cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universala Esperanto-Asocio
Membraro
]] Post la dua mondmilito UEA nomis la ĝistiamajn membrojn "Individuaj Membroj". Oni akceptis Landajn Asociojn kaj nomis ties membrojn "Aligitaj Membroj" (pere de la Landaj Asocioj). Dum 1949–1955 kaj poste, estis unue malpermesite kaj poste malfacile organizi Esperanto‑asocion en la plej multaj landoj de orienta Eŭropo; iom post iom la orientaj asocioj fine rajtis aliĝi al UEA (la soveta en 1989). En la 1970aj povis aliĝi pluraj sudamerikaj Landaj Asocioj, en la 1980aj kaj 1990aj komencis veni afrikaj.
La nombro de individuaj membroj variis en la centjara historio plej ofte inter kvin mil kaj ok mil membroj, kun pintoj fine de la 1920aj jaroj kaj malpintoj precipe dum kaj post la du mondmilitoj. En la 1960aj ĝis 1980aj jaroj, UEA havis multe da aligitaj membroj el orienta Eŭropo; tiuj nombroj rapide malkreskis post 1989.
Membro-kategorio.
La Asocio konsistas el:
Kroppach
Kroppach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Universala Esperanto-Asocio
Membro-kategorio.
La akcepto de la aligitaj membroj okazas pere de la aliĝintaj landaj asocioj. Aliajn kondiĉojn de aliĝo kaj membreco fiksas la Ĝenerala Regularo kaj aliaj regularoj.
Josep Juliá Gómez Donet
Laŭ Minor Planet Center li malkovris la asteroidon 15120 Mariafélix la.
La asteroido 90140 Gómezdonet estis nomita en lia honoro.
Universala Esperanto-Asocio
Landaj asocioj
Por aliĝi al UEA la kondiĉoj por landa Esperanto-asocio estas, ke ĝi plenumas la kondiĉojn priskribitajn en la Ĝenerala Regularo, ke ĝi estas asocio laŭorde organizita kaj vaste malfermita al la civitanoj de sia lando, sen ekskluzivoj pro politika aŭ religia sinteno aŭ pro raso, lingvo aŭ sekso, kaj ke ĝi skribe konfirmas sian pretecon respekti la Statuton kaj regulojn de UEA, precipe ĝiajn celojn kaj ĝian neŭtralecon. Landa asocio pagas por ĉiu sia membro, kiu ne estas individua membro de UEA, jaran kotizon difinitan de la Komitato.
Principe UEA akceptas el unu regno nur unu landan asocion, sed la Komitato rajtas akcepti plurajn.
Kunlaboraj Organizoj
Kun Esperanto-asocioj, kiuj ne plenumas la kondiĉojn priskribitajn en art. 13 kaj 14 de la Statuto de UEA(sed respektas la homajn rajtojn kiel difinitajn en art. 5 de la Statuto de UEA) aŭ kiuj ne deziras formale aliĝi al UEA, la Estraro povas fari kontraktojn pri komuna agado, interŝanĝoj de servoj ktp. Por esti validaj, tiuj kontraktoj bezonas la aprobon de la Komitato, kiu rajtas starigi specifajn kondiĉojn per apartaj regularoj. La kontraktoj estu konformaj al la principoj esprimitaj en art. 5.de la Statuto de UEA.
La Asocio povas fari kontraktojn, laŭ la kondiĉoj priskribitaj en art. 15 kun neesperantaj organizaĵoj.
Universala Kongreso de Esperanto
La Universala Kongreso de Esperanto (UK) estas, laŭ la Jarlibro de Universala Esperanto-Asocio, "internacia manifestacio de la esperantistaro", organizata de UEA. Ĝi estas kulturfesto, tutmovada forumo, turisma festo kaj laborkunveno de la organoj de UEA kaj de aliaj Esperanto-organizaĵoj. Ĝis la 8-a kongreso (1912) oni nomis ĝin "Internacia", ekde la 9-a (1913) "Universala". UEA okazigas la kongreson ĉiujare en malsama lando, provante respekti la geografian distribuon kaj organizajn fortojn de la movado. Kongresano estas persono, kiu oficiale aliĝis kaj pagis sian kongreskotizon. Kvankam la programo varias de jaro al jaro, ekzistas eroj, kiuj havas tre longan tradicion, kelkaj venas jam de la unua aŭ dua kongreso.
Libroservo de UEA
Libroservo de UEA
Libroservo de Esperanto
Historio de UEA
Fine de 1907, Hector Hodler kaj aliaj esperantistoj komencis konstrui organizaĵon por antaŭenigi Esperanton pere de praktikaj servoj. La 28‑an de aprilo 1908, ili konstatis sufiĉan subtenon por fondi "Universalan Esperanto‑Asocion", kaj tiu tago estas nun konsiderata la naskiĝtago de UEA.
Grava disputo inter UEA kaj la naciaj societoj estis la demando, kiu reprezentu la movadon al ekstero kaj kiu pagu kaj decidu pri komunaj taskoj de la tuta movado. Post la Helsinko‑sistemo de 1922 oni fine trovis en la Interkonsento de Kolonjo en 1933 jenan kompromison: UEA fariĝos la tegmento de la tuta neŭtrala movado, sed la plej multajn komitatanojn fakte sendis la aliĝintaj Landaj Asocioj.
Ĉar minoritato ĉirkaŭ eksprezidanto Eduard Stettler kaj eksdirektoro Hans Jakob estis elkore kontraŭ la kolonja kompromiso, okazis en 1936 Skismo en la Esperanto-movado: la plej multaj estroj, membroj, kaj Landaj Asocioj forlasis UEA kaj transiris al nove fondita Internacia Esperanto‑Ligo. La "resto" nomiĝis Ĝeneva UEA. En 1947 la Ĝeneva UEA kaj IEL kuniĝis al tiel nomata kunfandita UEA. La nuntempa UEA estas jure tiu nova UEA de 1947, la nuntempa Statuto de UEA registriĝis en 1980.
Aktivecoj de UEA
Universala Esperanto-Asocio celas, laŭ la Statuto el 1980, disvastigi la uzadon de Esperanto, agadi por la solvo de la lingva problemo en internaciaj rilatoj, plifaciligi la ĉiuspecajn spiritajn kaj materiajn rilatojn inter la homoj kaj "kreskigi inter siaj membroj fortikan senton de solidareco kaj disvolvi ĉe ili la komprenon kaj estimon por aliaj popoloj".
