cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
21618 Sheikh
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hamza Sheikh, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Head Start School de Islamabado (Panĝabo, Pakistano).
Bruna fazano
La Bruna fazano aŭ Bruna orelfazano (Crossoptilon mantchuricum) el la ordo de galinoformaj birdoj kaj familio de fazanedoj troveblas nur en nordorienta Ĉinio sude de orienta Mongolio. Ili vivas en disaj lokoj de Luliang Ŝan, Ning'u kaj Kelan de norda Ŝenŝjio kaj la montoregiono de nordokcidenta Hebejo, okcidenta Pekino kaj centra Ŝenŝjio. Spite la latina scienca nomo, Manĉurio estas pli nordoriente de la teritorio de tiu palearktisa specio.
Aspekto
La birdo estas tutkorpe malhelbruna kun nigre brilantaj kolo kaj kapo, ĝiaj mentono kaj kornoformaj rektaj kvazaŭ mustaĉo orelplumoj estas blankaj kaj etendas el la bekobazo ĝis elstari super la nukoflankoj; ankaŭ la talio, suba dorso, pugo kaj la radikoj kaj centra parto de vostoplumoj estas blankaj, dum vangoj estas nudaj haŭtaĵoj malhelruĝaj same kiel la kruroj; la vostoplumoj supren levitaj kun plumpintoj kliniĝantaj teren. La irisoj estas helbrunaj. La beko estas helgriza al helflaveca. La birdo longas 83-107 cm kaj pezas 1,450-2,475 gr, kun vosto 45-60 cm longa de 22 kurbaj plumoj blankaj kun malhelaj pintoj. La enverguro estas de 28 cm kaj ĉe ino de 26 cm. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ plumaro, sed inoj kutime estas iomete pli malgrandaj kaj ne havas spronojn.
La voĉo estas altatona, raŭka alvoko foje transkribita kiel "Trip-k-r-r-r-r-r-ah!" de varia longo (foje akra, eventuale elsendita dum ĝis ĉ. 60 sekundoj), ascenda en tono kaj laŭteco.
Kutimaro
La Brunaj fazanoj vivas en montetoregionoj 20-30ope. Folioj, ŝosoj, semoj, tigaj tuberoj, maldikaj radikoj, kaj eĉ insektoj estas iliaj manĝaĵoj. Kiam ili prenas manĝaĵon, iu birdo deĵoras sur altaĵo por alarmi la aliajn birdojn, kiam venas rabobirdoj aŭ rabobestoj. Vespere ili kolektiĝas kaj tranoktas sur pinoj dekkelkajn metrojn altaj sur montodeklivo.
En la reprodukta sezono ili en paro konstruas neston en terkavoj inter pinoj, betuloj aŭ arbedoj kaj sternas iom da herboj kaj arbofolioj en ĝi. La nesto estas ĉirkaŭita de velkintaj folioj. La 5 al 8 ovoj de la birdo estas verdecaj al brunetaj, sen makuloj, kaj pezas po 60 g. La femala birdo plenumas kovadon, kiu daŭras ĉ. 26-28 tagojn antaŭ eloviĝo. La flegado kaj nutrado estas komuna tasko de la gepatraj birdoj.
En la pariĝa tempo en printempo ofte okazas drasta lukto inter virbirdoj.
Statuso
La totala populacio estas ĉirkaŭkalkulita en 5,000 birdoj sed konsiderinte ke denseco estas pli alta en protektitaj areoj oni povas supozi ke la populacio estas de ĉ. 17,000 birdoj. Pli ĵuse oni konstatis, ke estas populacioj ankaŭ en la kantonoj Laijuano kaj Laiŝui kaj pro tio la totala populacio povus esti pli alta.
6365 Nickschneider
6365 Nickschneider estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astrofizikiston Nick Schneider, fakulon pri la maldensa atmosfero de Iono kaj ĝia toro da plasmo. Uzante fenomenojn de kaŝado, li studis la atmosferon de Iono kaj malkovris natri-havajn molekulojn en la magnetosfero de Jupitero.
Beni Hammad
La fortikaĵo Beni Hammad aŭ Al Qal'a von Beni Hammad (arabe: قلعة بني حماد) estas ruinoj de montara fortikaĵo en Alĝerio. Ekde 1980 ili estas enlistigitaj en la monda heredaĵo de UNESKO. Ili situas je alteco de 1.000 metroj.
La fortikaĵo estis konstruita en 1007 de Hammad ibn Buluggin, filo de la fondinto de Alĝerio, Bologhine. Malgraŭ siaj 7 metrojn dikaj muroj ĝi estis detruita en 1152 de la Almohadoj. La ruinoj bone bildigas la aspekton de tiama islama fortikaĵo.
7614 Masatomi
7614 Masatomi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masatomi Urata, ano de la Orienta Astronomia Asocio kaj aktiva observanto de meteoroj ekde 1943. Li ankaŭ estis konsilanto de la Astronomia Societo Oita ekde ties fondo en 1979 kaj grave kontribuis al eduko de junaj astronomoj.
29484 Honzaveselý
29484 Honzaveselý estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memeoro de la legenda ĉeĥoslovaka biciklisto Jan "Honza" Veselý (1923–2003), kiu komencis sian karieron kiel panbakista metilernanto. Dudek sep fojoj nacia biciklada ĉampiono, li gajnis la Internacian Vetkuron por la Paco en 1949 kaj li estis kvar fojoj ano de la venkinta ĉeĥoslovaka teamo. Li estis tenanto de la Nacia Premio de Honesto en 1997.
Socia-Demokrata Fronto (Kameruno)
La Socia-Demokrata Fronto (france Front Social-Démocratique, angle Social Democratic Front) estas la ĉefa opozicia politika partio en Kameruno. Ĝi estas estrata de John Fru Ndi, kaj ricevas gravan subtenon de la anglalingvaj regionoj en Okcidenta Kameruno.
La partio estis fondita en Bamenda la 26-an de majo 1990 por krei pli efikan opozicion kontraŭ la reĝanta Demokrata Kunveno de la Kameruna Popolo. Ĝia konsistiga asembleo okazis la 3-an de februaro 1991. La Socia-Demokrata Fronto decidis bojkoti la asemblean baloton de 1992 kune kun la Demokrata Unuiĝo de Kameruno pro duboj pri la honesteco de la venonta baloto.
Fru Ndi kandidatiĝis al la prezidenta baloto de 2004 kaj oficiale kolektis 17,4% de la voĉdonoj, do multe malpli ol prezidento Paul Biya. La partio en 2011 firme kontraŭis konstitucian revizion, kiu ebligis trian prezidentan mandaton por Paul Biya.
Tutmonda muziko
Kantistoj: Rainer Conrad, Karin Rossow, Enzo Picone.
La grupo estiĝis danke al la ideo de Gunter Koch, iama lernanto de Esperanto el la urbo Magstadt en suda Germanio, krei profesi-nivelan popmuzikon en Esperanto. Ĝi ekzistis nur en la jaroj 1991/1992 kaj neniam koncertis antaŭ esperantistoj. Ĝia sola publikaĵo, la albumo "Esperanto" eldonita en 1991 kiel kompaktdisko (1.000 ekzmpleroj) kaj muzikkasedo (5.000 ekzempleroj) vendiĝis nur malrapide, kio kaŭzis ioman seniluziiĝon ĉe la iniciatinto kaj la produktinto.
