cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Publika provizo
Publika provizo estas tiu procezo, kiam publika provizanto organizas konkuron por akiri la plej bonan prezon por iu registara instanco. Ĝin reguligas leĝo por la ŝtataj instancoj por certigi la egalrajtecon kaj egalŝancon por la konkurantoj. En la EU la publika provizo atingas la valoron de 1,6 bilionoj da eŭroj. Tiu egalas al ĉ. 12-15 procentoj de la Malneta Nacia Produkto de la Eŭropa Unio.
La publikaj provizoj estas reguligitaj en nivelo de EU kaj ĉiu lando devas elformi laŭ tio sian propran leĝaron.
La tri ĉefaj objektoj de la publika provizado estas la aĉeto de varoj, servoj kaj konstruaj investoj. La limvaloron, super kiu la ŝtata organizo devas organizi publikan provizadon entenas same leĝo.
En Hungario jam funkciis simila leĝo inter 1904 kaj 1949.
Jean-Pierre Darroussin
Biografio
Jean-Pierre Darroussin naskiĝis la en Courbevoie (Hauts-de-Seine) kaj pasiiĝis por teatro en gimnazio. En 1976, li enriris superan nacian konservatorion de drama arto de Parizo kun Catherine Frot kaj Ariane Ascaride.
Li konatiĝis de la granda publiko en 1980 ekde sia dua filmo Psy de Philippe de Broca.
En la 1980-aj jaroj, li sukcese ludis en teatro, interalie por la "Compagnie du Chapeau Rouge" (Kompanio de la Ruĝa Ĉapelo) de Pierre Pradinas kun sia komplico Catherine Frot.
En 1997, li estis rekompencita per César por plej bona aktoro en dua rolo pro sia interpretado en Un air de famille de Cédric Klapisch laŭ samnoma teatraĵo de Agnès Jaoui kaj Jean-Pierre Bacri.
En 1998, li ludis sian unuan «unuan rolon» en Le Poulpe de Guillaume Nicloux, kaj 15 Août, Le Cœur des hommes kaj de post tiam sukcese daŭrigis karieron de konata aktoro de la franca kino.
Okrouhlá (distrikto Blansko)
Okrouhlá estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447.
Urtiko
Urtiko estas nomo por 30-40 specioj de angiospermoj de la genro Urtica en la familio de urtikacoj. Plejparto el ili estas staŭdaj herbaj plantoj ofte konsiderataj trudherboj.
Ili disvastiĝas forte per siaj subgrunderampantaj rizomoj. Ili kreskas precipe en terenoj riĉaj je nitrogeno, ĉefe forlasitaj terenoj, iamaj rubdeponejoj ktp. Iliaj brulharoj brulas pro sia entenata Formika acido. Tamen eblas fari supon aŭ eĉ salaton el la folioj.
Sed ili havas grandan virton de la vidpunkto ekologia: ili estas ĉefa, kaj ofte ununura, nutrofonto de la raŭpoj de kelkaj el la plej belaj papilioj de Eŭropo.
Kuraca efiko
La folioj enhavas klorofilon, vitaminojn C (ĝis 60 mg en 100 g, precipe junaj folioj), K kaj B2, glikozidon, taninon, albuminojn, acidojn formikan, silician kaj askorban, histaminon, karotenon, klorofilon, celulozon, mineralajn substancojn (kalio, kalcio, fero). Urtiko estas delonge uzata kiel kuracplanto kaj printempa legomo en la kuirado (jam en antikvaj kuiradoj oni uzis ĝin kiel spinacon). Ĝi purigas la sangon, haltigas internan kaj eksteran sangadon (sangado el la nazo, tusado de sango, longa menstruo), malaltigas la nivelon de la sukero en la sango, efikas kontraŭ konstipo (plibonigas la peristaltikon de intestoj), arterosklerozo, digestaj malfacilaĵoj, stomakaj kaj intestaj doloroj, plibonigas la ĝeneralan metabolon, bonefikas ĉe diabeto, kuracas malsanojn de la hepato kaj galo. La alta enhavo de vitaminoj, hemoglobino kaj eritrocitoj bonefikas ĉe anemioj, hipovitaminozoj, post malsanoj kaj operacioj. La planto efikas kontraŭ reŭmataj artikdoloroj, muskola reŭmato kaj astmo. Dekokto de urtiko plibonigas la laboron de la kormuskolo, stimulas la koaguliĝon de la sango. La popola medicino kuracas reŭmaton per urtikvipado, la radikojn oni uzas kontraŭ griziĝo kaj elfalo de haroj en formo de dekoktaĵo (interna uzo) aŭ dekoktaĵo kun vinagro (ekstera uzo, lavado kaj masaĝoj). La dekokton oni faras per du supkuleroj da drogherbo, boligita en 500 ml da akvo dum tri minutoj, lasi maceri unu horon kaj filtri. Oni uzas 120 ml antaŭ la manĝo.
Museum der bildenden Künste
La Museum der bildenden Künste (esperante "Muzeo pri Plastikaj Artoj") estas muzeo lokita en Leipzig (Saksio, Germanio).
István Schneller
István Schneller [iŝtvAn ŝneler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schneller István estis hungara profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (1913).
István Schneller naskiĝis la  1847 en Kőszeg. Li mortis la 1939 en Budapeŝto.
Biografio
István Schneller frekventis akademion en Sopron, poste li plulernis en 2 germanaj universitatoj. En 1874 li ekinstruis en akademio de Eperjes, poste en Pozsony, fine en Universitato Kolozsvár kiel katedrestro. Li okupiĝis pri pedagogio, tial li instruis en mezlernejo por profiti la pedagogiaĵojn. Depost 1923 pro ĉeso de la hungarlingva universitata instruado en Cluj li (kiel iama rektoro) estis la motoro establi novan universitaton en Szeged.
Southend-on-Sea
Southend-on-Sea estas kaj unuara instanco kaj urbo en la angla regiono East of England. Ĝi estis antaŭe parto de la provinco Essex.
Museum der bildenden Künste
La ekspozicia areo kovras 7 000 m², kaj la kolekto de la muzeo entenas 3 500 pentraĵojn, 1 000 skulptaĵojn kaj 60 000 aliajn grafikajn artaĵojn, ekde malfrua Mezepoko ĝis la 20-a jarcento.
La kolekto baziĝas sur la inventaro de la Städtisches Museum de 1848. Ekde la 4-a de decembro 2004, la muzeo situas apud Sachsenplatz (Katharinenstraße 10). La nova konstruaĵo kostis 74,5 milionojn da eŭroj.
Southend-on-Sea
Loĝantaroj estas kaj la areo estas.
