cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mondmerkata prezo
Sub mondmerkata prezo oni komprenas en la internacia ekonomio aŭ la prezon de varo dominantan sur la mondmerkatoj (precipe se temas pri normigitaj varoj) aŭ tiun prezon, je kiu unuopaj proponantoj certan produkton internacie proponas. Koncerne la duan difinon eksportnacioj sin distingas por varo per tio, ke la prezo de varo in la tiea enlando plej ofte estas pli malalta ol la mondmerkata prezo. Se la proponanto/produktanto posedas la mondmonopolon, li diktas per tio ankaŭ la mondmerkatan prezon.
Influo
La mondmerkata prezo ĉiukaze rekte influas la konkurenckapablon de iu lando respektive entrepreno.
Rilate la duan difinon multaj landoj provas malaltigi la mondmerkatan prezon de siaj entreprenoj per deprecado de sia enlanda valuto. Sed ĉar per tio la konkurenckapablo de eksterlandaj proponantoj sinkas, oni parolas pri najbar-malriĉiga politiko (beggar-your-neighbour-policy).
Internacia damludo
Internacia damludo (nomata ankaŭ pola damludo) estas variaĵo de damludo kiu estas disvastigita precipe en Francio, Nederlando, Pollando kaj Rusio.
Ludreguloj
La ludo estas ludata sur kvadrata ludtabulo kun 100 fakoj, alternative koloritaj hele kaj malhele. Dum la ludo nur la malhelaj fakoj estas uzataj. Ambaŭ ludantoj havas po 20 pecojn kiuj estas lokigitaj sur la respektivaj unuaj kvar linioj. La komencanta ludanto gvidas la helajn pecojn, la alia ludanto gvidas la malhelajn.
Venkas la ludanto, kies kontraŭludanto ne povas fari pluan movon aŭ malgajnis ĉiujn pecojn.
Specifecoj
Fina pozicio kun du damoj kontraŭ unu estas kutime remisa.
Lawrence Dobkin
Lawrence Dobkin estis fama prezentisto dum la Ora Aĝo de Radio. Lia voĉo estis uzita por rakonti la klasikan western filmo Broken Arrow. Liaj filmoj inkludas Never Fear (1949),  Sweet Smell of Success (1957) kaj North by Northwest (1959). Li anoncis la famegan televidserion "Naked City" (1958-1963), fermante ĉiun epizodon per la deklaro: "Estas ok milionoj da historioj en la nuda urbo, kaj ĉi tio estis unu el ili."
Mato Leitão
Mato Leitão estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.865 loĝantojn en 2010.
Paragilmeno
Paragilmeno estas monto sur Krimea duoninsulo (Ukrainio) situanta 2 kilometrojn norde de la vilaĝo Malomajako (Aluŝta municipo). La monto estas fama kiel la plej alta kalkoŝtona "roko-forpelito" (iama parto, poste apartiĝinta) de la ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro (pli ĝuste - de la Babugana altebenaĵo). La nomo de la monto havas helenan devenon: en la helena lingvo paraginome signifas "iri ekster ion".
Morbegno
Morbegno estas komunumo de Italio. En 2019 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Paragilmeno
La monto altas 871 metrojn super la marnivelo. Ĝiaj sudaj kaj sudorientaj deklivoj estas rokaj kaj abruptaj; se rigardi de la mara flanko la monto similas grandan trapezon. La montosupro estas plata kaj plejparte arbar-kovrita. En la nord-okcidenta direkto la monto iom post iom altiĝas kaj finfine konektiĝas al la sud-orienta flanko de la Babugana altebenaĵo.
Sur Paragilmeno kreskas ĉirkaŭ 30 specioj de arbaroj kaj arbustoj, inter kiuj 10 estas registritaj en la Ruĝa libro. La ĉefa vidindaĵo de Paragilmeno estas du grandaj taksusoj, kies trunkoj dikas ĉirkaŭ 70 centimetrojn (oni opinias tiujn arbojn esti unuj el la plej maljunaj arboj sur la Krimea duoninsulo).
La monto estis deklarita kiel natur-monumento en 1964; ĝiaj supraĵo kaj nord-okcidenta parto apartenas al la samnoma botanika rezervejo.
Gary Oldman
Gary Leonard OLDMAN naskiĝis estas angla aktoro, kinproduktoro, reĝisoro, kiu laboris en teatro, filmoj kaj televido. Li estas konata pro sia "granda" intertempa stilo kaj surekrana diverseco, kiu establis Oldman kiel unu el la plej antaŭaj aktoroj de lia generacio. Li gajnis 3 BAFTA premiojn, Saturno premion, Premion Ora Globo kaj aliajn. En 2018 li ricevis Oskar-premion kiel plej bona aktoro pro la rolo de Winston Churchill en Darkest Hour. Inter liaj filmoj menciindas JFK (1994), Immortal Beloved (1994), Bram Stoker's Dracula (1992), Léon: The Professional (1994), La kvina elemento (1997), Hari Poter kaj la Kaptito de Azkabano (2004), Batman Begins (2005) Hari Poter kaj la Ordeno de la Fenikso (2007), The Dark Knight (2008), Tinker Tailor Soldier Spy, The Dark Knight Rises (2012) kaj Darkest Hour (2017). Li ankaŭ voĉrolis Viktor Reznov en la videoludoj Call of Duty World at War kaj Call of Duty: Black Ops krome li ankaj estis la voĉo de Lord Shen en Kung Fu Panda 2.
Václav Zelenka
Václav Jaroslav Zelenka (11a de februaro, 1892, Pluhův Žďár proksime al Jindřichův Hradec - 19a de septembro, 1979, Pardubice) estis ĉeĥa esperantisto, vojaĝanto, orientalisto, arabisto, muzikisto kaj lerneja instruisto. Li interesiĝis pri Islamo kaj la araba mondo. Li iĝis fakulo pri la araba lingvo kaj ties dialektoj.
Dum la unua duono de la 20a jarcento li faris 16 vojaĝojn al diversaj landoj de Balkanio, Mezoriento kaj Afriko. Li verkis kvar etnografiajn librojn, kvarvoluman lernolibron de parola araba (dialekto de Levantenio) kaj ĉeĥa-araba vortaro.
