cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jan Jacob Slauerhoff
Mezgrada lerneja tempo kaj universitata studado (1910-1923)
Slauerhoff iris al la HBS (Liceo) en Harlingen; en 1916 li transloĝiĝis al Amsterdam por studi medicinojn. Dum lia studenta tempo li konatiĝis kun Simon Vestdijk, kaj li verkis siajn unuajn poemojn, el kiuj kelkaj estas publikigita en la studenta gazeto Propria Cures. En 1919 li fianĉiĝis al Truus de Ruyter, studentino en la nederlanda lingvo. Slauerhoff ne partoprenis al la konvencia studenta vivo, sed preferis bohemian, sinreteneman pozicion, modelita laŭ siaj herooj, la francaj simbolistaj poetoj Baudelaire, Verlaine, Corbière kaj Rimbaud. Ekde 1921 Slauerhoff komencis publikigi siajn unuajn "seriozajn" poemojn, en la literatura magazino Het getij (La tajdo). Lia unua poemaro, Archipel (Arkipelago), sekvis en 1923. Ĉirkaŭ tiu tempo li rompis ankaŭ sian fianĉiĝon al Truus de Ruyter. En tiu sama jaro li finstudis.
Ŝipkuracisto (1923-1929)
Ĉar li havis malmultajn amikojn kaj antaŭ ĉio multajn malamikojn en la privata rondo de kuracistoj kostis al li multan penon por akira decan medicinan oficon en Nederlando. Tial li decidis dungiĝi kiel ŝipkuracisto ĉe ŝipekipa kompanioj kiu veturis al Nederlanda Hindio. Lia malforta sano tuj malhelpis lin: dum sia unua vojaĝo li estis ĝenata de stomaksangado kaj astma-atakoj. Slauerhoff revenis al Nederland, kie li fariĝis anstataŭantoj en kelkaj kuracistaj praktikoj.
Post kiam li dum mallonga tempo praktikis en kombinita kuracista kabineto en Haarlem kun dentisto, li denove dungiĝis ĉe alia ŝipkompanio, la Java-Ĉina-Japanlinio, kaj denove foriris al la fora oriento. Dum la kontrakto, kiu finiĝis en 1927, li vojaĝis al Ĉinio, Honkongo kaj Japanio.
En 1928 Slauerhoff dungiĝis ĉe la Koninklijke Hollandsche Lloyd (Reĝa Holanda Lojdo) kaj faris nombron da vojaĝoj al Latin-Ameriko. Lia sano iom pliboniĝis kaj liaj literaturaj produktado samgrade kreskis: ĝis 1930 li publikigis ses poemojn kaj du rakontkolektojn. Ĉi tio li kune ŝuldis al unu el siaj amikoj, la literaturkritikisto Eddy du Perron, kiu en 1929, kiam Slauerhoff kelktempe restadis en la Belgia vilao de Du Perron, helpis lin per la ordigado, korektado kaj kolektado de granda kvanto da tekstoj.
Reveno al la bordo (1929-1932)
Ekde 1929 Slauerhoff pli troviĝis en Nederlando. Inter aliaj li estis dum kelka tempo asistanto en la kliniko por Dermatologio kaj veneraj malsanoj de la Regna Universitato Utrecht. En septembro 1930 li edziĝis al dancistino kaj baletlernejestrino Darja Collin, kio estis la komenco de (mallonga) feliĉa periodo en la vivo de Slauerhoff.
En 1931 Slauerhoff denove malsaniĝis (influenco kaj pneŭmonio), kaj foriris al la italia Merano por esti kuracata. Lia edzino sekvis lin en 1932, tiel ili povis kune sperti la naskiĝon de ilia unua infano. La infano tamen naskiĝis senviva, kio kaŭzis severan deprimon ĉe Slauerhoff; ankoraŭ seniluziiĝo supre sur liaj korpaj problemoj.
Denove ŝipveturi (1932-1935)
Poste en 1932 Slauerhoff denove ekŝipveturis, ĉifoje ĉe la Holland-West-Afrikalijn (Holando-Okcident-Afrikolinio). Lia ĝenerale malbona sano restis ĝena por li kaj li konsideris transloĝiĝi al Norda Afriko, ĉar tio estus pli bona por sia korpostato. Je marto 1934 li malfermis praktikon en Tanger, tiam internacia protektorato, sed je oktobro de tiu sama jaro li jam revenis al Nederlando. La periodoj de malsano fariĝis pli longaj, la simptomoj pli graviĝis kaj lia rilato kun Collin grave suferis pro tio.
Memordomo pri suprasilezia judaro
La Memordomo pri suprasileziaj judoj (pole: Dom Pamięci Żydów Górnośląskich) troviĝas en Glivico, Pollando, strato Ks. Józefa Poniateoskiego 14. Ĝi plenigas la longan mankon pri dokumentado de judoj el la malsuprasilezia regiono.
Historio de la konstruaĵo
Temas pri eksa funebra salonego konstruita en 1902-03 apud la Nova juda tombejo laŭ planoj de la fama viena arkitekto Max Fleischer fare de la firmao glivica de Julius Scheer. Solena malfermo okazis en la 15-a de novembro 1903. La tuto estas tripartita: centra reprezenta preĝejhalo kun rekta elirejo tombejen, kadavrejo por la preparo de la mortintoj, loĝejo de la tombejistoj.
Ĝis 1939 kaj tombejo kaj la apudtombejaj konstruaĵoj funkciis laŭcele. Dum la Dua mondmilito la konstruaĵoj utiligitis armee kio malhelpis ilian detruon. Post la milito la tuto denove plenumis sian rolon sed pro pli kaj pli malofta uzo ekkadukiĝis. Deklarite monumentprotektindaj en 2003 la aĵoj transdonitis al la urbo Glivico fare de la juda komunumo en 2007. En 2012 deciditis restaŭrado kaj uzo muzea respektive dokumentada.
Taskoj
Unua celo estas la prezentado de juda vivo el Supra Silezio. Pro historiaj landlimaj ŝanĝoj tio ĝis nun en polaj judaj muzeoj ne sufiĉe profunde fariĝas. Krome intencatas perado de interreligia konatiĝo kaj (historia) prezentado de bunta ensilezia loĝantaro laŭ religioj, klasoj, etnioj. Daŭra ekspozicio preparatas. Precipe infanoj kaj junuloj ankaŭ informatu pri historiaj faktoj. Certe ankaŭ religiaj aspektoj pri morto kaj rilato al Dio ne neglektatas.
Kostanaj
Kostanaj (Қостанай, Костанай) estas urbo en Kazaĥio, centro de Kostanaja provinco, fondita en 1879.
Nomo
Nuntempe la urbo nomiĝas Kostanaj (Костанай) en la rusa, sed ĝis 1997 ĝi nomiĝis Kustanaj (Кустанай) nome de la provinco. Dum la tempo, kiam la urbo estis rusa kaj poste sovetia, ĝi nomiĝis Nikolajevsk (Николаевск). La etimologio de la nomo restas malklara, kvankam ekzistas teorio, ke ĝi venas de la nomo de iu tatara armea formacio.