La kantojn verkis Rainer Conrad en la angla, sen publikigi ilin en tiu lingvo. Al Esperanto ilin tradukis Eckhard Bick, Adolf Burkhardt kaj Frank Stocker.
Jarandilla de la Vera
Jarandilla de la Vera aŭ populare simple nomata Jarandilla en la zono [ĥaranDIja], estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas jarandillanos. La censita populacio en 2008 estis 3 113 loĝantoj.
Situo
Jarandilla de la Vera estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, je altitudo de 585 m; je 136 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 196 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, kaj je 221 km de Madrido, la ŝtata ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 62 km².
Historio
Poste de la epoko de la visigotoj restis baptujo kun la svastiko kiu troviĝas en la preĝejo de Santa María de la Torre.
Dum la epoko de dominado de araboj, ili nomigis la urbeton per la nomo de "Xarandiella". Pri la vera deveno de la vorto, oni devas memori, ke ĝi enhavas la vorton Aran, kiu en antaŭromiaj lingvoj signifis valo aŭ rivero (en eŭska estas Harán-Jarán, valo) (kio aperas ankaŭ en la esprimo Campo Arañuelo, zono geografie tre proksima, aŭ en la Valo de Aran, Aranjuez, ktp.), tiele probable la araboj donis al la loko la praromian nomon de la zono. Jarandilla, venus de Jaranda, Xarán plus la sufikso -da, "loko de" kaj diminutivo illa-ae, "loko aŭ zono de la eta valo".
Kaverno Altamira
Ĝin malkovris ĉasisto en 1868 en bieno de Marcelino Sanz de Sautuola. Tiu ĉi trovis la pentraĵojn en 1879 kaj iniciatis esploradon kaj diskonigon. Unue malkonfidite pro ties mirigaj aspekto kaj manieroj, la malkovro instigis drastan rebildigon pri la kapabloj de prahomoj. Profunde esplorite de la ĉefaj prahistoriistoj de ĉiu periodo, la arto de la kaverno fine estis taksita kiel paleolitika.
Jarandilla de la Vera
Historio
Sed la fakto sendube pli elstara el la historio estis la ĉeesto de la Imperiestro Karlo la 1-a de Hispanio kaj 5-a de Germanio. Li alvenis al Jarandilla la 11an de novembro de 1556 kaj gastis en la kastelo de la Grafoj de Oropesa, antaŭ lia translokiĝo al la Monaĥejo de Yuste kie vivs siajn lastajn tagojn. La kastelo de la Grafoj de Oropesa estas aktuale la Parador Nacional de Turismo Carlos V, tio estas ŝtatposedata gastejo, kie eblas tranokti (vidu sube).
Kaverno Altamira
Oni faris la plej imponajn pentraĵojn kaj gravuraĵojn dum Magdalenio kaj Solutreo, sed aliajn ankaŭ dum la pli fruaj Gravetio kaj komenco de Aŭrignacio (tion ĉi oni konstatis per uranio-datadmetodo). Ĉi tial oni certas, ke la kavernon uzis homoj dum almenaŭ 22 000 jaroj, en pluraj periodoj de Malfrua Paleolitiko: ekde antaŭ 35 600 jaroj ĝis antaŭ 13 000, kiam supra kaverna parieto enfalis kaj ŝtopis la enirejon. Ĉi tial, izolite de natura baro, la pentraĵoj konserviĝis en tre bona stato ĝis hodiaŭ.
Jarandilla de la Vera
Ekonomio
Agrikulturo (tabako kaj kapsiko el kio oni produktas kapsikon) kaj brutobredado. Turismo lastatempe.
Kaverno Altamira
La arta stilo en Altamira apartenas al la franca-kantabra skolo de prahistoria arto, en kiu rimarkindas la realeco de la figuroj. En la kaverno estas gravuraĵoj kaj plurkoloraj pentraĵoj figurantaj bestojn aŭ homformajn estaĵojn, kaj ankaŭ pentraĵoj abstraktaj kaj nefiguraj.
Jarandilla de la Vera
Bibliografio
CALLE CALLE, Francisco Vicente, Judas Iscariote: vida, leyendas, iconografía, "La Quema", www.bubok.com, 2009.
Kaverno Altamira
Ofte komparite kun majstraj verkoj de ĉiu arta genro, la kaverno Altamira estas ofte nomita Siksta Kapelo de kaverna arto. Fakuloj daŭre laŭdas la belecon kaj majstrecon de la verko de Altamira: ĝi estas "la plej eksterordinara atesto de tia ĉi paleolitika arto", "la enverkita kaverno, kiun oni plej frue malkovris kaj kiu ankoraŭ estas plej majesta" kaj "se la [paleolitika] kaverna pentroarto estas ekzemplo de alta verko-kapablo, la kaverno Altamira estas ties plej impona verko".
Boris Reitschuster
Boris REITSCHUSTER (naskiĝinta la en Augsburg) estas germana ĵurnalisto kaj faklibra verkisto. Li famiĝis per siaj libroj pri aktuala Rusio. Inter 1999 kaj februaro 2015 li gvidis la moskvan buroon de la semajna novaĵgazeto Focus.
Kaverno Altamira
Unesko deklaris la kavernon Monda heredaĵo en 1985. En 2008 en tiun deklaron oni inkluzivis ankaŭ aliajn 17 kavernojn en Eŭskio, Asturio kaj Kantabrio mem. La heredaĵaro oficiale nomiĝas Kaverno Altamira kaj paleolitika kaverna arto de norda Hispanio. Proksime de la kaverno estas la Nacia Muzeo kaj Centro de Esploro de Altamira kun ekzakta kopio de la kaverno kaj ties pentraĵoj.
Malkovro
Ĉasisto Modesto Cubillas malkovris la kavernon Altamira en 1868. Li trovis la enirejon kiam li klopodis liberigi sian hundon, kiu estis kaptita en fendon de rokoj, postkurinte predon. La apero de nova kaverno ne estis interesa novaĵo ĉar en tiu areo abundas karstaj terenoj kaj tial estas multaj kavernoj.
Boris Reitschuster
Vivo
Post pasigo de la abiturienta ekzameno ĉe la humanisma Stefano-gimnazio en Augsburg en la 1990-a jaro li ekzamenitis interpretisto ĉe la Scienca centro de la moskva ekonomia-statistika altlernejo. Inter 1992-1994 li estis korespondisto por la gazeto Deutsches Allgemeines Sonntagsblatt. Inter 1995-1997 li unue deĵoris por la novaĵagentejoj dpa kaj AFP kiel en Augsburg tiel en Munkeno. Inter novembro 1999 kaj februaro 2015 li gvidis la moskvan buroon de Focus en la rusa ĉefurbo.
Reitschuster kritike priskribis en libroj kaj artikoloj la politikan sistemon de Ruslando malŝpare farante akran kritikon kontraŭ Vladimir Putin. Laŭ propraj asertoj li plurfoje minacitis per murdplananoncoj: tial li devis reveni en 2011 al Germanlando. Tamen li ĝis 2015 kontinuigis la laboradon por la menciita moskva ĵurnalismejo. Ekde februaro 2015 li estas liberprofesia verkisto kaj ĵurnalisto.