La precipaj konstantaj laboroj de UEA estas:
Landaj Asocioj de UEA
Krom kun UN kaj Unesko, UEA havas konsultajn rilatojn ankaŭ kun UNICEF kaj Konsilio de Eŭropo kaj ĝeneralajn kunlaborajn rilatojn kun Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj. UEA oficiale kunlaboras ĉe Internacia Organizaĵo por Normigado (ISO) pere de aktiva rilato al la ISO‑komitato pri terminologio (ISO/TC 37). La Asocio aktivas por informado ĉe Eŭropa Unio kaj aliaj interŝtataj kaj internaciaj organizaĵoj kaj konferencoj. UEA membras en Eŭropa Lingva Konsilio, komuna forumo de universitatoj kaj lingvaj asocioj por antaŭenigi la konon pri lingvoj kaj kulturoj en kaj ekster la Eŭropa Unio. Cetere, la 10‑an de majo 2011, UEA kaj la Internacia informejo por terminologio (Infoterm) subskribis Interkonsenton pri kunagado, ties celoj estas interalie interŝanĝi informojn, subteni unu la alian kaj kunagadi por projektoj, renkontiĝoj, eldonaĵoj en la kampo de terminologio kaj pere de kiu UEA iĝus Asocia Membro de Infoterm.
UEA en Vikipedio
UEA uzas Vikipedion ekde 2003 laŭ iniciato de Renato Corsetti, tiama prezidanto. Vikipedio enhavas informojn pri:
Sidejo de UEA
Nieuwe Binnenweg 176, 3015 BJ Rotterdam, Nederlando
Noriko Baba
Noriko Baba (馬場 典子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2001 ĝis 2002 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Glareoledoj
Glareoledoj estas familio de birdoj de la vadbirdoj aŭ subordo Charadri de la ordo de Karadrioformaj birdoj. Tiu familio loĝas ĉefe regionojn de la Malnova Mondo, pli precize ties tropikajn zonojn kaj estas pli granda diverseco en Afriko. Ili troviĝas en dezertoj kaj savanoj kaj kelkaj specioj rilatas al akvo. Plej granda parto loĝas en malaltaj altitudoj, sed foje ili videblas ĝis 2.000 m kaj eĉ pli alte. Ĝi enhavas du diversajn grupojn:
Melchior Schildt
Melchior SCHILDT (naskiĝis 1592 aŭ 1593 en Hanovro; mortis 18-a de majo 1667 samloke) estis komponisto kaj orgenisto de la Nordgermana Orgenskolo.
Vivo kaj verkaro
Melchior Schildt ricevis unuan muzikinstruon supozeble de sia patro kaj de kantoro Crappius. Ekde 1609 ĝis verŝajne 1612 li estis lernanto ĉe Jan Pieterszoon Sweelinck en Amsterdamo. Sian unuan dokumentitan dungitecon Schildt ricevis en 1623 ĉe la preĝejo Marienkirche en Wolfenbüttel. Tiun ĉi postenon li tenis ĝis 1626, iĝonte kortegorgenisto ĉe Christian la 6-a de Danio. Post kiam la reĝo en 1629 pretigis al li laŭdan maldungan ateston, li transprenis la postenon de sia patro kiel orgenisto ĉe la preĝejo Marktkirche de Hanovro, kiun li tenis ĝis sia morto.
Schildt du fojojn edziĝis. El sia dua edzeco devenis kvar gefiloj, el kiuj du supervivis sian patron. Laŭ la testamento de Schildt, li estis bonstata viro.
Preskaŭ ĉiuj el la postlasitaj orgenverkoj de Schildt estas ĥoralaranĝoj kaj montras egajn diferencojn. La sola konservita voĉkanta verko estas ĥoralkonĉerto pri Ach mein herzliebes Jesulein.
Gornji Zebanec
Gornji Zebanec, hungare Felsőhideghegy [fellŝOhideghedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.
Loknomo
La historia hungara loknomo estis la sama, ol la kroata: Zebanec. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan hungaran loknomon. Pro peto de poŝto aldoniĝis "felső" (=supra), kiu kroate estas "gornji". Tio faras diferencon de apuda vilaĝeto Donji Zebanec.
Situo
Gornji Zebanec situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 1, Čakovec je 11 km-oj.
Historio
La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Felsőhideghegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Kantono Tama
La kantono Tama (Tama County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Cerchezu
Cerchezu [ĉerkezu] estas vilaĝo en la distrikto Constanța, Dobruĝo, Rumanio. Al ĝi apartenas adiministre la komunumoj: Căscioarele, Măgura kaj Viroaga. Ĝia turka nomo estas ''Çerkezköy]], aludante je la tie setliĝintaj ĉerkesoj.
Situo
La vilaĝo situas en la sudorienta Rumanio, 66 km sudokcidente de Konstanco, 10 km okcidente de la plej proksima urbo Negru Vodă.
NGC 1354
NGC 1354 (aliaj indikoj — PGC 13130, MCG -3-10-4, IRAS03301-1523) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arganda del Rey
Kulturo
Rock in Rio estas rokmuzika festivalo, kiu ĝis nun okazis kvar fojojn en Rio-de-Ĵanejro, kvin fojojn en Lisbono kaj du fojojn en Arganda del Rey.
Cotignac
(jen france kun prononco: kotiNJAK, okcitane Cotinhac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Cotignac estas fama pro la aperoj de la Sankta Virgulino (ne oficiale agnoskata de la Eklezio) kun la Infano Jesuo kaj de Sankta Jozefo (oficiale agnoskita); ĝi estas pilgrimloko por katolikaj kristanoj omaĝe al la Sankta Virgulino, Jesuo, Sankta Jozefo kaj la Sankta Familio.
Tuŝpo
Tuŝpo (malnovarmena: Տոսպ Tosp, asirie: Turuspa) estis la ĉefurbo de Urarto dum la 9-a jarcento a.K, poste konata kiel Van kiu deriviĝas de Biajna la originala nomo de Urarto. La ruinoj de la antikva urbo situas tuj okcidente de Van kaj oriente de la Lago Van en Orienta Anatolio, en nuna Turkio. La urbo estis centro de la politika kaj kultura vivo de la urartanoj kaj rezidejo de la urartaj reĝoj. En ĝi troviĝis la fortikaĵo de Van kiu nun troviĝas en ruinoj. En la 6-a jarcento a.K la urbo estis disrabita kaj detruita de la medoj.
(16654) 1993 TY29
(16654) 1993 TY29 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,
Beaumaris
Beaumaris estas la antaŭa ĉefurbo de la insulo Môn, apud la nordokcidenta marbordo de Kimrio. Ĝi situas apud Markolo Menai. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis loĝantojn.
La urbo fondiĝis dum la vikinga epoko, proksime al longe loĝata vilaĝo nomata Llanfaes. Tamen ĝi malgravis ĝis 1295, kiam Eduardo la 1-a (Anglio), post kiam li konkeris nordan Kimrion, ordonis la konstruon de Kastelo Beaumaris kaj devige translokigis la loĝantojn de Llanfaes al okcidenta Môn.
Plurajn jarcentojn Beaumaris estis grava haveno, kaj centro por ŝipkonstruado. Tuj ekster la urbo situis pendumilo. Post la konstruo de malliberejo en 1829, estis tie kie du homoj pendumiĝis, en 1830 kaj 1862. La lasta pendumita viro, Richard Rowlands, mortkondamniĝis pro la murdo de sia bopatro sed ĉiam asertis ke li ne kulpas: laŭdire, kiam li alproksimiĝis al la pendumilo, li malbenis la preĝejan horloĝon, dirante ke, se li ja malkulpas, la kvar flankoj de la horloĝo neniam montros la saman horon - tio kio portempe fakte okazis. La malliberejo fifamis pro torturaj rimedoj puni malpacajn krimulojn, kiel tortur-krado kaj vipado. Ĝi nun viziteblas kiel muzeo.
