cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia Parko Mosi-oa-Tunya
La grandega kaj imponega Viktoria Akvafalo estas konata de lokaj loĝantoj kiel Mosi-oa-Tunya - Fumo kiu tondras, kaj estas la plej granda kurteno de falanta akvo.
Laŭ la norda bordo de Zambezi, ene de Nacia Parko Mosi-oa-Tunya troviĝas malgranda sovaĝrifuĝejo (de nur 66 kvadrataj kilometroj).
En tiu parko troviĝas la malnova drivtombejo kie la unuaj eŭropaj kolonianoj estis entombigitaj. Ili tendumis ĉe la rivero, sed mortis pro stranga malsano. Ili kulpigis la flavverde ŝelitajn febro-arbojn pri la nekuracebla malsano, kvankam la problemo estis malario alportita per la moskitoj. Baldaŭ la komunumo translokiĝis al plej alta loko kaj la urbo de Livingstone kreiĝis.
Oni ofte vidas pavianojn survoje al la akvofalo. Malgrandaj antilopoj kaj fakoĉeroj loĝas en la tropikaj arbaroj ĉe la randoj de la akvofalo. En la naturparko, la paŝtejoj kaj altaj arbaroj loĝigas multajn birdojn kaj diversajn bestojn, interalie kelkajn blankajn rinocerojn, elefantojn, ĝirafojn, zebrojn, zibelojn, elandojn, bizonojn kaj impalojn.
Diogo de Teive
Li estis arestita de la Inkvizicio, en 1550, akuzita de religia heterodokseco. Liberigita post unu jaro, li revenis al la Kolegio de la Artoj, kaj pli malfrue li iĝis ĝia direktoro. Li verkis tragediaĵojn kaj diversajn eseojn kun historia kaj filozofia interpretado, ĉiam en la latina lingvo. António Ferreira (1528-1569) estis lia disĉiplo kaj Diogo de Teive neniam verkis en la portugala, eĉ ne dum siaj depozicioj antaŭ la Inkvizicio.
Biografio
Diogo de Tejve naskiĝis en Braga en 1513 aŭ 1514 laŭ la datumoj de sia procezo en la Inkvizicio. Li estis filo de Sebastião Gonçalves da Paz kaj Isabel Fernandes de Teive. Liaj gepatroj estis el "Vila do Conde" kaj tiel ili estis ligitaj al la komerca marmedio.
Je la patrina flanko, laŭ la opinio de tradiciaj genealogiaj aŭtoroj, li apartenis al familio de la norda subnobelaro. Laŭ la samaj fontoj, li estis la pranevo de la navigisto Diogo de Teive (1415-1474). Ĉi tiu fakto ilustras la devontigon de la familio de la humanisto al la ekonomia disvolviĝo en Madejro kaj Acoroj. Lia patro estis rentisto de la Kapitulo de Braga.
Li estis unu el la unuaj portugaloj kiu ricevis stipendion por studi en Parizo, kien li iris kiam li estis 11 aŭ 12 jara. Li studis ĉe Kolegio de Santa Barbara, revenante al Portugalio kun 19 jaroj ĝuste kiam lia patro enŝipiĝis al Barato. Li pasigis malmultajn monatojn en Portugalio kaj poste li iris al la Universitato de Salamanko.
Ne tre kontenta pri la instruado, kiun li ricevis, li revenis al Francio al la Universitato de Tuluzo. Li instruis en la Universitato de Parizo, en la Kolegio de Gieno, kies rektoro estis André de Gouveia, poste en la Universitato de Montauban, kaj en la Universitato de Koimbro.
Laŭ invito de Dom Johano la 3-a el Portugalio, li estis parto de la docentaro de la Kolegio de la Artoj. Li apartenis al la bordoza grupo, kiu en la universitato estis kontraŭiaj al la tiel nomata pariza grupo.
Kun la morto de André de Gouveia, en 1548, la pozicio de la grupo de Bordozo malfortiĝis. En 1550 Diogo de Tejve estis arestita de la Inkvizicio, akuzita pri luteranismo, kun kelkaj suspektoj pri ateismo. Liberigita post unu jaro, li revenis al la Kolegio de la Artoj, iĝante ĝia direktoro. Dum ĉi tiu periodo, li estis la majstro de José de Anchieta, kiu, en 1553, venis al la kolonio de Brazilo por katekizi la indiĝenojn, kaj kiu estis kanonizita en 2014.
Li prenis religiajn ordenojn, ricevinte la abatejon Vila Chã de Braciosa, en la episkopejo de Miranda, kun riĉaj enspezoj, sed for de la kortego kaj la universitato, distanco kiu ne reduktis lian literaturan produktadon. Li ankaŭ estis kanoniko en Lisbono.
Verkaro
Listo de libroj trovataj en Episódios Dramáticos da Inquisição Portuguesa
Malgrat de Mar
Malgrat de Mar estas urbo kaj komunumo en la hispana regiono Katalunio, en la provinco de Barcelono, en la komarko Maresme. La urbo situas ĉe la marbordo je ĉ. 65 km nordoriente de la urbo Barcelono. Ĝi estas en la oriento de la provinco. Ĝi havas ĉ. 18.596 loĝantojn.
Partneraj urboj
Malgrat de Mar havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:
Tuhrina
Tuhrina, hungare Turina estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Tuhrina situas sur deklivoj laŭ traira flankovojo. Prešov troviĝas je 19 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la fortikaĵo en 1298 en hungara formo "Kerekkő" (=ronda ŝtono), pri la vilaĝo en 1427 en formo "Thwrhyna" (tiam 12 familioj pagis impostojn). En 1600 oni komputis tie 11 servutulajn domojn. En 1722 incendio okazis. En 1787 373 vilaĝanoj loĝis en 45 domoj, en 1828 397 vilaĝanoj en 48 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turina 354 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Blazonŝildo
La blazonŝildo, ĉefa portilo de la blazono, fontas rekte el la ŝildoj de la mezepokaj batalantoj, kaj poste ekuziĝis same por ne-militecaj posedantoj: urboj, asocioj, virinoj, burgoj, ktp...
Laŭ la epokoj kaj lokoj, ĝiaj formoj estas tre diversaj.
Sed kia ajn estu ĝia formo, ĝia surfaco, nomita kampo ĉiam estas organizita kiel rektangulo trione dividita laŭ ambaŭ direktoj, kio do difinas 9 fakojn:
Notoj
Ekzistas du kromaj fakoj samsurfacaj: la "honor-fako" (duone sur 2 kaj 5), kaj la "umbilik-fako" (duone sur 5 kaj 8).
Partigoj kaj suraĵoj
La ŝildo povas esti dividita en diversaj partigoj kaj ŝarĝitaj per suraĵoj.