Kaverno Altamira
Malkovro
Verdire, la pentraĵojn malkovris ne Sautuola, sed ties filino. Dum sia patro restis en la enirejo de la kaverno, ŝi iris enen ĝis flanka ejo. Vidinte pentraĵojn sur la plafono, ŝi kurante iris informi sian patron. Li absorbite rigardis la grandiozan aron de pentraĵoj de bestoj kovrantan la tutan plafonon.
La sekvan jaron, 1880, Sautuola publikigis mallongan artikolon kun skizo de la pentraĵoj, per kiu li diskonigis, ke liaopinie la pentraĵoj estas prahistoriaj. Li priparolis kun la profesoro pri geologio Juan Vilanova, de la Universitato de Madrido, kiu alpropigis tiun tezon al si. Tamen, la tezo estis malagnoskita de la francoj Émile Cartailhac, Gabriel de Mortillet kaj Édouard Harlé, kiuj estis la plej spertaj fakuloj pri prahistorio kaj paleontologio en Eŭropo tiam.
La pentraĵoj de Altamira estis tiu granda aro de prahistoriaj pentraĵoj, kiun oni unue konis. Tamen, ties malkovro, esploro kaj agnosko kaŭzis profundan kaj polemikan rekonsideron pri la tiamaj tezoj de prahistoria scienco. La malkovraĵo estis tiel nova kaj surpriziga, ke pluraj fakuloj tuj dubis ties verecon. Oni eĉ sugestis, ke Sautuola mem trompe pentris la kavernon dum siaj du vizitoj. Ĉi tial, oni unue malakceptis la prahistoriecon de la pentraĵoj kaj oni eĉ atribuis la verkadon al franca pentristo iam loĝinta en la domo de la kaverna gvidisto. Tamen la plimulto de la francaj spertuloj konsideris, ke Sautuola ne estis trompisto, sed trompito. Krome, la arta realeco de la pentraĵoj ankaŭ provokis debaton pri ties vereco. Laŭ evoluismo en homaj studoj pri kulturo, prahomaj kaj sovaĝaj triboj ne havis arton kaj de praa epoko ĝis nun okazis daŭra progreso. Laŭ tiu eksmoda tezo, arto estas signo de civilizo kaj ĝi estas aperinta nur dum la lasta periodo de homa evoluo, kaj ne en malkleraj ŝtonepokaj popoloj. La agnosko de Altamira kiel verkaĵo de homoj de Paleolitiko estis paŝo en longa procezo, kiu samtempe difinis la nuntempan studon pri Prahistorio.
Dubo kaj malakcepto de la pentraĵoj iĝis pli kaj pli vastaj. En Hispanio, dum kunveno de la Hispana Societo pri Natura Historio okazinta la 1-an de decembro 1886, la estro de la grupo Nacia Kalkografio deklaris jene:
Sautuola kaj ties malmultaj subtenantoj batalis kontraŭ tiu ĉi deklaro. La morto de Sautuola en 1888 kaj de Vilanova en 1893, ankoraŭ sen publika agnosko kaj sub konsidero je trompistoj, preskaŭ destinis la pentraĵojn de Altamira al klasifiko kiel moderna trompaĵo.
Tamen, la valoron de la pentraĵoj garantiis sinsekvaj malkovroj de prahistoriaj iloj en pluraj eŭropaj kavernoj. En la fino de la 19-a jarcento, ĉefe en Francio, oni malkovris kavernajn pentraĵojn, kiuj estis klare ligitaj al statuetoj kaj ostaj gravuraĵoj aperintaj en paleolitikaj esploro-tavoloj de kavernoj, samkiel malaperintaj bestoj de la faŭno de Iberio, kiel mamutoj, boacoj aŭ bizonoj, inter aliaj. En ti ĉiu agnoskado pozitive ĉefrolis Henri Breuil, ĉar liaj esploroj pri parieta arto publikigitaj en la kongreso de 1902 de la Franca Asocio por la Avanco de la Sciencoj instigis ŝanĝon en pensmaniero de la fakuloj de tiu epoko.
Estinte unu el la plej kontraŭuloj de la agnosko de la vereco de Altamira, Émile Cartailhac ŝanĝis sian opinion kiam oni ree trovis gravuraĵojn kaj pentraĵojn en la francaj kavernoj La Mouthe, Combarelles kaj Font-de-Gaume ekde 1895. Vizitinte la kavernon, li verkis artikolon ''La grotte d'Altamira. Mea culpa d'un sceptique (La kaverno Altamira. Jen mia kulpo pro skeptikeco) en la revuo L'Antropologie'' (1902). Tiu artikolo kondukis al tutmonda agnosko de la pentraĵoj de Altamira kiel paleolitikaj.
Kaverno
La kaverno Altamira situas en kalka monteto de Plioceno. Ties enirejo situas je 156 metroj super la marnivelo, kaj 120 metroj super la kurso de la rivero Saja, kiu situas 2 km for de la kaverno. Krome, la kaverno situas 5 km for de la bordo de la Kantabra Maro, sed kiam oni verkis la pentraĵojn de la Granda ĉambro, la kaverno estis 8 aŭ 10 km pli malproksime de la marbordo ol nun, ĉar la maro estis pli malalta. Tio estis favora situacio por ĉasado, ĉar oni povis kontroli vastan teritorion kaj samtempe disponi taŭgan ŝirmejon.
Antaŭ 13 000 jaroj, je fino de Magdalenio, disfalo de la kaverna plafono ŝtopis la enirejon. Tio favoris, ke la pentraĵoj kaj la prahistoriaj homaj restaĵoj bonstate konserviĝis ĝis hodiaŭ.
La eno de la kaverno estas relative malgranda: la distanco de la enirejo ĝis la profundo estas nur 270 metroj. Ties ena strukturo konsistas el unu galerio kaj malmultaj disbranĉoj. La fino de la galerio estas tre mallarĝa kaj malfacile alirebla.
La temperaturo kaj humideco en la Granda ĉambro estas senŝanĝa dum la tuta jaro, kiel konstatite de Breuil kaj Obermaier, kiujn registris valorojn inter 13.5-14.5 °C kaj 94-97% respektive.
En 1960 la kompetenta aŭtoritato de Hispanio eltajlis kaj donis peceton de la kaverna parieto por, ke Erich Pietsch analizu ĝin. Laŭ rezulto de tiu studo, oni konstruis diversajn kopiojn de la kaverno, kiel tiun en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio (Madrido) aŭ la Deutsches Museum (Munkeno). La rezulto de tiu analizo estas jena:
Pietsch donis pliajn detalojn kaj konkludis, ke la kaverna kalkoŝtono estas preskaŭ pura, kun malmultega dolomito (proporcio de magnezio estas malpli ol 1.3%).
Se oni rigardas nur la nunan staton de la kaverno, oni malfacile komprenas tiel, kiel oni uzis la loĝejon kaj la ejon de polikromiaĵoj. Oni devas imagi, ke ĝi estis uzata senĉese dum la pentrado. En diversaj fos-esploroj oni konstatis, ke en la kaverno okazis almenaŭ kvin enfaloj: unu antaŭ Solutreo, unu en Solutreo (kiam oni ekloĝis la kavernon), unu dum Magdalenio kaj du en malfrua Plejstoceno (antaŭ 12 000 jaroj). Tamen, disfaloj plu okazis: unu disfalo preskaŭ vundis Hugo Obermaier dum esplora fosado en la 1920-aj jaroj.
Oni nomis la ejojn de la kaverno laŭ diversaj nomoj ne oficiale agnoskitaj sed ofte uzataj. La kaverno konsistas el tiuj ĉi partoj, de aperturo al profundo (oni aldonas kutiman hispanan nomon):
Vestiblo
La vestiblo estas larĝa kaj ĝi estis sunlume hela ĝis la ŝtopa enfalo ĉe la enirejon de la kaverno. Homoj loĝis tiun ĉi parton ekde la komenciĝo de la Malfrua Paleolitiko. Nun en ĝi estas la restaĵoj de enfalinta rokŝirmejo, kie verŝajne plej ofte vivis la loĝantoj de la kaverno. En la vestiblo oni trovis la plej valorajn restaĵojn, kiuj helpis dati la diversajn elementojn de la kaverno kaj kompreni la vivmanieron en ĝi. La plej fruktodonaj arkeologiaj esploroj okazis en tiu ĉi parto de la kaverno.
Granda ĉambro
La nomoj de tiu ĉi ĉambro estas plej diversaj: Granda ĉambro, Granda salono, Granda ĉambro de polikromiaĵoj, Ĉambro de bestoj, Granda plafono aŭ Ĉambro de freskoj. En ĝi estas la granda aro de polikromiaj pentraĵoj, kiun Joseph Déchelette resone kromnomis Siksta Kapelo de kvaternara arto. La profundeco de la ejo estas 18 metroj kaj la larĝeco estas 9 metroj. La originalan altecon (inter 110 kaj 190 cm) oni suben grandigis por, ke oni povu komforte kontempli la pentraĵojn de la plafono. Tamen, en la centro de la ĉambro oni lasis markilon indikantan la originalan altecon.
Aliaj ejoj
En aliaj ĉambroj kaj interĉambroj estas ankaŭ pluraj pentraĵoj, sed ne tiel gravegaj. En tiujn ĉambrojn natura lumo de suno ne povis eniri. Tial oni certas, ke oni uzis artefaritan lumon por pentrado. En la aliaj ĉambroj ne estas restaĵoj indikantaj, ke oni vivis tie, kaj do ĉeesto en tiuj ĉambroj estis nur sporada.
Sânmărtinu de Câmpie
Sânmărtinu de Câmpie [sınmərtinu de kımpije] (hungare: Mezőszentmárton mezosentmarton) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Reghin kaj administracie apartenas al la komunumo Râciu. En 1910 ĝi havis 1 401 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 1 035 (rumanoj, 2% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1296. En la mezepoko ĝi estis hungara-rumana vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Kaverno Altamira
Datado
La kaverna arto ĉe la Biskaja Golfo en norda Hispanio kaj sud-okcidenta Francio estas kutime taksita kiel arto de Malfrua Paleolitiko.
Valormetalo
La plej bone konataj valormetaloj estas la monermetaloj, nome oro kaj arĝento. Kvankam ambaŭ havas industriajn uzojn, ili estas plej bone konataj pro siaj uzoj en arto, juvelarto kaj monerstampado. Aliaj valoraj metaloj estas la metaloj de la platena grupo: rutenio, rodio, paladio, osmio, iridio, kaj plateno, el kiuj plateno estas la plej amplekse komercata.
Kaverno Altamira
Datado
Tamen, ene de tiu periodo, ne estas komuna konsento pri la datado nek de la arkeologiaj objektoj aperintaj en la kaverno nek de la pentraĵoj. Estas diversaj metodoj kaj fakuloj traktantaj la datadon, kun diversaj malsamaj kriterioj: varias traktatoj de datoj de ĝenerala kaj loka artoj, datoj de loĝado en kavernoj, datoj de pentrado laŭ metodo aŭ datado de arkeologiaj objektoj, ktp.
Krome, konfuzo pri datado nutriĝis ankaŭ pro tio, ke oni ne povis absolute dati la pentraĵojn ĝis fino de la 20-a jarcento kaj komenco de la 21-a jarcento. Oni devis dedukti la daton de pentrado surbaze de la objektoj trovitaj, kiuj estas tradicie taksitaj kiel solutreaj kaj magdaleniaj. Tamen, analizite de stila vidpunkto, la ruĝkoloraj pentraĵoj estis taksitaj kiel gravetiaj, kio signifas, ke la unua loĝado de la kaverno okazis 4000 jarojn pli frue. Tiun tendencon ree konstatis arkeologiaj esploroj en la 2000-aj jaroj.
Konrad Alberti
Konrad ALBERTI (vere: Konrad Sittenfeld; naskiĝinta en la 9-a de julio 1862 en Breslaŭo, mortinta en la 24-a de junio 1918 en Berlino) estis germana verkisto, literaturhistoriisto kaj ĵurnalisto.
Kaverno Altamira
Datado
En 2012 aperis esploro indikanta, ke la plej fruaj elementoj de la pentraĵoj estas aŭrignaciaj (tio estas, antaŭ 35600 jaroj), kiam la unuaj homedoj alvenis en Iberion. Tio defias la ĝisnunan ideon pri la aŭtoro de la pentraĵoj, ĉar tiukaze ankaŭ eblas, ke ne nur modernaj homoj pentris, sed ankaŭ neandertalaj homoj.
Konrad Alberti
Vivo
Handikapite per pieda malsano Alberti jam dum la gimnazia tempo kunlaboris ĉe diversaj lokaj gazetoj. Poste li studis en sia naskiĝurbo kaj en la germana ĉefurbo kaj intertempe ech aktoris. Poste li studis historion kaj literatur-/arthistorion kaj tute dediĉis sin al verkado.
Kaverno Altamira
Datado
Kulturaj periodoj de paleolitika arto
Konrad Alberti
Vivo
Tipas Alberti por homoj en la Germana Imperiestra Regno por kiuj literaturo plej gravis kiel ilo fari karieron: por tio plej gravis la ĝenro "kritikoj". La vivokondiĉoj de kaj la medio ĉirkaŭ Alberti respeguliĝas multe pli bone en liaj kritikoj ol en liaj verkoj ĉar nur kiel kritikisto oni rajtis vere senbride prezenti negativan rilaton al aliaj aferoj.
Kaverno Altamira
Datado
''Limoj kaj daŭro de periodoj varias dependante de diversaj kriterioj laŭ ĉiu fakulo. Jen nur provo montri kelkajn.''
Konrad Alberti
Graveco
Ekde la fondo de la gazeto Berliner Morgenpost Alberti skribis por ĝi. Ties abonantoj tamen estis plejparte literature neinteresitaj. Restis de lia verkaro (dramoj, romanoj) kvazaŭ nenio valora sen voli konsideri la verkon Die Alten und die Jungen (1889) kiel ekzemplon de unua pseŭdomoderna priberlina romano. Ĉar en tiu ĉi kazo la germanlingva ĉiutaga konsumliteraturo poste ege plievoluus pozitive ... Ĉiuokaze Alberti iĝis porparolanto de naturalismo kaj polimike atakis teatrejojn kiuj preferis surscenigon de klasikuloj. Kune kun Karl Bleibtreu li provis fondi novan teatrejon "Deutsches Theater".
Kaverno Altamira
Pentraĵoj kaj gravuraĵoj
Pentraĵoj kaj gravuraĵoj estas same gravaj en analizo de arto de Altamira. En Altamira estas pentraĵoj, gravuraĵoj kaj pentranĵoj sur gravuraĵoj de diversaj skoloj, stiloj, epokoj kaj teĥnikoj. Homoj en Altamira verkadis sporade dum jarmiloj kaj tial estas diversaj kaj malsamaj stiloj.
