cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urbfervojo de Vieno
Elektra urbfervojo
La linio "18G" estis kombina trama kaj urbfervoja linio: ĝi komenciĝis en la urbfervoja stacio Heiligenstadt, pluiris laŭ la Zona Linio ĝis antaŭ la stacio Gumpendorfer Straße, kaj poste iris sur la tramaj trakoj de la linio 118 (hodiaŭ 18) ĝis la stacio Wien Südbahnhof. Ĝi lastafoje veturis la 19an de februaro 1945. Post la 2a de aŭgusto 1965 la konektaj trakoj norde de la stacio Gumpendorfer Straße tute ne plu estis veturataj eĉ de servaj tramoj, kaj baldaŭ poste forigitaj.
En 1934 la urbfervojo definitive transiris en la posedon de la urbo Vieno. Post 1945, la fino de la Dua Mondmilito, la urbfervojo estis relative rapide rekonstruita (sur la du fervojoj al Heiligenstadt denove estis trafiko tamen nur en 1954), kaj en la 1960-aj jaroj estis planoj rekunigi la urbfervojon kun la resto de la fervoja sistemo kiel parto de la S-Bahn de Vieno, sed ili ne realiĝis.
Campinas do Sul
Campinas do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 5.506 loĝantojn en 2010.
219
En la jaro 219 post Kristo okazis, interalie:
Rodolfo Teófilo
RODOLFO Marcos TEÓFILO [Rodoŭfu Markus Teofilu] (naskiĝis en la, en Salvador; mortis la en Fortalezo) estis brazila verkisto kaj farmaciisto.
Li ĉeestis la precipajn trosekecojn, kiujn travivis la brazila subŝtato Cearao en la 19-a jarcento. Li arde batalis favore al kreado de oficiala instanco, kiu prizorgus amasan vakcinadon kontraŭ Variolo. Pro liaj senĉesaj alvokoj al amasa vakcinado, li estis politike persekutita de Antônio Pinto Nogueira Acioly, diktatorema guberniestro, kiu regis Cearaon de 1898 ĝis 1900. Eĉ sen politika subtenado, Rodolfo Teófilo propravole ekigis vakcinadon kaj kune kun sia edzino sukcesis malaperigi Variolon en Cearao.
Rodolfo Teófilo estis kontraŭa al drinkado, kaj pro tio kreis li mem trinkaĵon, celante anstataŭigi alkoholenhavajn trinkaĵojn. Li nomis sian trinkaĵon Cajuína (akaĵuaĵo) kaj ĝis hodiaŭ ĝi estas vendata precipe norde de Brazilo.
Rodolfo estas nuntempe agnoskata kiel unu el la plej elstaraj cearaaj verkistoj. Li partoprenis en la ĝisnuna plej grava cearaa literaturmovado, A Padaria Espiritual (La panejo spirita), kiu estis la ĝermo de la Academia Cearense de Letras (Cearaa Beletra Akademio). En tiu akademio, kiu tiuspece estis la unua en Brazilo, eĉ antaŭ la Brazila Beletristika Akademio, Rodolfo Teófilo estis kunfondinto, kaj poste fariĝis la 33-a patrono.
Malgraŭ sia naskiĝo en la subŝtato Bahio, Rodolfo Teófilo diris, ke li estas cearaano ĉar li mem volas.
Zoran Milanović
Zoran MILANOVIĆ (naskiĝis en Zagrebo, do nun -aĝa) estas kroata juristo kaj politikisto. Post sia studado de juro en la universitato de Zagrebo li dungiĝis kiel oficisto en la ministerio pri eksteraj rilaroj de Kroatio. En 1998 li plenumis postdiploman studon pri eŭropa juro en Bruselo. Ekde 2020 li estas prezidanto de Kroatio, antaŭe li estis de 2011 ĝis 2016 ĉefministro.
Ekde la 2-a de junio 2007 li estas prezidanto de la Socialdemokratia Partio de Kroatio (kroate Socijaldemokratska Partija Hrvatske, SDP). En la parlamenta baloto de 2007 li elektiĝis membro de la parlamento de Kroatio, nomata Sabor.
En la parlamenta baloto de decembro 2011 li estis pinta kandidato de sia partio, kiu konkuris en la balota alianco Kukuriku. Post kiam la alianco akiris plimulton de ĉiuj voĉoj kaj sekve ankaŭ plimulton de la parlamentaj seĝoj, li la 23-an de decembro 2011 kiel posteulo de Jadranka Kosor elektiĝis ĉefministro de Kroatio.
Urbfervojo de Vieno
Fino de la urbfervojo
Post decido konstrui metroon, en 1976 komenciĝis la fino de la urbfervojo per metroiĝo de la segmento de Heiligenstadt ĝis Friedensbrücke, la unua segmento de la linio U4 kaj entute la unua de la metroo de Vieno. La lastaj urbfervojaj trajnoj sur la diversaj segmentoj de la Vien-vala kaj Danubkanala Linio veturis en la jenaj datoj:
Post la konstruado de la U4 nur du Wagner-stacioj, Stadtpark kaj Schönbrunn, konservis sian arĥitekturon, ĉe ĉiuj aliaj almenaŭ la kajoj estis rekonstruitaj, dum la eniraj konstruaĵoj ofte restis. Kelkaj originaj eniraj konstruaĵoj estis jam antaŭe anstataŭigitaj per novaj.
Partoj de la urbfervoja sistemo restis nur la Zona Linio inkluzive de la konekta arko. La segmento de Gumpendorfer Straße al Meidling Hauptstraße estis fermita en 1985 kaj ne rekonstruita; ĝian transiran funkcion transprenis ekde 1989 la nova pli centroproksima stacio Längenfeldgasse - la Zonan Linion anstataŭis la 7an de oktobro 1989 la nova metrolinio U6, plilongigita suden tra la 12a distrikto al la stacio Philadelphiabrücke ĉe la stacio Wien Meidling. Okaze de tiu fermiĝo, ankaŭ la paralela tramlinio 8, antaŭe ekzistinta dum pluraj jardekoj, estis fermita.
Vagonoj
La unuaj vagonoj uzataj sur la Viena Elektra Urbfervojo estis menditaj de 1924 ĝis 1926: motorvagonoj de la tipo "N", kaj kromvagonoj de la tipoj "n" kaj "n1". Sur la urbfervojo ili estis ligitaj al trajnoj de ĝis naŭ vagonoj. Ili estis uzataj ankaŭ kiel tramaj vagonoj sur la linio 60.