Transporto
Internacia flughaveno Narimanovka ebligas flugi al Hanovro, Frankfurto, Kievo, Moskvo, Minsko, Antalya, Almato, Astano, Aktau kaj Ŝimkento. Per fervojo oni povas vojaĝi al Astano, Almato, Karagando, Arkalik, Moskvo kaj Sankt-Peterburgo. La urbo posedas ankaŭ busstacion, de kiu eblas iri al pluraj urboj de Kazaĥio kaj Rusio. La urba transporto nuntempe konsistas el busoj.
Industrio
Kostanaj posedas pli ol du centojn da fabrikoj de diversa grandeco, inter kiuj la plej grandaj okupiĝas pri maŝinkonstruado, malpeza industrio kaj nutraĵindustrio.
Kathrin Schirmer
Kathrin SCHIRMER (naskiĝinta la en Weimar, mortinta la  ) estis germana radio-moderigantino, novaĵanoncistino kaj muzikredaktorino. Antaŭe ŝi estis estinta ankaŭ kantistino de modkantoj.
Vivo
Ŝi studis kantarton ĉe la Liszt-muzikaltlernejo vajmara. Kiel furorkantistino ŝi aperis dum la 1980-aj jaroj en la GDR-muzikaĵrangolistoj.
Poste ŝi ekinteresiĝis pri radio, laboris kiel parolistino, moderigantino kaj redaktorino en Berlino kaj en Kempten. En la 1992-a jaro ŝi ekdeĵoris ĉe Mitteldeutscher Rundfunk, kiel moderatorino por la populara radiokanalo MDR Turingio - La Radio. En 2015 ŝi komencis laboron por hr4 en Kaselo.
Ŝia fratino Evelyn Fischer estas ankaŭ kantistino kaj moderigistino, krome docentino universitata.
Sauvigny-le-Beuréal
Sauvigny-le-Beuréal estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 66 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Karlo la 5-a (Francio)
Karlo la 5-a de Francio (n. la 21-an de januaro 1338 en Vincennes – m. la 16-an de septembro 1380 en Beauté-sur-Marne), kromnomita Karlo la Saĝa (franclingve Charles V le Sage) estis la reĝo de Francio ekde 1364 ĝis 1380. Lia reĝado kongruas kun la fino de la unua parto de la Centjara milito : li sukcese rekonkeris ĉiujn landojn perditajn de siaj antaŭuloj, restarigis la aŭtoritaton de la franca ŝtato kaj signife rekonstruis la reĝlandon.
Sauvigny-le-Beuréal
Geografio
Sauvigny-le-Beuréal etendiĝas sur 4.82 km², kaj havis 66 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Karlo la 5-a (Francio)
La reĝado de Karlo estis finfine markita de la granda okcidenta skismo, kiun li ne povis – aŭ volis – malhelpi.
Sauvigny-le-Beuréal
Administrado
Sauvigny-le-Beuréal apartenas al la kantono de Guillon, kies ĉefurbo estas Guillon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Helmuth Lohner
Helmuth LOHNER (naskiĝinta en la 24-a de aprilo 1933 en Vieno, mortinta samloke la 23-an de junio 2015 ) estis aŭstra aktoro, reĝisoro kaj intendanto.
Vivo
Unuafoje li aktoris publike je la komenco de la 1950-aj jaroj ĉe la teatro en Baden bei Wien. Poste li ludis ĉe Theater in der Josefstadt de 1954-61.
En 1955 li ludis je la unua fojo en filmo (Hotel Adlon de Josef von Baky). Dum la 1950-aj/60-aj jaroj sekvis pluraj distraj filmoj. La ŝanĝiĝema kaj sensiva aktoro famiĝis pro la interpretado de verkoj de Horváth, Schnitzler kaj Nestroy.
Ekde de la 1970-aj jaroj Lohner koncentriĝis je la teatro kaj malantaŭenmetis la filmojn. Ekde 1997 (ĝis 2006) li estis teatrejestro de la Josefstadt-teatro (transpreninte la taskon de Otto Schenk).
Montserrat
Montserrat havas diversajn signifojn:
Katartoj
La katartoj estas unu el la du grupoj de birdoj de la familio de katartedoj aŭ amerikaj vulturoj.
Amerikaj vulturoj tute ne rilatas al Malnovmondaj vulturoj aŭ al aliaj tagaj rabobirdoj, kiuj siavice estas klasataj en diversaj ordoj. Ili similas al Malnovmondaj vulturoj nur pro tio ke ili evoluas simile. Do, ili estas konsiderataj pli proksimaj al cikonioj laŭ sia lokigado en Cikonioformaj birdoj. Kvankam nuntempa klasado daŭre estas kiel dirite, DNA analizoj preskaŭ pruvas malon.
La kvin specioj de katartoj estas:
Jules Coignet
Jules Louis Philippe COIGNET (naskiĝinta la en Parizo, mortinta la  samloke) estis franca pentristo apartenanta al la Skolo de Barbizon.
Vivo
Coignet frue iris al Italujo kaj faris ekde 1824 ekspoziciojn multajn ĉefe laŭ italaj motivoj iĝintaj pejzaĝoj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 4. Leipzig 1906, p. 214-215 (tie ĉi interrete)
Pantaleón y las visitadoras
Pantaleón y las visitadoras (en esperanto Pantaleono kaj la vizitulinoj) estas konata romano de la perua verkisto Mario Vargas Llosa kiu estis publikigita en la jaro 1973. Vargas Llosa verkis tiun libron samtempe ke oni filmis ties unuan filmon (premierita en 1975).
Ŝnursitelo
Ŝnursitelo estas sitelo fiksita al ŝnuro por ŝipa uzado, kiun oni uzas por preni akvon al la ŝipo. Je la sitelo estas tenilo, en kiu en la mezo estas ringo. En tiu ringo estas fiksita ne tro maldika ŝnuro. La ŝnuro estas sufiĉe longa por ĵeti la sitelon ekde la ferdeko en la akvon kaj tiel preni akvon por ekzemple ŝvabri la ferdekon.
Pantaleón y las visitadoras
La historio, kiu temas pri servo de prostitutinoj, nomitaj eŭfemisme "vizitulinoj", dediĉita ĉefe por servi al la ĝangalaj militistaj bazoj de la Perua Armeo, baziĝas sur realaj okazintaĵoj kiuj, laŭ la propra aŭtoro, povis esti observitaj de li mem dum siaj vojaĝoj al la perua Amazonio dum 1958 kaj 1962.
Tiu libro karakteras pro sia humoro kaj pro ties fidela reflekto de kulturaj elementoj de Peruo kaj, ĝenerale, de Latinameriko. Ekde stila kaj lingva vidpunktoj menciindas la fakto ke la romano havas ĉapitrojn verkitajn laŭ tre diversaj lingvaj niveloj kaj stiloj nome popola dialogo, militista raporto, radioelsendo, ĵurnalaj artikoloj, ktp. Tiele oni enkondukas al la historio per diversaj vidpunktoj kio faras la romanon pli kompleta kaj la historion pli verŝajna,
Ankaŭ la homaj medioj estas diversaj, nome la du ĉefaj — tiu militista kaj tiu ĉirkaŭ prostituado, ĉu malkongruaj ĉu komplementaj, — sed ankaŭ tiu familia, tiu kamparana, tiu religia, tiu amaskomunikila ktp.
