cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Starina (distrikto Stará Ľubovňa)
Starina (hungare Poprádófalu rutene Старина [starina]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Starina situas laŭ la pola landlimo, fine de sakovojo. Stará Ľubovňa troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1352 en formo "Stara". En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 12 domojn. En 1787 227 vilaĝanoj loĝis en 34 domoj, en 1828 394 vilaĝanoj en 53 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Sztarina, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Poprádófalu 392 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Starina 86 homoj, (75 slovakoj, 11 rutenoj).
Froukje Veenstra
Froukje Veenstra, mallonge Froukje (n. la 4-an de septembro 2001 en Nieuwkoop) estas nederlanda kantaŭtoro.
Veenstra komponas sian propran muzikon helpe de tekkomputilo, gitaro aŭ klavaro. Ŝi estas inspirita de Eefje de Visser, Typhoon kaj Stromae.
Ŝia unua kanto Groter dan ik (Pli granda ol mi) aperis en 2020 kaj estas protesta kanto pri la klimata krizo kaj atingis milionan publikon
Persone
Veenstra estas malkaŝe ambaŭseksema.
Eksteraj ligiloj
(nederlande) Videaĵo Niets Tussen, YouTube
(angle) Froukje en Last.fm
Klavaro
Klavaro estas grupo da ordigitaj klavoj, premeblaj per la fingroj, kiuj troviĝas ĉe variaj specoj de maŝino, muzikilo k.s. La plej konataj klavaroj estas klavaro ĉe komputilo, muzikilo, skribmaŝino, kalkulilo, (poŝ)telefono, bankokonzolo k.t.p.
La klavoj estas destinitaj por entajpi informon (ĉe klavaroj ciferaj aŭ alfabetociferaj) aŭ por manipulado de ilo.
Laŭ principo de ago ekzistas klavaroj meĥanikaj (ekzemple ĉe muzikiloj meĥanikaj), elektromagnetaj, piezoelektraj, sensoraj, kun kontaktoj elektraj ktp.
Chrissie Hynde
Christine Ellen "Chrissie" Hynde (n. la 7-a de septembro 1951) estas usona kantistino. Ŝi estis unu el la fondintoj de la rokgrupo The Pretenders (La pretendantoj). Krom kantistino ŝi estas komponistino kaj muzikistino. Ŝi kantas ekde proksimume 1975.
Bisajoj
'''
La Bisajoj (Bisayas, Visayas, kaj ŭaraje: Kabisay-an, tagaloge similforme Kabisayaan) estas la nomo de unu el tri grandaj grupoj de insuloj de la Filipinoj, centre, dum la aliaj du insularoj estas Luzono norde kaj Mindanao sude.
Al la insularo apartenas interalie la sekvaj plej grandaj insuloj:
Regionoj kaj provincoj
La insularo politike-administre dividatas en tri regionojn, kiu dividiĝas en sume 16 provincojn.
Temas pri la jenaj:
Okcidentaj Bisajoj (Regiono 6)
La regiono Okcidentaj Bisajoj plejparte konsistas el la insulo Panajo kaj el la okcidenta duono de la insulo Negroso. La provincoj de la regiono estas:
Centraj Bisajoj (Regiono 7)
La regiono Centraj Bisajoj ampleksas la ĉefajn insulojn Cebuo kaj Boholo, la orientan duonon de la insulo Negroso kaj iujn pliajn insuletojn. La provincoj de la regiono estas:
Orientaj Bisajoj (Regiono 8)
La regiono Orientaj Bisajoj plejparte konsistas el la insuloj Lejteo kaj Samaro. La provincoj de la regiono estas:
34253 Nitya
34253 Nitya estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nell Kool
Nell KOOL (1910 - mortis la 24-an de aprilo 1991 en West-Grafdijk, Nederlando) estis nederlanda esperantistino.
34253 Nitya
Nomo
Ĝia nomo honoras Nitya Parthasarathy, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Northwood High School de Irvino (Kalifornio).
Nell Kool
En la vilaĝeto West-Grafdijk ŝi pasigis tre aktivan Esperanto-vivon, instruante Esperanton al infanoj kaj kunlaborante i. a. kun s-ino E. van Veenendaal-Bouwens en la fruaj jaroj de Tutmonda Junular-Organizo (poste TEJO), kaj kun eldonisto Jan Muusses (Purmerend) pri la redaktado kaj eldonado de La Juna Vivo kaj Scienca Revuo (1946-1952).
La Dhuys (pariza metrostacio)
La Dhuys estas la provizora nomo (antaŭe La Boissière) de estonta stacio sur linio 11 de la Metroo de Parizo.
Stacio
En 2023, la stacio priservos nordon de komunumo Montreuil kaj kvartalon de la Boissière de Rosny-sous-Bois.
Ĝi ŝuldas sian nomon al proksimeco de Strato de la Dhuys en Noisy-le-Sec, kiu mem portas la nomon de rivero de departemento Aisne, la Dhuis, kies akvo estas kaptita por provizi Parizon tra akvedukto de la Dhuis.
La stacio disponos pri du alirejoj, sur Bulvardo de la Boissière sude kaj sur Strato de la Dhuys norde. Ĝi integriĝos en plano de valorigo de Les Hauts de Montreuil, objekto de grandega projekto en kiu estas planita zono Boissière-Acacia.
Elbbach (Lahn)
La rivereto Elbbach estas 40,7 km longa orografie dekstra alfluanto de la riveror Lahn en la germanaj federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato kaj Heslando.
Riveriro
La rivereto fontasen la rejnland-palatinata paro de Westerwald malmultaj km nordokcidente de Westerburg el pluraj rojoj norde de Ailertchen. De tie ĝi fluas suden al Kaden, kaj pasas oriente de Guckheim, trafluas Willmenrod kaj fluas al Langendernbach en Heslando. Plue ĝi fluas suden kaj atingas Hadamar. Poste ĝi enfluas sude de Staffel, urboparto de Limburg (Lahn) en la rivero Lahn. Tie la elbbach transportas avaraĝe ĉ. 4 m³/s.
Nomo
La nomo „Elbe“ aŭ „Elb“ probable venas de elfr, la malnovgermana vorto por rivero. La kelta vortoalbis kaj la ĝermana albia estas lingvaj evouiĝo, kiu fine venas al la nomo Elb(e). Por aliaj la nomo venas de la hindeŭropa *“albhos“ por „blanka“ aŭ por „rivero“ ab.
La komunumo Elbingen ricevis sian nomon de la preterpasanta Elbbach, same la komunumo Elbtal.
