cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kapuĉa montotukano
Aspekto
Temas pri specio 40 al 45 cm longa kaj 285 al 370 g peza (la masklo) kaj el 222 al 380 g (la ino). Kiel dirite, tiu ĉi specio montras nigran kapon kie apenaŭ videblas malhelblua ĉirkaŭokula nuda haŭtaĵo kaj kiu havas iom da malhelblua nuanco kiu gradiĝas en gorĝo, brusto kaj ventro al pli kaj pli hela blugrizo. Tamen en malantaŭa kolo (nuko) estas helblua larĝa strio aŭ kolumo. La dorso estas bruneca kaj la flugiloj malhelverdecaj, dum la pugo flaveca (sube ruĝa). Ankaŭ la vosto estas el nigra al malhelblua.
La beko estas ĝenerale flava sed kun nigraj pintoj en ambaŭ makzeloj kaj makuleto ĉe bazo de suba makzelo. La femuroj estas brunaj kaj la kruroj verdecaj.
La ino estas iomete pli malgranda kaj mallongbeka. La junuloj ne havas la helbluan malantaŭkolumon kaj ĝenerale estas iomete malpli bluecaj kaj pli senkoloraj.
Kutimoj
La Kapuĉa montotukano moviĝas sole, laŭparoj aŭ laŭ etaj familiaj grupoj de ĝis 4 individuoj. Ili estas ne tre komunaj, sed estas facile aŭdeblaj en ties teritorio, ĉar temas pri bruema specio en la pintaro de arboj matene aŭ vespere. Apenaŭ koincidas kun aliaj tukanoj, ĉar tiuj ĉi estas pli altoloĝantoj. Nur kiam ili vagas pli malalte, ili povas koincidi kun la Bluzona tukaneto (Aulacorhynchus coeruleicinctus). Ĉar ili loĝas tiom malproksime, oni ne scias multe pri nutrado, reproduktado aŭ ĝenerala kutimaro de la Kapuĉa montotukano.
NGC 3452
NGC 3452 (aliaj indikoj — MCG -2-28-19, PGC 32742) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Salomona kolono
En diversaj artoj la Salomona kolono estas kolono kun fusto de helica aŭ helika formo, kiu estis uzita fundamente en Eŭropo kaj en Hispanameriko en la baroka arkitekturo. Ĝi ricevas sian nomon pro la tiama kredo ke tiel estis la kolonoj de la Templo de Salomono.
Ĝi ne estis konstruelemento uzita en la antikva epoko sed ĝia nomo derivas de la nomo havigita de la barokaj arkitektoj, el la priskribo kiun oni faras en la Biblio pri la kolonoj de la granda templo de la reĝo Salomono en Jerusalemo, detruita en la jaro 586 antaŭ Kristo. Oni diris ke tiu templo havis du ĉefajn kolonojn flankigante la vestiblon, kun tordita fusto, kies nomoj estas Boaz kaj Ĥakin, kiu simbolis respektive la forton kaj la stabilecon.
Salomona kolono ekis per bazo kaj finas per kapitelo, kiel la klasika kolono, sed la fusto havas torditan disvolvigon de helica formo kiu faras plej ofte ses turnojn kio produktas efikon de movo, forto, barakto kaj drameco. La enkonduko de la salomona kolono en la baroko montras la kondiĉon de arto en movado. En multaj okazoj troviĝas la fusto kovrita per vegetaĵa dekoracio el vitofolioj. La kapiteloj povas esti de diversaj ordoj, inter kiuj hegemonias la korinta kaj la kompozita ordoj. Plej ofte ili estas uzataj pli kiel ornamaj kolonoj ol kiel tegmentosubtenaj, pro kio ofte ili aperas en retabloj aŭ apudigitaj ĉe aliaj ornamaĵoj.
Nz
La literkombino havas plurajn signifojn:
Ovelgönne
Ovelgönne estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wesermarsch de la federacia lando Malsupra Saksio. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. De la komunuma centro Oldenbrok-Mittelort la distrikta ĉefurbo Brake distancas nur tri kilometrojn.
Berzano di Tortona
Berzano di Tortona estas komunumo de Italio.
Treutelsberg
La monto “”Treutelsberg””, ankaŭ “Treitelsberg”, estas 503,7 m alta monto en la norda parto de Vasgovio (Rejnlando-Palatinato). La turo de Marteno trioviĝas sur la plej alto kupolo de la tripinta konusmonto. Ĝi estas monumentprotektita konstruaĵo. Dum bona malproksimrigardo oni povas vidi de la turo ĝis Odenwald, Nigra Arbaro kaj Vogezoj.
Geografia situo
La monto situas ĉe la orienta rando de Vasgovio respektive Palatinata Arbaro al la Malaltebenaĵo de Supra Rejno. La meza kaj 503,7 m alta kupolo estas ankaŭ nomata „Treutelskopf“. la norda kupolo kun mezepoka fuĝburgo havas altecon de 457,3 m, la suda kupolo estas 445 m alta. La bazo de la monto havas diametron de ĉ. 2 km: Sude de la monto fluas la rivereto Klingbach, en la nordo ties maldekstra alfluanto  Kaiserbach.
Nomo
La nomo de la monto venas de la triparteco de la monto. Origine ĝi nomiĝas en la palatinata dialekto de la germana „Dreidäälberg“, germane „Dreiteilberg“ kaj esperante „Triparta monto“. La 14 m alta Martinsturm (= turo de Marteno) sur la plej alta de la tri kupoloj estis konstruata en la jaro 1886..
József Marx
Lia kariero
József Marx finis la mezlernejon en Aiud, poste du jarojn studis juron. Li revenis el militkaptiteco en 1948. Al invito de András Sütő li fariĝis fotoraportisto de la revuo Új Élet en 1958. Dum la lastaj 15 jaroj de sia vivo li laboris precipe al teatro. Li estis ano kaj distingiito de la internacia fotofederacio (Honorée Excellence), Honor Golden Eye Novisado (Orokulo).
Ekspozicioj, premioj
Komence de jaroj 1930-aj li partoprenis internaciajn ekspoziciojn pojare 20-30 - krome de jaroj de la dua mondmilito- entute pli ol 1300 kaj li ricevis ĉirkaŭ 200 premiojn enlandajn kaj internaciajn.
Listo de riveroj en Mato Grosso do Sul (Brazilo)
Listo de Riveroj de Mato Grosso do Sul, Brazilo
PUY
La vorto havas plurajn signifojn:
Hülfensberg
Hülfensberg (latine: Mons Sancti Salvatoris, monto de la Savanto) estas grava pilgrimejo en Geismar, Germanujo, en la katolika turingia Eichsfeld-regiono. Ĝi estis ankaŭ nomdoninto de la eksa Kartuzio de Erfurto.