Ĉiuj formoj difinitaj per tiuj partigoj kaj suraĵoj ricevas nomojn, kiuj laŭbezone estas precizigitaj per diversaj aldonitaj elementoj, sed ĉiam per la plej grava: sia koloro.
-60
En la jaro 60 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Modernaj provincoj de Svedio
Historio
Sekve de la politikaj reformoj de la sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo kaj lia kanceliero Axel Oxenstierna en la jaro 1634 noviĝis ankaŭ la politike administra divido de la lando, kaj kreiĝis provincoj (svede län), kiuj estis gviditaj de ŝtata reprezentanto (svede landshövding, "landa ĉefulo"), komparebla al guberniestro. Grandaj ŝanĝoj okazis en 1810, kiam la Rusia Imperio forprenis de Svedio Finnlandon kaj tenis ĝin sub la nomo de rusa Grandprinclando Finnlando, kaj en la 1990-aj jaroj, kiam kreiĝis la du nunaj provincoj Skåne län parenca al la historia provinco Skanio (en 1997 per unuigo de la ĝistiamaj modernaj provincoj Malmöhus län kaj Kristianstads län) kaj Västra Götalands län parenca al la historia provinco Vestrogotio (en 1998 per unuigo de la ĝistiamaj modernaj provincoj Göteborgs och Bohus län, Älvsborgs län kaj Skaraborgs län).
Organizado
Gvidanto de la provinca administrantaro daŭre estas la provincestro (svede landshövding), kiun la sveda registaro nomumas por oficperiodo de ses jaroj. Tiu persono estas prezidanto de provinca registaro (svede länsstyrelse), kiu ekde la 1970-aj jaroj estas elektata pere de la provincaj parlamentoj. La interna organizado de la provinca registaro kaj la disdivido de oficoj inter la registaranoj varias laŭ la provinco kaj ne ekzistas unueca modelo.
Listo
Nombroj de loĝantoj laŭ la stato de la 31-a de marto 2009, areo laŭ la 1-a de januaro 2008. Fonto: "Statistisk årsbok för Sverige 2009", la statistika jarlibro pri Svedio 2009
Blazonaj ornamoj
Heraldiko
La blazonaj ornamoj longtempe rolis ĝuste nur kiel ornamoj, kaj ne havis identigan rolon. Tial blazono plej ofte rilatas nur al sia ĉefa parto kiu bildigas sur la blazonŝildo.
Kiam oni volas insiste klarigi ke oni parolas pri la tuta insignaro, oni foje uzas la esprimon "plena blazono"
Ĉirkaŭ la blazonŝildo(0), oni trovas:
Conquista de la Sierra
Conquista de la Sierra [konkIsta] (Konkero de la Montaro) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas conquisteños. La censita populacio en 2008 estis de 210 loĝantoj.
Situo
Conquista de la Sierra estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo. La surfaco de ties teritorio estas de 41,77 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Romia Imperio
La plej antikvaj restoj pruvas la ekziston de setkejo de romia epoko en zono ege romiigita pro proksimeco de Mérida kaj de Cáceres, la tiama Norba. La setlejoj eble estis kamparvilaoj, kie aperis tomboŝtonoj.
Visigotoj
En la 5-a jarcento okazis la invadoj de la ĝermanaj popoloj kiuj runigis la romian hegemonion ankaŭ en la zono de Conquista, sed dum la hegemonio de la visigotoj (6-a kaj 7-a jarcento), denove Mérida markis sian influon ĉar estis tiam la ĉefa religia kristana centro de Iberio; tiu influo videblas en la ekzisto de malgrandaj preĝejoj en Garciaz aŭ en Herguijuela. Restis tomboŝtonoj de la jaro 618 kun la nomo de monaĥino de gota deveno.
Mezepoko
Dum la Mezepoko tiu estis zono de ĉaso. Alfonso la 11-a, en sia Libro de la Montería (Montoĉaslibro), de komenco de la 14-a jarcento, diras, ke la montoj de Garciaz kaj de la Herguijuela estas bonaj ĉasejoj de urso kaj apro, eĉ somere. En la 14-a jarcento estis vilaĝo tiam nomita La Zarza (Rubuso) - kio poste estos Conquista -, sub la hegemonio kaj jurisdikcio de Trujillo.
Post la kristana konkero de tiu vilaĝo en 1232, La Zarza, Zorita kaj Alcollarín estis ricevitaj de stirpo kiu partoprenis en la konkero de Trujillo, la familio Pizarro, stirpo de leona deveno, ĉe la asturiaj montaroj; pro tio ties blazono montras urson, tiam abunda en tiu zono.
(15706) 1988 CE2
(15706) 1988 CE2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Conquista de la Sierra
Conquista de América
Estas informoj pri la vilaĝo jam en la 16-a jarcento, tiu de la konkeristoj Pizarro kaj de la konkero de Ameriko. En La Zarza havis bienon Gonzalo Pizarro; de leĝa edziĝo havis filon, Hernando, kaj de kontraxuleĝa rilataro devenis Francisco, la konkeristo de Peruo, kaj Juan, naskita en La Zarza, ĉar la patrino estis la filino de la gemuelistoj de la vilaĝo; videblas ankoraŭ restaĵoj de la muelejo. Hernando heredis la terojn de La Zarza kaj la duonfratoj elmigris al la konkero de Ameriko.
En 1626 Juan Fernando Pizarro kiu pro heredo havas en La Zarza domon, muelejon, frukotĝardenon, vitejojn, olivarbarojn kaj terojn de cerealo, aĉetis al la reĝo la rajton super la loĝantoj kaj la teritorioj de la vilaĝo kiuj ĝis tiam estis de proprieto reĝa. Same li aĉetis la titolon de Markiso de la Conquista (Konkero), kiun ricevis unupersone la konkeristo de Peruo, Francisco, kaj estis nehereda. Kiam li jam estis posedanto de la vilaĝo, la nova markiso ŝanĝis ties nomon de La Zarza kaj de tiam estis Conquista.
Moderna epoko
Dum la 19-a jarcento la loko konstituiĝas en sendependa municipo, konata tiam jam kiel Conquista, en la regiono de Ekstremaduro kaj ekde 1834 integrata en la Jurisdikcia Teritorio de Logrosán kaj en la censo de 1842 enhavis 50 familidomojn kaj 274 loĝantojn.
Ankaŭ dum la 19-a jarcento pro la informo de Pascual Madoz oni scias, ke Conquista tiam havas 48 domojn, kaj urbodomon kaj karceron en la sama konstruaĵo, lernejon por 21 geinfanoj, grandan kaj malriĉan preĝejon dediĉitan al Sankta Laŭrenco, ermitejon ruine kiu uzatas kiel tombejo, palacon ankaŭ ruine kiu apartenis al la markiso de La Conquista, kaj publikan fonton.
