cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aleksander Gierymski
Biografio
Aleksander Gierymski rigardis al la mondo per malvarma okulo de naturalisto, sed havis malkvietan temperamenton. Kaj kvankam la lastajn jarojn de la vivo li pasigis en psikiatria hospitalo, li postlasis unikan heredaĵon. Liaj pentraĵoj prezentas realismon kiel ĉe Gustave Courbet, kiu ne evitas temojn el la vivo de malriĉaj homoj. Bona ekzemplo estas Festo de Trumpetoj (la unua versio el 1884).
Aleksander Gierymski mortis inter la 6-a kaj la 8-a de marto 1901 en Romo, en psikiatria hospitalo ĉe via Lungara. Li estis entombigita la 10-an de marto 1901 en la tombejo Campo Verano en Romo.
Monto Rainier
Monto Rainier (ofte esperantigita kiel Monto Rajnero aŭ Monto Rajnera) estas tavola vulkano kaj centro de la Nacia Parko Mount Rainier, 87 kilometrojn sudoriente de Seattle en la kantono Pierce de la subŝtato Vaŝingtonio en Usono.
Ĝia pinto altas 4 395 metrojn, tiel ĝi estas la plej alta pinto de la Kaskada Montaro. Oni nomis ĝin pli frue Tahoma aŭ Tacoma, el la pujalupa vorto tacobet. En la lingvo de la praloĝantoj, ĝia nomo signifas Granda Monto, Neĝopinto aŭ „Loko, de kie la akvo fontas“ (Patrino de la akvo).
Ĝia grimpado estas malfacila, pro tio ofte mortas tie montogrimpantoj. Super 1 800 metroj, la monto estas glaĉerkovrita, tiel ĝi konvenas por vintraj sportoj. La kratera rando estas senglacia pro la vulkana varmo.
La plej malnova lafo de la vulkano aĝas 500.000 jarojn. La plej lasta erupcio okazis inter 1820 kaj 1854.
La sekvaj riveroj fontas sur la monto: riveroj White, Carbon, Puyallup, Nisqually kaj rivero Cowlitz.
La Nacia Parko fondiĝis en 1899, kiel kvina Nacia parko de Usono.
NGC 810-1
NGC 810-1 (aliaj indikoj — PGC 7965, UGC 1583, MCG 2-6-26, ZWG 438.24) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Villaquilambre
Villaquilambre [biljakiLAMbre] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco kaj al la metropola areo de la provinca ĉefurbo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Canaleja, Castrillino, Navatejera, Robledo de Torío, Villamoros de las Regueras, Villanueva del Árbol, Villaobispo, Villaquilambre, Villarrodrigo kaj Villasinta de Torío, okupas totalan areon de 52,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 18 597 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento, sed male akiris 16 000 loĝantojn pro sia apudeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas 5 km de la urbocentro Leono, provinca ĉefurbo, sed estas tute apude en kelkaj areoj.
Villaquilambre estas ĉe la metropola areo (alfoz) de Leono, separata el tiu per orienta vojo nomita Ronda Este. Kelkaj el ĝisj loĝlokoj formas unusolan urban areon kun Leono, sen eblo konstati la limon. Tio evidentas ĉe Navatejera, norde de la ĉefurbo, kaj ĉe Villaobispo de las Regueras, separata de la Universitata Kampuso de Leono pere de la menciita Ronda Este. La ĉefurbo Villaquilambre formas tuton norde kun Navatejera. Laŭ popolnombrado, Villaquilambre estas la tria municipo de la alfoz de Leono, malantaŭ Leono kaj San Andrés del Rabanedo, kaj la kvara en la provinco malantaŭ la menciitaj kaj Ponferado. Tra la municipa teritorio fluas Torío, rivero kiu kunfluas, jam en Leono, kun Bernesga.
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe servoj de dormurbo, industrio, kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Petalax
Petalax (Petolahti) estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Ostrobotnio. Ĝi estis ligita en Malax en 1973. La 31-an de decembro 1972 Petalax havis 1,317 loĝantojn. Ĝi havis terareon de.
Sicilia Socialisma Partio
La Sicilia Socialista Partio (Partito Socialista Siciliano, sicile Partitu Sucialista Sicilianu, PSS) estas la demokrata socialisma, socialdemokratia kaj aŭtonomista partio en Sicilio. La partio estis fondita la 21an de majo 2013 kaj konsideras sin kiel la re-fondaĵo de la Sicilia Federacio de la leviĝanta Itala Socialisma Partio (PSI) de 1893, ofte prisignita kiel la Sicilia Socialisma Partio, kiu estis fondita fare de la gvidantoj de Fasci Siciliani, nome popola movado, dum kongreso en Palermo en la 21a-22a de majo 1893. La PSS reaperis precize 120 jarojn post la unua kongreso de la Fasci kaj en la sama loko de la kunigo ((1893) de la historia Fascio de Palermo ĉe 97, Strato Alloro.
La partio estas apoganto de la ideoj de demokrata socialismo kaj de sicilianismo, sen iu izolisma opinio, sed konservanta ĝin fidela al internaciismo kaj eŭropismo. La partio serĉas la plenan aplikon de sicilia speciala statuto kaj apogas la unuigon de la sicilia maldekstra flanko en demokrata socialisma perspektivo. La membroj de la partio venas de la siciliaj sekcioj de la Itala Socialisma Partio, la Itala Socialisma Demokrata Partio kaj la Itala Socialisma Partio de Proleta Unueco.
Estraro de UEA 1953-1955
En Estraro de UEA dum la oficperiodo 1953-1955 oficis jenaj personoj:
Aliaj estraranoj
Notoj: Jean Guillaume eniris la Estraron en 1954. Komence de 1955 eksiĝis Paul Kempeneers kaj A. C. Oliver. Ankaŭ Hans Jakob eksiĝis, sed revenis ĝis la kongreso en 1955. Pro tiaj konfliktoj en la Estraro (interalie pro la doma demando), oni reelektis la Estraron en 1955 por unu jaro.
Torony
Torony (toronj) estas unuigita vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Szombathely. La vilaĝo estas germane Dienling, kroate Tumice. La nomo signifas hungare: turo. Ŝajnas, tie estis loĝoturo aŭ sentinela turo.
Situo
Torony situas survoje de Szombathely al limpasejo de Aŭstrio, krome survoje al la montoj.
Tlapa de Comonfort
Tlapa de Comonfort estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlapa de Comonfort. Tlapa de Comonfort apartenas al la regiono La Montaña, kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero. La regiono "La Montaña" troviĝas en la orienta parto de la subŝtato. Krome dek-ok komunumoj apartenas al tiu regiono. Multaj komunumoj en tiu regiono apartenas al la plej malriĉaj komunumoj de Meksiko. Al Tlapa de Comonfort apartenas entute 73 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12066.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 65763 loĝantojn. El tiuj estis 31224 viroj kaj 34539 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1054 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1100 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 764 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 48306 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 27832 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 57,62 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
31661 de la loĝantoj de Tlapa de Comonfort en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 9524 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 30,08 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 35,95 % (6043 el 16809 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 23,44 (3481 el 14852 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 48306 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 43139 apartenis al la katolika religio. 5167 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sakuro
Sakuro (Prunus subhirtella, aŭ ) estas komuna nomo de kelkaj specioj de ĉerizarbo, kultivataj pro siaj belaj floroj en Japanio kaj iam en aliaj landoj. Tiuj arboj estas pure ornamaj. La ĉeriz-fruktoj (sakuranboj) venas de aliaj specioj.
