cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vorbis
Komputilaj programoj
Kvankam la "iTunes" de "Apple" kaj "Windows Media Player" de "Microsoft" defaŭlte ne povas sonigi la aranĝon, elŝuteblas aldonaĵoj por tio.
La aranĝon ankaŭ subtenas la plurplatformaj sonredaktilo "Audacity" kaj bibliotekaroj "FFmpeg", "GStreamer" kaj "Helix DNA".
Kiel estis rekomendite en HTML 5, jenaj TTT-legiloj povas ludi sonon en Vorbiso sen kromprogramoj: "Mozilla Firefox" (ekde versio 3.5), "Google Chrome" (jam en 3.0.182.2) , "SeaMonkey" (ekde 2.0) , "Opera" (ekde 10.5).
Eva Støp-Bowitz
Ŝi i.a. faris la ilustraĵojn de Plena Ilustrita Vortaro, kaj membris en la Ekzamena Komisiono de Norvega Esperanto-Ligo pli ol 40 jarojn.
Wangen ĉe Olten
Wangen ĉe Olten (Wangen bei Olten) estas kaj komunumo en la distrikto Olten en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 4,804 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Tros
Laŭ la helena mitologio, Tros estis unu el la filoj de Erichtonios.
Wangen ĉe Olten
Geografio
La komunumo etendiĝas en la oriento de la ebenaĵo de la rivero Dünnern okcidente de la distriktĉefurbo Olten kaj sude de la Soloturna Ĵuraso. Al la komunumo apartenas krom la ĉefa vilaĝo Wangen ankaŭ la vilaĝeto Kleinwangen sude de Dünnern kaj la kvartaloj kaj setlejoj Loch, Chalchofen, Gruebacher, Haflet kaj Banacher.
Tros
Ilo estis premiita okaze de luktoludoj. Li do ricevis kiel premion: 50 junulojn, 50 junulinojn kaj bundan bovinon. Laŭ la oraklo, li devos konstruigi urbon je la loko, kie haltos la bovino. Li do sekvis ĝin, kaj starigis la urbon tiel nomatan Iliono. Ĝi nomiĝos poste Trojo, memore al la patro Tros kaj plue al la regiono mem, la Troado.Asarako estis la prapatro de Anĥizo, la patro de Eneo
Wangen ĉe Olten
Trafiko
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Olten al Soloturno. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la regiona busreto Olten-Gösgen-Gäu kaj la stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Araŭo kaj Olten al Soloturno kaj Bielo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn sudoriente inter Arburgo kaj Oftringen kaj al la svisa aŭtovojo A2 ses kilometrojn okcidente en Egerkingen.
Historio
Mezepoka kroniko mencias en la jaro 610 la lokon Wangas kiel batalejo inter alemanoj kaj burgonjoj. Tamen la historiistoj ne certas ĉu temas pri Wangen ĉe Olten, Wangen ĉe Aro aŭ Niederwangen en Köniz. El la jaro 1226 datiĝas la mencio de Wangen en Buĥsgovio (Wangen im Buchsgau)
Minaretodisputo
La konstruo de malgranda minareto sur la tegmento moskeo de la Turka kulturklubo en Wangen ĉe Olten kaŭzis la svisan minaretdisputon, kadre de kiu la dekstrema Svisa Popolpartio lanĉis la minaretiniciativon.
Kriebstein
Kriebstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Landnámabók
La Landnámabók (esperante "la libro de ekloĝo") viciĝas inter la plej strangaj verkoj de islanda literaturo. Ĝi entenas mesaĝojn rilate al la malkovro de Islando kaj al ĝia koloniigo (landnám''), kiujn la kolonianoj sendis unu al la alia tra la kolonioj. La tekstaro komencas per la teritoria depostulo de Ingólfur Arnarson koncerne Rejkjavikon, kaj per aliaj similaj deklaroj pri variaj regionoj de la insulo. La libro sekve listigas la idojn de la unuaj ekloĝintoj, kaj raportas la familiajn genealogiojn kaj plej gravajn okazaĵojn ĝis la 12-a jarcento : pli ol 3000 personoj kaj 1400 ekloĝintoj estas menciitaj.
Tărlungeni
Tărlungeni [tərlunĝenj] (hungare: Tatrang) estis vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio oriente de Braŝovo. Al ĝi administre apartenas Purcăreni, Cărpiniș kaj Zizin. Purcăreni, Tărlungeni kaj Zizin kune formas Treisate.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3556 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 3479 (rumanoj, 41 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1484. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Brassó).
Lomont-sur-Crête
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Bank Frick
VP Bank AG estas privata banko de Liĥtenŝtejno kun ĉefsidejo en Balzers. La banko estis fondita en 1998 de la kuratoro de Liĥtenŝtejno Kuno Frick kune kun aŭstraj financaj investantoj kaj nun (laŭ stato de aŭtuno 2020) posedata de la familia fondaĵo Kuno Frick (65%) kaj la usona firmao Net1 UEPS Technologies (35%), NASDAQ-listigita financa teknologia kompanio. En 2017 tiu usona firmao unue transprenis 30% de la akcioj de la antaŭa posedanto, la familia fondaĵo, en 2018 pliajn 5% kaj en 2019 per uzado de opcio akiris 70-procentan posedon.
Montpasejo Atabasko
La pasejo troviĝas inter la monto Brown kaj McGillivray Ridge. Ĝi situa sude de la montpasejo Yellowhead kaj norde de la montpasejo Howse.
Ekde la unue dokumentita trapaso de la montpasejo far David Thompson kaj lia indiana gvidanto en 1811, la loko fariĝis grava vojo dum la 19-a jarcento por peltkomerco inter Supra Kanado kaj Oregono.
Pan American World Airways
La Pan American World Airways (ofte konata kiel Pan Am) estis usona flugkompanio. Pan Am estis ekzistinta inter 1927 kaj 1991.
Kiel internacia flugkompanio, Pan Am gvidis ĉefajn ŝangojn de flugkompanio, ekzemple jetmotora pasaĝeraviadilo, larĝkorpa pasaĝeraviadilo (kiel Boeing 747), unua komputera rezervaĵa sistemo (1964). Pan Am estis unuaj uzantoj de Boeing 707, la unua pasaĝeraviadilo de Boeing kaj B747, unua larĝkorpa pasaĝeraviadilo en la mondo. En 1964, kiel rezulto de kunlaborado kun IBM, Pan Am komencis unuan rezervaĵan sistemon, uzita de komputero.
En 1991 Pan Am estis bankrotita, kaj Delta Air Lines aĉetis parton de Pan Am.
Johannes Ranke
Vivo
Estante filo de la teologo Friedrich Heinrich Ranke, li studis en Munkeno, Berlino kaj Parizo. En 1863 li habilitiĝis en Munkeno pri fiziologio kaj iĝis eksterorda profesoro samloke en 1886. En 1889 li fondis danke al privata donaco sia la prahistorian kolekton de la bavara ŝtato en Munkeno. Li ankaŭ iĝis ties direktoro.
Verkoj
Ranke ankaŭ redaktis »Archiv für Anthropologie«, »Beiträge zur Anthropologie und Urgeschichte Bayerns« kaj - kiel ĝenerala sekretario de la Germana Antropologia Societo - la organon »Korrespondenzblatt«.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 16. Leipzig 1908, p. 596-598, kio legeblas tie ĉi interrete
Morigerati
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Tom Hanks (sciencisto)
Li faris detalajn esplorojn pri la nombro kaj forto de tertremoj en Kalifornio. Rezulto el liaj esploroj estas, ke la mezuma nombro kaj forto estis konstantaj en la 20-a jarcento.
Meŝa Selimoviĉ
Meŝa SELIMOVIĈ (naskiĝis la en Tuzla; mortis la  en Beogrado) estis jugoslavia verkisto.
Meŝa Selimoviĉ lernis en gimnazio en Tuzla. De 1930 ĝis 1934 li studis en filozofia fakultato de Universitato de Beogrado. Poste li instruis ĝis 1941 en lernejoj en Tuzla. En 1943 li fuĝis al liberigita teritorio kaj fariĝis partizano.
Ekde 1947 Selimoviĉ loĝis en Sarajevo kaj laboris kiel profesoro en la pedagogia fakultato de Universitato de Sarajevo. Krome li estis arta estro de Bosna-Film, direktoro de la Nacia Teatro kaj redaktisto ĉe eldonejo Svjetlost.
Pri sia nacieco Selimoviĉ diris: ''Mi originas el musulmana familio en Bosnio, laŭ nacieco mi estas serbo. Mi apartenas al serba literaturo.''
Plurfoje Selimoviĉ estis proponita por la Nobela Premio pri Literaturo, sed li neniam ricevis ĝin.
Turcheș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3235 loĝantojn (hungaroj, rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1366. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Brassó).
4615 Zinner
4615 Zinner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1923 de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo kaj historiisto pri astronomio Ernst Zinner (1886 – 1970), re-malkovrinto de la perioda kometo 21P/Giacobini-Zinner
Televida karto
Televida karto estas komputila karto kiu ebligas spektadon de televido sur komputila ekrano. Per plej multaj televidaj kartoj ankaŭ eblas registri televidajn programojn je durdisko.
Tradicie la televidaj kartoj estas PCIaj kromkartoj, sed nuntempe ili ankaŭ ekzistas kiel USB-aparatoj. Tio estas aparte praktika por tekokomputiloj.
Soultz-les-Bains
(jen france, origine germane kaj alemane Sulzbad) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
3803 Tuchkova
3803 Tuchkova estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Nomo
Ĝia nomo honoras Margarita Miĥajlovna Tuĉkova (cirile: Маргарита Михайловна Тучкова, 1781–1852). Vidvino de la komandanto Aleksandr Aleksejeviĉ Tuĉkov, ŝi fundis la monaĥinejon de Spaso-Borodinskij.
Amonia fera (II) fosfato
Amonia fera (II) fosfato aŭ amonia fera (II) ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la amonia hidroksido, fera (II) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas cindrokoloreca verda solidaĵo, nesolvebla en akvo. Amonia fera (II) fosfato posedas 1 feratomon, 1 nitrogenatomon, 1 fosforatomon kaj 4 hidrogenatomojn. Amonia fera (II) fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj.
48070 Zizza
48070 Zizza estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Frank Zizza, asociata profesoro pri matematiko ĉe la Universitato de Suda Arizono kaj kiu iĝis prezidento de la Astronomia Klubo Huachuca Li estas kreditata de la origina ideo establi astronomian observatorion sur la kampuso de la universtato en Sierra Vista.
Cárceres (Brazilo)
Cárceres (16° 04' 15" S; 57° 40' 44" U) estas municipo en subŝtato Mato-Groso, Brazilo. Ĝi havas 90.391 loĝantojn en 24.398,399 km² (3,7 hab./km²). Ĝi estis fondita en 1778, en 1859 ĝi iĝis municipo, kaj en 1874 akiris la statuson de urbo. Ĝi estas grava rivera haveno al regiono.
Gliese 581 e
Gliese 581 e aŭ Gl 581 e estas la kvara ekstersunsistema planedo malkovrita ĉirkaŭ Gliese 581, ruĝa nano je 20,5 lumjarojn for de la Tero en la konstelacio Pesilo.
La planedo estis malkovrita el la Oservatorio de Geneva de skipo gvidita de Michel Mayor, per la instrumento HARPS ĉe la Observatorio La Silla, Ĉilio. La malkovro estis anoncita la 21-an de aprilo 2009.
Kun minimuma maso de 1,9 Termasoj, ĝi estas, je 2010, la plej malgranda ekstersunsistema planedo malkovrita ĉirkaŭ normala stelo. Je nur 0,03 AU de sia stelo, ĝi orbitas ekster la enloĝebla zono. Tre eble ne havas atmosferon pro la grandaj temperaturo kaj radiado kiujn ĝi suferas. El la planedo, la stelo ŝajnas 10oble pli granda ol la Suno el la Tero, kaj brilas 4oble pli. Kvankam sciencistoj kredas ke ĝi havas rokan surfacon simila al tiu de la Tero, ili ankaŭ kredas ke la planedo suferas intensan tajdan varmigon simila (aŭ eĉ pli inatensa) al kiu suferas la satelito de Jupitero Iono. Gliese 581e faras kompletan orbiton post 3,15 tagoj.
Maniĵa Davlatova
Maniĵa Davlatova (en la taĝika: Манижа Давлатова, per arabaj literoj منیژه دولت, naskiĝis en 1982) estas taĝika kantistino, kiu kantas laŭ la stilo „persa pop-muziko”.
Biografio
Maniĵa naskiĝis en 1982 en Kulobo (Taĝikio) kaj estas samurbanino de alia populara taĝika kantistino Ŝabnami Surajo. Ŝi faris du albumojn dum siaj koncertoj en Mazari-Ŝarifo (Afganio) kaj koncertis ankaŭ en Kabulo. Ŝi iĝis tre populara ne nur en sia hejmlando Taĝikio, sed ankaŭ en la najbara Afganio.
Ekde 2006 Maniĵa ne plu koncertas pro personaj kaj religiaj kialoj, sed foje ŝi skribas kantojn por aliaj taĝikaj kantistoj.
Tokmak
Tokmak (Токмак) estas urbo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2019.
NGC 1308
NGC 1308 (aliaj indikoj — PGC 12643, MCG -1-9-32) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Segovio
Segovio (Segovia) estas kastilia urbo en la suda parto de la aŭtonoma regiono de Kastilio kaj Leono, Hispanio, kaj ĉefurbo de la provinco Segovio. Ĉi situas inter la kunfluado de la riveroj Eresma kaj Clamores, proksime de la Gvadarama Montaro. La urbo staras je 999 metroj kaj havas 55,640 loĝantojn (2003).
Linio Tōzai (Kioto)
Linio Tōzai (japane: 東西線 [Tōzaj-sen], angle: Tōzai line) estas metroa linio en Kioto, Japanio. Ĝi estas unu el 2 linioj de metroa sistemo Kiota Urba Subtera Fervojo. La simbola koloro de linio estas oranĝa koloro.
Segovio
Segovio estis la romia urbo Segovia (Σεγουβία). Ĝi estis urbo antaŭe loĝata de la arevakoj en la romia provinco Hispania Tarraconensis en la vojo inter Emerita kaj Cesaragusta. La romia historiisto Tito Livio mencias ĝin per precize tiu sama nomo, kiel indiĝenan (kelt-iberan) fortikaĵon dum la unua jarcento antaŭ Kristo. En la sekva jarcento, jam kiel romia urbo, por provizi ĝin per abunda kaj bona akvo oni konstruis la akvedukton, superban monumenton kiu ankoraŭ staras preskaŭ netuŝita de la vetero, de la tempo kaj de la agado de la homo.
Ĝi falis sub islamaj manoj kiuj nomis ĝin Shaqubiya (Ŝakubija) en la jaro 712 estis rekonkerita de la reĝo Alfonso la 1-a (aŭ de sia filo Fruelo la 1-a) en 757 aŭ 758, samkiel Zamoro, Salamanko kaj Avilo ĝi restis sub kristanaj manoj, escepte dum mallonga tempo sub Almanzoro en la dua duono de la 10-a jarcento. Ĝi estis reloĝigita en la jaro 1088, post la konkero de Toledo en 1085, kvankam oni kredas ke ĝi ne estis tute senhoma. En ĝia alkazaro (arab-devena vorto por reĝa kastelo) sidis dum la 15a jarcento la kortego de la reĝoj de la dinastio Trastamara.
En 1764 inaŭguriĝis la Real Colegio de Artillería (Reĝa Lernejo de Artilerio), la unua militista akademio en Hispanio, kiu ankoraŭ sidejas en la urbo sub la nomo Academia de Artillería (Akademio de Artilerio).
Segovio estas fama pro la monumentoj de la historia urboparto el kiuj elstaras la Akvedukto, la Katedralo kaj la Alkazaro inter aliaj domegoj, placoj, preĝejoj kaj mezepokaj konstruaĵoj. Ekde la jaro 1985 ĝi estas Monda heredaĵo de Unesko.
Nomo
La nomo de Segovio estas keltibera, kvankam oni ne havas informojn pri ĝia ekzisto ĝis iam Tito Livio mencias ĝin kiel domaro proksime de Kaŭko. La mencio temas pri la Milito de Sertorio, kiam la generaloj de Sertorio en la jaro 79 a.K. trairis Hispanion rekrutante soldatojn. Ankaŭ ekzistas atestaĵo pri la nomo en la latina "SEGOVIA" por keltibera monero en transira epoko (eble en malfrua respublika periodo) farita en la urbo.
Antikve oni rilatigis al Segovio la toponimion "Segobriga" sed la malkovro de la urbo Segobriga en Saelices (Kvenko) elmuntis tiun teorion.
Sub la romia kaj araba regado, la urbo estis nomata Segovia (Σεγουβία, Ptolomeo ii. 6. § 56) kaj Šiqūbiyyah (en la araba alfabeto شقوبية) respektive.
Historio
Segovio estas loĝata ekde antaŭ multaj jaroj. En la loko kie hodiaŭ troviĝas la Alkazaro ekzistis kelta kastro. Dum la romia epoko ĝi apartenis al la jura monaĥejo de Klunio. En la visigota Hispanio esti estis episkopa sidejo de la Romkatolika Eklezio, dependanta de la Diocezo de Toledo kiu konsistis el la antikva romia provinco Carthaginense en la diocezo de Hispanio.
Oni kredas ke la urbo estis forlasita por invado de la muzulmanoj. Post la konkero de Toledo fare de la reĝo Alfonso la 6-a de Leono kaj Kastilio, la bofilo de la reĝo Alfonso la 6-a, la grafo Rajmondo de Burgonjo, kune kun la unua episkopo de la refondita diocezo, la ankaŭ franca Pedro de Agen, ekigis la reloĝadon de Segovio en l jaro 1088 kun kristanoj venintaj el la nordo de la Iberia duoninsulo kaj de trans la Pireneoj, donante al ĝi vastan areon kies teritorio transiris la Gvadaraman montaron kaj eĉ la limlinion de la rivero Taĵo.
Dum la 12 jarcento ĝi suferis gravajn tumultojn kontraŭ ĝia reganto, Álvar Fáñez, kaj poste kiel parto de la bataloj dum regado de la reĝino Uraka. Malgraŭ la kaoso, ĝia situo en la regiono por paŝtado, konvertis ĝin en grava centro de la lankomerco kaj de manufakturado de teksaĵoj (kies ekzistado estas dokumentita ekde la 12a jarcento).
La fino de la Mezepoko estas glora epoko, en kiu ĝi ricevas grandan komunumon de judoj; ĝi kreis la bazon por potenca industrio; disvolvigis brilan gotikan arkitekturon kaj estis la kortego de la reĝoj de la Dinastio de Trastamaro (Alfonso la 10-a la Saĝa) antaŭe aranĝis la Alkazaron kiel reĝan restadejon). Fine, en la preĝejo Sankta Mikaelo de Segovio Isabel la Katolika estis proklamita reĝino de Kastilio la 13-an de decembro 1474. Kiel ĉiuj centroj de teksaĵproduktado de Kastilio, ĝi kuniĝis al la ribeliĝo de la Komunumoj de Kastilio, en kiu ĝi elstare intervenis sub la gvido de Juan Bravo. Malgraŭ la malvenko de la Komunumoj, la ekonomia kresko de la urbo daŭris dum la 16-a jarcento, atingante en 1594 27.000 loĝantojn. Poste, kiel preskaŭ ĉiuj kastiliaj urboj, ĝi falis en dekadencon, tiel ke unu jarcenton poste, en 1694, ĝi nur havis 8.000 loĝantojn. Komence de a 18-a jarcento oni provis revivigi la teksaĵan industrion, kun magra sukceso. En la dua duono de la jarcento, ene de la antaŭenpuŝoj de la kleruloj sub Karlo la 3-a, oni faris novan provon revigligi ĝin kreante la Reĝan Kompanion de Lan-Manufakturado (1763). Tamen, pro la manko de konkurenco de ĝia produktado, la krono ne plu sponsoris ĝin (1779). Ankaŭ en 1764 inaŭguriĝis la Reĝa Kolegio de Artilerio, la unua militista akademio de Hispanio, kiu ankoraŭ sidejas en la urbo.
En 1808 ĝi estis forrabita de la francoj dum la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum la Unua Karlisma Milito la trupoj de Don Carlos sensukcese atakis la urbon. Dum la 19a jarcento kaj unua duono de la 20a jc., Segovio spertis demografian kreskadon kaj relativan ekonomian revigliĝon.
Geografio
La urbo Segovio situas en la interno de la Iberia duoninsulo, proksime de la kastiliaj urboj Valadolido (regiona ĉefurbo) kaj Avilo, kaj Madrid, la nacia ĉefurbo de Hispanio, pro kio la urbo iĝas sufiĉe facile alirebla. Ĝi ankaŭ estas grava parto de la ĉefvojo de la Jakoba vojo de Madrido. La klimata de Segovio estas kontinenta, malvarma kaj seka, pro la alteco, proksimeco al la Centra Sustemo kaj la malproksimeco de la marbordo; la ĉiujara temperaturo havas mezumon de 11,5 °C, kun minimumaj temperaturoj en decembro (-14 °C) kaj maksimumaj en julio (ekde 37 °C); la ĉiujara pluvado estas 520 mm jare, kio igas ĝin humida regiono en la Ebenaĵo. La vegetaĵo reganta en la montara regiono estas pinarboj, kverkoj kaj anzinaroj inter aliaj. Ankaŭ abundas la tritiko kaj aliaj cerealoj. La kreskado de la loĝantaro spertita laŭlonge de la 19-a jarcento akceliĝis ekde 1920: 16.013 loĝantoj en tiu jaro, 33.360 en 1960, 53.237 en 1981. Ekde la 1980-aj jaroj la kreskado iĝas pli malrapida rimarkinde en la lastaj jaroj (55.586 en 2004 kaj 56.047 en 2007).
Urbo monda heredaĵo de Unesko
En 1985 la malnova urbo de Segovio estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko. Ene de la historia urboparto staras plurstilaj malnovaj konstruaĵoj historiaj kaj civilaj kaj religiaj, ne nur katolikaj, sed ankaŭ judaj, kiel la juda kvartalo kie iam loĝis la juda komunumo, kiu memorigas la pason de diversaj kulturoj en la urbo. Unu el la plej bonaj ekzemploj de tiu kultura diverseco estas la antikva sinagogo, nuna Preĝejo Korpo de Kristo, kaj la juda tombejo situanta en “El Pinarillo”, kun la centro pri interpretado en la palaco de la plej fama judo de tiu epoko, la librotenisto Meir Melamed, bofilo kaj sukcedinto de Abraham Seneor, Pleja Rabeno de la Kastilia regno, Melamed post konvertiĝo al kristanismo sub la nomo Fernán Núñez Coronel, estis reganto de la urbo kaj okupis gravajn postenojn en la regno. Inter la plej gravaj monumentoj de Segovio troviĝas:
La Akvedukto de Segovio, situanta en la placo Azoguejo, estas la pleja simbolo de la urbo; oni ne scias kiam ekiĝis la konstruado kiu eble komenciĝis fine de la 1-a jarcento aŭ komence de la 2-a jc. kaj temas pri la civila verko romia plej grava de Hispanio. Ĝi estis konstruita el cirkaŭ 25.000 konstruŝtonoj el granito kunigitaj sen ajna algluaĵo, ĝi havas altecon de 818 metroj, havas pli ol 170 arkojn kaj la plej alta parto mezuras 29 metrojn, en la placo de Azoguejo, ĝi plej vizitata zono.
La Alkazaro de Segovio, reĝa palaco situanta en la pinto de roko inter la riveroj Eresma kaj Clamores, ĝi unuafoje aperas en dokumentoj de la jaro 1122, kvankam ĝi eble ekzistis en antaŭa epoko. Ĝi estis unu el la plej ŝatataj restadejoj de la reĝoj de Kastilio, konstruita kiel transiro inter romaniko kaj gotiko, kaj en ĝi elstaras la mudeĥara ornamado en la ampleksaj salonoj. La konstruaĵo havas du kortojn kaj tri turojn, la turoj Omaĝo kaj Johano la 2-a. Ĝi estis la plej ŝatata restadejo de Alfonso la Saĝa kaj de Henriko la 4-a, kaj ekde ĝi ekmarŝis Isabel la Katolika por esti kronata reĝino de Kastilio en la pleja placo. Detruita pro incendio en 1862, estis poste rekonstruita. Nuntempe ĝi gastigas la Ĝeneralan Militistan Arkivon de Segovio kaj la muzeon de la Akademio de Artilerio de Segovio.
El Monaĥejo Sankta Antono la Reĝa estis la antikva ĉaspavilono de Henriko la 4-a kiu konvertiĝis en monaĥejo. La plafono estas ornamita laŭ la mudeĥara stilo en 1455. La preĝejo havas mudaĥaran plafonon kaj klostron kiu nun estas muzeo. Dek monaĥinoj daŭre vivas en ĝi.
La Katedralo Sankta Maria estas la lasta gotika katedralo konstruita en Hispanio. Ĝi estas konsiderata kiel majstra verko de la euska-kastilia gotiko kaj estas konata kiel “La Damo el la Katedraloj”. Temas pri la tria katedralo de la urbo, kaj ĝi konservas la klostron de la dua katedralo, situanta antaŭ la alkazaro kaj detruita dum la Milito de la Komunumoj en 1520. Al ĝiaj verkoj kontribuis Juan, Rodrigo Gil de Hontañón, kaj aliaj majstroj de la hispana arkitekturo. Ĝi estis konsekrita en 1768. Ĝi konsistas el 18 kapeloj kaj havas tri alipordojn.
Edukado
La urbo Segovio havas plurajn edukcentrojn por baza kaj meza edukado, la unua el ili estas I.E.S. Mariano Quintanilla, fondita en 1845) kiu estis deklarita kultura heredaĵo. En Segovio ankaŭ troviĝas kvar lernejoj gvidataj de la ŝtato kaj privata ento, el kiuj tri estas religiaj.
Rilate al la supera edukado, Segovio estas la sidejo de la Universitata Kolegio de Segovio "Domingo de Soto", edukcentro aliĝinta al la Universidad Complutense de Madrid kreita en 1969 de la Socia kaj Kultura Agado de la Ŝparkaso Segovio. En ĝi eblas studi plurajn karierojn, inter ili troviĝas Juro, Entreprenado, Reklamoj kaj Publikaj Rilatoj kaj Informadiko. Segovio ankaŭ gastigas kampuson de la Universitato de Valadolido kiu disponigas multajn karierojn, inter ili Turismo kaj Magisterio. En la urbo ankaŭ troviĝas la privata universitato IE University, precipe por negocoj kaj postgrada diplomiĝoj pri administrado.
Hodiaŭ, Jupitero
Hoy, Júpiter (Hodiaŭ, Jupitero) estis hispanlingva romano verkita de Luis Landero. Kiam oni publikis ĝin en 2007, Landero ne estis verkinta iun verkon post 5 jaroj ekde la apero de El guitarrista (La gitaristo) en 2002. En tiu ĉi romano oni priskribas la paralelajn vivojn de du ĉefroluloj. Unuflanke jen Dámaso, kiu post malagrabla infaneco en familio kie la patro tro postuklis de li, envenas en malsatego kaj venĝodeziro kontraŭ la ŝajna kulpulo de tiu peniga ekzistado, iu entrudulo kiu laŭ la opinio de Dámaso ŝtelis lian familion, la patron, la fratinon kaj eĉ la patrinon, la heredaĵon kaj eĉ la trankvilecon kaj spiriton. Aliflanke, Tomás, instruisto en mezlernejo pri Lingvo kaj Literaturo, malkaŝas sian amon por junulino, sia lernantino, 16jaraĝa kiu ŝanĝos lian vivon.Se konsideri la propran biografion de Luis Landero, facile oni komprenas ke almenaŭ la etosoj -se ne la karakteroj mem- de ambaŭ ĉefroluloj koincidas kun la siaj propraj. Dámaso estas infano de malriĉa kamparana familio de kamparana regiono Ekstremaduro, kiel li mem kaj kiu devos elmigri serĉe de pli favoraj vivkondiĉoj kaj ekonomie kaj personvive kaj perlabori sian vivon danke al sinsekvo de diversaj laborpostenoj. Tomás estas junulo kiu vivas por literaturo kiu trovas laborpostenon por instrui ĝin en mezlernejo, kiel Landero mem. Lingvaj (kaj sone kaj skribe) koincidoj inter ambaŭ nomostas kompreneble simplaj koincidoj. La pli literaturaj kondiĉoj de ambaŭ roluloj, nome la malsatego de Dámaso kaj la ama vivo de Tomás unue kun sia edzino kaj poste kun sia amatino, oni povas supozi, ke temas pri literaturaj inventaĵoj.
La jam antaŭ sperto de Landero unue kiel instruisto pri literaturo kaj poste kiel romanisto permesas al li perlabori bone konstruitan romanon kun paralela strukturo laŭ kiu antaŭeniras ambaŭ vivoj, sed permesante la leganton diveni aŭ imagi kia estos la fina renkonto de tiuj ŝajnaj paralelaj linioj. Krome la stilo brilas per rimedoj tradiciaj kaj eĉ cervanteskaj (ankaŭ aliaj verkoj de Landero fingromontras al Cervantes), kiel ironio, amplifikado, kontrastoj, ktp.
2376 Martynov
2376 Martynov estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Jelling
Jelling estas urbo situanta en la dana regiono de Suda Danio (Syddanmark), kaj estas parto de la komunumo Vejle. La loko havas 3370 loĝantojn (2014). Jelling estas parto de la paroĥo Jelling. La vilaĝo estas situanta 10 km de la urbo Vejle, la ĉefurbo de la administra regiono de suda Danio.
Historio
Jelling estas malnova kaj grava loko en la historio de Danio. En la mezo de la vikinga epoko, ĉirkaŭ la jaro 1000, Jelling estis dum kelkaj jardekoj la loĝejo de la danaj reĝoj. De la du reĝoj certas ke ili tie vivis, nome Gorm, kromnomata 'la malnova', kaj lia filo Harald I de Danio, kromnota 'Blåtand' (blua dento).
Monda heredaĵo
Ĉi tiuj reĝoj postlasis la famajn monumentojn de Jelling : du grandegaj tumuloj, du ŝtonoj kun surskriboj en runaj alfabetoj, kaj la preĝejo de Jelling kiuj troviĝas depost 1994 sur la monda heredaĵo-listo de Unesko.
Óskar Halldórsson
Óskar Halldórsson (n. en 1921 - m. en 1983) estis islanda serĉisto kaj universitatano. Li plenumis plurajn gravajn verkojn pri islandaj sagaoj, precipe koncerne ilian historian devenon. Li pro tio ludis signifan rolon en la debato pri la origino de la sagao de Hrafnkell.
Johannes Tapissier
Johannes Tapissier (ankaŭ Jean Tapissier, Jean de Noyers) (ĉ.1370 – 1408 aŭ 1410) estis franca komponisto kaj instruisto de la malfrua mezepoko en la transirperiodo al la renesanca stilo. Li estis unu el la unuaj membroj de la burgonja skolo, la grupo de komponistoj ligita al la kortego de la dukoj de Burgonjo, el kiu evoluis la franc-flandra stilo.
Vivo
La anonima Règles de la seconde rhétorique, verkita ĉ. 1400, surlistigas Tapissier kiel unu el la plej famaj francaj poetoj, kantistoj kaj komponistoj de la epoko. Dum ĉirkaŭ la tempo, kiam tiu ĉi noto estis skribita, kaj komence de la 15-a jarcento Tapissier tenis kantolernejon en Parizo; registraĵoj de la burgonja kortego indikas, ke oni sendis knabojn tien por kantlerni. La supron de sia evoluo atingis la burgonja kortegokapelo en 1404 antaŭ la morto de Filipo, kiam ĝi superis laŭ pompo la kapelojn de la kontraŭpapo en Avignon kaj de la reĝo de Francio,, kaj multaj el la lernintoj de Tapissier kontribuis al tiu ĉi evoluo. Pluaj kortegaj registraĵoj montras, ke liaj lernintoj "antaŭkantis" antaŭ Johano la sentima, la nova duko de Burgonjo en 1408, kaj poste en la sama jaro koncertis en ties servoj. Tapissier estis morta en aŭgusto 1410, sed neniuj pluaj detaloj pri la cirkonstancoj estas sciataj.
Tapissier estas inter la muzikistoj menciitaj de Martin le Franc en lia longa poemo Le Champion des dames:
Muziko
Nur tri komponaĵoj de Tapissier transdaŭris: du mespartoj ( Credo kaj Sanctus) kaj izoritma moteto, kiu priplendas la okcidentan skismon, kiu fendis la romkatolikan eklezion. Baude Cordier, unu el la komponistoj de la ars subtilior, skribis Gloria-n, kiu supozeble estas adaptita al la Credo de Tapissier. Ĉiuj liaj komponaĵoj estas trivoĉaj. Kvankam ili estas sakralaj, ili laŭstile pli parencas al la kanzonoj tiatempaj ol al la plejparto de aliaj meskomponaĵoj.
Henri Renaud
Henri Renaud (* 20-an de aprilo 1925 en Villedieu-sur-Indre, (kantono Buzançais); † 17-an de oktobro 2002 en Parizo ) estas franca ĵazmuzikisto (piano), komponisto kaj aranĝisto Li apartenas al la ĉefaj reprezentantoj de franca malpasia ĵazo. Lia pianluda stilo estas influita ĉefe de Al Haig kaj George Wallington.
Vivo kaj verkado
Juna Renaud sekvis ekde la aĝo de kvin jaroj violonlecionojn, transiris okjara al piano kaj malkovris la ĵazon en 1937 aŭskultante radion. Dum la okupadotempo li interŝanĝis siajn tabakporciojn pro partituroj de Duke Ellington. Ĉe la kolegio de Chateauroux li formis en 1946 kantensemblon, poste tamen decidiĝis fariĝi profesia ĵazmuzikisto kaj iris al Parizo.
Renaud laboris komence kiel gastejopianisto en Latina Kvartalo kaj akompanis muzikistojn kiel Don Byas (1946), James Moody (1949), Roy Eldridge (1950), bluskantisto Big Bill Broonzy kaj direktis bandon kun Bobby Jaspar, Jimmy Gourley, Pierre Michelot kaj frapinstrumentisto Pierre Lemarchand. Post tio li laboris en ensemblo de ĵazklubejo nome Tabou kun gitaristo (kaj posta kantisto) Sacha Distel. En 1952 Renaud estris bandegon kaj ludis je matenkoncertoj, kiujn organizis produktisto Eddie Barclay (Boeuf sur le toit); krome li akompanis kun la bando Tabou vojaĝantajn usonajn ĵazmuzikistojn kiel Lester Young, Sarah Vaughan kaj Clifford Brown. Kun tiu kaj aliaj muzikistoj el la tiama bando de Lionel Hampton, ekz. Quincy Jones, Jimmy Cleveland, Gigi Gryce kaj Art Farmer, li organizis en 1953 plurajn registro-kunsidojn por diskeldonejo Vogue, je kiu li muzikis pe vibrafono. Fine de tiu jaro li iris por ses monatoj al Novjorko, kie li muzikis kun Milt Jackson, Kai Winding, Al Cohn, Oscar Pettiford, Max Roach, Tal Farlow kaj aliaj. Tie ekestis sonregistraĵoj sub la titolo The Birdlanders.
Kujubio
Blankahartufa jakutingo aŭ Kujubio (Pipile cujubi) estas sudamerika kokoforma birdo de la familio Kracedoj, kiu enhavas la ĉaĉalakojn, jakuojn kaj mutuojn, kaj estas parenca de la familio de nestamasuloj en Aŭstralazio, sed loĝanta en Ameriko, kaj de ties genro Pipilo. Tre simila al la Blankakrona jakutingo, la Kujubio distingiĝas de la Blankakrona jakutingo je ĝia hartufo malpli longa. Malgraŭ la simileco inter la du specioj, la Kujubio loĝas en la amazona arbaro de Brazilo kaj orienta Bolivio, dum la Blankakrona jakutingo loĝas en la atlantika arbaro.
Henri Renaud
Vivo kaj verkado
En 1954 Henri Renaud reiris al Parizo kaj fondis la ĵazklubejon Le Chameleon kun Roger Guérin, Jean-Louis Chautemps kaj frapinstrumentisto Charles Saudrais, muzikis tie mem, i. a. mit Guy Lafitte, Percy Heath kaj Franco Manzecchi. En la klubejo Ringside li ludis en kvinopo kun Jimmy Gourley kaj Barney Wilen, en 1955 li formis kvaropon kun Jay Cameron. De 1957–59 li akompanis kantistinon June Richmond kaj diversfoje prezentis en klubejoj kun muzikistoj kiel Philly Joe Jones, Kenny Clarke kaj Buck Clayton.
En 1964 Renaud transprenis la estradon de la ĵazsekcio de la francaj eldoneojoj de CBS kaj organizis republikigojn de diskoj de Duke Ellington kaj Count Basie. Samtempe li laboris por kinofilmoj, televido kaj radio. Li verkis kiel komponisto filmmuzikon, kaj li estis muzika konsultanto la filmoj Round Midnight de Bertrand Tavernier (1986) kaj Milou en mai de Louis Malle (1990).
Dumpase de lia kariero Henri Renaud daŭre muzikis kun Lee Konitz kaj Zoot Sims (1953), kun Frank Foster, René Thomas, Bob Brookmeyer, Roy Haynes (1954), Lucky Thompson (1956) kaj Allen Eager (1957).
Kujubio
La natura habitato de tiu specio estas subtropikaj aŭ tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĉefa trajta karaktero estas la ruĝa gorĝo kio estas tialo de altermativa komuna nomo kaj blanka kresta komuna en kelkaj samfamilianoj, kio ankaŭ estas tialo por komuna nomo. La latina scienca nomo cujubi [kujubI] estas evidenta onomatopeo de la birda voĉo.
Habitato
Ĝi loĝas en la Amazonio, tiom en ĉerivera arbaro, kiom sur seka tero kaj en inundeblaj zonoj kun abundaj palmoj de la genro Mauritia.
Aspekto
Ĝi estas inter 69 kaj 76 cm longa kaj pezas el 1,10 al 1,30 kg. Ties plumaro estas ĉefe nigra, kvankam krono, erektebla kresto, nuko, kelkaj kovrilplumoj de flugiloj ĉe ŝultroj kaj supra parto de la vostopinto estas blankaj. Ĝi havas blankan nudan vizaĝan areon ĉirkaŭ la okuloj, kiuj estas nigraj. Ties beko estas blanka ĉe bazo kaj nigra en la pinto, kiu estas kurba malsupren. Prezentas ruĝan mentonsakon.
La subspecio P. c. nattereri prezentas la kreston kaj la nukon grizajn.
Manĝo
Ili manĝas fruktojn kaj florojn, kaj en kanopeo kiom surgrunde kie ili serĉas la manĝaĵojn en paroj aŭ grupoj de ĝis 30 individuoj.
Reĝimo (politiko)
Politika reĝimo estas politika sistemo, laŭ kiu estas regata iu ŝtato.
Ekzistas diversformaj politikaj reĝimoj:
Bulgăruș
Bulgăruș [bulgəruŝ] (hungare: Bogáros, germane: Bogarosch) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al la komunumo Lenauheim.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 640 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 1 754 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1462. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál.
Bank Alpinum
Bank Alpinum estas sendependa privata banko kun sidejo en Vaduzo en la Princlando Liĥtenŝtejno. Ĝi estis fondita en 2000 kaj funkcias je la formo de akcia kompanio.
La kerna komerco de la banko estas oferti privatajn bankajn servojn. La banko laboras kun bankaj partneroj en- kaj eksterlande. Interalie estas ofertataj servoj kiel investaj konsilo, administrado de kontoj kaj valorpaperaj kontoj, impostaj konsiloj, planado de heredaĵoj kaj simile.
Favela funko
Historio
La stilo ekestis en la mezaj 1980-aj jaroj el rapida elektronikpulsa variaĵo usona de hiphopo. Diference al ĉi tio brazilaj funkeiros metis sub la tipan sonon de tamburmaŝino ankaŭ tradiciajn brazilajn perkutajn ritmojn. La tekstoj en favela funkon temas, simile klare kiel en usona krimbandorepo, pri sekso, drogoj kaj krimeco kaj ofte gloregas perforton – ili respegulas la socian ĉiutagon en la mizerkvartaloj de Rio-de-Ĵanejro (favelas). El tiuj ĉi granda plimulto el la funkistoj devenas.
Perfortoekscesoj
La muziko fifamiĝis en Eŭropo komence precipe pro la bailes de corredor (koridoraj dancoj), kiuj ofte degeneris en amasaj interbatiĝoj. La funkobaloj estas festoj plejofte okazantaj en gimnastikejoj aŭ sur piedpilkejoj de la mizerkvartaloj, dum kiuj oni ludas funkmuzikon. Dum la „bailes de corredor“ parto de la dancantoj dispartiĝas al du flankoj, kiuj ofte konformas kun du konkurantaj bandoj de la kvartaloj. Inter ĉi tiuj du flankoj (lados) ekzistas koridoro, en kiuj la „ funkistoj“ (funkeiros) bataleme inter-alsaltiĝas – kontrolataj de sekurgardistoj, kiuj detenas ilin de tro perfortaj misagoj.
La koridordancoj estis malpermesitaj pro la multaj mortokazoj dum ĉi tiuj okazaĵoj ekde la jaro1992; tamen en Rio-de-Ĵanejro plue dum ĉiu semajnfino mortas funkeiros, precipe dum drogonegocoj, policaj traserĉadoj aŭ bandokrimoj. Tio tamen ne ĉesigas la popularecon de la muzika stilo. Nuntempe ankaŭ blankula, bonstata riodeĵanejrano ŝatas funkon kaj dancas en la kvartaloj Copacabana, Ipanema aŭ Leblon dum funkofestoj.
Influo ekster Brazilo
Post la komenciĝo de la nova jarmilo ankaŭ en la norda duono de la terglobo oni atentiĝis pri la stilo per kelkaj publikaĵaj de eŭropaj diskeldonejoj. La titolo Quem Que Caguetou (Follow Me Follow Me) de Black Alien & Speed sukcesis en 2004 en Britujo kaj Germanujo. La kompilaĵo Rio Baile Funk - Favela Booty Beats, de Daniel Haaksman el Berlino (2004) donis al tutmonda publiko superrigardon super la stilo kaj popularigis ĝin precipe en Usono, Aŭstralio kaj Japanujo.
Spiritisma sinteno pri Esperanto
Estas populara, kvankam disputebla, ideo inter la spiritistoj, ke en la spirita sfero plej proksima al la Tero, la spiritoj ankaŭ estas disigitaj de la lingva baro. La spiritoj konservas la scion pri la lingvoj kiuj ili konis dum la surtera vivo, kaj ili ne povas kontaktigi facile al spiritoj de alinacianoj. Nur tre superaj spiritoj povas komuniki sin telepatie, sen perado de simbola lingvo.
Tiamaniere, ne nur por la surteraj homoj, urĝiĝis la kreado de unu helplingvo, kiu interligus la teritoriojn de la spirito. Milionoj da animoj deziregis liberiĝi de la lingvaj katenoj, mumiigantaj al ili la esprimojn.
Laŭ tiuj spiritistoj apero de Esperanto estis solvo al tiu problemo. Sekve, Esperanto ne nur utilas al estanta surtera vivo, sed ankaŭ, kaj ĉefe, al spirita vivo. Tiamaniere, la spiritistoj, enkarniĝintoj kaj elkarniĝintoj, atentu la pligrandiĝon de Esperanto.
La superaj spiritoj per diversaj mediumoj propagandas Esperanton. En la libro Memoraĵoj de Sinmortiginto (Memórias de um Suicida), de la mediumino Yvone Amaral Pereira, ĉefe en la tria parto de la libro, pri Universitaturbo, oni povas legi tre belajn raportojn pri tiu instruado de Esperanto en la Transmondo.
Universitaturbo
Laŭ tiu populara sinteno, rigardata kiel iom "folklora" eĉ en la spiritista medio, post la elkarniĝo, Esperantistoj, kiuj bone plenigas siajn "esperantistecon" iras al feliĉa loko nomata Universitaturbo. Tie, oni studas, diskutas, instruas la lingvon al estontaj misiuloj kaj faras belajn kongresojn kaj mirindajn festojn.
Ankaŭ la mediumoj Francisko Valdomiro Lorenz, Francisco Cândido Xavier, Dolores Bacelar kaj aliaj jam raportis pri tiu granda Universitato, kie milionoj da spiritoj ellernas la lingvon kaj akiras la internan ideon de Esperanto por siatempe reveni sur la Teron kaj krei la universalan kulturon de la estonteco.
Tiun premion meritas esperantistoj ĉar la laboro de ili tre similas al la laboro iniciatita de la apostoloj okaze de ilia ofer-misio por la disvastigo de la Evangelio de Jesuo. Plejparte ili estas homoj ne profitemaj, ĉar ili abnegacie laboras kaj dediĉas siajn vivojn en la obstina kaj kuraĝa klopodo prezenti la idealon de Esperanto. Kelkaj ne nur utiligas por tio sian valoran tempon, kiel ankaŭ sian monon sen profitaj celoj.
Tiuj ideoj, eĉ disputeblaj kaj ŝajne naivaj, montras ke en Brazilo la divastigado de Esperanto estas jam sufiĉe vigla por krei "folkloron" pri la lingvo. Multaj homoj estas altirataj al movado por tiuj popularaj ideoj, kvankam multaj homoj en Brazilo pensas ke tiu sinteno forpelas la "seriozecon" de Esperanto.
Historio de Kristo
Historio de Kristo estas libro verkita de Giovanni Papini, unuafoje eldonita en 1921.
Arnoltice
Arnoltice (Arnsdorf) estas municipo en nordbohemia limregiono en Ĉeĥio, en distrikto Děčín en Regiono Ústí nad Labem, situanta proksimume 8 kilometroj nordoriente de urbo Děčín kaj kvar kilometroj de ŝtatlimo kun Germanio. Vivas en ĝi.
Historio de Kristo
La tradukaĵo ampleksas 575 paĝojn. Ĝi aperis ĉe Eldonejo A. Paolet en San Vito al Tagliamento.
Arnoltice
Geografio
La municipo situas en supermara alteco 343 metroj meze de unika pejzaĝo Bohemia Svislando kun tipaj grejsaj rokmasivoj, kanjonoj kaj plejparte pingloarbaroj.
Loch
Loch signifas en la germana lingvo truo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Arnoltice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
NGC 1309
NGC 1309 (aliaj indikoj — PGC 12626, MCG -3-9-28, IRAS03197-1534) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cibin
Cibin [ĉibIn] estas rivero en Transilvanio (Rumanio). Ĝi fluas laŭ la norda flanko de Karpatoj proksimume de okcidento al oriento, estas flanka rivero de Olt kaj longas ĉirkaŭ 80 km.
Kappelrodeck
Kappelrodeck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cibin
La germanlingva malplimulto de la regiono nomas la riveron Zibin [cibIn]; ĝia hungara nomo estas Szeben. Ĝi trafluas la urbon Sibiu. Alfluas ĝin la riveretoj Sadu (germane Zoodt), Hârtibaciu (Harbach), Trinkbach kaj Rossbach.
Satu Lung (Săcele)
Satu Lung aŭ Satulung (hungare: Hosszúfalu [hosu:falu], germane: Langendorf) estis komunumo en Rumanio oriente de Braŝovo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 6 021 loĝantojn (rumanoj, hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1366. Ĝi estis aligita al Săcele en 1956. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Brassó vármegye).
Sleepy John Estes
John Adams Estes (25a de Januaro, 1899 aŭ 1900 – 5a de Junio, 1977), konata kiel Sleepy John Estes, estis usona gitaristo, kantoverkisto kaj kantisto de bluso.
Historio de la virino en kristanismo
Citaĵo: ''“28 Ne estas ja Judo nek Greko, ne estas sklavo nek liberulo, ne estas ja vira kaj virina; ĉar vi ĉiuj estas unu en Kristo Jesuo”. Eoistolo al la Galatoj 3, 28).''
Profana
Esploristoj rimarkigas ke la areo de la sankta ĉiam pli malpliiĝas ĉar ĝi esrtas limigita de branĉoj de klerismo, marksismo kaj sciencismo, sekularigo…
Sleepy John Estes
Kiam li estis 19jara, li eklaboris ludante profesie, ĉefe ĉe festoj, kun la akompano de Hammie Nixon, harmonikisto, kaj James "Yank" Rachell, gitaristo kaj mandolinisto. Estes plue laboris kun ambaŭ muzikistoj dum pli ol kvindek jaroj. Li ludis ankaŭ en kuracilvendaj spektakloj kun Willie Newbern.
Historio de la virino en kristanismo
Genezo
Sed estas la dua rakonto pri la kreo kiu havis pli da prefero, tiu en kiu la virino, generata el ripo de la viro, perfidis Dion kaj la edzon, kaj enigis pekon en la mondo.
La malsimetrio estas antaŭata en la edena ĝardeno per la sciigo pri "helpa" interveno de la virino, kaj asertata en la versego Gn 2, 18 “Kaj Dio la Eternulo diris: Ne estas bone, ke la homo estu sola; Mi kreos al li helpanton similan al li”.
Pitonoj
La Pitonoj (el la vorto pinto) estas du vulkanaj montoj en la listo de Monda heredaĵo de Unesko en Sankta Lucio (Karibio). La Granda Pitono estas 771 m, kaj la Malgranda Pitono estas 743 m alta. Ili estas interligitaj per la kresto Pitono Mita. La Pitonoj estas situantaj proksime de la urboj Soufrière kaj Choiseul sur la sudokcidenta marbordo de la insulo. Troviĝinte ĉe la pinto la Pitono Mitan-kresto estas la Hotelo Ladera, ofertante vidaĵon super la Pitongolfo. La loka biermarko de Sankta Lucio estas nomita pro tiuj du montoj kaj ili aperas reprezentitaj en la flago de Sankta Lucio per la trianguloj.
Historio de la virino en kristanismo
Virina kondiĉo en la antikva hebreismo
La Malnova Testamento skizas socion patriarkan kaj maĉisman socion tipan de ĝia tempo. La hebrea virino devis respekti la Tanaĥan leĝon kiu limigis ŝian liberon: ekzemple, dum menstruo ŝi estis konsiderata malpura kaj tia fariĝis ĉio de ŝi tuŝita en tiuj tagoj.
Tamen ne mankis elstarajn virinajn figurojn: vidu en Debora kiu atingis tion kio estis tiam la plej altan administran ŝarĝon, nome la kvalifiko de Shofetim, nome juĝisto kaj de regantino; sed necesis alveni al kanaanana Tamar, bofilino de Jehuda kiu prostituiĝis kaj koncipis Perez kaj Zerach; el ŝi descendos la tre amata Davido kaj la tuta reĝa davida gento. Ekzaltado de la virino aperas en la Psalmoj kaj en la Alta Kanto de Salomono.
Kanonaj evangelioj
En la evangelioj Jesuo estas prezentata proksima al la plej bezonuloj, ekzemple infanoj, lepruloj kaj virinoj.
Kun tiuj lastaj Jesuo kondutas libermaniere: li defendas prostituistinon el linĉado], permesas al malsanulino (l'[[virino kiu havis sangofluon) lin tuŝi (kaj ŝi tuj saniĝis. . Fine, resurektinta Jesuo riveliĝis unue al virinoj.
Tiu sinteno kuntrenis certe skandalon ne nur inter liaj mallaŭdantoj sed ankaŭ inter liaj intimuloj. Ja veras ke Paŭlo, atribuas egalan dignecon al la du seksoj, sed postulas ĉiukaxe al la virinoj, por ne skandali homojn, resti submetitaj al iliaj edzoj.
Apokrifaj evangelioj
La egaleco inter viroj kaj virinoj en la kristanaj komunumoj estis defendata, inter la apokrifaj evangelioj, en la Evangelio laŭ Filipo kiu igas Marian Magdalan la edzino de Jesuo. Kaj la gnostika Dialogo de la Savanto igas Marian, kune kun Filipo kaj Tomaso, la preferata disĉiplo “kiu parolis kiel virino kiu sciis ĉion”. En la Evangelio laŭ Maria, post la krucumo, Maria Magdala instruas la apostolojn, estigante la reagon de Petro, incitita pro la neceso ŝin aŭskulti, “tre multe preferatan kompare kun ni”,
La pozicioj en la epistoloj de Paŭlo
Citaĵo: ''“3 Sed mi volas sciigi vin, ke la kapo de ĉiu viro estas Kristo; kaj la kapo de virino estas viro; kaj la kapo de Kristo estas Dio. 4 Ĉiu viro, preĝanta aŭ profetanta kun kapo kovrita, malhonoras sian kapon. 5 Sed ĉiu virino, preĝanta aŭ profetanta kun kapo senvuala, malhonoras sian kapon; ĉar tio estas tia sama, kvazaŭ ŝi estus razita. 6 Ĉar se virino ne estas vualita, ŝi ankaŭ tondiĝu; sed se estas hontinde por virino esti kun haroj tonditaj aŭ razitaj, ŝi estu vualita. 7 Ĉar viro devas ne havi la kapon vualita, pro tio, ke li estas la bildo kaj gloro de Dio; sed virino estas la gloro de viro. 8 Ĉar viro ne estas el virino, sed virino el viro; 9 ĉar ankaŭ viro ne estas kreita por virino, sed virino por viro; (1Kor 11, 3 – 9)”''.
Oni atribuas al Paŭlo kontraŭdiran pozicion rilate la rolon de la virino en la eklezio. Li, fakte, insistas en la provo akordigi la predikatan egalecon de tuta la homa genro (asertata en la epistolo al la Galatoj 3, 28) kun la konsilo donita submetiĝi al iliaj edzoj. Li, laŭ la Epistolo al la Romanoj 16, konsentas kun la “diakonino” Febe kaj salutas Junian, «indikatan inter la apostoloj kaj kiu estis en Kristo antaŭ mi»; laŭ la 1-a epistolo al la korintanoj (11, 5), la virinoj povas “profeti”, sed kelkajn postaj pasaĵoj, al la samaj virinoj estas malpermesite paroli en asembleoj kaj ordonite resti submetitaj al iliaj edzoj
En la paro Paŭlo proklamas la seksan egalecon, altrudas al la edzo respekti liajn edzinon, sed tio ŝajnas ne transiri la nuptan liton: “Sed mi volas sciigi vin, ke la kapo de ĉiu viro estas Kristo; kaj la kapo de virino estas la viro; kaj la kapo de Kristo estas Dio (11, 3)”. Kompense, la “Pseŭdo-Paŭlo” de la 1-a epistolo al Timoteo (3, 2) kaj de la Epistolo al Tito (1, 6; 2, 5) establas ke la episkopo estu viro kaj invitas la virinojn "esti ĉastaj, bonaj, submetitaj al iliaj edzoj por ke la dia vorto ne estu miskreditigita”. Oni vidu ankaŭ la similtemajn pasaĵojn de la 1-a al Timoteo 2, 11-15.