cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oneworld
La organizaĵo oneworld Alliance (angle one – unu, world - "mondo", alliance – alianco, kutime nur nomata oneworld) estas aviada alianco de nuntempe 11 flugkompanioj (stato februaro 2010), fondita la 1-an de februaro 1999. Ŝanĝoj de la membrostrukturo tamen antaŭvidatas: la kompanio Mexicana de Aviación ne plu organizas flugojn ekde la fino de aŭgusto 2010, kaj aliflanke la aliĝo de tri novaj membrokompanioj laŭ la stato de septembro 2010 estas fikse deciditaj.
Fondomembroj de la alianco estis la flugkompanioj American Airlines, British Airways, Canadian Airlines, Cathay Pacific kaj Qantas. Kadre de la alianco oneworld Alliance laŭ la stato de februaro 2010 ĉiutage okazas proksimume 9 300 pasaĝeraj flugoj, al sume 736 flughavenoj en 142 ŝtatoj. Ĉiuj membraj flugkompanioj kune havas 2 401 aviadilojn kaj proksimume 260 000 dungitojn. La organizaĵo sekve estas inter la tri tutmonde plej grandaj flugkompaniaj aliancoj.
Membroj
En la alianco laŭ la stato de aŭgusto 2010 membras la sekvaj flugkompanioj.
Kandidatoj por aliĝo
La aliĝoj de la sekvaj flugkompanioj al la alianco estas deciditaj: la entreprenoj post integriga fazo iĝu plenaj membrokompanioj de la alianco. Krome la ĉina kompanio Hainan Airlines esprimis intereson pri aliĝo al la alianco. La aliĝpeton subtenas la membrokompanio Cathay Pacfic. Hainan Airlines jam havas kunlaborajn kaj biletointerŝanĝajn kontraktojn kun la kompanioj Malév kaj Air Berlin. Dato por aliĝo tamen ankoraŭ ne konatas laŭ la stato de septembro 2010.
Alteburg (Gräfenroda)
Alteburg estis fortikaĵo kaj burgo de kavaliroj rabistaj dum la floranta Mezepoko ĉe la okcidenta montsprono de Arlesberg apud Gräfenroda, Germanio. En 1557 menciitis ankaŭ la nomversio Allenburg.
Situo
La burgo situas ĉ. 3,5 kilometrojn sudoriente de la vilaĝocentro de Gräfenroda kaj ĉ. 2 kilometrojn sude de la vilaĝkvartalo Dörrberg. Malsupre troviĝas la grava fervoja linio inter Neudietendorf kaj Ritschenhausen tra la valo de la rivero Wilde Gera. Oni konstruis la burgon ĉefe pro la konduko de la mezepoka komerca vojo apud Geschwenda. Plurnombraj kavaj vojoj signas ĉe la eosta parto de Arlesberg (je distanco de ĉ. 900 m) la malsobenkondukon de tiu iam grava komercvojo. Jen ĝia kompleta konduko (laŭ Luise Gerbing): Arnstadt – Plaue – Geschwenda – malsobeniro ĉe Arlesberg – Güldene Brücke – Rennsteig, poste – sobeniro al Suhl-Goldlauter kaj Suhl. Dua komerca vojo kondukis disde Arnstadt tra Liebenstein, Gräfenroda, Waldsberg, Löffelbühl kaj Oberhof al Suhl.
Historio
Verŝajne ĉirkaŭ la jaro 1150-a la grafoj de Käfernburg starigis etan burgon ĉe la norda rando de la Turingia Arbaro. Dum la multo da bataletoj en la 13-a jarcento la burgo ofte venis en la manojn de rabistaj kavaliroj damaĝontaj komerctrafikon disde kaj al Erfurto. En la jaroj 1290 kaj 1343 la burgo sieĝitis kaj fine detruitis.
Minejaj provoj
Je la komenco de la 17-a jarcentoj la arbaroj ĉirkaŭ la burgo aliritis fare minejistoj kiuj jam ĉe la eosta parto de Arlesberg aktivis. Ili esperis trovi ankaŭ ĉi-loke kupron kaj arĝenton. En 1606 Barthel Drachstedt, entreprenisto de Ilmenau akiris la koncesion ekspluatadan por la regiono Alteburg kaj Arlesberg. Ĝis 1611 venis pluraj investantoj, sed vane: finfine restis perdo de pli ol 13000 guldenoj por la finfaritaj ŝaktoj, gangoj, fandejoj kaj loĝejoj.
Elfositaĵoj
Ĉefforstisto Carl Brückner gvidis inter 1905 kaj 1909 la unuajn elfosadojn sur ĉi tiu teritorio. Li ankaŭ eltrovis la burgajn strukturon kaj grandecon. Temis pri rektangula aĵo sur 65x50 metroj. Meze troviĝis puto enroka 30 metrojn profunda - sed povus esti ke temas ankaŭ pri simpla minad-ŝakto. La malsupraj muraĵoj estis el kalkŝtono, la supraj el grejso de la ĉirkaŭaĵoj. Hodiaŭ parteto mura rekonstruitis.
La tuto estas monumentprotektitaĵo. La medio uzatas forstade. Konekse estas kelkaj legendoj. Unu legendo parolas pri forpelo de la burggrafo kune kun filino Katharina Anna fare de rabistaj kavaliroj.
Elipso (matematiko)
Laŭ matematiko, elipso estas kurbo ĉirkaŭ du fiksataj punktoj (fokusoj), en kiu la sumo de la distancoj inter punkto en la kurbo kaj la du fokusoj estas konstanto. Elipso estas speco de koniko. Se konuso estas tranĉata kun ebeno kiu ne intersekcas la konusan bazon, la intersekcaĵo estas elipso.
Se la du fokusoj samlokas, la figuro estas cirklo. Tial, cirklo estas speciala speco de elipso.
18973 Crouch
18973 Crouch estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kegan Kade Crouch, kiu gajnis la kvaran rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Mason High School de Mason (Teksaso Usono).
The Daily Mirror
Daily Mirror („Taga Spegulo”) estas Londona matena gazeto; ĝi havas la plej grandan legantaron en Britio. La gazeto favoras klaĉojn, skandalojn.
Vyšný Žipov
Vyšný Žipov [viŝnI ĵipov], (hungare Tapolyizsép [tapojiĵEp]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj loknomoj estis slovake Slovenský Žipov hungare Tót-Izsép.
The Daily Mirror
Daily Mirror estis fondita kiel malgrand-formata bilda gazeto fare de Alfred Harmsworth en 1903. La gazeto ekde tiam ĉasas sensaciajn eventojn, klaĉojn, hostorietojn. Ĝi estas sendependa gazeto.
