cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orgensimfonio
Simfonioj por solorgeno
Fernand de La Tombelle (1854 - 1928)
Augustin Barié (1883-1915)
Alexandre Cellier (1883 - 1968)
Clarence Dickinson (1873 - 1969)
Charles Quef (1873 - 1931)
Georges Jacob (1877 - 1950)
Marcel Dupré (1886-1971)
André Fleury (1903-1995)
Jean Langlais (1907-1991)
Pierre Cochereau (1924-1984)
Pierre Pincemaille (1956-2018)
Jean Guillou (1930-2019)
Jean-Louis Florentz (1947-2004)
Marc Giacone (1954)
Simfonioj por orkestro kun deviga orgeno
Estas notenda, ke ekzistas nur malmultege da simfonioj kun deviga orgeno, verkoj, kiujn oni ne intermiksu kun konĉerto kun orgeno kiel soloinstrumento. La limiton inter «simfonio kun orgeno» kaj «konĉerto por orgeno» oni povas difini jene:
Camille Saint-Saëns (1835-1921)
Joseph Jongen (1873-1953)
Marcel Dupré (1886-1971)
Adorado
En religio, adorado estas respektego kaj honorado ŝuldata al dio(j). Tiusence ĝi estas teologia sinonimo de kulto.
Komunlingve la vorto ofte estas uzata en la senco amegi.
Sekve de la ikonrompisma krizo la ortodoksa eklezio difinis, ke kvankam la adorado ( λατρεία) konvenas sole al Dio (Luko 4:7-8), oni tamen devas honori la ikonojn kaj relikvojn, sen ke tio estu idolkulto. (Alivorte, Dion oni adoru, la ikonojn oni honoru.)
Paul Fleuriot de Langle
Originoj kaj familio
Paul Antoine Marie Fleuriot naskiĝis en familio de la bretonia nobelaro.
Kariero en la reĝa ŝiparo
Li eniris la margardan kompanion de Brest la, kaj surŝipiĝis la sekvantan 16-an de novembro sur la ŝipo Le Diadème, kiam li estis nur 14-jara. Li partoprenis kampanjojn en Sandomingo (nuna Haitio) kaj en Hispanio. Li estis elektita membro de la Marakademio en 1774. Li aktive partoprenis en la laboroj de tiu asembleo kaj publikigis aparte observojn pri la komputado de longitudo per lkunaj distancoj laŭ la esploroj faritaj okaze de lia kampanjo sur La Dédaigneuse.
Usona Milito de Sendependeco (1775 - 1783)
Li partoprenis en la Usona Milito de Sendependeco. Veselleŭtenanto en februaro 1778, li surŝipiĝis sur Le Saint-Esprit sur kiu li batalis en Ouessant la. Samjare, li ricevis la krucon de Sankta Ludoviko. Kiel komandanto de Le Hussard en 1779, li partorenis en la kaptado de la kutro Actif. Kiel komandanto de L'Aigrette en aŭgusto 1780, li fariĝis en aprilo 1781 komandanto de la fregato La Résolue kaj kuniĝis en Antiloj al la skadro de la grafo de Grasse. Komandanto de L'Experiment en marto 1782, li konvojis al Antiloj.
Li partoprenis en majo-aŭgusto 1782, sub komando de La Pérouse, komandanto de Le Sceptre, en la ekspedicio kontraŭ la anglaj establoj de la Hudsona Golfo. Li tiam komandis L'Astrée kaj pruvis en ambaŭ kazoj sian eminentecon pri maro. Li fariĝis veselkapitano en novembro 1782.
Li estas ankaŭ membro de la Societo de la Cincinatuloj (Kavaliro).
Ekspedicio La Pérouse
Admirata pro siaj kompetentecoj, siaj konoj, aparte en matematikoj kaj astronomio, kaj sia volenergio, li estis elektita de sia amiko Jean-François de La Pérouse kiel duulo de la ekspedicio La Pérouse kaj komandanto de la fregato L'Astrolabe (500t, 114 ŝipanoj).
En la revenado, Paul-Antoine kaj ties kompanoj albordiĝis al insulo Maouna por preni trinkeblan akvon, kiu mankis sur la ŝipo. Sur la ŝalupoj ŝarĝitaj per akvobareloj, ili atendis altan tajdon por povi atingi la ŝipon.
Indiĝenoj de Tutuila ĉirkaŭis la kanotojn, kaj malamikeco kreskis. Fleuriot de Langle rifuzis pafi al la indiĝenoj, ĉar la misio devis resti paca laŭ reĝa ordono. Li estis trafita de ŝtono al la kapo, kaj falis akven.
De tiam, vera batalo komenciĝis inter la ŝipanaro kaj la indiĝenoj. Dek du ŝipanoj estis mortigitaj, dudek estis vunditaj kaj Fleuriot de Langle estis finmortigita per klabo.
Li estis nomumita postmorta diviziestro la.
Omaĝoj kaj estonteco
Tre kortuŝita, La Pérouse estus povinta dronigi cent pirogojn, kiuj enhavis pli ol kvincent personojn, antaŭ ol forlasi la insulon, sed, diris li, Mi timis erari pri elekto de la viktimoj, la krio de mia konscienco savis ilian vivon. La restaĵoj de Fleuriot de Langle estis entombigitaj en la ĥorejo de la preĝejo Sankta-Ludoviko en Brest post funebra ceremonio kun granda pompo.
Inter sia idaro, estas la verkisto Jean de La Varende.
Monumento al mortintoj
La nomo Paul-Antoine Fleuriot de Langle aperas sur la monumento al mortintoj memoriganta tiun eventon kaj starigita sur la loko de la faktoj, sur la insulo Tutuila en Samoo:
Oficiala skribo : « Inaŭgurita en 1883 por honori la memoron de dek unu membroj de la ekspedicio La Pérouse mortigitaj en tiu ĉi loko. »
Sur la monumento, estas skribitaj la nomoj de la dek unu ŝipanoj mortigitaj kun Fleuriot de Langle.
Malkovroj okaze de la ekspedicio Vanikoro 1999
Okaze de plonĝaj kampanjoj al la ŝipruinaĵoj de « La Boussole » kaj de « L'Astrolabe », estis malkovrita en 1999 angulmetro simila al tiu trovita en Numbo en 1885. Tiu malkovro estis sekvita de aliaj, inter aliaj, arĝenta forko kun blazono de Fleuriot de Langle, luidoro, hispanaj kaj rusaj moneroj, alkohola termometro, manovrfajfilo, korpo de holdopumpilo, ankro, dragonkasko, krucifikso kaj homforma statueto, ktp.
Toluka Valo
La Toluka Valo enhavas la suprajn partojn de la Rivero Lerma, kiu fluas laŭlonge de la valo el sudoriento nordokcidenten.
La Toluka Valo estas parto de la ekoregiono centra-meksika kserofitaro. La ĉirkaŭaj montaroj estas okupataj de la neĝmontaraj pinaroj-kverkaroj.
Ian Hudghton
Ian Hudghton (naskita la en Angus) estas skota politikisto. Li membras en la Skota Nacia Partio (SNP) kaj ties tegmenta organizo Eŭropa Libera Alianco. Ekde la jaro 1998, do ankaŭ dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Ian Hudghton estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj vicprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
En septembro 2005 Ian Hudghton elektiĝis prezidanto de la Skota Nacia Partio.
11844 Ostwald
11844 Ostwald estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana balta kemiisto, interlingvisto kaj dumtempa esperantisto Wilhelm Ostwald (1853–1932), kiu establis la. En 1887 li fondis la  Zeitschrift für Physikalische Chemie. Bone konata pro sia leĝo pri la diluo de la elektrolitoj, li ricevis la Nobel-premion pri kemio 1909 pro sia laboro pri la katalizo.
Monteodorisio
Monteodorisio estas komunumo de Italio.
Štiavnické Bane
Štiavnické Bane, hungare Hegybánya [hedjbAnja], germane Siegelsberg estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historiaj loknomoj estis slovake: Piarg ĝis 1948; hungare: Pjerg ĝis 1892.
Situo
Štiavnické Bane situas laŭ traira flankovojo. Banská Štiavnica troviĝas je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1352 en formo "Sygluspergh". Ekde la 17-a jarcento pro la minado la setlejo impone evoluis. Tie ekfunkciis la unua malsanulejo por ministoj en Hungara reĝlando. En 1828 loĝis tie 695 vilaĝanoj en 114 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hegybánya 1460 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Bát, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Štiavnické Bane 827 homoj, (816 slovakoj).
Károly Kovács (redaktoro)
KOVÁCS Károly (kova:ĉ) estis hungara redaktoro, poeto naskita en Nagyekemező la 12-an de oktobro 1898 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de februaro 1976.
Štiavnické Bane
Famuloj
En la iama Hegybánya naskiĝis:
(18860) 1999 RL133
(18860) 1999 RL133 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Károly Kovács (redaktoro)
Kariero
Kovács Károly estis redaktoro de gazetoj Déva és Vidéke (1920-29), Dévai Újság (1931), Erdélyi Napló (1931-40), kunlaborinto de la Keleti Újság, Magyar Kisebbség. Liajn poemojn publikigis la revuo Pásztortűz. Post 1940 li estis financa oficisto en Satmaro. En 1945 li doktoriĝis pri ŝtatscienco en la Universitato de Kluĵo. De 1948 li laboris kiel financa fakulo ĝis sia pensiiĝo. (1964).
Germanwings
Germanwings (IATA: 4U, OACI: GWI) estas malaltkosta flugkompanio kun ĉefa nabo en Flughaveno Kolonjo/Bonno, Germanio, kaj malĉefaj naboj en Flughaveno Stutgarto, Flughaveno Hamburgo kaj Flughaveno Berlino-Tegel. Ĝi priservas 67 cellokojn en Eŭropo; 9 el ili en Germanio kaj 58 en aliaj eŭropaj ŝtatoj.
Akcidento de la
'''Kraŝo A320. Estis 150 homoj en la aviadilo, neniu postvivanto.'''
Airbus A320 de flugkompanio Germanwings, filio de Lufthansa, kraŝis en la regiono de Barcelonnette, en Alpes-de-Haute-Provence, Francio.
La aviadilo, kiu plenumis la flugon Barcelono-Duseldorfo, transportis 144 pasaĝerojn kaj ses skipanojn, laŭ Ĝenerala Direkcio de Civila Aviado (DGAC). La flugo estis deklarita en stato de urĝeco je la 10 h 47, apud Barcelonnette. Helikoptero de la Ĝendarmejo poste konfirmis kraŝon, laŭ DGAC.
Stari Banovci
Stari Banovci, serbe Стари Бановци estas granda setlejo aŭ vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Stara Pazova. Stari kaj Стари signifas: malnova.
Geografio
Stari Banovci situas laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ flankovojoj kontaktiĝanta kun Novi Banovci.
Historio
La plej frue romianoj vivis tie. Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. Dum la 2-a mondmilito la germanoj okupis la vilaĝon, 158 homoj mortis, 52 homoj deportiĝis, 38 homoj iĝis trudlaboristoj, 104 homoj iĝis militkaptitoj. En 2002 loĝis en Stari Banovci 5488 da homoj, 5034 serboj (92 %), 144 ciganoj, 27 kroatoj, 25 jugoslavianoj kaj aliaj.
Maurane
Maurane, naskonome Claudine Luypaerts (naskiĝis en Elsene, mortis  en Schaarbeek) estis belga kantistino.
4413 Mycerinos
4413 Mycerinos estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de 122 cm de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). La, senditaj al Leiden en Nederlandon, estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la faraono Menkaure (ankaŭ konata sub la greka nomo de "Mykerinos").
Lajos Papi
Biografio
Lajos Papi komence estis faklaboristo, sed hejme li lernis la ŝtonoskulptadon. Li lernis la skulptadon en Artistkolonio (Szolnok) kaj iomete en Budapeŝto. Inter 1942-1945 li estis soldato, inter 1945-1948 militkaptito, sed li havis eblecon skulptadi. Hejmenveninta li havis postenon unu jaron en Hungaraj Ŝtatfervojoj, poste li estis kulturisto en diversaj lokoj. En 1952 li akiris diplometon pri kulturisto. Ekde 1956 li estis profesia skulptisto en sia naskiĝurbo, kie li ricevis atelieron en 1974. Somere li ofte partoprenis en artistkolonioj aŭ simpozioj, li kreis ankaŭ medalojn. Li ricevis premiojn inter 1968-1986. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn en 1945, 1950 kaj 1955.
Ĵemajta Kalvario
Žemaičių Kalvarija (Samogitian Calvary, esperante Ĵemajta Kalvario)) estas pilgrimloko en Litovio.
La unuan fojon menciita en 1253 kiel kurŝa loĝloko kun kastelo, pagana sankta monteto kaj tombejo. La urbeto estas tre specifa pro sia natura kaj spaca strukturo (interesa montetaro, reto de vojoj kaj stratoj de la 9-a ĝis la 13-a jarcento), valoraĵoj arkitekturoj, artaj, sakralaj k. a. Žemaičių Kalvarija precipe famas ekde mezo de la 17-a jarcento pro ĉi tie okazanta indulgfesto de la Granda Kalvario, dum kiu oni trapasas vojon de suferoj de Kristo laŭ 19 kapeloj, ankaŭ pro iama dominikana lernejo, en kiu lernis multaj famaj homoj. Dum la 57-a IKUE- Kongreso okazis vizito de la indulgfesto kaj trapaso de Kalvaria vojo de suferoj de Kristo.
Zafra de Záncara
Zafra de Záncara estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Zafreño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 142 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,8 loĝ/km².
Situo
Zafra de Záncara estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 950 m. La areo de ties teritorio estas de 78.83 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°53′31″N 2°33′29″O.
Historio
Estis iam araba setlejo.
Komence de la 20a jarcento la loĝantaro de Zafra de Záncara atingis super 2,000 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Zafra de Záncara kie oni falis al la nunaj 142.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj (malmulte nur kelkaj trinkejoj, estas nek lernejo nek malsanulejo) kaj loĝejoj.
Supra Grindelwald-Glaĉero
Supra Grindelwald-Glaĉero (germane: Oberer Grindelwaldgletscher) estas valglaĉero en Berna Oberlando sur la Bernaj Alpoj. Ĝi havas longecon de 6 km, mezan larĝecon de 1,5 km kaj surfacon de proksimume 10 km².
Priskribo
Supra Grindelwald-Glaĉero estas la pli malgranda de la du valglaĉeroj, kiuj nutras la riveroj Lütschine en la valo de Grindelwald. Supra Grindelwald-Glaĉero havas sian originon inter Wetterhorn, Schreckhorn kaj Berglistock je alteco de proksimume 3500 m s. m. Ĉe la firnkovrita glaĉerpasejo Rosenegg ekzistas je alteco de 3470 m ligo kun Rosenlaui-Glaĉero kaj Gauli-Glaĉero. En sudoriento Supra Grindelwald-Glaĉero per la frinaj kampoj sur Lautersattel estas ligita kun Lauteraar-Glaĉero, kiu apartenas al la sistemo de Unteraar-Glaĉero. En la profundega valo inter Mettenberg (3104 m s. m.) sudokcidente kaj Wetterhorn nordoriente la glaĉero tiam fluas kiel glaĉerrivero kun larĝeco de nur 200 ĝis 500 m kun kruta deklivo nordokcidenten. La fino de la glaĉerlango situas nuntempe je 1400 m s. m. kaj tiel apartenas al la plej malaltnivele situantaj glaĉerkampoj de la Alpoj. El la glaĉero fontas la Nigra Lütschine (germane: Schwarze Lütschine), kiu apartenas al la akvokolekta regiono de Aro.
Historio
Dum ĝia kulmina periodo dum la Eta Glaciepoko meze de la 19-a jarcento la Supra Grindelwald-Glaĉero atingis super rokbaraĵo (kiu nomiĝas Nollen) altecon de 1180 m s.m. kaj finiĝis vid-al-vide de la hotelo Wetterhorn en Grindelwald. Ĝi estis facile atingebla kaj tial ofte vizitata. Dum tiu epoko oni tie mineje ekspluatis glacikubojn, kiujn oni utiligis en bierfabrikoj kaj restoracioj. Dum sia lasta kreksperiodo inter 1959 kaj 1985 mallarĝa fino de la glaĉerlango ankoraŭ foje atingis la valfundon malantaŭ Grindelwald je nivelo de ĉirkaŭ 1220 m s.m. Nuntempe la glaĉero laŭ la ĝenerala tendenco tamen rapidege retiriĝas.
Bela garolo
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de montetoj.
La Bela garolo estas belega, kiel plej parto de la mebro de la genro (la nomo en multaj lingvoj estas traduko de la scienca nomo) kaj blua birdo kun brunbluaj subaj partoj sed tre bluaj kapo kaj gorĝo, dum la diferenca karaktero estas tre nigra kaj tre larĝa vizaĝa strio kiu el la nigra fortika beko (iom hokeca pinte) trapasas la okulzonon ĝis la malsupra vizaĝo kie plie larĝiĝas kaj la kolo. Ankaŭ la gamboj kaj piedoj estas nigraj
Etnologia vilaĝo Stanišić
La etnologia vilaĝo Stanišić (bosne, kroate kaj serbe ''Etno-selo Stanišići / Етно-село Станишићи) estas etnologia subĉiela muzeo en Bosnio kaj Hercegovino. Temas pri privata projekto de Boris Stanišić, kiu en 2003 komencis konstrui vilaĝon en tradicia serba stilo. Por fari tion, li komencis serĉi antikvajn objektojn, ĉefe el centra kaj orienta Bosnio. La iloj kiujn li kolektis ĉiuj datiĝas de la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Don (rivero)
Dono (Дон; la nomo devenas de skita kaj oseta "akvo"; greka nomo Tanais - rivero en sudokcidento de la Eŭropa parto de Rusio. Tuta longeco 1950 km. Navigebla por ŝipoj ekde la enfluo de la rivero Sosna, regula navigado - post la urbo Liski, 1355 km.
Etnologia vilaĝo Stanišić
La etno-vilaĝo reprezentas du flankojn de la malnova bosnia arkitekturo: unuflanke, la lignaj kabanoj kaj boatoj, simbolante la lignan konstrustilon kiu antaŭe estis tre ofta en Bosnio kaj Hercegovino ĉar la lando estas riĉa je arbaroj; aliflanke la konstruo kun ŝtonoj, kiel la ŝtonvojoj, tipa bosna ponto, serbe ortodoksa kapelo, subĉiela areno kaj fontanoj.
Bela garolo
Ili manĝas insektojn kaj fruktojn.
6396 Ŝlesvigo
6396 Ŝlesvigo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Don (rivero)
La fontoj de la plej nordaj fontoriveretoj situas je 150-200 km suden de Moskvo sur la Mezrusia ebenaĵo. Fonto de la rivero situas en la urbo Novomoskovsk (Tula provinco).
6396 Ŝlesvigo
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la iama duklando Ŝlesvigo inter Germanio kaj Danio, nun parto de la germana lando Ŝlesvigo-Holstinio.
Don (rivero)
Dono enfluas en la Taganrogan golfon de Azova maro (norde de la Nigra Maro).
Etnologia vilaĝo Stanišić
Du grandaj konstruaĵoj kun hotelaj ĉambroj, restoracioj kaj trinkejoj, kie aparte tradiciaj pladoj ofertatas, nur estas fasade iom historiigitaj, sed principe videble estas konstruitaj en moderna stilo. La teritorio ankaŭ havas du lagojn kun anseroj kaj anasoj, sur kiuj eblas remi per remboatoj. Rezulte temas pri kombinaĵo el tradicia etnologia muzeo kaj komerca ekskursejo kaj hotelo.
Bela garolo
Ĝi estas konsiderata kiel Preskaŭ Minacata pro perdo de habitato.
Liberala Partio de Alberto
La Liberala Partio de Alberto (angle Alberta Liberal Party) estas provinca politika partio en Alberto (Kanado). Ĝi ekde 1993 estas la ĉefa opozicia partio en la asembleo de Alberto.
Don (rivero)
Ligita kun Volgo per Volgo-Dona kanalo (ekde 1952).
Liberala Partio de Alberto
Albertaj liberaloj formis la unuan registaron de Alberto kaj konservis la kontrolon de la provinco dum la sekvaj 16 jaroj. Alexander C. Rutherford (1905-1910), Arthur L. Sifton (1910-1917) kaj Charles Stewart (1917-1921) estris liberalajn kabinetojn, ĝis la venkego de la partio Unuiĝintaj Farmistoj de Alberto okaze de la ĝenerala baloto de 1921.
Don (rivero)
La plej grandaj alfluantoj:
La plej granda akvobaraĵo de la rivero estas Cimlanska akvorezervejo (2.700 km², 23,9 km³).
Urboj ĉe Don
La plej granda urbo ĉe rivero Don estas Rostov-na-Donu. Aliaj urboj: Novomoskovsk, Dankov, Zadonsk, Semiluki, Novovoroneĵ, Liski, Pavlovsk, Aksaj, Azov.
Stuchanov
Stuchanov (popole ankaŭ Miskov) estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 2,5 km okcidente de Sedlec. Trafluas tra ĉi tie rojo Martinický potok. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Stuchanov situas en katastra teritorio Kvasejovice kun areo 5,73 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1545.
Asembleo de Alberto
La Leĝofara Asembleo de Alberto (angle Legislative Assembly of Alberta) estas la provinca asembleo de la kanada provinco Alberto. Ĝi troviĝas en la alberta ĉefurbo Edmontono. La membroj de la 29-a mandato estis elektitaj per la baloto de la 5-a de marto 2015. Nuntempe sidas en la asembleo tri partioj: la Nova Demokrata Partio de Alberto, la Unuiĝita Koservativa Partio, la Alberta Partio, la Progresisma Konservativa Asocio de Alberto kaj la Liberala Partio de Alberto.
Dmitrij Liĥaĉov
Dmitrij Sergejevich Liĥaĉov (Дмитрий Сергеевич Лихачёв, ankaŭ Dmitri Liĥaĉev aŭ Liĥaĉov; 28a novembro, 1906, Sankt-Peterburgo - 30a septembro, 1999 en Sankt-Peterburgo) estis elstara sovetia kaj rusa filologo, akademiulo, kiu estis konsiderata kiel la monda plej granda eksperto en malnov-rusa lingvo kaj literaturo. Li estis honorita kiel "la lasta el aĝaj Peterburganoj", "defendanto de nacia kulturo", kaj "Rusia konscienco".
Vivo kaj kariero
La persono de Dmitrij Lihaĉov estas simbola por rusa kulturo de la 20-a jarcento. Li estis intelektulo kiu postvivis sovetian labortendaron; unu el la plej elstaraj sciencistoj de Rusio kaj fama publika figuro, kiu sukcesis konservi siajn moralajn valorojn kaj animforton dum la tuta sia vivo.
Dmitrij Liĥaĉov naskiĝis en Sankt-Peterburgo. De lia frua infanaĝo, li pasie interesiĝis pri literaturo, kvankam liaj gepatroj ne aprobis tiun intereson. En 1923, nur 16 jarojn aĝa, Liĥaĉov eniris la Leningradan Ŝtatan Universitaton en la Fakultaton de Lingvistiko kaj Literaturo. Li studis roman-ĝermanajn kaj slav-rusajn sekciojn en la sama tempo, entreprenante du diplomojn. En la universitato, juna Liĥaĉov renkontis multajn elstarajn sciencistojn kaj evoluigis sian propran pensmanieron. En 1928, ĉe la fino de siaj studoj, Liĥaĉov estis arestita kaj akuzita pri membreco en la studenta klubo "Kosma Akademio de Scienco", kiu estis simple luda nomo por la grupo de similpensantaj gejunuloj. Nelonge antaŭ lia aresto, Dmitrij Liĥaĉov prezentis mallongan raporton, en kiu, kaj ŝerce kaj serioze, li asertis, ke la novaj literumaj reguloj estis "demonaj" kaj pli malbonaj ol la antaŭaj. Tiu dokumento estis utiligita kiel pruvo de liaj "kontraŭrevoluciaj" ideoj. Post naŭ monatoj en malliberejo, la juna sciencisto estis kontraŭleĝe ekzilita sen juĝo kaj pasis kvin jarojn en la plej granda labortendaro de Sovetunio, kiu troviĝis sur la Solovecaj insuloj.
Ĉe la tendaro, laborego, malbonaj vivkondiĉoj kaj malsano dramece difektis la sanon de Liĥaĉov, sed almenaŭ li pluvivis. Sur la Solovecaj insuloj li renkontis kaj ekzilitajn rusajn intelektulojn kaj realajn krimulojn, kiuj hazarde ŝparis lian vivon. Kiel Dmitry Liĥaĉov multajn jarojn poste diris, "Ĉe la Solovki mi komprenis ke ĉiu persono estas persono."
Dume pri la insuloj, por iu tempodaŭro Dmitrij Liĥaĉov laboris kiel membro de la Krimsciencista Kabineto, organizante laborkolonion por adoleskantoj kaj konservante ilin por morto kaŭzita de malsato, medikamentoj kaj malvarmo. De 1931, Liĥaĉov estis laboristo en la konstruado de la Kanalo Blanka Maro-Balta Maro ĝis sia liberigo.
La unua scienca artikolo de Dmitrij Liĥaĉov, "Kartludoj de Krimuloj", estis verkita en la tendaro. Li mem ne ludis kartojn, sed estis fervora observanto. Li ankaŭ kolektis multe da materialo pri la lingvoj de ŝtelistoj kaj poste publikigis artikolojn kaj libron pri ŝtelista slango kaj doganoj. Estinte resendita al Leningrado (nun denove Sankt-Peterburgo), Liĥaĉov funkciis dum kvin jaroj kiel korektisto en la eldonejo de la Akademio de Sciencoj. En 1936, danke al peticioj de la prezidanto de la Akademio de Sciencoj, Aleksandr Karpinskij, la krimlisto de Dmitrij Liĥaĉov estis malbarita. En 1938 la talenta sciencisto estis rimarkita kaj invitita al la Sekcio de Aĝa Rusa Literaturo de la Instituto de Rusa Literaturo (konata kiel Domo de Puŝkino). Dmitry Liĥaĉov funkciis ĉi tie ĝis la fino de sia vivo.
Malnov-rusa literaturo, kiu en tiu tempo ne ricevis multe da akademia atento, iĝis la ĉefa scienca intereso de Dmitry Liĥaĉov kiu, per la komenco de la 1940-aj jaroj, estis unu el la plej famaj specialistoj en tiu sfero. En 1941 Liĥaĉov prezentis sian disertaĵon "Novgoroda Analiza Korpuso de la 12-a Jarcento."
La Dua Mondmilito alportis novajn provojn. Liĥaĉov, kune kun siaj edzino kaj ĝemelfilinoj, postvivis la hororojn de la Sieĝo de Leningrado. Li priskribis sian sperton en rakonto, plena de severaj detaloj, eksponante malsamajn specojn de homoj kaj ilian heroan aŭ teruran konduton kiam konfrontite kun malsato kaj morto. En 1942, tute elĉerpita per malsato kaj malvarmo, Dmitrij Liĥaĉov komencis kolekti materialojn pri mezepoka poezio kaj baldaŭ publikigis la libron Defendo de la Malnovaj Rusiaj Urboj. En 1943 Liĥaĉov kaj lia tuta familio estis ekzilitaj al Kazan, supozeble pro la "ligo kun la Soloveckia Tendaro." Sed antaŭ la fino de la milito ili estis reen en Leningrado.
Dmitry Liĥaĉov ne estis sciencisto dekroĉita de reala vivo. De la 1950-aj jaroj li komencis kampanjon konservi la lignajn templojn de la rusa Nordo kaj konservi la historian aspekton de Rusaj grandurboj. Li helpis fondi la muzeojn de Dostojevskij, Puŝkin kaj Pasternak. En la 1960-aj jaroj Liĥaĉov estis unu el la iniciatintoj de la movado por la protekto de historiaj monumentoj, bibliotekoj kaj arkivoj. Danke al Liĥaĉov multaj monumentoj estis konservitaj, inkluzive de la apartamento de Marina Cvetaeva en Moskvo, la Nevskij Perspektivo, kiu laŭsupoze estis turnita en butikstrato kaj la Ĝardeno de Aleksandro. En la 1980-aj jaroj li gvidis la soveton (poste renomiten en la rusan) Kultura Fondaĵo, apogante la procezon de la reakirado de la ortodoksismeco de ĝiaj tempioj, antaŭe transprenite fare de la sovetregistaro. La sciencisto ankaŭ partoprenis por la konservado de naciaj malplimultoj en danĝero formorti helpante la revenon al Rusio de elmigritaj publikaj kaj kulturaj figuroj.
En 1975 Liĥaĉov estis unu el la membroj de la Akademio de Sciencoj kiuj rifuzis subskribi leteron petantan la elpelon de la fama sciencisto Andreij Saĥarov de la Akademio pro la publika malaprobo de Saĥarov de la enkonduko de sovetiaj soldatoj en Afganion.
Malgraŭ lia okupata societa vivo, Liĥaĉov daŭre pasigis amason da tempo en scienca laboro. Temigante malnov-rusan literaturon, li evoluigis la koncepton de arta tempo kaj spaco. En 1969 la esploristo estis premiita per Sovetunia Ŝtata Premio pro sia laboro "Poetiko de la Aĝa Rusa Literaturo."
Dmitrij Liĥaĉov akiris mondrekonon kiel teoriulo de kulturo kaj kiel publicisto. En la 1980-aj jaroj li evoluigis koncepton kiu pripensis la problemojn de humanigado kaj la renovigon de instruaj celoj kaj ideoj. La sciencisto rigardis kulturon kiel historian memoron, kiel procezon de amasiĝo, prefere ol sinsekvaj ŝanĝoj. Tio ankaŭ estis la idea bazo por la atento de Liĥachov al antikvaj monumentoj, precipe en arkitekturo. Inspirite per la verkoj de Vladimir Vernadskij, Dmitry Liĥaĉov indikis la ideon de "homosfero" - homa sfero de la Tero. Lia origina kontribuo al ĝenerala scienco ankaŭ estis la evoluo de nova disciplino nomita la ekologio de kulturo, kiu estis difinita kiel esenca sfero de homa vivo.
Unu el la ideoj de la koncepto de Liĥaĉov estis la korelacio inter kulturo kaj naturo. En lia libro "Poetiko de la Ĝardenoj" (1982), parko- kaj ĝarden-artoj estis por la unua fojo konsideritaj semiotikan reflektadon de gravaj kulturaj kaj artaj stiloj kaj ke ili korespondas ideologiojn.
Liĥaĉov pripensis sian vivvojaĝon kiel vertikala movado, direkte al la ĉiela hejmo. La reflektadoj de lia sperto kiel persono estas skribitaj en la libro "Rememoradoj" (1995).
Kiel granda sciencisto, Liĥaĉov estis eksterlanda membro de la Akademioj de Sciencoj de Bulgario, Hungario kaj Serbio kaj ekvivalenta membro de la aŭstra, la usona, la brita, la itala kaj Gotingena Akademioj. En 1984 la etplanedo 2877 estis nomita laŭ Liĥaĉov.
Dmitry Liĥaĉov mortis la 30an de septembro 1999. Li estis edziĝinta al Zinaida Makarova, kiu dediĉis sian tutan vivon al sia edzo. Ili havis ĝemelfilinojn, nome Vera kaj Ljudmila.
Liĥaĉov studentiĝis en 1928 ĉe la Leningrada Universitato. En la sama jaro, li estis arestita pro sia parolado bedaŭrante la bolŝevikan reformon de rusa ortografio. Deportita al la Solovka Speciala Tendaro, li pasigis 5 jarojn studante la "kriman folkloron" kiam li nomis ĝin. Liĥaĉov estis resendita al Leningrado nerompita, kaj komencis lia sensacia scienca kariero en la Puŝkina Domo (kiel la rusliteratura instituto estas konata), kio daŭris dum pli ol 60 jarojn kaj vidis la publikigon de pli ol 500 sciencaj verkoj. Liĥaĉov ne ĉesigis sian laboron eĉ dum la Sieĝo de Leningrado. Li kredis ke Rusio estis integrita kaj nedividebla parto de eŭropa civilizo, kontraŭe al "eŭroaziaj" vidoj de Rusio popularaj kun Lev Gumilev, Boris Ribakov, kaj multaj aliaj samtempuloj.
En 1953, Liĥaĉov eniris en la Sovetia Akademio de Sciencoj kiel koresponda membro. Li defendis Andrej Saĥarov, Aleksandr Solĵenicin kaj aliajn disidentojn dum ilia persekuto fare de sovetinstancoj. En 1986, li estis elektita la unua Prezidanto de la Rusa Kultura Fondaĵo. En siaj 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj, li iĝis multe da de publika figuro, funkciante kiel neformala konsilisto al Sanktapetersburga urbestro Anatolij Sobĉak kaj Prezidanto Boris Jelcin. En oktobro 1993, li subskribis la Letero de la kvardekdu. En la sama jaro, li iĝis la unua persono nomita Honorcivitano de Sankta Petersburgo. Li ankaŭ prezidis la komisionon starigitan por prepari por la ducentjariĝo de Aleksandr Puŝkin. Jaron antaŭ lia morto, Liĥaĉov iĝis la unua ricevanto de la reinstalita Ordo de Sankta Andreo. La Liĥaĉova Homama Fondaĵo estis starigita memstare de filino kaj George Soros en 2001.
Heredaĵo
Asteroido 2877 Likhachev malkovrita en 1969 fare de sovetia astronomo Lyudmila Chernykh estas nomita laŭ li.
Honorgrado
Medaloj
Ďurkovce
Ďurkovce (hungare Gyürki) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas 18 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1262 en formo "Gurky". En la 16-a jarcento la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis tie 206 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Vinica, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 137 da homoj, (87 hungaroj, 50 slovakoj).
Rareș
Rareș  (hungare: Recsenyéd ) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi apartenas administre al la komunumo Mărtiniș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 295 kaj en 1992 174 loĝantojn (hungaroj).
Bordhirundo
Bordhirundo (Riparia riparia) estas migranta paserina birdeto el familio de Hirundedoj, de grando de ĉirkaŭ 12 cm.
Disvastiĝo
La bordhirundo vivas en proksimo de lagoj, riveroj. Ĝi ofte nestumas are en krutaj bordoj, altaj muroj, sablominejoj, ofte pli profunde ol unu metro, proksime unu al alia. Ĝi havas ampleksan teritorion somere, enhavante preskaŭ la tutan Eŭropon kaj ĉefe la mediteraneaj landoj kaj ĉirkaŭ la Alpoj el suda Francio al Hungario, parto de norda Azio kaj ankaŭ Nordameriko. Ĝi vintrumas en orienta kaj suda Afriko, Sudameriko kaj Sudazio.
Priskribo kaj taksonomio
Ĝia dorso estas terbruna, la ventro estas blanka. Sur ĝia brusto troviĝas horizontale bruna rubando, la vosto estas iomete forka, sed ne tiom kiom ĉe la specioj de la genro Hirundo. La beko estas nigra; la kruroj brunaj. Junuloj havas ruĝecajn pintojn en plumoj. Ĝi flugserĉas grupe, nestumas are. Ĝi flugĉasas insektojn super la akvoj kaj akvoproksime.
La bruna dorso, blanka gorĝo, malgrandeco kaj rapida bombasta flugo separas ĝin facile el similaj hirundoj, kiel la Murhirundo (Delichon urbicum), la Klifhirundo (Petrochelidon pyrrhonota) aŭ el aliaj specioj de la genro Riparia. Nur la Zona bordhirundo (R. cincta) de subsahara Afriko estas simila, sed la Bordhirundo ĉeestas tie nur vintre.
La Hela bordhirundo estas la subspecio diluta de norda Barato kaj sudorienta Ĉinio kaj estis foje disigata kiel separata specio Riparia diluta. Ĝi havas pli palgrizbrunajn suprajn partojn kaj malpli distingan brustozonon. Ĝi vintras en Pakistano kaj suda Barato.
Ĝia flugo estas ondanta. La voĉo estas ĉrip, la kantado estas pepado. Ĝi estas konstanta kiam la birdoj flugas kaj iĝas konversa subtono post kiam ĝi ekripoziĝis. La akra alarmvoĉo estas aŭdata je la trapaso de falko, korvo aŭ aliaj eventalaj predantoj.
Tiu ĉi specio estis unue priskribita de Linnaeus en sia Systema naturae en 1758, kaj origine nomita Hirundo riparia; la priskribo konsistis el simpla H[irundo] cinerea, gula abdomineque albis – "cindrogriza hirundo, kun blanka gorĝo kaj ventro" kaj la loko estis simple dirita kiel "Eŭropo". La specifa nomo signifas "de riverbordo"; ĝi devenas el la latina ripa "riverbordo".
Ekologio
Linnaeus jam notis pri la reprodukta kutimaro de tiu specio: Habitat in Europae collibus arenosis abruptis, foramine serpentino – "ĝi loĝas en Eŭropo, en elfosataj truoj en vertikalaj sablomontetoj". Ĝi troviĝas ĝenerale ĉe grandaj areoj de akvo, kiel riveroj, lagoj aŭ eĉ la oceano, la tutan jaron.
La Bordhirundo aperas en la reprodukta teritorio la unua el sia familio, starte ĉirkaŭ la fino de marto, ĝuste antaŭ la Kamphirundo. En norda Ohio, ili alvenas nombre meze de aprilo nuntempe, ĉirkaŭ 10 tagojn pli frue ol antax 100 jaroj.
La manĝo konsistas el etaj insektoj, ĉefe kuloj kaj aliaj muŝoj rilataj al akvo.
La Bordhirundo estas socia en sia nestokutimaro; el dekduo al multaj centoj da paroj povas nestumi kune, laŭ la disponebla spaco. La nestoj estas je la fino de longaj tuneloj, elfositaj en sablo aŭ ŝtonetoj. La vera nesto estas litaĵo el pajlo kaj plumoj en ĉambreto je la fino de la tunelo, kio tuj pleniĝas je parazitoj. La ino demetas 4 aŭ 5 ovojn meze de majo, kaj kutime okazas dua ovodemetado, ascepte en la plej nordaj reproduktejoj.
Tiu ĉi ne estas rara birdo, kaj ĝi estas klasita kiel Specio Malplej zorgiga de IUCN.
Flago de Vermonto
La flago de Vermonto (subŝtato en Usono) konsistas el la Vermonta blazono sur blua kampo. La nuna flago estis adoptita de la Ĝenerala Asembleo de Vermonto la 1-an de junio 1923.
Mlsamaj versioj de la flago aperis en la historio de Vermonto. Origine, la flago estas la sama flago de la Green Mountain Boys. Tiam, la aspekto estis iom simila al la flago de Usono, kiu konsistas el ruĝaj kaj flavaj strioj kaj unu blua en la maldekstra supra angulo. Ĝi estis ŝanĝita por eviti konfuzojn.
Gompertshausen
Gompertshausen estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Heldburg. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis loĝantojn.
Obersalzberg
Obersalzberg estas montoparto ĉe Berchtesgaden, famiĝinta kiel loĝloko, ripozloko de Adolf Hitler. Ĝi servis ofte kiel renkontiĝejo de la naziaj gvidantoj, Hitler kaj alilandaj gvidantoj.
Nomdonanto de la loko estas la salminejo Berchtesgaden. Ĝi estas uzata ekde la 19-a jarcento turisme. Gravis tie la pensiono Moritz por la turismo, kiu servis kile ripozloko por Hitler ekde 1923 kaj kiu estis trakonstruita post 1933 al rezervita, protektita loko de la „Führer”. Ĝi estis en 1945 detruita.
Anstataŭ la tiama gastodomo, nun funkcias tie Dokumentara centro Obersalzberg pri la nazia epoko. Oni malfermis en 2005 tie ankaŭ 5-stelan hotelon por la turistoj.
Glacia groto de Dobšiná
Glacia groto de Dobšiná etendiĝas en subteraĵo de Slovaka Paradizo (en Nacia Parko Slovaka Paradizo), kiu estas unu el la plej karakteriza karsta teritorio de Slovakio. Ĝi troviĝas en mineralriĉa montaro de Stratenská, en la norda deklivo de kalko-riĉa monto Duča (duĉa) en alteco de 970 m super marnivelo. Enirejo en la groton estis konata longtempe sub nomo “glacia truo“. En malsuprajn partojn de la groto unuafoje trapenetris en la jaro 1870 minejinĝeniero Eŭgen Ruffíni helpe de siaj amikoj G. Lang kaj A. Mego, kiuj pli malfrue la groton ankaŭ mezuris. Por publiko ĝi estis alirebla jam en la jaro 1871 kaj kiel la unua groto en la mondo ĝi estis en la jaro 1887 elektre prilumigita.
La grota areo ekestis fare de dissolva agado de akvo, kiu enpenetris tra tektonikaj fendaĵoj en tavolaj krevaĵoj en la mason de kalkúŝtono kaj dislaĝiĝis ilin. Decidan taskon ĉe estiĝo de la grotaj areoj rolis torento Hnilec. Ĝi penetris subteraĵon kaj per alportita dura materialo ĝi agis erozie subtere. Pri pertorenta origina tramodieligo de pli malgrandaj areoj, dokumentas restaĵoj de gruzoj, kiuj troviĝas en Enireja koridoro, en Vinbera salono, en Blanka salono kaj aliloke. Laŭ la strukturo de la gruzoj eblas konstati, ke ilin alfluis torento Hnilec en la groton el la teritorio de monto Kráľova hoľa. La Glacia groto de Dobšiná estas tipo de statodinamika groto, kies glaciaj masivoj ekestis kaj ĉiujare alpleniĝas pere de natura malvarmigo de areoj dum vintra sezono, kiam tra pli alte situanta enirejo alfludadis kaj alfluas malvarma aero en pli malalte situantajn areojn kaj per malvarmigado de rokaj vandoj. La planka glacimaso atingas dikecon de 25 m kaj ĝia amplekso estas supozata pli ol 125 000 m2.
La groto apartenas inter la plej belaj kaj rilate ampleksecon de la glacia ornamaĵo inter la plej buntaj grotoj de la mondo. Al la plej interesaj areoj apartenas Malgranda salono kun kreaĵo de Malgranda kurtenego, Tombejo, Granda salono – alta 11 m, larĝa 60 m kaj longa 120 m, kaj Karsta salono. Observenda estas areo inter glacia muro de koridoro de Ruffíni kaj muro de kalkŝtona masivo. Ĉi tiu areo estis origine pleniĝinta per glacio. Alfluo de varma aero el la plej subaj fundoj de la groto dissolvadis ĉi tiun glacion kaj kreiĝis sufiĉe disvastiĝantan areon.
Longeco de trarigardebla sfero alirebla por publiko estas 475 m el la tuta konata longeco de la groto 1 388 m.
Torrent (Valencio)
Torrent (Torento esperante) estas vilaĝego de la Valencilando, kiu situas en la regiono de la Horta Oest. En ĝi vivas 71.616 (laŭ 2006) personoj, ili estas distribuitaj inter la urbo propre dirita, la zono de "El Vedat de Torrent", "El Mas del Jutge" ktp. Torrent estas tiel la dua urbo pli ampleksa de la tuta Valenciprovinco. La urbestrino estas María José Català de la partio PP. Ekde la komenco de la demokratio ĝis la politikaj elektoj en majo de la 2007-a jaro la partio PSPV estis reginta Torrent. La alia politikaro kun ĉeesteto en la magistrata domo estas la Bloc Nacionalista Valencià.
Klimato
La klimato de Torrent estas subtropika, rilate al la mediteranea zono. La ofta temperaturo estas 18 °C. Vintron, la ofta temperaturo ŝanceliĝas inter 10 kaj 12 gradoj, tamen en somero ĝi estas je 27 gradoj kaj la jaraj pluvoj proksimume je 450 litroj sur kvadrata metro. La neĝadoj ja estas maloftaj.
Demografio
Danke al sia integriĝo en la urba regiono de Valencio, Torrent disvolvis fortan demografian kreskadon ekde la 1950-a jaro, atinginte ĝis 74.616 loĝantojn en la 2006-a jaro. Ĉirkaŭ 6,65 % el ĝiaj loĝantoj estis, en 2005, fremduloj.
Péter Kovács (poeto)
Péter KOVÁCS, Kováts [kova:ĉ] estis rumania hungara poeto, pedagogo. Li naskiĝis en Szentháromság la 10-an de oktobro 1909 kaj mortis la 24-an de februaro 1993 en Budapeŝto.
Kariero
Péter Kovács akiris diplomon de bazlerneja instruisto en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc (1928). Li instruis en Fenyőkút (1931-36), poste Patakfalva, Parajd, Fiatfalva (1936-44). Post trijara militkaptiteco li loksidiĝis en Budapeŝto, kie li diplomitiĝis en la fakultato de filologio de Scienca Universitato Péter Pázmány en 1948. Li estis doktoro de eduksciencoj (1969), titulara ĉeflerneja instruisto (1974).
Jos-altebenaĵa arbara-herbeja mozaiko
La jos-altebenaĵa arbara-herbeja mozaiko estas tersupraĵa ekoregiono el la sahela-sudana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al montaraj herbejoj kaj arbustaroj de Jos-Altebenaĵo en Niĝerio.
Priskribo
La jos-altebenaĵa arbara-herbeja mozaiko limtuŝas la gvinean arbara-savanan mozaikon sude kaj la inunditajn ĉad-lagajn savanojn norde. La altebenaĵo estas la plej vasta regiono super 1 000 metroj en Niĝerio kaj kovras 13 300 kvadratajn kilometrojn.
Flaŭro
Savana duonarbaro estas la natura kaj klimaksa vegetaĵaro sed homa agado kaŭzis vastan kaj severan degradon. Nuntempe, nur kelkaj maldensarbaraj vestiĝoj postrestas kaj ili estas limigitaj al krutaj kaj malpli alireblaj bordoj de la altebenaĵo. Malferma herbejo okupas la reston de la altebenaĵo. Arbaroj estas limigitaj al la sudaj kaj okcidentaj deklivoj, riverobordoj, kaj laŭlonge de la bazo de rokaj malfermejoj. La vegetaĵaro estas dominita de savanaj specioj, sed ĝi ankaŭ ampleksas iom da specioj kun sud- aŭ orientafrikaj afinecoj. La plej multnombra specio en la postrestanta duonarbaro estas Isoberlinia doka, dum Vitex doniana, Lannea schimperi, kaj Uapaca somon ankaŭ estas komunaj.
Jenaj specioj kreskas sur rokaĵoj en la arbustaroj kaj la arbedaroj de la altebenaĵo : Carissa edulis, Dalbergia hostilis, Diospyros abyssinica, D. ferrea, Dodonaea viscosa, Euphorbia desmondii, E. kamerunica, E. poissonii, Ficus glumosa, Kleinia cliffordiana, Rhus longipes, R. natalensis, Ochna schweinfurthiana, Olea capensis, Opilia celtidifolia, kaj Pachystela brevipes. La superrego de specioj komunaj en la malaltaĵaj savanoj kiuj ