cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ismail Omar Guelleh
En la prezidanta baloto de 2005 li sen kontraŭa kandidato gajnis per praktike 100 procentaĵoj de la voĉoj. Ankaŭ la parlamentajn balotojn de 2003 kaj 2008 la politika alianco  Union pour la Majorité Présidentielle  (Unio por Prezidanta Plimulto), gvidata de la ŝtata partio RPP, gajnis per laŭdire absolutega plimulto, tiel ke la alianco havas ĉiujn seĝojn en la nacia asembleo. Tiu institucio en aprilo 2010 unuanime laŭleĝigis konstitucian ŝanĝon, laŭ kiu Ismail Omar Guelleh rajtas triafoje elektiĝi ŝtata prezidanto.
Ángel Arquillos
Ángel  (naskiĝinta la ) en la urbo Linares (Provinco Ĥaeno) estas hispana esperantisto kaj poeto. Li loĝas en Málaga.
Li estas prezidanto de la Andaluzia Esperanto-Unuiĝo. Dum 2008-2009 kaj ekde 2013 li ĉefredaktoras Boletín, la organo de la Hispana Esperanto-Federacio kaj ankaŭ Gazeto Andaluzia por la Andaluzia Esperanto Unuiĝo. Ekde novembro 2020 li estas la prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio.
La Serre-Bussière-Vieille
La Serre-Bussière-Vieille estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 124 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Ángel Arquillos
Li estis kun-organizanto de pluraj renkontiĝoj, inter kiuj, inter 2015 ĝis 2018, la Internacia Esperanto-Semajno de la Kulturo kaj Turismo, kaj plej laste la samtempaj 78-a Hispana Kongreso de Esperanto kaj 71-a kongreso de IFEF, kiuj okazis en Malago, Andaluzio, en majo de 2019.
La Serre-Bussière-Vieille
Geografio
La Serre-Bussière-Vieille etendiĝas sur 14,41 km², kaj havis 124 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Serre-Bussière-Vieille situas je alteco de 613 metroj.
Ángel Arquillos
Verkoj
En esperanto
La Serre-Bussière-Vieille
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Denise Giraud-Lajoie, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Ángel Arquillos
Verkoj
En la hispana
La Serre-Bussière-Vieille
Monumentoj
La dolmeno "Pierre Soupèze" havas la formon de tablo kaj estas klasifikita kiel Monumento historia.
Administrado
La Serre-Bussière-Vieille apartenas al la kantono de Chénérailles, kies ĉefurbo estas Chénérailles. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Höckendorf
Höckendorf ĝis la fino de la jaro 2012 estis memstara komunumo en Germanio, ekde la 1-a de januaro 2013 temas pri parto de la kunigita komunumo Klingenberg (Saksio). Ĝi troviĝas en la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de decembro 2015 la komunumoparto havis 1344 loĝantojn.
Harmona meznombro
En matematiko, harmona meznombro estas speco de meznombro aŭ centra dispozicio de aro de nombroj.
La harmona meznombro H de pozitivaj reelaj nombroj x1, x2, ..., xn estas la inverso de aritmetika meznombro de inversoj de la fontaj nombroj:
Ekzemple harmona meznombro de nombroj 5 kaj 20 estas
kaj harmona meznombro de nombroj 2, 2, 5, 7 estas
Harmona meznombro estas ĉiam inter minimumo kaj maksimumo de la datumaro:
kie la egalecoj estas se kaj nur se ĉiuj membroj de la datumaro estas egalaj inter si.
Por ĉiu datumaro, la harmona meznombro estas malpli granda ol aŭ egala al la geometria meznombro de la datumaro; kaj la geometria meznombro de datumaro estas malpli granda ol aŭ egala al aritmetika meznombro de la datumaro. La ĉiuj tri meznombroj estas inter si egalaj se kaj nur se ĉiuj membroj de la datumaro estas egalaj inter si.
Harmona meznombro estas la speciala okazo M-1 de la potenca meznombro. Harmona meznombro estas la ĝeneraligita funkcia meznombro kun inverso kiel la funkcio, f(x) = 1/x.
Pro tio ke la harmona meznombro de aro de nombroj emas forte al la plej malgrandaj eroj, ĝi komparite al la aritmetika meznombro, malpligrandigas influo de la grandaj eroj kaj pligrandigas influon de la malgrandaj eroj.
Pondita harmona meznombro
Se estas ankaŭ aro de pondnombroj w1, w2, ..., wn asociita kun la datumaro x1, x2, ..., xn, do la pondita harmona meznombro estas La simpla harmona meznombro estas la speciala okazo en kiu ĉiuj pondnombroj wi egalas al 1.
Harmona meznombro de du nombroj
Por la speciala okazo de du nombroj x1 kaj x2, la harmona meznombro povas esti skribita kiel
En ĉi tiu okazo la harmona meznombro estas rilatanta al la aritmetika meznombro kaj la geometria meznombro  kiel
Tiel la geometria meznombro de du nombroj estas geometria meznombro de aritmetika meznombro kaj harmona meznombro de la fontaj nombroj.
Ekzemploj
En certaj situacioj la harmona meznombro donas la veran mezan efikan valoron de kelkaj nombroj.
Ekzemple, se veturilo vojaĝas certan distancon je rapido x (ekzemple 60 kilometroj en horo) kaj tuj poste la saman distanco je rapido y (ekzemple 40 kilometroj en horo), tiam ĝia entuta efika rapido estas la harmona meznombro de x kaj y (48 kilometro en horo), kaj ĝia tuteca vojaĝo tempo estas tia kvazaŭ ĝi vojaĝis la tutan distancon je harmona meznombra rapido. Tamen, se la veturilo vojaĝas dum certa tempodaŭro je rapido x kaj tuj poste la saman tempodaŭron je rapido y, tiam ĝia entuta efika rapido estas la aritmetika meznombro de x kaj y, kiu en ĉi tiu ekzemplo ĝi estas 50 kilometro en horo.
La sama principo aplikas al pli ol du segmentoj. Se la distancoj estas malsamaj, tiam pondita harmona meznombro kun la distancoj kiel pondnombroj devas esti uzata; aŭ se la tempodaŭroj estas malsamaj, tiam pondita aritmetika meznombro kun la tempodaŭroj kiel pondnombroj devas esti uzata.
La sama principo aplikas al pli ol du rezistiloj.
Irena Sendlerowa
Irena Stanisława SENDLEROWA el la familio Krzyżanowska, pseŭdonimo Jolanta (* la 15-an de februaro 1910 en Varsovio; † la 12-an de majo 2008 en Varsovio) naskiĝis kiel filino de pola familio, kiu vivis en la ĉirkaŭo de Varsovio. Ŝia patro estis kuracisto kies klientoj ĉefe estis malriĉaj judoj.
Biografio
Dum la Dua Mondmilito dum la germana sieĝo de Pollando, ŝi vivis en Varsovio kaj laboris por la urba "Sociala Bonfara Sekcio". Ŝi komencis helpi judojn ekde la tempo de la starigo de la Varsovia geto.
