cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Roggwil TG
Trafiko
Roggwil atingeblas per poŝtaŭto ek de Arbon kaj de Sankt-Galo. Roggwil disponas ankaŭ pri komuna stacidomo kun la sanktgala komunumo Berg SG (stacidomo Roggwil-Berg) de la Svisaj Federaciaj Fervojoj sur la linio de Sankt-Galo al Rorschach.
Historio
En dokumento de la jaro 854, kiu temas pri la limkonflikto inter la episkopo de Konstanco kaj la abato de la Monaĥejo Sankt-Galo, Roggwil estis la unuan fojon menciita kiel Rocconwilare.
En la 13-a jarcento la episkopo de Konstanco konstruigas la Kastelon Mammertshofen dum la abato de Sankt-Galo siavice starigis la Kastelon Roggwil, kiuj ambaŭ estas la simboloj de ilia regpostuloj.
Dum sia tuta historio ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la Roggwilanoj devis servi al diversaj sinjoroj. En la 15-a jarcento al la episkopo de Kontanco kaj la Abatejo Sankt-Galo aldoniĝis la okupantoj de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu despote regis en Turgovio dum tri jarcentoj.
Johann Nepomuk Holzhey
Johann Nepomuk Holzhey, ankaŭ Holzhay (* 26-an de februaro 1741 en Rappen, hodiaŭ en Unteregg; † 18-an de septembro 1809 en Ottobeuren) estis germana orgenkonstruisto. Krom Karl Joseph Riepp kaj Joseph Gabler li estas rigardata kiel la plej grava orgenkonstruisto de la sudgermana baroko.
Vivo kaj verkaro
Holzhey ellernis sian metion unue je sia onklo Alexander Holzhey, kiu en 1758 finkonstruis ankaŭ la orgenon de Brixen. Al siaj dungintoj tamen ankaŭ apartenis Karl Joseph Riepp, ĉe kiu li kunlaboris ekde 1767 ĝis 1768 kiel submajstro je la konstruado de la orgeno en la katedralo de Salem. Antaŭe tamen, nome en 1766, li jam transprenintis la metiejon de sia bopatro Joseph Zettler en Ottobeuren, kie li ankaŭ ekloĝis. Du jarojn poste li eniris la laikan ordenon Rosenkranzbruderschaft en Ottobeuren.
Holzhey kaptis la elementojn de la franca klasikstila orgeno, kiujn Riepp enkondukintis en supra Ŝvabio, kaj enigis ilin en la tradician supraŝvaban orgentipon.
Per Holzhay la dorsopozitivo malaperis en la orgenkonstruo de supra Ŝvabio.
Verkoj
Ĉef- kaj ĥororgenoj de iagrade grandaj monaĥopreĝejoj:
Pli malgrandaj orgenoj:
One Piece
One Piece (japane: ワンピース [ŭan pis], signifanta "Unu Peco" en la angla) estas japana mangao verkita de la mangaisto Eiichiro Oda kaj ekeldonita en Japanio en 1997 (la japanlingvaj ĉapitroj aperis unuafoje en la ĉiusemajna magazino Shōnen Jump). El ĝi originis samtitola animeserio lanĉita en la jaro 1999, fare de la firmao Toei Animation.
Eiichiro Oda planis, ke la serio daŭrus kvin jarojn; ĝi tamen fariĝis ege populara kaj multe transpasis liajn atendojn, kaj la personoj iĝis karaj al li mem, do li ne volis finigi la intrigon tiel rapide. En julio 2018, okaze de la 21-jariĝo de la serio, Oda rivelis ke la mangao atingis 80 elcentojn el la tuta intrigo. En 2019, li diris ke la mangao finiĝus en iu momento inter 2024 kaj 2025. En junio 2022, Eiichiro Oda anoncis, ke la mangao havus unu-monatan paŭzon dum li pretigas la detalojn de la fina intrigarko.
Intrigo
La ĉefpersono, gaja junulo nomata Monkey D. Luffy, volas iĝi la plej granda pirato. Sed li manĝis la diablan frukton gom gom (ゴムゴムの実 [gomu gomu no mi]), kiu igis lin gumhomo perdinta naĝkapablon. Sonĝade kun la celo trovi la trezoron de Gol D. Roger, la Pirata Reĝo, li aliĝis al piratoj kiel Roronoa Zoro, Nami, kaj aliaj.
Tiu ŝipanaro volas trairi la Grandan Linion (偉大なる航路 [grand line]), unu el la plej danĝeraj lokoj el la tuta mondo, por trovi la grandan trezoron de la iama Pirata Reĝo, nome One Piece.
Ŝipanaro de la Pajla Ĉapelo
Sejuo: Mayumi Tanaka
Luffy estas la kapitano de la ŝipo, kaj kune kun sia teamo, li komencis aventuron por trovi la trezoron, kiun la pirato Gold Roger kaŝis ĉe la Granda Linio kaj tiel iĝi la Pirata Reĝo. Li estas gaja kaj senzorga knabo kaj havas tre kuriozan kapablon: li povas plilongigi ĉiujn partojn de sia korpo, ĉar kiel infano li glutis la frukton gom gom (unu el la multaj diablaj fruktoj, kiuj donas eksterordinarajn potencojn al tiu, kiu manĝas ilin, interŝanĝe por ne plu povi naĝi).
Sejuo: Kazuya Nakai
Zoro estas granda skermisto kies kapablo kun la glavo estas konata ĉie en la mondo. Li estas inteligenta, trankvila kaj prudenta. Li havas misteran karakteron, kaj tre malĝojan kaj traŭmatan pasintecon: lia amiko Kuina mortis kiel infano kaj de tie, Zoro komencis iĝi la plej bona skermisto en la mondo. Li estas granda amiko de Luffy.
Sejuo: Akemi Okamura
Antaŭ jaroj, Nami atestis la morton de sia adoptpatrino. La murdinto, Arlong, forkaptis ŝin post tiu okazaĵo. Feliĉe ŝi sukcesis eskapi kaj aliĝis al la piratgrupo de Luffy, por batali kontraŭ homoj kiel Arlong. Ŝi tre kapablas prepari strategiojn kaj fari mapojn.
Usopp ne havis facilan infanecon; sia patro foriris en piratŝipo kaj sia patrino mortis pro malsano. Usopp vivis kun la espero, ke lia patro revenus kun io por resanigi ŝin, sed tio neniam okazis. Poste, iuj piratoj venis al lia vilaĝo kaj detruis ĝin. Post tiu ĉi malfeliĉo li renkontis Luffy-on, kaj kune ili sukcesis restarigi pacon kaj helpi amikon de Usopp, kiu estis minacita de Kuro, malica pirato.