La propra Madoz diras, ke estas 273 loĝantoj; plej alta populacio estos en la 20-a jarcento, en la jaro 1960 kiam estis 758. Ekde tiam malpliiĝis pro elmigrado ĝis nun.
Gran Sasso
Gran Sasso D'Italia (Granda Roko de Italio) estas la plej alta montara grupo de Apeninoj; ĝi estas komplete en Abruco, ĉe la limo inter la provincoj L'Aquila, Teramo kaj Pescara (Akvila, Teramo kaj Peskara).
== Plej gravaj pintoj ==
Ķegums
Ķegums estas urbo en Latvia historia regiono Vidzeme, en la centro de Latvio. Ĝi apartenas al distrikto Ogre kaj situas en suda parto de la distrikto, sur la dekstra bordo de rivero Daŭgavo. La urbo estas konata en Latvio kun ĝia hidroelektra centralo (potenco 288 MW). La distancoj al la plej gravaj centroj estas 13 km de Ogre kaj 48 km de Rigo.
Historio
La nuna Ķegums komencis formiĝi kiel setlejo en 1936 kun la konstruado de la Ķegums HEC. La durbo ricevis sian nomon de la iamaj sojloj de Ķegums, kiuj estis poste inunditaj de HEC.
En 1949 Ķegums ricevis la statuson de laborista vilaĝo (poste urbvilaĝo). En 1991, kiam la statuso de urbaj vilaĝoj estis aboliciita, Ķegums ricevis la statuson de urbo.
Geografio
La urbo situas en sudorienta parto de Meza Latva malaltebenaĵo (Viduslatvijas zemiene).
Averaĝa temperaturo estas -6°C en januaro kaj +17°C en julio. Da precipitaĵo falas 700-750 mm jare.
Transporto
La aŭtovojo E22/A6 (Rigo-Daugavpils) kaj la fervoja linio Rigo-Moskvo pasas tra la urbo. Lokaj vojoj estas P8 (Ķegums HEC-Sigulda-Inciems) kaj P85 (Riga HEC-Jaunjelgava).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Aksavalvo
Aksavalvo aŭ Thayer-valvo estas novevoluo de la tradicia turnovalvo ĉe tenor- kaj bastrombonoj. Ĝi estis unuafoje prezentata de Orla Ed Thayer en 1976 kaj estas la plej grava novigo de la trombono ekde la enkonduko de la kvartvalvo meze de la 19-a jarccento fare de Christian Friedrich Sattler. Majstro Franz Monschau de la firmao Musik Haag AG Kreuzlingen en Wil SG (Svisujo) estis mondvaste la unua, kiu konstruis aksavalvon en seriotrombonon.
Retrospegulo
La antonomaziaj retrospeguloj estas tiuj kiuj troviĝas en la interno de la veturilo, kvankam la termino retrospegulo foje estas uzata ankaŭ por la flankaj speguloj, fakte ankaŭ ili estas retrospeguloj, sed por eviti konfuzon, ili estu nomataj flankaj speguloj, nome diferenca tipo de speguloj respektive sur la dekstra kaj maldekstra flankoj de multaj modernaj veturiloj. Ankaŭ tiu tipo de speguloj estas direktitaj reen, sed ties celo estas montri al la ŝoforo la staton de la trafiko dekstre kaj maldekstre de la aŭtomobilo. La leĝaro de multaj landoj postulas specife ke la interna retrospegulo kaj la flanka retrospegulo de la flanko de la ŝoforo ne estu pligrandigaj kaj tiele ili estas konveksaj. ​ La ŝoforo troviĝas situa tiom proksima al tiuj speguloj ke ili povas pliampleksigi, per simpla moveto de sia kapo, sian vidkampon taŭge kaj akurate.
Aksavalvo
Problemo
Se oni manipulas kutiman turnovalvon, tiu ĉi transkondukas la aerfluon tra tubocirklo kun almenaŭ tri kromaj arkoj, kiu ofte frotetas anglulojn de 90° aŭ pli. Tio rezultigas mankojn je la eksonado kaj sondiferencoj kompare kun la „malferma“ instrumento.
Retrospegulo
Lastatempe multaj modernaj veturiloj jam disponas el kameraoj kiuj avertas kaj iom anstataŭas la utilon de la retrospeguloj.
Bicikloj
Ankaŭ kelkaj bicikloj havas retrospegulojn, sed ili estas pli oftaj en la motorcikloj. Ambaŭ, logike, povas disponi nur el la flanka tipo de retrospegulo.
Aksavalvo
Problemo
Krome la ĝis en la 1980-aj jaroj kutima muntado de la valvocirklo laŭ malvastaj radiusoj ene de la korpuso pliakrigas la sondiferencon je manipulata valvo.
La pli milda sono, klare distingebla disde la trombonoj, de „kornecaj“ instrumentoj devenas nelaste de ties plejparte konusa mezuro kaj ilia pli volvita konstruformo kun multaj turniĝoj kaj arkoj.
Solvo
La avantaĝo de aksavalvo kun konusa ŝanĝo konsistas el tio, ke ĝi forturnas la aerfluon je ne pli ol 25 gradoj. Per tio krome fariĝas aparte efektiva pli rektlinia translokado de la valvocirklo en pli vastaj arkoj de pli grandaj radiusoj. Sekve de tio la eksonado kaj la sono je manipulata valvo preskaŭ ne distingiĝas de la malferma instrumento – eĉ ne je bastrombonoj kun du vice ŝaltitaj valvoj. Kelkaj trombonistoj raportas eĉ pri instrumentoj, kies eksonadon je manipulata valvo ili sentas pli libera ol je malferma instrumento.
Kritiko
Ĉefe bastrombonistoj opinias, ke iel pli alta ekblovo-rezisto eĉ favorigas la eksonadon de malaltaj valvotonoj (sub E♭). Pli novajn konstruaĵojn kun malpli rezisto ĉi tiu grupo sentas pli fortostreĉe ludeblaj, foje ĝi riproĉas ankaŭ „pli malvarman“ sonon.
La konstrumaniero kun pli granda valvocirklo estas ja plejparte sendependa de la uzata valvo, tamen estas kritikata pro tio, ke la valvocirklo estas malpli bone protektata kontraŭ difektadoj ol je la tradicia konstrumaniero.
Konsekvencoj
La aksavalvo ekigis konkurson inter la trombonproduktistoj, kiu daŭras ĝis nun. Tio verŝajne ŝuldiĝas al la klara ludemo de multaj trombonistoj, dum kiam ludantoj de aliaj instrumentoj ofte preferas tradiciajn al novigemaj konstrumanieroj.
