cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Park Pobedi (stacio de Moskva metroo)
Park Pobedi (Парк Победы, "Parko de Venko") estas stacio de la Metroo de Moskvo okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Park Pobedi estas ankaŭ stacio de la okcidenta parto de Kalininsko-Solncevskaja linio.
Nový Jiříkov
Nový Jiříkov situas en katastra teritorio Jiříkov kun areo 12,66 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1681.
Verda marŝo
Verda marŝo (aŭ marŝado) estis organizita marŝado de ĉ. 350.000 plejparte senarmilaj homoj el Maroko, en 1975, en kadro de la Okcidentsahara konflikto. La marŝado okazis el suda Maroko al kolonio de Hispanio, nomata tiam Hispana Saharo, hodiaŭ Okcidenta Saharo kaj celis instigi Hispanion transdoni la kolonion al Maroko. La nomo Verda reiras al koloro de la islamo.
Antaŭhistorio
Okcidenta Saharo iĝis hispana kolonio en la lasta triono de la 19-a jarcento. Pro la forta indiĝena kontraŭstaro, Hispanio akiris tie la trankvilan kontrolon nur en la 1930-aj jaroj. La sendependiĝa deklaro de Maroko en 1956 fortigis la kontraŭstaron en la hispana kolonio, okazis militaj bataloj. Por paca aranĝo de la afero okazis jam kunsidoj ekde 1963. La plenkunsido de Unuiĝintaj Nacioj la 16-an de decembro 1965 alvokis Hispanion dekoloniigi la regionon kaj doni memdifinan eblon al la indiĝenoj. Dumtempe Maroko signalis jam teritoriajn pretendojn ekde 1957. Responde al la nenifarado de la politiko, en 1973 fondiĝis armita politika grupo POLISARIO, por liberigi la teritorion, sendependiĝi kaj kontraŭstari la marokajn pretendojn.
En 1974 Maroko kaj Maŭritanio verŝajne sekrete interkonsentis dividi la teritorion tiele ke Maroko havu la plej grandan, riĉan kaj nordan parton.
La Verda marŝo
La Maroka reĝo Hasano la 2-a deklaris pretendojn je la teritorio la 16-an de oktobro 1975 kaj anoncis pacmarŝon de 350.000 senarmilaj homoj en okcidentan Saharon. La marŝo devintus komenciĝi la 24-an de oktobro 1975, sed fakte ekis la 28-31-an de oktobro per etaj militistaj okupoj kaj bataloj kontraŭ Polisario. La maroka armeo partoprenis per 30.000 armilaj soldatoj.
La amasa marŝado okazis - post enorma loĝistika transportado de personoj, nutraĵoj al la limo - ekde la 6-a de novembro. La ĉefa elirpunkto estis la tendumeja centro ĉe Tarfajo, de kie oni transportis la homamasojn per ŝarĝautoj al la rekta limo (je 36 km). La amasmarŝado ekis ĉe Tah je 10:30 horoj fare de 40.000 homoj, al sudo. La homkolonon gvidis ĉefministro Ahmed Osman kaj pluaj membroj de la kabineto. La hispanaj armeo kaj policistoj forlasis la postenojn jam kelkajn tagojn antaŭe koincide kun grava politika krizo pro la morto de Francisco Franco kaj antaŭaj intencoj forlasi la kolonion. Je la 13:30 horoj haltis la homamaso 12 km sude de Tah kaj kelkajn metrojn de la loko Daura. Tie estis hispana defenda linio. Tie tranoktis 40.000 ĝis 50.000 partoprenantoj, dum 2.000 personoj provis trarompi la hispanan linion, sed tion baris la maroka ĝendarmaro.
Post intertempa diplomatia lukto, la marŝado pludaŭris kaj en nokto de la 6-a je la 7-a de novembro, oni transportis per ŝarĝaŭtoj 100.000 partoprenantojn tra Abatteĥo al la limo, kiun la homoj perpiede trapasis. Tiu dua marŝkolono penetris 6 km en la hispanan kolonion kaj establis norde de El Haggunia duan tendumejon. La tria kolono trapasis la limon la 7-an de novembro tra Zag en direkton de Mahbes.
Diplomatio
Post interkonsento de Maroko, Hispanio kaj Maŭritanio, oni eldonis komunikaĵon la 14-an de novembro, kiu deklaris, ke Hispanio forlasas Okcidentan Saharon 28-an de februaro 1976 je favoro de Maŭritanio kaj Maroko. La hispana ĝisnuna frankisma parlamento (nedemokratia) aprobis la dekoloniigon per 345 jes-voĉoj, 4 ne-voĉoj kaj 4 nedecidaj voĉoj.
La 18-an de novembro 1975, Hasano la 2-a petis la partoprenantojn kaj atendantojn (kiuj ne trapasis la limon) hejmeniri. Maroko rapide okupis la forlasitajn teritoriojn en 1975 (Smara, Ajuno). En la sudo, Maŭritanio okupis la 20-an de decembro 1975 La Guiron, ununuran urbon kaj teritorion kiu interesis al ĝi kaj kiun ĝi efektive okupis.
Postaj eventoj
Maroko profitis la foriron de la hispanaj armeo, polico kaj administraj strukturoj por ataki ne nur la indiĝenaj kontraŭstarantoj, sed ankaŭ la fuĝantojn al Alĝerio. Okazis bombatakoj kaj multaj saharanoj mortis. La eventojn kontraŭis plej forte Alĝerio, kiu poste apogis la perarmilan kontraŭstaron de Polisario. La teritoria okupo de Maroko estas neagnoskata fare de multaj landoj (kaj de Unuiĝintaj Nacioj), kiuj preferas sendependan Okcident-Saharan Respublikon. Tamen ekonomiaj kaj diplomatiaj interesoj permesis al Maroko daŭre okupi la teritorion kaj malhelpi demokratian referendumon de la tiama loĝantaro sen kontraŭstaro de aliaj landoj aŭ de internaciaj organizoj. Nuntempe la teritorio estas tro "marokigita".
Legato (Romio)
Legatus (adaptita kiel legato) estis alta rango de Romia militista oficiro en la Romia Armeo, ekvivalento al moderna alta rango de generala oficiro. Dekomence uzita por delegita povo, la termino iĝis formaligita sub Aŭgusto Cezaro kiel la oficiro en komando de legio.
35270 Molinari
35270 Molinari estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Valter Giuliani kaj Paolo Chiavenna elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Emilio Molinari, kiu disvolvis sian astronomian karieron ĉe la Observatorio de Brera, Milano, komence kun studo pri la malproksimaj galaksiamasoj, poste pasante en teknologian grupon. Li poste servis kiel direktoro de la Nacia Teleskopo Galileo kaj de la Teleskopo de Monto Rapid Eye.
