cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcidenta Kvartalo de Essen
Karaktero
La tereno de la iama varostacidomo Essen-Nord granda je 13 hektaroj inter la Universitato Duisburg-Essen kaj la dem Berlina Placo nuntempe (stato: 2014) estas alikonstrata al universitata kvartalo Verda Mezo de Essen, loĝo- kaj laborokvartalo kun parko. Tiu ĉi parko longa 560 metrojn inter Segeroth-Strato kaj Rejnlanda Placo estis inaŭgurata la 2-an de julio. Ekde la mezo de 2011 oni konstruas tie loĝejojn kaj oficejojn. Grava tasko de la kvartalo estas konsistigi ligon inter urbocentro kaj Norda Kvartalo, ĉar tiu ĉi areo en la urba historio dum longaj jardekoj estis problema. La fervojdigo separis antaŭ la milito la laboristokvartalon Segeroth de la urbocentro de Essen, kio kaŭzis sociajn streĉojn. Segeroth estis detruata dum la milito kaj poste ne tia rekonstruata, kia ĝi estis estinta antaŭe. Tie oni interalie konstruis la universitaton. La iama varostacidomo kaj la areo de la grandfoirejo restis neuzataj, kaj tio kaŭzis separan interspacon inter la nuna Norda Kvartalo kaj la urbocentro.
Ankaŭ eroj de la Okcidenta Kvartalo estas Grandkinejaro Cinemaxx, la filio de la federacia laboradministrado en Essen, la financoficejo je Essen, urba metiolernejo same kiel multaj podetalaj vendejoj.
Blazono
Blazonigo: „En bluo oblikve maldekstra ora (flava) glava, akompanate supre kaj malsupre de po tri oraj (flavaj) buloj.“
La blazonon neniam havis oficialan karakteron. Fine de la 1980-aj jaroj blazonsciencisto Kurt Schweder kreis blazonojn por ĉiuj urbopartoj de Essen, kiujn la loĝantaro de Essen intertempe bonvole akceptis. La glavo kiel distingilo de la urbaj patronoj Kosmaso kaj Damiano starigas la rilaton al la urboblazono de Essen. La oraj buloj simbolas la ses urbopartojn Centro, Norda Kvartalo, Orienta Kvartalo, Sudorienta Kvartalo, Suda Kvartalo kaj Okcidenta Kvartalo.
(17738) 1998 BS15
(17738) 1998 BS15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
NGC 3486
NGC 3486 (aliaj indikoj — UGC 6079, MCG 5-26-32, ZWG 155.41, PGC 33166) estas rektokoneksa spirala galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
En NGC 3486 oni trovis ultrahelan rentgenan fonton.
James Edwin McConnell
James Edwin McConnell (naskiĝis la 15-an de julio 1903, mortis la 4-an de majo 1995) estis brita kovrilartisto, ilustristo de libro- kaj revuo-kovriloj, pli bone konata pro vakera, biblia kaj historia temoj.
Vivo
Naskiĝinta en Bedlington, Northumberland, McConnell laboris por loka blokfaranto antaŭ ol translokiĝi al Londono, kie li daŭris en la sama ofico, dum li partatempe studadis ĉe la Lernejo de St. Martin. Li fariĝiris memstarulo en 1933, laboranta por la Agentejo Partridge, kun kiu li restis ĝis 1953.
La frua memstara laboro de McConnell estis pri reklamaĵoj kaj libraj kovriloj. Post la Dua Mondmilito li sukcesis fariĝi unu el la eminentaj artistoj de la burĝonanta merkato de broŝuroj kaj malmultekosta eldonado. Por la britaj legantoj liaj vakeraj kovriloj estis la esenco de la Sovaĝa Okcidento, malgraŭ la versio de Hollywood, kun iliaj plenrazitaj, kvadratmakzelaj vakeraj herooj, rajdantaj tra sunoplenaj pejzaĝoj.
McConnell estis invitita labori por pluraj aliaj ĝenroj kaj produktis kovrilojn por l alibroj de Krima Klubo Collins kaj Suspensa Libro-Klubo. Li estis unu el la ĉefaj kovrilartisto de la eduka semajngazeto Look and Learn, ĉe kiu li pruvis esti majstro, produktante elstarajn kovrilojn pri ajna temo postulita de liaj redaktoroj. Tra la jaroj McConnell produktis pli ol mil kovrilojn kaj frontpaĝojn. Li ankaŭ kontribuis al la artaĵo de la Amerika Honora Halo, en la Amerika Kapelo ĉe la Katedralo de Sankta Paŭlo en Londono.
Ĉar McConnell unuavice estis kovrilartisto de broŝuroj, li malofte vekis la atenton de kritikistoj, kvankam ekspozicio de lia vakera artaĵo estis starigita ĉe la Galerio de la Asocio de Ilustristoj en Londono en 1976.
Villeneuve-sur-Aisne
Villeneuve-sur-Aisne estas nova franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Amchitka
Amĉitka aŭ Amchitka estas vulkana, tektonike nestabila insulo en la sudokcidento de Alasko. Ĝi estas parto de la Aleutaj insuloj. Amichitka estas ĉirkaŭ 68 km longa kaj inter 3 ĝis 6 km larĝa. La insulo havas maritiman klimaton kun multaj ŝtormoj. Ofte la insulo troviĝas sub nuboj.
Sur la insulo jam antaŭ pli ol 2500 jaroj loĝis la Unanganoj. Ekde 1832 ne plu estas daŭraj loĝantoj sur la insulo. Rusio vendis la insulon kune kun Alasko en la jaro 1867 al Usono.
Geografiaj Koordinatoj
51,28 N / 179,05 Or.
Gerhard Ertl
Gerhard ERTL, naskita la en Stuttgart, estas germana fizikisto, kiu signife influis la evoluon de la surfaca kemio. Inter 1986 kaj 2004 li estis direktoro de la fizikakemia fako de Instituto Fritz Haber en Berlino. En 2007 li ricevis la nobel-premion pri kemio pro siaj esploroj pri procezoj sur la surfacoj de solidoj. Tiaj procezoj estas esencaj por la efikoj de kataliziloj. En 1998 li ricevis la Wolf-Premion pri Kemio. .
Malgraŭ siaj elstaraj fakaj sukcesoj Ertl aktivas ankaŭ ekster sia kerna fako. Ekzemple en 1994 li kontribuis al la ĝeneral-studa kursaro de universitato Heidelberg per kontribuo pri la limoj de natursciencaj antaŭdiroj (Grenzen naturwissenschaftlicher Voraussagbarkeit).
Kipro
Kipro (greke Κύπρος Kýpros, turke Kıbrıs, oficiale la Respubliko Kipro, greke Κυπριακή Δημοκρατία Kypriakí Dimokratía, turke Kıbrıs Cumhuriyeti) estas lando sur la insulo Kipro en la orienta Mediteraneo, 113 km sude de Turkio. La internacie rekonata ŝtato kovras preskaŭ la tuton de la insula teritorio de 9.251 km² (mankas nur du britaj militistaj bazoj), fakte tamen nur la pli grandan sudan parton de 5.895 5.8 km², ĉar la nordan trionon okupis Turkio en 1974 kaj tie oni starigis la Turkan Respublikon Norda Kipro, kiu estis agnoskata nur de Turkio.
Kvankam geografie la insulo apartenas al Azio (Azio estas parto de la kontinento Eŭrazio) (je 113 km sude de Turkio, je 120 km okcidente de Sirio kaj je 150 km oriente de la plej proksima insulo de Grekio, nome insulo Kastellórizo), la plej multaj insulanoj sentas sin eŭropanoj. Ekde la 1-a de majo 2004 la Respubliko Kipro apartenas al la Eŭropa Unio. La 1-an de januaro 2007 la nacia valuto kipra pundo anstataŭiĝis per la komuna eŭropa valuto Eŭro, kaj en la Eŭrozono ekde tiam cirkulas ankaŭ kipraj eŭro-moneroj.
Geografio
Totala Surfaco: 9.250 km² (el kiuj, 3.355 km² troviĝas sub la regado de la memproklamita Turka Respubliko Norda Kipro.
Marbordo: 648 km
Klimato:  mezvarma - mediteranea kun varmaj kaj sekaj someroj kaj malvarmaj vintroj. Pluvokvanto averaĝa jare eseas de 500 mm, kaj pluvo de decembro al februaro reprezentas preskaŭ du trionojn de la jara totalo.
Tereno: Lando ĉefe montara kun du montoĉenoj: Pentadaktilo, norde, kaj Troodos, sudokcidente, kiu kronas en la pinto de la Monto Olimpo (1 952 m). Inter ili troviĝas la plej granda ebenaĵo, nome Mesaoria.
Punkto plej malalta: marnivelo 0m.
Punkto plej alta: Monto Olimpo 1.952m.
Plugebla tero: 10,81%
Konstantaj terkulturejoj: 4,32%
Doktoro de filozofio
Doktoro de Filozofio (mallongigo Ph.D. de la latina Philosophiae Doctor) estas la plej altnivela akademia grado, aljuĝata pro kompletigo de scienca (akademia) laboro. Kvankam dekomence ĝi estis aljuĝata nur en filozofio, nun ekzistaj doktoraj gradoj en ĉiuj sciencoj.
Kipro
Geografio
Aliaj: 84,87% (2005)
Akvumado: 400 km² (2003)
Ekonomio
Historie, la ekonomio de Kipro baziĝis en la pasinteco sur agrikulturaj kultivaĵoj kiel hordeo, tritiko, citruso, vitoj, olivoj, terpomoj, legomoj kaj fruktoj kaj ŝafoj. Agrikulturo daŭre estas signifa branĉo de la vilaĝa ekonomio, sed ĝi suferas pro manko de akvo, de tutmonda konkurenco el triamondaj landoj, kaj de junularoj forlasantaj la vilaĝon en favoro de la grandurbo. Krom agrikulturo, kampara turismo kaj malpeza industrio ankaŭ troveblas en multaj vilaĝoj.
La ekonomio de Kipro estas klare malfaciligita de la divido de la insulo en du teritorioj. Ĝi havas ekonomion tre vundeblan, pli solidigita ekde la eniro en la Eŭropa Unio, kun forta dependo de la sektoro de servoj kaj problemoj de izoleco rilate la reston de Eŭropo.
La eksporto el la turka parto inkluzivas ĉefe legomojn kaj fruktojn, dum la eksporto el la greka parto inkluzivas ankaŭ terpomojn, citrusajn fruktojn, karoboj, vinon, fruktojn kaj legomojn, vestaĵojn, ledoproduktojn kaj medikamentojn.
En la lastaj 25 jaroj, Kipro paŝis el dependo de agrikulturo (kie nur la produktado de citruso havas relativan komercan gravecon), al have de strukturo pli kongrua kun la eŭropa kunteksto, kun pli influa graveco de la sektoro de industrio kiu respondecas pri plej parto de la eksportado kaj dungas 25% de la loĝantaro.
Preskaŭ 70% dependas de la sektoro de servoj, kaj precize de turismo. La geografia lokigo proksime de Mezoriento provokas grandajn oscilojn el jaro al jaro por iĝi grava turismejo. Sed ekde la 21-a jarcento, la ekonomio de Kipro dependas signife de turismo de Eŭropo. Milionoj da turistoj amasiĝas al la insulo ĉiujare por ĝui ĝiajn strandojn printempe, somere kaj aŭtune, kaj la skiejojn en Troodos vintre. La insulo ankaŭ havas arkeologiajn restaĵojn de la greka periodo, kaj ferio kaj konvaleskaj hejmoj konstruitaj dum la periodo kiam la insulo estis sub brita rego.
Atentintas ke la insulo ankaŭ havas specialan turisman industrion ligitan al la "geedzindustrio" ĉar multaj paroj kiuj renkontas malfacilaĵojn por geedziĝi en sia propra lando geedziĝas sur la insulo, inter ili judoj de Israelo kiuj ne estas interesitaj aŭ kapablaj geedziĝi en Israelo ial ajn.
En 2003, Kipro estis akceptita al la Eŭropa Unio. La 1-an de januaro 2008, Kipro iĝis plenrajta lando en la Eŭrozono. La oficiala kurzo fiksita por konvertiĝo al Eŭro estas 1,71 Eŭro al unu kipra pundo.
En marto 2013, eksplodis profunda ekonomia krizo, sub la influo de la eŭropa ŝuldkrizo, en kiu la Banko de Kipro, la plej granda en la lando, kolapsis, kaŭzante severan bankan krizon kaj grandan perdon de kontantmono.
La ŝiparo de Kipro (uzante flago de oportuno) estas la kvara plej granda de la mondo kaj produktas aliajn enspezojn.
Historio
Kipro estis koloniita de diversaj kulturoj laŭlonge de la historio. La mikena civilizo alvenis ĉirkaŭ la 17-a jarcento a.K.., kaj poste setlis koloniojn de Fenicio kaj Grekio. La faraono Tutmoso la 3-a de Egiptio submetis la insulon en la jaro 16-a jarcento a.K. kaj devigis ĝin pagi impostojn, kio daŭris ĝis kiam la egipta hegemonio estis anstataŭita de la hititoj (kiuj nomigis Alasija Kipron en sia lingvo) en la 13-a jarcento a.K.. Post la invado de la marpopoloj (proksimume 1200 a.K.), la akeoj-grekoj setlis en la insulo (ĉirkaŭ 1100 a.K.), kaj decidis pri la formo de ĝia kultura identeco. La judoj nomigis ĝin Kittim.
La asirianoj invadis la insulon en la jaro 800 a.K., ĝis kiam la faraono Amasis rekonkeris la insulon en la jaro 600 a.K., kaj poste li estis anstataŭita de la persoj post la konkero de Egiptio fare de tiuj. Salamis, la plej pova de la diversaj regnurboj de Kipro en tiu epoko ribeliĝis kontraŭ la persa dominado en la jaro 499 a.K. (el tiu epoko estas la Tabulo de Idalion), sub la reĝo Onisilos; kaj tiu ribelo kaj postaj grekaj klopodoj liberigi Kipron malsukcesis, inter ili tiuj de la reĝo Evagoro de Salamis, en la jaro 345 a.K.. Tamen, en la jaro 331 a.K. Aleksandro la Granda liberigis Kipron el la persoj reinkludante ĝin en la grekian mondon. La kipra floto helpis lin konkeri Fenicion.
Post la morto de Aleksandro la Granda, Kipro estis celo de rivalaĵoj inter la generaloj kiuj sukcedis lin pro ĝia riĉeco kaj strategia situo, kaj ĝi flais finfine sub la dominado de la Ptolemeoj de Egipto. La Romia Imperio, finfine, konkeris la insulon en la jaro 57 a.K.
Post la jaro 45 de nia Erao, la predikistoj Sankta Paŭlo kaj Sankta Barnabaso enmetis la kristanismon en la insulo kaj Kipro estis la unua regiono de la mondo regita de kristano.
Post la falo de la Romia Imperio, Kipro pasis al dominado de Bizanco, Arabio kaj Grekio, ĝis 1192 kiam ĝi estis konkerita de la krucmilitistoj estritaj de Rikardo Leonkorulo (kiu kroniĝis kiel Reĝo de Kipro). Johano la 2-a de Luzinjano (1418-1458) estis reĝo de Kipro kaj Armenio kaj ankaŭ titulara reĝo de Jerusalemo inter 1432 kaj 1458, estinte antaŭe titulara Princo de Antiokio.
La Venecia respubliko dominis super Kipro ekde 1489, ĝis la invado de la Otomana Imperio en 1570. Post la Kongreso de Berlino, Kipro eniris en administrado de Britio la 12an de julio de 1878, kaj iĝis oficiale kolonio en 1914, je la komenco de la Unua Mondmilito.
En 1931 komencis la unuaj insurekcioj favore la enosis (unuigo de Kipro kun Grekio). Post la fino de la Dua Mondmilito, la grekokipranoj pliigas la premon por la fino de la brita dominado. La ĉefepiskopo Makarios la 3-a estris la kampanjon por la enosis, kaj li estis ekzilita al la Sejŝeloj en 1956 post serio de atencoj en la insulo.
En 1960, Turkio, Grekio kaj Britio - kune kun la turkokipra kaj grekokipra komunumoj - subskribis traktaton kiu deklaras la sendependecon de la insulo kaj la britan posedon de la bazoj de Akrotiri kaj Dekelia. Makarios ricevis la Prezidentecon. La konstitucio indikas, ke la turkokipranoj ricevos la vicprezidentecon, kaj havos vetoan povon. Tiu partikularo konstitucio devigita de Britio malfaciligis la funkciadon de la ŝtato kaj la rilatoj inter greko- kaj turkokipranoj malstreĉiĝis, enfluante en eksplodoj de violento interkomunuma de 1963 kaj 1967.
La 15-an de julio de 1974 porgreka puĉo deponis la legitiman registaron, kio provokis la reagon de Turkio, kiu invadis kaj okupis milite la nordan trionon de la insulo, malplenumante la internacian legitimecon. Tiu estis la deveno de la Turka Respubliko Norda Kipro, ŝtato de facto agnoskata nur de Turkio kaj la Organizaĵo de la Islama konferenco.
La Respubliko Kipro iĝis membro de la Eŭropa Unio la 1-an de majo 2004, kiam oni aplikis planon por la reunuiĝo apogita de Unuiĝintaj Nacioj. Tamen, per referendo ĝi estis malakceptita de 76% de la grekokipranoj.
En la prezidentaj balotoj, post la dua rondiro de la elektado, la 24-an de februaro de 2008, venkis, per 53,36% de la voĉdonoj, Dimitris Ĥristofias, ĝenerala sekretario de la Komunisma Partio de Kipro (AKEL, iam Progresista Partio de la Laboristoj de Kipro), kontraŭ la 46,64% de la eksministro de Eksteraj Aferoj Ioannis Kasulides. Unu el la celoj de lia kandidateco estis la rekomenco de la negocado por la reunuigo de Kipro.
Kulturo
Kipra kuirarto estas kuirarto de Kipro kaj proksime rilata al la greka kaj turka kuirartoj; ĝi ankaŭ estis influita de bizanca, franca, itala, kataluna, otomana kaj mezorienta kuirartoj.
Grand-basena arbustara stepo
La grand-basena arbustara stepo estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de la regiono de Granda Baseno en multo de Nevado, orienta kaj nordorienta Kalifornio oriente de la pluvombro de Sierra Nevada kaj Kaskada Montaro, kaj en partoj de Idaho kaj Utaho.
Priskribo
La ekoregiono kovras 335 900 kvadratajn kilometrojn.
Flaŭro
La superreganta vegetaĵaro inkludas speciojn el la malvarmaj-mezvarmaj klimatoj kiel Artemisia, Atriplex, kaj Ceratoides lanata (kariofilaloj). Tiuj arbusto-specioj estas tre branĉecaj, neŝose–regenereblaj, aromaj duon-arbedoj kun malmola ligno kaj ĉiamverdaj folioj. Granda Baseno ankaŭ entenas speciojn kun evoluismaj ligiloj al pli varmaj klimatoj, kiel Chrysothamnus) (asteracoj), Coleogyne (rozacoj), Grayia (amarantacoj) kaj Tetradymia (asteracoj). La regiono, tamen, laŭnombre enhavas malmulte da kaktoj, kaj individue kaj specie, kaj ankaŭ malĉeestas karakterizaj dezertaj plantoj laŭlonge de la duarangaj akvovojoj.
La artemiziaroj ofte estas konsiderataj stepon aŭ arbustaran stepon kaŭze de la rolo de gresoj, kaj en partoj de Granda Baseno gresoj estas gravaj subvegetaĵaraj elementoj en arbustar-stepaj komunumoj. En la sudo de la ekoregiono, tamen, la artemiziaroj povas ekzisti sengrese, eĉ ĉe malĉeesto de paŝtado. La kvazaŭa malĉeesto de gresoj estas imputebla al ĉefe vintra precipitaĵo.
Paŝtado kaj fajro estas la du plej gravaj fortoj en la artemiziaroj de Granda Baseno. Nek la brutaro nek la indiĝenaj herbovoruloj manĝas artemizion, rezultante en redukton de pli manĝeblaj gresoj kaj aliaj herboj. La indiĝenaj unujaraj plantoj suferas pro troa paŝtado, kaj ekde proksimume 1990 la enmetitaj unujaraj plantoj estiĝis okulfrapaj tra la regiono. Tiuj unujaraj plantoj, kiel tegmentbromuso (Bromus tectorum) kaj Kali paulsenii (amarantacoj), estas estintaj gravaj por haltigi la sukcesion en multaj areoj. La facile bruligebla tektonbromuso ankaŭ ege pligrandiĝas la frekvencon de fajro. Post incendio, perŝose reproduktantaj specioj de tiaj genroj kiaj Chrysothamnus, Tetradymnia, kaj Gutierrezia povas transpreni la rolon de la ne-vegetative reproduktanta artemizio. La aliaj dominantaj plantokomunumoj en Granda Baseno estas Atriplex confertifolia kaj Coleogyne ramosissima. A. confertifolia estas grand-areala specio, sed ĝi estas trovebla nur ene de kaj apud Granda Baseno. C. ramosissima primare troviĝas en suda Nevado, sudorienta Kalifornio, nord-centra Arizono, kaj sudorienta Utaho.
Faŭno
La ekoregiono gastigas 204 da birdospecioj kaj 105 da mamulospecioj.
Minacoj
Paŝtado de brutaro konstituas la plej gravan minacon kaj kreas eblecojn por invado de enmetitaj specioj. La ekspansio de urboj kiel Sallaga Urbo kaj Provo (Utaho) ankaŭ povas konduki al plia disvolviĝo kaj konvertado de la vivejo. Invadaj specioj kaj fajroj estas degradintaj la biotopojn de Granda Baseno, dum ĉasado minacas la populaciojn de felo-havantaj mamuloj.
Nahujeviĉi
Nahujeviĉi (pole Nahujowice) ukraine Нагуєвичі estas vilaĝo apud Drohobiĉo (Lviva provinco, Ukrainio}, konata kiel naskiĝloko de fama ukraina poeto kaj verkisto Ivan Franko. En la vilaĝo funkcias muzeo de la poeto.
Etiopaj kserofitaj herbejoj kaj arbustaroj
La etiopaj kserofitaj herbejoj kaj arbustaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la sahela-sudana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al dezertoj kaj kserofitaroj de Eritreo, Etiopujo, Ĝibutio kaj Somalujo. Ĝi situas en la biodiverseco-riĉaĵejo Korno de Afriko laŭ la organizaĵo Naturprotekto Internacie. La ekoregiono estas duondezerta zono laŭlonge de aŭ apud Ruĝa Maro kaj Adena Golfo.
Priskribo
Duondezerta herbejo kaj arbustaro kovras areon plejparte de marnivelo ĝis altitudo de 800 m landinternen, ekde la marbordo de Ruĝa Maro kaj Adena Golfo laŭlonge de la marbordo de Eritreo, sude tra Etiopujo kaj Ĝibutio kaj mallarĝa strio laŭlonge de la marbordo de Somalujo.
La ekoregiono ampleksas nombron da insuloj kiel Dahlak-Arkipelago, ofŝore de la eritrea haveno de Masaŭo (Massawa), kaj landinterne iujn pli altajn montetojn, kaj sude la solecan Afar-Depresion, kie troviĝas la fantomurbo farita de salo, Dallol. La ekoregiono estas submetita al tertremoj kaj enhavas nombron da aktivaj vulkanoj. La areo estas varmega kaj seka kun malmulte da precipitaĵo, precipe apud la marbordo. Temperaturoj varias de 21 al 30 °C.
Haladzo
Haladzo estas malbonodora, pli-malpli venena gaso, eliĝanta el brulanta korpo aŭ el putraĵo:
Etiopaj kserofitaj herbejoj kaj arbustaroj
Priskribo
La marborda strio en suda Eritreo kaj norda Ĝibutio estis ekskludita kiel la ekoregiono eritrea marborda dezerto, speciale ĉar ĝi estas ejo de vasta migrado de rabobirdoj.
Haladzo
Laŭ Reta Vortaro
11203 Danielbetten
11203 Danielbetten estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Haladzo
Komparu ankaŭ la jenajn: emanaĵo, fumo, miasmo, vaporo. brumo, nebulo
Etiopaj kserofitaj herbejoj kaj arbustaroj
Flauro
La vegetaĵaro de la regiono bezonas pli da studado, kiu estis malhelpita per longdaŭra politika tumulto en la regiono. La endemia flaŭro inkludas dracenon (Dracaena ombet).
11203 Danielbetten
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniel Price Betten, finaliston de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri sciencoj de Tero kaj kosmo. Li estas lernanto ĉe la Richarsdon Home School Association de Palestine (Teksaso, Usono).
Etiopaj kserofitaj herbejoj kaj arbustaroj
Faŭno
Mamuloj kiuj ĉeestas en la ekoregiono inkludas la lastajn postrestantajn somalajn sovaĝajn azenojn (Equus africanus somalicus) troveblajn en natura medio, en la eritrea Buri-Duoninsulo. Aliaj herbovorulaj bestoj inkludas Dorcatragus megalotis (antilopo), dorkas-gazelon, Nanger soemmerringii (gazelo), ĝirafan gazelon kaj la bejsan rektkornulon (Oryx beisa). La sola strikte endemia mamulo estas Gerbillus acticola (musedoj). Estas nombro de sek-vivejaj reptilioj inkluzive de la endemiaj gekoj Hemidactylus arnoldi kaj Tropiocolotes tripolitanus somalicus. Birdoj inkludas la endemian arĉeran alaŭdon (Heteromirafra archeri).
Minacoj kaj konservado
La areo estas maldense loĝita, plejparte far la afaroj de Eritreo, Etiopujo kaj Ĝibutio kaj la Isaoj pli sude. Vivejoj tamen estis degraditaj, plejparte pro paŝtado de brutaro same kiel hakado de arboj por brulligno kaj senarbarigo por plantado. La nura protektita areo estas la sovaĵ-azena Rezervejo Mil-Serdo en Etiopujo kvankam protekto estas planita por Buri-Duoninsulo kaj Danakil-Depresio en Eritreo. Urbaj areoj en la regiono inkludas la havenojn de Masaŭo (Massawa) en Eritreo, Ĝibuto kaj Berbera en Somalujo. La nura protektita areo estas la sovaĵ-azena Rezervejo Mil-Serdo en Etiopujo kvankam protekto estas planita por Buri-Duoninsulo kaj Danakil-Depresio en Eritreo. Urbaj areoj en la regiono inkludas la havenojn de Masaŭo (Massawa) en Eritreo.
ROU
La vorto havas plurajn signifojn:
Borgolavezzaro
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino Juliana de Nikomedio, martiro sub imperiestro Diokleciano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Villiers-sur-Tholon
Villiers-sur-Tholon estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 462 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Borgolavezzaro
Najbaras la komunumoj.
Villiers-sur-Tholon
Geografio
Villiers-sur-Tholon etendiĝas sur 15.50 km², kaj havis 462 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 23 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Patrice Maquaire, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Villiers-sur-Tholon apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Nabereĵnije Ĉelni
Nabereĵnije Ĉelni (Набережные Челны) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92430.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 8552, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Kama (Кама), en 17 km de fervoja stacio Krugloje Pole (Круглое Поле). En la urbo estas flughaveno..
En jaro 1959 la urbo havis 16 mil loĝantojn.
30-a de januaro
La 30-a de januaro estas la 30-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 335 tagoj restas (336 en superjaroj).
Je la 30-a de januaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 30-a de januaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
663
En la jaro 663 post Kristo okazis, interalie:
Friedrich Ludwig Jahn
Friedrich Ludwig JAHN (naskiĝinta en la 11-a de aŭgusto 1778 en Lanz (Prignitz), mortinta en la 15-a de oktobro 1852 en Freyburg (Unstrut)) estis germana pedagogo kaj instiganto de la nacia gimnastika movado en la 19-a jarcento. Interalie, li enkondukis la gimnastikilojn reko kaj paralelstangoj.
Vivo
Li iĝis instruisto en Berlino en la jaro 1810-a kaj malfermis en 1811 gimnastikejon sur la erikejo Hasenheide en la berlina urbokvartalo Neukölln (hodiaŭ parto de la publika ripozumeja Popolparko Hasenheide).
Intenco lia estis kontribui per gimnastikado al la morale interna renovigo de Prusio kaj fortigi la germanan nacian memkonfidon.
Post malliberigo pro spirita kunkompliceco en la mortigo de August von Kotzebue li spertis polican observadon ĝis 1840.
Politikista kariero
En 1848 li estis elektita konsiliano de la Frankfurta Nacia Asembleo.
Fonto
Rusch, Barbara. „Jahn, Friedrich Ludwig." Microsoft Encarta 2007 [DVD].
Altin Lala
Altin Lala (naskiĝis la 18-an de novembro 1975 en Kavajë, Albanio) estas albana futbalisto. Inter la jaroj 1998–2012 lia klubo estis Hannover 96 en la supera nacia ligo Bundesliga, ekde tiam li apartenas al la 2-a vira teamo de la klubo Bayern München. Ekde 1994 kaj 2012 li membris en la albana nacia teamo de futbalo.
60423 Chvojen
60423 Chvojen estas asteroido de la hungaria familio (interna asteroida zono) proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉeĥa vilaĝeto Chvojen (parto de Benešov) en Mezbohemio. La unua setlejo datiĝas de la kelta epoko. La kirko Sanktaj Jakobo kaj Filipo, konstruita en 1217 estas konata pro murpentraĵoj, el kiuj "Levjatano" kaj "Sunsistemo de Ptolemeo".
662
Eventoj
Ĉilderiko la 2-a iĝis reĝo de Aŭstrazio;
31465 Piyasiri
31465 Piyasiri estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Namal Udara Piyasiri, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto prielektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Centra Kolegio Tabuththegama, en Tambuttegama, Sri Lanka.
5765 Izett
5765 Izett estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan geologon Glen A. Izett, kiu detale studis la tavolojn de argilo en la okcidento de Usono por dati la kretacean-terciaran eventon. Li kontribuis ankaŭ al la determino de la aĝo de la tektitoj de la maldensaj kampoj de Aŭstralazio.
Pavlo Zahrebelnij
ZAHREBELNIJ Pavlo (Павло Загребельний; n. 25-a de aŭgusto 1924 apud Poltavo - 3-an de februaro 2009, Kievo) - unu el plej fekundaj kaj popularaj roman-verkistoj de la dua duono de XX jc. en Ukrainio. Kiel junulo li militis sur batalkampoj de la Dua mondmilito, estis vundita, tri jarojn li pasigis en koncentrejo. En 1951 li diplomiĝis ĉe la filologa fako de Dnipropetrovska Universitato, en 50-aj jaroj de XX jc. aperis liaj 4 novel-kolektoj. Laboris kiel ĵurnalisto, redaktis kelkajn literaturajn revuojn. Li estas aŭtoro de ĉ. 20 romanoj, multaj el kiuj estas historiaj, kiuj kovras diversajn periodojn de la ukraina historio de la dua jarmilo.
Liaj romanoj estis tradukitaj en multajn lingvojn: rusa, angla, franca, turka. Lian rakonton Tajfuno esperantigis Viktor Pajuk. Fragmenton de lia romano "Roksolana" esperantigis Eugenia Amis (Turka Stelo, n-ro 079, Julio, 2022).
Ŝtona preĝejo (Scharzfeld)
La Ŝtona kirko (germane: Steinkirche Scharzfeld) estas kaverno sur la monteto Steinberg en Herzberg-Scharzfeld. Dum la paleolitiko ĝi servis al ĉasistoj de boacoj kiel ripozumejo. Mezepoke ĝi fariĝis kirko kun antaŭa tombejo ekmaluzita ekde la 16-a jarcento.
ROW
La tri-litera kombinaĵo ROW havas plurajn signifojn:
Ŝtona preĝejo (Scharzfeld)
Nuntempe ĝi estas parto de naturprotektita areo kaj ankaŭ la t.n. Karsta migradopado preterkondukas tie.
Izotopoj de plumbo
Plumbo havas kvar stabilajn izotopojn 204Pb, 206Pb, 207Pb, 208Pb kaj unu sufiĉe oftan radioaktivan izotopon 202Pb kun duoniĝotempo de ~53000 jaroj.
Ŝtona preĝejo (Scharzfeld)
Situo
La kaverno situas sur la monteto Steinberg (280 m super la marnivelo) ĉe la valo Mönchetal supre de Scharzfeld, urboparto de la Esperanto-urbo Herzberg am Harz. Temas pri rondarka kaverno en roko el dolomito. Supre de la loko troviĝas belvidpunkto kun rava panoramo kaj monumento por Friedrich Ludwig Jahn, pioniro de gimnastiko.
Prahistorio
Arkeologiaj elfosadoj okazis de 1925-28. Tiam malkovritis paleolitikaĵoj el la periodo de inter 15.000-8.000 A.K. En tiu tempo cetere temis pri la plej malnovaj aĵoj trovitaj en Malsupra Saksio. Konsistigis la trovitaĵoaron tranĉilo el siliko, kudrilo el osto kaj ostoj de bestoj. Danke al similaj trovoj en Franclando eblis altribui la tuton al ĉastistoj de rangiferoj en la malfrua glaciepoko: ili uzis la areon kiel ripozejo.
Izotopoj de plumbo
Izotopoj de plumbo okazas en la radioaktivaj ĉenoj de aktinio, radiumo kaj torio kaj estis konataj kiel:
Ŝtona preĝejo (Scharzfeld)
Prahistorio
Ankaŭ poste ne ĉesis tia uzo, ekzemple fare de enarbaraj ĉasistoj el la mezolitiko (ĉ. 5.000 A.K.) aŭ dum la antaŭromia ferepoko (ĉ. 500 A.K.).
Izotopoj de plumbo
Izotopoj de plumbo estas la finaj eroj de radioaktivaj ĉenoj:
Ŝtona preĝejo (Scharzfeld)
Mezepoko
Servis la kaverno kiel preĝejo ekde la 9-a jarcento. Tion atestas el la roko skulptita ambono dekstre ĉe la enirejo. Ekster tio el rokoparto faritis niĉo por altaro kaj baptopelva loko ankaŭ estas facile lokalizebla. Tiam la enirejo estis fermata per antaŭa konstruaĵeto, kiel montris restoj de tegoloj.
Antaŭ la kaverno okazis - ĝis la 16-a jarcento - ĉirkaŭ 100 enterigoj, pri kies datoj certigas onin la moneroj en la tero. La kadavrojn oni plejparte metis en ĉerkojn el ligno. Male, unu tombo estas nur el ŝtono troviĝante rekte antaŭ la ambono kun skeleto virina ene. La lasta mencio de la kaverno datumas je la 1586-a jaro.
Legendoj
Serio da sagaetoj ekzistas koncerne tiun ĉi lokon. Laŭdire eĉ Sankta Bonifaco mem faris per martelo kaj ĉizilo la kavernon kaj baptis paganojn en la najbara rivereto Oder (alfluo de Rhume).
Vidu ankaŭ
La Grotaro unukornula en Scharzfeld
664
En la jaro 664 post Kristo okazis, interalie:
ROY
La vorto havas plurajn signifojn:
Jamagata
Jamagata (japane 山形市 [Jamagata-ŝi]; Hepburn: Yamagata-shi), estas urbo de Japanio, kun iom pli ol 250 000 loĝantoj. La urbo situas sur la insulo Honŝuo, en ties regiono Tohoku. Ĝi estas administra centro de la samnoma gubernio Jamagata.
Narodnoe Opolĉenije (BKL Moskvo)
Narodnoe Opolĉenije (Народное Ополчение) (pli frue Niĵnije Mnjovniki, Нижние Мнёвники kaj Karamiŝevskaja, Карамышевская) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situos inter la stacioj ' kaj ' nord-okcidente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
24 Temiso
24 Temiso estas unu el plej grandaj asteroidoj de la asteroida zono. Ĝi estas la ĉefa ano de la Temisa familio.
Malkovro
Temiso estis malkovrita la de la itala astronomo Annibale de Gasparis. Ties kolego, la itala astronomo Angelo Secchi, donis al ĝi la nomon de la titanino Temiso (greke Θέμις), personiĝo de la dia leĝo en la helena mitologio.
Ecoj
Ĝi estas plej granda ano de la Temisa familio, asteroida familio kiu komponiĝas el kerno da kelkaj grandaj objektoj ĉirkaŭataj de amaso da malgrandaj korpoj.
La la NASA Infrared Telescope Facility konfirmis ke ĝia surfaco estas kovrita de akvoglacia tavolo. Organikaj kemiaĵoj estis ankaŭ trovitaj, kiel policiklaj aromataj hidrokarbonoj, metiloj kaj metileno.
Ĉar je temperaturo de 159 K, la glacio sublimiĝas, tiu glacia tavolo nepre estas "nutrita" de sub-surfaca rezervujo. Alia hipotezo estas, ke akvo estus produktita el la protonoj de la suna vento. La alt-energiaj protonoj reagus kun la oksigeno de la mineralaj oksidoj por formi hidroksilojn kiuj poste aliformiĝus al akvo. . Tiu malkovro apogas la hipotezon laŭ kiu falintaj asteroidoj alportis akvon sur Teron.
Steleo de Lombera
Steleo de Lombera estas nomo de kelkaj kantabraj steleoj trovitaj en Los Corrales de Buelna, Kantabrio:
Fervoja akcidento de Brétigny-sur-Orge en 2013
La Fervoja akcidento de Brétigny-sur-Orge en 2013 (Francio) okazis en la stacidomo de, en la urbo de Brétigny-sur-Orge, en departemento Essonne, sude de Parizo, la. En la akcidento pereis ses homoj, estis dek du vunditoj, inter kiuj naŭ grave vunditaj.
Sinsekvo de eventoj
Elreliĝis kvar el la sep veturiloj de la regiona interurba trajno dum ĝi veturis inter Parizo kaj Limoĝo. En la vagonoj ĝi transportis 350 homojn kaj iris en direkto al Limoĝo. La rezultoj de la akcidento devigis prokrasti trafikon en la stacidomo de Brétigny-sur-Orge kaj en la RER C de la Reto Ekspresa Regiona de Francilio. Post la okazaĵo, okazinta je la 17:15, la fervoja entrepreno SNCF starigis unuon de krizo.
Kurt Waldheim
Kurt Josef WALDHEIM (naskiĝis en Sankt Andrä-Wördern, Aŭstrujo; mortis  en Vieno) estis aŭstra konservativa diplomato, la kvara ĝenerala sekretario de Unuiĝintaj Nacioj kaj la naŭa prezidento de Aŭstrio inter 1986 kaj 1992.
1918 ĝis 1986
Post la elekto de alia registaro, li akiris postenon en la Internacia Atomenergia Organizo (IAEO) kaj provis iĝi aŭstra prezidanto en la baloto de 1971, sed ne jam sukcesis tiutempe. Unu jaron poste, tamen, li estis elektata la kvara ĝenerala sekretario de UNO kaj multe engaĝiĝis pri la plibonigo de la situacioj en diversaj landoj, i.a. Nikaragvo kaj Bangladeŝo. En 1981, Waldheim ne povis esti denove elektata pro vetoo de Ĉinujo, sed jam 5 jarojn poste li kandidatis kiel aŭstra prezidanto denove kaj nun sukcesis.
Waldheim-skandalo
Dum sia tempo kiel prezidanto de la aŭstra respubliko, Waldheim publikigis sian aŭtobiografion En la vitra palaco de la mondpolitiko (germanlingve: Im Glaspalast der Weltpolitik), en kiu li ne skribis ion pri sia tempo kiel soldato inter 1942 kaj 1945. Sekve de tio komenciĝis vasta konflikto, en kiu kelkaj judaj organizaĵoj asertis, ke Waldheim iam apartenis al la naziaj grupoj Sturmabteilung (SA) kaj la Germana Nazia Ligo de Studentoj. Fine, la registaro en Vaŝingtono eĉ malpermesis al Waldheim vojaĝi al Usono.
Kiel konsekvenco de ĉi-tio, Waldheim kaj lia familio konsistinta krome el lia edzino kaj tri infanoj estis observata de sekreta servoj. En 2001, longe post la fino de la ofica tempo de Waldheim, la CIA publikigis la akton pri li, laŭ kiu li neniam laboris kiel agento.
Kariera fino kaj morto
En 1992, post kiam li ofte defendis sin kontraŭ postuloj pri sia eksiĝo, Waldheim ne denove kandidatis por la ofico de prezidanto. Ajnkaze li estis izolata en sia ofica tempo, ekzemple nur kelkaj islamaj kaj komunismaj ŝtatoj vizitis lin aŭ permesis al li esti vizitataj. Krome Waldheim ne plu engaĝiĝis en iu ajn kampo de la politiko, sed fine retiriĝis. En 2007 li mortis kaj estis entombigata en la viena Zentralfriedhof. La entombigan ceremonion ne rajtis viziti eksterlandaj gastoj laŭ la deziro de Waldheim enskribita en sia testamentaĵo.
Meĉo
Meĉo estas teksaĵo (fibro), uzata en kandelo aŭ oleolampo. La kutima materialo por tio estas kotono kaj papero. Ĝi sorbas kaj servas la materialon por la flamo per kapilara efiko.
Pola landvojo n-ro 94
Pola landvojo n-ro 94 (DK94) estas landvojo en la polaj provincoj Malsupra Silezio, Opolio, Silezio kaj Malgrandpollando. La vojo estas senpaga alternativo kontraŭ la paga aŭtovojo A4.
Paitzdorf
Paitzdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Wünschendorf.
Nacikonservatismo
Nacikonservativismo (nacia konservativismo) estas politika ismo, speco de konservativismo, kiu direktas sin al subteno de nacia identeco. Nacikonservativistoj ofte proponas limigon de enmigrado. En Eŭropo ili ordinare estas eŭroskeptikistoj.
En ekonomiaj kazoj, nacikonservativistoj povas subteni planatan ekonomion, miksitan ekonomion, kaj eĉ laissez-faire.
Theodor Gartner
Theodor GARTNER (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Innsbruck) estis aŭstra romanisto, ĥemiisto kaj fizikisto.
Vivo
Gartner estis origine natursciencisto, studis fizikon kaj kemion en Vieno, iĝis mezlerneja profesoro en Uherské Hradiště. Tie li estis petita provizore instrui la francan; li sin preparis aŭtodidakte por la instruekzameno en tiu ĉi fako kaj poste instruis la francan en gimnazio en Linz. Li venis al Vieno en 1878, kie, en la aĝo de 35, dediĉis sin tute al latinida filologio - laŭ propono de la fama Adolfo Mussafia. En 1885 li estis nomumita profesoro ĉe la Ĉernivca Universitato kaj en 1899 ĉe la Universitato de Innsbruck por la nove establita katedro por la tuta latinidlingva unviverso. Ĝis tiam ekzistis en la tirola ĉefurbo nur katedro pri la italaj lingvo kaj literaturo (ekde la mezo de la 19-a jarcento). Gartner tie katedrestris ĝis emeritiĝo en 1911.
Graveco
Gartner ege vastigis la latinidajn studojn en Innsbruck, kiuj estis limigitaj al la itala kaj intertempe traktis ankaŭ la provencan. Li enkondukis en 1901 la rumanan, en 1902 la novprovencan kaj en 1903 la romanĉan. Tio estis rekonita fare de Graziadio Isaia Ascoli en la triunuo Grizono- Sudtirolo-Friulujo kiel restaĵoj de la vulgara latino de popolo vivinta en regiono disde la suda piedo de la Alpoj ĝis Danubo. Ĝi estis de Ascoli prezentita en 1873 ĉe Saggi ladini kiel sendependa romanĉa lingvo.
Statistiko de Bose-Einstein
Laŭ statistiko de Bose-Einstein proksimuma kvanto de partikloj en ia stoko estas:
kaj:
Theodor Gartner
Graveco
Sed tute sendepende de Ascoli, kolektante vortojn kaj tekstojn rekte el la homoj, metode eĉ superante la eksmodajn esplormanierojn de Ascoli (precipe koncerne la sociologie kondiĉitan lingvan tavoliĝon) Gartner ade esploris la dialektojn disde Bergaglia-valo apud Malojopasejo tra Obvalden, Mittelbünden ĝis Engadino. Plurajn jarojn li migris tra Sudtirolo kaj Friulujo. Por la unua fojo, li aplikis la esprimon rätoromanisch (romanĉa) - adoptitan far fakuloj norde kaj okcidente de la Alpoj kaj de Svislando - al ĉiuj tri grupoj. Ili estis apartigitaj per la antaŭeniĝo kaj de la germana kaj de la itala. La romanĉan en tri formoj do li difinis memstara branĉo ene de la uesta romanidlingvio kiel legeblas ĉe Handbuch der rätoromanischen Sprache und Literatur (1910). Tiu ĉi estas fundamenta eĉ ankoraŭ hodiaŭ. Gartner sekve fariĝis vere grava kunfondinto de la romanĉa filologio!
Privataĵoj
Lia patro Anton Gartner (1803-1873) estis registara konsilisto. Li nuptis en 1887 en Ĉernivco Maria Graber († 1892). En 1897 li iĝis honora membro de la studenta korporacio Arminia Czernowitz.
Fonto
Kuhn, Alwin, "Gartner, Theodor" ĉe: Neue Deutsche Biographie 6 (1964), p. 76-77 (tie ĉi interrete)
Statistiko de Bose-Einstein
Kemia potencialo en ĉi tiu statistiko estas ĉiam ne pozitiva. (\mu < 0 aŭ \mu = 0).
15740 Hyakumangoku
Miliono da "koku", aŭ kvin milionoj da buŝeloj da rizo, signifas la ekstreman riĉecon de la japana provinco Kaga en la Epoko de Edo. Tiu nomo estis elektita el kandidatoj proponitaj de infanoj, kiuj ĉeesti en la Amika Kosma Festivalo, kiu okazis en Kanazaŭa dum la Japania Kosma Tago de 2006.
Riederalp
Riederalp estas komunumo en la distrikto Orienta Rarono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 529 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Riederalp situas en la Supra Valezo sur la norda valflanko kaj etendiĝas en nordo ĝis al la Aleĉ-Glaĉero. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Riederalp, Golmü, Goppisberg, Greich, Greicheralp kaj Ried-Mörel.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 21,04 km², de kiuj 39,4% estas kovritaj de arbaro, 27,6% servas por agrikulturo kaj 3,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Riederalp limas en okcidetno kaj nordo al Naters, en oriento al Betten en sudoriento al Mörel-Filet, en sudo al Termen, kaj en sudokcidento Bitsch.
Trafiko
La komunumo Riederalp situas komplete flanke de la trafikvojoj. Neniu veturebla vojo kondukas al la komunumo, kiu atingeblas nur piede aŭ per aertelfero de Mörel. la 14-an de decembro 1996 sur de la seĝtelferoj de Riederalp okazis akcidento. Pro rompiĝinta radtenilo pluraj kabinoj tuŝis la plankon, kio kaŭzis la morton de unun pasaĝero kaj vundis 18 personojn.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ried-Mörel datiĝas el la jaro 1314 kiel de riede. La hodiaŭa komunumo Riederalp kreiĝis la 1-an de novembro 2003 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Gemeinden Goppisberg, Greich kaj Ried-Mörel. En la 2-a duono de la 20-a jarcento la iamaj alpopaŝtejoj disvolviĝis al grava turisma feriloko kun pli ol 4500 hotellitoj, skiliftoj kaj aliaj tursismaj instalaĵoj.
Monda naturheredaĵo
Granda parto de la komunuma teritorio apartenas al la regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn), kiu estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Jurij Drohobiĉ
Jurij DROHOBIĈ (Magistri Georgii Drohobich de Russia) ukraine Дрогобич Юрiй (1450-1494) estis medicinisto kaj astronomo. En 1473 magistriĝis en Jagelona universitato en Krakovo, poste studis en Bolonja universitato (Italio), kie ricevis gradon Doktoro de Filozofio en astronomio kaj medicino, estis rektoro de Bolonja universitato. De 1487 - profesoro de Jagelona universitato.
Eldonis en Romo libron pri Ukrainio en unu ekzemplero. Ĝi estas la unua libro pri Ukrainio, eldonita ekster ĝiaj limoj.
666
Por muzika grupo vidu paĝon 666.
(15737) 1991 CL
(15737) 1991 CL estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Mori kaj Masaru Arai elde la Stacio Dodaira de la Nacia Observatorio de Japanio en Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Sakramenta perko
La Sakramenta perko aŭ Arkoplito (Archoplites interruptus) estas fiŝo de la familio de Centrarkedoj kaj ordo de Perkoformaj, indiĝena de la areoj de la riveroj Sakramento, San Joaquin, Pajaro, kaj Salinas en Kalifornio, Usono, sed ankaŭ amplekse enmetita tra okcidenta Usono.
La indiĝena habitato de la Sakramenta perko estas en malrapidaj, vegetaĵaraj akvoj de marĉoj kaj lagoj. Ili povas atingi maksimume ĝeneralan longon de 61 cm kaj maksimuman pezon de 3.6 kg, kaj oni registris vivodaŭron de ĝis sed jaroj.
A. interruptus estas nune la ununura specio de la genro Archoplites Gill, 1861, sed Girard origine atribuis ĝin al Centrarchus. La genra nomo, Archoplites, devenas el la grekaj vortoj άρχος (reganto) kaj οπλίτης (soldato kun ŝildo).
Kvankam nomata Sakramenta perko, A. interruptus, ne estas vere perko strikte; nome perkoj estas membroj de la genro Perca en la familio de Perkedoj.
13980 Neuhauser
13980 Neuhauser estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras  Philipp D. Neuhauser, kiu dum pli ol 30 jaroj estis grava ano de la Oficejo pri Publika Aferoj ĉe la Jet Propulsion Laboratory, kaj per sia adaptiĝemo en publika informo, fariĝis efika advokato de la centra rolo de JPL en la kosma programo.
(11204) 1999 FQ28
(11204) 1999 FQ28 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 3487
NGC 3487 (aliaj indikoj — UGC 6092, MCG 3-28-47, ZWG 95.89, PGC 33195) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Navaŝino
Navaŝino (ruse Навашино) estas urbo en Niĵnij-Novgoroda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 22241501.
La urbo estis fondita kaj ekhavis statuson de urbo en jaro 1957. La urbo estis fondita el du apudaj loĝejoj Mordovŝĉikovo (Мордовщиково) kaj Lipnja (Липня).
La interurba telefona kodo estas 83175, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Oka (Ока).
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1912).
En jaro 2002 la urbo havis 17,8 mil loĝantojn.
Imre Tomasovszky
Imre Tomasovszky naskiĝis la en Hungara reĝlando en Tiszaújlak (nuntempa Vilok en Ukrainio). Li mortis la en Sopron.
Navoloki
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo. Ĝi estis fondita en la 1880-aj jaroj kaj havas statuson de urbo ekde 1938. En 1959 la urbo havis 13,8 mil loĝantojn, en 2002 estis nur 11,2 mil.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005). Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 24211504.
Tergnier (stacidomo)
Tergnier estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  Tergnier, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Eugen Heintzeler
Eugen HEINTZELER estis volapukisto de Stuttgart. Li estis preceptoro kaj diplomitiĝis kiel tidana Volapüka (instruisto de volapuko) en 1884. Tiun jaron, li estis cifamü, t. e., prezidanto de la Volapuk-klubo de Stuttgart. En 1893 li proponis volapukidon Universala, eble kompromiso inter Esperanto kaj volapuko.
Hèctor López Bofill
Hèctor LOPEZ BOFILL (naskiĝis en 1973 en Badalona) estas universitata profesoro pri konstitucia juro ĉe la Universitato Pompeu Fabra kaj ano de PEN Club. Li konatiĝis kiel poeto en 1995 kun la verko Poema a Calipso (Poemo al Kalipso). Li estas ano kaj iniciatinto de la grupo Imparables, aro de junaj poetoj kun similaj artaj celoj. Lia arta nomo estas Hèctor Bofill kvankam li uzas sian kompletan nomon kiam li subskribas siajn eseojn. Li estas iniciatinto de Sobirania i Progrés, kune kun Joel Joan, Oriol Junqueras, Miquel Strubell, ktp, organizaĵo kiu celas la sendependecon de Katalunio.
Žďárek (Libouchec)
Žďárek (ĉeĥe ĝis la jaro 1949 Cukmantl, Zuckmantel) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Libouchec en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sude de Libouchec. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Žďárek situas en katastra teritorio Knínice u Libouchce kun areo 6,04 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1580.
Nadimo
Nadimo (Надым) estas urbo en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71174.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1972.
La interurba telefona kodo estas 34995, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Nadimo.
En la urbo estas flughaveno.