cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalia dukloroizocianurato
Ĝi povas esti uzata kiel antisepsaĵo, fungicido kaj en la traktado de trinkakvo, industria akvo, telerlavado, naĝejo, vivmediaj kaj infektaj malsanoj kaj ties preventado. Cianuratoj kaj ties derivaĵoj estas tre damaĝaj laŭe klasado-kriterio de la sana kaj sekureca institutoj.
Cianurata acido (C3H3N3O3) hipoteze ne estas danĝera substanco. Tamen, la disponeblaj datumoj pri ekotokseco indikas ke klorhavaj izocianuratoj estas tre toksaj al akva medio kaj do ricevas la klasadon kiel danĝera substanco por vivmedio.
Faetonedoj
Faetonedoj estas familio de marbirdoj, nomataj Faetonoj aŭ Tropikbirdoj. Ili estas nune klasigitaj en sia propra ordo Faetonoformaj. Ties rilataro al aliaj vivantaj birdoj estas neklara, kaj ŝajne ili ne havas proksimajn parencojn. Estas tri specioj en ununura genro nome Phaethon.
La tri tropikbirdoj estas interrilataj marbirdoj de tropikaj oceanoj. Ili estas sveltaj blankaj birdoj kiuj havas elstaregan longajn centrajn vostoplumojn. Iliaj longaj flugiloj havas nigrajn markojn kaj same la kapo. La kruroj kaj piedoj estas malgrandaj kaj malfortaj.
Ili reproduktiĝas en tropikaj insuloj kie la ino demetas ununuran ovon rekte surgrunde aŭ sur klifa elstaraĵo. Ili manĝas fiŝojn aŭ kalmarojn, sed ne estas lertaj naĝantoj.
Taksonomio, sistematiko kaj evoluo
La Tropikbirdoj estis tradicie grupigitaj en la ordo de Pelikanoformaj, kiu enhavis la pelikanojn, kormoranojn kaj tufkormoranojn, sagobirdojn, sulojn kaj najvulojn kaj fregatedojn. La taksonomio de Sibley-Ahlquist proponas tute malsimilan sciencan ordigon por tiu ĉi grupo bazita en genostudoj. Laŭ tiu Sibley-Ahlquist taksonomio, la Pelikanoformaj estus unuigitaj kun aliaj grupoj en granda grupo de "Cikonioformaj". Pli ĵuse tiu grupigo estis konsiderata ege parafiletika (mankas pli proksimaj parencoj de tiu distante rilataj grupoj) kaj ĝi estis denove disigita.
Ĵusaj studoj sugestis, ke ankaŭ la Pelikanoformaj kiel tradicie difinitaj estas parafiletikaj. La tropikbirdoj kaj la rilata prahistoria familio Profaetoneedoj estas konsiderata distinga ordo, nome Faetonoformaj, ne tre proksime rilataj al iu ajn alia vivantaj birdoj. Ili estas pli diste rilataj al la Procelarioformaj (Mayr, 2003; Bourdon et al., 2005).
Ene de la grupo, la Ruĝvosta tropikbirdo kaj la Blankvosta tropikbirdo estas la plej proksimaj parencoj unu de alia, kaj la Ruĝbeka tropikbirdo estus frata taksono de tiu grupo.
Phaethusavis kaj Heliadornis estas prahistoriaj genroj de tropikbirdoj priskribitaj el fosilioj.
Aspekto
Tropikbirdoj gamas laŭgrande el 76 cm al 102 cm longaj kaj 94 cm al 112 cm de enverguro. Ties plumaro estas ĉefe blanka, kun tre longaj centraj vostoplumoj. La tri specioj havas diferencajn kombinojn de nigraj markoj en vizaĝo, dorso kaj flugiloj. Ties bekoj estas grandaj, povaj kaj iomete kurvecaj. Ties kapoj estas grandaj kaj ties koloj estas mallongaj kaj dikaj. Ili havas “totipalmatajn” piedojn (tio estas, ĉiuj kvar fingroj estas konektitaj de membrano). La kruroj de tropikbirdo estas situantaj tre malantaŭe en sia korpo, pri kio al tiuj birdoj ne eblas piediri per kruroj, kaj povas moviĝi nur trene per siaj piedoj.
La alvoko de tropikbirdoj estas tipe laŭta, penetra, strida, sed aspra fajfo, aŭ krakado. Tiuj estas ofte elsenditaj laŭ rapidaj serioj kiam ili estas en memmontrada flugo ĉe la kolonio.
Kutimaro kaj ekologio
Tropikbirdoj ofte kaptas sian predon el ŝvebado kaj poste per plonĝado, tipe nur al la surfacaj tavoloj de akvo. Ili manĝas ĉefe fiŝojn, ĉefe flugofiŝoj, kaj eventuale kalmaroj. Tropikbirdoj tendencas eviti multspeciajn amnĝantarojn, malkiel la fregatedoj, kiuj havas similajn dietojn.
Tropikbirdoj estas kutime solemaj aŭ en paroj for de la reproduktaj kolonioj. Ili engaĝiĝas en spektaklajn pariĝadajn memmontradojn. Dum kelkaj minutoj, grupoj de 2–20 birdoj samtempe kaj ripete flugas unu ĉirkaŭ alia en grandaj, vertikalaj cirkloj, dum skuas siajn longajn centrajn vostoplumojn el flanko al flanko. Se la ino ŝatas la prezentadon, ŝi pariĝas kun la masklo en lia proponita nestoloko. Eventuale okazas kvereloj inter maskloj kiuj klopodas protekti siajn partnerojn kaj nestareojn.
Tropikbirdoj ĝeneral nestumas en truoj aŭ fendoj de la nuda grundo. La ino demetas unu blankan ovon brunmakulecan kaj kovado daŭras 40–46 tagojn fare de ambaŭ gepatroj, sed ĉefe de la ino, dum la masklo alportas manĝon por nutri la inon. La idoj eloviĝas havante grizan lanugon. Ĝi restos sola en la nesto dum ambaŭ gepatroj serĉas manĝon, kaj ili nutras la idon dufoje ĉiun trian tagon ĝis elnestiĝo, kio okazas 12–13 semajnojn post eloviĝo. La junuloj ne kapablas ekflugi dekomence; ili flosas sur la oceano dum kelkaj tagoj por perdi pezon antaŭ flugi.
Tropikbirdidoj havas pli malrapidan kreskon ol aliaj ĉemarbordaj birdoj, kaj ili tendencas akumuli grasaĵojn junaĝe. Tio, kun fakto ke oni demetas ununuran ovon, ŝajnas adapto al pelaga vivostilo kie manĝo estas ofte trovita en grandaj kvantoj, sed povas esti ankaŭ malfacile trovebla.
Dometo de Napoleono en Bjalistoko
Tiel nomata Dometo de Napoleono estas iama dogana konstruaĵo kiu troviĝas ĉe la strato Johano Paŭlo la 2-a n-ro 62 en Bjalistoko. En la jaroj 1815 - 1918 9 kilometrojn okcidente de tiu loko troviĝis limo inter Kongresa Pollando kaj Rusa Imperio. Post malsukceso de novembra ribelo en 1831 administra limo fariĝis ankaŭ dogana limo.
