cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Oro (Durango)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 12196 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 23 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,19 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8842 de la loĝantoj de El Oro en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 487 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 5,51 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 5,0 % (228 el 4558), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 6,05 % (259 el 4284).
Veselka (Hanuŝovica montetaro)
Veselka (germane: Lustberg) estas monto en Ĉeĥio situanta sur nordokcidenta rando de montaro Hanuŝovica montetaro. Tra la norda direkto ligas al ĝi masivo de Králický Sněžník.
El Oro (Durango)
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 12430 personoj apartenis al la katolika religio kaj 176 personoj al la protestantisma religio. 121 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 313 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Veselka (Hanuŝovica montetaro)
Situo
Veselka troviĝas en Hanuŝovica montetaro proksimume 4,5 km norde de la plej alta monto Jeřáb kaj 2 km nordoriente de urbo Králíky.
Vegetaĵaro
Sur la deklivoj de Veselky troviĝas kampoj, herbejoj kaj malgrandaj miksitaj arbaretoj.
Turismo
De la rando de la arbaro sur la nordokcidenta montetpiedo de Veselka kondukas de ŝoseo II/312 memhelpe markita alirvojo al artileria gvatejo sur la monto.
Signifaj konstruaĵoj
Sur la monto de Veselka troviĝas artileria gvatejo - la izolita artileria gvatejo K-S 12b "Utržený", apartenanta al artileria fuortaro Hůrka. Ĝi estis konstruita enkadre de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj antaŭ la dua mondmilito kontraŭ Germanio. La gvatejo estas trafikata kiel muzeo.
1503
En la jaro 1503 post Kristo okazis, interalie:
Itaverava
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conselheiro Lafaiete (en esperanta prononco: Konseljejro Lafajete). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gyula Mandello
Gyula Mandello [djula mandelo], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mandello Gyula estis hungara oficisto, ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Schőn [ŝOn], lia adoptita nomvarianto estis Mandelló.
Gyula Mandello naskiĝis la en Rannersdorf (Malsupra Aŭstrio, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Mandello devenis el juda familio. Li frue duonorfiĝis, poste li estis adoptita jam en nova familio. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1886, poste li studis en universitatoj de Budapeŝto, Strasbourg kaj Ĝenevo. En 1890 li doktoriĝis el ŝtataj sciencoj en Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste li studvojaĝis en Britio, Svislando kaj Usono. Inter 1891 – 1894 li estis oficisto en la financministerio, en tiu periodo li habilitiĝis kaj iom poste li instruis ekonomikon en Universitato de Budapeŝto. Inter 1900 kaj 1910 li instruis en Reĝa Jura Akademio (Pozono), dum li ofte studvojaĝis, eĉ kelkfoje prelegis eksterlande. Inter 1910-1914 li estis oficisto en la edukministerio, poste li instruis en la Reĝa Teknikuniversitato József. Li havis edzinon ekde 1912.
Navarrevisca
Navarrevisca [nabareBISka] estas municipo en la sudcentro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Alberĉe kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝi limas kun Serranillos, Navalosa, Villanueva de Ávila kaj Mijares. La municipa teritorio estas montara kie fluas alfluantoj al la rivero Alberĉe, inter tiu kaj la Sierra de Gredos.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
NGC 2647
NGC 2647 (aliaj indikoj — ZWG 89.68, NPM1G +19.0188, PGC 24463) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jacut de Landoac
Jacut de Landoac estis sanktulo de kristanismo.
Sankta Jagu
Jacut de Landoac ankaŭ nomita Jacut de Bretagne au sankta Jacut (bretone sankt Jagu) naskiĝis en la 5-a jarcento en Gaŭlujo kaj plejan parton travivis en Armoriko. Same kiel gepatroj siaj, fratoj kaj fratino, li iĝis katolika kaj ortodoksa sanktulo, festite la 8-an de februaro.
Lia vivo
Li estas filo de Fragan kaj Gwenn. Lia familio kuza al la bretona reĝo, fuĝis antaŭ la saksoj kaj rifuĝis en Armoriko ĉe la golfo de Sankta-Briego, ĉe Gouet, en la loko nomiĝonta Ploufragan.
De Jacut estas fratino, sankta Klervi kaj du fratoj, lia ĝemelo Weithnoc (gwetenok) kaj pli juna Gvenoleo kiuj ambaŭ iĝos sanktuloj. Ĉiuj tri fratoj estis disĉiploj de sankta Budoc (Budok).
Li estis granda survoja monaĥo kaj kristanigis diversajn lokojn kie oni plu kultas lin. Pluraj eĉ estas samnomaj, Saint-Jacut-de-la-Mer, Saint-Jacut-du-Mené, Saint-Jacut-les-Pins.
Morto
Laŭdire li mortis en iu 8-a de februaro, en unua parto de la 5-a jarcento. Lin oni entombigis en preĝejo de monaĥejo.
Relikvoj
Proksimume en la 878 alvenis milit-ŝipoj de vikingoj. Por eskapi for, monaĵoj de Saint-Jacut-de-la-Mer urĝe alfuĝis al plej interna Bretonio. Ili savis tion kio pli karis al ili: relikvoj de siaj sanktuloj. Tiel ili delasis en la paroĥejo kiu jam nomiĝis same kiel ilia sankta patrono (Saint-Jacut-les-Pins) liajn brakostojn. Ĉi tiun tranporton de la relikvoj ĉiuj preĝejoj dediĉitaj al Sankta Jacut festas la 5-an de julio.
Blanka Perigordo
Blanka Perigordo estas unu el la kvar turismaj regionoj de Perigordo kun Nigra Perigordo, Purpura Perigordo kaj verda Perigordo.
La nomo blanka Perigordo estis origine donita al natura regioneto respondanta al la ebenaĵoj el blanka kalko de Riberakio.
Blanka Perigordo estas ofte konsiderata kiel natura regiono de Francio anstataŭ Centra Perigordo kvankam la du estas du malsamaj teritorioj.
Preskribismo (lingvoscienco)
Preskribismo, ankaŭ konata en diversaj lingvoj kiel norma gramatiko, estas la praktiko preferi kaj preskribi apartan formon de unu lingvo kiel pli bona ol alia aŭ aliaj. La penso estas, ke iu lingva formo devas esti norma.
