cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kleobulo el Lindo
Kleobulo asertis esti studinta filozofion en Egiptio, preter la saĝo kiun li akiris en Grekio. Kleobulo ŝajne skribis lirikajn poemojn, same kiel enigmojn en verso. Kleobulo havis filinon nomitan Kleobolina, kiu ankaŭ ĝojis famon kiel poeto, verkante enigmojn en heksametra verso, kaj laŭdire faris tion pli bone ol li.
Estas dirite, ke li vivis ĝis la aĝo de sepdek kaj estis digna kun bona aspekto, kaj hodiaŭ ekzistas tombo nomita laŭ li en Lindos.
Multaj diraĵoj estas atribuitaj al Kleobulo:
IIona Toszó
Kariero
Ilona Toszó ekde 1966 dum tri jaroj ludis en la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş kaj ekde 1969 en la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. Ŝi translokiĝis en Hungarujon, sed tie ŝi ne plu ludis.
Markomanoj
Markomanoj (latine marcomanni) estis anoj de ĝermana tribo, kiu vivis inter la riveroj Elbo kaj Odro. Post la venko de Julis Ceasar super la markomanoj en 58 antaŭ nia erao, ili setlis en la areo de la nuntempa Ĉeĥio. Ili alianciĝis kun jasigoj kaj kvadoj kaj atakadis la limojn de Romio. Ili malaperis en la 4-a jarcento, verŝajne asimiliĝintaj al la bavaroj.
Kostolík
Kostolík (Kościołek, Kostolík, en esperanto signifas Preĝejeto) estas roka turo en ĉefa parto de Valo de Batizovce (sk: Batizovská dolina montpinta) en montaro Altaj Tatroj. Ĝi troviĝas sude de Batizovský štít. De fundo de valo elstaras mallonga, sola montdorseto. La plej altan pinton de dorso formas Kostolík.
Vintra unua grimpo Gyula A. Hefty kaj Siegfried Neumann 1912. Per falo de pinto mortiĝis tie fama pola grimpisto Wiesław Stanisławski en 1933.
The Glass Menagerie (1950)
The Glass Menagerie ("La vitra menaĝerio") estas usona drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Irving Rapper. The Glass Menagerie estis originale filmita en la angla lingvo kaj inspirita de la samnoma teatraĵo fare de Tennessee Williams.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Jane Wyman, Kirk Douglas, Gertrude Lawrence, Arthur Kennedy.
La filmo entute daŭras 107 minutojn.
Schwegenheim
Schwegenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Fontaine-l'Evêque
Fontaine-l'Evêque (france: [FONtejn'-LE:vek'] aŭ Fontinne-l'-Eveke) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Charleroi.
NGC 4794
NGC 4794 (aliaj indikoj — MCG -2-33-60, PGC 44012) estas galaksio en konstelacio Korvo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historia dramo
Perioda dramo estas literatur- kaj filmĝenro karakterizita de tio, ke ĝia intrigo okazas en specifa periodo de la historio, kiu devigas la produktorojn uzi buntajn kaj nekutimajn kostumojn, arojn kaj objektojn por kapti la spiriton de la historia periodo.
La plej oftaj periodoj en filmoj de ĉi tiu ĝenro estas:
La perioddramo ne estas limigita en tempo. Perioda filmo povas trakti periodon de centoj da jaroj kiel la Mezepoko aŭ periodon de nur jardeko, ekzemple la maltrankvilaj 1920-aj jaroj.
Rimarkindaj filmoj en la ĝenro
Elstaraj televidserioj en la ĝenro
En Esperanto
Verkoj: Gustaf Vasa de Reinhold SCHMIDT, historia dramo en kvin aktoj, la unua originala dramo en E, 1910.
Dezső Bér
Dezső Bér [deĵO bEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bér Dezső estis hungara karikaturisto, grafikisto. Lia familia nomo estis Behr ĝis 1904. Dezső Behr naskiĝis la  en Kalocsa, li mortis la  en Budapeŝto.
Esperanto-Ponto
La Esperanto-Ponto estas ponto super la Brda ĉe Bydgoszcz, Pollando, dediĉita al la 125-jara datreveno de Esperanto.
La inaŭguro okazis je 27-a de oktobro 2012.
Dolní Huť
Dolní Huť (germane Unterhütten) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Domažlice. Ĝi situadis ĉe bohemia-bavaria limoj, sur maldekstra bordo de rojo Černý potok ĉe marĉa regiono de ties alfluanto. Laŭ administra flanko ĝi falis sub nun ankaŭ pereinta municipo Švarcava.
Historio
La domaro estis fondita fare de Vidšpergáridoj ĉirkaŭ la jaro 1740 komune kun vitrofarejo, sed kiu nelonge post tio pereis. Antaŭ lla dua mondmilito estas ĉi tie indikataj 47 konstruaĵoj, post la milito kaj pro sekva ellandigo de germana loĝantaro ĝi ne estis ĝisloĝigita kaj en la 1950-aj jaroj en konekso kun kreo de limzono ĝi estis egaligita kun la tero. Ĝis hodiaŭ estas videbla la kerno komune kun vilaĝplaca fiŝlageto. Sed ĉar la vilaĝo troviĝis en marĉa tereno kaj nuntempe jam ne estas alireblaj vojoj tro videblaj, la loko estas malfacile alirebla.
Marĉoj de Santoña, Victoria kaj Joyel
La Marĉoj de Santoña, Victoria kaj Joyel estas natura rezervejo en la orienta marbordo de Kantabrio, ĉe la Kantabra Maro. Ĝi konsistas el tri areoj: la estuaro de la rivero Asón (inter la municipoj Santoña kaj Laredo, antaŭ la Golfo de Santoña), kaj la marĉoj Victoria kaj Joyel. Ĝi estas la plej grava malsekejo en la nordo de Iberio.
Sume ties areo estas 66678 hektaroj kaj ampleksas jenajn kantabrajn municipojn: Argoños, Arnuero, Bárcena de Cicero, Colindres, Escalante, Laredo, Limpias, Noja, Santoña kaj Voto. Ĝi estas grava pasejo por migrantaj birdoj de la centro kaj nordo de Eŭropo mezvoje al pli varmaj lokoj. Ĝis nun oni malkovris 130birdospeciojn en la teritorio de la rezervejo.
Faŭno
La plej abundaj mamuloj estas tiaj vivantaj en arbaroj de anzinoj, makisoj kaj herbejoj. Oni trovis en la rezervejo pli ol 30 specioj, interalie sovaĝa kato, apro kaj kapreolo.
