cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2963 Chen Jiageng
Nomo
Ĝia nomo honoras la singapuran-ĉinan filantropon Tan Kah Kee, (ĉine 陈嘉庚, pinjine Chén Jiāgēng, 1874–1961).
W.J. Nijveld
W.J. NIJVELD estis doktoro de scienco (Universitato de Amsterdamo), en 1958 kemiisto ĉe la farbofabriko Pieter Schonen & Zn., Zaandam (Nederlando) kaj kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro (PIV, 1970)  pri la fako "kemio".
Nijveld elpaŝis en Esperantujo per la artikolo "Praktika uzado de kolorsistemoj, speciale en la farbindustrio" en Paul Neergaard (red.). Sciencaj studoj. Kopenhago 1958, p. 163 - [171] (tie ankaŭ biografia noteto). Poste li estis invitata de Gaston Waringhien prizorgi la fakon kemio en PIV.
Eŭropa Instituto de Novigo kaj Teknologio
La Eŭropa Instituto de Novigo kaj Teknologio (EIT, European Institute of Innovation and Technology) estas eŭropa publika instituto starigita la. Ĝi estis fondita kun la celo iĝi faciliganto de novigo en Eŭropo kaj celas fariĝi unu el la ĉefaj reprezentantoj de la novigo, esplorado kaj kresko en Eŭropa Unio. La EIT naskiĝis sekve de propono de Eŭropa Komisiono al Eŭropa Konsilio adoptita la kaj estis instalita kadre de la strategio de Lisbono por la laboro kaj la kresko. Ĝi permesas la integriĝon inter la supera instruado, la esplorado kaj la novigo kun la celo redukti la eŭropan deficiton en ĉilasta kampo, kiu estas grava faktoro por la kresko, la konkurencokapablo kaj sekve, la socia progreso en la 21-a jarcento. La komenca koncepto memorigas la Massachusetts Institute of Technology (METIS) kaj ĝia politiko de integriĝo inter tiuj samaj partneroj.
La EIT starigis ĝian ĝeneralan sidejon en Budapeŝto (Hungario) en aprilo 2010. La ĉefaj urboj kandidatoj por la sidejo estis Vieno/Bratislavo, Vroclavo, Jena, Budapeŝto, San Cugat del Vallès. Budapeŝto estis elektita la 18-an de junio 2008.
La instituto ne financas rekte individuajn projektojn. Ĝi kontribuas al la financado de komunumoj de scio kaj de novigo (en la angla KICs, Knowledge and Innovation Communities) kunmetitaj de triangulaj retoj: universitatoj, entreprenoj kaj institutoj de esplorado laboras kune ĉirkaŭ projektoj kaj financas mem la entreprenistojn kaj novigantojn. La tri unuaj "KICs" estis selektitaj en decembro 2009 kaj estas starigitaj en kun-sidejoj (lokoj kie ili povas fizike labori kune) en Francio, en Germanio, en Britio, en Svislando, en Italio, en Hispanio, en Nederlando, en Svedio, en Finnlando, en Hungario, en Belgio kaj en Pollando.
Koncepto
La komenca koncepto de eŭropa Instituto de novigo kaj teknologio estas bazita sur la ekzemplo de la Massachusetts Institute of Technology (METIS) kaj lia sukceso en la proksimiĝo de la edukaj sektoroj kaj de la esplorado.
La propozicio de la Komisiono bazis sin sur la rezultoj de publika konsulto, konsiderante la opiniojn de pli ol 700 spertuloj. La raporto decidis tiel : Konsekvence la Komisiono koncentriĝis sur kvin agadkampoj en kiuj Eŭropo devas kaj povas progresi : Unu el la respondoj proponitaj estis la rilatigo de la tri flankoj de la "triangulo de la scio": edukado, esplorado, entreprenoj. En januaro 2008, estis decidita ke la projekto estus operaciita ene de la universitatoj kaj de la centroj de ekzistanta esplorado, sen konstruo de nova institucio de esplorado kaj sen krei eŭropajn diplomojn. Efektive, konstrui la reputacion de nova instituto de esplorado estis konsiderita kiel tro ambicia; la konkludo estis, ke estus pli efike operacii en reto de institucioj jam starigintaj ilian reputacion, kaj en maniero malcentralizita.
Sidejo
Budapeŝto, Hungario estis selektita la 18an de junio 2008 de la landoj membroj de Eŭropa Unio por akcepti la ĝeneralan sidejon de la instituto. Kvin kandidatoj estis en listo : Budapeŝto, Vroclavo en Pollando, Sant Cugat del Vallès apud Barcelono en Hispanio, Jena en Germanio, kaj alianco inter Bratislavo (Slovakio) kaj Vieno (Aŭstrio).
Publikaj fondusoj
Komenca komunuma buĝeto de 308,7 milionoj permesis la lanĉon de la EIT kaj lia funkciado en la periodo 2008-2013. Tiu buĝeto subtenas la strukturon kaj la integriĝon de la projektoj (financado de la KICs, edukado...). La EIT klopodas instigi la entreprenojn por ke ili investu en la iniciato, kun la celo eltiri utilon el tio kaj favori la novigon en Eŭropo. Tamen, la EIT ne agas kiel financanto de individuaj projektoj. Ĝi financas siajn Komunumojn de Novigo kaj de Scio ĝis maksimume 25 % de ilia buĝeto. La resto de la buĝeto de la KICs estas alportita de eksteraj fontoj.
Fondaĵo EIT
Krom la financado de la Unio, la EIT celas allogi privatajn financadojn por siaj aktivecoj. Tiucele estis starigita la Fondaĵo EIT, kun la celo promocii kaj subteni la aktivecojn de la EIT. Kontribuoj filantropia kaj donaĵoj aldoniĝas al la komenca buĝeto ekde la fino 2011.
Administra konsilantaro
La administra konsilantaro de la EIT estas kunmetita de 22 membroj, kij devenas de la sektoroj de la supera instruado, de la esplorado kaj de la entreprenoj. 18 membroj estas ĉiamaj kaj 4 estas reprezentaj membroj. La teamo de enkadrigo estas bazita en la ĝenerala sidejo de Budapeŝto.
Komunumoj de scio kaj novigo
La administra konsilantaro de la EIT kunvenis la 16-an de decembro 2009 en Budapeŝto por indiki la unuajn KICs (Komunumoj de scio kaj novigo ).
Klimata ŝanĝo
ClimateKIC
Renovigeblaj energioj
KIC InnoEnergy
Teknologioj de la komunikado
ICT Labs
Edukado kaj entreprenado
La EIT metas la akcenton ankaŭ sur la realigo de edukaj programoj. Ĝi kuraĝigas la superan instruadon en la disvolviĝo de la kulturo entreprenista.
