cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hemiĥorduloj
Glanaj vermoj estas solemaj vermo-formaj organismoj. Ili ĝenerale loĝas en nestotruoj (la plej antikvaj konataj sekrecituboj) kaj estas stokomanĝantoj, sed kelkaj specioj estas faringofiltraj manĝantoj, dum la familio Torkvaratoredoj estas libere vivantaj rubomanĝantoj. Multaj estas bone konataj pro ties produktado kaj akumulado de variaj halogenataj fenoloj kaj piroloj. Pterobrankuloj estas filtromanĝantoj, ĉefe koloniaj, kiuj loĝas en kolagena tuba strukturo nome coenecium.
Nicolaus Bruhns
Voĉkanta verkaro
Kelkaj el la verkoj postulas prefere instrumentan, aliaj prefere voĉan suverenecon. Same troviĝas fugataj partoj, kiuj unuigas instrumentajn kaj kantajn voĉojn, kiel ekz. ĉe la kantato Jauchzet dem Herren. Tio konkludigas, ke Bruhns rigardis kantajn kaj instrumentajn voĉojn vaste kiel unueco. La instrumentado tamen estas sufiĉe limigita, kio rilatus kun tio, ke Bruhns ne havis la okazon al tiurilata edukado.
Nur sporade oni konas la originalajn titolojn de la kantverkoj – kiel ekzemple „madrigalo“ (Hemmt eure Tränenflut) aŭ „Canzon spirituale“ (O werter heil’ger Geist). Niatempe oni kunigas ilin ĝenerale sub la nocio „kantatoj“. Datigo eblas nur malprecize kaj sporade. La sinsekvo de la jene pli detale komentataj verkoj laŭas la eldonon de la kompleta verkaro.
Trakomponitaj koncertoj
Die Zeit meines Abschieds ist vorhanden Teksto: 2-a Timoteo, ĉapitro 4, versoj 6–8
Der Herr hat seinem Stuhl im Himmel bereitet Text: 103-a psalmo, versoj 19–22
Jauchzet dem Herren, alle Welt Teksto: 100-a psalmo
Mein Herz ist bereit ― Aŭdspecimeno Teksto: 57-a psalmo, versoj 8–12
Numerkonzertoj
Wohl dem, der den Herren fürchtet Text: 128-a psalmo, versoj 1–6
Paratum cor meum Text: 57-a psalmo, versoj 8–12 (Latine)
Ich liege und schlafe Teksto de la komenca kaj fina movimentoj: 4-a psalmo, verso 9; meza movimento : Ich hab Gott Lob das Mein vollbracht (Georg Werner)
Muss nicht der Mensch Teksto: parafrazo de Ijob VII, ĉapitro I, 1
O werter heil’ger Geist Teksto: Parafrazo de la Lutera ĥoralo Komm heiliger Geist
Hemmt eure Tränenflut Tekstfonto nekonata
Ĥoralkoncerto
Erstanden ist der heilige Christ
Fragmentaj kaj necertaj verkoj
Preludio en g-minoro, simile longa kiel la malgranda preludio en e-minoro, estis malkovrita en 1970. La antaŭludo faras paralelajn movojn sur la klavaro, kiuj ŝanĝiĝas kun pedalsolo. mallonga adaĝo finiĝanta per orgenpunkto, enkondukas la temperamentan fugon. La fino venas neatendite en formo de ripetata akordo.. Kollmannsperger atribuas tiun preludion al Arnold Matthias Brunckhorst. Indico por fremda aŭtoreco estas la - kompare kun la aliaj orgenverkoj – sufiĉe simpla strukturo de la komponaĵo. En la ununura fonto la aŭtoro estas indikata kiel Mons: Prunth..
Eitner ankaŭ atribuis la kantaton Wie lieblich sind deine Wohnungen kaj de la madrigalo Satanas und sein Getümmel al Nicolaus Bruhns. Kiel aŭtoro de la unua ja pruviĝis lia onklo Friedrich Nicolaus kun alta probableco. La duan oni malatribuu pro stilaj kialoj. Ĝi supozeble originas de la Hamburga muzikisto.
Muzika influo
Ĉu kaj kiel Nicolaus Bruhns influis la pli postan barokan muzikon, oni ne povas eltrovi tute klare pro la malabundaj fontoj. Dokumento, en kiu aperas lia nomo, estas letero skribita en 1775 de Carl Philipp Emanuel Bach al Johann Nikolaus Forkel, laŭ kiu rezultas, ke lia patro Johann Sebastian ŝatis kaj studis la orgenverkojn de pluraj Nordgermanaj – inter ili ankaŭ Bruhns – kaj kelkaj Francaj komponistoj. Similan li skribis 1754 en sia Nekrologo pri Johann Sebastian Bach. La kaŭzo estis, ke Johann Sebastian eble havis aliron al la t.n. Möllerschen Handschrift [manuskripto de Möller] kaj al la Andreas-Bach-libro de sia pli aĝa frato kaj pianoistruisto Johann Christoph Bach. Tiuj muzikkolektoj enhavas la e-minorajn preludiojn de Bruhns samkiel la preludion en G-maĵoro. Riedel analisis eblajn formalajn komunecojn en la verkaroj de Bruhns kaj Bach. Kelkaj el la fruaj verkoj de Bach ja enhavas motivojn, kiuj montras supraĵan similecon al tiuj de Bruhns. Ĉar tiuj tamen estis distvastiĝintaj, oni ne povas konstrui pruvipovan konekson inter la verkoj de ambaŭ muzikistoj.
Pri la voĉkanta verkaro oni ne konas referencojn. Pluraj muziksciencistoj tamen sekvis la priskribon de Stein pri Bruhns kiel komponisto, kiuj ebenigis la vojon al madrigala kantato ; dies wird von Webber bestritten.
Modernepoka remalkovro
Dum la 1930-aj jaroj oni unuafoje biografie esploris pri Bruhns. Tiam oni konis el la verkaro nur kvar el la orgentokatoj samkiel unu solokantaton por baso. En 1939 Stein publikis la unuan eldonon de la kompleta verkaro kiel „prateksto“. Same kiel ĉe la plej multaj Nordgermanaj majstroj pri Bruhns mankas kaj sekurita aŭtografa fontmaterialo kaj ankaŭ pluroblaj postlasaĵoj, tiel ke oni devas reekpreni unuopajn kopiojn, kiujn i.a. produktis Agricola, Walther kaj Österreich. Pli novaj eldonoj de la verkoj provas konsideri tion kaj korekti eventualajn erarojn.
Dum kiam en 1965 ekzistis nur tri sondiskaj registraĵoj, intertempe la elekto je sonregistraĵoj ege kreskis – inter ili troviĝas altvaloraj interpretaĵoj distingitaj de muzikrevuoj. La orgenverkoj relative ofte estis publikataj ankaŭ kiel kompletregistraĵoj. La voĉkantan verkaron tamen ĝis nun nur malmulte priatentis: Krom pluraj publikaĵoj de unuopaj pecoj ekzistas nur unu kompletregistraĵo sur KD.
