cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Albert Mair
Albert MAIR, aŭstro-germano, fakinstruisto kaj instr. de itala kaj franca lingvoj, pensiulo de la urbo Vieno. Naskiĝis en la 28-a de majo 1864 en St. Michael/Eppan mortis en junio de 1951. Jam antaŭ 1900 li interesiĝis pri Volapuko, ĉagreniĝadis pri ĝia netaŭgeco, poste ofte aŭdis pri Esperanto, sed opiniis ĝin nur vantaĵo samkiel Volapük. En 1924 per R. M. Frey estis varbita por Esperanto. En februaro 1925 per lia iniciato kaj helpe de Feubler aranĝiĝis 15 kursoj en la metilernejo Mollardgasse, Vieno. En 1925 fondis la Esperanto Grupo "Verda Stelo". De 1925 gvidis multajn kursojn, faris paroladojn. De 1927 loĝas en Innsbruck, kie li estis prezidanto de la EK. En 1926 verkis kaj eldonis Kompleta Traktado pri la Prepozicioj kaj la Akuzativo, en 1927 aperigis la verketon Vienaj Legendoj, en 1933 tradukis al germana kaj eldonis la Esperanta-romanon Hura! de Baghy.
Carl Heinrich Ferdinand Streichhan
Carl Heinrich Ferdinand STREICHHAN (naskiĝinta la en Zehdenick, mortinta la  en Jena) estis germana arkitekto kaj ŝtatoficisto kaj iĝis la posteulo de Clemens Wenzeslaus Coudray en 1848 kiel Ĉefa Arkitektura Direktoro de la Granda Duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ĉi tio signifas ke ĉiuj publikaj konstruentreprenoj estas sub lia respondeco. Tio ne koncernis nur la dizajnojn kiuj neniel devenis nur de li (ekz. Muzeo Nova Vajmaro) sed ankaŭ la financadon kaj planadon de la konstruprojektoj.
Vivo
Post ekzamenado de mezlernejo en Neuruppin, Carl Heinrich Ferdinand Streichhans kompletigis metilernadon kiel geodeziisto inter 1832 kaj 1833 antaŭ studado de arkitekturo ĉe la Ĝenerala Konstrulernejo en Berlino de 1833-1835, ankaŭ kun Karl Friedrich Schinkel, kiu ankaŭ estis menciita en la nekrologo de 1884. De 1837 ĝis 1848 li laboris en la prusia ŝtatservo. De ĉi tiu tempo projektlaboro i.a. por la malliberejo en Ratibor. De 1844 ĝis 1848 li estis departementa inĝeniero ĉe Turingia Fervoja Kompanio en Erfurto, en 1846 li implikiĝis ĉe la konstruado de la viadukto de Vieselbach, la konstruado de la akceptkonstruaĵo de la stacidomo de Erfurto en 1846/47 kaj tiu de la stacidomo en Eisenach. La disvolva plano por la norda ekspansio de Vajmaro en 1852/53 ankaŭ estis plejparte dizajnita de li.
Ĝia arkitekturo estas pli en la stilo de historiismo ol tiu de klasikismo. Dum tiuj jaroj li havis decidan influon sur la konstruagado en la grandurbo kaj ĉirkaŭaĵo de Vajmaro, sed ankaŭ havis nacian gravecon. Li restis ligita al la arkitektura koncepto de la prusa lernejo laŭ Karl Friedrich Schinkel dum sia tuta vivo.
La kortega arkitekto Otto Minkert transprenis la konstruadministradon por kelkaj el tiuj konstruaĵoj. Streichhan plejparte pretigis sin al ŝtatkonstruaj taskoj. Ĉi tio inkludis u. Post la morto de Coudray en 1845, li transprenis la administradon de la Grandduka-saksia konstrumetilernejo en Vajmaro deĵoronte tiuloke ĝismorte.
La hejmo de Streichhan en Vajmaro situas ĉe Belvederer-aleo nr 5, kiun li konstruis al si en 1861/62. Ĝi estas uzata de la Bauhaus-Universitato Vajmaro ekde 2011. De la 1850-aj jaroj la agadkompoj de Streichhan estis koncentrita en la najbareco de Vajmaro. Unu lia subulo estis la arĥitekto Karl Vent.
Grainet
Grainet estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Aŭstralazia ekozono
La aŭstralazia ekozono estas unu el la ok ekozonoj aŭ biogeografiaj regnoj de la tersupraĵo. Ĝi geografie kongruas kun Aŭstralazio. Tamen, ambaŭ nocioj ne estas sinonimoj el ĉiuj vidpunktoj. La ekozono ampleksas Aŭstralion, la insulon de Novgvineo (inkluzive de Papuo-Novgvineo kaj la indonezia provinco de Papuo), kaj la orienta parto de la indonezia arkipelago, enhavante la insulon de Sulaveso, Molukojn (la indoneziaj provincoj Nord-Molukoj kaj Sud-Molukoj) kaj la insulojn de Lomboko, Sumbawa, Sumbo, Floreso kaj Timoro, ofte konatajn kiel Malgrandaj Sundaj Insuloj. La aŭstralazia ekozono ankaŭ enfermas plurajn pacifikajn insularojn, inkluzive de Bismarkoj, Vanuatuo, Salomonoj, kaj Novkaledonio. Novzelando kaj siaj apudaj insuloj konstituas apartan ekoprovincon (aŭ biolandon) de la aŭstralazia ekozono. La resto de Indonezio troviĝas en la orientalisa ekozono.
Aparteco kaj origino
Aŭstralio kaj Novgvineo estas okulfrapaj pro siaj marsupiulaj mamuloj, inkluzive de kanguruoj, Phalangeridae, kaj vombatoj. La lastaj monotremaj mamuloj, la ekidnoj kaj la ornitorinkoj, estas endemiaj en la aŭstralazia ekozono. Antaŭ la alveno de la homoj, ĉirkaŭ antaŭ 50 000 jaroj, nur proksimume triono de la aŭstraliaziaj mamulaj specioj estis placentulaj.
La limo inter la aŭstralazia kaj la orientalisa ekozonoj laŭiras la linion de Wallace. Tiu ĉi estis nomata honore al biologo Alfred Russel Wallace kiu rimarkis kaj priskribis la diferencojn je |mamula kaj birda faŭnoj inter la insuloj al ambaŭ flankoj de la linio. La insuloj al okcidenta flanko de la linio, inkluzive de Javo, Balio, Borneo, kaj Filipinoj samhavas similan faŭnon kiel Orientazio, inkluzive de tigroj, rinoceroj, kaj homoideoj.
Geologio
Novgvineo, Australio, kaj Tasmanio, kolektive konataj kiel la Aŭstralia-novgvinea kontinento aŭ Sahulo, estas konektataj per neprofunda kontinentbreto, kaj kune konsistigas la plej vastan fragmenton de Gondvano. La neprofunda kontinenta platformo, kiu nuntempe disigas la insulojn, estis konstituanta terponton kiam la maraj niveloj estis pli malaltaj, plej freŝdate dum la glaciepoko. Novgvineo kaj Aŭstralio samhavas multajn familiojn de birdoj kaj marsupiuloj. Dum la Hinda-Aŭstralia plato, kiu ampleksas Hindujon, Aŭstralion, kaj inter ambaŭ la fundon de Hinda Oceano, moviĝas norden, ĝi koliziis kun la Eŭrazia plato, kaj la kunpuŝiĝo levis Himalajon, la indoneziajn insulojn kaj la centran montaron de Novgvineo. Tiu ĉi montara sistemo estas multe pli juna kaj pli alta ol la montaro de Aŭstralio, tiel alta ke ĝi gastigas rarajn ekvatorajn glaciejojn.
Faŭno
Kiropteroj estis la solaj mamuloj de Novzelando ĝis la alveno de homoj. Birdoj adaptiĝis al ekologiaj niĉoj, kiel tiuj de grandaj herbomanĝuloj, insektomanĝuloj, kaj grandaj karnomanĝuloj, kiuj estis okupitaj aliloke de mamuloj. Novzelando restis en la malvarmetaj kaj humidaj latitudoj, kaj perdis multajn plantajn kaj bestajn familiojn kiuj estis netoleremaj de sia malvarmeta klimato, inkluzive de araŭkarioj kaj la plej multaj proteoj, same kiel krokodiloj kaj testuduloj.
Grandaj reptilioj, inkluzive de krokodiloj kaj grandaj varanoj (familio Varanidae), kiel la komoda varano (Varanus komodoensis), estas ekologie gravaj karnomanĝuloj en Aŭstralio, Novgvineo kaj Wallacea.
Estas 13 endemiaj birdofamilioj, inkluzive de kazuaredoj, apterigedoj, Rhynochetidae, kakatuedoj, paradizeedoj kaj melifagedoj.
Homa influo
La alveno de la homoj en Aŭstralio kaj Novgvineo antaŭ 50 - 60 000 jaroj alportis hundojn (dingojn) al Aŭstralio, kaj hundojn kaj porkojn al Novgvineo. Porkoj kaj ratoj alvenis en Novzelando kun la unuaj polineziaj koloniistoj antaŭ 800 jaroj. La alveno de la eŭropanoj alportis amason da novaj bestoj kaj plantoj, inkluzive de ŝafoj, kunikloj kaj vulpoj, al Aŭstralazio, kiuj plie disrompigis la enlandajn ekosistemojn; multaj aŭstralaziaj plantoj kaj bestoj nuntempe estas endanĝerigitaj.
Peter Weide
Peter WEIDE estas germana denaska esperantisto. Li naskiĝis la 20-an de marto 1947 en Århus, Danio. Liaj gepatroj estis August Weide kaj ties edzino Edith. Ekde 1948 li vivis plejparte en Hamburgo. En la jaro 1956 li estis unu el la partoprenantoj de la Infana Kongreseto en Kopenhago. Jam dum siaj lastaj jaroj kiel gimnaziano li komencis instrui Esperanton en vesperlernejaj kursoj. Li ekde 1970 studis historion kaj pedagogikon ĉe la hamburga universitato por poste labori kiel instruisto. Inter 1976 kaj 1982 li estis sekretario de la Hamburga Esperanto-Societo. Kune kun sia unua edzino li iniciatis tiun evoluon, kiu gvidis al la aĉeto de klubdomo por la Hamburga Esperanto-Societo en la jaro 1979. Li estis la unua, kiu tradukis la ”Esperanto Lernolibro”-on laŭ la zagreba metodo en la germanan. Tiu traduko aperis en 1981. Lia traduko de ”Chruschtschows dritter Schuh” (Heinz-Georg Macioszek) aperis en 1996 sub la titolo „La tria ŝuo de Ĥruŝĉov“. En 1998 li translokiĝis al Melby en Danlando, fine de la jaro 2020 al Nivå, urbeto iom sude de Elsinoro. Ekde 2003 li aktivas kiel lingvohelpanto kaj tradukanto ĉe lernu!. Li reverkis kaj modernigis la danan ”ŝlosilon” en 2004. En 2006 li kompilis malgrandan Esperanto-gramatikon por danlingvanoj. Tiu kajero ekde 2011 ekzistas ankaŭ en germanlingva versio kaj ekde 2014 en anglalingva. Ekde julio 2016 haveblas ankaŭ itala versio, ekde decembro 2016 la franca. Hispana versio aperis komence de 2018, la nederlanda/flandra estas havebla ekde Novembro 2019, la turka ekde 2020 kaj la ĉina ekde Aprilo 2021.
Petra Nielsen
Petra NIELSEN (1887 - 1970) estis dana esperantistino. Kiel junulino ŝi studis pianludon. Ŝi pludo­nis la lernitan, ĉar ŝi rapide mem komencis instrui. En sia hejmo estis inter bildoj de dankemaj lernantoj i. a. iu de la fama artistino Esther Vagning, kies surskribo esprimas dankon pro bona fundamento, kiun donis Petra al ŝi. El siaj lernantoj pluraj daŭre venis al ŝia hejmo, kaj dum la lastaj tri jaroj ili vizitis sin en la hospitalo, ekster kiu ŝi estis nur dum mallongaj periodoj post tra­fika akcidento monaton antaŭ sia 80-jara naskiĝtago.
Peter Weide
Li estas membro de tiu laborgrupo, kiu ekde 2010 kaj ĝis la publikigo en 2014 prilaboris kaj finpreparis la de Preben Bagger disponigitan materialon por la Esperanto-dana vortaro de Preben Valdemar Bagger.
(9367) 1993 BO3
(9367) 1993 BO3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Akira Natori elde la Stacio de Jakiimo en Ŝizuoka (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Petra Nielsen
Esperanton ŝi eklernis ĉe sia muzik­instruistino en 1904 per germana lernolibro. Multe ŝi korespon­dis esperante, partoprenis plurajn kongresojn, kelkfoje deĵorante en infankongreseto. Ŝi tradukis literaturon kaj mem verkis porinfanajn kantojn. Bedaŭrinde sia traduko de "Mis med de blå øjne" ("La kato kun bluaj oku­loj") ankoraŭ ne estas eldonita, kvankam Egon Mathiesen donis sian permeson.
Ŝi partoprenis la Holbækmarsojn kaj entute la kampanjon kontraŭ Atombomboj. Same ŝi varbis multajn abonantojn por Norda Prismo.
Peter Weide
En la panteonon de edukado.net li eniris en decembro 2016.
Malgranda botaŭro
La Malgranda botaŭro (Ixobrychus minutus) estas birdospecio el la familio de Ardeedoj kaj genro de malgrandaj botaŭroj aŭ Ixobrychus.
Distribuado
Ĝi estas indiĝena de la Malnova Mondo, kaj reproduktiĝas en norda Afriko el Maroko al Egiptio, centra kaj suda Eŭropo ĝis Nederlando, norda Germanio kaj Rusio, okcidenta kaj suda Azio el sudokcidenta Siberio kaj Palestino ĝis Kirgizio kaj orienta Kaŝmiro, kaj Madagaskaro. Birdoj el moderklimataj regionoj de Eŭropo kaj okcidenta Azio estas migrantaj, kaj vintras en Afriko kaj pli sude en Azio, dum tiuj kiuj reproduktiĝas en tropikoj estas sedentaj. Ĝi estas rara norde de sia reprodukta teritorio.
Aspekto
Temas pri la plej malgranda eŭropa ardeo kaj estas inter la plej malgrandaj el la tuta mondo (similgranda kun kolomboj), nome 33 al 38 cm longa, kun enverguro de 52 al 58 cm kaj pezo de 140-150 g. Ĝi havas malhelan kaposupron kaj dorson, helflavajn (sablokolorajn) flugilkovrilojn kaj korposubon. La kaposupro kaj la dorso de la masklo estas verdec-nigraj, la ventro kaj la flugilmakulo estas helflavaj. La femalo estas strieca nigrebrune supre, flave sube. La beko de la Malgranda botaŭro estas flava (kun nigra pinto) kaj longa, dum kovado la bekobazo estas ruĝa. La kolo mallonga. Ĝiaj kruroj estas verdaj. Ĝiaj helflavaj ŝultroplumoj estas okulfrape diferencaj de la malhelaj flugiloj kaj dorsa plumaro. Dumfluge videblas klare malhelaj flugiloj kun interna hela granda makulo. Temas pri specio kun seksa duformismo: la maskla kontrasto inter nigraj krono kaj dorso rilate al kolo kaj flugilmakulo estas iom svaga ĉe ino, kies flugiloj ne estas tiom nigraj sed malhelbrunaj, dum la interna makulo ne estas blanka sed pli sablokolora (nuance al helbruna). Ripoze kaj kolo kaj dorso montriĝas pli striecaj. Dumlfuge desupre la flugiloj montras kuriozan bildon mun hela ovalforma makulo ene, dum desube nur malantaŭa duono (flugoplumoj) videblas malhela.
La dorso, kolo kaj ventra flankoj de la junbirdoj estas dense striecaj kaj apenaŭ estas nigraj areoj.
Kutimaro
Ĝi vivas kaŝe, moviĝas ĉefe dum mateniĝo, dumtage malofte ekflugas el la fragmitejo, sed rapide alteriĝas. Dum flugo, la flugbatoj estas pli rapidaj ol tiuj de la aliaj ardeoj. Se oni ekĝenas ĝin, ĝi ne ekflugas, sed forkuras kiel galinolo, aŭ rigidiĝas senmova, dum ĉieletendas la bekon kaj la korpon tiom ke ĝi similas al seka fragmita tigobazo: tiu konduto estas praktikata ankaŭ de junaj idoj. Ĝi vivas solece aŭ laŭ paroj, foje en grupoj izolaj por migrado. Tiu specio estas monogama kaj teritoriema (la masklo kreas kaj defendas sian teritorion komence de la reprodukta sezono). La eŭropaj birdoj migras vintre al subsahara Afriko.
La voĉo de la malgranda botaŭro estas rapida, ripeta "umb" aŭ "hog", kiu sonas de malproksime kiel hundobojado: ĉefe nokte sed tiu lasta sonas ankaŭ konstante la tutan tagon. Ankaŭ subita kaj nazeca "kuikuikui" kaj pli mallonga "kver".
Ĝi vivas ĉe plantoriĉaj riverbordoj, riveraj mort-branĉoj, malgrandaj lagoj, marĉoj, estuaroj (Kamargo), fragmitejoj, kaj kaze de neceso eĉ ĉe urbaj parkoj. Tiuj botaŭroj manĝas fiŝojn, akvajn insektojn, moluskojn kaj amfibiojn. Ĝi ĉasas solece, ĉefe krepuske, gvate aŭ lante piedirante. Krome ĝi estas oportunema kaj povas manĝi ovojn kaj idojn de malgrandaj birdoj aŭ kadavraĵoj de fiŝoj.
Reproduktado
La reprodukta sezono ekas en Eŭropo dum la dua duono de majo, post alveno el vintrejoj afrikaj. La masklo alvenas la unua kaj markas sian teritorion per bojada kanto: forpelas entrudulojn. Ĝi nestas proksime al la akvo en nesto el kareksoj inter arbustoj kelkajn cm super akvo profunda je 25 al 30 cm. Foje estas nestokolonioj, se la kondiĉoj bonas: tiam la nestoj distas 3,5 al 5 m unu disde alia, sed tio raras. La nesto estas malfacile videbla pro la kaŝemo de la specio kaj densa vegetaĵaro de la habitato. La masklo metas la unuan nestomaterialon kaj la ino, se akceptas la nestolokon, sekvas.
La ino demetas 5 al 6 ovojn, sed pli malofte 4 al 9. Kaj masklo kaj ino kovas laŭvice dum 18 al 20 tagoj kaj idozorgadas ĝis elnestiĝo. Okazas preskaŭ minacaj ceremonioj por la vicoŝanĝo. La idoj post 5 aŭ 6 tagoj jam eliras iom el la nesto; post 10 tagoj ili jam rektiĝas, sed ankoraŭ havas lanugon. Poste elnestiĝas momente, sed revenas por nutrado. Post unu monato ili sendependiĝas kaj jam povas fiŝkapti senhelpe.
Taksonomio
Estas tri subspecioj:
La aŭstralia Nigradorsa botaŭro (Ixobrychus dubius) kaj la formortinta Novzelanda botaŭro (Ixobrychus novaezelandiae) estis iam konsiderataj subspecioj de la Malgranda botaŭro.
Statuso
La Malgranda botaŭro estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). En Eŭropo estas de 40,000 al 100,000 reproduktantaj paroj kaj la specio estis konsiderata kiel vundebla kaj laŭ forta malpliiĝo dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Ili distribuiĝas sur relative malgranda areo en Okcidenta Eŭropo.
Hisatsu-linio
La Hisatsu Linio (肥薩線 Hisatsu-sen) estas fervoja linio en Kyushu, Japanio, operaciita de la Kjuŝu Fervoja Kompanio (JR Kjuŝu). La linio iras de la Kagoŝima Ĉefa Linio en Jacuŝiro al la Nippō Ĉefa Linio en Hajato stacidomo en Kiriŝima. La ĉefa parto de la linio estas en la montaro Kiriŝima. Trajnoj iras de Jacuŝiro al Hitojoŝi, de Hitojoŝi al Joŝimacu, kaj de Joŝimacual Hajato. Ĝis 2000, iuj trajnoj estis de Kumamoto al Mijazaki, kiuj sekvis la sekcion de la Hisacu Linio de Jacuŝiro al Joŝimacu.
Infana Tago (Japanio)
alternative=Koinobori4797.jpg|eta|[[Koinobori: La nigra karpo (Magoi) ĉe la supro reprezentas la patron, la ruĝa karpo (Higoi) reprezentas la patrinon, kaj la lasta karpo reprezentas la infanon (tradicie filon), kun plia karpo aldonita por ĉiu posta infano kun koloro kaj pozicio indikante ilian relativan aĝon.
]] Infana tago (こどもの日 ) estas japana nacia feriotago kiu okazas ĉiujare la 5-an de majo kaj estas parto de la Ora Semajno. Ĝi estas tago decidita de la artikolo 2 de la leĝo pri nacia ferio ke la tago estas je kiu oni respektas personecon de infanoj, intencas ilian feliĉon kaj dankas al patrinoj. La Japana registaro decidis en 1948 deklari ĝin nacia festo. Ekde antikvaj tempoj ĝi estis tago de festo en Japanio.
Celebrado
Tiun tagon, familioj levas la karpo-formitan koinobori flagon (karpo pro la ĉina legendo ke karpo kiu naĝas kontraŭflue fariĝas drako kaj la maniero kiel la flagoj kirletas en la vento aspektas kvazaŭ ili estas naĝantaj), kun unu karpo por la patro, unu por la patrino kaj po unu karpo por ĉiu infano (tradicie ĉiu filo). Familioj ankaŭ montras kintarō-pupon kutime rajdanta sur granda karpo kaj la tradicia japana militista kasko, kabuto, pro la tradicio kiu reprezentas ilin kiel simboloj de forto kaj vigleco.
Kintarō (金太郎) estas la infanaĝa nomo de Sakata ne Kintoki, kiu estis heroo en la Heian periodo, subula samurajo de Minamoto no Raikou, kiu estis fama pro sia forto, kiam li estis infano.
Mochi riz-kukoj envolvitaj en kaŝiŭa (kverko) folioj—kashiwa-mochi (moĉio farĉita per anno (ruĝa fabopasto) kaj ĉimaki (speco de "dolĉa rizopasto", envolvita en irisa aŭ bambua folio)—estas tradicie servita dum tiu ĉi tago.
Challand-Saint-Victor
Challand-Saint-Victor - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arnad, Challand-Saint-Anselme, Emarèse, Issime, Montjovet kaj Verrès.
Vrabia
Vrabia (hungare: Csíkverebes ĉikverebeŝ) estas vilaĝo en Rumanio sur la maldekstra bordo de la rivero Olt sud-sudoriente de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al Tuşnad.
Challand-Saint-Victor
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Vrabia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 380 loĝantojn kaj en 1992 233 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Csík vármegye).
Chlumec nad Cidlinou
Chlumec nad Cidlinou estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta Bohemio, distrikto Hradec Králové, ĉe kunfluejo de riveroj Cidlina kun Bystřice, en pejzaĝo de multnombraj fiŝlagoj kaj arbaroj. Vivas ĉi tie.
Ĝi portas la atributon "Urbo en ĝardenoj".
Famaj personoj
Teatristo Václav Kliment Klicpera
Esperanto
En Chlumec nad Cidlinou naskiĝis Josef Rumler.
Otto Minkert
Johannes Friedrich Otto MINKERT, ankaŭ Minckert, (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta la  samloke) estis germana arĥitekto kiu ĉefe laboris kaj vivis en Vajmaro, Germanujo. Li portis la titolon de kortega ĉefkonstruisto.
Agadoj
Inter liaj plej gravaj konstruaĵoj nombriĝas la vilao por Georg Haar kaj la inter 1893 kaj 1896 starigita Goeto-Ŝilero-Arkivo, do kvazaŭ la fortimpresa trezorejo respektive komodo de la granddukujo. Modelo por la arkivejo estis la fruklasikisma Petit Trianon en la parko de Kastelo de Versailles. Minkert kiel konstruĉefmoderiganto ankaŭ ĉeestis la realigon de planoj de la vajmara ĉefkonstrudirektoro Carl Heinrich Ferdinand Streichhan. Tio estis la kazo en Vajmaro ekz. ĉe la tombeja kapelo, kiun skizis Streichhan en 1877. Ĝin realigis en 1878/79 la masonmastro Otto Saalborn. Streichhan dungis Minkert inter 1876 kaj 1880 ankaŭ dum la konstruo de la Turingia supera landtribunalo en Jena.
Laŭ Kerstin Vogel estis Minkert liberprofesiulo kiu engaĝiĝis krome ankaŭ ĉe jenaj du aĵoj vajmaraj, brutbuĉejo (1886/87) kaj domo de la asekurdomo Union (Abraham-Lincoln-Straße 4, 1893).
Krome Minkert responsis pri pluraj loĝejoj. Lia laboro ĉe la Goeto-Ŝilero-Arkivo senĉese obervitis ŝia granddukina moŝto Sofio kiu mem pagis la tutan projekton kaj implicite ankaŭ la salajron de Minkert. Ĉefe Minkert ĉe verkoj siaj neniam forlasis la stilajn priskribojn de novklasikismo respektive de historiismo ŝatate ankaŭ de Sofio kaj aliaj dungantoj. La menciita arkivejo estis la lasta publika konstruaĵo kiu apartenis al tiu ĉi stilepoko.
Orschwihr
- jen alzace, germane Orschweier - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin/Owerèlsass (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler, kaj al la kantono .
24-a jarcento a.K.
La 24-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 2400 kaj finiĝis la 31-an de decembro 2301 antaŭ nia erao.
129154 Georgesondecker
129154 Georgesondecker estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
(14785) 3508 T-3
(14785) 3508 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Ateneo
Ateneo, nomita laŭ la antikva lernejo fondita de la romia imperiestro Hadriano, estas la formala nomo de la ĉefa eduka pado de la nederlanda mezlernejo. Ĝi estas sesjara kurso kaj sukcesa trapaso permesas al la kandidato aliron en nederlanda universitato. Ĝi diferencas de ĝia kontraŭparto la Gimnazio ke ĝi ne enhavas la antikvajn lingvojn latina kaj greka. Tiu nomigo ene de la eduka sistemo estas uzata ankaŭ en Belgio.
Laŭ Francisko Azorín ateneo estas ''Sanktejo de Atena. Kleriga institucio.''
Les Molliettes
Les Molliettes estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
1328 Devota
1328 Devota estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Benjamin Jekhowsky elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Fortunato Devoto, amiko de la malkovrinto kaj prezidento de la Nacia Konsilistaro pri la Observatorioj en Argentino.
József Major
MAJOR József aŭ Jozefo Major (naskiĝis la 2-an de februaro 1904 en Cece, Hungario, mortis la 5-an de aŭgusto 1993 en Velingtono, Nov-Zelando). Li estis hungara esperantisto.
Li estis profesoro de lingvoj. Li studis en la Universitato Sorbonne en Parizo. Li lernis Esperanton en Budapeŝto, Laborista Grupo en 1919. De tiam li konstante propagandis, gvidis kursojn, verkis artikolojn. Gajnis unuan premion ĉe Floraj Ludoj. Li estis sekretario de Oomoto Internacia en Parizo. Li vojaĝadis tra Japanujo, faris pli ol cent paroladojn, interesigis japanan gazetaron pri Esperanto.
En 1929 li forlasis Eŭropon. Post okjara loĝado en Parizo li veturis al Japanio, kie li fariĝis redaktoro de Oomoto Internacia dum kvin jaroj kaj gvidis kursojn Esperantajn kaj nacilingvajn. Ekde 1938 li vivis en Nov-Zelando, kies Esperanto-movadon li viglis interalie kiel estrarano de la landa asocio kaj redaktoro (1985 - 1992) de ties organo Novzelanda Esperantisto. Li estis komitatano de Internacia Scienca Asocio Esperanta kaj UEA-fakdelegito pri filozofio.
Gräfenhausen
Grafenhausen estas la alia komunumo en Baden-Virtembergo.
Vidindaĵoj estas la malnova vilaĝa preĝejo, konstruita dum 1850, kaj la eksa kastelo Ohylstift, kiu hodiaŭ estas flegejo. Iom ekster la vilaĝa centro troviĝas la lago Steinrodsee, kies ĉirkaŭaĵo estas naturprotektejo.
Antikva muziko
Antikva muziko nomas la muzikstilojn el diversaj epokoj antaŭ ĉ. 1750. Ĝi entenas la mezepokan muzikon, la renesancan muzikon kaj la barokon, tamen ne la antikon. (Por la muziko de la mezepoko kaj antaŭ tiu oni ankaŭ uzas la nomon „frua muziko“.)
Antikva muziko estas esence agadokampo de specialigitaj muzikistoj kaj ensembloj, ĉar devas ekzisti specalaj muzikiloj kaj multe da faka- kaj praktika scioj pri muzikhistorio, organologio, ludmanieroj, agordosistemoj ktp. por eltrovi, kiel povus soninta la muziko de pli fruaj epokoj.
La provoj de rekonstruado sin apogas sur bildaj kaj notaj dokumentoj (vd. notacio). Malnova muziko estis tradiciata relative senmanka de generacio al generacio. Tamen la muziko ŝanĝiĝis pro la transdonado (tradiciado).
Ars Antiqua kaj „antikva muziko“
Jam en la mezepoko estis diferencigo inter malnova kaj nova muzikoj. Ekde 1320 oni nomis la nun forlasitan muzikstilon ars antiqua, do malnova arto resp. muziko, kaj la de nun komponitan muzikon ars nova (nova arto resp. muziko).
La nun kutima nocio antikva muziko tamen tute ne estas nomigo de eksmodiĝinta muziko. Tute male, oni komprenas antivan muzikon kiel valora riĉigo de la kutima repertuaro de la burĝa muzika kulturo, okazanta en la grandaj koncertsalono de la mondo, aŭ eĉ kiel korektivaĵo de tiu muzika kulturo. Ree kaj ree fervoraj muzikistoj el la medio de antikva muziko enportas impulsojn en la klasikan-romantikan repertuaron, se ili pretas ŝanĝi la fakojn. Antaŭ la fono de spertita antikva muziko eblas novaj aŭdimpresoj de jam delonge konataj muzikaĵoj.
Antikva muziko kaj la burĝa muzika kulturo de la 19-a jarcento
Paralele al la ekesto de burĝa koncertkulturo ĉ. 1800 evoluis repertuaro, kiu plejparte malatentis la antaŭklasikan muzikon kaj koncentriĝis sur ĵus fariĝintaj komponaĵoj.
Komponistoj ja studis la verkaron de Johann Sebastian Bach post ties morto en 1750, sed tiujn verkojn oni ne plu koncertis antaŭ vasta publiko. Nur ekde 1829, kiam Felix Mendelssohn Bartholdy prezentis en koncerto la Mateo-Pasionon de Bach, la muzikema publiko estimis ties verkojn.
La romantikismo kaj la historiismo grave rolis por tio, ke la fascino por muziko el pasintaj epokoj efikis ankaŭ sur la muzika praktiko. Ree kaj ree komponistoj orientiĝis je eminentaj antaŭuloj. Tamen krom tio la koncertadoj de antikva muziko ne grave rolis, ĉar oni konsideris ĝin malnoviĝinta.
Povi koncerti antikvan muzikon plejeble kun historie ĝusta sonimago en Eŭropo – escepte de Anglio – nur en la 20- jarcento iĝis celo. La nocio „antikva muziko“ pli kaj pli graviĝis ekde la reformmovadoj de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiam oni sekve de la revivigo de la historia koncertpraktiko pli intense kopikonstruis kaj uzis originalajn instrumentojn. La movado por antikva muziko sin rigardis kiel kontrasto kaj korektivaĵo al la konvencia koncertrepertuaro. La sonidealo de la antikva muziko ĉiukaze, sendepende de kiel ĝi estas komprenata, akre kontrastis la malfruromantikan tonalecon kaj abundon de sonkoloroj.
Svisio
En Svisio oni proponas en la Schola Cantorum Basiliensis – altlernejo por antikva muziko en Bazelo - fundamente muzikpraktikan plenstudadon por la muziko de la mezepoka muziko.
Germanio
Jenaj germanaj universitatoj kaj altlernejoj proponas diplomstudadojn por antikva muziko: Altlernejo por Artoj Bremen, Altlernejo por Musik "Carl Maria von Weber" en Dresden, Altlernejo por Muziko kaj Teatro "Felix Mendelssohn-Bartholdy" en Lepsiko, Ŝtata Altlernejo por Muziko en Trossingen, Altlernejo por Muziko en Weimar, Altlernejo por Muziko en Würzburg. La Akademio Burg Fürsteneck establos dujaran profesi- aŭ studakompanan pliklerigadon pri tradiciita antikva muziko.
Aŭstrio
En Aŭstrio estas studadoj de malnova muziko en jenaj universitataj institutoj: Privatuniversitato Anton Bruckner en Linz, Johann-Joseph-Fux-Konservatorio en Graz, Universitato por Muziko kaj efemera Arto Graz, Universitato Mozartejo Salzburg, Konservatorio Vieno Privatuniversitato.
Hoelschloch (stacidomo)
Hoelschloch, plennome Hoelschloch-Surbourg estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Surbourg, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Diabolik
Diabolik estas bildstria heroo kreita de la italaj Angela kaj Luciana Giussani en 1962, kaj eldonita en Italio de Astorina.
Antaŭ Diabolik
Kun la unua parto de La vieille fille de Honoré de Balzac, aperinta en la feuilleton (la suba parto de la unua paĝo) de la ĉiutaga franca ĵurnalo La Presse, la literaturo – ĝis tiam rezervita nur al tiuj, kiuj povis permesi al si la lukson aĉeti librojn – povis finfine eniri en ĉiujn hejmojn je la malalta kosto de ĵurnalo. Tre frue roman feuilleton atingis sian idealan sistemon per historioj, kiuj rakontis la sociajn plagojn kaj la kontraŭdirojn de la realaĵo, en kiu kunvivis riĉuloj kaj mizeruloj, ĝentilhomoj kaj "uloj abomenaj, teruraj, kiuj svarmas en tristaj kloakoj same kiel reptilioj en kotejoj". Novaj herooj baldaŭ aperis, preferataj de la legantoj malgraŭ, kaj verŝajne dank’ al, iliaj malbonagoj: Sir William de Kergaz, lia favorato Rocambole, Zigomar kaj fine Fantômas, majstro de la krimo kaj sinjoro de la tenebro. Fantômas, kun sia kruela kaj imagriĉa fantazio, havis sensacian sukceson; kaj estis ĝuste unu el liaj rakontoj, kiun Angela Giussani trovis forgesitan en trajno.
Itallingva versio
Angela Giussani ĝin kreis observante ĉiutage laboristojn kaj oficistojn, kaj pensante ke komikso en poŝa formato estus facile legebla atendante trajnon kaj dum la vojaĝo, por poste esti reponita en la poŝo. Por pli bone koni gustojn de eblaj legontoj, ŝi starigis enketon inter ili kaj malkovris ke plejparto ŝatis krimrakontojn; laŭ la tradicio, tamen, la vera inspiro al ŝi venis trovante en trajno libron pri la franca Fantomas.
La unua numero, publikigita la 1an de novembro 1962, titoliĝis "Il Re del Terrore" (= La Reĝo de la Teroro). Ĉe sia debuto, Diabolik estis fascina tenebrulo, kun la aspekto de la fama aktoro Robert Taylor, malbona kaj senskrupula, risk-ŝatanto, tute aŭtentika krim-geniulo. Komence fianĉita al Elizabeta Gei, en la tria numero renkontas la belegan Eva Kant, kiu fariĝos lian vivkunulinon. Ilia konstanta celo estas ŝteli monon kaj juvelojn. Neniun moralan malhelpon ili havas, ĉar ofte iliaj viktimoj estas riĉaj familioj, bankoj aŭ aliaj ĵusriĉiĝintaj krimuloj. Ĉiam ili agas ege profesie. Ilia gajno utilas al luksa vivo kaj por financi novajn kaj komplikaj metodoj por estontaj ŝteladoj.
Alilingvaj versioj
Diabolik estis jam publikigita, krom en Italio, ankaŭ en: Brazilo, Finnlando, Francio, Grekio, Hispanio, Israelo, Jugoslavio, Kolombio, Nederlando, Pollando, Rumanio kaj Usono.
Esperantlingva versio
Dum la komiksa internacia foiro "Lucca Comics & Games 2008", la esperantisto Nicola Morandi sugestis al Daniele Binaghi, projektestro de projekto RoMEo, esperantigi novan (post Rat-Man) komikson italan: Diabolik. Kontaktite, la direktoro de la itala eldonejo Astorina, posedanto de la aŭtorrajtoj, Mario Gomboli, tuj entuziasme akceptis kaj decidis subteni la proponon. IEJ, kiu jam estis kuneldoninta Rat-Man, kaj IEF, kies IEJ estas junulara sekcio, akordiĝis por kuna eldono, fare de Edistudio, esperantista eldonejo el Pizo, Italio.
Aliaj medioj
Al Diabolik estis dediĉitaj, interalie:
Diabolik Club
En 1996 naskiĝis – danke al tri amikoj el Modena – la "Diabolik Club", kiu baldaŭ ricevis la rajtigon de Luciana Giussani, tiel fariĝante la oficiala "fanklubo" de la malhela heroo. Ĝiaj anoj, kolektantoj kaj simplaj legantoj, estas precipe el Italio, sed ankaŭ el aliaj eŭropaj landoj, kaj ankaŭ el Kanado, Ĉilio, Eritreo kaj Usono. Danke al la klubo kelkaj el ĝiaj anoj povis prezenti siajn ideojn por rakontoj pri Diabolik, kiujn la redakcio de Astorina ŝatis kaj transformis en verajn komiks-rakontojn. Nuntempe, la klubo eldonas gazeton "Gazzetta di Clerville" kaj strikte kunlaboras kun Astorina por realigi komikslibretojn kaj specialajn eldonaĵojn, rezervitajn al la klubanoj.
Hoelschloch (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Vendenheim - Wissembourg (146000).
Plagne
Plagne estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Graitschen apud Bürgel
Graitschen bei Bürgel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Muar
Muar (oficiale دايره موار; ĉine: 麻坡县; esperante Muaro) estas distriko en Ĝohoro, Malajzio. Muar kovras 1,376 km2, kun populacio de 247,957 (2010).
Geografio
La distriko konsistas el la jenaj urb(et)oj:
Ties koordinatoj estas 2°3′00″N 102°34′00″E
Ekonomio
En urbo Muar oni produktas ĉefe meblojn, krome diversajn varojn. Ekster la distrikta ĉefurbo oni okupiĝas pri kaŭĉukoj, kokosoj, kakaoj, fruktoj, legomoj kaj bredado de brutoj, kokinoj.
Bogra
Bogra (বগুড়া) estas urbego en Bangladeŝo, en Raĝŝaho (regiono), en la samnoma distrikto Bogra. La historia nomo estis Bagura.
Geografio
Bogra situas en norda parto de la lando sur ebenaĵo proksime al rivero. Dako troviĝas 156 km.
Ekonomio
En Bogra multe da bankoj funkcias. Gravas ankaŭ la komputilak firmaoj. En la urboapudaĵo oni produktas rizojn. Statistiko de la laborlokoj: agrikulturo (30 %), agrikultura produktado (12,5 %), komerco (18 %), servado (15,5 %), transportado (6,6 %) kaj aliaj.
Trafiko
Bogra havas flughavenon kaj stacidomon. La urbego estas nodo de vojoj.
Klimato
Bogra havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas averaĝe po 1762 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. Inter majo-oktobro daŭras la pluvsezono. La averaĝa jara temperaturo varias inter 20-31 °C.
Su Song
Su Song (en simpligita ĉina: 苏颂; en tradicia ĉina: 蘇頌; en pinjino: Sū Sòng; en Pe̍h-ōe-jī: So͘ Siōng; omaĝa nomo: Zirong 子容) (1020–1101) estis fama Hokla multfakulo kiu estis priskribita kiel sciencisto, matematikisto, politikisto, astronomo, kartografo, horloĝisto, kuracisto, farmakologo, mineralogo, zoologo, botanikisto, mekanika kaj arkitektura inĝeniero, poeto, antikvaĵisto, kaj ambasadoro de la Song Dinastio (960–1279).
Su Song estis la inĝeniero de hidraŭlik-mekanika astronomia turhorloĝo en mezepoka Kajfengo, kiu uzis fruan ekzempleron de ellasa mekanismo. La ellasa mekanismo de la horloĝo de Su estis inventita de la budhisma monako Ĝi Ksing kaj la registara funkciulo Liang Lingzan en la jaro 725 por funckiigi specimenon de akvo-movita armela sfero, kvankam la armela sfero de Su estis la unua funkciigita de mekanika horloĝmekanismo. La turhorloĝo de Su estis ankaŭ la plej malnova konata senfina transmisia ĉeno, nomita tian ti (天梯), aŭ "ĉiela ŝtuparo", kiel estas priskribita en lia prihorloĝa traktaĵo. La turhorloĝo havis 133 diferencajn rostilŝraŭbojn por indiki kaj sonorigi la horojn. La traktaĵo de Su Song pri la turhorloĝo, nome Xinyi Xiangfayao (新儀象法要), survivis el sia verkitaa formo en 1092 kaj oficiala prespublikaĵo en 1094. La libro estis analizita de multaj historiistoj, kiel ekzemple Joseph Needham. La horloĝo mem, tamen, estis dismuntita de la invada Jurĉena armeo en la jaro 1127, kaj kvankam okazis klopodoj por remunti ĝin, la turhorloĝo neniam estis sukcese reinstalita.
La Xinyi Xiangfayao estas la plej bone konata traktaĵo de Su, sed tiu multfakulo kompilis ankaŭ aliajn verkojn. Li kompletigis grandan ĉielan atlason de kelkaj stelmapoj, kelkajn terajn mapojn, same kiel traktaĵo pri farmakologio. Tiu lasta studis ankaŭ rilatajn temojn pri mineralogio, zoologio, botaniko, kaj metalurgio.
Eŭropaj jezuitaj vizitantoj en Ĉinio kiel Matteo Ricci kaj Nicolas Trigault iom verkis pri ĉinaj horloĝoj funkciigitaj per radoj, sed aliaj erare kredis, ke ĉinoj neniam progresis el la stadio de klepsidro, incenshorloĝoj, kaj sunhorloĝoj. Ili pensis, ke antaŭenirintaj mekanikaj horloĝoj estis novaj en Ĉinio kaj ke tiuj mekanismoj estis io valora kiujn eŭropanoj povus donaci al la ĉinoj. Kvvankam ne tiom rimarkindaj kiom en la Songa periodo, tiutempa ĉinaj tekstoj de la Ming Dinastio (1368–1644) priskribis relative nerompitan historion de mekanikaj horloĝoj en Ĉinio, el la 13a jarcento al la 16a. Tamen, la turhorloĝo de Su Song ankoraŭ dependis el la uzado de akvoradoj por funkciigi ĝin, kaj ili ne estis tute mekanikaj kiel la malfrumezepokaj eŭropaj horloĝoj.
Treytorrens (Payerne)
Treytorrens estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 115 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,07 km², de kiuj 20,6% estas kovritaj de arbaro, 74,5% servas por agrikulturo kaj 4,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Treytorrens limas en nordo al Murist (FR), en oriento al Nuvilly (FR), en sudoriento al Valbroye, en sudokcidento al Champtauroz, kaj en nordokcidento al Chavannes-le-Chêne.
Trafiko
Trytorrens situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Treytorrens pasas konekta vojo de Murist al Valbroje kaj alia flanka vojo kondukas al Chavannes-le-Chêne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 15 kilometrojn norde de la komunumo apud Estavayer-le-Lac. Pere de buslinio al Estavayer-le-Lac la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1194 Troterens. La Senjoroj de Treytorrens dum mezepoko estis vasaloj de la episkopo de Laŭzano. En la 12-a jarcento ili submetiĝas al la landa suverenceo de Savojo. Dum la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Treytorrens apartenis al la Voktejo Moudon. En la jaro 1798 ĝi estis atribuita al la Distrikto Payerne, kiu en la jaro 2006 surbaze de la nova administra ordo de Kantono Vaŭdo estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully.
Ĉeĉena konflikto
La ĉeĉena-rusia konflikto (ruse Чеченский конфликт, Ĉeĉenskij konflikt) estas la ekde jarcentoj aktiva konflikto, ofte armita, inter la registaroj de la Rusia Imperio, de Sovetunio kaj nun la Rusia Federacio unuflanke kaj diversaj naciistaj kaj islamismaj fortoj en Ĉeĉenio aliflanke. Formalaj malamikecoj dokumentiĝis ekde la jaro 1785, kvankam elementoj de la konflikto povas esti spurataj en pli fruaj tempoj.
La Rusia Imperio komence havis malmultan intereson en la Norda Kaŭkazo mem, krom havi liberan komunikadan vojon al la aliancano Kartvelio kaj al la malamikoj regnoj Persio kaj la Otomana Imperio. Tamen kreskantaj streĉiĝoj pro la rusaj agadoj en la regiono rezultis en ribelo de ĉeĉenoj kontraŭ la rusa ĉeesto en 1785, sekvita per pliaj kolizioj kaj la ekapero de la Kaŭkaza Milito en 1817. Rusio nur sukcesis pri subpremado de la ĉeĉenaj ribeluloj en 1864.
Dum la Rusa Enlanda Milito, ĉeĉenoj kaj aliaj kaŭkazaj popoloj vivis en sendependeco dum kelkaj jaroj antaŭ ol ili estis "sovetuniigitaj" en 1921. Dum la Dua Mondmilito, parto de la ĉeĉenoj vidis la invadon de Nazia Germanio kiel ŝanco por memstariĝo kaj ribelo kontraŭ la sovetunia reĝimo. Responde, ili estis amase deportitaj al Centra Azio, kie ili estis devigitaj resti ĝis 1957.
La plej lastatempa konflikto inter ĉeĉenoj kaj la registaro de Rusio okazis en la 1990-aj jaroj. Kiam Sovetunio diseriĝis, la ĉeĉenaj separatistoj deklaris sendependecon de la regiono en 1991. Fine de 1994 la Unua Ĉeĉenia Milito eksplodis kaj post du jaroj de lukto, la rusiaj fortoj retiriĝis el la regiono. En 1999, la batalado rekomencis kaj ĝia plej akra etapo finiĝis la sekvan jaron, kiam la rusia armeo establis kontrolon super Ĉeĉenio. Poste la ĉeĉenaj taĉmentoj, lojalaj al la rusia registaro kaj la novelektitaj prezidantoj de Ĉeĉenio (Aĥmad Kadirov, poste lia filo Ramzan Kadirov) memstare ekstermis aŭ subigis plejparton de la gerilanoj, kies restoj fuĝis al apudaj respublikoj (ĉefe al Dagestano kaj Inguŝio) por tie daurigi ĝihadon.
Hans Czermak
Kunverkistado
kun August Reuss: kun Harald Hansluwka: kun Hans Strotzka, Maria D. Simon, Günther Pernhaupt: kun Erika Karalis: kun Günther Pernhaupt:
Angulilo
Konsistas el cirkla aŭ duoncirkla disko kun angula skalo. La disko povas esti farita el plasto aŭ lado. Kutime la diametro estas inter 8 cm kaj 15 cm kun divido de 1° (grado) aŭ 0,5°. Por topografia mezurado ofte estas uzata skalo je gradusoj.
Ofte anguliloj estas integritaj en trianguloj por desegnado. En metioj, kie plejofte ne necesas perfekta precizeco, por transporti kaj streki angulojn estas uzata alĝustebla angulilo.
Hans Czermak
Literaturo
Christian Vielhaber (eld.): ''The best of Kinderschutz aktiv. Eine Sammlung von Beiträgen in Erinnerung an Hans Czermak''. Vieno 2002, ISBN 3950148701.
Plagne BE
Plagne (malnova germanlingva nomo: Plentsch) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Courtelary kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berna Ĵuraso en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 361 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Plagne situas en la Berna Ĵuraso ĉe la sudorienta deklivo de la ĵurasa kresto de Mont Romont supre de la valo de Vauffelin, proksimume 5 kilometrojn sudoriente de la urbo Bielo. En sudokcidento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la kruta deklivo de la ravino de la rivero Suze tra la ĵursa montoĉeno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Plagne kaj la setlejoj Au Saraigne, Près de Sapin, Les Oeuches, Les Ferrières kaj Sur la Roche.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,48 km², de kiuj 61,6% estas kovritaj de arbaro, 33,7% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Plagne limas en okcidento kaj nordo al Péry, en oriento al Romont, en sudo al Vauffelin, kaj en sudokcidento en unu punkto al Orvin.
Trafiko
Plagne situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per la flanka vojo n-ro 1327 de Bielo tra la valo de Vauffelin. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 situas 3 kilometrojn sudokcidente de la komunumo sude de Bielo. Per la poŝtaŭtolinio de Bielo al Romont la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Konataj civitanoj
Plagne estas la origina loko de familio Grosjean, unu el ĝiaj membroj estas Mireille Grosjean, kunprezidantino de Svisa Esperanto-Societo.
Makbeto
Makbeto (Macbeth) estas tragedio verkita de William Shakespeare, inspirita de la reĝo de Skotlando, Macbeth. Ĝin esperantigis Daniel Henry Lambert. Eldonejo Hachette el Parizo aperigis la verkon en 1908.
Distrikto Hajdúhadház
La Distrikto Hajdúhadház (hungare Hajdúhadházi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar. Ĝi situas sur ebenaĵo en la nordorienta parto de la departemento (same en la nordorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Hajdúhadház, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo kaj vilaĝo.
La areo estas 137,02 km², kie loĝas 22 041 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj, kelkaj laboras en Debrecen. En la 2010-aj jaroj la senlaboreco estas granda problemo.
Historio
Tiu distrikto ĝis refondiĝo de la distriktoj neniam ekzistis, la komunumoj apartenis al aliaj distriktoj. La distrikto estis kreita en 2013.
Serro
Serro (prononco: seho, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conceição do Mato Dentro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Diamantina, Couto de Magalhães de Minas, Rio Vermelho, Alvorada de Minas, Conceição do Mato Dentro, Serra Azul de Minas, Santo Antônio do Itambé, Sabinópolis, Presidente Kubitschek kaj Datas.
La loĝloko fondiĝis la kaj ekde tiam havas la rangon de municipo.
Paskalo (programlingvo)
Paskalo estas komputila programlingvo kreita dum la 1970-aj jaroj de Niklaus WIRTH. Tiu programlingvo havas fortan pedagogian tradicion kaj tial ĝi estas ofte uzata en komputadaj kursoj pri programado. Pluraj idaj programlingvoj estas kreitaj el ĝi: Modula-2, Modula-3 kaj Oberono.
Dum pli ol tridek jaroj da ekzistado de Paskalo, ĝi evoluis kaj servis kiel bazo por kelkaj diversaj programaj produktoj. Malgraŭ tiu fakto, ke Paskalo estis kreita kiel simpla porinstrua programlingvo, nuntempe ĝi estas potenca profesia kaj tre fleksebla lingvo. Grandan parton da evoluo de Paskalo enigis firmao Borland (ankaŭ fifama sub la titolo Inprise (Inprajz)). La Borlanda versio de Paskalo havas la nomon Delphi (Delfi) aŭ Objekta Paskalo.
N.B. pri la verkisto, vidu Blaise Pascal
Chambave
Chambave - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Champdepraz, Fénis, Pontey, Saint-Denis kaj Verrayes.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
414 Liriopo
414 Liriopo estas granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico kaj ĝi ricevis la nomon de la nimfo Liriopo, patrino de Narciso en la helena mitologio.
Rivalo
Rivalo estas specifa homo aŭ homgrupo, kiu aparte strebas por superi alian (homon aŭ homgrupon) - aparte rilate al artaj aŭ amaj aferoj, sed en pli vasta senco ankaŭ pri aliaj temoj, ekzemple ekonomio aŭ sporto. Rivaleco do priskribas tiun aparte konkuran kaj fortokomparan rilaton inter la du homoj aŭ homgrupoj (ekzemple sportaj teamoj aŭ kluboj, entreprenoj, lernejoj aŭ universitatoj, foje eĉ kompletaj urboj aŭ provincoj). Aparte sporta rivaleco bone videbligas, ke la konkura rilato inter la du rivalaj individuoj aŭ grupoj estas pli forta ol "kutima" konkuro: foje la rivaloj estas la du plej bonaj teamoj en ligo de sportaj teamoj, kaj aparte forte batalas pri la pinta pozicio, aŭ la rivaloj estas reprezentantaj individuoj aŭ kluboj de du tradicie konkuraj urboj (ekzemple Oksfordo kaj Kembriĝo en Britio).
Ankaŭ ekster sporta kunteksto, aparte ofte "duoblaj urboj", do du tre proksimaj kaj preskaŭ kunkreskiĝintaj urboj, havas rivalan rilaton, kiu foje esprimiĝas pli ŝerce ol serioze: Ekzemple en Germanio la urbaj rivalecoj inter la relative proksimaj urbegoj Duseldorfo kaj Kolonjo aŭ la duoblaj urboj Majenco kaj Wiesbaden temiĝas aparte dum la semajnoj de karnavalo ĉiujare dum januaro kaj februaro.
Etimologio
La vorto origine venas el la latina lingvo: En la Romia Imperio du najbaroj, kiuj komune rajtis uzi la akvon de rojo aŭ rivereto, nomiĝis rivalis ("riva" estas la latina vorto por bordo - de rojo, rivero, lago aŭ maro). Per la latinidaj lingvoj la vorto penetris multajn naciajn lingvojn kaj ankaŭ Esperanton.
Vidu ankaŭ
la artikolojn pri
23-a jarcento a.K.
La 23-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 2300 kaj finiĝis la 31-an de decembro 2201 antaŭ nia erao.
Trnovo (Makedonio)
Trnovo (makedone Трново) estas vilaĝo en sud-oriento de Makedonio, situanta en Bitola je 835 m alte. Ĝi havis 278 loĝantojn en 2002.
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la vilaĝo kalkulis:
Eksteraj ligiloj
Statistikoj: https://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf