cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉefprocesoro
Mikroprocesoroj
Mikroprocezilo aŭ mikroprocesoro (kiel internacia vorto) estas komputila procesoro kiu asimilas la funkciojn de la procesoro de komputilo (CPU) sur ununura integra cirkvito (IC), aŭ maksimume kelkaj integraj cirkvitoj. La mikroprocesoro estas multcela, movita pere de horloĝo, bazita sur reĝistro, programebla elektronika aparato kiu akceptas ciferecajn aŭ binarajn datenojn kiel enigaĵon, prilaboras ĝin laŭ instrukciaĵoj stokitaj en sia memorilo, kaj disponigas rezultojn kiel produktaĵo. Mikroprocesoroj enhavas kaj kombinan logikon kaj sinsekvan ciferecan logikon. Mikroprocesoroj funkciigas sur nombroj kaj simboloj reprezentitaj en la duuma sistemo. La integriĝo de tuta CPU sur ununura peceto aŭ sur kelkaj aparatoj tre reduktis la koston de pretigpotenco. Integracirkvitaj procesoroj estas produktitaj en nombregoj pere de tre aŭtomatigitaj procezoj rezultigantaj en malalta kosto por unuo. Unublataj procesoroj pliigas fidindecon ĉar ekzistas pli malmultaj elektraj ligoj kiuj malsukcesas. Ĉar mikroprocesoraj dezajnoj iĝas pli rapide, la kosto de produktado de blato (kun pli malgrandaj komponentoj konstruitaj sur duonkondukta blato de la sama grandeco) ĝenerale restas la sama.
Distrikto Pasłęk
Distrikto Pasłęk - pole powiat pasłęcki - ĝis la jaro 1975 estis distrikto en la provinco (vojevodio) Varmio-Mazurio de Pollando. Administra centro estis la samnoma urbo Pasłęk. Ĝis la jaro 1945 la provinca teritorio estis germanlingva, administre apartenis al la Germana Regno kaj estis la suda parto de la historia regiono Orienta Prusio. La distrikta ĉefurbo ĝis 1928 nomiĝis Preußisch Holland (prapruse Pāistlauks, en pola traduko ĝis 1945 Holąd Pruski).
Ruĝkapa anaso
La Ruĝkapa anaso (Netta rufina) estas birdospecio el la familio de Anasedoj ene de la grupo de la Merganasoj. Ĝi estas monotipa, ne havas subspeciojn, spite la ampleksan teritorion (el Iberio al Ĉinio).
Ties reprodukta biotopo estas marĉoj kaj aliaj humidejoj de malaltaj teroj kaj lagoj en suda Eŭropo kaj Centra Azio, kiu vintras en la Hinda Subkontinento kaj Afriko. Ili estas iome migrantaj, kaj nordaj birdoj vintras pli suden kaj en norda Afriko.
Aspekto
Ĝi grandas 55 cm averaĝe, sed 53 al 57 cm longa kun enverguro de 85 al 90 cm, ne tre svelta birdo. Ili pezas el 1,000 al 1,300 g. Ĝi estas similgranda kun la Platbeka anaso. Temas pri specio kun klara kaj evidenta seksa duformismo. La masklo estas tute nekonfuzebla kaj ege buntkolora.
La beko de la virbirdo estas tre brilruĝa kun flava pintomakuleto, la kapo rust-ruĝa (pli ruĝoranĝa kaj krestece superokule -ĉefe dum la reprodukta sezono- kaj pli ruĝecbruna subokule), la plumoj de la kaposupro estas pli helaj. La dorso estas malhelbruna kun tre rimarkinda malgranda blanka ŝultromakulo; la kolo, la nuko kaj la brusto estas nigraj; same ankaŭ la vosto estas nigra. Lia flanko estas purblanka kun helbruna nuanco en supra bordo. Oni povas bone vidi dum flugado lian centran blankan flugilmakulon inter nigraj bordoj, kiu etendas preskaŭ ĝis la flugilfino. La iriso estas tre ruĝa, ankaŭ en eklipsa plumaro. La kruroj estas ruĝoranĝaj.
Lia somerfina plumaro similas al tiu de la femala birdo, sed la kresto kaj la ruĝa beko diferencigas lin ankaŭ tiam. Pro la granda kapo kaj ruĝa beko, li eĉ en eklipsa plumaro ne estas konfuzebla kun la Brunkapa anaso, kiu estas pli malgranda kaj pli ofta. Lia plumaro estas palbruna, la kaposupro kaj dorso estas malhelbrunaj, la kapoflanka estas hela kaj la vango eĉ pli hela (helgriza al sablokolora).
Ankaŭ la ino estas palbruna, la kaposupro kaj dorso estas malhelbrunaj, la kapoflanka estas hela kaj la vango eĉ pli hela (helgriza al sablokolora). La okulareo kaj frunto estas nigreca kaj la beko estas griza kun rozkoloreca pinto. La flugilmakulo de la femala birdo estas malpur-blanka.
Ŝia voĉo estas raŭka "karr" surgrunde, kaj plej ofte dum flugado ia bojado kiel "vu-vu-vu". Post la reprodukta periodo la ino silentemas, dum la masklo aŭdeblas la tutan jaron.
Kutimaro
Tiu palearktisa specio vivas ĉe fluantakvaj akvejoj, fragmitejaj lagoj, lagunoj, kie nestas inter la plantaro. Vintre oftas ankaŭ ĉe marbordoj.
Tiuj estas gregemaj birdoj, kiuj formas grandajn arojn vintre (ekzemple ĝis 200,000 birdoj vintre ĉe la Kaspia Maro, ofte mikse kun aliaj merganasoj, kiaj aliaj ruĝkapuloj; sed ili videblas ankaŭ en paroj aŭ eĉ sola. Ili manĝas ĉefe per mergado ĝis 2 al 4 m dum ĉirkaŭ 15 sekundoj aŭ plaŭdado. Ili manĝas akvajn plantojn, kaj tipe vertikaliĝas por manĝi pli ol aliaj merganasoj. Ili povas manĝi ankaŭ fiŝetojn aŭ aliajn malgrandajn senvertebrulojn, kiaj moluskoj, krustuloj, insektoj ktp.
La Ruĝkapa anaso konstruas neston ĉe lagobordoj inter vegetaĵaro el tigetoj, herbo kaj lanugo el la patrino; la ino demetas 6-12 palverdecajn ovojn en majo al junio. La kovado daŭras 26 al 28 tagoj. La anasidoj estas frumaturaj kaj nidifugaj, ekflugo okazas post 40 al 50 tagoj, sed ili restas dependaj el la gepatroj dum pluaj 40 al 50 tagoj.
La ino povas ovodemeti ankaŭ en nestoj de aliaj anasoj kiaj la Platbeka anaso aŭ la Brunkapa anaso. Ili povas reproduktiĝi ankaŭ en kaptiveco senprobleme.
Ili vivas kutime ĝis 7 jaroj.
Distribuado kaj populacio
En Eŭropo estas izolaj populacioj en Iberio, suda Francio, Korsiko kaj Sardinio kaj iome tra la tuta mediteranea regiono. Reproduktiĝas ankaŭ en Centra Eŭropo (Germanio), Turkio kaj Kaŭkazo, sed de tie migras vintre. La azia teritorio atingas ĝis okcidenta Ĉinio.
La birda statuso en la Brita Insularo estas tre konfuza ĉar estis multaj fuĝoj kaj intencitaj liberigoj dum jaroj, same kiel naturaj vizitantoj el la kontinento. Tamen plej verŝajne temas pri fuĝintoj kiuj nune reproduktiĝas nature kaj setligas sukcesan sovaĝiĝintan populacion. Ili estas plej nombraj ĉe areoj de Anglio kiaj Gloucestershire, Oxfordshire kaj Northamptonshire. Naturaj birdoj eventuale revenas al lokoj kiaj la akvorezervejo Abberton, Essex.
La Ruĝkapa anaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA).
Plezuroj kaj tagoj
Plezuroj kaj tagoj, en franca Les plaisirs et les jours, estas kolekto de prozpoemoj kaj noveloj de Marcel Proust. Ĝi estis por la unua foje publikigita en 1896 fare de Calmann-Lévy, kaj estis la unua publikaĵo de Proust. La titolo Plezuroj kaj tagoj estas parodio de Laboroj kaj tagoj de Heziodo.
Strukturo
La kolekto estas komponita de jenaj partoj:
Václav Havel
Václav HAVEL ( – ), ĉeĥoslovaka prezidento en la jaroj 1989 – 1992 kaj ĉeĥa prezidanto en 1992–2003. Li estis knabo el riĉa familio, poeto kaj dramverkisto, kiu dum longaj dek du jaroj tenis en siaj manoj standardon de rezisto kontraŭ komunista reĝimo. Preskaŭ rekte el malliberejo li transloĝiĝis en la Pragan Burgon, kie li anstataŭis sian malliberiganton Husák. Malgraŭ tio ke li dekomence asertis, ke li volas esti prezidento nur provizore, li eltenis en la Praga burgo longajn dek du jarojn. Kaj dum la mondo senlime la tutan tempon ŝatis la viron kiu reĝisoris liberecon, hejme li fariĝis celtabulo de kritiko kaj anekdotoj.
Knabo el bona familio
Li naskiĝis en unu el la plej riĉaj kaj la plej influaj familioj de la unua respubliko. Hugo Vavrečka, la avo el la patrina flanko, estis grava politikisto kaj ministro, sed ankaŭ verkisto – laŭ lia libro František Lelíček en la servoj de Sherlock Holmes, la reĝisoro Karel Lamač faris brilan filmon. La patro kaj la onklo (post la Dua Mondmilito li estis kulpigita pro kunlaborado kun la germanoj) posedis entreprenojn, interalie la palacon Lucerna kaj la Barrandov-filmstudion. La patrino zorgis pri Václav kaj lia frato Ivan.
Post la milito, en sia deka jaro, la knabo Václav estis sendita en prestiĝan privatan internulejon en Poděbrady. Li ekkonis severecon kaj durecon, sed ankaŭ la unuajn amikecojn, establitajn por la tuta vivo. Havel ĉi tie akiris sian kromnomon Skarabo. Se la demokratio en Ĉeĥoslovakio eltenus, la junan Havelon atendus plej certe elektema angla gimnazio, filozofia fakultato kaj vivo de ora junularo. Sed ĉio estis alia.
Post februaro de 1948, kiam puĉis la komunistoj, oni elĵetis lin el la elita lernejo. Li provis studi en Prago, sed fine li elektis laboron de laboratoriisto en Altlernejo ĥemio-teknologia kaj li abiturientiĝis nur frekventinte vesperan gimnazion.
Tuj la sekvantan jaron li studis en teknika lernejo. Sed la lernado ne amuzis lin, tial li provis transiri al FAMU (Filma akademio de muzaj artoj). Vane. Ili ne akceptis lin al la nova lernejo, kaj el la malnova li estis elĵetita. Li militserve soldatiĝis en 1957 pasigonte du jarojn ĉe motorpafista divizio. Li plendis pro ĉikano, sed li verkis ankaŭ sian unuan ludon Vivo antaŭ si. Tion oni prezentis en armea teatro, kaj Havel mem partoprenis en la ludo.
Sekreta geedziĝo
Reveninte el la militservo, Havel akiris - danke al familiaj kontaktoj - postenon de kulisisto en teatro, kies ĉefo estis Jan Werich. Ĉi tie li verkos sian unuan dramon, sed la repertuaro de la teatro ne estis al Havel plej proksima. Tial li jam en la jaro 1960 translokiĝis en alian teatron nomatan Teatro Sur Balustrado (Divadlo Na Zábradlí), kiun li post nelonge famigis. Jam ne kiel kulisisto, sed kiel talenta dramverkisto. Olga, kiu deziris esti senĉese proksime al li, ĉi tie fariĝis aktorino.
Kelkajn jarojn poste ili geedziĝis. Sekrete, sen soleno, tiel iom spiteme al la patrino de Havel, kiu ne tro ŝatis Olgan. Ilia geedziĝo okazis en la urbodomo, sed Olga havis eĉ ne bukedon kaj la paro eĉ ne interŝanĝis inter si fingringojn. Olga estas jam tridekunujara kaj Havel dudekokjara. Post la ceremonio ili iris kun la atestantoj tagmanĝi, vespere jam ambaŭ denove laboris en la teatro.
Absurda dramo
En la jaro 1964 Havel staris ĉe la sojlo de kapturna kariero. Teatro Sur Balustrado antaŭ nelonge komencis prezenti lian maturan teatraĵon kaj samtempe la unuan ĉeĥan absurdan dramon. Havel rapide eniras en la kulturan kaj politikan vivon. Li fondas Rondon de sendependaj verkistoj, t.e. de tiuj, kiuj ne estas en la komunisma partio. Samtempe li fariĝis unu el la gvidantaj personecoj de ĵurnalo nomata Vizaĝo.
Sed la libereco daŭris tro mallonge. Tamen li havis tempon por viziti Usonon, kie li renkontiĝas kun Miloš Forman kaj Jiří Voskovec. Kaj en Parizo li konatiĝis kun la legenda ĵurnalisto Pavel Tigrid. Venis la somero – kaj la praga printempo finiĝis. En aŭgusto de 1968, kiam la lando iĝis okupita de soldataroj de Varsovia Traktato, Havel estis kun sia amiko Jan Tříska ĝuste en Liberec kaj tuj li komencas labori. En radiodisaŭdiga studio en Liberec Havel verkis politikajn komentariojn, kaj lia amiko Tříska ilin legis. Sed post kelke da semajnoj la batalo estis malvenkita.
Havel retiriĝis en privatecon. Jam en la jaro 1967 la geedzoj Havel aĉetis en la vilaĝo Hrádeček ĉe Trutnov bienon. (Hrádeček ĉeĥe signifas burgeto.) Ĉi tie daŭris dudek jarojn lia ĉefa sinjorujo kaj de tie li transiris en la plej superan postenon de la lando: el Burgeto en Burgon.
La dramojn de Havel oni ludis eksterlande, la dramverkisto estis ricevanta altajn honorariojn, do nek li nek Olga devis labori. Nur unufoje li interrompis tiun ĉi vivmanieron. En la jaro 1974 Havel komencis por dek monatoj labori en bierfarejo en Trutnov. Liaj laboroj en la bierfarejo alportis paradoksajn scenojn – ekzemple li parkadis sian aŭtomobilon de marko Mercedes apud vico de aŭtoj de markoj Trabant kaj Škoda 1000 MB. Sed precipe el spertoj el la bierfarejo li profitis unun el siaj plej konataj teatraĵoj, Aŭdiencon.
Batalo kontraŭ la reĝimo
Jam de komence de normaligo Havel havis problemojn kun la reĝimo. Li estis eliminita el Asocio de verkistoj kaj duonjaron post la okupo de la lando li trovis en sia loĝejo subaŭskultigan ekipaĵon. Sed nur en la jaro 1975 li fariĝis ĉefa malamiko de la komunisma reĝimo. Tiam li skribis malfermitan leteron al Gustáv Husák, en kiu li kritikis la estantan reĝimon.
Memkompreneble, ke li ne ricevis respondon. Sed per tiu ĉi paŝo li eliris el rifuĝejo en Hrádeček komencinte longan lukton por la libereco. Daŭris dek kvin jarojn, el kiuj kvin Havel pasigis en malliberejo. La letero estis rompo. Du jarojn poste Havel estis fondanta kun siaj geamikoj Ĉarton 77. Havel fariĝis unu el la tri parolantoj, kaj samtempe li avancis sin en rolon de ĉefa malamiko de la normaligo de Husák. Li ne bezonis longe atendi reagon. La reĝimo respondis en paĝoj de ĵurnalo Ruĝa rajto (Rudé právo) per malamikema artikolo Pereintoj kaj entrudiĝintoj. Kaj ankaŭ per la t.n. antiĉarto, demonstra renkontiĝo de artistoj en Nacia teatro, kiun onidire partoprenis ankaŭ lia estonta alia edzino, juna komedia aktorino Dagmar Veškrnová (hodiaŭ – Dagmar Havlová).
Sed la inspektado daŭris. Policistoj observis Havelon en Prago kaj ankaŭ en Hrádeček. De tempo al tempo li ludis kun ili strangan ludon, plena de ironio kaj absurdaĵoj. Dum unu frostiga tago li volis al la sekretpolicanoj agrabligi la deĵoron, tiel do li alportis grogon al ili el sia loĝejo. Ili rifuzis, sed post momento la glasetoj estis malplenaj. Alifoje policistoj veturantaj post li karambolis, kaj Havel, anstataŭ forveturi de ili, tiris siajn gardistojn per ŝnurego.
Am-aventuroj
Flirtoj de Havel kaj eksteredzecaj interrilatoj estis publikaj sekretoj inter liaj geamikoj. Ankaŭ Olga sciis pri ili kaj ŝi parte toleris aŭ ne rimarkis ilin. Nenio alia restis al ŝi – en seninfana geedzeco ŝi iom post iom fariĝis pli prefere kunulino kaj patrino ol amantino. Ŝi donis al Havel fonon, certecon. Sed Havel havis apud mallongtempaj interrilatoj ankaŭ kelke da „gravaj konatecoj". Ankaŭ Olga foje trovis al si amikon – dudek jarojn pli junan aktoron. Kiam Havel estis en la jaro 1979 arestita, li fariĝis ŝia helpanto. Li veturigis Olgon per aŭtomobilo zorgante pri la domo en Hrádeček. Li helpis ŝin kun ĉio ebla kaj el la amikeco evoluis amo. Olga konfesis tion al Havel nur post lia reveno el la malliberejo. Sed la viro, kiu ne faris pro siaj kokroj pli grandajn zorgojn por si, nur tre malfacile toleris similan konduton de sia edzino. Sed li ne havis alian eblecon. Ekde la jaro 1983 ili pasigis multon da tempo aparte, vivante siajn vivojn, sed ili restis kunuloj. Olga spite al ĉio foriris de sia amiko, dum la rilato de Havel eltenis ĝis la revolucio. Cetere, ilia interrilata kvarangulo kaj la kreema krizo de Havel igis lin verki la dramon Largo Desolato, kiu laŭ iuj estas unu el liaj plej bonaj dramoj.
En ĵurnalo Ruĝa rajto
En decembro de 1988 okazis en Prago la unua permesita demonstracio post multaj jaroj kaj Havel prezentiĝis en ĝi kiel oratoro. Tuj en januaro de 1989 en konekso kun la 20-a datreveno de tragika morto de Jan Palach, aktivaj kontraŭuloj de komunisma reĝimo kunvenis en Venceslaa placo. Akvokanonoj tiam ankoraŭ diskurigis la protestantojn, Havel estis denove arestita kaj kondamnita al naŭ monatoj. Sed pro protestoj el tra la mondo li estis en majo tralasita. Tiutempe plimulto da nacioj ne antaŭsentis, kiu estas Václav Havel. Krom homoj el disidentaro konis lin nur aŭskultantoj de Radio Libera Eŭropo. Kaj subite aperis pri li tutpaĝa artikolo en Ruĝa rajto, ĵurnalo de la komunisma partio. La komunistoj prezentis sian ĉefan kontraŭulon en ampleksa artikolo kun titolo Kiu estas Václav Havel. La artikolo estis plena de mensogoj kaj kalumnioj, la aŭtoroj klopodis kalumnii la tutan familion de Havel inkluzive de liajn antaŭulojn.
El Burgeto en Burgon
La 17-an de novembro de 1989 Havel forveturis kun sia amikino al Burgeto (Hrádeček), Olga restis en Prago. Sed tuj la sekvantan tagon ŝi telefonis al li, ke policistoj diskurigis studentan marŝantaron kaj multajn homojn ili onidire masakris. Havel tuj revenis Pragon. Kaj tuj ili komencis trakti. La teatruloj kaj la studentoj ekstrikis, estiĝis Civitana Forumo. Post du semajnoj la reĝimo pereiĝis, al la lando la vojo al demokratio malfermiĝis. Kaj ankaŭ oni serĉis novan prezidenton, sed pozicio de Havel ne estis de komence tiel klara. Certe, inter ĉartistoj li estis reĝo, sed en la komunumo konis lin nur minimumo da homoj. Multe pli grandan esperon havis Alexander Dubček, la malĝoja heroo de la jaro 1968.
József Dorner
József Dorner [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dorner József estis hungara botanikisto, farmaciisto, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858).
Václav Havel
El Burgeto en Burgon
Sed jam la 10-an de decembro de 1989 Havel fariĝis unusola prezidenta kandidato de Civitana Forumo. Tiam li ankoraŭ asertis, ke li estos prezidento nur por mallonga periodo. Ia laborprezidento antaŭ baloto, poste li estos denove dramverkisto. Sed ĉu elektos lin entute ĝis nun komunisma parlamento? Tiumomente plej multe helpis lin pragmatisma komunisma ĉefministro Marián Čalfa, kiu subtenis lian kandidatecon kaj li ankaŭ pritraktis ĝin en la parlamentejo. Samtempe Havel sukcesis interkonsenti eĉ subtenon de ĉagrenita Dubček. Sed tiu estis multekosta – Dubček fariĝis prezidanto de Federacia parlamentejo kaj pleje li onidire ricevis de Havel promeson, ke Havel post libera balotado subtenos lin en lia kandidateco al la prezidenteco. Sed tion Havel jam ne faris.
József Dorner
József Dorner naskiĝis la  1808 en Győr. Li mortis la 1873 en Pest (urbo).
Biografio
József Dorner frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Sopron. Inter 1824–1827 li laboris en apoteko en Sopron, poste ankaŭ en aliaj urboj. Inter 1831-1832 li plulernis en Vieno. En 1840 li akiris ŝtatan oficon, kiun li forlasis post fiasko de la hungara liberecbatalo. Baldaŭe li okupiĝis pri botaniko, sed en 1853 li ekinstruis en Szarvas, poste en Pest.
Václav Havel
Ĉefrolulo prezidento
En la unuaj monatoj post novembra revolucio Havel havis grandegan influon. Li rekte intervenis en la politikon, li destinis ties karakteron. En majo de 1990 nomumante politikistojn li klarigis en parolo: „Mi elektos homojn, kiuj dum jaroj rezistis al totalisma reĝimo. Mi ne elektos tiujn, kiuj dum jaroj mensogis al ni, mi ne elektos tiujn, kiuj dum dudek jaroj atendis kaŝitaj…" Li plendis, ke ni (ĉeĥoj) ne kapablis energie disiri disde la pasinteco. Samtempe li mem subtenis la komunisman ĉefulon Čalfon, kiu tiom helpis lin en la vojo en Pragan burgon. Jam tiam li devis alfronti al riproĉoj de siaj geamikoj. Ili kritikis lin, ke la potenco influas lian personecon, ke li ĉesas regi sin. Havel ankoraŭ ne longe antaŭe proklamis, ke en la momento, kiam li konscios, kiel la potenco ŝanĝas lin, li tuj rezignos. Sed tio ne okazis.
Kaj kelkajn monatojn post tio ke li parolis nur pri laborprezidento, li kandidatiĝis al posteno de regula prezidento. Li defendis sin per tio, ke demokratiaj fortoj proponis lin, kaj ke lian eventuala rifuzo aspektus fuĝo el batalkampo aŭ perfido en eklaborita laboraĵo. Kaj tiel li estis somere de 1990 elektita prezidento la duan fojon. En julio de 1992 okazis plua prezidenta elekto. Sed slovakaj politikistoj ne subtenis Havelon kaj li abdikis. Fine li povis esti libera. Li ne uzis eblecon libere foriri el la politiko. Male. Al du jaroj kaj duono en funkcio de ĉeĥoslovaka prezidento li aldonis pluajn dek jarojn en rolo de prezidento ĉeĥa.
Li ja detiriĝis por iom da tempo el la politika scenejo, sed jam aŭtune li komencis dediĉi sin al debato pri naskiĝanta Konstitucio de Ĉeĥa Respubliko. Li komencis batali pri siaj estontaj leĝpovoj. Helpis lin lia aŭtoritateco, kiun li havis hejme kaj en la mondo. Kaj en januaro de 1993 li estis elektita la unua prezidento de la memstara ĉeĥa ŝtato.
La unua damo
Havel neniam estis profesia politikisto kaj kiam li venis en Pragan burgon, li devis principe ŝanĝi sian vivstilon. Li kutimis al sia trikoto kaj ĝinzo trivita pro lavado. Nun li devis porti solenan veston. En la unuaj monatoj li alivestiĝis eĉ kelkfoje tage. Li devis alkutimiĝi ankaŭ al regula reĝimo. De komence li rezistis kaj okazis, ke li kun iu el siaj amikoj aŭ konsilantoj forkuris al gastejo por trinki bieron. Eventuale li lasis aranĝi en sian programon falsajn kunvenojn, dum kiuj li ripozis.
Somere de 1994 kuracistoj konstatis, ke Olga estas neresanigeble malsana. Olga pasigis multe da monatoj per vana batalo pri la vivo, malgraŭ tio ke la publiko eĉ ne antaŭsentis pri ŝia malsano. La lastajn semajnojn ŝi travivis hejme. Fine de la jaro 1995 jam ŝia stato estis kriza kaj en januaro de 1996 ŝi mortis.
La adiaŭo al Olga montris ŝian grandegan ŝaton. En Pragan burgon, vualita per nigraj standardoj, venis dekmiloj da homoj, kiuj en la frostiga antaŭtagmezo atendis en longa vico tra la tuta Hradčana placo, por ke ili povu kliniĝi al ŝia memoro.
Pulma kancero
Fine de la jaro 1996 okazis grava malboniĝo de la sanstato de Havel. Antaŭ unu jaro mortis Olga kaj nun troviĝis ĉe sojlo de morto ankaŭ la prezidento. La fortan pulminflamon lia kuracisto kuracis per antibiotikoj, sed la malsano ne pliboniĝis. Nur kiam la aferon partoprenis Dagmar Veškrnová, la nova amikino de Havel, kiu aranĝis fakan esploron, oni malkovris makulon en la pulmo. La verdikto sonis klare: kancero kaj bezono de tuja operacio. Jam hieraŭ estis malfrue. Dum la operacio kuracistoj forprenis duonon de la pulmo de Havel, en kiu estis la pereiga kancera tumoro.
Komence la stato de la prezidento estis stabiligita, sed post kelkaj tagoj ĝi abrupte malboniĝis. Oni devis alveturigi la plej modernan pulman ventolilon, sed unu tagon poste ties agado haltis por ia tempo. Tiumomente venis al la prezidento Dagmar Veškrnová kaj ŝi trovis lin sufokiĝanta. Fine estis la vivo de Havel savita.
Sed reveninte el la malsanulejo Havel suferis pro deprimecoj. Certe provizora malpermeso de konsumado de alkoholaĵoj kaj daŭra malpermeso de fumado havis en ili signifan kvoton. Havel estis forta fumanto kaj manko de nikotino montriĝis precipe en lia psiko. Sed pro la operacio de la pulmo liaj sanproblemoj ne finiĝis. Je unu jaro pli malfrue dum lia vizito en Aŭstrio tratiriĝis lia dika intesto. Havel jam duan fojon troviĝis en morta endanĝerigo, sed profesia operacio fare de aŭstriaj kuracistoj ankaŭ ĉifoje savis lian vivon.
Fajfado sur fingroj
La pulma malsano de Havel ŝokis la tutan nacion. Sed apenaŭ la ĉeĥa prezidento savis sin antaŭ preskaŭ certa morto, li surprizis la nacion duan fojon. Nur kelke da tagoj post supero de la malsano kaj ne tutan jaron post la morto de Olga li duan fojon edziĝis. La geedziĝo kun la populara aktorino Veškrnová, kun kiu li interrilatis ankoraŭ dum la vivo de Olga, okazis private kaj nur ok tagojn post la reveno el la malsanulejo.
La publiko kaj komunikiloj reagis negative. Havel sentis sin diskonkordita kaj li komencis sian paŝon ekskuzigi aŭ klarigi per la plej diversaj argumentoj – krom alia ankaŭ per tio, ke tion deziris la mortanta Olga. Sed per tio li ankoraŭ akrigis la tutan aferon. Pleje Dagmar faris de komence multon de etaj eraroj, kiuj forŝovis ŝin el pozicio de la ŝatata aktorino en rolon de neŝatata unua damo. Ŝia konduto kaŭzis pluajn kaj pluajn skandalojn.
Eble la plej granda skandalo okazis dum la dua elekto de Havel kiel la ĉeĥa prezidento en la jaro 1998. En la paso de ŝtorma elektado leviĝis en unu momento respublikana deputito proklamante: „Sinjoro Havel, hontu!" Dagmar ekreagis al tio kaj laŭte ŝi ekfajfis sur du fingrojn. La politikistoj, eksterlandaj ĵurnalistoj kaj publiko estis pro ŝia konduto ŝokitaj.
Amnestioj de la monarĥo
Se io principe vundis la prestiĝon de Havel kaj ŝaton en la enlanda scenejo, tio estas liaj disputeblaj amnestioj. Tuj de komence de sia prezidenta kariero, la 1-an de januaro de 1990, li proklamis ampleksan amnestion, dank’ al kiu ricevis liberecon 15 mil arestitoj inkluzive de murdistoj kaj brutaj perfortuloj. Plinombriĝis la krimoj kaj pluraj el la llieriĝitoj denove rapide revenis en malliberejojn. Oponantoj ofte rememorigis al li tion. Ĉefe post bruta murdo de kelkmonata knabineto de unu el recidivuloj. Kaj Havel mem, eĉ ne konfesinte sian eraron, parolis en paroladoj pri tio, ke tre ĉagrenas lin, kiel oni ne sukcesas en la lando haltigi kreskon de krimeco.
Apud la amnestioj la publiko ne povis forgesi al li liajn pardonojn. Dum sia longa regado li donis centojn da ili, sed kelkaj el ili kaŭzis principan kritikon de politikistoj kaj ĵurnalistoj. Ofte temis pri problemaj kazoj, kiam li pardonis siajn konatojn aŭ siajn favorulojn. Havel siajn erarojn neniam konfesis.
Malkreskanta populareco
Malgraŭ tio ke Havel ĝuis en la mondo eksterordinaran admiron, hejme lia populareco iom post iom sinkis. Dum en la jaro 1990 konsentis kun lia daŭro en la funkcio preskaŭ 90 % da loĝantoj, post kvin jaroj nombro de liaj favoruloj sinkis al 70 %. Antaŭ la dua elektado de la ĉeĥa prezidento Havel malmodeste proklamis, ke li jam ĝoje forirus ĝis flankejo, sed ke li subpremos siajn personajn interesojn, kaj se estos intereso, li povas prezidenti plu. Li estis elektita kaj lia populareco sinkis plu. Fine de la jaro 2002 – tuj post kiam li ĝustatempe ne revenis el sia libertempo en la landon suferatan de katastrofa inundo – jam staris malantaŭ li nur 45 % da nacio.
Katfiŝo
Katfiŝoj (ordo Siluroformaj) estas diversa grupo de aktinopterigaj fiŝoj.
Václav Havel
Malkreskanta populareco
Kun la kreskanta kritiko Havel senĉese pli detiriĝis en privatecon. Li ĉesis komuniki kun ĵurnalistoj kaj kun pluraj amikoj. Tuj kiam komunikiloj komencis kritiki lin, li komencis batali kontraŭ ili. Unue li malvalidigis regulajn gazetarkonferencojn, pli malfrue li komencis rufuzi ĉiujn petojn por intervjuo. Kaj kiam li ja permesis al iu interparolon, tio okazis dum absolute neakcepteblaj kondiĉoj. Havel postulis anticipe tekston de demandoj kaj rajton kelkajn forstreki.
Katfiŝo
Priskribo
La komuna nomo rilatas al ties elstaraj barbomustaĉoj, kiuj similas al kataj vibrisoj. Estas kirasŝirmaj tipoj kaj ankaŭ nudaj tipoj, kaj neniu havas skvamojn. Spite ties nomo, ne ĉiuj katfiŝoj havas elstarajn barbomustaĉojn; la membroj de la ordo de Siluroformaj difiniĝas pro karakteroj de la kranio kaj de la naĝoveziko.
Václav Havel
Neona koro
Kelke da tagoj antaŭ sia foriro el la Burgo Václav Havel adiaŭis en la forvendita Nacia teatro. La solenan vesperon, omaĝe al la prezidento, aranĝis lia edzino Dagmar. En la prezentiĝo prezentis sin dekoj da artistoj, sur grandega ekrano oni reludis tostojn de mondaj personecoj. Malgraŭ ke kelkaj aktoroj sukcesis teni siajn prezentiĝojn je alta nivelo kaj ili enportis en la prezentiĝon humoron, sume superis patoso kaj artaĵaĉo. Propre tio estis ia kontraŭpunkto al grandega neona koro, kiu jam kelke da tagoj ruĝe lumis super Praga burgo sur turo de baziliko de sankta Georgo kaj kiun la finanta prezidento mem eklumis el sia ŝatata restoracio Slavia.
Katfiŝo
Priskribo
La plej grandaj katfiŝoj povas atingi longon de 3m kaj eĉ pli (Silurus glanis, Pangasius sanitwongsei, Pangasianodon gigas ktp). Aliflanke, Hoplomyzon papillatus, Otocinclus tapirape kaj aliaj specioj estas longaj malpli ol 3cm.
Václav Havel
Neona koro
Kvankam la agado en Nacia teatro estis okazonta sekrete, ties programon malkaŝis ĵurnalistoj el magazeno nomata Respekto. Ili ricevis malmolan reprezalion: ilia akreditaĵo estis malvalidigita. Malgraŭ tio, tuj antaŭ la solena vespero ekestis diskuto pri invititaj artistoj. En Nacia teatro nome decidis sin ne prezentiĝi la konata disidento kaj kantisto Jaroslav Hutka, kiu rifuzis partopreni en la koncerto komune kun normaligaj steluloj, kiuj foje subskribis la antiĉarton, kiel ekzemple preferata reĝima kantisto Karel Gott.
Katfiŝo
Priskribo
Multaj katfiŝoj estas noktuloj, sed ne ĉiuj (ekzemple Acanthicus estas aktiva ankaŭ dum la tago).
Vivareo kaj vivmedio
Estas katfiŝoj en ĉiuj kontinentoj, krom Antarkto. Ili estas pli abundaj en varmaj landoj.
Václav Havel
Rilato al Esperanto
En la jaro 1996 Václav Havel estis Alta Protektanto de la 81-a UK de Esperanto en Prago, kaj - sufiĉe malofta okazaĵo - ankaŭ persone iomete interesiĝis pri Esperanto. Aldone en septembro 2007 dum la Ekonomia Forumo en Krynica (Pollando) li vizitis la E-standon de EEU. kaj kun la foto
Katfiŝo
Vivareo kaj vivmedio
Katfiŝoj plejparte vivas en riveroj kaj lagoj, nur malmultaj specioj estas maraj (ekzemple Bagre marinus).
Ekonomia gravo
Katfiŝoj estas de konsiderinda komerca gravo; multaj el la plej grandaj specioj estas bredataj (ekzemple Pangasianodon hypophthalmus) aŭ kaptataj por manĝo.
Multaj el la plej malgrandaj specioj, ĉefe de la genro Corydoras, estas gravaj en akvaria fiŝbredado.
Arpino
Arpino estas komunumo de Italio de la regino Latio.
La fama oratoro Cicerono naskiĝis ĉi tie kaj pro tio tie okazas la Certamen Ciceronianum Arpinas.
Vjaĉeslav Boĉarov
Vjaĉeslav Boĉarov (Вячеслав Алексеевич Бочаров; naskiĝis la, Donskoj, Tula provinco, RSFSR, Sovetunio) estas rusia militisto, oficiro de la Administracio «V» («Vimpel») de la Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekureca Servo de Rusio, kolonelo, grave vundita dum liberigo de la ostaĝoj dum la terorisma atako en Beslano. Li estis honorigita kiel Heroo de Rusio. Li estas ano de la Socia Ĉambro de Rusio ekde 2014, la unua vic-sekretario de la Socia Ĉambro de Rusio. Ano de la Plenuma komitato de la Parolimpika komitato de Rusio.
Biografio
Vjaĉeslav Boĉarov naskiĝis la en urbo Donskoj (Tula provinco) en rusa familio. Liaj gepatroj divorcis, li restis kun patrino kiu estis simpla laboristino kaj pene laboris. Do li diras ke «la ŝtato edukis min». Poste la familio translokiĝis al urbo Sinelnikove (Dnipropetrovska provinco, Ukrainia SSR. En mezlernejo li estis komsomolano kaj gvidis grupojn de junaj dzerĵinskanoj, kiuj subtenis la ordon en publikaj lokoj (dancejoj, festenoj ktp). Li ĉiam revis pri militista kariero. Post la oka lernojaro li volis enmatrikuliĝi en Suvorov-lernejo, sed pro iu hazardo, ligita al fuŝo de militkomisarejo, malsukcesis fari tion . Post fini en 1973 mezlernejon N 1 li enmatrikuliĝis en la Rjazana Supera Paraŝutista Militestra lernejo, sukcesinte malgraŭ grandega konkureco (25 kandidatoj por ĉiu loko) . Tiun lernejon li finis en 1977. Poste li servis en la Paraŝutistaj trupoj, komandis la suboficiran lernejon en vilaĝo Gaižiūnai (Litovia SSR).
Militservo en Afganio
De 1981 ĝis 1983 li militservis en Afganio, kie ankoraŭ en 1980 pereis lia samlernanto laŭ la militlernejo Ivan Proĥorov, kiu trafis embuskon. Vjaĉeslav Boĉarov estis vickomandestro de skolta roto kaj vickomandestro de paraŝutista roto de la 371-a gvardia paraŝutista regimento de la 103-a gvardia paraŝutista divizio.
Ligja (persona nomo)
Ligja estas virina persona nomo grekdevena. Ĝi devenas de vorto ligus (pura voĉo) kaj estis nomo de unu el mitologiaj sirenoj.
Vjaĉeslav Boĉarov
Militservo en Afganio
En februaro 1982, kiam li nur du monatojn servis en Afganio, la 103-a paraŝutista divizio pretigis operacon en distrikto Tagabo, 50 km nord-oriente de Kabulo. Lia roto devis okupi dominantan altaĵon, de kie muĝahidoj povus pripafi kolumnon. Gvidata de li skoltogrupo el 14 paraŝutistoj trafis embuskon kaj estis ĉirkaŭita de gerilanoj. Jam la unuaj mitralpafoj trabatis liajn krurojn, kiujn eniris tri kugloj. Li diris tion al neniu por eviti panikon, injektis al si maldolorigilon kaj plu gvidis la batalon. Post kelkaj horoj la paraŝutistoj sukcese rebatis ĉiujn atakojn, grave damaĝis malamikon, batale trarompis la blokadon kaj renkontiĝis kun paraŝutista bataliono subestre de majoro Aleksandr Solujanov, kiu iris por helpi ilin. Krom supera leŭtenanto Boĉarov nur du soldatoj estis vunditaj kaj neniu pereis. Pro tiu ĉi batalo li estis honorigita de ordeno de Ruĝa Stelo.
Ligja (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Lígia, Lygia , Ligia
Vjaĉeslav Boĉarov
Militservo en Afganio
Li diras, ke ŝatis la militservon en Afganio, do ne volis reveni kaj eĉ oficiale petis pri tio.
Ĝis nun Vjaĉeslav Boĉarov opinias ke la milita ĉeesto de Sovetunio en Afganio estis necesa kaj pravigita de la kontraŭstaro al Usono.
Militservo en lernotaĉmentoj
Post reveni Sovetunion, li militservis en la 51-a gvardia paraŝutista regimento de la 106-a gvardia paraŝutista divizio (Tulo). Poste li komandis lernoroton en la 332-a suboficira lernejo (milittrupo N 55562) de la 242-a lernocentro de la Paraŝutistaj trupoj en vilaĝo Gaižiūnai (Litovia SSR).
En 1990 li finis la Superan Militakademion de M. V. Frunze. Ekde 1990 Vjaĉeslav Boĉarov estis komandestro de la stabo de la 226-a paraŝutista lernoregimento.
De 1993 ĝis 1998 li servis en la Administracio de la Komandestro de la Paraŝutistaj trupoj, en Moskvo. Salajron oni ne pagis dum pluraj monatoj, do same kiel aliaj staboficiroj, li kromlaboris kiel gardisto en noktovendejo. Por ricevi ĉambron en komunloĝejo li dungiĝis kiel stratpurigisto. Do matene li purigis stratojn kaj poste iris al la stabo de la Paraŝutistaj trupoj.
La Centro de Speciala Destino de FSB
En 1998 oni invitis lin al la ĵus fondita Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekurecservo de Rusio, kie li servis en la Administracio «V» («Vimpel»). Ekde 1999 li partoprenis la Duan Ĉeĉenan militon, kie estis denove vundita.
Foje helikoptero, en kiu li kun siaj soldatoj revenis post plenumi bataltaskon estis paffaligita en la Vedena ravino (Ĉeĉenio) kaj disfalis. Ĉiuj estis vunditaj, krom Vjaĉeslav Boĉarov kaj majoro Andrej Ĉiriĥin. Ili sukcesis sub pafado fortreni 16 vunditajn soldatojn aliloken kaj batale trarompis blokadon.
En 2000 li malĉeeste finis la Akademion de ekonomiko kaj ŝtatservo ĉe la Prezidanto de Rusio laŭ la fako «La ŝtata kaj municipa administrado».
Dum la liberigo de la ostaĝoj en Beslano li estis la unua servanto de la CSN de FSB, kiu eniris la lernejon. Dum la batalo li estis grave vundita ĉe la kapo.
La per la ukazo de la prezidanto de Rusio li estis honorigita kiel Heroo de Rusio (medalo 833).
Ĝis 2010 li plu servis kiel vicestro de operacia-batala taĉmento de la Administracio «V».
Vjaĉeslav Boĉarov loĝas en Moskvo.
La operaco en Beslano
La estis dimanĉo kaj Vjaĉeslav Boĉarov kiel veterano de la Afgana milito devis partopreni televidan programeron pri la fama kantisto Iosifo Kobzon, kiu koncertis iam antaŭ sovetiaj militistoj en Afganio. Sed al lia televokilo alvenis urĝa mesaĝo, kio signifis ke dum 90 minutoj li devas alveni taĉmenton. Tie oni sciigis al li, ke en Beslano (Nord-Osetio) teroristoj kaptis mezlernejon, ostaĝiginte ene de ĝi pli centojn da homoj. Hejmen li telefonis jam de la milita flughaveno Ĉkalovskij.
Willie Dixon
La kantoj de Dixon estis registritaj de multnombraj muzikistoj en multaj ĝenroj same kiel de diversaj ensembloj en kiu li mem partoprenis. Kelkaj el liaj plej famaj komponaĵoj estas "Hoochie Coochie Man", "I Just Want to Make Love to You", "Little Red Rooster", "My Babe", "Spoonful", kaj "You Can't Judge a Book by the Cover". Tiuj kantoj estis verkitaj dum la pintaj jaroj de Chess Records, nome el 1950 al 1965, kaj estis uzitaj de Muddy Waters, Howlin' Wolf, Little Walter, kaj Bo Diddley; ili influis sur generacio de muzikistoj tutmonde.
Vjaĉeslav Boĉarov
La operaco en Beslano
Ili alteriĝis en Vladikavkazo, de kie per busoj atingis Beslanon kaj dislokiĝis en kolegio 300 metrojn for de la lernejo. Tie funkciis la stabo, kiu ordonis taskojn al ĉiuj trupoj.
Willie Dixon
Li ricevis premion Grammy kaj estis metita en la Blusa Famulejo, en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo, kaj en la Kantoverkista Famulejo.
Vjaĉeslav Boĉarov
La operaco en Beslano
La en lerneja sporthalo, kie troviĝis plejparto de ostaĝoj, okazis eksplodo (laŭ lia memoro je la 13-a horo). Postvivintaj ostaĝoj ekfuĝis, sed la teroristoj pafis post forkurantaj infanoj per mitraletoj kaj bombokanonoj. Oni ordonis al la specialaj taĉmentoj komenci la sturmon.
Plej granda parto de lia grupo impetis al la elementa lernejo, dum li kun du oficiroj ekkuris al la metiejoj. De tie ili penetris unue la kuracejon, sed tie mankis trapasejo al la lernejo indikita en la lerneja plano, do sub pafado ili impetis al la sporthalo. Li estis la unua, kiu eniris ĝin.
Tie li trovis kelkajn kontuzitajn, sed ankoraŭ vivajn virinojn kaj knabinon proksimume 14-jaran. Li fortrenis ilin al pli sekura senfenestra vestejo kaj, ne trovinte aliajn postvivintojn, eliris koridoron por kontroli, ĉu mankas teroristoj ĉe fenestroj kaj «streĉigiloj» (minoj kun streĉigitaj ŝnuroj). Tio ebligus malblokadon de la fenestroj kaj eniron de aliaj specfortuloj. Sed okazis interpafado dum kiu li estis grave vundita. Kuglo eniris sub la maldekstra orelo kaj eliris sub la maldekstra okulo. La supra makzelo kaj palato estis forŝiritaj, la nazo tordita, la okuloj kontuzitaj, la cerbo lezita. La vizaĝo estis tiom grave kripligita, ke neniu rekonis lin kaj li trafis malsanulejon en senkonscia stato, do oni enlistigis lin inter pereintoj.
Poste iu specfortulo rememoris, ke en la koridoro staris teroristo, kiu trapafadis ĝin per mitralo kaj pafis Vjaĉeslavon Boĉarov. Kiam la murdisto alkuris la kolonelon, do vidis ke mankas duono de lia kapo kaj ne ĝisbatis lin konsiderinte lin morta. Sur lin aldone falis trabo, sed tamen li postvivis. Oni jam elfosis por li tombon en la Nikolo-Arĥangela tombejo (Moskvo), kie estis enterigitaj pereintaj en Beslano specfortuloj.
Post 12 kirurgiaj operacioj, dum kiuj oni uzis haŭton kaj oston de la maldekstra mano por rekonstrui la vizaĝon, li revenis al la militservo. Inter operacioj li jam partoprenis specialajn operacojn.
Rilato al la kritiko de la operaco
Vjaĉeslav Boĉarov tute malaprobas versiojn pri neorganizita sturmo, same kiel pri specfortulaj celpafistoj kiuj kvazaŭ trafis eksplodaĵojn en la sporthalo, kaŭzinte eksplodojn, pri pafado per fajroĵetiloj kontraŭ la tegmento, ktp. Organizaĵon «Patrinoj de Beslano» li konsideras mensoga kaj eĉ instigata por tiu de la malicaj okcidentaj fortoj.
En 2007 (kaj plurfoje poste) li denove vizitis Beslanon kaj rememoras, ke lokanoj akceptis lin kiel heroon, aparte tiuj savitaj de li en la lernejo.
Personeco
Amikoj ofte rememoras kiel li helpis al subuloj malgraŭ sia komandestra posteno. Tiel foje en Afganio lia grupo estis blokita en montaro kaj alflugis helikopteroj por savi ilin. Alvenintoj miris, ke la evakuadon gvidis homo en nura pantaloneto. Poste oni eksciis, ke tio estis Vjaĉeslav Boĉarov, kiu fordonis siajn vestojn al vunditaj soldatoj por savi ilin de malvarmiĝo. Printempe de 1983 liaj skoltistoj ŝirmis marŝon de paraŝutista regimento en Panĝŝera valo (Afganio) kaj soldato Vasilij Muntjan ne ricevis felbotojn, ĉar ties stoko elĉerpiĝis. Nokte Vjaĉeslav Boĉarov kontrolis deĵorpostenojn kaj rimarkis, ke la soldato preskaŭ frostvundiĝis. Do li simple fordonis al li siajn felbotojn. Baldaŭ pri tio parolis ĉiuj soldatoj de la regiono.
Malgraŭ sia 37-jara militservo, Vjaĉeslav Boĉarov ne estas militema kaj en siaj publikaj paroloj ĉiam koncentriĝas je bazaj nocioj kiel devo, honoro, memoro kaj digno. Ekzemple post viziti rifuĝejojn por viktimoj de la Donbasa milito, en Voroneĵa provinco (Rusio) li diris, ke «la plej bona kion oni povas nun fari por ili estas helpi haltigon de la milito». Li certas, ke se soldato militas nur por ricevi adrenalinon kaj ne povas vivi sen militado, do komandestro devas sendi lin al psikologo. Vjaĉeslav Boĉarov ĉiam akre kontraŭas akuzojn de islamo kiel «religio de perforto», asertante ke neniu religio pravigas la teroron kaj tio estas nur personaj eraroj kaj perversoj de la religiaj dogmoj. Li mem diras, ke lernis ĉiujn preĝojn dum bataloperacoj en Kaŭkazo. Li ofte citas vortojn de rusa filozofo Ivan Iljin: «Vivi decas nur por tio, por kio oni pretas morti» kaj lastajn vortojn de sia amiko Aleksej Balandin, pereinta en Ĉeĉenio: «Estimu unu la alian».
Li estas modesta homo kaj foje en privata konversacio diris, ke inter liaj najbaroj apenaŭ tri ĝis kvar scias, ke li estas Heroo de Rusio.
Socia agado
Li partoprenas socian aktivadon, inkluzive la patriotan edukadon de junularo, veteranan agadon.
Li estas:
Ekde 2014 Vjaĉeslav Boĉarov estas ano de la Socia Ĉambro de Rusio (li estis aprobita de la ukazo de la Prezidanto de Rusio N 85 la ). Tie li estas la unua vic-sekretario kaj estras komisionon pri volontulado
Vulpo
Vulpo estas membro de unu el ĉirkaŭ 22 specioj de malgrandaj kanisedoj. La besto plej ofte komprenata sub la vorto vulpo en Eŭropo kaj Nordameriko estas la ruĝa vulpo (Vulpes vulpes), kvankam diversaj vulpospecioj troviĝas sur preskaŭ ĉiu kontinento (mankas nur en Oceanio).
Vjaĉeslav Boĉarov
Socia agado
Interalie en 2014 li vizitis okcidentajn regionojn de Rusio por esplori cirkonstancojn, kiujn trafis ukrainiaj rifuĝintoj, viktimoj de la milito en Donecka kaj Luhanska provincoj, kaj helpi ilin.
Premioj kaj honorigoj
La la Fonduso de Regiona Disvolviĝo aljuĝis al li premion «Heroo de nia tempo».
Vulpo
Arkta vulpo nomiĝas ankaŭ izatiso, stepa vulpo korsako, dezerta vulpo feneko ktp. Oni nomas la vulpoblekon jelpo.
Vjaĉeslav Boĉarov
Premioj kaj honorigoj
La Rusia Infanfonduso aljuĝis al li en 2007 honortitolon «Kavaliro de infanaĝo» (inter savitaj de li en la sporthalo estis ankaŭ knabo Kazbek Gaĝijev).
En 2008 li iĝis estas laŭreato de la Internacia socia-patriota akcio «Estas tia profesio — defendi la patrujon».
Vulpo
Priskribo
Tiu besto havas pintajn orelojn (en kelkaj specioj tre grandaj) kaj longan voston. Kelkaj varioj havas sur la nuko kaj dorso krucforman desegnon, aliaj longan, brilan, nigran hararon kun arĝentnuancaj sektoroj (arĝenta vulpo). Nobligita kolora vario de arĝenta vulpo havas hararon blankan, sur la dorso kun nigraj pintoj (platen-vulpa felo).
Vjaĉeslav Boĉarov
Premioj kaj honorigoj
La la fonduso de Vladimir Visockij enmanigis al li premion «Sia vojsulko» por la 2013-a jaro.
Vulpo
Sistematiko
Sub la kutima nomo "vulpo" oni celas plurajn sciencajn genrojn. Tabele ni montras tiujn genrojn kaj la rilatajn speciojn.
Vjaĉeslav Boĉarov
Premioj kaj honorigoj
Li estas honora civitano de urbo Donskoj ekde 2009. En la urbo regule okazas futsalaj turniroj je lia nomo.
Vulpo
En kulturo
Pro la disvastigiteco de la vulpoj, ili aperas en la popola kulturo kaj folkloro de multaj nacioj, triboj, kaj gentoj.
John McCormick
John McCormick estas la persona nomo de:
Vulpo
En kulturo
La japana mitologio parolas pri ruzaj spiritoj nomataj kicuneoj (japane Kitsune). Tiuj spiritoj similas al multvostaj vulpoj.
Ĝia hispana nomo zorro inspiris la historion pri venĝanto de malriĉuloj kun la nomo "Zorro".
Vjaĉeslav Boĉarov
Familio
Li estas edziĝinta, havas filinon kaj filon. Lia patrino plu loĝas en Ukrainio.
Vulpo
En kulturo
Renard, Histoire burlesque chantée et jouée (La vulpo: burleska rakonto kantata kaj ludata) estas unuakta ĉambra oper-baleto de Igor Stravinski, verkita en 1916. La ruslingva teksto de la komponisto estis bazita sur rusaj folkloraj rakontoj el la kolekto de Aleksandr Afanasjev. Temas pri moraliga historio, nome farma rakonto pri Vulpo kiu trompas Kokon, Katon kaj Virŝafon, sed finfine ili kaptas kaj punas lin. La Koko estas dufoje trompita kaj kaptita de la Vulpo, kaj ĉiam estas savita de la Kato kaj la Virŝafo. Post la dua savo de la Koko, la Kato kaj la Virŝafo strangolas la Vulpon, kaj la tri amikoj dancas kaj kantas.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri vulpo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Yvetot-Bocage
Yvetot-Bocage [ivtobokaʒ] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Yvetotais.
NGC 1662
NGC 1662 (alia indiko — OCL 470) estas malfermita stelamaso en konstelacio Oriono.
Stefan Šćepović
Stefan Šćepović (n. ) estas serba futbalisto. Li de 2012 ĝis 2014 membris en la serba nacia teamo de futbalo.
1138
En la jaro 1138 post Kristo okazis, interalie:
Uganda Federacio de Amatora Manpilkado
La Uganda Federacio de Amatora Manpilkado (Uganda Amateur Handball Federation) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Ugando. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
El Carmen Tequexquitla
El Carmen Tequexquitla estas unu el la 60 komunumoj de la meksika subŝtato Tlaxcala, kiu estas meksika subŝtato kiu situas en la centra Meksiko, relative proksime al la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tequexquitla. Krom la ĉefurbo 4 aliaj loĝlokoj (statistike: urboj, vilaĝoj vilaĝetoj, domaroj) apartenas al la komunumo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 29007.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13926 loĝantojn. El tiuj estis 6827 viroj kaj 7099 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4548 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2380 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 441,8 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 13,8 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 10100 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifaske 0,14 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Svana kartvela lingvo
La svana kartvela lingvo (memnomigo ლუშნუ ნინ lušnu nin, kartvele სვანური ენა svanuri ena), estas lingvo el la kartvela lingvaro parolata en la montara nordokcidenta parto de Kartvelio. Pro tio ke pli ol mil jarojn la lingvo nur havas regionan statuson en Kartvelio, la nombro de parolantoj konstante malkreskis favore al la nacia lingvo, la kartvela. Nuntempe parolas ĝin inter 15 000 kaj 30 000 homoj. Unesko pro tiu evoluo konsideras la svanan kiel ankaŭ la iom pli sude parolatan mingrelan kartvelan definitive danĝeriĝintan lingvon.
Okrouhlá (distrikto Cheb)
Okrouhlá (devene Scheibenreuth) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Cheb, regiono Karlovy Vary. Ĝi situas proksimume 8 kilometroj de Cheb ĉe akva rezervujo Jesenice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1299.
Adam Massinger
.
Distrikto Piaseczno
Distrikto Piaseczno - pole powiat piaseczyński - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Piaseczno. Fine de en la distrikto vivis.
Adam Massinger
De 1910, li laboris kiel helpanto en la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. En la fino de 1912 li forlasis la observatorion kaj lernas en eksterlando por akiri la rangon de "Senior Master". Li reiras en Hejdelbergon en aprilo 1913 tie, kie li laboras kiel volontulo ĝis aprilo 1914.
Li malkovris sian unuan asteroidon la, kiu ricevis la provizoran nomon 1911 LP. Sed li ne sukcessis determini ĝian orbiton pro la malbona vetero, kaj la asteroido perdiĝis.
Inter 1912 kaj 1914 li malkovris sep asteroidojn. En siaj lastaj jaroj, li provis trovi regulecon en la aranĝo de la nebulozoj, por tio li studis pli ol 4400 bildojn de nebulozoj.
La asteroido 760 Massinga estis tiel nomita en lia honoro.
Allerey-sur-Saône
Allerey-sur-Saône estas franca komunumo kiu situas en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
Historio
En Chauvort estis malnova haveno de la epoko La Tène. Tie estis ankaŭ travadejo en la Saône.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Allerey kaj la vilaĝeton Chauvort.