2082
2082 estos normala jaro komenciĝanta ĵaŭde (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 2082 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Agriș
Agriş estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Crescencia Zelenák
Crescencia Zelenák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Zelenák Crescencia estas hungara grafikisto, profesoro. Ŝia edziniĝa nomo estis Kiss Istvánné (laŭ hungara nomsistemo).
Crescencia Zelenák naskiĝis la  en Dunaharaszti.
Biografio
Crescencia Zelenák akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en Budapeŝto, kie ŝi lernis precipe de Endre Domanovszky, Gyula Hincz, György Kádár, György Konecsni. Post siaj studoj ŝi instruis samloke ĝis 1991. (Inter 1985 kaj 1991 ŝi estis katedrestro.) En la fruaj 1950-aj jaroj ŝi desegnis politikajn afiŝojn laŭ la deviga socialisma realista stilo, poste ŝi provis multajn malsamajn stilojn kaj teknikojn. En la jaroj 1959, 1963, 1969 ŝiaj afiŝoj atingis la unuan lokon en la lando. Inter 1963-1983 ŝi ekspoziciis kune kun artgrupo Papp. Ŝi desegnis ne nur afiŝojn, sed ankaŭ kovrilpaĝojn, poŝtmarkojn, blazonojn, reklamojn, eĉ desegnofilmojn. li estis o. Ŝi ricevis premiojn aŭ memormedalojn ekde 1961, fine premion Kossuth en 2016.
Loukov (distrikto Kroměříž)
Loukov estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
En la municipo estas fervoja haltejo Loukov sur fervojlinio Kojetín - Valašské Meziříčí.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Rediu
Rediu [redju] (hungare Rőd) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Aiton.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1750 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 estis 795 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1292. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye).
En la vilaĝo troviĝas salakvaj fontoj, kiuj tradicie estis uzataj de la lokanoj por konservi viandon (peklado).
(26486) 2000 AQ231
(26486) 2000 AQ231 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Odora galio
Odora galio (Galium odoratum (L.) Scop.) apartenas al la familio Rubiacoj. Ĝi estas konata ankaǔ per alia nomo Asperula odorata L. (t.e. asperulo odora) antaǔ sanĝo en klasado. Etimologio
La nomo venas el la odoro, kiun ĝi havas ĉefe kiam ĝi estas seka.
Priskribo
Temas pri herbo kun rampanta rizomo. La kvarangulaj tigoj estas rektaj kaj pli malpli inter 15 kaj 30 cm longaj. Ili portas verticilojn kun 6 ĝis 8 senharaj lancetformaj folioj. La 4-petalaj blankaj floroj havas bazan tubeton. Ili estas grupigitaj en cumoj. La florado okazas en majo/junio.
Medio
Odora galio troviĝas en foliarbaroj.
Uzo Oni rikoltas la planton dum ĝia florado.
Interna uzo: Ĝi entenas kumarinon. Pro tio ĝi havas antispasmajn kaj sedativajn ecojn. Ĝi ankaǔ estas uriniga kaj antisepsa. Ĝi estis uzata kontraǔ flebitoj. La interna uzo estas reguligita (eĉ nepermesata en kelkaj landoj) pro hepataj problemoj aǔ vertigoj okaze de malbona dozado (la sama molekulo rolas kiel ratveneno).
Kuirarto: La planto estas uzata por aromigi kukojn kaj diversajn trinkaĵojn kun aǔ sen alkoholo (Maitrank t.e. majvino).
Rubomanĝanto
Detritovoruloj, ankaŭ konataj kiel rubomanĝantoj, estas heterotrofoj kiuj akiras nutraĵojn konsumante detritojn (nome malkomponiĝantaj plantaj kaj animalaj partoj same kiel fekaĵoj). Estas multaj tipoj de senvertebruloj, vertebruloj kaj plantoj kiuj nutras sin per koprofagio. Farante tion, ĉiuj tiuj rubomanĝantoj kontribuas al la malkomponiĝado kaj la manĝoĉenoj. Ili estu distingataj el la aliaj malkomponiĝantoj, kiel multaj specioj de bakterioj, fungoj kaj protistoj, kiuj ne kapablas engluti diskretajn bulojn de materio, sed anstataŭ vivteni sin per absorbado kaj metabolado je molekula skalo. Tamen, la terminoj detritovora kaj malkomponiĝanto estas ofte uzataj interŝanĝeble.
IJK 1955
La 11-a Internacia Junulara Kongreso (IJK), tiam ankoraŭ nomata Internacia Junular-Kunveno, de TEJO okazis de la 7-a ĝis la 14-a de aŭgusto 1955 en La-Aglo, Italio. Partoprenis proksimume 250 esperantistoj, el kiuj la plimulto estis junuloj. La Organizan Kongresan Komitaton prezidis Giorgio Bronzetti. Per itallingva parolado la kongreson salutis Lorenzo Natali, tiama subministro de Italio kaj posta vicprezidanto de la Eŭropa Komisiono; li finis sian paroladon per la esperantaj vortoj "Vivu Esperanto!".
Fonto
La Juna Vivo septembro/oktobro 1955 kun ampleksa raporto.
Eningen unter Achalm
Eningen unter Achalm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Planeda sistemo
En astronomio, planeda sistemo, planedo-sistemo aŭ planedaro konsistas el diversaj ne-stelaj objektoj orbitantaj ĉirkaŭ stelo, kiel planedoj, nanplanedoj, satelitoj, asteroidoj, meteoroidoj, kometoj kaj kosma polvo. La Suno, kune kun ĝia planeda sistemo, inkluzive la Tero, estas konata kiel la Sunsistemo.
Origino kaj evoluo
Oni kredas ke, ĝenerale, la planedaj sistemoj formiĝas dum la sama procezo kiuj estigas la stelojn. La plej akceptata teorio diras ke protoplaneda disko formiĝas pro gravita kolapso de molekula nubo kaj poste evoluas al planeda sistemo per kolizioj aŭ gravita kaptado.
Tamen, iuj planedaj sistemoj povus formiĝi malsame. Oni malkovris planedojn ĉirkaŭ pulsaroj; steloj kiuj dissendas periodajn eksplodojn el elektromagneta radiado. Pulsaroj formiĝas dum violentaj eksplodaĵoj el supernovaoj, kaj normala planeda sistemo ne supervivus tian eventon; planedoj forvaporiĝus, estus elorbitigitaj pro la gasoj elirantaj el la eksplodaĵo aŭ perdus sian gravitan ligon al la stelo pro la perdo de maso de la stelo. Ekzistas teorio kiu diras ke stel-kunulo povus rezisti tian eksplodaĵon, sed preskaŭ ĝi ekvaporiĝus tial ke post la supernovaj ĝi restus planed-masa. Alia teorio diras ke la planedoj povus formiĝi el la akrecia disko ĉirkaŭ la pulsaro.
