cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villafrades de Campos
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Villafrades de Campos estis de 921. Iam la nomo estis Ecclesias Albas (Blankaj Preĝejoj), toponimo kiu evoluis al Grijasalbas, kiel ĉe la Guijasalbas en Segovio, eble reloĝata el Villafrades.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Johano Evangeliisto, de la 16-a jarcento.
17653 Bochner
17653 Bochner estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la pola-usona matematikisto Salomon Bochner (1899–1982), kiu pasis plejparton de sia labora vivo ĉe la Universitato Princeton, kie li havis multenombrajn studentojn, kiuj poste fariĝis eminentaj matematikistoj. Unu el la multaj fakoj, kie li faris originalan esploron, estas la teorio pri la funkcioj kun multenombraj kompleksaj variabloj.
Bozkov
Bozkov (antaŭe Boskov, Boskau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec proksimume 4 km norde de Semily. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1352. En la jaro 1923 Bozkov estis avancita je kampurbo, sed pli poste ĝi perdis tiuun ĉi statuson.
Vendolí
Municipo Vendolí situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, ĉe Vendolský potok, 5 km sudokcidente de urbo Svitavy, proksime de ŝoseo n-ro 34 inter Svitavy kaj Polička. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba mencio pri vilaĝo Vendolí estas en listo de vilaĝoj apartenantaj al la sinjorejo de episkopoj de Litomyšl en la jaroj 1318 - 1326. Pro tio historiistoj supozas, ke la vilaĝo estis fondita per koloniigo de episkopo de Olomouc Bruno el Schauenburk ĉirkaŭ la jaro 1270. La germanan nomon Stangendorf ĝi ricevis laŭ sia lokigisto, kavaliro Dietrich Stange von Friedberg, pli posta moravia kameristo. Ĉeĥa nomo Vendolí (Wandule, Wayndol) estis verŝajne derivita el germana esprimo Weidl, salikvergoj.
Aliaj fontoj raportas, ke la plej malnova konstruaĵo en la vilaĝo, preĝejo de Sankta Andreo, estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1260 de premonstratoj de Litomyšl, kiuj administris la paroĥejon ĝis la jaro 1558.
En la jaro 1572 preskaŭ tuta vilaĝo, ankaŭ la preĝejo, forbrulis. La kirko estis rekonstruita nur en la jaro 1693. Dum la Tridekjara milito Vendolí ege suferis per trairado de armeaj trupoj, kiuj tiam sian provianton prizorgadis plejparte per rabado. Nelonge post la Tridekjara milito aperis nova danĝero en formo de tjurka invado en Moravion en la jaro 1683. Multaj homoj devis tiam kaŝadi sin en profundaj arbaroj. Trans Vendolí marŝis ankaŭ trupoj de prusa kaj rusa armeoj dum militoj pri la aŭstria heredaĵo (1740-1742, 1744-1745 a 1756-1763). En la jaro 1772 aperis en la regiono malsatmortado pro rikoltomanko. Dum Napoleonaj militoj iradis trans la vilaĝo dufoje, en la jaroj 1799 kaj 1815, rusa armeo, kaj en la jaro 1866, post batalo apud Hradec Králové trairadis ĉi tie aŭstriaj kaj prusaj trupoj.
Preĝejo
En centro de la vilaĝo, troviĝas preĝejo de Sankta Andreo. Origine ĝi estis konstruita en la jaro 1517 en malfrugotika stilo, post incendio ĝi estis en la jaroj 1693-1826 sinsekve rekonstruata baroke. La preĝejo estas ununava kun duoncirkle fermita presbiterejo, oblonga sakristio kaj oratorio sur norda kaj kun antaŭĉambro sur suda flankoj. Prisma turo kun bulba tegmento kaj malfermita ŝtuparo kaj kvadrata kapelo situas antaŭ la okcidenta fronto, kronata per rokoka pinjono kun kasula fenestro. La vandoj estas ekstere ornamitaj per lizenaj kadroj, la fenestroj per kadraro. Interne estas vandoj kun toskanaj pilastroj kun surkolonaĵo kaj kubuta kornico. En la presbiterejo estas barela volbo kaj konĥo, en la navo prusa volbo kaj masonita ĥorejo sur du kolonoj. Sakristio kaj oratorio estas volbitaj kruce, la subturejo barele kaj antaŭĉambro havas platan plafonon. La kapelo apud la turo estas alirebla de ekstere per portalo en la fronto. Ĝi estas volbita sur angulaj pilastroj per kalota volbo.
La ekipaĵo estas pseŭdostila el la fino de 19-a jarcento. Ŝtona baptujo estas el la jaro 1761. En la kapelo estas statuo de Sankta Maria el la dua duono de 17-a jarcento.
Tombejo
La tombejon ĉirkaŭas barilmuro kun enireja pordego kaj kadavrejo. En la muro estas enmasonitaj ŝtonaj novrenesancaj reliefoj de Kalvaria vojo el la dua duono de 19-a jarcento.
Naturo
En la vilaĝo estas du memorindaj arboj, etfoliaj tilioj ( Tilia cordata) kun cirkonferenco 700 cm, alteco 18 kaj 25 m kaj taksata aĝo de 400 - 500 jaroj.
En la vilaĝo estas stacio por handikapitaj animaloj. Estas bredataj ĉefe birdoj, plejparte rabobirdoj.
Les Perrières (stacidomo)
Les Perrières, plennome Nevers-les-Perrières, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Nevers, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
10033 Bodewits
10033 Bodewits estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Dennis Bodewits,, scienca esploristo ĉe la Universitato de Marilando, kiu plenumis observajn studojn pri la aktivo kaj evoluo de la kometoj kaj aktivaj asteroidoj, uzante la de  Swift.
23752 Jacobshapiro
23752 Jacobshapiro estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jacob J. Shapiro, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Upper Arlington High School de Upper Arlington (Ohio, Usono).
Lil Peep
Lil Peep, aŭ realnome: Gustav Elijah Åhr (Allentown, 1an de novembro 1996 – Tucson, 15an de novembro 2017) estis usona repisto, kantisto, muzik-verkisto kaj manekeno. Li estas konsiderata unu el pioniroj de la emoa revivigo de 2010-aj, kaj li estis rakontado por Steven J. Horowitz, de la revuo Pitchfork, kiel ”la estonto de la emoa muziko”.
Viaj muzikoj "Awful Things", "Benz Truck", "Star Shopping", "Cry baby", "The Way I See Things", "Falling Down", "Save That Shit" ricevis multe da famo en SoundCloud kaj YouTube.
Li kutimis kanti pri temoj kiel psikaj malsanoj, mortiĝo, eksamikinoj kaj toksomanio.
Elektrėnai
Elektrėnai estas urbo en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Elektrėnai, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Vilnius (Vilno), kaj situas meze inter la du plej grandaj urboj de Litovio, Vilno kaj Kaŭnaso, proksime de la aŭtoŝoseo kiu ligas la du urbojn. Elektrėnai fondiĝis dum la jaro 1961 kiel loĝurbo por la laboristoj de la tiam konstruata proksima elektrejo, kaj tion respegulas la urbonomo, kiu devenas de la litova vorto elektra. En en la urbo vivis.