Peterborough
vidu ankaŭ Peterborough (Ontario), Kanado
Geografio > Eŭropo > Britio > Anglio > Angla regiono > East of England > Peterborough
Peterborough estas urbego kaj unuara instanco en la angla regiono East of England. Ĝi estis antaŭe parto de la provinco Cambridgeshire.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Peterborough estas
NGC 3385
NGC 3385 (aliaj indikoj — UGC 5908, MCG 1-28-9, ZWG 38.15, NPM1G +05.0270, PGC 32285) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monte Cremasco
Monte Cremasco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Crespiatica (LO), Dovera, Palazzo Pignano, Pandino kaj Vaiano Cremasco.
Sévigny-la-Forêt
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Alergio
Alergio estas troa reago de la imunsistemo al certaj normale nedanĝeraj substancoj (alergenoj). Ekzemploj de alergioj estas alergioj kontraŭ poleno, nutraĵo, polvo aŭ insektopiko. Alergioj iĝis pli kaj pli grava sanproblemo de la industriaj ŝtatoj.
La polenalergia sezono komenciĝas en la kontinenta zono, per florado de ulno, betulacoj, kiam aperas ties polenoj en la aero. Poste floras la poplo, betulo, poacoj, tilio kaj kulminas somere per florado de artemizio, ambrosio. La alergiajn perturbojn oni jam povas sanigi per kontarŭalergiaj drogoj.
Ekvadora Nacia Asembleo
La sidejo situas en la urbo Kito en la Leĝdona Palaco. La nuna asemblea prezidantino estas Guadalupe Llori ekde la 15-an de majo 2021, post ol efektiviĝi internaj elektoj en kiu estis nomumita kiel nova Prezidantino de la Leĝdona Funkcio.
Alergio
En la 20. jarcento aperis la konservaj, kolorigaj materialoj en la nutroindustrio, kies uzado pli kaj pli grandiĝis. Dum la nutrado ankaŭ tiuj materialoj enpenetras la korpon kaj kelkaj tie kaŭzas alergion aliaj akumuliĝas, pliaj sekreciiĝas. La efiko de la t.n. E-materialoj ankoraŭ ne estas 100-procente konata. La kuracistoj jam povas ekzameni, je kiu nutraĵo havas alergion la paciento.
Se oni somere ĝenas vespojn, ĝi povas piki la homon, enlasante venenon al la korpo. La veneno per la sangocirkulado povas kaŭzi eĉ gravajn simptomojn kiel pezan spiradon, sveniĝon kelkfoje eĉ morton. Oni devas ĉiam konsulti kuraciston kaj ĝis tiam enpreni kalcian pilolon. Proponitas ne frapi vespojn, sed toleri ilin.
Simptomoj estas diversaj:
Gauville-la-Campagne
Gauville-la-Campagne estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Gauvillais aŭ Gauvillois.
Milito de Jom Kippur
La milito de Jom Kippur, ankaŭ konata kiel oktobra milito aŭ milito de Ramadano, estis milito batalita de Israelo kontraŭ Egiptio kaj Sirio en 1973. La milito komenciĝis kiam Sirio kaj Egiptio subite atakis Israelon la 6-an de oktobro, la tagon de Jom Kippur, kiu estas la plej altaj judaj sanktaj tagoj kiam judoj fastas kaj ne laboras. Ili elektis tiun tagon por ataki, ĉar ili opiniis, ke en tiuj tagoj la israelanoj estos malpli pretaj por reagi. La milito ĉesis post dudek tagoj al la 25-an de oktobro, post kiam la Unuiĝintaj Nacioj postulis ĉesigon de la batalado.
Okazintaĵo
Israelo okupis la Sinajon, Cisjordanion kaj la Golanajn Altaĵojn en la Sestaga milito en 1967. Por la arabaj ŝtatoj ĝi estis militara kaj politika katastrofo, ĉar ili perdis stratege gravajn teritoriojn kaj milionoj da araboj vivis nun sub israela garnizono. Krome, Israelo fariĝis militara grandpotenco en la Proksima Oriento. Ĝi komencis kun la konstruado de judaj setlementoj en la okupitaj teritorioj, forpelinte miloj da araboj el iliaj hejmoj.
Ankoraŭ en la sama jaro de la milito, Egiptio batalis la Milito per eluzaĝo kontraŭ israelaj trupoj ĉe la Sueza Kanalo. Oni ne konsideras ĉi tion kiel verdira milito, sed kiel minoraj aeratakoj kaj bataletoj, tamen mortis 1.600 israelaj soldatoj kaj 6.000 egiptoj, precipe civiluloj. La tiama egipta prezidanto Ĝamal Abd al-Nasser volis eluzaĝi tiele la israelan militaron en la Sinajo kaj malrapide enpenetri en la dekstra flanko de la kanalo, sed li mortis en 1970 kaj ne povis fini siajn intencojn. Lia postsekvanto Anvar Sadat subite post sia inaŭguracio komencis kun la planado de efika atako kontraŭ Israelo.
Egipta taktiko
Sadat trovis komence nur Sirion kiel aliancanon en ebla milito. La jordana reĝo paciĝis antaŭe kun Israelo. Kiel tria ŝtato en la alianco elmontriĝis Irako, kiu sekvis malamikan kaj revenĝisman direkton koncerne Israelon. Egiptio havis je dispono proksimume 300.000 soldatojn, Sirio 60.000 kun iraka subteno de proksimume 10.000 soldatoj. Egiptio esperis je senpera subteno de la amikigita Sovetunio, sed ĝi rifuzis enbataligon kaŭze de la streĉita situacio en la evoluo de la malvarma milito kun Usono. Egiptio provizis sin per tre modernaj kontraŭaviadilaj artilerioj sovetiaj (SAM).
11109 Iwatesan
11109 Iwatesan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Milito de Jom Kippur
Egipta taktiko
Ĉekomenca atako devus esti efika trafo kontraŭ la forte sekuritaj limpostenoj transe de la kanalo, kiu estis konstruita en 1968 en la evoluo de la milito per eluzaĝo. En dua fazo, la egipta militfortoj devus koncentriĝi mezen de Sinajo por konkeri du montpasejojn. En tria fazo, la armepartoj devus koncentriĝi je la sudo por sieĝi Ŝarm el Ŝeiĥ, dum aliaj armepartoj moviĝus orienten.
11109 Iwatesan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Monto Iŭate (japane : 岩手山, Iwate-san) : vulkano alta de 2041 m., kiu erupciis kelkaj jaroj antaŭ. Ĝi estas unu el 100 plej famaj montoj de Japanio.
Milito de Jom Kippur
Egipta taktiko
Atako devus esti tute surpriza por eviti denovan preventivan atakon de Israelo kiel en la sestaga milito. Plie, la surprizo estus la pli granda kiam la israelaj militfortoj estas totale neorganizataj kaj malfacile mobilizeblaj. Por tio, Sadat planis la atakon dum la judaj festtagoj de Jom Kippur, en kiu la vivo en Israelo tute stagnas.