Elipso (matematiko)
kun:
Vyšný Žipov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1270. La skriba formo aperis en 1363 laŭ tiama hungara nomo kaj ortografio "Kysisop" (=malgranda-isop). En 1663 pro pesto multaj mortis. En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo nomata ĥolero. En 1902 inundo okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tapolyizsép 471 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 germana milita hospitalo funkciis. En 2001 vivis en Vyšný Žipov 1220 homoj, (1181 slovakoj, 35 ciganoj).
Elipso (matematiko)
Elipso centrita en la punkto (u, v) kun ĝiaj simetriaksoj paralelaj al la aksoj de kartezia koordinatsistemo sekvas la jenan ekvacion: kie a kaj b estas respektive la granda kaj la malgranda duonakso. Pri tia elipso la surfaco S estas:
Marie Čumová
Marie Čumová (naskiĝis en 1946) - membrino de ĈEA ekde 1969, honora membrino de ĈEA ekde 2019, aktiva membrino de E-klubo en Svitavy. Ekde 2008 volontula bibliotekistino de la ĈEA-biblioteko, lokigita en Esperanto-Muzeo en Svitavy.
Elipso (matematiko)
Difinoj
Laŭ Francisko Azorín Elipso estas Kurba, fermita linio, en kiu la sumo de la distancoj de ĉiuj ĝiaj punktoj al la fokusoj estas ĉiam konstanta; ĝi estas unu el la tri konikoj (elips, hiperbolo k. parabolo). Kaj li indikas etimologion el greka elleipsis el elleipein (aliri), kaj de tie la latina ellipsis. Kaj li aldonas teknikajn terminojn kiaj Elipsologio, por pristudo pri elipsoj; elipsografo, por aparato por desegni elipsojn; elipsoido, por duaorda surfaco formita per la revoluo de duonelipso ĉirkaŭ unu el ĝiaj aksoj (kun la hiperboloido k. paraboloido, formas la kvadrikoj [tiele: sen akuz.]).
Brian Eno
Brian Peter George St John le Baptiste de la Salle Eno, (en angla [|ˈ|iː|n|oʊ]; denaske Brian Peter George Eno, 15a de majo 1948) estas angla kantisto-kantoverkisto, muzikisto, registroproduktoro, vidartisto, kaj teoriulo, plej bone konata pro sia pionira laboro en etosmuziko kaj siaj kontribuoj al rok-, pop-, kaj elektronika muzikoj. Mem-priskribita "ne-muzikisto", Eno helpis enkonduki unikajn konceptajn alproksimigojn kaj registroteknikojn en nuntempa muziko. Li estis priskribita kiel unu el la plej influaj kaj plinovigaj figuroj de populara muziko.
The Daily Mirror
La gazeton posedis pli poste frato de Alfred, nome Harold Harmsworth kaj aĉetis ĝin en 1984 Robert Maxwell kaj posedis ĝin ĝis morto en 1991.
Elipso (lingvo kaj literaturo)
En gramatiko, elipso signifas forigon de unu aŭ kelkaj vortoj, kiujn oni ne juĝas nepre necesaj por la kompreno. Ekzemple de jam dirita subjekto: "Mi ne planis, ke tion diros tiom malĝentile".
The Daily Mirror
La posedanto de Daily Mirror estis inter 1991-1999 la Mirror Group, Ltd., hodiaŭ apartenas al gazeta konzerno Trinity Mirror, kiu eldonas ankaŭ la gazetojn kiel Sporting Life, Sunday Mirror, kaj The Sunday People.
Elipso (lingvo kaj literaturo)
Elipso en la literaturo
En literaturo, elipso estas forigo de vortoj, frazoj aŭ eĉ tuta ero de rakonto, kiam oni supozas ke la leganto povas plenigi tiun truon aŭ eĉ esti ŝokita ĉu de tiu apero ĉu de tiu malapero, ekzemple la amoraj momentoj en romanoj. Ekzemple, oni povus citi interesan rakontaĵon de la romano Vojaĝo al Kazohinio de Sandor Szathmari:
The Daily Mirror
Interesaĵoj
En la gazeto aperis unuafoje foto pri police serĉita persono, la 17-an de marto 1908.
Elipso (lingvo kaj literaturo)
Elipso en la literaturo
"La hino foriris, Zolema deklinis la liton el la muro, malligis siajn robojn kaj, sen iu ajn enkonduko, ŝi ĵetis sin al miaj brakoj per tiom da ardo, ke mi devas eviti la detalan priskribon." (p. 122)
Ĉi tie la aŭtoro mem agnoskas la rimedon kaj ironie konfesas uzi ĝin.
7710 Ishibashi
7710 Ishibashi estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Brian Eno
Kariero
Eno plue registris soloajn albumojn kaj laboris kun artistoj kiel U2, Laurie Anderson, Grace Jones, Slowdive, Coldplay, James Blake kaj Damon Albarn. Date reen al sia epoko kiel studento, li ankaŭ laboris en aŭd-vid-arto kiel soninstalaĵoj kaj meze de la 1970-aj jaroj kun-disvolvigo de "Oblique Strategies", nome kartoludo kiu montris kriptajn aforismojn intencitaj por veki kreivan penson. El la 1970-aj jaroj antaŭen, la instalaĵoj de Eno estis inkludintaj la velojn de Operejo de Sidnejo en 2009 kaj la Lovello radioteleskopo en Jodrell Bank en 2016. Defendanto de gamo de humanitaraj kampanjoj, Eno verkis pri vario de temoj kaj estas fondinta membro de la kultura institucio "Long Now Foundation". En 2019, Eno estis enmetita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kiel membro de Roxy Music. La asteroido 81948 Eno estis nomita en lia honoro.
7710 Ishibashi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tadashi Ishibashi, emeriĝinta ŝipkapitano, kiu interesiĝis pri la steloj en 1936 kaj observis meteorojn ekde 1940. De 1947 li kolektis kaj studis malnovajn dokumentojn pri la steloj. Poste li donis lekciojn pri stelaj temoj sur grandaj ŝipoj de pasaĝeroj.
Tenrikjo
Tenrikjo (天理教; [tenri-kjō], "Instruado de la kialo Dia") estas religio de japana origino. Ĝi estis fondata de kamparanino, Nakayama Miki, kiu havis revelaciajn travivaĵojn en la 26-a de oktobro 1838. De tiam ŝi komencis gvidi homojn kiel la sanktejo de "Lun-Suno".
Marie Čumová
Ŝi enkomputiligis liston de pli ol 19 000 libroj kaj gazetoj, ĉe ĉiu unuo aŭtoron, titolon, tradukiston, eldoniston kaj eldonjaron kaj ĉefe – precizan lokon, kie ĝi estas fizike trovebla sur la bibliotekaj bretoj. Ĉar la libroj estas tro multaj, la urba magistrato disponigis unu grandan ĉambron kiel deponejon en alia urboparto. Tie troviĝas grandaj bretaroj ĉe la muroj kaj kelkaj paralele starantaj meze de la ĉambro. Jam nun ili estas plenaj de skatoloj kun esperantlingvaj libroj. Plie ŝi zorgas ankaŭ pri tiel nomata Libroservo, la asocia librovendejo, kiu funkcias ankaŭ dum la asociaj kongresoj kaj konferencoj.
