cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castañar de Ibor
Geografio
En pintoj kaj rokaroj hegemonias la kvarcito, dum en la valo hegemonias la ardezo kaj la ruĝaj grundoj de argilo kaj kalko. En la deklivoj de la montoj aperas tipaj amasoj de angulecaj kaj malmulte eroziitaj ŝtonoj konataj en la pejzaĝo kiel ŝtonaroj.
Naturo
La arbaroj de kaŝtanarboj nomigas la municipon kaj estas fakte abundaj ĉefe sude. Anzinoj kaj olivarboj estas tiom abundaj en la municipo kiom la kaŝtanarbo kaj, krome, tre produktivaj. tiu laste menciita arbo estas la ĉefa faktoro de la loka ekonomio.
Tiuj tri specioj, kombine kun la resto de flaŭro, abunda tiom je kvanto kiom je vario, formas arbarojn de granda riĉo de pejzaĝoj, kombinite ankaŭ kun terkultivejoj kaj ŝtonejoj. Aktuale, parto de tiu riĉo videblas draste difektegita pro enorma forsta incendio kiu somere de 2005 detruis centojn da hektaroj en Las Villuercas kaj Los Ibores.
Ekzistas granda vario de faŭno. Ne raras vidi grandajn rabobirdojn (reĝaj agloj, nizagloj, serpentagloj, monaĥvulturoj, ansergrifoj, kadavrogrifoj, ktp.) krom nigra cikonio kaj pli malgrandaj birdoj kiaj la merlo, la ruĝa perdriko, la ordinara koturno aŭ la alciono. Grandaj mamuloj, kiaj la apro, la cervedoj, la kapreolo, la damao aŭ la muflono vagas montare, dum ĉe riveroj eblas ankoraŭ vidi lutrojn.
Kavoj de Castañar
La kavoj de Castañar kombinas grandan naturan belon kun relativa vundebleco, kio malkonsilis la preparadon por akcepti vizitantojn. Aktuale vizitoj eblas kun gvidistoj kaj por limigitaj grupoj. Ili estis malkaŝitaj en 1967 kaj deklaritaj Monumento Natural en 1997 por atingi pli kvalitan protektadon.
Urba kerno de Castañar
Kvankam la ĉefa allogaĵo por turisto estus la granda natura riĉo de la ĉirkaŭo, estas ankaŭ visitinda kaj tipega la eta urba kerno de la vilaĝo, sur deklivo de monteto kaj karaktera pro mallarĝaj stratetoj kun forta deklivo.
La placo, situa en la plej alta parto permesas belegan panoramon al la montaro el la balkonaro de la urbodomo, krom la preĝejo de la 17a jarcento kaj stilo de baroko, de kio elstaras la ĉefa altaro. Tra la malsupra parto de la vilaĝo preterpasas la ŝoseoj al Guadalupe, Navalmoral de la Mata kaj Deleitosa.
Turismo
Apud la kavoj estas kampadejo kiu permesas facilan aliron al tiuj kaj al la ties interpretejo. Estas ankaŭ hostalo kaj kampardomaj gastejoj por uzado de turistoj, vizitantoj kaj rura turismo.
59390 Habermas
59390 Habermas estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Matteo Santangelo elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Schignano
Schignano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Festotago de la komunumo estas la kristana evento Ĉielenpreno de Maria, festata je la 15-a de aŭgusto.
Najbaras la komunumoj Argegno, Brienno, Carate Urio, Casasco d'Intelvi, Cerano d'Intelvi, Dizzasco kaj Moltrasio.
Tarabel
Tarabel (1°40'E, 43°31'N) estas vilaĝo en Lauragais, situanta dudekon da kilometroj oriente de Tuluzo en la departemento Haute-Garonne (Francio). Ĝi estas kampara komunumo kies plej granda surfaco estas dediĉita al agrikulturo (maizo, tritiko, sunfloro, sojo, ktp.). La proksimeco de Tuluzo sentiĝas pro la konstruado de novaj hejmoj kiel individuaj domoj. Meze de la vilaĝo staras kastelo el la 15-a jarcento, preĝejo kaj tradiciaj domoj, ĉiuj konstruitaj el tuluzaj rozkoloraj brikoj.
En septembro 2003 malfermiĝis nova lernejo kreita dank al la kunlaboro de kvin aliaj najbaraj komunumoj ( Caragoudes, Maureville, Mourvilles-Basses, Ségreville kaj Toutens) kadre de SIVUSEM (Syndicat Intercommunal à Vocation Unique Scolaire Elémentaire et Maternelle Interkomunuma sindikato kun unika celo lerneja elementa kaj infanĝardena). La lernejo akceptas 126 infanojn en 2003.
Leopold Infeld
Leopold Infeld devenis de familio de judaj negociistoj. Li finis komercan lernejon, post kiu studis fizikon (komence malgraŭ volo de la patro) en Jagelona Universitato. En 1921 doktoriĝis sub scienca gvido de Władysław Natanson. En 1920 dum restado en Berlin li ekkonatiĝis kun Albert Einstein, partoprenis lekciojn de Max Planck kaj Max von Laue.
Post studoj instruis en judaj gimnazioj en Będzin, Konin kaj en Varsovio. Tiam li verkis siajn unuajn sciencajn laboraĵojn. Universitata asistanto iĝis nur post 8 jaroj — kiel mem asertis — pro sia juda deveno. En 1930 ekpostenis kiel asistanto en la katedro de Teoria Fiziko ĉe la Universitato al Johano Kazimiro en Lvovo, kie poste habilitiĝis. En 1932 dum sia restado en Leipzig verkis du laboraĵojn, kiuj iĝis komenco de lia internacia kariero. En la unua (verkita kune kun nederlanda matematikisto Leenderf van der Waerden) disvolvis t.n. spinoran kalkulon ĝis formo ebliganta utiliĝi en la ĝenerala teorio de relativeco (van der Waerden pli frue enkondukis la kalkulon al la speciala teorio de relativeco). En la dua Infeld trovis formon de Diraka ekvacio en spactempoj de la ĝenerala teorio de relativeco.
Sekva etapo en lia scienca kariero estis dujara restado en la Universitato de Kembriĝo kiel stipendiisto de la Fondaĵo John D. Rockefeller. Tie li ekkonis Max Born. Rezulto de ilia komuna laboro estis ĝeneraligo de la klasika elektrodinamiko de James Clerk Maxwell]] tiameniera por ke estu ebla nelineara priskribo de elektromagneta kampo (tiel nomata nelineara elektrodinamiko aŭ elektrodinamiko de Born-Infeld). La teorio estis pera paŝo en la vojo al kvantuma elektrodinamiko.
Post forĵeto de lia kandidateco al posteno de profesoro en Vilno, en 1936 iĝis stipendiisto en la Institute for Advanced Study en Princeton komencante kunlaboron kun Albert Einstein. Rezulte de tiu kunlaboro estis laboraĵoj pri ekvacioj de movo en la ĝenerala teorio de relativeco (t.n. teorio de Einstein-Infeld-Hoffmann). Dum la dujara restado en Princeton Infeld kunlabore kun Einstein verkis libron "Evoluo de fiziko", kiu iĝis internacia furorlibro (dum 70 jaroj de sia apero ĝi atingis pli ol 200 eldonojn).