Birdoj
En la rezervejo estas abundegaj birdo-specioj. Oni malkovris en ĝi pli ol 130 malsamaj specioj. Ĝi estas gravega trapasejo por migrantaj birdoj, kiel anasedoj, ĥaradrioformaj (bunta kalidro, granda kurlo, arĝenta pluvio, lapona limozo, ktp.) kaj mevoj. Inter la videblaj birdo-specioj plej elstaras jenaj: fajfanaso, granda kurlo, malgranda kurlo, malgranda egretardeo, griza ansero, hematopo, granda kalidro, bunta kalidro, nigravosta limozo, ruĝkrura tringo, ridmevo kaj nigrakola grebo.
Krome, ĝi estas grava migra ripozejo por eŭraziaj plataleoj, kiuj migras de Nederlando tra Francio ĝis la marĉoj de Santoña. Laŭ SEO/BirdLife, triono el la tuta birdaro de tiu specio trairas la marĉaron en ĉiu migrado. En la rezervejo oni ankaŭ sukcese naskigis idojn de ordinara tadorno.
Oni povas vidi birdojn dum la tuta jaro, sed la plej bona periodo estas aŭgusto kaj septembro, kiam ardeedoj kaj ĥaradrioformaj birdoj venas en la marĉojn. En oktobro kaj novembro anseroj kaj anasoj alvenas. En decembro estas la plej granda nombro de birdoj: oni kalkukas, ke tiam estas inter 10 mil kaj 20 mil birdoj, el sume 50 malsamaj specioj.
Pongrácovce
Pongrácovce (hungare Pongrácfalva germane Pongratzowitz [pongracovic]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Pongrácovce situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Spišské Podhradie troviĝas je 6 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1297 en formo "Pangrach", poste en 1408 en hungara formo "Pangrachffalua". En 1787 174 vilaĝanoj loĝis en 22 domoj, en 1828 185 vilaĝanoj en 25 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon unuaklasa (=eminenta). En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pongrácfalva 141 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišské Podhradie, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pongrácovce 109 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Luis Fernando Martínez-Solís
Luis Fernando Martínez-Solís, esperante Ludovikof, estas kolombia esperantisto. Li publikigis artikolon Zamenhof ne esperis vane en la revuo de la Antjokia Universitato.
Flughaveno Tenerifo Suda
Flughaveno Tenerifo Dusa, alinome Aeropuerto Reina Sofía (flughaveno Reĝino Sofia), estas hispana flughaveno sur insulo Tenerifo. Ĝi situas en la du municipoj Granadilla de Abona kaj San Miguel de Abona. Ĝi estis malfermita en 1978.
Motivoj por la konstruado de la flughaveno estis la kreskanta turisma trafiko kaj la fakto, ke la pli norda flughaveno Los Rodeos ofte havis malbonajn veterajn kondiĉojn. Decido pri la konstruado okazis en 1970; en 1973 oni decidis pri buĝeto, kaj en 1976 oni ekkonstruis la vojajn ligojn kaj la elektrejon kaj ebenigis la estontan startejon. En 1977 (kiam, pretere, okazis granda akcidento en Los Rodeos) oni finfaris la pasaĝerejon, la reg-turon kaj la startejon. La okazis la inaŭguro; per la unua aviadilo alvenis reĝino Sofía, kies nomon ricevis la flughaveno.
La flughaveno servas precipe al eksterlanda trafiko; inter-insulaj kanariaj flugoj kutime uzas la nordan flughavenon. En 2007 estis 8.639.341 pasaĝeroj. Ĝis 2020 oni planas konstrui novan kvin-etaĝan pasaĝerejon de 100.000 m², kiu permesos servi 7.500 pasaĝerojn ĉiuhore.
AENA
AENA aŭ Aena, hispane Aeropuertos Españoles y Navegación Aérea (hispanaj flughavenoj kaj aera navigado) estas la ŝtata entrepreno, kiu zorgas la civilan flugtrafikon kaj la civilajn flughavenojn en Hispanio. Ĝi estis fondita en 1994.
Unikaĵo estas la helikopterhaveno en Ceuta.
La filia entrepreno Aena Internacional partoprenas en flughavenoj en Bolivio, Britio, Kolombio, Kubo, Meksiko, Svedio kaj Usono. Danke al tio AENA nun estas la monde plej granda zorganto de flughavenoj.
Tamás Böröndi
Tamás Böröndi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tamás Böröndi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1980. Liaj plej gravaj instruistoj estis István Kazán kaj Ida Versényi. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Csokonai (Debrecen). En 1984 li estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto), baldaŭ al Gaja Scenejo. Ekde 2002 li ne ligiĝis al teatraj trupoj, tamen li estis ankaŭ teatrestro. Foje li estis ankaŭ instruisto pri aktorado, eĉ dekoraciisto. Li edziĝis trifoje, la unua edzino naskis ĝemelinojn. Li mortis pro Kronvirusa malsano de 2019.
Pitis (metroo de Madrido)
Pitis (Pitiso) estas interŝanĝejo inter de la Metroo de Madrido kaj,  kaj  de Proksimaĵoj Madrido situanta en la interkruciĝo de Stratoj María Casares kaj Gloria Fuertes, en kvartalo Mirasierra, distrikto Fuencarral-El Pardo.
La metrostacio estis malfermita la.
.vn
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Vn''.
.vn estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Vjetnamio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Havena Pordego en Szczecin
Havena Pordego (Brama Portowa, Berliner Tor (esperante: Berlina Pordego)) estas urba pordego en la pola urbo Szczecin. Ĝi lokitas ĉe la placo Havena Pordego (vojkruciĝo de la avenuo de Sendependenco, strato de Wyszyński kaj placo de Venko). La pordego estas konstruita en la jaroj 1725–1727, post la urbo estis aneksita de Prusio. Arkitekto de la konstruaĵo estis Gerhard Cornelius van Wallrawe. Krome, en Szczecin troviĝas ankaŭ la dua nuntempe ekzistanta urba pordego: Reĝa Pordego.
La pordego estis parto de la defendaj muroj. Sur fasado de la pordego lokiĝas la surskribo en Latino:
En la jaroj 2016–2017 la konstruaĵo estis renovigita. En la jaroj 1976-2013 en la pordego estis lokita la vendejo "Cepelia", sed ekde la jaro 2013 ĝi situas la teatro.
Ekde la 11-an de junio 1954 la pordego estas en la registro de monumentoj.
Hideaki Ikematsu
Hideaki Ikematsu (池松 秀明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Fagiano Okayama.
Literatura kritiko
Literatura kritiko, foje literatura recenzo estas la studo, pritaksado kaj interpretado de literaturo. Moderna literatura kritiko estas ofte informata de la literatura teorio, kio estas la filozofa studo de ties metodoj kaj celoj. Kvankam ambaŭ aktivaĵoj estas tre proksime rilataj, literaturaj kritikistoj estas ne ĉiam, kaj certe ne estis, teoriistoj.
