cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nebrodi Esperanto Asocio
Fine de 2019 la komunumo Naso estis deklarita Esperanto-urbo, laŭ iniciato de la Nebrodi Esperanto Asocio.
Ĝia prezidanto estas la universitata profesoro Antonio Matasso.
Tlahuiltepa
Tlahuiltepa estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlahuiltepa. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13071.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9264 loĝantojn. El tiuj estis 4479 viroj kaj 4785 virinoj. La komunumo havas surfacon de 467,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2000 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Karl Brandt
Karl BRANDT (8a de januaro 1904 – 2a de junio 1948) estis germana kuracisto kaj oficiro "Schutzstaffel" (SS) en Nazia Germanio. Trejnita en kirurgio, Brandt aliĝis al la Nazia Partio en 1932 kaj iĝis la persona kuracisto de Adolf Hitler en aŭgusto 1934. Membro de la intima cirklo de Hitler en Berghof, li estis elektita de Philipp Bouhler, Ĉefo de la Kanzelerio de la Führer de la NSDAP, por administri la la eŭtanazian programon Aranĝo T4 kiu mortigis pli ol 250 000 malkapablajn plenkreskulojn kaj infanojn en Nazia Germanio. Brandt estis poste nomumita Regna Komisiano de Sansistemo kaj Sano (Bevollmächtigter für das Sanitäts- und Gesundheitswesen). Akuzita de impliko en homa eksperimentado kaj aliaj militkrimoj, Brandt estis procesita fine de 1946 kaj juĝita de usonarmea milittribunalo kun aliaj 22 en la proceso Usono kontraŭ Karl Brandt, et al. (kaj aliaj). Li estis kulpigita, mortokondamnita kaj poste pendumita la 2an de junio 1948.
Preĝejo Saint-Germain-l'Auxerrois (Parizo)
La preĝejo Saint-Germain-l'Auxerrois estas religia konstruaĵo lokita en la nuna 1-a arondismento de Parizo. Ĝi troviĝas fronte de la palaco Luvro, proksime al la urbdomo de la 1-a arondismento.
Historio
Kvankam la historio de la preĝejo ekas je la merovida periodo, nenio restas el tiu epoko. La plej malnova parto de la konstruaĵo estas la romanikstila turo, kiu datiĝas de la 12-a jarcento. Je la sekvinta jarcento aperis la okcidenta portalo, la ĥorejo kaj la kapelo de la Virgulino. Sed la preĝejo estis plejparte rekonstruita dum la 15-a jarcento, precipe kun la kreado de la porĉo.
Saint-Germain-l'Auxerrois fariĝis la persona preĝejo de la reĝa familio, post la alveno de la Valezianoj, ĉar ĝi estis proksima al la palaco. La konstruaĵo estis pliposte severe damaĝita dum la 18-a jarcento : la vitraloj kaj la timpano de la portalo malaperis. Okaze de la revolucio, Saint-Germain aliformiĝis en furaĝstaplo, kaj sekve en presejo. Renovigo komenciĝis dum la reĝado de Ludoviko-Filipo, kaj estis finpretigita far Eugène Viollet-le-Duc.
István Ipolyi
István Ipolyi [iŝtvAn ipoji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ipolyi István estis hungara-norvega aldviolonisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, muzikologo.
István Ipolyi naskiĝis la en Újvidék (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Novi Sad en Serbio), li mortis la  en Bergen (Norvegio).
Biografio
István Ipolyi devenis el juda familio. Li estis disĉiplo de Jenő Hubay en Budapeŝto, poste de en:Henri Marteau en Berlino. En 1915 li edziĝis en Budapeŝto, post 2 jaroj li aliĝis al arĉkvarteto. Ŝajnas, li instruis en mezlernejo kaj aldviolonis en Reĝa Operejo de Budapeŝto. Pro nervoza malsano li estis forigita el la orkestro en 1935, poste kun la edzino ili translokiĝis al Bergen. Dum la nazia okupado ili estis arestitaj kiel judoj, sed la Ruĝa Kruco liberigis ilin kaj vivis plu en Svedio. Depost la 2-a mondmilito ili revenis al Bergen kaj Ipolyi ekinstruis, krome li verkis muzikajn librojn.
Jean-Baptiste Charles Bouvet de Lozier
Jean Baptiste Charles Bouvet de Lozier (14-a de januaro 1705 – 1786) estis franca maristo, ekspluatisto, kaj guberniestro de la Maskarenoj.
Li estis orfo ekde aĝo de sep kaj post esti edukata en Parizo, li estis sendita al Saint Malo por studi navigadon. Li iĝis leŭtenanto de Franca Kompanio de Orientaj Hindioj en 1731. Li sukcesis konvinki sian dunganton por havigi lin per du ŝipoj kaj sendis lin al esplorada misio en la Suda Atlantiko. Per siaj ŝipoj Aigle kaj Marie li malkovris la 1-an de januaro 1739 malgrandan insulon kiu estis nomita Buvet-Insulo liahonore. Tuj poste li devis abandoni la ekspedicion ĉar plej el la ŝipanaro estis malsaniĝinta kaj revenis al la Kabo de Bona Espero kaj poste al Francio.
Dek jarojn post lia ekspedicio, Bouvet de Lozier estis nomumita guberniestro de la Maskarenoj dufoje, unu el 1750 al 1752 kaj el 1757 al 1763.
Aulnoye-Aymeries (stacidomo)
Aulnoye-Aymeries estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  -, situanta en  Aulnoye-Aymeries, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France kaj InterCity (Belgio).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
Maria Persson
Maria Ann-Christin Persson naskiĝis la en Stokholmo (Svedio), ŝi estas infanaktorino. Ŝi ludis Anjon en la filmoj de Pipi Ŝtrumpolonga. Poste ŝi forlasis la aktoran profesion, ĉar oni ŝin asociis troe kun ŝia rolo de Anjo. Ŝi estiĝis flegisto, edziĝis kun hispano kaj transloĝis al Majorko.
Ŝi partoprenis en jenaj filmoj:
Aleksej Ĵihalkoviĉ
Aleksej Ĵihalkoviĉ (Аляксей Жыгалковіч; Алексей Жигалкович; Alaksiej Żyhałkowicz) (naskiĝis la 18-an de aprilo 1996) — belorusa kantisto, venkinto de infana Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2007.
Kariero
En 2005 kantis belorusan kanton „Lo zio Bé” (Onklo Bé) en la 48-a Internacia Festivalo de Infana Kanto Zecchino d’Oro. La verko gajnis premion Arĝenta Zekino (Zecchino d'Argento) por la plej bona eksterlanda kanto.
Li partoprenis la 5-an Junularan Eŭrovido-Kantokonkurson gajnante per ruslingva kanto С друзьями (Kun amikoj) - li akiris 137 poentojn. La dua partoprenanto de Belorusio, kiu gajnis la infanan Eŭrovido-Kantokonkurson.
József Sas
József SAS [jOĵef ŝaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sas József estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro, komikisto. Lia origina familia nomo estis Polacsek. Li estis elstara figuro de la politika kabaredo.
József Sas naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la.
Biografio
József Sas devenis el juda familio. Li finis la aktorlernejon de Kálmán Rózsahegyi en 1957, poste li aliĝis al trupo de Teatro Kisfaludy. En la sekva teatra jaro li apartenis al Teatro Jókai (Békéscsaba). Liaj sekvaj pli signifaj teatraj stacioj estis: En 1973 li aliĝis al komika teatreto en Budapeŝto, kie li estis teatrestro kaj reĝisoro inter 1985-2009. En tiu periodo li ofte estis aŭdebla en Hungara Radio kaj pluraj televizioj. En 2008 li estis kondamnita je suspendita prizono pro impostotrompo, poste li fondis propran kabaredon. Li ricevis 7 premiojn inter 1980-2003.
Okcidenta blubirdo
La Okcidenta blubirdo (Sialia mexicana) estas mezgranda birdo de la familio de Turdedoj.
Aspekto
Plenkreskuloj havas grizajn ventron kaj iom da centra brusto. Maskloj estas tre brilbluaj supre kaj en gorĝo kun ruĝeca brusto ĉefe al flankoj; ili havas brunan makulon en dorso. Inoj havas pli senkolorajn bluajn flugilojn kaj voston, brunecan bruston kaj grizajn kronon, gorĝon kaj dorson. Do endas paroli pri seksa duformismo. La okulo estas tre nigra kaj la beko rekta, mallonga kaj nigreca. Inter ili estas iom nigreca bridostrizono. Ankaŭ la kruroj estas grizecaj.
Tiuj birdoj atendas sur ripozejo kaj ekflugas suben por kapti insektojn, foje dumfluge. Ili manĝas precipe insektojn kaj berojn.
Reprodukta habitato
Ties reprodukta habitato estas duonmalferma kamparo en okcidenta Nordameriko, (de kie devenas la nomo de la specio) sed ne en areoj de dezerto. Nordaj birdoj migras al sudaj partoj de la teritorio; sudaj birdoj estas plej ofte loĝantaj birdoj.
Ili nestumas en kavaĵoj aŭ en nestoskatoloj, konkurence kun Dukolora hirundo, Dompasero kaj la Eŭropa sturno por naturaj nestolokoj. Pro la alta nivelo de konkurenco, dompaseroj ofte atakas okcidentajn blubirdojn por akiri ties nestojn. La atakoj fariĝas kaj en grupo kaj sole.
Nestotipo kaj habitata komparo
En duarangaj arbaroj Okcidentaj blubirdoj havas pli altan eblon sukcesi reproduktiĝi ol ĉe praarbaroj, sed ili suferas pli altan riskon de parazita infestado. La efiko de postzorga survivado estas nekonata.
Tiu nearktisa blubirdo plie sukcesas ĉe nestoskatoloj ol ĉe naturaj kavaĵoj. Ili ekovodemetas pli frue, havas pli altan sukceson, pli malaltan predadon kaj reproduktas pli da idoj en skatoloj ol en kavaĵoj sed ili ne havas pli grandajn ovodemetadojn.
La ovoj estas komune 4-6 kiuj averaĝe estas 20.8 x 16.2 mm. Ovoj estas ovoformaj kun milda kaj brila ovokonko. Ili estas palbluaj al bluecblankaj kaj foje blankaj. Idoj retas en la nesto ĉirkaŭ 19-22 tagojn antaŭ elnestiĝo.
Kredo, Floroj, Dinamito
Kredo, Floroj, Dinamito estas libreto verkita de Ernst Olsson kaj tradukita Esperanten de Gösta Henriksson. Ĝi aperis en 1961 ĉe Eldona Societo Esperanto en Malmö. Ĝi enhavas la biografiojn de Sankta Birgita, Karolo Lineo kaj Alfred Nobel, tri famaj svedaj pioniroj de kulturo, scienco kaj tekniko.
Departemento Ouémé
Ouémé estas unu el la dek du departementoj de Benino, enhavanta la ĉefurbon de la lando Porto Novo. Ĝi estas sudividita en naŭ municipoj, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Adjarra, Adjohoun, Aguégués, Akpro-Missérété, Avrankou, Bonou, Dangbo, Porto-Novo kaj Sèmè-Kpodji. En 1999, la norda sekcio de Ouémé estis fendita de formi la Departemento Plateau.
Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 1 100 404, with 534 814 viroj kaj 565 590 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 62.80%. La totala labora forto en la departemento estis 383 716, de kiu 49.50% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 43.80%.
Loĝlokoj
Porto Novo estas la departementa ĉefurbo (tiel kiel la ĉefurbo de Benin ĝenerale); aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Adjarra, Adjohoun, Affamè, Aguégués, Avrankou, Bonou, Ekpè kaj Sèmè-Kpodji.
Entre Rios do Oeste
Entre Rios do Oeste estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.922 loĝantojn en 2010.
Dobrá (distrikto Frýdek-Místek)
Nomo
En antaŭaj fontoj la muncipo nomiĝis Dobrá Zemice aŭ Dobrozemice, germane Gutenland.
Historio
Historio de la vilaĝo estas tre riĉa. La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1305. Komence de la jaro 1417 estas kun la vilaĝo kunigita familio de Wilczekidoj, kiuj devenis el Supra Silezio.
Ŝraŭbokrampo
Ŝraŭbokrampo estas instrumento por fiksi laborpecon en la prilaborado de ligno aŭ metalo.
Ŝraŭbokrampo konsistas el unu fiksa tenbrako kaj alia, kiu estas movebla sur ofte ondumsurfaca relo. La longeco de la relo limigas la etendovaston de la ŝraŭbokrampo.
La fiksendan laborpecon oni unue almetas al la fiksa tenilbrako kaj poste oni alŝovas al ĝi je la alia flanko la moveblan tenilbrakon. Turnante nun la ŝraŭbospindelon kiu, kontraŭflanke de la relo, trairas la moveblan tenbrakon, oni fiksas akurate la laborpecon kaj je granda forto premfiksas ĝin. Per la alpremo de la ŝraŭbospindelo la movebla tenbrako iomete kejlumiĝas kaj tiel fiksiĝas je la relo. La spindelon oni turnas je tenilo aŭ, por altigi la forton, je turnstango. La longeco de la tenbrakoj limigas la profundecon de la ŝraŭbokrampo.
En la lignoprilaborado oni uzas la ŝraŭbokrampon ekzemple por kunpremi kungluitajn objektojn, ĝis kiam la gluaĵo perfekte malmoliĝis.
(19174) 1991 NS6
(19174) 1991 NS6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
101955 Bennu
101955 Bennu estas tre malgranda, malhela terrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto. Ĝi estis malkovrita la 11-an de septembro 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono)
Ĝi estas la celo de la kosmosondilo OSIRIS-REx, lanĉita de la NASA la 8-an de septembro 2016.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Tero kaj proksimiĝas tiun de Marso, ĝi estas terrenkonta asteroido kaj ankaŭ teknike marsrenkonta. Ĝiaj planedaj MOID-oj estas:
Danĝero de alfrapo al Tero
101955 Bennu estas potence danĝera objekto, ĝi proksimiĝas je malpli ol 300 000 km de Tero ĉiuj ses jaroj. ĝi estas listigita en la sitemo de Sentry kun la dua plej granda danĝero en la Torina skalo; ĝi havas kumulitan probablon de 1/27 000 alfrapi la Teron inter 2175 kaj 2199.
Fakte, ĝia orbito estas nestabila, kiel tiu de ĉiuj terrenkontaj objektoj. Ciferecaj simuloj motras, ke en periodo de 300 milionoj da jaroj, Bennu havas po 48 % da probablo fali en Sunon kaj 10 % da probablo esti elpelita el la sunsistemo. La probabloj alfrapi planedon estas po 26 % por Venuso, 10 % por Tero, 3 % por Merkuro, 0,8 % por Marso kaj 0,2 % por Jupitero.
Ecoj
101955 Bennu estas krude sferoforma, similanta turbon; ĝia rotacio estas retrograda rilate al ĝia orbita movo; ĝia surfaco aspektas iom glata, krom elstara roko de ĉirkaŭ 10–20 m en la suda duonsfero. Bone difinata kresto laŭiri ĝian ekvatoron, kiu sugestas, ke fajnaj partikloj da regolito amasiĝis tien pro ĝia malforta gravita forto kaj la centrifuga forto. Ĝia maso estis taksata je (7,8 ± 0,9) × 1010 kg kaj ĝia denso je 1260 ± 70 kg / m³, tio, kiu sugestas strukturon de rubamaso.
Ĝia spektra klaso "B", (subklaso de la klaso "C") indikas karbonecan asteroidon, riĉan je organikaj komponaĵoj kaj hidrataj mineraloj, de komponiĝo proksima de tiu de la.
Radaraj esploroj
101955 Bennu estis vaste observita per radaro elde la Arecibo-radio-observatorio kaj la Observatorio de Goldstone de la 21-a ĝis la kaj denove de la 16-a de septembro ĝis la  Tiuj observoj malkaŝis ĝian grandon kaj ĝian sferan-dukonusan formon. Ili ankaŭ evidentigis la ekvatorian kresto : tia strukturo aperas ĉe duopaj asteroidoj, (kiel 66391 Moshup) tio, kiu suspektigas, ke 101955 Bennu iam havis.
Misio OSIRIS-REx
300px|eta|dekstra|[[Animacio de la trajektorio de OSIRIS-REx de la ĝis la.
OSIRIS-REx — 101955 Bennu — Tero ]] La 8-an de septembro 2016, la NASA lanĉis la sep-jaran mision de fa kosmosondilo OSIRIS-REx por elpreni kaj alvenigi specimenojn da asteroida roko kaj polvo celante komprenigi la devenon de la planedoj de la sunsistemo. 101955 Bennu estis elektita kiel celo de la misio pro la jenaj kialoj:
Hawley Harvey Crippen
Hawley Harvey CRIPPEN (11-a de septembro 1862 en Miŝigano, Usono – 23-a de novembro 1910 en Pentonville, Britio), pli bone konata kiel D-ro Crippen, estis la unua murdinto kaptita per la uzo de radio-telegrafio.
Villeneuve-Saint-Georges (stacidomo)
Villeneuve-Saint-Georges estas franca stacidomo sur linio D de RER situanta en Villeneuve-Saint-Georges (Val-de-Marne).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
3735 Třeboň
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa urbo Třeboň en sud-bohemio; loĝloko de la malkovrintino.
6452 Johneuller
6452 Johneuller estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Thomas J. Balonek elde la Observatorio Foggy Bottom. Tiu observatorio apartenas al la Universitato Colgate, en la vilaĝo Hamilton, Nov-Jorkio, Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan instruiston John E. Euller. De 1959 al 1984, li instruis aplikatan fizikon en la duagrada lernejo Eastridge de Irondequoit (Nov-Jorkio), kie siaj viglaj demonstroj inspiris al generacioj da studentoj
Savojo
Savojo, franclingve Savoie, estas malnova eŭropa ŝtato, hodiaŭ parto de Francio en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj, dividita administracie en du departementojn Savoie kaj Haute-Savoie.
Hötensleben
Hötensleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kantono Saint-Germain-les-Belles
La kantono de Saint-Germain-les-Belles (france canton de Saint-Germain-les-Belles) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Saint-Germain-les-Belles.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Saint-Germain-les-Belles la jenaj 8 francaj komunumoj :
NGC 511
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
NGC 511 havas multe da samcentraj ringoj.
Korfantów
En la jaro 1945 oni ŝanĝis la nomon de la urbo al Korfantów omaĝe al la sileziano kiu iniciatis kaj gvidis la Sileziajn ribelojn: Wojciech Korfanty estis ĵurnalisto, membro de la germana imperia parlamento, pola ĉefministro, ligita al kristana demokratio. Post la Unua Mondmilito li formis porpollandan plimulton en la industria parto de Supra Silezio, sudoriente, en marto de 1921 Korfanty komencis armilan ribelon (majo de 1921), poste altrudis sian opinion pri la limlinio en Silezio al la aliancanoj.
Tiergarten
Tiergarten (germane Bestoĝardeno, historie Cervoĝardeno ) estas kvartalo en la urbodistrikto Mitte, en centra Berlino (Germanio). Rimarkinda pro la granda samnoma urba parko, antaŭ la Germana reunuigo, ĝi estis parto de Okcidenta Berlino. Ĝis la administra reformo de Berlino fare en 2001, Tiergarten ankaŭ la nomo de pli malvasta distrikto, konsistanta de la nuna kvartalo Tiergarten (iam nomita Tiergarten-Süd) plus Hansaviertel kaj Moabit. Nova sistemo de ŝoseoj kaj fervojaj tuneloj iras sub la parko al la Berlina ĉefstacio en najbara Moabit.
Bianco
Bianco estas komunumo de Italio.
Ventoparko
Ventoparko (aŭ ventocentralo) estas tia centralo, kiu produktas elektran kurenton helpe de vento. Ĝi estas aro da ventogeneratoroj, kiuj iomete similas al ventomuelejo. La plej ĉefa avantaĝo estas, ke ĝi profitsas energifonton neelĉerpebla (vento) kontraste kun la tradiciaj energifontoj (karbo, nafto ktp) kiuj krom la problemoj pri poluo iam elĉerpus.
Ventogeneratoroj (averaĝe 120 m-ojn altaj) funkcias ĝenerale sur kampo, sed kelkaj funkcias ankaŭ sur maro. Ili funkcias ekde fine de la 20-a jarcento. La tie produktita energio estas medioamika. Oni profitas ilin tie, kie laŭeble longdaŭre ventas. Ventogeneratoro ĉiam aŭtomate sekvas direkton de la vento. Malofte sur pinto de la generatoro ankaŭ elvidejo troviĝas.
Oni markas ofte du malavantaĝojn en ties rilato kun la medio. Unuflanke, se estas homaj setlejoj proksime, la konstantega bruo povas ĝeni kaj kaŭzi mensajn malsanojn. Duaflanke la rapida frapo de la helicalo povas (kaj fakte ofte okazas) vundi aŭ mortigi birdojn, kio kaze de endanĝeritaj specioj (migrantaj birdoj) aŭ de grandaj specioj (reĝaj agloj) povas rezulti katastrofa.
Lajos Fülei-Szántó
Lajos FÜLEI-SZÁNTÓ [fylei-sAntO] hungara ĵurnalisto, poeto. Li naskiĝis en Székelyudvarhely la 25-an de junio 1851 kaj mortis en Budapeŝto la 8-an de decembro 1910.
Kariero
Lajos Fülei-Szántó pristudis teologion de 1873. De 1880 li estis pastro en Marosújvár. Post du jaroj li forlasis la pastran karieron, kaj fariĝis ĵurnalisto en Budapeŝto.
Csilla Földi
[ĉila foldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Földi Csilla estas hungara halterlevisto, eŭropa ĉampiono. Ŝia patro estis Imre Földi, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Buda Attiláné.
naskiĝis la en Tata (Hungario).
Biografio
Pri la sensporta kariero de mankas informoj.
Sporta kariero
komence estis halterlevisto en sportklubo de Tatabánya, poste en la proksima Oroszlány, fine en Budapeŝto. Ŝi estis hungara ĉampiono plurfoje en la ina branĉo, krome ŝi estis ĉampiono de Eŭropo 16-foje inter 1989-1995. Ŝiaj konkursaj pezoj estis 44, 46 kaj 50 kg.
Střítež
Střítež estas nomo por pluraj municipoj en Ĉeĥio.
Rózsi Felhő
Rózsi Felhő [rOĵi felhO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Felhő Rózsi estis hungara operetkantisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Wachmann Róza.
Róza Wachmann naskiĝis la  (laŭ alia fonto la naskiĝjaro estas 1879) en Krakovo (Aŭstrio-Hungario; nuntempe en Pollando), ŝi mortis la  (laŭ aliaj fontoj la datoj estas aliaj) en Budapeŝto.
Biografio
Rózsi Felhő devenis el juda familio. Ŝi akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en 1896, sed ŝi lernis ankaŭ en konservatorio. En la sekva jaro ŝi estis unu el la fondintaj membroj de Teatro Magyar. Ekde 1898 ŝi havis rolojn en Győr, Pápa kaj Székesfehérvár. En 1900 ŝi edziniĝis kaj en la sama jaro ŝi naskis filon. Ekde 1902 ŝi aliĝis al trupo de Lajos Makó, poste al aliaj teatraj trupoj. Inter 1906 kaj 1911 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste en kabaredo en Budapeŝto. En la jaro 1915 ŝi estis videbla en Munkeno, poste en pluraj kabaredoj en Budapeŝto, foje en Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1938 pro la kontraŭjudaj leĝoj ŝi ne havis rolojn.
Kanazaŭa
Kanazava aŭ Kanazaŭa (Hepburn: Kanazawa) povas esti:
Bretigney-Notre-Dame
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Marika Rökk
Marika RÖKK (n. la en Kairo; m. la  en Baden bei Wien) estis germana-aŭstra dancistino, filmartistino kaj kantistino de hungara familio.
Koronowo
Koronowo estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Koronowo en distrikto Bydgoski.
Engenheiro Beltrão
Engenheiro Beltrão estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 13.920 loĝantojn en 2010.
Beatrice Webb
Beatrice WEBB (n. POTTER), (22-a de januaro 1858 – 30-a de aprilo 1943) estis brita socialisto, ekonomikistino kaj reformistino. Ŝia laboro estis forte ligita al tiu de sia edzo Sidney Webb.
Webb naskiĝis en la provincio Gloucestershire. Ŝi estis la nepino de la radikala parlamentano Richard POTTER.
En 1882 ŝi komencis personajn interrilatojn kun Joseph Chamberlain – tiam registara ministro kaj poste ĉefministro. Tio ne sukcesis kaj en 1890 ŝi renkontis Sidney Webb. Ili geedziĝis en 1892 kaj restis kune ĝis la fino.
Ŝi estis aktiva kunlaboranto en la laboro de Sidney, inkluzive la organizado de la Fabia Societo kaj la starigo de la London School of Economics (prestiĝa universitato).
Ŝi kunverkis librojn ekz. History of Trade Unionism ("Historio de Sindikatismo", 1994) kaj kunfondis la politikan revuon New Statesman ("Nova Ŝtatisto") en 1913.
Peltre (stacidomo)
Peltre estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Peltre, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Réding - Metz-Ville (140000).
Bertry (stacidomo)
Bertry estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bertry, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Harriet Beecher Stowe
Harriet Elizabeth Beecher STOWE, (14-an de junio 1811 – 1-an de julio 1896) estis aboliciistino kaj verkistino de pli ol 13 libroj, la plej fama el kiuj estas La Kabano de Onklo Tom (angle Uncle Tom's Cabin) kiu priskribas vivon sklavisman kaj estis unue eldonata felietone de 1851 ĝis 1852 en la aboliciista periodaĵo, National Era (Nacia Erao), redaktita de Gamaliel Bailey. Kvankam Stowe mem neniam vizitis la Usonan Sudon, ŝi poste eldonigis A Key to Uncle Tom's Cabin, (Ŝlosilo al la Kabano de Onklo Tom) ne-fikcia verko atestanta la verecon de ŝia priskribo pri la vivo de sklavoj en la originala romano.
Ŝia dua romano estis Dred: A Tale of the Great Dismal Swamp (Timego: Rakonto pri la Trista Marĉego): denova kontraŭsklavisma romano.
Vivo
Stowe naskiĝis en Litchfield, Konektikuto kaj plenkreskis ĉefe en Hartford. Ŝi estis la filino de Lyman Beecher, aboliciista Kirkanarisma predikanto el Bostono kaj Roxana Foote Beecher, kaj la filino de la renoma ministro, Henry Ward Beecher. Ŝi havis du elstarajn kaj aktivajn gefratojn, frato, Charles Beecher, kaj fratino, Catharine Beecher. En 1832 ŝia familio transloĝiĝis al Cincinnati, alia ardejo de la aboluciista movado, kie ŝia patro fariĝis la unua prezidento de Lane Theological Seminary (Teologia Seminario Lane). Tie ŝi proprasperte konatiĝis kun sklavismo kaj la tiel nomata "Subtera Fervojo" (en:Underground Railroad). Tiu medio stimulis la ekeston La Kabano de Onklo Tom, la unua grava Usona romano kun afrik-usonana heroo.
En 1836 Harriet Beecher edziniĝis al Calvin Stowe, kleriko kaj vidvo. Poste ŝi kaj ŝia edzo transloĝiĝis al Brunswick, Maine, kiam li akiris akademian postenon ĉe Bowdoin College. Harriet kaj Calvin havis sep infanojn, sed iuj mortis infanaĝe. Ŝiaj unuaj infanoj, ĝemelaj knabinoj, Hattie kaj Eliza, naskiĝis la 29-an de septembro 1836. Kvar jarojn poste, en 1840, ŝia filo, Frederick William naskiĝis. En 1848 okazis la nasko de Samuel Charles, sed la sekvontan jaron, tiu mortis dum epidemio de ĥolero. Pro tio ŝi sentis kompaton por la sklavinaj patrinoj kiujn oni perforte disigis de siaj infanoj.
Verkado de La Kabano de Onklo Tom
En 1850, la revalidigo de la Fugitive Slave Law (Leĝo pri Fuĝantaj Sklavoj) vigligis Stowe-on al aboliciismo. Post tiu reaktiviĝo ŝia edzfratino skribis al ŝi, Harriet, se mi povus uzi plumon tiel kiel vi povas, mi verkus ion kiu igos la tutan landon senti kia malbenita afero estas sklavismo. Voĉleginte ĉi tion al siaj infanoj, Harriet dramece premĉifis la paperon en la mano kaj diris, Mi ion verkos se mi vivos.
Post tio Stowe komencis kiel eble plej bone esploradi sklavismon. Ŝi intervjuis sklavojn kaj sklav-posedantojn havantajn ĉiajn vidpunktojn, kaj ŝi legis plurajn librojn. En 1851, per helpo de William Lloyd Garrison, redaktoro de la aboluciisma gazeto The Liberator (La Liberiganto), Stowe komencis eldonigi fikciajn skeĉojn. Tiuj aperis felietone dum 1851 en la Cincinnati-a aboluciisma gazeto, The National Era (La Nacia Erao) sub la titolo La Kabano de Onklo Tom aŭ Vivo inter Humiluloj. Instigite de ŝiaj legantoj kaj ŝi edzo, kiuj kredis je la potenco de la rakonto ŝanĝi opiniojn, ŝi eldonigis la skeĉojn kiel du-voluman libron en 1852 kun enkonduko far pastro James Sherman de Surrey Chapel, Londono. Ene de la unua semajno post ĝia ekeldono, ŝia libro fenomene vendiĝis je 10.000 ekzempleroj. Post nur du jaroj, ĝi jam tradukiĝis en 20 diversajn lingvojn.
Tamen, ankaŭ fore trans la Atlantiko en Granda Britio la mesaĝo de Onklo Tom estis brakumata, subtenata de la komenco far la potenca parolisto pastro James Sherman en Londono. En 1853 Harriet traveturis Eŭropon, parolante pri sia libro. Ĉe ŝia alveno en Anglio oni donis al ŝi tre varman bonvenon kaj adreson, konata kiel la Amema kaj Kristana Adreso, de la Anti-Slavery Society (kontrausklavisma societo), kun pli ol duonmiliono da subskriboj de nobelaj virino ĝis kamparanoj. Tion oni donis al ŝi en 26 volumojn. Ŝian respondon al tiu adreso oni eldonis en la revuo Atlantic Monthly. 43
Dum la tago de la proklamo Harriet Beecher Stowe estis staranta en balkono de iu ĉambrego atendante la anoncon. Kiam la anonco okazis, iu viro ekstaris en la amaso, kaj indikis al ŝi dirante Rigardu, estas s-rino Stowe, la virino kiu ĉesigis sklavismon. La homamaso sin starigis kaj aplaŭdis ŝin dum ŝi simple ĝentile mansvingis.
Posta vivo
Harriet Beecher Stowe poste diris en sia taglibro, Mi verkis kion mi verkis ĉar kiel virino, kiel patrino mi estis opresita kaj korrompita, pro la malĝojoj kaj maljustoj kiujn mi vidis, ĉar kiel Kristano mi sentis la malhonoron al Kristanismo, ĉar kiel amanto de mia lando mi tremis je la venonta tago de kolero. Multaj historiistoj konsideras la romanon La Kabano de Onklo Tom grava forto kunkondukanta al la Enlanda Milito, kiu rezultigis la abolon de sklavismo en Usono. La influo de Harriet Beecher Stowe trafis homojn en ĉiaj vivsituacioj, de ŝtataj oficistoj, al nobeloj, ĝis ordinaruloj. Dum sia vivo ŝi abunde verkis, tamen ŝia influo preteris vortojn. Ŝi helpis forkurantajn sklavojn post la leĝigo de la Leĝo pri la Fuĝanta Sklavo. post la Enlanda Milito ŝi konstruigis kaj starigis kelkajn lernejojn kaj loĝ-domojn por freŝe liberigitaj sklavoj.
Harriet Beecher Stowe mortis la 1-an de julio 1896 kaj, simile al Rosa Parks de nia tempo, ŝi ricevis funebron altrangulan. Oni ŝin enterigis en la tereno de Phillips Academy en Andover, Masaĉuseco.
La ideoj de Harriet Beecher Stowe pri libero helpis okazigi serion da eventoj kiuj influis la vivojn de homoj ĉirkaŭ la terglobo. Ŝi envenis la mondon de sklavismo per siaj verkoj kaj vekis la konsciencojn de milionoj.
La Domo de Harriet Beecher Stowe en Cincinnati, Ohio estas la antaŭa hejmo de sia patro Lyman Beecher sur la antaŭa tereno de la Seminario Lane. Harriet loĝis tie ĝis sia edziniĝo. Ĝi estas malferma al la publiko kaj funkcias kiel historia kaj kutura lokalo, fokusanta sur Harriet Beecher Stowe, la Seminario Lane kaj la Subtera fervojo. Tiu lokalo ankaŭ prezentas Afrik-Usonan historion. La Domo de Harriet Beecher Stowe en Cincinnati situas ĉe 2950 Gilbert Avenue, Cincinnati, OH 45206.
Sudbohemia galerio Aleš
Sudbohemia galerio Aleš estas regiona galerio en Ĉeĥio. Ĝi situas apud la fama romantika kastelo Hluboká en samnoma urbeto kaj populara feriloko, 9 km norde de České Budějovice. Dum sia ekzisto ĝi organizis multajn ekspoziciojn, kiuj grave enskribiĝis en historion de ĉeĥa arto, ĝia prezentado kaj komprenado.
Historio
Ĝi ekestis en 1952, omaĝe ak centjara datreveno de naskiĝo de fama ĉeĥa pentristo Mikoláš Aleš. Ĝi komencis sian aktivecon en 1953; la bazan kolekton ĝi ricevis de la sudbohemia muzeo el České Budějovice kaj intertempe la kolekto konsiderinde larĝiĝis.
Konstruaĵo
La galerio estas ekde 1956 lokita en rekonstruita novgotika kastela eksĉevalejo kiu estiĝis apud la kastelo dum la romantika rekonstruo en 1845-1847, kiel verko de viena arkitekto Franz Beer. Al nuna aspekto ĝi estis adaptita en 1953-1955 laŭ la projektoj de la arkiteko Jaroslav Findra.
Preĝejo Saint-Eustache (Parizo)
La preĝejo Saint-Eustache aŭ Sankta Eŭstaĥo de Parizo (france: St-Eustache de Paris) validas kiel la plej eminenta preĝejo de Parizo el la 16-a jarcento kaj kiel unua, kiu montras motivojn el la antikvo. Ĝi troviĝas ĉe la Strato Rambuteau en la 1-a arondismento de Parizo kaj estis la preĝejo de la komercistoj de la najbara foirejo, de la haloj de Parizo (nuntempe surkonstruita per la Forumo de la Haloj). Sankta Eŭstaĥo estas konsekrita al la frukristanisma martiro Eŭstaĥo, patrona sanktulo de la ĉastistoj, kaj estas la lasta pariza eklezia konstruaĵo laŭ gotika arĥitekturo; ĝi jam ekkonigas la spiriton de komenciĝa renesanco.
Historio
René Benoist, paroĥestro de Saint-Eustache en 1569, akiris influon tiel grandan sur la paroĥanoj, ke li estis kromnomita la « papo de Les Halles ». En 1578, li redaktis petleteron, cele al obteni monhelpon por finpretigi sian preĝejon : tiu ĉi, komencita en 1532, ne estis finita. Kvankam tio ebligis la konstruon de novaj partoj, restas ankoraŭ ĝis hodiaŭ nefinita turo, kies konstruado haltiĝis en 1624.
Ĉela signalado
Ĉela signalado estas parto de iu komunikada procezo kiu regas bazajn agadojn de ĉeloj kaj kunordigas ĉiujn ĉelajn agojn. La kapablo de ĉeloj percepti kaj ĝuste respondi al sia mikromedio estas la bazo de disvolviĝo, riparado de histoj kaj imuneco, same kiel normala homeostazo de histoj. Eraroj pri signalado de interagoj kaj prilaborado de ĉelaj informoj respondecas pri malsanoj kiel kancero, memimuneco kaj diabeto. Per kompreno de ĉela signalado, malsanoj povas esti traktataj pli efike kaj, teorie, artefaritaj histoj povas esti kreitaj.
Kistótfalu
Kistótfalu [kiŝtOtfalu] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Siklós. La loknomo signifas: eta-slovaka-vilaĝo.
Ĉela signalado
La biologio de sistemoj studas la subestajn strukturojn de ĉelaj signalaj retoj kaj, kiel ŝanĝoj en ĉi tiuj retoj povas influi la dissendon kaj fluon de informoj. Tiaj retoj estas kompleksaj sistemoj en sia organizo kaj povas montri kelkajn emerĝajn propraĵojn inkluzive de dustabileco kaj ultrasenseco. Analizo de ĉelaj signalaj retoj postulas kombinon de eksperimentaj kaj teoriaj aliroj, inkluzive la evoluon kaj analizon de simuladoj kaj modelado. Longdistanca alosterio ofte estas grava ero de ĉela signalado de eventoj.
Kistótfalu
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo, laŭ fervojo Pécs-Mohács. Siklós troviĝas 8, Harkány 11, Villány 15, Kozármisleny 17, Bóly 21, Pécs 24 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj vivis tie dum la Romia Imperio kaj dum la Grandmoravia Regno. Laŭ la onidiro la alvenintaj hungaroj trovis tie slavojn, kiuj tiutempe nomiĝis "tót". Lokoj de Kistótfalu dum la historio kelkfoje ŝanĝiĝis. En 1546 la vilaĝanoj elektis pli defendeblan lokon en la arbaro. En 1695 ili elektis lokon sur la proksima monteto, fine en 1829 lnĝenieroj planis tiutempe modernan komunumon. En 1857 la fervojo atingis la vilaĝon. Inter 1918-1921 la serboj okupis Kistótfalu-n. Vilaĝservoj estas klubo de maljunuloj, migra poŝto.
Masanori Tokita
Masanori Tokita (japane 鴇田 正憲, n. 24-an de junio 1925, m. 5-an de marto 2004) estis japana futbalisto. Li de 1951 ĝis 1959 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Departemento Plateau
Plateau estas unu el la dek du departementoj de Benino. La departemento de Plateau estis kreita en 1999 kun areo de 2,835 kvadrataj kilometroj kiam ĝi estis fendita de de Departemento Ouémé. Plateau estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Adja-Ouèrè, Ifangni, Kétou, Pobè kaj Sakété.
Laŭ censo de 2013, la totala loĝantaro de la departemento estis 622 372, kun 300 065 viroj kaj 322 307 virinoj. La totala urba loĝantaro estis 45.20%. La totala labora forto en la departemento estis 185 815, de kiu 43.10% estis virinoj. La proporcio de familioj kun neniu nivelo de edukado estis 65.50%.
Loĝlokoj
Sakété estas la departementa ĉefurbo; aliaj gravaj kolonioj inkluzivas Idigny, Ifangni, Ita-Djèbou, Kétou kaj Pobè.
Administracia divido
La departemento de Plateau estis kreita en 1999 kiam ĝi estis fendita de de Departemento Ouémé. Ĝi havas areon de 2,835 kvadrataj kilometroj. Plateau estas sudividita en kvin communes, ĉiu centrita ĉe unu el la ĉefaj urboj: Adja-Ouèrè, Ifangni, Kétou, Pobè kaj Sakété.
Tlanalapa
Tlanalapa estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tlanalapa. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13072.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8662 loĝantojn. El tiuj estis 4188 viroj kaj 4474 virinoj. La komunumo havas surfacon de 156,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2460 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kirchbrak
Kirchbrak estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Holzminden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arques-la-Bataille (stacidomo)
Arques-la-Bataille estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Arques-la-Bataille, en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Perfekta futura sekreteco
Perfekta futura sekreteco (PFS, perfect forward secrecy) estas eco de ĉifrometodo, laŭ kiu la sekreteco de mesaĝo aŭ konversacio ne dependas de la sekreteco de iu centra ŝlosilo. Tio signifas ke ne eblas rompi la sekretecon de registrita mesaĝo per tio, ke iam estonte (future) oni rompos iun sekreton en la ĉifra metodo.
Spackuko
Haschisch
Arques-la-Bataille (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Denis - Dieppe (330000).
Perfekta futura sekreteco
En la praktiko oni atingas PFS per tio, ke du komunikantoj komence de konversacio (aŭ "sesio") interkonsentas pri sekreta ŝlosilo, kiu servas nur por tiu sesio. La interkonsento ("interŝanĝo de la ŝlosilo") devas okazi tiel, ke la ŝlosilo neniam estas videbla en la komunika kanalo.
En la strikta senco la termino perfekta futura sekreteco signifas, ke sekreteco estas garantiata eĉ se atakanto aktive intervenas en la komunika procezo, ekzemple per modifado (falsado) de mesaĝoj. Tio estas pli forta sekureco ol nura sekureco kontraŭ "pasiva" atako (subaŭskultado kaj registrado de la sesio), kiu foje nomiĝas "malforte perfekta futura sekreteco".
Futura sekreteco protektas ŝlosilojn, ne metodojn. Se uzata ĉifrometodo iĝas nesekura (pro trovo de malfortaĵo aŭ uzo de supera komputad-forto), PFS ne povas protekti kontraŭ tio.
Futura sekreteco estas konsiderata kiel grava kaj dezirinda eco de interreta komunikado, kaj pluraj gravaj provizantoj de retservoj subtenas ĝin. Ekde julio 2014 ĉiuj vikipedioj de la Fondaĵo Vikimedio provizas futuran sekurecon. Guglo ekde 2011 provizas ĝin al uzantoj de sia retpoŝta servo Gmail, sia dokumenta servo kaj de sia ĉifrita serĉo.
Doutor Ulysses
Doutor Ulysses estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.734 loĝantojn en 2010.
Erzsi Mátray
Erzsi Mátray [erĵi mAtrai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mátray Erzsi estis hungara aktoro. Ŝia nobela antaŭnomo estis csíktusnádi [ĉIktuŝnAdi], ŝia origina nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Mátrai Betegh Zsuzsanna Erzsébet, ŝia nomvarianto estis Erzsi T. Mátray. Ŝia patro estis Béla Mátray Betegh, ŝia unua edzo estis Aladár Fenyő. Erzsi Mátray naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  (laŭ alia informo la naskiĝtago estas 14-a) en Budapeŝto.
Biografio
Erzsi Mátray akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1913. Ŝi debutis en la sama jaro en Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1924 kaj 1926 ŝi apartenis al malpli grava teatro, en la ceteraj tempoj ŝi apartenis al la Nacia Teatro. En 1937 ŝi ricevis la titolon "eterna membro de la teatro", en 1952 ŝi retiriĝis. Ŝi edziniĝis dufoje, dum la unua geedziĝo ŝi naskis filon.
Peltre
Peltre estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Peltrois.
Viktoro Emanuelo la 3-a (Italio)
Viktoro Emanuelo la 3-a (naskiĝis la 11-an de novembro 1869 en Napolo, mortis la 28-an de decembro 1947 en Aleksandrio en Egiptio) estis reĝo de Italio de 1900 ĝis la 9-a de majo 1946. Lia kompleta nomo en la itala lingvo estas Vittorio Emanuele III Ferdinando Maria Gennaro.
Kosów Lacki
Kosów Lacki estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Sokołowski.
Viktoro Emanuelo la 3-a (Italio)
Li edziĝis en Romo je la 24-a de oktobro 1896 kun Heleno de Montenegro (1873-1952), kaj ili havis kvin gefilojn:
Li reĝiĝis la 29-an de julio 1900, kiam lia patro estis murdita. Li aktivigis la koloniigajn planojn de Italio kaj konkeris Libion. En la Unua mondmilito li nuligis la Triopan Aliancon kun Germanio kaj Aŭstrio-Hungario por akiri la aŭstriajn teritoriojn Triesto, Istrio, Trento kaj Bolzano.
Post la Marŝo al Romo de la faŝistoj en 1922 li petis de Benito Mussolini, ke li kreu registaron.
Post 1930 Italio pligrandigis sian koloniaron kaj konkeris Etiopion, kies efemera imperiestro li fariĝis de 1936 ĝis 1943.
Post interkonsento pri armistico (fakte kapitulaco) kun la aliancanoj je la 3-a de oktobro 1943 Bardoglio kaj la reĝo devis foriri de Romo, kies regadon transprenis germanaj trupoj.
Ili regis dum kelkaj monatoj de Brindisi la sudan parton de Italio, dum Mussolini, liberigita de germanaj trupoj, regis la Socialan Respublikon Italan en la nordo. La interna milito inter tiuj du regionoj finiĝis je la 25-a de aprilo 1945.
Je la 9-a de majo 1946 Viktoro-Emanuelo abdikis favore al sia filo Umberto la 2-a. Tri semajnojn poste, la 2-an de junio, referendumo deklaris Italion respubliko kaj finis la monarkion. Viktoro-Emanuelo ekzile foriris al Egiptio.
Estas indikoj, ke Usono, kiu organizis la referendumon, ne prenis iujn riskojn pri ties rezulto, ĉar ĝi timis, ke plu ekzistanta monarkio subtenos faŝismajn tendencojn.
Bisignano
Bisignano estas komunumo de Italio.
Elfarbaro
Elfarbaro estas petolnomo havigita de kelkaj similaj ekosistemo de nanigitaj plantoj, ekzemple en marbordaj moderklimataj kaj montararbaraj tropikaj regionoj de Kalifornio, Usono, kiuj estas hejmo de komunumoj de nanigitaj kaj etaj plantoj, insektoj, kaj roduloj, kiaj la Kalifornia kangururato.
NGC 512
NGC 512 (aliaj indikoj — PGC 5132, UGC 944, MCG 6-4-13, ZWG 521.18) estas spirala galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Santa Bárbara de Casa
Santa Bárbara de Casa estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas caseños. La censita populacio en 2009 estis loĝantoj kaj la denseco estas 7,89 loĝ./km². Inter 1900 kaj 1950 kreskis la populacio ĝis 1.131 loĝantoj en 1.900 kaj 2.466 en 1.940. Post tio elmigrado senhomigis la areon, kaj en 1.970 estis jam nur 1.650 loĝantoj. Kaj en 1.981 ĉirkaŭ 1.400.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Tradicie abelbredado (mielo kaj vakso).
Historio
Estis setlejoj el prahistorio, ĉar estas dolmeno de La Zarcita en la municipa teritorio. Ekzistis tiam (Ĥalkolitiko) domaro kun fortikaĵo.
En 1504 Santa Bárbara de Casa ricevis la kategorion de vilaĝo. Antaŭe estis formata de du domaroj nome El Hornacho kaj Los Palacios kiuj finfine unuiĝis. Santa Bárbara de Casa aperas fine de la 16a jarcento kun populacio de 72 vecinos (anoj), kiuj korespondas al faktaj 360 loĝanoj proksimume.
Natria heksafluoro-fosfato
Natria heksafluorofosfato , heksafluorofosfato de natrio aŭ NaPF6 estas neorganika kombinaĵo de natrio, fosforo kaj fluoro, blanka salo, uzata en analiza kemio. Ĝi povas rekristaliĝi el solvaĵo da acetonitrilo kaj vakue sekigita sub meditemperaturo. Ĝi estas irita kaj higroskopa substanco. Natria heksafluorofosfato, same kiel natria heksafluoroantimoniato povas uzati por fluorigo de organosiliciaj kloridoj.
Niederhünigen
Niederhünigen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 646 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Niederhünigen situas en la monteta regiono de la transirzono de la Svisa Mezlando al la Svisaj Antaŭalpoj proksimume 16 kilometrojn orientsudoriente de la federacia urbo Berno. La norda komunumlimo kondukas laŭlonge de la rivero Chise. Tra la komunumo fluas la rojo de Hünigen, kiu fontas en Oberhünigen kaj alfluas en nordokcidento de la komunumo al Chise. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Niederhünigen kaj Geissrütti (sur alteco de 701 m s.m.), kaj la setlejoj Holdermatt (sur alteco de 658 m s.m. ĉe la limo al Konolfingen, ĉe la alfluejo de Hünigerbach al Chise, kie ankaŭ situas la burgloko Alt Hünigen), Neuhus (sur alteco de 675 m s.m. inter Holdermatt kaj Niederhünigen ĉe la bordo de la rojo), Hubel (inter Niederhünigen kaj Geissrütti), Grabe (rekte norde de Geissrütti), kaj Holz (sur alteco de 884 m s.m. supre en la valo de la rojo de Hünigen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,41 km², de kiuj 42,1% estas kovritaj de arbaro, 51,2% servas por agrikulturo kaj 6,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Niederhünigen limas en nordo al Mirchel, en oriento al Oberhünigen, en sudo al Linden, en sudokcidento al Freimettigen, kaj en nordokcidento al Konolfingen.
Trafiko
Laŭlonge de la norda komunumlimo kondukas la kantona vojo n-ro 228, la tiel nomita Emme-Valo-Vojo. La komunumo mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj, ĝi atingeblas nur per flankaj vojoj de Konolfingen kaj ĝi ankaŭ ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Niederhünigen datiĝas el la jaro 1148 kiel Huningen inferior. Dum mezepoko la vilaĝoj Niederhünigen kaj Freimettigen, la muelilo Staldenmühle kaj la bieno Dessikofen formis la feŭdan senjorujon Hünigen interne de la kampartribunalo Konolfingen. Posedantoj estis la senjoroj Senn de Münsigen, vasaloj de la Grafoj de Kiburgo, poste civitanoj de Berno. De 1588 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la senjoreco apartenis al la nobela berna familio von May. Post la fino de la Helveta Respubliko Niederhünigen estis atribuita al la distrikto Konolfingen, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Internacia Polica Asocio
La Internacia Polica Asocio (IPA; anglalingve International Police Association) estas la plej granda organizaĵo por individuaj policistoj en la mondo.
La fondinto Arthur Troop (1914-2000) naskiĝis en Lincoln, ĉefurbo de la provinco Lincolnshire, Anglio.
Li starigis la asocion en 1950 por krei amikajn ligojn kaj antaŭenigi kooperadon inter individuaj policistoj. Ĝi nun havas 400.000 anojn kaj sekciojn en 64 landoj.
La ĉefa oficejo de la organizaĵo (IAC) situas en Nottingham, Britio.
Esperanto
La oficiala devizo de la asocio estas “Servo per Amikeco” en Esperanto kaj ĝi aperas sur la oficiala emblemo.
Arbara galinago
La Arbara galinago (Gallinago nemoricola) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Ĝi reproduktiĝaas ĉe Himalajoj en norda Barato, Nepalo, Butano kaj suda Ĉinio. Vintre ĝi ĉeestas pli malaltaj lokoj en Himalajoj kaj pli malofte ĝis norda Vjetnamio. Kaj nur kiel vagulo en centra kaj suda orienta Barato, Srilanko, Bangladeŝo, Birmo, norda Tajlando kaj Laoso. Ĝi reproduktiĝas en herbejoj de alta montaro de ĉirkaŭ 3,000 metroj, kaj moviĝas al pli malaltaj lokoj vintre.
Tiu estas malhela galinago 28–32 cm longa, kum mallonga beko pli larĝa ĉebaze. Ĝi havas mallongajn grizverdajn krurojn. La korpo estas tre bruna supre -kun du palflavaj makullinioj dorse- kaj hela sube, sed tute striita ne nur flanke kaj bruste, kiel aliaj galinagoj, sed ankaŭ ventre. Ĝi havas malhelan strion tra la okulo inter du larĝaj helaj partoj kaj supre alian malhelan. La flugiloj estas larĝaj; la mallonga vosto montras iom da ruĝeco. Ambaŭ seksoj estas similaj kaj junuloj diferencas nur pro plumaraj detaloj.
Tiu specio estas klasita kiel minacata specio pro ties loĝantaro de malpli ol 10,000 birdoj. Plej danĝeraj minacoj estas perdo de medio por terkulturado kaj ĉasado.
Nubio
Nubio estas regiono inter Asŭano en Egiptio (1-a Nilkatarakto) kaj Karima en Sudano (4-a Nilkatarakto). La deveno de la nomo el la egipta vorto "nb.w" (nab ̆w) aŭ la kopta nub - oro, tute ne certas. En la antikva Egiptio Nubio estis nomata Kuŝ ekde la meza imperio.