En 1938 iĝis profesoro de fiziko en la Universitato de Toronto en Kanado. Liaj laboraĵoj de tiu periodo koncernis relativan kosmologion kaj teorion de faktorigo (unu el solvo-metodoj de propra funkcio). En Toronto Infeld laboris ĝis 1950. Li devis forlasi Kanadon post kiam oni malprave akuzis lin pri kontaktoj kun komunistoj en Pollando kaj ebleco vendi al ili militistajn sekretojn (rilate al nukleaj armiloj).
En 1950 ricevis katedron de teoria fiziko en la Varsovia Universitato. Kune kun Wojciech Rubinowicz fondis la Instituton de Teoria Fiziko en la universitato. En 1952 iĝis membro de Pola Akademio de Sciencoj. En 1962 organizis en Varsovio sciencan konferencon pri progreso de fizika relativeco, en kiu aperis la plej eminentaj fizikistoj (i.a. Paul Dirac, Richard Feynman).
Bibliografio
Libroj de L. Infeld
Verkoj pri L. Infeld Eryk Infeld, Leopold Infeld, serio: Polish men of science, PWN, Warszawa, 1978.
Au
La vorto Au havas plurajn signifojn:
Muzeo pri Natura Historio de Londono
La muzeo pri natura historio de Londono (Natural History Museum) estas unu el tri grandaj muzeoj situantaj ĉe Exhibition Road, en la kvartalo South Kensington de Londono.
La muzeo estas dediĉita al variaj animalaj kaj naturaj specimenoj, kaj entenas entute 70 milionojn da kolektaĵoj, dividitaj en kvin ĉefajn kolektojn : botaniko, entomologio, mineralogio, paleontologio kaj zoologio. La muzeo ankaŭ estas mondfama esplora instituto pri taksonomio, identigo kaj konservado de specioj. Ankaŭ videblas skeletoj de dinosaŭroj - ekzemplo estis la grandega diplodoko, kiu ĝis 2017 videblis en la la ĉefa halo - tiam ĝi anstataŭiĝis per la skeleto de blua baleno pendanta de la hala plafono.
Möhnsen
Möhnsen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumaro havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Schwarzenbek-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
1162
En la jaro 1162 post Kristo okazis, interalie:
ARM
La vorto havas plurajn signifojn:
(17541) 1993 OL5
(17541) 1993 OL5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Naskiĝdomo de reĝo Matiaso la 1-a
Naskiĝdomo de reĝo Matiaso (la 1-a) estas la plej malnova etaĝa domo de   Kolozsvár, nuntempe ejo por la Belarta Alternejo Ioan Andreescu.
Pigadia
Pigadia (novgreke Πιγάδια) aŭ Karpathos-urbo, estas la administra centro de la greka insulo Karpathos. Ĝi havas ĉirkaŭ 3.000 loĝantojn kaj etendiĝas sur larĝa areo apud la Vronti-golfo. Pigadia estis fondita en ĉirkaŭ 1000 a.K., tiam oni nomumis la urbon Poseidion. Pro la daŭraj pirataj atakoj, en la mezepoko la urbo estis forlasita.
Post kelkaj jarcentoj, oni denove rekonstruis la urbon kaj la urbanoj nomis ĝin Possi. En 1892, la turka guberniestro de la insulo deklaris la urbon ĉefurbo de la insulo. Iom poste, oni eknomis la urbon kiel hodiaŭ, „Pigadia“.
Novaĵagentejo
Novaĵagentejo estas organizaĵo de ĵurnalistoj kreita kun la celo liveri novaĵojn al ĵurnalismaj firmaoj kiel gazetoj, revuoj kaj magazinoj, radio- kaj televidstacioj ktp.
Historio
La plej malnova novaĵagentejo estas Agence France-Presse (AFP). Ĝi estis fondita en 1835 de la pariza tradukisto kaj reklam-agento Charles Havas kiel Agence Havas. Du liaj dungitoj, Paul Julius Reuter kaj Bernhard Wolff, poste starigis rivalan novaĵagentejojn en Londono kaj Berlino respektive. Por redukti la laboron kaj evoluigi la profitan reklaman flankon de la komerco, la filoj de Havas, kiuj postsekvis lin en 1852, subskribis interkonsentojn kun Reuter kaj Wolff, kaj tiel donis al ĉiu novaĵagentejo ekskluzivan raportregionon en malsamaj partoj de Eŭropo.
Aktuale usonaj novaĵagentejoj preskaŭ monopolas la komercon de novaĵoj en la tuta mondo, tiele ke grandega parto de la novaĵoj disvastigataj en landaj amaskomunikiloj tre ofte rilatas multe pli al Usono ol al la propra lando aŭ al la najbaraj. Tio povas esti kialo de la potenco de Usono en la mondo, sed tre ofte la tutmonda disvastigo de novaĵoj el Usono aŭ el usonanoj ne koncernas tion, sed nur la propra disvastigo de tiaj novaĵoj eksteren. Tiele inundo aŭ trajnakcidento kiu mortigus ekzemple 5 homojn estos multe pli disvastigata tutmonde se ĝi okazis en Usono ol en ekzemple Rusio aŭ Turkio; la usonaj aktoroj estas multe pli konataj tutmonde ol la barataj aktoroj ktp.
Vidu ankaŭ
Tutmondaj Voĉoj (novaĵretejo)
YiYan (ĉina novaĵretejo)
Vox.com (usona novaĵretejo)
Eksteraj ligiloj
Vikinovaĵoj
(eo) Prelego pri novaĵagentejoj, Arthur Baur, Svisa radio internacia (en arkivo de CDELI)
Kantono Fallon
La kantono Fallon - angle Fallon County - estas kantono de Usono en la subŝtato Montano. La administra centro estas la urbo . La kantono situas en la ekstrema oriento de la subŝtato - oriente limas Norda Dakoto.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
1163
En la jaro 1163 post Kristo okazis, interalie:
David Linarès
. Li profesie ludis futbalon de 1996 ĝis 2010. Li estis ano de "Olympique Lyonnais" de 1996 ĝis 2002, kaj eĉ estis ĉampiono de Francio en 2002 kun tiu teamo. De 2002 ĝis 2004 li ludis en teamo de Troyes ("Espérance sportive Troyes Aube Champagne") kaj kelkajn monatojn dum 2004 en Club Deportivo Tenerife en Tenerifo ( Kanarioj). Finfine li subskribis en Dijon ĉe "Dijon Football Côte-d'Or",kie li restis 6 sezonojn ĝis sia emeritiĝo en 2010.
Trejnisto
De 2010 ĝis 2012, David Linarès trejnis futbalistinojn de "Dijon FCO".
Balatonederics
Balatonederics (balatonederiĉ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Tapolca.
Situo
La vilaĝo situas sub monto, 1 km-on for de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Balatonfüred-Keszthely.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la romianoj. La unua mencio devenis el 1214 en formo Edelich. La vilaĝo restis viva dum la turkoj. La fervojo atingis la vilaĝon en 1909. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Badacsony. La loĝantoj okupiĝas pri vinkulturo kaj fremdultrafiko.