Eswars
Eswars estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 348 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Eswars estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Cambrai. Ĝi do situas kerne de la natura regiono Cambrésis, kiu ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Eswars etendiĝas sur 2,78 km².
226 Weringia
226 Weringia estas ne tre granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita, la, de la aŭstria astronomo Johann Palisa. Ĝia nomo referas al la kvartalo "Währing" de Vieno, tie kie situas la observatorio de Vieno, elde kiu la asteroido estis malkovrita.
Eswars
Vidindaĵoj
La loka preĝejo, dediĉita al Sankta Jakobo, estas novgotika kaj estis aliformita de Charles Leroy, la arkitekto de la baziliko-katedralo Notre-Dame-de-la-Treille en Lille.
Berkesz
Berkesz [berkes] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Kemecse.
Saint-Martin-d'Étampes (stacidomo)
Saint-Martin-d'Étampes estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Étampes, en departemento Essonne kaj en regiono Francilio.
Ĝi estas finstacio sur branĉo C6 de RER C.
Berkesz
Historio
La unua mencio devenis el 1309 en formo Berkez. La kampoj longe apartenis al familio Vay. Berkesz estas sendependa vilaĝo ekde 1999.
Saint-Martin-d'Étampes (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Étampes - Beaune-la-Rolande (684000).
Berkesz
Famuloj
En Berkesz mortis:
7530 Mizusawa
7530 Mizusawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Aleksej Konstantinoviĉ Tolstoj
Aleksej Konstantinoviĉ TOLSTOJ (Алексей Константинович Толстой; naskiĝis la ; mortis la ) estis rusa verkisto de fantaziaj hororaj rakontoj (Vampiro, Homlupo), de historiaj romanoj (Princo Serebrjanij), poemoj (Don Juan) kaj dramoj (La morto de Ivano la Terura, Caro Fjodor Joannoviĉ, Caro Boriso). Verkis ankaŭ plurajn lirikajn kaj satirajn poemojn propranome kaj sub kolektiva pseŭdonimo Kozjma Prutkov.
NGC 7796
NGC 7796 (aliaj indikoj — ESO 149-7, AM 2356-554, PGC 73126) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
7530 Mizusawa
Nomo
Ĝi estis nomita je la okazo de la cent-jara jubileo de la fondo de la Latituda Internacia Observatorio en Mizusaŭa (gubernio Iŭate), establita de la Japana registaro laŭ rezolucio adoptita de la Internacia Asocio de Geodezio en 1899 kiel unu el la ses stacioj de la Internacia Latituda servo, je latitudo de +39° 08'. En 1988 la Observatorio estis transdonita al la Divido pri la Tera Rotacio de la Nacia Observatorio de Japanio. La observoj neniam interrompiĝis, eĉ dum ambaŭ mondmilitoj. Mizusaŭa situas ĉirkaŭ 500 km norde de Tokio, kaj ĝiaj civitanoj tre interesiĝas pri la astronomiaj kaj terfizikaj esploroj de la observatorio.
NGC 7796
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Frankenstein (Palatinato)
Frankenstein - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La loĝloko estas la plej okcidenta punkto de la Federacia vojo 39.
21392 Helibrochier
21392 Helibrochier estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hélio Luiz Brochier, finalisto de la Intel Excellence in Teaching Award de Intel Science Talent Search 2003. Li estas instruisto ĉe la  Fundação Escola Tecnica Liberato Salzano Viera Da Cunha en Montenegro (Suda Rio-Grando, Brazilo).
(119951) 2002 KX14
(119951) 2002 KX14 estas tre granda, malhela transneptuna objekto malkovrita la de la usonaj astronomoj Chad Trujillo kaj Michael E. Brown elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Michael E. Brown listigis ĝin kiel verŝajne nanplanedon kun taksata diametro de 468 km.
Stelaj kaŝadoj indikis diametron inter 365 kaj 455 km, kaj elipsan formon.
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:3 kun Neptuno kiel plutoneno. Tamen ĝia rimarkinde feblaj discentreco kaj orbita klineco estus prefere tiuj de kubevano : "klasika" objekto de la Kujper-zono.
4339 Almamater
4339 Almamater estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Premo de radiado
La premo de radiado estas la premo ekzercita al surfaco eksponita al elektromagneta ondo. Tiu efiko estis teorie deduktita de James Clerk Maxwell en 1871 kaj estis eksperimente konstatita de Pjotr Lebedev en 1900, kaj poste de Ernest Fox Nichols kaj Gordon Hull en 1901.
Oni povas montri per la teorio pri elektromagnetismo, kvantuma mekaniko aŭ termodinamiko, ke la premo sur surfaco eksponita al uniforma radiado estas 1/3 de la totala energio radiata por unueco de volumeno. Al la temperaturo de akva bolpunkto (373,15 K), tiu premo valoras 5 mikropaskaloj (5 μPa aŭ 5 x 10−6 Pa) au unu dudek-miliardono de atmosfera premo.
Kvankam febla, tiu premo kapablas efiki sur malpezaj partikolj, post longa tempo, aŭ kiam la radiado estas intensega (radiadoj de potenca laseroj aŭ steloj); ekzemple, en Suno la premo de radiado estas ĉirkaŭ 10 terapaskaloj (1013 Pa aŭ cent-milionoble la atmosfera premo).
En astrofiziko, la premo de radiado ludas gravan rolon en la dinamiko de la steloj kaj de la interstelaj nuboj. La " kurba vosto" de la kometoj estas ŝuldata al la premo de la suna lumo sur polveroj ellasitaj de la kometa kerno.
Tarcísio Lima
Tarcísio LIMA estas artisto el Brazilo kiu kantas popularan Brazilan muzikon en Esperanto. Lia muziko ofte aperas ĉe la esperanta ret-radiostacio Muzaiko.
(14527) 1997 JD12
(14527) 1997 JD12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Komarko de Sorio
Komarko de Sorio estas regioneto ("komarko") de la provinco Sorio.
Ĝia ĉefurbo estas Sorio. Ĝi estas la plej centra el la komarkoj de la provinco.
Begna
Begna estas rivero en Norvegio, en regionoj de Buskerud kaj Oppland. Ĝi estiĝas per unuiĝo de riveroj Otrøelva kaj Ylja norde de la lago Vangsmjøse.
Ĝi fontas en suda parto de la Jotunheimen-montaro, en montoj de Filefjell, trafluas la tradician regionon Valdres, tra la lagoj Vangsmjøse, Slidrefjord, Strondafjorden kaj Aurdalsfjorden, poste fluas tra Begnadalen, al Ådal-a Nes, kie enfluas la lagon Sperillen. Forlasante la lagon, plufluas suden, oni nomas tiun parton ankaŭ Ådalselva. Ĝi kunfluas ĉe Hønefoss kun rivero Randselva (de tie oni nomas ĝin Storelva), poste enfluas la lagon Tyrifjorden.
