cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rivero Susquehanna
La rivero Susquehanna aŭ Suskehano ( en la angla: Susquehanna River ) estas rivero de la Atlantika deklivaro de Usono kiu naskiĝas en la ŝtato de Nov-Jorkio; ĝi trairas Pensilvanion kaj ĝi enfluas en la golfeto Chesapeake, en Marilando. Estas unu el la plej longaj riveroj el la Oriento de la lando, kaj estas proksimume 715 km longa. La drena baseno estas de 71 225 km².
Karel Kraft
Karel KRAFT (naskiĝis la, mortis la ) estis ĉeha esperantisto kaj Esperanto-vortaristo, pedagogo kaj honora membro de ĈEA.
Esperanto-agado
En la movado aktiva ekde 1949, kio rezultigis fondon de Esperanto-klubo en Dobříš (1957) kaj en Příbram (1961), realigon de Somera Esperanto-Tendaro en Županovice (1958), membro de ekzamena komisiono, ĉefa aŭtoro de la novaj vortaroj Esperanta-ĉeĥa kaj Ĉeĥa-Esperanta. Notinda estas lia dudekjara subteno al blindaj esperantistoj en Sovetio, kiujn li kontaktis pere de brajlo kun cetera Esperanta blindulmovado. Lia movada vivo estas multfaceta, kvankam pro siaj politikaj konceptoj lin ofte malhelpis la komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio. En la verko Heroo de amo li priskribis la vivon de Přemysl Pitter, kiu zorgis pri orfiĝintaj infanoj kaj edukis komune tiujn ĉeĥajn, judajn kaj germanajn en la postmilita Ĉeĥoslovakio.
Profesia vivo
Kiam li studis en la realgimnazio de Příbram, komenciĝis la Dua mondmilito. Pro spitemo kontraŭ la protektorate deviga germana lingvo li lernis aŭtodidakte la anglan, francan kaj ankaŭ la rusan kun hejme kaŝata fuĝinta rusa prizonulo. Antaŭ la fino de la milito anstataŭ prepari sin por la abiturienta ekzameno li devis laŭordone labori por la germanoj. Abiturientiĝi li povis nur post la milito.
Antaŭe en majo 1945 li sekrete transkondukis germanan dizertinton al ties hejmo en Bavario. De tie trans okupaciataj zonoj en Germanio, sopirante pri aventuro, li atingis Francion. Sed ĉar li ne posedis ĉe si postulatan financan sumon, li baldaŭ estis enprizonigita kiel vagulo kaj poste kune kun eksaj koncentrejanoj repatriigita reen al Ĉeĥoslovakio.
Sopiro ekkoni la mondon kaj scio pri militaj kaj postmilitaj kruelaĵoj venigis lin al serĉado de humanismaj celoj. Li interesiĝis pri hinduismo kaj aliaj orientaj filozofioj, kiuj metis lin sur la vojon de vegetarismo, kio por multaj tiutempe estis eble nur konduto de strangulo, sed por li estis afero esenca.
Plie li komencis lerni Esperanton. Al la esperanto-movado li restis fidela dum la tuta vivo kaj dediĉis al ĝi siajn energion kaj tempon. Li korespondis kun amikoj-esperantistoj el la tuta mondo.
Vizitadis lin nederlandanoj, li ankaŭ verkis por la esperantlingvaj elsendoj de la Pola Radio, por la japanaj gazetoj, al kuracistoj en Ĉinio li sendadis vinberan sukeron, tie mankantan, kaj ankaŭ informojn por ilia teatro „Signala lumo”, laŭ modelo de la ĉeĥa teatro Semafor de Suchý kaj Šlitr.
En la profesia sfero kiel ĵusa abituriento li trapasis instruistan kurson kaj fariĝis edukisto. Kiam li estris en 1948 resanigan restadon de infanoj trafitaj de la milito en Pec pod Sněžkou, li konatiĝis kun sia estonta edzino, kiu tie praktikis kiel kuiristino post fino de familia lernejo.
Fine de 1948 li rekrutiĝis por dujara soldata servo. Reveninte en la civilan vivon li fariĝis instruisto en Hříměždice kaj en 1950 li edziĝis. En 1951 li venis al Rosovice kiel lernejestro, kie en 1952 naskiĝis lia filo. Ekde 1953 li instruis ĉe unuklasa lernejo en Županovice ĝis inundo en 1955. En 1957 li aĉetis tie parcelon kun argila dometo kaj komencis konstrui kabanon, kiun lin post certa tempo transformis je domo kaj en la 1970-aj jaroj tie enloĝiĝis.
Post inundo de digolago Slapy li estis translokita kiel lernejestro al Obořiště, kie naskiĝis lia filino Hana. Li komencis studi distance psiĥopedion, nun nomatan speciala pedagogio, kaj transiris kiel edukisto al reedukejo en Obořiště.
Pro sia vivofilozofio kaj pedagogia laboro li ne renkontis komprenon ĉe siaj superuloj kaj politikaj funkciuloj kaj pro tio li foriris instrui al lernejo en Dobříš. Ĉi tie li daŭrigis organizadon de ekskursoj laŭ skolta modelo, kio tamen daŭris ne longe.
Komence de la "renormaligo", la 28-an de novembro 1969, li estis eksigita el la elementa lernejo en Dobříš, precipe pro sia aktivado en poste malpermesita Societo por Homaj Rajtoj kaj pro spitado kontraŭ nemoralaj praktikoj post la sovetia okupacio.
Li komencis labori kiel helpa laboristo en uraniaj minejoj de Příbram, kaj kiam aperis ŝanco de pli alta salajro, li foriris labori kiel bagristo ĉe konstruado de alkonduka akva kanalo Želivka. Poste li estis ŝoforo ĉe aŭtomobila fako de elektrodistribua entrepreno. Fine li emeritiĝis en agrikultura konstru-entrepreno kiel majstro de drenado — tiun laboron kun ciganoj li ŝate rememoradis ŝercante, ke ĉi tie li havis la plej bonajn pedagogiajn rezultojn.
Lia sopiro denove instrui en lernejo plenumiĝis nur la 28-an de novembro 1989, precize samtage post 20 jaroj. Distriktaj funkciuloj akceptis lian revenon en la lernejon en Dobříš, kie li finis sian lastan instrujaron. Poste li ankoraŭ helpis en lernejo de Borotice instrui informadikon, matematikon kaj la anglan.
Tradukoj
Ĉiujn eldonis KAVA-PECH
Iuriu de Câmpie
Iuriu de Câmpie [juriŭ de kımpie] (Mezőőr) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 1 078 loĝantojn (rumanoj), en 1992 637. Ĝia unua skriba mencio estis en 1320. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Cojocna.
Antaŭmetroo de Bruselo
La tiel nomata Antaŭmetroo - nederlande kaj germane Premetro, france Prémétro - de Bruselo estas linioj de tramoj veturantaj en tuneloj de la belgia ĉefurbo Bruselo, kiuj kompletigas la kvar liniojn de la metroo de Bruselo. La diferenco inter "tunele veturanta tramo" kaj metroo, do "tunele veturanta specifa trajno" estas simple la grandeco kaj teknika ekipaĵo de la veturiloj.
La antaŭmetroo veturas sur tri itineroj, el kiuj la plej grava estas nord-suda tunelo, kiun uzas la antaŭmetroaj linioj "3" kaj "4", kaj en sia vojo konektiĝas kun ĉiuj kvar linioj de la metroo: kun la cirkle veturantaj linioj "2" kaj "6" la nord-sudaj antaŭtramlinioj "3" kaj "4" eĉ renkontiĝas dufoje, kun la pli-malpli okcident-orientaj metrolinioj "1" kaj "5" unufoje. Krome la nordsudaj antaŭtramaj linioj konektiĝas kaj kun la norda kaj la suda fervojaj stacidomoj de Bruselo, do ankaŭ rekte ligiĝas al la interregionaj kaj internaciaj trajnoj. Parton de la nord-suda tunelo krome uzas la tramlinioj "51" kaj "55".
Al tiu plej multe frekventata tunelo aldoniĝas pli orienta nord-suda tunelo nomata france Grande Ceinture, nederlande grote ring de la linioj "7" kaj "25" ĉe la stacio Montgomery, kaj malgranda tunelo "Simonis" ĉe la samnoma stacio de la linio "19".
Palestina aŭtonomio
La Palestina Aŭtonomio aŭ Palestina Aŭtoritato aŭ Palestina Nacia Aŭtoritato (السلطة الوطنية الفلسطينية‎) estas araba ŝtateto en Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro. Ĝi ne havas la plenan aŭtoritaton de ŝtato, kaj luktas kontraŭ Israelo en submilito por la teritorio de la Gaza Sektoro, Cisjordanio kaj orienta Jerusalemo, tero, kiun Israelo kaptis de Egiptio kaj Jordanio en la Sestaga milito de 1967. La Aŭtonomio naskiĝis en 1994.
Historio
La 22-an de marto 2004 israelaj militistoj mortigis la handikapitan amasteroriston Aĥmed Jasin. La 11-an de novembro 2004 mortis la unua ŝtatestro de la Palestina Aŭtonomio, Jaser Arafat. Li estis anstataŭita de Maĥmud Abbas.
Provizora ŝtatestro estis, laŭ la konstitucio, parlamentestro Rauhi FATTUH, ĝis novelekto je la 9-a de januaro 2005.
La 26-an de januaro 2006 Hamas venkis la baloton sur Palestinaj teritorioj, okupinte 76 el la 132 disponeblaj lokoj kaj formis novan registaron. 77% el la loĝantaro voĉdonis. Israelo esprimis sian maltrankvilon pro la rezultoj de la palestina balotado, dum la antaŭe reganta partio Fatah (kiu gajnis 43 lokojn) anoncis ke ĝi entute ne partoprenos en la nova registaro. La nova registaro enoficiĝis la 28-an de marto 2006. Tamen plejparto de registaroj de aliaj landoj kaj eĉ multaj arabaj ŝtatoj ne agnoskis kaj la rezulton de la balotado kaj la registaron de Hamas, ĉar konsideris tiun organizon kiel terorisman organizaĵon, kaj la prezidento Maĥmud Abbas daŭre retenis la povon.
Post tio la diferencoj inter Hamas kaj Fatah pliiĝis kaj preskaŭ eksplodis enlanda milito per diversaj konfliktoj dum la resto de la jaro 2006; dum Hamas plifortigis sin kaj sian povon en la Gaza Sektoro, dum Fatah retenis la povon en Cisjordanio. Fine de la jaro 2008 ekis la Konflikto de la Gaza Sektoro (2008-2009), per kiu la armeo de Israelo atakis la sektoron entute.
Internacia agnosko
La 29-a de novembro 2012 Palestino estis agnoskata de Unuiĝintaj Nacioj kiel ŝtato. Poris 138 ŝtatoj, dum 41 sindetenis kaj nur 9 ŝtatoj voĉdonis kontraŭe nome Usono, Kanado, Israelo, Ĉeĥio, Panamo kaj aliaj malgrandaj ŝtatoj satelitoj de Usono. Estis la unua fojo ke Usono estis en tiom izola diplomatia situacio dum la lastaj jardekoj.
En aŭgusto 2018 Kolombio agnoskis Palestinon kiel sendependan ŝtaton.
Kulturo kaj socio
La palestina araba dialekto inkludas plurajn formojn de la levantenia dialekto de la araba, parolataj de la palestinanoj en Palestino kaj de la palestina diasporo tutmonde.
La Palestina Civila Polico ( arabe: الشرطة المدنية الفلسطينية‎‎ ) estis kreita sub la Interkonsentoj de Oslo kaj la Konvencio de Kairo de 1994, ĉi tiu korpo de polico estis formita por akcepti la taskojn teni la sekurecon kaj la ordonon en la ŝtato de Palestino.
Meksika-golfaj marbordaj herbejoj
La meksika-golfaj marbordaj herbejoj estas tersupraĵa ekoregiono el la nord-meksika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de suda Usono kaj nordorienta Meksiko. En Teksaso ĝi estas konata kiel "marborda prerio" (Coastal Prairie) kaj kiel "tamaŭlipasa paŝtejo" (Tamaulipan pastizal) en Meksiko.
Priskribo
La ekoregiono kovras areon de 77 425 kvadrataj kilometroj, etendiĝante laŭlonge de la marbordo de Meksika Golfo ekde sudorienta Luiziano (okcidente de Misisipo-Delto) tra Teksaso kaj en la meksika subŝtato Tamaŭlipaso tiom fore kiom Laguna Madre. Specifaj areoj inkludas kelkajn barierinsulojn, kaj la resacas aŭ naturajn digojn de Laguna Madre. La marbordo estas vundebla por tropikaj ŝtormoj kiuj povas grave difekti la vivejojn.
Flaŭro
La natura vivejo de la areo estas miksaĵo de herbejoj de altaj poacoj similaj al tiu trovita en landinterna Teksaso, kun Sorghastrum nutans, Andropogon gerardii, Schizachyrium scopario, kaj Panicum virgatum, la primaraj altaj plantospecioj kiuj estas karakterizaj por la marborda prerio, kun pluraj aliaj pli mallongaj herboj kaj multaj herbecaj kaj lignecaj specioj. La suda triono de la teksasa parto kaj ĉio el la tamaŭlipasa parto enhavas arbedajn areojn de Prosopis glandulosa, Vachellia farnesiana var. farnesiana, Zanthoxylum fagara kaj Diospyros texana.