Post la dua mondmilito, tiuj vagonoj estis forte difektitaj kaj tial alikonstruitaj, tiuj alikonstruoj nomiĝis tipoj "N1" (motorvagonoj) kaj "n2" (kromvagonoj) kaj unuafoje veturis la 12an de julio 1954. De 1979 la entrepreno Bombardier-Rotax liveris motorvagonojn kaj kromvagonojn de la tipoj E6 kaj c6. Ne estis tiam certe, ĉu la Zona Linio estos alikonstruita por uzado de la samaj metrovagonoj kiel sur la metrolinioj U1 ĝis U4, kaj tial tiuj vagonoj devis esti en tiu okazo uzeblaj ankaŭ sur la tramo; ili tie tamen neniam estis uzataj en pasaĝera trafiko. Tiuj tipoj ankoraŭ ĝis 2008 uziĝis ankaŭ sur la posteulo de la urbfervojo, la metrolinio U6.
Gramin Ŝakti
Gramin Ŝakti (bengale গ্রামীণ শক্তি, prononco, "vilaĝa energio"), estas organizaĵo en Bangladeŝo, kiu evoluis el la sukcesa projekto Gramin-Banko (bengale: গ্রামীণ ব্যাংক, Grāmīṇ Byāṃk, "vilaĝa banko"), kiu kune kun sia iniciatinto Muhammad Junus ricevis la Nobel-Premion pri Paco en 2006. Intertempe kaj la banko kaj la projekto Gramin Ŝakti estas parto de tegmenta "Gramin-familio de organizaĵoj". En 2007 al la projekto Gramin Ŝakti estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Eksteraj ligiloj
Grameen family of organizations Famille d'entreprises Grameen グラミン・ファミリー
1795 Woltjer
1795 Woltjer estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Dora familio.
Ĝi estis fotita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden, post ekzameno de la senditaj en Nederlandon.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Jan Woltjer.
Cajuína
Cajuína [Kaĵuina] estas brazila trinkaĵo farita el Akaĵuo. Ĝin kreis Rodolfo Teófilo, cearaa verkisto kaj farmaciisto. Li celis pere de ĝi anstataŭigi alkoholenhavajn trinkaĵojn. Nuntempe tiun trinkaĵon oni pli konsumas en la nordorientaj brazilaj subŝtatoj Cearao kaj Piaŭio.
Pumuckl
La koboldo PUMUCKL havas la ĉefrolon en la ege ŝatata bavara serio radiodrama, libra kaj televida Majstro Eder kaj lia Pumuckl kun infanoj kiel celgrupo. Lia kreintino estis Ellis Kaut (1920-2015) en la 1961-a jaro.
La aliaj figuroj estas: Meister Eder (lignaĵisto), S-ino Eichinger (purigistino), S-ro Bernbacher (seruristo), S-ro Schmitt (aŭtoriparisto), S-ro Wimmer (mendanto de s-ro Eder) kaj aliaj.
Karaktero de Pumuckl
Pumuckl, karesa versio de la nomo Nepomuk, estas ruĝhara koboldo vivante ĉe la tipe bavara ĉarpentisto Franz Eder ekde sia nevola kaptiĝo ĉe gluujo. Pro tio la malpraulo de la nordeŭropaj kalfatruloj (Klabautermänner) iĝis videbla por Eder kaj devigitis, laŭ kobolda leĝo, daŭre resti en Munkeno. Por ĉiuj aliaj homoj ĝia nevidebleco restas, por la bestoj ne.
Pumuckl ja ŝatas paperon kraketantan, objektojn ekbrilantajn, ĉokoladon, pudingon, velboatojn kaj malordon. Ĝi inverse ege malŝatas katojn, la Heinzelmännchen-elfojn, ĝardenajn nanojn kaj fromaĝon (putra lakto). Pumuckl tamen amas etbestojn kiel kobajon kaj musojn. Liaj hobioj estas la elpenso de mistifiketoj kaj la rimfarado. Lia preferita dormejo estas segeroj en la ĉarpentista ateliero de Eder kvankam tiu ĉi bonulo faris por li propran liteton!
Gallia Lugdunensis
Gallia Lugdunensis estis provinco de la Romia Imperio.
La provinco estis parto de la teritorio de Gaŭlio, kiun la armeo de la imperiestro konkeris inter la jaroj 58 kaj 51 antaŭ Kristo. Dum la administra divido de tiu teritorio de Gaŭlio sub la imperiestro Aŭgusto Cezaro ekestis tri provincoj: la du aliaj estis Gallia Belgica en la nordoriento kaj Gallia Aquitania en la sudokcidento (aldone al tiuj tri regionoj ekzistis la romia provinco Gallia Narbonensis en la pleja sudo de Gaŭlio, kiu jam de la jaro 120 antaŭ Kristo estis romia).
Gallia Lugdunensis, pli poste nomita nur Lugdunensis, ampleksis la centron de la hodiaŭa ŝtato Francio de Bretonio kaj Normandio norde, la regiono de la riveroj Luaro (Loire) kaj Sejno (Seine) centre ĝis la valo de la rivero Rhône apud la urbo Lyon, kiu sub la tiama nomo Lugdunum estis la ĉefurbo de la provinco, kaj donis sian nomon al la provinco.
Gravaj urboj de la provinco Gallia Lugdunensis estis:
Telksino (luno)
Telksino estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Malkovris ĝin Scott S. Sheppard, Brett J. Gladman kaj ilia teamo de la Universitato de Havajo, post observoj de fotoj faritaj per la kanada-franca-havaja teleskopo de Mauna Kea inter la kaj la. Ĝia malkovro estis anoncita la, la satelito estis tiam maldaŭre nomata S/2003 J 22.
Nomo
La, ĝi ricevis, kun aprobo de IAU la nomon Telksino. Telksino (greke: Θελξινόη) estis unu el la kvar praaj muzoj de la helena mitologio. (Laŭ Cicerono, iliaj nomoj estis Telksino, Arkeo, Meleteo kaj Aedeo.)
Orbito
Laŭ ĝia orbito, ĝi estus verŝajne ano de la ananka grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 19 300 000 kaj 22 700 000 km, kaj klinangulojn inter 145,7° kaj 154,8° rilate al la Jupitera ekvatoro.
Parkinsona malsano
Parkinsona malsano estas malrapida nerva malsano de la cerbo. Ĝi havas la latinajn nomojn morbus Parkinson kaj paralysis agitans.
221
En la jaro 221 post Kristo okazis, interalie:
Parkinsona malsano
La malsano estas nomita laŭ la kuracisto James Parkinson, kiu donis la unuan detalan priskribon de la simptomoj. Ili estas:
Priskribo
Tiu ĉi malsano konsistas el kronika degeneriĝo de cerbaj ĉeloj, kun nesufiĉa loka produktado de “dopamino“, nome substanco esence grava por neŭronaj konektoj. Ĝi damaĝas precipe la movojn kaj kaŭzas rigidecon, tremadon, malrapidajn movojn, malfacilan piediradon, depresion, anksion kaj fine demencon. Medikamentoj povas mildigi la simptomojn, sed ne entute forigi la malsanon. Milionoj da homoj en la tuta mondo suferas de tio, pli multenombre viroj ol virinoj.
