cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mao Zedong
La Longa Marŝado: 1934–1935
El Ĝunji, Mao kondukis siajn trupojn al la Trapasejo Luŝan, kie ili frontis armitan opozicion sed sukcesis trapasi la riveron; tiu epizodo inspiris faman poemon de Mao. Ĉiang venis en la areo por estri siajn armeojn kontraŭ Mao, sed la komunistoj formanovris kaj sukcesis trapasi ankaŭ la riveron Ĝinŝa. Fronte al la pli malfacila tasko trapasi la riveron Tatu, ili sukcesis fari ĝin luktante batalon super la Ponto Luding en Majo, kaj konkeris la kantonon Luding. Marŝante tra montaroj ĉe Maanŝan, en Moukung, Okcidenta Szeĉuano, ili renkontis la 50,000-homa Kvara Armeo de la ĈKP de Ĵang Guotao, kaj kune sekvis al Maoerhkai kaj poste al Gansuo. Ĵang kaj Mao malkonsentis pri tio kion oni faru; tiu lasta deziris sekvi ĝis Ŝenŝjio, dum Ĵang volis retiriĝi orienten al Tibeto aŭ Sikimo, for el la minaco de la KMT. Oni interkonsentis, ke ili sekvos separatajn vojojn, kaj Zhu De aliĝos al Ĵang. La fortoj de Mao sekvis norden, tra centoj de kilometroj de herbejoj, nome areo de malsekejoj kie ili estis atakitaj de Manĉuaj tribanoj kaj kie multaj soldatoj mortis pro malsatego kaj malsano. Finfine ili atingis Ŝenŝjion, kie ili luktis kontraŭ kaj la KMT kaj islama kavaleria milico antaŭ trapasi la Min Montaron kaj la Monton Liupan kaj atingi la Ŝenŝjian Sovjeton; nur 7 000 al 8 000 soldatoj estis survivintaj. La Longa Marŝado cementis la statuson de Mao kiel la ĉefa figuro en la partio. En Novembro 1935, li estis nomumita Prezidanto de la Militista Komisiono. El tiu momento antaŭen, Mao estis la nedisputebla estro de la Komunista Partio, kvankam li ne estos prezidanto de la partio ĝis 1943.
Jung Chang kaj Jon Halliday havigas alternativan rakonton pri multaj okazaĵoj dum tiu periodo en sia libro Mao: The Unknown Story (Mao: la nekonata historio). Por ekzemplo, ne estis batalo en Luding kaj la komunistoj trairis la ponton senopozicie, la Longa Marŝado ne estis strategio de la ĈKP sed male estis planita de Ĉiang Kai-ŝek, kaj Mao kaj aliaj komunistestroj ne piediris la Longan Marŝadon, sed estis portitaj sur port-seĝoj. Tamen la verko de Chang kaj Halliday estis tre kritikita de profesiaj historiistoj.
Alianco kun la Kuomintang: 1935–1940
La trupoj de Mao alvenis al la Sovjeto de Janan dum Oktobro 1935 kaj setliĝis en Pao An, ĝis printempo 1936. Estante tie, ili disvolvigis ligilojn kun la lokaj komunumoj, redistribuis kaj kultivigis la teron, proponis medicinan traktadon, kaj entreprenis programojn por legoscipovigo. Mao tiam komandis 15,000 soldatojn, apogite de la alveno de la homoj de He Long el Hunano kaj la armeoj de Ĵu De kaj de Ĵang Guotao revenis el Tibeto. En Februaro 1936, ili establis la Nordokcidentan Kontraŭ-Japanan Ruĝarmean Universitaton en Janan, pere de kiu ili trejnis pli kaj pli nombrojn de novaj rekrutoj. En Januaro 1937, ili iniciatis la "Kontraŭ-Japanan Ekspedicion", kiu sendis grupojn de gerilanoj en japan-kontrolita teritorio entrepreni sporadajn atakojn. En Majo 1937, okazis Komunista Konferenco en Janan por studi la situacion. Ankaŭ okcidentaj reportistoj venis al la "Landlima Regiono" (kiel la Sovjeto estis renomita); plej elstaraj estis Edgar Snow, kiu uzis siajn spertojn kiel bazo por la verko Red Star Over China (Ruĝa stelo super Ĉinio), kaj Agnes Smedley, kies rakontoj altiris internacian atenton al la demarŝoj de Mao.
Dum la Longa Marŝado, la edzino de Mao nome He Ziĉen estis vundita per mitralo en la kapo. Ŝi veturis al Moskvo por kuractraktado; Mao tuj divorcis kaj edziĝis al aktorino, Jiang Qing. Mao ekloĝis en kav-domo kaj pasigis multan tempon legante, atentante sian ĝardenon kaj teoriverkante. Li kredis, ke la Ruĝa Armeo sola estis nekapabla venki super la japanoj, kaj ke komunist-regata "registaro de nacia defendo" estu formata kun la KMT kaj aliaj "burĝaj naciismaj" elementoj por atingi tiun celon. Kvankam malaprezante Ĉiang Kai-ŝek kiel "perfidulo al la nacio", la 5an de Majo, li telegramis al la Milita Konsilio de la Nankina Nacia Registaro proponante militaliancon, fakte demarŝo konsilita de Stalin mem. Kvankam Ĉiang intencis ignori la mesaĝon de Mao kaj pluigi la enlandan militon, li estis provizore arestita de unue el siaj propraj generaloj, nome Ĉang Hsueliang, en Ŝjiano, kio kondukis al la nomita Incidento de Ŝjiano; Ĉang devigis Ĉiang studi la aferon kun la komunistoj, kio rezultis en la formado de Dua Unuigita Fronto kun cedoj al ambaŭ flankoj en la 25a de Decembro, 1937.
Japanoj estis konkerintaj kaj Ŝanghajon kaj Nankinon — kio rezultis en la Amasbuĉo de Nankino, brutaleco pri kiu Mao neniam parolis en sia vivo — kaj devigis la Kuomintangan registaron foriri internen al Ĉongĉingo. La japana brutaleco kondukis al pliigo de nombroj de ĉinoj aliĝintaj al la luktado, kaj la Ruĝa Armeo dekobliĝis el 50,000 ĝis 500,000. En Aŭgusto 1938, la Ruĝa Armeo formis la Novan Kvaran Armeon kaj la Okan Vojarmeon, kiuj estis teorie sub la komando de la Nacia Revolucia Armeo de Ĉiang. En Aŭgusto 1940, la Ruĝa Armeo iniciatis la Ofensivon de Cent Regimentoj, en kiu 400,000 trupoj atakis la japanojn samtempe en kvin provincojn. Ĝi estis milita sukceso kiu rezultis en la morto de 20,000 japanoj, la disrompo de fervojoj kaj la perdon de karbomino. El sia bazo en Janan, Mao aŭtoris kelkajn tekstojn por siaj trupoj, kiel Filozofio de la revolucio, kiu proponis enkondukon al la marksisma teorio de kono; Lùn chíjiǔ zhàn (Militetendo), kiu temas pri gerilo kaj movmilitaj taktikoj; kaj Nova demokratio, kiu disvolvigas ideojn por la estonteco de Ĉinio.
