cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johannes Bugenhagen
Li enkondukis la protestantan reformon en la Duklando Pomerio kaj Danio en la 16-a jarcento. Inter liaj plej grandaj realigoj kuŝas la organizado de la luterana preĝejaro en la nordo de Germanio kaj Skandinavio, kaj ofte nomatas la dua Nordia Apostolo. Li estis pastoro en la Preĝejo de Sankta Maria, en Wittenberg. Marteno Lutero kromnomis lin "doktoro pomerio". Li estas memorigita en la kalendaro de la sanktuloj de la luterana eklezio de la sinodo de Misurio en la 20-a de aprilo.
Biografio
Inter 1502 kaj 1504 li studis en la Universitato de Greifswald. En 1504, li translokiĝis al Treptow an der Rega kie li fariĝis rektoro de la loka lernejo. Kvankam li ne studis teologion, li ordiniĝis pastoro en 1509, kaj servis kiel vikario en la kanonikara kolegio de tiu urbo. En 1517, la abato Johann Boldewan (1485-1529) vokis Bugenhagen por prediki en sia Abatejo en Belbuck, kie li estis indikita kiel biblia komentisto. Boldewan kaj Bugenhagen fariĝis tie la centro de la humanista cirklo. La duko Boguslao la 10-a (1454-1523) el Pomerio ordonis al Bugenhagen ke li verku latinan historion pri Pomeranio, kaj 1518 fariĝis la komenca jaro de lia historia laboro.
En Wittenberg li helpis Luteron traduki la latinan biblion germanen, kaj malfermis disputon pri la reformoj de Ulrich Zwingli (1484-1531). Ĉirkaŭ de 1523, liaj privataj lecionoj estis fariĝintaj famaj, do, en la venonta jaro, li estas invitita profesori en la Leucorea, hodiaŭ konata kiel Marteno Lutero Universitato. En la 17-a de marto 1533 li promociiĝis kiel doktoro pri teologio de la universitato, kune kun Johannes Aepinus (1499-1553) kaj Caspar Cruciger la malplijuna (1504-1548). La promocio estis direktita de Marteno Lutero, surbaze de la tezoj de Filipo Melanktono, financitia kaj vizitita de Frederiko la saĝa (1463-1525), kaj formale koncesiita de Justus Jonas, la maljuna (1493-1555). Mortohoron lian akompanis konsolante Sebastian Fröschel.
Marienfließ
Marienfließ estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Grassholm
Grassholm (Gwales) estas malgranda neloĝata insulo situanta je 13 km ĉe la sudokcidenta marbordo de Pembrokeshire en Kimrio, okcidente de Skomer. Ĝi estas la plej okcidenta pinto en Kimrio kaj estas konata pro sia granda kolonio de suloj. Grassholm estas ekde 1947 posedo de la Reĝa Socio por Protektado de Birdoj, kaj estas unu el ties plej malnovaj rezervejoj.
La NAcia Naturrezervejo Grassholm estas la tria plej grava loko por suloj en la mondo, post du lokoj en Skotlando; Sankta Kildo kaj Roko Bass. Ĝi utilas kiel reproduktejo por 39,000 paroj de tiuj birdoj, kaj eltenas ĉirkaŭ 10 % el la tutmonda populacio. La agitata maro ĉirkaŭ Grassholm havigas ankaŭ bonan manĝon por porkocetoj kaj tursiopoj.
Boatoj venas al Grassholm el St. Justinians kaj Martin's Haven en la kontinento.
Os (Hordaland)
Os [us] estas komunumo kaj urbeto en Midthordland, Hordaland en Norvegio. Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Krom la ĉefa loĝloko Os, la komunumo konsistas el multaj - parte tre malgrandaj - loĝlokoj, kiuj nomiĝas Askvik, Balland, Berge, Bjoarvik, Bjørnen, Bjånes, Borgen, Bø, Bøsæter, Drange, Døsen, Eide, Ferstad, Forstrønen, Gåssand, Gjemdal, Grindevoll, Halhjem, Hatvik, Hauge, Haugland, Haukeland, Heggland, Heggeland, Hetleflåten, Hjelle, Holen, Hovland (kun Hagavik), Kalvetræ, Klyva, Kuven (kun Flåten), Kvalesund, Lekven, Lepsøy, Lien, Lunde, Lunden, Lysekloster, Lyssand, Lysøen, Lønningdal, Midthus, Midtsæter, Moberg, Mobergslien, Molda, Nordstraumen, Nordstrønen (kun Skorpo), Osøyro, Rød, Røttingen, Røykenes, Salbuvik, Sanden, Sjøbøen, Skjeie, Skogen, Sperrevik (kun Leirvåg), Storum, Sundøy, Sælen, Særvoll, Særvollsvik, Søfteland, Sørstraumen, Sørstrønen, Søvik, Tuen, Tveit, Tømmernes, Tøsdal, Ulven, Valle, Økland, Øvredal, Øvreeide kaj Åsen.
Rilatoj al Esperanto
En Os loĝas interalie la esperantista parto Jelena (alinome Suneto, el Ĉuvaŝio) kaj Ulf Lunde kun filo; Ulf, aktiva membro kaj foje estrarano de la Norvega Esperantista Ligo, aktivas en Vikipedio je la nomo verdlanco.
Pradejón
Geografio
Pradejón estas sur la valo de la rivero Ebro, norde de la komarko, en la limo de Rioĥo kun Navaro kaj sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon. Pradejón havas apartan bonkvalitan komunikadon ĉar ĝi estas inter la nacia ŝoseo N-232, paralela al la fluejo de la rivero Ebro kaj la aŭtovojo AP-68 kun Calahorra sudoriente, kaj Logronjo nordokcidente trans Ausejo kaj Agoncillo.
Limas norde kun Navaro, nome kun Lodosa, en Monte Alto (474 msm) kaj Sartaguda kiu separas ĝin el la rivero Ebro; sude kun Calahorra, Autol kaj Quel; oriente kun Murillo de Calahorra kaj la teritorioj de La Plana kaj Valroyuelo (ambaŭ de Calahorra); kaj okcidente kun la teritorioj de Piñuela, Los Horcajos, Campo Viejo kaj Noceleón (de El Villar de Arnedo kaj Arnedo).
Historio
Aperis restaĵoj de prahistorio kaj de romia epoko. Fondita en la Mezepoko fare de kolonoj.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male en Pradejón, kie oni altiĝis el 1 847 loĝantoj ĝis nunaj 4 000.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj ĉefe fungoj). Ĉio estas sen irigacio spite la proksimecon de la rivero Ebro. Krome estas rura turismo.
Kampa acero
Kampa acero (Acer campestre) estas mezgranda palearktisa arbo aŭ arbeto kreskanta ofte en heĝoj. El ĉiuj aceroj ĝi havas la plej grandan disvastiĝon, plejparte en moderklimataj zonoj. Ĝi estas trovebla preskaŭ ĉie en Eŭropo (en Skandinavio nur en ekstrema sudo), en Okcidenta Azio kaj en Nordokcidenta Afriko.
http://www.haabet.dk/flora_danica/Navr_(Acer_campestre).jpg
Pradejón
Aktualo
Vizitindaĵoj estas la aparta turo de la preĝejo, Jakoba Vojo, vitgardejoj ktp.
Karpenofolia acero
Karpenofolia acero (Acer carpinifolium) (japane : チドリノキ Chidorinoki "zigzaga arbo") estas acerospecio, hejma en Japanujo, en la insuloj de Honŝuo kaj Kiuŝuo, kaj Ŝikokuo, kie ĝi vegetas en duonarbaroj kaj laŭlonge de riveroj en montaraj areoj.
Malindo Air
La entrepreno Malindo Air estas malajzia flugkompanio.
La flugkompanio estis fondita en 2012.
Floto
En aŭgusto 2018, la flugkompania aviadilaro konsistis el jenaj aviadiloj :
Nesatigebla Fantomo
Nesatigebla fantomo (sanskrite: प्रेत [preta]; ĉine: 餓鬼, pinjine: èguǐ [egŭi]) estas budhisma koncepto de unu el la ses estuloj en la ses mondoj da deziro kiuj havas nesatigeblajn dezirojn en besta maniero. Ili ofte estas prezentita kiel estuloj kiu havas grandegajn stomakojn sed malgrandegajn kolojn kiu ne povas gluti manĝaĵoj pli granda ol unu grajno da rizo. Aparte de manĝaĵo, ili ankaŭ povus havi aliajn dezirojn kiel monon, posedojn, venĝon kaj seksumon.
(15430) 1998 UR31
(15430) 1998 UR31 estas tre malgranda, tre hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Ĝia satelito estis malkovrita la per observoj de ĝia luma kurbo fare de J. Oey, R. Ya. Inasaridze, O. I. Kvaracĥelia, V. Ayvazian, V. G. Chiorny, Yu. N. Krugly, I. E. Molotov, B. D. Warner, P. Pravec, P. Kušnirák, D. Higgins, J. Pollock, J. Haislip, K. Ivarsen, D. Reichart, A. LaCluyze kaj A. Galád kaj anoncita en julio 2013.
Tiu satelito orbitas je distanco de ĉ. 8,2 km kun orbita periodo de 0,9983 tago (23,96 horoj) ; ĝia rotacia periodo ankaŭ estas 23,96 horoj. Ĝiaj aliaj ecoj estas ankoraŭ nekonataj.
Damo Makbeto de la Mcenska distrikto (opero)
Damo Makbeto de Mcenska distrikto (Ле́ди Ма́кбет Мце́нского уе́зда) estas ruslingva opero de verismo kaj ekspresionismo de Dmitrij Ŝostakoviĉ. La opero bazas sur la eponima novelo de Nikolaj Leskov. La premiero okazis la 22-an de januaro 1934.
Nomigi ĝin nur Damo Makbeto povus okazigi konfuzon kun Makbeto de Verdi. Tiu ekokazigis skandalon en Novjorko kaj fortegajn kritikojn el la stalina registaro, kiu malpermesis ludi ĝin.
NGC 3075
NGC 3075 (aliaj indikoj — UGC 5360, MCG 3-26-9, ZWG 93.12, IRAS09562+1439, PGC 28833) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Boutersem
Boutersem (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Kerkom, Neervelp, Roosbeek, Vertrijk kaj Willebringen apartenas al Boutersem, la ĉefa municipo.
Deputitaj balotoj de 2012 en Ille-et-Vilaine
La francaj deputitaj balotoj de 2012 okazis la 10-an kaj la. En departemento Ille-et-Vilaine, ok deputitoj estis elektitaj en la ok distriktoj, tio estas en unu plia ol en la antaŭaj deputitaj balotoj, pro la balota resubdivido de 2010.
Pozicio de la partioj
En la 1-a distrikto, Jean-Michel Boucheron, deputito de 31 jaroj eliranta, persiste kandidatis fronte al la kandidato elektita de la Socialista Partio, Marie-Anne Chapdelaine.
Eugene Victor Debs
Eugene Victor DEBS (naskiĝis la, mortis la ) estis usona laborista kaj politika gvidanto kaj socialisma politikisto. 5-foje li kandidatiĝis por la Socialista Partio de Ameriko en balotado por la posteno de prezidento de Usono: en 1904, 1908, 1912 kaj 1920 li kunkonkuris pri la prezidanta elekto, kaj kvankam li neniam venkis, liaj prezidantaj kampanjoj estis forta varbado por la partio: la prezidanto de Usono fine en 1904 iĝis Theodore Roosevelt, en 1908 William Howard Taft, en 1912 Woodrow Wilson kaj en 1920 Warren G. Harding.
Debs naskiĝis en Terre Haute, Indianao. Li fariĝis eminenta gvidanto en la laborista movado. Tio komenciĝis en 1875 en la Frataro de Lokomotivaj Hejtistoj (angle: Brotherhood of Locomotive Firemen).
En 1893 li organizis la unuan industrian sindikaton en Usono, la Usona Fervoja Sindikato (angle: American Railway Union).
Oni malliberiigis lin en 1894 pro bojkoto de la entrepreno Pullman.
En 1900, 1904, 1912 kaj 1920 (la lasta dum li estis enkarcerigita) li kandidatiĝis por la posteno de usona prezidento. En la balotado en 1920 li gajnis 913 664 voĉdonojn – la plej granda kvanto iam ajn por kandidato de la Socialista Partio.
Kadre de tio elstarigendas, ke la partio fervore opoziciis kontraŭ usona partopreno en la unua mondmilito - tio, kvankam bonvenigita de multaj, ankaŭ kaŭzis oficialan subpremon kaj fortan persekutadon. En 1918 Eugene Victor Debs faris publikan paroladon en Canton, Ohio kontraŭ la unua mondmilito kaj li estis arestita. Oni kondamnis lin al 10 jaroj da karcero aj li perdis voĉdonrajtojn por la tuta vivo. La Prezidento Warren G. Harding liberigis lin.
Li ankaŭ estis gvidanto de la Industriaj Laboristoj de la Mondo (angle: Industrial Workers of the World - IWW) dum tiu periodo.
Italoj
Italoj estas latinida nacio vivanta ĉefe en Italio. La lingvoj parolataj estas la itala, la sicilia, la istriota, la napola, la korsika, la sarda, la ladina, la piemonta, la ligura, la lombarda, la venecia, la friula kaj la romanĉa, ĉiuj latinidaj lingvoj kaj dialektoj, kiuj evoluis el la popola latina lingvo.
Se oni konsideras la tutan loĝantaron de Italio temas pri ĉirkaŭ 60.300.000 loĝantoj, sed multaj enmigrintoj povas ne konsideri sin italoj, dum multaj italoj loĝas kaj povas havi naciecon eksterlande.
Malsame kiel aliaj grandaj eŭropaj landoj kiel Francio kaj Britio, kie relative granda proporcio el la loĝantaro loĝas en la respektivaj ĉefurboj Parizo kaj Londono, Italio estas plurcentra lando, kiu ne posedas grandan ĉefurbon kiu forte elstaras rilate al la aliaj urboj laŭ graveco aŭ nombro da loĝantoj, ĉar Romo estas tre konkurecata de multaj aliaj grandaj urboj, kiel Milano, Torino, Napolo, Florenco, Ĝenovo, Palermo, Bolonjo ktp.
Klasika arkitekturo
En arkitekturo kaj arkeologio, la esprimo klasika arkitekturo aludas al la klasika arkitekturo de Grekio. Tamen, ĝi estas uzata de historiistoj de arkitekturo por referenci al serio de stiloj derivitajs, ĉu rekte aŭ nerekte, el tiu deveno.
La klasika arkitekturo divideblas en:
Priskribo
La klasika arkitekturo estas distingita pere de siaj tre formalaj karakteroj, kaj de strukturo kaj de ornamaĵo. Ti estas partikulare tiele en la okazo de temploj kie ĉiu konstruaĵo ŝajne estis konceptita kiel skulptarta ento ene de la pejzaĝo, plej ofte starigita sur alta grundo tiele ke la eleganto de ties proporcioj kaj la efikoj de la lumo sur ties surfaco povas esti vidata el ĉiuj anguloj.
La formala vortotrezoro de la klasika arkitekturo, partikulare de la divido de arkitektura stilo en tri difinitaj ordoj: nome la dorika ordo, la ionika ordo kaj la korinta ordo, havos profundan efikon sur la okcidenta arkitekturo de postaj periodoj. La arkitekturo de antikva Romo kreskis el tiu de Grekio kaj pluhavis ĝian influon en Italio nerompite ĝis nune. El la Renesanco, revivaĵoj de klasikismo tenis vive ne nur la precizajn formojn kaj ordigis detalojn de la greka arkitekturo, sed ankaŭ ties koncepton de arkitektura beleco bazita sur ekvilibro kaj proporcio. La sinsekvaj stiloj de novklasika arkitekturo sekvis kaj adaptis la stilojn de Antikva Grekio ege deproksime.
La plej parto de la stiloj originitaj el la Renesanco en Eŭropo estas priskribeblaj kiel klasika arkitekturo. Tiu ampleksa uzado de la termino estis montriuta de John Summerson en La klasika lingvaĵo de arkitekcturo.
Eksperimento de Asch
La Eksperimento Asch temas pri la emo konformiĝi.
En psiĥologio, la «eksperimentoj de Asch pri konformiĝo», estas serio el esploroj estritaj de Solomon Asch, cele studi ĉu, kaj kiel, kaj kiom, unuopuloj submetiĝas, aŭ spitas la amasan opinion de la hommedio, kaj kiuj estas la rezultoj de tiuj influoj al la kredoj kaj opinioj de unuopuloj.
Origina eksperimento
Metodo de la eksperimento: ekzemplo de la kartoparoj uzitaj en la eksperimento. La maldekstra karto montras la referencan linion, la deksta montras la tri liniojn komparendajn. En 1951 Solomon Asch estris siajn unuajn eksperimentojn en la universitato de Swartmore College en Usono. Aro da 8 virseksaj universitataj studentoj estis invititaj partopreni en ŝajne simpla tasko pri «percepto». Fakte ĉiuj el ili, krom unu, estis «konfederaciantoj» (t.e. aktoroj), kaj la malfalsa celo de la studo konsistis en tio: kiel la ununura malfalsa partoprenanto reagos al la konduto de la «konfederanciantoj».
La «konfederaciantoj» konas la veran celon de la eksperimento, sed estis prezentitaj al la enketito kiel aliaj partoprenantoj. Ĉiu studento vidis karton kun linio sur ĝi, sekvinta de alia karto kun tri linioj nomitaj «A», «B» kaj «C» (vd la bildon). Unu el tiuj linioj estis samlonga kiel tiu sur la unua karto, kaj la du aliaj estis klare pli longaj aŭ pli mallongaj (tiel ke rezulto de preskaŭ 100 % da ĝustaj respondoj estis atendinda). Tiam ĉiu partoprenanto estis petinta diri laŭte kiun linion estis egallonga kiel tiu sur la unua karto. Antaŭ la eksperimento ĉiuj la «konfederaciantoj» estis ricevintaj specifajn ordonojn pri kiel ili devos respondi je ĉia provo (prezentado de kartoj). Ili devos ĉiam unuopinie diri la saman respondon, sed en certaj okazoj ili devis doni la ĝustan respondon, kaj en aliaj malĝustan. La grupo estis tiel sidiĝinta, ke la malfalsa partoprenanto ĉiam devas respondi lastvice. La enketitoj plenumis 18 provojn. Ĉe la du unuaj provoj, kaj la konfederaciantoj kaj la enketito donis la evidentan, ĝustan respondon. La malvera respondado okazis en 11 el inter la 15 ceteraj provoj. La celo de la esploro estis la sinteno de la enkestitaro okaze de tiuj «krizaj provoj». Nome kiom el inter la enketitoj ŝanĝos sian respondon por konformigi sin al tiu de la 7 aliaj «partoprenantoj», kvankam ĝi estas videble malvera. La enketitoj estis intervjuataj post la esploro, kaj tiam estis informataj pri la malfalsa celo de la esploro.
La post-provaj intervjuoj direktis valoran lumon al la studo: kaj ĉar ili montris ke la enketitoj ofte simple indiferente «lasis iri la aferojn» kaj ĉar evidentiĝis gravaj individuaj diferencoj.
En alia formo de la eksperimento la enketatoj estis enketataj solaj kun nur la eksperimentisto en la ĉambro.
Rezultoj
Sine de la kompara aro, kun neniom da premo al konformiĝo, la kvoto da eraroj estis malpli ol 1 %.
Ĉe la eksperimento kun «konfederaciantoj», la plimulto de la respondoj restis ĝustaj (63,2%), sed signifa malplimulto konformigis al la malĝusta respondo de la «konfederaciantoj» : 36,8 %
La respondoj montris fortajn individuajn diferencojn. Nur 5 centonoj de la partoprenantoj estis konstante movataj de la homamaso. Male 25 centonoj konstante spitis la plimultan opinion. Dum la cetero, 75 % centonoj, konformiĝis sin en kelkaj okazoj.
Respondoj al la intervjuoj
La raportaĵoj de Asch montras ekzemple iun, el la «sendependaj», kiu informite de la vero, sentis sin senpezigita kaj feliĉa, kaj aldonis «mi konfesas, ke mi plurfoje estis tentata «lasi» kaj fari kiel la aliaj».
Alia unu «submetiĝa» enketito (kiu konformigis sin en 11 el la 12 krizaj provoj) diris «mi komencis suspekti meze de la eksperimento, sed forpuŝis la penson for de mia menso».
Sintenoj de la «sendependaj» respondintoj
La enketitoj, kiuj ne konformigis sin je la plimulto, reagis jen memfide, jen kun duboj kaj internaj konfliktoj.
Kelkaj dubintoj, respondante laŭ siaj perceptoj, sed pridemandante sian komprenon, esprimis sian sintenon dirante, ke ili devis fari, kiel la eksperimentisto petis al ili fari.
Sintenoj de la respondintoj, kiu konformigis sin almenaŭ unu fojon aŭ pli
Inter la aliaj partoprenintoj, kiuj submetiĝis en kelkaj provoj, la plimulto esprimis tion, kion Asch nomis «misjuĝo». Tiuj partoprenantoj konkludis, post kelkaj provoj, ke ili konjekteble erare interpretis la stimulojn, kaj ke la plimulto «devis» pravi, tial ili komencis respondi kun la plimulto. Tiuj personoj havis malaltan gradon da memfido.
La lasta tipo inter la «submetiĝaj» partoprenintoj montris «misagadon». Tiuj enketitoj respondis, ke ili bone sciis kio estis la ĝusta respondo, sed konformigis sin kun la plimulta aro simple ĉar ili ne volis aperi en misagordo kun la aliaj.
Variaĵoj de la origina eksperimento
En postaj eksperimentoj, Asch provis variaĵojn de la eksperimento de 1951. Ekzemple pri aliaj nombroj da partoprenantoj, aliaj nombroj da provoj, aŭ kun dua malfalsa partoprenanto.
Tiuj eksperimentoj, kiujn li priraportis en 1955 kaj 1956, faritaj per 123 virgenraj studentoj el 3 malsamaj universitatoj, kondukis al la samaj rezultoj.
Aliaj konstatoj
Asch konstatis, ke la ĉeesto de «malfalsa partnero» (t.e. malfalsa partoprenanto, aŭ iu el la aktoroj, havanta kiel ordonon doni la ĝustan respondon je ĉiu demando) malaltigis la gradon de konformiĝo. En studoj, kiam unu el la «konfederaciantoj» donadis la ĝustajn respondojn, nur 5 % de la enketitoj plu respondis laŭ la plimulto. Tiam Asch ekzamenis, ĉu la forigo de tiu malfalsa partnero en la disvolvo de la eksperimento influas la gradon de konformiĝo de la enketitoj. Li trovis malaltajn gradojn de konformiĝemo dum la unua parto de la eksperimento, Sed post kiam la «malfalsa partnero» estis forlasinta la ĉambron, la grado de konformiĝo altiĝis draste kaj abrupte. Asch ekzamenis ankaŭ ĉu pligrandigi aŭ malpligrandigi la plimulton havas influon al la grado de konformiĝemo. Malkovriĝis, ke tre malvastaj grupoj da «konfederanciantoj» asociiĝis kun malaltaj gradoj da konformiĝemo. Kaj kreskigi la «kontraŭan» grupon je du aŭ tri personoj rezultis al forta pligrandigo de la grado de konformiĝemo. Kreskigoj de pli ol tri personoj ne kaŭzis plian altiĝon de tiu ĉi. Asch ankaŭ ŝanĝis la respondmanierojn petitan al la enketitoj: anstataŭ respondi publike parole, ili devis respondi per skribo sur papero fine de ĉiu provo. Tiu ŝanĝo de publika al skriba respondo rezultiĝis en signifoplenan malaltiĝon de la grado de konformiĝemo.
Ricevado de la rezultoj en universitataj medioj
En tiu teorio, homoj rigardas al komparo de siaj kapabloj kaj opinioj kontraŭ tiuj de la aliaj en la socio, nur post kiam ili serĉis kriteriojn en la fizika realo, kaj kiam tiu ne disponeblas. La eksperimentoj de Asch montras, ke eĉ kiam fizikaj donitaĵoj ĉeestas, la socikompara influo rolas kaj premas.
Asch en 1951 emfazis sendependemon kiel pli forta ol submetiĝemo dirante «la faktoj taskotaj riveliĝis ĉiam la plej decidigaj». Tamen kiam en 1990 estis farata rondekzameno de la lernolibroj pri psiĥologio, oni trovis, ke plej el ili ignoris la faktoron sendependemo, kaj prezentis la esperimentojn kiel montrantaj plenan potencon de la sociaj kondiĉoj estigi konformiĝon en la kondutoj kaj kredoj.
28643 Kellyzhang
28643 Kellyzhang estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Kelly Zhang, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la College Preparatory School en Oakland (Kalifornio).
Wilhelm Friedemann Bach
Wilhelm Friedemann Bach (naskiĝis la 22-an de novembro 1710 en Vejmaro; mortis la 1-an de julio 1784 en Berlino) estis germana komponisto el la familio Bach.
Vivo
Wilhelm Friedemann estis la plej aĝa filo de Johann Sebastian Bach. Ekde sia naskiĝurbo Vejmaro li transloĝiĝis en 1717 kun sia familio al Köthen, kie li lernis en latinlernejo (gimnazio). Ekde junio 1723 li lernis en la Thomas-lernejo en Lepsiko, sekvis en 1727 violoninstruon de Johann Gottlieb Graun, ekstudis en 1729 en la Universitato Lepsiko juron, filozofion kaj matematikon. En 1733 li laboris kiel orgenisto ĉe la Sophien-preĝejo en Dresdeno kej en aprilo 1746 kiel muzikestro kaj orgenisto ĉe la Marien-preĝejo en Halle (Saale). Pro tio oni nomas lin Bach en Halle. Krome li direktis la Urban Ĥoron je Halle.
En 1764 li rezignis ĉi tiun postenon. Ekde ĉi tiu tempo li vivis sen firma dungiteco kaj provis perlabori sian vivon per koncertoj, instruado kaj komponaĵoj. En 1770 li translokiĝis ekde Halle al Brunsvigo kaj finfine printempe de 1774 al Berlino. Dum la jardeko inter 1764 kaj 1774 li entreprenis multajn vojaĝojn, i.a. al Göttingen (al Forkel), kiu tamen ne rezultigis fiksan dungitecon kiel liaj kandidatadoj por orgenistposteno en Brunsvigo kaj Wolfenbüttel. En Berlino li prezentis plurajn sukcesajn orgenkoncertojn donantajn al li subtenon deflanke de la princino Anna Amalia, fratino de Frederiko la 2-a. En 1778 aŭ 1779 ŝi forprenis tiun ĉi subtenon al li, post kiam li (malklarigite) fariĝis suspektata intriganto kontraŭ la kompozici-instruisto de Anna Amalia, la prusa kapelestro Johann Philipp Kirnberger. Wilhelm Friedemann Bach mortis en 1784 en mizeraj cirkonstancoj en Berlino.
Artista evoluo
Kiel orgenisto kaj pianisto Bach famis precipe pro sia arto de improvizado, kaj de lia frato Carl Philipp Emanuel Johann Nikolaus Forkel postlasis la frazon: "Li povis anstataŭi nian patron pli ol ni ĉiuj kune."
Pri la vivo de la interne ŝirita origina geniulo (laŭ siatempa senco) baldaŭ post lia morto ekestis aro da romantikaj legendoj. Ekzemple oni riproĉas pri li „lian krudecon, rigidan fieron de artisto, lian egan distritecon kaj lian grumblemon kaj kverelemon, kiu rompas la leĝojn de ĉiu burĝeco kaj ordo pro la drinkemo, de kiu li dependis“. Tiu ĉi bildo respeguliĝas ankaŭ en la romano de Albert Emil Brachvogel Wilhelm Friedemann Bach de 1858 kaj ankoraŭ en la opero samnoma de Paul Graener el 1931.
Wilhelm Friedemann kaj lia frato Carl Philipp Emanuel estis la du plej gravaj fontoj por la biografio de Johann Nikolaus Forkel pri ilia patro Johann Sebastian.
Verkaro
Multajn el liaj verkoj longatempe oni konsideris perdiĝintaj. Ekde la 1990-aj jaroj pli kaj pli sonregistraĵoj de liaj verkoj ekaperis.
Filmigo
La filmigo de la vivo de Friedemann Bach titolata Friedemann Bach el la jaro 1941 reĝisorata de Traugott Müller kun la aktoroj Gustaf Gründgens kiel Friedemann, Leny Marenbach, Johannes Riemann kiel grafo de Brühl, Camilla Horn kiel Mariella Fiorini, Eugen Klöpfer kiel Johann Sebastian Bach, Hermine Körner kiel grafino Kollowrat, Wolfgang Liebeneiner kiel Carl Philipp Emanuel Bach, Gustav Knuth kaj Sabine Peters estis produkto de la Universum Film (Ufa). Esence ĝi baziĝas sur la nekontentiga romana prezentado de Brachvogel.
Albert Pinkham Ryder
Albert PINKHAM RYDER (n. la 19-an de marto 1847 - m. la 28-an de marto 1917) estis usona pentristo. Li plej famiĝis pro siaj poeziaj, malgajaj pejzaĝoj kaj marpejzaĝoj, sed ankaŭ pro sia eksterordinara personeco.
Samkiel aliaj tonalistaj verkoj de tiu tempo, la pentraĵoj de Ryder uzadis subtilajn kolorŝanĝoj por krei specialajn impresojn. Kune kun Thomas Hart Benton, David Siqueiros kaj Pablo Picasso, Ryder multe influis la postajn verkojn de Jackson Pollock.
San Bartolomé de Corneja
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj San Bartolomé de Corneja kaj Palacios de Corneja; ĝi okupas totalan areon de 7,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 40 loĝantojn. Ĝi perdis 60 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 71 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Narrillos del Álamo, Horcajo Medianero (Salamanko), Martínez, El Mirón, Zapardiel de la Cañada, Collado del Mirón kaj Becedillas.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Zadní Ves
Zadní Ves (Hinterdorf bei Karlsthal) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Karlovice en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas nordokcidente de Karlovice. Vivas ĉi tie.
Zadní Ves situas en katastra teritorio Karlovice ve Slezsku kun areo 15,3 km².
Evoluo de nombro de loĝantoj
En Zadní Ves estas registritaj 110 adresoj, 69 daŭre loĝataj kaj 41 refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 44 domoj, el tio 40 daŭre loĝataj.
Čestice (distrikto Strakonice)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1243. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Maasin (Suda Lejteo)
Maasin - Lungsod ng Maasin - estas komponenta urbo kaj diocezo en Filipinoj, en la insulo Lejteo, en regiono Orientaj Bisajoj, kie estas ĉefurbo de la provinco Suda Lejteo. La urbo havas 70 distriktojn.
Geografio
Maasin etendiĝas en la sudokcidenta marbordo de la insulo. Surigao troviĝas 90, Ormoc kaj regiona ĉefurbo Cebuurbo 95, Tagbilaran 113, Dabao 359, General Santos 454, Manilo 640, Kezonurbo 642, Tuguegarao 890 kilometrojn (aere).
Historio
En 1521 Fernão de Magalhães alvenis al la proksima insulo. Dum la hispana periodo la regiono estis maldense loĝita, ĉefe la marbordo pro ofta atako de piratoj. Tamen Maasin estis fondita kiel paroĥo. Jezuitoj administris inter 1700 kaj 1768, poste aŭgustenanoj ĝis 1843, fine franciskanoj ĝis 1896. La oficiala komunumfondo okazis en 1770. En la 19-a jarcento enmigrantoj alvenis el la pli grandaj najbaraj insuloj. Depost la mallongdaŭra filipina revolucio (1898) dominado de Usono okazis. Tiam Maasin ĝuis benojn de la demokratio, kiu finiĝis dum la japana erao (1942-1945). Depost la 2-a mondmilito Maasin evoluis precipe pro la haveno kaj pro fondo de nova provinco Suda Lejteo Maasin fariĝis provinca ĉefurbo. En 1998 la statuso estis levita al komponenta urbo.
Ekonomio
En Maasin la plej multaj el la homoj estas kamparanoj aŭ fiŝkaptistoj, krome gravas la komerca sektoro.
Religio
En Maasin precipe katolikoj vivas (ĉirkaŭ 90%). La diocezo estis fondita la 14-an de aŭgusto 1968.
Trafiko
Maasin voje estas alirebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭflanke. La urbo havas enlandan flughavenon kaj maran nacian havenon.
Klimato
La klimato de Maasin estas klasifikita kiel ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 1772 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Kuoppo
Kuoppo aŭ koppa (Ϙ) estas arkaika litero kiu estis uzata en fruaj formoj de la greka alfabeto, derivita de fenica qoph. En la fenica, qoph estis prononcata kiel senvoĉa uvula halto ; en la greka, kiu ne havis ĉi tiun sonon, ĝi estis anstataŭe uzita por antaŭ dorsaj vokaloj (Ο kaj Υ). Ĉar la sono tiam superflue havis du skribojn, kuoppa estis eble anstataŭigita per kapo (Κ). Kuoppa restis en uzo kiel litero en iuj senserifaj grekaj regionoj en la 5-a jarcento a.K..
Kuoppa estis uzata kiel simbolo por urba Korinto, kiu havis la frua literumon kiel Ϙόρινθος. Kuoppa estas ankaŭ la fonto de la latina litero Q kaj la arkaika cirila numeralo koppa (Ҁ).
En la Unikodo estas du paroj de kodoj por prezenti literon kuoppa: majuskla U+03D8 (Ϙ) kaj minuskla U+03D9 (ϙ) por prezenti la Q-ecan literon, kaj U+03DE/U+03DF (Ϟϟ), por la Z-ecaj nombraj signoj. Noto ke komputilaj tiparoj uzataj en foliumiloj povas montri ĉi tiuj kodojn malsame.
12423 Slotin
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kanada kemiisto kaj fizikisto Louis Alexander Slotin (1910–1946). Rezulte de akcidento la en la Nacia Laboratorio Los Álamos, li ricevis  da radiado. Li kuraĝe insistis, ke kuracistoj kontrolu lian malboniĝantan sanon dum liaj finaj naŭ tagojn.
Harcy
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Tudelilla
Tudelilla estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordorienta Komarko de Calahorra, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo Tudelilla estas etimologie komprenebla kiel diminutivo de Tudela.
Geografio
Tudelilla estas sur la valo de la rivero Ebro, norde de la komarko, sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon. Tudelilla havas apartan komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-381, kiu komunikas norde kun la nacia ŝoseo N-232 inter Ausejo nordokcidente kaj El Villar de Arnedo oriente kaj sude kun Arnedo.
Jerez
Jerez estas ankaŭ nomo de rivero en Serbio.
Tudelilla
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same ĉe Tudelilla, kie oni malaltiĝis el 1 431 loĝantoj en 1940 ĝis nunaj 334.
Jerez
Jerez-Xèrés-Sherry estas oficialaj nomoj de vino ŝereo, produktata ĉe ĉirkaŭaĵoj de Jerez de la Frontera.
Tudelilla
Aktualo
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj fungoj). Ĉio estas sen irigacio spite la proksimecon de la rivero Ebro. Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la aparta turo de la preĝejo, Jakoba Vojo, vitgardejoj ktp.
Federacio de Gejaj Ludoj
La Federacio de Gejaj Ludoj (FGG) estas la sankciiga korpo de la Gejaj Ludoj, fondita en 1982 de Tom Waddell, post kiam li traktis unuanime la antaŭjuĝon kontraŭ gejaj atletoj kaj ilia malkapablo partopreni malkaŝe en sportaj eventoj. La Federacio de Gejaj Ludoj gastigas la plej grandan kulturan kaj sportan eventon de la mondo por la GLAT-komunumo ĉiun kvar jarojn. La Federacio de Gejaj Ludoj baziĝas sur la principoj de "partopreno, inkluzivemo kaj persona boneco" kaj daŭre subtenas la GLAT-komunumon ne nur per la Gejaj Ludoj sed per stipendioj por senprivilegiaj membroj. La Federacio de Gejaj Ludoj daŭre kreskas tra la mondo kaj akceptas membrojn el ajna seksa orientiĝo kaj nacieco por partopreni la ludojn aŭ kontribui.
Emblemo de Pakistano
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de Pakistano estis adoptita en 1954 kaj simboligas la pakistanan ideologian fundamenton, la bazon de ĝia ekonomio, ĝia kultura heredaĵo kaj ĝiaj gvidaj principoj. La kvar komponaĵoj de la emblemo estas lunarko kaj stela kresto super ŝildo, kiu estas ĉirkaŭita de girlando, sub kiu estas skribraĵo. La kresto kaj la verda koloro de la emblemo estas tradiciaj simboloj de Islamo. La kvaronigita ŝildo en la centro montras kotonon, tritikon, teon kaj juton, kiuj estis la ĉefaj kultivaĵoj de Pakistano en la epoko de sendependiĝo kaj simboligas la agrikulturan bazon de la ekonomio. La flora girlando, ĉirkaŭanta la ŝildon, konsistas el la nacia floro jasmeno, reprezentas la florajn dezajnojn kiuj uziĝis en la tradicia arto de la historia mogola Imperio kaj emfazas la kulturan heredaĵon de Pakistano. La teksta rubanto sub la ŝildo enhavas la ŝtatan devizon en la urdua, de dekstre maldekstren ایمان, اتحاد, نظم - latinliterigite Iman, Ittihad, Naẓm - tradukita kiel "kredo, unueco, disciplino".
Jaro de la Esperanta Kulturo
La Jaro de la Esperanta Kulturo estas la nomo donita al la periodo inter novembro 2017 kaj decembro 2018 post deklaro de Universala Esperanto-Asocio (UEA). La periodo heredas la agadojn de 2017 kiel la Zamenhofjaro, pro la tiujara centjariĝo de la forpaso de L. L. Zamenhof, kaj paralelas al la deklaro de Eŭropa Unio por 2018 kiel Eŭropa Jaro de la Kultura Heredaĵo.
Origino
La ideo pri temjaro ligita al kulturo naskiĝis en aprilo 2017 de la estraro de UEA 2016-2019 kune kun la tiama Ĝenerala Direktoro Veronika Poór dum estrarkunsido en la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo, kiam estis pridiskutita strategia graveco de temjaroj por UEA kaj ties landaj asocioj, elektiĝinte la temo Esperanto-kulturo por 2018, por kontinuo de la agadoj ĉirkaŭ la Zamenhofjaro (2017) kaj paraleleco al la deklaro de Eŭropa Unio por 2018 kiel Eŭropa Jaro de la Kultura Heredaĵo. En julio 2017 dum la 102-a Universala Kongreso en Seulo la ideo estis prezentita kaj oficialigita en la Komitata Forumo pri Komunumo. En oktobro 2017 la temo “Kulturoj, lingvoj, tutmondiĝo: kien nun?” estis anoncita por la 103-a Universala Kongreso en Lisbono. Kaj finfine en novembro 2017 la Malferma Tago de UEA markis la institucian transiron de la Zamenhofjaro al la Jaro de la Esperanta Kulturo per specifa traktado de la temo kulturo.
Boswil
Pri la komunumo
Boswil estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2371 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Völuspá
Völuspá aŭ La Antaŭdiro de la Aŭguristino estas poemo pri la origino, evoluo kaj falo de la mondo laŭ la nordeŭropa aŭ skandinava paganismo. La poemo ĉefe estas konservita en la fama manuskripto Codex Regius (Libro de la reĝo) kaj sendube io mankas en la poemo. Oni opinias ke la poeto estis pagano influita de la kristanismo. La poemo estas prezentita kiel eldiro de iu tre saĝa völva (aŭguristino) kaj de tio devenas la nomo. En la komenco ŝi alparolas dioj kaj homoj kaj poste ŝi rakontas laŭ deziro de Óðinn (Odin), reĝo de la dioj, la tutan historion de la universo, ek de la kreo de la mondo ĝis ĝia pereo kaj plue ĝis kiam nova tero ekstaras el la maro. Fakte la aŭguroj nur estas en la lasta parto kiu temas pri la futuro de dioj kaj homoj. En la unua parto kaj la meza parto la aŭguristino rakontas pri la pasinteco kaj elmontras ke malbonaj agoj de la dioj kaj malbonaj moroj kaŭzas la disvolviĝon de la mondo kaj la pereon de dioj kaj homoj. La morala subtorento, kiu trafluas la poemon, estas tre forta. La vizioj de la poeto estas grandiozaj kaj bildoj el la naturo akre konturitaj.
Boswil
Geografio
Boswil situas ĉe la bordo de la rivero Bünz oriente de la montoĉeno Lindenberg en ebenaĵo, kie antaŭ jarmiloj situis la lago de Bünz.
Jaro de la Esperanta Kulturo
La kongresa temo de 2018
La elekto de la kongresa temo por la 103-a UK spegulis la celon de la Jaro de la Esperanta Kultura. La oficiala finprezento de tiu temo al la publiko okazis per Gazetara Komuniko de UEA, unu monato antaŭ la oficiala prezento de la Jaro mem dum la novembra MT de 2018. La kongrestema komuniko reliefigis la rilaton inter Esperanto, la esperanta kulturo kaj la plej pozitivaj ebloj por la homara evoluo en la tutmondismo, fenomeno, kiu oni povas diri firmiĝis post la transoceanaj esploroj ĉeffaritaj de la iberaj navigantoj. Reĝisoris Javier Alcalde.
Boswil
Najbaraj komunumoj
La komunumo Boswil limas en nordo al Waltenschwil, en nordoriento al Bünzen, en orientnordoriento al Besenbüren, en oriento al Aristau, en sudoriento al Muri, en sudo al Buttwil, en sudokcidento al Bettwil, kaj en nordokcidento al Kallern.
Jaro de la Esperanta Kulturo
Kultura kaj arta programoj de la 103-a UK
La Jaro de la Esperanta Kulturo trovis sian kulminon ĉe la kultura kaj arta programoj de la 103-a UK, sub respondeco de la tiama UEA-estrarano pri Kulturo, Maria Rosaria Spanò, kio inkluzivis zorgojn, agadojn kaj laborojn monatojn antaŭ la UK kaj dum la UK mem kaj konsistis je altvaloraj programeroj. Pri tio aperis informoj en komunikkanaloj de UEA kaj en ties oficiala organo, la revuo Esperanto, fine ĉefe en la septembra postkongresa numero.
Boswil
Trafiko
Boswil situas ĉe la ĉefvojo 25 de Lencburgo al Sins kaj estas konektita al la publika trafikreto per la trajnlino de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Araŭo al Zugo per la stacidomo .
Jaro de la Esperanta Kulturo
Aŭtoraj duonhoroj
La tradicia programero Aŭtoraj duonhoroj okazis en Lisbono ĉe la Libroservo entute dudek fojojn kaj inkluzivis prezentojn de Miguel Fernández (dufoje), Mikaelo Bronŝtejn, Spomenka Štimec, Suso Moinhos, Christer Kiselman, Dima Ŝevĉenko kaj Anna Striganova, Amri Wandel, István Ertl, Maritza Gutiérrez, Anna Löwenstein, Yu Jianchao, Hju Rid, Heidi Goes, Tatjana Auderskaja, Abel Montagut, João José Santos, Javier Alcalde kaj José Maria Salguero, Humphrey Tonkin kaj Carlo Minnaja.
Boswil
Historio
La unua dokumenta mencio de Boswil datiĝas el la jaro 874 kiel Bozwila.
Jaro de la Esperanta Kulturo
Libroj de la jaro
La programero “Libroj de la jaro” trarigardis la serion de lastatempaj verkoj eldonitaj dum la interkongresa jaro, prezentitaj de verkistoj kaj eldonistoj. Partoprenis Universala Esperanto-Asocio, Kroata Esperanto-Unuiĝo, Eldonejo Impeto, Eldonejo Espero, Itala Esperanto-Federacio, Sennacieca Asocio Tutmonda, Monda Asembleo Socia, Eldonejo La Karavelo kaj Hispana Esperanto-Federacio. Krome, estis prezentitaj respektive de Amri Wandel la [[Internacia Kongresa Universitato
Boswil
Historio
En la junŝtonepoko de la 10-a ĝis 8a jarmilo antaŭ Kristo sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo ekzistis la Bünzlago, kiu intertempe tereniĝis kaj marĉiĝis, je kies bordo en tiu tempo setlis homoj, kiel arkeologiaj trovaĵoj pruvis. El romia ekpoko ekzistas ruinoj de biendomoj.
En mezepoko bienposedantoj en Boswil estis la Granda Monaĥejo kaj la Virina Monaĥejo Zuriko.
La Virina Monaĥejo konstruigis en la 9-a jarcento post Kristo en Boswil preĝejon, kies patroneco unue transiris al la Habsburgoj kaj en 1380 al la Senjoroj de Hallwil, kiuj vendis ĝin en la jaro 1483 al la Monaĥejo Muri. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Boswil fariĝis ĉefloko de la samnoma voktejo en la Liberaj Distriktoj. En la jaro 1649 triono de la vilaĝo forbrulis dum inscendio.
Post la dua Milito de Millvergen en la jaro 1712 la Liberaj Distriktoj estis dividitaj inter la venkintaj protestantaj lokoj. La limo pasis ekzakte tra Boswil, kio kaŭzis ke regis du malsamaj registaroj en la vilaĝo, kiu blokis la evoluon dum preskaŭ jarcento. Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argoviojn de la ĵurkomunuma servuto kaj kreiis la Helvetan Respublikon, Boswil reunuiĝis kaj apartenis nun dum mallogna tempo al la Kantono Baden. Ek de 1803 Boswil estas komunumo de la distrikto Muri de Kantono Argovio.
András Békés
András BÉKÉS [andrAŝ bEkEŝ], hungare Békés András estis hungara reĝisoro kaj universitata instruisto. Lia edzino estis Mária Zempléni, iliaj filinoj estis Itala Békés kaj Rita Békés.
András Békés naskiĝis la 1927 en Debrecen. Li mortis la 2015 en Budapeŝto.
Choiseul
La insulo Choiseul, de indiĝena nomo Lauru, estas la plej granda insulo (2,971 km²) de la Provinco Choiseul, Salomonoj, je 7.08°S 157°E.
La unua registrita vidaĵo fare de eŭropanoj estis de la hispana ekspedicio de Álvaro de Mendaña en aprilo 1568.
Saint-Aubin-sur-Scie
Saint-Aubin-sur-Scie estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Aubinois.
Francisko el Sales
Francisko el Sales aŭ Sankta Francisko de Salezo (france: François de Sales) (naskiĝis la en kastelo Sales apud Annecy (Francio), mortis la  en Liono (Francio)) estis princo-episkopo de Ĝenevo, rezidanta en Annecy. Destinita al juĝeja kariero, stude preparita en Padova kaj Parizo, advokatis kiel patrono de la Senato de Chambéry; sed liaj scioj pri la sanktaj Skriboj kaj agado de la Katolika Eklezio lin inklinigis al la katolika sacerdoteco, kiun li elektis, ordiniĝante en 1593: tuj petis kaj ricevis pastre ofici en la kalvinista Ĝenevo, kie post kelke da jaroj li enoficiĝis kiel episkopo, antaŭe kiel helpanto poste kiel titolulo, aparte engaĝita aplikadi la dekretojn de la Koncilio de Trento. En tiu urbo li tute praktikis sian saĝon kaj pastoralan mildon adresiĝante precipe al kalvinistoj, ankaŭ se devigita transloki sian oficialan episkopan sidejon al Annecy por pli libere agadi. Filotea kaj Traktado pri la dia amo estas liaj precipaj verkoj. Li fondis, kunlabore kun Sankta Johana Franciska Chantal religiulinan ordenon ĝin nomante “ordeno de la Vizitado (aludo al la vizito de Maria al Elizabeto, laŭ Luka evangelio), kies membrinojn la popolo indikis per kromnomo “Vizitadaninoj”. Kanonizita de papo Aleksandro la 7-a (1665), li estis establita kiel oficiala Doktoro de la Eklezio dum la papado de Leono la 13-a (1887) kaj proklamita de Pio la 11-a (1923) sankta patrono de ĵurnalistoj kaj de tiuj, kiuj konigas kristanismon per la komunikaj sociaj medioj.
Lia influo en la kulturo de la eŭropa dek-sesa jarcento
Sankta Francisko el Sales estas konsiderata patro de la moderna kristana, kaj ne nur, spiritualeco, ĉar li influis la plej signifajn figurojn de la franca Grand siècle kaj de la tuta samjarcenta Eŭropo, altirante kaj al katolikismo eĉ kalvinistojn kaj al religio diistojn per skribaj verkoj kaj per dialogoj: liaj verkoj kaj karakteriza agado faras el Francisko el Sales unu el plej gravaj reprezentantoj de humanismo devota je franca stampo. Fakte, li estis sankta episkopo, enamiĝinta pri la vivo kaj belo de Dio, kiujn li sentigas per siaj verkoj kaj abunda interkorespondado kaj predikado.
Neforgesendas, ke al li inspiriĝis diversaj religiaj iniciatoj, aparte inter katolikoj, kiel la Salesa Familio estigita de Sankta Johano Bosco, kiu imitis kaj kreskigis la efikon de la Salesa Oratorio (junula eduk- amuzig-instrua renkontiĝo).
Lia memorinda diro. Antaŭ provokaj ofendoj, li respondis: “Ĉu vi volas, ke ene de unu horkvarono mi perdu tiun malmulton da mildeco, kiun mi akiris per dudek unu jaroj da intensa memregado?”.
Eksteraj ligiloj
[Tie estas raportitaj frazoj de la Salesa) http://it.wikiquote.org/wiki/Pagina_principale]
Krestopingvenoj
La termino Krestopingvenoj estas komuna nomo kolektive uzata por specioj pingvenaj de la genro Eudyptes. La preciza nombro de specioj en la genro varias inter kvar kaj sep depende el la fakulo, kaj la specio de Ĉathamaj Insuloj povus iĝis formortinta en la 19a jarcento. Ĉiuj estas blankanigraj pingvenoj kun flavaj krestoj kaj ruĝaj bekoj kaj okuloj, kaj troviĝas ĉe ĉeantarktaj insuloj en la tutmondaj sudaj oceanoj. Ĉiuj demetas du ovojn sed zorgas nur unu junulon por reprodukta sezono; la unua demetita ovo estas klare pli malgranda ol la dua.
Taksonomio
Tiu genro estis priskribita de la franca ornitologo Louis Jean Pierre Vieillot en 1816; la nomo estas deriva el la vortoj de la antikva greka eŭ "bona", kaj diptes "plonĝanto".
Klasike oni agnoskis ses nunajn speciojn, kun la ĵusa disiĝo de la Flavtufa pingveno, kio plinombrigas ilin al sep. Male la proksima rilataro de la Ortufa kun la Ŝlegela pingvenoj, kaj de la Sklatera pingveno kun la Forta pingveno kondukis kelkajn proponi, ke la du paroj estu konsiderataj specioj.
ORDO SFENISKOFORMAJ La formo de la Ĉathamoj estas konata nur el ostoj de subfosilioj, sed povus iĝi formortinta tiom jŭse kim ĝis la fino de la 19a jarcento ĉar kaptiva birdo iam inter 1867 kaj 1872 povus korespondi al tiu taksono. Ŝajne temas pri distinga specio, kun fajna, svelta kaj malalta beko.
Evoluo
Pruvero pere de mitokondrio kaj nuklea DNA sugestas, ke Krestopingvenoj disiĝis el prauloj de sia plej proksima vivanta parenco, nome la Flavokula pingveno, meze de Mioceno antaŭ ĉirkaŭ 15 milionoj da jaroj, antaŭ disiĝi en separataj specioj antaŭ ĉirkaŭ 8 milionoj da jaroj en la fino de Mioceno.
Oni identigis pingvenan genron el fosilioj, nome Madrynornis, kiel la plej proksima konata parenco de la Krestopingvenoj. Trovita en kuŝejoj de la fino de Mioceno date el ĉirkaŭ antaŭ 10 milionoj da jaroj, ĝi devis esti separinta el la Krestopingvenoj antaŭ ĉirkaŭ 12 milionoj da jaroj. Ĉar la kapornamo per flavaj filoplumoj ŝajnas pleziomorfa por la stirpo de la Eudyptes-Megadyptes, probable ankaŭ Madrynornis havis ilin.
Aspekto
La Krestopingvenoj estas similaj laŭ aspekto, havante tre klare markitan blankanigran plumaron kun ruĝaj bekoj kaj elstaraj flavaj krestoj. Ties alvokoj estas pli komplikaj ol tiuj de aliaj specioj, kun kelkaj frazoj de diferencaj longoj. La Ŝlegela pingveno (ĉefe) havas blankan vizaĝon, dum aliaj specioj havas nigrajn vizaĝojn.
Reproduktado
Krestopingvenoj reproduktiĝas ĉe ĉeantarktaj insuloj en la sudaj bordoj de la mondaj oceanoj; la plej granda diverseco estas ĉe Novzelando kaj najbaraj insuloj. Ties reproduktaj memmontradoj kaj kutimaroj estas ĝenerale pli prilaboritaj ol ĉe aliaj pingvenaj specioj. Kaj masklo kaj ino faras per vicoj kovadon kaj de ovoj kaj de junulo.
Krestopingveninoj demetas du ovojn sed preskaŭ ĉiam ili zorgas nur unu junulon sukcese. Ĉiuj specioj montras la strangan fenomenon de ovogranda dimorfismo en reproduktado; nome la unua ovo (aŭ ovo A) demetita estas klare pli malgranda ol la dua (ovo B). Tio estas plej ekstrema ĉe la Ortufa pingveno, kie la unua ovo averaĝe estas nur 60 % el la grando de la dua. La tialo por tio estas nekonata, kvankam oni proponis kelkajn teoriojn. Brita ornitologo David Lack teoriis, ke la genro estis evoluante al ovodemeto de unuova demetado. Eksperimentoj per ovanstataŭo montris, ke la ovoj A povas produkti survivontajn idojn kiuj estis nur 7 % pli malpezaj je eloviĝo.