cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Usona Enlanda Milito
Nomoj por la milito
Ankaŭ ekzistis multaj kuriozaj aŭ antaŭjuĝaj nomoj, kaj hodiaŭa uzado de ili ofte signifas subtenon de unu flanko aŭ la alia. Tiaj sudaj nomoj inkluzivas la milito de norda agreso, la milito de suda sendependeco, la milito de Sinjoro Lincoln, La milito de secesio, aŭ simple La milito. Malpli oftaj sudaj nomoj estas la dua usona revolucio kaj la milito por defendi Virginion. Unu favorato tuj post la milito estis la lastatempa malagrableco. La plejmulto de ĉi tiuj terminoj ne uziĝas hodiaŭ, krom inter sudaj naciistaj, historiaj, kaj kulturaj grupoj kiel Ligo de la suda kaj Filoj de konfederaciaj veteranoj. Nordanoj uzis aliajn terminojn: la milito de la ribelo, la milito de suda ribelo, la milito por savi la union, kaj la milito por abolicio. La plej frua nomo estis la milito de la insurekcio. Ĉi tiuj nomoj estas eĉ pli maloftaj ol la por-sudaj nomoj, pro la malpli granda intereso pri la enlanda milito en la norda usono.
Vila Pavão
Vila Pavão estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 8.671 loĝantojn en 2010.
Buonalbergo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Altringen
Altringen (hungare: Kisrékás kiŝrekaŝ, germane: Altringen) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 187 loĝantojn (germanoj); en 1992 — 37 (rumanoj, 8 % hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1436. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. Inter 1766 kaj 1770 oni repopoligis ĝin kun germanoj. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al Bogda.
Buonalbergo
Najbaras la komunumoj Apice, Casalbore (AV), Montecalvo Irpino (AV), Paduli, San Giorgio La Molara kaj Sant'Arcangelo Trimonte.
Tp
La literkombino havas plurajn signifojn:
Valerianoideoj
La Valerianoideoj (Valerianoideae) estas hodiaŭ subfamilio en la familio Kaprifoliacoj (Caprifoliaceae), ene la ordo de la Dipsakaloj (Dipsacales). Antaŭe la klado estis en propra familio, tiu de la Valerianacoj (Valerianaceae). Vidu en NPIV.
Kata Janza
Kata Janza, laŭ hungarlingve kutima nomordo Janza Kata estas hungara aktoro, voĉoaktoro, muzikalkantisto (mezosoprano). Ŝiaj originaj personaj nomoj estis Katalin kaj Julianna.
Kata Janza naskiĝis la  en Budapeŝto.
Valerianoideoj
Habito kaj folioj
La folioj estas bazestarantaj kaj/aŭ kontraŭstarantaj ĉe la tigo. La foliplato estas simpla aŭ pinata kun glata aŭ diversspece denta rando.
Kata Janza
Biografio
Kata Janza dum la bazlernejo kantis en infana koruso de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1990, poste ŝi kantis en ŝlagrorkestro de István Bergendy. Ŝi kantis ankaŭ en televizio kaj radio, eĉ ŝi atingis la unuan lokon en kantokonkurso en 1985. Ŝi akiris aktoran diplomon en privata lernejo de Mária Gór Nagy en 1997. En la teatra jaro 1996 ŝi ricevis rolojn en Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár), poste ŝi aliĝis al Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis premiojn inter 1996-2018. Ŝi edziniĝis dufoje, same naskis dufoje, poste ŝi havas amkunulon.
Valerianoideoj
Infloreskoj, floroj, fruktoj kaj semoj
La simplaj aŭ kunmetitaj, cumaj infloreskoj staras super brakteoj. La floroj estas plejofte duseksaj nur malofte unuseksaj. Ili estas radiosimetriaj ĝis iom nesimetriaj kun duobla involukro. La kaliko estas ĉe Nardostachys kvinloba, ĉe Patrinia apenaŭ denta kaj ĉe Valeriana rigidtriĥomaj, pinataj kaj papussimila. La plej multaj blankecaj aŭ ruĝecaj petaloj estas tubforme kunkreskintaj, kelktempe dulipaj malofte kun tri ĝis kvin pintoj. La floroj originaj genroj havas kvar stamenoj; ĉe la aliaj genroj okazis redukton ĝis nur unu stameno. La tri karpeloj estas kunkreskinta al unu hipogina ovario. Nur unu el la karpeloj estas fekunda kun unu pendanta ovolo. La pistilo havas simplan aŭ triloban stigmon.
La florkaliko pligrandiĝas ĉe la plej multaj specioj kaj elkreskas dum la maturiĝo al haroj, hokoj, flugiloj ktp. kiuj helpas al la disvatigo de la aĥensimilaj dehiskaj fruktoj. Ĉe la Centrantoj (Centranthus) formiĝas ĉe unu planto diversaj specoj de fruktoj.
Enhavosubstancoj
La plantpartoj enhavas karakteran odoron, kaŭzitaj de monoterpenoidaj kaj seskviterpenoidaj volatilaj oleoj.
Sistematiko kaj disvastigo
La plantfamilio Valerianacoj estas starigita de August Johann Georg Carl Batsch. La Valerianacoj (Valerianaceae) estis rigardata kiel transira familio inter la Kaprifoliacoj (Caprifoliaceae) kaj la Dipsakacoj (Dipsacaceae). Ĉe kelkaj aŭtoroj ĝi hodiaŭ havas la rangon de subfamilio Valerianoideoj en la familio de la Kaprifoliacoj (Caprifoliaceae). Ni sekvas la opinion de APGIII, kiu metis la tiuj genroj en la plantfamilio de la Kaprifoliacoj.
La familio Valerianacoj Batsch, subfamilio Valerianoideoj Raf. aŭ tribo Valerianeae Dumort. ĝi konsistas hodiaŭ el ok genroj kun ĉ. 350 specioj. La preskaŭ tutmonda disvastiĝo, krom Aŭstralio kaj Novzelando, situas plej ofte en pli altaj regionoj kaj ofte en montaraj regionoj.
Colmar-Mésanges (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Dofinaj Alpoj
La Dofinaj Alpoj (Alpes du Dauphiné) estas grupo de montaroj en sudorienta Francio, okcidente de la ĉefa ĉeno de Alpoj. Montaroj ene de la Dofinaj Alpoj estas la Massif des Écrins (en la Nacia Parko Écrins), Belledonne, la Taillefer kaj la montoj de Matheysine.
Colmar-Mésanges (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Colmar-Central - Metzeral (119000).
Dofinaj Alpoj
Ĉefa montopinto estas Barre des Écrins kun 4,102 m, tio estas kvarmilulo de Alpoj.
