cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sondilo
Tradicie sondiloj estas uzataj de ŝipistoj por mezuri la profundon de akvo (per ŝnurligita plumbo) kaj de kuracistoj por esplori vundojn aŭ korpajn orificojn (per tubeto). Aktiva sondilo tenas aparatojn por kolekti kaj sendi variajn informaĵojn per direkta kablo aŭ radio. Energio por la sondilo venas el propra fonto (baterio aŭ akumulatoro) aŭ per la kablo.
Mezepoka muziko
Gregoria ĉanto
La plej multaj disvolvaĵoj en okcidenta klasika muziko aŭ rilatas al aŭ rekte devenas de procedoj unue viditaj en ĉanto kaj ties plej fruaj derivaĵoj.
Tiger King: Murder, Mayhem and Madness
Ricevo
La programo rapide fariĝis la plej populara spektindaĵo en Netflix. Oni sugestas ke la kialo estas pro la enhejmigo de granda parto de la monda loĝantaro dum la Pandemio de COVID-19.
Mezepoka muziko
Organumo
Ĉirkaŭ la fino de la naŭa jarcento, kantistoj en monaĥejoj kiel St. Gall en Svisio ekprovis aldoni alian parton al la ĉanto, ĝenerale voĉon en paralela movo, kantante plejparte perfektajn kvartojn aŭ kvintojn kontraŭ la originala melodio. Tiu ĉi disvolvaĵo nomiĝas organumo, kaj ĝi reprezentas la originon de kontrapunkto, la trajto kiu plej certe distingas eŭropan muzikon disde la cetero de monda muziko. Tra la sekvantaj kelkaj jarcentoj organumo disvolviĝis en pluraj manieroj. La plej grava estis la kreado de "ornama organumo" ĉirkaŭ 1100, iafoje konata kiel la skolo de St. Martial (nomata laŭ monaĥejo en sudcentra Francio, kiu posedas la plej bone konservitan manuskripton de tiu ĉi repertuaro). En "ornama organumo" la originalan melodion oni kantis en longaj tonoj dum akompananta voĉo kantis po multajn tonojn kontraŭ ĉiu el la originala, ofte en tre ellaborita maniero, dume emfazante la perfektajn konsonancojn (kvartojn, kvintojn, kaj oktojn) kiel en la pli fruaj organumoj.
Tiger King: Murder, Mayhem and Madness
Estonteco
Limigita serio kun aktoroj estas prilaborata nun per la firmao Universal Content Productions. Ĝi estos bazita en la dua sezono de la podkasto Over My Dead Body. La aktorino Kate McKinnon rolos Carole Baskin. Neniu alia el la rolantaro ankoraŭ estis anoncita.
Gordon Moore
Gordon Earle MOORE [mor] (la 3-an de aprilo 1929 - la 24-an de marto 2023) estis la prezidanto kaj fondinto de Intel kune kun Robert Noyce. En artikolo publikigita la 19-an de aprilo 1965 en Electronics Magazine, li prezentis tezon konatan kiel leĝo de Moore.
Vivo
Gordon Moore naskiĝis en Pescadero, Kalifornio. Diplomiĝis pri Scienco (B.Sc) en Kemio ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley (1950) kaj Doktoriĝis pri Kemio kaj Fiziko ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio (Caltech) (1954). Antaŭ ekzamenado de Berkeley, li faris siajn unuajarulajn kaj duajarojn en San Jose State University, kie li renkontis sian estontan edzinon, Betty.
Mezepoka muziko
Organumo
Postaj disvolviĝoj de organumo okazis en Anglio, kie la intervalo de la trito aparte favoriĝis, kaj kie oni kredeble improvizadis organumojn kontraŭ ekzistanta ĉantomelodio, kaj ĉe Notre Dame en Parizo, kiu fariĝis la centro de muzika kreada agado tra la dektria jarcento.
Gordon Moore
Vivo
En julio de 1968 Moore fondis la kompanion Intel kune kun Robert Noyce. Li funkciis kiel vicprezidanto de la firmao ĝis 1975, kiam li estis nomumita prezidanto kaj ĉefoficisto. En aprilo 1979, li estis nomumita prezidanto de la estraro. Moore restis ĉefoficisto ĝis 1987. Ekde 1997, li havis la titolon de prezidanto emerito, kaj estis Membro de la direktoraro de la firmao ĝis 2001.
Mezepoka muziko
Skolo de Notre Dame (ars antiqua)
La impona florado de la skolo de Notre Dame de polifonio de ĉirkaŭ 1150 ĝis 1250 respondis al la same imponaj atingoj en gotika arkitekturo: la centro de agado ja estis la katedralo de Notre Dame mem. Ĝuste en tiu ĉi periodo ritma notacio ekaperis en okcidenta muziko, precipe kunteksto-dependa metodo de ritma notacio konata kiel la ritmaj modaloj. Tio estis ankaŭ la periodo, en kiu disvolviĝis konceptoj de formala strukturo, kiuj metis atenton sur proporcion, teksadon, kaj arkitekturan efikon. Iafoje oni nomas tian muzikon la pariza skolo, aŭ pariza organumo, kaj ĝi reprezentas la komencon de tio, kio kutime nomiĝas la ars antiqua. Komponistoj el tiu periodo kreis plurajn novajn muzikajn formojn: klozuloj, kiuj estis melismaj sekcioj de organumoj elprenitaj kaj tajlitaj per novaj vortoj kaj plia muzika malvolvado; konduktuso, kiu estis kanto por unu aŭ pluraj voĉoj, kiun oni kantu ritme, verŝajne okaze de ia procesio; kaj tropoj, kiuj estis rearanĝaĵoj de pli malnovaj ĉantoj nun havantaj novajn vortojn kaj iafoje novan muzikon.
Gordon Moore
Vivo
En 2001, Moore kaj lia edzino donacis $ 600 milionojn al Caltech, la plej granda kvanto donacita al institucio de supera edukado ĝis tiu tempo. Laŭ Moore, la celo de la donaco estis konservi Caltech ĉe la avangardo de esplorado kaj teknologio. Moore estis prezidanto de la estraro de kuratoraro de Caltech de 1994 ĝis 2000, kaj hodiaŭ daŭras kiel membro de la estraro de kuratoraro. En 2002, usona prezidanto George W. Bush aljuĝis al li la Prezidentan Medalon de Libereco, la plej altan civilan honoron en Usono. En 2003, li estis elektita por iĝi membro de la usona asocio por la akcelo de scienco.
Mezepoka muziko
Skolo de Notre Dame (ars antiqua)
La moteto, unu el la plej gravaj muzikaj formoj el la malfrua mezepoko kaj renesanco, ekdisvolviĝis dum la periodo de Notre Dame el la klozulo, aparte el la formo uzanta plurajn voĉojn, kiel ekz. en la verkado de Pérotin. Ĝin oni plu disvolvis en formon de granda ellaboriteco, rafiniteco, kaj subtileco en la dekkvara jarcento, la periodo de la ars nova.
Gordon Moore
Vivo
La biblioteko ĉe la Mathematical Science Center de Cambridge University estas nomita laŭ li kaj lia edzino Betty, kiel estas la konstruaĵo de Moore Laboratories (dediĉita en 1996) ĉe Caltech.
Kune kun sia edzino, Moore fondis la Betty and Gordon Moore Foundation.
Mezepoka muziko
Franca ars nova
La komenco de la ars nova estas unu el la malmultaj klaraj kronologiaj dividoj en mezepoka muziko, ĉar ĝi respondas al la eldono de la Roman de Fauvel, grandega kompilaĵo de poezio kaj muziko, en 1310 kaj 1314. La Roman de Fauvel estas satiro pri koruptaĵoj en la mezepoka eklezio, kaj ĝi estas plena je mezepokaj motetoj, lajoj, rondeloj, kaj aliaj novaj sekularaj formoj. Kvankam la plejmulto de la muziko estas anonima, ĝi enhavas plurajn pecojn de Philippe de Vitry, unu el la unuaj komponistoj de la izoritma moteto, disvolviĝo kiu distingas la dekkvaran jarcenton. La izoritman moteton perfektigis Guillaume de Machaut, la plej bona komponisto siatempe. La plejmulto de la muziko de la ars nova estis franca laŭ deveno; tamen, la termino ofte malstrikte aplikiĝas al ĉia muziko el la dekkvara jarcento, speciale por inkludi la sekularan muzikon de Landini en Italio.
L'Affaire Dominici (1973)
L'Affaire Dominici (Afero Dominici) estas franca filmo de Claude Bernard-Aubert farita en 1972, kaj aperinta en 1973.
Mezepoka muziko
Franca ars nova
Dum la ars nova, sekulara muziko akiris polifonian rafinitecon antaŭe trovatan nur en sankta muziko, kio ne estas supriza se konsideri la sekularan karakteron de la frua renesanco (kaj ni notu, ke malgraŭ tio, ke tiu ĉi muziko estas ofte konsiderata "mezepoka", la sociaj potencoj ĝin produktintaj estis respondecaj por la komenco de la literatura kaj arta renesanco en Italio — la distingo inter mezepoko kaj renesanco estas malklara, aparte se konsideri artojn tiel diversajn kiel muzikon kaj pentradon). La terminon "ars nova" (nova arto, aŭ nova tekniko) enkondukis Philippe de Vitry en sia traktato sub la sama nomo (probable verkita en 1322), por distingi tiun ĉi praktikon disde la muziko el la tuj antaŭa epoko.
Gordon Moore
Vivo
La 6-an de decembro 2007, Gordon Moore kaj lia edzino donacis 200 milionojn da dolaroj al Caltech kaj la Universitato de Kalifornio por la disvolviĝo de la plej granda optika teleskopo en la mondo. La teleskopo havos 30 metrojn da speguloj laŭ sia longo, proksimume trioble la nuna rekordo.
Mezepoka muziko
Goliardoj
La goliardoj estis vojaĝantaj poeto-muzikistoj en la Eŭropo de la deka jarcento ĝis la mezo de la dektria, kaj tial ilia tradicio dividis iom da tempo kun la tradicio de trobadoroj kaj trouvères. La plej multaj estis scienculoj aŭ ekleziuloj, kaj ili verkis kaj kantis en la latina, malsimile al la trobadoroj, trouvères, kaj Minnesanger, kiuj uzis la nacilingvon. Kvankam multaj el la poemoj transvivis, tre malmulta muziko restas. Ili eble influis — eĉ decide — la tradicion de trobadoroj kaj trouvères. La plej multaj el iliaj poemoj estas sekularaj, kaj kvankam pluraj el iliaj kantoj glorigas religiajn idealojn, aliaj estas malkaŝe profanaj, traktantaj ebriecon, diboĉadon, kaj amoremon.
Geisslerlieder
La Geisslerlieder estis la kantoj de vagantaj bandoj de Flagelantoj, kiuj celis trankviligi la venĝemon de kolera Dio per penta muziko kune kun difektado de siaj korpoj. Estis du apartaj periodoj de agado de Geisslerlied: unu ĉirkaŭ la mezo de la dektria jarcento, el kiu, bedaŭrinde, nenia muziko transvivis (kvankam multaj tekstoj restas); kaj alia el 1349, por kiu kaj vortoj kaj muziko transvivis mirakle sendifektaj pro la atentado de sola pastro, kiu skribadis pri la movado kaj registradis ĝian muzikon. Tiu ĉi dua periodo respondas al la disvastiĝo de la pesto en Eŭropo, kaj priskribas unu el la plej teruraj eventoj de eŭropa historio. Ambaŭ periodoj de agado en Geisslerlied okazis precipe en Germanio.
Trobadoroj, trobairitz kaj trouvères
La trobadora muziko disvolviĝis en suda Francio, Katalunio kaj norda Italio, kaj disvastiĝis al kortegoj de Eŭropo je la fino de la 12-a jarcento. La trobadoroj estis muzik-komponistoj kaj interpretistoj de lirika poezio kiu naskiĝis en la koro de la okcitana nobelaro. La trobadora movado disvastiĝis en la kortegoj de Italio, Hispanio, kaj Francio, kaj poste tra la tuta Eŭropo. La trobadoroj fariĝis gravaj aktoroj en socia kaj kultura vivo, ĝis tia grado, ke ili restas hodiaŭ esencaj figuroj de la Mezepoko.
Ĝiaj kantotekstoj temas ĉefe pri kavalireca amo, sincere, subtile kantita de poetoj de nobela statuso. Ili ĝentile esprimas siajn sekretajn amojn inter la membroj de la nobelaro. Tiu elita movado inkludis virinojn, kiuj ankaŭ verkis, komponis kaj interpretis siajn kanzonojn. Ili kutime atentigas pri ilia idealigita, platona kaj mistika koncepto pri amo. Ĉi tiuj nobelaj virinoj, per siaj versoj, parolas pri feliĉo, deziro, maltrankvilo; sentoj kaŭzitaj de fervora amo. En ĉi tiuj versoj ili serĉis perfektecon kaj belecon, priskribante la idealojn, kiujn ili atendis trovi en viro por ami lin. Ĉi tiu amo estis direktita al kavaliroj, trobadoroj, malofte al iliaj edzoj.
La muziko de la trobadoroj kaj trouvères estis nacilingva tradicio de monofonia sekulara kantado, verŝajne akompanata de instrumentoj, kantata de profesiaj, kelkfoje vojaĝantaj, muzikistoj, kiuj estis tiom lertaj kiel poetoj kiom kiel kantistoj kaj instrumentistoj. La lingvo de la trobadoroj estis la okcitana (alifoje nomata la langue d'oc aŭ provençal); la lingvo de la trouvères estis la malnovfranca (nomata ankaŭ la langue d'oil). La periodo de la trobadoroj respondis al la florado de kultura vivo en Provenco, kiu daŭris tra la dekdua jarcento kaj en la unuan jardekon de la dektria. Tipaj temoj de trobadoraj kantoj estis milito, kavalireco, kaj kortega amo. La periodo de la trobadoroj finiĝis subite per la Albigensa Krucmilito, la furioza kampanjo de Papo Inocento la 3-a por elimini la herezon de albigensismo (kaj proprigi la riĉaĵojn de sendefenda popolo), kiu efektive ekstermis la tutan civilizacion. Transvivintaj trobadoroj iris aŭ al Hispanio, norda Italio, aŭ norda Francio (kie la tradicio de trouvères plu vivis), kie iliaj kapabloj kaj teknikoj kontribuis al la postaj disvolviĝoj en la kulturo de sekulara muziko en tiuj lokoj.
La muziko de la trouvères similis al tiu de la trobadoroj, sed ĝi povis transvivi en la dektrian jarcenton neinfluite de la milito de ekstermado kontraŭ la albigensoj. Plej multaj el la pli ol du mil transvivintaj kantoj de trouvères inkludas muzikon, kaj montras rafinitecon tiel grandan kiel tiu de la poezio, kiun ili akompanas.
Ĉar la nobelaj geedziĝoj estis aranĝitaj laŭ profito, la korteza amo estis en la plej multaj kazoj inter membroj de la nobelaro, sed sekreta, adultema kaj malpermesata. Francio en la XIIa-jarcento  estis tempo tre favora al la ekonomia sendependeco de la nobelaj virinoj, kiuj prizorgis la familian havaĵon dum iliaj edzoj batalis en la krucmilitoj. Ĉi tio alportis klimaton de virina libereco kaj sendependeco, kiu favoris virinan artan kreadon. Tiutempe estis “mode” ke la virinoj de la eŭropaj kortegoj kapablis kanti kaj ludi instrumentojn. Do en la ekzercado de ĉi tiuj inaj kapabloj estis la origino de la trobairitz, la Trobadorinoj, virinoj, kiuj komponis, verkis versojn, kantis kaj recitis ĉe la kortego de Okcitanio, inter la jaroj 1170 ĝis 1260.
Estis tre malgranda grupo de virinoj de nobela deveno, kaj edziĝintaj al gravaj provencaj nobeluloj, kiuj volis sekvi la paŝojn de tiuj poetoj de malpermesataj amoj. Ili volis kapti en siaj verkoj la plej profundajn amajn sentojn. La trobadorinoj ĝentile, sed aŭdace kantis la amon al siaj sekretaj amantoj. En la historio de la muziko la trobadorinoj elstaras pro tio, ke ili estis la unuaj virinoj, kiuj komponis profanajn muzikojn. Ĉiuj konataj kantverkistinoj ĝis tiu momento, verkis sanktajn, religiajn muzikojn, kiel la abatinoj Kassia aŭ Hildegard von Bingen. Estas malmultaj kaj ne fidindaj la fontoj de informoj pri la trobadorinoj. Nur estas konataj la nomoj de ĉirkaŭ dudek virinaj trobadoroj el la XIIa kaj XIIIa jarcentoj, kun ĉirkaŭ 32 komponaĵoj atribuitaj al ili. Tre malmulte kompare al la viraj figuroj de la sama tempo, 460 trobadoroj kaj 2 600 komponaĵoj. Inter ili elstaras María la Balteira, muzo kaj inspiro de multaj trobadoroj de la reĝa kortego; Beatriz de Día, Alamanda de Castelnau; Maria de Ventardorn, kiu esprimas la deziron al egaleco inter viroj kaj virinoj en amrilatoj; Maria de Francio; Azalais de Porcairagues. Sed tiel, kiel la historio laŭdis la trobadorojn, igante ilin nemalhaveblaj gravuloj de la legenda mezepoko, trobadorinoj malaperis el iu ajn kampo de studo, historiografia, literatura aŭ muzika. Sed la virinaj trobadoroj ekzistis, kaj kelkaj el ili verkis belajn versojn.
Liturgia dramo
Ankoraŭ alia muzika tradicio de Eŭropo dum la mezepoko estis la liturgia dramo. Treeble tiu ĉi estis la plej malnova el ĉiuj, ĉar en sia originala formo ĝi eble reprezentas transvivadon de romia dramo kun almeto de kristanaj historioj — ĉefe la evangelio, la Pasiono, kaj la vivoj de la sanktuloj. Ĉiu parto de Eŭropo havis iaspecan tradicion de muzika aŭ duone muzika dramo en la mezepoko, inkludantan roladon, paroladon, kantadon, kaj instrumentan akompanon en ia kombino. Probable ili estis ludataj de vojaĝantaj aktoroj kaj muzikistoj, kaj la muzikaj elementoj povus esti la plej proksimaj transvivintaj parencoj de la perdita populara muziko de sia periodo. Multaj konserviĝis sufiĉe kompletaj por permesi modernan rekonstruadon kaj prezenton (ekz. la Dramo de Daniel, kiu estis lastatempe registrita).
Fino de la epoko
Marki la finon de la mezepoko kaj la komencon de la renesanco, rilate la komponadon de muziko, portas problemojn. Kvankam la muziko de la dekkvara jarcento estas sufiĉe evidente mezepoka laŭ konceptado, kaj la muzika agado en Italio — la centro de agado por la frua renesanco — postiris tre malproksime malantaŭ tiu de Francio, estas pli bone rigardi la muzikon de la dekkvina jarcento kiel transira periodo, konservanta plurajn el la idealoj de la fino de la mezepoko (ekz. speco de polifonia verkado, en kiu la partoj diferencas vaste unu de la aliaj) sed ekmontranta plurajn el la difinaj trajtoj de la renesanco (ekz. internacia stilo, kiu disvolviĝis per dislokiĝado de franca-flandraj muzikistoj tra Eŭropo).
Mezepokaj komponistoj
Multo de la muziko el la mezepoka periodo estas anonima. Jen estas listo de gravaj komponistoj, kies nomoj estas sciataj, el la mezepoka periodo. Kelkaj el la nomoj, speciale el la komenco de la periodo, eble estis nure poetoj kaj verkistoj, kaj la melodiojn, por kiuj ili verkis vortojn, eble verkis aliaj, nun anonimaj; atribuado de monofonia muziko en fontoj de la mezepoka periodo ne estas ĉiam fidinda.
L'Affaire Dominici (1973)
Temo
Ĉi tiu filmo rekonstruas la Aferon Dominici kiu disvolviĝis en 1952. Jean Gabin ludas la rolon de Gaston Dominici, patriarko akuzita fare de justico kaj sia familio pri murdado de tri Angloj sur la bordoj de aŭtovojo proksime al lia dombieno.
Vinbarelo
Vinbarelo, bariko, simple barelo aŭ bareleto (se ĝi estas malgranda) estas barelforma ujo el ligno uzata por vinproduktado. La vinbarelo malrapide (dum periodoj ĝis 21 monatoj) enlasas oksigenon en la vinon kaj havigas al ĝi teksturon kaj aromon por mildigi ties guston. Tipa vinbarelo havas volumenon de 220 litroj. Vinbarelo 225-litraj nomiĝas "bordoza barelo".
Prilaborado
Oni selektas kaj sekigas la lignon atente sub la libera ĉielo aŭ per varmigiloj, tranĉante ĝin por fari la tabulojn kiuj kunformas la vinbarelon kun dikecoj de inter 19 kaj 29 mm, kiuj poste estos rostetitaj en la subaj partoj interne por kurbigi ilin kaj adapti ilin al la formo de la vinbarelo. Post esti preparintaj ĉiujn tabulojn, oni ringas la vinbarelon per metalaj ringobendoj, iom post iom, por havi la vinbarelon ankoraŭ sen fundo kaj sen ŝtopilo, kiuj estos almuntitaj fine.
Estas pluraj niveloj de rostado, kiuj donos malsamajn gustojn al la vino.
Gordon Moore
Vivo
Moore estas gajninto de la Parkin Medalon de 2004.
La asteroido 8013 Gordonmoore malkovrita de Eleanor Helin en 1990 estas nomita laŭ li.
La Chartre-sur-le-Loir
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento La Flèche, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas chartrains.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
K. Enikő Gurzó
GURZÓ K. Enikő (gurzo:) estas rumania hungara arthistoriistino, priarta verkistino naskita en Temeŝvaro.
Kariero
K. Enikő Gurzó diplomitiĝis pri historio kaj arthistorio en UBB de Kluĵo. Ŝi laboras ĉe la belarta muzeo de Temeŝvaro
Ĝanardana Maharŝi
Ĝanardana Maharŝi (జనార్ధన మహర్షి, IAST: Janārdhana Maharṣi, Hunter: Janardhana Maharshi; naskiĝinta la 16-an de majo 1967) estas barata scenaristo, poeto, aŭtoro, produktisto, romanisto, kantoteksisto kaj kina reĝisoro, kiu laboras plejparte en la telugua kino kaj en la kanara kino. Liaj reĝisoritaj filmoj, nome Devasthanam kaj Viswadarshanam estis projektitaj en multaj filmfestivaloj.
Komencoj
Naskiĝinta en Kandukuru, distrikto Prakaŝam, studentis kaj diplomiĝis en Ĉittur. Studante en la altlernejo, li aktorumis kaj verkis scenarojn kaj eldonis siajn poemojn kaj rakontojn en multaj famaj semajn-ĵurnaloj. Li aliĝis kiel skriba helpanto al Tanikella Barani en la jaro 1989 kaj helpis lin en preskaŭ 10 filmoj; poste fariĝis sendependa verkisto en la jaro 1993. Ekde sia infanaĝo, li iĝis granda admiranto kaj fervorulo de la legenda reĝisoro K. Visvanat. Maharŝi fiere asertis, ke «Mia patrino kutimis klarigi la komplikajn detalojn de ĉiuj filmoj de K. Visvanat kaj pro tio li fariĝis mia dio».
Propra vivo
Li geedziĝis kum Lakŝmi Sunita en la jaro 1995. La paro havas du filinojn, nome Sravani Sarvamangala kaj Sarvani Saktipradata. Li loĝas en Amirpet, Hajderabado.
Kina kariero kaj filmografio
Li debutis kiel verkisto en 1994 kaj 1995. Liaj kvar filmoj nome «One by Two», «Aunty» kaj «Pekata Papa Rao» estis projektoj dum 100 tagoj kaj igis lin tre populara aŭtoro de rakontoj, scenaroj kaj dialogoj. Lia kunlaboro kun la reĝisoro T. S. B. K. Moulee, nome Siva Nageswara Rao, kondukis lin al la famo kaj sukceso.
Poste li ekkunlaboris kun direktoro E. V. V. Satjanarajana. La verkisto kaj la reĝisoro sukcese laboris por preskaŭ 25 filmoj.
En 2004, li interesiĝis pri la kanara kina industrio kaj kontinue verkis tre sukcesajn filmojn kiel «Aakash», «Arasu», «Dattha», «Meravanige», «Kannadadda Kiran Bedi», kaj tiel plu. Li partoprenis 15 filmojn en la kanara kaj 75 filmojn en la telugua. Li ankaŭ laboris proksime al la reĝisoroj K. Raghavendra Rao kaj S. V. Krishna Reddy. Li verkis dialogojn por la filmo Eega, gajninto de Nacia Filmpremio.
Kiel scenaristo, liaj famaj filmoj estas Venky Mama, Hungama, Eega, Maa Nannaku Pelli (kiu gajnis Premion Nandi por la plej bona familia filmo), Kanyadanam, Chala Bagundi, Goppinti Alludu, Bava Nachadu, Maavidaakulu, Jai Bolo Telangana, Pilla Nachindi, Maayajaalam. En la kanara: Natasaarvabhowma, Paramesha Panwala, Raj Vishnu, Bindaas kaj Bombaat, ktp.
Li atingis grandan sukceson kun siaj komediaj filmoj kiel Evadi Gola Vaadidhi, Pattukondi Chooddam, Maa Alludu Very Good, Sriramachandrulu, One by Two, Hungama, Once More, Pekata Papa Rao, Pavitra, Gopi – Goda Meeda Pilli kaj Pellala Rajyam.
Li produktis kaj reĝisoris la filmon «Devasthanam», en kie ĉefrolis la reĝisoro K. Viswanath kaj la kantisto S.P. Balasubrahmanyam en la jaro 2013, kaj gajnis multenombrajn premiojn en filmfestivaloj. En la jaro 2020 biografia filmo pri reĝisoro K. Viswanath nome «Viswadarshanam» gajnis premiojn en filmfestivaloj kaj plaĉis al la spektantaro. Liaj filmoj «Viswadarshanam» kaj «Devasthanam» estis projektitaj en pli ol 30 Internaciaj Filmfestivaloj. Kiel verkisto, li akiris grandan sukceson pro sia filmo «Ammo! Okato Tareekhu».
Ekde 2004, li ekverkis poeziojn, mallongajn rakontojn kaj eldonis 7 librojn. Li estis tre laŭdita pro sia libro «Vennamudhalu», kiuj estis presita en 12 eldonoj. Li ankaŭ skribis «Garbhagudi Loki» (romano), «Chidambara Rahasyam» (rakonto), «Panchaamrutham» (mallongaj rakontoj), «Naaku Nenu Raasukunna Premalekha» (prozo), «Kavigaane Kanumustha» (poezio), «Madhura Sambhashanalu» (konversacioj) kaj la libron «Smasaanaaniki Vairagyam». Kvar el liaj libroj estas tradukita en aliajn lingvojn ankaŭ.
Li ankaŭ aktorumis en la filmoj «Pattukondi Chooddam», «Bhookailas», «Bava Nachadu», «Maa Aavida Meeda Ottu Mee Aavida Chala Manchidi», «Jai Bolo Telangana», «O Panai Pothundi Babu».
== Literaturaj verkoj ==
NGC 6101
NGC 6101 (aliaj indikoj — GCL 40, ESO 69-SC4) estas globa stelamaso en konstelacio Paradizeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ponte Buggianese
Ponte Buggianese estas komunumo de Italio.
Baziège (stacidomo)
Baziège estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Baziège, en departemento Haute-Garonne, regiono.
Germanio en la Vintra Olimpiko 2006
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Komitato, kiu en majo 2006, do rapide post la fermo de la Vintra Olimpiko, estis reorganizita al nova organizaĵo nomata Germana Olimpika Sporta Asocio.
Baziège (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Au SG (stacidomo)
Au SG estas fervoja stacidomo en Au-Heerbrugg, Svislando.
Stacio Higashi-Hakuraku
Stacio Higashi-Hakuraku (japane: 東白楽駅 [Higaŝi-Hakuraku-eki], angle: Higashi-Hakuraku Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kanagaŭa, Jokohamo, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Tōkyū: Linio Tōkyū-Tōyoko.
Béla Jenő Cholnoky
Béla Jenő Cholnoky [ĉolnoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Cholnoky Béla Jenő (ofte pli mallonge Cholnoky Béla) estis hungara botanikisto, algologo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis csolnokossi [ĉolnokoŝi], lia patro estis Jenő Cholnoky, lia frato estis Tibor Cholnoky. Béla Jenő Cholnoky naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Pretorio.
Biografio
Béla Jenő Cholnoky maturiĝis en gimnazio en Kolozsvár en 1917, poste li studis 2 jarojn en Scienca Universitato Ferenc József, poste pro alveno de la rumana armeo en Teknikuniversitato József, fine li akiris pedagogian diplomon en 1923, filozofian diplomon en la sekva jaro en Scienca Universitato Ferenc József (Szeged). Inter 1921-1924 li estis asistanto en la universitata instituto, poste li laboris en firmao pri semoj (1924–1936), pli poste en alia firmao (1936–1944). Li havis ankaŭ privatan laboratorion en Szeged. Depost la 2-a mondmilito li disidis kaj li havis postenon en Enkhuizen inter 1946–1952, fine li estis docento en universitato de Pretorio, samtempe hidrobiologo de instituto (1952–1972). Li okupiĝis plej ofte pri diatomeoj. Li havis edzinon.
Baziège
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Baziégeois.
Kastelo Lauterecken
La kastelo Lauterecken situas en la urbeto Lauterecken en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Historio
La departementa domo kaj la fojnejo estis novkonstruitaj en la jaroj 1803 kaj 1804. La kelo de la kastelo estas en malfrugotika stilo. La Veldenz-turo estis pli frue parto de la ringmuro, kiu ĉirkaŭis la kastelon.
Shota Arai (1988)
Shota Arai (新井 章太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy kaj Kawasaki Frontale.
Faidherbia albida
Faidherbia albida estas la sola plantospecio de la genro Faidherbia. Ĝi estas en la subfamilio de la Mimosoidea ene de la familio de la Fabacoj (Fabaceae). La specio hejmas en Afriko kaj en okcidenta Azio, ĝi enkondukiĝis ankaŭ en Hindujo kaj Pakistano.
Vegetivaj karakteroj
Faidherbia albida estas decidua, dornohava arbo, kiu atingas alton de ĝis 30 metroj kaj havas 40 m profundan pivotradikon. La dornoj estas metamorfozoj de la stipuloj.
Generativaj karakteroj
La spika floraroj estas 3,5 ĝis 16 cm longaj kun diametro de 2 cm. La flavecaj floroj estas duseksaj. Kvin sepaloj formas 1 ĝis 1,7 mm longan kalikon. La kvin liberaj petaloj longas 3 ĝis 3,5 mm. La floranta tempo estas de marto ĝis septembro. Kiel polenigantoj estas observataj jenaj insektaj grupoj: skoliedoj, eŭmonidoj, himenopteroj kaj likanidoj (lepidopteroj).
La guŝoj estas oranĝaj ĝis ruĝece brunaj, 10 ĝis 35 cm longaj kaj 2 ĝis 5 cm larĝaj. Ĉiu guŝo enhavas 10 ĝis 29 malhelbrunajn, ovformajn semojn, kiuj estas 10 × 6,0 mm grandaj.
Sistematiko
La unua priskribo en la jaro 1813 faris sub la baza nomo Acacia albida Alire Raffeneau-Delile. De Auguste Jean Baptiste Chevalier la planto ricevis la nomon Faidherbia albida (DELILE) A.CHEV. en la jaro 1934. La epiteto albida rilatas al la blankeca trunko. La genra nomo Faidherbia honoras la francan generalon kaj guberniestron de Senegalo Louis Faidherbe.
Faidherbia albida estas la sola plantospecio el la genro Faidherbia en la subfamilio Mimosoideae ene de la familio Fabacoj.
Trivialnomoj en aliaj lingvoj
Trivialnomoj en aliaj lingvoj estas ekzemple: bambare „balanzan“, volofe „kadd“ kaj en Niĝero: „gao“, angle: “ Ana Tree, Apple Ring Acacia, Winter Thorn“, arabe حراز"= Haraz“.
Uzado
La ecojn doni en seksezono ombron kaj la nitrogenfiksado faras, ke Faidherbia albida estas ŝatata arbo. La folioj estas uzataj kiel proteinriĉa furaĝo.
La ligno de Faidherbia albida estas tre ŝatata pro sia rezistokapablo kontraŭ putrado kaj termitoj.
Viktor Rumpelmayer
Viktor Rumpelmayer [rumpelmajer] estis hungarlandana aŭstra (germana) arkitekto. Lia familia nomvarianto estis Rumpelmeyer. Li estas rigardita kiel unu el la plej eminentaj centreŭropaj arkitektoj de lia tempo. Viktor Rumpelmayer naskiĝis la en Preßburg (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Vieno.
Biografio
Viktor Rumpelmayer frekventis metilernejon, poste li akiris arkitekturan diplomon en akademio en Munkeno en 1853. Lia ĉefinstruisto estis Ludwig Lange. Post la diplomo li longa restis en Parizo, kie li planis ekzemple la portugalan pavilonon por la mondekspozicioj de Londono en 1862 kaj de Parizo en 1867. Baldaŭ li iris al Vieno, komence li estis kunlaboranto de aliaj arkitektoj, sed en 1872 li fondis propran firmaon. Menciindas, ke en ambaŭ urboj li estis ankaŭ arkitekto pri internaj spacoj. Rumpelmayer laboris iom poste ankaŭ en Hungara reĝlando, eĉ en Bulgario. Li ricevis Honoran legion kaj aliajn premiojn. Li havis edzinon. Spite la morton en Vieno li estis enterigita en sia naskiĝurbo.
Erthal-obelisko (Erfurto)
Historio
Ĝi starigitis okaze de la unua vizito de la majenca princo-ĉefepiskopo Friedrich Karl Joseph von Erthal en la urbo kaj estas unu el la plej malnovaj monumentoj en Erfurto.
Pli frua dediĉo atestas ke lojalaj subuloj de la urbo faris la monumenton por la plej bona reganto je ĉiama memoro (Treue Unterthanen hiesiger Stadt dem besten Vater des Landes, zu ewigem Gedächtnis).
En la kuro de la jaroj, vetero kaj fulmobatoj damaĝis la obeliskon kaj necesigis plurajn restaŭradojn. Dum la vizito de imperiestro Vilhelmo la 2-a en 1899 oni riparis la obeliskon. En 1990 privatuloj ebligis novan restaŭradon kaj en 2005 renoviĝis la soklo. La enskriboj hodiaŭ ne plu bone legeblas. Tamen oni sukcesis teknike legebligi la enskribon kiu tekstas:
FRIEDRICH CARL IOSEPH
DES HEIL. STUHLES ZU MAINZ ERZBISCHOFF
DES HEIL. RÖM. R. DURCH GERM. ERZKANZLER UND CHURFÜRST
AUCH FÜRST UND BISCHOFF ZU WORMS etc. etc. GEBOREN
DEN 3. JANUARII 1719. ERWÆHLT DEN 18. JULI 1774.
IN HOECHST EIGNER PERSON GEGENWÆRTIG IN
ZU EWIGEM GEDÆCHTNISS AUS TIEFST GEBÜHRENDER
DANKBARKEIT DER HÖCHST GNÆDIGEN HULDREICHSTEN
GEGENWART SEINER CHURFÜRSTLICHEN GNADEN
ERRICHTET DIE TREUEN UNTERTHANEN
HIESIGER STADT ERFURT.
Tiefenthal (Rheinhessen)
Tiefenthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bonsmoulins
Bonsmoulins estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Boissy-Maugis
Boissy-Maugis estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Bonsmoulins
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Bonsmoulinois.
Boissy-Maugis
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Boissy-Maugiens.
Marchin
Marchin (france: [marŜEJN], valone: Mårcin) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Boissy-Maugis
Ĝi nun formas parton de Cour-Maugis sur Huisne.
Marchin
Ekde 1977 la municipo Vyle-et-Tharoul apartenas al Marchin, la ĉefa municipo.
Esperantigo de vortoj
Esperanto havas vortojn el multaj fontoj. Ĉi-sube trovu regulojn, indikojn aŭ instrukciojn por plena esperantigo de vortoj (ankaŭ nomoj lokaj aŭ personaj) el diversaj lingvoj. Temas ne pli nura transliterumado aŭ transskribado (lingvoscienco), sed pri plena asimilo.
Grafismo aŭ fonetismo
Cite el la 32-paĝa broŝureto de André Cherpillod "La zamenhofa radikfarado":
Duoblaj konsonantoj
Vidu Duoblaj konsonantoj en Esperanto
Kvankam ne ofte, duoblaj konsonantoj en esperanto ja aperas ne nur en kunmetitaj vortoj, sed ankaŭ ene de radikoj (ankaŭ zamenhofaj kaj fundamentaj). Temas pri malofta fenomeno, tamen neniel malpermesita. Simile, sed pli ofte, okazas pri duoblaj vokaloj. Jen NPIVaj ekzemploj de nova duobla konsonanto: Gujjango, Tajjŭano.
Konsonantkombinoj ene de radiko
Ekzistas neniu regulo malpermesanta ene de radikoj konsonantkombinojn egalajn al tiuj okazantaj kaze de kunmetoj (kiel la tute normalaj "dekkvara", "ekguti", "longkrura", "pagkarto" aŭ "strangkaraktera"). Tre oftas tiaj konsonantkombinoj en esperanto: katguto, kokcigo, koktelo, Mahatmo, magmo, orstedo, rentgeno, "ŝvabri". Ankaŭ de similaj aŭ proksimaj konsonantoj: amnestio, amnezio, amnio, hurlo, Irlando, Karlo, lirlo, perlo. Ankaŭ komence de radikoj: Dnepro, Dnestro, Dvino, Ftio, ftalo, Gdansko, ktenoforo, Lvovo, Nĝameno, Mbabano, pterodaktilo, Tbiliso, tmezo... Tute ne ekzistas eventuala sub- aŭ krom-regulo, ke ne eblus kombini konsonantojn kun la sama artikulacia punkto.
Ĉi-rilate, oni bonvolu legi en PMEG, en la ĉapitro pri elparolo, pri la fenomeno konsonanta variado, t.e. la diversaj manieroj prononci, ekzemple, la vorton "ekzemplo". Kaj oni ne forgesu, ke malofteco ne egalas al malĝusteco aŭ evitindo.
Aparte de tiuj jam okazantaj en la radikaro de la Fundamento, novaj kombinoj povas aperi kaj daŭre aperas en la lingvo: Bharato, ĥmero, Lhaso ktp. Eble kelkaj parolantoj bezonas fari paŭzon aŭ paŭzeton (kun diversaj longecoj) por prononci tiajn vortojn; ĉiel ajn, la samo validas koncerne aliajn aŭ la samajn parolantojn, se temas pri prononcado de fundamentaĵoj kiel "knabo" aŭ "scienco".
KV kaj GV
Fonetika fenomeno de pra hindeŭropa lingvaro estas la "dulipa apendikso", malklara kaj tre mallonga sono antaŭ vokaloj. Nur kelkaj hindeŭropaj lingvoj, ĉefe la angla, konservis tiun sonon, ekzemple, en weather. Tiu sono okazas per la rapida malfermo kaj fermo de lipoj kune la sono de sekva vokalo. Greka lingvo konservis tiun sonon ĝis homera periodo, sed poste perdis ĝin. Latina lingvo (kaj sekve latinidaj lingvoj) por konservi ĝin aldonis fonemoj /k/ kaj /g/ antaŭ ĝi. Dum Mezepoko la plejparto de la ĝermanaj kaj de la slavaj lingvoj ŝanĝis la dulipan apendikson al /v/, kaj latinidaj lingvoj ŝanĝis ofte la grupojn /gw/ kaj /kw/ al simplaj /g/ kaj /k/, sed konservis ortografie la digrafojn gu kaj qu, kiuj ofte originas grupoj /kv/ kaj /gv/ en pruntoj el latinidaj lingvoj al la slavaj kaj ĝermanaj lingvoj.
La uzo de "kv" kaj "gv" estas nek fonetisme nek grafisme pravigebla en nuntempaj latinidaj lingvoj, ĉefe iberiaj lingvoj, kies nomoj kaj vortoj havas diftongojn kun u ("gu" = /kw/ kaj "qu" = /kw/).
Variantoj de vorto aŭ nomo
Por kelkaj formoj ekzistas varianto, en kiu forestas aŭ malaperas unu konsonanto de tia literkombino: "Bharato" = Barato, Hongkongo = Honkongo. Cetere, ĉi tiaj kaj aliaj duoblaj formoj havas sian lokon en vortaroj: Donjuano = Donĵuano, Lacedemono = Lakedemono, Lasao = Lasso = Lhaso, Sivao = Ŝivo = Ŝivao
Ekzemple, EVPN nomas la NPIVan formon Ŝanhajo erara, kaj anstataŭe prezentas la pli konsekvencan Ŝanghajo. Tamen, kiel vidite, ambaŭ formoj povas kunekzisti.
Esperantigo de neesperantaj fonemoj
Tre ofte okazas, ke oni esperantigas fonem(ar)on ne ekzistantan en esperanto per esperanta fonem(ar)o, kiu ne identas kun ĝi, tamen ebligas konservi distingon. Nome, oni esperantigas du fonem(ar)ojn de la angla (la samo validas por pinjino), [n] kaj [ŋ] (kiam skribatan 'ng), per du esperantaj, respektive [n] kaj [ng].
Precize same okazas en vortoj prenitaj, ekzemple, el la hispanuja hispana lingvo. La literon c (prononcatan [θ] antaŭ e kaj i, sed [k] antaŭ a, o kaj u) oni redonas respektive per la esperantaj c [ts] kaj k. En la unua kazo, fonemo ne ekzistanta en la hispana ([ts]) respondas al fonemo ne ekzistanta en esperanto ([θ]), kio konservas la distingon.
Germanio en la Vintra Olimpiko 2010
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Sporta Asocio.
Preĝejo klinika de Pfafferode
La Klinika preĝejo Pfafferode troviĝas en Mühlhausen (Turingio), Germanio, Pfafferode nr 102.
Priskribo
La konstruo de la provincia kliniko Pfafferode realiĝis inter la jaroj 1910-17 barokstile. La loko de la nuna sociala centro kiel unu finpunkto de la meza akso iam estis proponita por la preĝejo. Sed ĝi finfine konstruitis (inter 1914-17) ĉe la t.n. flegista vilaĝo.
Ĝi unuigas stilelementojn novbarokajn kaj secesiajn. Specialaĵo estas la orientiĝo norda-suda de la kirko. Du sakristioj por animzorgantoj protestantisma respektive katolika montras la ekumenan uzon ekde la komenco. En la jaro 2007 oni pluse instalis vintran preĝejeton sub la norda galerio.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la kliniko kun foto de la preĝejo sube
Anksieco
Anksieco aŭ anksio estas emocio karakterizata de neplaĉa stato de interna agitiĝo, ofte akompanata de nerva kutimaro, ekz. ripeta vagado, sensokorpa ĝenado kaj meditadaĉo. Ĝi estas subjektiva malagrabla sento de timo pri antaŭviditaj eventoj, kiaj la sento de tuja morto. Anksio ne estas sama kiel timo, kiu estas reago al reala aŭ perceptita tuja minaco; anksieco estas atento pri estonteca aŭ eĉ nur ebla aŭ eĉ malebla minaco. Anksio estas sento de timo, priokupiĝo kaj maltrankviliĝo, kutime fokusita al troa reago al situacio, kiu estas nur subjektive vidata kiel minaca. Ĝi estas ofte akompanata de muskola streĉiĝo, senripozeco, laceco kaj problemoj por koncentriĝo. Anksieco povas ne esti malsano. Tamen kiam iu individuo ĝin suferas regule, tiu povas suferi ankaŭ pro anksieca malsano. Personoj kiuj frontas anksiecon povas retiriĝi el situacioj, kiuj estis kaŭzintaj anksiecon en la pasinteco. Estas diferencaj tipoj de anksieco. Ekzistada anksieco povas okazi kiam persono frontas angoron, ekzistadan krizon, aŭ neniismajn sentojn. Personoj povas ankaŭ fronti diversajn specojn de similaj sentoj, kiaj proekzamena anksieco, matematika anksieco, sceneja timo aŭ korpa anksieco. Alia tipo de anksieco, nome anksieco antaŭ fremduloj aŭ socia anksieco okazas kiam personoj malbonfartas ĉe fremduloj aŭ aliaj homoj ĝenerale. Anksieco povas esti ankaŭ mallongdaŭra 'stato' aŭ longdaŭra "trajto". Anksiecaj malordoj estas grupo de psikaj malsanoj karakterizataj de sentoj de anksieco kaj timo, dum trajta anksieco estas priokupa pri estontecaj okazaĵoj, koncepte proksima al neŭrozismo. Anksiecaj malordoj estas parte genetikaj, sed povas esti okazigitaj ankaŭ de droguzado inklude alkoholdrinkadon kaj kafeinon, same kiel la retiriĝo el kelkaj drogoj. Ili ofte okazas kune kun aliaj mensaj malordoj, aparte akraj deprimoj, dupolusa obstrukco, kelkaj personecaj malordoj, kaj manĝomalordoj. Ofta traktado estas ŝanĝoj de vivostilo, terapio, kaj kuraciloj.
Pontedera
Pontedera estas komunumo de Italio.
Ŝmirmono
Ŝmirmono estas mono per kiu oni subaĉetas iun. (NPIV)
En antaŭaj tempoj pasaĝeroj de diliĝencoj devis pagi monon por ŝmiri la aksojn de la veturilo. La rezulto de tio estis ke ĝi pli glate kaj do pli rapide veturis.
Je la fino de la 20a jarcento en Maroko veturantoj krom pagi la koston de la bileto de buso devis pagi ŝmirmonon kaze ke polico haltigu la buson: tiele subaĉetinte la policanojn oni povus senprobleme daŭrigu la vojaĝon kaj alveni pli akurate; male la policanoj priesplorus la kondiĉojn de la veturilo kaŭzante prokraston.
Je pli granda skalo, en modernaj socioj, ŝmirmono estas kaŭzo de grandaj kazoj de politika korupto, tre ofte ligite al konstruado kaj permesoj por industrio.
NGC 6102
NGC 6102 (aliaj indikoj — UGC 10300, MCG 5-38-47, ZWG 167.60, PGC 57639) estas galaksio en konstelacio Boreala Krono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
George Bellas Greenough
George Bellas Greenough (1778-1855) (n. en Napolo, 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿, en la 18-a de januaro 1778 - m. en Napolo, 🇮🇹, en la 2-a de aprilo 1855) estis angla geologo.
István Kelen
István Kelen [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kelen István estis hungara-aŭstrala tablotenisisto, sepfoja mondĉampiono, ĵurnalisto, verkisto. Lia origina familia nomo estis Klein, lia kompleta nomo en Aŭstralio estis Stephen Estaban Kelen.
István Klein naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Sidnejo.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris filozofian diplomon en Universitato de Karolo. Dum lernado kaj sportado li estis ankaŭ ĵurnalisto. Depost fino de sia aktiva sporta kariero en 1937 li estis vojaĝisto kaj li tutmonde prezentis tablotenisajn spektaklojn. Fine li restis en Aŭstralio, kie dum la 2-a mondmilito li estis soldato, poste verkisto, havis postenojn en radio kaj firmao Goodyear (inter 1960-1977). Lia edzino naskis du filojn. Li ricevis aŭstralajn premiojn.
Sporta kariero
estis hungara ĉampiono dufoje teame en 1931 kaj 1937, trifoja aŭstra ĉampiono unuoble aŭ teame en 1931 kaj 1932. Li estis la unua en mondĉampionumoj sepfoje inter 1929-1935 variduoble aŭ teame.
8986 Kineyayasuyo
8986 Kineyayasuyo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Kōichirō Tomita elde la Observatorio de la Altebenaĵo de Calern, proksime de Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yasuyo Kineya, artistina nomo de Nobuko Shimamura, la pli maljuna fratino de la malkovrinto. Ekde sia junaĝo, ŝi dediĉis sin al la japanaj tradiciaj muzikoj, speciale al nagautao kaj ŝamiseno, kaj ŝi estis aktiva interpretistino. La malkovrinto estis kuraĝigita de ŝi por fariĝi astronomo.
Wyssachen
Wyssachen (prononcu visaĥn) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Trachselwald kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1165 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Wyssachen situas en la Svisa Mezlando proksimume 20 kilometrojn sude de la urbo Langenthal, ĉe la bordo de la rojo Wissachen, fontrivero de Langete. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Dürrenbühl kaj Wyssachen kaj la setlejoj Heimigen, Mösli, Rütimatt, Schweinbrunnen, Stäffelershus kaj Staule, kaj multnombraj izolitaj biengrupoj kaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 11,70 km², de kiuj 22,4 % estas kovritaj de arbaro, 70,6% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wyssachen limas en nordo al Huttwil, en oriento al Eriswil, en sudo al Sumiswald, kaj en okcidento al Dürrenroth.
Trafiko
Wyssachen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka vojo, kiu okcidente de Huttwil de la kantona ĉefvojo n-ro 23 kondukas suden tra la valeto de Wyssachen al la pasejvojo trans Fritzeflue. Per buslinio al la stacidomo de Huttwil la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio pri setlejo en Wyssachen estis pri Heimingen el la jaro 886 kiel Heimo en dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo. . Dum mezepoko Eriswil-Wyssachen formis komunan tribunalejon kaj tial ĝis la divido al du komunumoj en la jaro 1796, la naskiĝhoro de la hodiaŭa komunumo, Wyssachen dividis la sorton de Eriswil. Regis dum mezepokoj en Wyssachen-Eriswil la Senjoroj de Eriswil, kiburgaj vasaloj, kiuj formortis en la 14-a jarcento. Kiel parto de la sankt-gala majorejo Rohrbach Wyssachen-Eriswil estis fine de la 14-a jarcento atribuita al la Baronoj de Grünenberg kaj fariĝis kun ties havaĵo en la jaro 1406 posedaĵo de la urbo Berno. En la jaro 1421 Berno atribuis la tribunalejon Wyssachen-Eriswil al sia Supera Tribunalo de Ranflüh en la Emme-Valo, kaj en la jaro 1504 la malalta jurisdikcio estis atribuita al la Voktejo Trachselwald, el kiu post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 fariĝis la distrikto Trachselwald. Post la dissolvo de la distrikto Trachselwald Wyssachen estis atribuita al la administra distrikto Supra Argovio, kaj tiel refariĝis parto de la regiono, al kiu ĝi historie apartenis.
En baloto de la 23-a de junio 2010 la komunuma asembleo nee voĉdonis pri kuniĝo de Wyssachen kun la komunumo Huttwil. Tial la komunumo konservas sian sendependecon kaj aŭtonomiecon.
Kantono Pouilly-en-Auxois
La kantono Pouilly-en-Auxois (france canton de Pouilly-en-Auxois) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento Beaune. Ĝia ĉefurbo estas Pouilly-en-Auxois.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Pouilly-en-Auxois la jenaj 25 francaj komunumoj :
Bennebroek
Bennebroek estas antaŭa municipo en la sudo de la nederlanda provinco Nord-Holando kun 5.130 loĝantoj (stato: 1-a de januaro 2006). La komunuma tereno ampleksas 1,75 km². Bennebroek tiel laŭterene estas la plej malgranda municipo de Nederlando. Je la 1-a de januaro 2009 Bennebroek aliĝos al la municipo Bloemendaal (Noord-Holland).
Bennebroek estas la naskiĝurbo de la nederlanda Esperantisto kaj anarkisto Kees de Klerk.
Malmedy
Malmedy (france: [MALmedi] aŭ valone: Måmdey) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Historio
Ekde 1977 la municipoj Bellevaux, Ligneuville kaj Bevercé apartenas al Malmedy, la ĉefa municipo.
Ĝis la Traktato de Versajlo en 1919 la urbo apartenis al la Germana Regno, kiel la resto de la tiamaj distriktoj Eupen kaj Malmedy. Antaŭe ĝi estis parto de la duklando Limburgo, kaj post la Viena kongreso en 1815 apartenis al Prusio.
La Malmedia masakro estis militkrimo fifarita de membroj de la Kampfgruppe Peiper (parto de la 1a SS Panzer Divizio), germana batalunuo estrita de Joachim Peiper, en la ŝosekrucejo de Baugnez proksime al Malmedy, la 17an de decembro, 1944, dum la Batalo de Ardenoj. Laŭ nombraj rakontoj de atestintoj, 84 usonaj militprizonuloj estis masakritaj de siaj germanaj kaptintoj: la prizonuloj estis kunigitaj en kampo kaj pafitaj per mitraletoj.
(10299) 1988 VS3
(10299) 1988 VS3 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Listo de asteroidoj (164001–165000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 164001 ĝis 165001. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Pietro Cavallini
Belarto > Pentrado
Pietro CAVALLINI (naskiĝis en 1259; mortis en 1330) estis itala pentristo, mozaika desegnisto dum la renesanco.
Bento de Abreu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la samnoma mikroregiono Araçatuba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kuntrejnado
Kuntrejnado kaj en multaj lingvoj oni uzas la anglismon coaching, estas trejnado aŭ disvolvigo, en kiu persono nome trejnisto aŭ kuntrejnisto subtenas lernanton por atingi specifajn personan aŭ profesian celojn. Kuntrejnado foje povas signifi neformalan rilato inter du personoj, el kiuj unu havas pli da sperto ol la alia kaj havigas konsilon kaj gvidadon, por ke tiu lernu; sed kuntrejnado diferencas el mentoreco je tio, ke ĝi enfokusigas al specifaj taskoj aŭ celoj, male al ĝeneralaj celoj aŭ ĝenerala disvolvigo, kaj el ĝenerala instruado je tio, ke ĝi montras pli personan rilaton.
Kuntrejnado povas realiĝi en diversaj fakoj kiaj ĝenerala vivolernado, kontraŭ atentomanka-hiperaktiva perturbo, negocoj kaj laboro, kariero, hejmtaskoj, financoj, sano kaj sporto ekzemple.
Modave
Modave (france: [moDA:F]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Outrelouxhe, Strée kaj Vierset-Barse apartenas al Modave, la ĉefa municipo.
Cintegabelle (stacidomo)
Cintegabelle estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Cintegabelle, en departemento Haute-Garonne, regiono.