cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marianne Szemes
Marianne Szemes [semeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szemes Marianne estis hungara reĝisoro, scenaristo. Ŝia origina familia nomo estis Magaziner, ŝia iama familia nomo estis Mátrai, ŝia pli mallonga persona nomo estis Mari. Ŝia edzo estis Mihály Szemes.
Marianne Magaziner naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Marianne Szemes devenis el juda familio. Ŝi akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1949. Ŝi estis la unua hungaro, kiu iĝis ina reĝisoro. Ŝi komencis sian reĝisoran karieron en produktejo pri novaĵfilmoj. Tiu filmoj tiam estis videblaj en kinejoj antaŭ la kutimaj filmoj. Ŝi reĝisoris 500 novaĵfilmojn, poste pro disvastiĝo de televido ĉiuspecajn filmojn. Ŝi edziniĝis en 1946, ŝi naskis 2 filinojn en 1950 kaj 1952, en 1977 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis premiojn en 1966 kaj 1969, krome ŝiaj filmoj festivalajn premiojn.
(160092) 2000 PL6
(160092) 2000 PL6 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed pro sia granda orbita klineco ĝi restas malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,37189 astronomia unuo, tie estas 55,634 milionoj da km.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Finnlanda Olimpika Komitato, fondita en 1922.
(160091) 2000 OL67
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj geastronomoj Susan D. Kern kaj Marc W. Buie kaj elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Neŭtrala zono saŭdarabia–iraka
La neŭtrala zono inter Irako kaj Saud-Arabio (المنطقة المحايدة بين السعودية والعراق) estis areo ĉe la landlimo inter Saud-Arabio kaj Irako, difinita en 1922 kiel parto de la Traktato de Uqair post intertraktadoj inter la Sultanlando de Najd kaj la aŭtoritatoj de la Brita Mandato de Mezopotamio, kiu antaŭis modernan Irakon. La landlimo inter la du landoj en la neŭtrala zono ne estis oficiale difinita. Prova interkonsento pri dividado de la areo estis atingita en 1981, kaj la dividado efektiviĝis en 1983.
(160091) 2000 OL67
Malkovro
Laŭ Wm. Robert Johnston, ĝi havus kombinatan diametron de ĉirkaŭ 92 km; por Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksita diametro de 123 km.
Neŭtrala zono saŭdarabia–iraka
Simila neŭtrala zono estis ankaŭ inter Saud-Arabio kaj Kuvajto. La kialo de la neŭtralaj areoj kuŝas en la karaktero de la loĝantoj de la areo komence de la 20-a jarcento. En tiu tempo, diversaj nomadaj beduentriboj travagis la areon, kaj tial la temo de landlimoj ne estis de granda graveco. Tamen, kun la eniro de la Brita imperio en la regionon, la britoj premadis la landojn por precize desegni la landlimojn, por malhelpi estontajn konfliktojn kaj konservi pacon. En la areo inter Saud-Arabio kaj Irako estas la problema Zaffir-tribo, kaj tial, en la Uqair-Protokolo, estis decidite ke neniu lando konstruos fortikaĵojn aŭ staciosoldatojn en la areo, aŭ laŭ la landlimo ĝenerale.
La disputo daŭris dum multaj jaroj. Nafto estis malkovrita en la neŭtrala zono inter Saud-Arabio kaj Kuvajto, do la du landoj decidis dividi la areon inter ili. En 1981, pro la eksplodo de la Iran-Iraka milito, Irako kaj Saud-Arabio decidis dividi unufoje por ĉiam la neŭtralan zonon inter ili, por stabiligi ilian landlandlimon. La 26-an de decembro 1981 estis subskribita la interkonsento inter la landoj, sed pro nekonata kialo ĝi ne atingis Unuiĝintaj Nacioj aŭ ajnan alian landon ĝis junio 1991, do por multaj landoj la neŭtrala zono ankoraŭ ekzistas.
(160091) 2000 OL67
Satelito
Tiu satelito havas diametron estimata je 56 km, tie estas 76 % de la diametro de la centra korpo. Ambaŭ korpo orbitas ĉirkaŭ komuna baricentro kun periodo de 347,085 ± 0,475 tagoj, orbitan de 7695 ± 685 km kaj orbita discentreco de 0,2365 ± 0,0385.
La de ambaŭ korpoj estas ankoraŭ nekonataj.
33175 Isabellegleeson
33175 Isabellegleeson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:3 kun Marso
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Isabelle Jane Pravdova Gleeson (naskiĝis en 2019), unua nepino de la dua malkovrinto. Ŝi kaj siaj gepatroj vivas en Irlando.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Kun la artsketistoj Helena Engelmann kaj Alfred Berger, venkantoj de la para konkurso, kaj aldone la 21-jara Herma Szabó, kuzino de Helena Engelmann, venkanto de la virina konkurso, la aŭstra teamo havas du olimpikajn ĉampionojn. Krome, Willy Böckl gajnis arĝentan medalon en la vira konkurso. Tio igas la malgrandan Alpan respublikon la tria plej bona nacio en Chamonix. La glacihokea teamo, kiu poste iĝis eŭropaj ĉampionoj en 1927 kaj 1931, nuligis sian partoprenon antaŭ la komenco de la vintraj sportaj semajnoj. La aŭstroj verŝajne fordonis alian medalon ĉi tie.
