cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludwig Schödl
1933-1945 Neleĝa agado por GLEA - Kontaktprovo kun rezistmovado - Arestita - Edziĝo - Filino
Pro danĝero de malkovro Schödl en malfrua somero 1933 devis elmigri. Li ricevis mandaton de GLEA, kontakti la IPE-sidejon en Londono, kaj neleĝe iris tra la Ercmontaro, Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio al Francio, kie li estis arestita kaj forigita al Svisujo. De Vieno li revenis al Berlino kaj estis sendita de la GLEA-estraro al Francio por partopreni la IPE-kongreson en Lille en 1934. Poste li organizis konferencon de funkciuloj de la iama laborista Esperanto-movado en Bad Ischl.
Ekde militkomenco en 1939 li estis en kelkaj internigaj kampadejoj en suda Francio, laste en Montanban. En 1941 li forlasis la neokupitan zonon de Francio por kontakti en la okupita zono rezistobatalantojn, sed estis arestita en la trajno kaj venigita al Berlino al la polica arestejo ĉe Alexanderplaco, poste al esplorarestejo Lehrter Straße. Sekvis proceso.
Je kristnasko 1941 li venis hejmen kaj estis devigita al laboro ĉe „E. Schroth, Lehren und Werkzeuge“ („E. Schroth, kalibriloj kaj laboriloj“). Li estis deklarita „UK“ (unabkömmlich – neeksigebla), do ne devis soldatiĝi.
Ankoraŭfoje li mallongatempe estis arestita dum vizito ĉe parencoj en Vieno. En la sama monato Ludwig kaj Alice Schödl geedziĝis. La komuna loĝejo en Markgrafendamm 30 estis detruita per bomboj en februaro 1945. Ili loĝis portempe ĉe la gepatroj de Ludwig en Berlin-Wittenau. En 1945 naskiĝis ilia filino Ingrid.
1945-1949 Instruistaj studado kaj laboro – Esperanto-instruado
Ludwig Schödl kun edzino kaj filino nun profesie novorientiĝis. En Berlino-Tegel en la Vilao Borsig li instalis hejmon por 30 gejunuloj, kies gepatroj estis viktimoj de la faŝismo kaj prizorgis pri ili  ĝis la alveno de la francaj trupoj.
Schödl translokiĝis al Großzerlang en Sovetunie okupita zono (hodiaŭ loka parto de Rheinsberg) kaj tie fariĝis „Schulamtsanwärter“ (kandidato por instruista ofico) kaj „Neulehrer“ (novinstruisto), poste al la vilaĝo Linow (1946 ĝis 1949). Li instruis „en vilaĝaj unuklasaj lernejoj… ĉiujn fakojn al infanoj, apartenantaj al ok klasoŝtupoj, ĉiam kelkajn ŝtupojn en unu ĉambro.“.
En ambaŭ vilaĝoj li instruis Esperanton.
Tiutempe en kelkaj lokoj de Sovetunie okupita zono ekfloris Esperanto-agado. La 29-an de septembro en 1946 en Dresden-Neustadt esperantistoj el 38 urboj fondis „Arbeitsgemeinschaft Deutscher Esperantisten in der Sowjetzone – AES“ (Laborsocieto de Germanaj Esperantistoj en la Sovetunie Okupata Zono), sed en 1949 aperis dekreto malpermesanta organizadon de esperantistoj kaj publikigadon en kaj pri Esperanto en la Sovetunie okupita zono kaj poste en GDR.
1949-1965 Lernejdirektoro – Esperanto-instruado – Kontraūmalpermesa agado
En 1949 Ludwig Schödl translokiĝis kun sia familio al Neuruppin, por labori kiel instruisto por matematiko en Fontane-lernejo - knabina lernejo, post kelka tempo transirinta al komuna edukado de knabinoj kaj knaboj. Apud la instruado li studis kaj post kelka tempo sukcese estis ekzamenita kiel instruisto por matematiko.
De 1951 ĝis 1969 li estis direktoro de la lernejo, ŝanĝinta en 1953 la nomon al “Lernejo de Paco”. En la historia duetaĝa konstruaĵo „Am alten Gymnasium“ 14,  en la supra etaĝo estis lia direktora ĉambro, en la antaŭĉambro, laboris lia edzino Alice Schödl, profesia kontoristino, kiel sekretariino.
Schödl fondis kaj gvidis Lernejan Packonsilantaron. Per lia ampleksa Esperanto-korespondado (ekz. kun Jicuro Nakamura, Isao Hukunaga, Josiharu Sindo, A. Chambers, Asen Grigorov, G. Holmkvist, Marcelle Robineau, Kavenius, Karl Kvist, Rosa Wiendl, Pàl Balkanyi, Marjo kaj Peter von Bentum, Niko Tunni, Ja. A. Kokuschkin, A. Sokolova) li ricevis materialojn pri la pacmovado en diversaj landoj kaj uzis ilin por ekspozicioj kaj prelegoj.
Ofte farita estis lia prelego „La tuta mondo en unu valizo“. Dokumento en tiu ĉi valizo estis ekz. dankletero de Bertolt Brecht, ĉar Schödl per siaj Esperanto-geamikoj Kavenius kontaktigis la teatrojn de Turku (Finnlando) kaj Rostock kaj la teatron en Turku kun Bertolt Brecht, por ke realiĝu surscenigo de “La Kaŭkaza Kretocirklo” en Finnlando en oktobro 1952. Alia prelego kun lumbildoj, ofte prezentita de li, temis pri familia historio rilate al la faligo de la atombombo al Hiroŝimo.
La “Rondo de interesatoj por internaciaj ligoj” estis Esperanto-grupo por lernantoj en la lernejo. Schödl instruis Esperanton kaj instigis la lernantojn al leterinterŝanĝo kun samaĝuloj en aliaj landoj pere de Esperanto.
Kune kun la dentkuracisto Karl Maier el Berlino, kiu peris al ĉirkaŭ 300 abonantoj en GDR la Esperanto-revuon „El Popola Ĉinio“, li energie laboris por nuligo de la malpermeso de Esperanto en GDR. Li skribis al gazetoj, al partiaj kaj ŝtataj instancoj, eĉ mem vizitis ilin, por akre kritiki la malpermeson kaj argumenti por leĝa agado per kaj por Esperanto.
Schödl poste rememoris: „Unue oni de oficiala flanko ofte diris, de la partio kaj ankaŭ de la ŝtata sekureco, ke tio, kion mi faras, estas kontraŭleĝa kaj ke mi devas ĉesi. Mia respondo, aparte se vizito venis el Berlino de Stasi, estis: Se al vi ne plaĉas, vi devas do fari proceson kontraŭ mi, por klarigi la aferon.”. Tio ne okazis.