Konrad Alberti
Literaturo
Biografio ĉe NDB
Kaverno Altamira
Pentraĵoj kaj gravuraĵoj
La bona kvalito de la verko de Altamira, kiel en aliaj kavernoj, indikas, ke la iloj uzitaj dum verkado de pentraĵoj kaj gravuraĵoj estas kompareblaj kun tiuj uzataj hodiaŭ. Ekzemple, la grafeloj el siliko estis eĝe akurategaj; krome, la farboj, mastikoj kaj aliaj pigmentoj bonege adaptiĝis al surverkita medio.
Evoluo de arto ne estas tia, kia estas evoluo de teknologio, ĉar arto ne akumulas novajn sciojn tiel, kiel procezo de kreado de aŭtomobilo. Kvankam la paleolitika arto ekzistis dum 20 000 jaroj, ĝi ne senĉese evoluis al perfektiĝo. Oni konsideru la grandan kvaliton de la tre malnovaj statuetoj de Aŭrignacio aŭ Gravetio, kiuj estas tre fruaj komparite kun la polikromiaĵoj de Altamira. Ekzemplo de tiu nekonstanteco en evoluo de arto estas skulptado de marmoro fare de artistoj en Antikva Grekio, kies modelojn oni plu uzas hodiaŭ : ili ne anstataŭiĝis de aliaj modeloj kaj ne restas eksmodaj aŭ malbonkvalitaj antikvaĵoj al hodiaŭaj homoj.
Kelkaj studoj, kun certe alta grado de subjektiveco pro sia naturo, diras, ke en la paleolitika kaverna arto nur ĉirkaŭ 15% el la reprezantaĵoj estas vere bonkvalitaj, kaj do la aliaj estas nur pentraĵaĉoj sen vera arta kvalito. Tiuj pentraĵoj, kiujn oni nedube taksas bonkvalitaj, estas tiuj en la plafono de la Granda ĉambro de polikromiaĵoj de Altamira. Por multaj fakuloj, ili estas la plej majstra verko de Magdalenio, kaj eĉ de Paleolitiko.
Teĥniko
Por verki, homoj de Altamira elektis lokon, gravuris la konturon de la verko, nigrigis kaj fine farbis. La verkisto verkis rezolute kaj certe, kaj bone konis la anatomion de la pentrataj bestoj. Fakte, oni ne trovis misĝustajn liniojn aŭ ties reverkaĵojn.
Oni konsentas, ke la verkistoj de la plej imponaj kavernaj verkoj, kiel tiuj en Altamira, estis ja tiamaj elstaraj majstroj, kaj ili donis sian propran espriman karakteron al sia verko. Múzquiz, aŭtoro de kelkaj kopioj de pentraĵoj de Altamira, opinias, ke la polikromiaĵoj en la Granda ĉambro estas verko de ununura verkisto. Oni eĉ pensas, ke la majstra verkisto de Altamira ankaŭ verkis en aliaj kavernoj, ekzemple en la kaverno El Castillo.
Lumigo
La natura sunlumo estis nesufiĉa por ebli verki en la Granda ĉambro kaj en la plej profundaj ejoj. Tial la verkistoj uzis fajron, tio estas, artefaritan lumon. En la planko sub multaj pentraĵoj oni trovis rompitajn ostojn, kies medolon oni uzis kiel brulaĵon en lampo, laŭ opinio de diversaj fakuloj. En eksperimento, oni konstatis, ke se oni bruligas medolon per vegeta meĉo, la rezulta lumo estas hela, agrabla kaj produktas nek fumon nek odoron.
Pigmentoj
Oni kreis la farbon per mineralaj pigmentoj de hematito (de koloroj en skalo de okro al ruĝo) kaj lignokarbo miksitaj kun akvo aŭ seke, sed ankaŭ estas fakuloj opiniantaj, ke oni uzis bestan grason kiel adherilon. Oni gravuris la nigra-linian konturon de figuroj per lignokarbo. Krome, oni ankaŭ aplikis lignokarbon kiel paston en figuroj, kiaj la polikromiaĵoj de la Granda ĉambro.
Priskribo de verko
eta|280px|Plano de la kaverno. La numeroj de ĉambroj kaj galerioj aŭ trairejoj koincidas kun tiuj uzitaj kaj publikigitaj de [[Henri Breuil|Breuil kaj Obermaier. La ĉefaj ejoj estas jenaj:
I (1) - Ĉambro de polikromiaĵoj aŭ Granda ĉambro
III (3) - Ĉambro de tegmento-formaĵoj
IX (9) - Ĉambro de la foso
X (10) - Vosto de ĉevalo]]
La artisto(j) de la kaverno Altamiro solvis teĥnikan problemaron ekzistantan jam de origino de plastika arto en Paleolitiko: anatomia realismo, perspektivo, movo kaj polikromio.
Oni nomas la verkojn laŭ terminaro uzita de Breuil kaj Obermaier en la libro La Cueva de Altamira en Santillana del Mar (1935), sed ankaŭ oni uzas aliajn por verkoj ne trovitaj tiam. La nombro de verkoj estas grandega kaj oni notu, ke pro la medio kaj verko-speco (gravuraĵo, pentraĵo sur gravurajo, gravuraĵo sur gravuraĵo, ktp.) eĉ en la 2000-aj jaroj oni trovis ankoraŭ novajn artaĵojn. Leroi-Gourhan kreis klasifikon, kiu dise atentas pentraĵojn kaj gravuraĵojn laŭ ties enhavo kaj disigas ilin en tri grupojn: bestaj, ideformaj (abstraktaj) kaj homformaj. En Altamira ekzistas ĉiuj tri grupoj.
Granda ĉambro
Krome, fakuloj atentigas pri la neceso konsideri la pentroarton en ties media kunteksto kaj ili indikas, ke oni pentris la Grandan ĉambron tiel, ke oni rigardu ĝin veninte de la alirejo de la vestiblo. Laŭ tiu tezo, la pentraĵoj estas ununura panorama bildo. Tamen, kelkaj prestiĝaj fakuloj malakceptas tiun tezon, kiel Ripoll kaj Ripoll, ĉar ili konsideras, ke oni ne bone povas vidi ĉiujn pentraĵojn de ununura vidpunkto.
En la Granda ĉambo ekzistas tri areoj:
La plej abunda besto estas bizono. Estas 16 polikromiaj bizonoj kaj 1 nigra, de diversaj grandecoj, pozoj kaj pentro-teĥnikoj. De ili, 11 staras kaj aliaj estas kuŝitaj, ripozantaj, senmovaj aŭ movantaj en la maldekstra flanko. Ties grandeco estas inter 1.40 kaj 1.80 metroj. Laŭ kelkaj tezoj, la ripozantoj estu vunditoj aŭ mortintoj, aŭ bestoj renversigintaj sur la teron. Dum esploro de la plafono por krei kopion de la kaverno, Múzquiz trovis multajn gravuraĵojn de ĉevaloj faritaj ŝajne de unu sola homo antaŭ la kreo de la polikromiaĵoj, ĉar tiuj ĉi estas super la unuaj. Apud tiuj bizonoj kaj ĉevaloj estas aro de cervoj, aproj kaj tegmento-formaj figuroj. Krome, estas ŝildo-formaj figuroj, kiujn oni verŝajne pentris samtempe al pentrado de polikromiaĵoj, ĉar en ili oni uzis saman ruĝ-okran farbon.