Faŭno
Tiu marbordo estas riĉa je faŭno kun 700 da specioj kvankam multaj nuntempe estas minacataj. Tiu marbordo estas kriza vivejo por la prerikoko (Tympanuchus cupido attwateri), el kiuj pli ol unu miliono enloĝis la prerion en Teksaso kaj Luiziano en la 19-a jarcento, sed ekstrema redukto de ilia vivejo metis ilin sur la usona listo de endanĝerigataj specioj en 1967. Alia minacata birdo de la marbordo estas la amerika gruo dum aliaj birdoj inkludas la malgrandan grebon, la Columba flavirostris, la brunan garolon, la brazilan kormoranon, la blankflugilan turton kaj la nigrakapan ikteron.
La mamuloj de la ekoregiono inkludas la oceloton, la jaguarundion (Puma yagouaroundi cacomitli), Lasiurus ega (kiropteroj), Liomys irroratus (ronĝuloj), la rufan linkon, la tajasuon kaj Sylvilagus floridanus (ronĝuloj). La marbordo de Rancho Nuevo en Tamaŭlipaso estas la sola reproduktadejo por la martestudo Lepidochelys kempii dum alia herpetofaŭno de la ekoregiono inkludas la anurojn Eleutherodactylus cystignathoides kaj Leptodactylus fragilis.
Minacoj kaj konservado
Malpli ol 1% de la ekoregiono restas sendifekta, preskaŭ tute en Teksaso, dum la plej granda parto de la marbordo estas transformita al kamparo, inkluzive de rizejoj, paŝtadejo, aŭ urbaj areoj inkluzive de Hjustono. La estuaroj kaj aliaj marbordaj malsekaj regionoj estas pli bone konservitaj ol la prerio kaj efektive la naturprotektejoj de la marbordo estas plejparte rifuĝejoj por akvobirdoj.
Mormona Koridoro
La Mormona Koridoro estas termino por la lokoj de Okcidenta Usono kiuj estis loĝataj inter 1850 kaj proksimume 1890 fare de membroj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, kiuj estas vulgare nomataj Mormonoj.
Pădureni (Chișineu-Criș)
Pădureni [pədurenj] (hungare: Erdőhegy [erdohedj]) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Arad. Administre ĝi apartenas al Chișineu-Criș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 394 loĝantojn (hungaroj, rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1394. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Arad (reĝa departemento)).
Louis Meznarie
Louis MEZNARIE, naskita la 14-an de januaro 1930 en Saintry-sur-Seine kaj mortinta la 5-an de aŭgusto 2020 en Coudray-Montceaux, estas preparisto de motorcikloj kaj konkursaj aŭtoj, kaj posedanto de teamo, kiu konkuris en la 24 Horoj de Le Mans.
De 1971 ĝis 1983, li estis oficiala Porsche 911-trejnisto, kun serio da venkoj en sia kategorio ĉe la 24 Horoj de Le Mans, la Franca Amaskunven-Ĉampioneco kaj la Eŭropa Amaskunven-Ĉampioneco. Ĉe la 24 Horoj de Le Mans de 1972, li estis helpita de Jürgen Barth, estonta gajninto de Porsche 936 en 1977, Sylvain Garant, kaj Mike Keizer. La 2,5-litra 911, laŭflankita per la numero 41 kaj registrita sub la standardo de la teamo Louis Meznarie, finis la 13-a entute gajnante sian kategorion.
Li mortis en aŭgusto 2020.
Gadebusch
Gadebusch estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas la administra centro de la komunumaro Amt Gadebusch. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Almagesto
Almagesto estas la arablingva nomo de la astronomia traktato Hē Megalē Syntaxis (Ἡ Μεγάλη Σύνταξις) (‘la granda kompono’), verkita en la 2-a jarcento de Ptolemeo el Aleksandrio (Egipto). Ĝi enhavas la katalogon de steloj plej kompletan de la Antikveco, kiu estis uzita amplekse de araboj kaj poste de eŭropanoj ĝis la frua Mezepoko, en kiu oni priskribas la tercentran teorion kaj la ŝajnan movadon de la steloj kaj planedoj.
Nomo
La nomo derivas el araba: اَلْمَجِسْطِيّ, latinigite: al-magesti, kie: اَل estas "la", kaj magesti estas korupto el: μεγίστη, latinigite: megiste, la plej granda (el sama radiko kiel majesto). La verko origine titoliĝis "Μαθηματικὴ Σύνταξις" (Mathēmatikē Syntaxis) en antikva greka, kaj Syntaxis Mathematica en Latino. Poste titoliĝis Hē Megalē Syntaxis (Ἡ Μεγάλη Σύνταξις, "La granda sintakso"; Latine: Magna Syntaxis), kies superlativa formo (en antikva greka: μεγίστη, megiste, "la plej granda") kuŝas malantaŭ la araba nomo al-majisṭī (المجسطي), el kio la nuna nomo Almagesto derivas. La arablingva nomo gravas pro la populareco de latina traduko konata kiel Almagestum farita en la 12-a jarcento el arablingva traduko, kiu daŭris ĝis kopioj de la originala greka reaperis en la 15-a jarcento.
Enhavo
La tercentra teorio mem daŭris ĝis la 17-a jarcento kiam Galileo kaj Keplero pruvis la kontraŭan teorion de Koperniko (kun ŝanĝoj). La radika eraro de Ptolemeo ne estas la loko por la Tero: malgraŭ ĉio, se movo estas relativa, sekve oni povus konstrui precizan teorion kiu metas la Teron en la centron. Kontraŭe, lia radika eraro estis, ke li uzis cirklojn kaj ne elipsojn. Eraro kiun ne ĝustigis Koperniko sed Keplero. Ptolemeo uzis cirklojn kaj metis la Teron en la centron ĉar li uzis fizikon aristotelan. Pro tio, li vidis la ĉielon kiel loko sendifekta kaj eterna, kaj tial loko ne de la difekta elipsa movo sed de perfekta cirkla movo. Kaj pro Aristotelo, Ptolemeo ankaŭ kredis ke ĉia solida materio nature movas al la centro de la universo, el kio fariĝis la Tero. Tial la geocentrismo de Ptolemeo ne devenis de lia observado, sed de la aristotela fiziko kiun li antaŭsupozis. Antaŭsupozinte geocentrismon, nur poste Ptolemeo akordigis siajn observadojn al ĝi. Kvankam Ptolemeo ŝajnas eksmoda kaj ridinda al modernuloj, li staras kiel timinda averto: teorio scienca povas esti tute preciza en siaj antaŭdiroj sed esti tute malprava. Pri Ptolemeo esploris ekz. la germano Friedrich Lammert.