Historio
Ekde la Mezepoko pilgrimas kristanoj el Eichsfeld kaj aliaj partoj de Germanujo al la 448 metrojn alta Hülfensberg-monto kies antaŭa nomo estis Stuffenberg. La unua endokumenta mencio estis papa el la jaro 1351 kie oni legas pri paroĥujo Sankta Savinto de sur Staufenberg; ĝi tiam apartenis al la Konvento Sankta Marteno en Heilbad Heiligenstadt. En la jaro 1357a la cistercianinoj de Anrode ricevis rajtojn pri la jam ekzistanta kapelo. Ili ekprizorgis la pilgrimadon kaj povis enspezi la multon da mono de la pilgrimantoj. En 1367 starigitis pli granda, gotika preĝejo de kiu ja konserviĝis ne malgrandaj partoj. Memkompreneble ĝi en la kuro de la tempo ŝanĝitis kaj havis alkonstruaĵojn nakaŭ. En la 15a jarcento Hülfensberg estis grava stacio por pilgrimantoj el Norda Germanujo estantaj survoje al Romo kaj Jerusalemo. Samtempe gastis tie ankaŭ komercistoj de Hanso lukrofareme vojaĝantaj suden.
Post la malekfloro de pilgrimoj pro la Reformacio kaj de la Tridekjara milito la jezuitoj heiligenstadt-aj klopodis la revivigon kaj ili ja ege sukcesis. Kvin jardekoj post la neniigo de Monaĥejo Anrode fondis franciskanoj en 1860 filion sur Hülfensberg (Monto de la sankta savado). La preĝejo pligrandiĝis en 1890 laŭ la planoj de la franciskana frato Paschalis Gratze. Ĝis hodiaŭ la pilgrimado tien ĉi multas.
10047 Davidchapman
10047 Davidchapman estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Hülfensberg
Hülfens-kruco kaj kirko
Celo de multaj fideluloj estas tamen unu objekto, la t.n. Hülfens-kruco el ĉ. 1150. Temas verŝajne pri la plej konata veneradartaĵo sakrala de la Episkopujo de Erfurto. Kristo rigardas la preĝantojn desupre kiel orkronita, milde subridanta reĝo kaj venkinto de morto kaj peko. La novgotika alrtaro de 1889 ontras la krucumon de Jesuo inter reliefoj de naskiĝo kaj releviĝo. La ŝlosoŝtonoj en la gotika krucripovolbo estas el la tempo de la konstruo unua kaj farbitis plurfoje, lastatempe en 1923.
10047 Davidchapman
Nomo
Ĝia nomo honoras David Chapman, emeritiĝintan fizikiston, kiu studis la oceanan akustikon ĉe la Kanada Defenda Esplora kaj Disvolva Atlantika Establaĵo. Li gajnis la Premion Simon Newcomb de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado en 1986 kaj premion de servo de la RASK en 2015. Li estis eldonisto de la Observer's Handbook (2012 - 2017) kaj gvidis la kreon de la Malluma Ĉiela Konservo de Kejimkujik.
Hülfensberg
Bonifaco-kulto
La tradicioj pri Sankta Bonifaco ankaŭ elstaras: memoras prie ĉi statuoj kaj relikvujoj kaj (el la 18a jarcento) altarreliefo de Wilhelm-Albermann. En 1903 la iama princa kapelo alikonstruiĝis je Bonifaco-kapelo: kaj sur la reliefo oni vidas la faman dehakon de la Donar-kverko fare de la sanktulo. Multe pli verŝajne estas ke li faris tiaĵon ne en la turingia Geismar sed en alia Geismar apud Fritzlar en Hesio (tiam Episkopujo Büraburg). En 1933 starigitis la 18,60 metrojn alta Konrad-Martin-kruco kiu signe gravis ankaŭ dum la separiteco de Germanujo inter 1945 kaj 1990.
Er kun tiklo
Er kun tiklo (Ҏ ҏ; kursive: Ҏ ҏ) estas la tridek dua litero de la kildin-samea cirila alfabeto. La litero signifas la senvoĉan alveolaran trilon.
Ҏ estas derivita de la cirila litero Р.
Juppio
Juppio (Yuppie, mallongigo por juna urba profesiulo) estas esprimo kiu iĝis ofta dum la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento, kaj rilatas al junaj plenkreskuloj en siaj 20-aj kaj 30-aj jaroj, membroj de la meza klaso, loĝantoj de granda urbo, havante edukadon kaj blankkoluman profesion aŭ liberalan profesion.
Historio
Kvankam la esprimo "juppio" aperis unuafoje komence de la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento, diskuto pri junaj kaj urbaj profesiuloj estis farita jam en 1968, en sociscienca artikolo publikigita de Felix Kessler.
La verkisto Joseph Epstein estas erare konsiderata tiu, kiu kreis la terminon en 1982, sed la termino aperis jam en majo 1980 en loka revuo en Ĉikago, en ĵurnalisma artikolo de Dan Rotenberg. La esprimo komencis akiri popularecon en Usono en 1983, post kiam la kolumnisto Bob Green uzis ĝin en kolono kiun li publikigis pri la socia aktivulo Jerry Rubin, kaj donis al la rubriko la titolon "De juppio al juppio". La libro "The Yuppie Guide" publikigita en januaro 1983, kaj la kandidateco de senatano Gary Hart, kiu estis moknomita la "Juppia kandidato", por la pozicio de Prezidanto de Usono en 1984 ankaŭ kontribuis al la rapida disvastigo de la esprimo. Revuo Newsweek nomis 1984 "la jaro de la juppio", notante ke la vico da salajroj kaj okupoj de juppioj estas demografie neklara.
Oltingue
(jen france, origine germane kaj alemane Oltingen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
5725 Nördlingen
5725 Nördlingen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Horoj dumtempaj
Dumtempaj horoj estas difinitaj dividante ciun tagon (la tempon de la taga lumo en la diurno) en 12 partojn, kaj ankaŭ la nokton. Male al la maniero kiel la diurno estas dividita ĉirkaŭ la horloĝo en 24 fiksajn partojn. Tial la diferencoj inter la daŭro de tiu horo inter la sezonoj, kaj ankaŭ la daŭro de taga horo kaj nokta, ĉar la tuta diurno ankoraŭ kaj porciame havas fiksan tempodaŭron.
5725 Nördlingen
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germana urbo Nördlingen en Bavario, kiu kuŝas en la baseno Nerdlingena Rieso, alfrapa kratero datita de ĉ 15 milionoj da jaroj.
Horoj dumtempaj
En kulturoj
Ĝis hodiaŭ kaj judoj kaj islamanoj uzas ĉi tiun kalkulmetodon por determini la tempon de la tagaj preĝoj diritaj ĉiutage. En Etiopio, dumtempaj horoj estas uzataj ĝis nun por marki la horon. Ĉar la latitudo de la etiopaj areoj estas proksima al la ekvatoro, la daŭro de la tago kaj nokto varias je malpli ol sesdek minutoj tra la jaro. Tamen eksterlandaj vizitantoj al Etiopio atestis pri la malfacileco aranĝi renkontiĝojn, ĉar la sesa horo matene signifas tagomezon - horo indikita en la okcidenta horloĝo je la dekdua posttagmeze.
