cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
49700 Mather
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kosmologiisto John C. Mather, kiu gvidis la teamon, kiu konstruis la sateliton Cosmic Background Explorer kaj estas kun-ricevinto de la Nobel-premio pri fiziko de 2006 pro sia rolo en mapado de la mikroonda radiado kaj la kompreno pri la frua universo. Li ankaŭ estas altranga projekta sciencisto pri la misio de la kosmoteleskopo James Webb.
Komisiono von der Leyen
La Komisiono von der Leyen estas la Eŭropa Komisiono kiu posteniĝis je la 1-a de decembro 2019. Ĝi estas prezidata de la germana Ursula von der Leyen, ano de la Eŭropa Popola Partio. Ĝi sekvas post la Komisiono Juncker.
Louisville (Koloradio)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas urbo en Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Koloradio kaj al ĉirkaŭa kantono, angle nomata . Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
RFID
RFID (el la angla Radio Frequency IDentification ~ Radio-Frekvenca IDentigo) estas originale angla mallongigo por sentuŝa aŭtomata identigo de objektoj kaj datentransporto per radiofrekvenco. La RFID-etikedo estas malgranda objekto, kiu estas fiksebla, konstruebla sur/en la difinitan objekton. La objekto povas esti iu ajn artikolo, varoelemento aŭ eĉ organismo, eĉ homo.
Antaŭuloj de RFID
La unuaj RFID-similaj aplikoj okazis en fino de la dua mondmilito, por identigi amikajn-malamikajn aviadilojn (IFF, inventita en 1939, en Britio).
En 1946 Léon Theremin inventis spionan antaŭtipon de RFID, enkonstruita en blazonon de Usono kaj donacita al la usona ambasadejo. Usono malkovris nur en 1952 la spionadon.
Tipoj de la RFID-etikedoj
La RFID-etikedoj havas tri ĉefajn tipojn, kiuj ĉiuj havas antenon. La tipoj diferenciĝas laŭ la energiprizorgo:
Pasiva RFID
La pasiva RFID ne havas propran energifonton, ĝi kaptas kaj uzas la energion, senditan per radiofrekvencoj (induktiva konekto). La energion transdonas la legilo tra radiofrekvenca signo, kiu vivigas la enkonstruitan etan CMOS-an IC-on per la anteno kaj tiuj respondas la signon (datenpeton).
La pasivaj etikedoj estas tre malgrandaj, en 2005 oni uzis en la komerco grandajn de 0,4 x 0,4 mm, paperdikajn etikedojn. La efika distanco de la pasivaj RFID-etikedoj estas de 2 mm (ISO 14443) ĝis kelkaj metroj (ISO 18000-6). Ĉar ĝi estas malmultekoste produktebla, ĝi disvastiĝis plej larĝe.
Duon-pasiva RFID
Tiu tipo entenas malgrandan pilon, kiu ebligas la daŭran funkciadon de la IC. La anteno ne devas akcepti signojn, tiel ĝi estas optimigita je datensendo. Tiu tipo pli rapide kaj pli ĝuste respondas ol la pasiva tipo.
Aktiva RFID
La aktivaj RFID-etikedoj entenas energiofonton, kiu sufiĉas por funkciigo de iu ajn IC kaj por sendo de informoj. Ili havas pli grandan atingopovon (eĉ 10 m) kaj memorian kapaciton ol la pasivaj versioj.
Kelkaj aktivaj etikedoj funkcias impulsosimile, tiel ŝparas energion, tiel funkcitenas eĉ 10 jarojn.
Julieta Venegas
Julieta VENEGAS (naskiĝis en Long Beach, Kalifornio, Usono) estas meksika aŭtoro-komponistino-kantistino.
Lückstedt
Lückstedt ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al tiutage kreita nova komunumo Altmärkische Höhe. La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la komunumo havis 548 loĝantojn.
Julieta Venegas
Biografio
Julieta Venegas kreskis en Tijuana, en Meksiko.
Tamen, en la oficiala retejo de la kantistino, estas indikite ke ŝi naskiĝis kaj kreskis en Tijuana, Baja California.
Ŝi komencis studi muzikon en la aĝo de ok jaroj kaj sinsekve aliĝis al pluraj grupoj, inkluzive de Tijuana No!, antaŭ ol komenci soloan karieron. En siaj kantoj, ŝi ludas multajn instrumentojn (akustika gitaro, akordiono kaj piano inter aliaj). En 2004 ŝi gajnis la Latin Grammy Award por la plej bona roka voĉo en sia albumo Sí.
En 2003, ŝi partoprenis en la albumo de Joaquín Sabina Entre todas las mujeres reinterpretante la kanton Corre dijo la tortuga.
Mahathir bin Mohamad
Tun D-ro Mahathir bin Mohamad (n. 10-a de julio 1925) estas politikisto kaj antaŭa ĉefministro de Malajzio, kiu ludis gravan rolon en la politika sceno de Malajzio. Li naskiĝis en 1925 kaj estas la plej longe reganta ĉefministro en la historio de sia lando. Lia lideco kaj influo faris lin gravan figuron en la politiko de Malajzio.
Mahathir havas ampleksan sperton en la politika kampo. Li estis la kvara ĉefministro de Malajzio, kiu servo daŭris de 1981 ĝis 2003. Dum lia gvidado, Malajzio travivis multajn gravajn ŝanĝojn kaj disvolviĝon. Li sin dediĉis al la modernigo kaj industriigo de Malajzio, kaj prenis serion da ekonomiaj politikoj, kiel ekzemple la enkonduko de industria plano kaj allogado de eksterlandaj investoj por fomenti ekonomikan kreskon kaj disvolviĝon. Krome, li ankaŭ antaŭenigis edukadon kaj sciencan progreson, starigante solidan fundamenton por la estonteco de Malajzio.
La stilo de liderado de Mahathir estas konata pro sia decidemo kaj firmao. Li estas fama pro sia fortega personaĵo kaj nedeviigiĝema pozicio, ofte esprimante siajn vidpunktojn pri politikaj kaj ekonomiaj problemoj en Malajzio. Krom gravaj roloj en nacia sceno, Mahathir ankaŭ aktivas en la internacia areno. Li estis gvidanto en Sudorienta Azio kaj aliaj internaciaj organizaĵoj, kaj li proponis ideojn kaj vidpunktojn, kiuj havas signifon por evoluantaj landoj kaj la islama mondo.