Ptolemeo bazis sian verkon sur la stela katalogo de Hiparko el Niceo. Ĉar tiu perdiĝis, ne eblas scii ĝis kiu grado ambaŭ katalogoj estis similaj. En Almagesto, Ptolemeo prezentis la priskribon de la 48 klasikaj konstelacioj kaj kreis sistemon por klarigi la ŝajnajn movojn de la planedoj en tercentra sistemo en kiu la Suno, la Luno kaj la planedoj giras ĉirkaŭ la Tero en epiciklaj cirkloj.
Georgo la 4-a
La nomo Georgo la 4-a povas aludi interalie al
Gabriela Preissová
Gabriela PREISSOVÁ (naskiĝis la 23-an de marto 1862 en Kutná Hora - mortis la 27-an de marto 1946 en Praha) estis ĉeĥa verkistino, precipe de du gravaj dramoj, kiuj estis muzikigitaj kiel operoj.
Ŝia knabina nomo estis Severová, en 1880 ŝi edziniĝis al Jan Preiss, kasisto de sukerfabriko en Hodonín, unu el la centroj de folklora regiono nomata Moravia Slovakio. Tie ŝi ekkonis kamparan vivon de tiu originala popolo. En 1908 ŝi vidviniĝis kaj edziniĝis al kolonelo Adolf Halbaerth.
Ŝi debutis per rakontoj, sed ŝiaj ĉefverkoj estas dramoj Konkubino de la mastro kaj Ŝia zorgatino. La unuan muzikigis kiel operon Josef Bohuslav Foerster sub la nomo Eva, la duan Leoš Janáček, kiu apartenas ankaŭ al liaj ĉefverkoj.
4-a simfonio (Dvořák)
La 4-a simfonio en D-minoro, Op. 13, B. 41, estas klasika kompono de la ĉeĥa komponisto Antonín Dvořák. Dvořák komponis sian kvaran simfonion inter januaro kaj marto 1874. Ĝi montras influon de Richard Wagner en la disvolvigo de la temoj, kaj eĉ en la temara materialo, t.e. ĉefa temo de la dua movimento estas preskaŭ citaĵo el Tannhauser, kaj la sekcio de la Trio de la tria movimento inkludas klaran memoron de ero el la overturo de Die Meistersinger. Ankaŭ aŭdeblas influo de Johannes Brahms.
La simfonio enhavas kvar movimentojn:
La simfonio estis verkita por orkestro de du flutoj, du hobojoj, du klarnetoj, du fagotoj, kvar kornoj, du trumpetoj, tri trombonoj, timbaloj, bastamburo, triangulo, cimbaloj, harpo, kaj kordinstrumentoj.
Thiaucourt-Regniéville
Thiaucourt-Regniéville [elparolu : Tjokur-Renjevil] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Geografio
Tra la urbo fluas la rivero Rupt-de-Mad.
Historio
La urbo apartenis sinsekve al abato de Gorze, al duklando de Bar, al duklando de Loreno kaj finfine al Francio. Dum la unua mondmilito la germana armeo okupaciis la urbon. La usona armeo en 1918 liberigis la urbon.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj en 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,46%).
Vidu ankaŭ
Jaulny
Elsoff (Westerwald)
Elsoff estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Listo de renomaj personoj de Orăștie
Listo de renomaj personoj de Orăștie
Fortikaĵo Cove
Fortikaĵo Cove estas fortikaĵo kaj historia ejo troviĝanta en Millard County, Utaho. Estis fondita en 1867 de Ira Hinckley (la patra avo de Gordon B. Hinckley) laŭ la peto de Brigham Young. Unu el sia apartaj ĉefaĵoj estas la uzo de vulkana roko por la konstruo de la muroj, prefere ol la ligno uzita en multaj okcidentaj fortikaĵoj de la mezo de la 19a jarcento. Ĉi tiu diferenco en konstruo estas tialo ke ĝi estas unu el tre malmultaj fortikaĵoj de tiu periodo ankoraŭ supervivanta.
Sommerau (Alzaco)
Sommerau (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. La komunumo fondiĝis la 1-an de januaro 2016 kaj konsistas el la antaŭaj komunumoj Allenwiller, Birkenwald, Salenthal kaj Singrist. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Denis-de-l'Hôtel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dionysiens.
Martinice
Nomo Martinice povas esti nomo de municipoj:
...aŭ partoj de municipoj:
Teocelo
Teocelo estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Teocelo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 164.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15130 loĝantojn. El tiuj estis 7301 viroj kaj 7829 virinoj. La komunumo havas surfacon de 54.3 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 23 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 54 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 1160 metroj super la marnivelo.
Duonkonduktaĵa aparato
Duonkonduktaj aparatoj estas elektronikaj komponantoj kiuj ekspluatas la elektronikaj ecoj de duonkonduktaĵoj, precipe silicio, germaniumo, kaj galia arsenido. Tiu ĉi klaso de aparato anstataŭis termojonajn aparatojn, tiel kiel vakutubojn, en plejmultaj aplikaĵoj. Ili utiligas elektran konduktecon en la solida stato mala al la vakua stato aŭ la gasa stato.
Teocelo
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14050 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14900, do temis pri kresko / malkresko je 1.18 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12974 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Duonkonduktaĵa aparato
Duonkonduktaj aparatoj disponeblas en apartaj unuoj, aŭ en integritaj cirkvitoj kiuj entenas multaj apartaj cirkvitaj elementoj. konstrukcio de integritaj cirkvitoj dependas de la bazaj konceptoj de aparata fiziko. Plej multaj el tiuj aparatoj dependas de kondukteco de majoritataj portantoj. Sed kelkaj regas la konduktadon de minoritataj portantoj. Aliaj konceptoj el aparata fiziko estas benda strukturo de duonkonduktaĵo, la benda breĉo, benda tordado, ktp... Sed por konstrukcii integrita cirkvito, oni devas kompreni la funkcio de la apartaj unuoj tiel kiel diodo, solidstata kondensilo, kamp-efika kaj dupolusa junta transistoroj, kaj la medodoj de fabrikado de duonkonduktaĵaj aparatoj tiel kiel fotolitografio, jona enplantado, kemia vapora deponado, kaj epitaksia deponado.
Ekzemploj de duonkonduktaĵaj aparatoj:
Teocelo
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30164a.htm
Pop-rokmuziko
Laŭ muzikaj kritikistoj la pop-rokmuzikaj muzikaĵoj ofte havas pli simplan strukturon, facile memorigeblajn melodiojn kaj multajn ripetojn de la refreno - konstatendas ke la difinaj kriterioj iom dependas de persona juĝo. La uzataj instrumentoj estas ĉefe elektraj gitaroj, elektraj basgitaroj kaj drumoj - sintetiziloj kutime nur uzatas akompane, fone. Tipa karakterizaĵo de modernaj pop-rokmuzikaj muzikaĵoj estas ŝanĝo inter baladaj versoj, pli trankvilaj, melodiaj kaj mallaŭtaj, kaj fortaj, laŭtaj refrenoj.