Legato (Romio)
El la epoko de la Romia Respubliko, legatoj estis ricevintaj grandaj militajn premiojn fine de sukcesa militkampanjo, kio faris tiun postenon tre enspeza, kaj tiele ĝi povis ofte allogi eĉ elstarajn konsulojn aŭ aliajn altrangajn politikajn figurojn ene de la Romia politiko (ekz., la konsulo Lucio Julio Cezaro volontulis fine de la Gaŭlaj Militoj kiel legato sub la estreco de sia kuzo, Gajo Julio Cezaro).
22003 Startek
22003 Startek estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Startek, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Ŝi estas instruistino ĉe la Southwestern Educational Society de Mayagüez (Porto-Riko).
Hohengandern
Hohengandern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hanstein-Rusteberg, administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Band (Mureș)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 525 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj), en 1992 4 264 (51 % da hungaroj).
Sépeaux
Sépeaux estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 421 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Sépeaux etendiĝas sur 19.91 km², kaj havis 421 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Bernard Rebesche, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sépeaux apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Filmstudio Glückauf
Filmstudio Glückauf en la Suda Kvartalo de Essen estas unu el la plej malnovaj kinejoj en Germanujo. Inaŭgurite en 1924, ĝi estis militdetruita en 1945 kaj pli malfrue rekonstruita laŭ stilo de la 1950-aj jaroj. En 2001 ĝi devis esti fermata, ĉar la doma parto de la kinejo devis estis malkonstruata en 2007 pro kadukeco. Nur la monumentprotektata fasado de la ĉefa domo (Glückaufhaus) konserviĝis. Tiel oni novkonstruis la tutan domensemblon kaj sekve solene inaŭguris la 18-an kaj 19-an de decembro 2009 la remalfermadon de la kinejo.
NGC 296
NGC 296 (aliaj indikoj — PGC 3260, UGC 562, MCG 5-3-24, ZWG 501.42, IRAS00523+3116) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Filmstudio Glückauf
Ekipaĵo
La kinejo sur areo da 600 kvadrataj metroj ampleksis ĝis sia malkonstruo en 2007 ĉambregon kun 300 sidlokoj kaj paŭzotrinkejon, ambaŭ en la stilo de la 1950-aj jaroj. Ĝi nun denove konvenas kun la monumentprotektata fasado de la domo. La proksimume 90 elcentoj de la interna ekipaĵo, kiuj estis sekurigeblaj, estis denove instalataj. Nur la nombron de sidlokoj oni reduktis al 250 por atingi pli liberecon por la kruroj.
Filmstudio Glückauf plurfoje ricevis distingojn por siaj jaroprogramoj kaj apartenas per tio al la filmteatroj plej ofte distingataj en Germanujo. Nun ĝi havas modernan sonsistemon kun kvar sonfontoj, sed ankaŭ kinorgenon de Gulbransson.
Zamiokulko
Zamiokulko (Zamioculcas) estas genro de florplantoj en la familio arumacoj (Araceae). La genro havas nur unu specion Zamioculcas zamiifolia, kaj tial la esperanta nomo zamiokulko egale povas signifi tiun specion. Ĝi kreskas nature en tropika orienta Afriko de Kenjo ĝis nordorienta Sud-Afriko. Dum kaj post la 1990-jaroj zamiokulko populariĝis kiel endoma ornamplanto en landoj kie la klimato ne estas sufiĉe varma por eksterdoma kulturado.
La scienca nomo devenas de supraĵa simileco de ĝia foliaro kun tiu de la genro zamio (Zamia el zamiacoj, ordo cikasaloj). La nomparto culcas aludas al ĝia tubero, kun verŝajna origino en araba vorto signifanta ‘taro’. La genronomo de la manĝebla taro kolokazio (botanike Colocasia, ankaŭ el arumacoj) havas eble samdevenan komencon. Sinonimoj de la nomo Z. zamiifolia estas Caladium zamiaefolium kaj Zamioculcas loddigesii.
Zamiokulko estas herbeca kaj kreskas ĉ. duonmetron alta, el dika subtera tubero (pli precize: rizomo). Ĝi estas normale ĉiamverda, sed povas faligi la foliojn dum seka periodo kaj transvivi helpe de la sukplena tubero. La folioj estas plume kunmetaj kun 6 ĝis 8 paroj da folieroj 7 ĝis 15 centimetrojn longaj. Tiuj estas glataj, brile malhele verdaj. La floroj aranĝiĝas en malgrandaj flavaj, brunaj aŭ bronzokoloraj spikoformaj aroj (spadikoj) 5–7 centimetrojn longaj, parte kaŝitaj inter bazoj de folioj. – Oni evitu manĝi iun parton de la planto, ĉar ĝi estas venena, kvankam ne estas precize sciate kiom.
Kulturado
Zamiokulko estas kulturata ornamcele, ĉefe pro la plaĉe polura foliaro. Ekster sia varma originejo ĝi estas ĉambroplanto kulturata en potoj. Oni tenu ĝin ne tro malseka: estas prefere tro malmulte ol tro multe akvi pro la risko putrigi la tuberon. Uzo de malforta likva sterkaĵo (kvarona aŭ okona forto kompare kun la dozoj rekomendataj por potplantoj ĝenerale) dum la varma kreska sezono estas uzebla. Ĝi toleras tre diversajn kvantojn da lumo, eĉ nelumajn lokojn for de fenestroj endome, sed ne intensan, rektan sunbrilon tuttagan. Oni povas lasi ĝin eksterdome, se la temperaturo ne malsuperas 15 ˚C. Eblas multigi ĝin per stikoj aŭ per dispreno de flankaj tufoj (draĵoj).
Palaco de la Porfirogeneto
La palaco de la Porfirogeneto (laŭ turka lingvo: Tekfur Sarayı,) estas bizanca palaco de la filo aŭ filino de la bizanca imperiestro establita en la 13-a jarcento situe en la norda ero de la urbo Konstantinopolo aneksita al la palaca amplekso de la Blaĥerna palaco.
Saint-Laurent-sur-Mer
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Saint-Laurentais.
Palaco de la Porfirogeneto
Strukturo kaj historio
La palaco de la Porfirogeneto, kies loko origine estis loĝata de la imperiestro Konstantino la 7-a, stariĝas tute apude de la Teodozaj muregoj, inter la pordego de Adrianopolo kaj la pordego Kalegaria tie kie ili kontakte proksimas al la defenda murzono starigita, diversperiode, por protekti la ĉeurbon de la Blaĥernoj. La konstruaĵo estis establita fine de la fine de la 12-a kaj komence de la 13-a jarcentoj. La nomo devenas de la filo de la imperiestro Konstanteno Paleologo, dirita Porfirogeneto, nome "naskita en la purpuro": tiu estis la titolo de la heredantoj al la trono, kiuj naskiĝis en la porfira, renoma ĉambro de la Granda Palaco dekoraciita per “porfiro” kaj revestita per purpuraj drapoj destinita la imperiaj naskiĝoj.