Kvankam Mahathir forlasis la ĉefministro oficon en 2003, lia politika influo ankoraŭ ekzistas. Li revenis al la politika sceno en 2018 kaj kondukis la opozicion al surpriza venko en la malajziaj elektoj de 2018, fariĝante la sepa ĉefministro de Malajzio. Tamen, lia dua ĉefministro periodo estis mallonga, kaj li rezignis la ĉefministro postenon en 2020.
Morozko
Morozko (ĉeĥe Mrazík, slovake Mrázik) estas legenda rusa fabela filmo el la jaro 1964 pri laborema Nastja, kuraĝa, sed memplaĉema Ivan kaj amo, kiu konsilis al si kun malbona duonpatrino same kiel kun frostiga sorĉo de sceptro-frostileto.
Estis-ne estis, vivis foje maljunulo, kiu havis obeeman kaj laboreman filinon Nastjon, sed li edziĝis kun malbona virino, kiu torturis ambaŭ same kiel ŝia dorlotita filino Marfuŝa. Kaj ĉar Marfuŝa ne prenis tro da beleco, je tiom pli la duonpatrino malamis la ĉarman Nastjon, kaj ŝi pripensis, kiel senigi de ŝi, ke ŝi fine dum kruela vintro forpelis ŝin en arbaron esperante, ke ŝi tie frostiĝos aŭ ke lupoj forvoros ŝin. En la arbaro feliĉe zorgis pri la neĝkovritaj arboj la sorĉema Morozko, gardanto de la vintra arbaro, caro de neĝŝtormo kaj tondro. Kaj tiu, ĉar li estis justa, helpis Nastjon kaj zorgis pri ŝi. Kaj en la sama tempo, sed en alia loko denove, ekiris en la mondon la bela fortulo Ivan. Li superis rabistojn, li konsilis al si kun maljuna sorĉistino, sed li ofendis Avon-boteleton, do li fariĝis urso devante fari bonajn farojn, por ke li denove reakiru reen sian homan vizaĝon.
Nacia Popolarmeo
La Nacia Popolarmeo (Nationale Volksarmee NVA) estis la militistaro de Germana Demokratia Respubliko (Orienta Germanio). Ĝi ekzistis inter 1956 kaj 1990.
Historio
Post la dua mondmilito, Germanio estis okupita de kvar aliancanoj: Usono, Britio, Francio, Sovetunio. Unue aliancanoj kontraŭis pri la rearmado de Germanio, sed pro la politika disputo inter aliancanoj, aliancanoj planis krei siajn militfortojn en sia sektoro. En 1948, Soveta Militadministrado en Germanio (SMAD) kreis viglan policon ( Bereitschaftspolizei), kiu estis armita grupo, kiu kontrolita de provinca registaro. En 1952, en GDR kreiĝis Kazerna Popolpolico, kiu estis faktaj militfortoj de Orienta Germanio.
Laŭ oficiala doktrino reage al la rearmado de FRG kaj ĝia membrigo al NATO la ŝtatoj komunismaj fondis en la 14-an de majo 1955 la Varsovian Pakton kun partopreno de GDR. En la 18-an de januaro 1956 baze de konstitucia ŝanĝo datita de la 26-an de septembro 1955 kreitis NVA per la leĝo Gesetz über die Schaffung der Nationalen Volksarmee und des Ministeriums für Nationale Verteidigung. En la 1-an de marto 1956 estiĝis la unuaj taĉmentoj.
Lemcke
Lemcke estas familia nomo de jenaj personoj:
Nacia Popolarmeo
Historio
Unue NVA-on konsistigis voluntuloj; ĉar la intencita nombro de 120.000 soldatoj ne realiĝis enkondukitis en la 24-an de januaro 1962 la deviga konskripcio en GDR. La servado daŭris por ĉiuj viroj minimume 18 monatojn.
Lemcke
Vidu ankaŭ:
Nacia Popolarmeo
Historio
En 1989 NVA havis 173.000 soldatojn plus 323.000 rezervistojn. La terarmeo estis la plej granda sekcio kun 120.000 viroj, poste la militaeraj fortoj (37.000 viroj) la mararmeo (16.000 viroj). NVA havis duonmodernajn sovetajn armilojn sed neniam atomarmilojn.
Krom NVA ekzistis diversaj aliaj duonmilitaj taĉmentoj en GDR: la landlimtrupoj (47.000 viroj), la Gvardregimento "Feliks Dzierzynski" (7.000 viroj), la Transportpolico (8.500 viroj), la Alarmkompanioj policaj (12.000 viroj) kaj la batalantoj el uzinoj.
Strukturo
Kiel unusola nacia armeo ene de Varsovia Pakto NVA ankaŭ dum pactempo submetita estis al la ĉefkomando de la Pakto. Sur nacia nivelo NVA-on direktis la Ministerio pri nacia defendo (MfNV) devige obeanta al la Ŝtatkonsilio kaj la Nacia defendkonsilio. La oficiroj kvazaŭ komplete estis partimembroj de SED kaj ĉie ajn ene de NVA politoficiroj zorgis pri ideologia propagando. NVA aktive partoprenis la planadon respektive realigon de militaj-politikaj agadoj kiel ekzemple de la finigo de la Praga Printempo kaj de intencitaj strategioj kontraŭ la polaj sindikatoj (1980/81).
En la 2.10.1990 NVA finfine nuligitis, unu tagon antaŭ la Germana reunuiĝo. Laŭ unuigkontrakto parto de la soldatoj ekservis por Bundeswehr escepte de generaloj, admiraloj kaj politoficiroj. Bundeswehr responsis pri ĉiuj demandoj koncernantaj la eksan militistaron orientgermanan kaj armilojn. De la armiloj multaj eksportitis aŭ transformitis en metalrubon.
Fonto
Pikart, Eberhard: "Nationale Volksarmee", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation 2006 (DVD)
Hugó Márki
Hugó Márki, laŭ hungarlingve kutima nomordo Márki Hugó estis hungara advokato, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Márky, lia origina familia nomo estis Meisels ĝis 1903.
Hugó Meisels naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝjaro estas 1879) en Munkács (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Hugó Márki akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1917 li instruis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), baldaŭ en Scienca Universitato de Debrecen. Dum la Kalistefa revolucio li laboris en Budapeŝto (supozeble ankaŭ dum la Hungara Sovetrespubliko). En 1923 li estis trudemerito, poste ĝis 1944 li estis advokato same en Budapeŝto. Ekde 1945 li instruis en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Li edziĝis en 1918.