Li fariĝis membro de la Distrikta Packonsilantaro kaj de ĝia Pedagogia Komisiono (ĝis 1958), poste de la Germana Packonsilantaro kaj de ĝia Komisiono pri Internaciaj Ligoj. En 1959 la esperantistoj atingis partoprenon de dekpersona delegacio en la Universala Kongreso de Esperanto en Varsovio sub gvido de Schödl, oficiale sendita de la Germana Packonsilantaro, kiu en 1960 eldonis 6000 ekzemplerojn de 10-paĝa GDR-eldono de la revuo “PACO”.
Samjare Schödl iniciatis renkontiĝon de berlinaj esperantistoj ĉe Müggelsee kaj la fondon de Berlina Esperanto-grupo, kiu nun regule kunvenis kun ĉiufoja polica permeso en la restoracio „Faltins Gaststätte“ en Berlin-Köpenick, organizita de Karl Maier kaj Rudolf Hahlbohm.
En marto 1960 Schödl ricevis inviton al kunveno de la “Informgrupo pri Esperanto en GDR” sub gvido de prof. Georg Sörgel (1911-1961), nacipremiito, en Quedlinburg, kiu i. a. prezentis al la Ministerio por Popolklerigo la proponon, oficialigi la Esperanto-agadon en kadro de Germana Kulturligo.
En la 1960-aj jaroj ŝanĝiĝis la strukturo de la Germana Packonsilantaro. Ĝi perdis la karakteron de amasorganizaĵo. La Kulturligo aperis nun pli taŭga kiel tegmento de Esperanto-agado.
En „Gesetzblatt der DDR, parto II de 15-a de decembro 1961, paĝo 425, estis publikigita la „Beschluss über die Aufhebung gesetzlicher Bestimmungen auf dem Gebiete der Kultur“ (Decido pri la nuligo de leĝaj reguloj en la kultura tereno) de 17-a de aŭgusto 1961.
Torsten Bendias en sia libro “Die Esperanto-Jugend in der DDR“ atentigis pri tio, ke malgraŭ la nuligo de la malpermeso, fakte ĝi ĝis 1965 estis plue observata, ĉar la CK de SED nur fine de 1964 decidis oficialigon de Esperanto kadre de Germana Kulturligo.
En 1965 komenciĝis lauleĝa Esperanto-agado en GDR per fondo de Centra Laborrondo Esperanto en Germana Kulturligo  (CLE) en marto kaj sekva fondo de Distriktaj Laborrondoj kaj Esperanto-grupoj. Fonda membro de CLE estis Ludwig Schödl.
1965-1997 Esperanto-agado en Kulturligo – Aūtoro de Esperanto-lernolibro - Brilaj prelegoj
La laŭleĝeco ne signifis la finon de la limigoj, sed Schödl tuj uzis la novajn liberojn kaj agadeblecojn. La Esperanto-grupo en la „Lernejo de Paco“ en Neuruppin nun agadis kiel Kulturliga grupo. En 1967 apartenis al ĝi 19 Esperanto-amikoj, inter ili 12 junuloj. Edzino kaj filino estis inter ili.
Instruado, kultura kaj turisma agadoj kaj porpaca aktivado estis intensigitaj. Schödl organizis korespondadon kaj viziton de esperantistaj renkontiĝoj en eksterlando. Li daŭrigis sian ampleksan internacian korespondadon, sendis Esperanto-publikaĵojn aperintajn en GDR.
Li 1977-1981 estis vicprezidanto de CLE. Post fondo de Esperanto-Asocio en Kulturligo de GDR (GDREA) en 1981 li estis membro de ĝia centra estraro. Li apartenis al la Internacia Komitato de MEM. Schödl aktivis en la Distrikta Estraro de Potsdamo, kunaranĝis kaj vizitis kunvenojn, prelegis kaj elpaŝis kun sia lernejana grupo,
En 1967 aperis lia Esperanto-lernolibro, poste en la Germana Centra Librejo por Blinduloj en Lepsiko presita brajlo skribe. Surbaze de la lernolibro li ellaboris lecionojn por telekurso, aperigis anoncojn en gazetoj kaj forsendis la lernmaterialon. Li instruis kursgvidantojn, ekz. dum seminario en Thürmsdorf 1974.
Li eldonis kantlibretojn kun folkloraj kantoj, amkantoj, batalkantoj kaj kanzonoj kun muziknotoj. Li mem ŝatis kanti kaj ludi mandolinon.
Li partoprenis LEA-renkontiĝojn de GDREA kaj rakontis pri travivaĵoj kaj vivspertoj  ankaŭ dum la 1-a Junulara Renkontiĝo de GDR en Biesenthal 1988. En 1978 li faris la inaŭguran prelegon de la poste famiĝinta IFER – renkontiĝo dum la Lepsika Foiro.
En la 90-aj jaroj malpliboniĝis lia sano. Li ne plu vojaĝis, sed korespondis.“.
„Mi kredas, ĝuste miaj klopodoj montris, ke malgraŭ ĉiuj kontraŭstaroj oni povas kaj devas daŭrigi.“ li en 1993 resumis sian Esperanto-agadon.
Preskaŭ kvar jarojn post lia morto en 1997, lia edzino Alice mortis la 6-an de decembro 2000.
Honorigoj
„Vaterländischer Verdienstorden in Silber“ (Patrolanda merita ordeno en arĝento)
„Johannes-R-Becher-Medaille in Silber“ (Johannes-R-Becher-medalo en arĝento)
„Honorinsigno de MEM“
„Honorinsigno de GDREA“
Verkoj
Schödl, Ludwig (1948a): Kiel ni vivas en la rusa zono. Letero el Germanio. La Esperantista Laboristo Nova Serio n-ro 9. Paris.
― (1948b): La nova lernejo en la rusa zono. Letero el Germanio. Le Travailleur Espérantiste Nova Serio n-ro 10-11. Paris.
― (1949): El kampara vivo de Sovetia Zono Germania. La Esperantista Laboristo Nova Serio n-ro 18. Paris.
― (1952): Monda Paca Konsilantaro kaj la poresperanta laboro. La Esperantista Laboristo Nova Serio n-ro 34. Paris.
―/Maier, Karl (1960, red.): PACO (GDR-eldono)
― (1966a): Esperanto diene dem Frieden! Esperanto servu la pacon! der esperantist n-ro 5/6: 35-37.
― (1966b): Memoraj Ŝpruceroj. PACO n-ro 155: 8.
― (1967): Wir lernen Esperanto sprechen. Ein Taschenlehrbuch (Sprachen für jedermann). Leipzig: VEB Verlag Enzyklopädie. (La lernolibro aperis en kunlaboro kun la Centra Laborrondo en Germana Kulturligo, Berlin.)