Hlohovec (distrikto Břeclav)
Historio
La vilaĝo, situanta proksime de Valtice, estas en skribfontoj unuafoje menciata nur en la jaro 1414, sed ĝi jam estiĝis en la 13-a jarcento kiel koloniiga vilaĝo, fondita de pasova episkopejo. De tiu loko ni derivas ankaŭ ties germanan nomon - Bischofswarth, t.e episkopa gardantaro, ĉar tra ties katastro kondukis devena moravia-aŭstria limo. Tiun hodiaŭ rememorigas klasicisma Lima kastelo, konstruita en la jaro 1826, en kies fronto ni povas legi surskribon "Zwischen Österreich und Mähren" kaj tra ties akso tiu ĉi limo ĝis la jaro 1920 kondukis. Post ampleksa rekonstruo, finita en la jaro 1996, estas lokigita en ĝi agrabla restoracio, el kies teraso estas videbla fiŝlago de Hlohovec, plena de protektata akvobirdaro. La fiŝlago estas parto de nacia naturrezervejo Lednické rybníky (Lednicaj fiŝlagoj), proklamita jam en la jaro 1953.
129078 Animoo
129078 Animoo estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Michel Ory elde la Observatorio de Ĵuraso en Vicques (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la svisa geologo kaj artisto Laurent "Lillo" Steidle, kiu estis impresita de la riĉeco de kolorplena marstelo en Maldivoj. Tiuj vidaĵoj de koralaj rifoj inspiris la artan verkon de Lillo : Animoo, kiu ligas bestojn kun la ĉielo.
Alvarenga (Minas-Ĝerajso)
Alvarenga (oficiale Município de Alvarenga) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Aimorés. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La municipo emancipiĝis fine de 1962.
Königsfeld
Königsfeld havas diversajn signifojn:
Alvarenga (Minas-Ĝerajso)
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Collombey (stacidomo)
Collombey estas fervoja stacidomo en Collombey-Muraz, Svislando.
Ferenc Ürményi
Ferenc Ürményi [urmEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ürményi Ferenc estis hungara guberniestro, politikisto, ekonomikisto, membro (direktora en 1845) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis ürményi.
Ferenc Ürményi naskiĝis la  1780 en Vieno. Li mortis la 1858 en Pest (urbo).
Biografio
Ferenc Ürményi ricevis juran diplomon en 1798, post 2 jaroj li advokatiĝis. Inter 1803-1808 li havis ŝtatan postenon en Lemberg, poste en la kortego en Vieno. En 1815 li estis nomita direktoro en Banato, kie li fondis novan vilaĝon Ürményháza por hungaroj (nuntempa Jermenovci en Serbio). En 1822 la havenurbo Rijeka aldoniĝis al la Hungara reĝlando sub nomo Fiume, kies unua guberniestro estis Ferenc Ürményi. Post 14 jaroj revenis al urbo Pest, kie li okupiĝis precipe kun societoj havanta la dignon krongardisto.
Benamocarra
Benamocarra estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la orienta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la komarko Axarquía [aĥarKIa] inter la mediteranea marbordo kaj la interno de la Axarquía, je 5 km de Vélez-Málaga, je 35 km de Malago, je 12 minutoj de la strando kaj je 45 minutoj de la flughaveno Málaga-Costa del Sol. La etendo de la municipa teritorio estas de 5,74 km² kaj la altitudo estas de 126 m. La municipo havis en 2016 loĝantaron de 2999 personoj laŭ la Instituto Nacional de Estadística (INE).
Bigfork (Minesoto)
Bigfork estas urbeto de Minesoto, subŝtato de Usono. Fine de en la loĝloko vivis. En la regiono estas multaj lagoj kaj riveretoj, kaj sekve fiŝkaptado kaj boatado estas ŝatataj libertempaj aktivecoj kaj de lokuloj kaj de feriantoj.
7571 Weisse Rose
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la anoj de la grupo Weiße Rose (Blanka rozo), rondo da studentoj, akademianoj kaj artistoj ĉirkaŭ la gefratoj Hans kaj Sophie Scholl en Munkeno. Ili vokis al rezisto kontraŭ la nazia reĝimo en 1942-1943, motivitaj de etika kaj kristanaj argumentoj. Multnombraj anoj de tiu grupo estis poste kondamnita al morto.
(14676) 1999 WW7
(14676) 1999 WW7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Hontianska Vrbica
Hontianska Vrbica, hungare Hontfüzesgyarmat estas vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Levice. La slovaka historia nomo estis Hontianske Ďarmoty.
Situo
Hontianska Vrbica situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Nové Zámky-Šahy preteriras. Levice troviĝas 13 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1135. La kampoj longe apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. Spite la turkajn atakojn la vilaĝo restis viva. En 1910 loĝis tie 1160 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Vámosmikola, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito granda parto de la hungaroj estis deportitaj, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 574 da homoj, (347 slovakoj, 212 hungaroj).
Blazono de Kiribato
La blazono de Kiribato estis oficiale akceptita en la jaro 1979.
Priskribo
En la dividita blazono estas supre flava fregatedo super leviĝanta suno sur ruĝa blazonoparto kaj sub tio tri bluaj ondaj strioj sur heraldike arĝenta, fakte blanka, fono - simbolo de la Pacifika Oceano.
Sur la banderolo sub la blazono videblas la ŝtata moto:
La sama motivo - sen ŝtata moto - ankaŭ videblas sur la nacia flago de Kiribato.
Simboleco
La ondoj simboligas la Pacifikan Oceanon.
La suno simboligu la oran estonton de la sendependa ŝtato.
La fregatedo estas la nacia birdo de Kiribato.
Historio
La la brita reĝo Georgo la 6-a donis blazonon al la tiam ankoraŭ brita "Kolonio de la Ĝilbertaj kaj Elisaj Insuloj" (Gilbert and Ellice Islands Colony), el kiuj poste iĝis la ŝtatoj Kiribato kaj Tuvalo.
La teksta banderolo en la kiribata kaj tuvala lingvoj videbligis la moton:
En la jaro 1979 tiu blazono kun nova moto iĝis la oficiala blazono de Kiribato.
Novovoroneĵ
Novovoroneĵ (Нововоронеж) estas urbo en Voroneĵa provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 20427.
La urbo estis fondita en jaro 1958 dum konstruado de atoma elektrocentralo.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1987.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 07364, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Don (Дон).
En la urbo estas fervoja stacio Kolodeznaja (Колодезная).
En jaro 2002 la urbo havis 37 mil loĝantojn.
Nathalie Appéré
Nathalie APPÉRÉ estas franca virina politikisto naskiĝinta en la  en Ploemeur (departemento Morbihan). Ŝi estas membro de la Socialisma Partio (PS). Ŝi estas deputito de Ille-et-Vilaine de la kaj urbestro de Rennes de la 4-a de aprilo 2014.
Biografio
Nathalie Appéré ekloĝis en Rennes en 1993 post bakalaŭra sukceso. Ŝi eniris la Instituton pri Politikaj Studoj de Rennes, el kiu ŝi eliras duarange de la promocio en 1996 antaŭ ol kompletigi sian edukadon per tria universitata fazo pri loka publika agado.
Ŝi komencis karieron en konsilado al kolektivumoj, poste en la loka socia evoluigo. Post unua profesia spertiĝo kiel komisiito pri studo en la regiona instituto pri sociala laboro de Rennes inter 1996 kaj 1998, ŝi estis direktorino de la integrita publika infrastruktura servo de Saint-Jacques-de-la-Lande ĝis en 2008.
Je alveno en Rennes, ŝi aliĝis al la Movado de la Junaj Socialistoj okaze de la prezidenta kampanjo de 1995. Membro de la Socialisma Partio, ŝi prenis departementajn respondecojn, aparte tiu de proparolanto de la socialisma federacio de Ille-et-Vilaine.
En la urbaj balotoj de 2001, ŝi estis elektita sur la listo kondukita de Edmond Hervé en Rennes, ŝi fariĝis vicurbestro pri asocia vivo. Ŝi efektivigis ampleksajn projektojn, aparte la reformon de "Office social et culturel rennais" ( renna sociala kaj kultura servo).
Estrino de la urba kampanjo de Daniel Delaveau en 2008, ŝi fariĝis la unua vicurbestro pri solidareco kaj vicprezidanto de aglomera komunumo Rennes Métropole komisiita pri socia kunligo. Ŝi aparte instigis la starigon de la karto « Sortir » kaj zorgis pri la supervido de la rebonigo de la malnova centro de Rennes.
Per sia urba mandato, ŝi estis ankaŭ prezidanto de la supervida konsilio de la hospitala centro Guillaume-Régnier de 2010 ĝis fino de 2012. Komence de 2012, ŝi subtenis strikon fronte al la manko de akceptaj kapabloj por pacientoj,.
Nathalie Appéré subtenis François Hollande okaze de la civitanaj primaraj balotoj organizitaj de la socialisma partio en 2011.
Okaze de la deputitaj balotoj de 2002, ŝi estis elektita anstataŭanto de Philippe Tourtelier, socialisma deputito de la 2-a deputita distrikto de Ille-et-Vilaine. Post la decido de tiu lasta ne sin reprezenti por tria mandato okaze de la deputitaj balotoj de 2012, ŝi fariĝis la kandidato de la socialisma partio. Kiam ŝi ekoficis, ŝi promesis antaŭ la socialismaj aktivuloj forlasi sian lokajn plenumajn oficojn sed esprimis sian deziron plu sidi en la urba Konsilio de Rennes, ,.
La, ŝi estis elektita deputito de la 2-a deputita distrikto de Ille-et-Vilaine en la unua balota vico kun 63,45 % de al voĉoj fronte al la kandidato de Unuiĝo por Popola Movado (UMP), Bertrand Plouvier kaj tiel eniras la Nacian Asembleon.
Patrino de du infanoj, ŝi vivas en la kvartalo Maurepas-Patton-Bellangerais.
En decembro 2012, ŝi oficiale sciigis sian kandidatiĝon al la urbodomo de Rennes por la socialisma partio por la municipaj balotoj de 2014. Kvankam ŝi plurfoje esprimis sin kontraŭ mandatakumulo, Nathalie Appéré fine deklaris deziri konservi sian deputitan mandaton ĝis la fino de sia mandato eĉ se elektita kiel urbestro de Rennes.
La, ŝi fariĝis la unua virino elektita urbestro de Rennes post kiam ŝia listo ricevis 55,83% de la voĉoj en la dua vico de la municipaj balotoj alianciĝinte kun la listo "EELV-Front de Gauche" ( "Eŭropo Ekologio La veduloj - Maldekstra Fronto).
Francisko Rákóczi la 2-a
Francisko RÁKÓCZI la 2-a, 'II. Rákóczi Ferenc, František II. Rákoci' (naskiĝinta la 27-an de marto 1676 en Borsi, Hungario; mortinta la 8-an de aprilo 1735 en Rodosto, nune Tekirdağ, Turkio), estis regnestro de Hungario kaj Transilvanio. Li gvidis la libereclukton kontraŭ la Habsburgoj inter 1703 kaj 1711. Post la malvenko li kaj liaj adeptoj elmigris en Pollandon, Francion kaj fine en Turkion. Ankaŭ Kelemen Mikes estis inter liaj akompanantoj. En 1906 li estis reentombigita en Kassa, Hungario (hodiaŭ Košice, Slovakio). Krom politika agado, li estis verkisto en latina kaj franca lingvoj. Li estas hodiaŭ konsiderata kiel nacia heroo de Hungario.
La plena titolo de Francisko Rákóczi la 2-a estis: ''Franciscus II. Dei Gratia Sacri Romani Imperii & Transylvaniae princeps Rakoczi. Particum Regni Hungariae Dominus & Siculorum Comes, Regni Hungariae Pro Libertate Confoederatorum Statuum necnon Munkacsiensis & Makoviczensis Dux, Perpetuus Comes de Saros; Dominus in Patak, Tokaj, Regécz, Ecsed, Somlyó, Lednicze, Szerencs, Onod.''
Fruaj jaroj
Ferenc (Francisko) estis tria filo de Transilvania registo Francisko Rákóczi la 1-a kaj Ilona Zrínyi, filino de Kroatia registo Péter Zrínyi kaj nevino de poeto Miklós Zrínyi. Unua infano de la familio, Georgo, mortis en beba aĝo. La filino, Julianna, estas kvar jarojn pli aĝa ol Ferenc.
Kiam Ferenc ankoraŭ estis bebo, lia patro mortis. Lia patrino volis konservi kuratorecon super la infanoj, sed imperiestro Leopoldo la 1-a insistis ke kuratoro estu li, ĉar tiel deziris Ferenc la 1-a antaŭ lia morto. Finfine oni konsentis, ke Ilona Zrínyi prizorgu kaj eduku la infanojn, dum Leopoldo estu formala kuratoro. Plejparte infaneco de Ferenc pasis en Kastelo Palanok en Munkács (nuna Mukaĉeve en Ukrainio). Li estas instruita laŭ jezuita skolo. Ankaŭ inter liaj instruistoj estis György Kőrössy kaj János Badinyi.
