cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ranma ½
Ranma ½ (elparole: Ranma unu duono, japane: らんま½ [ranma nibun no iĉi]; hepburne: Ranma Nibun-no-Ichi) estas mangao kaj animeo de Rumiko Takahaŝi. La mangao estis eldonata gazete en Shonen Sunday de 1987 ĝis 1996. La animeo ekaperis en 1989 en televidkanalo Fuji Television.
La protagonisto de la mangao estas Ranma Saotome; studanto kaj luktosporta batalartisto, kiu estis trejnita ekde frua infanaĝo.
Intrigo
Soun Tendo, kiu direktas sian propran doĵon, havis planon kun sia amiko Genma: edzigi Ranma-n al unu el la tri filinoj de Soun por heredigi la doĵon al li. Tamen Ranma ne konis la planon nek la filinojn. Reveninte en Japanion, kiam ili alproksimiĝis al la doĵo, Genma sciigis al li la planon.
Kiam Soun kaj liaj filinoj renkontis la familion Saotome, kaj Soun sciiĝis, ke Ranma havas la malbenon "Kiam ajn li baniĝas en malvarma akvo, li turniĝos en knabinon," Soun kaj liaj pli maljunaj filinoj konsideris la malbenon favore ĉar "Akane malŝatas virojn, kaj Ranma estas duonvirino!".
Tial Ranma fianĉiĝis kun Akane, sed ĉio estis decidita sen ilia konsento, kaj komence ili malŝatis unu la alian. Krom Akane, multaj geedziĝpetantoj al Ranma aperis. Filino de la direktoro de mezlernejo Furinkan, Kodaĉi Kuno, ekamis lin unuavide.
Laŭ regulo de vilaĝo Jokecu, Ŝampuo postkuris lin kaj veturis el Ĉinio al Japanio. Tatevaki Kuno, frato de Kodaĉi, ekamis virinforman Ranma-n, nesciante, ke ŝi estas Ranma. Kaj Rioga Ĥibiki, amiko de Ranma ekde la infanaĝo, ekamis Akane-n. Ili komplikis la rilaton inter Ranma kaj Akane.
En Esperanto
Reta studio Esperaĵo ekpublikigis en novembro 2022 neoficialan Esperantan tradukon de la unua volumo de la mangao.
Hășdău
Hășdău [həŝdəŭ] (hungare: Hosdó) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 480 loĝantojn (rumanoj); en 1992 442 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1438. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Toplița.
Hășdău situas ĉe la rivero Cerna. Tra Hășdău pasas la distrikta vojo DJ687D, kiu ligas ĝin al Dăbâca kaj Toplița.
Hoimar von Ditfurth
Hoimar von Ditfurth (naskiĝis la 15-an de oktobro 1921 en Charlottenburg, kvartalo de Berlino, mortis la 1-an de novembro 1989 en Frajburgo) estis germana kuracisto, ĵurnalisto kaj populariganto de la scienco.
Profesoro de psikiatrio kaj neŭrologio en la universitato de Hajdelbergo. De 1969 laboris kiel sendependa scienca publicisto.
István Kruspér
István Kruspér [iŝtvAn kruŝpEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kruspér István estis hungara inĝeniero, geofizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1870).
István Kruspér naskiĝis la  1818 en Miskolc. Li mortis la 1905 en Budapeŝto.
Biografio
István Kruspér frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, universitaton en Vieno, kie li ricevis diplomon en 1844. Li instruis samloke en la universitato 3 jarojn, poste li studvojaĝis al okcidenta parto de Eŭropo. Ekde 1850 li instruis en universitato en Buda, kie li estis katedrestro inter 1867-1894. Li okupiĝis precipe pri mezurado kaj geodezio. Li enkondukis en Hungara reĝlando la internacian sistemon de unuoj en 1874, krome li inventis kelkajn pli bonajn mezurilojn. Li ricevis Honoran Legion, krome aŭstran kaj serban premiojn.
Laimius Stražnickas
Laimius Stražnickas (naskiĝis la, do nun la -jara) estas litova ĵurnalisto kaj esperantisto. Li estas redaktoro de la semajna gazeto "Savaitė" en Litovio, kaj krome de jaroj estas regula ĵurnalista kontribuanto al la esperantlingva internacia magazino Monato. Laimius Straznickas studis lingvojn kaj ĵurnalistikon en la Universitato Vilno kaj en 1981 finis la studon per diplomlaboraĵo titolita "Kai kurių lingvistinių reiškinių tipologija lietuvių, rusų ir esperanto kalbose" ("Tipologio de kelkaj lingvistikaj fenomenoj en la lingvoj litova, franca kaj Esperanta").
Esperantista agado
En la organizita Esperanto-movado, li aparte membras kaj aktivas en Tutmonda Esperantista Ĵurnalista Asocio. Litovlingve, li ofte informis pri la internacia esperanto-movado, aparte, sed ne nur, lige al la Universala Kongreso de Esperanto julie 2005 en Vilno.
Yvonne do Amaral Pereira
Yvonne do Amaral Pereira (Yvonne Pereira) (naskiĝis la 24an de decembro 1900 en Rio-de-Ĵanejro, mortis la 9an de marto 1984 en tiu urbo) estis brazila verkistino kaj mediumino. . En la aĝo de unu monato ŝi preskaŭ sufokiĝis pro tusa atako; oni jam opiniis ŝin mortinta kaj preparis funebran ceremonion, sed post kelkaj horoj ŝi rekonsciiĝis kaj resaniĝis. Jam en la kvara vivojaro ŝi havis mediumajn spertojn. En la aĝo de ok jaroj ŝi denove havis atakon de katalepsio kaj mense vidis preĝejan bildon, kiu promesis al ŝi helpon. Tiu sperto influis ŝian tutan vivon. Ŝi estis esperantistino, multe korespondis en Esperanto, sed verŝajne ne mem verkis en la lingvo.
Verkoj
Yvonne publikigis ĉirkaǔ dudek librojn, inter kiuj estas:
Danuta Hübner
Danuta Maria HÜBNER, fraŭline Młynarska (naskiĝis la 8-an de aprilo 1948 en Nisko) estas pola politikistino. Ekde 2004 ŝi estas membro de la Eŭropa Parlamento en la frakcio de la Eŭropa Popola Partio (en junio 2009 ŝi reelektiĝis por dua periodo) kaj inter majo 2004 kaj julio 2009 krome estis la unua pola membro de la Eŭropa Komisiono.
Ekde la 22-a de novembro 2004 ĝis julio 2009 ŝi membris en la Eŭropa Komisiono Barroso, kiu gvidas la Eŭropan Union ekde tiu dato. En la Eŭropa Komisiono ŝi prezidis la fakon regiona politiko. Jam dum la ofico de la antaŭa Eŭropa Komisiono Prodi, ŝi estis membro ekde la 1-a de majo 2004, kiam Pollando iĝis membroŝtato de la Unio, kaj kune kun alia komisionano el la "malnovaj" membroŝtatoj prezidis la fakon komerco. En julio 2009 ŝian postenon en la Komisiono transprenis la samlandano Paweł Samecki.