Librorevizio
Librorevizio estas formo de literatura kritiko en kiu libro estas analizata bazita sur enhavo, stilo, kaj merito. Librorevizio povas esti unuafonta opinipeco, resuma revizio aŭ studenta revizio. Libroj povas esti reviziata por presitaj periodikaĵoj, gazetoj kaj ĵurnaloj, kiel lerneja laboro, aŭ por prilibraj retejoj en Interreto. La longo de revizio povas varii el unusola paragrafo al substancaj eseoj. Tia revizio povas taksi la libron laŭ la bazo de persona gusto. Reviziantoj povas uzi la okazon de librorevizio por montro de lernado aŭ por disvastigo de propraj ideoj pri la temo de fikcia aŭ nefikcia laboro.
Ricevo kaj kritiko al la kritiko
Verkisto Romain Gary montris manieron trakti nepopularan kritikon. Li ŝanĝis sia plumnomon al Émile Aĵar kaj parodiis alian personon. Post la sukceso de pluraj libroj sub tiu plumnomo, Gary malkovris la veran identecon de "Aĵar" kaj rakontis pri la multaj okazaĵoj en kiuj literaturrecenzistoj pruvis sian nescion komparante "Gary" kun "Aĵar" kaj trovante grandajn diferencojn inter ili. Tio estas kontraste al dekoj da nekonataj legantoj, kiuj, laŭ Gary, skribis al li leterojn asertante ke Aĵar imitis lian stilon. Gary argumentis ke literaturrecenzistoj de lia tempo estis simple tro maldiligentaj por legi la librojn kiujn ili recenzis.
Eksteraj ligiloj
(en hispana) (en angla)
Gŭaĥiro
Gŭaĥiro, guajira (termino kiu signifas „kampara“), estas kampara muzika ĝenro devenante de la okcidenta regiono de Kubo. Kvankam ĝia origino radikas en la Kanarioj, la tradicio atribuas la patrecon de ĉi tiu ĝenro al Jorge Ankerman (Havano, 1877 - 1941) pro lia komponaĵo El arroyo que murmura [La rojo, kiu murmuras].
En Hispanujo
En Hispanujo la gŭaĥiro komencis populariĝi je la fino de la 18-a jarcento. Aparte la muzika kulturo de la Kanarioj, antaŭ ĉio la uzo de la gitaro kaj de la timple (kvazaŭ kvinkorda kavakinjo) grave influis la muzikon de gŭaĥiro.
En Flamenko
La flamenka gŭaĥiro estas unu el la stilo, kiujn oni flamenkiĝis deire de ĝenro de hispanamerika deveno, kaj en tiu ĉi aparta kazo ekde la kampara danco punto, ĉar ĝia ritma, melodia kaj harmonia strukturoj, kvankam kun notindaj adaptaĵo al la flamenka estetiko, troviĝas en liga rilato kun tiu ĉi kampara ĝenro. La flamenkigo de melodioj kaj kantoj devenaj de Kubo kristaliĝis fine de la 19-a jarcento en tipo de melodio kiun oni nomis gŭaĥiro, kiu akiris la rangon de flamenka kantaĵo. La genia kantanto Pepe Marchena evoluis en la 1930-aj jaroj en siaj gŭaĥiroj, ĝis kiam li atingis tipon ne danceblan kaj tre melisman kun aro da melodioj, kiuj kaŭzis prosperajn derivaĵojn, kiuj supervivas ĝis nun. Siaflanke El Piyayo de Málaga rekreis deire de gŭaĥiro siajn tangojn gŭaĥirigitajn nomatajn tangos del Piyayo, pli parencajn kun ĝenro nomata guajira-son ol kun la kampara punto propradire; kaj en Cádiz, Chano Lobato interpretas ilin por bulerías.
En Kubo
En Kubo la kamparanoj nomiĝas guajiros, pro tio la muzikon ekestintan kaj interpretatan en la kamparaj zonoj de la kuba insulo oni principe nomas “música guajira” aŭ “música de los guajiros”.
Karakterizaĵoj de la kuba gŭaĥiro
La versigata kantoteksto estas preskaŭ ĉiam en la formo de decimo.
La punto baziĝas pli sur la teksto ol sur la melodio. Estas unu el la ritmoj plej belsonaj kaj harmoniaj; pro tio ĝi estas stilo infektema, kiu instigas al dancado. La tekstoj estas varieblaj, kaj per ili oni povas esprimi ĉian animstaton. Estas akcentenda la sento, per kiu oni interpretas la gŭaĥiron. Kiam ĝi rilatas kun kamparaj temoj, ĝi faras ĝin laŭ idealiga kaj idilia maniero, oni memorigas ĝenerale pri kampara vivo kaj amhistorioj.
En la gŭaĥiro alternas la ritmoj de tri per kvar kaj ses per ok. La unuan parton oni skribas en minora kaj la la duan en maĵora modaloj. Ĝi finiĝas ĉiam sur la dominanto de la tonalo, en kiu ĝi estas komponita.
Ekzistas variaĵo, kiu konsistas el miksaĵo inter la gŭaĥiro kaj la sono: la guajira-son.
Rivero Des Plaines
La rivero Des Plaines estas rivero kiu fluas en la Usonaj ŝtatoj de Viskonsino kaj Ilinojso. Ĝi fluas suden por 241 km tra suda Viskonsino kaj norda Ilinojso. La indianoj uzis la riveron por transporto. La nomo devenas de la franca vorto por 'la ebenaĵo'. Granda ponto ekzistas super la rivero en Joliet.
La vojo
La rivero Des Plaines estas malrapide fluanta rivero. Ĝi elfontas en suda Viskonsino ĵus okcidente de Kenosha kaj moviĝas ĉefe tra marĉejoj ĝis ĝi krucas la ŝtatlimon en Ilinojon. La rivero kurbas okcidente kaj fluas tra arbaraj naturrezervejoj en Kantono Lake kaj Kantono Cook. Multe da malgrandaj baraĵoj situas ĉe la rivero. La rivero fluas tra Lockport kaj Joliet antaŭ ĝi fluas en la riveron Kankakee formante la riveron Ilinojon. La rivero Ilinojo fluas tiam al la rivero Misisipo.
Partoj de la rivero estas tre bone antaŭgardataj. Sed grandaj partoj estas uzataj por industria akvojo.
Rivera amuzaĵo
La arbaraj reservejoj kreas bonegan lokon. Oni povas kanui, kajaki kaj fari aliajn riverajn amuzaĵojn.
Pingo-d'Água
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
The Golden Gloves Story
The Golden Gloves Story ("La rakonto de la oraj gantoj") estas usona drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Felix E. Feist. The Golden Gloves Story estis originale filmita en la angla lingvo. Ĝi priskribas la vivon de boksisto Nick Martel kaj ties partoprenon en la Golden Gloves Tournament.
En la filmo interalie aperas la aktoroj James Dunn, Dewey Martin, Gregg Sherwood.
