cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia himno de Malajzio
Historio
La himno ricevis novan rapidan marŝan ritmon en 1992, kiu akceptiĝis malfavore. Iuj malajzianoj eĉ kritike opiniis ke la ŝanĝita takto similus cirkan muzikon, kaj la ŝanĝo estis la temo de multaj mokoj. En julio 2003 estis raportoj en la malajzia gazetaro, ke la himno estus reordigata duafoje kaj ke la titolo kaj la versoj estus ŝanĝatah de la nomo Negaraku al Malaysiaku. Ekestis forta publika protesto de konsterno kaj la ŝanĝo de nomo estis forigita, sed la himna melodio estis re-aranĝita kaj ĝi revenis al la rapideco de antaŭ la jaro 1992.
En 2007, filmeto en la retejo YouTube, kiu prezentis parodion de la himno, kaŭzis fortan polemikon en Malajzio. La filmeto, nomita Negarakuku, prezentas la junulon Wee Meng Chee, malajzian studenton en Tajvano, kiu plektas la himnon en ĉinlingvan repon. La flago de Malajzio aperis en la fono. Tiu polemika filmeto kaŭzis indignon inter plej multaj ŝtataj ministroj de Malajzio. La kanto kritikas la registaron kaj ofende parolas pri la malajoj, la ĉefa etno de Malajzio.
La titolo de la filmeto Negarakuku povas signifi "mia Negaraku", ĉar la sufikso-ku implicas posedo fare de gramatike unua persono en la malaja lingvo. Alternative, ĝi povas signifi "Negara kuku" en kiu "kuku" povus esti intenciita soni kiel la anglalingva vorto "cuckoo", kiu laŭvorte signifas "kukolo", sed en neformala lingvouzo ankaŭ signifas "freneza". Tiel, Negara kuku signifus "freneza lando". En la malaja lingvo, "kuku" krome signifas ungoj, tamen malverŝajnas ke Wee intencis aludi al tiu malaja vorto.
Lokananta, la ŝtata muzikregistra kompanio de Indonezio, plue protestis ke ls himno estus imitaĵo de indonezia kanto titolita Terang Bulan, kaj do konsideriĝu malrespekto de kopirajto. La kanto Terang Bulan tamen mem estas muzikaĵo same adaptita laŭ la franca kanto La Rosalie. La indonezianoj estis alvokitaj ne plu kanti la kanton Terang Bulan, ĉar la komponaĵo estis kaj estas tro simila al la himno de Malajzio.
Obermoschel
Obermoschel - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Giorgi Saakadze
Giorgi Saakadze (naskiĝis ĉ. 1580, mortis la ) estis kartvela militisto, nacia heroo de Kartvelio.
En la 90-aj jaroj de la 16-a jarcento soldatservis en armeo de kartvela reĝlando Kartli kontraŭ Turkio. Dum sekvaj jaroj rapide avancis, interalie danke al geedzeco de lia fratino kun reganto de la lando. Li iĝis guberniestro de Tbilisi, fronte de kartvelaj taĉmentoj batalis kontraŭ Turkio kaj Persio strebantaj subigi reĝlandojn de Kartvelio. Li venkis turkojn en 1609 en la batalo de Taŝiskari. Post murdo de la reĝo fare de komplotintoj en 1612, proksime ligita kun la mortinto, estis devigita fuĝi al Persio, kie islamiĝis iĝante konsilisto de la ŝaĥo de Persio. En 1623 estis unu el la persaj militistoj dum militiroj kontraŭ Bagdado kaj Kandaharo. En 1625 partoprenis en ekspedicio kontraŭ Kartvelio, tamen dum ĝia daŭro transiris al la flanko de samlandanoj, ekkomandis la kartvelan armeon kaj venkis la persan armeon apud Marabda, ĝis ektronigo de Kartli kaj Kaĥeti fare de Teimuraz la 1-a. Baldaŭ ekziligita de Teimuraz, fuĝis al Turkio, kie iĝis komandanto de turka armeo dum venkaj kampanjoj kontraŭ Persio en la jaroj 1627-1628. Kiam decidis reveni al sia patrio estis mortigita de turkaj regopovoj en 1629.
Johann Mayrhofer
Vivo kaj verkaro
Mayrhofer estis filo de prokuratoro kaj ekde 1806 ĝis1810 ano de Abatejo Sankta Floriano en Supra Aŭstrujo. Post sia malaliĝi el la abatejo li studis en Vieno juron kaj teologion, finante sukcesonta la du studojn. Dum lia studotempo li estis amikiĝinta kun verkisto Theodor Körner. Ekde 1814 ĝis la fino de sia vivo Mayrhofer laboris kiel librokontrolisto ĉe la ŝtata librocenzurejo sub la reĝimo de Metternich. Li bezonis ĉi tiun fi-laboron, kvankam ĝi malkonformis kun lia politika opinio.
En Vieno li konatiĝis en 1814 per Joseph von Spaun kun komponisto Franz Schubert kaj vivis kun la pli juna amiko ekde 1818 ĝis 1821 en loĝkomunumo. Schubert muzikigis 47 poemojn de Mayrhofer, inter ili la faman Lied eines Schiffers an die Dioskuren aŭ ankaŭ Der zürnenden Diana. Mayrhofer verkis por li ankaŭ la libretojn por du el liaj dramaj verkoj, kiuj tamen neniam estis prezentataj dum la vivotempo de la du verkintoj: Kaj de la kantteatraĵo Die Freunde von Salamanca (1815) kaj de la opero Adrast nur konserviĝis la tekstopartoj muzikigitaj de Schubert. Ernst von Feuchtersleben rezignis publikigi la ekzistantajn manskribaĵojn kadre de la eldonado de la poeziaĵoj postlasitaj de Mayrhofer.
En 1824 aperis kolekto de liaj poemoj. En 1829 li publikigis en la revuo Neues Archiv für Geschichte siajn „Erinnerungen an [memorojn pri] Franz Schubert“, kiuj entenas kelkajn rimarkindajn informojn pri Schubert kaj lia amikaro. En 1836 li mortigis sin en Vieno sekve de depresiopuŝo.
John Cocke
John COCKE (Charlotte, Norda Karolino, 30-an de majo 1925 - Valhalla, Nov-Jorkio, 16-an de julio 2002), estis usona komputikisto rekonita pro siaj kontribuoj al la arkitekturo de komputiloj. Li estas konsiderita "la patro de la arkitekturo RISC".
Cocke gajnis la Premion Turing de la ACM en 1987, la "Nacian Medalon de Teknologio" en 1991 kaj la "Nacian Medalon de Scienco" en 1994.
Spino d'Adda
Spino d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Boffalora d'Adda (LO), Dovera, Merlino (LO), Pandino, Rivolta d'Adda kaj Zelo Buon Persico (LO).
Demetrio la 1-a Poliorketes
Demetrio la 1-a (Δημήτριος; 337–283 BC), nomita Poliorcetes aŭ Poliorketes (Πολιορκητής, "la sieĝanto"), filo de Antigono la 1-a Monoftalmo kaj de Stratonice, estis macedonia greka nobelo, militestro, kaj finfine reĝo de Macedonio (294–288 a.K). Li apartenis al la Antigonida dinastio kaj estis la unua membro kiu regis en Macedonio.
