cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puente Aranda
Demografio
En la localidad de Puente Aranda, la Ĉefurba Distrikto establis 5 kvartalojn de granda gravo kaj amplekso en la localidad kiel zonoj aŭ UPZ (Unidades de Planeación Zonal); la loĝantaro korespondas al la jaro 2000:
Ekonomio
Puente Aranda estas la centro de la industria aktiveco de la ĉefurbo kaj de granda gravo je nacia nivelo. La ĉefaj industrioj estas rilataj kun la prilaborado kaj procezado de plastoj, tekstiloj, kemiaĵoj, metalmekaniko, gas-trinkaĵoj, tabako, kaj nutrindustrio.
UPZ kaj kvartaloj
Estas 5 UPZ en Puente Aranda.
Wonder Woman
Wonder Woman (angle, "Mirvirino", "Mirindulino" aŭ "Miraklo-Virino") estas fikcia superheroino, rolanta en usonaj bildstriaj aventuroj eldonitaj de DC Comics.
La figuron Wonder Woman kreis la usona psikologo kaj verkisto William Moulton Marston (plumnomo: Charles Moulton, inventisto de la "poligrafo", ankaŭ nomata "mensogodetektilo") kaj lia edzino Elizabeth Holloway Marston, grandparte inspirite de frua feminismo.
Seksatenco
Seksatenco aŭ Stupro estas provo havi seksajn rilatojn kun iu persono kontraŭ ties volo, per fizika aŭ psikologia rimedo.
Wonder Woman
Wonder Woman, alinome "princino Diana" devenas de amazonoj kaj de dioj de la greka mitologio. Ŝi kreskas sur la fikcia virina insulo Themyscira, kie ŝia patrino Hippolyta estas reĝino. Ŝi posedas aron da avancitaj armiloj, inter ili nedetrueblaj brakringoj, ĵetebla tiaro kaj la "lazo de vero".
Miraklulino ankaŭ estas meritigita per vasta gamo de specialaj kapabloj kiel ekzemple la potenco de flugo, superforto kaj fortikeco, superhoma rapideco, refleksoj, kaj facilmoveco, kaj progresintaj sensoj (inkluzive de odoro, aŭdo, kaj vido). Kune kun ĉi tiuj donacoj, Miraklulino ankaŭ posedas la kapablon paroli ĉiujn lingvojn, telepation (kun kaj homoj kaj bestoj), superan spiron kaj superan aŭdon.
Seksatenco
Malgraŭ la malsamaj difinoj de la du terminoj, ili estas foje uzataj kiel sinonimoj.
Wonder Woman
La unua viro kiun ŝi renkontas estas usona soldato Steve Trevor, kiu alteriĝas sur la insulo. Pere de li ŝi ekkonas la ceteran mondon, plenan je viroj, militoj kaj fiaĵoj, kaj komencas tie batali kontraŭ maliculoj.
Seksatenco
La difino de seksatenco povas multe ŝanĝi laŭ la regiono aŭ la tempo; sed nuntempe oni ĝenerale konsentas, ke ĉia seksa penetrado, ĉu buŝa, vagina aŭ anusa, de peniso, fingroj, dildo aŭ ia ajn objekto farita per forto, surprizo aŭ minaco estas sekperforto, kaj do leĝe punenda krimago. Altruditaj fipalpadoj aŭ sekstemaj perfortaĵoj sen penetrado, kvankam eble tiom traŭmatigaj kiom perforta seksumado, estas konsideritaj en multaj socioj malpli grava afero, pro la malfacileco certiĝi la objektiveco de atestantoj de tia-tia kazo.
Amoro povas esti spontanea ago kun nevortigita konsento, kaj tiukaze neniel estas atenco. Aliparte, amora ago kun iu ne rigardita responseca de leĝo, kiel malsanuloj, personoj kun mensaj handikapaĵoj, personoj sub povo de psikoaktiva substanco (drogo, ĉu lica ĉu nelica) aŭ persono kiu ne jam trafis plenaĝon, estas ofte konsiderita samrange kaj samgrave kiel seksperforto. Sekskuniĝo kun familia membro oni nomas inceston.
La plej komuna seksatenco estas farita de viroj kontraŭ virinoj. Viroj kontraŭ viroj estas ankaŭ ofta (en Usono, oni taksas ke 20-25% de la malliberigitaj viroj estas viktimoj de seksatenco). Oni kalkulas pli kaj pli da virinoj punitaj pro seksperforto kontraŭ viroj. La seksaj krimoj inter virinoj estas ofte silentigitaj, kaj juraj persekutadoj kontraŭ virinoj estas maloftaj, sed tio ne signifas ke ĝi ne ekzistas.
Almada Negreiros
José Sobral de Almada Negreiros (Santomeo, 7a de Aprilo 1893 - Lisbono, 15a de Junio 1970) estis portugala pentristo kaj verkisto.
En 1913 li faris sian unuan unuopan ekspozicion.​ En 1915 li publikigis poemojn en la arta revuo Orpheu. Dum la venontaj jaroj, lia arta produktado estis ampleksa: li faris pentraĵojn, murpentraĵojn, vitralojn, desegnojn kaj scendekoraciojn, same kiel novelojn, teatraĵojn kaj poemojn. Li estis ŝlosila artisto por la moderna arto de Portugalio, influita de kubismo kaj, ĉefe de futurismo. Tiukadre li estis dekomence monarkiisto kaj poste partiano de la militista diktaturo. Dum la diktaturo de António de Oliveira Salazar, li realigis verkojn de propagando, ekzemple por internaciaj aranĝoj, kaj ricevis premiojn kaj oficialajn honorojn. Unu el plej konataj verkoj de Almada Negreiros estas lia portreto de Fernando Pessoa de 1954.
Analoga
La adjektivo analoga havas plurajn signifojn.
Botaniko
En botaniko nomiĝas analogaj tiaj kreskaĵopartoj en diversaj organismoj, kiuj havas similan formon kaj rolon, sed kiuj povas esti tute ne homologaj (t. e. kies loko en la disvolviĝa kaj struktura skemo de la planto estas la sama). Ekzemple ĉiuj pikiloj estas analogaj, sed ili povas esti homologaj je folioj, dornoj (ĉe rozujoj), je branĉetoj (ĉe prunelarbo), je glumoj, ktp. Inverse, organoj homologaj povas preni en la evoluo de diversaj specioj tute malsamajn aspektojn kaj ludi tute malsamajn rolojn.
Tekniko
En tekniko (Elektrotekniko, Elektroniko k. a.) nomiĝas analoga tia grando, kiu estas esprimata aŭ funkcias pere de kontinue ŝanĝeblaj kvantoj. La malo de analoga estas cifereca.
Analogeco
Analogeco estas parta simileco en la uzmaniero aŭ destino de malsamspecaj aferoj. Komparu kun analogio
Zemst
Zemst estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Ekde 1977 la municipoj Elewijt, Eppegem, Zemst-Laar, Zemst-Bos, Hofstade kaj Weerde apartenas al Zemst, la ĉefa municipo.