Historio
Morbo de Parkinson estis priskribita unuafoje en la jaro 1817, fare de la angla kuracisto James Parkinson, kiu alnomis ĝin komence “trem-paralizo”.
En 1865 Trousseau {truso} klarigis, ke ekzistas formoj de tiu ĉi malsano sen tremadoj, Li, la unuan fojon, parolas pri la malrapideco de la spontanaj movoj (akinezio).
Tremado, akinezio kaj rigideco konsistigas la tri plej gravajn simptomojn de la malsano ; ankaŭ La skribkapablo difektiĝas, tio nomiĝas mikroskribo, ĉar la skribo iĝas pli kaj pli malgranda.
La malsano sin difinas per cerba lokiĝo kaj atingo de la nigra substanco.
Ekzistas kuraciloj por helpi la malsanulojn, ĉefe la levodopao kaj la Benzatropino.
Kvankam ne estas tute konata la maniero, kiel dancado favoras Parkinson-malsanulojn, oni supozas, ke ĝi faciligas fluadon de nervaj stimuloj en la cerbo.
La studaĵo observis 16 pacientojn, kiuj ricevis la diagnozon en milda aŭ modera fazo, kiuj trejniĝis en balet-lernejo kaj en preĝejo Trinity St. Paul, en Kanado. Por komparado, aliaj 16 pacientoj en sama malsanfazo estis akompanataj dum la sama tempo, sen ia dancado. La proponita danco ne estas ordinara, sed speciale programita, kun aerobikaj kaj neareobikaj korpekzercoj. Oni komencas per “varmigo” de la korpo en sida sinteno, kiun sekvas trejno per horizontala stangoapogilo kaj surplankaj movoj. Ĉiuj partoprenantoj lernas koregrafiaĵon por estonta publika prezento.
Dum tri jaroj, oni submetis ĉiujn pacientojn al testoj, por mezuri la perdon de motoraj funkcioj. Dancintoj praktike ne perdis tiun funkcion, dum nedancintoj prezentis la perdon, kiu ordinare okazas laŭgrade kiel tiu malsano evoluas. Oni trovis ankaŭ, inter la dancintoj, pozitivajn avantaĝojn rilate al la ĉiutaga vivo, kiel memfidon, ĝojsenton, socian vivon, memestimon. Pliaj studoj estas kondukataj cele al taksado de ekvilibro, kapablo piediri, forton de manpremo kaj korpan lertecon. Kompreneble, ĉi tiun studon oni konsideras nur komenca, sed tiuj provizoraj eltrovoj estas esence esperigaj. Oni jam per tio rajtas konsili al suferantoj de morbo de Parkinson, ke ili engaĝiĝu en tiaspecan korpekzercadon.
Filmo
La filmo "STILL" de Michael J. Fox temas pri la parkinsonmalsano.
Elisabeth Kopp
Anna Elisabeth KOPP-Iklé naskiĝis la 16-an de decembro 1936 en Zuriko, Svislando kaj mortis la 7-an de aprilo 2023. Ŝi estis civitanino de Niederönz, Lucerno kaj Zumikon kaj korme honora civitanino de Unterbäch. Elisabeth Kopp estis svisa politikistino kaj membro de la Radikaldemokrata Partio de Svislando. Ŝi vivis en Zumikon, Kantono Zuriko. Elisabeth Kopp elektiĝis la 2-a de oktobro 1984 kiel unua virino en la Federacian Konsilion de Svislando.
Vivo
La patro de Elisabeth Kopp, Max Iklé, estis direktoro de la federacia financadiministracio kaj vicprezidanto de la Svisa Nacia Banko. Li kaj lia edzino Beatrix Heberlin devenas de familioj de tekstisindustriistoj. Frato de la praavo de Max Iklé estis Wilhelm Matthias Naeff, membro de la unua Federacia Konsilio de Svislando kaj Federaica Prezidanto de Svislando en la jaro 1853.
Okaze de kontraŭ-komunisma renkontiĝo 1959 en Berlino ŝi konatiĝis kun la ekonomiadvokato Hans W. Kopp (* 1931). Ili geedziĝis, post kiam Elisabeth Kopp pasis sian jurekzamenon kun la noto summa com laude kiel unua virino de la fakultato.
Cornelia Funke
Cornelia FUNKE (naskiĝis la 11-an de decembro 1958) estas germana verkistino.
Elisabeth Kopp
Vivo
Elisabeth Kopp engaĝiĝis ek de 1959 por la voĉdonrajto de la virinoj. La enkonduko de la voĉdonrajto por la virinoj je kantona nivelo en la Kantono Zuriko ebligis ŝian transpartian kandidatiĝon por la komunumo konsilantaro de Zumikon en la jaro 1970 - ŝi estis elektita kun la plej bona rezulto de ĉiuj kandidatoj. Okaze de la nacia balotkampagno en la jaro 1971 ŝi unuan fojon paroladis ĉe la televido kun la posta federacia konsilanto Hans Hürlimann. Inter 1972 kaj 1980 ŝi estis membro de la eduka konsilantaro de la Kantono Zuriko. De 1974 ĝis 1984 ŝi estis komunuma prezidantino kiel unua virino en alemana Svislando.
Cornelia Funke
Naskiĝinte en Dorsten, Nordrejn-Vestfalio, ŝi post la abiturienta ekzameno studis pedagogion kaj grafikarton. Poste ŝi laboris kiel edukistino en Hamburgo. Ŝi krome kreis ilustraĵojn por libroj, kaj tiu ĉi okupo vekis en ŝi la deziron, mem infanliteraturon kaj fantaston.
Elisabeth Kopp
Vivo
Ŝi poste engaĝiĝis por la homaj rajtoj en Orienteŭropo kiel membro de la patrona komitato de la Svisa Orientinstituto (1970-1981) kaj kiel direktanta prezidantino de la Internacia Helsinki-Asocio (1983-1984).
Cornelia Funke
Intertempe ŝiaj verkoj gajnis plurajn renomajn literaturpremiojn, kaj kelkfoje oni komparas ŝin kun J. K. Rowling. Pluraj verkoj estas filmigataj: Die wilden Hühner en decembro 2005 venis al la kinejoj, Herr der Diebe en januaro 2006, kaj Tintenherz aperis filme en 2007. Ŝiaj romanoj origine publikiĝas en la germana eldonejo Cecilie Dressler.