Viljŝani
Viljŝani estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust.
48.35°N, 23.61972°W
Flexeiras
Flexeiras estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 12.325 loĝantojn en 2010.
NGC 7797
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
7days
7days estas anglalingva ĵurnalo publikigita en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kun cirkulado de 75.000 kopioj tage. Lanĉita en decembro 2004 kiel ĉiusemajna, ĝi estas la ĉefa (nun ĉiutaga) tabloida gazeto kaj estas konata pro ĝia respekta stilo.
Ekde meze de novembro 2006, 7DAYS estas publikigita ĉiutage de la semajno.
Publikigita de Al Sidra Media, 7DAYS estas la sola ĵurnalo en la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kiu ne estas ligita al specifa interesgrupo, ĉu negoca familio ĉu la registaro, kaj tial ĝi povis iĝi fidita fonto de aktualaĵo en Dubajo, kie la plejparto de ĝia distribuo okazas.
(18575) 1997 WS31
(18575) 1997 WS31 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
16180 Rapoport
16180 Rapoport estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ezra Jacob Rapoport, finalisto en 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ezra estis lernanto ĉe la Horace Mann School en Bronkso, Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
24 ĉasa
24 ĉasa (Cirila: 24 часа, tradukita kiel 24 hora) estas unu de la plej granda-cirkuladaj bulgaraj ĉiutagaj gazetoj.
La ĵurnalo, parto de la presgrupo 168 ĉasa (168 hora) fondita de Petjo Blaskov, estis lanĉita en 1990, kelkajn monatojn post la sukceso de la ĉiusemajna gazeto 168 ĉasa. La bone-dizajnita aranĝo kaj la komunuza, iom ŝerca stilo de 24 ĉasa rapide gajnis larĝan popularecon. Kune kun la aktualaĵoj, la leganto estas ĉiutage regalita per sufiĉe multe da profunda analizo. Ofertante altan salajron kaj relative grandan liberecon, la presgrupo 168 ĉasa allogis iujn el la plej talentaj bulgaraj ĵurnalistoj. Ĝi ankaŭ engaĝigis multajn junajn komencantajn ĵurnalistojn kiuj estis trejnitaj dum la laboro por postĉasi aktualaĵojn (ofte je la elspezo de precizeco). Intelektuloj kaj politikistoj estas tentataj kontribui al la eldonoj de la presgrupo pro la alta eldonkvanto kiu garantiis la disvastigon de iliaj ideoj.
Unu de la plej popularaj partoj en la ĵurnalo estas la ĉiutaga komikso Ivanĉo mi Marijka, desegnita de la konata bulgara desegnisto Ivajlo Ninov.
La ĵurnalo estas nun parto de la germana WAZ-grupo. Ĝia aktuala ĉefredaktoro estas Venelina Goĉeva.
Hipgnosis
Hipgnosis estas angla taĉmento de grafika fasonado kreita en 1968 de Storm Thorgerson kaj Aubrey Powell. Ĝi famiĝis per la kreado de multaj jaketoj de albumoj de gravaj rokgrupoj kiel Pink Floyd, Led Zeppelin kaj Genesis, sed disiĝis en 1983.
Cornil (stacidomo)
Cornil estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cornil, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Coutras - Tulle (621000).
Antal Jakab (ĵurnalisto)
JAKAB Antal estis rumania hungara ĵurnalisto, publicisto. Li naskiĝis en Satmaro la 13-an de aŭgusto 1914 kaj mortis ?. Li estis la patro de kritikisto Antal K. Jakab.
Biografio
Jakab Antal debutis en Brassói Lapok. De 1941 li estis interna kunlaboranto de Székely Nép de Sepsiszentgyörgy, de 1943 de Székely Szó de Marosvásárhely. Pli poste li iĝis kunlaboranto en Bukareŝto de la ĵurnalo Romániai Magyar Szó. En la 50-jaroj li estis korpa laboristo, teknikisto en Kluĵo.
Cohons
Cohons estas franca komunumo situanta en la franca departemento Haute-Marne en regiono Grand Est.
Geografio
Cohons etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Vidindaĵoj
Estas tri mirindaj ĝardenoj : La helikoj en arbaro, la ĝardeno de la kastelo Silière kaj la ĝardeno Vergentière.
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
(154007) 2002 BY
(154007) 2002 BY estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:4 kun Venuso.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj ekstere, malproksime tanĝas tiun de la Tero.
2081 Sázava
2081 Sázava estas malgranda, malhela F-tipa asteroido de la asteroida zono, ano de la Polana familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa rivero Sázava, alfluanto de Vultavo.
Gudrita kartono
Gudrita kartono (gudra, bitumena, tegmenta papero, kartono; gudropapero, gudrokartono, bitumkartono) estas kartono, je kiu estas alsorbita bitumo kaj kiu tiel servas kiel malsekec-izolaĵo inter la konstruelementoj. Oni almiksas ankaŭ krudajn erojn de sablo, fajnan gruzon aŭ ardezosplitaĵojn, por atingi pli bonan rezistecon kontraŭ defrotado kaj ultraviola radiado.
Malkovro
La konstruisto Friedrich Wilhelm Buttel proponis en 1842 la gudritan kartonon por kovrado de la plataj tegmentoj.
Materialo
Pro sandamaĝa kaj ekologiaj efikoj, oni ne plu uzas ŝtonkarban gudron tiucele. Tiu estas kanceriga materialo. Ekde komenco de la 1970-aj jaroj, oni uzas bitumon, precipe polimerbitumon. Tiel la gudrokartonoj estas tute liberaj de gudro.
Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj
Aleksej Nikolajeviĉ TOLSTOJ (10-a de januaro 1883 - 23-a de februaro 1945), rusa verkisto, kies ĉefverko estas nefinita historia romano Petro la Unua (1929-1945). Historiajn temojn li prilaboris ankaŭ en la dramoj Ivano la Terura (1942-1943) aŭ La morto de Danton. Li famiĝis ankaŭ pro siaj scienc-fikciaj verkoj Aelita (1922) kaj Hiperboloido de inĝeniero Garin" (1925). Por infanoj li adaptis la italan libron Pinokjo de Carlo Collodi sub titolo "Ora ŝlosilo aŭ aventuroj de Buratino (1936) kaj priskribis sian infanaĝon kiel La infanaĝo de Nikita (1920). Pri la Oktobra Revolucio en Rusio li verkis romanojn Elmigrintoj (1931) kaj Kalvario (1920-1941).