Ólafur Þ. Kristjánsson
'''Ólafur Þ. Kristjánsson  '(1903–1981) estis tre aktiva esperantisto dum sesdek jaroj, kunredaktoro de Voĉo de Islando, sekretario, prezidanto, de iuj esperantistaj societoj, esperanto-instruisto, verkinto de malgranda sed tre bona Esperanto-islanda vortaro, kaj la vigle verkita libro, Islando'' lando – vivo – literaturo; profesie instruisto kaj lernejestro, tamen havis tempon traduki diversajn literaturaĵojn. En Voĉo de Islando aperis liaj tradukoj de la noveloj: Pardono de Einar H. Kvaran kaj La vulpa felo de Guðmundur G. Hagalín.
Gyöngyi Bardócz
BARDÓCZ Gyöngyi (bardoc) estas hungara pentristino naskita en Bățanii Mari en 1951.
Kariero
Bardócz finis la Konstrualtlernejon en Târgu Mureș. Ŝi elmigris Germanion.
Oswald von Wolkenstein
Oswald von Wolkenstein (naskiĝis en 1377 (?) en la Pustera valo en Tirolo (hodiaŭ Sudtirolo), mortis la 2-an de aŭgusto 1445 en Merano) estis vaganta kantisto kaj komponisto de malfrua mezepoko. Lia verko supozigas jam la komenciĝon de la renesanco. Li estis la plej grava poeto de la germanlingva literaturo en la 15-a jarcento.
Osvaldo devenas de tirola nobelaro. Li komencis aventuran migradon kiel kavaliro, kiu lin portis tra vastaj partoj de Eŭropo, verŝajne eĉ al Palestino kaj Egiptio. Kaŭze de la morto de sia patro, li reiris Tirolon. En 1421 li estis en prizono kaŭze de malpaco pri heredaĵo. Post tio li partoprenis sub reĝo Sigismundo en pluraj militiroj. Sekvis unu jaro de militkaptiteco. En maljuneco li havis diversajn postenojn en Tirolo.
La verkoj de Osvaldo konsistas entute de preskaŭ 130 kantoj kaj du rimaj paroladoj. La poezio pritraktas grandparte temojn pri amuzo kaj amo, sed ankaŭ politikajn kaj kortegajn temojn. La liriko de Osvaldo estas karakterizata unuflanke de la kortega amkanto (Minnesang), aliaflanke de subjektivaj, aŭtobiografiaj trajtoj. Liaj melodioj estas plene konservemaj. Ili estis parte jam polifonaj.
Louis Antoine de Bougainville
Louis-Antoine, Grafo de Bougainville ( - ) estis franca admiralo kaj esploristo. Samtempulo de James Cook, li partoprenis en la franca kaj indiana milito kontraŭ Britio kaj la malsukcesa franca provo defendi Kanadon de Britio. Li poste akiris famon pro siaj ekspedicioj por loĝigi la Falklandojn kaj pro siaj vojaĝoj en la Pacifiko. Fakte li estas konata kiel la unua franco kiu ĉirkaŭnavigis la mondon.
Komenco de kariero
Bougainville estis naskiĝinta en Parizo, la filo de notario, la 11-an aŭ. Dekomence li studis juron, sed baldaŭ prirezignis la profesion, kaj en 1753 enmetiĝis en la armeo en gildo de muskedistoj. En la aĝo de dudek kvin jaroj li publikigis disertaĵon pri la integrala kalkulo.
En 1755 li estis sendita al Londono kiel sekretario al la franca ambasado, kaj fariĝis membro de la Reĝa Societo de Londono.
La Sepjara Milito
En 1756 li iris al Kanado kiel kapitano de dragonoj kaj adjutanto al la Markizo de Montcalm. Li prenis aktivan parton en kapto de Fort Oswego en 1756 kaj en 1757 ĉe la Batalo de Fort William Henry. Li estis pafvundita en 1758 ĉe sukcesa defendo de Fort Carillon. Li marveturis reen al Francio la sekvantan vintron, sub ordonoj de la markizo por akiri kromajn armeajn resursojn por la kolonio; dum tiu transirado, li daŭre alkutimigis sin al la manieroj de la maro, kapabloj kiuj poste utilos al li bone. Li elstaris en la milito kontraŭ Britio, kaj estis rekompencita per la kruco de Sankta Ludoviko kaj resendita al Kanado la sekvantan jaron kun rango de kolonelo, sed kun malgrandaj provizoj.
Sekvante la morton de la Markizo de Montcalm kaj falon de Kebekio la - post la haltigita provo de la kolonelo reprovizi la sieĝitan grandurbon - Bougainville estis ekspedita al la okcidenta fronto fare de sia nova komandanta oficiro, la Chevalier de Lévis kaj provis ĉesigi la britan antaŭenmarŝon de siaj redutoj ĉe île-aux-Noix. Li estis inter la oficiroj kiuj akompanis Lévis al la insulo Sankta Helene de Montrealo por la lasta franca staro en Nordameriko antaŭ la ĝenerala kapitulaco de 1761. Pri la milito, Bougainville skribis en sia taglibro: ''Ĝi estas abomena speco de milito. La aero kiun oni spiras mem estas kontaĝa de sensentemo kaj malmoleco''.
Ludoviko Ariosto
Ludoviko ARIOSTO ([ludoVIko aRJOsto] ; naskiĝis la 8-an de septembro 1474 en Reggio nell'Emilia, mortis la 6-an de julio 1533 en Ferrara) estis grava itala poeto. Lia plej fama verko estis la oktavforma poemo Orlando Furioso, eldonita en la jaro 1516.
Louis Antoine de Bougainville
Falklanda setlado
Post la paco, la franca registaro elpensis la projekton de koloniigado de la "Malouines" (Malvinoj aŭ Falklandaj Insuloj). Tiuj insuloj estis en tiu tempo preskaŭ nekonataĵo. Bougainville entreprenis la taskon je sia propra elspezo por helpi akadianojn kiuj estis elpelitaj el Kanado reen al Francio; tiuj estus protektitaj de la malproksimeco de la insularo. Tiu ekspedicio estis apogita de la franca ministro de Eksterlandaj Aferoj, nome Étienne François de Choiseul, duko de Choiseul, laŭ kiu Bougainville nomigis la Markolon Choiseul en Insulo Soledad.
Ludoviko Ariosto
Ariosto estis kreditita ke li estis la kreinto de la esprimo "humanismo" (en la itala, umanesimo) por elekti fokusiĝi al la fortoj kaj potencialo de la homaro, anstataŭ nur al ĝia rolo kiel subulo al Dio. Ĉi tio nova aliro kaj pensmaniero kondukis al renesanca humanismo.