Historio
La historio de la romano temas pri kapitano de la perua armeo, Pantaleón Pantoja, kiu implikiĝas nevole fare de siaj superuloj en misio rilate la seksaj postuloj de militistoj destinitaj en Perua Amazonio per sendo de prostituinoj, ĉar male la militistoj perfortas la lokajn virinojn, ĉar ne estas aliaj ebloj en tiom apartaj lokoj. Pantoja estis elektita fakte ĉar li estas modela oficiro, sendiboĉa kaj senfila.
Pantaleono malakceptas dekomence la planon ĉar kontraŭas la bazon de iliaj principoj, sed iĝas devigita realigi ĝin. Li plenumas sian mision kaj nenion diras al la edzino, ĉar la tasko estas tute sekreta. La servo nomiĝas Servicio de Visitadoras para Guarniciones, Puestos de Frontera y Afines (SVGPFA), kaj konsistas je alporto de prostituinoj ("vizitulinoj") al kazernoj de Ikitos, kie ili devas kontentigi unue la soldatojn kaj poste la oficirojn, Inter tiuj ĉiesulinoj troviĝas belega kaj alloga virino nome Olga Arellano (kromnome "La Brasileña" -la Brazila-), kiu implikiĝas kun Pantaleono, kiu finfine malfidelas al la edzino.
Aliflanke diversaj sektoroj de la socio kontraŭas la sekvojn de la servoj kiuj iom post iom malsekretiĝas malferme. Kiam "La Brazila" estis mortigita de grupo de koleraj lokanoj, Pantaleono ĉeestas la entombigon omaĝe vestita uniforme kiel militisto kaj ankaŭ omaĝe al resto de "laboristinoj"; jam la servo malsekretas kaj pro tio la SVGPFA ricevas kritikaron kaj internajn kaj eksternajn de la armeo, tiele ke Pantaleono devas fermi la servon sub premo de la superuloj. Tiu komplika situacio pensigas lin je la fino de lia kariero kiel militisto, sed liaj superuloj destinas lin al malproksima ejo, nome al la lago Titikako (en la peruaj Andoj), por zorgi tiean bazon.
Graveco
Tiu romano estis portata al kino dufoje per samnomaj filmoj de 1975 kaj de 1999 respektive kaj al teatro per versio de kolombia grupo en 2009.
Lajos Szmrecsányi
Lajos Szmrecsányi [lajoŝ smreĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szmrecsányi Lajos estis hungara romkatolika pastro, kanoniko, abato, ĉefepiskopo, direktora membro de Hungara Scienca Akademio (1917). Lia nobela antaŭnomo estis szmrecsányi. Liaj fratoj estis Miklós Szmrecsányi kaj Pál Szmrecsányi.
Lajos Szmrecsányi naskiĝis la  1851 en Hungara reĝlando en Daróc (nuntempa Šarišské Dravce en Slovakio). Li mortis la 1943 en Eger.
Biografio
Lajos Szmrecsányi frekventis mezlernejojn en Debrecen kaj Eperjes, poste li lernis teologion en Eger inter 1867-1872. Li pastriĝis en 1873, poste li eklaboris laŭvice en preĝejoj de Kápolna kaj Miskolc. En 1891 li estis nomita eklezia sekretario, post 6 jaroj li ricevis la titolon kanoniko. En 1898 li iĝis abato, en 1912 ĉefepiskopo. Inter 1912-1918 (poste inter 1927-1943) li estis senatano. Dum la 1-a mondmilito li estabis soldathospitalon. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis arestita. Li multe strebis por la edukado.
Plaŭtdiĉa lingvo
La plaŭtdiĉa lingvo — sialingve, en la platgermana kaj altgermana Plautdietsch, en norda Ameriko ankaŭ nomata Mennonite Low German — estas variaĵo de la orienta platgermana aŭ platdiĉa lingvo, parolata de la germaniaj menonitoj, kiuj en la 18-a jarcento elmigris ĉefe de Okcidenta Prusio al suda Rusio kaj poste en pluraj ondoj de elmigrado ekde la jaro 1874 translokiĝis unue al Kanado, ekde la fino de la Dua Mondmilito ankaŭ al Centra kaj Suda Amerikoj.
Ekzempla parolantino de la plaŭtdiĉa estis la en Sovetunio tre konata kantistino Anna German.
Bolbelasmus unicornis
Bolbelasmus unicornis estas insekto, koleoptero, kiu evoluas per trufoj. Ĝi estas brile helbruna; la maskloj portas sur la kapoparto kornetosimilan estaĵon, la inoj havas tri etajn tubersimilajn elkreskaĵojn sur la kapoparto.
Ĝia larvo evoluas en korpo de subteraj fungoj. La inoj flaras odoron de la fungo kaj fosas al ĝi kaj metas unu ovon sur ties eksteran parton. La eloviĝinta larvo nutras sin el la fungo, pupiĝas aŭtune, la plene evoluigita insekto aperas surtere printempe, komence de la somero. Plej ofte ĝi estas videbla de junio ĝis komence de septembro.
Ĝi estas protektata insekto en Hungario.
5868 Ohta
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kentaro Ohta, kies tasko estis dum jaroj projekti optikajn teleskopojn ĉe la Optika Laboratorio Gotoh, kaj kiu poste estris la sekcion pri grand-formataj filmoj. Li verkis multenombrajn artikolojn en revuoj por amatoraj astronomoj.
Siegbach
Siegbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lahn-Dill de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Loko-historia Muzeo de Dombóvár
Loko-historia Muzeo de Dombóvár estas konstanta ekspozicio de dokumentoj kaj objektoj, kiuj atestas la evoluon de la homa kulturo en regioneto de Dombóvár, Hungario. Oni kaj la domon de la ekspozicio kaj la kolektaĵojn ekspoziciatajn nomas ankaŭ lokhistoria kolektaĵo.
Situo
Ĝi estas trovebla ĉe la konstruaĵoj de familio Esterházy, apud la Magazeno Napsugár kaj ĉefvojo numero 611a kondukanta al urbo Pécs.
The Dubliners
The Dubliners (La Dublinanoj) estas Irlanda popolmuzika bando kiu hodiaŭ estas unu el la plej malnovaj bandoj en la mondo.
The Dubliners ekestis en 1962 en Dublino; la originaj membroj de la bando estis:
La grupo havis dum la jaroj diversajn personarŝanĝojn. Ronnie Drew forlasis en la 1970-aj jaroj la grupon, dum iom da tempo, kaj estis anstataŭita de Jim McCann.
Ciaran Bourke svenis en 1974 sur la podio, pro cerba hemoragio de kiu li neniam resaniĝis. Bourke finfine mortis en 1988.
The Dubliners dum ĉiuj tiuj jaroj faris dekojn da albumoj kaj festis siajn 15-an, 25-an, 30-an kaj 40-an datrevenojn per albumoj. Ili ankaŭ registris diskojn kun diveraj aliaj artistoj, el kiuj The Pogues estas plej konata. Kro tio la grupo aktoris, ĉiuj originaj membroj ludis rolon en la originala prezentado de Richard's Cork Leg de Brendan Behan, kiu estis ludata en la Abbey Theatre en 1972.