La pli novaj valvokonstruaĵoj (Hagmann, Laetzsch-Full-Flow, Greenhoe, Kanstul, Balanced-Valve-System (Millervalve, Amrein) etc.) fakte evoluis al normo, almenaŭ je multkostaj instrumentoj kaj tiuj por la simfoniorkestra uzado, kiu celas plejeble egalan sonon trans la tuta tonamplekso de la instrumento.
Oszkár Mailand
MAILAND Oszkár (majland) estis hungara etnografo naskita en Algyógy la 29-an de junio 1858 kaj mortinta la 30-an de novembro 1924 en Deva.
Biografio
Oszkár Mailand finis siajn studojn en Kolozsvár kaj ekde 1884 li estis instruisto de la hungara lingvo kaj literaturo en Déva. Je komisio de la Societo Kisfaludy li esploris la rumanan folkloron kaj la problemojn de la rumana-hungara kunvivado.
Superjaro komenciĝanta sabate
Superjaro komenciĝanta sabate.
Ĉi tiaj jaroj estas (laŭ gregoria kalendaro):
1600 1628 1656 1684 1724 1752 1780 1820 1848 1876 1916 1944 1972 2000 2028 2056 2084 2124 2152 2180
La sekvanta jaro komenciĝas lunde.
Kalendaro de la jaro kun semajnoj komenciĝantaj je lundo Kalendaro de la jaro kun semajnoj komenciĝantaj je dimanĉo
Schwoben
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
133293 Andrushivka
133293 Andrushivka estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 18-an de septembro 2003 elde la Observatorio de Andruŝivka en Andruŝivka (Ukrainio).
Ĝi trakuras sian orbiton en du mil tagoj kaj estas en orbita resonanco 13:6 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Andruŝivka, (ukraine Андрушівка) en Ĵitomira provinco. Unue menciita en 1768, ĝi estis la situejo de astronomiaj observoj de 2001. La nomo de la unua malgranda planedo malkovrita elde Andruŝivka estas danko al loko, kiu proksimigis multenombrajn de la ĉielo.
Johann von Herbeck
Johann Ritter von Herbeck (naskiĝinta la 25-an de decembro 1831 en Vieno; mortinta la 28-an de oktobro 1877 samurbe) estis aŭstra orkestrestro kaj komponisto.
Vivo
Johann Ritter von Herbeck estas enterigita en honortomon sur la Viena ĉeftombejo. Laŭ li en 1894 Herbeckstraße en Vieno ricevis sian nomon. Memore al sia honormembro la Vira Kantasocio Klagenfurt konstruigis en la jaro 1878 en la komunumo Pörtschach la memorejon „Herbecks-Ruhe“.
8866 Tanegashima
8866 Tanegashima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Mukai kaj Masanori Takeishi elde la observatorio de Kagoŝima en la insulo Kiuŝuo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Tanegaŝima, (japane: 種子島), longforma insulo en sudo de Kjuŝu. Tie estas la centro de kosma lanĉo Tanegaŝima-Kosmocentro.
1766 Slipher
1766 Slipher estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj, elde la Observatorio Goethe Link apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras du usonajn astronomojn, la fratojn Vesto kaj Earl C. Slipher.
Saint-Loup-Terrier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
OIL
La tri-litera kombinaĵo OIL havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Adolphe Retté
Adolphe RETTÉ (naskiĝis la 25-an de julio 1863 en Parizo, mortis la 8-an de decembro 1930 en Beaune) estis franca verkisto
Biografio
Juna li estis anarkiista kaj simbolista, maljuna li estis katolika.
Aleksandr Aleksandrov
Aleksandr Aleksandrov estas interalie nomo de:
Riĵskaja (BKL Moskvo)
Riĵskaja (Рижская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Dobra
Dobra estas nomo de pluraj loknomoj en diversaj landoj.
-53
En la jaro 53 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Nacia Parko Viktoria Akvofalo
Vidu ankaŭ Nacia Parko Mosi-oa-Tunya, kiu estas nacia parko de Zambio, kiun oni nomas kelkfoje ankaŭ Nacia Parko Viktoria Akvofalo
Nacia Parko Viktoria Akvofalo estas malfermita al vizitantoj tutjare. Ĝi protektas la sudan bordon de la rivero Zambezi, tuj post fama Viktoria akvofalo. La parko troviĝas en okcidenta Zimbabvo kaj sterniĝas sur 23,4 kvadrataj kilometroj. Ĝi troviĝas apud la pli granda Nacia Parko Zambezi.La plej granda spektaklo estas la fama Viktoria Akvafalo, 1.700 m larĝa kaj 108 m alta. Dum la malseka sezono la kvanto de fluanta akvo atingas 9.100 kubajn metrojn ĉiusekunde. La belegecon de la akvofalo montras la fakto, ke foje la ŝpruceroj altiĝas je 400 m kaj videblas eĉ 70 km fore. Vizitantoj estas instigitaj viziti la akvofalon inter aŭgusto kaj decembro, ĉar tiu estas la plej bona sezono por ĝui la spektaklon.
Loĝejoj estas provizitaj en tendumejoj en la Nacia Parko Zambezi. Plie ekzistas hoteloj ĉe la vilaĝo Viktoria Akvofalo. Vizitantoj povas vidi elefantojn, bubalojn, blankajn rinocerojn, antilopojn, hipopotamojn kaj elandojn dum veturilaj kaj piedaj safaroj. Cetere, krokodilo-bieno proponas vidon de la danĝeraj krokodiloj. Vizitantoj estas postulitaj antaŭgardi sin kontraŭ malario kaj krokodiloj.
Arborio
Arborio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Ghislarengo, Greggio, Landiona (NO), Recetto (NO), Rovasenda, San Giacomo Vercellese, Sillavengo (NO), Vicolungo (NO) kaj Villarboit.
La loko aparte konatas pro speco de rizo nomita laŭ la komunumo.
Dobříkovec
Dobříkovec (Dobschikowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Opočno en distrikto Rychnov nad Kněžnou en Regiono Hradec Králové. Ĝi situas proksimume 2 km sude de Opočno. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dobříkovec situas en katastra teritorio Čánka kun areo 4,26 km².
Stacio Noe-Uchindai
Stacio Noe-Uchindai (japane: 野江内代駅 [Noe-Uĉindaj-eki], angle: Noe-Uchindai Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Mijakoĝima, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
Adam Sztark
Adam Sztark SJ (naskiĝis la 30-an de julio 1907 w Zbiersk, apud Stawiszyn, murdita la 19-an de decembro 1942 sub monteto apud Słonim) – pola katolika kleriko, servisto de Dio, la unua pola jezuito distingita per la medalo Justuloj inter la popoloj.
Vivo
„Vivu Kristo Reĝo, vivu Pollando.