En decembro de 1942, la nove kreita Żegota ,Konsilantaro por Helpo al Judoj, nomumis ŝin estri la infanan sekcion. Kiel dungito de la Sociala Bonfara Sekcio, ŝi havis specialan permeson eniri la Varsovian geton, kie ŝi portis stelon de Davido. Ŝi kunlaboris kun infana sekcio de la urba administraro, ligita kun la Centra Bonfara Konsilantaro, pola helpa organizaĵo sub Germana kontrolo.
Arestita en 1943 de Gestapo, ŝi estis severe torturita kaj ricevis mortopunon. Żegota savis ŝian vivon per subaĉeto de Germanaj gardistoj survoje al ŝia ekzekutejo. Dum la tempo en kiu ŝi kaŝiĝis, ŝi daŭrigis labori por la judaj infanoj.
Jolanta estas heroino de la pola Rezistado dum la dua monda milito, mencienda pro ŝia sekreta agado por savi hebreojn persekutatajn de la nazioj okupantaj Pollandon, kaj honorita la kvinan de decembro 1965 per registrado en Yad Vashem de la holokaŭsta muzeo en Jerusalemo kiel justulo inter la nacioj.
Aktivulino de la sekreta movado “Zegota”, ŝi estis profesie sociala asistino kaj kiel tia ŝi havis aliron al la geto de Varsovio, el kiu ŝi sukcesis savige fuĝigi ĉirkaŭ 2500 hebreajn infanojn. Multnombraj la artifikoj uzitaj por fuĝigi infanajn hebreojn: fuĝoj pertrajne, perambulance, tra subteraj tuneletoj, eĉ tra justecpalaco aŭ trakloakrete. Se malfacilis liberigi la infanojn, same malfacilis ilin, poste, loĝigi en urboj kaj trakampare ĉe katolikaj familioj kaj monaĥ(in)ejoj kaj orfejoj: ŝanĝi nomojn, anagrafiajn datenojn, akiri kaj inventi ŝajnigojn, provizi edukadon kaj respekton de la origina kredo de la infano: taskoj faciligitaj de eksplicita katolikismo de Irena kaj ankaŭ de Zegotanoj. La plej originala elpensaĵo: elgetigi perambulance, anstataŭ malsanulojn, gelaktantojn kun apud la ŝoforo hundo bojanta por kovri la evantualajn plorojn de infanoj. Ŝi notadis ĉiujn verajn nomojn apud la falsaj kaj enterigis ene de boteloj kaj marmeladvazetoj, en la espero povi reŭnuigi, iam postmilite, la infanojn al la gepatroj.
Sed la Gestapo malkovris ŝiajn trompaĵojn, ŝin arestis (1943) sen tamen kompreni la vastecon de la savinfana reto: submetita al torturo, Jolanta (nombatale nomata) ne rivelis la ekziston de la “Zegota” kaj ne konigis ŝiajn komplicojn; kondamnita al morto, ŝi sukcesis fuĝi helpe de la pola sekreta Rezistado.
Sed ŝia agado estis remalkovrita kaj konigita al la granda publiko en 1999 danke al 4 studentinoj de la usona urbo Uniontown, en Kansas, kiuj enscenigis teatran spektaklon “La vivo de ladskatolo”, kiu portis al la internacia atento la alidediĉitan historion de Irena Sendler.
Ĉiam en Usono, en la venonta (2010) printempo oni povos spekti filmon pri Irena, pri kiu Ana Mieszkowska (aŭtorino de iuj volumoj pri elstaraj polaj virinoj), nun proponas biografion de Irena kun prefaco de Moni Ovadia.
Flago de Montano
La flago de Montano (subŝtato en Usono) konsistas el la bildo de la ŝtata blazono de Montano en la centro de blua kampo. En la blazono, plugilo, ŝovelilo kaj pioĉo kuŝas en tipa kamparo de Montano fronte al la Grandaj Akvofaloj de rivero Misuro. Rubando enhavas la ŝtatan moton, Oro y plata ("oro kaj arĝento" en la hispana). La nuna flago estis adoptita en 1905, kaj la vorto Montana super la blazono estis aldonita en 1981. En 1985, la flago estis ree modifita por specifigi la uzatan skbrib-fonton Montana.
Centipelio
Centipelio (reticulum) estas la unua stomaka poŝo en la remaĉula stomako de remaĉuloj, nomata ankaŭ retostomako pro sia reta aspekto. Oni povas konsideri ĝin kiel malgrandan parton de la rumeno.
Kiam ŝafoj aŭ aliaj remaĉuloj paŝtas, vegetalo estas maĉata al amaso nome boluso, kiu estas poste pasata tra la centipelio, al la rumeno.
3692 Rickman
3692 Rickman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la sveda astronomo Hans Rickman de la Observatorio de Upsalo.
Zwolle (Gelderlando)
Zwolle estas vilaĝeto en la nederlanda provinco Gelderland. Ĝi situas en la komunumo Oost Gelre, proksimume 3 km sudoriente de la urbo Groenlo. Ne konfuzu ĝin kun Zwolle la ĉefurbo de la provinco Overijssel.
Olga Taratuta
Biografio
Ruvinskaja naskiĝis en vilaĝo Novodmitrovka apud Ĥerson en la nuna Ukrainio. Ŝia familio estis juda, ŝia patro havis malgrandan kioskon. Post mezlernejo ŝi studis en pedagogia kurso kaj laboris kiel instruistino. Pro "politika malfideleco" ŝi estis arestita en 1895. En 1897 ŝi aliĝis al social-demokrata rondo de fratoj A. kaj I. Grossman (kiuj ankaŭ poste iĝis konataj anarkiistoj) en Elizavetgrad (nune Kropivnicko) kaj disvastigis propagandon. En 1898 ŝi estis sub enketo pro aresto de tiu grupo. En la jaroj 1898-1899 Ruvinskaja loĝis en Odeso sub malkaŝita polica observo. En 1898-1901 ŝi membris en Elizavetgrada komitato de Rusia social-demokratio laborista partio (RSDLP) kaj Sud-Rusia unio de laboristoj. En 1901 ŝi fuĝis eksterlanden kaj ekloĝis en Germanio kaj Svisio, kie ŝi renkontiĝis kun Lenin kaj Pleĥanov kaj aliĝis al la fama socialista gazeto La Sparko («Искра»).
Ekde aŭtuno 1904 partoprenis en Odesa laborista grupo de anarki-komunistoj, disvastigis ĝian propagandon kaj organizis laboristajn rondetojn. Jam en tiu tempo estis unu el plej estimataj personoj en Rusia anarkiista movado kaj eble la plej sperta organizanto en Odeso. Por ŝia sperto ŝi ricevis pseŭdonomon Babuŝka (La Avino) - iom stranga pseŭdonomo por virino de aĝo de ĉ. 30 jaroj.
La ŝi eskapis el Odesa prizono kune kun A.G.Taratuta kaj fuĝis en Moskvon. En decembro 1906 partoprenis en organizo de Moskva anarki-komunista grupo La Ribelulo («Бунтарь»), agitis en Moskvaj uzinoj kaj entreprenoj. Post aresto de grupo la sukcesis fuĝi eksterlanden kune kun kelkaj anoj de la grupo. La grupo Ribelulo estis rekreita en Ĝenevo kaj tie ŝi redaktis samnoman ĵurnalon.
