cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abraham Lincoln
Prezidenta elekto de 1860
La 18an de Majo, en la Respublikana Nacia Konvencio de 1860 en Ĉikago, Lincoln ricevis la nomumon en la tria balotado, venkante kandidatojn kiajn Seward kaj Chase. Iama Demokrato, nome Hannibal Hamlin de Maine, estis nomumita kiel kandidato por vicprezidento por ekvilibrigi la kandidataron. La sukceso de Lincoln dependis el lia kampanja teamo, lia reputacio kiel moderulo en la sklaveca afero, kaj lia forta subteno de tutlandaj plibonigoj kaj de la tarifoj. Pensilvanio definitive metis lin sur la pinto, movita de la fer-interesoj de la ŝtato kiuj estis reasekuritaj pro lia tarifa subteno. la administrantoj de Lincoln fokusis la delegitaron al honorigo de la aserto de Lincoln "Ne faru kontraktojn kiuj ligos min".
Dum la Sklaveca Potenco premegis kontraŭ la landa registaro, plej Republikanoj konsentis kun Lincoln, ke la Nordo estis la malprofitigita partio. Laŭlonge de la 1850-aj jaroj, Lincoln estis dubinta pri la ebloj de enlanda milito, kaj liaj apogantoj malakceptis la plendojn ke lia elekto kuraĝigos la secesion. Kiam Douglas estis elektita kiel la kandidato de la Nordaj Demokratoj, delegatoj el dekunu sklavecaj ŝtatoj foriris el la Demokrata Konvencio de 1860; ili kontraŭis la sintenon de Douglas pri la popola suvereneco, kaj elektis la provizoran Vicprezidenton John C. Breckinridge kiel sia kandidato. Grupo de iamaj "Whig"-oj kaj "Know Nothing"-oj formis la Konstitucian Unian Partion kaj nomumis John Bell de Tenesio. Lincoln kaj Douglas konkurencis por voĉdonoj en la Nordo, dum Bell kaj Breckinridge trovis subtenon ĉefe en la Sudo.
Antaŭ la Respublikana Konvencio, la kampanjo de Lincoln ekkultivis tutlandan junularan organizon, nome "Wide Awakes", kiun ĝi uzis por generi popularan subtenon tra la tuta lando por konduki la voĉregistrejajn tendencojn, en la ideo ke novaj voĉdonantoj kaj junaj voĉdonantoj tendencas aliĝi al novaj partioj. Personoj de la nordaj ŝtatoj sciis, ke la sudaj ŝtatoj voĉdonos kontraŭ Lincoln kaj kolektis apogantojn por Lincoln.
Dum Douglas kaj la aliaj kandidatoj kampanjis, Lincoln ne faris diskursojn, fidante sur la entuziasmon de la Respublikana Partio. La partio koncentriĝis por atingi majoritatojn en la Nordo, kaj produktis abundon de kampanjaj afiŝoj, broŝuroj kaj gazetaj ĉefartikoloj. Respublikanaj diskursantoj fokusis unue al la partia platformo, kaj nur due al la historio de Lincoln, emfazante lian infanaĝan malriĉon. La celo estis montri la povon de "libera laboro", kiu permesis malriĉan ruran knabon fari sian vojon ĝis la pinto pere de siaj propraj klopodoj. La produktado de kampanja literaturo de la Respublikana Partio nanigis la kombinitan opozicion; verkisto de Chicago Tribune produktis broŝuron kiu detalis la vivon de Lincoln, kaj vendis 100 000 ĝis 200 000 ekzemplerojn. Kvankam li ne faris publikajn aperojn, multaj klopodis viziti lin kaj skribi al li. En la kuro al la elekto li ekhavis oficejon en la Ilinoj-ŝtata kapitolo por trakti kun la inundo de atento. Li ankaŭ dungis John George Nicolay kiel sia persona sekretario, kiu restos en tiu rolo dum lia prezidenteco.
La 6an de Novembro, 1860, Lincoln estis elektita la 16a prezidento. Li estis la unua Respublikana prezidento kaj lia venko estis tute okazigita pro la subteno kiun li atingis en la Nordo kaj Okcidento. Neniun baloton li atingis en 10 el la 15 sud-sklavecaj ŝtatoj, kaj li atingis nur du el la 996 kantonoj en ĉiuj sud-sklavecaj ŝtatoj, kio povas estis konsiderita kiel averto pri la venanta enlanda milito. Lincoln ricevis 1 866 452 voĉdonojn, aŭ 39.8% de la totalo en kvar-voja konkurenco, atingante la venkon en la liberaj nordaj ŝtatoj, same kiel en Kalifornio kaj Oregono. Lia venko en la Elekta Kolegio estis definitiva: Lincoln havis 180 voĉdonojn super 123 el siaj opoziciantoj.
Prezidanteco (1861–1865)
La Sudo estis kolera pro la elekto de Lincoln, kaj kiel respondo secesiistoj plenumis planojn por forlasi la Union antaŭ li enposteniĝos en Marto 1861. La 20an de Decembro, 1860, Suda Karolino pioniris adoptante deklaron de secesio; la 1an de Februaro, 1861, Florido, Misisipio, Alabamo, Georgio, Luiziano, kaj Teksaso sekvis. Ses el tiuj ŝtatoj deklaris sin suverena lando, nome Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono, kaj adoptis konstitucion. La supraj sudaj kaj limaj ŝtatoj (Delavaro, Marilando, Virginio, Norda Karolino, Tenesio, Kentukio, Misurio, kaj Arkansaso) dekomence malakceptis la secesiisman alvokon. Prezidento Buchanan kaj Prezident-elektito Lincoln malakceptis agnoski la Konfederacion, deklarante la secesion kontraŭjura. La Konfederacio elektis Jefferson Davis kiel provizora prezidento la 9an de Februaro, 1861.
Sekvis klopodoj por kompromiso, sed Lincoln kaj la Respublikanoj malakceptis la proponitan Kompromison de Crittenden kiel kontraŭa al la platformo de la partio pri libera tero en la teritorioj. Lincoln diris, "Mi suferos morton antaŭ konsenti... ajnan koncedon aŭ kompromison kiu ŝajnos aĉeti la privilegion ekposedi tiun regeblon al kiu ni havas konstitucian rajton."
Lincoln fakte apogis la Amendon Corwin al la Konstitucio, kiu estis aprobita de la Kongreso kaj estis atendanta ratifon fare de la ŝtatoj kiam Lincoln enposteniĝis. Tiu malsukcesonta amendo estus protektanta sklavecon en la ŝtatoj en kiuj ĝi jam ekzistis. Kelkajn semajnojn antaŭ la milito, Lincoln sendis leteron al ĉiu guberniestro informante ilin, ke la Kongreso estis aprobinta kunan rezolucion por amendi la Konstitucion.