Kalkulo
Somere dumtempa horo estus pli longa ol 60 minutoj, ĉar la tuta lumtempo de la tago estas pli ol 12 horoj, dum vintre la dumtempa horo estos pli mallonga ol 60 minutoj, ĉar la lumhoroj daŭras malpli ol 12 horojn. Ju pli norde (en la norda hemisfero) la diferencoj inter la dumtempaj kaj normalaj horoj estas pli grandaj. En la areo de la ekvatoro preskaŭ ne ekzistas diferencoj inter la dumtempaj horoj kaj la normalaj horoj, kaj en ĉiuj sezonoj la daŭro de la dumtempa horo estas ĉirkaŭ 60 minutoj.
Kontraŭe, kie ajn oni ne estas sur la ekvatoro, nur dufoje jare dumtempa horo egalos al normala horo, ĉe la ekvinoksoj printempe kaj aŭtune.
La tradicia kalkulo estis farita helpe de la direkto de la umbreto projektita de gnomono en la sunhorloĝo.
Kapvesto
Kapvesto estas vesto kiu estas portata sur la kapo.
Balkana Entento
La Balkana entento aŭ Balkan-pakto estis alianco formita je la 9-a de februaro, 1934 kun Jugoslavio, Rumanio, Grekio kaj Turkio por certigi la limojn kontraŭ la bulgara reviziismo. La entento ne funkciis ĉe atako de Italio kontraŭ Grekio (1941). Turkio restis neŭtrala.
malgranda entento
52480 Enzomora
52480 Enzomora estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Gian Vincenzo Mora (1870–1953), kiu studis la fasonadon kaj la arkitekturon ĉe la Istituto di Belle Arti de Venecio kaj laboris por firmaoj de Padovo kaj Milano. Kiel amatora astronomo, li estas fama pro la kalkulo en 1909 de la okazaĵoj dum la 19-a kaj 20-a jarcento, kiam Jupitero aperis sen satelitoj.
Batalo de Norda Borneo
La Batalo de Norda Borneo okazis dum la Dua Mondmilito inter fortoj de Aliancanoj kaj de Japanio. Parto de pli ampleksa Kampanjo de Borneo de la Pacifika Fronto, ĝi okazis inter la 10a de junio kaj la 15a de aŭgusto 1945 en Norda Borneo (poste konata kiel Sabaho). La batalo konsistis en serio de amfibiaj surterigoj de Aŭstraliaj fortoj sur diversaj punktoj de ĉeftero ĉirkaŭ la Golfo de Brunejo kaj sur insuloj situantaj ĉirkaŭ la golfo. Japana opozicio al la surterigoj estis sporada dekomence, kvankam dum la kampanjo progresis okazis nombraj konsiderindaj bataloj kaj ambaŭ flankoj suferis relative grandajn perdojn. Finfine tamen, la aŭstralianoj sukcese ekkontrolis la regionon, kvankam je granda etendo la strategiaj akiroj atingitaj en Norda Borneo perdis sian valoron pro la subita fino de la milito en aŭgusto 1945.
Oni ĉirkaŭkalkulas, ke 29 000 al 30 000 Aliancanoj (usonanoj kaj aŭstralianoj) batalis kontraŭ ĉirkaŭ 8 800 japanoj. La unuaj menciitaj perdis nur ĉirkaŭ 100 mortojn, plus vunditojn, dum japanoj perdis 1 234 mortintojn kaj 130 kaptitoj.
8113 Matsue
8113 Matsue estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Hiroshi Abe kaj de la aŭstrala astronomo R. H. McNaught elde la observatorio de Jacuka en gubernio Ŝimane.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Matsue, en gubernio Ŝimane (en la iama provinco Izumo en okcidenta japanio). Riĉa je historio kaj arkeologiaj restaĵoj, Matsue estis indikata kiel Internacia Kultura Centro.
Paulino Santiago
Paulino SANTIAGO naskiĝis en la 13-a de marto de 1888, en Maceió, Alagoas, Brazilo, kaj mortis en la 10-a de oktobro 1967. Laboris en librovendejo, post estis estro de agentejo de Banco do Brasil (Banko de Brazilo) kaj direktoro de Banco de Alagoas (Banko de Alagoas). Li estis filologo, poeto, fondanto de Academia Alagoana de Letras (Alagoasa beletra akademio), folkloristo, kaj eseisto. En 1945 li estis delegito de Alagoas en 10-a Brazila Kongreso de Esperanto.
87312 Akirasuzuki
87312 Akirasuzuki estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (gubernio Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan kemiiston Akira Suzuki (japane 鈴木章, Suzuki Akira), kiu disvolvis novan temon de esploro monde agnoskita kiel la kuplata reakcio de Suzuki. Pro tiu efektivigo, li ricevis la Nobel-premion pri kemio en 2010.
Smrčiny
Smrčiny (germane Fichtelgebirge) estas montetriĉa montetaro kaj montaro etendiĝanta en nordorienta Bavario, en sudokcidenta Saksio kaj ankaŭ en okcidenta Bohemio en Ĥebio. En areo nombranta 1020 km² estis proklamita Natura parko Smrčiny (Naturpark Fichtelgebirge). En la ĉeĥa teritorio Smrčiny havas areon 289 km² kaj mezan altecon 572,1 m s. m.
Hazlova montetaro (germane Elstergebirge, Halštrovské hory) en la ĉeĥa-germana limregiono el vidpunkto de montaroj en Ĉeĥio ankoraŭ estas konsiderata kiel orienta parto de Smrčiny. El montara membrigo de Germanio tio estas jam sudokcidenta terlango de Ercmontaro.
Beura-Cardezza
Beura-Cardezza estas komunumo de Italio.
Poruba
Nomon Poruba portas pluraj muniicpoj en Ĉeĥio kaj en Slovakio.
Le Barcarès
Le Barcarès (El Barcarès) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Poruba
En Slovakio :
Le Barcarès
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barcarésiens.
Sári Perczel
Sári Perczel [ŝAri percel], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Perczel Sarolta Alojzia Irén Mária estis hungara instruisto, operetkantisto, primadono. Ŝia nobela antaŭnomo estis bonyhádi [bonjhAdi], ŝia geedziĝa nomo estis Létay Gusztávné.
Sári Perczel naskiĝis la en Kaposvár, ŝi mortis depost 1935.
Biografio
Sári Perczel akiris pedagogian diplomon kaj ŝi instruis en Budapeŝto. Ŝi akiris ankaŭ aktoran diplomon en privata lernejo de Szidi Rákosi en 1911. Ŝi debutis en 1912 en jam malkonstruita teatrejo en Budapeŝto. Ŝi edziniĝis en 1913, poste ŝi pli malofte estis aktoro (ĉefe en koncertoj), baldaŭ ŝi plene malaperis.
