cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Penda
Penda (m. la 15-an de novembro 655) estis reĝo de Mercia de ĉ.626 al sia morto. Li estis la lasta pagana batalisto-reĝo de la anglosaksa epoko.Li estis filo de Pybba (reĝo de Mercia d ĉ.593 al ĉ.606). Laŭ la Anglosaksa Kroniko li havis kvindek jarojn kiam li iĝis reĝo en 626, sed modernaj historiistoj ne certas ĉu la Kroniko donas la ĝustan aĝon, ĉar kiam li mortis, Penda postlasis junajn idojn. La 12-an de oktobro 633 li kaj kimra reĝo Cadwallon ap Cadfan venkis Edwin, la reĝon de Northumbria, ĉe Hatfield Chase. Ĝis tiam Edwin estis la plej potenca anglosaksa reĝo en Anglio. Post tio Cadwallon disrabis Northumbria sed ne certas ĉu Penda kaj sia armeo partoprenis tion. Tamen ŝajnas ke Penda ĉiam havis aliancon kun la kimroj.
En 634 Oswald iĝis reĝo de Northumbria, kaj venkis Cadwallon ĉe Heavenfield, kie tiu mortis. Verŝajne post tio Penda agnoskis Oswald kiel sia superulo. Eble pro peto de Oswald, Penda mortigis Eadfrith, filon de Edwin.
Penda venkis Egric kaj Sigeberht, reĝon kaj antaŭan reĝon de East Anglia. En 642 li venkis la northumbrianojn ĉe Maserfield, proksime al la kimra landlimo: dum la batalo Oswald mortis. Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Penda dismembrigis la kadavron de Oswald kaj ordonis ke ties kapo, brakoj kaj manoj estu metataj sur palisojn. Ĉar Penda estis pagano, kaj Oswald kristana, Oswald iĝis honorata kiel sanktulo kaj martiro. Pendo nun tre potencis, kaj Northumbria por iom da tempo disiĝis en du regnojn, Bernicia kaj Deira.
La reĝo de Wessex, Cenwalh, estis la edzo de la fratino de Penda sed en 645 li disiĝis de ŝi. Sekvis milito per kiu Penda detronigis Cenwalh, kiu fuĝis al East Anglia. Penda ankaŭ militis kontraŭ Bernicia kaj sieĝis la ĉeflokon Bamburgh. Tamen en 653 Peada, filo de Penda, fianciĝis al Alhflaed, filino de Oswiu de Northumbria: en la edziĝakordo, Oswiu postulis ke Peada iĝu kristano, kaj laŭ Bede Penda mem - ĝis tiam pagano - subtenis la preĝadon de kristanismo. Sed en 655 Penda, kun kimraj alianculoj, denove invadis Bernicia, kaj atingis Stirling. Revene al Mercia, proksime al Leeds Penda malvenkiĝis kaj mortis. Post lia morto Mercia iĝis kristana, kaj denove estis sub la influo de Northumbria.
Cyneburh, filino de Penda, edziĝis al Alhfrith, filo de Oswiu kaj reĝo de Deira.
Takahiro Kanemitsu
Takahiro Kanemitsu (金光 栄大, n. ) estas japana futbalisto.
La Fornarina
Probable tiu pentraĵo estis en la studio de la pentristo je sia morto en 1520, kaj ĝi estis modifita kaj poste vendita de lia helpanto Giulio Romano. En la 16a jarcento la pentraĵo estis ĉe la Grafino Santafiora, kaj poste iĝis posedaĵo de la Duko Boncompagni kaj poste de la Galleria Nazionale kiu ankoraŭ posedas ĝin.
Takahiro Kanemitsu
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama.
La Fornarina
La virino estis tradicie identigita kun la fornarina (panbakistino) Margherita Luti, roma amantino de Rafaelo, kvankam tio estis celo de polemiko. La virino estis pentrita laŭ orienta stilo kaj havas nudajn mamojn. Ŝia maldekstra brako havas mallarĝan bendon kun la subskribo de la artisto, RAPHAEL URBINAS. Oni sugestis, ke la desktra mano sur la maldekstra mamo indikas kanceran mamotumoron maske de klasika amopozo.
Analizoj per ikso-radiado montris, ke fone estis origie leonardeska pejzaĝo anstataŭ mirto, kiu estis dediĉita al Venuso, diino de amo kaj pasio.
Tristana albatroso
Taksonomio
Albatrosoj apartenas al la familio de Diomedeedoj el la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ĉar ne ĉiuj fakuloj akceptas, ke temas pri certa specio, kelkaj retenas ĝin kiel subspecio de la Vagalbatroso, kaj studo de 2004 pri mitokondria DNA de la Vagalbatrosa specikomplekso subtenis la disigon. Aliaj studioj montris, ke ĝi estas genetike la plej distinga membro de la Vagalbatrosa superspecio. Tio povas rilati al díverĝo pli frua el la komuna praulo ol tiu de siaj parencoj, aŭ pro havo de partikulare forta genetika derivo. Inter ĉefaj fakuloj, BirdLife International disigis la specion, Jeff Clements ne ankoraŭ, kaj la SACC havas studotan propono por la disigo.
Etimologio
Diomedea antipodensis devenas el Diomedea alude al Diomedo, greka heroo kies kompanoj laŭlegende turniĝis en birdojn.
Aspekto
Ĝi estas praktike nedistingebla el la Vagalbatroso ĉemare; la Tristana albatroso estas pli malgranda kaj havas iomete pli malhelan dorson. La Tristana albatroso estas 110 cm longa kaj havas enverguron de 3.05 m. La Tristana albatroso krome neniam atingas la tutblankan plumaron de la Vagalbatroso, kaj ties beko estas ĉirkaŭ 25 mm pli mallonga.
Kutimaro
Ili reproduktiĝas ĉiun duan jaron kaj nestumas en malseka arbustaro aŭ makiso el 400 al 700 m de alto. Ili estas monogamaj, kaj ne ekreproduktiĝas ĝis ili estas ĉirkaŭ 10jaraĝaj.
Teritorio kaj habitato
Pro malfacilo por distingi ĝin el la Vagalbatroso, ties distribuado mare estas ankoraŭ ne tute konata, sed la uzado de satelita monitorado montris, ke ili manĝas amplekse en Suda Atlantiko, kaj ke la maskloj manĝas okcidente de la reproduktejaj insuloj al Sudameriko dum inoj oriente al Afriko. Estis vidaĵoj ĉe Brazilo kaj ankaŭ ĉe la marbordo de Aŭstralio.