Survoje al sia inaŭguro, Lincoln alparolis homamasojn kaj parlamentojn en la Nordo. Li faris partikulare emocian adiaŭan diskurson lasante Springfield; li neniam revenos al Springfield viva. La prezident-elektito evitis suspektitajn murdistojn en Baltimoro. La 23an de Februaro, 1861, li alvenis maskite en Vaŝintonon, kiu estis metita sub grava militista gvardiado. Lincoln direktis sian unuan inaŭguran alparolon al la Sudo, proklamante denove, ke li ne intencis aboli sklavecon en la sudaj ŝtatoj.
Lincoln citis siajn planojn por forigi la etendon de sklaveco kiel la ŝlosila fonto de konflikto inter Nordo kaj Sudo, kaj asertis "Unu parto de nia lando kredas, ke sklaveco estas prava kaj devas esti etendita, dum la alia kredas, ke ĝi estas malprava kaj ne devas esti etendita. Tiu estas la nura esenca disputo." La prezidento finis sian diskurson per alvoko al sudanoj: "Ni ne estas malamikoj, sed amikoj. Ni devas ne esti malamikoj... La mistikismaj kordoj de memoro, etende el ĉiu batalkampo, kaj tombo de patrioto, al ĉiu vivanta koro kaj hejmo, tra la tuta granda lando, pliigos la koruson de la Unio, kiam ĝi denove estos tuŝita, kiel certe ĝi estos, de la plej bonaj anĝeloj de nia naturo." La malsukceso de la Packonferenco de 1861 konfirmis, ke la jura kompromiso estas malebla. Ĉirkaŭ Marto 1861, neniu estro de la insurekcio estis proponinta realigon al la Unio laŭ ajna kodiĉo. Dume, Lincoln kaj la Respublikanaj estroj interkonsentis, ke la dismuntado de la Unio ne povas esti tolerata. En sia dua inaŭgura alparolo de 1865, Lincoln rigardos reen al la situacio tiama kaj diros: "Ambaŭ partioj malamis militon, sed unu el ili estis preta militi pli ol lasi la Nacion survivo, kaj la alia akceptus militon pli ol lasi ĝin perei, kaj tiel la milito venis."
Enlanda Milito
Maĵoro Robert Anderson, komandanto de Fort Sumter de la Unio en Charleston (Suda Karolino), sendis peton por provizoj al Vaŝintono, kaj la ordono de Lincoln plenumi tiun peton estis vidata de la secesiistoj kiel militago. La 12an de Aprilo, 1861, konfederaciaj fortoj pafis kontraŭ trupoj de la Unio en Fort Sumter kaj startis milito. Historiisto Allan Nevins argumentis, ke la ĵus inaŭgurita Lincoln faris tri miskalkulojn: subkalkuli la gravecon de la krizo, troigi la forton de la sento por Uniismo en la Sudo, kaj supervidi la sudan Uniisman opozicion al invado.
William Tecumseh Sherman parolis al Lincoln dum la inaŭgura semajno kaj estis "triste seniluziigita" je lia malsukceso konstati, ke "la lando dormas sur vulkano" kaj ke la Sudo estas preparanta militon. Donald konkludas, ke "Liaj ripetitaj klopodoj eviti kolizion en la monatoj inter la inaŭguro kaj la ekpafado en Fort Sumter montris, ke li aliĝis al sia ĵuro ne esti la unua kiu elverŝu fratan sangon. Sed li ankaŭ ĵuris ne kapitulacigi la fortikaĵojn. La nura solvo de tiuj kontraŭdiraj sintenoj estis por la konfederaciuloj pafi la unuan pafon; ili ĝuste faris tion."
La 15an de Aprilo, Lincoln alvokis la ŝtatojn sendi totalon de 75 000 volontulaj trupoj por rekapti la fortikaĵojn, protekti Vaŝintonon, kaj "konservi la Union", kiu en sia kompreno restis netuŝita spite la secesiajn ŝtatojn. Tiu alvoko devigis la ŝtatojn elekti flankon. Virginio secesiis kaj ricevis pro tio la premion de la proklamo de Richmond kiel konfederacia ĉefurbo, spite ties eksponon al la linioj de la Unio. Norda Karolino, Tenesio, kaj Arkansaso sekvis en la venontaj du monatoj. Secesia sento estis forta en Misurio kaj Marilando, sed ne hegemoniis; Kentukio restis neŭtrala. La atako al Fort Sumter arigis usonanojn de la nordo de la Linio Mason–Dixon al la defendo de la lando.
Dum la ŝtatoj sendis trupojn de la Unio suden, la 19an de Aprilo, en Baltimoro kontrolantoj de la fervojaj ligiloj atakis trupojn de la Unio kiuj estis ŝanĝante trajnojn. Lokaj lokanestroj poste bruligis gravajn fervojajn pontojn en la direkto al la ĉefurbo kaj la Armeo respondis arestante lokajn fukciulojn de Marilando. Lincoln suspendis la regulon de la habeas corpus kie necesos por la sekureco de la trupoj kiuj klopodas veni al Vaŝintono. John Merryman, nome funkciulo de Marilando kiu malhelpis la movadon de la usonaj trupoj, peticiis al la Ĉefa Justico de la Suprema Kortumo Roger B. Taney elsendi proklamon de habeas corpus. En Junio Taney, regante nur por la malsupra cirkvita kortumo de "ex parte Merryman", elsendis la proklamon, kiun li komprenis suspendeblaj nur de la Kongreso. Lincoln insistis per la politiko de la suspendo en elektitaj areoj.
Milita strategio de la Unio
Lincoln ekprenis plenuman kontrolon de la milito kaj konstruis la militan strategion de la Unio. Li respondis al la senprecedenca politika kaj milita krizo kiel ĉef-komandanto plenumante ankaŭ senprecedencan aŭtoritaton. Li etendis siajn militpovojn, decidis blokadon al la konfederaciaj havenoj, pagis fondusojn antaŭ la aprobo de la Kongreso, suspendis la garantiojn de la habeas corpus, kaj arestis kaj enprizonigis milojn da suspektitajn konfederaciemajn simpatiantojn. Lincoln atingis subtenon de la Kongreso kaj de la norda publiko por tiuj agoj. Lincoln ankaŭ devis plifortigi la simpatiojn por la Unio en la limaj sklavecaj ŝtatoj kaj tenis la militon for el la konverto en internacia konflikto.
Estis klare ekde la komenco ke la dupartia subteno estis esenca al la sukceso, kaj ke ajna kompromiso aliigis frakciojn en ambaŭ flankoj de la konfliktoj, kiel la nomumo de Respublikanoj kaj Demokratoj por komandaj postenoj. Copperheads kritikis Lincoln pro lia malakcepto kompromisi kun sklaveco. La Radikalaj Respublikanoj kritikis lin pro lia movado tro malrapida survoje al abolicio de la sklaveco. La 6an de Aŭgusto, 1861, Lincoln subskribis la Leĝon por Konfisko kiu rajtigis jurajn procesojn por konfiski kaj liberigi sklavojn kiuj estis uzitaj por subteni la Konfederacion. La leĝo havis malmultan praktikan efikon, sed ĝi indikis politikan subtenon por aboli la sklavecon.