Ribelo de Thököly
La dua edzo de Ilona Zrínyi estis Emeriko Thököly. Li ne tre zorgis pri eduko de la infanoj pro sia aktiva partopreno en politiko. Li volis, kun helpo de Otomana Imperio, iĝi reĝo de Supra Hungarujo. Sed malvenko de turkoj en batalo de Vieno en 1683 fuŝis liajn planojn. La Otomana Imperio iĝis suspektema pri liaj intencoj. Thököly eĉ volis sendi Ferenc en Konstantinopolon kiel ostaĝon por montri sian bonvolemon, sed Ilona kontraŭis tion.
En 1686 Antonio Caraffa sieĝis Kastelon Palanok. Ilona Zrínyi sukcesis defendi la kastelon dum tri jaroj, sed finfine ŝi devis kapitulaci en 1689. La du Rákóczi infanoj ree iĝis sub zorgo de Leopoldo la 1-a. Li povis rehavi ĉiujn iliajn posedaĵojn, sed ne rajtis lasi Vienon sen eksplicita permeso de la Imperiestro.
Kiam Ferenc Rákóczi aĝis 17, la Imperiestro emancipigis lin de lia patrino, kaj do li ekhavis rajton posedi bienojn. Lia fratino Julianna edziĝis kun potenca aŭstra generalo Aspremont. Ferenc loĝis kune kun ili antaŭ li mem edziĝis en septembro de 1694 kun 15-jara princino Amelia, filino de Duko de Hessen-Theinfeld kaj posteulino de Sankta Elizabeto de Hungario. Ili transloĝiĝis al kastelo de Sárospatak. Ekde 1692 li estis estro de reĝa departemento de Sáros.
La Traktato de Karlowitz en januaro 26, 1699, igis Imre Thököly kaj Ilona Zrínyi fuĝi el la lando. Ferenc Rákóczi restis en Vieno sub zorgo de la Imperiestro. Ĉar liaj sentoj kontraŭ Habsburgoj estis konataj, la restaĵoj de kamparana armeo de Thököly komencis novan ribelon en Hegyalja, kiu estis parto de bienoj de Rákóczi familio. Ili kaptis kastelojn de Tokaj, Sárospatak and Sátoraljaújhely kaj petis al Rákóczi estri la ribelon. Li, tamen, ne kredis je sukceso de malgranda kaj neorganizita kamparana ribelo, do li rapide fuĝis al Vieno por montri sian nepartoprenon.
Vere, tamen, li pensis pri organizo de armita tumulto kontraŭ Habsburgoj kaj restarigo de sendependa Hungario. Pro tio li konatiĝis kun edukita grafo Nikolao Bercsényi, kiu estis lia najbaro en Ungvár (nuna Uĵhorodo en Ukrainio). Bercsényi estis la tria plej riĉa nobelo en la lando, post Rákóczi mem kaj Simon Forgách, do la du havis grandan subtenon de Hungaria aristokrataro.
Ribelo de Rákóczi
vidu Ribelo de Rákóczi.
Paca traktato
(...)
Ekzilo
(...)
Kultura regreso
Kultura regreso (культурная отсталость:) estas fenomeno, en kiu unu elemento de la kultura agordo ne tenas sin kun aliaj, ne plene disvolviĝas. Kultura regreso estis termino uzita de sovetiaj politikistoj kaj etnografoj. Estis ĉe unu punkto oficiale 97 "kulture regresintaj" nacioj en Sovetio. Membroj de "kulture regresinta" nacio estis elektebla por prefera pritrakto en universitataj agnoskoj. En 1934 la Centra Administra Komitato deklaris ke la termino ne plu estu uzata, tamen prefera trakto por certaj malplimultoj kaj la antaŭenigo de lokaj ŝtatanoj en la partia strukturo tra korenizatsiya daŭris dum pluraj pliaj jaroj.
Karakterizaĵoj
La Popola Policejo por Edukado enlistigis kvin oficialajn karakterizaĵojn de kulture regresintaj nacioj:
Listo de "kulture regresintaj" nacioj
En 1932 la Popola Policejo por Edukado eldonis oficialan liston de "kulture regresintaj" nacioj:
Vidu ankaŭ
Pozitiva diskriminacio
Notoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtema artikolo en la angla Vikipedio je la 1-a de oktobro 2019.
Referencoj
Terry Dean Martin (2001). The Affirmative Action Empire: Nations and Nationalism in the Soviet Union, 1923-1939. United States: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-8677-7.
Wixman, Ronald (1984). The Peoples of the USSR: An Ethnographic Handbook. United States: M.E. Sharpe. ISBN 978-0-87332-506-6.
Itapecerica da Serra
Itapecerica da Serra [itapeserika] (oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Itapecerica da Serra. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
Itapecerica da Serra situas inter montoj en sudorienta parto de la lando. San-Paŭlo troviĝas en distanco de 30, Guarulhos 41, Campinas 94, Curitiba 309, Nova Iguaçu 362, Rio-de-Ĵanejro 379, Belo Horizonte 518, Goiânia 824, Porto Alegre 825, Campo Grande 880, Braziljo 890, Salvador de Bahio 1481, Maceió 1958, Teresina 2117, Recife 2157, Natalo (Brazilo) 2350, São Luís 2374, Belém 2483, Manaus 2695 km.
Historio
Itapecerica da Serra estis fondita en 1562 fare de la jezuitaj misiistoj, nature en la proksimeco longe vivis indiĝenoj. En 1841 Itapecerica estis nomumita paroĥo, en 1877 vilaĝo, en 1906 urbo. En 1930 la fervojo atingis la urbon. En 1944 Itapecerica prenis la nomon ankaŭ da Serra (="Montaro") por fari diferencon de sama komunumo.
Klimato
Itapecerica da Serra situas en la subtropika klimato. Jare pluvas pli ĉirkaŭ 1400 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas ĉirkaŭ 18 °C, estante la plej malvarma monato de julio (mezumo 13 °C) kaj la plej varma februaro (mezumo 22 °C).
Trafiko
Itapecerica da Serra situas apud rondiranta ŝoseo de San-Paŭlo.
James Macleod
Kolonelo James Farquharson Macleod (nask. la 25-an de septembro 1836, mortis la 5-an de septembro 1894), naskiĝis en Drynoch, (Insulo Skye, Skotlando), estis milicia oficiro, advokato, RPNO-ofiriro, juĝisto, kaj politikisto en Alberto. Li servis kiel tria Komisaro de la Reĝa Kanada Rajda Polico, de la 22-a de julio 1876 ĝis la 31-a de oktobro 1880. La urbo Fortikaĵo Macleod (Alberto) kaj la Rapidvojo Macleod de Kalgario prenis sian nomon laŭ li.
