cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plekogloso
La Plekogloso {en japana aju アユ, 鮎, 年魚, 香魚} aŭ dolĉofiŝo, Plecoglossus altivelis, estas amfidroma fiŝo, nome la ununura specio de la genro Plecoglossus kaj en la familio Plekoglosedoj. Ĝi estas parenca de la osmeredoj kaj estas lokita en la ordon Osmeroformaj. Ĝi estas indiĝena de la Palearkta ekozono, kaj loĝas en riveroj, lagoj kaj marbordaj akvoj de okcidenta Hokajdo en Japanio suden al Koreio, Ĉinio, Tajvano kaj Hongkongo.
Centra Azio
Eksteraj ligiloj
Universitato de Centra Azio
Plekogloso
La komuna nomo "dolĉofiŝo" rilatas al dolĉeco de ties viando. Alude al ties tipa unujara vivodaŭro, ĝi ricevas ankaŭ komunan nomon en japana kiel 年魚 ("jar-fiŝo"). Tiu fiŝospecio estas en la Gubernio Gunma la gubernia fiŝo.
Subspecioj
Oni agnoskas kutime tri subspeciojn, sed ties statuso estas foje pridemandata kaj pro tio la specio povus esti ankaŭ monotipa:
Horoatu Cehului
Horoatu Cehului [horoatu ĉehuluj] (hungare:Oláhhorvát) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cehu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 297 loĝantojn (rumanoj); en 1992 241 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1202. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Cehu Silvaniei.
Afonio
La afonio estas la severa formo de la disfonio, kiu signifikas perdon de la voĉo. La laringo estas ennervata de la nervus laryngeus de la vago. La ĉefa kaŭzo de la afonio estas la ambaŭflanka traŭmo de tiu nerva branĉo. La traŭmo povas esti kaŭzita inter alia de operacio, aŭ tumoro. La afonio ne signifikas, ke la subjekto estas muta; ofte li povas flustri.
Psika afonio
Ĝi estas ofta ĉe psikaj malsanuloj. Laŭ la laringa ekzameno se la malsanulo volas eldoni sonon, la voĉkordoj ne povas atingi la mezlinion de la laringo. Se li ekzemple tusas, ili atingas ĝin. Por la korekcio oni bezonas logopediiston, eventuale ankaŭ psiĥologon.
Kaŭzoj
La afonio povas havi multan kaŭzojn, sed ĝi ĉefe estas kaŭzita de traŭmo de la laringo. Ankaŭ la timo povas fari afonion. Se nur la voĉkordoj estas difektitaj, oni povas flustri, ĉar oni flustras per pseudovoĉkordoj. Se la nervus laryngeus estas difektita ambaŭflanken, la voĉo estas plene perdita, kaj la subjekto ne povas eĉ flustri. La voĉon al la parolo kaj kantado donas la voĉkordoj, se ili iras unu al la alia, kaj rezonas. Se ili ne povas tiun fari, la voĉo estas perdita.
NGC 137
NGC 137 (aliaj indikoj — PGC 1888, UGC 309, MCG 2-2-17, ZWG 434.19, KARA 25) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Čabradský Vrbovok
Čabradský Vrbovok (hungare Csábrágvarbók [ĉAbrAgvarbOk]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Hradecký Vrbovek.
Situo
Čabradský Vrbovok situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 12 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la rojo en 1135 en formo "Werbouch". Supozeble post morto de Mateo Csák fortikaĵo konstruiĝis, kiu en 1511 pligrandiĝis. En 1547 iu nobelo okupis ĝin, sed post 2 jaroj la Habsburgoj reakiris ĝin. En 1703 Francisko Rákóczi la 2-a okupis ĝin, sed post 6 jaroj la Habsburgoj reokupis ĝin. En 1715 oni komputis tie 34 familiojn kaj muelejon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. Ekde 1812 la fortikaĵo ne estas loĝata kaj ruiniĝis. En 1828 loĝis tie 437 vilaĝanoj en 72 domoj. Tiutempe vitrofarejo funkciis ĉe la vilaĝo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csábrágvarbók 384 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto Krupina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Ekde 1944 vilaĝanoj partoprenis la Slovakan Nacian Ribelon.
Vilmos Árkossy
ÁRKOSSY Vilmos [a:rkosy] estis hungara operet- kaj popolteatraĵ-kantisto. Li naskiĝis en Szatmárnémeti en majo 1870 kaj mortis ?) Liaj edzinoj estis la aktorinoj: Olga Zoltán (Nyitra, 1876–Arad, 7-a de marto 1902); Irma Szabó (? 1872]–Budapeŝto, 9-a de julio 1930).
Károly Vályi
Károly Vályi [kAroj vAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vályi Károly estis hungara poŝtisto, juĝisto, kalvinana kuratoro (zorganto). Liaj konataj filoj estis Gábor Vályi kaj Gyula Vályi.
Károly Vályi naskiĝis en 1809 en Neumarkt (vaste konata Marosvásárhely) (nuntempa Târgu Mureș en Rumanio), li mortis la en Marosvásárhely (nuntempa Târgu Mureș en Rumanio).
Biografio
Károly Vályi maturiĝis en kalvinana liceo en sia naskiĝurbo, lia plej grava instruisto estis Farkas Bolyai. Post la abituriento li estis poŝtisto (majstro) de la urbo. Baldaŭ li akiris juran diplomon, poste li estis juĝisto. Li longe estis kuratoro de la urba kalvinana grupo. Li agis multe por la urbo, ekzemple li establis ŝparkason aŭ patriotan gvardion.
Manĝebla frukto
Ĉi tie temas pri fruktoj de diversaj plantoj, kiujn la homo povas manĝi. Kelkaj lingvoj, ekzemple la ĉeĥa kaj la germana lingvoj havas kolektivan esprimon por nomi la fruktojn, manĝeblaj kaj ĝueblaj por la homo. Plej ofte oni manĝas la fruktojn krudaj, do ne kuiritaj. Sed kelktempe oni ankaŭ kuiras kaj bakas la fruktojn. Relative ofte oni preparas marmeladon, ĵeleon aŭ aliajn pli aŭ malpli dolĉajn manĝaĵojn el ili. Relative grava ankaŭ estas la konservado de fruktoj en ladskatoloj, vitraj konservujo, frostigita aŭ sekigita. La potaga konsumo de fruktoj en industrilandoj estas relative malalta. Ekzemple en Germanujo la pokapa taga konsumo de krudaj fruktoj kaj fruktproduktoj (sen fruktsukoj) ĉe viroj en 2008 estas nur 230 g kaj ĉe virinoj 278 g.
