cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vrbovka
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1327 en formo "Warbo". Dum la historio la kampoj apartenis al diversaj bienuloj. Ekde 1562 la turkoj havis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 663 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Balassagyarmat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 439 da homoj, (366 hungaroj, 62 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas senĝene traireblaj. La vilaĝo havas hungarlingvan bazan lernejon.
La Zisa
La palaco de la Zisa, konata kiel La Zisa estas kastelo en la okcidenta parto de Palermo, en la itala insulo Sicilio.
En julio 2015, la "araba-normanda Palermo kaj katedraloj de Cefalú kaj Monreale" estis listigita kiel Monda Heredaĵo de Unesko. La Palaco de Zisa estas unu el naŭ unuopaj konstruaĵoj konsistantaj la deklaroj (kun ID 1487-006).
Ĝia konstruo komenciĝis en la 12-a jarcento de arabaj metiistoj al reĝo Vilhelmo la 1-a de Sicilio, kaj kompletigita de lia filo Vilhelmo la 2-a. La konstruaĵo estis koncipita kiel la somera restadejo de la normandaj reĝoj, kiel parto de la ĉas-sezono konataj grandaj dimensioj de la Genoard ("Paradizo sur la Tero").
La Zisa estas klare inspirita de maŭra arkitekturo. La nomo Zisa mem estas derivita el la araba vorto al la-Aziz, kiu signifas "nobla", "glora", "grandioza". La vorto mem, en Nasĥ-skribo estas presita ĉe la enirejo, laŭ la kutimo de la islama epoko.
Sângeorgiu de Pădure
Sângeorgiu de Pădure [sınĝorĝu de pǝdure] (hungare: Erdőszentgyörgy (erdosentdjordj), germane: Sankt Georgen auf de Heide) estas urbo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi Bezid, Bezidu Nou.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 571 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 4 794 (69% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, Maros-Torda. Ĝi fariĝis denove urbo en 2003.
Komunumoj de Sankta Georgo en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Bácsszentgyörgy!
(26760) 2001 KP41
Orbito
Ĝia discentra orbito, simila al tiu de estingita kometo, etendiĝas de la marsa orbito ĝis distanco de malpli ol 1 AU de tiu de Jupitero. Kvankam klasifikata kiel terrenkonta asteroido, ĝi restas sendanĝere malproksima de Tero.
Ĝi estas pli serioze marsrenkonta asteroido: ĝia marsa MOID estas 0,01776 AU, tie estas 2,657 milionoj da km.
Kukolo (serĉilo)
Kukolo estas interreta serĉilo kreita de Ĵeromo Vaŝe. Kukolo estas fasado antaŭ Guglo kiu plifaciligas la guglan priserĉadon de interretaj paĝoj en Esperanto. La unua versio publikiĝis ĉirkaŭ 2004.
La nomo
Kukolo dankas sian nomon al la sona simileco kun la nomo Guglo. Krome, kiel kukolo metas ovojn en la neston de alia birdo, tiel la serĉilo Kukolo metas serĉodemandojn en la neston de alia serĉilo. La ligitecon kun Guglo substrekas la fakto, ke la logotipo de Kukolo baziĝas sur tiu de Guglo.
Funkciado
Kukolo estas bazita sur Ĝavaskripto kaj funkcias nur en foliumiloj akceptantaj ĝian uzon. Kukolo helpas la priserĉadon de Esperantaj interretaj paĝoj en jenaj manieroj: Oni povas laŭbezone agordi la konduton de Kukolo: eblas ekskluzivigi specifajn skribsistemojn kaj fleksiojn kaj eblas agordi la aldonadon de kromvortoj celantaj faciligi la trovadon de Esperantaj paĝoj. Oni ankaŭ povas diversmaniere adapti la aspekton de Kukolo kaj la manieron en kiu la guglaj rezultoj estas surekranigataj.
Vilmos Scherman
Vilmos Scherman [vilmoŝ ŝerman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Scherman Vilmos estis hungara kemiisto, profesoro.
Vilmos Scherman naskiĝis la  en Nagytétény (nun urboparto en Budapeŝto). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Scherman akiris kemian diplomon en teknika universitato de Vieno en 1908. Post siaj studoj li laboris kelkajn monatojn en uzino pri sapoj en Rumanio en Mărășești, poste jam en Hungario en diversaj similaj uzinoj. Inter 1922 kaj 1948 li estis uzinestro en Budapeŝto. En 1948 li doktoriĝis en Budapeŝto, poste li studvojaĝis al Usono. Hejmenveninta li estris kemian entreprenon. En 1951 li estis nomumita katedrestro en Scienca Universitato Loránd Eötvös, ankaŭ institutestro, ankaŭ privata profesoro en Teknika Universitato de Budapeŝto. En 1952 li kandidatiĝis. Li apartenis al la plej signifaj figuroj de la hungara kemia industrio.
La perdita mondo
La perdita mondo (The Lost World) estas usona sciencfikcia muta filmo de 1925. Ĝia reĝisoro estis Harry O. Hoyt kaj la scenaron skribis Jamie White laŭ la romano de Arthur Conan Doyle. La eksteroj estis filmitaj en Venezuelo.
Resumo
Ekspedicio gvidita de la profesoro Challenger iras el Londono al Brazilo cele trovi la perditan mondon kiu estas priskribita en la taglibro de la malaperinta esploristo Maple White. La membroj de la teamo estas la profesoro Challenger, la profesoro Summerlee, Sir John Roxton, la ĵurnalisto Edward Malone kaj la filino de la esploristo Paula White.
La vojaĝantoj alvenas al mistera altebenaĵo en la amazona pluvarbaro. Ili faras gravan malkovron: en la loko ili vidas vivantajn dinosaŭrojn.
Egeaj kaj okcident-turkaj sklerofilaj kaj miksaj arbaroj
La egeaj kaj okcident-turkaj sklerofilaj kaj miksaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-regiono "mediteranea regiono kaj de la biodiverseco-riĉaĵejo "mediteranea baseno". La ekoregiono grandparte kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome ĝi apartenas al mediteraneaj arbaroj, duonarbaroj kaj arbustaroj de Bulgarujo, Grekujo, Nord-Makedonujo kaj Turkujo.
Priskribo
La ekoregiono okupas areon de 133 500 kvadrataj kilometroj en la marbordaj ebenaĵoj de la okcidento de Turkujo, inkludanta mallarĝan zonon laŭlonge de la nordorienta marbordo de Marmora Maro, kaj de kontinenta Grekujo (escepte de la ekstrema nordokcidento), kaj en la insuloj de Egea Maro. Krome, ĝi etendas landinternen ĝis ĝi atingas la limon de Grekujo kun Bulgarujo kaj kun Nord-Makedonujo.
La klimato estas mediteranea.
Peugeot 106
La Peugeot 106 estas aŭtomobilo fabrikita de Peugeot inter septembro 1991 kaj septembro 2003.