Plua enlanda milito: 1940–1949
En 1944, la usonanoj sendis specialan diplomatan delegitaron, nome Misio Dixie, al la Ĉina Komunista Partio. Laŭ Edwin Moise, en sia verko nome Modern China: A History (dua eldono):
Post la fino de la Dua Mondmilito, Usono plue direktis sian militan helpon al Ĉiang Kai-ŝek kaj lia armeo de la registaro de la KMT kontraŭ la Popola Liberiga Armeo (PLA) estrita de Mao Zedong dum la enlanda milito. Aliflanke, Sovetunio donis gravan helpon al Mao por la okupacio de nordorienta Ĉinio, kio ebligis, ke la PLA translokiĝu amase kaj kaptu grandajn kvantojn de armiloj lasitaj de la venkita japana Kantuna Armeo.
Por plibonigi la militoperacojn de la Ruĝa Armeo, Mao kiel Prezidanto de la Ĉina Komunista Partio, nomumis sian proksiman asociiton Generalo Zhu De kiel ties Ĉefkomandanto. En 1948, sub rektaj ordonoj el Mao, la Popola Liberiga Armeo malsategigis la Kuomintangajn fortojn okupante la urbon Ĉangĉuno. Oni supozas, ke almenaŭ 160,000 civiluloj mortis dum la sieĝo de Ĉangĉuno, kiu daŭris el Junio ĝis Oktobro. La leŭtenanta kolonelo de la PLA nome Zhang Zhenglu, kiu dokumentis la sieĝon en sia libro Blanka neĝo, ruĝa sango, komparis ĝin al Hiroŝimo: "La mortoj estis preskaŭ same. Hiroŝimo daŭris naŭ sekundojn; Ĉangĉuno kvin monatojn." La 21an de Januaro, 1949, la fortoj de Kuomintango suferis grandajn perdojn en gravaj bataloj kontraŭ la fortoj de Mao. Frumatene de la 10a de Decembro, 1949, trupoj de la PLA metis sieĝon al Ĉongĉingo kaj Ĉengduo en Kontinenta Ĉinio, kaj Ĉiang Kai-ŝek fuĝis el kontinento al Formosa (Tajvano).
Estro de Ĉinio
Mao proklamis la establon de la nuntempa Popola Respubliko Ĉinio el la Pordego de la Ĉiela Paco (Tian'anmen) la 1an de Oktobro, 1949, kaj poste tiun semajnon deklaris "La ĉina popolo stariĝis" (en ĉina 中国人民从此站起来了). Mao iris al Moskvo por longdaŭraj paroladoj en la vintro de 1949–50. Mao iniciatis la diskutojn kiuj fokusis al la politika kaj ekonomia revolucio en Ĉinio, eksterlanda politiko, fervojoj, ŝiparbazoj, kaj sovetunia ekonomia kaj teknika helpo. La rezulta traktaro montris la hegemonion de Stalin kaj lian pretecon helpi Mao.
Mao instigis la Partion organizi kampanjojn por reformi la socion kaj etendi la kontrolon. Tiuj kampanjoj estis iniciitaj urĝe en Oktobro 1950, kiam Mao faris la decidon sendi la Popola Volontula Armeo, nome speciala unuo de la Popola Liberiga Armeo, al la Korea Milito por lukti same kiel por plifortigi la armitajn fortojn de Norda Koreio, nome Korea Popola Armeo, kiu estis en plena retiriĝo. Usono deklaris komercan embargon de la Popola Respubliko kiel rezulto de ties eniro en la Korea Milito, kio daŭris ĝis Richard Nixon plibonigis la rilatojn. Almenaŭ 180 miloj da ĉinaj trupoj mortis dum la milito.
Mao direktis operacojn je la plej malgrandaj detaloj. Kiel Prezidanto de la Centra Militkomisiono (CMK), li estis ankaŭ la Suprema Ĉefkomandanto de la PLA kaj de la Popola Respubliko kaj prezidanto de la Partio. La ĉinaj trupoj en Koreio estis sunb la ĝenerala komando de la tiam ĵus instalita ĉefministro Zhou Enlai, kun la Generalo Peng Dehuai kiel kampokomandanto kaj politika komisaro.
Dum la agrara reformo, grandaj nombroj de terposedantoj kaj de riĉaj kamparanoj estis frapataj ĝismorte dum amaskunvenoj organizitaj de la Komunista Partio kaj la tero estis prenita el ili kaj donita al plej malriĉaj kamparanoj, kio grave malpliigis la ekonomian malegalecon. La Kampanjo por Elimini Kontraŭrevoluciulojn celis kaj publike ekzekutis iamajn funkciulojn de la Kuomintango, negocistojn akuzitajn de "manipulado" de la merkato, iamajn dungitojn de okcidentajn kompaniojn kaj intelektulojn kies fideleco estis suspektinda. En 1976, la Usona Ŝtata Departemento en evidenta kontraŭmaoisma kampanjo, sed pli malpli fidinda, ĉirkaŭkalkulis, ke ĝis unu miliono de personoj estis mortigitaj en la rura reformo, kaj ke 800,000 estis mortigitaj en la kontraŭrevoluciula kampanjo.
Mao mem postulis, ke totalo de 700,000 personoj estis mortigitaj en atakoj kontraŭ "kontraŭrevoluciuloj" dum la jaroj 1950–1952. Tamen, ĉar estis politiko elekti "almenaŭ po unu terposedanton, kaj kutime kelkajn, en preskaŭ ĉiu vilaĝo por publika ekzekuto", la nombro de mortoj gamis inter 2 milionoj kaj 5 milionoj. Aldone, almenaŭ 1.5 milionoj da personoj, eble tiom multaj kiom ĝis 4 aŭ 6 milionoj, estis senditaj al laogai tendaroj ("reformo tralabore") kie multaj mortis. Mao ludis personan rolon en la organizado de amasa subpremado kaj establis sistemon de ekzekutaj kvotoj, kio estis ofte superita. Li defendis tiujn mortojn kiel necesaj por la sekureco de la politika povo.
Ĝenerale oni konsideras, ke la registaro de Mao senradikigis kaj la konsumon kaj la produktadon de opio dum la 1950-aj jaroj uzante senliman subpremadon kaj socian reformon. Dek milionoj da toksomaniulo estis devigitaj submetiĝi al trudita traktado, komercistoj estis ekzekutitaj, kaj opi-produktaj regionoj estis kultivataj por aliaj produktoj. Restinta opiproduktado translokiĝis trans la ĉinan landlimon al la regiono de la Ora Triangulo.