113256 Prüm
113256 Prüm estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 13-an de septembro 2002 de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio Hoher List proksime de Daun, (montoĉeno Eifel) en Germanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Prüm en regiono Eifel. En 720, abatejo estis tie fondita, kiu fariĝis la plej ŝatata monaĥejo de la karolida dinastio. En la 13-a kaj 14-a jarcentoj la monaĥejo malprosperis kaj la ĉefepiskopoj de Treviro ensorbis la riĉan abatejon.
NGC 3409
NGC 3409 (aliaj indikoj — MCG -3-28-12, PGC 32470) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Wilrijk
Wilrijk estas distrikto de la urbo Antverpeno. Wilrijk estis memstara komunumo ĝis la 1-a de januaro 1983 kiam ĝi aldoniĝis al Antverpeno.
Historio
En la unuaj jarcentoj de nia erao establiĝis franka vilaĝo kun trinkejo sur tiu centra placo. Ĝia triangula formo, la relative granda distanco inter la placo kaj la preĝejo kaj la nomoj de kampoj certe estas frankaj restaĵoj. En 765 fiksiĝis la limoj de la paroĥo Sankta Bavo kaj tiuj limoj poste fariĝis la komunumaj limoj. Fine de la 18-a jarcento, la terkulturistoj iom post transformiĝis al hortikulturistoj kaj brutbredistoj por provizi Antverpenon per laktaĵoj, legomoj kaj floroj.
En la 19-a jarcento konstruiĝis serio da fortikaĵoj ĉirkaŭ Antverpeno kun larĝaj ligvojoj. Kvar fortikaĵoj situiĝas en Wilrijk. Ankaŭ la fervojo trairis la teritorion kaj havis haltostacion. Plia konektebleco estis tramo inter Antverpeno kaj Meĥleno. Pro la konstanta kresko de Antverpeno, Wilrijk transformiĝis al antaŭurbo. Urbanoj preferis ekloĝi en pli trankvila kaj sana loko dum ili tamen deĵoris en Antverpeno. Tial konstruiĝis serio da novaj loĝkvartaloj. En 1983 Wilrijk kunfandiĝis kun Antverpeno. Tio havis ankaŭ malavantaĝojn, i.a. la manko de kontaktoj de la urbestraro kun la distrikta loĝantaro. En 2001 sekvis malcentralizo kaj la distriktoj reakiris certajn respondecojn kaj buĝeton.
La enloĝantaro, 6 000 personoj en 1900, kreskis al 38 000 en 2006.
Vidindaĵo
Plej trafas la Ĵain-templo, la plej granda ekster Hindujo. Ĝi havas surfacon de 1 000 m2. La tuto konsistas el blanka marmoro, kiu prilaboriĝis en Barato kaj transportiĝis al Antverpeno. Oni taksas ĝian koston inter 15 ĝis 25 milionoj da eŭroj. Tiun sumon kolektis la Ĵain-komunumo de proksimume 400 familioj en Antverpeno, aktivaj precipe en la diamantindustrio.
Nyírtét
Nyírtét [njIrtEt] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Kemecse. Nyír signifas: betulo.
Situo
Nyírtét situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kisvárda troviĝas 15, Baktalórántháza 17, Nagykálló 20 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el la jaro 1271 en formo "Tityit". En la 20-a jarcento farejo pri alkoholo funkciis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, poŝto.
William Cameron Townsend
William Cameron Townsend ( - ) estis eminenta kristana misiisto kies Ministerio komenciĝis en la frua 20a jarcento. La organizaĵoj kiujn li fondis, Wycliffe Biblitradukistoj kaj Somera Instituto de Lingvistiko (SIL Internacia), restas aktiva, kaj koncentriĝas al produktado de tradukoj de la Biblio en malplimultaj lingvoj, kaj sur faciliganta legokapablo en malplimultaj lingvoj.
La etoso de ĉi tiuj organizaĵoj estas tio, ke post kiam la Biblio estas havebla kulturo, la kristanoj de tiu kulturo povas fariĝi multe pli memstaraj, kaj la lokaj loĝantoj devus esti la gvidantoj de ilia eklezio. Lokaj kristanoj devus esti liberigita de la aliaj organizaĵoj aŭ kulturoj por trejnado kaj gvidantaro.
Kiam la juna William Cameron Townsend provis vendi hispanlingvajn Bibliojn en Gvatemalo en 1917-18, li eltrovis, ke la plejparto de la homoj kiujn li renkontis nek komprenas la hispanan nek ili havas skribformon de sia propra lingvo, kaĉikvela. Townsend forlasis siajn provojn vendi Bibliojn kaj komencis vivi inter la kaĉikveloj. Li lernis ilian lingvon, kreis alfabeton por ĝi, analizis la gramatikon, kaj tradukis la Novan Testamenton en nur dek jaroj.
Por zorgi pri aliaj malplimultaj lingvogrupoj, Townsend malfermis Tendaron Wycliffe en Arkansas en la somero de 1934. Nome por la unua tradukisto de la tuta angla Nova Testamento, la tendaro estis destinita por trejni junulojn en baza lingvistiko kaj traduk-metodoj. Du studentoj enskribiĝis. La sekvontan jaron, post trejnsesio kun kvin viroj ĉeestantaj, Townsend prenis la kvin Meksikanojn por komenci kampan laboron. De ĉi tiu malgranda komenco estas kreskinta la tutmonda Ministerio de la Somera Instituto de Lingvistiko (SIL), Wycliffe Biblio Tradukistoj, Wycliffe Asocio, kaj la teknika kaj logistika departemento de SIL nomata JAARS.
Nektario
Laŭ botaniko, la nektario (science: nectarium) estas organo en plantoj, kiu sekrecias dolĉan nektaron. La glando povas esti parto de la floro, infloresko, folioj, aŭ trunketo.
7963 Falcinelli
7963 Falcinelli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Santa Lucia de Stroncone (Umbrio, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala boksisto Amleto Falcinelli (1921–1996), ĉampiono je koka pezo, kiu batalis de 1936 ĝis 1956 sur la italaj, eŭropaj kaj internaciaj boksejoj. Legenda estas liaj kvin maĉoj kontraŭ la hispana ĉampiono Luis Romero por la Eŭropa titolo, kiun li plurfoje gajnis.