Post la konkero de Konstantinopolo, la palaco estis utiligita kiel deponejo de la utiligaĵaro de la sultano, sinsekve kiel “ĉevalejo”, poste kiel metiejo por la produktado de ceramiko kaj kiel hospico por malriĉuloj, kaj fine forlasita en la 17-a jarcento.
Waggonfabrik Talbot
Waggonfabrik Talbot, kelkfoje nomata Bombardier Talbot, estas fervoja konstruisto situanta en Aachen, Germanio. La kompanio estis akirita de grupo Bombardier en 1995 por iĝi parto de "Bombardier Transportation".
Historio
Kompanio Waggonfabrik Talbot estis fondita en 1838 fare de Hugo Jacob Talbot kaj Pierre Pauwels.
Produktoj
Bombardier Talbot produktas depost 1996 trajnojn Talent de Bombardier.
Piedestalo
Piedestalo aŭ postamento estas kvarangula masivo, subportanta kolonon, statuon, konstruaĵojn k.s. ordinare riĉe modlurita ĉe sia bazo kaj kornico. Kutime ekzistas enskribo kun la plej gravaj indikoj pri la monumento, ekzemple nomoj de personoj, datoj, indikoj pri okazaĵoj ktp.
Laŭ Francisko Azorín piedestalo estas Subportilo, ofte modlurita ĉe ĝia bazo k. kornico. Li indikas etimologion el la greka podos + stall (piedo + staraĵo).
2301 Whitford
2301 Whitford estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Albert Whitford (1905 – 2002)
Ferenc Rezső Haáz
HAÁZ Ferenc Rezső (ha:z) estis rumanuja hungara etnografo naskita en Szepesbéla la 12-an de aŭgusto 1883 kaj mortinta la 29-an de julio 1958 en Odorheiu Secuiesc. Li estis la patro de etnografo Ferenc Haáz, kaj artisto, koreografo Sándor Haáz, la avo de muzikisto Sándor Haáz.
Biografio
La mezlernejon Haáz finis en Késmárk kaj Igló. Li akiris diplomon de desegninstruisto en Budapeŝto (1906). Li instruis en Székelyudvarhely en Református Kollégium (1906–27), poste en Református Tanítóképző Intézet (1927–45) kaj estis direktoro de kolegio de knabgimnazio (1946–48). Li estis la organizanto en 1948 kaj la unua direktoro de Haáz Rezső Múzeum (1948–51).
Gonars
- jen itale, friule Gonârs - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la antikvaj martiroj Cantius, Cantianius kaj Cantianella, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bagnaria Arsa, Bicinicco, Castions di Strada, Palmanova, Porpetto, Santa Maria la Longa kaj Torviscosa.
Glod (Gâlgău)
Glod (Gâlgău) (hungare: Szamossósmező) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Jibou. Administre ĝi apartenas al Gâlgău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 825 loĝantojn (rumanoj); en 1992 505 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1539. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szolnok-Doboka).
Doğankent
Doğankent estas urbo en provinco Giresun en Turkio. Ĝi apartenas al la Nigramara regiono de la lando, do situas ĉe la suda bordo de la Nigra Maro.
Kronologio de la terorisma atako en Beslano
Kronologio de la terorisma atako en Beslano ampleksas okazintaĵojn de la 1-a ĝis la 3-a de septembro 2004 en la nord-osetia urbo Beslano, estis unu el la plej teruraj tragedioj en historio de nuntempa Rusio. Ĝi forte afekciis ne nur rusian, sed ankaŭ tutmondan publikon. La grupo da armitaj teroristoj kaptis lernejon en malgranda urbo Beslano en Nord-Osetio. En manoj de la bandanoj, kiuj agis, kiel oni klarigis poste, laŭ ordono de Ŝamil Basajev, troviĝis pli ol 1200 homoj, plejparte virinoj kaj infanoj. Dum tri tagoj oni tenis ilin en netolereblaj kondiĉoj, praktike ne donante akvon kaj nutraĵon. La taĉmentoj de speciala celo per eksplodoj ene de la mezlernejo estis devigitaj komenci sturmon, rezulte de kiu pli ol 300 homoj pereis, kaj ĉirkaŭ 600 estis vunditaj. Eldono "Gazeta" penis restarigi kronologion de tiuj tragikaj eventoj.
1-a de septembro 8:00
Frue en mateno de 1 de septembro apud lernejo numero 1 en Beslano kolektiĝis multo da homoj. Tio estis lernejanoj, kaj ankaŭ iliaj gepatroj, venintaj por solena kunveno, dediĉita al Tago de scioj. "Knabinoj havis bluajn robojn, blankaj antaŭtukojn, blankajn bantojn. Mi neniam vidis infanojn tiaj belaj", - rememoras direktorino de la lernejo. Multaj homoj venis per la tutaj familioj, preninte kun si infanojn de antaŭlerneja aĝo, inklude bebojn.
1-a de septembro: en 9:08 komenciĝis kapto de la lernejo
En komenco de la deka horo apud la lernejo haltis ŝarĝaŭto GAZ-66. El ĝi elsaltis bandanoj, kiuj tuj komencis kapton de la lernejo. Kiel rememoras atestantoj, estis ne pli, ol 10-12 da ili. Unu el ili estis en nigra ĥalato, la aliaj estis en kamuflaĵo.
"Bandanoj ankoraŭ ne aliris al la kunveno, kiam komencis tondri pafoj. Ni pensis, ke iu riĉulo kondukis sian infanon en la lernejon kaj faris artfajraĵon por li. Kaj poste komencis ekflugi supren aerglobetoj. Ĉiuj ekkuris al la sporta halo. Mi prenis la infanojn kaj kuris al la kaldronejo. Unu bandano direktis mitraleton al mi kaj diris: "Kuru en la sporthalon". Ni turniĝis. Oni enpelis nin per duonrondo, kiel ŝafoj", - rakontas patrino de unu el la lernejanoj.
1-a de septembro: 10:00
Al dek horoj matene ĉiuj ostaĝoj estis pelitaj en la sporthalon. Ostaĝo rememoras:
Estis treege malvaste, ĉar kolektiĝis gradega amaso da homoj - pli, ol mil. Ili konstante postulis silenton, pafante en aeron. Poste ili ordonis, ke ĉiuj sidiĝu. Unu viro penis trankviligi ĉiujn: "Ni aŭskultu, kion ili volas diri". Li neintence transiĝis al oseta lingvo. Kaj tiu ilia Kolonelo (ĉefo de la teroristoj Ruslan Ĥuĉbarov) komandis, ke li staru sur la genuojn, kaj demandis:"Ĉu vi ĉion diris?" La viro diras: "Jes" - kaj tiam Kolonelo pafis lin per mitraleto", - rememoras unu el la eksaj ostaĝoj.