En Aŭgusto 1861, Generalo John C. Frémont, nome Respublikana prezidenta nomumito de 1856, sen konsulti Vaŝintonon, elsendis militan edikton liberigantan sklavojn de la ribeluloj. Lincoln nuligis la neleĝan proklamon kiel politike tialigita kaj al kiu mankas milita neceso. Kiel rezulto, la listigoj por la Unio el Marilando, Kentukio, kaj Misurio pliiĝis al ĉirkaŭ 40 000.
Internacie, Lincoln deziris forestigi eksterlandan militan helpon al la Konfederacio. Li fidis sur sia batalema Sekretario de Ŝtato William Seward laborante proksime kun la prezidanto de la Senata Komitato por Eksterlandaj Rilatoj nome Charles Sumner. En 1861 la Afero Trent minacis militon kontraŭ Granda Britio, la usona ŝiparmeo eksterleĝe kaptis britan poŝtoŝipon, nome Trent, sur alta maro kaj malliberigis du senditojn de la Konfederacio; Britio akre protestis dum Usono hurais. Lincoln finigis la krizon liberigante la du diplomatojn.
La Mararmea blokado estis ŝipa strategio de la Usona Unio por malebligi la Konfederacion internacie komerci. La blokado estis proklamita fare de prezidanto Abraham Lincoln en aprilo 1861, kaj postulis la kontroladon de 5 600 kilometroj (aŭ 3 500 mejloj) de atlantika kaj golfa marbordo de la Atlantika Oceano kaj la Golfo de Meksiko, inkluzive de 12 ĉefaj havenoj, precipe Nov-Orleano kaj Mobile.
Lincoln detalzorge kontrolis la telegrafajn informojn venantaj al la Milita Departemento. Li sekvis ĉiujn fazojn de la klopodoj, konsultante kun guberniestroj, kaj elektante generalojn bazite sur ilia sukceso, ilia ŝtato, kaj ilia partio. En Januaro 1862, post plendoj pri neefikeco kaj spekulacio en la Milita Departemento, Lincoln anstataŭis la Usonan Sekretarion pri Milito nome Simon Cameron per Edwin Stanton. Stanton centrigis la aktivecon de la Milita Departemento, aŭditorante kaj nuligante kontraktojn, kio ebligis, ke la federacia registaro ŝparis 17 000 000 usonajn dolarojn. Stanton estis firma Uniisma, pro-negocisto, konservativa Demokrato kiu gravitis al la frakcio de Radikalaj Respublikanoj. Li laboris plej ofte kaj pli proksime al Lincoln ol ajna alia veterana funkciulo. "Stanton kaj Lincoln virtuale kondukis la militon kune", diras Thomas kaj Hyman.
La milita strategio de Lincoln celis du prioritatojn: sekurigi, ke Vaŝintono estis bone defendita kaj direkti agreseman militklopodon por tuja, definitiva venko. Ĉefaj nordaj gazetoj, tamen, postulis plie — ili esperis venkon en 90 tagoj. Dufoje semajne, Lincoln kunsidis kun sia kabineto posttagmeze. Foje Mary sukcesis, ke li veturu per veturilo, priokupita ke li laboras troe. Pro sia klerigo Lincoln fidis je libro de sia stabanestro Generalo Henry Halleck titolita Elements of Military Art and Science; Halleck estis disĉiplo de la eŭropa strategiisto Antoine-Henri Jomini. Lincoln ekaprezis la kritikan neceson kontroli strategiajn punktojn, kiel la rivero Misisipo. Lincoln vidis la gravon de Vicksburg kaj komprenis la neceson venki super la malamika armeo, pli ol simple konkeri teritorion.
Generalo McClellan
Post la malvenko de la Unio en la Unua Batalo de Bull Run kaj la retiriĝo de Winfield Scott, Lincoln nomumis la Maĵor-Generalon George B. McClellan kiel ĉef-generalo. McClellan tiam uzis monatojn por plani sian kampanjon de la Virginia Duoninsulo. La malrapida progreso de McClellan frustris Lincoln, same kiel lia sinteno ke ne necesas trupoj por defendi Vaŝintonon. McClellan, siavice, kulpigis la malsukceson de la kampanjo al la rezervado de trupoj por la kapitolo fare de Lincoln.
En 1862 Lincoln forigis McClellan pro la kontinua neagado de la generalo. Li plialtigis Henry Halleck en Julio kaj nomumis John Pope kiel estro de la nova Armeo de Virginio. Pope kontentigis la deziron de Lincoln antaŭeniri al Richmond el la nordo, protektante Vaŝintonon el kontraŭatako. Sed Pope estis tiam tute venkita en la Dua Batalo de Bull Run en la somero de 1862, kio devigis la Armeon de Potomako reveni por defendi Vaŝintonon.
Spite sian malkontenton pro la malsukceso de McClellan plifortigi Pope, Lincoln restarigis lin al la komando de ĉiuj fortoj ĉirkaŭ Vaŝintonon. Du tagojn post la reveno de McClellan al la komando, la fortoj de la konfederacia Generalo Robert E. Lee trapasis la riveron Potomakon en Marilandon, kio rezultis en la Batalo de Antietam. Tiu batalo, nome venko de la Unio, estis inter la plej sangelverŝaj de la historio de Usono; ĝi faciligis la publikigon de la Emancipiga Proklamo de Lincoln en Januaro.
McClellan tiam rezistis la postulon de la prezidento persekuti la retiriĝintan armeon de Lee, dum la Generalo Don Carlos Buell simile malakceptis ordonojn movi la Armeon de Ohio kontraŭ ribelajn fortojn en orienta Tenesio. Lincoln anstataŭis Buell per William Rosecrans; kaj post la meztempaj balotoj de 1862 li anstataŭis McClellan per Ambrose Burnside. Tiuj nomumoj estis kaj politike neŭtralaj kaj lertaj de la flanko de Lincoln.
Burnside, kontraŭ la prezidenta konsilo, lanĉis ofensivon trans la rivero Rappahannock kaj estis venkita de Lee en Fredericksburg en Decembro. La dizertoj dum 1863 iĝis milaj kaj eĉ pliiĝis post Fredericksburg, kaj tial Lincoln anstataŭis Burnside per Joseph Hooker.
En la meztempaj balotoj de 1862 la Respublikanoj suferis fortajn perdojn pro pliiĝanta inflacio, alta impostado, onidiroj pri koruptado, suspendo de habeas corpus, milita rekrutado, kaj timoj ke liberigitaj sklavoj venos norden kaj subfosos la labormerkaton. La Emancipiga Proklamo akiris voĉdonojn por la Respublikanoj en rura Nov-Anglio kaj supra Mezokcidento, sed kostis voĉdonojn en la irland- kaj german-devenaj loĝantaroj kaj en la malsupra Mezokcidento, kie multaj sudanoj estis loĝantaj dum generacioj.