Dana nacia teamo de futbalo
La dana nacia teamo de futbalo oficiale naskiĝis en 1908. La unua internacia matĉo estis kontraŭ Francio en tiu jaro. Enlande la teamo ricevis la kromnomojn "Dana Dinamito", Olsen-Banden ("Olsen-bando") kaj Olsens Elleve ("Olsen-dekunuopo"). Kvarfoje la teamo kvalifikiĝis por la Futbala Mondpokalo, unuafoje en 1986 - plej bona rezulto estis atingo de la kvaronfinalo en la Futbala Mondpokalo 1998. Pli elstara venko tamen estis la unua pozicio en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1992. La teamo ankaŭ partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Jen historiaj bildoj de la teamo en la unuaj du someraj olimpikoj, kiujn ĝi partoprenis:
Instituto de geografio (Parizo)
La instituto de geografio estas konstruo de la Latina kvartelo de Parizo. Situita 191 strato Saint Jacques en la “universitatejo Curie”.
Historio
Fondita de Marie-Louise Arconati-Visconti (naskiĝita Peyrat) kaj konstruita inter 1914 kaj 1926 de Henri-Paul Nénot kiu ligis ĝin kun la oceanografia instituto (pri kiu li estas ankaŭ la arkitekto) per simbola duoblarkaĵo (Tero kaj Oceano). La konstruaĵo estas konstruita sur la loko de la kapelo de la malnova monaĥinejo de la Vizitaĵo Sankta-Jakobo detruita en 1908, de la antaŭurbo Saint-Jacques.
La instituto de geografio estas parto de la universitato de Parizo ekde ĝia konstruado. Post Majo de 1968 kaj leĝo Faure, la loko estas atribuita al la universitato Parizo-I-Panteono-Sorbono. Tamen, se la konstruaĵo apartenas al ĝi, la kursoj de geografio de la universitatoj Paris I-Panthéon-Sorbonne, Sorbonne Université, kaj Paris VII-Paris-Diderot okazas ĉi tie, tiel kompetencoj kunigas kiuj faciligas interfakaĵon kaj konkuremon.
Priskribo
La konstruo enhavas subteraĵon (el kiuj kelkaj kunvenejoj estas disponeblaj por la studentoj se ili petas) kaj kvar etaĝojn. La teretaĝo ŝirmas grandan akceptejon komunikigante tri amfiteatrojn. En la akceptejo, monda mapo kovras preskaŭ tute unu el la kvar muroj. La plej granda amfiteatro nomiĝas Emmanuel de Martone honore al la fondito de tiu loko. Ĝi enhavas balkonojn kaj entenas proksime 250 sidlokojn. La du aliaj amfiteatroj entenas centon da personoj. La etaĝoj estas specialigitaj: la dua kaj la tria enhavas la geografian bibliotekon, renovita en 1999. Franca biblioteko de referenco por la geografio, ĝi kolektas pli ol dokumentojn (verkoj, disertaĵoj, revuoj) kaj maparon kun pli ol  folioj. La lastaj du etaĝoj enhavas klasĉambrojn kaj oficejojn aranĝitaj en kvadrato ĉirkaŭ centra tegmentfenestro. La tria kaj kvara etaĝoj ŝirmas la lokojn de la geografiistoj de la universitato Sorbonne-Universitato, Paris I kaj Paris VII.
Inkluzive la personaron de la tri fakultatoj ĉeestantaj en ĉi tiu konstruaĵo, ĉirkaŭ mil homoj (studentoj, instruistoj kaj aliaj personoj) vizitas ĝin regule.
Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj
La Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj estas la “konstitucio” de la Unuiĝintaj Nacioj (UN). Ĝi estis subskribita la 26-an de junio 1945 de la 50 fondomembroj en Sanfrancisko (Pollando subskribis poste kaj fariĝis per tio la 51-a fondomembro) kaj ekvalidis la 24-an de oktobro 1945, post kiam ĝi estis ratifita de la tiam kvin konstantaj membroj de la Konsilio pri sekureco de la Unuiĝinta Naciaro Britio, Ĉinio, Francio, Sovetunio (ekde 1991 Rusa Federacio), Usono kaj de la plimulto de la ceteraj subskribintoj.
Tiu ĉarto kiel popoljura traktato devigas ĉiujn membrojn kaŭze de la tiurilataj dispozicioj de la popoljuro. Ŝanĝoj de la ĉarto postulas du-trionan plimulton, inter kiuj devas esti la konsento de ĉiuj kvin konstantaj membroj de la Konsilio pri Sekureco.
Esperanta versio
La teksto de la Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj ekzistas en Esperanto libroforme: Unuiĝintaj Nacioj: Ĉarto de la Unuiĝintaj Nacioj; Universala Deklaro de Homrajtoj; Konsilantaro pri Homrajtoj; Internacia Traktato pri Ekonomiaj, Sociaj kaj Kulturaj Rajtoj; Internacia Traktato pri la Civilaj kaj Politikaj Rajtoj; Konvencio pri la Rajtoj de la Infano; Konvencio pri la rajtoj de handikapitoj; Protokolo pri Abolo de Mortpuno; Konvencio pri Indiĝenaj kaj Tribaj Popoloj, tradukitaj de Vilhelmo Lutermano, Monda Asembleo Socia (MAS), 2009.
Chehalis (Vaŝingtonio)
Chehalis (aŭskulti – ʃəˈheɪlɨs – ŝeHEJles) estas urbo en Kantono Lewis, Vaŝingtonio, Usono; ĝi estas la administra sidejo de la kantono.
Ĝemelurbo
Chehalis ekhavis ĝemelurban rilaton en 1998 kun Inasa, en gubernio Shizuoka, Japanio. En 2005 Inasa fariĝis parto de la urbo Hamamacu, kie ĝi konsistigas parton de la kvartalo Kita-ku.
São Félix de Minas
(prononco: saŭnfeliks deminas, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Mantena. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun São José do Divino, Nova Módica, Divino das Laranjeiras, Mendes Pimentel kaj Governador Valadares.
La loĝloko fondiĝis en 1929 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 393 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
(17480) 1991 PE10
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Violacoj
La violacoj (Salicaceae), estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 25 genrojn kaj pli ol 800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas violo.
Tiuj plantoj havas zigomorfajn florojn. Ĝiaj specioj vivas ĉefe tropike kaj subtropike. Insekte polenita, la frukto estas kapsulo, estiĝinta el tri fruktofolioj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (31 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Franca ministerio
En Francio, ministerio estas administra strukturo rekte submetita al la aŭtoritateco de la registaro. Ĝia estro estas ministro, ano de tiu registaro.