Camporredondo
Camporredondo [kamporeDONdo] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Camporredondo estas komprenebla etimologie kiel Rondoforma kampo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 153 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 450 el la 1910-aj jaroj. Ĝi distas 33 km de Valadolido, provinca ĉefurbo, kaj 86 km de Segovio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, ajloj, legomoj kaj terpomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj forstado de pinaroj. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la gotika ununava preĝejo de la 13-a kaj postaj jarcentoj kaj la ermitejo. Aparta interesaĵo estas rura muzeo «La Perdiz».
Schlaitdorf
Schlaitdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Árpád Réthy
RÉTHY Árpád [pr. re:ti] estis hungara aktoro.
Árpád Réthy naskiĝis en Kluĵo la 31-an de decembro 1939, mortis la 30-an de junio 2021.
Lia kariero
Árpád Réthy debutis en 1964 en la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş. En aŭtuno de 1988 li translokiĝis Hungarujon, kaj ekde 1989 li ludis en Eger en Teatro Gárdonyi Géza.
József Kováts
KOVÁTS József (kovaĉ) estis rumanuja hungara verkisto, kritikisto naskita en Koloĵvaro la 16-an de majo 1906 kaj mortinta samloke la 23-an de decembro 1937.
Biografio
La mezlernejon József Kováts finis en sia naskiĝurbo, sed li abiturientiĝis en Székesfehérvár (1925), poste li akiris diplomon de instruisto pri la hungara-itala lingvoj en Pécs kaj doktoriĝis pri hungara literaturhistorio (1931). Inter januaro kaj julio de 1932 li studvojĝis Italujon. Li subtenis sin per ĵurnalismo. Dum lia vivo aperis nur lia disertacio (Török Gyula élete) (Kv. 1930). Postmorte aperis lia romano Emberek útra kelnek (Bp. 1938). Liaj rakontoj aperis en 1957 kun titolo Útlevél (Pasporto).
Bernardino de Sahagún
Bernardino de Sahagún, origine Bernardino Ribeira, naskita en la provinco de Leon ĉirkaŭ la jaro 1499 kaj forpasinta en la Nova Hispanio la 23-an de oktobro 1590, estis franciskana misiisto de la Katolika Eklezio en la Nova Hispanio, fama pro la verko “Ĝenerala historio pri la aferoj de Nova Hispanio”.
Biografio
Bernardino de Sahagún studis en la konvento de Salamanko kie ankaŭ votis sin al la franciskana vivregulo, kaj de tie, en 1529, estis sendita al Meksiko por daŭrigi la mision de la unuaj misiistoj en ĉi lando. Tie li restis ĝis la morto, nome seninterrompe laŭ sesdek jaroj. Asignita al franciskana kolegio de Tlatelolco, najbare de Santa Cruz (Kalifornio), tiam ankoraŭ aneksita al Meksikio, li sin dediĉis al la prezentado de kristanismo kaj instruado de infanoj de la indiĝena nobelaro per la lingvoj latina kaj navatla, subtenata en tiu tasko de vicreĝo Antonio de Mendoza. La instruado pri tiu lasta lingvo estis ankaŭ instruiĝo pri ĝi ĝis, post jaroj de studoj kaj praktikoj kun siaj lernantoj, altnivele posedis la lingvon de Aztekoj.
Pro konfliktoj inter la superuloj de la franciskana ordeno ankaŭ rilate la rezultojn de lia enketo, al Sahagún estis neataj la rimedoj por ĝin konduki al la fino kaj tio koincidis kun ties malsaniĝo ĝuste ĉe la manoj kies tremeto malfaciligis la uzon de la plumo. Oni sekvestris la verkon; sed tuj post nova superulo, ĝenerala komisaro, konigis la verkon al la prezidento de la Konsilio de Hindioj, Juan de Ovando, kiu ofertis tutan sian ankaŭ financan apogon por ke la regiulo traduku al la hispana la dekdu librojn de la enketo “Ĝenerala historio de la okazintaĵoj de la Nova Hispanio”.
Ĉio tio okazis dum epoko de Filipo la 2-a de Hispanio, kiu, alertita per diversaj kritikaj informoj, decidis malpermesi la studojn pri la pasinto “pagana” de la indiĝenoj. “Per kelkaj leteroj kiujn ni ricevis de tiuj ĉi provincoj, ni informiĝis, ke fratulo Bernardino de Sahagún de la ordeno de Sankta Francisko kompilis Historion pri aspektoj plej rimarkeblaj okazintaj en la Nova Hispanio: temas pri vasta kolekto pri ĉiuj ritoj, ceremonioj kaj idolkultaĵoj praktikitaj de Indianoj dum ilia nekristaniĝo; ĝi estas dividita en dekdu libroj kaj kompilita en lingvoj navatla kaj hispana. Kaj, spite de la bona intenco de la kompilinto..., venis al nia konsilo ke ĉi tiu verko nek estu presata nek cirkuligata en tiuj regionoj...”. La pretigitaj verkaj kajeroj estis konfiskitaj kune kun aliaj liaj diversaj verkoj. Kaj ilin la franciskano neniam plu!
Gyula Gróh
Gyula Gróh naskiĝis la 1886 en Esztergom, li mortis la  1952 en Budapeŝto.
Bernardino de Sahagún
Biografio
Vivofine li kompilis kelkajn similtemajn verkojn inter kiuj Aŭgurarton de aztekoj kaj trilingvan (nŭantla, latina kaj ĥispana) vortaron.
Gyula Gróh
Biografio
Gyula Gróh finis la lernadon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1908. Inter 1917-1934 li instruis kemion en la Veterinara Altlernejo de Budapeŝto. En 1935 li ricevis katedron en universitato. En 1950 li emeritiĝis, tamen poste li laboris en instituto pri grenoj kaj farunoj. Li okupiĝis precipe pri proteinoj kaj radioaktiveco.
Bernardino de Sahagún
Biografio
Kvankam neniam publikigita dumvive, lia precipa verko ĝuis vastan disvastiĝon. Diversaj manuskriptoj, integraj kaj partaj, estis en la postaj jarcentoj trovitaj en Eŭropo (vidu ekzemple, la Codices matritenses), en la Reĝa Palaco de Madrido, kaj ka florencan kodekson ĉe la Biblioteko laŭrencana de Florenco, malkovrita en 1793. Iuj de tiuj manuskriptoj entenas la tekstojn, kvankam ne tute enhave paralelajn, dulingvajn. Ekzemplero estis elfosita ankaŭ en la sekreta vatikana arĥivo kaj publikigita en 1924.
Eisten
Eisten estas komunumo en la distrikto Vispo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 217 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Bernardino de Sahagún
Biografio
Similaĵojn oni trovis ankaŭ en la diversaj provincoj de la Nova Hispanio.