Elisabeth Kopp
Vivo
Ŝian nacian karieron ŝi komencis 1979, kiam ŝi estis elektita por la Radikaldemokrata Partio de Zuriko al la Nacia Konsilantaro de Svislando. Ŝi subtenis plene la amendon de la artikolo pri egalaj rajtoj de viroj kaj virinoj al la Federacia Konstitucio en la jaro 1981 kaj estis pionirino por tekinik-ekonomiaj solvoj en la mediprotektado. Kun bonega rezluto de preskaŭ 100'000 voĉoj ŝi reelektiĝis al la parlamento. En la jaro 1984 Elisabeth Kopp fariĝis vicprezidantino de la Radikaldemokrata Partio de Svislando.
La "Kopp-Skandalo"
En kampagno de la svisa revuo Beobachter en la jaro 1988 la edzo de la federacia konsilantino Elisabeth Kopp estis kulpigita, ke li defraŭdis en sia firmao impostojn en granda stilo. En la sekvo de tiu-ĉi kampagno la 7-an de novembro Elisabth Kopp informis en telefono sian edzon, ke la federacio planas enkoton kotraŭ lia firmao. Tio fariĝis publika skandalo, kiu devigis s-inon Kopp demisio je la 12-a de decembro 1989. En la posta enketo evidentiĝis, ke s-ino Kopp ne faris eĉ la minimuman kontraŭleĝan agon. Oni povas hodiaŭ konkludi, ke ŝi neniam devintus demisii, se ŝi ne enstintus virino.
Casteldelfino
Casteldelfino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Bellino, Elva (Piemonto), Oncino, Pontechianale kaj Sampeyre.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Perscheid
Perscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mateo la 2-a Visconti
Mateo la 2-a VISCONTI (naskiĝis en 1319 - mortis en Saronno, en la 29-a de septembro 1355) estis Senjoro de Lodi, Piacenza, Bobbio, Parma, Bolonjo kaj kun-Senjoro de Milano kune kun siaj fratoj Galeazzo la 2-a kaj Bernabò. Dank'al sia diboĉa konduto, kiu eble ruinigis la teritoriojn de la familio, plej verŝajne li estis venenita de siaj fratoj, kiuj tiam dividis la regnojn sub ilia kontrolo.
Biografio
Li estis la pli aĝa filo de Stefano Visconti kaj Valentina Doria, filino de Bernabò Doria. En 1340, li, kune kun siaj fratoj, kuniĝis al la konspiro de Francesco Pusterla, kontraŭ sia onklo Luchino Visconti, tiama Senjoro de Milano. La konspiro estis disbatita, kaj Pusterla ekzekutita, sed Luchino ne trovis pruvojn kontraŭ siaj nevoj. En 1342, li edziĝis al Gigliola Gonzaga (1325-1377), kies kompleta nomo estis Egidiola, filino de Filippino Gonzaga. Dank'al al nova konspiro ne realigita (1346), Matteo devis fuĝi al Milano kune kun siaj fratoj, pelataj de Luchino kaj de la ĉefespiskopo Giovanni Visconti, frato de Luchino. Mateo rifuĝis en la Markizlandon de Monferrato.
Konkero kaj morto
Okaze de la morto de Luchino (1349), Mateo ree eniras en Milanon, kunvokita de sia onklo kaj ĉefepiskopo Giovanni, kune kun siaj aliaj fratoj.
En 1354, okaze de la morto de la ĉefepiskopo Giovanni, la kontrolo de milana urbo estis transprenita de la tri filoj de Stefano Visconti. Dum la juna Bernabò alproprietiĝis al la orientaj regionoj, kiuj limiĝis al la teritorioj de la familio Scaligeri, al Galeazzo la 2-a restis la okcidentaj regionoj, limiĝintaj al la teritorioj de la familio Sabaudi, dum Mateo konkeris la regionojn sub la rivero Pado: Lodi, Piacenza, Bobbio, Parma kaj Bolonjo.
Subite Bolonjo fariĝis disputelemento inter la tri fratoj. Regata de Giovanni Visconti di Olona, la urbo proklamiĝis sendependa de la milana regado. Mateo eĉ plendis pri la afero al la papo, dum Galeazzo la 2-a, kaj super ĉio Bernabò stariĝis favore al armita interveno. Verŝajne la du pli junaj filoj de Stefano Visconti intencis laŭiri politikan procedon tre malsimilan ol ilia plej maljuna frato.
En la 29-a de septembro 1355, en la kastelo de Saronno, revenante el ĉasvojaĝo apud Monza, Mateo eksentis fortajn stomakajn dolorojn. Li mortis post vespermanĝo, preskaŭ certe venenita laŭ ordonoj de siaj fratoj, kiuj baldaŭ dividis liajn teritoriojn. La ĉefa suspekto pri la toksiga teorio estis Valentina Doria, la patrino mem de Mateo, Galeazzo kaj Bernabò.
4892 Chrispollas
4892 Chrispollas estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la CERGA : Centre de recherches en géodynamique et astrométrie (Centro de Esploro pri Terdinamiko kaj Astrometrio) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Christian Pollas, de la Observatorio de la Côte d'Azur.
Wolf Messing
Wolf Messing (naskiĝinta la 10-an de septembro 1899 en Góra Kalwaria, mortinta la 8-an de novembro 1974 en Moskvo) – pola kaj soveta klarvidanto juddevena kun telepatiaj kapabloj.
Vivo
Wolf Messing naskiĝis en malriĉa juda familio (unusola senduba fakto de lia vivpriskribo). Infanaĝon pasigis en migrantaj tra Pollando cirkoj, kie regule partoprenis kiel hipnotisto. En 1921 revenis al Pollando kaj soldatservis. Post eksplodo de la dua mondmilito fuĝis al Sovetunio, kie restis. Fine de la vivo verkis kaj eldonis memoraĵojn; plimulto da tieaj informoj ne trovis konfirmon en arkivaj esploroj. Entombigita apud sia edzino en la nekropolo de sud-okcidenta Moskvo.
Wolf Messing pri si mem
Lia kreskiĝanta famo jam infanaĝe altiris atenton de Albert Einstein. La fizikisto invitis Messing al sia domo, kune kun konata psikanalizisto Sigmund Freud. Ambaŭ sciencistoj faris siajn eksperimentojn. Krom ili li renkontis en sia vivo plurajn famulojn, ekz. Mohandas Karamchand Gandhi – en 1927.
En okupata Varsovio, kie restis, aperis hitleraj flugfolioj informantaj ke lia kapto estas premiata de 200 000 germanaj markoj. Germanoj ne forgesis, ke en 1937 li publike anoncis, ke se Hitler atakos Sovetunion, Nazia Germanio malvenkos en la milito. En Sovetunio kontaktiĝis same kun Josif Stalin, kiel kun ĉefoj de NKVD kaj aliaj politikistoj, kio kaŭzis problemajn situaciojn, sed li neniam estis sendita al gulago aŭ malliberejo.
Messing en filmo
Laŭ biografio de W. Messing germana reĝisoro Leander Haußmann surbendigis en 2011 komedion Hotel Lux.
Kompara literaturscienco
Kompara literaturscienco estas kritika studado pri la literaturoj de du (aŭ pli) malsamaj lingvaj regionoj, kaj ankaŭ de malsamaj komunikiloj kaj tipoj de artoj. Povas esti komparataj diversaj kulturaj eroj, kiel la muziko, la pentrado, la kinarto..., aŭ eĉ la parola literaturo kun la skriba literaturo. Same oni povas skizi la evoluon de literaturaj temoj, roluloj, scenejoj, mesaĝoj ktp., per la trasplorado de diversaj verkoj ĉu de sama epoko kaj lingvo ĉu de diversaj epokoj aŭ lingvoj.
La praktiko de tia disciplino neprigas la scipovon de pluraj lingvoj kaj konojn pri pluraj universitataj fakoj. Pro sia pluraspekta naturo, la kompara literaturscienco emigas al interŝanĝoj inter fakoj kaj studlokoj.
Tre specifa branĉo de kompara literaturscienco estas tiu, kiu rilatas al la literaturo verkita en Esperanto aŭ tradukita en tiun lingvon, ĉar oni supozas, ke tiu lingvo ne parolatas socie en iu ajn loko de la mondo kaj pro tio estas sendependa de normala ĉiutaga socia vivo.
(52722) 1998 GK
(52722) 1998 GK estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Kvankam tre klinata, ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kaj proksimiĝas ĝin ĉe sia malsuprenira nodo (rilate al la orbita ebeno de Marso); ĝia marsa MOID estas 0,0707616 AU, tie estas 10,586 milionoj da km.
Sariĉo (kabo)
Sariĉo (aŭ Kabo Sariĉo,, , ) estas kabo en suda parto de la Krimea duoninsulo, la plej suda punkto de Krimeo kaj Ukrainio (antaŭ la disfalo de USSR la kabo estis ankaŭ la plej suda punkto de ĝia Eŭropa parto).
5 kilometrojn oriente de la kabo troviĝas la loĝloko Foroso, okcidente de la kabo troviĝas la Laspia kreko. La distanco ĝis Sebastopolo estas ĉ. 30 km., ĝis Jalto - ĉ. 40 km. La distanco inter la kabo Sariĉo ĝis la kabo Kerempe sur la norda bordo de Turkio estas 142 mejloj - ĝi estas la plej mallonga distanco inter Krimeo kaj Turkio. Sur la kabo troviĝas negranda militista bazo kaj grava lumturo. Sur la kabo troveblas kelkaj juniperaj arbaretoj, gardataj kiel naturaj monumetoj.
La kabo estas fama i.a. pro tio, ke sur ĝi troviĝas la ripoz-domo de iama prezidento de USSR Miĥail Gorbaĉov. Dum la aŭgusta puĉo (1991) li estis kaptita kaj tenata ĝuste en tiu ĉi ripoz-domo.
Ayala (komunumo)
Ayala estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Ayala. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17004. Ekse la komunumo nomiĝis: San Francisco Mapachtlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 70023 loĝantojn. El tiuj estis 33428 viroj kaj 36595 virinoj. La komunumo havas surfacon de 303,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1220 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 964 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 20 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 59141 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2504 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 4,23 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
42663 de la loĝantoj de Ayala en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6371 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 14,93 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 16,45 % el 22541 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 13,21 % el 20122 viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
226
En la jaro 226 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3662
NGC 3662 (aliaj indikoj — UGC 6408, MCG 0-29-25, ZWG 11.86, IRAS11211-0049, PGC 34996) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Birda vicio
La birda vicio (Vicia cracca) estas specio de planto de la genro vicio (Vicia) en la familio fabacoj (Fabaceae).
Eksteraj ligiloj
Hungara paĝo pri la planto
Hydrangea heteromalla
La Hydrangea heteromalla, ankaŭ konata kiel ĉina hidrangeo estas arbusto aŭ malgranda arbo el la plantfamilio de la Hidrangeacoj. Ĝi estas pro sia dekoraj floroj ofta ornamplanto. La natura disvastigejo estas Azio kaj etendiĝas de la modera ĝis la tropika zonoj.
Priskribo
La Ĉina hidrangeo formas 2 ĝ 5 aŭ pli altan arbuston aŭ malgrandan arbon. La branĉoj estas ruĝaj-brunaj ĝis brunaj, haraj kaj poste kalvaj. Ili havas malmultajn ovalajn korkporojn. La folioj havas 2 ĝis 4 cm longan, viol-ruĝan petiolon. La foliplato estas simpla, 6 ĝis 15 cm longa kaj 3 ĝis 8 cm larĝa, ovala, larĝe ovforma aus oblonge ovforma, pinta aus oblonge pinta kun iom korforma, obtuza bazo. La rando estas duoble segildenta. La supra folisurfaco estas flave bruna, rigidhara aŭ preskaŭ kalva. La malsupra folisurfaco havas dense grize blankajn harojn. Ekzistas sep ĝis naŭ nervuraj paroj.
La floroj estas en ombrelformaj, 15 ĝis 20 cm larĝaj, haraj duflankaj cumoj, kiu atingas je fruktmatureco larĝecon de de 27 cm. La multaj sterilaj floroj havas kvar 0,7 ĝis 1,6 cm longaj kaj 0,5 ĝis 1,4 cm larĝaj, blankaj aŭ flavaj, ovalaj, larĝe ovformaj aŭ larĝe rondaj, glatrandaj sepaloj kun rondigita aŭ korforma bazo. La fekundaj floroj havas unu 1 ĝis 1,5 mm longan, funelforman ĝis sonorilforman kaliktubonkun 0,5 ĝis 1,5 mm longaj triangulaj kalikdentoj. La petaloj estas 1,8 ĝis 2,0 mm longaj, blankaj ĝis flavaj, oblongaj-ovformaj. La dek stamenoj estas nesamgrandaj, la anteroj estas ĉirkaŭ 0,5 mm grandaj kaj globaj. La ovario estas mezstaranta, la tri aŭ kvar pistiloj estas starantaj, alenformaj kaj atingas longecon de 1 ĝis 1,3 mm. La stigmo estas malgranda. La foniklofruktoj estas ovformaj ĝis rondaj kaj havas diametron de 2,5 ĝis 3,5 mm. La semoj estas 0,7 ĝis 1,0 mm longaj, flave brunaj kaj ovalaj ĝis oblongaj kaj havas je ambaŭ finoj 0,2 ĝis 0,5 mm longajn flugilojn. La planto floras de junio ĝis julio, la fruktoj maturiĝas de septembro ĝis oktobro.
Disvastigo kaj ekologio
La natura disvastigejo etendiĝas de la modera ĝia la tropika zonoj de Azio. La specio troviĝas en la ĉinaj provincoj Tibeto, Junano kaj Siĉuano, en Butano, Nepalo kaj la hindaj subŝtatoj Okcidenta Bengalio, Arunaĉal-Pradeŝo, Asamo, Utar-Pradeŝo kaj Sikimo. Ĝi kreskas en arbaroj sur montdeklivoj kaj montpintoj en alteco de 2400 ĝis 3400 metrojn. Ĝi preferas meze sekan ĝis humidan kaj acedetan ĝis bazetan, gravelan aŭ sablan-loman grundon. Ĝi preferas duonombran lokon. La specio estas frosttolera.
Sistematiko
La Ĉinia hidrangeo (Hydrangea heteromalla) estas specio el la genro de la hidrangeoj (Hydrangea) el la familio de la Hidrangeacoj (Hydrangeaceae), subfamilio Hydrangeoideae, Tribus Hydrangeae. Ĝia unua priskribo estas de David Don 1825.
Tomohiro Wanami
Tomohiro Wanami (和波 智広, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Consadole Sapporo kaj Vissel Kobe.
Hydrangea heteromalla
Utiligado
Ĝi estas pro siaj dekorativaj floroj ofta ornamarbusto.
Baywatch
Baywatch estas usona televida serio kun 241 sekvoj, kiu estis scenigita en Kalifornio kaj ekde 1989 dissendita fare de la usona televido NBC. La 11 periodoj okupiĝas pri savagadoj de teamo de sunbrunumitaj, muskolaj viraj kaj plej ofte grandbrustaj, -mamaj virinaj akvosavistoj. La sceno okazas sur belega strando de Malibu, kaj la serio dissendas al la publiko pozitivan idealan bildon pri la kalifornia sonĝo (California Dream). La serio estis vendita kaj dissendita en 144 landoj.
Post la 9-a periodo ŝanĝiĝis la scenejo al insulo Havajo, tiel oni alinomis la serian titolon al Baywatch Hawaii.
La sukceso de Baywatch baziĝas plej grande je idealo pri sano kaj juneco, beleco, kiuj karakterizas la teamanojn. Grava efiko de la serio estas la plenumo de la kaŝgapa deziro de homoj tiel la apero de bonstatura seksbombo, la silikonbrusta Pamela Anderson, vira ĉefrolulo David Hasselhoff kaj pli poste aktorado de Carmen Electra, kiuj donis la erotikan guston de la serio. Erika Eleniak kaj Alexandra Daddario ankaŭ estas aktorinoj en la serio.
Krom la atraktivaj "ĉefstabanoj" aperis en la epizodoj ankaŭ homoj kun tropezo, handikapuloj, etkreskuloj aŭ blinduloj, por kiuj la teamanoj esprimis bedaŭron kaj helpemon.
Martin von Cochem
Martin von Cochem, ankaŭ: Cochemius, Cochemensis, Cochheim, (naskiĝinta en la 13-a de decembro 1634 en Cochem, mortinta en la 10-a de septembro 1712 en Waghäusel) estis germana kapuceno kaj popola verkisto de religiaĵoj.
Vivo
En 1653 li frokuliĝis en la rejna provinco kaj ekstudis filozofion kaj teologion en 1656. En 1659 li ricevis la pastran ordinon kaj iĝis baldaŭ post la finstudo lektoro pri filozofio ĉe la Ordena altlernejo en Majenco (1664). Dum la pestojaro 1666 aperis lia - poste en la majenca diocezo oficialigita porinfana kateĥismo Kinderlehr-Büchlein oder Auslegung deß catholischen Catechismi. Lia arto popularigi religiaĵojn donis al la eldonisto la ideon postuli pluan tian verkadon de li. En 1668 von Cochem ne plu devis docenti. Krom la animzorgada laboro en diversaj monaĥejoj de sia provinco li dediĉis sin antaŭ ĉio al la verkado religia-asketisma. Ekster skribaĵoj en la latina lingvo por la klerikuloj li verkis amason da edifaj kaj klerigaj skribaĵoj por laikuloj, ankaŭ kantolibrojn kaj kolektojn kun preĝoj.
Lia unua granda verko estis la unuafoje en 1677 aperinta libro Leben Christi, kiu baldaŭ poste en diversaj versioj kaj nenombreblaj eldonoj tre disvastiĝis. Li influis daŭripovece la katolikan - nerekte ankaŭ la protestantan - enpopolan piecon per skribaĵoj kaj religiaj dramoj. En 1682-85 li komisiitis fare de la majenca princo-elektisto Anselm Franz von Ingelheim labori en la komisariejo de Aschaffenburg, kaj en 1698-1700 li estis severega kontrolvizitanto en la ĉefepiskopujo de Trier. Al tio komisiis lin la princo-elektisto de Trier Johann Hugo von Orsbeck.
Post kiam lia hejma provinco perdis multajn klostrojn pro marodantaj francaj trupoj dum la Milito de la ligo de Augsburg, li venis al monaĥejoj de aliaj provincoj (inter 1689-96: ekzemple en Günzburg, Passau, Linz, Prago). Dum tiu ĉi tempo estiĝis liaj plej gravaj historiaj, legendaj kaj ekzempligaj verkoj. Reveninte en Rejnlandon li pli koncentriĝis pri la temoj de la Sankta meso. Ĝin li eksplikis en la oftege reeldonita kaj multfremdlingven tradukita verko Medulla Missae (1700). Medulla Missae Germanica, das ist Teutsch Meßbuch über Honig süß aperis en 1702.
Graveco
La skribaĵoj de von Cochem dum la vivtempo de li admiritis - sed ankaŭ maladmiritis pro tro simpliga prezentomaniero. En la tempo de Klerismo ili akre kondamnitis kaj eĉ ŝtate malpermesitis. Ekde la tempo de Romantiko li denove ŝatitis, antaŭ ĉio pro ilia pastoralteologiaj nuancoj. Li ne estis tipa reprezentanto de rejnlanda kapucenaj predikistoj, sed influis ĝis en la nunan tempon la katolikan enpopolan piecon. Li taksis barokajn parolturnojn malaŭtentikaj kaj malaprobis ilin; inverse estis lia klopode klare kaj bone legeble - sed ankaŭ teologie korekte - prezenti la verojn de la katolika kredo.
Muzeo de Prahistorio kaj Arkeologio de Kantabrio
La Muzeo de Prahistorio kaj Arkeologio de Kantabrio estas muzeo pri prahistoria arkeologio, kiu estas en la urbo Santandero, en Kantabrio (norda Hispanio).
Historio
La muzeo estis kreita en 1926 de la Provinca Deputitaro de Santandero, kiu komisiis ties estradon kaj disvolvigon al Jesús Carballo García. La reĝo Alfonso la 13-a ĉeestis inaŭguran ceremonion. Ĝia unua sidejo estis la mezlernejo Instituto de Santander (la nuna nomo estas Santa Clara). En 1941 ĝi translokiĝis al la Palaco de la Provinca Diputitaro, ĝis nun.
Internacie aprezite por esploro kaj kompreno de prahistorio, la muzeo estis reformita komence de la 21-a jarcento. Ekde decembro 2001, en la ekspoziciejoj de la muzeo videblas kaj malnovaj objektoj kaj ĵusaj elkavaĵoj. En la pludisvolvigo de la muzeo partoprenis kaj hispanaj entreprenoj, kiel banko Caja Cantabria, kaj eksterlandaj, elstarante Texnai, el Japanio. La muzeo nun estas en la keloj de la bazaro Mercado del Este (Santandero), pro konstruo de nova sidejo por la Registaro de Kantabrio en la loko, kie ĝis nun estis la malnova sidejo kaj ankaŭ la muzeo. Oni esperas, ke la fina sidejo estos la konstruota Muzeo de Kantabrio, kiu, laŭprojekte, konstruiĝos en parko Vaguada de las Llamas, en Santandero.
Kolekto
La kolekto konsistas el pli ol 1200 objektoj. Elstaras riĉa kolekto de prahistoria arto el Malfrua Paleolitiko. La plej malnovaj objektoj (100 000-jaraj) devenas de kaverno El Castillo. Ankaŭ estas iloj de Musterio (inter 100 000 kaj 40 000-jaraj) kaj diversaj objektoj de Epipaleolitiko kaj Ĥalkolitiko kaj Bronzepoko. Kompreneble, ankaŭ abundas objektoj rilataj al la historio de Kantabrio, speciale, tiuj uzitaj de kantabroj kaj kantabraj steleoj (ekzemple, tiu de Zurita). Cetere, ankaŭ estas pli novaj ne-prahistoriaj objektoj. La muzeo ankaŭ enhavas pli ol 70 000 libroj.
Valréas
(jen france, okcitane Vauriàs, historie latine Valeriacum) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
11227 Ksenborisova
11227 Ksenborisova estas tre malgranda, eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas suspektita esti duopa asteroido.
Nomo
Ĝia nomo honoras Ksenia V. Borisova, finalistinon de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estas lernantino ĉe la Arkansas School for Mathematics and Sciences de Little Rock (Arkansaso, Usono).
Tatsuhiro Nishimoto
Tatsuhiro Nishimoto (西本 竜洋, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Auguste Perret
Auguste Perret, naskiĝinta en Ixelles (Belgio) la 12-an de februaro 1874 kaj mortinta en Parizo la 25-an de februaro 1954 estis arkitekto franca kiu estis unu el la unuaj teknikistoj fakuloj pri ŝtalbetono.
Verkoj
Kelkaj el la plej famaj verkoj estas la jenaj:
25954 Trantow
25954 Trantow estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Donald “Don” Trantow, longtempan subtenanton de la Observatorio Lowell, nune anon de la konsilanta personaro. Li operacias privatan observatorion en Bainbridge Island (Vaŝingtonio). Li dividas sian amon por astronomio kun amikoj, najbaroj, lernantaj grupoj kaj kluboj de amatora astronomio.
Mont-Notre-Dame (stacidomo)
Mont-Notre-Dame estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mont-Notre-Dame, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Isla Canela
Isla Canela estas eta hispana duoninsulo en la Atlantika Oceano. Ĝi situas tuj antaŭ la hispana marbordo en la estuaro de la hispan-portugala limrivero Guadiana.
Mont-Notre-Dame (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Trilport - Bazoches (072000).
Isla Canela
Geografio
Sur Isla Canela troviĝas pluraj hoteloj kaj la strandoj de Ayamonte.
Entre Rios do Sul
Entre Rios do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.080 loĝantojn en 2010.
Chitry
Chitry estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 348 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Chitry etendiĝas sur 15.2 km², kaj havis 348 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 23 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Administrado
Chitry apartenas al la kantono de Chablis, kies ĉefurbo estas Chablis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
31501 Williamhang
31501 Williamhang estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William C. Hang, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri komputadoj. Li estis lernanto ĉe la Scripps Ranch High School de San-Diego (Kalifornio Usono).
Ĝinghuo
Kiel plimulto de huĉinoj, ĝinghuo havas du kordojn, akustika distanco inter kiuj estas plej kutime unu kvino. La kordoj originale estis faritaj el silko, same kiel por erhuo, sed nuntempe plej ofte uzatas metalo. Malsimile al aliaj huĉinoj, ambaŭ la kolo kaj la sonkesto de ĝinghuo estas kutime farita ne el ligno sed el trunkoj de bambuo. La sonkesto do ĉiam estas cilindra, anstataŭ la prisma, kiu plej kutimas ĉe erhuo aŭ ĝonghuo. La antaŭa flanko de sonkesto estas kovrita per serpenta haŭto.
En Pekina opero oni ofte uzas ĝinghuon kiel "eĥo" de kantista voĉo, kiu ludas saman melodion. Kvankam oni povas produkti tre altajn notojn per ĝinghuo, muzikistoj de la opero tion tre rare faras. Plej ofte oni limigas la sonskalon de melodio je unu oktavo.
Ĝinghuo ankaŭ estas uzata en la disko Ŝinĝicu no Uta fare de la japana muzikbando Do as Infinity.
(17787) 1998 FT39
(17787) 1998 FT39 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Loĝdomo
Loĝdomo estas domo precipe uzata por loĝado, do por kontinua protekto de homoj tie vivantaj kontraŭ klimataj malhelpoj kiaj pluvo, neĝo, vento, forta sunbrilo, kontraŭ atakado fare de bestoj aŭ de aliaj homoj kaj kontraŭ ŝtelado de la tieaj havaĵoj. Loĝdomo povas konsisti el unu aŭ el pluraj loĝejoj, kaj sekve povas tre diferenci laŭ grandeco.
Loĝado en jura senco diferenciĝas de profesia uzo de konstruaĵo. En kazoj ke kontruaĵo uzatas por pluraj celoj, do havas kaj vendejo(j)n, oficejo(j)n, kuracistajn praktikejo(j)n, metiejo(j)n aŭ aliajn profesiejajn ejojn unuflanke kaj loĝejo(j)n aliflanke, aŭ farmeja domo de agrikulture laboranta familio estas uzata kaj por agrikulturaj kaj por loĝaj celoj, naciaj leĝoj povas difini ĉu sufiĉas pli ol duona loĝeja uzo de la domo por klasifigi ĝin kiel loĝdomo aŭ ĉu difini ke nur centprocenta uzo por loĝado ebligas nomi la konstruaĵon loĝdomo.
Vicio
Vicio (Vicia) estas genro de unu- kaj plurjaraj herboj kun plume kunmetaj folioj, kies finfolieron anstataŭas ĉiro aŭ mukro, kaj kun ofte okulfrape koloraj floroj unuopaj, duopaj aŭ en grapoloj; subkosmopolita genro de ĉirkaŭ 140 specioj, pluraj kultivataj por ornamo, furaĝo (kultiva vicio) aŭ legomo.
Unu el la plej gravaj specioj de vicio kiel legomo estas fabo, kiel planto ĝi estas unujara herbo, specio de vicio (Vicia faba), nomdonanto de la planta familio fabacoj. Ĝi havas pli ol 1 m altan, staran, kavan, angulecan tigon, grandajn pinatajn foliojn, purpure makulitajn blankajn florojn kaj larĝajn guŝojn, kiuj enhavas grandajn platajn grajnojn de medoleca konsisto, kiujn oni manĝas kiel legomon. Iuj varioj estas uzataj kiel furaĝo.
Fabo estas ankaŭ la grajnoj de faba planto, sed oni nomas ankaŭ la similaspektajn grajnojn fabo, precipe tiujn de fazeolo. Legu ankaŭ la artikolojn kafofabo, kakaofabo, sojfabo, tonka fabo.
La fabismo estas malsano, karakterizita per hemoliza iktero kun anemio kaj hemoglobinurio, per febro kaj digestaj perturboj. Ĝin kaŭzas substanco, entenata en la floro de fabo, se tiun englutas aŭ enspiras iuj predispoziciaj individuoj.
La interno de faboguŝo estas uzata kontraŭ verukoj. Se oni frotas ĝin plurfoje sur veruko tiu malaperus baldaŭ laŭ iuj.
La nutra valoro de 100 g freŝaj faboj estas:
Dana kuirarto
La kuirarto de Danio estis tradicia kaj forte influita de la franca kuirarto, ĉar la francaj lingvo kaj kulturo havis profundan influon sur la danan reĝan dinastion kaj la superan klason de Danio. Ĝi ankaŭ influis aliajn eŭropajn landojn kiel Italio. La malnova landa kuirarto similas al tiu de aliaj skandinavaj landoj (sveda kaj norvega kuirartoj) kaj Germanio.
La ĝeneralaj ecoj de iliaj pladoj estas, ke ili konsistas ĉefe el fiŝoj, marfruktoj, viando kaj diversaj manĝeblaj radikoj, legomoj kaj herboj. Ĉi tiu kutimo devenas de la terkultura pasinteco de la lando, kaj ankaŭ de la geografia influo. La gastronomiaj tradicioj multe varias inter insuloj kaj regionoj de la lando.
La ĝeneralaj karakterizaĵoj asociitaj kun la tradiciaj pladoj de la kamparo estas, ke ili estas pezaj kaj grasaj, konsistantaj ĉefe el karbonhidratoj, viando, fiŝo kaj terpomoj.
La dana restoracio Noma, situanta en Kopenhago, fariĝis fama internacie kiam ĝi gajnis la titolon kiel la plej bona restoracio en la mondo en 2010 kaj 2011. Ĝi ankaŭ gajnis 2 stelojn en la Miĉelin-Gvidilo en 2008 kaj 2009. La nomo Noma estas formita de la dana frazo nordisk mad, kiu signifas "Nordia manĝaĵo" kaj la menuo konsistas el manĝaĵoj faritaj el lokaj ingrediencoj. Ĝi reprezentas modernan danan kuirarton kun tradiciaj ingrediencoj.
Friedrich Krupp
Friedrich Krupp (naskiĝinta la 17-an de julio 1787 en Essen; mortinta la 8-an de oktobro 1826 samurbe) estis germana industriisto. Li validas kiel fondinto de la gisŝtalfabriko Krupp kaj de la el tio evoluinta entrepreno Friedrich Krupp AG, kiun lia filo Alfred Krupp elkonstruos al la dumtempe plej granda industria entrepreno en Eŭropo kaj kiu en 1999 kunfandiĝis kun ŝtalproduktejo Thyssen al ThyssenKrupp AG.
Familio kaj edukado
Friedrich Krupp, de li ĝis nun neniu bildaĵo pri li estas konata, estis filo de Peter Friedrich Wilhelm Krupp (1753–1795) kaj ties edzino Petronella , denaska Forsthoff. Ili apartenis al indiĝena komercisto-familio de Essen, kiu origine estis elmigrinta el Nederlando.
La avino de Friedrich Krupp junaĝe vidviniĝinta en 1757, Helene Amalie Krupp, denaska Ascherfeld (1732–1810) , estis formita el vendejo por koloniaj varoj, kiun ŝi estis heredinta de sia edzo Friedrich Jodocus Krupp, en ligon de diversaj komercaj kaj manufakturaj entreprenoj. Friedrich Krupp lernis ĉe Burg-Gimnazio, ĝis kiam lie aĝis 14 jarojn, kaj ricevis en la negoco de sia avino komercistan edukadon.
En 1807 Friedrich Krupp ricevis de sia avino okaze de sia gefianĉiĝo kun Theresia Helena Johanna Wilhelmi (1790–1850, filino de komercisto el Essen) kiel donaco la ferfandejon Gute Hoffnung (bona espero), la dua plej aĝa ferfandejon de la iama industrizono norde de la Ruhr,kiun ŝi estis akirinta en 1799. Friedrich, kiun lia avino jam en la aĝo de 20 jaroj estis instalinta tie kiel fabrikestro kaj ekde 1805 ankaŭ akiris bazajn konojn pri metalurgio, mastrumis en la fandejo ne kontentige; ĝi staris en konkurenco al la najbara St.-Antony-Hütte, kiu rilate la akvoprovizo komence havis starejajn avantaĝojn. Helene Amalie Krupp retiris en 1808 la transdonadon de la fabriko.
Ferfandejo Gute Hoffnung transiris pli malfrue al la fratoj Franz kaj Gerhard Haniel same kiel al Heinrich Arnold Huyssen, kiu per fandejo Gutehoffnungshütte konstruis por longa tempo la plej grandan laborigan entreprenon de la pli malfrua Oberhausen.
En 1808 Friedrich Krupp geedziĝis kun sia fianĉino Theresia Wilhelmi. Ekde tiu ĉi jaro li tenis kune kun aliaj societanoj negocon kun nederlandaj koloniaj varoj kaj transprenis post la morto de sia avino en 1810 ties kolonivaran vendejon. El la geedzeco devenis dum la sekvaj jaroj filino Ida (1809–1882) kaj la tri filoj Alfred (1812–1887), Hermann (1814–1879) Friedrich (1820–1901).
Chikindzonot
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4045 loĝantojn. El tiuj estis 2069 viroj kaj 1976 virinoj. La komunumo havas surfacon de 352,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 33 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 79,9 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,9 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.