Stari Lec
Stari Lec, serbe Стари Лец, germane Alt Letz, hungare Óléc estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Plandiŝte. Stari, alt kaj ó signifas: malnova.
Situo
Stari Lec situas sur ebenaĵo proksime de la rumana landlimo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Zrenjanin-Plandiŝte preteriras.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo estis el 1333. En la 16-a jarcento la turkoj faris senhoma la vilaĝon, sed en 1666 jam serboj, en 1838 bulgaroj vivis tie. Baldaŭ alvenis ankaŭ hungaroj, germanoj kaj slovakoj. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Bánlak, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1921 loĝis en Stari Lec 1011 homoj, (426 hungaroj, 290 germanoj, 138 serboj, 29 slovakoj kaj 97 aliaj slavoj). Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon, poste la germanoj rifuĝis, serboj kaj makedonoj alvenis. En 2002 loĝis en Stari Lec 1094 homoj, (791 serboj (72 %), 156 hungaroj, po 20 kroatoj kaj makedonoj, 9 slovakoj kaj aliaj).
Plako (kabo)
Plako (aŭ la kabo Plako;, , ; la nomo tradukite el la helena signifas "plata") estas kabo sur la Suda bordo de Krimeo, situanta sudoriente de Aluŝto kaj nordoriente de Partenito. La kabo famas pro la vidindaĵoj, kiuj troviĝas sur ĝi. Ekde la jaro 1947 la kabo havas la statuson de "natur-monumento".
Geografio
La kabo prezentas rokan elstaraĵon ĉ. 50 metrojn altan kaj ĉ. 330 metrojn longan. Ĝi estas formita ĉefe de verda porfirito (magma petro) kun enmetitaj kristaloj de feldspatoj kaj estas kovrita de densaj argiloj kaj kalkoŝtonoj.
De sur la kabo oni povas vidi belan panoramon de Partenito kaj monto Ajudago oriente kaj de la monto Kastel - okcidente. Apud la kabo en la maro troviĝas grupeto de malgrandaj rokaj insuloj (la t.n. "Birdaj rokoj").
Vidindaĵoj
En mezepoko sur la kabo troviĝis eta fortikaĵo kaj lumturo (kiu donis la nomon al la proksima loĝloko Malomajako, kies krime-tatara nomo signifas "malgranda lumturo").
Samanta Togni
Samanta Togni [TOnji], naskiĝis en Terni, estas itala dancistino.
Biografio
Filino de la arto, ŝiaj gepatroj Sandro Togni kaj Loredana Camilli estas du gedancantoj, nur dektri jara ŝi sukcesis gajni la finalon de la Blackpool-Danco-Festivalo, la plej malnova danco-konkurso en la mondo.
Ŝi estis ankaŭ finalisto en la itala konkurso Klaso Internacia Classe Internazionale kaj gajnis la unuan lokon en la Emassey Ball en Los-Anĝeleso, Imperia kaj la Nacia Konkurso en Londono, Romo, kaj fine la Estoril Open en Portugalio. Inter aliaj titoloj, ankaŭ havas aktivojn kvinan kaj sesan lokon respektive por la Aŭstra Malfermo kaj la Bratislava Internacia Malfermo. Ŝi estis ankaŭ finalisto en la Raising Star UK
Ankoraŭ neplenaĝa, ŝi transloĝiĝis al Usono, kie ŝi kune kun la ukraina dancisto Maksim Chmercovskiy fariĝis la dua paro de Usono. Ŝi estis ankaŭ ĉampiono de la Miami-Open-Sub-21-ĉampioneco.
En 2005 ŝi revenis al Italio, kie ŝi partoprenis en la unua eldono de Dancante kun la Steluloj kun la TV-anoncisto Fabrizio Frizzi. Ekde 2005 ŝi partoprenis en sep eldonoj de la programo. En 2006 kaj 2007, ŝi estis parto de la rolularo de La febbre del sabato sera (sabatvespera febro), la muziko estrita de Massimo Romeo Piparo, kie ŝi laboris en la rolo de Maria Huerta.
En 2013, ŝi estis parto de la programo Dancante kun vi, kie ŝi kaj Luko Tarquin estas klasifikitaj en la dua loko, venkita de la paro formita de Ester Condorelli kaj Raimondo Todaro.
NGC 3453
NGC 3453 (aliaj indikoj — ESO 569-17, MCG -4-26-13, IRAS10512-2131, PGC 32707) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Manoteras (metroo de Madrido)
Manoteras (Manotero) estas stacidomo ĉe la Linio 4 de la Metroo de Madrido situanta sub la strato Bacares, en la ĉirkaŭaĵo de Jakobo Apostolo (distrikto de Hortalezo).
La stacio estis inaŭgurita kune kun la stacioj kaj  en la plilongigo de la linioj 1 kaj 4 de la Metroo ĝis  la.
La aliro al la stacio konsistas el kristaligita templo tipa de la plej modernaj stacioj kaj la aparta lifto. La stacio estas dividita en tri nivelojn: vestiblo, meza nivelo kaj platformoj. Ĝi havas ŝtuparojn kaj liftojn, kiuj permesas al la stacio esti alirebla por homoj kun reduktita movebleco.
Traktato
Traktato estas skribita interkonsento inter du ŝtatoj aŭ aro da ŝtatoj. Nune, la traktatoj estas regulataj per la Konvencioj de Vieno pri traktatoj de 1969.
Traktata Procedo
Estas kvin fazoj de traktata procedo: Traktado, Subskribo, Ratifiko, Promulgo kaj Publikigo.
La traktado estas la komenca fazo de traktata procedo. Ĝi apartenas ekskluzive, en normala konstitucia ordo, al Ekzekutiva povo. Ĝenerala instanceco estas ĉiam de ŝtatestro (prezidento, reĝo, ktp.), sed aliaj elementoj de Ekzekutiva povo povas havi teknikan instancecon (ministro de eksteraj aferoj, kaj aliaj ministroj pri teknikaj aspektoj). En Hispanio, ekzemple, la parlamento ne estas tute for de traktado, ĉar ĝi povas direkti ĝin.
Post la reprezentantoj de ŝtatestroj kunvenas por konkludo de traktato, aŭtentigas, t. e., revizias la finan tekston, kaj subskribas ĝin. En la historia periodo, kiam valoris la precipo de "plenaj povoj", la subskribo estis tre grava, ĉar ĝi devigis la suverenon, sed post la disvolvigo de ratifiko, la subskribo tre malgraviĝis, kvankam la signanto ankoraŭ estas nomata "plenpotenca ambasadoro". Moderne "plenaj povoj" signifas nur dokumento adresata de ŝtato enoficante unu al pli homojn por reprezenti la ŝtato dum traktado, aŭtentigado kaj subskribado de teksto.
