cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mezepoko
Eklezio kaj monaĥismo
Dum la frua Mezepoko okazis la apero de la monaĥismo en Okcidento. La formo de la eŭropa monaĥismo estis determinita de tradicioj kaj ideoj kiuj originiĝis el la Patroj de la dezerto de Egipto kaj Sirio. Plej el la eŭropaj monaĥejoj estis de la tipo kiu fokusas al la komunuma sperto de la spirita vivo nomita cenobitismo, kiu estis pionirita de Pakomjo (m. 348) en la 4-a jarcento. Monaĥaj idealoj estis disvastigitaj el Egipto al Okcidenta Eŭropo en la 5-a kaj 6-a jarcentoj tra hagiografia literaturo kiel la Vivo de la beata Antonio. Benedikto de Nursio (m. 547) verkis la Benediktanan regulon por la okcidenta monaĥismo dum la 6-a jarcento, detale pri la administraj kaj spiritaj respondecoj de komunumo de monaĥoj estritaj de abato. Monaĥoj kaj monaĥejoj havis profundan efikon sur la religia kaj politika vivo de la frua Mezepoko, en variaj okazoj funkciantaj kiel terposedaj centroj por povegaj familioj, centroj de propagando kaj reĝa subteno en ĵus konkeritaj regionoj, kaj bazoj por misioj kaj prozelitismo. Ili estis la ĉefaj kaj foje nuraj centroj de edukado kaj klereco en apartaj regionoj. Multaj el la survivantaj manuskriptoj de la latinlingvaj klasikaĵoj estis kopiitaj en monaĥejoj en la frua Mezepoko. Monaĥoj estis ankaŭ la aŭtoroj de novaj verkoj, kiel pri historio, teologio, kaj aliaj fakoj, verkitaj de aŭtoroj kiel Bede (m. 735), devena el norda Anglio kiu verkis fine de la 7-a kaj komenco de la 8-a jarcentoj.
Karolida Imperio
La Karolida Imperio estas historiografia termino uzata por aludi al Franka Imperio kiu konsistis en dominado de la karolida dinastio de la 8-a jarcento al la 9-a jarcento en Okcidenta Eŭropo. Tiu periodo de la eŭropa historio derivas de la politiko de la reĝoj frankaj, Pipino la pli juna kaj Karolo la Granda, kiu okazigis klopodon rekuperi en la politika, religia kaj kultura medioj de la mezepoka epoko. La kronigo de Karolo la Granda kiel imperiestro en Romo estis grava fakto kiel signo de fakta restaŭro de la Okcident-Romia Imperio (en latina: Imperium Romanorum Occidentalium). Post ties partigo fare de la Traktato de Verdun en 843, ĝi estos sukcedita post unu jarcento de la Regno de Francio en sia okcidenta parto, kaj de la Sankta Romia Imperio oriente.
Karlomagno iĝis reĝo en 768 sekve de la morto de sia patro. Li estis dekomence nur kunreganto kun sia frato Karlomano. Tamen tiu subite mortis en 771 laŭ neklarigitaj cirkonstancoj kaj lasis Karlomagnon kiel nedisputita reganto de la Franka Reĝlando. Karlomagno daŭrigis la politikon de sia patro rilate al papoj kaj iĝis ties protektanto, forigante la Lombardojn el povo en norda Italio, kaj kondukante invadon kontraŭ Al-Andalus. Li ankaŭ faris kampanjojn kontraŭ la popoloj orientaj, kristanigis ilin sub minaco de mortopuno, foje alvenante al okazoj kiaj la Masakro de Verden. Karlomagno atingis hegemonion en 800 kiam li estis kronita kiel "imperiestro" fare de la papo Leono la 3-a kristnaske en la malnova Baziliko Sankta Petro de Romo.
Meza mezepoko
Kiel meza mezepoko oni nomas en la mezepokismo la epokon daŭrantan ekde la mezo de la 11-a jarcento ĝis la mezo de la 13-a jarcento en la Mezepoko, do proksimume de 1050 ĝis 1250. La historiistoj ligas ĉi tiun terminon ĉefe kun la latinkristana Eŭropo (precipe okcidenta kaj meza Eŭropo). Por la najbaraj bizanca kaj la islama kampoj same kiel por la ekstereŭropa historio la termino tute ne aŭ nur limigite estas ĝusta la, kvankam la historio esplor nepre konsideras ĝuste Bizancon kaj la islaman kulturspacon. La mezan mezepokon antaŭas la frua mezepoko. La epokon sekvantan la mezan mezepokon oni nomas malfrua mezepoko.
La Meza mezepoko estis la formadperiodo en la historio de la moderna okcidenta ŝtato. Reĝoj de Francio, Anglio, kaj Hispanio plifirmigis sian povon, kaj kreis longdaŭrajn regantajn instituciojn. Novaj regnoj kiel Hungario kaj Pollando, post siaj konvertoj al kristanismo, estiĝis potencoj de Centra Eŭropo. La madjaroj setliĝis en Hungarion ĉirkaŭ 900 sub la reĝo Árpád (m. ĉ. 907) post serio de invadoj en la 9-a jarcento. La papeco, delonge ligita al ideologio de sendependeco el sekularaj reĝoj, unuafoje asertis sian postulon al politika aŭtoritato super la tuta kristana mondo; la Papa Monarkio atingis sian pinton komence de la 13-a jarcento dum la paporego de Inocento la 3-a (1198–1216). Nordaj Krucmilitoj kaj la antaŭeniro de kristanaj regnoj kaj de militordenoj en iam paganaj regionoj en Baltio kaj Finna nordoriento alportis devigan asimiladon de nombraj indiĝenaj popoloj en la novan Eŭropan kulturon.
Dum la meza Mezepoko, Germanio estis regata de la Ottoida dinastio, kiu luktis por kontroli la povegajn dukojn kiuj regis super etnoteritoriaj duklandoj kiuj datis el la periodo de migradoj. En 1024, ili estis anstataŭataj de la Salia dinastio, kiu fame konfliktis kun la papeco dum la regado de la imperiestro Henriko la 4-a (r. 1084–1105) pri la ekleziaj nomumoj kiel parto de la Investitura Polemiko. Liaj posteuloj plue luktis kontraŭ la papeco same kiel la germana nobelaro. Periodo de nestabileco sekvis la morton de la imperiestro Henriko la 5-a (r. 1111–25), kiu mortis sen lasi heredantojn, ĝis Frederiko la 1-a Barbarossa (r. 1155–90) ekhavis la imperian tronon. Kvankam li regis efektive, la bazaj problemoj restis, kaj liaj posteuloj plue luktis en la 13-a jarcento. la nepo de Barbarossa nome Frederiko la 2-a (r. 1220–1250), kiu estis ankaŭ lia heredanto al la trono de Sicilio tra sia patrino, konfliktis ripete kun la papeco. Lia kortego estis fama pro siaj fakuloj kaj li estis ofte akuzita pro herezo. Li kaj liaj sukcedantoj frontis multajn malfacilojn, kiel la invadon de Mongoloj en Eŭropon meze de la 13-a jarcento. Mongoloj unue detruis la princlandojn de Kieva Rus' kaj poste invadis Orentan Eŭropon en 1241, 1259, kaj 1287.