La filmo entute daŭras 76 minutojn.
Oktavino
Oktavino (Tagaloge Octavina aŭ Octabina) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Filipinoj, el la 16a aŭ 17a jarcento.
Saint-Émilion
Saint-Émilion - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Melhon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas saint-émilionnais.
Elek Tóth
TÓTH Elek [pr. to:t] estis hungara aktoro kaj reĝisoro naskiĝinta en Cegléd la 27-an de septembro 1873 kaj mortinta en Koloĵvaro la 1-an de januaro 1944. Li estis la patro de aktorino Ilona Tóth.
Kariero
Elek Tóth debutis en 1895 en Arad kaj post aperoj en Szabadka, Kecskemét, Debrecen, ekde 1902 li estiĝis aktoro kaj reĝisoro en Nagyvárad. Ekde 1927 ĝis sia morto li estis gvidanta aktoro de la teatro de Kluĵo, respektive de la trupo Kluĵo-Oradea.
.vu
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Vu''.
.vu estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Vanuatuo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
NGC 4795
NGC 4795 (aliaj indikoj — UGC 8037, MCG 1-33-24, ZWG 43.64, KCPG 359A, NPM1G +08.0305, PGC 43998) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Okzalosupo
Okzalosupo (konata ankaŭ kiel verda barĉo) estas verda, acidgusta supo, en kiu la ĉefa ingredienco estas okzalo. La planto, kiu donas unikan guston, ne estas konservebla; tial la supo estas sezona, somera manĝaĵo. Ĝi estas parto de tradiciaj kuirartoj en orienta Eŭropo, ĉefe en slavaj landoj (Pollando, Rusio, Ukrainio) kaj en juda kuirarto.
Ĝiaj ingrediencoj krom okzalo estas: buljono vianda aŭ legoma, terpomoj, karoto, acida kremo. La supon oni ofte manĝas aŭ varman, aŭ malvarman, kutime kun pano, frititaj paneroj aŭ overoj.
YouTube
YouTube [] (Esperantigata kutime kiel Jutubo, pli malofte Jutjubo) estas retejo, videospektejo fondita en februaro 2005 de la iamaj PayPal-kunlaborantoj Chad Hurley, Steve Chen kaj Jawed Karim. Sur tiu retejo la uzantoj povas spekti filmetojn, datumflue transportatajn al la komputilo de la spektanto, kaj alŝuti proprajn filmetojn. La 9-an de oktobro 2006 Google anoncis sian aĉeton de YouTube.
Nomo
"Tube" (tubo) estas angla esprimo por indiki televidilon, pro la tie uzata "cathode ray tube" (tubo de katodoradioj). Oni povus do traduki "YouTube" per "via televidilo".
Esperanto ĉe YouTube
La interfaco de YouTube ne estas havebla en Esperanto. Tamen estas sufiĉe granda komuno de esperantaj jutubistoj. La retejo tubaro aŭtomate kolektas esperantajn videojn kaj videojn pri Esperanto el YouTube.
Por listo de jutubaj kanaloj en Esperanto vidu la Listo de retaj videoservoj kaj videokanaloj en Esperanto
Sulfura fonto
Sulfura fonto (ankaŭ sulfana fonto) estas speciala speco de fonto. Eliras el ĝi, simile kiel el Solfataroj, sulfuraj gasoj. Plej multe ĝi estas reprezentata sulfano, kiu estas konata pro sia karakteriza fiodoro; plej ofte ĝi rememorigas putrajn ovojn aŭ aliajn biogasojn.
Apero en Ĉeĥio
La sulfanajn gasojn eblas en Ĉeĥio trovi de Beskidoj ĝis Pavlovské vrchy kaj ankaŭ en Slavkova arbaro en la tn. mofetoj.
Hodiaŭ estas en trafiko en orienta Moravio sole banloko en Kostelec u Zlína, Buchlovice-Smraďavka kaj en Ostrožská Nová Ves. Aliaj, hodiaŭ jam pereintaj, troviĝis ekz. en Nový Jičín, Petrov u Strážnice, Sedlec u Mikulova, Vizovice aŭ Zlín-Malenovice.
Eŭpatoria municipo
Eŭpatoria municipo estas unu el la administraj partoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La municipo estas teritorio, estrata de la Eŭpatoria urba konsilantaro. La municipo troviĝas ĉe la Nigra maro; tere ĝi limas nur la Sakan distrikton.
La regiono estas relative malgranda kaj krom la urbon Eŭpatorio havas nur 3 urbotipajn loĝlokojn: Novoozerno, Mirno kaj Zaozerno (ĉiu el ili formas apartan komunumon). La loĝloko Zaozerno troviĝas tuj ĉe Eŭpatorio, dum Novoozerno kaj Mirno situas iom for, ĉe la lago Donuzlavo.
La municipo estas vaste konata kiel por-infana kurac- kaj ripoz-regiono (la ĉefaj ripozejoj troviĝas en la urbo Eŭpatorio mem, sed ankaŭ ĉirkaŭ ĝi).
Piñel de Abajo
Piñel de Abajo [piNJEL deaBAĥo] estas municipo en la oriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 21,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 172 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte preskaŭ 100 el la 1991.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.
Kanada Rokmontaro
La Kanada Rokmontaro konsistigas la kanadan parton de la Rokmontaro. La suda finaĵo en Alberto kaj Brita Kolumbio renkontas sian daŭrigon en Idaho kaj Montano ĉe la landlimo de Kanado kaj Usono. La norda finaĵo estas ĉe la Ebenaĵo Liard en Brita Kolumbio.
Kontraŭ ĝenerala kredo ĉe la publiko, la Rokmontaro ne etendiĝas ĝis Jukonio aŭ Alasko, aŭ al centra Brita Kolumbio. Norde de la Liard la Montaro Mackenzie, kiu ne estas parto de la Rokmontaro, konsistigas parton de la teritoria limo inter Jukonio kaj la Nordokcidentaj Teritorioj. La montaroj okcidente de la Rokmontara Tranĉeo en la suda Brita Kolumbio konsistigas la Kolumbian Montaron, kaj oni ne konsideras ilin esti parto de la Rokmontaro.
Geologio
La Kanada Rokmontaro estas la plej orienta parto de la Kanada Kordilero, la grupa nomo por la montoj de Okcidenta Kanado. Ili konsistigas parton de la Amerika Kordilero, pli-malpli daŭra ĉeno de montaroj kiu etendiĝas de Alasko ĝis la plej suda ekstremaĵo de Sudameriko. Siavice la Kordilero estas la orienta parto de la Pacifika Fajroringo kiu ĉirkaŭas la Pacifikan Oceanon.