Li estas la kuiristo de la ŝipo kaj konsideras manĝaĵon kiel sanktaĵon, ĉar li preskaŭ malsatmortis kune kun sia amiko Zeff. Li estas altklasa batalanto kies piedbatoj estas sensaciaj.
Sejuo: Ikue Ōtani
Li estas boaco kiu apartenas al la teamo de Luffy. Li povas transformi sian korpon kaj estas tre utila en bataloj. Kiel Usopp, li estas iom malkuraĝa.
En Esperanto
La unuaj kvar ĉapitroj de la animeo ricevis Esperantajn dublon (per eksterscena voĉo) kaj subtekstigon. La unua epizodo estis lanĉita la 27-an de aprilo 2012, la dua aperis du tagojn poste. Du jaroj poste, la tria epizodo estis publikigita, dum la kvara aperis post alia jaro, en 2015. Origine publikigitaj en elŝut-gastiga retejo, VK kaj Jutubo, kaj poste forigitaj, la kvar epizodoj reaperis en 2017. La voĉan tradukon faris Aleksej Surnin. La unua epizodo estis voĉlegita sur anglalingva dublo, dum la aliaj tri estis bazitaj sur la japana. Eĉ se la iniciato ŝajne akiris malmultan rekonon, ĝi signifas la unuan provon esperantigi japanan animeserion.
Kastelo de Mesteri
La Kastelo de Mesteri (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Batthány [bathAnji]) estas klasikisma historia monumento, nun speciala hospitalo en Hungario, en ekstera parto de Mesteri (konata kiel Intaháza).
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo sitas en parko, kiu formas brikon. En mezo de la fasado teraso reliefas, kiun 2 kolonoj tenas. Malantaŭ de la teraso la enirejo funkcias, ĉe la tegmento timpano (arkitekturo) estas videbla kun blazono de familio Batthyány. Ankaŭ en la malantaŭa fasado estas alia enirejo kun balkono.
Parko
En la parko grandparte restis la arboj, sed kelkaj domoj estis konstruitaj por la hospitalo.
(12046) 1997 FQ4
(12046) 1997 FQ4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Olimpika saluto
La olimpika saluto estas saluto kiun la atletoj, dum la Olimpikaj ludoj, faris per levita dekstra brako. La brako estas levata tute alten, sed povas esti konfuzata kun la faŝisma saluto.
Dum la malfermo de la Olimpikaj vintroludoj en 1936 en Garmisch-Partenkirchen la britaj partoprenintoj intence faris la olimpikan saluton kaj ne la faŝisman saluton.
La Marko de Zorro (filmo)
La Marko de Zorro (angle: The Mark of Zorro) estas usona aventurfilmo el 1940 reĝisorita fare de Rouben Mamoulian de 1940, kun Tyrone Power, Linda Darnell kaj Basil Rathbone en la primaraj roloj.
La scenaro baziĝas sur la rakonto "La Malbeno de Capistrano" de Johnston McCalley publikigita en kvin partoj en 1919.
Zorro (en la hispana - vulpo) estas la sekreta identeco de Don Diego de la Vega, fikcia nobelo kaj skermisto kiu vivis en Kalifornio dum la hispana rego. Li protektis la loĝantojn de Kalifornio kontraŭ la tiraneco kaj korupto de la koloniisma hispana regado kaj foje post foje sukcesis trompi la regantaj aŭtoritatojn.
La aspekto de Zorro estas rekonezebla. Li sinvestiĝas tute nigre: t.e. nigra kabo, nigra masko (kovranta la supran duonon de lia vizaĝo) kaj larĝranda nigra ĉapelo. Lia plej ŝatata armilo estas lia skermo per kiu li gravuras la literon Z sur la korpoj de siaj malamikoj. Li ankaŭ estas konata kiel "virtuozo" kun sia vipo.
La historia tempoperiodo estas la komenco de la 19-a jarcento, kiam Kalifornio ankoraŭ estis sub hispana rego.
Alfred Newman estis nomumita al Oskaro por Plej bona Originala Partituro.
En 2009, la filmo estis elektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono fare de la Biblioteko de Kongreso por esti de kultura, historia kaj estetika graveco.
Intriga resumo
Don Diego Vega (Tyrone Power) estas hispana nobelo de Kalifornio kiu diplomiĝis kun honoro ĉe milita lernejo en Madrido kaj estis vokita de sia patro por reveni al Kalifornio kiel eble plej baldaŭ.
Kiam li alvenas en Los-Anĝeleso, li malkovras ke lia patro Don Alejandro Vega (Montagio Love), kiu estas la laŭleĝa guberniestro de la regiono ne plu estas, ĉar li estis elpotencigita fare de Luis Quintero (Joseph Bromberg) kiu regas pere de reĝimo de teruro super la kamparanoj. Kiam li veturas en kaleŝo al la domo de la guberniestro, la kaleŝisto ne respondas al li, ĉar punite oni fortranĉis lian langon post kiam li parolis kontraŭ la guberniestro.
Diego renkontiĝas kun la guberniestro kaj lia asistanto kapitano Esteban Pasquale (Basil Rathbone) kaj kun la edzino de la guberniestro Inez (Jail Sondergaard) kaj lia juna nevino, Lolita (Linda Darnell).
Sekve li renkontiĝas kun siaj gepatroj akompanitaj de la loka pastro kaj ili rakontas al li pri la faroj de la diktatora kaj korupta nova registaro. Lia patro riproĉas lin pro tio, ke li ne volas nek rezisti nek fari ion ajn kontraŭ la reĝimo.
Diego decidas agi sola - li anstataŭas ĉiujn impostreklamojn per kontraŭreĝimaj anoncoj subskribitaj sub la nomo "Zorro". Li trairas la tutan regionon surĉevale, lia vizaĝo estas kovrita, en lia mano estas lia glavo kaj li ĉizas sian markon Z. Li sukcesas enfiltriĝi en la domon de la guberniestro kaj timigi lin konsilante al li prirezigni sian oficejon kaj reveni al Hispanio. Li alvenas al loko kie impostoj estas kolektitaj de la malriĉaj kamparanoj, kaptas la monon kaj liveras ĝin al la pastro.
Basel Dreispitz (stacidomo)
Basel Dreispitz estas fervoja stacidomo en Bazelo, Svislando.
Konstantin Kuzakov
Konstantin KUZAKOV (1911-1996) estis neleĝa dua infano de Stalin. Patrino de Konstantin estis Maria KUZAKOVA, kiu helpis Stalinon dum ties ekzilo en Solviĉegodsk en 1911, kun kiu ŝi havis amaferon. Maria estis graveda, kiam Stalin forlasis tiun ekzilon.