Komunumoj de Maine-et-Loire
Jen listo de la 363 komunumoj de la franca departemento Maine-et-Loire, laŭalfabete. (CAA) Kunurba komunumo de Angers, kreita en 2001. (CAC) Kunurba komunumo de Cholet, kreita en 2001. (CAS) Kunurba komunumo de Saumur, kreita en 2001.
Babice (Kelč)
Babice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kelč en distrikto Vsetín. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Kelč. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Babice situas en katastra teritorio Babice u Kelče kun areo 2,34 km².
Noroeste de Minas
La mezoregiono de Noroeste de Minas estas unu de la 12 mezoregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 19 municipojn en 2 mikroregionoj.
Zollikofen
Geografio
Zollikofen situas norde de kurbo de la rivero Aro (rivero) proksimume kvin kilometroj norde la la federacia urbo Berno, kaj apartenas al ties aglomeraĵo.
Najbaraj komunumoj
La urbo Zollikofen limas en sudo al la komunumoj Bremgarten ĉe Berno kaj Berno, en oriento al Ittigen, en nordo al Münchenbuchsee, kaj en okcidento al Kirchlindach.
Mormona templo
Apud Zollikofen (tamen sur la teritorio de la najbara komunumo Münchenbuchsee troviĝas la Bern-templo de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Temas pri la unua mormona templo, kiu estis konstruita ekstere de Nordameriko. Ĝi estis konstruita en la jaro 1953 kaj estas la ununura templo de la mormonoj en Svislando.
Trafiko
Zollikofen estas per regionaj trajnoj kaj poŝtaŭtolinioj bone konektita al publika trafikreto. Krom la stacidomo Zollikofen sur la teritorio de la urbo situas kvar trajnhaltejoj. La stacidomoj kaj trajnhaltejoj de la komunumo estas servataj de la fervojentreprenoj Bern-Lötschberg-Simplon AG (Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo) kaj Regionalverkehr Bern-Solothurn (Regiontrafiko Berno-Soloturno).
La urbo disponas ankaŭ pri aliro al la naciaj aŭtoŝoseoj A1 de Berno al Zuriko kaj A6 de Berno al Bielo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Zollikofen datiĝas el la jaro 1061 kiel Zuninkoven.
En mezepoko Zollikofen apartenis al la Regejo Reichenbach. La Regejo Reichenbach perdis siajn servutajn rajtojn kun la Helveta Revolucio en la jaro 1798 kaj estis ekuzata la nomo Zollikofen por la loko. En la jaro 1811 la komunumo formale sendependiĝis de Reichenbach kaj fariĝis memstara politika komunumo.
La 20-an de marto 2008 la komunumo bonvenigis sian 10000-an loĝanton kaj tiel oficiale akiris la statuson de urbo.
Paleolitiko
Paleolitiko, ankaŭ nomita praŝtonepoko (el la greka: παλαιός paleos=pra kaj λίθος lithos=ŝtono; 'praa ŝtonepoko'), estas la periodo kiu komenciĝas antaŭ pli ol 2,4 milionoj da jaroj, kiam homoj verkis unuajn ilojn el ĉizita ŝtono, ĝis la komenco de agrikulturo, ĉirkaŭ antaŭ 20 mil jaroj, kiam homoj ankaŭ komencis uzi iloj faritaj el politaj ŝtonoj.
Francisko Azorín registras la terminon paleolito por ''Epoko de la prahomo; oni sciis prilabori sed ne ankoraŭ poluri la ŝtonilojn; tiam aperis la unuaj signoj de arto sur ŝtonoj, kornoj, osto, eburo, k. tipaj bildoj en grotoj, kiel tiuj de Altamiro (Hisp.). Subepokoj: strepa (el Strepo), ĉelesa (el Cheleso), aĉenla (el Acheles), mustiera (el Moustiero), aŭrinaka (al Aurignac) solutra (el Solutreo), magdalena (el Madeleine), acila (el Mas d'Acila). Li indikas etimologion el la greka palaios + lithos'' (antikva ŝtono).
La termino Epipaleolitiko, kiu signifas "super Paleolitiko", estis ne trolonga etapo en la prahistorio, kiu ekzemple en Iberio daŭris nur ekde la 8000 a.K. ĝis la 6000 a.K. kaj ŝanĝis la vivmanierojn kiel por ekzemplo la brutobredado kaj la agrikulturo kiuj markis la komencon de la transiron el kadavromanĝantoj al agrikulturistoj kaj ankaŭ la komencon de la novaj tombejoj.
En 2022, la plej frua indico de fajroregado por kuirado estis malkovrita ĉe la arkeologia loko apud Golano en Israelo datigitaj de la frua paleolitiko, proksimume 780,000 jarojn antaŭ nia tempo. La esploristoj montris ke fosiliigitaj fiŝostoj, trovitaj proksime de la restaĵoj de ĝojfajroj, estis intence varmigitaj fare de la loĝantoj de la loko.
Rifegreto
La Rifegreto (Egretta sacra), konata ankaŭ kiel Pacifika rifegreto aŭ Orienta rifegreto, estas birdospecio de la familio de Ardeedoj. Ili troviĝas en multaj areoj de Azio inklude la oceanajn regionojn de Barato, Sudorienta Azio, Koreio, Japanio, Ĉinio, Polinezio, Mikronezio, Novgvineo, Nov-Kaledonio kaj en Aŭstralio, Tasmanio kaj Novzelando. Kutima habitato estas marbordoj, manglejoj, estuaroj ĉu en saletaj aŭ salakvaj areoj. Ili povas kunvivi en grupoj aŭ resti solece kun la partnero.
Aspekto
Rifegretoj estas mezgrandaj ardeoj, kiuj estas 57 al 66 cm longaj. Ili havas enverguron de 90 al 110 cm kaj atingas averaĝe pezon de 400 g.
Rifegretoj havas tre mallongajn, flavajn krurojn, kaj gorĝoj kaj mentonoj de la griza varianto estas markataj de mallarĝa, blanka stribendo. Ili havas brunajn bekojn, orflavajn okulojn kaj la ĉirkaŭaj areoj de ties vizaĝoj estas normale kun verdecaj al flavaj nuancoj.
Kutimaro
Ties manĝo formiĝas hegemonie el varioj de ocean-bazaj fiŝoj, krustuloj kaj moluskoj.
Tiu specio reproduktiĝas la tutan jaron en kolonioj en ĝangalo, inter palmoj kaj mangrovoj aŭ en kavaĵoj de malnovaj konstruaĵoj. La ino demetas 2 al 3 helverdecbluajn ovojn en nestoj konstruitaj el branĉoj kaj floroj en arboj aŭ arbustoj. Maskloj kaj inoj kunrespondecas pri kovado. Ili normale havas kovoperiodon de 28 tagoj. Post eloviĝo la gepatroj havigas proksimume 5 semajnojn de subtenon.