Cinamila oksalato
Cinamila oksalato aŭ C20H20O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj cinamila alkoholo. Cinamila oksalato estas blanka solidaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Cinamila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Cinamila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Tristana albatroso
Teritorio kaj habitato
La Tristana albatroso estas endemiaj de la insuloj de la insularo Tristan da Cunha kaj pli specife de la insulo Gough. La majoritato de la tutmonda populacio nestumas en tiu insulo Gough, nome ĉirkaŭ 1500 paroj. Kelkaj jarojn unu paro reproduktiĝas en la insulo Inaccessible.
Konservado
Iam klasita kiel endanĝerita specio fare de la IUCN, oni supozis, ke ĝi estas pli minacata ol ĝenerale akceptita kaj entreprenas markitan malpliiĝon. Sekve la pritaksadon de ties statuso, tion oni trovis ĝusta, kaj la Tristana albatroso estis sekven suprenlistita al statuso de Draste Endanĝerita en 2008. Ili havas loĝan teritorion de 14,000,000 km² kaj reproduktan teritorion de nur 80 km².
5933 Kemurdzhian
5933 Kemurdzhian estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo do de facto en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la armena sovetunia kosmonautika inĝeniero Aleksandr Leonoviĉ Kemurĝian (cirile : Александр Леонович Кемурджиан, armene : Ալեքսանդր Լեոնի Քեմուրջյան, 1921–2003), fakulo pri la kosma vojaĝo kaj la robotoj por esporvojaĝo sur planedoj. Li estis responsulo pri la motorigo de la veturiloj Lunoĥod 1 kaj Lunoĥod 2.
Albert Kacsó
Albert KACSÓ [kaĉo:] estis rumania hungara apotekisto. Li naskiĝis en Măgherani la 7-an de junio 1921.
Biografio
Albert Kacsó diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1951); kaj li laboris tie, poste de 1952 li estis estro de apoteka centro. Li estis redaktoro de Gyógyszerészeti Értesítő (1957), instruisto de Sanafera tekniklernejo (1962-74). Li estis doktoro pri farmakologio (1977).
Oskemeno
Oskemeno (Өскемен, Усть-Каменогорск, transliterigata Ust-Kamenogorsk) estas urbo en Kazaĥio. Ĝi estas la administra centro de la regiono aŭ provinco Orienta Kazaĥio. Oskemeno estis fondita en 1720. Komence de la jaro 2014 ĝi havis loĝantojn.
Wojciech Fibak
Wojciech FIBAK (naskiĝis la 30-an de aŭgusto 1952 en Poznań) estas pola tenisisto, finalisto de Masters (ATP World Tour Finals) kaj kvaronfinalisto de kvar turniroj de Granda Ŝlemo en unuopa ludo, venkinto en Australian Open en para ludo, entreprenisto.
Unuopa ludo
Venkitaj turniroj:
Mirabella Imbaccari
Mirabella Imbaccari estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caltagirone kaj Piazza Armerina (EN).
Iván T. Berend
Iván T. BEREND, laŭ hungarlingve kutima nomordo Berend T. Iván aŭ Berend Tibor Iván estas hungara historiisto, ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio. Krome li havas membrecojn en la brita kaj aŭstra akademioj.
Iván T. Berend naskiĝis la  1930 en Budapeŝto.
Biografio
Iván T. Berend estis en 1944 en Koncentrejo Dachau. Li frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1949-1953. En 1957 li iĝis doktoro pri ekonomio, dume li instruis en la universitato. En 1968 li partoprenis en la nova ekonomia reformo de Hungario, kiu fiaskis pro Sovetunio. Li estis rektoro inter 1973-1979. Fine de la 1980-aj jaroj li partoprenis en malkonstruo de la socialisma ekonomio. En 1990 li profesoriĝis en Los Anĝeleso. Li okupiĝas ĉefe pri ekonomiaj historioj de Hungario kaj Mez-Eŭropo. Li ricevis premion Kossuth en 1961, poste ankaŭ aliajn premiojn.
16051 Bernero
16051 Bernero estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bruce Bernero, mentoro en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Li estis instruisto ĉe la New Rochelle High School de New Rochelle (Nov-Jorkio, Usono).
8316 Wolkenstein
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, sur fotografiaj platoj eksponitaj de la usona astronomo Tom Gehrels, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Usono), kaj senditaj en Leiden (Nederlando).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Oswald von Wolkenstein (~1376–1445), diplomato kaj unu el la lastaj menestreloj. Ni bone scias pri lia vivo kaj tempoj per lia propraj kantoj, kiuj estis konservitaj. Aĝa de 10 jarojn li iĝis varleto de kavaliro kaj vojaĝis tra la mondo kiel lakeo, kuiristo kaj kantisto, kaj poste revenis al sia hejmo, la kastelo de Wolkenstein en la valo Gherdëina (Sudtirolo). Li estis ankaŭ ambasadoro por la imperiestro Sigismondo la 1-a kaj vojaĝis en Anglion kaj en Iberion en lia nomo. Notinde interesantaj estas liaj financaj dokumentoj, kiuj ĉiuj estis savitaj, kaj montras la malfacilan situacion de la kavaliroj ĉirkaŭ 1400.
Steenfeld
Steenfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Mustafa Barzani
Mustafa BARZANI, kurde: مسته‌فا بارزانی Mistefa Barzanî (naskiĝis la 14-an de marto 1903 en Barzan (gubernio Arbil), mortis la 1-an de marto 1979 en Vaŝingtono) – kurda politikisto, fondinto de Partio Demokratia de Kurdio (1946), gvidanto de kurdoj en batalo kontraŭ registaroj de Irako kaj Irano pri kreo de sendependa kurda ŝtato. De siaj samgentanoj konsiderata nacia heroo kaj simbolo de la batalo pri sendependeco.
Filo de Mustafa Barzani – Masud Barzani – estas prezidento de aŭtonomeca kurda registaro kaj gvidanto de KDP.
Vivo
Junaĝo
Mustafa Barzani naskiĝis en Otomana Imperio. Pro la ribelo kaŭzita de lia gento, li, lia patrino kaj resto de la familio estis malliberigitaj. Mustafa tiutempe havis apenaŭ kvin jaroj. Post certa tempo lia patro, avo kaj frato estis mortigitaj en ekzekuto, kondamnitaj pro la ribelo kontraŭ regopovoj de la imperio.
Junaĝe li aliĝis al taĉmentoj de ŝejko Mahmud Barzani, kiuj batalis kontraŭ britoj en Irako. En 1931 aliĝis al gvidata de sia frato Ahmed Barzani ribelo direktita kontraŭ irakaj regopovoj, kiuj klopodis limigi influojn de la kurdaj gentoj. Tamen danke al apogo de la brita armeo, la kurda ribelo estis subpremita kaj Mustafa devis subiĝi.