Startinte en 1951, Mao iniciatis du sinsekvajn movadojn kiel klopodo por liberigi urbajn areojn el korupto cele al riĉaj kapitalistoj kaj politikaj opoziciantoj, konataj kiel la kampanjoj de "tri-kontraŭ/kvin-kontraŭ". Dum la kampanjo de "tri-kontraŭ" estis fokusita al la purigo de la registaro, industriaj kaj partiaj funkciuloj, la kampanjo de "kvin-kontraŭ" pli amplekse estis direktita al kapitalistaj elementoj ĝenerale. Laboristoj denuncis siajn estrojn, edz(in)oj turnis sin kontraŭ siajn edz(in)ojn, kaj filoj informis pri siaj gepatroj; la viktimoj estis ofte humiligitaj en luktosesioj, en kiuj celita persono estus kaj parole kaj fizike fitraktita ĝis tiu konfesis siajn krimojn. Mao insistis, ke minoraj ofendantoj estu kritikitaj kaj reformitaj aŭ senditaj al labortendaroj, "dum la plej malbonaj inter ili esto mortpafitaj". Tiuj kampanjoj okazigis kelkajn centojn da miloj de aldonaj mortoj, el kiuj plej multe pro sinmortigoj.
Post la plifirmigo en la povo, Mao lanĉis la Unuan Kvinjarplanon (1953–1958), kiu celis finigi la ĉinan dependon en agrikulturo por iĝi tutmonda potenco. Kun la helpo de Sovetunio, oni konstruis novajn industriajn fabrikojn kaj paralele la agrikultura produktado iom falis ĝis la punkto en kiu industrio estis ekproduktante sufiĉan kapitalon kiu ebligis, ke Ĉinio ne plu bezonis la helpon de Sovetunio. La deklarita sukceso de la Kvinjara Plano kuraĝigis Mao instigi la Duan Kvinjarplanon en 1958. Mao lanĉis ankaŭ fazon de rapida kolektivigo. La ĈKP enkondukis prezkontrolojn same kiel la ĉinkaraktran simpligon cele al pliigo de la legoscio. Grandskala industriigaj projektoj estis entreprenitaj.
Programoj pluis dum tiu tempo inklude la Kampanjon de la Cent Floroj, en kiu Mao montris sian supozitan deziron konsideri diferencajn opiniojn pri kiel Ĉinio estu regata. Pro tiu liberesprimo, liberalaj kaj intelektaj ĉinoj ekopoziciis al la Komunista Partio kaj pridemandis pri ties estreco. Tio estis dekomence tolerata kaj kuraĝigita. Post kelkaj monatoj, tamen, la registaro de Mao renversis tiun politikon kaj ekpersekutis tiujn kiuj estis kritikante la partion, totale eble 500,000, same kiel tiujn kiuj estis nur laŭsupoze kritikantoj, en tio kio estis nomita la Kontraŭ-Dekstrisma Movado. Aŭtoroj kiel la kontraŭmaoisma Jung Chang asertis, ke la Kampanjon de la Cent Floroj estis nur ruzaĵo por elradikigi "danĝeran" pensaron.
Li Zhisui, kuracisto de Mao, sugestis, ke Mao dekomence vidis tiun politikon nur kiel maniero malfortigi opozicion al li ene de la partio kaj ke li estis surprizita pro la etendo de kritiko kaj pro la fakto ke tiu venis rekte al sia propra estreco.
Saltego Antaŭen
En Januaro 1958, Mao lanĉis la duan Kvinjarplanon, konatan kial la Saltego Antaŭen, nome plano kiu intencis turni Ĉinion el agrara al industriigita lando kaj kiel alternativa modelo por ekonomia kresko laŭ la sovetunia modelo fokusanta al peza industrio kiu estis proponita de aliaj en la partio. Laŭ tiu ekonomia programo, la relative malgrandaj agrikulturaj kolektivoj, kiuj estis formitaj ĝistiam, estis rapide kunigitaj en pli grandaj popolaj komunumoj, kaj multaj el la kamparanoj ricevis ordonojn labori en amasaj infrastrukturaj projektoj kaj en la produktado de fero kaj ŝtalo. Kelkaj privataj sektoroj de manĝoproduktado estis malpermesitaj, kaj brutobredado kaj plibonigo de agrikulturo estis limigitaj al la kolektiva posedo.
Dum la Saltego Antaŭen, Mao kaj aliaj partiestroj ordonis la plibonigon de vario de nepruvitaj kaj nesciencaj novaj agrikulturaj teknikoj fare de novaj komunumoj. La kombinita efiko de la deflankigo de laboro al ŝtalproduktado kaj infrastrukturaj projektoj, kun ciklaj naturkatastrofoj kondukis al proksimume 15% falo de grenproduktado en 1959 sekvita de plua 10% malpliigo en 1960 kaj nerekupero en 1961.
En klopodo ricevi favoron el siaj superuloj kaj eviti elpurigon, ĉiu tavolo en la partia hierarkio troigis la kvanton de grenproduktado sub ilia regado. Bazita sur artefaritaj falsigitaj sukcesoj, partiestroj ricevis ordonojn por konfiski disproporcie altajn kvantojn de tiuj fikciaj rikoltoj por ŝtata dispono, ĉefe por uzado en urboj sed ankaŭ por eksportado. La rezulto, komplikita en kelkaj areoj pro sekegoj kaj en aliaj pro inundoj, estis ke ruraj kamparanoj povis disponi nur el malmultaj manĝaĵoj por ili mem kaj multaj milionoj malsategis ĝismorte en la nomita Granda Ĉina Malsatego. La loĝantoj de urbaj areoj en Ĉinio ricevis manĝokuponojn ĉiumonate, sed la loĝantoj de ruraj areoj devis kultivi siajn proprajn rikoltojn kaj redoni iom al la registaro. La mortokalkuloj de la ruraj partoj de Ĉinio surpasis la mortojn de la urbaj centroj. Aldone, la ĉina registaro plue eksportis manĝaĵojn kiuj estus povintaj almenaŭ potenciale malpliigi la malsategon de la civitanoj. Tiuj faktoroj kondukis al la morto de ĉirkaŭkalkule 52 milionojn da civitanoj. La malsatego estis rekta kaŭzo de la morto de ĉirkaŭ 30 milionoj da ĉinaj kamparanoj inter 1959 kaj 1962. Krome, multaj infanoj kiuj suferis malsufiĉan nutradon dum tiuj malfacilaj jaroj mortis en 1962.
Oni polemikis multe pri la etendo de la kono de Mao pri la severeco de la situacio. La kuracisto de Mao kredis, ke li eble estis nekonscia pri la etendo de la malsatego, parte pro la malpreteco kritiki siajn politikojn, kaj parte pro la deziro de sia stabanaro troigi aŭ falsigi informojn pri la manĝoproduktado. Eksciinte pri la etendo de la malsatego, Mao decidis ĉedi manĝi viandon, kio estis sekvita de lia stabanaro.