Moskva-Siti
"Moskva-Siti" (Московский международный деловой центр «Москва-Сити», ММДЦ «Москва-Сити») estas konstruata afer-kvartalo en centra parto de Moskvo (distrikto Presnenskij) ĉe la Kajo de Presnja. Ĝi okupas areon preskaŭ 100 ha, el kiuj 60 ha estas por nova domkonstruado.
Eisten
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 38,05 km², de kiuj 22,4 % estas kovritaj de arbaro, 9,8 % servas por agrikulturo kaj 0,8 % por setlado, pli ol la duono de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto.
Bernardino de Sahagún
Tipo de la komunikado de Sahagún
La aktivado de Sahagún iom similas tiun de moderna intelektulo ĉar li sekvas du direktojn: instruado kaj verkado. Por li la du kulturoj por sin reciproke kompreni kaj estimi devas antaŭe komuniki per lingvo de la unuj kaj aliaj samtempe: kaj ĝuste per la lingvo navatla li simpatias kaj simpatiigas al la indiĝenoj kaj povas penetri en ilian kulturon kaj komuniki la propran. Ĝis tiam la religiulaj ordenoj premis por ke la katolikaj superuloj ne permesu la tradukon de la Biblio al la navatla kaj ĝenerale havis neŝatigan sintenon por la indiĝenoj kaj moroj de la “konkeritoj”. Vere pastroj franciskanoj jam protestis kontraŭ la soldata kutimo, kvankam kontraŭata de la hispana leĝo, konsideri je sia dispono havaĵojn, kaj ne nur, de la nekristianigitaj vilaĝanoj: por malhelpi tiun kaj aliajn prirabaĵojn la pastroj, sekvataj de notario skribe atestanta, devis urĝe bapti indiĝenojn nesufiĉe instruitajn por komuniki la integran kredon. Sed Sahagún transiris al estimo pri la moroj kaj saĝa riĉeco de tiuj popoloj. Liaj juĝoj pri la agado de “konkerintoj” estis senrezerve kritikaj ĝis aserti, ke la alveno de Hispanoj damaĝis la sociajn kaj moralajn interrilatojn de la aztekaj komunumoj. Laŭ li, kristanismo devis disheroldiĝi per reciproka komuniko kaj liverita alimaniere. Eble, tiu insista kritiko estis la kaŭzo de malpemeso publikigi la enketon.
Moskva-Siti
Objektoj
Konstrui(a)taj objektoj (laŭ la mapo):
Eisten
Najbaraj komunumoj
La komunumo Eisten limas en nordo al Staldenried, en nordoriento al Visperterminen, en oriento al Sempiono, en sudo al Saas-Balen, en sudokcidento al Sankt Niklaus, kaj en okcidento al Grächen.
Bernardino de Sahagún
Tipo de la komunikado de Sahagún
Aliaj franciskanaj fratuloj sekvis liajn spurojn kaj studis la aztekajn lingvon kaj la pribildan sistemon, parte bedaŭrinde senkriterie jam detruitan, per kiuj la indianoj transdonadis sian kulturon: ilia konserviga registrado utilis por rekonstrui sonojn kaj gramatikon kaj sintakson kaj mitojn de la azteka kulturo.
Tlaxco
Tlaxco estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlaxco.
Eisten
Trafiko
Tra Eisten pasas la kantona ĉefvojo nr-o 212 de Vispo al Saas-Fee. Pere de la poŝtaŭtolinio de Vispo al Saas-Fee.
Tlaxco
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5324 loĝantojn. El tiuj estas 2646 viroj kaj 2678 virinoj. La komunumo havas surfacon de 90.57 kvadratkilometroj.
Eisten
Historio
La unua dokumenta mencio de Eisten datiĝas el la jaro 1299 kiel Oysten. Dum mezepoko ĝis la eta glaciepoko en la 15-a jarcento ankaŭ pli alte situantaj lokoj kiel Katzenlukren kaj Montwald estis loĝataj. La komunumo Eisten ek de la mezepoko apartenis al la kvartalo Saas de la Valeza Dekono Vispo. En la 16-a jarcento en Eisten okazis pluraj pestoepedemioj. Ĝis 1934 la komunumo atingeblis nur pere de piedaj padoj kaj ĉevale. Tiam la piedpado estis transformita al veturebla kantona vojo.
Bernardino de Sahagún
Tipo de la komunikado de Sahagún
Li kontribuis plienvojaĝigi la hispanan kolonizadon survojen de la defendo de la rajtoj de indianoj same kiel jam faris Bartolomé de Las Casas, sed uzante tamen ankaŭ aranĝojn pli modernajn, tiuj de la egala interkomunikado: instrui la sian kaj alpreni la ilian kulturon!
Tlaxco
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21187a.htm
Specimeno (muziko)
Frapinstrumentistoj ludas specimenojn sur unu el la eroj de la frapinstrumentaro, sed povas generi specimenon ankaŭ per pluraj elementoj. Ankaŭ kune eksonaj frapo- kaj melodio-instrumentoj kune povas generi specimenon. Ekzemple variaĵoj de la klaveo, kiu ja mem estas specimeno, estas uzataj en multaj stiloj, ekz. ankaŭ en la afrika muziko. Je tio temas pri neŝanĝita ripetado de samlongaj periodoj.
Etna muzikscienco uzas la koncepton. Ĝi distingas specimenojn laŭ la nombro de pulsbatoj: en afrika muziko superregas malgrandaj nombroj, du, tri aŭ kvar batoj. Jen almenaŭ du estas interkroĉataj. Malsamnombraj specimentoj ŝoviĝas kontraŭdirekten dumpase de muzikado, simile al akustika ŝvebado. Ĉar afrikaj tamburoj (ĝembeoj) povas havi malsamajn tonojn, ne nur ekestas ritmaj formoj, sed ankaŭ melodiaj per la forŝovado de la pezocentroj kaj kunsonaĵoj.
En elektrona muziko la koncepto havas la saman signifon. Programita specimeno ankaŭ estas plurfoje ripetata. Minimumisma muziko ofte baziĝas sur la kontinua ŝanĝo de tiaj specimenoj. Je etaj tempaj forŝovadoj de la specimenoj en malsamaj voĉoj aŭ instrumentoj ekestas tiel nomata fazo. Ĉi tiun komponteknikon oni nomas defaziĝo. La plej konataj komponistoj, kiuj verkis per elektronaj specimenoj, estas Steve Reich, Terry Riley kaj Philip Glass.
Ernst Kalinka
Ernst KALINKA (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Hall in Tirol) estis aŭstra filologo klasika.
Vivo
En 1896 li nuptis Wera Berdereau-Humbert-Droz.