Ekonomihistorio
1832 raportis Leopold von Zedlitz-Neukirch en sia Neuen hydrographischen Lexikon für die deutschen Staaten („Nova hidrografa leksikono por la germanaj ŝatoj“) pri multaj muelejoj, kiuj utiligis la akvoenergion de la rivereo. Krom multaj grenmuelejoj la akvo funkciigis en Berzhahn feruzinon kaj en Niederhadamar olemuelejon. la rivereto grandparte. Hodiaŭ tamen denove ekzistas kelkaj akvoelektrejoj apud Oberzeuzheim kaj en Hadamar. En Niederzeuzheim la rivereton liveras akvon al granda fiŝcbredejo.
Naturo
En la hesa paero la Elbbach trafluas la naturprotektejon "Elbbach-valo". Poste venas la naturprotekzejo "Kalksteinbruch bei Hadamar" (9,8 ha) kaj la FFH-areo "Apudrivera areo oriente de Elz" (49,1 ha).
Alfluantoj
Al la flankriveroj de la Elbbach apartenas ortogradie ordigita (m=maldekstre, d= dekstre) kaj longeco (rivermalsupren) :
(15454) 1998 YB3
(15454) 1998 YB3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Paraíso do Sul
Paraíso do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 9.895 loĝantojn en 2010.
Orlov
Orlov povas havi la jenajn signifojn:
Hohtenn (stacidomo)
Hohtenn estas fervoja stacidomo en Steg-Hohtenn, Svislando.
Gisbertus Voetius
Gijsbert Voet (1589–1676) estis nederlanda kalvinista teologo, reformisto, protestanta pastoro, profesoro pri teologio kaj Orientaj Sciencoj en la Universitato de Utrecht. Li studis en la Universitato de Lejdeno kie li estis lernanto de Franciscus Gomarus. En 1634, li estis nomumita profesoro pri teologio en la Universitato de Utrecht kaj en 1636, rektoro. En 1637, li fariĝis pastoro de la kongregacio en Utrecht kaj okupis ĝis sia morto la katedron asociitan al la Katedralo de Sankta Marteno de Utrecht, kiu konvertiĝis en protestanta templo. Kiel polemisto, li kondamnis la filozofion kartezianan kaj ankaŭ ties ĉefa defendanto Henricus Regius.
Reggenza Italiana del Carnaro
La Itala Regenteco de Karnaro (en itala: Reggenza Italiana del Carnaro) estis mem-proklamita ŝtato en la urbo Fiume (nune Rijeka, Kroatio) estrita de Gabriele d'Annunzio inter 1919 kaj 1920. Ĝi estis konata ankaŭ laŭ ties poezia nomo en itala: Entrepreno de Fiume (Impresa di Fiume).
Gabriele d'Annunzio estis malkonsentinta ĉar la pactraktatoj post la Unua Mondmilito lasis la urbon Fiume ekster la italaj bordoj. La 12an de septembro 1919 li kondukis ĉirkaŭ 2,600 trupojn, ĉefe volontulaj veteranoj de la Bataloj de Isonzo. Tiu forto konkeris la urbon kaj devigis la retirigon de la Aliancanaj okupaciantaj trupoj (Brit-Usona-Franca).
Wittenbach SG
Pri la komunumo
Wittenbach SG estas komunumo en la elektodistrikto Sankt-Galo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 8661 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Reggenza Italiana del Carnaro
Dekomence la itala registaro ne akceptis tiun agon kaj eĉ eksplodis militeto. La aprobo de la Traktato de Rapallo la 12an de novembro 1920 turnis Fiume en sendependa ŝtato, nome la Libera Ŝtato Fiume. Tiu oficiale daŭris ĝis 1924, kiam Fiume estis formale aneksita al la Itala Reĝlando laŭ la Traktato de Romo. La administracia divido estis nomita Provinco Karnaro. Karnaro aŭ Kvarnero estas la nomo de la golfo kie situas Rijeka.
Wittenbach SG
Geografio
Wittenbach situas norde de la urbo Sankt-Galo. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur la monteto Peter und Paul je alteco de 780 m s.m., la plej malalta estas en la fluejo de la rivero Steinach je alteco de 490 m s.m. Partnerkomunumoj de Wittenbach estas Wilburgstetten kaj Selma. En Wittenbach troviĝas la Kastelo Dottenwil.
Reggenza Italiana del Carnaro
Sekvo
Benito Mussolini estis influita de la faŝismaj partoj de la revoluciema konstitucio de la Regenteco, kaj de la stilo de estreco de d'Annunzio kiel tuto. D'Annunzio estis priskribita kiel la Johano la Baptisto de Itala faŝismo, kaj praktike la tuta ritaro de Faŝismo estis inventita de D'Annunzio dum sia okupacio de Fiume. Tiuj inkludis elbalkonajn diskursojn, la Romian saluton, la kriojn "Eia, eia, eia! Alala!" el la Akilea krio en la Iliado, la dramecan kaj retorikan dialogon kun la homamaso, kaj lae uzadon de religiaj simboloj en nova nereligia stilo. Krome temis pri lia metodo de regado en Fiume: la ekonomio de korporacia ŝtato; grandaj emociaj naciismaj publikaj ritaroj; kaj sekvantaj nigraĉemizuloj, nome la "Arditi", malhumanaj kaj subprememuloj de disidentoj. Oni diris ankaŭ ke tie originiĝis la praktiko devigi opoziciantojn engluti grandajn kvantojn da ricinoleo, tre efika laksigilo, por humiligi, malsanigi aŭ eĉ mortigi ilin, nome praktiko kiu poste iĝos ofta terurilo kaj de la Nigraĉemizuloj de Mussolini kaj de aliaj alilandaj faŝismoj.
Wittenbach SG
Geografio
La komunumo konsistas el la municipoj Wittenbach, Kronbühl, Bruggwaldpark kaj pluraj disigitaj setlejoj kaj la eksklavo Hinterberg.
Trafiko
Wittenbach disponas pri stacidomo ĉe la linio de Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Sankt-Galo al Romanshorn. Estas ankaŭ aliro al la nacia aŭtoŝoseo N1.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wittenbach datas laŭ la Historia Leksiko de Svislando el la jaro 1297. La komunumo apartenis ĝis la jaro 1831 la la distrikto Rohrschach, de 1831 ĝis 1918 al la distrikto Tablat kaj ĝis 2002 al la distrikto Sankt-Galo. Ek de 2002 ĝi estas parto de la nova elektodistrikto Sankt-Galo.
NGC 3098
NGC 3098 (aliaj indikoj — UGC 5397, MCG 4-24-12, ZWG 123.14, KARA 389, PGC 29067) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blindulo
Blindulo estas blinda persono, al kiu mankas la vidado, aŭ kiu havas tre malbonan. Ilia blindeco povas esti parta vid-difektaĵo. La leĝaj blinduloj same vidos for 6 metroj de objekto kiel norme vidanto for 60 metroj. La blindeco povas havi multajn kaŭzojn, ĝi povas esti akirita aŭ denaska. La surdblinduloj estas tiaj vidmalkapabluloj, kiuj ankaŭ havas aŭdmalkapablon, ke ili ne povas kompensi la unu senson per la alia. En tiaj landoj, kie la kuracado havas limitigitajn kapablojn, helpas internaciaj aŭ komunutilaj helpaj organizoj. La kuracadon determinas de la malsano, kiu blindigis, sed ofte oni ne povas kuraci la blindecon, tial la rehabilitado kaj edukado estas grava.