Interesaĵo
En 1944 membro de "Speciala komisiono pri esploro de cirkonstancoj pri pafmortigo en arbaro de Katin de polaj militkaptitoj fare de germanaj-faŝistaj invadintoj" (tiel nomata Komisiono de Burdenko), estigita de Politburoo de Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio cele de falsa akuzo de regopovoj de Nazia Germanio pri la masakro de Katin.
Garganta la Olla
Garganta la Olla (Kanjoneto de la kuirpoto) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas garganteños. La censita populacio en 2008 estis 1 085 loĝantoj.
Situo
Garganta la Olla estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, je altitudo de 590 m; je 125 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 185 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 48 km². Ĝi estas proksima de la Monaĥejo de Yuste. Inter lia turisma allogaĵaro elstarasa, kiel la nomo indikas, ĝia kanjonoj. Limas kun la municipaj teritorioj de Piornal, Cabezuela del Valle, Pasarón de la Vera, Jaraíz de la Vera, Cuacos de Yuste kaj Aldeanueva de la Vera.
Demografio
La jena tabelo montras la demografian evoluon de Garganta la Olla ekde 1996 al 2006 laŭ la informo el la Instituto Nacional de Estadística español.
Historio
La zono jam estis loĝata antaŭ la epoko de la Romia Imperio kaj kompreneble dum tiu. En epoko de visigotoj estis proksime du monaĥejoj, jam ruinigitaj. Dum la epoko de militoj inter kristanoj kaj islamanoj (eble 12-a jarcento) estis iom malsupre alia setlejo kies nomo Carnacea eble aludus al amasmortigado fare de islamanoj kaj pro tio ĝi senhomiĝis favore de la pli supra setlejo. Ĉiukaze la municipo envenis en la regno de Kastilio iam fine de la 12-a jarcento, fare de la reĝo de Kastilio Alfonso la 8-a, kvankam ŝajne la plej parto de la loĝantaro venis de la regno de Leono. Dum la 14-a jarcento okazis konfliktoj (eĉ bataletoj) pri jurisdikcio inter la urbo de Plasencia kaj la nobeluloj infantoj de la Cerda. La feŭda posedaĵo de la vilaĝo sekve baskulis inter la reĝoj kaj la markisoj de Villeno ĝis fine de la 19-a jarcento. Ŝajne ne okazis damaĝoj dum la militoj napoleona, karlistaj kaj enlanda. Dum la dua duono de la 20-a jarcento okazis forta elmigrado al grandaj urboj (Madrido, Bilbao kaj Barcelono) kaj eksterlanden al Nederlando kie estas multnombra komunumo de gargantanoj kaj ties posteuloj en Eindhoven.
Kuriozaĵoj
Estas multaj legendoj pri la ĉirkaŭaĵo. La plej konata estas tiu kiun enhavas la Romanco de la Serrana de la Vera, kiu poste estis trapasita al teatraĵoj de Luis Vélez de Guevara en 1613 kaj de Lope de Vega en 1617. Ambaŭ plirealigis la legendon de io kiu mortis homojn, sed en la formo de montaranino, kvankam eble la origina legendo temas pri mitologia monstro, eble centaŭro. Pli religia legendo temas pri sep episkopoj kiuj estis mortigitaj de islamanoj. Mortonta, unu enterigis la sanktajn hostiojn de kristanismo kaj de tie elfluis fonto, kiu rilatas la la kreado de la Monaĥejo de Yuste.
Alia pli interesa versio temas pri koboldoj kiuj devigas homojn ĵuri kaj post neplenumo venas malfekundigo. Tiuj koboldoj estas malgrandaj hometoj verdaj kiuj fuĝas kvarpiede kaj zigzage. Alia varianto temas pri belega nimfo kiu eliras el akvo kaj proponas amon al viro, sed tiu rajtas male elketi riĉojn de tri ponardoj. La viro elektas tiujn tri riĉajn ponardojn kaj la virino malaperas enakve. Venontmatene la viro aperas ponardigita per tiuj tri ponardoj.
Alia varianto temas pri kunhara serpento kiu venas nokte mamsuĉi bovinojn, kaprinojn aŭ eĉ virinojn. Povus esti mitigon de la specio Malpolon monspessulanus. Aliaj temas pri rakontoj inter kapristo kaj diablo. Multaj el tiuj estas rakontataj de lokanoj kiel vere okazintaj al konatuloj kiujn ili mencias per ties kompeta nomo.
Pince-Marof
Situo
Pince Marof situas en tre malvasta zono inter Kroatio kaj Hungario, Muro (rivero) preterfluas.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito Pincemajor apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Hot Chocolate
Hot Chocolate estis brita muzika grupo de la 60-a, la 70-aj kaj la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiun kreis Errol Brown (brito naskiĝinta en Jamajko). Ilia devena nomo estis The Hot Chocolate Band de Mavis Smith, kiu skribis por presoficejo de Apple Corporation. Poste ili renomis sin al pli posta nomo Hot Chocolate.
Ili ludis regeon kaj diskotekan muzikon.
Dasmariñas
Geografio
Dasmariñas situas en norda parto de la lando sur ebenaĵo kaj sur deklivoj. Manilo troviĝas 27, Manila Metropolo 12 km-ojn.
Historio
Dasmariñas fondiĝis en 1867, kiel vilaĝo kaj municipo, sed iom pli frue jam alvenis hispanoj. En 1897 granda hombuĉado okazis. Post unu jaro Usono venkis la hispanojn en mara batalo en la proksimeco, poste Usono akiris ankaŭ la tutan insularon. Dum la 2-a mondmilito la japanoj havis ilin.
Klimato
En Dasmariñas 2 sezonoj regas: pluva kaj seka. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-decembro. La temperaturo estas sufiĉe konstanta, kiu varias inter 60-90 °F, sed sur montoj nur 50 °F.
Fontoj
.
Damon Galgut
Damon GALGUT (naskiĝinta la en Pretorio, Sudafriko) estas sudafrika romanverkisto kaj dramisto.
En 2021, li estis premiita la Premio Booker por lia romano The Promise. Tiel li estas la tria verkisto de Sudafriko kiu gajnis la Booker, post Nadine Gordimer kaj JM Coetzee. Damon Galgut jam estis preskaŭ-finalisto (laŭ la angla en la mallonglisto) du aliajn fojojn, en 2003 kaj 2010, por la Booker-Premio.
Vivo
Li naskiĝis en familio de juristoj. Lia patro estis de juda familio kaj lia patrino konvertiĝis al judismo. En la aĝo de 6 jaroj, li estis diagnozita kun limfomo. Kiam li konvaleskis en hospitaloj de la kancero tiam li komencis verki.