Krucmilitoj
Krucistaj militoj aŭ krucmilitoj aŭ krucistaj ekspedicioj estis soldataj ekspedicioj, proklamitaj fare de papo nome de la Latina eklezio celantaj teorie igi praktikeblaj la pilgrimajn vizitojn al la Sanktaj Lokoj kaj samtempe remeti en kristanajn manojn la sanktejojn okupitajn aŭ detruitajn fare de islamanoj. Do militaj bataloj disvolviĝis dekomence kaj teorie kontraŭ nekredantoj kies konvertiĝo ne estis la unua celo. Dum la Mezepoko en Eŭropo estis kiel nekredantoj konsiderataj ne nur paganoj, sed ankaŭ islamanoj, judoj kaj herezuloj.
La partoprenantoj de la krucmilitoj, nome la kruckavaliroj, kutime markiĝis per ruĝa signo de kruco (de tie ilia nomigo) kaj ili uzis ŝirmon de katolika eklezio. La unuan krucmiliton proklamis papo Urbano la 2-a en la jaro 1095. Ĝia celo estis konkeri Sanktan landon kaj liberigi lokojn sanktulajn por la kristanoj el la manoj de la islamanoj - hegemonie de selĝukaj turkoj. La lastan krucmiliton klopodis organizi komence de la 16-a jarcento Leono la 10-a kontraŭ la osmanidaj turkoj. Komencinte la militiron en Sanktan landon iom post iom formiĝis ideologio de la krucmilitoj.
Arkitekturo, arto kaj muziko
En la 10-a jarcento la establado de preĝejoj kaj monaĥejoj kondukis al la disvolvigo de ŝtona arkitekturo kiu prilaboris surlokajn romiajn formojn, el kio deriviĝis la termino "romanika". Kie disponeble, romiaj konstruaĵoj el briko kaj ŝtono estis reciklitaj por reuzi ties konstrumaterialojn. El la provizoraj komencoj konataj kiel "Unua Romaniko", la stilo floris kaj disvastiĝis tra Eŭropo en rimarkinda homogena formo. Ĝuste antaŭ la jaro 1000 estis granda tajdo de konstruado de ŝtonaj preĝejoj tra tuta Eŭropo. Romanikaj konstruaĵoj havas amasajn ŝtonmuregojn, malfermaĵojn sub duon-cirklaj arkoj, malgrandajn fenestrojn, kaj, partikulare en Francio, arkohavajn ŝtonvolbojn. La grandaj portaloj kun koloraj skulptaĵoj en altreliefo iĝis centra trajto de fasadoj, speciale en Francio, kaj la kapiteloj de kolonoj estis ofte ĉizitaj montrante rakontajn scenojn de imagitaj monstroj kaj animaloj. Laŭ arthistoriisto Charles Reginald Dodwell, "virtuale ĉiuj preĝejoj en Okcidento estis dekoraciitaj per murpentraĵoj", el kiuj kelkaj survivas. Samtempe kun la disvolvigo en la arkitekturo de preĝejoj, la distinga eŭropa formo de la kastelo estis disvolvigita kaj iĝis ŝlosila al politiko kaj miltfarado.
Romanika arto, speciale metala, estis plej grava en Moza arto, en kiu distingaj artaj gravuloj kiel Nikolao de Verduno (m. 1205) elstariĝis, kaj preskaŭ klasika stilo estas videbla en verkoj kiel la baptujo de la Sankta Bartolomeo de Lieĝo, kontraste kun la torditaj animaloj de la ĝuste samtempa Kandelingo de Gloucester. Grandaj iluminitaj biblioj kaj aliaj religiaj libroj estis la tipaj formoj de luksaj manuskriptoj, kaj murpentrarto floris en preĝejoj, ofte sekvante skemon kun Lasta juĝo sur la okcidenta muro, kaj Kristo Majesta sur la orienta pinto, kaj rakontaj bibliaj scenoj laŭlonge de la navo, aŭ en la plej bone survivanta ekzemplo, en Saint-Savin-sur-Gartempe, sur la tegmento kiel barelvolbo.
Lajos Mangold
Biografio
Lajos Mangold maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, inter 1869-1874 li studis en Universitato de Vieno (en la jaroj 1873 kaj 1874 li estis memserva soldato). Ekde 1875 li instruis en gimnazio de Arad (urbo), post kvin jaroj jam en Budapeŝto en Reĝa Universitato de Budapeŝto, ankaŭ en gimnazio. Krom la instruado li verkis historiajn librojn, studojn (ankaŭ germane), eĉ artikolojn por leksikonoj.
Mezepoko
Arkitekturo, arto kaj muziko
El la komenco de la 12-a jarcento, francaj konstruistoj disvolvigis la gotikan stilon, markitan per la uzado de kruconervuraj volboj, pintarkoj, apogarkoj, kaj grandaj fenestroj kun vitraloj. Ĝi estis uzata ĉefe en preĝejoj kaj katedraloj kaj plue estis uzataj ĝis la 16-a jarcento en multo de Eŭropo. Klasikaj ekzemploj de gotika arkitekturo estas la Katedralo de Chartres kaj la Katedralo de Reims en Francio same kiel la Katedralo de Salisbury en Anglio. Vitraloj iĝis ŝlosila elemento en la dezajno de preĝejoj, kiu plue uzis etendajn murpentraĵojn, el kiuj preskaŭ ĉiuj perdiĝis.
Dum tiu periodo la praktiko de manuskripta iluminado laŭgrade pasis el monaĥejoj al metiaj atelieroj, tiel ke laŭ Janetta Benton "ĉirkaŭ la jaro 1300 plej monaĥoj aĉetis siajn librojn en vendejoj", kaj la horlibroj disvolviĝis kiel formo de adorseva libro por normaluloj, nefakuloj. Metalaĵoj plue estis la plej prestiĝa formo de arto, kaj la emajlo de Limoĝo estis populara kaj relative akirebla elekto por objektoj kiel relikvujoj kaj krucoj. En Italio la plinovigoj de Cimabue kaj Duccio, sekvitaj de la verkoj de la majstro de la Trecento nome Giotto (m. 1337), ege plialtigis la rafinitecon kaj statuson de la tabulpentrarto kaj fresko. Pliiĝanta prospero dum la 12-a jarcento rezultis en pli grandan produkton de nereligia arto; multaj objektoj el ĉizita eburo kiel ludo-pecoj, kombiloj, kaj malgrandaj religiaj figuroj survivis.
Malfrua mezepoko
Kiel fina mezepoko aŭ malfrua mezepoko oni nomas en la mezepokismo la epokon daŭrantan ekde la mezo de la 13-a jarcento ĝis la komenco de la 16-a jarcento en la Mezepoko, do proksimume de 1250 ĝis 1500. Ĝi sekvis post la nomita Meza mezepoko kaj antaŭis la komencon de la moderna epoko (kaj en multo de Eŭropo, de la Renesanco).
Ĉirkaŭ 1300, jarcentoj da prospero kaj kresko en Eŭropo venis al halto. Serio de malsategoj kaj plagoj, kiel la Granda malsatego de 1315-1317 kaj la Nigra morto, malpliigis la loĝantaron al ĉirkaŭ duono de tio kio estis antaŭ la katastrofoj. Kun la senhomigo venis socia maltrankvilo kaj endemia milito-stato. Francio kaj Anglio suferis gravajn kamparanajn ribelojn, kiel tiuj de la Jacquerie kaj de la Angla kamparana ribelo, same kiel ĉirkaŭ unu jarcento de intermita konfliktaro, nome la Centjara milito. Aldone al multaj problemoj de la periodo, la unueco de la Katolika Eklezio estis portempe maltrankviligita de la okcidenta skismo. Kolektive, tiuj okazaĵoj estas foje nomataj Krizo de la Fina Mezepoko.