Inter aliaj vizitindaĵoj estas 14-jarcenta preĝejo.
Quai de la Gare (pariza metrostacio)
Quai de la Gare [kɛ də la ɡaʁ] (Kajo de la Stacidomo) estas la nomo de stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 6, en la 13-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1909.
Tiu stacio posedas ununuran alirejon situantan sur la meza inter-ŝoseo fronte al n-ro 1, Bulvardo Vincent-Auriol (antaŭe: Bulvardo de la Gare), kun ŝtuparoj, rulŝtuparoj kaj liftoj.
Akcidento de la
Mortis homo dum la nokto inter vendredo kaj sabato en la 13-a arondismento de Parizo. La incidento okazis en metrostacio , sur linio 6 de la Metroo de Parizo. Trafiko estis interrompita plurajn horojn vendredon vespere, la. Vojaĝanto akcidente falis, iom antaŭ la 19-a horo, inter la vagonaro kaj la rando de la kajo. La incidento okazis kiam la vagonaro eniris la stacion. Li mortis pro siaj vundoj frue en la nokto.
Vivanta fosilio
Karakterizaĵoj de vivanta fosilio
Ĝenerale ekzistas kelkaj karakterizaĵoj, kiuj ĉiun „vivantan fosilion“ interligas.
Stabiliga selektado
Inter stabilaj ekologiaj rilatoj, ekz. en difinitaj ekologiaj niĉoj aŭ en la profunda maro, la individuoj de populacio vivas tra multaj generacioj en konstantaj mediaj cirkonstancoj, adaptitaj al tio, tiel selektado celas rezervon de la adaptita formo.
Pliaj originalaj korpokonstruaj formoj en hodiaŭa formo
Por tio ekzistas kelkaj formoj, kiuj postrestis el la iamaj terepokoj en siaj fosiliaj formoj, sed ili ne estas kategoriitaj al vivantaj folsilioj, pro ili larĝa disvastiĝo nuntempe, ekz:
La Crau
(jen france, okcitane same aŭ pli longe La Crau d'Ieras) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Wadowice
Wadowice [vadoVIce] estas urbo en Pollando, la unuan fojon menciita en 1327.
Ĝi situas inter Krakovo kaj Cieszyn/Teŝino, estas ĉefurbo de samnoma distrikto (powiat) distrikto Wadowice kaj apartenas al provinco Malgrandopolio (Małopolskie). Ĝin trapasas pola landvojo n-ro 28 kaj n-ro 52, krome la fervoja linio de Bielsko-Biała. Fine de la 18-a jarcento la urbo rapide evoluis, danke al konstruo de vojo inter Lvovo kaj Vieno. Nuntempe estas grava pilgrimejo kiel familia urbo de la papo Johano Paŭlo la 2-a kun ties biografia muzeo kaj relikvo - la zono trapafita de kuglo, kaj relikvoj de Patro Pio kaj Maksimiliano Kolbe. Ĝia loĝantaro estas proksimume 20000.
La papo trifoje vizitis sian naskiĝurbon: unuafoje en Pola Popola Respubliko en 1979 salutis lin homamaso, malgraŭ komunista malpermeso forlasi siajn laborpostenojn, en 1991 kaj dum la plej fama pilgrimo en 1999, kiam rememoris sian infanecon, kie "Ĉi tie en ĉi tiu urbo Wadowice ĉio komenciĝis. Kaj la vivo komenciĝis, kaj la lernejo komenciĝis, kaj la studado komenciĝis, kaj la sacerdoteco komenciĝis".
Dua mondmilito
Dum la dua mondmilito la urbo estis sub germana okupdo. Administracie enkorpigita al Tria Regno.
1944
16.03. Popola Armeo senarmigis germanajn doganistojn
20.11. Grupo de partizanoj, probable Pola Enlanda Armeo, atakis distriktan kason en Wadowice akirante 83 mil markojn
Giulio Cesare Aranzi
Giulio Cesare Aranzio estis renoma itala anatomo kaj kirurgo, pioniro en la historio pri la scienco de la homa anatomio. Li estis nevo de la notinda kirurgo Bartolomeo Maggi. Arancjo malkovris la malsamajn anatomiajn strukturojn de la homa korpo. Unu el liaj elstaraj malkovroj estas la hipokampo. Tiutempe Arancjo estigis la esprimon hipokampo, el la greka vorto por hipokampo (hippos "ĉevalo" kaj kampos "marmonstro"). Arancjo publikigis sian priskribon de la hipokampo en 1585, en la unua ĉapitro de sia verko titolita "De Humano Foetu Liber". Multaj nomenklaturoj pri ĉi tiu strukturo, inkluzive de "blanka silkraŭpo", "Korno de Ammon" kaj "korno de virŝafo", estis proponitaj de diversaj fakuloj tiutempe. Tamen la termino hipokampo fariĝis la plej vaste uzata en la literaturo.
Biografio
Giulio Cesare Aranzio estis filo de Ottaviano di Jacopo kaj Maria Maggi. Pro la malriĉeco de la familio, li studis kun sia onklo, Bartolomeo Maggi (1477-1552), fama kirurgo, kiu estis docento ĉe la Universitato de Bolonjo kaj kortega kuracisto de Julio la 3-a. Li tiel multe estimis ĉi tiun onklon, ke li prenis sian familian nomon, nomante sin Giulio Cesare Aranzio Maggi.
Li estis akceptita en la Universitato de Padovo tie kie li faris sian unuan eltrovaĵon en 1548, en la aĝo de deknaŭ jaroj, tiam kiam li priskribis la liftomuskolon de la supra palpebro. Poste, ĉe la Universitato de Bolonjo, li doktoriĝis pri medicino en majo 1556 kaj estis nomumita docento pri medicino kaj kirurgio pli malfrue en la aĝo de dudek sep jaroj. En 1570, kirurgio kaj anatomio estis apartigitaj en apartajn profesorecojn laŭ lia instigo kaj li tenis la lastatempe kreitan katedron pri anatomio dum tridek tri jaroj ĝis sia morto en Bolonjo en 1589.
El Arancjo venis la unua ĝusta raporto pri la anatomiaj proprecoj de la feto, kaj li estis la unua, kiu montris, ke la okulaj muskoloj, tiel kiel oni antaŭe imagis, ne estiĝas de la "dura mater" (malmola materio) sed el la rando de la optika truo. Li ankaŭ, pripensinte la anatomiajn rilatojn de la korkavaĵoj, la valvojn kaj la grandajn vazojn, li konfirmis la vidpunktojn de Realdo Colombo rilate al la kurso, kiun la sango sekvas pasante el la dekstra al la maldekstra flanko de la koro.