Li studis dramon en la Universitato de Kaburbo kaj debutis kun A Sinless Season en la aĝo de 17 jaroj. Lia plej sukcesa verko estas The Good Doctor, de 2003. Li estas malkaŝe geja, kaj deklaris ke tio igas lin temigi pli vir-orientitajn rilatojn en lia verkado. Galgut kreditas la Roald Dahl novelon "Porko" kiel tio kio havis la plej grandan influon sur sia verkado.
Verkaro
Romanoj Teatro
10400 Hakkaisan
10400 Hakkaisan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Hakkaisan (japane : 八海山), sankta monto de la gubernio Niigata, kie estas farita religia trejnado. La Astronomia Observatorio de la Universitato Nihon estas tie konstruita de 1992.
21393 Kalygeringer
21393 Kalygeringer estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Lynn Geringer, finalistino en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Plainedge High School en North Massapequa (Nov-Jorkio, Usono).
Dixy Lee Ray
Ŝi nomiĝis ekde la naskiĝo Marguerite Ray, sed en 1930 ŝanĝis sian nomon al Dixy Lee Ray. Ŝi diplomiĝis ĉe mezlernejo Stadium High School en Takomo, studentiĝis kaj bakalaŭriĝis (kiel valedictorian, 1937) kaj magistriĝis (1938) ĉe Mills College en Oakland, kaj ricevis la doktoran gradon Ph.D. de Universitato Stanford en Palo Alto (1945).
Profesia kariero:
Filofeo (Leszczyński)
Metropolito Filofeo (laike: Рафаил Богуславович Лещинский, Rafał Leszczyński; 1650, Krolevec, Niĵina regimento, Zaporoĵa Armeo — la, Tjumeno, Tjumena distrikto, Tobolska provinco, Siberia gubernio, la Rusia imperio) estis episkopo de la Rusa Ortodoksa Eklezio, metropolito de Siberio kaj Tobolsko (la — februaro 1711, la  — februaro 1721), sanktulo je la rango de sankta episkopo, honorata la 10-anjul (23-an)greg de junio.
Biografio
Li naskiĝis en 1650 en la urbo Krolevec, finis la Kievan Spiritan Akademion kaj iun tempon servis kiel paroĥa pastro. Post vidviĝi li alfrontis dilemon — forlasi la pastrecon aŭ monaĥiĝi, ĉar la ortodoksa pastro ne rajtas edziĝi post la pastriĝo. Li monaĥiĥis en la Monaĥejo de la Grotoj de Kievo kie montris sin aktiva kaj fervora, do iĝis ĝia mastrumanto kaj ne forlasis tiun postenon eĉ post esti nomumita estro de la Svenska monaĥejo, tiutempe dependa de la Monaĥejo de la Grotoj.
Tiutempe estiĝis bezono pri efika admnistrado de la Siberia eparĥio. Fine de majo 1700 metropolito Ignatij (Rimskij-Korsakov) forlasis Tobolskon pro malsaniĝo. En marto 1701 la postenon okupis Dimitrij (Tuptalo), kiun rekomendis al imperiestro Petro la Granda metropolito de Kievo Varlaam (Jasinskij). Li ankaŭ finis la Kievan Spiritan Akademion kaj monaĥiĝis en la Monaĥejo de la Grotoj de Kievo. Sed Dimitrij rifuzis la translokiĝon al Tobolsko reference al sia malforta sano kaj regis la eparĥion el Moskvo. En januaro 1702 li estis nomumita metropolito de Rostovo kaj Jaroslavlo dum la siberian postenon okupis Filofeo. Je episkopa rango lin ordinis provizora patriarko Stefan Javorskij.
La Filofeo venis al Tobolsko akompanata de kelkaj asistantoj el kievaj monaĥoj. Situacio en la Siberia eparĥio estis sufiĉe plorinda — pastroj estis malriĉaj kaj grandparte subedukitaj, episkopa ĉefsidejo forbrulis en junio 1701, preĝejoj estis neglektataj. En 1703 li malfermis en Tobolsko spiritan lernejon. Danke al liaj petoj la ŝtato donacis al monaĥejoj kaj preĝejoj plurajn terenojn, falĉejojn kaj salajrojn pagatajn de paroĥanoj. Komenciĝis aktiva konstruado de preĝejoj, kies nombro en Siberio dum lia regado kreskis de 160 ĝis 448. Aktiviĝis misiisma laboro inter siberiaj indiĝenoj, antaŭe bremsata de la registaro ĉar laŭleĝe indiĝenoj transirintaj al kristanismo ne plu pagis jasakon forme de peltoj. En 1703 li sukcesis nuligi tiun regulon, do komenciĝis aktiva baptado de la ĥantoj, mansoj kaj nenecoj. En 1704 li sendis misiistojn al Mongolio kaj Ĉinio dum li mem navigis al Berjozovo por admoni lokajn ĥantojn akcepti kristanismon. En 1705 li sendis misiisman ekspidicion subestre de arkimandrito Adrian al Kamĉatko. En 1706 guberniestro Matvej Gagarin petis lin aktivigi la misiitsna laboron kaj Filofeo sendas misiistojn al Berjozova kaj Surguta distriktoj. En 1708 ilia laboro provizore haltis, ĉar en Berjozova distrikto eksplodis indiĝena ribelo.
La Filofeo, grave malsaniĝinta, akceptas asketan monaĥiĝon kaj foriras al la monaĥejo de Sankta Triunuo en Tjumeno sub la nomo Teodoro (Феодор)). Li esperis transdoni la eparĥion al posteulo kaj reveni al la monaĥejo de la Grotoj de Kievo por tie trankvile fini sian vivon. Historiisto Aleksandr Sulockij asertas ke Filofeo eĉ sendis tien siajn episkopajn sakristiaĵojn (ризница). Sed la imperiestro estis okupita je urĝaj kaj gravaj problmoj kiel ribelo de Bulavin, Finna Milito kaj perfido de Ivan Mazepa, do nur en marto 1712 li nomumis novan metropoliton — Johanon (Maksimoviĉ), kiu antaŭe estis ĉefepiskopo de Ĉernigovo.
Tamen siberia guberniestro Matvej Gagarin preferis ke Filofeo daŭrigu la aferon de kristanigo de la indiĝenoj. La li reagis al sciigoj pri vizitado de paganaj idoloj fare de siberiaj indiĝenoj, per ukazo al metropolito Teodoro kiu unuafoje postulis amasan kristanigon de la siberiaj indiĝenoj.