Patro, senkulpigu ilin, ĉar ili ne scias, kion faras! (Sankta Luko 23,34)”
La 8-an de marto 2001 israela Instituto Jad Vaŝem en Jerusalemo atribuia al li medalon Justuloj inter la popoloj.
Beatiga proceso
Li estas unu el 122 Servistoj de Dio, pri kiuj la 17-an de septembro 2003 komenciĝis la dua beatiga proceso de la dua grupo de polaj martiroj el la periodo de la dua mondmilito.
Bazpiramidoj de Mezameriko
Bazpiramidoj aŭ trunkopiramidoj de Mezameriko estas piramidoj de Mezameriko nome tipaj konstruaĵoj de la ceremoniaj centroj mezamerikaj. Ĝi konsistis el piramida trunko (sen pinta parto) kun templo aŭ aro de temploj pinte al kiu oni aliris laŭ deklivega ŝtuparo, nomita teokalli. La piramidoj estis ornamitaj per reliefoj kaj stuko pentrita aŭ farbita per diversaj koloroj.
Majella
La Majella estas montara grupo de Apeninoj (Regiono Abruco). La plej alta pinto estas la Monto Amaro, (nur Gran Sasso estas pli alta en la Apeninoj).
8151 Andranada
8151 Andranada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de Andrej Vladimiroviĉ Ŝaĥov, kiu laboras en la Fakultato pri orel-naz-gorĝa medicino ĉe la Ŝtata Medicina Akademio de Niĵnij-Novgorod, kaj de lia edzino Natalia Miĥailovna Ŝaĥova, kiu laboras en la Fakultato de akuŝistino kaj ginekologio.
Bad Ragaz
Pri la komunumo
Bad Ragaz estas komunumo en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 5165 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 5276 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Bad Ragaz situas ĉe la elirejo de la Tamina-Valo, kaj estas la turisma centro de Sarganslando. Ĝi estas konata kuracloko, kaj ĝiaj sanigaj fontoj kaj banejoj allogas kuracturistojn el la tuta mondo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bad Ragaz limas en nordo al Vilters-Wangs, en nordoriento al Fläsch (GR), en oriento al Maienfeld (GR), en sudoriento al Mastrils (GR), en sudo al Pfäfers, kaj en okcidento al Mels.
Trafiko
Bad Ragaz situas ĉe la fervojlinioj de Zuriko al Koiro kaj de Zuriko tra Buchs SG al Aŭstrio. Apud la komunumo ankaŭ la aŭtoŝoseo A13 de Zuriko al Koiro. La komunumo de estas trafike bonege atingebla.
Historio
En Bad Ragaz estis trovita toporo el la junŝtonepoko kaj moneroj el la romia tempo. La unua skriba mencio de Bad Ragaz datiĝas el dokumento de la jaro 843 post Kristo en inventaro de la imeriestraj bienoj de la episkopejo Koiro. En la jaro 1050 estis dokumente menciita preĝejo kun interezrajtoj en Bad Ragaz. En mezepoko Bad Ragaz estis bieno, kiun kontrolis la benediktana Abatejo Pfäfers
Krom la tradicia agrikulturo (agrokultivado, bovbredado ktp.) ankaŭ la transportindustrio en Ragaz havis signifon. Ekzistis mezepoka doganejo, kiu estis malkonstruita en la 20-a jarcento.
En la jaro 1838 komenciĝas la historio de Bad Ragaz kiel kuracloko, post la malfondo de la Abatejo Pfäfers kaj la konstruado de la strato al la Tamina-Valo. En 1840 estis finkonstruita akvokondukilo por la varma akvo kaj malfermitaj la unuaj kuracejoj (Hotelo Hof Ragaz) en la lokoj de la iama prefektejo de Pfäfers. La signifo de Bad Ragaz kiel kuracloko kreskis per la konstruado de la trajnlinio de Sankt-Galo al Koiro en la jaro 1858. Mejloŝtono estis la transformo de la iama monaĥeja centro de Pfäfers en la jaro 1868 fare de la glarusa arkitekto Bernhard Simon al la kuracinstituto Ragaz-Pfäfers. Li kreis novan kuracinfrastrukturon al kiu ekzemple apartenis la grandhotelo "Quellenhof". Bad Ragaz nun fariĝis kuracloko kun monda reputacio.
Pierre Gamarra
Pierre GAMARRA (naskiĝis je la 10-a de julio 1919 en Tuluzo, mortis je la 20-a de majo 2009 en Argenteuil), estis franca poeto kaj romanisto.
Bad Ragaz
Monda naturheredaĵo
Bad Ragaz apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Yosuke Ikehata
Yosuke Ikehata (池端 陽介, n. ) estas japana futbalisto.
Masa (rivero)
Masa estas svisa rivereto, alfluanto de Rodano. Ĝi fontas el Aleĉ-Glaĉero kaj alfluas Rodanon inter la vilaĝoj Naters kaj Bitsch.
Yosuke Ikehata
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Verdy Kawasaki, Oita Trinita, Ventforet Kofu kaj Kataller Toyama.
Masa (rivero)
Ĝi estas ĉefe fama pro la akvobaraĵo de Gebidem (germane Stausee Gibidum)
Akvobaraĵo de Gebidem
En 1964, komencis konstruo de akvobaraĵo de Gebidem, sur rivero Masa. Ĝi estis finita en 1967. Ĝia elektrejo ekfunkciis en 1969 kaj produktas po 600 GWH en jaro.
Ĝi estas de tipo volbo, alta je 122 m kaj longa je 327 m; ĝi entenas 9 200 000 m3 da akvo. La artefarita lago surfacas je 21 hektaroj (= 210 000 kvadrataj metroj) kaj maksimume profundas je 104 metroj.
23896 Tatsuaki
23896 Tatsuaki estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tatsuaki Hashimoto, kiu laboras pri la regado kaj gvidado de kosmoveturiloj ĉe la Instituto de Kosma kaj Kosmonaŭtika Scienco en Tokio. Li kunlaboras al la sistemoj de regado de orbito kaj pozicio de kosmoveturiloj, kiel Hajabusa, kiu kolektis specimenojn el 25143 Itokawa.
Dolní Marklovice
Dolní Marklovice (Marklowice Dolne, Nieder Marklowitz, Suba Marklovice) estas vilaĝo, parto de municipo Petrovice u Karviné en distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas nordoriente de Petrovice u Karviné. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 1249 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Marklovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,93 km².
