cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granda palaco (Meiningen)
Historio
Konstruotempo doma estis inter 1812 kaj 1823 laŭ maniero de historiismo fare de Johann Andreas Schaubach, unue kiel vidvinejo por dukino Luise Eleonore. En 1863 estis alikonstruiĝo kaj pligrandiĝo sub la gvido de ĉefarkitekto Otto Hoppe; tiam la domo ricevis ankaŭ sian hodiaŭan formon dominantan novrenesancan. Post la mallibervola demisio de duko Bernardo la 2-a en 1866 la Granda palaco iĝis ties rezidejo. En 1890 ekloĝis ene la heredprinco kaj posta duko Bernardo la 3-a (Saksio-Meiningen). Ankaŭ post 1918, fino de la monarkio en Germanujo, restis posedantoj anoj de la menciita dinastio. Dum la Dua mondmilito nenio damaĝitis. Post la eksproprietigo fare de la komunistoj enestis seminario por instruontoj antaŭ ol la tuto iĝis administra oficejo. Distriktadministran funkcion tian havis la domego ĝis 1990. Post kelkaj jaroj da neuzo estis restaŭradlaboroj profundoj inter 2007 kaj 2009. Nuntempe regas tie diversaj institucioj porsanaj.
Universitato de Laŭzano
Famaj personecoj
Famaj studintoj de la Universitato de Laŭzano estis:
Listo de la deputitaj distriktoj de Ille-et-Vilaine
Konsisto de la distriktoj de 1958 ĝis 1986
Ekde 1958, la departemento Ille-et-Vilaine enhavis ses distriktojn.
Konsisto de la deputitaj distriktoj de 1988 ĝis 2012
Ekde 1986, la departemento Ille-et-Vilaine enhavis sep distriktojn.
Konsisto de la deputitaj distriktoj ekde 2012
De la nova balota subdivido, la departemento enhavas ok distriktojn arigantajn la sekvantajn kantonojn :
Fontainemelon
Fontainemelon estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Fontainemelon havis 1647 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Fontainemelon situas en la Neŭŝatela Ĵuraso ĉe la suda deklivo de la montoĉeno Mont d'Amin proksimume 8 kilometrojn nordnordokcidente de la kantona ĉefurbo Neŭŝatelo. La suba parto de la vilaĝeto Les Loges apartenas al Fontainemelon. En oriento la vilaĝo Fontainemelon praktike kunkreskis kun la najbara vilaĝo Cernier.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,45 km², de kiuj 40,0% estas kovritaj de arbaro, 40,4% servas por agrikulturo kaj 21,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fontainemelon limas en nordo al la eksklavo Vue-des-Alpes de la komunumo Fontaines, en oriento al Cernier, en sudo al Fontaines, en sudokcidento al Les Hauts-Geneveys, en okcidento al malgranda, arbara eksklavo de Fontaines, kaj en nordokcidento denove al Les Hauts-Geneveys.
Trafiko
Sur la komunuma teritorio situas la sudaj portaloj de la fervoja kaj aŭtovoja tuneloj sub la pasejo Vue-des-Alpes. Tra Fontainemelon kondukas konekta vojo de Cernier al Les Hauts-Geneveys. Okidcente de la vilaĝo sur la komunuma teritorio situas la alveturejo al la aŭtoŝoseo A20. La plej proksima stacidomo situas en Les Hautes-Geneveys en distanco de 1,5 kilometroj de la vilaĝocentro. Per buso de tiu stacidomo al Cernier la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La kantona ĉefojo 1320 trans la pasejo Vue-des-Alpes kondukas tra la supra norda parto de la komunumo.
Hrušov (distrikto Veľký Krtíš)
Hrušov (Magasmajtény) estas vilaĝo en Slovakio en distrikto Veľký Krtíš. La civito Hrušov situas en suda randa altigita parto de Montebenaĵo de Krupina.
Historio
Civito Hrušov oni unue mencias en malnovaj skribaj mesaĝoj de la jaro 1272. Tie oni mencias nomo de Mikuláš el Hrušov. La vilaĝo tiam apartenis al gento de Huntovoj. Pli detala mesaĝo pri Huntovoj el la 25-a de februaro 1285 mencias, ke la vilaĝon akiris Demeter, pli juna filo de Honta. De la jaro 1342 la civito apartenis al diversaj gentoj. Iom post iom aperiĝis ĉi tie ankaŭ nunaj gentoj, kiel gentoj de Stacho, Baláž, Bobák, Lekýr kaj aliaj. Oni scias, ke najbara vilaĝo Vinica (tiam Nekyje) estis pli signifa, ĉar tie kunsidis la hontiana juĝa tribunalo. Pri vivmaniero en tiu temp parolas skelet-tombejoj en kiuj oni trovis kruĉetojn, butonojn kaj ankaŭ restoj de kufoj (restoj de malgrandaj vitraj bidoj). Tiu ĉi septulejo trovis P. Kamas en la jaro 1974 inter lokoj Lúčka kaj Bralo. Pro haltita esploro ne eblis datigi ilin. En 16-a – 17-a jarcento la vilaĝo aliĝis al Turkoj. Sed Hrušov tamen apartenis al grandbieno Bzovík. Dum ĉi tiuj kaj ankaŭ en postaj tempoj, kaj ankaŭ nun ekzistas duobla rezidenteco, tio estas vivo en montaraj loĝejgrupoj dum semajno, kaj dum dimanĉo en domo vilaĝa. Post konstruo de preĝejo en matrikulo estis konservita nomo de nia unua pastro, li nomiĝis Jozef Bonaventúra kaj estis ĉi tie de la jaro 1787. El matrikulo ni eksciis, ke dum tiu tempo en vilaĝo estis alta mortonombro de infanoj, kio atestas pri tiatempaj vivkondiĉoj. Incendioj en la jaro 1809 (forbrulis 45 domojn) kaj en la jaro 1838 apartenis al du la plej grandaj. En duono de 20-a jarcento evoluo de la vilaĝo estis malfacila. La plej proksima fervoja stacio estis en Krupina (33 km), kaj en la vilaĝo ne troviĝis poŝtofico, ne estis telefonoj. Pro sia propranatureco homoj tenis interspacon de aliuloj. Eĉ en la jaro 1934 multaj domoj havis pajlan tegmenton kaj malfermitan fajrujon.
Ekonomia vivo
1 107 ha de la ĥotaro de Hruŝov konsistas el arbaroj kaj alia grundo. Troviĝas ĉi tie brunargiloj kaj brunaj arbaraj argiloj, plejparte kun divesaj almiksaĵoj. Sur ĉi tiu tero oni kultivas maizon, cerealojn, terpomojn, aŭ ofte ili ĉi grundon uzas kiel paštejoj. Privatuloj kapablas kulturi ĉi tie ankaŭ termofilajn kreskaĵojn, tomatojn, kapsikojn kaj aliajn. Bonege prosperas fruktokulturado (ĉerizoj, piroj, prunoj, pomoj) kaj vitberkulturado. Fundamentaj grundoj en nia teritorio estas terciaraj vulkanitoj, inter kiuj apartenas andezitaj cindropetroj kaj aglomeraĵoj. En la regiono mankas valoregaj kaj ercaj mineraloj. Pasintece ĉi tie oni ekspluatis sablon, nun ili pripensas eskpluatadon reaktivigi.