Klarigo de la esprimo
La distingo inter fruktoj kaj legomoj estas malpreciza. Laŭ la difino en la nutraĵindustrio fruktoj estas de multjaraj plantoj kaj legomoj de unujaraj plantoj. La sukerenhavo de fruktoj plej ofte estas pli alta ol ĉ legomoj. En Botaniko frukto estiĝas el fertiligita floro. Legomoj ofte devenas de aliaj plantpartoj kiel radikoj (karotoj), tigoj (asparago, folioj [spinaco], burĝonoj (florbrasiko) aŭ semoj (faboj). Kapsikoj, tomatoj, legomkukurboj aŭ "zuchini", kukurboj kaj kukumoj ankaŭ estas laŭ la botanika difino fruktoj, ĉar ili kreskas el fertiligitaj floroj. Ĉar mankas al ili dolĉa gusto kaj ĉefe la acido, oni nomas ilin fruktolegomoj. Escepte rabarbo estas folitigo, do ofte estas rigardata kiel frukto.
Rigardu ankaŭ
La sekva listo, ordigita laŭ la plantfamilioj, nur entenas sukajn fruktojn. Nuksoj aŭ aliaj fruktsimilaj sekaj manĝeblaj plantpartoj serĉu ĉi tie: Lau la supra difino de fruktoj kaj legomoj. Serĉu la legome uzataj plantoj ĉi tie:
Asteracoj
{|
Filantacoj
antaŭe: Eŭforbiacoj
Klubionedoj
La sakaraneoj de la familio Klubionedoj aŭ Clubionidae havas tre konfuzan taksonomian historion. Iam tiu familio estis granda ĉionenhava taksono por disa kolekto de araneuloj, similaj nur en tio ke ili havas ok okulojn aranĝitajn en du strioj, konusformajn antaŭajn teksilojn kiuj estas vagantaj predantoj kiuj konstruas silkajn retirejojn, aŭ sakojn, kutime sur plantofinaĵoj, inter folioj, sub arboŝelo aŭ sub rokoj. Tiuj estas nune agnoskitaj por inkludi kelkajn familiojn, kelkaj el kiuj estas pli proksime rilataj al la tri-ungaj araneoj, kiel la link- kaj la luparaneoj, pli ol al la veraj "Klubionedoj."
Japana grilbirdo
La Japana grilbirdo (Megalurus pryeri aŭ Locustella pryeri) estas birdospecio de la genro de Locustella aŭ birdoj kiuj kantas kvazaŭ insektoj (Lokusto). Ĝi troviĝas en Ĉinio, Japanio, Sudkoreio, Mongolio kaj plej orienta Rusio. Ties natura habitato estas marĉoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo de humidejoj kaj en reprodukta teritorio kaj en vintrejoj. Ĉiukaze en Lago Pojango, Ĉinio, povus esti ĝis 5,000 paroj (el tutmonda populacio de ĉirkaŭ 10,000 paroj).
Tiu malgranda paserina birdo 14 cm longa havas tre brunajn suprajn partojn kun nigra strieco en krono, sed pli markata en dorso kaj flugiloj, sed ne en tre mahelbruna vosto. Hela superokula strio kaj tre blanka gorĝo kaj ĝenerale helaj subaj partoj iom helbrunecaj en flankoj. Sablokolora subvosto.
Reproduktantaj birdoj preferas densajn, mezaltajn junkejojn kaj herbejojn ĉe naprofunda akvo por nestumado, kun iomaj pli altaj plantoj kiel indikiloj. Ĝi ne facile akceptas ĉu tro altajn ĉu tro malaltajn plantojn. Vintrumantaj birdoj favoras kanejojn. Ĝi estas neflugema birdo.
Kaja Farszky
Kaja Farszky - naskiĝis en 1988 - estas kroata esperantistino. Ŝi aktivas en KEJA, la landa sekcio de TEJO en Kroatio. En la oficperiodo 2011 ĝis 2013 ŝi nome de tiu nacia asocio elektiĝis kiel membro de la komitato de TEJO. Kaja laŭ la stato de 2012 loĝas en Zagrebo, kie ŝi estas studentino de perkutinstrumentoj en la tiuurba muzika akademio.
Antal Forgács (poeto)
Antal Forgács [forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forgács Antal estis hungara poeto. Lia origina familia nomo estis Freud. Antal Freud naskiĝis la  en Bicske, li mortis en marto de 1944 ie en Nazia Germanio.
Biografio
Antal Forgács frekventis mezlernejon, poste li estis soldato en Szolnok. Liaj poemoj aperis ekde 1929, baldaŭ li verkis ankaŭ kritikojn. Li aliĝis al la malpermesita komunisma partio, en 1932 li estis arestita, sed pruvoj mankis, tial li liberiĝis. Lia unua poemlibro aperis en 1933. Pro la etendiĝanta naziismo li translokiĝis al Parizo, sed Gestapo trovis lin en Grenoble en 1944 kaj li devis fari trudlaboron en Nazia Germanio. Li malaperis en nekonataj cirkonstancoj, en 1949 la hungaraj instancoj deklaris la oficialan morton.
Kuŝejo Navesink
La Kuŝejo Navesink, en angla Navesink Formation, estas geologia formacio de antaŭ ĉirkaŭ 66 al 70 mj en Nov-Ĵerzejo, Usono. Ĝi estas konata pro siaj fosilioj el la Kretaceo de konkejoj kaj dinosaŭraj ostoj.
Kastelo Bergzabern
La kastelo Bergzabern estas la signo de la urbo Bad Bergzabern en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi troviĝas en la centro de la urbeto.
En tiu kastelo rezidis la dukoj de Pfalz-Zweibrücken. Hodiaŭ en la kastelo estas la administrejo de la komunumaro Bad Bergzabern.
Midsund
Midsund estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Fine de en la komunumo vivis.
Vilhelmo la 2-a (Germana Regno)
Vilhelmo la 2-a, plennome Friedrich Wilhelm Viktor Albrecht von Hohenzollern (naskiĝis en Potsdam la 27-an de januaro 1859; mortis la 5-an de junio 1941) estis de 1888 ĝis 1918 la lasta Germana Imperiestro kaj la lasta reĝo de Prusio.
Boteto
Ankaŭ punkuloj, gotikuloj kaj razkapuloj emas porti botetojn, ofte ŝtalĉapaj kaj kun aliaj metalmuntaĵoj por doni al ili agreseman aspekton.
Vilhelmo la 2-a (Germana Regno)
Lia patro estis kronprinco (Kronprinz, tronheredonto) Frederiko; lia patrino Viktoria estis filino de la reĝino Viktoria de Anglio, kaj do, onklino de la carino Aleksandra (kies edzo estis la caro Nikolao la 2-a de Rusio) kaj fratino de la reĝo de Anglio Eduardo la 7-a. Malgraŭ tiuj parencaj ligoj, neniam li estis anglofilo kaj privilegiis sian prusan devenon. Cetere, li malbone akordiĝis kun siaj gepatroj.
Pro komplikaĵoj dum lia naskiĝo lia maldekstra brako restis iom atrofia, kiun kriplaĵon li ĉiam provis kaŝi. Kelkaj historiistoj opinias, ke li eble ankaŭ trafis kranian traŭmaton, kapablan klarigi kelke el liaj karakteraj trajtoj (agresemo, obstinado, impulsiĝemo, krudeco...) Lian handikapon oni sensukcese provis kuraci per dolora elektroŝokterapio, kio verŝajne lasis spuron en lia menso.