Ratifiko estas la ago, per kiu la nacia aŭtoritato (ĝenerale la parlamento) informas al alia ŝtato, ke ambasadoroj konkludis la traktadon kaj subskribis projekton de traktato, ke ĝi aprobas tiun projekton kaj devigas sin plenumi ĝin, se alia ŝtato ankaŭ akceptos kaj sin devigos. En tiu fazo, aŭ eĉ dum subskribado, oni povas fari rezervon. Rezervo estas unuflanka deklaro celante ekskludi la juran efikon de iuj dispozicioj rilate al la rezervanta ŝtato. Rezervoj nur eblas en multflankaj traktatoj.
Promulgo okazas post la interŝanĝoj de ratifikoj. Ĝi estas jura interna ago, per kiu ŝtato konfirmas kaj atestas la ekziston de traktato kaj la plenumitecon de formalaĵoj bezonaj al ĝia valideco, kaj, krome, devigas ĝin.
Publikigo estas necesa kondiĉo, por ke la traktato validu interne de ŝtato. Nuntempe, la publikigo estas adoptita de ĉiuj ŝtatoj. Eĉ en landoj kiel Italio kaj Germanio, kies leĝoj ne formale devigas publikigon, ĝi estas kutima. UNO, kiel faris la Ligo de Nacioj, ankaŭ publikigas traktatojn neformale al la tuta mondo.
Varaize
Geografio
Varaize situas en la oriento de Charente-Maritime, oriente de Saint-Jean-d'Angély kaj  nordoriente de Saintes.
Manuel Uribe
Manuel Uribe Garza (11-an de junio, 1965 — 26-an de majo, 2014) estis viro en Monterrey, Meksiko, kiu havis duan el la plej grandaj pezoj en la medicina historio post Jon Brower Minnoch. Li havis la pezon de ĉ. 597 kg kaj li ne kapablis forlasi sian liton post 2001. Uribe perdis gravan pezon per helpo de kuracistoj, konvenaj nutraĵoj kaj zona dieto ekde 2006 kaj en februaro de 2008 li pezis nur 240 kg.
Héctor José Cámpora
Héctor José Cámpora (Mercedes, Bonaero, Argentino, 26-a de marto de 1909 - Cuernavaca, Meksiko, 19-a de decembro de 1980), kromnome El Tío (onĉjo), estis politikisto kaj dentokuracisto argentina. Li estis prezidento de Argentino dum 49 tagoj en 1973.Li studis dentokuracadon en la Nacia Universitato de Kordobo kie iĝis studenta aktivulo. Poste li kreis familion kaj dediĉis sin al sia metio.
987 Wallia
987 Wallia estas mezgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Héctor José Cámpora
En politiko
En 1944 li iĝis municipa konsilantaro por la registaro kreita de la militista puĉo de la 4a de junio de 1943 kaj konatiĝis kun Juan Domingo Perón. Poste kun aliaj najbaraj politikaj sektoroj, kontribuis al la elekta venko de Perón en 1946. Li estis elektita deputito en la ĝenerala balotado de 1946 kaj iĝis prezidanto de la parlamento el 1948 al 1952.
Kiam okazis la 16-a de septembro de 1955 la puĉo de la memproklamita Liberiga Revolucio Cámpora kaŝiĝis, sed post kelkaj tagoj prezentiĝis ĉe policejo kaj estis arestita. Li estis procezita pro koruptado kaj pro esti doninta al Perón eksterordinarajn regeblojn nepermesitaj de la Konstitucio. Li estis enprizonigita ĉe Río Gallegos kun aliaj politikaj prizonuloj, de kie fuĝiĝis en 1956, kaj pasis al Ĉilio kie ricevis politikan azilon. Poste revenis al Argentino, kaj dediĉis sin al diversaj okupoj. Dum sia enprizoneco li promesis ne dediĉi sin plu al politiko.
987 Wallia
Nomo
Ĝia nomo referas al sanktulino Wallia.
Héctor José Cámpora
Dua politika etapo
En 1971 Perón nomumis lin helpanto kaj li dediĉis sin al preparado de la reveno de la peronismo al la regado en 1973 post la malvenko de la Argentina Revolucio danke al la libereco kiun proponis la tiama prezidento generalo Alejandro Agustín Lanusse, kiu intencis civil-militistan aliancon de la popolo kaj la peronistaj homamasoj kun la Armitaj Fortoj, en registaro kondukita de militistoj, kio ne prosperis.
Cámpora sukcesis faciligi la kondiĉojn por la venka reveno de la peronismo, kaj de Perón al la laŭleĝeco kaj al la politika scenejo. Reorganizis la movadon, kreante la junularan branĉon (kiu reprezentis la kreskan pezon de la peronista maldekstro, partikulare pri la organizo politik-militista Montoneros) kaj atingante amasan aliĝon ĉe ĉiuj sektoroj. La civila alianco kun aliaj sektoroj nomiĝis "Frecilina" (Frente Cívico de Liberación Nacional) kaj poste Frente Justicialista de Liberación Nacional (FreJuLi). Cámpora akceptis interkonsentojn kun la entreprenista sektoro, tra la Confederación General Económica. Krome li atingis la unuan revenon de Perón en 17 jaroj sukcese.
Li venkis en la elektado per pli ol 49.5% el voĉdonoj. La radikalestro, Ricardo Balbín, iĝis la dua per 21,3%, kaj ĉar la FreJuLi atingis malpli ol la 50% el voĉdonoj, devis laŭleĝi realigi duan konkurencon sed Balbín agnoskis la venkon de Cámpora kaj rezignis al tiu.
Prezidenteco
Samtage okazis surstrataj konfliktoj. Vespere ĉirkaŭ 30 000 personoj koncentriĝis ĉe karcero postulante plenumon de promeso pri liberigo de la politikaj prizonuloj. Estis tie ankaŭ kelkaj deputitoj kiuj parolis al la homamasoj same kiel ekde la prizono politikaj prizonuloj, kiuj kontrolis ĝin. La registaro publikis rapide forpardonon kaj tiunokte liberiĝis la politikaj enkarcerigitoj, krom eĉ kelkaj mepolitikaj kiuj profitis la malordon.
La 28-a de majo Argentino remalfermis diplomatan rilaton kun Kubo, interrompitaj de la militista registaro, kaj ekhavigis nutraĵojn kaj industriajn varojn al tiu lando por rompi la blokadon fare de Usono.
Lia Ministro de Ekonomio José Ber Gelbard, klopodis nacian interkonsenton inter la sindikato Confederación General del Trabajo, la entreprenistaro kaj la ŝtato, kio inkludis plialtigon de salajroj kaj frostigo de prezoj. Oni revenis al politiko ekonomia de la antaŭaj registaroj de Perón, kun politiko naciista, ŝtatiga kaj distribuista.
La 20-a de junio de 1973, je la reveno de Perón al la lando, okazis la nomita Masakro de Ezeiza, kie ambusko de la peronista dekstrularo el la honora loĝio, atakis la homamason kiu estis veninta renkontiĝi kun sia estro kaj lasis 13 mortojn kaj 365 vunditojn.
Rezigno kaj posta agado
Kiam Perón esprimis sian deziron reveni al la prezidenteco, Cámpora kaj Solano Lima rezignis la 13-a de julio de 1973, kaj okupis lian postenon la prezidento de la parlamento, Raúl Lastiri. Tiu kunvokis novajn elektojn, kie elektiĝis kiel prezidento kaj vicprezidento —kun pli ol 60% el voĉdonoj— la generalo Perón kaj lia edzino, María Estela Martínez de Perón. Cámpora iĝis dum iom da tempo ambasadoro en Meksiko kaj poste revenis al Argentino.
Lia proksimiĝo al la peronista maldekstrularo kontraŭstarigis lin kun la dekstrularo, estrita de la propra Perón. Post evento de la 1-a de Majo de 1974 kiam okazis definitiva rompo inter Perón kaj la gerila organizo Montoneros kies membroj kaj simpatiantoj retiriĝis el la Placo Mayo, Cámpora estis elpelita de la partio pro siaj revoluciaj ideoj kaj pro la liberigo de politikaj prizonuloj okazinta dum lia regotempo.
Kiam okazis la puĉo de la 24a de marto de 1976 devis rifuĝiĝi en la ambasadejo de Meksiko en Bonaero. Tie li restis dum pli ol tri jaroj ĝis ege malsana je kancero, la militista registaro permesis lin forveturi al Meksiko, kie li estis ricevita de la prezidento José López Portillo kaj fine mortiĝis tuj poste en Cuernavaca.
Saint-Martin-sur-Ocre (Yonne)
Saint-Martin-sur-Ocre estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 50 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Saint-Martin-sur-Ocre etendiĝas sur 4.58 km², kaj havis 50 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 9.6 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Administrado
Saint-Martin-sur-Ocre apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Neuendeich
Neuendeich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pinneberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro suda Holstinio, administra ligo de dek formale sendependaj politikaj komunumoj.
Werentzhouse
(jen francigite, origine germane kaj alemane Werenzhausen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco, la historia pejzaĝo Sundgau kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Martin-sur-Ocre
Saint-Martin-sur-Ocre estas la nomo de pluraj artikoloj.
Termodinamiko
Gravan parton de la termodinamiko konsistigas la teorio pri maŝinoj kiuj transformas varmon al mekanika energio. Tiaj maŝinoj estas la vapormaŝino, la gasturbino kaj la eksplodmotoro (ekz. karbura motoro aŭ dizela motoro). Ĉar kemia energio ĝenerale estas facile transformebla al varmeca energio (ĉiuj energiformoj strebas al ĝi), la transformo de kemia energio al mekanika aŭ elektra energio ofte pasas tra varmeca energio, tamen ne necese.
Historio
La termodinamiko estis kreita precipe dum la 19-a jarcento; gravaj reprezentantoj de ĝi estis la fizikistoj James Prescott Joule, Nicolas Léonard Sadi Carnot, Lordo Kelvin, Willard Gibbs, Julius Robert von Mayer, Émile Clapeyron, Henri Victor Regnault kaj Hermann von Helmholtz.
La termodinamiko priskribas multajn gravajn procezojn sur makroskala nivelo, pere de la ecoj premo, volumeno, temperaturo, entropio, ktp.
La termodinamiko ne okupiĝas pri la mikroskopaj strukturoj de la materio. Tamen la statistika mekaniko, kiu ja okupiĝas pri la mikroskopaj strukturoj, surbaze de mikroskopa fiziko konfirmas la aksiomojn de termodinamiko, almenaŭ laŭ ia statistika senso.
Termodinamika procezo, laboro, kaj varmo
Termodinamika sistemo havas makroskope mezureblajn kvantajn propraĵojn (termodinamikajn variablojn). Ekzemple, sistemo de ideala gaso havas la volumenon V; sistemo de gaso en n ĉambroj apartigitaj de vandoj konduktantaj varmon havas la volumenojn ; sistemo de paramagneta gaso havas la volumenon V kaj la magnetadon M. Krome, la sistemo havas la energion U.
La variabloj kun la energio difinas koordinatan spacon (sternaĵon) M; la makroskopa stato de la sistemo estas punkto sur tiu ĉi spaco. Termodinamika procezo ŝanĝas tiajn propraĵojn laŭ difinita maniero. Procezo estas aŭ inversigebla (kelkfoje kvazaŭstatika) aŭ neinversigebla. Inversigebla procezo estas kurbo sur M. (Termodinamika) maŝino estas cikla termodinamika procezo: la komenca stato egalas al la fina stato makroskope.
Procezo estas:
Laŭ termodinamika procezo, sistemo faras laboron W. Ekz., la laboro de sistemo de ideala gaso estas kie P estas la premo de la gaso. La laboro de sistemo de gaso en n ĉambroj kun varm-konduktantaj vandoj estas kie V_i estas la volumeno de la i-a ĉambro kaj P_i la i-a premo. La laboro de paramagneta gaso estas kie H estas la ekstera magneta kampo kaj M estas la magnetado. Oni vidu ke la variabloj havas respondantajn konjugajn variablojn: la konjugaĵo de la volumeno estas la premo; la konjugaĵo de la magnetado estas la ekstera magneta kampo; ktp. Sistemo povas fari negativan kvanton da laboro; en tia situacio oni diras ke "la laboro estas farita de la sistemo".
Alia procezo estas transporto de varmo, kiu estas transporto de mikroskopa formo de energio. En tia procezo, sistemo ne faras (makroskopan) laboron. Sistemo povas varmiĝi aŭ malvarmiĝi; oni povas varmigi sistemon per elspezo de energio (ekz., brulado de karbo), aŭ malvarmigi sistemon per enspezo de energio (ekz., kun glacio, kiu fandas kaj gajnas energion).
Termika ekvilibro kaj la nula leĝo de termodinamiko
Du sistemoj en kontakto povas interŝanĝi varmon. Kiam sufiĉa tempo pasas, la neta varmo interŝanĝita nulas. Do oni diras ke la du sistemoj estas en termika ekvilibro.
La nula leĝo de termodinamiko asertas ke la termika ekvilibro estas transitiva — alivorte, se sistemoj A kaj B estas en termika ekvilibro kaj sistemoj B kaj C estas en termika ekvilibro, tiam A kaj C estas ankaŭ en termika ekvilibro. (Tiun aksiomon oni povas derivi laŭ statistika mekaniko el la koncepto de entropio.)
Se, kiam sistemoj A kaj B estas en kontakto, varmo portiĝas el A al B nete ĝis termika ekvilibro, tiam oni diras ke A estis pli varma ol B (ĉe komenco). La koncepto de termika ekvilibro tiel onin ebligas kompari sistemojn laŭ ia "varmeco", sed ĝi ne difinas kvante la skalon aŭ mezuron de tia "varmeco" (k.e., temperaturo).
