cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rotorua
Geotermaj lokoj
Kuirau-Parko, en la okcidento de la urbcentro, estas ankaŭ rimarkinda: bolantaj kotlagetoj troviĝas dise en la parko, donante superrealan aspekton al la loko. Vizitantoj povas trempi la piedojn en varmaj naĝejoj.
Rotorua havas moknomon Sulfura Urbo, pro la odoro de hidrogensulfido, kiu donas al la urbo la odoron de putranta ovo, kaj ankaŭ angle Rotten-rua kombinante ĝian pravan nomon kaj la putran odoron.
La aparte pika odoro en la centra orienta parto Te Ngae ŝuldiĝas al la densaj sulfurenhavaj tavoloj, kiuj situas proksime al la suda limo de Government Gardens (Registaraj Ĝardenoj), en la areo konata kiel ‘'Sulphur Point’' (Sulfora Loko).
Lagoj
La regiono Rotorua havas 17 lagojn, do ĝi estas akva paradizo. Fiŝkaptado, akvoskiado, naĝado kaj aliaj akvosportoj estas popularaj tie en somero. La lagoj ankaŭ estas taŭgaj por grandaj eventoj: Rotorua gastigis en 2007 la mondan konkurson pri akvoskiado kaj Lago Rotorua estis la ejo por la monda konkurso de velado por blinduloj en marto 2009. Lago Rotorua estas ankaŭ utiligata por la foriro kaj reveno de flosaviadiloj.
Aliaj agadoj
Rotorua estas hejmo de botanika ĝardeno kaj interesa historia arkitekturo. Ĝi estis konata kiel kuracloko kaj grava turistloko ekde la 1800-aj jaroj. Multaj el ĝiaj konstruaĵoj reflektas ĝian historion. Registaraj Ĝardenoj, proksime al la lagbordo ĉe la orienta flanko de la urbo, estas precipe notindaj.
Rotorua ankaŭ estas populara loko por montobiciklado. La Arbaron Whakarewarewa iu priskribis kiel "la Disneyland de montobiciklado". Rotorua havas iujn el la plej bonaj vegoj por montobiciklado en Nov-Zelando, kaj gastigis mondan konkurson pri montobiciklado en aŭgusto 2006.
Ĝemelurboj
Rotorua havas kvar ĝemelurbojn::
Longdomo
Longdomo estas tipo de domo, nome longe etendiĝanta loĝeja konstruaĵo, en kiu unu aŭ pliaj familioj povas komune vivi. Oni povas grupigi la longdomojn laŭ konstrutipo, kunviva tipo de la loĝantoj.
Ekzistas du ĉefaj tipoj:
(7836) 1993 TG
(7836) 1993 TG estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi).
Mária Katona-Zsombori
KATONA-ZSOMBORI Mária [ĵombori] estas rumanuja hungara, hungara pentristino naskita la 20-an de decembro 1952 en Chendu,
Biografio
Katona Zsombori finis pentradon en 1975 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu. De 1989 ŝi vivas en Hungario.
NGC 2399
NGC 2399 estas triopa stelo en konstelacio Malgranda Hundo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sanchorreja
Sanchorreja [sanĉoREĥa] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
10992 Veryuslaviya
10992 Veryuslaviya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Sanchorreja
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 35,32 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 85 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 26 km de Avilo, provinca ĉefurbo. Ĝi estas en la Montaro de Avilo je 1310 m de altitudo.
10992 Veryuslaviya
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de tri anoj de la familio Ĉubenko: Vera Ivanovna kaj ŝiaj filoj: Vjaĉeslav, astronomo kaj fantazia verkisto; kaj Jurij, ĵurnalisto kiu faris gravan kontribuon al la socia rehabilito de infanoj kaj homoj per specifaj fizikaj instalaĵoj.
Géza Binder-Kotrba
Géza Binder-Kotrba, laŭ hungarlingve kutima nomordo Binder-Kotrba Géza estis hungara kemiisto, profesoro.
Sanchorreja
Geografio
Ĝi limas kun Gallegos de Altamiros, Bularros, Marlín, Narrillos del Rebollar, Casasola, Martiherrero, La Torre kaj Padiernos.
Tamás Székely
Tamás Székely [tamAŝ sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Székely Tamás estas hungara politikisto, ministro, kuracisto, kirurgo.
Sanchorreja
Historio
Estis loĝado en epoko de Vetonoj, el kio restis la setlejo kie estas nune arkeologia kuŝejo Castro de los Castillejos. Tie estas duobla murego 2250 m longa, kabanaj loĝejoj, vojoj ktp. Estis multaj restaĵoj, ĉefe ceramiko kaj objektoj el bronzo kaj fero. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Hungara Dancarta Universitato
La Hungara Dancarta Altlernejo (Magyar Táncművészeti Főiskola) estas supera edukejo en Budapeŝto, kie oni instruas baletistojn, dancistojn, koreografojn. La kampuso longe estis kontraŭ la Budapeŝta Ŝtata Operejo, ekde 2001 ĝi situas en Zugló.
Sanchorreja
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Tamás Székely
Tamás Székely  naskiĝis la  1955 en Budapeŝto.
Géza Binder-Kotrba
Géza Binder-Kotrba naskiĝis la  1888 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis en junio de 1945 en Bavario en Tegernsee (urbo).
Tramvojo Ostrava-Poruba - Kyjovice-Budišovice
Tramvojo Ostrava-Poruba – Kyjovice-Budišovice estas unurela tramvojo kun tramevitejoj, ĝi havas normalan trakon (1435 mm) kaj ĝi estas unu el kvar interurbaj tramvojoj en Ĉeĥio. Komune kun tramvojo inter Liberec kaj Jablonec temas pri lasta unurela tramvojo en regula trafiko en Ĉeĥio.
Hungara Dancarta Universitato
Historio
Tuj komence de la 20-a jarcento baletistoj de Sankt-Peterburgo alvenis en Budapeŝton. Pro la granda sukceso itala baletisto levis nivelon de la hungaraj baletistoj. La oficiala instruado de la baletistoj komenciĝis nur en 1937 en la menciita Operejo. En 1949 ankaŭ dancarta lernejo estis fondita. En 1950 ili unuiĝis laŭ la oficiala nomo Ŝtata Baleta Instituto. Tie funkciis ankaŭ bazlernejo kaj gimnazio. La lernantoj ricevis abiturienton, sed ekde 1975 diplomon. Ekde 1973 oni instruas ankaŭ popoldancojn. En la sekva jaro la gimnazio pligrandiĝis kun diversaj ĉambroj en la proksimeco. En 1983 la instituto estis levita al altlernejo, en 2017 universitato. Estas ankaŭ koreografa kaj dancpedagogio instruado.
