cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jacint Bremon Masgrau
Esperanta agado
Depost 1903 Bremon estis fervora pioniro de Esperanto. Li kunfondis plurajn societojn kaj estis komitatano de la 5-a Universala Kongreso (UK) en Barcelono 1909. Redaktoro de Tutmonda Espero, 1909, prezidanto de Espero Kataluna, kaj de Kataluna Esperantista Federacio.
Verkado
Bremon verkis multajn propagandajn artikolojn kaj katalunan "Ŝlosilon" (Clau Esperanto. 1909), venditan en pli ol 60 000 ekzempleroj.
Li elpaŝis per poŝvortareto (1910) surbaze de la Ŝlosilo, kaj gramatiko.
Kelkaj inter liaj tradukoj aperis kolektite sub titolo Hejma Prozo (1925).
Prenoloj
Prenoloj aŭ prenilaj esteroj estas organikaj esteroj de la prenila alkoholo kun karboksilata acido, konsistantaj minimume je 5 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj kaj unu oksigenatomo.
Perušić
Bazaj informoj
Perušić (peruŝitj) estas vilaĝo kaj municipo en Kroatio. Ankoraŭ 19 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Perušić situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zagrebo-suda Kroatio.
Historio
Inter 1102-1918 la loko apatenis al Persona unio de hungaroj kaj kroatoj. Post la mezepoko Perušić situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Perušić apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Lika-Krbava, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio. Dum disfalo de Jugoslavio la tuta regiono estis batalejo.
Mário Figueira Fernandes
Mário Figueira Fernandes - cirile transliterigite Марио Фигейра Фернандес - estas brazila futbalisto kiu ekde 2016 havas ankaŭ ŝtatanecon de Rusio. Li naskiĝis en São Caetano do Sul, do nun estas -jara.
Ekde 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo CSKA Moskvo - antaŭe li de 2009 ĝis 2012 estis profesia futbalisto de la klubo Grêmio. Krome Mário Figueira Fernandes ekde la jaro 2014 estis membro de la vira brazila nacia teamo de futbalo kaj ekde 2017 estas membro de la rusia nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio. Matĉe li en la nacia teamo de 2018 rekoneblas per la numero "2".
NGC 1094
NGC 1094 (aliaj indikoj — PGC 10559, UGC 2262, MCG 0-8-15, ZWG 389.16, IRAS02449-0029) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ilja Kutepov
Ilja Kutepov aŭ plennome Ilja Olegoviĉ Kutepov - cirile Илья Олегович Кутепов, angle latinliterigata Ilya Olegovich Kutepov - estas rusia futbalisto. Li naskiĝis en Stavropol, do nun estas -jara.
Rudigero
Signifo kaj deveno de la nomo
Rudigero estas malnova germana persona nomo el la radikoj hroth / hruod „gloro, honoro, famo“ kaj ger „lanco, ponardego“ kaj signifas do fama lanculo, honorinda lancobatalanto. La nomo konatiĝis precipe pro Rudeger de Beĥelaren, heroa markgrafo el La Kanto de la Nibelungoj. Ĝi estis populara en Germanio ĝis meze de la 15-a jarcento, sed poste pli kaj pli malofte uzata krom en iuj nobelaj familioj. La mallonga formo Roger pro uzado de la normanoj eniris la anglan, katalunan kaj francan kutimojn.
nomtago: 1-a de marto laŭ Roger le Fort
Universitato Clark
Universitato Clark, en angla Clark University, estas privata esplora universitato en Worcester (Masaĉuseco), Usono. Fondita en 1887 per granda financo el sia nomiga Jonas Gilman Clark, elstara negocisto, Clark estis unu el la unuaj modernaj esploruniversitatoj en Usono. Origine institucio por ĉiaj gradiĝintoj, la unuaj subgradiĝintoj de Clark eniris en 1902 kaj virinoj aliĝis por la unua fojo en 1942. La universitato nune proponas 46 gradojn en homaj sciencoj, sociaj sciencoj, natursciencoj, kaj inĝenierado kaj ebligas studentojn dezajni specialajn kursojn en antaŭ-profesiaj programoj. Ĝi famas pro siaj programoj en la fakoj psikologio, geografio, fiziko, biologio, kaj entreprenado kaj estas membro de la Higher Education Consortium of Central Massachusetts kiu ebligas studentojn kruc-registriĝi por partopreni en kursoj en aliaj institucioj de la areo kiel la Worcester Polytechnic Institute kaj la College of the Holy Cross. Kiel esploruniversitato bazita sur liberaj artoj, Clark havigas substancajn esploroportunoj disponeblaj al siaj studentoj, ĉefe en subgrada nivelo pere de projektfinancado LEEP, kaj krome ĝi estas respektata ankaŭ pro sia intima medizorgado kiel la dua plej malgranda universitato inter la pintaj 66 landaj universitatoj fare de la usona informo "News & World Report" kaj kiel unu el la 40 Lernejoj kiuj Ŝanĝas Vivojn.
Gradigaj kaj profesiaj programoj estas proponita tra altlernejoj Graduate School, Graduate School of Management, Graduate School of Geography, Frances L. Hiatt School of Psychology, Gustaf H. Carlson School of Chemistry, Adam Institute for Urban Teaching and School Practice, International Development, Community and Environment (IDCE), kaj la School of Professional Studies.
Boris M. Breslaŭ
Boris M. BRESLAŬ estis soveta hebreo, ĵurnalisto-redaktoro kaj esperantisto naskiĝita 1891. Breslaŭ estis esperantisto depost 1909. De post 1923, li estis membro de la Centra Komitato de la Sovetrespublikara Esperantista Unio (SEU), kaj en 1930 kaj 1933 redaktoro de la ruslingva SEU-revuo.
Breslaŭ verkis diversaj artikoloj pri Esperanto kaj felietonoj, kiel Amerikanino kaj aliaj. Li ankaŭ aperigis minimume du ruslingvajn broŝurojn: en 1918 Lingvo internacia kaj proletaro, kaj en 1934 Esperanto-Sensencaĵo?.
Gábor Balogh (moderna pentatlonisto)
Gábor Balogh naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Balogh estis moderna pentatlonisto en ĉefurbaj sportkluboj. Ekde 1995 li atingis signifajn internaciajn rezultojn en junularaj kategorioj. Li estis hungara ĉampiono 13-foje sole, teame aŭ stafete inter 1966-2006. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000, Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kun arĝenta medalo sole en 2000, krome en mondĉampionumoj li estis la unua okfoje inter 1999-2003 sole, teame aŭ stafete. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2009, poste li havis plurajn postenojn en la hungara sporta vivo. Li ricevis signifajn premiojn inter 2000-2015.
17038 Wake
17038 Wake estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstralia (naskiĝinta en Nov-Zelando) ĵurnalistino Nancy Wake (1912 — 2011), kiu aliĝis al la franca rezistado dum la dua mondmilito. Ŝi partoprenis al multenombraj riskaj atakoj de sabotado kaj helpis centojn da homoj eskapi el la kaptado.
Gorki (Dmitrov)
Gorki (Горки) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2002 — 2010 ĝi ne havas loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Ekstersunsistema planedo
En astronomio, ekstersunsistema planedo, ekstersuna planedo, eksterplanedo aŭ ekzoplanedo, estas planedo kiu rotacias ĉirkaŭ stelo alia ol Suno, kaj kiu ne apartenas al la Sunsistemo.
Nuntempe, Gliese 581 d, la kvara planedo de la ruĝa nano Gliese 581 (proksimume 20 lumjarojn for de la Tero), ŝajnas esti la plej ter-simila planedo kiu orbitas ĉirkaŭ sia stelo ene de la enloĝebla zono. Kvankam la unuaj observoj sugestis ke Gliese 581 d lokiĝis ekster la enloĝebla zono, aldonaj observoj lokis ĝin ene.
Eraraj malkovroj
Unue konfirmitaj dum 1992, oni kredis pri la ekzisto ekstersunsistemaj planedoj de antaŭ longe. En la 16-a jarcento la itala filozofo Giordano Bruno, apoganto de la teorio de Koperniko kiu asertis ke la Tero kaj la aliaj planedoj orbitas ĉirkaŭ la Suno, eldiris ke la fiksaj steloj estas vere steloj kiel nia, kun planedoj ĉirkaŭ ili. La sama ebleco estas menciita en la libro "General Scholium" (1713) de Isaac Newton.
Raportoj pri detektado de ekstersunsistemaj planedoj ekzistas ekde la 19-a jarcento. Iuj el la unuaj implikis la binaran stelon 70 Ophiuchi. En 1855 la kapitano W. S. Jacob el la Observejo de Madras de la Brita Orienthinda Kompanio raportis ke la orbitaj anomalioj de tiu stelo tre eble signifis la ekziston de planeda korpo en tiu sistemo. En la 1890-aj jaroj, Thomas J. J. See el la Universitato de Ĉikago kaj la observejo United States Naval Observatory diris ke la orbitaj anomalioj provis la ekziston de malluma korpo en la sistemo 70 Ophiuchi kun orbita periodo de 36 jaroj ĉirkaŭ unu el la steloj. Tamen, Forest Ray Moulton tuj publikigis artikolon kiu demonstris ke tri-korpa sistemo kun tiuj parametroj estus tre nestabila. Dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, Peter van de Kamp el Swarthmore College faris serion de malkovroj, ĉi foje ĉirkaŭ la Barnarda Stelo. Astronomoj ĝenerale takstas tiujn raportojn kiel eraroj.
Dum 1991, Andrew Lyne, M. Bailes kaj S.L. Shemar raportis la malkovron de pulsaran planedon ĉirkaŭ PSR 1829-10, uzante la variaĵojn de ĝiaj pulsoj. La malkovro kaptis la atenton de la scienca komunumo, sed Lyne kaj sia skipo rapide rekonis ke temis pri eraro.
Konfirmitaj malkovroj
La unua raportita malkovro, poste konfirmita, okazis dum 1988 de la kanadaj astronomoj Bruce Campbell, G. A. H. Walker, kaj S. Yang. La observoj de la radiala rapido sugestis la ekziston de planedo ĉirkaŭ la stelo Gamma Cephei. Ili estis prudentaj kaj ne raportis pri malkovro tuj, tial la astronomia komunumo restis skeptika dum pliaj jaroj pri la ekzisto de ekstersunsistemaj planedoj, ĉefe ĉar la observoj estis faritaj je la limo de la kapablecoj de la instrumentoj. Alia fonto de konfuzo estis la ebleco ke iuj “malkovroj” povus esti brunaj nanoj, objektoj kiuj estas, laŭ maso, inter planedo kaj stelo. La sekvan jaron, aldonaj observoj konfirmis planedon ĉirkaŭ Gamma Cephei, sed posta laboro en 1992 estigis dubojn. Fine, dum 2002, plibonigitaj teknikoj permesis konfirmi la ekziston de tiu planedo.
La 6an de oktobro de 1995, Michel Mayor kaj Didier Queloz el la Universitato de Geneva anoncis la unuan definitivan detekton de ekstersunsistema planedo ĉirkaŭ normala stelo de la ĉefa sekvenco, (51 Pegasi). Ĉi tiu malkovro estis farita el la Observejo de Haute-Provence kaj kondukis nin al la moderna epoko de malkovro de ekstersunsistemaj planedoj. Teknologiaj progresoj, precipe en spektroskopio, ebligis la detekton de multaj novaj planedoj.
Je marto de 2010, la Extrasolar Planets Encyclopaedia enhavas 442 ekstersunsistemajn planedojn, inkluzive iujn konfirmitajn planedojn el la raportoj de la 1980-aj jaroj. La unua sistemo enhavanta pli ol unu planedon estis Upsilon Andromedae. Je januaro de 2010, estas konataj kvardek kvin sunsistemojn kun pli ol unu planedo. Inter la konataj ekstersunsistemaj planedoj estas kvin pulsaraj planedoj ĉirkaŭ du malsamaj pulsaroj. Infraruĝaj observoj el interstelaj polvaj diskoj ankaŭ sugestas la ekziston de milionoj de kometoj en diversaj planedaj sistemoj.
Detektadaj metodoj
Planedoj estas ekstreme malhelaj lumfontoj kompare al ĝiaj steloj. Je videblaj ondolongoj, ĝia brilo estas miloble malpli intensa ol tiu de sia stelo. Krom la malfacilaĵoj detekti tiom malhelajn fontojn, la stelo mem kaŭzas ekbrilojn kiuj kaŝas la planedon.
Por tiuj kialoj, nuntempaj teleskopoj nur povas rekte bildigi ekstersunsistemajn planedojn sub eksterordinaraj cirkonstancoj. Specife, estas pli facile kiam la planedo estas tre granda (multe pli ol Jupitero), ĝi lokiĝas malproksime de ĝia stelo kaj estas tiom varma ke ĝi elsendas intensan infraruĝan radiadon.
La plejmulto el la ekstersunsistemaj planedoj estis malkovritaj per nerektaj metodoj:
Preskaŭ ĉiuj el la ekstersunsistemaj planedoj estis malkovritaj per surgrundaj teleskopoj. Tamen, multaj el la metodoj uzataj por detektado povas atingi pli bonajn rezultojn se la teleskopo situas super la Tera atmosfero. La kosmaj teleskopoj COROT (lanĉita dum decembro, 2006) kaj Kepler (lanĉita dum marto, 2009) estas la nuraj aktivaj kosmaj misioj kiuj dediĉas sin al la detektado de ekstersunsistemaj planedoj. La teleskopoj Hubble kaj MOST trovis aŭ konfirmis iujn malkovrojn. Ekzistas multaj projektoj, disvolviĝantaj aŭ proponitaj, kiel New Worlds Mission, Darwin, Space Interferometry Mission, Terrestrial Planet Finder, kaj PEGASE.
Difino
Laŭ la difino de la Internacia Astronomia Unio, planedo devas orbiti ĉirkaŭ stelon. Tamen, la nuntempa difino de planedo de la IAU nur validas por nia sunsistemo, dum la aliaj sunsistemoj estis ekskluditaj de tiu defino. La difino por planedo aperis dum 2001 (kaj laste ŝanĝita dum 2003) laŭ la sekva enhavo:
Nomenklaturo
La sistemo uzata en sciencaj rondoj por nomi ekstersunsistemajn planedojn estas preskaŭ la sama al tiu uzata por nomi binarajn stelojn. La nura diferenco estas ke oni uzas minusklan literon por la planedoj anstataŭ uzi majusklan literon por la steloj. Oni metas minusklan literon post la nomo de la stelo, komencante kun la litero "b" por la unua planedo de la sistemo malkovrita (ekzemple, 51 Pegasi b); "a" ne estas uzata por eviti konfuzon kun la ĉefa stelo (kiu havas majusklan A). La sekva malkovrita planedo de tiu sistemo preno la sekvan liberan literon de la alfabeto. Ekzemple, ĉiu ajn posta planedo malkovrita ĉirkaŭ 51 Pegasi estus nomita "51 Pegasi c" kaj poste "51 Pegasi d", ktp. Se oni malkovras du planedojn pli malpli samtempe, la plej proksima al la stelo prenas la unuan liberan literon, dum la alia prenas la sekvan. Tamen, foje, pli malgranda planedo estas malkovrita pli proksime al la stelo ol antaŭe konataj planedoj, kio kaŭzas ke la ordigo de la literoj ne estu la sama ol la ordigo de la planedoj laŭ ilia distanco al la stelo. Ekzemple, en la sistemo Gliese 876, la lasta planedo malkovrita estas Gliese 876 d, kvankam ĝi estas pli proksima al la stelo ol Gliese 876 b kaj Gliese 876 c. Nuntempe, la planedo 55 Cancri f, kiu estas la kvina planedo malkovrita en la planeda sistemo 55 Cancri, estas la nura planedo kun la litero "f" en ĝia nomo, la plej alta ĝis nun uzata.
Se la planedo orbitas ĉirkaŭ unu el la steloj el plurstela sistemo, tiam minuskla litero por la planedo sekvos la majusklan literon por la stelo. Ekzemple la planedoj 16 Cygni Bb kaj 83 Leonis Bb. Tamen, se la planedo orbitas la ĉefan stelon kaj la alia stelo estas malkovrita post la planedo aŭ estas relative malproksima de la ĉefan stelo kaj la planedo, tiam la majuskla litero normale ne estas uzata. Ekzemple, Tau Boötis b orbitas ĉirkaŭ binara sistemo, sed ĉar la dua stelo estas kaj malkovrita post la planedo kaj tre malproksima al la planedo, la termino "Tau Boötis Ab" ne estas uzata.
Nur du planedaj sistemoj enhavas planedojn kiuj ne sekvas la supran nomenklaturon. Post la malkovro de 51 Pegasi b dum 1995, du pulsaraj planedoj (PSR B1257+12 B kaj PSR B1257+12 C) estis malkovritaj. Ĉar tiam ne ekzistis oficialan nomenklatuon por ekstersunsistemaj planedoj, ili estis nomitaj "B" kaj "C" (simile al kiel planedoj estas nomataj nuntempe). Tamen, estis uzataj majuskloj, precipe ĉar tiel oni faras por binaraj steloj. Kiam tria planedo estis malkovrita, ĝi estis nomita PSR B1257+12 A (nur ĉar ĝi estis pli proksima al la pulsaro ol la aliaj).
Iuj planedoj ricevis ne oficialajn nomojn similaj al tiuj uzataj por la planedoj de nia Sunsistemo. La plej signifaj ekzemploj estas: Osiris (HD 209458 b), Bellerophon (51 Pegasi b), kaj Methuselah (PSR B1620-26 b). La Internacia Astronomia Unio (IAU) ne planas fari same, kaj konsideras tiun nomenklaturon nerealigebla.
Ibolya Hegyi
Ibolya Hegyi naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la.
Biografio
Ibolya Hegyi studis en Industriarta Altlernejo inter 1972–1978. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Margit Szilvitzky kaj Károly Plesnivy. Ŝi teksis gobelinojn el lanoj, silkoj, linoj kaj metalofadenoj. Ŝiaj teksaĵoj portis sukceson unue en 1980 en bienalo en Szombathely. Inter 2003–2006 ŝi plulernis kaj en 2008 ŝi akiris sciencan gradon DLA. Ŝi ricevis premiojn inter 1992-2008.
Novobohdanivka (Zaporiĵa provinco)
Novobohdanivka (Новобогданівка) estas vilaĝo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2004.
Prahistorio de la hungaroj
La hungaroj nomas sin magyar (plurale magyarok = madjaroj). La nomo magyar venas el kunmeto de magy (kiu aperas en memnomigo de voguloj kaj ostjakoj), la dua parto estas la er, kiu estas nomo de alia finnugra popolo. Tiel oni supozas, ke la madjaroj estiĝis per unuiĝo de du finnugraj popoloj.
La prahungaroj - nomitaj madjaroj - vivis en okcidenta Siberio, de kiu ili devis migri pro stepa militserio, kaŭzita ekde 552 per naskiĝo de tjurka imperio. La madjaroj migris okcidenten kaj trapasis la Uralon, setlis en areo de la hodiaŭa Baŝkirio, inter rivero Volga kaj la montaro Ural. Tie ankaŭ nun troviĝas 15-20 vilaĝoj, kiuj rezervis iun hungaran popolnomon.
Oni jam trovis tie arĥeologiajn restaĵojn de la prahungaroj, la arĥeologoj parolas pri la kuŝnarenkova kulturo. Oni elfosis tombejon ĉe la baskiria urbo Sterlitamak, la alian ĉe la la tatarlanda vilaĝo Bolŝije Tigani. La tomboj montras similecon kun tomboj de la landokupaj hungaroj en Hungario: tiel la arĝentaj kaj oraj tombejaj okulkovriloj, la parte kunĉevalaj entombigoj (oni entombigis nur kranion kaj krurojn kun felo de la oferita ĉevalo), la uzitaj objektoj.
Oni trovis en 1986 araban tombejan surskribon en la tombejo de Ĉistapol. Sur la tombeja ŝtono estas ĉizita, ke la islamano mortis en 1311, nomiĝis Izmail kaj lia patro estis Madĵar.
El Baŝkirio plumigris la madjaroj en ĉ. 750 en sudokidentan direkton kaj setlis en areo de la Kazara Kaganato, en areo de Don-Donec-Azova-maro. Oni nomis tiun areon Levedio, post la unua tribestro Levedi. Tiam madjaroj venis en konflikton kun la volgaj bulgaroj kaj granda parto migris plu, dum alia malgranda parto restis tie. Tiujn restintajn madjarojn trovis Anonymus kaj sciigis pri ili en la kroniko datita je ĉ. 1200 (Dentuemodjer).
La madjaroj forlasis Levedion en post 850, kiam la prahungaroj akceptis la kabarojn, kiuj ribelis kontraŭ la kazara kagano. Ili migris okcidente kaj setlis en areo de riveroj Dneper-Dnester-Prut, kiun areon nomis la bizanca imperiestro Purpurnaskiĝinta Konstantino Interriverejo (hungare Etelköz). El tiu areo, la madjaroj ofte militiris en la Karpat-basenon kaj eĉ pli okcidenten (unuafoje menciita en 862). Kiam oriente aperis la peĉenegoj, Arpado kaj aliaj estroj decidis migri en la Karpat-basenon, kio okazis en 895. Dum la migrado daŭre atakis ilin neatendite peĉenegoj, bulgaroj.
Ruhr-Ligo
La Ruhr-Ligo estis fondata en 1913 surbaze de la leĝo, kiu zorgis pri la pureco de la Ruhr-akvo, por ke ĝi taŭgu por la elpreno de trinkakvo.
Per leĝo en 1990 la iama Ruhr-Ligo kaj la Ruhr-Baraĵlago-Asocio estis unuigataj al la hodiaŭa Ruhr-Ligo. Der Ruhr-Ligo estas korporacio, kiun anas la urboj kaj komunumoj apud la Ruhr kaj entreprenoj kun ega akvokonsumo. La rezidejo de la Ruhr-Ligo troviĝas en Asindo.
La Ruhr tiutempe prizorgas kvin milionojn homojn kaj multajn entreprenojn per trinkakvo, samtempe ankaŭ ĉiutage enfluas en ĝi la rubakvoj de 2,2 milionoj homoj kaj poluakvo el la industrio. Ĉ. 100 akvoklarigejoj en la fluoregiono de la Ruhr purigas la poluakvon de la komunumoj kaj industrientreprenoj.
Al la baraĵlagoj de la Ruhr-Ligo apartenas la baraĵlago Ahausen, Bigge-baraĵlago, Ennepe-baraĵlago, Fürwigge-baraĵlago, Glör-baraĵlago, baraĵlago Haspe, Henne-baraĵlago, Lister-baraĵlago, Möhne-baraĵlago, Sorpe-baraĵlago, Verse-baraĵlago, al la Ruhr-baraĵlagoj la lago Hengstey, lago Harkort, lago Kemnade, lago Baldeney kaj lago Kettwig.
Golf-Insularo
La Golf-Insularo estas kolektiva nomo por la insuloj en la Georgia Markolo inter Vankuvera Insulo kaj la ĉeftera (pacifika) marbordo de Brita Kolumbio (Kanado). La saman nomon nov-zelandanoj donas al la insuloj de la Golfo Hauraki ĉe la marbordo apud Auckland.
La nomo "Golf-Insularo" venas de tio, ke siatempe oni mise nomis la Georgian Markolon Georgia golfo.
Oni kutime dividas la Golf-Insularon je du partoj, la suda insularo kaj la norda insularo, kun dividlinio proksimume formita per la urbo Nanaimo je la flanko de Vankuvera Insulo kaj la elfluejo de la Frejzero flanke de la ĉeftero.
Sudaj Golf-insuloj
La sudaj Golf-insuloj konsistigas parton de arĥipelago kune kun la Insularo San Juan en Usono.
Sekvas la nomoj de iuj el la centoj de insuloj kaj insuletoj de la sudaj Golf-insuloj.
La ĉefaj insuloj estas:
La plej novan nacian parkon de Kanado, Nacia Park-Rezervejo de la Golf-Insuloj, kreis en 2003 Parks Canada por protekti la unikan ekosistemon de ĉi tiu regiono, en kiu abundas ekologie diversaj vivoformoj de plantoj kaj marbestoj, inter ili: torditaj kverkoj de Garry, delikataj sovaĝaj lilioj, densaj fukobedoj, kaj imponaj orcinoj.
Nordaj Golf-insuloj
La nomoj de la nordaj Golf-insuloj estas:
Iuj konsideras Insulon Cortes kaj Insulon Quadra esti inter la Golf-insuloj, sed ili ne estas en la Georgia Markolo kaj sekve estas pli bone traktataj kiel parto de la Insularo Discovery.
Ekologio
En la Golf-Insularo de Brita Kolumbio estas unu el la lastaj restantaj ekosistemoj de la kverko de Garry. Nur kvin procento de la ekosistemoj de la kverko de Garry restas en sia natura stato, tiel ke 91 el la proksimume 350 specioj subtenataj de ĝi estas sur la provinca listo de minacataj specioj. Ĉi tiu kvazaŭ-mediteranea klimato provizas idealan kreskomedion por ekosistemoj de la kverkoj de Garry, hejmo por pli da plantospecioj, inter ili la kamaso, ol ajn alia surtera ekosistemo en la marborda regiono de Brita Kolumbio kaj estas unu el la plej minacataj naturmedioj de Kanado. La kampoj de kverkoj de Garry hodiaŭ kreskas en la malprofunda kaj neŝirmita tero de valoj, rokaj montetoj kaj sudaj deklivoj - terenoj ne dezirataj por agrikulturo aŭ konstruado kiam la eŭropanoj ekloĝis ĉi tie antaŭ 150 jaroj. La Teamo por Revivigo de la Kverkaj Ekosistemoj (angle: Garry Oak Ecosystems Recovery Team (GOERT)), partneriĝo de registaraj kaj neregistaraj agentejoj reprezentantaj de 22 unuopuloj, fondiĝis en 1999 post kiam la delegitoj de la Unua Internacia Simpozio pri la Ekosistemo de la Kverko de Garry renkontiĝis en Viktorio, Brita Kolumbio kaj deklaris la ekosistemon minacata. Depost tiam, GOERT laboras por motivigi publikan kaj privatan restaŭradon de la rara ekosistemo kaj antaŭenigi konservadajn aktivecojn. (Fonto: Canadian Geographic Online)
Klajiĉevo
Bazaj informoj
Klajiĉevo (klajitjevo) serbe Кљајићево, slave Kljajićevo, hungare Kerény, germane Kernei estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Okcidenta Baĉka, en municipo de Sombor. Tiu vilaĝnomo riceviĝis en 1949 memore al Miloŝ Kljajiĉ (Miloš Kljajić).
Situo
Klajiĉevo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Sombor-Vrbas.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1391 en formo Sent Kiraj (=Sankta Reĝo). Post la turka serboj kaj germanoj alvenis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Klajiĉevo 6012 da homoj, (serboj 5603 (93 %), jugoslavianoj (1 %) kaj aliaj).
Prototaxites
Prototaxites [prototaksites] estis giganta fungo, vivanta antaŭ ĉ. 420-350 milionoj da jaroj, en la devono kaj silurio. Ĝi atingis la alton de 8 metroj kaj trunkodikon de 1 metro.
La unuajn fosiliojn malkovris la kanada sciencisto John William Dawson en 1859. Li supozis, ke temis pri giganta konifero. Poste oni supozis, ke ĝi estis algo aŭ likeno.
La unua supozo pri fungeco de la organismo aperis unuafoje en 1919. Tion firmigis decide esploroj en 2007, kiam analizo montris, ke la C-izotopoj de la restaĵoj de la organismo venis ne el la aero (per fotosintezo) sed el la grundo. Tion pruvis kompara analizo de la diversaj organismoj el la epoko. La Prototaxites konsistis el miloj de etaj tubetoj, kio same fortigas la fungoideon.
Landstuhl (apartigilo)
Landstuhl estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
13449 Margaretgarland
13449 Margaretgarland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Lineara diskriminanta analitiko
Lineara diskriminanta analitiko (LDA) kaj la rilata Fiŝista lineara diskriminanto estas uzataj en maŝina lerno por trovi la linearan kombinaĵon de esprimoj kiu plej bone apartigas du aŭ pli multajn klasojn de objektoj aŭ eventoj. La rezultantaj kombinaĵoj povas esti uzataj kiel lineara klasifikilo, aŭ pli kutime en malpligrandiĝo de dimensio antaŭ ol posta klasifiko.
LDA por du klasoj
Konsideru aron de observoj xj (ankaŭ nomataj kiel esprimoj aŭ mezuroj) por ĉiu specimeno de objekto aŭ evento havanta konatan klason yj. Ĉi tiu aparta aro de specimenoj estas nomata kiel la trejnada aro.
La klasifika problemo estas tiam trovi bonan antaŭdirilon por la klaso y de iu ajn specimeno (ne bezone de la trejnada aro) de donita nur observado x.
LDA aliras la problemon alprenante, ke la probablodensaj funkcioj kaj  estas ambaŭ normale distribuitaj, kun identaj plenrangaj matricoj de varianco-kunvarianco  (simila analitiko kiu permesas al la kunvariancoj diferenciĝi estas nomata kiel kvadrata diskriminanta analitiko). Povas esti montrite, ke la postulita probablo estas dependa nur de la skalara produto  kie
Tio estas, la probablo de tio ke enigo x estas en klaso y estas pure funkcio de ĉi tiu lineara kombinaĵo de la sciata observoj.
Fiŝista lineara diskriminanto
La terminoj fiŝista lineara diskriminanto kaj LDA estas ofte uzataj interŝanĝeble, kvankam Fiŝista originala artikolo La uzo de multaj kriterioj en taksonomiaj problemoj (1936) reale priskribas malmulte malsaman diskriminanton, kiu ne faras iun el la supozoj de LDA kiel normale distribuitaj klasoj aŭ egalaj klasaj kunvariancoj.
Supozu ke du klasoj de observoj havas meznombrojn kaj matricojn de varianco-kunvarianco. Tiam la lineara kombinaĵo de esprimiloj havas meznombrojn  kaj variancojn por i=0, 1. Fiŝisto difinis la apartigon inter ĉi tiuj du distribuoj kiel la rilatumo de la varianco inter la klasoj al la varianco en la klasoj, tiel
Ĉi tiu mezuro estas, iusence, mezuro de la signalo-al-brua rilatumo por la klasa markilo. Povas esti montrite, ke la maksimuma apartigo okazas kiam
Se la supozoj de LDA estas kontentigitaj, la pli supra ekvacio estas ekvivalenta al LDA.
Praktika uzo
En praktiko, la klasaj meznombroj kaj kunvariancoj estas ne sciata. Ili povas, tamen, esti pritaksitaj per la trejnada aro. La maksimuma verŝajneca pritakso aŭ la maksimuma aposteriora pritakso povas esti uzata anstataŭ la ĝusta valoro en la pli supraj ekvacioj. Uzante ĉi tiuj taksoj tamen ne nepre donas la plej bonan eblan averaĝan provan eraron, eĉ se la supozoj de normale distribuitaj klasoj estas veraj.
Alia komplikaĵo ĉe apliko de LDA kaj Fiŝista diskriminanto al realaj datumoj okazas ke la kvanto de observataj specimenoj (malsamaj valoroj x) de ĉiu klaso estas ne sufiĉe granda. En ĉi tiu okazo, la kunvarianco ne havas plenan rangon, do ne povas esti inversigitaj. Estas iuj manieroj kion fari. Iu estas per uzo de pseŭdoinverso anstataŭ la kutima matrica inverso kiam en la pli supraj formuloj. Alia estas nomata kiel reguligita diskriminanta analitiko, kiu estas kun artefarita pligrandiĝito de kvanto de specimenoj haveblaj per aldono de blanka bruo al la ekzistantaj specimenoj. Ĉi tiuj novaj specimenoj ne devas esti reale kalkulitaj, ĉar ilia efiko sur la klaso kunvarianco povas esti esprimita kiel
Ankaŭ, en multaj praktikaj kazoj, linearaj diskriminantoj ne taŭgas. LDA kaj Fiŝista diskriminanto povas esti etenditaj por uzo en ne-lineara klasifiko per la kerna artifiko. Ĉi tie, la originalaj observadoj estas ne-lineare mapitaj en pli alte dimensian spacon. Lineara klasifiko en ĉi tiu nova spaco estas tiam ekvivalenta al ne-lineara klasifiko en la originala spaco. La plej kutime uzata ekzemplo de ĉi tiu estas la kerna Fiŝista diskriminanto.
Aplikoj
Fiŝista lineara diskriminanto kaj LDA estas uzataj en iuj klasifikaj kaj rilatantaj aplikoj. Unu el ĉi tiuj estas rekonado de vizaĝo kie ĉiu vizaĝo, kiu konsistas el granda kvanto da rastrumeroj, estas reduktita al pli malgranda aro de linearaj kombinaĵoj antaŭ ol al klasifiko. La linearaj kombinaĵoj ricevitaj uzante Fiŝistan linearan diskriminanton estas nomata kiel Fiŝistaj vizaĝoj, dum tiuj ricevitaj uzante la rilatan ĉefan komponantan analitikon estas nomataj kiel ajgenaj vizaĝoj.
Eŭritmio
Eŭritmio ( Eurythmie; bela ritmo) estas esprimplena mova arto, kreita de Rudolf Steiner, ties edzino Marie von Sivers kaj aliaj antropozofoj en Germanio kaj Svislando inter 1908 kaj 1925.
Profesiaj grupoj ĉirkaŭ la mondo praktikas eŭritmion. En la Goetheanum, la centro de la antropozofia movado, estas la plej multaj eŭtitmiaj prezentadoj. Eŭritmio estas baza fako en Valdorfaj lernejoj.
Movada repertuaro
Eŭritmio videbligas la paroladon kaj muzikon. La movoj kaj koreografioj esprimas la plenan homan sperton de la komponaĵoj de parolo kaj muziko.
Terapio estis evoluigita el tio ĉi arto, nomata kuracantan eŭritmion. Ĝi estas praktikata private en kunlaboro kun doktoro. Ĝi traktas ĉiajn specojn de patalogioj kaj problemoj.
Laŭ Steiner, praktiki eŭritmion pretigas la korpon al ricevo de moviĝoj de la spirita mondo. Rigardi ĝin helpas plifortigi la fizikan, eteran, astralan korpojn kaj la mion.
Burgo Tanstein
La burgo Tanstein estas la ruino de rokburgo en la suda Palatinata Arbaro aŭ la germana parto de Vasgovio, apenaŭ 1 km oriente de la urbeto Dahn en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Departemento de Puno (Peruo)
Geografio
La regiono limas oriente al Bolivio.
Ene de la regiono troviĝas la perua parto de la Titikaka-lago.
Provincoj
provinco (administra centro)
Flago de Italio
La nacia flago de Italio estas trikoloro el tri samlarĝaj vertikalaj strioj el blanka, ruĝa kaj verda koloroj. Ĝi originas en standardon kun la samaj koloroj liverita de Napoleon Bonaparte en novembro 1796 al korpo de volontuloj de la Lombarda Legio kiuj aliĝis al la franca armeo.
Historio
Nun, Italio estas Unuigita Respubliko, sed, ekde la jaro 1700 ĝi estis dividita en multajn malgrandajn reĝolandojn kaj respublikojn, kiuj havis malsamajn flagojn, sed preskaŭ ĉiuj ruĝa-blank-verdaj, kiel la hodiaŭa Trikoloro. La itala flgo, kiel oni ĝin konas nuntempe, estis oﬁcialigita la 7-an de januaro 1797 en Reggio Emilia, fare de la Parlamento de la Cispadana Respubliko. La deputito Giussepe Compagnoni oﬁciale proponis, ke “la Standardo aŭ Cispadana Flago komponita de tri koloroj, verdo, blanko kaj ruĝo, fariĝu universala kaj ĉi tiuj tri koloroj estu uzataj ankaŭ sur la Cispadana Kokardo, kiun ĉiuj devas porti”. La formo de la flago (trikoloro kun vertikalaj strioj) klare venas de franca inspiro ĉar, en la jaro 1796, la Napoleonaj armeoj trairis Italion, starigante multajn malgrandajn respublikojn, kiuj adoptis ĉi tiun modelon. Iom post iom, al franca armeo aliĝis “italaj” taĉmentoj, precipe tiuj de la “Regiono Lombardia”, kiuj utiligis kolorojn blanka-ruĝa-verda; blanko kaj ruĝo estis la koloroj de antikva blazono de la urbo Milano, dum verdo estis la koloro de la uniformoj de Milana Civila Gvardio. La unua sciigo pri la nunaj koloroj venas de la jaro 1794, kiam Luigi Zaniboni kaj Giovanni Battista de Rolandis, studentoj ĉe la Bolonja Universitato, gvidis ne-sukcesan klopodon liberigi la urbon de la papa regado. Ili uzis kiel simbolon verd-blank-ruĝajn kokardojn. El la kuniĝo de la Cispadana Respubliko kun la Transpadana Respubliko la 29-an de junio 1797, rezultis la naskiĝo de la Cisalpa Respubliko, kiu adoptis Trikoloron, kiel ĝi estas nuntempe. De la jaro 1802 ĝis 1805 Cisalpa Respubliko fariĝis Itala Respubliko, kvankam subordigita al Francio, tiam la trikoloro estis anstataŭigita per alia flago, sur kiu oni vidas verdan kvadraton, ene de blanka rombo sur ruĝa fono. La nuna Standardo de la Respublika Prezidanto havas sian originon en tiu antikva flago. Okaze de la fondiĝo de la Regno Italio (1805-1814) la simbolo de la reganta familio eniris en la flagon.
Malvenko de Napoleono okazigis la restarigon de absolutismaj monarkioj kaj samtempe oni abolis la trikoloron. En la Lombard-Veneta Regiono, tiu kiu montris ĝin povus esti kondamnita al mortpuno. En la jaro 1830 Ciro Menotti ekigis ribelon por gvidi Italion al monarkia reĝimo, kun reĝo elektita de Kongreso. Tiam oni reprenis la trikoloron, kiu estis elektita de Giuseppe Mazzini en 1831 kiel simbolo de la Juna Italio. Iom post iom la trikoloro de Giuseppe Mazzini flirtis en ĉiu parto de Italio dum ĉiuj revoluciaj ribeloj okazantaj inter la jaroj 1831 kaj 1848, ĉefe dum la “Kvin Tagoj de Milano”, tiam oni hisis la flagon sur la tegmento de la Duomo kaj sur la Porta Tosa, la unua el la Milanaj pordegoj konkeritaj de la revoluciuloj gvidataj de Luciano Manara kontraŭ la aŭstria armeo. Dum la Unua Sendependiga Milito, la 23-an de marto 1848, Carlo Alberto de Savoia, reĝo de Sardio, sendis siajn trupojn al Milano por helpi la revoluciulojn, kun la insigno de trikoloro, sur kiu estis aldonita la savoja blazono. Finﬁne, la 8-an de majo 1848, Trikoloro fariĝis oﬁciale flago de la Regno Sardio kaj oni hisis ĝin en Torino (sidejo de la Senato). Kvankam Italio estis ankoraŭ dividita laŭ regnoj kaj grand-duklandoj ne submetitaj al Savojo, preskaŭ ĉiuj uzis, ekde la jaro 1848, flagojn ruĝ-blank-verdajn, eble por esprimi deziron pri estonta unuiĝo de la tuta duoninsulo.
Dum la sendependencaj militoj, trikoloro akompanis armeon de Reĝo Viktoro Emanuelo la 2-a de Savojo kaj oni hisis ĝin en ĉiu konkerita urbo. Iom post iom, ĝi konkeris la koron de ĉiu itala civitano. Dum la dua mondmilito, oni uzis trikoloron kun la simboloj de la Nacia Liberiga Komitato kaj de la Itala Socia Respubliko, ĝis kiam, la 19-an de junio 1946, okaze de la naskiĝo de la Itala Respubliko, la Savoja blazono estis definitive forigita per artikolo n-ro 8-a de la Unua Dekreto de la Prezidanto de la Konsilio de Ministroj. Oni diras, ke la verdo estas la simbolo de arbaroj kaj ebenaĵoj; blanko, la neĝo, kaj ruĝo, la sango de la mortintoj dum la militoj por konkeri unuiĝon kaj liberecon de Italio. La profunda signifo havigita al ĉi tiuj koloroj dum jarcentoj vokas idealojn de Justeco, Egaleco kaj Frateco, ankaŭ Digno, Demokratio kaj Prospero.
Jucken
Jucken estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mycosphaerellaceae
Mycosphaerellaceae estas familio de fungo, kie oni trovas gravajn parazitojn de planto.
Priskribo
Malgrandaj peritecioj havas ostiolon, ne estas parafisoj. Askoj havas du tunikoj bone diferenciĝataj, askoj estas ĝenerale stipaj.
Siso
Siso (armene : Սիս, Sis ) estis la ĉefurbo de la Armena reĝlando en Kilikio. La masiva fortika komplekso estas ĝuste en la sudokcidento de la moderna turka urbo Kozan en la provinco Adana.
Historio
En la 3-a jarmilo a. K. Siso estis unu el la hititaj setlejoj sur la kilikia ebenaĵo inter la montoj kaj la mediteranea marbordo.
Dum la 1-a jarcento a.K. Sis ŝajnas esti nefortikigita vilaĝo en la romia provinco Cilicia Secunda. La nomoj Sisan aŭ Sisia estas unue menciitaj en la 5a kaj 6a jarcentoj en grekaj kaj latinaj fontoj. En 703-704 p.K. la bizancaj setlantoj forpuŝis araban atakon, sed baldaŭ estis devigitaj forlasi la urbon, kiu fariĝis limo por la Abasida Kalifujo. La kalifo al-Mutaŭakil rekonstruis la bizancajn defendojn meze de la 9a jarcento. La bizanca imperiestro Nikeforo la 2-a rekaptis Sison en 962, nur por iĝi armena posedo en 1113, kiam ĝi estis okupita fare de rubenida barono Toros la 1-a kaj riparita.
De la fino de la 12-a ĝis la 13-a jarcentoj la kastelo estis signife pligrandigita dum la reĝado de reĝo Levon la 1-a kaj reĝo Hetum la 1-a kun "palaco", loĝkonstruaĵoj, preĝejoj kaj ĝardenoj. Wilbrand von Oldenburg, teŭtona monako, kiu vizitis Sison en 1212, trovis kompletan kaj bone establitan ĉefurbon. La edzino de Hetum, Zabel, estas meritigita pri konstruado de hospitalo tie en 1241. Fragmento de dediĉa surskribo ankoraŭ surloke ene de la kastelo mencias "Hetum".
Post kiam Hromkla estis konkerita de la egiptaj mamelukoj, Siso fariĝis la loĝejo de Katolikoso. En 1266 la mamelukoj prirabis kaj bruligis la urbon. En 1275 la mamelukoj denove ĉirkaŭis la urbon, sed estis venkitaj de armenaj trupoj. Jarcenton poste, en 1369 la mamelukoj denove konkeris la urbon, sed estis devigitaj foriri. Fine, en 1375 la mamelukoj prenis la urbon, prirabis kaj forbruligis ĝin, kaj kaptis la reĝon kaj multajn senjorojn. Kun Siso falinta falis ankaŭ la Armena reĝlando de Kilikio.
Laŭ Gregorio de Akner ,"Ili bruligis la urbon Siso, kiu estis la sidejo de la armenaj reĝoj. Ili ĵetis lignon en la fajron kaj grandan preĝejon, kiu estis la centro de Siso, kaj ili bruligis ĝin. Ili malkonstruis la tombojn de la reĝoj."En la 20-an jarcento la armenoj daŭre enloĝis la urbo kie pluraj malfrue mezepokaj loĝstrukturoj estis konservitaj.
4572 Brage
4572 Brage estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 8-an de septembro 1986 de la dana astronomo Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la municipo Holbæk (Sjælland).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nord-ĝermana dio de la poezio Bragi, filo de Odino kaj ezdo de Idunn.
Johann Ludwig Gleditsch
Johann Ludwig Gleditsch estis germana eldonisto kaj librovendisto, filo de Georg Gleditsch (1615-1665), frato de Johann Friedrich Gleditsch kaj samtempulo de Moritz Georg Weidmann la Juna kaj Thomas Fritsch.
Biografio
Johann Ludwig Gleditsch lernis librokomercon en la kompanio de Johann Friedrich Fritsch (1635-1680), kies tiama administranto estis lia frato Johann Friedrich Gleditsch. En 1693, li vojaĝis al Nederlando, en 1694 li edziĝis al la vidvino de Moritz Georg Weidmann, kiu mortis unu jaron antaŭe, kaj tiele li ekadministris la librovendejon Weidmann nome de la filo de la fondinto, kiu ankoraŭ estis neplenaĝa.
La libroj de la kompanio aperis ĝis 1717 sub la nomo de la eldonisto “Johann Ludwig Gleditsch kaj Moritz Georg Weidmann” kun la monogramo J. L. G. En 1717, Glediĉo transdonis la entreprenon al la pli juna Moritz, kiu tiam iĝis partnero en 1713.
La administrado de la eldonejo far Glediĉo estis sendube plensukcesa. La eksterordinara kvanto da 826 titoloj montras tion. Glediĉo publikigis vastan gamon el la plej famaj romanverkistoj el la lastaj jaroj de la 17-a jarcento kaj unuaj jaroj de la 18-a jarcento, tiaj kiaj  Heinrich Anselm von Ziegler und Kliphausen (1663-1697),  August Bohse (1661-1742) kaj  Georg Christian Lehms (1684-1717). Krom tio, li publikigis la unuan eldonon de la germana eldono pri la Rakontoj de la Mil kaj Unu Noktoj (1705 kaj sekvaj) kiel Mil kaj Unu kvaronhoro (1716-1717), per kiuj Thomas Simon Gueulette (1683-1766) donis sekvecon al la sukcesa titolo.
Orges VD
-
Orges estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 254 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Taro Kagawa
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Taro Kagaŭa, japane 賀川太郎, n. la 9-an de aŭgusto 1922, m. la 6-an de marto 1990) estis japana futbalisto. Inter la jaroj 1951 kaj 1954 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Orges VD
Geografio
La komunumo Orges situas sur montotavolo sude de la Ĵurasa Montaro. En nordo la komunumon limas al la Valo de Arnon. Orgens troviĝas proksimume 5 kilometrojn nordnordokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Orges kaj la setelojoj Montavaux kaj Longeville kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,02 km², de kiuj 12,4% estas kovritaj de arbaro, 81,6% servas por agrikulturo kaj 6,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Orges limas en nordo al Vugelles-La Mothe, en oriento al Giez, en sudo al Valeyres-sous-Montagny, en sudsudokcidento al Champvent, kaj en okcidento al Vuiteboeuf.
Trafiko
La komunumo Orges situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Giez al Vuiteboeuf kaj kondukas vojo de Valeyres-sous-Montagny al Orges. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas 4 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains.
Campo-Formio (pariza metrostacio)
Campo-Formio [kɑ̃po fɔʁmjo] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 5, en la 13-a arondismento de Parizo.
László Botka
BOTKA László estas rumanuja hungara aktoro naskita en Satu Mare 1927.
Ĥanoĥo
Ĥanoĥo (en la Londona Biblio, Ĥanoĥ; hebree, חֲנוֹךְ) estis, laŭ la Biblio:
Ĥanoĥo Kainido kaj la Urbo Ĥanoĥ
La nasko de Ĥanoĥo kredigas al multaj homoj ke Adamo ne estis la unua homo sur la Tero, ĉar Biblio ne diras pri filino de li. Laŭ tiu hipotezo, Adamo estas nur la prapatro de kelkaj popoloj, la hebreoj kaj iliaj najbaroj, ne de tuta homaro. Ortodoksuloj diras ke la patrino de Ĥanoĥo estis filino de Adamo, nur ke la Biblio ne parolas pri ŝi, ĉar ŝi ne estus grava al genealogioj.
Ankoraŭ laŭ Biblio (Genezo 4, 17), Kaino fondis urbon kaj donis al ĝi la nomon de Ĥanoĥo por omaĝi sian filon, pro tio, mezepokaj komentariistoj diris ke Dio malamus urbojn. La ekzistado de urbo Ĥanoĥo ankaŭ estus pruvo de ke estas multaj homoj krom la Adama familio, ĉar Kaino ne povus krei urbon por nur tri homoj.
Ĥanoĥo Jaredido, kiun "Dio prenis"
En la kunteksto tricent sesdek kvin jaroj estas mallongega vivdaŭro (lia patro mortis naŭcent-sesdek-du-jaraĝa, kaj lia filo atingis la aĝon de naŭcent sesdek naŭ jaroj, laŭ tiu ĉapitro).
Tiu ĉi Ĥanoĥo ludas gravajn rolojn en diversaj religiaj medioj: en Islamo, li estas Idris; laŭ Gregorio Bar-Hebræus li estas ekvivalento de la greka dio Hermeso, aŭ Merkuro, la malaltranga dio kiu inventis multajn artojn (literaturon, astrologion, muzikon ktp). Li estas "la Skribisto de Dio", kiu en la Ĉielo registradas la historion de la mondo por la Eternulo.
Laŭ Mormonismo (Multevalora Perlo) Ĥanoĥo fondis la justan urbon Cionon, kiun Dio forportis en la Ĉielon antaŭ la Diluvo, lasante Metuŝelaĥon sur la tero por generi Noan kaj ebligi la pluvivadon post la diluvo de la homaro.
Nicolas Boileau
Historie, Boileau apartenas al la "Grandioza Jarcento" de la reĝado de Ludoviko la 14-a, kiam multnombraj francaj verkistoj distingiĝis per siaj libroj aŭ teatraĵoj (Molière, Racine, Jean de la Fontaine, kaj aliaj).
Boileau estas rigardata kiel la ĉefa teoriisto de poezia estetiko dum la 17-a jarcento. Li sukcese trudis al la Franca Akademio respekton de la plej bazaj reguloj pri franca gramatiko, kaj difinis la fundamentajn leĝojn de franca poezio. Do li estis siaepoke unu el la precipaj teoriuloj pri la estetiko klasika en literaturo, kio pli malfrue alportis al li la kromnomon législateur du Parnasse (leĝdonanto de la Parnaso). Li estis unu el la precipaj protaganistoj de la tendaro Antikvuloj en la kverelo inter la Antikvuloj kaj la Modernuloj, kverelo literatura kaj arta, kiu agitis la Académie française fine de la 17-a jarcento. Lia tendaro oponis du kontraŭfluojn pri la konceptoj kulturaj. Poeto, Boileau taskis al si difini la bonguston, klopodante fiksmeti klarmaniere kaj precize la leĝojn kaj la rimedojn de la poezio klasika. Tajlante modelon laŭ la grandaj poetoj de la antikva epoko, kiujn li defendis kaj admiris, li laboris kun persistemo kaj strebis ĉe tio eviti maljuston en siaj satiroj.
Malgraŭ la superrangeco de la filozofoj de la 18-a jarcento, Boileau hodiaŭ estas prenata kiel intelekta referenco pri justeco, solideco kaj bongusto, la arto konservi al ĉiu ĝenro sian propran koloron, la objektiveco en siaj verkoj kaj en siaj opinioj, la arto valorigi vortojn per ilia aranĝo, reliefigi detalojn, evoluigi sian temon, enkadri siajn gravajn pensojn en versoj harmoniaj sed ĉiam dominataj de rezonado.
Junaĝo
Kiel la dekkvina infano de Gilles Boileau (duaedziĝe), aktisto ĉe la Granda Ĉambro de Parlamento de Parizo. Nicolas Boileau, jam ekde sia junaĝo, estis destinita al klerikala ofico. Li havis du fratojn, ankaŭ iugrade famiĝintaj: Gilles Boileau, tradukinto de Epikteto, elektita en 1659 membro de la Académie française, kaj Jacques Boileau, kiu iĝis kanoniko de Sainte-Chapelle kaj grave kontribuis al eklezia historio.
Nicolas Boileau perdis sian patrinon jam infanete je aĝo de nur unu jaro kaj duono. Jam de la komenco li estis infano kun tre malforta konstitucio, kiu devis esti operaciata dekunujaraĝe pro vezikaj ŝtonetoj, operacio mallerte okazigita, kiu poste lasis lin impotenta.
Teologo kaj juristo
Pro tio, ke lia patro antaŭvidis por li vivon klerikalan, li komencis la studadon de teologio ĉe Sorbonne, sed tiu ne estis kronata de sukceso kaj li ŝanĝis sian studfakon al juro.
Gajninte permeson ofici kiel juristo, li enposteniĝis kiel advokato en 1656. Tamen li rapide malentuziasmiĝis pri tiu metio. Partopreninte en mallonga proceso li forturnis sin kun abomeno, plendante amare pri la kvanto da ĉikanado, kiu sub la mantelo de justico abundas. Pro tio li rezignis pri sia laboro ĉe Kuĵas kaj Alciato, kaŭzante grandan skandalon al sia familio, speciale al sia bofrato, Dongois, aktisto, kiu ekde tiam verdiktis ke li sian tutan vivon estis nur stultulo.
Boileau, helpe de sia familio, starigis genealogion, verŝajne falsitan, kiu permesis al li uzi nobelan titolon, retrosekveblan ĝis la 15-a jarcento, al iu Jean Boileau, notario, nobeligita fare de reĝo Karlo la 5-a. Tiel Nicolas Boileau rajtis pri blazono, kun arĝentaj ĉevronlataj makzeloj kune kun tri oraj dentradoj. Malgraŭ ĉio ĉi, nenio pri lia deveno povas supozigi, ke li povis posedi aŭtentan nobeltitolon.
Heredanto
Tamen post, kvazaŭ spite al, siaj unuaj karieraj malsukcesoj Boileau ektrovis sin hereda beneficulo de la prioreco de Saint-Paterne, ofico dotita per rento de 800 pundoj, kiun li ricevis okaze de la morto de sia patro en 1657. Tiu rento permesis al li vivtenon modestan kaj li dediĉis sin komplete al literaturo.
Pro tio, ke li jam delonge verkis versojn, li lasis sin enkonduki en artajn ciklojn helpe de sia pli aĝa frato Gilles, kiu same verkis (kaj kiu en 1669 nur 28-jaraĝa estis akceptata en la Académie française, tamen jam mortonte nur 38-jaraĝa.) Ĉi-medie li konatiĝis kun ĉiuj Parizaj aŭtoroj de sia epoko, do la epoko, kiun oni estis pli malfrue nomonta la komenco de la Franca klasiko. Li enplektis sin en la ĉi-cirklajn kverelojn kaj amikiĝis kun kelkaj ankoraŭ sukcesontaj verkistoj, kun la pli maljunaj Jean de La Fontaine kaj Molière, kaj, antaŭ ĉio, kun la nur iomete pli juna Jean Racine.