Graveco
Kalinka estas tipa reprezentanto de la viena skolo de klasikaj studoj kiu flegis krei inter filologio, epigrafio kaj klasika arkeologio nedisigeblan unuon. La kuro de lia scienca vivo estas komence determinita per partopreno en Benndorf-projekto por esplori Malgrandan Azion koncerne ĝiajn romiajn kaj grekajn restaĵojn. En kunteksto de la publikigo de la surskriboj de tiu areo (Tituli Asiae minoris) li laboris pri Likio de 1920 ĝis 1944. En 1906 li prezentis la rezultojn de la esplorado pri antikvaj monumentoj en Bulgario (1897-1900), kiun estis iniciatinta la vienaj akademianoj. Sed Kalinka neniam estis unuflanka kaj malferma. Baldaŭ post lia reveno el Malgranda Azio li prezentis eldonon de la pseŭdo-ksenofona verko Ἀθηναίων πολιτία (1898); kadre de la sciencaj interpretoj de Teubner-biblioteko li kreis la bazon por plia studo de tiu ĉi teksto per detalega komenton (1913). La fina teksteldono sekvis kiel parto de Bibliotheca Teubneriana (1914, represo 1961).
Fonto
Baader, Gerhard, "Kalinka, Ernst" ĉe: Neue Deutsche Biographie 11 (1977), p. 57-58 (tie ĉi interrete)
Sándor Ferenczy
Sándor FERENCZY [ferenci] estis rumania hungara biologo (ornitologo), redaktoro. Li naskiĝis en Alsójára la 7-an de aŭgusto 1901 kaj mortis en Sopron la 29-an de marto 1945.
Kariero
Sándor Ferenczi diplomitiĝis pri biologio en Universitato de Koloĵvaro, li doktoriĝis en Szeged (A madarak öregkortól eltérő tollszínezete atavisztikus jelenség-e, avagy a környezet hatásának tulajdonítható? (Szeged 1931). De 1924 li estis instruisto en la unitariisma kolegio de Kluĵo, dume kunlaboranto de la geologia instituto de la universitato (1925-28). Li estis redaktoro de la revuo Erdély (1933-35) de Erdélyi Kárpát-Egyesület. De 1940 li estis direktoro de la ĉefgimnazio de Máramarossziget.
Grupo Clarín
Grupo Clarín S.A. (ĉe Londona Borso: GCLA , kaj ĉe Bonaera Borso: GCLA) estas la amaskomunikila grupo plej granda de Argentino kaj, laŭ kelkaj fontoj, la amaskomunikila grupo plej granda de tuta Latinameriko. Tiu grupo estis kunformita oficiale en 1999, kaj enhavas inter aliaj komunikiloj la ĵurnalojn Clarín (la ĵurnalo kun plej granda cirkulado en Latinameriko ) kaj La Razón, la entreprenon Artear (kiu funkciigas kaj komercigas la televidan kanalon Canal 13 de Bonaero kaj la kablajn kanalojn El Trece Internacional, Todo Noticias, TyC Sports, Volver, Magazine, Canal Rural, Metro, kaj Quiero música en mi idioma (mi volas muzikon en mia lingvo), inter aliaj), la televidan kablan kanalon Cablevisión, kun dekoj da entreprenoj kiaj eldonejoj, radioelsendejoj, televidaj kanaloj, televidaj produktorejoj, serviloj de Interreto, telekomunikado, grafikaj presiloj, tradicia poŝto kaj aliaj servoj.
Livina
Livina, (ankaŭ germane kaj ĝis 1898 hungare) nun hungare Lévna estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Livina situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj (fervojo preteriras. Partizánske troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1113 laŭ tiama hungara ortografio "Levna". En 1828 loĝis tie 251 vilaĝanoj en 36 domoj. Ĝis 1898 la oficiala hungara loknomo estis Livina, poste ĝi rericevis sian originan hungaran nomon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lévna 239 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 ĝi unuiĝis kun Nadlice, sed baldaŭ ĝi denove memstariĝis. En 2001 vivis en Livina 103 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Péter Komlós
Péter KOMLÓS [komlOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Komlós Péter estis hungara violonisto, koncertmajstro kaj altlerneja instruisto. Péter Komlós naskiĝis la 1935 en Budapeŝto, li mortis la  2017.
Biografio
Péter Komlós frekventis Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1950-1958 en Budapeŝto, kie li lernis violonadon de Ede Zathureczky kaj Leó Weiner. En 1957 li fondis arĉistan kvaropon "Komlós" (ekde 1963 Arĉa Kvaropo Bartók). Inter 1960-1989 li havis postenon en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde 1982 li instruis en la Muzikarta Altlernejo. Li faris koncertojn ne nur kun Arĉista Kvaropo Bartók, sed ankaŭ sole. Li ricevis premiojn Kossuth en 1970 kaj en 1997 (lastfoje, kiel ano de arĉista kvaropo), precipe kun la arĉista kvaropo ankaŭ alian premion.
Agrișu Mare
Agrișu Mare [agriŝu mare] (hungare Almásegres [almAŝegreŝ] aŭ Ágris) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sebiș. Ĝi apartenas al la komunumo Târnova en Arad.
Ĝia unua skriba mencio estas el 1214, kiel Egreg, kaj la ruinoj de la kastelo Egreg troviĝas en la areumo de la vilaĝo. La vilaĝo apartenis ĝis 1919 al Hungario (reĝa departemento Arad). En 1910 Almásegres havis 3 038 loĝantojn, el kiuj 2 927 estis rumanoj, kaj 557 loĝantojn en 1956.
La nomo Almásegres apartenas al la pluraj hungaraj loknomoj kun la ero almás, kiu signifas "pomo" aŭ "pomarbo". La nomo ankaŭ ŝajne enhavas egres, kiu signifas "groso" en la hungara (aliaj komunumoj kun tiu nomoero en antaŭa Hungara reĝlando estas Egres, Magyaregres, Somogyegres, Szécsegres, Szőlősegres kaj Vácegres).
Ĵurnalo Clarín
Clarín estas matena ĵurnalo argentina publikita en la urbo Bonaero. Ĝi estis fondita de Roberto Noble la 28-a de aŭgusto de 1945. Ĝi estas la ĵurnalo kun plej granda elsendokvanto de Argentino. La direktoro estas nun Ernestina Herrera de Noble, vidvino de la fondinto kaj akciisto de la Grupo Clarín, entrepreno posedanta de la publikaĵo.
La ĵurnalo estis akuzita je agado kontraŭ la registaroj de la peronismo kaj ĉefe de kunlaborado kaj apogo al la diversaj puĉoj kiuj elpostenigis la demokratajn registarojn kaj ĉefe de la memproklamitaj Liberiga Revolucio kaj Procezo de Nacia Reorganizado ekde 1976. Aktuale ĝi estas akuzita de agado kontraŭ la sindikata libero.