Poliorketes
En la kampanjo de 306 a.K. li venkis super Ptolemeo la 1-a kaj Menelao, frato de Ptolemeo, en la ŝipa Batalo de Salamis en 306 a.K., komplete detruante la ŝipan povon de la Ptolemea Regno. Demetrio konkeris Kipron en 306 a.K., kaj kaptis unu el la filoj de Ptolemeo. Post la venko Antigono prenis sian titolon de reĝo kaj donis la samon al sia filo Demetrio. En 305 a.K., nune portante la titolon de reĝo donita al li de sia patro, li entreprenis puni la Rodosanojn ĉar ili estis dizertinta el lia flanko; lia naiveco en la priskribo de novaj sieĝarmoj en sia malsukcesa klopodo konkeri la ĉefurbon havigis al li la titolon de Poliorketes. Inter liaj kreoj estis ramo 55 m longa, kiu postulis 1000 homojn por funkciigi ĝin; kaj rada sieĝoturo nome "Helepolis" (aŭ "Prenanto de Urboj") kiuj staris 38 m alte kaj 18 m larĝa, peza 360,000 funtojn.
Reĝo de Macedonio
En 294 li establiĝis sur la trono de Macedonio per la murdo de Aleksandro la 5-a, nome filo de Kasandro. Li frontis ribelon de Boeotianoj sed li sekurigis la regionon post kapti Tebon en 291 a.K. Tiun jaron li edziĝis al Lanasa, la iama edzino de Pirho. Sed lia nova situacio kiel reganto de Macedonio estis kontinue minacita de Pirho, kiu profitis avantaĝon el lia foja foresto por amplekse rabadi la sendefendan parton de sia regno (Plutarko, Pirho, 7 if.); finfine, la kombinitaj fortoj de Pirho, Ptolemeo kaj Lisimaĥo, helpite de malkonsentuloj inter siaj propraj subuloj, devigis lin lasi Macedonion en 288 a.K.
BKO
La vorto havas plurajn signifojn:
Oberbuchsiten (stacidomo)
Oberbuchsiten estas fervoja stacidomo en Oberbuchsiten, Svislando.
Patty Brard
Krome, ekde sia famo, Brard ofte aperis en televido en programoj en kiuj ŝi faris ĉion kiel partoprenantino, kiel: salti de plonĝtabulo, dancado sur la glacio, lerni foti kaj diversajn ludojn.
8783 Gopasyuk
8783 Gopasyuk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stepan Iliĉ Gopasjuk, sciencisto ĉe la Krimea Astrofizika Observatorio. Li faris gravajn kontribuojn al la studo pri sunaj kaj suna elektromagnetismo kaj por la kompreno de aktivaj fenomenoj en la Suno.
Pederastio
Pederastio (el la kombino de du grekaj vortoj: παιδ- -radiko de παῖς, παιδός, 'infano' aŭ 'knabo'- kaj ἐραστής -erastēs, 'amanto'; cf. erotismo; alie esperantigebla al knabamo aŭ knabamoro. Tia homo estus nomata pederastiulo, pederasto, knabamanto, knabamoranto, knabvoluptemulo‎ aŭ knabdeziranto) estas seksinklino de plenkreska viro al knaboj. Ĝi estas vorto kiu origine aludis edukan kaj moralan institucion en Antikva Grekio, starigita ĉirkaŭ la intima rilato inter juna adoleskanto (ἐρώμενος, 'amato') kaj plenkreska viro ne apartenanta al lia proksima familio (ἐραστής, 'amanto'). La vorto kutime signifas konduton de homo, kies seksimpulso direktiĝas al homoj nepuberaj aŭ junaj knaboj, sed ankaŭ signifus al viroj ĝenerale. Estas rilataj naciaj terminoj en diversaj socioj kaj kulturoj.
La pederasterio aŭ knabamoro estas konsiderata alia fenomeno en sia pli aĝa kaj ĝia moderna formo ol (geja) pedofilio. Per distingo inter ĉi tiuj konceptoj, ĉefe rilatas al la respekto de dominantaj konvencioj rilate al la aĝo, ĉe kiu persono povas engaĝi en seksaj rilatoj, sed ankaŭ al la leĝaj aĝalimoj, kiuj donas al tiuj konvencioj laŭleĝan kadron.
En Antikva Grekio
La greka pederastio (de la greka παιδεραστία), idealigita de la grekoj ekde la arkaika epoko, estis rilato inter juna adoleskanto (ἐρώμενος, 'amato') kaj plenkreska viro ne apartenanta al lia proksima familio (ἐραστής, 'amanto'). Ĝi aperis kiel eduka aristokratia tradicio kaj por morala edukado. La grekoj konsideris ĝin sekve kiel esenca elemento de sia kulturo jam ekde la tempoj de Homero.
La termino devenas de la kombino de du grekaj vortoj: παιδ- (radiko de παῖς, παιδός, 'infano' aŭ 'knabo') kaj ἐραστής (erastēs, 'amanto'; cf. erotismo). Laŭ pli vasta senco, la vorto aludas la erotikan amon inter adoleskantoj kaj plenkreskaj viroj. La grekoj konsideis normale, ke viro sin sentu altirita al la beleco de la junuloj, same aŭ plie ol al tiu de virinoj. Nur ekzistis diskuto pri la formo kiel tiu ĉi deziro devis esti esprimita.
La pederastio estis tre ligita al la atleta kaj arta tradicioj de la nudeco en gimnastiko, al la kutimo de malfruaj geedziĝoj por la viroj kaj al la simpozioj. Ĝi estis ankaŭ fundamenta por la milita trejnado kaj grava elemento en la edukado de la trupoj.
En Usono kaj Britio
Boylover estas termino uzata por aludi virojn aŭ virinojn sekse kaj ameme altiritaj al knaboj aŭ adoleskantoj sub la aĝo de konsento. La esprimo BoyLover estas speciale uzata kaj postulata de iuj pedofiloj kaj defendantoj de la normaliĝo de pedophilia (esp. pedofilio) kiel alternativa nomo al terminoj kiel "pedophile" (pedofilo) kaj "pederast" (pederasto), kun la celo eviti la misuzon kaj infamiadon de tiaj vortoj.
La origina angla termino, se ne kreita, estis almenaŭ reaktivigita de la grupoj de uraniaj poetoj kaj ŝuldas ĝian neatenditan nunan popularecon al la disvolviĝo de interreto, el kie ĝi pasis al aliaj lingvoj sen traduko, eĉ se kelkaj kiel Esperanto aŭ la germana, pli malvolaj ol aliaj al enkonduko de pruntvortoj, rezultigis siajn proprajn formojn.
Poste enkondukiĝis la termino "girllover" ('knabinamanto') por aludi la virojn aŭ virinojn sekse kaj ameme altiritaj al knabinoj aŭ adoleskantinoj sub la aĝo de konsento, kaj la ĝenerala "childlover" ('infanamanto').
BoyChat
BoyChat estas retforumo en la angla dediĉita al reciproka subteno kaj diskuto inter knabamantoj. Ĝi estas la plej malnova kaj longedaŭra tiaspeca forumo aktiva ĝis nun en Interreto. Kreita la 29-an de decembro 1995 kiel eksperimenta mesaĝ-tabulo ene de la retejo Free Spirits (Kasper), ĝi havis tujan sukceson ĉe la knabama komunumo, sur kiu ĝi estas havinta grandan influon. En 2003 la administranto de la forumo iĝis Jon Schillaci, kiu estas usona sekskrimulo publike serĉita de FBI en 2007. Versioj en dana, franca, germana kaj hispana lingvoj estis kreitaj pli poste.