La konstruaĵo estas malgranda, klasikisma rotondo kun kupola tegmento. Ĉe porda flanko troviĝas portiko. Oni konstruis ĝin meze de la 19-a jarcento, mallonge antaŭ nuligo de la dogana limo en 1851. Laŭ legendo et tiu domo en 1812 ripozis Bonaparto iranta al Moskvo. Vere Napoleono neniam estis en Bjalistoko - krome li ne povis resti en la domo, kiun oni konstruis longe post morto de la imperiestro.
Nuntempe en la Dometo de Napoleono troviĝas restoracio kaj noktoklubo.
System-on-chip
system-on-chip - nomo de procesora arkitekturo. Laŭ la arkitekturo procesoro enhavas krom kalkula kerno multajn aldonajn blokojn kaj kontrolilojn. Ekz kotroliloj de ĉefmemoro DDR, vigiga kontrolilo, sonkontrolilo, busoj PCI, IDE ktp.
23284 Celik
23284 Celik estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Burak Celik, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la liceo FMV Isik de Istanbulo (Turkio).
ISO 639-3 a
!aac !aad !aae !aaf !aai !aak !aal !aam !aan !aao !aap !aaq !aar !aas !aat !aau !aaw !aax !aay !aaz !aba !abb !abc !abd !abe !abf !abg !abh !abi !abj !abk !abl !abm !abn !abo !abp !abq !abr !abs !abt !abu !abv !abw !abx !aby !abz !aca !acb !acc !acd !ace !acf !ach !aci !ack !acl !acm !acn !acp !acq !acr !acs !act !acu !acv !acw !acx <span id=aĉ> !acy !acz !ada !adb !add !ade !adf !adg !adh !adi !adj !adl !adn !ado !adp !adq !adr !ads !adt !adu !adw !adx !ady !aea !aeb !aec !aed !aee !aek !ael !aem !aen !aeq !aer !aes !aew !aex !aey ! !afb !afe !afh !afi !afn !afo !afr !afs !aft !afu !afz !aga !agb !agc !agd !age !agf !agg !agh !agi !agj !agk !agl !agm !agn !ago !agp !agq !agr !ags !agt !agu !agv !agw !agx <span id=aĝ> !agy !agz !aha !ahb !ahe !ahg !ahh !ahi !ahk !ahl !ahm !ahn !aho !ahp !ahr !ahs !aht !aia !aib !aic !aid !aie !aif !aig !aih !aii !aij !aik !ail !aim !ain !aio !aip !aiq !air !ais !ait !aix !aiy !aiz !aja !ajg !aji !ajp !ajt !aju !ajw !ajz !aka !akb !akc !akd !ake !akf !akg !akh !aki !akj !akk !akl !akm !akn !ako !akp !akq !akr !aks !akt !aku !akv !akw !akx !aky !akz !ala !alc !ald !ale !alf ! !alh !ali !alj !alk !all !alm !aln !alo !alp !alq !alr !als !alt !alu !alw !alx !aly !alz !ama !amb !amc !amd !ame !amf !amg !amh !ami !amj !amk !aml !amm !amn !amo !amp !amq !amr !ams !amt !amu !amv !amw !amx !amy !amz !ana !anb !anc !and !ane !anf !ang !anh !ani !anj !ank !anl !anm !ann !ano !anp !anq !anr !ans !ant !anu !anv !anw !anx !any !anz !aoa !aob !aoc !aod !aoe !aof !aog !aoh !aoi !aoj !aok !aol !aom !aon !aoq !aor !aos !aot !aox !aoz !apa !apb !apc !apd !ape !apg !aph !api !apj !apk !apl !apm !apn !apo !app !apq !apr !aps !apt !apu !apw !apx !apy !apz !aqc !aqg !aqm !aqn !aqp !aqr !ara !arb !arc !ard !are !arf !arg !arh !ari !arj !ark !arl !arn !aro !arp !arq !arr !ars !art !aru !arv !arw !arx !ary !arz !asa !asb !asc !asd !ase !asf !asg !ash !asi !asj !ask !asl !asm !asn !aso !asp !asq !asr !ass !ast !asu !asv !asw !aŝ <span id=aŝ> !asy !asz !ata !atb !atc !atd !ate !atf !atg !ath !ati !atj !atk !atl !atm !atn !ato !atp !atq !atr !ats !att !atu !atv !atw !atx !aty !atz !aua !auc !aud !aue !aug !auh !aui !auj !auk !aul !aum !aun !auo !aup !auq !aur !aus !aut !auu !auw !aŭ <span id=aŭ> !auy !auz !ava !avb !avd !ave !avi !avk !avl !avn !avo !avs !avt !avu !avv !awa !awb !awc !awe !awh !awi !awk !awm !awn !awo !awr !aws !awt !awu !awv !aww !awx !awy !axb !axg !axk !axm !axx !aya !ayb !ayc !ayd !aye !ayg !ayh !ayi !ayk !ayl !aym !ayn !ayo !ayp !ayq !ayr !ays !ayt !ayu !ayx !ayy !ayz !azb !aze !azg !azj !azm !azo !azr !azt !azz
Kereruo
La Kereruo aŭ Novzelanda kolombo (Hemiphaga novaeseelandiae) estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemisma en Novzelando. La nomo devenas el la nomo en Maoria lingvo uzata en la Suda Insulo kaj plej parto de la Norda Insulo. Aliaj nomoj de Maorioj estas kūkupa (en partoj de la Norda Insulo) kaj kūkū (ankaŭ norde).
La Kereruo apartenas al la familio de Kolombedoj, kaj al la subfamilio Treroninae, kiu troviĝas tra Sudorienta Azio, Malajzio, Afriko kaj Novzelando. La membroj de tiu subfamilio manĝas ĉefe fruktojn, ĉefe drupojn. Kereruoj estas membroj de la genro de kolomboj Hemiphaga (Bonaparte, 1854), kiu estas endemismo en la insularo Novzelando kaj insulo Norfolk. Tamen oni ĵus trovis oston de Hemiphaga en insulo Raoul. La Pareao aŭ Ĉathama kolombo (Hemiphaga chathamensis) estas tradicie konsiderata subspecio de la Kereruo, sed ĉi tie estos konsiderata kiel separata specio.
Aspekto
La Kereruo estas granda (550 ĝis 850 g) arbema fruktokolombo troviĝebla en arbaroj el novzelanda regiono Northland ĝis insulo Stewart (do, el plej norda al plej suda Novzelando), kun teritorioj de medioj el marbordaj al monteteca. La ĝenerala morfologio estas tiu de tipa kolombo, kun relative eta kapo, maldika beko kaj nekunpremitaj plumoj. Ĝi montras ankaŭ tipan kutimaron de kolomboj, kiu inkludas trinkadon per suĉado, flugilminacon eĉ flugilfrapon se minacata kaj merĝan flugomontradon, kapoklinan ceremonion, kun bekotuŝado kaj bekokisado dum pariĝado. Kereruo konstruas malstabilajn, neprofundajn nestojn el branĉeretoj kaj manĝigas per kropolakto la idojn.