(19648) 1999 RK104
(19648) 1999 RK104 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Notre-Dame-de-Gravenchon
Notre-Dame-de-Gravenchon estas malaperinta franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gravenchonnais.
Ĝi nun formas parton de Port-Jérôme-sur-Seine.
Erkenwald
Erkenwald (m. verŝajne en 693) estis episkopo de Londono de 675 ĝis 693, kaj anglosaksa sanktulo.
Li estis ano de la reĝa familio de East Anglia kaj uzis siajn heredaĵojn por fondi du benediktanajn abatejojn:
En 675 Teodoro de Tarso, ĉefepiskopo de Canterbury, nomumis lin episkopo de Londono.
Li mortis ĉe Abatejo Barking en 693 kaj entombiĝis en Londono. Lia tombo estis pilgrimcelo dum la mezepoko sed detruiĝis dum la reformacio.
Ĉirkaŭ 1386 aliteracia poemo en la meza angla estis verkata pri la vivo de Erkenwald.
Asklepio
Asklepio – helene Ἀσκληπιός, latine Æsculapius (Eskulapo) – estas konsiderata de la helena mitologio la dio de la medicino. Li estis filo de Apolono kun la mortemulino Koronisa, filino de Flegio, reĝo de la lapitoj (tesalia gento). Timante esti forlasita en la maljunaĝo de la ĉiam juna dio, Koronisa, kvankam graveda, amoris alian viron, kiu estis mortigita de Apolono. Koronisa, siavice, estis morte trafita de la sagoj de Artemisa, pro peto de Apolono. Sed antaŭ ol ŝi morti oni depreni la bebon de ŝia ventro kaj nomis lin Asklepio.
Edukita de la Centaŭro Kirono, li estis instruita pri la kuracarto kaj diras la legendo ke li eĉ revivigis mortintojn. Timante ke la lerta kuracisto ŝanĝos la ordon de la aferoj, Zeŭso morte fulmobatis lin, sed irigita al Olimpo oni transformis lin en dio. Historie Asklepio "loĝis" en Epidaŭro, en Argolando, ekde la finoj de la 4-a jarcento a.K. ĝis la fino de la 5-a jarcento p.K. Sed li estas tre antikva heroo-dio ĉar oni trovas lin partoprenanta, kiel kuracisto, en la fama ekspedicio de la Argonaŭtoj, kune kun la aliaj herooj, inter ili, Jazono, Peleo, Heraklo, la Dioskuroj (Kastoro (dio) kaj Polukso) kaj aliaj.
La tradicio diras ke fiksiĝinte en Epidaŭro la filo de Apolono fondis tie gravan medicinan skolon kie estis instruitaj kuracaj metodoj, ĉefe de magiaj kaj spiritaj aspektoj, sed kiuj pretigis la vojon por pli scienca medicino fare de la asklepiidoj kies la plej eminenta persono estis Hipokrato la granda. Epidaŭro, do, fariĝis la plej grava centro de la kulto al Asklepio, sed ĝi rapide disvastiĝis tra la mediteranea ĉirkaŭaĵo. En Ateno la asklepia kulto estis enkondukita ĉirkaŭ la jaro 429 a.K. Asklepio estis reprezentita de serpento kaj kiam okazis pesto en iu regiono aŭ urbo, la sacerdotoj portis al tie tiun simbolon por fondi novan sanktejon. Tiel, en 293 kiam la pesto kreskadis en Romo, oni sendis mesaĝistojn al Epidaŭro por venigi la sanktan serpenton al la italia urbo, kaj tie oni starigis templon por Asklepio.
Asklepia kulto
La kulto okazadis en ornamluksa konstruaĵo havantan misteran labirinton. Tie oni praktikis specon de kuracmetodo nomita nooterapio, tio estas, la kuraco pere de la menso. Certe oni kredis ke la kuraco de la korpaj malsanoj nur povus okazi se unue okazus kuraco en la menso. Tion atestas la skribaĵo gravurita sur la muro de la Templo: Pura devas esti tiu kiu eniras la parfumitan Templon, kaj pureco signifas havi sanajn pensojn. Alivorte, nur okazus kuraco se estus metanojo, tio estas, se okazus transformiĝo de sentoj, se la paciento alprenus pli noblan konduton koncerne sian intiman konflikton. La nooterapio,do, transformas kaj purigas la tutan homon, psike kaj korpe. La kuraco, tiamaniere, ne estis efektivigita pere de medikamentoj, sed pere de saĝo kaj metanojo. Pro tio oni tre valoris al sonĝojn. La paciento tranoktis la templon kaj dum la dormo, ensonĝe, Asklepio vizitadis la malsanulon kaj preskribis al li la kuracrimedon aŭ tuŝis la malsanajn partojn de la organismo. La sonĝo estis, tiam, interpretata de la sacerdotoj kiuj orientadis la suferanton. Tiun metodon oni nomas personĝa divenarto. Dum la evoluo de la asklepia kuracarto oni ankaŭ komencis preskribi herbojn kaj kirurgion, sed la plej grava kuracmetodo estis sendube la metanojo, la kuraco de la tuta homo.
Jen kiel Arturo Castiglioni (Historio de la Medicino, 1947) priskribas la ĉiutagan movadon en la Templo:
''Ĉiuj alvenantaj al la sankatejo por elvoki la dian intervenon estis, unue, submetataj al puriga procedo kiuj konsistis je sinsekvaj banoj kaj abstemio de vinoj kaj determinitaj specoj de manĝaĵoj. Nur post tiu unua periodo estis al ili permesataj eniri en la templon por komenci severan dieton kiu daŭris multajn tagojn. Tiam la malsanuloj estis akceptataj al la kultaj ceremonioj, pere de sugestiaj preĝoj fare de la sacerdotoj, rilatoj pri okazintaj kuracoj kaj aliaj sugestiaĵoj. Fine la malsanulo pasis unun aŭ plian nokton en la abatono de la templo ĉe la piedoj de la asklepia statuo, atendante la kuracigan sonĝon. La historio de la templo de Eskulapio kaj de la kuracmetodoj tie efktivigitaj, kiel oni povas konstati de la votaj skribaĵoj en steleoj kaj de la nuntempaj literaturindikoj, rivelas ke, unuepoke, okazis rekta kaj persona interveno de la sacerdoto kiu aparis dumnokte sub la masko de la dio, akompanata de la sacerdotino kaj aplikis diversajn kuracrimedojn. En postaj epokoj, ŝajnas ke la kuaracmetodo konsistiĝis je konsiloj aŭ sugestioj venantaj dum la dormo aŭ sonĝa interpretado. Post la terapio, kiel kutime, la danka kuracito dediĉis al la dio "anatemon", plastikan reprezentaĵon el oro, arĝento aŭ marmoro, aŭ ĵetis monon en la sanktan fontanon... Tamen la esenca parto de ĉiuj diversaj kurackondutoj estis la sonĝo aŭ la hipnota stato kiam okazis la kuraco. La sonĝo en la sanktejoj, ankoraŭ hodiaŭ, estas kosiderata kiel altvalora kuracmetodo en diversaj orientaj landoj kaj tio estas facile komprenebla se oni rekonas la favorajn kondiĉojn prezentitajn de la sonĝo kaj la hipnota stato al la terapio de sugestio''.