En Centroazio
La knaboludisto povas ankaŭ montri sian aŭtoritaton kaj sian riĉecon.
En Orientazio
La vorto "少年愛" (japane shōnen-ai, koree sonyeon-ae, ĉine shàonián-ài) signifas pederastion (seksa rilato inter viro kaj juna knabo) kaj ne estas uzata en la supra senco. Por la mangaa signifo la japanoj, koreoj kaj ĉinoj ne plu uzas la vorton 少年愛, sed uzas anstataŭe la pseŭdo-anglan vorton "Boys' love" (japane: ボーイズラブ [bōizu rabu]) aŭ la mallongigon BL.
En Afriko
Ĉe la nandiaj triboj de Kenjo ĉiuj knabinoj 8- ĝis 12-jaraĝaj estas konsiderataj objekto de komuna posedo kaj iu ajn, ĉu juna, ĉu plenkreska, povas kunloĝi kun ili. La etaj knabinoj, malpli aĝaj ol 8 jaroj, nur havas sekskontaktojn kun samaĝaj infanoj kaj ekde 12 jaroj ili iĝas propraĵo preskaŭ ekskluziva de la fraŭlaj soldatoj. Ekde la aĝo de la ablacio ili jam ne povas esti konsiderataj objekto de komuna posedo. Nandiaj knaboj laŭ antropologoj sinvestas per inaj roboj dum ĉirkaŭ ok semajnoj da cirkumcidaj festoj. .
Caj Ĝin
Caj Ĝin (ĉine: 蔡锦; pinjine: Cai Jin; naskiĝis en 1965) estas ĉina pentristo, plej bone konata pro ŝia ole-pentraĵoj, kiuj montras la banano-planton. Caj naskiĝis en Tunŝji, Anhujo, Ĉinio en 1965.
Caj studis arton ĉe la Instruista Universitato de Anhujo en Vuĥu, Ĉinio, kaj diplomiĝis en 1985. Ŝi poste partoprenis en la Pluneirinta Ole-Pentrada Programo de la Ĉina Centra Akademio de Belaj Artoj en Pekino, kie ŝi studis ĝis 1991. Ŝi laboris en Novjorko inter 1997 kaj 2007.
Cai instruas ĉe la Tjanĝina Belarta Instituto ĉe Tjanĝino, Ĉinio.
Verkoj
Caj Ĝin inspiriĝis de putriĝanta banano-planto, kiun ŝi malkovris, dum vizito al sia hejmurbo. Ŝi faris du rolojn da fotografoj de la planto, kiu kreskis inter malbonherboj, kaj portis ilin kun si por inspiriĝi. Ĝin finis pli ol 400 verkojn, plejparte ole-pentraĵojn. Ŝiaj verkoj karakteriziĝas per iliaj maldormosonĝaj koloraj, kiel ruĝeto, purpuro, bluo, kaj precipe ruĝo. Ĝin utilas la imagon de la banano-planto en sia verko por esplori belecon, fekundecon, kaj seksecon. Ŝi plej ofte faras oleo-pentraĵojn sur kanvaso, tamen Caj ankaŭ pentras sur materialoj tiel, kiel matracoj, silkaj litkovriloj, kusenoj, virinaj ŝuoj, biciklo-seĝoj, kaj bankuvoj. Ŝiaj pentraĵoj esploras vitalecon kaj belon.
En 2008, Caj ŝanĝis de sia fokuso ĉe la banano-planto, kaj komencis prilabori serion da pejzaĝaj pentraĵoj. Malgraŭ tio, ke la tito de la serio estas Pejzaĝo, la pentraĵoj estas organikaj abstraktaĵoj, kiuj montras influojn kaj de Okcidentaj kaj de tradicie ĉinaj fontoj.
Pederastio
Notoj
<references group="n."/>
Leopold von Sonnleithner
Leopold Andreas Ignaz Sonnleithner, ekde 1828 Leopold Edler von Sonnleithner (naskiĝis la 15-an de novembro 1797 en Vieno; mortis la 3-an de marto 1873 samurbe) estis aŭstra juristo kaj grava persono en la viena muzika vivo.
Sonnleithner, kiu la 4-an de majo 1819 doktoriĝis pri jurscienco en Vieno, estis advokato kaj direktoro de la aŭstra ŝparbanko.
Kiel privatulo li estis same kiel lia patro aktiva membro de la Societo de Muzikamikoj en Vieno kaj fervora muzikkolektanto. Li estis persona amiko kaj mecenato de la vienaj komponistoj Ludwig van Beethoven kaj Franz Schubert same kiel de sia kuzo, dramverkisto Franz Grillparzer (1791–1872). Schubert (D921) kaj Grillparzer (teksto) dediĉis sian ihr serenadon „Zögernd leise“ al lia edzino Louise.
1036
En la jaro 1036 post Kristo okazis, interalie:
3-a de junio
La 3-a de junio estas la 154-a tago de la jaro (la 155-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 211 tagoj restas.
Je la 3-a de junio okazis, interalie:
Specialaj tagoj kaj festoj
(en 2020 la 11-an de junio, en 2021 la 3-an de junio, en 2022 la 16-an de junio)
Tagoj de semajno
La 3-a de junio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Razilo
Razilo estas ilo por razado.
Razilo estas klinga ilo ĉefe uzita en la forigo de nedezirata korpoharoj tra la ago razi. Specojn de raziloj inkludas rektajn razilojn, forĵeteblajn razilojn, kaj elektrajn razilojn.
En plej multaj modernaj razilo la klingo povas esti anstataŭigita laŭbezone pro eluziĝo. Hodiaŭ vendiĝas raziloj kun paralelaj klingoj (kutime 2-6).
Estas pluraj specoj de raziloj, kiuj estas desegnitaj por malsamaj korpaj areoj (kiel vizaĝo, akselo, ingveno aŭ kruroj). Ankaŭ ekzistas raziloj dizajnitaj por viroj kaj raziloj dizajnitaj por virinoj.
Shu Yashiro
Shu Yashiro (八城 修, n. ) estas japana futbalisto.
Dadro kaj Nagar-Havelio
Dadro kaj Nagar Havelio (दादर और नगर हवेली, Dādra ôr Nagar Havelī, દાદરા-નગરહવેલી, Dādrā-Nagarhavelī, Dadra and Nagar Haveli, estas du malgrandaj, komune ne koneksantaj teritorioj sur limoj de barataj federaciaj ŝtatoj Guĝarato kaj Maharaŝtro (130 km norde de Bombajo), kiuj estas administrataj kiel asociaj teritorioj de Barato per centra registaro el Delhio.
Shu Yashiro
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Kisvarsány
Kisvarsány [kiŝvarŝAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Vásárosnamény. Kis signifas: malgranda. Paro de la vilaĝo estas la najbara Nagyvarsány.
Dadro kaj Nagar-Havelio
En unuaj mencioj pri tiu ĉi regiono oni parolas pri registaro de diversaj dinastioj de origina loĝantaro de nacio Koli. En la 13-a jarcento falis la tuta regiono sub regadon de rajputa dinastio, la teritorio Dadro kaj Nagar Havelio fariĝis parto de malgranda ŝtato Ramnagaro ĝis duono de la 18-a jarcento, kiam la potenco transiris je dinastio maratoj. Ekde la jaro 1783 (Nagar Havelio) respektive 1785 (Dadro) la teritorio apartenis al Portugala Hindio.
Kisvarsány
Situo
Kisvarsány situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Mátészalka-Záhony, laŭ maldekstra bordo de Tiso. Vásárosnamény troviĝas 3, Kisvárda 23, Mátészalka 26, Baktalórántháza 27 km-ojn.
Dadro kaj Nagar-Havelio
En julio de 1954 transprenis la potencon lokaj nacionalistoj, kiuj kreis porbaratan administradon kaj ĉar Barato hezitis doni al portugalaj taĉmentoj permeson por trairi tra barata teritorio (kun celo subpremi la ribelon), tiu ĉi stato daŭris ĝis la 11-a de aŭgusto de 1961, kiam Barato aneksis la teritorion kaj oficiale envicigis kiel asocian teritorion en Baraton.
Kisvarsány
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungaroj skitoj kaj hunoj vivadis tie. La unua mencio devenis el la 14-a jarcento. Baldaŭe la vilaĝo disiĝis al Nova kaj Malnova Varsány, pli poste al Granda kaj Malgranda Varsány. Inter 1979-1990 3 vilaĝoj unuiĝis: Nagyvarsány, Kisvarsány kaj Gyüre havantaj la nomon Varsánygyüre. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Dadro kaj Nagar-Havelio
Dadro estas enklavo sur la teritorio de ŝtato Guĝarato, Nagar Havelio situas nur kelke da kilometroj pli sude inter ŝtatoj Guĝarato kaj Maharaŝtro. La suma areo faras 491 km², loĝkvanto laŭ lasta popolnombrado el marto de 2001 220.451 loĝantoj. Ĉefurbo estas Silvaso, kiu havas ĉirkaŭ 12.000 loĝantoj.
Kisvarsány
Famuloj
En Kisvarsány naskiĝis aktoro Margit Hunyady.
Dadro kaj Nagar-Havelio
La asocia teritorio estas milde ondiĝinta, ĝi atingas altecon nur iom pli ol 300 m super maro kaj ĝi estas proksimume arbarizita el 40 procentoj. Tra la teritorio trafluas rivero Damangango (ankaŭ Daman Ganga), kiu proksimume 25 km nordokcidente enfluas en maron (en distrikto Damano)
Plej multe parolata lingvo estas guĝarata lingvo, plu marata lingvo kaj aliaj. La loĝantaron kreas hinduista majoritato kun kristanismaj kaj muslimaj minoritatoj. Ĉirkaŭ 80 % da loĝantaro estas okupita en agrikulturo, kie grandan rolon ludas kulturado de rizo kaj mileo. Sekve de malaltaj impostoj eblas trovi ankaŭ limigitan nombron de malgrandaj uzinoj kaj manufakturoj de prilabora kaj kemia industrio.
IONIS Education Group
IONIS Education Group estas hegemonia privata altinstruada grupo en Francio. La grupo estis kreita en 1980 kaj havis pli ol 35 000 studentojn kaj 100 000 lernantojn en 2021. Nuntempe ĝi laboras en fakoj entreprenoj, IT, aviado, energio, transporto, biologio, demarŝo, financoj, merkatiko, komunikado, kaj dezajno. 29 lernejoj estas membroj de la grupo.
Mergoscia
Mergoscia estas komunumo de la Komunumaro Navegna kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 212 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Vidus Vidius
Vidus Vidius (1509-1569) (naskiĝis en Florenco, en la 10-a de februaro 1509 - mortis en Pizo, en la 26-a de majo 1509) estis itala kuracisto, kirurgo kaj anatomiisto serve de la franca kortego, kaj privata kuracisto de Kozimo la 1-a, Granda Duko de Toskanio (1519-1574).
Mergoscia
Geografio
Mergoscia situas en la suba parto de la valo de la rivero Verzasca, ĉe la okcidenta flanko de la baraĵlago Lago de Vogorno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mergoscia kaj la setlejoj Benitti, Busada, Fesnedo, Fressino, Lisso kaj Rivapiana.
Vidus Vidius
Biografio
Lia patro estis kuracisto e lia patrino estis fratino de la itala pentristo Domenico Ghirlandajo (1449-1494). Post praktiki medicinon en Florenco kaj Romo, li estis invitita de la reĝo Francisko la 1-a por veni al Parizo kiel sia persona kuracisto kaj unua profesoro pri Medicino en la Reĝa Kolegio de Francio. En Parizo, Guido Guidi enamikiĝis kun Benvenuto Cellini kaj tie li publikigis libron pri Kirurgio, en 1544.
Mergoscia
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,14 km², de kiuj 71,4% estas kovritaj de arbaro, 8,8% servas por agrikulturo kaj 2,3% por setlado.
Vidus Vidius
Biografio
Ĉi-libro, kun ilustraĵoj de Rosso Fiorentino (1494-1540), Francesco Primaticcio (1504-1570) kaj Francesco Salviati (1510-1563) estis la plej bildohava tiuepoke e baziĝis sur la verkoj de Hipokrato, Galeno kaj Oribazio de Pergamono (320-403). En 1547, okaze de la morto de Francisko la 1-a, li reiris al Italio kaj fariĝis privata kuracisto de Kozimo la 1-a de Mediĉo (1519-1574) kaj ankaŭ profesoro en la Universitato de Pizo. La nervo de la pterigoida kanalo kromnomiĝas vidiana nervo kaj la arterio de la pterigoida kanalo baptiĝis kiel vidiana arterio liaomaĝe.
Mergoscia
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mergoscia limas en nordo al Corippo, en oriento al Vogorno, en sudoriento al Gordola, en sudo al Tenero-Contra, en sudokcidento al Brione sopra Minusio, kaj en okcidento al Avegno.
Trafiko
Mergoscia situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La vilaĝo Mergosica atingeblas pere de kurboriĉa sakvojo de Contra. Pere de buslinio al Locarno la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mergoscia datiĝas el la jaro 1061 Mergossia. Mergoscia sendependiĝis en la jaro 1313 de la Najbararo Verzasca kaj Briono. Por ne devi pagi feŭdajn interezoj al la nobelularo de Locarno Mergoscia aliĝis en la 15-a jarcento al la valkomunumaro de Verzasca. En la jaro 1591 Mergoscia ankaŭ disiĝis de la Paroĥo San Vittorio de Locarno. En la jaro 1597 estis konstruita la pastra preĝejo San Gottardo sur la fundamento de antaŭa konstruaĵo.
Balatonfőkajár
Balatonfőkajár estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonalmádi. La loknomo emfazas tion, ke la vilaĝo troviĝas ĉe kapo de Balatono.
Situo
Balatonfőkajár situas sur ebenaĵo, 4 km-ojn for de Balatono, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Veszprém-Lepsény.
Historio
Dum la romianoj estis tie vojo. La unua mencio devenis el 1050. Dum jarcento la kampoj apartenis al abatejo de Pannonhalma. La ekleziuloj komencis kulturi vinberojn. En 1242 la tataroj bruldetruis la vilaĝon, la loĝantoj rifuĝis al la proksima marĉo. La nova vilaĝo konstruiĝis ĝuste sur la neniigita marĉo. Dum la turkoj la vilaĝo restis viva. En 1873 18 da fiŝistoj mortis en la glacia Balatono. En 1944 la fronto daŭris longe, la Ruĝa Armeo devis okupi la vilaĝon 7-foje. Ĉiuj domoj ruiniĝis, estis multe da mortintoj, ankaŭ civiloj.
Teologia Seminario Crozer
La Teologia Seminario Crozer aŭ en angla Crozer Theological Seminary estis mult-nombra religia institucio situanta en Upland, Pensilvanio. La lernejo sukcedis Porinstruistan Lernejon establitan ĉe la sama loko kaj uzadon de la konstruaĵo kiel hospitalo dum la Usona Enlanda Milito. La seminario ĉefe servis kiel lernejo de la Usona Baptisma Eklezio, por trejnado de seminarianoj por ties eniro en la baptisma pastreco. Plej fama lernanto estis Martin Luther King.
Anti-Lebanono
Etimologio
La nomo Anti-Lebanono devenas de la greka Anti-Libanus, en kiu la prefikso "anti" signifas ‘kontraŭe’.
Priskribo
La montaro troviĝas oriente kaj paralele (kontraŭe) de Lebanono. Ĉe sia suda ekstremo ĝi ankaŭ troviĝas en Golanaj Altaĵoj. Okcidente troviĝas valoj kiuj disigas ĝin de Lebanono en centra Libano - Valo Bekaa norde kaj Rivero Hasbani sude. Oriente, en Sirio, troviĝas Orienta Altebenaĵo kiu ampleksas la urbon de Damasko. Anti-Lebanono proksimume longas 150 kilometrojn. Norde, ĝi etendiĝas gis preskaŭ la latitudo de la siria urbo de Homs. Sude, la montaro limtuŝas Golanajn Altaĵojn sed ĝi entenas la plej altajn pintojn de Monto Hermono (arabe: Jabal el-Shaykh), je 2 814 metroj, kaj Monto Talat-Musa, je 2 669 metroj. Tiuj pintoj estas neĝ-kovritaj dum multe de la jaro kaj situas ĉe la libana-siria landlimo.
Biogeografio
La montaro situas en la ekoregiono de la sud-anatoliaj koniferaj kaj deciduaj montarbaroj.
Velantaj rokoj
Velantaj rokoj aŭ migrantaj rokoj, moviĝantaj rokoj (angle wandering rocks aŭ sailing stones) estas fenomeno sur Racetrack Playa en Nacia Parko Valo de Morto.
Kuniaki Koiso
La 18an de julio 1944 la generalo Hideki Tojo rezignis kiel ĉefministro de la japana registaro ĉar la malvenkoj de la japanaj militfortoj plue pliiĝis. La imperiestro Hirohito petis la Generalon Kuniaki Koiso formi novan registaron.
Velantaj rokoj
Sur elsekiĝinta ejo de lago, en nordokcidento de la Nacia Parko Valo de Morto moviĝas la ĝis 350 kg pezaj rokoj sporade sur la tuta plata ebenaĵo kaj postlasas longajn glitspurojn. Homoj vidis la moviĝon unuafoje en 2014. La moviĝoj okazas plej ofte vintre, de sudo al nordo kaj nordokcidento. La glitspuroj longas de kelkcentimetroj ĝis 1000 metroj. Post kelkaj jaroj tiuj spuroj malaperas danke al la erodo.
Kuniaki Koiso
Dum la regotempo de Koiso en la posteno, la japanaj fortoj estis tro multe venkitaj en ĉiuj frontoj fare de Aliancanoj. Dum ioma tempo, Koiso konsideris la eblon pacigi, sed li ne povis trovi solvon kiu kontentigu kaj la japanan militistaron kaj la Aliancanojn. Lasita je malgranda elekteblo li pluigis la militklopodojn, kaj Koiso intencis etendi sian povon super la armeo per havigo de la posteno de Militministro konkurence kun tiu de Ĉefministro, sed li ne kapablis fari tion legitime ĉar li estis en la rezervo. Koiso rezignis en aprilo 1945 kiam la usonanoj invadis Okinavon kaj liaj petoj esti inkludita en la militaj decidoj estis malakceptitaj.
Velantaj rokoj
Oni sciigis en 2014, ke la moviĝon helpas formiĝo de maldika (kelkmilimetra) glacitavolo vintre, sur kiu velas la rokoj dum ventoblovo dum ekdegelo de la glacio. La esplorojn helpis la ekipado de la rokoj per GPS-aparatoj kaj aparta tempoakcela fotado.
La aŭtomata dokumentado de moviĝo de 60 rokoj okazis la 20-an de decembro 2013. Kelkaj el ili moviĝis 224 m, kun rapido de ĝis 5 m/s.
La konvenaj kondiĉoj (precipitaĵo, temperaturo, vento) malofte kuntrafas, tiel oni devas ofte atendi jarojn por la fenomeno.
Sanktaj Justa kaj Rufina
Justa kaj Rufina estis du fratinoj naskiĝintaj en Sevilo en la jaroj 268 kaj 270, kaj ambaŭ forpasis en 287, kultataj kiel sanktulinoj de la Katolika eklezio kaj la Ortodoksa eklezio. Ilia memortago estas celebrata en Sevilo la 17an de julio (laŭ la mezepoka hispana tradicio) kaj en aliaj lokoj de Hispanio la 19an de julio. Laŭ la legendo Justa kaj Rufina estis fratinoj, naskiĝintaj en Hispalis sub la regado de la Romia imperio; Justa en 268 kaj Rufina en 270, el humila familio de kaŝitaj kristanoj dediĉintaj sin al la ceramikarto. La du fratinoj kontraŭis dni almozpeton por festado de la diino Venuso kaj eĉ rompis la bildon kio ĝenis la venusadorantojn.
La prefekto de Sevilo, Diogeniano, ordonis enkarcerigi ilin, instigante ilin forlasi siajn kristanajn kredojn por ne esti mortigataj. La sanktulinoj neis malgraŭ la minacoj. Ili suferis ĉe torturbenko kaj poste estis torturataj per feraj hokoj. Ili postvivis kaj suferis pliajn punojn por malakcepti kristanismon ĝis ili estis denove enkarcerigitaj ĝis morto. Unue mortis Justa, ŝia korpor estis forĵetita en puton. Rufina ne malakceptis kristanismon post tio kaj estis sendita al amfiteatro kie leono devus ĝin mortigi sed alproksimiĝis kaj reagis kiel dorlotbesto. La prefekto ne plu eltenis kaj ordonis la senkapigon kaj poste forbruligon de ŝia korpo. La episkopo rekuperis ambaŭ korpojn kaj enterigis en 287.
Pro tia ago, ili estis kanonizitaj kaj nomumitaj patroninoj de Sevilo, kaj de la ceramikistoj. Ankaŭ ili estas kultatatj en aliaj lokoj kiaj Orihuela, kie la legendo diras ke ili aperis stelformaj sur la monteto de Orihuela post la kristana konkero disde la muzulmanoj. Ankaŭ ili estas patroninoj de Payo de Ojeda en Palencio, de Huete (Kvenko) kaj de Maluenda, en la provinco Zaragozo.
József Bakody (aktoro)
József Bakody [jOĵef bakodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bakody József estas hungara aktoro. Lia familia nomvarianto estis Bakodi.
József Bakody naskiĝis la  en Pápa.
Biografio
József Bakody aperis dum serĉado de talentoj en Teatro Petőfi (Veszprém) en 1962, li tuj ricevis stipendion ĉe la teatro. Li debutis en la sama jaro en la menciita teatrejo, kie li ludis inter 1963-1990. Lia sekva stacio estis Teatro Gárdonyi Géza dum jardeko, poste 4 jarojn en Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár), fine li revenis al Teatro Veszprém. Li ricevis premion en 1992 kaj titolon "eterna membro de Teatro Veszprém".
Popielówek
Popielówek [elparolu: popieluvek] estas malgranda vilaĝo en Pollando en Malsupra Silezio en Distrikto Lwówek Śląski en Komunumo Lubomierz en la izera montetaro.
Skribado kaj Prononcado de la Personaj kaj Lokaj Nomoj
Skribado kaj Prononcado de la Personaj kaj Lokaj Nomoj, eldonita en 1935 de la Lingva Komitato en Parizo, estas raporto de Maurice Rollet de l'Isle, prezidinto de la Esperantista Lingva Komitato.
Kompleta teksto
<Gallery> Dosiero:1935 Skribado Nomoj 2-3.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 4-5.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 6-7.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 8-9.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 10-11.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 12-13.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 14-15.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 16-17.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 18-19.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 20-21.jpg Dosiero:1935 Skribado Nomoj 22-23.jpg </Gallery>
Fâșca
Fâșca [fıŝka] (Várfancsika) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 655 loĝantojn (rumanoj), en 1992 600. Ĝi estis unue menciita skribe en 1274. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Vârciorog.
Salvador Dalí
Salvador Dalí i Domènech (laŭ oficiala nomo Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, 1a Markizo de Dalí de Púbol, naskiĝis la en Figueres, Katalunio, Hispanio, mortis la  samloke), konata profesie kiel Salvador Dalí, estis grava kataluna kaj hispana artisto, plej konata pro siaj superrealismaj verkoj kaj la emo provoki la publikon. La verkaro de Dalí estas rimarkinda pro okulfrapa kombino de bizaraj sonĝaj (foje koŝmaraj) bildoj kun bonega pentrarta kapablo influita de renesancaj majstroj. Dalí estis artisto kun grandaj talento kaj imago.
Lia plej bone konata verko, nome La memorpersisto, estis finigita en aŭgusto 1931. La ampleksa artogamo de Dalí malfermiĝas al repertorio de filmoj, skulptarto, gravurarto, verkado kaj fotografio, foje kunlabore kun ampleksa gamo de artistoj en variego de artokomunikiloj. Li estis ankaŭ bonkapabla desegnisto.
Dalí atribuis sian "amon al ĉio kio estas baroka kaj troiga, mian pasion por luksego kaj mian emon al orientaj toloj" al "araba stirpo", postulante ke liaj prauloj estis posteuloj de Maŭroj.
Dalí pro sia granda imagopovo, ĝuegis kaj eniris ofte jam ekde sia junaĝo en malkutima kaj grandioza kutimaro. Por kolerigeto de tiuj kiuj alte aprezis lian verkaron kaj iritigo de liaj kritikoj, liaj bizaraj kaj atento-kaptaj publikaj aperoj tre ofte altiris pli da atento ol liaj artaĵoj mem.
Infanaĝo
Dalí naskiĝis la je la 8:45 horoj en la domo numero 20a de la strato Monturiol de la urbo Figueres, Katalunio, Hispanio, proksime de la landlimo kun Francio, kiel filo de la riĉa kaj alte estimata mezklasano Salvador Dalí i Cusí (cetere, unu el la pioniroj de Esperanto en Katalunio, krom advokato kaj notario).
La pli aĝa frato de Dalí, same nomita Salvador (naskiĝinta la 12-an de oktobro 1901 kaj baptita (oficiale nomita) Salvador Galo Anselmo), estis mortinta pro gastroenterito naŭ monatojn antaŭe (nome la 1-an de aŭgusto 1903). Tio multe markis la poste faman artiston, kiu eĉ suferis krizon de identeco, kredante, ke li estas kopio de sia mortinta frato. Lia patro, Salvador Dalí i Cusí, estis strikta, kion mildigis lia edzino Felipa Domènech i Ferrés, kiu kuraĝigis la artismajn interesojn de la juna Salvador. Kiam Salvador estis kvinjaraĝa, liaj gepatroj portis lin al la tombo de lia frato kaj oni diris al li, ke li estis lia reenkarniĝo, ideon kiun li mem havis.
Dalí havis ankaŭ unu fratinon, nome Anna Maria Dalí, kvar jarojn pli juna ol li. En 1949 ŝi publikigis libron pri sia frato, titolitan Dalí visto por su hermana. En sia infanaĝo, Dalí amikiĝis kun estontaj profesiaj ludistoj de futbalo de la Futbala Klubo de Barcelono, kiel Emilio Sagi Liñán aŭ Josep Samitier. En someraj feritagoj, en la flora Cadaqués, la triopo pasigis multe da tempo ludante futbalon.
Dalí studis en la urba pentra lernejo, kie li ricevis sian unuan formalan artan trejnadon. En 1916 li ekkonis modernan pentroarton dum somera feriado en Cadaqués kun la familio de Ramón Pichot, loka artisto, kiu ofte vojaĝadis al Parizo, tiam la monda ĉefurbo por arto. Sekvante la konsilojn de Pichot, lia patro sendis Salvador al pentroklasoj kun majstro Juan Núñez.
La sekvan jaron la patro de Dalí organizis ekspozicion de liaj karbonkrajonaĵoj en la familia hejmo. Li havis sian unuan publikan ekspozicion en la urba teatro de Figueres kolektive por lokaj artistoj en 1919 kaj poste en alia en Barcelono sponsorita de la Universitato de Barcelono, en kiu li ricevis la premion Rektoro de la Universitato.
En 1919, Kiam li faris la sesan kurson por bakalaŭro en la Mezlernejo Ramón Muntaner, kelkaj amikoj eldonis la ĉiumonatan revuon Studium. En ĝi estis ilustraĵoj, poeziaj tekstoj kaj serio de artikoloj pri pentristoj kiaj Goya, Velázquez aŭ Leonardo da Vinci.
En februaro 1921 lia patrino mortis pro kancero de utero. Dalí estis tiam 16-jaraĝa. Pri la morto de sia patrino li diros poste ke tio «estis la plej forta frapo kiun mi ricevis en mia vivo. Mi adoris ŝin. Mi ne povis rezignacii al la perdo de la estulo kun kiu mi kalkulis por nevidebligi la neeviteblajn makulojn de mia animo...». Post tiu morto, lia patro edziĝis al lia onklino (nome fratino de la mortinta edzino), pro kio la juna Salvador sentis malplezuron kaj neniam aprobis tiun fakton.
Junaĝo
En 1922 Dalí gastiĝis en la fama Studenta Rezidejo de Madrido por komenci siajn studojn en la Reĝa Akademio de Belaj Artoj de Sankta Fernando. Dalí tuj altiris atenton pro sia karaktero de ekscentra dando. Li fanfaronis de longa hararo kun vang-haroj, pluvmantelo, ŝtrumpoj kaj tibiingoj laŭ stilo de la artistoj de la Viktoriana epoko. Tamen, estis liaj pentraĵoj, en kiuj Dalí esplor-tuŝis kun la kubismo, kiuj altiris la atenton de liaj kunuloj de rezidejo kaj akademio, inter kiuj estis futuraj grandaj figuroj de la hispana arto, kiel Maruja Mallo, Federico García Lorca kaj Luis Buñuel. En tiu epoko, tamen, eble Dalí ankoraŭ ne komprenis komplete la principojn de kubismo: liaj ununuraj fontoj estis artikoloj publikigitaj en la gazetaro kaj katalogo kiun donis al li Pichot, ĉar en tiama Madrido tute ne estis kubismaj pentristoj.
En 1924 la tiam ankoraŭ nekonata Salvador Dalí ilustris libron por la unua fojo. Temis pri publikigo de poemo en kataluna Les Bruixes de Llers, de unu de liaj amikoj de la rezidejo, nome la poeto Carles Fages de Climent. Dalí ankaŭ eksperimentis pri dadaismo, kio certe influis lian laboron dum lia tuta vivo. En la rezidejo li spertis pasian rilaton kun la juna Lorca, sed ŝajne Dalí malakceptis la amajn alproksimiĝojn de la poeto. Tiam li estis bona amiko de la poeto Federico García Lorca kaj de la kinisto Luis Buñuel.
Dalí foriris el la Akademio en 1926 preskaŭ ekzameniĝonta, kiam li konstatis, ke neniu en la akademio estas kompetenta por ekzameni lin. Fakte la majstreco de liaj pentrartaj rimedoj montriĝas en sia realisma bonkvalitega pentraĵo Pankorbo, pentrita en 1926. En tiu jaro, li unuafoje vizitis Parizon, kie li renkontiĝis kun Pablo Picasso, kiun la juna Dalí admiros; al la pli aĝa artisto Joan Miró jam estis rakontinta favore pri Dalí. En sekvaj jaroj, li faris kelkajn pentraĵojn, kiuj montris grandan influon de Picasso kaj Miró, do li palpe serĉis evoluon de sia stilo. Reciproke ankaŭ li mem fariĝis ofta referenco por la du jam pli konataj pentristoj.
En la 1920-aj jaroj aperis kelkaj inklinoj, kiujn Dalí daŭrigis dumvive, iel: Dalí akceptis influojn de ĉiuj artaj stiloj, kiujn li povis trovi kaj produktis verkojn ekde plej klasika akademia stilo ĝis la plej "avangarda", iam en apartaj laboraĵoj, iam kune. Liaj klasikaj influoj estis el Rafaelo, Bronzino, Zurbarán, Vermeer kaj ĉefe Velázquez. Li kombinis tradiciajn teknikojn kun tiutempaj sistemoj, foje en unusola pentraĵo. Ekspozicio de siaj laboroj en Barcelono provokis multe da atento kaj la kritikistoj reagis jen per glorigo jen per mallaŭdo. En tiu epoko, Dalí komencis havi rimarkindan mustaĉon kiu imitis tiun de la fama pentristo Diego Velázquez, kaj kio poste iĝos unu el plej konataj personaj diferencigiloj por la cetero de lia vivo.
El 1929 al la Dua Mondmilito
1929 estis grava jaro en la vivo de Dalí; kun hispana kinisto Luis Buñuel li kontribuis al la polemika mallonga filmo Un chien andalou (andaluza hundo, en franca). En ĝi aperis multaj scenoj propraj de la superrealisma bildaro. Dalí asertis ofte, ke li mem esence kontribuis al la filmado, sed tion ne konfirmis la historiografio de la nuntempa arto. En aŭgusto samjare li ekkonis sian muzon kaj estontan edzinon Gala, naskiĝintan Helena Deluvina Diakinoff, tiama edzino de Paul Éluard. Ŝi estis rusa elmigrintino, dekunu jarojn pli aĝa ol li.
Li aliĝis al la superrealisma movado, el kiu poste lin elpelis André Breton pro liaj faŝismemaj tendencoj, kaj lia mon-avideco (li ricevis tiurilate la kromnomon "Avida Dollars", kiu estas anagramo de Salvador Dali). Dalí plue ekspoziciis regule, jam kiel profesiulo, oficiale aktiva membro de la superrealisma grupo de la pariza kvartalo Montparnasse. Dum la du venontaj jaroj, lia laboro influis enorme en la drivo de la superrealismo, kiu aklamis lin kiel kreinto de la metodo paranoik-kritika, kiu, laŭ iliaj diroj, helpis aliri al la nekonscio, liberigante artajn kreivajn energiojn.
En la hejma etoso, la rilato de Dalí kun sia patro estis malfacilega. Salvador Dalí i Cusí kontraŭis la amaferon de la juna artisto kun Gala, kaj kondamnis lian ligon kun la artistoj de la superrealismo ĉar li konsideris ilin — kiel granda parto de la tiama publika opinio — elementoj tendencaj al la socia degenerado. La tensio pliiĝis ĝis fini en persona kverelo, pro novaĵo pri Dalí publikita en la gazetaro, en kiu oni referencis desegnon de Kristo ekspoziciita en Parizo kaj la junulo montris skribaĵon en kiu oni diras: «Foje, mi kraĉas sur la portreto de mia patrino por distri min». Insultita, la patro postulis publikan kontentigon. Dalí malakceptis, eble pro timo estis forpelita el la superrealisma grupo, kaj li estis elpelita el la familia hejmo la 28-an de decembro 1929. Lia patro senheredigis lin kaj malpermesis lin reveni iam al Cadaqués. Poste, Dalí rakontis ke dum tiu epizodo li proponis al sia patro uzitan kondomon kiu enhavis sian propran spermon, kaj diris: «Prenu. Mi jam ŝuldas nenion!». La venontan someron, Dalí kaj Gala luis malgrandan kabanon de fiŝkaptisto sur golfeto proksime de Portlligat. Li aĉetis la terenon, kaj laŭlonge de jaroj li ampleksigis ĝin ĝis ĝi esti grandioza vilao apud la maro, nune rekonvertita en domo-muzeo. Gala kaj Dalí geedziĝis en 1934 en civila ceremonio en Parizo, kaj ripetos tion pere de la katolika ritaro la 8-an de aŭgusto 1958 en la Sanktejo de la Anĝeloj, provinco de Ĝirono, al kiu ili alvenis per Cadillac, nune ekspoziciita en la Teatro-Muzeo Dalí.
Dalí alvenis al Usono kun helpo de la artokomercisto Julien Levy en 1934. La ekspoziciado de kelkaj verkoj de Dalí — inklude la faman Persisto... — vekis enorman polemikon en Novjorko. Oni organizis dancon en sia honoro, nome la Dalí Ball, al kiu li venis alportante vitran skatolon penditan el sia brusto kun mamzono ene. Samjare, Dalí kaj Gala organizis maskobalon en Novjorko, helpe de la heredantino Caresse Crosby. Li estis maskita laŭ la bebo de Charles Lindbergh, kiu estis forrabita, kaj laŭ lia forrabinto Bruno Hauptmann, alude al reala drama ĵusa okazaĵo. La skandalo en la gazetaro estis tiom akra ke Dalí petis senkulpigon publike. Reveninte al Parizo, li devis senkulpigi antaŭ la superrealistoj kiuj ne komprenis kial li petis senkulpigon pro ago konsiderata superrealisma.
Kvankam la plej parto de la superrealistoj estis aliĝinta al politikaj ideoj de maldekstro, Dalí montris sintenon juĝita ambigua en la afero de la rilatoj inter arto kaj politika aktivismo. La estroj de la movado, ĉefe André Breton, akuzis lin je defendo de ĉio «nova» kaj «neracia» de la fenomeno de la idoj hitleraj, akuzo kiun Dalí refutis asertante, ke «mi estas hitlerisma nek fakte nek intence». Dalí insistis en tio ke la superrealismo povis ekzisti en nepolitika kunteksto, kaj malakceptis denonci publike la reĝimo faŝisma de Nazia Germanio. Tiu kaj aliaj faktoroj okazigis ke li perdis prestiĝon inter siaj artistaj kamaradoj, kaj fine de 1934 Dalí suferis «superrealisman proceson» el kio rezultis lia forpelo de la movado. Al tio, Dalí respondis per fama reago, «Mi estas la superrealismo».
Tamen, en 1936, Dalí ree partoprenis en superrealisma ekspozicio, tiam internacia, okazinta en Londono. Lia prelego, titolita Fantômes paranoiques authentiques (aŭtentaj paranoikaj fantomoj), estis farita vestite de skafandristo kaj eĉ portante kaskon. Li alvenis al la prelego portante bastonon de bilardo kaj paron de rusaj hundoj, kaj dume li devis forigi la kaskon por povi spiri. Li komentis prie ke «simple li volis montri, ke li subnaĝis profunde en la homa menso».
Tiam, la mecenato de Dalí estis la tre riĉa Edward James, kiu estis kunlaborinta malavare al la ascendo de la artisto aĉetante al li nombrajn verkojn kaj pruntante monon al li dum du jaroj. Ili iĝis tre bonaj amikoj, tiom ke James aperas en la pentraĵo de Dalí Cignoj reflektitaj kiel elefantoj. Ili same kunlaboris en la kreado de du el la ikonoj plej reprezentaj de la movado: la «omar-telefono» kaj la sofo de la lipoj de Mae West. En 1939 Breton stampis la insultan anagramon «Avida Dollars» por kritiki sian pasion por la mono. Tiu sarkasma referenco al pliiĝanta negoco de arto klopodis ankaŭ akuzon kultivi megalomanion pere de famo kaj mono. Kelkaj superrealistoj eĉ ekparolis pri Dalí en pasinta tempo, kvazaŭ li estas jam mortinta. Kelkaj superrealistoj, kaj pli ĵusaj membroj, kiel Ted Joans, havis kontraŭ Dalí akran polemikon kiu pluis ĝis la tago de lia morto (kaj eĉ poste).
En Novjorko
En 1940 kiam la Dua Mondmilito detruis Eŭropon Dalí kaj Gala translokiĝis al Usono, kie li akiris plian famon kaj grandan monan sukceson kaj ili loĝis tie ok jarojn. Li amikiĝis en tia ekzilo kun gravuloj kiel la historiisto kaj sciencisto Alexandre Deulofeu, ankaŭ naskiĝinta en Empordà kiel li mem. Post la translokiĝo, Dalí reprenis sian iaman katolikismon. «Dum tiu periodo», laŭ Robert kaj Nicholas Descharnes, «Dalí neniam ĉesis verki».
En 1941 Dalí transigis kinscenaron al Jean Gabin, titolita Moontide (nome luntajdo). En 1942 li publikigis sian membiografion, La vida secreta de Salvador Dalí. Li verkis regule por la katalogoj de siaj ekspozicioj, kiel tiu organizita en la Knoedler Galerio de Novjorko en 1943. En tiu artikolo li aertis, ke
Li verkis ankaŭ novelon, publikita en 1944, pri modosalono por aŭtoj. El tio eliris karikaturo de Erdwin Cox, de la gazeto The Miami Herald, kiu montris Dalí vestanta aŭton kiel festovesto.
Li akceptis la komision dekoracii montrofenestron de vendejo Bonwit-Tellerle en la Kvina Avenuo de Novjorko. Li faris polemikan komponaĵon pri la tago kaj la nokto: unuflanke montrofenestrulo kun ruĝa peruko en banujo el karakulo; en la alia, figuro kuŝa sur lito kun nigra baldakeno sur kies kapkuseno ardis karbaĵoj. Sed oni faris modifojn sen permeso de la aŭtoro, kaj Dalí proteste ĵetis la banujon kontraŭ la vitron de la montrofenestro. Li estis arestita kaj devis pagi la damaĝojn. La juĝisto senkulpigis lin, ĉar li argumentis, ke li estis defendante sian verkon. Oni komprenis tiun proteston kiel defendo de la aŭtorrajtoj.
Ĝi estis unu el la plej fekundaj epokoj de la vivo de Dalí, sed ankaŭ el la plej polemikaj kaj malakceptitaj fare de kritikistoj, kiuj vidis ke Dalí balais la limon inter arto kaj varo forgesante la pentrarton por direkti sin pli al la dezajno kaj al komercaj varoj.
La publika bildo de Dalí rikoltis ajnatipajn onidirojn pri liaj ekstravagancoj kaj obsedoj. Itala monaĥo nome Gabriele María Berardi anoncis, ke li faris ekzorcismon al Dalí dum vizito de tiu al Francio en 1947. En 2005, skulptaĵo de Kristo sur la kruco estis inaŭgurita en la urbo de la menciita monaĥo. Oni komentis, ke Dalí donacis tiun verkon al la monaĥo dankeme, kaj du hispanaj fakuloj pri Dalí konsideris, ke estas sufiĉaj tialoj por akcepti, ke ja la verko estis vere el Dalí.
Lastaj jaroj en Katalunio
Fine de sia kariero, Dalí ne limiĝis al pentrarto, kaj disvolvigis novajn procezojn kaj eksperimentajn rimedojn: li kreis bultenon kaj iĝis unu de la pioniroj de la arta holografio, komprenebla fakto konsiderinte lian longan artan esploradon pri vidaj ludoj. Jam dum liaj lastaj jaroj, artistoj kiel Andy Warhol proklamis la katalunon kiel unu el plej elstaraj influoj de la poparto. Dalí montris deĉiame ankaŭ fortan intereson por la naturaj sciencoj kaj la matematiko. Tio observeblas en multaj el liaj verkoj — ĉefe tiuj de la 1950-aj jaroj — en kiuj li komponis unuopajn portretojn el kornoj de rinoceroj. Laŭ la artisto, la korno de rinocero signifis la dian geometrion, ĉar ĝi kreskiĝas en progresio de spiralo logaritma. Li ankaŭ rilatis la koncepton kun la temoj ĉasteco kaj sanktecon de la Virgulino Maria. Alia de la interesoj de Dalí estis la ADN, kaj la hiperkubo (nome kubo de kvar dimensioj) kiun li montris en sia Krucumado (Corpus Hypercubus).