Subspecioj
Oni konas du subspeciojn de Egretta sacra:
<br style="clear:both">
Coral Bay
Coral Bay (aŭ Koralgolfo) estas malgranda urbo ĉe la marbordo de Okcidenta Aŭstralio, 1,200 km norde de Perto. Ĝi vivtenas sin ĉefe el turismo (subnaĝado kaj balenrigardado), kun iome da industrio de fiŝkaptado. La elektro estas havigita pere de hibrida sistemo el dizelo kaj vento. La populacio estas de 190 (censo de 2006).
Paramahamsa
Paramahamsa (en sanskrito परमहंस), literumita ankaŭ kiel paramahansa aŭ paramhansa, estas sanskrita religi-teologia titolo de honoro uzata por hinduo spirita instruisto de majesta statuso kiu estas rigardata kiel atinginta supreman kleron. La titolo povas esti tradukita kiel "supera cigno", kaj estas bazita sur la fakto, ke cigno estas egale hejme sur tero aŭ sur akvo. Simile, la vera saĝulo estas egale hejme en la sferoj kaj de materio kaj de spirito. La cigno ankaŭ povas, laŭ hinda legendo, apartigi lakton de akvo. Tiel, la cigno simbolas la kapablon de mem-realigita majstro apartigi veron de la enrealeco de iluzio.
Ko Tao
La ekonomio de la insulo estas preskaŭ nure centrata ĉirkaŭ turismo, ĉefe pro subnaĝado.
Koincide la insulo estas grava reproduktejo por testudoj Akcipitrobeka martestudo kaj Kelonio. Disvolviĝo de turismo negative efikis kontraŭ la sano de tiuj reproduktejoj sed bredoprogramo organizita en 2004 de la Tajlanda Ŝiparemo kaj de KT-DOC, aro de lokaj subnaĝistoj reenmetis centojn da junaj testudoj en la insula ekosistemo.
Lakta Vojo
La Lakta Vojo (aŭ la Galaksio, kun majusklo) estas la galaksio en kiu troviĝas la planedo Tero kaj Sunsistemo.
La Lakta Vojo estas nur unu galaksio inter miliardoj da galaksioj, kiuj ekzistas tra la kosmo. La homaro loĝas sur etete malgranda rokriĉa planedo (Tero) de tiu galaksio. Oni scias ke nia hejm-astro rivoluas ĉirkaŭ mezgranda, flava stelo, situanta proksimume en la ebeno de la Galaksio. Fakte, en tiu galaksia ebeno estas la plejmulto el la steloj similaj al la Suno. La steloj najbaraj al ni estas relative junaj. Ilia aĝo estas apenaŭ pli granda ol dek miliardoj da jaroj. Kontraŭe, la steloj pli malproksimaj, kiuj rivoluas la galaksian centron je distanco de mil parsekoj aŭ pli, estas tiel maljunaj kiel la Galaksio. Oni povas diri, ke ilia naskiĝo markas la naskiĝon de la Galaksio mem.
La konsisto de la galaksio, laŭ stelkvanto kaj aliforma materio, dependas de la pozicio konsiderata, rilate al la galaksia centro. Ekzistas pluraj komponantoj de la Galaksio, ĉiu havanta sian propran aron da proprecoj kaj hierarkian rangon en la historio de galaksiformiĝo.
En majo 2022, astronomoj, uzante la Event Horizon Teleskopo, publikigis foton de Sagittarius A* produktitan uzante datumojn de radio-observaĵoj en aprilo 2017, tiele konfirmante ke la objekton estas nigra truo ĉe la centro de nia galaksio, la Lakta Vojo. Ĉi tiu estas la dua konfirmita bildo de nigra truo, post la supermasiva nigra truo de Messier 87 en 2019.
La loka grupo de nia galaksio
La Lakta Vojo apartenas al "loka grupo" de galaksioj, kies precipa ano estas la Andromeda galaksio. Ĉirkaŭ la Lakta Vojo estas kelkaj "nanaj" galaksioj, ekzemple la "Magelanaj Nuboj", sudhemisfere videblaj per sen-ila okulo. Inter ili kaj la Lakta Vojo estas strio ("ponto") da hidrogenaj atomoj, nomata "magelana fluo".
La hierarkia kolapso de la protogalaksio
La plej klara divido de la steloj en la Galaksio estis farita en la mezo de la 20-a jarcento, kiam W. Baade malkovris, ke la steloj apartiĝis je du tre distingeblaj klasoj, kiujn li nomis "populacio I" (1) kaj "populacio II" (2). La unuaj prezentas malgrandajn aĝojn, estas relative metalriĉaj, kaj havas orbitojn ĉirkaŭgalaksicentrajn, kiuj ne malproksimiĝas multe el la galaksia ebeno. Tamen, la steloj de populacio II posedas tre discentrajn orbitojn, grandajn aĝojn kaj metalmankan konsiston. Verdire, ilia kemia konsisto indikas sendube ilian maljunecon, formiĝon dum epoko, kiam la kosmokemio ne multe malsimilis al tiu de la Praeksplodo (ankaŭ nomata 'Big Bang').
La steloj de populacio I konsistigas tion, kion oni nomas galaksia disko. Aliflanke, la steloj de populacio II konsistigas la strukturon nomatan galaksia haloo. La aĝodiferenco inter la steloj de tiuj du strukturoj galaksiaj indikas la hierarkian rangon, kiun ĉiu el ili posedis dum la galaksiformiĝo.
La haloo estas la pli maljuna el la galaksiaj komponantoj. Ĝi havas sferecan formon ĉirkaŭ la galaksia centro. Formiĝintaj kiam la universo konsistis precipe el gigantaj gasamasoj konataj kiel protogalaksioj, la haloaj steloj alprenis tre malordajn orbitojn, spegulantajn la kaosajn moviĝojn de malgrandaj gasaglomeraĵoj, kiuj kolapsadis, liberfale, direkte al la galaksia centro.
La gaso kolapsanta, kiu postrestis tiun stelformiĝon, malleviĝis ĝis la galaksia ebeno, kie ĝi formis la diskon. Tiel la steloj de la disko estas pli junaj ol tiuj de la haloo. Plie, pro la morto de la unuaj haloaj stelgeneracioj, la kemia konsisto de la gaso el la disko estas pli metalhava ol tiu de la gaso, el kiu formiĝis la haloaj steloj. Nuntempe restas en la haloo nur malgrandmasaj steloj, kies vivodaŭro estas sufiĉe longa tial, ke la unuaj steloj tiaj jam formiĝintaj ankoraŭ vivas.
Kromaj komplikaĵoj
La nunaj scioj pri galaksistrukturo montras, ke la dividado de la Galaksio laŭ disko kaj haloo estas treege simpla. Tiuj strukturoj mem ŝajnas esti konsistantaj el substrukturoj, kiuj ne facile partoprenas je la hierarkia historio jam de ni vidita.