Batalregiono Sinajo
La 6-an de oktobro 1973 meznokte, egiptaj armefortoj transiris tute surprize la Suezan kanalon apud Port Said, Ismailia kaj Suez. En la sekvantaj 24 horoj 17 de 18 forte sekuritaj israelaj postoj estis konkeritaj kaj la egipta armeo en antaŭenmarŝo orienten. Ĝis la 14-a de oktobro la egipta armefortoj enpenetris parte 35 kilometroj en israele kontrolata teritorio kaj forpuŝis la israelan defendon orienten. La kutime forta israela aerarmeo estis nekapabla, ĉar la bone aranĝitaj egiptaj kontraŭaviadilaj artilerioj estis preskaŭ netrapaseblaj. Ĝis la kvina tago de la milito 85 israelaj batalaviadiloj estis malsuprenpafitaj.
Ĉar la egiptaj armefortoj ne koncentriĝis kaj batalis dise paralele al la kanalo, la israela armeo povis komenci kontraŭofensivon en nudaj regionoj kaj koncentriĝis por trapenetri la fronton, nur la norda fronto modeste moviĝis orienten. La kontraŭofensivo prosperis je la 16-a de oktobro sub la komando de Ariel Sharon. Du aliaj armepartoj transiris ĝis al la 23-a de oktobro la Suzan kanalon, sed suferis ege sub forta kontraŭstaro de ĉiuj flankoj. Ankaŭ la prizorgado de la trupoj fariĝis neebla, ĉar egiptaj kompanioj persekutis la israelajn taĉmentojn. Pro tio la israelanoj devis moviĝi suden. Kun tio, ili atingis la trian egiptan armeon, batalintan apud Suez, puŝintan montpasejon kaj nun ĉirkaŭitan. Tamen ĝi povis defendi sin tutflanke ĝis al la fino de la milito.
Nafto kiel armilo
Post la komenco de la milito, la araba alianco malpliigis la eksporton de nafto. La prezo plialtiĝis rapide. Post kiam fariĝis publika, ke Usono subtenis Israelon per provizado de armaĵoj, aliaj arabaj ŝtatoj proklamis la embargon kaj ĉesigis la naftoeksporton. Tiel komencis la tutmonda naftokrizo de 1973. Unuafoje en la historio nafto estis uzita kiel armilo. Ĝi atingis maksimumajn prezojn kaj estis porciumita en Usono kaj Nederlando. Pro tio multaj landoj devigis Israelon komenci cedi la kontraŭatakon, kaj la Unuiĝintaj Nacioj decidis ĉiesvoĉe batalhalton.
Por Israelo
La milito de Jom Kippur signifis fortan ŝokon por Israelo. La arabaj landoj pruvis, ke ili estis sufiĉe militare potencaj por minaci serioze Israelon. La israela armeo ja rebatis la agreson sukcese, sed ĝi suferis egajn damaĝojn. Proksimume 3.000 soldatoj mortis en dudek tagoj kaj 50% de la armaĵo estis eluzita aŭ detruita. La Golanaj Altaĵoj estis konsideritaj ne permeabla, la Sinajo kiel bone sekurigita limo. Israelo nun komencis trovi paceman solvon en la proksima-orienta konflikto. Jam 1974 komencis pactraktadoj kun Egiptio. Sekvis politikaj kaj ekonomiaj krizoj.
Por Egiptio
Anvar Sadat fariĝis militheroo en la araba mondo. Li sukcese kontraŭbatalis la kvazaŭe nevenkeblan israelan armeon. Li malaperigis la sovetian influon en Egiptio kaj povis reformi sian landon, ĉar li nun estis amita de sia popolo. Jam en 1973 komencis retiriĝo de la israela armeo el la Sinajo kun la alveno de la internacia pacmisio UNEF 2. La judaj setlejoj estis forigitaj. En 1978 sekvis packontrakto en kiu la Sinajo estis senkondiĉe redonita kaj Israelo agnoskita.
3240 Laokoonto
3240 Laokoonto estas troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas: 60° "malantaŭ" Jupitero laŭ ties orbita movo, do en la t.n. Troja Tendaro.
Malkovro
Malkovris ĝin la usona astronomo Schelte J. Bus, la sur  eksponitaj far de Eleanor Francis Helin kaj Eugene M. Shoemaker per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja sacerdoto Laokoonto, kiu provis averti la trojanojn kontraŭ la ruzo de la troja ĉevalo, sed mortis kun siaj du filoj voritaj de serpentegoj.
Ĝojo
Ĝojo estas emocia stato de estado. La difino de ĝojo estas unu de la ĉefaj filozofiaj demandoj. Proponataj difinoj inkluzivas liberecon de volo kaj malĝojo, konscio de la bona ordo de aferoj, certeco de onia propra rolo de la universo aŭ societo, interna paco, ktp. Pli ĝenerale, tamen, ĝi povas esti difinata kiel la stato al kiu homoj kaj aliaj animaloj estas kondutece pelata, por kontraŭi al eksteraj fortoj kiuj foje gvidus al malĝojo, kaj supozeble al finfina morto pro enuo.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri ĝojo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
1658 Innes
1658 Innes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la astronomo Jacobus Albertus Bruwer elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo (Sud-Afriko).
Nomo
Ĝia nomo honoras la skotan-sud-afrikan astronomono Robert Innes.
Wyna
Wyna estas rivero en la kantonoj Argovio kaj Lucerno. Ĝia longeco estas 31,7 km kaj ĝia meza akvofluo 1,2 m³/sek. Ĝia baseno kovras areon de cent kvindek kvadratkilometrojn.
Fonto
La fonto de Wyna troviĝas en Neudorf (Kantono Lucerno) sur alteco de 660 m s.m. ĉe la koordinatoj.
Alfluejo
Wyna alfluas en Suhr (Kantono Argovio) al la rivero Suro, kiu siavice en Araŭo alfluas al Aro.
Wimpassing an der Leitha
Wimpassing an der Leitha, hungare Vimpác, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La vilaĝnomo signifas: leviĝo de vento ĉe Leitha.
Situo
Wimpassing an der Leitha situas laŭ dekstra bordo de Leitha. Eisenstadt troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1376 en formo Cheky. En 1529 kaj en 1683 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1578 abatejo fondiĝis. En 1910 loĝis en Vimpác 657 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Vimpác apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio.
István Schenek
István Schenek naskiĝis la  1830 en Esztergom. Li mortis la 1909 en Budapeŝto.