(Termika) rezervujo estas sistemo grandega tiome ke ĝia "varmeco" ne estas ŝanĝita de kontakto kun iu ajn finia sistemo — pli precize, se komence du rezervujoj R kaj R' ekzistas tiel ke R kaj R' estus en termika ekvilibro se oni ilin kontaktigus, kaj se R estas kontaktigita kun iu ajn sistemo S kaj atingas termikan ekvilibron kun S, tiam post tio R kaj R' estus ankoraŭ en termika ekvilibro. Klare, la koncepto de rezervujo estas idealo — fizike ne ekzistas sistemo tiele nefinie granda — sed estas konvena nocio: efektive rezervujo estas sistemo pli grandega ol ĉiuj ajn aliaj sistemoj kiujn oni konsideras.
Procezo estas izotemperatura se ĝi ne ŝanĝas la "varmecon", k.e., se komence A kaj B estis en termika ekvilibro kaj A suferas izotemperaturan procezon, A restas en termika ekvilibro kun B.
Interna energio kaj la unua leĝo de termodinamiko
Tio signifas ke energio (laboro aŭ varmo) ne produktiĝas el nenio. Ne ekzistas eterna movilo de la unua speco, kiu laboras sen brulaĵo.
Temperaturo kaj la dua leĝo de termodinamiko
La Maŝino de Carnot estas inversigebla maŝino inter rezervujoj R_1 kaj R_2 (kiu estas pli malvarma ol R), kio:
Uzante la maŝinon de Carnot oni povas difini la temperaturon jene: la rilatumon inter la temperaturo T_1 de R_1 al la temperaturo T_2 de R_2 egalas la rilatumon inter Q_1 kaj Q_2. Alivorte, Tio ĉi difinas la temperaturon ĝis arbitra multiplika faktoro. La statistika mekaniko donas tiun ĉi faktoron, la konstanton de Boltzmann k, sed tiu ĉi ne estas derivebla el la termodinamiko. Tiu ĉi difino estas origina de Kelvin el la jaro 1848.
Ekvacio de stato kaj temperaturo
Termodinamika sistemo sekvas ian rilaton, la ekvacion de stato, inter ĝia temperaturo kaj premo, volumeno, ktp.: ĝenerale por iu funkcio f. Ekzemple, ideala gaso sekvas la ekvacion de stato kie n estas la nombro de moloj de partikloj.
Teoremo de Carnot
La efiko \eta de maŝino kiu elprenas varmon Q_1 el rezervujo R_1, faras laboron W, kaj alprenas varmon Q_2 al rezervujo R_2 (kiu devas esti pli malvarma ol R_1 laŭ la dua leĝo) estas (ĉar W=Q_1-Q_2 laŭ la unua leĝo). El la difino de temperaturo, la maŝino de Carnot havas la efikon.
Laŭ la teoremo de Carnot, pruvita per la dua leĝo, la maŝino de Carnot havas fundamentan gravecon: ĝi estas la plej efika maŝino.
Entropio kaj la Teoremo de Clausius
Laŭ la teoremo de Clausius, pruvita per la dua leĝo, ĉiu ajn maŝino (cikla termodinamika procezo) \mathcal P verigas la jenan malegalaĵon: La kvanto nulas ekzakte se la procezo estas inversigebla. Oni povas difini, do, la funkcion de stato S, la entropion, tiel ke ĝis iu adicia konstanto. Do la teoremo de Clausius fariĝas: Alivorte, la entropio konserviĝas laŭ inversigebla procezo kaj konserviĝas aŭ kreskas laŭ neinversigebla procezo.
Absoluta entropio kaj la tria leĝo de termodinamiko
Oni povas pruvi el la tria leĝo ke oni ne povas fizike nuligi la temperaturon de sistemo en finia tempo, ĉar ĝi postulus nefinian kvanton de ŝanĝo de termodinamikaj variabloj.
Émile Clapeyron
Benoît Paul Émile Clapeyron (1799-1864) estis franca fizikisto kaj inĝeniero, unu el la fondintoj de la Termodinamiko. Lia ĉefa kontribuado por la kemio estis pri Termodinamiko. Li formulis la Ekvacion pri la Idealaj Gasoj, pli konata kiel Ekvacio de Klapejrono kaj ankaŭ la Konstanton R por la Idealaj Gasoj. La studo de tiu scienculo estis aplikado de la Principo de fizikisto Sadi Karnot, kiuj tiame ne estis akceptitaj. Kiam la studo de Klapejrono publikiĝis, transformante la parola analizo de Karnot en kalkulsimbolismon, la scienca komunumo ekakceptis la Teorion de Karnot.
Ekvacio de Klapejrono
Kunigante la eksperimentaj leĝoj de Boyle-Mariotte, de Jacques Charles (1746-1823), Gay-Lussac (1778-1850) kaj Amedeo Avogadro (1776-1856), kiuj permesas kalkuli la premvariadon rilate al temperaturo en substanco ekvilibre troviĝanta inter du fazoj, stabligante la rilatoj inter la variabloj de iu gaso - Klapejrono venis al la jena ekvacio:
La esprimo PV=nRT kie P, V kaj T respektive indikas la absolutan premon, volumon kaj temperaturon de certa maso de la ideala gaso. R reprezentas la konstanton de la idealaj gasoj (R=8,314 kJ/kmol K) kaj n estas na mol-mumeroj.
Kie:
La Ekvacio de Klapejrono estas la statekvacio de la idealaj gasoj.
Kansaso
Kansaso (angle Kansas [KAN-zas]) estas usona subŝtato. Ĝi fariĝis la 34-a subŝtato de Usono je la 29-a de januaro 1861. Kansaso havas 105 kantonojn.
Loĝantaro: 2,913,123 (en 2017)
Aliaj urboj: Kansasurbo, Salina, Wichita
Kolorado
Kolorado (hispane: Colorado, ruĝa) estas nomo uzata por pluraj geografiaj objektoj:
La hispana vorto colorado origine signifas "kolorigita", sed striktasence signifas certan tonon de ruĝa koloro. En hispan-konkerita Ameriko multaj lokoj akiris tiun epiteton pro la koloro de grundo, roko, sablo aŭ eĉ akvo.
Vasconcellea quercifolia
La kverkofolia papajo aŭ arbara papajo (Vasconcellea quercifolia) estas arbeto de la familio karikacedoj, kiu atingas 4-8 m. Tiu planto kreskas nature en la atlantikaj arbaroj en Brazilo. Ĝiaj manĝeblaj fruktoj havas agrablan kaj dolĉan saporon kaj similas en formo al la fruktoj de la papajo. Ruruloj kutime faris dolĉaĵojn el ĝiaj fruktoj, branĉoj kaj trunko, sed nune kverkofolia papajo estas rare trovebla en sia natura arealo. Tiu neotropisa planto estas malofte kultivata.
Referencoj
LORENZI, Harri; et alii. Frutas brasileiras e exóticas cultivadas. São Paulo: Plantarum, 2006 MUNIZ, Helton José Teodoro. Colecionando frutas. São Paulo: Arte e ciência editora, 2008
Kasiopeo (mitologio)
Kasiopeo, laŭ greka mitologio estis reĝino de Etiopio, edzino de Cefeo kaj patrino de Andromedo.