En la ukazo estis ordonite severe puni kontraŭulojn de ĝia plenumo: "Kaj se iu el voguloj aŭ ostjakoj agos kontraŭ tiu ĉi... ukazo, tiujn mortpuni" (А естли кто из вогулич и остяки учинят противность сему... указу, и тем будет казнь смертная.).
La novbaptitoj devis ricevi "kaftanojn blankajn kaj ĉemizojn... kaj grenon". Ĉe tio la guberniestro insistis ke la metropolito mem laŭeble partoprenu la ekspediciojn: "Kaj se eblas, do por plenumado de tio ankaŭ vi mem... veturu al tiuj ĉi lokoj kaj konduku tiujn ideoladorantojn al la vera kristana kredo" (А естли возможно, то того ради исправления и самому тебе... ехать в вышеписанные места и приводить тех идолопоклонников ко истинной ко христианской вере) :
Filofeo tamen preferis eviti la penigan taskon kaj plu esperis pri baldaŭa reveno al Kievo. Sed en 1711 gagarin vizitis Siberion kaj renkontiĝis kun Filofeo por admoni lin plenumi la mision kaj "akcepti sur sin laboron apostolan" (принять на себя труд апостольства). Printempe 1712 Filofeo direktiĝis al la rivero Obo, komencinte serion da misiistaj vojaĝoj. Ĝis 1719 estis baptitaj preskaŭ ĉiuj ĥantoj kaj mansoj. Laŭ ekleziaj raportoj, li baptis 40 mil indiĝenojn, inkluzive parton de tataroj. La ekspedicioj ampleksis la tutan Siberion, inkluzive areojn ĉe Jenisejo, Bajkalo ktp. Samtempe Filofeo devis denove regi la eparĥion, ĉar en junio 1715 Johano (Maksimoviĉ) mortis.
Gravan atenton Filofeo donis al la religia edukado de la novbaptitoj, al ilia materiala subteno kaj protektado kontraŭ arbitreco de lokaj administrantoj. Iuj orfoj el novbaptitoj akompanis lin kiel edukitoj kaj iuj eĉ loĝis en lia monaĥa ĉelo. Oni diris ke li estis kvieta, indulgema kaj sena je vanteco. Indiĝenoj mem eĉ en la dua duono de la 19-a jarcento konservis pri li bonan memoron kiel pri homo bonkora, kiu admonis ilin per vortoj.
Sed en 1719 Matvej Gagarin estis arestita kaj baldaŭ kondamnita al morto pro ŝtataj krimoj. Lia posteulo Aleksej Ĉerkasskij konsideris la misiistan laboron malgrava kaj neefika. Lian opinion trafe resumis historiisto Vasilij Tatiŝĉev: "...Filofeo, siberia ĉefepiskopo, laŭ lia rakonto, multajn milojn da ostajkoj baptis, sed kiam oni rigardas, do vidas ke li faris ne pli ol banis ilin kaj blankajn ĉemizojn disdonis kaj tion konsideris la bapto" (...Филофей, архиепископ сибирский, по сказанию его, многие тысящи вотяков крестил, но когда посмотрим, то видим, что он не более сделал, как их перекупал да белые рубахи понадевал и оное в крещение причел.).
Aleksej Ĉerkasskij ĉesigis financadon de la misiista laboro kaj subtenadon de la novbaptitoj, same kiel ne plu donis monon por konstrui preĝejojn por la indiĝenoj kaj pagi ilian pastraron. Anstataŭ nuligi jasakon li ordonis altigi ĝin. komenciĝis akra kontraŭstaro de la guberniestro kaj la metropolito, kiu provis uzi siajn malnovajn rilatojn kun Stefan Javorskij. En 1720 Filofeo denove petas eksiĝon kaj permeson foriri al la monaĥejo de Sankta Triunuo. La aperas cara ukazo, laŭ kiu li ricevis ŝtatan pension forme de 200 rubloj kaj 50 ĉetvertoj  jare.
Filofeo proponis nomumi anstataŭ li Antonio (Staĥovskij), kiu ankaŭ finis la Kievan Spiritan Akademion kaj regis tiutempe la Ĉernigovan eparĥion. Petro la Granda skribis sur lia peto rezolucion: "Transigi se [Filofeo] estas maljuna kaj vere ne povas regi; se ĝi tamen povas, prefere li restu iom pli" (Перевести, ежели [Филофей] стар и весьма не может править; буде же может, то лучше бы он побыл). Antonio venis al Tobolsko en decembro 1721, ĝis tiu tempo Filofeo plu regis la eparĥion.
La imperiestro laŭdis misiistajn atingojn de Filofeo kaj stimulis lin al plura agado tiukampe. La aperis ukazo de la Senato, kiu liberigis la novbaptitojn por tri jaroj de jasako kaj aliaj impostoj. La estis eldonita laŭda dankpapero (похвальная грамота) en kiu la imperiestro instigis lin al plura misiista agado. Lastajn vivojarojn li pasigis en vojaĝoj, baptante la indiĝenojn. Ĉe tio guberniestro Ĉerkasskij ne nur neniel helpis al li, sed eĉ aktive malhelpis. En 1724 Filofeo plendis al la Sankta Sinodo, ke li havas neniujn vivrimedojn, ĉar la guberniestro ne pagas al li preskribitan pension kaj li loĝas en monaĥejo kies kamparanojn kaj terojn la guberniestro ankaŭ ŝtatigis promesinte anstataŭe pagojn, kiuj tamen ankaŭ ne venas jam kvar jarojn. Tiutempe Aleksej ĉerkasskij loĝis jam en Sankt-Peterburgo kaj surloke regis princo S. M. Kozlovskij, pri kies arbitreco Filofeo plendis. Komence de 1724 venis nova guberniestro Miĥail Dolgorukov, kiu persone enketis la plendojn kaj akuzojn de Filofeo kaj subtenis liajn iniciatojn. Oni denove faris donacojn al la novbaptitoj. En 1726 estis aranĝita nova misiista ekspedicio subestre de Filofeo al Obdorsko.
Ukrainaj rilatoj
Filofeo delonge konatiĝis kun ukraina hetmano Ivan Mazepa. Ilia lasta renkontiĝo okazis en 1706, kiam Filofeo venis al Kievo por serĉi inter monaĥoj de la Monaĥejo de la Grotoj de Kievo bonajn metiistojn, kapablajn pentri ikonojn kaj ĉizi ikonostazon por la Monaĥejo de Sankta Triunuo en Tjumeno. Mazepa sendis kun li sian serviston, al kiu ordonis aĉeti en Siberio peltojn kaj "la alian kio povas esti mirinda" (иное, что может быть за диковинку). En oktobro 1708 Mazepa perfidis Rusion ĉe kies flanko li militis kontraŭ Svedio kaj transiris al la sveda flanko. Filofeo simpatiis al la hetmano, do lin suferigis tiu sciigo. Li klopodis laŭeble subteni la ekzilitajn kamaradojn de Mazepa.
