cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komunikado
Skriba komunikado kaj ties historia disvolviĝo
Miskomprenoj povas esti antaŭviditaj kaj solvitaj pere de formulado, demandaroj kaj respondaroj, parafrazo, ekzemploj, kaj rakontoj de strategia parolado. Skriba komunikado povas esti klarigita pere de planigaj sekvendaj paroladoj pri kritika skriba komunikado kiel parto de la ĉiutaga maniero fari negocojn. Kelkaj minutoj zataj parolante en la nuno savos valoran tempon poste per evitado de miskomprenoj antaŭvidite. Ofta metodo por tiu celo estas ripetadi kion oni aŭdis laŭ propraj vortoj kaj demandadi al la alia persono ĉu tio reale estas tio kion tiu celis (parafrazado).
Negoca komunikado
Negoca komunikado estas termino por ampleksa vario de aktivaĵoj inkluditaj en sed ne limigitaj al: strategia komunikaplanado, rilatoj kun amaskomunikiloj, publikaj rilatoj (kio povas inkludi sociajn amaskomunikilojn, elsenditajn kaj skribajn komunikadojn, kaj eĉ plie), firmaa administrado, reputacia administrado, parol-skribado, konsum-klientaj rilatoj, kaj interna/dunga komunikado.
Kadrigo aŭ mensokadro estas termino kiu rilatas al konvikotekniko en komunikado. La tekniko konsistas en la elekto de vortoj kaj bildoj tiele ke nombro de aspektoj de la priskribita objekto implicite estas reliefigata. Tiuj elstarigitaj aspektoj helpas propagi certan opinion pri tio priskribita. En politiko, kadrigo​ per ĵurnalismo kaj reklamo estas konscie (kaj nekonscie) uzata.
Malhelpoj al la efektiva homa komunikado
Bariloj aŭ malhelpoj al la efektiva homa komunikado povas prokrastigi aŭ distordi la senditan mesaĝon kaj la intencon de tiu mesaĝo, kiu estis transmitita kiel rezulto de malsukceso de la komunika procezo aŭ de efiko kiu estis nedezirebla. Tiuj povas esti filtrado, selektiva perceptado, informa troŝarĝo, emocioj, lingvaĵoj, silenco, komunika timo, seksaj diferencoj kaj politika ĝusteco aŭ eĉ politika korektemo.
Tio inkludas ankaŭ manko de esprimiva "sci-taŭga" komunikado, kio okazas kiam persono uzas ambiguajn aŭ kompleksajn jurajn terminojn, medicinan ĵargonon, aŭ priskribojn de situacio aŭ medio kiu ne estas komprenata de la ricevanto. Timo esti kritikata estas ĉefa faktoro kiu malhelpas bonan komunikadon. Se oni ekzercas simplajn praktikojn por plibonigi oniajn komunikajn kapablojn, oni povas iĝis efektivajn bonajn komunikantojn. Por ekzemplo, legi artikolon el gazetoj aŭ kolekti kelkajn novaĵojn el la televido kaj prezenti ilin antaŭ la spegulo. Tio ne nur certigos la memfidon, sed ankaŭ plibonigos la lingvokapablojn kaj la vortotrezorojn.
Nehoma komunikado
Ĉia informa interŝanĝo inter vivantaj organismoj — t.e. transmitado de signaloj inter vivantaj sendanto kaj ricevanto povas esti konsiderata formo de komunikado; kaj eĉ primitivaj kreaĵoj kiaj koraloj estas kapablaj komunikiĝi. Nehoma komunikado inkludas ĉelsignaladon, ĉelkomunikadon, kaj kemian transmitadon inter primitivaj organismoj kiaj bakterioj kaj ĉefe ene de la regnoj de plantoj kaj de fungoj.
Animaloj
La larĝa fako de animala komunikado enhavas plej el la temoj de la etologio. Animala komunikado povas esti difinita kiel ajna konduto de animalo kiu tuŝas la nunan aŭ futuran konduton de alia animalo. La studo de animala komunikado, nomita bestosemiotiko (distingebla el antroposemiotiko, nome studo de homa komunikado) ludas gravan parton en la disvolvigo de la etologio, la socibiologio, kaj la studo de la animala kognaro. Animala komunikado, kaj ja la kompreno de la animala mondo ĝenerale, estas rapide kreskanta kampo, kaj eĉ en la 21a jarcento ĝis nun, granda proporcio de antaŭa kompreno rilatis al diversaj kampoj kiaj uzado de persona simbola nomo, emocioj, animalaj kulturo kaj lernado, kaj eĉ seksa kutimaro, delonge supozeble bone komprenita, estis revoluciita. Speciala kampo de la animala komunikado estis esplorita je plia detalaro kia la vibrada komunikado.
Plantoj kaj fungoj
Komunikado estis observata ene de la planta organismo, t.e. ene de plantaj ĉeloj kaj inter plantoĉeloj, inter plantoj de la sama aŭ rilata specio, kaj inter plantaj kaj ne-plantaj organismoj, speciale ĉe la radika zono. Plantaj radikoj komunikas kun rizomaj bakterioj, fungoj, kaj insektoj ene de la grundo. Tiuj interagadoj estas regataj pere de sintaksaj, pragmatikaj, kaj semantikaj reguloj, kaj tio estas ebla pro la decentralizita "nerva sistemo" de plantoj. La originala signifo de la vorto "neŭron" en greka estas "vegetala fibro" kaj ĵusa esplorado montris, ke plej el la mikroorganisma plantakomunikada procezo estas eeŭroneca. Plantoj komunikiĝas ankaŭ pere de volatilaj oleoj kiam ili estas eksponitaj al atakoj de herbovoruloj, tiele avertante najbarajn plantojn. Paralele ili produktas aliajn volatilojn por allogi parazitojn kiuj ataku tiujn herbovorulojn. En stresaj situacioj plantoj povas troigi la genarojn kiujn ili estis heredintaj el siaj patroj kaj reveni al tiuj de siaj pra- aŭ pra-praavoj.
Fungoj komunikiĝas por kunordigi kaj organizi sian kreskon kaj disvolvigon kiel ĉe la formado de marcelioj kaj de fruktaj korpoj. Fungoj komunikiĝas kun sia proora kaj rilataj specioj same kiel kun nefungaj organismoj en granda vario de simbiota interagado, speciale kun bakterioj, unuĉelaj eŭkariotoj, plantoj kaj insektoj pere de biokemiaĵoj de biota origino. La biokemiaĵoj aktivigas la fungan organismon por reagi laŭ specifa maniero, dum se la samaj kemiaj molekuloj ne estas parto de biotaj mesaĝoj, ili ne aktivigas la fungan organismon por reagi. Tio indikas ke fungaj organismoj povas diferenci inter molekuloj kiuj formas parton en biotaj mesaĝoj kaj similaj molekuloj estas negravaj en la situacio. Ĝis nun oni scias ke kvin diferencaj unuarangaj signaligaj molekuloj kunordigas diferencajn kutimarajn modelojn kiaj filamentiĝo, pariĝo, kresko, kaj patogeneco. Konduta kunordigo kaj produktado de signaligaj substancoj estas atingita pere de interpretaj procezoj kiuj ebligu la fakton ke organismo diferencigu inter si mem aŭ ne-si mem, nome biota indikilo, biota mesaĝo el simila, rilata, aŭ ne-rilata specio, kaj eĉ forfiltru "bruon", t.e. similajn molekulojn sen biota enhavo.
