cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkta marborda tundro
Faŭno
Tiu marbordo estas la biotopo de tri grandegaj gregoj de boacoj, la okcident-arktaj, centr-arktaj, kaj porkupinaj gregoj. Alia supra-volbŝtona specio estas ovibovo ( Ovibos moschatus ) de Banks-insulo kaj la marbordo de Arkta Nacia Sovaĝeja Protektejo. Aliaj mamuloj inkluzivas lemingojn, blankan urson, rosmaron, beluĥon, neĝoŝuan leporon kaj arktan leporon, ruĝan vulpon, lupon, arktan spermofilon (Spermophilus parryii, sciuredoj), kaj fokulojn.
La marbordo ankaŭ gastigas multajn akvobirdojn inkluzive neĝanseron, okulvitran molanason (Somateria fischeri, anasedoj), siberian molanason, reĝan molanason, kaj blankbekan kolimbon. Gravaj birdaj areoj inkluzivas Kolvil-riveran delton, Teŝekpuk-lagon (kiu estas ene de Nacia Nafta Rezervejo – Alasko ), kaj Kasegaluk-lagunon, biotopon por berniklo. Rabobirdoj inkluzivas neĝostrigojn kiuj ĉasas akvobirdojn kaj lemingojn. Fiŝoj de la ekoregionaj akvoj ampleksas Salvelinus alpinus (salmonedoj).
Minacoj kaj konservado
90% de la natura vivmedio restas sendefektaj, escepte de la apudeco de la alaska urbo Barrow kaj de la alaskaj naftoputoj de Prudhoe Bay kaj Kuparuk kiuj etendiĝas laŭlonge de la marbordo kaj povas estontece disvastiĝi en Arktan Nacian Sovaĝejan Protektejon, kiu estas la sola ĉefa protektita areo je la marbordo, kaj ĉirkaŭ Dalton-aŭtostradon kaj Trans-Alaskan Naftodukton.
Vuktila minejo
Vuktila minejo estas la naftogasokondensata minejo kiu situas en Komiio (Rusio), 160 km nord-oriente de urbo Uĥto kaj estas parto de la Timano-Peĉora naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1964 kaj ekspluatata ekde 1968.
Geologio
La minejo estas kontrolata de granda antiklinala faldo, kiu estas granda je 85 x (3-5) km, amplitudo 1500 m ene de la centra parto de la Suprepeĉjora fleksejo de la Antaŭurala randofleksejo. Gaso haveblas en sedimentaĵoj de malsupra permio kaj karbonio je la fundo 2100-3760 m. La karbonata kolektujo (kalkoŝtonoj kaj dolomitoj) estas poro-fendeca kaj nehomogena laŭ siaj fizikaj kaj filtroj-volumenaj ecoj. Gasosaturita dikeco estas 170 m, efika poreco 6-13%, penetrebleco 0,01-0,235 mkm², komenca tavolpremo 34,2 MPa, tavola temperaturo 92 °C.
La kuŝejo estas gasokondensata, masiva, alteco 1440 m. En plandumo de la gasokondensata kuŝejo estas trovita naftokuseno, kapabla fordoni diurne 4,4 m³ da nafto. En la parto de la minejo kiu troviĝas sub surfaŭlto je la fundo 3400-4400 m estas ricevitaj alfluoj de nafto el karboniaj sedimentaĵoj.
Konsisto de la gaso de la ĉefa kuŝejo: metano 75,1%, etano 8,9%, propano 3,6%, butanoj 1,5%, pentano kaj superaj hidrokarbonoj 6,4%, azoto 4,4%, karbondioksido 0,1%. Komenca enhavo de kondensato en la gaso estas 360 g/m³, en 2002 — 53,9 g/m³. La gasakva kaj gasonafta kontaktoj estas registritaj je absoluta marko -3316 m, akvonafta kontakto je -3376 m.
La minejo atingis etapon de la falanta elminigado. Ĝis 2001 estis elminigitaj 81,6% el la komenca kapacito je 434,8 miliardoj da kubaj metroj. En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 78,1 miliardoj da kubaj metroj, suma elminigado atingis 357,7 miliardoj da kubaj metroj.
Simferopola municipo
Simferopola municipo — unu el la regionoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo — la teritorio, estrata de la Simferopola urbodomo. La regiono estas sufiĉe malgranda kaj havas krom la urbon Simferopolo nur 5 loĝlokojn.
La konsisto de la regiono
La tuta teritorio de la Simferopola municipo estas dividita je 3 distriktoj: Kijevskij, Ĵeleznodoroĵnij kaj Centralnij. La Centralnij-distrikto havas nur la urbajn kvartalojn. La Kijevskij-distrikto havas la dekstrabordan parton de la urbo (situantan sur la dekstra bordo de la rivero Salgiro) kaj la urbo-tipan loĝlokon Agrarno. La Ĵeleznodoroĵnij-distrikto havas la kvartalojn de la okcidenta parto de la urbo kaj la Gresovskan submunicipon, kiu havas 3 urbo-tipajn loĝlokojn (Gresovsko, Aeroflotsko kaj Komsomolsko) kaj vilaĝon Bitumnoje.
Lignorikoltmaŝino
lignorikoltmaŝino aŭ lignorikoltoro estas  speciala maŝino por la  lignorikoltado.
La maŝino ligas la arbojn, faligas ilin kaj senbranĉigas ilin. Se samtempe la branĉoj estas prilborataj al lignoĉipsoj la maŝino nomiĝas lignoĉipsa rikoltmaŝino. Tiaj pezaj arbaraj maŝinoj bezonas pli densan reton de enarbaraj vojoj por monipuli la trunkoj ol la tradicia prilaboro en arbaro. Tiaj maŝinoj ŝanĝigis la forstado tutmonde kaj plirapidigis la laboron. En Germanujo oni uzis por la unua fojo grandskale tiaj maŝinoj post la traventa faligado de arboj dum la uraganoj „Vivian“ (26a de februaro 1990), „Wiebke“ (1a de marto 1990) kaj „Kyrill“ (18a de januaro 2007); ekde tiam la apliko de lignorikoltmaŝinoj konstante kreskis. Tio ankaŭ kondukis al malpli da akcidentoj.
Ekipaĵo
Hodiaŭ jenaj tipoj de lignorikoltatoroj estas aplikataj. La sinsekvo sekvas la ofteco de la apliko):
Rikoltatoroj precipe estas uzata en arbara mastrumado ĉe koniferoj(pingloarboj). La maŝinoj ne taŭgas por senbranĉigi foliarbojn.
