cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Sankta Vito (Wünschendorf)
Kristgenealogiaj vitraloj
La dulinia gotika sudfenestro de la altarejo havas en la arka areo rondaĵon. Tie ĉi ĉe la pinto kaj en la plej supra rektangulo de la dekstra linio po unu kolora vitralero el la tempo inter 1170 kaj 1190 enmetitis. Temas pri fragmentoj de pli granda fenestro kiu iam estis en la iama apsido de la ĉefa ĥorejo: eble ankaŭ ĉe la iama apsido de la norda flanka navo. Ties origina situo verŝajne perdiĝis jam ĉ. en 1360 dum kirka alikonstruiĝo. Temo de tiu ĉi fenestro estis la bibliaj genealogioj de Jesuo: oni ne konas la originan nombron de la reprezentitaj prapatroj de Jesuo. Restis la genealogiarben tronanta Jesuo-figuro (kiu ankaŭ nun estas ĉe la plej supra loko) kaj duonfiguro de malnovtestamenta reĝo (eble de Davido) kio supozigas komparo kun aliaj similaj artaĵoj. Kristo surtrona altigas sian manon maldekstran benantan dume en la maldekstra li tenas versetan bendon kun latinlingva biblia citaĵo: Ego flos campi et lilium convallium (mi estas la floro de la kampo kaj la lilio de la valoj) La verseto troviĝas ankaŭ en la evangeliaro de Henriko la Leono (antaŭ 1188). Pro tio kreditis ke la senjoroj de Weida, kiuj unue prezentis kiel ministroj de la Velfoj ĉe la kortego de Braunschweig, importis la ikonografion de la iamaj dungintoj.
La blua fono havas verdajn ĉirojn. Kristo videblas kun kruca nimbo kaj blanka vestaĵo kun flava mantelo. Portas la reĝo supre de flava malsupra vestaĵo kun ruĝaj-violaj oblikvaj stritoj mantelon ruĝan. Riĉe ornamita ĉapo kronas kapon lian. Dum la restaŭrado de 1896, kies protagonistoj intencis regotikidon, la du romanikaj vitraleroj damaĝitis. La figuroj fremdigitis per aldonoj kaj malaldonoj laŭvolaj. La krista kapo antstataŭgitis per nazarena artostilo. En tiu ĉi stato retis la vitraleroj ĝis la komenco de la 1960-aj jaroj. Tiam la ŝanĝoj de 1896 forigitis kaj perdiĝintaj eroj vitraj anstataŭigitis. La kapo krista laŭ deseĝnajo bona de el 1860 rekonstruitis. La tiumaniere realproksimigita romanika vitrala pentraĵaro, kiu nombriĝas inter la plej malnovaj kaj raraj vitropentraĵoj de la 12-a jarcento en Germanujo, troviĝas ekde 1963 ĉe la nuna loko.
Pentraĵoj
Antaŭ la jesu-genealogia fenestro troviĝas la suda galerio kiu starigitits en 1896. Ĉe balustrado ĝia estas kvar tavoloj el la frua 17-a jarcento kun motivoj el la vivo de la Savinto (anunciacio al Mario, naskiĝo de Jesuo, bapto en Jordano, lasta vespermanĝo). La grupon alflankas dekoraciaj tavoloj el la 16-a jarcento. Ĉe altarejo plafono estas du ŝlosoŝtonoj. La eosta portas monogramon de Jesu (IHS), la orienta ŝtonoj kun roza dekoracio. En la kvar volbaj pintoj de la naveroj estas muzikanta anĝelo surnube, ĉiu kun alia blovinstrumento. Oni datumigas tiun ĉi pentraĵon je la 15-a jarcento. Ĉe la eosta flanko de la triumfaro estas ronda bildo el la 14-a jarcento kun la venderado de la tri saĝuloj antaŭ kabano malferma supre de kiu ŝvebas anĝeloj. La motivon ĉirkaŭas cirklo de nuboj por aludi sferon ĉielan. Ne nur la saĝuloj sed ankaŭ la Virgulino portas tie ĉi kronon.
Santomeo
Santomeo (São Tomé) estas la ĉefurbo de Santomeo kaj Principeo kaj la plej granda urbo de la ĉefa insulo Santomeo kaj de tiu lando. Ĝi estis fondita de Portugalio en 1485 kaj ĉirkaŭas 16-a jarcenta katedralon. Ĝi estas la ĉefurbo de la lando ekde 1852. Ĝia nomo estas laŭ la portugala lingvo signifas "Sankta Tomaso".
Preĝejo Sankta Vito (Wünschendorf)
Ĉefa navo
La triumfaro inter longa navo kaj alta ĥorejo montras bildono de la Lasta Juĝo el la fino de la 15-a jarcento. Ĉeplafone de la longa navo estas 16 parceloj plafona el Renesanco. parc
Santomeo
La grava havena urbo situas ĉe Golfeto Ana Chaves en la nord-oriento de Insulo Santomeo, kaj dum ĝia koloniado estis ĝi unu el la plej gravaj produktantoj de suko. Santomeo enhavas loĝantojn (de 2003).
Bildaro
'''
Preĝejo Sankta Vito (Wünschendorf)
Nordflanka navo
La altarejo de la Vito-kirko havas mezepokajn reliefojn kun stacioj el la pasiono de Kristo kiel Via Crucis; ankaŭ ties uzo frekvento ŝajnigis ke temis pri tipa pilgrima kirko
Orgeno
La balustrao ĉe orgengalerie havas pentritan serion da apostoloj. En 1974 la firmao Wilhelm Sauer el Frankfurto ĉe Odro konsruis etorgenon por la kirko en Wünschendorf. La instrumento havis 8 registrojn, klavaron kaj pedalon kun traktilaro meĥanika. Ĝi anstataŭigitis en 1995; pri ĝia sorto posta nenio konatas. En 1995 enmuntitis fare de la firmao Vogtländischer Orgelbau Thomas Wolf novan instrumenton kun 16 regstroj kaj meĥanika traktilaro. La spacaj kondiĉoj surgalerie estas malabundaj. VeitskircheW-Kreuzweg1.JPG|Kristo preĝas ĉe Getsemano VeitskircheW-Kreuzweg2.JPG|Skurĝiĝo de Kristo VeitskircheW-Kreuzweg3.JPG|Simono el Cireno helpas al Jesuo porti la krucon VeitskircheW-Kreuzweg4.JPG|Krucumo de Jesuo VeitskircheW-Kreuzweg5.JPG|Resurekto de Jesuo </Gallery>
Kulebivka (stacidomo)
Kulebivka (Кулебівка) estas fervoja stacio en (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
Tantow
La fervojlinio Szczecin Gumieńce – Tantow estas unurela, neelektrizita fervojlinio, kiu kunigas la fervojstacion Szczecin Gumieńce de nuna Pollando kun la fervojhaltejo Tantow de nuna Germanio (limpasejo Gumieńce-Tantow). La linio funkcias sur teritorio de Okcidentpomeria Provinco (Pollando) kaj Meklenburgo-Antaŭpomerio (Germanio). Tiu linio estas unu el la plej malnovaj fervojaj linioj sur teritorio de nuntempa Pollando. Ĝi estis konstruita en la germana Reĝlando Prusio en 1843.