Kiel oni komunikas
Komunikado enhavas minimume kvar elementojn: nome sendanton, mesaĝon, komunikadan kanalon kaj ricevanton. Tiaspeca modelo estas la plej simpla kiun oni povas fari kaj imagi. La modelo ne konsideras pri la kuntekstojn, kiuj ampleksas ambaŭ kaj la sendanton kaj la ricevanton. Ĝi ankaŭ ne konsideras pri teknikaj variaĵoj kiel distanco, lingvo, diversaj kulturaj elirpunktoj kaj teknikiloj. La modelo sendanto-mesaĝo-ricevanto estas la elirpunkto por plejparte de nuntempaj komunikadaj modeloj.
Du el la plej konataj modeloj estas la Lasswell-modelo kaj la Shannon-Weaver-modelo, kiuj ambaŭ enhavas multajn similaĵojn kun la modelo sendanto-mesaĝo-ricevanto.
Plej ofte oni konsideras kiel plej tipa formo de komunikado la lingva komunikado, sed vere estas multaj aliaj tipoj de komunikado, kiel per simboloj, signoj, gestoj, ktp.
Honoré-Beaugrand (metroo de Montrealo)
Honoré-Beaugrand estas stacio de la Metroo de Montrealo sur verda linio, situanta en arondismento Mercier–Hochelaga-Maisonneuve de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Vârciorog
Vârciorog [vırĉorog] (Vércsorog) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 927 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 300 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1492. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Fâșca, Șerghiș kaj Surducel.
Komunikado
Bruo
En ajna komunika modelo, bruo estas interfero kun la senkodigo de mesaĝoj senditaj tra kanalo fare de kodiganto. Estas multaj ekzemploj de bruo:
Presarto
La presarto estas tuto de procedoj por maŝine fari multajn kopiojn de teksto aŭ bildo sur surfacon. Eblas konsideri ĝin laŭ teknika aŭ arta vidpunktoj. Kvankam ne ĉiuj historiistoj konsentas, oni ĝenerale opinias ke la unua tipografia presisto en Eŭropo estis Johannes Gensfleisch alinomata Johannes Gutenberg. Li naskiĝis en patricia familio en Majenco (Germanio) ĉirkaŭ la jaro 1400 kaj oni retrovis lin en Strasburgo en 1436, kie li estas helpata de la oraĵisto Hans Dünne kaj konstruigis presilon kun la helpo de la lignotornisto Konrad Saspach. Per la jam ekzistanta tekniko de la patricogravuro, konata de la oraĵistoj kaj librobindistoj, Gutenbergo inventis muldilon por moveblaj literoj el plumbo fandeblaj post uzo. Nuntempe platpreso estas inter la plej vaste uzataj presteĥnikoj. La invento kaj establiĝo de presarto estas grava kulturhistoria punkto, kiu enkondukis informdisvastiĝon. Presarto ebligas ekzaktan reproduktadon de scio tiel, kiel antaŭe neniam konatan. Dum antaŭe libroj estis mane kopiitaj en skribejoj, la homa faktoro iĝis anstataŭebla. Kopieraroj estis evititaj.
Gazeto
Gazeto estas perioda publikigaĵo de konstanta grandeco (formato) kaj prezo, prezentanta ĉiajn novaĵojn. Plej ofte gazeto enhavas ankaŭ reklamojn, ekz. konatiĝajn anoncojn, ofte literaturan tekston, eble krucvortenigmon aŭ ŝakproblemon. Sinonimo estas periodaĵo. Tradicie gazetoj preseblas sur papero, normale malmultekosta papero, sed lastatempe plej regulaj gazetoj eldoniĝas ankaŭ retem kio okazigas novajn situaciojn, pri tujeco de la informo, trovo de la tekstoj ktp. Kelkfoje oni uzas la vorton ĵurnalo por taggazeto aŭ por revuo, sed pro la nefiksiteco de la signifo de ĉi tiu vorto, ĝi estas evitinda (vidu ĉe Ĵurnalo).
Telegrafo
Telegrafo estas komuniksistemo por transdoni informon, plej ofte informajn kodojn optike (vide), akustike (aŭde) aŭ elektre (senseble per aparatoj). La sistemo estis konata eĉ en la antikvaj tempoj, invento de Samuel Morse kaŭzis furoran sukceson.
Telefono
Telefono estas komuniksistemo unue kreita por transdoni la homan voĉon.
Tomnatic (Vadu Crișului)
Tomnatic [tomnatik] (: Tomnatek) estas vilaĝo en distrikto Bihor en Rumanio, 20 km sude de Aleșd. Ĝi apartenas al la komunumo Vadu Crișului.
En 1910 Tomnatic havis 1060 loĝantojn; preskaŭ ĉiuj estis rumanoj.
Komunikado
Radio
La inventisto de radiofonio, aŭ unue senkabla telegrafo, estas disputata, sed pluraj el la unuaj gravaj paŝoj estis de Aleksandr Popov, Nikola Tesla kaj de Guglielmo Marconi. La unuaj uzoj estis en la mararmeo, por sendi Morse kodajn mesaĝojn inter ŝipoj kaj la marbordo. Hodiaŭ, radio estas el multaj specoj, kaj el diversaj formatoj. Ĝi nun estas plej larĝe uzata tutmonde por distriĝaj, informaj kaj ankaŭ komercaj elsendoj.
Antaŭ la kreo de televido, komercaj radiofoniaj elsendoj konsistis ne nur el novaĵoj kaj muzikoj, sed ankaŭ dramoj, komedioj, variaj programoj, ktp. En la malfrua 1940-a jardeko kaj la frua 1950-a jardeko, la alveno de televido ŝanĝis multe la radiajn programojn, kiuj nun en kelkaj landoj ĉefe konsistas el informado kaj dissendo de muziko.
Televido
Televido (mallongigo: TV) estas telekomunika sistemo, per kiu eblas sendi moviĝantajn bildojn kaj sonojn trans distanco. Etimologie, ĝi estas hibrida vorto, devenante el la greka bazvorto tele (signifanta "malproksime") kaj la latina video (signifanta "mi vidas"). La aparato, kiu ricevas kaj montras la sendatajn signalojn, nomiĝas televidilo. Al televido rilatas verboj spekti kaj zapi. Kiel amaskomunikilo, ludis gravan rolon ĉefe en la dua duono de la 20a jarcento. En nedisvolviĝintaj landoj, la disvolvigo de televido helpis ĝeneralan klerigadon kaj anstataŭis la mankojn de la neefektiva eduksistemo; male por socia lernado la televido tre ofte enkondukis negativajn reagojn ene de la socia konduto: nome konsumismo, malviĝemo, kredemo, manipulado de informado ktp.
Interreto
Interreto (nomita unue anglalingve kiel Internet) estas tutmonda alirebla sistemo de komputilaj retoj, kiu transsendas datumojn laŭ Interreta Protokolo kaj multaj aliaj protokoloj. Ĝi konsistas el miloj da pli malgrandaj komercaj, organizaciaj, akademiaj, registaraj, kaj personaj komputilaj retoj. Ĝi portas diversajn informojn kaj servojn, kiel retpoŝton, retbabilon, kaj la interligitajn retpaĝojn kaj aliajn dosierojn de la Tut-Tera Teksaĵo. Pli ĝenerale, interreto (minuskle) estas iu aro de interkonektitaj komputiloj.
Komunikadaj studoj
Komunikadaj studoj estas akademia fako, kiu pritraktas la procezojn de komunikado, ofte difinita kiel la interŝanĝo de simboloj super distancoj en la kosmo kaj tempo. Tiel komunikadaj studoj ampleksas vastan gamon da temoj kiel ekzemple la dissendo de mesaĝoj de unu punkto al alia pere de iu disvastiga rimedo, kiel vizaĝalvizaĝa komunikado aŭ konversacio, televida elsendo, ktp., sed ankaŭ la rimedoj kiel institucioj kiel bibliotekoj konservas informojn, kiel spektantaroj interpretas donitaĵojn, kaj la politika, kultura, ekonomia kaj sociaj dimensioj de rilataj temoj.
Slaney
La Rivero Slaney (irlande An tSláine) estas rivero en sudorienta Irlando. Ĝi fontas sur la monto Lugnaquilla en la Montaro de Wicklow, kaj fluas suden tra la graflandoj Wicklow, Carlow kaj Wexford. Ĝi elfluas kun larĝa malprofunda estuaro ĉe la urbo Wexford en la Irlandan Maron.
Laŭlonge de ĝia 117 km. transiras la riveron 32 vojpontoj kaj unu fervojponto. La plej gravaj urboj tra kiuj fluas la rivero estas:
Troveblas granda varieco de bestoj kaj birdoj en la ĉirkaŭaĵo de la rivero. En graflando Wicklow oni povas vidi cervarojn, kaj en multaj lokoj vidiĝas cignoj, sovaĝaj anasoj, ardeoj kaj alcionoj. Krepuske, videblas vespertoj, strigoj kaj lutroj. En la kota estuaro oni povas trovi ridmevojn, tringojn kaj hematopojn. Laŭ sezono, oni fiŝkaptas salmojn kaj trutojn.
GOG
La vorto havas plurajn signifojn:
Universitato de Kebekio
La Universitato de Kebekio (Université du Québec) estas interligo de 10 ŝtataj universitato en la kanada provinco Kebekio.
La interligo ekestis en 1968 per leĝo de la provinca parlamento. Plej gravaj kialoj por la ekesto estis la deziro ekhavi franclingvan, ne-eklezie-ligitan publikan universitaton, kaj la ekkono ke la ekonomie pli malfortaj regionoj de la provincoj bezonus altlernejojn por kontraŭagi la forloĝiĝon de junaj provincanoj.
En 2005 la universitata interligo ofertis pli ol 300 studprogramojn. 76000 studentoj edukiĝis pere de 2300 profesoroj kaj 3500 pliaj docentoj. La administra sidejo de la universitata interligo estas en la urbo Kebeko.
La Universitato de Kebekio konsistas el:
Březnice (distrikto Tábor)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1293.
PYX
La vorto havas plurajn signifojn:
János Paczolay
János Paczolay [jAnoŝ pacolai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Paczolay János estis hungara politikisto, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis paczolai.
Biografio
Pri lernojaroj de János Paczolay la fontoj prisilentas, eble li havis juran diplomon. Paczolay estis parlamentano en la 1840-aj jaroj en Pozono, same dum la revolucio en 1848 kaj 1849. Tamen li kontraŭis la revolucion kaj en tiu periodo li estis vilaĝestro de Déménd. Depost fiasko de la revolucio li plene retiriĝis, supozeble li okupiĝis nur pri la propra bieno. En 1861 li edziĝis. Ekde 1865 li denove estis parlamentano ĝismorte, kie li politikadis en pluraj frakcioj. Ekde 1879 li suferis pro apopleksio, tial li voĉdonis en la parlamento en rulseĝo.
9-a SAT-Kongreso 1929
Aperis kritiko de komunistaj SAT-anoj pri la laŭ ili oportunisma, neklasbatala gvidado de SAT, kaj pri laŭ ili malaprobinda eldono de broŝuro La Laborista Esperantismo. Decido, ke aktivaj membroj devas aboni la oficialan organon de SAT. Likvido de la Programkomisiono.
Milan Rastislav Štefánik
Generalo PhDr. Milan Rastislav Štefánik (naskiĝis la 21-an de julio 1880 en Košariská, mortis la 4-an de majo 1919 en Ivanka pri Dunaji) estis slovaka kaj franca astronomo, politikisto kaj generalo de la franca armeo.
Toshiya Ishii
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Vegalta Sendai, Kyoto Sanga FC, Roasso Kumamoto kaj Fujieda MYFC.
Milan Rastislav Štefánik
En la jaroj 1913 - 1918 li organizis ĉeĥoslovakajn legiojn en Serbio, Rumanio, Rusio, Italio kaj en 1918 kontraŭsovetan intervenon en Siberio. Li estis ano de Nacia konsilantaro en Parizo kaj la unua ĉeĥoslovaka ministro de nacia defendo. Li estas komune kun Tomáš Garrigue Masaryk kaj Edvard Beneš konsiderata kiel fondinto de Ĉeĥoslovakio. Li pereis dum aviadila katastrofo revenante en la patrujon.
Lia infanaĝo kaj plenkreskado
Milan Rastislav Štefánik naskiĝis en Košariská (tiam vilaĝo Brezová pod Bradlom) ĉe Myjava sur okcidenta Slovakio kiel la sesa el la dek du infanoj en familio de evangelia paroĥano Pavol Štefánik. La gepatroj sukcesis eduki naŭ infanojn ĝis la plenkreskeco. Kvankam li estis filo de paroĥano, Štefánik elkreskis en malriĉa medio kaj lia vivo preskaŭ ne diferenciĝis de la vivo de kamparanaj infanoj el najbareco. Sed kio ne mankis al li, estis slovakaj libroj kaj magazinoj, per kiuj Pavol Štefánik kiel klera naciulo klopodis eduki siajn idojn. Li finvizitis la unuajn tri klasojn en la naskovilaĝo, kie lia instruisto estis Martin Kostelný, slovaka patrioto, finlerninto de slovaka evangelia gimnazio en Revúca. Laŭ atesto de la instruisto Milan Rastislav estis la plej bona lernanto en la lernejo en Košariská. Patro Pavol klopodis doni al la filo kiel eble plej bonan klerigon; por ke Milan Rastislav povu studi en mezlernejo, li devis perfekte eklerni hungare. Tial jam ekde sia naŭa jaro li foriris el la domo ĝis Šamorín, por ke li prepariĝu por studi la mezlernejon. Li komencis la mezlernejan studadon en evangelia liceo en Bratislava, tiama Prešpurk, kie jam estis studantaj liaj du fratoj; Igor kaj Pavol. Tiutempe la liceo estis hungarigita kaj el slovakaj patriotaj profesoroj instruis en ĝi sole Ján Kvačala. El la instruantoj Štefánik ŝatigis al si Ferdinandon Hirschmann, profesoron de matematiko, kaj Samuel Markusovszky-on, klasprofesoron. Štefánik studis kun eminenta prospero, sed post tri jaroj li devis foriri kun sia frato Pavol ĝis Sopron kaj pli poste ĝis Szarvas, ĉar Pavol prosperis malpli forte.
Milan Rastislav ankaŭ transirinte al nova lernejo atingis bonegan prosperon, por ki li ricevis unufojan stipendion de Teleki; krom tio li ekkonis ankaŭ Emília-n Chovanová, sian unuan amon. En Szarvas li fine abiturientiĝis kun eminenta prospero kaj li decidiĝis foriri por studi konstruan inĝenieraferon ĝis Prago. Tiutempe agadis en Prago societo Škrobár (ĉefa aktivisto estis tiama la kuracisto Vavro Šrobár) kaj Štefánik ĉi tie akiris ankaŭ stipendion de Ĉeĥoslovaka unueco. Tuj de komence de la studado li komencis viziti kun sia amiko Jan Kraicz ankaŭ societon de evangeliaj akademikoj Jeroným kaj li estis ankaŭ ano de la subtena societo Radhošť. Štefánik ankaŭ fariĝis mesaĝisto kaj samideano de ideoj de profesoro Tomáš Garrigue Masaryk.
En marto 1898 Štefánik fariĝis sekretario de Detvan. En la jaro 1900 okazis en lia vivo rompo. Post abrupta interkverelo kun la patro en ferioj la patro elpelis la junan Štefánik el la domo. Tiu venis al sia amiko Vavro Šrobár ĝis Ružomberok. Aŭtune li poste revenis Pragon kaj li foriris el la politekniko. Li igis sin enskribiĝi al studado de astronomio (tiun ĉi fakon oni tiam instruis en filozofia fakultato) kaj spite al komenciĝantaj problemoj kun la stomako li komencis studi. Poste li ankaŭ repaciĝis kun la patro kaj inter slovakaj studentoj en Prago li iom post iom akiradis aŭtoritatecon. Aŭtune de 1901 li fariĝis prezidanto de Detvan. Sed pli poste pro malkonsentoj en vicoj de la societo, kvankam neĝoje, komune kun siaj amikoj Juraj Nerád kaj Zigo Zigmundík li elaniĝis el Detvan. En somera semestro de la jaro 1902 li foriris por studi ĝis Zuriĥo, kie li en nova medio akiris ankaŭ novajn kontaktojn. Reveninte Pragon aŭtune de 1902 li denove aliĝis en Detvanon kaj en ĝenerala mitingo li estis denove elektita prezidanto. Kiam en la jaro 1903 V. Škrobár komencis eldoni magazinon Hlas, Štefánik helpis lin dum redaktado de lia aldonaĵo Umelecký hlas (Artista voĉo), dediĉita al literaturo kaj arto. Kiel publicisto li estis agada ankaŭ aliloke; laŭ deziro de Jan Herben li verkis en realista magazino Čas (Tempo) regulajn komenc-artikolojn pri slovakaj kulturo kaj politiko, kies celo estis informi ĉeĥan publikon pri Slovakio. Li atentigis precipe pri progresanta hungarigado kaj li insistis la ĉeĥan socion, por ke ĝi helpu Slovakion per konkretaj faroj. Kiel prezidanto de Detvan li partoprenis en la jaro 1903 kunvenon de la internacia studenta organizo Corda Fratres en itala Palermo. Somere li poste vizitis en Luhačovice Pavel Blaha kaj li partoprenis ankaŭ malfermon de la unua ekspozicio Grupa uhorskoslovenských maliarov (Grupo de hungara-slovakaj pentristoj), kiu estis rezulto de la ĉeĥa-slovaka kultura kunlaboro. El aktivecoj de Štefánik valoras mencii ankaŭ vizitojn ĉe historiisto Jaroslav Goll kaj poeto Jaroslav Vrchlický. Lastan jaron en la universitato li plene dediĉis al la studado. La rezulto estis diserta laboro nomita Pri nova stelo en stelaro Cassiopea malkovrita en la jaro 1572. Li defendis la laboron, li faris la preskribitajn ekzamenojn kaj la 12-an de oktobro 1904 li estis promociita je doktoro de filozofio.
Literaturo
En Esperanto aperis bildstria libro pri li kiu titoliĝas Aventuroj de Milan Rastislav Štefánik .
5639 Ćuk
5639 Ćuk estas asteroido de la interna asteroida zono, (aŭ hungaria familio) malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Jeff T. Alu elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la dinamikan astronomon Matija Ćuk, malkovrinton de la "BYORP mekanismo", per kiu la fortoj de termoradiado influas la orbitojn kaj rotaciojn de duopaj asteroidoj. Pro tiu-ĉi kaj aliaj kontribuoj al la studo de asteroidoj, kuiperzonaj objektoj kaj la Luno, li ricevis la Premion Urey en 2014
Janet Stevens
Janet STEVEN estas usona amatora astronomino.
Laŭ Minor Planet Center, ŝi kunmalkovris la asteroidon 60186 Las Cruces la kun David S. Dixon.
Ŝi estas kun-direktorino, kun sia edzo Berton L. Stevens, de la Observatorio Desert Moon en Las Cruces (Nov-Meksiko, Usono).
10-a SAT-Kongreso 1930
La 10-a kongreso de SAT okazis en Londono inter la 3-a kaj la 7-a de aŭgusto 1930. Ĝin partoprenis 340 homoj el 16 landoj.
Sovetiaj SAT-anoj bojkotas la kongreson per laŭdire intenca neĉeesto. Batalo inter komunistaj partianoj unuflanke kaj la SAT-gvidantaro kaj ĝiaj aprobantoj aliflanke.
Seckendorff-palaco
Seckendorff-palaco (germane: Seckendorffsches Palais) troviĝas en Altenburg, Germanujo post la fama skato-puto.
Historio
Restaŭritis intertempe belege la en 1724 konstruita palaco, laŭ la planoj de Johann-Georg Hellbrunn. Konstruigis ĝin la generalfeldmarŝalo kaj regna grafo Friedrich Heinrich von Seckendorff, kiu havis bienon sian hereditan ĉe Kastelo Meuselwitz. La iaman simplan akvoburgon li malavare pligrandigis je baroka kvarala komplekso. La plej konata enloĝanto estis tamen la eldonisto kaj librovendisto Friedrich Arnold Brockhaus kiu ekde 1816/17 metis surloke la fundamentan ŝtonon por la ekfloro de sia entrepreno en Lepsiko. Nuntempe uzas la ĉambrojn diversaj publikaj servoj (ekz. priteatra).
Arĥitekturo
Supre de la portalo videblas vostita balkono, je kies supro estas meza fenestro kun la nomoŝildo de la konstrumendinto. Rimarkotas la gabla triangulo kun reliefo el rochlitz-a porfiro. La militaj simboloj (pafilegoj, kuglegoj, tamburoj) dokumentas la rangon soldatistaran de Seckendorff kaj la aglo kun la grafokrono simbolas la regnan grafecon.
Castrum
En la Romia Imperio, castrum (en pluralo castra, nome fortikaĵo) estis fortikaĵo aŭ milita kampadejo. Eble en esperanto kastrumo La kampadejoj de la romia armeo ĉiam estis konstruitaj laŭ preciza modelo, nome kun rektangula mapo kaj kun du ĉefaj vojoj kiujn interkruciĝis: nome "Cardo Maximus", kiu etendiĝis norde kaj sude, kaj la "Decumanus Maximus" oriente kaj okcidente, kio dividis la kampadejon en kvar egalaj partoj. La avenuoj finiĝis per kvar portaloj. La forumo troviĝis en la intersekco de la "Cardo Maximus" kaj de la "Decumanus Maximus". La resto de la stratoj kaj konstruaĵoj troviĝis paralele al la ĉefaj, kiuj formis modelon de kvadrato uzita multe ankaŭ por urboj.
La romianoj nomigis "castrum" ankaŭ la vilaĝojn aŭ fortikaĵojn fare de aliaj kulturoj kiaj la keltoj, ĉirkaŭitaj de murego cirkla sur montetopinto. Tiusence nuntempe uzatas la ekvivalenta termino remparburgo.
Radikrono
Radikrono aŭ Radia krono, konata ankaŭ kiel suna krono aŭ sunkrono, estas krono, florkrono, diademo, aŭ alia harkovrilo simbola de suno aŭ pli ĝenerale povoj asociaj kun la suno. Ĝi tipe prenas la formon ĉu de korna disko kiu reprezentas la sunon, aŭ kurban bendon de punktoj kiuj reprezentas radiojn.
Mühlhausen-Ehingen
Mühlhausen-Ehingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Radikrono
En ikonografio de antikva Egipto, la sunkrono estas disko enkadre de kornoj de virŝafo aŭ bovo. Ĝi estis portita de dioj kiaj Horuso en sia suna aŭ falkokapa formoj, Hatoro, kaj Iziso. Ĝi povas ankaŭ esti portita de faraonoj.
Altepetl
Altepetl (el naŭatla āltepētl, de āl- '[rilate al] akvo' kaj tepē(tl) 'monteto') estas unu el la kulturaj konceptoj plej gravaj en Mezameriko. Ĝi estis komprenita kiel ento kaj etna kaj teritoria, en kiuj organiziĝis kaj socie kaj politike la indiĝenaj popoloj mezamerikaj en la Postklasika periodo (1200-1521).
La termino āltepētl estas esprimo kiu, krom la metafora enhavo, signifas laŭvorte "monteto de akvo" kaj kiu referencas al la homaj setlejoj posedantoj de teritorio, teroj kaj ĝenerale loĝataj de etno de komunaj prauloj, inklude lingvon kaj saman dion protektan. Ĝi estis la ĉefa civila organizaĵo en Meszameriko (kaj tiu kiun konis la hispanoj je ties alveno en 1519), regata de tlatoani, ĉefa reganto kaj integranto de la reganta nobelaro. La regantoj de variaj altépetl, kiel Moktezumo Ksokojocin, estis nomitaj huēy tlahtoani. En la nuntempaj historiaj studoj estas uzata kiel sinonimo la termino senjorlando.
Criștioru de Sus
Criștioru de Sus apartenas al la komunumo Criștioru de Jos, kies sidejo situas ĉ. 2 km okcidente kaj 200 metrojn malpli alte. Tie pasas la nacia vojo DN76 inter Brad kaj Beiuș.
Fred Karno
Frederick John Westcott (la 26-an de marto 1866 – la 18-an de septembro 1941), plej bone konata per sia arta nomo Fred Karno, estis angla impresario de teatro de la ĝenro de brita music hall. Kiel komediisto specializita en troa agadmovo kaj bruo li estis konsiderita kiel la populariginto de la fama sceno de tortofrapo en vizaĝo. Dum la 1890-aj jaroj, por eviti la teatran cenzuron, Karno disvolvigis formon de scenkomedio sen dialogo.
Scenoj de bravuloj kiuj defias aŭtoritaton kiel en Jail Mum (1896) en kiu prizonuloj ludas trompojn al gvardianoj kaj Early Birds (1903), kie malgranda viro venkas super granda fripono en East End de Londono, povas esti vidataj kiel pieoniraj de la komedio de muta kino. Kinproduktoro Hal Roach asertis: "Fred Karno estas ne nur geniulo, sed li estas la homo kiu kreis la troigitan komedion. Ni en Holivudo ŝuldas multon al li."
Inter la komediistoj de music hall kiuj laboris por li estis Charlie Chaplin kaj lia anstataŭanto, Arthur Jefferson, kiu poste adoptis la nomon de Stan Laurel. Tiuj estis parto de tio kio estas konata kiel "Armeo de Fred Karno", esprimo ankoraŭfoje uzata en la Unuiĝinta Reĝlando por aludi al kaosa grupo aŭ organizo. Tiu esprimo estis adaptita de Britaj soldatoj en tranĉea kanto en la Unua Mondmilito, kiel parodio de, aŭ pli bone laŭ la melodio de, la himno "The Church's One Foundation". En la Dua Mondmilito ĝi estis adaptita kiel la Himno de la Guinea Pig Club, kies unua linio estis "We are McIndoe's Army ...".
Penango
Penango (Penang, plenforme Pulau Pinang) estas unu el la 13 subŝtatoj, kiuj konsistigas Malajzion kaj la nomo de ĝia precipa insulo. La subŝtato kovras areon de kvadrataj kilometroj - parte en la insulo Penango ĉe la nordokcidenta marbordo de la malaja duoninsulo, parte en la neinsula teritorio Seberang Perai, kiu estas parto de la malaja duoninsulo kaj de duoninsula Malajzio, kaj parte en iuj kromaj insuletoj. En sia historio multajn jarojn kolonio de Britio, politike ĝi unu el nur 4 el la 13 malajziaj subŝtatoj kiuj ne estas konstitucia monarkio regata de sultano: la ŝtatestro, malaje nomata Yang di-Pertua Negeri, rekte estas nomata fare de la reĝo de Malajzio (la Yang di-Pertuan Agong). Laŭ la stato de en Penango vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - la teritorio do estas altgrade urbigita kaj en komparo al multaj aliaj partoj de Malajzio tre dense loĝata. Administra centro estas la urbo Ĝorĝtaŭno (George Town).
Koloso de Nerono
La Koloso de Nerono (Colossus Neronis) estis enorma, 30 m el bronzo statuo kiun la inperiestro Nerono (37–68 n.e.) kreis en la vestiblo de sia Domus Aurea, la imperia vilaa komplekso kiu enhavis grandan areon el la norda flanko de la Palatina Monteto, tra la Velia bordo al la Eskvilino. Ĝi estis modifita de la sukcedantoj de Neorno en statuo de sundio Sol Invictus. La statuo estis eventuale movita ien ekster la Flavia Amfiteatro, kiu (laua unu el plej popularaj teorioj) iĝis konata, pro sia proksimeco al la Koloso, kiel Koloseo.
La nomo Koloseo delonge estis supozita deriva el la kolosa statuo de Nerono najbara (la statuo de Nerono siavice estus nomita laŭ la Koloso de Rodoso). Tiu statuo estis poste remodelita de la sukcedantoj de Nerono al adorado de Helios (Suno) aŭ Apolono, la sundio, per aldono de taŭga sunkrono. La kapo de Nerono estis ankaŭ anstataŭita kelkajn fojojn per kapoj de sukcedaj imperiestroj. Spite ties paganaj ligoj, la statuo restis stare multe en la mezepoka erao kaj oni kredis, ke ĝi havas magiajn povojn. Ĝi estis konsiderita ikona simbolo de la daŭrado de Romo.
La Koloso eventuale falis, eble faligita por reuzi ties bronzon. Ĉirkaŭ la jaro 1000 la nomo "Koloseo" estis stampita por referenci al la amfiteatro. La statuo mem estis tre forgesita kaj nur ties bazo survivis, situanta inter la Koloseo kaj la najbara Templo de Venuso kaj Romo.
Vittuone
Vittuone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
APS
La vorto havas plurajn signifojn:
Temeš
Temeš, hungare Divéktemes [divEktemeŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Temeš situas sub monto Magura 1141 m-ojn alta, fine de mallonga sakovojo. Prievidza troviĝas je 20 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 en formo "Temes". Baldaŭ aldoniĝis al la loknomo Divék, por fari diferencon de la ceteraj similaj nomoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Divéktemes 297 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1930 biblioteko konstruiĝis. En 2001 vivis en Temeš 282 homoj, (279 slovakoj).
Kompaso
Kompaso estas navigilo por trovi direktojn sur la Tero. Ĝi konsistas el magneta indikilo, kiu povas libere pivoti por orientiĝi laŭ la magneta kampo de la Tero, kiu povas tre asisti en navigado. La kompasdirektoj de kompaso estas nordo, oriento, sudo kaj okcidento. Oni povas utiligi kompason kun horloĝo kaj sekstanto por trovi sian pozicion sur Tero. Ĉi tiu ilo tre plibonigis maran komercon, igante pli sekura kaj preciza la vojaĝadon. Frua formo de kompaso estis inventita en Ĉinio en la 11-a jarcento. La familiara marista kompaso estis inventita en Eŭropo ĉirkaŭ 1300.
Dum magneta kompaso direktas sin al la magnetaj polusoj de Tero, girokompaso (giroskopa kompaso) direktas sin al la rotaciaj polusoj ("geografiaj polusoj"). Inter tiuj du direktoj ekzistas diferenco, nomata misdirektado.
GOJ
La tri-litera kombinaĵo GOJ havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Rétközberencs
Rétközberencs [rEtkozberenĉ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Kisvárda.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio pri la komunumo devenis el 1289. Ĝis la 19-a jarcento la ĉirkaŭaĵo estis marĉo, tial dum la historio malamikoj neniam okupis la vilaĝon. En 1898 la tiama Berencs ricevis la loknomon Rétközberencs. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
OmegaWiki
OmegaWiki (antaŭe WiktionaryZ (WZ), antaŭe Ultimate Wiktionary (UW)) estas kunlabora projekto celante produkti liberan multlingvan vortaron en ĉiuj lingvoj, kun leksilogiaj terminologiaj informoj kaj tezaŭro. OmegaWiki ankaŭ estas la unua apliko de la teĥnologio Wikidata, kiu enportas la koncepton rilata datumbazo al MediaWiki.
Historio
La unuaj paŝoj al « OmegaWiki » estis faritaj la 30-an de aŭgusto 2004 kiam la unuaj ŝablonoj estis enmetitaj en la itallingvan Vikivortaron. Ĉi tiuj ŝablonoj poste ebligis pli rapidan interŝanĝon de plenaj vortlistoj de iulingva Vikivortaro al alilingva.
Tiam du kontribuantoj de la ital- kaj nederland-lingvaj Vikivortaroj ekserĉis rimedojn igi pli produktiva la tempon de la gekontribuantoj. Klare estis ke kopiadi kaj algluadi listojn el iu vikivortaro al alia estis senefika erarfonto plilongigante la necesan tempon por fari korektojn. Kun apartaj Vikivortaroj la probableco, ke iu aparta traduko estu malsinkronizigita de unu versio al alia kreskas eksponente por ĉiu vikivortaro kreita en nova lingvo.
Logika sekvo estis loki tiujn datumojn en komunan lokon. Projekto titolita « Ultimate Wuiktionary » ekpaŝis. En decembro 2004, la bazaj funkcioj estis klaraj : etendo de la softvaro MediaWiki konstruita sur la projekto Wikidata.
Dum la sekvantaj jaroj, dum la programado de la softvaro komenciĝis, multaj ŝanĝoj estis faritaj al la datumbazo, kaj apartaĵoj de lingvoj kiaj la, la , la , la , kaj la signolingvo estis konsiderataj.
Kontraste kun la Vikivortaroj OmegaWiki ebligos la elŝuton de la datumoj precipe por la reuzo en aliaj programoj. Ekzemple la programo TAO (komputile helpata tradukilo), la vortaraj programoj sur lokaj komputiloj kaj ortografiaj korektiloj.
Momente prototipo estas ret-alirebla. La datumoj de la multlingva tezaŭro GEMET estis importitaj kiel unuaj datumoj kaj la gekontribuantoj ekaldonadas aliajn vortojn.
Woogbach (Speyerbach)
La rojo Woogbach, la supra parto nomata Nonnenbach, estas 9 km longa rojo en Rejnlando-Palatinato kaj maldekstra flankbrako de la Speyerbach de kiu ĝi ricevas la akvon kaj al kiu ĝi refluas. La rojo fluas en la regiono Vorderpfalz.
Riveriro kaj alfluantoj
La rojo Woogbach ne havas propran fonton, sed separiĝas sur alteco de 107m ĉe la okcidenta rando de Hanhofen, de la Speyerbach kies duona akvokvanto forfluas al maldekstro. En ĉefe orienta direkto la Woogbach trafluas Hanhofen kaj Dudenhofen, antaŭ ĝi atingas Speyer en kiu ĝi refluas sur alteco de 94 m en la Speyerbach. Post plia 800 m tiu enfluas ala Rejnon.
Victor Wittner
Victor WITTNER, ankaŭ: Viktor Wittner, pseŭdonime Vivo; naskiĝinta la en Herca (Герца)/Ĉernivca provinco kaj mortinte la  en Vieno, estis aŭstra verkisto kaj kritikisto.
Vivo
Victor Wittner, estante filo de kuracisto, pasigis la junulajn jarojn en Suceava. Post kiam li ekstudentis pri medicino ĉe la Universitato de Vieno li devis eksoldati en la Aŭstria-hungara armeo dum la Unua mondmilito. Post militofino li aktivis en Vieno kiel liberprofesia verkisto kaj teatrokritikisto, i.a. ĉe la taggazeto Die Stunde kaj la kulturmagazino Die Bühne.
Ekde 1928 li redaktistis kaj inter januaro 1930 kaj majo 1933 li ĉefredaktistis ĉe la en Berlino eldonita kulturgazeto Der Querschnitt. En 1932 lia komedio Ein Herr Herbst premieris ĉe la viena Volkstheater. Post la potencakiro de la nazioj li reiris al Aŭstrujo kie li pro malriĉeco ofte devis ŝanĝi la loĝejojn. Post Anschluss en marto 1938 li fuĝis al Prago kaj poste en Svislando. Internigite li rajtis vivi en porrifuĝintaj loĝejoj en Zuriko. Labori antaŭ 1945 ne permesitis al li. Ekde 1947 Wittner troviĝis intertempe ankaŭ denove en Vieno.
Honoroj
En Vieno li ricevis honoran tombon (Zentralfriedhof, 30C, vico 15, nr. 6). Krome nomitis en 1958 strato por li en Essling (Viktor-Wittner-Gasse).
Geranialoj
La geranialoj (Geraniales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 3 familiojn, 16 genrojn kaj ĉirkaŭ 880 speciojn,. Ĝia tipa genro estas geranio.
Artao (provinco)
Artao (Άρτα respektive Νομός Άρτας - Nomos Artas) ĝis administra reformo efektivigita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume  loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Artao. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Epiro.
Situo kaj geografio
La provinco situas norde de la Ambraka Golfo de la Ionia Maro. En la nordoriento ĝi ĉirkaŭiĝas de altaj montoj, tra kiu nur unusola strato tra la valo Pineios gvidas en la najbaran regionon Tesalio. Okcidente Artao limas kun la provinco Prevezo, norde al Ioanina, oriente al Trikalo plus Kardico kaj sude al Etolio-Akarnanio. La orientan limon konsistigas la rivero Aĥeloos, la okcidentan limon la rivero Luros.
Shingo Suzuki
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Yokogawa Electric, Albirex Niigata, Kyoto Sanga FC, Oita Trinita, Tokyo Verdy, Giravanz Kitakyushu kaj Albirex Niigata Singapore.
The Tenant of Wildfell Hall
The Tenant of Wildfell Hall (Esperante: La Luanto de Wildfell Halo) estas socia romano de Anne Brontë. Ĝi estis publikigita en 1848, sub la pseŭdonimo Acton BELL, ĝi fariĝis klasikaĵo de la Angla literaturo. La romano estis granda sukceso, kaj estis la fonto de multaj adaptoj, inkluzive de pluraj dramoj en televido, radio, kaj muzikalo.
Zoo de Melburno
Historio
La zoo de Melburno estas la plej aĝa zoologia ĝardeno de Aŭstralio kaj ekestis laŭ la modelo de la zoo de Londono. Dum la jaro 1862 la zoo malfermiĝis sur areo de 22 hektaroj kadre de la "Reĝa Parko" sur teritorio donacita de la urbo Melburno. Antaŭ tio, diversaj bestoj jam estis gastigataj en la botanikaj ĝardenoj de la urbo.
Origine la zoo aparte gravis por la alkutimiĝo de eŭropaj bestoj al la klimato de Aŭstralio kaj por ilia ripoziĝo post la longa ŝipa vojaĝo al la kontinento. Nur post la jaro 1870 ankaŭ pli ekzotaj bestoj estis akiritaj por publika prezento, kaj la ĝardenoj kaj piknikejoj estis evoluigitaj.
Vizitantoj povas vidi historiajn kaĝojn inkluzive de la domo por elefantoj, kiu deklariĝis nacia heredaĵo kaj kiu estis renovigita kaj adaptita por la gastigo de vizitantoj pagintaj por tranoktato en tendoj en la zoo kadre de la kampanjo "dormi inter bestaj muĝoj". Tiu kampanjo ebligas al la publiko vidi iujn el la nokte aktivaj bestoj de la zoo en gvidadoj de la bestogardistoj. Inter la plej famaj bestoj de la zoo estis la elefanto Queenie ("reĝinjo").
Zoologiaj ĝardenoj nuntempe ludas gravan rolon por la regiona konservo de bestospecioj en danĝero de formorto, por esploraj programoj, edukaj aktivecoj kaj internaciaj bredaj programoj por tiaj bestospecioj, kaj la zoo de Melburno ne estas escepto de tio.
La zoaj konstruaĵoj situas inter floraj ĝardenoj kaj piknikejoj. Multaj el la bestoj nun organiziĝas laŭ bioklimataj zonoj: La areo "afrika pluvarbaro" kune gastigas gorilojn, mandrilojn, nanajn hipopotamojn kaj papagojn, la areo "azia pluvarbaro" kune prezentas tigrojn kaj lutrojn, kaj la areo "aŭstralia praarbaro" kunvivigas koalojn, kanguruojn, emuojn, ekidnojn kaj la nazharajn vombatojn en danĝero de formorto. Aparte ŝatataj ankaŭ estas la domo de papilioj, la granda birdejo taŭga por flugado de la tie vivantaj birdoj, kaj la "pado de elefantoj".
La zoo inkluzivas larĝan edukan parkon por lernejoj kaj gastigas multajn lernejajn klasojn ĉiujare, kuraĝigante la lernejanojn engaĝiĝi pri la konservo de la bestospecia diverseco.
La "zoologia komitato de Viktorio" administras la zoon samkiel la kroman "malferman herbejan zoon Werribee" (Werribee Open Range Zoo), kiu prezentas herbomanĝajn bestojn kadre de malferma herbejaro, kaj la areon "Healesville Sanctuary" sur 175 hektaroj de praarbaro prezentanta la faŭnon de Aŭstralio.
Domo de la Leono
La Domo de la Leono estis konstruita en 1856 de Brigham Young en Sallagurbo, Utaho, por komfortigi lian familion de proksimume 27 virinoj kaj 56 infanoj. Truman O. Angell, Brigham Young bofrato, kiu faris desegnaĵon de la Sallagurba Templo estis ankaŭ implikita en la dizajno de tiu hejmo, kiu akiris sian nomon de la statuo de leono sur la fronto-enirejo, farita de William Ward. La domo troviĝas je 63 Orienta Suda Templo, apud la angulo de Suda Templo kaj Ŝtato Strato nur unu bloko oriente de Kvadrato de la Templo. Estas apud Young alia oficiala loĝejo, la Domo de la Abelujo. Brigham Young mortis en la Domo de la Leono en 1877.
Montofitiso
La Montfitiso, Montofitiso aŭ Okcidenta montofitiso, Phylloscopus bonelli, estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj kaj antaŭe enmetita en la familio de Silviedoj. Ĝi estis iam konsiderata kiel okcidenta subspecio de pli ampleksa specio "Montofitiso", sed kiel rezulto de moderna taksonomia pristudo, tiu palearktisa specio estas nuntempe kutime konsiderata kiel du specioj (Sangster et al. 2002, Parkin 2003):
La reproduktaj teritorioj de ambaŭ specioj ne koincidas; dum ties aspektoj kaj kantoj estas tre similaj, sed la alvokoj estas tute diferencaj (vidu sube). Ili montras ankaŭ markatan diferencon en sekvencoj de DNA (Helbig et al. 1995).
Tiu specio estas migranta, kaj vintras en subsahara Afriko. Ĝi estas rara vaganto en Norda Eŭropo.
Ĝi estas malgranda silvieca birdo. Plenkreskulo havas senmarkan grizverdecan dorson, helverdecan pugon, malhelverdecajn flugilojn kaj blankecajn subajn partojn. La beko estas malgranda kaj pinteca kaj la kruroj brunaj. Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe plej parto de silviecaj birdoj.
La Montofitiso havas pli brunan nuancon en la supraj partoj ol la Orienta montofitiso; tiu lasta foje havas verdecan nuancon anstataŭe. La kanto estas monotona trilado, nur iome diferenca el tiu de la Orienta montofitiso, kaj ankaŭ estas iom simila al tiu de la Arbarfiloskopo. La alvoko de la Montofitiso estas dusilaba hu-it, diferenca el tiu de la Orienta montofitiso, kiu estas tute diferenca akra ĉap, simila al tiu de Krucbekulo aŭ de Dompasero.(Helb et al. 1982)
La latina scienca nomo de tiu birdo devenas el la italia ornitologo Franco Andrea Bonelli.
Côte-Vertu (metroo de Montrealo)
Côte-Vertu estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Saint-Laurent de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
György Balassa (psikologo)
György Balassa [djordj balaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balassa György, en Francio konata Baal Georges estis hungardevena franca psikologo, aktoro, reĝisoro.
Biografio
György Balassa maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1956, post monatoj dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Parizo. Li doktoriĝis el biologio en 1965, el psikologio en 1974. Intertempe en 1970 li fondis teatran trupon, kie li estis aktoro kaj reĝisoro. Ekde 1979 li ricevis postenon en Centre National de Recherche Scientifique, kie li esploris rilatojn inter teatro kaj psikologio, ankaŭ teatrohistorion. Li ankaŭ instruis en universitatoj de Francio kaj Usono. Li faris spektaklojn pri hungaraj dramoj en Centro Georges Pompidou. Li ricevis hungaran premion en 1985.
J. K. Rowling
Junaĝo
Ŝi naskiĝis en la angla urbeto Yate, kiel filino de Anne kaj Peter Rowling. Origine ŝi ne havis duan antaŭnomon, sed kiel aŭtorino ŝi laŭ la deziro de siaj eldonistoj nomis sin J. K. Rowling, memore pri sia avino Kathleen.
Studado kaj eklaboro
Ekde 1983 ŝi studis en Exeter, Anglio francan lingvon kaj malnovan filologion. Post la studado, ekde 1987, ŝi vivtenis sin per diversaj oficaj okupoj, i.a. ĉe Amnesty International en Londono. En la jaro 1989 ŝi kun sia tiama vivkunulo transloĝiĝis al Manchester. Dum tiu ĉi tempo ŝi verkis du romanojn por plenkreskuloj, kiujn ŝi tamen neniam publikigis kaj pli malfrue eĉ detruis.
Vizzola Ticino
Vizzola Ticino estas komunumo de Italio.
J. K. Rowling
Studado kaj eklaboro
Dum trajnveturo inter Manchester al Londono ŝi en 1990 inventis la romanfiguron Harry Potter. Ŝi diras, ke ŝi tiutempe jam planis verki sep-libran serion pri juna magiisto, vizitanta lernejon por sorĉistoj.
En 1991 Joanne Rowling vojaĝis al Portugalio, por labori kiel instruistino pri la angla lingvo en la Encounter English School en Porto. Dum tiu ĉi tempo ŝi okupiĝis pri la unua de siaj planitaj sep verkoj pri Harry Potter.
En marto 1992 ŝi ekkonis la portugalan televid-ĵurnaliston Jorge Arantes, kaj la 16-an de oktobro, 1992 la paro geedziĝis. La 27-an de julio, 1993 naskiĝis la filino Jessica, sed en novembro de la sama jaro la geedzoj jam disiĝis.
J. Rowling rivenis al Britio kaj ekloĝis en Edinburgh, kie ŝia fratino Dianne vivis. Kiel divorcinta patrino ŝi ricevis iom da mono de la ŝtato. La gazetoj poste asertis, ke ŝi tiutempe vivis mizeran vivon en ne-hejtita ĉambro: Per unu mano ŝi tenis sian infaneton kaj per la alia ŝi skribis. Ŝi mem rifutis tiajn troigojn, sed konfirmis, ke por verki ŝi ofte frekventis la kafejon Nicholson's, kiu apartenis interalie al sia bofrato.
En la jaro 1995 ŝi finis la unuan volumon pri Harry Potter kaj subskribis kontrakton kun la literaturagento Christopher Little. La agento ofertis la manuskripton al pluraj eldonistoj, kaj la eldonejo Bloomsbury en 1996 fine akceptis ĝin.
La eldonistoj konsilis al la juna aŭtorino, serĉi sekuran laborlokon, ĉar sole de la verkado oni ne povas vivi. Ŝi pro tio vizitis daŭrigan kurson por instruistoj kaj laboris dum kelkaj monatoj en lernejo en Edinburgh. Krome la eldonistoj konsilis al ŝi, indiki sur la titolpaĝo de la verko nur la komencliterojn de siaj antaŭnomoj, ĉar knaboj onidire ne ŝatas legi librojn verkitajn de virinoj. Ne havante duan antaŭnomon, ŝi nomis sin J. K. Rowling, memore al ŝia avino Kathleen.
La libro aperis la 26-an de junio, 1997, en eldonkvanto de 500 ekzempleroj.
Sukceso kaj riĉeco
Nur tri tagojn post la publikigo de la unua volumo, la usona eldonisto Scholastic surprize dum aŭkcio akiris la por-usonan eldonrajton, je la prezo de 100.000 dolaroj. Laŭ la kontrakto kun sia agento la aŭtorino ricevis 80 % de tiu ĉi sumo. La fakto, ke por la unua infanlibro de nekonata verkistino tiom da mono estis pagata, subite famigis la aŭtorinon.
En la jaro 2000 la aŭtorino vendis ĉiujn merkatigorajtojn (inkluzive de la filmrajtoj) al AOL Time Warner. Ŝi tamen retenis la eldonrajtojn kaj la rajtojn, kundecidi dum filmigoj. Ekzemple ŝi decidis, ke Harry Potter ne estu desegnita filmo kaj ke roluloj ne estu usonanoj. Tiuj kondiĉoj forpelis Steven Spielberg, kaj dum la unuaj filmigoj (2001 kaj 2002) Chris Columbus transprenis la reĝisoran laboron.
La 26-an de decembro, 2001 J.K. Rowling edziniĝis al la kuracisto Neil Murray. Du libretoj verkataj por karitata organizo, la edziniĝo kaj la dua gravedeco – la 23-an de marto 2003 naskiĝis la filo David Gordon – prokrastis la laborojn por la 5-a volumo. Tiu aperis fine en junio 2003, kun rekorda eldonkvanto.
Onidire ŝiaj kvin romanoj ĝis nun aperis en 60 lingvoj, en kvanto de pli ol 200 milionoj da ekzempleroj, kaj J. K. Rowling fariĝis unu el la plej riĉaj virinoj de Britio.
La 23-an de januaro, 2005 ŝi en Edinburgh naskis sian trian idon: filinon. La 6-a volumo pri Harry Potter, kun la titolo Harry Potter and the Half-Blood Prince aperis en julio 2005.