Biografio
István Schenek frekventis universitaton en Vieno, poste li eklaboris kiel apotekisto en sia naskiĝurbo en 1856, sed pli frue dum Hungara revolucio de 1848 jam li estis armea apotekisto. Tie li konatiĝis kun fratoj Károly Than kaj Mór Than. En 1859 li ekinstruis en Kassa, baldaŭe en Keszthely, fine en Akademio de Selmec, kie li longe estis katedrestro. En tiu lasta urbo li konatiĝis kun István Farbaky, kun kiu li inventis pli novan gasan lampon, poste pli perfektan akumulatoron. Li ricevis premion en 1885.
Wilbur De Paris
Wilbur De Paris (naskiĝis la 11-an de januaro 1900 je Crawfordsville en Indianao; mortis la 3-an de januaro 1973 je Novjorko en Novjorkio) estis usona ĵaza trombonisto, komponisto kaj bandestro de diksilando.
Vivo
Wilbur De Paris lernis en la aĝo de sep jaroj ludi arkokornon kaj muzikis kun la bando de sia patro, kiu vagadis prezentante vodevilo-spektaklojn. Komence de la 1920-aj jaroj li unuafoje muzikis en Nov-Orleano dum koncertvojaĝo kun la bando „Mack´s Merrymakers“. Komence de la 1920-aj jaroj li ankaŭ ludis ĉe Stuff Smith kaj fondis en 1925 propran bandon en Filadelfio. En la 1930-aj jaroj li muzikis interalie ĉe Noble Sissle, kun kiu li en 1931 unuafoje iris al Eŭropo, aŭ ĉe Benny Carter kaj Teddy Hill, kun kiu li en 1937 koncertvojaĝis en Eŭropo. Ekde 1938 ĝis 1941 li ludis ĉe Louis Armstrong, kiun li ankoraŭ konis el Nov-Orleano, kaj fondis en 1943 denove propran bandon, en kiu kunlaboris lia trumpetluda frato Sidney De Paris. Li ludis interalie en la 1940-aj jaroj ĉe Ella Fitzgerald kaj Roy Eldridge kaj ekde 1945 ĝis 1947 en la Orkestro Duke Ellington.
Post tio li fondis la ensemblon „New New Orleans Band“, kiu miksis tradician diksilandon kun influoj de svingo kaj uzis laŭ la modelo de la bando „Red Hot Peppers“ de Jelly Roll Morton rafinitajn aranĝaĵojn. Wilbur De Paris estis same kiel sia frato plurfoje muzikinta kaj surdiskiginta kun Morton kaj enprenis ankaŭ muzikistojn de Morton en sian bandon, ekzemple klarnetiston Omer Simeon kaj frapinstrumentiston Freddie Moore. Krom lia frato ofte ankaŭ kunmuzikis Doc Cheatham kiel trumpetisto, kiu kontraste al Sidney De Paris rezignis pri grumblego-efektoj per sia trumpeto. Aliaj bandanoj estis pretertempe Zutty Singleton ĉe frapinstrumentaro, Don Kirkpatrick ĉe piano kaj Eddie Gibbs resp. Lee Blair ĉe banĝo (Blair muzikis pli frue ankaŭ ĉe ). „New New Orleans Band“ estis en la 1950-aj jaroj tre sukcesa en Novjorko kaj komencis fine de la 1950-aj jaroj koncertvojaĝi tutmonde. En 1957 ili reprezentis Usonon dum la sendependiĝo-solenaĵo de Ganao kaj muzikis en 1960 je la unua ĵazfestivalo je Antibes. Post la morto de sia frato en 1967 Wilbur De Paris jam nur prezentis laŭokaze.
Universitato de Banja Luka
La Universitato de Banja Luka estas unu el du universitatoj en Banjaluko. En 2008 ĝi havis 13 fakultatojn, 195 profesorojn, 296 asistantojn, 235 aliajn dungitojn kaj ĉ. 15.000 studentojn.
En aprilo 2008 estis diplomitaj 1.700 studentoj.
Historio
La universitato estis fondita la. Je sia fondo ĝi havis jenajn kvin fakultatojn:
Katraĉo
Katraĉo (Catracho) estas familiara laŭloka nomo, sinonimo de hondurano uzata ekde la dua duono de la 19-a jarcento.
Universitato de Banja Luka
Historio
Poste aldoniĝis:
Katraĉo
Kunteksto
Meze de la 19-a jarcento, usonaj aventuristoj, nomataj Filibustroj, entreprenis konverti Nikaragvon en ŝtaton de amerika Unio, same kiel estis atingite aneksante Teksason kaj Kalifornion al Usono, sed sen la interveno de sia registaro. La celo de tio estis gajni favorojn de la sklavposedantoj en la suda parto de Usono, kiuj estis irontaj al interna milito kun la nordo. Unu el la celoj de la filibustroj estis precize restarigi sklavecon en la centran parton de la amerika kontinento, kaj por tio ili intencis komenci per Nikaragvo. Preninte Nikaragvon, tiuj aventuristoj komanditaj de William Walker, daŭrigus sian regadon en la aliaj centramerikaj landoj.
Universitato de Banja Luka
Historio
Oni planas la kreadon de tri pliaj fakultatoj :
Katraĉo
Kunteksto
La filibustroj prenis parton de la teritorio de Nikaragvo, malorde kontrolante la landon. La ceteraj centramerikaj landoj tiam organiziĝis por lukti kontraŭ la invadintoj: Gvatemalo, Nikaragvo, Salvadoro, Honduro kaj Kostariko flankenlasis siajn politikajn diferencojn kaj unuiĝis por la komuna bono de la regiono.
Universitato de Banja Luka
Situo
La universitato situas oriente de la urbocentro sur kvarangula tereno ĉe rivero Vrbas, kiu iam servis kiel kazerno. Le enirejo estas okcidente, ĉe bulvardo Vojvode Petra Bojovića. La pieda eniro, sed ne la enveturo, estas libera al ĉiu.
Esperanto
En 2008 la universitato gastigis, laŭ invito de docento ǈubiša Preradović, sesion de AIS.
Katraĉo
La homoj de Xatruch
Dum la sangaj bataloj engaĝitaj en tiu armita konflikto, honduranoj montris sian valoron, submetante kune kun siaj centramerikaj fratoj la filibustrojn kaj rekuperante grandan parton de la nikaragva teritorio kiu estis prenita.
Reveninte el la batalkampoj, la homoj de generalo Xatruch estis bonvenitaj de la nikaragva popolo kiel heroojn kaj per frazoj kiaj: "Ahí vienen los catrachos" (Jen venas la 'katraĉoj'), misprononcita vorto pro la malfacileco prononci la nomon de generalo Xatruch. Aliflanke, la prononco de la vorto devus esti: xatruchos.
Tial, la vorto katraĉo ne estas laŭloka nomo sed karesa nomo de la laŭloka nomo honduranoj.
Boston (Teksaso)
Boston estas loĝloko en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la kantono Bowie, en la pleja nordokcidento de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis nur  loĝantojn.