La Tour-du-Pin (stacidomo)
La Tour-du-Pin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Tour-du-Pin, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Geonomio
Laŭ la hungara geologo Szadeczky-Kardoss Geonomio estas la scienco kiu esploras la kialojn kaj la interrilatojn kiuj kaŭzas diversajn rezultojn inter la objektoj de la geologio kaj aliaj rilataj sciencoj, kiel ekzemple jenaj sube. Tiel oni klopodas pristudi la leĝojn kiuj regas la evoluon de nia planedo Tero kaj pro analogio tiuj de aliaj ĉielkorpoj similaj al nia planedo dise en la Universo.
Referencoj
Endre Dudich, "Ĉu vi konas la Teron? Ĉapitroj el la geologiaj saciencoj", Scienca Eldona Centro de UEA, Budapest, 1983.
25518 Paulcitrin
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul Citrin, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Millburn High School de Millburn (Nov-Ĵerzejo).
Stacio Nukata
Stacio Nukata (japane: 額田駅 [Nukata-eki], angle: Nukata Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
(134965) 2001 DQ99
(134965) 2001 DQ99 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝi orbitas kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Baseno
Baseno povas en Esperanto signifi:
William Otis
William OTIS (naskiĝis en 1813 en Pelham, mortis en 1839) estis usona inventisto.
Li inventis la vaporan ekskavatoron, kaj ricevis la patenton por sia inventaĵo la.
NGC 5766
NGC 5766 (aliaj indikoj — ESO 580-50, MCG -3-38-24, IRAS14503-2111, PGC 53186) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
8326 Paulkling
8326 Paulkling estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj kaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul Kling, kiu inter la jaroj 1982 kaj 2006 estis la urbestro de la mezepoka urbo Nördlingen, en la meteorita kratero Nördlinger Ries de Germanio.
GFAJ-1
GFAJ-1 estas stangoforma bakterio en la familio Halomonadaceae en Gammaproteobacteria, kiam malsatege de fosforo, kapablas enkorpigi la ofte toksan elementon arseno. Ĝia malkovro fortigas la ideon ke vivo ĉe aliaj planedoj eble estus radike malsama kemia konstruo, kaj eble helpos pri la serĉo por ekstertera vivo.
Malkovro
La GFAJ-1 mikroorganismo estis kulturita kaj malkovrita de Felisa Wolf-Simon, kosmobiologiisto de NASA ĉe Menlo Park, Kalifornio. La organismo estis izolita kaj kulturita ekde 2009 de sedimentoj kolektitaj per ŝi kaj ŝiaj kunlaborantoj de la lagbordo de Lago Mono, Kalifornio, Usono. Mono Lago estas salega kaj alkalinega. Ĝi ankaŭ havas unu el la plej nature koncentritaj lokoj de arseno en la mondo (200 μM). La malkovro estis mondvaste publikigita la 2-an de decembro, 2010.
Imita akcipitro
La Imita akcipitro (Accipiter imitator) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Temas pri tre bruneca kaj strieca birdo pli malhela supre kun horizontalaj nigrecaj strioj en dorso kaj flankoj kaj fajna strioj en longa vosto. La subaj partoj estas helaj kaj la gorĝo blankeca. La hokoforma beko estas griza (nigra pinte) kun flava vaksaĵo. Ankaŭ la irisoj kaj kruroj estas flavecaj; la ungoj nigrecaj.
Ĝi troviĝas kiel endemio en Bougainville, Papuo-Novgvineo kaj en Choiseul kaj Santa Isabel, Salomonoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj kaj arbarbordoj de malaltaj teroj (400 m) kaj montararbaroj (eble ĝis 1,000 m).
Boleĥiv (stacidomo)
Boleĥiv (Болехів) estas fervoja stacio en Boleĥiv (Ivano-Frankivska provinco), urbo en Ukrainio.
Imita akcipitro
Oni ne konas multe pri ties ekologio kaj la niĉoseparo rilate al la Blankagorĝa akcipitro, sed la mallongaj flugiloj kaj pli longaj kruroj sugestas, ke ĝi estas pli bone adaptata al interna arbaro.
Meiringen Alpbach (stacidomo)
Meiringen Alpbach estas fervoja stacidomo en Meiringen, Svislando.
Jaclyn Moriarty
Jaclyn MORIARTY (naskita en 1968) estas fantaziverkisto por junularoj, gajninto de la premio Aurealis por junulara literaturo.
Moriarty estis precipe konata danke al du serioj: "Ashbury/brookfield", "The Colors Of Madeline".
Vivo
Moriarty naskiĝis kaj kreskiĝis en Sidnejo, Aŭstralio, en familio de kvin filinoj kaj unu filo. Du el ŝiaj fratinoj ankaŭ estas verkistoj (Nicola Moriarty kaj Leanne Moriarty). Moriarty diris ke ŝia patro instigis ŝin kaj ŝiajn fratojn kaj fratinojn por verki rakontojn, kaj ke por ĉiu kajero kiun ili plenigis, li donus al ili dolaron kaj duonon. Ŝi verkis sian unuan romaneton en la sepjaraĝa. Moriarty diplomiĝis kun akademia grado en la angla kaj Juro ĉe la Universitato de Sidnejo. Ŝi tiam specialiĝis pri juro ĉe Universitato Yale kaj doktoriĝis pri juro ĉe Universitato de Kembriĝo.
Dum sia studado por la doktorigo, ŝi verkis romanon nomitan "Sorry For Celia" kaj direktitan al junaj plenkreskuloj. Ŝi sendis la malneton al kvin malsamaj eldonistoj en Anglio kiuj ne jesis distribui ĝin. Ŝi revenis al Sidnejo, laboris kiel advokato kaj sendis "Sorry For Celia" al loka eldonisto, kiu publikigis ĝin en Aŭstralio, Usono kaj Britio.
Ŝi geedziĝis al Colin McAdam, kanada verkisto. Dum sia vivo ŝi vivis en Sidnejo, en Usono, en Britio, en Kanado kaj ekde 2019, ŝi denove vivas en Sidnejo.