En aŭtuno 1907 Olga Taratuta aliĝis al Milita internacia trupo de anarki-komunistoj, kiu planis grandajn teroraktojn en suda Rusio. Komence de januaro 1908 kontraŭleĝe revenis en Rusion kune kun la Milita internacia trupo, venis en Ekaterinoslavon (nuna Dnipropetrovsko) kaj Kievon, kaj poste restis en Odeso. Por organizo de Odesa movado ŝi ricevis 5000 rublojn. Ŝi sukcesis armi kaj organizi Odesan filion de Milita internacia trupo - la Odesa rapida milita trupo de anarki-komunistoj "Internacio". Preparis atencon kontraŭ komandanto de Odesa militregiono generalo A.V.Kaulbars, ankaŭ planis atencojn kontraŭ generalo Tolmaĉov kaj eksplodon en sidejo de Odesa urba tribunalo.
En fino de februaro 1908 iris en Kievon por preparo de eksplodo en Lukjanovka prizono kaj organizo de eskapo por arestitaj anarkiistoj. 29.02.1908 tuta Kieva filio de Milita internacia trupo estis arestita, sed Taratuta sukcesis fuĝi. Ŝi estis arestita 31.03.1907 en Ekaterinoslavo, pro subita atako de polico ŝi ne sukcesis rezisti. Ĉe ŝi estis trovitaj multaj manbomboj. 24.12.1909 Odesa urba tribunalo kondamnis ŝin por 21 jaroj de bagno. En leteroj el prizono (ĉ. 1916) ŝi skribis: "Senhezita kredo je triumfo de Anarkio kaj pasia, senestinga emo lukti por ĝi restas en mi eĉ tie ĉi".
Ekde 1919 Taratuta loĝis en Moskvo. En junio 1920 partoprenis en organizo de eldonejo Voĉo de Laboro («Голос труда»). En fino de septembro 1920 post kreo de politika traktato inter Soveta registaro kaj Ribela armeo de Nestor Maĥno, ŝi revenis al Ukrainio. En Huljajpole ŝi ricevis ĉ. 5 milionoj rubloj de Maĥnovŝĉinaj komandantoj. Kun tiu mono ŝi venis al Ĥarkiv kaj rekreis Anarkiistan Nigran Krucon - la organizaĵon, kiu celis helpi al ĉiuj anarkiistoj rezisti reprezalion. La organizĵo agis laŭleĝe kaj estis en kontakto kun Sovetaj registaraj strukturoj. 09.11.1920 Olga Taratuta estis elektita kiel reprezentanto de Revolucia ribela armeo en Ĥarkiv kaj Moskvo.
19.05.1921 la prokuristo de VĈK Brener proponis liberigi na Taratuta pro "estiminda aĝo kaj nepartopreno en iu milita agado kontraŭ Soveta registaro", se ŝi farus forman deklaron, ke ŝi rifuzos pluan politikan agadon. Sed Taratuta akre rifuzis fari tian deklaron. En somero 1921 partoprenis en 11-taga malsat-striko de arestitaj anarkiistoj. 14.03.1922 ekzilita por 2 jaroj al Velikij Ustjug.
Post liberigo en komenco de 1924 loĝis en Kievo. Ne partoprenis en aktiva anarkiista agado, sed konservis personajn konektojn kun anarkiistoj. Aliĝis al Tutunia socio de eksaj politikaj bagnuloj kaj ekziluloj, sed post kelkaj monatoj eliris el ĝi, dirante ke ĝi estas preskaŭ filio de RKPB. Kune kun ŝi, el la socio eliris multaj aliaj oldaj anarkiistoj. En mezo de 1924 arestita pro propagando de anarkiismo, sed baldaŭ liberigita.
Ekde 1924 ŝi loĝis en Moskvo. En 1927 subtenis kampanjon de subteno de Nicola Sacco kaj Bartolomeo Vanzetti, organizitaj de Sovetuniaj anarkiistoj. En 1928-1929 skribis multfoje pri neceso organizi internacian kampanjon de solidareco kun anarkiistoj, arestitaj kaj ekzilitaj en Sovetunio.
NGC 176
NGC 176 (alia indiko — ESO 29-SC2) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Olga Taratuta
Biografio
Post liberigo en 1931 revenis en Moskvon. En tiu tempo grupo de membroj de Socio de eksaj politikaj bagnuloj kaj ekziluloj klopodis aranĝi por ŝi personan pensionon kiel por olda, malriĉa kaj malsana revoluciulino, sed ne sukcesis. En 1933 Taratuta ree estis arestita. Ŝi estis kondamnita 16.05.1933, sed teksto de la kondamno ne konserviĝis. Oni scias nur, ke en 1937 ŝi loĝis en Moskvo kaj laboris kiel borilisto en uzino de por prilaboro de metaloj.
Ree arestita 27.11.1937. Akuzita je fortaj konektoj kun aktivaj anarkiistoj kaj aktiva kontraŭsoveta laboro. 08.02.1938, per Ĉefa tribunalo de Sovetunio, Olga Taratuta estas kondamnita por mortpuno. Ŝi estas mortpafita la saman tagon.
NGC 176
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Villa Minozzo
Villa Minozzo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Busana, Carpineti, Castelnovo né Monti, Castiglione di Garfagnana (LU), Frassinoro (MO), Ligonchio, Montefiorino (MO), Sillano (LU), Toano kaj Villa Collemandina (LU).
Alcott House
Alcott House en Ham, Surrey (nun en la londona urbeto Richmond upon Thames), estis la hejmo de utopia spirita komunumo kaj progresema lernejo, kiu daŭris de 1838 ĝis 1848. Subtenantoj de Alcott House, aŭ la Concordium, estis ŝlosila grupo implikita en la formado de la Vegetara Societo en 1847.
La ĉefa motoro de la komunumo estis "sankta socialisto" kaj mistikulo James Pierrepont Greaves, kiu estis influita de la usona transcendisto Amos Bronson Alcott kaj la svisa eduka reformisto Johann Heinrich Pestalozzi. Kune kun liaj partianoj, kiuj inkluzivis Charles Lane, kaj kun la helpo de riĉaj sponsoroj, Sophia kaj Georgiana Chichester, li fondis Alcott House sur Ham Common en Surrey en 1838. La Ham-Komuna Konkordo, kiel ĝi estis konata, konsistis el laboranta miksita kooperativa komunumo kaj progresema lernejo por infanoj.
La komunumo estis dediĉita al reĝimo de spirita evoluo kaj purigado, laŭ la vortoj de Greaves, celante produkti la "plej amemajn, inteligentajn kaj efikajn kondiĉojn por la dia progreso en la homaro". Tiucele la membroj submetiĝis al aŭstera reĝimo de frua kreskado, strikta vegetarismo (kutime krudaj manĝaĵoj), neniuj stimuliloj, fraŭleco kaj simpla vivo, kaj eksperimentis kun diversaj praktikoj kiel astrologio, akvoterapio, mesmerismo kaj frenologio. La viroj kreskigis siajn harojn kaj barbojn longajn kaj portis larĝajn taŭgajn vestaĵojn, dum la virinoj defiis konvencion ne uzante la tradician, limigan korseton.