Lucie Aubrac (filmo)
Lucie Aubrac estas franca filmo de Claude Berri, aperinta en 1997.
Oberhaid (Westerwald)
Oberhaid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Eskadrono
Eskadrono (skadro) estas eta parto ("roto") de kavaleria regimento, komandata de oficiro havanta rangon inter kapitano kaj subkolonelo. Nuntempe ĝi disponas pri 10-20 tankoj. Ĝi ne devas esti konfuzita kun eskadro, kiu estas malgranda grupo en aerarmeo, ofte konsistante el unu aŭ du dekduoj da aviadiloj; en la mararmeo, eskadro estas malgranda aro da militŝipoj.
Kaspra pinto
Kaspra pinto (Kasprov vrch, Kasprowy Wierch)  estas pinto en Okcidentaj Tatroj en la limo inter Slovakio kaj Pollando.
La pinto apartenas al facile atingeblaj en la Tatroj pro haveblo de aertelfero. En la budo de aertelfera vojo troviĝas meteorologia stacio, trinkejo kaj restaŭracio.
Bruna emuvostulo
La Bruna emuvostulo (Dromaeocercus brunneus) estas specio de la Megaluredoj iam enmetita en la familio de Silviedoj. Ĝi estas foje konsiderata kiel ununura membro de la genro Dromaeocercus aŭ de Emuvostuloj kaj foje unu el la du unikaj, se oni aldonas duan specion. Ĝi troviĝas kiel endemio nur en Madagaskaro. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj. Ĝ estas minacata pro habitatoperdo.
1164
En la jaro 1164 post Kristo okazis, interalie:
Bruna emuvostulo
Ĝi estas malgranda kaj kun ruĝecaj supraj partoj, pli pala gorĝo, kun grizaj orelkovriloj kaj rimarkinda longega barbeca vosto, kiu estas ofte subtenata tre fermita. El la Madagaskara nesilo, Nesillas typica, ĝi diferenciĝas pro pli ruĝeca koloro, preskaŭ senbarba vosto, grizaj orelkovriloj kaj malgrando. La Griza emuvostulo, Dromaeocercus seebohmi, ne ĉeestas en arbaroj sed en apudaj marĉoj, estas pli strieca, ĉefe surdorse, kaj malpli ruĝeca.
Neer
Neer (limburge: Naer) estas vilaĝo en la nederlanda Meza Limburgio. Ĝi apartenas al la municipo Leudal. Antaŭ la komunuma rearanĝo de 2007 ĝi apartenis al la municipo Roggel en Neer. La vilaĝo situas ĉe la rivero Mozo inter Roermond kaj Venlo.
Historio
La vilaĝo ekestis en la frua Mezepoko. Ĉirkaŭ 1200, en la najbareco de la hodiaŭa vilaĝeto Dries, oni fondis la abatejon Keizerbosch, kiu ekzistis ĝis 1797.
En 1645 okazis granda incendio. Dum la 19-a jarcento Neer disvolviĝis al vera vilaĝo, kun iom da industrio laŭlonge la rojo Neerbeek. Post la Dua Mondmilito la vilaĝo disvastiĝis norden per loĝkvartalo.
Kirko
La Sankta Martenokirko konstruiĝis en 1909 kaj estis en novgotika stilo fasonita de arkitekto Caspar Franssen. La turo el la 15-a jarcento estas konservita, sed altigita dum la konstruado de la hodiaŭa kirko. En tiu kirko troviĝas marianumo (duobla statuo de Maria) el ĉirkaŭ 1500.
Kapeloj
Neer havs 4 kapelojn:
Ekonomio
La plej grava industrio de Neer estas la bierfarejo Lindeboom, kiu situas en la centro de la vilaĝo. Parto de la konstruaĵoj, el kiuj la maltoturo datas el la fino de la 19-a jarcento.
Geografia pozicio:
Garches - Marnes-la-Coquette (stacidomo)
Garches - Marnes-la-Coquette estas Franca stacidomo sur linio L de Transilien, situanta en komunumo Garches, en la limo de Marnes-la-Coquette kaj apud Saint-Cloud (departemento Hauts-de-Seine).
Malfermita la de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Cloud - St-Nom-la-Bretèche (974000).
Ödön Téry
Ödön Téry [odon tEri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Téry Ödön estis hungara kuracisto, turisto, montgrimpanto. Lia origina nomo estis Edmundus Félix Antonius Wilhelmus RIKKER ĝis 1862. Ödön Téry naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Óbéba (nuntempa Beba Veche en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Téry edziĝis en 1876, li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1879. Post siaj studoj li estis kuracisto en Selmecbánya ĝis 1884. En 1882 li estis sendita por rigardi ekspozicion en Berlino, kie li studis metodojn kontraŭ ministaj malsanoj. En la sekva jaro li multe laboris kontraŭ epidemio de variolo. Li daŭre okupiĝis pri la turisma movado (eĉ li longe estis ties gvidanto), estis li, kiu grimpis montopinton la unua en Tatroj. Li konstruis pavilonojn por turistoj en diversaj montaroj.
En 1884 li translokiĝis al Budapeŝto. Ekde 1889 li redaktis turistan gazeton 21 jarojn. En 1890 li estis nomumita medicina inspektoro, en 1906 medicina ĉefinspektoro. Dum la 1-a mondmilito li okupiĝis pri malsanaj problemoj de la militkaptitoj. En 1916 li malsaniĝis, tial li pensiuliĝis.
Wendell Cox
Wendell COX estas usona analizisto kaj fakulo pri urba politiko, konata kiel ĉefa proponanto de la uzado de privata aŭto super projektoj por fervojo. Li estas la ĉefa kaj nura posedanto de Wendell Cox Consultancy/Demographia, kun sidejo en la metropola regiono de Sankta Luiso kaj eldonisto de tri retejoj, Demographia, The Public Purpose kaj Urban Tours by Rental Car. Cox estas membro de nombraj konservativaj babilrondoj kaj ofta komentisto en konservativaj gazetoj de Usono kaj Unuiĝinta Reĝlando.
Juho Sunila
Juho Emil SUNILA (naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1875, mortis la 8-an de oktobro 1936) estis finna politikisto. Li dufoje estis ĉefministro de Finnlando: unuafoje de la 17-a de decembro 1927 ĝis la 22-a de decembro 1928 kaj duafoje de la 21-a de majo 1931 ĝis la 14-a de decembro 1932.
Juho Sunila reprezentis la konservativan politikan partion Finnlanda Centro.
Operetoteatro (Budapeŝto)
Historio
En tiu domo konstruita en 1894 pli frue vaste konata amuzejo funkciis, sed en 1922 oni trakonstruis ĝin teatrejo kaj poste ĝi ekfunkciis Fővárosi Operettszínház (Ĉefurba operetoteatro). Ekde la 1960-aj jaroj la spektakloj pligrandiĝis per muzikaloj, ekzemple My Fair Lady, Hello Dolly!, West Side Story, Violonisto sur la tegmento, Funny Girl, En Eŭropo ie. En 1966 la konstruaĵo plene estis trakonstruita. En 2001 rekonstruo okazis.
