cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Norda poluso
Dum la Suda Poluso kuŝas sur kontinenta teramaso, la Norda Poluso estas situanta en la mezo de la Arkta Oceano ĉe akvoj kiuj estas preskaŭ ĉiam konstante kovrita per konstante ŝanĝanta flosglacio. Tio faras ĝin malebla por konstrui permanentan stacion ĉe la Norda Poluso (malkiel ĉe la Suda Poluso). Tamen, la Soveta Unio, kaj poste Rusio, konstruis nombron de surglaciaj stacioj laŭ ĝenerale ĉiujara bazo ekde 1937, kelkaj el kiuj jam estis pasintaj super aŭ tre proksime de la Poluso. Ekde 2002, la rusoj ĉiujare establis bazon, Barneo, proksime al la Poluso. Tiu funkcias dum kelkaj semajnoj dum la komenco de la printempo. Studoj en la 2000-aj jaroj antaŭdiris ke la Norda Poluso povus iĝi laŭsezone senglacia pro la glacifandiĝo en la Arkto, kun temposupozoj ĉirkaŭ 2016 sed tio ankoraŭ ne okazis.
La marprofundo ĉe la Norda Poluso estis mezurita je 4261 m fare de la rusia submarŝipo MIR en la ekspedicio Arktika 2007 kaj je 4,087 m (13,410 ft) fare de la usona Nautilus en 1958. La plej proksima tero laŭdire estas la insulo Kaffeklubben, ĉe la norda marbordo de Gronlando je 700 km for, kvankam kelkaj eblaj nekonstantaj gruzejoj kuŝas iome pli proksime. La plej proksima konstanta loĝata loko estas Alert, en la regiono Qikiqtaaluk, Nunavuto, Kanado, kiu situantas je 817 km el la Norda Poluso.
Astronomia difino de norda poluso
Astronomoj difinas la nordan "geografian" poluson de astro laŭ planeda poluso en la sama hemisfero kiel la norda poluso de Tero. En iuj korpoj de la sunsistemo (kiel la luno de Saturno, Hiperiono) mankas geografia norda poluso. Ili rotacias ĥaose pro ties malregula formo kaj gravita influo de proksimaj planedoj kaj lunoj.
Kiel difini nordan poluson
Jen pluraj manieroj laŭ kiuj oni povas difini la nordan poluson:
Minaco de tera varmiĝo
Pro tera varmiĝo, kreskantaj temperaturoj en la regiono ĉirkaŭ la norda poluso estas jam draste ŝanĝintaj la tiulokajn vivkondiĉojn, kondukante al ĝis nun ne konataj vivminacoj. Por la arktaj bestoj iĝas tro varme. Tiu informo rezultas el esploro pri ŝanĝiĝoj en la arkta klimato fare de WWF (Mondvasta Fondaĵo pri Naturo). En Frankfurto spertulo de tiu organizaĵo, Stefano Singer, atentigis pri la ekzemplo de la marbordejoj de Norda Alasko, kie la mezumaj temperaturoj hodiaŭ estas 4 gradojn pli altaj ol en la antaŭa jarcento. Kulpa estas la aera poluado fare de industrio kaj trafiko, kaŭzanta la tiel nomatan forcej-efikon. „Arkto estas kvazaŭ febrotermometro por la tuta globo", Singer sciigis. „Tie ŝanĝiĝoj de la klimato videbliĝas speciale klare". Nuntempe la jara mezuma temperaturo en Arkto estas minus kvin gradoj. Se la temperaturo konsiderinde pli altiĝos, la nombro da rangiferoj draste malaltiĝos. Ankaŭ polusaj ursoj, fokoj, polusaj vulpoj kaj multaj migrantaj birdoj estos minacataj.
Kiom dependa de la klimato estas la pluvivo de la rangiferoj, montris savkampanjo en la orientaj vastejoj de Rusio. Tie 100 000 rangiferoj endanĝeriĝis al malsatmorto, ĉar neĝoŝtormoj kun posta glacia pluvado sternis nepenetreblan glacitavolon sur iliaj paŝtejoj. Oni devis relokigi la bestojn en regionon ankoraŭ liverantan nutraĵon. Nun plifortiĝinta degelo de la arkta naĝglacio, fruiĝinta printempo kaj malampleksiĝintaj furaĝejoj endanĝerigas la vivon de preskaŭ ĉiuj arktaj bestoj.
Antaŭ-1900
Tiom frue kiom ĉe la 16a jarcento, multaj elstaraj personoj ĝuste kredis ke la Norda Poluso estis en maro, kiu en la 19a jarcento estis nomita Polinio aŭ Malferma Polusa Maro. Oni esperis tiam ke oni povus trovi pasejon tra glaciflosaĵoj je favoraj jarepokoj. Oni organizis kelkajn ekspediciojn por serĉi la vojon, ĝenerale per balenĉasaj ŝipoj, jam ofte uzataj tiam en la malvarmaj nordaj latitudoj.
Unu el la plej fruaj ekspedicioj organizitaj kun la klara intenco atingi la Nordan Poluson estis tiu de la brita ŝipoficiro William Edward Parry, kiu en 1827 atingis latitudon 82°45′ Norde. En 1871 la ekspedicio Polaris, nome usona klopodo al la Poluso estrita de Charles Francis Hall, finis en katastrofo. Alia klopodo de la Brita Royal Navy en la poluso, nome parto de la Brita Arkta Ekspedicio, estrita de komandanto Albert H. Markham atingis la tiam rekordan 83°20'26" Nordon en Majo 1876 antaŭ reveni. Ekspedicio en 1879–1881 estrita de usona ŝipoficiro George W. DeLong finis tragedie kiam ties ŝipo la Jeanette, estis kraŝita de glacio. Ĉirkaŭ la duono de la ŝipanaro, inter kiuj DeLong, perdiĝis.
Alejandro Amenábar
Li loĝas de infanaĝo en Madrido, en kies Universidad Complutense li ekstudis filmadon. Tamen, li ne finis la karieron, kaj baldaŭ komencis reĝisori mallongajn filmojn, kiuj donis al li rapidan prestiĝon. La Universitaton li uzis kiel scenejon de sia unua filmo Tesis.
Norda poluso
Antaŭ-1900
En Aprilo 1895 la norvegaj esploristoj Fridtjof Nansen kaj Hjalmar Johansen veturis al la Poluso sur sledoj post lasi la englacia kaptita ŝipo de Nansen nome Fram. La paro atingis latitudon 86°14′ Norde antaŭ ili abandonis la klopodon kaj revenis suden, eventuale por atingi la areon de Lando de Francisko Jozefo.
Duoksino
Dioksinoj estas produktataj en etaj koncentriĝoj, kiam organika materialo estas bruligita en la ĉeesto de kloro, ĉu la kloro ĉeestas kiel kloridaj jonoj ĉu kiel organokloraj kombinaĵoj, do ili estas vaste produktataj en multaj situacioj tiel:
Norda poluso
Antaŭ-1900
En 1897 la sveda inĝeniero Salomon August Andrée kaj du kompanoj klopodis atingi la Nordan Poluson per la hidrogena balono Örnen ("Aglo"), sed venis al 300 km norde de Kvitøya, la plej norda parto de la insularo Svalbardo. Ili marŝis al Kvitøya sed mortiĝis tie post tri monatoj. En 1930 la restoj de tiu ekspedicio estis trovitaj de la norvega Ekspedicio Bratvaag.
Alejandro Amenábar
Li ankaŭ estas komponisto de muziko de siaj kaj alies filmoj.
Duoksino
Dioksinoj ankaŭ estas generitaj per reakcioj, kiuj ne koncernas bruligon — kiel blankigo de fibroj por papero aŭ teksumaĵoj, kaj dum la fabrikado de kloritaj fenoloj, precipe, kiam la reakcia temperaturo ne estas bone kontrolata. Kombinaĵoj influitaj inkluzivas la lignokonservanto pentaklorofenolo kaj herbicidoj kiel 2,4-diklorofenoksiacetata acido (aŭ 2,4-D) kaj 2,4,5-triklorofenoksiacetata acido (2,4,5-T). Pli altaj niveloj de klorizo bezonas pli altajn reakciajn temperaturojn kaj pli grandan produktadon de dioksino.
Norda poluso
Antaŭ-1900
La itala esploristo Luigi Amedeo, Duko de Abruzzi kaj la Kapitano Umberto Cagni de la Itala Reĝa Mararmeo (Regia Marina) naviĝis per la konvertita balenkapta ŝipo Stella Polare ("Polusa Stelo") el Norvegio en 1899. La 11an de Marto 1900 Cagni estris veturon surglacie kaj atingis latitudon de 86° 34’ la 25an de Aprilo, atingante novan rekordon super la rezulto de Nansen en 1895 per 35 al 40 km. Cagni malfacile povis reveni al la kampadejo, kie li restis ĝis la 23a de Junio. La 16an de Aŭgusto la Stella Polare eliris el Rudolf-insulo direkte suden kaj la ekspedicio revenis al Norvegio.
Duoksino
Dioksinoj ĉeestas en vasta aro de materialoj, uzataj de homo — inkluzive de preskaŭ tutaj substancoj, kiujn oni fabrikas el plastoj, rezinoj, aŭ blankigiloj. Tiuj materialoj inkluzivas tamponojn, kaj sortimenton da pakuma materialo por nutraĵoj. Ĉi tiu volas diri, ke tutaj homoj ricevas (almenaŭ) “tre” etan ĉiutagan dozon de duoksino.
Norda poluso
1900–1940
Usona esploristo Frederick Cook asertis ke li estis atinginta la nordan poluson la 21an de Aprilo 1908 kun du Inuitaj viroj, nome Ahwelah kaj Etukishook, sed li estis nekapabla produkti konvinkan pruvon tiele ke lia aserto ne estas vaste akceptita.
Duoksino
Efikoj por la Sano
Dioksinoj akumulas en histoj (biologie akumuliĝas) dum tempo, do eĉ etaj malŝirmoj povas akumuliĝi ĝis danĝeraj niveloj.
Norda poluso
1900–1940
La konkero de la norda poluso estis dum multaj jaroj atribuita al usonarmea inĝeniero Robert Peary, kiu asertis esti atinginta la Poluson la 6an de aprilo 1909, akompanita fare de Matthew Henson kaj kvar Inuitaj viroj, Ootah, Seeglo, Egingwah, kaj Ooqueah. Tamen, la aserto de Peary restas kontestata. Tiuj kiu akompanis Peary sur la fina scenejo de la vojaĝo ne estis edukitaj en navigacio, kaj tiel povis ne sendepende konfirmi lian navigacian laboron, kiu laŭdire iĝis fuŝe malzorgemaj kiam ili alproksimiĝis al la Poluso.
Duoksino
Efikoj por la Sano
Dioksinoj kaŭzas severan formon de persista akneo, konata kiel klorakneo, ĉe homoj per tre altaj dozoj, kaj disvolviĝajn difektojn ĉe bestoj. Ĝi ankaŭ estas kanceriga.
Norda poluso
1900–1940
La distancoj kaj rapidecoj kiujn Peary asertis esti atinginta post kiam la lasta apoga grupo turnis reen ŝajnas nekredeblaj al multaj homoj, preskaŭ tri fojojn tio kiujn li plenumis supren al tiu punkto. La raporto de Peary pri vojaĝo al la Poluso kaj reen vojaĝante laŭ la rekta linio - la nura strategio kiu estas kongrua kun la tempolimoj kiujn li renkontis - estas kontraŭdiritaj per la raporto de Henson pri serpentumaj kromvojoj por eviti premkrestojn kaj malfermajn poliniojn.
Alia malaprobo de la aserto de Peary alvenis en 2009, kiam E. Myles Standish de la Kalifornia Instituto de Teknologio, sperta arbitraciisto de sciencaj asertoj, raportis multajn kvazaŭajn lakunojn kaj faktkonfliktojn.
La unua postulita flugo super la Poluso estis okazinta la 9an de majo 1926 fare de mararmea usona oficiro Richard E. Byrd kaj piloto Floyd Bennett per Fokker-tri-motora aviadilo. Kvankam konfirmite tiutempe fare de komisiono de la National Geographic Society, tiu aserto poste estis subfosita per la revelacio (1996) ke la sunsekstantaj informoj de la dumlonge kaŝita taglibro de Byrd (kiun la NGS neniam kontrolis) konstante kontraŭdiras paralelajn informojn de lia raporto de junio 1926 je pli ol 100 mejloj (160 km). La kvazaŭaj survoje sunsekstantaj informoj de la sekreta raporto estis preterintence tiel maleble overprecize ke li forigis ĉiujn tiujn kvazaŭajn krudajn sunajn observaĵojn el la versio de la raporto finfine sendita al geografiaj socioj kvin monatojn poste (dum la originala versio estis kaŝita dum 70 jaroj), realigo unuafoje publikigita en 2000 fare de la Universitato de Kembriĝo post skrupula arbitraciado.
La unua kohera, konfirmita, kaj science konvinkanta atingo de la Norda Poluso estis la 12an de majo 1926, fare de norvega esploristo Roald Amundsen kaj de lia usona sponsoro Lincoln Ellsworth pere de la aerŝipo Norge. La Norge, kvankam norvega posedaĵo, estis dezajnita kaj pilotita fare de la itala Umberto Nobile. La flugo komenciĝis de Svalbardo en Norvegio, kaj transiris la Arktan Oceanon ĝis Alasko. Nobile, kun pluraj sciencistoj kaj skipo de la Norge, superflugis la Poluson duan fojon la 24an de majo 1928, pere de la aerŝipo Italia. La Italia kraŝis dum sia reveno de la Poluso, kio okazigis la perdon de duono de la skipo.
En majo 1937 la unua nordapolusa glaciostacio de la mondo, nome Norda Poluso-1, estis establita fare de sovetiaj sciencistoj per aviadilo 20 kilometrojn (13 mejl.) de la norda poluso. La ekspedicianoj: oceanografo Pjotr Ŝirŝov, meteologo Jevgenij Fjodorov, radiofoniisto Ernst Krenkel, kaj la gvidanto Ivan Papanin faris sciencan esploradon ĉe la stacio dum la venontaj naŭ monatoj. Ĉirkaŭ la 19a de Februaro 1938, kiam la grupo estis kolektita per la glacirompiloj Taimir kaj Murman, ilia stacio estis drivinta 2850 km al la orienta marbordo de Gronlando.
1940–2000
En majo 1945 aviadilo Lancaster de la Aries ekspedicio de la Brita Aerarmeo iĝis la unua ŝtatkomunuma aviadilo se temas pri transflugado de la Norda Geografia kaj Magneta Poluso. La aviadilo estis pilotita fare de David Cecil McKinley de la Royal Air Force. Ĝi portis 11-viran skipon, kun Kenneth C. Maclure de la Royal Canadian Air Force (Reĝa kanada aerarmeo) zorge de ĉiuj sciencaj observaĵoj. En 2006, Maclure estis honorita per punkto en Kanadaviada Halo de Famo.
Sen enkalkuli la pridisputatan aserton de Peary, la unuaj viroj al kiuj oni atribuis piediron al la norda poluso estis sovetia grupo inkluzive de geofizikistoj Miĥail Ostrekin kaj Pavel Senko, oceanografoj Miĥail Somov kaj Pavel Gordienko, kaj aliaj sciencistoj kaj flugteamo (24 homoj en totalo) de la ekspedicio Sever-2 de Aleksandr Kuznetsov (marto-majo 1948). Ĝi estis organizita fare de la Ĉefa Direktoraro de la Nordmara Vojo. La grupo flugis per tri aviadilojn (pilotoj Ivan Ĉereviĉnij, Vitalij Maslennikov kaj Ilja Kotov) de insulo Kotelnij al la norda poluso kaj alteriĝis tie ĉe 4:44 pm (Moskva Horo, UTC+04:00) la 23-an de aprilo 1948. Ili establis provizoran tendaron kaj dum la venontaj du tagoj kondukis sciencajn observaĵojn. La 26-an de Aprilo la ekspedicio flugis reen al la kontinento.
Venontan jaron, la 9-an de majo 1949, du aliaj sovetiaj sciencistoj (Vitali Voloviĉ kaj Andrei Medvedev) iĝis la unuaj homoj paraŝutantaj sur la nordan poluson. Ili saltis de Douglas C-47 Skytrain, registrita CCCP H-369.
La 3-an de majo 1952, usona aerarmea subkolonelo Joseph O. Fletcher kaj leŭtenanto William Pershing Benedict, kune kun sciencisto Albert P. Crary, surterigis modifitan Douglas C-47 Skytrain ĉe la norda poluso. Kelkaj okcidentaj fontoj konsideris tion kiel la unua alteriĝo ĉe la Poluso ĝis la sovetiaj alteriĝoj iĝis vaste konataj. La submarŝipo de Usona Mararmeo nome USS Nautilus (SSN-571) trapasis la nordan poluson la 3-an de aŭgusto 1958. La 17-an de marto 1959 la submarŝipo USS Skate (SSN-578) ekaperis ĉe la Poluso, trarompante la glacion super ĝi, iĝante la unua maramea ŝipo kiu faris tion.
Sen enkalkuli la aserton de Peary, la unua konfirmita surfaca konkero de la norda poluso estis tiu de Ralph Plaisted, Walt Pederson, Gerry Pitzl kaj Jean Luc Bombardier, kiuj vojaĝis super la glacio per motorsledo kaj alvenis la 19-an de aprilo 1968. La Usona Aerarmeo sendepende konfirmis ilian pozicion.
La 17an de Aŭgusto 1977, la sovetunia atomenergia glacirompilo Arktika kompletigis la unuan surfacan ŝipveturadon al la Norda Poluso. En 1982 Ranulph Fiennes kaj Charles R. Burton iĝis la unuaj homoj kiuj transiris la Arktan Oceanon en ununura sezono. Ili foriris de Kabo Crozier, en insulo Ellesmere, la 17-an de februaro 1982 kaj alvenis en la geografian nordan poluson la 10-an de aprilo 1982. Ili vojaĝis per piedo kaj motorsledo. De la Poluso, ili vojaĝis direkte al Svalbardo sed, pro la malstabila naturo de la glacio, finis sian transirejon ĉe la glaciejo post drivado suden sur glaciflosaĵo dum 99 tagoj. Ili povis poste piediri al sia ekspedicia ŝipo MV Benjamin Bowring kaj suriris ĝin la 4-an de aŭgusto 1982 ĉe pozicio 80:31N 00:59W. Kiel rezulto de tiu vojaĝo, kiu formis sekcion de la trijara Transglobe Expedition 1979-1982, Fiennes kaj Burton iĝis la unuaj homoj kiuj kompletigis ĉirkaŭnavigadon de la mondo tra kaj norda kaj suda polusoj, per surfaca vojaĝado sole. Tiu atingo restas senkontesta ĝis nun.
En 1985, Sir Edmund Hillary (la unua homo kiu staris sur la montpinto de Ĉomolungmo) kaj Neil Armstrong (la unua homo kiu staris sur la luno) alteriĝis ĉe la norda poluso en malgranda dumotora skiaviadilo. Hillary tiel iĝis la unua homo kiu staris sur kaj polusoj kaj sur la montpinto de Everest.
En 1986, Will Steger, kun sep samteamanoj, iĝis la unua kiu esti konfirmita kiel atinginto de la Poluso per hunda sledo kaj sen reprovizo.
La 6-an de Majo 1986, USS Archerfish (SSN 678), USS Ray (SSN 653) kaj USS Hawkbill (SSN 666)) ekaperis ĉe la norda poluso, la unua tri-submarŝipa ekaperado ĉe la norda poluso.
La 21-an de Aprilo, 1987, Ŝinji Kazama de Japanio iĝis la unua persono kiu atingis la nordan poluson per motorciklo.
La 18-an de Majo 1987, USS Billfish (SSN 676), USS Sea Devil (SSN 664) kaj HMS Superb (S 109) ekaperis ĉe la norda poluso, dum la unua internacia surfaciĝado ĉe la norda poluso.
En 1988, 13 persona teamo (9 sovetianoj, 4 kanadanoj) skiis trans la Arkto el Siberio ĝis norda Kanado. Unu el la kanadanoj, Richard Weber iĝis la unua persono kiu atingis la Poluson de ambaŭ flankoj de la Arkta Oceano.
La 4-an de majo 1990, Børge Ousland kaj Erling Kagge iĝis la unuaj esploristoj kiuj iam atingis la nordan poluson neprovizitaj, post 58 taga skivojaĝo de insulo Ellesmere en Kanado, nome distancon de 800 km.
La 7-an de septembro 1991, la germana esplorŝipo Polarstern kaj la sveda glacirompilo Oden atingis la nordan poluson kiel la unuaj konvenciaj elektraj ŝipoj. Ambaŭ sciencaj grupoj kaj skipoj prenis oceanografajn kaj geologiajn ekzemplerojn kaj okazigis ŝnurtiran lukton kaj futbalon sur glaciflosaĵo. Polarstern denove atingis la poluson ekzakte 10 jarojn poste per la Healy.
En 1998, 1999, kaj 2000 veturiloj Lada Niva (specialaj tre grandaj radohavaj versioj konstruitaj de BRONTO, nome la eksperimenta branĉo de Lada/Vaz) estis ŝoforitaj ĝis la Norda Poluso. La ekspedicio de 1998 estis paraŝutita kaj kompletigis la vojon al la Norda Poluso. La ekspedicio de 2000 eliris el Rusia esplorbazo ĉirkaŭ 114 km el la Poluso kaj postulis averaĝan rapidon de 20–15 km/h en averaĝa temperaturo de −30 gradoj.
21a jarcento
En la lastaj jaroj, vojaĝoj al la Norda Poluso per aviadilo (alteriĝante per helikoptero aŭ sur alteriĝejo preparita sur la glacio) aŭ de glacirompilo fariĝis relative rutinaj, kaj estas eĉ haveblaj al grupetoj de turistoj pere de aventurturismaj entreprenoj. Paraŝutadoj estis ofte faritaj sur la norda poluso en la lastaj jaroj. La provizora laŭsezona rusa tendaro de Barneo estis establita per aviadilo je mallonga distanco de la Poluso ĉiujare ekde 2002, kaj servas sciencajn esploristojn same kiel turistgrupojn. Ekskursetoj de la tendaro ĝis la Poluso mem povas esti aranĝitaj surtere aŭ per helikoptero.
La unua provo de subakva esplorado de la norda poluso estis farita la 22-an de aprilo 1998 fare de rusa fajrobrigadisto kaj plonĝisto Andrei Rozhkov kun la subteno de la Plonĝo-Klubo de Moskva Ŝtata Universitato, sed finiĝis en mortiĝo. La venonta provita plonĝado ĉe la norda poluso estis organizita la venontan jaron fare de la sama plonĝadklubo, kaj finiĝis en sukceso la 24-an de aprilo 1999. La plonĝistoj estis tiam Michael Wolff (Aŭstrio), Brett Cormick (UR), kaj Bob Wass (Usono).
En 2005, la usonmararmea submarŝipo USS Charlotte (SSN-766) surfaciĝis tra 155 cm (61 in) de glacio ĉe la norda poluso kaj pasigis 18 horojn tie.
En julio 2007, brita rezistonaĝanto Lewis Gordon Pugh kompletigis naĝadon de 1 km (0.62 mejl.) ĉe la norda poluso. Lia atingo, entreprenita por elstarigi la efikojn de mondvarmiĝo, okazis en klara akvo kiu malfermiĝis inter la glaciflosaĵoj. Lia pli posta provo readi kajakon al la norda poluso fine de 2008, sekvante la eraran prognozon de klara akvo al la Poluso, estis malhelpita kiam lia ekspedicio trovis sin blokita en dika glacio post nur tri tagoj. La ekspedicio tiam estis forlasita.
Ĉirkaŭ Septembro 2007 la norda poluso estis vizitita 66 fojojn per diversaj surfacŝipoj: 54 fojojn de sovetiaj kaj rusaj glacirompiloj, 4 fojojn fare de sveda Odeno, 3 fojojn fare de germana Polarstern, 3 fojojn fare de USCGC Healy kaj USCGC Polar Sea, kaj foje de CCGS Louis S. St-Laurent kaj de sveda Vidar Viking.
Tago kaj nokto
La suno ĉe la norda poluso estas ade super la horizonto dum la somero kaj ade sub la horizonto dum la vintro. Sunleviĝo estas ĵus antaŭ la marta ekvinokso (ĉirkaŭ la 20-an de marto); la suno tiam daŭras tri monatojn por atingi ĝian plej altan punkton de proksima 23½° alteco ĉe la somera solstico (ĉirkaŭ la 21-a de junio), post kiu tempo ĝi komencas sinki, atingante sunsubiron ĵus post la septembra ekvinokso (ĉirkaŭ la 23-an de septembro). Kiam la suno estas videbla sur la polusa ĉielo, ĝi ŝajnas moviĝi en horizontala cirklo super la horizonto. Tiu cirklo iom post iom ekstaras de proksime de la horizonto ĵus post la printempa ekvinokso ĝis ĝia maksimuma alteco (en gradoj) super la horizonto ĉe somera solstico kaj tiam sinkas reen direkte al la horizonto antaŭ sinkado sub ĝin ĉe la aŭtuna ekvinokso.
Civila krepusko-periodo de proksimume du semajnoj okazas antaŭ sunleviĝo kaj post sunsubiro, naŭtika krepusko-periodo de proksimume kvin semajnoj okazas antaŭ sunleviĝo kaj post sunsubiro kaj astronomia krepuska periodo de proksimume sep semajnoj okazas antaŭ sunleviĝo kaj post sunsubiro.
Tiuj efikoj estas kaŭzitaj de kombinaĵo de la aksa dekliniĝo kaj ĝia revolucio de la Tero ĉirkaŭ la suno. La direkto de la aksa dekliniĝo de la Tero, same kiel ĝia angulo relative al la ebeno de la okulkavo de la Tero ĉirkaŭ la suno, restas tre preskaŭ konstanta dum la jaro (ambaŭ ŝanĝiĝas tre malrapide super longaj periodoj). Ĉe norda somermezo la norda poluso turnas kontraŭ la suno laŭ ĝia maksimuma mezuro. Kiel la jaro progresas kaj la Tero moviĝas ĉirkaŭ la suno, la norda poluso iom post iom fariĝas for de la suno ĝis ĉe vintromezo ĝi forturniĝas de la suno laŭ sia maksimuma mezuro. Simila sekvenco estas observita ĉe la suda poluso, kun ses-monata tempodiferenco.
Tempo
En la plej multaj lokoj sur la Tero, loka tempo estas determinita per longitudo, tial ke la tempo de tago estas tiamaniere sinkronigita al la pozicio de la suno sur la ĉielo (ekzemple, ĉe tagmezo kiam la suno estas proksimume ĉe sia plej alta loko). Tiu logiko malfunkcias ĉe la norda poluso, kie la suno pliiĝas kaj metiĝas nur unufoje je jaro, kaj ĉiuj objektoj laŭ longitudo, kaj tial ĉiuj zonoj, konverĝas. Ekzistas neniu permanenta homa ĉeesto ĉe la norda poluso kaj neniu speciala horzono estis ricevita. Polusaj ekspedicioj povas uzi ajnan horzonon kiu estu oportuna, kiel ekzemple GMT, aŭ la horzono de la lando de kiu ili foriris.
Klimato
La klimato de Arkto estas karakterizita de longaj, malvarmaj vintroj kaj mallongaj, malvarmetaj someroj. Estas granda kvanto de variableco en klimato tra la Arkto, sed ĉiuj regionoj suferas ekstremojn de sunradiado kaj en somero kaj en vintro. Kelkaj partoj de Arkto estas kovritaj de glacio (flosglacio, glaĉera glacio, aŭ neĝo) la tutan jaron, kaj preskaŭ ĉiuj partoj de Arkto suferas longajn periodojn kun iu formo de glacio sur la surfaco. Averaĝaj temperaturoj de Januaro gamas el ĉirkaŭ −40 al 0 °C (−40 al +32 °F), kaj vintraj temperaturoj povas fali sub −50 °C (−58 °F) ĉe grandaj partoj de Arkto. Averaĝaj temperaturoj de Julio gamas el ĉirkaŭ −10 al +10 °C (14 to 50 °F), kaj kelkajn terareojn foje superas 30 °C (86 °F) en somero.
Flaŭro kaj faŭno
Oni kredas ke blankaj ursoj malofte vojaĝis preter proksimume 82° Norde pro la malabundeco de manĝaĵo, kvankam spuroj estis viditaj en la najbareco de la norda poluso, kaj ekspedicio (2006) raportis esti vidinta blankan urson nur 1 mejlon (1.6 km) for de la Poluso. Ankaŭ la ringofoko estis vidita ĉe la Poluso, kaj arktaj vulpoj estis observitaj je malpli ol 60 km (37 mejl.) for je 89°40′ N.
Birdoj viditaj ĉe aŭ tre proksime de la Poluso estas la Neĝemberizo, la Norda fulmaro kaj la Trifingra mevo, kvankam kelkaj birdovidoj povas esti distorditaj per la tendenco de birdoj sekvi ŝipojn kaj ekspediciojn.
Fiŝoj estis viditaj en la akvoj ĉe la norda poluso, sed tiuj estas verŝajne malmultaj en nombro. Membro de la rusa teamo kiu descendis al la nordpolusa marfundo en aŭgusto 2007 raportis vidi neniujn marestaĵojn vivantajn tie. Tamen, estis poste raportite ke maranemono estis kolektita de la marfunda koto fare de la rusa teamo kaj ke videofilmo de la plonĝo montris neidentigitajn salikokojn kaj amfipodojn.
NGC 3736
NGC 3736 (aliaj indikoj — UGC 6560, MCG 12-11-35, ZWG 334.41, KARA 488, NPM1G +73.0073, PGC 35835) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Občina Pesnica
Obĉina Pesnica estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 30 komunumoj kovrante areon de 75,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 7369 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Pesnica pri Mariboru.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Šentilj en la nordo kaj nordoriento, Občina Sveti Yuri en Slovenskih goricah en la oriento, Občina Lenart en la sudoriento, Urba municipo Maribor en la sudo, Občina Kungota en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 30 vilaĝoj:
Dolnja Počehova, Dragučova, Drankovec, Flekušek, Gačnik, Jareninski Dol, Jareninski Vrh, Jelenče, Kušernik, Ložane, Mali Dol, Pernica, Pesnica pri Mariboru, Pesniški Dvor, Počenik, Polička vas, Polički Vrh, Ranca, Ročica, Slatenik, Spodnje Dobrenje, Spodnje Hlapje, Spodnji Jakobski Dol, Vajgen, Vosek, Vukovje, Vukovski Dol, Vukovski Vrh, Zgornje Hlapje, Zgornji Jakobski Dol.
Referencoj
Statistikoj:  http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko:   http://www.geopedia.si/#T1257_F408:89_x554670_y162908.5_s12_b4
Slatina nad Bebravou
Ne miskomprenu kun Slatinka nad Bebravou!
Slatina nad Bebravou, hungare Felsőszalatna [felŝOsalatna] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Novoselicja (Pereĉin)
Bazaj informoj
Novoselicja, ukraine Новоселиця, hungare Újkemence estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Pereĉin.
Slatina nad Bebravou
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 laŭ tiama hungara ortografio "Salatna". En 1784 loĝis tie 452 vilaĝanoj (69 familioj) en 60 domoj, en 1828 580 vilaĝanoj en 49 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Nagy-Szlatina. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőszalatna 694 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bán, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slatina nad Bebravou 509 homoj, (507 slovakoj).
Novoselicja (Pereĉin)
Situo
Novoselicja situas inter montoj, laŭ rojo, ĉefvojo preteriras. Uĵhorodo troviĝas 35 km-ojn.
Historio
Oni fondis la vilaĝon en 1566 en formo. Post la mezepoko la regiono foje apartenis al Habsburga Imperio, foje al Transilvanio. Ĝis 1920 Újkemence apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Perecseny, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Novoselicja/Újkemence. Ekde 1945 Novoselicja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Giovanni Antonio Serbelloni
Giovanni Antonio SERBELLONI (naskiĝis en Milano, 1519 - mortis en Romo, en la 18-a de marto 1591) estis itala kardinalo kaj Episkopo de Foligno, Novara kaj Ostia.
Alan David Dotti
Alan David Dotti (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel defendanto.
Giovanni Antonio Serbelloni
Biografio
Li estis nevo de la papo Pio la 4-a. Li alprenis la eklezian karieron dank'al la forta ĉeesto de sia onklo, fariĝinte Episkopo de Foligno en la 7-a de majo 1557 kaj, en la 31-a de januaro 1560, la papo Pio la 4-a lin levis al la rango kiel kardinalo, kune kun lia onklo Karlo Borromeo, dum la Konsistorio okazinta tiudate.
En la sama jaro, li nomumiĝis Episkopo de Novara, kvankam li estris la diocezon plejparte farante uzon el la vikarioj ĝis 1568. En tiu jaro, okazis episkopa sinodo, kaj tiam li profitis por enkonduki el la diocezo de Novara la principojn absorbitajn dum la Koncilio de Trento. Ekde 1565 li jam konstruigis seminarion por klerikuloj kaj elde 1562 li jam estis farinta serion da pastoralaj vizitoj. En 1574, li estis devigata rezigni al la episkopeco favore al alia en Ostio, kies bridilojn li prenis ekde 1589.
Alan David Dotti
Li futbalis ĉe Montedio Yamagata.
Blazono de Uzbekio
Blazono de Respubliko Uzbekio estas la oficiala ŝtata simbolo de Uzbekio. En sia nuna formo ĝi akceptiĝis en. En la centro de la emblemo estas Ĥumo (birdo de feliĉo en Uzbekio) - en Uzbeka mitologio signifas feliĉon kaj liberecon. Ĉe la supro de la blazono estas okedro, simbolante la proklamon de la respubliko, interne - lunarko kun stelo. Du riveroj, pentritaj sub la birdon estas Amudarjo kaj Sirdarjo, kiu fluas sur la teritorio de Uzbekio.
Miguxês
Miguxês [miguŝes] aŭ "Miguxa lingvo" estas vorto uzata en Brazilo por nomi volan misuzon de portugallingvo fare de adoleskantoj, ĉefe adoleskantinoj, en interreto, ĉefe en e-parolado kaj blogoj. La vorto venas el miguxa, amikinnjo, en brazila adoleskantina slango.
Ĝenerale, oni ŝanĝas (neregule) la frikativajn konsonantojn per X kaj foje la intervokala R per L, la finajn O per U kaj E per I, alie oni metas sensonajn H ene vortoj kaj uzas majusklojn neregule. La celo estas igi la lingvaĵon ŝajne pli infana kaj ornami la vortojn. Kompreneble, multaj slangaj vortoj estas uzataj.
"Ideologia" celo, ŝajne, estas ĉagreni junajn plenkreskulojn, kiuj eble havas adoleskantajn gefratojn. Kelkaj junaj plenkreskuloj, ĉagreniĝas per tio, kaj nomas tiun "ideologion" "miguxa nihilismo"
Exemploj:
Eksteraj ligiloj
MiGuXeiToR © ® ™ Tradukilo portugala-miguŝa
Cerro Tanaro
Najbaras la komunumoj.
Drienovec
Bazaj informoj
Drienovec, hungare Somodi (ŝomodi) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia slovaka nomo estis Šomody.
Situo
Drienovec situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Rožňava-Košice. La lasta urbo troviĝas 29 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1255 en formo "Sumugy", kiu havis rajton pri doganpreno en 1345. Fortikaĵo menciiĝas en 1317, iom poste malkonstruiĝis. Ekde 1776 la kampoj apartenis al episkopejo de Rozsnyó. En 1910 loĝis en Somodi 1180 homoj, (1166 hungaroj, 13 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Somodi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Drienovec 1752 homoj, (1119 slovakoj, 587 hungaroj, 31 ciganoj, po 2 ukrainoj kaj ĉeĥoj).
Casas de Lázaro
Casas de Lázaro [kasasdeLAzaro] (Domoj de L.) estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de Alcaraz kaj Campo de Montiel en la centrokcidento de la provinco, kaj en la orienta parto de la Sierra de Alcaraz. Estas areo de 112,32 km² je 942 msm.
Casas de Lázaro havas 363 loĝantojn (2019) kun denseco nur de 3,19.
Geografio
La municipo limas kun la municipaj teritorioj de San Pedro, Peñas de San Pedro, Alcadozo, Peñascosa, Masegoso, Alcaraz kaj Balazote kaj estas sur la valoj de la riveroj Montemayor kaj Masegoso, kiuj elfluas al la rivero Jardín. La urba kerno etendiĝas el la monteto de San Marcos kiu estas la plej alta parto de la vilaĝo ĝis la bordo de la menciita rivero Montemayor.
Konvencio pri protektado de kulturaj posedaĵoj okaze de armita konflikto
La Konvencio pri protektado de kulturaj posedaĵoj okaze de armita konflikto, estas traktato kiu estis adoptita en Hago (Den Haag), Nederlando la 14-an de majo 1954  post vasta detruado de kulturaj heredaĵoj dum la Dua Mondmilito. Ĝi estas la unua internacia traktato dediĉita ekskluzive al la protekto de kulturaj heredaĵoj en kazo de armita konflikto.
Casas de Lázaro
Historio
Casas de Lázaro, ĝis la 19a jarcento estis domaro de la urbo Alcaraz. Sendependiĝinte, ĝi akiris la domarojn El Cucharal, El Berro, Montemayor kaj Navalengua, tiu lasta apud la monteto Isabela, kun 1 355 msm. Sed plue estis Alcaraz kio regis la okazaĵojn de la pasinto de Casas de Lázaro. La ĉefa terposedanto tie estis la markizo de Valdeguerrero, kiu en la Censo de Floridablanca kalkulis 38 009 ha dise en 6 terpecoj. Tiu havis ankaŭ posedaĵojn en Casa Pablo, Tobablanco kaj Alamedas, krom la muelejo en Montemayor.
Grava trajto de Casas de Lázaro estis historie ties teksiloj. Ĝis meze de la 20a jarcento temis pri grava ekonomia enspezofonto, kies produktoj estis venditaj ĉefe en Hellín kaj Albacete. Aktuale, tiu artmetio estas konservata de la familio Rosa, kiu pluigas la tradicion komencita en la 19a jarcento fare de José Antonio Rosa. Temas pri tradicio jam de la 14a jarcento, ĉar en la oficiala blazono de Casas de Lázaro, kiu datas de tiu periodo, jam aperas navedo (nun en suba duono), nome unu de la iloj uzitaj en la teksado.
Konvencio pri protektado de kulturaj posedaĵoj okaze de armita konflikto
Celaro
La celo de ĉi tiu traktato estas la protekto de kulturo dum armitaj konfliktoj, kie ĝi devas protekti la kulturajn posedaĵojn kontraŭ ekzemple damaĝo, marodado kaj kontraŭleĝa konfiskado. Tio povas rilati al nemoveblaĵoj kaj moveblaj havaĵoj, kiuj okupas elstaran lokon en kultura heredaĵo de iu grupo de homoj aŭ socio.
- Nemoveblaĵoj inkluzivas konstruaĵojn kaj pejzaĝojn kun granda kultura valoro.
- Ekzemploj de moveblaĵoj estas pentraĵoj, statuoj, arkeologiaj trovaĵoj, libroj, manuskriptoj kaj aliaj pli malgrandaj objektoj kun arta, historia aŭ arkeologia intereso, samkiel ĉiuspecaj sciencaj kolektoj sendepende de ilia origino aŭ posedanto.
- Lokoj, kiuj provas antaŭenigi aŭ konservi la kolektivan memoron (muzeoj, bibliotekoj, arkivoj) kaj konscion pri la kulturo, ankaŭ estas traktataj de ĉi tiu konvencio. La partoprenantaj ŝtatoj profitas de reto de pli ol 100 ŝtatoj devigitaj redukti la efikon de armitaj konfliktoj sur kultura heredaĵo kaj efektivigi preventajn rimedojn por tia protekto, ne nur dum armita konflikto, sed ankaŭ en tempoj de paco, per serio de rimedoj:
La suba ideo kaj instigo por la traktato estas formulitaj en la preambulo, kiu enhavas la jenan aserton:
Historio
En 1954, laŭ iniciato de UNESKO, estis kunvokita internacia konferenco, kiu de la 21-a de aprilo ĝis la 14-a de majo (1954) okazis en Hago ĉe la Palaco de Paco. Ĝin partoprenis reprezentantoj de 56 ŝtatoj, inkluzive de Sovetunio, Ukraina SSR, BSSR. En la fina tago de la konferenco, la Haga Konvencio pri protektado de kulturaj posedaĵoj okaze de armita konflikto kaj ĝia Protokolo estis subskribitaj de 56 ŝtatoj.
La rolo de Unesko
La Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj nomumis Uneskon kiel specialigitan UN-agentejon kaj ĉefan organon kiu respondecas pri packonstruado, kontraŭbatalo de malriĉeco, daŭripova disvolviĝo kaj interkultura dialogo per edukado, scienco, kulturo kaj komunikado. La organizaĵo havas sian sidejon en Parizo kaj konservas la necesajn internaciajn registrojn de kulturaj heredaĵoj. Subtene al tio ekzistas krome Blue Shield internacia de Unuiĝintaj Nacioj kun, interalie, la Internacia Konsilio pri Arkivoj, la Internacia Konsilio de Muzeoj kaj ICOMOS. Ĉi tiu organizaĵo havas eksplicite difinitan taskon en la Dua Protokolo pri praktika efektivigo kaj internacia kunlaboro. Ĉi tia kunlaboro okazis interalie por sekurigi artajn trezorojn de la afgana nacia muzeo per transporto al Svislando.
Entute Unesko agnoskas 981 mondajn heredaĵojn, el kiuj 759 estas kulturaj heredaĵoj,193 naturaj heredaĵoj kaj 29 tiel nomataj miksitaj heredaĵoj.
Aplikado en la praktiko
Ekde septembro 2018 la konvencio estis adoptita de 133 landoj. Aldone, du Protokoloj al la konvencio estis adoptitaj. La Unua Protokolo enkondukiĝis la 14-an de majo 1954 kaj ekvalidis la 7-an de aŭgusto 1956, ratifita de 108 landoj. La Dua Protokolo enkondukiĝis la 26-an de marto 1999 kaj ekvalidis la 9-an de marto 2004. Ĝin ratifis 72 landoj.
Kriminaljuraj proceduroj
La Roma Statuto (1998) starigis la Internacian Kortumon, kiu respondecas interalie pri persekutado de militkrimoj. Religiaj konstruaĵoj, artaj objektoj, sciencaj kaj edukaj institucioj kaj kulture signifaj pejzaĝoj kaj centroj, estas protektitaj dum konfliktoj, internaciaj aŭ internaj. La Kortumo observas la jurajn procesojn se traktata partnero ne havas la rimedojn por persekuti aŭ se ĝi ne volas komenci krimajn procesojn kontraŭ suspektatoj de militkrimoj.
Detruoj de la Ruĝaj Kmeroj en Angkor
En 1996 ĝi estis establita la Khmer RougeTribunal. Ekde kiam Kamboĝo aliĝis al la konvencio en 1962, ĉi tiu tribunalo povas persekuti respondeculojn de la ruĝaj Khmeroj pro detruo de 3 000 temploj, 130 moskeoj, 72 romkatolikaj eklezioj ktp.
Bibliografio
(de) Wilfried Fiedler, Stefan Turner Bibliographie zum Recht des Internationalen Kulturgüterschutzes. Walter de Gruyter, Berlno 2003, ISBN 3-89949-037-1
Ekstera ligilo
(en) (fr) (es) (ru) (ar) (zh) Oficiala retejo de Unesko
Zsófia Torma
TORMA Zsófia estis hungara praarkeologo, antropologo, paleontologo naskiĝinta en 1840 – laŭ aliaj la – en Csicsókeresztúr kaj mortinta la  en Szászváros. Ŝi estis la filino de József Torma kaj fratino de Károly Torma.
Biografio
Siajn esplorojn Zsófia Torma faris precipe en departemento Hunyad. Ŝi komencis fosigi en Tordos. Ŝiaj trovitaĵoj en ĉirkaŭaĵoj de Déva estis okulfrapaj ankaŭ eksterlande.
249
Mortoj
Mortis la romiana imperiestro Filipo la araba, devenante el Transĵordanio, dum Romio festis sian miljariĝon per grandiozaj festoj kaj cirkludoj.
Kuraĝigistinoj
Kuraĝigistinoj, foje aklamistinoj (angle: cheerleaders (prononcu :ĉirlider:) - cheer + leader = kuraĝigado + gvidanto, esperante eble kuraĝigistinoj aŭ aklamistinoj, estas specialistinoj de sporta fako origine estiĝinta kiel maniero de grupa kuraĝigado kun komplika koreografio, sed hodiaŭ dum sportaj eventoj dum kiuj okazas instigado de la entuziasmo de la homamaso kaj la ludantojn de certa teamo Aklamistinoj devas rapide kaj energie realigi programon kies elementoj konsistas el miksaĵo de saltoj, dancoj, levado de la kruroj, movoj de la manoj, gimnastiko, akrobataĵoj (ekzemple piramidigo, vidu apudan bildon) je sono de ritma kaj dinamika muziko.
Iuj aklamistinoj praktikas libertempe, aliaj profesie. Temas plejparte pri virina sporto, sed en malpligranda mezuro praktikas ĝin praktikas ankaŭ viroj. Kun tiu ĉi sporto povas komenci ĉiu eĉ sen tiu ĉi preparo, se tiu havas sufiĉe da kuraĝo kaj komplezo labori kun si. Povas dediĉi al ĝi infanoj de junaĝo, poste konkurse de ses ĝis dek unu jaroj en kategorio peewees, de dek unu ĝis dek kvin jaroj en kategorio junioro kaj ekde dek ses jaroj en kategorio senioro.
Tiu aktivado ludas gravan rolon en la ceremonio de matĉoj de diversaj sportoj kiel ĉe korbopilkado, usona piedpilko kaj kriketo. Tiu komencis kiel usona kutimo sed danke al filmoj kaj televidserioj por junuloj, ĝi disvastiĝis tra la tuta mondo, kie oni imitas pli malpli la usonan kutimmanieron.
Kitero
Kitero (greklingve Κύθηρα, klasika prononco Kythera, nuntempa Kithira) estas unu el la Ioniaj insuloj. Ĝia nomo estas ofte ligata al la diino Afrodito aŭ Venuso. Laŭ mito, ŝi venis tie tuj post sia mirinda naskiĝo el la maro.
Oswald Kabasta
Oswald KABASTA (naskiĝinta la 29-an de decembro 1896 en Mistelbach, mortinta la 6-an de februaro 1946 en Kufstein) estis aŭstra dirigento.
Vivo
De la junuleco (la patro Joseph estis korestro) li volis iĝis muzikisto kaj dirigento. Jam kiel knabo li lernis praktikan scion pri kaj majstradon de multaj orkestraj instrumentoj, krome de la piano kaj de la orgeno. La studon ĉe la Viena Muzikakademio interrompis la Unua mondmilito. Post tio Kabasta estis muzikpedagogo ĉe la gimnazio BEA Traiskirchen sed strebis baldaŭ kontentigi siajn dirigentajn aspirojn ĉe teatroj de Wiener Neustadt kaj Baden bei Wien. Post furora gastludsukceso oni elektis lin en 1926 en Graz urba muzikdirektoro. Paralele li de tempo al tempo estris koncertojn de Wiener Singverein kaj de la filharmonio Wiener Symphoniker.
En la 1938-a jaro li vokitis Munkenon por transpreni la postenon de Siegmund von Hausegger ĉe la Munkena Filharmonio. Kabasta sukcesis plialtigi la nivelon de la orkestro kaj konduki ĝin al elita klaso antaŭe ne konata. Kun la orkestranoj li gastludis en multaj lokoj. Post la Dua mondmilito lamigis korsuferego vivoĝojon kaj kreivecon. Timante ke li ne plu povus labori kiel dirigento li memmortigis lin.
Graveco
Li havis memoron eksterordinaran, kio permesis al li orkestresti parkere jam dum la provludoj. Lia moto estis Muziko ne nur sonu sed ankaŭ vivu! - tio igis lin sorĉi la aŭskultantaron per granda kompreno de sono kaj reprezentotekniko. La koncerthaloj estis ŝajne lia plej ŝatata afero: tie li preferis pecojn de Mozart, Beethoven, Schubert kaj Brückner. Sed li ankaŭ engaĝiĝis por tiutempe moderna muziko kaj kreitaĵoj de muzika impresionismo.
Lamego
Lamego (portugallingva prononco: [lɐˈmeɣu]; el pra-kelta: *Lamecum) estas urbo kaj municipo en la Distrikto Viseu, en la Norda Regiono ĉe Douro en norda Portugalio. Ĝi estas borde de la rivero Balsemão, kaj la municipo havas 24 315 loĝantojn (2021).
Geografio
La municipo limas norde kun Mesão Frio kaj Peso da Régua, oriente kun Armamar, sudoriente kun Tarouca, sudokcidente kun Castro Daire kaj okcidente kun Resende. Ĝi havas 18 freguesias, nome la jenaj: Avões, Bigorne, Magueija e Pretarouca, Britiande, Cambres, Cepões, Meijinhos e Melcões, Ferreirim, Ferreiros de Avões, Figueira, Lalim, Lamego (Almacave e Sé), Lazarim, Parada do Bispo e Valdigem, Penajóia, Penude, Samodães, Sande, Várzea de Abrunhais kaj Vila Nova de Souto d'El-Rei.
Francisko Nádasdy (banuso)
Grafo Francisko NÁDASDY, Nádasdy Ferenc, estis hungara magnato, militestro kaj banuso. Li estas nepo de Francisko Nádasdy (politikisto).
Lamego
Historio
Kun originoj de antaŭ la romia okupacio de la Iberia Duoninsulo, Lamego estas konata pro sia historia urbocentro, kun longa historio kiel ĉefa urbo de iama provinco Trás-os-Montes e Alto Douro. Legendo tenas, ke la unua portugala kortumo okazis en Lamego, en 1143.
Francisko Nádasdy (banuso)
Francisko Nádasdy naskiĝis en nuntempe duobla urbo, (kiu konsistas el Bad Radkersburg kaj Gornja Radgona) la 27-an de oktobro 1708 - mortis la 22-an de marto 1783 en Karlovac.
Lamego
Historio
Certe la areo estis konkerita definitive el islamanoj en 1057 fare de Fernando la 1-a de Leono. Kiam la distriktoj estis kreitaj en 1835 fare de reformo de Mouzinho da Silveira, Lamego estis dekomence planita kiel sidejo de la distrikto; sed tiujare la sidejo estis atribuita al Viseu, kiu estas pli centra. Tamen Lamego ja plu estis sidejo de la diocezo de Lamego (la nura portugala diocezo kiu ne korespondas al distrikta ĉefurbo). Tiukadre estas nombraj ekleziaj monumentoj, el kiuj elstaras: la katedralo, la preĝejo de Sankta Petro de Balsemão kaj la Sanktejo de Nossa Senhora dos Remédios.
Priesitz
Priesitz ĝis junio 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de julio 2009 ĝi apartenas al la urba komunumo Bad Schmiedeberg. La loĝloko troviĝas en la samnoma distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de de jaro 2007 la loĝloko havis 264 loĝantojn.
Lamego
Vizitindaĵoj
La katedralo ekkonstruiĝis en 1159 laŭ stilo origine romanika, kvankam ĝi ricevis postajn gotikajn kaj barokajn reformojn. La kvadrata sonorilturo estas origino. La renesanca klostro​ estas harmonia kun dek du arkoj.
La Sanktejo de Nossa Senhora dos Remédios estas preĝejo de stilo rokoko de la 18-a jarcento en la okcidento de la urbo, sur monteto de 600 metroj super la marnivelo. Temas pri grava pligrima centro en Portugalio. La fasado impresas per rokokaj ornamaĵoj en pordoj kaj fenestroj kaj per du barokaj turoj.
Plej impresa estas la monumenta ŝtuparo desegnita de la arkitekto Nicolau Nasoni de simetria zigzago de 686 ŝtupoj: inter ties ornamaĵoj estas skulptaĵoj el ŝtonoj de la izraelaj reĝoj, krom aliaj de la kvar jarsezonoj, kolonoj, azuleĥoj, chafariz (fontano) kun obelisko granddimensia.
Krome vizitindaj estas la kastelo, la teatro, la muzeo, ktp.
La ekonomio estas bazata sur tradicia vitkultivado kaj vinproduktado kun protektita devennomo, industrio (ĉefe tekstila), komerco (vendejara centro) kaj turismo ĉefe rilata al la katolikaj monumentoj.
Kleopatro
Kleopatra Filopator (greke Κλεοπάτρα θεά φιλοπάτωρ, kio signifas "Dio amas ŝian patron"; naskiĝis en 69 a.K., mortis en 30 a.K.) estis reĝino en Antikva Egiptio kaj lasta reĝino de la Ptolemea dinastio de Egipto.
Ŝi estis la amantino de Julio Cezaro, kaj naskis al li unu filon. Ŝi poste estis ama(n)tino de Marko Antonio kaj naskis al li filinon: Kleopatro Seleneo.
Ŝiaj agoj kaj aspiroj influis la politikajn kaj militajn movojn de la lastaj tagoj de la Romia Respubliko. Ŝi urĝe provis savi kaj konservi regnon mortantan. Kun ŝia morto la helena periodo en Egiptio finiĝis. Ŝia persono ekscitis la imagojn de poetoj, pentristoj, dramistoj, verkistoj, produktoroj kaj aliaj artistoj dum jarcentoj, kaj ŝi daŭre ekscitas ilin eĉ hodiaŭ.
Biografio
Post tio, kiam en la jaro 51 a.K. mortis egipta reĝo Ptolemeo la 12-a, komune ekregis liaj infanoj Ptolemeo la 13-a kaj Kleopatra la 7-a. Ambaŭ gefratoj geedziĝis komune, kio estis kutima praktiko. La juna Ptolemeo baldaŭ tre rajtigite eksuspektis, ke la fratino volas .ĉiun potencon por si kaj en la jaro 48 a. K. li sendis ŝin en ekzilon. Mallongtempe post tio alnavigaciis ĝis Egiptio Gaius Julius Caesar, kiu ĵus venkis super Pompeo ĉe Farsalio. Kleopatra revenis reen kun firma intenco akiri lin en sian flankon kaj kun lia helpo denove priregi la regnon de ptolemeidoj. Ŝi lasis sin kontrabandi en tendaron de Cesaro kaj la armeestro akceptis ŝin. Ankaŭ li ekkomprenis, kia montiĝas al li ĉi tie okazo kaj kun helpo de Kleopatra li intencis havigi por si mediojn al siaj armeaj kampanjoj.
Kaiserstuhl
Kaiserstuhl signifas en la germana lingvo imperiestroseĝo. Ĝi estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regionoj, kaj supozeble alludas al vizitoj de la imperiestro de la Sankta Romia Imperio.
Kleopatro
Biografio
Inter la reĝaj gefratoj eksplodis milito, el kiu dank‘ al helpo de Cezaro venkis Kleopatra. Ptolemeo la 13-a falis en batalo. Estas sendube, ke Cezaro ĝuis el ĉeesto de Kleopatra kaj la reĝino pli poste naskis filon Ptolemeon la 15-an Kaisariónon. Kvankam ŝi mem markis kiel patron de la knabo la romian diktatoron, ne ekzistas pruvo, ke la interrilato inter ŝi kaj Cezaro transpaŝis limojn de nura politika kungarantio.
Kiam en la jaro 44 a. K. ŝi alvojaĝis en Romon, por ke ŝi fermu ĉi tie aliancanan kontrakton, ŝi estis loĝigita en domo de Cezaro kaj la plej potenca viro de la mondo eĉ igis levigi ŝian statuon en unu el temploj. Nur post la 15-a de marto de 44 a. K., kiam Cezaro mortis pere de manoj de murdistoj, romianoj povis montri senvuale siajn antipatiojn al la reĝino. Kleopatra rapide revenis ĝis Aleksandrio, kie ŝi intencis travivi periodon de bataloj pri potenco inter regantoj de Romo. En la sama tempo ŝi organizis murdon de sia dua frato, Ptolemeo la 14-a, por ke ŝi certigu por si la egiptan tronon.
En la jaro 42 a. K. Marko Antonio venkis ĉe makedona Filipo super la murdistoj de Cezaro kaj li invitis al si regantojn de orientaj teritorioj inkluzive de Kleopatra. La reĝino elektis lin kiel aliancanon kaj Antonio tuj subiĝis al ŝi. Kleopatra forĝis feron, ĝis kiam ĝi estis forĝebla, do la ravita armeestro prokrastis la preparitan militiron kontraŭ persanoj ekcelante al Aleksandrio.