Estas precipe muzikĵurnalistoj de konataj muzikaj revuoj kiel Billboard, kiuj difinas ĉu muzikisto aŭ muzika grupo nomiĝu "pop-rokmuzika". En la 1970-aj jaroj konataj "pop-rokmuzikistoj" estis Elton John, Paul McCartney kaj Fleetwood Mac, dum en la 1980-aj jaroj aparte sukcesis Billy Joel kaj George Michael Pliaj modernaj pop-rokmuzikistoj estas ekzemple Vanessa Carlton, Avril Lavigne, Miley Cyrus, Pink kaj Tokio Hotel. Kaj inter la esperantlingve kantantaj grupoj "pop-rokmuzikaj" nomindas precipe TEAM.
Satu Mic (Craidorolț)
Satu Mic [satu mik] (hungare: Érkisfalu) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Carei. En 1910 ĝi havis 558 loĝantojn (rumanoj); en 1992 217. Ĝia unua mencio skriba estas el 1380. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Craidorolț.
Flughaveno Cam Ranh
Flughaveno Cam Ranh en Vietnamio estas negranda flughaveno por priservi lokajn flugojn, 2 kilometrojn oriente de Cam Ranh. Situanta 500 kilometrojn for de Ho-Ĉi-Min-urbo, ĝi estas la plej ofta aviada ebleco de ties loĝantaro.
Villaescusa
Villaescusa [biljaesKUsa] estas municipo en norda Kantabrio, Hispanio, en la Komarko Santandero, nome en la suda arko de la Golfo de Santandero.
Flughaveno Cam Ranh
Oportuna publik-trafika ligo de la flughaveno kun Nha Trang aŭ Khanh Hoa forestas, oni prenas taksion aŭ uzas propran aŭton.
Ĉiutagaj flugoj al Hanoi, Ho-Ĉi-Min-urbo, Da Nang, malpli oftaj al aliaj direktoj.
Villaescusa
Geografio
Ĝi limas norde kun El Astillero, okcidente kun Piélagos kaj Castañeda, sude kun Santa María de Cayón kaj oriente kun Medio Cudeyo kaj Penagos.
En tiu municipo estas unu de la du enirejoj al la Naturparko Cabárceno.
Demografio
Por areo de 28,02 km² estas 3 958 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 3 958 loĝantoj (2010) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: La Concha (ĉefurbo), Liaño, Obregón kaj Villanueva de Villaescusa (preĝejo en la foto de la tabelo).
Villaescusa kreskiĝis en la lastaj jaroj, ĉar la municipo estas ene de la ĉirkaŭurbaro de Santandero kaj ties loĝejoj estas pli malmultekostaj. Villaescusa estas bone komunikita kun Santandero kaj aliloke.
Fonto: INE
Ekonomio
Ĉirkaŭ 5 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 16,3 % al la konstruado, 21,8 % al industrio kaj 56,9 % al triaranga sektoro, kiu hegemonias. Temas pri unu de la zonoj kun plej granda loĝdenso de Kantabrio. Villaescusa estas sidejo kaj altirejo de nombraj entreprenoj kaj industrioj, multaj el ili grupigitaj en parkoj en la ĉirkaŭoj de Villaescusa.
Inter vidindaĵoj menciindas la Bieno Rosequillo en La Concha, Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de monumento. La Ponto de Solía, en la sama loko, estas Katalogita Havaĵo.
Novorossijsk
Novorossijsk (ruse Новороссийск) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03420.
La interurba telefona kodo estas 8617, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Fondaĵo Louise Mücke
La Fondaĵo Louise Mücke (germane: Louise-Mücke-Stiftung) estis fondaĵo de civila juro, fondita en la 1898-a jaro. Ĝi zorgas pri la flego de olduloj kaj tenadis infanĝardenon kun 70 lokoj troviĝante en Erfurto, Germanujo (Regierungsstraße 52/53). Fine de decembro 2019 ĝi neniigitis.
Novorossijsk
Geografio
Novorossijsk estas sur bordo de nefrostiĝanta profunda golfo de la Nigra Maro.
Fondaĵo Louise Mücke
Priskribo
Aparta karakterizo de tiu ĉi fondaĵo estas la intergeneracia laboro. Jam ekde la 1970-aj jaroj oni laboris kun aĝe miksitaj infanĝardenaj grupoj kaj okaze de religiaj festotagoj (sed ne nur tiam) oni alkutimiĝis fari komunajn aranĝojn kun la olduloj en la sama domo. Sur la enireja pordo troviĝas laŭ la volo de Mücke muntita tabulo kun la verso biblia (Mateo 5,7): "Feliĉaj estas la kompatemaj, ĉar ili ricevos kompaton."
Novorossijsk
Geografio
En la urbo estas fervoja stacio, flughaveno kaj granda mara haveno.
Fondaĵo Louise Mücke
Historio
Je la komenco de la 20-a jarcento kompato de unu virino metis la fundamentan ŝtonon por tia grandioza instituto: Anna Mücke (1845–1921) realigis la fondaĵan koncepton, influite per la sorto de la handikapita filino Louise. Ŝi mortis tro frue por ĝui ankoraŭ la etoson de la domo, sed la fondaĵo de komuna utilo nomitis por ŝi kaj portas ĝis nun ŝian nomon. Ekde la komenco gravis la okupiĝo pri malfortaj homoj de la societo, kiel de olduloj tiel de infanetoj bezonantaj aparte subtenon kaj inklinon.
Novorossijsk
Historio
Novorossijsk estis fondita en jaro 1838 kaj havas statuson de urbo ekde jaro 1866.
Fondaĵo Louise Mücke
Historio
En la 1-a de januaro 2020 la tuto enkorpigitis al Augusta-Viktoria-fondaĵo.
Lars Bender
Lars Bender estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Rosenheim, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Bayer 04 Leverkusen - antaŭe li inter 2006 kaj 2009 estis profesia futbalisto de la klubo TSV 1860 München. Krome Lars Bender ekde la jaro 2011 estas membro de la germana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuras pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la naciaj teamoj de sub-17-, sub-19-, sub-20- kaj sub-21-jaruloj.
Fondaĵo Louise Mücke
Enkorpigo en ekleziaj strukturoj
La fondaĵo estiĝis per intensaj kontaktoj kun la tiama komunumo de la Franciskana kirko. Dum 78 jaroj tiu ĉi komunumo (je la komenco en la persono de la pastoro Rudolf Leib) gvidis la fondaĵon kune kun ties estraranoj. Eklezia karaktero por Anna Mücke memkompreneblis. En 1978 iĝis la kunfandiĝo de la Franciskana komunumo kun la komunumo de la Dominikana kirko; sekve la paroĥa konsilio de la laste menciita komunumo transprenis ankaŭ la responson pri kunlaborado en la fondaĵa estraro.