Iam Kasiopeo aŭdacis kompari sian belecon al tiu de la nereidoj el la akompanantaro de Neptuno. La dio, tre furioza, lanĉis kontraŭ la regnon de Cefeo monstron nomata Keto. Cefeo, preskaŭ senespere, konsultis la oraklon de Amono. La oraklo diris, ke por trankviligi la dion, la reĝo oferu al monstro la belan Andromedon. Perseo savis ŝin kaj mortigis la monstron.
Kasiopeo, Cefeo, Andromedo, Keto kaj Perseo estis transformitaj en konstelacioj (Keto estas la konstelacio Baleno).
Distrikto Čadca
Distrikto Čadca estas norda distrikto en Regiono Žilina. Ĉefa urbo de distrikto estas Čadca. La distrikto najbaras kun Moravio (okcidente), Distrikto Bytča, Distrikto Žilina kaj Distrikto Kysucké Nové Mesto (sude), Distrikto Námestovo (oriente), Pollando (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Kysuce.
Preĝejo Sankta Maŭrico (Bad Sulza)
Preĝejo Sankta Maŭrico (germane: St. Mauritius) estas la protestantisma ĉefkirko en Bad Sulza en Germanujo.
Historio
La antaŭe verŝajne plejparte romanika ejo brulkonsumiĝis en 1714 dum fajrego. Restaĵoj trovigas ĉe la iama multangula ĥorejo kaj la aldonitaj fenestroj kaj mureroj, ĉefe ĉe la suda vando. La ĝis Reformacio katolika patroneco nek por la preĝejo nek por la ĉefaltaro pruveblas. Nur vikariejo estis konsekrita je Sankta Johano la Evangeliisto. Koneksfarante al la urba blazono oni kreis en la 1930-aj jaroj patronecon de Sankta Maŭrico, aferon tute malhistorian.
En 1717 la preĝejo barokiĝis kaj rekonsekriĝis la saman jaron. Inter 1722 kaj 1726 la uesta turo aldonitis kun sonoriloj kaj veterflago kaj blazono de la dinastio Wettin.
Malantaŭ la ambona supra konstruaĵeto estas du altareja fenesteroj, donaco de la urbestro kaj mecenato Carl Spaeter. La tri rektangulaj vitraloj faritis de la vitralpentra fabriko de Wilhelm Franke el Naumburg; en la altareja vertica fenestro troviĝas la dato 1908. En la fenestro sII oni havas saksian blazonon de la dukoj de Saksio-Altenburg, ankau kun atelierosigno. La posteula firmao kun ĉiuj arĥivaj dokumentoj estas ekde 1966 Domglas Naumburg.
Ĉe la suda vando, en la fermita suda portalo, troviĝas mozaika pietato de la loka pentristo Karl Holfeld je la memoro de ĉiuj viktimoj militaj kun la enskribaĵo ''Unseren Toten und Vermißten. 1914–1918, 1939–1945''. Apudas nomolibro.
En 2005 restaŭritis la turtegmento, partoj de la navo, la kripto kaj la kandelabroj. Evangelisch-lutherische Kirchgemeinde Bad-Sulza/Thüringen./ref>
Brigitte Hamann
Brigitte HAMANN, denaska DEITERT (naskiĝinta la 26-an de julio 1940 en Essen, Nordrejn-Vestfalio, mortinta la en Vieno ) estis germana-aŭstra verkistino kaj historiistino loĝanta en Vieno. Hamann skribis precipe verkojn pri la aŭstra historio kun biografia aliro. Ŝia aparta pezocentro lokas je tio en la historio de la Habsburgoj kaj en la historio de la naziismo.
Unutona greka ortografio
La unutona ortografio estas sistemo de diakritaj signoj en la moderna greka lingvo, kiu - kontraste al la tradicia plurtona greka ortografio, kiun ĝi anstataŭigis dum la jaro 1982 - nur havas unu specon de diakrita signo. Tiu akcentosigno laŭ ekstera aspekto ofte identas kun la tradicia signo dekstra korno de la malnova plutona ortografio - (okseía) –, sed foje ankaŭ nur uziĝas vertikala ("neŭtrala") signo, kiu havas la nomon tonos – τόνος (tónos). Tiu signo laŭ la karaktrotabelo Unikodo malsame kodiĝas.
Nuntempa uzo
Malgraŭ la enkonduko de la unutona ortografio dum la jaro 1982 ekzistas eldonejoj kaj privatuloj, kiuj el estetikaj aŭ tradiciismaj kialoj plu skribas laŭ la malnova plurtona ortografio (ekzemple la gazeto "Estia"), ofte per la simpligita sistemo sen maldekstra korno.
Ekzemplo por la plurtona kaj unutona ortografioj
Alia ekzemplo por teksto kompare presita kaj en la tradicia plur- kaj la nova unutona ortografioj estas la nacia himno Imnos is tin Eleftherian de Grekio kaj la Respubliko Kipro.
Plurtona greka ortografio
La plurtona ortografio estas sistemo de supersignoj kaj aliaj diakritaj signoj, evoluigitaj por la antikva greka lingvo. La greka nomo πολυτονικός (politonikós) laŭvorte signivas "plurtona" aŭ "multtona" (komparu la muzikan koncepton plurtonaleco) kaj en lingva kunteksto signifas "enhavanta plurajn tonajn signojn". La plurtona greka ortografio dum la jaro 1982 estis maluzigita fare de la parlamento de Grekio kaj anstataŭigita per la unutona greka ortografio.
Ĝenerale
La plurtona ortografio ampleksigas la literojn de la baza greka alfabeto per sep diversaj diakritaj signoj, kiuj montras la prononcon de la vortoj laŭ la antikva greka lingvo. La signoj grupigeblas en tri signoj por la malsamaj tonaltecoj, en tri signoj por spir-sonoj, kaj du signoj por la laŭ la greka lingvohistorio mutiĝinta i-sono.
Historio
Por la sono "h" en la greka alfabeto origine ekzistis la sono Heta. En tiu formo la sono transpreniĝis en la praitalan kaj fine en la latinan alfabeton kaj ekestis la moderna latinlitera karaktro "h". Kiam tiu sono mutiĝis en la ionia greka lingvo, la litero transformiĝis de "Heta" al "Eta" kaj ricevis la funkcion reprezenti la sonon "ɛː". En tiu formo ĝi transpreniĝis en la grekan lingvon de Ateno, kie tamen la sono "h" ankoraŭ ekzistis. Tial parte la maldekstra parto de la Eto uziĝis por la sono. Pli poste el tio evoluis la "spiritus asper". La "spiritus lenis" aldoniĝis kiel grafika ekvivalento por "neniu h". Iujn jarcentojn pli poste aldoniĝis la signoj kornaj kaj cirkumfleksa. La joto sublitera evoluis el la mutiĝinta "joto".