Biologio
Plej ofte, la vorto sakuro signifas arbon de unu el jenaj specioj:
Ili estas originaj en multaj Aziaj landoj, inkluzive Japanio, Koreio, Ĉinio kaj Barato. Japanio estas plej konata pro kultivado de la arboj. Tie oni trovas pli ol 200 kulturvariojn de sakuroj
La plej populara specio de sakuro en Japanio estas Prunus × yedoensis, ankaŭ konata kiel Somej Joŝino. Ĝiaj floroj estas preskaŭ pure blankaj, kun tre pala rozkoloro apud bazoj de petaloj. La floroj aperas printempe kaj falas post unu semajno, kaj nur poste la folioj aperas. Do, dum florado la arboj aspektas tute blankaj. La nomo de la specio devenas de la nomo de la vilaĝo Somej, kiu nun estas parto de Toŝima-kvartalo en Tokio. La vario estas kultivita en mezo de la 19-a jarcento, ĉe la fino de Edo-epoko kaj komenco de Mejĝi-epoko. En ĝidajgeki kaj alia fikcio, Somej Joŝino estas ofte asociata kun sakuroj de Edo-epoko aŭ eĉ pli frue, sed tio estas anakronismo.
Aliaj konataj specioj estas jamazakura, jaezakura, kaj ŝidarezakura. La jaezakura estas notinda pro siaj grandaj, dikaj floroj kun intense rozkoloraj petaloj. La ŝidarezakura, ankaŭ konata kiel ploranta ĉerizo, havas subpendantajn branĉojn, kiel ĉe ploranta saliko, kiuj tenas kaskadojn de rozkoloraj floroj.
Florrigardado
Japania tradicio de florrigardado (hanami: 花見) aperis dum Heian-epoko (794–1191), plej verŝajne kune aliaj spiritaj praktikoj, pruntitaj el Ĉinio. Tamen eblas, ke ĝi alvenis eĉ pli frue: Nihon Ŝoki (日本書紀), la kroniko de 8-a jarcento, mencias hanami-festivaloj eĉ de 3-a jarcento. En Japanio multaj nobeloj, poetoj, kantistoj kaj aliaj aristokratoj kunvenis ĉe florantaj arboj por adori ilian belecon. La ĉerizarboj estas kultivataj en Kioto por ĝuste tio almenaŭ ekde 794. En Ĉinio plej populara arbo por florrigardado estas umeo (t.n. ĉina pruno, fakte ĝi estas specio de abrikoto), sed en Japanio sakuroj prenis tiun pozicion almenaŭ ekde la mezo de 9-a jarcento.
Ĉiujare la Japania Meteorologia Agentejo kaj la publiko rigardas na sakura zensen (ĉerizarba fronto) - la ondo de sakura florado, kiu moviĝas de sudo norden kun ondo de pli varma vetero. La fronto aperas en Okinavo en januaro kaj plej kutime atingas Tokion kaj Kioton en fino de marto aŭ komenco de aprilo. Post kelkaj pluaj semajnoj ĝi alvenas al Hokajdo. La japanoj diligente sekvas raportojn pri movo de la fronto, kaj amasiĝas en parkoj, temploj kaj preĝejoj por florrigardado kiam ĝi venas en iliajn urbojn. Hanami-festivaloj organiziĝas por adori belecon de sakura floro kaj por multaj estas grava evento kaj de ripoza, kaj de spirita valoro.
Sakuroj kreskas apud plimulto de Japaniaj lernejoj kaj publikaj konstruaĵoj. Ĉar plej kutime la ofica kaj lerneja jaro en Japanio komencas en aprilo, en multaj areoj de Honŝu la unua tago de laboro aŭ lernado estas markita per sakura sezono.
Simbolismo
En Ĉinio sakuro estas kutima simbolo de ina beleco, ineco aŭ amo, kaj tio ankaŭ alvenis en japana hanakotoba. Krome, en Japanio sakuroj ofte signifas nubojn pro ilia maniero de amasa florado, kio kondutas al metaforo de efemera naturo de la vivo - aspekto de Japania kulturo kaj filozofio, ligita kun budhista mondpercepto kaj kun koncepto de mono no aŭare. Ligo inter sakuro kaj mono no aŭare aperis ĉe Motoori Norinaga, studisto el 18-a jarcento. La ekstrema belo de la floroj kaj ilia rapida morto estas kutime asociata kun mortemo de la homo. Pro tio, sakuroj estas profunde simbolismaj kaj ofte uzatas en japana arto, mangaoj, animeoj, kaj filmoj, samkiel en muzikaj performoj por etosa efekto. Ekzemple, muzikgrupo Kagrra, unu el plej gravaj grupoj de visual kei ĝenro, ofte uzis sakurojn en tiu senco. Ekzistas almenaŭ unu populara popola kanto por ŝakutaĉio, nomita Sakura, kaj kelkaj j-pop-kantoj. La floro estas ankaŭ reprezentita en diversaj japanaj komercaĵoj, inkluzive kimonojn, meblon, manĝilaron ktp.
Dum la Dua Mondmilito, sakuraj floroj estis grava propagandilo de naciismo kaj militismo en la loĝantaro. Japanaj kamikazoj pentris ilin sur siajn aviadilojn antaŭ memoferaj atakoj, kaj foje eĉ prenis branĉojn de la arbo kun si en la mision. Sakura floro sur korpo de aviadilo simbolis kurtan kaj intensan vivon de la piloto. Falantaj sakuraj petaloj signifis junajn vivojn, oferitaj por la imperiestro. La registaro eĉ instigis la kredon, ke animoj de mortintaj militistoj renaskiĝas en la floroj.
En koloniaj entreprenoj, imperia Japanio ofte plantis sakurojn kiel simbola deklaro de iu teritorio Japania lando
Kanado
High Park en Toronto (Ontario) havas multajn Somej-Joŝino-arbojn, donacitajn al la parko el Japanio en 1959. Poste, en 2001, la japana ambasadejo donacis 34 pli sakurojn al High Park kaj multajn pluajn al aliaj lokoj, inkluzive Exhibition Place, McMaster-Universitato, York-Universitato kaj Universitato de Toronto.
Germanio
Sakuroj estas grava vidindaĵo en ĝardena regiono de Altes Land.
Filipinoj
Palaŭan, uesta provinco de Filipinoj, estas hejmo de endemia specio de ĉerizarbo, kiu aspektas tre simile al sakuro. Pro tio oni ofte nomas ankaŭ filipinajn ĉerizarbojn sakuroj.
Suda Koreio
Suda Koreio estas unu el landoj, kie sakuroj kreskas native. Tradicio de hanami-festivaloj alvenis dum japana regno. Eĉ post kiam Japanio malvenkis kaj kapitulacis en la Dua Mondmilito, la tradicio travivis.
En 1933 japana botanikisto Koizumi Geniĉi starigis teorion, ke Somej Joŝino (Prunus × yedoensis) devenas de Ĵeĵu-do-regiono En 1992 tiun verson restarigis Takaki Kijoko, alia botanikisto kaj fakulo pri sakuroj. Laŭ ĵurnalo "Invest Korea", oni trovis plian subtenon de tiu teorio en floro de regionoj ĉirkaŭ Halla-monto. Tie la sakuro estas integra parto de ekologia sistemo, dum en Japanio ĝi neniam estas parto de natura floro. Tiu teorio, tamen, ne iĝis unuvoĉe akceptataj inter botanikistoj. En 1916, Ernest Henry Wilson insistis, ke Somej Joshino estas hibrido inter du japanaj specioj de ĉerizarbo - la Edo higan (Prunus subhirtella) kaj oshimazakura (Prunus speciosa) En 1991, Iŭasaki Fumio, profesoro de Tsukuba-univesitato, asertis, ke "Somej Joŝino" estas artefarita hibrido, aperinta ĉirkaŭ 1720-1735 en Edo" . Pli malfruaj esploroj de jaro 2007 montris, ke koreaj kaj japaniaj sakuroj povas esti rigardataj kiel du malsamaj specioj pro gravaj diferencoj en kloroplasta DNA . Kvankam nun okazas multaj pluaj esploroj en Japanio kaj aliaj landoj, deveno de la kultivvario estas ankoraŭ neklara . Volumo 114 de Scientia Horiculturae asertas, ke sakuroj, kiuj nature kreskas en Jejo, Koreo estas aliaj ol Yoshino-hibridoj, kiuj nur kreskas en kultivataj kondiĉoj en Japanio . Koreanoj decidis daŭrigi hanami-festivalojn tra Suda Koreo, uzante naturajn koreajn sakurojn, kaj koreaj meteorologiaj agentejoj anoncas sakurajn sezonojn ĉiujare.
Kelkaj sakuroj ĉe Gyeongbok-palaco estis forigitaj dum ferioj pri 50-jariĝo de japana kapitulaco en Dua Mondmilito. Kvankam sakuroj kreskas native ĉirkaŭ la palaco, japanoj plantis kelkajn siajn en aparte sanktajn kaj ofendajn lokojn por marki sian venkon. Forigo de tiuj ofendaj arboj tute ne influis sakuran festivalon de Gyeongbok-palaco, kiu estas unu el plej popularaj kaj vaste vizitataj far turistoj.
Britio
Batsford Arboretum en Gloucestershire enhavas grandan kolekcion de sakuroj el vilaĝoj de Japanio
Usono
Japanio donacis 3020 sakurojn al Usono en 1912 kiel simbolo de tiam kreskanta amikeco inter la nacioj. Tiuj arboj kreskas en Sakura Park en Manhattan kaj laŭ la bordo de Tidal Basin en Vaŝingtono (en West Potomac Park). Poste Japanio donacis pliajn 3,800 arbojn en 1965. Sakuroj estas popularaj vidindaĵoj, kaj usonanoj okazigas ĉiujaran festivalon National Cherry Blossom Festival kiam ili floras printempe. Ankaŭ, Balboa Park en San Diego havas 2,000 sakurojn kiuj floras en meza aŭ malfrua marto. Filadelphio ankaŭ havas pli ol 2000 japanajn sakurojn, duono de kiuj etas donacitaj far japana registaro en 1926, dum ferioj por 150-jariĝo de Usona Sendependeco, kaj alia duono estas plantitaj far organizaĵo Japan America Society of Greater Philadelphia inter 1998 kaj 2007. Sakuroj de Filadelfio kreskas plejparte en Fairmount Park, kaj tie oni okazigas ĉiujaran festivalon Subaru Cherry Blossom Festival of Greater Philadelphia. Vaŝingtona Universitato en Seattle ankaŭ havas kelkajn sakurojn.
Kelkaj aliaj usonaj urboj ankaŭ havas sakurajn festivalojn (t.n. Sakura Matsuri). Tio inkluzivas International Cherry Blossom Festival en Macon, Georgio, kie kreskas pli ol 300,000 ĉerizarboj, kaj sakuran festivalon de Branch Brook Park en urboj Belleville, Bloomfield kaj Newark en Nova Ĵerzejo. Branch Brook Park havas kolekcion de pli ol 4,000 sakuroj de pli ol 14 varioj Baldaŭ Branch Brook Park havos pli da florantajn sakurojn ol Vaŝingtono danke al daŭriganta programo de renovigo de urba floro. Brooklyn Botanic Garden en Novjorko ankaŭ okazigas grandan kaj popularan sakuran festivalon.
Kuira uzo de sakuroj
Ambaŭ folioj kaj petaloj de sakuro estas maĝeblaj kaj foje uzataj en japana kuirarto. La floroj estas konservitaj en salo, kaj poste uzataj en tradiciaj japanaj dolĉaĵoj (vagaŝioj) aŭ anpano. Trinkaĵo el salitaj sakuraj floroj en varmega akvo nomiĝas sakuraju. Ĝin oni trinkas en gravaj festoj, kiel matrimonioj, anstataŭ (aŭ kune kun) verda teo. Folioj, plejparte de Oŝimazakura (Prunus speciosa) pro ilia moleco, konservatas en salita akvo kaj poste uzatas por kovrilo de sakuramoĉio - speco de dolĉaĵo, preparita el dolĉa moĉio kaj anno. Tamen, ĉar la folioj enhavas kumarinon, oni ne rekomendas manĝi ilin en grandaj kvantoj.
Ĉeĥoslovaka krono
La ĉeĥoslovaka krono (en periodo de la unua respubliko mallongigo Kč, en periodo de la dua respubliko K, ekde la jaro 1945 Kčs, internacie en ISO 4217 CSK) estis la monunuo de leĝa kurso de Ĉeĥoslovakio de la 10-a de aprilo de 1919 al la 14-a de marto de 1939, kaj denove de la 1-a de novembro de 1945 al la 7-a de februaro de 1993. Dum mallonga periodo en 1939 kaj en 1993, ankaŭ estis la monunuo de leĝa kurso de la apartaj Ĉeĥio kaj Slovakio.
La 8-a de februaro de 1993 estis anstataŭita de la ĉeĥa krono (kaj de la slovaka krono en Slovakio) samtempe. Ĝia kodo ISO 4217 estis CSK, kaj ĝia mallongigo Kčs. Estis dividita en 100 heleroj aŭ halierov (en ĉeĥa kaj slovaka haléřů, sing. haléř). Ĝia mallongigo estis h.
Remanso
Remanso estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 38.957 loĝantojn en 2010.
Hoz de Jaca
En la loĝloko, krom la hispanan, oni parolis variaĵon de la aragona lingvo uzitan en la okcidentaj Pireneoj.
Ĝi estas borde de la Akvorezervejo de Búbal sudoriente de la valo ĉe la plej altaj montopintoj de Pireneoj, proksime al la landlimo kun Francio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Alto Gállego. Ĝia teritorio estas en la Valo de Tena. Temas pri tre malgranda municipo, nome la plej malgranda en la komarko. Ĝi limas norde kun Panticosa, kaj sude kun Biescas.
La loĝloko Hoz de Jaca mem (1272 msm) estas je 77 km norde de Huesca laŭ la ŝoseo A-136 suden al Sabiñánigo kaj Ŭesko, kaj laŭ la sama ŝoseo nordokcidente al Francio tra Sallent de Gállego. La loĝloko estas tipa domaro karaktera de montaro ĉe Pireneoj, kun tre deklivaj ardezaj tegmentoj.
Historio
Hoz de Jaca estis citita por la unua fojo en 1062. Kun El Pueyo kaj Panticosa, ĝi formis unu de la tri historiaj quiñones en kiuj dividiĝis administracie la valo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Hoz de Jaca kie oni malaltiĝis el 135 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 77 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj montaraj agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al forstado, natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, montara arkitekturo, urba kerno de ardezaj tegmentoj kun belaj kamenoj, la rivero Gállego kaj la akvorezervejo (Búbal) ĉefe el abisma rigardejo nome Balcón del Muro ktp.
Estraro de UEA 1950-1953
En Estraro de UEA dum la oficperiodo 1950-1953 oficis jenaj personoj:
Aliaj estraranoj
Noto: Kennedy, kiu estis eksiĝinta en Parizo (1950), revenis je pasko 1951 kaj okupiĝis pri fakaj asocioj.
Klettstedt
Klettstedt ĝis la 1-a de januaro 2019 estis komunumo en Germanio kaj nun estas kvartalo de la urba komunumo Bad Langensalza. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio, kaj ĝis la fino de 2018 apartenis al administra komunumaro Bad Tennstedt. Fine de en la loĝloko vivis.
Reckoning Night
Reckoning night estas la kvara muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en la fino de 2004.
Trakoj
Ĉiuj kantoj kaj tekstoj estas verkita de Tony Kakko, krom My Selene, verkita de Jani Liimatainen.
Cathair an Lóthair
Cathair an Lóthair kahɪɾʲ ən loːhɪɾʲ (ankaŭ nomata Loher Fortreso) situas okcidente de la ŝoseo N70 apud Caherdaniel en la graflando Chiarraí (angle Kerry) en Irlando. Ĝi estas apud Cahergall kaj Leaca na Buaile (Leacanabuaile), ambaŭ ce Cathair Saidhbhín (Cahersiveen), Cathair na Stéige (Staigue Fort) en la sudo de la Uíbh Ráthach (Iveragh-duoninsulo), ĉiuj en la graflando Ciarraí, la fortikaĵoj Dún Aonghasa (Dun Aengus) kaj Dún Chonchúir sur la Aran-insuloj en la graflando Galivo kaj la Grianán Ailigh (Grianán de Aileach) en la graflando Dún na nGall al la plej bone restaŭritaj grandaj ŝtonaj ringfortresoj de la Insulo. Rathgall estas simila montetfortreso en la graflando Chill Mhantáin.
La preskaŭ ronda ŝtonfortreso estas el la ŝtonepoko kaj eble iam estis konstruita en frukristana tempo (ĉ. la 9a jarcento p.K.) kiel sidejo de loka tribestro. La ringfortreso distingiĝas de Dun-oj je la grandeco kaj de Rath-oj je la konstrumaterialoj.
La kelkloke ankaŭ nomata „Caher“ estas fortreso kun ronda ekstera muro, kiu havas je la interna flanko de la muro ŝtupon. Ĝi estas ĉirkaŭita de ĉ. du metrojn alta sekmasonaĵo kun diametro de 20 m kaj du terasaj segmentoj. Ene de la cirklo videblas restaĵoj de du domoj (ronda kaj angula). La elfosaĵoj montris, ke tiuj estas sekvantoj de aliaj konstruaĵoj el ŝtono kaj ligno. La ronda domo estas la pli malnova.
Vibrado (muziko)
Vibrado estas en muziko la periode revenanta, eta ŝanĝo de la frekvenco de eltenata tono. Male al ne vibranta tono oni sentas tonon kun adekvata vibrado kiel viva. Pro tio precipe klasika muziko vaste aplikas vibrado. Fischer (1993) difinas por agrabla vibrado periodofrekvencon de proks. 4,5 ĝisis 8 Hz.
En la homa voĉo la vibrado ekestas senintence, sen ke ĝi devas esti lernata aŭ instruata. Sur kordo- kaj kelkaj blovinstrumentoj oni generas ĝin per certaj ludoteknikoj. Oni supozas, ke la instrumenta vibrado estas imitado de kantista vibrado.
En muzika praktiko oni kombinas plejparte diversajn formojn de la perioda tonŝanĝado (vibradon, tremsonon, skuado, ŝvebado kaj ŝanĝon de sonkoloro). Dislimigo de la vibrado de ĉi tiuj parencaj aperaĵoj do estas malfacila kaj ne estas unuece uzata. Ofte oni uzas do la terminon vibrado, deflankiĝe de la strikta difino, por kombinado de ĉi tiuj aperaĵoj.
La aŭdekzemploj montras, ke vibrado, tremsono kaj ŝvebado estas tre simile perceptataj.
Kantvibrado
Kantvoĉo havas naturan vibradon. Ĝi konsistas el la perioda ŝanĝado de frekvenco, amplitudo kaj formantospektro. Vibrado mankas je ne edukataj voĉoj ja ofte, tamen ekestas dum la kantedukado aŭtomate, sen ke ĝi devas esti lernata aŭ instruata.
Kantisto povas plifortigi aŭ malplifortigo la vibradon kiel muzika formilo. Kompleta subpremado de vibrado tamen kondukas al voĉolaciĝo. Tro altajn frekvencvariadojn aŭ tro rapidajn aŭ tro malrapidajn periodofrekvencojn oni ofte sentas kiel malestetikaj. Fischer (1993) supozas, ke vibrado je periodofrekvenco inter 4,5 Hz kaj 8 Hz estas sentata kiel agrabla.
La ekesto de vibrado dum la kantado ankoraŭ ne plene estas klarigebla. Unuflanke ekzistas la imago, ke la fiziologia tremado de kontraŭe efikaj laringomuskoloj generas la vibradon (laringovibrado). Aliaflanke ankaŭ ekzistas la imago, ke la aerkolonon kunpremas perioda tremado de la diafragmo (diafragmo-vibrado).
Fischer (1993) supozas, ke laringovibrado kaj diafragmo-vibrado estas paralelaj funkcioj. La diafragmo-vibrado havas li malrapidan frekvencon (sub 4 Hz), la laringovibrado pli rapidan frekvencon (8 Hz). Per kombinado de la du sistemoj ekestas t.n. „kompleksa vibrado“, kiu svingas oscilas je frekvenco inter 4,5 kaj 8 Hz. La afekcio de la kantisto efikas plimalrapidigon aŭ plirapidigon de la vibrado per regado de la laringo- aŭ de la diafragmofunkcio.
Instrumentistoj klopodas ofte imiti kantistan vibradon.
Vibrado je muzikinstrumentoj
Je historiaj flutoj (bekfluto kaj transversa fluto) ekzistas diversaj metodoj: Oni uzas vibradon ŝpareme kaj celkonscie.
Je kordinstrumento vibrado ekestas per movado de la fingro sur kordo tien kaj reen. Tio generas periodiajn variadojn de la tonalto: La tono estas ne tute „rektlinia“ aŭ klara. La kontinua vibrado en simfoni- kaj arĉorkestro ekestis en la 1920-aj jaroj, je ĉagreniĝo de komponistoj kiel Stravinskij aŭ Schönberg, ĉi tiuj sin esprimis pri tio aparte negative. Ekde le 1990-aj jaroj aperas pli multaj dirigentoj, kiuj insistas pri rekonsciado.
Je orgeno ekzistas t.n. ŝeboregistroj. Ĉikaze ĉiu tono havas du fajfilojn, kiuj distingiĝas nur ete laŭ tonalto; la vibradon do kaŭzas ŝvebado. Ekzemplo estas la principalŝvebado, je italaj orgenoj de la 16-a jarcento i.a. ankaŭ nomata Voce Umana („homvoĉo“). Evidente por italaj orgenkonstruistoj de la 16-a jarcento vibrado validis kiel karakteriza eco de la homa voĉo. Eĉ pli ofte je orgeno tamen troviĝas la t.n. tremsonigilo, kiu kaŭzas etajn premovariadojn je la vento (aero) kaj tiamaniere zorgas por tremado de la fajfilsono. Je multaj orgenoj la variadfrekvenco de la tremsonigilo estas reguligebla.
La ŝvebado-sistemo estis transigata en la 19-a jarcento sur harmoniko-instrumentojn, je kiuj por ludata tono eksonas po du trabataj lamenoj kun eta frekvencdiferenco.
Pli fortan vibradefekton oni povas generi je elektra gitaro per aparte muntita tremigilo aŭ per tirado de la kordo.
Orkestroinstrumentoj, kiuj kutime rezignas la uzadon de vibrado, estas:
Vibrado je elektronaj muzikinstrumentoj
Je efektaparatoj aŭ elektronaj muzikinstrumentoj oni uzas la terminojn vibrado kaj tremsono por malsamaj efektoj: La efiko de la efekto je tio dependas de la forto kaj frekvenco de la variadoj same kiel de la karaktero de la variado (kurboformo de la moduladosignalo):
Teoremo de Pitagoro
La teoremo estas kiel sube:
Se c estas la longo de la hipotenuzo kaj ankaŭ a kaj b estas la longoj de la du aliaj lateroj (tio estas, la katetoj), la teoremo povas esti skribita kiel sube:
Tiele ĝi povas esti esprimita kiel ekvacio nome Pitagora Ekvacio.
La teoremo estas teoria esprimo de la arto disvolvita de hindaj, babilonaj kaj egiptaj konstruistoj kaj sacerdotoj por atingi precize ortajn angulojn por kampoj aŭ konstruaĵoj helpe de ŝnuroj. Jam malgranda eraro povas esti katastrofa rezulto por grandaj konstruaĵoj. Pri piramidokonstruaĵoj kun 200-metraj flankoj, konstruistoj ne rajtis erari eĉ ne minimume.
Ŝnurstreĉistoj
Por atingi la mirindan precizecon de siaj konstruaĵoj la egipta sacerdotaro havis apartan korporacion, la tiel nomataj "harpedonaptoj", t.e. ŝnurstreĉistoj. Pere de dekdunodaj ŝnuroj la ŝnurstreĉistoj atingis ekzakte ortajn angulojn, dividante dekdu samlongajn erojn de ŝnurego per nodoj je la rilato 5:3:4 kaj kreante per tiu ŝnuro kaj helpe de fostetoj triangulon - tiamaniere kreiĝas ĉiam kaj nur orta angulo (pitagora triopo). Tiun metodon uzis la ŝnurstreĉistoj ankaŭ kiam post la retrofluo de la Nilo necesis mezuri denove la kampojn. Ankaŭ la hindaj sacerdotoj difinis ortajn angulojn, ekzemple por konstrui altarojn, laŭ la sama metodo, sed disdividis siajn triangulojn je la proporcio 39:15:36. Ĉar la teoremo validas ankaŭ en la alia senco, a kaj b ĉirkaŭas la ortan angulon, se la ŝnurlongecoj plenumas la ekvacion Fakte ambaŭ solvoj ĝustas:  (egipta) aŭ (hinda). Tiel la praktika kono de la babilonoj, hindoj kaj egiptoj ricevis ĝeneralan matematikan esprimon per la teoremo de Pitagoro.
Pitagoro - serĉo pri mondoharmonio
La plej malnovaj matematikaj desegnaĵoj de pitagoraj triopoj kaj eĉ de ilia kvadrateco troviĝas sur babilonaj argilotabuletoj de la epoko de Hamurabi (1829 ĝis 1530 a.K.). La bazo de la teoremo estis do konata longe antaŭ la naskiĝo de la greka matematikisto kaj filozofo Pitagoro el Samoso. Eŭklido nomis la teoremon laŭ Pitagoro, kiu kolektis en sia fama verko erojn de la matematika scienco de sia epoko. Oni konsideras ke ĉiukaze Pitagoro mem estis la unua kiu pruvis matematike la teoremon. Sed Pitagoro mem, kiu ŝajne vivis multajn jarojn en Egiptio, malkovris denove tiun teoremon ĉirkaŭ 540 a.K. kaj ĝeneraligis ĝin al la abstrakta formulo
... Pitagoro transformis la okupadon pri tiu sciencobranĉo al vera scienco, observante la bazon el plej alta vidpunkto kaj esplorante la teoremojn pli nematerie kaj pli intelekte.
Por la pitagoranoj ne matematiko, tiel kiel ni uzas la terminon hodiaŭ, estis la grava afero. Matematiko estis parto de la filozofio kiel en la tradicio de la antaŭ-sokratanoj Taleso el Mileto (greka Malgrand-Azio, en la hodiaŭa Turkio) kaj Anaksimandro; kiel ili, ankaŭ la pitagoranoj esperis per matematikaj rilatoj kaj formuloj trovi kaj bildigi la enan harmonion de la mondo kaj ties kunligan elementon.
Ĉinio
Ankaŭ en Ĉinio la teoremo estis jam delonge konata. Ĝia ĉina nomo estas gou-gou. En la verko Chou pei suan ching (ĉirkaŭ 300 a.K.) troviĝas fama desegnaĵo nomita hsuan-shu, kiu montras grafikan konfirmon per ekzemplo de triangulo kun la flankoj 3, 4 kaj 5. Ankaŭ en la verko Chiu chang suan shu (Naŭ ĉapitroj pri matematikarto, 3-a jarcento a.K.), klasika ĉina matematika verko kun aro de 263 klarigoj pri solvoj de taskoj, ĝi troviĝas. Je la 3-a jarcento p.K. Liu Hiu montras en sia komentario pri la naŭ ĉapitroj Jiuchang suanshu analizan pruvon.
Pruvoj
Ekzistas multaj diversaj pruvoj por la teoremo de Pitagoro. La libro Pythagorean Proposition (Pitagora Propozicio) de Elisha Scott Loomis enhavas 367 pruvojn.
Kelkaj argumentoj bazitaj sur trigonometriaj formuloj estis proponitaj kiel pruvoj por la teoremo. Tamen, ĉar tiuj trigonometriaj formuloj mem estas pruvitaj uzante la teoremon de Pitagoro, oni ne povas konsideri tiujn argumentojn kiel pruvojn de la teoremo de Pitagoro.
Geometria pruvo per rearanĝo
La diagramo montras pruvon por la teoremo: Oni metas kvar egalajn ortajn triangulojn kun la lateroj a, b kaj c (la hipotenuzo) en kvadraton kun laterlongo a + b. Eblas fari tion per du manieroj: Unufoje la nekovrita parto estas kvadrato kun laterlongo c, alifoje la nekovrita parto estas du kvadratoj kun laterlongoj a kaj b. Do la areo c^2 egalas al la sumo de la areoj a^2 kaj b^2, do.
Algebra versio de la pruvo: Por la algebra versio de ĉi tiu pruvo, oni bezonas rigardi nur la maldekstran diagramon. La tuta kvadrato havas la laterlongon a + b, kaj tial la areon (a + b)^2. Sed ĝia areo ankaŭ estas la sumo de la areo c^2 kaj la areoj de la kvar trianguloj, el kiuj ĉiu havas la areon ab/2. Do. Kiam oni solvas la krampojn, oni ricevas. Se oni nun subtrahas 2ab de ĉiu flanko, oni ricevas la teoremon de Pitagoro.
Ambaŭ versioj de ĉi tiu pruvo estas facile kompreneblaj. Sed se oni volas pruvi la teoremon nur uzante la Eŭklidajn aksiomojn de geometrio, ĉi tiu pruvo ne sufiĉas: Oni devas aldone pruvi ke la areo de la kvadrato egalas al la sumo de la areoj de ĝiaj eroj. Pruvi tion surbaze de la aksiomoj de geometrio estas pli komplike ol uzi alian pruvon por la teoremo de Pitagoro, pro kio ĉi tiu pruvo kutime ne estas uzata en aksiomaj enkondukoj al la geometrio.
Pruvo per simileco
Ne necesas paroli pri areoj kiam oni pruvas la teoremon de Pitagoro. Anstataŭe oni ekzemple povas uzi jenan pruvon, kiu baziĝas sur simileco de trianguloj: Per kalkulo de la angulsumoj en la trianguloj, oni povas pruvi ke la verdaj anguloj en la dekstra diagramo estas same grandaj. Tial la anguloj ACB, CBD kaj ACD estas similaj. La teoremo de Pitagoro sekvas kiel montrite en la diagramo.
En kulturo
La hungara verkisto Sándor Szathmári kreas humoran historion en sia novelo Pythagoras, kolektita ekzemple en sia kolekto Perfekta Civitano. Laŭ ĝi Pitagoro antaŭ la tirano Korpulentos malakceptas retiri el sia fama teoremo eĉ nur unu kateton. La gravuloj de la urbo kontraŭas. Li iros al ekzilo al Metapontio kie ankaŭ oni klopodos retiron de la teoremo. Pythagoras kun sia disĉiplo Eŭristhetos fuĝas al malamika Syrakusai, kies estro Gelon ordonos devige kaj perforte akcepti la tezon, ĉar li atentas nur pri la obeo al la ordono. En Sardeso ankaŭ Artaphrenes prifajfas la teoremon. En Ateno oni klopodas elpreni tezon el la teoremo, kaj oni konsideras ĝin ia tiraneco, parte pesimisma, ĉar ne permesas futuran triangulon eksterteza. Post ĉio tio ili ekziliĝas ĉe malamikaj persoj kaj Eŭristhetos komplotis ke la teoremo iĝu simbolo de konkeritaj urboj kaj poste de la ribelo de grekoj eĉ ĉe Maratono.
Emil Rathenau
Emil RATHENAU (n. 11-an de decembro 1838, Berlino, Germanio - m. 20-an de junio 1915, Berlino) estis germana fabrikposedanto, pioniro de la eŭropa elektra industrio.
Narcís Bofill Miró-Granada
Narcís BOFILL MIRÓ-GRANADA, balearano, inĝeniero (ekspluatanto de karbminejoj). Naskiĝis je la 24-a de aprilo 1882 en baleara ĉefurbo Palma de Mallorca. Esperantisto de 1908, fondo de lokaj EG-j, kursgvidado, ĉeforganizinto de la kongreso de Kataluna Esperantista Federacio en Palma. Kunlaborinto de Kataluna Esperantisto kaj de la internacia Esperanto-gazetaro. Du tradukitaj libroj: La unika vesto kaj Mi estas anĝelo, de Josep Singala, 1925. Kelkaj liaj originalaj verkoj estis premiitaj en la Internaciaj Floraj Ludoj. Lingva Komitatano. Grava mecenato de la regiona kaj internacia movado.
Emil Rathenau
Post kiam li fondis en 1883 la entreprenon Deutsche Edison-Gesellschaft por produkti la patentigitajn produktojn de la usona Thomas A. Edison, akiris eĉ juron por uzi tiujn patentojn en tuta Eŭropo. Li modifis la nomon de la entrepreno al Allgemeine Elektrizitäts-Gesellschaft (AEG) (1887). Li fondis kun la fama germana inĝeniero Werner von Siemens novan entreprenon en 1903 (Telefunken Gesellschaft).
Hjalmar Schacht
Hjalmar SCHACHT, plennome Horace Greely Hjalmar Schacht (n. 22-an de januaro 1877 en Tingleff (dane: Tinglev) en Norda Ŝlesvigo, tiam germana, de 1920 dana teritorio, - m. 4-an de junio 1970, Munkeno) estis germana bankisto kaj financa fakspertulo, kiu internacie famiĝis pro la brido de la danĝera inflacio dum la Vajmara Respubliko (1922-23). Li estis ankaŭ ekonomia ministro de la nazia registaro inter 1934 kaj 1937.
Narcís Bofill Miró-Granada
Forpasis en 1938
Emil Rathenau
En Germanio, entrepreno de Rathenau produktis unuafoje industri-aplikeblan aluminion.
Narcís Bofill Miró-Granada
Fonto
Laŭ EdE-B
Koneksa spaco
Difino
Se X estas topologia spaco, la jenaj aksiomoj estas ekvivalentaj: Topologia spaco, kiu plenumas tiujn aksiomojn, estas koneksa spaco.
Narcís Bofill Miró-Granada
Fonto
Narcís BOFILL MIRÓ-GRANADA, kataluno, inĝ. (ekspluatanto de karbminejoj). Nask. 24 apr. 1882 en Palma de Mallorca E-isto de 1908, fondo de lokaj EG-j kursgvidado, ĉeforganizinto de KEF-kongr. en Palma. Kunlaborinto de int. E-gazetaro. Du trad. libroj: La unika vesto kaj Mi estas anĝelo, 1925. L. K.
Hjalmar Schacht
Kariero
Oni nomumis lin en 1908 vicdirektoro de Dresdner Bank. Dum la unua mondmilito, li laboris kiel ekonomia konsilisto de brusela okupa administracio (1914-15), en 1916 li iĝis prezidanto de la Germana Nacia Banko, poste tiu de la unuigitaj Darmstadt-a kaj Nacia Banko. Li ellaboris en 1923 – kiel specifa komisiito de la financa ministerio - striktan programon por bridi la galopantan inflacion. En decembro de 1923, li iĝis prezidanto de Reichsbank, gvidanta financa instituto de Germanio. Li estis poste gvidanto de la germana delegacio en Parizo (1929), kie oni pritraktis novan planon pri reparaciaj pagoj de Germanio, sed li ne akceptis la rezulton de la konferencio, la Young-planon.
Koneksa spaco
Ekzemploj
Ĉiu intervalo en \mathbb R, ĉu fermita ĉu nefermita ĉu duonfermita, estas koneksa spaco.
La subspaco ene de \mathbb R ne estas koneksa, ĉar ĝi estas kunaĵo de la du subaroj [0,1] kaj [2,3], kiuj estas malfermitaj subaroj de X (sed ne de \mathbb R).
Hjalmar Schacht
Kariero
Li demisiis en 1930 kaj elkonstruis bonajn rilatojn al la dekstraj partioj, tiel post enpotenciĝo de Hitler (januaro 1933) oni nomumis lin denove prezidanto de Reichsbank kaj tiun pozicion li havis ankaŭ tiam, kiam li laboris kiel ekonomia ministro (1934-37).
Kiel ministro, li respondecis pri programoj kontraŭ la senlaboreco kaj por la rearmigado. Ĉar li havis kompetentajn, potencajn konfliktojn kun Hermann Göring (kiu iĝis ĉefa direktisto de la germana ekonomio en 1936), li demisiis. Li kontraŭis la rearmigadajn elspezojn de Hitler, pro tio oni forigis lin en 1939 eĉ de Reichsbank. Oni enprizonigis lin post la sensukcesa atenco kontraŭ Hitler (20-an de junio 1944), poste li militkaptitiĝis fare de la aliancanoj. Post la dua mondmilito, oni starigis lin antaŭ la Internacian Militaran Juĝistaron, sed oni ne kondamnis lin. Li fondis poste propran bankon en Düsseldorf kaj iĝis financa konsilisto de multaj landoj.
Neĝofandado
En hidrologio, neĝofandado estas surfaca akvelverŝado produktita el la fandado de la neĝo. Tiu termino povas esti uzata ankaŭ por priskribi la periodon aŭ sezono dum kiu tia akvelverŝado estas produktita. La akvo produktita de neĝofandado estas grava parto de la ĉiujara akvocirkulado en multaj partoj de la mondo, en kelkaj okazoj kontribuante al altaj kvantoj de la ĉiujara akvoprodukto en akvokolekta baseno. Antaŭkoni la neĝofandadon el akvokolekta areo povas esti parto de la desegno de projektoj por akvokontrolo. Rapida neĝofandado povas okazigi inundojn. Se la neĝofandado estas poste frostigita, povas okazis tre danĝerajn kondiĉojn kaj akcidentoj, kio kondukas al la neceso por salo por fandigi la glacion.
Tatiana Rosenthal
Tatiana Rosenthal aŭ Rozenthal (1885-1921) estis rusa psikoanalizisto, kuracisto kaj fakulo pri neŭrologio.
Vivo
Tatiana Rosenthal naskiĝis en Sankt-Peterburgo en 1885. Subtenanto de la Rusia revolucio de 1905, ŝi iris post tiu al Svisio, kie ŝi studis medicinon en la Universitato de Zuriko. Akirinte sian medicinan diplomon, ŝi iris al Vieno, kie ŝi estis membro de la Merkreda Grupo de Sigmund Freud en Vieno, nome la antaŭanto de la Viena Psikoanaliza Societo. En 1911 ŝi publikigis artikolon pri la dana verkistino Karen Michaelis, 'La danĝera aĝo de Karen Michaelis je la lumo de psikoanalizo', kiu pioniris la uzadon de psikoanalizo en literatura kritiko.
Je la komenco de la Unua Mondmilito, Rosenthal revenis al Sankt-Peterburgo, kie ŝi laboris kiel neŭrologo en la Cerb-Instituto de Vladimir Beĥterev, kiu kvankam ne konvertita al psikoanalizo mem, nomumis Rosenthal estro de la kliniko por eksteraj pacientoj, kaj permesis al ŝi trakti neŭrozajn pacientojn tie pere de psikoanalizo. Tiel ŝi iĝis la fondinto de psikoanalizo en Sankt-Peterburgo.
Interesita en psikologio de arto, Rosenthal publikigis en 1920 artiklon kiu klopodis klarigi la verkokreivon de Dostojevskij laŭ lia persona suferado.
Estante en Sankt-Peterburgo, ŝi havis filon. En 1921 ŝi memmortigis sin.
Mezepoka juda preĝdomo en Buda
La mezepoka juda preĝdomo en Buda estas nun muzeo, kiu prezentas vivon de judoj ĝis fino de la turka okupado.
Historio
Judoj kaj ankaŭ aliaj popoloj venis al Buda post invado de la tataroj en 1241. Laŭ la kutimoj la judoj formis propran kvartalon inter la urbomuroj. Dum la longa historio la judoj estis ĉiam viktimoj de diskriminacioj kaj perfortoj, tamen en la 16-a jarcento en Buda vivis la plej granda juda komunumo en Hungario tiutempe disigita al 3 partoj. Latina dokumento mencias "Synagoga Judeorum"-on en la 14-a jarcento, kiun arkeologoj trovis sub la pavimoj. Ankaŭ la tombejo estis trovita, la plej malnova tomboŝtono montras la datumon 1278. La restaĵoj estis kovritaj per ruinaĵoj, ja kelkfoje okazis sieĝoj. Oni trovis gravuraĵon sur la preĝdomo: (שא kaj פ), signifanta: "1541, la templo estas 80 jara". La mezepoka juda preĝdomo troviĝis laŭ strato "Táncsics Mihály" nro 26 kaj havas la nomon "Malgranda Mendel domo". Ĝi estis preĝdomo de judoj dum dominado de turkoj. La muzeo prezentas kelkajn restaĵojn ankaŭ el la "granda sinagogo de Buda". Pentraĵoj restis el la 17-a jarcento.
Kerimäki
Kerimäki estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Suda Savonio. Ĝi estis ligita al Mikkeli en 2013. La 31-an de decembro 2012 la komunumo havis 5,526 loĝantojn, kaj ĝia areo estis, el kio estis tero kaj  akvo. Kerimäki estas konata pri sia kirko, kio estas la plej granda ligna kirko en la mondo kaj la plej granda kirko en Finnlando. Ĝin vizitas somere multaj eksteraj kaj landaj turistoj.
Hemsedal
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Mózes Berde
BERDE Mózsa estis hungara advokato, politikisto naskita en Szentivánlaborfalva, la 15-an de decembro (baptotago) 1815 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de septembro 1893.
Biografio
En 1848 Mózes Berde estis deputito kaj ŝtatkomisaro de Transilvanujo. Post la liberecbatalo por longaj jaroj li kaŝis sin, poste ĉe pluraj altrangaj familioj estis bienadministranto. En sia testamento li postlasis sian gravan havaĵon al unitariisma eklezio kun kondiĉo, ke por 200 lernantoj de unitariismaj gimnazioj de Cluj, Turda kaj Cristuru Secuiesc oni donu senpage ĉiutage po unu paneton. Tio estis la fama Berde-paneto. El lia heredaĵo oni konstruis en la novajn konstruaĵojn de la unitariismaj kolegioj 1901 de Cluj kaj en 1914 de Cristuru secuiesc.
Geometro Franco Bodini
Geometro Franco BODINI ( – ? ) estis itala esperantisto kaj direktoro de la "Kaso por Malsanuloj." Esperantisto de 1922. Direktoro de la nacia Esperanto-organo en 1929-31. Organizis la naciajn kongresojn en Udine, 1929, Como, 1930, Padova, 1931. Estrarano de IEF.
Nila krokodilo
La Nila krokodilo ankaŭ nomata Afrika krokodilo (Crocodylus niloticus) estas afrika krokodilo kiu estas komuna en kelkaj areoj de kelkaj landoj de Orienta Afriko nome en Somalio, Etiopio, Ugando, Kenjo, Egipto, Zambio kaj Zimbabvo sed loĝas ankaŭ en Okcidenta Afriko.
Disvastiĝo kaj vivejo
Antikve la Nila krokodilo loĝis en la Nila delto kaj la Rivero Zarqa, kaj estis konstatitaj de ekzemple Herodoto laŭ kiu ili loĝis en la Lago Moeris. Oni supozas ke ili formortis en la Sejŝeloj komence de la 19a jarcento. Oni scias per fosiliaj restaĵoj ke ili iam loĝis en la Lago Eduardo. La nuna teritorio de la Nila krokodilo etendas el la Rivero Senegalo, Laĝo Ĉado, Ŭadajo kaj Sudano al la Kunene kaj la Okavanga Delto. En Madagaskaro, krokodiloj loĝas en okcidentaj akj sudaj partoj el Sembirano al Port Dauphin. Ili foje estis vidataj en Zanzibaro kaj en Komoroj.
En Okcidenta Afriko, Nilaj krokodiloj loĝas plej ofte ĉe marbordaj lagunoj, stuaroj kaj en riveroj borde de la ekvatora arbarzono. En Orienta Afriko ili troviĝas ĉefe en riveroj, lagoj, marĉoj kaj akvorezervujoj. Oni scias ke ili eniras en la maro en kelkaj areoj, kaj eĉ unu specimeno estis vidata 11 km for de la Golfeto de Santa Lucia en 1917. En Madagaskaro ili adaptiĝis al vivo en kavoj. Post tio la krokodiloj povas resti en la neprofundaj partoj de ili aŭ en la ĉirkaŭaĵoj.
Biologio kaj aspekto
Nilaj krokodiloj havas malhelan bronzecan koloron supre, kun nigraj punktoj dorse kaj malhelpurpuran en ventro. Flankoj, kiuj estas falvecverdaj, havas malhelajn makulojn laŭ oblikvaj strioj. Estas iom da variado relative al sia medio; specimenoj el fluantaj akvoj tendencas esti pli helaj ol tiuj kiuj loĝase en lagoj aŭ marĉoj. Ties okuloj estas verdaj.
Kiel ĉiuj krokodiloj, ili estas kvarpiedaj kun kvar mallongaj, disetendaj kruroj; longa, povega vosto; skvameca haŭto kun serioj de ostecaj ŝildoj laŭ la tuta dorso kaj vosto; kaj povegaj makzeloj. Ili havas niktitomembranojn por protekti siajn okulojn kaj havas larmotubojn, kaj povas purigi siajn okulojn per larmoj.
Naztruoj, okuloj kaj oreloj estas situaj kapopinte, kaj tiele la resto de la korpo povas resti subakve. Ankaŭ ties koloro helpas ilin kaŝiĝi: junuloj estas grizaj, multkoloraj aŭ brunaj; kun pli malhelaj krucbendoj en siaj vosto kaj korpo. Kiam ili maturiĝas ili iĝas ankaŭ pli malhelaj kaj la krucbendoj svagas, ĉefe tiuj de la korpo. La subventro estas flaveca, kaj el tio eliras bonkvalita ledo.
Ili kutime treniĝas sub siaj ventroj, sed ili povas ankaŭ "alte piediri" havante siajn trunkojn supergrunde. Pli malgrandaj specimenoj povas galopi, kaj eĉ pli grandaj krokodiloj kapablas surprizi per sia rapideco ĝis 12 al 14 km/h. Ili povas naĝi multe pli rapide movante siajn korpojn body kaj vostojn per sinua movmaniero, kaj ili povas plufari tiun movoformon multe pli da 30 al 35 km/h.
Ili havas trikavan koron kiu estas ofte miskomprenita kiel 4-kavan pro longeca kora septum, kiu estas fiziologie simila al la kvarkava koro de birdo, kiuc estas ĉefe efikaj por oksigenigi sian sangon. Ili kutime subnaĝas nur dum paro de minutoj, sed ili povas resti subakve ĝis 30 minutoj se ili estas minacataj, kaj se ili restas senmova ili povas haltigi sian spiron dum 2 horoj. Ili havas ektoterman metabolismon, kaj tiele ili povas survivi longe sen manĝi — kvankam kiam ili povas manĝi, ili povas manĝi ĝis duonon de sia korpopezo dum unu fojo.
La forto de la mordo de plenkreska Nila krokodilo estas konsiderata kiel povega ((22 kN)). Tamen la muskoloj responsaj por malfermi la buŝon estas ege malfortaj, permesantaj homon facile reteni fermita la krokodilan buŝon per malgranda forto. Ties buŝon plenas per totalo de 64 al 68 konusformaj dentoj. Je ĉiu flanko de la buŝo estas 5 dentoj fronte de la supra makzelo (la antaŭmakzelaj), 13 aŭ 14 en la resto de la supra makzelo (la makzelaj), kaj 14 aŭ 15 je ĉiu flanko de la malsupra makzelo (la mandibloj). Junuloj rapide perdas haŭtaĵon el la buŝopinto nomatan la ovodenton, per kiuj ili rompas la ovoŝelon dumnaske.
Truist Financial
(prononco laŭ IFA: ) estas banko en Usono. Ĝi fondiĝis en kaj havas sian centran sidejon en Charlotte, Norda Karolino,. Laŭ la stato de 2023 temas pri la deka plej granda banko de Usono. Ĝiaj akcioj notiĝas en la Novjorka Borso. Ekde septembro 2021, ĝia ĉefa afergvida oficisto nomiĝas William H. Rogers la pli juna.
Pietro Verri
Pietro VERRI (12-an de decembro 1728 – 28-an de junio 1797) estis itala ekonomikisto, historiisto, filozofo kaj verkisto. Inter la plej gravaj personecoj de la itala kulturo de la 18-a jarcento, li estas konsiderata inter la patroj de lombarda reformisma movado de la Klerismo kaj la plje grava antaŭ-Smith-a aŭtoritato pri malmultekosteco-abundeco.