cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo
La Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo, Niederrheinisch-Westfälischer Reichskreis, (en la 16-a jarcento Nederlanda-Vestfalia imperia cirklo, pli malfrue ankaŭ ofte nur nomata Vestfalia imperia cirklo) estis unu el la dek imperiaj cirkloj, Reichskreise, en kiujn imperiestro Maksimiliano la 1-a subdividis en 1500 resp. 1512 la Sanktan Romian Imperion. La Vestfalia imperia cirklo mem ekestis en 1500 kaj ekzistis ĝis la fino de la malnova imperio.
Regiono
La cirklo ampleksis la teritoriojn inter Vezero kaj la pli malfrua landlimo kun Nederlando ĝis la Mozo kaj sude ĝis Ahr kaj Sieg. Dekstre de la Vezero situis nur Episkopujo Verden kaj Graflando Ŝaŭmburgo. Ene de la limoj de la cirklo tamen ankaŭ troviĝis teritorioj, kiuj apartenis al la Elektorejnlanda imperia cirklo. Tio ĉi validas precipe por Elektoepiskopujo Kolonjo kun la apartenaj partoj Feŭdo Recklinghausen kaj Duklando Vestfalio. En la jaro 1548 Princepiskopujo Utreĥto kaj Duklando Geldern iris per la Burgonja Kontrakto al la Burgonja imperia cirklo. Princepiskopujo Cambrai fariĝis en 1678 franca kaj eliĝis per tio el la imperio kaj el la imperia cirklo.
Organizo
La imperia cirklo ampleksis en 1512 entute 55 cirklajn statojn, kies reprezentantoj formis la cirklajn dietojn. Tiuj ĉi estis nur malofte kunvokataj kaj okazis tiam plejofte en Kolonjo. La kancelario kaj la cirkla arĥivo troviĝis en Duseldorfo. En 1555 la duko de Jülich-Kleve-Berg transprenis la cirklestran oficon kadre de la imperia plenumordo. Sekretaria aŭ estra princo estis komence ankaŭ la duko de Jülich. La ofico transiris komence de la 17-a jarcento al la princepiskopo de Monastero. Post la heredsekvoordokonflikto pri Jülich-Kleve la ofico estis dividata. Krom Monastero la dinastioj Palatinato-Neuburg (por Jülich) kaj Brandenburgio (por Kleve) alternis. La grafoj kaj etnobeloj de la regiono ekde 1653 estis kunligitaj en la Malsuprorejna-Vestfalia imperia grafaro.
La imperia cirklo havis la rajton prezenti asesorojn por la konstanta imperia ĉefjuĝejo. Kiel konsekvenco de la konfesia disfendiĝo de la cirklo la katolika kaj la protestanta duonoj prezentis po du asesorojn.
Historio
Pli malpli konsekvencan politikon praktikis la cirklaj statoj en 1534 por certigo de la pacokonstitucio je la batalo kontraŭ la Baptistoregno en Monastero. Ekde 1556 la cirklo klopodis pri unuecigo de la monsistemo lige kun la imperia monordo. Ankaŭ ĝenerale la imperia cirklo estis plej aktiva en la 16-a jarcento, kiam temis pri tio, kolekti la kontraŭturkan imposton. Dum la sekvaj jarcentoj la graveco malpliiĝis.
Probleme estis la limpozicio al la Nederlandoj. Foje la Okdekjara Milito inter la liberiga movado kaj Hispanujo, ekzemple dum la Hispana Vintro en 1598/99, la milito transsaltis ankaŭ sur regionojn en la imperia cirklo. Ankaŭ tial la cirklo klopodis dum la Kolonja Milito pri armita neŭtraleco.
Eksteraj potencoj forte influis la imperian cirklon. Ekzemple Princepiskoplando Kolonjo estis protekta potenco de la nordokcidentgermanaj princepiskoplandoj. Longan tempon la dinastio Vitelsbaĥo okupis gravajn episkopajn sidejojn. Krom tio Hesujo, Elektopalatinato kaj la velfaj duklandoj en la nordo praktikis influon. Per posedoŝanĝo en kelkaj teritorioj per Brunsvigo kaj Brandenburgio ekde la fino de la 16-a jarcento eksteraj regantoj treege kreskigis sian influon. Kontraŭe la imperia cirklo restis plejparte distanca al la imperiestro.
Ankaŭ akriĝis la konfesiaj kontrastoj. Ekzistis krom katolikaj regionoj ankaŭ reformitaj kaj luteranismaj teritorioj. Diversaj regionoj estis disputitaj en la proceso de la konfesiiĝo. Ĝenerale konfesiaj konfliktoj kaj la malsamaj interesoj, aparte la propraj interesoj de la pli grandaj teritorioj, kaŭzis, ke la cirklo trovis jam nur malfacile komunan direkton.
Eksteraj interesoj malfortikigis la komuman monpolitikon. Per la ekzisto de konstantaj armeoj de la pli grandaj teritorioj la senarmeaj statoj estis malavantaĝigataj. Parte la Malsuprorejnlanda-Vestfalia imperia cirklo estas atribuata al la cirkla asocio de la Antaŭaj Imperiaj cirkloj. Tiuj ĉi estis sin fondintaj kontraŭ la ekspansia politiko de Ludoviko la 14-a. Distrikta dieto okazigata en 1697 en Kolonjo pri tio povis ŝanĝi nenion. Post 1702 la cirklo tial disponigis por la Imperia Armeo nur proksimume 2000 homojn. En la 18-a jarcento la cirklo estis reprezentata plejparte de la tri direktoroj kaj ne plu ludis memstaran rolon. Ekzemple inter 1738 kaj 1757 neniu cirkla dieto okazis. En la jaro 1789 la imperia cirklo estis taskigata per la pribatalo de la Revolucio je Lieĝo.
Post la transcedo de ĉiuj teritorioj sur la maldekstra flanko de la Rejno al Francujo la imperia cirklo estis malfondita en 1806.
Neekleziaj princoj
Ĝis 1792 novaj:
Grafoj kaj etnobeloj
Ĝis 1792 novaj: Cirkloapartenaj graflandoj sen imperia stateco:
Enklavoj
Teritorioj ne apartenaj al la Malsuprorejna-Vestfalia imperia cirklo, kiuj tute aŭ parte estis ĉirkaŭitaj de cirkla teritorio:
San Andrés Tuxtla
San Andrés Tŭtla estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Andrés Tuxtla. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 141.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 148447 loĝantojn. El tiuj estis 71188 viroj kaj 77259 virinoj. La komunumo havas surfacon de 918.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 27 minutoj norda latitudo kaj 985 gradoj kaj 13 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 137435 personoj. En la jaro 2000 temis pri 142343, do temis pri kresko / malkresko je 0.7 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 124548 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 877 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Halldór Blöndal
Halldór Blöndal (naskiĝis la 24-a de aŭgusto 1938) estas islanda politikisto. Li estis parlamentano de la Sendependecpartio 1979-2007, kaj ministro 1991-1999. Li estis prezidanto de la parlamento 1999-2005.