Lia preceptoro (edukisto) Georg Ernst Hinzpeter estis sendube inteligenta viro, sed ia sparta idealisto, kiu malhavis sensiblokapablon. Laŭ li reĝo estas kondamnita je sensocieta vivo, ekskluzive dediĉita al la devo, kaj, do, ne estu edukata kun aliaj infanoj. Li lernu nek desegnarton, nek muzikon, ne havante tempon por esti diletanto. La barono Stockmar, kuracisto de la estonta reĝo de la Belgoj Leopoldo la 2-a, opiniis tiun preceptoron «stranga ulo».
En interesa letero al Bismarck lia patro montras sian maltrankvilon:
«Pro la graveco de la tasko atendanta la princon, mi rigardas necesa, ke li studu antaŭ ĉio la enan situacion de sia lando kaj li ĝin konu ĝisfunde, antaŭ ol li sin okupos pri kio ajn en politiko pro lia emo ekopinii rapide kaj eĉ haste.
Saint-Sauveur-Marville
Saint-Sauveur-Marville estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Vilhelmo la 2-a (Germana Regno)
''Estas ankoraŭ mankoj en liaj konoj. Nuntempe li malhavas solidan bazon kaj estas absolute necese, ke liaj konoj disvolviĝu kaj kompletiĝu.Tiu celo estus trafita, se oni donus al li ian «civilan instruanton» kaj se, samtempe aŭ poste, oni lin okupus en administradaj ministrejoj.''
Sed pro la nesufiĉa matureco kaj la sensperteco de mia unuenaskita filo, al kiuj aldoniĝas lia tromemfidemo kaj tro granda memŝato, mi ja rigardas danĝera, lin tuj ekkontaktigi kun la eksterlandaj aferoj.»
En 1881 li edziĝis kun princino Augusta Viktoria von Holstein-Sonderburg-Augustenburg (naskita la 22-an de oktobro 1858 kaj mortonta la 11-a de aprilo 1921), sep infanoj naskiĝis el tiu unuiĝo.
Estante 29-jara, li fariĝis imperiestro (Kaiser) en junio 1888 («la tri-imperiestra jaro») post la tre mallonga reĝado de lia patro Frederiko la 3-a.
Estas malfacile taksi lian reĝadon: oni prave rimarkis, ke mortinta ĵus antaŭ la unua mondmilito, kiun farus lia posteulo, li estus nun rigardata kiel la plej granda monarko de Germanio, ĉar lia lando spertis tiutempe eksterordinaran ekonomian disvolviĝon. Estas riproĉate al li, ke post la demisiigo de Bismarck li ne renovigis la germana-rusan traktaton, sed ĉu estis eble daŭrigi tiun strangan ekvilibron inter Aŭstrio kaj Rusio, kies interesoj interkontraŭis? Bismarck eble malpravis lasi sian landon en malsimplega diplomata situacio, en kiu li kapablis elturniĝi, sed prudenta politikisto devas ne forgesi, ke ne nepre liaj posteuloj estos kompetentaj.
Instruoplene estas, ke en 1905 la pangermanisto Tannenberg publikigis kun granda sukceso libron, en kiu li rakontis la estontan militon, en kiu memkompreneble Germanio venkos. Li montris Germanion invadanta Belgion, dum Anglio rigardas la tutan aferon sen deziro interveni.
(daŭrigota)
Ĉebordaj Antiloj
Ĉebordaj Antiloj (Benedenwindse Eilanden, Islas de Sotavento, Leeward Antilles) estas grupo de insuloj ĉe la norda marbordo de Sudameriko en Karibio kaj la suda parto de la Malgrandaj Antilo j. Kvankam oni ofte pro konveno ("ĉiuj Antiloj samkontinentumu!") konsideras ilin nordamerikaj. ili vere estas sudamerikaj, ĉar ili situas tre proksime al la sudamerika kontinento.
Ili havas multe pli sekan klimaton ĉar ili ne estas sub la influo de la nordorientaj pasatoj kiel la Deventaj Insuloj kiuj konsistads el Angvilo (brita), Antigvo kaj Barbudo, Gvadelupo (franca), Moncerato (brita), Sabo (nederlanda), Sint-Eustatius (nederlanda), Sankta Marteno (franca kaj nederlanda partoj), Sankta Kristofo kaj Neviso, Virgulininsuloj (brita kaj usona partoj).
Iuj insuloj havas aktivajn vulkanojn kaj preskaŭ ĉiuj estas ĉirkaŭitaj de koralaj rifoj.
Loĝantaro
Loĝantaro konsistas el ĉirkaŭ 0,7 milionoj da homoj (2009), ĉefe nigruloj kaj mulatoj. Blankuloj estas plejparte nederlandanoj.
La ĉefa urbo estas la haveno Vllemstad sur la insulo Kuracao (Curaçao).
Lingvoj
Estas grava diferenco en la parolataj lingvoj inter la Deventaj insuloj kaj la Ĉebordaj Antiloj. Sur la Deventaj insuloj oni parolas la anglan kaj aliflanke la hispana, papiamento kaj nederlanda sur la Ĉebordaj Antiloj.
Insularo
Ili inkluzivas jenajn insulojn kaj insularojn:
La tiel nomataj "ABC-Insuloj" (Aruba, Bonaire kaj Curaçao) apartenas al Nederlando.
La insuloj Margarita, Cubagua kaj Coche konsistigas la venezuelan ŝtaton Nueva Esparta.
Biologia armilo
Biologia armilo estas militara uzo de damaĝantoj - kiel virusoj bakterioj - kontraŭ homoj, bestoj, plantoj.
Ĝis la unua mondmilito
Dum la atako al la Krimea Caffa (hodiaŭ Feodosija, Ukrainio), la mongoloj katapultis (1347) kadavrojn de mortintoj je pesto. La defendantoj (ĝenovanoj) kunportis la bakteriojn en Eŭropon kaj tiel ekis la epidemion.
Dum defendo de fortikaĵo Fort Pitt, brita komandanto sendis kiel donacon, kovriltukon de variolaj malsanuloj al la indianoj.
ekde la unua mondmilito
Dum la unua mondmilito, la germanoj infektis per morvo ĉevalojn de la rumana kavaliero kaj de Usono (liverotaj al la aliancanoj).
La aplikon de biologiaj armiloj malpermesis la Ĝeneva Interkonsento de 1925 en ataka militado. Oni rajtis evoluigi, produkti, rezervi la biologiaj armilojn kaj eĉ uzi ĝin en protekto de la lando, se la malamiko uzas same biologian militadon.
La japana imperiestra armeo okupis en 1932 Manĉurion. Oni tie lokigis la Unuon 731, gvidata de Ishii Shiro kaj celante evoluigon, eksperimentadon kun biologiaj armiloj. Tiu unuo mortigis ĉ. 10.000 homojn pro esploraj kaj produktaj kaŭzoj. Ishii ricevis permeson en 1939 por masa uzo de biologiaj armiloj. Liaj kunlaborantoj infektis la putojn kaj la nutraĵojn per ĥolero, disdonis tifajn bulkojn al la malsatanta loĝantaro, aviadiloj disŝprucis bakteriojn, ĵetis strangajn porcelanbombojn sur la ĉinajn urbojn. El tiuj bomboj liberiĝis puloj, infektitaj je pesto.