Verkaro
Aktuale en 2023, ŝiaj libroj ankoraŭ ne estis tradukitaj en Esperanton.
Ashbury/brookfield
"ashbury/brookfield" estas kvaropa libroserio. La libroj rilatas unu al la alia sed ili ne estas daŭrigoj, kaj tio signifas, ke ĉiu libro havas malsaman intrigon, kiu ne nepre dependas de la intrigo de la antaŭa libro, sed ĉiuj intrigoj okazas en la sama mondo.
Ili ĉiuj rondiras ĉirkaŭ diversaj studentoj kiu ĉeestas la eksklusivan privatan lernejon, Ashbury Alto aŭ la loka ampleksa, Brookfield Alto. Multaj el la studentoj partoprenas en pli da ol unu romano, sed ĉiu romano estas malsama kaj havas malsaman rakonton. Ĉiuj romanoj estas dirita tra propra skribo de la diversa rolulo (uzante leteroj, retpoŝtoj, ekzamenaj paperoj, ktp.).
La libroj en ĉi tiu serio en ordo de publikigo estas:
The Colors Of Madeline
La libroj en la trilogio en ordo de publikigo estas:
5138 Gyoda
5138 Gyoda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Gjoda, en la gubernio Saitama, kie loĝas Nobuhiro Kawasato. Tie troviĝas unu el la tri plej antikvaj tombejoj de Japanio; kaj oni tie trovis malnovan glavon kun kanĝi-oj el oro.
Distrikto Bengazi
Geografio
La distrikto situas borde de la Mediteranea Maro resppektive de ties Golfo de Sirto. Malmarborde, la teritorio limas al la distriktoj:
Administra historio
En la tuta teritorio de la distrikto en 2003 vivis 636 992 loĝantoj. La distrikto tiam ampleksis nur areon de 800 km², kaj esence konsistis el la urbo Bengazi. Krom al la Mediteranea Maro, ĝi nur limis al la tiutempa distrikto Al Hizam Al Aĥdar. Kadre de la administra reformo de la jaro 2007, la malgranda distrikto Bengazi unuiĝis kun la ĉirkaŭa distrikto Al Hizam Al Aĥdar.
Ĝaranvala
Ĝaranvala (جڑانوالہ) estas urbego en provinco Panĝabo (Pakistano), en kantono de Fajsalabado, kie ĝi estas sidejo de la samnoma distrikto.
Geografio
Ĝaranvala situas sur ebenaĵo en la nordorienta landparto. Fajsalabado troviĝas 257, Lahoro 269, Islamabado 324, Peŝavaro 359, Sukur (Pakistano) 489, Kveta 516, Karaĉio 1146 kilometrojn (aere).
Historio
Onidire Ĝaranvala havas 400 jarojn. Post la sendependeco en 1947 islamaj rifuĝintoj de Barato ekloĝis ankaŭ tie.
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Ĝaranvala havas tre fekundan teron, kie oni kultivas rizojn, tritikojn, sukerkanojn, legomojn kaj fruktojn. komerca centro por grajno, maizo kaj sukerkano. Pro tio la agrikultura merkato estas vigla en la urbego.
Loĝantaro
Loĝantaro de la urbo pliiĝis preskaŭ trioble inter 1972 kaj 2017. Inter 1998 kaj 2017 la meza jara kresko estis 1,8%, tre sub la nacia mezumo 2,4%.
Klimato
En Ĝaranvala la meza temperaturo estas 22 °C. La plej varma monato estas majo kun 32 °C, kaj la plej malvarma januaro kun 11 °C. La averaĝa precipitaĵo estas 580 milimetroj jare. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen septembre pli ofte kun 156 milimetroj da pluvo.
Trafiko
Ĝaranvala ne havas ŝoseon, sed kuras 5 vojoj al la urbego el Fajsalabado, Lahoro, Ĉiniot kaj aliaj 2 urbetoj. Ĝaranvala havas stacidomon, kie la trajnoj trafikas al Ŝejĥupura kaj Ĥaniual. Internaciaj flughavenoj servas en Fajsalabado kaj Lahoro.
Pruntbiciklo
Pruntbiciklo estas biciklo havebla pere de sistemo de bicikloj, kiujn oni povas pruntepreni je unu bicikla stacio kaj ilin redoni je alia biciklejo. Kutime temas pri mallongtempa pruntepreno aŭ pri pruntepreno por malgranda distanco kontraŭ malalta prezo (aŭ eĉ senpage). La sistemo de pruntbicikloj eliminas kutimajn problemojn de privataj bicikloj: problemoj kun parkado, ofta ŝtelado de bicikloj kaj ankaŭ altaj kostoj de privataj bicikloj.
Superrigardo de sistemoj de pruntbicikloj en la mondo : vidu la anglan vikipedion.
Frank Dikötter
Frank Dikötter (n. en 1961 en Stein, Nederlando) estas nederlanda historiisto kaj profesoro, kiu specialiĝas pri la moderna historio de Ĉinio. Li kreskis en Svislando. Li estas konata pro sia libro "La Granda Malsato de Mao", pro kiu li gajnis la Premion Samuel Johnson 2011. Dikötter estas profesoro ĉe la Universitato de Honkongo, kie li instruas pri la vivo de Mao Zedong kaj la malsatego kaŭzita de la Granda Salto Antaŭen. Li antaŭe estis profesoro pri moderna historio de Ĉinio en la Universitato de Londono. Dikötter ricevis honordoktorecon de la Universitato de Leiden en 2017.
San Pedro de la Cueva
San Pedro de la Cueva estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas San Pedro de la Cueva. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26057.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1604 loĝantojn. El tiuj estis 856 viroj kaj 748 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1926,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 340 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  388 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C.
Hidrogeografio
La plej gravaj rivero sur la teritorio de la komunumo estas la rivero Yaqui kaj la rivero Moctezuma kiu fluas en la baraĵlagon.
Ruĝecfemura akcipitro
La Ruĝecfemura akcipitro (Accipiter erythropus) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
San Pedro de la Cueva
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1183 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1098 scipovis legi kaj skribi kaj 84 personoj estis analfabetoj. Do 7,1 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Ruĝecfemura akcipitro
Ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko nome en Angolo, Benino, Burkino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Gabono, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo-Bisaŭa, Liberio, Niĝerio, Ruando, Senegalio, Sieraleono, Togolando kaj Ugando.
San Pedro de la Cueva
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1514 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Ruĝecfemura akcipitro
Temas pri akcipitro kun tre blankaj subaj partoj kaj malhelaj supraj partoj. La subvosto estas strieca. La kruroj oranĝecaj.