La partopreno de la kvar aŭstroj ne estis sen kritikoj. Fine laŭ la konsideroj de la registarioj de Francio kaj Britio, la duobla monarkio Aŭstrio-Hungario kun la Germana Regno rigardiĝis la ĉefaj motoroj de la unua mondmilito. Al ĉiuj sportistoj de la juna respubliko Germanio tial estis rifuzita partopreno en Chamonix, sed la respublikoj Aŭstrio kaj Hungario, aliflanke, rajtis sendi atletojn, kio poste kaŭzis protestojn kaj la akcepton de germana teamo al la Vintra Olimpiko 1928 en Sankta Maŭrico.
Sallagriffon
(jen france, okcitane Salagrifon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Kantokonkurso je Wartburg
La Kantista konkurso ĉe Wartburg (germane: Sängerkrieg auf der Wartburg, Wartburgkrieg) okazis laŭ mezepoka rakontado en 1206 aŭ 1207 ĉe la korto de la turingia landgrafo Hermano la 1-a, en Eisenach, Germanujo, sur Wartburg.
Fontoj
Prikribo troviĝas en lirika-didaktika poemo en mezaltgermana lingvo verkita en la tempo de 1260 fare de anonimulo. Sed translokiĝo rekte je Wartburg nenie antaŭ la kronikoj de Johannes Rothe aperas. La poeziaĵo kantigas sep artistojn, i.a. Heinrich von Ofterdingen, Walther von der Vogelweide, Wolfram von Eschenbach, Reinmar von Zweter pri la plej glorinda princo. Temas pri artista batalo treege serioza, pri vera batalo. Heinrich von Ofterdingen, kiu kontraŭe al la aliaj prikantas la laŭdon de duko Leopoldo la 6-a (Aŭstrio), malvenkas: venkanto estas Walther von der Vogelweide kiu laŭdegis la agojn de la landgrafo turingia. La superitulo tamen ne pretas akcepti la verdikton kiu kondamnas lin je senkapigo kaj vokas la magiiston Klingsor el Hungario je helpo. Klingsor sekve kverelas kun Wolfram von Eschenbach pri mistikaj enigmodemandoj: Wolfram lerte kaj brile solvas ĉiujn problemojn pro ke Klingsor minacas venigi je helpo eĉ la diablon.
Karaktero literaturhistoria
La poemo havas strofan ordon kun dialogoj sed ne gro gravas poezivalore. Ĝi konserviĝas en du pritraktiĝoj en la t.n. Manesse-kodekso kaj Jena-kodekso. La legendo refamiĝis en la 19-a jarcento danke al la opero Tannhäuser de Richard Wagner.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 20. Leipzig 1909, p. 390 (tie ĉi interrete)
Jenő Farkasházy
Jenő Farkasházy [farkaŝhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkasházy Jenő estis hungara ceramikisto, entreprenisto. Lia nobela antaŭnomo estis farkasházi, lia origina familia nomo estis Fischer [fiŝer] ĝis 1904, lia avo estis Mór Fischer, lia frato estis Zsigmond Farkasházy. Jenő Farkasházy naskiĝis la en Székesfehérvár, li mortis la  en Herend (li estis entombigita en Tata (Hungario).
Biografio
Jenő Farkasházy devenis el riĉa juda familio. Li maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis 8 jarojn en Nacia Altlernejo de Belartoj en Parizo, fine li profundigis siajn studojn en Anglio kaj Germanio. Komence li estis arta gvidanto en porcelana uzino en Ungvár, ekde 1897 uzinestro en Herend. Li mem planis kaj pentris porcelanojn. En mondekspozicio en Parizo li ricevis inspiron pri modernaj formoj kaj teknikoj. Li ricevis Honoran legion.
Carrascal del Obispo
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carrascal, Huelmos y Casasolilla, Olleros, Pedro Martín, San Pedro Acerón de Abajo kaj San Pedro Acerón de Arriba, okupas totalan areon de 40,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 223 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 38 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Trifenilstana (IV) acetato
Trifenilstana acetato aŭ etanato de trifenilstano estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acetatoj, rezultanta el interagado de la trifenilstana hidroksido kaj acetata acido. Trifenilstana hidroksido estas senkolora aŭ blanka, senodora solidaĵo, malmulte solvebla en akvo kaj solvebla en aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Trifenilstana hidroksido prezentas tri fenilajn grupojn kaj unu acetatan grupon ligitajn al stanatomo. Fentina acetato uzatas kiel fungicido kaj en la traktado de plantaj malsanoj.
Saint-Vallier-de-Thiey
(jen france, okcitane Sant Valier) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Bagnères-de-Bigorre (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), fermita en 1970 kaj priservata de aŭtoĉaroj LiO.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Morcenx - Bagnères-de-Bigorre (652000).
Andor Szilágyi
Andor Szilágyi [silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Andor estis hungara reĝisoro, scenaristo.
Andor Szilágyi naskiĝis la  en Szolnok.
Biografio
Andor Szilágyi akiris diplomon en Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh en 1983. Komence li provis plurajn okupiĝojn. Inter 1986–1993 li estis helporeĝisoro de Hungara Televizio, poste li estis liberprofesiulo, plej ofte dramisto kaj reĝisoro. Li ricevis premiojn inter 1990-2004. Li havis edzinon, ili vivis en Pilisszentiván.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1908
La svedlingva finnlandano Verner Weckman, kiu ekde 1904 vivis en Karlsruhe, Germana Regno, estis la unua finnlandano kiu gajnis oran medalon en regula kvarjara olimpiko, en greka-romia luktado, post kiam li jam havis saman oran medalon en la Inter-Olimpiko 1906. Li estis la gvida motoro starigi finnan teamon, kiu komune vojaĝus al la Inter-Olimpiko 1906 en Ateno kaj ankaŭ al la Olimpiko de 1908, kaj insistis partopreni en finna teamo, kvankam la germana teamo ankaŭ tre varbis lin. En la finalo li venkis sian samlandanon Yrjö Saarela, kiu do ricevis duan rangon korespndan al nuna arĝenta medalo.