En la jaro 1887 oni alelektis Macleod al la Supera Kortumo de la Nordokcidentaj Teritorioj, kiu tiutempe prizorgis terenon inkluzivanta tion, kio nun estas Alberto kaj Saskaĉevano. Li servis en ĉi tiu posteno ĝis sia morto en la jaro 1894. Oni enterigis lin en la Tombejo Union en Kalgario.
Edukiĝo
Macleod elmigris kune kun sia familio de Skotlando en 1845, kiam lia patro aĉetis bienon ĉe Richmond Hill (Ontario). Macleod studis ĉe la Kolegio de Supra Kanado en Toronto (Ontario) kaj poste ĉe Reĝina Universitato en Kingston (Ontario). Li diplomiĝis de Reĝina Universitato en 1854 kun B.A. en klasikaj kulturoj kaj en filozofio; sekve li enskribiĝis ĉe Osgood Hall, la fakultato de juro ĉe Universitato York. Li diplomiĝis kun LL.B. en 1860 kaj faris advokatan staĝon ĉe la oficejo de Alexander Campbell.
Dum la somero de 1856, antaŭ ol li iris studi juron kaj spite la dezirojn de siaj gepatroj, Macleod aliĝis al la Volontula Milicia Kampobaterio en Kingston kiel leŭtenanto, kaj lia entuziasmo estis tia ke lia bofrato William Augustus Baldwin Ĝeneral persvadis Guberniestron ĝeneralan Edmund Walker Head ke li proponu al Macleod oficiran postenon en la brita armeo. Lia patro insistis ke li rifuzu la proponon.
Leĝdona Asembleo de la Nordokcidentaj Teritorioj
Oni alelektis James al la Leĝdona Asembleo de la Nordokcidentaj Teritorioj la 7-an de oktobro 1876 por servi kiel unu el la unuaj tri membroj de la daŭra Konsilantaro de la Nordokcidentaj Teritorioj.
Li servis kiel normale elektita membro ĝis 1881 kiam oni elektis lin Stipendia Juĝisto. Li servis en tiu posteno ĝis la Unua ĝenerala elektado de la Nordokcidentaj Teritorioj.
Oni reelektis lin al la Asembleo kiel unu el tri juraj konsilistoj. Oni kreis por li postenon kun ĉiuj rajtoj krom voĉdonado por faciligi la transiron, posteno kiun la Asembleo forigis en 1891 finante 15-jarojn longan servadon de la Asembleo flanke de Macleod.
Milit-Servado
De 1860 ĝis 1870 Macleod praktikis juron en Bowmanville, sed dum tiu tempo li retenis intereson pri la milicio. En 1862 li transigis sian milician aliĝon al la Volontula Milicia Fusilistaro de Bowmanville kaj avancis al la rango de kapitano en 1863 kaj majoro en 1866. Aktiva soldatumado dum la Afero Trent en 1861 kaj la Rabatakoj de la Fenistoj de 1866 konfirmis lian intereson pri la milit-servo.
En 1870, danke al la politika influo de sia antaŭa labordonisto Alexander Campbell, nun ministro en la federacia registaro, Macleod havigis al si oficiran postenon kiel brigadestra majoro ĉe ekspedicio sendita okcidenten por subpremi ribeladon en la Ruĝ-Rivera Kolonio.
Provinco Kacereso
Kacereso (Cáceres) estas provinco de Hispanio, en la norda parto de la regiono de Ekstremaduro, dum ties sudan parton okupas la Provinco de Badajoz. Ĝi limas kun la provincoj de Salamanca kaj Ávila norde, Toledo nordoriente, Badajoz sude kaj kun Portugalio okcidente.
La provinco Kacereso havas populacion de loĝantoj (laŭ la Instituto Nacional de Estadística de España 2006), el kiuj  loĝas en la ĉefurbo.
Ekonomie temas pri agrikultura regiono (kun brutobredado), sed lastatempe turismo estas gravega enspezofonto en la historiaj urboj Cáceres, Trujillo kaj Plasencia kaj en la belaj komarkoj de la nordo kaj sudoriento de la provinco.
Xenoturbella
Xenoturbella estas genro de tre simplaj duflankuloj ĝis kelkaj centimetroj longaj. Ĝi enhavas malgrandan nombron de maraj bentaj vermecaj specioj.
La unua konata specio (Xenoturbella bocki) estis malkovrita en 1915 de Sixten Bock, sed ĝi estis akurate priskribita nur en 1949 fare de Einar Westblad.
Specioj
Nuntempe la genro Xenoturbella enhavas 6 agnoskitajn speciojn:
Novzelanda lobanaso
Aspekto
Tiu anaso estis evidente tre simila al la Aŭstralia lobanaso, kvankam aperis komplikoj en interpretado de la mezuroj de la ostoj el la aŭstraliaj, kaj ŝajne el la novzelandaj, birdoj kaj de ties forta seksa dimorfismo kun maskloj konsiderinde pli grandaj ol la inoj. Tamen analizo de la disponebla materialo de la Biziura el Novzelando fare de Trevor Worthy indikis, ke tiu birdo estis distinge pli granda ol sia aŭstralia parenco. Krom pri la plia grando, la mezuroj indikis ke la novzelanda birdo havis ankaŭ relative pli grandajn krurojn kaj pli mallongajn flugilojn ol la aŭstralia, sugeste, ke ĝi iĝis pli sedenta kvankam ankoraŭ tute kapabla flugi. La kombino de diferencoj en grando, same kiel ĉe formoj kaj relativaj proporcioj de ostoj, konfirmij, ke la Novzelanda lobanaso estis distinga specio.
Gebroth
Gebroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kokbeko
Kokbeko (hispane: "Pico de gallo") estas salato el la Meksika kuirarto. Ĝi estas miksaĵo de tranĉitaj tomatoj, verdaj dolĉaj kapsikoj kaj cepoj. Ofte oni gustigas la saŭcon per ĥalapenjokapsikoj aŭ serano-kapsikoj kaj limeosuko. La manĝaĵo, alie ol la nomo supozigas, ne enhavas kokaĵon.
La ingrediëncoj havas la samajn kolorojn kiel la flago de Meksiko.
Kelkfoje oni aldonas koriandron, avokadon, kukumon aŭ rafanetojn
Prago
Prago (Praha) estas la ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Ĉeĥio. Antaŭ 1993 ĝi estis ĉefurbo de Ĉeĥoslovakio, antaŭ 1918 ĉefurbo de la reĝlando bohemia.
Prago situas en la praga baseno sur ambaŭ bordoj de la rivero Vultavo. Ĝi ampleksas kaj havas.
Popularaj turismaj lokoj en Prago estas la Malnova Urbo, la Nova Urbo, la Malgranda Kvartalo, Hradčany kaj Vyšehrad. Vizitinda estas ankaŭ la subterejo en Prago. Prago estas la sola urbo en Ĉeĥio en kiu veturas metroo.