Tiamaniere, la medicino de la temploj de Eskulapio estis ekskluzive praktikata de la sacerdotoj kaj la kuracoj estis konsiderataj miraklaj.
Idaro de Asklepio
Asklepio havis multajn gefilojn, inter ili du kuracistoj, Podalirio kaj Makaono, la junulinoj Panacea, diino kiu kuracis ajnan malsanon kaj Higiea, la diino de la sano. De Polidario devenas, laŭ la tradicio, la familio de la patro de la okcidenta medicino, Hipokrato la Granda.
Koko estis besto ligita al la dio, kaj sekve oferita al li. Platono diras ke Sokrato, tuj antaŭ la morto, petis al siaj disĉiploj ke ili oferu kokon al Asklepio, ĉar lia morto estis sendolora.
27506 Glassmeier
27506 Glassmeier estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana terfizikisto Karl-Heinz Glaßmeier de la Brunsviga Universitato de Teknologio, fakulo, pri fiziko de la magnetosfero kaj de la plasmoj kaj ĉefa enketisto pri magnetometroj sur multenombraj kosmaj misioj al planedoj. Li trovis, ke la kometo Ĉurjumov-Gerasimenko elsendas "kanton" sub formo de oscilado de la magneta kampo.
Penza provinco
Penza provinco (Пензенская область) estas provinco en suda parto de Rusio en la Eŭropa parto, etendiĝanta sur montetoj.
Historio
La provinco en 1939 formiĝis.
La plej gravaj urboj (en mil) estas: Penza 507; Kuzneck 88; Zareĉnij 62; Kamenka 39; Serdobsk 35; Nikolsk 24; Niĵnij Lomov 23; Mokŝan 11.6; Zemetĉino 11; Bessonovka 10.
Józef Toczyski (januara ribelo)
Józef Toczyski (naskita en 1828, mortis la 5-an de aŭgusto 1864 en Varsovio) – sekciestro de Trezora Fakultato ĉe Nacia Registaro.
Vivo
Engaĝita kiel librotenisto en administracio pri ŝoseoj. Li estis librotenisto en Agrikultura Societo de Kongresa Pollando. En 1846 ekstaris ĉe miita juĝejo pro komplota agado kaj kun verdikto el 1848 ekziligita al Siberio por 7 jaroj. Post eksplodo de la Januara Ribelo kontraŭ Rusia Imperio sur posteno de kontrolrespondeculo de Trezora Fakultato en la registaro de Karol Majewski. Ankaŭ plenumis funkcion de kontrolisto de Ĉefa Kasejo establita en la Fakultato de Trezoro. De decembro Toczyski estis direktoro de la Fakultato en la registaro de Romuald Traugutt. La 29-an de januaro 1864 arestita, estis malliberigita en 10-a Pavilono de Varsovia Citadelo. La 5-an de aŭgusto 1864 estis pendumita sur deklivoj de la citadelo kune kun Romuald Traugutt, Roman Żuliński, Rafał Krajewski kaj Jan Jeziorański.
Vida Szakácsy
Kariero
Szakácsy edukiĝis en la minoritana porpastra edukejo de Segedo. De 1814 li agadis en la ordenejoj de Miskolc, Nagybánya, Szeged, Lugos. De 1818 por pluraj jaroj li estis parokestro de Tordatúr. Li tradukis el germana lingvo Szózat a katolikus hitszónokokhoz (Alvoko al katolikaj predikistoj) (Kolozsvár, 1844).
Ádám Ficsor
Ádám Ficsor naskiĝis la  1980 en Miskolc.
Biografio
Ádám Ficsor abiturientis en gimnazio-kolegio de Sárospatak en 1999, poste li akiris diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto en 2004. Post siaj studoj li ekhavis postenon en ministerio pri agrikulturo. En la jaroj 2008 kaj 2009 li estis subministro pri kancelario, en 2009 senpostena ministro pri sekretaj servoj duonjaron. Li estis parlamenta deputito inter 2010–2014. Li edziĝis en 2009.
Monotipio
La monotipio (sola preso) estas speco de artaĵkreado situanta inter pentrado kaj grafiko. La monotipio produktas unusolan presaĵon.
NGC 2904
NGC 2904 (aliaj indikoj — ESO 434-6, MCG -5-23-3, AM 0928-300, PGC 26981) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Monotipio
Historio
Estas dubo pri tio, kiu inventis la monotipion. La itala artisto Giovanni Benedetto Castiglione kaj la flandra artisto Antoine Sallaert, kiuj komencis produkti monotipojn en la 1640-aj jaroj, eble estis la unuaj monotipistoj. Tamen la du artistoj uzis la novan teknikon malsammaniere.
Castiglione kreis nigrajn-grizajn-blankajn bildojn viŝante inkon aŭ oleofarbon sur ebenan metalon aŭ vitron. Sur tio li kreis desegnaĵon per peniko aŭ simila ilo. Kie oni forviŝas inkon, tie estiĝas blanko. La freŝa bildo estas presebla sur paperon, nature nur en unu ekzemplero.
Sallaert aliflanke dispersis farbon sur ebenan metalon aŭ vitron, kaj poste li metis sur ĝin du foliojn. Li desegnis desegnaĵon sur la plej supra folio per diversaj krajonoj kaj skribiloj kun malsamaj malmolecoj. La unukolora bildo estas preta. Multkoloraj bildoj ankaŭ povas esti faritaj, se oni dispersas alian farbon kaj oni faras denove la proceduron. Verŝajne Sallaert estis influita per ksilografiaĵoj de la nederlanda gravuristo Hendrik Goltzius.