Novorossijsk
Historio
La urbo havis 93 mil loĝantojn en 1959 kaj 232,1 mil loĝantojn en 2002.
Ferenc Fülep
Ferenc Fülep [fulep], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fülep Ferenc estis hungara arkeologo, muzeologo, muzeestro.
Gadegast
Gadegast estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 31-a de decembro 2010 temis pri administre sendependa komunumo; ekde la 1-a de januaro 2011 la loĝloko estis parto de la nova urbo Zahna-Elster. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2012 ĝi havis 204 loĝantojn.
Ferenc Fülep
Ferenc Fülep naskiĝis la en Szerencs, li mortis la  en Páty.
Biografio
Ferenc Fülep maturiĝis en Miskolc en 1941, poste li akiris arkeologian diplomon kaj li doktoriĝis en Universitato de Debrecen en 1946. Lia plej grava instruisto estis István Járdányi Paulovics. Post siaj studoj li praktikadis jaron en la universitata arkeologia instituto. De 1947 ĝis 1949 li estis muzeestro en Székesfehérvár, poste li laboris en pluraj ŝtataj instancoj. Li estis muzeologo kaj vicmuzeestro en historia muzeo (Budapeŝto) (1951–1953), poste li laboris du jarojn en ministerio, ankaŭ muzeestro de Hungara Nacia Muzeo (1951–1986). Li gvidis arkeologiaj elfosaĵojn en Nagytétény (1949-1957), Almásfüzitő (1959), Nagyharsány (1961-1963), Pécs (1955, 1964), Sopron. Intertempe li doktoriĝis ĉe la Hungara Scienca Akademio en 1972.
Novosokolniki
Novosokolniki (ruse Новосокольники) estas urbo en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Malij Udraj (Малый Удрай). En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1901).
Novosokolniki estis fondita en 1901 dum konstruado de fervojo. En 1959 la urbo havis proksimume 9 500 loĝantojn.
33456 Ericacurran
33456 Ericacurran estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Erica Curran, mentorinon de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Dobbs Ferry High School de Dobbs Ferry (Nov-Jorkio).
Tepatlaxco
Tepatlaxco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepatlaxco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 165.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7618 loĝantojn. El tiuj estis 3835 viroj kaj 3783 virinoj. La komunumo havas surfacon de 99.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 4 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 47 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 780 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 6841 personoj. En la jaro 2000 temis pri 7844, do temis pri kresko / malkresko je 2.77 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 6830 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 51 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30165a.htm
Nakŝ-e Rustam
Nakŝ-e Rustam (bildo de Rustam) estas nomigo de rokmuro proksime de Staĥro en Irano, en kiun estas hakitaj kriptoj de la aĥemenidaj reĝoj kaj reliefoj el tempoj de la unuaj sasanidoj. Antaŭ la roko situas dekdumetra turo Ka‘ba-je Zardoŝt, pri kies devena celo sciencistoj ĝis hodiaŭ diskutas; sed certe ĝi plenumis signifajn religiajn funkciojn.
El la aĥameidaj kriptoj, konstruitaj proksimume dek metroj super la tero kaj havanta formon de greka kruco, eblas sekure identigi sole kripton de reĝo Dario la 1-a, reganta en la jaroj 522 a.K./521 a.K. - 486 a.K.. La ceteraj tri estas plimulte alskribataj al Xerxés la 1-a, Artaxerxés la 1-a kaj Dario la 2-a, t.e. al la regantoj de la 5-a jarcento antaŭ Kristo. Interne en la kripto de Dario la 1-a estas vico de flankaj koridoroj kaj ĉambroj, kiuj donus spacon minimume al tri sarkofagoj. Pri tio, kie estis sepultita la reĝo mem, oni memkompreneble diskutas.
Rimarkindaj estas ankaŭ monumentaj sasanidaj reliefoj, precipe "historia" reliefo de reĝo Ŝapuro la 1-a el la 3-a jarcento. Estas bildigitaj sur ĝi krom la reĝo ankaŭ romiaj imperiestroj Valeriano kaj Philippus Arabs, el kiuj Ŝapuro militkaptis la unuan kaj la alian li devigis por pagi tributon. En fono staras frunta reprezentanto de zaratuŝtra "ŝtata" eklezio, pastro Kartiro. Ankaŭ reĝoj Ardaŝiro la 1-a, Bahramo la 2-a, Narso kaj kelkaj pluaj (identigo estas parte disputebla) ĉi lasis "siajn" reliefojn.
(26375) 1999 DE9
(26375) 1999 DE9 estas tre granda transneptuna objekto malkovrita la de la usonaj geastronomoj Jane X. Luu kaj Chadwick A. Trujillo elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 2 : 5 kun Neptuno kaj estas rigardita kiel objekto de la disa disko.
La minimuma distanco inter ĝia orbito kaj tiu de Neptuno (Neptuna MOID) estas 2,606 AU (390 milionoj da km).
Fizikaj ecoj
Spektroskopiaj observoj montris spurojn da glacio.
Stacio Catalina
La Stacio Catalina de la Observatorio Steward estas usona astronomia observatorio sur la Monto Bigelow, en la Montoj Santa Catalina proksimume 29 km nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono). La situejo, en la nacia arbaro de Coronado, estas uzita, kun speciala permeso de la Usona Arbara Agentejo, far'de la Observatorio Steward de la Universitato de Arizono.
Ĝia MPC kodo estas 693.
Historio
La situejo de la Stacio Catalina estis elektita de Gerard Kuiper de la Lunar and Planetary Laboratory en 1960 : li kredis, ke tiu ejo, iomete pli alta ol la ejo de la Nacia Observatorio de Kitt Peak, pli taǔgus por la agado de LPL : Monto Bigelow estas kaj pli alta kaj pli facile atingebla elde la Universitato de Arizono per la Catalina Highway.
Ŝiroke (Vinohradiv)
Ŝiroke (Широке, Felsősárad [felŝOŝArad]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Stacio Catalina
Historio
La konstruado komencis en fino de 1962 kaj la unua teleskopo kun spegulo de 53 cm (21 coloj) komencis funciis tie komence de 1963 en tio, kiu estis tiam konata kiel « Catalina Observatory », La unua teleskopo estis en la situejo CS I. Pli malfrue, dua teleskopo de 71 cm estis instalita en la situejo CS II, ĉirkaǔ 500 m sud-oriente. En 1965, teleskopo de 154 cm (61 coloj) estis innstalita ĉe la situejo I, sekvita tuj poste de du similaj teleskopoj de 152 cm (60 coloj) ĉe la situejo II. En 1969, teleskopo de 102 cm (40 coloj) estis starigita proksime de la situejo II, apud radio-transmisio de la FAA.
Ŝiroke (Vinohradiv)
Situo
Ŝiroke situas sur deklivoj.