György Jovánovics
György Jovánovics [djordj jovAnoviĉ], hungare Jovánovics György, Esperante ’’Georgo Jovánovics György’’ estas hungara skulptisto kaj profesoro. Li apartenas al la novavangardaj artistoj. György Jovánovics naskiĝis la 1939 en Budapeŝto.
Biografio
György Jovánovics frekventis Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1957-1960, kie li lernis precipe de József Somogyi kaj Sándor Mikus. Poste li plulernis en Vieno kaj Parizo. En 1964 li studvojaĝis al Parizo. En la 1970-aj jaroj kaj ankaŭ en la sekva jardeko foje-foje li verkadis en Okcidenta Germanio helpe de stipendioj. En 1991 li kreis 5 metrojn altajn monumenton en Israelo kun sukcesoj. Hejmenveninta li ekinstruis en ĉeflernejo en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1997, inter 1990-2011 ankaŭ aliajn premiojn. Liaj verkoj jam estas troveblaj ankaŭ en muzeoj en Budapeŝto, Székesfehérvár, Pécs, Essen, Novjorko, Berlino.
NGC 5767
NGC 5767 (aliaj indikoj — UGC 9549, ZWG 248.22, PGC 52942) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dua inaŭgura alparolo de Lincoln
Abraham Lincoln uzis sian duan inaŭguran alparolon de 4a de Marto, 1865, por tuŝi la demandon pri Dia providenco. Li scivolis kiel la volo de Dio estis permesanta la militon kiu venis kaj kial ĝi kreskiĝis tiel terure. Li klopodis trakti ĉi tiujn dilemojn, uzanta aludojn prenitajn de la Biblio.
Lincoln ripete tuŝis la kialon de la milito, nome sklaveco, dirante "sklavoj konsistigas strangan kaj potencan intereson. Ĉiu sciis ke tiu intereso estis iel la kialo de la milito".
La kredo de Lincoln, ke la dia volo estis nesciebla kontrastis al sentoj tiam popularaj. En la populara menso, ambaŭ flankoj de la Usona Enlanda Milito supozis ke ili povis legi la volon de Dio. Ĉiu flanko supozis, ke Dio favoris ilian kaŭzon. La verko de Julia Ward Howe nome "Batalhimno de la Respubliko" esprimis sentojn de la Unuistoj, ke la Unio batalis por la celoj de Dio. Simile, la Konfederacio elektis Deo vindice kiel ĝian moton, ofte tradukita kiel "Dio pravigos nin." Lincoln, respondanta al komplimentoj de Thurlow Weed en la parolado, diris ke "... Mi kredas, ke ĝi ne estas tuj populara. Viroj ne estas flatitaj montri ke estas diferenco de celo inter la Plejpotenca, kaj ili."
Inaŭgura parolado
''Miaj Samlandanoj:
'' Ĉe ĉi tiu dua apero por preni la ĵuron de la Prezidenta oficejo estas okazo por malpli longa parolado ol estis la unua. Tiam deklaro detala de sekvejo ŝajnis taŭga kaj ĝusta. Nun, ĉe la fino de kvar jaroj, dum kiu publikaj deklaracioj estis konstante vokitaj pri ĉiu momento kaj fazo de la granda konkurso kiu daŭre absorbas la atenton kaj okupas la energiojn de la nacio, malmulto kiu estas nova povus esti prezentita. La progreso de niaj armiloj, sur kiu ĉiu ĉefe dependas, estas same konate al publiko kiel al mi mem, kaj ĝi estas, mi fidas, sufiĉe kontentiga kaj esperiga al ĉiuj. Kun alta espero por la estonteco, neniu prognozo pri ĝi estas kuraĝita.
Sur la samokazo ke ĉi tiu antaŭ kvar jaroj, ĉiuj pensoj estis maltrankvile direktitaj al urĝa enlanda milito. Ĉiuj timis ĝin, ĉiuj volis eviti ĝin. Dum la inaŭgura alparolo estis liverinta ĉi tie, dediĉita entute al savado de la Unio sen milito, ribelantaj agentoj estis en la urbo klopodante detrui ĝin sen milito—klopodante dissolvi la Union kaj dividi efikojn per negociado. Ambaŭ partioj evitinda milito, sed unu el ili farus militon prefere ol lasi la nacion pluvivi, kaj la aliaj akceptus milito prefere ol lasi ĝin perei, kaj la milito venis.
Unu okono de la tuta loĝantaro estis koloraj sklavoj, ne distribuitaj ĉie en la Unio, sed lokalizita en ĝia suda parto. Tiuj sklavoj konsistigita strangan kaj potencan intereson. Ĉio sciis ke tiu intereso estis iamaniere la kialo de la milito. Fortigi, eternigi, kaj etendi tiun intereson estis la objekto por kiu la ribelantoj disŝirus la Union eĉ per milito, dum la Registaro asertis ne rajtas fari pli ol limigi ĝian teritorian vastigon. Nek partio atendita por la milito la grandeco aŭ la tempodaŭro kiun ĝi jam ekhavis. Nek anticipis ke la kialo de la konflikto eble ĉesi samtempe aŭ eĉ antaŭ la konflikto mem ĉesus. Ĉiu serĉis pli facilan triumfon, kaj rezulton malpli fundamenta kaj miriga. Ambaŭ legis la sama Biblio kaj preĝas al la sama Dio, kaj ĉiu alvokas Lian helpon kontraŭ la alia. Ĝi povas ŝajni stranga, ke iuj ajnaj homoj kuraĝus demandi helpon de justa Dio por tordi sia pano de la ŝvito de la vizaĝoj de aliaj viroj, sed lasu nin ne juĝu, por ke ni ne estu juĝataj. La preĝoj de ambaŭ ne povus esti responditaj. Tiu de neniu estis respondita plene.
La Ĉiopova havas Sian propran celoj. "Ve al la mondo pro deliktoj; por deliktoj devas veni, sed ve al tiu viro, de kiu la delikto venas" Se ni devas supozi ke Amerika sklaveco estas unu el tiuj deliktoj kiujn, en la providenco de Dio, devas veni, sed kiu, daŭris tra Lia elelektita tempo, Li nun volas forigi, kaj ke Li donas al kaj Norda kaj Suda tiun teruran militon kiel la aflikto pro tiuj kiun la delikto venis, ĉu ni perceptas en ĝi iun ajnan foriron de tiuj diaj atributoj kiujn la kredantoj en vivanta Dio ĉiam atribuas al Li? Ŝate ni esperas, bultenon ni preĝas, ke tiu potenca plago de milito povas rapide forpasas. Ankoraŭ, se Dio volas ke ĝi daŭras ĝis la tuta riĉaĵo amasigita de la du cent kaj kvindek jaroj de senreciproka laboregi de la sklavo estos perdita, kaj ĝis ĉiu guto de sango tirita per la vipo estos pagita per alia tirita per la glavo, kiel estis dirita antaŭ tri mil jaroj, tiel ke daŭre ĝi devas esti dirita "ke la juĝoj de la Sinjoro estas veraj kaj justaj entute."