Edda-poemoj
Dum la periodo de ĉirkaŭ 900 ĝis 1100 estas verkitaj en Islando la tiel nomitaj Edda-poemoj (Eddukvæði). La plej multaj el tiuj poemoj estis kolektataj en unu libron, nomata Edda aŭ Poezia Edda je la dek-tria jarcento kaj ties nomojn ili ricevis de nomo de tiu libro. Kvankam tiu manuskripto estis skribita en Islando ĝi ankaŭ estas nomita Codex regius (Libro de la reĝo) pro sia longtempa rezervado en en la Reĝa Biblioteko en Kopenhago. En Poezia Edda estas konservataj 29 poemoj. Ankaŭ kelkaj samtemaj poemoj troviĝas en manuskripta fragmento AM 748 I a 4to en Instituto de Árni Magnússon en Islando kaj unuopaj en aliaj manuskriptoj.
Edda-poemoj dividiĝas en du ĝenroj: diaj poemoj kaj heroaj poemoj. La diaj poemoj temas pri la skandinavaj paganaj dioj kaj mitoj sed la heroaj poemoj precipe estas epopeoj el malnovaj ĝermanaj tempoj en Mez-Eŭropo. Ili rakontas pri herooj kiel Sigurd, mortiginto de la drako Fafnir, Atli (Atila) la reĝo de la Hunoj, kaj Gudrun, filino de Gjuki, kaj tiel plu.
La plej famaj el la poemoj pri la paganaj mitoj sendube estas Hávamál aŭ Parolo de Odino, en kiu Odino mem eldiras sian saĝecon, kaj Völuspá aŭ Antaŭdiro de la aŭguristino. En Parolo de Odino aperas etoso kaj saĝeco de la olda norena kaj ĝermana paganismo. Tiel estas ekzemple dirite en 15-a strofo en traduko de Baldur Ragnarsson:
Silenta kaj atenta
estu viro
kaj brava en batalo.
Ĝoja kaj gaja
li ankaŭ estu
ĝis la fina morto.
Kaj en 76-a strofo estas la fama eldiraĵo:
Brutaro mortas,
mortas parencoj,
ankaŭ vi mortas.
Sed bona fam’
al akirinto
mortas neniam.
Genivolta
Genivolta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Azzanello, Casalmorano, Cumignano sul Naviglio, Soncino, Soresina kaj Villachiara (BS).
Rialma
Rialma estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.516 loĝantojn en 2010.
Ygos-Saint-Saturnin
(jen france, okcitane Igòs e Sent Saturnin) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas ygossais.
Leka Zogu
Leka Zogu (naskiĝinta la 5-an de aprilo 1939 en Tirano, mortinta la 30-an de novembro 2011 samloke ) estis albana politikisto. Li estis la ununura filo de Ahmet Zog la 1-a kaj de ties edzino Geraldine Apponyi.
Vivo
Du tagoj post la naskiĝo ekis okupacio de lia hejmlando fare de Italoj. Ĉar komunistoj nuligis monarĥion en Albanio li nur en 1993 revidis Albanion. Li revenis en 1997 okaze de referendumo pri reestabligo de monarĥio. En 2002 li rezignis pri politika agado. Honore li entombiĝis inde al reĝo, dum estis tutnacie funebra tago.
Getz/Gilberto
Getz/Gilberto estas muzikalbumo publikigita en 1964 de Stan Getz kaj João Gilberto kun Antônio Carlos Jobim ĉe piano.
La albumo
Sur la disko muzikas Stan Getz, kiu jam sur la albumo „Jazz Samba“ interpretis bosanovo-pecojn, kun du fondintoj de ĉi tiu stilo, kantisto kaj gitaristo João Gilberto samkiel pianisto Antônio Carlos Jobim, kiu elplumigis la plej multajn komponaĵojn. Ĝi fariĝis unu el la plej ofte venditaj albumoj de ĉiuj tempoj. Kantistino Astrud Gilberto, kiu kantis je la pecoj The Girl from Ipanema kaj Corcovado, atingis per tio tutmondan famon. Interese la produktisto Creed Taylor pro nekonataj kialoj lasis netuŝitaj la sonregistraĵojn, antaŭ ol li publikigis la albumon.
Akcepto
La sukceso de la albumo markas kulminon de la bosanovo-ondo en Usono; la stilo populariĝis ĝuste per Getz/Gilberto ankaŭ en Eŭropo kaj la cetera mondo. La disko gajnis en 1965 kaj den Gremion kiel „Plej bona albumo de la jaro“, tiun kiel „Plej bona intstrumenta ĵaz-albumo“ kaj ankaŭ la Gremion kiel „Plej bona teknika sonregistraĵo“ (soninĝenieror: Phil Ramone). La unuopaĵo „The Girl from Ipanema“ gajnis Gremion kiel „Sonregistraĵo de la jaro“.
Albumeroj
Sur la lumdisko estas jenaj pecoj:
La surdiskigoj okazis la 18-an kaj 19-an de marto 1963.
Je la pecoj 9 kaj 10 temas pri unuopaj registraĵoj, kiuj ne enestis la albumon kaj nur aperis kiel aldonaĵo sur lumdisko aperinta en 1997. La akompanteksto de la lumdisko mencias Tommy Williams kiel basiston. Aliaj fontoj nomas Sebastião Neto (vd. fontojn). Ĝi krome mencias Dori Caymmi, filon de Dorival Caymmi, kiel komponiston de Doralice. Ĝuste tamen estas Dorival Caymmi.
Markdorf
Markdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Markdorf unue estis menciita en 817 pK kaj ĝi ricevis rajtojn al urbo en 1250. Ĝi estis gasto en la preĝeja konsilio antaŭ ol ĝi translokiĝis al Konstanz.
Elektra Fervojo Odakyū
Linioj
La kompanio posedas 3 liniojn. Ilia komuna longo estas 120,5 km. La stacioj situas en Tokio kaj Gubernio Kanagaŭa. Krome la kompanio posedas 3 aliajn linioj tra sekcioj de la kompanio.
Provinco Onubo
La provinco Onubo (Huelva, prononcu Ŭelba) estas unu el ok provincoj de Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en Hispanio. La plej okcidenta el ili, ĝi limas norde kun Ekstremaduro, okcidente kun Portugalio, oriente kun Seviljo kaj Kadizo kaj sude kun Atlantiko.
Geografio
Ĝia ĉefurbo estas Onubo, grandas, enhavas loĝantoj ( el ili en la cefurbo), aliaj gravaj urboj estas Aracena, Ayamonte, Isla Cristina, Lepe, Moguer, La Palma del Condado kaj Valverde del Camino. La provincaj municipoj grupiĝas en ses komarkoj, nomataj Andévalo, Graflando Onubo, Mineja Zono, Okcidenta Marbordo, Sierra de Aracena kaj Urba komarko de Onubo.
En la provinco oni povas trovi du zonojn malsamajn, norde la Bruna Montaro (hispane Sierra Morena) kaj sude la ebenaĵa parto ĉe la maro. En ĉi provinco kune kun Seviljo estas la Nacia Parko Doñana, Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Tri gravaj riveroj fluas tra la provinco, en la landlimo kun Portugalio Gvadiano kaj meze de la provinco Tinto (fama pro sia ruĝkolora akvo) kaj Odiel (tiuj du kuniĝas ĉe la ĉefurbo Onubo).
Historio
Historie, ĉefe danke al siaj minoj ĉiam estis grava teritorio, de tarŝiŝa civilizacio, ĝis nun. Dum regado de araba imperio ĝi iĝis aparta lando ĝis konkero fare de Alfonso la 10-a en 1262. En 1492 Kristoforo Kolumbo eliris el Palos de la Frontera (urbo apud Onubo) por eltrovi Amerikon.
Minoj denove gravis en ĝia historio kun alveno en 19-a jarcento de francaj kaj anglaj firmaoj, inter ili Matheson and Co. kiuj ekspluatis la ferajn kaj kuprajn minojn de Onubo ĝis unuaj jaroj de 20-a jarcento, kiam la profito de ekspluatado malkreskis.
Industrio
Grava petrola kaj fosfata (por fabrikita sterkaĵo) en suda parto de la urbo Onubo.
Tre gravas ankaŭ la agrikulturo, ĉefe kultivado de fragoj ĉe Lepe kaj vinberoj en La Palma del Condado, kaj fiŝado kun gravaj fiŝ-havenoj en Ayamonte, Isla Cristina kaj Onubo.
Svami Ŝivakumara
Svami Ŝivakumara (naskiĝis la 1-an de aprilo 1907 en Veerapura, Misora reĝlando), mortis la 21-an de januaro 2019 en Tumkur, Karnatako) – barata filantropo kaj humanitara helpanto, jogano, adepto de ŝivismo.
Vivo
La plej aĝa el 13 infanoj. Edukita en la kanara lingvo, sanskrito kaj la angla lingvo.
Fondinto de la asocio Sri Siddaganga, kiu gvidas pli ol 125 edukajn instituciojn. En 2015 estis distingita per la Ordeno Padma Bhuŝan. La 1-an de aprilo 2017 finis 110 jarojn, tamen plu restis profesie aktiva.
Občina Grad
Občina Grad estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 7 komunumojn kaj ĝia areo estas 37,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 2105 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Grad.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas: Občina Kuzma kaj Občina Gornji Petrovci en la Nordo, Občina Puconci en la Oriento kaj en la Sudo, Občina Rogašovci en la Okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 7 vilaĝoj:
Dolnji Slaveči, Grad, Kovačevci, Kruplivnik, Motovilci, Radovci, Vidonc i.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:158_x583949.062_y184003.6015_s13_b4
Eintracht Braunschweig
La asocio Braunschweiger Turn- und Sportverein Eintracht von 1895 e. V. (BTSV), mallonge Eintracht Braunschweig, estas germana sporta kaj aparte futbala klubo en la urbo Brunsvigo (Braunschweig) de la federacia lando Malsupra Saksio. Ĝi fondiĝis en 1895. Klubaj koloroj estas bluo kaj flavo. La klubo aparte konatas pro sia unua vira teamo de futbalo, kiu ĝis junio 2014 konkuris en la unua germania ligo de futbalo (Bundesliga). Tamen ĝi havas teamojn de viroj kaj de virinoj, de plenaĝuloj kaj de junuloj en diversaj aĝgrupoj ankaŭ en pluraj aliaj sportaj disciplinoj. Inter ili aparte sukcese konkuras la unua virina teamo de hokeo.
Arondismento Brive-la-Gaillarde
Arondismento de Brive-la-Gaillarde estas unu el la tri arondismentoj de la franca departemento Corrèze, en la regiono Limoĝio. Ĝia ĉefurbo estas Brive-la-Gaillarde, kiu ankaŭ estas la ĉefurbo de la departemento.
Kantonoj kaj komunumoj
La arondismento de Brive-la-Gaillarde entenas 99 komunumojn, kiuj ĝis marto 2015 dividiĝis en 15 kantonojn (jen listiĝas ankoraŭ la malnovaj kantonoj).
Ayen, Brignac-la-Plaine, Louignac, Objat, Perpezac-le-Blanc, Saint-Aulaire, Saint-Cyprien, Saint-Robert, Segonzac, Vars-sur-Roseix kaj Yssandon.
Astaillac, Beaulieu-sur-Dordogne, Billac, Brivezac, La Chapelle-aux-Saints, Chenailler-Mascheix, Liourdres, Nonards, Puy-d'Arnac, Queyssac-les-Vignes, Sioniac, Tudeils kaj Végennes.
Albignac, Aubazine, Beynat, Lanteuil, Palazinges, Le Pescher kaj Sérilhac.
Brive-la-Gaillarde
Brive-la-Gaillarde (parto) kaj Cosnac.
Brive-la-Gaillarde (parto), Estivals, Jugeals-Nazareth, Nespouls kaj Noailles.
Chabrignac, Concèze, Juillac, Lascaux, Rosiers-de-Juillac, Saint-Bonnet-la-Rivière, Saint-Cyr-la-Roche, Saint-Solve, Vignols kaj Voutezac.
Chartrier-Ferrière, Chasteaux, Cublac, Larche, Lissac-sur-Couze, Mansac, Saint-Cernin-de-Larche kaj Saint-Pantaléon-de-Larche.
Estivaux, Orgnac-sur-Vézère, Perpezac-le-Noir, Saint-Bonnet-l'Enfantier, Troche kaj Vigeois.
23216 Mikehagler
23216 Mikehagler estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael David Hagler, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Rambam Mesivta High School de Lawrence (Nov-Jorkio, Usono).
Banala naciismo
Banala naciismo estas nomo por la ĉiutagecaj sinprezentoj de la nacio, kiuj konstruas senton de nacia solidareco en la nacianaro. La termino devenas el la samnoma libro (1995) de Michael Billig. La nocio estis tre influanta, precipe en la disciplino de politika geografio, kaj daŭre interesa en la akademia sfero post sia publikiĝo en la 1990-aj jaroj. Hodiaŭ oni uzas la terminon ĉefe en akademia diskutado pri identec-formiĝo kaj geopolitiko.
Inter la ekzemploj de banala naciismo troviĝas la uzado de flagoj en ĉiutagaj cirkonstancoj, sportaj eventoj, naciaj kantoj, simboloj sur moneroj kaj monbiletoj, popularaj esprimoj kaj frazeologiaj esprimoj, patriotismaj kluboj, la implicado de socia kuneco en la nacia gazetaro. Ekzemploj de tiu lasta estas uzado de terminoj kiel la ĉefministro, la vetero, nia teamo, kaj distingado inter “enlandaj” kaj “internaciaj” novaĵoj, ktp… Multaj el tiuj simboloj estas plej efikaj pro siaj konstanta ripetado kaj preskaŭ subsojla? karaktero. Banala naciismo ofte kreiĝas per ŝtataj institucioj kiel lernejoj.
La ĉefa celo de Michael Billig, kiam li kreis la terminon, estis distingi klare la ĉiutagecan, endemian naciismon disde la ekstremismaj varioj. Li argumentis, ke la akademia kaj ĵurnalisma enfokusigo de ekstremaj naciistoj, separismaj movadoj kaj ksenofobiuloj en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj obskurigis la aktualan forton de la naciismo, supozigante, ke ĝi estas ideologio de la socia rando?. Li notis la preskaŭ neeldiritan antaŭsupozon pri la ekstrema graveco de la nacio en la tiuepokaj politikaj diskursoj, ekzemple en la alvokoj protekti Kuvajton dum la Golfa milito de 1991, aŭ la milito inter Argentinio kaj Britio pri la Falklandajn Insulojn en 1982. Li argumentis, ke ĝuste la “kaŝita” naturo de la moderna naciismo faras ĝin tre potenca ideologio, parte ĉar ĝi restas plejparte neekzamenita kaj nedefiata, dum ĝi tamen restas la fundamento de potencaj politikaj movadoj kaj de la plej multa politika perforto en la nuna mondo. Banala naciismo ne estu konsiderata malforta formo de naciismo, sed bazo por “danĝeraj naciismoj” Alvokoj al la “nacio” tamen ne tiom gravis en pli frua epoko, kiam la religio, persona lojaleco aŭ la familio povis esti alvokitaj kun pli da sukceso por mobilizi al agado. Li uzas la nocion ankaŭ por pridisputi “postmodernismajn” pretendojn, ke la nacio-ŝtato cedas terenon. Li notas tiurilate precipe la daŭrantan hegemonian potencon de la usona naciismo en skalo de monda superpotenco, komerce, kulture, armee KTP.
Rianápolis
Rianápolis estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.556 loĝantojn en 2010.
Kantono Bort-les-Orgues
Kantono Bort-les-Orgues (france canton de Bort-les-Orgues) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 8 kantonoj de la arondismento de Ussel. Ĝia ĉefurbo estas Bort-les-Orgues.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues la jenaj 10 francaj komunumoj :
Federacia vojo 42
La federacia vojo 42 - germane Bundesstraße 42 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 200 kilometrojn tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio, Rejnlando-Palatinato kaj Hesio. La plej norda kaj okcidenta punkto estas la urbopartoj Ramersdorf kaj Oberkassel de Bonno, oriente de la rivero Rejno, kaj la plej suda kaj orienta la komunumo Darmstadt. En la loko kie norde ligiĝas la germana aŭtovojo A59, la urba vojo A562 kaj la federacia vojo 42, la aŭtovoja kruciĝo volviĝas ĉirkaŭ la mezepoka kastelo Kommende Ramersdorf, origine rezidejo de la Ordeno de germanaj kavaliroj.
Dum la unuaj 150 kilometroj inter la urboparto Oberkassel de Bonno kaj Eltville la vojo ĉiam restas rekte ĉe la orienta riverbordo de la Rejno, kaj nur dum la lasta kvarono vojas sendepende de la rivera valo. La samajn 150 kilometrojn ĉe la okcidenta riverbordo de la Rejno vojas la federacia vojo 9.
Guillaume de Saint-Thierry
Guillaume de Saint-Thierry (, antaŭ 1075-1148), beatulo de la romkatolika eklezio, estis teologiisto el Francio, benedikta monaĥo kaj abato kaj poste cisterciana monaĥo, ĉefe konata pro siaj mistika teologio kaj sia amikeco kun Bernardo de Clairvaux kaj malamikeco kun Petro Abelardo.
Infanaĝo kaj formado (1075-1121)
Estas malfacile scii kiam Guillaume naskiĝis, sed oni scias, ke estis proksime de Lieĝo, hodiaŭ en Belgio sed tiam en la Romia Imperio, kaj en nobela familio. Pluraj datoj estis proponitaj, sed ŝajne la datoj post 1075 estas nun malakceptataj de la esploristoj. Li unue iris lernejen en tiu urbo, antaŭ ol iri kun sia frato Simon en Reims en Francio post 1091. Ambaŭ sekvis la kursojn de la loka majstro, nomita Godefroid kaj iris, je nekonata dato, en la benediktan monaĥejon Saint-Nicaise, ankaŭ en Reims, ,. Li tiam eble renkontis Abelardon, kaj amikiĝis kun li.
En 1118, kun sia abato, Guillaume iras en Clairvaux; tie li renkontis Bernardon de Clairvaux kaj amikiĝis kun li. Li de tiam deziris iĝi cisterciano, sed por tio li bezonis la bonvolon de siaj benediktaj superuloj. Malfeliĉe por li, antaŭ tio li estis elektita abato de Saint-Thierry, proksime de Reims, kaj do ne povis forlasi sian ordenon, kaj eĉ Bernardo mem malapogas tiun ideon, laŭ li tro malmatura.
Abato de Saint-Thierry (1121-1135)
Por plenumi sian taskon de abato, plie de la ĉiutaga administracio de sia monaĥejo kaj sia volo reformi la ordenon, li komencis verki: inter 1121 kaj 1124, li verkis Pri la Kontemplado de Dio kaj Pri la Naturo kaj la digno de la amo, kie oni jam povas legi la unuan formon de lia mistikismo. Respondante al la teologio kiun li taksas malbona pri la eŭkaristio de Rupert de Deutz, li verkis leteron al li kaj, en 1127, La Sakramenton de la altaro.
Ĉirkaŭ 1125, Guillaume malsaniĝis. Lia amiko, Bernardo de Clairvaux, invitis lin en la flegejon de Clairvaux, kie li resaniĝis. Ambaŭ amikoj multe diskutis dum tiu tempo pri temoj kiel la spirita naturo de la animo, la virtoj kaj malvirtoj, kaj la morala klarigo de la Alta Kanto de Salomono. Reirinte en Saint-Thierry, Guillaume surpaperigis tiujn diskutojn. La libron Konciza komento de la alta kanto li verkis tiam, kaj iomete poste li ankoraŭ verkis libron kie li kunigis komenterojn pri la Alta Kanto fare de Ambrozio de Milano kaj Gregorio la Granda (Eltiraĵoj de komentoj de la alta kanto).
Paralele de tiuj teologiaj verkoj, li daŭre laboris por la reformado de la benedikta ordeno, almenaŭ en sia regiono. La abatoj de la regiono petis al li verki la tekston Respondo de la benediktaj abatoj al la papa legato por respondi al la kardinalo Matthieu de Albano, eksa kanoniko de Reims kaj membro de la ordeno de Klunizo, dum la kapitulo de Soissons de 1132.
Emerita abato kaj cisterciana monaĥo (1135-1148)
Tri jarojn poste, en 1135, citante Aŭgustenon kiu diris ke en la Romia armeo oni iĝis emerita je 60-jaraĝo, li forlasis ⸺ eble kontraŭ la volo de Bernardo ⸺ sian postenon de abato en la monaĥejo de Saint-Thierry. Fine, post 17 jaroj, li iĝis cisterciano kaj iris en la nova monaĥejo de Signy. Ĉar li estis tro maljuna por sekvi la striktan cistercian regulon laŭlitere, kiu petas multe da fizika laboro, li rekomencis verki. De 1137 li finis verkojn komencitajn en Saint-Thierry, kiel la Meditadaj preĝoj kaj la Prelego pri la epistolo al la romanoj, kaj poste verkis novajn librojn, kiel la Prelego pri la alta kanto inter 1137 kaj 1139.
Tamen, li paŭzigu siajn proprajn verkojn por lukti kontraŭ danĝero kiun li pensas vidi en libro kiun li hazarde legis: nome la Teologio (Theologia) de la fama Petro Abelardo. Alarminte sian amikon Bernardo, li verkis la tekston Disputo kontraŭ Abelardo, kies argumentojn Bernardo uzos en la regiona koncilio de Sens (1140) dum kiu Abelardo estos kondamnita. Venkinte, li leviĝis kontraŭ alia "danĝero", nome Guillaume de Conches, kaj verkis kontraŭ li la verkon Letero pri la eraroj de Guillaume de Conches en 1143.
Laca, li ripoziĝis en 1444 en nova kartuziana ⸺ do duonermita ⸺ monaĥejo, la Monto de Dio. Reirinte en Signy, por danki siajn novajn kartuzianajn amikojn, li verkis inter 1444 kaj 1145 faman Oran Leteron, kies "vera" nomo estas Letero al la fratoj de la Dia Monto, kiu longtempe estis erare atribuita al Bernardo. En la libro, Guillaume listigas siajn aliajn verkojn. En tiu listo mankas iu libro, la Vivo de sankta Bernardo, kaj pro bona kialo: li verkis ĝin poste, post peto de sia fratoj kiuj sciis ke li bone konis Bernardon, sed mortis antaŭ ol fini ĝin (li verkis la parton kiu iras de la naskiĝo de la estonta sanktulo ĝis 1130, emfazante le mirkalojn de la abato).
Morto (1148) kaj beatigo (1215)
Post mallonga malsano, la 8-an de septembro 1148, je almenaŭ 73-jaraĝo, Guillaume forpasis en sia monaĥejo de Signy kaj estis enterigita en la monaĥejo.
La 12-an de januaro 1215, kiam Gilles la dua de Signy estis abato, la "relikvoj" de la mistikulo estis "translaciigitaj" en la eklezio mem; tiam, tio estis maniero beatigi iun.
San Cristóbal de las Casas (komunumo)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 166460 loĝantojn. El tiuj estis 80335 viroj kaj 86125 virinoj. La komunumo havas surfacon de 484 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2120 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 81678 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 67109 scipovis legi kaj skribi kaj 14492 personoj estis analfabetoj. Do 82% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 18% estis analfabetoj.
132421 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 42398 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 32.02% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Anturio
Geografia situiĝo
La habitato de anturio ampleksas nordan Meksikon (Tamaulipas, Nayarit) kaj Grandajn Antilojn ĝis suda Brazilo, norda Argentino kaj Paragvajo. Specia diverseco de la genro estas la plej granda en Panamo kaj Kostariko, krome en altaĵoj kaj malaltebenaĵoj de norda parto de Sudameriko kaj en pli eta kvanto ankaŭ en malgranda montaro de suda Meksiko kaj suda Brazilo.
82 specioj de anturioj estas endemiaj en Panamo, interne 26 specioj vegetas nur okcidente de Zono de la Kanalo de Panamo kaj 30 oriente de la Zono. Tri endemiaj specioj: A. hutchisonii, A. sanctifidense i A. antonioanum estas vaste disvastigitaj en la lando.
26 specioj de de anturioj estas endemiaj por Meksiko, ekzemple: disvestigita A. andicola, A. chiapasense, A. schlechtendalii ssp. jimenezii, A. nizandense, A. ovandense, A. pedatoradiatum kaj A. podophyllum. A. beltianum estas endemia specio en Nikaragvo, A. lancetillense en Honduro, kaj A. armeniense, A. parvispathum i A. retiferum en Gvatemalo.
11083 Karakaso
11083 Karakaso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la ĉefurbo de Venezuelo : Karakaso, fondita en 1567, unu el la ĉefaj urboj de Sudameriko.
Gir-arbara Nacia Parko
La Gir-arbara Nacia Parko ( ankaŭ konata kiel Sasan-Gir, ગીર રાષ્ટ્રીય ઉદ્યાન kaj गिर वन ) estas arbaro kaj naturprotektejo en Guĝarato, Barato. Establite en 1965, kun totala areo de 1 412 km² ( proksimume 258 km² por la tute protektita areo ( la Nacia Parko ) kaj 1 153 km² por la Faŭno-Rezervejo ), la arbaro situas 65 km en la sudoriento de Ĝunagad kaj 60 km en la sudokcidento de Amreli.
Ĝi estas la sola hejmo de la pura azia leono ( Panthera leo persica ) kaj estas konsiderita esti unu el la plej gravaj protektitaj areoj en Azio pro siaj subtenataj specioj. La ekosistemo de Gir-Arbaro, kun siaj variaj flaŭro kaj faŭno, estas protektitaj kiel rezulto de la klopodoj de la registara arbara administracio, faŭno-aktivuloj kaj ne-registaraj organizaĵoj. La gir-arbara regiono kaj siaj leonoj estis deklaritaj kiel "protektitaj" en la fruaj 1900-aj jaroj fare de la tiama Navab de la princa ŝtato de Junagadh. Tiu iniciato helpis en la konservado de la leonoj kies populacio subfalis al nur 15 pro buĉado por trofeoĉasado.
La censo de aprilo 2010 registris la leono-nombron de 411 en Gir-Arbaro, pliiĝon de 52 kompare kun tiu de 2005. La leona bredado-programo kovrante la parkon kaj ĉirkaŭan regionon bredis proksimume 180 da leonoj en kaptiveco ekde sia komenco.
Akvorezervoj
Pintsomere, surfaca akvo por sovaĝaj bestoj estas havebla ĉe proksimume 300 da akvopunktoj. Kiam trosekeco okazas post nesufiĉa precipitaĵo, surfaca akvo ne estas haveblaj ĉe plimulto de tiuj punktoj, kaj akvomalabundeco iĝas grava problemo (plejparte en la orienta parto de la rezervejo ). Certigante la haveblecon de akvo dum la pinto de la somero estas unu el la plej gravaj taskoj de la kunlaborantaro de la arbara administracio.
Flaŭro
Pli ol 400 da planto specioj estis registritaj en la inventaro de Gir-Arbaro fare de Samtapau & Raizada en 1955. La Botaniko-sekcio de Maharaja Sajajirao Universitato de Baroda redifinis la nombron al 507 dum sia inventaro. Laŭ la arbartipo-klasifiko de 1964 far Champion & Sheth, Gir-Arbaro apartenas al la "5A/C-1a- tre seka tektonoarbaro" klasifiko. Tektono vegetas kune kun sek-falfoliaj specioj. La degenerostadiaj (DS) subtipoj estas tiel derivitaj kiel: 1) 5/DS1-sek-falfolia vepreja arbaro, kaj 2) 5/DS1-sek-savana arbaro ( Loke konata kiel "vidis" ). Ĝi estas la plej vasta seka decidua arbaro en okcidenta Barato.
Tekton-portantaj areoj ĉefe troviĝas en la orienta parto de la arbaro, kiu konsistigas preskaŭ la duonon de la totala areo.
La arbaro estas grava biologia esplorareo kun konsiderindaj sciencaj, edukaj, estetikaj kaj amuzaj valoroj. Ĉiujare ĝi disponigas preskaŭ 5 milionojn kilogramojn da verda herbo kiu estas taksita ĉirkaŭ je 10 milionoj da usonaj dolaroj ). Ĉiujare la arbaro disponigas preskaŭ 15 000 tunojn da brulligno.
Faŭno
La totalo de 2 375 diferencaj faŭnospecioj de Gir-Arbaro inkludas proksimume 38 speciojn de mamuloj, ĉirkaŭ 300 speciojn de birdoj, 37 speciojn de reptilioj kaj pli ol 2 000 speciojn de insektoj. La karnomanĝuloj ĉefe ampleksas aziajn leonojn, hindajn leopardojn, hindajn longlipajn ursojn, hindajn kobrojn, kano-katojn, hienojn, orŝakalojn ( Canis aureus ), hindajn herpestojn, kaj Mellivora capensis. Azia dezertokato ( Felis silvestris ornata ) kaj ruĝmakulaj katoj ( Prionailurus rubiginosus ) ekzistas sed vidiĝas malofte.
Inter la pli malgrandaj mamuloj, histrikoj kaj leporoj estas oftaj sed manisoj estas maloftaj. La reptilioj estas reprezentitaj de la marĉa krokodilo ( la plej alta populacio inter ĉiuj naturprotektejoj en Barato ), Geochelone elegans ( testuduloj ) kaj la varano, en la akvoj de la regiono. Serpentoj estas trovitaj en la arbustaroj kaj arbaroj. Pitonoj foje vidiĝas laŭlonge de la riverbordoj. La Guĝarata Arbara Administracio adoptis la Baratan Krokodilo-Konservadan Projekton en 1977 kaj liberigis proksimume 1 000 breditajn marĉajn krokodilojn en la Kamleŝvar-Lagon kaj aliajn rezervujojn kaj malgrandajn akvokorpojn en kaj ĉirkaŭ Gir-Arbaro.
La abunda avifaŭno enhavas pli ol 300 da birdospecioj, la plej granda parto el kiuj estas loĝantaj. La kadavromanĝantaj birdoj nombras 6 registritajn speciojn de vulturoj. Kelkaj el la tipaj specioj de Gir-Arbaro inkludas krestan serpentaglon, la endanĝerigitan nizaglon, krestan akcipitron, brunan fiŝgufon, bengalan gufon, rokarbustaran koturnon, nigrakapan oriolon, krestarbapuson kaj bluflugilan piton. Ocyceros birostris ( buceredoj ) ne estis trovita en la lasta censo de 2001.
Genzone
Genzone estas komunumo de Italio.
Les Diaboliques (filmo)
Les Diaboliques estas franca filmo de Henri-Georges Clouzot, aperinta en 1955.
Muziko
La muziko, komponita de Georges Van Parys, entute daŭras 2 minutojn 21 sekundojn: 1 minuton 57 sekundojn en la komenca prezento, 24 sekundojn en la fina prezento. Ĝi tute forestas el la cetero.
Mumioj de Chinchorro
La Mumioj de Chinchorro [ĉinĈOro] estas mumiigitaj restaĵoj de homoj el Sudameriko en kulturo de Chinchorro, trovitaj tie, kie nun estas norda Ĉilio kaj suda Peruo. Ili estas la plej malnovaj ekzemploj de artefarite mumiigitaj homaj restaĵoj. La plej malnovaj datas de jaroj. La mumioj estis daŭre faritaj ĝis ĉirkaŭ 1800 a.K.
Ili estis unue studitaj de la anda arĥeologo Max Uhle en 1914. Hodiaŭ, pli ol 280 mumioj estis trovitaj. Ĉirkaŭ 120 el ili estas konservitaj en la muzeo de la Universitato de Tarapacá. Lastatempe, sciencisto vidis, ke kelkaj el la mumioj estas degelantaj.
Tio estas ĉar la pliigita humideco pro la klimata ŝanĝo lasas mikrobojn ataki la haŭton.
Teĥnikoj
Uhle kategoriigis la tipojn de mumiigo kiujn li vidis en tri kategoriojn: simpla traktado, kompleksa traktado, kaj kot-tegitaj mumioj. Depost tiam, aliaj arĥeologoj rafinis lian klasifikon kaj nun plejparte uzas la sekvan klasifikon de mumiigo de Chinchorro: natura, nigra, ruĝa, kot-tegita kaj bandaĝita mumioj. La du plej komunaj teĥnikoj uzitaj en mumiigo de Chinchorro estis la nigraj mumioj kaj la ruĝaj mumioj.
Rio Quente
Rio Quente estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.311 loĝantojn en 2010.
Henrik Maŝler
Henrik MAŜLER (naskiĝis en 1908; mortis la 20-an de aprilo 1991) estis la motoro de la israela Esperanto-movado ekde la 1950-aj jaroj.
Maŝler estis senlaca informanto kaj instruanto, kunaŭtoro (tradukinto al la jida) de lernolibro kun vortaro por hebrelingvanoj de Leopold Dreher (traduko aperis en 1965). En 1968 li aperigis kolekton de politikaj anekdotoj el tiamaj socialismaj landoj, La necenzurita humuro.
Koluma otido
La Koluma otido aŭ Hubara-otido (Chlamydotis undulata) estas granda birdo de la familio de Otidedoj de la ordo Gruoformaj. La Azia ekssubspecio estas nun konsiderata kiel aparta specio, Makkvina otido, Chlamydotis macqueenii. Ili estas la ununuraj membroj de la genro Chlamydotis.
Disvastiĝo
Ĝi bredas en la Kanaria Insularo kaj norda Afriko. La dividolimo inter la du specioj estas la duoninsulo Sinaja. La Koluma otido estas loĝanta birdo en sia teritorio. Estas tri klare diferencaj subspecioj: Ch.u. fuertaventurae, endemismo de Kanaria Insularo; Ch.u. undulata, en norda Afriko el Maroko ĝis Egiptio kaj eksubspecio Ch.u. macqueenii aŭ pli bone dirite ''Ch. macqueenii'' en Azio el Mezoriento ĝis Mongolio.
NGC 3099A
NGC 3099A (aliaj indikoj — MCG 6-22-59, ZWG 182.64, NPM1G +32.0227, PGC 29087) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Koluma otido
Disvastiĝo
Tiu specio bredas en ebenaj desertoj kaj aliaj tre sekegaj ŝtonaj aŭ sablaj zonoj. Foje en tritikokampoj aŭ aliaj terkulturejoj, ĉefe somere.
Aspekto
Koluma otido estas iom pli ol 60 cm longa kun enverguro de 140 cm kaj pezo de ĝis 3 k la maskloj. Ĝi estas pli granda ol Malgranda otido kaj pli malgranda ol Granda otido. Ĝi estas brunflava supre kaj blanka sube, kun nigra strio laŭlonge kaj ambaŭflanke de la longa kolo -ĉefe la masklo-. La resto de la kolo kaj gorĝo estas grizaj. Dumfluge la longaj flugiloj montras grandajn brunajn kaj nigrajn partojn kontraste kun blanka parto -ne tiom granda kiom en Granda kaj Malgranda otidoj- ĉe flugilbazo. Koluma otido estas iome pli malgranda kaj malhela ol Makkvina otido, Chlamydotis macqueenii.
NGC 3099A
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Koluma otido
Aspekto
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la femalo estas pli malgranda kaj griza sube. Laŭ voĉo tiu birdo estas preskaŭ silenta.
Kutimoj
Ili estas solecaj dum bredado kaj sociaj en aliaj epokoj.
Kiel aliaj otidoj, tiu specio organizas specialan pariĝadan ceremonion per gonflado kaj montrado de blanka plumaro ĉefe de kapo kaj gorĝo dum ili subenkaŝas la kapon kaj solene promenadas cirkle aŭ surloke.
La ino demetas 2 ĝis 4 ovojn surplanke protektite de herbo. Kovado daŭras ĉ. 24 tagojn.
Tiu palearktisa specio estas ĉiomanĝanta, ĉefe semojn, insektojn -saltuloj- kaj aliaj etaj bestetoj -lacertoj kaj serpentoj-.
Aldeanueva de Ebro
Geografio
Aldeanueva de Ebro estas sur la valo de la rivero Ebro, sur fruktodona agrikultura valareo, kio ebligis historie prosperan legoman produktadon, je 10 km de Calahorra kaj je 65 km de Logronjo, regiona kaj provinca ĉefurbo. Aldeanueva de Ebro havas facilan komunikadon pro situo inter la nacia ŝoseo N-232 kaj la aŭtoŝoseo AP-68, kiuj komunikas nordokcidente kun Calahorra kaj Logronjo kaj sudoriente kun Alfaro.
Historio
Ĝia origino datas de la 11-a jarcento, kiam estis fondita de paŝtistoj el Kameroj kaj Calahorra, post la konkero el islamanoj de tiu fare de la reĝo García Sánchez la 3-a, de Nájera, en 1045; ĝi estis domaro de Calahorra ĝis sendependigo en 1664, regante Filipo la 4-a, pere de la pago de konsiderinda monsumo pruntita de la monaĥoj de Fitero, navara monaĥejo kun kiu ĝi estis ligita. Post multaj konfliktoj, kio tiam nomiĝis Arnedo de Ebro iĝis posedo de Manuel Íñiguez de Arnedo.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed male ĉe Aldeanueva, kie oni stabiliĝis en ĉirkaŭ 2 700 loĝantoj dum preskaŭ la tuta jarcento.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo (vitejoj, migdalarboj, olivarboj kaj fungoj). Ĉio estas sen irigacio spite la proksimecon de la rivero Ebro. Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, ermitejoj, Jakoba Vojo, vitgardejoj ktp.
Laborista Esperanto-Asocio
Laboristaj Esperanto-Asocioj estas asocioj, kiuj propagandas Esperanton en laborista medio.
Post la fondiĝo de SAT kelkaj el tiuj asocioj akceptis kunlaboron kun ĝi, fiksita en la kadro de la Gotenburga Konvencio, akceptita ĉe la 8-a SAT Kongreso en 1928.
Nunaj LEAoj ligitaj al SAT
Ili funkcias laŭ la Gotenburga konvencio kaj celas:
En-Gedi
En-Gedi (elparolata kiel ejn gedí, hebre עין גדי "Fonto de kapridoj") estas akvoriĉa oazo en la norda parto de israela dezerto Negev. Ĝi situas ĉe okcidenta bordo de la Morta Maro, nur kelkajn kilometrojn sude al okcident-jordanlanda limo. Hodiaŭ troviĝas tie kibuco kaj ampleksa naturprotekta areo. Ĝi estas citita ankaŭ en la Biblio.
Historio
La oazo de En Gedi estis loĝata jam ekde la 4-a jarmilo a.K.; el tiu tempo troveblas ankoraŭ hodiaŭ restaĵoj de temploj. Oni mencias la lokon en la Biblio plurfoje, inter aliaj la posta Reĝo David kaŝis sin for de Saul en la kavernoj de la regiono.
Sur la setleja monteto "Tel Goren"- proksime al la kibuco -, oni pruvis ekziston de setlejaj tavoloj el la 7-a a.K ĝis 5-a p.K. jarcentoj. Unu elfositan setlejon la romianoj detruis en 68 p.K. en la juda milito kaj la loĝantojn mortigis. La fuĝintaj zelotoj batalis en la proksima Masada kontraŭ la romianoj. Kelkajn jardekojn pli poste, fuĝis la sekvantoj de Bar-Koĥba en la kavernojn de En Gedis, kie ili finfine estis murditaj.
Kibuco En-Gedi
En-Gebi restis post la 5-a jc ĝis 1949 neloĝata, kiam la israela armeo ekipis tie militistan apogpunkton. El tiu evoluis en 1953 la kibuco, kiu estas nur – ĉe bordo de la Morta Maro – grava turisma celo. La varmega klimato ebligas eĉ produkton de tropikaj produktoj.