Liaj gepatroj estas Lárus H. Blöndal (1905—1999) kaj Kristjana Benediktsdóttir (1910—1955).
Gyula Laziczius
Gyula Laziczius, hungare Laziczius Gyula estis hungara lingvisto, literaturhistoriisto, profesoro, instruisto, membro de Hungara Scienca Akademio.
Gyula Laziczius naskiĝis la 1896 en Újpest. Li mortis la 1957 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Laziczius frekventis gimnazion en Újpest, kie li lernis la hungaran lingvon de Mihály Babits, poste li eklernis en universitato ELTE. Post unu jaro li soldatiĝis en 1915. En la sekva jaro li iĝis militkaptito kaj hejmenveninta en 1918 li finlernis la universitaton, poste li instruis en diversaj lernejoj. Pro partopreno en la Hungara Sovetrespubliko depost 1922 li ne povis instrui, tial li eklaboris en oficejo. Spite tion li denove frekventis universitaton kaj li ekokupiĝis pri lingvoj, precipe pri la fonetiko. Ekde 1933 li instruis jam en universitato. En 1950 li iĝis trudemerito. Li ricevis premion en 1933, premion Kossuth en 1990 postmorte.
John Plessington
John PLESSINGTON (naskiĝis ĉ. la jaro 1637, mortis la 19-an de julio 1679), ankaŭ konata kiel John Plesington William Scarisbrick kaj William Pleasington, estis angla katolika pastro. Li estis ekzekutita laŭ ordono de la brita monarkio ĉar li malobeis la malpermeson pri ĉeesto de katolikaj pastroj en la brita regno. Li estas nun honorita kiel unu el la katolikaj kvardek martiroj de Anglujo kaj Kimrujo. Interalie, la mezlernejo St John Plessington Catholic College ricevis lian nomon.
Bechhofen
Bechhofen havas diversajn signifojn:
Nguyễn Văn Hà
Nguyễn Văn Hà (s-ro) estas Komitatano de VEA (Vjetnama Esperanto-Asocio). \ Li naskiĝis 1-an de februaro 1955, li esperantistiĝis kaj membriĝis de VEA en la jaro 1999. Li fariĝis membro de UEA en la jaro 2000.
Komitatano de HanEA (Hanoja Esperanto-Asocio).
Respondeculo de VEA pri esperanto-kunvenoj, enlandaj kaj eksterlandaj esperanto-renkontiĝoj en Hanojo.
Hobioj: sporto, fremdlingvoj, ĉina ŝakludo.
Bone parolas esperanton, sufiĉe bone parolas polan lingvon.
Esperanta nomo <Verda Rivero>
Počenice
Počenice estas vilaĝo en Ĉeĥio, la okcidenta parto de municipo Počenice-Tetětice en distrikto Kroměříž. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 190 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1283.
W. W. Rouse Ball
Walter William Rouse Ball, konata kiel W. W. Rouse Ball (14a de Aŭgusto 1850 – 4a de Aprilo 1925), estis brita matematikisto, advokato, kaj membro de Trinity College (Kembriĝo) el 1878 al 1905. Li estis ankaŭ entuziasma amatora magiisto, kaj fonda prezidanto de la Kembriĝa Pentacle Club en 1919, unu el plej antikvaj magiaj societoj.
Gaon
Gaon estas en hebrea singularo de Geonim. Geonim (en hebrea: גאונים; [ɡeʔoˈnim]; transliterumita ankaŭ kiel Gaonim - singulare Gaon) estis la prezidantoj de du grandaj Babilonaj Talmudaj Akademioj de Sura kaj Pumbedita, en la Abasida Kaliflando, kaj estis ĝenerale akceptitaj kiel spiritaj estroj de la judaj komunumoj tutmonde en la komenco de la Mezepoko, kontraste kun la Reŝ Galuta (Eksilarko) kiu tenis la nereligian aŭtoritaton super la judoj en islamaj landoj.
Geonim estas la pluralo de גאון (Gaon') [ɡaˈʔon], kiu signifas "fiero" aŭ "splendo" en Biblia hebrea kaj ekde la 19a jarcento "genio" kiel en moderna hebrea. Kiel la titolo de Babilonia lernejestro ĝi signifas ion kiel "Supera Moŝto".
La Geonim ludis elstaran kaj decidigan rolon en la transmito kaj instruado de Torao kaj juda juro. Ili instruis Talmudon kaj decidis pri temoj sur kiuj ne estis reguloj dum la periodo de la Talmudo. La Geonim estis ankaŭ spiritaj estroj de la juda komunumo en sia epoko.
Gaono de Vilno (jide דער װילנער גאון) estis matematikisto, rabeno, eminenta interpretisto de Talmudo kaj konanto de kabalo.
Sericita
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono  Ponte Nova. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis fine de la 19-a jarcento kaj estis levita al la rango de municipo en 1962.
Eŭropa ŝoseo 16
La eŭropa ŝoseo 16 (E 16) estas eŭropa ŝoseo, kiu vojas de Nord-Irlando tra Skotlando al Norvegio. La ŝoseo komenciĝas en Derry, kondukiĝas tra Glasgovo, Edinburgo, pasas la urbon Lærdal, kondukiĝas tra la Lærdalstunnel, la plej granda ŝosea tunelo de la mondo, 34,5 km longa, pluvojas tra la montaro Filefjell, Fagernes (komunumo Nord-Aurdal), Hønefoss (komunumo Ringerike) kaj finiĝas en Sandvika en la ĉirkaŭaĵo de Oslo.
François Lo Jacomo
François LO JACOMO (naskiĝis la 26-an de Novembro 1954 en Neuilly-sur-Seine, Francio) estas matematikisto, komputisto kaj lingvisto. Li esperantistiĝis en 1971, kaj rolis plurnivele en la movado. En 1989, li iĝis membro de la Akademio de Esperanto. Lia nuna mandato finiĝos je 2025.
Eŭropa ŝoseo 16
La ŝoseo E 16 estas la plej grava trafika ligo inter la du plej grandaj urboj de Norvegio - Oslo kaj Bergen, ĉar tiu parto de la vojo nur tre malofte vintre fermiĝas pro neĝaj uraganoj.