En sia libro Hungry Ghosts: Mao's Secret Famine (Malsataj fantomoj: la sekreta malsatego de Mao), Jasper Becker notis, ke Mao estis malatentema pri informoj kiujn li ricevis pri malabundo de manĝaĵoj en la kamparo kaj malakceptis ŝanĝi la politikon, kredante, ke kamparanoj estis pigraj kaj ke dekstruloj kaj kulakoj estis akumulante grenon. Li malakceptis malfermi la ŝtatajn grenstokejojn, kaj anstataŭe lanĉis serion de agadoj "kontraŭ grenkaŝado" kio rezultis en nombraj elpurigoj kaj memmortigoj. Aliaj violentaj kampanjoj sekvis, en kiuj partiestroj iris el vilaĝo al vilaĝo serĉde de kaŝitaj manĝorezervojn, kaj ne nur de greno, ĉar Mao establis kvotojn ankaŭ de porkoj, kokoj, anasoj kaj ovoj. Multaj kaparanoj akuzitaj pro manĝokaŝado estis torturitaj kaj frapitaj ĝismorte.
Sendepende de la preciza kaŭzo de la katastrofo, Mao perdis estimon ĉe multaj el la pintaj partiestroj. Li finfine estis devigita abandoni tiun politikon en 1962, kaj perdis politikan povon favore al moderaj partiestroj kiel Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping. Mao, tamen, subtenita per la nacia propagando, plendis, ke li estas nur parte kritikinda pro la malsatego. Kiel rezulto, Mao estis devigita demisii kiel Prezidanto de la Ĉina Komunista Partio la 27an de Aprilo, 1959, sed povis resti en sia pinta posteno kiel Sekretario de la Komunista Partio, dum la Prezidenteco de la partio kaj de la ŝtato mem estis transigita al Liu Shaoqi.
La Saltego Antaŭen estis tragedio por la vasta majoritato de ĉinoj. Kvankam la ŝtalkvotoj estis oficiale atingitaj, preskaŭ ĉio el la supozita ŝtalo farita en la kamparo estis fakte fero, ĉar ĝi estis farita el rubmetalo en hom-faritaj fornoj kun ne fidinda fonto de energio kia estas karbo. Tio signifas, ke kondiĉojn de propra fandado ne estis atingitaj.
La plej malbona el la malsatego estis direktita al supozitaj malamikoj de la ŝtato. Kiel Jasper Becker klarigis:
La plej vundebla sekcio de la ĉina loĝantaro, ĉirkaŭ kvin procento, estis tiuj kiujn Mao nomis 'malamikoj de la popolo'. Iu ajn kiu estis en iamaj kampanjoj de subpremado etikedita kiel 'nigra elemento' ricevis la plej malaltan prioritaton en la distribuo de manĝaĵoj. Terposedantoj, riĉaj kamparanoj, iamaj subtenantoj de la naciisma reĝimo de la Kuomintango (KMT), religiaj estroj (klerikoj), dekstruloj, kontraŭ-revoluciuloj kaj la familioj de tiuj individuoj mortis en la plej grandaj nombroj.
En grava konferenco de la Komunista Partio en Pekino en Januaro 1962, nomita la "Konferenco de la Sep Mil Kadruloj", la Sekretario de Ŝtato Liu Shaoqi denuncis la Saltegon Antaŭen, atribuante al la projekto la disvastigon de la malsatego en Ĉinio. La enorma majoritato de delegitoj esprimis konsenton, sed la Ministro pri Defendo Lin Biao senkondiĉe defendis Mao. Mallonga periodo de liberaligo sekvis dum Mao kaj Lin komplotis por reveno. Liu Shaoqi kaj Deng Xiaoping rekuperigis la ekonomion dismuntante la popolajn komunumojn, enkondukante elementojn de privata kontrolo por la kamparanaj farmetojn kaj importante grenon el Kanado kaj el Aŭstralio por mildigi la plej terurajn efikojn de la malsatego.
Disiĝo el Sovetunio
Sur la internacia nivelo, la periodo estis dominita de plua izoligo de Ĉinio. La Ĉina-sovetia disiĝo rezultis en la retirigo fare de Nikita Ĥruŝĉov de ĉiuj sovetuniaj teknikaj fakuloj kaj helpo el la lando. Tiu disigo rilatis al la estreco de la tutmonda komunismo. Sovetunio havis reton de komunistaj partioj kiujn ĝi apogis; Ĉinio tiam kreis sian propran rivalan reton por batali por loka kontrolo de la maldekstro en nombraj landoj.
La disigo rezultis el plej modera estreco fare de Nikita Ĥruŝĉov de la soveta estreco post la morto de Stalin en Marto 1953. Nur Albanio malferme flankiĝis kun Ĉinio, tiel formante aliancon inter la du landoj kiuj daŭros ĝis post la morto de Mao en 1976. Avertita, ke sovetoj havas atombombojn, Mao minimumigis la minacon. Becker diris, ke "Mao kredis, ke la bombo estas 'papera tigro', deklarante al Ĥruŝĉov, ke ne gravas se Ĉinio perdas 300 milionojn da personoj en atoma milito: la alia duono de la populacio survivus por sekurigi la venkon".
Stalin estis establinta sin kiel la heredanto de la "ĝusta" marksisma pensaro multe antaŭ Mao kontrolis la ĉinan komunistan partion, kaj tiele Mao neniam defiis la taŭgecon de ajno el la stalinisma doktrino (almenaŭ dum Stalin estis viva). Post la morto de Stalin, Mao kredis (eble pro sia plia aĝeco), ke la estreco de la marksisma doktrino devas veni al li. La rezultanta tensio inter Ĥruŝĉov (estre de politike kaj militiste supera registaro), kaj Mao (kredanta, ke li havas superan komprenon de la marksisma ideologio) eroziis la iaman rilaton patron-klientan inter la Komunista Partio de Sovetunio kaj la ĈKP. En Ĉinio, la iamaj priviliegiitaj sovetoj estis tiam denuncita kiel "reviziistoj" kaj listigitaj kun la "imperiismo de Usono" kiel movadoj opoziciendaj.
Parte ĉirkaŭita de malmikaj usonaj militbazoj en Suda Koreio, Japanio, kaj Tajvano, Ĉinio estis tiam konfrontita kun nova minaco el Sovetunio norde kaj okdidente. Kaj la interna krizo kaj la ekstera minaco postulis eksterordinaran ŝtatestrecon el Mao, sed kiam Ĉinio eniris en la nova jardeko la ŝtatestroj de Ĉinio estis en malamika konfronto unuj kun aliaj.
Granda Proletara Kultura Revolucio
En la kredo ke kelkaj liberalaj burĝaj elementoj de la socio plue minacis la socialisman reĝimon, grupoj de junuloj konataj kiel Ruĝaj gardistoj luktis kontraŭ aŭtoritatoj je ĉiuj niveloj de la socio kaj eĉ starigis siajn proprajn tribunalojn. Kaoso disvastiĝis tra multo de la lando, kaj milionoj de personoj estis persekutitaj. Dum la Kultura Revolucio, preskaŭ ĉiuj lernejoj kaj universitatoj en Ĉinio estis fermitaj, kaj junaj intelektuloj loĝintaj en urboj estis truditaj al la kamparo por esti "re-edukataj" de la kamparanoj, kie ili devis plenumi devige pezan manlaboron kaj aliajn laboron.