Historio
En 1910 vivis en Felsősárad 1055 homoj, (934 rutenoj, 112 germanoj, 8 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Felsősárad apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Ŝiroke apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Dumetilamino
Dumetilamino estas vaste distribuita en bestoj kaj plantoj kaj ĉeestas en multaj nutraĵoj sub spuraj niveloj. Ĝi estas krudmaterialo en la produktado de multaj agrokemiaĵoj kaj farmaciaĵoj. La kemia armilo tabuno estas derivaĵo de la dumetilamino.
Stacio Catalina
Historio
Kiel kondiĉo por okupi la situejon de la Observatorio de Monto Lemmon, la Usona Arbara Agentejo postulis, ke la LPL malokupu la situejon II, tio, kiu estis plenumita en 1972. La teleskopo de 102 cm restis tie ĝis 1975, kiam ĝi estis movita en la Observatorion de Monto Lemmon.
En 1972, Schmidt-teleskopo de 71 cm (28 coloj) anstataǔigis la teleskopon de 53 cm. La teleskopo de 154 cm de Kuiper kaj la Schmidt-teleskopo plu estas uzataj hodiaǔ, kvankam ili estis plurfoje plibonigitaj.
En 1989, la administro de la observatorio estis transdonita de la Lunar and Planetary Laboratory al la Observatorio Steward ; en 1989 ĝi estis referita kiel Catalina Site kaj nun estas konata kiel Catalina Station.
Orienta cugo
La orienta cugo aŭ kanada cugo (Tsuga canadensis), estas pingloarbo indiĝena en orienta Nordameriko. Ĝi troviĝas ekde nordorienta Minesoto orienten tra suda Kebekio ĝis Nova Skotujo, kaj sude en Apalaĉa Montaro ĝis norda Georgio kaj Alabamo. Populacioj kun disa distribuado oni renkontas en pluraj areoj oriente kaj okcidente de Apalaĉa Montaro. La orienta cugo estas la subŝtata arbo de Pensilvanio.
Priskribo
La orienta cugo bone toleras ombron kaj estas tre longvivanta, kun aĝo de la plej maljuna registrita specimeno de 554 jaroj. La arbo ĝenerale atingas altecojn de proksimume 31 metroj sed esceptaj arboj de ĝis 53 metroj estis registritaj.
Disvastiĝo kaj vivejo
La orienta cugo kreskas ĉe marnivelo en la nordo de sia arealo, sed estas trovata precipe ĉe altitudoj inter 600 kaj 1 800 metroj. Ĝi vegetas ekde nordorienta Minesoto orienten tra suda Kebekio kaj en Nova Skotujo, kaj sude en Apalaĉa Montaro ĝis norda Georgio kaj Alabamo. Populacioj kun disa distribuo troviĝas en sudorienta Piedmonto-Altebenaĵo, okcidenta Ohio kaj en Ilinojso, same kiel en orienta Minesoto. En Kanado ĝi ĉeestas en Ontario kaj ĉiuj provincoj en la oriento krom en Novlando kaj Labradoro. En Usono ĝi estas trovita en ĉiuj subŝtatoj oriente de kaj inkluzive de Minesoto, Viskonsino, Indiano, Kentukio, Tenesio kaj Alabamo, sed ekskludante Floridon. Ĝia arealo tute ampleksas tiun de la parenca Tsuga caroliniana.
La orienta cugo precipe vegetas sur ŝtonaj krestoj, ravinoj kaj montoflankoj kun relative altaj niveloj de humideco.
Klimato
La orienta cugo estas ĝenerale limigita al areoj kun freŝa kaj humida medio. La precipitaĵo en la areoj kie ĝi kreskas estas tipe inter 740 mm al pli ol 1 270 mm po jaro. La pli malaltaj kvantoj estas pli tipaj de la nordaj arbaroj kiuj ricevas multe da neĝo; la pli altaj kvantoj estas oftaj en sudaj areoj kun grava somera pluvado. Proksime de la atlantika marbordo kaj en suda Apalaĉa Montaro kie la arboj ofte atingas siajn plej grandajn altaĵojn, jarpluvo ofte superas 1 520 mm. En la nordo de ĝia arealo, la temperaturoj en januaro meznombras – 12°C, dum en julio ili averaĝas nur 16 °C. En tiuj areoj la senfrosta sezono povas daŭri malpli ol 80 tagojn. Kontraste kun tio, la suda limo de la arealo travivas ĝis 200 tagojn sen frosto kaj januarajn temperaturojn tiel altajn kiel 6 °C.
Paleoekologio
La cugoj estis tre abundaj en nordorienta Usono kaj orienta Kanado dum la frua Holoceno, tiam ili trapasis subitan malprosperon, preskaŭ malaperante de la polenoregistraĵoj ĉirkaŭ antaŭe 5 000 jaroj. Poste ĝi revenis, sed neniam iĝis tiel abunda kiel ĝi estis antaŭe. La kialoj de tiu "cugomalprospero" estas nesciataj, sed supozeble ili rilatas al iu formo de parazito aŭ planta malsano.
Kultivado
Tiu nearktisa specio longe estis populara arbo por kultivado. La prefero de la arbo por parta ombro kaj toleremo de plena ombro permesas al ĝi esti plantita en areoj kie aliaj pingloarboj ne facile kreskus. Krome, ĝia fajnege teksturita foliaro kiu pendas al la grundon, ĝia piramida habito kaj ĝia kapablo elteni forte pritondado igas ĝin dezirinda ornama arbo. En kultivado ĝi preferas kreskadejojn kiuj estas iomete acidaj al neŭtralaj kun nutraĵ-riĉa grundo kiu estas humida sed bon-drenita. Orienta cugo plejofte estas uzita por izolita arbo, ŝirmo kaj grupetoplantaĵo, kvankam ĝi ankaŭ povas esti pritraktita kiel densan formalan heĝon. Ĝi ne estu plantita laŭlonge de vojoj kie oni uzas salon en vintro, ĉar sia foliaro estas sentema por sala sprajo. Ĝi ankaŭ estas nebone adaptata kiel ventŝirmilo, ĉar vintre la vento kaŭzas ekmorton. Ĝi havas plurajn malavantaĝojn, kiel ekzemple sufiĉe da malalta toleremo por urba streso, maltoleremo por tre malsekaj aŭ sekegaj grundoj, kaj estas akceptema por atakoj de cuga adelgeso (Adelges tsugae ; homopteroj), kvankam tiu estas kuracebla. Ĝia emo deĵeti pinglojn rapide post esti dehakita igas ĝin malapta kiel kristnaskarbo. Ĝi estis enkondukata en britaj ĝardenoj en 1736. . En Britujo ĝi ofte estas renkontata en ĝardenoj, kaj grandaj kaj malgrandaj, same kiel en kelkaj parkoj kaj estas tre komuna en la orientaj partoj de la lando. Ĝi foje estas utiligata kiel heĝo, sed estas konsiderita malbonkvalita por tiu uzo kompare kun okcidenta cugo; ĝi ne estas bone adaptata al la brita klimato kaj tial tie ĝi ofte havas nebone disvolviĝintan, forkiĝintan kaj kurbiĝeman trunkon. En Germanujo ĝi estas la plej ofte vidita cugo en kultivado kaj estas ankaŭ uzitaj en forstado.