Thurrock
Thurrock estas unuara instanco en la angla regiono East of England. Ĝi estis antaŭe parto de la provinco Essex.
Granda Ursa Lago
La Granda Ursa Lago (Great Bear Lake, Grand lac de l'Ours, slavie: Sahtu) estas la plej granda lago de Kanado, la kvare plej granda lago de Nordameriko, kaj la oke plej lago de la mondo. La lago situas sur la Arkta Cirklo inter 65 kaj 67 gradoj de norda latitudo kaj inter 118 kaj 123 gradoj de okcidenta longitudo.
La lagakvo elfluas tra la rivero Granda Urso (Sahtu De) en la riveron Makenzio. La solaj komunumoj laŭborde de la lago estas Deline ĉe la sudokcidenta finaĵo kaj Echo Bay (NOT) ĉe la nordorienta flanko.
La denea sahtua nacio nomas sin laŭ la lago.
Prahistorio
La Granda Ursa Lago kuŝas inter du gravaj fiziografiaj regionoj: la Kazana Altebenaĵo, parto de la Laŭrenca tabulo, kaj la Enlanda prerio. Laŭorigine ĝi estis parto de antaŭglaĉera valaro kiun reformigis la eroziaj efikoj de glaĉermoviĝo dum la plejstoceno. Depost tiam la la lago spertis diversajn ŝanĝoj rezultantaj de tera resaltiĝo post la degelado de la glaĉeroj.`
Klimato
Inter 1950 kaj 1974 oni kolektis la sekvajn klimatdatumojn ĉe Port Radium:
Viana de Jadraque
Viana de Jadraque [BJAna deĥaDRAke] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. En la blazono oni montras fontanon kaj akvomuelejon, kio estas simbolo de la rilato de la setlejo al naturaj akvofontoj.
Blut und Boden
Blut und Boden (esperante "Sango kaj Grundo") aludas al parto de la nazia ideologio, laŭ kiu nacieco dependas de nia antaŭularo kaj de nia patrolando. Ĝi celas celebri la rilaton inter popolo kaj la lando, kiun ĝi okupas kaj kultivadas. Ĝi cetere alte estimas la virtojn de kampara vivo, kontraste al urba vivmaniero. Tiu germana esprimo estis inventita fine de la 19-a jarcento, enkadre de nacia romantikismo.
Viana de Jadraque
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 53 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,17 loĝ/km².
Blut und Boden
Richard Walther Darré popularigis la frazon, kiam fondiĝis Nazia Germanio (Neuadel aus Blut und Boden, 1930). La Reichserbhofgesetz de 1933 sekve oficialigis tiun teorion.
Viana de Jadraque
Situo
Viana de Jadraque situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 873 m super marnivelo; je 69 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 22 km el Sigüenza, plej proksima urbo. La areo de ties teritorio estas de 24,41 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°01′36″N 2°46′05″Ok.
Historio
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro estis ĉiam super la 200 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 241 loĝantoj en 1950 al 53, tio estis oni perdis preskaŭ 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Viana de Jadraque, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Viana de Jadraque kie oni falis al la nunaj 53.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Mehmels
Mehmels {{prononco|ME:mels]] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Wasungen-Amt Sand. Fine de la jaro {{Metadatumoj pri nombroj de loĝantoj en Turingio||STATO}}}} la komunumo havis {{nombro|{{Metadatumoj pri nombroj de loĝantoj en Turingio|{{#property:p439}}}}}} loĝantojn.
{{projektoj}} {{distrikto Schmalkalden-Meiningen}} {{Ĝermo|Germanio}}
Župčany
Župčany [ĵupĉani], (hungare Zsebefalva [ĵebfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Župčany situas laŭ ĉefvojo Levoča-Prešov (aŭtovojo preteriras). La lasta urbo troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1248 laŭ tiama hungara ortografio "Sebefalwa". En 1427 oni komputis tie 38 familiajn parcelojn. En 1787 398 vilaĝanoj loĝis en 57 domoj, en 1828 511 vilaĝanoj en 57 domoj. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zsebefalva 514 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Prešov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Kolĥozo formiĝis en 1954. En 2001 vivis en Župčany 1211 homoj, (1199 slovakoj).
Andrew S. Tanenbaum
Andrew Stuart "Andy" TANEMBAUM (naskiĝis en 1944) estas komputikisto, estro de la Departemento de komputilaj sistemoj, en la Universitato Vrije, Amsterdamo, Nederlando. Li estas la ĉefa aŭtoro de la sistemo Minix, operacia mastrumado bazita je Unix kun edukada propono, kaj tre konata por siaj libroj pri scienco de la komputado.
Staphylococcus
Stafilokokoj - latine Staphylococcus, el la grekaj vorteroj σταφυλή [stafilé] ‚grapolo‘ kaj κόκκος [kókkos] ‚kerno‘ aŭ ‚grajno‘ - estas globoformaj, Gram-pozitivaj bakterioj, kiuj ofte grupiĝas grapoloforme. Stafilokokoj estas nemoveblaj kaj ne kreas sporojn. Kutime ili grandas inter 0,5 kaj 1,5 mikrometroj. Medicine aparte gravas la genra specio staphylococcus aureus, kiu troveblas preskaŭ ĉie en la naturo, ankaŭ sur la haŭto kaj en la supraj spiraj organoj de 25 ĝis 30 procentaĵoj de ĉiuj homoj. Kutime ĝi ne kaŭzas malsanosimptomojn. Se tamen pro bakterie favoraj kondiĉoj aŭ malforta homa imuna sistemo la bakterioj ricevas la eblecon forte plimultiĝi, ekestas haŭtaj infektoj (abscesoj, muskolaj infektoj, kaj en home malfavoraj kazoj ankaŭ vivdanĝerigaj infektoj kiel pneŭmonio, endokardiito aŭ sepso. Se la bakterioj iĝas rezistaj kontraŭ pluraj gravaj antibiotikoj, ili medicine aparte malfacile kontraŭbataleblas kaj en kazo de transdono al aliaj homoj ankaŭ povas vivdanĝerigi tiujn.
Andrew S. Tanenbaum
Li naskiĝis en la urbo Novjorko kaj kreskiĝis en White Plains en la usona ŝtato Novjorkio. Li bakalaŭriĝis en MIT kaj doktoriĝis en Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley je la jaro 1971.
Nune li instruas lecionojn pri organizado de komputiloj kaj mastrumaj sistemoj.
La kerno de Linukso estis inspirita en Minix. Tanenbaum inplikiĝis kun la diskutadoj de Usenet dum la jaro 1992 kune Linus Torvalds (kreinto de Linukso), pri la bazaj meritoj de Torvalds uzante Monoblokan Kernon anstataŭ la Mikrokerno kiun Tanembaum pensis ke estis mezo de la estonto.