Tuj post kiam oni sidigis la homojn, la teroristoj komencis mini la ejon. "Ili komencis disvolvigi bobenojn. Estis tri girladnoj. Sur unu pendis sep bomboj, sur la alia - ok. Ĉiuj ili estis memfaritaj, volvitaj per sparadrapo, samlarĝaj al granda vazo por kafo. Ili estis plastaj, trans ili estis videblaj pecoj de metalo. Kaj grandajn minojn ilin enmetis en basketbalajn ringojn. Unu girlandon plu ili faris en la transirejo. Tie estis du kontraŭinfanteriaj minoj de uzina produktado.
Al ĉi tiu tempo en konstruaĵo de urba administracio - je 200 metroj de la lernejo - jam estis kreita antikriza stabo.
1-a de septembro: 11:30
Al 11:30 la lernejon ĉirkaŭis trupoj de la 58-a armeo kaj la tuta personaro de beslana polico. Ĉirkaŭ la lernejo kolektiĝis parencoj de la ostaĝoj. En la lernejo oni prepariĝis al longtempa sieĝo: la bandanoj uzis virojn por laboro - oni devigis ilin barikadi ĉiujn fenestrojn, pordojn, enirejojn, demeti tabulojn kaj malfermi fenestrojn per ili. Post tio oni starigis ilin sur genuojn en du vicoj apud kabineto de geografio.
Unu el saviĝintoj poste rakontis:
"Tie estis du kamikadzinoj. Oni diris al ni, ke ni devas perei, - kaj la kamikadzinoj eksplodiĝis. Mi rekonsciiĝis pro tio, ke iu forte ĝemis, sed mi preskaŭ nenion aŭdis. Mi leviĝis, ĉirkaŭe kuŝis korpoj de viroj. Poste oni devigis nin demeti unu el pordoj de klasĉambro. Sur ĝi, kiel sur portilo, tiuj, kiuj restis vivaj, portis en la duan etaĝon tiujn, kiuj pereis, kaj tiujn, kiuj estis forte vunditaj."
1-a de septembro: dua duono de tago
En dua duono de tago en la atikriza stabo kolektiĝis prezidento de Norda Osetio Aleksandr Dzasoĥov, prezidanto de osetia parlamento Tajmuraz Mamsurov, estro de Administrejo de la Federala servo pri sekureco Valerij Andrejev, asistanto de ĝenerala prokuroro Sergej Fridinskij, deputitoj de Ŝtata Dumao Dmitrij Rogozin kaj Miĥail Markelov. Al nokto veturis konata infana kuracisto, direktoro de instituto de senprokrasta infana kirurgio kaj traŭmatologio Leonid Roŝal. Al la lernejo venis aldonaj fortoj, konsistantaj el batalantoj de specialaj trupoj "Alfa" kaj "Vimpel" de la Federala servo pri sekureco.
Boigneville
Boigneville [bwaɲøvil] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Kronologio de la terorisma atako en Beslano
2-a de septembro: nokto
La bandanoj decidis kontakti - ili vokis por intertraktadoj prezidenton de la respubliko Aleksandr Dzasoĥov, tamen anstataŭ li kun la teroristoj komunikiĝis telefone Leonid Roŝal. Ili ne prezentis konkretajn postulojn. En la interparolo Roŝal penis atingi eblecon transdoni en la lernejon akvon kaj nutraĵon, liberigi pli junajn infanojn kaj virinojn. Al ĉiuj proponoj estis unu respondo: "Ne".
2-a de septembro: mateno
En la dua tago ekde mateno stato de la infanoj malboniĝis. Iuj perdis konscion, iuj sentas sin malbone - oni faris por ili artefaritan spiradon. La teroristoj ĉesis preterlasi la infanojn al kranoj de akvo.
Boigneville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boignevillois.
Gura Vlădesei
Gura Vlădesei [gura vlədesej] (hungare: Vlegyászatanya) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Gâlgău.
Historio
Estas dokumentita en 1913 kiel apartenanta al Csicsókápolna. Ĝis 1974 ĝi estis vilaĝo de Gâlgău.
Palaco de danĝero
Palaco de Danĝero (subtitolo: Rakonto pri Madame la Pompadour) estas romano de Mabel Wagnalls. La 206-paĝa traduko el la angla de Edward Saxton Payson aperis en 1926.
Kronologio de la terorisma atako en Beslano
2-a de septembro: mateno
Gazeto citis eksan ostaĝinon rakonti: "Infanoj prenis glasojn kaj petis: 'Donu urinon, donu urinon. Ni volas trinki'. Unu el la teroristoj preteriris kaj demandas: 'Ĉu vi urinon trinkas? Ĉu vi estas porkoj?' Mi diras: 'Donu akvon. Se vi decidis nin mortigi, do almenaŭ antaŭ morto donu akvon. Infanoj almenaŭ trinku'. Li nenion diris."
Nicolas Philibert Desvernois
Militistaj kampanjoj
Li partoprenis 25 kampanjojn :
Kronologio de la terorisma atako en Beslano
2-a de septembro: mateno
Ostaĝoj vere devis trinki urinon unu de la alia ĝis la fino de la tria tago.
27348 Mink
27348 Mink estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nicolas Philibert Desvernois
Militistaj kampanjoj
5 sur Rejno kaj en Italio (1792-1797) ; 5 en Egiptio (1798-1801) ; 9 en Italio, Napolo, Aragonio, Katalunio (1805-1814).
27348 Mink
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ronald Mink, Helpanta Inĝeniero de Projekto por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li gvidas la planadon de la proksimaj operacioj de la kosmosondilo ĉirkaŭ la asteroido. Li ankaŭ estis Optika Inĝeniero por la NIRSpec, proksima infraruĝa spektroskopo sur la kosmoteleskopo James Webb.
Kronologio de la terorisma atako en Beslano
2-a de septembro: tago
Je 15:30 en la lernejon eniris eksa prezidento de Inguŝio Ruslan Auŝev. La teroristoj transdonis al li liston de postuloj — de Ŝamil Basajev al prezidento Vladimir Putin. El la lernejo li eliris kun 12 virinoj, kiuj portis sur manoj 15 bebojn.
3-a de septembro: mateno
Al al lernejo el Vladikavkaz alveturis tankoj kaj batalmaŝinoj de infanterio. Dume oni trankviligis parencojn, ĉirkaŭantajn la lernejon, avertante, ke sturmo ne okazos. En la lernejo mem fariĝis tute malfacile por la infanoj kaj aliaj ostaĝoj. "Gazeta" citas vortojn de eksa ostaĝino Fatima Gutieva. Tie temis jam ne nur pri akvo, sed pri aero. Multaj infanoj jam kuŝis sen konscio. Oni ne permesis eliri. El trejna halo iris malvarma aero, kaj mi petis: "Ĉu eblas, ke infanoj spiru?" Unu el la teroristoj al mi permesis, kaj oni transdonadis al mi infanojn, kaj ili spiris per freŝa aero por 1-2 minutoj.
Ni jam sciis, ke estos sturmo, kaj la teroristoj sciis. Ili enmuntis relajson en la elektroreton, disigis kontankton kaj situigis du bombojn. Se oni malŝaltus elektron, do la relajso kontaktiĝus, kaj sekvus ondo da eksplodoj. Kelkaj el la teroristoj, kiuj estis pli molaj, disĵetis ĉifonojn kaj diris: "Malsekigu ilin per urino, per ĉio ajn, se estos gasoj. Kuŝu kaj spiru tra ĉi tiuj ĉifonoj". Tio estas ili certis, ke estos sturmo.
Krome, en tria tago multaj teroristoj troviĝis sen barboj kaj estis vestitaj en civilaj vestoj (pretigis sin por eskapo, laŭ kelkaj analizantoj).
3-a de septembro: tago
En 13:01 okazas unu eksplodo. Post kvar minutoj okazas la dua. Parto de la ostaĝoj eskapas post la eksplodoj. Dum ilia eskapo la teroristoj pafis en iliajn dorsojn. Restintajn ostaĝojn oni transpelis en manĝejon de la lernejo. En 13:3o ruiniĝas la tegmento de la lernejo, komenciĝas forta incendio. Al la lernejo movas tankoj kaj batalmaŝinoj de infanterio, super ĝi flugas helikopteroj, ĉirkaŭ aperas grenadĵetiloj kaj fajroĵetiloj. La sturmo komenciĝas spontanee, sen komandoj.
En la lernejon, ofte antaŭante armeanojn kaj batalantojn de specialtaĉmentoj, impetas milicianoj - parencoj de la ostaĝoj, armiĝintaj per ĉia akirebla armilo. Ili komencas eltiri la vunditojn, samtempe interpafante kun la bandanoj.
4-a de septembro: nokto
Al la dua horo nokte de la 4-a de septembro la teroristoj estis plene likviditaj. La batalo daŭris 13 horojn.
Rezulta statistiko
Laŭ oficiala statistiko, entute en manoj de la teroristoj troviĝis 1251 ostaĝoj. 331 el ili pereis (inkluzive de 176 infanoj), ĉ. 600 estis vunditaj. Ankaŭ dum la sturmo pereis 8 batalantoj de specialaj trupoj "Alfa" kaj "Vimpel" de la Federala servo pri sekureco kaj du anoj de la Ministerio pri ekstremaj situacioj. Estis mortigitaj 31 teroristoj, kaj unu estis kaptita viva.
Aldona informo
Gazeto "Kommersant" donis resumon de enketadoj de la tragedio en Beslano. Kiel memorigas la eldono, Ĝenerala prokurejo iniciatis kriman proceson pro fakto de kapto de la lernejo numero 1 per la teroristoj laŭ tri artikoloj de la Krima kodo de Rusio - murdo, terorismo kaj kapto de ostaĝoj. Al nuna tempo la enketo trovis, ke en la terorisma akto partoprenis 32 homoj — ĉeĉenoj, inguŝoj, araboj kaj slavoj. 31 el ili estis mortigita dum la sturmo, unu estis arestita. Organizintoj de la terorisma akto estis Ŝamil Basajev, Aslan Masĥadov, Magomet Ĥaŝijev kaj civitano de Sauda Arabio Taufik-al-Ĝedani (Abu-Dzejt). Gvidis la operacion loĝanto de Inguŝio Ruslan Ĥuĉbarov (konata kiel Kolonelo). Armiloj kaj eksplodaĵo por la terorisma akto estis kaptitaj en provizejoj de la Ministerio pri internaj aferoj de Inguŝio la. La bando kolektiĝis la 31-an de aŭgusto en tendaro apud inguŝa vilaĝo Psedaĥo, de kie per du aŭtoj ĝi atingis Beslanon. Laŭ datumo de la enketo, la sturmo de la konstruaĵo komenciĝis post kiam en la sporta halo "eksplodis du memfaritaj eksplodiloj". Ĉi tiuj eksplodoj ankaŭ, laŭ datumo de la enketo, rezultigis pereon de plimulto de la ostaĝoj kaj kaŭzis incendion en la lernejo.
La al la sola saviĝinta teroristo, loĝanto de ĉeĉena vilaĝo Starij Engenoj Nurpaŝa Kulajev oni prezentis akuzon laŭ ok artikoloj de la Krima kodo de Rusio (murdo, banditismo, terorismo, kapto de ostaĝoj k.a.) Li parte agnoskis sian kulpon, sed deklaris, ke li neniun murdis. La 17-an de majo 2005 en la Supera tribunalo de Norda Oseto komenciĝis proceso, daŭriĝas pridemandado de suferintoj kaj atestantoj.
La artikolo estas farita laŭ informo de Novaĵoj el Rusio
Number Seventeen
Number Seventeen estas komedia trilera filmo de 1932 reĝisorita de Alfred Hitchcock en kiu stelulis John Stuart, Anne Grey kaj Leon M. Lion. Ĝi estas bazita sur burleska teatraĵo de 1925 samnome Number Seventeen de Joseph Jefferson Farjeon. Ĝi temas pri grupo de krimuloj kiuj faras juvel-ŝteladon kaj kaŝas sian rabaĵon en malnova domo ĉe fervojo kiu kondukas al la Manika markolo. La titolo de la filmo estas derivita el la stratonombro de la domo. Fremdulo trafas la aferon kaj intervenas kun la helpo de najbaro kiu estas filino de policano.
José Emilio Pacheco
Oni konsideras lin integranto de la nomita "generacio de la kvindekaj jaroj" aŭ "de mezjarcento", en kiu oni inkludas ankaŭ verkistojn kiel Juan Vicente Melo, Inés Arredondo, Juan García Ponce, Huberto Batis, Sergio Pitol, José de la Colina, Salvador Elizondo, Carlos Monsiváis, inter aliaj. Li kunhavis la kosmoplitan perspektivon kiu estas karaktera de la verkistoj de tiu generacio, kaj la temoj kiujn li pritraktis estas el historio kaj cikla tempo, ​ la universo de la infaneco kaj de fantasto, ĝis la urbo kaj la morto. La verkado de Pacheco distingiĝas pro konstanta pridemandado pri la vivo en la moderna mondo, pri la literaturo kaj pri lia propra arta produktado, ​ kaj pro la uzado de facila, alirebla lingvaĵo.
La verkaro de Pacheco enhavas tre diversajn formatojn kiel rakontaro, romano, novelo, kroniko, poezio, traduko kaj eseo. Estas karakteroj komunaj al liaj tekstoj, kvankam ĉiuj el la ĝenroj povas esti distingita disde aliaj per partikularaj elementoj; konstanto en lia verkaro estas insista plinovigemo kaj reverkado.​ Li konsideris literaturon kiel io dinamikaj kaj ŝanĝiĝema, kio kondukis lin al reviziado kaj reverkado de siaj verkoj, kiel montro de memkritiko. Lia ideo pri reverkemo inkludas dialogon kun iamaj tekstoj (ĉu de modernaj verkistoj, kiel Jorge Luis Borges kaj Ernesto Cardenal, ĉu de klasikaj, kiel Katulo) kaj kun siaj legantoj. Kiel asertis Oviedo, “lia verkaro estas iel antologio formita de la reverkado de liaj legaĵoj – nova teksto kiu estas superpresita sur aliaj iamaj tekstoj”.
Dolní Benešov
Dolní Benešov estas urbo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Per skribdokumento de la ĉeĥa reĝo Vladislao la 2-a Jagello Dolní Benešov estis en la jaro 1493 avancigita je urbeto eĉ kun dono de rajto havi foiron. Urbo Dolní Benešov komune kun ties urboparto Zábřeh etendiĝas en maldekstra bordo de rivero Opava. Vizitantoj de la urbo povas agrable promeni ĉirkaŭ vico da fiŝlagoj, el kiuj la plej granda estas fiŝlago nomata Nezmar.
Memorindaĵoj
Kastelo – la kerno de kastelo devenas el la 16-a jarcento. Parto de la kastelkonstruaĵoj estas kastela kapelo, kiu servas kiel muzeo. Alia konsistero de la kastelo estas parko kun areo 1,7 ha. Hodiaŭ la kastelo estas sidejo de urba oficejo.
Ca' d'Oro
La palaco estas karakteriza ekzemplo por la venecia gotika arĥitekturo de la frua 15-a jarcento. La komenca interligo de kolono kaj arko fundamente ŝanĝiĝis per enkonduko de ornamriparo al la tiel nomata flamgotiko, kiu transinterpretis la iaman simplan arkon al ornamripa formo, montranta akraeĝan, maltrankvilan, ludeman profilon. Kontraŭ ĉi tiu gotika influo ĉiam ekflamis malakordo, videbla ankaŭ de ĉi tiu fasado. La malsupra etaĝo montras tute alian arkopozicion, kiu montras sur la komenciĝan renesanco en Venecio.
La konstruon de la palaco, okazanta inter 1421 kaj 1442, komisiis Marino Contarini, trezoradministristo ĉe Sankta Marko. La reuzo de grandaj partoj de la romanika antaŭa konstruaĵo kondukis al malsimetria strukturo de la fasado kaj de la ĉambroj. Arĥitekto estis Bartolomeo Buon, la ŝtontajlistajn laborojn realigis interalie Matteo Raverti. Post la pereo de la respubliko la palaco plurfoje ŝanĝis siajn posedantojn. Ĝi estis malzorgata kaj minacis kadukiĝi substance. En la 19-a jarcento ĝi apartenis al dancistino Maria Taglioni, kiu malkonstruigis la ŝtupardomon en la interna korto kaj la gotikajn balkonojn al la korto.
Galerio Franchetti en Ca’ d’Oro
En 1895 barono Giorgio Franchetti estis aĉetinta la palacon Ca’ d’Oro, elspeze riparinta la kadukan domon kaj instalinta en la riparita domo artokolekton. En 1915 li donacis domon kaj kolekton al la itala ŝtato.
Ca’ d’Oro ekspozicias interalie pentraĵojn de Andrea Mantegna kaj van Dyck, skulptaĵojn de Tullio Lombardo same kiel la paliĝintajn restaĵojn de la freskoj freskoj, per kiuj Giorgione kaj Ticiano estis surpentrintaj la fasadon de la Fondaco dei Tedeschi.
Alano la 1-a (Bretonio)
Alano la 1-a de Bretonio dirata la Granda (Alan Iañ en la bretona lingvo) (nekonata naskiĝjaro, mortis en 907) estis reĝo de Bretonio en ĉ. 890 ĝis 907.
Biografio
Filo de iu Ridoredh laŭ malfrua genealogio starigita en Saint Aubin de Angers en la 11-a jarcento. . Li surtroniĝis post sia frato Pascweten († 876), mem bofilo kaj postiranto de la reĝo Salomon († 874), Alano estis grafo de Vannes, grafo de Nantes. Li heredis la kverelojn kun la graflando de Rennes por la krono de Bretonio.
En 890, li distingiĝis en la batalo de Questembert kie la vikingoj estis venkitaj. Plie Judicaël de Rennes mortis en tiu batalo. Ekde tiam sen kontestanto, li fariĝis reĝo de Bretonio. Li ricevis la imposton de la abatejo de Saint-Aubin d'Angers. Lia regno 890-907 signis periodon de trankvilo kaj prospero por Bretonio. La tago de lia morto ne estas konata.
Edziĝo kaj idaro
Laŭ subskriboj de aktoj, Alano edziĝis al Oreguen, filino de Gurwant kaj fratino de Judicaël kaj havis kvin filojn, el kiu du postvivantaj, kaj du edziniĝintaj filinoj :
Neniu el liaj heredantoj ne povis postiri lin kaj estis la grafo de Kornvalo; Gourmaëlon, kiu, poste, regis la reĝlandon de Bretonio.
Fontoj
La informoj rilataj al Alano la Granda estas « nefirmaj ». La faktoj, la idovico, la datoj, varias laŭ la aŭtoroj. En Questembert mem, la kolono de la tombejo faligita en 1793, restarigita en 1848, indikas 878 kiel daton de batalo, kiam la monumento starigita en 1907 vidigas 890. La informoj de tiu paĝo venas de la libro Histoire de Bretagne de Pierre Le Baud, mane skribita en 1505, eldono de Hozier de 1638, reuzitaj kaj diskutitaj en Histoire de la Bretagne de Arthur de La Borderie (1899). Pierre Le Baud indikis, ke li bazis sian tekston sur « malnovaj kronikoj » el kiuj La Kroniko de Nantes kaj tiuj de Réginon de Prüm, abato de la monaĥejo de Prüm, samtempulo de Alano la Granda. Sed laŭ Jean-Christophe Cassard kaj Philippe Tourault pli verŝajne en 890 oni devus loki la batalon kaj la konsekradon de Alano la Granda.
Maisse
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Maissois.
Operaco en Auvers-sur-Oise
La operaco en Auvers-sur-Oise (Pariza Regiono) fare de la francaj sekretaj servoj okazis la 2003 kaj celis ĉesigi kontraŭleĝan agadon de la «Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo» (mallonge: OMIP). Ĝi elvokis grandan internacian reeĥon.
Arestoj
La 2003 la francaj sekretaj servoj aranĝis en Auvers-sur-Oise (Pariza Regiono) la operacon kontraŭ OMIP. Ĝin partoprenis 1.500 sekretservistoj sub aŭspicio de helikopteroj. Rezulte estis arestitaj 159 homoj, inkluzive de Mariam kaj Saleh Raĝavi, respektive tria edzino kaj frato de la gvidanto de la organizaĵo Masud Raĝavi, kiu estis deportita el Francio en 1986. Ankaŭ estis konfiskitaj 8 (laŭ alia informo — 1,3) milionoj da usonaj dolaroj, pakitaj en valizoj. Por pridemandadoj de la muĝahidoj, el kiuj multaj ne scipovis la francan, estis varbitaj 30 tradukistoj en persa. «Muĝahidoj volis transformi Francion al sia ariera bazo. Kaj ni ne povis rezignacii pri tio», diris la en la franca parlamento ministro pri internaj aferoj Nicolas Sarkozy.
La iranaj oficialuloj aplaŭdis agojn de la francaj sekretservoj. «Ni delonge atendis, kiam Francio komencos lukti kontraŭ tiuj ĉi teroristoj», diris reprezentanto de la irana ministerio pri eksteraj aferoj. La prezidanto de Irano Mohammad Ĥatami postulis ekstradicii arestitojn kaj esprimis esperon ke Usono sekvos tiun ekzemplon. La operaco okazis samtempe kun studenta protestado en Irano, kvankam francaj aŭtoritatuloj neis ligon inter la du eventoj.
Membruligoj
Responde la anoj de OMIP aranĝis manifestacion antaŭ la oficejo de la franca kontraŭspionejo en la 15-a distrikto de Parizo. Tri homoj (viro kaj du virinoj) ekbruligis sin. Je 9:30 42-jara virino Marzija Babahani verŝis sur sin benzinon kaj bruligis sin per alumeto. Post kelkaj horoj ŝi mortis en malsanulejo. Meztage 38-jara iranino Seĵigeh Moĝaveri ekbruligis sin. Vespere samloke Mohammad Vakili-Fard (kromnomo Sani) provis brulmortigi sin, sed estis estingita de policanoj. Samtage iranano sensukcese provis fari membruligon antaŭ la franca ambasadorejo en Berno (Svisio). Antaŭ la franca konsulejo en Londono ekbruligis sin 38-jara iranano Ĥeŝmat Zandi, kiu estis estingita de policanoj.
La du irananoj ekbruligis sin antaŭ la franca ambasadorejo en Romo, sed estis sufiĉe rapide estingitaj. Post kelkaj minutoj iranano provis fari membruligon antaŭ la franca ambasadorejo en Berno. En Londono antaŭ la franca ambasadorejo bruligis sin 25-jara iranino Neda Hassani, alveturinta el Kanado por ferii. La dum la protestado antaŭ la franca ambasadorejo en Londono iranano provis ekbruligi sin, sed estis estingita. Post kelkaj horoj samloke okazis dua provo. De la 17-a ĝis la 20-a de junio en Parizo estis arestitaj 283 partoprenantoj de la manifestacioj subtene al OMIP.
Antaŭ ambasadorejo de Francio en Teherano en junio okazis manifestacio kontraŭ OMIP kaj la franca registaro, kiu ne haltigas manifestaciojn de tiu organizaĵo en Fancio.
Rezulto
Jam la plejmulto da arestitoj (krom 26 homoj) estis liberigitaj) . La  Mariam Raĝavi, kiun adeptoj de OMIP nomas «la estonta prezidantino de Irano», estis liberigita laŭ decido de la apelacia kortumo.
10669 Herfordia
10669 Herfordia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Hans-Emil Schuster elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germana urbo Herford en Nordrejn-Vestfalio, (aŭ en tio, kiu estas foje tiel nomata "Orienta Vestfalio"), konata pro ties multnombraj malpeza industrioj kaj bela ĉirkaŭanta kamparo. Estas en Herford, ke Walter Baade, naskiĝinta en apuda Schröttinghausen, unue rimarkis sian amon por la astronomio.
NGC 297
NGC 297 (alia indiko — PGC 1020464) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hamm am Rhein
Hamm am Rhein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Doğançayır
Doğançayır estas urbo en provinco Eskişehir en Turkio.
120643 Rudimandl
120643 Rudimandl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa-germana elektra inĝeniero kaj amatora astronomo Rudi W. Mandl (1894–1948). Interesita pri la, li renkontis Albert Einstein en 1936 kaj persvadis lin ekzameni tiun problemon. Einstein tiam publikigis " Lensa Ago de Stelo per Devojiĝo de la Lumo en la Gravita Kampo ".
Stacio Ōgimachi (Osaka)
Stacio Ōgimachi (扇町駅 [Ōgimachi-eki], Ōgimachi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kita, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Sakaisuji.
Magnezia oksalato
Magnezia oksalato aŭ magnezia oksalato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj magnezia hidroksido. Ĝi estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Magnezia oksalato posedas 1 magneziatomon, 2 karbonatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Magnezia oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de magneziaj derivaĵoj.
Egalismo
Egalismo estas ofte komprenata negative kiel tendenco samniveligi homojn de malsamaj talentoj, kapabloj kaj meritoj, tendenco subpremi eliton kaj veki envion kontraŭ eminentuloj.
Tamen oni juste postulas, ke ĉiuj homoj havu egalajn kondiĉojn ĉe sia viv-starto, por ke ili akiru sian pozicion en la socio nur surbaze de siaj kvalitoj, kapabloj, diligentoj kaj meritoj, ne pro sia raso, sekso, seksa orientiĝo religio, socia aŭ ekonomia pozicio de la gepatroj.
Esperanto-movado en Palestino
Esperanto-movado en Palestino. La unua Esperanto-societo en Palestino estas fondita en 1908 en Jerusalemo de d-ro E. Schmitz, direktoro de germana hospitalo, la dua en 1914 ĉe la tombo de Jesuo, de pastro Gabriel. En Betleĥemo propagandis en 1914 pastro Marius Rosi. En 1924 venis el Ameriko al Jerusalemo Amiel, kiu kun Aavkin, jam kelkajn jarojn loĝinta tie, laboris per gazet-artikoloj, paroladoj, kursoj. De kelkaj jaroj Pinĥas Laĥovicki, arkitekto, prenis la movadon en siajn manojn, klopodas akiri subtenon de oficialaj faktoroj, aranĝas kursojn; liaj kunlaborantoj estis f-ino Rotenberg kaj Benjamin.
La unua Esperanto-lernolibro por hebreoj aperis en 1888, tiu por araboj en 1907. En 1934 ekzistis Esperanto-grupo kaj delegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) en Jerusalem kaj Tel-Avivo. En 1924 en Tel-Avivo aperis la gazeto „Hebrea Esperantisto“.
(Pinĥas Laĥovicki en Enciklopedio de Esperanto (1934).)
Calouste Gulbenkjan
Li naskiĝis kiel filo de Sarkis kaj Dirouhie Gulbenkjan. Lia patro laboris ĉe la sultano kaj estis bonhava armena lampolea komercisto. Liaj gepatroj apartenis al plej famaj armenaj familioj, kiuj povas rekonduki la familiajn radikojn ĝis en la 4-a jarcento. Liaj antaŭuloj estis princoj de Reĥduni, terposedantoj ĉe Van-lago.
Li studis en Marseille, ĉe King’s College en Londono, kiun li finis en 1887 kun inĝeniera diplomo kaj estis jam en 1891 konsilanto de la sultana korto pri naftodemandoj.
Li estis en 1911 kunfondinto de Iraq Petroleum Company kun 15 procento, sed li baldaŭ forvendis ĝin kontraŭ ĝismorta profita parto de 5 procentoj. Tiu igis lin tiutempe unu el la plej riĉaj homoj de la mondo kaj alportis por li la karesnomon "Mister Five Percent".
Li akiris en 1902 britan ŝtatanecon, ekde 1915 vivis en Parizo, en 1942 fuĝis al neŭtrala Portugalio, Lisbono.
Vidu ankaŭ
fondaĵo Gulbenkjan
Scènes de la vie de bohème
La Vie de Bohème (kompleta titolo en franca, Scènes de la vie de bohème) estas verko de Henri Murger, publikigita en 1851. Kvankam ĝi estas ofte nomita novelo, ĝi ne plenumas standardan novelan formon. Pli bone, ĝi estas kolekto de izolaj rakontoj, ĉiuj okazintaj en la Latina Kvartalo de Parizo en la 1840-aj jaroj, romantikigante la bohemian vivon en literatura maniero. Plej el la historioj estis origine publikigitaj unuope en loka literatura gazeto, nome Le Corsaire. Multaj el ili estis duonmembiografiaj, prezentante rolulojn bazitaj sur realaj individuoj kiuj estus plej verŝajne familiaraj al kelkaj el la legantoj de la gazeto.
Leono la 6-a
Leono originis el nobela roma familio kaj tuj post la eksoficiĝo kaj murdiĝo de papo Johano la 10-a estis nomumita papo de la senatanino Marozia, kiu regis la roman politikon. Tiu epoko estas konata sub la nomo pornokratio. Antaŭ sia nomumiĝo papo, Leono estis kardinalpresbitero de Sankta Susana en Romo.
Pri lia pontifikeco estas tradiciita nur administraj agoj koncerne la metropolitajn rajtojn de Split en Dalmatio kaj Kroatio.
Lívia Gorka
Lívia Gorka naskiĝis la en Nógrádverőce, ŝi mortis la  en Tapolca.
Biografio
Lívia Gorka abiturientis en 1943, sed jam pli frue hejme ŝi praktikadis en ceramikado, argilado, potado. Ŝi akiris diplometon pri potado en 1948, poste ŝi laboris hejme ĉe la patro. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 1952. Post 2 jaroj ŝi establis propran atelieron en la sama vilaĝo, en 1962 en Budapeŝto, en 1996 en Szentendre, fine en Tapolca. Ŝi studvojaĝis iam en Suomio. Ŝi ricevis premiojn ekde 1962.
Targoviŝte
Targoviŝte [Tărgoviŝte] - bulgare Търговище estas urbo en Bulgario situanta en la nordoriento de Bulgario. Ĝi estas la administra centro de samnoma provinco (oblasto) kaj havas loĝantaron de ĉirkaŭ 46 700 homoj - pli-malpli 30 procentaĵoj el la sumaj loĝantoj de la provinco. Veturiloj registritaj en la urbo samkiel la ĉirkaŭaj municipoj de la provinco rekoneblas per la regiona aŭtokodo T.
Stala sterko
Stala sterko estas besta, organika sterko, miksita kun substerkaĵo kaj kun densaj kaj maldensaj ekskrementoj de stalaj bestoj, ĉefe brutoj. Ĝi estas diverse traktebla laŭ besto kaj bestobreda metodo.
La plej konbvena tempo por disŝuti la sterkon estas la malfrua somero, tima la enplugita sterko tute malkombiniĝas kaj servas kiel mineralfonto por bezonaj plantoj (maizo, sukerbeto).
La stala sterko gravas pro ĝia humusgrandiga, struktrur-pliboniga, etilen-estiga efiko.
Se oni disdonas 20-25 tunojn da stala sterko sur unu hektaro, tio sufiĉas por 4-5 jaroj.
Stala sterko estas plena terko, ĉar ĝi entenas krom la kutimaj makroelementoj (0,5% N, 0,3%P2O5, 0,6%K2O) ankaŭ aliajn elementojn.
ĝenerala produktemo de brutoj je stala sterko (tuno/jaro)
Preĝejo Mario Magdaleno (Pásztó)
La preĝejo Mario Magdaleno estas katolika monumento historia en Hungario, en urbo Pásztó, iam en apuda vilaĝo Hasznos [hasnoŝ].
Historio
Gotika sanktejo estis konstruita en la 15-a jarcento en tiu ĉi loko. Ĝi estis trakonstruita en 1740 laŭ baroko. Supozeble en 1848 oni konstruis la flankonavon kaj la sakristion. Trakonstruo okazis en 1967.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en centro de la iama vilaĝo. la kirko estas ĉirkaŭita per muro. La fasado estas simetria, kiun la flankonavo iom rompas. Meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas sonoriloforma. La ĉefnavo maldekstre havas flankonavon. La absido estas oklatera, malpli larĝa, ol la navo kaj estas apogitaj per pilieroj. Interne la altaro kaj la predikejo estas klasikismaĵoj. La altara bildo estis pentrita en 1853.
Dávod
Dávod (dAvod) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Baja.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Sombor. Danubo estas ne tro for, kanalo Danubo-Tiso-Danubo preterfluas.
Historio
La unua mencio devenis el 1315 en formo Dau. Tiam la komunumo havis fortikaĵon kaj ekde 1321 preĝejon. Dum la turkoj la loko ne senhomiĝis. En 1699 la Habsburgoj liberigis la vilaĝon de la turkoj. Okazis ĥolero en 1866. En 1912 fervojo Baja-Zombor ekfunkciis, krome estis vigla trafiko ankaŭ sur la kanalo. Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon kaj kun la regiono formiĝis respubliko.