Kultivaroj
Pli ol 300 kultivaroj estis selektitaj por ĝardena uzo, multaj el ili estante nanoformoj kaj arbedoj. Parta listo de popularaj kultivaroj inkludas :
Esceptaj arboj
Pro la fakto precipe esti longeviva arbo, pluraj tre grandaj aŭ alimaniere imponaj arboj ekzistas laŭlonge de la orienta marbordo de Nordameriko. Unu organizaĵo, la Orienta Hejm-arba Societo ( Eastern Native Tree Society - ENTS ), estis precipe aktiva por lokalizi kaj mezuri tiujn arbojn. En la sudaj Apalaĉaj Montoj, multaj individuoj havas altecon de 45 m, kaj unu arbo atingis 52,8 m en Nacia Parko Grandaj Fumplenaj Montoj, kvankam tiu arbo nun estas mortinta kaŭze de cuga adelgeso; la plej alta nun pluviva arbo, la "arbo Noland-Monto", altas 51,8 m.
Měrovice nad Hanou
Měrovice nad Hanou estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1406.
Urca
Urca [urka] (hungare Mezőőrke) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudoriente de Turda. En 1910 ĝi nombris 1 042 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 156. Ĝia unua skriba mencio estis en 1289. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Viişoara.
18647 Václavhübner
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la fervora ĉeĥa amatora astronomo Václav Hübner (1922–2000), kiu multe kontribuis al la astronomia eduko kaj al amatoraj astronomiaj agadoj en Pardubice kaj aliloke en orienta Bohemio.
81971 Turonclavere
81971 Turonclavere estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková kaj de la franca astronomo Jean Montanné elde la Observatorio de Saint-Véran en Altaj Alpoj, Francio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Marie-Helene Turon Clavere, lerneja instruistino kaj talenta observantino en la urbeto Barèges (Altaj Pireneoj) ĉe la montetaro de la Observatorio de Pic du Midi, kie ŝi dividas ŝian entuziasmon pri astronomio kun multenombraj lernejoj de la regiono. Ŝi ankaŭ elspezas sian tempon por organizi naciajn astronomiajn kunvenojn.
Kujalleq
Kujalleq (Kommune Kujalleq) estas nova municipo en la suda ekstremo de Gronlando, funkcianta ekde la. Ĝi konsistas el la malnovaj municipoj Nanortalik, Narsaq kaj Qaqortoq. Ĝi estas la malplej loĝata de Gronlando ( loĝantoj en januaro 2009).
Geografio
La plej malgranda municipo de Gronlando laŭ la areo, Kujalleq sidas ĉe la plej suda ekstremo de la insulo Gronlando. Ĝi limas nur kun unu municipo, Sermersooq. La akvoj de la okcidenta marbordo estas de Labradora Maro. La tuta municipo estas tre montara, kun multnombraj fjordoj.
Ekleziaj Historiisto kaj Registrilo
Ekleziaj Historiisto kaj Registrilo (kutime mallongigita al Eklezia Historiisto) estas sacerdoteca alvoko de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. La rolo de la Ekleziaj Historiisto kaj Registrilo estos teni precizan kaj ampleksan informon pri la eklezio kaj ties aktivaĵoj. Ĝia oficejo kolektas historiajn fontojn kaj antaŭservas rekordojn, leĝojn, informojn, rivelojn, procedojn, kaj aliajn dokumentojn.
Kod
Kod estas planlingvo proponita de Johann Vielberth en 2000. La projekto ne estas prezentita kiel lingvo, sed nur kiel "kodo". Laŭ la aŭtoro, oni devas "nur" ŝanĝi la gramatikajn markojn (afiksojn, fleksiojn, ktp.) de sia gepatra lingvo per vortetoj de Kod, kaj, ankaŭ, la multsencan vortprovizon de naturaj lingvoj per unusensa votprovizo de Kod.
Vere, ĝi estas izolanta apriora lingvo. La aŭtoro diras ke Kod ne havas "gramatikon" nur ĉar ĝi ne havas fleksion aŭ aglutinon.
Ĝi uzas propran alfabeton, sed oni preskaŭ rezignis pri ĝi en 2005.
3586 Vasnetsov
3586 Vasnetsov estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 26-an de septembro 1978 de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de ambaŭ fratoj Viktor Miĥajloviĉ Vasnetsov (cirile Ви́ктор Миха́йлович Васнецо́в, 1848–1926) kaj Appolinarij Miĥajloviĉ Vasnecov (cirile Аполлина́рий Миха́йлович Васнецо́в, 1856–1933); famaj rusaj pentristoj.
Listo de armiloj en Star Trek
La fikcia universo de Star Trek enhavas varion de armiloj, kiuj iras el misiloj (la klasika fotona torpedo) ĝis manbataliloj. Multaj aspektoj de la fikcia universo influas modernan popularan kulturon, precipe la lingvaĵon kaj la ideon de kosmoŝipo lanĉanta spacajn torpedojn kaj pafante laserojn, kaj havis ampleksan influon en la fino de la 20-a ĝis frua 21-a jarcento. Star Trek estas sufiĉe populara por ke ĝiaj scienc-fikciaj konceptoj eĉ estis studitaj de veraj sciencistoj.
Energiaj armiloj
La franĉizo prezentas diversajn armilojn, kiuj funkcias kiel pafiloj de radioj, la plej elstara el tiuj estas la "fazero". Ĉi tiuj energiaj armiloj elsendas energion laŭ celita direkto sen la neceso de ĵetaĵoj. La intencitaj efikoj eblas reguladon.
Fazeroj
Fazeroj (en la angla phaser mallongigo de phased array [fazigita aranĝo]) estas oftaj kaj multflankaj energiaj armiloj, unue viditaj en la origina Star Trek televidserio kaj poste viditaj aŭ referencitaj en preskaŭ ĉiuj postaj filmoj kaj televidaj kromproduktoj. Fazeroj venas en larĝa gamo de grandecoj, kiuj iras de pistoloj al kanonoj muntitaj en kosmoŝipoj.
Laseroj
Laseraj armiloj aperas en pluraj epizodoj de la origina serio, kvankam poste epizodoj en Star Trek: The Next Generation ŝajnis indiki, ke la lasero kiel armilo estis malmodernaĵo.
Herchies (stacidomo)
Herchies estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en , en departemento , regiono Hauts-de-France.