Louis Antoine de Bougainville
Falklanda setlado
La, Bougainville startis el la haveno de Saint Malo per la fregato "Aglo" ("L'Aigle", kapitano Nicolas Pierre Duclos-Guyot) kaj la ŝalupo "Sfinkso" ("Le Sphinz", kapitano François Chenard de la Giraudais) kun ŝipanaro de 150 homoj. Tiu ekspedicio inkludis la naturaliston kaj verkiston Antoine-Joseph Pernety (1716–1801) konatan kiel Dom Pernety, la pastron kaj kronikiston akompanantan la ekspedicion, kaj la inĝenieron kaj geografiiston Lhuillier de la Serre. La ekspedicio haltis ĉe Montevideo por kolekti necesaĵojn kaj bestojn por la kolonio. Ili informis al la hispanaj aŭtoritatoj ke ili navigas al Hindio.
La ekspedicio alvenis fine de Januaro 1764 al la plej ŝirma parto de profunda golfeto kiun ili nomigis kiel Franca Golfeto kaj esti poste renomata Berkeley Sound. Ili alteriĝis ĉe Haveno Ludoviko (Port Louis) nome laŭ Ludoviko la 15-a. Post konstruo de fortikaĵo kaj setlejo oni celebris formalan ceremonion de ekposedo de la insularo la, post kio Bougainville kaj Pernety revenis en Francion lasinte en la insularo 28 setlantojn. Ludoviko la 15-a formale ratifis la ekposedon la. Bougainville revenis al la insuloj en Januaro de 1765 kun pliaj 53 setlantoj. Post mallonga restado ĉe Port Louis, Bougainville navigis al la Magelana Markolo, por akiri lignon por la kolonio. Li revenis en Marto kaj post unu monato, li denove navigis al Francio, lasinte setlintan kolonion de 79 setlantoj. La tria vizito de la ŝipo de Bougainville nome L'Aigle komence de 1766 alportis pliajn homojn kaj varojn, alportante al la kolonio ĉirkaŭ 130 homojn, sed Bougainville mem ne akompanis la ŝipon, ĉar li ricevis ordonon de la reĝo Ludoviko la 15-a veturi al Madrido por negoci la transmeton de la kolonio al Hispanio.
Ludoviko Ariosto
Lia patro Niccolò Ariosto estis Ĉefo de la urbo de Reggio Emilia, en la nuna Emilio-Romanjo. Ludoviko estis tre interesata pri poezio ekde sia juneco, sed lia patro devigis lin studi juron. Post kvin jaroj de juraj studoj, instigita de Gregorio el Spoleto, Ariosto komencis studi la klasikajn latinlingvajn aŭtorojn de renesanco, tamen, post ne longe Gregorio estis devigita iri al Francujo kiel instruisto de Francesco Sforza.
Louis Antoine de Bougainville
Falklanda setlado
Ĝis la 1760-aj jaroj Hispanio neniam estis montrinta intereson pri la Malvinoj kiuj ĝis tiam ankoraŭ eĉ ne havis hispanlingvan nomon, sed ili ja estis malpermesinta al la Britoj formi kolonion tie en 1749. La Franca setlejo, tamen, estis vidita kiel strategia minaco kontraŭ la hispanaj interesoj en Sudameriko. La hispana registaro plendis, ke la insuloj estis laŭrajte hispanaj kaj en 1767 devigis al redono de la franca setlejo al Hispanio. Eĉ se la franca kolonio estis de ne pli ol 150 homoj, pro financaj kialoj (Bougainville estis paginte la ekspediciojn) kaj diplomataj kialoj (Hispanio timis, ke la Falklandoj iĝus malantaŭa militbazo atakonta ties peruan oron), Bougainville ricevis ordonon de la franca registaro malmunti sian kolonion kaj vendi ĝin al Hispanio. Bougainville ricevis 200,000 frankojn en Parizo kaj pliajn 500,000 frankojn en Bonaero. Francio insistis, ke Hispanio plutenu la kolonion de Port Louis kaj tiele eviti, ke Britio postulu la insulan posedon kaj Hispanio konsentis. La ĉe Río de la Plata, Bougainville renkontiĝis kun Felipe Ruiz Puente, estro de la fregatoj La Esmeralda kaj La Liebre (smeraldo kaj leporo) kaj estonta guberniestro de la Malvinoj, por ekposedi la insulojn, kaj translokigi la francan populacion.
La francoj ne agnoskis superajn hispaniajn rajtojn al la insuloj sed la tiamaj francaj kaj hispanaj reĝaj familioj estis ligitaj pro la aparteno al la sama familio Burbonoj kaj Francio simple agadis laŭ la hispana premo. Bougainville mem ne kredis, ke Hispanio havas superan posedrajton kaj en 1800 li eĉ kontaktis kun Napoleono insiste al la franca postulo al la Malvinoj kaj al negocado konduke al la Paco de Amiens (1801).
Ludoviko Ariosto
La patro de Ludoviko mortis post ne longe, tial la juna poeto devis okupiĝi pri la tuta familio. Malgraŭ ĉio, li povis skribi iujn prozajn komediojn kaj poeziaĵojn.
Louis Antoine de Bougainville
Falklanda setlado
En siaj memoraĵoj, verkitaj en 1770, Bougainville plendis, ke la francoj estis fondintaj Port Egmont antaŭ la britoj kaj estis nominta ĝin “Port de la Croisade”. Multaj verkistoj kaj argentinanoj kaj britoj sekvis tiujn plendojn. Tamen tiu aserto estis malprava ĉar la francoj neniam estis fondintaj Port Egmont. La hispanoj trovis Port Egmont en Februaro de 1770. La loko nomita de la francoj estis alia diferenca, nome Keppel aŭ Pebble Sound trovita en Aprilo/Majo 1766. Francoj konis Port Egmont la, kiam la brita kapitano John MacBride vizitis Port Louis. Bougainville verkis: ''Ne estis antaŭ 1766, kiam angloj sendis kolonion setli en Port de la Croisade, kion ili nomis Port Egmont; kaj kapitano Macbride, de la fregato Jason, venis al nia setlejo la saman jaron, komence de Decembro. Li pretendis, ke tiuj partoj apartenas al lia Brita moŝto, minacante la teron, se iu plu rifuzis tiun liberon, vizitis la guberniestron, kaj fornavigis denove la saman tagon.'' MacBride agadis laŭ ordonoj de la Brita Admiralaro. Oni ordonis lin peti civitanojn de aliaj landoj (pace kun Britio), forlasi la insulojn, sed se ili ne faris ĝin, ne uzi perfortojn kontraŭ ili se ne estas memdefende.
Ĉirkaŭnavigado
En 1766 Bougainville ricevis de Ludoviko la 15-a permeson ĉirkaŭnavigi la globon. Li iĝus la 14-a navigisto en okcidenta historio, kaj la unua franco, veli ĉirkaŭ la mondo, kaj la kompletiĝo de lia misio fortigus la prestiĝon de Francio sekvante ĝiajn malvenkojn dum la Sepjara Milito. Tiu estis la unua ekspedicio ĉirkaŭnavigante la globon kun profesiaj naturalistoj kaj geografiistoj surŝipe.