Jen detala priskribo de tri bestaj figuroj de la Granda ĉambro:
Ceteraj ĉambroj kaj galerioj
Se oni iras profunden en la kavernon, de la vestiblo oni eniras la galerion II (2) kaj la ĉambron II (2). Tie estas verkoj faritaj en la plafona argilo, kiujn oni nomas makaronioj (macarroni). Ankaŭ estas ŝajna bovo aŭ uro. La ĉambro III estas flanka ejo en galerio kaj oni nomas ĝin Ĉambro de la tegmento-formaĵoj ĉar en ties plafono estas multaj tiaspecaj ruĝaj figuroj. En la galerio IV (4) estas masklaj kaj inaj cervoj pentritaj unu sur la alian. Tie rimarkindas cervino kun nefinitaj kruroj. En la galerio V (5) estas pentraĵo de nigra bizono sen kruroj, gravuraĵo de virbovo kaj ŝajna nigre pentrita ĉevalo. En la maldekstra flanko estas kaveto, kiun oni nomas ĉambro VI (6). Tie estas grava nigra bizono. En la larĝa parto de galerio inter la ĉambroj VII (7) kaj VIII (8) estas areo, kiun Breuil kaj Obermaier nomis areo C kaj kiu restas en maldrekstra flanko se oni iras profunden de la kaverno. Tie estas nigraj simplaj pentraĵoj, signoj kaj linioj. En la tiu dekstra flanko estas areo D, kie estas ankoraŭ nigraj simplaj pentraĵoj, signoj kaj linioj.
Se oni iras pli profunden, oni alvenas en la ĉambron IX (9), kiu estas pli ampleksa, kaj kiun oni nomas Ĉambro de la foso (Sala de la hoya). Ĝi estas la plej profunda ĉambro, kiu estas antaŭ la fina parto, tio estas, la Vosto de ĉevalo. En la maldekstra flanko, antaŭ ol eniri en la finan galerion (areo E), oni povas vidi kvar bestajn figurojn: (de maldekstro al dekstro) kapreno (plej eble ibekso), cervino kaj ankoraŭ du ibeksoj, ĉiuj nigraj kaj ŝajne faritaj dum frua Magdalenio. Krome, tie oni identigis nigran pentraĵon de nekonata kvarpieda besto. La plej profunda parto de la kaverno estas la ĉambro X (10), kiun oni nomas Vosto de ĉevalo. Ĝi estas longa kaj mallarĝa galerio (ties larĝeco estas 2 metroj). Tie estas 19 pentraĵoj kaj gravuraĵoj: bizono, kapo de cervino, ĉevaloj kaj bovedoj. Kelkaj estas finitaj kaj aliaj estas nur skizoj. Ties averaĝa grandeco estas 30 cm, sed kelkaj estas eĉ 50 cm. Tie ankaŭ estas tegmento-formaĵoj.
Valkenburg aan de Geul
Valkenburg aan de Geul estas municipo en la nederlanda provinco Limburgo.
Calzadilla de los Barros
Calzadilla de los Barros estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas calzadilleros. La censita populacio en 2008 estis de 844 loĝantoj.
Situo
Calzadilla de los Barros estas situa en la suda parto de Ekstremaduro suda parto de la provinco de Badajoz kaj en la suda parto de la distrikto Tierra de Barros, kies nomo portas ankaŭ la municipo. Ĝi estas je altitudo de 558 m; je 93 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 52,2 km². Ĝi apudas la tradician nordo-suden vojon "Vía de la Plata" kaj nune aŭtoŝoseo al Sevilo.
Loĝantaro
Dum la unua duono de la 20a jarcento la loĝantaro kreskis el pli da 1,000 loĝantoj komence de la jarcento al pli da 1,500 meze; sed poste, unue dum la 1960-aj jaroj malkreskis denove al 1,000 kaj dum la 1970-aj jaroj malkreskis je pliaj 200. Tiele la resto de la jarcento vidis nur ĉirkaŭ 800 loĝantojn, spite la avantaĝo ke la vilaĝo apudas nacian vojon.
Historio
Pro la sama kialo jam estis romia okupado de la loko, ĉar restis restaĵoj de tiu epoko. Dum la Rekonkero al arboj la reĝo Ferdinando la 3-a rekonkeris tiun areon kun la helpo de la Ordeno de Santiago al kiu Calzadilla estis donata en 1242.
Dum la 16a jarcento la vilaĝo ĝuis bonan ekonomion ĉar el la 30 vilaĝanoj kiuj elmigris al Ameriko almenaŭ 13 revenis pli riĉaj. De tiam komencis la konstruadon de preĝejoj kaj ermitejoj en la vilaĝo. Nuntempe restas kelkaj sed ne ĉiuj. En la ĉefa preĝejo ekzistas elstara retablo de la 16a jarcento kun pentraĵoj de Antón de Madrid kiu tiam loĝis en Zafra; hodiaŭ ĝi estas deklarita nacia monumento kaj restaŭrita.
Vidin
Vidin (Видин) estas urbo en la nordokcidenta Bulgario, sur la suda bordo de Danubo. La urbon interligas pramotrafiko al la rumana urbo Calafat, sur la norda bordo de la rivero, kaj moderna ponto ekde 2013 (ĉe la danuba kilometro 796, mezure de la riverfino). Ĝi estis inaŭgurita de la bulgara ĉefministro Plamen Oreŝarski kaj la rumana ĉefministro Victor Ponta. Vidin havis 52 558 loĝantojn en 2005, kaj estas la administra centro de samnoma provinco.
Historio
Sur la loko de la urbo ekzistis kelta komunumo Dunonia en la 3-a jarcento a.K. Post la romia konkero en la 1-a jarcento, ĝi havis la nomon Bononia. La romianoj konstruis tie limfortikaĵon, por defendiĝi kontraŭ la barbaraj invadoj de la nordo. La fortikaĵon detruis en 444 fortoj de Attila, ĝin rekonstruigis en la 6-a jarcento la bizanca imperiesto Justiniano la 1-a. Ĝin okupis en 626 avaroj, poste setlis slavoj, kiuj donos la nomon Badin kaj Bdin al la setlejo. De tie venas la hodiaŭa nomo. La slavojn sekvis en la 7-a jarcento la bulgar-turkoj.
Vidin havis gravan rolon en la regionaj konfliktoj de la 10–14-aj jarcentoj. Ĝin akiris de la bizancianoj en 1186 la bulgara caro Asen la 1-a, ĝin regis inter 1260-1264 la hungara reĝo Béla la 4-a. Dum mallonga tempo en 1367, regis ĝin la hungara reĝo Ludoviko la 1-a. En 1388, la bulgara caro Ivan Sracimir submetis sin al la turkoj kaj la vidin-a fortikaĵo iĝis grava bazo por la turkaj militiroj al la nordo. En 1396 la urbo estis kaptita de francaj kruckavaliroj sed reiĝis turka la saman jaron.
En la 18-a jarcento, la urbon konkeris la Aŭstra Imperio, tiam oni modernigis la fortikaĵan sistemon.