Ekologiaj efikoj
Longdaŭra esploro esploras la damaĝojn de la apliko de maŝino kun pezo de pluraj tunoj sur la arbara grundo. Precipe oni esploras la problemon de grundodensigado kaj radikaj damaĝoj. Kelkaj esploroj supozigas, ke la arbara grundo bezonas pli ol 100 jaroj por regeneri. Ĉar la grundokompaktigado pro la enorma pezo de ĝis 60 tunoj kaj mallarĝa reto de la necesaj senarbaj strioj por prilaboro pro la distanco de nur 20 m ĉ., oni taksas, ke 20–25 % de la arbara surfaco estas longdaŭre damaĝata.
Nicolai Grundtvig
Nikolaj Frederik Severin GRUNDTVIG (naskiĝis la, mortis la ) (prononce en dana ˈneɡ̊olaɪ̯ˀ ˈfʁaðˀʁæɡ̊ ˈsɛʋəʁin ˈɡ̊ʁɔnd̥ʋi), plej ofte aludata simple kiel N. F. S. Grundtvig estis dana pastro, aŭtoro, poeto, filozofo, historiisto, instruisto kaj politikisto. Li estis unu el plej influaj gravuloj en la dana historio, ĉar lia filozofio starigis novan favoran formon de naciismo en la lasta duono de la 19-a jarcento. En lia pensado li emfazis la konon de la propra kulturo kaj de ties valoro, sen ŝovinismo. Tiele li lanĉis lernejojn, staĝejojn por plenkreskuloj, tranlanda reto de la popolaj altlernejoj. Li edziĝis trifoje, el kiuj laste kiam li estis jam 75-jaraĝa.
Grundtvig kaj liaj sekvantoj estis ege influaj en la formulado de moderna dana nacia konscio. Dum lia tempo, Danio estis implikita en luktoj kun Prusio, kiu degeneris en 1864 en militon en kiu Danio perdis. Grundtvig komprenis, ke la malforto de Danio estis antaŭ ĉio en la manko de socia kohezio. Ĝis la milito la dana gvidado baziĝis sur malgranda burĝa klaso kiu starigis naciisman politikon, dum etaj kaj mezgrandaj kamparanoj konsistigis la plimulton de la popolo. Post la perdo en la milito la reĝimo estis anstataŭigita per demokratio, kiu forte baziĝis sur la popola subteno de la kamparanoj. Tio postulis spirite kaj mense maturan kamparanklason kapablan trakti ŝtatadministradon. Grundtvig celis krei tian statuson per la movado de siaj popularaj lernejoj.
Lia pensado pri edukado
Grundtvig estas la ideologia patro de la popolaj mezlernejoj. Tiuj lernejoj traktis legopovon kaj suplementan edukon por plenkreskuloj. Li reklamis reformojn ĉe la Sorø Akademi, kiu igis altedukon pli populara inter la dana populacio. Li kredis ke la universitato, pli ol ĝi devus eduki akademiulojn, devus eduki homojn kiuj estas aktivaj en sia socio kaj komunumo. Tial utilaj kapabloj, kaj ankaŭ historio kaj nacia poezio devus okupi konsiderindan parton de la instruado. Tiu ĉi ideo estis tre proksima al esti realigita dum la regado de Christian la 8-a, Reĝo de Danio, kies edzino, Carolina Amalie, estis fervora subtenanto de Grunstwig. La morto de la reĝo en 1848 kaj la postaj politikaj malordoj ĉesigis tiujn planojn. Tamen unu el la subtenantoj de Gruntwig, Kristen Kold, jam tiam ekfunkciigis la unuan plenkreskan bazlernejon – fenomeno kiu disvolviĝis tra la jaroj.
La ambicioj de Grundtvig por eduka reformo ne estis limigitaj al plenkreskaj publikaj lernejoj; Li ankaŭ revis pri starigo de la Universitato de Granda Skandinavio - kiu situus ĉe la simbola punkto de la intersekciĝo inter la tri skandinavaj landoj, en Göteborg en sveda teritorio. La universitato, tiel kiel li imagis ĝin, estus dividita en du instituciojn direktitajn fronte al du populacioj en la skandinavaj popoloj: Plenkreska bazlernejo sub la nomo "Lernejo de la vivo", kiu funkcios por publika, patriota, kaj tamen mense malferma edukado, kaj akademia universitato sub la nomo "Lernejo de Pasio", kiu funkcios al alta akademia normo en la homsciencoj kaj la sciencoj ĝenerale.
Grundtvig-programo de Eŭropa Unio
Lastatempe Eŭropa Unio kreis laŭ lia nomo projekton de interŝanĝoj, ĉar fakte Grundtvig estis pioniro de la movado por konstanta lernado, tio estas lernado dum la tuta vivo. Lia tiutema verko Memorandum ankoraŭ validas. Por Grundtvig ĉiu persono aliru en ĉiu aĝo al kvalita lernado, kiu disponigu al tiu persono konojn, civitanan edukon kaj personan disvolviĝon. La programon Grundtvig de Eŭropa Unio plie partoprenas Norvegio, Islando, Svislando kaj Turkio.
En angla
Gravas artikoloj en angla publikitaj en jarlibro Grundtvig-Studier (Grundtvig Studies) el 1948. Dana estas la ĉefa lingvo, sed ankaŭ anglaj artikoloj elstaras ĉefe laste.
Novouzensk
Novouzensk (ruse Новоузенск) estas urbo en Saratova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 63230501.
La urbo estis fondita en jaro 1760.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1835.
La interurba telefona kodo estas 84562, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Bolŝoj Uzenj (Granda Uzenj, Большой Узень), ĉe enenfluo en ĝin de rivero Ĉertanli (Чертанлы).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 12,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 16,9 mil loĝantojn.
Batalo de Varus
La Batalo de Varus aŭ Batalo en la Teŭtoburga Arbaro estis batalo en 9|9 p.K. inter ĝermanoj kaj romianoj en ne tute certa loko de norda Ĝermanio - en la teritorio Germania Magna ne konkerita de la Romia Imperio. Ĝermanaj triboj gvidataj de Arminio (latinlingve: Arminius kaj germanlingve: Hermann) atakis kaj venkis tri romiajn legiojn sub la romia armeestro Publio Kvintilio Varo - flanke de la romia armeo en tiu batalo mortis 15.000 soldatoj. La por la Romia Imperio katastrofa malvenko traŭmatigis la romianojn, kiuj kutimis je venkoj ĉie en la por ili atingebla mondo: rezulte forlasiĝis ĉiuj romiaj setlejoj oriente de la rivero Rejno.
Historiografio
La romia historiisto Tacito nomis la batalolokon "Saltus Teutoburgiensis" (Teŭtoburga Arbaro / germanlingve: Teutoburger Wald). Sed oni ne sciis, kie tio precize estis. Dum la 19-a jarcento multaj historiistoj pensis, ke la loko estis apud la urbo Detmold.
En 1997 Tony Clunn rekomencis la serĉadon, uzante modernan elektronikan metal-serĉilon kaj tuj havis sukceson. Li trovis multajn romiajn monerojn ĉe Kalkriese. Tiuj estis de la jaroj 9 a.K. ĝis la jaro 9 p.K. Kelkaj havis aldonan stampaĵon VAR, kio estas la mallongigo de Varuso. Poste arkeologoj trovis ankaŭ armilojn, kio pruvis, ke la trovaĵoj ne estis postlasitaj de komercistoj, sed de soldatoj. Clunn ne estis historiisto aŭ arkeologo, sed estis oficiro ĉe la brita armeo, kiu havis garnizonon en Osnabrück. Li faris la esploradon en sia libertempo.
Granda plimulto de la historiistoj nun samopinias, ke Kalkriese estis la loko de la batalo. Dum la 19-a jarcento la plimulto de la historiistoj kredis, ke la batalo okazis en montaro tiam nomita Osning. Tie, proksime de la urbo Detmold monumento Hermannsdenkmal (monumento de Arminio) estis konstruita. La Osning-montaro estis renomigita al Teŭtoburga montaro. Laŭ nuna scio tio estis eraro. Oni estus devinta renomigi la pli nordan Wiehengebirge.
Sekvo
La romia armeestro Germanicus dum la jaroj 15 kaj 18 post Kristo gvidis pliajn batalojn en la regiono sed ne povis venki. Poste la romianoj retiriĝis okcidenten malantaŭ la riveron Rejno. La batalo ĉe la Teŭtoburga Arbaro decidis la lingvan limon inter latinidaj kaj ĝermanaj lingvoj.
Antikvaj fontoj
En la supraj:
Johano (regantoj)
Listo de regantoj nomataj Johano.
Kun proksimumaj regojaroj.
Johano Paŭlo
(kompletigenda)
3-a simfonio (Dvořák)
La 3-a simfonio en E♭-maĵoro, Op. 10, B. 34 estas klasika kompono de la ĉeĥa komponisto Antonín Dvořák.
Fono
Kiam li komponis sian trian simfonion, Dvořák estis violonisto en la orkestro de la Provizora Teatro (Prozatímní divadlo) de Prago, kio plifortigis lian influon el la verkoj de la germana komponisto Richard Wagner, kio videblas pli forte en tiu simfonio ol en aliaj liaj verkoj. Dvořák eklaboris por la simfonio en aprilo 1873 kaj finkompletigis ĝin en julio. Li ekkomponi sian 4-an simfonion poste dum tiu sama jaro.
Enhavo
La simfonio estis verkita por orkestro de du flutoj, fluteto, du hobojoj, angla korno, du klarnetoj, du fagotoj, kvar kornoj, du trumpetoj, tri trombonoj, tjubo, timbaloj, triangulo, harpo kaj kordinstrumentoj.
(10418) 1998 WZ23
(10418) 1998 WZ23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Arondismento Châteaulin
La arondismento Châteaulin / Kastellin (france arrondissement de Châteaulin, bretone Arondisamant Kastellin) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Finistère / Penn-ar-Bed kaj en la regiono Bretonio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Châteaulin / Kastellin. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Johann Pachelbel
Johann Pachelbel (naskiĝis en aŭgusto 1653 en Nurenbergo, mortis la 3-an de marto 1706 en Nurenbergo) estis grava komponisto de la baroko. Krom lia profesio kiel komponisto Pachelbel estis orgenisto i.a. en Vieno, Eisenach, Erfurto, Stutgarto, Gotha kaj ekde 1695 ĉe la Sebalduskirche en Nurenbergo.
Vivo
Johann Pachelbel estis baptata je la 1-a de septembro 1653 en Nurenbergo. Liaj gepatroj estis la vinkomercisto Hans Pachelbel (* 1613) kaj sia dua edzino Anne Maria, naskiĝinta Mair. Li jam frue rimarkiĝis pro sia muzika kaj scienca talento. La studadon je la universitato Altdorf ĉe Nurenbergo en la jaro 1669 li devis rezigni post nur naŭ monatoj pro financaj problemoj de sia patro. Sekvatempe Johann Pachelbel iris al la Gymnasium Poeticum en Ratisbono, 1673 li iris al Vieno. Er wurde En 1677 li iĝis duka kortegoorgenisto en Eisenach kaj tie konatiĝis kun la familio Bach. En 1678 li fariĝis orgenisto de la Dominikana preĝejo (Erfurto): ĉi tie li instruis al la pli aĝa frato de Johann Sebastian Bach, Johann Christoph Bach la pli juna, la orgenludadon.
En Erfurt 1681 Johann Pachelbel edziĝis kun Barbara Gabler, kiu samkiel ilia komuna filo mortis pro pesto en oktobro 1683. Jam sekvajare li edziĝis kun Juditha Dommer, la filino de kuproforĝisto. La geedzoj havis sep gefilojn, inter ili la komponisto Wilhelm Hieronymus Pachelbel (c. 1685-1764) la pentristino Amalia Pachelbel (1688-1723) kaj la komponisto Carl Theodorus Pachelbel (1690-1750).
En 1690 Johann Pachelbel transloĝiĝis al Stutgarto kaj ellaboris ĉe la dukino Magdalena Sibylla. Jam 1692 li fuĝis al Nurenbergo antaŭ la minaco de franca invado. Sekve li laboris kiel urba orgenisto ĉe la Augustina kaj Margareta Preĝejoj en Gotha. En 1695 li revenis en sian hejmurbon Nurenbergo, kie li kiel orgenisto de St. Sebald iĝis posteulo de Georg Caspar Wecker. Ĉi tie li mortis 52-jara je la 3-a de marto 1706, li estas enterigita sur la Rochus-Tombejo en Nurenbergo.
Graveco
La komponaĵoj de Pachelbel ampleksas ĥoralaranĝaĵojn, liberajn orgenkomponaĵon (tokatoj, ĉakonoj, fantazioj kaj fugoj), orgenĥoralojn, ĥoralvariaciojn kaj triosonatojn. Speciale konatiĝis precipe liaj ĥoralaranĝaĵoj nome „Cantus firmus“ kun antaŭimitado de la apartaj ĥorallinioj en la akompanvoĉoj. Pachelbel estis unu el la plej gravaj komponistoj de la Sudgermana orgentradicio. En siaj orgenverkoj li relative ŝpareme enmetas pedalvoĉon, multajn komponaĵojn li verkis nur manuale.
Kanono en D-maĵoro
La plej populara verko de Pachelbel estas la kanono el Kanon und Gigue in D-Dur. Temas pri la ununura kanono kiun li komponis, pro kio ĝi ne estas reprezentativa por la verkaro de Pachelbel. De la kanono nun ekzistas sennombraj registraĵoj, versioj kaj aranĝoj. La muzikaĵo bazas sur daŭre ripetata basfiguro (ostinato). La dutakta akordsekvenco D - A - h - fis / G - D - G - A estas 28-foje ripetata.
Tiu akordosekvenco estas ekde sia ekesto estas refoje uzata tra ĉiuj muzikstiloj:
Nepala Komunista Partio
La Nepala Komunista Partio (nepale: नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी, NKP) estas la reganta politika partio en Nepalo kaj estas la plej granda komunisma partio en Suda-Azio kaj la tria plej granda en Azio. Ĝi estis fondita la 17-a de majo 2018, el unuiĝo de du maldekstraj partioj, Nepala Komunista Partio (Marksisto-Leninisto) kaj Nepala Komunista Partio (Maoista). La unuiĝo estis finita de la Partia Kunordiga Komitato, post ok monatoj da planado.
La du antaŭaj partioj poste dissolviĝis, farante manieron por la nova unuiĝinta partio. La partio konservas la elektan simbolon de la Nepala Komunista Partio (Marksisto-Leninisto), la suno.
La partio estas la plej granda politika partio en la Ĉambro de Reprezentantoj, Nacia Asembleo kaj en ĉiuj provincaj asembleoj. Khadga Prasad Sharma Oli, Ĉefministro de Nepalo ekde 15-a de februaro 2018, kaj eksa Ĉefministro de Nepalo Pushpa Kamal Dahal ambaŭ servas kiel la prezidantoj de la partio.
Unuiĝo
La Nepala Komunista Partio (marksisma-leninisma) kaj Nepala Komunista Partio (Maoista)dissolvis siajn centrajn komitatojn la 17-a de majo 2018 kaj la nova partio formiĝis en la sama tago. Khadga Prasad Oli kaj Pushpa Kamal Dahal servus la komunajn prezidantojn de la partio ĝis ĝenerala kongreso okazos. La partio ŝanĝis sian nomon al Nepala Komunista Partio (NKP) post kiam la Elekta Komisiono de Nepalo rifuzis registri la novan partion ĉar alia partio nomata Komunista Partio de Nepalo estis jam registrita.
Ideologio
Kiel parto de la fuzia interkonsento, la ideologio de la partio konsistos el marksismo-leninismo kaj subteno al plurpartia sistemo en Nepalo, dum la partio mem restos sekulara kaj regata de demokratia centralismo.
Endre Simon
SIMON Endre (ŝimon) estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Săcăreni (hungare: Székes) la 19-an de oktobro 1936, kaj mortis en Budapeŝto la 7-an de junio 2022.
Biografio
Endre Simon finis la belartan mezlernejon en Târgu Mureş inter 1950-1954 kaj tie liaj majstroj estis István Incze, Gábor Piskolti, András Bordi. Inter 1954-60 la Belartan Altlernejon Ion Andreescu en Kluĵo, kie siaj majstroj estis Petre Abrudan, Teodor Harşia, Gábor Miklóssy, Petre Feier. Inter 1960-67 kaj 1972-86 li estis muzeologo de la Bildarejo de Târgu Mureş. Ekde 1997 li estis vicprezidento de Barabás Miklós Céh.
Gädheim
Gädheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Haßberge kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Majno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sur la komunuma teritorio troviĝas baraĵo kaj kluzo de la rivero.
(136770) 1996 PC1
(136770) 1996 PC1 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝi estas en 2:5 kun la Tero kaj 3:4 kun Marso.
Laigneville (stacidomo)
Laigneville estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Laigneville, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Mizoguchi Kenji
MIZOGUCHI Kenji (naskiĝis la 18-an de majo 1898 en Tokio; mortis la 24-an de aŭgusto 1956 en Kioto) estis japana reĝisoro.
Verko
Malgraŭ lia frua morto, Mizoguchi kreis preskaŭ 90 filmoj. Jen nur kelkaj el ili:
Brisbano
Brisbano (Brisbane; elparoli []) estas la ĉefurbo kaj plej loĝata urbo en la ŝtato de Kvinslando, Aŭstralio.
Brisbano kuŝas ĉe la centro de sudorienta Kvinslando, la plej rapide kreskanta regiono de Aŭstralio. En 2005, la Monda Gazetisto taksis, ke Brisbano havas loĝantaron de ĉirkaŭ 1,8 miliono, do, estas la tria plej loĝata urba areo en Aŭstralio, post Sidnejo kaj Melburno, kaj la plej granda municipo. Graham Quirk estis elektita urbestro je 7 Aprilo 2011 sekvante rezignon de Campbell Newman. Je 8 Aprilo 2019 Adrian Schinner iĝis urbestro kaj daŭros dum 4 jaroj..
Famuloj
En Brisbano mortis hungara arthistoriisto Károly Pulszky.
Ĝemelurboj
= Galerio =
Provinco Bujumbura Rural
Bujumbura Rural estas unu de la dek-ok provincoj de Burundo. Ĝi situas en la nordokcidento de la lando kaj limas al la lago de Tanganjiko kaj al la Demokratia Respubliko Kongo. Bujumbura Rural estas la naskiĝprovinco de unu de la eksaj prezidantoj de Burundo Cyprien Ntaryamira. Al Bujumbura Rural apartenas la jenaj komunumoj: Mugongo-Manga, Isale, Mutimbuzi, Kanyosha, Kabezi, Muhuta, Nyabiraba, Mukike, kaj Mubimbi. El tiuj Mutimbuzi, Isale Kanyosha kaj Kabezi havas limojn kun la ĉefurba provinco Bujumbura Mairie.
Alkulturigo
Ne konfuzenda kun enkulturado kaj kultura asimilado. Alkulturigo (de latina ad kaj cultura aŭ "aldono al kulturo" ), alkulturiĝo (germane: Akkulturation; pole: akulturacja, ruse: Akkelturacoja; angle kaj angle: acculturation) estas procezo, en kiu popolo parte aŭ plene akceptas la normojn, valorojn kaj tradiciojn de la kulturo de alia popolo, sen perdo de sia identeco. Alkulturiĝo povas konduki al kultura asimilado.
Akkulturigo estas procezo de socia, psikologia, kaj kultura ŝanĝo kiu devenas de la ekvilibro de du kulturoj dum adaptado al la domina kulturo de la socio. Akkulturado estas procezo en kiu individuo adoptas, akiras kaj adaptiĝas al nova kultura medio kiel rezulto de esti metita en novan kulturon, aŭ kiam alia kulturo estas alportita al vi.[1]
Kiel ombrela termino alkulturigo rilatas al ĉiuj procezoj de adaptado de individuoj aŭ sociaj grupoj al kulturo koncerne valoroj, moroj, kutimoj, lingvo, religio, teknologio kaj aliaj aferoj. La termino r icevas malsimilan difinon depende la scienca fako.
Esence ĝi klarigas la procezon de kultura kaj psikologia ŝanĝoj kiuj rezultas el rektaj kaj daŭraj reciprokaj interagoj inter homoj de malsimilaj kulturoj. Gin pristudas ĉefe la antropologio kaj etnologio.
Terminologio
Alilingvaj terminoj iam proponitaj estis la hispana transculturado (F. Ortiz),  dum anglaj aŭtoroj proponis krom acculturation iam ankaŭ cultural change (kultura ŝanĝo) kaj la francoj parolis pri interpénétration des civilisations (interpenetrado de civilizacioj) kiu en kultura antropologio rilatas al fenomenoj de interpenetrado pro kontaktoj inter malsamaj civilizacioj. .
En sociologio, alkulturigo aŭ transigo de ideoj, rilatas al fenomenoj kiuj rezultas el la daŭraj kaj rektaj kontaktoj de grupoj de individuoj kun malsamaj kulturoj kaj el la ŝanĝoj en la originalaj kulturoj de la du grupoj aŭ de unu inter ili.
Formoj de alkulturigo
Laŭ John W. Berry, de la migrado-esplorado dedukteblas kvar strategioj resp. f ormoj de alkulturigo, depende ĉu la malplimulta grupo deziras konservi sian propran kulturon retenis aŭ ne kaj ĉu iu formo de kontakto inter la plimulto kaj la malplimulto restu aŭ ne [6] :
Konfuzo inter alkulturigo kaj asimilado
Kultura asimilado estas ekstrema kazo de alkulturigo, nome la kompleta malapero de la kulturo de grupo kiu asimilas kaj plene akceptas, internigas la valorojn de la kulturo de la alia grupo kiun ĝi kontaktas. Alkulturigo povas okazi libervole, sed ankaŭ sub devigo. Foje ĉi tio estas fizika devigo, sed en la nuna epoko ankaŭ ekzistas ekonomia neceso aŭ sub premo de interesogrupoj.
Efikoj de alkulturigo
La efikoj de kulturigo povas esti viditaj sur multoblaj niveloj en ambaŭ interrilatantaj kulturoj. Sur la grupnivelo, kulturigo ofte rezultas en ŝanĝoj al kulturo, kutimaro, kaj sociaj institucioj. Videblaj grupnivelaj efikoj de kulturigo ofte inkluzivas ŝanĝojn en manĝaĵo, vestaro, kaj lingvo, ekzemple la angla anstataŭ multaj aliaj en moderna epoko. Sur la individua nivelo, diferencoj en la maniero kiel individuoj senkulturiĝas povas esti asociitaj ne kun ŝanĝoj en ĉiutaga konduto, sed kun multaj iniciatoj de psikologia kaj fizika bonfarto.
Mervelier
Mervelier (malnova germanlingva nomo Morschwil) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 562 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Alkulturigo
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko parte bazita sur la samtema artikolo en la franca, germana kaj nederlanda vikipediaj versioj.
Mervelier
Geografio
La komunumo Mervelier situas ĉe la orienta flanko de la Valkaldrono de Delemonto ĉe la bordo de la rivero Scheulte, alfluanto de Birs. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,70 km², de kiuj 53% estas kovritaj de arbaro, 44% servas por agrikulturo kaj 3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mervelier limas al en nordo al Montsevelier, en nordoriento al Beinwil (Kantono Soloturno), en sudoriento al Schelten (Kantono Berno), en sudo al Vermes, kaj en okcidento al Corban.
Trafiko
Mervelier situas ĉe la pasejvojo tra Schelten-Pasejo de Delemonto al Mümliswil en Kantono Soloturno. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de la stacidomo de Delemonto al Montsevelier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mervelier datiĝas el la jaro 1184 kiel Morswilre.
Dum la mezepoko ĝis la jaro 1793 Mervelier apartenis al la parohharo Grand-Val. La paroĥaro Grand-Val siavice troviĝis sub la regado de la Princabatejo Bazelo. De 1793 ĝis 1815 Mervelier apartenis al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste ek de 1800 de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj Corban estis atribuita al la berna distrikto Moutier. En la jaro 1975 la loĝantaro de Mervelier voĉdonis por la aliĝo al la fondota Kantono Ĵuraso. Tial la komunumo ek de la 1-a de januaro 1979 apartenas al la distrikto Delemonto de la tiam fondita nova kantono.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 estis fondita el Montsevelier, Vermes kaj Vicques la nova komunumo Val Terbi. Origine volis partopreini ankaŭ komunumoj Corban, Courchapoix, Courroux kaj Mervelier, sed iliaj loĝantaroj dum la baloto de la 7-a de feburaro 2012 malakceptis la kuniĝon, kial la nova komunumo nun konsistas nur el tri de la sep komunumoj de la valo. Pro la rezulto de la baloto la komunumo konservis sian aŭtonomion.
Miniș
Miniș [miniŝ] (hungare: Ménes) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Ghioroc. En 1910 ĝi havis 1 370 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 764 (rumanoj, 5 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1302. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
(13100) 1993 FB10
(13100) 1993 FB10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Mijano Mamoru
Mijano Mamoru (宮野真守 [Mijano Mamoru]) estas japana sejuo. En la jaro 2007 li ricevis la premion "La plej bona aktoro en ĉefa rolo" en la premia ceremonio "Sejuaj Premioj" (声優アワード [Seiju Aŭādo]) pro rolo de Jagami Rajto el la anime-serio "Kajero de Morto". Pro la sama rolo li ricevis "Tokian Animean Premion" (東京アニメアワード [Tōkjō Anime Aŭādo]) kiel "La plej bona sejuo". En la dua ceremonio "Sejuaj Premioj", pasinta en la jaro 2008, li ankoraŭ foje estis premiata kiel "La plej bona aktoro en ĉefa rolo" por la rolo de Secuna F. Sejej en la animeo "Mobile Suit Gundam 00". Krom tiuj animeoj li estas fama ankaŭ pro la serioj Vizita Klubo de Gimnazio Oran, "Soŭl Ita" kaj "Lupa Pluvo".
Milenov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Personecoj
Naskiĝis ĉi tie František Alois Šrom (1845–1899), moravia juristo kaj politikisto.
Metalosturno
La Metalosturno aŭ Metala sturno, Aplonis metallica, konata ankaŭ kiel Brilosturno, estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi estas indiĝena de Novgvineo kaj apudaj insuloj de Aŭstralazio kaj limigita areo de nordorienta Aŭstralio.
Plenkreskulo havas tre brilruĝajn okulojn, longan voston kaj verdobrilan nigran plumaron kun violecaj nuancoj en kapo, kolo kaj supra dorso. Nematuruloj estas palaj sube kun malhelaj strioj. Tiuj birdoj migras dum aŭgusto al nordaj regionoj de Kvinslando, kie ili pariĝas, preparante senordajn globoformajn nestojn por siaj idoj pendantajn el altaj arboj. Tie ili restas ĝis aprilo, kiam ili faras sian revenan veturadon al Novgvineo.
<br style="clear:both">
El verva vivo ĵurnalista
El verva vivo ĵurnalista estas membiografio de la kroatdevena germana esperantisto kaj ĵurnalisto Stefan Maul publikigita en 2005. La rakonto estas farita laŭ unua persono gramatika.
Ĉapitroj
Temas pri verko de facila legado pro sia strukturo kiel serio de mallongaj epizodetoj, kio havigas tre rapideman ritmon kaj komfortan legadon. Tiuj epizodetoj estas grupigitaj laŭ epokoj kaj temoj en tre diversaj 25 eroj:
Jean Richepin
Jean RICHEPIN (franclingva prononco: ​[ʒɑ̃ ʁiʃpɛ̃]; 4a de Februaro 1849 – 12a de Decembro 1926), franca poeto, romanisto kaj dramaturgo, filo de armea kuracisto, naskiĝis en Médéa, Franca Alĝerio.
Li estis snajpero en la Francia-Prusia Milito, aktoro, maristo, kaj malŝarĝisto en havendokoj, krom verkisto. Liaj verkoj iel skandalis en lia epoko. Li laboris por la Franca Komedio.
2-a simfonio (Dvořák)
La 2-a simfonio en B♭-maĵoro, Op. 4, B. 12 estis komponita de Antonín Dvořák inter aŭgusto kaj oktobro 1865. Dvořák sendis la partituron al bindisto, sed li ne povis pagi, kaj tiel tiu retenis la partituron. Amiko de Dvořák, kun kiu li kunhavis loĝejon, nome Moric Anger, pruntedonis al Dvořák la monon por forpagi la bindiston kaj ekhavi sian partituron. Poste, kiam Anger petis la repagon de la ŝuldo, Dvořák denove ne povis pagi, kaj tiel Anger retenis la partituron kiel garantio kaj li redonis ĝin nur kiam Dvořák retiris minacon detrui ĝin. En 1887 Dvořák reviziis la partituron, kaj formaldikigis la densan orkestrigon.
La simfonio enhavas kvar movimentojn:
La simfonio estis verkita por du flutoj, fluteto, du hobojoj, du klarnetoj, du fagotoj, kvar kornoj, du trumpetoj, tri trombonoj, timbaloj, kaj kordinstrumentoj.
Flughaveno Phu Quoc
Oportuna publik-trafika ligo de la flughaveno kun Phu Quoc aŭ Kien Giang forestas, oni prenas taksion aŭ uzas propran aŭton.
Ĉiutagaj flugoj al Rach Gia, Ho-Ĉi-Min-urbo, Da Nang, malpli oftaj al aliaj direktoj.
La flughaveno interalie estas la aviada nabo de la flugkompanio Air Mekong.
Laigneville
Laigneville estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Tegmenta kopernicio
tegmenta kopernicio aŭ Copernicia tectorum estas sudamerika palmo-specio. La speci-epiteto signifas de la tegmentoj kaj rilatas al la uzo de la folioj por kovri la tegmenton.
Laigneville
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Laignevillois.
Tegmenta kopernicio
Priskribo
La palmo atingas alton de 12 m. La trunko havas diametron de 30 cm. La plej malnova parto de la trunko estas glata kaj hel- ĝis malhelgriza. La folioj estas ventumilförmaj, 90 cm larĝaj kaj rondaj. La folitigo estas 1,5 m longa kaj kun dornoj. Ambau foliflankoj estas mez- ĝis malhelverdaj.
La infloresko estas tiel longa kiel la folia diametro. Ĝi do ne superas el la krono. La fruktoj estas ovformaj, brunaj ĝis nigraj kaj 3,8 cm longaj.
Disvastigo
Copernicia tectorum kreskas en la nordo de Kolombio kaj nordokcidento de Venezuelo. Ĝi kreskas en la savanoj kie regas monsuno. Ĉi tie ili formas grandajn kolonioj. Ĝi toleras kaj stagnantan grundakvon kaj sekecon.
Qeqqata
Qeqqata (Qeqqata Kommunia) estas nova municipo en la okcidento de Gronlando, funkcianta ekde la. Ĝi konsistas el du antaŭaj municipoj: Maniitsoq kaj Sisimiut, kaj de la areo antaŭe ne aldonita Kangerlussuaq. En ĝi loĝas (2008). La administra centro troviĝas en Sisimiut.
Ennepe-Strato
Enneperstraße (Esperante: Ennepe-Strato) ne nur estas historia strato inter Hagen kaj Gevelsberg en Graflando Mark, sed ankaŭ antaŭindustria zono de fabrika densigo. Plej malfrue ekde la fino de la 17-a jarcento ĉi estis centro de la antaŭindustria feroprilaborado. Dum la epoko de la grandduklando Berg la regiono estis ankaŭ politike kunigata al urbestrujo. Post la fino de la grandduklando tiu ĉi estis ŝanĝata en la prusan Amt Enneperstraße (iaspeca distrikteca komunumo).
Produktado
La strato, kiu nomiĝis laŭ la rivero Ennepe, estis longa proksimume du mejlojn. La prusa registaro elkonstruis ĝin inter 1788 kaj 1792 ŝoseo, do kiel armeostrato. Konata ĝi fariĝis pro sia eksterordinare densa ariĝo de antaŭindustriaj, fermetiaj produktejoj. Ĉe la strato lokis muelomartelegoj plej diversspecaj. Ekzistis krudaj, stalo-, baston-, rafin-, etendo- kaj larĝmartelegoj. Aparte oftis la falĉilmartelegoj. Alvenis akrigaj kaj poluraj muelejoj. Komence de la 19-a jarcento la graflando produktis ŝtalon en la valoro de unu milionoj da taleroj, la plej granda parto devenis el la regiono de la Ennepe-Strato. Krom tio ĝi produktis grandajn kvantojn da falĉiloj kaj pajltranĉiloj: oni produktis ĉiun jaron proksimume 30.000 dekojn je valoro da 200.000 taleroj. En la distrikto Wetter ekzistis laŭ priskribo de Johann Rembert Rodens (Beschreibung der Fabriken südwärts der Ruhr el la jaro 1754) 48 falĉilmartelejoj, el kiuj nure 31 situis ĉe la Ennepe. Pli novaj esploroj indikas por 1804 klare pli malaltajn valorojn. Laŭ tiu 210 laboristoj ĉe 76 faroj en 24 martelejoj produktis 6750 dekojn falĉilojn je valoro de 56.893 taleroj, dum kiam la krudmaterialoj kostis 39.250 talerojn, tiel ke restis netoprofito da 17.643 taleroj. Oni produktis tiel nomatajn blankajn falĉilojn, je kiu nur la akraĵo estis el ŝtalo. Post 1770 oni ankaŭ produktis tiel nomatajn bluajn falĉilojn laŭ aŭstra modelo, kiuj plene konsistis el ŝtalo. Aldoniĝis multaj pluaj fervaroj. La produktoj estis disvendataj trans la Sankta Romia Imperio.
Justus von Gruner priskribis en Meine Wallfahrt zur Ruhe und Hoffnung oder Schilderung des sittlichen und bürgerlichen Zustandes Westphalens am Ende des achtzehnten Jahrhunderts (1802/03) la Ennepe-Strato „kiel unusola metia urbo, nur foje tratranĉita de pli trankvilaj romantikaj naturpartioj, kiel por la ripozo de la satigita diboĉa rigardo. La armeostrato estas ambaŭflanke garnita per fabrikdomoj kaj laboristoloĝejoj ĉiaspecaj – kontinua vivoplena movado de mueliloj, marteloj, spindeloj ktp.; ĉie agantaj homoj, ĉie viglaj manoj kaj kontenta diligento; longaj karavanoj de peze ŝarĝitaj ĉarĝoĉaroj, kiuj la produktojn de la laboremo el- kaj ĉarojn plenaj je karbo kaj fero, kiuj la prilaborotaĵon alkondukas.“
Ekonomia prosperigo
Je la ekesto de la senekzemple densa falĉilproduktado grave rolas la formigro de falĉilforĝistoj el la Berga Lando ĉirkaŭ Cronenberg (nun Wuppertal), post kiam la tieaj gildoj kaj la registaro estis limigintaj la produktadon kaj aparte la uzadon de la akvoenergio en la 17-a jarcento. En Graflando Mark tamen la prusaj teritoriestroj prosperigis la ekonomian evoluon. Tie ekzemple validis aparte libera akvouzojuro. Klare prosperige estis ankaŭ, ke la regiono estis liberigita de la rekrutigoj al la prusa armeo (kantona libereco). Tio povis eviti la formigron de laboristoj kaj fakuloj. La markaj fabrikokontrolistoj, komence kompetentaj nur por la regiono Altena, kompetentiĝis sub komisiito Friedrich August Alexander Eversmann ankaŭ por la Ennepe-Strato. La fabrikantoj de la Enneperstraße kunligiĝis komence de la 1790-aj jaroj al Fabrique t.e. komunumo de saminteresitoj sub ŝtata kontrolo je deviga membreco. Precipe la kvalito- kaj etiketoprotekto kontribuis al la sekureco de la produktantoj. Ligita kun la evoluo de la metio ekde la malfrua 17-a kaj la frua 18-a jarcentoj estis forta kresko de la loĝantonombroj. Nure inter 1771 kaj 1791 la nombro kreskis je 33 elcentoj.
Krudmateriala provizo
La fabrikoj uzis la akvoenergion de la rivero Ennepe por peli la muelilojn. La rivero estis en ĉi tiu kampo tiel okupita per muelejoj, ke jam komence de la 19-a jarcento novinstalaĵoj preskaŭ ne eblis. Por eviti akvomankon ekzemple en somero, oni instalis vejrojn aŭ kolektobasenojn. Tio kaŭzis, ke la produktantoj malsupraj laŭ la rivero ofte ne plu havis akvon, kio kondukis al diversaj juĝprocesoj.
La krudmaterialoj de la falĉilmartelegoj venis de la najbaraj ŝtal- kaj aliaj martelejoj. Eble ĉar la alta postulo kaj la senarbigo plimultkostigis la lignokarbon, oni jam frue komencis uzi minkarbon. Tio ĉi estis la kaŭzo, kial la prusa ŝtato komencis antaŭenigi la ŝtonkarbo-ekspluaton ekde la lasta triono de la 18-a jarcento. Malgraŭ la proksimeco al la karbominejoj la transporto kreis problemojn. Ne hazarde Friedrich Harkort fariĝis pioniro de la fervojo, kiam li en 1826/28 konstruigis reloĉarojn, kiujn ĉevaloj tiris laŭ fervojoj de Schleebusch ĝis Enneperstraße (Schlebusch-Harkorter Kohlenbahn). Tie trafikis jam en 1832 vaporpelata lokomotivo.
Ŝanĝoj en la 19-a jarcento
La transcedo de Graflando Mark al la napoleona grandduklando Berg kaŭzis konsiderindajn ŝanĝojn. Al tio apartenis la kunigo de la lokoj ĉe Enneperstraße al mairie, t.e. urbestra distrikto. La libereco disde rekrutigo finis kaj per la ekonomia kaj metia libero ankaŭ malaperis la devigaj aliancoj kiel la fabrique de la falĉilforĝejoj. Per tio tamen ankaŭ forfalis la etiketoprotekto kaj la kvalitosekurigo. La Kontinenta Embargo konsiderinde malbonefikis sur la eksportodependa industrio. Ankaŭ kiam en 1815 Prusujo rericevis Graflandon Mark, la ekonomia libereco restis. La disvendon de la falĉilo nun ofte transprenis migrokomercistoj el la Sauerland de la regiono de Winterberg. Entute la vendeblecoj pliboniĝis klare ankaŭ pro la fondado de la Germana Doganunio.
La Mairie Enneperstraße ŝanĝigis al prusa Amt Enneperstraße el la komunumoj Haspe, Voerde, Vorhalle, Waldbauer kaj Westerbauer.
Toei
Toei aŭ Toei Animation (japane 東映アニメーション Tōei Animēshon) estas filmstudio por produkti animeojn (japanajn animaciajn filmojn).
László Sipos
SIPOS László [ŝipoŝ] estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto naskita en Koloĵvaro la 23-an de julio 1943, kaj mortis en Unirea (Alba) la 2-an de aŭgusto 2022.
Biografio
László Sipos finis la belartan liceon en sia naskiĝurbo en 1960 kaj en 1970 la Belarta Altlernejo Ion Andreescu. Liaj fakoj estis tekstilo-tapeto-gobelino. Inter 1970-1990 li instruis en Turda kaj poste en Unirea (Alba). Li ilustris plurajn librojn, projektis scenejdekoraciojn, pupetojn kaj afiŝojn.
Novouljanovsk
Novouljanovsk (ruse Новоульяновск) estas urbo en Uljanovska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 73252503.
La urbo estis fondita en jaro 1957.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
La interurba telefona kodo estas 84255, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo.
En jaro 1959 la urbo havis 1,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 17,6 mil loĝantojn.
Elsteraue
Elsteraue estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Francisco I. Madero (Hidalgo)
Francisco I. Madero estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepatepec. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13023.
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Mario Götze
Mario Götze estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Memmingen, do nun estas -jara. Ĝis la jaro 2012 li profesie ludis futbalon en la unua vira teamo de la klubo Borussia Dortmund - antaŭe li jam aktivis en junulaj teamoj de la sama klubo. Pste ĝis 2016 li apartenis al la 1-a vira teamo de la klubo FC Bayern München, sekve ĝis 2022 denove estis en la hejma klubo Borussia Dortmund, ĝis 2022 en la unua vira teamo de la nederlanda klubo PSV Eindhoven kaj ekde aŭgusto 2022 apartenas al la pinta teamo de la klubo Eintracht Frankfurt. Krome Mario Götze ekde la jaro 2010 estas membro de la germana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la naciaj teamoj de sub-15-, sub-16-, sub-17- kaj sub-21-jaruloj. Matĉe li en la ĉampionado de 2012 rekoneblis per la ĉemiza numero "19". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj la Futbala Mondpokalo 2014, en kiu la germana teamo atingis la ĉampionecon per golo farita fare de li en la finala matĉo, li partoprenis per tiu ĉemiza numero, kaj same en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016. La sekvajn pintajn ĉampionadojn de 2018 kaj 2021 li ne partoprenis, kaj en la Futbala Mondpokalo 2022 li en la germana teamo rekoneblis per la ĉemiza numero "11".
Novouralsk
Novouralsk (ruse Новоуральск) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65540.
La urbo estis fondita en jaro 1941.
La interurba telefona kodo estas 34370, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe supra parto de rivero Nejva (Нейва).
En jaro 2002 la urbo havis 95,4 mil loĝantojn.
Apolonio
Apolonio povas signifi:
Sed atentu:
Minead
Minead (hungare: Menyéd) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sebiş administracie apartenanta al komunumo Igneşti. En 1910 ĝi havis 288 loĝantojn (rumanoj), en 1992 149. Ĝia unua skriba mencio estas en 1619. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Provinco Bururi
Bururi estas unu de la dek-ok provincoj de Burundo. Laŭ la areo ĝi estas la plej granda provinco en la lando. La provinco limas norde kun Bujumbura Rural, kaj Mwaro, oriente kun Gitega kaj Rutana kaj sude kun Makamba. Okcidente estas la lago de Tanganjiko. Konata estas la ĉefurbo Bururi. La antaŭe dua plej granda urbo de la provinco, Rumonge, kie ankaŭ estas Esperanto-grupo, la 25-an de marto 2015 iĝis la ĉefurbo de tiutage novkreita provinco Rumonge. En la provinco Bururi troviĝas du konataj naturparkoj, Bururi Forest Nature Reserve kaj Kigwena Nature Reserve.
Imre Haynal
HAYNAL Imre, (hajnal) vitéz Váradi estis hungara kuracisto pri internaj malsanoj, universitata profesoro, ano de la Hungara Scienca Akademio, laŭreato de Kossuth-premio naskita en Beszterce la 12-a de novembro 1882 kaj mortinta en Budapest la 3-an de februaro 1979.
Biografio
Imre Haynal siajn medicinajn studojn faris en Koloĵvaro, kie li havigis diplomon en 1915. Dum la unua mondmilito li servis kiel soldatkuracisto en la rusa, itala kaj albana batalkampoj. En la batalo de Isonzo li vundiĝis. Inter 1919 kaj 1920 li laboris en la instituto de patologio numero 1-a en Budapeŝto. Ekde 1920 ĝis 1934 li estis praktikanto, asistanto, adjunkto en la kliniko pri internaj malsanoj numero 2-a. En 1927 li pasigis studtempon en la kuracila instituto de Vieno, en 1927-28 en la radiologia instituto de Londono. En 1931 li ricevis privatprofesoran, en 1938 eksterordinaran profesoran kvalifikojn. Inter 1934-1940 li gvidis la internan sekcion de la Malsanulejo Szent László, ekde 1940 de la Malsanulejo Rókus en Budapeŝto. Inter 1940 kaj 1945 li estis direktoro de kliniko pri la internaj malsanoj de la Universitato de Koloĵvaro kaj estis ordinara profesoro de la internaj kuracadoj. En 1944-45 li estis dekano. Inter 1946-1958 li estis direktoro de internkuracada kliniko numero 2-a de Budapeŝto. Li estis laŭreato de memormedalo Frigyes Korányi (1943).
Lajos Köpeczi-Boócz
Lajos Köpeczi-Boócz [lajoŝ kopeci-bOc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Köpeczi-Boócz Lajos estis hungara aktoro. Lia nobela antaŭnomo estis bibarcfalvi, lia familia nomvarianto estis Köpeczi Boócz.
Lajos Köpeczi-Boócz naskiĝis la  en Budapeŝto, li malaperis depost 1947.
Biografio
Lajos Köpeczi-Boócz akiris diplomon en Tutlanda Teatra Lernejo en 1914, poste li batalis en la 1-a mondmilito, kie li vundiĝis. Post la militoj li komencis verkadi skeĉojn kaj li fondis kabaredon. Baldaŭ li komencis sian veran aktoran karieron province. Ekde 1930 li vivis en Budapeŝto, li apartenis al ekzemple al Gaja Teatro (1936-1939), sed tiutempe li lernis ankaŭ reĝisoradon. En 1942 li false estis akuzita pro juda parenceco, poste li plene retiriĝis, eĉ li sinmortis, sed li estis savita. Inter 1945-1947 li gvidis trupon por soldatoj en Okcidenta Germanio. Lia plia sorto estas nekonata.
(18648) 1998 FW9
(18648) 1998 FW9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Monzono
Monzono (Monzón en la hispana lingvo) estas municipo de Hispanio, en la nordocentro de la komarko Meza Cinko (kies ĉefurbo estas Monzón mem) apartenanta al la suda parto de la Provinco Ŭesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia granda municipa teritorio estas en la nordocentro de la komarko Meza Cinko, sude de la teritorio de Almunia de San Juan, norde de tiuj de San Miguel del Cinca, Pueyo de Santa Cruz kaj de Binaced. Ĝi estas ĉe la mezo de la valo de la rivero Cinca.
La loĝloko Monzono (279 msm) estas je 68 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra bordo de la rivero Cinca. Monzono estas ĉe la deklivo de la monteto sur kiu staras impona kastelo arabdevena, kaj en zono inter kelkaj montetoj kiuj havigas spektaklajn panoramojn de la urbo. La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Selgua kaj Conchel.
La municipa teritorio estas trapasata per la nacia ŝoseo N-240 kiu komunikas kun Castejón del Puente nordokcidente kaj kun Binéfar sudoriente. Same trairas la teritorion la riveroj Sosa kaj Cinca, nome la alfluanto kun plej da akvenhavo de Ebro. Ĉe la urbo la rivero Sosa enfluas en Cinca.
Historio
Ŝajne estis homa konstanta loĝado ĉe Monzono jam ekde la Neolitiko, kiel atestas arkeologiaj restaĵoj de la kuŝejoj de Sosiles Altos kaj Peña Lucas, ĉefe de la Bronzepoko, nome de la popolo ilergetoj, kiuj estis venkitaj en la 3-a jarcento a.n.e., pro kio okazis romiigo de la zono ekde la 2-a jarcento a.n.e. Sur la montetoj de la ermitejo de la Alegría kaj Cellas oni trovis restaĵojn de romiaj loĝejoj, estante la zono ŝlosila punkto por la komunikado de la urboj Caesaraugusta kaj Osca (Ŭesko) kun Italio. ​