Barzani restis sub kontrolo ĝis 1943, kiam Irako eksentis rezultojn de la dua mondmilito. Tiam, kune kun la frato kaj 300 personoj, sukcesis trairi al Oŝnavie (Provinco Okcidenta Azerbajĝano), kie sub gvido de senditoj de Sovetunio oni formis fundamentojn sub la kurda ŝtato.
La 15-an de decembro 1945 kurdaj taĉmentoj sub la komando de Mustafa Barzani aneksis Mehabad, kiu iĝis ĉefurbo de proklamita la 22-an de januaro 1946 Respubliko de Kurdistano.
István Besznyák
István Besznyák [iŝtvAn besnjAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Besznyák István estis hungara kuracisto, kirurgo, onkologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).
István Besznyák naskiĝis la  1931 en Eger.
Biografio
István Besznyák frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1950-1956, poste li tuj eklaboris en la universitato. Krom la kuracado kaj instruado li partoprenas en redaktadoj de fakrevuoj Acta Chirurgica Austriaca, British Journal of Surgery, European Journal of Surgical Oncology, Seminars in Surgical Oncology kaj The Breast. Li okupiĝas pri kanceraj malsanoj. Li ricevis diversajn premiojn inter 1963-2011.
L'Île-Saint-Denis (Tramtransporto en Parizo)
L'Île-Saint-Denis estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo L'Île-Saint-Denis, departemento Seine-Saint-Denis.
Sterkovce
Sterkovce (hungare Sterkóc [ŝterkOc]) estas malgranda vilaĝo en Slovakio apartenanta al municipo Čabalovce.
Situo
Sterkovce situas inter montoj laŭ flankovojoj apud Čabalovce. Medzilaborce troviĝas je 5 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1494 en formo "Zterkocz". En 1694 pro epidemio la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En la 18-a jarcento alvenis novaj loĝantoj. En 1787 280 vilaĝanoj loĝis en 41 domoj, en 1828 298 vilaĝanoj en 39 domoj. En 1900 Sterkóc aliĝis al Čabalovce. En 1914 pro la bataladoj de la 1-a mondmilito la vilaĝo detruiĝis.
Kató Szőnyi
Kató Szőnyi [sOnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szőnyi Kató estis hungara pupisto, pupreĝisoro. Ŝia origina familia nomo estis Schlinder [ŝindler], ŝia mallonga geedziĝa nomo estis Gátiné.
Biografio
Kató Szőnyi studis ĉe la "Nacia Lernejo de Aktorasocio", poste ŝi estis aktoro, samtempe ŝi studis dancon. Dum la nazia erao (1944) ŝi estis deportita (supozeble ŝi estis judino). En 1947 ŝi iĝis pupisto de "Mesebarlang" (=Kaverno de Fabeloj). En 1949 ŝi aliĝis al la ĵus fondita Ŝtata Pupteatro (Budapeŝto). Ŝi partoprenis seminarion de ĉeĥa pupisto sk:Jan Malík, poste aliĝis al Pupteatro de Győr kiel artdirektoro kaj reĝisoro. Tiu pupteatro estis la vera unua provinca pupteatro en Hungario. En 1958 ŝi revenis al la Pupteatro de Budapeŝto, kie ŝi laboris ĝismorte. Ŝi estis levita ĉefreĝisoro en 1965, sed ŝi ankaŭ kontribuis en trejnado de la novaj pupistoj. Sub ŝia agado la muzika repertuaro de la Pupteatro estis alte aprezita. Ŝi ricevis premiojn inter 1960-1985. Ŝi havis edzon.
Tummelplatz
Tummelplatz estas arbara eksa milittombejo en Insbruko. Ĝi troviĝas sur senarbejo proksime de Kastelo Ambras. Ĉe la enirejo troviĝas tramvoja haltejo (linio 6).
Historio
Dum la milito kontraŭnapoleona (1797) aranĝitis meze de Kastelo Ambras lazareto. Sur Tummelplatz entombigitis la mortintaj soldatoj. Etimologie ĝi signifas eble loko de ludo (por ĉevaloj), ĉar surloke iam estis estinaj kampo por la ĉevalaro kastela. Inter 1797-1805 ĉ. 7000-8000 enterigitis tie ĉi.
Ankaŭ en 1848, 1859 kaj 1866 soldatoj trovis surloke sian lastan kvieton. Memorigiloj pliiĝis kaj finfine aldonitis ankaŭ memorkrucoj por falintoj el la du Mondomilitoj. Sume ĉ. 1200 memoriloj estas surloke hodiaŭ. En 1922 konstruitis - laŭ la planoj de Clemens Holzmeister la Kaiserschützen-kapelo (fare de Theodor Prachensky). La freskoj estas de Alfons Walde, la impona krucifikso de P. Sellemond. Alia preĝejeto estas la novgotika Krucvoja kapelo; por li pentris la freskon Kristo en radianta gloro antaŭ la soldatoj en 1917 Toni Kirchmayr.
Novaj soldataj tombejoj
Nova milita tombejo iĝis dum la Unua mondmilito ĉe Wiesen-strateto (=finhaltejo de la tramvojlinio 3), al kiu venis itala soldattombejsekcio kaj post 1945 sekcio por la sovetiaj soldatoj.
Lajos Tarczy
Lajos Tarczy [lajoŝ tarci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarczy Lajos estis hungara filozofo, profesoro, membro (korespondanta en 1838, ordinara en 1840) de Hungara Scienca Akademio. Lajos Tarczy naskiĝis la  1807 en Hungara reĝlando en Hetény (nuntempa Chotín en Slovakio). Li mortis la 1881 en Vieno.
Biografio
Lajos Tarczy lernis teologion kaj filozofion en Pápa, poste li plulernis en Vieno kaj Berlino. Ekde 1833 ĝismorte li instruis en kolegio de Pápa, krome li fondis presejon en 1837. Li strebis multe pri evoluo de instruado verkanta diversajn lernolibrojn, tial Pápa iĝis tiutempe grava lerneja urbo, kie lernis ekzemple Sándor Petőfi, Mór Jókai, Soma Orlai Petrich. Li konatiĝis kun István Széchenyi kaj li kreis similan bienon en Pápa, kiel bieno de Széchenyi. Li finbatalis la hungaran liberecbatalon kiel oficiro.
Spontanea generado
Spontanea generado aŭ "spontanea generiĝo" estas la teorio, ege disvastigita en la antikvaj epokoj ĝis la 17-a jarcento, laŭ kiu la vivo povus naskiĝi spontanee el senvivaj elementoj kvankam influitaj per diversaj faktoroj.
Oni opiniis, fakte, ke la vivaj estaĵoj, kiel homo kaj bestoj, vermoj kaj insektoj, povas estiĝi spontanee el la koto aŭ el kadavroj putriĝantaj.
Tiu teorio estis malpruvita de Francesco Redi Lazzaro Spallanzani. Francesco Redi metis putrajn vianderojn en serion da ujoj, el kiuj iuj fermitaj kaj iuj malfermitaj, kaj pruvis ke la larvoj estiĝis nur kie la muŝoj estis povintaj deponi ovojn.
Iom post iom la teorio de spontanea generiĝo estis progresive forlasita. Tamen, la ideo iom repopulariĝis post disvastiĝo de la mikroskopo. Oni rimarkis fakte, ke sufiĉis lokigi organikajn substancojn putriĝantajn en loko varma por vidi strangajn “vivantajn bestetojn” aperi sur la surfaco. Itala esploristo Lazzaro Spallanzani pretigis infuzaĵojn kaj ilin sterilizis per pli unuhora bolado. Iuj de tiuj infuzaĵoj estis enŝovataj en vitrajn ujojn kaj tuj post flamsigelitaj. Spallanzani rimarkis ke en tiuj lastaj ujoj ne okazis “spontanea generiĝo” kaj ke la infuzaĵoj ne malklariĝis nek eblis observi mikroorganismojn sub la lensoj de la mikroskopo. Tiuj ellaboraĵo kaj eksperimenta malkovro lin famigis tra tuta Eŭropo.
Sed kiam la kverelo fariĝis tro akra, okazis la eksperimento de Louis Pasteur.
La eksperimento de Louis Pasteur
La Akademio de Sciencoj de Francio estis ofertinta premion al tiu kiu estis sukcesinta proponi, per eksperimento, solvon de la kverelo. La premio estis gajnita 1864 de L. Pasteur kiu per simpla eksperimento sukcesis refuti por ĉiam la teorion de la spontanea generado. Li utiligis por sia eksperimentoj faritajn ujojn anserkolajn, kiuj permesis eniron de oksigeno, elemento nepra por la disvolviĝo de la vivo, sed malhelpis ke la ena likvido kontaktiĝus kun infektantaj agantoj kiel sporoj kaj bakterioj. Li boligis la enhavon de la anserkolaj ujoj, mortigante tiel ĉiujn vivformojn en la likvido, kaj pruvis ke mikroorganismoj reaperis nur se la anserforman ujan kolon oni rompas por permesi tiel al la infektantaj agantoj eniri.
Per tiu simpla eksperimento Pasteur mortigis definitive la teorion de la spontanea generado kaj, kiel mem diris dum “scienca vespero” ĉe Sorbona universitato de Parizo: «Neniam la teorio de spontanea generado povos releviĝi el tiu mortiga frapo trudita de tiu simpla eksperimento”.
Krome, li demonstris ke la ĝermoj deponiĝis sur la uja kurbo, en kiu ĉeestis akvo, pro tio ke la aero alvenis ĝis tien kaj do en tiu loko reproduktiĝis ĝermo ĉar tie ili trovis favoran medion.
Tiu temo de la spontanea generado multe ligiĝas al tiu de la origino de la vivo.
Aludoj al historio de la koncepto "spontanea generado"
La filozofoj, en Okcidento, pritraktintaj tiun temon, ĝenerale akceptis la spontanean generiĝon de la vivo. Ekzemple:
Laŭ Aristotelo, kiu estas la patro de naturaj sciencoj por la tuta Okcidento, foje la vivo naskiĝas el nevivo, el la tero kaj akvo ktp, kiel oni povas konstati.
Aŭgusteno de Hipono diskutas pri tiu temo en la verko de civitate Dei citante la versegon 1,20, kaj ĝin laŭlitere inerpretante, de la Genezo :Kaj Dio diris: La akvo produktu moviĝantaĵojn, vivajn estaĵojn. Tiuj vortoj montrus, laŭ li, krom la originon de la kapablo de la akvo generi la vivon, ankaŭ la kaŭzon de la konstanta fekundeco de la vivo.
Notoj
<References/>
4195 Esambaev
4195 Esambaev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1982 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĉena-soveta aktoro kaj dancisto Maĥmud Alisultanoviĉ Esambajev (cirile : Махмуд Алисултанович Эсамбаев, 1924–2000) ; Heroo de Socialisma Laboro kaj Artisto de la Popolo de Sovetio.
Joaquim Nabuco
JOAQUIM Aurélio Barreto NABUCO de Araújo (1849-1910) (* Recife, en la 19-a de aŭgusto 1849 - Vaŝingtono, en la 17-a de januaro 1910) estis brazila politikisto, diplomato, historiisto, juristo kaj ĵurnalisto. Li estis ankaŭ kunfondinto de la Brazila Beletristika Akademio. Krom oratoro, poeto kaj memoriverkisto, li estis unu el la grandaj diplomatoj de la Brazila Imperio (1822-1889).
Krom la verko "Aboliciismo", "Minha Formação" (Mia Edukiĝo) rangas kiel grava verko pri memoraĵoj, kie oni rimarkas la paradokson de iu, kiu edukiĝis de sklavista familio, sed elektis la lukton favore al la emancipiĝo de la sklavoj. Li kutime diradis ke la patriotismo estas la ligilo kiu harmoniigas la patrujon al la homaro.
Biografio
Li estis filo de la plej granda politika figuro de la Brazila Imperio, José Thomas Nabuco de Araújo Filho (1813–1878), tempodaŭra senatoro, ŝtata konsilisto kaj riĉa terproprietulo kaj ties edzino Ana Benigna Barreto Nabuco de Araújo, fratino de Francisco Paes Barreto, Markizo el Recife. Joakimo Nabuko ardece levis sin kontraŭ la sklaveco, kaj luktis pere de kaj siaj politikaj aktivaĵoj, kaj siaj skribaĵoj. En 1878, li faris kampanjon kontraŭ la sklaveco, kaj fondis la Brazila Antisklaveca Societo-n, kaj respondecis plejparte de la abolicio de la sklaveco en 1888.
Post la falo de la monarkio, li retiriĝis de la politika vivo dum kelka tempo. Pli poste, li servis kiel ambasadoro en Usono (1905-1910). Sekve, li pasis multajn jarojn kaj en Anglio kaj en Francio, kie li estis aktiva defendanto de la tutamerikismo, kaj prezidis ties konferencojn en 1906.
Nabuko estis por monarkio, kaj harmoniigis sian politikian pozicion kun lia aboliciisma situacio. Li ofte diris, ke la sklaveco estis la plej granda el la problemoj de la politika brazila societo, tiamaniere ke li defendis la forigon de la sklava laboro antaŭ ol ian ajn politikan reformon. La abolicio laŭ lia vidpunkto, ne devis fariĝi kaŭzo por rompiĝo, nek perforta akto, sed precipe konvinkiĝoj pri avantaĝoj proponitaj al la socio. Li ne apogis ke la civilaj aboliciismaj movadoj devus konduki la procezon, sed la parlamento.
Joakimo Nabuko, en la Brazila Akademio pri Beletristiko, prenis la seĝon, kies patrono estas Maciel Monteiro (1804-1868) (1804-1868).
NGC 5662
NGC 5662 (aliaj indikoj — OCL 928, ESO 175-SC10) estas malfermita stelamaso en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Richard Sulík
Richard Sulík (* 12-a de januaro 1968 en Bratislavo, Ĉeĥoslovakio, hodiaŭ Slovakio) estas slovaka ekonomikisto, entreprenisto kaj politikisto. Ekde 2009 li estas prezidanto de la liberala partio Sloboda a Solidarita (Libereco kaj Solidareco). De julio 2010 ĝis oktobro 2011 li estis prezidanto de la slovaka parlamento.
Post studofino li laboris kiel konsilisto por la slovaka ministerio de financoj, estrita de ministro Ivan Mikloš, kiu enkondukis en 2004 la 19%-an unuecan imposton konceptitan de Sulík. De 2004 ĝis 2006 li estis prezidanto de rubaĵentrepreno de Bratislava. De julio 2006 ĝis aprilo 2007 li denove estis konsilisto por la financministerio tiam estrita de ministro Ján Počiatek.
Komence de 2009 li fondis la liberalan partion Sloboda a Solidarita (SAS, Libereco kaj Solidareco) kaj iĝis ankaŭ ties prezidanto. Ĉe la parlamentaj elektoj en Slovakio en 2010 (12-a de junio) SAS atingis 12.42% de la voĉdonoj kun 22 seĝoj kaj estis la trie plej granda grupo en la Nacia Konsilio de la Slovaka Respubliko. La 8-an de julio 2010 li estis elektita parlamenta prezidanto. La 11-an de oktobro 2011 Sulík kaj la membroj de lia partio voĉdonis kontraŭ la altigo de la eŭro-subtena fonduso kio sekve ekigis registaran krizon.
Čierne Kľačany
Čierne Kľačany (hungare Feketekelecsény [feketekeleĉEnj], germane Klatschan) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Čierne kaj fekete signifas: nigra.
Situo
Čierne Kľačany situas laŭ flankovojoj, fervojo estas tre proksime. Zlaté Moravce troviĝas je 4, Nitra je 32 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la pratempoj. Arkeologoj trovis tie skatolon, kiu apartenas al la slava kulturo. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1209 laŭ tiama hungara ortografio "Chelecen" apartenanta al abatejo, baldaŭe al fortikaĵo. Longe la setlejo estis doganprena loko. En 1601 oni komputis tie 27 domojn. En 1828 loĝis tie 338 vilaĝanoj en 53 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Feketekelecsény 548 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Zlaté Moravce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čierne Kľačany 1145 homoj, (1133 slovakoj).
Mirto (Italio)
Mirto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Capo d'Orlando, Capri Leone, Frazzanò, Naso kaj San Salvatore di Fitalia.
Ryusuke Senoo
Ryusuke Senoo (妹尾 隆佑, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama.
Vraca
Vraca (Враца) estas urbo en Bulgario, ĉefurbo de la samnoma provinco.
Dolní Dubňany
Dolní Dubňany (Unterdubnian) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.
Vraca
Trafiko
La urbo havas fervojan stacion ĉe la linio Sofio – Mezdra – Vraca – Bojĉinovci – Lom.
Rilatoj al Esperanto
Kiel ĉie en Bulgario en la urbo ekzistas Esperanto-parolantoj. Urban pupteatrejon gvidis la esperantisto kaj esperantlingva verkisto Ljubomir Trifonĉovski, kiu ekde 1973 ĝis sia morto kontribuis al la loka esperantista agado. En 1963 kaj 1993 la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Vraca.
Jubilejnoje minejo
Jubilejnoje minejo estas la unika laŭ kapacito de libera gaso naftogasokondensata minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 70 km okcidente de la urbo Nov-Urengojo kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1969 kaj ekspluatata ekde 1992 (gaskuŝejo).
Geologio
La minejo troviĝas ene de Tailova megamuro de Okcidentsiberia plato. Laŭ la tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo de nordo al sudo troveblas Jubilejnoje (28 x 17 km, amplitudo 140 m) kaj Sud-Jubilejnoje (10 x 5 km) levaĵoj, interligitaj per mallarĝa breĉo en unu kupolforman levaĵon kun la produktohava tavolo dika ĉirkaŭ 10 m. La cenomaniana produktohava horizonto kuŝas je la fundo 1026-1168 m, ĝia poreco estas 32%, gasosatureco 0,64, la komenca tavolpremo 11,2 MPa.
La gaso estas metana (98,5-98,8%). La kuŝejo estas tavolo-masiva, flosanta. En la intervalo 1606-3615 m estas trovitaj malgrandaj laŭ dimensioj kaj kapacito naftokuŝejoj en la tavoloj Ju2 (meza ĵurasio) kaj BU8 (valanginiano de malsupra kretaceo), gasokondensataj kuŝejoj en la tavoloj BU8 kaj AU11 (hauteriviano de malsupra kretaceo), gaskuŝejoj en la tavoloj AU11 kaj BU8 (aptiano de malsupra kretaceo).
En 2002 la komenca esplorita gaskapacito estis taksita je 374,1 miliardoj da kubaj metroj, la suma elminigado atingis 106,9 miliardoj da kubaj metroj.
14226 Hamura
14226 Hamura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jay Hamura, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2001. Jay Hamura instruis ĉe St. Andrew's Priory de Honolulu (Havajo, Usono).
Schernikau
Schernikau ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de junio 2010 ĝi havis 448 loĝantojn.
Langogne (stacidomo)
Langogne estas franca stacidomo sur linioj - -Courbessac kaj Le Puy - Langogne, situanta en  Langogne, en departemento Lozère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
Oceano (mitologio)
Oceano (el la greka Ὠκεανός Ōkeanós aŭ Ωγενος Ōgenos (rivero-oceano, de kiu devenas nia moderna vorto "oceano") kaj Oceanus aŭ Ogenus) estis helena dio kiun la helenoj kaj poste la romianoj pripensas kiel grandega rivero ĉirkaŭiganta la mondon. Pli precize, ĝi estis la ekvatora mara fluo sur kiu la loĝata mondo (οἰκουμένη oikoumene) flosis, pro tio oni devas ankaŭ trapasi ĝin por atingi la Hadeson, la subteran mondon.
Oceano en la helena mitologio
Laŭ helena mitologio, ĉi tiu mondo-oceano estis personigita kiel titano, filo de Urano kaj Geo (aŭ de Etero kaj Geo laŭ Higeno). Oni prezentis lin kun la supra parto de la korpo kiel muskola homo kun longa barbo kaj kornoj, kaj la malsupra serpenta. Ofte la simbolo de krabaj pinĉiloj garnas lin. Sur antikva vazo de la 6a jacento a.K. ĝi aperas inter la dioj kiuj festas la nupton de Peleo kaj Tetiso, kun fiŝa vosto, portanta fiŝon sur unu mano kaj serpenton sur la alia, kiuj simbolas rekompencon kaj profetecon. Sur romiaj mozaikoj oni prezentis lin ankaŭ manuzante rudron aŭ balancante ŝipon.
Li komence simbolis ĉiujn marajn fluojn, inkluzive la maron Mediteraneo kaj Atlantikan oceanon, la du plej grandaj akvaj masoj kiujn la helenoj konis. Tamen, kiam geografiaj scioj pli kaj pli divastiĝis, Oceano restis kiel simbolo de la nekonataj kaj timataj atlantikaj akvoj, dum "nova" dio, Pozidono, komencis reprezenti Mediteraneon.
La partnero de Oceano estis lia fratino Tetiso, kaj el ilia unuiĝo devenis oceanaj nimfoj (la 3000 oceanidinoj) kaj ĉiuj la riveroj, fontoj kaj lagoj de la mondo. , inter ili: Nilo, Alfeo, Eridano, Strimono, Istro, Faziso, Aĥeloo, Simoizo, Skamandro k.a.
Dum la titanomaĥio, Oceano (kune kun Prometeo kaj Temiso) ne aliĝis al siaj fratoj kontraŭ la olimpanoj. Li restis neŭtrale al la konflikto. Ankaŭ dum la ribelo de Krono kontraŭ sia patro, la dio de la maroj ne partoprenis la aferon. En sia Iliado, Homero rakontas ke lia rilato kun la olimpanoj estis almenaŭ ĝentila, fakte, la edzino de Zeŭso, la pova Hera, «vojaĝis ĝis la fino de la fruktodona mondo por viziti Oceanon, Patro de la dioj, kaj Patrino Tetiso, kiuj vartis kaj instruadis min en ilia palaco, laŭ peto de Reo». Li ankaŭ montris sian mildan karakteron kiam li estis la nura titano kiu vizitis Prometeon dum lia turmentado.
Oceano, kiel patro de multnombra idaro, ankaŭ reprezentis, laŭ la orfeismo, la originon de la mondo, kaj ĝenerale la antikvan vivmanieron, minacita kaj venkita de Heraklo. Tiu heroo devigis Helion pruntodoni al si la oran vazon sur kiu la suna dio transiris ĉiutage sur la maro, por atingi per ĝi la insulon de la Hesperidinoj. Kiam Oceano skuis la vazon, Heraklo minacis lin per sia arko kaj trankviligis la ondojn. Tiu vojaĝo estis tre ŝatata de la artistoj pri atikaj ceramikaĵoj, kaj simbolas la alvenon de novaj tempoj kaj dioj.
Kiel protogenos, aŭ baza dio, Oceano okupiĝis ankaŭ pri la movoj de la astroj, kiuj leviĝis aŭ malleviĝis el Oceana akvo dum iliaj vojoj. Tiamaniere li similas al Ofiono, la orfea titano kiu regis sur la ĉielo ĝis kiam Krono detronigis sin. La pelasgoj kredis ke Oceano, kaj la ceteraj titanoj, estis kreitaj de Eŭrinomo. Li kaj sia edzino Tetiso rilatis al la planedo Venuso, laŭ tiu rakonto.
Oceano en Kosmografio
En la helena kosmografio Oceano rolas same kiel en ĝia mitologio. Kartografoj daŭre prezentis la ekvatoran ĉirkaŭantan fluon same kiel ĝi aperis en la fama ŝildo de Aĥilo. Tamen, Herodoto estis skeptika pri la ekzisto de tiu rivero, kaj li rifuzis ke degelado generis la ĉiujaran superbordiĝon de la Nilo. Laŭ lia tradukisto kaj interpretisto Livio Stecchini, Herodoto ne sukcesis solvi la enigmon pri iu ekvatora Nilo, tial kial tiatempaj geografiistoj ankoraŭ ne sufiĉe konis Subsaharan Afrikon. Malgraŭ tio, kaj Homero kaj Heziodo rakontas pri Okeanos Potamos, tio estas, la oceana akva fluo.
Montreala Esperanto-Domo
La Montreala Esperanto-Domo estis esperantista kunvenejo en la urbego Montrealo, Kebekio, Kanado, ĝis decembro 2014, kiam Normand Fleury kaj Zdravka Metz transloĝiĝis al Granbio. La konstruaĵo estis la sidejo de Esperanto-Societo Kebekia. La domo situas en la norda parto de la urbocentro, inter la parkoj Parc Maisonneuve norde kaj Parc du Mont-Royal sude, kaj po cent metrojn sude de la avenuo de Lorimier kaj oriente de la (9 kilometrojn longa) strato Rue Beaubien Est.
Oceano (mitologio)
Oceano en Kosmografio
Apolonio el Rodiso nomas la malaltan Danubon Keras Okeanoio, (tio estas Golfo de Oceano), kaj la vorto Accion (Oceano) estis uzata de la 4-a jarcentaj gaŭloj por nomi grandajn lagojn. Krome, Hekateo el Abdero asertis ke tiu Oceano de la Hiperboreoj estis nek la Arkta Oceano nek la Okcidenta Oceano, sed tiu kiu troviĝis norde de la helene loĝata mondo, kiun Herodoto nomis «la plej mirinda el ĉiuj maroj», Pomponio Mela kaj Dionizo Periegetes «senlima maro» kaj poste, sur mezepokaj mapoj, «Mare majus».
Oni diris ke ĉe la fino de la rivero Oceano troviĝis la sankta insulo Albo (ankaŭ Leuke aŭ Pytho Nisi, Insulo de la Serpentoj), sakrala laŭ la pelasgoj kaj dediĉiita poste al dio Apolono, tial kial ĝi estas la unua lando kiun la suno lumigis ĉiutage. Hekateo el Abdero mencias ke tiu insulo troviĝis ĉe la lando de hiperboreoj, meze de la rivero Oceano (nuntempe, unu el la elfluoj de Danubo nomiĝas Chilia). Laŭ versio de la legendo, tie troviĝis la monteto kie Aĥilo estis entombita. Antikvaj romiaj popolaj kantoj rakontis ankaŭ pri «blanka monaĥejo sur blanka insulo, kun naŭ monaĥoj, naŭ kantistoj kaj naŭ altaroj, konata kiel la Blanka Maro, meze de la Nigra Maro».
Hollóháza
Hollóháza estas vilaĝo (fama pri porcelano) en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. La loknomo signifas hungare: domo de korvo.
Buková (distrikto Plzeň-sudo)
Buková estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Hollóháza
Situo
Hollóháza situas en valo, laŭ la slovaka landlimo, laŭ traira flankovojo. Pálháza troviĝas 12, Gönc 21, Sátoraljaújhely 30, Miskolc 100 km-ojn.
Buková (distrikto Plzeň-sudo)
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Hollóháza
Historio
La unua mencio devenis el 1270, apartenanta al fortikaĵo de Füzér. En la 17-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis pro la konstantaj militadoj. En 1777 vitrofarejo ekfunkciis, kiu produktas ekde 1831 ŝtonajn ujojn, ekde 1956 porcelanojn. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Fine de la socialismo Endre Szász faris tie artajn porcelanojn. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservo estas poŝto.
Wilihof
Wilihof estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Biblio de Jerusalemo
Biblio de Jerusalemo estas traduko de la Biblio ellaborita sub la direktado de École biblique et archéologique française de Jérusalem (Pribiblia skolo de Jerusalemo), kiu estas kiel sugestas la vortoj, institucio de la francaj katolikoj sub la direktorado de pastroj dominikanoj Marie-Joseph Lagrange. Tekstoj estis kritike elektitaj kaj enkondukoj kun la notoj subskribitaj de la plej famaj kaj kompetentaj specialistoj kiuj tiel elstarigis en la komuna estimo la movan tradukon ke ĝi, siavice, estis tradukita al diversaj lingvoj kaj foje akceptita kaj uzita kiel oficiala Biblio ĉe diversaj Episkoparaj Konferencoj.
La Biblio de Jerusalemo aperis laŭkajere de 1948 ĝis 1955 laŭlonge de 43 publikigaĵoj, ĉiu el kiuj kun siaj franclingvaj tekstoj, enkondukoj kaj notoj. La publiko ĝin povis legi en unika volumo nur en 1956.
La fundamenta tradukcela kriterio estis komparo inter la tekstoj hebreaj, arameaj, grekaj kaj latinaj. Kiam la versioj malakordas, la legantoj pri tio estas informita kaj adresita al la pruvigaj dokumentoj. Kompreneble: la dokumentara aparataro estas aparte publikigita pro ĝia granda maso.
La eldonoj, laŭ diversaj lingvoj, daŭrigis aperi en la sinsekvaj dekoj, kaj samtempe profitis de la ĝisdatigoj sugestitaj de la novaj malkovroj kaj interpretaj hipotezoj.
La centoj novaj tradukoj el la originalaj tekstoj aperintaj en la sinsekvaj jaroj (kiel la Biblio Tob, la latina Nova Vulgato kaj katolikaj kaj protestantaj kaj ortodoksaj ktp) havis atenton al tiu mejloŝtono.
(32471) 2000 SK205
(32471) 2000 SK205 estas malgranda ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 2000 far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Shotaro Dei
Shotaro Dei (出井 正太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama.
Laura More
Laura More (uzinte la pseŭdonomon Laura Muncey) (n. 16-an de decembro 1981) estas brita kantistino, kiu estas plej konata pro ŝia apero en muzikvideo "Call on Me" (kanto de Eric Prydz) kaj en kanto de Uniting Nations, la "Ai No Corrida" en 2005.
Forcalquier
(jen france, okcitane Forcauquier, itale Forcalchieri) estas urba komunumo en suda Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la urbo estas la centro de samnoma arondismento Forcalquier kaj de ankaŭ samnoma kantono .
Geografio
Forcalquier lokas ĉe koordinatoj.
Forcalquier situas inter la monto Lure kaj la Luberon.
Historio
Dum mezepoko Forcalquier estis la ĉefurbo de la duklando Forcalquier.
Fausto Elhuyar
Fausto Fermín Elhuyar (1755-1833) (n. en Logroño, 🇪🇸, en la 11-a de oktobro 1755 - m. en Madrido, 🇪🇸, en la 6-a de februaro 1833) estis hispana kemiisto kaj mininĝeniero, malkovrinto de la kemia elemento Volframo (1783), kune kun sia frato de Juan José Elhuyar. Li ankaŭ aktivis en la Meksikia Minlernejo kaj respondeculis pri la konstruado de la Mineja Palaco. Elhuyar lasis Meksikion iom post ties sendependiĝo.
Biografio
Lia patro nomiĝis Juan d'Elhuyar Surret, el franca deveno. Inter 1773 kaj 1777, li studis Medicinon, kirurgion, kemion, matematikon, fizikon kaj naturhistorion, kune kun sia frato Johano Jozefo, en Parizo. Post diplomiĝo, li reiris al Hispanio, kie li sin dediĉis al la studado de mineralogio, ĉefe tiu de Eŭskio kaj Navaro, kie li loĝis. En 1781, li nomumiĝis membro de la Eŭska Reĝa Societo de la Landamikaro, klerisma institucio, kie li ekinstruis mineralogion en Bergara, kiu estis sidejo, kaj de la Eŭska Societo, kaj de la samnoma universitato (nuntempe fandiĝis kun la Universitato de la Eŭska Lando). Dum tiu periodo, li komencis publikigi multenombrajn primineralajn artikolojn kaj dosierojn, ties ekstraktado, purigado, ktp. Dank'al siaj klopodoj, li famiĝis tra la tuta Eŭropo, kiel unu el la ĉefaj fakuloj pri tiuj demandoj. Principe, li eklaboris en la Kemia Laboratio de Bergara, kune kun François Chavaneau (1754-1842), kiu unue purigis la platenon. En la aŭtuno 1783, post pluraj monatoj, li, kune kun lia frato, unue malkovris kaj izolis la volframon. Li ankaŭ kunlaboris kun Joseph Louis Proust (1754-1826), fama franca kemiisto serve de la hispana reĝo Karlo la 4-a, kiu estris la Nacian Laboratorion, en Segovio.
En 1783, li vizitis multenombrajn universitatojn, samkiel la Minlernejo de Frajbergo, kie li prelegis pri metalurgio kaj minmaŝinaro. En la Universitato de Upsalo, li estis kunlaboranto de Torbern Olof Bergman (1735-1784), kaj en Köping, li vizitis la malkrovinton de la kloro, Carl Wilhelm Scheele (1742-1786), kiu anoncis la malkovron faritan de Elhuyar, tamen, li, ial kredigas sin kiel malkovrinto.
En 1785, kiam li revenis al Hispanio, li rezignis al sia ofico kiel profesoro, kaj, en julio 1786, li nomumiĝis Ĝenerala MinDirektoro, en Meksikurbo. Antaŭ ol ekplenumi la novan oficon, li ree vojaĝis Eŭropon, inter 1786 kaj 1788, por studi la Born-an Metodon cele al arĝentorafinado. Dum tiu vojaĝo, en 1787, li edziĝis al Ĵoan Raab, en Vieno. Li vivis en Meksikurbo la venontajn 33 jarojn, kie li fondis la lokan Minlernejon, en la 1-a de januaro 1792, kaj, li estris la konstruadon de tiu institucio, konata kiel Mineja Palaco, kies laboroj finiĝis ĉirkaŭ 1813, kaj konsideratas unu el la juveloj de la amerika novklasikismo. Krom tiuj klopodoj, li vizitis kaj plibonigis multenombrajn Reĝajn Minejojn ekzistantajn, draste pligrandigante ties produktadon, pere de la enkonduko de novaj esplormetodoj.
Post la sendependiĝo de Meksikio, li reiris al Hispanio, kie, dank'al sia larĝa sperto kaj konado pri la modernaj minmetodoj, li nomumiĝis Min-ministro, en 1822. Krom tio, li kontrolis la minprocezojn en Almadén, Guadalcanal kaj Rivero Tinto. Post sia eliro de la ministerio, li ree elektiĝis Ĝenerala Mindirektoro, kaj reprenis siajn laborojn rilate al la kemiesplorado ĝis siaj lastaj tagoj, en la 6-a de februaro 1833.
Pál Bezerédj
Grafo Pál Bezerédj, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bezerédj Pál estis motoro de la hungara silkraŭpobredado, membro de Hungara Scienca Akademio.
Pál Bezerédj naskiĝis la 1840 en Sopron. Li mortis la 1918 en ekstera parto de Szedres.
Biografio
Pál Bezerédj frekventis lernejojn en sia naskiĝurbo, poste en Vieno, fine en Germanio. Baldaŭe li vivis 6 jarojn en Parizo, kie li studis la silkraŭpobredadon, poste li studis ĝin ankaŭ en Anglio, Germanio, Italio, Rusio. Hejmenveninta en 1879 li partoprenis en kongreso, kie li prezentis la bredadon de silkraŭpojn. Li estis komisiito ŝtata por tiu celo. Li aranĝis en la tuta Hungara reĝlando plantadojn de morusoj, poste li establis reton de vendejoj pri raŭpaĵoj, same teksajn uzinetojn. Li faris elstarajn propagandojn por la bredado ne nur hungare, sed ankaŭ en lingvoj de la minoritatoj. Tiuj silkoj ricevis tutmonde honorojn. Li ricevis diversajn premiojn, sed li donacis la monojn por la bredado de silkraŭpoj.
NGC 5663
NGC 5663 (aliaj indikoj — MCG -3-37-3, NPM1G -16.0459, PGC 52049) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Prix Méditerranée
La Mediteranea Premio (Prix Méditerranée) estas franca literatura premio, aljuĝita de la Centro por Mediteranea Literaturo kun la celo krei ligon inter la literaturo de la landoj kiuj loĝas ĉe la bordo de Mediteranea Maro. Ĉiujare estas aljuĝitaj du premioj - la mediteranea premio por libro verkita en la franca de verkisto el la mediteraneaj landoj kaj premio por libro ne originale verkita en la franca de verkisto el tiuj landoj. La premio estas aljuĝita ekde 1982. Aldone al tio, la premion gajnis: Pierre Assouline, Jean Daniel, Tahar Ben Jelloun, Shoshana Bukovze, Daniel Mendelsohn, Umberto Eco kaj Almudena Grandes.
Miŝteka Montaro
Miŝteka Montaro, konata ankaŭ kiel Miŝteka Ŝildo aŭ en la hispana origine Sierra Mixteca, estas montara zono situa inter la subŝtatoj de Pŭeblo kaj Oaĥako, en la sudoriento de Meksiko. Ĝi konatas ankaŭ kiel Zempoaltepetl (la dudek montoj, en la naŭatla), kio estas ankaŭ la nomo de ties plej alta montopinto, situa en nordoriente de Oaĥako. Temas pri unu el la geologiaj regionoj plej antikvaj en la meksika teritorio.
En ĝi koincidas Orienta Patrinmontaro, Novvulkana Montaro kaj Suda Patrinmontaro. Dum la formiĝo de la unua kaj la lasta menciataj de tiuj montaroj, la Miŝteka Montaro suferis grandan erozion kaj formiĝis multaj faŭltoj ege markataj, kiuj ŝanĝis la fluejojn de la altaj partoj de la riveroj Balsaso, Lermao kaj Papaloapano.
Langogne
Langogne estas franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Langonais.
25430 Ericlarson
25430 Ericlarson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eric Kerner Larson, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la South Eugene High School de Eugene (Oregono).
Surinam (rivero)
5.81814°N, -55.15912°W
La rivero Surinam aŭ Surinamo estas rivero de la Respubliko Surinamo, al kiu ĝi nomigas. Ĝi havas 480 km de longo kaj elfluas al la Atlantika Oceano en la ĉirkaŭo de Paramaribo, nome ŝtata ĉefurbo.
Ties originoj estas en la montaroj de Gujano, en la limo inter la Montaro Vilhelmina kaj la Montaro Eilerts de Haan kie ĝi esras konata kiel la «Granda Rivero». La rivero fluas al nordoriento, trapasante la distrikton Sipalivini, ĝis atingi la areon de la akvorezervejo Brokopondo, poste fluas al nordo ĝis atingi la ĉefurbon Paramaribo ĉe la maldekstra bordo kaj Meerzorg ĉe la dekstra bordo. En Nieuw Amsterdam ĝi unuiĝas al la rivero Commewijne kaj aliras sian elfluejon ĉe la Atlantika Oceano.