Spite la krizojn, la 14a jarcento estis ankaŭ epoko de granda progreso en artoj kaj sciencoj. Laŭ plinoviga intereso en antikvaj grekaj kaj latinaj tekstoj kiuj devenis el la Frua Mezepoko, ekis la Itala Renesanco. La akcepto de klasikaj tekstoj jam estis startinta antaŭ la Renesanco de la 12-a jarcento pere de kontaktoj kun Araboj dum la Krucmilitoj, sed la disponeblo de gravaj grekaj tekstoj akceliĝis pro la Konkero de Konstantinopolo fare de la Otomanaj Turkoj, kiam multaj Bizancaj fakuloj devis serĉi rifuĝon en Okcidento, partikulare en Italio.
Socio kaj ekonomio
Socio tra tuta Eŭropo estis tuŝita de dislokigoj okazigitaj de la Nigra Morto. Tero kiuj estis relative produktivaj estis abandonitaj, ĉar la survivantoj povis akiri pli fruktodonajn areojn. Kvankam servuteco malpliiĝis en Okcidenta Eŭropo ĝi iĝis pli ofta en Orienta Eŭropo, dum terposedantoj trudis ĝin al tiuj el ties laboristoj kiuj antaŭe estis liberaj. Plej kamparanoj en Okcidenta Eŭropo sukcesis ŝanĝi la trudlaboron kiujn ili estis antaŭe plenumintaj al siaj senjoroj kontraŭ monrentoj. La procento de servutuloj inter la kampanaro malpliiĝis el tiom alta de 90 ĝis 50 procento je la fino de la periodo. Ankaŭ senjoroj iĝis pli konsciaj pri komunaj interesoj kun siaj aliaj teruzantoj, kaj ili aliĝis al opozicio al trudado de privilegioj el iliaj registaroj. Parte pro la premo de terposedantoj, registaroj klopodis leĝigi revenon al la ekonomiaj kondiĉoj kiuj ekzistis antaŭ la Nigra Morto. Nekleruloj iĝis pli kaj pli kleraj, kaj la urbaj loĝantaroj ekimitis la interesojn de la nobelaro por kavalerio.
Judaj komunumoj estis elpelitaj el Anglio en 1290 kaj el Francio en 1306. Kvankam kelkaj estis rajtigitaj reveni en Francion, plej ne ricevis tian rajtigon, kaj multaj judoj elmigris orienten, el Pollando kaj Hungario. La judoj estis elpelitaj ankaŭ el Hispanio en 1492, kaj disigitaj en Turkion, Francion, Italion, kaj Nederlandon. La starigo de la banka sistemo en Italio dum la 13-a jarcento plue tra la 14-a jarcento, havigis energion parte pro la pliiganta militagado de la periodo kaj pro la necesoj de la papeco movigi monon inter la regnojn. Multaj bankaj firmaoj pruntedonis monon al la reĝoj, grandriske, ĉar kelkaj suferis bankrompon kiam la reĝoj ne redonis iliajn pruntojn. Tio okazis al la familioj Bardi kaj Peruzzi en la 1340-aj jaroj kiam la reĝo Eduardo la 3-a de Anglio ne redonis al ili siajn prunteprenojn.
Kulturo
Mezepoka kuirarto inkluzivas manĝaĵojn, manĝkutimojn kaj kuirajn metodojn de diversaj eŭropaj kulturoj dum la Mezepoko, kiuj daŭris de la 5-a ĝis la 15-a jarcento. Dum ĉi tiu periodo, dietoj kaj kuirado ŝanĝiĝis malpli ol en la frua moderna periodo sekvanta, kiam tiuj ŝanĝoj helpis meti la bazojn por moderna Eŭropa kuirarto. Cerealoj restis la plej grava bazo dum la Alta Mezepoko ĉar rizo estis enkondukita malfrue, kaj la terpomo estis nur enmetita en 1536, kun multe pli posta dato por ampleksa konsumado. Hordeo, aveno kaj sekalo estis la manĝaĵoj de malriĉuloj. Tritiko estis por la regantaj klasoj. Ĉi tiuj estis konsumitaj kiel pano, kaĉo, gruelo kaj pasto de ĉiuj membroj de la socio. Faboj kaj legomoj estis gravaj suplementoj por la cereal-bazita dieto de la pli malaltaj klasoj. La faboj estis el la Nova Mondo kaj estis enkondukitaj post la kolumba interŝanĝo en la 16-a jarcento.)
Diversaĵoj
Nur en la 14-a / 15-a jarcento malpliboniĝis la klimato kaj estiĝis la tiel nomata malgranda glacia epoko. Pro tio ŝanĝis la nutrado kaj parte estiĝis subnutrado, kio kaŭzis malaltiĝon de la averaĝa korpoalto dum la sekvaj jarcentoj.
Mezepoko en modernaj kulturo, arto kaj literaturo
La kulturo de Mezepoko kaj partikulare de militistoj, kavalerio ktp., enmodiĝis speciale en la komenco de la 19-a jarcento ligite al la disvastigo de la Romantikismo kiu vidis idealojn en pasintaj epokoj, tre religihegemoniaj periodoj, konservismaj sintenoj, ekzotismo ktp. Tio rezultis ekzemple en popularigo de historia romano pri mezepokaj temoj, kiel tiuj de Walter Scott, Washington Irving, Enrique Gil y Carrasco ktp. Samtempe kaj en aliaj kuntekstoj, nome en arkitekturo, disvolviĝis kiel aparta stilo la novgotiko, kiel revivigo de la gotika arkitekturo.
Vaza-papagoj
Vaza-papagoj (Coracopsis) estas genro de veraj papagoj el familio Psittrichasiidae. La genro formas sian propran monotipan subfamilion Coracopseinae. Ĝi enhavas tri speciojn endemiajn sur Madagaskaro kaj aliaj insuloj de Hinda oceano. Iam taksonomiistoj konsideris formortintan monotipan genron Mascarinus tre parenca al vaza-papagoj kaj eĉ proponis unuigi ĝin kun Coracopsis, sed pli novaj molekulaj esploroj montris ke Mascarinus estis pli parenca al familio Psitakuledoj (Psittaculidae).
Taksonomio
Nun oni agnoskas tri speciojn de vaza-papagoj kun kelkaj subspecioj:
En 2011 aperis genetika esploro kiu metis formortintan (†Mascarinus mascarinus, L. 1771 ) el Reunio inter vaza-papagoj kaj proklamis ke eblas eĉ konsideri ĝin subspecio de malgranda vaza-papago. Alia grupo de esploristoj montris, ke tiu ĉi esploro estas dubebla, ĉar la ekzemplo kun kiu laboris la esploristoj povis esti damaĝita. Enmeto de Maskarena papago inter vaza-papagoj nun estas polemika, ĉar ĝi estas sufiĉe anatomie simila al aliaj formortintaj papagoj de la regiono, kiuj apartenis al familio Psitakuledoj (Psittaculidae).