En la printempo de 1863 Lincoln estis sufiĉe optimisma pri la rezulto de la militaj kampanjoj por pensi jam ke la militfino povas esti proksima; liaj planoj inkludis atakojn de Hooker al Lee norde de Richmond, de Rosecrans al Chattanooga, de Grant al Vicksburg, kaj ŝiparmean atakon al Ĉarlestono.
Hooker estis venkita de Lee en la Batalo de Chancellorsville en Majo, tiam li rezignis kaj estis anstataŭita de George Meade. Meade sekvis Lee norden en Pensilvanion kaj venkis lin en la Kampanjo de Gettysburg, sed poste li malsukcesis sekvi spite la postulojn de Lincoln. Samtempe, Grant konkeris Vicksburg kaj akiris kontrolon de la rivero Misisipo per kio li fortranĉis la plej okcidentajn ribelajn ŝtatojn.
Emancipiga Proklamo
La povo de la Federacia registaro por finigi la sklavecon estis limigita per la Konstitucio, kiu antaŭ 1865 delegis la aferon al la unuopaj ŝtatoj. Lincoln argumentis, ke la sklaveco estos eksvalidigita nur se ties etendo al novaj teritorioj estu evitata. Li klopodis konvinki la ŝtatojn interkonsenti kompenson por la emancipigo de siaj sklavoj kiel repago al iliaj akcepto de la abolicio. Lincoln malakceptis du emancipigajn klopodojn fare de Fremont en Aŭgusto 1861, same kiel alia fare de Majora Generalo David Hunter en Majo 1862, sur la bazo ke tio ne estas ene de lia povkapablo, kaj transiros la limojn de la fidelaj ŝtatoj.
En Junio 1862, la Kongreso aprobis leĝon malpermesantan sklavecon en ĉiu federacia teritorio, kion Lincoln subskribis. En Julio, la leĝo pri konfiskoj nome "Confiscation Act of 1862" estis ekvalidigita, kio havigis kortumajn procedurojn por liberigi la sklavojn de tiuj kiuj estis kondamnitaj pro helpo al la ribelo; Lincoln aprobis la leĝon spite sian kredon ke ĝi estas kontraŭkonstitucia. Li sentis, ke tia ago povus esti farita nur ene de la militpovoj de la ĉef-komandanto, kion li planis ekplenumi. Lincoln tiam reviziis skizon de la Emancipiga Proklamo kun sia kabineto.
Private, Lincoln konkludis, ke la sklaveca bazo de la Konfederacio devas esti nuligita. Copperheads argumentis, ke la emancipigo estas malhelpa barilo kontraŭ la paco kaj la reunuigo; Respublikana eldonisto Horace Greeley de New York Tribune konsentis. En letero de la 22a de Aŭgusto, 1862, Lincoln diris, ke dum li persone deziras, ke ĉiu homo estu libera, senkonsidere de tio, lia unua devigo kiel prezidento estas konservi la Union.
La Emancipiga Proklamo, publikigita la 22a de Septembro, 1862, kaj efektivigita la 1an de Januaro, 1863, konfirmis la liberecon de sklavoj en 10 ŝtatoj kiuj ne estis tiam sub kontrolo de la Unio, kun esceptoj specifigitaj por areoj sub tia kontrolo. La komento de Lincoln kiam subskribis la Proklamon estis: "Mi neniam, en mia vivo, sentis pli certe, ke mi agas prava, ol kiam mi subskribas tiun tekston." Li dediĉis la venontajn 100 tagojn preparante la armeon kaj la landon por la emancipigo, dum Demokratoj arigis siajn voĉdonantojn por averti pri la minaco kiun la liberigitaj sklavoj metas al la nordaj blankuloj.
Per la abolo de la sklaveco en la ribelaj ŝtatoj, tiam milita celo, la armeoj de la Unio avance suden liberigis tri milionojn da sklavoj.
Enlistigi iamajn sklavojn iĝis oficiala politiko. Je la printempo de 1863, Lincoln estis preta rekruti nigrulajn trupojn en pli ol la simbolaj nombroj. En letero al la milit-guberniestro de Tenesio Andrew Johnson kuraĝigante lin fari la vojon al arigo de nigrulaj trupoj, Lincoln skribis, "La simpla vidaĵo de 50 000 armitaj kaj trejnitaj nigrulaj soldatoj sur la bordoj de Misisipo finigus la ribelon tuje". Ĉirkaŭ la fino de 1863, sub estreco de Lincoln, la Generalo Lorenzo Thomas estis rekrutinta 20 regimentojn de nigruloj el la Misisipa Valo.
La Proklamo inkludis pli fruajn planojn de Lincoln por starigi koloniojn por ĵus liberigitaj sklavoj, kvankam tiu entrepreno finfine malsukcesis.
Diskurso apud Gettysburg (1863)
] Lincoln diskursis en la dediĉo de la batalkampa tombejo de Gettysburg la 19an de Novembro, 1863. Per 272 vortoj, kaj tri minutoj, Lincoln asertis, ke la nacio naskiĝis ne en 1789, sed en 1776, "planita en Libereco, kaj dediĉita al la ideo ke ĉiuj homoj estas egale kreitaj". Li difinis la militon kiel dediĉita al la principoj de libereco kaj egaleco por ĉiuj. Li deklaris, ke la morto de tiom kuraĝaj soldatoj ne estos senutila, ke la sklaveco finiĝos, kaj ke la estonteco de la demokratio estos sekurigita, ke la "regado de la popolo, fare de la popolo, kaj por la popolo ne malaperos de la tero".
Defiante lian profetaĵon ke "la mondo ne multe notos, nek porlonge memoros tion kion ni diras ĉi tie", la Diskurso iĝis la plej citita en la historio de Usono.
Generalo Grant
La venkoj de Grant en la Batalo de Shiloh kaj en la kampanjo de Vicksburg impresis Lincoln. Responde al la kritikoj de Grant post Shiloh, Lincoln diris, "Mi ne povas malhavi tiun homon. Li luktas." Kun Grant je la komando, Lincoln sentis, ke la Unia Armeo povos antaŭeniri en multaj batalkampoj, kvankam inkludanta ankaŭ nigrulajn trupojn. La malsukceso de Meade kapti la armeon de Lee post Gettysburg kaj la kontinua pasiveco de la Armeo de Potomac konvinkis Lincoln promocii Grant al la rango de suprema komandanto. Grant tiam ekhavis la komandon de la armeo de Meade.
Lincoln cerbumis, ke Grant povus esti konsiderinda prezidenta kandidato en 1864. Li aranĝis pere de sendito pridemandi la politikajn intencojn de Grant, kaj tuj kiam li certis, ke li havis neniun, Lincoln promociis Grant al la ĵus revivigita rango de Leŭtenanta Generalo, rango kiu estis estinta neokupita ekde la periodo de George Washington. Rajtigo por tia promocio "kun la konsilo kaj konsento de la Senato" estis havigita per nova leĝo kiun Lincoln subskribis la saman tagon en kiu li proponis la nomon de Grant al la Senato. Lia nomumo estis konfirmita de la Senato la 2an de Marto, 1864.
Grant en 1864 estris la sangelverŝa Kampanjo Overland, kiu okazigis fortajn perdojn ambaŭflanke. Kiam Lincoln demandis kiuj estas la planoj de Grant, the insistema generalo respondis, "Mi proponas lukti en tiu linio eĉ se tio postulas la tutan someron." La armeo de Grant stabile moviĝis suden. Lincoln veturis al la sidejo de Grant en City Point, Virginio, por kunsidi kun Grant kaj William Tecumseh Sherman. Lincoln reagis al la perdoj de la Unio mobilizante plifortigojn tra la tuta Nordo. Lincoln rajtigis Grant celi infrastrukturojn - plantejoj, fervojoj, kaj pontoj — en la espero malfortigi la spirit-forton kaj la luktokapablon de la sudanoj. Li emfasis la malvenkon de la konfederaciaj armeoj super la detruo (kiu estis konsiderinda) kiel sia propra decido. La engaĝigo de Lincoln iĝis distinge persona en unu okazo en 1864 kiam la konfederacia generalo Jubal Early dum la Batalo de Fort Stevens minacis Vaŝintonon. Legendo diras, ke dum Lincoln rigardis la batalon el eksponita pozicio, la Unia Kapitano (kaj estonta juĝisto de la Supera Kortumo de Usono) nome Oliver Wendell Holmes Jr. kriis al li, "Malsupreniĝu, frenezulo, antaŭ oni pafos vin!"
Dum Grant plue malfortigis la fortojn de Lee, klopodoj por negocadi pacon startis. La konfederacia Vicprezidento Alexander H. Stephens estris grupon kiu kunsidis kun Lincoln, Seward, kaj aliaj en la nomita Konferenco de Hampton Roads, ĉe Hampton, Virginio. Lincoln malakceptis negocadi kun la Konfederacio kiel samegala; lia celo finigi la lukton ne estis tiam realigita. La 1a de Aprilo, 1865, Grant preskaŭ ĉirkaŭis Petersburg en sieĝo. La Konfederacia registaro evakuis Richmond kaj Lincoln vizitis la ĵus konkeritan ĉefurbon. La 9an de Aprilo, Lee kapitulacis al Grant ĉe la juĝejo Appomattox, kio oficiale finigis la militon.
Re-elekto
Lincoln kandidatis por reelekto en 1864, unuigante la ĉefajn Respublikanajn frakciojn, kun Milit-Demokratoj (pli maltoleremaj rilate al la konfederaciuloj) Edwin M. Stanton kaj Andrew Johnson. Lincoln uzis negocadon kaj siajn patronpovojn — ege etenditaj el la pactempo — ĝis konstrui subtenon kaj superi la klopodojn de la Radikaluloj por anstataŭi lin. En sia konvencio, la Respublikanoj elektis Johnson kiel kandidato. Por plilarĝigi sian koalicion por inkludis la Milit-Demokratojn same kiel Respublikanojn, Lincoln kandidatis sub la etikedo de la provizora pormilittempa Nacia Unia Partio.
La sangigaj sakvojoj de Grant damaĝis la ŝancojn de Lincoln por re-elekto, kaj multaj Respublikanoj timis la malvenkon. Lincoln fideme promesis skribante, ke se li perdus la elekton, li ankoraŭ venkus la Konfederaccion antaŭ eliri el la Blanka Domo; Lincoln ne montris tiun promeson al sia kabineto, sed petis al ili subskribi la sigelitan koverton.
La Demokrata platformo sekvis la "Pacflankon" de la partio kaj nomis la militon "malsukceso"; sed ilia kandidato, McClellan, subtenis la militon kaj malakceptis la platformon. Dume, Lincoln kuraĝigis Grant per la sendado de pliaj trupoj kaj la anonco de la apogo de la Respublikana partio. La konkero fare de Sherman de Atlanta en Septembro kaj fare de David Farragut la konkero de Mobile finigis la senton de malvenkismo. La Demokrata Partio estis tre disigita, kun kelkaj estroj kaj plej militistoj malferme partianoj de Lincoln. La Nacia Unia Partio estis unuigita pere de la apogo de Lincoln al la emancipigo. Subŝtataj Respublikanaj partioj fokusis la perfidon fare de Copperheads. La 8an de Novembro, Lincoln venkis en ĉiuj escepte en tri ŝtatoj, inklude 78 procenton de la militistoj de la Unio.
La 4an de Marto, 1865, Lincoln diskursis sian duan inaŭguran alparolon. En ĝi, li atribuis la militperdojn al la Dia volo. Historiisto Mark Noll rangigis tiun diskurson "inter la malgranda malpleno de duon-sanktaj tekstoj per kiuj usonanoj perceptas sian lokon en la mondo;" ĝi estas surskribita en la Monumento de Lincoln.
Rekonstrua Epoko
Rekonstruado estis jam cerbumita antaŭ la militfino, ĉar Lincoln kaj liaj proksimuloj konsideris la reintegradon de la nacion, kaj la estontecon de la konfederaciestroj kaj de la liberigitaj sklavoj. Kiam generalo demandis al Lincoln kiel la venkitaj konfederaciuloj estu traktataj, Lincoln respondis, "Let 'em up easy" (Ni lasu ilin pace). Lincoln estis determinita trovi justan vojon en la postmilito, kaj ne volis pluigi la marĝenigon de la sudaj ŝtatoj. Lia ĉefa celo estis reteni la union kunigita, kaj tial li fokusis al ne serĉado de kulpuloj, sed al kiel rekonstrui la landon kiel unuo. Lincoln estris la moderulojn en la Rekonstruada politiko kaj estis opoziciata de la Radikaluloj, estritaj de la Rep. Thaddeus Stevens, Sen. Charles Sumner kaj Sen. Benjamin Wade, kiuj tamen restis aliancanoj de Lincoln. Determinita al reunuigo de la nacio kaj al nealiigo de la Sudo, Lincoln urĝis la organizadon de rapidaj elektoj sub toleremaj kondiĉoj. Lia Amnestia Proklamo de la 8a de Decembro, 1863, proponis pardonojn al tiuj kiuj ne estis havintaj konfederacian civilan postenon kaj ne estis mistraktintaj militprizonuloj de la Unio, se ili volus subskribi ĵuron de fideleco.
Kiam la sudaj ŝtatoj falis, necesis estroj por ke iliaj administracioj estu restaŭritaj. En Tenesio kaj Arkansaso, Lincoln respektive nomumis Johnson kaj Frederick Steele kiel milit-gubernistroj. En Luiziano, Lincoln ordonis la Generalon Nathaniel P. Banks promocii planon kiu reestablu tie ŝtatecon kiam 10 procento de la voĉdonantoj konsentu, kaj nur se la rekonstruitaj ŝtatoj estis abolintaj la sklavecon. Demokrataj opoziciantoj akuzis Lincoln pro uzado de militistoj por sekurigi siajn kaj de la Respublikanoj politikajn aspirojn. La Radikaluloj denuncis sian politikon kiel tro tolerema, kaj aprobis sian propran planon, nome la Leĝprojekto Wade–Davis de 1864, kiun Lincoln vetois. La Radikaluloj reagis malakceptante elektitajn reprezentantojn el Luiziano, Arkansaso, kaj Tenesio.
La nomumitoj de Lincoln estis elektitaj por kontroli kaj moderulojn kaj Radikalulojn. Por la posteno de Ĉefa Justico kiu estis Taney en la Suprema Kortumo, li nomumis la elektiton de la Radikaluloj, nome Salmon P. Chase, pri kiu Lincoln kredis, ke li subtenos liajn emancipigajn kaj papermonajn politikojn.
Post ekvalidigi la Emancipigan Proklamon, Lincoln pliigis la premon al la Kongreso por eksterleĝigi sklavecon tra la tuta lando pere de konstitucia amendo. Li deklaris, ke tia amendo "fremos la tutan aferon" kaj je Decembro 1863 amendo estis prezentita al la Kongreso. La unua klopodo ne atingis la postulitajn majoritaton de du trionoj en la Domo de Reprezentantoj. La aprobo iĝis parto de la Respublikan/Unionisman platformon, kaj post debato en la Domo de Reprezentantoj per dua klopodo oni aprobis ĝin la 31an de Januaro, 1865. Post la ratifo, ĝi iĝis la Dektria Amendo al la Usona Konstitucio la 6an de Decembro, 1865.
Lincoln kredis, ke la federacia registaro havis limigitan respondecon pri la milionoj de liberigitoj. Li subkribis la leĝoprojekton de la Senatano Charles Sumner por krei la Buroon por Liberigitoj kiu estu provizora federacia agentejo intencita por fronti la tujajn necesojn de la iamaj sklavoj. La leĝo proponis luotan teron por tri jaroj kun eblo de aĉeto por la liberigitoj. Lincoln anoncis Rekonstruan planon kiu inkludos mallongan militistan kontrolon, depende de reakcepto per kontrolo de sudaj Unionistoj. Historiistoj interkonsentas, ke estas maleble antaŭscii precize kiel estus estinta la Rekonstruado, se Lincoln estus estinta viva por tio.
Murdatenco
John Wilkes Booth estis bone konata aktoro kaj konfederacia spiono el Marilando; kvankam li neniam aliĝis al la konfederacia armeo, li havis kontaktojn kun la konfederacia sekreta servo. Post ĉeesti la 11an de Aprilo 1865 en la diskurso en kiu Lincoln promociis voĉdonrajtojn por nigruloj, Booth planis komploton por murdi la Prezidenton. Kiam Booth eksciis pri la intencoj de la Lincoln-oj ĉeesti en teatroludo kun la Generalo Grant, li planis murdi kaj Lincoln kaj Grant en la Teatro Ford. Lincoln kaj sia edzino spektis la verkon Our American Cousin (Nia usona kuzo) de Tom Taylor la vesperon de la 14a de Aprilo, ĝuste kvin tagojn post la venko de la Unio en la Batalo de la Tribunalo de Appomattox. Lastminute, Grant decidis iri al Nov-Ĵerzejo viziti siajn filojn anstataŭ spekti la teatraĵon.
Je la 10:15 vespere, Booth eniris en la malantaŭo de la loĝio de Lincoln, kaŝe ŝteliris al malantaŭe, kaj pafis al la malantaŭo de la kapo de Lincoln, mortige vundante lin. La invitito de Lincoln Majoro Henry Rathbone pomomente baraktis kun Booth, sed Booth ponardis lin kaj fuĝis. Zorgita de la doktoro Charles Leale kaj de du aliaj doktoroj, Lincoln estis portita trastrate al la Hejmo Petersen. Restinte en komato dum ok horoj, Lincoln mortis je la 7:22 la 15an de Aprilo. En la momento de la morto kelkaj observantoj diris, ke lia mieno aspektis kiel ripozante en rideto. Stanton salutis kaj diris, "Nun li apartenas al la historio." La korpo de Lincoln estis metita en flag-ŝirmita ĉerko, kiu estis metita sur funebra veturilo kaj eskortita al la Blanka Domo fare de soldatoj de la Unia Armeo. Prezidento Johnson ĵuris la venontan matenon.
Du semajnojn poste, Booth estis sekvita ĝis farmo en Virginio, kaj malakceptante kapitulacon, li estis mortige pafita fare de la Serĝento Boston Corbett kaj mortis la 26an de Aprilo. Sekretario de Milito Stanton estis elsendinta ordonojn ke Booth estu kaptita viva, kaj tial Corbett estis dekomence arestita por milita tribunalo. Post mallonga intervjuo, Stanton deklaris lin patrioto kaj retiris la akuzon.
Elektrejo Třebovice
Elektrejo Třebovice estas signifa fonto de varmo kaj elektra energio, kiu troviĝas en Ostrava-Třebovice. Ties trafikanto estas nun Dalkia Česká republika a.s.
Historio
Kompanio Moraviasileziaj elektrejoj Moravia Ostrava kunlaborante kun Mezbohemiaj elektrejoj Přerov komencis konstruadon de la elektrejo en Třebovice en la jaro 1931. La elektrejo liveris la unuan elektron en disbranĉigan reton en la jaro 1933.
Post kelke da ŝanĝoj de posedanto kaj reorganizadoj la elektrejo fariĝis el la 1-a de majo 1992 posedaĵo de kompanio Moraviasileziaj varmejoj, kiuj post privatigo en la manojn de franca koncerno Veolia ŝanĝis la nomon unue je Dalkia Morava kaj poste je la nuntempa nomo Dalkia Česká republika.
Indikoj pri la elektrejo
Nuntempe la elektrejo disponas per instalita varma povumo 765 MW kaj elektra povumo 180 MW. Por la produktado de varmo kaj elektra energio (laŭ le principo de kungenerado) estas uzata nigra karbo el proksimaj minejoj de kompanio OKM, kiu estas transportata en la elektrejon per fervojo.
Zarmaoj
La zarmaoj estas etno en Okcidentafriko, kiu vivas plejparte en sudokcidento de Niĝero, kie ili nombras 2.100.000 anojn. La zarmaa lingvo apartenas al la songhajaj lingvoj en la nil-saharaj lingvoj. Krome zarmaoj vivas en Niĝerio, Malio kaj Burkino, tradicie kiel agrokultivistoj. Garantii la nutradon de la familio estas tasko de la viroj.
Ma (kanao)
ま (hiragana) aŭ マ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ma] Tiu litero estas 31-a litero de Goĵūon, 30-a litero de Iroha.
Baroka orkestro
Baroka orkestro estas klasikmuzika orkestro, kiu ludas sur periodaj instrumentoj el la tempo de la baroko, klasika epoko, aŭ romantika epoko.
Kelkaj el la barokaj orkestroj, kiuj ludas sur periodaj instrumentoj, estas:
Opi
Pri la aliaj signifoj de OPI rigardu en OPI.
The Veronicas
The Veronicas estas Aŭstralia elektra pop-roka grupo. La grupo estis kreita en 2004 en Brisbano. Ĝi konsistas el du ĝemelinoj Jessica Origliasso kaj Lisa Origliasso. The Veronicas aperigis du studiajn albumojn. Ilia unua albumo titolita The Secret Life of... aperis en 2005. Ĉi tiu albumo kulminis al #4 en aŭstraliaj ĉartoj ARIA. Ĝi ricevis agnoskon de ARIA por kvarobla platina albumo, per pli ol venditaj ekzempleroj.
Ilia dua albumo titolita Hook Me Up aperis en 2007. Hook Me Up kulminis al #2 en aŭstraliaj ĉartoj. Ĝi ricevis agnoskon por duobla platina albumo. La titolo "Hook Me Up", el tiu albumo estis la unua unuopaĵo numero unu de The Veronicas en Aŭstralio.
Opi
Opi estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Valderrey
Valderrey [baldeREJ] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Astorga (Tero Astorga), en la centro de la provinco, ene de la tradicia areo La Sequeda [seKEda]. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan. Valderrey estas komprenebla etimologie kiel Valo de la reĝo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Barrientos, Bustos, Carral, Castrillo de las Piedras, Cuevas, Curillas, Matanza, Tejados kaj Valderrey, okupas totalan areon de 60,23 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 435 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 55 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Santiago Millas, San Justo de la Vega, Villarejo de Órbigo, San Cristóbal de la Polantera, Riego de la Vega, Destriana kaj Villamontán de la Valduerna.
Ekonomio de Afganio
Afganio estas unu el malriĉigitaj malplej evoluigitaj landoj, nome unu el plej malriĉa de la mondo pro jardekoj de milito kaj sekva manko de eksterlanda investado. En 2014, la MEP de la lando estis ĉirkaŭ 60.58 mil milionoj da usonaj dolaroj kun interŝanĝa indico de 20.31 mil milionoj da usonaj dolaroj, kaj la MEP por person estas de 1,900 usonaj dolaroj. La eksportoj de la lando totalis 2.7 mil milionoj da usonaj dolaroj en 2012. Ties sendunga indico estis en 2008 ĉirkaŭ 35%. Laŭ informo de 2009, ĉirkaŭ 42% el la loĝantaro vivas el malpli ol 1 usona dolaro tage. La lando havas mal pli ol 1.5 mil milionoj da usonaj dolaroj en ekstera ŝuldo.
Valderrey
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste suferis pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) kune kun iom da industrio.
Ekonomio de Afganio
Aktualo
La ekonomio de Afganio estis kreskanta je ĉirkaŭ 10% jare en la lasta jardeko, pro la enmeto de ĉirkaŭ 50 mil milionoj da usonaj dolaroj kiel internacia helpo kaj sendoj el afganaj elmigrintoj. Ĝi estas kaŭzata ankaŭ pro plibonigoj faritaj en la transporta sistemo kaj en la agrikultura produktado, kio estas la kerno de la landa ekonomio. La lando estas konata pro sia produktado de kelkaj el la plej bonkvalitaj granatoj, vinberoj, abrikotoj, melonoj kaj kelkaj aliaj freŝaj kaj sekaj fruktoj, kiaj juglandoj. Multaj fontoj indikas ke tiom multe kiom ĝis 11% aŭ plie el la ekonomio de Afganio estas derivata el la kultivado kaj vendado de opio, kaj Afganio estas amplekse konsiderata la plej granda produktanto de opio en la mondo spite la klopodoj de la afgana registaro kaj de internaciaj organizaĵoj por elradikigi tiun kultivon.
Da Afghanistan Bank estas la centra banko de la lando kaj la "afganio" (AFN) estas la landa valuto, kun koresponda valoro de ĉirkaŭ 47 "afganioj" por 1 usona dolaro. Ekde 2003, malfermiĝis ĉirkaŭ 16 novaj bankoj en la lando, kiaj la Afgania Internacia Banko, la Kabul Bank, la Azizi Bank, la Paŝtua Banko, la Standard Chartered Bank, kaj la First Micro Finance Bank.
Unu el la ĉefaj faktoroj por la nuntempa ekonomia rekupero de la lando estas la reveno de ĉirkaŭ 5 milionoj de afganaj elmigrintoj, kiuj kunportis kun ili laboran energion, entreprenemon kaj riĉokreantan lertecon same kiel la multe necesaj fondusoj por startigi negocojn. Por la unua fojo ekde la 1970-aj jaroj, Afganoj entreprenis konstruadon, unu el la plej grandaj enspezofontoj de la lando. Kelkaj el ĉefaj landaj konstruprojektoj estas tiu de Nova Kabulo por 35 mil milionoj da usonaj dolaroj ĉe la ĉefurbo, la urbo Ĵazi Amanullah Ĥan ĉe Jalalabad, kaj Aino Mena en Kandahar. Similaj disvolvigaj projektoj startis ankaŭ en Herat, Mazar-i Ŝarif, kaj aliaj urboj.
Nordestina
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Euclides da Cunha. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Batalo de Karnal
La batalo de Karnal okazis la, inter persa ŝaĥo Nader kaj ŝaĥo Muhammad, hindia mogolo. Ĝi okazis en Karnal, 100 km norde de Delhi, en kiu la mogoloj suferis decidan malvenkon. Ŝaĥo Nader gvidis 55.000-anan, Muhammad ĉ. 15.000-anan armeon.
Nader persekutis rifuĝintojn de Kandahar ĝis Kabulo — posedaĵo de la mogoloj (nun ambaŭ en Afganujo) — poste li daŭrigis sian militiron al interno de Hindio. Pro malinterkonsento de la konsilistoj, la fortoj de la moguloj ne kontraŭbatalis fortojn de Nader, ĝis ili ne alvenis en Karnal. La malvenkon de la hindoj kaŭzis la internaj malinterkonsentoj kaj mishasto.
La reganton atakis la malamiko en ĉirkaŭbarita bivako. Nader foriris al Delhi kaj tie faris amasmudadon, la 11-an de marto. Li forlasis la urbon la 5-an de majo kun rabakiraĵo inter ili kun la fama pavotrono de Ĝahan-ŝaĥo. La Mogula Imperio neniam saniĝis post la malvenko.
Torres del Paine
Komunumo Torres del Paine (hispane: Comuna Torres del Paine) estas komunumo de la Regiono Magallanes y de la Antártica Chilena. Cerro "Paine Grande" en Nacia Parko Torres del Paine (IUCN II) Area Parko: 2400 km².
<LI>Ĉefurbo: Cerro Castillo
Geografio
En ĝi estas la Montaro Paine.
Berlin-Mitte
Berlin-Mitte (Berlino-Mezo) estas la centra distrikto de Berlino. La urbodistrikto kovras areon de 39,47 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 333 534 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 8 456 loĝantoj po km². Ĝi konsistas el la urbopartoj Mitte (kiu inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en orienta Berlino kaj estis la centro de la ĉefurbo de GDR), Tiergarten, Hansaviertel, Wedding kaj Gesundbrunnen (kiuj ĉiuj situis en okcidenta Berlino).
Partneraj urboj
Ĉiuj tri antaŭaj urbodistriktoj havis po partneran urbon en Japanio, pro la kunigo de tiuj antaŭaj urbodistriktoj tial nun estas tri japanaj partneraj urboj:
Pliaj partneraj komunumoj estas:
Umonoj
La umonoj estas etno en Niĝerio, kiu havas proksimume 25.000 homojn (Stato de 1994). La plej multaj el ili estas kristanoj.
Fontoj
en peoplegroups
Alfonsina Storni
Alfonsina Storni Martignoni (Capriasca, 29-a de majo 1820-Mar de Plata, 25-a de oktobro1938) estis argentina verkistino.
Simon Antal Gáspár
GÁSPÁR Simon Antal (ga:ŝpa:r) estis hungara etnografikolektisto naskita en Istensegíts la 1-an de aprilo 1895 kaj mortinta Halásztelek, la 15-an de februaro 1978
Kariero
Simon Antal Gáspár finis ses klasojn. En 1941 li elmigris al Bácska kun sia familio. En 1944 ili devis translokiĝi Nagyvejke. De 1963 li vivis en Halásztelek. De la 1950-aj jaroj li regule sendis konkurslaboraĵojn al Néprajzi Múzeum (Etnografia Muzeo).
Garlitos
Garlitos estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas garliteños. La censita populacio en 2008 estis de 688 loĝantoj.
Situo
Garlitos estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 554 m; je 206 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 129,3 km².
La komarko "La Siberia Extremeña" troviĝas nordoriente de la provinco de Badajoz je la dekstra flanko de la rivero Zújar, en la suda limo de la Siberia, ĉe la mala flanko de Castilblanco kaj Valdecaballeros, konstituante la plej antikva domaro de la ĉirkaŭaĵo de Siruela.
Historio
De romia deveno, la araboj lasis spurojn, kiel la kastelo. Post la reconquista prenis ĝin la templanoj kaj poste la Duko de Benavente. Atingis la kategorion de "villa" en 1635) kaj tiam ekapartenis al la Duko de Béjar.
Geografía urbana
Arkitekture estas du tre diferencaj areoj. La plej antikva, de prema kaj malregula strukturo, okupas la plej altan parton, kaj alia moderna pli etenda kaj regular etendiĝas tra la ebenaĵo.
Monumentoj
Estas la preĝejo de Sankta Johano Baptisto, el ŝtono kaj briko, el la 15a jarcento kun kapelo de 1613 de la ŝtonkonstruisto Juan Bautista de Montenegro.
Proksime kie iam estis templo al Cibeles kaj poste baziliko visigota troviĝas la ermitejo de ''Ntra. Sra. De Nazaret'' stupareca kies konturo similas al tiu de la preĝejo de Peñalsordo, sur kies muroj estas romiaj tomboŝtonoj pri praurbo Mirobriga.
Festoj
Pri Nuestra Señora de Nazaret la 8a de septembro kiam estas krome festoj de multaj virgulinoj kaj la regiona tago.
Interesaĵoj
Enla ĉirkaŭaĵoj estas multaj restoj de la iamaj aktivaĵoj rilate la minejoj, kalkoŝtonminejoj kaj ties produktado.
La akvorezervejo de la Serena
Tiu akvobaraĵo estas 91 m alta kaj 580 m longa. Oni konstruis ĝin inter la jaroj 1985 kaj 1991, kio estis sufiĉe komplika. La kapacito estas 3.232 hm³ kio permesas pluhavi plene la akvorezervejon de la Zújar kiu akvumas 22.000 ha kaj danke al tunelo ankaŭ permesas sendi akvon al la zono de la akvorezervejo de Orellana. Ĝi havas 500 km de bordo.
Flammersfeld
Flammersfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Flammersfeld apartenas al administra komunumaro, germanlingve nomata Verbandsgemeinde Flammersfeld, estas ties administra centro, kaj estas parto de la mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis 1071 loĝantojn.
Lupusa strio-testo
Lupusa strio-testo (LST) estas biopsio de nedamaĝita haŭto ĉe supra triono de la ŝultro kun posta imunohistokemia esplorado kun difinado de IgA, IgM, IgG kaj komponantoj de la komplemento C3, C1q. LST povas esti uzata por frua diagnozado de lupuso ĉe pacientoj sen haŭtaj simptomoj kaj kaze de eventuala lupuso.
Historio
Unuafoje dikiĝo de baza membrano kaj demetiĝo de imunoglobulinoj en la dermoepiderma tavolo (DET) ĉe pacientoj kun lupuso estis priskribita en 1963 de T.K. Burnham kaj kunaŭtoroj. Sendepende de ili en 1964 R.H. Cormane raportis pri similaj ŝanĝoj, rimarkiginte ke demetaĵoj de imunoglobulinoj povas renkontiĝi ankaŭ en haŭto de pacientoj kun lupuso, kiu aspektas tute sana. Demetaĵoj de imunoglobulinoj videblis kiel lumanta strio en zono de la baza membrano, pro kio la testo ricevis sian nomon. Kaze de rekta imunofluoresko en DET troveblas ĉiuj ĉefaj klasoj de imunoglobulinoj (IgA, IgM, IgG), kaj diversaj komponantoj de la komplemento. Postaj esploroj konfirmis tiujn ĉi konkludojn kaj montris, ke eltrovo de imunoglobulino en sana haŭto en multaj kazoj estas grava kriterio por diferenciga diagnozado de lupuso kaj diskoida lupuso.
Precizeco
La esploro montris ke se pacientoj havas klinikajn manifestiĝojn kiel neklarigebla febro, akuta haŭtdamaĝo, kombino de haŭta kaj rena damaĝoj, serozitoj, mialgioj, do LST oble pli ofte estas pozitiva ol negativa (p<0,05) kaj kaze de ĉeesto de Sjögren-sindromo LST pli ofte estis negativa (p=0,00088). Estis trovita rekta korelacia dependeco inter pozitiva rezulto de LST kaj aktiveco de inflama procezo (r=0,6; p<0,05), febro (r=0,3; p<0,05), akuta damaĝo de haŭto (r=0,42; p<0,05), serozitoj (r=0,3; p<0,05), renaj damaĝoj (r=0,28; p<0,05), kombinitaj damaĝoj de la haŭto kaj renoj (r=0,28; p<0,05), mialgioj (r=0,28; p<0,05), pli alta nivelo de antikorpoj al la duspirala DNA (r=0,37; p<0,05), kaj renversa rilatumo kun Sjögren-sindromo (r=-0,44; p<0,05).
Deveno de imunaj demetaĵoj sur haŭto
Immunofluorescence pattern of double stranded DNA antibodies. Produced using serum from a patient with lupus erythematosus on primate liver with a FITC conjugate.
Mekanismo de estiĝo de demetaĵoj de imunoglobulinoj en DET de pacientoj kun lupuso restas malklara. Haveblas du ĉefaj hipotezoj.
7635 Carolinesmith
7635 Carolinesmith estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).