Historio
Sub la Malnova Reĝimo, ĉiu el la ŝtataj sekretarioj regis servon laŭ ties atribuoj.
Kun la franca revolucio, la vortoj ministro kaj ministerio fariĝis kutimaj kaj la konstitucio de 1791 fiksis ses ministeriojn : justico, enlandaj aferoj, publikaj kontribuoj kaj enspezoj, ŝiparo, milito, eksteraj aferoj. La ministerioj estis forigitaj en aprilo 1794 kaj rekreitaj ekde 1795.
Structures permanentes et structures variables
Ni le mot ni même le concept de ministère ne sont dans la Constitution française : elle organise, à très grands traits, les rapports entre le Premier ministre, les autres ministres et les autres organes (Président de la République, Parlement, Conseil d'État, etc.). Selon la Constitution, l'organisation de l'exécutif est une prérogative du gouvernement lui-même, et cette organisation peut, en théorie, être changée librement, sous la seule contrainte du respect des lois garantissant les personnes concernées.
Cependant, la Constitution fait mention de toute une liste d'emplois dont, notamment, les préfets, les recteurs des académies, et les directeurs des administrations centrales. Ainsi la Constitution reconnait-elle implicitement toute une série de structures des ministères : les administrations centrales, les préfectures (et donc, indirectement, les administrations déconcentrées dont le préfet est le chef), et les académies.
L'existence des ministères résulte de décrets, pris « en conseil d'État ». Ces décrets restent en vigueur en permanence, même si le premier acte de l'exécutif, à savoir la formation du gouvernement, en modifie les attributions et les contours, ainsi que la dénomination. À cette occasion, des regroupements ou des séparations peuvent avoir lieu, formalisés par de nouveaŭ décrets constitutifs ou modificatifs.
Le conseil d'État assure la permanence des ministères : il faut lui soumettre toute modification, et, en tant que juge administratif suprême, il doit savoir à quel ministère il lui faut s'adresser pour faire exécuter une de ses décisions, relative à un problème ancien né parfois longtemps avant que le ministère n'existe, voire avant même la naissance de la République. Les contingence de dénomination sont traitées par deŭ moyens :
Fonction
Au sein du pouvoir exécutif, les pouvoirs initialement concentrés au sommet sont progressivement diffusés par :
Les ministères ont deŭ fonctions de base
En outre, les ministères gèrent des moyens (personnel, argent, etc.) et assurent la tutelle ou le contrôle, dans leurs champs de compétence, d'organes dotés de pouvoirs ou de compétences propres.
Organisation interne
L'organisation interne des ministères se rapproche en général de la trame suivante :
Liste des ministères
En 2012, après la réforme des administrations centrales intervenues entre 2008 et 2010, et la nomination du Gouvernement Jean-Marc Ayrault (2), les ministères sont les suivants :
Sièges des ministères
Les cabinets ministériels sont généralement installés dans d’anciens hôtels particuliers parisiens, avec, dans certains cas, les directeurs des administrations centrales.
Les locaŭ abritent des bureaŭ, et quelques fois des logements de fonctions.
À chaque changement de gouvernement, le secrétariat général du gouvernement attribue un siège à chaque cabinet ministériel. -->
Gewandhausorchester Leipzig
La Gewandhausorchester Leipzig (Robodoma Orkestro je Lepsiko, kp. Gewandhaus) estas simfoniorkestro rezidanta en Lepsiko. Ĝi apartenas al la tutmonde plej famaj kaj gravaj orkestroj kaj per siaj ĉirkaŭ 175 profesiaj muzikistoj estas la plej granda profesia orkestro tutmonde.
Listo de grafoj de Tuluzo
Listo de la suverenaj grafoj de Tuluzo.
25-a de junio
La 25-a de junio estas la 176-a tago de la jaro (la 177-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 189 tagoj restas.
Je la 25-a de junio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 25-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Longvosta montokolombo
La Longvosta montokolombo (Gymnophaps mada) estas birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn. Temas pri granda kolombo kiu estas loĝanta kaj reproduktanta birdo endemisma en Indonezio. Ĝi estas unu el la tri specioj en la genro Gymnophaps.
Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetoj kaj subtropikaj aŭ tropikaj malaltaj arbaroj.
Listo de grafoj de Tuluzo
Nehereda grafo
grafo de Tuluzo per konkero
Alice ou la dernière fugue (filmo)
Alice ou la dernière fugue (Alice aŭ la lasta fuĝo) estas franca filmo de Claude Chabrol aperinta en 1977.
Temo
Alice ĵus ekkonsciis, ke ŝi ne plu povas elporti sian edzon. Ŝi pakas sian valizon kaj sen scii kien iri, ekstiras sian aŭton. Ŝi retroviĝas dum nokto, sub pluvo, sur eta dezerta vojo, kiam subite ŝia antaŭa vitraĵo eksplodas... Antaŭ ŝi troviĝas bieno; je la ekstremo de enirvojo, granda kaj malnova domego, kie stilplena servisto, Colas, akceptas ŝin kaj enkondukas al la domestro, Sinjoro Vergennes kiu, post vespermanĝo gastigas ŝin por la nokto, eĉ promesante riparigi ŝian antaŭan vitraĵon. En sia dormoĉambro, Alice estas vekita de terura bruego. Ŝi alrapidas al la fenestro kaj sentante misteran ĉeeston en la parko, nenion vidas... Matene, ŝi malkovras, ke ŝi estas sola en la domo. Strangaj fenomenoj tiam estas okazontaj; Antaŭ ĉirkaŭa muro sen aperto, Alice renkontas ridetantan junulon, kiu rifuzas respondi al ŝiaj demandoj, poste knabon kun birdoj en kaĝo kaj pli aĝan viron, kiu atentigas ŝin: oni primokas ŝin, ŝi estas nura ludilo... Alice finfine sukcesas retrovi sian aŭton, kies antaŭa vitraĵo estas riparita. Tamen, kiu estas tiu mistera dungito en tiu benzin-stacio? Kio estas tiu restoracio kie okazas enteriga bankedo, kies partoprenantoj provas altiri Alice en frenezan bakĥanalion? Kaj tiu nokto, kiu trofruiĝas... Dum ekpluvas, Alice komprenis. Ŝi denove ekstiras la aŭton. Ŝi scias, ke iom poste, ŝia antaŭa vitraĵo eksplodos kaj ŝi retroviĝos en la bieno, kie Sinjoro Vergennes akceptos ŝin... Tamen lumo montriĝos pli timiga ol mallumo, vero pli angoriga ol mistero, ĉar trans malgranda nigra pordo, Alice renkontos sian morton...
Gewandhausorchester Leipzig
Historio
La historio de la Gewandhausorchester reiras ĝis en la 15-a jarcento kaj nun estas la plej malnova orkestro, kiu elkreskis el la burĝaro, ne el la nobelularo. Ekde 1781 ĝi havas sian nomon, kiam la orkestro loĝis en la foirdomo por robo- kaj drapokomercistoj. Post kelkaj translokiĝoj dum sia historio ĝi finfine en 1981 ekloĝis la Novan Gewandhaus, la ununura koncertejo, kiun la registaro de la Germana Demokratia Respubliko konstruigis.
Ganimedo (mitologio)
Ganimedo (malnovgreke Γανυμήδης, latine Catamitus) estis en la greka mitologio filo de la troja reĝo Troso kaj ties edzino Kalirhoo.Ganimedo estis bela junulo, reĝido. Lia beleco ne eskapis el atentemo de la plej alta dio Zeŭso, kiu eksopiris je li kaj sendis en Trojon aglon (aŭ li mem transformiĝis en ĝin). La aglo transportis Ganimedon en Olimpon kaj Zeŭso faris el li kelneron de la dioj. Patro de la junulo ricevis donace pro tio paron da rapidaj ĉevaloj, eble ankaŭ cizelitan oran viton, kreaĵon de Hefesto mem.
Reflekso en arto
Fiziognomio de Ganimedo ekzistas en multaj verkoj de la antikvaj kaj modernaj artistoj:
Tiszaadony
Tiszaadony [tisaadonj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Vásárosnamény. Pri Adony troviĝas komunumoj: Adony, Nyíradony kaj Tiszaadony.
Situo
Tiszaadony situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ flankovojoj. Kontraŭe Aranyosapáti troviĝas kun trapasejo. Vásárosnamény troviĝas 13, Kisvárda 19, Záhony 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el la jaro 1290 en formo "Odon". Pro etendiĝo de poŝtaj servoj la loknomo pligrandiĝis kun antaŭnomo Tisza (=Tiso). Fine de la 2-a mondmilito multe da vilaĝanoj deportiĝis al gulago. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Cserehát
La plej alta punkto estas „Kecske-pad” (340 m), la plej malalta punkto situas apud Szikszó (115 méter). La averaĝa alteco estas 250–300 m. Riveroj de la montetaro estas Hernád kaj Sajó. kalkoŝtono kovras la montetaron, kiun la arbaroj iomete traformis. Foje aperas ankaŭ sabloj kaj argiloj.
Komunumoj
En la montetaro malgrandaj vilaĝetoj povis establiĝi.
Bas-Vully
Bas-Vully estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1963 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Bas-Vully situas ĉe la norda bordo de la Lago de Morato, kie la Brojo-Kanalo elfluas el la lago. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Sugiez, Nant kaj Praz.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,95km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 70,2% servas por agrikulturo kaj 13,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bas-Vully limas en nordo al Ins (BE), en nordnordoriento al Müntschemier (BE), en nordoriento al eksklavo de Morato, en sudoriento al Galmiz, en sudo al la Lago de Morato, kaj en okcidento al Haut-Vully.
Trafiko
Tra la komunumo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Morato al Ins. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas proksimume 3 kilometrojn sudoriente de la komunumo apud Morato kaj al la svisa rapidvojo H10 3 kilometrojn norde apud Ins. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de stacidomo en Sugiez ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Morato al Neŭŝatelo. La ceteraj lokoj de la komunumo estas dum lundo ĝis vendredo konektitaj pere de poŝtaŭtolinio. Krome en Praz kaj Sugiez ekzistas ŝiphaltejoj de la ŝipoj, kiuj cirkulas sur la lagoj de Morato, Neŭŝatelo kaj Bielo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bas-Vully datiĝas el la jaro 968 kiel Williacense. La politika komunumo Bas-Vully estis fondita en la jaro 1831 per kuniĝo de la tri vilaĝoj Sugizer, Praz kan Nant.
Tremblois-lès-Rocroi
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Niedertrebra
Historio
Thriburi estis remparita vilaĝo kun ĉirkaŭfortikaĵo. Krom kampara kaj metia ekzistis ankaŭ kavalira bieno tie. Ĝin posedis ĝis la 14-a jarcento la Schenk-oj de Trebra, el flanka linio de la Schenk-oj de Vargula. Sekve ĝi troviĝis ene de la Regadujo Tautenburg. La tautenburgaj Schenk-oj posedis la ujon de Tautenburg ekde 1345 kiel feŭdaĵon de la Dinastio Wettin kaj post la Kontrakto de Leipzig (1485) kiel feŭdaĵon de la Albertidoj. Post la Kontrakto de Wittenberg (1547) la albertida Elektoprinclando Saksio estis nova feŭdanto; la saksioj akiris post la morto de la lasta turingia Schenk-o de Tautenburg en 1640 la areon tautenburgan kun Frauenprießnitz kaj Niedertrebra. Per la teritorio tautenburga feŭditis fare de la princelektisto la senjoroj de Werthern, Döring kaj Taube. En 1652 formitis el la aŭtomate transdonita feŭdaĵo la princelektista Administradujo Tautenburg. Kiam ĝi aljuĝitis en 1657 al la albertida flanklinia Princujo Saksio-Zeitz oni kompense donis al la nobelaj enfeŭdigitoj alimaniere. Duko Maŭrico (Saksio-Zeitz) vendis Niedertrebra en 1677 al grafo de Erffa, per kio la komunumo havis estontecon diversan ol la Administradujo Tautenburg. La kavalirbieno Niedertrebra (nome Baumbach) venis en 1710 al la Senjoroj de Bodenhausen, kiuj posedantis ĝis 1809. Fajrego en al 18-a jarcento detruis naŭ domojn.
Niedertrebra apartenis ĉ. 1790 kiel eksklavo al la saksia Administradujo de Eckartsberga. Nur la suvereneco pri du liberaj bienoj en Niedertrebra kuŝis en la manoj de la ernestida Administradujo Saksio-Vajmaro. Apartenis al Niedertrebra la komunumo Escherode kiu dum la Tridekjara milito brulkonsumiĝis kvazaŭ komplete. Rekonstruo iĝis nur post 1945. Inverse la loko inter Escherode kaj Darnstedt detruite ne plu rekonstruitis.
Post la malsukcesa Batalo de Jena–Auerstedt la prusia trezorkesto ĵetitis en la lageton vilaĝan. La komunumo poste informis la saksian reĝon pri la trovitaĵo. Post la Viena kongreso Administradujo Eckartsberga ceditis al Prusio kaj malaperis. Sed Niedertrebra separitis de ĝi kaj donitis al la Grandduklando Saksio-Vajmaro-Eisenach, Administradujo Roßla. La kavalirbieno apartenis post 1819 al la havaĵaro de la senjoroj de Bauchspieß kaj inter 1829 kaj 1846 de la senjoroj de Schröpfer. Ĉ. en 1926 la senjoroj de Baumbach posedantis. Inter 1850 kaj 1918 la komunumo Niedertrebra partis ĉe Distrikto Vajmaro II (ekde 1868: Administra distrikto de Apolda) ene de la Granddukujo Saksio-Vajmaro-Eisenach.
Meze aprilo 1945 Niedertrebra liberigitis fare de usonaj trupoj; je la komenco de julio ĝin okupis la Ruĝa Armeo. Ekde 1949 ĝi apartenis al Germana Demokratia Respubliko.
Griegos
Griegos [GRJEgos] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín. La loknomo Griegos estas komprenata en la hispana lingvo kiel Grekoj sed sen etimologia rilato signifa.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je pli ol 1500 msm ĉe la altebenaĵo Muela de San Juan. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj transmigra brutobredado de ŝafoj. Griegos estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la komarko, kaj estas ĉe la limoj kun la provincoj Gvadalaĥaro kaj Kvenko.
Ĝi estas norde de Villar del Cobo kaj Guadalaviar.
Historio
La mezepoka historio de Guadalaviar, Villar del Cobo kaj Griegos estas interligita. La uzado de la komunumaj paŝtejoj en tiuj tiom apartaj kaj limaj areoj ne ĉiam estis klara kaj aperis tiurilate konfliktetoj inter la tri lokoj. Finfine, la reĝoj Marteno la 1-a de Aragono, kaj Henriko la 3-a de Kastilio iniciatis la 8an de Oktobro 1404 negocadon por interkonsento validigita en 1407.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Griegos ekformis parton de la komunumo Sesma de Villar del Cobo en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
Aktualo
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis el preskaŭ 500 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 138 loĝantoj.
Vidindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, tranĉeoj de la Hispana Enlanda Milito, skiejo, piedirado, kaj rura turismo.
A brief history of time
En Mallonga Historio de la Tempo, Hawking skribis en ne teknikaj terminoj pri la strukturo, origino, disvolviĝo kaj eventuala sorto de la Universo, kiu estas la studobjekto de astronomio kaj moderna fiziko. Li parolas pri bazaj konceptoj kiel spaco kaj tempo, bazaj konstruaj elementoj, kiuj konsistigas la Universon (kiel kvarkoj) kaj la fundamentaj fortoj, kiuj regas ĝin (kiel gravito). Li skribis pri kosmologiaj fenomenoj kiel la Praeksplodo kaj nigraj truoj. Li diskutas du gravajn teoriojn, ĝeneralan relativecon kaj kvantuman mekanikon, kiujn modernaj sciencistoj uzas por priskribi la Universon. Fine, li parolas pri la serĉo de unuiga teorio, kiu priskribas ĉion en la Universo en kohera maniero.
La libro fariĝis furorlibro kaj vendis pli ol 25 milionojn da ekzempleroj.
Pusztaederics
Pusztaederics [pustaederiĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Pusztaederics situas en Montetaro Zala sur deklivoj, fine de sakovojo. Pacsa troviĝas 23, Lenti 25, Zalaegerszeg 27, Letenye 29 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1241 en formo "Edelych". En 1978 gasorezervujo ekfunkciis apud la komunumo. Vilaĝservoj estas kuracejo, vendejo, drinkejo, kuratoro kun 9-persona aŭto. En Pusztaederics migra poŝto servas, la municipa administracio en Tófej funkcias.
Sembrancher
Sembrancher estas komunumo kaj la ĉefloko de la distrikto Entremont en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 891 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Sembrancher situas en la valo de la rivero Dranse ĉe la kunfluejo de Dranse de Bagne kaj Dranse de Entremont.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,63 km², de kiuj 61,0% estas kovritaj de arbaro, 19,6% servas por agrikulturo kaj 4,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sembrancher limas en nordo al Vollèges, en oriento al Bagnes, en sudo al Orsières kaj en okcidento al Bovernier.
Trafiko
Tra Sembrancher pasas la kantona ĉefvojo n-ro 21 de Valezo trans la montopasejo Granda Sankt-Bernardo al Aosta. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 10 kilometrojn sude de la komunumo apud Aigle. Pere de la trajnlinioj de Orsières kaj de Bagnes al Martigny la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sembrancher datiĝas el la jaro 1177 kiel Sancti Pancratii de Branchi. En la 11-a jarcento ĝi fariĝis parto de la regno de la Grafoj de Savojo. En la jaro 1239 la grafo Amadeo la 4-a de Savojo koncedis al la loko merkatorajton. La civitanoj de Sembrancher en la jaro 1376 konkludis civitan kontrakton kun Aigle, kiu estis renovigita en la jaroj 1676, 1736, 1766 kaj 1776. Post la konkero fare de Valezo en la jaro 1475 la subvoktejo Sembrancher estis ĝis la Helveta Revolucio unu el la flagejoj de la Kamparvoktejo Saint-Maurice. En 1798 Sembrancher fariĝis ĉefloko ĝis 1802 de la helveta distrikto Entremont, poste ĝis 1810 de distrikto de la Respubliko Valezo, tiam de kantono de la franca departemento Sempiono kaj ek de 1815 de dekono kaj ek de 1848 de la Distrikto Entremont de Kantono Valezo.
František Václav Míča
František Antonín Václav Míča (ankaŭ Micza aŭ Mitscha) (naskiĝis la 5-an de septembro 1694 en Třebíč - mortis la 15-an de februaro 1744 en Jaroměřice nad Rokytnou) estis ĉeĥa baroka muzikkomponisto kaj kapelestro, aginta en la kastelo Jaroměřice nad Rokytnou.
Konatas precipe kiel aŭtoro de supozeble la unua ĉeĥlingva opero.
Vivo
Sian muzikan kleriĝon li ricevis ĉe sia patro Mikuláš Ondřej Míča, orgenisto en Jaroměřice nad Rokytnou. Li fariĝis sekretario de la grafo Johann Adam Qustenberg (1678–1752), konata mecenato de artoj, kun kiu li forvojaĝis al Vieno. Tie li ludis en lia kapelo kaj daŭrigis siajn muzikajn studojn. . En 1722 li revenis al la kastelo en Jaroměřice nad Rokytnou, kie li ĝis fino de sia vivo agis kiel organizanto de kastelaj operspektakloj, komponisto, kapelestro kaj tenoristo.
Verkaro
Míča estis fekunda komponisto, sed multaj el liaj verkoj bedaŭrinde ne konserviĝis. En sia verkaro li daŭrigis modelojn de Giacomo Carissimi kaj Antonio Caldara, sed samtempe li esence kontribuis al evoluo de la fruklasikisma sonata formo.
Li komponis precipe porokazan muzikon por la nobelaro, precipe serenadojn, gratulkantatojn, sed ankaŭ 5 operojn (inter ili "O původu Jaroměřic" - "Pri la deveno de Jaroměřice", el 1730, konsiderata kiel la plej malnova konserviĝinta ĉeĥlingva opero verkita de ĉeĥa aŭtoro), kaj plurajn t.n. "sepolcro", fruan formon de oratorio.
Ofte estas al li mise atribuata aŭtoreco de la Sinfonia in Re (Simfonio D maĵor), trovita en 1939 kaj eldonita 1946 kaj prezentita kaj registrita de pluraj konataj muzikensembloj (i.a. ankaŭ de Rafael Kubelík kun Ĉeĥa filharmonio). Muzikologia esploro atestis, ke la aŭtoro povas esti ne li, sed plej supozeble lia nevo František Adam Míča (1746-1811).
Supera Lernejo de Industriaj Fiziko kaj Kemio
La Supera Lernejo de Industriaj Fiziko kaj Kemio de la urbo de Parizo aŭ mallongige ESPCI (École Supérieure de Physique et de Chimie Industrielles de la ville de Paris) aŭ ESPCI-ParisTech estas elita Kemi-Fizik-Inĝenieraltlernejo funkcigata per la Parizo, Francio, kaj estas membro de ParisTech (Pariz-Teknologiinstituto). Ĝi kondukas supernivelajn esplorojn en ĉi-tiuj studobjektoj.
La studentoj eniras la lernejon post supere konkurenca ekzameno (france concours École Polytechnique-ESPCI). La studentoj ekzamenfaras post du aŭ tri jaroj en Classes Préparatoires (Preparaj klasoj). Ili nomiĝas Pécéen [peseɛ̃] aŭ PC1 (viroj) kaj Pécéenne [peseen] aŭ PCN (inoj). La lernejo aŭ koniĝas je Fizik-Ĥemio (Physique-Chimie) aŭ simple PC [pese].
Historio
Fine la 19-a jarcento, post la aneksado de Alzaco-Loreno fare de Germanio, Francio perdis la Mulhaŭz-Kemilernejon (École de Chimie de Mulhouse), kiu estis tiam la plej bona kemilernejo en la lando. Unu el ĝiaj profesoroj, Charles Lauth, ekde 1878, akiris de la publika administro la kreadon de Grande École (Altlernejo).
Je 1882 la Supera Lernejo de Industria Ĥemio de la Parizurbo establiĝis kaj iĝis ESPCI, la hodiaŭa nomo, je 1948. Post ĝia fondo, la lernejfondantoj insistis je la multlernobjekteco de la disponeblaj kursoj. Biologio estis enplektata je 1994. Tiel la Parizkonsilo voĉdonis por senkosta lernado en ESPCI.
Post ĝia establo, la Lernejo iĝis rapide renkontejo por la plej bonaj sciencistoj. Ekde 1880, Pierre kaj Jacques Curie ekis esplorserion pri elektra kristalecoj, kiuj kondukis al malkovro de piezoelektro. Fine de 1897, Marie Curie ekis sian verkon pri urana radiado, kiu estis malkovrata kun Becquerel unu jaron pli frue. Post multaj eksperimentoj en la ESPCI-laboratorioj, ŝi trovis ke uraninito (oksido de uranio) estas 45-oble pli radioaktiva ol uranio aŭ torio. Je julio 1898, la geedzoj Curie anoncis malkovron de polonio kaj en decembro de la sama jaro la malkovron de la radiumo. Pierre kaj Marie Curie ricevis la Fizik-Nobelpremion en 1903. Post la morto de sia edzo, Marie Curie ricevis la Ĥemi-Nobelpremion en 1911.
Multaj eksstudentoj distinĝiĝis, meze estas Georges Claude (5a promocio), fondinto de Air Liquide, Paul Langevin (7a promocio), fizikisto kaj inventisto kaj Frédéric Joliot-Curie (39a promocio) la CEA-fondinto kaj Nobel-premiito en 1935 kun sia edzino Irène.
Edukado
La kursoj daŭras 4 jarojn. Je la unua du jaroj la studentoj ricevas fortegan bazedukadon en fiziko, ĥemio kaj biologio. Dum la 3a jaro, la studentoj internagas en industria firmo kaj faras esploroprojektojn en laboratorioj. La studentoj povas majori en fiziko, ĥemio aŭ fizik-ĥemio. Dum la 4a jaro, la studentoj povas ĉu eki doktorstudojn ĉu fari majstran gradon alilande. Ili ankoraŭ povas elstudi en diversaj apliklernejoj (majstro por inĝenieroj). Je 2002 majstroprogramo pri bioinĝenierscienco estis kreata.
La inĝenierscienca praktika studprogramo estas fondata je la industriinternago eke la 3a jaro, la laboratoriprojektoj dum la fina du jaroj, prelegoj pri rekrutprocezo kaj socia ekonomiko eke la 4a jaro. La deviga industriinternago, kiu daŭras 4 ĝis 6 monatoj, havas grandegan gravecon. Pli ol da 50% da studentoj internagas alilande, en eŭropaj landoj, en Usono, Japano, Ĉinio, Aŭstalio, ktp.
La eco de la edukado donata en la ESPCI kapabligas la studentojn pri labori en iuj ajn industrisektoroj (Telekomunikado, Informa Teknologio, Ĥemio, Farmakologio, Biologio, ktp.), pli ofte en Esploro kaj Evoluo (47% en EkE, 10% en Produktado, 10% en Konsildonado, 5% en Medio, 3% en Lernado, 3% en IT, 22% en alia kampo tiel Merkatado kaj Administrado, ktp.)
5 esplorantoj el ESPCI ricevis Nobelpremion:
László Kovács (kameraisto)
László KOVÁCS [lAslO kovAĉ], hungare Kovács László estis hungara-usona kameraisto. Lia nomo foje aperis, kiel Lazlo Kovacs, Leslie Kovacs, Lester Kovacs, Laszlo Kovaks, Leslie Kovacks.
Vivo
Anstataŭ lernado li ofte vizitis kinejojn. Baldaŭe li finlernis la ĉeflernejon pri filmo en Budapeŝto. Li fotadis eventojn de la revolucio en 1956 kune kun Vilmos Zsigmond, poste kune kun la filmoj ili rifuĝis al Usono. Dank' al tio la tuta mondo konatiĝis kun tiuj filmoj. En 1963 li ricevis ŝtatanecon de Usono. Komence li laboris ĉe fotisto, sed poste Vilmos Zsigmond invitis lin al Holivudo. Li furoris en 1969 (Easy Rider) kaj poste li filmis pli, ol 70 filmojn. En 2005 li ricevis premion, kiel okulo de la revolucio. Lia lasta filmo estis pri la hungara revolucio en 1956: Torn from the Flag. Dokumenta filmo postmorte aperis: Laszlo & Vilmos: The Story of Two Refugees Who Changed the Look of American Cinema.
La pli gravaj verkoj:
9994 Grotius
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiajn platojn eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en la observatorion de Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.
Tiu malgranda planedo estis nomita en memoro de la nederlanda teologiisto, politikulo kaj filozofo Hugo Grotius (1583–1645), kiu establis la bazojn de la moderna publika internacia juro per siaj verkoj Mare Liberum (1609 ; "Libera aliro al la Oceano por ĉiuj nacioj") kaj De Jure Belli ac Pacis (1625 ; "Pri la Leĝo de Milito kaj Paco").
16984 Veillet
16984 Veillet estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christian Veillet, dum pluraj jaroj estro de la stacio pri la distanca al la luno ĉe la Observatorio de la Côte d'Azur, kaj poste altranga astronomo por la Kanada-Franca-Havaja teleskopo. Li estas projekta sciencisto por la projekto megaprime. Li ĵus malkovris ke la transneptuna objekto 1998 WW31 estas duopa.
István Török
István Török
NGC 3410
NGC 3410 (aliaj indikoj — MCG 9-18-42, ZWG 267.21, ARAK 261, PGC 32594) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rašov
Rašov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Suprasvratka montetaro, surrande naturparkoj Svratka montetaro kaj Lysicko, proksimume 8 kilometroj norde de Tišnov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1390.
Árpád Márton (aktoro, politikisto)
MÁRTON Árpád (ma:rton a:rpa:d) estas rumania hungara aktoro, politikisto naskita en Târgu Lăpuș la 25-an de marto 1955.
Kariero
Árpád Márton la mezlernejon finis en Baia Mare en 1974. Li havigis diplomon de aktoro en 1979 en Szentgyörgyi István Színművészeti Főiskola de Târgu Mureș. Ĝis januaro 1990 li estis aktoro de la teatro de Sfântu Gheorghe. En 2002 li finis la juron en Bukareŝto. De 1990 li estis membro de rumana parlamento kiel deputito ĝis 2004.
Écs
Écs (Eĉ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Pannonhalma.
Paul Berthon
Paul Berthon, (1872-1934) estis franca pentristo en stilo de secesio. Berthon studis en Villefranche antaŭ ol li iris al Parizo. Pliposte li studis je la École Normale d'Enseignement de Dessin kaj sekvis lecionojn de Luc-Olivier Merson.
Écs
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo laŭ ĉefvojo kaj fervojo inter Győr-Veszprém.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko, antaŭ la hungaroj romianoj kaj avaroj vivis tie. La vilaĝo longe apartenis al la eklezio, kie kultivis vinberon. La turkoj, poste aŭstroj detruis la vilaĝon. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1956 post la revolucio okazis bataleto inter Ruĝa Armeo kaj hungaraj liberecbatalantoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, biblioteko, etbanko, kuracejo, dentokuracejo, apoteko.
6865 Dunkerley
6865 Dunkerley estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Charlotte Herschel Dunkerley, posteulino de William Herschel, kiu freŝdate elfinis la genealogion de la familio Herschel sekve al familia kunveno, kiu okazis en Bath en 1988 por celebri la 250-jaran jubileon de la nasko de William Herschel.
Sándor Török
Sándor Török
Haimono (filo de Toanto)
Haimono (Αἵμων – Haimón, en latina Haemon) estas en la greka mitologio filo de la etolia reĝo Toanto.
Pördefölde
Pördefölde estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
Situo
Pördefölde situas en Montetaro Zala en valo, laŭ rojo, fine de sakovojo, laŭ etfervojo el Csömödér. La lasta komunumo troviĝas 11, Lenti 17, Letenye 21, Nagykanizsa 32, Zalaegerszeg 36, Szombathely 98, Budapeŝto 246 kilometrojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 en formo "Perdefeld". En 1576 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En Pördefölde migra poŝto servas. La municipa administracio en Páka funkcias.
Famuloj
En Pördefölde naskiĝis ĉefepiskopo Gyula Márfi.
Morens
Morens estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Morens situas en la friburga eksklavo Estavayer nordokcidente de la urbo Payerne en la ebenaĵo de la rivero Brojo. Tra la sudo de la komunumo fluas la rivero Eta Glano, norda alfluanto de Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Morens kaj la vilaĝeto Bellevue.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,60 km², de kiuj 16,2% estas kovritaj de arbaro, 66,5% servas por agrikulturo kaj 16,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Morens limas en nordoriento al Rueyres-les-Prés, en sudoriento al Payerne, en sudokcidento al Bussy, kaj en nordokcidento al Montbrelloz.