Celoj
La celo de preskribismo estas krei norman lingvon. Tio povus rilati lingvotavolon, vortotrezoron, morfologion aŭ sintakson. Ekzemple oni povus anstataŭigi unu vorton per alia, ĉar la unua havas negativan, eĉ rasisman, kromsignifon, sed ankaŭ estas eble, ke iu volas purigi lingvon for de fremdaj partoj.
Skandinava bronzepoko
La Skandinava bronzepoko estas la nomo donita de Oscar Montelius al kultura subperiodo de la Bronzepoko en la historio de Skandinavio. Ĝi disvolviĝis en la teritorioj de Skandinavio, inkluzive de lokoj pli orientaj kiaj nun Estonio, inter 1800 a. K. - 500 a. K. Ĝi estas konsiderata heredinto de la batalhakila kulturo kaj estas kutime konsiderata origino de la praĝermana kulturo (aŭ Jastorfkulturo) de la Ferepoko. Kvankam la skandinavoj ekuzis la bronzon tre malfrue kaj nur pro la komercado, la skandinavaj setlejoj montras riĉajn kaj bone konservitajn lanaĵojn, lignaĵojn kaj bronzon kiujn ili importis el Centra Eŭropo kaj el oro ankaŭ. La micena Grekio, la Villanova kulturo, Fenicio kaj eĉ antikva Egiptio estis identigitaj kiel eblaj influfontoj por la skandinava arto de ĉi periodo. La ekstera influo verŝajne okazis pro la komercado de sukceno. Multaj petroglifoj reprezentas ŝipojn, kaj la grandaj ŝtonformaĵoj konataj kiel ŝtonŝipoj sugestas ke la maraj transport-ŝipoj ludis gravan rolon. Pluraj petroglifoj reprezentas ŝipojn kiuj estis identigitaj kiel eble mediteraneaj.
La sunĉaro de Trundholm (dane Solvognen) estas objekto de la malfrua Skandinava bronzepoko eltrovita en Danio, kiu estas interpretita kiel la suno trenita de ĉevalino, kio povus havi ian rilaton kun elementoj de la malfrua skandinava mitologio trovitaj en la fontoj de la 13-a jarcento.
Sokotra dikbekulo
La Sokotra dikbekulo aŭ Sokotra orflugila dikbekulo (Rhynchostruthus socotranus) estas birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de orflugilaj dikbekuloj, kiu estas endemia de Sokotro, insulo de la Hinda Oceano ĉe la marbordo de Jemeno. R. socotranus estis fare de kelkaj fakuloj konsiderata kiel unusola specio de la tiam monotipa genro Rhynchostruthus, inklude ĉiujn aliajn orflugilajn dikbekulojn kiel subspeciojn. Sed ĵuse la tri populacioj estis ekkonsiderataj distingaj specioj, el kiuj R. socotranus estus limigita al la sokotra populacio, la Araba dikbekulo iĝus R. percivali, kaj la Somalia dikbekulo R. louisae.
La granda beko sugestas rilaton kun la aziaj dikbekuloj - ekz. Mycerobas – sed ties kanto estas rememorigaj de tiu de la Eŭropa kardelo Carduelis carduelis, Verda fringo C. chloris, kaj la Jemena kardelo C. yemenensis. Oni observis ĝin ankaŭ plenumante verdecfringecan malrapidan flugan memmontradon kiu sugestas ke siaj veraj proksimecoj povus kuŝi ĉe la genro Carduelis.
Aspekto
La Sokotra dikbekulo estas diketa, mezgranda, dikbeka fringedo kiu montras iom da seksa duformismo. Masklo estas grizbruna ĝenerale kaj supre kun nigra beko, malhela kapo kun nigra masko (bridoj, vizaĝo, gorĝareo kaj krono), grandaj blankaj vangomakuloj, kaj grandaj brilflavaj makuloj en flugiloj (kies flugilplumoj estas nigrecaj) kaj vosto. La kruroj estas ruĝecaj. Inoj estas similaj al maskloj, kvankam iom pli senkoloraj, kaj junuloj estas pli striecaj kaj ne havas la plenkreskan distingan kapobildon.
Ekologio kaj statuso
Tiu afrotropisa specio troviĝas en vario de biotopoj el montoj al marnivelo. Ili tipe loĝas en aridaj arbustaroj aŭ arbaroj hegemonie de eŭforbioj (Euphorbia), akacioj (Acacia) kaj junipero (Juniperus). La fruktoj de tiuj plantoj ŝajne formas la kernon de sia dieto.
La populacio estas ĉirkaŭkalkulata je ĉirkaŭ 6500 plenkreskaj individuoj. Spite la fakton esti limigita al ununura insulo, ties futuro ŝajnas sufiĉe sekura. Sekve la IUCN ankoraŭ klasigas ĝin kiel Specio Malplej Zorgiga, eĉ post la disiĝo de la ĉefaj populacioj.
Salma Hayek
Salma HAYEK JIMÉNEZ (naskiĝinta la ) estas meksika aktorino. Post ĉefroloj en meksikaj televidaj prezentoj, ŝi iris al Hollywood kaj rolis dum kelkaj jaroj en etaj partoj, kiam ŝi famiĝis en la filmo de Desperado de Robert Rodriguez.
Hayek naskiĝis en Coatzacoalcos, Veracruz, Meksiko, kiel filino de Sami Hayek Dominguez, - parte libandevena entreprenisto – kaj Diana Jiménez, opera kantistino. Salma estas hispana nomo el la araba vorto "paco" aŭ kalmo". Ŝi parolas angle, hispane, arabe kaj portugale.
Hayek debutis kiel direktorino de la filmo The Maldonado Miracle (2003) kun ĉefrolantoj Peter Fonda, Mare Winningham kaj Ruben Blades.
Distrikto Kazincbarcika
La Distrikto Kazincbarcika (hungare Kazincbarcikai járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén. Ĝi situas ĉefe en valo de Sajó en la nordokcidenta parto de la departemento (en la norda parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Kazincbarcika, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ po 2 urbo kaj grandvilaĝoj, la ceteraj 17 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 341,72 km², kie loĝas 65 828 homoj. La loĝantoj okupiĝas pri industrioj, agrikulturoj kaj bredadoj. La senlaboreco estas alta.