Arancjo estis la unua anatomo, kiu priskribis klare la malsupran kornvon de la ventrikloj de la cerbo, kiu rekonas la objektojn, per kiuj ili distingiĝas, kaj tiu kiu donas al ili la nomon, laŭ kiu ili ankoraŭ estas konataj (hipokampo) en 1564; kaj lia raporto estas pli preciza kaj evidenta ol tiu de la aŭtoroj de la posta jarcento. Li parolas longe pri la koroida plekso, kaj donas detalan priskribon pri la kvara ventriklo, sub la nomo de cisterno de la cerebelo, kiel sia propra eltrovo. Li ankaŭ estis la unua, kiu malkovris, ke la sango de patrino kaj feto restas apartaj dum gravedeco.
Kiel Profesoro pri Anatomio kaj Kirurgio ĉe la Universitato de Bolonjo ekde 1556, li establis anatomion kiel ĉefan branĉon de medicino je la unua fojo. Arancjo kombinis anatomion kun priskribo de patologiaj procezoj, surbaze plejparte de sia propra esplorado, t. e., Galeno de Pergamo, kaj la klopodoj de siatempaj italoj. Arancjo malkovris la "Nodojn de Arancjo" en la duonlunaj valvoj de la koro kaj skribis la unuan priskribon pri la supera levilo palpebra kaj la korakobrakaj muskoloj (coracobrachialis muscles). Liaj libroj (en la latina) traktis kirurgiajn teknikojn por multaj kondiĉoj, inkluzive de hidrocefalo, naza polipo, strumo kaj tumoroj ĝis fimozo, ascito, hemoroidoj, anusa absceso kaj fistuloj.
Maduraj
(tamile மதுரை) estas metropolo, universitata urbo kaj katolika diocezo en Barato, en subŝtato Tamilnado. Oni taksas la urbon la plej maljuna en Hindio, kiel ĉefurbo de la suda civilizo, iam havanta komercajn kontaktojn kun Romia Imperio. Ĝi havas famon pri temploj.
Geografio
situas en suda parto de la lando laŭ rivero.
Trafiko
havas bonajn kontaktojn kun la landaj urboj trajne, aere kaj voje. En la urbo rikiŝoj kaj aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
havas sekan kaj varman klimaton kun musono. Jare pluvas 850 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter aŭgusto-novembro. La temperaturo en somero superas la 40 ° C-ojn, dum vintro ĝi falas ĝis 20 ° C-ojn.
Walter Leistikow
Walter LEISTIKOW (naskiĝinta la en Bydgoszcz, mortinta la  en Berlin-Zehlendorf) estis germana pentristo. Li anis ĉe Berlina secesio.
Vivo
Lia patrino estis inter la unuaj se temas pri rimarki lian artan talenton kaj instruis al li la fundamentajn principojn de desegnaĵo kaj pentraĵo. Li postlasis la hejmon en la aĝo de 18 por studi ĉe la Reĝa Akademio de Arto en Berlino, sed, post nur ses monatoj, li estis forsendita pro "sentalenteco" fare de Anton von Werner. Li tiam iĝis privata lernanto de Hermann Eschke kaj poste (1885-1887) prenis lecionojn ĉe la norvega pejzaĝpentristo Hans Fredrik Gude. Poste li faris studvojaĝon ĉe la Nordan Maron kaj Baltan Maron. Inter liaj unuaj impresaj, kolorplenaj bildoj menciindas: Märkische Landschaft mit Wasser (1886), Pommerscher Strandsee (1887), Stranddorf in Pommern (1888), Ziegeleien am Wasser (1889, hodiaŭ en Dresdeno), Dämmerung in Ostfriesland (1890, en Krefeld), Birken im Wald (1894). Li ankaŭ amikigis kun Edvard Munch kiam li vizitis Berlinon. Ĉirkaŭ 1885 li aliorientiĝis pri pli simpligitaj/stiligitaj pejzaĝmotivoj kio videblas ĉe multaj naturmediaj eltiraĵoj el la pejzaĝo deBrandenburgio (ĉefe el la arbaro Grunewald apud Charlottenburg-Wilmersdorf). La lagetaron ĉirkaŭatan de pinoj (temas i.a pri la lagetoj Grunewaldsee, Schlachtensee, Pechsee, Hubertussee) li bildigis ofte en melankolia kaj vespera. Inter la aliaj bildoj menciindas ankoraŭ nepre: Wisby (1899), Hafen (1900), Villa im Grunewald, Mondnacht an der Nordsee (1901), Norwegisches Gebirge (1902), Brandung im offenen Meer und Havelkähne in Mondbeleuchtung (1903). Artmetie li ankaŭ gravis dezajnante por vandtapiŝoj; li eĉ verkistis kaj publikigis la romanon »Auf der Schwelle« (Berlin 1896).
En 1890, Leistikow aliĝis al la Berlina altlernejo pri metiartoj kiel profesoro. Li estis kunfondinto de la grupo Vereinigung der XI. En 1898, li iĝis unu el la fondantoj de la asocio Berliner Secession. Ĉirkaŭ 1902, li komencis labori por la germana ĉokoladfirmao Stollwerck en Kolonjo kie li kreis dezajnojn por iliaj albumoj, plej precipe por serio pri "pejzaĝoj de Germanlando". La verkoj de Leistikow estas popularaj inter fajngustuloj kaj estas aŭkciitaj de tempo al tempo en la tuta mondo.
Leistikow faris memmortigon suferante de progresint-faza sifiliso. Li ricevis tombon de honoro en la Steglitz-tombejo.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 389, kio legeblas tie ĉi interrete.
Zabel-gimnazio
Zabel-gimnazio (germane: Zabel-Gymnasium) estas unu el sume kvar ŝtataj gimnazioj en Gera, Germanio. Ĝi originas el iama porknabina lernejo (Zabel'sche Höhere Töchterschule) kiun donacis al la urbo la apotekista familio Zabel. En la jaro 2002-a ĝi kunfandiĝis kun Friedrich-Schiller-gimnazio.
Dum la lerneja jaro 2017/18 instruis 65 instruistoj 589 gelernantojn en 24 diversaj klasoj sub la lernejestrado de s-ino Katrin Proschmann. La du ejoj (unu envala ĉe Clara-Zetkin-strato 7, unu pli supra ĉe Kurt-Keicher-strato 12) estas tre proksima de la ĉefstacidomo de Gera.
Historio de Zabel-lernejo
La tiama Supera porknabina lernejo ekzistis jam ekde 1864 estante parto de Burĝa lernejo ĉe Nicolai-monto (hodiaŭ ĝi apartenas al Goethe-gimnazio). Auguste Zabel, vidvino de la gera-a urba apotekisto Karl Friedrich Gotthelf Zabel (ŝi mortis en 1884) postlasis al la urbo multege da mono por ke konstruotu memstara porknabina lernejo. En la testamento postulitis nur nomo de la lernejo por la Zabel-oj. Starigo faritis inter 1887 kaj 1889 laŭ la planoj de arkitekto Fritz Köberlein; pligrandiĝo norda iĝis jam en 1906 (klasĉambroj; dua ŝtuparo) kaj agnosko ŝtata kiel liceo estis en 1911 tiel ke la abiturientinoj ekrajtis studi ĉealtlerneje.