Attagis
Attagis  estas genro de tinokoroj, sudamerika familio de etaj gregemaj vadbirdoj kiuj adaptiĝis al herbovora dieto. Tiu genro enhavas la plej grandajn el la kvar specioj de Tinokoroj.
Tiuj birdoj ŝajnas kvazaŭ paseroj, perdrikoj aŭ koturnoj laŭ strukturo kaj bekoformo. Ili havas mallongajn krurojn kaj longajn flugilojn.
La ino demetas 2-3 ovojn en malprofunda trueto engrunda.
Nadsato
Nadsato (propalingve Nadsat) estas fikcilingvo kreita de Anthony Burgess pro sia romano A Clockwork Orange. Tiu "lingvo" estus parolata en nekonata futuro de banditoj kiel speco de ĵargono. Oni povas diri ke Nadsat ne estas artefarita lingvo, sed artefarita ĵargono. La projekto havas ĉirkaŭ 300 vortojn, plejparte bazitaj sur la rusa lingvo kaj la baza gramatiko estas de angla lingvo, ĉar la libro estis verkita dum malvarma milito, sed kelkaj aliaj lingvoj, kiel la hispana ankaŭ iom influis ĝin. Eble eĉ Esperanto,Interlingvao kaj Polari influis nerekte al fina aspekto de la "lingvo" de Burgess.
Kelkaj vortoj de Nadsato:
Walter Davy
Walter DAVY(naskiĝinta en la 20-a de decembro 1924 en Wien, mortinta en la 14-a de septembro 2003 samloke) estis aŭstra reĝisoro kaj aktoro.
Biografio
Post studoj ĉe la konata viena Max-Reinhardt-Seminario li iĝis helpreĝisoro ĉe Burgteatrejo en 1948. De 1950-55 li laboris ankaŭ por la usona radistacio Rot-Weiß-Rot en Wien kaj por la semajna novaĵjkinorevuo Austria-Wochenschau kiel produktoro. Poste li reĝisoris ĉe Burgteatrejo kaj Akademie-teatrejo en Wien kiel ankaŭ ĉe teatrejoj en Göttingen, Berlin, Heidelberg, Basel und Düsseldorf.
Ekde 1968 li estis ĉefreĝisoro por televidaj drametoj ĉe ORF. Krome li ankaŭ verkis, i.a. por la dimanĉa radielsendo Der Watschenmann. Li populariĝis kiel unugamba inspektoro kaj sekciestro Paul Schremser en la televida serio ''Kottan ermittelt. Li ankaŭ direktis la filmigon de la aŭstra familia serio Familie Merian.
En 1990 li revenis al la Reinhardt-Seminario kiel docento. Ankaŭ post la retiriĝo en 1992 li plue videblis sur la televida ekrano aŭ kineje kiel aktoro.
7961 Ercolepoli
7961 Ercolepoli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Ĝi esitis nomita en memoro de Ercole Poli (1961–2000). Amanto de astronomio, li ĉiam dediĉis sin al la malkovro de novaj teknikoj kaj metodoj.
12478 Suzukiseiji
12478 Suzukiseiji estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Seiji Suzuki, emeritiĝinta instruisto, sekretario de la Kunliga Kunveno de la Astronomoj de Yamagata (de 1997) kaj de la Kludo de Astronomoj de Yamagata.
NGC 3386
NGC 3386 (aliaj indikoj — MCG 1-28-10, ZWG 38.16, NPM1G +05.0271, PGC 32284) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monte Isola
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Iseo, Marone, Parzanica (BG), Sale Marasino, Sulzano kaj Tavernola Bergamasca (BG).
Kristanaj patronoj de la komunumo estas legendaj martiroj Fasustinus kaj Jovita, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Uropiga glando
La Uropiga glando, neformale konata kiel plumaranĝa glando, estas glando troviĝanta en la plej granda majoritato de birdoj, kiu elpelas ian oleon (plumaranĝa oleo) kiujn birdoj uzas por plumaranĝo. La ĉefaj komponaĵoj de la plumaranĝa oleo estas vaksoj nomataj uropigioloj.
Tiu glando troviĝas ĉe la bazo de la vosto kaj havas formon de du simetriaj partoj.
Preĝejo Sankta Jozefo (Kalocsa)
La preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika historia monumento en urbo Kalocsa (Hungario).
Historio
József Kunszt invitis monaĥinejojn el Ĉeĥio al Kalocsa, samtempe li konstruigis kirkon, monaĥinejon kaj lernejon kune. Lajos Haynald pligrandigis ilin en 1890. En 1949 la monaĥinejoj estis forigitaj, ili vivis plu en Aŭstrio. En 1989 la kirko estis renovigita kaj denove alvenis monaĥinoj rericevantaj la preĝejon kaj monaĥinejon.
Preĝejo
La preĝejo situas laŭ la trotuaro inter la lernejo kaj monaĥinejo. La fasado estas simetria, meze al enirejo funkcias, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Super la enireja pordo estas granda rozvitralo, pli supre estas niĉo, en statuo pri Sankta Jozefo. La plej supre la kvadrata turo altiĝas. La ĉefaltara bildo prezentas Sankta Jozefon kun bebo Jesuo. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio el Padovo kaj Sankta Maria. Menciindas la vitraloj.
Monaĥinejo
La monaĥinejo estas duetaĝa konstruaĵo kaj rekte ligiĝas al la kirko. Apartenaĵo estas gimnastikejo ĉe la korto.
Lernejo
La lernejo same estas duetaĝa konstruaĵo, sed la dua etaĝo konstruiĝis en 1911 fare de Gyula Városy. Nuntempe la konstruaĵo estas profana mezlernejo kun internato.
Kermeso okazas en la 19-an de marto. Pilgrimoj okazas inter majo-oktobro dimanĉe depost la 13-an.
19778 Louisgarcia
19778 Louisgarcia estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
George R. R. Martin
George Raymond Richard Martin (naskiĝis la 20-an de septembro 1948 en Bayonne, (Nov-Ĵerzejo) estas usona fantasta kaj horora verkisto, laŭreato de Premio Hugo, Premio Nebulozo kaj World Fantasy Award.
19778 Louisgarcia
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Louis Garcia, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Li estis instruisto ĉe la Viewpoint School de Calabasas (Kalifornio, Usono).
Agnieszka Mozer
Agnieszka MOZER [agnjeŝka mozer] (naskita la ) estas pola esperantistino. Ekde novembro 2010 ĝis la jaro 2012 ŝi estis prezidantino de Pola Esperanto-Junularo.
George R. R. Martin
Bibliografio
Romanoj
Agnieszka Mozer
Agnieszka Mozer loĝas en Varsovio kaj estas membro de la klubo Varsovia Vento. Ŝi partoprenis en la organizado de Internaciaj Junularaj Kongresoj, Ago-Semajnoj kaj Junularaj E-Semajnoj.