La Marko de Zorro (filmo)
Intriga resumo
Kiam li estas malkovrita, li sukcesas eskapi, eniras la eklezion alivestita kiel pastro, kie li renkontas Lolita kiu petas lian helpon ĉar ŝia onklino volas forsendi ŝin al monaĥejo. Li trankviligas ŝin sed ŝi ne rekonas lin.
Zorro nun estas la teruro de la reĝimo kaj la rekompenco por lia kapto atingas 20.000 pesojn. Diego insiste svatas pri Inez kaj konvinkas al ŝi ke ŝi devus foriri kun sia edzo al Hispanio kaj li sekvos ŝin tien kaj havos rilatojn kun ŝi.
Konstantin Kuzakov
Li instruis filozofion en la Leningrada Militista Mekanika Instituto. Poste, li laboris en la aparato de la Centra Komitato en Moskvo. Li soldatservis kiel kolonelo dum la dua mondmilito. En 1947, li kaj lia deputito estis akuzitaj pro spionado por Usono. Stalin obstaklis la areston, li forlais la partion. Post morto de Stalin, li remembriĝis en la Partio kaj iĝis longtempa direktoro de la Soveta televido en la Kultura Ministerio.
La Marko de Zorro (filmo)
Intriga resumo
La Guberniestro Luis Quintero decidas geedzigi Lolita-n al Diego. La gepatroj de Diego konsentas kaj la paro renkontas kaj dancas kaj nur tiam ŝi rekonas lin kiel "Zorro".
"Zorro" denove enfiltriĝas en la domon de la guberniestro kaj avertas lin. Kapitano Esteban eniris la scenon. Duelo okazas inter ili kaj "Zorro" mortigas Esteban. Sed lia identeco estas rivelita kaj li estas metita sub areston survoje al lia ekzekuto.
Diego sukcesas eskapi kaj ricevas la homamasojn en la domon de la guberniestro kiu estas devigita anonci sian eksiĝon kaj la redono de la potenco denove al la antaŭ guberniestro, la patro de Diego. Ĉiuj ĝojkrias kaj Diego kaj Lolita brakumas.
Dôme de Paris - Palais des Sports
Dôme de Paris - Palais des Sports (Kupolo de Parizo - Palaco de Sportoj), antaŭ 2015 simple nomita Palais des Sports de Paris (Palaco de Sportoj de Parizo) situas sur placo Porte de Versailles en la 15-a arondismento de Parizo.
Enkonduko
Anstataŭante la malnovan, malkonstruitan Vintran Ciklodromon, Parizanoj malkovris en 1960 la Palais des Sports de la porte de Versailles, elpensitan de arĥitekto Pierre Dufau laŭ procedo inventita de Buckminster Fuller.
Tiam, ĝi estis la sola spektaklejo de la ĉefurbo, kiu povis entute enteni 4500 spektantojn. Konsistanta el paneloj de aluminio, ĝia kupolo prezentas veran teĥnikan eksterordinaraĵon, arĥitektoj kaj inĝenieroj sukcesinte realigis la plej grandan mem-portantan kupolon el malpeza alojo en la mondo. Ekde la unua sezono, la Palaco de Sportoj gastigis la plej grandajn spektaklojn, interalie Johnny Hallyday, Sylvie Vartan, Harlem Globetrotters, Holiday on Ice kaj kompreneble boks-matĉojn, kiuj faris el ĝi unu el la ĉefaj fokusoj de tutmonda boksado.
Depost tiam, centmiloj da spektantoj el la tuta mondo venis aplaŭdi varieteajn artistojn, dancistojn, sketistojn, ĉiuspecajn sportistojn, cirk-programojn, muzikalojn (Les Dix Commandements, Le Roi Soleil, Mozart, l'opéra rock) kaj aliajn spektaklojn, interalie tiujn de Robert Hossein, kiuj estis la debuto de la unuaj grandaj vivaj spektakloj kreitaj en Francio. Tiom pro ĝia akustiko, kiom pro ĝia spektebleco, ĝi certe estas unu el la plej bonaj parizaj spektaklejoj, kie ajn estas la loko en kiu oni sidas.
Rulapogilo
Rulapogilo estas helpilo dum la piedirado por maljunaj aŭ handikapitaj homoj kiuj pro korpaj limigoj malfacile povas piediri.
La aparato estas inventita en la komenco de la 1980-aj jaroj en Svedio.
Oni povas provizi la rulapogilon per eta korbo kaj unupersona benketo sur kiu oni povas sidante ripozi.
Ĝi plejofte estas faldebla por kunpreni en aŭtomobilo aŭ alia transportilo.
Jack Norworth
Jack NORWORTH (naskiĝis la 5-a de januaro, 1879, en Filadelfio, Pensilvanio, mortis la 1-a de septembro, 1959) estis usona kantverkisto, kantisto, kaj vodevila ludisto.
Norworth estas kreditata kiel kunverkisto de nombro de Tin Pan Alley modkantoj. Li verkis la tekstojn de la kanto "Take Me Out to the Ball Game" (Prenu Min Eksteren al la Pilka Ludo) en 1908, lia plej longa daŭranta modkanto. Lia "Shine On, Harvest Moon" (Brilu, Rikolta Lumo) estis pli granda modkanto ĉe la tempo. Ambaŭ havis muzikon de Albert Von Tilzer.
Li ludis en la 1909 Ziegfeld Follies.
Norworth aperis en nombro de Broadway teatraj produktaĵoj, kaj maklfrue en filmoj.
Norworth mortis de korinfarkto en Laguna Beach, Kalifornio.
Norworth estas en la Usona Kantverkista Halo de Famo.
Bethoncourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Marval
- jen france, prononco [], okcitane Marvau - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Żory
Żory (jen pole, germane Sohrau) estas urbo kun rajto de distrikto en la en 1999 kreita provinco Silezio de Pollando.
Incendioj
Specifa parto de la urba historio estis mulaj incendioj, en tio:
Memore al la incendio el 1702, datrevene (la 11-an de majo), de pli ol 300 jaroj estas celebrata unusola en Eŭropo Festo de Fajro. Al historio de incendioj aludas ankaŭ malfermita en 2014 Muzeo de Fajro.
Roggwil
Roggwil havas diversajn signifojn:
Agelastikoj
Agelasticus estas genro de birdoj de la familio de Ikteredoj lastatempe inkluditaj en la genro de Agelajoj.
Ĝi enhavus la jenajn speciojn:
10690 Massera
10690 Massera estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la urugvaja matematikisto José Luis Massera (1915 –2002), kiu studis la stabilecon de. La Lemo de Massera solvas la problemon pri la stabila ekvilibro de ne-linearaj diferencialaj ekvacioj en terminoj de la funkcio de Ljapunov.