Alcott House-lernejo estis malferma al infanoj en kaj ekster la komunumo, ĉi tiuj kutime de radikalaj gepatroj, kiuj simpatias kun ĝia progresema instruado. La instruplano emfazis moralan edukadon kaj la evoluon de la denaskaj spiritaj donacoj de la infano, instruante praktikajn kapablojn kiel ekzemple ĝardenado kaj kuirarto kaj ankaŭ studado de libroj. Puno estis malaprobita kaj edukado celis produkti "integralajn virojn kaj virinojn", kiuj estu kapablaj vivi en vere kunlabora socio kaj ne simple ludi tradiciajn rolojn.
Cindy McKee
Cindy McKee estas usona esperantistino kaj verkistino. Ŝi loĝas en sudorienta Oklahomo, tre proksime al Teksaso. Profesie ŝi okupiĝas pri komputiko kaj tradukado. Ŝi kunlaboris kaj kunlaboras en diversaj gazetoj kiaj Sennaciulo kaj Beletra Almanako,
Alcott House
En 1848, la komunumo venis al sia fino kaj la domo estis aĉetita de John Minter Morgan por provizi orfejon, kvankam daŭre ĝi sekvis vegetarajn liniojn. En 1856 la fundamenta ŝtono estis metita de nova konstruaĵo sur la ejo, South Lodge, kiu ekzistas ĝis hodiaŭ. La nova konstruaĵo estis konvertita je apartamentoj.
Rinaldo Orengo
Rinaldo ORENGO (ps.: Mevo; Kosmopolito; ro), naskiĝis la 13-an de novembro 1895 en La Spezia, mortis en 1991, estis itala, doktoriĝita inĝeniero, membro de la Lingva Komitato kaj Esperanto-terminaristo.
Orengo estis Esperantisto de 1920. Li kunfondis la grupojn en Brindisi kaj La Spezia kaj estis vicprezidanto de Itala Esperanto-Federacio (IEF) de 1926 ĝis 1928. En 1930 li fondis en Milano la oficejon „Esperanto-Centro Itala“. Paroladoj; prelego ĉe Somera Universitato en Edinburgh.
Orengo verkis pri teknikaj temoj ankaŭ en Esperanto. Sub direktado de inĝeniero Edward M. Rosher el San Francisko (Kalifornio, Usono), li kunlaboris por la Esperanto-traduko de V-a volumo de la Schlomann-vortaro, kreis sistemon de teknikaj vortaroj „Oro“, akceptitan de la komisiono por konvencia helplingvo de la Unio de Internaciaj Foiroj, tradukis la gvidlibron ,Milano kaj Lagoj de Lombardio' kaj verkis ties fakajn vortaretojn.
Tradukoj
Drama poemo „La Cena delle Beffe“ de Sem Benelli; poemo kaj prozaĵo de G. Leopardi; „Un Curioso Accidente“, komedio de Carlo Goldoni. Poemoj, rozaĵoj, artikoloj en Esperanto-revuoj. Kunredaktoro de ,Lingva Kritiko', aldono de Heroldo de Esperanto. (EdE-O)
Mia Viro Godfredo
Mia Viro Godfredo (angle: My Man Godfrey) estas usona freneza komedifilmo de 1936 kun William Powell kaj Carol Lombard en la ĉefaj roloj (ambaŭ tiam estis geedza paro).
La scenaro estas bazita sur la romano "1101 Park Avenue" de Eric Hatch kaj rakontas pri riĉa juna virino kiu prenis neglektitan kaj malriĉan viron por esti servisto en ŝia familio kaj poste enamiĝis al li. La filmo humure priskribas la grandan diferencon inter la riĉuloj kaj la malriĉuloj dum la Granda Depresio.
En 1957, refilmigo de la filmo estis produktita, reĝisorita fare de Henry Koster, kun la partopreno de John Ellison kaj David Niven.
En 1999, la filmo estis selektita por konservado en la Nacia Filmarkivo de Usono fare de la Biblioteko de Kongreso por esti de kultura, historia kaj estetika graveco.
En 2005, la filmo estis restarigita kaj pentrita. La plena filmo, en sia kolorigita versio, estas ĉe Jutubo.
Intriga resumo
Ili partoprenas en konkurso okazigita en la luksa hotelo Valdorf-Ritz, en kiu ili estas postulataj rapide alporti al la hotelo "forgesitan viron", kiu estas ĉe la fundo de la socia tavolo sen konstanta loĝloko kaj neniu interesiĝas pri lia sorto. Cornelia ofertas al li 5 dolarojn por veni kun ŝi. Li estas ofendita per la oferto kaj la maniero kiel ŝi ofertis ĝin al li, puŝas ŝin kaj ŝi forkuras. Ŝia fratino Irene estas pli ĝentila kaj li jesas veni kun ŝi al la hotelo. Irene alvenas unue kaj gajnas la trofeon. Godfrey turnas sin al la tuta festanta homamaso kaj rakontas al ili ke la simplaj homoj kun kiuj li vivas en la najbareco estas senlime pli bonaj ol ili.
Irene vidas ke li estas ofendita kaj ofertas lin por esti servisto en la hejmo de sia familio sur Park Avenue. La domservistino Molly (Jean Dixon) avertas al li ke la familio estas dorlotita kaj iom freneza. La patrino Angelica (Alice Brady) havas protektiton/ĝigolon nomitan Carlo (Misha Auer) en ilia domo. La patro Alexander (Eugene Pallet) estas riĉa borsisto kaj estas nekapabla kontroli sian edzinon kaj du filinojn.
Japana teceremonio
Japana teceremonio aŭ ĉanojo (en la japana: chanoyu (茶の湯), sadō aŭ chadō (茶道)) estas unu el la plej gravaj japanaj ceremonioj. Teceremonion influis zeno, ĝi estas tradicia rito dum kiu la verda pulvora teo (matcha), estas ceremonie preparita per sperta praktikanto kaj servita al gastareto en trankvila etoso.
Mia Viro Godfredo
Intriga resumo
Godfrey fartas bone en la Bullock-familio. Ili ne scias ke li estas fakte establita homo de Bostono kiu moviĝis por vivi en ladurbo de NovJorko post romantika krizo. Irene enamiĝas al li sed Cornelia abomenas lin kaj entombigas multekostan juvelaĵon en lia lito. La polico estas alvokita kaj post traserĉo tra lian loĝejon ili ne trovas la juvelaĵon.
Japana teceremonio
Teo estas sankta en zeno kaj ŝintoismo. Ĝi aperis en la 16-a jarcento.
Mia Viro Godfredo
Intriga resumo
Godfrey lombardas la juvelon, investas la atingitan monsumon kaj aĉetas reen la akciojn ĉe profito kaj resendas ilin al Alexander kune kun la juvelo. Kun la cetero de la mono, li kaj lia amiko de Bostono, Tommy Gray (Alan Mowbray), starigas grandan noktoklubon kaj loĝejon por siaj afablaj amikoj. Irene alvenas en la scenon kaj "devigas" lin geedziĝi kun ŝi en rapida geedziĝa ceremonio.
Japana teceremonio
Chanoyu (茶の湯, litere «varmega akvo por la teo») estas la rito mem, kvankam sadō aŭ chadō (茶道, «la vojo de la teo») reprezentas la studon de la tedoktrino. Pli precize, la vorto chaji (茶事) rilatas al kompleta teceremonio kun manĝeto (kaiseki), usucha (薄茶, «maldika teo») kaj koicha (濃茶, «dika teo»), kiu daŭras proksimume kvar horojn. Chakai (茶会, «renkonto apud teo») ne inkludas la manĝeton kaiseki.
"La rito ofertas grandan konsolon. Vi ja devas fari nenion, esti neniu, ne okupi rolon. La rito estas nur tie, ne gravas kiu vi estas. En la teĉambro oni povas postlasi la eksteran mondon kaj ĉiu homo estas egalaj, sendepende de sia funkcio. Tiel vi alportas harmonion en la teĉambro."
Teceremonio kaj Ikebano
Chabana (茶花, «te-floroj») estas tre simpla flor-dispono dum la ceremonio. Ŝabana venas el la ardo de Ikebano, alia tradicia Japana flor-dispono, kiu fontas en ŝintoismo kaj budhismo.
Dragon Ball
Dragon Ball (ドラゴンボール [doragon bōru], signifanta "drakopilko" en angla) estas originala japana mangao verkita de Torijama Akira. Ĝi eldonita en Japanio de 1984 ĝis 1995. La intrigo priskribas la aventurojn de Goku, saijano, kies celo estas protekti la Teron de aliaj estaĵoj, kiuj volas konkeri ĝin kaj ekstermi la homaron. Dum la intrigo disvolviĝas, li renkontas aliajn rolulojn, kiuj helpas lin tiucele. La nomo de la serio devenas de iuj magiaj pilloj, kiuj kiam kunvenas alvoki drakon, kiu donas dezirojn. Plurfoje ili estas utilaj kaj por Goku kaj liaj amikoj kaj por la homaro, kvankam ankaŭ ilin konstante serĉas iuj malbonaj estaĵoj.
Dragon Ball estis origine inspirita de la klasika 16-ajarcenta ĉina romano Vojaĝo al la Okcidento, kombinita kun elementoj de Honkongaj luktosportaj filmoj.
Japana teceremonio
Teceremonio kaj Ikebano
En la plej simpla formo, ŝabana aranĝo estas simpla kunmeto de sezona floro en ujo.
Chabako demae
Chabako demae　(茶箱点前) estas nomita tiel, ĉar la iloj estas prenitaj el speciala skatolo nomata (chabako, signifanta teskatolon) kaj poste reordigitaj en ĝin.
Hakobi demae
Hakobi demae (運び点前）) estas ligita al ryū-rei (vidu poste), sed oni praktikas tiun en seiza-pozicio. Ĝia nomo devenas de la fakto, ke la necesaj iloj — bovlo, natsume, malvarmakvujo, ktp. — estas portitaj (運ぶ hakobu) en kaj el la teĉambro.
Obon temae
Dum obon temae (お盆点前), la gastiganto metas teujon, skurĝilon, te-elĉerpilon, chakin kaj natsume sur specialan pleton kaj kovras ilin per fukusa. Maldika teo estas preparita sur la pleto dum la gastoj sidas surplanke en seiza-pozicio.
Ryū-rei
En ryū-rei (立礼, «vertikala arko») teo estas preparata sur speciala tablo. La gastigantoj sidas antaŭ propra tablo. La nomo venas el praktiko fariĝi la unua kaj lasta gastiganto antaŭ la pordo de teejo. Dum ryū rei ĉeestas helpanto, kiu sidas malantaŭ la gastiganto kaj movas la ilojn kiam ili estas bezonataj. La helpanto ankaŭ servas teon kaj kunparolas kun la gastoj.
Kama
Kama (釜) aŭ chagama (茶釜) estas fera poto por varmegigi akvon dum japana teceremonio. Ili ofte estas rondaj kun du ringoj ĉiuflankaj por porti ĝin kaj pendigi super tradician enan fajron.
Brønnøy
Brønnøy estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis. La administra centro de la komunumo estas la urbeto Brønnøysund.
Granado (provinco)
La provinco Granado estas provinco de Andaluzio (Hispanio), borde de la Mediteraneo kaj ene de la Penibetika Montaro. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Granada.
Limas okcidente kun la provincoj de Malago kaj Kordovo; norde kun Ĥaeno, kaj pli nordoriente kun Albaceto kaj Murcio; oriente kun Almerio kaj sude estas elirejo al Mediteraneo.
Ĝia surfaco estas, la populacio estas de loĝantoj (2008), el kiuj ĉirkaŭ  loĝas en la ĉefurbo, kaj ĝia loĝdenso estas  loĝ./km². Ĝi troviĝas dividita en 168 municipoj kaj 10 submunicipoj.
La ĉefaj loĝlokoj estas Granada kaj ties metropolita areo, la Costa Tropical kun la municipoj de Motril kaj Almuñécar, dua kaj tria loĝlokoj respektive post la ĉefurbo, kaj la internaj zonoj de Guadix, Baza, kaj Loja.
La plej alta monto de Iberio, la Mulhacén, kun alto de metroj, situas en Granada. Tiu provinco kunhavas kun la provinco de Almería la Nacian Parkon Sierra Nevada.
En beletro
Al Granado estas dediĉita la fama rusa kanto "Granado" ("Гренада") de M.Svetlov.
Andreas Hammerschmidt
Andreas Hammerschmidt (* 1611 aŭ 1612 en Brüx, Bohemio; † 29-a de oktobro 1675 en Zittau) estis germana komponisto kaj orgenisto.
Vivo
Lia patro Hans Hammerschmidt estis selisto kaj originis el Carthause ĉe Zwickau. Pri sia propra patrino nenio estas konata. En 1614 la duan fojon la patro edziĝis, nome kun Dorothea. En 1626 (verŝajne inter marto kaj aŭgusto) la familio devis fuĝi el Brüx (hodiaŭ Most) al Freiberg. La kialo estas la forcata rekatolikigo en Bohemio. La patro akiris en 1629 la civitanecon de la urbo Freiberg.
Kie Andreas Hammerschmidt ĝuis sian muzikan edukadon, estas nekonata. Oni supozas, ke li ricevis ĝin de Balthasar Springer (1608-1654 katedralorgenisto en Freiberg), Chr. Demantius (katedralkantoro en Freiberg), Christoph Schreiber (orgenisto de la preĝejo Petrikirche) aŭ Stephan Otto (kantoro en Schandau).
Ekde 1633 ĝis 1634 Hammerschmidt enhavis sian unuan postenon kiel orgenisto en Kastelo Weesenstein ĉe grafo Rudolfo de Bünau. Ekde julio li eksukcedis Christoph Schreiber kiel orgenisto en la preĝejo St. Petri en Freiberg kaj tiel venkis la orgeniston M. Dehn el Döbeln. La civitanecon de Freiberg li ricevis en 1637 kiel orgenisto. Samjare Ursula Teufel edziĝinis kun Hammerschmidt. Ŝi estis filino de Praga komercisto kaj naskis al li ses gefiloj, el kiuj transvivis nur tri filinoj.
Estas malmulte konata pri siaj kontaktoj kaj vojaĝoj. En Dresdeno li vizitis Schütz kaj aŭskultis ties verkojn kaj tiuj de Italaj muzikistoj. Vojaĝojn al Görlitz dokumentas kelkaj dediĉoj (Motettae al la Collegium Musicum en Görlitz, samkiel al tieaj muzikŝatantoj la Weltlichen Oden I kaj II kaj la Dialogi). Komponaĵo okaze de la konsekrado de la preĝejo St.-Elisabeth montras liajn kontaktojn al Breslau.
La ekkoleran karakteron de la orgenisto kaj komponisto dokumentas kelkaj anekdotoj pri konfrontadoj kun Johann Rosenmüller en Lepsiko kaj la en Zittau kun vintrinkejestro Chr. Mauer. Ankaŭ Hammerschmidt oficis kiel vilaĝa kaj forsta mastro en Waltersdorf kaj ricevis la privilegion, kiel ununura doni klavarinstrumentan instruon, kaj li estis superaveraĝe riĉa muzikisto. Li kapablis aĉeti resp. konstruigi plurajn domojn.
Lia luksa maŭzoleo sur la Kreuzkirchhof en Zittau hodiaŭ ne plu konserviĝis. Sur la malaperinta tombŝtono estis skribita:
Li estas envicigenda en la grupon de la evangela-Luteraj eklezikomponistoj kiel Heinrich Schütz kaj Johann Sebastian Bach. Pro la cirkonstancoj, kiujn alportis la Tridekjara Milito ekde (1618 ĝis 1648) lia unua konata komponaĵo Verleih uns Frieden [Donu al ni pacon], temas pri dankpreĝo pro la venko de la Saksonoj. Samtempe multaj eldonoj dokumentas, ke ankaŭ lia unua komponaĵo Erster Fleiß... estis ege ŝatata. Lia kompona verko inkluzivas interalie kantojn, kantatojn, motetojn, instrumentajn kiel ankaŭ voĉkantajn komponaĵojn. La melodia kondukado de liaj komponaĵoj ĝenerale estas rigardata kiel eniremaj kaj facile kapteblaj, tiel ke en 1706 Heinrich Fuhrmann en sia traktaĵo Musikalischer Trichter nomis ilin malestime Hammerschmiedischer Fuß. Ĉar tamen la verkaro de Hammerschmidt ankoraŭ ne estas komplete malfermita, oni ne povas riproĉi lin pro supraĵeco aŭ manko de interpreta profundeco. Decide defendas Johann Beer en 1719 Hammerschmidt: "ĉar tiu faris rilate al la honorigo de Dio ... pli ol mil operistoj“.
Hans Keilson
Hans Alex KEILSON (naskiĝis la 12-an de decembro 1909 en Bad Freienwalde, mortis la 31-an de majo 2011 en Hilversum) estis germana-nederlanda verkisto, kuracisto kaj psikiatro. Ekde 1936 li vivis en Nederlando.
Keilson studadis de 1928-1934 medicinon en Berlino. Pro la por judoj starigita profesiobaro li devis vivteni sin kiel sportinstruisto je judaj privatlernejoj kaj kiel muzikisto. Du jarojn poste li iris en ekzilo al Nederlando. Sub la pseŭdonimo 'Benjamin Cooper' li kompilis kelkajn nederlandlingvajn librojn. Post la germana invado en 1940 li kaŝis sin kaj eklaboris por la rezistado. Dum tiu tempo ekestis liaj unuaj poemoj kaj la komenco de lia romano Der Tod des Widersachers, kiu eldoniĝis nur en 1959. Liaj gepatroj estis murditaj en Aŭŝvico.
Post la liberiĝo Keilson eklaboris kiel kuracisto. Li kuracis tre traŭmatizitajn judajn orfojn kaj fondis kun aliaj supervivintoj la organizon  Ezrat Ha Jeled ('Al helpo por la infano'), fondaĵo por helpo al judaj orfoj. Ĉar lia germana diplomo ne estis agnoskita en Nederlando, li denove ekstudadis medicinojn. Dum la 1960-aj jaroj li finstudis kiel psikiatro kaj en 1978 li doktoriĝis je la studaĵo Sequentielle Traumatisierung bei Kindern en kiu li esploris la vivon de 200 judaj orfoj en ilia postmilita rom-katolika kaj protestanta nutrogepatra ĉirkaŭaĵo. Dum prelego en la Goethe-Instituto en Amsterdamo li diris ke ili havis solidan edukadon. En propra praktikejo li laboris kiel psikoanalizisto. Li edziĝis en 1970 kun la literaturhistorikistino Marita Keilson-Lauritz, kiu verkis multajn librojn kaj artikolojn pri la historio de la samseksemo.
Keilson estis de 1985-1988 prezidanto de la germana PEN-klubo; en 1996 gastprofesoro je la universitato de Kassel (Franz-Rosenzweig-Gastprofessur), kaj en 1999 li fariĝis koresponda membro de la Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung. La Universitato de Bremen donis al Keilson honordoktorecon. En 2005 liaj kolektitaj verkoj estis eldonitaj en du partoj. Kaj en 2008 en la Zeitschrift für psychoanalytische Theorie und Praxis aperis studo pri lia vivo kaj laboroj. Li estis honorita per la arĝenta medalo de la Fédération Internationale de Résistance (FIR) kaj ricevis la Federacian Meritkrucon de unua klaso. Li ankaŭ en 1999 ricevis la Elise-M.-Hayman-premion de la Internacia Psikoanaliza Asocio, en 2005 la Johann-Heinrich-Merck-premion por literatura kritiko kaj eseo, kaj en 2008 la literaturan premion de la magazino Die Welt.
Je la 12-a de decembro 2009, je lia centjaruliĝo, li estis nomumita oficiro en la Ordeno de Oranje-Nassau. La ornamaĵoj apartenante al tiu distingo estis surpinglitaj de Milo Schoenmaker, la urbestro de la komunumo Bussum.
En recenzo je la 5-a de aŭgusto 2010 en la The New York Times, Keilson fare de recenzisto Francine Prose estis proklamata genia verkisto, kiu apartenas al la plej bonaj verkistoj de la mondo. Liaj verkaĵoj Der Tod des Widersachers (angle The Death of the Adversary) kaj Komödie in Moll (angle Comedy in a Minor Key) estis menciataj kiel majstroverkoj.
Zsigmond Imreh
IMREH Zsigmond estis hungara pentristo. Li naskiĝis en Illyefalva la 26-an de septembro 1900 kaj mortis en Miŝkolco la 23-an de marto 1965.
Lisio (oratoro)
Lisio, la tria inter la dek Atikaj oratoroj (greke: Λυσίας; naskiĝinta en 445 a.K., mortinta en 380) estis helena retorikulo gravega. Li estis unu el la legendaj Dek atikaj oratoroj.
Zsigmond Imreh
Biografio
Zsigmond Imreh studis en 1919–20 en Belarta Altlernejo de Budapeŝto ĉe Ede Balló. Ekde 1928 ĝis 1961 li estis gimnazia desegninstruisto en Miskolc, respektive fakinspektisto. Li instruis ekzemple János Seres-n. Krom lia pedagogia agado estis grava ankaŭ lia belarta kreado, el kiu elstariĝas liaj paŝtelaj pejzaĝoj, kiujn li prezentis en pluraj ekspozicioj.
Lisio (oratoro)
Vivo
La filo de la ĉ. 440 en Atenon enmigrinta sirakusano Kefalo iris 15jara al Thuroi en Sudan Italujon. Tie li ĝuis la instruadon de la retorikisto Tisias. Reveninte en 411 en Atenon li havis kun la frato Polemarko ŝildfabrikon en Pireo.
Sub la Reĝimo de la Tridek ambaŭ akuzitis; iliaj posedaĵoj estis konfiskitaj kaj Polemarko eĉ ekzekutitis. Lisio saviĝis fuĝanta al Megara. Post la fino de la diktaturo, por kio Lysias ege batalis, li denove vivis en Ateno skribante bone salajrite por aliaj tribunalajn paroladojn. Lia famo komenciĝis post la brila oratorado dum la akuzo de Eratosteno, la murdisto de la frato Ptolemarchos.
Graveco
En la antikveco oni konsideris 425 paroladojn liaj, el kiuj tamen nur 233 estis aŭtentikaj. Konserviĝis krom multaj pli malpli grandaj fragmentoj 34 paroladoj: tamen ne ĉiuj estis komplete konserviĝintaj, kelkaj estas verŝajne de pridubenda aŭtentikeco. Li mem faris nur unu paroladon kontraŭ la murdisto de la frato.
Apartentanta al la ĝenro kortuma la paroladoj elstaras per pureco kaj facileco lingva, taŭgeco de la esprimoj, metodika pritrakto de la enhavo. Estante mallarĝaj ili prezentas ĉion tre bilde kun bona priskribo de homaj karakteroj.
Haina (apud Hildburghausen)
Haina estas vilaĝo kaj parto de la urba komunumo Römhild en Germanio; ĝis la 31-a de decembro 2012 la loĝloko estis memstara administra komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 1068 loĝantojn.
Lisio (oratoro)
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 13. Leipzig 1908, p. 4-5, kio legeblas tie ĉi interrete.
Georgi Oreŝkov
Georgi OREŜKOV (nask. en 1864 en Koprivŝtico, mort. je nekonata dato) estis bulgara doganperisto, antaŭe telegrafoficisto kaj Esperanto-pioniro.
Oreŝkov, kiu loĝis en Burgas, aliĝis al Esperanto en 1899. Li eldonis la gazeton ,Rondiranton', verkis broŝuron kaj lernolibron en 1900, kuntradukis la Universalan Vortaron en la bulgaran (1910) kaj fondis en Plovdivo Esperanto-klubon. Kunlaboris al ,L' Esperantiste' kaj ,Tra La Mondo‘.
En 1905 li estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK).
Nacia Parko Plitvicaj lagoj
La lagan sistemon ĉirkaŭas arbarizitaj montetoj de masivo Velika Kapela kaj Plješevice. La sistemo dividiĝas en du partojn: en la suban kun 4 lagoj (Milanovac, Gavanovac, Kaludjerovac, Novakovića Brod) kaj en la supran kun 12 lagoj (lago Prošćansko, Ciginovac, Okrugljak, Batinovac, Vir, Veliki Jovinovac, Mali Jovinovac, Galovac, lago Milino, lago Gradinsko, Veliki Burget, Kozjak).
La lagoj situas en kalkŝtona malaltaĵo, kiu verŝajne estiĝis antaŭ ok mil jaroj kaj senĉese ĝi estas ŝanĝiĝanta pro kreskado de travertinaj digoj sur terasoj (krom alia depende de la klimato), pro erozio de travertinaj blokoj kaj pro pluaj kaŭzoj. Al estiĝo de terasaj barieroj kontribuas precipe unikaj bakterioj vivantaj en musko kaj en herbo sur la terasoj (la bakterioj kreskas pojare proksimume je 3 cm). La subaj lagoj estiĝis pro detruiĝo de plafonoj de subteraj kavernoj kaj per ties plenigo de akvo.
Rivereto Plitvice, kiu donis al la laga sistemo nomon, kunigas neniajn lagojn, sed ĝi falas tra alta akvofalo deflanke en kanjonon sub plej malalte situanta lageto Novakovića Brod. La laga sistemo do ne estiĝis en ties riverfluejo, sed sur proksimaj riveroj Bijela Rijeka kaj Crna Rijeka. Nur post reciproka unuiĝo iliaj akvoj kuniĝas kun rivereto Plitvice. La rezulta rivero nomiĝas Korana.
Plej alte situas lago Prošćansko - 639 metroj super maro (ĝi estas la dua plej granda en la sistemo, 68 ha), la surfaco de la plej malalta Novakovića Brod estas en alteco 503 metroj super maro. La plej granda lago Kozjak (81,5 ha) estas ankaŭ la plej profunda - 46 m.
La lagoj estas konektitaj per akvofaloj, el kiuj plej belaj estas Sastavci, altaj 49 m. La plej alta akvofalo estas tiu, per kiu rivereto Plitvice falas el alteco 76 m en kanjonon.
La akvoj havas diversan koloron, de smeralde verda ĝis riĉe blua. En la suba parto de la sistemo estas 20 karstaj kavernoj. Vintre la lagoj frostiĝas, somere la akvo havas temperaturon ĝis 24 °C.
Ĉi tie arbara kreskaĵaro apartenas inter la plej konservitaj de sia specio en Eŭropo. Rara estas ankaŭ ĉi tiea flaŭro. Enkadre de la parko estas severe ŝirmataj kaj nealireblaj lokoj de endemismoj (ekz. herbejo kun 42 specioj de orkideoj kaj alia kun 16 specioj de lilioj ka.), ankaŭ nealireblaj estas praarbaraj rezervejoj. En arbaroj vivas kiel grandaj rabobestoj (ursoj, lupoj, linkoj - onidire ĉi tie vivas da ili plej multe el ĉiuj kroataj lokoj), tiel ankaŭ abundeco de alta kaj nigra bestaro. La lagoj estas riĉaj je fiŝoj kaj kankroj, sed ĉasi ilin estas malpermesite.
Trakoj
Trakoj estas komuna nomo por kelkaj iamaj balkanaj kaj okcident-aziaj popoloj, kiuj vivis en la antikva regiono Trakio. La trakoj ekde la 8-a ĝis 9-a jarcento antaŭ Kristo vivis sub helena potenco. Dum la 5-a jarcento a.K. estiĝis sendependa trakia ŝtato, kiu disfalis fine de la sama jarcento. De la 4-a ĝis la 3-a kaj poste ekde la 2-a antaŭkrista jarcento ili konkeriĝis de la Romia imperio. Post la grava greka-romia influo, la trakoj asimiliĝis al la migrantaj popoloj.
Nacia Parko Plitvicaj lagoj
La tuta parko ne estas tute alirebla. Kaŭzo de fermo de kelkaj partoj estas ŝirmo kaj konservado de ekosistemo. Eblas trarigardi lagojn, ĉirkaŭ kiuj estas konstruitaj trotuaroj kaj kiuj estas envicigitaj en vizitvojojn.
Trakoj
La popolanoj parolis la trakan lingvon, kiu formortis dum la 6-a jarcento post Kristo. Al ĝi similas la friga kaj albana lingvo. Nur kelkaj gravuritaj nomoj postrestis.