Tramvojo Ostrava-Poruba - Kyjovice-Budišovice
Fervojo
La vojo ĝis Kyjovice estis ekde la jaro 1923 konstruita kiel vapora fervojo, trafikisto estis Sileziaj landaj tramvojoj (SLT). En la jaro 1925 estis donita en trafikon la unua sektoro de la tramvojo el Svinov tra Poruba ĝis Vřesina. En la jaro 1927 estis finkonstruita sektoro tra Krásné Pole, Dolní Lhota, Čavisov, Horní Lhota ĝis Kyjovice al la nuntempa fina haltejo. La tramvojo estis tiutempe longa pli ol 13 kilometroj kaj en stacidomo en Svinov ĝi ligis al tiama Norda fervojo de imperiestro Ferdinando (KFNB) kaj al loka elektra tramvojo Svinov - Klimkovice (la eksa fervojo, trafikis ĝin Kompanio de moraviaj lokaj tramvojoj, ostrava tramtransportisto).
Laŭ tiamaj planoj la kyjovica fervojo devis daŭrigi plu tra Pustá Polom ĝis Hradec nad Moravicí, kie ĝi ligus al ekzistanta fervojo ĝis Opava. Sed pro altaj kostoj estis la daŭrigo de la vojo forlasita.
La tramvojo estis tre uzata precipe de ostravanoj, kiuj el tiu ĉi regiono faris ankaŭ dank' al la tramvojo kabanejan kaj dometistan regionon.
Géza Binder-Kotrba
Biografio
Géza Binder-Kotrba akiris kemiistan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1912, poste li restis samloke por instrui. En 1918 li doktoriĝis. Li atingis la instruan rangon adjunkto en 1916, privata profesoro en 1923, eksterordinara profesoro en 1935. En la studjaro 1925 li esploris la fermentadajn procezojn en Berlino. Li instruis 2 jardekojn apud Elek 'Sigmond, post ties morto en 1939 li estis nomumita katerdrestro. Post 2 jaroj li iĝis publika ordinara profesoro.
22899 Alconrad
22899 Alconrad estas malgranda, meze hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kroataj astronomoj Korado Korlević kaj Mario Jurić elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio. Ĝi estas ano del a Koronisa familio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Albert R. Conrad, dediĉita sciencisto pri adaptiĝema optiko (AO) ĉe pluraj usonaj observatorioj. Uzinte AO, li kun-malkovris multenombrajn satelitojn de asteroidoj kaj faris diskajn distingajn studojn pri asteroidoj kaj planedaj satelitoj pri ties grandoj, formoj, polusoj kaj topografioj. Li disvolvis multenombrajn teknikojn de AO.
Satelito
Ĝia satelito; provizore nomita S/2003 (22899) 1, estis malkovrita la fare de J. Merline, P. M. Tamblyn, C. R. Chapman, D. Nesvorny, D. D. Durda, C. Dumas, A. D. Storrs, L. M. Close, kaj F. Menard uzinte observojn de la Kosmoteleskopo Hubble; kaj anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 1,23 km, ĝi orbitas kun granda duonakso de 182 km kaj orbita periodo de 56 tagoj.
(19512) 1998 QU2
(19512) 1998 QU2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tramvojo Ostrava-Poruba - Kyjovice-Budišovice
Transpreno fare de la urbo kaj elektrizo
La 1-an de januaro 1943 la tramvojo transiris sub administrado de Transporta entrepreno de urbo Ostrava (hodiaŭ Transporta entrepreno Ostrava (TEO)).
En la jaroj 1947-1948 la tramvojo estis en du etapoj iom post iom elektrizita: la 29-an de aŭgusto 1947 en sektoro Svinov – Vřesina, la 19-an de decembro 1948 en la restanta sektoro Vřesina – Kyjovice-Budišovice. Ekde la jaro 1947 ĉi tie veturis klasikaj tramoj, pro kio la vojo estis aliklasifikita je trama.
Post la jaro 1945 estis komencita konstruado de loĝdomaro Poruba. Tiu ĉi tramvojo estis ĝis la jaro 1958 ununura kunigvojo inter Poruba kaj Ostrava. Krom la persona transporto ĝi servis ankaŭ al urba ŝarĝtransporto pere de al tio akomodigitaj tramoj, per tiu ĉi maniero estis en grandaj kvantoj transportata ankaŭ materialo por konstruado de Poruba. Ties transŝanĝado estis realigita en spaco de hodiaŭa Zono de malpeza industrio (tiam Bytostav), kiu estis ekipita per triopo de transŝanĝejaj konstruaĵoj.
Redukto kaj modernigo de la trafiko
La 3-an de novembro 1968 estis ĉesigita la plena persona transporto en la sektoro Svinov - Poruba, sed senĉese ĉi tie estis konservita la ŝarĝtransporto. La personaj tramoj komencis veturi el returniĝejo Vřesinská, en ligiteco al la tramvojo kondukanta tra stratoj Opavská kaj ''17. listopadu'', kiu estis konstruita en la jaroj 1958-1959. La 30-an de septembro 1970 estis la sektoro Svinov - Poruba definitive nuligita eĉ por la ŝarĝtransporto.
Dum entrafikigado de modernaj kvarboĝiaj tramoj de tipo T en la ostrava medio aperis principa problemo - la unurelaj tramvojoj kondukantaj el la urbo ne estis kapablaj al veturado de tiuj ĉi veturiloj. Tial okazis iompostioma nuligo de la tramvojoj (1973 - mallarĝtrakaj tramvojoj, 1976 – tramvojo ĝis Hrabová, 1978 – ĝis Klimkovice, 1981 – ĝis Hlučín). Sed rilate al refreŝigeja signifo ne estis konvene nuligi ankaŭ la tramvojon ĝis Kyjovice. Tial estis printempe de 1980 komencita rekonstruo de la tuta sektoro, kiu definitive finis en la jaro 1991 kaj dum kiu estis en la fina haltejo Zátiší konstruita tramreturniĝejo por returniĝado de unudirektaj tramveturiloj. Ĉar duboĝiajn tramojn jam ne eblis pro teknikaj malfacilaĵoj trafikigi, estis elmembrigitaj kelke da veturiloj Tatra T2, al kiuj estis reguligita profilo de radoj kaj ebligita veturado per malantaŭoj al si (markataj kiel PX). Tiuj ĉi tramoj estis pli poste modernigitaj al tipo T2R. La duboĝiaj tramoj estis proksimume ekde la jaro 1985 uzataj nur nokte, kaj fine la 28-an de februaro 1986 estis ilia trafiko kiel sur entute lasta loko en tiama ĈSSR finita plene.
Nuntempe tra la tramvojo veturas tramlinio 5 en vojdirekto Vřesinská - Zátiší.
Priskribo de la tramvojo
La tramvojo estas unurela kun du tramevitejoj (Vřesina kaj Dolní Lhota). Temas pri ununura unurela tramvojo kun ŝpuro 1435 mm en Ĉeĥio.
La tramvojo eliras el tramreturniĝejo Vřesinská, kie ĝi estas aligita al la resto de la ostrava reto, ĝi kondukas preter poruba banejo, preterpasas herbejojn, kampojn kaj kelkfoje ĝi enveturas en arbarojn. Ĝi finas en la fina haltejo Zátiší en Kyjovice-Budišovice.
Haltejoj
Sur la tramvojo troviĝas 10 haltejoj (stato al la 26-a de septembro 2009).
La hodiaŭa haltejo Zátiší situas sur katastra teritorio de municipo Budišovice, sed ĉar la konstruado de la tramvojo estis financita ankaŭ de la najbara Kyjovice, dum Budišovice ne havis intereson, de komence ĝi estis nomita Kyjovice. Poste ĝi estis por pli bona orientiĝo de la vojaĝantoj alinomita je Kyjovice-Budišovice kaj poste male je Budišovice-Kyjovice. En la 90-aj jaroj ĝi estis alinomita je la nuntempa nomo Zátiší, tiun ĉi nomon antaŭe perdis la hodiaŭa trolebusa haltejo Sokola Tůmy en Ostrava-Mariánské Hory.
Ekipaĵo de la tramvojo
La tuta nuntempa tramvojo estas borderita per gardoŝtonoj kun markigo de la unua trafikisto - Sileziaj landaj tramvojoj. Unu gardoŝtono estas konservita eĉ en Poruba en lokoj, kie foje la tramvojo kondukis.
Tamás Székely
Biografio
Tamás Székely akiris kuracistan diplomon en 1979 en Universitato Semmelweis, poste li plulernis kaj kirurgiĝis en 1983. Li eklaboris en hospitalo de Tatabánya en 1979, post kelkaj jaroj en Budapeŝto. En 1993 li estis malsanuleja direktoro. En 1996 li eklaboris en la tutlanda sanitara kaso, poste li gvidis diversajn sanitarajn organizaĵojn, ekzemple la tutlandan ambulancon. Inter 1999 kaj 2005 li ankaŭ gvidis propran firmaon. Ekde 2008 li estis ministro pri sano en Dua Kabineto Gyurcsány, same en Kabineto Bajnai, poste li malaperis el la politiko.
Tramvojo Ostrava-Poruba - Kyjovice-Budišovice
Ekipaĵo de la tramvojo
Sur la tramvojo troviĝas ankaŭ eksaj dispeĉeraj konstruaĵoj, kaj nome en Poruba, Vřesina, Dolní Lhota kaj Kyjovice-Budišovice. En Horní Lhota kaj Krásné Pole estas devenaj tegmentaĵoj.
Sur la vojo estas du ŝanĝejoj - Vřesina (pli malnova, hodiaŭ oni ne uzas ĝin) kaj Dolní Lhota (konstruita en la jaro 1994).
Sekurigo de la unurela trafiko
La trafiko sur la unurela tramvojo estis direktita lumsignalado eĉ ne per alia elektronika sekuriga ekipaĵo. La trafiko estis sekurigita nur per horaro kaj vid-al-vida kontakto de ŝoforoj. La trafiko sur la vojo direktigas per siaj ordonoj dispeĉero, kiu havas postenon ĉe la envagoniĝeja haltejo en Poruba. Post akcidento en aprilo de 2008 primatoro Petr Kajnar markis kiel stranga, ke en la hodiaŭa tempo ankoraŭ ekzistas tiaj lokoj, kaj nerekte li signis respondecon de la eksa direktoro de TEO, revokita en januaro de 2008. Temas (en la reguka trafiko) pri unu el la lastaj du unurelaj tramvojoj en Ĉeĥio. La komparebla unurela tramvojo inter Liberec kaj Jablonec estis post pli ol dudekjaraj preparoj kaj serio da tragikaj akcidentoj sekurigita en la jaro 1993.
Post enveturo de tramo en julio de 2007 Transporta entrepreno komencis serĉi pli altan gradon de sekurigo, ekzemple kameraojn kaj semaforojn, kaj kunlaborante kun teknikaj altlernejoj ĝi prikonsideris eĉ pri pli pretendemaj manieroj de la sekurigo.
Ekde la 21-a de aprilo 2008, kiam estis renovigita trafiko post tragika akcidento el la 11-a de aprilo, validis provizoraj novaj sekurigaj disponoj. Antaŭ elveturo el la tramevitejo en la unurelan sektoron la ŝoforo devas ĉiam postuli telefonan konsenton de la dispeĉero, al tiu ĉi devo atentigas ĉe ĉiu tramevitejo nove instalita flava fluoreskanta signala lumo plenigita per ordono sur tabulo. La ĉefinspektisto de Rela inspekto Ostrava Robert Kindl validigis kvar kondiĉojn, kiuj estis prilaboritaj en direktivon de la transporta entrepreno. En la kritika sektoro estis ĝisnuna maksimuma rapideco 60 km/h per signalilo limigita al 40 km/h.
Okazis elektdirektado por liveronto de la nova sekuriga ekipaĵo, en oktobro de 2008 estis elektita propono de kompanio AŽD Praha. La devena promeso de la konstruo de la sekuriga ekipaĵo ĝis fino de la jaro 2008 montriĝis kiel nereala kaj certa estas eĉ ne la jaro 2009, ĉar estas necese akiri konsenton de cento de posedantoj de parceloj kaj intertrakti la konstruaĵon kun pluaj kvar centoj de posedantoj de la najbaraj parceloj. Nokte el la 2-a je la 3-a marto de 2009 estis sur la tramvojo ĝis majo interrompita la trafiko pro kaŭzo de instaligo de la nova sekuriga ekipaĵo kontraŭ 18 milionoj da kronoj. La 6-an de aprilo 2009 la sekuriga ekipaĵo estis donita en provtrafiko.
Akcidentoj kaj ekveturoj
Informoj pri la historio de akcidentoj kaj ekveturoj sur la unurelaj sektoroj komenciĝis en presaro amase aperi post la tragika akcidento, kiu okazis la 11-an de aprilo 2008.
Akcidentoj en la 60-aj kaj la 70-aj jaroj
Akcidento sur la tramvojo okazis jam en la jaro 1964. En la jaro 2008 oni ne sukcesis finserĉi pri ĝi en arkivoj pli proskimajn informojn.
La 28-an de aprilo 2008 informis servero idnes.cz, ke Ĉeĥa radio Ostrava elserĉis en la arkivoj de la urbo juĝejan dokumenton pri akcidento, kiu okazis la 30-an de oktobro 1969 post la sep kaj tridek sur hodiaŭ jam nuligita sektoro de la tramvojo, en strato Nad Porubkou, proksime de restoracio U Slunce. Da vunditoj estis tiam 20, el tio 3 grave. La akcidenton kaŭzis ŝoforino, kiu ne ĝisatendis kruciĝon. Ŝi unue ricevis dujaran kondiĉan punon, sed rilate al granda damaĝo sur socialisma posedaĵo (120 000 Kčs) estis ŝia puno en revoka juĝado ŝanĝita en dujaran senkondiĉan. Ŝi komencis sian plenumon de la puno komence de la jaro 1974, post unu jaro ŝi estis antaŭfrue tralasita pro kaŭzo de amnestio, kiun proklamis prezidento Ludvík Svoboda al datreveno de Venka februaro. Ateston pri la akcidento donis bofratino de la ŝoforino Jarmila Petrovská.
La 19-an de aprilo 2008 al ĵurnalo Právo konfesis eksa konduktorino Karla Šmahlíková, ke ŝi spertis kunpuŝigon de tramoj sur tiu ĉi tramvojo somere de 1974 aŭ de 1975 en transporta kulmino, kiam dispeĉero permesis veturon al malplena tramo, kiu veturis por ripari difektitajn bremsojn, en okupitan sektoron. Da vunditoj estis tiam 13, surloke ĉeestis ankaŭ Veřejná bezpečnost, sed la kazo estis silentigita kaj ĝi ne estis esplorita, eĉ ne tiu ĉi konduktorino kiel unu el la signifaj atestintoj (tiam ŝi kunskribis sur la loko de akcidento liston de vunditoj) estis entute invitita al esploro. En la jaro 2008 oni ne sukcesis finserĉi pri tiu ĉi akcidento en la arkivoj pli proksimajn informojn.
Neanoncitaj ekveturoj
Sed en la presaro komencis trapenetri asertoj el vico de la publiko, ke la ekveturo de la kontraŭveturantaj tramoj sur la unurela tramvojo okazis jam multfoje, sed plimulte tiuj ĉi kazoj estis solvitaj per retroveturado. Poste ankaŭ la transporta entrepreno konfesis du tiajn kazojn dum antaŭaj tri jaroj, nome la 24-an de aprilo 2007 kaj la 6-an de julio 2007, ambaŭkaze pro kulpo de ŝoforo. La kazoj estis solvitaj per mallongigo de premioj de ŝoforoj, admono kaj rememorigo de disponoj en deviga instruigo de ĉiuj ŝoforoj. Post la julia evento la entrepreno onidire komencis serĉi eblecon de pli alta grado de sekurigo de la tramvojo.
La 27-an de majo 2008 Rela inspekto komune kun Transporta entrepreno Ostrava komencis administran proceson pro malobservo de kvar ordonoj de la rela leĝo en indikitaj du kazoj: la transporta entrepreno ne anoncis la eventojn al la inspekto, ne dokumentigis ilin, sufiĉe ne esploris la kaŭzon de ambaŭ incidentoj kaj ne akceptis disponojn, por ke nenio simila ripetiĝu. La transporta entrepreno defendas sin per tio, ke ĝi ne konsideris la kazojn kiel eksterordinaraj eventoj. La 30-an de junio 2008 Rela inspekto anoncis, ke pro tiuj ĉi du neanoncitaj eventoj donis al la ostrava transporta entrepreno monpunon en alteco 1 miliono da kronoj (supra limo de la ebla monpuno estis 10 milionoj da kronoj). Transporta entrepreno revokis sin kontraŭ la monpuno, ĉar nura transveturo de trakforko kaj la sekva retroveturado, se ne okazis rekte al ekveturo en vasta tramvojo, ne konsideris kiel eksterordinara evento. Ministerio de transporto en la revoka proceso nuligis la monpunon pro objektaj kaj la procesaj dubigoj, kiujn parolisto de la ministerio en presproklamo pli proksime ne specifigis, kaj revenigis Relan inspekton al nova proceso, dum kiu laŭ la ministeria parolisto jam Rela inspekto ne povas doni monpunon. La 15-an de decembro 2008 presaro publikigis informon, ke Rela inspekto rebonigis formalajn mankojn de la antaŭa decido kaj donis novan monpunon en la sama alteco. Transporta entrepreno laŭ sia direktoro verŝajne denove revokos sin
La 6-an de aŭgusto 2008 Rela inspekto anoncis, ke en kunlaboro kun Polico de ĈR ĝi finesplorserĉis dum periodo ekde la jaro 2000 ankoraŭ kelke da pluaj kazoj de neanoncitaj ekveturoj en okupitan sektoron, sed el kiuj sole du (je unu tago pli poste ĝi indikis tri, dum kio du kazoj el la jaro 2004 rilatas la saman tramon kaj la ŝoforino kaj ili okazis la saman tagon, la tria kazo estis el la jaro 2005) estas ankoraŭ nesilentigitaj (do ekde la jaro 2004) kaj ke estis komencita plua administra proceso pri ili. La 6-an de septembro 2008 en la presaron venis informo, ke komence de septembro Rela inspekto mezurigis pro tri neanoncitaj ekveturoj el la jaroj 2004-2005 al Transporta entrepreno Ostrava 200 mil da kronoj (supra limo de la ebla monpuno estis 1 miliono da kronoj). Oficialan kaŭzigon Rela inspekto publikigi la 8-an de septembro. En la revoka proceso la ministerio de transporto ĝis nun (10-an de decembro 2008) ne decidis.
Akcidento la 11-an de aprilo 2008
La 11-an de aprilo 2008 je la 17 horo kaj 53 minutoj okazis sur la tramvojo tragika transporta akcidento, inter la haltejoj Poruba koupaliště kaj Vřesina kunpuŝiĝis du kontraŭveturantaj tramoj, la artika de tipo Tatra K2 kun duveturila tramaro Tatra T3SUCS, la rezulto estis el lasuma nombro 87 vojaĝantoj 35 vunditaj personoj, el tio 15 grave, 3 homoj mortis (laŭ pli postaj indikoj estis 3 mortintoj, 11 homoj suferis gravajn lezojn, 30 homoj meze gravajn vundojn kaj 22 homoj malgravajn ). La ŝoforoj ekvidis unu la alian dum distanco de la tramoj 70 metroj kaj la tramoj kunpuŝiĝis per reciproka rapideco 70 km/h. Senpera kaŭzo de la akcidento estis, ke la ŝoforo de la artika tramo en direkto de Kyjovice ne atendis en la tramevitejo alveturon de malfruiĝinta tramaro en direkto el la centro.
Post la akcidento dum tempo de dek tagoj estis la trafiko interrompita, renovigita ĝi estis nur la 21-an de aprilo 2008 ĉirkaŭ la 16-a horo dum novaj dumtempaj sekurecaj ordonoj.
Kontraŭ la 24-a jara ŝoforo Petr Hroch, kiu forgesis atendi en la tramevitejo la kruciĝon kaj transpaŝis la destinitan maksimuman tramvojan rapidecon 60 km/h je 1,9 km/h, donis la 28-an de aŭgusto 2008 polica esploristo al ŝtata reprezentanto proponon por akuzo pro krimo ĝenerala endanĝerigo. La plendo devus esti donita al distrikta juĝejo en Nový Jičín. Neniaj pluaj personoj estis kulpigitaj. La ŝoforo Petr Hroch estis la 22-an de januaro 2009 senkondiĉe kondamnita al tri jaroj de forpreno de la libereco, la verdikto dume ne akiris juran validecon.
Veturiloj
Sur la voja alternis:
Rilate al sia karaktero kaj la situo la tramvojo estas ŝatata loko de trafiko de la historiaj tramoj. Veturoj por publiko okazas ĉiam fine de aprilo (la t.n. Printempa semajnfino per la historiaj tramoj) kaj aŭgusto (Adiaŭo kun ferioj).
Egitaloj
Aegithalos estas genro de birdoj de la familio de Egitaledoj, iom parenca al la familioj de Paruedoj kaj Remizedoj.
La genro enhavas la jenajn speciojn:
Alpensinfonie
Eine Alpensinfonie op. 64 (eo: Alposimfonio) estas simfonia poemo de komponisto Richard Strauss.
La verko baziĝas sur la koncepto de la komponisto, priskribi per muzikaj rimedoj la suriron sur montopinto en la Alpoj kaj la revenon en la valon dum unu tago. Eine Alpensinfonie estas tipa ekzemplo por la muzika kategorio de programmuziko.
Programo
La ideo pri la programo devenas de travivaĵo el la infaneco de Richard Strauss. Someron de 1879 li estis mispromeninta sur la monto Heimgarten en la Bavaraj Alpoj kaj estis surpizata de fulmotondro. Tiun ĉi travivaĵon li sonpentris sekvan tagon per piano. El ĉi tiu memoro li evoluigis la koncepton. La surmontiĝo bazanta la simfonian poemon kun postsekva demontiĝo komenciĝas per la enkonduka parto Nacht [nokto], trapaŝas jenajn staciojn kaj finiĝas denove per parto nomata Nacht:
Nacht [nokto] – Sonnenaufgang [sunleviĝo] – Der Anstieg [la suprenirado] – Eintritt in den Wald [eniro en la arbaron] – Wanderung neben dem Bache [promenado apud la rivereto] – Am Wasserfall [ĉe la akvofalo] – Erscheinung [aperaĵo] – Auf blumigen Wiesen [sur flororiĉaj herbejoj] – Auf der Alm [sur la montarherbejo] – Durch Dickicht und Gestrüpp auf Irrwegen [tra densejo kaj dornejo sur erarvojoj] – Auf dem Gletscher [sur la glaciejo] – Gefahrvolle Augenblicke [danĝerplenaj momentoj] – Auf dem Gipfel [sur la montopinto] – Vision [vizio] – Nebel steigen auf [nebuloj leviĝas] – Die Sonne verdüstert sich allmählich [la suno iom post iom sombriĝas] – Elegie [elegio] – Stille vor dem Sturm [trankvilo antaŭ la ventego] – Gewitter und Sturm, Abstieg [fulmotondro kaj ventego, malsupreniro] – Sonnenuntergang [sunsubiro] – Ausklang [finsonado] – Nacht [nokto].
Estis supozeble nur parte la intenco de la komponisto, priskribi montopromenadon. La promenvojo priskribita de Strauss, kiu kondukas ekde la nokto sur la pinton kaj reen, estas rigardebla kvazaŭ kiel simfonia prezentado de homa vivo. Ĉi-koncerne la komponiston verŝajne instigis la filozofio de Friedrich Nietzsche, ĉar skizoj pri la Alpensinfonie havas titolojn de la traktaĵo Der Antichrist de Nietzsche. Per tio Alpensinfonie havas rektan kunligon kun la Also sprach Zarathustra de Strauss simfonia poemo, kiun ankaŭ influis la filozofio de Nietzsche.
Alia ebleco interpreti la programon estas, rilatigi la formon de Alpensinfonie kun la strukturo de klasika dramo.
Instrumentado
La komponisto preskribis jenan instrumentadon: Almenaŭ: Malantaŭ la scenejo, "en kazo de bezono okupenda el la orkestro":
Krom tio en grandaj orkestroj ekde cifero 94 (je la fino de la vizio) la 2 grandaj flutoj, la hobojoj, la E♭- kaj C-klarnetoj estas duobligendaj.
Entute la prezentado bezonas laŭ la indikoj de Strauss almenaŭ 107 muzikistojn. El la instrukcioj de la komponistoj, kiel eble plifortigi kelkajn instrumentojn trans la minimumo kaj plani por la fona orkestro malantaŭ la scenejo apartajn muzikistojn, laŭ imagoj de Strauss rezultus optimuma okupantaro de 129 muzikistoj aŭ eĉ plu.
Por la realigo de la longaj ligotonoj de la blovinstrumentoj Strauss proponas la „aerofonon“ inventitan de Bernhard Samuel, piedmovatan aerpumpilon kun gumotubo al la buŝo de la ludisto.
Prezentado de Eine Alpensinfonie daŭras proksimume 45-50 minutojn.
Taksado de la verko
Estis la deklarita intenco de la komponisto, igi senpere sentume spertebla al aŭskultanto la staciojn de montopromenado kiel sonpentraĵo. Tiun ĉi celon la verko atingas la verko laŭ opinio de multaj kritikistoj per impona maniero. La efiko baziĝas precipe sur la lerta orkestra okupantaro kaj la nuancoriĉa instrumentado. Ne senĉarma estas ankaŭ la interesiga kunekzistado de tre subtilaj kaj pli banalaj efektoj (bovtintilo, tondrolado).
Ŝajnas prave, taksi la verkon kiel simfonio. Malgraŭ tio ne temas pri komponaĵo kontentiga la rigidajn formajn postulojn de simfonio laŭ klasika senco, kvankam ankaŭ en ĝi ankaŭ troviĝas la malvolvo de la tema materialo fare de la komponisto. Ekzemple kelkaj temoj kaj motivoj el la „suprenira fazo“ de la promenado revenas pli malfrue je la „malsuprenirado“ en ŝanĝita formo (kiel inversigo). Oni plej juste taksus la verkon kiel fina kaj pinta punkto de la simfoniaj poemoj ekestintaj en la dua duono de la 19-a jarcento.
Ekesto
Unuaj skizoj por Alpensinfonie devenas el la jaro 1900, mortojaro de Nietzsche. Strauss planis simfonian poemon sub la labortitolo „artistotragedio“, kiu prezentu la sorton de la portretopentristo Karl Stauffer-Bern devena el la svisa Emmental. Li mortis en 1891 pro mensa vualigo. Stauffer-Bern estis pasia montogrimpanto. La muzika ilustrado de montogrimpado estis unu el pluraj planitaj partoj en la prezentado de la biografio de Stauffer. En la jaro 1902 Strauss plilarĝigis la koncepton al kvarmovimenta simfonio, kies unua movimento enhavu la montogrimpadon, la ceteraj movimentoj pluajn temon el la vivo de Stauffer. Labortitolo estis nun „Der Antichrist, eine Alpensinfonie“ (eo: La Antikristo, alposimfonio). La titolo montras, ke Strauss identigis la figuron de Stauffer kun la persono de Nietzsche kaj kun lia filozofio. La unua movimento estis konsiderinde skizita kaj enhavas esencaparte la formon de la fina versio. Tamen la verko restis nefarita. En 1910, dum la verkado de Rosenkavalier, Strauss reeprenis la verkadon de la unua movimento. Proksimume 1913 li ja decidis, fari el la unua movimento memstaran komponaĵon. Ĝis la plej malfruaj skizoj la verko devis nomiĝi „Der Antichrist, eine Alpensinfonie“. Nur en la partitura neto, finfarita post centtaga laboro la 8-an de februaro 1915, troviĝas la finvalora titolo. La unua prezentado kun la Dresdena Kortega Kapelo okazis la 28-an de oktobro 1915 en Berlino sub direktado de la komponisto.
Sonregistraĵoj
Ekzistas multaj sonregistraĵoj de Alpensinfonie. Al la plej konataj apartenas tiuj kun la orkestrestroj Karl Böhm, Herbert von Karajan, Christian Thielemann, André Previn, Fabio Luisi, Rudolf Kempe, Bernard Haitink kaj Antoni Wit. Kelkaj akcentas pli la orname malfonan aspekton de la verkoj, dum kiam aliaj direktistoj pensas ekkoni en ĝi ankaŭ metafizikajn strukturojn. Ekzistas ankaŭ sonregistraĵoj kun la komponisto mem ĉe la direktistopupitro.
Hazebrouck
- prononco [], jen france, origine nederlande Hazebroek, prononco, respektive okcidentflandre Oazebroeke  - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj estas la administra centro de samnoma kantono .
Geografio
Hazebrouck situas en Franca Flandrio, de la landlimo kun Belgio.
Eugene McCarthy
Eugene Joseph McCARTHY (29-an de marto 1916 - 10-an de decembro 2005) estis usona politikisto kaj poeto el Minesoto. Li deĵoris en la Usona Domo de Reprezentantoj de Usono de 1949 ĝis 1959 kaj la Usona Senato de 1959 ĝis 1971. McCarthy serĉis la demokratan nomumon en la prezident-elekto en 1968, defiante Lyndon B. Johnson per platformo kontraŭ la Vjetnama milito. McCarthy kandidatis por la prezidenteco kvin fojojn, sed neniam venkis.
Gábor Peterdi
Gábor Peterdi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Peterdi Gábor estis hungara-usonana pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto. Lia patro estis Andor Peterdi, lia patrino estis Zseni Várnai. Gábor Peterdi  naskiĝis la  en Pestújhely (nuntempa loĝkvartalo en Budapeŝto), li mortis la  en Stamford (Konektikuto) (Usono).
Biografio
Gábor Peterdi estis mirinfano en aĝo 15, li debutis en ekspozicio en Budapeŝto en 1930. En somero de 1929 li jam pentradis en Artistkolonio (Kecskemét). Liaj unuaj majstroj estis Gyula Rudnay, Nándor Katona kaj Rezső Bálint (pentristo), foje li pentradis en ateliero de István Szőnyi. En 1930 li studis en akademio de Romo helpe de stipendio, poste li vivis en Parizo, kie li lernis ankaŭ grafikoteknikon. Li elmigris al Usono en 1939, post kelkaj jaroj li estis memservanta soldato batalanta en Eŭropo. Teruraĵoj de la mondomilito donis al li longe temojn. Li instruis grafikteknikon en Novjorko (1948-1952), en Kolegio Hunter (1952-1960), fine en Universitato Yale (1960-1987). Intertempe en 1963 li prelegis ankaŭ en universitato de Alasko. Dum la sekvaj du jaroj li kreis arktajn pejzaĝojn. Li ricevis italan premion en 1930, francan en 1937.
Victor Leandro Bagy
Victor Leandro Bagy, kutime nomata nur Victor, estas brazila futbalisto, aktiva kiel golisto. Li naskiĝis en Santo Anastácio, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Atlético Mineiro en la urbo Belo Horizonte – antaŭe ekde la jaro 2003 li profesiis en pluraj aliaj kluboj. Krome ekde la jaro 2010 li estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblas per la numero "22".
6722 Bunichi
6722 Bunichi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bunichi Saito, emerita profesoro ĉe la Université de Niigata, fakulo pri la alta atmosfero de Tero, ĉefe pri la aera lumo. Li ankaŭ estas agnoskita fakulo pri la verkisto Miyazawa Kenji kaj estras la muzeon de la "Centro Kenji Miyazawa Iihatobu".
Saint-Germain-en-Laye-Bel-Air - Fourqueux (stacidomo)
Saint-Germain-en-Laye-Bel-Air - Fourqueux estas fermita franca stacidomo sur fervojo Grande ceinture Ouest, situanta en komunumo Saint-Germain-en-Laye, en departemento Yvelines.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
Itamarandiba
Itamarandiba (prononcata "itamaranĝiba" [itamaɾɐ̃'ʤibɐ], oficiale Município de) estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Capelinha (esperante: Kapelija), ĉe latitudo 17°51'25" suda kaj je longitudo 42°51'32" okcidente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Novaĵoj
Bonate Sopra
Bonate Sopra estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Ĉielenpreno de Maria, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Levi Wiener
Levi Wiener, esp. Leono Vienano, angle Leo Wiener (naskiĝis en Bjalistoko en 1862; mortis en 1939) estis hebrea esperantisto, aktivanta en la tempo inter la du mondmilitoj. Li postlasis kelkajn tradukojn kaj redaktis librojn de aliaj tradukintoj. Patro de Norbert Wiener.
Taupo
Taupo estas urbo en la centro de la Norda Insulo de Nov-Zelando. Ĝi havas ĉirkaŭ 20.000 loĝantojn kaj estas ĉefurbo de samnoma distrikto kun 33.600 loĝantoj (2004).
La urbo situas ĉe la nord-okcidenta pinto de Lago Taupo, kiu apartenas al ĝia distrikto.
NGC 2400
NGC 2400 estas triopa stelo en konstelacio Malgranda Hundo.
Weiterstadt
Weiterstadt estas urbo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Darmstadt-Dieburg, en federacia lando Hesio. Norde de la ĉefa komunumo troviĝas la ĝis 1977 sendependa urboparto Gräfenhausen. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
NGC 2400
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Simone Martini
Simone Martini estis grava eksponento de la Gotika Pentrarto kiu pli kontribuis por la disvastigo de la Siena Pentrado.
Biografio
Li portretis, en la plej multaj el siaj verkoj, kristanajn religiajn temojn, ĉefe fragmentojn de la vivoj de sanktuloj. Li estis la plej elstara kreinto de la siena skolo post Duccio di Buoninsegna, kaj la plej bona interpretisto de la gotika stilo en itala pentrarto. Li estis trejnita en la rondo de Duccio, sed li evoluigis laŭ tre persona maniero la linearecon de la stilo de sia instruisto kaj aldonis grandan intereson pri perspektivaj efikoj, spegulbildo de tiutempaj tendencoj.
Lia stilo nur evoluis laŭlonge de lia vivo. El sia unua dokumentita verko, la granda fresko de la Majesto en la "Publika Palaco de Sieno", li faris ornaman uzon de linioj kaj koloroj, kaj estis genia kreinto de elegantaj kaj mildaj komponaĵoj, plenigitaj de harmonio kaj rafinado. En 1317 li translokiĝis al Napolo, al la servo de "Roberto de Anĵuo", por kiu li pentris elstaran retablon inspiritan en familia temo: la frato de Roberto, Ludoviko de Tolosa, kiu ĵus estis enkanonigita, aperas kronante lin Reĝo de Napolo.
Lia agado okazis ĉefe en Sieno, kie interalie en 1333 li kreis unu el siaj plej grandaj majstraĵoj: la retablon prezentantan la Anunciacion, nun konservitan en la Galerio Uffizi en Florenco. Li pentris freskojn en la kapelo Sankta Marteno de la Malsupra Baziliko de Sankta Francisko en Asizo.
Yélamos de Arriba
Yélamos de Arriba [ĜElamos deaRIba] (Y. de Supro) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Simone Martini
Biografio
En 1340, invitite de papo Benedikto la 12-a, li translokiĝis al la papa kortego de Avinjono, kie li restis ĝis sia morto okazinta kelkajn jarojn poste. Simone Martini estis edzo de Giovanna di Memmo di Filippuccio, fratino de Lippo Memmi kaj filino de Memmo di Filippuccio.
Yélamos de Arriba
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas yelamero [ĝelaMEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 93 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,08 loĝ/km².
Situo
Yélamos de Arriba situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordo de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 950 m super marnivelo; je 46 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 18,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°38′28″N 2°50′30″Ok.
Geografio
Ĝi estas en la valo de la rojo San Andrés, alfluanto de la rivero Tajuña. En la sama valo troviĝas la setlejoj Yélamos de Abajo, Irueste, Romanones kaj San Andrés del Rey. Trans San Andrés del Rey troviĝas la municipo Budia jam kun deklivo al la rivero Taĵo. La valo estas elfosita pere de la agado de la rivera erozio sur ebenaĵo karsta, kio estas tialo ke en la muroj estas nombraj kavoj naturaj, kelkaj el kiuj estas uzataj de paŝtistoj kaj agrikultistoj, kiel rifuĝejo aŭ por gardi utilaĵojn. En la interno de la valo, la plej elstara karaktero estas la nekredebla abundo de fontoj de trinkebla akvo. Tiu abundo de akvejoj ebligas forstan profiton kaj facilecon por la kultivo de fruktoĝardenoj en la valo, kio kontrastas kun la seka agrikulutro de la kultivoj de cerealoj hegemoniaj en la ĉirkaŭa altebenaĵo. Tamen, el mezo de la 1980-aj jaroj oni konstatis gravan kaj iompostioman descendon de la akvonivelo, plej drasta en tiuj fontoj kiuj estis situaj plej alte, en la alta parto de la valaj muroj.
La invado de la medio kaj la ĉasado malpliigs jam de antaŭ jarcentoj la specioj animalaj plej grandaj (cervoj, aproj, lupoj) lasante nuntempe kiel nuraj bestaj reprezentantoj de minoraj specioj kiaj kunikloj, sciuroj, koturnoj, garoloj aŭ palumboj, krom kelkaj specioj de rabobirdoj kiel buteoj aŭ falkoj inter aliaj. Ĝis la 1970-aj jaroj oftis trovi en la rojoj de la zono kankroj kaj hirudoj.
Inter la plej abundaj vegetalaj specioj menciindas la poploj, salikoj, roburoj kaj juglandarboj, inter aliaj, ĉe la fundo de la valo, kaj olivarboj kaj anzinoj ĉefe, en la supra altebenaĵo.
Historio
En 1430 ĝi ekestis posedo de don Íñigo López de Mendoza, nome la fama poeto laŭ ordono de la reĝo Johano la 2-a, kiel danko pro la servo farita de la Markizo de Santillana. Kiam mortiĝis la markizo en 1458, sukcedis al li en la senjorlando lia kvina filo, nome la kardinalo Mendoza.
Tamen, jam en la 16-a jarcento aperas kiel posedanto de tiuj teroj la Krono de Kastilio kiel videblas en la informo farita al la reĝo Filipo la 2-a nome "Relaciones topográficas" en la eroj referencaj al Yélamos de Yuso aŭ San Andrés, pro kio estas logika dedukti ke Yélamos de Arriba (tiam, de Suso), pasis al reĝaj manoj samtempe kiel la najbaraj urbetoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 93, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Yélamos de Arriba, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Yélamos de Arriba kie oni falis al la nunaj 93.
La teknologia malprogreso en la zono videblas el la fakto ke ĝis mezo de la 1980-aj jaroj ne estis televida ripetilon, pro kio la ricevo de la signalo estis malbonkvalita kaj nur kiam la klimato permesis ĝin, aŭ el la cirkonstanco ke ĝis tiam estis en la setlejo nur unu linio de telefono, konektita al manfunkciita centraleto en Budia fare de homa funkcianto kiu faris la markadon. Tiukadre estis ankaŭ meze de la 1980-aj jaroj kiam oni pasis el 125V al 220V. Tiutempe ankoraŭ estis ofta la vido de animala tirado kiel plej normala rimedo por movado.
Interesaĵoj
Ĝis la 1950-aj jaroj Yélamos de Arriba havis stilon sufiĉe homogena en arkitekturo kiu havigis al ĝi karakteron propran de la vilaĝoj de Alkario. Tamen, ekde mezo de la 20-a jarcento kaj pli draste el 2000, oni faris nombrajn urboplanajn intervenojn en formo de ĉaledoj aŭ pli modernaj domoj kiuj anstataŭis tradiciajn logejojn de la urba kerno aŭ malgrandajn fruktoĝardenojn kiuj iam ĉirkaŭis la domaron, krom aliaj publikaj vorkoj kiuj donis al la vilaĝo aspekton pli similan al kolonio de unufamiliaj loĝejoj de la eksteraĵo de ajna grandurbo. Tamen, ankoraŭ observeblas kelkaj originalaj ekzemploj arkitekturaj.
Menciindas la preĝejo, probable de la 16-a aŭ 17-a jarcentoj kaj verŝajne konstruita sur la restaĵoj de antaŭa templo, pro la taŭgeco de ĝia situo. Estas malgranda templo de ununura navo ortangula kaj absido orientita oriente, kun turo en la suda parto kaj malgranda sakristio apuda norde. La facileco en la ornamaĵoj malfaciligas la datadon pere de la arkitektura stilo. Komence de la 21-a jarcento oni faris restaŭran laboron.
Ekstere de la domaro estas ermitejoj dediĉitaj al Sankta Roĥo kaj Sankta Anna]. En la vilaĝo videblas ankaŭ domegojn de la 18-a kaj 19-a jarcentoj de ia historia intereso.
La fontano de la placo datas de 1928 kaj konsistas el ses ŝprucoj kun akvokvanto proksimuma de 5 litroj por sekundo kaj en vintro kaj en somero. Aliaj interesaj fontanoj estas tiu nomata "de la Señora" (de la sinjorino), konstruita sur fonto en 1982 kaj tiu de nova konstruado (2002) nome "Fuente nueva" (nova fontano), kiu kanaligas la akvon de la fonto "fuente del Sauco" (de la saliko).
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
La zono de Alkario estis areo tradicie deprimita laŭ ekonomiaj konceptoj. La dureco de la klimato (altebenaĵo je ĉirkaŭ 1 000 metroj super la marnivelo), kie la riveroj trairas sur valoj faritaj sub tiu nivelo, malfacile irigacieblaj kaj malriĉaj grundoj, faris ke la ekonomia prospero bazita sur la agrikulturo estas komplika. Ĝis meze de la 20-a jarcento la hegemonia kultivo estis la vito kiel montras la nombraj vinkeloj elfositaj en la rokaj muroj de la valo, sed la modernigo de la agrikultuaj teknikoj permesis anstataŭi la viton por la ekstensiva kultivo de cerealo, kiu en la aktualo estas la hegemonia agrikultura kultivo. La fruktarbaj ekspluatejoj havas ankaŭ relativan gravon en la ekonomio de la loko. Antikve estis ofta la privata aŭ minoritata ekspluatado de porka aŭ birdokorta brutaro. La brutobredado, antaŭe amplekse reprezentita de nombraj gregoj da ŝafoj restas nuntempe kiel nur atestilo, kiel aktivaĵo kiu malaperas iompostiome.
Tamen, la plibonigo de la komunikvojoj permesis ke granda parto de la laboristaro de la zono translokiĝis al urboj kiaj Guadalajara, relative proksimaj kun bonaj infrastrukturoj, kio okazigis drastan falon de la lokaj infrastrukturoj. Tiele, kaj el Yélamos de Arriba kaj el aliaj vilaĝoj de la zono malaperis la lernejo, panbakejo, viandovendejo kaj aliaj pomalgrandaj instalaĵoj, dum restis la sektoro servo limigita al iu trinkejo kaj la ruraj domoj kiuj aperis en la 1990-aj jaroj, kun nur modera aŭ malgranda efiko sur la loka ekonomio. La antaŭe nombra migra vendo, kiu portis al la nombraj vilaĝoj bazajn produktojn, el pano ĝis butano, nun limiĝis en la aktualo, kio devigas la lokanojn foriri al longaj distancoj por akiri bazajn produktojn, kio bremsas la demografian disvolvigon de la komarko.
Sándor Basilides
Sándor Basilides [ŝAndor bazilides], laŭ hungarlingve kutima nomordo Basilides Sándor estis hungara pentristo, gobelinisto, instruisto. Liaj fratoj estis Ábris Basilides, Barna Basilides kaj Zoltán Basilides.
Sándor Basilides naskiĝis la  en Balassagyarmat, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Basilides akiris diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1928, sed li jam en 1925 ekspoziciis. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ede Balló kaj Gyula Rudnay. Tiutempe inter 1924-1928 li estis asistanto en la altlernejo, krome li studvojaĝis al Italio en 1925 kun Barna Basilides. Li edziĝis en 1928. Inter 1936-1938 kaj 1942–1968 li instruis en industriarta gimnazio. En la lernojaro 1939 li havis stipendion en Romo. Li pensiuliĝis en 1968. Li ricevis 8 premiojn inter 1924-1962. Li ŝatis pentradi urbajn panoramojn, pejzaĝojn, ĝenropentraĵojn, krome li gvidis metiejon pri gobelinoj.
Thad Jones
Thaddeus Joseph JONES (* 28-an de marto 1923 en Pontiac, Miĉigano; † 20-an de aŭgusto 1986 en Kopenhago, Danujo) estis usona ĵaztrumpetisto, kornetisto, aranĝisto kaj komponisto.