NGC 5165
NGC 5165 (aliaj indikoj — MCG 2-34-16, ZWG 72.78, NPM1G +11.0349, PGC 47281) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konko (arĥitekturo)
Konko (gr. konché; lat. concha, „konko“) estas en arĥitekturo kavaĵo aŭ duonronda niĉo, kiu supren kutime finiĝas per kupolo. En preĝejoj apsidoj aŭ flankaj kapeloj povas esti formitaj kiel konko.
Kiel konko nomebla estas ankaŭ la duonronda kupolo super la absido aŭ la absido mem.
Aparta uzado troviĝas en la trikono (ekzemple en la kolonja preĝejo Sankta Maria en la Kapitolo), centroplana konstruaĵo kun tri egale aranĝitaj konko.
Jan Mukařovský
Jan Mukařovský (, Písek –, Prago) estis ĉeĥa teoriulo kaj kritikisto pri literaturo. Li estis profesoro en la Universitato de Karolo en Prago. Konata pro siaj aparteno al unuaj strukturistoj de la Praga Lingvistika Rondo kaj subteno de la ideoj de la Rusa Formalismo, Mukařovský havis profundan influon sur la teorio de literaturo en la kadro de la strukturismo kun graveco komparebla al la figuro de Roman Jakobson.
Grava intelektulo
Ekde la fruaj jaroj de sia klerigado li interesiĝis pri estetiko kaj literaturo. Li instruis en mezlernejoj kaj en superaj kursoj. De 1931 li estis lektoro de literatura estetiko ĉe la Filozofia Fakultato de Comenius, en Bratislavo. En 1934 li fariĝis lektoro de estetiko rilate al literaturo. Paralele al la aktivecoj en Bratislavo li prelegis ĉe la Universitato de Karolo, kie en 1937 li estis nomumita lektoro.
Postmilita periodo
En 1945 Mukařovský enposteniĝis kiel efektiva profesoro pri estetiko, funkcio kiun li plenigis ĝis 1969. Kiel rekono pri la graveco de liaj intelektaj atingoj en 1952 li membriĝis en la Ĉeĥoslovaka Akademio de Sciencoj kaj samjare li iĝis direktoro de la Instituto por ĉeĥa literaturo, de li gvidata ĝis 1962.
Paca batalanto
Krom lia rolo ĉe la universitata kaj akademia kuntekstoj, Mukařovský vigle batalis por la paco ekde 1948. Tion ekzemplas lia gvidado de la ĉeĥa delegacio ĉe la Universala Kongreso de Intelektuloj por Paco en Vroclavo. Tiucele li aniĝis en la Monda Kongreso de Defendantoj de Paco, de la Buroo C. Komitato de la defendantoj de paco, de la Monda Paco Movado kaj de la ĵurio por la Internacia Premio por Paco, inter aliaj signifaj organizaĵoj.
Instigo al la moderna arto
Kiel respektata esploristo pri estetiko li havis favorajn rilatojn kun avangardaj artistoj, kiel Vladislav Vancura, Vítězslav Nezval, Jindřich Honzl, E. F. Burian kaj aliaj.
Estetika funkcio
Mukařovský distingas kvar funkciojn en la arta laboraĵo: la prezenta, la esprima, la alloga kaj la estetika (Mukarovsky 1938, p. 48). Por Mukařovský, la estetika funkcio estas "ĉieaj" (Samloke., 49), respondeca por "novigoj leksikaj" (Samloke, p. 50) en la uzo de lingvo kaj "ĉiam kiel starejo-sola" (samloke, p. 51). Por ekspliki la estetikon li rifuzis la metafizikon, la sociologismon kaj la psikologismon. Anstataŭ tiaj ne rektaj konsideroj pri la arto, li proponis la koncepton nomita «strukturisma estetiko».
Cajeme
Cajeme [kaĤEme] estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Obregón, la dua plej grava urbo de Sonora. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26018.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 409310 loĝantojn. El tiuj estis 202700 viroj kaj 206610 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4037,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.
Entute en Cajeme ekzistas 971 loĝlokoj, la ĉefajn vi trovos en la sekvanta listo:
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  410 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 243288 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 234056 scipovis legi kaj skribi kaj 9076 personoj estis analfabetoj. Do 3,73 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 318332 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3,183 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
La komunumo de Cajeme kreiĝis en la jaro 29-a de novembro 1927, tranĉante parton de la tiutempa komunumo de Cócorit. Inverse la komunumo de Cócorit post la 26-a de decembro 1930 fariĝis kune kun la komunumo de Bácum (komunumo) parto de Cajeme. Bácum sendependiĝis denove post la 13-a de majo 1931. En 1937 la parlamento de Sonora definitive donis al la komunumo la nomon Cajeme kaj Ciudad Obregón fariĝis la ĉefurbo.
Komunumestroj
Sekve vi trovas liston de la komunumestroj post la jaro 1979.
Meudon (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Flago de Läänemaa
La flago de Läänemaa konsistas el du egalaj larĝaj horizontalaj duonoj de koloro, la supra duono estas blanka kaj la suba verda (Pantone 355C). En la centro de la blanka duone estas blazono de Läänemaa, kiu estas ruĝa kaj blanka kun flavajn elementojn.
Flaga larĝeco kaj longeco rilatumo estas 7:11 kaj la normala grandeco estas 105x165 cm. La normala grandeco de la blazono sur la flago estas 40 cm.
Delavara Golfeto
La Delavara Golfeto estas golfeto de la Atlantiko. ĝi formas parton de la ŝtataj limoj inter Nov-Ĵerzejo kaj Delavaro, etendiĝante sudoriente 84 km ekde la kruciĝo de la rivero Delavaro kun la rojo Alloway ĝis aliro al la kabo May kaj la kabo Henlopen. Ĝi estas ĉirkaŭata de neprofundaj marĉoj.
Marhanec (stacidomo)
Marhanec (Марганець) estas fervoja stacio en Marhanec (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
(16003) 1999 BX2
(16003) 1999 BX2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Wladimir Köppen
Wladimir KÖPPEN (aŭ Vladimir; en Petrogrado –  en Graz) estis germana geografo, meteologiisto, klimatologo kaj botanikisto. Lia plej notinda kontribuo al scienco estis la disvolvado de la Klimata klasifiko de Köppen, kiu kun kelkaj modifikaĵoj estas ankoraŭ ofte utiligita hodiaŭ. Köppen ankaŭ estis unu el la lastaj sciencistoj kun sufiĉe vasta scio por fari gravajn kontribuojn al multaj sciencfakoj. Li ankaŭ estis germana esperantisto kiu publikigis multajn artikolojn en Esperanto en Scienca Revuo kaj Germana Esperantisto.
Johann Nicolaus Bach
Johann Nikolaus Bach (* 10-an de oktobro 1669 en Eisenach; † 4-an de novembro 1753 en Jena) estis germana komponisto, orgenkonstruisto kaj orgenisto el la familio Bach.
