cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fegeo
En sia klopodo eviti la aŭguron, Fegeo malliberigis sian filinon en kofro kaj sendis ŝin al reĝo de Nemeo. Li ankaŭ ordonis siajn filojn vojaĝi al Delfo por senpekiĝi. Sed kiam Kaliroo eksciis pri la murdo de Alkmeono, li petegis al Zeŭso ke siaj filoj, ankoraŭ beboj, kresku tiel rapide ke ili kapablu venĝi sian patron. Pro kompato, kaj ĉar li emis amindumi la nimfon, la dio konsentis, do Akarnano kaj Amfotero subite iĝis plenkreskuloj, kaj plenumis la deziron de sia patrino, ĉar ili tuj mortigis Pronoon kaj Agenoron kaj poste iris al Psofiso kaj murdis Fegeon kaj sian edzinon. Laŭ Higeno, Fegeo murdis sian nevinon Klitio, filino de Arsinoo kaj Alkmeono.
Eŭraziismo
Unu el lastaj eŭraziistoj estis Lev Gumilev.
Lastatempe en Rusio aperis kelkaj politikaj movadoj, kiuj asocias sin kun la ideoj de eŭraziismo. Ankaŭ kelkaj eŭropaj novdekstraj movadoj komencis orientiĝi je ĝi.
Fegeo
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭe priskribita, Fegeo estis ankaŭ la nomo de la jenaj roluloj de la helena mitologio:
Cheb Mami
Ŝab Mami (Cheb Mami, arabe شاب مامي), oficiale Ahmed Khelifati Mohamed (naskiĝis la en Saida), estas alĝeria kantisto.
Ŝab Mami kunigas la muzikon de araba okcidento (Alĝerio, Maroko, Tunizio, Libano kaj Libio) kun eŭropaj tradicioj kaj moderna pop-muziko. Li perfekte posedas nacian araban kantadstilon rai, kio estis la kialo de apero de lia alnomo "Princo de rai" (laŭ nomo de lia albumo). Ŝab Mami miksas rai kun franca kanzono kaj ritmoj de diskoo kaj fanko, kio determinas lian specifan kolorriĉan kantadmanieron.
Ŝab Mami naskiĝis je la 11 de julio 1966 en la alĝeria urbeto Saida. Komence en frua infanaĝo li turnis al si la rigardon de siaj amikoj kaj najbaroj per siaj neordinaraj voĉaj kapabloj – per akuta, fleksebla, virtuoza kaj tre anima voĉo. En la jaro 1982 li gajnis la duan premion en la loka konkurso de talentuloj, tiamaniere li ricevis eblon prezenti sian arton en radio kaj poste li registris kelkajn kasedojn. Tamen, tia aktiveco ne sekvigis la financan prosperon al Ŝab. Elservinte en la alĝeria armeo jare 1985 Mami, kiel multo da liaj samcivitanoj, direktis sin al Parizo serĉante agnoskon kaj stabilecon.
En Parizo post la partopreno en kelkaj festivaloj kaj koncertoj, Ĉeb estis taksita laŭ digno. Elsendo de lia unua albumo "La princo de Raio" ("The Prince of the Rai") (distribuo de kiu estis tutmonda) alportis al li grandan sukceson. La albumo estis platena. Kiel Khaled (kiu estis tiutempe jam tre konata artisto) kaj aliaj arabaj artistoj, Ŝab Mami ricevis reputacion de kantisto konata de la eŭropa publiko per muziko de raio, kio certigis lian sekvan albumo "Lasu min raii" ("Let me rai") jare 1990.
En la jaro 1999 Ŝab Mami kantis kun populara franca kantisto Sting – aperis la kanto "Rozo de dezerto". Sting insistis je uzado de araba teksto en la kanto, kvankam produktoroj diris, ke tio povus forpuŝi okcidentan publikon.
Kapitano Katarino
Kapitano Katarino (angle Captain Katie) estas fikcia rolulo inventita de la usona verkisto Alex Vaughn Miller. Katarino aperas en tri el la infanlibroj de Miller: Kapitano Katarino: La Pirato Alergia je Gluteno (2017), Kapitano Katarino kaj la Malto de Veneno (2017), kaj Kapitano Katarino kaj la Aĉa Arakido (2017). Ĉiu libro uzas anglan titolon sur la kovrilo sed enhavas kaj anglan kaj Esperantan versiojn de la teksto kaj estas havebla per Amazon.
Katarino estas pirata kapitano, kiu deklaras militegon kontraŭ la gluteno post malkovro, ke ŝi havas la malsanon celiakio. Dum la militego, ŝi renkontas la mariston Druo, kiu kuraĝe kontraŭstaras ŝin. Agnoskante ke ŝi malpravis, ŝi nuligas la militegon kaj edziniĝas kun Druo ĉe la fino de la unua libro.
En la dua libro, pirata rivalo Berto klopodas mortigi Katarinon per glutenplena deserto post malgajno kontraŭ ŝi en ŝipkonkurso. Kelnerino Minjo informas al Katarino kaj Druo pri la komploto kaj ili defendas sin en granda skermo sur la ŝipo. Berto enfalas en la maron, lia ŝipo estas donata al Minjo, kaj Katarino naskas bebon.
La tria libro temas pri la edzo Druo, kiu ekscias, ke li havas alergion kontraŭ la ternukso arakido. Li senatente perdas sian medikamentan injektilon kaj hazarde manĝas ternuksbuteran kekson. Katarino urĝe serĉas la mankantan aparaton kiam li suferas anafilaksian reagon. Ŝi elaĉetas ĝin el la eta fripono, kiu ŝtelis ĝin, kaj per ĝi savas la vivon de Druo.
Elektrocentralo
Elektrejo estas instalaĵo por produktado de elektra energio. La termino estas neŭtrala rilate grandecon kaj metodon. Pri grandaj kaj centraj instalaĵoj, pri kiuj temas ĉi-tie, ankaŭ uzatas la esprimo elektrocentralo aŭ simple la samsignifa (sed plursignifa) esprimo centralo.
Specoj de elektrejoj
Produktado de elektra energio povas okazi laŭ pluraj metodoj:
Kreskantan signifon havas intertempe la produktado de elektro en pli malcentraj instalaĵoj; plej konataj estas la sunpaneloj, sed kreskis ankaŭ la nombro kaj instalita povumo de malgrandaj elektrejoj kun motoroj, kiuj uzas biogason aŭ plant-oleon.
En la pasintaj jardekoj oni kreis instalaĵojn por la samtempa produktado de elektro kaj varmo ; tiuj kutime estas relative malgrandaj, ĉar necesas liveri la varmon al relative proksima varmo-uzanto, ekzemple loĝdomoj. La tradicia centralo kontraste ne uzas la varmon, sed nur forigas ĝin. Alilingvaj terminoj por tiu proceduro (kiun oni povus nomi esperante kun-generado) estas Cogeneration (angle), Cogeneración (hispane), Cogénération (france) aŭ Kraft-Wärme-Kopplung / Blockheizkraftwerk (germane).
Elektrejo povas uzi generilon, se estas mekanika energio. Sed estas diversaj eblecoj, senpere de turniĝaj maŝinoj, produkti elektran kurenton, ekzemple el lumo (sunpanelo) aŭ el kemia energio (fuelpilo).
Ekzistas projektoj por centraloj, kiuj uzos la fuzion de atomkernoj, sed ili estas nun en eksperimenta fazo (vidu ITER). Oni volas ekkonstrui unu en Francio (Cadarache). La planata centralo - laŭ la kalkuloj - havus povumon je 500 megavatoj.
Vortdeveno
La termino "centralo", kiu ankaŭ en Esperanto havas interalie la signifon "elektrejo", ekestis fine de la 19-a jarcento, kiam pli grandaj (centraj) instalaĵoj transprenis la produktadon de elektro, kiu estis ĝis tiam produktita en pli malgranda kaj malcentra maniero. La generiloj en la komenca periodo de elektro estis ligitaj al malgrandaj vapormaŝinoj aŭ motoroj, kiuj funkciis per gaso kaj troviĝis en la kelo de domoj. Iuj domoj, nome teatroj, kasteloj kaj muzeoj, havis propran instalaĵon.
Pro teknikaj kialoj, tamen, la ofte uzata kontinua kurento ne toleris longdistancan transporton.
La kreskiĝanta bezono da kurento kaj la ŝanĝo de la brulmaterialo al la pli malmultekosta karbo gvidis al pli grandaj generatoroj, kiuj unue estis je la rando de la urboj, kaj poste preferinde apud la minejoj. La enkonduko de alterna kurento ekpermesis, per uzo de transformatoro, la malligon de produktado kaj uzado.
Burundo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1996 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĝis nun 7 someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis burundaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte du medalojn: Temis pri ora medalo pri vira 5000-metra kuro en la Somera Olimpiko 1996 kaj pri  arĝenta medalo pri la virina 800-metra kuro, dudek jarojn pli poste en la Somera Olimpiko 2016.
Plagala finaĵo
Plagala finaĵo (de mezepoka latino plagalis, plaga, plage, „flanka tonalo“) estas en harmoniscienco la akordligo subdominanto – toniko, kiu servas kiel plenfinaĵo.
Aliavorte: plagalfinaĵo ekzistas, kiam la finakordo estas atingata ne per kvintfalo, sed per kvinta supriĝo aŭ per kvartfalo. Plagalfinaĵon oni sentas malpli streĉoplena ol la aŭtentan finaĵon, ĉar la strebotono de la bazotonalo ne aperas en la subdominanta akordo.
Pro ĝia ofta uzado en eklezia muziko oni nomas ĝin en ĉiutaga lingvo ankaŭ „eklezia finaĵo“. Aparte la konsenta eldiro „amen“ estas plejofte plagala finaĵo.
Čeľadice
Čeľadice, hungare Család [ĉalAd] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 en formo "Scala", kiel apartenaĵo de abatejo. En 1751 oni komputis tie 32 familiojn. En 1787 loĝis tie 529 vilaĝanoj en 56 domoj, en 1828 411 vilaĝanoj en 59 domoj. La tutlanda geografia libro taksis tiutempe la lokon unuaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Család 540 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čeľadice 746 homoj, (736 slovakoj).
NGC 7806
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plenfinaĵo
Plenfinaĵo estas termino el la muziko, pli precize el la harmoniscienco kaj signifas harmonian ligon celantan la trisono sur la unua ŝtupo, do la toniko.
Oni distingas: Se la terminoparo aŭtenta/plagala rilatas al la maniero antingi la tonikon, oni distingas per la terminoparo perfekta/malperfekta plenfinaĵo la akordoformon de la toniko mem, do ĝian strukturon. Oni distinas la perfektan plenfinaĵon (oktopozicio) de la malperfekta plenfinaĵo (trito- aŭ kvinto-pozicioj).
Aliaj harmoniaj ligoj estas duonfinaĵo kaj trompfinaĵo.
Kaesong Folklora Hotelo
La Kaesong Folklora Hotelo (koree :개성민속여관) estas turisma hotelo situanta en Kaesong, Nord-Koreio, kiu malfermiĝis en 1989. Ĝi havas 19 tradiciajn kore-stilajn kortajn domojn, multaj el kiuj konstruiĝis en la tempo de Joseon Dinastio. La komplekso havas ĉirkaŭ cent ĉambrojn, tradician restoracion, kaj suveniran butikon. La domoj mem situas sur ambaŭ flankoj de la rojo kiu fluas tra Kaesong, kaj kelkaj situas ĉe la piedo de monto Janam.
Vlissingen
[//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a1/Nl-Vlissingen.ogg Vlissingen] ( Flisingo) estas urbo kaj municipo ĉe la norda flanko de la elfluejo de la Skeldo sur Walcheren en la nederlanda provinco Zelando.
Al la municipo Vlissingen apartenas la vilaĝoj Oost-Souburg (10 000 loĝantoj), West-Souburg kaj Ritthem (500 loĝantoj).
Nomo
La nederlanda nomo Vlissingen verŝajne venas de "fles" (botelo), kiu ludas rolon en ĉiaj teorioj pri la nomo kaj ankoraŭ estas videbla en la blazono de la urbo. La urbo havas urborajtojn ekde 1315.
La angla nomo Flushing, kiu estas trovebla en Novjorko, estas degeneraĵo de la nomo Vlissingen.
En Esperanto, Vlissingen estas esperantigite kiel Flisingo en la tradukvortaroj Majstro kaj Lernu!.
Ponto de Karolo
Ponto de Karolo ( Karlův most) estas fama historia ponto super la rivero Vultavo en Prago.
Ponto de Karolo estis konstruita laŭ ordono de imperiestro Karolo la 4-a (1357) surloke de pli malnova ŝtona ponto de reĝino Judita. Ĝi estas la unua konstanta ponto de la Moldvo, oni konstruis ĝin super ties unu vadejo. Sur ties loko pli frue ekzistis ligna ponto, poste la ŝtona Judit-ponto, kiu ricevis sian nomon de la konstruiginto Turingia Judito (Judith von Thüringen, 1135-1174), edzino de ĉeĥa reĝo Vladislav la 2-a. Reĝino Judito volis per tiu ponto komplezi la paganojn, kiuj tute ne ŝatis la germendevenan edzinon de ili reĝo.
Post kiam la Judit-ponton detruis glacia inundo en printempo de 1342, oni konstruis novan ponton sur ties bazon ekde 1357. Ĝin planis germana arkitekto Peter Parler, kies laboro pli poste karakterizis aspekton de Prago. La bazan ŝtonon metis mem la germana-romia imperiestro Karlo la 4-a, post kiam li petis opinion de la astrologoj kaj mostuloj de la juda kabalo pri la plej favora tempo de la komenco. La steloj signis la simbolon de Leono kaj kaj numeran vicon de 135797531, tiel oni almetis la ponton bazŝtonon en jaro 1357, en ties 9-a monato, 7-a tago kaj je 5 horoj kaj 31 minutoj. Por pli forte certigi la bonŝancon, la konstruistoj miksis ovon kaj lakton en la cementon, kiu interligis la ŝtonojn (laŭ tiamaj konstruistoj, tio estis bonefika je la konstruaĵo). Tiujn materialojn la reĝo kolektis el la najbaraj vilaĝoj – kelkaj vilaĝoj sendis kuiritajn ovojn, tiel malfruigante la laboron.
Spite al ĉiu favora signo, la ponto iĝis preta nur en 1402, do post 45 jaroj. Longtempe, ĝi estis la sola ŝtona ponto en Prago, tiu interligis la pragan malnovan urbon kaj la malgrandan flankon.
Ĝi estis finkonstruita proksimume je komenco de la 15-a jarcento. La konstrulaboron supervidis la fama arkitekto, aŭtoro de la Sankta Vito-katedralo, Petr Parléř. La ponto estas 520 m longa kaj 10 m larĝa, el sabloŝtono, kun 16 pontarkaĵoj. La Malnovurba pontoturo, konstruita de Petr Parléř en la dua duono de la 14-a jarcento, fieras per sia skulpta ornamaro el la fino de 14-a jarcento (la flanko rigardanta al la Kruckavalira placo); la statuoj de ambaŭ konstruantoj de la ponto, Karolo la 4-a kun lia filo Venceslao la 4-a kaj de sanktuloj Adalberto, Vito kaj Sigismundo, apartenas al la plej bonaj skulptaĵoj de tiu epoko en Eŭropo.
Statuoj
Sur la ponto staras 30 statuoj, plejparte el la 18-a jarcento. Sur maldekstra flanko, irante al Malá Strana (Malgranda Urbo): Sankta Ivo, patrono de la juristoj (kopio de la originalo de M. Braun, 1711), Sankta Barbara, Margareta kaj Elizabeta (F. M. Brokoff, 1707), la Dolora Di-Patrino (Em. Max, 1859), Sankta Jozefo (J. Max, 1854), Sankta Francisko Ksavero (kopio de statuo de F. M. Brokoff, 1711), Sankta Kristoforo (E. Max, 1857), Sankta Francisko Borgia (F. M. Brokoff, 1710), Sankta Ludmila (verkejo de M. Braun, ĉ. 1720), Sankta Francisko Serafa (Em. Max, 1855), Sankta Vincenco de Ferrara kaj Sankta Prokopo (F. M. Brokoff, 1712) - (sub la grupo sur la pontpilastro staras statuo de Bruncvík el la jaro 1884 surloke de multe pli malnova originalo, kies superan parton forpafis la Svedoj en 1848), Sankta Nikolao de Tolentin (J. B. Kohl, 1708), Sankta Luitgarda (M. B. Braun, 1710), Sankta Adalberto (M. J. Brokoff, 1709), Sankta Johano de Matha, Sankta Felikso de Valois kaj Sankta Ivano (F. M. Brokoff, 1714), Sankta Venceslao (J. Böhm, 1858).
La dekstra flanko, irante de la Malnova Urbo: Sankta Virgulino kun Sankta Bernardo (M. V. Jäckel, 1709), Sankta Virgulino kun Sankta Dominiko kaj Sankta Tomaso de Akvino (M. V. Jäckel, 1708), la Krucifikso (Kalvario) (la korpo de Kristo el 1657, la statuoj de Em. Max el la jaro 1861), Sankta Anna (M. V. Jäckel, 1707), Sanktaj Cirilo kaj Metodo (K. Dvořák, 1928), Sankta Johano Baptisto (J. Max, 1857), Sankta Norberto, Sankta Venceslao kaj Sankta Sigismundo (J. Max, 1853), Sankta Johano Nepomuka (la plej malnova statuo de la ponto, laŭ modelo de Johano Brokoff, 1683), Sankta Antonio de Padovo (J. O. Mayer, 1707), Sankta Judaso Tadeo (J. O. Mayer, 1708), Sankta Aŭgusteno (J. B. Kohl, 1708), Sankta Gaetano (F. M. Brokoff, 1709), Sankta Filipo (M. B. Mandl, 1714), Sankta Vito (F. M. Brokoff, 1714), la Savinto kun Sankta Kosmo kaj Sankta Damiano (J. O. Mayer, 1709).
La simetriaĵon al la Malnovurba Pontoturo reprezentas du Malgrandurbaj Turoj, kunligataj per pordego el post la jaro 1411. La pli malalta turo estas restaĵo de iama fortikaĵo de la romanika Judita-ponto, ekstere rekonstruita en 1591. La pli alta, malfrugotika turo, devenas el la tempo ĉirkaŭ la jaro 1464.
Katalunaj konstitucioj
En Katalunio, la katalunaj konstitucioj (en kataluna Constitucions catalanes) estis promulgitaj fare de la Kortesoj de Barcelono de 1283 al 1702, ĝis 1716, kiam Filipo la 5-a publikigis la Nŭevaplantajn dekretojn, finiĝante kun la historiaj leĝoj de Katalunio. Tiuj konstitucioj estis kutime faritaj kiel reĝa iniciato, sed postulis la favoran voĉdonon de la Katalunaj Kortesoj, la mezepoka precedenco de la modernaj parlamentoj. Tiuj leĝoj havis, kiel la aliaj modernaj konstitucioj, superecon super aliaj leĝoj, kaj ili ne povus esti kontraŭdiritaj per nuraj dekretoj aŭ ediktoj de la reĝo.
Izovolumena procezo
Izovolumena procezo estas termodinamika procezo kiu konservas konstantan volumenon (V=konstanto), krom volumeno ĉiuj aliaj parametroj povas esti ŝanĝataj.
Dum izovolumena procezo ne estas laboro, la termodinamika sistemo povas interŝanĝi energion nur per fluo de varmo. El la unua leĝo de termodinamiko rezultas, ke ĉia varmo estas uzata por ŝanĝi internan energion. Ŝanĝon de interna energio oni povas kalkuli el:
Izovolumenajn procezojn estas facile fari, ekz. (mal)hejti gason en fermita ujo, kiu havas dikajn rigidajn murojn.
Izovolumena procezo pri ideala gaso
En ideala gaso ĝia specifa varmokapacito estas konstanta, do
Leĝo de Gay-Lussac
El la ekvacio de Clapeyron, oni facile deduktas la leĝon de Gay-Lussac, kiu asertas ke, por ideala gaso en fiksa volumeno, la premo estas proporcia al la temperaturo:
January Jones
Antaŭ ŝia aktora kariero, ŝi estis manekeno ĉe Abercrombie & Fitch. Ŝi naskis filon en 2011.
Laomedeo (luno)
Laomedeo estas neregula satelito de Neptuno.
Nomo
Ĝi ricevis en 2007 la nomon de Laomedeo (greke: Λαομέδεια, Laomedeja), unu el la kvindek nereidinoj, filinoj de Nereo kaj Doriso en la helena mitologio.
Sándor Tóth (zoologo)
Sándor TÓTH [ŝAndor tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Sándor estis hungara zoologo, instruisto, membro (korespondanta en 1861) de Hungara Scienca Akademio.
Sándor Tóth naskiĝis la  1828 en Debrecen. Li mortis la 1862 en Pest (urbo).
La dama gambito (televidserio)
La dama gambito estas usona dramo de 2020, televida miniserio bazita sur la samnoma romano de Walter Tevis en 1983. Ĝi estis kreita por Netflix de Scott Frank kaj Allan Scott, kaj verkita kaj reĝisorita de la unua. Ĝi komenciĝas meze de la 1950-aj jaroj kaj daŭrigas en la 1960-aj jaroj, la rakonto temas pri orfa ŝaka mirinfano ŝia vojo al la pinto de la ŝakmondo luktante kun emociaj problemoj kiel drogaĉ- kaj alkohol-dependeco.
La dama gambito estis publikigita la 23-an de oktobro 2020. Post kvar semajnoj da spektado ĝi fariĝis la plej spektata miniserio de Netflix. Ĝi ricevis kritikistajn aplaŭdojn pro la agado de Anya Taylor-Joy kiel Beth Harmon kaj ankaŭ pro la kinematografiaj kaj produktaj valoroj. Ĝi ankaŭ ricevis pozitivan respondon de la ŝaka komunumo kaj stimulis reaperon de ĝenerala intereso pri la ludo.
Intrigo
La dama gambito sekvas la vivon de orfa ŝakmirinfano Beth Harmon, dum ŝia serĉo fariĝi la plej granda ŝakludanto de la mondo luktante kun emociaj problemoj kaj dependeco al drogaĉoj kaj alkoholo. La titolo de la serio rilatas al samnoma ŝaka malfermo. La rakonto komenciĝas meze de la 1950-aj jaroj kaj daŭras ĝis la 1960-aj jaroj.
La rakonto komenciĝas en Lexington, Kentukio, kie naŭjara Beth perdas sian patrinon en trafikakcidento kaj estas kondukita al orfejo, kie la gardisto de la konstruaĵo s-ro Shaibel instruas al ŝi ŝakon. Kiel kutime dum la 1950-aj jaroj, la orfejo liveras ĉiutagajn trankviligajn pilolojn al la knabinoj, kio kreas dependecon por Beth. Ŝi rapide fariĝas forta ŝakludanto pro siaj videblaj kapabloj, kiuj estas plibonigitaj per la trankviligiloj. Kelkajn jarojn poste, Beth estas adoptita de Alma Wheatley kaj ŝia edzo. Dum ŝi adaptiĝas al sia nova hejmo, Beth eniras ŝakan turniron kaj venkas malgraŭ ne havi antaŭan sperton en ŝakturniroj. Ŝi kreas amikecojn kun pluraj homoj, inkluzive de eksa ŝtata ĉampiono el Kentukio Harry Beltik, talenta sed aroganta ŝakmirinfano Benny Watts kaj ĵurnalisto, fotisto kaj kunludanto D.L. Townes. Dum Beth daŭre gajnas ludojn kaj rikoltas la financajn avantaĝojn pro sia sukceso, ŝi pli dependas je alkoholo kaj aliaj drogoj.
Corrèze (Corrèze)
Corrèze estas franca situanta en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Corrèzois.
Sámuel Fenichel
FENICHEL Sámuel [fenikel] estis hungara arkeologo, kolektisto de etnografiaĵoj kaj natursciencaĵoj naskiĝinta en Nadjenjedo la 25-an de aŭgusto 1868 kaj mortinta en Stephansort (Papuo-Nov-Gvineo) la 12-an de marto 1893.
Kariero
Sámuel Fenichel studis en sia naskiĝurbo arkeologion ĉe Károly Herepei. De 1888 li estis preparisto en la altlernejo pri bestmedicino en Bukareŝto, de 1889 li laboris en rumana arkeologio. Dum la elterigoj en Dobruĝo li konatiĝis kun ornitologo A. Grubauer el Munkeno. En 1891 ili ekiris kune al novginea kolektvojaĝo. Li restis tie ĝis sia morto kaj kolektis en la ĉirkaŭaĵo de golfo Astrolabe. La Hungara Etnografia Muzeo konservas 7,000 objektojn da lia kolektaĵo.
Kirnitzschtal
Geografio>valo>Kirnitzschtal<valoj de<Elba Grejsmontaro<turismaj regionoj<turismo
Kirnitzschtal estas valo en Elba Grejsmontaro, Saksio, Germanio nomita laŭ la rivereto Kirnitzsch. Ĝi etendiĝas en orient-okcidenta direkto kaj enfluas Elbon en Bad Schandau. Kirnitzschtal estas unu el la plej multformaj valoj de la regiono. En la supra parto ĝi estas ravino. Pri la tiea historia lignoflosado ankoraŭ memorigas kluzoj. En la valo funkciis pluraj muelilioj. Ili servis ĉefe por la prilaboro de ligno, kion ilustras Neumannsmühle, muelilo kiu nun estas teknika monumento. Kelkaj aliaj iamaj muelkonstruaĵoj hodiaŭ estas gastejoj. Pro la favora situo por starti migradojn tra la montaro kaj pro trankvila situo meze de la naturo ĉi tie jam frue instaliĝis kelkaj famiĝintaj hoteloj. Konata atrakcio de la valo estas la akvofalo de Lichtenhain (Lichtenhainer Wasserfall). Proksime estas la finstacio de la jam ekde 1898 trafikanta tramlinio Bad Schandau-Lichtenhainer Wasserfall (Kirnitzschtalbahn).
A3 (dimensio)
''Ĉi tiu artikolo estas pri norma dimensio de folioj. Pri la aliaj signifoj de la dusigna kombino vidu apartigilon A kun nombro''
A3 estas unu el normaj dimensioj de folioj, ĝi egalas al 297*420 milimetroj.
Ĝi estas ne tre ofte uzata, nur por specialaj celoj - desegnaĵoj, larĝaj tabeloj, reklamaj folioj. Por normalaj teksto kaj tekstaj dokumentoj ĝi ne estas uzata.
Aparatoj por labori kun papero de dimensio A3 - printiloj, kopiiloj, skaniloj estadas, sed multe malpli ofte ol por dimensio A4.
Khaled
Khaled aŭ Cheb Khaled estas populara alĝeria kantisto, majstro de nacia kantadstilo rai.
Khaled estas la filo de policisto kaj li elkreskis en Orano (Oran). Liaj fruaj muzikaj modeloj estis influitaj per diversaj arabaj kantistoj, sed poste francaj interpretistoj (Édith Piaf, Charles Aznavour kaj Jacques Brel) tre influis lian stilon. Tradicie, Khaled komencis sian karieron per kantado en diversaj festoj kaj vesperkunvenoj. En la jaro 1985 li faris grandegan popularecon post partopreno en muzika festivalo en Orano, kie li akiris alnomon "Reĝo de rai". Poste Khaled elmigris al Francio, kie li akiris grandan popularecon.
Kokleo (provinco)
Kokleo (en la hispana lingvo Coclé) estas provinco de centra Panamo, en la suda marbordo. La ĉefurbo estas Penonomé. Ĝi havas areon de 4.927 km² kaj 228.676 loĝantoj (2010)
Ĝi estas ĉefe agrikultura regiono, ĉefe de sukero kaj tomatoj. Ankaŭ turismo nun pligraviĝas.
Coclé estas konata ankaŭ pro siaj arkeologiaj eltrovaĵoj.
La distriktoj (kaj ties ĉefurboj) de la provinco estas:
NGC 7807
NGC 7807 (aliaj indikoj — ESO 538-15, PGC 33) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eggermühlen
Eggermühlen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Osnabrück de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Bersenbrück, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Lajos Tóth (juristo)
Lajos TÓTH [lajoŝ tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Lajos estis hungara juristo, profesoro, membro (korespondanta en 1933) de Hungara Scienca Akademio. Lia ĝemelo estis Károly Tóth (juristo).
Lajos Tóth naskiĝis la  1876 en Kiskunhalas. Li mortis la 1936 en Budapeŝto.
Eŭropa ŝoseo 7
Vojo
La ŝoseaj kodoj metitaj antaŭ la urbonomoj indikas, kun kiuj naciaj aŭ eŭropaj ŝoseoj la ŝoseaj partoj identas. Ŝoseaj kodoj metitaj malantaŭ la urbonomoj indikas nodopunktojn kun aliaj eŭropaj ŝoseoj.
Avelventra malkohao
La Avelventra malkohao (Phaenicophaeus sumatranus) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio, Birmo, Singapuro, kaj Tajlando.
Saint-Priest-de-Gimel
Saint-Priest-de-Gimel estas franca situanta en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Avelventra malkohao
Ĝi estas griza, krom verdeca dorso, flugiloj kaj vosto.
Saint-Priest-de-Gimel
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sancto-Prixins.
Avelventra malkohao
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj malaltaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj kaj subtropikaj aŭ tropikaj marĉoj.
Ĝi estas minacata pro perdo de habitato.
Anglaj malaltaĵaj fagaroj
La anglaj malaltaĵaj fagaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la eŭropa-siberia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome ĝi apartenas al la mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de Norda Eŭropo.
Priskribo
La ekoregiono kovras 45 600 km² en Suda Anglujo proksimume tiel fore kiel la limo kun Devon kaj Sud-Kimrio okcidente, en Severn-Valo nordokcidente, en East Midlands norde, kaj ĝis la bordo kun Norfolk en la nordoriento de sia areo.
Ekoregiona kunteksto
Norde, okcidente kaj sudokcidente troviĝas la simila ekoregiono de la keltaj foliarbaroj, kiuj kovras plimulton de la resto de Britaj Insuloj. Plie, du aliaj ekoregionj situas en la sudokcidentaj kaj nordokcidentaj bordoj de Irlando, kaj la nordokcidentaj bordoj de Skotujo (Nord-atlantikaj humidaj miksaj arbaroj), kaj preter la Skota Limlanda Faŭlto (Kaledoniaj koniferaroj). La tutaĵo de tiu Atlantika insularo tiel estas konsiderata kiel origine ( aŭ iusense ideale ) arbarizita, kun nur la fora montara nordo estante primare konifera. Trans Manika Markolo troviĝas la ekoregiono de la miksaj atlantikaj arbaroj en norda Francujo kaj Malaltaj Landoj.
La diferenco inter la anglaj malaltaĵaj fagaroj kaj la keltaj foliarbaroj koncernas la fakton ke sudorienta Anglujo estas klimate kompare pli seka kaj pli varma, kaj pli malalta topografie. Geologie, iu el la diferenco estas trovebla en la superrego de la Sud-Angla Kreto Formacio en tiu ekoregiono, kaj en la Tees-Exe linio, kiu subdividas la insulon de Britujo en sedimentan sudorienton, kaj metamorfan kaj magmorokaĵan nordokcidenton. Tamen, la WWF-subdivido estis antaŭirita de tiu de la hungara-usona biologo Miklos Udvardy, kiu estis konsiderinta la plimulton de Britaj Insuloj kiel nur unu biogeografian provincon en la Palearkta Regno, kiun li nomis Britaj Insuloj.
Karakterizoj
Historie, multo de tiu ĉi malaltaĵa kaj submontara regiono iam estis kovrita de altarbaro superregata de eŭropa fago (Fagus sylvatica), sed ankaŭ inkludante aliajn arbospeciojn inkluzive kverkon, ordinaran fraksenon, birdokaptistan sorbuson kaj eŭropan taksuson. Somere, la arbaroj ĝenerale estas malvarmetaj kaj malhelaj, ĉar la fago prezentas densan kanopeon, kaj do limigas la kreskadon de aliaj arbospecioj kaj plantoj. Printempe tamen dikaj tapiŝoj de Hyacinthoides non-scripta estas troveblaj, florante antaŭ la disvolviĝo de la faga kanopeo.
La Brita Nacia Vegetaĵaro-Klasifiko de plantaj komunumoj asociataj kun fagaroj ( kune kun ilia ĉeesto-proporcioj en Anglujo kiel tutaĵo ) estas :
La riveraj sistemoj, la plej grava el kiuj estas Tamizo, historie gastigis ĉeriverajn arbarojn superregataj de nigra alno, kaj tiu ankoraŭ nuntempe estas okaze trovebla. Tiu ekoregiono ankaŭ ampleksas la karakterizajn ekosistemojn kiuj estas asociataj kun la riveroj mem, kune kun iliaj inund-herbejoj kaj estuaroj. La grundoj derivas de kalkoŝtono, kaj la klimato estas mezvarma kun regula precipitaĵo. La temperaturoj vintre povas fali sub frostopunkto.
Nuntempe, multo de tiu ekoregiono estas abandonata al agrikulturo. La kultivado de tritiko, ordinara hordeo kaj kolzo estas speciale komuna, same kiel la bredado de brutaro kaj ŝafoj. Loke ĝi estas tre loĝatigita, kun urbetoj, antaŭurboj kaj vilaĝoj preskaŭ ĉie troveblaj – kvankam Salisbury-Altebenaĵo restas relative sendifekta.
Inter la faŭno trovita en tiu ĉi ekoregiono, eŭropa erinaco, vulpo, melo, eŭropa kuniklo kaj Apodemus sylvaticus (musedoj) estas relative komunaj, dum jenaj estas klasifikitaj kiel preskaŭ minacataj laŭ la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj :
Maloftaj plantoj inkludas Cephalanthera rubra (orkidacoj), Neottia nidus-avis (orkidacoj) kaj la musko Zygodon conoideus. Maloftaj fungoj ampleksas satanboleton kaj hotoguon.
Gabrielo
Gabrielo estas persona nomo, kiu devenas de la hebreaj vortoj, kiuj signifas "viro de Dio".
Anglaj malaltaĵaj fagaroj
Historio
Je la fino de la lasta glacialo, ĉirkaŭ antaŭ 10 000 jaroj, la ekosistemo de la areo estis karakterizita de ĉefe senarba tundro. Poleno-studaĵoj montris ke la tundro estis anstataŭita de betula tajgo, kaj poste de pina tajgo, antaŭ ilia anstataŭado per la specioj kiujn oni nuntempe renkontas – inkluzive, ĉirkaŭ 4 000 jarojn a.K., la fagon, kiu estus enmetita el kontinenta Eŭropo. La fago estis uzata kiel fonto de faruno, origina el la triangulaj nuksetoj aŭ fagofruktoj, post elimido de la taninoj per trasorbigado. Tradicie fagofruktoj estis uzataj por nutrigado de porkoj. Tamen, en 4 000 a.K., kiel skribis Oliver Rackham, la dominanta arbospecio ne estis fago, sed etfolia tilio (Tilia cordata). La praarbaro konsistis el alternaĵo de tiliaj arbareroj kaj avelkorilaj arbareroj, variigante kun kverko kaj ulmo kaj aliaj specioj. Malgrandfolia tilio eble pli malabundiĝis ĉar la klimato malfavorigis ĝin, malfaciligante ĝian regeneradon ekde semoj. Malgraŭ tio, iuj relikvoj de la praa tiliaro ankoraŭ postrestas en suda Suffolk.
Senarbarigo ekis kun agrikulturo (ĉirkaŭ 4 500 a.K.), speciale en la pli altaj partoj de la regiono, kiel South Downs. Je tiu tempo, la tuta regiono, ekde plugitaj altaĵoj, kaj marĉaj areoj (ekzemple Romney Marsh en Kent kaj multo de Somerset), estis forte arbarizita, kun duonarbaro preskaŭ ĉie etendiĝante.
Notindaj postvivantaj ekzemploj estas jenaj :
Ĉiuj el ili iam estis pli vastaj ol ili estas nuntempe. Ekzemple, laŭ malfru-9-a jarcenta verkisto, la Vild-Arbaro (el la anglosaks-lingva vorto weald = "arbaro" ) iam etendiĝis ekde Kent ĝis Hampshire, kaj estis 120 km longa kaj 30 km larĝa. La New Forest (en sudokcidenta Hampshire) restas la plej granda sendifekte arbara areo en tiu ekoregiono (kun 571 km²), kvankam la heĝkampara sistemo, kiu disigas la kampojn de la vojoj kaj ankaŭ de la aliaj kampoj, estas ankaŭ vasta, kaj servas kiel grava biotopo por alimaniere senhabitata maldensarbara faŭno. Iuj specio-riĉaj heĝoj datiĝas de almenaŭ 700 jaroj, se ne de 1 000 jaroj. Por multaj specioj de birdoj, signifaj estuaraj biotopoj ampleksas la estuarojn de Tamizo kaj de Severn-Rivero, kaj la marbordon de Mez-Essex.
Foliata acido
Foliata acido (aŭ folia acido) estas vitamino el la B-komplekso, nomata ankaŭ vitamino B9. Ĝi estis malkovrita ĉirkaŭ 1939 kaj unuafoje ekstraktita el spinacaj folioj en 1941. Ĝi estas solvebla en akvo kaj pereigebla per lumo kaj varmo.
Anglaj malaltaĵaj fagaroj
Historio
La mezozoika historio de la areo estas videbla en la ĵurasia marbordo, Monda heredaĵo de Unesko, kie fosilio-riĉaj sedimentoj, kiuj kovras prosimume 180 milionoj da jaroj, estas videblaj laŭlonge de 95 km trajekto de la marbordo de Dorset kaj East Devon. Aserteblas ke la scienco de Paleontologio ĉefe ekis tie ĉi, kun la pionira esplorado de Mary Anning ( 1799-1847 ).
La Granda Ventego de 1987 kaŭzis la elradikigon de ĉirkaŭ 15 milionoj da arboj en tiu ĉi areo.
Foliata acido
Folia acido estas esenca vitamino por la homo; la mezuma taga bezono estas 200 μg. Ĝia manko perturbas la konsiston de la sango; ĉe graveduloj ĝi povas kaŭzi misformadon de la embrio.
Folia acido estas en la hepato de multaj bestoj, en foliaj legomoj, karotoj, asparago, burĝonbrasiko, tomatoj, ovoflavo, tutgrajnaj grenproduktoj kaj nuksoj.
A2
A2 aŭ A 2 estas mallongigo por:
Johan de Witt
Li naskiĝis en 1625 en aristokrata familio de Dordrecht, kaj restis la Granda Pensionano (la plej grava ŝtatoficisto de Nederlando) ekde 1653 ĝis 1672. Li ĉefe plifortigis kaj plivastigis la fundamentajn liberojn de la nederlandaj urboj. Li traktadis pacon kun la Anglio de Oliver Cromwell en 1654. Post nova milito en 1665-66 kaj konforme al la traktato de Breda, li devis cedi Novan Amsterdamon al Anglio.
A2
Krome A2 (dimensio) estas unu el normaj dimensioj de folioj, ĝi egalas al 420*594 milimetroj.
Johan de Witt
En 1668, li kreis aliancon kontraŭ la franca reĝo Ludoviko la 14-a kun Svedio kaj Anglio. Tio plifaciligis la ellaboradon de la traktato de Aachen. En 1672, Johan de Witt tamen ne povis preventi francan invadon de Nederlando dum la Franca-Nederlanda milito. Je la 20-a de aŭgusto, li estis murdita kune kun sia frato Cornelis de kelkaj anoj de Vilhelmo la 3-a de Oranje.
Novo Lino
Novo Lino estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 12.060 loĝantojn en 2010.
Galgagyörk
Galgagyörk (galgadjork) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Vác. Galga estas rojo alfluanta al rivero Zagyva.
La vilaĝo situas en monto Cserhát (ĉerhAt), laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Aszód-Balassagyarmat.
Pli frue avaroj loĝis tie. La unua skriba mencio devenas el 1484. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste slovakoj refondis ĝin. La luterana baroka preĝejo kaj la baroka notariejo konstruiĝis en la 18-a j.c. Klasikisma kastelo de Ibrányi kaj nobeldomo de Kálnoky-Bedő konstruiĝis en la 19-a j.c. En 1828 nobeldomo de Tahy konstruiĝis, kiu nun estas vilaĝdomo kaj kulturdomo. La katolika kapelo trakonstruiĝis el garbejo en 1942. Fine la baptista preĝdomo konstruiĝis en 1958.
Mladeč
Sur piedo de kalkoŝtona monteto Třesín troviĝas Kavernoj en Mladeč kun trovoj de homo el tempo antaŭ 31000 jaroj (difinita helpe de pezeca spektrometrio). La kalkoŝtonaj kavernoj estis malkovritaj en la jaro 1826 dum rompado de ŝtono por konstruado de ŝoseo. En la jaro 1881 estis trovitaj trovitaĵoj pruvantaj la malnovepokan loĝigon.
Vilao de Liska
'''Vilao de JUDr. Eduard Liska (indikata ankaŭ kiel Vilao de Šlapeta''') en Silezia Ostrava (Čedičová strato n-ro 8) el la jaro 1936 estas la plej signifa realigo de arkitektoj fratoj Čestmír kaj Lubomír Šlapetidoj en regiono de la norda Moravio kaj Silezio. Ĝia tute unika spaca kaj forma riĉeco eliras el organika funkciismo. La vilao estas ekde la 1-a de julio 2008 proklamita kiel Nacia kultura memorindaĵo laŭ ordono de registaro numero 170/2008 Sb. (sub malĝusta nomo Vilao de Líska).
Arkitektura inspiro
La projekto estis inspirita per konstruaĵo de vilao de D-ro Baensche de arkitekto Hans Scharoun en Berlino - Spandau el la jaroj 1934-1935. Sed la vilao de Liska per kreiga maniero alikreas la koncepton de Scharoun.
Lokigo de la konstruaĵo
La konstruaĵo estas sidigita en deklivon en Hladnov en Silezia Ostrava tiel, ke la okcidenta flanko de la domo direkte al rivero Ostravice estas unuetaĝa kun plata tegmento. Direkte al la orienta trakto ĝi ŝanĝiĝas en teretaĝan objekton, samtempe kun tio, kiel en la deklivo la enlasita teretaĝo ŝanĝiĝas en suterenon. La centra spaco de la domo - socia ĉambrego - troviĝas fine de komunika liniado de la domo. Oni tiel devas aliri en ties spacon, por ke oni povu eksidi sur divano kaj kun amikoj observi tra larĝa rondigita metala stria fenestro viglon en la valo kun vido al Nova urbodomo.
Arkitekturo de la konstruaĵo
La vilao havas kompozicion en formo de T, space varian helpe de paro de ŝoveblaj muroj. Konsiston de la domo pliriĉigas ankaŭ terasoj - sur la okcidenta flanko super la enirejo en la domon teraso sur subtilaj metalaj kolonoj, alirebla el la socia ĉambrego, kaj en la oriento kovrita teraso, malfermita rekte en la centran komunikan spacon de la domo.
Nuntempo
La vilao de liska konserviĝis ĝis la hodiaŭaj tagoj preskaŭ en la origina stato kun vico da funkciaj detaloj (tirkestoj, ŝaltiloj, lumiloj, tenilo de ŝtuparo, bankuvo, baterioj, fenestroj, ceramikaj tegaĵoj, enigitaj ŝrankoj) kaj ekipaĵoj (varmaeraj hejtado kun kaldrono FRAMA, plenigita per ventolilo kaj aeraj filtriloj, elektra kuirilo en kuirejo Brown Sigma Boweri, elektra akumulacia forno ks.).
(18577) 1997 XH
(18577) 1997 XH estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
22346 Katsumatatakashi
22346 Katsumatatakashi estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras Takashi Katsumata, profesoron ĉe la Universitato de Nagasako kaj aǔtoron de multenombraj artikoloj pri la japana mitologio rilata al la steloj.
Gulago
Gulago (punlaborejo) aŭ GULAG estas akronimo kaj devenas de la ruslingva mallongigo ГУЛАГ - Главное управление лагерей - Glavnoje upravlenije lagerej - temas pri la ĉefa administrejo pri aro de punlaborejoj -- simbolo de senrajteco, sklava laboro kaj arbitraj decidoj en sovetia socio dum epoko de Stalin. En 1924 en USSR surbaze de la sovetia leĝaro estis kreita sistemo de punlaborejoj por "socialisma reedukado" (GULAG), kiu ekzistis ĝis la 1950-aj jaroj.
En Nazia Germanio (1933-1945) ekzistis sistemo de punlaboroj, kiuj estis parto de koncentrejoj.
Konvencio pri abolicio de punlaborejoj estis akceptitia fare de la Internacia Organizo de Laboro en 1957.
Historio
Punlaborejoj estis kreitaj sur teritorio de la tuta Rusio. Tuta nombro de senliberuloj en GULAG la 1-an de julio 1937 estis 780 miloj, sed jam en aprilo 1938 la nombro plialtiĝis al 2 milionoj. Novaj senliberuloj devigis organizadon de novaj punlaborejoj.
GULAG estis aro de punlaborejoj -- la simbolo de senrajteco, sklava laboro kaj arbitro en sovetia socio en apoko de Stalin.
Rimarkinde, ke ofte dum la regado de Stalin, la celo de grandaj projektoj estis ignorita. Eĉ eblo atingi fini iun projekton en certa tempo estis neglektita.
Post morto de Stalin komenciĝis reformoj por likvidado de la sistemo GULAG, kiu ekzistis ankoraŭ kelkajn jarojn. Fine GULAG estis aboliciita de la prezidantaro de sovetia partio la 13-an de januaro jare 1960.
Faktoj
Atestiloj pri morto en la Gulaga sistemo por la periodo de 1930 ĝis 1956
Karakterizo
Aleksandr Solĵenicin en sia libro La Gulaga Arkipelago pritaksas, ke en gulagoj oni mortigis de la komenco de bolŝevika revolucio ĝis 1956 ĉirkaŭ 60 milionojn de homoj. Pli precizaj estas pritaksoj de historiisto Robert Conquest, donanta en sia libro Granda Teroro la nombron de 42 milionoj da homoj, kiuj pereis senpere en trudlaborejoj (iliaj mortoj estis oficiale „enlibrigitaj” de gulaga servistaro), kaj malfacile difineblan (de 10 ĝis eĉ 30 milionoj) la nombron de homoj, kiuj mortis dum transporto kaj pro malsanoj kaj malfortiĝo post ilia forlaso de gulagoj. Robert Conquest (surbaze de arkivaj donitaĵoj) listigas nombron de personoj, kiuj trapasis la gulagojn: en la jaroj 1931-1932 restis konstante ĉirkaŭ 2 milionoj, en la jaroj 1933-1935 – 5 milionoj, en la jaroj 1935-1936 – 6 milionoj. Dum la dua mondmilito estis granda kresko de gulagoj, en la jaroj 1942-1953 daŭre restis en ili jam 10-12 milionoj, t. e. pi malpli 5% de la tuta populacio de Sovetunio
Reĝlando Lombardujo-Venetio
La Reĝlando Lombardio-Venetio aŭ Lombardujo-Venetio (Königreich Lombardo-Venetien, Regno Lombardo-Veneto) estas unuiĝinta lando de Lombardujo kaj Venetio, kiu estis kreita ĉe la Viena Kongreso en la jaroj 1815 kaj ĝis 1859/1866 estis lando sub regado de habsburga-lorena dinastio. Ĝi estis regiono, kiu poste iĝis parto de la Itala reĝlando.
Historio
La Viena kongreso kombinis la teritoriojn de Lombardujo (kiuj estis regitaj de la Habsburgoj ekde la 16-a jarcento) kaj  Veneto (kiu estis sub aŭstra rego intermite ekde 1797) en ununuran unuon sub la regado de habsburga-lorena dinastio.
Administre la regno konsistis el du sendependaj registaroj en la du partoj. Lombardujo inkludis la regionojn Milano, Como, Bergamo, Breŝo, Pavio, Kremono, Mantova, Lodi-Crema, kaj Sondrio. Venetia inkludis la regionojn Venecio, Verono, Padova, Vicenza, Trevizo, Rovigo, Beluno, kaj Udine.
La Reĝlando Lombardujo-Venetio unue estis regitaj fare de Francisko la 1-a de 1815 ĝis lia morto en 1835, dum Ferdinando la 1-a regis de 1835 ĝis 1848. En Milano la li iĝis la lasta reĝo estanta kronita per la Fera Krono de Lombardujo. La krono poste estis alportita al Vieno post la perdo de Lombardio en 1859, sed estis reestigita al Italio post la perdo de Venetio en 1866. Post populara revolucio la ("kvin tagoj de Milano") la aŭstroj fuĝis el Milano, kiu iĝis la ĉefurbo de la provizora registaro de Lombardujo. La sekvan tagon ankaŭ Venecio ekstaris kontraŭ la aŭstroj kaj kreis provizoran registaron. La aŭstroj, post venkado de la sardiaj soldatoj ĉe la Batalo de Custoza (24-a/25-a de julio 1848), reeniris Milanon (6-a de aŭgusto) kaj Venecion (24-a de aŭgusto 1849), kaj reestigis aŭstran regon.
Francisko Jozefo la 1-a regis la reĝlandon dum la resto de ĝia ekzisto. Lia pli juna frato Maksimiliano (kiu poste iĝis Imperiestro de Meksiko), funkciis kiel lia vicreĝo en Milano inter 1857 kaj 1859. Lombardio estis aneksita al la embria itala ŝtato en 1859, per la Traktato de Zuriko post la Dua Itala Milito de Sendependeco; Venetio estis cedita al la Regno de Italio en 1866 en la sekvo de la sepsemajna milito (ankaŭ konata kiel Tria Itala Milito de Sendependeco), per la Paco de Prago.
Oregono
Oregono (angle Oregon [OR-e-gan]) estas subŝtato de Usono. Ĝi fariĝis la 33-a subŝtato de Usono la 14-an de februaro 1859.
La ŝtato tradicie estas politike progresema. Ĝi estas unu el la plej aktivaj ŝtatoj en la natur-protektada movado.
Pluraj indiĝenaj lingvoj estas parolataj en Oregono (krom la angla lingvo kaj aliaj lingvoj de enmigrintoj lastatempaj); pluraj aliaj iam parolitaj lingvoj de Oregono ne plu havas vivantajn parolantojn.
Jenő Deési
DEÉSI Jenő [de'ĵi] (naskiĝinta en 1889 en Koloĵvaro, mortinta la en Satu Mare) estis hungara aktoro kaj reĝisoro.
Biografio
Jenő Deési komencis sian karieron en 1909, kaj kun diversaj trupoj li trairis la tutan Transsilvanujon. Deési ludis longtempe en Koloĵvaro. Inter la du mondmilitoj li ankaŭ reĝizoris amatore. Li fondis teatron en Nagybánya kun junaj aktorfinstudantoj (1952), kaj poste ludis kun ili en Satu Mare. Li ludis tre diversajn rolojn.
Los Santos (Panamo)
Los Santos (La Sanktuloj) estas provinco de Panamo, situanta en la sudo de la duoninsulo Azuero. La urbo Las Tablas (Panamo) estas ĝia ĉefurbo kaj la plej loĝata loko. Ĝi konsistas el la distriktoj Los Santos, Guararé, Las Tablas, Macaracas, Pedasí, Pocrí kaj Tonosí.
Kun areo de 3 809,4 km² kaj 89 592 loĝantoj, ĝi limas sude kaj oriente kun la oceano Pacifiko, norde kun la provinco Herrera kaj okcidente kun la provinco Veragŭo.
La moderna provinco Los Santos estis kreita en januaro 1945 anstataŭante la ne plu ekzistanta Azuero.
Nacia Asembleo (Francio)
La Nacia Asembleo (france Assemblée nationale), laŭ la 24-a artikolo de la konstitucio de 1958, estas la malalta ĉambro de la franca Parlamento. Ĝi loĝas en la Palaco Bourbon, en Parizo, kaj partigas la leĝofaran verkon kun la Senato, kiu estas la alta ĉambro.
La elekto de la vortoj Assemblée nationale datiĝas de la 17-a de junio 1789, danke al konsento inter Sieyès kaj la deputito de Berio, Jérôme Legrand. La unua Nacia Asembleo proklamis sin mem la 17-an de junio 1789, kaj fariĝis "Konstituanta Nacia Asembleo" (Assemblée nationale constituante) la 9-an de julio.
Dua Respubliko (1848-1852)
Ĉar la Parlamento de la Dua Respubliko havis nur unu ĉambron, la Nacia Asembleo estis tiam la sola leĝfara ĉambro. Tiu Nacia Asembleo oficiis ekde la 4-a de majo 1848 ĝis la 2-a de decembro 1851.
Tria Respubliko (1870-1940)
Inter la falo de la Dua Franca Imperio kaj la fondiĝo de la Tria Respubliko, la Parlemento enhavis monarkistan plimulton kaj nomiĝis ankaŭ Nacia Asembleo. Sed ekde la validiĝo de la konstituciaj leĝoj kreintaj la Trian Respublikon (1875-1940), la malalta ĉambro de la franca Parlamento nomiĝis "Ĉambro de la deputitoj" (Chambre des députés). La vortoj "Nacia Asembleo" estis ja uzitaj, sed ili referencis al la maloftaj kunvenigoj de la du ĉambroj, ekzemple por baloti la Prezidenton de la Respubliko aŭ por modifi la konstituciajn leĝojn de 1875.
Provizora Registaro (1944-1946)
Post la Dua Mondmilito kaj ĝis la validiĝo de la konstitucio de 1946, ekzistis nur unu parlamenta ĉambro : la Konstituanta Nacia Asembleo, kiu enhavis 586 deputitojn.
La unua Konstituanta Asembleo de tiu periodo estis balotitelektita la 21-an de oktobro 1945. Tiu Asembleo verkis kaj proponis novan konstitucion, kiu estis malakceptita per referendumo la 5-an de majo 1946. Dua Konstituanta Asembleo estis do balotitelektita, kaj la nova konstitucio fine validiĝis la 27-an de oktobro 1946.
Kvara Respubliko (1946-1958)
Dum la Kvara Respubliko, la Nacia Asembleo estis la malalta ĉambro, kaj la alta ĉambro estis la "Konsilio de la Respubliko" (Conseil de la République), anstataŭe de la Senato.
Nuna sistemo (ekde 1958)
Kune kun la Senato, la Nacia Asembleo konstituas la Parlamenton de la Kvina Respubliko. Ĝi disponas la leĝan potencon.
Ĝiaj 577 membroj estas balotelektitaj per rekta universala voĉdono, por kvinjaraj mandatoj. La Nacia Asembleo balotas la leĝojn (kiuj plejofte devenas de la registaro) kaj povas ankaŭ proponi leĝojn, samkiel la Senato, kvankam tiuj proponoj malofte validiĝas.
Se la Senato ne balotas leĝon kun ekzakte la samaj vortoj, la leĝa teksto devas reveni al la Nacia Asembleo por nova diskuto : tiu cirkulado inter la du parlamentaj ĉambroj nomiĝas "naveto" (navette) kaj plejofte ebligas finan akordon pri unu versio de la leĝo. Tamen, se la malkonsento daŭradas, la ĉefministro povas kunvenigi "Miksan Paran Komision" (commission mixte paritaire), kiu enhavas 7 deputitojn kaj 7 senatanojn. Tiu komisio proponas novan tekston al la du asembleoj : se la malkonsento ne solvas sin, tiam la Nacia Asembleo povas sole baloti la leĝon, eĉ sen la senata akordo.
La Prezidento de la Respubliko povas disigi la Nacian Asembleon. La lasta disigo okazis en 1997, fare de Jacques Chirac : tio estis politika eraro, ĉar la sekva baloto enoficiigis novan socialistan plimulton, kun Lionel Jospin kiel ĉefministro.
Ekde 1958, la deputita mandato estas nekunigebla kun posteno en la registaro. Se li estas nomunata ministron, deputito disponas unu monaton por fari sian elekton inter la du funkcioj.
Szczecin Mścięcino
Szczecin Mścięcino estas fervoja haltejo lokita sur la limo inter polaj urboj Szczecin kaj Police. Ĝi troviĝas sur la ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński.