cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kronado de monarko de Britio
Fino de la ceremonio
La Nova suvereno venis al la krono. La ĉefepiskopoj kaj episkopoj ĵuras fidelecon al la reĝo dirante: "Mi (nomo de ĵurianto) Ĉefepiskopo (aŭ episkopo) de (loko de pastreco, paroĥo) estos fidela kaj vera kaj fido kaj vero estos sur vi, nia suverena Sinjoro (aŭ Sinjorino), Reĝo (Reĝino) de ĉi tiu regno kaj Defendanto de la Kredo same kiel viaj heredontoj kaj posteuloj laŭ niaj leĝoj. Dio helpu min." Tuj poste, la nobeluloj esprimas sian lojalecon: "Mi (nomo) la dukon (aŭ alia titolo) de (loko) per ĉi tio iĝas via lojalulo kun mia vivo kaj mia korpo kaj mia submetiĝo. Kredo kaj vero akompanos, en vivo kaj en morto, kontraŭ ĉiuj nacioj. Dio helpu min." En la pasinteco, ĉiu nobelo esprimus sian fidelecon aparte, sed reĝo Eduardo la 7-a mallongigis la ceremonion. Nuntempe la tuta pastraro esprimas sian lojalecon kune. Post ili, ĉiu membro de la reĝa familio esprimas sian lojalecon aparte kaj post ili ĉiuj nobeluloj esprimas sian lojalecon kune.
Se la reĝo estas edziĝinta, tiam lia edzino estos kronita reĝino en tre simpla ceremonio, antaŭ ol la membroj de la reĝa kortego ĵuras fidelecon. Se reĝino estas la suvereno, tiam ŝia edzo (se ekzistas) ne estos kronita aparte. La ceremonio de pano kaj akvo, kiu estis interrompita en la mezo, estos finita en ĉi tiu etapo.
Ĉe la fino de la preĝo, la reĝo forlasas la kronadhalon kaj eniras la proksiman preĝejo de Eduardo (Edward's Church), dum antaŭ li piediras liaj servistoj portante la glavon de la ŝtato, la glavon de spirita justeco, la glavon de justeco sur la tero kaj la glavon de kompato. (ĉi-lasta havas malakran randon). La krono kaj sceptroj portitaj fare de la reĝo, same kiel ĉiuj reĝaj roboj kiujn li portis dum la ceremonio, estas metitaj antaŭ la altaro. La reĝo forigas la reĝan robon kaj ĉapelon same kiel la purpuran mantelon kaj surmetas purpuran mantelon kun imperia robo farita el purpura veluro. Tiam li metas la imperian ŝtatan kronon sur lian kapon kaj prenas la sceptron kun la kruco kaj la regnoglobo kun la kruco sur ĝi kaj forlasas la preĝejan halon dum la ĉeestantoj ĉiuj kantas la nacian himnon.
Muziko
La muziko ludita en la kronadceremonioj estas ĉefe klasika muziko kun religia inspiro. La muzikpeco plej ofte ludita en tiuj ceremonioj estas Zadok the Priest, religia peco de Georg Friedrich Handel, bazita sur versoj de la 1-a libro de la Reĝoj. La peco estis komisiita fare de reĝo Georgo la 2-a por lia kronadceremonio en 1727 kaj ekde tiam estis ludita ĉe ĉiu kronadceremonio, pli ol iu alia peco. La peco de Hubert Perry "I was happy" estis verkita por akompani la eniron de reĝo Eduardo la 7-a en la preĝejan halon dum lia kronado, dum la peco ekzistas transira sekcio dum kiu la sciuloj de la reĝo de la lernejo de Westminster povas ekzerci sian rajton esti la unua el la homoj por proklami la suverenon kriante "Vivu" dum La reĝo eniras en la salonon. Tiu ĉi peco, same kiel Gloria in Excelsis de Charles Villers Stanford, ankaŭ estis regule luditaj ĉe lastatempaj kronadceremonioj, same kiel la nacia himno "God Save the King". Aliaj muzikverkoj luditaj ĉe la kronado de Elizabeth la 2-a estis de Sir George Dyson, Gordon Jacob, Sir William Henry Harris, Herbert Howells, Sir William Walton, Samuel Sebastian Wolseley, Ralph Vaughan Williams kaj angla-naskita kanada komponisto Healy Whelan. Estis la esprima peto de Reĝino Elizabeto la 2-a, ke estu pli granda partopreno de partoprenantoj en la ceremonio ol en antaŭaj ceremonioj, peto kiu kongruas kun ŝia decido elsendi la ceremonion vive en televido. Laŭ tiu ĉi peto, la verko de Ralph Vaughn Williams el 1928, bazita sur Psalmo 100, estis re-orkestrata por partopreno de la publiko, kune kun orgeno kaj orkestro, verko kiu poste estis uzata simile ĉe aliaj feliĉaj eventoj en angla kulturo.
Kronadbankedo
La kronadbankedo ne okazis ekde la kronado de Georgo la 4-a en 1821. La kronado de Georgo la 4-a estis la plej kompleksa ceremonio en historio. Lia frato, Vilhelmo la 4-a, kiu regis post li, serĉis redukti la enormajn elspezojn de la festeno kaj nuligis ĝin, io kio fariĝis kutimo ekde tiam. En 1902, oni konsideris okazigi bankedon en honoro de la kronado de Eduardo la 7-a, sed lia malsaneco nuligis la planojn. Kvankam neniu kronadbankedo estas okazigita plu, la plado Coronation Chicken, kiu estis servita ĉe la neformala manĝo en honoro de la kronado de Reĝino Elizabeto la 2-a, fariĝis tre populara recepto en Anglio kaj eksterlande.
Kronado kiel imperiestro
Hindio estis brita kolonio de la dua duono de la 18a jarcento ĝis 1947, kiam Barato deklaris sian sendependecon. Tamen, la titolo Imperiestro de Hindio unue ricevis nur al reĝino Viktorio.
Viktorio ricevis la titolon de Imperiestrino de Hindio en 1877 sen partoprenado de formala kronadceremonio. Eĉ la sekva post ŝi, Eduardo la 7-a, ne estis kronita en oficiala ceremonio kun ĉi tiu titolo. Georgo la 5-a, aliflanke, vizitis Hindion okaze de lia kronado kune kun lia edzino en 1911. La reĝa kortego, aŭ la "Durbar", ne estis tenita en Kolkato (la ĉefurbo de Hindio en tiu tempo), sed en Delhio, pro politikaj kialoj. Por ne okazigi mesian ceremonion kaj kronadon, kiuj estas esence kristanaj religiaj ceremonioj, en la koro de hindua nacio, reĝo Georgo la 5-a eniris la kortegon kun la reĝa krono sur la kapo. Ĉar la leĝo en Britio malpermesas la forigon de la reĝaj juveloj el la lando, estis necese krei specialan kronon en honoro de la ceremonio, kiu de tiam estis konata kiel la Imperia Krono de Hindio. Post kiam la inaŭguro de la imperiestro estis anoncita, ĉiuj princoj de Hindio ĵuris fidelecon al li. Ekde tiam certaj politikaj decidoj estis anoncitaj en la Durbar (la kortego de la reĝo), kiel ekzemple la decido movi la ĉefurbon de Kolkato al Delhio. La vera kialo de tenado de la Durbar estis anonci politikajn ŝanĝojn kaj montri la potencon de la imperiestro, sed ne por kroni la imperiestron. Simila ceremonio ne estis okazigita poste kaj la imperia titolo estis prirezignita fare de Georgo la 6-a en 1948 (jaron post la sendependeco de Hindio).
Slint
La bandanoj reunuiĝis sporade ekde 1990.
(147997) 1996 RH26
(147997) 1996 RH26 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 14-an de septembro 1996 en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono)..
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere, malproksime, tanĝas tiun de Marso kun marsa MOID de 0,25907 astronomia unuo, tie estas 38,756 milionoj da km.
Ateledoj
La Ateledoj (Atelidae) estas familio de primataj platirinoj, nome unu de la kvin familioj agnoskitaj de simioj de Ameriko. ​ Ĝi inkludas kvin genrojn, nome Alouatta (Hurluloj), Ateles (aranesimioj), Brachyteles (lanaranesimioj), Lagothrix (lansimioj) kaj Oreonax (Flavvosta lansimio), kiuj siavice dividiĝas en 27 nuntempaj specioj.
La ateledoj vivas laŭlonge de Centra kaj Suda Ameriko. La genro Alouatta (Hurluloj) estas la plej disvastigata inter la amerikaj simioj (platirinoj) kaj ili vivas el suda Meksiko ĝis norda Argentino. Ankaŭ la Ateles (aranesimioj) estas en tre ampleksa teritorio, el suda Meksiko ĝis la baseno de Amazono. La Lagothrix (lansimioj) tamen estas limigitaj ĉefe al la baseno de Amazono, kun la escepto de la Flavvosta lansimio (iam Lagothrix flavicauda, sed nun jam Oreonax flavicauda) kiu estas limigita al malgrandaj areoj de Andoj en Peruo, dum ankaŭ la du specioj de Brachyteles (lanaranesimioj) estas minacataj kaj limigitaj al malgrandaj areoj de la orienta marbordo de Brazilo. ​
Ĉiuj specioj de la familio estas ĉefe arboloĝantaj kaj ili estas ekskluzive en arbaraj medioj. Ili estas la plej grandaj simioj de Ameriko; ilia korpo gamas inter 38,2 kaj 68,6 cm en la specioj de la subfamilio Atelinae (lansimioj, aranesimioj) kaj inter 55,9 kaj 91,5 cm en la subfamilio Alouattinae (hurluloj). La vostolongo en ĉiuj specioj gamas inter 50 kaj 91 cm proksimume kaj la korpa pezo inter 4 kaj 15 kg. ​ La du specioj agnoskitaj de la genro Brachyteles kun averaĝa pezo de 9,6 kg ĉe maskloj kaj de 8,4 kg ĉe inoj, estas la plej grandaj specioj inter platirinoj. ​
La ateledoj estas dumtaguloj kaj ĉefe arboloĝantaj. Ili ariĝas en grupoj de inter 3 kaj 100 individuoj; la lansimioj tendencas formi grupojn pli grandajn, de inter 30 ĝis 40 animaloj, dum la hurluloj moviĝas laŭ grupoj pli malgrandaj, de inter 3 kaj 19 individuoj. Ili estas fruktomanĝuloj, sed manĝas foliojn, burĝonojn, florojn kaj insektojn.
Lagotriksoj
Lagotriksoj estas la simiaj specioj de la genro Lagothrix, nomitaj ankaŭ lansimioj, estas genro de primataj platirinoj de la familio Ateledoj kiuj loĝas en la ĝangaloj kaj pluvarbaroj de Sudameriko en la nordokcidenta Amazonio kaj en kelkaj sektoroj de la nordo de Andoj. ​
La lansimioj estas inter la plej grandaj platirinoj, kaj ilia grando rivalas kun tiu de la genro Brachyteles (murikioj), kiuj estas fakte konsiderataj la plej grandaj platirinoj. Ilia pezo gamas inter 6 kaj 10 kg, kaj ilia averaĝa alto estas de 49 cm, sen grava diferenco inter maskloj kaj inoj. Plej rimarkinda trajto estas la laneca felo, kiu povas havis unuforman aŭ miksan koloraron, kiu varias laŭ la specio el helgriza aŭ bruna ĝis malhelbruna; la felo estas ĝenerale simila en maskloaj kaj inoj.
Ili estas ĉefe fruktomanĝuloj la plej granda parto de la jaro, sed ili manĝas ankaŭ insektojn, foliojn, florojn, semojn kaj malgrandajn vertebrulojn.
Saint-Gély-du-Fesc
(jen france, Sant Geli dau Fesc) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono [[Okcitanio (franca regiono)|Okcitan
io]] (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Irakleio
(Ηράκλειο) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĥalandri
(Χαλάνδρι) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Malamiko de la popolo
La publika malamiko aŭ la malamiko de la popolo (Hostis publicus) estas termino derivita de romia juro. Tie, la deklaro de persono tenanta publikan oficon, kies konduto deviis de la juraj reguloj, en ekstrema kaj konsekvenca maniero, kiel la "malamiko de la homoj" estis submetita al la aŭtoritato de la romia Senato. Tiel ekzemple, la senato kondutis tiele en la kazo de Nero Cezaro en 68.
Dum la Franca Revolucio, la esprimo "malamiko de la popolo" (ennemis du peuple) estis ofte uzita por pravigi la regadon de teroro.
Dum la Oktobra Revolucio, la Popolkomisara Konsilio, gvidita fare de Lenin, determinis, ke terposedantoj, bankistoj, kozakoj kaj iliaj aliancanoj estis la malamikoj de la popolo. La 28-an de novembro 1917, la Konsilio de Komisaroj eligis ordonon deklarante, ke Konstitucia Demokratia Partio, kiu estis gvida liberala partio en la Rusa Imperio kaj estis nomita la Kadeto, estis partio de la malamikoj de la popolo kaj ĝiaj gvidantoj estis malpermesitaj pro tio. La esprimo malamiko de la popolo estas menciita ankaŭ en Artikolo 131 de la Sovetia Konstitucio de 1936. Dum la regado de Josif Stalin, dum la Granda Purigo, multaj estis deklaritaj "malamiko de la popolo" aŭ "malamiko de la laborista klaso" laŭ Artikolo 58 de la Kriminala Kodo de Sovetunio de 1927. Nikolaj Jeĵov, la estro de la sovetia sekreta polico, la NKVD, dum la Granda Purigo, publikigis propagandan artikolon en la sovetia gazetaro, en januaro 1937, dum la Moskvaj procesoj en kiuj li parolis kontraŭ la malamikoj de la popolo, baldaŭ antaŭ ol la akuzitoj estis juĝitaj. Tamen Jeĵov mem suferis similan sorton, li estis arestita la 10-an de aprilo 1939 kiel ege danĝera malamiko de la popolo kaj ekzekutita la 4-an de februaro 1940. La lasta persono deklarita kiel malamiko de la popolo en la sovetia historio estis Lavrentij Berija, kiu estris la NKVD ekde 1938. Beria estis arestita la 26-an de junio 1953 kaj estis ekzekutita en decembro.
En la sekreta parolado de Ĥruŝĉov, kiu traktis la kulton de personeco de Stalin, li indikis Stalin kiel la solan fonton por la esprimo "malamiko de popolo" en sovetia kulturo. El la lernolibro "Historio de la Komunista Partio en Sovetunio" (1938), kiu estis la libro plej ofta en la regado de Stalin kaj precize reprezentanta la ideologion de la stalinismaj ŝtatoj: "La sovetia registaro punas severe la ŝaŭmon de la trockismaj Zinovjevaj malamikoj de la popolo kaj perfiduloj al la patrujo." La esprimo, la malamiko de la popolo, eĉ ricevis ripetajn menciojn en "Pravda", kiu estis elstara en sovetiaj gazetoj, kaj iĝis parto de la sovetia vortprovizo de la Stalina epoko.
La esprimo daŭre estas uzita hodiaŭ en totalismaj reĝimoj en malsamaj landoj. En 2013, Jang Sung-taek, ĉeffiguro en la nordkoreia reĝimo kaj la bofrato de la iama gvidanto de Nord-Koreio, Kim Ĝong-Il, estis arestita kaj ekzekutita. Post lia aresto, li gajnis moknomon "la malamiko de la popolo" en la nordkorea gazetaro.
En Usono, la esprimo "publika malamiko" estas uzita ekde la 1930-aj jaroj. Kvankam la termino originas de la romia termino, ĝia signifo estas iomete malsama. La usona FBI uzis la esprimon por priskribi organizitan krimon, aŭ fuĝantajn krimulojn, kies konduto dum tempo estis trovita esti damaĝa al publiko. Ekzemple, John Dillinger gajnis ĉi tiun kromnomon.
En Britio, dum la sekvaj eventoj de la referendumo pri membreco de la Eŭropa Unio, la Daily Mail estis kritikita pro fraptitolo priskribanta juĝistojn kiel "Malamikoj de la Popolo" pro la decido ke la procezo por forlasado de la Eŭropa Unio (t.e. la ekigado de Artikolo 50) postulus la konsenton de la Brita Parlamento.
Ekde frua 2017 ĝi estis uzata plurfoje de iama usona prezidanto Donald Trump por rilati al novaĵagentejoj kaj ĵurnalistoj, kiujn li perceptas kiel kritikaj kaj partiaj kontraŭ li.
4-Nitrofenila benzoato
4-Nitrofenila benzoato aŭ 4-nitrofenila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la Benzoata acido kaj 4-nitrofenolo. 4-Nitrofenila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Nitrofenila benzoato prezentas metoksogrupon kaj 4-nitrofenilmetanatan grupon ligitajn al la 1-a kaj 4-a karbonatomoj de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 9 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Saint-Étienne-Estréchoux
(jen france, Sant Estève d'Estrechós), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Stefano, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Félix-de-l'Héras
(jen france, Sant Feliç de Leraç), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Felikso, estas aparte malgranda komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol.
Amonia tioformiato
s-Amonia tioformiato aŭ s-amonia tiometanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tioformiata acido, kaj amonia hidroksido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo. Amonia tioformiato posedas 1 karbonatomon, 5 hidrogenatomojn, 1 oksigenatomon, 1 sulfuratomon, kaj 1 nitrogenatomon. Amonia tioformiato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de herbicidoj kaj tioformiataj derivaĵoj.
Filotei-Psiĥiko
(Φιλοθέη-Ψυχικό) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Félix-de-Lodez
(jen france, Sant Feliç de Lodés), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Felikso, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Likovrisi-Pefki
(Λυκόβρυση-Πεύκη) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Robert Jordan
Robert JORDAN (la 17an de oktobro 1948 - la 16-an de septembro 2007) estas la plumnomo de James Oliver RIGNEY Jr.) sub ĉi tiu plumnomo, li estis plej konata kiel la verkinto de la furoranta libroserio The Wheel of Time (La Rado de Tempo).
Vivo
Jordan naskiĝis en Charleston, suda Karolino en Usono. Difinis sin kiel Episkopa kristano. Li servis du periodojn en la Vjetnama milito en la Usona Terarmeo kaj estis premiita plurajn ordenojn por kuraĝo. Li tiam kompletigis bakalaŭron en fiziko ĉe la Suda Carolina Armea Kolegio kaj estis dungita fare de la Usona Mararmeo kiel nuklea inĝenierio.
Li ŝatis historion kaj ĝuis ĉasadon, fiŝkaptadon, veladon, pokeron, ŝakon, snukeron kaj kolektadon de pipoj. Li vivis en sia naskiĝregiono kun sia edzino Harriet McDougall, kiu laboras kiel libroredaktisto.
En marto 2006, Jordanio raportis, ke li estis diagnozita kun infekta malsano en la kormuskolo, la averaĝa vivdaŭro de la pacientoj estas ĉirkaŭ kvar jaroj, li komencis ricevi kuracadon ĉe la Mayo Clinic, prenis medikamentojn kaj lia kondiĉo ŝajnis pliboniĝi, sed la 16-an de septembro 2007, li mortis pro la malsano.
Tiokarbamata acido
Tiokarbamata acido aŭ aminotioformiata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la formiata acido, kaj sulfida acido. Ĝi estas blanka avx flava solidaĵo, solvebla en akvo. Tiokarbamata acido posedas 1 karbonatomon, 3 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 1 nitrogenatomon. Tiokarbamata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de pesticidoj kaj herbicidoj.
Kunmetaĵoj de karbamatoj estas esteroj de karbamata acido kiuj estas ofte utiligitaj kiel insekticidoj. Tiuj kunmetaĵoj estas referataj kiel N-metilkarbamatoj. Derivaĵoj de la karbamata acido, la tiokarbamata acido kaj dutiokarbamata acido estas uzataj kiel herbicidoj. Se uzataj konvene, karbamato-pesticidoj ofertas signifajn avantaĝojn al socio, ĉar ili protektas kaj pliigas agrikulturan produktadon, same kiel protektas homan kaj bestan sanon de malsanoj transportitaj per vektoroj. Tamen, troeksponiĝo de homoj kaj bestoj al tiuj insekticidoj ofte rezultigas veneniĝon.
John Gray
John GRAY (naskiĝis la 28-an de decembro 1951) usona rilatkonsilisto, preleganto kaj verkisto. En 1969, li komencis naŭjaran asocion kun Maharishi Mahesh Yogi antaŭ komencado de sia kariero kiel verkisto kaj persona rilatkonsilisto. En 1992 li publikigis la libron Men Are from Mars, Women Are from Venus, kiu iĝis longperspektiva furorlibro kaj formis la centran temon de ĉiuj liaj postaj libroj kaj karieragadoj. Liaj libroj vendiĝis je milionoj da ekzempleroj.
Foirplaco de Apolda
La rektangula Foirejo de Apolda (Marktplatz von Apolda) estas bela arĥitektura ensemblo situanta en la koro de Apolda, Germanujo. Ĝi ekzistis jam en la 12-a jarcento estante de treega graveco varinterŝanĝada kaj por la urbo kaj por la ĉirkaŭaĵoj.
La nunan aspekton karakterizas la Urbodomo de Apolda kaj konstruaĵoj el la 18-a kaj 19-a jarcentoj. Tiŭ ĉi domoj diferenciĝas per masiva kaj impresa substanco de la trabfakaĵoj en la iamaj antaŭurboj ĉirkaŭ la Marteno-kirko kaj Lindenberg-monto.
Ĉe la domoj nr. 3, 4, 7, 10 kaj 12 admireblas monumentprotektitaj portaloj. Ĉe la objekto nr. 12 Schuhmannsches Haus eĉ la jardato konserviĝis (1741). La teretaĝoj restis nedamaĝitaj en la fajregoj de 1763 kaj 1769.
Loĝadaj kaj komercistaj domoj
La domo nr. 4 troviĝas sur grundo kiu iam apartenis al la dinastioj de Vitzthum. Ĝi belas per larĝa korto kun trietaĝa loĝejo, diversaj flankaj ejoj kaj pordejo spektanta je la potbazaro. La riĉe ornamita enirejportalo atestas la riĉecon de siaj posedintoj. En 1779 incendio startis ĉe domo nr. 7 dum kies estingado engaĝiĝis ankaŭ Johann Wolfgang von Goethe. Li organizis samjare la rekrutigon en la urbodomo. Tiam detruitis ĉebazarplace, ĉe Bach-strateto kaj Ritter-strato sume ne tute 100 ejoj!
La urba apoteko troviĝas en la domo nr. 11; ĝia ekzistado samloka menciitis la unuan fojon en 1727. La nunan aspekton ricevis la ejo post alikonstruadoj en 1912. La domo nr. 12 Schuhmannsches Haus estas unu el la plej reprezentozaj burĝaj domoj ĉebazarplace. Supre de la kolosa teretaĝo kaj la krucplafona volbo konstruitis post la fajrego de 1779 du supraj etaĝoj kun grandaj salnoj. En 1844 instalitis tie ĉi la unua poŝtejo de Apolda. En la najbara domo okazis en 1863 la fondiĝo de la hundbredada societo. Enirejporale videblas la jardato 1769. La domo plurfoje alikonstruiĝis havante kvar etaĝojn kaj korton kun elireja zono en la direkto de Ritter-strato.
La domo nr. 19 (Kirschbachsches Haus) montras klasikisman fasadon.
Jarfoiroj, pavimoj, ekmalgraveco
Jam en la plej malnova urbolibro Rotes Buch, kiu estiĝis inter 1430 kaj 1440 kaj havas la plej malnovajn konserviĝintajn statutojn de la urbo, klare tekstas la rajto je semajnaj bazaroj kaj je unu granda foiro (Martinimarkt, do en honoro de Sankta Marteno).
La kulminoj de la socia vivo estis fakte la foiroj. Ulrichsmarkt okazis komence de julio, Martinimarkt en novembro kaj Laetaremarkt en la 4-a dimanĉo post cindra merkredo. Ekde 1824 estis dum kelkaj jaroj lana merkatfesto (Wollmarkt). Ankaŭ la komercado per kolomboj, brutoj kaj brokantaĵoj faritis volonte ankoraŭ en la 20-a jarcento. Specialaĵo en Apolda estas la hundo-bazaro kiu ekde 1863 pasis dum multaj jardekoj sur la ĉefa bazarplaco.
La bonkvalita pavimo (el la jaroj 1831 kaj 1874) favoris intensan uzon bazare. Post la etendiĝo urba en la direkto de la stacidomo de Apolda la urbokerna bazarplaco pli kaj pli malgravi komenciĝis.
Nea Ionia
(Νέα Ιωνία) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Saint-Étienne-de-Gourgas
(jen france, Sant Estève de Gorgaç), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Stefano, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Châteauvieux (Loir-et-Cher)
Châteauvieux (jen france, "kastelo malnova") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
V. C. Andrews
Cleo Virginia ANDREWS (la 6-an de‏ junio 1923 - la 19an de decembro 1986; pli bona konata kiel V. C. Andrews aŭ Virginia C. Andrews) estis usona verkisto.
Le Perche
La kantono Le Perche - france Canton du Perche (en genitiva formo) - estas administra dividaĵo de la departemento Loir-et-Cher en centra Francio. Ĝi estis kreita ĉe la franca kantona reorganizo kiu ekvalidis en marto 2015. Ĝia sidejo estas en Savigny-sur-Braye. Ekde la komenco de 2018, kiam kvin komunumoj unuiĝis al nova komunumo Couëtron-au-Perche, ĝi konsistas el 46 komunumoj, el kiuj 44 apartenas al la arondismento Vendôme kaj 2 - Moisy kaj Ouzouer-le-Doyen - al la arondismento Blois.
V. C. Andrews
Ŝiaj romanoj estas tradukitaj en multajn lingvojn.
Penteli
(Πεντέλη) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de 2011, en la municipo vivis 34 034 loĝantoj sur areo de 36,1 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 970 loĝantoj/km².
V. C. Andrews
Vivo
Andrews estis naskita en Portsmouth, Virginio, Usono, la nura filino inter la tri infanoj de Vilhelmo kaj Lillian Andrews.
Studinte en mezlernejo, ŝi falis laŭ la ŝtuparo en sia lernejo, kaj vundis sian dorson. Misdiagnozo de la kuracistoj kondukis al malsukcesaj kirurgioj sur ŝia dorso, kiu lasis ŝin handikapita. Ŝi devis pasigi la ceteron de sia vivo en rulseĝo aŭ sur lambastonoj.
Lepilemuredoj
Lepilemuredoj, Lepilemuridae, aŭ saltolemuroj estas familio de lemuroj integrita de nur unusola genro, nome Lepilemur. Ili estas tre ligitaj kun la ceteraj lemuroj kaj vivas nur en la insulo Madagaskaro. Dum ioma tempo, tiu familio ricevis la nomon Megaladapidae, sed la aktuala nomenklaturo estas uzita ekde kian oni kreis specifan taksonon por la formortinta genro Megaladapis.
V. C. Andrews
Vivo
Post diplomiĝo de mezlernejo, ŝi studis arton dum kvar jaroj, kaj laboris, interalie, kiel portretisto. Ŝi verkis plurajn romanojn kaj ĉirkaŭ dudek novelojn.
Lepilemuredoj
Temas pri lemuroj mezgrandaj (30-35 cm sen enkalkuli la voston, kiu kutime havas la saman longon), kun densa felo kiu povas varii el brun-griza ĝis ruĝeca en dorso, pli hela ĉe ventro. Ili posedas kapon relative malgrandan kun grandaj kaj ĝenerale rondoformaj oreloj. Iliaj okuloj posedas tapetum lucidum malantaŭ la retino.
V. C. Andrews
Vivo
Alia novelo verkita de ŝi, Gods of Green Mountain (La Dioj de la verda monto) estis publikigita.
Lepilemuredoj
Ili estas noktemaj kaj precipe arboloĝantoj, kaj moviĝas inter branĉoj pere de grandaj saltoj. Surgrunde, ili saltas simile al la ceteraj lemuroj. Dumtage, ili ripozas en rifuĝoj aŭ truoj en arboj folidensaj. La saltolemuroj estas solemaj kaj defendas sian teritorion kontraŭ entruduloj samseksaj.
V. C. Andrews
Vivo
En 1979, Andrews alsendis romanon kiun ŝi verkis nomitan the obsessed (La Obsesita) al la eldonisto. Ŝi estis respondita ke la rakonto havas potencialon, sed oni devis "spici" ĝin iom. Dum la nokto ŝi aldonis kelkajn detalojn kaj ŝanĝis la nomon, kaj Flowers in the Attic (Floroj en la subtegmento), ŝia unua romano, estis publikigita. Ene de du semajnoj da ĝia eldonigo, la romano atingis la pinton de la furorlibrolisto.
Dum la venontaj du jaroj, Andrews verkis kvar daŭrigojn al la romano Flowers in the Attic - Petals Fly in the Wind, Flowers Grew Thorns, Flowers Withered, kaj Garden of Shadows, kies intrigo datas de antaŭ la unua romano Flowers in the Attic. Andrews eĉ publikigis la romanon "Audrina" kaj komencis verki novan serion de romanoj, kiam ŝi estis diagnozita kun mama kancero.
Andrews aperis en mallonga segmento en la samnoma filmo "Floroj en la Subtegmento", publikigita en 1987, sed neniam vidis ĝian sukceson - ŝi mortis la 19-an de decembro 1986.
Andrews neniam geedziĝis, kaj havis neniujn infanojn.
La frato de Andrews decidis daŭrigi publikigi ŝiajn postlasitajn verkaĵojn. Tiucele ili serĉis ombran verkiston, kiu kompletigus ŝiajn ceterajn rakontojn kaj verkus novajn romanojn sub ŝia nomo. Verkisto Andrew Neiderman estis rekrutita al la tasko, kaj de tiam ĝis nuntempe, preskaŭ dudek jarojn post la morto de la virino malantaŭ la titolo "V. C. Andrews", pli ol sesdek romanoj estis publikigitaj sub la sama nomo.
Papagu-Ĥolargos
(Παπάγου-Χολαργός) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lepilemur
Lepilemur estas genro de mamuloj de la ordo Lemuriformes apartenantaj al la familio Lepilemuridae, konataj kiel como saltolemuroj. Kiel ĉiuj lemuroj, ili estas endemio de la insulo Madagaskaro, en sudorienta Afriko. La diversaj specioj distribuiĝas tra la tuta lando.
Metamorfosi
(Μεταμόρφωση) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Formiil-formiilamido
Formiil-formiilamido aŭ duformiilamido estas organika kombinaĵo apartenanta al la klaso de la amidoj, toksa kaj solida substanco produktita per interagado de la formaldehido kun amoniako. Formiil-metanamido uzatas en la produktado de benzimidazolo kaj aliaj kemiaj sintezoj.
Saint-Jean-de-Fos
(jen france, Sant Joan de Fòrcs), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Johano la Baptisto, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Colverde
Colverde estas komunumo en norda Italio, kreita la 4-an de februaro 2014 el la antaŭaj komunumoj kaj nunaj subdividaĵoj Drezzo, Gironico kaj Parè. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Como, rekte ĉe la landlimo al Svisio. La bordo de la lago de Como atingeblas en distanco de 7 kilometroj oriente. Najbaras la komunumoj San Fermo della Battaglia, Chiasso (CH-TI), Faloppio, Lurate Caccivio, Montano Lucino, Olgiate Comasco, Ronago, Uggiate-Trevano kaj Villa Guardia. Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Jean-de-Minervois
(jen france, Sant Joan de Menerbés), nomata laŭ sia kristana patrono, la sankta Johano la Baptisto, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis. La loĝloko famas pro nature dolĉa, blanka muskatela vino.
Vrilisia
(Βριλήσσια) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo norda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la norda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Metila tioformiato
S-Metila tioformiato aŭ s-metila tiometanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tioformiata acido, kaj metanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Metila tioformiato posedas 2 karbonatomojn, 4 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 1 oksigenatomon. Metila tioformiato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tioformiataĵoj kaj metilaj derivaĵoj. .
Batalo de Grekio
Italio invadis Grekion en la 28-a de Oktobro 1940 el Albanio, lando kiu estis jam okupaciita en aprilo 1939. Tamen, la greka armeo montris, ke ĝi estas kapabla rezisti kaj eĉ kontraŭataki, devigante la italan armeon al la retiriĝo. Meze de Decembro, la grekoj, siavice, okupis kvaronon de Albanio. En Marto 1941, nova itala ofensivo malsukcesis, finante tiel la italajn aspirojn.
En la 6-a de aprilo 1941, Germanio invadis Grekion el Bulgario, cele al havigo de pli da sekureco al sia suda flanko. La greka armeo, pli malforta kaj pro homoj kaj pro ekipaĵoj, estis venkegita, kaj Ateno falis en la 27-a de Aprilo 1941, dum la Komunumo de Nacioj sukcesis evakui ĉirkaŭ kvindek mil soldatojn. Post la fino de la batalo de Grekio, la lando estis dividita en tri zonoj de okupacio, inter Germanio, Bulgario kaj Italio, ĝis la retiriĝo de la germanaj trupoj en Oktobro 1944.
La batalo de Grekio esta konsiderata de kelkaj historiistoj kiel definitiva batalo en la paŝado de la Dua Mondmilito, ĉar la invado de Grekio malebligis interkonsenton inter Hitler kaj Stalin por determini siajn respektivajn influsferojn.
Villebout
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Situo
La komunumon transiras la rivereto Egvonne, kiu sume ampleksas nur 24 kilometrojn. Najbaraj komunumoj estas Ruan-sur-Egvonne en la nordo, Cloyes-les-Trois-Rivières en la nordo kaj oriento, Saint-Jean-Froidmentel en la sudo kaj Fontaine-Raoul en la okcidento.
Diadema propiteko
La diadema propiteko (Propithecus diadema) estas endanĝerita specio de propiteko, unu el la lemuroj kiu estas endemia de kelkaj pluvarbaroj de orienta Madagaskaro. Kun la lemuro indri, tiu specio estas unu el la du plej grandaj nuntempaj lemuroj, kun averaĝa pezo de 6.5 kg kaj totala longo ĉe plenkreskuloj de proksimume 105 cm, kies duono estas ĝia vosto. Russell Mittermeier, unu el la nuntempaj fakuloj pri lemuroj, priskribis la diademan propitekon kiel "unu el la plej kolorplena kaj alloga el ĉiuj lemuroj", ĉar ili havas longan kaj silkecan voston. P. diadema estas konata ankaŭ laŭ malagasaj nomoj simpona, simpony kaj ankomba joby. La termino "diadema propiteko" estas uzata ankaŭ kiel grupa specio kiu iam enhavis kvar diferencajn subspeciojn.
Mbilia Bel
Mbilia Bel (ŝia vera nomo estas Marie-Claire Mboyo Moseka), naskiĝis la 10-an de januaro 1956 en Demokratia Respubliko Kongo (tiam Belga Kongo) kaj estas konga kantistino,
Mbilia Bel kreskis en Demokratia Respubliko Kongo kaj komencis sian karieron je la aĝo de dek sep jaroj, estante korusano, poste dancistino ĉe Abeti Masikini. Ŝi ludas la kantojn de la togolanda kantistino Bella Bellow, poste kun Sam Mangwana. Ŝi fariĝis grava artistino de la konga muziko komence de la 1980-aj jaroj, kiam ŝi aliĝis al Afrisa Internacional de Tabu Ley Rochereau.
Le Grand Testament
Le Grand Testament (La Granda Testamento) estas kolekto da poezio kunmetita en 1461 de François Villon. Le Testament, konsistanta de dudek esence sendependaj fiksformaj poemoj, nome 16 baladoj kaj tri rondeaux kaj estas agnoskita kiel gemo de mezepoka literaturo.
Analizo
La 2 023 linioj de la Testament estas markitaj de la tuja perspektivo de morto kaj ofte priskribis aliajn formojn de mizero kaj morto. Ĝi miksas konsiderojn pri la paso de tempo, amara mokado, insultado, kaj religia fervoro. Ĉi tiu miksa tono de tragedia sincereco elstaras en kontrasto al la aliaj poetoj de la periodo.
En unu el ĉi tiuj poemoj, Ballade des dames du temps jadis ("Balado de la Sinjorinoj de Tempo Pasinta"), ĉiu "stanzo" kaj la konkludanta envoi demandas pri la sorto de diversaj famaj virinoj, inkluzivanta Héloise kaj Johana de Arko kaj finas kun la sama duon-ironia demando: Ĉi tiu sama "Ballade des dames du temps jadis" estis fame tradukita en la anglan en 1870 de Dante Gabriel Rossetti kiel "Ballade de Mortintaj Sinjorinoj". Rossetti tradukis la refrenon kiel "Sed kie estas la neĝoj de antaŭ-jaro?"
Poemoj
Poemoj inkluzivita en Le Testament estas:
(90943) 1997 UX2
(90943) 1997 UX2 estas malgranda, malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Ĝia discentra, iom klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,377557 astronomia unuo, tie estas 56,482 milionoj da km.
Eddie Cochran
Ray Edward COCHRAN (3a de Oktobro, 1938 – 17a de Aprilo, 1960) estuis usona rokenrola muzikisto. Kantoj de Cochran, kiel "Twenty Flight Rock", "Summertime Blues", "C'mon Everybody" kaj "Somethin' Else", kongruis kun la frustracioj kaj deziroj de la junularo meze de la 1950-aj kaj komence de la 1960-aj jaroj. Li spertis per multnivela registrado, disformigaj teknikoj, kaj supertavoligo eĉ en siaj plej fruaj unuopaĵoj. Li ludis gitaron, pianon, basgitaron, kaj drumojn. Lia aspekto kiel intense vestita kaj alloga junulo kun ribelema sinteno ekzempligis la vivostilon de La rokenrolistoj de la 1950-aj jaroj, kaj je lia morto li fakte atingis ikonan statuson.
Provinco nordorienta Sardio
La provinco nordorienta Sardio (Nord-Est Sardegna/Sardigna) ekde aprilo 2021 estas je tiu nomo nova provinco en Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. Laŭ la stato de en la teritorio de la nuna provinco vivis 160 368 loĝantoj sur areo de 3 406,18 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 47 loĝantoj/km². La provinca teritorio havas komunan limon kunprovinco Sassari kaj provinco Nuoro.
Eddie Cochran
Cochran eniris en muzikon tre juna, ludante en lerneja bando kaj lernigante sin mem ludi blusgitaron. En 1954, li formis dueton kun la gitaristo Hank Cochran (sen parenca rilato). Kiam ili disiĝis la sekvantan jaron, Eddie ekkarieris kiel kantoverkisto kun Jerry Capehart. Lia unua sukceso venis kiam li ludis la kanto "Twenty Flight Rock" en la filmo The Girl Can't Help It, en kiu stelulis Jayne Mansfield. Tuj poste, li subskribis registrokontrakton kun Liberty Records kaj lia unua disko por tiu diskeldonejo, nome "Sittin' in the Balcony", stariĝis ĝis la numero 18a en la usona sukcesolisto de Billboard.
Provinco nordorienta Sardio
La provinco estis formita unuafoje en 2001 laŭleĝe el 24 municipoj de la provinco Sassari kaj du municipoj de la provinco Nuoro kaj estas nomita la provinco Olbia-Tempio. En majo 2005, la provinca estro kaj la provinca konsilio estis elektitaj kaj la provinco estis tiel fakte fondita. Kun la ekvalido de la sarda reorganizo de loka registaro en 2016, la provinco Olbia-Tempio estis plene enkorpigita en la provincon Sassari kaj tiel dissolviĝis, antaŭ esti restarigita per leĝo en 2021 kaj tiel starigita duan fojon je la 16-a de aprilo 2021 kun la nova nomo provinco nordorienta Sardio (Nord-Est Sardegna).
Eddie Cochran
Cochran mortis estante nur 21-jaraĝa en Hospitalo de Bath, Somerset, post trafikakcidento en Chippenham, Wiltshire, fine de sia brita turneo kun Gene Vincent la 16an de Aprilo 1960. Ĝuste ludinta en la Bristola Hipodromo, survoje al sia posta rendevuejo, Vincent, Cochran kaj la kantoverkisto Sharon Sheeley estis suferintaj grandrapidan trafikakcidenton en privatmendita taksio. La aliaj du pasaĝeroj survivis sen gravaj vundoj, sed Cochran, kiu estis forĵetita el la vehiklo, suferis seriozajn cerbovundojn kaj mortis la sekvan tagon. Kiam ili estis preparante la entaksiigon, Vincent kaj Cochran malakceptis la kunveturan peton de ilia muzikisto Tony Sheridan. Sheridan tiel evitis la tragedian trafikakcidenton kaj siavice iĝis influa por la muzika elstarigo de multaj britaj grupoj kiuj ludis en Hamburgo kien li translokiĝis, kio estos poste la nomita Brita Invado, inter kiuj The Beatles.
Kvankam la plej bonaj konataj kantoj de Cochran estis publikigitaj dum sia vivodaŭro, plej el liaj kantoj estis publikigitaj postmorte. En 1987, Cochran estis enmetita en la Rock and Roll Hall of Fame. Liaj kantoj estis registritaj de granda vario de regsitrartistoj. Paul McCartney mem elektis la kanton de Cochran nome "Twenty Flight Rock" kiel aŭdinda peco, kio impresis John Lennon per lia ludado de la kanto, kio rezultis en lia dungado kiel membro de la skifla grupo de Lennon The Quarrymen, kiu estis poste renomita The Beatles.
34837 Berilsaygin
34837 Berilsaygin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 21-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 5:9 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Beril Lara Saygin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri translacia medicino. Ŝi estis lernantino ĉe la Lernejo Keystone de San Antonio (Teksaso, Usono).
Propitekoj
Propitekoj estas lemuro de la genro Propithecus el la familio Indriidae (Indriedoj) ene de la ordo Primatoj. La popola nomo de tiu familio estas sifako, kiel onomatopeo de ilia karajtera alarma voĉo "ŝi-fak". Kiel ĉiuj lemuroj, ili vivas nur en la insulo Madagaskaro. Ĉiuj specioj de propitekoj estas minacataj, game el endanĝerita al draste endanĝerita.
Heidi Siller-Runggaldier
Heidi SILLER-RUNGGALDIER (naskiĝinta la en Brixen) estas sudtirola filologino kaj romanistino.
Vivo
Siller-Runggaldier pasigis la junulajn jarojn en Urtijëi kaj studis inter 1972 kaj 1978 germanistikon kaj romanistikon ĉe la Universitato de Innsbruck. En 1995 ŝi habilitiĝis per la laboraĵo ''Das Objektoid. Eine neue syntaktisch-funktionale Kategorie, aufgezeigt anhand des Italienischen''.
Laboris ŝi ekde 1979 kiel asistantino en Innsbruck kaj ekde 1995 kiel docentino. En 2001 ŝi fariĝis profesorino pri romanistiko ĉe la Bonna universitato. Ekde 2002 ŝi definitive ekprofesoris en Innsbruck. Ŝiaj sciencaj fokusoj estas aferoj koncerne la lingvojn italan kaj romanĉan. Gravas ankaŭ observoj pri lingvaj kontaktoj inter la tri oficialaj lingvoj de Sudtirolo, t.e. la germana, la itala kaj la ladina lingvoj.
Siller-Runggaldier anas (intertempe estrare) ĉe Società di Linguistica Italiana, Deutscher Italianistenverband kaj Société de Linguistique Romane. Ŝia edzo estas la germanisto kaj universitata profesoro Max Siller el Sterzing; kun li ŝi havas du infanojn.
Nea Smirni
(Νέα Σμύρνη) estas municipo en la historia regiono Atiko, Grekio. Ĝi estas antaŭurbo de Ateno, kaj situas en la administra regiono Atiko kaj la regiona unuo suda Ateno. Tiel ĝi apartenas al la suda parto de la Atena Metropola Areo (Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας). Laŭ la stato de, en la municipo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Friedrich Fleck
Friedrich FLECK [fridriĥ flek] (mortis 31-jaraĝa en 1918 aŭ 1919 en Werdau) estis germana esperantisto.
Nea Smirni
Geografio
La municipo Nea Smirni situas en la atika ebenaĵo (Lekanopedio Attikis) tuj sude de la greka ĉefurbo Ateno. Nea Smirni ne havas marbordon de la Sarona Golfo; la plej proksima marbordo estas tiu de la golfeto de Palaio Faliro aŭ Paleo Faliro.
Friedrich Fleck
Li estis dumviva membro de UEA. De 1910 ĝis 1911 li, tiam loĝanta en Munkeno, estis distrikta delegito de UEA en Bavario. De 1911 ĝis 1913 li estis ĝenerala sekretario en la Centra Oficejo de UEA en Ĝenevo. En 1918 li fariĝis delegito de UEA en Werdau.
Nea Smirni
Geografio
Nea Smirni limas norde kun la municipo Ateno (distrikto Neo Kosmos), nordoriente kun la municipo Dafni-Imittos, oriente kaj sudoriente kun la municipo Agios Dimitrios, sude kaj sudokcidente kun la municipo Palaio Faliro kaj okcidente kaj nordokcidente kun la municipo Kalitea. La limo inter la municipoj de Nea Smirni kaj Kalitea estas la ĉefŝoseo Leoforos Singru.
Historio
La aktuala areo de Nea Smirni estis konata kiel "Analatos" ("sensala") antaŭ la 19-a jarcento. La nomon ricevis al la areo pro dolĉakva fonto proksime de la preĝejo Agios Theodoros, kie nun staras la stadiono Panionios. La 24-an de aprilo 1827, kadre de la Greka Milito de Sendependeco, grekaj ribelantoj kaj trupoj de la Otomana Imperio batalis por konkeri la Akropolon; tiu batalo ankaŭ estas konata kiel la "Batalo de Analatos". En 1898, la 14-an de februaro 1898, la greka reĝo Georgo la 1-a ne sukcesis esti murdita en kio nun estas la municipo. Por danki pri la malsukceso de la atenco, reĝino Olga de Grekio donacis la preĝejon Agios Sosti.
Fakte, la areo de Nea Smirni aŭ Analatos ne estis sisteme loĝita ĝis la komenco de la 20-a jarcento. Unua sistema setligo de Nea Smirni okazis komence de la 20-a jarcento post la malfermo de la vojo de Ateno al Palaio Faliro. Post la "katastrofo de Malgranda Azio", la greka malvenko en la greka-turka milito en 1922 kun la posta interkonsento inter Grekio kaj Turkio fiksita en la Traktato de Laŭzano 1923 pri "populacia interŝanĝo inter Grekio kaj Turkio”, la greka registaro decidis konstrui setlejon por grekaj rifuĝintoj el Malgranda Azio sur la teritorio de la hodiaŭa urbo Nea Smirni. La 14-an de aŭgusto 1923, 20 tagojn post la subskribo de la Traktato de Laŭzano, komenciĝis la konstruado de rifuĝintoŝirmejo ĉe la strato Leoforos Singru. Jaron poste ekvalidis la preskribo por la "Nova Plano de Ateno" (νέο σχέδιο αθηνώ), en kiu fiksiĝis la starigo de municipa setlejo por la rifuĝintoj de Smirno (Αστικό συνοικισμό των εκ Σμύρνης προσφύγων).
Konstruado de la setlejo komenciĝis en 1926. Du jarojn poste Nea Smirni havis nur 210 loĝantojn; kvin jarojn poste la populacio pliiĝis al 6 500 kaj atingis 16 000 en 1940. En 1934, Nea Smirni iĝis sendependa "kampara komunumo" (κοινότητα, Kinotita).
En 1944, fine de la dua mondmilito, Nea Smirni iĝis municipo (Dimos) kaj ankaŭ ricevis oficiale la nomon Nea Smirni, kiu memorigas la grekajn rifuĝintojn de la urbo Smirno (la hodiaŭa Izmiro).
Stefania Sandrelli
Stefania SANDRELLI (Viareggio, Toskanio, 5-a de junio 1946) estas itala aktorino. Granda ludanto de komedio, ŝi ekfamiĝis en la filmo Divorzio all'italiana (1961) de Pietro Germi, en kiu, estanta nur dekkvin-jaraĝa, protagonistis kun Marcello Mastroianni. Ekde tiam ŝia populareco kreskiĝis, speciale pro ŝia partopreno en la subĝenro nomita Commedia all'italiana, sed ŝi ludis ankaŭ seriozajn dramajn rolojn. Ŝi laboris kun la plej gravaj italaj reĝisoroj de sia tempo, kiel Pietro Germi, Bernardo Bertolucci, Ettore Scola, Mario Monicelli, Luciano Salce, Gabriele Muccino kaj Tinto Brass kaj ankaŭ kun alilandaj reĝisoroj kiel Bigas Luna. Inter aliaj gravaj premioj, ricevis en 2005 la premion Ora Leono pro sia kariero en la 62a Festivalo de Venecio.
Kariero
Ŝia unua filmo estis Il federale (1961), reĝisorita de Luciano Salce kaj protagonizita de Ugo Tognazzi kaj Georges Wilson. La agado okazas dum la Dua Mondmilito. Sandrelli ludis la rolon de Lisa, juna ŝtelistino. Stefania Sandrelli atingis elstarecon pere de du tre popularaj komedioj de Pietro Germi: nome Divorzio all'italiana (1962) kaj Sedotta e abbandonata (1964).
Dum la filmado de Il fornaretto di Venezia (1963) de Duccio Tessari ŝi ekkonis la aktorinon Sylva Koscina, kun kiu ŝi havos ekde tiam longdaŭran amikecon. Estante nur dekses-jaraĝa ŝi ekhavis amaferon kun Gino Paoli, kiu estis jam edzo, kaj en 1964 ŝi naskis filinon Amanda Sandrelli. Sandrelli laboris en la filmo de Antonio Pietrangeli, Io la conoscevo bene (1965) kaj en 1968 en L'amante di Gramigna de Carlo Lizzani, kun Gian Maria Volonté.
Eble la 1970-aj jaroj estis ŝia plej fekunda jardeko. Ŝi laboris en filmoj tiom gravaj kiom Il conformista (1970, foto en la tabelo) de Bernardo Bertolucci (filmo bazita sur samnoma romano de Alberto Moravia en kiu ludis ankaŭ Jean-Louis Trintignant kaj Dominique Sanda), en Brancaleone alle crociate (1970) de Mario Monicelli (kun Vittorio Gassman), en la lasta filmo de Pietro Germi nome Alfredo, Alfredo (1972) (kun Dustin Hoffman), en C'eravamo tanto amati (1974) de Ettore Scola (kun Nino Manfredi kaj Gassman) kaj Novecento (1976) de Bertolucci, kun grandaj internaciaj steluloj kiel Robert De Niro, Gérard Depardieu, Alida Valli, Burt Lancaster, Sterling Hayden kaj Donald Sutherland.