Li estis la plej renoma filo de Johann Christoph Bach kaj estis instruita de li. Li vizitis la latinlernejon je Eisenach ĝis 1689. Poste li studis en la universitato de Jena kaj estis lernanto de la urba orgenisto de Jena, J.M. Knüpfer, filo de la Thomas-kantoro Sebastian Knüpfer. En 1696 li entreprenis kulturan vojaĝon kaj al Italio, kie lin ege influis Antonio Lotti en 1696 ties posteulo kiel orgenisto ce la urba kaj la kolegiata preĝejo en Jena. Poste li servis en la dana armeo kaj estris la fortikaĵon de Akershus en Norvegio. Poste li reiris al Jena al siaj antaŭaj postenoj, kiujn li tenis ĝis sia morto.
Li specialigis sin pri reparado kaj konstruado de orgenoj, farante variajn admirindajn instrumentojn. Li inventis liutopianon, iaspeca liuto ludebla per klavoj.
De Johann Nikolaus Bach konserviĝis unu meso, du aranĝaĵoj de la ĥoralo "Nun freut euch lieben Christen G´mein" kaj la melodramo "Der jenaische Wein- und Bierrufer", ĉi-lasta laŭ formo de kvodlibeto pri studentaj tradicioj en Jena. Li ankaŭ verkis suitojn por orkestro nun perditajn.
Inter liaj lernantoj estis Jakob Adlung kaj Ernst Gottlieb Baron.
Carlos Hevia
Carlos Hevia y Reyes-Gavilan, n. en Havano, Kubo, 1900 – m. en Florido, Usono, 1964. Hevia estis kuba politikisto, provizora prezidanto de la respubliko en 1934. Filo de Aurelio Hevia kaj Sara de los Reyes-Gavilan, edziniĝis al Elisa Edelmann el kiu naskiĝis tri gefiloj.
Hevia disiĝis de Batista kaj konvertiĝis en grava politikisto en la sino de la Aŭtenta Partio, estis ministro pri eksteraj rilatoj de Kubo inter 1948 kaj 1950 dum la administrado de Carlos Prío Socarrás.
En 1952 Hevia estis elektata de lia partio kiel prezidenta kandidato kontraŭ Roberto Agramonte kaj Fulgencio Batista, tamen, tiuj balotadoj neniam efektiviĝis pro la ŝtatpuĉo de Batista la 10an de marto samjare.
Hevia ekziliĝis al Usono kie ekbatalis kontraŭ la diktatoreco kaj dum la 1960aj jaroj firme opoziciiĝis al la nova (kastrisma) reĝimo.
Flago de Hiiumaa
La flago de Hiiumaa konsistas el du egalaj larĝaj horizontalaj duonoj de koloro, la supra duono estas blanka kaj la suba verda (Pantone 355C). En la centro de la blanka duone estas blazono de Hiiumaa, kiu estas griza kaj ruĝa.
Flaga larĝeco kaj longeco rilatumo estas 7:11 kaj la normala grandeco estas 105x165 cm. La normala grandeco de la blazono sur la flago estas 40 cm.
Dudek kvar horoj el la vivo de virino
Dudek kvar horoj el la vivo de virino estas novelo de Stefan Zweig tradukita de Detlef Karthaus kaj eldonita en 2016 de Impeto. ISBN 978-5-7161-0287-3
Zweig estis majstro de la psikologia novelo kaj ĉi tiu, verkita en 1927, estis filmita kvinfoje inter 1931 kaj 2002.
Enhavo
La sceno estas pensiono proksime al Montekarlo, kie la rakontisto prezentas al ni internacian gastaron kaj ĝian viglan diskuton post subita skandalo. Dum la gastoj, el diversaj landoj kaj kun diversaj temperamentoj, defendas siajn kontraŭstarantajn vidpunktojn, la komprenema rakontisto filosofie ekzamenas la situacion. Lia senantaŭjuĝa sinteno gajnas por li la simpation de maljuna angla vidvino kaj ŝi aŭdace firmdecidas rakonti al li aferon el sia vivo, kiu turmentis ŝin dum multaj jaroj.
Emil Győri
Emil GYŐRI [djoe:ri] estis rumania hungara komponisto, tekstisto, dramisto. Li naskiĝis en Temeŝvaro la 30-an de julio 1884 kaj mortis la 2-an de marto 1941 en Bukareŝto.
Biografio
Emil Győri akiris diplomon de aktoro en Budapeŝto. Li dungis sin al teatrotrupo de Ignác Krecsányi, poste al unu londona filmentrepreno. Reveninte, li iĝis bankoficisto en Temeŝvaro. En 1933 oni elektis lin ano de societo Arany János Társaság. En 1935 li loksidiĝis en Bukareŝto kaj li komponis distran muzikon.
Adolf Pichler
Adolf PICHLER (naskiĝinta la 4-an de septembro 1819 en Erl, mortinta en la 15-a de novembro 1900 en Insbruko) estis aŭstra verkisto kaj natursciencisto.
Vivo
Estante filo de doganisto, Pichler plurfoje ŝanĝis la loĝejojn: li estis i.a. en Scharnitz, Leitenhofen, Weißenhaus kaj Vils. Li frekventis la Akademian Gimnazion en Insbruko kaj komencis studon de jursciencoj samloke en 1840 ĉar ankoraŭ ne estis medicina fakultato en la tirola ĉefurbo. Krome li ankaŭ studis lingvojn kaj literaturojn klasikajn kaj modernojn (ĉe Alois Flir) kaj filozofion. Li fondis - laŭ la ekzemplo de Hainbund (Göttingen) - la literaturajn rondojn Eiche und Buche kaj Verein der Nibelungen. En 1842 li havis sufiĉe da mono por ekstudi medicinon en Vieno. Kune kun sia amiko, la poeto Adolf Purtscher el la Puster-Valo li enŝipiĝis en Hall in Tirol por veturi sur varŝipo tra la riveroj Inn kaj Danubo en al aŭstrian ĉefurbon. Ambaŭ engaĝiĝis remante kaj kuirante kaj dum libertempo ĝuis la voĉlegadon de verkoj de Homero.
En Vieno Pichler ja studis medicinon (doktoriĝo en 1848) sed pleje interesas lin la naturscienoj. Krome li havis bonajn kontaktojn kun la verkistoj Friedrich Hebbel kaj Franz Grillparzer. Ne forgesante tirolaĵojn Pichler famiĝis publike unuafoje per la eldonado de la kolekto Frühlingslieder aus Tirol (1846). Kiam la landlimoj de Tirolo estis minacataj far Italujo en la jaro 1848 li forlasis la ĉefurbon kaj iĝis libervola batalanto sub la akompano de la veterano el la Tirola ribelo Joachim Haspinger. Pichler partoprenis la konfliktojn ĉe Ponte Tedesco kaj Lodoron. Post la reveno li ricevis fare de la imperiestro Francisko Jozefo la ordenon Eiserne Krone; en 1877 li nobeliĝis kun la titolo Von Rautenkar.
Pri siaj travivaĵoj dum la Revolucio de 1848 li raportis en du eseoj: Aus den März- und Oktobertagen zu Wien 1848 (1850) kaj Aus dem welsch-tirolischen Kriege (1849; ambaŭ publikiĝis denove en Berlino en 1903 sub la titolo Das Sturmjahr).
En 1849 li iĝis gimnazia instruisto en sia naskiĝurbo. Katedestro pri germana literaturo kaj literaturo iĝis ne li sed Ignaz Vinzenz Zingerle malgraŭ la favoro de la fakultato por Pichler. Li publikigis la literaturhistorian artikolon Über das Drama des Mittelalters in Tirol (1850) kaj montris sian poezian forton per Gedichte (1853) kaj Hymnen (3-a eld., Leipzig 1897). En 1867 li iĝis profesoro ĉe la insbruka universitato pri mineralogio kaj geologio. Li restis surloke ĝis 1890 kaj faris - kiel unu el la unuaj Alpoj-geologoj ampleksajn fundamentajn studojn geologiajn.
Graveco
Pichler estis unu el la plej gravaj kaj karakterplenaj reprezentantoj de la nordtirola intelektularo, homo de universa kleriĝo, kiel prozulo konata per energia kaj bildoriĉa lingvo, kiel lirikisto elstara en la himnado kaj en epigramskribado. Naturscience ne forgesotas liaj Beiträge zur Geognosie Tirols (ene de Zeitschrift des Ferdinandeums, 1863) kaj Zur Geognosie der Alpen (samloke 1867) kiel ankaŭ multaj artikoloj en fakgazetoj.
Pichler rakontis pri renkontojn kun tirolaj originaluloj, tamen sen iu sentimentaleco aŭ glorigo de kamparana vivo. Li kontraŭe klarigis la legantaron pri socialaj malfacilaĵoj kaj iomete ankaŭ evoluigis la fremdultrafikon (ekz. ĉe Achensee). Tamen memoras Peter Rosegger strangan konversadon kun Picher, en kiu li kritikis fremdulojn venintajn al Tirolo. Ankoraŭ dumvive Pichler iĝis kultobjekto kvazaŭ kaj liberaluloj, naciemuloj kaj (pli malofte) konservativistoj provis membrigi lin al siaj medioj. La katolika gazeto Neue Tiroler Stimmen fieris pri la kunlaboro de Pichler en la eldono de la 13.7.1899. Por la katolikoj estis malagrable ke la kontraŭromuloj naciemaj ankaŭ volis adopti Pichler, ankoraŭ dum lia vivo: En la 6.7.1899 okazis procesio kun torĉoj fare de la art- kaj literatursocieto Pan dum kiu la eldonisto de kontraŭkatolika gazeto Der Scherer bruligis cirkuleron de la episkopo de Brixen publike.
Prakristana tombejo en Pécs
La urbo, kiu nuntempe nomiĝas Pécs, Hungario, en la antikva romia epoko estis nomata Sopianae. Ĝian prakristanan tombejon el la 4-a jarcento la Komitato de Mondheredaĵoj registris en la listo de kulturhistoriaj valoraĵoj, ĉar la malkovrita aro da konstruaĵoj havas tiel variajn arkitekturajn elementojn kaj murpentraĵojn, ke ili nekutime multflanke kaj komplekse reprezentas la fruan kristanan tombejan arkitekturon kaj arton, kiuj estis karakterizaj en la nordaj kaj okcidentaj romiaj provincoj. La subteraj kriptoj kaj la tombaj kapeloj atestas la persiston kaj kredon de la kristanaj komunumoj, kiuj vivis en Eŭropo dum la malfrua epoko de Romio, aliflanke tiuj konstruaĵoj prezentas la radikojn de la kulturo kaj civilizacio, kiuj vivas kaj efikas ĝis nun. La urbon Sopianae fondis la romianoj komence de la 2-a jarcento. Ĝis la 4-a jarcento ĝi fariĝis prospera provinca sidejo kaj grava centro de la kristanismo. Ankaŭ poste ĝi restis kulta loko de kristanismo, ja ekde 1009 la urbo Pécs estas sidejo de episkopoj. El la antikva urbo postrestis multaj memorkonstruaĵoj, kriptoj, masonitaj tomboj, kapeloj kaj maŭzoleoj de la prakristana komunumo. La kapelojn oni plej ofte konstruis sur subteraj kriptoj, do la duetaĝaj konstruaĵoj plenumis duoblan funkcion. Ili estis samtempe tomboj kaj lokoj por la ceremonioj. Aliflanke malgraŭ, ke la kriptoj estis subteraj, ili neniam estis kaŝlokoj, kiel la katakomboj de Romo, ĉar en la periodo, kiam ili estis konstruitaj la kristanismo jam ne estis persekutata en la Romia Imperio.
Sporadaj fontverkoj jam komence de la 18-a jarcento mencias malkovraĵojn el la romia epoko, sed la sciencnivela esplorado komenciĝis nur post la malkovro de la kripto "Petro-Paŭlo" ekde 1782. La malkovro de la aktuale lasta kripto, kiu estas unika per sia okangula formo, komenciĝis en 2000. En la du jarcentoj de la malkovrado interne de la mezepokaj urbomuroj oni trovis 16 kriptojn, kaj plurcent tombojn, cetere plurmil objektojn el la malfrua periodo de la romia epoko. La grupo de prakristanaj tombaj konstruaĵoj estas la plej granda kaj plej grava en la mondo, se ne kalkuli la nekropolisojn de Italio. La murpentraĵoj, kiuj restis en tre bona stato, estas kompareblaj nur al la katakombaj pentraĵoj de Romo. Ili prezentas samtempe la universalan pensmanieron de la koncerna periodo, kaj lokajn, individuajn elementojn.
La esploristoj komence identigis la kriptojn per romiaj ciferoj, sed la publiko baldaŭ eknomis ilin laŭ la pentraĵoj, kiuj troviĝis interne. Ekzemple la unua estas konata per la nomo "kripto Petro-Paŭlo", la dua per la nomo "kruĉohava kripto" ktp.
En 1975, dum la rekonstruado de la placo sankta Stefano, malkovriĝis granda prakristana maŭzoleo, kiu havas kapelon kun unu navo. Ĝi frontas al oriento. Sub la maŭzoleo troviĝas malpli granda sed samtempe konstruita kripto, strukture sendependa de la unua. La arkitektura ensemblo supozeble estis destinita omaĝe al grava persono, kies blanka, marmora sarkofago el la 3-a jarcento p.K. videblas ĉe la suda flanko de la kripto. La ceteraj muroj estas kovritaj per murpentraĵoj kun bibliaj temoj kaj vegetaĵimitaj ornamaĵoj.
La kripto numero 1, nomata "Petro-Paŭlo" estas eble la plej konata prakristana konstruaĵo, ja oni scias pri ĝia ekzisto jam ekde 1782. Ĝi ricevis tiun nomon, ĉar sur la ĉefa muro, kontraŭ la enirejo, la apostoloj Petro kaj Paŭlo montras al la monogramo de Kristo, kiu signifas simbole lian ĉeeston. Ankaŭ la tutan internan surfacon de la muroj kovras murpentraĵoj, kiuj prezentas scenojn el la Biblio kaj riĉajn vegetaĵajn kaj animalajn ornamaĵojn.
En 1939 oni elfosis la kripton numero 2, nomatan "Kruĉohava", kvankam ĝin oni rimarkis jam fine de la 19-a jarcento dum konstruado de profunda kelo. La duetaĝa konstruaĵo kun situo al sudo kaj nordo konsistas same el kripto kaj kapelo super ĝi, en kiu lasta oni aranĝis ceremoniojn, aŭ en ĝi oni rememoris pri la forpasinto okaze de la datreveno de ties morto. Ĉe la norda flanko de la kripto troviĝas alkovo, sur ĝia muro estas videbla bildo pri kruĉo kaj glaso. Tiu bildo donis la ideon kiel nomi la kripton.
La kripto en la strato Apáca (monakino) diferencas de la supraj. Ĝia kuriozeco konsistas en tio, ke ĝi ne havas apartan etaĝon por kripto. La kvar tomboj troviĝas en kavoj sub la planko. Norde la konstruaĵo havas duonrondan parton por altaro el ŝtono, kiu tre verŝajne servis por la "festenoj" aranĝitaj ĉiujare okaze de la datrevenoj, kiam mortis la forpasintoj.
Nepre estu menciitaj ankaŭ la "Cella trichora" kaj la "Cella septichora". La "Cella trichora", do tombeja kapelo kun tri altarejoj estis karakterize prakristana tombokonstruaĵo. Al la kvadrata meza parto norde, oriente kaj okcidente oni konstruis altarejojn kaj sude antaŭhalon. La sepmembra (Cella septichora) havas individuan strukturon. La mezan parton, kiu formas longecan okangulon, ĉirkaŭas sep duonrondaj membroj grupigitaj laŭ la orienta-okcidenta ĉefa akso.
Do la 1600 jara prakristana tombejo de la urbo Pécs bonege klarigas la kutimojn, kiuj en la malfrua periodo de la romia epoko karakterizis la entombigon kaj kulton de mortintoj. Se ne paroli pri Romo, en Pécs postrestis la plej granda kaj plej grava ensemblo de konstruaĵoj de prakristana komunumo, kaj ĝian valoron pligrandigas la fakto, ke la stato de konstruaĵoj el la 4-a jarcento restis tia, kia ĝi povis esti en la epoko de popolmigradoj (de la 4-a ĝis la 8-a jarcentoj).
Fonto: Vikipedio
Polianka
Polianka (hungare Palánkairtvány [palAnkairtvAnj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Polianka situas laŭ traira flankovojo. Myjava troviĝas 3, Senica 20, Nové Mesto nad Váhom 30 km.
Historio
La loko estis ekstera parto de Myjava ĝis 1955, poste formiĝis nova vilaĝo. En 2001 vivis en Polianka 363 homoj, (356 slovakoj).
Lacépède (Tramtransporto en Parizo)
Lacépède estas haltejo de Tramvojo T8 situanta en komunumo Épinay-sur-Seine, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
La nomo Lacépède estas tiu de apuda strato, omaĝe al Bernard-Germain de Lacépède, franca naturalisto mortinta en Épinay-sur-Seine (1756-1825).
Alfonso (Potevo)
Alfonso de Potevo, (Alphonse de Poitiers, naskiĝinta la en Poissy; mortinta la ), franca reĝsanga princo, estis frato de reĝo sankta Ludoviko. Li estis grafo de Potevo, Santonĝo kaj Aŭvernjo de 1241 ĝis 1271, kaj ankaŭ grafo de Tuluzo de 1249 ĝis 1271.
La traktato de Parizo en 1259 antaŭvidis ke Agenio kaj Santonĝo estu ceditaj al Anglio se Alfonso de Potevo ne havus heredanton. Post lia morto en 1271, tio estis farita laŭ la traktato, sed nur post subskribo de nova traktato, en 1285.
Blazono
Lia blazono estas kombino de la blazonoj de siaj gepatroj : parti d'azur semé de fleurs de lys d'or qui est de France, et de gueules semés de château d'or, qui est de Castille  vertikale duonigita, lazura semita per oraj lilioj el Francio, kaj ruĝa semita per oraj kasteloj el Kastilio.
Crawley
Crawley [kroli] estas urbo en la provinco West Sussex en Sud-Orienta Anglio. Ĝi situas 45 km sude de Londono kaj 29 km norde de Brighton kaj estas la plej norda urbo de la provinco.
Crawley situas ĉ. 5 km sude de flughaveno London Gatwick; kiel tiu ĉi, ĝi altas iom pli ol 60 metrojn super marnivelo.
De 1973 Crawley estas ĝemela urbo de Dorsten en Germanio.
Trakbuso
Trakbuso aŭ gvidata buso estas buso, kiu aŭtomate sekvas sian itineron, sen direktado fare de stiristo. La stiristo zorgas nur pri akcelo kaj bremsado.
Trakbusoj povas havi dizelan motoron kiel ordinaraj busoj, aŭ elektran motoron, kiu ricevas sian energion per troleo.
Multaj trakbusaj sistemoj permesas ankaŭ ordinaran reĝimon, ĉe kiu la stiristo stiras normale. La ordinara reĝimo kutime funkcias en malpli viglaj lokoj, la aŭtomata reĝimo ekzemple en urbocentroj kun multe da trafiko. La ordinara reĝimo ankaŭ permesas al la buso, preni alternativan itineron, se la normala itinero estas blokita, ekzemple pro akcidento aŭ konstrulaboroj..
Kompare al tramo la trakbuso havas la avantaĝon, ke la "trako" estas (depende de la uzata sistemo) malpli kostaj. La precipa avantaĝo tamen estas la ordinara reĝimo, kiu permesas al la buso la uzon de normalaj vojoj, tiel ke speciala "trako" necesas nur en kelkaj lokoj.
Mekanika gvidado
Mekanike gvidata trakbuso laŭiras iun specon de relo laŭlonge de la itinero. Ĝi povas esti meza en la vojo aŭ flanka, ĉe ambaŭ flankoj, simila al la sojlo de trotuaro. Male al fervojo tiu relo kutime ne rekte puŝas la buson en la dezirata direkto, sed stiras la radojn. Tiel necesas nur malgranda forto.
Magneta gvidado
Magnete gvidata trakbuso orientiĝas laŭ magnetoj sub la voja surfaco. La surfaco restas senŝanĝa, do eblas uzi ĝin ankaŭ por aliaj veturiloj.
Optika gvidado
Optike gvidata trakbuso orientiĝas laŭ koloraj markoj, kutime strekoj, sur la vojo. Ĉe tia sistemo la "trako" estas tre malmultekosta; necesas nur farbi la vojon. Krome eblas "vidi" la trakon je konsiderinda distanco antaŭe.
Problemoj de tia sistemo estas, ke mediaj influoj povas malfaciligi la certan rekonon de la markoj. Malpuraĵo aŭ neĝo povas kovri ilin, pluvo povas malsekigi la vojon, tiel ke ĝi reflektas lumon en tre malsimila maniero.
Ekzistantaj sistemoj
En Britio ekde 1995 ekestis kelkaj trakbusaj linioj:
En Mannheim (Germanio) inter 1992 kaj 2005 estis trakbusoj, kiuj je kelkcent metroj uzis tramtrakon. Kiam la originaj trakbusoj kadukiĝis, oni ne konvertis novajn kaj do devis ĉesigi la teknikon.
En Francio funkcias trakbusoj gvidataj de centra relo. En Clermont-Ferrand tiu relo servas ankaŭ al la provizado per elektro, do ne eblas sentraka elektra veturado. En Nancy la elektron provizas dupolusa troleo, tiel ke eblas veturi sentrake kiel normala trolebuso.
Simila sistemo (Translohr) kiel en Clermont-Ferrand funkcias ankaŭ en Tjanĝino (Ĉinio) kaj en Padovo (Italio) kaj estas planata en Mestre (Italio).
En Eindhoven (Nederlando) ekzistas sonda projekto pri magnete gvidataj trakbusoj (Phileas). Ĝi provas la uzon de triparta veturilo kun du artikoj.
Germana Esperantisto
Germana Esperantisto estis germana Esperanto-perioĵo.
Germana Esperantisto devenis el la pure propagandaj Esperantistische Mitteilungen (Esperantaj sciigoj), kiuj estis organo de la esperantista grupo en Berlino. Tiun gazeton redaktis Jean Borel; ĝin presis kaj eldonis Möller & Borel. Aperis entute 10 numeroj de februaro ĝis decembro 1904 kun 56 paĝoj (24 cm x 16 cm).
En januaro 1905 la titolo ŝanĝiĝis en Germana Esperantisto, Esperantaj sciigoj por germanlingvanoj. Jean Borel konfirmis sian starpunkton eviti politikajn kaj religiajn temojn kaj konservi la unuecon de la lingvo. La gazeto estis grava paŝo al komuna germana organizaĵo de esperantistoj. Ĝi servis kiel ligilo de grupoj kaj unuopaj esperantistoj, informis pri novaj eldonoj, pri eventoj en la germana kaj internacia Esperanto-movadoj, donis argumentojn por varbado kaj materialojn por perfektiĝi en la lingvo. Literatura parto kaj faktekstoj nun aldoniĝis.
Borel per sia redaktora laboro por Germana Esperantisto grave kontribuis, ke en 1906 efektive Germanlingva Esperantista Societo (GES) estis fondita dum la 1-a Germana Esperanto-Kongreso en Braunschweig. La gazeto Germana Esperantisto nun estis la organo de GES, kiu en 1909 ŝanĝis sian nomon al Germana Esperanto-Asocio. Borel priskribis sian sintenon poste: „Mi mem rifuzis, akcepti ian oficon en la komitato pro personaj kaj sanecaj motivoj, sed mi gardis la redaktadon de Germana Esperantisto, kiu fariĝis oficiala organo.“
Ĝis julio 1914 kaj de januaro 1921 ĝis decembro 1926 ĝi havis specialan, parte bele kolorigitan kovrilon.
Redaktis
Ĉar la legantaro kreskis kaj la loko disponebla en Germana Esperantisto ne permesis enmeti multan literaturon, oni aldonis de januaro 1907 specialan literaturan aldonon Liberaj Horoj kun tekstoj, kiuj konvenis por Esperantaj kursoj. De januaro 1910 Liberaj Horoj devis ĉesi kiel speciala aldono. Sed jam en januaro 1911 Liberaj Horoj estis memstarigitaj sub la titolo La Instruanto, kiu enhavis precipe interesan materialon por kursoj. Dum 1911 la abonantaro de Germana Esperantisto multe kreskis, samtempe oni havis la deziron tute forpreni la literaturon en ĝi. Do oni kreis ekde januaro 1912 du eldonojn de Germana Esperantisto – eldonon A kiel propagandan kaj eldonon B (kiu samtempe enprenis La Instruanton) kiel literaturan. Pro la malfacilaĵoj dum la unua mondmilito oni ĉesigis tiun praktikan kaj bonan aranĝon kaj de januaro 1920 aperis denove nur unu sola eldono. De oktobro/novembro 1923 ĝis decembro 1926 kaj de januaro 1932 Esperanto-Praktiko estis akceptata kiel parto de Germana Esperantisto.
Nombro de paĝoj de 1905 ĝis fino de 1932: 6796.
Germana Esperantisto ĉesis aperi en 1935.
Elektronika versio
La Aŭstruja Nacia Biblioteko skanis la jarkolektojn por la projekto ANNO
Distrikto
Distrikto estas unuo de publika administracio, malpli granda ol provinco, subŝtato, kantono aŭ departemento kaj pli granda ol urbo, komunumo aŭ municipo. La difino de la nocio tamen neniel povas esti universala, ĉar evidente ĉiu lando kaj/aŭ ŝtato havas sian propran administran dividon. Tial oni fakte povas difini ĉiujn tiujn administrajn terminojn nur aparte por ĉiu lando kaj kelkfoje eĉ interne de landoj por ĉiu unuopa provinco. Sen la loka difino oni nur scias, ke distrikto estas administra unuo.
Distrikto kaj subdistrikto
En landoj, kie estas pluraj administraciaj ŝtupoj inter provinco kaj municipo, oni uzas ankaŭ la esprimon "subdistrikto": En Esperanto la lasta vorto ekzemple foje uziĝis por la administra divido en Germanio, kvankam nur en 5 el la 16 federaciaj landoj (subŝtatoj) de Germanio ekzistas du administraj niveloj inter subŝtato kaj komunumo - en la aliaj 11 partoj de Germanio laŭ la menciita lingvouzo ekzistus "subdistrikto", sed ne "distrikto" "super" ĝi: Pli sencas nomi la du ŝtupojn "distrikto" kaj (kie io tia ekzistas) "distriktaro".
Urbodistrikto respektiva urba distrikto
Ankaŭ ekzistas la nocio urbodistrikto kaj urbosubdistrikto en grandaj urboj. Ekzemplo por tio estas Zuriko en Svislando kaj oni devas klare distingi inter kantona distrikto (germane Bezirk) kaj urba distrikto (germane Kreis bzw. precizige Stadtkreis). Oni-ĉi tie cetere tre bone vidas la terminologian kaĉon, ĉar en Berlino en Germanio la germanlingva terminologio estas precipe inversa, do la urbaj distriktoj nomiĝas Stadtbezirke dum la landaj distriktoj nomiĝas landkreis.
Japanio
Distrikto estas loka administracia unuo konsistas el urbetoj kaj vilaĝoj de Japanio sed urboj. En 1921, ĝia administracia rolo estis aboliciita. Nun ĝi funkcias nur por adresado, divido por elektado.
Federacia distrikto
En federaciaj ŝtatoj kiel Argentino, Brazilo, Meksiko, Mongolio, Niĝerio, Usono, Venezuelo) ekzistas aparta Federacia distrikto por la teritorio de koncerna ĉefurbo.
Ne me quitte pas
"Ne me quitte pas" ("Ne forlasu min") estas kanto de 1959 fare de belga kantisto-kantoverkisto Jacques Brel. Ĝi estis kantita en la originalo franclingva fare de multaj artistoj kaj ankaŭ estis tradukita kaj kantita en multaj aliaj lingvoj. Tre bone konata adaptaĵo, kun anglalingva vortumado de Rod McKuen, estas "If You Go Away".