Universitato Edutus
Historio
Post tuj la socialismo en 1990 oni fondis altlernejon en Tatabánya sub nomo Altlernejo de Modernaj Negocaj Sciencoj. Post 2 jaroj komenciĝis la instruado, en 1995 jam ankaŭ en Budapeŝto, en 1998 en Odorheiu Secuiesc en Rumanio, en 1999 en Dunajská Streda en Slovakio. Ekde 2006 la altlernejo instruas laŭ sistemo de Bologna. En 2011 Altlernejo pri János Harsányi unuiĝis kun altlernejo pri negocaj sciencoj. La unuigita altlernejo prenis la nomon Edutus kaj ĝi estis levita al universitato en 2018.
Kapacito
En la altlenejo lernas 1800 studentoj, iomete pli ol la duono en vespera aŭ korespondanta eduksistemo.
Boița (Sibiu)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 657 loĝantojn (rumanoj); en 1992 497 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben). De 2004 Boița estas la sidejo de nova komunumo, al kiu kuniĝis la vilaĝoj Boița, Lazaret, Lotrioara kaj Paltin. Ĝis tiam la vilaĝo apartenis al la urbo Tălmaciu.
Lateranaj Traktatoj
La Lateranaj Traktatoj - Patti lateranensi, do laŭvorte "Lateranaj Paktoj"- de la 11-a de februaro 1929, interkonsentitaj inter la Sankta Seĝo, reprezentita de la kardinala ŝtata sekretario Pietro Gasparri, kaj la tiama Reĝlando Italio, reprezentita de la tiama faŝisma ministroprezidento Benito Mussolini), definitive reguligis la statuson de la Sankta Seĝo, kiu malklaris post la malfondiĝo de la Eklezia Ŝtato dum la jaro 1870, kiam formiĝis la ŝtato Italio. Esence la papo en la Lateranaj Traktatoj rekonas, ke la urbo Romo estas la ĉefurbo de la ŝtato Italio, ne papa teritorio kontraŭleĝe konkerita de la ŝtato Italio, dum la itala ŝtato rekonas la politika kaj teritoria suvereneco de la Vatikanurbo, kiu do rekoniĝas kiel urboŝtato. La nomo de la traktatoj venas de la subskriba loko, la "Laterana Palaco" en Romo.
Konkordato kaj Pakto
La Konkordato reguligas la rilatojn inter la du paktintoj koncerne al aferojn strikte religiajn de la ĉiutempa vivo, la Pakto, male, "sanigas" la kontrastojn devenantajn el la okupo de la Papa Ŝtato kiu damaĝis ankaŭ finance la Apostolan Seĝon. La Pakto establis ke la Itala Ŝtato kompensu la Apostolan Seĝon per 750 milionoj da liroj monkontante kaj per miliardo da liroj en ŝtataj biloj. (Vidu tion ĉe Pontifika Jarlibro 2013, aŭ ĉe "Finanze vaticane", Benny Lai, eld. Rupertino,2012.)
Mchov
Mchov (legu Mĥov) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Staré Sedliště, troviĝanta en distrikto Tachov proksimume 2,5 km sudoriente de Staré Sedliště. Kondukas tra ĉi tie aŭtostrado D5. Vivas ĉi tie .kaj estas ĉi tie registritaj 26 adresoj.
Mchov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,08 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1456.
Mělčany
Mělčany estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas surrande de Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Znojmo.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1181.
Zaŭija
Zaŭija respektive Zavija aŭ Az Zaŭija respektive Az Zavija (arabe الزاوية, vidu la jenan diskutpaĝon) estas urbo en nordokcidenta Libio borde de la Mediteranea Maro, ĉirkaŭ 50 km de Tripolo. La urbo en 2008 havis havas ĉirkaŭ 200 000 loĝantojn.
Zaŭija situas en proksimo de naftokampoj kaj havis la unuan naftorafinejon de la lando. Pro la abundeco de la grundakvaj fontoj, la agrikulturo povas flori, oni kultivas ĉefe terpomojn, cepojn kaj tomatojn. La urbon trairas la grava marborda vojo de Libio. En la urbo estis fondita en 1988 la Universitato Sepa de Aprilo.
Montegrosso d'Asti
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Listo de litovaj esperantistoj
Listo de litovaj esperantistoj
Bonnya
Situo
Bonnya situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kaposvár-Siófok. Tab troviĝas 23, Kaposvár 33, Dombóvár 36, Siófok 45 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1229 laŭ tiama hungara ortografio "Buduna". En 1480 la komunumo menciiĝas, kiel bazarejo. Post la turkoj alvenintaj germanoj pligrandigis la restintajn vilaĝanojn. Vilaĝservoj estas migra poŝto, restoracio.
Preĝejo Sankta Hipolito (Zell am See)
La Kirko Sankta Hipolito (germane: Stadtpfarrkirche St. Hippolyt) estas la katolika paroĥa preĝejo de Zell am See, Aŭstrujo. La interno de la Hipolito-preĝejo estas la plej malnovaj konataj konstruaĵrestoj de Pinzgau.
Priskribo
La eklezio estas konstruita plejparte en romanika stilo kaj konsistas el tri navoj. Antaŭ 1794, la centra navo estis kronita kun gotika volbaĵo, sed en tiu jaro ĝi estis anstataŭigita kun pli moderna, kiu en victurno estis anstataŭigita per plata ligna tegmento en 1898.
Kvar ŝtupoj kondukas ĝis la ĉefaltaro, sed la kripto estis plenigita. La nartekso kaj ĉefnavo estas ankoraŭ orginale gotikaj, sed kelkaj el la aliaj gotikaj objektoj (kiel la novgotika altarojde Josef Bachlehner) estis aldonitaj dum la renovigado en 1898, kiam ankaŭ la baroka ekipaĵoj de antaŭaj jarcentoj estis forigitaj.
Grava punkto enkirka estas sia brodornamita parapeto, konstruita en 1514. La piedvojo ripozas en kvar ĉizitaj kolonoj de altvalora marmoro. La tri pintaj arkoj estas kronitaj kaj finiĝas en pintajn turojn. Inter la arkoj estas gotikaj baldakenoj kun formtranĉitaj figuroj de Sanktaj Hipolito kaj Floriano originantaj de 1520.
La turo estas la ĉeffokuso de la urbosilueto. Ĝi havas altecon de 36 metroj. La fortaj muroj havas kalkŝtonan eksteron.
De 1660 ĝis 1670, la ĉefaltaro estis anstataŭigita per baroka, kiu denove estis forigita en 1760. Preskaŭ neniu el la baroka meblaro de la eklezio restis krom kelkaj ornamadoj. Du barokaj statuoj alvenis en la kirkon disde Prielau proksime de la najbara vilaĝo Maishofen. Plej proksime al la ĉefaltaro estas du statuoj originantaj de 1480: Sankta Ruperto kaj Sankta Virgilio. La flanka altaro enhavas bildon de la Virgulino el la nun neekzistanta preĝejo de Maria Wald, kiu originas de 1540. La maldekstra navo havas en sia apsido malgrandan altaron dediĉitan al Sankta Sebastiano.