Ludoviko Ariosto
Iuj de tiuj vere plezurigis la kardinalon Ippolito d'Este, kiu prenis la junan poeton sub sia protektado kaj gastigis lin en sia palaco.
Louis Antoine de Bougainville
Ĉirkaŭnavigado
Bougainville forlasis Nanton la per du ŝipoj: La Boudeuse (kapitano: Nicolas Pierre Duclos-Guyot) kaj la Étoile (estre de François Chenard de La Giraudais). Tiu estis granda ekspedicio kun veturteamo de 214 sur La Boudeuse kaj 116 sur la Étoile.
Ludoviko Ariosto
En tiu periodo li verkis la plej faman el siaj verkoj: "Orlando Furioza", kiun li dediĉis al la kardinalo kaj lia familio; malgraŭ tio, la kardinalo estis vere avara kun li (Ariosto mem diris ke la familio d'Este ne aprezis lin multe) kaj li ricevis nesufiĉan pension pri ĉi tiu verko.
Louis Antoine de Bougainville
Ĉirkaŭnavigado
Surŝipe estis la botanikisto Philibert Commerçon, kiu nomis la floron Bugenvilo, kaj lia ĉambristo, poste rivelita fare de la kirurgo de la ŝipo kiel Jeanne Barret, eventuale la amantino de Commerçon; ŝi iĝus la unua virino konata kiel ĉirkaŭnaviginta la globon. Aliaj famaj homoj en tiu ekspedicio estis Grafo Jean-François de La Pérouse (membro de la ŝipanaro), la astronomo Pierre-Antoine Veron, la kirurgo de La Boudeuse D-ro Louis-Claude Laporte, la kirurgo de la Étoile D-ro Francisko Vives, la inĝeniero kaj kartografo de la Étoile Karlo Routier de Romainville, la verkisto kaj historiisto Louis-Antoine Starot de Saint-Germain.
Tahitio
Li vidis insulojn de la grupo de la Tuamotuoj la sekvantan, la vidis pinton de Mehetea kaj fame vizitis la insulon de Otaheite baldaŭ poste kaj mallarĝe maltrafis iĝi ilia eltrovinto, nekonscia pri antaŭa vizito, kaj plendo, de Samuel Wallis per ŝipo Delfeno malpli ol jaron antaŭe. Li postulis la insulon por Francio kaj nomis ĝin Nova Citereo.
Ludoviko Ariosto
Tial kiam la kardinalo devis iri al Hungarujo en la jaro 1518 la poeto rifuzis sekvi lin, kaj pasis sub la protektado de Alfonso d'Este duko de Ferrara kaj frato de la kardinalo.
27716 Nobuyuki
27716 Nobuyuki estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nobuyuki Yamaguchi, de Kurume (gubernio Fukuoka), emerita profesoro pri meteologio ĉe la Universitato de Koĉi. Li estis en la personaro de la Observatorio de Geisei de 1982 kaj instruas pri astronomio dum noktoj de publika observado.
Ludoviko Ariosto
Alfonso sendis lin kiel reganto en la provinco de Garfagnana.
Tiu provinco estis vere sovaĝa kaj nesana, tie Ariosto restis, vere malkontenta, dum tri jaroj.
Li revenis al Ferrara, kaj tie mortis la 6-an de julio 1533.
Louis Antoine de Bougainville
Tahitio
Ili forlasis Tahition kaj velis okcidenten al suda Samoo kaj Novaj Hebridoj, tiam vidante Espiritu Santon de Vanuatuo, daŭre serĉante la Sudan Kontinenton (posta Aŭstralio). La li preskaŭ trafis danĝerajn rifojn kaj devis ŝanĝi kurson en la nordon kaj oriente. Li preskaŭ trovis la Grandan barilrifon. Li velis tra kio nun estas konata kiel la Salomonoj kiujn, pro malamikeco de la loĝantoj tie, li evitis. Oni nomumis la insulon Bougainville laŭ li mem. La ekspedicio estis atakita fare de homoj de Nova Irlando kaj tiele ili direktiĝis al Molukoj. Ĉe Batavia ili ricevis novaĵon de Wallis kaj Carteret kiuj antaŭis Bougainville.
Reveno al Francio
La la ekspedicio kompletigis sian ĉirkaŭnavigadon kaj alvenis ĉe Sankta Malo, kun la perdo de nur sep el 330 viroj, ekstreme malalta nivelo de viktimoj, kaj agnosko al la brila administrado de la ekspedicio fare de Bougainville.
La legendo komenciĝas: Voyage autour du monde
En 1771, Bougainville publikigis sian vojaĝadan rakonton de la ekspedicio sub la titolo Voyage autour du monde par la frégate La Boudeuse, et la flûte L'Étoile (aŭ pli simple Voyage autour du monde). La libro priskribas la geografion, biologion kaj antropologion de Argentino (tiam hispana kolonio), Patagonion, Tahition kaj Indonezion (tiam nederlanda kolonio). La libro estis sensacia, aparte pro la priskribo de la tahitia socio, kiun Bougainville prezentis kiel teran paradizon kie viroj kaj virinoj vivas feliĉe en senkulpeco, for de la korupto de civilizo.
La priskriboj de Bougainville potence ilustris la koncepton de la nobla sovaĝulo kaj influis la utopiajn pensojn de filozofoj kiel ekzemple Jean-Jacques Rousseau antaŭ la apero de la Franca Revolucio. La libro de Denis Diderot Supplément au voyage de Bougainville rerakontas la rakonton de Bougainville alteriĝante sur Tahition, rakontitan fare de anonima leganto al unu el liaj amikoj; tiu fikcia aliro por la ekspedicio de Bougainville, kune kun la priskribo de Diderot de la tahitianoj kiel noblaj sovaĝuloj, estis signifa kritiko de la okcidentaj vivmanieroj kaj pensado.
Milito de Usona Sendependiĝo
Post intervalo de pluraj jaroj, Bougainville denove akceptis mararmean komandon kaj vidis multe da militservo inter 1779 kaj 1782, inkluzive de partoprenado en la franca venko ĉe la Batalo de Ĉesapiko, kio kondukis al la fina malvenko de Granda Britio en la Usona Milito de Sendependeco.
Batalo de Saintes
Pri la memorinda engaĝiĝo en la Batalo de Saintes, ĉe kiu admiralo George Rodney venkis la Grafon de Grasse, Bougainville, kiu komandis la ŝipon Auguste, sukcesis pri kolektigo de ok ŝipoj de sia propra divizio, kaj alporto ilin sekure en Saint Eustace. Li estis promociita al rango de marŝalo.
Post la paco de 1783 li revenis al Parizo, kaj akiris la postenon de membro de la akademio. Li projekciis esplorvojaĝon direkte al la norda poluso sed tiu ne akiris subtenon de la franca registaro.