Oriente de la Kanada Rokmontaro estas la Kanadaj Prerioj, okcidente la Rokmontara Tranĉeo, norde la rivero Liard. La suda limo de la Kanada Rokmontaro estas iom arbitra, ĉar la montoĉeno daŭras en Usono, sed oni povas paroli pri geografia limo ĉe Montopasejo de Maria en Montano, kiu apartigas ilin de la geologie alia Usona Rokmontaro. Usonanoj foje nomas la montojn de Nacia Parko Glaĉera (Usono) la Norda Rokmontaro, sed efektive ĉi tiuj montoj konsistigas la sudan parton de la Kanada Rokmontaro.
La Kanada Rokmontaro estas alia ol la Usona Rokmontaro en tio ke ĝi konsistas el pli aĝaj montoj, kiuj konsistas plej nur el sedimenta roko, malkiel la montoj de la Usona Rokmontaro kiuj havas granitan kernon. La montoj de la Kanada Rokmontaro aspektas alie ol tiuj de la Usona Rokmontaro ĉar ili estis multe skulptitaj de glaĉeroj kaj sekve estas tre pintaj kun larĝaj, U-formaj valoj inter ili, dum la montoj de la Usona Rokmontaro estas pli rondaj kun river-ĉizitaj, V-formaj valoj inter ili.
Parkoj
Kvin naciaj parkoj kuŝas en la Kanada Rokmontaro, de kiuj kvar interkonektiĝas kaj konsistigas la Parkojn de la Kanada Rokmontaro, kiuj estas Monda Naturheredaĵo de Unesko. Ĉi tiuj kvar parkoj estas Nacia Parko Banff, Nacia Parko Jasper, Nacia Parko Kootenay, kaj Nacia Parko Yoho. Tiu nacia parko ne parto de la Monda Naturheredaĵo de Unesko estas Nacia Parko de Lagoj Waterton kiu ne interkonektiĝas kun la aliaj (ĝi troviĝas pli sude, apud la landlimo). En la Monda Naturheredaĵo de Unesko estas ankaŭ tri provincaj parkoj de Brita Kolumbio kiuj kuŝas apud la kvar naciaj parkoj: Provinca Parko Hamber, Provinca Parko de Monto Assiniboine, kaj Provinca Parko de Monto Robson. Kune ĉi tiuj naciaj kaj provincaj parkoj deklariĝis unu Monda Naturheredaĵo de Unesko en 1984 pro la unikaj montoterenoj tie, en kiuj estas montopintoj, glaĉeroj, lagoj, akvofaloj, kanjonoj, kalkaj kavernoj, kaj fosilioj (ekzemple, la skistejo Burgess, iam Monda Naturheredaĵo de Unesko propramerite, nun estas parto de la Parkoj de la Kanada Rok-Montaro). Multaj aliaj provincaj parkoj kuŝas en la Kanada Rokmontaro.
Diversloke en la Kanada Rokmontaro, kaj precipe en la naciaj parkoj, la Alpisma Klubo de Kanado havas serion de montodomoj por uzado far alpistoj kaj aventuristoj.
Plej altaj montopintoj
Monto Robson estas la plej alta monto en la Kanada Rokmontaro sed ne la plej alta en Brita Kolumbio, ĉar estas pli altaj montoj en la Pacifik-marborda Montaro kaj la Sankt-Eliasa Montaro. Monto Robson tamen estas aparte impona ĉar ĝi elstaras kontraŭ la kontinenta akvodislimo super Montopasejo Yellowhead, unu el la plej malaltaj montopasejoj de la Kanada Rokmontaro, kaj ĉar ĝi estas proksima al la Ŝoseo Yellowhead. Ĉe la bazo ĝi estas nur 985 m super marnivelo, kio signifas ke ĝi havas tutan altecon de bazo ĝis supro de 2969 m. Aldone, ĝi atingas la 3-kilometran plialtiĝon en nuraj 4 km de sia bazo ĉe Lago Kinney. Grimpado de Monto Robson estas defio taŭga nur por spertaj kaj bone preparintaj alpistoj, kaj ĝi kutime postulas semajnan restadon sur la monto.
Gubernio Jamaguĉi
La gubernio Jamaguĉi (japane: 山口県 [jama-guĉi -ken]; Hepburn: Yamaguchi; Kunrei: Yamaguti) situas en la regiono Ĉugoku de Japanio. Ĝi konsistigas la plej okcidentan parton de la insulo Honŝuo, la plej granda japania insulo. La ĉefurbo de la gubernio nomiĝas Jamaguĉi.
Kanada Rokmontaro
Plej altaj montopintoj
Monto Columbia estas la due plej alta monto en la Kanada Rokmontaro, kaj ĝi estas la plej alta monto en Alberto. Estas vojo al la supro kiu postulas nur ke oni piedbatu ŝtupojn en la neĝo (nenian grimpadon per pitonoj kaj ŝnuroj), sed oni aliras ĝin transirante la Kolumbian Glaĉeron, kio necesigas sperton pri vojaĝado sur glaĉeroj kaj scion pri savado de fendegoj. Oni dum aliras la supron dum du tagoj, tranoktante ĉe alta tendumejo, sed iuj spertaj skiantoj atingis la supron de la ŝoseo (kaj revenis) dum unu tago. Aliflanke, multaj aliaj devis resti en siaj tendoj dum tagoj atendante pliboniĝon de la vetero. De la tendumejo uzata por atingi la supron de Monto Columbia, oni povas atingi plurajn montopintojn de tiu regiono, inter ili Norda Ĝemel-Pinto, Suda Ĝemel-Pinto, Kitchener, Stutfield, kaj Neĝ-Kupolo.
Neĝ-Kupolo ne estas impona monto laŭ la normoj de la Rokmontaro, sed ĝi estas grava kiel la hidrologia apogeo de Nordameriko. Akvo fluas desur Neĝ-Kupolo al tri akvokolektaj areoj, al la Pacifika Oceano, al la Arkta Oceano, kaj al la Atlantika Oceano (per la Hudsona Golfo). Ĝi estas la kolumbi-glaĉera montopinto plej facile kaj plej ofte vizitata, skie atingebla de la alta tendumejo, sed necesas vojaĝi sur la glaĉero (kaj necesas do unue havi taŭgan trejnadon).
Montaroj
La kanada Rokmontaro dividiĝas je diversaj montaroj:
5835 Mainfranken
5835 Mainfranken estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germana regiono Frankonio (germane : Franken) en la nordo de Bavario, kie formiĝas la rivero Majno de la unuiĝo de la "Ruĝa Majno" kaj de la "Blanka Majno".
Vandaloj
Vandaloj estis ĝermana popolo, kiu eble devenis de Vendsyssel en Norda Jutlando. Laŭ la unuaj mencioj ili vivis iam preter Odro kaj en la 2-a jarcento atakis kun aliaj ĝermanaj triboj Romion. La romianoj setligis ilin fine de la 2-a jarcento en Dakio. En la 4-a jarcento ili translokiĝis al Panonio. Ili fuĝis for de la hunaj atakoj al Gaŭlio, ĉirkaŭ 409 plu al Hispanio. La okcidentaj gotoj trudis al ili setladon en sudo de Hispanio; de tie, kun la alanoj, ili transmigris al Nord-Afriko (tra Ĝibraltaro) al areo de la nuntempaj Alĝerio kaj Tunizio. Tie ili venkadis Romion kun helpo de sklavoj kaj koloniistoj. Ili kreis en la konkerita teritorio sian ŝtaton kaj sub gvido de sia reĝo Gaisariks militmarŝis kontraŭ partoj de la Roma Imperio, ili en 455 prirabis Romon. Post morto de Gaisariks, ilia ŝtato malfortiĝis kaj en 534 la Bizanca militestro Belizar detruis ĝin. La vandaloj poste asimiliĝis al la loka popolo.
Asdingoj kaj silingoj estis parto de la ĝermana etno de vandaloj, kiuj vivis en teritorio kiu nun apartenas respektive al Rumanio kaj Hungario la unuaj kaj al Silezio la duaj.
Oni nomas vandalismo la sensencan detruadon de artverkoj kaj aliaj aĵoj. Tion disvastigis malamikoj de la vandaloj, la romianoj. Fakte, la vandaloj kunportis la artverkaĵojn kaj aliajn valoraĵojn kaj detruis nur minimume.
Brian Berry
Brian Joe Lobley Berry (16a de februaro 1934) estas brit-usona fakulo pri homa geografio kaj pri regiona kaj urboplanado, aktuale profesoro Lloyd Viel Berkner de la Universitato de Teksaso en Dallas. Liaj studoj pri urboj kaj regionoj en la 1960-aj jaroj iniciatis la sciencan revolucion de geografio kiu igis lin la plej citita geografo dum pli ol 25 jaroj.
Dum 1960-aj kaj 1970-aj jaroj lia studado pri urboj kaj regionoj kreis soci-sciencan revolucion en geografio, kaj faris lin konata pro sia rafinado de la Teorio de centraj lokoj kaj pro meti la fundamenton de la analiza urba geografio, de la spaca analizo, kaj de la geospaca informoscienco. En 1965 li akiris duoblan ŝtatanecon brit-usonan. Ekde 1990 liaj studoj temis pri la teorio de longaj ondoj kaj ties rilato kun la makrohistoriaj fazoj de ekonomia disvolvigo kaj de politika konduto. Li ankaŭ esploris variadon en vivkvalito ("feliĉo") ene kaj inter landoj.
Batalo de Jamama
La Batalo de Jamama aŭ Jamamo okazis en Decembro 632 kiel parto de la Militoj pro Apostateco ("Ridaj Militoj") sur la ebenaĵo de Akraba en la regiono Al-Jamama (en nuntempa Sauda Arabio) inter la fortoj de la islama kalifo Abu Bakr kaj Musajlimaho, mem-proklamita profeto. La unua fazo de la batalo restis senveka kaj la luktintoj retiriĝis ripozi. Por la dua fazo de la batalo disvastiĝis mitoj. Nur kvarono el la ribeluloj nome ĉirkaŭ 7 000 enfermiĝis en murigita ĝardeno, kie ili fortikiĝis. Islama soldato Al Baraa ibn Malik petis al soldato grimpi la muron; tion li faris, malfermis la pordegon kaj komencis fina batalo. La ribelestro Musajlimaho estis vundita perlance en la ventro kaj poste senkapigita. Tiele finis la ribelo.
Post la batalo Umar konsilis Abu Bakr kompili la Koranon en la formo de libro post 300 huffāẓ (parkeristoj) de Korano mortiĝis en la Batalo de Jamama.
Rodenberg
Rodenberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Rodenberg.
Kalia aspartato
Kalia aspartato aŭ C4H5K2NO4 estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la mineralo kalio kaj la aminoacido konata kiel aspartato. Kalio kaj aspartata acido estas naturaj substancoj nature trovataj en plantoj kaj bestoj. La interagado de tiuj du substancoj povas plibonigi la ĝeneralan sanon kaj bonstaton ĉar kalio estas unu el la plej vitalaj de la korpo.
Suplementoj de kalia aspartato estas necesaj por la adekvata ekvilibro de fluidaĵoj interne de nia korpo. Aspartato de kalio ankaŭ funkcias kun la niveloj de natrio en la korpo por preventi senhidratigon. Ekvilibra konservado de la korpo estas grava por ke la muskoloj de la korpo, organoj kaj histoj funkciu bone. Flankefikoj kun aspartato de kalio povas okazi, do estas grave konsideri tiujn eblecojn.
Péter Mészáros
Péter Mészáros [mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Péter estis hungara-usonana fizikisto, astronomo, profesoro, membro (ekstera (2010)) de Hungara Scienca Akademio, membro de Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj.
Péter Mészáros naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pri junaĝo de Péter Mészáros mankas informoj. Li akiris M.Sc en Universitato de Bonaero en 1967, poste li akiris Ph.D en 1972 en Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. Li faris la postdoktorajn studojn en Universitato Princeton kaj Universitato de Kembriĝo inter 1973 kaj 1975, poste li estis sciencisto ĉe la Max Planck Instituto en Garching (apud Munkeno). En 1983 li ekinstruis en Ŝtata Universitato de Pensilvanio, sed kelkfoje okazis interrompoj, tiam li instruis ekzemple en Goddard Space Flight Center, fizika instituto en Santa Barbara, Institute for Advanced Study. Li multe okupiĝis pri Gamo-radia ekbrilo, gravitaj ondoj, neŭtrinoj. Li ricevis ĉefe usonajn premiojn.
Distrikto Savanne
Distrikto Savanne estas unu el la naŭ distriktoj de Maŭricio situanta en la sudo de la insulo. Ĝia ĉefurbo estas.
Sonnenbühl
Sonnenbühl en Esperanto signifas suna monteto. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Quartey
Quartey estas la familia nomo de jenaj personoj:
György Tóth (aktoro)
TÓTH György [pr. to:t] estis rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Kluĵo la 29-an de aŭgusto 1947.
Taizan Makimoto
Taizan Makimoto (牧本 泰山, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Ehime FC.
Periandro el Korinto
Periandro (Περίανδρος) estis la dua tirano de la grandurbo Korinto en la 7-a jarcento a.K., kaj la filo de la unua tirano, Cipselo.
Periandro heredis post sia patro en 627 a.K. kaj regis ĝis 587 a.K. Li plibonigis la havenon de Korinto kaj administris la pavimadon de la Diolkos (pavimita vojo) trans la Istmo de Korinto, sur kiu ŝipoj estis trenitaj de la Egea Maro ĝis la Ionia Maro por eviti veladon ĉirkaŭ Peloponezo. La profitoj ricevitaj de la Diolkos ebligis Periandron abolicii la impostojn en Korinto.
Pandurio
Pandurio ფანდური (en kartvela) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Kartvelio.
Ĝi havas 3 kordojn en 3 kordoĥoroj. Ĝi agordantas G3 A3 C4 aŭ E3 B3 A4. La mezuro estas proksimume 500 mm.
Ludwig Börne
Ludwig BÖRNE, vere: Juda Löb Baruch (naskiĝinta la 6-an de majo 1786 en Frankfurto ĉe Majno, mortinta en la 12-a de februaro 1837 en Parizo) estis germana verkisto de juda deveno. Krom Heinrich Heine, Georg Herwegh kaj aliaj li apartenis al la rondaro Junges Deutschland, kiuj pledis por radikala novordigo de la germana socio.
Vivo
Li komencis studi medicinon, kaj finstudis poste juron kaj makroekonomikon. Ekde 1811 li estis polica sekretario en sia naskiĝurbo maldungote jam du jarojn poste pro favoro de liberalaj francaj leĝaroj favoraj al - ankaŭ profesie - plena egaligo de judoj. Tiaj travivaĵoj kaj la en tiu tempo ĉie ajn refortiĝanta kontraŭjudismo ege influis la pluan destinon kaj mondkoncepton de Börne. Volo integriĝi kaj opozicii iĝis la gvidlinioj de lia ĵurnalista agado. En 1818 li konvertiĝis al protestantismo, akceptis kristanan nomon kaj eklaboris kiel publicisto.
Inter 1818-21 li eldonis ''Die Wage. Blätter für Bürgerleben, Wissenschaft und Kultur, en 1819 mallongan tempon la Zeitung der freien Stadt Frankfurt''. Liaj artikoloj (i.a. gravaj teatraj recenzoj) ofte subprematis per la cenzuro. En 1825 li publikigis sian paroladon por Jean Paul (Denkrede aŭf Jean Paul). En 1830 li transloĝiĝis en Franclandon, kie li verkis la politikajn leterojn Briefe aus Paris (1832-1834) kaj la polemikan literatursatiron Menzel der Franzosenfresser (1837; kontraŭ Wolfgang Menzel), atakante akrege germanan naciismon. Ambaŭ verkoj faris lian reputacion esti kritika observanto kaj sprita komentanto de samtempaj okazoj. Malpermesitis en 1835 la disdono de liaj verkoj, same kiel ĉiuj skribitaĵoj de Junges Deutschland.
Literaturhistoria graveco
Bonekonata estas la kverelo inter Börne kaj Heinrich Heine. La laste menciita en parte humiliga kaj ofenda manieroj pripensigis per la pamfleto Ludwig Börne (1840) la ideojn de Börne.
Omaĝe al Börne nomitis literaturpremio, aljuĝata ek de 1993 por elstaraj eseoj, kritikoj kaj dokumentadoj. Ĝi estas unu el la plej gravaj premioj en Germanlingvio.
Miguel Skrobot
Miguel Skrobot (Varsovio, 1873 - Curitiba, 20an de februaro 1912) estis brazila entreprenisto de pola origino  ..
Miguel Skrobot naskiĝis en 1873, en Varsovio, Pollando, al Jozefo Skrobot kaj Rozo Skrobot. Kiam li estis 18 li migris al Brazilo kaj ekloĝis en Curitiba kiel komercisto.
Li edziĝis kun Maria Pansardi, kiu naskiĝis en Tibagi (urbo de la Paraná) al italaj enmigrintoj, kaj ŝi naskis al li tri filojn. Li tenis vaporo fabrikon kie li laboris muelante kaj rostante kafo-fabojn sub la "Rio Branco" marko, lokita en la loko kie hodiaŭ staras la placo nomata Praça Zacarias (kvadrata lokita en la centro de Curitiba). Li ankaŭ posedis nutraĵvendejon proksime Praça Tiradentes (ankaŭ kvadrato en la centro de Curitiba, kie la urbo naskiĝis). Li mortis fruan morton, kiam li estis 39, la 20an de februaro 1912.
Podensac (stacidomo)
Podensac estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Podensac, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
8220 Nanyou
8220 Nanyou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo en gubernio Jamagata (Japanio).
Podensac (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
8220 Nanyou
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Nan'jo, (japane 南陽市, Nan'yō-shi) elde kiu ĝi estis malkovrita kaj kie vivas ĝia malkovrinto. (Tiu nomo estas ankaŭ skribata "Nanyou".)
Podensac (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Hrušky (distrikto Vyškov)
Hrušky (Birnbaum) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1294.
Mahommah Gardo Baquaqua
Mahommah Gardo Baquaqua estis iama sklavo, naskiĝita en Zooggoo, en Centra Afriko, kiu estis reĝlando dependinta de la Bergoo-reĝlando. Li laboris en Brazilo kiel malliberulo, tamen li eskapis al Novjorko en 1847, certigante sian liberecon. Li verkis biografion, eldonita de Usona aboliciisto Samuel Moore en 1854. Lia raporto estas la unua konata dokumento pri la sklavkomerco verkita de iama brazilana sklavo.
Biografio
Baquaqua naskiĝis en Djougou (nuntempe en Benino) inter 1820 kaj 1830, en eminenta islama komercista familio. Li lernis la Koranon, literaturon kaj matematikon en islama lernejo. Dum lia adoleskanteco, li partoprenis en la heredaj militoj en Daboya, kun sia frato, kiam li estis kaptita kaj poste savita.
Revenante al Djougou, li ekestis labori en la servo de loka aŭtoritatulo, eble la estro de Soubroukou, kiun li nomas 'reĝo'. La mistraktoj faritaj de li dum tiu tempo igis lin celo de embusko, do li estis kaptita kaj transportita al Reĝlando Dahomejo; en 1845 oni enŝipigis kaj alportis lin al Pernambuko, en Brazilo.
Alportita al Rio-de-Ĵanejro, Baquaqua eklaboris en la teamo de la komerca ŝipo Lembrança, transportante varojn al la sudaj provincoj de Brazilo. Sendo de kafo al Usono en 1847 estis lia pasporto al libereco. La ŝipo alvenis en Novjorka Haveno en Junio, kaj lokaj aboliciistoj alproksimiĝis kaj stimulis lin fuĝi el la ŝipo. Post la eskapo, tamen, oni enprizonigis lin en loka malliberulejo, kaj kun la helpo de la aboliciistoj, kiuj stimulis lian fuĝon, oni ne devigis lin reveni al la ŝipo. Li estis sendita al Haitio, kie li vivis kun pastro Judd, baptista misiisto.
Konvertita kaj baptita en 1848, Baquaqua revenis al Usono pro la politika malstabileco en Haitio tiam. Li studis en la New York Central College en McGrawville dum preskaŭ tri jaroj. En 1854 li transloĝiĝis al Kanado kaj lia bibliografio estis eldonita en la sama jaro de Samuel Downing Moore en Detrojto.
Oni ne scias kio okazis al Baquaqua post 1857. Tiam li estis en Anglio kaj aniĝis al la American Baptist Free Mission Society por esti sendita al Afriko kiel misiisto.
Middle Harbour (Novsudkimrio)
Middle Harbour (elp. [midel haba] "Meza Haveno") estas la nomo de la norda brako de la golfeto Port Jackson en Sidnejo, Aŭstralio.
La Meza Haveno etendas ĉirkaŭ 10 kilometroj (6 mejloj) nordokcidente, el kie ĝi kuniĝas al la ĉefa haveno ĉe Heads. Ties bordo estas preskaŭ ĉie kruta, malfekunda kaj arbara kaj pro tio Middle Harbour estis preskaŭ tute forgesita dum la du nuaj jarcentoj de eŭropa setlado en Sidnejo. Estas nur malmultaj terpecoj de ebena tero ĉe ties bordoj. Estas ankaŭ multaj malgrandaj rojoj drenantaj la ĉirkaŭaj montetoj, sed gravaj riveroj ne fluas en Middle Harbour.
Middle Harbour estas grava fizika bariero inter Sidnejo kaj la ĉeurboj konataj kiel areo de Northern Beaches kiu kuŝas norde kaj oriente de Middle Harbour. Estas nur du pontoj - nome la Spit Bridge kaj la Roseville Bridge. Pro tiu bareco, historie la ĉefa transporto inter Manly kaj Sidnejo estis pramo.
La bordoj de Middle Harbour restas plejparte veprejoj, grandparte protektitaj kiel parkoj kaj rezervejoj. La golfeto estas populara loko por boatado kaj amatora fiŝkaptado.
Angolo en la Somera Olimpiko 2012
Angolo konkurencis en la Somera Olimpiko 2012 en Londono (Britio), de la 27-a de julio ĝis la 12-a de aŭgusto 2012.
.wf
.wf estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Valiso kaj Futuno.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Katalin Jánosi
Katalin Jánosi [jAnoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jánosi Katalin estas hungara pentristo, gobelinisto. Ŝi estas nepino de Imre Nagy (politikisto), ŝia edzo estas Jenő Benedek (1939), ŝia filo estas Imre Benedek.
Nikandro de Kolofono
Nikandro de Kolofono (197 a. K.-130 a. K.) estis greka poeto, gramatikisto kaj kuracisto, vivis en la epoko de Atalo la 3-a Eŭergeto (170 a. K. - 133 a. K.), reĝo de Pergamo (kiu estis detronigita de la romianoj kaj al kiu li dediĉis himnon), kaj lia patro nomiĝis Damaeus. Lia familio venis el la Eotolia regiono kaj li estis aŭtoro de poeziaj kaj prozaj verkoj. Liaj du ĉefaj libroj estas Theriaca (Θηριακά) kaj Alexipharmaca (Αλεξιφάρμακα) (Pri venenaj bestoj kaj ties antidotoj).
Katalin Jánosi
Katalin Jánosi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Nikandro de Kolofono
Surbaze en la verkaro de Apolodoro el Egiptio (kiu vivis ĉirkaŭ la jaro 250 a. K.) kaj Kalimako de Kireno, tiuj libroj ne estis originalaj, tamen ili supervivis ĝis nin kaj estas interesaj fontoj por la konado de la medicino, zoologio, botaniko kaj mineralogio de la antikva Grekio. Longatempe Nikandro vivis en Etolio kaj li klare asertas tion en siaj poemoj kaj aliaj skribaĵoj, ĉefe rilate al liaj priskriboj de la riveroj, lokoj kaj aliaj karakterizaĵoj de la Etolia Regiono. Li same mencias plantojn kiuj troviĝas nur en tiu regiono. Nikandro tre eble heredis el sia patro sian sacerdotan postenon en la sanktejo de Apolo.
Katalin Jánosi
Biografio
Katalin Jánosi estis deportita al Rumanio en la jaroj 1957 kaj 1958 (kiel familiano de Imre Nagy). Ŝi frue lernis muzikon 10 jarojn. Tamen ŝi abiturientis en arta gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris gobelinistan diplomon en Industriarta Altlernejo en 1976. Ŝia plej grava instruisto estis Károly Plesnivy. Post siaj studoj ŝi kreis propramane gobelinojn. Ekde la 1980-aj jaroj ŝi interesiĝis pri pentrado, ŝi ofte pentradis sur lignolamenoj. Depost fino de la socialismo ŝi estis aktiva ankaŭ en la politiko. En 1997 ŝi akiris kulturistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös, en la sekva jaro ŝi translokiĝis al Piliscsaba. Ŝi ricevis premion en 2006. Ŝi havas edzon kaj naskis filon en 1972.
Nikandro de Kolofono
Vivo
Paŭlo de Egino, iu aŭtoro de la 7-a jarcento, kompilis sian "De re medica libri septem" ("Pri la reĝo de la medicino aŭ reĝo de la kuracistoj" en sep volumoj), uzante Nikandron kiel fonto, kiun li nome mencias en la diskutado pri serpentomordoj eĉ indikante la Theriaca-n. Se ni konsideras kelkajn el la epigramoj de la Greka Antologio, Nikandro ŝajne staras inter la plej renomaj iom post Apolo, Kirono, Asklepio kaj Hipokrato.
Oni eĉ diras ke li ricevis siajn konojn el Pajano (Παιώνας), la kuraca dio de la grekoj. . Lia rango kiel aŭtoritata aŭtoro pri medicino speguliĝas en la sola bildo konata de Nikandro kiu venis ĝis nin. La fama viena manuskripto de la 6-a jarcento "De re medica" fare de Dioskorido, renoma pro ties bildoj, prezentas figuron de Nikandro manprenanta serpenton, aŭ eble parolante pri ĝi, ene de cirklo da spertuloj aparte konsistantaj de Nikandro, Dioskorido, Krateŭaso (Κρατεύας), Andreo de Aleksandrio (persona kuracisto de Ptolomeo la 4-a Filopator), Rufo de Efeso kaj Apolonio Mis, kuracisto el Aleksandrio.
Ovidio uzis lian verkaron pri mitologio kiel fonto por sia Metamorfozo. Cicerono multe laŭdis lin ("De oratore") kaj Lukano (30-65) imitis lin. Plinio la Maljuna lin mencias same kiel aliaj aŭtoroj tia kia la kristana teologo Tertuliano ("De Scorpiace").
Matematika pendolo
Laŭ la similaj trianguloj oni povas skribi la rilaton:
De tie: