cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Freddie Mercury
Li sciis jam du jarojn antaŭ sia morto, ke li suferas je aidoso, sed li senavare komponis, laboris ĝis profundiĝo de la malsano (aŭtuno 1991). Mercury tiam ŝanĝis jam sian viv-manieron, sed tro malfrue por savi sian vivon. Li mortis de bronka pneŭmonio nur horojn post sia anonco, ke li suferas je aidoso. La honeste ambaŭseksama kantisto petis al siaj admirantoj kontraŭi tiun malsanon.
Eble la plej konata pro We are the Champions (Ni estas la ĉampionoj) pro lia kunlaboro kun la brita rokgrupo Queen. Li apogis la afrikajn malsatantojn en la kantado de Live-Aid, karitata spektaklo por Afriko.
Irimbo
Irimbo estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Irimbo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 041.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11416 loĝantojn. El tiuj estas 5282 viroj kaj 6134 virinoj. La komunumo havas surfacon de 161.66 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11510 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 24 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.21 % de la loĝantoj.
Entute 7 489 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 6 292 estis alfabetoj kaj 1 195 analfabetoj. Tio signifas ke 15.96 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Importo
Importo estas la ago de venigo en iu lando de varoj aŭ servoj el alia lando. Laŭ la vidpunko de la alia lando, tiu ago estas eksporto.
Importoj permesas aĉeti komercaĵojn, kiujn iu lando ne kapablas produkti, aŭ produktas tro multekoste.
La transportataj varoj estas alportitaj en la jurisdikcion de specifa ŝtato per eksteraj fontoj. Ĉi tio ofte implikas transpasi limon inter landoj. La efikanto kiu metas la varojn en la jurisdikcion nomiĝas la importisto. La importisto por la riceva lando funkcias kiel eksportanto de la lando de kiu la varoj estis ekspeditaj. Importado kaj eksporto estas la bazo por financaj transakcioj de internacia komerco.
En internacia komerco, importado kaj eksporto de varoj estas limigitaj per importkvotoj. Politikaj jurisdikcioj povas trudi imposton sur la importo kaj eksportado de varoj. Krome, importado kaj eksporto de varoj estas submetataj al komercaj interkonsentoj inter malsamaj landoj.
Komerca Bilanco
Ju pli da importo oni akceptas, des pli da mono devas pagi lando kaj des pli malriĉiĝas kaj inverse pro eksporto.
"Komerca bilanco" estas termino, kiu reprezentas ŝanĝon en import- kaj eksportvaloroj por aparta lando. La postulo je importado okazas kiam enlanda produktado ne renkontas la postulon de la enlanda merkato, aŭ kiam la prezo de varoj kaj servoj en la tutmonda merkato estas pli malalta ol tiu de la enlanda merkato.
La komerca bilanco, kutime indikita per NX, estas la diferenco inter la valoro de la varoj (servoj) kiujn lando eksportas, X, kaj la valoro de la varoj kiujn la lando importas, I, per la jena simpla formulo:
NX = X - I, Aŭ I = X - NX
Specoj de Importo
Estas du bazaj specoj de importo:
Komercaj kompanioj importas varojn kaj servojn por liveri ilin al la enlanda merkato je pli malmultekosta prezo kaj pli bona kvalito kompare al konkurantaj produktoj produktitaj en la enlanda merkato. Komercaj kompanioj ankaŭ importas produktojn, kiuj ne estas disponeblaj en la loka merkato.
Estas tri ĉefaj specoj de importistoj:
Rekta importo rilatas al transakcio inter granda podetala komerco (ekz. Walmart) kaj fabrikisto en eksterlanda lando. La podetala komerco kutime aĉetas produktojn desegnitajn de lokaj kompanioj kaj povas esti fabrikitaj eksterlande. Tiel la podetala merkatisto preteriras la lokan provizanton (t.e. la "peranto" makleristo) kaj aĉetas la finan produkton rekte de la fabrikanto. Tiel vi povas ŝpari kostojn de kurtaĝo kaj redukti la koston de la produkto al la konsumanto.
Schüller
Schüller estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tacuarembó
Tacuarembó estas urba municipo de Urugvajo. Ĝi estas la administra centro de samnoma departemento Tacuarembó en la centra nordo de la lando. Laŭ la censo de en la municipo vivis.
(12792) 1995 UL6
(12792) 1995 UL6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ubiĥa lingvo
Ubiĥa lingvo estas formortinta lingvo el la abĥaz-adiga lingvaro. Ĝin parolis ubiĥoj, la Kaŭkaza popolo kiuj loĝis apud Nigra maro en teritorio de nuntempa Soĉi. Post malvenko en Kaŭkaza milito kaj anekso de Kaŭkazo al Rusia Imperio en 1860-aj jaroj, ubiĥoj kune kun multaj aliaj popoloj de Kaŭkazo estis forsenditaj en Otomanan Imperion. Tie ilia lingvo malkreskis eventuale malaperis. La lasta parolanto de la ubiĥa, Tevfik Esenĉ (Tevfik Esenç), mortis en 1992.
Ubiĥa lingvo havis unikan fonetikon. Ĝi havis 84 konsosnantajn fonemojn kaj nur du vokalojn - longan a kaj mallongan neŭtralan ŝvao (ə). Pro tio ubiĥa lingvo altraktis egan intereson de lingvistoj kaj planlingvistoj. Ankaŭ posteuloj de ubiĥoj montras emon lerni lingvon de prauloj, do ekzistas ŝanco ke oni rekonstruos la lingvon.
Minoru Takenaka
Minoru Takenaka (竹中 穣, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
Duobla O (cirila alfabeto)
Duobla O (Ꚙ ꚙ; kursive Ꚙ ꚙ) estas arkaika varianto de la signobildo por la cirila litero О. Oni uzis ĝin en kelkaj malnovslavaj manuskriptoj ne tre malofte. Ofte oni uzis ĝin en vortoj, kiuj iel estas ligitaj kun la senco de la vorto "du", ekzemple: двꚙе (du), обꚙе (ambaŭ), ꚙбанадесять (dek du), kaj двꚙюнадесять (dek du), sed iufoje о duopiĝis en ordinaraj vortoj. La cirila duobla o similas latinan ligaturon ꝏ.
.au
.au estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Aŭstralio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Nonila trifluoroacetato
Nonila trifluoroacetato aŭ C11H19F3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trifluoroacetata acido kun nonanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Nonila trifluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la trifluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
71-a SAT-Kongreso 1998
La 71-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis de la 18-a ĝis la 25-a de julio 1998 en Odeso, Ukrainio. La kongreson partoprenis 240 homoj.
Modrová
Ne miskomprenu kun Modrovka!
Modrová, hungare Nagymodró [nadjmodrO], germane Großmodro, Großmodrau estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Groß kaj nagy signifas: granda.
Historio
La unua mencio okazis pri la templo en 1332, pri la vilaĝo en 1348 en formo "Madro", poste en 1452 laŭ preciza hungara nomo "Nagmodro". En 1530 la turkoj bruldetruis la vilaĝon kaj en 1664 la turkoj okupis ĝin. En 1753 oni komputis tie 26 familiojn. En 1787 loĝis tie 239 vilaĝanoj en 41 domoj, en 1828 340 vilaĝanoj en 47 domoj. En 1836 pro ĥolero multaj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagymodró 356 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágújhely, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Modrová 512 homoj, (500 slovakoj).
15922 Masajisaito
15922 Masajisaito estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo  Masaji Saito, kiu profesias en restaŭro de tradiciaj japanaj strukturoj, sanktejoj kaj temploj. Aktiva en astronomiaj edukado kaj popularigo en sia origina regiono, li estas ankaŭ sendependa fotisto.
31911 Luciafauth
Nomo
Ĝia nomo honoras Lucia Fauth, rekompensita kiel pli bona en lia kategorio kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro lia projekto pri. Li gajnis ankaŭ la premion de la Fondaĵo Intel por kultura kaj scienca vizito en Ĉinio. Li estis lernanto ĉe la Friedrich-Schiller-Gymnasium de Marbach am Neckar (Germanio).
Klemento la 12-a
Klemento la 12-a (Clēmēns Ⅻ) estis la 246-a papo de la Katolika Eklezio.
Biografio
Florenca aristokratulo, filo de Bartolomeo kaj Elizabeto Strozzi, la estonta papo Benedikto la 12-a jam estis advokato kaj administranto de la pontifikaj ŝtataj financoj sub la du antaŭaj pontifikoj. Kiel papo, li famas pro konstruo de la fasado de la Baziliko Sankta Johano de Laterano, de la Fontano Trevi kaj pro la akirado de la antikvecaj kolektaĵoj de la kardinalo Albani, por la kreado de la Papa Galerio.
Dum la regno de papo Benedikto la 13-a, la financoj estis konfiditaj al manoj de kardinalo Coscia kaj de aliaj membroj de la Roma Kurio, kiuj ilin lasis en grava deficito.
Post kvar monatoj de konklavaj senutilaj voĉdonoj, la Kardinala Kolegio elektis kiel papon la kardinalon Laŭrencon Corsini, sepdekokjaraĝanta kun malpliiĝanta vidpovo, kiu tamen jam trapasis ĉiujn plej gravajn ŝarĝojn de la Roma Kurio.
Ĉar laŭorigine Corsin, kaj kun patrino de familio Strozzi, la nova papo reprezentis altrangan familion de la florenca socio, famigita de kardinalo laŭlonge de po generacio. Laŭrenco Corsini estis advokato, kun magistreco gajnita ĉe la Universitato de Pizo, ekzercanta gvidite de la lerto de sia onklo jam famega en la sama profesio. Post la morto de tiu ĉi kaj de lia patro, en 1685, Laŭrenco, tiam tridektrijaraĝanta, fakte fariĝus ĉefo de la nobela familio ‘Corsini’; fakte, male, li rezignis pri sia rajto de unuenaskiteco kaj akiris ĉe la papo, laŭ tiamaj kutimo, per 30.000 fidelecaj eskudoj, prelatan pozicion, dediĉante sian heredaĵon kaj sian vivkomplezon al la pliampleksigo de la riĉega biblioteko heredita de la onklo.
En 1696 Laŭrenco Corsini estis nomumita ĝenerala trezoristo kaj reganto de Kastelo de Sankta Anĝelo. Lia bonŝanco kaj elstareco pliiĝis dum la papado de Klemento la 11-a, kiu profitis de lia talento en aferoj de la Kuria funkciigado lin kompensante per la kardinala bireto (17-a de majo de 1706) al li rekonfidante la oficon de tutŝtata trezoristo. Lia elstareco pli rimarkiĝis sub la papado de Benedikto la 13-a, kiu lin nomumis prefekto de la juĝa tribunalo konata kiel Apostola Segnatura. Li sinsekve estis promociita al presbitera kardinalo kun la titolo de Sankta Petro en Vinkloj, al episkopa kardinalo' kun suburba sidejo de Frascati (najbare de Romo).
Spite de sia pliiĝanta blindeco kaj de daŭra kuŝado sur la lito, el kiu aŭdience ricevis personojn kaj kondukadis la ekleziajn kaj ŝtatajn aferojn, li sukcesis ĉirkaŭiĝi per kapablaj kunlaborantoj, diversaj el kiuj liaj parencoj, sed ne multe favoris al sia familio escepte per palaco akirita en zono Trastevere, nun sidejo de la Nacia Akademio de Linkoj (Accademia de Lincei). En 1754 lia nepo, kardinalo Neri Corsini, tie fondis la faman bibliotekon Corsini, nun heredaĵo de la menciita Akademio.
Verkoj kaj aktivecoj
Kiel ŝtatestro, Klemento la 12-a startis, el sia lito, la reordigon de la financa sistemo de la ŝtato. Iu paskvinaĵo memorigas kiel papo Klemento la 12-a eksidis sur la pontifika trono trovante la ŝtatajn financojn eksterkontrolaj kaj prirabitaj, kiuj, se ne estus per liaj skrupula administrado kaj familia riĉeco, farintus el li papon “ege malriĉan”: “Mi estis riĉa abato / komforta prelato / kardinalo malmulthava / kaj papo tute senhava.”
Klemento la 12-a petis returne monsumojn, malperintajn en vakuo, el kelkaj ministroj misuzintaj la konfidon de lia antaŭulo. La precipa kulpulo, kardinalo Nicolò Coscia, estis peze monpunita kaj kondamnita al dekjara enkarcerigo. La pontifikaj financoj estis plibonigitaj ankaŭ pere de la restaŭrado de la vetloto (1732), kiu jam estis aboliciita pro la severa moraleco de Benedikto la 13-a. Al tiuj kiuj protestis pro tiu restaŭrado, li respondis ke la enkasigoj utilos por la publikaj kaj karitataj verkoj. Ĉiukaze, rapide la trezoro pliiĝis je preskaŭ duonmiliono da eskudoj kiuj permesis startigi la vastan programon de konstruaĵoj pro kiuj li estas memorata, sed kiuj li, daŭre surlite, neniam bonŝancis vidi.
Akvoelektra akvobaraĵo
Akvoelektra akvobaraĵo estas akvobaraĵo, kiu servas (precipe) por produkti elektron. Ĝi do estas ligita al hidroelektra centralo.
Klemento la 12-a
Verkoj kaj aktivecoj
Konkurso pri la majesta fasado de la Baziliko Sankta Johano de Laterano, eble pli sinjoreca ol preĝeja, estis gajnita de arkitekto Alessandro Galilei (kompletita en 1735), dum Klemento starigis en la sama establo belegan kapelon honore dediĉita al sia parenco de la 13-a jarcento, nome al Sankta Andreo Corsini. Li restaŭrigis la Arkon de Konstanteno kaj konstruigis la palacon de la “Consulta” sur monteto Kvirinalo, akiris per 60.000 eskudoj riĉegan kolekton de statuoj, antikvaj skribaĵoj kaj aliaĵoj, kaj ĝin aldonis al Galerio de Kapitolo. Li pavumigis la stratojn de Romo kaj tiujn proksimajn al la urbo kaj startigis la laborojn por Fontano Trevi kun ĝia triumfa baroko.
Dum lia papado estis ampleksigita la haveno de Ankono, kiu estis deklarita Franka Haveno. Klemento komisiis la projekton al la granda arkitekto Luigi Vanvitelli kiu poste ĝin realigis kun grandioza rezulto per la plilongigo de la moleo, konstruigita de imperiestro Trajano preskaŭ 16 jarcentojn antaŭe, kaj realigante grandan insulon sur kiu li konstruigis la ‘Vanvitelan Moleon’ aŭ lazareton, kiu funkciis ankaŭ kiel ondbaraĵo. Sekve de tiu instalaĵoj la Ŝtato de la Eklezio povis disponi mareliron al la orientaj landoj. La haveno de Ankono poste estis kunligita al la ĉefurbo per strato dirita ‘Vojo Klementina’. Por aliro al la okcidenta Mediteraneo la papo pliefikigis la havenon de Civitavecchia. Per la ampleksigo de tiuj du havenoj Romo sin proponis denove, kiel en la klasika epoko, kiel centro de la Mediteraneo.
Klemento la 12-a sekigis la malariajn marĉojn de la Chiana, najbare de Lago Trasimeno.
Politikaj kaj ekleziaj agado
Vidpunkte de politiko, tamen, ne estis tempo de sukcesoj por la pontifika aŭtoritato en la rilatoj kun la sekularaj povoj de Eŭropo. Li malkonfesis la arbitran agon de sia legato, kardinalo Alberoni, kiu provis invadi kaj elimini la antikvan sendependan Respublikon de San-Marino, reestablante la sendependon de tiu ŝtato. Li, krome, retiris la pontifikajn pretendojn sur la duklandoj de Parmo kaj Piaĉenco.
En la ekleziaj aferoj Klemento la 12-a emanis la unuan papan dekreton kontraŭ Framasonismo, ekskomunikante ĝiajn katolikajn adeptojn per la buleo In eminenti apostolatus specula (En la plej eminenta pozicio de la Apostola Ofico 1738). Li sanktuligis Sanktan Vincenton de Paŭlo, kaj ekprocedis kun rigoro kontraŭ la francaj jansenistoj.
Li laboris por la reunuiĝo de la Katolika Eklezio kun la Ortodoksa kaj ricevis la vizitantan patriarkon de la Kopta Ortodoksa Eklezio de Aleksandrio kaj persvadis la armenan patriarkon forigi la anatemon kontraŭ la Koncilio de Kalcedono kaj kontraŭ papo Leono la 1-a; li sendis Jozefon Simonon Assemani al Oriento kun la duobla celo daŭrigi la serĉadon de antikvaj kristanaj manuskriptoj kaj prezidi kiel papa legato la nacian koncilion de Maronitoj.
Papo Klemento la 1-a mortis la 6-an de februaro de 1740 preskaŭ naŭdekjaraĝa. Lia luksa tombo leviĝas en la Baziliko Sankta Johano de Laterano, dum cenotafo ornamas la preĝejon de Sankta Johano de la florencanoj en Romo.
Salles-sur-Mer
Salles-sur-Mer [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 2,029 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Salles-sur-Mer troviĝas en la nordo de la departemento Charente-Maritime, sudoriente de La Rochelle. Malgraŭ sia nomo (“Salles-ĉe-maro”), ĝi ne estas ĉe maro, kvankam Atlantiko estas proksima (apenaŭ de la urbocentro). La najbaraj komunumoj estas La Jarne, La Jarrie, Croix-Chapeau, Thairé, Saint-Vivien, Châtelaillon-Plage kaj Angoulins.
Tonengo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo ĉefanĝelo Miĥaelo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Frühlingssinfonie (filmo)
Frühlingssinfonie (Printemposimfonio) estas germana filmo el 1983, kiu precipe portretas la paron Clara kaj Robert Schumann.
Agado
Clara Wieck vivas kun sia patro Friedrich Wieck, kiu estas pianinstruisto, en Lepsiko. Wieck estas konvinkita de la talento de sia filino koncerne la pianludadon kaj faras ĉion por antaŭenigi la karieron de la knabino. Malindulge li devigas la mirinfanon al proboj kaj koncertoj. La sukceso de la knabino kaj konvinkiteco pri la metodoj de ŝia patro allogas ankaŭ aliajn pianistojn. La juna pianisto kaj komponisto Robert Schumann ankaŭ fariĝas lernanto de Wieck. Tiutempe Clara havas dek unu kaj Robert dudek jarojn. Jarojn poste Clara enamiĝas je Robert, kiu ja estas talenta, sed ankoraŭ sensukcesa komponisto. Patro Wieck estas kontraŭ la rilato kaj sendas sian filinon al Dresdeno por kantinstruiĝo, celante separi la du amantojn. La juna amparo tamen ne rezignas. Robert postvojaĝas al Clara kaj ili decidas geedziĝi. Por tio ili tamen bezonas permeson de la patro. Tion ili procese postulas en 1840 antaŭ juĝejo en Lepsiko kaj atingas permeson. Tio rompas la rilatojn inter filino kaj patro same kiel inter lernanto kaj instruisto.
Fono
La filmo Frühlingssinfonie estas la unua okcidentgermana filmproduktaĵo, kiu povis esti produktata en GDR sur originalaj okazejoj. Post elspezaj politikaj traktadoj en 1982 la produktado povis komenci. Schamoni roligis GDR-aktoron Rolf Hoppe, kiu mallonge antaŭe en Mephisto avancis al tutmonda stelulo. Herbert Grönemeyer ludas en ĉi tiu filmo sian sekvantan filman ĉefrolon post la sukceso je Das Boot. Estis tamen ankaŭ lia lasta granda filmrolo. Mallonge poste li finfine venkis kiel muzikisto kaj koncentriĝis ekde tiam sur ĉi tiun karieron. Por Frühlingssinfonie oni uzis kompreneble la muzikon de Robert Schumann.
Skandio
Skandio estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Sc kaj atomnumero 21. Ĝi estas mola, argent-blank-kolora transirmetalo.
Kramfo
Difino de kramfo estas pli malvasta ol difino de muskola spasmo. Spasmoj inkludas ajnan nevolan nenormalan muskolan kuntiriĝon, dum kramfoj estas daŭraj kaj doloraj.
Skandio
Oni povas trovi skandion en maloftaj mineraloj de Skandinavio. Iufoje ĝi estas klasigata kun itrio kaj la lantanoidoj kiel malofta teraĵo.
Historio
Dmitri Mendeleev antaŭdiris ekziston de elemento kio estis nomita "eka-boro" en 1869. Ĝi havas atommason inter 40 kaj 48. Lars Frederik Nilson detektis ĉi tiun elementon en la mineraloj eŭksenito kaj gadolinito. Li nomis tiun elementon "skandio"n. Origino estas latina vorto, Scandia. (Signifo estas Skandinavio.)
Freiberg (Saksio)
Situanta inter Dresdeno kaj Chemnitz, je la norda rando de la Ercmontaro, Freiberg estas urbo de Germanio kun universiteto, unue ekigita kiel minista setlejo en la 12a jarcento. Kvankam la lasta minejo fermiĝis en 1969, en la malnova urbocentro ankoraŭ videblas la spuroj de la iama minado. Bergakademie, minista akademio, fondita en 1765, evoluis al moderna teknika universitato.
Kramfo
La plej komuna kaŭzo de kramfoj estas intensaj fizikaj ekzercoj, ekzemple dum sporto, kiuj postulas grandan muskolan streĉiĝon. Perforta aŭ subita movo kaj nekutima pozicio de membro povas okazigi kramfojn. Dumnoktaj kramfoj de la piedoj aŭ kruroj, kiuj subite komenciĝas, estas tre komunaj. Menciindas la kramfoj atribueblaj al la varmo, kiuj trafas la membrojn kaj la abdomenan parieton de homoj laborantaj en varmega medio, multe ŝvitas kaj trinkas abundan akvon. lli ŝuldiĝas al la perdo de natrio, kaj oni povas ilin preventi aŭ mildigi trinkante akvon iom salitan. Pro la sama kaŭzo povas prezentiĝi ankaŭ kramfoj, kiam la korpo perdas multan akvon pro malsano (lakso, vomado ktp.). Kramfoj povas ankaŭ okaziĝi pro manko de kalcio, kalio kaj magnezio.
Freiberg (Saksio)
Freiberg estas la administra centro de la distrikto Centra Saksio, kreita la 1-an de aŭgusto 2008 – antaŭe ĝi estis la centro de pli malgranda administra unuo, laŭ la urbo nomata distrikto Freiberg. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Post trovo de arĝenta erco 1168 ĉe la vilaĝo Christiansdorf ekkreskis minista setlejo, kiu ricevis urbajn rajtojn verŝajne en la jaro 1186. Ĝis ĉirkaŭ 1220 aldoniĝis laŭplane konstruita "Supra Urbo" kaj urbomuro. Sur la ekonomia bazo de la minado, Freiberg rapide evoluis je riĉa kaj laŭ tiama skalo popoloza urbo.
Bazaj informoj
(+2h de aprilo ĝis oktobro)
Historio
Laŭ un hipotezo, la praarbaro Miriquidi Oni tamen ne certas ĉu Miriquidi situis en Saksio aŭ aliloke, sed la nomo estas ofte uzata en loka historio tie.
En la jaro 1162, Otto de Meißen fondis la monakejon Zella apud Nossen kaj donacis al ĝi la senarbigitan landon, kiu ampleksis 800 hubojn, tio estas 277 km².
Post trovo de arĝenta erco 1168 ĉe la vilaĝo Christiansdorf ekkreskis minista setlejo. Inter 1175 kaj 1180 oni ekkonstruis tie la preĝejo Sankta Nikolao. Inter 1180 kaj 1185 ekestis Mariapreĝejo, nuntempe la katedralo de Freiberg. Verŝajne en 1186 okazis la oficiala fondo de la urbo Freiberg. Ĝis ĉirkaŭ 1220 aldoniĝis laŭplane konstruita "Supra Urbo" kaj urbomuro.
Ĉirkaŭ la jaro 1230 ekestis la abunde ornamita Ora Pordego kiel portalo de Mariapreĝejo. 1236 fondiĝis monakejo de la Dominikanoj kaj proksimume samtempe. Laŭ dokumenta mencio en la jaro 1248 ekzistis monakinejo de Magdalenaninoj. En 1260 oni instalis urban lernejon, kiu 1515 transformiĝis je latinlernejo.
En la 14-a jarcento okazis la unua krizo de la minado.
István Bálint (pentristo)
BÁLINT István estas rumania hungara pentristo, grafikisto naskita en Săcele la 29-an de aŭgusto 1929.
Biografio
István Bálint finis siajn studojn en Kluĵo, li faris studvojaĝon en Bulgario kaj Ĉeĥoslovakio. Li havis ekspoziciojn en Rumanio kaj ankxu en Moskvo.
Mahalon
(jen france kaj bretone) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Alcide De Gasperi
Alcide De Gasperi (naskiĝis en Pieve Tesino la 3-an aprilo 1881, mortis en Borgo Valsugana la 13-an aŭgusto 1954) estis itala ĵurnalisto kaj politikisto. Unue li estis elstarulo de la partio Partito Popolare Italiano Kaj poste li fondis la partion Democrazia Cristiana per sia verko La rekonstruikaj ideoj de la Kristana Demokratio.
Ixtlán
Ixtlán estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Ixtlán de los Hervores. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 042.
Alcide De Gasperi
Li estis la unua Ĉefministro de la Itala Respubliko la 10-an de julio 1946 kaj plenumis la plej longdaŭran mandaton el ĉiuj italaj posteulaj ĉefministroj, ĝis la 17-a de aŭgusto 1953. Li estas agnoskata kiel unu el la patroj de la Respubliko kaj, kune kun la franco Robert Schuman, la germano Konrad Adenauer kaj la italo Altiero Spinelli, de la Eŭropa Unio.
Ixtlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12794 loĝantojn. El tiuj estas 6006 viroj kaj 6788 virinoj. La komunumo havas surfacon de 166.83 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12689 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 90 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.71 % de la loĝantoj.
Entute 9 333 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 7 730 estis alfabetoj kaj 1 594 analfabetoj. Tio signifas ke 17.08 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16042a.htm
NGC 4636
NGC 4636 (aliaj indikoj — UGC 7878, MCG 1-32-137, ZWG 43.2, VCC 1939, PGC 42734) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gige
Gige, kroate Gigovec estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Situo
Gige situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Kadarkút troviĝas 9, Kaposvár 20, Nagyatád 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332. Ĝis la 20-a jarcento la judoj havis sinagogon. En 1954 kolĥozo formiĝis. Post la socialismo multe da ciganoj alvenis.
En Gige migra poŝto servas.
Famuloj
En Gige naskiĝis Elemér Császár (fizikisto).
Nuklea centralo de Ĉernobilo
La nuklea centralo de Ĉernobilo, ankaŭ nomata nuklea centralo Lenino, estas nuklea centralo nun haltigita, situanta en Ukrainio en la Pripjato, 18 km nordokcidente de Ĉernobilo, 16 km de la limo inter Ukrainio kaj Belorusio kaj ĉirkaŭ 110 km norde de Kievo. Geografiaj koordinatoj:.
La reaktoro numero 4 estigis la katastrofon de Ĉernobilo en 1986, sed la centralo daŭre funkciis per la aliaj reaktoroj ĝis decembro 2000 dum la urboj Ĉernobilo kaj Pripjato iĝis kvazaŭ fantomaj urboj.
Konstruaĵo
La centralo havis 6 nukleajn reaktorojn de la tipo RBMK 1000 por produkti elektron el nuklea energio. La konstruado de la reaktoroj 1 kaj 2 komenciĝis en 1971; la unua ekfunkciis en 1977, la dua la sekvantan jaron. La reaktoroj 3 kaj 4 ekkonstruiĝis en 1975; ilia ekspluatado komenciĝis respektive en 1981 kaj 1983. La konstruado de la reaktoroj 5 kaj 6 ankaŭ kun potenco de 1000 MW interrompiĝis pro la katastrofo.
Katastrofo
La katastrofo de Ĉernobilo estas ĉefa nuklea akcidento klasita je la sepa kaj lasta nivelo de INES (Internacia Skalo de le Nukleaj Eventoj – International Nuclear Event Scale) pro fandiĝo de la kerno de la reaktoro 4. Ĝi okazis la 26-an de aprilo 1986.
Tiu akcidento estigis la fandiĝon de la kerno de la reaktoro numero 4, la ellason de grandega kvanto da radioaktivaĵoj, kaj la morton de multaj personoj rekte aŭ pro elmetado al la radioaktiveco. Ĝi estas la sola akcidento klasita je la nivelo 7 de la internacia skalo de la nukleaj eventoj (INES). Ĝi sekve estas la plej grava akcidento ĝis nun konata.
Raporto de IAAE (Internacia Agentejo pri Atoma Energio), en 2005, nombras ĉirkaŭ 50 mortojn rekte kaŭzitajn de la akcidento, kaj taksas ke la radiaĵoj mortigis proksimume 4000 kromajn homojn en la plej elmetita loĝantaro. Neregistaraj organizaĵoj indikas notinde pli grandajn nombrojn. Pli ol 200 000 homoj estis evakuitaj.
Likvidistoj
Oni nomas likvidistoj la personojn civilajn kaj militistajn, kiuj intervenis surloke tuj post la katastrofo la 26-an de aprilo 1986 kaj ankaŭ la skipojn, kiu intervenis por la izolado kaj purigado de la loko ĝis la 1990-aj jaroj. Oni distingu la bilancon pri ili disde la bilanco pri la civilaj viktimoj.
Inter 1986 kaj 1992, oni taksas la nombron de likvidistoj inter 600 000 kaj 800 000 venantaj de ĉiuj partoj de Sovetunio, laboristoj en la centralo, fajrobrigadistoj, helikopterostiristoj, ministoj, teraĵistoj, laboristoj, militistoj aŭ civiluloj, kiuj vice intervenis. Multaj el ili mortis aŭ grave malsaniĝis, sed la nombroj diversas laŭ la fontoj. Laŭ la prezidanto de la ĉefa asocio de likvidistoj (Ĉernobila Unio), el la 600 000 likvidistoj en Rusio 25 000 mortis kaj 70 000 handikapiĝis; en Ukrainio la nombroj estas proksimume la samaj kaj en Bielorusio 10 000 mortis kaj 25 000 handikapiĝis, do entute 60 000 mortintoj (10 % de la likvidistoj) kaj 165 000 handikapitoj.
La centralo plu funkciis dum 14 jaroj
Sekve de la akcidento, la tri restantajn reaktorojn oni haltigis, ĉar la loko estis ege kontaminita de radiaĵoj. Tamen, post purigado de la interno de la centralo kaj de ties ĉirkaŭaĵoj, la reaktorojn 1 kaj 2 oni restartigis fine de 1986. Post pli intensa purigado la reaktoron 3, kiu estis en la sama konstruaĵo kiel la detruita reaktoro 4, oni restartigis fine de 1987.
La reaktoron 2 trafis nuklea akcidento en oktobro 1991, sekve de kiu oni ne restartigis ĝin pro la alta kosto de la riparoj. La reaktoron 1 oni definitive haltigis en novembro 1996. La reaktoron 3, kiu estis la lasta reaktoro ankoraŭ funkcianta en la centralo, oni definitive haltigis en decembro 2000. La ruinoj de la reaktoro 4 daŭre estos radioaktivaj dum la venontaj jarcentoj. La plutonio 239, kiu estas unu el la radioaktivaj elementoj ĉeestaj interne de la reaktoro, havas duon-vivon de 24 000 jaroj. Hodiaŭ la reaktoro estas enfermita en ŝtalbetona sarkofago kaj plenplena per 300 000 tunoj da sablo, argilo, plumbo kaj boro. Ĝi postulas konstantan prigardadon.
Sanitaraj konsekvencoj de la katastrofo
De 1986 ĝis decembro 2000 ĝis 9 000 homoj laboris en la centralo. Hodiaŭ, eĉ ne funkcianta, ĝi ankoraŭ laborigas ĉirkaŭ 3000 homojn por gardi ĝin. Ĝis 1986 la plej multaj laboristoj loĝis en la nova urbo Pripjato, konstruita samtempe kiel la centralo. Pro la evakuo de la loĝantaro de Pripjato post la katastrofo la laboristoj de tiam loĝas en Slavutiĉ, urbo 45 km oriente de la centralo en Ukrainio. Ĝin one konstruis por anstataŭigi Pripjaton.
Konsekvencoj en Eŭropo
Sekve de la katastrofo de Ĉernobilo, debato pri nuklea energio okazis en pluraj landoj, kiu uzas nuklean energion. La itala registaro tre rapide efektivigas planon de forlaso de la civila nuklea energio, sekvita de la belga registaro en 1999, kaj poste de la germana registaro en 2000.
Konsekvencoj en Francio
En Francio dum la tagoj kiuj sekvis la katastrofon, la franca Centra Servo pri Protektado kontraŭ Jonigaj Radioj (SCPRI) minimumigis la konsekvencojn en Francio de la Ĉernobila katastrofo. Por ricevi informojn pri la nuklea energio sendependajn de ties ekspluatantoj, de la ŝtato kaj de ĉiuj politikaj partioj, pluraj francaj kontraŭnukleaj eminentuloj kreis la Komisionon pri Sendependaj Esplorado kaj Informado pri la Radioaktiveco (CRIIRAD). La SCPRI estis renomita Oficejo por Protektado kontraŭ Jonigaj Radioj (OPRI) en 1994, kaj poste integrita en la Instituton de Radioprotektado kaj Nuklea Sekureco (IRSN) en 2002.
Izopropila jodoacetato
Izopropila jodoacetato aŭ C5H9O2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, rezultanta el interagado de la jodoacetata acido kaj izopropanolo en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas senkolora aŭ flava likvaĵo kun akra odoro, nesolvebla en akvo sed miksebla kun duetila etero, etanolo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopropila jodoacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj. Izopropila jodoacetato estas irita substanco al okuloj, haŭto kaj spirsistemo. Kiel reakciaĵo, izopropila jodoacetato estas alkiligagento kaj uzata en kemiaj sintezoj.
Hercivci
Hercivci, ukraine Яблунів, rutene Герцôвцï [hercovcji], ruse Герцовцы, [hercovci], slovake Hercovce, hungare Hegyrét [hedjrEt] estas tre malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en municipo de Puznjakivci.
Historio
La historia oficiala hungara loknomo estis Hercfalva, kiu pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis al belsona hungara nomo. Ĝis Traktato de Trianon Hegyrét apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Hercivci/Hegyrét. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Dave Grusin
David „Dave“ GRUSIN (naskigis la 26-an de junio 1934 en Littleton, Koloradio) estas usona komponisto de filmmuziko, ĵazpianisto, muzikaranĝisto kaj -produktisto same kiel bandestro.
Vivo kaj verkado
Grusin studis ĉe la Universitato de Koloradio kaj muzikis tie kun Terry Gibbs, Art Pepper, Anita O'Day kaj Johnny Smith. En 1959 li iris al Novjorko kaj fariĝis akompanisto kaj aranĝisto por Andy Williams. Grusin prizorgis en 1966 kiel muzika direktisto kaj aranĝisto i.a. por du jaroj ankaŭ la spektaklon de Catarina Valente kaj loĝis tiutempe jam en Amsterdamo. Jam en 1960 li estis aŭdebla de sondiskoj de Benny Goodman kaj ekloĝis en 1962 je Los-Anĝeleso. Tie li muzikis kaj aranĝis interalie por Sarah Vaughan, Quincy Jones kaj Carmen McRae. Meze de la 1970-aj jaroj li ludis klavaron kun Gerry Mulligan kaj Lee Ritenour. Kune kun Larry Rosen li produktis tiutempe albumojn kun muzikistoj kiel Earl Klugh aŭ Patti Austin por diskeldonejoj kiel Blue Note Records aŭ CTI; En 1982 li fondis kun Rosen la eldonejon GRP Records (Grusin Rosen Productions), kiu evoluis al grava eldonejo de aktuala ĵazo kaj kunfandomuziko kaj sukcesis aparte sur la kampo de glata ĵazo. Grusin ankaŭ direktis la ĉiustelularon de la eldonejo. Dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj sekvis aliaj sonregistraĵoj de kunfandomuziko ĝis popularmuziko, parte kun simfoniorkestro.
Grusin komponis kaj produktis ankaŭ filmmuzikojn, por kiuj li parte ricevis Oskar-premion aŭ Gremion: En 1989 li verkis la muzikon por la filmo The Fabulous Baker Boys, en 1990 por Havanna, en 1999 por la filmo Random Hearts. Krom tio li produktis la muzikon por The Firm. Ankaŭ la aranĝisto ricevis plurfoje distingojn, pro ĉi tiu kaŭzo li ricevis ekde 1986 entute ok Gremiojn, ekzemple en 2003 por sia instrumenta aranĝaĵo de „Mean Old Man“ (por James Taylor).
Krom ĉe GRP li publikigis ankaŭ ĉe Columbia, Sheffield Lab kaj Polygram Lia frato Don Grusin (naskiĝinta en 1941) ankaŭ estas ĵazpianisto kaj komponisto. Dave Grusin havas filon nome Stuart.
3450 Dommanget
3450 Dommanget estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan astronomon Jean Dommanget.
Gua Ŝa
Gua Ŝa (ĉine: 刮痧；pinjine : guāshā) deskrapas la haŭton per kornoj aŭ glataj jadoŝtonoj ĝis kreiĝas ruĝaj strioj kaj punktoj sur la korpo. Oni kredis ke tiu terapio taŭgis por preskaŭ ajna malsano inkluzive de ĥolero. La ruĝaj punktoj kaj kontuzado daŭras 3 ĝis 10 tagojn por resaniĝi kaj ekzistas ofte iu doloro en la koncerna korpoareo.
.aw
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Aw''.
.aw estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Arubo.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
RS1 de ADtranz kaj Stadler
Tabelo pri trajno: Stadler RegioShuttle RS1
-
La RegioShuttle RS1 de Stadler estas la unua vaste-uzata, nova generacio, dizelveturilo en Germanujo por lokaj fervojoservoj. Ĝia plej karakteriza trajto estas la trapez-formaj fenestrokadrumoj. La RegioShuttle estas klasifikita fare de la Deutsche Bahn kiel serio 650, aliflanke multaj privataj fervojoj havas siajn proprajn RegioShuttle-ojn.
Teĥnikaj informoj
Originale produkto de la firmao de ADtranz, la RS1 nun estas konstruata kaj vendata fare de Stadler Rail AG, ĉar Bombardier Transportation devis vendi la ejon ĉe Berlino-Wilhelmsruh en 2001 por laŭleĝaj kialoj kiam ili transprenis ADtranz. La RS1 estas normalŝpura relbuso konstruita laŭ UIC normoj, kiuj tial povas elteni longitudajn fortojn de kN (kilo neŭtono) de 1500; ĝi estas havebla kun centra bufrokupladoj aŭ la kutima eŭropa kuplado kaj bufroj. 65 % de la veturiloplanko estas malalt-ebenaj kaj dizajnitaj por kajo alteco de 55 cm;(vidu ankaŭ vagona platformo). Sur la Schönbuchbahn Schönbuch-fervojo speciala variaĵo dizajnita por 76 cm platformoj estas en uzo. La relbuso havas altnivelan plankon super la du kvar-konveksaj boĝioj ĉe ĉiuj finoj.
Veturilo enhavas du sendependajn motorojn, kiuj funkcias aŭ per dizeloleo aŭ Biodizeloleo de Kolzo, ĉiu motoro movigas ambaŭ aksojn de unu el la du boĝiojn. La aspekto de la RS1 strikas ĉar ĝia fenestrodezajno aspektas kiel ligno-enkadrigita pontosubteno. La flankoj de la fenestroj estas deklivaj kaj donis al ĝi komence nedubeblan aspekton. Tamen, ekde tiam la Bombardier Itino aperis kun simila dezajno.
De funkcia perspektivo la RegioShuttle povas esti uzita por unu-viraj operacioj sur plenaj mezurilofervojoj sen iuj restriktoj. Ĝia relative malgranda kapacito (maksimumo malpli ol 170 pasaĝeroj) estas balancita per la fakto ke la veturilo povas esti movata en multobloj de ĝis sep unuoj. Rastilo de kvin tiu de RS1 povas tiel pritrakti maksimumon de iom malpli ol 850 pasaĝeroj, kvankam iom malekonomia kompariblis kun lokomotiv-transportita trajno pro la fuelkonsumo de ĝiaj dek-dizela motoroj.
Yuki Ishida
Yuki Ishida (石田 祐樹, n. ) estas japana futbalisto.
RS1 de ADtranz kaj Stadler
Superrigardo de fervojaj kompanioj
23 unuoj 3 unuoj 46 unuoj
1 unuoj (poste vendis)
76-a SAT-Kongreso 2003
La 76-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis inter la 12-a kaj la 18-a de julio 2003 en Ĉaŭdefono, Svislando. La kongreson ĉeestis 155 partoprenantoj el 28 landoj.
RS1 de ADtranz kaj Stadler
Superrigardo de fervojaj kompanioj
5 unuoj
32 unuoj 8 unuoj 20 unuoj
11 unuoj
Dungado de Deutsche Bahn
En 1999 la Deutsche Bahn komencis poziciigi serion 650 Relo-busoj en servo kaj nuntempe kurojn 74 unuojn (kiel ĉe: junio 2005). Ili estas numeritaj 650 001-027, 650 100-122, kiujn 650 201-203 kaj 650 301-321-a 650 100-119 kaj kiujn 650 201-203 estis financitaj fare de Baden-Virtembergo. 650 001-027 kaj 650 100-122 estas identaj, 650 201-203 kaj 650 301-321 estas biciklantonavedoj, sed alie konstrue identaj kun la RegioShuttle-oj. La veturiloj estas funkciigitaj de Tübingen kaj Ulm fare de DB filioj DB ZugBus Regionalverkehr Alb-Bodensee (DB ZugBus Regionalverkehr Alb-Bodensee) (RAB). Ekde majo 2000 ĉiuj veturiloj estis en ĉiutaga servo.
Ekde 2007, numeroj 650 322-327, financis de DB Regiono Bavarujo, ankaŭ estis en operacio. Krome, la WestFranken Bahn (okcidenta frankona fervojo)(Frankonujo) transprenis relbuson (Relo-buso) de la Kahlgrundfervojo, numero kiun 650 997-a-tiu relbuso poste estis transdonita al la SüdostBayernBahn (suda orienta bavara fervojo) kaj estis deplojita en 2008 sur la Traun-Alz-fervojo inter Distrikto Traunstein kaj Traunreut.
Rieschweiler-Mühlbach
Rieschweiler-Mühlbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
二
二 estas radikalo kiu signifas du. Ĝi estas la 7-a radikalo ordigita en Kangxi-Vortaro(1-a litero de 2-streka grupo).
Aventuro
''Tiu ĉi artikolo estas pri la eventa aventuro. Ankaŭ ekzistas artikolo pri la programa Aventuro''.
Aventuro (el la latina: adventura, evento) estas ekscita, neatendita kaj neordinara, foje riska, sperto. Aventuro ege malsimilas al ĉiutaga vivo, do la fremdeco de la spertitaj kondicoj ludas grave kaj estas grandsignifa.
La pli ĝenerala ampleksa signifo de la termino rilatas al iu ajn iniciato, kiu implikas fizikan, financan aŭ psikologian riskon kaj streĉigon, celantan profitigi la vivon de la aganta individuo, ekzemple: komerca entrepreno, afero aŭ alia grava devontigo, kiu grave influas vivmanieron.
Iafoje temas pri farado de aŭdaca aŭ eĉ danĝera ago, kun rezultoj neatenditaj aŭ ne antaŭe konataj. Aventuroj, kiuj estas agadoj, kiuj implikas fizikan danĝeron, estas ekzemple ĉielplonĝado, montgrimpado, flosado sur la rivero aŭ partoprenado en ekstremaj sportoj kaj defiaj. Kutime temas pri unuespertita vojaĝo iaspeca, ĉu tra lando ĉu tra tempo aŭ menso.
Povas temi pri vera okazaĵo aŭ pri fikcio.
Kiel unuan raporton pri aventuro oni konsideras la eposon pri Gilgameŝ.
Motivo
Aventura sperto kaŭzas psikologian ekscitiĝon, kiu povas esti interpretata negative (ekz. Timo) aŭ pozitive (ekz. Fluiĝo). Por iuj homoj, aventuro fariĝas la celo en si mem. Laŭ la aventuristo Andre Malraux, en sia libro La Condition Humaine (1933), "Se homo ne volas riski sian vivon, kie estas lia honoro?". Simile, Helen Keller diris, ke "la vivo estas aŭ aŭdaca aventuro, aŭ nenio."
Aventuraj agadoj okazantaj ekster la hejmo kutime okazas por distraj aŭ ekscitaj celoj, ekzemple: vetkuro aŭ turismo. Aventuraj agadoj ankaŭ povas konduki al sciencaj malkovroj, kiel tiuj faritaj de brita serĉisto-pioniro aventuristo Jason Lewis, kies aventuroj celis ĉerpi eblajn lecionojn pri tutmonda daŭripovo.
Poetiko
Poetiko (el la greka: ποιητική [τέχνη] - poetarto) estas la teorio aŭ scienco pri poezio.
Poetiko de Esperanto
La poetiko de Esperanto transprenis multon de eŭropaj lingvoj, sed ankaŭ evoluigis proprajn konceptojn.
Ekzemplo de pure esperanta koncepto estas la adasismo, la produktado de rimoj nur per uzo de identaj sufiksoj kaj finaĵoj.
La parnasismo estas formale severa branĉo de la poetiko de Esperanto, pri- aŭ preskribita de Kolomano Kalocsay kaj Gaston Waringhien en ilia Parnasa Gvidlibro.
Ferenc Haáz
HAÁZ Ferenc (ha:z) estis rumanihungara etnografo naskita en Székelyudvarhely la 18-an de marto 1913 kaj mortinta en Sovetunio en aŭtuno de 1944. Li estis la filo de Ferenc Rezső Haáz kaj pli juna frato de desegninstruisto, etnografo Sándor Haáz.
Kariero
Haáz Ferenc akiris en Universitato de Kluĵo diplomon pri geografio-biologio (1937), li studis en Budapest etnografion kaj doktoriĝis tie (1941). Li instruis en Reformita Kolegio de Odorheiu Secuiesc, poste li estis asistanto en la universitato de Koloĵvaro en la katedro de etnografio. Li studvojaĝis en Bulgario (1943).
(12794) 1995 VL
(12794) 1995 VL estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
(15923) 1997 VN3
(15923) 1997 VN3 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo
La Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo hispane Asociación de Academias de la Lengua Española estis fondata en Meksiko en 1951 kaj ĝi estas formata de reto de la 22 ekzistantaj akademioj de la hispana lingvo en la mondo. Ĝia Konstanta Komisiono sidejas en Madrido, Hispanio. Aliaj similcelaj asocioj estas la Real Academia Española (RAE) kaj la Instituto Cervantes.
Uverturo
Uverturo (de la franca vorto «ouverture», „malfermo“) laŭ PIV estas "komponaĵo, ludata antaŭ [fakte pli precize komence de] opero, oratorio aŭ simila muzika verko". Per la termino karakteriziĝas la sekvaj specoj de muzikaĵoj:
Asocio de Akademioj de la Hispana Lingvo
Organizado de la Asocio
La Asocio okazigas kongreson ĉiun kvaran jaron. La estraro de la asocio korespondas al la Konstanta Komisiono, formata de prezidanto (Direktoro de la RAE), ĝenerala sekretario (latinamerika akademiano elektita dum la kongreso), la kasisto de la RAE kaj kvar komitatanoj de la ceteraj akademioj. Ekde 1960, en la 3-a Kongreso de la Akademioj en Bogoto, Kolombio, estis aprobata multflanka rezolucio per kiu la registaro de la landoj kiuj havas akademion de la hispana lingvo, kompromisiĝos al la subtenado per materiaj kaj financaj medioj por la realigado de ĝiaj aktivaĵoj.
Akademioj
La jenaj Akademioj de la Hispana Lingvo membras en la Asocio (ordigataj laŭ la fondojaro):
NGC 4637
NGC 4637 (aliaj indikoj — UGC 7881, MCG 2-32-188, ZWG 71.7, VCC 1945, PGC 42744) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
La Martyre
(jen france, bretone Ar Merzher-Salaun) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
.ax
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Ax''.
.ax estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Alando, kiu estas aŭtonoma provinco de Finnlando. Ĝi enuziĝis la 15-an de aŭgusto 2006. Antaŭ tio la plej multaj Alandaj retejoj estis en la subdomajno aland.fi.
Plafona ventumilo
Historio
Kontraŭ popola kredo, la elektra plafona ventumilo ne estis inventita je 1886 de la patro-kaj-filo teamo de John kaj James Hunter. Reale, ĝi estis inventita je kvar jaroj antaŭ, de Philip Diehl (prononco: Dil). Diehl desegnis la elektran motoron, kiu estis uzata en la unuaj Singer kudrimaŝinoj, kaj je 1882 alfarigis tiun motoron por plafono-muntita ventumilo. «The Diehl Electric Fan» (La Diehl Elektra Ventumilo), kiel ĝi estis konita, funkciis kiel ordinara nuntempa plafona ventumilo; ĉiu ventumilo havis ĝian propran motoran unuon, eliminanta la bezonon por multekostaj kaj ampleksaj zonaj sistemoj.
Diehl estis, preskaŭ tuj, malcedita de feroca konkurado, pro la komerca sukceso de la plafona ventumilo. Tamen, li daŭris bonigi lian inventaĵon. Unu tia bonigaĵo, la «Diehl Electrolier», estis de lumila garnituro por la plafona ventumilo por kompensi por translokitaj lumiloj.
Je la Unua Mondmilito, la plejparto de plafonaj ventumiloj havis kvar padelojn anstataŭ la originajn du. Ĉi ŝanĝo kapabligi la ventumilo movi pli aeron, tiel uzanta ĝian motoron pli efike.
Je la 1920-aj jaroj, plafonaj ventumiloj ege ordinariĝis en Usono, kaj ekis internaciiĝi.
Tamen, dum la Ega Krizo, plafonaj ventumiloj ne estas tre ordinaraj en Usono, laŭ eldiro ĉar «En ĝia impeto por forgesi la paseon, Usono forgesis la plafonan ventumilon». Je la fino de Monda Milito 2, kaj en la 1950j, plafonaj ventumiloj estiĝis preskaŭ neekzistantaj. Tiuj kiuj ankoraŭ ekzistis, estis rigarditaj kiel ioj de nostalgio. Tamen, la plafona ventumilo ankoraŭ estis tre populara en aliaj landoj, note tiuj kun varmaj klimatoj kaj kiuj ne povas pagi por iloj kiel malvarmigiloj.
Jacona
Jacona estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Jacona de Plancarte. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 043.
Plafona ventumilo
Historio
Je la 1960-aj jaroj, iom da orientaj fabrikfirmoj ekeksportas ties plafonajn ventumiloj al la Usono. Tiuj populariĝis malrapide unue, sed ege sukcesis dum la energia krizo de la 1970j, ĉar plafonaj ventumiloj uzas malpli energion ol malvarmigiloj.
Jacona
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 60029 loĝantojn. El tiuj estas 28639 viroj kaj 31390 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93.12 kvadratkilometroj.
Plafona ventumilo
Historio
Pro ĉi denova komerca sukceso, multe da Usonaj fabrikfirmoj ekfabrikis (aŭ ege plialtigi praduktado de) plafonajn ventumilojn. La konata Casablanca Fan Company (Casablanca Ventumila Firmo) fondiĝis je 1974. Aliaj popularaj Usonaj fabrikfirmoj je tiu tempo estas la Hunter Fan Co., FASCO (F. A. Smith Co.), Emerson Electric, kaj Lasko; la lastaj du ofte estis reetikeditaj kaj venditaj de Sears-Roebuck.
8233 Asada
8233 Asada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).