― (1972a): Nivea. der esperantist n-ro 50: 6-8
― (1972b): Wir lernen Esperanto sprechen. Ein Taschenlehrbuch (Sprachen für jedermann). Berlin: Zentraler Arbeitskreis im Kulturbund der DDR. (1-a represo)
―/ Micheel, Harald (1972): ni kantas esperante 1. Berlin: Zentraler Arbeitskreis Esperanto im Kulturbund der DDR.
―/ Micheel, Harald (1973): ni kantas esperante 2. Berlin: Zentraler Arbeitskreis Esperanto im Kulturbund der DDR.
― (1973a): El dokumentoj kaj memoroj pri la laborista Esperantomovado. PACO: 9-10
― (1973b): Esperantomovado – IfA – Kulturligo de GDR. der esperantist n-ro 61/62: 10-13
― (1975a): Wir lernen Esperanto sprechen. Ein Taschenlehrbuch (Sprachen für jedermann). Berlin: Zentraler Arbeitskreis im Kulturbund der DDR. (2-a represo)
― (1975b): Ŝiboleto. PACO – GDR-eldono: 27
― (1980): ESPERANTO - Ni kantas. Berlin: Zentraler Arbeitskreis im Kulturbund der DDR.
― (1982): Fernkurs Esperanto, 14 lecionoj. Berlin: Zentraler Arbeitskreis Esperanto im Kulturbund der DDR.
― (1985b): Renkontiĝoj kun amikoj, PACO – GDR-eldono: 24-25
― (1989a): En la kvindekaj jaroj, PACO – GDR-eldono: 26-27
― (1989b): ESPERANTO - Ni kantas. Berlin: Esperanto-Verband im Kulturbund der DDR (2. Auflage).
Rondelo (ĝardenarto)
Rondelo estas formo en la ĝardenarto.
Rondelo aŭ rondbedo estas arta elemento en ĝardenoj. Tiaj elementoj estas ofte enkadrigitaj per naturaj ŝtonoj aŭ aliaj materialoj. La rondelo estas plantita aŭ intence senplanta.
Rondeloj oftas en barokaj ĝardenoj.
Ludwig Schödl
Literaturo
Bendias, Torsten (2011): Die Esperanto-Jugend in der DDR. Zur Praxis und Lebenswelt sozialer Strömungen im Staatssozialismus. Berlin: LIT-Verlag Dr. W. Hopf
25566 Panying
25566 Panying estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ludwig Schödl
Literaturo
Blanke, Detlev (1990): Skizo de la historio de GDREA. Pri Esperanto en GDR 1945-1990. der esperantist n-ro 164
25566 Panying
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Pan Ying , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Mezlernejo Filia al la Suda Ĉina Normala Universitato en Kantono (Gŭangdongo, Ĉinio).
Jean-Louis Tourenne
Jean Louis TOURENNE (naskiĝis la en La Mézière (Ille-et-Vilaine)) estas franca politikisto. Sekve de la kantonaj balotoj de 2004, fariĝis la 1-a maldekstra prezidanto de de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine. Li estis ankaŭ senatano ekde la 29-a de septembro 2014.
Ludwig Schödl
Literaturo
Lins, Ulrich (2016): La danĝera lingvo. Studo pri la persekutoj kontraǔ Esperanto (noveldono). Rotterdam: Universala Esperanto-Asocio.
Jean-Louis Tourenne
Biografio
Emerita estro de kolegio, Jean-Louis Tourenne estas la prezidanto (Socialista Partio) de la Departementa Konsilio de Ille-et-Vilaine ekde la 1-a de aprilo 2004, sekve de la kantonaj balotoj de la 28-a de marto 2004, per kiuj la maldekstro venkis la dekstron en la departemento por la 1-a fojo ekde 1848. Li estis krome prezidanto de konstanta komisiono de la Departementa Konsilio. De 1994 ĝis 2008, li prezidis ankaŭ la komunumaron Val de Ille, kiu arigas naŭ komunumojn.
Ludwig Schödl
Literaturo
Wollenberg, Fritz (1997): Ni funebras pri Ludwig Schödl (1909-1997). Berlina Informilo n-ro 4, eldonis Esperanto-Ligo Berlin
Jean-Louis Tourenne
Biografio
En 1973, Jean-Louis Tourenne, tiam profesoro pri matematikoj, konkeris sian 1-an politikan mandaton, fariĝante la plej juna departementa konsiliano de Ille-et-Vilaine, post elekto en la kantono Hédé. En 1983, li est elektita urbestro de La Mézière, sia naskiĝa komunumo. Li tia restis ĝis en majo 2004, kiam li forlasis tiun postenon pro kumulo de politikaj mandatoj.
Ludwig Schödl
Literaturo
Wollenberg, Fritz (2008): Interview mit Ludwig Schödl. Intervjuo kun Ludwig Schödl. Mit einer Einführung von / kun enkonduko de Detlev Blanke (Übertragung des Video-Textes von Sebastian Hartwig). Berlin: Arbeitsgruppe zur Erforschung der Geschichte des Esperanto-Verbandes im Kulturbund der DDR.
Wollenberg, Fritz (2018): „La kuraĝulo el Neuruppin. Ludwig Schödl – elstara germana esperantisto kaj pedagogo kun civitana kuraĝo“ En: En la mondon venis nova lingvo. Festlibro por la 75-jarigo de Ulrich Lins, Rotterdam: Universala Esperanto-Asocio
Jean-Louis Tourenne
Biografio
Proksima de Edmond Hervé, eksa socialista urbestro de Rennes, Jean-Louis Tourenne estis kandidato, kapo de listo de la Socialista Partio en la senatanaj balotoj de 1998. Li estis ankaŭ prezidanto de la "Socialista kaj ProgresDemokrata" frakcio en Ille-et-Vilaine de 1985 ĝis mars 2004.
NGC 6000
NGC 6000 (aliaj indikoj — ESO 450-20, MCG -5-37-3, IRAS15467-2914, PGC 56145) estas galaksio en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konversacia lingvo
Konversaciismo estas vorto, frazo aŭ aliaj formo uzara en neformala lingvo. Vortaroj ofte montras konversaciajn vortojn kaj frazojn kun identiga averto.
Kelka neformala lingvo enhavas grandan kvanton de slango, sed kelka absolute ne enhavas slangon. Slango estas permesita en konversacia lingvo, sed ĝi ne estas necesa elemento.
En Filozofio de lingvo la termino "neformala lingvo" referencas al ordinara natura lingvo, distinga el specialigitaj formoj uzitaj en logiko aŭ en aliaj areoj de filozofio.
Neformala nomo aŭ familiara nomo estas kromnomo, karesnomo aŭ termino ofte uzata por identigi personon aŭ aĵon en neformala lingvo, anstataŭ alia pli formalan aŭ teknikan nomon.
Esperanto Modelo
Esperanto Modelo funkciis siatempe precipe kiel komplemento al lernolibro Esperanto sem mestre, unu el la precipaj lernolibroj de Esperanto en la portugala.
Nagykovácsi
Nagykovácsi [nadjkovAĉi], germane Kowatsch [kovatŝ] estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Budakeszi. La loknomo signifas: granda-forĝista. Dum la mezepoko reĝaj forĝistoj loĝis tie.
Geografio
Nagykovácsi situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj havanta unusolan sakovojon el Budapeŝto. En la grandvilaĝo la budapeŝta loka aŭtobuso trafikas. La komunumo estas ĉirkaŭita de montoj, arbaroj.
Historio
Oni trovis restaĵojn el la neolitiko, el la ferepoko, de la romianoj. La vilaĝo senhomiĝis dum la turka erao. Poste alvenis ŝvaboj. En 1946 la ŝvaboj estis forpelitaj al Germanio, dume alvenis forpelitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio. En 1956 okazis granda batalo. Post fino de la revolucio hungaroj rifuĝis tien, ĉar la loko (precipe la kastelo) estis defendebla. La Ruĝa Armeo atakis la vilaĝon ankaŭ per flugmaŝinoj. Fine la hungaroj trarompis la sieĝoringon kaj grandparte ili atingis Aŭstrion.
Vidindaĵoj estas Kastelo de Nagykovácsi kaj romkatolika Preĝejo de Ĉieliro de Maria (Nagykovácsi). Nuntempe la grandvilaĝo dikiĝas, ĉar oni aĉetas parcelojn sur la deklivoj.
El País
El País estas ĵurnalo hispana, redaktata tute en hispana. Mezaveraĝe ĝi vendas 431.034 ekzemplerojn ĉiutage kaj pro tio estas la ĉiutaga ĵurnalo nesporta plej disvastigata de Hispanio, laŭ la koncerna institucio pri disvastigo de amaskomuikiloj (OJD). Ĝi havas sain socian sidejon kaj centran redaktejon en Madrido, sed krome ĝi havas duarangajn delegitejojn en la ĉefaj urboj de Hispanio (Barcelono, Sevilo, Valencio, Bilbao, Santiago de Compostela) el kiuj ĝi eldonas diferencajn eldonojn teritoriajn. Krome, El País havas «ĝeneralan eldonon» presata kaj distribuata en Latinameriko.
Tiu ĵurnalo apartenas al grupo PRISA kiu posedas ankaŭ radioelsendejojn, televidajn kanalojn, libreldonejojn ktp.
Laŭ ideologia vidpunkto kompare kun aliaj hispanaj ĵurnaloj, ekzemple kun El Mundo, sia plej akra rivalo, ĝi apogas ĝenerale la registarojn de la socialista partio nome PSOE, kvankam pri internacia politiko, ĉiam kontraŭas maldekstremajn aŭ kontraŭusonajn reĝimojn kiaj tiuj de Kubo, Venezuelo, Bolivio, Irano ktp.
Metila krotonato
Metila krotonato aŭ C5H8O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la krotonata acido kaj metila alkoholo, senkolora brulema likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila krotonato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila krotonato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Neumayer
Neumayer estas familia nomo de
(32794) 1989 UE5
(32794) 1989 UE5 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata «Troja Tendaro».
Tamworth
Tamworth estas urbo kaj administra komunumo de Anglio, Britio. Ĝi apartenas al la regiono West Midlands kaj al la historia graflando Staffordshire. Tamworth situas proksimume 177 kilometrojn (110 mejlojn) nordoriente de Londono. En en la komunumo vivis. En la graflando ĝi kalkulatas kiel la administra centro de unu el naŭ administraj areoj aŭ komunumaroj, angle nomataj boroughs.
(32794) 1989 UE5
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Árpád Ajtony
Árpád AJTONY [ajtonj] hungara psikologo, verkisto. Li naskiĝis en Székelykeresztúr la 9-an de januaro 1944 kaj li mortis en Parizo la 6-an de januaro 2013.
Food, Inc
Food, Inc. estas usona dokumenta filmo de 2008 reĝisorita de Emmy-Premiito filmofaristo Robert Kenner. La Oskar-nomumita filmo ekzamenas industrian agrikulturon en Usono, konklude ke agrikultura industrio produktas manĝon kiu estas nesaniga, en maniero kiu estas medie damaĝa kaj perforta kaj de animaloj kaj de laboristoj. La filmo estas rakontata de Michael Pollan kaj Eric Schlosser.
La filmo ricevis pozitivajn reagojn kaj estis nomumita por kelkaj premioj, kiaj la Oskar-premio kaj la Premio Independent Spirit en 2009, ambaŭ por la Plej Bona Dokumenta Filmo.
Lignerolles (Orne)
Lignerolles estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Lignerollais.
Ĝi nun formas parton de Tourouvre au Perche.
16092 Anudeepgolla
16092 Anudeepgolla estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
John Carroll (episkopo)
John CARROLL (naskiĝinta la en Upper Marlboro, Marilando – mortinta en Baltimoro la  ) estis prelato de la Romkatolika Eklezio, kiu servis kiel la unua enlanda superulo de la usona katolikaro (1784, "Superulo de la Misioj"), fariĝante la unua episkopo (1790) kaj unua ĉefepiskopo (1808) de la nova lando. Li prezidis la (ĉef)episkopujon de Baltimoro.
Carroll estas konata ankaŭ kiel la fondinto (1789) de Universitato Georgetown, la plej malnova romkatolika universitato en Usono, kaj de la Paroĥo de S-ta Johano Evangeliisto (Silver Spring) (1774) ĉe Rock Creek, (nun Forest Glen), la unua sekulara (dioceza) paroĥo en la lando; sekulara tiukuntekste signifas, ke ĝiaj pastroj ne apartenas al monaĥaj aŭ misiaj ordenoj.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
Tera mino
La armea uzo de teraj minoj estas forte kritikata en internacia politiko. Ili longan tempon restas danĝero por la loka homa loĝantaro kaj ankaŭ por lokaj bestoj, post kiam la armea konflikto, kadre de kiu ili metiĝis, jam pasis plurajn jardekojn. Ekde la jaro 1999 validas la ĝis aprilo 2006 ratifita "Otava Konvencio" pri malpermeso de kontraŭpersonaj minoj. La konvencion tamen laŭ la stato de decembro 2014 ne subskribis la registaroj de la ŝtatoj en kiuj produktiĝas plej multaj teraj minoj.
Donaco de Konstanteno
Donaco de Konstanteno, latine Constitutum Constantini, aŭ decido, dekreto de Konstanteno kaj edikto de Konstanteno, per kiu la imperiestro Konstanteno la 1-a donintus al la papo Silvestro la 1-a la rajton regadi sur Romo kaj la tuta imperia okcidento, kaj la unuarangecon sur la aliaj patriarkaj sidejoj, nome Konstantinopolo, Aleksandrio, Jerusalemo kaj Antiokio. Kiuj ajn estus ĝiaj origino kaj senperaj celoj, evidentas ke ĝi servis fakte por la legitimiĝo kaj plisolidiĝo de la superregado de la papo sur la aliaj eklezioj kaj samtempe por obteni respekton pri ties ŝtato kaj submetiĝon de la naciaj ŝtatoj. La pruvo pri la apokrifeco de tiu dokumento estas onie konsiderata kiel la akto fundanta de la moderna teksta kritiko kaj temas, kiel oni scias, pri la plej sensacia filografia falsaĵo de la historio. La unua protagonisto de tiu malkasaĵo estis pastro Lorenzo Valla (1407-1457), humanisto engaĝita ĉe la kortego de Napolo tiam kontrastanta la papan ŝtaton. Eble la sinteno de Valla rilate la papan Kurion malakriĝis kiam li estis engaĝita ĉe la papa kurio de Romo, sed jam lia verko (1440) "De falso credita et ementita Constantini donatione" ekflugis tra tuta Eŭropo kaj konsekris la famon de Valla kiel la unua malkovranto de la falso.
La malkovrantoj de la falseco de la dokumento
Kontestantoj pri la aŭtentikeco de la dokumento estis la koncilistoj (laŭ kiuj la Ekumena Koncilio havas aŭtoritaton superan ol tiu de la papo) de dekkvina jarcento antaŭ la verko de L. Valla. Pri la nehistorieco de la dokumento jam aludis la imperiestra kortego de Otono la 3-a kaj papo Silvestro la 2-a, sed tio neniel impresis ĉar afero seninflua. La definitiva desorĉanto de la afero estis kardinalo Nikolao el Kuzo en 1433: tiu ĉi havis neniun celon kontraŭ la teran povon de la papo, eĉ kiam li vidis ke siaj esploroj estis utiligataj por ataki la papon, kiel faris sekvantoj de John Wyclif kaj Jan Hus, partianiĝis kun la papo pro tio ke la nekonstanteneca dokumento nenion leĝigas kaj nenion malleĝigas. La tezo de la falseco ege plaĉis ĝenerale al la protestantoj kaj ĝenerale al malsimpatiantoj al la Sankta Seĝo.
Enhavo de la Donaco de Konstanteno
La dokumento je kies historia praveco kredis la papoj mem, entenas du partojn, la unua la kredagon de Konstanteno datitan je lia kvara konsulado (315), la dua la Falsan Donacon (324). La kredago referencas al la kredo transdonita al Konstanteno de papo Silvestro la 1-a, en kiu estas ankaŭ rakontata kiel tiu lasta lin resanigis de la lepro: epizodo jam registrita en la “Acta Silvestri” (Agoj de Silvestro) de la 5-a jarcento. Post tiu resaniĝo Konstanteno konvertiĝintus al Kristanismo.
La “donaco” listigas la teritoriojn kaj privilegiojn kiujn Konstanteno transdonas al la papo:
La dokumenta teksto konkludiĝas per la deklaro pri retiriĝo de la imperiestreco al Oriento, kaj pri transdono de povoj (potestas) al la papo.
La ekzisto de la dokumento ne estis rimarkita antaŭ la dono de la 9-a jarcento. Ĝi troviĝis integrita en la falsa dekretaro kaj vastigita en la karolgranda Gaŭlujo kaj atingis Romon pli malfrue. Ĝi estis eksplicite citita en papa akto en 979; sed estis utiligita kiel argumento en teksto de Humberto el Silva Candida kaj fine ĝi estis integrita en la Decretum Gratiani.
Reagaj kritikoj kontraŭ la Donaco de Konstanteno
Ek de la 12-a jarcento la kritikoj pli kreskas. En la Ortodoksa Eklezio estas tradukita al la greka kaj tuj kritikita de la teologo Johano Konmenos, sekretario de la bizanca imperiestro Emanuelo la 1-a kie elstariĝas la jura argumento: Konstanteno transdonis la imperion al la papo kaj la papo la samon transdonis al Karolo la Granda; sed, diras la teologo, la papo ne rajtis seniĝi je la ricevita povo. Pli malfrue tiu tezo estas pritraktita de Teodoro Balsamo, patriarko de Antiokio, protektita de la bizanca imperiestro: en letero adresita al Inocento la 3-a, Balsamo eksplikas ke la translokiĝo de la Imperio el Romo al Konstantinopolo signas la finitiĝon de la unua. Ŝajnas, do, ke tiuj teologoj ne dubas pri la aŭtenteco de la dokumento.
Instrumentaj utiligoj de la dokumento
Aleksandro la 6-a, papo ekde 1493 ĝis 1503, referencis al tiu dokumento en sia interveno pro la kontrasto inter Hispanio kaj Portugalio pro la superregado en la Nova Mondo, objektiviĝanta per la papa buleo Inter Caetera de 1493. La supozita pripova transdono, fakte, inkluzivis la okcidentan parton de la romia imperio kaj tiam ne jam okazis ke la ĵusaj malkovritaj teritorioj deklariĝos nova kontinento, tiel ke la tuta atlantika oceano, kun ties insuloj, estis konsiderita parto de la antikva imperia duono.
Ankaŭ kritikulo pri la tera potenco de papoj, Dante Alighieri, taksis aŭtenta la dokumenton kaj limiĝis riproĉi la imperiestron pro tiu donaco jene:
«Ahi, Costantin, di quanto mal fu matre,
non la tua conversion, ma quella dote
Ve, Konstantino, kiom malfeliĉis
ne via konvertiĝo, sed posedoj
per kiuj la unua papo riĉis! (trad. Dondi).
Malkovro pri ĝia hipokrifeco
En 1440 humanisto Valla Laŭrenco, pastro oficianto ĉe la papa kurio, sur la perpleksa spuro de Nikolao el Kuzo, pruvis laŭ nepridubebla maniero kiel la konstantena donaco estas falsaĵo. Li tion deduktis post elstudita, kvankam kontraŭita, historia kaj lingva esploro en la dokumento, evidentigante anakronismojn kaj kontraŭdirojn enhavajn kaj formajn: aparte, ekzemple, li kontestis la ĉeeston de nombraj barbarismoj inokulitaj en la lingvo en la postaj jarcentoj, kiuj devigas postdatigi la dokumenton. Aliaj eraroj, kiel la mencio pri Konstantinopolo, tiam ne jam fondita, aŭ la uzo de vortoj kiel feŭdo, kiuj montras la najvecon de la falsisto, krom la ties volon trompi.
Knabino de Egtved
La Knabino de Egtved (ĉ. 1390 - 1370 a.K.) estis knabino de Nordia bronzepoko, kies bone konservitaj restoj estis malkovritaj ekster Egtved, Danio en 1921. Ŝi aĝis 16-18 jarojn ĉe morto, estis svelta, 160 cm alta, havis mallongan, blondan hararon kaj bone prizorgitajn ungojn. Ŝia entombigo estis datita per dendrokronologio al 1370 a.K. Ŝi estis malkovrita kune kun cindrigitaj restaĵoj de infano en tumultombo proksimume 30 metrojn larĝa kaj 4 metrojn alta. Nur la knabinaj haroj, cerbo, dentoj, ungoj kaj iom de ŝia haŭto konserviĝis.
Donaco de Konstanteno
Malkovro pri ĝia hipokrifeco
Tamen la verketo de Valla, De falso credita et emendita Constantini donatione declamatio (Parolado pri la donaco de Konstanteno, tiom mise falsita kiom kredita aŭtenta), eblis publikiĝi nur en 1517 kaj en protestanta medio dum la kuriaj oficistoj de katolika flanko daŭrigis proponi la tezon de la aŭtenteco de la dokumento. La sekva debato, kunligita kun tiu pri aŭtento de la falsa dekretaro, fine konvikigis ĉiujn pri la senfundamenta kostantena origino.
Knabino de Egtved
Entombigo
La tumultombo estis elfosita en 1921, kaj oni trovis oriente-okcidente situigitan ĉerkon. Ĝi estis transportita en protektita kondiĉo al la Nacia Muzeo de Danio en Kopenhago, kie oni malfermis ĝin kaj oni malkovris la Knabinon de Egtved.
Donaco de Konstanteno
Malkovro pri ĝia hipokrifeco
Povas komprenigi la originon de la legenda origino de la donaco, la politika etoso de la antaŭa kaj posta karolgranda epoko kaj la sekva sinteno de la sanktaromiaj imperiestroj kiuj, agnoskante aŭ konfirmante privilegiojn al la papa sidejo, sin konsideris spiritaj hereduloj de Konstanteno la 1-a: pensmaniero kiu daŭris longatempe. Oni vidu:
Knabino de Egtved
Entombigo
Ŝi estis entombigita plene vestita sur bovoledo en la ĉerko. Ŝi surportis lozan korsaĵon kun manikoj atingante la kubuton. Ŝi havis nudan talion kaj surportis mallongan kordan jupon. Ŝi havis bronzajn braceletojn kaj lanan zonon kun granda disko ornamita kun spiraloj kaj pikoj. Ĉe ŝiaj piedoj kuŝis la cindrigitaj restaĵoj de infano aĝa 5-6 jarojn. Ĉe ŝia kapo estis malgranda betula arboŝela skatolo, kiu enhavis alenon, bronzajn pinglojn kaj harreton.
Donaco de Konstanteno
Analizo de la teksto
La tekston oni dividas laŭ du partoj: Konfeso kaj Donaco, kiuj reirigu al 30 de marto de 317. La unua [paragrafoj 1-10) raportas pri la larmiga historio de Konstanteno kiu, ankoraŭ pagana, estis trafita de lepro kaj sanigita merite de papo Silvestro, kaj konvertiĝis al la kristanismo.
Knabino de Egtved
Entombigo
Antaŭ la ĉerko estis fermita ŝi estis kovrita per litkovrilo kaj bovoledo. Floranta milfolia akileo (indikante someron dum entombigo) kaj sitelo de biero farita el tritiko, mielo, miriko kaj ruĝa vakcinio estis metitaj sur la supraĵo. Ŝia karakteriza kostumo, kiu kaŭzis senton, kiam ŝi estis elterigita en 1920, estas la plej bone konservita ekzemplo de stilo nun konata esti ĝenerala en Norda Eŭropo dum la bronzepoko. La bona konservado de la knabino estis pro la acidaj marĉaj kondiĉoj de la grundo, kio estas komuna kondiĉo de tiu lokaĵaro.
Donaco de Konstanteno
Analizo de la teksto
En la dua parto, la plej grava (paragrafoj 10-20), estas entenataj la dispozicioj kiuj agnoskas al la episkopo de Romo la unurangecon en la universata Eklezio, transdonas la imperian palacon de Laterano, la insignojn kaj imperiajn prerogativojn, krom la senatana kaj konsola digneco al la sacerdotoj, kaj – jen la kriziga paragrafo 17 – transigas al la pontifiko la suverenecon sur la teritorioj de Romo kaj de Italio kaj de ĉiuj okcidentaj provincoj. Fakte per ĝi oni leĝagnoskis la imperian povon de la Eklezio sur la la teritorioj al ĝi liveritaj. Precize: “Kaj por ke la pontifika digneco ne estu malnobligata, sed ĝi estu pli honorita ol la la potencon de la tera imperio, jen: transdonante kaj allasante al la beatega Pontifiko, patro nia Silvestro, universala papo, kaj al la pontifikoj liaj posteuloj, la posedon kaj jurisdikcion sur nia laterana palaco kaj ĉiuj provincoj, la lokoj de la urbo Romo, de Italio kaj de la regionaj okcidentaj, ni leĝfaras per imperia dekreto destinata validi por ĉiam, laŭ la forto de tiu nia edikto kaj pramatiko (prijura interpreto), ke ili (la papo kaj ties posteuloj.NdT) povu je ili disponi kaj allasas ke ili estu submetitaj al la jurisdikcio de la Sankta Roma Eklezio”
Knabino de Egtved
Entombigo
Analizo de stroncio en siaj haroj, ungoj kaj dentoj indikas ke ŝi verŝajne devenas de Nigra Arbaro, kaj estis vojaĝinta multe.
Donaco de Konstanteno
Analizo de la teksto
La lastaj tri paragrafoj (18-20) proklamas, fine, la neakordigeblecon de kunekzisto en la sama loko de la du povoj, imperia kaj pontifika, kaj tial la transigon de la imperia ĉefurbo el Romo al Konstantinopolo (Bizanco); ni lanĉas malbenon kontraŭ tiuj kiuj provos malobei tiujn supre menciitajn dekretojn; ni ordonas la liveron de tiu dokumento al papo Silvestro kiu garantiu ĝian konvervon”.
Knabino de Egtved
Rekonstruo
La kostumo estis rekonstruita por la Nacia Muzeo de Danio fare de la Eksperimenta Centro Lejre kaj estas por ekspozicio tie. Rekonstruita aro de vesto, same kiel detaloj de la elfosado estas prezentitaj en la muzeo Knabino de Egtved, ĉe la elfosaĵejo.
Donaco de Konstanteno
Senmaskigaj difektoj de la falsaĵo
En la De falso credita et emendata Costantini donatione declaratio de Laŭrenco Valla estas evidentigataj nekongruaĵoj jam rimarkigitaj de Nikolao el Kuzo, kiel anakronismoj (kiel la mencio pri Konstantinopolo, kiu fariĝos ĉefurbo de la imperio, kun relativa nova nomo de Bizanco, almenaŭ dek jarojn poste; la deklaro pri de la unuarangeco de la papo en la eklezio, kiu tia ankoraŭ ne estis universe konsciita eĉ en la eklezio, la tro eksplicita kaj preciza kristana kredkonfeso de Konstanteno, lia aserto pri la dieco de Jesuo dum oni scias ke li laŭkelke da tempo havis emon al la arianismo); neolologismoj, nome esprimoj enirintaj la latinan lingvon jarcentojn poste, kiel la vorto “feudo” (feŭdo) certe neuzata kaj eĉ nekonceptata en la epoko de la romia imperio, kaj aliaj banalaĵoj; barbarismoj, esprimoj certe ne apartenantaj al la imperia kurio).
La verko de Valla, publikigita 1517 en protestanta medio, malplaĉe surprizis la papan kurion, kiu tamen daŭriĝis defendi la aŭtentikecon de la Constitutum ankoraŭ laŭ kelkaj jarcentoj. Kaj tuj komenciĝis la debato pri la origino kiu laŭiris diversajn “vojojn”: la lokigo de la manuskripta tradicio, la eluzo flanke de potenculoj, la individuigo de la legendaj motivoj en la dokumento...
Utiligo de la dokumento
Dum Mezepoko la Eklezio de Romo plurfoje apogiĝis sur tiu dokumento por subteni sian aŭtoritaton. En !054 papo Leono la 9-a sendis al Patriarko de Konstantinopolo Mikaelo la 1-a Kerulario leteron por provi solvi diversajn teologiajn kaj teritoriajn diverĝojn. La papo bazis siajn rajtojn ĝuste sur la unuarangeco asignita de la Donaco de Konstanteno. Leono la 10ane nur ne obtenis la esperitajn rezultojn, sed nesingarde startigis serion da reciprokajn ekskolunikoj, kulminontaj en la Orienta Skismo.<re>La teritoria disputo koncernis teritorion de Raveno kaj aliajn zonojn de la malalta Italio, jam ne plu regataj de Bizanco, sed de roma kurio aŭ allasita kiel feŭdoj al la Normanoj.
Kie kaj kiam la Constitutum naskiĝis? Plejprobablas ke la naskiga areo estis la monaĥejo Saint-Denis aŭ Corbie, en Francio, aŭ en Romo aŭ eĉ per mano de bizanca monaĥo rifuĝinta en Italio...
La mondo de gravuloj konvinkiĝis pri aŭentecon precipe pro la fakto ke la Constitutum troviĝis en la renomaj kolektoj de dekretoj inter la dokumentaj universe taksataj jurfontoj. Ankaŭ la etoso, tute admira pri la Romio, de la kortego de la Otoj kaj la defendo de siaj teritorioj, ĉiam minacataj, flanke de la roma eklezio, igis la dokumenton “bonvena kaj do kredebla”.
Origino
La plej antikvaj kopioj de la teksto estas konservitaj en la dekretaro de Pseŭdo-Izidoro, erudiciulo vivinta en Francio en la unua duono de la 9-a jarcento, kaj en la verko Decretum Gratiani (dekretaro de Graciano) de la 11-a kaj 12-a jarcentoj.
Sed pro kiu celo oni ĝin produktis? Pri tio svarmas la hipotezoj. Jen kelkaj.
a) Se ĝi alvivis en la medio de la romaj medioj:
1) Oni ĝin produktis por bremsi la pretendojn de la romia bizanca imperio kiu konstante celis repreni posedon de Italio kaj aparte Romon tiam jam domon kaj ŝirmon de la Papo.
Jelena Lebedeva
Ŝi ekestis esperantisto ekde 1981 en Ivanovo.. Ŝi agadis en tiama tutlanda organizo SEJM kiel komitatano (1988-1992), kaj internacie en TEJO kiel estrarano pri kongresoj kaj komitatano (1993-1995). Ŝi kunorganizis multajn Esperanto-renkontiĝojn, inter aliaj la Rusian Esperantistan Kongreson en Kolomna (1991) kaj la Internacian Junularan Kongreson en Sankt-Peterburgo (1995).
Donaco de Konstanteno
Origino
2) Oni ĝin produktis por tikli la ambiciojn de Frankoj por ilin altiri kontraŭbatali la minacojn de Longobardoj kontraŭ la Roma Eklezio.
Jelena Lebedeva
De 1994 ĝis sia morto, ŝi estis edzino de esperantisto Andrej Grigorjevskij. Ŝi mortis post malsano en Moskvo.
Studinte historion, Lena en 1996 fariĝis UEA-delegito pri eldonado kaj historio.
Donaco de Konstanteno
Origino
b) Se ĝi produktiĝis en la medioj francaj:
1) Oni pri tio indikas la kortegon de Ludoviko la Pia.
2) Oni kreis ĝin por plifortigi la gravecon de la episkopoj en momento de febla imperia politiko por reaserti la centrecon de la eklezia aŭtoritato.
Alia problemo: ĝis kiom la roma kurio kaj reĝaj kortegoj kaj juristoj kredis al la historio valideco de la Constitutum?
Duboj pri la aŭtentikeco de la dokumento
La unua kiu levis dubojn pri la aŭtentikeco de la dokumento estis la imperiestro Oto la 3-a (Sankta Romia Imperio) (980-1002). La suspekto baziĝis sur formala detalo: la manko de la imperia sigelo.
La dokumento poste estis kritikata sur bazo subtile jura de la bizanca historiisto Johano Cinamo (1145-1190, sekretario de la imperiestro Manuelo la 1-a Komneno: "Se la dokumento estus pervere aŭtentika,, li skribis, la papo ne rajtus je ĝi sin senigi ĝin transdonante al Karolo la granda kaj ties posteuloj, ĉar ĉiuj dekretoj inkluzivitaj en la dokumento devus resti “nemalobeataj kaj integraj ĝis la finiĝo de la mondo”.
La religia reformatoro Arnaldo el Breŝo, plufoje ribelinta kontraŭ la ekleziaj aŭtoritatoj, (1090-1155) en la dokumento travidis la manon de la Antikristo kiu rajtigis la posedon de teraj bonaĵoj malobeante la Evangelion kiu invitas, male, ilin rezigni.
Ĉu la negativa juĝo en la “Infero” de Dante Alighieri fontis el dubo pri la aŭtentikeco de la dokumento? Kelkaj tion opinis, sed oni vidu XIX, 115-117: “Ahi, Costantin, di quanto mal fu matre, non la tua conversion, ma quella dote/ che da te prese il primo ricco patre” (laŭsence: Ve Konstanten’, de kiom da malbono estis patrino, ne via konvertiĝo, sed la heredĵo kiun prenis la riĉa patro”.
Plue, en 1440, spure de fortaj perpleksoj de filozofoj Marsilio el Padovo (1275-1343) kaj Vilhelmo el Okam (1288־349) kaj de kardinalo Nikolao el Kuzo (1401-1464) kaj, kiel dirite, la filologo Laŭrenco Valla (1405-1457) pruvis, per nerefuteblaj argumentoj, ke la dokumento estis falsaĵo.
Nagyvárad
Nagyvárad
NGC 6001
NGC 6001 (aliaj indikoj — UGC 10036, MCG 5-37-27, ZWG 166.58, PGC 56056) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5285 Kretono
5285 Kretono estas troja asteroido, orbitanta, kun granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero : "antaŭ" Jupitero laŭ ties orbita movo, tie estas en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Kretono, filo de Diokleso. Kun sia frato Orsiloko, li batalis ĉe la grekaj trupoj dum la Troja milito; ambaǔ estis mortigitaj de la trojano Eneo.
Rachel Nichols
Rachel Emily NICHOLS (8-an de januaro 1980 en Augusta, Maine) estas usona aktorino kaj modelo. Ŝi iĝis konata pro la rolo de CIA-agentino Rachel Gibson en la kvina kaj lasta sezono de la televida serio de ABC, Alias (2004-05).
Biografio
Rachel Nichols plenkreskis en Augusta, kiu ŝi vizitis Cony High School. Post la finstudo, ŝi komencis labori kiel manekeno kaj vizitis dramo-lernejojn en la Columbia University. Ŝia aktorina kariero komenciĝis en 2002.
Komence ŝi ludis en diversaj televidaj serioj, malgrandajn rolojn. Ŝia unua rolo estis kelnerino - vivanta en orgio - en epizodo de Sex and the City en 2002. Samjare ricevis ŝi la unuan rolon en kinofilmo. Ŝi ludis la rolon de Jessica en Dumb and Dumberer: When Harry Met Lloyd. Post tio, ŝi ludis en serio Line of Fire kaj la hororaj filmoj The Amityville Horror kaj The Woods.
Skien
Skien ( prononco ) estas urbo kaj komunumo lokita en la norvega provinco Telemark. Ĝi cetere apartenas al la tradicia regiono Grenland. La administra centro de la komunumo estas la urbo Skien. Ĝi cetere estas la administra centro de Telemark.
Tiu komunumo estis fondita la 1-an de januaro 1838. La kamparaj komunumoj Gjerpen kaj Solum kuniĝis kun Skien en 1964. Fine de en la komunumo vivis.
(41577) 2000 SV2
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia klinata orbito krucas tiun de Marso kaj ĝia marsa MOID estas 0,050715 astronomia unuo, tie estas 7,587 milionoj da km.
Mikaelo el Cesena
Fratulo Mikaelo el Cesena, sekulare Mikaelo Fuschi (Cesena, 1270 ĉirkaŭ – Munkeno de Bavaria 1342), estis itala franciskana religiulo, teologo kaj filozofo. Li estis pensulo elstare influa en la politikaj kaj ekleziaj eventoj de la 14-a jarcento. La delegitoj de la franciskana ordeno lin elektis plurfoje al la ofico de Generala Superulo de la Franciskanoj, en kiu li daŭrigis labori ekde 1316 ĝis 1328.
Li elstaris precipe kiel persono centra en la lukto kontraŭ la spirituali, ĉar li ilin praktike sukcesis malaperigi aŭ ilin igi neinfluaj inter la kristana komunumo.
Biografio
Post la periodo de la teologiaj studoj ĉe la universitato Sorbono de Parizo, Mikaelo el Cesena estis elektita al la plej alta ofico de la franciskana ordeno dum la ĝenerala kapitulo efektivigita en Napolo en la 30-a de majo de 1316. Dum tiu kapitulo estis ankaŭ aprobitaj la Konstitucioj de la Ordeno kiuj poste estis notigitaj, pro la fakto ke ilin aranĝis fratula aro de Asizo, kiel Constitutiones Assisienses (Asizaj konstitucioj). Kiel generala ministro, Mikaelo ekdekomence distingiĝis pro decida opono al la fratuloj Spiritualaj subtenantoj (kaj urĝantaj inter la kristanaj popoloj) la “absolutan malriĉecon de Jesuo Kristo” kaj la neceson ke la supozita vivstilo de Kristo estu devige praktikata en la franciskana ordeno kaj, por iuj de tiu aro, ankaŭ en la tuta eklezia regantaro. En tiu agado de opono kaj persekuto, Mikaelo estis apogita de la avinjona papo Johano la 22-a (1316-1334). En 1317, en Marsejlo, estis ŝtuparumitaj kvar spiritualaj fratuloj. Per buleaj leteroj markitaj Sancta Romana kaj Gloriosam Ecclesiam la papo riproĉis kaj ekskomunikis ĉiun Spiritualan aron: li celis glatigi la gravan “malaglataĵon” de la rompiĝo inter franciskana aro konventuala kaj franciskana aro observanta kondamnante la ekĉesojn de la Spiritualoj, kiuj akuzis, ekscitante la popolojn, la papon mem pri herezo kaŭze de la poseda uzo de la materiaj bonaĵoj. Pro tiu persekuto, kiu tamen ne koncernis la personan vivstilon de la persekutatoj, eminentaj gvidantoj de tiu movado kiel Ubertino el Casale kaj Anĝelo Klareno devis forlasi la ordenon.
Komence de 1321, tamen, ankaŭ la rilatoj de Mikaelo kaj Johano 22-a difektiĝis. Dum la Ĝenerala kapitulo de Peruĝo de 1322 la delegitoj defendis la tezon de la “absoluta malriĉeco” de Kristo kaj apostoloj individue kaj kolektive. La “franciskana manifesto de Peruĝo (pli precize, du enciklikaj leteroj skribitaj de la kapitolo kaj adresita al ĉiuj fratuloj estis malaprobita kaj kondamnita de la papo. Evidente la kolizio de frato Mikaelo kun la papo jam neinverseble deflagraciis.
La Poterie-au-Perche
La Poterie-au-Perche estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.