Tenrikjo
Providenco
Tenrio (天理王命; [tenri-ō-no-mikoto])＝Dio (神; [kami], "kamio")＝"Lun-Suno" (月日; [cuki-hi])＝"Generinto" (をや,親; [oja], "patr(in)o" aŭ "gepatroj")＝"Dio Gepatra" (親神; [oja-gami])
La Fondo de la Instruado
Ĉi tiuj estis la unuaj vortoj deklaritaj al homoj de Tenrio tra la buŝo de Miki. Tio, kio kondukis al la fondo de la instruado, estas ĉi tiu deklaro.
Oĥra spiroĥeti
Ωχρά Σπειροχαίτη [Oĥra spiroĥeti] estis greka rok-grupo el Ateno kiu estis aktiva inter jaroj 1987 kaj 2009. Ĝia nomo estas greka nomo de pala treponemo (Treponema pallidum), bakterio kiu kaŭzas sifilison kaj kelkajn aliajn similajn malsanojn. La muziko de la grupo havas trajtojn de punk-roko, folk-roko kaj greka popola muziko, kaj la poezio ofte inkludas politikajn, aparte anarkiismajn kaj pacismajn temojn.
Historio
La grupo aperis en 1987 kaj ekzistis ĝis marto de 2011. Plimulto de ĝiaj kantoj estis skribitaj fare de membroj de la grupo mem, kvankam ĝi ankaŭ havis kelkajn adaptaĵojn de konataj poemoj. La grupo estis idee kontraŭa al ŝtataj aŭ kapitalismaj amasinformiloj kaj neniam aperis en iu ajn komerca koncerto. Sian muzikon la anoj de grupoj publikigis sur KDoj, kiujn disvastigis senpage, ĉar ili kredis je senmona komunisma socio. Ankaŭ ĉiuj iliaj kantoj kaj muzikvideoj libere elŝuteblas el ilia oficia paĝaro. En marto de 2011 la grupo anoncis sian disiĝon kaj klarigis la kialojn en sia paĝaro. Kvankam la grupo ne ekzistas jam dum preskaŭ 10 jaroj, ĝia modelo de libera kaj senpaga disvastigo donis frukton kaj ilia muziko facile troveblas kaj en torentejoj kaj en mediaj paĝaroj kiel YouTube.
Membroj
La membroj de la grupo protektis sian anonimecon kaj estas nur konataj per siaj personaj nomoj:
Double Platinum
Double Platinum estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1978.
Georgo Kalmár
Georgo KALMÁR (hungare Kalmár György, naskiĝis en 1726 en Tapolcafő, distrikto Veszprém, mortis post la 4-a de septembro 1782) estis hungara lingvisto, verkisto kaj orientalisto.
Sam Francis
Samuel Lewis FRANCIS (25a de Junio, 1923 – 4a de Novembro, 1994) estis usona pentristo kaj presartisto.
Georgo Kalmár
En 1772 aperis lia libro Praecepta grammatica atque specimina linguae philosophicae sive universalis, ad omne vitae genus accomodatae ("Gramatikaj reguloj kaj specimenoj de lingvo filozofia aŭ universala, taŭga por ĉiu stato de la vivo") en kiu li prezentis pazigrafian lingvoprojekton. Li uzis ĉ. 400 arbitre elpensitajn bazajn signojn, miksitajn kun literoj.
Sam Francis
Francis militservis en la Usona Aerarmeo dum la Dua Mondmilito antaŭ esti vundita dum flugomanovroj. Li estis en hospitalo dum kelkaj jaroj, kaj tie estis vizitita de artisto David Park en 1945, post kio li ekpentris. Elhospitaligita, li revenis al Berkeley, kie li studis arton. Li ricevis tie gradigon (1949) kaj magistrigon (1950) el la Universitato de Kalifornio en Berkeley, kie li studis botanikon, medicinon kaj psikologion.
Georgo Kalmár
La libro aperis en la sekvaj jaroj ankaŭ en itala lingvo (Romo, 1773) kaj en germanlingva eldono (Vieno, 1774), kiu intertempe estas rete legebla.
Sam Francis
Francis estis dekomence influita de la verkaro de abstraktaj ekspresionistoj kiel Mark Rothko, Arshile Gorky and Clyfford Still. Lia aparta stilo estis influita ĉefe de la verkaro de Jackson Pollock. Li finfine iĝis iel asocia kun dua generacio de abstraktaj ekspresionistoj, kiel Joan Mitchell kaj Helen Frankenthaler, kiuj estis pli kaj pli interesataj en la ekspresionisma uzado de koloro.
Georgo Kalmár
Laŭ Umberto Eco, la libro grave influis la diskutojn pri filozofiaj planlingvoj.
István Szerdahelyi nomis ĝin la "lasta provo realigi la Leibniz-an interlingvistikan teorion".
San Pietro Vernotico
San Pietro Vernotico estas komunumo de Italio.
5516 Jawilliamson
5516 Jawilliamson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, proksime de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona verkisto de sciencfikcio Jack Williamson (1908–2006).
8611 Judithgoldhaber
8611 Judithgoldhaber estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Judith Goldhaber, scienca verkistino dum kvar jardekoj ĉe la Lawrence Berkeley National Laboratory. Ŝia frua kuraĝigo por astrofizika esplorado ĉe LBNL finfine preparis la terenon por du Nobel-premioj.
Ĝi estis komence nomita 8611 Garyross kaj tiam estis korektita en la aktuala nomo.
Pusztadobos
Pusztadobos (pustadoboŝ) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Baktalórántháza.
Situo
Pusztadobos situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Vásárosnamény. La lasta urbo troviĝas 11, Nyíregyháza 40 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1296 en formo locus Warosdobos, krome menciiĝis ankaŭ fortikaĵo castrum Kokoth. Pro la kontraŭturkaj bataloj la komunumo senhomiĝis en 1609. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.
Titus Brandsma
Titus Brandsma, en Esperanto ankaŭ kiel Tito Brandsma, origine nomata Anno Sjoerd Brandsma (naskiĝis la en Oegeklooster apud Bolsward, mortis la  en la koncentrejo Dachau pro siaj kontraŭnaziaj agadoj) estis frisa karmelana patro , profesoro pri filozofio, ĵurnalisto, verkisto, tradukisto, kontaŭnazia martiro kaj esperantisto. La Katolika Eklezio kanonizis lin kiel martiro la 15-an de majo 2022. Lia liturgia memortago estas la 27-a de julio.
La Internacia Asocio de Katolikaj Esperantistoj (IKUE) faris de Titus Brandsma unu el siaj patronoj kaj li atingis la 42-an lokon en la televida enketo "La Plej granda Nederlandano".
Biografio
Ĉe naskiĝo, li ricevis la nomon Anno Sjoerd (elp. ano ŝjurd). Post aliĝo al la Karmelana ordeno, li prenis la monaĥan nomon de Titus (Tito).
En 1905 li estis ordinita pastro. Post ordigo, li studis en Romo, en 1909 li ricevis sian Ph.D. Tiam Brandsma revenis al sia patrujo, kie li instruis filozofion en kelkaj edukaj institucioj. Brandsma okupiĝis pri la studo de la karmelita mistikismo, unu el liaj meritoj estis la traduko al la nederlanda de la verkoj de Sankta Tereza de Avila.
Titus Brandsma iĝis unu el la fondintoj en 1923 de la unua Katolika Universitato en Nederlando (en Nijmegen). Tie li instruis filozofion kaj la historion de mistikismo. Poste li iĝis rektoro de tiu universitato. Li ankaŭ faris multe da ĵurnalisman laboron, kunlaboris kun multaj katolikaj eldonaĵoj en Nederlando kaj aliaj landoj en Eŭropo.
Jam antaŭ la nazia invado de Nederlando en 1940, Brandsma esprimis reziston kontraŭ la nazia ideologio. Li alvokis la katolikan gazetaron de la lando ne fari nazian propagandon. En publikaj paroladoj li emfazis la nekongruecon de naziismo kun la katolika kredo kaj protestis kontraŭ la persekutado de judoj.
En januaro 1942, Brandsma estis arestita. Post mallonga restado en pluraj nederlandaj tendaroj por kaptititoj, li estis translokita al Dachau. La 26-an de julio 1942, Titus Brandsma estis mortigita per mortiga injekto. La tendara flegistino, kiu donis la mortigan injekton, poste pentis kaj atestis ĉe la beatigo de Titus Brandsma.
Apudaj interesokampoj
Titus Brandsma estis ankaŭ specialisto pri mezepoka mistikismo kaj li mem estis mistikulo. Li estis membro de la tutmonda ordeno de karmelanoj. Li estis membro de la naturprotekta organizaĵo Fryske Gea kaj kunfondinto de la Fryske Akademy, lingva akademio pri la frisa lingvo.
Vivo sub nazia diktaturo
En frua stadio, Brandsma avertis pri la danĝeroj de naziismo, instigo al rasa malamo per publikaĵoj en gazetoj, revuoj kaj dum prelegoj. Ekzemple, meze de 1936 li estis membro de la nederlanda Komitato de Atentemo kontraŭ Nacisocialismo, starigita de nederlandaj akademianoj kaj artistoj En Nederlando li estis inter la unuaj opoziciantoj kontraŭ la nazia diktaturo kaj skribe kaj predike kaj lerninstrue kondamnis kaj kondamnigis la persekutadon kontraŭ la judoj. Pro tio, li estis arestita de la Gestapo la 19-an de januaro 1942, deportita al Dachau kaj mortigita per injekto permane de la koncentreja kuracisto, ĉar “konsiderita - laŭ gestapa raporto sendita al Berlino - malamiko al la nacionalsocialismo”. Pro tia raporto fiaskis ĉiuj intervenoj de diversaj amikaj kaj katolikaj aŭtoritatuloj por ke lia kondamno estus ŝanĝita al dumviva karcero. Li mortis preĝante ĝisfine por siaj persekutantoj.
Konformaj atestoj de siaj kunfratoj kaj konstantaj deklaroj de kuntorturitoj kaj enlagerigitoj pri lia senkondiĉa kristana amo al ĉiuj instigis papon Johanon Paŭlon la 2-an koncedi ke ekmarŝu la kanona proceso por la eventuala laŭeklezia beatigo.
En 1982 li estis postmorte estis premiita per la Memorial Kruco de la Nederlanda Rezisto.
Kanonizo
La kanonizo (sinonimo "enkanonigo") estas kompleksa procezo kiu kondukas al la sanktigo de personoj, pasante tra la ŝtupoj de deklaracio de "heroaj virtoj" kaj beatigo.
En novembro 1985 Papo Johano Paŭlo la 2-a beatigis lin kiel martiro, la lastan paŝon sur la vojo al sanktigo.
La 15-an de majo 2022 Papo Francisko enkanonizis lin en Vatikano ĉeestinte la publikan ordinaran konsistorion por la proklamo de dekretoj por tri novaj sanktuloj, inter ili Titus Brandsma.
La 25-an de novembro 2021 estis sciigo de la Vatikano ke Brandsma estus enkanonizita fare de la papo. Dum la konsistorio de la 4-a de marto 2022, la Papo Francisko anoncis la kanonizon de Titus Brandsma kaj naŭ aliajn beatigitajn personojn la 15-an de majo 2022.
Antaŭuloj
Ne estas unika ke katoliko kiu mortis en nazia koncentrejo estis sanktigita. Tio okazis pli frue kun la pola pastro Maksimiliano Kolbe en 1982 kaj la germana monaĥino Edith Stein en 1998. Ambaŭ estis mortigitaj en Aŭŝvico (germane: Auschwitz).
Esperanta vivo
Titus Brandsma estis esperantisto kaj membro de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista. En malnovaj jarlibroj de IKUE (ekzemple de la jaroj 1926, 1928 kaj 1931-1932) aperis lia nomo kaj adreso. Brandsma pioniris en la organizado kaj direktado de la katolika verkistaro kaj Ekumena Movado: en tiuj aktivadoj li utiligis ankaŭ Esperanton. Okaze de la 4-a jarkunveno de "Nederlanda Katoliko" (Nederlanda Katolika Esperantista Ligo), en 1913 en s'Hertogenbosch celebris la meson por la vivantaj kaj mortintaj membroj. Li estis inter la organizantoj de la Kongreso de Nederlanda Katoliko (’s-Hertogenbosch, 1934), same inter la membroj de honora komitato kaj ankaŭ inter la partoprenantoj de la 19-a IKUE kongreso (1937, Hago).
Internacia ĵurnalista premio Titus Brandsma
En Francio ekzistas internacia ĵurnalista premio kiu portas lian nomon (Prix Titus Brandsma) kiu estas aljuĝata unufoje ĉiun trian jaron al ĵurnalisto, publikaĵo aŭ institucio kiu suferis pro minacoj aŭ persekutadoj kaj kiu pro la engaĝo en la gazetaro favore al grava homa aŭ kristana temo.
Memorlokoj kaj monumentoj
En multaj loĝlokaj en Nederlando kaj eksterlande (Francio, Germanio, Irlando, Pollando), iuj lernejoj, preĝejoj kaj stratoj estas nomitaj laŭ Titus Brandsma. La Titus Brandsma Memorial (Titus Brandsma Gedachteniskerk) en Nimego (Nijmegen) poesedas murpanelojn dezajnitaj de artistoj pri la vivo kaj spirita vojo de Brandsma, samkiel vitrinoj kun objektoj kaj dokumentoj pri lia vivo. En 2005, Brandsma estis elektita fare de la loĝantaro de Nijmegen kiel la plej granda loĝanto en la historio de ilila urbo.
En lia memoro, ĉe la Radboud-Universitago Nijmegen estas Titus Brandsma Instituto kiu ekde 1993 organizas ĉiujare prelegojn Titus Brandsma kiuj estas interfake orientitaj: filozofio, teologio, historio, arthistorio kaj psikologio.
En Bolsward havas muzeon Titus Brandsma kie estas prezentitaj multaj informoj pri Titus Brandsma.
La nederlandaj publikaj transportkompanioj Veolia kaj Arriva nomis trajnotipon laŭ Titus Brandsma.
Bibliografio
(nl) Christoph Lüthy; Frans Wijsen; Marc de Kesel: ''Titus Brandsma. Van held tot heilige (Titus Brandsma, de heroo ĝis sanktulo)'', Uitgeverij Adveniat (eld.), ISBN 978 94 6402 754 9
Eksteraj ligiloj
Apostola letero pri Titus Brandsma (1985)
(nl) Retejo de la Instituto Titus Brandsma
(eo) Titus Brandsma, Nederlanda kontraŭ-nazia martiro, prelego en YouTube, Aŭtralia Esperanto-Asocio, 19/06/2022
(eo) Kontraŭnazia katolika agado. Militrakonto, 15/03/2020
(eo) Titus Brandsma – nova esperantista sanktulo, artikolo en Libera Folio, aperis 2022-05-24
(eo) Artikolo el Espero Katolika (1985)
(nl) Titus Brandsma Memorial, Nijmegen
(nl) Titus Brandsma en la retejo de la nederlanda karmelia instituto (Nederlands Carmelitaans Instituut)
(nl) Tekstoj de Titus Brandsma
Bildoj, sonoj aŭ filmetoj pri Titus Brandsma ĉe Vikimedia Komunejo
Hagiografio de Titus Brandsma
(en) Artiklo "Global Significance of Titus Brandsma for Journalism" (sendate)
(de) Biografio en Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (2006)
(nl) Biografio en Biografisch Woordenboek van Nederland (2013)
(de + it) Parolado de Johanno Paŭlo la 2a, 4.11.1985 (1985)
(nl) Parolado de Johanno Paŭlo la 2-a (13 majo 1985)
(nl) Reta memorigilo
Groß Schacksdorf-Simmersdorf
Groß Schacksdorf-Simmersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gotfredo
Gotfredo aŭ Gotfrido, germane Gottfried, estas malnovgermana vira persona nomo kun la signifo "Dia protekto" aŭ "Dia paco". Samsignifaj estas la hebrea-malnovtestamenta Salomono kaj la islama Suleiman.
Nomtagoj
Festotagoj estas la 13-a de januaro, 2-a de oktobro kaj 8-a de novembro.
Variaĵoj
En la slavaj lingvoj ekzistas samstruktura nomo kunmetita el boh/bog (Dio) kaj mir (paco):
Loreno
Pluraj grafoj de Malsupra Loreno, interalie
Baselland Transport
Baselland Transport (BLT) estas entrepreno de Publika transporto en Bazelo, Svislando.
Ĝi funkciigas la tiel nomatajn antaŭurbajn liniojn, ĝia materialo portas flavan kaj ruĝan livreon. BLT funkciigas kvin el la dek kvar tramlinioj en Bazelo, la ceteraj estas funkciigataj fare de Basler Verkehrs-Betriebe (BVB). La entrepreno ankaŭ funkciigas multajn busliniojn ĉirkaŭ Bazelo.
En 2019, BLT transportis milionojn da pasaĝeroj, t.e.  pli ol en 2018.
Kantono Hardin (Ilinojso)
La kantono Hardin (Hardin County) estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
21887 Dipippo
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astrofizikistinon Simonetta Di Pippo, kiu laboris por la esploro de la sunsistemo ĉe la Itala Kosma Agentejo. Ŝi kunordigis la italan kontribuon al misioj kiel Cassini-Huygens, Rosetta, Mars Express, Mars Reconnaissance Orbiter, Venus Express, Dawn kaj BepiColombo.
Chauffour-sur-Vell
Chauffour-sur-Vell estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 368 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Chauffour-sur-Vell antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Marie Blavignac, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chauffour-sur-Vell apartenas al la kantono de Meyssac, kies ĉefurbo estas Meyssac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Gene Simmons (albumo)
Gene Simmons estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1978.
Béla Kreith
KREITH Béla, grafo estis hungara ĵurnalisto, relikvokolektisto naskita en Arado la 8-an de majo 1851 kaj mortinta en Csüdőtelke la 12-an de novembro 1916.
Biografio
Grafo Béla Kreith fondis kaj redaktis la gazeton en 1880 Vadász Újság, poste de 1883 la gazeton Szemle. Kun sia unua edzino Janka Farnek li establis la muzeon pri relikvoj de la hungara revolucio de 1848, kies grandparton transprenis la Hungara Nacia Muzeo.
Wilhelm Gmelin
Wilhelm Gmelin (1573-1635) estis germana predikanto, pedagogo, luterana pastro kaj ĝenerala inspektoro en Böblingen. Li estis filo de la evangelia pastro Johann Wilhelm Gmelin (1541-1612). En 1591 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Tubingeno. En 1599, li estis nomumita Diakono en Calw, kie li restis sep jarojn en la posteno. Poste li iĝis mentoro (aŭ baza instruisto) en la Abatejo de Bebenhausen kaj en la kampara Lernejo pri la germana kaj latina lingvoj en Baden-Württemberg.
Li konserviĝis en la posteno ĝis 1630, tiam kiam li estis forpelita pro redono-dekreto. En la 9-a de januaro 1600 li edziĝis al Judithe Parsimonius (1576-1619), filino de la protestanta predikanto en Hirschau Johannes Parsimonius (1525-1588). En la sekva jaro li ekprenis la pastrecon en Kirchentellinsfurt kaj estis Senjoro en Reutlingen. En 1634, li iĝis Ĝenerala Inspektoro en Böblingen. Eksterordinara evento okazis dum la Batalo de Nördlingen, tiam kiam la urbo estis prirabita kaj Gmelin ankaŭ suferis la efikojn de la prirabo, tamen li plu restis en la posteno.
Finfine, multaj personoj de lia regiono mortis kiel rezulto de la pesto kaj ruino kiu atingis la urbon, en la 1-a de novembro 1635. Gmelin estis unu el la lastaj viktimoj de la epidemio kiu ruinigis la urbon. Kelkaj el liaj gefiloj estas Johann Wilhelm Gmelin, Joseph Gemelin, Samuel Gmelin kaj Jeremias Gmelin (1613-1698).
Novnaziismo
Novnaziismo (aŭ, kiel adapto de neologismo, neonaziismo) estas termino uzata por aludi al la sociaj, kulturaj aŭ politikaj movadoj postaj al la Dua Mondmilito kiu daŭre apogas kaj disvastigas la ideologion de la naziismo, tre ofte per rimedo al perfortaj agadoj kontraŭ supozataj malamikoj.
Cărășeu
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 453 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 205 (71 % da hungaroj).
Novnaziismo
Historio
La historiaj radikoj de la novnaziismo troviĝas en la diversaj pretigaĵoj faritaj antaŭ la definitiva malvenko de la Tria Regno por konservi gravajn monkvantojn por protekti kelkajn naziismajn estraranojn, kiuj krome havus oportunon reorganizi la movadon. Post la milito kaj la germana malvenko, la tasko por kaŝigo de naziaj ĉefoj kanaliĝis ĉefe pere de du sekretaj organizoj, ODESSA kaj Die Spinne (‘la araneo’ en germana).
Cărășeu
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1300. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Novnaziismo
Historio
Foje oni indikis, ke la cerbo kaj ĉefa kuraĝiganto de la novnaziismo je internacia nivelo estis la eksoficiro de la SS kaj eksestro de la Hitlera Junularo Karl Heinz Priester. Almenaŭ ekde la 1950-aj jaroj oni konstatis klopodojn internaciigi la diversajn grupojn de novnazioj, kia la malsukcesa kunveno de Wiesbaden, organizata de Priester, kie oni klopodis ke ĉirkaŭ 800 organizoj, el la kvin kontinentoj, setligu bazojn de universala organizo.
Post la morto de Priester, kaj la sekva elpreno de liaj arkivoj fare de la germanaj aŭtoritatoj, oni certigis ke diversaj organizoj estis laborintaj por la organizado de "internacio helbruna, rasisma kaj kontraŭsemida", kaj ties frukto estis organizoj kiaj la Eŭropa Socia Movado (nomita ankaŭ la Internacio de Malmo), fondita de la propra Priester kun la franca Maurice Bardèches, la angla Mosley, la itala Marsanich kaj la sveda Per Engdhal, kaj unu de la unuaj klopodoj internaciigi la novfaŝismon.
Dum la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento tamen la novnaziismo transformiĝis al nova stilo formata de malgrandaj grupoj de junuloj (ofte tro junaj) kontakte kun malnovaj nazioj kiuj disvolvigis agadon baze de perforta violento kontraŭ supozataj malamikoj, nome maldekstruloj, alinacianoj, samseksemuloj, modernuloj ktp. Ofte tiuj grupoj krom la perforta agado realigis kvazaŭkulturajn klopodojn por negadismo, tio estas kontraŭataki la analizon kiun historiistoj kaj demokratoj faris de la reĝimo de la Tria Regno dum la jarcento.
Fine de la 20-a jarcento kaj komence de la 21-a jarcento la novnaziismo infiltriĝis en amasmovadoj konsistaj en partioj de ekstremdekstruloj kiuj baziĝas siajn kampanjojn ĉefe sur evitado de akceptado de enmigrintoj kaj defendo de la pluhavo de propra loĝantaro kun priviliegioj super senpriviliegia loĝantaro.
Bismillah Ĥan
Ustad (t.e. profesoro, Majstro) Bismillah ĤAN (21-a de marto 1916 – 21-a de aŭgusto 2006) estis la plej elstara ludisto de shehnai (hinda hobojo) en la moderntempo.
Li estas la tria klasika hinda muzikisto ricevinta la Bharat Ratna (la plej alta civila medalordono de Barato).
Preĝejo Reĝino de Rozario (Zugló)
Kirko Reĝino de Rozario estas romkatolika impona konstruaĵo en Budapeŝto, en distrikto Zugló.
Historio
Dominikanoj alvenis en 1903, kiuj konstruis kapelon post 2 jaroj en tiu ĉi loko. En la fruaj 1910-aj jaroj ili konstruis la nun videblan preĝejon kun monaĥejo. La paroĥo estis establita en 1919. La dominikanoj estis forigitaj en 1951, ili rajtis reveni en 1989, fine ili transdonis la kirkon al la diocezo en 2007. En 1977 incendio okazis, eĉ la orgeno cindriĝis, poste la interna parto estis rekonstruita. En 2009 la plena kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la unua sabato de oktobro. Foje okazas koncertoj en la kirko pro la altnivela orgeno kaj akustiko.
Tibor Zsitva
ZSITVA Tibor (ĵitva) estis hungara arkitekto, Ybl-premiito (1955) naskita en Braŝovo la 3-an de majo 1910 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de aprilo 1984.
Kariero
Zsitva diplomiĝis en la Budapesta Teknikunversitato en 1932. Inter 1938 kaj 1946 li estis urbosistematiganto en la ĉeurbo. En jaroj 1946-1949 li laboris en Ministerio pri Konstruaferoj. Inter 1950 kaj 1971 li estis projektisto ĉe la Urbkonstrua Projekta Entrepreno, de 1965 ĝia ĉefinĝeniero. De 1971 li estis ĉefarkitekto de la ĉirkauaĵo de la Velence (lago).
Toresa Markolo
La Toresa Markolo estas akvoparto, kiu situas inter Aŭstralio kaj la melanezia insulo de Nov-Gvineo. Ĝi estas proksimume 150 km amplekse en sia plej mallarĝa flanko. Sude estas la Kabjorka Duoninsulo, la plej norda kontinenta pinto de la aŭstralia ŝtato de Kvinslando. Norde estas la Okcidenta Provinco de la sendependa ŝtato de Papuo-Nov-Gvineo.
Geografio
La markolo ligas la Koralan Maron oriente kun la Arafura Maro okcidente. Kvankam ĝi estas grava internacia marvojo, ĝi estas tre malprofunda (Vidu artikolon Aŭstralio-Novgvineo), kaj la amaso da rifoj kaj insuloj povas endanĝerigi la navigadon. Sude la Markolo Endeavour estas lokita inter la Insulo Princo de Kimrio kaj la ĉeftero.
Estas kelkaj grupoj de insuloj en la Toresa Markolo, kolektive nomitaj la Insuloj de la Toresa Markolo. Temas pri almenaŭ 274 el tiuj insuloj, el kiuj nur 17 havas nuntempaj ĉiamajn setliĝojn. Ĉirkaŭ 6,800 insulanoj de la Toresa Markolo loĝas en la insuloj kaj plej parto (ĉ 42,000) loĝas en la ĉeftero.
Tiuj insuloj havas varion de topografioj, ekosistemoj kaj formigohistorio. Kelkaj el tiuj pli proksimaj al novgvinea marbordo estas malaltaj, formitaj per aluviaj sedimentaj kuŝejoj alportitaj de la alfluo de la lokaj riveroj al la maro. Multaj el la okcidentaj insuloj estas montetaj kaj deklivaj, formitaj ĉefe de granito, kaj estas pìntoj de la plej norda etendiĝo de la Granda Aŭstralia Montoĉeno nunutempe konvertita en insuloj kiam la marnivelo leviĝis je la fino de la lasta glaciepoko. La centraj insuloj estas ĉefe koralaj rifoj, kaj tiuj de oriento estas de vulkana origino. La insuloj estas konsiderataj aŭstralia teritorio kaj estas administrataj el la Insulo Thursday.
La indiĝenaj loĝantoj estas la Insulanoj de la Toresa Markolo, melanezia etno rilata al Papuanoj de la apuda Novgvineo. La diversaj komunumoj de Insulanoj de la Toresa Markolo havas diferencajn kulturon kaj longdaŭran historion kun la insuloj kaj la proksimaj marbordoj. La maraj komerco kaj interagado kun la Papuanoj norde kaj kun la komunumoj de Indiĝenaj aŭstralianoj sude pluhavigis viglan ekzemplon de kultura disvastigo inter la tri sociaj grupoj, ekde antaŭ almenaŭ miloj da jaroj.
Oni parolas almenaŭ du indiĝenajn lingvojn en la Insuloj de la Toresa Markolo, konataj per dialektaj nomoj: Kala Lagaw Ya/Kalaw Kawaw Ya/Kawalgaw Ya/Kulkalgaw Ya, kaj Meriam Mir, krom la Brokan [Broken], alkimaniere nomita kiel Toresa kreola lingvo. Laŭ la 2001a aŭstralia nacia censo, la populacio de la insuloj estis 8,089, kvankam multaj pliaj loĝas for de la Toresa Markolo en Aŭstralio.
Historio
La Insuloj de la Toresa Markolo estis loĝata dum almenaŭ 2,500 jaroj kaj eble eĉ multe pli longe.
La unuakonta eŭropa navigado al la markolo estis tiu de Luis Váez de Torres, hispana maristo kiu estis duaranga kapitano de la hispana ekspedicio de Pedro Fernandes de Queirós kiu ŝipveturis el Peruo al la Suda Pacifiko en 1605. Post la reveno de Quiros al Meksiko, Torres pludaŭris la intencan vojaĝon al Manilo tra la Molukoj. Li navigaciis laŭlonge de la suda marbordo de Novgvineo, kaj povis eĉ esti vidinta la plej nordan pinton de la aŭstralia ĉeftero, kvankam ne ekzistas informoj pri tio ĉu tiu fakto okazis aŭ ne.
En 1769 la skota geografo Alexander Dalrymple trovis la informon de Torres pri sia vojaĝo al Manilo, kaj estis li kiu nomigis la markolon laŭ la nomo de Torres. Tiu informo estis poste uzata de la kapitano James Cook.
Estis grava perlindustrio el la 1860-aj jaroj ĝis ĉirkaŭ 1970 kiam ĝi frakasis pro konkurenco antaŭ la plasta industrio. Perloĉasado kaŭzis alvenon de spertaj plonĝistoj el multaj landoj, ĉefe el Japanio.
En 1978 traktato inter Aŭstralio kaj Papuo-Nov-Gvineo determinis la maran landlimon en la Toresa Markolo.
La Toresa Markolo estis menciata en la verko de Jules Verne Dudek mil leŭgoj sub la maro kiel danĝera markolo kie la submarino, Nautilus, mallongdaŭre grundis.
Kontraŭleĝa emmigrado
Pro la proksimeco al la ĉeftero de Papuo-Nov-Gvineo la nordaj Insuloj de la Toresa Markolo ricevis gravan nombron de kontraŭleĝajn longdaŭrajn loĝantojn el Papuo-Nov-Gvineo, malfaciligante la havigon de naturaj resursoj tiaj kiaj trinkebla akvo. Novembre de 2007 la komunumestroj entreprenis urĝan negocadon kun la funkciuloj de la aŭstralia migroservo cele la revenon de kontraŭleĝaj loĝantoj al Papuo-Nov-Gvineo.
11934 Lundgren
11934 Lundgren estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Kjell Lundgren, kiu studis la en la Granda Magelana Nubo kaj en la Forna Nano. Li laboris kiel inĝeniero ĉe la Observatorio de Upsalo.
Lubná (distrikto Svitavy)
Municipo Lubná situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en nordorienta submontaro de Žďárské vrchy, 10 km nordokcidente de urbo Polička. Vivas ĉi tie.
Historio
Nomo de la vilaĝo aperas en skribaj dokumentoj el la jaro 1167. Laŭ legendo pretigis lignaĵistoj en ĉirkaŭaj arbaroj furnirojn por kribliloj. Ulman, kverkan kaj fagan lignon el ĉirkaŭaĵo de Lubná oni uzadis ĉefe por produktado de fleksataj aĵoj. El tio estis derivita Lubný les (Furnirarbaro), Lubný potok (Furnirrivereto) kaj ankaŭ nomo de la nova vilaĝo.
Alia klarigo de la nomo Lubná estas, ke tiel pli frue nomiĝis la rivereto. Ĉar la vorto "lub" en slavaj lingvoj signifas arboŝelon, Lubná estis rivereto, en kiu flosis multaj ligneroj. Ankaŭ la nomo povis signifi vilaĝon, kie por kovrado de tegmentoj uzadis arboŝelojn.
Antaŭ la jaro 1847 infanoj devis viziti la lernejon en Sebranice, kio estis en submontara regiono, ĉefe en vintraj monatoj, malfacila aŭ eĉ danĝera. De tiu jaro instruis la infanojn legi, skribi kaj kalkuli helpinstruisto el Sebranice rekte en Lubná. En la jaro 1854 estis en la vilaĝo aprobita memstara lernejo.
En la jaro 1835 ekfabrikis proksime de Lubná t.n. Kajetánčina vitrofarejo. Ĝi ekestis laŭ interkonsento de magazendomo Lazar Pick kaj familiaro Valdštejn el Litomyšl. Bonkvalitaj produktaĵoj estis eksportataj en Hispanion, Nederlandon, Turkion kaj Amerikon.
Kapelo
Kapelo de Sankta Anna estis en Lubná konstruita en la jaro 1921. Post alkonstruo de turo en la jaro 1993 ĝi fariĝis dominanto videbla el vasta ĉirkaŭaĵo.
Mariakulta kolono
Mariakulta kolono estis konstruita en la jaro 1888. Ĝia aŭtoro estis Josef Kroupa el Litomyšl.
Lignaj kabanoj
En la vilaĝo estas konservitaj lignaj kabanoj el la unua duono de 19-a jarcento.
Memorindaj arboj
En Lubná troviĝas kelkaj arboj signifaj per sia aĝo kaj grandeco.
Estas ĉi tie proklamita memorinda arbo - tilio korfolia, kies aĝo estas 350 - 400 jaroj, alta ĝi estas 24 m, cirkonferenco de trunko 570 cm.
Kulturo de Grekio
La kulturo de Grekujo evoluis dum jarcentoj, fontante en Antikva Grekio ofte konsiderita kiel la komencejo de la Eŭropa kulturo, antaŭ esti influita de diversaj postaj loĝantoj, invadanto kaj konkerantoj kiaj la Romanoj, la krucmilitistoj, la Italoj aŭ la Otomanoj ĝis la nuntempo.
Antikvo
La arto kaj la arkitekturo de Grekujo antikva vaste influis la Eŭropan arton kvankam nur fragmentoj de la arto de Helenujo al ni venis, plej ofte forme de skulptaĵoj, de arkitekturaĵoj, de ceramikaĵoj. La Bizanca arto ludis gravan rolon same, kaj restas influa ĉe la ortodoksaj landoj de Orienta Eŭropo.
Antikva arkitekturo
La Grekoj de la Antikveco ellaboris diversajn arkitekturajn stilojn : la ordon dorikan, sobran kaj masivan, kaj la ordon ionikan, pli rafinitan. La ordo ionika poste evoluis kaj iĝis la ordo korinta. La antikvaj temploj de la klasika epoko estis rektangulaj; ilin ĉirkaŭis kolonaroj kaj superis ĝin triangula frontono; ili estis konstruitaj el marmoro aŭ el kalkoŝtono. Ili restas ankoraŭ ĉi-tempe tre populara stilo. Dum la arkeo estis konstruo familiara por la Grekoj, ĝin oni uzis ne tiom kiom ĉe la Romanoj. Inter la ekzemploj ankoraŭ videblaj de Greka arkitekturo troveblas la Partenono kaj la Ereĥteiono en Ateno, sed ankaŭ Romaj monumentoj surbazaj de la greka modelo, kiel la Panteono de Romo.
Antikvaj pentraĵoj kaj skulptaĵoj
La ekzemploj de skulptaĵoj rezistinte al la tempo estas pli oftaj, precipe la verkoj de majstroj kiel Fidio kaj Praksitelo. Tiujn artistojn kaj iliajn disĉiplojn ofte kopiis la Romanoj. Tamen la kristanoj de la 4-a kaj 5-a jarcentoj detruis paganajn idolojn pro pieco. Multajn skulptaĵojn el marmoro oni bruligis dum la Mezepoko por fari el ili kalkon kaj por rekuperi la metalon (por disfandi ĝin kaj por uzi ĝin alimaniere. La statuoj, kiuj eskapis al tiu detruo, estis protektitaj: ili estis enfositaj aŭ forgesitaj, kaj bronzaj statuoj estis perditaj mare.
Renesanco kaj Moderna Tempo
La Renesanca artisto El Greco respondas al la Bizanca manierismo de la 16-a  jarcento, kreante pentraĵojn kaj skulptaĵojn kun formoj kaj koloroj kiuj inspiris artistojn de la 20-a   jarcento kiel Pablo Picasso aŭ Jackson Pollock. Sed li translokiĝis al Hispanio kie li disvolvigis sian artan evoluon. Ekde la komenco de la 19-a   jarcento ĝis niaj tagoj, la Grekaj pentristoj kreis verkojn inter la okcidenta influo (ekzemple Munkeno por Nikolaos Gisis aŭ precipe Parizo) kaj la postulo de nacia kaj kultura specifeco. La grandaj mondaj pentro-movadoj retroveblas en la Greka pentrarto (klasikismo, impresionismo, faŭvismo, abstraktismo kaj aliaj), sed asertas sin ankaŭ specifaj influoj (Bizancaj ikonoj aŭ orientismo). La temoj estas grekaj (milito de sendependeco por Theodoros P. Vryzakis ekzemple aŭ mediteraneaj pejzaĝoj ĉe Konstatinos Maleas) aŭ ankaŭ troveblaj aliloke en Eŭropo (maraĵoj aŭ burĝaj portretoj).
Literaturo
La plej malnovaj verkoj de la eŭropa literatura tradicio estas la epopeaj poemoj de Homero kaj de Heziodo. Kaj pri la poeziaj verkoj de Sapfo kaj de Pindaro, tiuj difinis la lirikan ĝenron kiel ĝin ankoraŭ ekzercas oni hodiaŭ en la Eŭropa literaturo. Koncerne al Ezopo, li skribis siajn fablojn en la 6-a   jarcento a. K. <abbr class="abbr" title="avant Jésus-Christ">
Pri la teatro, Eskilo estas ĉe la deveno de la ŝanĝegoj de la tragedio, kiu antaŭe estis ia kanta prezento, kie sola rolulo rakontis aŭ imitis iun heroan sukcesegon. Sed Eskilo surscenigis du aktorojn kaj ebligis la dramon veran. Lian trilogion Oresteia oni konsideras kiel lian plej bone faritan verkon.
Herodoto kaj Tucidido estas ofte kredititaj de la disvolvo de la studado de historio, filozofie, science kaj literature.
En la moderna Greka literaturo, oni trovas eminentajn aŭtorojn, kiel Giorgos Seferis, Odysseas Elytis, ambaŭ ricevintajn Nobel-premion pri literaturo. Tiujn, kaj ankaŭ la verkistojn Nikos Kazantzakis kaj Vassilis Vassilikos oni multe tradukas. Inter la plej konataj poetoj, oni notu Konstantinos Kavafis kaj Kostas Karjotakis.
Religio
La ortodoksa eklezio de Grekujo estas tre populara institucio en Grekujo, ĉefe pro la graveco de la Bizanca imperio en la historio de la lando, sed ankaŭ pro la eklezia rolo dum la Milito de greka sendependeco. Ĝia rolo en la socio kaj en la Greka kulturo ĝenerale estas tre grava. Granda parto de la Grekoj iras en la preĝejon almenaŭ po unufoje por monato, kaj la festo de Pasko unuope gravas.
Estas multaj preĝejoj en la urboj kaj en la vilaĝoj de Grekujo, kaj ili havas grandan varion da stiloj, ekde la malnovaj bizancaj preĝejoj ĝis la plej modernaj.
Filozofio, scienco kaj matematiko
La filozofia tradicio de Grekujo antikva aldonis sin al la literaturaj laboroj. La lernado de la Greka lingvo havis profundan influon sur la Eŭropa civilizo. La laboroj de Sokrato, de Platono, de Aristotelo kaj de aliaj filozofoj influis la pensojn de la Antikvo, de la Islama orepoko kaj de la Renesanco. Rilate al medicino, en multaj Okcidentaj landoj, la ĵuron de Hipokrato faras la kuracistoj antaŭ komenci ekzerci. Tiun ĵuron establis Hipokrato, kiun oni ofte konsideras (ankaŭ en la Okcidento) kiel la patron de la medicino, same kiel Galenon. Kaj la kuracistoj Herofilo kaj Paŭlo de Egino estis la pioniroj en la studo de la anatomio, kaj Dioskorido skribis grandan laboron de farmakologio.