Konstruaĵo
La teatrejo havas 901 sidlokojn. La opereto havis la gloran epokon komence de la 20-a jarcento, tiun epokon prezentas mem aspekto de la konstruaĵo.
Nuntempe jare okazas po 500 spektakloj, ekzemple en 2006/2007 teatrojaro vidis la spektaklojn 401 079 da homoj.
Trilo
En fonetiko, trilo (aŭ trila konsonanto aŭ vibra konsonanto) estas konsonanta sono produktata per vibrado inter la artikulaciilo kaj la loko de artikulacio. La norma hispana <rr> kiel en perro estas alveolara trilo, dumke en la pariza franca ĝi preskaŭ ĉiam estas uvulara.
Triloj estas tre diferencaj de frapetoj. Dumke en frapeto (aŭ bateto), specifa gesto estas uzata por batigi la aktivan artikulaciilon kontraŭ la pasivan, en la kazo de trilo la artikulaciilo estas tenata surloke, kie la aerfluo igas ĝin vibri. Kutime trilo vibras por 2-3 periodoj, sed eble ĝis 5, aŭ eĉ pli se ĝeminaj. Tamen, triloj povas esti produktataj ankaŭ per nur unu sola periodo. Kvankam tio eble ŝajnus simili frapeton, la artikulacio estas malsama; triloj varias en la nombro da periodoj, sed frapetoj ne.
Triloj estas tre diferencaj de voĉaj plozivoj ankaŭ. Ripetadata plozivo estas kvazaŭ vibro malrapidega, sed teorio eblus triligi ĝin simple per forta rapidigo.
Michel Aumont
Michel Aumont (naskiĝis en Parizo, mortis ) estis franca aktoro, honora membro de Franca Komedio.
Trilo
Trilaj konsonantoj inkluzivitaj en la Internacia Fonetika Alfabeto estas:
Aliaj triloj, indikeblaj langole, estas:
Bilabiala trilo estas malofta. Koronala trilo estas plej ofte alveolara, sed dentala kaj postalveolara artikulacioj, kaj , ankaŭ okazas. Retrofleksa trilo trovita en la Toda (tĉ) transskribiĝis per (tio estas, same kiel la retrofleksa frapeto), sed povus malpli ambigue skribiĝi per. Unu alia trilo estas raportita: epiglotala trilo. Epiglotalaj konsonantoj ofte estas alofone trilataj, kaj en iuj lingvoj la trilo estas la primara realigo de la konsonanto. Ne ekzistas oficiala simbolo por tio en la IFA, sed fojfoje [я] uzatas. Ankaŭ estas vokaloj akompanataj de epiglotala trilo, nomataj stridaj.
La ĉeĥa lingvo havas du kontrastajn alveolarajn trilojn. En iu el tiuj la lango estas levata, tiel ke estas audeba frikado dum la trilo, sonanta kvazaŭ samtempaj kaj. Simbolon por tiu sono,, oni forigis el la IFA. Ĝi nun estas ĝenerale transskribata kiel levita r,. La liangŝang (Freska-Monta) jia havas du "zumajn" aŭ frikativajn vokalojn, skribatajn , kiujn oni ankaŭ povas trili,.
La Ĉapakura lingvo Wari’-a (pav) kaj la Mura lingvo Pirahã (myp) havas tre neordinaran trilan fonemon, senvoĉa dentala bilabiale trila afrikato.
Aw
La vorto havas plurajn signifojn:
Tibor Zala
Tibor Zala, laŭ hungarlingve kutima nomordo Zala Tibor estis hungara grafikisto (litografo, akvafortisto), afiŝisto, instruisto.
Jean Lemoine
Jean Lemoine (Johannes Monachus) (naskiĝis en 1250 en Crécy-en-Ponthieu, mortis en Avignon), estis kardinalo, episkopo de Arras kaj papa legato de papo Bonifaco la 8-a ĉe Filipo la Bela kaj fondinto de samnoma kolegio en Parizo.
Tibor Zala
Tibor Zala naskiĝis la en Pestszentlőrinc, li mortis la  en Budapeŝto.
Jean Lemoine
Biografio
Fininte siajn studojn kaj ricevinte la ĉapon pri kanonika juro kaj teologio en la Universitato de Parizo, li estis kanoniko en la katedralaj kapituloj de Amiens kaj Parizo. Fariĝinta konsilisto de la reĝo, li vojaĝis al Romo, kie liaj talentoj havigis al li indan akcepton kaj li estis nomita aŭditoro de la Tribunalo de la Roma Rota en 1282. Jean Lemoine estas la frato de André Lemoine, episkopo de Noyon.
Tibor Zala
Biografio
Tibor Zala frekventis industriartan mezlernejon inter 1935-1939, sed li estis ankaŭ tekstildesegnisto en tekstila uzino (1935-1944). Li studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo (1944-1949) kaj Reĝa Belarta Altlernejo (1949-1952). Liaj plej gravaj instruistoj estis Artúr Lakatos, Pál Miháltz, György Konecsni kaj Sándor Ék. Intertempe en la jaroj 1951-1952 li havis stipendion (baldaŭ en 1968 en Romo). Li debutis jam en ekspozicio en 1948. Inter 1962 kaj 1980 li instruis en la industriarta mezlernejo, kie li estis ankaŭ lernejestro inter 1964-1980. Li kreis ĉiuspecajn grafikaĵojn. Li ricevis premiojn inter 1957-1999.
Jean Lemoine
Kariero en Francio kaj Romo
De tiam li sekvis duoblan karieron en Francio kaj Romo. Li unue estis dekano de la katedralo de Bayeux (1288-1292) kaj poste estis elektita episkopo de Arras fare de la katedrala kapitulo fine de 1293. Dum la sama periodo, kiel vic-kanceliero de la Sankta Romia Eklezio (1288 ĝis 1294), li ratifis la papajn buleojn. Celesteno la 5-a faris lin kardinalo-pastro de sanktaj Marceleno kaj Petro dum la konsistorio de la. Je tiu titolo li ratifis la papajn buleojn de la ĝis la, kaj tiujn de la.
Fondaĵoj en Parizo
Fariĝinta princo de la Eklezio, li dediĉis parton de sia fortuno al mecenato. Per kontrakto farita en Romo, le, li aĉetis de Aŭgustenanoj la Domon de Chardonnet kaj najbarajn terenojn por fondi Kolegion kiu estis nomita la Domo de la Kardinalo kaj post lia morto la Kolegio de Kardinalo Lemoine.
Ĝi komence estis antaŭvidita por sesdek studentoj pri teologio kaj kvardek pri artoj. Ĝia regularo estis aprobita de Bonifaco la 8-a la. Li fondis poste en la navo de katedralo Dipatrino de Parizo kapelon kiun oni nomis la altaro de pigruloj.
Papa legato
<gallery caption="Kardinalo Jean Lemoine, alidire Johannes Monachus"> Jean Lemoine dit Johannes Monacus.jpg Johannes Monachus.jpg Jean Lemoine.jpg </Gallery> La, Bonifaco la 8-a sendis lin kiel Papan legaton al Francio ĉe Filipo la Bela. Tiu ĉi ne volante cedi al la papaj postuloj, la papo ordonis al la kardinalo lanĉi interdikton sur la reĝlandon kaj devigi Nicolas de Freauville, konfesanton de la reĝo, iri pravigi sin al Romo.
ARP
La vorto havas plurajn signifojn:
Jean Lemoine
Papa legato
La legato obtenis la prokraston de interdikto kiun la papo ŝanĝis en ekskomunikon kontraŭ la reĝo. Avertita, tiu ĉi haltigis en Troyes la portantojn de la buleo, metis la legaton sub gvatadon kaj kunvokis Ĝeneralajn Statojn de 1303. La kardinalo sukcesis forlasi Parizon dumnokte, iom antaŭ la festotago de Sankta Johano, kaj reiris al Romo.
Kamerlingo de la Sankta Kolegio de Avignon
Malsana, li ne partoprenis en la konklavo de Peruĝo kiu elektis papon Klemento la 5-a sed reiris al Francio. Ekde la, li estis nomita Kamerlingo de la Sankta Kolegio. Li tiam sekvis la papon en ĉiuj liaj vojaĝoj ĝis Avignon kie li instalis sin en 1309.
Tie li mortis. Per sia testamento, datita de la, li petis esti entombigita en Parizo en la kapelo de la Kolegio, Straton Saint-Victor. Liaj lastaj voloj estis plenumitaj la. André, lia frato, episkopo de Noyon, kontribuis per sia fortuno al la starigo de la Kolegio de la kardinalo; li mortis en 1315, kaj estis entombigita en la saman tombon kiel sia frato. Oni ankoraŭ legis fine de la 18-a jarcento ilian duoblan epitafon.
Verko
Li verkis Glossa aurea Joannis Monachi cardinalis in Sextum Decretalium, komentario pri la sesa libro de Dekretaroj, kiu estis presita en Parizo en 1515.
Subkolonelo
Subkolonelo estas oficira rango en ter- aŭ aer-armeo kiu rangas inter majoro kaj kolonelo.
Patrick Geddes
Sir Patrick GEDDES (n. la 2-an de oktobro 1854 en Ballater, Aberdeenshire - m. la 17-an de aprilo 1932 en Montpeliero) estis skota botanikisto kaj biologo. Li ankaŭ famiĝis kiel progresema teoristo pri urboplanado kaj edukado.
Geddes multe influis la teoriojn de Lewis Mumford, sed ankaŭ multajn aliajn verkistojn de la 20-a jarcento.
Patrick Geddes estis por longa periodo profesoro ĉe la Universitato de Edinburgo. Post kiam Ludoviko Zamenhof sendis al la Edinburga Universitato Duan Libron de l' Lingvo Internacia, kiu eldoniĝis komence de 1888, la universitato esprimis sian dankon al la sendinto, kaj tiam pri Esperanto interesiĝis li kaj la kolega profesoro Charles Saroléa, belgo kaj profesoro pri la franca lingvo.
Chlum (Letovice)
Chlum estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Letovice en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 6 km norde de Letovice. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 29 adresoj.
Chlum situas en katastra teritorio Chlum u Letovic kun areo 2,01 km².
3288 Seleŭko
3288 Seleŭko estas tre malgranda hela kaj malrapide rotacianta Amora asteroido malkovrita la de la germana astronomo Hans-Emil Schuster elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝia orbito trairas tiun de Marso kaj tanĝas, sed ne trairas, tiun de la Tero : ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido kiu povas teorie proksimiĝi al 0,102102 au AU de la Tero.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Seleŭko la 1-a, (ĉ.-358 – ĉ-280) ĝeneralo de Aleksandro la Granda, satrapo de Babilonio kaj reĝo de Sirio, fondinto de la regno de Seleŭkio.
Le Château de verre
Le Château de verre ("La vitra Kastelo") estas franca romanca filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de René Clément. Le Château de verre estis originale filmita en la franca lingvo.
La intrigo estis precipe inspirita de la romano Sait-on jamais fare de Vicki Baum.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Michèle Morgan, Jean Marais kaj Jacques Rivette.
La filmo entute daŭras 99 minutojn.
Béla Weissmahr
Béla Weissmahr [vejsmar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weissmahr Béla estis hungara katolika pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto.
Béla Weissmahr naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Munkeno.
Biografio
Béla Weissmahr maturiĝis en katolika gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947, poste li aliĝis al la jezuitoj. Post 2 jaroj li povis disidi, sed li estis kaptita kaj kondamnita prizonon por duonjaro. Li studis teologion en Teologia Altlernejo de Szeged (1950-1952) kaj Katolika Teologia Akademio de Budapeŝto (1954-1956). Post falo de la hungara revolucio de 1956 li disidis kaj studis en Maastricht. Li pastriĝis en 1958. De 1960 ĝis 1966 li instruis teologion en Indonezio, kie li estis plenrajta monaĥo en 1964. Li revenis al Eŭropo kaj en Romo li doktoriĝis, iom poste li instruis en jezuita altlernejo en Munkeno. Depost formorto de la socialismo li hejmenvenis al Hungario kaj instruis, dum li ofte revizitis Munkenon.
1165
En la jaro 1165 post Kristo okazis, interalie:
Eterna flamo
Eterna flamo estas konstante brulanta flamo omaĝe al iu homo aŭ evento, ĝi ornamas multajn monumentojn en la mondo. Kutime la flamo brulas pro la alkondukita gaso. Kredeble, plej amase eternaj flamoj estis uzataj en Sovetunio por omaĝi mortintoj dum la Dua mondmilito — preskaŭ en ĉiu urbo, eĉ malgranda, troveblas sia eterna flamo ĉe monumento al la mortintoj.
Unu el la plej konataj eternaj flamoj en la mondo estas la flamo ĉe Triumfa arko en Parizo, brulanta senĉese ekde 1921 por omaĝi la mortintojn en la Unua mondmilito.
Schivenoglia
Schivenoglia estas komunumo de Italio.
Malá Studená dolina
Malá Studená dolina aŭ Malgranda glacia valo estas terasforma valo en la Altaj Tatroj. Longeco ĉirkaŭ 4,5 km. De orienta flanko ĝi estas limigita per Lomnické sedlo de okcidenta Prostredný hrebeň, kiu apartigas ĝin de Veľká Studená dolina. En la valo troviĝas lagaro Kotlina Piatich spišských plies, apude montmasivo Ľadovy štít (2627 m). Tra valo iras rivero Malý Studený potok.
Turismo
Malá Studená dolina estas unu el plej vizitintaj lokoj en Altaj Tatroj pro bona ebleco de piedpromenadoj, montogrimpado (Žltá stena kaj Žltá veža), skimontgrimpado (Dolinka pod Sedielkom). kaj proksima enloĝigado en Téryho chata. Kompreneble natura beleco de Päť spišských plies.
Kiel atingi
Komenco de Malá Studená dolina estas kabanejo Zamkovského chata, kiu atingeblas de Hriebienok laŭ ruĝaj turismaj markoj . De kabano Zamkovského chata laŭ verdaj  ĝis Veľký hang pod Prostredným hrotom, kie deklivo pligrandiĝas al Téryho chata. De Téryho chata ekzistas du vojoj:
Spinifekso
Ĝi havas tre brunan kronon, flavbrune striecajn flugilojn kaj longan voston. La subaj partoj estas sablokoloraj al blankecaj kun pli blanka gorĝo kaj helbruneca nuanco en flankoj. En vizaĝo videblas hela ĉirkaŭokula ringo kaj ĉefe tre markata hela superokula strio. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Ties dieto enhavas varion de insektoj kaj semoj kolektataj en herbejoj. Tiu specio flugas malmulte kaj malforte, havante sian voston pendantan. Ili tendence estas solemaj, kaj por tio, ĝi ne estas migranta. La reprodukta sezono de la Spinifekso etendas el aŭgusto al novembro dum la sudhemisfera somero. La nesto estas neprofunda taso konstruita el herbotigoj proksime de la grundo. La ino demetas plej ofte du ovojn. La specio ne estas minacata, ĉar povas esti komuna en taŭgaj habitatoj.
Möhrenbach
Möhrenbach estas loĝloko en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Ĝis la 31-a de decembro 2013 temis pri administre memstara komunumo, de tiam la loko estas parto de la komunumo Gehren. Fine de la jaro 2012 la komunumo havis 654 loĝantojn.
Oldeberkoop
Oldeberkoop (frise: Aldeberkeap) estas vilaĝo kiu konsistis en 2017 el proksimume 1577 loĝantoj en la komunumo Ooststellingwerf en la okcidenta parto de Frislando Nederlando.
La vilaĝo situas proksimume 12 km nordoriente de Wolvega. Oldeberkoop estas unu el la plej malnovaj loĝlokoj en Ooststellingwerf kaj Weststellingwerf. La unua skriba mencio pri Oldeberkoop venas el 1228. Frisaj batalantoj apud 'Brokope' kuniĝis por invadi la provincon Drento.
Fincantieri
La firmao Fincantieri (plena nomo Fincantieri – Cantieri Navali Italiani S.p.A.) estas granda ŝipfarejo en la urbo Triesto de Italio, fakte la plej granda ŝipkonstrua entrepreno en Italio kaj tuta Eŭropo.
Historio
En januaro 2013 transpreniĝis dek pliaj ŝipfarejoj de la norvegia firmao Vard AS: La konzerno Fincanteri per tio preskaŭ duobligis sian nombron de dungitoj kaj sian jaran spezosumon.
Agoterenoj
Al tio kompreneble aldoniĝas la 10 aldonaj ŝipfarejoj en Norvegio.
Aŭdekzercado
Aŭdekzercado estas fako de la muzika edukado. Ĝi priskribas la procedon, per kiu oni ekzercas la aŭdon por tio, destini intervalojn, tonaltojn kaj ritmojn. Aŭdekzercado estas necesa antaŭkondiĉo por koncertmuzikistoj, muzikinstruistoj, orkestrodirektistoj kaj muziksciencistoj.
Muzikaltlernejo ekzemple en Germanujo antaŭkondiĉas sufiĉe sukcesan renotadon de plurvoĉaj melodidiktaĵoj por la sukceso je enirekzameno. Je tio la ekzamentata devas noti kiel eble plej senrerare plurvoĉan tonmetaĵon post antaŭludado sur la piano.
Instrua koncepto
Unue oni ekzercas la aŭdon en tio, difini intervalojn sonantajn unu post la alia kaj ankaŭ samtempe. Diktadoj de ritmoj kaj la aŭdado de tonsinsekvoj enbuŝiĝas en melodiodiktadon. En progresinta stato lernanto povas noti plurvoĉajn komponaĵojn.
Christian Estrosi
Christian Estrosi, naskiĝinta la en Nico (Alpes-Maritimes), estas franca politikisto. Eksa prezidanto de la departementa Konsilio de Alpes-Maritimes, li estis plurfoje membre de registaroj, li estas urbestro UMP de Nico, prezidanto de la komunumaro metropolo Nico-Bordo Lazura kaj deputito de Alpes-Maritimes.
Aŭdekzercado
Instrua koncepto
Krome aŭdekzercado enhavas ankaŭ la kaptadon de diversaj akordspecoj. En progresinta stato lernanto povas ankaŭ destini komplikajn plursonojn kaj tonfaskojn.
Aŭdekzercado ne celas perfektan aŭdadon de komplikaj akordoj aŭ intervaloj je granda rapideco, sed la kapablon rekoni interligitecojn en la muziko (tonala aŭ maltonala), kio estas bezonata en muzika praktiko ekzemple je la direktado de orkestro aŭ ĥoro.
Christian Estrosi
Sintezo de lia motorcikla kariero
1976
Doorn
Doorn estas municipo kaj urbeto en la provinco Utrecht de Nederlando. Ĝi havas proksime 10.248 loĝantojn.
Esperanto
Doorn estas la naskiĝloko de Arie Leopold Moreau
Schilpario
Schilpario estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Azzone, Borno (BS), Cerveno (BS), Lozio (BS), Ossimo (BS), Paisco Loveno (BS), Teglio kaj Vilminore di Scalve. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Antonio de Padovo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Meza Atlaso
Meza Atlaso (الأطلس المتوسط [Al-aţlas al-mutawasiţ]) estas montaro kiu etendiĝas tra longeco de ĉirkaŭ, sud-okcidenten nord-orienten en Maroko. Ĝi situas inter Rif-montaro kaj Alta Atlaso, kovrante totalan surfacon de 2,3 milionoj da hektaroj, ĉu 18 % de la altmontara teritorio de tiu lando.
Tiu ĉi ĉeno apartenas al Atlasoj, kaj pli precize, al unu el la tri elementoj de la tri marokaj partoj de la montaro — la du aliaj estante Alta Atlaso kaj Anti-Atlaso.
Meza Atlaso konstituas teritorion de nekutima ĉarmo. Ĝiaj flaŭra kaj faŭna biodiversecoj destinas ĝin al turismo. Tamen la paŝtismo restas la unua ekonomia resurso.
Reliefo
La masivo de Meza Atlaso estas trapasata de unu el la ĉefaj alirvojoj al maroka sudo, de Feso al Tafilalet. Meza Atlaso estas fermata oriente de Nacia Parko de Tazekka, kun pejzaĝoj sulkigitaj de valoj kaj kavernoj. Sude de Sefruo, la arbaroj de cedro, de anzino kaj de korkokverko alternas kun senkreskaĵaj vulkanaj altebenaĵoj kaj kun lagetoj riĉaj je fiŝoj. La Nacia Parko de Ifrane situas je la kalkŝtona Altebenaĵo de Meza Atlaso inter Ĥenifro kaj la Nacia Parko de Tazekka, klasifikita Ramsar-teritorio laŭ konvencio kun Maroko.
Plej altaj pintoj
La kulmina pinto estas Monto Bu-Naceŭro, sekvite de Monto Muaaskero , norde la Kalkoŝtona Altebenaĵo de Meza Atlaso, finfine Monto Bu-Iblano  apud  Immouzer Marmoucha.
Klimato
Kiel unua altaĵo ekde la Atlantika Oceano, la okcidenta mez-atlasa flanko de Tazao ĝis Azruo, ricevas precipitaĵon de 1 000 ĝis 1 500 mm jare. Tio favoras arbarojn kaj herbejojn relative abundajn. La orientaj valoj estas multe pli sekaj kaj ili montras la progreson de la dezerto ( morta arbaro de Monto Bu-Naceŭro ). Pli kontinenta ol Rif-montaro, kaj ĝenerale pli humida ol Alta Atlaso, Meza Atlaso havas severajn vintrojn, kun daŭra neĝo super 2 000 m – 2 500 m de decembro ĝis marto. Kombinaĵo de temperaturo kaj precipitaĵo kreas favorajn cirkonstancojn por diversaj vegetaĵaraj zonoj. Tiel sinsekvas, laŭ altitudo kaj elmetaĵo, arbaroj de karobarbo, anzino, cedro, junipero, tetraklino kaj koniferoj.
6977 Jaucourt
6977 Jaucourt estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Meza Atlaso
Hidrologio
Sia situo en la centro de Maroko, en regiono kun alta precipitaĵo, havigas al Meza Atlaso karakteron de « akvoturo», el vidpunktoj kaj hidrogeologia kaj hidrografia.
6977 Jaucourt
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca filozofo Louis de Jaucourt (1705–1779), kiu verkis multe da sciencaj artikoloj de la Encyclopédie
Meza Atlaso
Akvokolektaj areoj
Meza Atlaso apartenas al kvar grandaj hidrografiaj basenoj: Tiuj tri riveroj naskiĝas en Meza Atlaso kaj enfluas en Atlantikan Oceanon.
Klára Vályi
Klára Vályi [vAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vályi Klára estis hungara akuŝistino, poeto. Ŝia geedziĝa nomo estis hungarlingve Kováts Gáborné [kovAĉ].
Klára Vályi naskiĝis supozeble en 1750 en Hungara reĝlando en Jánosi (nuntempa Rimavské Janovce en Slovakio), ŝi mortis ie en 1820.
Biografio
Pri vivo de Klára Vályi postrestis malmulte da informoj. Ŝi akiris akuŝistan diplometon en kurso de Reĝa Universitato de Pest. En la 1790-aj jaroj ŝi vivis en Komárom, kie ŝi apartenis al poezia rondo de Mihály Csokonai Vitéz kaj József Gvadányi. En la malfruaj 1790-aj jaroj kaj fruaj 1800-aj jaroj ŝi lernis en Vieno. En 1802 ŝi havis akuŝistan postenon en Hont, kie ŝi propagandis ankaŭ la bankultutron.
Trpín (distrikto Svitavy)
Municipo Trpín situas en Ĉeĥio, en la plej suda elstaraĵo de regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en orienta submontaro de Žďárské vrchy, 16 km sudoriente de urbo Polička, ĉe historia landlimo kun Moravio, kie ĝi najbaras kun regionoj Vysočina kaj Sudmoravia. Vivas ĉi tie. La pejzaĝo estas tipa por Bohemia-Moravia montetaro, alterniĝas ĉi tie arbaroj, herbejoj, fiŝlagoj, riveretoj kaj ĝi havas sian ĉarmon en ĉiu jarsezono.
Partoj de la municipo
Al la municipo apartenas vilaĝoj:
Preĝejo
Frubaroka preĝejo de Sankta Venceslao estis konstruita en la jaro 1683. Ĝi estas ununava kun pli mallarĝa, trilatere fermita presbiterejo sur la flankoj kun sakristio kaj kapelo kaj oratorioj super ili. Fasadoj estas membrigitaj per lizenoj, en la fronto estas ortangula ŝtona portalo kaj statuoj de Sankta Vito kaj Sankta Ludmila en la niĉoj. En la pinjono troviĝas statuo de Sankta Venceslao.
Volboj en la navo kaj presbiterejo estas krucaj, krestaj.
La ĉefaltaro estas el la jaro 1710, baroka, kadra kun figuraj lignoskulptaĵoj kaj samtempa bildo de Sankta Venceslao en akanteca kadro kun rubando. La predikejo estas baroka, kun statuoj de Evangeliistoj, krucifikso kaj kvar bildoj de ekleziaj Patroj, ĉio el la komenco de 18-a jarcento, bildo de Sankta familio de A. Wolf el la jaro 1838 kaj de Sankta Maria Magdalena de J. Doležal el la jaro 1874.
Sonorilturo
Antaŭ la fronto de la preĝejo troviĝas baroka prisma sonorilturo kun teretaĝo kaj la 2-a etaĝo masonitaj kaj kun la 3-a etaĝo ligna. Ĝi kreas ankaŭ pordegon al la tombejo.
Statuo
En la tombejan muron estas enmetita statuo de Sankta Johano Nepomuka el la unua duono de 18-a jarcento.
John Arthur Thomson
En 1899, li estis nomumita profesoro pri natura historio en la universitato de Aberdeen. Li konservis tiun postenon ĝis sia emeritiĝo en 1930, kiam li estis nobligita. Li ankaŭ famiĝis pro kelkaj verkoj, en kiuj li provas rekunigi religion kaj sciencon.
Plessix-Balisson
Plessix-Balisson [] estas franca komunumo en la departemento Côtes-d'Armor, en la regiono Bretonio. Ĝi havis 92 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Plessix-Balisson troviĝas en la nordoriento de la departemento Côtes-d'Armor, sudokcidente de Saint-Malo.
Kun, Plessix-Balisson estas la plej malgranda komunumo en Bretonio kaj la dua plej malgranda en Francio (post Castelmoron-d'Albret). Aldone, ĝi estas enklavo en la teritorio de Ploubalay.
Senjoroj de Plessis
La unua senjoro de Plessis nomiĝis Geoffroy Baluçon, filo de vicgrafo Alain Brient kaj de Muliel. Li venis de vicgraflando de Puduvro, kiu estis granda feŭdo, kies ĉefurbo estis verŝajne La Vicomté, en Dinard, sed la dekanlanda ĉefurbo estis, almenaŭ origine, Corseul, poste Saint-Enogat en ĉirkaŭ fine de la 15-a jc.
Paolo Giovio
Paŭlo Ĝovjo (naskiĝis la 19-an de aprilo 1483 - mortis la 11-an de decembro 1552) estis itala kuracisto, historiisto kaj biografisto. Li estas plej konita pro sia kroniko de la italaj militoj. Liaj raportoj pri multaj bataloj konsistigas unu el la plej signifaj historiaj fontoj de tiu periodo.
Preskaŭ nenion oni scias pri lia junaĝo. Lia familio devenis de Isola Comacina, apud la lago Como. Lia patro, juristo, mortis ĉirkaŭ 1500. Li estis edukita de sia pli aĝa frato, Francesco Giovio, kiu estis humanisto kaj historiisto. Kvankam li interesiĝis pri literaturo, li estis sendita al Padua por studadi medicinon. Li obtenis sian diplomon en 1511.
Giovio unue laboris kiel kuracisto en Como sed, post la disvolviĝo de pesto en tiu urbo, li transloĝiĝis al Romo, kie la papo Leono la 10-a igis lin instruiton pri morala filozofio kaj sekve pri natura filozofio, en la romia universitato. Li estis cetere kavalirigita de la papo. Giovio samtempe komencis verki historiajn eseojn.
En 1517, li fariĝis la persona kuracisto de la kardinalo Giulio de' Medici (estonta papo Klemento la 7-a). Li krome redaktis kelkajn eseojn, ekzemple la De optima victus ratione, en kiu li esprimas dubojn pri tiama farmacio. Klemento la 7-a igis lin episkopon de Nocera Inferiore.
En 1536, Giovio akiris personan vilaon ĉe la lago Como kaj nomis ĝin Museo, ĉar li enmetis tien sian kolekton da portretoj de famuloj. En 1549, la papo Paŭlo la 3-a nuligis lian episkopan titolon, kaj Giovio decidis transloĝiĝi al Florenco, kie li mortis en 1552.
Sèvres-Rive-Gauche (stacidomo)
Sèvres-Rive-Gauche estas franca stacidomo sur linio N de Transilien, situanta en komunumo Sèvres, departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.
Saria
Saria (Σαρία) estas insulo en Grekio. Ĝi estas roka vulkana insulo, ĉe la norda pinto de insulo Karpathos, ilin dividas 100 m larĝa, 1,5 m profunda  markolo. Tiu markolo formiĝis pro tertremo, antaŭ tio la du insuloj estis unuecaj.
Sèvres-Rive-Gauche (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Saria
Saria longas 8 km, larĝas ĝis 4,5 km kaj havas la surfacon de ĉ. 19 km². La roka kaj kava insulo havas pinton en 631 metroj.
Administre, ĝi estas parto de la komunumo de Olimpos.
La insulo estas fakte neloĝata, sed laŭ censo de 2001, loĝas tie 22 personoj. Oni paŝtis tie ŝafojn, kaprojn.
Tie apenaŭ vivas bestoj, plantoj, karakterizas ĝin rokaj klifoj. Tie nestas la kliffalko.
Oni trovis tie la ruinojn de la antikva urbo Nisiros.
Väinö Tanner
Väinö TANNER (naskiĝis la 12-an de marto 1881, mortis la 19-an de aprilo 1966) estis finna juristo, ekonomikisto kaj politikisto. Li estis ĉefministro de Finnlando de la 13-a de decembro 1926 ĝis la 17-a de decembro 1927.
Vivo
Väinö Tanner studis juron kaj ekonomikon kaj sekve laboris kiel advokato. Sian politikan karieron li komencis en 1917, kiam li elektiĝis parlamentano de Finnlando tiam ankoraŭ apartenanta al la Rusia Imperio kaj tie reprezentis la interesojn de la Finnlanda socialdemokratia partio. Post la parlamenta baloto de 1917 lia partio iĝis la plej forta partio en la parlamento kaj la 6-an de decembro deklaris la ŝtatan sendependiĝon de Finnlando. Post kiam la politikaj rilatoj al Rusio estis nuligitaj, la anoj de la maldekstra alo de la partio malmembriĝis el ĝi kaj kune kun la finnaj komunistoj fondis socialisman ŝtaton, kiun tamen la nesocialistaj finnoj kontraŭbatalis. Evoluis la Finna Enlanda Milito, kiu finiĝis favore al la burĝaj, nesocialistaj finnoj. En la sekvaj jaroj la socialdemokratia partio ĝis la fino de 1926 ne reprezentiĝis en la naciaj registaroj, kvankam ĝia dekstra alo estis neŭtrala en la konflikto inter komunistoj kaj la burĝaj partioj. Inter la jaroj 1918 kaj 1926 li unuafoje estis prezidanto de sia partio.
La 13-an de decembro 1926 Väinö Tanner kiel posteulo de Kyösti Kallio iĝis ĉefministro de registaro kun la socialdemokratia partio. Tiun oficon li tenis ĝis transdono al Juho Sunila la 17-an de decembro 1927. Inter la jaroj 1937 kaj 1944 li plenumis diversajn ministrajn funkciojn. De marto 1937 ĝis decembro 1939 li estis ministro pri financoj en la tria registaro de Aimo Cajander. En tiu funkcio li membris en la delegacio kiu celis eviti militon kun Sovetunio. La milito tamen ne eviteblis kaj post la atako de la Ruĝa Armeo al Finnlando ardis la Vintra Milito ekde la 30-a de novembro 1939. De decembro 1939 kaj marto 1940 li estis ministro pri eksteraj aferoj kaj devis toleri, ke Finnlando rezulte de la milito devis cedi grandajn partiojn de Karelio al Sovetunio. Sekve li mallonge estis ministro pri nacia provizo kaj ĝis 1942 ministro pri komerco. Post la atako de Nazia Germanio al Sovetunio la 22-an de junio 1941 Finnlando en alianco kun la germana armeo Wehrmacht batalis kontraŭ la Ruĝa Armeo - motivo por tiu alianco estis ekskluzive la regajno de la agrese forprenitaj partoj de Karelio, ne ideologiaj paralelaĵoj kun la nazioj, kvankam la reakiro de tiuj teritorioj ne sukcesis.
Inter majo 1942 kaj aŭgusto 1944 li denove estis ministro pri financoj, en la registaroj de Johan Wilhelm Rangell kaj Edwin Linkomies. Post interkonsentiĝo pri armistico inter Finnlando kaj Sovetunio la sovetiaj regantoj konsideris lin nedezirata politikisto; en verdikto de februaro 1946 li kondamniĝis je 5 ½ jaroj da malliberiĝo, sed tamen en 1948 liberiĝis kadre de amnestio.
Makisbirdoj
Tiu genro enhavas la jenajn speciojn:
Temas pri brunecaj birdoj kun longaj aŭ larĝaj vostoj, kio aperas en la latina scienca nomo kie Megalurulus devenas el du radikoj el la antikva greka nome “mega” (granda) kaj “uros” (vosto).
Korno (muzikinstrumento)
La korno estas latuna blovinstrumento. Oni ĝin foje nomas "franca korno", en iuj lingvoj ankaŭ "arbara korno" pro tio ke eŭropaj ĉastistoj tradicie emas signali per ĝi (ekzemple germane Waldhorn aŭ latve Mežrags, en aliaj lingvoj kiel en la litova vorto Valtorna laŭsone transpreniĝis la germana esprimo de "arbara korno"). Depost la 18-a jarcento la "franca korno" havas fiksan rolon en orkestroj.
La origino de la termino korno estas pro tio, ke la prakornoj estis faritaj el naturaj konusaj tuboj, kiel plej ofte bestaj kornoj sed ankaŭ konkoj.
Cheaper by the Dozen (1950)
Cheaper by the Dozen ("Malpli kosta po dekduo") estas usona komedia filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Walter Lang. Cheaper by the Dozen estis originale filmita en la angla lingvo. Ĝi priskribas la vivon de familio kun dekdu infanoj en Montclair (Nov-Ĵerzejo).
En la filmo interalie aperas la aktoroj Clifton Webb, Myrna Loy, Jeanne Crain kaj Betty Lynn.