Ni diskutu unue la diskon. Laŭ la plej akceptata klasifiksistemo nuntempa, la diskon oni dividas laŭ dika disko kaj maldika disko. La diferencoj inter tiuj du strukturoj estas konsiderindaj.
Dikdiskaj steloj similas kelkaspekte al haloaj steloj: ilia kemia konsisto estas metalmanka, iliaj aĝoj estas grandaj, la steloj ĝin formantaj estas precipe malgrandmasaj, sed iliaj orbitoj estas ne tre discentraj kiel tiuj de haloaj steloj. Ĝenerale, la stelformiĝo okazas nuntempe nur en la maldika disko, ĉar la plej favoraj fizikaj kondiĉoj al tiu procezo troveblas nur en tiu strukturo. Tamen, la ekzisto de junaj steloj, kun spektrotipo A kaj F, en altoj de kelkaj centoj da parsekoj, super la galaksia ebeno, indikas tion, ke hazarda stelformiĝo povas okazi ankaŭ en la dika disko.
La maldika disko estas la plej kolapsinta strukturo de la Galaksio. Ĝia dikeco estas nur 300 parsekoj, supre kaj sube de la galaksia ebeno. Konsistigas ĝin precipe junaj steloj kaj gaso, kaj en la formo de varma neŭtrala hidrogenaj nuboj, kaj en la formo de molekulaj nuboj. La Suno mem kaj ties najbaraj steloj plejmulte membras tiun galaksian strukturon.
Ne estas de ĉiuj akceptata teorio por la formiĝo de la dika disko, rilate al la maldika disko. La fakto, ke tieaj steloj estas pli maljunaj ol tiuj de la maldika disko, igis plurajn astronomojn pensi, ke la dika disko formiĝis tuj post la haloo, antaŭ la kompleta kolapso de la falanta gaso. Tamen, aliaj kredas je tio, ke la dika disko estas formita nure pro la pligrandiĝo de superebena alto de maldikdiskaj stelorbitoj, fenomeno, kiu akompanas ilian maljuniĝon. Estontaj serĉoj certe bezonatas por pli bone distingi tiujn du hipotezojn.
La haloo, siavice, estas dividata laŭ interna haloo kaj ekstera haloo. La interna haloo estas konsiderata pli maljuna ol la ekstera. Ĝi estis formata dum la liberfala kolapso de la protogalaksio, ĝuste kiel en la pli simpla skemo pritraktita antaŭe. La granda diferenco en tiu hierarkia sistemo estas tio, ke la ekstera haloo, la pli malproksima strukturo de la galaksia centro estas relative juna. Oni kredas ke ĝin formis la miksado (aŭ gravita ruiniĝo) de pluraj galaksietoj similaj al la Magelanaj Nuboj, kiujn kaptis nia galaksio.
Direkte al galaksia centro
Pluraj teorioj estis elpensataj por tiu strukturo, sed neniu ĝis nun elstaras super la aliaj. Inter la hipotezoj estas tiuj, ke la ventrego formiĝis kune kun la haloo, sed daŭris formante stelojn. Fakte, la gaso neniam estis forkonsumita, kiel okazis en la haloo, kaj pro tio la steloj povis formiĝi dum periodo tre longa. Tiu eksplikus ankaŭ la grandajn metalenhavojn de kelkaj ventregaj steloj: pro daŭra stelformiĝo, la materio el la ventrego estis pli kaj pli riĉigitaj je kemielementoj produktitaj en supernovaoj kaj mortintaj gigantaj steloj.
Strukturoj videblaj elsupre
Strukturoj internaj al la disko estas pli bone videblaj elsupre, se tio estus ebla al ni. Ni povas imagi, kiaj ili estas, per komparo inter nia galaksio kaj aliaj. La ĉefaj strukturoj estas la spiralbrakoj kaj la interbraka regiono.
La spiralbrakoj (aŭ simple brakoj) estas spiralformaj arkoj, kiuj formiĝas el la galaksia kerno kaj etendiĝas sur la disko. Ĝin markas precipe lumegaj, grandmasaj steloj. Verdire, la brakoj indikas, kie estas la plej grandaj stelnaskejoj el iu galaksio. Ŝajne ili formiĝas pro perturbo de la gravita kampo. La perturbo vojaĝas tra la disko kaj koliziigas la materion siavoje, kreante kondiĉojn favorajn al stelformiĝo.
Tio ne signifas, ke steloj ne formiĝas en la interbraka regiono. Fakte, steloj formiĝas tra la tuta disko. Tamen la plej favoraj kondiĉoj ja estas trovataj en la spiralbrakoj. Nia Suno, nuntempe, situas proksime de spiralbrako, sed en la interbraka regiono.
La disko ankaŭ enhavas strukturetojn. Ene de ĝi, gasa strukturo konata kiel gasringo ekzistas ĉirkaŭ 4 kpc elde la galaksia centro. Ĝi estas regiono, kie la kvanto de gaso estas maksimuma en nia galaksio. Eble tie ankaŭ okazas la maksimuma stelformiĝo nuntempa.
La plej nekonata komponanto
Studoj pri steldenso je la direkto de la galaksia centro montras, ke pluraj steloj eble distribuas sin laŭ stango. Pluraj galaksioj ankaŭ prezentas tian stangon. La origino de tiu strukturo estas ankoraŭ necerta, sed ŝajnas, ke la stango estas perioda. Ĝi formiĝus kaj malformiĝus je respondo al gravitaj perturboj far la haloo, laŭ periodo de kelkaj miliardoj da jaroj. Ĝia plej grava rolo en la galaksia kunteksto estas manĝigi la ventregon per gaso prenita elde la disko.
Ilustro de grandecoj
Oni ricevas imagon de la grandeco de nia galaksio, se oni malpligrandigas per skalo 1:1017. Tiamaniere 10 lumjaroj estas montrataj kiel ĉirkaŭ 1 metro. La tuta galaksio havus diametron de 10 km kaj altecon de ĉirkaŭ 1 km. Ĉiu kuba metro entenus ĉirkaŭ 3 stelojn. (oni povus imagi la stelojn kiel neĝerojn en neĝblovo.) Nia suno havus grandecon de 10 nm, do estus pli malgranda ol viruso. La orbito de Plutono havus diametron de 0,1 mm. Do ĝi estus sur limo de vida perceptebleco.
Genro
Genro havas diversajn signifojn, inter ili:
Eric Bana
Eric Bana, naskita kiel Eric Banadinovich (en Melbourne, ) estas aŭstralia aktoro de kroatia deveno.
Endre Ivánka
Endre Ivánka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ivánka Endre, germane Endre von Ivánka estis komence hungara, poste aŭstra klasika filologo, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1940).
Endre Ivánka naskiĝis la  1902 en Budapeŝto. Li mortis la 1974 en Vieno.