Temas pri okcidenta parto de devene unu vilaĝo, kies orienta parto - Marklowice Górne (Horní Marklovice, Supra Marklovice) - apartenas al Pollando, kaj ĝi estas parto de komunumo Zebrzydowice. Unuafoje Marklovice, menciata jam en dokumento de arkidiocezo de Vroclavo el tempo ĉirkaŭ la jaro 1305, estis en la 17-a jarcento dividita en du partojn - Dolní kaj Horní. Sed en la 19-a jarcento ili denove kreis unu municipon. Ties daŭra apartigo okazis sekve de apartigo de Teŝinio en julio 1920. Dolní Marklovice falis pro decido en Konferenco de grandambasadoroj al Ĉeĥoslovakio kaj ĝi estis post la dua mondmilito aligita al Petrovice u Karviné, dum Horní (Supra) troviĝis sur la pola flanko de la limo kaj nun ĝi estas memstara municipo enkadre de komunuo Zebrzydowice.
Vladimir Tretchikoff
Vladimir Tretchikoff aŭ TREĈIKOV aŭ TREĈIKOFF (n. 13-an de decembro 1913 en Petropavlovsk, Kazaĥio; m. 26-an de aŭgusto 2006 en Kaburbo, Sud-Afriko) estis komercie sukcesa artisto - lia pentraĵo Chinese Girl (iĝis populara kiel la The Green Lady) estas la plej ofte vendata pentraĵa reproduktaĵo (pli ol duonmilionoj).
Liaj superrealismaj pentraĵoj, bildoj el tiuj, estis centmilione venditaj en la 1960-70-aj jaroj.
Lia familio fuĝis dum la bolŝevika revolucio al ĉinio, kie li monkolektis per desegnado de karikaturoj. Li translokiĝis en 1946 al Sud-Afriko, kie li famiĝis en la 1950-aj jaroj. Lia agado kulminis komence de la 1960-aj jaroj.
Malsupra-gango-ebenaĵaj humidaj deciduaj arbaroj
La malsupra-gango-ebenaĵaj humidaj deciduaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hinda ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Bangladeŝo kaj orienta Barato. La ekoregiono okupas areon de 254 100 kvadratajn kilometrojn, kovrante plejmulton de Bangladeŝo kaj de la barataj subŝtatoj de Okcident-Bengalo, Biharo, kaj Tripuro, kaj etendiĝante en najbarojn partojn de la subŝtatoj Asamo, Utar-Pradeŝo, kaj Oriso.
Priskribo
La malsupra-gango-ebenaĵaj humidaj deciduaj arbaroj etendiĝas tra la aluvia ebenaĵo de la malsupraj Gango kaj Bramaputro, kiuj konstituas la plej grandan riverdelton en la mondo. Nuntempe la ekoregiono estas unu el la plej dense loĝataj regionoj en la mondo, kaj la arbaroj plejparte estas anstataŭitaj de intensiva agrikulturo.
La ekoregiono estas limigita oriente kaj nordoriente de montaraj tropikaj arbaroj; la mizoramaj, manipuraj kaj kaĉinaj pluvarbaroj troviĝas en Ĉin-Montetoj kaj Ĉitagong-Montetoj oriente, kaj la meghalajaj subtropikaj arbaroj troviĝas en la Ĥasi-Montetoj kaj Garo-Montetoj al nordoriento. Al nordo, la ekoregiono etendiĝas ĝis la bazo de Himalajo, kie ĝi estas limigita de la Tera-Duara savano kaj herbejoj. La supra parto de la bramaputra valo en Asamo hejmigas la humidajn malaltaĵajn kvazaŭĉiamverdajn arbarojn de la bramaputra valo. Al nordokcidento, la arbaroj estas limigitaj de la Supra-gango-ebenaĵaj humidaj deciduaj arbaroj, kaj la sekaj ĉotanagpur-altebenaĵaj sekaj deciduaj arbaroj troviĝas sur la Ĉotanagpur-Altebenaĵo al nordokcidento. La ekoregionoj de la sundarbanaj dolĉakvaj marĉarbaroj, kaj de la sundarbanaj mangrovoj troviĝas en la marĉaj, duon-saletaj kaj saletaj sudaj branĉoj Gango-Bramaputa Delto kiuj borderas Bengalan Golfon.
Salomeo (opero)
Salome (op. 54) estas unu-akta opero de Richard Strauss, laŭ la dramo de Oscar Wilde tradukita en la germanan de Hedwig Lachmann. Ĝi estis unuafoje prezentata la 9-an de decembro 1905 en Dresdeno. Ankaŭ tradukita en Esperanto por Hendrik Bulthuis.
Ekesto
La viena poeto Anton Lindner estis alpaŝinta en 1901 al Richard Strauss kun la propono, formi el la dramo Salomé de Oscar Wilde (elplumigita en 1891, unu el liaj malmultaj verkoj franclingve skribitaj; unuafoje prezentata en 1896 je Parizo kun Sarah Bernhardt) libreton. Strauss malkovris en la versio de „kelkajn lerte versitajn komencoscenojn“, sed poste decidiĝis verki la libreton mem. Je tio li reekprenis la tradukaĵon de Salomé Hedwig Lachmann, kiun estis eldoninta Lindner. Li lasis la laŭvortecon de la teksto plejparte neŝanĝita, faris tamen multajn muzikdrame kaŭzitajn mallongigojn kaj alilokadojn. Salome validas pro tio kiel unu el la unuaj literaturoperoj, kiuj pliamplekse transprenas vortigojn rekte el verkoj de la parolteatro.
Post kiam Strauss finfaris la partituron la 20-an de aprilo 1905, la opero Salome estis unuafoje prezentata la 9-an de decembro ĉe la Dresdena Kortega Operejo, kun Marie Wittich (1868–1931) en la titolrolo, Irene von Chavanne kiel Herodias, Karel Burian kiel Herodes kaj Karl Perron (1858–1928) kiel Jochanaan. La muzikan direktadon tenis Ernst von Schuch, reĝiis Willi Wirk, la scenaranĝon kreis Emil Rieck (1852–1939), la kostumojn Leonhard Fanto (1874–1958). Jam mallonge post pretigo de la partituro, nome inter julio kaj septembro de 1905, la komponisto mem verkis helpe de la amika Romain Rolland franclingvan version de la opero, en kiu li strebis aliverki la kantpartojn tiel, kiel ili konvenis kun la originala teksto de Oscar Wilde. Ĉi tiun version oni prezentis marton de 1907 en Parizo kaj Bruselo, jam antaŭ la franca unua prezentado de la origina germanlingva versio, kiun Strauss mem direktis en Theâtre du Châtelet. En 1909 Jean de Marliave pretigis "noveldonon", kiu translingvigis la tradukaĵon de Hedwig Lachmann tiel libere en la francan lingvon, ke tio ĉi konvenis kun la origina nototeksto, kaj kiu dum la sekvontaj jardekoj fariĝis kutima. Nur en 1989/90 oni "remalkovris" la version de Strauss/Rolland, prezentis kaj surdiskigis ĝin (detale legeble en la akompankajero de la ĝis nun ununura sonregistraĵo).