Grigorij Novickij
La plej fama el ili estis Grigorij Novickij, filo de kozaka militisto Ilja Novickij. Li ankaŭ finis la Kievan Spiritan Akademion, sed poste lektis militistan karieron kaj servis ĉe Ivan Mazepa kaj dum iu tempo estis lia reprezentanto ĉe hetmano Adam Mikołaj Sieniawski. En 1709 kolonelo Grigorij Novickij petis pardonon de la rusia imperiestro, sed ne ricevis ĝin, eble pro parencaj rilatoj kun Filip Orlik, posteulo de Mazepa. Aŭtune 1712 li kune kun 15 ukrainaj kozakoj estis ekzilita al Tobolsko. Laŭ peto de Filofeo li estis sendita al li kiel asistanto kaj loĝis kun li en la monaĥejo de Sankta Triunuo. Novickij akompanis la episkopon dum liaj misiistaj vojaĝoj kaj kolektis tie unikan materialon por sia studo "Konciza priskribo de la ostjaka popolo" (Краткое описание о народе остяцком), kiu iĝis la unua etnografia studaĵo aperinta en la rusa lingvo kaj ĝis nun estas uzata de la sciencistoj kiel grava fonto.
Vasilij Ivanoviĉ Miroviĉ
Evidente Filofeo helpis ankaŭ al Vasilij Ivanoviĉ Miroviĉ, frato de Fjodor Miroviĉ. Lia frato estis grava kunlaboranto de Ivan Mazepa kaj sukcesis fuĝi eksterlanden, sed lia patrino Pelageja Zaĥarovna kun aliaj infanoj, bofilinoj kaj genepoj estis senditaj al Moskvo kaj en 1716 ekzilitaj al Siberio. Tion kaŭzis denunco de la edzino de Vasilij Miroviĉ laŭ kiu li planis fuĝi al Pollando. Ĉiuj familianoj estis setlitaj por eterne en Tobolsko (imperiestrino Elizabeto pardonos ilin nur en 1744) dum Vasilij Miroviĉ estis forsendita ege for, evidente al Orienta Siberio kaj nur poste aperis en Tjumeno, evidente danke al klopodoj de Filofeo. En 1764 famiĝos lia pranevo Vasilij Jakovleviĉ Miroviĉ, kiu provis liberigi el fortikaĵo Ŝlisselburgo la eksigitan Ivanon la 6-an por fari ŝtatrenverson, sed estis kaptita kaj ekzekutita.
Tombo kaj restaĵoj
En 1810 arĥimandrito Gavriil planis konstrui nartekson ĉe la okcidenta enirejo al la Triunua katedralo kaj beligi la tombon de Filofeo. Estis kreita la dezajno, sed la plano ne estis plenumita, ĉar Gavriil mortis kaj sen li "konstruadon de la nartekso fari neniu kuraĝis" (строение притвора учинить никто не отважился). En 1811 trezoristo Filadelf en sia mesaĝo al la konsistorio esprimis dubon pri tiu ĉi plano, atentigante ke ĝi sekvigos grandan rekonstruon de la katedralo kaj povos kaŭzi ĝian neripareblan damaĝon. Do oni vendis la preparitajn tiucele brikojn kaj nuligis la planon.
En 1821 arĥimandrito Amvrosij kreis super la tombo tomboŝtonon kun surskribo, bildo de anĝelo kaj portreto de Filofeo. Super la tomboŝtono aperis malgranda fera ŝedo. En 1890 laŭ ordono de arĥimandrito Filareto, la portreto kaj la surskribo estis grandigitaj, anstataŭ ŝtona barilo aperis tiu ligna, kun feraj finaĵoj, aperis sufiĉe larĝa ligna preĝeja perono, el kiu laŭ ŝtuparo oni povas veni al la dua etaĝo de la Transfiguriĝa alkonstruaĵo. En tia stato ĝi aperas en la fotoj ekde la dua duono de la 19-a jarcento kaj ĝis la 1920-aj jaroj. En 1926 la ligna preĝeja perono estis malmuntita de la muzeo, okupinta la monaĥejon. La muzeistoj argumentis ke la konstruaĵo estis tro kaduka kaj ŝirmis la malnovajn fenestrojn kaj pordojn de la katedralo.
En 1922 pastro Andrej Straĥov, servinta en la Ĉielira preĝejo, tiutempe regita de la Viva Eklezio, kune kun paroĥestro de la monaĥejo de Sankta Triunuo Aleksandr Meŝkov kaj kelkaj aliaj homoj, elfosis la restaĵojn de Filofeo kaj translokis ilin al la Oranta katedralo. Poste ili denove elterigis ilin kaj metis sub gisferan plankon en la Ĉielira preĝejo, apud maldekstra kolono. La ĉefpastro de la Ĉielira preĝejo Vladimir Marsov petis la Gubernian Plenumkomitaton permesi translokon de la restaĵoj el la monaĥejo al lia preĝejo.
Post la Dua mondmilito en la eksa sidejo de la Urba Dumao denove ekfunkciis muzeo. La speciala komisiono esploris la eksponaĵon N 1647 ekstere kaj interne kaj faris akton, en kiu skribis ke temas pri kesto kun vitraj muretoj, 90x36x25 cm granda, en kiu situas "ĉerketo sur piedetoj" (гробик на ножках). La plenrajtigito pri aferoj de la Rusa Ortodoksa Eklezio ĉe la Tjumena Provinca Plenumkomitato informis la direktoron de la muzeo, ke la eksponaĵo ne havas muzean, nek religian valoron, do "la forprenon de la eksponaĵo el la muzeo la eklezio rifuzis" (от изъятия экспоната из музея церковь отказалась). Sekve de tio ĉeeste de tjumena vic-episkopo (благочинный) Aleksandr Siĉugov la eksponaĵo estis bruligita en la muzea forno, cindro volvita je papero kaj ŝtofo kaj sinkigita je glacitruo ĉe rivero Turo apud la muzeo. Antaŭ sia morto Aleksandr Meŝkov konfesis al Aleksandr Siĉugov ke li partoprenis la elprenon kaj kaŝon de la restaĵoj de Filofeo. La la restaĵoj estis solene translokitaj el la Ĉielira-Georga preĝejo al la monaĥejo.