Priskribo
Vaza-papagoj estas noteblaj inter papagoj pro ilia unika aspekto kun mallongaj korpoj, longaj koloj, grizaj aŭ nigraj plumaroj kaj rozkoloraj bekoj.
Dum la reprodukta sezono haŭtoj de ambaŭ inaj kaj iĉaj vaza-papagoj iĝas flaveca kaj ili perdas na iom da plumoj. Ĉe inoj tiu ĉi plumoperdo estas pli ekstrema kaj povas eĉ konduki al kompleta kalveco. Krome, plumoj de la inoj, kiuj normale estas nigraj aŭ grizaj, dum bredsezono iĝas brunaj pro redistribuo de melanino en la korpo, kaj restas tiaj ĝis la sekva mudo.
Unikaj ecoj
Krom sia nekutima aspekto, la vaza-papagoj ankaŭ havas kelkajn morfologiajn kaj fiziologiajn ecojn kiuj apartigas ilin de aliaj papagoj. La idoj eloviĝas post 18–20 tagoj de kovado, kio estas tre nekutima por papagoj. Plimulto de papagaj specioj kovas dum 30 tagoj aŭ pli.
Kloakoj de iĉaj vaza-papagoj povas invertiĝi kaj iĝi duonpeniso, kiu erektiĝas dum kopulado. Neniu papaga specio ekster la genro de vaza-papagoj havas tian econ. Pro ekzisto de tia ĉi faluso la kopuliĝo de vaza-papagoj daŭras pli longe ol tiu de aliaj papagoj.
Junaj idoj havas areojn de haŭto en sur iliaj bekoj kiuj se stimulitaj okazigas fortan manĝeman respondon. Jam post kelkaj semajnoj ili malaperas, sed la reflekso plupersistas longe, ĝis plenkreskeco. Birdobredistoj iam uzas injektilojn por nutri junajn vaza-papagidojn ĉar la intensa reflekso malhelpas ilin ricevi manĝaĵon el kuleroj.
Vaza-papagoj estas vundeblaj pro papaga beka kaj pluma malsano. Infektitaj birdoj ofte iĝas blankaj kaj en la 1970-aj jaroj, dum la unua ondo de importo de vaza-papagoj en Eŭropon kaj Amerikon, ili estis false reklamitaj kiel albinoj.
Prezidanto de la Verĥovna Rada
La prezidanto de la Verĥovna Rada, la nacia parlamento de Ukrainio (ukraine Голова Верховної Ради України) estas la prezidanto kaj parolisto de la unuĉambra parlamento de Ukrainio, ĝis 1991 la Supera Soveto de Ukraina SSR. La nomo klare indikas, ke la plenumanto de tiu ofico prezidas la kunvenojn kaj aliajn agojn de la parlamento. La parlamentaj prezidantoj estas elektataj per sekreta baloto el inter la parlamentaj deputitoj. La parlamenta prezidanto estas la unua en la vico de anstataŭantoj por la ofico de la ŝtata prezidanto de Ukrainio, kaze ke tiu ne kapablas plenumi la oficajn laborojn.
La posteno ekzistas ekde la ratifiko de la konstitucio de la Ukraina SSR la 30-an de januaro 1937. Miĥailo Burmistenko, kiu estis nomumita tiutage, estis la unua postenulo. Ekde tiam estis 18 parlamentaj prezidantoj. Ekde la 22-a de februaro 2014, la aktuala postenulo estas Oleksandr Turĉinov.
Taskoj
Laŭ artikolo 88 de la aktuala konstitucio de Ukrainio, la parlamenta prezidanto rajtas:
La parlamenta prezidanto laŭ artikolo 83 de la konstitucio ankaŭ rajtas kunvoki specialajn parlamentajn sesiojn, kaj validigi leĝojn kontraŭ kiuj vetois la ŝtata prezidanto en la kazoo ke la parlamento voĉdonas superi la vetoon per du-triona plimulto. Krome li laŭ artikolo 107 de la konstitucio partoprenas en kunvenoj de la konsilio pri naciaj sekureco kaj defendo.
La parlamenta prezidanto kaj liaj/ŝiaj du asistantoj, do parlamentaj vicprezidantoj, ne rajtas estri parlamentan frakcion.
Kimri
Kimri estas naskiĝloko de fama rusa revolucia verkisto Aleksandr Fadejev.
Jenő Basa
Jenő BASA [baŝa] hungara pentristo. Li naskiĝis en Tordatúr la 23-an de marto 1879 kaj mortis en Zuriko la 26-an de majo 1909.
Kariero
Jenő Basa studis en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto, poste en Munkeno. Pro konflikto en armeo li fuĝis eksterlanden (Zuriko, Parizo, Londono). Li revenis en 1908 ricevinte amnestion. En printempo 1903 estis ekspoziciista en Műcsarnok de Budapeŝto lia pentraĵo La paco kaj estis vendita. En la ekspozicio de Műcsarnok 1907/908 estis ekpoziciita lia alia pentraĵo titolita La artisto. Li malsaniĝis je ftizo kaj li iris en Romon kaj je komenco de 1909 en Zurikon. Pluraj el liaj pentraĵoj troviĝas en Újpest.
Insuloj de Brissago
La Insuloj de Brissago estas du insuloj sur la Majora Lago, kiuj apartenas al la komunumo Brissago.
Geografio kaj geologio
La insuloj situas oriente de la komunumo Ronco sopra Ascona. La pli granda de la du insoloj nomiĝas San Pancrazio aŭ Grande isola Ĝi hava areon de 25568 m². Sur ĝi situas botanika ĝardeno. La malgranda insulo nomiĝas Isolina, Piccola isola aŭ Isola di Sant'Apollinare. Ĝi estas naturrezervejo kaj havas areon de 8186 m². La inusloj fakte estas la pintoj de du sublagaj montoj de la insubra alpoĉeno, kies plej norda punkto ili estas. La insoloj konsistas el grenat-gnejso. .
Trafiko
La Insuloj de Brissago atingeblas pere de la liniŝipoj sur la Majora Lago de Locarno, Ascona, Porto Ronco kaj Brissago kaj pere de pramŝipeto de Brissago.
Historio
Unuaj setloŝpuroj sur la insuloj datiĝas el la romia epoko. Dum mezepoko sur la insulojn troviĝis du preĝejoj kaj iliaj loĝantoj ĝuis pri certa aŭtonomio de la Dukoj de Milano. En 1875 ekzistis plano konstrui sur la insulo dinamitfabrikon por la konstruo de la gotarda tunelo. Post ekkonstruo tamen la projekto ne realiĝis. De 1885 ĝis 1927 la insuloj estis havaĵo de la rusa baronino Antoinette de Saint Léger, kiu tie posedis grandan bienon. 1928 Max Emden akiris la insulojn kaj komencis konstrui la belajn ĝardenojn. Post la morto de Max Emden liaj heredantoj proponis al Kantono Tiĉino aĉeton de la insuloj kun la kondiĉo instali sur la insulo botanikan ĝardenon.