La Kereruo estas ĝis ĉirkaŭ 51 cm longaj kaj ĝis 650 g pezaj. La kapo, gorĝo kaj flugiloj estas ĝenerale brilegaj verdopurpuraj, sed kun bronza nuanco en plumoj. La brusto estas specife blanka kun tre markita limo kun la koloraj supraj partoj (tre kontraste) kaj la beko estas ruĝa kun oranĝeca pinto. La kruroj kaj okuloj estas ruĝaj. Junuloj havas similan koloron sed estas ĝenerale pli helaj kun dull koloro ĉe beko, okuloj kaj kruroj kaj pli mallonga vosto.
La Kereruo faras eventualan mildan kuu alvokon (de tie devenas la onomatopeaj nomoj), kaj iliaj flugiloj faras tre specifan fajfon dumfluge. Ankaŭ la flugo estas tre diferenciga. Birdoj kutimas supreniri malrapide antaŭ fari impresajn parabolajn falojn; oni supozas, ke tiu kutimo rilatas nestadon.
Pilar
Pilar (en la hispana kaj portugala lingvoj "piliero") estas la nomo de Virgulino, patronanta la urbon de Zaragozo en Hispanio. La esprimo originas de iama Maria apero sur piliero. Ĝi estas ankaŭ konsiderata patronino de Hispanio kaj Sudameriko. Pilar (pri mallongigo de "Maria de la piliero") estas relative ofta virina antaŭnomo en Hispanio kaj iom malpli en Portugalio kaj Iberameriko.
Ĝi estas la nomo de pluraj urboj kaj geografiaj lokoj, familinomo kaj antaŭnomo:
Kereruo
Dieto
La Kereruo estas konsiderata ĉefe fruktovorulo, ĉefe pro manĝi fruktojn el indiĝenaj arboj. Ili ludas gravan ekologian rolon, ĉar ili estas la ununuraj birdoj kapablaj manĝi la plej grandajn indiĝenajn fruktojn kaj drupojn (plej etaj kun diametro pli granda ol 1 cm), kiel tiuj de la taraire, kaj disvastigi la semojn enterajn. Dum frukto konsistigas la plej parton de ilia dieto, la Kereruoj manĝas ankaŭ foliojn kaj burĝonojn, ĉefe foliaron riĉan je nitrogeno dum reproduktado.
Unu el la preferataj folioj estas tiu de enmetita planto, la komuna prunarbo. La dieto ŝanĝas laŭsezone ĉar la disponeblo de frukto ŝanĝas kaj tiele folioj povas konsistigi la plej partoj de ilia dieto je ia epoko de la jaro, kiam estas malmulte da frukto ĉirkaŭe.
Reproduktado
Reproduktado ĝenerale dependas el la disponeblo de matura frukto, kio varias laŭsezone, laŭjare (fruktodonaj jaroj kaj malaj jaroj) kaj laŭloke. Kereruoj, kiel aliaj fruktovoraj kolomboj, manĝas ĉe multaj specioj kun tropikaj ecoj, inkludante la Laŭracoj kaj Arekacoj  sed ili loĝas ankaŭ en mezvarmaj arbaroj de Novzelando kaj manĝas ankaŭ ĉe Podokarpacoj specioj, supozataj elementoj de Gondvano, kiel Prumnopitys ferruginea (Prumnopitys ferruginea) kaj Dacrycarpus dacrydioides (Dacrycarpus dacrydioides). La plej tropikaj arboj estas nur je pli varma norda duono de la Norda Insulo, kaj je tiuj regionoj Kereruoj povas nestumi la tutan jaron, escepte dum plumoŝanĝado inter marto kaj majo, kondiĉe ke sufiĉe da frukto estu disponebla. Pli sude multaj tropikaj arboj malĉeestas kaj pro tio reproduktado tie plej ofte okazas inter oktobro (frua printempo) kaj aprilo (malfrua somero/frua aŭtuno), ankaŭ depende de la fruktodisponeblo.
La Kereruo nestumas en arboj, kie la ino demetas ununuran ovon, en malstabila nesto konstruita el kelkaj bastonetoj interplektitaj. La ovo estas kovata dum 28 tagoj. La ido bezonas pliajn 36 tagojn por elnestiĝi. Dum fruktodonaj sezonoj tiuj kolomboj povas reproduktiĝi ĝis kvar fojojn.
Distribuado kaj konservado
La loĝanatro de Kereruo malpliiĝis draste post la alveno de homoj en Novzelandon, kaj tiu tendenco daŭras, ĉefe en la Norda Insulo, sed ĝi estas ankoraŭ komuna okcidente de la Suda Insulo kaj en marborda Otago. Ili estas komunaj en indiĝenaj arbaroj (malataj ĉefe), arbustejoj, ruraj kaj urbaj ĝardenoj kaj parkoj.
La loĝantaroj de tiu ĉi specio estas ankaŭ minacata de ĉasado, degradado de medio kaj reprodukta malsukceso. Tiuj kolomboj estis tre multnombraj ĝis ĉirkaŭ la 1860aj jaroj kiam grandaj aroj kunvenis por manĝi ĉe fruktarboj. Jam oni reduktis permeson ĉasi tiom frue kiom je 1864, kaj entuta protektado ekzistas ekde 1921, kvankam tiu malpermeso ne estas certa, ĉar kelkaj maorioj protestis, ke temas pri tradicia rajto ĉasi tiun kolombon..
Subspecioj
Estas du subspecioj de Kereruo; el tiuj, nur H. n. novaseelandiae de ĉefa tero de Novzelando survivas. La alia subspecio, H. n. spadicea de insulo Norfolk, nun estas formortinta. La subspecioj diferenciĝas pro la plumokoloro kaj fizika morfologio.
En 2001, oni proponis, ke la Pareao estas sufiĉe diferenca por esti konsiderata plena specio, H. chathamensis, anstataŭ la tradicia subspecio, H. n. chathamensis. Malmultaj fakuloj de ekster Novzelando sekvis tiun proponon kaj plej parto ankoraŭ konsideras ĝin kiel subspecio.
Thalgau
Thalgau estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Blankaŝultra saksikolo
La Blankaŝultra saksikolo (Saxicoloides fulicatus ) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi troviĝas en Suda Azio nome en Bangladeŝo, Butano, Barato, Maldivoj, Nepalo, Pakistano kaj Srilanko. La maskloj de nordaj populacioj havas brunan dorson, dum tiuj de sudaj populacioj havas nigran dorson. Ili troviĝas en malferma makiso kaj ofte manĝas laŭlonge de la grundo kaj ripozas sur malaltaj arbustoj kaj rokoj.
Aspekto kaj distribuado
Tiu birdo troviĝas en malferma ŝtonaj, herbejaj kaj makisaj arbarhabitatoj. Ĝi tenas la voston supren kaj la suba ventro estas bruna, ruĝecbruna aŭ malhele avelkolora. Maskloj estas brilnigraj kun blanka ŝultromakulo (kio nomigas la specion) dum inoj estas tutbrunaj kun grizecaj subaj partoj. La nomiga raso troviĝas en suda duoninsula Barato. La raso leucopterus troviĝas en Srilanko. La raso cambaiensis de okcidenta Barato kaj erythrura (=erythrurus) de orienta Barato havas masklojn kun brunaj dorsoj. La raso intermedius troviĝas en centra Barato kaj partoj de la regiono de Dekka. Oni nomis rason munda el specimeno el Panĝabo, sed ĝi estas nuntempe konsiderata sinonima de cambaiensis. Pli malnovaj klasigoj inkludas rason ptymatura por la populacio de suda Barato kun la tipa formo konsiderita el Sri-Lanko. Tiu specio ofte troviĝas ĉe homaj setlejoj.
Tiu specio estis enmetita en la regiono de Novjorkio en Usono.
Ekologio
Oni ĉirkaŭkalkulis densecojn de 193-240 individuoj por km² en la sidejo de la universitato de Pondiĉero. La proporcio de maskloj kaj inoj estas de ĉirkaŭ 1.5:1. Teritorigrando de maskloj estas ĉirkaŭkalkulita je 6650 m2. Maskloj povas esti agresemaj al aliaj dum la reprodukta sezono kaj povas ataki eĉ respegulaĵojn. Homa aktivado kia forhakado ŝajne favoras ilin.
Manĝo
Ili manĝas ĉefe insektojn, sed oni scias, ke ili prenas ankaŭ ranojn kaj lacertojn ĉefe kiam ili manĝigas idojn enneste. Individuoj povas manĝi malfrue vespere por kapti insektojn allogitajn de lumo.
Reproduktado
Maskloj kantas dum la reprodukta sezono kaj ceremonias antaŭ inoj per malaltigo kaj malfermado de la vostoplumoj kaj per ĉirkaŭiro de la ino.
Nestojn oni konstruas inter rokoj, en truoj de muroj aŭ arboj. Nestojn oni kovras per animala haro kaj oni konstatis, ke multaj nestoj havas pecojn de serpenta seka haŭto. La ovoj estas de normala ovala formo, sed multaj estas longecaj kaj iom pintoformaj. Ili estas sufiĉe brilaj. La fonkoloro estas blanka, ofte nuanca al verdeca aŭ rozeca, kaj tio estas punktita, striita kaj makulita je ruĝeca aŭ malhelbruna kaj brunflava kun iom da suba lavendokoloro. La markoj estas pli densaj je la plej larĝa pinto de la ovo, kie ili formas neregulan kronon. Kelkaj ovoj estas makulitaj per malhelruĝecbruna je la larĝa pinto.
La reprodukta sezono estas decembro al septembro, sed varias depende de la regiono kaj kutime komencas kun la unuaj pluvoj. Maskloj kantas dum tiu sezono. Ili povas ankaŭ bekofrapi siajn proprajn respegulaĵojn dum tiu epoko. Oni konstatis ciklajn ŝanĝojn en la pigmentado per melanino je la ekzamenoj asociaj kun la reprodukta sezono. Tri aŭ kvar ovoj estas la normala ovodemetado sed oni konstatis ovodemetadojn de ĝis 7 ovoj. Nur la ino kovas. Eloviĝo okazas post ĉirkaŭ 10 tagoj. Kaj maskloj kaj inoj manĝigas la idojn kaj maskloj foje manĝigas la inon enneste. Oni scias, ke la idojn predas la Ruĝeca arbopigo.
Parazitoj
Oni identigis kelkajn parazitojn inklude cestodon.
Nekonata soldato (romano)
En la Nekonata soldato de Väinö Linna (originale Tuntematon sotilas, 1954), temas pri finnlanda mitrala plotono dum la daŭriga milito, de la somera ofensivo en 1941 ĝis la retiriĝo el Karelio en 1944. La romano honeste kaj rekte bildigas la militan realecon, flankenlasante la tradician heroan miton, kaj kun brutala kaj kruda fideleco al la realo priskribas la militon el soldataj okuloj.
Léchelles
Geografio
Léchelles situas en la Friburga Mezlando en sudoriento de la ebenaĵo de la rivero Brojo, proksimume 8 kilometrojn orinte de Payerne. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Léchelles, Chandon kaj Vuaty, kaj diveraj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Léchelles limas en nordo al Domdidier, en nordoriento al Oleyres (VD), en nordoriento al Misery-Courtion, en oriento al Grolley, en sudo al Ponthaux, en sudokcidento al Montagny, kaj en nordokcidento al Russy.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 157 de Friburgo al Payerne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Payerne. Pere de stacidomo ĉe la trajnlinio de Friburgo al Payerne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Léchelles datiĝas el la jaro 1243 kiel Leschieres. Dum mezepoko Léchelles apartenis al la Senjorujo Montagny. En la 12-a jarcento en Léchelles la Senjoroj de Belmont instalis sian sidejon en Léchelles. En la jaro 1478 Léchelles estis akirita de la urba ŝtato Friburgo kaj integrita al la Voktejo Montagny. Dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Léchelles apartenis al la distrikto Payerne, tiam ĝis 1830 al la distrikto Montagny kaj fine gix 1848 al la distikto Dompierre, kiu tiam estis integritia surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo al la distrikto Brojo. Kun efiko de la 1-a de januaro 1994 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Chandon estis integrita al la komunumo Léchelles.
(19757) 2000 GK1
(19757) 2000 GK1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Wals-Siezenheim
Wals-Siezenheim estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Salzburg (germane Bezirk Salzburg-Umgebung aŭ simple Flachgau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Teodiceo
Teodiceo (Justeco de Dio) estas branĉo de la teologio kiu esploras la rilaton inter la justeco fare de Dio kaj la ĉeesto de la malbono; pro tio ĝi estas ankaŭ indikata kiel “Natura Teologio” kaj, en 19-a jarcento foje ankaŭ “Racia Teologio”.
Origino de la termino
La kunmetaĵo de la grekaj vortoj estas elpensaĵo de germano Gottfried Wilhelm Leibniz(1646-1716) en la verko Eseoj pri la boneco de Dio, la libero de la homo kaj la origino de la malbono redaktita en (1705) sed publikigita unuafoje en Amsterdamo en 1710. Etimologie ĝi devenas el greka lingvo Θεοũ (de Dio) kaj δίκη  (justeco), aŭ “doktrino pri la justeco de Dio”. Leibniz, tamen, uzis la vorton “teodiceo” kun la ĝenerala signifo por indiki la doktrinon pri la “Senkulpiĝo de Dio pro la malbono ĉeesta en la kreita mondo”. La germana filozofo entreprenis tiujn eseojn post la legado de Dictionnaire historique et critique (Historia-kritika vortaro), en kiu la aŭtoro Pierre Bayle (1647-1706), krizige kritikas la ekziston de Dio “malbonprovizanta”. En sia verko, Leibniz atribuas la malbonon en la mondo al la libero donita de Dio al siaj kreaĵoj, pruvante, laŭ sia intenco, kiel la Dia antaŭscio akordiĝeblas kun la homa libervolo.
Koncepto pri la malbono en la babilona kulturo
Dum la dua antaŭkrista jarmilo alestiĝas grava religia kaj mitologia verko babilona Enûma Eliš, en kiu la dio Marduk, danke al la dio de justeco An, gardisto de la diaj leĝoj, estas entronigita por regi super ĉiuj dioj. Pro tio emerĝas sekve en la ilūtu (diaj lumaj manifestiĝoj), kontrasto kaj lukto inter la dioj, fine de kiuj Marduk okupas la postenon de la dio Enlil kaj diino Tiamat kiu helpigis sin per alvoko de monstroj kaj serpentoj: ĉio tio en la epopea-religia rakonto simbolas la venkon de la lumo sur la mallumo. La dio Ea, sugeste de Marduk, alestigas la unuan homon, aranĝitan per la ostoj kaj sango de Kingu (filo de Tiamat, origina diino, kiun Marduk dispecigis kune kun Kingu kiu aŭdacis ŝin defendi). Homo kaj ĉiu aĵaro estas faritaj per io dia.
En tiu rakonto, "la bono emerĝas el origina miksaĵo de bono kaj malbono kaj la malbono emerĝas el antikvaj estaĵoj dum la origino de la universo estas tiom transe de la bono kaj malbono ke generiĝas la malfrua principo de la ordo, Marduk, kaj la postaj figuroj monstraj detruendaj kaj forpasendaj pro ilia blinda origino"
La libro de Ijob
Ijob estas homo devota al Dio, homo justa, kiu damaĝis neniun. Abrupte, katastrofoj renversas lian vivon: li perdas ĉiujn siajn materiajn havaĵojn, liaj filoj estas mortigitaj, lia korpo plenpleniĝas per ulceroj; sed tiuj malfeliĉoj estas eĉ pli suferigaj ĉar ili igas nekompreneblaj la diajn leĝon kaj konduton: naskiĝas tial liaj demandoj, kies la unua estas: “kial Dio min traktas tiel, kaj lasas male en la prospero la kulpulojn kaj la malbonulojn?”. Tiu demando estas la komenca de longa serio kiuj fontas el la konstato pri la malbono en la mondo: “Kiel akordiĝeblas la ekzisto de Dio kaj ties intrinseka boneco kun la malbono en la mondo, jen fizika jen metafizika jen morala?”
Salajra justeco
“Pereu la tago, en kiu mi naskiĝis, Kaj la nokto, kiu diris: Embriiĝis homo. Tiu tago estu malluma; Dio de supre ne rigardu ĝin" (Ijob 3,3-4)
Inter la amikoj alvenintaj ĉe lian suferliton, unue intervenas Elifaz. Por provi “justigi” kion ĵus okazintan, la amiko reelvokas teologian principon de la tiama hebrea religio, nome la salajra justeco: kiel prospero kaj feliĉo estas premio kiun Dio asignas al la justuloj, tiel sufero estas la puno aljuĝita al la maljustuloj (kaj tio okazas ne en transa vivo, sed en tiu ĉi-tera). Do, laŭ Elifaz, la sufero de Ijob estas signo ke li pekis, pro kio Dio estas lin punanta. Tial estas reasertata la klasika penso de la tiama teodiceo laŭ kiu la fizika malbono estas konsekvenco de la “morala malbono”, tio estas Dio punas la kulpon pro la pekoj.
La reago de Ijob, tamen, laŭiras perfekte en la kontraŭan direkton de la vortoj de la amiko, kies sinteno, nesincera, estos riproĉata de Dio ĉe la fino de la libro.
“15 Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas, 16 Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo. [...]24 Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis. [...] Opiniŝanĝu, ne plenumu maljustaĵon, opiniŝanĝu, mi estas en justeco”.
Ĉio montras ke, efektive, la principo de la salajra justeco (limigita ekskluzive al la tera vivo) ne validas.
La sufero de senkulpuloj
"Kiel longdaŭre vivas la malbonuloj, gigantas, pliiĝas laŭriĉe? Ilia gefiloj travivas kun ili konstante, ili sukcesas vidi siajn posteulojn. Ilia hejmo ne spertas timon, la dia sceptro ilin ne minacas” (Ijob)
La vortoj de Ijob kompreneblas ĝuste el ilia senco: li, dum estas englutita de kruelegaj doloroj, aŭdas ĝuste el la lipoj de la amiko ke tiu sufero li “ĝin meritis”; Ijob, male, scias ke mem senkulpas, fakte li estas la “simbolo de la sufero senkulpa”. Vane la amikoj strebegas serĉi en la vivo de Ijob pekon kiu “justigu” kion okazintan kaj senkulpigu Dion.
La eblaj reagoj
Estas facila konstato ke en la mondo multaj senkulpuloj suferas kaj multaj malbonuloj prosperas. Jen la kvar eblaj reagoj:
Neniu el tiuj vojoj praktikeblas, laŭ Ijob. Li, fakte, ne povas forgesi la akrajn malfeliĉojn suferitajn, sed estas samtempe konvinkita pri la ĉeesto de Dio, pri kies amo al la homoj kaj pri lia justeco. Ijob, tial, apelacias al Dio mem:
“Nur du aferojn ne faru al mi, tiel ke mi ne estu devigita min kaŝi fore de Vi: forigu vian manon el mi kaj ne terurigu min per via kolero: pripetu min, kaj mi respondos, aŭ parolas mi kaj Vi replikas! Kiom estas miaj malobservoj kaj pekoj? Konigu al mi miajn krimojn kaj miajn pekojn". (Ijob)
La suferoj kiel elprovadoj
La sola, inter la amikoj de Ijob, kiu kapablas elfosi ion novan estas Elihu, la pli juna de la grupo. Lia pozicio estas malsama pro tio ke li “distingas la suferon el la kulpo”: Javeo suferigas la homojn por ilin emigi al la savo. La sufero estas saviga “elprovo”. La parolado de Elihu distanciĝas tial el la penso kaj de Ijob kaj de Elifaz kaj ties amikoj.
”Ĉu pretiĝas via savo sen la sufero kaj sen fortega strebo? Ne deziregu la nokton kiu enfosas ĉiujn gentojn, gardu atente ne adresiĝi al malboneco kiel vi riskas fari pro tro da sufero! Kiom altas Dio en sia fortego! Kiu povas esti gvido kiel li?” (Ijob).
Okazas ke el tiu parolado de Elihu spuriĝas la teodiceo, ĉar la juna amiko de Ijob provas “senkulpigi” la konduton de Dio per nova vojo. Same kiel Elihu, ĉiuj filozofoj kaj teologoj “teodoceantaj” provas trovi “laŭracian eksplikon” pri la malbono en la mondo per kiu savi la honoron de Dio.
Konkludo de la libro
Ĉe la fino de la ‘romana’ Ijoba rakonto Dio mem intervenas por respondi al la akuzaj demandoj de Ijob. Dio lin riproĉas montrante al li la senmezuran potencon de la kreo kaj refuzante la Ijoban pretendon kompreni aferojn pli grandajn ol la kapablon de lia menso. Javeo, tamen, agnoskas ke Ijob parolis konservante la veran kredon kaj fine lin premias.
“Kaj Dio benis la finan parton de la vivo de Ijob pli ol tiun de la komenco... kaj li posedis dekkvar milojn da ŝafoj kaj ses milojn da kameloj kaj mil parojn da bovoj kaj mil azenojn... Kaj li havis sep filojn kaj tri filinojn... Post tiuj faktoj Ijob vivis ankoraŭ cent kvardek jarojn, kaj vidis siajn filojn kaj nepojn ĝis la kvara generacio, Kaj Ijob mortis, maljuna kaj satiĝinta de la vivo” (Ijob 42).
Vera kaj propra “feliĉa konkludo”, sendube. Sed Dio ne eksplikas al Ijob la kialon de tiu sufero kiun li trudis: la “kialo” estas, do, la problemo kiu originas la “Teodiceon”. La tuta libro de Ijob, iamaniere, justigas la demandon de la suferanto kaj ofertas la respondon laŭ kiu Dio daŭrigas ami kaj savi. Kiel kaj kial? Estas plua demando de la Teodiceo.
La teologio de Aŭgusteno
Protagonisto de Teodiceo estas Aŭgusteno de Hipono kiu ĉevale de 4-a kaj 5-a jarcentoj ellaboris la bazojn de la kristana teodiceo. La funda demando kiun la filozofo metas antaŭ si, el kiu originas ĉiuj aliaj, estas: quid est malum? (Kio estas la malbono?). Aŭgusteno distingas la malbonon laŭ tri kategorioj: Post tiu distinga ekzameno, Aŭgusteno faras drastan elekton: li ne negas la ĉeeston de la malbono en la mondo, sed negas ĝian "entecan" esencon.
La malbono kiel ne-esto
“La supera bono, supre de kiu nenio staras, estas Dio; kaj pro tio Li estas senŝanĝa bono, tial vere eterna kaj vere senmorta. Ĉiuj aliaj aĵoj ekestas nur verke de Li, sed ili ne estas el Li. Fakte, kio estas el Li koincidas kun tio kio Li mem estas; male, la aĵoj faritaj de Li ne estas kio Li mem estas (De natura boni)”
Tia estas la uverturo de la verko De natura boni (Naturo de la bono) de Aŭgusteno, kiu konceptas la malbonon kiel “ne-eston”: la malbono ne havas realon sian propran, sed ĝi estas nur manko, malĉeesto de bono. La homo, fakte, perceptas la malbonon kiel malpliiĝon aŭ koruptiĝon de bono. La koncepto mem pri malbono koincidas kun la “ne-esto”, ĝuste pro tio ke el si mem ne ekzistas, sed ekzistas nur se relatigita kun la bono.
“Tial, kiam oni sin demandas el kio devenas la malbono, antaŭe oni devas sin demandi pri kio estas la malbono. La malbono nenio alio estas ol koruptiĝo aŭ de la mezuro, aŭ de la formo, aŭ de la natura ordo. Pro tio oni diras 'malbona naturo' tiun koruptitan; fakte, nekoruptita naturo estas bona sub ĉiu aspekto”
Aŭgusteno alfrontas, sekve, la problemon de la malbono rilate al la korupteblaj naturoj: se ne ekzistas en si mem la malbono, ĉu koruptebla naturo povas esti “malbona”? La respondo estas “ne” ĉar, pro sia naturo, ĝi povas esti submetita al malpliigo aŭ pliigo de bono, tial nur al “koruptiĝo, kiu korespondas al la aŭgustena koncepto pri la malbono.
“Aliflanke, ĉiu naturo kiu povas koruptiĝi estas, eĉ ĝi, certa bono. Fakte, la korupto ne povas noci al ĝi, se ne forigante aŭ malpliigante tion kio estas bono. [...] Tial, nenia naturo, pro tio ke ĝi estas naturo, estas malbona; sed por ĉiu naturo estas malbono nur “esti malpliigita en la bono". (De natura boni)
Refuto de Manikeismo
La librouverturaj asertoj supre cititaj, el la verko “De natura boni”, konstituas la “refuton de manikeismo” kiun Aŭgusteno sperte-praktike kaj profunde konis ĉar li estis, laŭ io da tempo, manikeisto.
Laŭ manikeistoj, la bono kaj la malbono (plifilozofie, la Lumo kaj la Mallumo) estas ambaŭ realaj ĉar ili devenas de la ago de du diaj potencoj apartaj kaj kontraŭstarantaj, la unua bona la dua malbona, kiuj prikverelas la posedon de la mondo. Per la neo pri ekzisto de la malbono el si mem inter la teraj konstataĵoj, Aŭgusteno eliminas la fundamentan antaŭkondiĉon de la manikeisma dualismo: se la malbono nenio estas ol “interna limigo” ne plu eblas ĝin referenci aŭ konduki al Dio malsama ol la Dio de la bono. Necesas, male, allasi ke ekzistas Dio “unusola kaj ĉiopova”, unika principo de la bono. Ĉiuj teraj aĵoj, ĉar kreitaj de Li, estas bono; sed ĉar ili havas naturon malsaman ol la Lian, estas limigitaj bonaĵoj, nome “difekteblaj”: la malbono do estas manifestado de iliaj difekteblemo.
Laŭ Aŭgusteno, la limigita kaj difektema karaktero de la teraj bonaĵoj ne estas misperfekteco de la dia kreo, sed signo de Lia perfekteco. Tia karaktero generas, fakte, diversecon de bonaĵoj kaj gradigon inter ili, igante la mondon pli riĉa kaj kompleta. La “limigoj en la teraj bonaĵoj” (tiuj kiujn ni nomas “malbonoj”) estas, tial, kiel la “mallumaj koloroj” de la pentraĵo de la Kreo: kontribuas eĉ ili al la harmonio de la tuto.
Laŭ novplatonismo, kiu havis rimarkindan influon sur la aŭgustena penso, la malbono devenas el la materio ĉar tiu estas la lasta dia emanaĵo, do ankaŭ la plej fora el la fonto de la “Unuo”. Fakte, jam en la dialogo Timeo de Platono la materio estis prezentita kiel la elemento kiu sin oponas, kun “pasiva rezisto”, al la bonfara agado de la Demiurgo. Sed laŭ Aŭgusteno la materio estas bona pro la fakto ke ĝi estas kreita de Dio, kaj do ne povas esti principo de la malbono.
Post esti pritraktinta pri la “materio amorfa” (nome senforma), la filozofo analizas la materion kiu posedas formon: kiel ligiĝas la koncepto de formo al tiu de “materio”? Ĉu la kapablo ricevi “formojn” estas bono? Aŭgusteno respondas al ambaŭ demandoj pere de serio de logikaj deduktoj, kiuj implicas la difinon mem de materio kaj priskribas ĝiajn rilatojn kun la “formoj”.
La morala malbono
Se la tuta aĵaro estas verko de Dio, kiel oni faras deziri la malbonon? Aŭgusteno respondas enscenigante la “moralan malbonon” kiu identiĝas kun la peko; sed jen plua demando, kiel estas eblaj la kulpo kaj la peko? Ili estas eblaj pro tio ke estas malsamaĵoj inter la teraj bonaĵoj, iuj estas pli bonaj ol aliaj, sed precipe pro tio ke la teraj bonaĵoj estas limigitaj (nome submetitaj al la dekadenco kaj difektiĝo) kaj malsuperaj kompare kun la Supera Bono nome Dio. La morala malbono konsistas, do, en “antaŭmeti la malsuprajn bonaĵojn al la supraj bonaĵoj, pliprecize adresi la volon al la teraj bonaĵoj, ĝin deturnante el la Supera Bono. “Rezigni la plejbonajn bonojn”, jen la peko, laŭ Aŭgusteno.
Alveninte ĉi-punkton, Aŭgusteno donas novan ŝlosilan interpreton pri la biblia teksto de la Genezo, aparte pri la epizodo de “frukto malpermesita”: se veras kio supre dirita, ĉu ankaŭ la “malpermesita arbo” estas, el sia flanko, bona? Jes, estas la firma respondo de Aŭgusteno: la malbonagon, fakte, plenumis la homo plukanta la pomon el la arbo, ne Dio plantinta la arbon. Estas la homo kiu, pekante pro trofieriĝo, antaŭmetis tion kio estas malsupra (la malpermesita arbo) al tio kio estas supera (Dio).
Tial, la peko de la homo kaptanta la malpermesitan pomon havas diversajn facetojn:
Aŭgusteno per tio ĉio superas, ĝin unuigante, la antikvan koncepton pri peko asociita al la “malbona naturo”: la malbono kuŝas en la “malbona uzo” de la diaj donoj. La peko ne kuŝas en la deziro pri malbona naturo, sed en la rezigno al plejbona naturo. Tial la ago mem estas malbona, ne la naturo dezirata, kiun la homo, per la peko, misuzis.
Puno: instrumento de elaĉeto
Laŭ Aŭgusteno, la dia puno reelstablas la ordon de la kreo, aŭ la ordon establitan de Dio. Plue, aljuĝante la punon de la sufero, Dio metas la homojn en la kondiĉon kompreni la diferencon de la bono el la malbono kaj tiel pente liberiĝi.
Oportunas precizigi ke la interpreto pri tiu biblia teksto (pri puno = kialoj kaj celoj de la puno), kiu estas la kerno de la teodiceo de Aŭgusteno, estas kaj estis objekto de diskuto. Tamen, estas onia opinio inter filozofoj (kredantaj aŭ nekredantaj) ke tiu biblia ero konstituas aplikon de la principo de salajra justeco (alvokita de Elifaz en la Ijoba libro) kaj limigita al la tera vivo, sur kiu Aŭgusteno modlas la principon de la salajra kompenso laŭ la kristana vidpunkto: la pekintoj kontraŭ Dio kaj la proksimularo estos, en la transvivo, punataj, dum la rekte vivintoj per la eterna vivo ĉe Dio.
La konsekvencoj de la aŭgustena teodiceo
La teodiceo proponita de Aŭgusteno konstituas la fistolinion en la historio de la teodiceo kaj, ĝenerale, en la “problemo de la malbono”: aŭ la malbono koincidas kun la “ne-esto” (kaj ne ekzistas en si mem) aŭ la malbono kun iu esto (estanta esto) oponas al la bono (kaj do ekzistas en si mem).
Aŭgusteno opcias por la unua solvo kaj lin sekvos sennombraj filozofoj kaj teologoj de diversaj skoloj; sed same sennombraj ĝin kritikas, ankaŭ tiuj kiuj akceptas la diajn kreadon kaj enkarniĝon de la Difilo. Immanuel Kant, ekzemple, proponas “superadon” de tiu doktrino, kvankam ne apriore ekskludante la eblecon ke la malbono koincidus kun “ne-esto”.
Skolastikuloj kutime sekvis aŭ reellaboris la tezon de Aŭgusteno de la “ne-esto”, konsciante, tamen, ke temas pri racia respondo al problemo pri kiu la Revelacio malmulte proponas. Kutime la solvo estas vidita en Jesuo Kristo: la sufero, kontraŭ kiu la kristano batalu aparte kontraŭ tiu de la fratoj, havas solvon en la promesoj de Kristo kaj en lia resurekto.
Kontraŭteodiceo
La Kontraŭteodiceo estas filozofia fluo kiu ekdekomence montriĝis kiel “opona” al iu “oficiala” teodiceo: ĝi havas la saman objekton de la teodiceo, prezentante, tamen, “sekularigitan” vidpunkton rilate tiun problemon. La plej elstara protagonisto de la kontraŭteodiceo estas filozofo Pierre Bayle (1647 - 1706), kiu ĉe la fino de la 17-a jarcento manifestis sian pensadon en la publikaĵo “Historia-kritika Vortaro”, lia plej grava verko koncernanta la “problemon de la manbono”. Bayle startas ĝuste el la frazo de Aŭgusteno “La malbono metafizike estas ne-esto” por enirigi la kritikon: Aŭgusteno estis ellaborita sian teodiceon baziĝante sur la nesubstanceco de la malbono, Bayle elektas la celon fondi sian teodiceon sur al kontraŭa opcio, nome sur la substanceco de la malbono. La koncepto de Aŭgusteno agitas la filozofon kiu volas retrakuri la sperton de Ijob kaj la vojon de Aŭgusteno.
Evidenteco de la malbono
Bayle estas profunte konvinkita pri la nekapablo de la “racia teologio” alveni al veroj universale akceptindaj. La “problemo de la malbono” estas, ĉi-teme, la ekzemplo plej konvinkiga: kiel vidi la originon de la malbono se ni certas eĉ ne pri kio ĝi estas? Bayle por respondi al la demando "quid est malum?", trakuras la duan vojon indikitan de Aŭgusteno: nome li asertas la ekziston de la malbono ellaborante la teorion de la “substanceco de la malbono”. Bayle dekomence reasertas, spurante Aŭgustenon, ke la “metafizika malbono” koincidas kun la “ne-esto” kaj ke “morala malbono” estas frukto de la “libervolo”, sen kiu la homo ne kapablas plenumi bonajn agaĵojn. Tamen, la sperto montras, evidentmaniere, la “konsiston” de la malbono en la sufero de la homoj: Bayle tial foriĝas el Aŭgusteno en la kverelo-problemo de la “fizika malbono”.
”La ĉieloj kaj cetero de la universo proklamas la gloron, la potencon, la unuecon de Dio: nur la homo, tiu ĉefverko de sia kreinto, inter la videblaĵoj nur la homo – mi diras – alfacigas kelkajn obĵetojn kontraŭ Dio. (El la Historia-kritika Vortaro).
Tiun pasaĵon sekvas raporto pri vidpunkto tute kaj nure racia, kiu surfacigas la facilajn pruvojn, aŭ konstatojn, de la ekzisto de la malbono: ĉie suferoj, mortigoj, malsanoj, karceroj, malsanulejoj, militoj... La homo, krom malbona kaj kruela, estas ankaŭ malfeliĉa...
Ĉi-punkte Bayle pikadas, por pruvi ĝian nekoherecon, la koncepton pri “Homo malfeliĉa, sed kreita de Dio plejbona kaj plejpotenca”, akrigante la malharmonian kontraston. Por pli evidentigi la neraciecon de la 'plejoficiala', kaj do aŭgstena, teodiceo, li imagas dialogon inter Meliso, filozofo de la Elaja skolo kaj Zaratuŝtro, la mita antaŭanocanto de dualismo: la unua defendas la teodicean flankon, la dua la doktrinon de la du kontraŭstarantaj dioj de manikeismo. Antaŭ la juĝisto, Bayle, perdas ambaŭ ĉar la juĝisto ne akceptas manikeimon laŭ kiu la malbono estas efektivigo de la dio malbona, kaj emas malŝati la tiaman teodicean vidpunkton, laŭ kiu – (tia estas la pozicio en kiu Bayle najligas la kristanan respondon rilate la problemon de la malbono - la malbono en la mondo estus kaŭzata de la prapeko, nome de Dio kolerigita pro la homa malobeo. Bayle facile obĵetas ke tia puna konduto ne povas aparteni al Dio plejmizerikorda, eĉ lia boneco kaj plejpotenco devus malhelpi kaj la pekon kaj la suferon. Eĉ la ruza eniriĝo de la koncepto pri “permeso” (Dio ne volas la malbonon, moralan kaj fizikan, sed li ĝin nur permesas) estas kontraŭracia ĉar neniu inter la raciemaj personoj lasus ke siaj gefiloj alfrontu riskojn kiuj - mem tion antaŭscias - estus fatalaj por ili.
Leibniz trovos ke tiu kontraŭteodiceo apudas al ateismo. Fakte, Bayle tia estis juĝata de sia hugenota (protestanta) komunumo, dum Leibniz, provokita de tiu ‘Vortaro’, engaĝiĝis krei sian teodiceon, el kiu tiu teologia branĉo akiris la nomon.
Mechow
Mechow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis nur  loĝantojn. La en komparo aparte malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Lauenburgische Seen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en la pli granda urbo Ratzeburg, kiu mem tamen ne apartenas al la komunumara teritorio.
Mariano Comense
Mariano Comense estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Brenna, Cabiate, Cantù, Carugo, Figino Serenza, Giussano (MI), Lentate sul Seveso (MI), Novedrate, Seregno (MI).
15497 Luko
15497 Luko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala amatora astronomo Sauro Donati elde la Observatorio de Monte Agliale (itale : Osservatorio Astronomico di Monte Agliale) en Borgo a Mozzano (Italio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la malnova itala urbo Luko, ĉe la bordo de la rivero Serchio, ĉefurbo de Toskanio. Tiu urbo kuŝas en la centro de tre fekunda valo ĉirkaŭita de montetoj. Sur unu el tiuj montetoj troviĝas la Observatorio de Monte Agliale, elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Křetín
Křetín estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie. La municipo dividiĝas en du partojn: la propran Křetín kaj vilaĝon Dolní Poříčí.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estis onidire el la jaro 1043 (Krenithin). Pli poste estis konstatite, ke temas pri falsaĵo el la 13-a jarcento kaj la vera unua skribmencio devenas el la jaro 1308 (Petr de Krscina kaj pli poste ekz. en la jaro 1594 Krztin).
3236 Strand
3236 Strand estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
(16959) 1998 QE17
(16959) 1998 QE17 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pakpatan
Pakpatan, پاکپتّن‎ estas universitata urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), kie ĝi estas ĉefurboj de la samnomaj kantono kaj distrikto. La loknomo signifas "pura" kaj "doko" reference al pramo, kiu estis oficiala dum Mogola Imperio.
Geografio
Pakpatan situas sur ebenaĵo laŭ rivero en orienta Pakistano. Sahival troviĝas 29, limo de Barato 40, Fajsalabado 121, provinca ĉefurbo Lahoro 163, Multano 187, Rawalpindi 363, Islamabado 376, Peŝavaro 443, Sukur 531, Kveta 611, Hajderabado 740, Karaĉio 876 kilometrojn (aere).
Historio
Pakpatan estas unu el la pratempaj urboj de Pakistano kun la origina nomo de Ajodhan. Ĝi estas konsiderita kiel 12000 jarojn aĝa urbo. Ajodhan komence estis loko de pramservo, kiu igis ĝin grava parto de la antikvaj komercaj vojoj, kiuj konektis Multan-on al Delhio. La fortikaĵo defendanta la urbon plurfoje estis konkerita ekde la 8-a jarcento, inter ili la plej fama estis Timur en 1398. Intertempe la urbo estis centro de pilgrimado en la pli larĝa islama mondo kaj la unua islama sankta loko en Sud-Azio. La sikoj kaptis la urbon en 1810. Ekde la brita dominado (1849) la urbo iĝis sidejo de kantono kaj distrikto. La municipo estis kreita en 1867, tiutempe la sanktejoj estis honoritaj egale fare de islamanoj, sikoj kaj hinduoj. Inter la 1890-aj kaj la 1920-aj jaroj la britoj konstruis vastan reton de kanaloj en regiono ĉirkaŭ Pakpatan. La brita dominado okazis ĝis 1947, poste la minoritataj hinduoj sikoj translokiĝis al la alia nova ŝtato Barato, samtempe muslimoj alvenis ankaŭ en tiun urbon. Pakpatan daŭre estas ĉefa pilgrima centro kun ĉirkaŭ 2 milionoj da jaraj vizitantoj.
Loĝantaro
La panĝaba estas la indiĝena parola lingvo, sed la urdua ankaŭ estas vaste komprenita. Oni parolas ankaŭ lokajn lingvojn.
Ekonomio
Pakpatan fokusiĝas pri akcepto de pilgrimantoj. En la najbareco estas agrikulturo helpe de irigaciaj kanaloj.
Eduko
En Pakpatan kampusoj kun kolegioj funkcias.
Trafiko
Pakpatan havas nur 4 vojojn al la proksimaj urboj (ĉefŝoseo mankas). La urbego havas flankan fervojan linion. En Pakpatan ankaŭ flughaveno mankas, la plej proksimaj internaciaj flughavenoj en Multano, Lahoro kaj Fajsalabado funkcias.
Klimato
Pakpatan havas sekan klimaton kun tre malalta pluvokvanto. Dum la someroj la temperaturoj superas ofte 40 °C.
Hornstein
Hornstein, hungare Szarvkő, kroate Vorištan, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Eisenstadt. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Hornstein situas sub monto 484 m-ojn alta, laŭ ĉefvojo Vieno-Eisenstadt. La lasta troviĝas 10 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1271 en formo Zorwku. En la monto oni minis feron. Fortikaĵo konstruiĝis en 1336, kiun Frederiko la 3-a dufoje sieĝis, poste la fortikaĵo restis ruina. La vilaĝo ricevis privilegiojn en 1382. En 1401 ĉeĥoj faris ruina la komunumon, fine en 1649 redoniĝis al Hungario. En 1910 2549 da loĝantoj loĝis tie, (2163 kroatoj, 261 aŭstroj, 112 hungaroj). Ĝis 1920 Szarvkő apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Kismarton, poste al Aŭstrio.
Famuloj
En la iama Szarvkő naskiĝis aŭstra-hungara agronomo Kurt Sedlmayer.
NGC 3314B
NGC 3314B (alia indiko — PGC 87327) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Kaliksto la 3-a
Kaliksto la 3-a (naskiĝinta kiel Alfons de Borja je – ) estis Papo de la Katolika Eklezio de  ĝis sia morto.