Komence de 1930 la Tjumena Urba Partia Komitato ordonis detrui la tombon de Filofeo, liaj restaĵoj estis transdonitaj al la kontraŭreligia muzeo, lokita en la Anunciacia katedralo. En 1946 la muzeo proponis transdoni la lignan skatolon kun la restaĵoj de Filofeo al la eklezio, konsiderante ke la muzean valoron ĝi ne havas, sed vic-episkopo D. A. Radionov respondis ke ĝi ne havas religian valoron. Do la la relikvujo kun ĝia enhavo estis bruligita en la muzea forno.
En 2007 dum rekonstruado de la Ĉielira-Georga preĝejo estis malkovritaj la restaĵoj de Filofeo kaj solene translokitaj al la Triunua katedralo.
Unua koncilio de Niceo
La Unua koncilio de Niceo (Πρώτη Σῠ́νοδος τῆς Νῑκαίᾱς, Concilium Nīcaenum prīmum) estas kristana koncilio, okazina en la jaro 325 en Niceo (nuntempe İznik), urbo en nuna Turkio kaj kunvokita de la romia imperiestro Konstanteno la 1-a, sub konsilo de la episkopo Sankta Ozio de Kordovo.
Historia kunteksto
Konstanteno celis la daŭran unuecon de la Romia Imperio, en grava risko je dividiĝo, unuigante la diversajn religiajn frakciojn kiu en tiu momento konfrontiĝis pro diversaj kredoj kaj doktrinoj de diversaj influigaj episkopoj el diversaj provincoj de la imperio. En tiu epoko ekzistis tri kristologiaj doktrinoj en la 4-a jarcento, kiu temis pri la rilatoj kaj naturo de la Filo respekte al la Patro:
Post la venko de la grupo kiu defendis la kunsubstanco, Ario estis konsiderata herezulo, pro lia neado akcepti la finan decidon de la Koncilion, kaj ekskomuniita kune kun aliaj du episkopoj.
(13136) 1994 UJ1
(13136) 1994 UJ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Unua koncilio de Niceo
La Koncilio
Al la Koncilio ĉeestis pli ol tricent episkopoj. La Imperiestro elektis al Ozio de Kordovo, kiu oficiale reprezentis lin, kaj la Papo Silvestro la 1-a sendis por reprezenti sin du romajn sacerdotojn, Viktoron kaj Vicention. Preskaŭ ĉiuj konciliaj pastroj kondamnis la doktrinon de Ario, kiu subtenis ke la Filo estis kreitaĵo de Dio. Tamen, la duonarianoj, kiuj estis la plimulto en la Koncilio, oponiĝis al la vorto ομοουσιος (el sama substanco), proponita de Atanazio, ĉar li sugestis ke la Patro kaj la Filo estis la samo.
La imperiestro Konstanteno deklaris ke tiuj kiuj ne akceptos la Nicean Kredon estos forpelitaj de la Imperio. Ario kaj Eŭsebio de Nikomedio ne subskribis la kredon kaj pro tio estis kondamnitaj al la ekzilo kaj bruligo de ĉiuj iliaj verkaĵoj. Tamen, Konstanteno estis fine baptita de Eŭsebio de Nikomedio, kiu neniam perdis la ekleziajn rajtojn. Poste estis forigata la kondamno al arianismo kaj Ario estis pardonata, kvankam subite forpasis en strangaj cirkonstancoj kiam denove oni redonos liajn ekleziajn privilegiojn.
Georg Markus
Georg MARKUS, naskita la en Vieno, estas aŭstra verkisto kaj ĵurnalisto. Li estas konsiderata kiel spertulo pri la historio de Aŭstrio. Interalie li aktivas kiel prezentisto de radiaj kaj televidaj programoj.
Bretona Esperanto-Koruso
Bretona Esperanto-Koruso estas ĥoro el Francio.
Geografio de Tajvano
Priskribo
Ĝi situas oriente de Ĉinio en la Pacifiko, kaj kun pluraj ĉirkaŭaj insuletoj politike konsistigas la Respublikon Ĉinio, kiu en Esperanto ofte nomatas laŭ la insula nomo. Oni konsideras Tajvanon plilongigo geologia de la japana insularo. La insulo inter nordo al sudo longas 394 kaj inter okcidento kaj oriento larĝas 144 kilometrojn: sume ĝi kovras areon de 32 260 kvadrataj kilometroj. Pro tio ĝi estas la 38a plej granda insulo en la mondo. La plej alta monto altas 3 952 m kaj nomatas  Yù Shān  (laŭvorte "monto de jado"). La insulo Tajvano kuŝas trans la Tropiko de Kankro, kaj ĝia klimato estas influita de la Orientazia musono.
La Ĉeftera Ĉinio estas apartigita disde Tajvano pere de la Tajvana Markolo.
Biogeografio
Biogeografie la insulo apartenas al la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi entenas la tutmondaj 200-regionon : "subtropikajn ĉiamverdajn arbarojn de Tajvano", biome estantaj tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. Fitogeografie, Tajvano estas aparta flaŭra provinco el la Orientazia Regiono de la Holarktisa Regno.
Bedřichov (distrikto Blansko)
Bedřichov estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en distrikto Blansko en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Placo de la Krucanoj
Ĝi portas nomon laŭ monaĥejo de Kavalira ordeno de krucanoj kun ruĝa stelo.
NGC 7798
NGC 7798 (aliaj indikoj — UGC 12884, IRAS23568+2028, MCG 3-1-10, ZWG 456.9, MK 332, KUG 2356+204, PGC 73163) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blankaventra petrelo
Ĝi estas malgranda petrelo. La supraj partoj estas malhelbrunaj al nigrecaj kun tre markata kaj kontrasta blanka pugareo. La subaj partoj estas samkolore malhelaj sed kun tre ampleksaj blankaj areoj ne nur ĉe la ventroflankoj kaj interne de flugiloj malkiel la samgenra Blankaventra petrelo kiu estas tre simila, sed ne havas tiom da blankaj areoj kiom la Blankaventra petrelo, sed ankaŭ la tutan ventron kaj eĉ plej suban bruston, kio estas tialo por la komuna nomo. Ankaŭ la kruroj kaj la beko (fajnega kaj hokeca) estas malhelaj.
Ties natura habitato estas malferma maro.
Buziaș
Buziaș [buziaŝ] ( Buziásfürdő buziaŝfyrdoe, Busiasch) estas urbo en Rumanio orient-sudoriente de Timișoara. Administre apartenas al ĝi Bacova, Silagiu. Ĝi estas kuracbanejo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 923 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 5 682 (rumanoj, 6 % hungaroj).
Béla Breznay
Béla Breznay [breznai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Breznay Béla estis hungara pastro, profesoro.
Béla Breznay naskiĝis la  1844 en Hungara reĝlando en Barka (nuntempa Bôrka en Slovakio). Li mortis la 1928 en Balatonlelle.