Jenni Rivera
Jenni Rivera (2-a de julio 1969 - 9-a de decembro 2012) estis meksika, usona kantistino. Aktiva en la muziksceno ŝi estis ekde 1992. Dum sia vivo ŝi kreis plej diversajn kantojn. Multaj el ili rilatis al sociaj temoj, kaj ankaŭ al aliaj kiel ekzemple malfideleco aŭ personaj rilatoj. Entute ŝi kreis 10 albumojn. Je la 9-a de decembro 2012 la meksika gazetaro raportis unue la malaperon de la aviadilo. Posttagmeze oni devis raporti la morton de la kantistino, kiu estis reveninta de koncerto en Monterrey al la urbo Toluca.
Alcolea de las Peñas
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas alcoleano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 11 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,65 loĝ/km².
Jenni Rivera
Vivo kaj kariero
Ŝi naskiĝis en Long Beach, Usono, kiel filino de meksikaj enmigrintoj. Tre june ŝi havis kontakton kun muziko. Estante ankoraŭ en la supera lernejo ŝi fariĝis graveda kaj naskis la unuan de entute kvin gefiloj. Ĉe la komenco de la kariero ŝi adoptis la nomon "Jenni Rivera". En 1996 ŝi eldonis la unuan albumon Chacalosa. Entute oni vendis pli ol 1 miliono da ŝiaj albumoj.
Alcolea de las Peñas
Situo
Alcolea de las Peñas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1003 m super marnivelo; je 87 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 16,85 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
Alcolea de las Peñas estis unu el 131 domaroj kiuj kunformis la teritorion atribuitan al la Comunidad de villa y tierra de Atienza laŭ la foruo ricevita en 1149 de la reĝo de Kastilio Alfonso la 7-a.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 11, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alcolea de las Peñas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Alcolea de las Peñas kie oni falis al la nunaj 11.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Rumbo
Rumbo estas parodanco de kuba deveno, kiu proksimume ekde la lasta triono de la 20-a jarcento en multaj industrilandoj al la sociaj kaj turniraj dancoj.
Historio
Al la plej famaj antaŭuloj de rumbo apartenas, kiel ankaŭ je la tango, la habanero. En Argentino ĝi evoluis al milongo (antaŭulo de la argentina tango), dum kiam en Kubo ĝi influis la boleron, kiu kun gvaraĉoj kaj gvaĥiro baziĝantaj sur sono-klaveo konsistigis la repertuaron de la malnova kuba danco trovo. Miguel Matamoros kreis en la 1920-aj jaroj la pli malrapidan bolero-sonon, ankaŭ baziĝanta sur la son-klaveo.
Parenceco kun la afrikkuba rumbo ne estas supozebla. La vorto „rumba“ signifas en la kariba hispana lingvo ankaŭ ĝenerale „nokta festo“ aŭ „komuna muzikado“.
Buada
En la distrikto troviĝas la lago Buada, ĉe kies bordoj troviĝas la loĝejoj de la zono. La fundo de la lago troviĝas sub la marnivelo (-5 metroj).
La elektodistrikto de Buada elektas 2 anojn al la Parlamento de Nauro.
Rumbo
Historio
Kiel moda danco rumbo unuafoje aperis en 1914 je Novjorko. Ritme simpligita ĝi atingis komence de la 1930-aj jaroj ankaŭ Eŭropon. La nazioj malpermesis la rumbon kiel „dekadencita arto“, sed ankaŭ en aliaj landoj la intereso malpliiĝis.
Batalo de Bannockburn
La batalo de Bannockburn (la 24-an de junio 1314) estis decida skota venko kontraŭ Eduardo la 2-a (Anglio).
Printempe de 1314 Eduardo Bruso, frato de la skota reĝo Roberto Bruso, sieĝis Stirling, kies anglan garnizonon estris Kavaliro Filipo Mowbray. Ili eniris akordon per kiu, se ne alvenus angla armeo antaŭ la mezsomero de tiu jaro, Mowbray kapitulacus.
Verdanigra pego
La Verdanigra pego (Colaptes melanochloros) estas specio de birdo de la familio de Pegedoj kaj subfamilio Picinae kiuj estas loĝantaj reproduktuloj en Sudameriko, nome en Argentino, Bolivio, Brazilo, Paragvajo kaj Urugvajo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj malaltaj arbaroj.
Batalo de Bannockburn
Stirling strategie gravis kaj estis inter la relative malmultaj restantaj anglaj posedaĵoj en Skotlando. Somere de 1314 Eduardo la 2-a invadis kun granda armeo enhavanta eble du mil kavalirojn kaj 16 mil infanterianojn. Roberto Bruso atendis lian alvenon ĉe Bannockburn, sude de Stirling, kun ege malpli granda armeo. La 23-an de junio okazis la unua batalado dum kiu la skotoj forpelis la unuajn anglajn alvenintojn. La sekvan tagon okazis la ĉefa batalo dum kiu la skotoj tute venkis la anglojn, kiuj fuĝis senorde: Eduardo mem fuĝis al Dunbar, kaj poste al Anglio. Eble 700 anglaj batalistoj mortis, inter kiuj pluraj superaj nobeloj, kaj 500 kaptiĝis por elaĉeto. Laŭdire mortis malmultaj skotoj - kaj nur du skotaj kavaliroj.
Verdanigra pego
Priskribo
La birdoj de tiu ĉi genro estas grizbrunaj en korpo kaj grizecaj en kapo kun nigraj aŭ ruĝaj markoj. Tiuj ĉi estas iom similaj al la Punktobrusta pego, tio estas kun tre striitaj aŭ punktitaj korpopartoj kun griza vizaĝo kaj nigroruĝaj markoj en kapo. Tiu ĉi specio tamen estas pli verdeca kaj striita kaj havas nigran antaŭan kronon kaj ruĝegan malantaŭan kronon tre kontrastan. La tuta ventro estas punktita, ne nur la brusto kiel ĉe la Punktobrusta pego kaj la dorso estas multe pli malhela kaj striita nigroverde kaj de tie la nomo kaj latinlingve kaj esperante. La vosto kaj la okuloj estas nigraj kaj la beko grizeca.
Batalo de Bannockburn
La venko ege plifortigis Roberton Bruson. Kvankam la angloj formale agnoskis la sendependon de Skotlando nur meze de la 1320-a jardeko, fakte ili forlasis siajn klopodojn regajni la landon.
La batalejo viziteblas.
Ronald H. Coase
Ronald COASE (naskiĝis, mortis ) estis brita ekonomikisto. Li gajnis la Svedan Regnan Banko Premion de Ekonomika Scienco memore al Alfred Nobel je 1991.
Coase estas plej bone konata ĉar du artikoloj precipe: "The Nature of the Firm" ("La Naturo de la Firmao") (1937), kiu enkondukas la koncepton de transakciaj kostoj por ekspliki la grandecon de firmaoj, kaj "The Problem of Social Costs" ("La Problemo de Sociaj Kostoj") (1960), kiu proponas ke bone difinitaj posedrajtoj povus superi la problemojn de eksteraĵoj. (Ĉi tiuj estas la jaroj de unua eldonado.)
La aliro de Coase uzate transakciaj kostoj estas nuntempe influa en moderna organiza teorio, kie ĝi estis reenkondukata de Oliver Williamson.
La Naturo de la Firmao
"The Nature of the Firm" estas mallonga eseo en kiu Coase provas ekspliki kial la ekonomio havas kvanton de komercaj firmaoj, anstataŭ ol ekskluzive de amaso de sendependaj, memdungitaj homoj kiuj kontraktas eksluzive unu kun la aliaj. Donita ke "produktado povus farata sen ia ajn organizo (t.e., firmaoj)", Coase demandas, kial kaj sub kia kondiĉoj ni atendus ke firmaoj aperus?
Ekzistas naturan limon je tio kio firmaoj povas produkti interne, tamen. Coase observis "malpliiĝantajn ristornojn al la entreprena funkcio", inkluzive de pliiĝantaj ĝeneralaj kostoj kaj pliiĝanta emo por misasigni rimedon de superverŝata estro. Ĉi tiu estas kontraŭaga kosto al la uzado de la firmao.
Coase argumentas ke la grandeco de firmao (mezurite de kiom da ĝiaj kontraktaj rilatoj estas "internaj" de la firmao kaj kiom estas "eksteraj") estas rezulto de trovi ekvilibron inter la konkurencaj emoj de la supraj kostoj. Ĝenerale, pligrandigi la firmaon estas komence profita, sed la malpliiĝantaj ristornoj fine okazos kaj malebligi daŭran pligrandiĝon de la firmao.
Coase ne konsideras nekontraktajn rilatojn, kiel inter amikoj kaj familianoj.
Plua legado (angla):
Magdala
Paroĥestris tie ankaŭ Theodor Linschmann.
Psychrolutes phrictus
Psychrolutes phrictus estas profundmara specio de fiŝoj el la 'Psychrolutidae'. Ĝi precipe manĝas krustacojn, moluskojn kaj eĥinojn.
Dum Diversas
Dum Diversas  estas buleo de papo Nikolao la 5-a de 16-a de junio de 1452. Ĝi estis adresita, akompanate de la apostola brevo Divino amore communiti (Kunigitaj en la dia amo), al la portugala reĝo Alfonso la 5-a.
La papo agnoskas al la portugala reĝo la ĵusajn konkeritajn teritoriojn; lin rajtigas ataki, venki kaj submeti Saracenojn, paganojn kaj malamikojn de la kristana kredo; forrabi iliajn bonaĵojn kaj iliajn terojn; kaj ilin servutigi por ĉiam. “Ni, fortigite de la dia amo, puŝite de la kristana karitato, kaj altrudite de la devoj de nia pastorala ofico, deziras, kiel diktas la devo, kuraĝigi tion kio apartenas al la integreco kaj kresko de la Kredo, por kiu Kristo, nia Dio, elversis sian sangon, kaj subteni en tiu sanktega entrepreno la elanon de la animoj fidelaj al ni kaj al via reĝa majesteco. Tial, ennome de la apostola aŭtoritato, ni koncedas la plenan rajton kapti kaj submeti Saracenojn kaj paganojn, kaj sammaniere aliajn nekredantojn malamikojn de Kristo, kiuj ajn ili estas kaj ĉie ajn ili loĝas: preni ĉiuspecajn ilian bonaĵojn, moveblajn kaj nemoveblajn de ili poseditajn; invadi kaj konkeri ilian regnojn, graflandojn, princlandojn; kaj ankaŭ aliajn iliajn posedaĵojn, terojn, lokojn, vilaĝojn, agrojn, posedaĵojn kaj bonaĵon de ĉiu ajn speco apartenantaj al kiu ajn reĝo aŭ princo kaj sklavigi iliaj loĝantojn; kaj alproprigi al vi por ĉiam, por vi kaj viaj posteuloj, reĝoj de Portugalio, regnojn, duklandojn, graflandojn, princlandojn; kaj aliajn similaĵojn, terojn, agrojn, posedaĵojn kaj bonaĵojn de tiu speco, ilin destinante al via profito kaj avantaĝo, al viaj posteuloj…”. Papo Nikolao la 5-a.
Lingvistoj debatas pri la senco de iuj vortoj, kiel “por ĉiam” (ĉu la buleo aludas al terservutuleco?) kaj “sklavoj” (ĉu servutularo?).
Historiistoj provas esplori al kiu problemo la papo estas respondanta: ĉu duboj pri la liceco de la operacoj, kaj iliaj implikaĵoj? Ĉu nur volo disvastigi kristanismon aŭ ĉu ankaŭ neceso plidefendi la kristanajn popolojn el la minaco de turka ekspansio kaj absorbo de landoj kaj popoloj kristanaj? Konstantinopolo estos tuj post tiam (1453) definitive konkerita de turkoj.
Vidu ankaŭ
Romanus Pontifex (alia samenhava buleo de la sama papo)
Traatlantika sklavkomerco
Sklaveco
Bibliografio
Hart, Jonathan Locke. 2003. Comparing Empires: European colonialism from Portuguese expansion to the Spanish-American War. Palgrave Macmillan. ISBN 1403961883. p. 18.
László Ipó (pentristo)
Biografio
László Ipó la mezlernejon finis en Cristuru Secuiesc (1926), kie lia majstro estis Gerő Daday. Tie estis lia unua ekspozicio (1936). Li partoprenis la distriktajn eskoziciojn en Târgu Mureş kaj Miercurea Ciuc (1953–67). Li laboris ankaŭ en la Artistkolonio de Lăzarea (1981). El liaj oleopentraĵoj li havis ekspozicion en Székelykeresztúri Múzeum (1982). Li pentris portretojn pri Lajos Kelemen (1944), László Tompa (1955), Sándor Tomcsa (1961), Dénes György (1970), István Molnár (1976), Elek Benedek (1979).
(19690) 1999 RD212
(19690) 1999 RD212 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 2979
NGC 2979 (aliaj indikoj — NGC 3050, MCG -2-25-12, IRAS09407-1009, PGC 27795) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 2979, NGC 3050.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rheden (Nederlando)
[[Media:Nl-Rheden.ogg|Rheden]] estas municipo en la provinco Gelderland en Nederlando. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 22 km² akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Komárov (distrikto Tábor)
Komárov estas municipo de Ĉeĥio troviĝas en distrikto Tábor, Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis. Ĝi situas okcidente de Soběslav, direkte al Bechyně, kaj ĝi apartenas al regiono de Soběslavská Blata.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1492. Ĉirkaŭ duono de la 19-a jarcento la municipo apartenis sub Bechyně, kio estis precipe pro malbona vetero malavantaĝa. Nur post la dua mondmilito sukcesis klopodoj pri transigo sub administradon de urbo Soběslav.
Arkitekturo
Komárov fieras pri riĉaj bienulaj posedaĵoj alikonstruitaj komence de la 19-a jarcento el devenaj lignaj je masonitaj kaj ornamitaj en stilo de kampula baroko. Meritis pri tio ankaŭ en la 60-ja jaroj de la 19-a jarcento masonisto-popola artisto Martin Paták devenanta el proksima Vlastiboř. Inter la plej konservitaj konstruaĵoj apartenas kun pure barokaj ŝildoj grenejeto n-ro 4 el la jaro 1808 kaj grenejo de bieno n-ro 51 el la jaro 1839. En 1995 estis en Komárov proklamita vilaĝa memorinda rezervejo.
Navas de San Juan
Navas de San Juan estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la komarko El Condado.
La areo de la municipo estas 175 km2 kie loĝas 4 517 geloĝantoj, do loĝdenso estas 25,75 loĝ./km2. Estas la municipo plej loĝata de la komarko El Condado.
Tra ĝia municipa teritorio fluas la riveroj Guadalimar, Guadalén kaj Guarrizas.