31697 Isaiahoneal
31697 Isaiahoneal estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Isaiah Logan O'Neal, finaliston en la Broadcom MASTERS de 2015 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj, pro lia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Portola Highly Gifted Magnet de Tarzana (Kalifornio).
Géza Koroknay
Géza Koroknay [koroknai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koroknay Géza estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia nomvarianto estis Koroknai, ŝia edzino estis Eszter Koroknay Simon. Géza Koroknay naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Géza Koroknay akiris diplomon en sia naskiĝurbo en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1972, poste li aliĝis al Nacia Teatro (Miskolc). Inter 1974 kaj 1976 li estis membro de Nacia Teatro (Pécs), poste li revenis al Budapeŝto, kie li ricevis taskojn en studio pri filmoj. Li okupiĝis ĉefe pri voĉoaktorado, lia voĉo ofte estis aŭdebla en diversaj radioj, televizioj, reklamoj.
Mahonio
Mahonio (Mahonia) estas plantgenro en la familio de la  Berberisacoj (Berberidaceae). Ili estas proksime parencaj al la Berberiso (Berberis) kaj estis enordigita de kelkaj botanikistoj en tiu genro. La diferencoj de Mahonio kompare al Berberiso estas ilia grandeco, la manko de dornoj kaj la pinataj folioj. La genro ricevis sian nomon laŭ la irlanda-amerika ĝardenisto Bernard M’Mahon.
Priskribo
Mahonioj estas ĉiamverdaj arbustoj sen dornoj. La alterne starantaj folioj estas nepare pinataj kaj povas havi tigojn aŭ ne. La folietoj estas plej ofte kun tigoj kaj la randoj estas glataj aŭ dornhavaj.
La simplaj aŭ disbranĉitaj floraroj estas grapoloj aŭ spikoj. La flavaj floroj havas tri sepalocirklojn kaj unu koronocirklon. La beroj estas bluaj ĝis nigraj kaj enhavas malmultajn semojn.
Disvastigo
Mahonio hejmiĝas en Azio, precipe en orienta Azio, Sudorientazio kaj Himalajo, krome en  Nordameriko, Mezameriko kaj en la okcidenta  Sudameriko. De la 31 en Ĉinujo hejmiĝantaj specioj estas 23 specioj endemioj.
La tipa reprzentanto de la genro estas ordinara Mahonio (Mahonia aquifolium), kiu hejmiĝas ĉe pacifika marbordo de Nordmeriko. En la moderaj zonoj ĝi esta plantataj kiel ornamplantoen parkoj kaj ĝardenoj. En multaj regiono ĝi estas neofito.
Uzado
Kelkaj mahoniaj specioj estas ŝatataj ĝardenaj arbustoj pro iliaj dekoraj folioj, flavaj floroj kaj blue-nigraj beroj. La beroj de kelkaj specioj esta manĝeblaj. Ili taŭgas por fari marmeladon, ĵeleon kaj fruktvinon.
Historio de la genro Mahonio
Mahonia japonica estis priskribita kiel unua Mahonio, tiam sub la nomo Ilex iaponica, de la sveda naturesploristo Carl Peter Thunberg en la jaro 1784. La parenceco de tiu nova specio al la genro Berberis ne estis agnoskita. La unua  „Berberiso kun pinataj folioj“ – hodiaŭ  Mahonia pinnata – estis priskribita en  1803 de Mariano Lagasca kiel Berberis pinnata. En 1817 Constantine S. Rafinesque-Schmaltz priskribis la hodiaŭan genron Mahonia kiel genron Odontostemon. Tiu nomo ne estis akceptita.
La scienca genro Mahonia estas starigita en 1818 de la usona botanikisto Thomas Nuttall. La nomo honoras la irlandan-usonan ĝardeniston Bernard M’Mahon (1775–1816). Tiam en tiuj genroj oni metis la du speciojn Mahonia aquifolium kaj Mahonia nervosa, kiu en 1814 estis priskribita de  Frederick Traugott Pursh. M’Mahon metis la du speciojn en la genro Berberis.
1824 jam ses specioj estis priskribitaj al la genro Mahonia, inter ili Mahonia japonica. Diversaj aŭtoroj kuniĝas poste la du genroj Berberis kaj Mahonia, kreante la subgenro Berberis kaj la subgenro Euberberis (kun simplaj floroj) kaj Mahonia kun plenaj floroj
Distingo inter Mahonio kaj Berberiso
La du plantgenroj Mahonia kaj Berberis restas proksime parencaj. La diferenco estas, ke Mahonioj havas ĉiam neparaj pinatajn foliojn, ne dornojn kaj ne mielglandojn al la petaloj.
Specioj
Ekzistas ĉ. 60 ĝis 70 mahoniaj specioj (selekto):
Crans-près-Céligny
Crans-près-Céligny kun simpligita nomo Crans ekde 2021, estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2 336 loĝantojn je la 31-a de decembro 2020.
László Kovács (verkisto)
KOVÁCS László (kovaĉ) estis rumanuja hungara verkisto, redaktoro, kritikisto naskita en Gerendkeresztúr la 25-an de decembro 1892 kaj mortinta la 2-an de julio 1963 en Budapeŝto.
Crans-près-Céligny
Geografio
La komunumo Grens situas ĉe la nordokcidenta bordo de Lago Lemano 4 kilometrojn sudokcidente de la distriktĉefurbo Nyon kaj 20 kilometrojn nordoriente de la urbo Ĝenevo en la regiono nomita Sankta Tero. La komunumo konsistas el la vilaĝo Crans, al kiu apartenas diversaj loĝ- kaj vilaokvartaloj.
László Kovács (verkisto)
Biografio
László Kovács estis mezlernejano en Nagyenyed (1911), sed la universitaton komencitan li devis interrompi en 1916 pro milito. Ekde 1926 li estis lektoro de ESZC, redaktoro de Erdélyi Helikon, direktoro de ofico de ESZC. En aŭtuno de 1944 li ekprovis reaperigi la revuon Erdélyi Helikon, sed sensukcese. En 1950 li translokiĝis Hungarujon, kie unue li laboris en redakcio de Az Út (1952-56), poste Reformátusok Lapja (1956-63). Liaj unuaj verkoj aperis ekde 1919 Erdélyi Szemle, Pásztortűz, Ellenzék, Erdélyi Helikon, Keleti Újság.
Crans-près-Céligny
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,32 km², de kiuj 13,7% estas kovritaj de arbaro, 57,4% servas por agrikulturo kaj 26,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grens limas en nordo al Eysins, en nordoriento Nyon, en sudoriento la Lago Lemano, en sudokcidento Céligny (GE), kaj en nordokcidento Arnex-sur-Nyon.