Historio
Dum la historio la distrikto funkciis kiel „Distrikto Sajószentpéter” en departemento Borsod. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Saint-Dizier-Leyrenne
Saint-Dizier-Leyrenne estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 882 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Dizier-Leyrenne etendiĝas sur 46,63 km², kaj havis 882 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 18 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Dizier-Leyrenne situas je alteco de 619 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Dizier-Leyrenne apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Hervé Guilleaumot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Dizier-Leyrenne apartenas al la kantono de Bourganeuf, kies ĉefurbo estas Bourganeuf. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Eŭgenila glutamato
Eŭgenila glutamato aŭ C25H29NO4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutamata acido kaj eŭgenolo. Eŭgenila glutamato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila glutamato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila glutamato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Luchsingen
Luchsingen estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 1132 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Luchsingen estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Geografio
Luchsingen situas ĉe la bordo de la rivero Linth en ties supra valo. La komunumo konsistas krom la ĉefvilaĝo el Adlenbach, kaj el la ĝi 2003 memstaraj komunumoj Hätzingen kaj Diesbach. Sur la teritorio de la komunumo situas la Lago de Oberblegi.
Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo
La komunumo Luchsingen limis en nordokcidento al Glaruso, en nordoriento al Schwanden, en oriento al Haslen, en sudoriento denove al Schwanden, en sudsudoriento al Elm, en sudo al Betschwanden, en sudokcidento al Braunwald, kaj en okcidento al Muotathal (SZ).
Trafiko
La loko disponas pri la stacidomo  ĉe la trajnlinio de Rapperswil tra Glaruso al Linthal. Ekzistas aertelfero al la monto Brunnenberg.
Tra la Luchsingen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17, kiu de Glaruso kondukas tra la Klausen-Pasejo al Altdorf en Kantono Urio.
Vidindaĵoj
La lignaj domoj de la malnova vilaĝocentro de Adlenbach en la jaro 1972 estis deklaritaj nacia monumento.
Historio
La unua dokumenta mencio de Luchsingen datiĝas el la jaro 1274.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2004 la ĝis tiam memstaraj komunumoj Hätzingen kaj Diesbach estis integritaj al Luchsingen.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.
Falketoj
La tipaj Falketoj, Microhierax, estas genro de rabobirdoj de la familio de Falkedoj.
La plej malgrandaj karnovoraj birdoj en la mondo estas la Indonezia falketo troviĝanta tra Sudorienta Azio, kaj la Blankafrunta falketo de la insulo de Borneo. La averaĝa grando estas ĉirkaŭ 15 cm kaj pezo de 35 g.
Temas pri specioj kun klara kontrasto inter malhelaj grizaj aŭ nigrecaj supraj partoj kaj blankaj subaj partoj kaj markataj kapobildoj.
Cassano Magnago
Cassano Magnago estas komunumo de Italio.
Gŭaĝota
Gŭaĝota aŭ Guaĝota estas la nomo kiu estis uzata de la guanĉoj, iamaj indiĝenoj de la insulo Tenerife −Kanarioj, Hispanio−, por la ĉefa malbona ento de sia mitologio laŭ la unuaj historiistoj de Kanarioj.
La termino, kies origina formo povis esti wa-yewta, estis tradukita kiel 'frapi', 'batali', aŭ pli figure kiel 'la Detruanto'.
Tiu ento (demono) estus konekto kun la infero kiu estus identigita kun la vulkana monto, kiun ili nomis Eĉejde, kaj de tie la aktuala nomo Teide. Ambaŭ konceptoj (demono kaj infero) estus tiel komprenitaj de la hispanaj konkeristoj kaj kolonoj.
Dubnice (Lichnov)
Dubnice (Taubnitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lichnov en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km norde de Lichnov. Vivas ĉi tie.
Santa Helena (Paranao)
Santa Helena estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu nombris 23.425 loĝantojn en 2010.
Dubnice (Lichnov)
Dubnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,47 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1289.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Dubnice laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj: En Dubnice estas registritaj 50 adresoj, ĉiuj daŭre loĝataj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 44 domoj, el tio 32 daŭre loĝataj.
Distrikto Plön
La distrikto Plön - Kreis Plön - situas en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Plön. La distrikto kovras areon de 1082 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Ene de la federacia lando, ĝi estas la distrikto kun malplej da loĝantoj.
Najbaras la eksterdistriktaj urboj Neumünster kaj Kilo (Kiel) kaj la distrikto Rendsburg-Eckernförde okcidente, la distrikto Orienta Holstinio oriente kaj la distrikto Segeberg sude. En la nordo, la natura limo de la distrikto estas la Balta Maro.
Administra divido
La distrikto konsistas el 8 komunumaroj, en la germana lingvouzo de Ŝlesvigo-Holstinio Amt, pluralo Ämter, kaj aldone el 7 urboj kaj komunumoj sendependaj de komunumaro. Ĉiuj komunumaroj konsistas el pluraj neurbaj kaj parte ankaŭ urbaj komunumoj, kaj kune ofertas grandan parton de la publikaj servoj. Sume en la distrikto ekzistas 86 unuopaj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de junio 2005.
Sendependaj urboj kaj komunumoj:
Komunumaroj (Ämter) kun unuopaj membraj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj:
Sportisto de la nacio
La premio Sportisto de la nacio estas hungara premio (originale: A nemzet sportolója), kaj ricevas tiuj hungar(i)aj sportistoj, kiuj aĝas pli ol 60 kaj atingis elstarajn rezultojn dum sia sporta kariero kaj kiuj havis gravan rolon en la hungara sporta vivo post sia aktiva sportado.
La premio baziĝas je la I. leĝo de jaro 2004 (konata ankaŭ kiel sport-leĝo). La nombro de la premiatoj – simile al la premio Aktoro de la nacio – povas estis maksimume 12. La unuajn 12 sportistojn premiis 6-an de majo de 2004 (la tagon de la Hungara Sporto) la tiama sport-ministro Ferenc Gyurcsány.
Se mortas unu premiito, la aliaj premiataj elektas novan premiotan per unuanima decido.
Larĝvosta rabmevo
La Larĝvosta rabmevo aŭ Pomarina rabmevo (Stercorarius pomarinus) estas marbirdo de la familio Sterkorariedoj aŭ de rabmevoj de la ordo de Karadrioformaj birdoj.
Taksonomio
Ties rilatoj kun proksimaj specioj ne estas entute solvitaj; ties mitokondria DNA estas plej simila al tiu de Granda rabmevo [Blechschmidt et al., 1993], sed laŭ morfologio kaj kutimoj, ĝi estas pli proksima al plej malgrandaj rabmevoj (kiel la Arkta rabmevo). La plej pravebla klarigo estas ofta hibridiĝo inter la Granda rabmevo kaj unu specio de etaj rabmevoj, kio iĝus en hibridan loĝantaron kio eventuale evoluus en diferenca specio, nome la Larĝvosta rabmevo; aŭ inverse inter la Larĝvosta rabmevo kaj specio de rabmevo de la Suda Hemisfero, kio igus la hibridan aperon de la Granda rabmevo, kio eble okazus tiom malfrue kiom la 15a jarcento [Blechschmidt et al., 1993; Furness kaj Hamer, 2003]. Laŭ ecoj de la skeleto kaj kutimaro, la unua eblo ŝajnas pli certa, ĉar la Larĝvosta rabmevo kunhavas kelkajn similaĵojn kun la rabmevoj de la genro "Catharacta", dum la Granda rabmevo ne ŝajnas tre diferenca el ties samfamilianoj el la Suda Hemisfero.
La diferenco de mitokondria DNA inter la Larĝvosta rabmevo kaj la Granda rabmevo estas inter la plej malgrandaj inter du specioj de vertebruloj ĝis nun analizitaj kaj foje eĉ malpli granda ol diferencoj trovataj inter diversaj individuoj de sama disvastigita specio. La verŝajna kapablo por hibridiĝo alportis al la forigo de la separata genro Catharacta kiu enhavus la rabmevojn de la Suda Hemisfero kaj la Granda rabmevo.
Disvastiĝo
Tiu holarktisa specio reproduktiĝas en malproksima nordo de Eŭrazio kaj Norda Ameriko. Ĝi nestas en arkta tundro kaj insuloj; la ino demetas 2-3 brunverdecajn ovojn en truo kovrita el herberoj. La loĝantaro de ĉiu regiono dependas el abundo de lemingoj. Post reproduktado la specio estas tute mara.
Ĝi estas migranta birdo, kiu vintras en maro de tropikaj oceanoj, nome Atlantiko kaj Hinda Oceano, ĉefe, kaj en marbordoj de Eŭropo kaj Afriko. Ili estas raraj en internaj teritorioj.
Kutimoj
Antaŭ reprodukto la masklo flugas ceremonie kaj la ino konstruas la neston kaj demetas 2-3 brunverdecajn ovojn en truo kovrita el herberoj. Ambaŭ gepatroj kovas.
Larĝvosta rabmevo manĝas lemingojn kaj aliajn ronĝulojn en reproduktejoj kaj ankaŭ kleptoparazitas aŭ rabas mevojn, ŝternojn kaj eĉ Sulojn el ties predoj; ĝi ankaŭ mortigas birdojn ĝis la grando de Griza mevo eĉ plie ol aliaj rabmevoj. Kiel plej granda parto de la rabmevoj, ĝi estas kleptoparazita la tutan jaron, montrante grandan lertecon kiam ili atakadas siajn viktimojn.
Kiel aliaj rabmevoj, ĝi superflugas la kapon de homo aŭ alia entrudulo kiu alproksimiĝu al ĝia nesto. Kvankam tiu birdo ne povas damaĝi homon, tiu sperto kun birdo tiom granda estas almenaŭ iom timiga kaj povas estis eĉ doloriga.
La voĉo konsistas el multaj malagrablaj fitrilantaj alvokoj kiuj sonas kvazaŭ uiĉ-jiuu ĉefe dum reprodukta sezono.
Aspekto
Temas pri granda rabmevo ĉirkaŭ 45 cm longa, sen kalkuli la centrajn vostoplumojn de somera plenkreskulo, kiuj povus aldoni aliajn 10 cm pli malpli, kun enverguro de 113 ĝis 125 cm kaj pezo de 500 ĝis 900 g. Identigo de tiu rabmevo estas komplika pro ties similaĵoj kun la Arkta rabmevo kaj la ekzisto de tri kolorfazoj en la sama specio Larĝvosta rabmevo. Tiu ĉi estas pli granda ol la Griza mevo, Arkta rabmevo aŭ la Longvosta rabmevo, sed malpli granda ol la Granda rabmevo. Ili estas multe pli fortikaj, kun pli larĝaj flugiloj kaj malpli falkoforma ol la Arkta rabmevo, sed ĝi montras la saman ampleksan kolorvariadon. La flugo estas pli mezura ol tiu de la plej etaj specioj.
Plenkreskuloj de Larĝvosta rabmevo en la hela fazo havas brunan dorson, ĉefe blankajn subajn partojn kun malhela kolumo kaj malhelajn flugilpintojn kun blanka centra makulo. La kapo kaj kolo estas blankoflavecajn kun nigra krono. En la malhela fazo ili estas malhelbrunaj entute kaj birdoj en intermeza fazo estas malhela kun iom pli palaj supraj partoj, kapo kaj kolo. Ĉiuj fazoj havas la blankan centran flugilmakulon, kiu aperas kiel duobla makulo en subflugiloj. En reproduktuloj de ĉiu fazo la du centraj vostoplumoj estas multe pli longaj ol ĉe aliaj, kulerformaj kaj turnitaj el la horizontalo. La beko -malhela en ĉiu rabmevo- estas iom pala ĉebaze.
Junuloj estas eĉ pli probleme identigeblaj kaj estas malfacile diferencigi ilin el Arkta rabmevo distance pro nur la plumaro; ĉiukaze ili estas pli grandaj kaj flugillarĝaj.
Aliaj
Ili vivas ĝis 15 jarojn.
Etimologio
La nomo pomarina en la scienca latinlingva nomo kaj en multaj lingvoj devenas el la franca pomarin, mallongigo de la scienca kaj latina vorto pomatorhinus, el la greka, kio signifas "havanta kovritan nason". Tio rilatas la bekobazan karnaĵon kiun la Larĝvosta rabmevo kunhavas kun aliaj rabmevoj.
Referencoj
Cited by
Nova Palma
Nova Palma estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 6.342 loĝantojn en 2010.
Vargem Alegre
(prononco: varĵem alegre, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Entre Folhas, Caratinga kaj Bom Jesus do Galho.
113683 Robertoornella
113683 Robertoornella estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Vargem Alegre
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
113683 Robertoornella
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Fabrizio Bernardi la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Roberto Marconcini estas itala muzikisto. Termezuristo de profesio, li studis muzikon en Ferrara kaj diplomiĝis en komponado kaj kiel mastro en orgeno. En Florenco, li diplomiĝis kiel mastro en klaviceno. Roberto ofte donas spektaklojn ĉe la Observatorio Beppe Forti kun Ornella Alderighi sia edzino pianistino, kiu ankaù studis en Ferrara.
Time 100: la plej gravaj personoj de la jarcento
Time 100: la plej gravaj personoj de la jarcento aŭ en angla origine Time 100: The Most Important People of the Century estas kompilaĵo de la plej influaj personoj de la 20a jarcento, publikigita en la gazeto Time en 1999.
La ideo por tia listo startis en 1a de Februaro 1998 kun polemiko je kunsido en Hanojo, Vietnamio. La partoprenantoj en ties kreado estis iama ĵurnalisto de CBS nome Dan Rather, historiisto Doris Kearns Goodwin, iama guberniestro de Novjorko Mario Cuomo, iama ministro pri eksteraj rilatoj de Usono nome Condoleezza Rice, publicisto Irving Kristol, kaj eldonisto de Time nome Walter Isaacson.
En separata numero de la 31a de Decembro 1999, Time agnoskis Einstein kiel Persono de la Jarcento.
Listokategorioj
Tiu listo enhavas totalon de 100 personoj, kun po 20 en kvin larĝaj kategorioj: estroj kaj revoluciuloj, sciencistoj kaj pensuloj, konstruistoj kaj titanoj, artistoj kaj distristoj, kaj herooj kaj ikonoj.
Persono de la Jarcento
El 100 elektitoj, Albert Einstein estis elektito kiel Persono de la Jarcento, sur la bazo ke li estas plej elstara sciencisto en jarcento kie hegemonias scienco. La eldonistoj de Time kredis ke la 20a jarcento "esto memorata plej pro sia scienco kaj teknologio", kaj Einstein "servas kiel simbolo de ĉiuj sciencistoj — kiaj Heisenberg, Bohr, Richard Feynman, ...kiuj plulaboris lian verkon".
Duaranguloj:
Polemikoj
Oni polemikis ĉu Adolf Hitler kaj Benito Mussolini, responsaj pri la Dua Mondmilito, la Holokaŭsto, kaj la Dua ital-etiopa milito, devis esti faritaj Personoj de la Jarcento pro ties influo en la 20a jarcento.
Personoj kiuj estas ĉe la 20a kaj ĉe la 21a jarcentoj
El la plej gravaj personoj de la jarcento listigitaj de la gazeto Time, nur la jenaj kvin havis la distingon esti honoritaj denove en la 21a jarcento kiem Time ekpublikigis jaran liston de la 100 personoj kiuj pluŝanĝas la mondon:
Eugene O'Neill
Eugene Gladstone O'NEILL (naskiĝinta en la 16-a de oktobro 1888 en Novjorko, mortinta la 27-an de novembro 1953 en Boston) estis usona verkisto. Ekde 1920 li sukcesege reformis la usonan teatron.
Vivo
La filo de aktoro de irlanddevena akompanis la gepatrojn ĉe multaj rondvojaĝoj profesiaj. De 1906-07 li studis ĉe la Princeton Universitato. Post la finstudado li ekvivis aventuran vivon: li estis orserĉisto en Honduro kaj maristo kaj iĝis finfine reportero kaj aktoro. Pro tuberkulozo li devis viziti sanatorion por pulmonmalsanuloj.
Kreiva agado kaj stilo
En la sanatorio li komencis verki. La sekvontajn jarojn li partoprenis la laborrondon "Workshop 47" de George Pierce Baker kaj fondis kune kun grupo da avangardaj verkistoj kaj aktoroj la aron "Provincetown Players". Lia verko "Beyond the Horizon" sukcesegis ĉe Broadway. La sekvontaj verkoj famigis lin ankaŭ ekster de Usono.
Laŭ memtakso li iĝis la vera fondanto de moderna usona teatro, kiam li serĉis propran stilon sub la influo de Strindberg, Ibsen, Shaw kaj Nietzsche.
Historioj de Sankta Francisko
La Historioj de Sankta Francisko estas la serio da freskoj en la malalta parto de la ununura navo de la Supra Baziliko de Sankta Francisko en Asizo. Laŭ iuj historiistoj pri arto, ĝi estis entreprenita tuj post la jaro 1296, t.e. post la realigo de la Historioj de la Malnova kaj Nova Testamentoj, lokitaj en la plej alta parto. Laŭ aliaj historiistoj, tio okazis inter 1292 kaj 1296.
Konstitucio de la Argentina Nacio
La Konstitucio de la Argentina Nacio aŭ en hispana Constitución de la Nación Argentina, kiu validas aktuale en la Argentina Respubliko, estis aprobita de konstitucifara asembleo en la urbo Santa Fe en 1853. Tiu Konstitucio estis reformita sep fojojn, el kiuj la lasta okazis en 1994.
La celo de la Konstitucio de 1853 estis finigi la ciklon de la enlandaj militoj kaj meti la bazojn de la Nacia Organizado, celoj kiuj estis plenumitaj nur post kelkaj jardekoj. Antaŭ ties aprobo okazis kelkaj klopodoj (en 1819 kaj 1826) kiuj estis malakceptitaj pro diversaj tialoj.
La konstitucifara teksto enhavas enkondukon kaj du reguligaj partoj:
Historioj de Sankta Francisko
La atribuo
Laŭ la historia tradicio, bazita sur la atestoj de Riccobaldo Ferrarese, Ghiberti kaj Vasari, la freskoj de la franciskana ciklo estas verko de Giotto. Komence de la 20-a jarcento ĉi tiu atribuado estis pridiskutita, kun nasko de fortaj duboj; ĵusdataj studoj de diversaj esploristoj konfirmus la tradician atribuon al Giotto, pro la karakteriza aranĝo de la scenoj, la lerta majstrado de la perspektivoj en la fonaj scenoj, la realismo de la tuto, la esprimforto - sen balastaj ornamaĵoj - de la gestoj kaj de la fizionomioj.
La debato restas tiom intensa, ke oni parolas pri "Giotta problemo", difino, cetere uzata de fakuloj en pli larĝkomprena senco, por indiki ĉiun problemon de la studoj pri arto.
Stilo
Sendepende de tio, ĉu la aŭtoro estis Giotto aŭ alia pentristo, la freskoj ĉiuokaze ne havas la saman kvaliton, kio supozigas, ke ili estis realigitaj de pluraj aŭtoroj samtempe, kun la superrigardo de protomagister (ĉefmajstro). Tio, kio reliefiĝas el la franciskana ciklo estas la aranĝo de la formoj, laŭ stilo revolucia por la epoko, malsama ol tiuj ellaboritaj de Cimabue kaj aliaj pentristoj de la antaŭa jarcento: por ĉi-lastaj la surfaco estis esence dudimensia kaj sekve oni ĝin prilaboris kiel miniaturan paĝon, kun aldonaj elementoj pure dekoraciaj. Laŭ Giotto, male, la pentro-spaco devis rekrei tridimensian medion kaj li motivigis la disdividon de la scenoj per serio da kolonoj, kiuj imitas loĝion, pluevoluigante ideon jam uzatan, ekzemple en la mozaikoj de la kupolo de Baptejo Sankta Johano (Florenco).
Per saĝa dozado de chiaroscuro (klarobskuro) estas realigita la plastikeco de la figuroj, kaj la uzo de kunstreĉitaj arkitekturaĵoj – kiuj rolas kiel perspektivaj spacolimoj – kreas alireblajn mediojn en kiuj la personoj moviĝas nature kaj senĝene, ekzemple, ili povas turni la ŝultrojn al la spektanto, kio estis nekonceptebla antaŭe. La verkoj ne proponas la skemojn kaj simetriojn de la pli fruaj pentraĵoj, kvankam restas kelkaj bildigoj el prastila aranĝo.
Epizodoj
La franciskana ciklo de Asizo konsistas el la jenaj 28 epizodoj (ĉi tie listigitaj kun la tituli (titoloj) de la subtekstoj).
1502
En la jaro 1502 post Kristo okazis, interalie:
Radio Kastilio-Manĉo
Radio Kastilio-Manĉo, en hispana origine Radio Castilla-La Mancha (RCM), estas la regiona radielsendejo de Kastilio-Manĉo.
Kun Televido Kastilio-Manĉo (CMT) ĝi formas la publikan enton "Radiotelevisión de Castilla–La Mancha".
Ekde la 3-a de februaro de 2009 Radio Kastilio-Manĉo elsendas per TDT en la tuta teritorio de Kastilio-Manĉo.
Tiu radio aŭskulteblas en la tuta regiono kaj en ampleksaj limaj zonoj kiaj Madrido, parto de Kastilio-Leono (provincoj de Avilo kaj Sorio), Valencilando, Ekstremaduro, Andaluzio, Regiono de Murcio kaj Aragono.
Kolonaki
Kolonaki (en greka: Κολωνάκι), laŭvorte "Koloneto", estas kvartalo en centra Ateno, Grekio. Ĝi situas sur la sudaj deklivoj de Likabeto. Ties nomo derivas el la dumetra kolono (situa en Placo Kolonaki) kiu difinis la areon eĉ antaŭ unusola domo estis konstruita tie.
Kolonaki estas riĉa kaj merkathava distrikto. Kiel unu el la ĉefaj vendejaj areoj de la ĉefurbo, ĝi inkludas nombrajn luksajn vendejojn por junuloj kaj por prestiĝa alta modo el grekaj kaj internaciaj desegnistoj. Unu el ties ĉefaj vendejaj stratoj, la strato Voukourestiou, estas nune konata pro sia juvelarto.
Ankaŭ muzeoj kaj galerioj en Kolonaki. La Muzeo Benaki, ene de bone konservita novklasika domego, kaj la Muzeo Gulandris de Ciklada Arto estas du el la plej fajnaj privataj kolektoj en la lando. Aliaj du pli malgrandaj muzeoj estas en Kolonaki, nome la Muzeo de Historio de Greka Vestaro kaj la Teatra Muzeo, ambaŭ tre specializitaj en siaj respektivaj areoj. Ĉe la Avenuo Vasilissis Sofias estas la Bizanca kaj Kristana Muzeo, kaj la Milita Muzeo de Ateno.
La Funikularo de Likabeto ligas Kolonaki al la pinto de la Monto Likabeto.
22957 Vaintrob
22957 Vaintrob estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dmitry Vaintrob, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la South Eugene High School de Eugene (Oregono).
NGC 2648
NGC 2648 (aliaj indikoj — UGC 4541, MCG 2-22-5, ZWG 60.35, ARP 89, KCPG 168A, PGC 24464) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉevaltira fervojo
Ĉevaltira fervojo estis antaŭulo de hodiaŭaj fervojoj kaj elektraj tramoj. Temis pri vagonoj tirataj sur malpeza fervoja supraĵo per ĉevalo. Ili estis konstruitaj komence de la 19-a jarcento tra la tuta mondo. Sur ĉeĥa kaj aŭstria teritorioj tiel ĉi estis konstruita en la jaro 1825 ĉevaltira tramo Linz–České Budějovice, la unua publika fervojo en la eŭropa kontinento. Sur la teritorio de tiama Habsburga monarkio tiutempe ekzistis jam kelke da privataj ĉevaltiraj tramoj – en Graz estis konstruita ĉevaltira tramo por transporti ercon jam en la jaro 1810.
Ĉefa ideo estis malaltigo de transportaj elspezoj. La ĉevalo kapablis sur reloj tiri danke al malgrandigo de vetura rezisto multfoje pli pezan ŝarĝon ol en ĉevaltira veturado.
La erao de la ĉevaltiraj tramoj daŭris nur mallongtempe kaj ankoraŭ en la unua duono de la 19-a jarcento ili estis forpuŝitaj de vaporlokomotivoj. En enurba amasa transporto la ĉevaltiraj tramoj validiĝis en la dua duono de la 19-a jarcento, ĝis kiam ili estis anstataŭigitaj je ŝanĝo de la jarcentoj per elektraj tramoj.
La Nubo de Nescio
La Nubo de Nescio  (angle: The Cloud of Unknowing) estas la titolo de skribaĵo pro mistikisma vojo estiĝinta ĉirkaŭ la jaro 1390 en Anglujo en meza angla lingvo. Pro anomineco de ĝia verkinto fakuloj parolas pri Cloud-aŭtoro. Konata praktikanto kaj varbanto de ideoj de la verko estis ekz. la usona trapisto Thomas Keating.
Enhavo
La instruo de la Cloud-aŭtoro havas psiĥologiajn detalojn kiuj - malgraŭ ilia origino kristana - similas al aziaj kontempladaj formoj, aparte al Zeno. Ĉar la remalkovro de la mezepoka skribaĵo faritis fare de pli-malpli grandaj simpatiantoj de budhismo akraj kontroversiaj disputoj neniam ĉesis (en Germanlingvio aparte de Willi Massa, Willigis Jäger kaj Hans Urs von Balthasar).
Aŭtoro kaj verkaro
Laŭ mezepoka kutimo la identeco de la verkinto ne gravis sed kelkaj faktoj faciligas partan identigon: temas certe pri sperta animzorganto kiu petitis de kelkaj homoj helpi en spirita akompanado. Temas ankaŭ pri klerita persono ĉar en la menciita verko enmiksitajn ideojn de Kasiano, Aŭgusteno de Hipono, Gregorio la Granda, Anselmo de Canterbury, Bernardo de Clairvaux, Hugo de Sankta Viktoro, Rikardo de Sankta Viktoro kaj Tomaso de Sankta Viktoro, de la kartuziano Hugo de Balma, Bonaventura, Tomaso de Akvino k.a. Tio konkludigis la fakularon ke temis pri kartuziano kies tasko estis verki edifan lernolibron kaj por junaj ordenanoj kaj por kleraj laikuloj; li verŝajne vivis en Beauval-kartuzio en Jorkŝiro.
Kvankam temas pri la plej konata verko de la Cloud-aŭtoro ne neglektiĝu aliaj skribaĵoj.
La jenaj du estas taŭgigitaj tradukoj de latinaĵoj:
Alia skribaĵo evidente falsa ja rajtas interpretiĝi kune kun aliaj tekstoj de la Cloud-aŭtoro pro ĝia granda simileco kvalita, nome
Teologia enhavo
Oni povus resumi la tuton jene: nur post radika retiriĝo de la mondo dum kontemplado eblas por oni kompleta pleniĝo per Dio. Oni devus kovri sin kvazaŭ per nubo de nescio. Post atingo de superaj sferoj oni vidas ke Dio ne estas determinebla objekto kiun intelekto (intellectus) povus kompreni: por tio oni bezonas ekstazan volopovon (affectus). Per plia kaj plia supreniro la homo, super racio ene de nubo de nescio, ja povus atingi Dion scie.
Tiu ĉi baza penso kvine pliprofundigatas:
Gŭanĉa mitologio
La kanaria mitologio aŭ religio estis la aro de kredoj kiuj konstituis la magi-religian mondon de la praloĝantoj de la insuloj Kanarioj antaŭ la konkero fare de la eŭropanoj laŭlonge de la 15-a jarcento. Ĉar tiu kredaro estis transigita kaj modifita fare de la kristanaj konkeristoj, la kredoj, sintenoj kaj praktikoj magi-religiaj originalaj ne povas esti difinitaj certe, kaj nur la etnohistoriaj laboroj kaj la arkeologio estas la ĉefaj fontoj por ties studo.
Diversaĵoj
Rimarkindas ke ĉiu insulo prezentis siajn proprajn diferencajn kredojn, sed kun komunaj origino kaj karakteroj. La guanĉoj havis siajn proprajn diojn, diversaj laŭ la insulo kaj neniu komuna, kvankam la konceptoj ja estis foje komunaj.
Tarłów
Tarłów estas pola vilaĝo, kiu troviĝas en la Sanktakruca Provinco, Distrikto Opatowski. Ĉefa vojo en Tarłów estas.
Historio
En 1550j. Andrzej Tarło fondis sur tereno de vilaĝo Czekarzewice urbon Tarłów. Loko obtenis urborajton laŭ prerogativo, kiu estis eldonita de reĝo Sigismondo la 2-a en Piotrków.
Santa Inês (Paranao)
Santa Inês estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 1.818 loĝantojn en 2010.
Alexander Schläffer
Alexander Xandi SCHLÄFFER (naskiĝinta la 30-an de januaro 1899 en Saalfelden, mortinta la 18-an de novembro 1984 samloke) estis aŭstra lignoskulptisto de kripoj kaj la unua estro de la regionhistoria muzeo Kastelo Ritzen en Saalfelden.
Santa Catarina Juquila
Santa Catarina Juquila estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Catarina Juquila. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 364.
Alexander Schläffer
Kripskulptadaj tradicioj en Saalfelden
En Saalfelden jam ĉirkaŭ la jaro 1770 estis fama certa lignoskulptisto Jozefo Mayr pro tiu ĉi metio. Schläffer mem organizis plurfoje kripajn ekspoziciojn, i.a. en 1923 kaj 1956. Filio de tirola kripo-societo fondiĝis en 1934 kaj la unua kripa muzeeto surloke malfermiĝis en 1955 en eklezia ejo.
Santa Catarina Juquila
Geografio
Santa Catarina Juquila apartenas al la distrikto Juquila al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14380 loĝantojn. El tiuj estis 6914 viroj kaj 7466 virinoj. La komunumo havas surfacon de 811,42 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1460 metroj super la marnivelo.
Alexander Schläffer
Kripskulptadaj tradicioj en Saalfelden
Lia grandega pincgaŭa kripo estis montrata ĉe la Monda Ekspozicio en Meksik-urbo en la 1968-a jaro. La tradicia kripa ekspozicio de la popolarta sekcio de la Muzeo Carolino Augusteum en Salcburgo en 1999 estis dediĉata al lia kreada vivo. En decembro 2003 la menciita muzeo elektis lian kripon Bet-Leĥem troviĝas en Pinzgau (germane: Bethlehem liegt im Pinzgau) artfaraĵo de la monato.
Santa Catarina Juquila
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3825 indiĝenoj. El tiuj 3025 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3025 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Alexander Schläffer
Kripskulptadaj tradicioj en Saalfelden
La 18-an de novembro 2011 oni inaŭguris la novan kripan ekspozicion ene de la Kastelo Ritzen.
Vidu ankaŭ
Kripoj hejmecaj de Aŭstrio
Santa Catarina Juquila
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Zsolt Balázs
Kariero
Zsolt Balázs gainis sesfoje landan ĉampionecon de Rumanio. En 1984 li partoprenis la vintran olimpion de Sarajevo. En 1985 li suferis akcidenton, kaj pli poste li laboris kiel trejnisto.
Cassano Valcuvia
Cassano Valcuvia estas komunumo de Italio.
Janovice (Kravaře)
Janovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kravaře. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Kravaře. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/263. Estas ĉi tie registritaj 37 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Janovice situas en katastra teritorio Janovice u Kravař kun areo 3,86 km². En la katastra teritorio Janovice u Kravař situas ankaŭ Veliká.
Nathan Straus
Nathan STRAUS, naskiĝinta la 31-an de januaro 1848 en Otterberg, Palatinato, tiam posedaĵo de la reĝlando Bavario, hodiaŭa Germanio, mortinta en aĝo de 82 jaroj la 11-an de januaro 1931 en Manhatano, Nov-Jorko, estis germandevena juda usonano, kiu elstaris kiel entreprenisto, filantropo, industriisto kaj humanitaristo. En Novjorko li posedis kaj administris la du grandmagazenojn Macy's kaj Abraham & Straus. En liaj pli postaj jaroj li donacis grandan parton de sia riĉaĵo al la Cionisma koloniiga projekto en kio tiam estis Otomana Palestino, kie la urbo Netanja prenis sian nomon honore al li.
Vivo
Nathan Straus estis la tria el kvar infanoj de Lazarus Straus (1809-1898) kaj lia edzino Sara (1823-1876). Liaj gefratoj estis Hermine Straus Kohns (1846–1922), Isidor Straus (1845–1912) kaj Oscar Solomon Straus (1850–1926). La familio elmigris al Usono en 1854, kiam Nathan estis sesjara, sekvante la patron kiu foriris al Usono du jarojn pli frue, kaj ili ekloĝis en Georgio. Post la Usona Enlanda Milito la familio translokiĝis al Novjorko en 1865, kaj establis komercon por importi porcelanon, manĝilaron kaj vitraĵojn.
La 28-an de aprilo 1875, Straus geedziĝis kun la same germanlingva Lina Gutherz (1854-1930), kun kiu li havis ses infanojn, inkluzive de la filo Nathan Straus la pli juna (1889-1961), kiu poste iĝis Novjorka Ŝtata Senatano, kaj de la filino Sissie Straus, kiu geedziĝis kun la ĉefjuĝisto de Novjorko Irving Lehman (1876-1945).
Straus kaj liaj fratoj vendis manĝilaron, do telerojn, bovlojn, tranĉilojn, forkojn, kulerojn kaj simile, al la grandmagazeno Macy. En 1888 li iĝis partnero en la grandmagazeno kaj en 1896 li iĝis kunposedanto. En 1893 Nathan kaj Isidor Straus aĉetis la akciojn de Joseph Wechsler de la grandmagazeno Abraham and Wechsler en Brooklyn, kiun ili renomis Abraham & Straus.
András Roósz
András Roósz [andrAŝ rOs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Roósz András estas hungara inĝeniero pri metalurgio, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).
András Roósz naskiĝis la  1945 en Weissenstein.
Biografio
András Roósz frekventis mezlernejon en Dunaújváros, universitaton en Miskolc inter 1963-1968. Li restis en la universitato jam por instrui kaj esplori. En 1974 li doktoriĝis en la universitato. En la 1980-aj jaroj li ofte studvojaĝis al Stuttgart, baldaŭe li estis gastoprofesoro en Darmstadt kaj Kembriĝo. Li profesoriĝis en 1992, post 2 jaroj li doktoriĝis antaŭ la akademio. Li okupiĝas ekzemple pri kvalito de la metaloj en la spaco. Li havas edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1980-2011.
Dumetila maleato
Dumetila maleato aŭ prefereble dimetila maleato (formulo C6H8O4) estas organika komponaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de maleata acido kaj metanolo, senkolora likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ĝi strukture estas izomero de la metila fumarato, kiu prezentas la trans-strukturon dum dumetila maleato estas cis-struktura. Ĝi uzatas kiel aldonaĵo kaj peraĵo en la fabrikado de plastaĵoj, pigmentoj, farmaciaĵoj kaj agrikulturaĵoj. Ĝi ankaŭ estas krudmaterialo por farboj, gluaĵoj kaj kunpolimeroj.
Nicola Guerra
Nicola Guerra [nikola], laŭ hungarlingve kutima nomordo en Hungario Guerra Miklós [miklOŝ] estis itala baletisto, koreografo, baletinstruisto.
Koĉifrito
La Koĉifrito (nome ankaŭ Kuĉifrito) estas tipa manĝaĵo tradicia de la regiono Kastilio-Manĉo, Hispanio. Temas pri viando de ŝafo aŭ kapro, kiu foje kuiriĝas kun viando el porko aŭ porkido. Temas pri plado de origini de paŝtistoj kiuj prezentatas varma.
Karaktero kaj prezentado
La uzata viando, duonkuirita (al kiu oni aldonas ofte vinon por moligi ĝin), estas poste fritata en olivoleo en pato kun abunda kvanto de ajlo, vinagro kaj spicoj: petroselo, rosmareno, laŭro, mento.
Nicola Guerra
Nicola Guerra naskiĝis la en Napolo, li mortis la  en Cernobbio (Itala Reĝlando).
Biografio
Nicola Guerra lernis baleton en lernejo de Teatro San Carlo en sia naskiĝurbo de Carlo Blasis. Post lernado li dancis en pluraj italaj teatrejoj (ankaŭ en Teatro alla Scala en 1879), poste li estis la "vira primabalerino" eksterlande. Li dancis en Sanktpeterburgo, Parizo, Londono, Novjorko, inter 1896-1902 en Viena Ŝtata Opero. Li estis signifa baletisto, koreografo kaj baletmajstro de Reĝa Operejo de Budapeŝto inter 1902-1915, kie lia laboro estis signifa. Normo de la baletistoj pliiĝis al eŭropa nivelo. En tiu periodo li prezentis 20 baletojn, el kiuj 18 estis novaj koregrafioj, kaj verkis 7 scenarlibrojn. Li rompis la tradicion kaj li kreis ĉiam unuecan agon. Lia laboro havas decidan influon en la hungara baleta arto ĝis hodiaŭ.
En 1915 li hejmenvenis kaj funkciigis propran baletan kompanion, poste li faris baletajn laborojn (precipe instruadon) en Parizo kaj Romo. Li verkis 2 italajn librojn pri la baleto. Li retiriĝis en 1935. Li unufoje ricevis premion.