La Unuo 100, gvidata de veterinaro Vakamacu, produktis kaj disvastigis plantajn kaj bestajn malsanojn, por detruis la agrikulturon de Ĉinio.
Same okupiĝis Kanado (sur Grosse Isle), Usono (en Fort Detrick) pri biologia armilado. la soveta programo komenciĝis en la 1930-aj jaroj, sed pro persekuto de la mikrobiologaj profesoroj, baldaŭ haltis. Poste eksperimentado okazis en prizonoj, gulagoj de la Soloveckij-insuloj, Leningrado, Ulanbatoro. Post la dua mondmilito, la Sovetunio eksperimentis en la Novnasko-insilo en la Aral-lago. Okazis multaj akcidentoj, ekz. en 1988 mortis 0,5 milionoj da sajga-antilopoj (Saiga tatarica). Pri la biologiaj eksperimentoj sciigis Kanatjan Alibekov, kiu sukcese fuĝis en Usonon en 1992.
En 1972, Konvencio pri Biologiaj Armiloj subskribis pli ol 70 landoj interkonsenton pri malpermeso de produkto, antaŭpreparo, evoluigo, uzado de biologiaj armiloj.
Dexter Gordon
Vivo
Dexter Gordon estas rigardata kiel la unua grava saksofonisto de malmolbopo. En 1940 li komencis sian karieron en la bando de Lionel Hampton, en kiu li restis ĝis 1942. Post mallongaj prezentadoj kune kun la orkestro de Fletcher Henderson kaj Louis Armstrong li transloĝiĝis en 1944 al Novjorko kaj ludis tie en la ĵazbandego de Billy Eckstine.
En la aĝo de dudek jaroj li unuafoje surdiskigis propranome („I've Found A New Baby“ / „Sweet Lorraine“ por Mercury); liaj kunludantoj estis Sweets Edison kaj Nat Cole. En 1945 ekestis sonregistraĵoj kun All Stars de Sir Charles Thompson kun Charlie Parker same kiel liaj unuaj surdiskigoj por diskeldonejo Savoy, kiuj publikigis liajn komponaĵojn „Dexter's Cuttin´ Out“ kaj „Dexter's Minor Mad“ (poste kiel diskego Long Tall Dexter). Januaron 1946 li sonregistris kun Bud Powell, Curly Russell kaj Max Roach („I Can't Escape From You“/„Dexter Digs In“); en 1947 li havis kvinopon kun Teddy Edwards, kun kiu li sonregistris por Dial Records. Je ĉi tiuj sonregistraĵoj, kiuj apartenis al la plej gravaj de sia kariero, ankaŭ kunlaboris Melba Liston, Jimmy Rowles kaj Red Callender.
Saint-Hilaire - Saint-Nazaire (stacidomo)
Saint-Hilaire - Saint-Nazaire estas franca stacidomo sur linio Valence -, situanta en Saint-Hilaire-du-Rosier en departemento Isère, apud Saint-Nazaire-en-Royans en departemento Drôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Valence - Moirans (908000).
I Shot Andy Warhol
Tiu filmo estis prezentita en la sekcio Un Certain Regard de la Festivalo de Cannes de 1996.
Dexter Gordon
Vivo
Oktobron 1960 Gordon unuafoje denove havis la eblecon por surdiskigoj; por diskeldonejo Jazzland ekestis The Resurgence of Dexter Gordon kun lokaj muzikistoj el Losanĝeleso ĉirkaŭ Lawrence Marable. En 1961 li reaperis kun kelkaj sukcesaj surdiskigoj por Blue Note, ekz. Doin´ Alright kun Freddie Hubbard kaj Go! kun Sonny Clark. Li ankaŭ prezentis mallongtempe en Novjorko (kiun li revidis la unuan fojon post 12 jaroj), ekloĝis tamen post la sukceso de sia koncertvojaĝo tra Eŭropo 1962 en Parizo (ne laste pro la pli liberalaj drogoleĝoj), kie li kunlaboris kun aliaj ekzilitaj usonaj muzikistoj. El la 1960-aj jaroj devenas multaj rimarkindaj registraĵoj je Blue Note, ekz. Our Man in Paris el 1963 kun Bud Powell kaj frapinstrumentisto Kenny Clarke aŭ Gettin´ Around kun Bobby Hutcherson kaj Barry Harris.
Fine de la 1960-aj jaroj Gordon transloĝiĝis al Kopenhago. Lia ĉeesto havis decidan influon sur la evoluo de la dana ĵazmondo. Li ludis kun lokaj muzikistoj kiel ekz. basisto Niels-Henning Ørsted Pedersen kaj sonregistris ĝis meze de la 1970-aj jaroj serion da aviditaj diskoj por la dana diskeldonejo Steeplechase, krome ankaŭ por Prestige je siaj laŭokazaj vizitoj en Usono, kiel la disko registrata en 1970 kun Tommy Flanagan The Panther!. En 1972 li kunlaboris kun George Gruntz Concert Jazz Band kaj kun Thad Jones (Ca´Purange). En 1976 Dexter Gordon revenis al Novjorko. Lia koncerto en Village Vanguard fariĝis triumfo (disko Homecoming). En 1978 li koncertis kun Johnny Griffin en la novjorka Carnegie Hall. En 1986 li havis la ĉefrolon de Dale Turner en la filmo Round Midnight (proksimume meznokto) de Bertrand Tavernier, kiu estis dediĉita al Bud Powell kaj Lester Young. Malgraŭ tio la historio de la filmo ankaŭ havas similaĵojn kun la propra biografio de Dexter Gordon. Pro sia rolo li estis kandidatigata por Oskar-premio. La prezentado en Round Midnight estis lia tria filmprezentado. Sian unuan, iomete strangan prezentadon li havis, kiam li estis en malliberejo pro drogposedado. En la filmo Unchained li ludis malliberigiton, kiu estas membro de mallibereja muzikbando. La sontrako por tiu tamen poste estis novmuzikigita. En 1990 li ludis en la filmo Awakenings (vekiĝoj) apud Robert De Niro kaj Robin Williams komatan pacienton.
Por la sontrako de la filmo Round Midnight Gordon ludis kune kun Wayne Shorter, Bobby Hutcherson, Herbie Hancock, John McLaughlin, Pierre Michelot kaj Billy Higgins. En 1987 ekestis la lastaj sonregistraĵoj de Dexter Gordon je la Chicago Jazz Festival kaj kun kantisto Tony Bennett
La usona ĵazrevuo Down Beat elektis lin en 1978 kaj 1980 Muzikisto de la Jaro.
La sono de Dexter Gordon estis volumena kaj fleksiĝema kun la tendenco ludi iomete „malantaŭen“ – t.e. malantaŭ la pulso. Unu el siaj gravajn influojn li ricevis de Lester Young. Li neniam estis revoluciema kiel Charlie Parker aŭ progresema kiel John Coltrane, tamen lia ludado influis multajn muzikistojn. Aminda frenezaĵo de Gordon estis, deklami antaŭ la ludado de ĵaza normkanto unue la tekston.