Trafiko
Tra Crans-près-Céligny pasas la kantona ĉefvojo n-ro de Zuriko al Ĝenevo, kiu ankaŭ nomiĝas Svisa Vojo (france Route de Suisse), kaj en nordo la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo Nyon situas proksimume 4 kilometrojn nordoriente de la komunumo. La stacidomo de Crans-près-Céligny estis fermita en la jaro 2004. La konekto al la publika transportreto funkcias pere de la poŝtaŭtolinio de Coppet al Morges.
Diversaĵoj
La loĝanto de Crans-près-Céligny nomas sin "Les Corbeaux" (tio, kiu signifas "La Korvoj" en franca)
Historio
La unua dokumenta mencio de Crans-près-Céligny datiĝas el la jaro 1008 kiel Cranos. Ek de la jaro 1036 Crans apartenis al la katedrala kapitolo de Laŭzano. Ek de la jaro 1234 ĝis administris la subvokto de Saint-Prex. La komunumo apartenis sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Voktejo Nyon kaj ek de tiam al la samnoma distrikto.
Vidindaĵoj
Kiel en multenombraj svisaj komunumoj, ankaŭ en Crans ekzsitas bela kastelo vizintinda. Ĝi estis konstruita inter 1764 kaj 1768 sur la loko de antaŭa fortika domo de 1542.
Der Tod und das Mädchen
Der Tod und das Mädchen (eo: Mortulo kaj la Knabino) estas lido por kantvoĉo kun pianakompanado en d-minoro, kiun Franz Schubert komponis en 1817 kaj eldonis en 1822 kiel n-ro 3 de la lidaro opus 7. Teksta bazo estas la samnoma poemo de Matthias Claudius, kiu siaflanke baziĝas sur la temo La Morto kaj la junulino konata el la 15-a jarcento. La tonamplekso etendiĝas ekde malgranda a ĝis dustreka e♭, kio konvenas al la voĉregistro de mezosoprano aŭ (oktigita) de baritono. Per tio la lido estas kantebla ankaŭ por amatoroj.
Interpretado
La poemo, formita kiel dialogo, kontraŭstarigas la junulinon antiteze al la Morto, do la junulinon al la maljuna (osto-)viro. Ŝian timon kaj rifuzon la Morto renkontas per trankviligo, silento kaj mildeco. Li atingas per tio (trans-)valorigon en la pozitivan, dum kiam la junulino vortigas la ĝenerale disvastigita timo antaŭ la morto. Ĉar la junulino ne plu respondas, la mesaĝo de la poemo, ke la morto ne havas iun teruran en si, plu ekzistas, kaj la junulino povus sindoni al la morto. En la poemo ŝi tion pruveble ne faras (mankas la respondo), en la muzikigo al lido fare de Franz Schubert tamen pro la muzika strukturo je ja. Jen Schubert daŭrigas, kion la poemo nur aludas.
Muzikigo fare de Schubert
El la dialogo de la tekstmodelo de Claudius ekestas je Schubert per antaŭ- kaj postludoj eta sceno, kiu akcentas la alivalorigon de la morto kiel amiko pli forte ol je Claudius.
La 43-takta lido komenciĝas per oktakta enkonduko, je kio la unuaj kvar taktoj (= 1-a duonfrazo: komence kadenco en d-minoro, poste alternadoj inter toniko kaj dominanto) estas ripetataj, kio formas do oktaktan periodon, kiu estas ekde la klasikismo pro sia simetrio esprimo de ekvilibro, rondeco, harmonieco kaj logiko. La kvinvoĉe metitaj akordoj estas daŭre tenata en la ritmo de pavano (1 duona, 2 kvaronaj notoj). Pavanoj estas origine malrapidaj paŝdancoj el la renesanco, fariĝis tamen proksimume 1600 ankaŭ esprimo de melankolio kaj malgajo, ekzemple ĉe John Dowland. Krom tio oni uzis ilin ankaŭ kiel funebro- kaj tombomuzikojn. Laŭ ĉi tiu semantiko ankaŭ Schubert uzis la pavanritmon por karakterizo de Mortulo.
La timo kaj pelateco de la knabino esprimiĝas ne nur en la nepara nombro de 13 taktaj, kiu kontraŭstaras ĉiun periodismon (sen piana postludo 11 taktoj, sen ripetado de la lasta verso 9 taktoj). „minoro – rapida, malregula ritmo – maltrankvile dentita, plejparte supriĝa melodiaro – forte – alta registro“ kaj akordripetado ĉiam alternanta inter dekstra kaj maldekstra manoj karakterizas la mizeron de la junulino.
La 16 taktoj de Mortulo tamen estas du periodoj limigitaj per cezuroj (longaj notoj, paŭzoj), kies duonfrazoj (4 taktoj) kunfalas kun la versoj de la poemo. Jam per ĉi tiu simetrio kaj la neŝancelebla paŝado en pavana ritmo Morto disradias trankvilon, kune kun la aliaj parametroj ankaŭ esperon kaj afableco:„maĵoro – trankvila, egala ritmo – malvigla melodiaro – tonripetadoj – piano – malalta registro“ “.
La postludo ripetas la antaŭludon, sed en D-maĵoro kaj pro dufoja interĉenado de fina kun komenca takto mallongigita je ses taktoj: La unua takto de la postludo supermetas la fintakton de la kantoparto kaj la lasta takto de la unua duonfrazo kun la unua de la dua duonfrazo. Krome la melodio restas ĝis je la kadenca loko je la fino daŭre sur d, la baso restas plejparte sur d. Ambaŭ celas kune kun akorda kadencoharmoniaro kaj egala pavanritmo stabilecon laŭ senco de trankvilo, mildeco kaj sekureco.
El detala analizo rezultas ankoraŭ du interesaj observoj. La Morto tenas ĝis la etaj finturnoj je la fino de ĉiu periodo nur la tonon d resp. en la muzikigo de la 3-a verso de la mortostrofo la tono f. Ĉi tiu „recita, psalma kantmaniero“, kiu finiĝas per la basturno d -a- d, krome „ĥoraleca akorda densa tonmetaĵo“, „simpla kadenca harmoniaro“ kaj modera tempo karakterizas la nimbon de Morto kiel „milda, serioza, solena, laŭrita, trankvila, neŝanceligebla; senviva, eklezia, sekura“. Je tio okazas per la modulado je la fino de la unua periodo (sur „komme nicht zu strafen“) la ŝanĝo al maĵoro, kiun la pretertempa altigo de la deklamotono al f eĉ akcentas kaj tenas ĝis la fino.
La dua observaĵo koncernas ka komencon de la pavanritmo en la knabina strofo je la komenco de la kvara verso („und rühre mich nicht an“). Ekigilo estas la vorto Lieber antaŭe. Minuskle tio signifus „prefere foriru“, majuskle skribita ĝi signifas "karulo/kara" kaj estas la punkto, je kiu „la junulino je la kolapso de sia rezisto uzas kiel lasta rimedo la flataton“ aŭ en semantika densigo jam venkita de la nimbo de la Morto. Al la nun sekva lasta verso de la junulinostrofo subas la pavanritmo, la melodio estas malsupren direktita linio, de la ripetado eĉ fortigata, kiu lokas triton pli malalta kaj finiĝas sur la plej malalta tono, kiun la junulino kantas. Ĉi tiu kaj la senvorta dutakta postludo montras, ke la junulino kapitulacis al Morto kaj laŭ la elformado de Schubert pli sindonis. Per tio en la muziko montriĝas la reago de la junulino, kiu mankas en la poemo de Claudius.