Geografio
Navas de San Juan estas en la komarko El Condado nordoriente de la provinco Ĥaeno kaj okcidente de El Condado, lime kun Vilches kaj Arquillos okcidente kaj kun Santisteban del Puerto oriente, dum sude kun Úbeda kaj Sabiote.
Historio
Meze de la 2-a jarmilo a.K. la teritorio kiun nune okupas Navas de San Juan jam havis homan okupadon, kiel atestas la setlejoj Castellón kaj Atalaya. Sed nur en la epoko de iberoj, probable pro koloniigo helpita el la granda ibera centro de Kastulo, ĉirkaŭ la 4-a jarcento a.K. oni fondis la setlejon. En epoko de romianoj ĝi iĝis grava loko survoje inter Kastulo kaj Ilugo, kiel pruvis la apero de mejloŝtonoj ene de la municipa teritorio. En la medio de Navas de San Juan estis mansio, nome Ad Morum, kiu estis gastejo sur la Vojo de Hannibalo. En la teritorio abundis kampardomaj vilaoj, el kiuj oni kalkulis sep, inter kiuj El Acero kaj Cerro Prior.
En tempo de Al Andalus Navas de San Juan estis nur malgranda kampardomaro ene de la administracia distrikto de Sant Astiban aŭ iu setlejo de komercistoj. La islamanoj konstruis kastelon, kiu poste estis reformita de la kristanoj. En la teritorio estas restaĵoj de aliaj fortikaĵaj strukturoj kiel la kastelo de Ero kaj la ĉefturo ĉirkaŭ oni konstruis la aktualan Sanktejon de "Santa María de la Estrella". La teroj de Navas de San Juan estis konkeritaj de Fernando la 3-a de Kastilio en 1226 kaj integritaj en la teroj de la reĝo, sub la jurisdikcion de Santisteban. En 1254 la reĝo Alfonso la 10-a donis Santisteban al Úbeda. En la 14-a jarcento, Navas de San Juan kaj Castellar formis la senjorlandon de Santisteban, donita de Henriko la 2-a de Kastilio al Men Rodríguez Benavides. En 1473 Henriko la 2-a konvertis ĝin en graflando.
OutTV
OutTV estas kanada, anglalingva A-kategoria kabla kaj satelita komerca laŭtema televidkanalo. Ĝi estis lanĉita en septembro 2001, OutTV provizas ĝenerale distradon kaj vivistilojn cele por la GLAT-komunumo.
Tenente Portela
Tenente Portela estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 13.719 loĝantojn en 2010.
Denigomodu
Denigomodu estas distrikto de Nauro kaj estas parto de la elektodistrikto Ubenide. Ĝi troviĝas en la okcidenta bordo de la insulo, estas banata de la Pacifika Oceano kaj najbaras al la distriktoj Nibok, Buada kaj Aiwo. Ĝi havas surfacon de 1,18 km² kaj proksimume 2850 loĝantojn.
Sur la teritorio troviĝas la malsanuleja centro, la planizadocentro de la Nauru Phosphate Corporation, unu mortintejo, unu lernejo, unu komerca centro, la stadiono, la publika malsanulejo kaj la meteologia stacio.
Komitato por publika savado
La Komitato por publika savado (en franca Comité de salut public estis kreita en aprilo 1793 de la Nacia Konvencio kaj poste restrukturita en julio 1793, formante de facto plenuma registaro en Francio dum la Terorepoko (1793–1794), nome epoko de la Franca Revolucio. La Komitato por publika savado sukcedis al la antaŭa Komitato de Ĝenerala Defendo (stablita en januaro 1793) kaj prenis ties rolon protekti la ĵus starigitan respublikon kontraŭ fremdaj atakoj kaj internaj ribeloj. Kiel militepoka decido, la Komitato – komponita dekomence el 9, kaj poste el 12 membroj – ricevis ampleksajn povojn super la militistaj, ĵuĝaj kaj leĝodonaj aferoj. Ĝi estis formata de administra stabanaro por kontroli la laboron de la plenumaj staboj de la Nacia Konvencio kaj de registaraj ministroj elektitaj de la Konvencio. Dum la Komitato klopodis fronti la danĝerojn de koalicio de eŭropaj ŝtatoj kaj kontraŭ-revoluciaj fortoj ene de la lando, ĝi iĝis pli kaj pli povega.
Kvartalo Curumi (Jokohamo)
Kvartalo Curumi aŭ Curumi-ku (鶴見区 [curumi-ku]; Hepburn: Tsurumi-ku; Kunrej: Turumi-ku) estas kvartalo, situanta en orienta parto de Jokohamo.
Fortikaĵo kastro
Kastro estas tipo de fortikaĵa vilaĝo ĝenerale antaŭromia kvankam ekzistas postaj ekzemploj kiuj pludaŭris ĝis la Mezepoko, ekzistaj en Eŭropo kaj propraj de fino de la Bronzepoko kaj de la Ferepoko; antikvaj studoj asociigis ilin kun la civilizacio de la keltoj, sed aktuale oni dubas pri tiaj rezultoj. Ili troviĝas ofte en la Iberia Duoninsulo ĉefe norde kaj okcidente.
Luís Murat
Luís Morton Barreto Murat (naskiĝis en la 18-a de junio 1861 en Resende, Brazilo - mortis en la 11-a de julio 1929 en Rio de Janeiro, Brazilo) estis ĵurnalisto, poeto kaj brazila politikisto. Fondindo de la seĝo 1 de la Brazila Beletristika Akademio.
Fortikaĵo kastro
La defenda celo funkciis tiel ke la disigita loĝantaro trakampare kaze de danĝero venis rifuĝiĝi ene de la "kastro". La specifa situigo de tiaj vilaĝoj supozigas ke funkciis reto interkonektita inter ili.
Luís Murat
Luís Norton Murat estis baptita en la 4-a de majo 1862, en la Igreja do Distrito de São José da Cacaria en Piraí, Brazilo. Li estis filo de Doktoro Thomas Norton Murat kaj de Antônia Barreto Norton Murat. Lia gebaptopatroj estis Luís Murat kaj Maria Norton Murat.
Magdeburgerforth
Magdeburgerforth estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Möckern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2015 la komunumoparto havis 212 loĝantojn.
Luís Murat
Li estis ĉe la seĝo 1 de Brazila Beletristika Akademio de 1897 ĝis 1929, kiam lia seĝo estis okupita por Afonso d'Escragnolle Taunay.
Monaĥfrukto
Monaĥfrukto axu Loĥankuo (ĉine: luóhàn guǒ, 罗汉果/ 羅漢果) estas herba staŭda vinberujode la kukurbaca familio indiĝena al suda Ĉinio kaj norda Tajlando kun rilataj specioj en Hindio kaj Tajvano.
La planto estas kultivita por ĝia frukto, kies ekstrakto estas preskaŭ 300 fojojn pli dolĉa ol sukero kaj estas uzata en Ĉinio kiel natura malalta-kalorioj edulcoranto por malvarmigo trinkaĵoj, kaj en la tradicia ĉina medicino por trakti diabeton kaj obezeco.
Fortikaĵo kastro
Ŝajne ili ekzistis ĝis la 1-a jarcento a.K. Dum la etendo de la kutimaro de la novaj loĝantoj devenaj el Romio, tiu indiĝena sistemo malaperis.
Volodimir Litvin
Volodimir Litvin - ukraine Володимир Литвин, foje ankaŭ latinliterigita Volodymyr Lytvyn, naskiĝis la, do nun -jara - estas ukraina politikisto. Ekde la 9-a de decembro 2008 li estas la aktuala prezidanto de la Verĥovna Rada, la nacia parlamento de Ukrainio. Jam antaŭe li inter la jaroj 2002 kaj 2006 havis la saman postenon. Li ambaŭfoje estis elektata per sekreta baloto el inter la parlamentaj deputitoj.
Fiera Biblioteko
La Fiera Biblioteko (Pride Library) estas kolekto de libroj, gazetoj kaj aŭdovida materialo rilate al gejoj, lesbaninoj, ambaŭseksemuloj, transgenruloj. Ĝi estas parto de la D.B. Weldon de la Universitato de Okcidenta Ontario kaj estis la unua kompilo de materialo pri la kvira kulturo de kanada universitato. Ekde sia fondo en la Fakultato de Artoj en la malfruaj 1990-aj jaroj, ĝi kreskis rapide danke al la subteno de fakultataj administrantoj, volontuloj kaj donacantoj.
Eŭropa Buroo por malpli uzataj lingvoj
Eŭropa buroo por malpli uzataj lingvoj (EBMUL) (European Bureau for Lesser Used Languages (EBLUL), Bureau européen des langues les moins répandues (BELMR), Oficina Europea de Lenguas Minoritarias, Europäisches Büro für Sprachminderheiten) estis sendependa neŝtata organizo financata de la Eŭropa Komisiono kiu celis konservi kaj antaŭenigi malpli uzatajn aŭtoktonajn lingvojn de la Eŭropa Unio.
La Eŭropa Buroo por malpli uzataj lingvoj estis kreita fare de la iniciato de la Eŭropa Parlamento en 1982. EBMUL havis siajn sidejojn en Bruselo kaj Dublino.
EBLUL estis nuligita per decido de sia estraro de la 27-a de januaro 2010. Ĉefa oficiala kialo de la malfondo estis "maltaŭgeco de la subvencia meĥanismo de tia organiza modelo en hodiaŭaj cirkonstancoj". Por anstataŭi ĝin fondiĝis la Eŭropa Reto por Lingva Egaleco.
Svetlana Beriosova
La repertuaro enhavas la dancajn rolojn: Trumpeta koncerto, La princo de la pagodoj (The Prince of the Pagodas), Antigone, Persefono (Perséphone), Ondine, Baiser de la fée, Cignolago, La dormanta belulino (Dornröschen, The sleeping beauty), Giselle, Coppelia, Sylvia kaj Cindrulino (Cinderella). Svetlana Berisova dancis ĝis 1975 en teatro.
Monda Boksa Konsilio
Monda Boksa Konsilio (World Boxing Council; ‏mallongigita WBC) estas profesia bokso organizo. Ĝi estis establita en 1963 fare de dek unu naciaj boksaj organizoj de la landoj: Argentino, Brazilo, Britio, Unuiĝinta Reĝlando, Venezuelo, Meksiko, Panamo, Peruo, Usono, Filipinoj, Francio kaj Ĉilio.
Ĝi estas unu el la kvar gravaj boksaj organizoj kiuj kunordigas profesiajn boksobatalojn sur la monda nivelo, kune kun la Monda Boksa Asocio (WBA),‏ kaj Monda Boksa Organizaĵo (WBO).
Rangigo de WBC
La rangigo kaj la rangotabelo de la Monda Boksa Konsilio inkluzivas la plej fortajn boksistojn en la mondo en dek sep pezkategorioj. Ĝisdatigoj estas publikigitaj ĉiumonate en la oficiala retejo de la organizo.
Edwin Valero estis la nura boksisto por venki en ĉiuj bataloj per nokaŭto kaj lasi la arenon nevenkita.
Mokřiny (Aš)
Mokřiny (Nassengrub) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Aš, troviĝanta en distrikto Cheb. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mokřiny estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,41 km².
Geografio
Mokřiny etendiĝas sur proporcie granda teritorio. Norde alkuŝas urbo Aš, oriente troviĝas vilaĝo Vernéřov, sude Nový Žďár, sudoriente Nebesa kaj okcidente tiriĝas ŝtatlimo kun Germanio.
Srilanka leono
La Srilanka leono estis prahistoria subspecio de leono, kiu loĝis en Srilanko. Ŝajne ĝi estis formortinta antaŭ modernaj homoj eniris tien, kiuj alvenis en 37 000 a.K.
Tiu leono nur koniĝas nur el du dentoj trovitaj en kuŝeĵoj ĉe Kuruwita. Bazate sur tiuj dentoj P. Deraniyagala kreis la subspecion en 1939. Estas tamen malsufiĉa informo por certi kiel ĝi povus diferenciĝi el aliaj subspecioj de leonoj. Deraniyagala ne eksplicite klarigis kiel li diagnozis la holotipon de tiu subspecio kiel leonon, sed li pravigis ĝian klasadon kiel malsaman subspecion de leonoj per la dentoj estintaj "pli mallarĝaj kaj plilongaj" ol tiuj de lastaj leonoj en la kolekto de la Brita Naturhistoria Muzeo.
Metropola Komunuma Eklezio
La Kunularo havas oficialan statuson kiel Observanto ĉe la Monda Konsilio de Eklezioj. La Metropola Komunuma Eklezio estis rifuzita kiel membro en la Usona Nacia Konsilio de Eklezioj, sed multaj lokaj kongregacioj estas membroj de lokaj ekumenaj partnerecoj tra la tuta mondo kaj ĝi nuntempe apartenas al pluraj tutmondaj konsilioj de eklezioj en Usono.
La Metropola Komunuma Eklezio bazas sian teologion sur la historiajn kredojn de la kristana eklezio kiel la Kredo de la Apostoloj kaj la Kredo Nicea. Ĉiu eklezio estas devigita festi la Eŭkaristion almenaŭ unufoje semajne, kaj praktiki malferman komunion, kio signifas, ke ricevantoj ne bezonas esti membro de ĝi aŭ de iu ajn alia eklezio por ricevi la Eŭkaristion. Preter tio la Metropola Komunuma Eklezio permesas al siaj membroj sendependecon en doktrino, adorado kaj praktiko. Adoraj stiloj vaste varias de preĝejo al preĝejo.
Ĝi konsideras sian mision socia kaj spirita ankaŭ defendante la rajtojn de malplimultoj, precipe tiuj de lesbaninoj, gejoj, ambaŭseksemaj kaj transgenraj homoj (GLAT) homoj. MKE estis ĉefa forto en la evoluo de kvira teologio.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2021
La 19-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis en Parizo, Francio, post venko de la kantistino Valentina Tronel dum la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2020. Ĝi estis la unuafoja okazado de la konkurso en Francio. Maléna el Armenio gajnis la konkurson kun la kanto Qami Qami ("Vento Vento").
Helplinio
Helplinioj estas rektliniaj desegnohelpiloj. En la figura geometrio ili utilas kiel orientiĝo ĉe konstruadoj aŭ perspektivaj desegnadoj. Dum kiam ĉi tiuj linioj ne estas partoj de la efektiva desegnaĵo, helplinioj kontribuas al povo konstrui figuron.