Doñinos de Ledesma
Doñinos de Ledesma estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco.
Estas dolmenoj en la areo, sed la setlejo mem fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Séranon
(jen france, okcitane Seranon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Moya (Las Palmas)
Moya estas urbo kaj municipo apartenanta al la provinco Las Palmas, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sur la norda parto de la insulo Gran Canaria. La loknomo Moya plej verŝajne devenas de la guanĉoj, sed fakuloj ne interkonsentas pri la preciza signifo.
En tiu municipo estas unu el la plej gravaj naturaj lokoj de Kanarioj, nome Los Tilos, restaĵo de la praarbaro Doramas, nome ĉefa areo de laŭrisilvo de la insulo Gran Canaria. Aliflanke, Moya estas naskoloko de la poeto Tomás Morales, kies naskodomo iĝis muzeo.
Geografio
Moya estas en la norda parto de la insulo Gran Canaria, je 25 km de la provinca kaj insula ĉefurbo, kio helpis ĝian disvolvigon. Ĝi enhavas areon de 31.87 km², kiel unu el la plej malgrandaj teritorioj de la insulo.
La municipa teritorio limas kun tiuj de Santa María de Guía de Gran Canaria (okcidente) kaj Valleseco, Firgas kaj Arucas (oriente). Sude koincidas pintoj de Artenara kaj Tejeda. Norde estas la Atlantika Oceano.
La municipa ĉefurbo, nome la urba kerno, estas je 543 m.s.m., kaj la plej alta loko estas 1 770 m.s.m. en monto Moriscos. La municipa teritorio deklivas el sudaj altaĵoj ĝis la marbordo.
Moya posedas parton de sia teritorio protektita ene de la Kanaria Reto de Protektitaj Naturaj Areoj, havante integre la naturan rezervejon Los Tilos de Moya, kaj kunhavante kun najbaraj municipoj la ruran parkon Doramas, la naturan rezervejon Azuaje, la naturan rezervejon Barranco Oscuro, la Naturan Monumenton Montañón Negro kaj la protektitan pejzaĝon Las Cumbres. Barranco Oscuro kaj Los Tilos estas inkluditaj en la Reto Natura 2000 kiel Zono de speciala konservado (ZSK). ​
Historio
En la areo estis grava setlado de guanĉoj. Ili praktikis brutobredadon kaj agrikulturon, kiel atestas restaĵoj de tiu epoko. Post la konkero de Gran Canaria en 1478, la novaj kolonoj, kastilianoj kaj portugaloj, dediĉis sin al la samaj taskoj, ĉefe cele al cerealoj kaj fiŝkaptado.
Dekomence estis loĝado en la ĉefa loko malsupre (kerno de Moya) kaj pli dise super 600 m (monto Doramas). Laŭ la disvolvigo de la agrikulturo meze de la 18-a jarcento la kerno de Moya koncentris 43.7 % de la lokanoj, dum Fontanales, dua grava loko, 14.2 %; sed komence de la 19-a jarcento la koncentro en la urba kerno reduktiĝis al 19.3 % dum la loĝlokj de Doramas plialtiĝis al 31.2 % pro disdonado de teroj tie inter 1806 kaj 1812. Estis unuetaĝaj domoj (kerno, marbordo kaj Fontanales) kaj groto (Montaro Doramas).
Demografio
La municipo havis 7 792 loĝantojn je 2017, estante la 24a de la provinco Las Palmas kaj la 14a de la insulo Gran Canaria.
Historie la loĝantaro regule kreskiĝis ĝis 10 000 loĝantoj en 1960, sed poste oni malaltiĝis ĝis nunaj malpli ol 8 000.
Teritoria organizado
Moya dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
Moya bazis sian ekonomion en agrikulturo (unue sukerkano kaj poste vitoj, legomoj, cerealoj kaj finfine milio, pri kio ĝi estis ĉefa loko en la insulo, ĉefe el la 19-a jarcento). Estas ankaŭ brutobredado de kaproj kaj ŝafoj; gravas produktado de fromaĝo. Sed lastatempe turismo iĝis ĉefa ekonomia rimedo.​
Turismo
La turisma disvolviĝo okazis el la dua duono de la 20-a jarcento. Nun estas granda disvolviĝo de rura turismo. Eblas montara piedirado, kultura turismo, marsportoj kaj aliaj okupitecoj.
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Martutene (stacidomo)
Martutene estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Donostio en la kvartalo Martutene. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Saint-Sauveur-sur-Tinée
(jen france, okcitane Sant Sarvaor) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Provinco Dancigo-Okcidenta Prusio
Provinco Dancigo-Okcidenta Prusio (germane: Reichsgau Danzig-Westpreußen, pole: Okręg Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie) – administra unuo kreita dum la dua mondmilito de la regopovoj de Tria Regno sur areo de Apudvistula Pomerio.
La provinco, establita kontraŭ internacia juro, konsistis el 5 polaj teritorioj, i.a. de Libera Urbo Dancigo. Neagnoskita de pola ekzila registaro, Aliancanoj kaj neŭtralaj ŝtatoj. Januara ofensivo de Ruĝa Armeo finis ĝian ekziston en 1945.
Vidu ankaŭ
Gdańsk-Prusy Zachodnie
Spéracèdes
(jen france, okcitane Las Perascedas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Saorge
La komunumo situas rekte borde de la limo al Italio, de la komunuma administrejo ĝis la limo perpiede estas 7 kilometroj. La teritorio havas komunan limon kun Belvédère, La Bollène-Vésubie, Breil-sur-Roya, Fontan, La Brigue, Tende, Pigna, Rocchetta Nervina kaj Triora.
Tojo Ŝibata
Tojo ŜIBATA (田 ト ヨ; la 26-an de‏ junio 1911 en Tochiji - la 20-an de januaro 2013 en Ucunomija) estis japana poeto, kies verkoj fariĝis furoraj.
Vivo
Ŝibata devenas de riĉa rizkomercista familio, kiu perdis siajn riĉaĵojn. 20 jaraĝa ŝi edziĝis unuafoje, sed ĉi tiu geedzeco finiĝis post duonjaro. 33 jaraĝa ŝi reedziĝis kaj havis sian nuran filon, Kanichi.
Nur tiam kiam ŝi 92 jaraĝis, Ŝibata komencis verki poemojn laŭ la instigo de sia filo, ĉar pro dorsdoloro ŝi estis devigita rezigni sian ŝatokupon de klasika japana danco, kaj tiele ŝi turnis sin al verkado de poezio.
Ŝia unua libro "Ne perdu la spiriton" ( Kuĝikenajde - く じ け な い い で) enhavanta 42 poemojn, estis komerce publikigita en 2010, kiam ŝi estis 98 jaraĝa.
En septembro 2011, ŝia dua libro, "Mi, la centjarulo" (Jakusai Nu Ŭataŝi - 百 歳 の 私) estis publikigita.
Ŝiaj poemoj traktas maljunaĝon kaj memorojn, kaj estas karakterizitaj per optimismo kaj ĝojo kune kun traktado de diversaj malfacilaĵoj tra la jaroj.
Ŝaj kolektaĵo de poemoj fariĝis furorlibroj. Ŝia unua libro vendis milionon kaj duonon da ekzempleroj, konsiderante ke la vendo de poeziolibro en Japanio en 10 000 ekzempleroj estas konsiderata sukceso.
Castellanos de Moriscos
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Alto del Barro, Castellanos de Moriscos, Polígono industrial kaj la Urbanización La Almunia, krom la senhomejoj El Praíto, Fuente Pedraza kaj Prado del Valle, okupas totalan areon de 13,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 2 557 loĝantojn. Ĝi akiris pli ol 2 000 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ĝis proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Limas kun loĝlokoj La Vellés, Pedrosillo el Ralo, San Cristóbal de la Cuesta, Gomecello, Villares de la Reina kaj Moriscos. Ĝi distas nu 8 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, kaj lastatempe rura turismo kaj ĉefe servoj kiel dormurbo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Sospel
(jen france, okcitane Susper) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
30411 Besse
30411 Besse estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca planeda sciencisto Sébastien Besse, de la Eŭropa Kosma Agentejo (Madrido, Hispanio). Li studas la surfacajn ecojn de kometoj, asteroidoj la Luno kaj Merkuro.
Jürg Laederach
Jürg LAEDERACH (la 20an de decembro 1945 – la 19an de marto 2018) estis svisa verkisto.
Jürg Laederach estis aŭtoro de eksperimenta prozo tiel kiel teatraĵoj kaj radiaj skeĉoj. Li ankaŭ elstaris kiel tradukisto el la angla kaj franca.
Chagarcía Medianero
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Chagarcía kaj Juarros, okupas totalan areon de 14,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 48 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Sigale
(jen france, okcitane Sigala) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Coca de Alba
Coca de Alba [KOka] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes. Coca estas komprenebla etimologie kiel reloĝata el lokanoj el Coca (Provinco Segovio) kaj de Alba kiel apartenanta al la Duklando de Alba de Tormes.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 97 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 100 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 35 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. La mudeĥarstila absido de la preĝejo videblas en la blazono.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Doñinos de Salamanca
Doñinos de Salamanca estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Metropola Areo de Salamanko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Argentina, Doñinos de Salamanca, El Pegollo, San Julián de la Valmuza kaj Santibáñez del Río, okupas totalan areon de 14,05 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 2 014 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 1 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj kaj ĝia proksimeco al la provinca ĉefurbo. Limas kun loĝlokoj Parada de Arriba, Carrascal de Barregas, Villamayor, Galindo y Perahuy, kaj Salamanko. Ĝi distas nur 8 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis kaj ĉefe servoj kiel dormurbo.
Éjeme
Éjeme [Eĥeme] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Tierras del Tormes.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Éjeme, Martín Vicente kaj Portillo, okupas totalan areon de 17,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 130 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 29 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1912
La finnaj sportistoj ekde la unuaj oficialaj olimpikaj aperoj en 1906 kaj 1908 aperis en finna teamo, kvankam la Grandprinclando Finnlando tiam ankoraŭ apartenis al la Rusia Imperio, dum aliaj sportistoj ekzemple el la postaj ŝtatoj Estonio, Latvio kaj Litovio ne havis tiun privilegion kaj devis konkuri kadre de la rusia teamo. Kompreneble la geografia proksimeco de Finnlando al Stokholmo faciligis, ke en 1912 la finna delegacio estis aparte granda. En la Malferma Ceremonio la teamo de Finnlando paradis sub la flago de svedlingva ina gimnastika klubo el Helsinko.
Interalie legenda iĝis la duonfinalo en luktado inter la finno Alfred Asikainen kaj la sportisto Martin Klein el norda Livonio, la pli posta Estonio, kiu konkuris en la teamo de la Rusia Imperio: la matĉo daŭris 11 horojn kaj 40 minutojn. Post tio la arbitraciistoj decidis ke Martin Klein venkis. Li la sekvan tagon havis la finalan matĉon, sed rezignis pri ĝi, estante tro elĉerpita pro la antaŭa lukto, kaj libervole kontentis ricevi nur la duan rangon, korespondan al nuna arĝenta medalo.
Zsófia Szilágyi
Zsófia Szilágyi [ĵOfia silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Zsófia estas hungara helporeĝisoro, reĝisoro, scenaristo.
Zsófia Szilágyi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsófia Szilágyi akiris diplomon en Universitato de Pécs en 2002, poste reĝisoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2007, fine teatrosciencan diplomon en 2009. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Ildikó Enyedi, Péter Gothár, Péter Tímár, Francisco Gózon kaj Levente Osztovits. Ŝi debutis kiel filmisto jam en 2006. Inter 2007 kaj 2009 ŝi ankaŭ estis asistanto en la Universitato de Dramo-Filmo. En 2011 ŝi gajnis stipendion.
Les Rita Mitsouko
Les Rita Mitsouko ([le ʁita mitsuko], [micuKO]) estis franca pop-rok grupo formita de Fred Chichin kaj Catherine Ringer. La duo ludis por la unua fojo kiel Rita Mitsouko ĉe la Gibus Club en Parizo en 1980. Ili iĝis unu el plej laŭditaj grupoj en Francio. "Marcia Baila", ilia debuta unuopaĵo produktita de Conny Plank, iĝis numero 2a en listo de francaj unuopaĵoj en 1984. Ili poste startigis kunlaboradon kun produktisto Tony Visconti por du albumoj: nome the No Comprendo kaj Marc & Robert. "Singing in the Shower" (Kantante en la duŝejo), kantita duete kun la grupo Sparks, estis komerca sukceso en Francio kaj estis ege aŭskultita en usonaj dancradiaj stacioj en 1988. Ankaŭ Iggy Pop kunlaboris kun ili en la verko de 1993 nome Système D, duete kun Ringer en "My Love Is Bad" (Mia amo estas malbona).
Chichin mortis pro kancero en 2007. Anstataŭ pluigi karieron kiel Les Rita Mitsouko, Ringer kompletigis finan turneon, "Catherine Ringer chante Les Rita Mitsouko and more" (Catherine Ringer kantas Les Rita Mitsouko kaj plie), kaj startigis soloan karieron.
The Life and Times of Judge Roy Bean
The Life and Times of Judge Roy Bean (Vivo kaj tempo de la jŭgisto Roy Bean) estas vakera filmo verkita de John Milius, reĝisorita de John Huston kaj ĉefrolulita de Paul Newman. La filmo estas libera adaptaĵo de la vivo de reala duonlegenda juĝisto Roy Bean.
Intrigo
Eksterleĝulo Roy Bean (Paul Newman), alvenas ĉe la limo kun Teksaso ĉe la rivero Pecos. La klientoj de la drinkejo batas, ŝtelas kaj ligas lin surĉevale por fitrakti lin. Junulino María Elena (Victoria Principal) trafas lin kaj savas lian vivon. Roy rekuperiĝas, revenas al la urbo kaj mortigas siajn atakintojn. Ĉar tie ne estas leĝordo, li nomumas sin mem juĝisto kaj "la Leĝo okcidente de Pecos" kaj "patrono" de la lokanoj. La setlejo urbiĝas, dum la juron zorgas la helpantoj de la juĝisto (siavice ankaŭ iamaj eksterleĝuloj), kaj la juĝisto mem siavole. Roy Bean amaferas kun la meksika María Elena, kiu mortis naskinte la ambaŭan filinon. Dume la juĝisto veturis al la urbo por vidi persona sian amatan aktorinon Lillie Langtry, sed tie li estas denove batita, ŝtelita kaj trompita, pro kio li finfine ne konas la aktorinon.
Iom da tempo poste, trajno alvenas al la urbo, kie restas nur muzeo pri Lillie Langtry kaj la juĝisto, zorgita de du iamaj liaj helpantoj. El la trajno venas Lillie Langtry (Ava Gardner) kaj Tector (Ned Beatty), la drinkejzorgisto, nun muzeo, rakontas al ŝi la historion de la juĝisto Roy Bean kaj liajn sentojn al ŝi. La filmo finiĝas dum ŝi legas leteron kiun Bean estis lasinta por ŝi.
Escorón
Escorón estas la nomo de malgranda areo de la regiono Cinco Villas, kiu apartenas al la municipo Ejea de los Caballeros, en provinco Zaragozo, de la historia hispana regiono Aragono.
Geografio
Escorón estis historia loko proksima al la samnoma natura lageto, kvankam nuntempe havas tiun nomon du proksimaj lokoj, kiuj estas iom pli ol 1 km unu de la alia.
Escorón Alto
Ĝi estas disa grupo de neloĝataj konstruaĵoj, bienoj kaj laborlokoj situantaj tre proksime al la deturniĝo al Escorón ĉe la ŝoseo Ejea-Tauste, proksimume 400 m de la lageto.
Escorón Bajo
Ĝi estas la loko, kie troviĝas sur malgranda monteto la restaĵoj de la malnova mezepoka vilaĝo. Ĝi estas proksimume 1,5 km for de la antaŭe menciita deturniĝo, kaj oni devas trapasi sur ponto la rivero Arba por iri tien. Fakte ĝi situas apude de tiu ĉi rivero. Sur tiu tumulo restas nur la ruinoj de antikvaj konstruaĵoj, kelkaj el ili eble respondas al la ermitejo, kiu antaŭe ekzistis tie. Ĉe la supro de la monta tumulo estis trovitaj ceramikaj fragmentoj, de malsamaj epokoj: keltibera, romia kaj postaj. Tie staras nur malgrandaj restaĵoj de ĝiaj muregoj kaj de aliaj konstruaĵoj, kiuj estis preskaŭ malaperontaj.
Lageto "Escorón"
En Escorón estas konservata natura lageto, fermita al fiŝkaptado kaj nur por mediprotektado de birdoj. Multege da diversspecaj birdoj loĝas tie.
La lageto "Escorón" estas natura enklavo de unua ordo kies origino estis malnova rezervujo kiu kolektis la akvojn de la kanaleto "Facemón". Tie estas birda observejo adaptita por rulseĝoj kaj infanoj. En tiu loko oni povas observi pli ol dudek diversajn birdospeciojn, sed precipe abundas ses specjoj de ardeoj.
Digeto "Escorón"
En la areo nomata "Escorón" estas malgranda akvorezervujo aŭ malalta digeto ĉe la rivero "Arba", kiu provizas irigacian akvon al la fruktoplantejo de Tauste, situanta laŭflue de la kunfluejo kun la rivero "Riguel" kaj tuj sub la ponto sur la vojo, kiu iras al El Sabinar.
Trajna stacidometo
Antaŭ la farmdomo troviĝis fervoja stacio Sádaba-Gallur (1915-1970), sed nenio restas de ĝi, nur la memoro kaj kelkaj malnovaj fotoj de la loko.
Historio
Atesto de la romia ĉeesto en la areo estas la restaĵoj de romiaj vilaoj, en la areo de "Escorón" en la valo de la rivero Arba.
Encina de San Silvestre
Encina de San Silvestre estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma. Encina de San Silvestre estas tradukebla etimologie al Anzino de Sankta Silvestro. Anzino videblas en la maldekstro de la blazono.
Escorón
Historio
En la jaro 1091, sinjoro Galindo regis la turon kaj la vilaĝon de Escorón, ĉe la rando de grava brutarvojo kaj ĉe la limoj de la teroj de Tauste.
Encina de San Silvestre
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 23,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 109 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Escorón
Historio
En dokumento de julio 1110 la aragona reĝo Alfonso la 1-a "El Batallador" (La Batalanto) nomis ĉi tiun lokon "Tor de Escoron” (Turo "Escorón"), estante la plej suda defendoturo en la komunumo Ejea de los Caballeros.
En la areo nomita "Escorón", dekstre de la rivero "Arba" kaj apud loko, kie ĝi ricevas sian alfluantan riveron "Riguel", tiu turo ankoraŭ ekzistis en 1610 sur videbla tumulo, ĉar Labaña menciis ĝin, kiam li ade faris la mapon de Aragono.
La 28-an de majo 1787, la vikario de la preĝejo "El Salvador", el Ejea, skribis leteron al la duko "Villahermosa", posedanto de la tero en tiu areo, petante pli da rimedoj kaj atenton al la ermitejo Escorón.
Encina de San Silvestre
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Escorón
Sankta Gaudioso el Escorón
Li mortis en sia domo en Escorón en novembro de la jaro 541, kaj ili estis enterigita en la preĝejo de la loko. La korpo de Sankta Gaudioso estis entombigita en "Santa María de Scorobis" kaj ĝuis grandan adoradon ĝis la eniro de la maŭroj en Hispanio; kun la fuĝo de multaj kristanoj kaj la konvertiĝo de aliaj al islamo, oni reduktis la preĝejon de Escorón al malgranda ermitejo.
Encina de San Silvestre
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Escorón
Sankta Gaudioso el Escorón
Post la rekonkero de la loko fare de la kristanaj batalantoj, liaj korpaj restaĵoj estis translokigotaj al la monaĥejo "Asán", kune kun lia instruisto Viktoriano. La du benediktanaj episkopoj estis enkanonigitaj jarojn poste.
ADISCIV
ADISCiV, "Asocio de Mensaj Handikapuloj el Cinco Villas", komencis siajn agadojn en Escorón en 1989, kiam grupo de gepatroj de homoj kun intelektaj handikapoj serĉis manierojn provizi siajn infanojn per adekvata atento kaj evoluo en sia propra regiono. Tiuj ĉi lokoj, dank' al ADISCIV, estas plenaj de vivo kaj ĉarmo, ne nur ĉe la lageto, sed ankaŭ en la fruktoplantejoj kaj forcejaj legomĝardenoj, kiujn ili kultivas.
ADISCIV havas la helpon de la DPZ ("Provinca Konsilio de Zaragozo") por parte kovri la kostojn de la programo por homoj kun intelekta handikapo kaj por ilia subteno, en la agro-media bieno "Casa del Sol" de Escoron, kie la kultivado de legomoj kaj la prizorgado de la medio estas ĝiaj ĉefaj agadoj.
Estas menciinde
Oni kredis antaŭe, ke la retablo (altartabulo) de Sankta Mateo en la preĝejo "El Salvador" (La Savinto) de Ejea, kiu estis farita sur pentritaj tabuloj en la aragona renesanca stilo (1549), devenas de la loko "Escorón".
Ategorrieta (stacidomo)
Ategorrieta estas fervoja stacio situanta en la hispana urbo Donostio en la kvartalo Ategorrieta.
Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Sopotnica
Sopotnica (makedone: Сопотница ) estas vilaĝo en Opština Demir Hisar en norda Makedonio. En 2002 ĉi tie loĝis 929 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas meze de la Opština Demir Hisar. La alteco estas ĉirkaŭ 640 - 1090 m. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 17,7 km².
La suda parto de la vilaĝo fluas de okcidento al oriento rivero Nigra rivero (Črna Reka).
Paralele al la rivero troviĝas la regiona vojo R1305, kiu ligas urbojn Demir Hisar kaj Kičevo.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 929 homoj. El la tuta nombro ĉi-jare loĝis ĉi tie 926 makedonoj kaj 3 serboj.
Ekonomio, kulturo, edukado, ktp.
La loĝantoj de la vilaĝo okupiĝas pri agrikulturo kaj forstado. En la vilaĝo troviĝas fabriko "Železník", kie oni produktas municion.
Saint-Blaise (Alpes-Maritimes)
Saint-Blaise (jen france, okcitane Sant Blai), nomtata laŭ sia kristana patrono Sankta Blazio, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Altaj Alpoj (france Hautes-Alpes, okcitane Auts Aups), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Sopotnica
Ekonomio, kulturo, edukado, ktp.
Estas bazlernejo (5 klasoj), sancentro kaj poŝtejo en la vilaĝo.
Ekzistas ankaŭ du preĝejoj - la preĝejo "Skt. Nikola “- la ĉefa vilaĝa preĝejo; kaj la monaĥeja preĝejo "Saint. Athanasius"
Ekzistas ankaŭ arkeologiaj lokoj en la vilaĝo.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Encinas de Abajo
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cilloruelo kaj Encinas de Abajo, okupas totalan areon de 20,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 651 loĝantojn. Ĝi montris maloftan evoluon ĉar akiris pli ol 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento sed poste perdis 300 pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 21 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1920
La Finnlanda Olimpika Komitato estis nur fondita en 1922, post la pozitivaj impresoj de la finnaj teamoj en la olimpikoj de 1906, 1908, 1912 kaj 1920.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Finnlanda Olimpika Komitato, fondita en 1922.
Nonila heptanato
Nonila heptanato aŭ nonila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj nonanolo. Nonila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nonila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al nonila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 32 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
Walter Francini eldonis la verkaĵon "Esperanto sen antaŭjuĝoj", en 1978, Rio-de-Ĵanejro. Temas pri analizo de la precipaj kritikoj kontraŭ la Internacia Lingvo. La aŭtoro, en sia verko, prenas sur sin la taskon rebati kaj neniigi ilin. Li plene pruvas ilian senfundamentecon kaj eĉ senkoherecon. Recenzistoj komentis: Kion ajn oni volus diri tiurilate, ĝi estus multe malpli ol li diris kun sia sereneco, profunda scio, modesteco kaj absoluta senpartieco.
Plano
La historie superaj lingvoj : malnov-greka, latina, franca, angla
Kia komuna lingvo? Mortinta, nacia aŭ internacia ?
Esperanto, neŭtrala, facila lingvo, literature riĉa, sed ekzistas antaŭjuĝoj.
Ekstraktoj:
Waltero Francini konas bone la obstinan, longdaŭran batalon, kiun devis alfronti la grandaj ideoj ĝis venki, trudiĝi kaj fine favori la homaron. Pro tio Waltero Francini asertas, ke elimini antaŭjuĝojn estas pli malfacile ol faligi la Berlinan muron. "Se la faktoj kontraŭstaras la teorion, des pli malbone por ili..." estas blasfemo, kiu sonis kaj ankoraŭ sonos tra la tempoj, malhelpante la progresan marŝadon de la homaro.
Kiel li mem pruvas, pritraktanta la kulturan esencon de la internacia lingvo, ne en 1887 naskiĝis Esperanto, sed multe pli frue, laǔ la disvolviĝo de la lingvoj de la mondo, el kiuj ĝi fontas, kaj el la ĉiam eksterigita aspiro al ilo de komuna interkompreno.
[...] La elstara lingvisto d-ro Björn Collinder, profesoro de lingvoj ĉe la universitato de Upsalo (Svedio), diris, ke, se la mondo ne estus regata kun tiom malmulte da saĝo, kiel ĝi estas, Esperanto jam estus enkondukita en la lernejojn de ĉiuj landoj, kaj la mondlingvo-problemo estus do solvita. Sed... ekzistas la antaŭjuĝoj. Kaj tiuj ĉi daŭras prezenti argumentojn, malgraŭ la nerefuteblaj faktoj favoraj al Esperanto. Kelkaj estas frukto el la sincero, aliaj el la nescio, aliaj el evidenta malbona volo, aliaj el malsuperaj interesoj, kelkaj estas naivaj kaj preskaŭ ĉiuj estas kontraŭdiraj inter si.
Walter Francini, en sia nuna verko, prenas sur sin la taskon rebati kaj eĉ neniigi ilin. Li plene pruvas ilian senfundamentecon kaj eĉ senkoherecon. Kion ajn oni volus diri tiurilate, ĝi estus multe malpli ol li diris kun sia sereneco, profunda scio, modesteco kaj absoluta senpartieco.
Unua parto.     Klarigoj
Esti utila al neesperantistoj (en siaj naciaj tradukoj) sed, ankaǔ al esperantistoj
Encinas de Arriba
Encinas de Arriba estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Pantano de Santa Teresa. Encinas de Arriba estas tradukebla etimologie al Anzinoj de Supro. Tri anzinoj videblas en la supra maldekstra kvarono de la blazono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 8,78 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 241 loĝantojn. Ĝi ne perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Finnlando en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Finnlanda Olimpika Komitato, fondita en 1922.
Encinas de Arriba
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
Unua parto.     Klarigoj
1.2. Kio estas Esperanto kaj Esperantismo?
Encinas de Arriba
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
Unua parto.     Klarigoj
"Esperanto estas lingvo internacia kaj neutrala, kreita de L. L. Zamenhof kaj publikigita de li en 1887" (PIV).
"La Esperantismo estas penado disvastigi en la tuta mondo la uzadon de la lingvo neutrale homa, kiu donus al la homoj de malsamaj nacioj la eblon kompreniĝadi inter si [...]
1.3. Kelkaj atingoj de la Esperanto-movado
Ligiloj kun Unesko
Neŭtrala zono saŭdarabia–kuvajta
La neŭtrala zono inter Kuvajto kaj Sauda Arabio (المنطقة السعودية الكويتية المحايدة) estis neŭtrala zono je ĉirkaŭ 5770 kvadrataj kilometroj sur la kuvajta-saudarabia landlimo, kiu estis difinita por la unua fojo post la subskribo de la Uqair Traktato la 2-an de decembro 1922.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
Dua parto. Esperanto sen antaŭjuĝoj
"Jam de longe mi konvinkiĝis, ke la mondo kliniĝas nur antaŭ la forto de plenumitaj faktoj" (Zamenhof).
2.1. Artefarita lingvo povas esti vivanta.
Ni povas diri, ke ankaŭ Esperanto formiĝis per proceso "jarmila" kaj "natura", ĉar ĝiaj elementoj estis prenitaj el naciaj lingvoj[...] Esperanto estas vere lingvo "planita", kun naturaj elementoj.
Neŭtrala zono saŭdarabia–kuvajta
Historio
Laŭ la usona historiisto, Daniel Yergin, "la neŭtrala zono estis [en areo de] miloj da kvadrataj kilometroj da steriligita dezerto trovita de la britoj en 1922 dum la desegnado de la landlimo inter Kuvajto kaj Sauda Arabio. Por konsideri la bezonojn de la beduenojn, kiuj vagis tien kaj reen inter Kuvajto kaj Sauda Arabio, kaj por kiuj nacieco estis neklara koncepto, estis interkonsentita ke la du landoj dividus suverenecon super la regiono."
En la neŭtrala zono, la Uqair Traktato deklaris, ke la Sultanlando de Najd kaj Kuvajto dividos egalajn rajtojn kun ĉiuj loĝantoj de la areo, ĝis nova interkonsento estos subskribita.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
2.1. Artefarita lingvo povas esti vivanta.
La vivanteco de Esperanto pruvas, ke ĝi ne estas artefarita [...]
2.2. Esperanto havas literaturajn tradiciojn, literaturon kaj poetojn
Vidu: Esperanto-kulturo
Neŭtrala zono saŭdarabia–kuvajta
Historio
Tamen, ekzistis malmulte da intereso en aranĝado de la neŭtrala zono ĝis la eltrovo de nafto en la Burgan-kampo, Kuvajto, en 1938. Kun la ebleco de naftomalkovro ene de la neŭtrala zono mem, koncedoj estis konceditaj al la naftokompanioj en la areo en 1948-1949. La nafto en la neŭtrala zono estis unue malkovrita en marto 1953. Poste, la du landoj ekspluatis la nafton sub komuna funkciigadinterkonsento.
Distrikto Sigulda
Distrikto Sigulda (Siguldas novads) estas distrikto en centra Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 4 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Siguldas novads, Inčukalna pagasts, Krimuldas novads, Mālpils novads). La centro de la distrikto situas en Sigulda.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Cēsis, sude distrikto Ogre, okcidente distrikto Ādaži, distrikto Ropaži kaj distrikto Saulkrasti, kaj norde distrikto Limbaži.
Neŭtrala zono saŭdarabia–kuvajta
Historio
En oktobro 1960, intertraktadoj pri la divido de la neŭtrala zono komenciĝis baldaŭ post mallonga renkontiĝo inter la regantoj de Kuvajto kaj Sauda Arabio. La 7-an de julio 1965, la du registaroj subskribis interkonsenton, kiu ekvalidis la 25-an de julio 1966, por la divido de la neŭtrala zono. Lima interkonsento por la neŭtrala zono estis subskribita la 17-an de decembro 1967, kaj ekvalidis la 18-an de decembro 1969. La interkonsento estis ratifita la 18-an de januaro 1970, kaj publikigita al publiko, fare de la Kuvajta Oficiala Gazeto, la 25-an de januaro 1970.
Esperanto sen antaŭjuĝoj/pli detala enhavo
2.3. Esperanto estas utiligebla kaj estas fakte utiligata kiel scienca lingvo
Vidu: https://www.sat-amikaro.org/1924-42-membroj-de-la-akademio-de-sciencoj-agnoskas-kaj-rekomendas-esperanton
La traduk-helpiloj iĝas pli precizaj
2.4. Esperanto povas konkurenci kun la angla lingvo
La neneŭtralecon de la angla substrekas la fakto, ke nur 6 % de la tuta homaro estas denaske angle parolantoj. Tio signifas, ke la aliaj 94% devus subiĝi al la lingva regado de eta malplimulto.
[...] La angla, kiel cetere ĉiuj naciaj lingvoj, estas elitema, ĉar ĝi povas aparteni nur al havantoj de tempo kaj mono por lerni ĝin. Male Esperanto pro sia logiko kaj simpleco postulas nur frakcion de la mono kaj tempo konsumataj en la lernado de fremda lingvo.