Ralf Georg Reuth
Ralf Georg Reuth (naskiĝinta en 1952 je Supra Frankonio) estas germana historiisto kaj verkisto.
Reuth studis historion kaj germanistikon. En 1983 li doktoriĝis pri historioscienco per tezo pri la strategio de Hitler. Li verkis giografiojn pri Joseph Goebbels, Hitler, Erwin Rommel kaj Angela Merkel. Reuth estas eldoninto de la taglibroj de Joseph Goebbels kaj ĉefa korespondisto de la gazeto Welt am Sonntag.
Görsbach
Görsbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Bezid
Bezid (hungare: Bözöd boezoed) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1278 loĝantojn (hungaroj); en 1992 975 (96 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1566. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Bözöd apartenis al Hungario, (Udvarhely ).
Guarino Guarini
Guarino GUARINI (naskiĝinta la en Modeno, mortinta la  en Milano) stis itala matematikisto, filozofo kaj arĥitekto de malfrubaroka respektive sicilia baroka stiloj. Anis li al la ordeno de la teatinanoj.
Vivo
Guarino Guarini eniris en septembro 1639 la klostron de la teatinanoj en Modena de kie li fare de la superuloj senditis Romon por studi teologion, filozofion, matematikon kaj arĥitekturon. Reveninte en 1647 li ordinitis sacerdoto en la 17.1.1648. En la 9.3.1648 li nomumitis administranto eknomia-financa de ordeno sia en Modeno.
Ĉ. 1650 li proklamitis ĉefa financulo je kiu postenplenumo problemoj estiĝis ĉar en la 19.4.1650 dumkontrole troviĝis eraroj en lia librotenado. Suspektitis pri fraŭdo frato lia Eugenio. Guarino do pagis la sumon mankantan kaj la aferoj malfeliĉaj deklaritis solvitaj; tamen la rilato inter la prioro kaj la fratroj Guarini suferadis daŭre. En 1650 Guarino nomumitis lektoro pri filozofio, Eugenio en 1653 prokuratoro. En 1654 Eugenio forlasis la urbon por studi en Ferrara filozofion kaj la fratro ekdeĵoris ĉe lia posteno en la 30.5.1654. Baldaŭ poste, je la aĝo de 31 jaroj, konsekritis Guarino ordenestro por Modeno. Sed tiu ĉi elekto aŭtomate ankaŭ kondukis je disputoj kun duko Alfonso la 4-a (Este) kiu estis preferinta sampostenen sinjoron Bernardo Castagnini. Lia duka moŝto tiun opinion ripete komunikis al la teatinanoj. En skribaĵo de la 25.2.1655 la ordenestro roma informis la dukon pri la rezignon de Guarino Guarini pro kio la teatinoj modenaj malhavis ĉefon por la daŭro de pli ol unu jaro. Kaj en 1656 elektitis la de Alfonso preferita persono, Bernardo Castagnini kiu ĉi-funkcie restis ĝismorte. En la 9.9.1658 Guarini iĝis ano de la teatinana konvento en Parmo.
Reiro Modenon malpermesitis plurfoje kaj eĉ 14 jarojn post urboforlaso li ne estis bonvena tiuloke. El dokumentoj evidentiĝas ke la tamen en 1657 mallonge estadis en Modeno. Ŝajne en 1660 li estis en Mesino. Inter 1657 kaj 1660 li pasigis migradajn jarojn kvankam ne tute klaris liaj restadlokoj: verŝajne li estis en Lisbono, Parizo aŭ Prago. Laŭ Harold Alan Meek plej kredeblas estado lia en Iberio pro enkorpigo de islamaj konstruelementoj en konstruaĵoj liaj en Francujo kaj Italujo (ekz. ĉe la Laŭrenco-kirko en Torino) kaj Portugalujo. Inter 1660 kaj 1662 Guarino estis en Modeno, Messino aŭ Parizo. En 1660 konstruitis la mesina Preĝejo Tre sankta anunciacio kiu detruitis en 1908. Ekde la 1660-aj jaroj Guarini ankaŭ verkiste ekagadis. Ekloĝo torina en 1666 estis por startigi konstruadojn por la Savoja dinastio. Estiĝis multaj preĝejoj kaj aliaj aferoj (ekz. la torina Carignano-palaco). En 1679 Guarini komisiitis fare de Maria Giovanna di Savoia-Nemours konstrui la Filipo-Neri-kirkon sed mortis antaŭe.
Graveco
Liaj verkoj arĥitekturaj influitis de la ideoj de Francesco Borromini kiu tre okupiĝis pri komplikaj krucigoj de arĥitekturaj elementoj. Sekve la Carignano-palaco ja montras multajn paralelaĵojn al la Karlo-kirko roma de Borromini. Ankaŭ maŭraj influoj rimarkeblas.
Helechosa de los Montes
Helechosa de los Montes [eleĈOsa] (Filikejo de la Montoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Guarino Guarini
Graveco
Guarini estis tipa majstro de itala malfrubaroko en Supra Italujo kie li ekde 1666 aparte por la Savoja dinastio deĵoris. Tie ankaŭ estiĝis liaj majstroverkoj kiuj diboĉe ofertas dekoraciojn. Liaj verkoj Placita Philosophica (1665), Euclides Adauctus (1671) kaj Architettura Civile (1686) pioniris koncerne geometrion formantan Ĉi-lasta verko aperinta postmorte ankaŭ entenas konfeson je gotikaj modeloj (kio rimarkeblas ĉe la Laŭrenco-kirko torina). Ankaŭ la arĥitektoj norde de la Alpoj kopiis lin: en la 18-a jarcento la baroka konstruarto de Suda Germanujo kaj Aŭstrujo ŝatis preni kiel modelon aferojn de Guarini.
Verkoj
Aparte en Mesino li gravis per jena verkoj:
Pro revokiĝo posta Torinon ankaŭ tie multo de li gravas:
Helechosa de los Montes
Situo
Helechosa de los Montes estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 356 m; je 234 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 174 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 377 km².
Guarino Guarini
Verkoj
Ekstere de Italujo menciindas:
Helechosa de los Montes
Situo
Ĝi estas en la norda parto de la komarko de La Siberia kaj norde de la montaro sierra de la Rinconada, ankaŭ norde de la zono nomita de los Montes (de la Montoj), kun Fuenlabrada de los Montes kaj Villarta de los Montes, la areon de la Calabria. Same kiel ĉe Villarta la malproksimiĝo de la resto de la provinca kaj regiona teritorioj kaj kruteco de la medio malfaciligis tradicie la komunikadon kun la resto de la regiono, tiele ke eĉ nune kiam jam estas ŝoseoj kaj pontoj por trapasi la proksiman riveron Gvadianon ankoraŭ la parolmaniero ne estas ekstremadura sed kastilieca.
Pejzaĝo
La naturo estas sovaĝa kaj enorma. Estas ĉirkaŭe belegaj anzinaroj, montaroj kun vervoj, aproj kaj aliaj grandaj mamuloj kaj proksima akvorezervejo de Cíjara, kiu allogas pliajn vidindajn animalojn kaj estas ĝuinda naturloko.
Ekonomio
Agrikulturo kiel ĝenerale en la regiono, sed ankaŭ abelbredado (lokaj abelbredistoj portas siajn abelojn brediĝi en la tutan regionon), ĉasado kaj tre ofte kontraŭleĝa ĉasado.
7738 Heyman
7738 Heyman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ira Michael Heyman, (1930–2011), sekretario kaj ĉefa aganto de diversaj kaj senkompare riĉaj programoj de la Smithsonian Institution. Edukisto, erudiciulo pri leĝoj, ĉampiono de la civilaj rajtoj, li senmanke apogis la esplorojn ĉe la limoj de la astronomio.
Stristrigo
La Stristrigo, Pseudoscops clamator, estas mezgranda malhela strigo, tio estas specio de birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun plumtufoj super kapo. La strigoj apartenantaj al la genro Asio estas konataj kiel orelstrigoj, ĉar ili havas plumtufojn aspektantaj kvazaŭ mamulaj oreloj. Tiuj "oreloj" povas esti aŭ ne esti videblaj, tiukaze estas longaj, tre nigraj kaj sufiĉe videblaj.
Tiu ĉi specio havas brunecblankan vizaĝan diskon (blanka krom brunecaj antaŭkrono kaj makuloj sub la okuloj) tre klare borditan de nigro. La beko estas nigra kaj preskaŭ kovrita de blankecaj plumoj, kaj havas malhelajn cinamokolorajn okulojn. Ĝi havas pli mallongajn, rondoformajn flugilojn ol plej parto de siaj proksimaj parencoj. La supraj partoj estas cinamaj kun fajna nigra vermostriado kaj dikaj strioj, de kie devenas la specifa popola nomo. La subaj partoj estas palbrunaj kun malhelaj strioj. La latina specifa nomo clamator aludas al ĝia laŭta voĉo.
Ĝi uzas varion de habitatoj, inkludante riverajn arbarojn, marĉojn, savanojn, herbejan malfermajn areojn, kaj tropikajn pluvarbarojn. Ĝi povas troviĝi el marnivelo ĝis 1600 metroj kaj iom supre.
Ĝi loĝas en Sudameriko, kaj partoj de Centrameriko.
La taksonomian lokigon ankoraŭ oni ne solvis. Diversaj fakuloj lokigas ĝin ĉu en Asio, ĉu en Pseudoscops kun la Jamajka strigo, aŭ pli rare en la unutipa genro Rhinoptynx.
András Márkus
MÁRKUS András [ma'rkuŝ] estas rumanuja hungara poeto, anino de E-MIL naskita la 2-a de februaro 1988 en Odorheiu Secuiesc.
Kariero
András Márkus en somero 2003 fondis la ligon de neplenaĝaj verkistoj Kiskorú Írók Ligája (KIL) por subteno de verkistoj, poetoj sub 18 jaroj
Martti Talvela
Martti Olavi Talvela (4-a de februaro 1935 en Hiitola, Finnlando – 22-a de julio 1989 Juva) estis basa operkantisto. Li lernis en la muzika akademio de Lahti de 1958 ĝis 1960 kaj kun instruisto Carl Martin Ohmann en Stokholmo.
De 1972 to 1980 Martti Talvela estis arta direktoro de la Savonlinna Festival. Li mortis la 22-an de julio 1989.
Li impresige majstris ĉiujn la ĉefajn basajn rolojn kaj lia kantludo de Boris Godunov estas memorinda.
Madeleine Stowe
Madeleine STOWE Mora (18-an de aŭgusto 1958 en Eagle Rock, Kalifornio) estas usona aktorino.
Madeleine Stowe naskiĝis kiel plej aĝa el inter la tri fratinoj. Ŝi plenkreskis en Eagle Rock, antaŭurbo de Los Angeles. Ŝia patro estis brito, ŝia patrino devenis el Kostariko. Kiam ŝi estis 10 jarojn aĝa, li ludis pianon por iĝi poste konĉerta pianistino. Ŝi ĉesis la ludadon en 1976, kiam ŝia instruisto mortis. Ŝi studis filmon kaj ĵurnalismon en la Sud-Kalifornia Universitato, sed rompis la studadon kaj ekludis en la teatro Solaris en Beverly Hills, kie ŝin malkovris filmagento kaj helpis aktoradon en televidaj kaj kinejaj filmoj. Ŝi aperis unuafoje antaŭ la kamerao en 1978 en la TV-filmo The Nativity. Ŝia kineja debuto okazis en 1981 per la filmo Gangster Wars.
Stowe ludis dum 15 jaroj en roletoj kiel apudrolanto en diversaj filmoj. Kelkaj el ili do iĝis konataj kiel la ludo en 1987 en Stakeout aŭ 1990 en Revenge kun Kevin Costner. Gravajn rolojn ŝi ludis en la filmo "La lasta moĥikano" kaj la "Dek du simioj".
Stowe estas geedziĝinta kun aktoro Brian Benben ekde 1986. La paro havas filinon kaj filon kaj libertempas sur bovbieno en Teksaso.
Rogoz (Sâmbăta)
Rogoz (Sâmbăta) (hungare Venterrogoz) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 598 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 409 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1568. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Sâmbăta.
Fera (II) acetato
Fera (II) acetato aŭ feroza acetato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la acetata acido kaj fera (II) hidroksido. Fera (II) acetato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fera (II) acetato prezentas (II) acetatan grupon ligitan al fera (II) katjono. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 feratomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Monda Junulara Tago
La Monda Junulara Tago (aŭ Tago de Monda Junularo; ambaŭ nomoj aperis sur IKUE-paĝoj) estas katolika junulara renkontiĝo. (En la komunismaj landoj okazadis similnoma evento, nomata Monda Festivalo de Junularo kaj Studentaro).
La Monda Junulara Tago (singularo) verdire okazas ĉiun jaron; ĝi estas celebrata en ĉiu diocezo de la mondo je la Palmodimanĉo; ĝenerale estas organizata samtempe en la diocezo de Romo malgranda internacia kunveno. Ĉiun duan aŭ trian jaron okazas granda renkontiĝo internacia, post invito de la papo por vojaĝi al ĉiufoje alia urbo kaj restadi ĉi tie plurajn tagojn. Tiam oni aŭdas pri "Mondaj Junularaj Tagoj" (pluralo). Tia renkontiĝo finiĝas per diservo, kiun prezidas la ĉefpontifiko mem; ĝi kunigas plurajn cent-milojn da partoprenantoj.
Dum la MJT de 1995 en Manilo, preskaŭ kvin milionoj da fideluloj kunvenis okaze de tiu renkonto, kiu restas la plej granda renkontiĝo de la historio (ekster Barato).
La Pariza MJT en 1997 alportis signifoplenan evoluigon garditan ĝis nun : La Katolika Eklezio en Francio deziris fakte, ke la vigleco kaj la ekkonoj dum tiu evento ne profitu nur al la partoprenantoj el Parizo kaj el la apuda regiono, sed same al la partoprenantoj el ĉiuj francaj diocezoj.
Béla Schick
Béla Schick [ŝik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schick Béla estis hungardevena-usona infankuracisto, profesoro.
Béla Schick naskiĝis la  en Balatonboglár. Li mortis la (laŭ alia informo en la 6-a de decembro) en Novjorko.
Biografio
Béla Schick akiris medicinan diplomon en Graz en 1900, post 2 jaroj li eklaboris en kliniko de Vieno. Kun Clemens von Pirquet li kreis teston pri difterio en la 1900-aj jaroj. En 1907 li ekinstruis en la sama urbo en la universitato. En 1912 li estis nomumita privata profesoro. En 1923 li translokiĝis al Nojorko, kie li laboris en hospitalo ĝis 1942 (ĝis la pensiuliĝo). De 1936 li ankaŭ estis profesoro en Universitato Kolumbio.
Joachim Patinir
Joachim PATINIR, nomita ankaŭ Patenier (ĉirkaŭ 1480 – 5a de oktobro 1524), estis pentristo de la Flandra Renesanco de historiaj kaj pejzaĝaj temoj. Li estis flandra, el la areo de moderna Valonio, sed li laboris en Antverpeno, tiam la centro de la arta merkato en la Malaltaj Landoj. Patinir estis pioniro de pejzaĝoj kiel sendependa ĝenro kaj li estis la unua flandra pentristo kiu konsideris sin ĉefe kiel pentristoj de pejzaĝoj. Li efektive inventis la stilon de monda pejzaĝo, nome distinga stilo de panoramaj pejzaĝoj de norda Renesanco kiu estas la grava kontribuo de Patinir al la arto de Okcidento.
Estas nur kvin pentraĵoj subskribitaj de Patinir, sed multaj aliaj verkoj estis atribuitaj al li aŭ al lia ateliero kun variaj gradoj de probableco. Tiuj subskribitaj diras jene: (Opus) Joachim D. Patinier, el kio la "D" en lia subskribo signifus Dionantensis ("el Dinant"), indikanta lian originon. La ekspozicio de 2007 en la Muzeo Prado en Madrido enhavis 21 pentraĵojn listigitajn kiel Patinir aŭ lia ateliero, kaj katalogis pliajn ok kiuj ne estis en la ekspozicio.
Patinir estis amiko ne nur de Durero, sed ankaŭ de Quinten Matsijs, kun kiu li ofte kunlaboris. La "tento de Sankta Antonio" (Prado) estis farita kunlabore kun Matsijs, kiu aldonis la figurojn al la pejzaĝo de Patinir. Lia kariero estis preskaŭ samtempa kun tiu de la alia grava pioniro de pentraĵoj dominita per pejzaĝo, nome Albrecht Altdorfer, kiu laboris laŭ alia tre diferenca stilo. Li estis probable la onklo de Herri met de Bles, kiu sekvis lin por stabli la tendencon al pejzaĝo.
Pulečný
Pulečný estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas.
Sumaré
´  (oficiale Município de) estas municipo kaj urbego en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, apartenas al urbaro de Campinas, al la statistika mezoregiono Campinas kaj al la samnoma statistika mikroregiono Campinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Pulečný
Historio
La unu skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Sumaré
Situo
Sumaré situas en nordorienta parto de la lando en altebenaĵo. Campinas troviĝas 23, San-Paŭlo (urbo) 106, Guarulhos 107, Curitiba 353, Nova Iguaçu 393, Rio-de-Ĵanejro 415, Goiânia 713, Belo Horizonte 472, Braziljo 783, Campo Grande 802, Porto Alegre 894, Salvador de Bahio 1432, Maceió 1911, Teresina 2028, Recife 2108, São Luís 2279, Natalo (Brazilo) 2293, Belém 2378, Manaus 2585 kilometrojn.
Historio
La unua mencio okazis pri tiu loko en 1799, sed Sumaré mem estis fondita nur en 1868, tiam estis konstruita kapelo. Tiutempe oni okupiĝis pri kulturo pri kafoj. Komence la enmigrintoj estis portugaloj, kiujn italoj sekvis, poste ankaŭ rusoj, germanoj, hispanoj. En la jaro 1875 alvenis la unua trajno, kiu portis evoluon. La haltejo (same la vilaĝo estis nomumita Rebouças, kiu estis brazila inĝeniero. La vilaĝo kreskis ĉirkaŭ la stacidomo Rebouças, kie jam aperis la komerco kaj, la industrio. En 1914 la vilaĝo ricevis paroĥan statuson. En 1934 la akvoproviza servo estis inaŭgurita. Sumaré estas levita al distrikta statuso en 1964.
Kantono Fontaine-lès-Dijon
Kantono Fontaine-lès-Dijon (canton de Fontaine-lès-Dijon) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi estas unu el la 16 kantonoj de la arondismento Dijon. Ĝia ĉefurbo estas Fontaine-lès-Dijon.
Geografio
Kantono Fontaine-lès-Dijon etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po.
Loĝantaro
En 2015, la limoj de la kantono ŝanĝiĝis kaj la nombro da loĝantoj iĝis 26 484.
Komunumoj
ekde administra reformo de 2015, la kantono enhavas la sekvajn 30 komunumojn :
Pineto
Pineto estas komunumo de Italio.
Discus marmorensis
Discus marmorensis estas specio de malgrandaj, surteraj, pulmohavaj helikoj en la familio Diskedoj.
Ili loĝas en Usono en Iovao kaj Idaho.
Funkcio τ
Funkcja τ – funkcio en nombroteorio egala al funkcio σ kun nula grado. Valoro de funkcio signifas kvanton de divizoroj de argumento.
Difino
kaj r – kvanto de primaj faktoroj, a_i – koeficiento de disdonado en faktoroj.
Ekzemplo
Se n = 24, tiam estas du primaj faktoroj, ĉar. Oni povas kalkuli \tau(24) laŭ ĉi suba maniero:
.
Ok faktoroj de nombro 24 estas ene al aro.
Galateo
Galateo havas plurajn signifojn:
Bourbach-le-Bas
(jen france, germane Niederburbach) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler, kaj al la kantono .
Odysseas Elytis
Odysseas Elytis - Οδυσσέας Ελύτης, vere: O. Alepoudelis (naskiĝinta la 2-an de novembro 1911 en Iraklio, mortinta la 18-an de marto 1996 en Ateno), estis novgreka poeto. Li estis la laŭreato de Nobel-premio pri literaturo en 1979.
Literaturhistoria graveco
Kun Giorgos Seferis, Giannis Ritsos kaj aliaj li apartenis al la t.n. Generacio de la 1930-aj jaroj, kiu tre gravis por la evoluo de la greka literaturo de la 20-a jc.
Lia verkaro havas la karakteron de novstila metaforado, sub influo de lummetafiziko kaj ekstata rigardo de la greka pejzaĝo (precipe de la Egeo, kiu iĝis kvazaŭ normo por homa vivo). Li ankaŭ estis fama pro verkado de bonegajn eseojn.
Lia plej grava kaj ĉefa verko Aksion esti (1959; Άξιον εστί, signifanta, benita antaŭ Dio) - al kio Mikis Theodorakis komponis muzikon - estas verko kiel oratorio kiu prezentas la personan historion kaj mondkoncepton de la poeto unue dum la milito kontraŭ la italoj en Albanio, poste la dua mondmilito kaj la okupacio de grekio kaj poste la greka enlanda milito.
Tiu epopeo estas tripartita kaj epopea-lirika prezento de Greklando korespondanta dum la nacia kultura historio tra la jarmiloj. Tiu estas kanto de laŭdo al la homa esto, pro lia nevenkebla spirito kaj lia deziro al libereco.
Ĝi estas dividita en tri partojn. La unua parto Genezo priskribas la kreon de la poeto en la mondon, historion, pejzaĝon kaj kulturon de Grekio. La dua parto, Angoro, enhavas poemojn kaj legaĵojn, kiuj kronologie priskribas lian vojon tra la sinsekvaj militoj kiujn li partoprenis, atestis kaj rezistis. La tria parto, Gloro, estas kanto de laŭdo al la patrujo, al la naturo kaj al la homo.
Verkaro
Prozaĵoj (titoloj esperantigitaj)
Anĵua dinastio
Anĵua dinastio povas esti:
Agigea
Agigea [aĝiĝa] estas vilaĝo en Dobruĝo, distrikto Constanța, Rumanio. Ĝi situas en la sudorienta parto de Rumanio, sur la dekstra bordo de la kanalo Danubo-Nigra Maro, rekte ĉe la Nigra maro, sur bordo de la Agigea-lago, naŭ kilometrojn sude de Konstanco, ses kilometrojn norde de Eforie.
Ĝia malnova turka nomo estas Acica, la greka estas Aghikos. La unua skriba mencio estas datita je 1870. En la vilaĝo loĝas 91 % rumanoj, 8 % tataroj, 1 % turkoj kaj aliaj nacioj.
Sándor Buffó Rigó
Sándor Buffó Rigó [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Buffó Rigó Sándor estis hungara violonisto, kapelmajstro. Sándor Buffó Rigó naskiĝis la en Tata (Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Buffó Rigó ricevis sian muzikan edukadon unue hejme de sia patro, poste en la loka muziklernejo, fine en studio en Budapeŝto. Li praktikadis la violonadon unue en orkestro de sia patro, poste en cigana orkestro konata tutlande. Li akiris diplometon en 1967, en la sama jaro li estis ano en popolorkestro de Hungara Radio. En 1970 li atingis la gradon primasa violonisto kaj li muzikadis jam ankaŭ eksterlande. En 1992 li aliĝis al cigana orkestro kun cent anoj kiel primara violonisto. Post 5 jaroj li estis arta gvidanto, en 2005 ĝismorte prezidanto de la orkestro. Li ricevis premiojn en 1995 kaj 2000. Li havis edzinon, kiu naskis trifoje.
Alvin Ailey
Alvin Ailey (naskiĝis la 5-an de januaro 1931 je Rogers en Teksaso; mortis la 1-an de decembro 1989 je Manhatano en Novjorko) estis nigrula usona dancisto kaj koreografo de moderna danco. Li fondis la Usonan Dancteatron Alvin Ailey. En la aĝo de 58 jaroj li mortis pro aidoso.
Hartmannsdorf (apud Chemnitz)
Hartmannsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Mentila krotonato
Mentila krotonato aŭ mentila 2-butenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la krotonata acido kaj mentolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mentila krotonato posedas 14 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Mentila krotonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de mentilaj derivaĵoj.
397 Vieno
397 Vieno estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico la 19-an de decembro 1894.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la aŭstria ĉefurbo Vieno.
Sudmoravia regiono
Sudmoravia regiono situas en sudo de Moravio. Okcidente ĝi havas mallongan sektoron de komuna limo kun Sudbohemia regiono, nordokcidente ĝi najbaras kun Regiono Vysočina, norde kun Regiono Pardubice, nordoriente kun Regiono Olomouc kaj oriente kun Regiono Zlín. Sudoriente ĝi najbaras kun Slovakio kaj sude kun Aŭstrio.
Naturkondiĉoj
Dum okcidenton kaj nordokcidenton de la Regiono kovras terlangoj de Bohemia-Moravia montetaro, ekz. Drahanská-montetaro kun Moravia karsto, en orientan parton jam tuŝas montaro Karpatoj el Slovakio. Tiuj estas de la okcidentaj montetaroj apartigitaj per Submoravia valo. (ĉeĥe Dolnomoravský úval). Regiono dividiĝas kun Regiono Zlín kaj kun Slovakio je sia plej alta montaro. Sed la plej alta monto Granda Javořina (ĉeĥe Velká Javořina, slovake Veľká Javorina) jam situas iomete malantaŭ la limo de Regiono, la plej alta punkto do fariĝis montopinto de malmulte konata Durda.
La tuta Regiono apartenas al marregiono de Nigra maro kaj al riverregiono de rivero Danubo, en kiun akvojn el Regiono forkondukas rivero Morava. En ebenaĵo ĉe ĉeĥa-slovaka-aŭstria trilimo aliĝas al ĝi ankaŭ pluaj riveroj de Regiono: Dyje, Svratka kaj ties alfluo Svitava.
En Sudmoravia Regiono estas vico da ŝirmataj naturteritorioj: Blankaj Karpatoj, Moravia karsto kun konata kaverno kaj abismo Macocha, Pálava kaj precipe naturparko Nacia parko Podyjí.
Administra divido
La teritorio de Regiono estis limigita per teritorioj de distriktoj: Distrikto Blansko, Distrikto Brno-urbo, Distrikto Brno-provinco, Distrikto Břeclav, Distrikto Hodonín, Distrikto Vyškov kaj Distrikto Znojmo.
Komence de la jaro 2003 pereis distriktaj oficejoj kaj Regionoj ekde tiu tempo dividas sin en la tn. urbojn kun disvastigita agadeco. Krom la supre menciitaj eksaj distriktaj urboj laboras en la ŝtata administrado en la teritorio de Regiono ankoraŭ tiuj ĉi urboj: Boskovice, Bučovice, Hustopeče, Ivančice, Kuřim, Kyjov, Mikulov, Moravský Krumlov, Pohořelice, Rosice, Slavkov u Brna, Šlapanice, Tišnov, Veselí nad Moravou, Židlochovice.