Promocio kaj retiriĝo
En 1787, li iĝis membro de la Franca Akademio de Sciencoj. Li akiris postenon da vicadmiralo en 1791; kaj en 1794, eskapis de la Teroro, li demisiis al sia biendomo en Normandio. Reveninte al Parizo, li estis unu el la fondaj membroj de la Agentejo de Longitudoj (Bureau des Longitudes). En 1799, Napoleono la 1-a igis lin senatano, kaj en 1808, membro de la Legio de Honoro. Li mortis en Parizo la. La grafo Louis Antoine de Bougainville estis parte entombigita en Tombejo Calvaire, kie troviĝas plato sur lia tombo, kiu diras interalie: "ĉi tie ripozas lia koro - lia korpo estas en Panteono de Parizo".
Li estis edziĝinta kaj havis tri filojn, kiuj ĉiuj deĵoris en la franca armeo aŭ mararmeo.
Heredo
La nomo de Bougainville estas antaŭfiksita al la plej granda orienta insulo de Papuo-Nov-Gvineo; kaj al la markolo kiu disigas ĝin de la insulo Choiseul. Ĝi aplikiĝas ankaŭ por la markolo inter la insuloj Mallicollo kaj Espiritu Santo de la Novaj Hebridoj.
La genro de sudamerikaj grimpadarbedoj kun buntaj brakteoj, nome Bugenvilo, estas nomata laŭ li.
Dek tri ŝipoj de la Franca Mararmeo estis nomitaj en lia honoro.
Oktobro de 2014
Jen listo de okazaĵoj en oktobro 2014.
Kenĝi Goto (japana video-ĵurnalisto​) estis kaptita kaj ostaĝigita en Sirio fare de aktivuloj de la Islama Ŝtato (IŜIL)​.
Buzad
Buzad (hungare:Buzád) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 859 loĝantojn (rumanoj); en 1992 258 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1415. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Bogda.
Conflans-Sainte-Honorine (stacidomo)
Conflans-Sainte-Honorine estas franca stacidomo sur linio J de Transilien, situanta en Conflans-Sainte-Honorine (departemento Yvelines).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Mantes-Station par Conflans-Ste-Honorine (334000).
Ur
La literkombino havas plurajn signifojn:
Ĉina lankrura krabo
Ĝi havas mallongan kaj tre fortan pinĉilon. Ĝi nutras sin ĉefe per moluskoj, helikoj, konkoj, sed kelkfoje kaptas eĉ fiŝojn, aliajn krustacojn.
La ĉina lanpinĉila krabo povas demeti unufoje eĉ unu milionon da ovoj. Ĝi povas migri eĉ 1.500 km en jaro, disvastiĝis per la balasta akvo de la transoceanaj ŝipoj.
La besto danĝerigas eĉ la homon, ĉar povas malsanigi homon je morta pulmomalsano, ĝi mem infektiĝas post manĝo de iu tropika heliko.
22469 Poloniny
22469 Poloniny estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Peter Kolény kaj Leonard Kornoš elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Nacia parko Poloniny proklamita la, unua protektita loko de malluma ĉielo en Slovakio. Poloniny estas rutena vorto por "paŝtejo" aŭ "herbejo". La parko entenas observatorion ĉe la montselo de Kolonica. La nomo estis proponita de la Slovaka Unio de Amatoraj Astronomoj.
Serket
Serket, antikva diino de la magio kaj simbolo de la suna varmo de la sunsitemo. Serket estis reprezentita kiel virino kun enskribaĵo sur ŝia kapo. Ankaŭ skorpio el ina kapo, kun kornoj aŭ kun la suno. Kelkfoje ŝi estis reprezentita kiel virino kun kapo de leonino.
Serket estis bonfara diino kiu protektis la sarkofagon de la faraono. En la funebraj tekstoj ŝi aperas kiel patrino de la mortinto, kiun ŝi mamsuĉigas. Ŝi estis protektanto de la kanopo de Kebehsenuf. Ankaŭ ŝi helpis kontraŭ la pikoj de skorpioj kaj serpentoj.
Serket estis identigita kun la diinoj Iziso kaj Seŝat. Ŝi estis kultata en la Nildelto, en Edfu kaj Per-Serket. La sacerdotoj de Serket estis kuracistoj kaj magiistoj kiuj kuracis la pikadojn de la venenaj bestoj.
Masashi Motoyama
Masashi Motoyama (japane 本山 雅志, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2000 ĝis 2006 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Hartwig Bartz
Hartwig Bartz (* 21-an de februaro 1936 en Rammelsbach; † 2001) estis germana frapinstrumentisto de moderna ĵazo.
Vivo kaj verkado
Bartz, kiu devenis el okcident-palatinata muzikisto-familio, lernis kiel meminstruanto la frapinstrumentaran ludon. Kiel profesia muzikisto li laboris komence en la usona militisto-prizorgado en Baumholder kaj aliaj starejoj de la usona armeo en okcidenta palatinato. En 1958 li akompanis en Hamburgo Stenon Getz, poste li koncertvojaĝis kun Chet Baker kaj prezentis en Baden-Baden kun Oscar Pettiford. En 1960 li validis kiel malmolbopa specialisto kaj li muzikis kun Peter Trunk en la kvinopo de Albert Mangelsdorff, en kiu li restis ĝis 1961 kaj „kies stilan evoluigon li antaŭenigis per sia ritma varieco, unika en la germana ĵazo tiutempa.“ Bartz faris multatentatajn, kvankam pridisputitajn prezentadojn, interalie dum la Germana Ĵazfestivalo en 1960 kaj 1962. Je la festivalo de Antibes li estis distingita kiel plej bona frapinstrumentisto. . Li plue muzikis ce Fritz Münzer, Wolfgang Lauth, Don Cherry, Egon kaj Freddy Christmann, antaŭ ol li iris al Hamburgo kaj Berlino, kie li en 1965 ludis i.a. kun Leo Wright en la orienta parto de la urbo, sed ankaŭ prezentis ku kabaretisto Wolfgang Neuss en ties programo „Neuss Gericht“. Post tio li iris al Munkeno, kie li ĝis 1969 laboris en la ĵazklubejo Domicile kun Joe Haider, Pony Poindexter, Olaf Kübler aŭ Alexander von Schlippenbach. En Hamburgo li poste muzikis kun Michael Naura.
Pro drogomanio okazis kolapso kaj sendrogiĝo. Januaron de 1971 li mortbatis je neniam tute klarigitaj cirkonstancoj sian edzinon kaj devi pasigi la venontajn du jardekojn en fermita psikmalsanulejo.
Strážkovice
Strážkovice estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 11 km sudoriente de České Budějovice kaj 8 km nordokcidente de Trhové Sviny, apud ŝoseo, kiu kunigas tiujn ĉi du urbojn. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1391.
Partoj de municipo
Municipo Strážkovice konsistas el tri partoj sur du katastraj teritorioj:
Johannes Fastenrath
Vivo
Fastenrath iĝis, post studoj de jurscienco en Bonn, Heidelberg, Munkeno, Berlino kaj Parizo, aŭskultisto en Kolonjo por baldaŭ poste forlasi karieron juran. Translokiĝinte al Kolonjo li tute dediĉis sin je verkado. En 1864 li restis dum kvar monatoj en Hispanio kie li entuziasmiĝis ege pri tiu ĉi lando, ĝiaj popoloj, historio kaj literaturo.
Dum la Francia-Prusia Milito li publikigis en 1870 militajn kaj venkajn kantojn ĉe »Den deutschen Helden von 1870« (6a eldono, Leipzig 1871. En la hispana eldonitis de li »Pasionarias de un Alemán-Español« (1872), priskribo de la pasiono-ludo de Oberammergau, kaj »La Walhalla y las glorias de Alemania« (1872ss.), galerion da elstaruloj germanaj de la ĥeruska tribestro Arminius ĝis imperiestro Vilhelmo.
Jen aliaj verkoj de li: »Calderon de la Barca« (Leipzig 1881) und »Calderon in Spanien« (Leipzig 1882); »Von Hochzeit zu Hochzeit. Lieder aus sonnigen Tagen« (Wien 1883); »Granadinische Elegien« (Leipzig 1885); »Die zwölf Alfonsos von Kastilien«, historischer Romanzenzyklus (Leipzig 1887). »Katalanische Troubadoure der Gegenwart« (Leipzig 1890); »Figures de l'Allemagne contemporaine«, kolekto da eseoj el malenlandaj periodaĵoj (Parizo 1887); »Christoph Columbus. Studien zur 4. Centenarfeier etc.« (Dresdeno 1895). Menciindas krome lia tradukaĵoj de dramoj laŭ Echegaray; Balaguers Trilogie »Die Pyrenäen« (Leipzig 1892); »Luther im Spiegel spanischer Poesie. Bruder Martins Vision« (laŭ Gaspar Núñez de Arce, 2a eldono, Leipzig. 1881); komedioj de Bretón de los Herreros (Dresdeno 1897) kaj de Zorrilla »Don Juan Tenorio« (Dresdeno 1898). En 1899 festitis la unuan fojon en Kolonjo, laŭ la instigoj de Fastenrath, ludoj nome »Blumenspiele«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 6. Leipzig 1906, p. 348 (surrete)
Vila Valério
Vila Valério estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu havis 13.830 loĝantojn en 2010.
William Anders
aviado kaj kosmoflugado. Ĝis la jaro 1960 li en West Point estis asista profesoro pri termodinamiko kaj fluidomekaniko. Post tio li en armea bazo de Kalifornio reiĝis aerarmea piloto: komece kiel testpiloto de novaj aviadiloj, poste kiel pilota edukisto.
Inter la jaroj 1963 kaj 1969 li estas kosmonaŭto de la usona institucio NASA. Kadre de tio li estis en la teraj teamoj de la misioj Gemini 11 kaj 12 (1966) kaj estis partoprenanto en la kosma misio Apollo 8 (1968), kiu kiel unua usona teamo sukcesis ĉirkaŭi la lunon en ties orbito kaj sukcese reveni al la tero.
Uv
La literkombino havas plurajn signifojn:
Carl Karlweis
Carl KARLWEIS (vere: Karl Weiß/Weiss; naskiĝinta en la 23-a de novembro 1850 en Vieno, mortinta samloke en la 27-a de oktobro 1901) estis aŭstra dramisto kaj rakontisto.
Vivo
Karlweis estis ekde 1868 oficisto de la privata fervoja societo Österreichisch-ungarische Staatseisenbahngesellschaft en Graz. En 1869 li ekdeĵoris ĉe Carl-Ludwig-Bahn, Ekde 1876, estante jam verkisto, li estis firmaa sekretario de Graz-Köflacher Bahn, ekde 1891 en la ĝenerala komandejo de Südbahngesellschaft en Vieno Supera inspektoro kaj Estro de la buroo por ĝeneralaj aferoj. Karlweis estis felietonisto ĉe Neues Wiener Tagblatt, kiel ankaŭ ĉe Neue Freien Presse kaj Die Gartenlaube.
Li skribis plurajn rakontojn kaj romanojn, parte en la viena dialekto. Kun Hermann Bahr (ekz. en 1893 - premiero de Aus der Vorstadt) kaj Vinzenz Chiavacci li verkis ankaŭ komediojn (ekz. Einer vom alten Schlag) kaj popolaĵojn surscenigititajn ĉefe en Vieno ĉe Deutsches Volkstheater kaj Wiener Volksbühne. Menciindas ankaŭ la novelkolekton Geschichten aus Stadt und Dorf kiel ankaŭ la broŝuro ''Das gemütliche Wien" (1889).
Estante juddevena li konvertiĝis en la 23.4.1889 al protestantismo. En 1919 nomitis en Währing la strateto Karlweisgasse por li. Lia filino estis la verkistino Marta Karlweis, lia filo la aktoro Oskar Karlweis.
75842 Jackmonahan
75842 Jackmonahan estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey : astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Mari Rantasila
Ritva Leena Mari RANTASILA (naskiĝis la ) estas finna aktoro, reĝisoro kaj kantisto.
Rantasila ŝtudis aktoradon, kiam Jouko Turkka instruis ŝin. Rantasila fariĝis magistro de teatrarto en 1987. Ŝi aktoris kun aliaj en televidaj serioj Raid (2000) kaj Kotikatu (1995–2001, 2008–2009) kaj en la jaro 2015 en Henkesi edestä, filmo de Petri Kotwika.
Kiel kantisto Rantasila estis unue konata per kanto Auringossa. En 2000 ŝi kantis kanton de Raid, nome Vain rakkaus.
Rantasila reĝisoris mallongfilmojn kaj tri Risto Räppääjä-filmojn: nome Risto Räppääjä (2008), Risto Räppääjä ja polkupyörävaras (2010) kaj Risto Räppääjä ja viileä Venla (2012). Lia frato estas grava glacihokeisto Juha Rantasila.
Marquette (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Madeleine - Comines-France (296000).
Vaux-sur-Seine
Vaux-sur-Seine estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vauxois.
Vb
La literkombino vb havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Kantono Monroe (Okcidenta Virginio)
La kantono Monroe - angle Monroe County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Union.
Ĝi estis nomita laŭ James Monroe, eksa prezidento de Usono.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Colmar-Saint-Joseph (stacidomo)
Colmar-Saint-Joseph estas franca stacidomo sur linio Colmar-Central -, situanta en Colmar, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Colmar-Central - Metzeral (119000).
Kadmia (II) fosfato
Kadmia fosfato aŭ kadmia ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kadmia hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka toksa solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kadmia fosfato posedas 3 kadmiatomojn, 2 fosforatomojn kaj 8 oksigenatomojn. Kadmia fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kadmiaj derivaĵoj.
Ĉinlando
Ĉinlando povas aludi al jeno:
Ildikó Zsemlye
Ildikó Zsemlye [ĵemje], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsemlye Ildikó estas hungara skulptisto, instruisto.
Ildikó Zsemlye naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ildikó Zsemlye abiturientis en industriarta gimnazio en 1987 en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1995. Ŝiaj majstroj estis József Somogyi kaj György Jovánovics. Ŝi ricevis stipendiojn inter 1994–1997, en la jaroj 2001, 2003 kaj 2004. Ŝi instruis en mezlernejoj de Győr kaj Budapeŝto (2002–2004). Ŝi ricevis premiojn inter 1993-2011.
Septembro de 2014
Jen listo de okazaĵoj en septembro 2014.
Matematiko de paperfaldado
Ekzistas konsiderebla kvanto da matematikaj studoj pri la arto de paperfaldado aŭ origamio. Intereskampoj inkluzivas faldeblecon de donita modelo, sed ankaŭ uzon de paperfaldado por solvi matematikajn ekvaciojn.
Iuj konstruoj — nome trionigo de ajna angulo aŭ duobligo de volumeno de ajna kubo — estas pruvita nesolveblaj uzante cirkelon kaj liniilon, sed solveblaj per paperfaldado. Paperfaldado povas esti uzata por solvi ekvaciojn de ordo pli ol 4 (aksiomoj de Huzita estas unu grava ero al ĉi tiu kampo de studado.)
Kiel rezulto de origamia studado pri la apliko de geometriaj principoj, manieroj tiaj kiaj la teoremo de Haga permesas al paperfaldantoj precize faldi la flankon de kvadrato en trionojn, kvinonojn, seponojn, kaj naŭonojn. Aliaj teoremoj kaj manieroj ebligas la kreadon de aliaj geometriaj figuroj el kvadrato - egallateraj trianguloj, kvinlateroj, seslateroj, specialaj ortanguloj - de la ora ortangulo kaj de la arĝenta ortangulo.
La problemo de rigida origamio, traktanta la faldojn kiel ĉarniroj kuniĝantaj du platajn, rigidajn surfacojn kiel lado havas grandan praktikan gravecon. Ekzemple, la mapa faldo de Miura estas rigida faldo, kiu estas uzata por malfaldi grandajn sunajn panelojn de artefaritaj satelitoj.
Faldado de plata modelo de faldŝablono estas pruvita de Marshall Bern kaj Barry Hayes kiel NP plena. Pluaj referencoj kaj teknikaj rezultoj estas diskutita en Parto II de Geometria Faldadaj Algoritmoj.
La malprofita funkcio por faldado de papero al duono en nura direkto estis donita kiel, kie L estas la minimuma longo de la papero (aŭ alia materialo), t estas la materiala dikeco, kaj n estas la kvanto de faldoj ebla. Ĉi tiu funkcio estis donita de Britney Gallivan en 2001 (tiam ankoraŭ mezlerneja studento), kiu sukcesis faldi paperfolion al duono 12-foje. Antaŭe oni opiniis la maksimuman faldeblon de papero nur je ok.
Kojak
Kojak estas usona agadema krim-drama televidserio en kiu stelulis aktoro Telly Savalas por la titoliga rolulo nome novjorka polica Leŭtenanto Theo Kojak. Prenante la horspacon de la populara serio Cannon, ĝi estis elsendita de la kanalo CBS el 1973 al 1978.
En 1999 la gazeto "TV Guide" rangigis Theo Kojak kiel numero 18a en sia listo de 50 plej grandaj televidaj roluloj el ĉiuj tempoj.
Caggiano
Najbaras la komunumoj Auletta, Pertosa, Polla, Salvitelle, Sant'Angelo Le Fratte (PZ), Savoia di Lucania (PZ) kaj Vietri di Potenza (PZ).
Tomoyuki Hirase
Tomoyuki Hirase (japane 平瀬 智行, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Universitato de Surrey
La Universitato de Surrey (University of Surrey) estas publika esplora universitato, situanta en Surrey en Britio, kiu estis establita kaj agnoskita kiel universitato en 1966. Kvankam la universitato estis agnoskita kiel universitato nur en 1966, regionaj akademiaj institucioj ekzistis ekde 1891. Nuntempe, ĉirkaŭ 16,000 studentoj studas tie (el kiuj proksimume 13,000 por bakalaŭroj kaj proksimume 3,000 por altnivelaj gradoj).
La universitato estas membro de multaj akademiaj organizoj, inkluzive de la Konferenco de Eŭropaj Lernejoj por Altnivela Inĝenieristiko-Eduko kaj Esplorado (CESAER) kaj la Asocio de Britaj Ŝtatkomunumaj Universitatoj. La universitato havas signifajn kunlaborojn kun North Carolina State University, la Universitato de Honkongo, Nacia Universitato de Seulo kaj la Universitato de San-Paŭlo.
La prezidanto de la universitato estas Princo Eduardo, Duko de Kent. Unu el la plej elstaraj diplomiĝintoj de la universitato estas la iama ĉefministro de Libano Hassan Diab.
Jeanne d'Arc (filmo)
Jeanne d'Arc (Johana de Arko) estas franca filmo de Luc Besson, aperinta en 1999.
Rakonto
Luc Besson dividas la filmon en tri partojn: infanecon de Jeanne, ties militan vivon, ties proceson.
La juna Jeanne d'Arc estas infano aparte pia, devota, amata kaj feliĉa, vivanta en malgranda mezepoka vilaĝo Domrémy de la duklando de Loreno, ĝis tiu vilaĝo kaj ties vilaĝanoj iun tagon estas prirabitaj, masakritaj kaj brulitaj de taĉmento da anglaj soldatoj dum la Centjara milito. Jeanne, kiun ties fratino kaŝas en murŝrankon kaj protektas per sia korpo, estas terurita, tetanizita, senpova kaj dumvive traŭmatizita atestanto de la masakro de tiu fratino, kiun ŝi amegas, ventron tratranĉitan de glavo kaj perfortita antaŭ la pordo de la murŝranko, kie ŝi kaŝiĝas, de malnobla kaj besteca ebria angla soldato, sub la rigardoj de ties altablitaj komplicoj. Profunda kaj interna histeria malamo al angloj tiam akaparas ŝian animon... Ŝi tiam tre malfacile donas senson kaj distingas inter tiu terura traŭmatiza provo, sia forta imagpovo, sia konscienco, siaj internaj paroladoj, siaj malamaj kaj venĝemaj pulsoj, sia amo al Dio kaj al homoj, la mesaĝoj de la Biblio, la paroladoj de religiuloj, la historia realeco de la centjara milito, la trista homaneco, kaj kelkaj vizioj, kiuj intime konvinkas ŝin, ke Dio taskas al ŝi forpuŝi la Anglojn el Francio, kronigi la Daŭfenon Charles VII reĝo de Francio en la katedralo de Reims.
Tiam komenciĝas la proceso. Jeanne d'Arc estas sola, kaj dubas pri iuj epizodoj de sia vivo: ĉu ili ne havis hazardajn koincidencojn, kiujn ŝi konfuzis kun signoj de Dio? Angloj publike brulas ŝin vive la, en la malnova vendoplaco de Rouen.
Chambourcy
Chambourcy estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Jeanne d'Arc (filmo)
Filmado
La filmo estis filmita en ĉirkaŭĵo de akva rezervujo Slezská Harta.
Chambourcy
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Camboriciens.
Kohlberg (Supra Palatinato)
Kohlberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Waldnaab kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Caianello
Caianello estas komunumo de Italio.
Akcipitrobeka martestudo
La akcipitrobeka martestudo (Eretmochelys imbricata) el la ordo de testuduloj kaj familio de keloniedoj videblas en la proksimaj maroj de Ŝandongo kaj Fuĝjano, kaj ĉirkaŭ Ĝoŭŝan-Insularo, Hajnan-Insulo kaj la insuloj de Sudĉina Maro, kaj estas videbla ankaŭ en la Suda Pacifika Oceano kaj Hinda Oceano.
Korpaj trajtoj
Longa je ĉ. 60-74 cm., maksimume je 84.cm., ĝi estas malpli granda ol la kelonio. Ĝi portas brunan karapacon kun helflavaj strioj, kies kornecaj platoj estas vicigitaj tegolaranĝe kaj sterniĝas nur en ĝia maljuneco. La ventra kiraso estas brile flava. La kvar membroj aspektas remilformaj, la antaŭaj inembroj estas pli grandaj kun po du ungoj kaj la malantaŭaj pli malgrandaj kun po unu ungo. La vosto estas mallonga kaj kutime ne montriĝas ekstere. Ĝi havas du parojn da skvamoj sur la frunto, supran makzelon kurban kaj platan rostron.
Konduto
La martestudoj vivas en tropikaj kaj subtropikaj marbordoj kaj naĝas laŭ difinita vojo ĉiujare. Ili estas kruelegaj (el tio ilia nomo akcipitro) kaj nutras sin per fiŝoj kaj moluskoj, eventuale algoj. Inter julio kaj septembro ĉiujare ili grupiĝas ĉe marbordoj. Dumnokte la testudino fosas kavon sur strando por demeti ovojn, kies nombro estas malpli granda ol tiu de la fielonio. Demetinte ovojn, ĝi kovras ilin per sablo. La ovoj estas nature kovataj dum ĉ. du monatoj. Ofte okazas, ke ĝi demetas ovojn en fiksita loko. Oni kaptis unu ovodemetantan martestudinon sur plaĝo ĉe la marbordo de Srilanko kaj metis markon sur ĝia membro. Post 30 jaroj oni denove kaptis ŝin en la sama loko.
Utilo kiel homa predo
Laŭdire ĝia viando ne estas tiel bongusta, kiel tiu de la kelonio, sed la kiraso havas pli grandan ekonomian valoron ol tiu de la kelonio. Frue en Song-dinastio de Ĉinio jam estis noto, ke ĝia kiraso servas por fari medikamenton. Ĝi havas ankoraŭ pli longan historion kiel materialo por fari metiartajojn.
Jamay
Geografio
Jamay apartenas al la regiono Ciénega kiu situas en la centra parto de la subŝtato Ĥalisko. Multaj komunumoj en tiu regiono sude limtuŝas Ĉapalaan Lagon aŭ la meksikan subŝtaton Miĉoakano. Al la regiono Ciénaga apartenas entute 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21223 loĝantojn. El tiuj estis 10368 viroj kaj 10855 virinoj. La komunumo havas surfacon de 174,49 km². La meza alteco estas 1530 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20 C. En la komunumo estas 858,4 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5753 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5244 scipovis legi kaj skribi kaj 499 viroj estis analfabetoj. Do 8.67 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 6065 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5452 sciis legi kaj skribi kaj 599 virinoj estis analfabetoj. Do 9,88 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Jamay vivis 16501 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 25 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,152 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Upuaut
Upuaut aŭ Upuat «tiu kiu malfermas la vojojn», dio de la Duato, funebra dio kaj de la milito en la egipta mitologio.Upuaut estis reprezentita kiel hundo aŭ nigra ŝakalo kun blanka kapo, sur standardo kun unu aŭ du ureoj kiuj ekas el la flankoj de la piedoj. Liaj atributoj estis klabo kaj arko. La grekoj interpretios tion kiel lupo. Upuaut estas origina dio de la sankta urbo Abidozo, en la Supra Egiptio, sed simbolis la unuecon de la Du Teroj. Komence, Oziriso estis la funebra dio, de la nekropolo kaj de la Duato, sed komence de la dekdua egipta dinastio iaj funkcioj estis limigitaj al la submondo, kaj Upuat iĝis la funebra dio.
Li akompanis Ozirison, en sia vojaĝo al foraj landoj. Ili estis alvokita de la soldatoj por ricevi protektadon kaj la malfermon de la vojoj, kiel faris ankaŭ per la suna boato de Reo, kaj kun la mortintoj en la Duato.
Upuat estas simbolo ankaŭ de la vintra solstico. En Abidozo li estis filo de Iziso kaj Oziriso, klara sinkretismo kun Horuso. Kiel "Sinjoro de Abidozo", li anstataŭis Anubison en tiu ĉi urbo.
Sfinktero
Sfinktero estas cirkla muskolo cirkaŭ natura tubo tra kiu pasas substancojn el unu organo al alia. Tiu povas fermi aŭ malfermi la tubon. Estas 40 diversaj sfinkteroj en la homa korpo.
Dulliken
Dulliken estas komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 4,712 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Dulliken situas sude de la rivero Aro ĉe la norda deklivo de la ĵurasa montoĉeno Engelberg. En la najbara komunumo Däniken situas la atomcentralo Gösgen, kiu produktas proksimume 15% de la svisa elektro. Al la komunumo Dulliken apartenas krom la ĉefvilaĝo Dulliken mem la setlejoj Leimgruben kaj Engelberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,06 km², de kiuj 33,2% estas kovritaj de arbaro, 38,4% servas por agrikulturo kaj 27,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dulliken limas en nordo al Winznau, en nordoriento al Obergösgen, en oriento al Däniken, en sudoriento al Walterswil, en sudokcidento al Oftringen (AG), en okcidento al Starrkirch-Wil, kaj en nordokcidento al Olten.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Olten al Araŭo. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Araŭo kaj Olten al Soloturno kaj Bielo. Krome tra la komunumo pasas diversaj buslinioj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 estas Araŭo-okcidento en distanco de proksimume 8 kilometroj orienten.