Ĉefurba regiono Prago
Prago estas la administra centro de la ĉeĥaj registaro, parlamento, senato kaj prezidanto kreante memstaran distrikton Prago-urbo. Ĝi estas ankaŭ laŭstatuta kaj pli supera teritorie administra tutaĵo je nivelo de Regiono. Ĝi situas meze de teritorio de Bohemio kaj ĝi estas ĉiuflanke ĉirkaŭata de distriktoj: distrikto Prago-okcidento kaj distrikto Prago-oriento kaj ĝi situas en Mezbohemia regiono, kies administraj oficejoj havas sidejon same en Prago. Nebušice estas distrikto de Prago 6.
Pragaj legendoj
La mito de golemo, kota figuro vivigita de rabeno per Kabalo.
Urba transporto
En Prago estas tri linioj de metroo, multaj linioj de tramoj kaj aŭtobusoj. Uzataj estas ankaŭ pramoj kaj unu funikularo al Petřín.
Trajna transporto
Prago estas vojkruco de jenaj fervojaj linioj: Noto: tiu ĉi listo estis kreita laŭ tiu ĉi listo
Direktaj konektoj eksterlanden
Prago havas interalie ĉiutage direktan trajnan konekton kun Berlino, Beogrado, Bratislava, Budapeŝto, Hamburgo, Košice, Nurenbergo, Varsovio, Vieno.
Direktaj konektoj en Ĉeĥio
De Prago eblas veturi al multaj ĉeĥaj urboj, ekz. per elektra trajnkompleto 680 al Ostrava, aŭ per EuroCity kaj InterCity al Brno. En ĉirkaŭaĵo de Prago havas gravan signifon apudurba fervojo.
Aera transporto
Prago havas internacian flughavenon iam nomita Praha-Ruzyně nune nomata Václav Havela Flughaveno Prago.
Ŝosea transporto
De Prago gvidas al Brno aŭtovojo D1, kiu tie disiras en la direktoj de Bratislava kaj Ostrava. De Prago gvidas ankaŭ aŭtovojo D5 tra Plzeň al Germanio, kaj aŭtovojo al Hradec Králové.
Sporto
En 2012, 2014, 2015 kaj 2018 la Federacia Pokalo (nova nomo ekde septembro 2020 Pokalo Billie Jean King), la plej grava konkurso pri naciaj virinaj naciaj teamoj de teniso, okazis en Prago.
Esperanto en Prago
Verda Stelo estis Esperanto-societo de la germanlingvanoj en Prago. Ĝi fondiĝis en 1908, ses jarojn post la unua Esperanto-klubo de Prago. Kunfondinto estis la gimnazia instruisto Siegfried Lederer.
En Prago okazis la Dua Tutmonda Konferenco pri la Instruado de Esperanto. La unua okazis en 1922 en Ĝenevo, Svislando. La Tria okazis en Neuchâtel kaj La Chaux-de-Fonds, Svislando, en majo 2015.
La Esperanto-klubo en Prago grupigas pragajn uzantojn de la Internacia Lingvo Esperanto. La klubo estas loka organizaĵo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio, kiu estas membro de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo.
Kantono Morgan (Ohio)
La kantono Morgan - angle Morgan county - estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Valdaja Altaĵo
Valdaja Altaĵo (Валдайская возвышенность) estas la nomo de altebenaĵo en la okcidento de la eŭropa parto de Rusio. Ĝi situas ene de la Orienteŭropa Ebenaĵo, proksimume 300 km nordokcidente de Moskvo (Tverja provinco, Novgoroda provinco) kaj atingas altecon de 347 m super la marnivelo.
Tønder
Tønder (jen dane, germane Tondern, sudjutlande Tynne; nordfrise Tuner) estas urbeto de Danio kaj la administra centro de samnoma komunumo. La oficiale dulingva urbo situas en la malinsula landoparto Jutlando kaj en la Regiono Suda Danio, tuj norde de la ŝata limo inter Germanio kaj Danio. Laŭ la lasta oficiala nombro de ĝi havis 0 loĝantojn.
Valdaja Altaĵo
La Valdaja Altaĵo, malgraŭ sia malgranda alto super la marnivelo, enhavas la fontojn de tri grandaj riveroj: Dnepro, Daŭgavo (aŭ Okcidenta Dvina) kaj Volgo.
Seratulo tinktura
Seratulo tinktura, latine Serratura tinctoria L. estas plurjara florplanto el la familio Asteracoj.
Priskribo
Mezalta (30-90 cm), fajna, senhara kaj sendorna planto.
La tigo rigidas, iom angolecas kaj disbranĉiĝas.
La folioj, ĉu longaj kaj dentaj, ĉu profunde dividitaj, malgrandiĝas ekde la bazo ĝis la supro por fine fariĝi brakteoj. Nur la bazaj folioj havas petiolon kaj estas iom malglataj sube.
Vivmedio
Malsekaj herbejoj, lumaj arbaroj kun kalka grundo de Eǔropo.
Origino de la specia nomo
La planto estis antaǔe uzata por tinkturi teksaĵojn ĉar ĝiaj folioj entenas substancon por fabriki la flavan koloron.
Loria reĝlando
La Loria reĝlando (armene: Լոռու Թագավորություն), ankaŭ konata kiel Reĝlando Taŝir-Dzoraget aŭ Kjurikjan, estis mezepoka malgranda armena reĝlando en la teritorioj de la nunaj modernaj ŝtatoj Armenio, Azerbajĝano kaj Kartvelio, dum la diseriĝo de la Armena reĝlando.
Seratulo tinktura
Subspecioj
Seratulo tinktura havas plurajn subspeciojn interesajn, kiuj multe diversas de la baza specio koncerne la vivmedion. Tiel Serratula tinctoria subsp. monticola (Seratulo kun dikaj kapituloj) estas montara specio (>1 100 m alta), kiu kreskas en Centra Masivo kaj en Alpoj. Serratula tinctoria subsp. seoanei (Seratulo el Galicio) kreskas en ekstremokcidenta Eǔropo (en la nordo de Hispanio kaj en la sudokcidento de Francio.)
Farmaciaj uzoj
Oni uzas ĝian adstringan econ por limigi la sekreciojn de likvaĵoj. Plie ĝi kuracas la vundojn.
Loria reĝlando
En la jaro 979 Smbat II Tierezakal donacis la provincon Lori al sia frato Kiurike la 1-a kun la titolo reĝo. La potenco supervivis sub regado de la ĉefa reĝa branĉo loĝanta en Ani. Ĝi iĝis speciale forta dum la regado de la reĝo Davido la 2-a de Lori (989-1048), kiu konkeris kelkajn teritoriojn de la emirlandoj Tbiliso kaj Ganĝo, kaj elektis Samŝvilde kiel rezidejon. Pli malfrue li klopodis akiri la sendependecon disde la Bagratidoj de Ani, sed li estis venkita de Gagiko la 1-a. En 1065 Lori Berd estis proklamita ĉefurbo de la reĝlando. En 1118 ĝi iĝis parto de la Kartvela reĝlando, ekde 1185 la dinastio Zakarjan de Kartvelio kaj Armenio regadis en la regiono.
Dum la ekzisto de ĉi tiu loka reĝlando, la dinastio sponsoris la konstruadon de pluraj preĝejoj kaj monaĥejoj en la nordo de la nuna Armenio, inkluzive de la prestiĝaj Sanahin kaj Haghpat (gravaj armenaj universitatoj dum Mezepoko) kaj Hagharcin, kie plejmulto el ili estis enterigitaj.
136803 Calliemorgan
136803 Calliemorgan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  usona astronomo Jim Bruton elde la observatorio de Chinle (Arizono, Usono)
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Callie Morgan Caruso, (naskiĝita en 2009) nepino de la malkovrinto.
Agriș (Iara)
Agriș [agriŝ] (Ruhaegres [ruhaegreŝ]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Turda. Administre ĝi apartenas al Iara.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 753 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 estis 608 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1358. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Tabernaklodometo
Tabernaklodometo (ankaŭ sakramentodometo) estas et-arĥitekturaĵo ene de preĝejo kaj servis al la gardado de la eŭĥaristia sakramento.
Disvastiĝo
La tabernaklodometo troviĝas plejparte sur la evangelia flanko, do je orienten direktitaj preĝejoj norde, apud la altaro.
La disvastiĝo de la tabernaklodometo komenciĝis je la fino de la 14-a jarcento en Germanujo. Antaŭe la gardado de la konsekritaj hostioj estis kutima en peristerio, metala ujo kolomboformo pedanta super la altaro, aŭ en fermebla sakramentoniĉo, kiu devis estis elspeze kadrigita kaj artisme formita. Pli malfrue la tabernaklo fariĝis gardejo de la plejsanktaĵo, komence enigata en la retablon kaj poste starigata sur la altaron mem. Kiam la koncilio de Trento (1545–63) devige dekretis la gardadon en tabernaklo sur la altar, la tabernaklodometo fariĝis tute superflua. Tabernaklodometojn do oni starigis nur dum la germanaj gotiko kaj renesanco.
La Dua Vatikana Koncilio (1962–65) permesis la enkondukon de liberstara altaro, kiu estu libere ĉirkaŭirebla kaj je kiu, malsame al ĉefaltaro, la tabernaklo plejofte ne plu staris centre en la mezo. La gardado de la eŭĥaristiaj postlasaĵoj ekde tiam rajtas okazi „sur alia, vere noble kaj digne aranĝita loko de la preĝejo, tial do ankaŭ en la ekzistaj aŭ ekzistontaj tabernaklodometoj.
Hendrik Bulthuis
Hendrik Jan BULTHUIS [bilthejs] (naskiĝis la en Warffum, mortis  en Menterwolde) estis nederlanda esperantisto, doganoficisto de 1889 ĝis 1924, originala romanisto, tradukanto kaj verkisto.
Esperanta agado
En sia juneco Bulthuis estis volapukisto, en 1899 li ricevis diplomon en Volapuko kiel ĉefinstruisto. En 1901 Dreves Uitterdijk sendis al li lernolibron de Esperanto kaj post tiu tempo li estis esperantisto. Bulthuis multe korespondis kun alilandaj esperantistoj, multe propagandis Esperanton, precipe en Hago, gvidis kursojn, funkciis kiel sekretario de ekzamena komitato ekde ĝia starigo ĝis la 1930-aj jaroj. De 1910 li estis membro de la Lingva Komitato.
Verkoj
Post la emeritiĝo en 1924 li laboris nur por Esperanto – kiel originala romanisto, tradukanto kaj verkisto de pedagogiaj libretoj, Bulthuis estas unu el la plej persistaj laborantoj en la Esperanta kampo. Ekde 1907, kiam aperis lia Du Biletoj, tradukita el la franca de Florian, li eldonigis 35 librojn kaj broŝurojn - Neniam estas pli bone ol malfrue, komedio tradukita el la angla, ŝajne lia unua presita verkaĵo, aperis en la literatura aldono de Lingvo Internacia en 1905. Li famiĝis precipe pro trio de longaj originaloj.
Tradukoj
Sekvavice gravaj estas liaj tradukoj, kiujn Enciklopedio de Esperanto opinias "grandiozaj":
Ceteraj verkoj
Kiel poeto Bulthuis eldonis nur La du Ŝipoj, 1909, pro kiu li ricevis premion el Barcelono.
Por la teatro li verkis en 1908 la laŭritan Onklo el Ameriko, 1922, dramon Malriĉa en Spirito kaj tradukis laŭ germana teksto en 1910 Salomeo, dramon de la anglo Oscar Wilde.
El liaj ceteraj verkaĵoj menciindaj estas: tradukoj Taglibro de Vilaĝ-pedelo, 1922, kaj Josefa, 1922, ambaŭ el la dana de Blicher; kaj en 1928 Karaktero, el la nederlanda de J.M. van Stipriaan Luïscius (tiu verko aperis ankaŭ en la finna, ĉeĥa, itala, kataluna lingvoj, tradukitaj ĉiuj el la Esperanta teksto).
Liaj naŭ leglernolibroj, plejparte por nederlandaj geetuloj, kaj lia porjunula reverko de Robinsono Kruso, estas konscience faritaj. - Laŭ Enciklopedio de Esperanto Bulthuis ankaŭ laboris pri traduko de Don Kiĥoto el la hispana, kiu tamen ne aperis. Laŭ la sama fonto li verkis ankoraŭ romanon por junuloj. La plej longtrakta komentariisto de la verkoj de Bulthuis estas Nikolao Nekrasov, kiu verkis ampleksajn kritikojn pri liaj originalaj romanoj laŭ marksisma vidpunkto por la antaŭskisma revuo La Nova Epoko (okt. 1929 ĝis febr. 1930) kaj por la postskisma La Nova Etapo (1932).
Reginald Banham en EdE juĝas: "La stilo-lingvaĵo de B. estas simpla, klasika, senornama. Oni malfacile trovus en ĝi provojn al "impresionisma" eksperimento. Li estas pli ĝuste nomata teksisto de rakontoj ol konscia "evoluiganto" de nia lingvo".
Aladár Körösfői-Kriesch
Aladár Körösfői-Kriesch [koroŝfOi-krieŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Körösfői-Kriesch Aladár estis hungara secesia pentristo, skulptisto, industriartisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Körösfői Kriesch, lia patro estis János Kriesch.