François Lo Jacomo
Vivo
Profesie, inter 1978 kaj 1986, li instruis matematikon en postabitura gimnazia klaso, en Arras. Poste li iĝis komputisto en privata firmao dum dudeko da jaroj, kaj refariĝis instruisto pri matematiko en 2013. De 1998, kiel estrarano de la franca matematika asocio Animath, li estas unu el la respondeculoj pri trejnado al Internacia Olimpiado pri Matematiko. Li konatiĝis kun kroata Esperantistino Saŝa Sirovec en 1978, kaj ili geedziĝis en 1991. Iliaj du gefiloj kapablas Esperanton, ĉar ekde 2004 ili partoprenis infan-kongresetojn. Tamen Esperanto neniam estis hejma lingvo. Ankaŭ lian nunan kunulinon, Nathalie Kesler (naskita en Koreujo kun korea nomo OH So Yun, mallonge Soj) li renkontis dank’ al Esperanto (en Greziljono en 2014). La gefiloj Anna Lo Jacomo (nask. 1993), finas en 2019 doktoriĝon pri inĝenierado, kaj Stéphane Lo Jacomo (nask. 1995) = Fytch, jam havas karieron kiel muzikisto.
Esperanto
Danke al Esperanto, lin allogis aliaj lingvoj: la ĉinan li eklernis en 1971. Impresis lin, en novembro 1974, la unua kurso pri lingvistiko de André Martinet. Li rapide decidis doktoriĝi ĉe li pri Esperanto: Libereco aŭ aŭtoritato en la evoluo de Esperanto (1981). Dum pluraj jaroj li estis sekretario de la lingvistika asocio SILF (Société Internationale de Linguistique Fonctionnelle) fondita de Martinet, partoprenis internaciajn kongresojn de lingvistoj en 1982 (Tokio) kaj 1987 (Orienta Berlino), eĉ iĝis unu el la du francaj delegitoj ĉe Internacia Konstanta Komitato de Lingvistoj. Tamen duan (ŝtatan) doktoriĝon ĉe Claude Hagège li neniam finis, kaj li neniam trovis postenon pri lingvistiko. En Greziljono, ekde 1972, li trapasis la tri unuajn ekzamenojn de Franca Esperanto-Instituto (FEI), kaj poste instruis dum pluraj jaroj en Ĉerizejo, sidejo de Espéranto France (tiam UFE). Li iĝis direktoro de la ekzamenoj de FEI. Li ludis gravan rolon en renovigo de tiuj ĉi ekzamenoj, kaj nun estas ekzamenanto de francaj, ILEI- kaj KER-ekzamenoj. En 2010, li fariĝis prezidanto (en 2019 estis vic-prezidanto) de la Kulturdomo de Esperanto, Kastelo Greziljono, kaj iomete reinstruis Esperanton post longa interrompo.
Ekde 1976, li rolis en TESPA (Teatro Esperanto de Parizo), kun ekzemple Georges Lagrange kaj Michel Audibert. Li estis prezidanto de Junulara Esperantista Franca Organizo (JEFO) (1978–1980), komitatano de UEA (1978–1986), aktivulo en UFE (varbkomisiono kaj rilatoj kun Unesko). En 1985, li partoprenis organizadon de tritaga simpozio ĉe Unesko pri Plurlingveco kaj komunikado, kaj István Szerdahelyi invitis lin reprezenti ILEI ĉe Unesko. Dekon da jaroj poste, li partoprenis defendadon de UEA kaj ILEI, kiam Unesko decidis forigi duonon el siaj partneraj asocioj. Li iĝis unu el la reprezentantoj de UEA ĉe Unesko, kaj kunorganizis tie konferencojn pri Esperanto en 2008 kaj 2017. Li prelegis en pluraj Esperantologiaj Konferencoj ekde la komenco. Li ankaŭ intervjuis famulojn (André Martinet, Umberto Eco, Claude Hagège) pri Esperanto.
En 2022 François Lo Jacomo partoprenis la 8-an Afrikan Kongreson de Esperanto en Senegalo, kie li prelegis pri Unesko kaj rilatoj de UEA kaj ILEI kun tiu internacia organizo.
3-a simfonio (Bruckner)
La Simfonio n-o 3 en d-minoro (WAB 103) de Anton Bruckner estis dediĉita al Richard Wagner kaj foje estas nomata la Wagner-simfonio de Bruckner. Bruckner verkis ĝin en 1873, prilaboris ĝin en 1877 kaj duan fojon en la jaro 1891.
Instrumentado
Prezentodaŭro:
Ekesto
La unua movimento kiel skizo estis finfarita la 21-an de februaro 1873 kaj la 16-an de julio kiel partituro, la adaĝo la 24-an de majo. La skerco portas la rimarkon "Vieno, 11-an de marto 1873" kaj ankaŭ la finalo estis finfarita kiel skizo la 31-an de aŭgusto en la bohemia Marienbad. Tuj poste, la saman tagon, Bruckner vojaĝis al Bayreuth kaj prezentis al Wagner kaj sian 2-an simfonion kaj ankaŭ sian plej novan verkon en d-minoro kun la peto elekti tiun, kiu al li pli bone plaĉas; tiun li volas dediĉi al li. Kiam Bruckner pli postan tagon denove vizitis Wagner laŭ ties invito, por ekscii ties elekton, Wagner volis uzi iom da tempo por trarigardi la notojn, kaj ambaŭ ĝuis tro da biero, tiel ke Bruckner post sia reveno ne sukcesis memori, kiun Wagner elektis. La du devis perpoŝte klarigi, kiu estis la elektita. La rilato inter la du komponistoj post ĉi tiu vespero tamen estis tre amika.
Sur la lastan paĝon de la partituro de la 3-a simfonio Bruckner notis „komplete preta la 31-an de decembro 1873 nokte“. La manskribaĵo de la 3-a simfonio en ĉi tiu formo tamen ne konserviĝis, ĉar Bruckner enskribis la ŝanĝojn por la 2-a versio de 1877 en la manuskripton kaj dum la fundamenta prilaborado de la simfonio elŝanĝis kelkajn foliojn de la manuskripto entute. Feliĉe la folioj de la unua versio konserviĝis, tiel ke el ili kaj el la ŝanĝitaj folioj de la manskribaĵo oni povis kun kelka malcerteco rekonstrui la unuan version. En 1888 Bruckner si turnis denove al ĉi tiu simfonio kaj prilaboris ĝin ree fundamente. Pro tiu kaŭzo nun ekzistas entute tri versioj de ĉi tiu simfonio. La unua versio famiĝis pro siaj Wagner-citaĵoj el Tristan kaj Ring, kiuj estis enigitaj blokaj kaj pro tio estis forigeblaj sen interveno en la substancon. Tion ankaŭ klarigas la fundamenta komponmaniero de la unua versio, je kiu periodaj detranĉoj, kiel tiaj markitaj, staras apud la alia dividite per paŭzoj kaj fermatoj.
Dua movimento
La dua movimento surmontras per sia arkoforma, simetrian subdividon en A - B - C - Av -Bv laŭ la rondeltipo de aliaj adaĝoj de Bruckner.
Nova Francio
Nova Francio aŭ Nova Francujo (franclingve Nouvelle-France) estis la vasta teritorio koloniita de Francio en Nordameriko, ekde la esplorado de la rivero Sankt-Laŭrenco de Jacques Cartier en 1534 ĝis la cedo de la regiono al Britio en la Traktato de Parizo (1763).
3-a simfonio (Bruckner)
Efiko
Bruckner mem direktis la unuan prezentadon de la simfonio en Vieno en 1877. La koncerto tamen estis fiasko. Bruckner ja scipovis dirigenti ĥoron, sed li havis nur malmultan sperton en la direktado de simfoniorkestro. La viena publiko alkutimiĝinta al bonaj koncertoj, kiu al la verkaro de Bruckner ne estis tre akceptema, forlasis grandparte la koncerthalon jam dum la prezentado. Eĉ orkestranoj forlasis la scenejon. Unu el la malmultaj subtenantoj estis Gustav Mahler, kiu i.a. verkis de la simfonio partituron por piano kaj kiel danko ricevis la manskriban manuskripton de la unuaj tri movimentoj. La vidvino de Gustav Mahler, Alma Mahler-Werfel, provis fine de la 1930-aj jaroj vendi ĉi tiun manskribaĵon al la nazioj, kiuj pro la intereso de Adolf Hitler pri la muziko de Bruckner provis eŭropvaste, kolekti la ankoraŭ restantajn manuskriptojn.
Nova Francio
Je ĝia apogeo en 1712 (antaŭ la traktato de Utrecht), la teritorio de Nova Francio etendiĝis ekde la insulo Novlando kaj la Hudsona Golfo ĝis la Meksika Golfo kaj Luiziano. Nova Francio estis tiam dividita laŭ kvin kolonioj kun apartaj administraj sistemoj : Kanado, Akadio, Hudsona Golfo, Novlando kaj Luiziano.
Okaze de la unua censado plenumita en Nova Francio en 1666, oni nombris ĉirkaŭ kvarmil loĝantojn ĉe la valo de la Sankt-Laŭrenco. Unu jarcento poste, la franclingva loĝantaro atingis 65 000 personojn. La ĉefurbo estis la urbo Kebeko.
3-a simfonio (Bruckner)
Prilaboraĵoj
En la prilaboradoj post la fiasko de la unua prezentado Bruckner precipe komencis mallongigojn je sia verko, ĉefe en la lasta movimento. Nur en 1977 oni publikis la originalan manuskripton. Ankoraŭ plej ofte estas prezentata la mallongigita versio de 1891, sekvata de tiu el 1877. Kelkaj malmultaj dirigentoj el la pli nova tempo kiel Georg Tintner aŭ Johannes Wildner favorigas la praversion de 1873, kvankam ĉi tiu klare distingiĝas de la pli postaj versioj kaj estas plena je Wagner-citaĵoj, kiujn Bruckner mem poste forprenis. Eliahu Inbal, Jonathan Nott, Kent Nagano kaj Simone Young surdiskigis la praversion sur lumdiskon.
La amo en la jaro dekmil
La Amo en la Jaro Dekmil (hispane El Amor en el Siglo Cien) estas fantazia romano de José de Elola aŭ Coronel Ignotus. La romanon tradukis en Esperanton Joseph Ferdinand Berger, en 1932. La tradukaĵo ampleksas 353 paĝojn. Ĝi estas eldonita en Kolonjo fare de Heroldo de Esperanto.
En la romano du gefianĉoj, kiujn en 2000 trafas mortosimila dormado, estas vekitaj en la jaro dek mil, kiam ĉiuj naciaj lingvoj jam mortis, kaj ĉiuj homoj parolas nur Esperanton.
Rulringo
Rulringo estas kaj sporto kaj infana ludo en kiu granda ringo estas rulata laŭlonge de la grundo, ĝenerale helpe de objekto tenata de la ludanto. La celo de la ludo estas teni la ringon stare dum longaj periodoj de tempo aŭ fari variajn ĵonglaĵojn.
Rulringoj estis dokumentitaj ekde la antikveco en Afriko, Azio kaj Eŭropo. Ludita kiel celludo ĝi estas antikva tradicio amplekse disvastigita inter diversaj socioj. En Azio, la plej fruaj registroj datas el Antikva Ĉinio, kaj en Eŭropo el Antikva Grekio.
Okcidente, la plej oftaj materialoj por la ekipado estis el ligno kaj metalo. Lignaj ringoj, kondukitaj per bastonoj ĉirkaŭ unu futa longaj, estas frapopelitaj centre aŭ ĉe 2/3 el la punkto de la bastono por certigi bonan sukceson. Metalaj ringoj, anstataŭ esti frapitaj, estas ofte gvidataj per metala hokilo.
Károly Ziegler (kuracisto)
ZIEGLER Károly [cigler] estis hungara kuracisto, verkisto. Li naskiĝis en Marosvásárhely la 25-an de decembro 1872 kaj mortis en Budapeŝto en 1938.
Biografio
Károly Ziegler diplomitiĝis en Universitato Ferenc József de Koloĵvaro. Li estis du jarojn klinikasistanto, poste distrikta vickuracisto, poste ĉefkuracisto de departemento Maros-Torda. Dum la unua mondmilito li estis regimentkuracisto. Ĝis la jaroj 1930-aj li estis por jaroj distrikta kuracisto de Târgu Mureș. De 1919 li estis redakciano de revuo Zord Idő kaj li publikis tie novelojn, kritikojn, poemojn, tradukaĵojn el franca lingvo. Li estis komitatano de KZST.
Károly Nagy (fizikisto)
Károly NAGY [kAroj nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Károly estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en (1965), ordinara en (1982)) de Hungara Scienca Akademio.
Károly Nagy naskiĝis la  1926 en Ete (vilaĝo), li mortis la  2016.
Biografio
Károly Nagy akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1950, poste li ekinstruis samloke en la universitato en 1960 en rango docento. En la sekva jaro li estis nomumita universitata profesoro. Li kandidatiĝis en 1954, li doktoriĝis antaŭ la akademio en 1960. Ĝis 1966 li estis dekano, poste rektoro, inter 1968-1993 katedrestro. Li pensiuliĝis en 1997. Li okupiĝis pri kvantuma mekaniko kaj fizika relativeco. Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis finnan premion en 1969, poste diversajn hungarajn premiojn.
(16200) 2000 BT28
(16200) 2000 BT28 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sinagogo de Bonn
La sinagogo en la kvartalo Gronau de Bonno, en la nordo de la "federacia kvartalo" tuj sude de la bonna konstruaĵo de la nacia ministerio de eksteraj rilatoj, estis starigita en 1959. Temas pri la nun sola sinagogo en Bonno; la konstruaĵo estas protektata monumento.
Nikos Christodoulides
Nikos CHRISTODOULIDES (naskiĝis la 6-an de decembro 1973) estas greka kipra politikisto, kiu estas la prezidanto-elektita de Kipro. Li antaŭe servis kiel Ministro de Fremdaj Aferoj de 2018 ĝis 2022 kaj Proparolanto de la Registaro de 2014 al 2018. Antaŭ eniri politikon, li estis akademia kaj kariera diplomato.
Kanalo Saint-Martin
La kanalo Saint-Martin (franclingve canal Saint-Martin) estas 4,55-kilometrojn longa kanalo lokita en la orientaj kvartaloj de Parizo. Ĝi kunigas la basenon de La Villette kaj la kanalon de Ourcq al la Sejno.
Nikos Christodoulides
Li gajnis la unuan raŭndon de la prezidentaj balotadoj kun 32.04% el la voĉdonoj kaj estis poste subtenita de la aktuala prezidanto Nicos Anastasiades. Li gajnis la duan rondon kun 51.92% el la voĉdonoj en la dua rondo, kontraŭ 48.08% el Andreas Mavroyiannis, subtenita de AKEL, por fariĝi prezidanto de Kipro.
Sinagogo de Bonn
Historio
En la historia juda kvartalo de la urbo Bonno, instalita en 1715, meze de la 18-a jarcento estis starigita sinagogo; en 1879 estis inaŭgurita nova sinagoga konstruaĵo borde de la rivero Rejno. Ekde la jaro 1932 ankaŭ ekzistis "orienteŭropa juda preĝsalono" de ortodoksa judismo. En 1933 la urba juda komunumo havis proksimume 1200 membrojn.
Maŝgiaĥ
Maŝgiaĥ (en hebrea: משגיח, tr. "inspektisto"; pl. משגיחים, maŝgiĥim) estas judo kiu superrigardas la statuson koŝeran de la koŝeraj instalaĵoj. Maŝgiaĥ povas inspekti ajnan tipon de nutr-instalaĵoj, kiel buĉejoj, nutraĵfabrikoj, hoteloj, nutraĵliveristoj, maljunulejoj, restoracioj, buĉistoj, nutraĵvendejoj kaj kooperativoj. Maŝgiaĥ kutime funkcias kiel surloka superrigardanto kaj inspektisto, reprezentanta koŝeran atestilan agentejon aŭ lokan rabenon, kiu fakte faras la politikajn decidojn por tio kio estas aŭ ne estas akcepteble koŝera. Foje la atestanta rabeno (רב המכשיר, rav hamaĥŝir) funkcias kiel sia propra Maŝgiaĥ; kiel okazas en multaj malgrandaj komunumoj.
Balaĵer
Balaĵer hungare Balazsér [balaĵEr] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove, en municipo de Janoŝi. La historiaj slavaj loknomoj estis Белашей [belaŝej], Белашієво [belaŝievo].
Situo
Balaĵer situas sur ebenaĵo laŭ traira flankovojo, laŭ rojo. Berehove troviĝas je 7 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1323. En 1567 armeo de la Habsburgoj detruis la komunumon. Balazsér apartenis ĝis Traktato de Trianon al Hungara reĝlando, poste al Ĉeĥoslovakio. La vilaĝo rehungariĝis inter 1938-1945 laŭ la unua Arbitracio de Vieno. Ekde 1945 Ivanovka/Balaĵer apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Inter 1967–1993 la ukrainoj nomumis sian vilaĝon Іванівка [ivanivka]. En 2001 vivis tie 810 loĝantoj, (737 hungaroj).
Sinagogo de Bonn
Historio
La sinagogo kadre de la pogromoj de novembro 1938 estis detruita kaj pli poste la ruinoj estis forigitaj. Post la Dua Mondmilito la teritorio, proksime de la urbocentro, estis aŭtoparkejo ĝis la mezo de la 1980-aj jaroj. Ĉe la apuda rejna promenejo estis starigita memoriga monumento pri la sinagogo. Tiam publikiĝis planoj ke en la sinagoga loko estu starigata luksa hotelo. Multaj bonnaj sociaj iniciatoj, inter ili ankaŭ la loka Esperanto-grupo, forte engaĝiĝis kontraŭ tiu plano kaj favore al juda kaj priholokaŭsta muzeo de la tiutempa germania ĉefurbo en la loko de la eksa sinagogo. La esperantlingva bulteno GEJ-gazeto raportis pri la lokaj protestoj. Tamen la planoj ne estis ŝanĝitaj kaj la nova hotelo konstruiĝis.
Post la Dua Mondmilito la urba juda komunumo komence konsistis nur el malmultaj salonoj, kiuj ekde la jaro 1947 por preĝado uzis ĉambron en privata domo. Ekde la jaro 1949 la nova funkcio de Bonno kiel registara sidejo de la Federacia Respubliko de Germanio rezultis en ampleksa pligrandiĝo de la urba juda komunumo, tiel ke pliurĝiĝis la neceso de propra komunuma kunvenejo kaj preĝejo. Pri la planado taskiĝis la arkitekto Helmut Goldschmidt. Post ekkonstruo en aprilo 1958, la sinagogo ĉe la norda rando de la tiama parlamenta kaj registara kvartalo jam la 26-an de majo 1959 per solenaĵo povis esti inaŭgurita. La strato de la sinagogo ricevis la nomon "Tempelstraße", do "templa strato", reference al la juda templo.
Arkitekturo
La komplekso konsistas el duetaĝa sinagogo en la orienta parto (pli proksime de la rivero Rejno) kaj de origine same du-etaĝa (poste pliampleksigita al trietaĝa) komunuma centro en la okcidenta parto. Ambaŭ konstruaĵoj estas ligitaj per centra vitra enirejo.
Gene Wilder
Gene WILDER (naskita kiel Jerome SILBERMAN la, mortis la ) estis usona aktoro kiu estis Akademia Premio-kandidato kaj premiito de Premio Emmy. Liaj filmaperoj inkluzivis ĉefrolon en la 1971-jara filmo Willy Wonka & the Chocolate Factory, multajn filmajn kunlaboraĵojn kun reĝisoro Mel Brooks, kaj kvar filmojn kun komediisto Richard Pryor.
Li forpasis la en sia hejmo en Stamford, Konektikuto pro komplikaĵoj de la Alzheimer-malsano.
Nikos Christodoulides
Publikaĵoj
Inter la kontribuoj al multaj naciaj kaj internaciaj revuoj, Christodoulides ankaŭ estas la verkinto de du libroj. En 2009, li publikigis Planojn por la solvo de la Kipra problemo 1948-1978,  kaj en 2013, li publikigis Rilatojn inter Ateno kaj Nikozio kaj la Kipra problemo, 1977-1988.
András Heim
HEIM András naskiĝis en Kluĵo la 18-an de septembro 1946, li mortis en la sama urbo la 1-an de junio 2020, estis rumanuja hungara grafikisto.
Biografio
Inter 1968-74 András Heim finis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo ĉe Gábor Miklóssy. Ekde 1997 li estis la organizanto de ekspozicioj de la Korunk Galéria.
Kanalo Saint-Martin
Ĝi konsistigas parton de la parizaj kanaloj, kiuj entute longas 130 kilometrojn.
János Péter (ministro)
János PÉTER [iAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Péter János estis hungara pastro, kalvinana episkopo, politikisto, ministro. János Péter naskiĝis la  1910 en Alsónyék. Li mortis la 1999 en Budapeŝto.
Kanalo Saint-Martin
Historio
La kanalo estis inaŭgurita en 1825. Ĝi disponas naŭ kluzojn. Ĝi origine celis provizii trinkeblan akvon al la Parizanoj.
Kelkaj scenoj de la filmo Le fabuleux destin d'Amélie Poulain aperinta en 2001, estis filmitaj tie.
La kanalo famiĝis en la vintro 2006-2007, kiam la asocio "Les Enfants de Don Quichotte" instalis tie proksimume 200 tendojn por atentigi la Parizanojn pri la multaj senhejmuloj de la ĉefurbo.
Einar K. Guðfinnsson
Einar Kristinn Guðfinnsson (naskiĝis la en Bolungarvík) estas islanda politikisto kaj parlamentano de la Sendependecpartio ekde 1991. Li estis ministro pri agrikulturo kaj fiŝkapto ĝis la 1-a de februaro 2009.
Georges Valois
Georges VALOIS (realnome Alfred-Georges Gressent; 7a de Oktobro 1878 – Februaro 1945) estis franca ĵurnalisto, verkisto kaj politikisto, naskiĝinta en Parizo. Li estis membro de la Franca rezistado kaj mortis en la ekstermejo Bergen-Belsen.
Li sekvis komplikan ideologian evoluon el anarkosindikatismo, al pra-faŝismo kontraŭsemitisma kaj al revolucia sindikatismo kaj maldekstrismo denove. Li partoprenis en la Rezistado dum la reĝimo de Vichy. Dum la Dua Mondmilito, li translokiĝis apud Lyon kie li entreprenis kulturan kooperativon. Georges Valois estis finfine arestita de Nazioj la 18an de Majo 1944, kaj mortis en Februaro 1945 pro tifo en la ekstermejo Bergen-Belsen.
Varofetiĉo
Varofetiĉo estas fenomeno, kiun Karl Marx priskribis en la unua ĉapitro de La Kapitalo en 1867 pri «Fetiĉismo de varoj». Laŭ tiu teorio, en kapitalistaj socioj, sociaj rilatoj estas aliigitaj al ŝajne objektivaj rilatoj inter varoj kaj mono. Karl Marx verŝajne uzis la esprimon ironie, ĉar tiutempe, fetiĉismo ankoraŭ aludis sociojn konsideritaj «primitivajn», kaj Marx verŝajne volis emfazi ke tiaj primitivaj kredaj sistemoj ankaŭ ekzistis en la sino kaj en la esenco de okcidentaj kapitalistaj socioj. Tio konstatiĝas en modernaj socioj per aprezo de aŭtoj kaj ĉefe de la lastaj modeloj fare de la aĉetintoj kaj ties montrado kiel falsa pruvo de socia povo.
Kalvinana preĝejo (Jászkisér)
La kalvinana preĝejo de Jászkisér estas religia historia monumento en urbo Jászkisér (Hungario).
Historio
Pro okupo de Eger fare de turkoj multe da kalvinanaj rifiĝintoj alvenis ĉirkaŭ 1600. La malnova kalvinana kirko estis konstruita en 1657 kun ligna turo. Pro la oftaj inundoj ĝi ruiniĝis. Pli nova turo estis konstruita en la saman lokon en 1770 jam el brikoj kaj ŝtonoj, la navo inter 1780-1785. 3 antaŭĉambroj estis alkonstruitaj en 1891, samtempe la origina enirejo ĉe la malantaŭa flanko estis enmurita. Pli nova tegmento konstruiĝis en 1926. La orgeno estis kreita en 1888, renovigita en 2001. La ornamriĉa ligna predikejo estis farita en 1906.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ paroĥejo situas. Interne 2 galerioj vidiĝas. La muroj estas blankaj laŭ la kutimo. La benkoj estis faritaj en 1904, la diserva tablo post 2 jaroj.
Bogád
Bogád, kroate Bogadin estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Pécs.
Historio
La loko estis loĝata jam dum romianoj. Antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1058 laŭ tiama formo "Bogad", tiam apartenanta al episkopo de Pécs. En 1331 valonoj pligrandigis la loĝantaron. En 1543 la turkoj okupis la komunumon, tamen ĝi ne senhomiĝis. En la 1680-aj jaroj la turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste sudslavoj refondis ĝin. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
La Antikva Romo surmare
La Antikva Romo Surmare estas prelego de ĉefo-ministro Benito Mussolini elparolita la 5-an de oktobro 1926. Ĝi estas tradukita el la itala lingvo kaj eldonita 69-paĝe ĉe Eldonejo A. Paolet el San Vito al Tagliamento en 1928.
Kvaslice
Kvaslice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 9 km oriente de Klatovy en ties eksklavo. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kvaslice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,49 km². En la katastra teritorio Kvaslice situas ankaŭ Vítkovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Einbeck
Einbeck estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Northeim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Menaĥem Kipnis
Menaĥem KIPNIS Menachem Kipnis, מנחם קיפּניס, ps. Mecenas (naskiĝis en 1878 en Uŝomir, mortis verŝajne la 15-an de majo 1942 en Varsovio) estis pola kantoro, ĵurnalisto, publicisto, satiristo kaj felietonisto, kantverkisto, fotisto, kantisto, populariganto kaj spertulo pri juda muziko, socia aktivulo, membro de la Asocio de Polaj Ĵurnalistoj.
Biografio
Kiel tenoro Menaĥem Kipnis estis muzike edukata de sia pli aĝa frato Pejsiem, kiu estis kantoro en la sinagogoj de Ĉernobilo kaj Wolin. Li lernis ankaŭ ĉe Abraham Ber Birnbaum, kun kiu li prezentiĝis en sinagogoj. Li kantis kun la konata kantisto Zejdel Rowner, kun kiu li travojaĝis la tutan Litovion, Podolion kaj Volinio n. Li prezentiĝis en sinagogaj korusoj kaj frekventis la Varsovian Muzikan Konservatorion.
Kipnis estis la sola ortodoksa judo akceptita en la Koruso de la Granda Teatro en Varsovio en 1902, kie li muzikis dum 16 jaroj.
Dum siaj vojaĝoj li kolektis, esploris kaj kantis popolajn kantojn de polaj judoj, inkluzive tiujn miksitajn laŭ lingvo. La rezulto de lia laboro estis du kantaroj – eldonita en 1918 60 Jidiŝe folkslider (60 judaj popolkantoj) kaj eldonita en 1925 80 Jidiŝe folkslider (80 judaj popolkantoj), poste kolektitaj en 140 Jidiŝe folkslider ( 140 judaj popolkantoj). Li ankaŭ publikigis la kolektitajn kantojn en la revuo Hajnt, kie li foje publikigis ankaŭ felietonojn.
Li edziĝis al Zimra Zeligfeld. Koncertante li multfoje travojaĝis Pollandon, kun sia edzino li vizitis ankaŭ Germanion kaj Francion.
En la intermilita periodo li iniciatis multajn sociajn kaj muzikajn aktivaĵojn, en la 1930-aj jaroj, post antisemitaj atakoj kontraŭ la juda minoritato, kio limigis ĝian aliron al profesioj kaj kaŭzis maldungojn de muzikistoj, li kunorganizis la Judan Simfonian Orkestron en Varsovio. Li donis koncertojn kun sia edzino, prezentante judajn popolajn kantojn.
Kipnis estis konata kiel ĵurnalisto kaj kunlaboranto de la novjorka ĉiutaga gazeto The Forward. Li ĉefe okupiĝis pri fotado de homoj: loĝantoj de judaj kvartaloj, urboj kaj urbetoj. Liaj fotoj estas eksterordinara atesto pri la vivo de la juda minoritato en la Dua Pola Respubliko. Ili nun troviĝas en la Arkivo de YIVO en Novjorko.
En 1920-1938 li eldonis en la jida:
En la dua mondmilito en la tempo de germana okupacio Menaĥem Kipnis kaj lia edzino ektroviĝis en la Varsovia geto, kie li organizis financan helpon por artistoj. Danke al la mono akirita de la Komitato li ebligis, ke literaturistaj manĝejoj disdonis manĝaĵon. Dum la tiel nomata unua likvidado de la geto la edzino de Kipnis mortis, kaj liaj taglibro kaj muzikaj kolektoj, inkluzive de la kantoj senditaj al li, estis detruitaj. Li mortis verŝajne pro koratako. Li estis enterigita ĉe la juda tombejo ĉe la strato Okopowa en Varsovio, sed lia tomboŝtono ne konserviĝis.
Ĝis nun ekzistas la domo ĉe la strato Waliców 14 en Varsovio, kie Menaĥem Kipnis loĝis antaŭ la dua mondmilito.
Ĉandanagaro
Chandannagar (aŭ franclingve Chandernagor) estas barata urbo, lokita en Okcident-Bengalo ĉe la bordo de la rivero Gango, ĉirkaŭ tridek kilometroj de Kalkato. Tiu urbo fariĝis unu el la francaj kolonioj de Barato dum la dua duono de la 17-a jarcento kaj dum la reĝado de la franca reĝo Ludoviko la 14-a.
Chandannagar oficiale enhavis 120.000 loĝantojn laŭ la censado de 1991.
Florian Schaffenrath
Florian SCHAFFENRATH (naskiĝinta la en Innsbruck) estas aŭstra klasika filologo.
Vivo
Post pasigo de la junulaj jaroj en Axams/Distrikto Innsbruck Land li frekventis la Akademian gimnazion insbrukan kie li trapasis en la jaro 1996-a la abiturientan ekzamenon. Poste li studis filologion klasikan en Heidelberg, Innsbruck kaj Sieno inter 1996 kaj 2005. En junio 2005 li doktoriĝis sub la plej grandaj honoroj sub auspiciis praesidentis. Inter 2002 kaj 2009 li estis esploradasistanto en la sekcio de latinistiko ĉe la Instituto pri lingvoj kaj literaturoj (projekto Historio de latinlingva literaturo en Tirolo) anstataŭigante inter aŭtuno 2005 kaj somero 2006 la universitatan asitanton Wolfgang Kofler. Schaffenrath povis deĵori inter aŭtuno 2006 kaj somero 2007 ĉe la Aŭstria historia instituto en Romo. De 2010 ĝis 2014 li estis helpanta profesoro pri klasika filologio; post habilitiĝo sia en aŭgusto 2014 li gajnis la rajtigon docentadan pri klasikaj filologiaĵoj kaj novlatinaĵoj. En septembro 2014 li ekdirektoris ĉe la insbruka Ludwig-Boltzmann-instituto pri novlatinaj studoj. Ekde oktobro 2014 li estas asociita profesoro de la Universitato de Innsbruck.
Liaj ĉefaj esploradkampoj kuŝas pri la novlatina epopeo, la latinlingva literaturo de Tirolo, Marko Polo kaj la kontraŭfilipaj paroladoj de Cicerono. En 2004 li iĝis membro de Österreichischer Cartellverband, en Innsbruck ĉe AV Austria Innsbruck; en Romo oni igis lin ano de la katolika korporacio KAV Capitolina Rom.
San Juan Evangelista
San Juan Evangelista estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas San Juan Evangelista. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 142.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 30826 loĝantojn. El tiuj estis 15025 viroj kaj 15801 virinoj. La komunumo havas surfacon de 968.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 53 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 8 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 20 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 33580 personoj. En la jaro 2000 temis pri 32645, do temis pri kresko / malkresko je -0.56 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 28830 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 383 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30142a.htm
Santiago Tuxtla
Santiago Tuxtla estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Santiago Tuxtla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 143.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 54939 loĝantojn. El tiuj estis 26478 viroj kaj 28461 virinoj. La komunumo havas surfacon de 621.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 28 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 18 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30143a.htm
(105904) 2000 SB197
(105904) 2000 SB197 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĉar ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Juhász
La familia nomo Juhász apartenas al la oftaj familiaj nomoj en Hungario. La nomo signifas: ŝafisto. La angla ekvivalento estas "shepherd", same estas ankaŭ familia nomo.
Libčany
Libčany estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en orienta Bohemio, en regiono Hradec Králové, 5 km sudoriente de la novgotika kastelo Hrádek u Nechanic. Vivas ĉi tie.
La pentristo Mikoláš Aleš onidire tiun ĉi vilaĝon, danke al ĝia pitoreska situo inter arbaroj kaj fruktoĝardenoj, nomis "La ĉeĥa Betlehemo".
La plej valora kultura memorindaĵo estas romanika preĝejo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria el 1160.
En la vilaĝo naskiĝis en 1775 fondinto de la ĉeĥa pupteatra arto Matěj Kopecký. Liahonore ĉiujare en novembro okazas en Libčany Pupteatra festivalo.
La Arĝentjubilea Kongreso
La Arĝentjubilea Kongreso. De T. JUNG, 1933, 51 p. „Kroniko pri la jubilea kongreso. Plej interesa parto estas motivado de la speciala situacio, en kiu la kongreso okazis.“ (F. Szilagyi, „Lingvo Libro“, 1934, p: 30.)
Donovaly
Donovaly (hungare Dóval) estas montpasejo, vilaĝo, feriejo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Donovaly situas inter Malaltaj Tatroj kaj Granda Fatro, sur ĉefvojo E77. Banská Bystrica kaj Ružomberok troviĝas 26 km de ĉi tie.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1710. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Dóval 996 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Banská Bystrica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ekde 1944 la loko estis nesto de la partizanoj. Dum la socialismo la vilaĝo iĝis turisma (precipe skia) centro, sed ankaŭ nuntempe hoteloj kaj skiliftoj konstruiĝas. En 2001 vivis en Donovaly 162 homoj, (150 slovakoj).
Cindroamaso de historio
Cindroamaso de historio
La cindroamaso de historio (aŭ ofte ruboamaso de historio aŭ rubujo de historio) estas figura loko al kiu personoj, eventoj, objektoj, ideologioj, ktp., estas figure forsenditaj kiam ili estas forgesitaj aŭ bagateligitaj historie.
La esprimo, aŭ io simila, komenciĝis dum la 19a jarcento diversloke. Sed ĝi estis popularigita de Lev Trocki, responde al la Menŝevikoj, kiuj proteste formarŝis el la Dua Petrograda Kongreso de Sovetoj, la 25an de oktobro 1917 (juliakalendare), tial ebligante ke la Bolŝevikoj povu starigi sian dominecon. Trocki deklaris: “Vi estas mizeraj, izoligitaj individuoj! Vi estas bankrotuloj. Via rolo finiĝas. Iru tien, kie vi apartenas ekde nun—en la rubujon de historio!”
La frazo ekde tiam uziĝas kaj direktsence kaj ironie, en politikaj kaj nepolitikaj situacioj.
Notindaj ekzemploj de uzado
La frazo estis uzata de Ronald Reagan en oratoraĵo al la suba ĉambro de la brita parlamento la 8an de junio 1982. La ĉefparoladverkisto de Regano, Anthony R. Dolan, intence elektis la esprimon pro ĝia antaŭa kunteksto. Liaj ĝustaj vortoj estis: “…libereco kaj demokratio forlasos Marksismon kaj Leninismon sur la cindroamaso de historio.”
La frazo estis uzata de Libia estro Muamar Kadafi dum oratoraĵo en marto de 2011. Parolante pri la nacioj kiuj atakis Libion (en:) dum la efektivigo de sen-flugo-zono (en:), Kadafi diris, “Tiu ĉi atenco…estas farite de araĉo de faŝistoj kiuj finiĝos en la rubujo de historio.”
Vidu ankaŭ
Memortruo (en:)
Gabaj
Gabaj (en hebrea: גבאי), konata ankaŭ kiel ŝamaŝ שמש (foje literumita ŝamas) estas pedelo aŭ preĝejlaboristo kiu helpas en la funkciado de la servoj de sinagogoj laŭ ia maniero. La rolo povas esti entreprenita laŭ volonta (senpaga) aŭ pagita bazo. Ŝamaŝ (laŭvorte 'servisto') aŭ gabaj povas ankaŭ signifi helpanton de rabeno (partikulare la sekretario aŭ persona helpanto de ĥasidisma rebbe).
La funkcioj de gabaj povas varii el sinagogo al sinagogo. Kelkaj alvokas la partoprenontojn al la legado de la Torao. En kelkaj sinagogoj, la gabaj staras ĉe la leganto de la Torao, tenante version de la teksto kun vokaloj kaj kantomarkoj (kiuj ne estas en la kutima Sefer Tora), sekvante la ordon por korekti la leganton se tiu eraras. En aliaj sinagogoj, tiu respondeco estas de la sgan (סגן). En aliaj sinagogoj la gabaj zorgas pri la ekonomia administrado.
Atmosfera premo
La atmosfera premo estas la forto por area unuo praktikata kontraŭ surfaco fare de la pezo de la aero super tiu surfaco en iu ajn donita punkto en la Tera atmosfero. Plej ofte la atmosfera premo estas sufiĉe bone proksimumigita per la hidrostatika premo kiun kaŭzas la pezo de la aero super la mezurata punkto. Malaltpremaj regionoj havas malpli da atmosferan amason super iliaj pozicioj, dum altpremaj regionoj havas pli da atmosferan amason super iliaj pozicioj. Simile, ĉar kiam alteco pliiĝas estas malpli da surkuŝanta atmosfera amaso, premo malkreskas je pliiĝanta alteco. Kolumno de aero de 1 m2 da baza sekco, mezurota de marnivelo ĝis la supron de la atmosfero, pezus 101 kiloneŭtonoj (kio ekvivalentas al amaso de proksimume 10,3 tunoj ĉe la surfaco).
Norma atmosfera premo
La norma atmosfero (simbolo: atm) estas unuo de premo kaj estas difinita kiel egala je. Tiuj aliaj unuoj estas ekvivalentaj: (Torr),.
Ede Bresztovszky
BRESZTOVSZKY Ede [pr. brestovski] estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskiĝinta en Nadjvarado la 23-an de februaro 1889 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de junio 1963. Lia frato estis Béla Bresztovszky.
Chelsea Charms
Chelsea CHARMS ['ʧɛlsi: ʧɑɹmz] (naskiĝis la 7-an de marto de 1976 en Minneapolis-St. Paul/Minesoto, Usono) estas usona erotikmanekeno. Ŝi estas ĉefe konata pro siaj malkutime grandaj mamoj, laŭ ŝi la plej grandaj en la mondo, atingitaj per ĥirurgia enplantado de specialaj polipropilenaj mamenplantaĵoj.
33337 Amberyang
33337 Amberyang estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Chelsea Charms
La aliteracia nomo Chelsea Charms estas pseŭdonimo, laŭ kutima praktiko en la erotika metio. Charms signifas «ĉarmas» aŭ «ĉarmoj» en la angla (Chelsea estas ne malkutima individua nomo en Usono).
33337 Amberyang
Nomo
Ĝia nomo honoras Amber Zoe Yang, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, kaj kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri scienco de la kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la Trinity Preparatory School de Winter Park (Florido).
Chelsea Charms
Chelsea Charms havis tri mampligrandigajn operaciojn. Unue oni grandigis ŝian mamamplekson de natura D laŭ la skalo de mamzonkorbetoj al E, due al HH. Ambaŭfoje oni uzis ordinarajn enplantaĵojn plenigitajn de salosolvaĵo. La trian fojon oni instalis la malkutimajn specialajn enplantaĵojn konsistantajn de polipropilenaj fadenoj. Tiuj trompas la mamhiston. Rezulte la korpo produktas fluidaĵon, kiu siavice igas la polipropilenfadenojn malfaldiĝi kaj per tio kaŭzas kontinuan plukreskadon de la enplantaĵoj, do de la mamoj. Tiumaniere Chelsea Charms atingis havi verŝajne la plej grandampleksan mamparon en la mondo.