De la 43 taktoj do nur sep taktoj ne montras la pavanritmon, kiu regas la lidon kiel simbolo de la Morto. Ĝia aperado en antaŭ- kaj postludoj metas kaj ekstere laŭsence de rondigo (per la ŝanĝo de minoro al maĵoro ankaŭ laŭsence de evoluo) kaj ankaŭ interne laŭsence de nimbo, ene de kiu okazas la agado. Per tio la lido estas ankaŭ esprimo de la proksimeco al morto, kiun la romantistoj ne sentis negativa, sed ofte kiel saviĝo el streĉoj ne solveblaj en la vivo. La aserto de Thomas Mann estas postplenumebla helpe de ĉi tiu lido. Tio estas des pli rimarkinda, ĉar la baza poemo devenas el la 18-a jarcento kaj surmontras ankoraŭ klarajn karakterizaĵojn de la klerismo, kontraŭ kiu luktis la romantismo. Schubert atingas per la muziko, la formo de la komponaĵo kaj la supre prezentitaj detaloj animan trapenetron, kiun la mallonga dialogo de la modelo ne povas havi.
8944 Ortigara
8944 Ortigara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Monto Ortigara, kiu donis al ĝi sian nomon, estas unu plej alta pinto de la altiplano de Asiago (2105 m) proksime de la observatorio de Asiago. Dum la unua mondmilito, tie okazis la batalo ĉe Monto Ortigara en junio 1917 inter Italio kaj Aŭstrio-Hungario.
NGC 4170
NGC 4170 estas stelo en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zoutleeuw
Zoutleeuw (nederlande, proksimuma prononco, france Léau, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, kiu en la jaro 1107 ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi situas en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Zoutleeuw apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Budingen, Dormaal, Halle-Booienhoven kaj Helen-Bos apartenas al Zoutleeuw, la ĉefa municipo.
Kajlaŝo
Kajlaŝo (कैलाश, གངས་རིན་པོ་ཆེ) estas monto alta 6714 metrojn en montaro Kajlaŝo, en la okcidenta parto de la montara masivo de la Transhimalajo en Tibeto. Ĝia pinto havas tre simetrian formon kaj similas al piramido, kiu tutjare estas kovrita per neĝo. Kailash situas en centro de areo, kiu havas centran gravecon por la tuta akvofluo en la tibeta altebenaĵo. En tiu areo fontas la kvar grandaj riveroj de la sudazia areo. Norde la Induso, oriente la Bramaputro (Yarlung Tsangpo), okcidente Ŝatadruo kaj Karnalio (alfluanto de Gango) en la sudo. Tiuj riveroj havas gravan proporcion en akvoprizorgo de la tuta regiono. La religia graveco estas forte ligita kun tiu aspekto.
La distanco de la monto al Nov-Delhio estas 980 km, al Lasao 1280 km. La monto ĝis nun estas negrimpita pro religiaj kontraŭsentoj (budismo, hinduismo, ĝanaismo).
En budhismo
En Vaĝrajano, ĝi estas la loĝejo de la budho Ĉakrasanvaro.
Marcheseuil
Marcheseuil estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝo Marcheseuil kaj la vilaĝetojn Suze, Cherchilly, les Bordes kaj la rivière. TGV Pariso Liono trapasas tra la komunumo. La rivero Suze treapas tra la komonunumo.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉdonojn (3,03% de voĉoj) en 2004, kaj 2 voĉdonojn (3,23% de voĉoj) en 2009.
Natria deoksokoleato
Natria deoksokoleato, deoksokoleato de natrio, kemia formulo C24H39NaO4 estas natria salo de deoksolata acido, blanka solido, solvebla en akvo kaj solvebligaĵo de proteino el la plasma membrano, kaj la dua plej grava substanco en la galo, kiu helpas en la eliminado de pulma streptokoko. Kiel surfaktanto, la natria deoksolato dissolvas la proteinojn, estigante solveblajn kompleksojn. Same kiel la natria taŭrokoleato, akvosolvaĵo 2% de natria deoksolato rompas la proteinajn ĉelmurojn.
Proprecoj
Natria deoksokoleato estas populara neanjona surfaktanto, acido-gala likva sapo por multaj uzoj en laboratorioj, efika en disrompo kaj dissociiĝo de multaj tipoj de proteinaj interagoj, ĝi povas esti forigita el solvaĵo per dializo, utila por eluado aŭ regenerado de certaj tipoj da afinaj kolumnoj kaj preparita per alta pureco kun malalta absorbeco de ultra-violaj radioj.
-152
En la jaro 152 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Minișel
Minișel [miniŝel] (hungare: Alménes) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiș, parto de komunumo Tauț. En 1910 ĝi havis 807 loĝantojn (rumanoj), en 1956 1 067. Ĝia unua skriba mencio estas el 1561. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Île-des-Soeurs (REM)
Île-des-Soeurs (aŭ Île-des-Sœurs) estas planita stacio de Réseau express métropolitain, situanta en arondismento Verdun de Montrealo.
Bradu
Bradu (hungare: Fenyőfalva, germane: Gierelsau) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 1 081 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 1 185. Ĝia unua mencio skribe estas en 1311. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Avrig.
Retinoskizo
La retinoskizo estas rara okulmalsano, kiu estas la disflankiĝado de tavoloj de retino. Ĝi havas BNO-kodon H3570. Ĝi estas malsama al desolviĝado de retino. Ĝi igas pleje en la ekstera, malplie en la ena kerna tavolo de retino. La retino disflankiĝas en sia tavoloj, do la vidado en tiu regiono elfalas.
Ĝia ofteco estas 1:5000-1:25 000, kaj la malsanuloj estas pleje knabinfanoj. La skizo venas el la greko, kaj signifas disflankiĝadon de tavoloj de retino. Se ankaŭ la makula malsanigas, elfalas centra regiono. La celo de kuracado estas defendi la centralan regionon de la malsano.
La retinoskiza geno herediĝas en la X kromosomo, do pleje la filoj de karianta patrino malsanigas. En sana okulo la ĉeloj produktas retinoschisinon (RS1), kiu glutas la tavolojn de retino. La malsano komencas en infanaĝo, kaj oni rekonas ĝin en bazlerneja aĝo, sed iuj kazoj estas malkovritaj ĉe junuloj. La maljuna varianto de malsano estas sendependa de la herediganta formo. Ĝin okazas la maljuniĝado de okulo.