Kun malico direkte al neniu, kun bonfarado por ĉio, kun firmeco en la justeco kiel Dio donas nin por vidi la justeco, ni klopodu fini la laboron kiu daŭras, por vindi la vundoj de la nacio, por prizorgi lin kiu estos portita la batalon kaj por sia vidvino kaj lia orfo, por fari ĉion kiu povas atingi kaj ami justan kaj daŭrantan pacon inter ni mem kaj kun ĉiuj nacioj.
Steinkirchen (Altes Land)
Steinkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo.
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Lühe, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj Grünendeich, Guderhandviertel, Hollern-Twielenfleth, Mittelnkirchen, Neuenkirchen la administra centro Steinkirchen.
Gáspár Miklós Tamás
Gáspár Miklós TAMÁS  (tama:ŝ) estis hungara filozofo, publicisto, politikisto naskita en Kluĵo la 28-an de novembro 1948 kaj mortis la 15-an de januaro 2023. Li estis la filo de verkisto Gáspár Tamás.
Biografio
Gáspár Miklós Tamás akiris diplomon pri filozofio en sia naskiĝurbo en Universitato Babeş–Bolyai en 1972. Ĝis 1978 li estis ĵurnalisto, sed en 1979 oni elpelis lin el Rumanujo kaj li translokiĝis Hungarujon. Ĝis 1980 li instruis filozofion en la ELTE, sed li perdis sian postenon pro sia reĝimopozicia konduto. Poste li instruis en Usono kaj en universitatoj en Britujo kaj Francujo. Inter 1990 kaj 1994 li estis landkuvena deputito kiel liberala politikisto. Li estis ĉefkunlaboranto de Filozofia Instituto de MTA.
Boleĥiv
Boleĥiv (Болехів) estas urbo en Ivano-Frankivska provinco, Ukrainio. Ĝia loĝantaro estis loĝantoj en 2021.
Graflando Bulonjo
La Graflando Bulonjo, esperantigite Bulonjo, Bonen aŭ Beunen, estis historia teritorio en la nord-okcidento de Francio, ĉe la Maniko en la hodiaŭa departemento Pas-de-Calais. Ĝia ĉefloko estis la nun havenurbo Bulonjo-ĉe-Maro.
El Bulonjo venis la dinastio de Bulonjo (vidu sube), kiu regis tie proks. de 1033 ĝis 1151. Kelkaj gravaj anoj de tiu dinastio estis:
Grafoj de Bulonjo ( Bononia)
Ekde ĉirkaŭ 570 ĝis 1033.
Dinastio Dammartin
1191–1245
Herve
Herve (france: [ERv']) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en la jaro 1825. Komence de la urbo havis  loĝantojn.
Lamarque
Lamarque - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone La Marca - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Sisteron (stacidomo)
Sisteron estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sisteron, en departemento Alpes-de-Haute-Provence, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Lamarque
Geografio
Lamarque situas ĉe la maldekstra bordo de la estuaro Ĝirondo, nordokcidente de Bordozo.
Sisteron (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Lamarque
Transporto
Pramo ebligas iri de Lamarque al Blaye trans Ĝirondo.
Sisteron (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).
Muzeo por Paco kaj Solidaro
La Internacia Muzeo de Paco kaj Solidareco estis fondita de samarkandaj esperantistoj kaj inaŭgurita en Samarkando la 31-an de decembro 1986 honore al la Internacia Jaro de Paco. La muzeo situas en la administra konstruaĵo de la Centra Parko de Kulturo kaj Ripozo de Samarkando (Mustaqillik Strato, 56). En 1989 per la decido de estraro de Ministerio pri Kulturaj Aferoj de Uzbekio la muzeo estis distingita per la honora titolo "Popola Muzeo".
La muzeo estas membro de la Internacia Oficejo de la Paco (IPC, angle International Peace Bureau (IPB) en Ĝenevo kaj de la Internacia Reto de Pacmuzeoj.
Historio
Ĉio fakte komenciĝis kun la Lingvo Internacia Esperanto kaj de la en 1977 kreita Samarkando Klubo de Internacia Amikeco "Esperanto". Pro la internacia korespondado en Esperanto, la klubo ekhavis geamikojn en multegaj landoj kaj esperantistoj aŭ iliaj geamikoj sendis materialojn okaze de ekspozicioj kiujn la klubo organizis, inkluzive de ciklo de la internaciaj ekspozicioj "Paco - Espero de la Planedo". Alsenditaj eksponaĵoj - afiŝoj, desegnaĵoj, bildkartoj, dokumentoj ktp - intertempe formis kolekton de Samarkanda Esperanto-Klubo kaj bazon de la estonta Internacia Muzeo de Paco kaj Solidaro.
Muzeo kolekto
La muzea fondaĵo formiĝas ĉefe el koresponde ricevitaj materialoj, reflektantaj praktike ĉiujn problemojn de la homaro, antaŭ ĉio problemoj de pluvivado, malarmado, homaj rajtoj, evoluado, mediprotektado, sana vivmaniero. La muzea kolekto ampleksas en 2005 jam pli ol 20.000 eksponaĵojn el pli ol 100 landoj de ĉiuj kontinentoj - afiŝoj, flugfolioj, desegnaĵoj, pentraĵoj, tapiŝoj, flagoj, fotoj, raraj dokumentoj kaj libroj, sed ankaŭ ekzemple kapsulojn kun la tero el la loko de Stalingrada batalo, el la fifama Koncentrejo Auschwitz, el la Paca Parko en Hiroŝimo... La fragmentoj de la detruita Berlina Muro - falinta simbolo de konfrontiĝo inter Oriento kaj Okcidento. Infanoj el Nov-Zelando donacis 23-metran surŝtofan artaĵon pri paco.
Projektoj kaj aktivecoj
La muzeo posedas konstantan ekspozicion, artajn ekspoziciojn, realigas diversajn edukajn programojn kaj internaciajn projektojn inter kiuj la ĉefaj estis :
"Samarkando en Ĉiuj Kontinentoj" : ekspozicio kaj posta libroforma eldono (‘Samarkandiana’ ) de poemo en multaj lingvoj (i.a. en Esperanto) rilate al Samarkando en la mondo. Samarkanda Publika Muzeo por Paco kaj Solidareco; Samara Societo por Kulturaj Studoj; Samara Ŝtata Akademio de Kulturo kaj Artoj eldonis ĝin libroforme ruslingvan libron ‘Samarkandiana’ kun resumo en Esperanto, la angla, franca, germana, japana, itala, portugala, hispana kaj uzbeka lingvoj kiel kontribuo al la programo de interkultura kunlaboro kaj partnereco inter la ĝemelaj urboj de Samarkando (Uzbekio) kaj Samara (Rusio). Ĝi estis efektivigita por marki la Jaron de Kulturo de la Rusia Federacio (2014) kaj la Internacian Jardekon de UN por la proksimigo de kulturoj (2013-2022).
"Granda Silka Vojo" - vojo al dialogo, komerco kaj kunlaboro, ĉar la muzeo strebas per siaj rimedoj de la popola diplomatio revivigi la tradiciojn de la Granda Silka Vojo, evoluigi kulturajn interŝanĝojn, internacian turismon, establi partnerecajn ligojn kaj kunlaboron inter lokaj kaj eksterlandaj entreprenistoj.
Majstro Pastinha
Vicente Ferreira PASTINHA [visenti fehejra pastinja] (1889-1981), Majstro Pastinha estis la kreinto de angola kapoejro kaj granda instiganto de la kapoejro tradicia, kian ludadis la sklavoj.
Muzeo por Paco kaj Solidaro
Projektoj kaj aktivecoj
"Belo Savos la Mondon" kies celo estas fondo de Internacia Arta Galerio "Belo Savos la Mondon" en Samarkando, ĉar la muzeo konsideras arton kiel grava elemento survoje al paco kiel radion de lumo en la regno de "mallumo" ĉar ĉiuj militoj, kolizioj, perfortaj konfliktoj okazas en "mallumo" (nescio). "Infanoj de X-Lando" : Rigardas la Mondon kies celo estis ebligi al uzbekoj konatiĝi kun diversaj landoj, popoloj, kulturoj tra la okuloj de infanoj en aliaj landoj,
"Aŭtografo de Paco" : aktivuloj de la muzeo kreas unikan kolekton de subskribitaj fotoj, personaj mesaĝoj, vizioj kaj aŭtografiitaj verkoj de mondaj eminentuloj, signife kontribuintaj al konstruado de pli bona mondo.
"Infana Festivalo de Paco kaj Malarmado" kiun la muzeo regule organizis en la centra urba parko kaj la regiona Infana Palaco de Artoj, kutime dum la Semajno de UN por malarmado. Moto de la festivalo estas : "Milito ne estas ludo. Kial do ludi militajn ludilojn? Paco komenciĝas de mi", tiamaniere invitante infanojn interŝanĝi iliajn militajn ludilojn je pacaj."
Fervoja akcidento de Balvano (1944)
La fervoja akcidento de Balvano aŭ akcidento de trajno 8017 okazis la en tunelo proksime de Balvano (Basilikato, Italio). Ĝi kostis pli ol 500 homajn vivojn kaj tiurilate estis la plej grava fervoja akcidento en Italio.
Evoluo
La speciala vara trajno 8017 estis kreita por transporti lignaĵojn uzotajn por rekonstrui pontojn, detruitajn de la milito. Ĝi ekiris en Napolo direkte al Potenza je la posttagmezo de la 2-a de marto. La trajno estis tre longa kaj tial ĝis Salerno havis tre fortan elektran lokomotivon; en Salerno oni anstataŭigis ĝin per vapora lokomotivo, ĉar post Battipaglia la linio ne estis elektrizita. La trajno alvenis en Battipaglia iom post la 18-a horo kaj foriris de tie ĉirkaŭ la 19-a horo.
La trajno nun havis ne nur unu, sed du vaporajn lokomotivojn, de tipoj 476 kaj 480, kaj krome konsistis el 47 vagonoj; ĝia pezo estis ĉirkaŭ 520 tunoj. La dua lokomotivo ne estis planita, sed la lokomotivo de tipo 480 ĉiuokaze devis iri de Battipaglia al Potenza, kaj oni utiligis tion por faciligi al la trajno la krutan vojon inter Baragiano kaj Tito. Oni do alfiksis ĝin kape de la trajno, antaŭ la alia lokomotivo.
Kvankam la trajno estis vara, ĝi havis centojn da kaŝ-pasaĝeroj, kiuj venis precipe el la grandaj centroj ĉirkaŭ Napolo. Tie la provizoj estis elĉerpitaj de la milito, kaj la homoj esperis, ke en la montaro ili povos akiri nutraĵojn interŝanĝe por cigaredoj kaj kafo, disdonitaj de usonaj soldatoj. Inter la pasaĝeroj estis ankaŭ kelkaj infanoj. La pezo de la homoj rimarkeble pligrandigis tiun de la trajno kaj eble superigis ĝin al 600 tunoj.
En la stacio de Eboli oni detrajnigis kelkajn el la kaŝ-pasaĝeroj, sed en la sekvaj stacioj surtrajniĝis pliaj. Supozeble la trajno nun havis ĉirkaŭ 600 pasaĝerojn.
5142 Okutama
5142 Okutama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tsutomu Hioki kaj Shuji Hayakawa elde Okutama (distrikto de Tokio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Okutama, kie troviĝas la observatorio elde kiu ĝi estis malkovrita.
Adolphe Yvon
Laŭ aliaj fontoj lia naskiĝdato estis la 1-a aŭ la 12-a de februaro. Naskiĝurbo estis la franca urbo Eschwiller en Loreno. Li mortis la 11-an de septembro 1893 en Parizo.
Vivo
Yvon estis lernanto de la pentristo Paul Delaroche. En la jaro 1843 li faris studvojaĝon al Rusio. Pro tio multaj pentraĵoj rilatas al tiu vojaĝo. En la jaro 1855 li partoprenis kiel oficiala militpentristo de la franca registaro en la Krimea milito. Yvon havis filon, kiu naskiĝis je la 8a de aŭgusto 1857 en Parizo. En 1883 Yvon fariĝis profesoro ĉe la politeknika lernejo en Parizo.
Fervoja akcidento de Balvano (1944)
La tragedio
La klopodoj de la lokomotivoj reekmovi la trajnon produktis grandan kvanton da karbona monoksido kaj karbona dioksido, kiu preskaŭ svenigis la lokomotivanojn. Post mallonga tempo ankaŭ la pliparto de la pasaĝeroj, tiam dormantaj, estis venenitaj de la gaso. Ĉar la tunelo estis malvasta, la gaso povis eliri nur tra eta aeruma dukto. Ne estis vento, kiu alportus freŝan aeron.
Hejtisto Luigi Ronga el la unua lokomotivo (480), kiu postvivis la akcidenton, deklaris, ke lia kolego maŝinisto, Espedito Senatore, provis per tuta vaporforto superi la blokiĝon kaj eliri el la tunelo, antaŭ li svenis. La stato, en kiu oni trovis la duan lokomotivon (476), indikas, ke ĝiaj anoj, maŝinisto Matteo Gigliano kaj hejtisto Rosario Barbaro, provis inversigi la veturon por retroirigi la trajnon. La forto de la lokomotivo 476 superis tiun de la 480, sed la maŝinisto svenis, antaŭ ke li povis malfermi la reguligilon, kio postulis multe da forto ĉe tiu tipo de lokomotivoj. La stato de la trajno kaj de la aparataro konfirmis tiun ĉi rakonton.
Krom la hejtisto saviĝis ankaŭ la bremsisto de la fina vagono, Giuseppe De Venuto. Li sukcesis piede atingi je la 5h10 la stacion de Balvano kaj raporti pri la akcidento.
La staciestro de Balvano je la 5h25 igis malfiksi la lokomotivon de trajno 8025, kiu atendis en la stacio, kaj sendis ĝin por esplori. La helpantoj tuj vidis la seriozecon de la situacio; ili eĉ ne povis retiri la trajnon, ĉar sur la trako kuŝis homaj korpoj. Dua helpotaĉmento, kiu alvenis je la 8h40, sukcesis liberigi la trakon kaj eltiri la trajnon el la tunelo.
Viktimoj
La nombro de la viktimaro neniam estis precize difinita kaj estis multe disputata: La oficiala bilanco parolis pri 501 pasaĝeroj, 8 soldatoj kaj 7 fervojistoj mortaj, sed certe estis pli ol 600 mortintoj. Multaj viktimoj inter la pasaĝeroj ne estis identigeblaj. Ĉiuj estis aranĝitaj sur la kajo de la stacio de Balvano kaj poste entombigitaj sen ceremonio en kvar amastomboj en la tombejo de la vilaĝo.
La fervojaj dungitoj estis entombigitaj en Salerno.
Multaj postvivintoj daŭre suferis severajn mensajn perturbojn.
Estis la plej grava fervoja akcidento ne nur en Italio, sed en tuta Eŭropo, kaj unu el la plej gravaj en la mondo.
Kaŭzoj
La kaŭzoj de la tragedio estis pluraj: Preskaŭ ne estis vento, do en la tunelo ne estis la normala natura aerumado (trablovo), kaj la malsekeco de nokta nebulo igis la relojn glitigaj kaj malfacile paseblaj por tiom peza trajno. Aldoniĝis manko de atento de la aŭtoritatuloj, kiuj permesis la troŝarĝadon de la trajno kaj la transporton de kaŝ-pasaĝeroj.
Krome la trajno havis pro hazardaj cirkonstancoj du lokomotivojn ĉe la antaŭo, anstataŭ unu antaŭe kaj unu malantaŭe, kiel estis tipe. Se la du lokomotivoj estintus apartigitaj, la tragedio verŝajne ne estus okazinta. La gaso produktita de unu lokomotivo estintus malpli, kaj la dua lokomotivo estintus ankoraŭ ekstere kaj povintus retiri la trajnon.
La pliparton de la kulpo oni donis al la malalta kvalito de la uzata jugoslava karbo, disponigita de la Milita Komando Alianca. Tiu karbo havis klare malpli altan kvaliton ol la antaŭe uzata germana karbo kaj enhavis multe da sulfuro kaj cindro, kiuj emis bloki la kaldronajn tubojn kaj malhelpi la foriron de la fumo.
Precedenco kaj konsekvencoj
Unu monaton antaŭe sur la sama linio, inter Baragiano kaj Tito, simila incidento okazis al trajno de la usonaj armeaj aŭtoritatoj. Tiu tunelo estas ĉ. 10 km oriente de Galleria delle Armi kaj havas pli grandan deklivon, de 22 ‰. Ankaŭ la dungitoj de tiu trajno veneniĝis pro rubgaso de malbonkvalita karbo. Maŝinisto Vincenzo Abbate svenis kaj estis dispremita inter la lokomotivo kaj la karbovagoneto.
Por redukti la gas-elĵeton de la maŝinoj kaj tiel malgrandigi la probablon de tiaj incidentoj oni deklaris pezo-limon de 350 tunoj por la trajnoj sur tiu linio kaj la uzon de usonaj dizel-elektraj lokomotivoj por du-maŝinaj trajnoj, eble kun itala vapor-lokomotivo voste de la trajno, inversigita por meti la fumtubon ĉe la fino. Battipaglia estis difinita kiel ekvalidejo de tiuj reguloj por eviti trajn-manovradon sur la montaj lini-partoj. Tiuj ĉi restriktoj restis validaj ĝis 1996, kiam la linio de Battipaglia al Metaponto estis tute elektrizita.
Krome oni instalis gardan postenon ĉe la elirejo de la Galleria delle Armi, kies postenulo devis post la paso de ĉiu trajno telefone informi la stacion de Balvano, kiam li povis vidi lumon de la alia tunela fino. Tio signifis, ke en la tunelo ne restis rubgaso (kun fumo). Tiu ĉi regulo restis valida ĝis 1959, kiam oni malpermesis vaporajn lokomotivojn sur tiu linio (unue favore al dizelaj lokomotivoj).
Respondeco
Oni estus devinta modifi la trajnon en Battipaglia konforme al la novaj reguloj (unu lokomotivo voste), kvankam la du lokomotivoj kalkule sufiĉis por tiri ĝin. Krome estis konate, ke la provizita karbo ne kapablis doni sufiĉan povon por eluzi la maksimuman forton de la maŝinoj.
Duboj ekestis pri la bontempeco de la helpo kaj pri la staciestroj de Balvano kaj Bella-Muro, kiuj ne tuj determinis la pozicion de la trajno, kiam ĝi laŭ la hortabeloj estis malfrua. Tamen en la postmilita konfuzo estis normale, ke la komunikado funkciis nur jen kaj jen, kaj ke la trajnoj havis multe da malfruo. Ne estis malofte, ke por la 7 km inter la du stacioj necesis pli ol du horoj.
Komence oni suspektis ankaŭ la maŝinistojn, ke ili ne taŭge utiligis la sabloĵetilojn, kiuj estus povintaj eviigi la gliton de la radoj sur la reloj.
Fine estis deklarite, ke la kaŭzo de la katastrofo estis :
La raporto estas iom malpreciza: karbona acido (karbona dioksido) ne estas venena, sed sufokas nur per forpuŝo de la spirebla oksigeno. Kontraŭe karbona monoksido estas ege venena. En la akcidento efikis ambaŭ.
Oni notis, ke la instrukcioj pri la kunmeto de la trajno venis rekte de la Alianca Komando kaj ke la stacia kaj trajna personaro ĉiuokaze ne rajtis haltigi la trajnon kaj postuli rearanĝadon. La Alianca Komando poste organizis prov-trajnon por esplori la kondiĉojn de la incidento; la trajna dungitaro portis oksigenajn maskojn por protekti sin kontraŭ efektive nenormala ekesto de venenaj gasoj.
Multaj parencoj de viktimoj provis procesi kontraŭ la ŝtata fervojo (Ferrovie dello Stato), kvankam la pliparto de la viktimoj ja vojaĝis kaŝe. La fervojo malakceptis ĉian respondecon, ankaŭ pro tio, ke pro la komplika povo-ekvilibro inter la itala administracio kaj la usona komando ne estis facile difini, kiu estis respondeca pri la organizado de tiu speciala trajno.
Por tuj estingi ĝermantan disputon, kiu povis treniĝi tra jaroj, la financa ministerio decidis kompensajn pagojn kvazaŭ temus pri militaj viktimoj (pagotajn dum pli ol 15 jaroj).
Győző Székely
Győző SZÉKELY [se:kej] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko, libroeldoneja redaktoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 19-an de novembro 1946.
Biografio
Győző Székely akiris diplomon en Kluĵo (1970). Ĝis 1980 li estis inĝeniero ĉe maŝinindustria entrepreno Triumf de Kluĵo, inter 1980–90 li instruis, de 1990 li estis libroeldoneja redaktoro. Nuntempe li estis gvidanto de Eldonejo Ábel.
Luterana preĝejo (Rákosliget)
Historio
La unua meso okazis en la tiama vilaĝo Rákosliget en 1905, en la sekva jaro luterana grupo fondiĝis. La preĝejo estis konstruita en la fruaj 1930-aj jaroj dum duonjaro. Ekde 1941 la domo de luteranoj estis uzata.
Silvolde
Silvolde estas vilaĝo en la orientnederlanda provinco Gelderlando, en la regiono Achterhoek. Silvolde estas parto de la municipo Oude IJsselstreek kaj najbaras rekte al la urbeto Terborg. Dum karnavalo la vilaĝo nomiĝas Zillewold. Laŭ la stato de januaro 2021 en la vilaĝo vivis 5 375 loĝantoj. Ekzistas kaj katolika kaj protestanta preĝejoj, sed ĝenerale la loko estas katolika.
Historio
Pere de Philis de Heinsberg ekde 1188 Silvolde apartenis al la arkiepiskopejo Kolonjo. Tiam en Silvolde ankoraŭ ne estis preĝejo. Malnova ŝtona domo estis tiam farita preĝejo. En la 12-a kaj 13-a jarcentoj Silvolde kreskis kaj ekde 1247 ĝi ne plu apartenis al Kolonjo.
7377 Pizzarello
7377 Pizzarello estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Silvolde
Nomo
La nomo Silvolde estis registrita unuafoje en 1188 kaj venas eble de la ĝermanaj vortoj suli (unuĉambra domo) kaj wold, grundo sur kiu certaj plantoj, t.e. arbustoj, kreskas. Laŭ alternativa klarigo ĝi venas de Isala (Ijssel, rivero) kaj wold (arbaro).
16069 Marshafolger
16069 Marshafolger estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Marsha Folger, metorinon en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Ŝi estis instruistino ĉe la Lyme-Old Lyme High School en Old Lyme (Konektikuto, Usono).
Prokopov
Prokopov (Prokopsdorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.
Tapfheim
Tapfheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 5768
NGC 5768 (aliaj indikoj — UGC 9564, MCG 0-38-9, ZWG 20.26, KARA 652, IRAS14495-0219, PGC 53089) estas galaksio en konstelacio Pesilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Al Ĝufra
Al Ĝufra (الجفرة الأخضر, latinliterigo laŭ DMG al-Ǧufra) estas distrikto de Libio, en la centro de la lando. La ĉefurbo de Al Ĝufra estas Hun.
Geografio
La distrikto situas en la montara, malmarborda parto de Libio. En la tuta teritorio de Al Ĝufra en 2003 vivis loĝantoj. La areo estas parto de la historia provincego Fezano.
La distrikto Al Ĝufra limas al la sekvaj distriktoj:
Administra historio
Kadre de la administra reformo de la jaro 2007 la limoj al la najbaraj distriktoj estis ŝanĝitaj, kaj sekve pligrandiĝis la suma distrikta areo.
Miguel Fernández
Li estas la aŭtoro de la lirika-muzika spektaklo La profil’ de viaj spuroj kaj de la teksto de samnoma kantato, la unua pri neesperanta temo en la historio de Esperanto, kun muziko de Pedro Vilarroig, premierinta en 1993, en la Palaco de la Muziko de Valencio, kadre de la 78-a UK. Ekster Esperantujo, nuntempe Fernández ne malofte rolas kiel “la esperanta voĉo” de interalie grupo da madridaj soci-kritikaj poetoj, kadre de poeziaj revuoj, publikaj deklamadoj ktp, kie siajn poemojn li prezentas nepre dulingve (hispane-esperante), kaj tenoras ĉe la madrida plektr-orkestro Calle del Barquillo.
Ferenc Gruber
Ferenc Gruber, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gruber Ferenc estis hungara agronomo, altlerneja instruisto.
Ferenc Gruber naskiĝis la en Székesfehérvár, li mortis la  en Szarvas.
Biografio
Ferenc Gruber maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Debrecen) en 1926. En la sekva jaro li soldatiĝis, poste li akiris plian diplomon en 1932. Pli frue ekde 1928 li praktikadis en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) kaj li estis asistanto en 1932, poste eksterordinara instruisto. Li doktoriĝis en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1937. Post 3 jaroj li atingis la instruan rangon profesoro. En 1949 dum la politika purigado li estis trudemerito, inter 1950-1953 li povis esplori en instituto en Budapeŝto, poste en alia instituto en Szarvas ĝis sia morto. Plej ofte li okupiĝis pri kreskaĵoj de paŝtejoj, herbejoj. Li ricevis unufoje madalon.