Dum GDR-tempo la lernejo estis t.n. plilarĝigita supera lernejo (EOS) portanta la nomon de la politikisto Otto Grotewohl. Post la Germania reunuiĝo la lernejo ekgimnaziis kaj rebaptitis en la 8.5.1993 je sia tradicia nomo.
Historio de Schiller-lernejo
Same kiel ĉe Zabel-lernejo estis ankaŭ ĉe Schiller-lernejo komence fondaĵo privata, ĉar tiama malhumanisma gimnazio estiĝis en 1894 danke al grandanima mondono de la komercisto Louis Schlutter. Stariĝo estis en 1893/94 fare de la registara ĉefarkitekto Wendorff kaj inaŭguro estis en la 29.9.1894.
Stacio Ōtsu
Stacio Ōtsu (japane: 大津駅 [Oocu-eki], angle: Ōtsu Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Zabel-gimnazio
Historio de Schiller-lernejo
Nomo por Friedrich Schiller okazis en la 1930-aj jaroj. Tiu ĉi nomo restis ankaŭ kiel t.n. politeknika supera lernejo (POS; ĝeneralkleriga) dum la GDR-tempo. Temis do pri unu el la malmultaj lernejoj en la urbo neniam ricevintaj nomon de komunisma respektive laboristara personulo.
Kunfandiĝo
Post akcepto de nova lernejretplano en printempo 2000 oni intencis malpliigi la nombron de lernejoj en Gera pro malkreskintaj lernantaj nombroj. Deciditis kunfandiĝo de la lernejoj Zabel-a kaj Schiller-a kaj kompleta fermo de la en la okcidenta urbocentro troviĝanta Georg-Christoph-Lichtenberg-gimnazio en 2005. Ĝiaj gelernantoj maturiĝontaj en 2006 ankaŭ frekventu la Zabel-/Schiller-instituton.
Kunfandiĝo realiĝis je la komenco de la lerneja jaro 2002/03. La unua provizora nomo de la nova lernejo estis Staatliches Gymnasium Gera. Post longa pensado pri digna nomo (proponitis ekz. kombino Zabel-Schiller-Gymnasium aŭ eĉ tute nova nomo) oni revenis en 2003 al la tradicia nomo en 2003. Ĉefa kialo pro tio estis memkompreneble la citita kondiĉo el la testamento de la Zabel-oj el la 1884-a jaro.
Vere, en aŭtuno 2003 venis ankaŭ la Lichtenberg-gimnazianoj maturiĝontaj en 2006. En 2006 sekve iĝis rekorda nombro da kandidatoj por trapaso de la abiturienta ekzameno.
Karow (apud Genthin)
Karow estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la urbo Jerichow  en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto, rekte ĉe la limo al la najbara federacia lando Brandenburgio kaj 66 kilometrojn okcidente de la urbolimo de Berlino. Fine de la jaro 2008 la tiutempa komunumo havis 453 loĝantojn. Al ĝia areo tiam krom la ĉefa loĝloko Karow apartenis ankaŭ la loĝloko Elisenau.
La Croix-Valmer
La Croix-Valmer (jen france, okcitane La Crotz Valmer aŭ La Crotz de Gassin) estas banurba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur), kaj apartenas al la duoninsulo de St. Tropez, borde de la Mediteranea Maro. Fine de en la komunumo vivis.
Edwin Geist
Edwin Ernst Moritz GEIST [edvin gajst], naskiĝis en Berlino la, mortis la , estis komponisto germana, kiu vivis en Litovio. Lia vivo estis eksterordinara kaj tragika. Juna Edwin antaŭ la dua mondmilito instruis en la Berlina konservatorio. Tie li konatiĝis kun la tie studinta litovdevena judino Lyda Bagriansky [lida bagrjanski], baldaŭ iĝinta lia edzino. Tiutempe en Germanio jam furiozis nazioj. Oni malpermesis al Edwin labori en la konservatorio. Lian nomon la nazioj enskribis en la libron „Leksikono pri judoj en muziko”, kun la marko „H”, germane Halbjude, duonjudo. El ĉi tiu nigra listo oni povas ekscii, kies verkaro estis malpermesita en la tiama Germanio.
En 1938 la geedzoj venis en Litovion. Lyda kaj Edwin ekloĝis en Kaunas, la tiama ĉefurbo de Litovio. Dum mallonga tempo Geist verkis germanlingve monografion pri litovaj popolkantoj, artikolojn, komponis kantojn je litovaj tekstoj, ciklon de simfoniaj bildoj El Litovio. Inter la verkoj de Geist estas ankaŭ la opero La reveno de Dionizo k.a. En liaj taglibroj estas menciata opero pri konkero de inkaoj, kies protagonisto estis kruela hispana konkerinto Pisarro – alegorio de la hitlera regpotenco.
Komenciĝis la dua mondmilito. Post kiam oni okupis Kaunas, Lyda Geist estis engettigita. Multaj homoj penis liberigi ŝin (Edwin mem tiucele eĉ ekloĝis tie). La litova doktoro Brundza atestis al nazioj, ke la patrino de Lyda, akuŝante, diris duonvoĉe, ke la patro de la bebo estas ne ŝia edzo, sed ŝia pola amanto. Tamen Gestapo rigore postulis: Lyda estu steriligita. Komence Edwin konsentis kun tiu malhonoraĵo. Sed elirinte el la getto, Lyda kaj Edwin tamen ne kuraĝis. Kiel Geist skribas en siaj taglibroj, en li ribelis lia egoo. Sed la nazioj longe ne atendis. Ili invadis la hejmon de Lyda kaj Edwin, kaj, traserĉinte, trovis manuskripton de la opero pri la inkaoj. En 1942 la komponisto estis arestita kaj ĵetita en la fifaman fabrikon de morto Naŭa Fuorto. Tiam iu gestapano, ŝatinta la muzikon de Geist, proponis al la komponisto solvon. Geist devis bruligi manuskriptojn de siaj muzikaĵoj kaj tiamaniere kvazaŭ forgesi siajn verkojn. Al tio Edwin respondis: „Kiel mi povus tion fari? Mi ja aŭdas la muzikon!”.
Post kelkaj tagoj, kiam Lyda venis por vizito, oni redonis al ŝi liajn vestaĵojn. Ŝi komprenis, ke Edwin ne plu vivas. La aflikto estis tro granda por Lyda. Ŝi suicidis. Dokumentoj de Gestapo atestas, ke Edwin Geist estis mortpafita la 10an de decembro 1942.
Aleksandro Suvorov
Aleksandro Suvorov (, naskiĝis je la 3-a de junio 1953 en Frunze (nun Biŝkeko), Kirgiza SSR, Sovetunio) estas rusa psiĥologo, pedagogo kaj poeto. Li estas aŭtoro de multaj sciencaj skriboj kaj artikoloj pri psiĥologio, pedagogio kaj psiĥologia filozofio, doktoro de psiĥologio ekde 1996. Ekde sia infanaĝo li estas blindsurda.
Biografio
En 1971 oni elektis lin por partopreni en la eksperimento pri la edukado de la blindsurduloj en universitato. La eksperimento estis organizita de la speciala grupo por edukado de la blindsurdaj infanoj de la scienceksplora instituto de defektologio (tiam parto de la Pedagogia Akademio de Sovetunio). Li studis en la filozofia fakultato de MŜU dum unu jaro, poste li studis en la psiĥologia fakultato de la sama universitato dum 1972—1977.
Fosfora trijodido
Fosfora trijodido aŭ PI3 estas neorganika joda komponaĵo de fosforo, malstabila malhelruĝa solidaĵo kiu forte reakcias kun akvo, solvebla en karbona dusulfido, karbona kvarklorido, benzeno, tolueno, heksano, dukloroetano kaj milde solvebla en nepolaraj solvantoj. Ĝi reakcias kun akvo, acetono kaj alkoholoj. Ĝi estas potenca reduktagento kaj estas malkomponita de la lumo. Fosfora trijodido estis unue priskribita en 1850 tamen ĝiaj kemiaj proprecoj ne estis tute esploritaj ĝis 1959 pro la neeblo sintezi ĝin ekde la puraj elementoj.
Pesco Sannita
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Benevento, Fragneto l'Abate, Fragneto Monforte, Pago Veiano, Pietrelcina, Reino kaj San Marco dei Cavoti.
Kastelo Beaumaris
Kastelo Beaumaris estas ruina kastelo en Beaumaris, Môn, Kimrio, kaj situas tuj apud Markolo Menai.
Post sia konkero de norda Kimrio, Eduardo la 1-a (Anglio) konstruis serion da kasteloj por subpremi la kimrojn. Kastelo Beaumaris estis la lasta. Konstruado komenciĝis en 1295 kaj daŭris ĉirkaŭ 35 jarojn, kvankam post 1298 nur malgravaĵoj aldoniĝis: tiun jaron Eduardo forlasis la plejparton de la konstruado por ŝpari monon kiun li bezonis por militado en Skotlando. Tial turoj, pordegoj kaj enaj fortikaĵoj ne tute kompletiĝis. Malgraŭ tio, ĝi kostis 15 mil pundojn - grandegan sumon tiuepoke.
La ringofosaĵo ankoraŭ restas, kaj la kastelo viziteblas.
Hurdegaryp
Hurdegaryp (Hardegarijp) estas vilaĝo en la municipo Tietjerksteradeel, en la nederlanda provinco Frislando.
Ĝi situas je la Groningerstraatweg de Leeuwarden al Groningen kaj je la fervojolinio Groningen - Leeuwarden. Je fervoja stacidomo Hurdegaryp dufoje dum horo haltas la trajno en ambaŭ direktoj.
En 2020 la vilaĝo havis 5 045 loĝantojn. Ekde 1989 la oficiala nomo estas Hurdegaryp.
Konsulejo
Hardegarijp ankaŭ estis la oficloko de arkitekto Abe Bonnema. Post lia morto lia monumenta vilao fariĝis konsulejo de Maŭritanio.
12200 Richlipe
Nomo
Ĝia nomo honoras Richard Loyde Lipe Jr., kontribuinton de la NASA-a misio Lucy al la kiel Programa Direktoro kaj Inĝenierarta Direktoro ĉe Lockheed Martin Space Systems.
Okcident-kongaj humidaj arbaroj
La okcident-kongaj humidaj arbaroj estas tutmondaj 200-regiono difinita fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Estas la dua plej vasta tropika humida arbaro en la mondo, kaj unu el la plej riĉaj kaj plej sendifektaj. Ĝi konsistas el du WWF-ekoregionoj :
Tiu tutmondaj 200-regiono, kiu troviĝas en Centrafrika Respubliko, Gabono, Kameruno, Kongo Brazavila kaj Kongo Kinŝasa, estas relative starema kaj sendifekta.
Maparo
<Gallery> Dosiero:Northwestern Congolese lowland forests map.png|Nordokcident-kongaj malaltaĵaj arbaroj </Gallery>
Elżbieta Dzikowska
Elżbieta DZIKOWSKA (naskiĝis la 19-an de marto 1937 en Międzyrzec Podlaski) – historiistino pri arto, ĉinologo, vojaĝistino, reĝisorino kaj vickameraisto de dokumentaj filmoj, aŭtorino de pluraj libroj, televidaj programoj, radioelsendoj, publicistaj artikoloj kaj ekspozicioj pri la nuntempa arto.
Infaneco kaj juneco
Ŝi naskiĝis kiel Józefa Elżbieta Górska. La antaŭnomoj estis elektitaj post la avo Józef (sed ankaŭ post Józef Piłsudski) kaj post la praavino. Pri edukado de Elżbieta kaj ŝia pli juna frato okupiĝis ĉefe avino, ĉar la patrino estis okupita per gvidado de teejo por certigi enspezon al la familio.
La patro de Elżbieta estis kuriero de Pola Enlanda Armeo. Li estis arestita de germanoj kaj enkarcerigita en la Kastelo de Lublin, kie oni kondamnis lin je mortpuno kaj mortigis en 1944. En la aĝo de 15 jaroj ŝi ankaŭ pasigis duonjaron en la ĉelo de la sama loko pro aparteno al sekreta kontraŭkomunisma organizaĵo ZEW (Asocio de Evoluigistoj de Libereco).
Kunlaboro kun Tony Halik
En 1976 kune kun Tony Halik estis la unuaj poloj, kiuj atingis postrestaĵojn de la forgesita urbo Vilcabamba, la lasta ĉefurbo de Inkaoj. Ili kune vojaĝis al preskaŭ ĉiuj landoj de Latin-Ameriko, Eŭropo, 27 subŝtatoj de Usono, kiel ankaŭ al: Ĉinio, Aŭstralio, Nov-Zelando, Tajlando, Srilanko, Rusio, Tahitio, Havajo, Galapagoj, Paska Insulo, Kenjo kaj Tanzanio, Maroko, Libio, Egiptio.
Ordenoj kaj distingoj
Ŝtataj
Yuki Tsuchihashi
Yuki Tsuchihashi (土橋 優貴 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2001 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Hengsteysee
Hengsteysee (lago Hengstey) estas rezervujo sur rivero Ruhr inter urboj Hagen, Dortmund kaj Herdecke en Nordrejn-Vestfalio en Germanio. Ĝi estis konstruita en 1929 kaj estas unu el kvin rezervujoj sur rivero Ruhr.
La rezervujo estas ĉirkaŭ 4,2 km longa kaj havas averaĝan larĝon de 296 metroj. Ĝi komenciĝas proksime de punkto kie rivero Lenne enenfluas enen de Ruhr, kaj finiĝas per akva elektrocentralo de la lago Hengstey. La monto Klusenberg, kiu estas parto de la Ardey-montaro, situas apude kaj norde de la Hengsteysee. Estas ankaŭ pumprezerva akvoenergia centralo sur ĉi tiu rezervujo, nomata Koepchenwerk laŭ Arthur Koepchen.
Hengsteysee plenumas jenajn kvar funkciojn:
Jenő Markó
MARKÓ Jenő (pro. ma:rko:), laŭ hungarlingve kutima nomordo Markó Jenő estis hungara advokato, jurverkisto, altlerneja instruisto naskita en Szatmárnémeti (nuntempe Satu Mare en Rumanio) la 21-an de julio 1880 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de aprilo 1956. Lia origina familia nomo estis Mandelbaum.
Biografio
Jenő Markó studis en Scienca Universitato de Budapeŝto kaj Scienca Universitato Ferenc József. En la lasta li akiris juran diplomon en 1904, post 2 jaroj advokatan diplomon en Budapeŝto. Dum la studentaj jaroj li estis membro de Rondo Galilei. Li estis advokato en propra ateliero inter 1906-1948. Dum la Hungara Sovetrespubliko li havis ankaŭ politikan postenon. Inter 1948–1950 li estis fabrika juristo, inter 1950-1954 li instruis en Universitato de Budapeŝto. Li kaandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio en 1955. Li priokupiĝis kiel jurverkisto la teoriajn problemojn de juraplikado kaj li akceptis la komunisman ideologion. Pro divorco li edziĝis dufoje.
Merhatovec
Merhatovec, hungare Morzsahegy [morĵahedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.
Situo
Merhatovec situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 4, Čakovec je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1458 en formo "Marhattowcz". La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Morzsahegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Jemena Araba Respubliko
La Jemena Araba Respubliko inter la jaroj 1962 kaj 1990 estis ŝtato sur la teritorio de Norda Jemeno, la nordokcidento de Jemeno, kiu antaŭe historie estis konkerita de la Otomana Imperio. La ŝtato ekestis post puĉa finigo de la monarkio Reĝlando Jemeno la 26-an de septembro 1962.
Unua prezidento de la respubliko inter la jaroj 1962 kaj 1967 estis Abdullah as-Sallal. Tamen dum la sekva jaro ekestis civila milito kun rojalismaj triboj, kiuj daŭre subtenis la antaŭan reĝon Muhammad al-Badr kaj ricevis helpon el Sauda Arabio. La respubliko kontraŭe ricevis armean helpon de Egiptio, sed dum la sestaga milito inter Israelo unuflanke kaj Egiptio, Jordanio kaj Sirio dum junio 1967 la egiptaj armeanoj estas retirataj el la lando. Fakte la Jemena Araba Respubliko ĝis la jaro 1967 estis unuiĝinta kun Egiptio. zurückbeordert wurden. Dum la oficoperiodo de la sekva prezidento Abdul Rahman al-Irjani inter 1967 kaj 1974 interalie okazis limaj bataloj kun la ekde novembro 1967 ekzistanta socialisma Demokratia Popola Respubliko Jemeno en Suda Jemeno - sed tiuj bataloj povis esti finitaj dum la jaro 1970. Dum 1974 la prezidanto Al-Irjani devis demisii pro armea premo de la armeestro Ibrahim al-Hamdi. Tiu malvalidigis la ŝtatan konstitucion, sed jam dum 1977 estis senpotencigita. Ekde la jaro 1978 la prezidento Ali Abdullah Salih regis la landon kaj la 22-an de majo 1990 atingis la reunuiĝon kun Suda Jemeno.
Hermann Grossmann
Hermann Grossmann (16-a de februaro 1899 - 7-a de julio 1968) estis germana esperantisto, kiu partoprenis en la eldono de la internacia bahaa Esperanto-gazeto "La Nova Tago". Li ankaŭ estis elstara bahaano altigita al la rango de "Mano de la Afero de Dio" en la Bahaa Kredo.
Fruaj Jaroj
Hermann Grossmann naskiĝis kiel infano de germanaj gepatroj en Rosario, Argentino, je la 16-a de februaro 1899. Kiam Hermann havis dek jarojn, la familio revenis al Germanio.
Renkontiĝo kun la Bahaa Kredo
En la somero de 1920 en Lepsiko li unuafoje renkontis la bahaajn instruojn kaj senhezite akceptis la novan mesaĝon per sia tuta koro.
Dum la sekvaj monatoj li plilarĝigis siajn konojn pri la bahaaj instruoj kaj pliprofundigis sian kredon. Kiam Hermann revenis al Hamburgo, ankaŭ lia patrino kaj lia fratino akceptis la novan Kredon. Kun sindonemo kaj sindediĉo Hermann Grossmann komencis tuj servi al la Bahaa Religio, unue en Hamburgo kaj poste en Weinheim kaj Neckargemünd. La domo, kiun li konstruigis lastaurbe, fariĝis pli kaj pli fokuso de bahaaj aktivecoj. La spirito de la bahaaj instruoj trapenetris la Grossmann-familion kaj reflektiĝis en la vivoj de ĝiaj membroj.
El la abundo de la instruoj de Bahá'u'lláh estis du temoj, kiuj aparte interesis Hermann Grossmann: La akordigo de scienco kun religio kaj la postulo realigi homaran unuecon surbaze de la principo "unueco en diverseco". Per pluraj tradukoj kaj originalaj verkaj li grave kontribuis al la bahaa literaturo.
Renkontiĝo kun Esperanto
En la dudekaj jaroj komenciĝis grandskala kunlaboro inter la bahaanoj kaj la esperantistoj. Ankaŭ Hermann Grossmann tiam lernis Esperanton. De 1925 ĝis 1936 li eldonis la Internacian Bahaan Esperanto-Gazeton "La Nova Tago". Krome li eldonis la germanan bahaan infanrevuon "Rosengärtlein" (rozĝardeneto), kiu aperis en germana lingvo kaj Esperanto, kaj provis tiel konatigi la junan legantaron kun Esperanto. Tiu ĉi periodaĵo aperis dum kelkaj jaroj.
Persekutado de la Naziismo
En majo de 1937 la ĉefo de la "Gestapo" (germana sekreta polico), Heinrich Himmler, malpermesis la Bahaan Religion kaj ĝiajn administrajn organizojn. Bahaaj libroj estis konfiskataj, loĝejoj de bahaanoj traserĉataj, bahaanoj police pridemandataj kaj ankaŭ malliberigataj. En sia profesia vivo Hermann suferis kaŝitan malamikecon kaj kelkfoje apertajn bruskaĵojn kaj malestimon de tiuj kolegoj, kiuj estis simpatiantoj de la Naziismo. Nur post longaj traktadoj kun la "Gestapo" li povis efektivigi la liberigon de sia fratino. Ankaŭ li atestis en la defendo de naŭ bahaanoj, kiuj estis akuzataj antaŭ nazia tribunalo. En septembro de 1944 li mem estis akuzata kaj kondamnata antaŭ tribunalo.
Lastaj jaroj
En 1951 Hermann Grossmann estis inter la dekdu « Manoj de la Afero de Dio », kiujn tiam  Sh o gh i Effendi nomumis, kaj sekve li ankoraŭ pliintensigis siajn servojn al la Kredo. Precipe de 1958 ĝis 1962 li kaj lia edzino faris diversajn vojaĝojn al Sud-Ameriko por disvastigi la evangelion de Bahá'u'lláh ankaŭ tie kaj por porti ĝin ankaŭ al la tieaj indiĝenaj indianoj. La multaj penoj kaj malfaciloj de la vojaĝoj grave difektis lian sanon. Malgraŭ tio li ĉesis vojaĝi nur pro insista malpermeso de lia kuracisto.
Je la 7-a de julio 1968 Hermann Grossmann forlasis tiun ĉi mondon.
NGC 1355
NGC 1355 (aliaj indikoj — PGC 13169, MCG -1-10-2) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kopta Katolika Eklezio
La Kopta katolika eklezio estas unu el la Orientaj katolikaj eklezioj.
Origine, la vorto kopto (greke: αιγυπτος "Aigyptos" egipto) signifis loĝanton de Egiptujo, sed nun tempe ĝi signifas specife egiptan kristanon.
La termino katolika (greke: καθολικός "katholikos") signifas "universalan" aŭ "ĝeneralan", kaj estas ekvivalenta al καθόλου ("katholou"), kuntiriĝo de la frazo κατὰ ὅλου ("kata holou"), "laŭ la tutaĵo".
La estro de la Kopta katolika eklezio nomiĝas Kopta katolika patriarko de Aleksandrio; ekde la 30-a de marto 2006, tia posteno estas plenumita de la patriarko Antonio Nagib, kies la oficejo estas en Kairo.
La titolo de "patriarko de Aleksandrio" estas ankaŭ uzata de estroj de tri aliaj eklezioj.
Historio
La eklezio de Aleksandrio ekzistas de apostolaj pratempoj. Ĝi disapartiĝis en du branĉojn post la koncilio de Kalcedono de 451, la plimulto aliĝis al la ne-kalcedonaj eklezioj (ekz. la Kopta ortodoksa eklezio), kaj la malplimulto al la kalcedonaj eklezioj (ekz. la Grek-ortodoksa eklezio de Aleksandrio), kiuj sekvis la doktrinon de la iama koncilio.
Kontaktoj kaj misiaj agadoj de la eklezio de Romo
La kontaktoj de la Romkatolika eklezio kun la Kopta eklezio debutis ekde la 13-a jarcento.
Formala unio estis establita, per la subskribo de la dokumento Cantate Domino, de kopta delegacio dum la koncilio de Florenco, la 4-an de februaro 1442. Tiu akto estis sen rezulto, ĉar ĝi ne estis akceptita en Egiptio.
Elekto de la kopta katolika patriarkato
Post diversaj epizodoj, la papo (de Romo), Leono la 13-a, kreis en 1895 la patriarkaton de Aleksandrio por la katolikaj koptoj.
Organizaĵo
La Eklezio estas dividita laŭ sep diocezoj, nomitaj eparkioj. La jena listo respondas al la ordo de la pontifika jarlibro publikita en 2008:
Koptaj servoj pri formado kaj sano
Por la surloka formado de sia klerikaro, la Eklezio posedas la koptan katolikan seminarion Sankta Leono la Granda, en Maadi apud Kairo, kaj la orientan franciskanan seminarion Sankta Cirilo de Gizo. Estas ankaŭ tri virinaj religiaj kongregacioj. La Eklezio zorgas pri hospitalo en Asjut, kelkaj medicinaj dispensarioj kaj diversaj orfejoj.
Punĉo
Historio
Anglaj maristoj de la Brita Orienthinda Kompanio konantiĝis kun la trinkaĵo en Hindio en la 17-a jarcento. Ili kunportis la trinkaĵon al Eŭropo, kaj la vorto punch aperis en Britio en 1632. La nova trinkaĵo fariĝis baldaŭ en Britio la plej ŝatata alkoholaĵo de la konservativuloj.
En la 17-a jarcento la trinkaĵo alvenis Germanujen. En 1735 Johann Heinrich Zedler germanigis en sia Großen vollständigen Universal-Lexicon Aller Wissenschafften und Künste (= Granda Plena Universala Leksikono de ĉiuj sciencoj kaj artoj) la anglan esprimon Punch al „Punsch“. La ingrediencojn de tiu "forta" trinkaĵo li menciis: brando, akvo, sukero, bigaradsapo kaj muskato.
Wolfgang Amadeus Mozart renkontis la trinkaĵon en 1764 dum vojaĝo al Anglio. En Vieno kaj Salcburgo ĝi ankoraŭ estis nekonata. Leopold Mozart raportis entuziasme pri la nova trinkaĵo al sia amiko Hagenauer, skribante pri la lastatempa ŝattrinkaĵon de sia filo: ''„Punch, aŭ punĉo estas trinkaĵo el akvo, rumo, sukero kaj citronojn. Ĝi estas trinkata varme aŭ malvarme laŭguste ... punĉo kaj pipo da tabako estas la angla etoso.“'' La germana romantika verkisto E. T. A. Hoffmann enigis en sia novelo Der goldne Topf (esperante: "la ora poto") literaturan memorigon al la trinkaĵo: „''La registratoro Heerbrand enmetis sian manon en la profundan poŝon de la mantelo kaj eligis en tri etapoj botelon da arako, citronojn kaj sukeron. Post apenaŭ duonhoro vaporiĝas bongusta punĉo super la tablo de Paulmann.“
(57626) 2001 TE165
(57626) 2001 TE165 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Punĉo
Preparo
Por prepari la trinkaĵon oni varmigas la trinkaĵon ne ĝis bolo, por ke la aromoj kaj la alkoholo ne perdiĝu. Krome oni uzas nur nevaksitajn citronojn.
Malnova kuirlibro el la jaro 1903 mencias jenan recepton: „Oni frotas la flavon de 4 citronoj ĉe sukero, varmigas tion kune kun nigra teo kaj bolanta akvo, presas la sukon de la citronoj al ĝi kaj filtras la teon tra tuketon en paton, aldonas la sukeron al kiu oni frotis citronon kaj alverŝis arakon. Nun oni kovras la paton kaj lasis paŭzi la punĉon sur fajro ĝis ĝi ekbolas; poste ĝi estas verŝita tra tuko en punĉtaso kaj tuj servita.“
Variaĵoj
En Germanlingvio oni distingas jenajn variaĵojn:
Punschlied
Friedrich Schiller (1759–1805) verkis Punĉkanton kun kvar ingrediencoj: sukero, suko, akvo kaj spirito: Punschlied
Preßt der Zitrone Saftigen Stern! Herb ist des Lebens Innerster Kern.
Jetzt mit des Zuckers Linderndem Saft Zähmet die herbe Brennende Kraft!
Gießet des Wassers Sprudelnden Schwall! Wasser umfänget Ruhig das All.
Tropfen des Geistes Gießet hinein! Leben dem Leben Gibt er allein.
Sándor Arany
Sándor Arany naskiĝis la  1899 en Mezőtúr. Li mortis la 1984 en Debrecen.