Gustav Mahler volis eldoni la operon je la Viena Ŝtata Opero, kion tamen la cenzuro malebligis pro la agado "ofenda la moralecon". La viena unua prezentado okazis la 15-an de majo 1907 en la Deutschen Volkstheater (germana popolteatrejo) fare de gastludo el Breslau.
La verko havas trakomponitan trakomponitan formon; la harmoniaro tuŝas (ekzemple en la finkantaĵo de Salome) la limojn de la tradicia maĵorminora tonaleco.
Instrumentado
3 flutoj, 1 flutetoj, 2 hobojoj, 1 angla korno, 1 tenorhobojo (Heckelphon), 1 klarneto en E♭, 2 klarnetoj en A, 2 klarnetoj en B♭, 1 basklarneto, 3 fagotoj, 1 kontrafagoto – 6 kornoj, 4 trumpetoj, 4 trombonoj, 1 tubjo – 4 timbaloj (1 timbalisto), 1 timbaleto (1 ludisto) frapinstrumentoj (triangulo, cimbaloj, tamo, tamburino, tambureto, tamburego, kampaneto, ksilofono – 2 harpoj – 1 celesto – arĉinstrumentoj: 16 unuaj violonoj, 16 duaj violonoj, 10–12 vjoloj, 10 violonĉeloj, 8 kontrabasoj
Malantaŭ la scenejo: 1 orgeno, 1 harmoniumo
Enhavo
La rakonto okazas en Galileo, sur la teraso de la palaco de la reĝo Herodes, dum plenluna nokto, okaze de festeno.
1-a sceno – juna soldato observas Salomeon, kiu ĉeestas festenon en la interno de la palaco. Juna paĝio avertas lin: Virinoj kiel tiu ĉi estas danĝeraj kaj ne bonaj por respektindaj viroj. El la profundo eksonas la voĉo de Johano la Baptisto, kiu nomiĝas en la opero Jochanaan. Herodes, duonpatro de Salome, estas malliberiginta lin en cisterno.
2-a sceno – Salome impetas el la domo. Ŝi ne plu povas elteni la voluptajn rigardojn de sia duonpatro. Denove eksonas la voĉo de Jochanaan. Salome fariĝas scivolema. Per ĉia volupta ĉarmo ŝi atingas, ke oni mallonge venigas la profeton el la cisterno, kvankam Herodes tion estis malpermesinta.
3-a sceno – Salome estas pasia pro Jochanaan. Ŝi donas al li amĵurojn, prikantas lian korpon, liajn harojn, liajn lipojn; per ĉiu rifuzo ĉi fariĝas pli insista, avidas lin pli intense, antaŭ ol li estas rekondukata en sian kaptitejon.
28438 Venkateswaran
28438 Venkateswaran estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Salomeo (opero)
Enhavo
4-a sceno – La festenantaro suriras la terason. Herodes volas, ke Salome dancas por li. Salome konsentas, post kiam ŝi ricevis de Herodes la promeson, ke li kompense plenumos al ŝi ĉiun deziron. Sekvas la „Danco de la sep vualoj“. Herodes estas ravita. Li demandas Salomeon pri ŝia deziro. Salome volas – sur arĝenta pelvo – la kapon de Jochanaan. Herodes estas hororigita. Sed ni ne povas ŝanĝi la opinion de la princino. (Dum kiam en la biblia raporto Salome deziras la kapon de Johano laŭ deziro de sia patrino, en la dramo de Wilde respektive en al opero de Strauss faras tion pro propra motivo: „Ne, mi ne obeas la voĉon de mia patrino, pro mia propra volupto mi volas havi la kapon de Jochanaan!“)
28438 Venkateswaran
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shyam Venkateswaran, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Herricks Senior High School en New Hyde Park (Nov-Jorkio, Usono).
Ferenc Orbán
ORBÁN Ferenc estis hungara arkitekto. Li naskiĝis en Déva en 1874 kaj mortis en Budapeŝto la 22-an de aŭgusto 1961.
Biografio
Ferenc Orbán akiris sian diplomon en 1897 en teknikuniversitato en Budapeŝto. Li komencis sian karieron ĉe Győző Czigler kaj pli poste studvojaĝis eksterlande. Ekde 1899 li iĝis inĝinero de la oficejo de la ĉefkortego en Vieno. La dua paldomo de la Schönbrunn oni konstruis la liaj projektoj. Ekde 1908 li estis instruisto en la supera konstruindustria lernejo. Li estas la projektinto de pluraj tribunalejoj (Debrecen, Hatvan, Hajdúböszörmény, Hajdúszoboszló, Békéscsaba ktp.). Lia verko estas anakaŭ la konstruejo de la ligno- kaj metalindustria faklernejo de Szolnok.
Konfitado
Konfitado estas fizika metodo por prepari fruktojn (aŭ aliajn nutraĵojn) por konservado, per bolkuirado kaj aldono de sukero. Post tio oni fermas konfitaĵon en konfitujon, aerizole. Tiu konservada metodo ne estas tiel sekura kaj efika, kiel la konservado en konserva skatolo.
Metodo
Por la konfitado konvenas plej ofte legomoj, fruktoj, fungoj, se ili estas ne tro varmeg-sensaj. Oni antaŭkuiras ilin aŭ krude suprenŝutas per sufiĉo da likvaĵo kaj plenigas per ili la purigitan konfitujon. Oni fermas poste la konfitujon per ŝrauba fermilo kun interne, supre ekipita gumringo. Tio certigas la izoladon disde la aero. Pli malnova metodo estas la fermado per celofano kaj aparta gumringo. Post tio oni malrapide malvarmigas la konfitaĵon, tiel la interna varmego longtempe sterilizas. Dum la malvarmiĝo, la interna aero densiĝas kaj elformiĝas malalt-premo, kiu suĉas la supran kovrilon al la konfitujo.
La konfitaĵo estas rezervebla ĝis kelkaj jaroj. Plej grava danĝero por ĝi estas, ke la konfitujo kaj la fermilo ne fermas perfekte kaj la konfitaĵon atingas aero kaj komenciĝas putriĝo.
Historio
La konfitadon malkovris Denis Papin en ĉ. 1700. Tiam li sukcese eksperimentis per konservado de ĵeleoj kaj kuirita viando per fermita kupra poto. Papin ne rekonis gravecon de la malkovro.