Kronitaj verkoj de la Akademio
Kronitaj verkoj de la Akademio. Jam antaŭ la milito la Akademio starigis komisionon por proponi el la aperintaj libroj tiujn, kiuj pro sia bonlingveco kaj bonstileco meritas esti laŭdataj de la Akademio. Publikigo de la laŭdoj okazis unuafoje en 1914, kiam la laŭditaj verkoj estis:
Post la milito en 1923 la Akademio restarigis tiun komisionon, sed ĝi funkciis ne kontentige. Unuparte la granda kvanto da libroj, kiujn la eldonejoj devis dissendi al ĉiuj Akademianoj (ĝis 20 el ĉiuj libroj) igis la eldonejojn ofte ne sendi librojn, kiuj sendube estus ricevintaj la laŭdon, aliparte tiuj laŭdoj publikiĝis ĉiam longe post la apero de la libroj, perdante tiel ĉiun efikon je la favoro de ilia disvastiĝo kaj perdigante al la eldonejoj la valoron de la tiel dissenditaj libroj. Pro tiu kaŭzo post la jaro 1930 tiu oficiala akademia laŭdo de la verkoj ĉesis, ĉar la koncerna komisiono dum jaroj ne ricevis librojn laŭdotajn.
Kompreneble la nuna listo estas nenia valortakso de la esperantistaj verkistoj kaj tradukistoj (ekz. neniu verko de Forge aŭ Engholm estas laŭdata, de Kálmán Kalocsay nur la plej malgranda traduko), sed nur kvazaŭa vicigo de la ensenditaj, por tiu celo "oferitaj" verkoj. Tio, ke el la tuta kronita verkaro iu aŭ alia verkisto rolas per granda procento de la libroj, montras (krom ke tiu libro ne estas malbonlingva) nur la oferemon kaj entuziasmon de la koncernaj eldonistoj, aŭ de la verkistoj, sed neniel lian pozicion en nia literaturo. La Akademia iniciato estis bela, sed por ĝin fakte efektivigi, nia movado bezonus finance fortan kaj pro tio bone organizitan akademion ne kun memvolaj, sed kvazaŭ honorariataj kunlaborantoj.
Taku Ishihara
Taku Ishihara (石原 卓, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos kaj Tokushima Vortis.
Kereki
Kereki estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Siófok. Simila komunumo estas Nagykereki. Kerek signifas: ronda.
Situo
Kereki situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M7 preteriras. Balatono troviĝas 7, Balatonföldvár 9, Tab 14, Lengyeltóti 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1193 laŭ tiama hungara ortografio "Querequi", pri la fortikaĵo el 1336. En 1540 la hungaroj detruis la fortikaĵon por la turkoj ne uzu ĝin. Baldaŭe la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kuracejo, migra poŝto.
Chivres
Chivres estas franca komunumo kiu situas en Francio, regiono Burgonjo, departemento Côte-d'Or.
Geografio
La vilaĝo situas sur la unuaj montetoj apud la Saono.
Historio
La abatejo de Citeaŭ kaj la malsanulejo de Beaune posedis tie terenojn. La preĝejo datiĝas el la 15-a jarcento, ĝia ligna volbo similas al tiu de la hospico de Beaune.
. Du kapeletoj, sankta Leger kaj sankta Roch, estis konstruitaj en 1853.
8268 Goerdeler
8268 Goerdeler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Carl Friedrich Goerdeler (1884–1944), urbestro de la urboj Kenigsbergo (1920) kaj Leipzig (1937). Frue li kontraŭstaris al la naziismo. Post la komenco de la dua mondmilito, li gvidis grupon da rezistantaj konservismaj germanoj kiu planis puĉon kontraŭ Adolf Hitler per kontakto kun opoziciaj militistoj. En septembro 1944, li estis kondamnita al mortpuno de la Volksgerichtshof.
Vauban (Freiburg im Breisgau)
La kvartalo Vauban [elparolu: voˈbɑ̃ː] estas relative nova urboparto en la sudo de la urbo Freiburg im Breisgau, kun 5.631 loĝantoj (stato de 31.12.2013); ĝi estas parte senaŭtomobila. La planado en la 1990aj jaroj prognozis 6000 loĝantojn kaj 600 laborlokojn. Tiu areo ĝis la 31.12.2007 plejparte apartenis al la urbodistrikto St.Georgen-sudo (622) de Freiburg; la plusenergidomoj de la sunenergikvartalo oriente de la Merzhauser Strasse estis partoj de la urbokvartalo Unterwiehre-sudo (424). Ekde la 1.1.2008 la kvartalo estas administrata kiel propra urboparto kun la numero 680, la plej malgranda el ili. Sude la kvartalo limas al la memstara municipo Merzhausen.
Historio
La nova urboparto estis konstruita sur la areo de iama armekazerno, kiu ekde 1937 estis konstruita sur la teritorio de la vinkultivista vilaĝo St.Georgen. La kazerno nomiĝis laŭ Albert Leo Schlageter, aktivisto en libera korpuso (germanlingve: Freikorps), unu el la martirfiguroj de la nacisocialistoj.
Ekde la komenco de la franca okupacio post la Dua mondmilito la franca armeo transprenis la terenon por uzi ĝin kiel kazernon. Ili nomis ĝin nun laŭ la franca fortresarkitekto Vauban, kiu en la epoko de la franca okupacio fine de la 17-a jarcento (1679-1697) transkonstruis la urbon Freiburg al stelforma fortreso, kiu estis tipa por la epoko, antaŭ ol li vidalvide en Francujo en Neuf-Brisach povis realigi la idealtipon de tia fortreso. Post la retiriĝo de la franca armekontingento la 15-an de augusto 1992 sekve de la Germana reunuiĝo kaj la decidoj de la Traktato du plus kvar oni lasis la nomon Vauban por la nova loĝkvartalo.
Ĝis la decido pri la estonta transformo de la urboparto oni uzis la kazernkonstruaĵojn provizore por aliaj celoj. Ekzemple oni tie loĝigis rifuĝintojn el la interna milito en Bosnio, instalis tranoktejon por urbanoj sen loĝejo kaj la kolektiĝejon de azilpetantoj. Krome la centro por senaŭduloj luprenis domon, kaj la rajdantoj de Freiburg uzis la stalojn de la francoj.
En la jaro 1994 en okupita domo de la neuzita kazerno ekestis iniciato kun la nomo KTS. La kondiĉoj de grundposedaĵo kaŭzis prokrastiĝojn de la renovigo kaj novplanado de la tereno. La 22-an de decembro 1994 fondiĝis kiel asocio la Forumo Vauban kun startkapitalo de 98.000 GM.
La konstruado de la unuaj novaj domoj komenciĝis post la malkonstruo de la plej multaj kazernkonstruaĵoj en aprilo 1998. La 1an de julio 2006 oni nombris 4.100 loĝantojn, fine de 2008 preskaŭ 5.000.
La koncepton de la urboparto oni prezentis en la foiro Internacia ekspozicio (2010) je la foirstando de la urbo Freiburg en la areo Urban Best Practices.
Kian formon oni donu al la enireja regiono, estis disputata en plurjara kverelo inter la asocio de la urboparta asocio kaj la konstrudepartemento de la urbo Freiburg. En aprilo 2010 oni anoncis, ke sur la tereno, kiu tiam ankoraŭ estis okupita far kolektivo de loĝaŭtoj, oni konstruos domojn. En 2011 kolektivo de loĝaŭtoj kun la nomo Kommando Rhino sin dissolvis, alidire: la areon oni malplenigis, kaj la konstrulaboroj komenciĝis. En junio 2013 la hotelo Green City Hotel Vauban ĉe Paula-Modersohn-placo malfermiĝis.
Cristina Ali Farah
Cristina ALI FARAH (n. 1973 en Verono, en Veneto) estas itala-somalia verkistino nuntempa.
NGC 5194
NGC 5194 (aliaj indikoj — IRAS13277+4727, UGC 8493, KCPG 379A, MCG 8-25-12, ZWG 246.8, VV 1, VV 403, ARP 85, PGC 47404) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj. La nomon de tiu galaksio en pluraj lingvoj eblas traduki "vortica galaksio".
Tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo. Ĝi kaj la akompananta galaksio NGC 5195 povas facile esti observata per malgrandaj teleskopoj. Ankaŭ profesiuloj observas ĝin por studi la interagojn de galaksioj.
Akompananto
Kelkaj dek jaroj antaŭe oni ne sciis certe, ĉu la akompananta galaksio NGC 5195 estas vera akompananto aŭ nur iu alia galaksio pasanta je distanco. Nun, post evoluo de radio-astronomio la interago estas pruvita.
Simuligoj pruvas, ke la strukturo de M51 esta kaŭzita de la transpaso de NGC 5195 trans la centra disko de M 51 antaŭ ĉirkaŭ 500 ĝis 600 milionoj da jaroj. En tiu modelo, NGC 5195 venis de malantaŭe de M51 trans la disko al nia direkto kaj returnis malantaŭen antaŭ nur ĉirkaŭ 50 ĝis 100 milionoj da jaroj. Nun ĝi estas iom malantaŭ M51.
Eksteraj ligiloj
Pli detala foto (kaj multaj aliaj de Hubble)je http://hubblesite.org/gallery/album/galaxy_collection/pr2005012a/
Bern Europaplatz (stacidomo)
Bern Europaplatz (antaŭe nomita Ausserholligen SBB) estas fervoja stacidomo en Berno, Svislando.
Coutarnoux
Coutarnoux estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 106 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Coutarnoux etendiĝas sur 8.68 km², kaj havis 106 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 12 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre-Charles Capo, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Coutarnoux apartenas al la kantono de L'Isle-sur-Serein, kies ĉefurbo estas L'Isle-sur-Serein. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Memoraĵoj de Sinmortiginto
Memoraĵoj de Sinmortiginto estas verko atribuata al la spirito Camilo Cândido Botelho, plumnomo de Camilo Castelo Branco. Ĝi estas psikografiita de Yvonne do Amaral Pereira; ĝin Esperantigis Affonso Soares. La spirita aŭtoro prezentas memmortigon kiel gravan malobeon al la leĝo de Dio, kaj montras, ke Esperanto estas parto de la Dia plano por la progreso de la homaro. Laŭ la libro, Esperanto estas instruata en grava universitato de la transmondo. Sur la fronto de tiu universitato legeblas la moton: "Nur unu lingvo, nur unu flago, nur unu paŝtisto".
Obergerlafingen
Geografio
Obergerlafingen situas en la Svisa Mezlando sur la flotebenaĵo de la rivero Emme, ses kilometrojn sudsudoriente de la kantonĉefurbo Soloturno. Al la komunumo apartenas kroma la vilaĝo Obergerlafingen la setlejoj Gerkmatten, kaj Obere Säge. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,52 km², de kiuj 19% estas kovritaj de arbaro, 50% servas por agrikulturo kaj 20% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Obergerlafingen limas en nordo al Gerlafingen, en nordoriento al Kriegstetten, en oriento al Recherswil, en sudo al Koppigen (BE), kaj en okcidento al Zielebach (BE).
Trafiko
Tra la komunumo pasas kantona vojo de Biberist al Koppigen, kiu konektas la kantonajn ĉefvojojn 12 en nordo kun la kantona ĉefvojo 1 en sudo. Ĉe la orienta limo de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la plej proksima alveturejo situas nordoriente apud Kriegstetten. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la soloturna buslinio n-ro 2 de Zielebach al Bellach.
Ferrières - Fontenay (stacidomo)
Ferrières - Fontenay (plennome Ferrières-en-Gâtinais - Fontenay-sur-Loing) estas franca stacidomo sur linio -  situanta en  Fontenay-sur-Loing, apud Ferrières-en-Gâtinais, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio R de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Samatzai
Samatzai estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barrali, Donorì, Guasila, Nuraminis, Pimentel, Serrenti (MD) kaj Ussana.
Ruhla
Ruhla estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Longan tempon ĝi famiĝis pro la fabrikado de horloĝoj. En la kvartalo Thal iam staris Burgo Scharfenberg; ĝi postvivis nome je Kastelo Neuscharfenberg.
Trafiko
Inter 1880 kaj 1967 ekzistis fervojlinia korespondado pere de Ruhla-fervojlinio ĝis Wutha.
Ruhla konsistas krom la urbo Ruhla mem ankaŭ el la municipoj Thal kaj Kittelsthal. Inter 1253 kaj 1536 funkciis en Thal klostro de la Vilhelmanoj.
27532 Buchwald-Wright
27532 Buchwald-Wright estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 5:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Charles von Buchwald-Wright, Administranto de Informadikaj Sistemoj kaj Retoj de la Observatorio Lowell. Li bontenas infrastrukturojn por pli ol 100 personoj, de la sciencistoj ĝis la inĝenieroj kaj edukistoj. Li ankaŭ certigas glatan funkcion de la kalkulaj risurcoj nemalhaveblaj por funkciigi la teleskopojn.
Bob Hunter
Robert (Bob) HUNTER (naskiĝis la 13-an de oktobro, 1941, mortis la 2-an de majo, 2005) estis kanada ĵurnalisto, aŭtoro kaj politikisto. Li estis unu el la fondintoj de la organizaĵo Greenpeace en 1971.
Vivo
Naskiĝinte en St. Boniface, Manitoba, li pasigis sian junaĝon en Winnipeg auf. En la jaro 1960 li eklaboris en Vancouver en fabriko, sed samjare li revenis al Winnipeg, kie li komence laboris ĉe Burns & Company Packing House. Por gajni monon li sen la necesa licenco vendis enciklopediojn - oni kaptis lin kaj li devis pasigi unu nokton en malliberejo. Poste li laboris por la gazeto Winnipeg Tribune, komence nur kiel kopiisto.
Vojaĝante al Eŭropo (Parizo kaj Londono) li renkontis Zoe RAHIM, kiu tiutempe aktivis en la movado kontraŭ nukleaj armiloj. La paro geedziĝis, filo naskiĝis.
Iom poste la familio transloĝiĝis al Vancouver, kie la dua ido naskiĝis. En 1968 Hunter publikigis sian unuan libron, la novelon Erebus. Pro ĝi li gajnis nomumon al la premio Governor General's Award, kaj li rajtis labori kiel kolumnisto por la gazeto Vancouver Sun.
Li eksciis en 1971, malmultaj kuraĝaj junuloj volis proksimi per ŝipeto la nuklean ekperimentan bazon de la usona armeo, Amichitka en Alasko. Li pensis partopreni kiel raportisto, sed pli poste li iĝis aktiva partoprenanto kaj restis 45 tagojn sur la ŝipeton. La soldatoj de la usona armeo kompreneble baris la proksimiĝon, sed la ago akiris internacian eĥon. La kuraĝan agon kronis sukceso, ĉar la atomekspolodoj ĉesis tie.
?En 1971 li kune kun Patrick Moore, David Mctaggart kaj Paul Watson fondis Greenpeace. ?
Listo de kampadejoj en Hungario
Kompleta listo de kampadejoj en Hungario, parenteze estas nombroj de la kampadejoj.
Bob Hunter
Vivo
Ekde 1975 li dum du jaroj estis prezidanto de tiu ĉi organizo.
Hunter skribis siajn ideojn kaj la fondiĝan historion de la movado en 1978, en la libro de Batalantoj de Ĉielarko (Warriors of The Rainbow). De tie venas la nomo de la fama ŝipo de Greenpeace, la Rainbow Warrior, kiun eksplodigis la franca sekreta servo en 1985 ĉe la marbodo de Nov-Zelando, tiel barante la protestadon kontraŭ la atombombaj eksplodoj ĉe la  pacifika koral-insuloj.
Hunter forlasis la asocion en 1981 por dediĉi sian tempon por la verkado, sed plu partoprensi en la agoj de Greenpeace. Li eĉ fondis "eklezion", Eklezio de la Tuta Mondo (Whole Earth Church).
En la jaro 1988 li ekloĝis en Toronto, kie li fariĝis raportisto por la televid-firmao City-TV kaj kolumnisto por Eye Magazine. Pro sia verko Occupied Canada li en 1991 gajnis la premion Governor General's Award, la plej altan literaturan distingon de Kanado.
La magazino TIME elektis Hunter en 2000 unu el la dek plej eminentaj medioprotektantoj de la 20-a jarcento. En 2001 li kandidatiĝis por la Ontario Liberal Party.
Bob Hunter mortis en Toronto, Ontario de kancero.
Edoma lingvo
La edoma lingvo estis kanaana lingvo, tre simila al la hebrea, parolata de la edomanoj en la hodiaŭa sudokcidenta Jordanio kaj partoj de la hodiaŭa Israelo dum la 1-a jarmilo b.k.e..
Ĝi estas konata nur per tre malgranda tekstaro. En fruaj tempoj, ĝi ŝajne estis skribita kun formo de la fenica alfabeto. Tamen, en la 6-a jarcenta BC, ĝi adoptis la aramean alfabeton. Dume, arameaj aŭ arabaj radikoj kiel whb ("donis") kaj tgr ("komercisto") eniris la lingvon; whb fariĝis ofta precipe en propraj nomoj.
Kiel la moaba, ĝi retenis la ingenran finaĵon -t en la absoluta stato (kiu mankas en la hebrea).
Laŭ Glottolog, referencanta Huehnergard kaj Rubin (2011), la edoma ne estis aparta lingvo sed hebrea dialekto.
Dizellokomotivo
Dizellokomotivo estas tipo de fervoja lokomotivo en kiu la ĉefe movilo estas dizelmotoro. Oni disvolvigis diversajn tipojn de dizellokomotivo, kiuj diferencas ĉefe en la rimedoj per kiuj la mekanika energio estas transmisiita al la kondukaj radoj.
Bassem Youssef
. Li estas gastiganto de la satira televida programo El Bernameg ("La Programo") de la CBC. La amaskomunikiloj komparis lin al Jon Stewart, kies programo The Daily Show inspiris lin, ,.
Biografio
Li naskiĝis en Kairo la. Li vivas en Kairo kun sia edzino Hala kaj sia filino Nadia. Kiam li ne laboras por El Bernameg li laboras kiel kardiologo. En 2011 en Tahrir-placo li kuracis plurajn revoluciulojn.
Kubo Sadaĵiro
KUBO Sadaĵiro (-roo) aŭ KUBO Sadazirô (antaŭe: Okonogi) (naskiĝis la 12-an de majo 1909 en Asikaga, Totigi-ken; mortis la 31-an de oktobro 1996 en Moka, Japanio) estis japana esperantisto, granda mecenato.
Li estis esperantisto de 1927, li estis jam en 1943 estrarano de Japana Esperanto-Instituto, poste dum multaj jaroj ĝia diverspostena oficialulo, kaj fine ĝia prezidanto.
Enciklopedio de Esperanto (1933) pri li skribis: ''KUBO Sadaĵiro (-roo) (antaŭe: Okonogi), japano, studento de pedagogio en Imperia Univ. de Tôkyô. E-isto de 1928. Agema konsilanto de JEI; UEA-del.''
Kisberény
Kisberény [kiŝberEnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Fonyód. Paro de Kisberény estas Nagyberény. Kis signifas: malgranda.
Situo
Kisberény situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo. Lengyeltóti troviĝas 5, Fonyód kun Balatono 15, Balatonfenyves 20, Marcali 25, Igal 29, Kaposvár 39, Pécs 103, Budapeŝto 157 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332 laŭ tiama hungara ortografio "Beren". Vilaĝservoj - estas la municipa administracio kaj migra poŝto.
Turingio-halo
La Turingio-halo (germane: Thüringenhalle) estas multfunkcia festhalo por diversaj aranĝoj en la turingia ĉefurbo Erfurto (Germanujo; Werner-Seelenbinder-Straße nr. 2).
Proksime estas la Stadiono Steigerwald kaj la finstacio de tramoj.
Historio
En la halo okazis la manpilkaj mondaj ĉampionadoj por viroj en 1958 kaj en 1974. En 1954 ludis tie ĉi la konkurantoj de la "Antaŭkonkurantaro A" kaj en 1974 estis du aliaj antaŭkonkuroj kaj unu por la sinkvalifikiga rondo (ĉiam temis pri manpilkado).
Aspekto kaj uzo
Temas pri kantilevra halego longa je 80 metroj kaj larĝa je 40 metroj. Ĝis la konstruo de la haloj de la Foiro de Erfurto meze de la 1990-aj jaroj ĝi estis la ununura pli granda halo en la urbo. Sed ankaŭ nun oni uzas ĝin por diversaj aranĝoj, bazaroj aŭ koncertoj.
Siesbach
Siesbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hățăgel
Hățăgel [həcəĝel] (hungare: Hacazsel, germane: Klein-Hötzing) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Hațeg.
En 1910 ĝi havis 399 loĝantojn (rumanoj); en 1992 301 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1447. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Densuș.
Magdolna Szakács Nagy
Magdolna SZAKÁCS NAGY [saka:ĉ nadj] estas rumania hungara agronomino. Ŝi naskiĝis en Bățanii Mari la 23-an de decembro 1948.
Biografio
Magdolna Szakács Nagy diplomitiĝis en Agrikultura Altlernejo de Kluĵo (1971), kaj ŝi doktoriĝis en 1997.
Sierra Nevada del Cocuy
La Sierra Nevada del Cocuy Chita aŭ Nacia Natura Parko Güicán (aŭ Sierra Nevada de Chita aŭ Sierra Nevada de Güicán, Parque Natural Sierra Nevada del Cocuy Chita aŭ Güicán estas nacia parko kaj serio de altaj teroj ene de la montaro Orienta Kordilero en Andoj de Kolombio.
Sierra Nevada signifas en la hispana Neĝokovrita Montaro.
Neĝopintoj
La parka areo enhavas kelkajn altajn pintojn kovritaj je neĝo:
Pan de Azúcar (Sukerpano, 5120 m), Diamante (Diamanto, 4800 m), Púlpito del Diablo (Diabla Ambono, 5100 m), Toti (4800 m), Portales (4800 m), Cóncavo (5200 m), Concavito (5100 m), San Pablines Suda (5180 m) kaj Norda (5200 m), Ritacuba Blanco (5330 m), Picacho (5030 m), Puntiagudo (5200 m), Ritacuba Negro (5300 m), Castillo (5100 m), pinto sennoma (5000 m), Sirara (5200 m).
6.43333°N, -72.28333°W
Karneado
Karneado (greke: Καρνεάδης; latine: Carneades; ‏ 214a.K. - 129 a.K.) estis greka filozofo, kaj eble la plej elstara estro en la skeptika periodo de la platona akademio en antikva Grekio.
Vivo
Karneado naskiĝis en la greka urbo Kireno, Cyrene) en Nord-Afriko (nun en Libio). Li translokiĝis al Ateno kaj estis studento de la saĝuloj de la stoika skolo, inkluzive de la filozofo Diogeno de Babilono (240 a.K. - 150 a.K.) kun kiu li studis la teorion de logiko. Li studis kaj esploris la verkojn de Krizipo de Soli kun la celo refuti ilin. Poste li aliĝu al la Platona Akademio, kies filozofoj estis atakitaj de la stoikaj filozofoj. En 155 a.K. post la morto de la geniulo, Karneado estis elektita estro de la akademio. Li estis la kvara en la ĉeno de akademiaj estroj post Arkesilao. Lia filozofia kapablo kaj retorikemo kiel parolanto reestigis al sia iama gloro la kronon de platona akademio.
Liaj instruoj
Karneado estas unu el la plej skeptikaj en greka filozofio. Li batalis la opiniojn de ĉiuj filozofoj el ĉiuj frakcioj kaj fluoj, kaj esprimis siajn opiniojn en negativa maniero, asertante ke nenio povas esti konata kun certeco. Li mem verkis nenion, kaj ĉio, kion ni scias pri liaj instruoj, originis de Klitomaĥo, kiu estis lia disĉiplo kaj amiko. Karneado helpis al ateismo kaj opiniis ke la mondo estis kreita hazarde.
Tamen la homo devas vivi laŭ certaj reguloj. Ni devas esti gvidataj de tio, kio ŝajnas al ni pli proksima al la vero. Tial, kvankam nenio povas esti deklarita tute vera, ĝi povas esti kontrolita ĝis certa grado de probableco.
Karlo la 6-a (Francio)
Karlo la 6-a de Francio (naskiĝis la 3-an de decembro 1368 en Parizo, mortis la 21-an de oktobro 1422), kromnomita Karlo la Plejamata kaj sekve Karlo la Freneza (franclingve Charles VI le Bien-Aimé aŭ le Fol) estis la reĝo de Francio ekde 1380 ĝis 1422. Li estis la filo de la reĝo Karlo la 5-a la Saĝa kaj de Johana de Burbono.
Karlo estis la kvara reĝo de la Valois-branĉo de la kapetida dinastio. Lia reĝado situas kore de la Centjara milito kontraŭ Anglio. Li restis fama pro sia kreskinta frenezeco, kiu signife malhelpis Francion dum la milito.
Rela transporto
Rela transporto aŭ Fervoja transporto estas rimedo de transporto de pasaĝeroj kaj varoj, per radenhavaj veturiloj funkciantaj sur reloj. Ĝi ankaŭ estas ofte prisignita kiel trajnotransporto. Kontraste al ŝoseotransporto, kie veturiloj simple veturas sur preta surfaco, fervojveturiloj estas unudirekte gvidataj sur la trakoj sur kiuj ili funkcias. Trako kutime konsistas el ŝtalaj reloj instalitaj sur ŝpaloj aŭ dormantoj kaj balasto, sur kiuj la rulaĵo, kutime ekipita per metalradoj, moviĝas. Tamen, ankaŭ aliaj varioj estas eblaj, kiel ekzemple slabtrako kie la reloj estas fiksitaj al betona fundamento ripozanta sur preta subgrundo.
Rulaĵo en fervojaj transportsistemoj ĝenerale havas pli malaltan frikcireziston kiam komparite kun aŭtovojaj veturiloj kaj la pasaĝeroj kaj ŝarĝvagonoj (ĉaroj) povas esti kunligitaj en pli longajn trajnojn. La operacio estas aranĝita fare de fervoja societo, kiu havigas transporton inter fervojaj stacidomoj aŭ ŝarĝaj instalaĵoj. Potenco estas disponigita per lokomotivoj kiuj aŭ prenas elektran energion de fervoja elektra sistemo aŭ produktas sian propran energiun, kutime per dizelmotoroj. La plej multaj trakoj estas akompanitaj per signalsistemo. Fervojoj estas sekura surtera transportsistemo kiam komparite kun aliaj formoj de transporto. Fervojtransporto estas kapabla je altaj niveloj de utiligo fare de pasaĝeroj kaj ŝarĝo kaj de energiefikeco, sed ofte estas malpli fleksebla kaj pli kapitalintensa ol aŭtovoja transporto estas, kiam pli malaltaj trafikniveloj estas pripensitaj.
La plej antikvaj, hom-transportantaj fervojoj devenas de la 6-a jarcento a.K, kaj Periandro, unu el la Sep saĝuloj de Grekio), estas supozita ĝia inventinto. Fervoja transporto floris post la brita evoluo de la vaporlokomotivo kiel realigebla fonto de energio en la 18-a kaj 19-a jarcentoj. Per vapormaŝinoj, estis eble konstrui ĉeftendencajn fervojojn, kiuj estis ĉefa komponento de la industria revolucio. Ankaŭ, fervojoj reduktis la kostojn de kargado, kaj enkalkulis pli malmultajn perditajn varojn, komparite kun kargo, kiu alfrontis fojan sinkigon de ŝipoj. La ŝanĝo de kanaloj al fervojoj enkalkulis "naciajn merkatojn" en kiuj prezoj variis tre malmulte de urbo al urbo. Studoj montris ke la invento kaj evoluo de la fervojo en Eŭropo estis unu el la plej gravaj teknologiaj inventoj de la fino de la 19-a jarcento por Usono, sen kiu, MEP estintus pli malalta je 7.0% en 1890.
En la 1880-aj jaroj, elektrigitaj trajnoj estis lanĉitaj, kaj ankaŭ la unuaj tramoj kaj rapida transitsistemoj kreiĝis. Komencante dum la 1940-aj jaroj, la ne-elektrigitaj fervojoj en la plej multaj landoj havis siajn vaporlokomotivojn anstataŭigitaj per dizelelektraj lokomotivoj, kaj la procezo estas preskaŭ kompleta antaŭ 2000. Dum la 1960-aj jaroj, elektrigitaj altrapidaj fervojaj retoj estis prezentitaj en Japanio kaj kelkaj aliaj landoj. Aliaj formoj de gvidita tertransporto ekster la tradiciaj fervojdifinoj, kiel ekzemple monorelo aŭ Maglevo, estis provitaj sed vidis limigitan uzadon.
Altruismo
Altruismo (de la antikva franca "altrui" = de aliuloj kaj de la nuna franca "altruisme") kompreniĝas kiel jeno:
La termino altruismo aludas al praktikoj kaj kutimoj tiom kiom filozofia doktrino. Altruismo estas konsiderata kiel virto en kelkaj filozofioj kaj kiel malvirto ĉe aliaj.
Altruismo estas difinita kiel zorgo aŭ malinteresa okupo pri la bonfarto de aliuloj, aŭ male tio mala al egoismo, do eblas paroli pri malegoismo kiel sinonimo de altruismo. Kutime ekzistas diferencaj vidpunktoj pri la signifo kaj atingo de altruismo.
Altruismo en psikologio kaj sociologio
La franca filozofo Auguste Comte stampis la vorton "altruisme" en 1851 kaj tiu estis adoptita poste de aliaj lingvoj. Multaj konsideras sian etikan sistemon (en kiu la ununuraj agadoj etike ĝustaj kaj justaj estas tiuj kiuj klopodas helpi la feliĉon de aliuloj) io ekstrema. Tiu konduto estas tute volonta kaj ties aŭtoro ne antaŭvidas eksterajn memprofitojn.
Altruismo en etologio kaj en evoluisma biologio
Altruismo en etologio kaj sekve en evoluisma biologio estas la modelo de besta konduto, laŭ kiu individuo riskas sian vivon por protekti kaj plibonigi la kondiĉojn de aliaj membroj de la grupo. Preskaŭ ĉiuj tiuj teorioj klarigas onin kiel individuo povas oferi eĉ sian propran survivadon por protekti tiun de aliuloj, kvankam ĉiam aldoniĝas la fakton ke inter la membroj de tiu grupo troviĝu iu membro kiu kunhavu ties samajn genojn. Tiu ĉi estus maniero sekurigi la pludaŭron de la gena kodo. Spite tio, tiu teorio rezultaa nesufiĉa por klarigi la altruisman konduton realigataj al neparencaj individuoj, tio estas kun kiuj oni ne kunhavas genetikan kodon.
Por ekŝpliki la neparencan altruismon, oni asertis, ke en tiuj kazoj la altruisma konduto realiĝas kiam la individuo esperas, ke iamaniere ricevu rekompencon de aliulo aŭ de alia membro de la grupo; aŭ laste kelkaj el la altruismaj kondutoj povas esti rezulto de la neceso de la individuo senti sin akceptita de la grupo, pro senti sin parto el tiu, pro kio nerekte tiu akiras ankaŭ profiton. Tiu koncepto estis proponita de fakuloj kiu esploris la kialojn pro kiuj povus esti evoluinta la malegoisma konduto. Ĝi aplikiĝas ne nur al personoj (psikologia altruismo), sed ankaŭ al animaloj kaj eĉ al plantoj.
Ekzistas, tamen, interpreto de la koncepto de altruismo mala al la antaŭe esprimita. En sia verko La egoisma geno (1976), Richard Dawkins akuzas tiujn tezojn deflankiĝi el la ortodoksa darvinismo kaj proponas, male, koncepton kiu komprenas la evolucon konsiderante la bonon de la individuo (geno), kaj ne tiun de la specio, kiel ĉefa faktoro. Dawkins defendas, ke kio kutime kompreniĝas kiel altruismo, tio estas, la konduto de organismo kiam tiu kondutas tiele, ke ĝi kontribuas pligrandigi la bonfarton de alia simila estaĵo kontraŭ sia propra bonfarto, temus pri altruismo ŝajnindividua'' kaj, pro tio, la mala konduto estus ŝajnindividua egoismo. Tiele, lia forta tezo konsistas je tiu fundamenta leĝo nomita egoismo de genoj kiu eksplikas tiom altruismon kiom individuan egoismon ekde la genetika vidpunkto. Definitive, Dawkins defendas, ke la interpretado ortodokse de la natura selektado darvineska estas tiu kiu imagas ĝin kiel selekto de genoj (gena egoismo), kaj ne kiel selektado de grupoj (altruismo inter individuoj).
NGC 5195
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Altruismo
Apero de altruismo ĉe homoj
Lasta priserĉado pruvas, ke altruismo aperas ĉe la homa estaĵo kiam tiu estas 18monataĝa, same kiel ĉe la ĉimpanzo; kio sugestas, ke la homaj estaĵoj havas naturan tendencon helpi aliulojn. La priserĉado indikadis je la direkto, ke altruismo povis esti evoluinta ekde antaŭ ses milionoj da jaroj ĉe komuna praulo de ĉimpanzoj kaj homoj.
Altruismo ĉe Vikipedio
Alia priserĉado konstatis, ke plejparto de "vikipediistoj" alportas fidindan informon en tiu enciklopedio, nur por helpi la disvastigon de la kono kaj de la informo.
Alfredo Sánchez Monteseirín
Alfredo Sánchez Monteseirín, naskita la 25-a de septembro 1957, estas hispana politikisto, urbestro de andaluza ĉefurbo Sevilo ekde 1999 ĝis nun.
Li naskiĝis en La Rinconada, malgranda urbo apud Sevilo.
Kota Mizunuma
Kota Mizunuma (水沼 宏太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Tochigi SC, Sagan Tosu, FC Tokyo kaj Cerezo Osaka.
Endenich
Endenich estas urboparto de la germana federacia urbo Bonn ekde 1904 kun nuntempe ĉ. 12.000 loĝantoj.
Historio
La vilaĝo Endenich estis fondita en la 8-a jarcento p.K., la unua mencio venas el al jaro 804: "Villa quae vocatur Antiche" (ĉe la vilaĝo, kiu nomiĝas "Antiche" (Endenich)).
La plej fama Endenich-ano estis Robert Schumann, kiu loĝis en la hodiaŭa Robert-Schumann-domo en la Magdalenen-strato. Li mortis la 29-an de julio en 1856 en la "Richarz'schen Heilanstalt", en la hodiaŭa Sebastian-strato en Endenich.
En la urbo mortis MUNKÁCSY Mihály, elstara hungara pentristo.
En la norda parto de Endenich staras ekde 1972 la Max-Planck-Instituto por Radioastronomio.
Andaluza naciismo
Andaluza naciismo estas la naciismo de Andaluzio, en Hispanio.
Tiu movado defendas, ke Andaluzio estas nacio en Eŭropo.
La gravaj partioj de tiu naciismo estas: kaj aliaj partioj malgrandaj kaj sendependendismaj kiel Nación Andaluza aŭ Asamblea Nacional de Andaluzía.
Tamen ekzistas aliaj asociacioj memnomataj naciistaj, kiel la Sindicato de Obreros del Campo, la Colectivo de Unidad de los Trabajadores-Bloque Andaluz de Izquierdas aŭ la sendependentista junulara asocio Jaleo!!!
Cumbal
Cumbal aŭ Kumbalo estas stratovulkano situa en la Departemento Nariño, Kolombio. Ĝi estas la plej suda historie aktiva vulkano de Kolombio.
La vulkano estis la loko de la fal-akcidento de la aviadilo de la flugo TAME 120, kiu falis kontraŭ unu el ties montetoj dum la alproksimiĝo al Tulcán la 28an de Januaro, 2002. Ne estis survivantoj.
Alfred Griffin
Alfred GRIFFIN (naskiĝis la en Liverpool; mortis en la 1930-aj jaroj) estis angla esperantisto kaj kontisto. Li estis prezidanto aŭ sekretario de multaj publikaj bonfaraj societoj. Li esperantistiĝis en 1905. Li estis la unua esperantisto en urbo St. Helens. Li fondis grupon kaj federacion lokajn.
Jaleo!!!
Idealoj
Ĝiaj militantoj povas havi propajn idealojn, ene de la maldekstra kontraŭsistemo kaj la andaluza naciismo.
Kelkaj idealoj estas:
Ines Thomas Almeida
Ines Thomas Almeida (* 11 junio 1982 en Sankta Domingo, Dominika Respubliko) estas portugal-dominika lirika kantisto ( Mezosoprano) nuntempe vivante en Berlino kaj Lisbono.
Vivo kaj kariero
Ines Thomas Almeida estis naskita en la Dominika Respubliko kaj kreskis en Portugalio kiel dulingva kaj kun duobla nacieco. Post studado de Piano en Lisbono ŝi eniris la Universitato de Évora por studi Kantadon, kie ŝi estis dufoje premiita "Plejbone Studento de lan Universitaton" en du sinsekvaj jaroj.
Ŝi tiam moviĝis al Germanio kaj studis Kantadon kun Klaus Häger ĉe la Rostock Universitato de Muziko kaj Teatro, diplomiĝis tie en 2007. Kiel membron de la Opero Studio ŝi prezentis plurajn rolojn, kiel ekzemple ĉefrolo en Orfeo-Red Eŭridikon de Christoph Willibald von Gluck kaj Zia Principessa en Suor Angelica de Giacomo Puccini. Ŝi ankaŭ prenis masterclases kun Teresa Berganza, Krisztina Laki, Hanna Schwarz, Jill Feldman, Claudia Eder kaj Norman Shetler. Ŝi ankaŭ rezultis kiel solisto en multaj koncertoj en Germanio.
145545 Wensayling
145545 Wensayling estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la ĉina astronomo Ye Quan-Zhi kaj de la tajvana astronomo Yang Tingzhang elde la Observatorio de Lulin en kantono Nantou (Tajvano).
Ines Thomas Almeida
Vivo kaj kariero
En 2008 ŝi estis premiulo de la International Singing Contest Kammeroper Schloss Rheinsberg (Internacia Kantanta Konkurso Kammeroper Schloss Rheinsberg) , kiun partoprenis pli ol 450 kandidatoj de 40 landoj. Kiel premiulo ŝi kantis en multaj produktadoj ĉe la Schloss Rheinsberg Opero. Ŝi ankaŭ rezultis en la "Rheinsberger Sängernacht" kun Arioj de la Opero Carmen de Georges Bizet. Ŝi estas stipendiotenilo de la Yehudi Menuhin Live Music Now Foundation.
145545 Wensayling
Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Ines Thomas Almeida
Vivo kaj kariero
En februaro 2009, invitita de la Ambasado de la Dominika Respubliko en Portugalio, ŝi prezentis kun granda sukceso la recitalon Poema en Forma de Canciones ĉe la Palácio Foz en Lisbono kun artokantoj de iber-amerikaj komponistoj.
145545 Wensayling
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Sayling Wen (1948 – 2003), nelacebla edukisto kaj promocianto de la socia laboro, kiu estis kerna en la establo de komputila reto por retlernado en lernejoj de multenombraj vilaĝoj en Tajvano, Ĉinio kaj Azio.
Ines Thomas Almeida
Vivo kaj kariero
Ŝi rezultas regule en Portugalio, en la Dominika Respubliko kaj en Germanio. Ŝi kantas ne nur la klasikan repertuaron de opero kaj German Lied, sed ankaŭ artokantojn de iber-amerikaj landoj kaj portugala Fado.
Bern Europaplatz (BLS) (stacidomo)
Bern Europaplatz (antaŭe nomita Ausserholligen GBS) estas fervoja stacidomo en Berno, Svislando.
Grand site de France
Grand site de France ( Granda loko de Francio) estas oficiala franca marko, atribuita de ministerio pri Ekologio, daŭriva Evoluigo kaj Energio, kiu celas promocii bonan tenadon kaj valorigon de francaj klasitaj naturaj lokoj kun granda fameco kaj tre forta vizitado. Tiu reglamento estas integrita en Code de l’environnement ekde leĝo Grenelle 2 de la enhavanta nacian engaĝo pri medio.
Kvankam oficialaj nomoj estas protektitaj per leĝo, kiu reglamentas ilian uzon, la nomo grand site de France estis tamen registrita en 2002 de la franca ministro (Roselyne Bachelot) kiel komerca marko ĉe INPI.
Tiu marko estas atribuata al loka organizaĵo komisiita pri konservado kaj valorigo por 6-jara renovigebla periodo, sed ĝi povas esti reprenita kaze de manko.
Reto de grandaj lokoj de Francio estas asocio, kiu arigas kaj organizaĵojn regantajn markitajn lokojn, kiuj solaj povas uzi la oficialan simbolon, kaj organizaĵojn agantajn por iutage meriti tiun markon.
Akiro de la marko
kodo pri medio (Art. L. 341-15-1 2), starigas kriteriojn por akiri la markon.
Ĝi devas estis bonstata, restaŭrita se necesas kaj regata kun obeo al identeco de la loko kaj de la « spirito de la loko ». La reganto de la loko devas kombini akceptadon de vasta publiko, protekton de la pejzaĝo kaj biodiverseco, kaj certigi ekonomiajn kaj socialajn profitojn al la regiono, kie ĝi situas.
La marko "Grand Site de France" estas atribuata fine de procezo kun pluraj ŝtupoj. Unue, la prezidanto de la reganta strukturo faras oficialan peton al ministro pri ekologio, pere de la regiona prefekto. Poste, la kandidata dosierujo iras por opinio al departementa komisiono pri Naturo, Pejzaĝoj kaj Lokoj (CDNPS), poste al Supera Komisiono pri Lokoj, Pejzaĝoj (CSSPP). Tiam Reto de Grandaj Lokoj de Francio donas sian opinion. Fine, la marko estas atribuata per minsieria decido al la administra organizaĵo, kiu faris tiun peton. Tiu ĉi estas subskribita de la ministro komisiita pri lokoj kaj publikigita per Oficiala Bulteno pri Medio.
Nuntempa kreaĵo por simboli la valorojn de la marko
Écoutez le Monde ( Aŭskultu la mondon) estas artverko farita de skulptisto Bernard Dejonghe en 2005 post peto de Reto de Grandaj Lokoj de Francio. Tiu verko el masiva vitro simbolas la valorojn de tiu marko. La ĉeesto de tiu nuntempa skulptaĵo en la markitaj grandaj lokoj, kiel klarigas la artisto: "Tio estas por certigi nian estontecon transdonante nian historion, tio estas afero de niĉiuj, vizitantoj, loĝantoj…". Bernard Dejonghe precizigas ke " tiu objekto devis esti el vitro, kies pureco montras la kvaliton de la lokoj, ties fragilecon kaj malkaŝon de ilia regado".
Harkort'sche Fabrik
La Harkort'sche Fabrik, eo: Harkort-a Fabriko estis fabriko de la feraĵofabrika familio Harkort en Hagen (Germanujo).
Historio
La fabriko en Hagen-Haspe estis fondata mallonge post 1800 de Johann Caspar Harkort la 4-a (1753–1818), patro de Friedrich Harkort, kiu estis pioniro de la Ruhr-Regiono. En la unua triono de la 19-a jarcento la fabriko produktis pli malgrandajn forĝo- kaj gisferajn produktojn kiel ekzemple hak-, pik- kaj pafarmilojn, kirasojn, laborilojn, serurojn, kuirilojn kaj ĉarojn. En la jaro 1818 la entrepreno eniĝis en la posedon de Johann Caspar Harkort la 5-a. Tiu ĉi ŝanĝis la fabrikon en industrian entreprenon, kiu ekde 1840 produktis interalie aksojn kaj radojn por la fervojo.
En 1850 la nevo deFriedrich Harkort, Johann Caspar Harkort la 6-a (1817–1896), transprenis la fabrikon kaj specialiĝis pri spezialisierte sie auf ŝtalo- kaj pontokonstruo. La fabriko rapide fariĝis tro malgranda, kaj Johann Caspar Harkort la 6-a translokis la produktejon dek jarojn pli malfrue al la Rejno ĉe Duisburg, kie oni liveris ekde 1863 pretajn ponterojn.
Okaze de la monda ekspozicio 1873 en Vieno Harkort starigis sub la direktado de der Johann Caspar Harkort la 5-a la rondplanan ekspozicidomon Rotunde. La ŝtaltraba konstruaĵoj havis kupolan alton da 84 metroj, la baza diametro estis 108 metroj. La Rotunde estis siatempe la kun distanco plej granda kupolo de la mondo. Jam antaŭe Johann Caspar Harkort la 5-a estis konstruinta en la jaro 1870 per sia entrepreno fervojponton trans la Danuba Kanalo. En 1898 oni nomis straton laŭ li en Vieno-Leopoldstadt (Harkortstraße).
La Harkort’sche Fabrik ricevis siajn karboliveraĵojn ekde 1829, la jaro de la ekfunkciado de karbofervojo, el Minejo Trappe. Per la translokado de la iama fabriko forfalis tiuj ĉi transportoj. La fervojo nun estas malfunkciita kaj -konstruata.
Kiel ununura domo de la Harkort'schen Fabrik konserviĝis la nun monumentprotektata maŝinhalo, kiu estis riparata en 1990. En la ankoraŭ restinta domo troviĝas ekde 1994 la produktejo de lignaĵisto. Apuda bierfarejo estis translokata en la liberaeran muzeon je Hagen. Harkort'sche Fabrik estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.
Preĝejo Sankta Johano la Evangeliisto (Eger)
Servita preĝejo de Sankta Johano la Evangeliisto kaj Dolorplena Patrino estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Eger.
Historio
En Eger servitanoj alvenis en 1698 post la turka dominado por reorganizi la katolikismon. Tiu preĝejo estis konstruita inter 1728–1733, oni parte profitis ankaŭ iaman moskeon kaj lernejon (la turo pretiĝis nur en 1754). La ordeno rearanĝis la pilgrimadon, la preĝejo estas ankaŭ nun konata pilgrimloko. La lasta renovigo okazis en 1977.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sur stratangulo kaj konsistas el preĝejo kaj abatejo. Ĝi havas unusolan kvadratan turon en centro de la fasado, sube estas la enirejo. Iom apude 2 skulptaĵoj en niĉoj situas: Sankta Francisko kaj Sankta Pellegrin faritaj en 1763. Interne tuj estas videblaj lignaj skulptaĵoj pri Sankta Johano la Evangeliisto kaj Sankta Maria. La ĉefaltara bildo pri Sankta Johano la Evangeliisto pretiĝis en 1828, sed la ligna altaro mem en la 18-a jarcento. Tie situas lignaj skulptaĵoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) kaj Stefano la 1-a (Hungario). La navo havas ankaŭ flankajn altarojn. En niĉo kovrita per vitro oni metis skulptaĵon Pieta.
Abatejo
La abatejo estis finkonstruiita en 1738. Ĝi havas copfan stilon. Interne oni pentris 2 famajn freskojn en 1779.
János Dengi
DENGI János estis hungara verkisto, pedagogo naskita en Nagybánya la 28-an de novembro 1853 kaj mortinta en Lugos la 20-an de decembro 1903.
Kariero
János Dengi finis en la Universitato de Budapeŝto. Li instruis de 1876 en Debreceno, de 1880 en Ŝoprono, en 1881 en Lugos, poste inter 1892 kaj 1901 li estis lernejinspektisto de departemento Krassó-Szörény. Li aperigis plurajn poemvolumojn, literaturhistori- kaj lingvistiktemajn studojn, lernolibrojn.
Samugheo
Najbaraj komunumoj estas.