Strängnäs
Strängnäs estas urbo en Svedio. Ĝi situas je la suda bordo de la lago Mälaren en la historia provinco Sudermanio. Fine de la jaro 2005 la urbo havis 12.900 loĝantojn. Ĝi kovras areon de 5,84 km².
Ĉirkaŭ 1080, sankta Eskil estis tie mortigita de paganoj. Jam en 1120 Strängnäs estis menciita kiel sidejo de episkopo. Plej signifa konstruaĵo de la urbo estas la katedralo ekkonstruita en 1250, kies turo konstruita en 1740 havas karakterizan formon.
Nový Hrozenkov
Nový Hrozenkov estas kampurbo en Ĉeĥio en distrikto Vsetín, situanta sur bordo de rivero Bečva. Vivas ĉi tie. Historio de Nový Hrozenkov datiĝas proksimume ekde la jaro 1649.
Historio
Ĝis la jaro 1649 Nový Hrozenkov estis nur parto de vilaĝo Hovězí kaj ĝi apartenis al vsetína sinjorujo de Mikuláš Pazmány. En la indikita jaro apartiĝis 41 arbarhakejaj sidejoj kaj kreis novan vilaĝon - Nová dědina, nomata ankaŭ - eble laŭ Rozina, edzino de Pazmány - Rozinka, Rozinkow, Hrozenkov kaj fine de la 19-a jarcento Nový Hrozenkov.
Signofan lokon en la historio de Nový Hrozenkov havas malsukcesaj valaĥiaj ribeloj kontraŭ laborego en la jaroj 1765, 1775, 1783 kaj 1785. En la 17-a jarcento kaj 18-a jarcento devis hrozenkovanoj defendi la vilaĝon kontraŭ atakoj el hungara flanko de la limo, kiun kreis montodorso de Javorníky. Eĉ ne armistico dum regado de Maria Teresia en 1774 ne daŭris longe kaj en 1884 okazis el la hungara flanko eĉ provoj reguligi la landan limon. Tiu ĉi disputo rilatis ankaŭ ĉirkaŭajn vilaĝojn kaj ĝi estis solvita en la fakto nur per reguligo de limo dum divido de Ĉeĥoslovakio (en loko nomata Kasárna super Velké Karlovice).
Post revolucia jaro 1848 hrozenkovanoj akiris en sian posedaĵon kvantoj da herbejoj, kampoj kaj paŝtejoj. Tiama paŝtista maniero de bredado de ŝafoj kaj primitiva agrikulturo ne sufiĉis vivtenigi la loĝantaron kaj komence de la jaro 1885 forveturis iom post iom pli ol 1000 civitanojn por serĉi laboron en Usono, precipe ĝis Texas (la ĉeĥa lingvo estas en Texas post la angla kaj la hispana lingvoj ĝis nun la tria plej disvastigita lingvo). La unua signifa industria objekto estis vitrofareja gisejo, kiun en la jaroj 1861 - 1863 konstruis Samuel Reich en orienta parto de Nový Hrozenkov. Ĉirkaŭ la gisejo estiĝis vilaĝo Karolinina Huť. Klopodo eluzi lignon kondukis al konstruado de hakuzinoj, en la proksima Vsetín estis fondita fabriko por meblaro. Tiutempe estis la plej disvastigita maniero de transporto ĉevala veturilo kaj ĉevalveturigistoj transportis ĉiun varon kaj krudmaterialon por la virtofarejo, ties produktoj ĝis Vieno, Peŝto kaj Tersto. Gloro de la ĉevalveturigista maniero de transportado finis nur konstruo de fervojo Vsetín - Velké Karlovice en la jaro 1908.
La vilaĝo en la nuna aspekto estiĝis en 1949, kiam de Nový Hrozenkov apartiĝis Karolinina Huť, alinomita pli poste je Karolinka.
Por vizitantoj
Nový Hrozenkov donas idealajn kondiĉojn por tutjara refreŝigado, ĝi estas bona elirpunkto por vojaĝado tra Valaĥio. En la ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo estas idealaj kondiĉojn por somera kaj vintra turismo.
15407 Udakiyoo
15407 Udakiyoo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Yasukazu Ikari elde la observatorio de Morijama en gubernio Ŝiga.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Kiyoo Uda (1959–2009), potfaristo kaj amatora astronomo Li entuziasme observis meteorojn, kaj kaŝadojn, kaj li faris grandajn kontribuojn al la popularigo de astronomio en gubernio Ŝiga.
Tero de Aleksandra
La nomon al la insulo donis la aŭstra ekspedicio en la 19-a jarcento honore al la arkidukino de Aŭstra imperio Aleksandra, filino de la rusia imperiestro Paŭlo la 1-a.
La plej grandan parton de la insulo kovras glaciaj kupoloj, kies alteco atingas 382 m. En ĝi estas multaj lagoj. La jara temperatura averaĝo estas -14,8 °C. Ekde mezprintempo ĝis mezaŭtune tie la suno ne malaperas kaj do brilas permanente, la alian jarduonon okupas la nokto.
Sur la insulo funkcias la limbazo Nagurskoje kun la aerodromo kaj la samnoma veteroficejo.
Ferno
Ferno (en loka dialekto Fèrnu) estas komunumo de Italio.
Sebalt Schwertzer
Sebalt Schwertzer (1552-1598) aŭ Sebald Schwärtzer estis germana humanisto, ministo, komercisto kaj alkemiisto, kiu, en 1584, vivis en la kortego de Rudolfo la 2-a (1552-1612) kaj deklaris esti transforminta hidrargon en oron. Unu el la plej polemikaj sciencistoj de la 16-a jarcento, kies entreprenemaj talentoj konvinkis Aŭguston el Saksio pri siaj alkemiaj kapabloj, kiu ankaŭ havis la elektiston Kristianon la 1-an kiel sia patrono.
Biografio
Ŝvercero estis filo de armilisto el Nurenbergo. Komence li estis dungita kiel komercisto aŭ partnero kune kun Johann Machnitzky, el Olomouc kaj pli malfrue li iĝis sendependa negocisto kun plenaj civilaj rajtoj en Nurenbergo, kie li komercis lukserojn kaj tiele li ekkontaktis kun la Dresdena kortego.
Pere de alkemiaj eksperimentoj en la Saksia kortego, en kiuj li hipoteze transformadis hidrargon en arĝenton, li konkeris la atenton de la elektisto Aŭgusto el Saksio. Unue li estis dungita en septembro 1584 kiel elektista negocisto, kaj en tiu rolo li komercadis tekstilaĵojn en Saksio (tolaĵoj, veluraĵoj, silko, kaj por tio li varbadis nederlandajn fakulojn) krom minadon.
Krome li aktivis kiel kortega alkemiisto, kiel sukcedanto de David Beuther. Tamen, onidiroj komencis cirkuli ke li estas ĉarlatano, kaj kiam lia partnero Johann Machnitzky akuzis lin ke li estis veneniginta la du antaŭaj Elektistoj el Saksio, li fuĝis el Dresdeno al Prago, kiu tiam estis la Mekko de la alkemiistoj. Tie, li estis elkore akceptita de la imperiestro Rudolfo la 2-a, kiu eventuale nomumis lin kiel Prefekton de la Imperiaj Minejoj en St. Joachimsthal, grava minado-centro en Bohemio.
Ekde tiam Ŝvercero ĝuis la patronecon de la imperiestro Rudolfo. Malgraŭ la akuzon kontraŭ lin, Ŝvercero ĝuadis bonan reputacion inter la alkemiistoj, kiel oni povas konfirmi laŭ la atestoj de Johannes Kunckel (1630-1703), aŭtoro de la verko "Laboratorium chymicum", Hamburgo, 1738. Kunckel deklaris ke li trovis manuskripton de Ŝvercero, en Dresdeno, per kiu li estis enkondukita en la kortego.
Kunckel kaj aliaj alkemiistoj vidis grandajn amasojn da mono en la propraĵo de la elektisto Aŭgusto kaj de Kristiano la 1-a, kiel rezulto de la alkemiaj eksperimentoj far Ŝvercero en lia monfabriko. Lazarus Ercker (1528-1594) estis samtempulo de Ŝvercero kaj rakontas ke li ĉeestis en la unua publika prezentado de Ŝvercero pri lia tekniko en Dresdeno. Ŝvercero edziĝis en 1573 kun Margaretha Schlauerspach (1552-1594) kaj ili havis du filinojn: Susanne (1585-1631) kaj Juliana, kiu edziniĝis al Georg Stempel, urbestro de Horní Slavkov, en Bohemio. Edward Kelley (1555-1597) estis samtempulo kaj alkemiisto en la kortego de Rudolfo la 1-a. Oni diras ke en la 1-a de novembro 1596, Kelley vundis Jürgen Hunkler, la asistanton de Ŝvercero, en la Arto-Ĉambro de la Imperiestro, kompreneble ke temis pri konkurado inter ili.
Stacio Settsu-Tonda
Stacio Settsu-Tonda (japane: 摂津富田駅 [Settsu-Tonda-eki], angle: Settsu-Tonda Station) estas fervoja stacio en Takacuki, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō.
Malause (stacidomo)
Malause estas ne priservata franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Malause, en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
10-sekunda limo
La 10-sekunda limo estas termino uzata ĉefe en atletiko kaj priskribas la fizikan kaj psikan sojlon por viroj sukcesi la 100-metrajn kuron en malpli ol 10 sekundoj.
Resti sub la 10-sekunda limo estis dum longa tempo taksita signo de eksterordinaraj kuristoj, sed perdis signifon ekde la malfruaj 1990-aj jaroj, ĉar pli kaj pli da kuristoj sukcesis tion.
Historio
La unuaj 100-metraj kuroj sub 10 sekundoj estis ankoraŭ mezuritaj permane per klikhorloĝo. La internacia asocio de atletikaj federacioj diras tamen, ke mezuro estas akceptita nur, kiam la tempomezura proceso estas tute aŭtomata, ne ekzistas ventorapido de pli ol 2.0 metroj/sekundo kaj ne estas uzataj povumaltigaj rimedoj.
Sub tiaj kondiĉoj la usonano Jim Hines estis la unua, kiu kuris sub la 10-sekunda limo la 14-an de oktobro 1968. Li gajnis la 100-metran kuron ĉe la olimpikaj ludoj de 1968 en 9.95 sekundoj kaj tiel starigis novan mondorekordon. Nur post preskaŭ naŭ aliaj jaroj la limo estis denove rompita de Silvio Leonard, kiu kuris la 11-an de aŭgusto 1977 en 9.98 sekundoj.
Harry S. Truman
Harry S. TRUMAN (la "S" ne rilatas al nomo), la tridek-tria prezidanto de Usono, naskiĝis la 8an de majo 1884, en Lamar, Misurio. Li mortis 88-jaraĝa, la 26an de decembro 1972 en Independence, Misuro, pro renaj problemoj.
Truman estis vicprezidanto sub Franklin D. Roosevelt. Lia edzino estis Elizabeth Virginia Wallace, kaj ili havis unu filinon. Truman estis baptisto.
Dum lia administrado kiu plenumis la kernon de la nomita Truman-doktrino (1945-1953) okazis;
Ĉingaoj
La ĉingaoj estas etno kun aparta lingvo loĝanta en la regiono Lindi je la suda tanzania bordo de la Hinda Oceano. En 1987 la ĉingaoj estis taksitaj 36.000 homoj.
23162 Alexcrook
23162 Alexcrook estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
László Buga
László BUGA [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Buga László estis hungara kuracisto, higienisto. Lia origina familia nomo estis Bukovszky. László Buga naskiĝis la  1906 en Ebed (nuntempa Obid en Slovakio)). Li mortis la  1988 en Budapeŝto.
23162 Alexcrook
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alexandra Elizabeth Crook, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la  Box Elder High School de Brigham City (Utaho, Usono).
László Buga
Biografio
László Buga akiris kuracistan diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1938. Post siaj studoj li kuracadis province. Inter 1951 kaj 1957 li laboris en la ministerio pri sano, poste li denove kuracadis. Li atingis la rangon ĉefkuracisto en 1959. Li pensiuliĝis en 1969.
Komence li verkis ankaŭ poemojn kaj novelojn, tamen li atingis tutlandan konatecon pro artikoloj en gazetoj (ekde 1962), eĉ li havis konstantan rubrikon "Kuracistaj konsiloj" en Hungara Radio dum 35 jaroj. Li ricevis premion en 1978.
4826 Wilhelms
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo Donald Edward Wilhelms, fakulo pri la Luno. Dum 20 jaroj en la United States Geological Survey, li gvidis programon de kartografio de la Luno. Lia ĉef-verko estas "The Geologic History of the Moon" (La Geologia Historio de la Luno).
2528 Mohler
2528 Mohler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Orren Cuthbert Mohler (1908–1985), usonan astronomon.
Amino-aceto-nitrilo
Amino-aceto-nitrilo estas kemia kombinaĵo, senkolora, oleeca, toksa likvaĵo, konsistanta je grupoj nitrilo kaj amino. Ĝi estas solvebla en akvo kaj tre higroskopa substanco. En alkala medio ĝi estas malstabila eligante cianidan acidon kiu rapide polimerizas.
Ĉi-tio klarigas la surprizaj rezultoj kiuj alkalaj hidrolizoj de aminoacetonitro produktas ne nur glicino sed ankaŭ aliaj aminoacidoj tiel kiel alanino, aspartata acido, glutamata acido, serino kaj treonino. Derivaĵoj de aminoacetonitrilo estas uzataj kiel anti-helmintaj.
Ili agas kiel specifaj agonistoj de nematoidoj kaŭzante spasman paralizon kaj rapida elpelo de la gastiganto. En 2008, aminoacetonitrilo estis malkovrita en giganta gasnubo apud galakto-centro de la konstelacio Sagittarius far Instituto Max Planck de Radio-Astronomio. Ĉi-malkovro estas signifoplena por ekscii ĉu la glicino vaste ekzistas en la universo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Glycin_-_Glycine.svg| Glicino MeCN.png| Acetonitrilo Alanin_-_Alanine.svg| Alanino L-Asparagins%C3%A4ure_-_L-Aspartic_acid.svg| Aspartata acido L-Glutamins%C3%A4ure_-_L-Glutamic_acid.svg| Glutamata acido L-Serin_-_L-Serine.svg| Serino L-Threonin_-_L-Threonine.svg| Treonino </Gallery>
Tero (ekonomiko)
Tero, en ekonomiko, estas la koncepto kiu enhavas ĉiajn krudmaterialoj kies disponeblo estas nature fiksita (tio estas, ili ne ŝanĝas responde al varioj de ties prezo en la merkato).
En tiu aro inkludiĝas la teroj propre dirite, difinitaj de ties geografia lokigo sur la tera surfaco (koncepto kiu ekskludas la plibonigoj ŝulditaj al infrastrukturoj kaj la natura kapitalo, kiu povas esti degradita per la homa agado -faktoroj biogeografiaj, kiaj la grundo, la klimato, la hidrologio, ktp.-), la mineralaj kuŝejoj de la subgrundo, kaj eĉ la lokoj en geostacia orbito kaj parto de la elektromagneta spektro.
En klasika ekonomiko oni konsideras la teron kiel unu de la tri produktofaktoroj, dum la aliaj du estus la kapitalo kaj la laboro; la pagado deriva de la posedrajto aŭ la kontrolo de la tero (aŭ de la krudmaterialoj en ĝi inkluditaj) estas kutime nomita rento aŭ pli precize tero-rento.
Toĥara lingvaro
La toĥara lingvaro estas formortinta branĉo de la hindeŭropa lingvaro. Oni konas ĝin nur per manskribaĵoj, datitaj de la 6-a ĝis la 8-a jarcento k.e. kaj trovataj en oazaj urboj ĉe la norda limo de la Tarim-baseno (nun parto de Ŝinĝango en nordokcidenta Ĉinio). La malkovro de tiuj lingvoj en la frua 20-a jarcento kontraŭdiris la antaŭe dominantan ideon pri orienta-okcidenta divido en la hindeŭropaj lingvoj per la izogloso kentum-satem, kaj kontribuis al renovigita studado de la familio. Identante la aŭtorojn kun la popolo toĥaroj de antikva Baktrio (Toĥaristano), fruaj aŭtoroj nomis la lingvojn "toĥaraj." Kvankam oni hodiaŭ ĝenerale konsideras tiun identon erara, la nomo restis.
La dokumentoj registras du proksime rilatajn lingvojn, nome la "A-toĥara" ("la orienta toĥara," "la agnea" aŭ "la turfana") kaj la "B-toĥara" ("la okcidenta toĥara" aŭ "la kuĥea"). La temoj de la tekstoj sugestas, ke la A-toĥara estis pli arkaika kaj uzata kiel Budhisma liturgia lingvo, dum la B-toĥara estis pli aktive parolata en la tuta areo de Turfan en la oriento ĝis Tumŝuko en la okcidento. Aro de pruntovortoj kaj nomoj, trovitaj en prakritaj dokumentoj, nomiĝis "la C-toĥara." Tiuj lingvoj formortis post kiam tjurkaj ujguroj etendiĝis en la Tarim-basenon en la 9-a jarcento k.e. dum la islamigo kaj tjurkigo de Ŝinĝango.
Malkovro kaj signifo
Oni eĉ ne suspektis la ekziston de la toĥaraj lingvoj kaj alfabeto ĝis la arkeologa esploro de la Tarim-baseno fare de Aurel Stein en la frua 20-a jarcento malkovris fragmentojn en nekonata lingvo, datitaj de la 6-a ĝis la 8-a jarcentoj k.e..
Poste nelonge klariĝis, ke tiuj fragmentoj efektive estis skribataj en du apartaj sed rilataj lingvoj, apartenantaj al ĝis tiam nekonata branĉo de la hindeŭropa lingvaro:
Prakritaj dokumento el Loulan ĉe la sudorienta rando de la Tarim-baseno enhavas pruntovortojn kaj nomojn, kiuj ŝajnas veni el alia variaĵo de la toĥara, nome la C-toĥara.
La malkovro de la toĥara komplikis iujn teoriojn pri la rilatoj inter la hindeŭropaj lingvoj, kaj revivigis ilian studadon. En la 19-a jarcento oni pensis, ke la divido inter kentum-lingvoj (vidu la mapon) kaj satem-lingvoj. estis simpla okcidenta-orienta divido, kun centum-aj lingvoj en la okcidento.
Tiun teorion subfosis en la frua 20-a jarcento la malkovro de la hitita lingvo, centum-a lingvo en relative orienta loko, kaj de la toĥara lingvaro, kiu estis kentuma malgraŭ ke ĝi estas la plej orienta branĉo. La rezulto estis nova hipotezo, laŭa de la "onda" teorio de Johannes Schmidt, sugestante, ke le satem-a izogloso reprezentas lingvan novaĵon en la centra parto de la prahindeŭropa hejmregiono, kaj tiu ŝanĝiĝo ne okazis en la kentum-lingvoj laŭ la orienta kaj okcidenta periferioj.
Lingvosciencistoj kiaj Walter Bruno Henning, Tamaz V. Gamkrelidze kaj Vyacheslav Ivanov sugestis, pli polemike, ke la gutia lingvo, hindeŭropa lingvo parolata dum la frua Bronza Epoko ĉe la irana altebenaĵo, eble rilatis al la toĥara lingvaro. Tiu teorio restas polemika.
Lici Balla
Lici Balla, laŭ hungarlingve kutima nomordo Balla Lici estis hungara aktoro, infana aktoro. Ŝia origina persona nomo estis Alice, ŝia dua edzo estis Hans Habe.
Lici Balla naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1911) en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), ŝi mortis la  en Ascona (Svislando).
Biografio
Lici Balla devenis el juda familio. Ŝi aĝis 6, kiam ŝi estis infana aktoro en sia naskiĝurbo kaj en la proksima Vieno. En 1931 ŝi jam havis ĉefrolon en Teatro Komedien en Vieno, poste ŝi estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto). Baldaŭ ŝi estis videbla en aliaj teatroj kaj kabaredoj. En fino de la 1930-aj jaroj ŝi migris al Usono pro la kontraŭjudaj leĝoj. Baldaŭ ŝi vivis en Svislando.
Ŝi edziniĝis dufoje.
Rehberg
Rehberg estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
montoj:(laŭ alteco, sen cm)
Rehberg estas la familia nomo de jenaj personoj:
Saint-Martin-de-Crau
(jen france, okcitane Sant Martin de Crau) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Grizkapa arbalciono
Tiu ĉi specio estas amplekse distribuita el insuloj Kabo-Verdo ĉe la nordokcidenta marbordo de Afriko al Maŭritanio, Senegalo kaj Gambio, oriente al Etiopio, Somalio kaj suda Arabio kaj suden al Sudafriko.
Tiu arbalciono de seka kamparo de arbaro aŭ arbustejo vivas sole aŭ en paroj, ofte troviĝas apud akvo, sed malkiel plej parto de arbalcionoj ne estas akvobirdo. Ĝi ripozas sur branĉo, senmova dum longaj temperoj, dum gvatas super grunde por trovi signojn de insektoj aŭ etaj lacertoj, balancante la kapon antaŭ salti super la predo. Laŭ aspekto estas tre simila al la Senegala arbalciono, tio estas kun malhelblua dorso kaj grizaj kapo kaj supra brusto kiu iĝas kremokolora pli sube, sed kun ruĝa pli ol nigroruĝa beko kaj simila al la Brunkapuĉa arbalciono, kiu ne havas brunan ventron, malkiel la Grizkapa arbalciono. Nestumas en truoj de riverbordoj kaj estas agresema por protekti sian neston ĵetoflugante super la varanoj. Ĝi estas parazitita de la Granda mielindikanto. Tiu specio migras dumnokte kaj ofte mortas pro flugo kontraŭ baroj kiel konstruaĵoj, turoj aŭ kabloturoj.
Ferrera Erbognone
Ferrera Erbognone estas komunumo de Italio.
Kisia lingvaro
La kisia lingvo (alilingve ankaŭ kiel kissi aŭ Kisi) estas okcidentafrika mel-lingvo, parenca al la temna lingvo de Sieraleono. Estas du variantoj, norda kaj suda, kaj ambaŭ estas tonaj lingvoj. La norda varianto estas parolata en Gvineo kaj Sieraleono. La norda varianto ofte uzas pruntojn de la lingvoj maninka kaj mende. La suda varianto estas parolata en Liberio kaj Sieraleono. La du variantoj estas rimarkinde malsamaj, sed ili estas sufiĉe parencaj.
Bibliografio
(en) G. Tucker Childs. A Grammar of Kisi, A Southern Atlantic Language, 1995. 370 paĝoj
(en) G. Tucker Childs: Vortaro de la kisia lingvo kun angla-kisia indekso
Vidu ankaŭ
Kisioj
Les Hauts-Geneveys (stacidomo)
Les Hauts-Geneveys estas fervoja stacidomo en Les Hauts-Geneveys, Svislando.
Malause
Malause estas franca situanta en departemento Tarn-et-Garonne, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Malausains.
Bedevlja
Bedevlja (Бедевля, Bedőháza, Бедевля [bedjevlja], Bedeu)) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.
Historio
La unua mencio okazis en 1336 laŭ tiama hungara ortografio "Bedeuhaza". En 1910 vivis en Bedőháza 2503 loĝantoj (2011 rutenoj, 412 germanoj, 66 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Taracköz, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Bedevlja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Lütjenholm
Lütjenholm (dane Lilholm, nordfrise Läitjholem) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Norda Frislando, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Ĉeĥlingva literaturo - Listo de ĉeĥaj verkistoj
Literaturo mezepoka
Kristiano - Kosmas - Kanoniko de Vyšehrad - Monaĥo de Sázava - Kronikisto Dalimil - Tomáš Štítný - Smil Flaška - Karolo la 4-a - Petr Žitavský - Jan ze Středy - Jan z Jenštejna - Vavřinec z Březové - Jan Milíč - Jan Hus - Petr z Mladoňovic - Jeroným Pražský - Jakoubek ze Stříbra - Jan Želivský - Petr Chelčický - Václav Šašek - Viktorin Kornel - Albrecht Rendl - Václav Hájek - Daniel Adam - Václav Březan - Johano Amoso Komenio - Jan Blahoslav - Mikuláš Dačický - Kryštof Harant - Bohuslav Balbín - František Jan Vavák
Literaturo de la nacia renaskiĝo (komenco de la 19-a jarcento)
Gelasius Dobner - Josef Dobrovský - František Martin Pelcl - Karel Ignác Thám - Václav Thám - Václav Matěj Kramerius - Antonín Jaroslav Puchmajer - Jan Nejedlý - Vojtěch Nejedlý - Šebestián Hněvkovský - Josef Jungmann - Jan Evangelista Purkyně - Pavel Josef Šafařík - Jan Kollár - František Ladislav Čelakovský - František Palacký - Josef Jaroslav Langer - Karel Jaromír Erben - Jan Nepomuk Štěpánek - František Turinský - Václav Kliment Klicpera - Josef Kajetán Tyl - Karel Hynek Mácha - Josef Krasoslav Chmelenský - Václav Bolemír Nebeský - Karel Sabina - Karel Havlíček Borovský - Božena Němcová - Josef Václav Frič - František Matouš Klácel - František Jaromír Rubeš - Alois Vojtěch Šembera - Josef Jiří Kolár
Literaturo de la dua duono de la 19-a jarcento
František Ladislav Rieger - Josef Barák
Poezio
Jan Neruda - Vítězslav Hálek - Adolf Heyduk - Rudolf Mayer - Václav Šolc - František Chládek - Svatopluk Čech - Josef Václav Sládek - Eliška Krásnohorská - Rudolf Pokorný - Ladislav Quis - Josef Boleslav Pecka - Jaroslav Vrchlický - Bohdan Jelínek - Josef Thomayer - Bohdan Kaminský - Antonín Klášterský - Jaromír Borecký - Otakar Mokrý
Dramo
František Věnceslav Jeřábek - Emanuel Bozděch - František Ferdinand Šamberk
Kritiko
Josef Durdík - Ferdinand Schulz
Historia romano
Julius Zeyer - Václav Beneš Třebízský - Alois Jirásek - Zikmund Winter - Josef Svátek
Kamparana prozo
Josef Holeček - Karel Václav Rais - Teréza Nováková - Karel Klostermann
Dramo
František Adolf Šubert - Ladislav Stroupežnický - Josef Štolba - Gabriela Preissová
Kritiko
Jan Evangelista Kosina - Josef Jireček - Jaroslav Vlček - František Bartoš - Leandr Čech - František Rybička - Václav Zelený
=Literaturo antaŭ la unua mondmilito=
Poezio
Josef Svatopluk Machar - Antonín Sova - Otokar Březina - Karel Hlaváček - Petr Bezruč - Viktor Dyk - Stanislav Kostka Neumann - Fráňa Šrámek - František Gellner - Karel Toman
David Ricardo
David Ricardo (Londono, 19-a de decembro de 1772 - samloke 11-a de oktobro de 1823) estis ekonomikisto angla de juda deveno sefardo-portugala, membro de la pensoskolo klasikekonomika, kaj unu el plej influaj kun Adam Smith kaj Thomas Malthus. Li pluigis kaj profundigis la analizon de la cirkvito de produktado de la ŝtato, kies deveno datiĝas el Quesnay kaj la fiziokratismo. Estis konsiderata unu el pioniroj de la moderna makroekonomiko pro sia analizo de la rilato inter enspezo kaj salajro, unu el iniciatintoj de la raciado kiu rezultos en la Leĝo de la malpliiĝantaj rentoj kaj unu de la ĉefaj fondintoj de la kvanta teorio pri mono. Pro tio li estas sekvita de skoloj de tre diferencaj ekonomikaj pensaroj, ekde la novklasikoj al la anglaj marksistoj.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Prozo
Vilém Mrštík - Alois Mrštík - Růžena Svobodová - Božena Benešová - Jindřich Šimon Baar - Jakub Deml - Karel Matěj Čapek-Chod - Anna Marie Tilschová -
David Ricardo
Li estis ankaŭ homo de negocado, sukcesa spekulisto, borsa makleristo kaj deputito; li sukcesis akiri konsiderindan riĉon.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Kritiko
Arnošt Procházka - Otakar Hostinský - Tomáš Garrigue Masaryk - Hubert Gordon Schauer - František Xaver Šalda - Miloš Marten - František Václav Krejčí - Jindřich Vodák - Jan Jakubec - Jan Václav Novák
Germanlingva literaturo en Ĉeĥio
Gustav Meyrink - Rainer Maria Rilke - Franz Kafka - Max Brod - Franz Werfel - Ludwig Winder - Egon Erwin Kisch
Poezio
Otakar Theer - Rudolf Medek - Josef Hora - Jindřich Hořejší - Jiří Haussmann - Jiří Wolker - Konstantin Biebl - Jaroslav Seifert - Vítězslav Nezval - Bohuslav Reynek - František Halas - Vilém Závada - Vladimír Holan - František Hrubín - Josef Palivec - Jaroslav Kolman Cassius - Jan Čarek - Josef Florian - Jan Zahradníček - František Lázecký - Václav Renč - Josef Kostohryz - Vladimír Vokolek - Jan Dokulil - Klement Bochořák - Kamil Bednář - Jiří Orten - Jindřich Chalupecký - Jiří Kolář - Josef Kainar - Jiřina Hauková - Ivan Blatný - Jindřich Heisler - Zdeněk Lorenc - Ludvík Kundera - Rudolf Altschul
(16897) 1998 DH10
(16897) 1998 DH10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui (Usono).
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Prozo
Jaromír John - Jaroslav Hašek - Josef Kopta - Jaroslav Kratochvíl - František Götz - Čestmír Jeřábek - Lev Blatný - Ladislav Klíma - Richard Weiner - Jan Weiss - Josef Váchal - Ferdinand Peroutka - Karel Čapek - Josef Čapek - Eduard Bass - Karel Poláček - František Němec - Vladislav Vančura - Karel Konrád - Milada Součková - Jan Čep - Jaroslav Durych - Ivan Olbracht - Helena Malířová - Marie Majerová - Jiří Weill - Karel Nový - Marie Pujmanová - Vojtěch Martínek - Josef Kocourek - Antonín Matula - Josef Knap - František Křelina - Václav Prokůpek - Jaroslav Havlíček - Egon Hostovský - Václav Řezáč - Jarmila Glazarová - Zdeněk Němeček - Karel Josef Beneš - A. C. Nor - Josef Štefan Kubín - Jan Drda - Edvard Valenta - Emil Vachek - Eduard Fiker
(19673) 1999 RR158
(19673) 1999 RR158 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Humuro
Jaroslav Žák - Václav Lacina - Zdeněk Jirotka - T. R. Field
Historia prozo
Karel Schulz - Jiří Mařánek - František Kubka - Miloš Václav Kratochvíl - Václav Kaplický - František Kožík - Dominik Pecka - Nina Svobodová - Vladimír Neff - Miroslav Hanuš - Jarmila Loukotková – Ludmila Vaňková – Alena Vrbová
Dramo
Jaroslav Kvapil - Karel Hugo Hillar - Arnošt Dvořák - Stanislav Lom - Otokar Fischer - Jan Bartoš - František Langer - Emil Artur Longen - Jiří Frejka - Jindřich Honzl - Jiří Voskovec - Jan Werich - Adolf Hoffmeister - Emil František Burian
Kritiko
Arne Novák - Albert Pražák - Miloslav Hýsek - Roman Jakobson - Jan Mukařovský - Felix Vodička - Vojtěch Jirát - Anton Matěj Píša - Karel Teige - Bedřich Václavek - Bedřich Fučík - Miroslav Rutte - Václav Černý
Historio
Otakar Dorazil -
Sinaia
Sinaia [sinaja] estas urbo situanta en la distrikto Prahova en Rumanio, en la valaĥia regiono, ĉe la malsupro de la montoj Buĉeĝi kaj Baju, en la Prahova Valo.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Poezio
Vladimír Holan - František Hrubín - Josef Kainar - Jiřina Haudková - Jan Hanč - Ivan Slavík - Ludvík Kundera - Oldřich Wenzl - Jan Noha - Jiří Šotola - Miroslav Holub - Karel Šiktanc - Miroslav Florian - Oldřich Mikulášek - Jan Skácel - Josef Hanzlík - Antonín Brousek - Ivan Wernisch - Zbyněk Hejda - Jiří Pištora - Jiří Gruša - Petr Kabeš - Pavel Šrut - Ivan Diviš - Jan Zábrana - Emil Juliš - Ladislav Dvořák - Josef Hiršal - Bohumila Grögorová - Jiří Suchý - Václav Hrabě
Sinaia
Ĝia meza alteco estas 880m super la marnivelo.
Historio
Sinaia estis unuafoje menciita en dokumentoj en la jaro 1690, sub la nomo Izvorul (La Fonto).
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Poezio samizdata kaj ekzila
Vratislav Effenberger - Karel Hynek - Ludvík Šváb - Milan Nápravník - Stanislav Dvorský - Petr Král - Karel Šebek - Ivan Sviták - Zbyněk Havlíček - Egon Bondy - Ivo Vodseďálek - Jana Krejcarová - Vladimír Boudník - Bohumil Hrabal - Karel Marysko - Milan Knižák - Milada Součková - Ivan Jelínek - Robert Vlach - Pavel Javor -František Listopad
Prozo
Jiří Weil - Karel Ptáčník - Arnošt Lustig - Josef Škvorecký - Jan Otčenášek - Ladislav Fuks - Vladimír Körner - Ladislav Grosman - Ota Filip - Jan Procházka - Norbert Frýd - Sonja Špálová - Jarmila Loukotková - Josef Sekera - Adolf Branald - Eugen Liška - Arnošt Vaněček - Alexej Pludek - Oldřich Daněk - Ivan Kříž - Karel Michal - Jiří Mucha - Karel Pecka - Ivan Klíma - Bohuslav Březovský - Milan Kundera - Ludvík Vaculík - Eva Kantůrková - Jaroslav Putík - Josef Jedlička - Petr Pujman - Alexandr Kliment - Věra Linchardová - Jiří Fried - Jindřiška Smetanová - Alena Vostrá - Karel Misař - Eduard Petiška - Josef Nesvadba - Dušan Hamšík - Václav Erben - Vladimír Páral - Viktor Fischl - Ota Pavel - Břetislav Hodek
Sinaia
Monaĥeja preĝejo
La monaĥeja preĝejo estas konstruita laŭ la spirito de la epoko de la princo Constantin Brâncoveanu (Konstanteno Brankovano) kaj ĝian internon pentris en originala rumana stilo la fama tiutempa pentristo Pârvu Mutu kaj Arsenie Boca.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Dramo
Miloslav Stehlík - Milan Jariš - Pavel Kohout - František Pavlíček - Vratislav Blažek - Josef Topol - Václav Havel - Ladislav Smoček - Milan Uhde - Pavel Dostál
Sinaia
Kastelo Peleŝ
La reĝo Karolo la 1-a deklaris Sinaia "reĝa somerrezidejo" kaj konstruigis tie la Kastelon Peleŝ, kiu restas la ĉefa pitoreskaĵo de la urbo. Konstruita inter 1873–1883 (la unua etaĝo) kaj 1896–1914 (la dua etaĝo) en la arkitektura stilo de la Germana Renesanco, laŭ la planoj de la viena arkitekto Vilhelmo de Doderer kaj de la germana Johano Schultz el Lembergo, la kastelo estos transformata laŭ gotika maniero de la ĉeĥa arkitekto Karel Liman, en la jaroj 1896–1914. La tuta konstruaĵo konsistas el 160 ĉambroj kaj havas centran turon altan je 66 metroj, kiu donas al ĝi fabelan bildon.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Kritiko
Jindřich Chalupecký - Jan Grossman - Zdeněk Nejedlý - Ladislav Štoll - Jiří Opelík - Milan Suchomel - Milan Jungmann - Jan Lopatka - Lubomír Doležel - Zdeněk Kožmín - Miroslav Černenka - Jiří Levý - Milan Jankovič - Mojmír Grygar - Jiří Brabec - Zdeněk Pešat - Květoslav Chvatík - Oleg Sus - Oldřich Králík - Dušan Jeřábek
=Literaturo post 1969=
Sinaia
La Kazino
Ĝi estis konstruita en 1912 laŭ la modelo de la montekarla kazino.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Poezio
Jan Pilař - Jiří Taufer - Ivan Skála - Oldřich Vyhlídal - Karel Sýs - Jiří Žáček - Petr Skarlant - Michal Černík - Jaroslav Čejka - Jaromír Pelc - Josef Peterka - Josef Šimon - Josef Suchý - Emanuel Frynta - Antonín Bartušek - Miroslav Huptych - Jarmila Urbánková - Jana Štroblová - Svatava Antošová - Zuzana Trojanová - Markéta Procházková - Zdena Bratršovská - František Hrdlička - Lenka Chytilová - Jitka Stehlíková - Jiřina Salaqardová - Dagmar Sedlická - Naděžda Slunská - Silva Fischerová - Dáša Voňková - Vladimír Merta - Jaromír Nohavica - Jiří Dědeček - Karel Plíhal - Věra Bartošková
Sinaia
Muzeo George Enescu
Ĝi estas vilao konstruita inter la jaroj 1921–1922 laŭ la planoj de la muzikisto, kiu tie verkis parton de sia verkaro. Ĉi tie Enesku gastigis dum tri sinsekvaj someroj sian grandan amikon Yehudi Menuhin.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Samizdata poezio
Bohuslav Reynek - Miloš Dvořák - Josef Kostohryz - Václav Renč - Vladimír Vokolek - František Daniel Merth - Zdeněk Kalista - Jan Kameník - Klement Bochořák - Zdeněk Rotrekl - Ivan Slavík - Jiří Kuběna - Iva Kotrlá - Milan Ohnisko - Jiří Olič - Zdeno Kaprál - Jiřina Hauková - Ladislav Dvořák - Jan Vladislav - Emil Juliš - Ladislav Fikar - Oldřich Kryštofek - Miloš Vacík - Lumír Čivrný - Věra Bartošková
Sinaia
Muzeo George Enescu
Hodiaŭ Sinaia estas grava turisma centro, kie okazas prestiĝaj sciencaj, kulturaj kaj artaj aranĝoj naciaj kaj internaciaj.
Jiquipilas
Jiquipilas estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Jiquipilas. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07046.
Sinaia
Ekonomio
Sinaia estas skisportejo, kie oni organizas ĉiujare sportajn aranĝojn.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Historia prozo
Vlastimil Vondruška - Antonín Polách - Václav Křístek - Jiří Hanibal – Hana Whitton – Richard Dostál
Jiquipilas
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 22477 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 18651 scipovis legi kaj skribi kaj 3811 personoj estis analfabetoj. Do 83% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 17% estis analfabetoj.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Literaturo por infanoj kaj junularo
Václav Čtvrtek - Ondřej Sekora - Bohumil Říha - František Omelka - Jaroslav Foglar - František Flos - Stanislav Rudolf -Eduard Štorch
Géza Pártos
Géza Pártos [pArtoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pártos Géza estis hungara reĝisoro, aktoro, altlerneja instruisto.
Ĉeĥlingvaj verkistoj
Ceteraj aŭtoroj
Zdenka Bergrová - Stanislav Bubeníček - Miroslav Horníček - Jiří Karen - Amálie Kutinová - Tomáš Xaverius Laštůvka - Věra Ludíková - Františka Omelková - Vojtěch Rakous - Josef Rumler - Čestmír Vidman - Jan Welzl - Vláďa Zíka - Václav Šolc - Zdeněk Mareš - Václav Klička - Ondřej Neff - Lukáš Luhan - Ladislav M. Pařízek - Marie Dolistová - Věra Bartošková - Antonín Polách - Václav Křístek - Miroslav Fišmeister - Milan Ohnisko
Jiquipilas
Sociogeografio
34937 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1543 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 4.42% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Géza Pártos
Géza Pártos naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Pártos devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo kaj li studis en baleta studio de Aurél Milloss, ekde 1938 li havis dancajn rolojn. Inter 1945-1949 li apartenis al la Nacia Teatro (Budapeŝto), kie li jam ankaŭ reĝisoris. Inter 1947-1969 li instruis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, inter 1949-1959, respektive inter 1961-1969 li estis membro de Teatro Madách. En 1969 li disidis al Britio, kie li instruis en universitatoj de Londono kaj Manĉestro. En 1975 li translokiĝis al Israelo, kie li same instruis, eĉ li havis propran aktorstudion inter 1981-1995. Ekde 1985 li komencis reviziti Hungarion, eĉ en 1996 li revenis. Li ricevis hungarajn premiojn en 1969 kaj 1997. Li edziĝis dufoje kaj li havis 2 gefilojn.
Oznice
Oznice estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vsetín, sudokcidente de urbo Valašské Meziříčí, en valo de Hostýnské vrchy. Vivas ĉi tie. Katastro havas areon 613 ha, la teritorio de la vilaĝo estas karakteriza per siaj grandaj altecdiferencoj. Pli ol duono de la teritorio de vilaĝo estas kovrita de arbaroj.
Historio
Historio de la vilaĝo ligas al la jaro 1376, kiam konserviĝis la unuaj skribinformoj pri la vilaĝo. Oznice estis parto de feŭda bieno Arnoltovice (pli poste Valašské Meziříčí). Proksimume en la 15-a jarcento la vilaĝo estis dezertigita kaj ĝi pereis. En la jaro 1663 ĉi tie denove ekloĝis naŭ domistoj, kiuj kreis arbarhakejojn kaj fondis kampojn. En pluaj jaroj la vilaĝo kreskis per dividado de arbarhakejaj loĝejoj kaj fondado de novaj. La vilaĝo apartenis al la plej malriĉaj valaĥiaj vilaĝoj. Loĝantoj akiris vivtenaĵon por plektado de balailoj kaj produktado de lignaj ilaro, lignoŝuoj, sledoj ka.
(15409) 1997 WQ31
(15409) 1997 WQ31 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Trioblaj parentezoj
Trioblaj parentezoj, ankaŭ konataj kiel (((eĥoj))), estas antisemita simbolo, uzata en Interreto por marki la nomojn de judoj. La praktiko originis en la ekstremdekstra blogo The Right Stuff. La trioblaj parentezoj adoptiĝis kiel enreta stigmato fare de antisemitoj, novnazioj kaj blankaj naciistoj por identi individuojn el juda etna fono kiel celojn de reta ĉikanado. Celitaj homoj inkludis judajn ĵurnalistojn kritikemaj pri Donald Trump, la Respublikana prezident-elekto de Usono en 2016.
Artikolo el junio 2016 de la retejo Mic atentigis la popularan usonan kulturon pri la simbolo. La raportoj ankaŭ kondukis la firmaon Google al forigo de retumila aplikaĵo, nome "The Coincidence Detector" ("La hazarda detektilo"), kreita por aŭtomate meti la "eĥan" markon ĉirkaŭ judaj nomoj en retejoj. La simbolo klasiĝis kiel parolo de malamo fare de Anti-Defamation League. Post la malkovro de tiuj agoj, iuj ret-uzantoj judaj kaj nejudaj intence metis siajn proprajn nomojn inter trioblaj parentezoj, kiel signo de solidareco.
Esperanto-Societo de Sidnejo
La Esperanto-Societo de Sidnejo estas unu el la lokaj grupoj en la Esperanto-Federacio de Novsudkimrio kaj en la Aŭstralia Esperanto-Asocio. Ĝi situas ĉe la Esperanto-domo de Sidnejo, 143 Lawson St, Redfern NSW, en Sidnejo. Lastatempe la grupo estis neaktiva, sed pluekzistas kiel "Kafo kun Sid". La membroj de la grupo plej aktivas en la Esperanto-Federacio de Novsudkimrio, kie oni okazigas kursojn kaj kulturajn aranĝojn, kaj la Esperanto-Klubo de Manlio, kie oni ankaŭ okazigas kulturajn aranĝojn.
Halle Berry
Halle BERRY (Berry signifas Bero en la angla) estas afro-amerika aktorino.
Ŝi naskiĝis en Cleveland, Ohio, Usono kiel filino de nigrulo kaj blankulino, pro kio ŝi estis ofte mistraktita en la nigraj kaj blankaj komunumoj.
La iama Miss Ohio (Belulino de Ohio) komencis sian karieron en 1991 en la TV-Sitcom Living Dolls kaj ricevis pli poste ludrolon en la TV-serio Sub la suno de Kalifornio. Ŝia filma debuto estis en Jungle Fever kun Wesley Snipes.
Post kiam ŝi ludis dum multaj jaroj en flankaj roloj, provas ŝi akiri Oskar-premion per Monster's Ball kaj tiel rifuzis ludon en X-Men 3. Pro ŝia ludo en Catwoman (Kat-virino), Berry estis premiita en 2005 per premio Ora frambo kiel la plej malbona aktorino. Ŝi - je surprizo - transprenis persone la premion: „Oni devas ankaŭ vivi eĉ kun la kritiko". Tiel ŝi estas unu el la tre malmultaj personoj, kiuj transprenis tiun ĉi premion.
Esperanto-Ligo de Okcidentaŭstralio
La Esperanto-Ligo de Okcidentaŭstralio estas unu el la ŝtataj federacioj de la Aŭstralia Esperanto-Asocio. Ĝi nun havas la nuran lernejon kiu instruas Esperanton, kaj la patrono de la Ligo estas D-ro Peter Natrass, la urbestro de Perto, la ĉefurbo de Okcidentaŭstralio.
Lernejo
La Treetops Montessori-lernejo estas la nura lernejo en Aŭstralio kiu instruas Esperanton. Ĉiu lernanto de la unua grado (ĉ. 6-jaraĝaj) ĝis la oka grado (ĉ. 13-jaraĝaj) lernas Esperanton devige, kaj oni rajtas studi Esperanto en la naŭa kaj deka gradoj (ĉ. 14-16 jaraĝaj). La instruistino estas Saani Bennetts.
Ferrera di Varese
Ferrera di Varese estas komunumo de Italio.
Villa Tejupam de la Unión
Villa Tejúpam de la Unión estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Villa Tejupam de la Unión. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 486.
Geografio
Villa Tejúpam de la Unión apartenas al la distrikto Teposcolula al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2177 loĝantojn. El tiuj estis 1052 viroj kaj 1125 virinoj. La komunumo havas surfacon de 71,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2110 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 52 indiĝenoj. El tiuj 39 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Biblos
Biblos estas malnova, iama fenicia havenurbo en Libano. Ĝia fenicia nomo estas Gebal (pli frue Gubla), greka nomo Biblos (βύβλος), ĝia nuna oficiala araba nomo estas Ĝbeil (جبيل ). Ĝi situas ĉe bordo de la Mediteraneo, 30 km norde de la ĉefurbo, Bejruto. Ĝi iĝis Monda kulturheredaĵo en 1984.
Biblio
La greka vorto biblia estas pluralo de la pragreka biblion, kies signifo estas: libroj. La vorto biblion mem venas el la biblos (egipta papiruso). Biblos estis tiu havenurbo, kie oni enŝipigis la papiruson kaj transportis ĉien en la tiam konata mondo.