George R. R. Martin
Bibliografio
Kanto de Glacio kaj Fajro
Agnieszka Mozer
Ekde junio 2019 ŝi estas vicprezidantino de Pola Esperanto-Asocio.
Muráň (distrikto Revúca)
Muráň (murAnj), hungare Murányalja [muranjalja], germane Unter-Muran estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. La historia slovaka nomo estis Podmuráň. Pod, Unter kaj alja signifas: suba (subaĵo).
Situo
Muráň situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, fine de fervojo el Revúca. Revúca troviĝas proksime 8 km.
Burgo
La burgo estis unue menciita en la jaro 1271, kiun la husanoj okupis en la 15-a jarcento, baldaŭe Matiaso la 1-a reokupis ĝin. En 1644 Ferenc Wesselényi sukcese sieĝis la fortikaĵon. En 1666 grava kunsido de kremo de la hungaroj okazis, kie alianco okazis kontraŭ Habsburgoj. Emeriko Thököly dufoje okupis la burgon: en 1678 kaj en 1683. En 1702 incendio okazis, post unu jaro Francisko Rákóczi la 2-a senbatale akiris ĝin. Baldaŭe la burgo estis forlasita.
Komunumo
La vilaĝo naskiĝis en 1321 por servi la fortikaĵon. En la 16-a jarcento oni minis ferercon. En 1574 la turkoj, en 1610 Stefano Bocskay bruldetruis la vilaĝon. En 1710 pro pesto multe mortis. Ekde 1823 ceramikofarejo kaj segejo ekfunkciis. Post 5 jaroj oni nombris 140 domojn kaj 1213 homojn. En 1849 la hungaroj venkis la slovakojn. En 1910 loĝis en Murányalja 1117 da homoj, (846 slovakoj, 235 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Murányalja apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Revúca, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Muráň 1250 homoj, (1230 slovakoj, 8 ciganoj, 4 ĉeĥoj, 3 hungaroj).
Famuloj
En Murányalja naskiĝis:
Franz Kuchenbuch
Vivo
Kuchenbuch naskiĝis kiel unua el kvar infanoj al juristo. La patro devis ankaŭkonservi antikvaĵojn de la urbo: tiel Kuchenbuch jam de la infaneco konfrontiĝis al restaŭradlaboroj kaj evoluis amo je pentrado. La patro lasis lin ne nur realigi tiun ĉi deziron sed ankoraŭ subtenis ties ĉi ŝatokupon sendante lin al trejnado ĉe elstaraj erfurtaj pentristoj. Tamen la patro planis juristan karieron por li. Li frekventis la Reĝan gimnazion en Erfurto kaj trapasis la maturiĝekzamenon en Heiligenstadt en la 1834-a jaro. Poste li studis de 1834-38 jursciencon ĉe la universitatoj de Halle, Bonn kaj Berlin, i.a. ĉe Friedrich Carl von Savigny kaj Eduard Gans. Poste li estiĝis oficisto prusa, precipe kiel tribunala juristo. Estante adepto de la Revolucio de 1848 li iĝis deputito en 1848 ĉe la asembleo de Frankfurto por la urbo Belzig. Sed paralele li neniam ĉesis pentri faradante pejzaĝpentraĵojn, urbajn belvidojn, bildojn de konstruaĵoj kaj dumvojaĝajn verketojn. Li estis membroj de diversaj porartistaj ligoj kaj partoprenis kelkajn ekspoziciojn sukcese en Berlin kaj Erfurt (i.a. ekde 1864 kiel honormembro de Berliner Künstlerverein). Samtempe li aktivis kiel kolektanto, arkeologo kaj historiesploristo. Li membriĝis al pluraj historiaj societoj aŭ eĉ kunfondis ilin kaj aniĝis al la societo Berliner Gesellschaft für Anthropologie, Ethnologie und Urgeschichte sub la estrato de Rudolf Virchow. Li akceptitis tie ĉi en 1871 post liaj verkoj pri la prahistorio de Müncheberg kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. En la 1849-a jaro li edzinigis Marie Sondermann originantan el malnova erfurta familio: kun ŝi li havis la infanojn Martha, Anna, Elise und Franz (la laste menciita iĝis poste historiisto kaj muzeestro en Stendal). En 1888 li ricevis okaze de la 50-a datreveno oficistada la honoron nomiĝi Ritter vom roten Adlerorden kaj iĝis honora civitano de Müncheberg.
Kolektanto, historiisto kaj arkeologo
Konojn de arkivado Kuchenbuch jam lernis ĉe la patro Bernhard Wilhelm ĉar li administris por la majencaj regantoj la bienojn kaj kulturaĵojn en Erfurto. La filo ofte akompanis lin. Ekzemple la filo rekte ĉe la patro lernis la korektan konservon (ankaŭ bildan) kaj flegon de antikvaĵoj, ekz. de la Forstista domo Willroda aŭ de la Neuwerk-monakejo en Halle (Saale). Tiajn aferojn dum la tempo de Napoleono Bonaparte ne faris la ŝtato sed privatuloj kaj multaj aferoj nur saviĝis danke al privata endeponejigo. Kuchenbuch sekve ankaŭ iĝis kolektanto (i.a. de dokumentoj, urboplanoj, pentraĵoj, portretoj, presitaĵoj, moneroj). Alvenis elfosaĵoj arkeologiaj. Poste, kiam la ŝtato denove okupiĝis pri historiaĵoj li retransportigis la aĵojn kun rilato al Erfurto tien.
Ekde 1852 li korespondadis kun la Germana Nacia Muzeo en Nürnberg ĉe kies fondo li ĉeestis kiel gasto. En 1860 li kunfondis la societon Historischer Verein für Heimatkunde en Frankfurt am Main. En 1864 li iĝis membro-kontribuanto por la Societo historia de Erfurto. En 1865 li kunfondis la societon Verein für Heimatkunde Müncheberg. En 1873 li membriĝis al la societo Berliner Gesellschaft für Anthropologie, Ethnologie und Urgeschichte sub la estrado de Rudolf Virchow. Lia akcepto estis en la 1.2.1873 pro liaj arkeologiaj esploradoj pri Müncheberg: tiun ĉi klubo povis eniri nur fakuloj. La laŭda parolado de la societo de la 19.12.1896 faritis memore al tiu feliĉa kaj racia esploristo... Estis tiaj engaĝiĝoj tute en favoro de kreskinta historia memkonfido en la tempo de historiismo kaj servis i.a. por pruvi memstarecon de urboj. Tiaj tendencoj ludis rolon ankaŭ ĉe Kuchenbach (kp. plue lian familion kies anoj - la klanoj Willrode, Scheidt, Stieglitz - ofte estis estintaj gravuloj).
Pentristo
Almenaŭ kiel hobion akceptis lian pentropasion la patro de Kuchenbach. Li estis sendita al elstaraj pentristoj en Erfurt (Nikolaus Heinrich Dornheim, Georg Bertuch, Eduard Dietrich; instruistoj kaj subtenantoj en Berlin estis i.a. Ferdinand Bellermann de Berliner Künstlerverein. Specialaĵoj de Kuchenbuch estis bildoj pri konstruaĵoj kaj pejzaĝoj laŭ la ideoj de la Berlina Skolo kaj ĝia ofte admirita detal- kaj realemoj. En 1844 li sendis verkojn de li al la ekspozicio de Akademie der Künste, nome: Portal am Dom zu Erfurt, Kreuzgang im Dom zu Erfurt, Kloster Chorin. Samjare li partoprenis la ekspozicion de Berliner Künstlerverein. La granddukina moŝto de Mecklenburg-Strelitz aĉetis lian olepentraĵon Tor zu Neubrandenburg. En 1864 Kuchenbuch iĝis honora membro de Berliner Künstlerverein. Krome konservitis pluraj bildoj de la pejzaĝo de la medio de la loĝurbo kaj multaj skizoj faritaj okaze de vojaĝoj tra Altmark kaj Orienta Prusio. Alia ege konata pentraĵo estis la Panoramo de Erfurto, farita ĉ. la jaro 1854 (ekde 1855 daŭre elmontrita en la muzeo de Alterthumsverein Erfurt).
Lia filo Franz menciis verŝajne 150 grandajn kaj pli malgrandaj olepentraĵojn kaj - krom litografioj kaj akvareloj, amason da krajonaj kaj plumaj desegnoj. Ĉar Kuchenbuch desegnis ĉion tre korekte kaj detale oni prenis multajn bildojn por rekonstrui respektive reprodukti konstraĵerojn. Plurfoje oni legas pri la graveco de la kuchenbuchaj verkoj koncerne la memorigon de malnovaj statoj, ekz. en la korespondado kun la erfurta konsiliano Karl Herrmann aŭ kun amikoj (i.a. Moritz von Streit).
Parto de la verkaro troviĝas en la Anger-muzeo (Erfurt) kiu organizis elmontradojn de kucherbuchaĵoj ankaŭ en la 20-a jarcento (i.a. dum granda ekspozicio en aŭtuno 1913). Sed ankaŭ nun de tempo al tempo admireblas bildoj de li en la menciita muzeo (i.a. en 1998, 2000, 2002). Antaŭ la nova konceptigo por la muzeo estis tie ĉi ankaŭ daŭre pendintaj verkoj de li.
Macrocranion
Macrocranion estas genro de formortinta mamulo. Macrocranion estis trovita en Grube Messel.[1]
La genro Macrocranion estas ĉi-troveje reprezentita en du specioj: M. tupaiodon havis lanan pelton sen spikoj. Kvankam ĝi eble estis omnivora (ĉionmanĝa), la fosiliaj restaĵoj indikas ke la trovita specimeno manĝis fiŝon mallonge antaŭ sia morto. Ĉi tiu malgranda besto longis proksimume dekkvin centimetrojn, havis longajn malantaŭajn krurojn kaj evidente estis kapabla je konsiderinda rapido.
La fosilia M. tenerum estas kvin centimetrojn longa. La specio ankaŭ havis longajn krurojn por rapida movado, sed ĝia pelto inkluzivis akran protekton. La longaj kruroj, tamen, indikas la besto ne povus enruliĝi supre por defendi sin. Fosiliigitaj stomakaj restaĵoj montras, ke dieto de M. tenerum inkluzivis formikojn, do ĝi eble estis insektomanĝuloj.
Niederstaufenbach
Niederstaufenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Katedralo de Auxerre
La katedralo Sankta Stefano (cathédrale Saint-Étienne) en Auxerre en la departemento Yonne en Francujo estas ĉefverko de la burgonja gotika arĥitekturo. Ekde 1823 ĝi estas kun-katedralo de la ĉefepiskopujo Sens-Auxerre.
Superrigardo
La katedralo troviĝas en la centro de la historia urbo sur monteto supre de la rivero Yonne. La konstruo de Sankta Stefano komenciĝis en 1215, do pli malpli samtempe kiel tiu de la katedraloj de Reims und Amiens, sed tiam travivis plurajn konstrufazojn. La fasado devenas el la finiĝanta 13-a jarcento, la nordan turon oni konstruadis ĝis en la 16-a jarcento. Tiu ĉi montrofaco de malfrua gotiko montras la tiam fortan tendencon, tegi ĉiujn liberajn facojn per ornamriparoj.
Esence estas, ke la burgonja katedralo jam ekde la mezurado de la arkaĵa zono ne celas tiun plialtigon kiel la nordfrancaj katedraloj. La burgonja preĝejo strebas al mezuroj pli familiaraj al la homoj. La principon de du-ŝeleco ĉi tie oni realigis aparte konsekvence. Malantaŭ la faskokolonoj pasas la koridoro, kio metas la apogan sistemon de la konstruaĵo kiel apartan ebenon antaŭ la maltantaŭe troviĝanta spacotavolo kaj la postsekva fenestrofaco. La koridoro de la supra fenestrozono devenas de la mursistemoj de la tri grandaj katedraloj de la supra valo de Rodano, Laŭzano, Ĝenevo kaj Liono, en kies konstrumetiejoj mallonge antaŭ 1200 venkis la gotiko.
En la ĥorejo ni trovas la saman realigite pli konsekvence. Ĉi tie evidentiĝas tendencoj al la ideo de supren strebanta skafaldo kiel aparta sistemo sendependa de la ekstera muro, kvazaŭ kiel arĥitektura ideo desolvita de ĉia konstruteĥnika funkcio, do kiel nura artverko.
La antauaj konstruaĵoj
La nuna gotika katedralo estas la kvina konstruaĵo sur ĉi tiu loko. Anstataŭ unua preĝejo episkopo Amâtre starigis (proks. 386–418) novan, pli grandan konstruaĵon. Episkopo Deziderio (603–621) alkonstruigis al ĉi tiu preĝejo absidon, kiun li ornamigis per ormozaiko laŭ modelo de tiu de Syagrius en Autun. Tiun ĉi domon brulego plene ruinigis fine de la 9-a jarcento. La tria konstruaĵo ekestis sub episkopo Herifrido (887–909). Ankaŭ tiu ĉi brulpereis en la jaro 1023, same kiel grandparto de la urbo. Episkopo Hugo de Ĉalono post tio konstruigis romanikan katedralon, kiu estis konsekrata en 1057. La ĥorejo, kiun flankenstaras du turoj, sin apogis sur la kripto ankoraŭ nun ekzistanta, kiu egaligas la terenon deklivan malsupren al la rivero.