Gravaj trovitaĵoj en 2005
Dum 2005, arkeologoj trovis ĉe bulgara vilaĝo Zlatinica, gravan tombon de (verŝajne) Kerseblept, filo de Kotus la 1-a. La reĝo mortis antaŭ 2400 jaroj kaj oni entombigis lin kun multegaj or-juveloj (ringoj, ora krono).
Nacia Parko Plitvicaj lagoj
La laga sistemo ne estis pro la milito komence de la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento difektita, male al la naturo tre utilis kvinjara trankvilo kaj regenerigo en la tempo de la milito kaj senpere post ĝi.
En 1960-aj jaroj ĉi tie estis filmitaj pluraj scenoj en filmoj pri Winnetou.
9492 Veltman
9492 Veltman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda fizikisto Martinus Veltman, profesoro ĉe la universitatoj de Utrecht kaj de Miĉigano. Kun sia kolego Gerardus 't Hooft, li ricevis la Nobel-premion pri fiziko 1999 pro esti metinta la teorion de la partikla fiziko sur firman matematikan bazon kaj pro la klarigo de la kvantuma strukturo de la elektrofebla interago.
Villanova sull'Arda
Villanova sull'Arda estas komunumo de Italio.
Bindal
Bindal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Nordland. Fine de en la komunumo vivis.
András Fáy
András FÁY [andrAŝ fAi], laŭ la hungara skribmaniero Fáy András estis hungara verkisto, politikisto, ano de Hungara Scienca Akademio. Li estis unu el la plej agemaj figuroj de la tiutempa Hungarujo. Lia filo estis Gusztáv Fáy.
András Fáy naskiĝis la 1786 en Hungara reĝlando, en Kohanóc (nuntempa Kochanovce en Slovakio). Li mortis la 1864 en Pest (urbo).
Biografio
András Fáy devenis el riĉa bienula kaj nobela familio. Li frekventis lernejojn precipe en Sárospatak. Li eklaboris en la ŝtata administrado en Pest en 1804, poste en Vác. Ekde 1807 li verkadis. En 1818 forlasis tiun laboron kaj hejmenvenis por estri la bienon, krome li dediĉis sian tempon ankaŭ al literaturo. Lia domo iĝis grava renkontejo de la literaturistoj, ekzemple Pál Szemere, Karolo Kisfaludy, Mihály Vitkovics, Mihály Vörösmarty. En 1823 denove iris al Pest, kie pli frue, ol István Széchenyi komencis la agadon por la reformoj. En 1832 li edziĝis, sed jam pli frue ŝia fianĉino naskis jam filon. En 1835 oni elektis lin parlamentano. Li estis unu el la fondintoj de Societo Kisfaludy kaj li estis ties unua direktoro inter 1837-1841. En 1840 li fondis ŝparkason, kies posteulo estas la nuntempa plej granda banko de Hungario. En 1848 simile al István Széchenyi li ne aliĝis al la revolucio sed post la fiasko li denove iĝis grava figuro. inter 1929-1964 ankaŭ aliajn premiojn.
NGC 177
NGC 177 (aliaj indikoj — PGC 2241, ESO 474-6, MCG -4-2-28, AM 0035-224) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Demofono
En la helena mitologio, pluraj homoj portis la nomon Demofono :
Hildeberto de Lavardin
Hideberto de Lavardin (naskiĝis en 1056 en Lavardin, mortis la 18-an de decembro 1133 en Tours) estis franca episkopo kaj poeto.
Biografio
Hildeberto (Hildebertus Cenomannensis) studis ĉe la katedrala lernejo de Angers, subgvide de Marbodo de Rennes, kaj en tiu de Tours.
Post direktado de katedra lernejo de Le Mans (1085), en 1096 li estis nomumita episkopo de la sama urbo.
Li estis fidela al grafo de Anĵuo, kontraŭulo al la normanda reĝo de Anglio, kiu pretendis suvereni sur vastaj francaj teritorioj; pro tio la normada reĝo lin enkarcerigis (junio 1098) kaj ekzile kuntrenis al Anglio, kie Hildeberto restis ĝis la morto de la suvereno 1100.
Li vizitis Romon en la jaroj 1101-1103. Okaze de reveno li devis alfronti malfacilan poitikan situacion de sia diocezo, kie la mezepoka komunumo estis fortiĝinta danke al la apogo de siaj antaŭuloj kontraŭ la grafoj de Mansio.
Lia vastega klasika kukturo, la famo de sagaca administranto kaj de honesta kleriko kontribuis al lia nomumo (flanke al Honorio la 2-a) ĉefepiskopo de Tours; ĵus nomumite, li provis gvidi per la reformo de la moroj en la Eklezio al li konfidita kunigante en 1125 Sinodon de episkopoj al li submetitaj.
Li estis ankaŭ aktiva en la lukto kontraŭ la herezoj, aparte tiu Henriko de Laŭzano.
La eventoj de lia vivo estas konataj danke al la Res Gestae (= okazintaj faroj aŭ rakontoj pri la okazintaj faroj) de la episkopoj de Le Mans, redaktitaj de la kanonikoj de la katedralo du aŭ tri dekoj post lia morto.
Literatura aktiveco
Brila literaturisto, dotita per eksterordinara klasika kulturo, li verkis poemojn bibliinspirajn, epigramojn. epistolojn, priteologiajn eseojn. Tiu lia aktiveco disvolviĝis en strikta rilato kun aliaj liaj samtempuloj, kies li estis disĉiplo aŭ studkompanulo: Marbodo de Rennes kaj Baudry de Bourgueil.
Kvintesenco (fiziko)
En moderna kosmologio, kvintesenco estas hipoteza formo de energio, ekondukita por ekspliki kaj koncepte reordigi ĵusajn astronomiajn observojn kiuj montras universon en akcelo. Ne konfuzendas, tamen, kun la kvintesenco, aŭ etero, de la klasika filozofio de Pitagoro-Aristotelo-novplatonismo-skolastikismo-alkemio. Ĉiukaze la fizika kvintesenco estas klara aludo al tiu la kvina elemento (la aliaj kvar estas tero, aero, akvo kaj fajro).
Tial tiu hipotezo postuligas kvinan forton aldonendan al la aliaj kvar jam konitaj de la moderna fiziko, nome al la gravita, al la elektromagneta, al la nukleaj forta kaj malforta.
Priskribo
Tia kvintesenco teorigita kiel energio de vakuo, kies fizikaj karakterizoj estas enkadrigita en la jena stata ekvacio (kiu kvantigas la reciprokan influon de la premo pq kaj la denso ρq):
Ĝenerale, la parametro “w” povas varii laŭ la kosma tempo. Se allasite w<-1/3, la kvintesenco aktivas kiel repuŝa kampo, ekspansiante la spacon, kaj estas ĝuste tiu la karakterizo kiu igas la fizikan krinan esencon kandidato al la kategorio de la malluma energio.
Iu nenula kosma konstanto povas esti konsiderita kiel aparta kazo kie kiu ne varias kune kun la tempo.
Kompreneble, tiu fizika teorio paralelas kaj samkonsistas kun la teorio pri la materio kaj energio mallumaj.