Pro sia korpoalto de 1,96 m li havis la ŝercnomon Long Tall Dex.
Valoro
Valoro estas:
Sed ankaŭ pri apartaj fakoj estas:
Komputado
Matematiko
Filozofio
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri valoro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Terorisma atako en la metroo de Sankt-Peterburgo (2017)
59.91639°N, 30.31861°W
Kronologio
La je 14:40 en tunelo inter la metrostacioj Sennaja ploŝĉad kaj Teĥnologiĉeskij institut de la metroo de Sankt-Peterburgo okazis eksplodo. Laŭ vortoj de atestantoj ĝi okazis en la tria vagono tuj post ekveturo de la stacio Sennaja ploŝĉad. La trajno atingis sekvan stacion post kio komenciĝis evakuado. La eksplodaĵo estis taksita proksimume 200-300 gramojn je TNT-ekvivalento.
Samtempe en la metrostacio Ploŝĉad Vosstanija estis trovita plia eksplodaĵo, sendanĝerigita de la FSB-fakuloj. La memfarita bombo, farĉita per ŝtalaj globetoj estis maskita en fajroestingilo. Ĝi estis pova 1 kg je TNT-ekvivalento.
Post la eksplodo oni decidis fermi la metrostaciojn Nevskij prospekt, Majakovskaja kaj Ploŝĉad Vosstanija. Poste estis fermitaj la metrostacioj Park Pobedi, Elektrosila, Moskovskije vorota, Frunzenskaja, Teĥnologiĉeskij institut, Sennaja Ploŝĉad, Gostinnij dvor. En 15:40 estis fermitaj ĉiuj metrostacioj. La kompanio Pasaĝiravtotrans aranĝis pasaĝeran trafikadon laŭ itineroj, kiuj sekvas metroliniojn. Guberniestro de la urbo Georgij Poltavĉenko ordonis realigi la planon por ekstremaj situacioj.
La urba registaro ordonis al la tuta publika transporto transporti homojn senpage. Taksio Uber anoncis senpagan veturadon por homoj, kiuj troviĝas en la trafita areo de Nevskij Prospekto. Yandex alvokis ĉiujn partnerojn de YandexTaxi sendi surstraten laŭeble pli da aŭtoj kaj deklaris la veturojn ene de la urbo senpagaj.
Je 20:44 oni anoncis partan refunkciigon de la metroo. Tamen veturado de la metrostacio Vladimirskaja al Baltijskaja kaj de Gorkovskaja ĝis Park Pobedi plu estis fermitaj. Ĉirkaŭ 22:00 trafikado je la 1a linio estis plene restarigita.
Je 15:50 komenciĝis kirurgiaj operacioj de du grave vunditoj. Superŝarĝita movtelefonio de la urbo kolapsis plurloke.
Estis plifortigita sekureco en la metrooj de Moskvo kaj Niĵnij Novgorod kaj en ĉiuj flughavenoj de la lando.
Viktimoj
Pereis 16 homoj (11 surloke, 1 laŭvoje al hospitalo, 2 post atingi hospitalon, 2 dum kuracado), 87 estas vunditaj. La estis publikigita plena listo de la pereintoj el 13 personoj (ĝi ne inkluzivas la teroriston). Plejparto de la pereintoj estis gejunuloj. Inter la murditoj estis pupfaristino Irina Medjanceva, kovrinta per sia korpo filinon, ĉampiono de la urbo pri piedbatbokso kaj tiu de Rusio pri la armea luktoarto Denis Petrov.
La 5an de aprilo oni raportis pri 77 vunditoj, el kiuj 55 plu restis en malsanulejoj, inkluzive 3 en tre malbona stato, 6 en la malbona, 14 en la meza sanstato kaj 31 en la kontentiga. La mortis plia vundito, do la nombro de la pereintoj atingis 15, tiu de la vunditoj — 89.
Inter la vunditoj estis almenaŭ 3 homoj kun tipe islamanaj nomoj. Kelkaj vunditoj estas eksterlandanoj, po unu civitano de Belorusio, Taĝikio, Uzbekio. Inter la pereintoj estas po unu studento el Kazaĥio kaj Azerbajĝano.
Enketado
Je 16:30 Ĝenerala Prokurorejo de Rusio oficiale nomis la eksplodon terorisma atako. Gvatkameraoj registris la supozeblan teroriston kies foto estis publikigita en amaskomunikiloj, sed poste tiu homo mem venis al policejo por deklari sin senkulpa. Tio estis Andrej (islama nomo: Iljas) Nikitin. Li naskiĝis en Baŝkirio, finis la Rjazanan militlernejon, militservis en Ĉeĉenio kiel kapitano, poste eksiĝis kaj nun laboras kiel longvetura kamionŝoforo. Li dankis la policon pro komprenemo. Poste li flugis al Moskvo, sed malsukcesis reveni samtage, ĉar timigitaj pasaĝeroj ne enlasis lin en aviadilon en la Internacia flughaveno Vnukovo eĉ malgraŭ admonoj de sekurecservoj
La La Enketa Komitato konfirmis, ke la atakon plenumis Akbarĵon Ĝalilov (naskiĝis en 1995) el la urbo Oŝo (Kirgizio) Lia DNA-spuroj estis trovitaj sur la dua, neeksplodinta bombo. La eksplodo senkapigis la teroriston. Li estas etna uzbeko (kiel plejmulto de Oŝ-loĝantoj) kaj ĝis 2011 loĝis en apudurbo de Oŝo. Poste li migris kun la gepatroj al Sankt-Peterburgo kie restis post reveno de la gepatroj al Kirgizio kie ili plu loĝas en Amir-Timur, urboparto de Oŝo. Laŭ iuj informoj li laboris kiel kuiristo, aŭtoriparisto (same kiel lia patro). En 2011 li ricevis la rusian civitanecon laŭ peto de lia patro, kiu ankaŭ estas la civitano de Rusio kaj sin turnis por tio al la Ĝenerala konsulejo de Rusio en Kirgizio. Lastfoje li vizitis la gepatrojn fine de februaro kaj la flugis reen. Oni diris ke li interesiĝis pri islamo, havis religiemajn konatojn, inkluzive de iuj ekstremismaj organizaĵoj ligitaj al Islama ŝtato. Lia kolego laŭ suŝiejo diris, ke li estis nekomunikema persono kaj rememoris kiel en 2013 li deziris fortranĉi manon de viro, kiu ŝtelis monon de la kolegoj. Tamen malfruvespere ĵurnalistoj de la agentejo Rosbalt sukcese telefonis Akbarĵon Ĝalilov laŭ telefonnumero indikita sur lia paĝo en socia retejo VKontakte. Li diris ke tio estas eraro. Ĵurnalo Kommersant reference al nenomita fonto asertas ke FSB antaŭ iom da tempo arestis rusianon, revenintan post batali por Islama ŝtato en Sirio kaj de li eksciis pri la okazonta atako, sed ne sukcesis ĝin preventi. Oni subaŭskultis telefonojn de la suspektatoj kaj blokis ilin post la eksplodo. Oni supozas ke la dua teroristo post perdi la telefonkonekton ekpanikis kaj lasis la bombon sen eksplodigi ĝin.
La specnazoj de FSB kaj tiu de la Nacia Gvardio kaptis ok suspektatajn komplicojn de la teroristo (du en Moskvo kaj ses Sankt-Peterburgo). En apartamento en Sankt-Peterburgo oni konfiskis plian bombon kamuflitan kiel fajroestingilo, similan al tiu trovita en la Ploŝĉad Vosstanija, armilojn, municiojn kaj ekstremismajn eldonaĵojn. La elementoj de la bombo estis la samaj kiel tiuj trovitaj en apartamento de Akbarĵon Ĝalilov. Plejparto de la kaptitoj devenas de la sama regiono kiel la suspektata teroristo.
Oni supozas ke inter ili estas du neokazintaj kamikazoj. Laŭ tiu ĉi versio li devis alporti en la metroon du bombojn, aktivigotajn per butonpremo (unu por si, la alian por la kompliculo). Sed la dua kamikazo ial ne venis, do Akbarĵon Ĝalilov lasis la troan bombon en la stacio Ploŝĉad Vosstanija kaj kun la sia en la dorsosako envagoniĝis. Oni supozas ke liaj kompliculoj preparis novan eksplodon.
Turka ĵurnalo Yeni Akit informis ke fine de 2016 Akbarĵon Ĝalilov estis deportita el Turkio, kie li troviĝis ekde fino de 2015, pro rompo de la migroreguloj kaj oni enlistigis lin en la nigran liston. Tamen neniu konfirmis ke li vojaĝis al Sirio aŭ islamistaj trejnejoj.
Liaj gepatroj kaj frato asertas ke li montris neniajn signojn de radikalismo. Dum sia lasta vizito al Kirgizio li ne legis Kuranon, nek venis al moskeo. Li diris ke deziras reveni hejmen por alkonstrui pliajn ĉambrojn al la gepatra domo kaj enloĝiĝi tie kun edzino, kiun li planis trovi tie. Do ili supozas ke oni trompe engaĝis lin en la atakon, doninte al li sakon kies enhavon kaj celon li ne ĝuste konis. La Ŝtata Komitato pri Nacia Sekureco de Kirgizio konfirmis, ke nek Ĝalilov, nek liaj parencoj iam partoprenis kontraŭleĝan agadon aŭ estis ligitaj al la islamistoj.
Reago
Malfruvespere la prezidanto Vladimir Putin, kiu tiutage intertraktis en Sankt-Peterburgo kun la belorusa prezidanto Aleksandr Lukaŝenko, vizitis la lokon de la tragedio kaj metis florojn ĉe la enirejo de la stacio Teĥnologiĉeskij institut.
Ekde la 4a de aprilo en Sankt-Peterburgo estis deklarita tritaga funebro.
The Independent raportis ke subtenantoj de Islama Ŝtato interrete aplaŭdis la eksplodon, kvankam tiu terorisma organizaĵo ankoraŭ ne prenis je si respondecon pri la atako. Hamaso kondamnis la atakon kaj nomis nepardonebla murdon de la civiluloj.
Nokte de la 4a al la 5a de aprilo pluraj urboj de la mondo montris sian solidarecon kun Sankt-Peterburgo. Meznokte por kelkaj minutoj estingiĝis lumoj sur la Ostankina televidturo en Moskvo. Unu horon poste tio okazis kun la Eiffel-Turo en Parizo. En ĝemelurbo Dresdeno Kullturdomo estis lumigita je koloroj de la rusia flago, same kiel la Ĉambro Albanio en Beogrado kaj la urbodomo de Tel-Avivo.
Kormorana fiŝkaptado sur la rivero Nagara
En japana Kormorana fiŝkaptado sur la rivero Nagara ぎふ長良川の鵜飼 Gifu Nagaragava no Ukai ludas gravan rolon en la historio de la urbo Gifu, de la Gubernio Gifu, Japanio. Tra ties longa historio, ĝi evoluis el vivtena resurso, al profita industrio, kaj ĉefa turisma allogaĵo. Ĝi funkcias ekde la 11-a de majo ĝis la 15-a de oktobro ĉiujare (escepte kiam la rivera nivelo estas alta kaj dum la aŭtuna plenluno).
Historio
Kormorana fiŝkaptado sur la rivero Nagara estas 1,300-jara tradicio kie fiŝkaptistoj (鵜匠 ushō) uzas ekzemplerojn de Japana kormorano por kapti fiŝojn, ĉefe plekoglosojn. Pro la lerteco de tiuj fiŝkaptistoj, ili ricevis la oficialan titolon de “Kormoranaj Fiŝkaptistoj de la Imperia Agentejo,” nome hereda titolo kiu pasas el patro al filo.
La uzado de kormoranoj por fiŝkaptado ĉe la rivero Nagara ekis antaŭ ĉirkaŭ 1,300 jaroj, originata kiel vivtena resurso por elteni la familiojn.
Hochdorf-Assenheim
Hochdorf-Assenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
NGC 138
NGC 138 (aliaj indikoj — PGC 1889, UGC 308, MCG 1-2-16, ZWG 409.23) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Richárd Kedvek
Richárd Kedvek [rihArd], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kedvek Richárd estis hungara aktoro.
Richárd Kedvek naskiĝis la en Veszprém (urbo).
Biografio
Richárd Kedvek studis en aktorakademio de Teatro Magyar de Tibor Csizmadia kaj Ilona Béres, poste li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2004. Liaj plej gravaj instruistoj estis Géza Hegedűs D, Péter Huszti kaj Gábor Zsámbéki. Post la diplomo li havis rolojn en pluraj teatroj kaj province kaj ĉefurbe. Iom poste li iĝis liberprofesiulo. Li ricevis premiojn en 2007 kaj 2014. Li havis vivkunulinon.
Ordenoj almozantaj
La Ordenoj almozantaj, naskiĝintaj inter la 12-a jarcento kaj la 13-a sine de la Katolika Eklezio, estas tiuj religiaj ordenoj al kiuj la origina regulo ordonis eligon de la voto de malriĉeco, kiu implicas rezignon al ĉiu ajn posedaĵo ne nur por la unuopuloj, sed ankaŭ por la konventoj, kaj kiuj eltiris vivtenadon el almozo) kaj el laboro apostola aŭ ankaŭ mana.
Originoj
Historiaj sociaj kaj religiaj fono kaj medio de naskiĝo de unuaj Almozaj Ordenoj, nome (la Ordo Praedicatorum de Domeniko el Guzmán, la Ordo Minorum de Francisko el Asizo) estis la grava situacio kreiĝinta sine de la eklezio pro la penetrado, inter la humilaj sociaj tavoloj (precipe en sudaj landoj, de la paŭperisma propagando de Kataroj kaj Valdenanoj.
Francisko kaj Dominiko kaj iliaj sekvantoj enpersonigis la respondon de la Eklezio al iuj pravigeblaj postuloj travivigitaj en tiuj sektaj grupoj: persistante ene de la Eklezio, ili provis realigi la evangelian idealon de Malriĉeco kaj Penitenco, predikadon kaj karitatan aktivadon: provizante al sia vivtenado per la almozkolekto kaj ĉiuspeca laboro, aparte instruada kaj animzorgada. Tiu vivelekto estis farita en neta konstraŭeco al riĉiĝemo de kelkaj medioj de la sekulara klerularo, neligita al kiu ajn voto de malriĉeco, kaj kelkaj tiutempaj monaĥejoj, deviĝintaj al la individua senposedigo sed ne al tiu kolektiva, kies predikado estis taksata malpli efika por la defendo de la Evangelio.
Naskiĝis en la samaj jaroj ankaŭ la Triunuana Ordeno de Johano el Matha, kiu, elmetante analogan voton de malriĉeco, engaĝiĝis, per neperfortaj vojoj, elaĉeti kaj liberigi sklavojn, aparte kristanajn kapere kaptitaj de islamanoj de Nordafriko aŭ raziitaj en la eŭropaj marbordoj. Kaj tio malgraŭ la reganta oficiala politiko de eŭropaj ŝtatoj kaj de ekleziaj aŭtoritatuloj. Tamen por kolekti la monon necesan por elaĉeti, tiuj ordenanoj intense kaj publike almozpetis ofte helpataj de ŝtatestroj kaj ekleziuloj.
Franciskanoj kaj Dominikanoj, energie subtenitaj de la papoj Inocento la 3-a kaj Honorio la 3-a, per iliaj rigoro kaj absoluta malriĉeco, donis al la katolika ortodoksio decidan kontribuon al la sindefendo, samarmile, nome per la predikado, kontraŭ la agreso de herezoj kaj al la rekonkero de la kristanaj amasoj ilin liberigante el la allogo de mezepoka paŭperismo. En la sekvaj jaroj la almozantaj ordenoj disvastiĝis aparte en urbaj zonoj kiuj ĝuste en tiuj momentoj estis spertantaj rimarkindan ekonomian kaj demografan ekspansion: ili kutime loĝis meze de la popolo en okazaj loĝejoj, poste diritaj konventoj (fratoj en konvento, la monaĥo en monaĥejo!) kaj estis akceptitaj grandfavore ĉe la popolo por ilia rigoro kaj nepostulado de dekonaĵoj kaj tributoj.
Fundamenta estis ilia kontribuo al la disvolviĝo de teologio kaj filozofio de la latina mezepoko: la grandaj mensoj elvenintaj ĝuste el tiuj ordenoj (Alberto la Granda kaj Tomaso de Akvino estis dominikanoj, franciskanoj estis, male, Bonaventura el Bagnoregio kaj Johano Duns Skoto). Baldaŭ la fratularo sin dediĉis al la instruado kaj al la spirita edukado: ili estis konsilistoj de reĝoj kaj princoj, ofico tiu antaŭe konfidita al la monaĥoj de Sankta Benedikto.
Kromaj karakterizoj kaj evoluado de la Ordenoj Almozantaj
La originaj karakterizoj de tiaj ordenoj estis la absoluta rezigno je la rajto de posedo kaj individua kaj kolektiva: la fratuloj kune mastrumas la bonaĵojn konstituantajn la konventon mem. La dediĉiĝo al malriĉeco kaj la praktiko de la kolekto de almozoj, hodiaŭ tute malaperinta, estis iom post iom limigitaj: en 1475 la franciskana papo Siksto la 4-a aboliciis la almozadon kiel fonton de rento kaj la Koncilio de Trento, kvankam konservante la malpermeson al la akiro de ekleziaj beneficoj, permesis al Ordenoj Almozantaj posedis rentajn fontojn.
Kroma esenca malsameco fronte al la monaĥaj ordenoj kaj al la Kanonikoj Laŭregulaj estis ilia jura organizado: la fratuloj ne estas ligitaj al aparta konvento, sed ili povas esti translokitaj laŭbezone de animzorgado; iliaj komunumoj ne konstituas unuojn aŭtonomajn, kiel monaĥejoj, sed ili estas federitaj laŭ provincoj kaj obeantaj al supera ĉefreganto, kutime nomata Generala Ministro (por franciskanoj) aŭ Generala Majstro (por Dominikanoj) kies jurisdikcio etendiĝas sur ĉiuj ordenaj membroj.
Pro la tiutempa malpermeso, establita de la Kvara Laterana Koncilio, krei novajn regulojn, la novaj frataroj adoptis aŭ la benediktanan regulon de Benedikto de Nursio aŭ tiun aŭgustenan), escepte de la Minoraj fratuloj ĉar Francisko el Asizo volis kaj obtenis de Honorio la 3-a propran regulon.
Aliaj Almozantaj Ordenoj
Dum la 13a jarcento transformiĝis al almozantaj ordenoj ankaŭ kontemplaj ordenoj pli antikvaj, kiel la Aŭgustenanoj (aŭgustenaj ermitoj) kaj karmelanoj kaj samtempe naskiĝis aliaj similaj
Inter la freŝdataj tiatipaj ordenoj troviĝas la Hospitala ordeno de Sankta Johano de Dio aŭ «Farubonefratoj» naskiĝintaj en Hispanio en 16-a jarcento kaj la ordeno de fratoj de Betlehemo, naskiĝintaj en Gvatemalo en 1658, kaj aliaj diversaj laŭ la fluo de la jarcentoj.
La Ordenoj almozantaj ankoraŭ aktivaj
La listigo sekvas la daton de la jura aprobo kaj nun nombrita en la Pontifika Jarlibro.
Inter la Ordeno Almozantaj aboliciitaj aŭ aboliciiĝintaj:
Virina branĉo de la almozaj ordenoj
La kanona leĝo ĉiam devigis religiulinojn votsolene promesiantajn al enfermigo: tial, malgraŭ baldaŭa alestiĝo de virinaj komunumoj partoprenantaj en la sama karismo de la viraj ordenoj, kiel (Monaĥinoj de Sankta Klara kaj Monaĥinoj de sankta Dominiko), estis al ili malpermesite aktivecojn karakterizantajn la vivon de frataj viroj. Al la monaĥinoj nenio restis krom akompani per la preĝo kaj penitenco la fratulan predikan aŭ katekizan aŭ alian religian agadon.
Al virino kiuj elektis resti en la sekulara mondo estis konsentite sin ligi per simplaj votoj al la «triaj ordenoj», diritaj «de la penitenco», travivi malriĉece kaj ĉastece sed daŭrigi resti en sia domo: inter la plej konataj virinaj reprezentantoj de la franciskana tria sekulara ordeno oni fieras enkalkuli Elizabeton el Hungario kaj Margaritan el Kortona; Katarina el Sieno estas, male, la plej celebra triaordenanino dominikana.
La formiĝo de komunumoj de triaordinaninoj originis, ekde la 16-a jarcento, tre nombrajn kongregaciojn de fratulinoj dediĉitaj al instruado, asistado al malsanuloj aŭ al misioj ktp. Inter la plej citataj, la tre nombraj fratulinaj kongregacioj dominikanaj, franciskanaj, aŭgustenanaj kaj mercedaj. Oni kalkulis plurcentoj da tiaj familioj, eble miloj, unuopa kun sia karismo kaj specifaj celoj.
Associazione Guide e Scouts Cattolici Italiani
Itala Katolika Asocio de Geskoltoj (Associazione Guide e Scouts Cattolici Italiani, AGESCI) estas katolika asocio de geskoltoj, kiu naskiĝis la 4-an de majo 1974 post la fondiĝo de Itala Asocio de Katolikaj Skoltoj, nur por viroj, kaj la Itala Asocio de Skoltinoj, nur por inoj.
Edukado
La asocio proponas edukadon al geknaboj inspirita al verkaĵoj kaj al spertoj de Robert Baden-Powell. Jen la ĉefaj pilastroj de la edukado:
Unitoj
La knaboj estas dividitaj en tri ĉefaj grupoj.
Geskoltetoj
Geskoltetoj estas ekde 8 ĝis 12 kaj povas esti subdividitaj en skoltetoj kaj skoltetinoj, kvankam ne estas divido laŭ sekso, ĉar kaj en skolteta kaj en skoltetina svarmoj povas esti kaj knaboj kaj knabinoj. Oni edukas la soltetojn laŭ la rakontoj de La libroj de ĝangaloj kaj la skoltetinojn laŭ aliaj rakontoj. Ĉefe la geknaboj ludas kaj lernas skoltismon per ludoj.
Geskoltoj
Geskoltoj estas ekde 12 ĝis 16 kaj ili lernas ĉefe teĥnikojn kiel ekzemple konstrui per lignaj fostoj aŭ orienti sin. Geskoltoj estas dividitaj ofte laŭ sekso en patroloj, kiuj havas patrolestron kaj vicpatrolestron.
Norddal
Norddal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Fine de en la komunumo vivis.
Sasso Marconi
Sasso Marconi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 13781 loĝantojn.
Iama nomo de Sasso Marconi estis Pontecchio.
Famuloj
Hungara operkantisto Etelka Gerster mortis en Pontecchio.
Instituto de Kemio Max Planck
En 2016 esplorado en la Instituto de Kemio Max Planck en Mainz celas al integra kompreno de kemiaj procezoj sur la Tero, partikulare en la atmosfero kaj biosfero. La esplorado direktas sin al ampleksa gamo de interagado inter aero, akvo, grundo, vivo kaj klimato en la fluo de la historio de la Tero ĝis la epoko de le hegemonio de homoj, nome Antropoceno. La Instituto konsistas el kvin sciencaj departementoj (Atmosfera Kemio, Klimata Geokemio, Biogeokemio, Multfaza Kemio kaj Partikla Kemio) kaj el aldonaj esploraj grupoj. La departementoj estas sendepende estrataj de propraj direktoroj.
Telmatornis
Telmatornis estas prahistoria birdogenro de neklara aliĝo. Ĝi ŝajne vivis en malsupra Kretaceo; ties restoj estis trovitaj en kuŝejoj de supra Maastriĥta (antaŭ ĉ. 71-68 mj) en Kuŝejo Navesink de Nov-Ĵerzejo, Usono. Nur ununura specio estas inkludita nune, nome Telmatornis priscus. Ĝi estis dum iome de tempo unuigita kun aliaj taksonon de akvobirdoj el limo inter Kretaceo kaj Paleoceno en la morfologia taksono "Graculavidae" (Grakulavedoj), nome supozitaj "transiraj bordobirdoj", sed tiu grupo estas nune konsiderata artefarita.
SAMPA
SAMPA (de la anglalingva Speech Assessment Methods Phonetic Alphabet) estas fonetika skribo bazita je la internacia fonetika alfabeto (IFA) kiu uzas nur 7-bitajn askiajn signojn. En la jenaj tabeloj, la ekvivalentaj simboloj de IFA aperas grizaj.
Telmatornis
Kelkaj fontoj erare asertis, ke ĝi estis ligita kun anasoj kaj anseroj. Tialo por tio estas, ke frua anseroforma Anatalavis rex estis dum iome de tempo inkludita en Telmatornis. Analizo pri kladistiko de T. priscus eltenas vidpunkton le tiu birdo el Mezozoiko estis membro de Karadrioformaj, la antikva kaj diversa grupo de modernaj birdoj kiuj inkludas ekzemple mevojn, aŭkojn kaj vadbirdojn.
Analizo pri kladistiko de la ostoj de antaŭaj membroj trovis ĝin tre simila al la Tufgrebo kaj malverŝajne al la Buntoturnico (nune konata kiel baza karadrioforma stirpo), la Nigrakola himantopo (pli progresa karadrioforma), aŭ la Aramo (membro de la subordo Grui de la Gruoformaj), je tio ke ties dorsa kondilo de la humero ne estis je angulo de 20°–30° for el la longa akso de la humero. La analizo ne rezultis en filogenetika modelo sed anstataŭe grupigis kelkajn birdojn kun similaj flugilformoj kune dum aliaj restis separate. Tiele oni ne konas ĉu tiu ŝajna simileco al greboj reprezentas evoluan rilaton, aŭ ĉu Telmatornis simple havis flugilon similan al tiu de greboj kaj movis ĝin kiel ili.
SAMPA
Vokaloj: Noto: Kiam du signoj aperas en paro, la dekstra reprezentas rondigitan vokalon.
Ulciug
Ulciug [ulĉug] (hungare:Völcsök) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cehu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 851 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 1 072 (rumanoj, 68% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1423. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Közép-Sz0lnok, de 1876 Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Cehu Silvaniei.
Cogolludo
Cogolludo [kogojUdo] estas loĝloko kaj municipo de la provinco Gvadalaĥaro, situanta je 40 kilometroj de la urbo Gvadalaĥaro, Hispanio. Ĝi troviĝas sur monteto, en la proksimaĵoj de la rivero Aliendre kaj la rojo Alquende. Cogolludo estis posedaĵo de la dukoj Medinaceli.
La origino de ĉi tiu loĝloko venas de la antikva fortikaĵo konstruita ĉe la montopinto, uzata kaj por militistaj kaj bovbredadaj celoj kaj kun la paso de la tempo tie ekloĝis homoj kreante la nunan vilaĝon. La loĝloko definitive formiĝis en la 11a jarcento dum la tiel nomata kristana Reconquista sude de la Centra Sistemo. En 2012 en Cogolludo loĝis 656 personoj laŭ la censo.
Gölcük
Geografio
Gölcük situas laŭ la Marmora Maro. Istanbulo troviĝas 78 km, Ankaro 272 km.
Ekonomio
Gölcük estis estas hejmo de la turka mararmeo kaj ĝia ŝipkonstruejo, fondita en 1926. Ankaŭ aŭto-fabriko funkcias en la urbego.
Klimato
Gölcük kuŝas en mediteranea klimato.
Kámen (distrikto Havlíčkův Brod)
Kámen (Steinsdorf) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1591.