Stacio Izumi-Hashimoto
Stacio Izumi-Hashimoto (japane: 和泉橋本駅 [Izumi-Haŝimoto-eki], angle: Izumi-Hashimoto Station) estas fervoja stacio en Kaizuka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Hanwa.
Lago Massaciuccoli
Lago Massaciuccoli estas lago en la Provinco Lucca, Toskanio, Italio. Ties surfaca areo estas 6.9 km². Ĝi situantas ĉefe ĉe la municipo Massarosa kaj parte en Torre del Lago, civila submunicipo de Viareggio.
La lago estis konata en antikvaj tempoj kiel Fossis Papirianis, nomo uzita en la Tabula Peutingeriana. La komponisto Giacomo Puccini loĝis proksime kaj ofte ĉasadis ĉe la lago; la najbara Torre del Lago estas foje menciita kun la sufikso "Puccini" por lia honoro.
Preĝejo Sankta Anno (Eisenach)
Historio de preĝejo/hospitalo
La Nova hospitalo nomita malsanulejo troviĝis mezepoke en la antaŭurbo Fischerstadt, tuj nordoriente ĉe la Georga pordego de la ĉirkaŭfortikaĵo. Apudis ĝin la preĝejo Sankta Anno. Nuntempe ĉiuj parcelaĵoj unuiĝintaj estas kaj formas la fleghejman komplekson "St. Annen-Stift". La preĝejeto kiu nuntempe troviĝas surloke estas tamen pli nova.
La nomaldono de Sankta Anno por la malsanulejo estas el la 18-a jarcento. Antaŭe ĝi estis simple la Nova hospitalo por distingi ĝin de la Malnova hospitalo. Ties restoj videblis ankoraŭ en la 15-a jarcento ĉe la Katarino-monakejo, rande de alia antaŭurbo. La Anno-kapelo historia havis en la jaro 1506 tri altarojn. La loka kronikisto Johannes Rothe raportis ke troviĝis surloke pli frue konstruaĵaro de la konsiliana familio Hellgreve (Hellgreven-korto). Jam en 1309 (unua mencio!) la hospitalo prosperis; dum la unua incendio urba ĝi forbrulis (1343) sed rekonstruitis tuj poste. La kapelon uzis ankoraŭ post la t.n. Reformacio la hospitalanoj. Dum la Tridekjara milito la preĝejo noviĝis kaj pligrandiĝis. Duko Ernesto Aŭgusto deklaris ĝin en 1743 garnizona preĝejo kaj instalis tie du galeriojn.
Dum la tempo de la kontraŭnapoleonaj militoj ĝi sekulare utiligis por diversaj kialoj. Poste la konstruaĵo plurfoje alikonstruitis, ekz. en 1634-69 aŭ en 1875. En 1907 oni forigis la lastajn restaĵojn de la originala Anno-hospitalo.
En la jaro 1883 la konsilantaro urba decidis konstrui modernan fleghejmon, por kio oni uzis najbaran grundon ĉe la nuntempa strato Hospitalstraße. La malsanulejoj Sankta Julio kaj Sankta Spirito, troviĝinte diverssitue en la urbo, translokitis tien ĉi. Samtempe oni kreis porviran sekcion de Sankta Anno en la hospitalo Sankta Klemento.
Priskribo
Romanikstila baptopelvo kaj malfrugotika krucifikso estas atestiloj de la malnova preĝejo. tomboŝtono por Johann wilhelm Debus estas de 1733. Ĝi estas hala preĝejo kun orienta okangula tegmentoturo. En 1965/66 instalitis sub la arkaĵoj ligna plafono. La altarejaj vitraloj estas el la 19-a jarcento, la okcidenta rozo de 1904.
Literaturo
Dehio, Georg: ''Handbuch der Deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen'', Deutscher Kunstverlag, 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 248
NGC 370
NGC 370 (alia indiko — NGC 372) estas triopa stelo en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 370, NGC 372.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
İkizdere
İkizdere estas urbo en provinco Rize en Turkio, en la regiono Nigra Maro.
Namibia Ruĝa Kruco
La societo Namibia Ruĝa Kruco  - angle  Namibia Red Cross - estas organizaĵo de humanitara helpo en Namibio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Vindhuko, kaj laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Hon Harunga.
Teor
Teor - jen itale, friule Teôr - estas eksa komunumo en la orienta parto de Italio, kiu ekde la 1-a januaro 2014 estas frakcio de la komunumo Rivignano Teor. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Ĝis la limo al Slovenio oriente estas iom malpli ol 60 kilometroj, ĝis la laguno de Marano sude, kiu jam estas parto de la Adriatika Maro, estas malpli ol 15 kaj ĝis la loko Lignano Sabbiadoro ("Linjano orsabla" en Esperanto), kie vere estas la marbordo, estas 26. Fine de 2011 en la komunumo vivis. Kristana patrono estas unu el pluraj sanktuloj nomataj Maŭro, kies memortago, 26-a de novembro, sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Palazzolo dello Stella, Pocenia kaj Ronchis, kaj kompreneble la frakcio Rivignano de la komunumo Rivignano Teor.
Cai Lun
CAI Lun (tradicia ĉina skribo: 蔡倫; simpligita ĉina skribo: 蔡伦; pinjino: Cài Lún; Wade-Giles: T'sai Lun) (ca. 50 p.K. – 121), honora nomo Jingzhong (敬仲), estis ĉina eŭnuko, kiu estas vaste rigardita kiel la inventisto de papero kaj la moderna procezo de paperfarado, anstataŭ pli primitivaj formoj kiel papiruso. Kvankam ekzistis papero en Ĉinio antaŭ Cai Lun (ekde la 2-a jarcento a.K.) li pioniris la unuan gravan plibonigadon kaj normigadon de paperfarado, per aldono de esencaj novaj materialoj en ĝia miksaĵo.
Żukowo
Żukowo estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al distrikto Kartuski.
35358 Lorifini
35358 Lorifini estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 2:1 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la 27-an de septembro 1997 de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio),
Lorella Fini estas la bo-filino de la dua malkovrinto.
Ꞛ
Ꞛ, minuskle ꞛ, estas litero uzata en Volapuko kiel alternativo por ä. Ĝi estas uzata por redoni IFA-an sonon [].
47619 Johnpursch
47619 Johnpursch estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Nomo
Ĝia nomo honoras John Pursch, longtempan administranton de komputilaj sistemoj ĉe la Luna kaj Planeda Laboratorio kaj la Departemento pri Planedoscienco de la Universitato de Arizono. Li alportis kernan subtenon por multenombraj planedaj sciencistoj, studentoj kaj kosmosondilaj misioj. Li estas konata ankaŭ pro siaj premiitaj poeziaĵoj.
Semajnfino
Semajnfino estas la parto de semajno en kiu multaj ne laboras aŭ ne iras al lernejo. Ĝi venis el la kutimo de la ŝabato. Plejparte anglamerika koncepto, ĝi postmilite plivastiĝis en Eŭropo. Rezulte la francoj pruntis la vorton weekend de la angla sed la franclingvaj kanadanoj el Kebekio uzas la vorton fin de semaine (semajnfino).
La originale anglamerika semajnfino konsistas el sabato kaj dimanĉo. Kiam ferio okazas en vendredo aŭ lundo, tio nomiĝas "longa semajnfino" kaj estas oportuno por vojaĝoj ktp.
Kálmán Vakarcs
Kariero
Vakarcs havigis diplomon de instruisto pri la hungara kaj latina lingvoj en Universitato de Koloĵvaro kaj de 1897 li instruis en Nagykikinda, inter 1920 – 33 en Szentgotthárd. Lin interesis ankaŭ la folkloroj kaj germana kaj serba de sudaj tiamaj hungaraj teritorioj.
Ĉeko
Por eviti, ke la perdo de ĉeko signifas perdon de mono, eblas restrikti ĉekon al nekontanta pago. Tian ĉekon banko ne rajtas ŝanĝi al kontanta mono, sed nur elpagi al konto, kies posedanto estas konata. Tiel eblas eltrovi, kiu profitis de perdita ĉeko. Por tiel restrikti ĉekon oni en kelkaj landoj alskribas direktivon, en aliaj oni metas krucon el du strekoj.
Landoj, kies pagosistemo baziĝas sur ĉekoj, ofte havas tre severajn regulojn pri la uzo de senvaloraj ĉekoj. Ties uzanto povas perdi la rajton plu uzi sian konton aŭ sian kreditkarton.
Male al kambio ĉeko per si mem donas nenian garantion, ke oni efektive ricevos la monon de la indikita banko. Fakte ĝi pagos, se la kliento havas sufiĉan bonhavon aŭ krediton, alikaze ne. Por doni tiun garantion oni uzis de 1969 ĝis 2001 en multaj precipe eŭropaj landoj la eŭroĉekkarton, kies numeron oni notis sur la dorso de la ĉeko. Tio malpopulariĝis kaj fine estis ĉesigita favore al memstara uzo de la karto kiel debetkarto.
Komparo kun kambio
Kambia kaj ĉeka juro tre similas, kaj la formala rolo estas ambaŭkaze triangula pago-ordono (A ordonas al B pagi al C). Sed estas tri gravaj diferencoj:
Belfays
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Opinisondado
Demoskopio (malnovgreke démos „popolo“, skopeín „skolti“, "atente rigardi") aŭ opini-sondado estas metodo por ekkoni la opinion, t.e. la sintenojn, dezirojn, timojn, etoson, de aŭ en difinita populacio.
Por demoskopiaj celoj oni pridemandas selektitan averaĝon de homoj, kiuj reprezentas la tutan celgrupon kaj poste laŭ difinitaj metodoj interpretas la tiel akiritajn primaran datumojn. La pridemandado povas okazi persone, telefone, skribe aŭ rete.
Opini-sondado estas uzata en politiko, amas-komunikiloj, ekonomio kaj por sociaj esploroj. En la formo de balotaj esploroj ĝi servas i.a. por prognozi la rezultojn de balotoj. En landoj, kie balotoj laŭleĝe aŭ tradicie okazas dum dimanĉo, la "dimanĉo-demando" (por kiu partio vi voĉdonus, se estus balotoj venontan dimanĉon?") eble estas plej konata ekzemplo de demoskopia esploro.
Merkataj esploroj kiel aplikkampo de demoskopio i.a. klopodas eltrovi surmerkatigajn ŝancojn de novaj produktoj.
Demoskopio i.a. uzas statistikon kiel help-scienco.
Karaĉin
Karaĉin, ukraine Карачин, hungare Karácsfalva [karAĉfalva] estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv en municipo Perehrestja.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1260 laŭ tiama hungara ortografio "Karacunfalua". En 1910 vivis en Karácsfalva 506 homoj, (escepte 3 ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Karácsfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Karaĉin apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Monta makroagelajo
Simila specio estas la Rizovora molotro, Scaphidura oryzivora, sed tiu havas pli longan bekon, brilan plumaron, kolumon kaj ne havas flugilstriojn.
La kanto estas sonorila "tirititiuu, tirititiuu, tirititiuu" kun frekvenco inter 8 kHz kaj 10 kHz.
Ĝi estas endemio de la okcidenta deklivaro de orienta Andoj en Kolombio ĉe Kundinamarko kaj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj je altitudoj de 2,400-2,900 m, kio pravigas la montan econ de la komuna nomo. La preferataj arbaroj estas humidaj arbaroj de kverko (Quercus humboltii). Ĝi estas minacata pro habitatoperdo fare de senarbarigo kaj malpliiĝas nombre. Ĝi estis listita el statuso de Preskaŭ Minacata al tiu de Draste Endanĝerita en 2000, pro timo de falego de jam supozebla malgranda populacio. Kiel specio, dum ĝi estas ankoraŭ malpliiĝanta, ĝi iĝis iom pli disvastigata ol supozeble, kaj ĝi estis listita al Endanĝerita en 2007 IUCN Ruĝa Listo.
Ili vidatas en malgrandaj grupoj (sed de ĝis 30 individuoj en la montoj Jariguioj) en mezaj kaj supraj tavoloj de la kanopeo. La reprodukta sezono okazas el septembro. Tiu specio reproduktiĝas kooperative, ĉe kolonioj ĝenerale situaj en arboj de ĉu Quercus humboltii aŭ Escallonia pendula. Asociiĝas al miksitaj kunmanĝantaroj de fruktomanĝantaj birdoj.
Kaub
Kaub estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La burgo Gutenfels estas spronburgo sur 200 m alta roksprono 110 m super la urbo Kaub.
Ꞝ
Ꞝ, minuskle ꞝ, estas litero uzata en Volapuko kiel alternativo por ö. Ĝi estas uzata por redoni IFA-an sonon [].
Kaub
La burgo Pfalzgrafenstein, ankaŭ nomata Pfalz bei Kaub, estis konstruita de Ludoviko la bavaro, de la palatingrafoj ce Rejno kaj de pli postaj romi-germanaj reĝoj kaj inperiestroj sur insuleto en la Rejno ĉe Kaub. La burgo estis doganburgo. Ĝia tasko estis kontroli la enspezojn de la ŝipdogano. Pro tiu tasko la burgo neniam estis loĝata. La burgo kreskis al turo kiun Ludoviko la bavaro konstruigis de 1326 ĝis 1327. Ekzistas esperantlingva priskibo de la burgo. Vizitantoj povas peti ĝin ĉe la kaso.
La Sauerburg estas ruino de montburgo super la valo de la riveroj Wisper kaj Tiefenbach en la mezmontaro Taunus. Ĝi staras ĉirkaŭ kvar kilometrojn oriente de Kaub ĉe Rejno proksime de la loko Sauerthal en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La limo al Hesio situas oriente de la burgo tuj apude.
Urbodomo de Sevilo
La politika administrado de la urbo estas realigita tra Urbestraro demokratie elektita ĉiun kvaran jaron. Laŭ la leĝo kaj laŭ la nombro de loĝantoj, la magistratanoj povas esti pli aŭ malpli, kiuj konsistigas la Urbestraron. Nuntempe Sevilo havas 33 magistratanojn.
Verda Kato
Agadoj
Ĝi organizis kabaretajn vesperojn en sia «miaŭejo» ĉe apudbulvarda strato Notre-Dame-de-Bonne-Nouvelle. Ĝi tiris sian nomon de la famega Nigra Kato (Le Chat noir), artista kabareto kiu floris en la sama kvartalo de 1885 ĝis 1897. La programoj de la Verda Kato, inspiritaj de Facila Muzo, konsistis el kanzonoj, revuscenoj, burleskaĵoj, ktp. La ĉefa organizanto estis Raymond Schwartz, kiu forlasis la Verdan Katon en 1925, kaj verkis Verdkata Testamento en 1926. Lin anstataŭis Paul Échard sed fine de 1927, kiam Échard forveturis eksterlanden, la Verda Kato ĉesis. Ĉefaj partoprenintoj estis Ludovic-Alexandre le Cornec, Joseph Nels, Félicien Menu de Ménil, Jean Marchand, René Dubois, Eŭgeno Aisberg kaj Salomon Kornfeld nomata Grenkamp.
Historio
En 1924 Jacques Camescasse organizis ĉiuĵaŭde Esperantistan tagmanĝon. Sed la, Georges Warnier restarigis la famajn vespermanĝojn de la 12-a, trimonatajn; ili estis precipe propagandaj kunvenoj: oni invitis ĵurnalistojn, sciencistojn, politikulojn, ktp., kiuj renkontiĝis kun 50 ĝis 100 esperantistoj.
En 1931, Alfred Mittey fondis ĉiulundan tagmanĝon (Agapoj); en 1933, alian ĉiumerkredan kun Jean Balliman. Plie, oni kreis rendevuojn en Parizo kaj provinco; la ĉiekonata estas tiu de la kafejo Talma fondita de Ferrari (ĉiusabate) en Parizo. Sed la plej fama ekstergrupa kunvenejo en la unua duono de la 20-a jarcento en Parizo restis la «Verda Kato», Esperantista kabareto en Paris, fondita en decembro 1920 de la Esperanto-grupo «Amika Rondo».
Luminesk'
Luminesk' estas silvestra renkontiĝo de Germana Esperanto-Asocio kiu okazas ĝenerale de la 27a de decembro ĝis la 3a de januaro. Ĝi estas posteulo de Internacia Festivalo, kiu okazis lastfoje en 2014.
Celgrupo
Ĉiu Esperanto-renkontiĝo havas sian celgrupon. Kelkaj aranĝoj alparolas familiojn kun infanoj. Aliaj renkontiĝoj alparolas junulojn ĝis 30. Luminesk alparolas junajn plenkreskulojn kaj plenkreskulojn. Post la ŝanĝo en la oferto de renkontiĝoj tio nun estas la ununura (granda) en mezeŭropo kun tiu celgrupo dum silvestro.
Historio
Luminesk’ okazis post fino de Internacia Festivalo (IF) de Hans-Dieter Platz (HDP). Andreas Diemel partoprenis la lastan IF’n en Jülich kaj estis infektita de la bona amikeca etoso inter la partoprenantoj. Sciante, ke IF okazas lastan fojon, li petis HDP pri la rajto, daŭrigi la silvestran tradicion. Li permesis sed petis, uzi alian nomon por ne miksi IF’n kun la nova. Andreas sidis kun EO-amikoj en rondo kaj diskutis pri ebla nomo. Unu argumento estis, ke la aranĝo havu iun facile rekoneblan nomon, kiu ne konsistu el mallongigoj. Oni trafoliumis vortarojn, serĉante kreativajn nomojn. Ĉe “lum-” oni haltis. Io kun “lum…” bone taŭgas por silvestra renkontiĝo. Unuflanke ĝi donas iom da espero en la malhela sezono, aliflanke ĉar ĝi bone priskribas la etoson dum la ŝanĝo de la plej mallongaj tagoj al tempo kun pli longaj tagoj (tio okazas fine de decembro). “Luminesk” estis naskita.
Unua Luminesk'
Andreas serĉis por la unua Luminesk' lokon en la german-beneluksa regiono. Multaj IF-anoj venis el Nederlando aŭ Belgujo kaj ili ne havu tro longan vojon al la unua Luminesk’ por ne vidi geografian baron dum la una fojo. Cetere en orienta Germanujo regule okazis kaj ankoraŭ okazas la junulara renkontiĝo JES. Eblaj partoprenantoj do havas la eblecon partopreni en silvestra aranĝo ĉe ambaŭ limoj de Germanuoj. Rob Keetlaer esploris kun Andreas domojn. Finfine ili trovis pageblan domon kiu plenumis la bezonojn en la Eifel-regiono apud Akeno. En la novkonstruita junulargastejo de Nideggen oni unuafoje festis Lumineskon. Tiom da IF-anoj estis iom maljunaj, ke ili ne plu povis veni. Finfine ĉeestis ĝin nur iom pli ol 30 partoprenantoj, triono kompare kun la lasta IF.
Dua Luminesk'
Pri la dua Luminesk’ Andreas forte vidis la bezonon, ke ĝi okazu same bone atingebla en la geografia mezo de ebla partoprenantaro. Tute ne necesa bezono, kiel la venontaj aranĝoj pruvis. Finfine li trovis junulargastejon en Kleve, sufiĉe proksime de la nederlanda landlimo. Dum la lasta tago venis la ĉarpentistoj frumatene kaj forpelis ilin de la domo – kial ili ne venis antaŭ la aranĝo, tiam ili havus pli belan domon. Sed nu, oni havis agrablan tempon tie. Okazis ekskurso al ekologia farmbieno, sur ĉaro tirita de traktoro. Dum la unua duonhoro Andreas timis, ke partoprenantoj forkurus de la forte balancanta veturilo. Sed plej malfrue post la bongusta matenmanĝo kun rigardo al la Rejno ĉiuj partoprenantoj alkutimiĝis. Fakte mankis varma (alkohola?) trinkaĵo. Kaj unu institucio naskiĝis dum tiu Luminesk’ en sia hodiaŭa formo: la gufujo. Dank’ al Yoshie kaj Dieter Kleemann ankaŭ dum la malfrua vespero okazis altkvalita kultura programo en gaja rondo. Ĉu legado de ŝercoj, ĉu poezio, ĉu noveloj – ĉio trovas sian lokon kaj kutime la gufujo restas malferma plej longe. Bedaŭrinde Alfred Schubert devis pro profesiaj kialoj forlasi la teamon de Luminesk’ post du jaroj da animplena farado de la tema programo.
Tria Luminesk'
La tria Luminesk’ okazis en la suda monastera lando. Oni estis en domo de la paroĥo kun aliaj grupoj. Intertempe Luminesk’ kreskis kaj en la ĉefa domo ne estis sufiĉe da lokoj por ĉiuj partoprenantoj. Kelkaj do devis dormi en apudaj hotelĉambroj de ĉina restoracio. Krom la tema programo en la luksaj haloj de la domo oni faris ekskurson al Münster kun vizito de la fama bierfarejo Pinkus Müller. La kela trinkejo en Haltern ne malutilis por la silvestra balo, longe oni festis kun vestfala biero kaj franca vino. Ankaŭ tie naskiĝis nova kutimo: Barbara kaj Ulrich Brandenburg enkondukas per prelego de propraj lumbildoj al la venonta Universala Kongreso. Pri komencintoj zorgis Kristin Tytgat dum paroliga kurso.
Nagyatád
Nagyatád [nadjatAd] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Nagyatád, kies centro estas. Nagy en la loknomo estas granda, ata estas turke patro.
Luminesk'
Kvara Luminesk'
Kun la kvara Luminesk’oni iris pli suden, sed nur iom. La urbeto apud Bonn ŝajnis esti taŭga ĉar ĝi estas bone atingebla kaj situas en bela ĉirkaŭaĵo inter vinmontoj kaj la Rejno. Denove oni estis en JUFA-hotelo, same kiel ofte okazis dum IF’oj. Bongusta manĝo kaj komfortaj ĉambroj atendis la partoprenantaron. Komence de la aranĝo alvenis aŭtomobilo de Flandra Esperanto-Ligo, – Ivo Vercammen kaj Nicky Janssen alportis – dek skatoloj(!) kun libroj estis elpakitaj, libroservo povis okazi. Dum la silvestra vespero, inter bufedo kaj balo, Barbara denove okazigis sian ofte fotatan konkurson: tri partoprenantoj kreis iun interesan manĝaĵon, unu el ili iĝis la majstrokuirist(in)o. Dank’ al Amri Wandel okazis denove Internacia Vitra Universitato (IVU).
Nagyatád
Situo
Nagyatád situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Barcs, fine de fervojo el Somogyszob. Kaposvár troviĝas je 36 km-oj.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1190. En 1475 ĝi iĝis kampurbo. La turkoj en 1555 detruis kaj faris senhoma la urbeton. Post la turkoj slovenoj kaj kroatoj refondis la urbeton kiu rericevis titolon kampurbo, eĉ en 1744 libera reĝa urbo. En 1751 katolika preĝejo kune kun klostro konstruiĝis. En 1871 tiu titolo ĉesis, la urbeto iĝis grandvilaĝo. Tertremoj okazis en 1802 kaj 1888. En 1906 oni trovis kuracakvon. En 1944 la fronto 109 tagojn stabiliĝis. La komunumo urbiĝis en 1971.
27426 Brettlawrie
27426 Brettlawrie estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brett Lawrie, inĝeniero ĉe la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono kaj ĉe la Observatorio Steward. Li ludas gravan rolon por la fasonado, la konstruo kaj la testo de instrumentoj kaj aparataroj por vasta serio da ĉegrundaj observatorio, analizaj laboratorioj kaj multenombraj misioj de NASA-aj kosmoveturiloj.
Alerre
Alerre [aLEre] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la centro de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas okcidente de la valo de la rivero Isuela proksime al provinca kaj komarka ĉefurbo, tute sude de Chimillas. La loĝloko Alerre mem (505 msm) estas je 10 km nordokcidente de Huesca (laŭ ŝoseo A-132 kun Esquedas (La Sotonera) nordokcidente).
Historio
Plej frua mencio estas el januaro-februaro 1104 pri kunveno inter la episkopo de Huesca kaj la abato de Montearagón.
Laŭ legendo, francaj trupoj klopodis por alveni al Alerre dum la Milito de Hispana Sendependigo, sed lokanoj montris la flagon de Francio kredigante la francajn soldatojn, ke la loko jam estis konkerita, pro kio la populara an-nomo de Alerre-anoj estus "francoj".
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Alerre akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 238 loĝantoj en 1900 ĝis 113 en 1970 kaj poste oni plialtiĝis ĝis nunaj 213 loĝantoj (2022) pro proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo, krom servoj propraj de dormurbo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo kaj ekstere naturaj lokoj.
Arbaraventurejo
Arbaraventurejo estas kutime enarbara ejo, kie fiksaj sekurigitaj instalaĵoj ebligas iri, pli-malpli akrobate sur arboj aŭ aliaj naturaj aŭ aldonitaj pasejoj. Ĉiu respondecas pri la propra sekuro per individuaj sekurigiloj kontraŭfalaj (balteo, kordo, konektiloj, ktp.) fiksitaj sur kablo instalitaj laŭ la tuta vojo.
Historio
Jam en la 1930-aj jaroj ekzistis en la italaj Dolomitoj duobla kordo fiksita inter du rokaj pintoj, sur kiujn volontuloj povis kuŝi sin kaj rampi por trairi aere ĝis la alia flanko.
En 1987 stucistoj el la regiono de Annonay (Francio) estis inter la unuaj, kiuj proponis arbogrimpadon en sekurigita medio, nomitan Accrobranche.
La unua daŭra struktuto inter arboj kaj muroj de malnova fortikaĵo kreiĝis en 1989 ĉe la Fort des Rousses, departemento Jura.
Ĝis 1998 ekzistis nur ĝis dek arbaraventurejoj, unue en montaro kaj sur skiejoj kiel someraj sportejoj. Poste ili disvastiĝis en turismaj ejoj, kiel ĉe la maro. Nuntempe ili troveblas preskaŭ ĉie ĝis en la urbocentroj, kiel ekzemple en Liono.
Nuntempe
En 2006, la arbaraventurejo L'Audibergue - La Moulière instalis tirolaĵon 470 m longan. Tiu ĉi estas nuntempe la plej longa en Francio.
Thérèse Julia
Frua membro en Céret de Aplec Esperantista de Catalunya, kun sia edzo Jean Julia, ili ambaŭ fariĝis la ĉefaj aktivuloj de la loka grupo ekde 1906 post la forveturo de Céret de la fondinto de la grupo, Paul Berthelot kaj la disfalo de Aplec.
En 1923 okazas Ĝenerala Kunveno de la Mediteranea Federacio de Esperanto en Marsejlo: s-rino Thérèse Julia por Céret kaj René Llech-Walter por Perpinjano estas delegitoj. En 1932 pro geografia ŝanĝo de federacia strukturo, Langvedoko-Rusiljono starigis propran federacion, al kiu apartenis la grupo de Céret.
Post la forpaso de sia edzo, la ŝi restas kiel sola ĉefa animanto de la grupo.
La ĉe la urbodomo de Perpinjano disvolviĝas la jara kongreso de la Federacio de Esperanto Langvedoko-Rusiljono, sub la prezidanteco  de Lidja Zamenhof, kie Thérèse Julia estas nomata vicprezidantino.
En 1944 la kursoj de Esperanto, malpermesitaj sub la influo de naziismo, rekomenciĝas libere. Jam en tiu jaro Thérèse Julia, delegita instruisto de la Universala Esperanto Asocio, instruas en Céret.
En 1954 la esperantista grupo de Perpinjano, okaze de ekskurso en Céret, vizitas S-rinon Julia, kiu tre feliĉiĝas renkonti esperantistojn. Ŝi elvokas rememorojn, speciale pri la 5-a Universala Kongreso en Barcelono en 1909, dum kiu ŝi kun ŝia edzo Jean Julia havis la honoron esti prezentitaj al Doktoro L. L. Zamenhof.
Kiam ŝi forpasas, en la ĵurnalo L’Independant de Perpinjano titoligas artikolon «La Esperanta Kultura Centro funebras». Ĝi raportas pri la agado de la dojenino de la esperantistoj de la federacio. «Konvinkita pri la nobla ideo de la internacia amikeco ŝi havis», kiel rimarkigas la funebra noto, «ekzemplan konduton de heroa kaj aŭtenta rezistantino por alinaciaj batalantoj dum la Dua Mondmilito».
En aprilo 1983, Michel Sageloli, urbestro de Céret, invitite de Jorgos afable raportas al la aŭskultantoj de loka asocia radio de AMELIE-les-BAINS, kiel li lernis Esperanton en 1922-1924 en la grupo de Thérèse Julia.
Plaza Monumental Román Eduardo Sandia
La Plaza Monumental Román Eduardo Sandia konita ankaŭ kiel la Placo de Taŭroj de Mérida estas placo de taŭroj de unua kategorio situa en la urbo de Mérido, Venezuelo, estante unu el la ĉefaj infrastrukturoj por artaj kaj kulturaj okazaĵoj grandskalaj de la urbo post la Estadio Olímpico Metropolitano kaj la areo sidejo por la taŭrludado en la kadro de la Feria Internacional del Sol.
Thérèse Julia
Fonto
El la verko de Jean Amouroux Histoire du mouvement espérantiste en Roussillon, Revuo "Conflent" n° 137, 1985, kun afabla permeso de l'aŭtoro.}
Plaza Monumental Román Eduardo Sandia
La placo estis inaŭgurita en 1967 por utili kiel sidejo al pluraj de la okazaĵoj de la Feria del Sol kaj ĝi posedas kapablon de 16.000 spektantoj.
Ricevis figurojn de la Toreado kiel Julian López "El Juli", Francisco Rivera Ordóñez, Juan José "Morante de la Puebla", Miguel Ángel Perera, Enrique Ponce, Francisco Rivera "Paquirrí", Pálomo Linares, Javier Conde, Manuel Benítez "El Cordobés", José María Manzanares, Antonio Barrera, Paquito Perlaza, Leonardo Benítez, Luis Bolivar, David Fandila "El Fandi", Mary Paz Vega, Morenito de Maracay, Nerio Ramirez "El Tovareño", Rafael Orellana, César Vanegas, César Faraco, Eduardo Valenzuela, inter aliaj.
Ankaŭ ricevis internaciajn kaj venezuelajn artistojn kiel Juanes, Maná, Desorden Público, Caramelos de Cianuro, Franco De Vita, Paulina Rubio, Chino y Nacho, Don Omar, Tito El Bambino, Molotov, Wisin & Yandel, Dalmata, Vos Veis, Los Hombres G, Aterciopelados, Jorge Celedón, Jean Carlos Centeno, L'squadron, Tecupae, Luis Silva, Armando Martínez, inter aliaj.
Francesco Amerio
Francesco Amerio - naskiĝis, do nun -jara - estas itala esperantisto. Post esperantistiĝo en 1984, en sia 17-a vivjaro, li komence aparte aktivis en la junulara Esperanto-grupo de sia hejmurbo Torino, iĝis estrarano kaj dufoje (de 1989 ĝis 1990 kaj de 1996 ĝis 1997 ) ankaŭ prezidanto de Itala Esperantista Junularo, rapide ankaŭ estis komitatano de la internacia organizaĵo TEJO, kaj de 1995 ĝis 1997 estis komisiito de TEJO pri socia volontulado kaj laborbrigadoj. La organizado de sensalajraj (sed ankaŭ senpartoprenkostaj) helpaj kampanjoj por socie utilaj celoj, ekzemple helpante al homoj post inundo en norda Italio aŭ purigi parkojn kaj tombejojn, tiutempe por TEJO ne nur estis ŝanco alekstere montri la socian engaĝiĝon de siaj membroj, sed pro la tie ofertataj komencaj Esperanto-kursoj ankaŭ ebligis al interesitaj neesperantistaj junuloj senkoste kaj en internacieca etoso lerni la internacian lingvon.
Krome li en la 1990-aj jaroj plurajn jarojn kunorganizis la Internaciajn Junularajn Festivalojn (IJF), kaj ankaŭ estis gvida membro de la preparkomitato de la IJK 1997 en Asizo. Li plu loĝas en Torino kaj laboras en la urba administrejo.
Senegala Ruĝa Kruco
La societo Senegala Ruĝa Kruco  - france Croix-Rouge Sénégalaise - estas organizaĵo de humanitara helpo en Senegalo, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Dakaro, kaj laŭ la stato de 2020 kiel prezidanto funkcias Abdoul Azize Diallo.
İncirliova
İncirliova estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.