Lil Peep
En aŭgusto de 2017, Lil Peep malkaŝis sian ambaŭseksecon en Twitter.
Elektrėnai
Plia urbeto de la komunumo nomiĝas Vievis.
Palmira
Palmiro aŭ Tadmur estas antikva ruina urbo en Sirio, meze en la sudo de la lando. La urbo vigle evoluis ekde la 3-a jarcento a.K., kiam ĝi iĝis grava komerca punkto de la orienta-okcidenta komercado. Palmira situis duonvoje inter la Mediteraneo kaj rivero Eŭfrato.
Sur ĝi konstruiĝis Tadmur, kiu havas ĉirkaŭ 36 000 loĝantojn.
Historio
Arkeologiaj trovaĵoj datiĝas reen al la neolitiko, kaj ĝi unue estis skribe dokumentita komence de dua jarmilo antaŭ nia erao kiel karavana haltejo por vojaĝantoj irantaj tra la Siria Dezerto. La urbo estis konata en la analoj de la reĝoj de Asirio kaj estis menciita en la Tanaĥo. Palmira estis parto de la Seleŭkia Imperio kaj prosperis post ĝia aliĝo en la Romia Imperio en la unua jarcento.
La urba riĉeco ebligis la konstruadon de monumentaj projektoj. En la tria jarcento de nia erao la urbo estis prospera metropolo kaj regiona centro. Ĝi estis ligita al la Romia provinco Sirio kaj ĝia politika organizo estis influita de la modelo de la greka urbo-ŝtato dum la unuaj du jarcentoj de nia erao. La urbo estis regata de Senato, kiu respondecis pri publikaj instalaĵoj kaj la militistoj. Fariĝinte romia kolonio dum la tria jarcento, la urbo adoptis monarkian sistemon en 260. La urbo ricevis sian riĉecon per komercaj karavanoj: la palmiranoj, renomaj komercistoj, establis koloniojn laŭ la Silka Vojo kaj tra la Romia Imperio. La urba loĝantaro estis ĉefe miksaĵo de amoridoj, arameoj kaj araboj, kun juda minoritato. La urba socia strukturo estis triba kaj liaj loĝantoj parolis la palmiran, dialekton de la aramea), krome la greka estis uzata por komercaj kaj diplomatiaj celoj. La kulturo de Palmira, influita per tiu de la grek-romia mondo kaj de Persio, produktigis karakterizan arton kaj arkitekturon. La urbaj loĝantoj adoris lokajn kanaanidajn diaĵojn kaj antikvajn mezopotamiajn kaj arabajn diojn.
En 260 la palmira reĝo Odaenathus venkis la armeon de la persa imperiestro Ŝapuro la 1-a. Li batalis plurajn batalojn kontraŭ la persoj antaŭ lia murdo en 267. La reĝon anstataŭigis liaj du junaj filoj sub la supera regado de reĝino Zenobia, kies armao ribelis kontraŭ Romo kaj komencis invadi ĝiajn orientajn provincojn en 270. La palmiraj regantoj adoptis imperiajn titolojn en 271; la romia imperiestro Aŭreliano venkis la urbon en 272, detruante ĝin en 273 post malsukcesa dua ribelo.
Palmira estis negrava centro en la Bizanca Imperio, Raŝiduna Kaliflando, Umajida Kaliflando, Abasida Kaliflando kaj la Mameluka Sultanlando. La palmiranoj konvertiĝis al kristanismo dum la kvara jarcento kaj al islamo en la dua duono de la unua jarmilo, kaj la palmira kaj greka lingvoj estis anstataŭita de la araba. La urbo - detruita de la timuridoj en 1400 - restis malgranda vilaĝo sub la otomanoj ĝis 1918, sekvita de la araba regno de Sirio kaj la franca mandato por Sirio kaj Libano. En 1929, la francoj komencis movi vilaĝanojn en la novan vilaĝon Tadmur. La translokigo estis kompletigita en 1932, tiel ke la antikva ejo estis forlasita kaj disponebla por elfosadoj.
Ekde komenco de 2015 la ĝihadistoj de la terora organizaĵo Islama Ŝtato de Irako kaj Sirio konkeris kaj komencis detrui la ruinan urbon, kiu konsideratas monda kultura heredaĵo de Unesko, por demonstri ke ili facile povas malobei internaciajn konvenciojn. La 23-an de aŭgusto 2015 oni diskonigis, ke la ĝihadistoj eksplodigis la templon de Baal en la urbo.
Sunplanto
]]
Agreste Potiguar
La mezoregiono de Agreste Potiguar estas unu de la 4 mezoregionoj de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando.
Mikroregionoj
Ĝi enhavas 3 mikroregionojn:
Municipoj
El la 25 municipoj de Agreste Potiguar, la plej grava estas São Paulo do Potengi, João Câmara kaj Santa Cruz.
Antal Doráti
Antal DORÁTI, hungare Doráti Antal, estis hungara komponisto kaj dirigento.
Li naskiĝis la 9-an de aprilo 1906 en Budapeŝto, kaj mortis la 13-an de novembro 1988 en Zürich.
Biografio
Antal Doráti frekventis muzikan ĉeflernejon en Budapeŝto, kie li lernis de Zoltán Kodály kaj Béla Bartók. Poste li havis postenojn en Budapeŝta Ŝtata Operejo, en Münster kaj ankaŭ aliloke. Ekde 1939 li vivis en Usono. En 1948 li dirigentis denove en Budapeŝto. Inter 1960-1970 li vivis en Romo, tamen li laboris en Londono. Li ofte koncertis en Eŭropo, Japanio kaj en Israelo. Resume li rolis en pli ol 500 muzikdiskoj.
Lorău
Lorău [lorəŭ] (hungare Remetelórév) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Aleşd. En 1910 ĝi nombris 3 143 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 560 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Bratca.
KCD
La vorto havas plurajn signifojn:
Gotfredo la 2-a (Bretonio)
Gotfredo la 2-a (naskiĝis la 23-an de septembro 1158, mortis la 19-an de aŭgusto 1186) el la dinastio Plantaĝenetoj estis duko (per edzeco) de Bretonio ekde 1181 ĝis sia morto. Li estis ankaŭ grafo de Richmond.
Li estis angla princo, la kvara filo de Henriko la 2-a (Anglio) kaj Eleonoro de Akvitanio. Kiel la aliaj legitimaj filoj de Henriko, li ribelis kontraŭ sia patro. Lia unua ribelo okazis en 1173, kiam li estis dekkvin-jara; la sekvantan jaron li kaj Henriko reamikiĝis. En 1183 li denove ribelis, militante kune kun sia frato Henriko la Juna Reĝo kontraŭ alia frato, la estonta Rikardo la 1-a (Anglio).
Gotfredo estis subtenanto de la franca reĝo Filipo la 2-a kaj ofte alianciĝis al Filipo kontraŭ sia patro. Li pasis multe da tempo ĉe la franca kortego, kaj Filipo nomumis lin seneskalo. Por financi siajn kampanjojn, li forprenis posedaĵojn de preĝejoj kaj monaĥejoj: pro tio li estis malamata de la Eklezio kaj de la plejparto de la kronikistoj de la epoko. La kronikisto Giraldus Cambrensis skribis pri li, "per lia dolĉa kaj persvada elokventeco li povis dissolvi la plej firmajn aliancojn, kaj per lia parola flueco li ĵetis du regnojn en konfuzon."
En 1186 li mortis pro turnira akcidento ĉe Parizo: verŝajne li estis mortige piedpremata de ĉevalo. Post tio Konstanca regis Bretonion. Laŭ Giraldus Cambrensis, Filipo la 2-a tiom lamentegis lian morton ke li penis salti en la ĉerkon. Tamen laŭ la franca kronikisto Ragord, Gotfredo mortis pro subita abdomena malsano tuj post li anoncis al Filipo ke li planis disrabi Normandion. Li estis entombigita en la katedralo Notre-Dame de Paris. listo de la suverenoj de Bretonio
Reachlainn
Reachlainn (irlande) Rathlin (angle) aŭ insulo Reachlainn  estas insulo antaŭ la nordorienta marbordo de Nordirlando. Ĉe tiu loko la distanco al la skota duoninsulo Kintyre nur mezuras 25 km. La insulo estas L-forma kaj mezuras de okcidento al oriento sep, de nordo al sudo kvar km.
La plej alta punto estas la Slieveard en la komunumo Kilpatrick kun 134 m super marnivelo. La kirko Sankta Thomas, haveno kaj aliaj centraj instalaĵoj troviĝas en Church Quarter ĉe la samnoma Church Bay.
Politika divido
Rathlin apartenas tradicie al la baronlando Cary (ĉirkaŭ la loko Ballycastle) respektive al la distrikto Causeway Coast and Glens. La insulo egalas al unu civila paroĥo kaj dividiĝas en 22 vilaĝaj unuoj (townlands).
Deksep momentoj de printempo
Deksep momentoj de printempo (ruse: Семнадцать мгновений весны) estas la fama sovetia spiona filmserio reĝisorita de Tatjana Lioznova baze de unu el romanoj pri Ŝtirlic de Julio Semjonov. Ĝi estas 12-parta kaj rakontas pri sovetia spiono Ŝtirlic (Max Otto von Stierlitz kaj Maksim Maksimoviĉ Isajev) montrante 17 tagojn el lia vivo dum lastaj monatoj de la dua mondmilito.
Enhavo
Kelkaj naziaj estroj, komprenante, ke Hitlero baldaŭe malvenkos, provas amikiĝi kun Usono kaj Britio sen sciigi Sovetunion pri ĉi tiu ideo. La soveta spiono Ŝtirlic scias pri ĝi kaj provas malamikigi diferencajn naziajn estrarojn per ĉi tiu afero.
La ĉefa nazia estro, kiun Ŝtirlic uzas por malamikigi germanan estraron, estas Martin Bormann. Kun Ŝtirlic alianci volas ankaŭe la gestapano Heinrich Müller, kiu donas al Ŝtirlic longan lecionon pri tio, kiel luktos nazia ideo sub estro de Bormann post malvenko de Hitlero. Antaŭ Bormann mesaĝu al Hitlero pri malfidelo la malfidelantoj mensogas al Hitlero, ke ilia celo estus alia, kaj la teamo de Bormann malvenkis.
Sed Stalino ricevas pruvojn pri la afero kaj insultas Usonon kaj Brition pri ilia ideo. La ideo malsukcesas. La naziaj estroj, kiuj estis aliancoj de Ŝtirlic (Bormann kaj Müller), eskapas punon, kaj ne estas sciata, kien ili malaperas (same okazis reale).
Murnau am Staffelsee
Murnau am Staffelsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Garmisch-Partenkirchen de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunuma nomo indikas, ke la loĝloko situas borde de la lago Staffelsee.
Deksep momentoj de printempo
Interese
La filmo estas senkolora. Ĉi tio helpis al aŭtoroj meti en filmon realajn videojn anstataŭ aktori (saman manieron oni uzis, ekzemple, en la filmo Hundoj, ĉu vi volas vivi senmorte?).
Bormann estas aktorita de fama sovetia poeziisto-kantisto Georgo Vizbor.
Ŝtirlic estas nereala persono, sed la provo de nazioj amikiĝi kun Usono kaj Britio sen Sovetunio vere ekzistis. Vere apartenis ĝin Karl Wolff.
La filmo estis tre populara en Sovetunio, kaj dum oni ĝin montru per televido eĉ kriminalaĵoj maloftiĝis.
Oni kreis koloran version de filmo per modernaj komputiloj. Sed ne ĉiu ŝatas la aferon. La aktoro Vjaĉeslavo Tiĥonov (filma Ŝtirlic) nomis la aferon insulto. La versio estas iom malpli longa ol originalo (oni opinias, ke originalo enhavis multon da negravaĵoj) kaj imaga kadro estas aliigita por modernaj komputilaj ekranoj (la aliigo iom pereigis imagon).
(17654) 1996 VK3
(17654) 1996 VK3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
János Zsemlyei
János Zsemlyei (pro. ĵemjei) estis hungara lingvisto, universitata profesoro naskita la 15-an de februaro 1936 en Carei kaj mortinta en Kluĵo la 12-an de januaro 2003.
Kariero
Zsemlyei finis en la Universitato Bolyai en 1958 akirinte diplomon de mezlerneja instruisto pri la hungara lingvo kaj literaturo. Li laboris en la sama universitato ĝis sia pensiiĝo en 2001. Li fariĝis profesoro en 2000. Lia studkampo estis la priskriba gramatiko kaj tekstoscienco.
Kvocienta grupo
En matematiko, aparte en grupo-teorio, kvocienta grupo estas grupo ricevata per identigo kune de elementoj de pli granda grupo per ekvivalentrilato.
Ekzemple, la cikla grupo de adicio module n povas esti konstruita el la entjeroj per identigo de la entjeroj, kiuj diferenciĝas per obloj de n, kaj per difino de grupa strukturo, kiu operacias sur tiaj klasoj (konataj kiel ekvivalento-klasoj) kiel apartaj entoj.
En kvociento de grupo, la ekvivalentklaso de la neŭtrala elemento estas ĉiam normala subgrupo de la originala grupo, kaj la aliaj ekvivalentklasoj estas la konjugitaj klasoj de ĉi tiu normala subgrupo. La kutima notacio por la rezultanta kvociento estas G/N, kie G estas la origina grupo kaj N estas la koncerna normala subgrupo.
Multo de la graveco de kvocientaj grupoj estas derivita de ilia rilato al homomorfioj. La unua teoremo pri izomorfeco asertas, ke la bildo de ĉiu grupo G sub homomorfio estas ĉiam izomorfa al kvociento de G. Aparte, la bildo de G sub homomorfio φ: G → H estas izomorfa al G / ker(φ), kie ker(φ) estas la kerno de φ.
Teorie, la nocio kvocienta grupo estas duala al la nocio subgrupo; ĉi tiuj estas la du manieroj de formado de pli malgranda grupo el pli granda. En teorio de kategorioj, kvocientaj grupoj estas ekzemploj de kvocientaj objektoj, kiuj estas dualaj al subobjektoj. La aliaj ekzemploj de kvocientaj objektoj estas kvocienta ringo, kvocienta spaco (lineara algebro), kvocienta spaco (topologio), kvocienta aro.
La produto de subaroj de grupo
En jena diskuto estas uzataj dulokaj operacioj sur la subaroj de G. Por du donitaj subaroj S kaj T de G, oni difinu ilian produton kiel ST = {st : s∈S, t∈T}. Ĉi tiu operacio estas asocia kaj havas kiel neŭtrala elemento la unueran aron {e}, kie e estas la neŭtrala elemento de G. Tial, la aro de ĉiuj subaroj de G formas monoidon sub ĉi tiu operacio.
Simile estas difinataj la dulokaj operacioj sur ero kaj subaro de G. Por donita ero s de G kaj donita subaro T de G, oni difinu iliajn produtojn kiel sT = {st : t∈T} kaj Ts = {ts : t∈T}.
En terminoj de ĉi tiu operacio oni povas unue ekspliki kia kvocienta grupo estas, kaj tiam ekspliki kia normala subgrupo estas. Kvocienta grupo de grupo G estas dispartigo de aro G kiu estas mem grupo sub ĉi tiu operacio. Ĝi estas plene difinita per la subaro enhavanta e. Normala subgrupo de G estas la subaro enhavanta e en ĉiu tia disdivido. La subaroj en la disdivido estas la flankaj klasoj de ĉi tiu normala subgrupo.
Subgrupo N de grupo G estas normala se kaj nur se la egaleco de flankaj klasoj aN = Na veras por ĉiuj a en G. En terminoj de la operacio sur subaroj difinita pli supre, normala subgrupo de G estas subgrupo kiu komutas kun ĉiu subaro de G kaj estas signata kiel N ◁ G. Subgrupo kiu permutas kun ĉiu subgrupo de G estas nomata kiel permutebla subgrupo.
Difino
N estu normala subgrupo de grupo G. Oni difinu la aron G/N kiel la aron de ĉiuj maldekstraj konjugitaj klasoj de N en G, t.e. G/N = { aN : a∈G }. La grupa operacio sur G/N estas la produto de subaroj difinita pli supre. En aliaj vortoj, por ĉiu aN kaj bN en G/N, la produto de aN kaj bN estas (aN)(bN). Ĉi tiu operacio estas fermita, ĉar (aN)(bN) reale estas maldekstra klaso:
Shoji Ikitsu
Shoji Ikitsu (生津 将司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka kaj Sagan Tosu.
Kvocienta grupo
Difino
Ekzemple, estu cikla grupo de adicio module 6:
Estu
Tiam la kvocienta grupo estas:
La antaŭlasta plisimpligo estas ĉar ordo de eroj en aro ne gravas.
La lasta plisimpligo estas ĉar aro enhavas ĉiun eron ne pli ol unufoje, kaj ekzemple apero de {0, 3} dufoje signifas ne pli multon ol apero de ĝi unufoje; tiel estas por ĉiu el la 3 eroj de G/N.
Motivado por difino
La kaŭzo de tio ke G/N estas nomata kiel kvocienta grupo venas de divido de entjeroj. Kiam dividante 12 per 3 oni ricevas la respondon 4 ĉar unu povas regrupigi 12 objektoj en 4 subkolektojn de 3 objektoj. La kvocienta grupo estas la sama ideo, tamen oni finiĝi kun grupo por fina respondo anstataŭ nombro ĉar grupoj havas plian strukturo ol hazarda kolekto de objektoj.
Al ellabori, kiam rigardante je G/N kun N normala subgrupo de G, la grupa strukturo estas uzata por formi naturan regrupigon. Ĉi tiuj estas la flankaj klasoj de N en G. Ĉar oni startis kun grupo kaj normala subgrupo la fina kvociento enhavas plian informon ol ĝuste la kvanto de flankaj klasoj (kiu estas tio kion regula divido liveras), sed anstataŭe mem havas grupan strukturan.
Propraĵoj
La kvocienta grupo G/G estas izomorfa al la bagatela grupo (la grupo kun unu ero), kaj G/{e} estas izomorfa al G.
La ordo de G/N, per difino de la kvanto de eroj, estas egala al |G : N |, la indekso de N en G. Se G estas finia, la indekso estas ankaŭ egala al la ordo de G dividita per la ordo de N. G/N povas esti finia se ambaŭ G kaj N estas malfiniaj (ekzemple  Z/2Z ).
Estas "natura" surĵeta grupa homomorfio π : G → G/N, sendanta ĉiun ero g de G al la flanka klaso de N al kiu g apartenas, tio estas: π(g) = gN. La surĵeto π estas iam nomata kiel la kanona projekcio de G sur G/N. Ĝia kerno estas N.
Estas dissurĵeta rilato inter la subgrupoj de G kiu enhavas N kaj la subgrupoj de G/N; se H estas subgrupo de G enhavanta N, tiam la respektiva subgrupo de G/N estas π(H). Ĉi tiu rilato veras por normalaj subgrupoj de G kaj G/N same bone, kaj estas formaligite en la krada teoremo.
Kelkaj gravaj propraĵoj de kvocientaj grupoj estas statitaj en la fundamenta teoremo sur homomorfioj kaj la izomorfiaj teoremoj.
Se G estas komuta (abela), nulpotenca aŭ solvebla, do ĉi tia estas ankaŭ G/N.
Se G estas cikla aŭ finie generita, do ĉi tia estas ankaŭ G/N.
Se N estas enhavata en la centro de G, do G estas nomata kiel la centra vastigaĵo de la kvocienta grupo.
Se H estas subgrupo en finia grupo G, kaj la ordo de H estas duono de la ordo de G, tiam H estas garantiita al esti normala subgrupo, do G/H ekzistas kaj estas izomorfa al C2. Ĉi tiu rezulto povas ankaŭ esti prezentita kiel tio ke ĉiu subgrupo de indekso 2 estas normala, kaj en ĉi tiu formo ĝi aplikas ankaŭ al malfiniaj grupoj.
Ĉiu finie generita grupo estas izomorfa al kvociento de libera grupo.
Iam, sed ne bezone, grupo G povas esti rekonstruita de G/N kaj N, kiel direkta produto aŭ duonrekta produto. La problemo de difinado kiam ĉi tiu estas la okazo estas sciata kiel la vastigaĵa problemo. Ekzemplo kie ĝi estas ne ebla estas sekva. Z4 / {0, 2} estas izomorfa al  Z2, kaj {0, 2} ankaŭ, sed la nura duonrekta produto estas la direkta produto, ĉar  Z2 havas nur la bagatelan aŭtomorfion. Pro tio  Z4, kiu estas malsama de  Z2 × Z2, ne povas esti rekonstruita.
Kvocientoj de grupoj de Lie
Se G estas grupo de Lie kaj N estas normala subgrupo de Lie de G, do la kvociento G/N estas ankaŭ grupo de Lie. En ĉi tiu okazo, la originala grupo G havas la strukturo de fibra pakaĵo (aparte, ĉefa N-pakaĵo), kun baza spaco G/N kaj fibro N.
Por ne-normala subgrupo de Lie N, la spaco G/N de maldekstraj klasoj estas ne grupo, sed simple diferencialebla dukto sur kiu G agas. La rezulto estas homogena spaco.
Dlhá nad Váhom
Dlhá nad Váhom, hungare Vághosszúfalu estas vilaĝo en Slovakio, en regiono Nitra, en Distrikto Šaľa.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo. Kontraŭe troviĝas Kráľová nad Váhom, kun kiu estas amikemaj kontaktoj. Šaľa troviĝas 3 km-ojn for.
Historio
En 1113 okazis la unua skriba mencio en formo Zomboe. En 1910 loĝis en la vilaĝo 949 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 la komunumo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágsellye. Inter 1920-1938 kaj inter 1945-1993 la vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio. Antaŭ la 2-a mondmilito ĝi rehungriĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 la vilaĝo estas parto de Slovakio. En 2001 loĝis tie 895 da homoj, (640 hungaroj, 239 slovakoj).
Triopa Alianco
Per la termino Triopa Alianco se conocen varias coaliciones entre países, como:
Pavel Latuŝka
Pavel Latuŝka (Beloruse Павел Латушка) naskiĝis 10-an de februaro 1973 en Minsko). Li estas belorusa diplomato, ambasadoro de Belorusio en Francio (de novembro 2012 ĝis januaro 2019), Ministro de Kulturo de la Respubliko de Belorusio (de Junio ​​2009 ĝis novembro 2012).
Biografio
En 1990 li studis en la Fakultato de Historio de Belorusa ŝtata universitato, post la unua kurso li transiĝis al la Fakultato de Juro, gradigante lin en 1995. En 1996, nevidante, diplomiĝis el la Minska Lingvistika Universitato.
En la ekstera servo estas ekde 1995. Li laboris kiel oficisto de Traktato kaj Jurfako de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la Respubliko de Belorusio (1995-1996), vic-konsulo de la Konsulejo Ĝenerala de la Respubliko de Belorusio en Bjalistoko (1999-2000). En 2000, agante estro de la Konsulejo Ĝenerala. Poste li revenis al Minsko kaj en 2000-2002 estis la proparolanto de la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la Respubliko de Belorusio.
De decembro 2002 - Eksterordinara kaj Plenipotenciaria Ambasadoro de Belorusio en Pollando anstataŭ Mikalaj Kreĉka. Li fariĝis la plej juna belorusa Ambasadoro en la historio. Estis eksigita 31-an de Oktobro 2008.
La 4-an de Junio ​​2009 li iĝis Ministro de Kulturo de la Respubliko de Belorusio.
Ŝaltilo
Ŝaltilo estas aparato kiu, laŭvole, permesas aŭ malpermesas, ke elektra kurento fluu tra ĝi, kaj tra la elektra cirkvito, en kiu ĝi estas konektita.
Estas ŝaltiloj por ŝalti (ekfunkcii, eklumigi) kaj malŝalti (haltigi, estingi) ĉiujn elektrajn aparatojn, de la elektra lampo al la komputilo. Plej ofte uzataj estas la ŝaltiloj de lumigo.
Konsisto
Ŝaltilo konsistas, en plej simplaj kazoj, el du metalaj pecoj tiel diritaj kontaktiloj kaj mekanismo, kiu faras ke la pecoj tuŝiĝas por lasi flui la kurenton, aŭ disiĝas por malhelpi flui ĝin.
La metalaj kontaktiloj devas esti neoksideblaj, ĉar metaloksido estas nekonduktanta). Ili por tio estas foje tegataj per maldika tavolo da nobla metalo.
La metalo ankaŭ suferas elektran arkon kiam la kontaktiloj malproksimiĝas. Por redukti la efiko de tia arko, la kontaktiloj estu malproksimigitaj kiel eble plej rapide.
La mekanismo moviganta la kontaktilon estas ĝenerale leviero aŭ premata butono funkciigita per mano. Kompreneble, la leviero aŭ butono estas izolata, por ke la manovranto ne kontaktu pecojn sub tensio. Ofte, risorto ene de la aparato plenumas la rapidan malproksimiĝon de la kontaktoj. Tiu risorta sistemo aŭdigas la karakterizan bruon de la ŝaltado.
Kiam ŝaltilo estas funkciigita ne per mano kaj ne per fizika fenomeno, sed per elektra kurento, oni nomas ĝin relajso.
Levilo
La homa interfaco de tiaj ŝaltiloj estas levilo. Nur la rega levilo elstaras la fronta flanko de kontrolpanelo kaj estas ofte fiksita per ŝraŭbingo.
Tuŝbutono
Tuŝbutonoj de piano, tajpilo aŭ komputilo nomiĝas klavoj.
Ekzistas du tipoj: normale malfermita (la elektra kontakto kreita kiam oni puŝas la butonon) aŭ normale fermita (la elektra cirkvito estas malfermita kiam oni premas la butonon).
Glito
Glitŝaltiloj havas la avantaĝon de disponigado de pli ol tri stabilaj pozicioj, kun aldone facila vido de sia elektita pozicio. Tamen, kelkfoje ili ne estas facile manipuleblaj, ili ĝenerale postulas bonan atenton kaj lertecon por ilin funkciigi. Cetere, ili ofte montras iom malaltan fidindecon en la tempo. Ĉi tiuj tipoj de ŝaltiloj estis komune uzataj en la hejmaj muzikaparatoj, kie ĝi estas nun anstataŭita de statikaj elektronikaj ŝaltiloj per integritaj cirkvitoj, multe pli fidindaj kaj multe malpli kostaj.
725
En la jaro 725 post Kristo okazis, interalie:
Ŝaltilo
Rotacio
Rotaciŝaltiloj ofte nomataj turnaj komutiloj estas aktivigataj per turno de siaj aksoj. Ĉi tiu tipo de ŝaltiloj povas havi eĉ pli stabilajn poziciojn ol glitŝaltiloj, kaj povas proponi multajn apartajn elektraj cirkvitojn izolataj unu de la aliaj.
Baskulo
Baskulŝaltiloj estas la plej komunaj. Ili havas meĥanikan funkciadon similan al la levilo, la baskula butono estas nur horizontala levilo. Ili estas limigata al tri statoj, ofte nur du estas uzataj (en/el)). Ilia pozicio estas ne ĉiam facila rapide vidi, krom kiam ergonomio estas aparte studita Tiu estas la kazo en sistemo poziciiganta supren la ''en"-pozicion, kiel en la aŭtomobila ekipaĵo. Ĉi tiu tipo de ŝaltilo estas kutime la plej fidinda, ĉar la meĥaniko de la baskulo estas aparte taŭga por elektra komutado. Ĝi kombinas la operatoran movon al la agado de sistemo de risorto tre simple, ĝi nete kaj fidinde provizas elektrajn kaj meĥanikajn transirojn.
Premo
Premŝaltiloj enhavas premsentilon por detekti la premon kreitan de la fingro de la uzanto. La urĝhalta premŝaltilo estas ankaŭ nomita pugnobutono (aktivigita de la pugno) pro sia aparta aktivigado kaze de urĝaj situacioj, pri kiu oni devas reagi rapide kaj sen pripensi.
Kondensilo
Sentila ŝaltilo, ankaŭ nomata tuŝoŝaltilo, sentas la ŝanĝon de la kapacitanco de kondensilo kaŭzitan de la alproksimiĝo de la uzantofingro, kiel okazas sur la tuŝekranoj.
Magneta indukdenso
Reedŝaltilo estas ŝaltilo, kiu permesas aŭ interrompas elektran kurenton depende de la ĉeesto aŭ foresto de magneta indukdenso.
Eblas ankaŭ uzi ĝin kiel relajson, anstataŭigante la alproksimiĝon de permanenta magneto per elektromagneta volvaĵo ĉirkaŭanta la aparaton, tamen du malavantaĝoj menciindas: induktanco de la primara cirkvito kaj ne-neglektebla ŝalta daŭro (ĉirkaŭ dekono de sekundo).
Gravito
Hidrarga ŝaltilo permesas aŭ interrompas la konektadon laŭ sia klino. La gravito permesas movi la hidrargon (en ĝia likva stato) ene de vitroampolo provizita per du elektrodoj. Ĉi tiu tipo de ŝaltilo estas uzata malpli hodiaŭ pro la tokseco de hidrargo, kiam ĝi dislokiĝas por rompo de sia protekta vitra ujo.
Tamen ĉi tiu tipo de ŝaltilo estas uzita pro sia kapablo produkti ŝalton netan kaj puran sen "resalto", kontraŭe al aliaj meĥanikaj ŝaltiloj; la kvalito de la kontaktoj estas la sama laǔ la tempo, ĉar ili ne eluzatas kaj ne oksidiĝas kaj permesas multnombrajn ŝaltojn.
Varmo
Dulamena ŝaltilo, ankaŭ nomata  dumetalilo, konsistas el du lamenoj de metaloj  aŭ alojoj flekseblaj, lutitaj aŭ gluitaj unu kontraŭ al alia laŭlonge; pro iliaj malsamaj dilatkoeficientoj sub la efiko de temperature tia aro deformiĝas malfermante la kontaktilon.
Elektronikaj ŝaltiloj
Malsamaj teĥnologioj permesas realigi ektronikajn ŝaltilojn.
KCE
La vorto havas plurajn signifojn:
Lajos Litschauer
Lajos Litschauer [lajoŝ liĉaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Litschauer Lajos estis hungara inĝeniero, profesoro, juristo.
Lajos Litschauer naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nagyág (nuntempa Săcărâmb en Rumanio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Litschauer akiris inĝenieran diplomon en Akademio de Selmec, juran diplomon en Nagyvárad en 1882. Jam ekde 1880 li laboris en diversaj ŝtataj minejaj laborejoj. En 1887 li instruis en la menciita akademio, en 1894 li iĝis ankaŭ ĉefinĝeniero, en 1910 konsilisto pri minejoj. Inter 1911 kaj 1918 li laboris en ministerio pri financoj. Li longe redaktis gazeton pri minejoj kaj metalurgio.
Burlington (Ontario)
Burlington estas grandurbo kaj universitata urbo en Kanado en Ontario.
Geografio
Burlington situas laŭ Ontario (lago) en la suda parto de Kanado inter Hamiltono (Ontario) kaj Oakville (Ontario). Hamiltono troviĝas 8, Toronto 50, Otavo 401, Montrealo 550 kilometrojn.
Historio
Dum alveno de aŭropanoj la areo estis kovrita per densa arbaro. Terkultivistoj alvenis precipe post 1812. Burlington establiĝis en 1874. Komence vaporŝipoj vizitis la vilaĝon, baldaŭe la fervojo transprenis la trafikajn taskojn. Burlington urbiĝis en 1915. Dum la 2-a mondmilito multe da homoj alvenis por loĝi en la urbo. En 1958 la najbareco aliĝis al Burlington. La grandurbo estis celloko kun alta kvalito de vivo.
Ekonomio
Burlington apartenas al la "Ora Hufumo". Oni okupiĝas pri nutraĵprilaboroj, elektroniko, komercaj, farmaciaj kaj aliaj servoj.
Trafiko
Burlington havas bonajn trajnajn kaj aŭtoŝoseajn kontaktojn.
Klimato
En Burlington la averaĝa plenjara temperaturo estas 9 °C, la averaĝa jara temperaturo varias inter 4-14 °C. Rekorda varmo okazis en julio kun 39 °C, rekorda malvarmo okazis en januaro kun -29 °C. Jare oni kolektis precipitaĵojn 879 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, en vintro ankaŭ neĝas. La pluvo kulminas en majo kaj malkulminas en februaro.
726
En la jaro 726 post Kristo okazis, interalie:
Fuerte Olimpo
Fuerte Olimpo estas urbo de Paragvajo. Ĝi estas la administra centro de la departemento Alto Paraguay (do "alta Paragvajo"), unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. La urbeto situas en la maldense loĝata regiono Granda Ĉako, borde de la rivero Paragvajo, en la nordo de la ŝtato, lime de Brazilo.
Lumplanto
Sunplanto aǔ lumplanto (aǔ science nomata: Heliofito) estas planto kiu toleras fortan sunradiadon pro ilia konstruo kaj metabolo. Al la sunplantoj apartenas i.a. verbaskoj, erikoj, timianoj kaj arĝentokardo. Ofte tiaj plantoj estas trovitaj sur grandaj kampoj, sur rokoj, sur sekrazenoj kaj sur erikejoj.
La specifaj ecoj de tiuj plantoj estas malfajnaj, ledecaj folioj kun haroj kaj vaksa kovraĵo por protekti la planton kontraǔ tro granda perdo de akvo kaj tro da lumo. Ofte la folioj havas duoblan tavolon de palisara histo. Ankaǔ la kloroplastoj havas protektajn instalaĵojn kiel karotinoidoj kaj enzimoj, kiuj malebligas la akumuladon de reaktivaj oksigenkombinaĵoj, kiuj efikas venene. Ĉe sunplantoj troviĝas pli da stomoj por ebligi pli grandan gasinterŝanĝon. La fotosintezo plialtiĝas.
34687 Isahaku
34687 Isahaku estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ayman Napsy Isahaku, plej bona en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri bestoscienco. Li ricevis ankaù la Baratan-Usonan premion de la Scienca & Teknologia Vizito al Barato. Li estis lernanto ĉe la Nicolet High School de Glendale (Viskonsino, Usono).
Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Lovas)
Historio
La katolika preĝejo estis konstruita en la 13-a jarcento. En la 17-a jarcento la loĝantoj ŝanĝis religion al protestantismo (ili akiris ankaŭ la preĝejon), sed iom poste parto de la loĝantoj rekatolikiĝis. En 1753 la katolikoj reakiris la preĝejon kaj en la sekva jaro ĝi estis barokigita, ankaŭ tiam oni pentris freskojn. Tamen la preĝejo perdis la rangon paroĥo. En la 20-a jarcento la turo kaj la fasado estis trakonstruitaj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto ĉe la ĉefvojo. En mezo de la fasado la kvadrata turo plene reliefas, meze malsupre la enirejo funkcias. La navo estas pli alta kaj larĝa, ol la absido, apude estis alkonstruita la sakristio.
Kermeso okazas en la 2-a dimanĉo de septembro.
Rozkapa anaso
La Rozkapa anaso (Netta caryophyllacea, iam Rhodonessa caryophyllacea) estas (aŭ estis) granda birdospecio el la grupo de la merganasoj kiu iam troviĝis en partoj de la Gangaj ebenaĵoj de Barato, Bangladeŝo kaj ĉe la riveraj marĉoj de Birmo, sed ŝajne ĝi estas formortinta ekde la 1950-aj jaroj. Nombraj priserĉadoj malsukcesis trovi iun ajn spuron el plua ekzisto. Oni sugestis, ke eble ĝi povus ekzisti ĉe la neatingeblaj marĉaj regionoj de norda Birmo kaj kelkaj vidaĵaj informoj el tiu regiono kondukis ĝin al statuso kiel "draste endanĝerita" pli ol formortinta. La genra situo estis pridisputata kaj dum kelkaj sugestis, ke ĝi estis proksime al la merganasoj, ĉefe al la Ruĝkapa anaso, aliaj situis ĝin en separata genro propra. Ĝi estas unika pro la rozkolora kapo kombine kun la malhela korpo. Elstara flugilmakulo kaj longa svelta kolo estas karakteroj kunhavataj ankaŭ kun la komuna Punktobeka anaso. Ankaŭ la ovoj estis konsiderataj ege pekuliaraj ĉar estis preskaŭ sferecaj.
Aspekto
La masklo de Rozkapa anaso estas nekonfuzebla se deproksime vidata. Ambaŭ sekoj estas 41–43 cm kaj longbekaj kun longaj koloj kaj pintecaj kapoj. La masklo havas rozkolorajn bekon, kapon kaj kolon, dum la ino havas palrozkolorajn kapon kaj kolon kun pli pala beko. La nigro de la korpo etendas kiel mallarĝa strio en antaŭkolo. Flugiloj havas blankajn bordojn. Dumfluge ili ne tiom kontrastas kiom ĉe la sintopika Blankaflugila anaso. La flugiloj ne havas la malhelajn bordojn de la Ruĝkapa anaso. Konfuzo kun la masklo de Ruĝkapa anaso venas ĉefe el observoj de naĝantaj birdoj, ĉar tiu lasta specio havas ankaŭ rimarkindan ruĝan kapon (kvankam ties koloro estas fakte tre diferenca el tiu de la Rozkapa anaso). La Punktobeka anaso aliflanke povas aspekti simila al ino de Rozkapa anaso dumfluge kaj vidata eldistance, kaj se vidata el proksime, ili povus esti misidentigitaj ankaŭ kiel ĉe maskloj. La supra parto de la flugilo estas distinga, kun malhelverdaj duarangaj (speguleto) kaj rimarkinde blankaj triarangaj ĉe la Punktobeka anaso kaj roz-sablokolora speguleto, multe pli hela ol ĉe la ĉirkaŭo, ĉe la Rozkapa anaso. Se la supra parto de la flugiloj ne povas esti fidinde vidata, ili estas nedistingeblaj escepte al spertaj observantoj en bona vidkondiĉo.
Ties reprodukta habitato estas marĉoj de malaltaj teroj kaj lagetoj en altaj ĝangalaj herbejoj. La nesto estis konstruita inter herbo. La ovoj, 6 aŭ 7 en ovaro, estas tre sferecaj kaj kremoblankecaj. La ovoj estas 1.71 al 1.82 colojn longaj kaj 1.61 al 1.7 colojn larĝaj. Oni supozas, ke ili estis nemigrantaj kaj troviĝis sole aŭ en paroj kaj tre rare en malgrandaj grupoj. La Rozkapaj anasoj manĝis supozeble akvoplantojn kaj moluskojn. Kiel la specioj de la genro Netta, ili tipe vertikaliĝis aŭ plaŭdadis por manĝoserĉo kaj ne plonĝis kiel la Ruĝkapa anaso.
Distribuado
Allan Octavian Hume kaj Stuart Baker notis, ke la ĉefa hejmo de tiu specio estis norde de Gango kaj okcidente de Bramaputro, ĉefe ĉe la nunaj distriktoj de Maldah, Purnea, Madhubani kaj Purulia de la nuna Biharo. Oni diris, ke ili estis pli komunaj en Singhbum. Hume kolektis specimenon en Manipuro kiu estis notita kiel tre rara, kaŝite inter densa kareksejo ĉe Lago Loktak. Edward Blyth asertis, ke ĝi estis trovita en la ŝtato de Arakan de Birmo. Brian Houghton Hodgson akiris specimenojn el Nepalo. Oni notis kelkajn vidaĵojn ankaŭ el Delhi, Sindh kaj Panĝabo. Oni registris birdojn ankaŭ el la regiono de Oudh proksime al Lucknow. Specimenoj estis mortpafitaj ĉe lalago Najafgarh en la distrikto de Delhi. Jerdon akiris specimenojn de tiu birdo pli sude kvankam li persone ne observis iun ajn en naturo ĝis kiam li vizitis Bengalon.
Taksonomio kaj sistematiko
La Rozkapa anaso estis priskribata de John Latham en 1790 en la genro Anas. Por priskribi la specion, eble li faris uzon de pentraĵo en la kolekto de Lady Impey, edzino de Sir Elijah Impey kiu estis Alta Juĝisto en Kalkato el 1774 al 1783. Mary Impey havis naturbestaron en Kalkato kaj mendis al barataj artistoj kiaj Bhawani Das el Patna ilustracii animalojn el ŝia kolekto. Lady Impey translokiĝis al Anglio post la morto de sia edzo kaj vendis tiujn pentraĵojn je aŭkcio en 1810. Kelkaj el tiuj pentraĵoj estis akiritaj de Edward Smith-Stanley, 13a grafo de Derby. La genro Rhodonessa estis origine kreata por tiu specio sole. Jean Delacour kaj Ernst Mayr, en sia revizio de 1945 de la familio de Anasedoj konsideris ĝin iome nenormala membro de la grupo de Anatini (aŭ riveranasoj) ĉar la malantaŭa fingro estis iome lobeca, kaj montris kutimon kaj tendencon manĝi surface. La birdoj estis observataj en eŭropaj birdejoj kaj kvankam ili neniam reproduktiĝis, la maskloj memmontriĝis ofte kaj tio implicis ŝveligon de kolplumoj, subenigadon de la kolo ripoze surdorse kaj poste suprenetendo de la kolo dum la produktado de fajfo kiel tiu de la Platbeka anaso. Studo de ties traĥea anatomio fare de Alfred Henry Garrod en 1875 sugestis, ke ĝi havis "slight fusiform dilatation" (ioma ŝpinilforman ŝveliĝon) en la komenca siringa regiono. La "bulba ossea" ĉe la suba parto de la maskla sirinkso estas pekuliare ŝvela. Ankaŭ la kolorbildo estis konsiderata unika, ĉar mankas iu ajn el la metalecaj koloroj en la duarangaj kiuj estas karakteraj de la Anatini. La alia unika karaktero estas la iom granda kaj preskaŭ sfereca formo de la ovoj. Ĉiuj tiuj karakteroj subtenas la retenon de tiu specio en separata genro. Tiaj mez-traĥeaj ŝvelaĵoj troviĝis nur ĉe Mergenoj kaj Ajtienoj kaj estas tre raraj en la genro Anas. Tiu traĥea bulba estas rondoforma ĉe Anas sed angula kun fenestroj ĉe Netta kaj Aythya. Johnsgard konsideris Marmaronetta kaj Rhodonessa kiel intermezaj pri formo. Baze sur la disponebla morfologia kaj kutimara pruvaro, ĉefe pri la strukturo de la humero kaj pri la strukturo de la traĥeaj ringoj, Sidney Dillon Ripley sugestis, ke ĝi estas nedubinde en la Ajtienoj.
Studo trovis, ke Rhodonessa estas proksime rilata al la Ruĝkapa anaso (Netta rufina) sugeste ke ambaŭ specioj estu lokigitaj en la saman genron. Rhodonessa estis priskribita antaŭ el Netta kio estus farinta Rhodonessa rufina la elektonomo, tamen tiuj ŝanĝoj ne estis amplekse akceptataj.
Statuso
Tiu anaso iam loĝis en orienta Barato, Bangladeŝo kaj norda Birmo, sed ĝi estas nuntempe tre probable formortinta. Ĝi estis ĉiam rara, kaj la lasta konfirmata vidaĵo, fare de Charles M. Inglis, okazis en Darbhanga en Junio de 1935, kun vidaĵoj el Barato plue ĝis komencaj 1960-aj jaroj. Tiuj inkludas registrojn el Monger kaj el ĉe Ŝimla. Sidney Dillon Ripley konsideris ĝin verŝajne formortinta en 1950. En 1988, Rory Nugent, usona birdumanto, kaj Ŝankar Barua de Delhi, informis pri vido de la kaŝema birdo en la bordoj de Bramaputro. Tiu paro asertis pri sia vido de la birdo ĉe Saiĥoa en la nordorienta fino de la rivero en la barata flanko de la bordo. Post 29 tagoj de navigado, Nugent diris, ke li vidis la Rozkapan anason inter aro de aliaj akvobirdoj. Tamen la vidaĵo de Nugent kaj Barua ne estis amplekse akceptata. Vidaĵoj de la Rozkapa anaso post la 1960-aj jaroj venis el tre senesploraj basenoj el Rivero Mali kaj Ĉindvino en Norda Birmo. Ĉar la areo ne estis bone kontrolata de sciencistoj, la serĉado estis sensolva kaj konfuzoj kun la Ruĝkapa anaso kaj kun la Punktobeka anaso estis komuna fonto de supozataj vidaĵoj de Rozkapaj anasoj. Informo pri serĉado en la valo de Hu Kaung en novembro de 2003 konkludis, ke estas sufiĉa tialo por kredi ke la Rozkapaj anasoj povus ankoraŭ ekzisti en la ŝtato Kaĉin de Norda Birmo, sed zorgema serĉado ĉe la valo de la rivero Nat Kaung inter Kamaing kaj Ŝadusup en oktobro de 2005 malsukcesis trovi tiun specion; multaj interesaj anasoj estis observataj, sed ili rezultis ĉu Punktobeka anaso aŭ Blankaflugila anaso. Oni sugestis, ke tiu specio eble estas noktula.
La tialo por ties malapero estis probable habitatodetruo. Oni ne konas kial ĝi estis ĉiam konsiderata rara, sed oni supozas ke ties rareco estis vera (kaj ne troigo aŭ nesufiĉa naturlaboro) ĉar ties tiama habitato estis ofte priserĉata de ĉasistoj en koloniaj epokoj. La Rozkapa anaso estis multe serĉata de ĉasistoj kaj poste kiel ornameca birdo, ĉefe pro ties nekutima plumaro. Kiel plej merganasoj, ĝi ne estis konsiderata bongusta manĝaĵo, kio estus faciliganta la survivadon de iuj restantaj birdoj. La lasta specimeno estis mortpafita en 1935 en Darbhanga, Biharo, Barato, fare de Charles M. Inglis, kiu eĉ ne sciis kion li estis mortpafinta, ĝis lia ĉashundo alportis la birdon al li. Ankaŭ kelkaj birdoj estis tenitaj kaptivece ĉe la birdejoj de Jean Théodore Delacour en Clères (Francio) kaj de Alfred Ezra ĉe Parko Foxwarren (Anglio) kie la lastaj konataj birdoj vivis en kaptiveco. La ununuraj konataj fotoj de tiu specio estis faritaj tie kaj inkludas unu el paro farita ĉirkaŭ 1925 de David Seth-Smith.
Andor Földes
Andor Földes [foldeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Földes Andor estis hungara-usona internacie fama pianisto. Lia nomo estis en Usono Andor Foldes.
Biografio
Andor Földes estis mirinfano edukita de la patrino, kiu mem estis pianisto. Li mem debutis jam en 1921, en la sekva jaro li komencis lerni en Muzikakademio de Budapeŝto. Liaj plej gravaj instruistoj estis Arnold Székely, Leó Weiner, baldaŭ Ernő Dohnányi. Li finis majstrokurson en 1932, sed pli frue en 1929 li debutis eksterlande en Vieno. En la 1930-aj jaroj li ofte faris turneojn eksterlande. Komence de la 2-a mondmilito li vojaĝis al Usono, kie li faris komunajn koncertojn kun József Szigeti (violonisto) 3 jarojn. En 1948 Foldes akiris usonan ŝtatanecon, tiutempe li edziĝis. En 1953 li muzikadis en Sud-Ameriko, tiutempe li faris majstrokursojn en Parizo, Berlino, Tokio. Inter 1957 kaj 1965 li instruis (kiel katedrestro) en muzika altlernejo de Saarbrücken, ekde 1960 li estis ankaŭ dirigento. En 1957 li ricevis francan muzikan premion, en 1963 okcidentgermanan premion. En 1961 la geedza paro translokiĝis al Svislando.
Forcé
Forcé estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.