La urbon regis en 1792-1807 la janiĉara paŝao Pantazvatoglu, ribelinto al sultano Selim la 3-a.
En septembro de 1849, post malvenko de la hungara liberecbatalo, tie haltis Lajos Kossuth [lajoŝ kosut] – hungara gvidinto de la liberecbatalo, tiam rifuĝinto al Turkio – kaj en tiu urbo verkis la famiĝontan "vidinan leteron", en kiu li akuzis la "perfidulon" Görgey [gorgei] pro la malvenko.
La urbo ribelis en 1850 kontraŭ la turka jugo, sed la ribelo estis subpremita. La urbo (kaj la tuta Bulgario) liberiĝis danke al kaj post la rusa-turka milito de 1877-78.
Plasencio
Plasencio (Plasencia) estas hispana urbo de regiono Ekstremaduro, pli precize situanta norde en la Provinco de Cáceres, ĉe koordinatoj 40° 02' N kaj 6° 06' U.
Enhavante loĝantaron de 41.002 loĝ. (laŭ statistiko de INE 2012), ĝi estas la dua urbo plej loĝata en provinco de Cáceres kaj la kvara de Ekstremaduro. Ĝi troviĝas je 83,4 km norde de Cáceres, 126,4 km sude de Salamanca kaj 245,2 km sudokcidente de Madrido. Ĝi estas ĉefurbo de regioneto valo Jerte kaj de valo Ambroz. Oni ĝuas tie kontinentan mildan klimaton, varmajn somerojn kaj mildajn vintrojn. Pordo de tri valoj, nome la du menciataj kaj regioneto La Vera ĉe la rivero Jerte, ĝi estas en tre defendostrategia lokiĝo.
Konsisto
La malnova urbo strukturas kiel radioj ĉirkaŭ la centra placo, nome Plaza Mayor kie okazas diversaj komerciaj agadoj kiel surstrata merkato ĉiumarde ekde la fondiĝo; administraj agadoj ĉirkaŭ la urbodomo; sociaj, distraj (antaŭe taŭrludaj, teatraj, ktp.) kaj lastatempe financaj.
Alia serio da spacoj kiuj kompletigas la vivan kernon de centra placo estas tiuj difinitaj de preĝejoj, duarangaj kunvenejoj kaj interŝanĝejoj por la loĝantaro de diversas kvartaloj, kiel Sankta Nikolao, Sankta Petro, Salvador, Sankta Marteno, de la Magdalena...
La stratoj nomiĝas laŭ la malnovaj pordoj tra kiuj ekiris la vojoj al diversaj urboj, kiel Trujillo, Talavera kaj Coria. aliaj stratoj nomiĝas laŭ fizikaj agantoj kiel strato kaj pordo del Sol (de la Suno), strato Las Peñas (Ŝtonoj), strato Arenillas (Sableretoj). Aŭ eĉ laboristaj sektoroj: strato Zapatería (Ŝuejo), de las Lecheras (Laktistinoj), Caldereros (Kaldronistoj), de los Quesos (Fromaĝoj), de Podadores. Kaj pli interese laŭ religiaj minoritatoj, kiel la judaj aŭ la islamaj.
Gravaj konstruaĵoj
Laŭ mezepoka regularo, nome Fuero de Plasencia (Foruo de Plasencio), estas du povoj en la urbo: tiu administra de "corregidor" kiel reĝa reprezentanto kaj "regidores" aŭ iaforme skabenoj; kaj aliflanke la episkoparo de la katedralo. Tiuj du sociaj grupoj respegulis sin en la urbaj konstruaĵoj.
Ekzistas du Katedraloj: la Malnova Katedralo de Plasencia, aŭ Preĝejo de Sankta Maria, kiu prezentas la originalecon oferi du kunigitajn kostruaĵojn arkitekte interplektitaj kaj diferencigitaj laŭ tempo kaj laŭ stilo. La Malnova Katedralo ekkonstruita fine de ka 13-a jarcento kaj dum la 14-a per gotikaj formoj. La Nova Katedralo de Plasencia ekkonstruita en la jaro 1498 kaj dum la 16-a jarcento laŭ renesanca stilo. Partoprenis en tiu konstruo ĉefaj arkitektoj de tiu jarcento: Enrique Egas, Juan de Álava, Francisco de Colonia, Covarrubias, Diego de Siloé kaj Rodrigo Gil de Hontañón. En pli suba labortavolo partoprenis amaso da lokaj ŝtontajlistoj, inter ili familio González. Elstaras en tiu nova katedralo la Ĥorusejo kun renesanca seĝaro el ligno belege skulptita kaj la ĉefa retablo.
Aliaj religiaj konstruaĵoj: Monaĥejo de Sankta Vincento de Dominika Ordeno (fine de 15-a jarcento); Jezuita Lernejo (meze de 16a jarcento), malnova Sanhejmo; Kapelo de Monaĥejo de las Claras (fine de 15a jarcento); la antaŭe menciitaj paroĥejoj kiuj nomigas la kvartalojn same kiel la ekstermuraj preĝejoj de Sankta Lazaro, Sankta Johano, Kristo de la Militoj kaj Ermitejo de la Virgen del Puerto.
Aliaj elstaraj konstruaĵoj nereligiaj:
Krome ankoraŭ estas restaĵoj de kelkaj Hospitaloj kiuj nune estas eksteruzaj, sed elstaraj en la saniga agado de la urbo: Hospitalo de doña Gracia (nuna Hospital Provincial -Provinca Malsanulejo-); de la Cruz; kaj de la Merced. Ankaŭ gravas la juda kvartalo rilata al gravega juda kvartalo de proksima vilaĝo Hervás, ankoraŭ vizitebla kaj vizitinda.
Gravuloj
Elstaraj gravuloj naskitaj en la urbo estas ekzemple Doña Inés Suárez, nacia heroo en Ĉilio, amantino de Pedro de Valdivia konkeranto de Ĉilio. Pri ŝi verkis la ĉilia romanistino Isabel Allende la historian romanon Inés del alma mía (Inés de mia animo)
Nuntempo
Daŭre oni okazigas la ĉiumardan surstratan merkaton por regionaj produktoj. La unuan mardon de aŭgusto ĉiujare oni festas la Martes Mayor (Plejan Mardon), kiam oni klopodas renovigi la mezepokan aspekton de la merkato. Alia festo okazas la unuan semajnon de Junio, Las Ferias, kie oni organizas taŭrludojn, koncertojn kaj ĝeneralan noktan drinkadon. La duan paskan dimanĉon okazas la Romería (Kamparfesto religia) al Sanktejo de la Virgen del Puerto (Virgulino de la Montpasejo), patronino de la urbo. Lastatempe Internacia Popolmuzika Festivalo allogas vizitantojn.
Ekonomio baziĝas sur la komerco kaj la tria sektoro (servoj), kaj disvastiĝanta terkultura industrio. Kiel centro de belega natura regioneto kaj kun grava historia kaj arta heredaĵoj ekfunkcias kiel turisma celo. Ĝi enhavas bonkvalitajn hotelojn, kiel la Parador Nacional (Nacia Restadejo), kaj la Hotelo Alfonso VIII ambaŭ centre de la urbo.
Jarilla
Jarilla [ĥaRIja] (Cisteto) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas jarillanos. La censita populacio en 2008 estis de 160 loĝantoj.
Situo
Jarilla estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Ambroz, je altitudo de 495 m; je 105 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 165 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 28,47 km². Ĝi situas sur la okcidenta deklivo de la Montoj de Traslasierra, en la okcidenta pinto de la Sierra de Gredos, inter la Valo de la rivero Ambroz aŭ Cáparra kaj la linio de la montopintoj, siavice dividanta de akvoj por la rivero Jerte.
Geografio
En la municipa teritorio estas kanjonoj kiuj devenas el la montaro, nome Perdido, Salugal kaj Recoba.
La ĉirkaŭa natura flaŭro komponiĝas el kaŝtanarboj, kverkoj, korkokverkoj, kun aliaj specioj de makiso, kiel eriko, genisto, arbuto kaj ulekso.
Paraíso (San-Paŭlio)
Paraíso estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 5.907 loĝantojn en 2010.
Jarilla
Ekonomio
Agrikulturo kaj ĉefe brutobredado (50 %). Iom da servoj (23 %) kaj malmulta industrio.
Vidindaĵoj
La ĉefa monumento estas la Preĝejo de San Gregorio Magno, komencita en la 16a jarcento kaj rekonstruata en la 17a jarcento. En la ĉefa pordo videblas la dato de 1852 kiam oni rekonstruis ĝin.
Oni konservas ankaŭ la restaĵoj de eta romia templo en la monteto Piedraslabradas. Estas rektangula kaj el granito abunda en la zono: restas nur la malsupra parto.
Ĉevala malfermo
La Ĉevala malfermo (ECO C40) estas la plej logika maniero ludi malfermitan malfermon, sed ĉi tie estas kolektitaj la respondoj, kiuj ne eniras en la ĉefajn variaĵojn, tiel ke blanko kutime atingas pli bonan pozicion.
Variaĵoj kun 2.... Ĉc6
(ECO C44)
Kantono Clinton (Indianio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Unuiĝo de la Popoloj de Kameruno
La Unuiĝo de la Popoloj de Kameruno (france Union des Populations du Cameroun, angle Union of the Peoples of Cameroon aŭ UPC) estis politika partio en kolonia Kameruno. Ĝi estis fondita la 10-an de aprilo 1948 okaze de kunvenigo en Dualao, en kafejo nomita "Chez Sierra". 12 homoj ĉeestis la fondon, inter ili Charles Assalé, Léonard Bouli kaj Guillaume Bagal.
La Unuiĝo de la Popoloj de Kameruno celis sendependigi Kamerunon. Plejmultaj partoprenantoj estis sindikatistoj. UPC estas rigardebla kiel la heredanto de la organizaĵo Cameroonian Rally (RACAM).
Post la sendependiĝo, UPC fariĝis neoficiala, kontraŭleĝa organizaĵo. Ĝi ree aktiviĝis en 1991, kiam Kameruno denove permesis la kreadon de pluraj politikaj partioj. Profesoro Henri Hogbe Nlend kandidatiĝis al la prezidenta baloto de 1997 kaj atingis la duan rangon. Nova kandidatiĝo en 2004 estis rifuzita de la Superrega Korto, oficiale pro malkompleta kandidatdosiero. UPC tamen konservis deputitojn kaj ministrojn en la registaro ĝis la jaro 2007.
Capilla
Capilla [kaPIja] (Kapelo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas capillúos. La censita populacio en 2008 estis de 190 loĝantoj.
Situo
Capilla estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 558 m; je 211 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 147 km². Ĝi apartenas al malproksima limo de la distrikto de La Serena.
Ekonomio
Ĉefe agrikulturo kaj brutobredado ne tre vigla kaj je zorgo de tro maljuna loĝantaro.
350 Ornamenta
350 Ornamenta estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico, la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon "Ornamenta" (latine : "Ornamo") en honoro de Antoinette Horneman, anino de la Société astronomique de France (Societo pri Astronomio de Francio).
Provinco Tocopilla
Provinco Tocopilla (hispana lingvo: Provincia de Tocopilla) estas provinco de Ĉilio.
Veere
Veere estas municipo en la nederlanda provinco Zelando.
Katedralo de Ĝirono
La katedralo de Ĝirono (catedral de Gerona; catedral de Girona), konsekrita al Sankta Maria, troviĝas sur la plej alta punkto de la urbo Ĝirono, Katalunio, Hispanio. Ĝi posedas la plej larĝan navon gotikan tutmonde per tuta larĝeco da 22,98 metroj. Ĝia konstruo komenciĝis en la 11-a jarcento laŭ romanika stilo, kontinuis en la 13-a jarcento per gotiko, konservante nur la romanikan klostron el la 12-a jarcento kaj la turon el la sama epoko, kiu datiĝas je 1040; la konstruado finiĝis en la 18-a jarcento.
Ĉe la flanko troviĝas la malnova episkopa palaco, nuntempe sidejo de la Muzeo de Arto de Ĝirono.
Historio
Ekde la komenco de la kristanismo en la tuta regiono, la urbo Ĝirono estis sidejo de episkopujo, kiu lokis en la preĝejo Sankta Maria, administrante samtempe la sanktejon por la martira diakono Sankta Felikso; tiun ĉi sanktejon oni estis konstruinta super la tombo de la menciita martiro proksimume de la urbomurego. Tiu ĉi preĝejeto de Sankta Felikso alprenis la kulton por li, anstataŭante tiun por Sankta Maria, kiam la araboj alproprigis ĝin por fari el ĝi moskeon en la jaro 717. Pli malfrue, en 785, la Frankoj konkeris Ĝironon, tiam sum regado de Karolo la Granda. En 882 formiĝis la unua komunumo de kanonikoj kaj en 908 la preĝejo denove estis konsekrata.
Konstrufazoj
Ekzistas informo pri la evoluo de la katedralo kaj ĝiaj diversaj konstrufazoj ekde la jaro 1015, kiam ĝi estis en pliplorinda kaj ruina stato. Episkopo Petro Rogero (filo de Rogero la 2-a de Cominges, grafo de Karkasuno) kaj frato de Ermesenda de Karkasuno, grafino de Barcelono kaj de Ĝirono, zorgis pri la realigo de la necesaj riparoj je masonaĵoj kaj lignotegmentoj. Por finaci la espezojn li vendis al sia borfrato, la grafo de Barcelono Ramón Borrell, la monaĥopreĝejon Sankta Danielo, por kiu li enspezis 100 uncojn da oro. Kvar jarojn pli malfrue, en 1019, oni malavare monekipis la konstruon, ebligante tiel la ekkonstruon de klostro kaj de ĝiaj flankaj konstruaĵoj, kiujn oni pliampleksigis en 1031 kaj en 1064, ĉiam laŭ romanika stilo.
Fariĝis ankaŭ renovigaj laboroj ĉe la absido de la preĝejo, kiun oni denove konsekris en 1038. El ĉi tiu jaro datiĝas la du gravaj verkoj, kiuj verŝajne devenas el la metiejoj de Rusiljono: la episkopa predikejo kaj la altarŝtono, kiu krom tio estis lukse tegita per oro dank' al speciala donitaĵo de 300 uncoj da oro fare de grafino Ermesenda. La internan korton aŭ primitivan klostron oni transformis dum la 12-a jarcento. En 1081 oni estis komencinta konstrui la sonorilturon, kiu flankenfalis sude de la klostro kaj kiu estis finata en 1117 ekde la dua etaĝo.