Kiam Mao estis informita pri tiuj perdoj, partikulare pri la personoj kiuj estis pelitaj al memmortigo, oni diras, ke li komentis: "Personoj kiuj klopodas memmortigi sin — ne klopodu savi ilin! Ĉinio estas tre loĝata lando, ni povas elteni la perdon de kelkaj personoj." La aŭtoritatoj permesis al la Ruĝaj gardistoj trouzadon kaj eĉ mortigon de opoziciantojn de la reĝimo. Kiel rezulto, en Aŭgusto kaj Septembro 1966, oni informis pri 1 772 personoj murditaj de la Ruĝaj gardistoj nur en Pekino.
En 1969, Mao deklaris la finon de la Kultura Revolucio, kvankam variaj historiistoj ene kaj ekstere de Ĉinio markis la finon de la Kultura Revolucio — kiel tuto aŭ parte — en 1976, post la morto de Mao kaj la aresto de la Kvaropa Bando. Granda Proletara Kultura Revolucio daŭranta ĝis 1976 en:
La Kultura Revolucio estas nune oficiale konsiderita kiel "severa malvenko" por la PRĈ. Ĝi estas ofte rigardita de fakuloj kiel tre kriza periodo por Ĉinio. Spite la pro-malriĉula retoriko de la reĝimo de Mao, liaj ekonomiaj politikoj ĝenerale kondukis dum sia ekregado al malriĉeco. Kelkaj fakuloj, kiel Lee Feigon kaj Mobo Gao, asertas, ke estis multaj grandaj progresoj, kaj en kelkaj sektoroj la ĉina ekonomio plue superis tiun de Okcidento.
Heredo
Mao pluestas polemika figuro kaj estas malmulta interkonsento pri lia heredo kaj en Ĉinio kaj eksterlande. Li estis konsiderita kiel unu el la plej gravaj kaj influa individuoj en la 20-a jarcento. Li estas konata ankaŭ kiel politika intelektulo, teoriulo, militstrategiisto, poeto, kaj viziulo. Subtenantoj ĝenerale kredas kaj laŭdas lin kiel foriganto de imperiismo kaj de eksterlanda entrudiĝo for el Ĉinio, unuiginte Ĉinion kaj finiginte la pasintajn jardekojn de enlanda milito. Li estas konata ankaŭ kiel pliboniganto de la statuso de virinoj en Ĉinio kaj kiel pliboniganto de la legoscio kaj de edukado. En Decembro 2013, sonenketo fare de la ŝtat-regata ĉina gazeto Global Times indikis, ke ĉirkaŭ 85% el 1045 respondintoj sentis, ke la atingoj de Mao superis siajn erarojn.
Subtenantoj indikas, ke, spite la amasmortojn, vivodaŭro, edukado kaj sansistemo ege pliboniĝis dum lia regoperiodo. Ili postulas, ke li rapide industriigis Ĉinion; tamen, aliaj argumentis, ke lia politiko kiel ĉe la "Saltego Antaŭen" kaj la "Granda Proletara Kultura Revolucio" estis malhelpoj al la industriigo kaj al la modernigo. Liaj ubtenantoj indikas, ke lia politiko preparis la vojon por la posta starigo de Ĉinio por iĝi ekonomia superpotenco, dum aliaj argumentas, ke lia politiko malhelpis la ekonomian disvolvigon kaj ke la ĉina ekonomio ĝuis rapidan kreskon nur post la politiko de Mao estis amplekse abandonita. La ĉina populacio kreskiĝis el ĉirkaŭ 550 milionoj ĝis ĉirkaŭ 900 milionoj dum lia regado kvankam la registaro ne strikte plifortigis familiplanadon, kio kondukis la sukcedantojn de Mao kiel Deng Xiaoping plenumi pli striktajn politikojn por fronti la problemojn de la troloĝiĝa krizo. La revoluciaj taktikoj de Mao plue estas uzataj de insurekciuloj, kaj lia politika ideologio plue estas akceptata de multaj komunistaj organizoj tra la tuta mondo.
La militverkoj de Mao plue havas grandan kvanton de influo super tiuj kiuj interesiĝas pri insurekcioj, speciale pri gerilo, pri kio Mao estas populare konsiderata kiel geniulo. Kiel ekzemplo, la Komunista Partio de Nepalo (Maoista) sekvis la ekzemplojn de gerila milito ĝis atingi konsiderindan politikan kaj militan sukceson eĉ en la 21a jarcento. La ĉefa kontribuo de Mao al la milita scienco estas lia teorio pri "Popola Milito", kun ne nur gerila milito sed pli grave, la metodologioj de la Movebla Milito. Mao sukcese aplikis tiujn metodologiojn de la Movebla Milito en la Korea Milito, kaj tiel li kapablis ĉirkaŭi, peli reen kaj poste haltigi la fortoj de UN estritajn de Usono en Koreio, spite la klaran superecon de la pafeblo de UN. En 1957, Mao donis la impreson ke li povus akcepti la uzadon de la nuklea milito.
La ideologio de Maoismo influis multajn komunistojn, ĉefe en la Tria Mondo, inklude revoluciajn movadojn kiel la Ruĝaj Kmeroj de Kamboĝo, Luma Vojo de Peruo kaj la Nepala revolucia movado. Laŭ influo de la agrara socialismo kaj la Kultura Revolucio de Mao, en Kamboĝo Pol Pot plenumis siajn katastrofajn politikojn de la "Nula Jaro", kiuj elpurigis la landon el siaj instruistoj, artistoj kaj intelektuloj kaj malplenigis ties urbojn, rezulte en la Kamboĝa genocido.
Saldo
Saldo estas librotena termino kiu signifas la diferencon inter debeto kaj kredito. Ĝi gravas por la ekonomia stato de la entreprenoj kaj rilatas al grado de enspezo de la posedanto.
Erika Pluhar
Erika PLUHAR [Erika pluhar] (naskiĝis la 28-an de februaro, 1939 en Vieno) estas aŭstra aktorino, kantistino kaj verkistino.
Ekde 1957 ŝi studis en la renoma Max-Reinhardt-Seminar de sia naskiĝurbo. En la jaro 1959 ŝi – kun elstara rezulto – finis la studadon kaj fariĝis ano de la Burgtheater. Sekvis gastroloj en aliaj teatroj, krome roloj en televidaj kaj kinaj filmoj.
Post kelkjara teatra paŭzo ŝi en la jaro 2004 revenis al la scenejo por aperi aktore en dramigo de sia romano Verzeihen Sie, ist das hier schon die Endstation?.
Bioley-Orjulaz
Bioley-Orjulaz estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 457 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
James Cagney
James Francis Cagney, Jr. (naskiĝinta la ; mortinta la ) estis usona aktoro kaj dancisto, kaj en teatro kaj en kino, kvankam li havis sian plej grandan famon en kinarto. Konata pro siaj kortuŝaj ludaĵoj, distinga voĉostilo, kaj malesprimiva humora ritmo, li ricevis premiojn pro ampleksa vario de ludado. Li estas plej bone rememorata ĉar ludis mult-esprimajn fortanimajn virrolojn en filmoj kiaj The Public Enemy (1931), Taxi! (1932), Angels with Dirty Faces (1938) kaj White Heat (1949) kaj li estis eĉ steoritipigita aŭ limigita per tiu vido dekomence en sia kariero. En 1999, la American Film Institute rangis lin la oka inter siaj 50 plej Grandaj Usonaj Kinlegendoj. Orson Welles dirispri Cagney ke li estis "maybe the greatest actor who ever appeared in front of a camera" (eble la plje granda aktoro kiu iam aperis antaŭ kamerao) kaj Stanley Kubrick konsideris lin unu el plej bonkvalitaj aktoroj ĉiutempaj.
Bioley-Orjulaz
Geografio
La komunumo Bioley-Orjulaz situas meze en la regiono Centro de Vaŭdo, proksimume 3,5 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Echallens kaj 10 kilometrojn nordnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano.
James Cagney
La sepa filmo de Cagney nome The Public Enemy iĝis unu el plej influaj gangsterfilmoj de tiu periodo. Li iĝis unu el plej grandaj steluloj de Holivudo kaj unu el plej grandaj kontraktoj de Warner Brothers. En 1938, li ricevis sian unuan nomumon al Oskar-premio kiel plej Bonkvalita Aktoro pro Angels with Dirty Faces pro sia subtila portreto de akra infanviro Rocky Sullivan. En 1942, Cagney ricevis la Oskar-premion pro sia energia portreto de George M. Cohan en Yankee Doodle Dandy. Li estis nomumita trianfojon en 1955 pro Love Me or Leave Me. Cagney retiriĝis el aktorado kaj dancado en 1961 por dediĉi sin al sia farmo kun sia familio. Li rompis sian retiron, post dudek jaroj, por partopreni en la filmo de 1981 nome Ragtime, ĉefe por helpi sin al rekupero el koratako.
Bioley-Orjulaz
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,11 km², de kiuj 17,4% estas kovritaj de arbaro, 70,7% servas por agrikulturo kaj 10,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bioley-Orjulaz limas en nordo al Saint-Barthélemy, en oriento al Assens, en sudo al Etagnières, en sudokcidento al Boussens, kaj en okcidento al Bettens.
Trafiko
Bioley-Orjulaz situas flanke de la gravaj trafiklokoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Assens al Bettens, kiu kruciĝas kun la vojo de Echallens al Boussens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas La Sarraz, kiu situas proksimume 3 kilometrojn nordokcidente de la komunuma centro. Pere de la poŝtaŭtolinio de Echallens al Chavornay la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bioley-Orjulaz datiĝas el la 12-a jarcento kiel Oriola. Dum mezepoko la Abatejo Lago de Joux posedis uzorajtojn de la arbaro de Orjulaz. De 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Bioley-Orjulaz estis parto de la komuna berna kaj friburga Senjorujo Orbe kaj Echallens. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
József Essig
ESSIG József (esig) estis rumania hungara redaktoro, kameraisto, fotisto naskita en Vărșandu Vechi, la 18-an de junio 1938, kaj mortis en Kluĵo la 23-an de novembro 2020. Li estis la edzo de akvarelistino Klára Essig Kacsó.
Gyarmat
Gyarmat [djarmat] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Tét. La nomo signifas hungaran gentonomon.
József Essig
Kariero
József Essig Kacsó diplomitiĝis en 1960 en la Protestanta Teologio de Kluĵo, de 1990 li estis redaktoro de radio de Kluĵo, poste redaktoro-kameraisto de televido de Kluĵo ĝis sia pensiiĝo en 1999. De 1999 li estas prezidanto de Fonduso Artstudio Sándor Reményik en Kluĵo. Li ekspozicias kaj estas premiita de la 1970-aj jaroj kaj enlande kaj eksterlande. József Essig kaj sia edzino Klára Essig Kacsó estas la iniciintoj kaj organizintoj de Internacia artisttendaro de Jebucu.
Gyarmat
Situo
La vilaĝo situas laŭ fervojo kaj ĉefvojo inter Győr kaj Pápa. La lasta urbo troviĝas 15, Győr 30 km-ojn.
Historio
Vojo de la romianoj trairis la vilaĝon. La unua mencio devenis el 1153. La loĝantaro okupiĝas pri terkulturado.
Orienta apusfalko
La Orienta apusfalko (Falco severus) estas specio de falko, tio estas rabobirdo el la familio de Falkedoj. Ĉar ĝi estas malgranda svelta falko oni atribuas ĝin al fermita grupo de similaj falkoj nomataj apusfalkoj kaj ofte konsiderataj subgenro nome Hypotriorchis. Ĝi troviĝas el orienta Himalajo al suda Ĉinio, Hajnano kaj suden tra Filipinoj, Hindoĉinio al Suda Azio kaj Aŭstralazio. Ĝi estis konstatita kiel vaganto en Malajzio. Formas superspecion kun la Aŭstralia apusfalko, F. longipennis kaj eble ankaŭ kun la Afrika apusfalko, F. cuvierii kaj la Alaŭdfalko, F. subbuteo. Variado de ĉi specio laŭ grando kaj plumaro estas klina kaj nesufiĉa por rasa diferencigo, do ĝi estas monotipa, tio estas, oni ne konas subspeciojn.
Distribuado
El nordokcidenta Barato kaj Nepalo orientan al Junano, Guangdongo kaj Hajnano (suda Ĉinio), kaj suden tra Birmo, Tajlando kaj Hindoĉinio al Filipinoj, Javo kaj Sulaveso, kaj de tie orienten tra Nov-Gvineo al Salomonoj. Himalajaj birdoj vintras suden al suda Barato kaj al Srilanko.
Dieto kaj habitatoj
La Orienta apusfalko manĝas ĉefe insektojn. Ties tipaj habitatoj estas arbaraj areoj de malaltaj teroj kaj de arbaroj. Ili nestas en uzitaj nestoj de aliaj birdoj ĉu en arboj, en konstrukornicoj aŭ en klifoj.
Aspekto
Plenkreskulo estas 27-30 cm longa kaj tre ruĝecbruna sube, bluecgriza supre kun nigra kapuĉo kaj pala gorĝo. Tiu specio ne havas sube la vertikalan striecon de la parenca Afrika apusfalko. La piedoj estas flavaj. Ankaŭ la kapobildo estas diferenca el tiu de la Afrika apusfalko nome malhelgrizaj al nigrecaj krono, nuko kaj la tuta vizaĝo enhavanta kaj la orelareon kaj la subvangon kie la Afrika apusfalko havas du nigrecajn striojn; tiele ĉe ĉi specio restas klare markata kolumo ne kompleta el la hela gorĝo al la nuko. La beko estas griza, pli malhela pinte pli hela baze, dum la vaksaĵo kaj okulringo estas flavaj kaj pli etendaj ol ĉe la Afrika apusfalko. La flugiloj estas longaj kaj ripoze preterpasas la vostopinton.
Junulo havas nigrajn striojn en sia ruĝecbruna brusto kaj havas makuletecan dorson.
Veľká Čierna
Veľká Čierna, hungare Nagycserna [nadjĉerna] estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Veľká Čierna situas laŭ traira flankovojo. Žilina troviĝas je 21 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1361 laŭ tiama hungara ortografio "Nagh Cherna". En 1598 oni komputis tie 24 domojn. En 1784 252 vilaĝanoj (43 familioj) loĝis en 43 domoj, en 1828 249 vilaĝanoj loĝis en 14 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagycserna 326 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Zsolna, poste jam kiel Veľká Čierna al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veľká Čierna 357 homoj, (350 slovakoj).
Embid
Embid [emBID] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas embideño [embiDEnjo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 40 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,32 loĝ/km².
Situo
Embid situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1.073 m super marnivelo; je 164 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 30,20 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°58′23″N 1°42′39″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 40, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Embid, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ dum la lastaj jaroj ĉe Embid kie oni falis al la nunaj 40, fakte oni duoniĝis en malmultaj jaroj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Ĉefa vidindaĵo estas la kastelo kun krenelhava murego kaj fortika ĉefturo.
Narros
Narros [NAros] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la nordoriento de la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco, atribuita foje ankaŭ al la subkomarko Almarza. La loknomo Narros estas etimologie komprenebla kiel Navaranoj (alude al la navara deveno de reloĝantoj).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 220 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 24 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas inter Almajano (okcidente) kaj Suellacabras (oriente).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
En la Censo de Pecheros de 1528 oni registris 53 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​ En la frua dokumento ĝi aperas literumita Naharros, formante parton de la Sexmo de San Juan.
En la censo de 1842 estis 71 familioj kaj 280 lokanoj.
En Julio 2011 la apuda montaro Sierra del Almuerzo suferis incendion kiu detruis 138 hektarojns, kaj preskaŭ devigis senhomigi la loĝlokon.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, tradicia arkitekturo, la palac-domo Oranĝoduono kaj tiel plu.
Bawre Nain
Bawre Nain estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Kidar Nath Sharma. Bawre Nain estis originale filmita en la hindia lingvo. Rilate sian ĝenron, Bawre Nain estas rigardebla kiel romanca filmo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Raj Kapoor, Geeta Bali.
Alphonse Laveran
Charles Louis Alphonse LAVERAN (18-a de Junio 1845 – 18-a de Majo 1922) estis franca kuracisto kiu ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino en 1907 pro siaj malkovroj de parazitaj protozooj kiel kaŭzaj agentoj de infektaj malsanoj kiel malario kaj tripanozomiazo. Sekvante sian patron, Louis Théodore Laveran, li praktikis militmedicinon kiel profesion. Li akiris sian medicinan gradon el la Universitato de Strasburgo en 1867.
Laveran estis elektita membro de la Akademio de Sciencoj de Francio en 1893, kaj komandoro de la Nacia Ordo de la Honora legio en 1912.
Laveran estis solema sed laborema esploristo kaj verkis pli ol 600 sciencajn komunikaĵojn. Kelakj el liaj ĉefaj verkoj estas la jenaj:
(19796) 2000 RX50
(19796) 2000 RX50 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ústí nad Labem
Ústí nad Labem estas regiona urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en norda Bohemio ĉe enbuŝiĝo de la rivero Bílina en la riveron Elbo. La nomo de la urbo fakte signifas Enbuŝiĝo super Elbo. Ĝia germana nomo estas Aussig. En ĝi havis. En la urbo estas universitato Johano Evangelisto Purkinje (UJEP) kaj forta Esperanto-movado (Internacia Kultura Festivalo, Ĉeĥa-Saksa Tago).
Historio
En la 11-a jarcento tie staris doganejo kaj princa kortego, 1228 foira vilaĝo, 1249 reĝa urbo. En 1426 elbruligita fare de husanoj, en 1429 renovigita. La urbo subtenis Georgon de Poděbrady. Post 1620 konfiskitaj bienoj kaj dum la tridekjara milito plurfoje damaĝita. Ekde mezo de la 19-a jarcento industria disvolviĝo rilate al karbominado.
Proksime de la urbo troviĝas kastelo Střekov fondita en 1316.
Norde de Ústí nad Labem etendiĝas Elba Grejsmontaro. Tiu ĉi pitoreska pejzaĝo ambaŭflanke de Elbo kaj de la ĉeĥa-germana limo altiras multajn turistojn ne nur el la du najbaraj landoj.
La erotikistino Milena Velba venas el Ústí. Inter 1857 kaj 1919 aperis ĉi tie la germanlingva semajngazeto Aussiger Anzeiger.
1329
En la jaro 1329 post Kristo okazis, interalie:
Weißbach bei Lofer
Weißbach bei Lofer estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Hirschbichl-transpasejo kunigas la intermonton de Meza Pinzgau kun Bavario. Ĝi alireblas disde Weißbach.
Skalka (Praga metroo)
Skalka estas stacio de Metroo en Prago sur Linio A, malfermita en jaro 1990.
Mala Uholjka
Mala Uholjka ukraine Мала Уголька, hungare Kisugolyka [kiŝugojka] estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Tjaĉiv, en municipo de Uhlja. Mala kaj kis signifas: malgranda. Tio faras diferencon de Velika Uholjka.
.test
.test estas domajno de plej alta nivelo. Estas rezervita fare de IETF en RFC 2606 fine de 1999. Ne estas destinita por starigo kiel domajno de plej alta nivelo en la domajna nomsistemo.
Referencoj
Toppdomän
ISO 639-3 w
!waa !wab !wac !wad !wae !waf !wag !wah !wai !waj !wal !wam !wan !wao !wap !waq !war !was !wat !wau !wav !waw !wax !way !waz !wba !wbb !wbe !wbf !wbh !wbi !wbj !wbk !wbl !wbm !wbp !wbq !wbr !wbt !wbv !wbw !wca !wci !wdd !wdg !wdj !wdu !wea !wec !wed !weh !wei !wem !weo !wep !wer !wes !wet !weu !wew !wfg !wga !wgg !wgi !wgo !wgw !wgy !wha !whg !whk !whu !wib !wic !wie !wif !wig !wih !wii !wij !wik !wil !wim !win !wir !wit !wiu !wiv !wiw !wiy !wja !wji !wka !wkd !wkw !wla !wlc !wlg !wli !wlk !wll !wlm !wln !wlo !wlr !wls !wlu !wlv !wlw !wlx !wly !wma !wmb !wmc !wme !wmh !wmi !wmm !wmn !wmo !wms !wmt !wmw !wnb !wnc !wnd !wne !wng !wni !wnk !wnm !wno !wnp !wnu !woa !wob !woc !wod !woe !wof !wog !woi !wok !wol !wom !won !woo !wor !wos !wow !woy !wpc !wra !wrb !wrd !wre !wrg !wrh !wri !wrl !wrm !wrn !wrp !wrr !wrs !wru !wrv !wrw !wrx !wry !wrz !wsa !wsi !wsk !wsr !wss !wsu !wsv !wtf !wti !wtk !wtm !wtw !wua !wub !wud !wuh !wul !wum !wun !wur !wut !wuu !wuv !wŭ <span id=wŭ> !wuy !wwa !wwo !wwr !www !wxa !wya !wyb !wyr !wyy
Great Portland Street
La sidejo de BBC Radio 1 situas ĉe Great Portland Street, en Yalding House.
Ĝi estas limo de Marylebone oriente.
Niepars
Niepars estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas la la komunumaro Amt Niepars de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj kaj estas ties administra centro. Ekde fine de majo 2019 la loĝlokoj Kummerow kaj Neu Bartelshagen ankaŭ apartenas al la komunumo Niepars. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Villers-Chemin-et-Mont-lès-Étrelles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Obo (Centr-Afrika Respubliko)
Obo estas la ĉefurbo de Haut-Mbomou, unu el la 14 prefektujoj de la Centr-Afrika Respubliko. Laŭ datumo de Google Earth, la loĝantaro estas 12,787. Ĝi estas proksima de la afrika poluso de neatingebleco. En Obo, estas forlasita misia lernejo kie la fondinto Donald E. Linquist estas entombigita.
Flughaveno Poste troviĝas en la urbo.
Yasuki Hashimoto
Yasuki Hashimoto (橋本 靖記, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Katedralo Sankta Gregorio la Iluminanto
La Katedralo Sankta Gregorio la Iluminanto (armene: Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Եկեղեցի, Surp Grigor Lusavorich Mayr Yekeghetsi) estas la plej granda armena preĝejo en la mondo kaj ĝi troviĝas en la distrikto Kentrono de Erevano, Armenio. Ĝi situas tuj apud la metrostacio Zoravar Andranik. Ĝi estas konsiderata kie unu el la plej grandaj religiaj konstruaĵoj kune al la katedralo de Tbiliso en suda Kaŭkazio. La katedralo estas la simbolo de la 1700-jara datreveno de la proklamado de kristanismo kiel religia ŝtato en Armenio kaj ĝi serĉas relikvojn de la sanktulo Gregorio la Iluminanto (Surp Grigor). La restaĵoj de la sanktulo estis portitaj el Napolo, Italio. Iom post la konsakrado de la katedralo, la papo Johano Paŭlo la 2-a vizitis ĝin okaze de sia vizito al la lando.
Ĝi estis konstruita laŭ iniciatoj de la katolikoso Vazgen la 1-a. Ĝi estis dizajnita de la armena arkitekto Esteban Kurkĉjan. La konstruado ekiĝis la 7-an de aprilo 1997 kaj la konstrulaboro finiĝis en 2001.
Historio
La katedralo estis konstruita per iniciato de la katolikoso Vazgen la 1-a. Ĝia konstruo komenciĝis la 7-an de aprilo 1997 per terbena beno farita fare de la katolikoso Garegino la 1-a. La preĝeja komplekso estis projektita de la arkitekto Stepan Kurkĉjan kaj la konstruado finiĝis en 2001.
La konsekrado de la katedralo okazis la 23-an de septembro 2001, okaze de la 1700-a datreveno de la proklamo de kristanismo kiel la ŝtata religio de Armenio. La katedralo enhavas la restaĵojn de Sankta Gregorio la Iluminanto kaj la Sanktaj Restaĵoj de Sankta Gregorio, kiuj estis alportitaj de Napolo, Italio. Baldaŭ post la konsekro de la katedralo, papo Johano Paŭlo la 2-a vizitis ĝin.
Arkitekturo
La grandega katedralo estas komplekso konsistanta el tri preĝejoj: la Katedralo (Ĉefa Preĝejo) kun 1700 sidlokoj kaj la Kapeloj de Sankta Tiridato la Reĝo kaj de Sankta Akkenino la Reĝino (ambaŭ kun 150 sidlokoj). Ĉi tiuj du reĝaj figuroj estis la decidaj helpantoj de Sankta Gregorio por konverti Armenion al kristanismo. La belfrida turo (kiu konsistas el pli ol 30 arkoj) kaj la kortego situas ĉe la enirejo de la Katedralo. Haloj por ricevoj kaj preĝej-rilataj agadoj estas disponigitaj sur la pli malalta etaĝo de la Ĉefa Preĝejo.
La suma areo de la komplekso estas ĉirkaŭ 3.822 kvadrataj metroj, dum la alteco de la katedralo el la tero ĝis la supro de la kruco estas 54 metroj.
La Ĉefa Preĝejo de la komplekso estis konstruita per la donaco de Richard Alexander Manoogian kaj Louise Manoogian Simone, en memoro de ilia forpasinta patro, filantropo, entreprenisto kaj iama prezidanto de AGBU Alex Manoogian kaj lia edzino Marie Manoogian. Aliflanke, la konstruado de la du kapeloj de la komplekso kompletiĝis per la donaco de Nazar kaj Artemis Nazarian kaj Kevork kaj Linda Kevorkian, dum la belfrido estis starigita per la donaco de Eduardo Eurnekian.
Stein ĉe Rejno
Geografio
Stein ĉe Rejno situas, kiel la nomo indikas ĉe la bordo de la rivero Rejno inter la Bodenlago kaj Ŝafhaŭzo.
Trafiko
Stein ĉe Rejno situas unuflanke ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Rorschach al Ŝafhaŭzo kaj aliflanke de Stein ĉe Rejno kondukas trajnlinio al Vinterturo. En Stein ĉe Rejno ankaŭ troviĝas haltejo de la ŝiplinio de Ŝafhaŭzo al Konstanco.
Historio
La unua dokumenta mencio de Stein ĉe Rejno kiel urbo datiĝas el la jaro 1267. Tereno- kaj merkatosuvereno de la urbo estis la Monaĥejo Sankt-Georgen.
La plej malnova urba rajto de Stein datiĝas el la jaro 1385. La 22-an e januaro 1457 la urbaj instancoj sukcesis aĉeti siajn voktrajojn de la familio Klingenberg kaj tiel akiri la statuson de imperia libereco. 1459 Stein alianciĝis kun Zuriko kaj Ŝafhaŭzo por protekti sin kontraŭ atakoj de la Habsburgoj.