La denova malkovro de la konfitado estas ligata al iniciato de Napoléon Bonaparte, kiu ofertis premion de 12.000 orfrankoj por malkovro de procezo pri konservado de nutraĵoj, por ke li povu provizi la soldatajn trupojn dum militiro. La premion gajnis la franca kuiristo François Nicolas Appert en 1810, kiu jam en 1790 malkovris, ke kuirita nutraĵo je 100 °C estas konservebla en fermitaj ujoj. En la 1880-aj jaroj evoluigis la kemiisto Rudolf Rempel glasojn, kies randoj estis tranĉitaj glate kaj iĝis fermeblaj per gumringoj kaj ŝtalaj fermiloj. Li konstruis ankaŭ aparaton, por ke ili restu fermitaj dum la konfitado. Li patentigis tion en 1892. Unu el la unuaj aĉetantoj estis Johann Carl Weck, kiu post morto de Rempel en 1893 aĉetis la patenton kaj ĉiun vendan rajton je tiuj glasoj kaj aparatoj. Li fondis kun la komercisto Georg van Eyck en 1900 en Öflingen la firmaon J. Weck u. Co.. Pluaj evoluigoj de la konfitado estis la enkonduko de la celofano, kiu estis uzata ĉefe por marmeladoj, aŭ de ŝraŭba fermilo kiel alternativoj al la ĝistiamaj produktoj de Weck.
La konfitado oftis ekde komenco de la unua mondmilito ĝis fino de la 1960-aj jaroj, en okcidenta Eŭropo (90% de la familioj konfitis). La maloftiĝon de la konfitado kaŭzis disvastiĝo de la frostigujoj kaj pli poste la ĉiusezona aĉetebleco de la freŝaj fruktoj, legomoj ks. Nun oni kalkulas, ke ĉ. 40 % de la familioj konfitas.
12607 Alceo
12607 Alceo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono). La eksponitaj fotografiaj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la antikva greka poeto Alceo de Mitileno (ĉ. -630 – ĉ. -580), de la insulo Lesbo. Liaj kanzonoj estis tiel famaj kiel tiuj de Sapfo. Multaj el liaj kanzonoj estis tadukitaj en latinan kaj influis Teokriton kaj Horacion.
Anne Bracegirdle
Anne BRACEGIRDLE (n. ĉ. 1671, m. la 12-an de septembro 1748) estis angla aktorino.
Ŝi baptiĝis en Northampton la 15-an de septembro 1671, kvankam laŭ sia tombŝtono ŝi havis 85 jarojn kiam ŝi mortis. Verŝajne ŝi aktoris kiel infano dum la 1680-a jardeko. Ekde 1689 ŝi ĉefrolis en multaj dramoj kaj ege popularis. Dramistoj kiel William Congreve kreis rolojn aparte por ŝi.
En 1692 du viroj kiuj ekamis ŝin, Kapitano Richard Hill kaj la aktoro William Mountfort, rivalis por ĝui ŝiajn amfavorojn. La ĵaluza Hill kaj Charles Mohun (4-a barono Mohun) klopodis forkapti Anne Bracegirdle, kaj murdis Mountfort. Hill fuĝis el Anglio sed Barono Mohun senkulpiĝis dum posta proceso.
En 1706 Anne Bracegirdle emeritiĝis. Onidire ŝi iĝis amatino de Congreve, de kiu ŝi heredis legacon en 1729.
Sfragistiko
Celo
Sigelfakuloj esploras la mesaĝojn specialajn de sigeloj sekularaj kaj ekleziaj. Tiu ĉi scienco estiĝis ekde la 17-a jarcento kaj ties pioniro estis la turingiano Johann Michael Heineccius. Ĝi konsideratas flanka branĉo de pridokumenta scienco (diplomatiko). De ĝi la tuto diferencas danke al alia metodiko simila al heraldiko kaj numismatiko.
Fariĝas studoj pri la fiziko de sigeloj, el kio estu deduktoj pri la estiĝo kaj la fikso de la sigeloj. Krome interesas ankaŭ la arthistoriaj aspektoj, memkompreneble, kiuj informas pri vestaĵo, armoj/armevoluo kaj (urba) historio.
Kie temas iel ankaŭ pri blazonoj kaj simboloj de regantoj estas multaj samoj kun heraldiko.
Ottendorf (apud Kiel)
Ottendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Achterwehr, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
-49
En la jaro 49 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Vyšná Hutka
Bazaj informoj
Vyšná Hutka, hungare Felsőhutka (felŝOhutka) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Vyšná kaj felső signifas: supra.
Situo
Vyšná Hutka situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Košice troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1293 en formo "Felsewhwtka". En 1910 loĝis en Felsőhutka 352 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Felsőhutka rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj deportiĝis. En 2001 loĝis en Vyšná Hutka 367 homoj, (362 slovakoj, 2 ĉeĥoj, po 1 hungaro kaj cigano).
Famuloj
En Vyšná Hutka naskiĝis hungara kalvinana episkopo Jenő Mikó.
Ville-Marie (Kebekio)
Ville-Marie (vil mari') estas urbo apud la lago Temiskamingo en la regiono Abitibio-Temiskamingio en la nord-okcidento de Kebekio, Kanado. Ĝi estas la plej granda urbo en la regiona municipo Témiscamingue.
La municipo ampleksas 6,11 km² kaj havas loĝantaron de 2696.
Ville-Marie estas la plej malnova eŭropana urbo en la regiono Abitibio-Temiskamingio. Ĝia fondinto estis Oblata misiisto kiu ekloĝis tie en 1874. La vilaĝo Ville-Marie fondiĝis en 1897 kaj fariĝis urbo en 1962.
Maja Hagerman
Maja HAGERMAN (naskiĝinta 3-a de februaro 1960) estas sveda ĵurnalisto, verkisto kaj redaktoro. Ŝi skribis sep librojn pri historio de sia lando kaj faris dokumentajn filmojn por televido de Svedio. Antaŭe ŝi laboris en radio de Svedio. Ŝi publikigis sian unuan libron en 1982. Ŝiaj plej notindaj libroj estas Spåren av kungens män (1996), Det rena landet (2006) kaj Käraste Herman (2015). En Det rena landet ("la pura lando") Hagerman memoras la leganton pri tio, ke en Svedio estis kredata mito pri arja raso pli ol nenia alia lando kaj en Universitato de Upsalo agis eĉ plu en 1950-aj jaroj rashigiena instituto, kiu difinis ekzemple finnojn kaj sameojn pli malbonaj pro raso kaj aranĝis devajn steriligojn kaj plu dum 1960-aj jaroj en svedaj lernejoj kaj armeo oni donis rashigienan scion por ke la pura skandinava raso ne miksas kun ekzemple finnoj kaj sameoj.
Ross Wilson
Ross Wilson povas esti::
OKA
La tri-litera kombinaĵo OKA havas plurajn signifojn:
Jarnail Singh Bhindranwale
Jarnail Singh BHINDRANWALE (panĝabe: ਜਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲੇ; naskiĝis la 12-an de februaro 1947; mortis la 6-an de junio 1984)) estis gvidanto de Damdami Taksal, sika organizaĵo bazita en Panĝabo.