesford, Essex, Anglujo. Oni priskribis ĝin kiel flugilhava serpento, kiu atakis la vilaĝanojn kaj poste malaperis en proksima arbaro. Pri tiu evento raportis flugfolio nomata The Flying Serpent, Or Strange News out of Essex (La fluganta serpento aŭ strangaj novaĵoj el Essex), kiun eble verkis anonime la poeto William Winstanley.
Enhavo de la flugfolio
[[Dosiero:The Flying Serpent-2.png|eta|maldekstra| La fluganta serpento, aŭ Strangaj novaĵoj el ESSEX kio estas vera rakonto de monstra serpento, kiu vidiĝis plurfoje en paroĥo nomata Henham-sur-la-monto ene de 4 mejloj de Saffron Walden''.
Montrante la longecon, proporcion kaj grandecon de la serpento, la lokon, kie ĝi kutime troviĝas, kaj kiujn rimedojn oni uzis por mortigi ĝin.
Ankaŭ raporto pri aliaj serpentoj, kaj aparte pri Cocatrice mortigita ĉe Saffron Walden. ]]
(15616) 2000 HG10
(15616) 2000 HG10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Drako de Henham
Enhavo de la flugfolio
La unua persono, kiu renkontis la serpenton estis rajdanto, sur kies ĉevalon impetegis la serpento, kaj tiel timigis lin, ke li antaŭenigis la ĉevalon por fuĝi al la vilaĝo. Iom poste du aliaj viroj renkontis la serpenton, sed, kvankam ili estis armitaj de draŝiloj kaj bastonoj, ili ne aŭdacis ataki la estaĵon, kiu montris nenian timon.
Ankaŭ pli granda nombro de kamparanoj ne sukcesis mortigi la serpenton, kiu fine retiriĝis al proksima arbaro, kie gardostaris kamparanoj, esperante mortigi la beston. Tiel finiĝas la rakonto de la flugfolio.
La serpento estas priskribita kiel ok ĝis naŭ piedojn longa, kio korespondas al ĉirkaŭ du kaj duono ĝis tri metroj. La plej maldika parto de la serpento havus la dikecon de homa kruro, la meza parto tiun de homa femuro. Ĝi havus grandajn okulojn (ĉirkaŭ tiel grandaj kiel tiuj de ŝafo), du vicojn de akraj blankaj dentoj en la faŭko, kaj paron de flugiloj. Tamen pro ties mallongeco (ĉirkaŭ du manspanojn) ili ne kapablis flugporti la korpon de la estaĵo. Tio tamen ne malhelpis la aŭtoron de la flugfolio nomi ĝin „The Flying Serpent“ (La fluganta serpento).
Kopio de la flugfolio troviĝas nuntempe ne la muzeo de Saffron Walden.
Deveno
La aŭtoro de la flugfolio ne estas konata. Ĝi estis presita kaj vendita en 1669 de Peter Lillicrap en Clerkenwell. La unua paĝo mencias nome kiel atestantoj nur unu preĝejgardisto, constable, almozulestro (overseer for the poor'') kaj kvar familiestroj.
La rakonto de la drako de Henham enviciĝas en serion de vidoj de drakoj aŭ serpentegoj en Sussex kaj Essex. Tiel la flugfolio entenas krom la rakonto de la besto de Henham ankaŭ tiujn pri aliaj serpentoj kaj bazilisko, kiu estis mortigita laŭdire en la proksima Saffron Walden, kie publikiĝis la flugfolio. George Monger menciis, ke la raporto pri la drako similas plej novajn raportojn pri neidentigitaj bestoj kaj pro la rakontmaniero ne eblas objektive kontroli ĝin.
En sia biografio Ingenious William Winstanley de la poeto William Winstanley, kiu vivis en la 1660-aj jaroj en Essex, la aŭtorino Alison Barnes certigas, ke li staris malantaŭ la eventoj de la drako de Henman. Kune kun sia nevo Henry Winstanley, la konstruanto de la unua lumturo de Eddystone, la poeto konstruintus modelon de la drako el ligno kaj kanvaso, kiu povis enteni homon. Tiu drako estus movita de viro en la ĉirkaŭo de Birchwood kaj timigus tiel la tieajn kamparanojn. Poste laŭ Barnes, Winstanley anonime verkis la flugfolion pri la drako. Eblajn dubemulojn li provus kontentigi per la mencio de sep okulatestantoj, kiuj tamen ĉiuj estis proksimaj amikoj de Winstanley aŭ de lia nevo. Rilate al tio, Barnes atentigas ankaŭ pri la lignogravuraĵo de la drako en la flugfolio: montras ridan vizaĝon kaj la serpentaĵo, kaj la kamparanoj kaj la suno, kiel ĉiuj ridus pri la hoakso. Krome la aŭtorino supozas, ke Winstanley mem vendis sian verkon en sia librejo en Saffron Walden. Ankaŭ aliaj aŭtoroj, kiel Richard Pusey konsentas pri tia versio.
Sekvoj
Jam baldaŭ post la publikiĝo de la flugfolio la legendo pri la drako populariĝis. Maje de la jaro 1674, kvin jarojn post la publikiĝo, Saffron Walden okazigis la foiron de Henman (Henman Fair), popolfeston dum kiu la vilaĝanoj vendis statuetojn de la drako. Tiu festo okazis dum 265 jaroj ĝis la komenco de la dua mondmilito en 1939. Krome vendis la lokaj bierfarejoj bieron nomatan Snakebite (Serpentomordo) (ne konfuzinda kun la biero-cidro-miksaĵo Snakebite), pri kio raportis la Poor Robin′s Almanack (Almanako de la malriĉa Robin) en 1674. Tamen ankaŭ tio estas necerta: nek la historiisto Ralph Whitlock en la 1970-aj jaroj, nek lia kolego George Monger komence de la 1990-aj jaroj sukcesis surloke trovi atestaĵojn pri la popolfesto aŭ la biermarko.
Monger indikas tiurilate denove pri aŭtoreco de la Winstanley-oj pri la Almanako. Malriĉa Robin eble rilatis al Robert, la juna frato de Henry Wistanley. Tiun tezon subtenas ankaŭ Sidney Lee.