William Blake evoluigis malsaman teknikon, pentrante sur kartono. Malmultaj aliaj artistoj uzis tiun teknikon ĝis Edgar Degas, kiu ofte faris monotipajn bildojn.
En la 20-a jarcento la tekniko iĝis pli populara.
Notre-Dame-du-Bec
Notre-Dame-du-Bec estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Becquais aŭ Notre-Damais.
Yankee Doodle
"Yankee Doodle" estas bone konata Angl-usona kanto, kies origino datas el la epoko de la Sepjara milito. Ĝi estas ofte kantata patriotece ĉe Usono nune kaj estas la ŝtata himno de Konektikuto. Ĝi havas numeron ĉe la indico de Roud Folk Song Index 4501.
Historio kaj vortumado
Unu el la diversaj vortumadoj konataj estas la jena:
Tradicio situas ties originon en kanto de antaŭ la epoko de la Usona Milito de Sendependeco per kiu la anglaj oficiroj primokis la malorganizitajn trupojn de Yankees.
Palmira (Kolombio)
Geografio
Palmira troviĝas sur altebenaĵo en valo de rivero en la sudokcidenta parto de la lando. Santiago de Cali troviĝas 27 km.
Historio
Palmira estis fondita en 1688, laŭ alia informo en 1813 laŭ tiama nomo Villa de las Palmas. En 1911 oni entreprenis konstruon de la vojo tra la kanjono, sed ĝi estis neniam kompletigita. La urbo longe estis grava agrikultura kaj brutara centro.
Ekonomio
Palmira estas "agrikultura ĉefurbo de Kolombio". Oni kultivas en la ĉirkaŭaĵo tabakojn, kafojn, sukerkanojn, rizojn, maizojn kaj grenojn. La forbruligo de la rubkano estas ĉeffonto de la aerpoluo en la urbego.
Nigrakola eremomelo
La Nigrakola eremomelo (Eremomela atricollis) estas specio de la familio de Cistikoledoj (iam lokita en Silviedoj) kaj genro de Eremomeloj, kiu enhavas speciojn de Afriko kun grizaj supraj partoj kaj aliaj verdecaj aŭ flavecaj partoj kiel klaraj markoj, krom aliaj markoj, kuj facile distingas ilin inter si kaj el aliaj cistikoledoj.
Palmira (Kolombio)
Klimato
En Palmira la averaĝa temperaturo estas 23 °C.
Nigrakola eremomelo
Nigra marko en kolo nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie atricollis signifas precize “de nigra kolo”.
Ĝi troviĝas en Angolo, Demokratia Respubliko Kongo kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj savano.
Palmira (Kolombio)
Trafiko
Palmira estas atingebla laŭ ŝoseoj (eĉ trairas Tut-Amerika Ŝoseo), fervojoj, krome internacia flughaveno funkcias. La flughaveno estas apartenaĵo de Santiago de Cali, tamen en proksimeco de Palmira situas. La plej ofta metodo de la civitanoj por trafiki enurbe estas la biciklo kaj motorciklo. Blankaj armeaj ĉaroj funkcias por turistoj.
Vidindaĵoj
Palmira estas konata pri siaj parkoj. Signifa vidindaĵo estas la katedralo.
Erich Zweigert
Erich Zweigert (naskiĝinta la en Neustettin; mortinta la  en Essen) estis germana juristo kaj politikisto.
Vivo
Zweigert estis inter 1881 kaj 1886 urbestro je Guben en Brandenburgio kaj poste de la 2-a de oktobro 1886 ĝis sia morto ĉefurbestro de la urbo Essen. En 1898 li anis la kontrolkonsilion de la ĵus fondita elektroprodukta entrepreno RWE, poedis tamen neniujn akciojn. Li ankaŭ reprezentis la urbon Stadt Essen en la nobelarĉambro de la Reĝlando Prusujo.
Post sia morto Zweigert estis komence entombigata en sur la Tombejo ĉe Kettwiger Tor. Post ties malfermiĝo en 1955 oni translokis la tombon sur la Orientan Tombejon. Laŭ li nomiĝas la Zweigert-Strato en Essen-Rüttenscheid kaj la Zweigert-Ponto en Essen-Karnap. La 20-an de aprilo 1906 Zweigert estis nomumata honorcivitano de Essen.
Listo de asteroidoj (6001–7000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 6001 al 7000.
La asteroidoj ricevas numeron (kaj, foje, nomon) nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi longtempe post ilia malkovro. La numera ordo ne nepre kongruas kun la dato de la malkovro.
Dombresson
Dombresson estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Dombresson havis 1582 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Domresson situas en la Neŭŝatela Ĵuraso en la norda flanko de la Valo de Ruz proksimume 9 kilometrojn nordnordoriente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. Tra la komunumo fluas la rivero Seyon. La plej alta punkto de la komunumo situas en la arbaro du Coty sur alteco de 1245 m s.m. sur kresto, kiu apartenas al Mont d'Amin. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Dombresson, Les Vieux Prés sur alteco de 1030 m s.m. kaj La Joux du Plane sur alteco de 1180 m s.m., kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,77 km², de kiuj 36,0% estas kovritaj de arbaro, 58,7% servas por agrikulturo kaj 5,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dombresson limas en nordo al Sonvilier (BE), en nordoriento al Le Pâquier, en sudoriento al Villiers, en sudo al Savagnier, kaj en okcidento al Chézard-Saint-Martin.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la vojo n-ro 1356 de Cernier al Saint-Imier kaj la vojo nr-o 1003 kondukas de Dombresson sudokcidenten al Valangin. Per la buslinio de Neŭŝatelo al Villiers la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De 1903 ĝis 1948 ekzistis tramlinio, kiu kondukis de Villiers al Les Hauts-Geneveys.
Historio
La unua dokumenta mencio de Dombresson datiĝas el la jaro 1178 kiel Danbrizun. En Dombresson en la jaro 1824 estis malkovrita deponejo de 400 romiaj moneroj el arĝento kaj oro, produktitaj en la jaro 145 a.K. ĝis 55. Dum mezepoko Dombresson apartenis al la Senjorujo kaj poste Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Dombresson kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
NGC 2905
NGC 2905 estas parto de galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
58573 Serpieri
58573 Serpieri estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala ekonomikisto kaj agronomiisto Arrigo Serpieri (1877–1960). Li lekciis ĉe la Universitato de Florenco, kie li estas kanceliero. Li ankaŭ estis prezidento de la Nacia Instituto de Agrikultura Ekonomiko de 1924 ĝis 1954 kaj verkis multenombrajn signifajn librojn.
Halászi
Halászi (halAsi) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. La loknomo estas hungare fiŝista. Dum la mezepoko la fiŝistoj liveris fiŝojn al la reĝa korto.
Situo
La komunumo situas sur insulo de Danubo Szigetköz, ĉe Mosoni Duna, kontraŭ Mosonmagyaróvár. En la insulo estas nur flankovojoj. La vilaĝo havas ponton al la proksima Mosonmagyaróvár.
Historio
La vilaĝo iĝis kampurbo en la 16-a jarcento. Halászi nuntempe estas norda pordo de la insulo kaj dormanta antaŭkomunumo de Mosonmagyaróvár.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la baroka romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Marteno el 1777.
Famuloj
En Halászi naskiĝis kalvinana episkopo János Máté Samarjai .
Fontoura Xavier
Fontoura Xavier estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 10.719 loĝantojn en 2010.
Mari Fehérvári
Mari Fehérvári, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fehérvári Mari estis hungara operkantisto (koloratursoprano). Ŝia nomo en italaj landoj estis Fevari.
Mari Fehérvári  naskiĝis eble en 1837, ŝi mortis la.
Biografio
Mari Fehérvári debutis kiel operkantisto en Teatro Magyar (Pest) en la inaŭgura jaro en 1837. Ekde 1860 ŝi kantadis plejparte en Italio (Komo, Ĝenovo, Milano 1860, Torino 1861). En la jaro 1864 ŝi denove apartenis al Nacia Teatro (Pest), en la sekvaj 2 jaroj al Nacia Teatro (Kolozsvár). En 1868 ŝi establis privatan lernejon por kantistoj, kie lernis ekzemple Aranka Hegyi.
David L. Ross
David Lee ROSS (naskita 1939) estas usona aktoro naskita en Maroko.
Li komencis sian karieron en televido per Armstrong Circle Theatre en 1952. Dum 1960-aj jaroj Ross partoprenis televidseriojn kiel Combat!, The Man from U.N.C.L.E. kaj Star Trek. Pro eraro de produktoroj de Star Trek, li estis la aktoro de nura rolulo mortigita dufoje en la serio kaj revenigita al vivo.
En 1970-aj jaroj li aperis en televidserio McMillan & Wife kaj aktoris en sia nura kinfilmo Rocky II (1979).
Listo de asteroidoj (76001–77000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 76001 al 77000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Esceptokaze, kelkaj raraj asteroidoj ricevis nomon ; plejparte el la aliaj havas nenian menciindecon.
15387 Hanazukayama
15387 Hanazukayama estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la 918-m alta monto Hanazuka (japane 花塚山, Hanazuka-yama) ĉe la limo inter la urbeto Kaŭamata kaj la vilaĝo Iitate en gubernio Fukuŝima. Ĝi estas oficiale agnoskata kiel la pli norda monto elde kiu la Fuĵi-Monto estas videbla, distanca de 380 km.
4829 Sergesto
4829 Sergesto estas trojano de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la grupo tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 10-an de septembro 1988 de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la trojano Sergesto, amiko de Eneo en la Eneado.
Dengo
Dengo (el la portugala lingvo dengo aŭ dengue, "afektado") estas unu el la ĉefaj virusaj malsanoj en la mondo kaj grava problemo, ĉefe en tropikaj landoj (kiel Brazilo), kie la klimato kaj la urbaj kutimoj disponigas tre favorajn kondiĉojn al la disvolviĝo kaj proliferado de ĝia disvastiga kulo, la Aedes aegypti [ajdes ajgipti/edes eĝipti] el la genro Aedo.
Historio
Dum preskaŭ jarcento dengo malaperis el Brazilo. Ĝi reaperis en 1981 kaj 1982 en Boa Vista, Rorajmo. En 1986 estis granda epidemio kiu komenciĝis en Rio-de-Ĵanejro kaj poste iris al Cearao kaj Alagoaso. En la sekva jaro, ĝi atingis ankaŭ Bahion, Minas-Ĝerajson, Pernambukon kaj San-Paŭlion, kie ĝi restas endemia.
La tri tipoj
Estas kvar tipoj de virusoj kiuj kaŭzas dengon, sed nur du tipoj da dengo. Teorie, oni povas imuniĝi se oni jam kvarfoje travivis la malsanon, sed, praktike, oni mortas je la tria fojo.
Klasika Tipo
Simptomoj: Kapdoloro, okuldoloro, alta febro (ofte trans 40 °C), muskoldoloro, manko de apetito, ruĝaj makuloj sur la korpo, malforteco kaj, foje, hemoragio per gingivo kaj nazo. La komenco de simptomoj estas subita kaj forta, ĝenerale la malsanulo povas memori la ekzaktan horon kiam ili komenciĝis. La simptomoj estas fortegaj en la plenkreskuloj, sed malfortaj en beboj. Ju pli maljuna la homo, des pli fortaj la simptomoj.
NGC 2906
NGC 2906 (aliaj indikoj — UGC 5081, MCG 2-25-1, ZWG 63.1, IRAS09294+0839, PGC 27074) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dengo
Evitado
La nura maniero eviti dengon, estas eviti la pikon de kulino.
Santiago Apoala
Santiago Apoala estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Apoala. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 451.
Geografio
Santiago Apoala apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 815 loĝantojn. El tiuj estis 385 viroj kaj 430 virinoj. La komunumo havas surfacon de 57,41 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1970 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1191 indiĝenoj. El tiuj 1087 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Dalmine
Dalmine estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bonate Sotto, Filago, Lallio, Levate, Osio Sopra, Stezzano kaj Treviolo. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Jozefo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Velké Hydčice
Velké Hydčice (Groß Hitschitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy sur la maldekstra bordo de rivero Otava netutaj kvar kilometrojn sudokcidente de Horažďovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1045.
Ĉikungunjo
Ĉikungunjo estas malsano, internacie konata sub la nomo Chikungunya (CIE-10 = A92.0 / CIE-9 = 065.4, 066.3)
Traidenis
Traidenis (? - 1282) estis Grandduko de Litvo (1270 - 1282).
Ĉikungunjo
Enkonduko
La Febro de Ĉikungunjo aŭ epidemia artrito ĉikungunjo (mallongigo: CHIK) estas relative malofta formo de virusa febro kaŭzita de Alfaviruso transmisiita de la pikoj de moskito Aedes Aegypti. Antaŭnelonge faritaj priserĉoj de Instituto Pasteur montras, ke la viruso trairis mutacion, kiu ebligis al ĝi esti transmisiata de tigro-Moskito Aedes albopictus (Moskito Azia Tigro). Tio estis la kaŭzo de plago en la Hinda Oceano kaj minaco en la mediteranea marbordo, post epidemia ŝpruco en Ravenna Italio, en septembro 2007, kio motivigis urĝajn agadojn fare de la sanitaraj aŭtoritatoj de la regiono.
Traidenis
Deveno
Lia deveno ne estas certa. en malfruaj fontoj ekzistas mencioj, ke li estas parenco de Mindaugas kaj same kiel Mindaugas devenis de Polockaj princoj, sed ĉi tiaj informoj ne estas fidindaj. Ekzistas opinio, ke Traidenis ne estis parenco de Mindaŭgas kaj kiam li atingis potencon, li ŝanĝis politikon de siaj antaŭuloj Vaišvilkas kaj Švarnas kaj dum sia regado anstataŭ rusin-ortodoksa partio dominis litov-pagana. Sed, samtempaj fontoj atestis, ke pli junaj fratoj de Traidenis estis ortodoksoj kaj tiel estas probabla kaj ortodoksismo de Traidenis mem.
Ĉikungunjo
Etimologio
La vorto "chikungunya" ("ĉikungunjo") devenas de la Makonda signifanta "malsanon de la kurbigita homo" pro la forta artika doloro kaŭzata de artrito kaŭzita de la malsano. Ĝin unuafoje priskribis Robinson Marion, kiu publikigis en 1955: "Epidemio de virusa malsano en Suda Provinco, Tanganjika Teritorio, en 1952-53". La viruso de Ĉikungunjo estas tre parenca al la viruso O'nyong'nyong.
Lingva konfuzo
Konforme al la unua publikaĵo de Lumsden (1955) pri la epidemio de la malsano, la termino "chikungunya" devenas de la verba radiko "kungunyala" en la makonda lingvo, bantua lingvo en la sudo de Tanzanio kaj nordo de Mozambiko. Ĝi signifas sekiĝi aŭ kurbiĝi. Aŭtoroj, posteuloj de Robinson, ignorante la referencojn al la makunda, atribuis ĝian devenon al la svahila lingvo, lingvafrankao en la regiono (oficiala lingvo en Tanzanio). Tiu eraro de atribuo ripetiĝis sinsekve tra la represoj de dokumentoj. Multaj aliaj eraroj de ortografio kaj formoj de la termino komune uziĝis, tiel kiel febro de "koko de gvineo", "koko de gunaya", kaj "Chickengunya" ("chicken" estas koko en la angla).
Traidenis
Agado
Ĝis la jaro 1270 pri Traidenis preskaŭ mankas informoj, sed estas certe, ke dum regado de Mindaŭgas li partoprenis en militoj kontraŭ Volinio kaj en ĉi tiaj militoj pereis liaj junaj fratoj. En la jaro 1270 Trajdenis ekregis en Litvo, volinia kronikisto malbone priskribis lin, nomante Traidenis pli malica ol Herodo kaj Nerono.
Ĉikungunjo
Malsano
La unuaj simptomoj similas al krizo de paludismo aŭ de dengo kvankam la febro de ĉikungunjo tute ne similas al tiuj malsanoj. La malsano komenciĝas per forta febro, kelkfoje supera al 40 gradoj C., kiu daŭras 3 tagojn. Tiun febron sekvas eritemo kaj, dum 5 tagoj, tre dolora jukado en la artikoj. Tiuj artikaj doloroj povas resti aŭ reaperi ĝis kelkajn monatojn post la unua krizo.
Ne ekzistas resaniga kuracado. Oni aplikas nur simptoman kuracadon surbaze de aspirino kaj paracetamolo.
Traidenis
Agado
Traidenis defendadis sian ŝtaton kontraŭ kruckavaliroj kaj Volinio, helpis al praprusoj en ilia kontraŭstaro kontraŭ germanoj. Multaj praprusoj fugis en Litvo de germana premo. Ekzemple, en la jaro 1276 multaj praprusoj enloĝiĝis apud Hrodna kaj Slonim. En la jaro 1278 Traidenis sendis sian fraton por helpi al litova tribo jatvagoj en lia militiro kontraŭ Mazovio kaj orienta Polio. Mazovio estis forte prirabita kaj foris interrilatoj kun kruckavaliroj kaj kontraktis armisticon kun Traidenis. Samtempe, kruckavaliroj invadis en Litovio, sed post iom da tempo estis forpelitaj. Militaj sukcesoj de litova grandduko estis garantiitaj per kontraŭpola packontrakto inter Mazovio kaj Litovio, mazovia princo edziĝis kun fratino de Traidenis. Laŭ volinia kroniko Traidenis mortis pro naturaj kialoj, sed pli malfruaj fontoj mencias, ke li estis mortigita laŭ ordono de litova princo-separatisto Poluŝ, kiu fuĝis el Litovio al Ordeno de germanaj kavaliroj kaj partoprenis en iliaj militiroj kontraŭ Litovio, venĝante pro perdo de sia lando.
Ĉikungunjo
Biologio
La inkubacio de la malsano ĉe homo daŭras de 4 al 7 tagoj. La rekta transmisio inter homoj ne estas pruvita. La transmisio de patrino al feto in utero povus tamen ekzisti. La febro de ĉikungunjo povus kaŭzi gravajn neŭrologiajn lezojn, eĉ letalajn en la feto.
La moskitoj akiras la viruson suĉante la sangon de infektita homo. Oni ne scias ĉu la moskito tuj estas kontaĝa aŭ ĉu ekzistas evolua fazo en ĝia korpo, ekzemple por transmisii la infektan agenton de la digesta tubo de la insekto al ĝiaj salivaj glandoj (vidu malarion).
Oni trovas la viruson en serio da sovaĝ-bestaj specioj kiel kelkaj simioj kaj ankaŭ ĉe dom-bestoj.
Lüdelsen
Lüdelsen ekde la unua de januaro 2010 estas parto de unuigita komunumo Jübar en Germanio, antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 283 loĝantojn.
Maisons-Alfort - Stade (pariza metrostacio)
Maisons-Alfort - Stade [mɛzɔ̃ alfɔʁ stad] (Maisons-Alfort - Stadiono) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 8, en komunumo Maisons-Alfort.
Stacio
La stacio estis marfermita en 1970. La termino « stade » klariĝas per ĝia proksimeco al municipa stadiono Delaune.
NGC 2907
NGC 2907 (aliaj indikoj — MCG -3-25-2, IRAS09292-1630, PGC 27048) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Parsac
Parsac estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 592 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Parsac etendiĝas sur 38,99 km², kaj havis 592 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 15 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Gravenchon-Port-Jérôme (stacidomo)
Notre-Dame-de-Gravenchon estas franca varstacidomo sur linio - Gravenchon-Port-Jérôme situanta en  Notre-Dame-de-Gravenchon, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Parsac
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Parsac apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Gravenchon-Port-Jérôme (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Parsac
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Françoise Riva, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Gravenchon-Port-Jérôme (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bréauté-Beuzeville - Gravenchon-Port-Jérôme (362000).
Parsac
Administrado
Parsac apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Hrnčiarska Ves
Hrnčiarska Ves, hungare Cserepes [ĉerepeŝ] estas unuigita malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La slovaka historia loknomo estis Pondelok.
Geografio
Hrnčiarska Ves situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Poltár-Rimavská Sobota. La lasta urbo troviĝas je 17 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Hrnčiarska Ves formiĝis en 1964. Tiam unuiĝis la vilaĝoj menciitaj sube. Pli frue ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Hrnčiarska Ves 925 homoj, (876 slovakoj).
Cserepes/Pondelok
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1515 en formo "Pondolok". En la 18-a jarcento uzino pri porcelano ekfunkciis. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 474 vilaĝanoj en 68 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Pongyelok, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Cserepes 426 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato).
Nagyszuha/Veľká Suchá
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1285 en formo "Scuha". En 1828 loĝis tie 420 vilaĝanoj en 59 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyszuha 407 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato).
Arc-et-Senans (stacidomo)
Arc-et-Senans estas franca stacidomo sur linioj -  (landlimo) kaj  - Arc-et-Senans, situanta en  Arc-et-Senans, en departemento, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
2-Propilheptila salikato
Propilheptila salikato aŭ 2-propilheptila 2-hidroksofenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj 2-propilheptanolo. Propilheptila salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propilheptila salikato prezentas salikatan grupon ligitan al propilheptila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 24 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Nacia Asocio de Socialaj Laboristoj
La NASL okupiĝas pri sociala laboro. Nevoĉdonaj membroj de la estraro inkluzivas la Plenuman Direktoron, kiu funkcias kiel Prezidanto de la Fondaĵo kaj la Elektita Prezidanto.
La Fondaĵo administras ampleksan gamon de instruaj kaj esploraj programoj por plenumi sian ĉefan mision, plibonigi la bonfarton de individuoj, familioj kaj komunumoj per la antaŭenigo de politiko kaj praktiko en sociala laboro.
Silva Kaputikjan
Silva Kaputikjan  (Սիլվա Կապուտիկյան) naskiĝis la 20-an de januaro 1919 en Armena SSR - mortis la 25-an de aŭgusto 2006 en Erevano, Respubliko Armenio) estis armena poeto kaj politika aktivulo. Unu el la plej konataj armenaj verkistoj de la 20-a jarcento, ŝi estas rekonita kiel "la ĉefa poetino de Armenio"  kaj "la granda sinjorino de la armena poezio de la 20-a jarcento" . Kvankam membro de la Komunista Partio de Sovetunio, ŝi estis konata defendanto de armenaj naciaj kulturaĵoj.
Ŝia unua poemaro estis eldonita meze de la 1940-aj jaroj. De la 1950-aj jaroj ŝi fariĝis elstara literatura figuro en soveta Armenio. Krom en la armena ŝi ankaŭ verkis en la rusa kaj multaj el ŝiaj verkoj estis tradukitaj al aliaj lingvoj. En la posta soveta periodo ŝi ofte traktis politikajn kaj aliajn aferojn.
Fono kaj frua vivo
Ŝia naskiĝnomo estis Sirvard Kaputikjan la 20-an de januaro 1919 de gepatroj de la historie armen-loĝata urbo Van (en la historia okcidenta Armenio, nuna Turkio), ŝi kreskis en Erevano, la ĉefurbo Armenio. Ŝia patro, Barunak, estis membro de la naciisma partio Daŝnakcutjun kaj mortis pro ĥolero tri monatojn antaŭ ŝia naskiĝo. Ŝi estis edukita de siaj patrino kaj avino. Ŝi frekventis la Fakultaton de Armena Filologio en la Erevana Ŝtata Universitato de 1936 kaj diplomiĝis en 1941, kaj poste studis ĉe la Gorkij Instituto de Monda Literaturo de la Soveta Akademio de Sciencoj de 1949 ĝis 1950. Ŝi aliĝis al la Komunista Partio de Sovetunio en 1945.
Literatura kariero
Ŝi debutis en literaturo komence de la 1930-aj jaroj kaj publikigis sian unuan poemon en 1933. En 1941 ŝi fariĝis membro de la Verkista Unio de Armenio. Ŝia unua grava eldonaĵo, kolekto de poemoj, aperis en 1945. Du ĉefaj temoj de ŝiaj verkoj estis la nacia identeco kaj liriko. Ŝia konata poemo, "Vorto al mia filo", fariĝis "norma verso por aserti nacian identecon". La lasta verso diras: "Rigardu, mia filo, kie ajn vi estu, / Kien ajn vi iru sub ĉi tiun lunon,/ Eĉ se vi forgesus vian patrinon,/ Ne forgesu vian gepatran lingvon. "
En 1962–1963 kaj 1973 ŝi vojaĝis tra armenaj diasporaj komunumoj en Mezoriento (Libano, Sirio, Egiptio. ) kaj Nordameriko (Usono kaj Kanado). En 1964 kaj 1976 ŝi publikigis du vojaĝlibrojn, kiuj estas raportoj pri ŝiaj vizitoj al la armenaj komunumoj de la Proksima Oriento, plejparte kunmetitaj de pluvivantoj de la Armena genocido kaj iliaj posteuloj, kaj Nordameriko. Ŝiaj libroj de la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj temigis la historion de la armena popolo kaj ilian estontecon, kiun ŝi ĉiam prezentis per optimismaj bildoj. Ŝi verkis plurajn poemojn por infanoj kaj du dramojn (1961–1962, 1976).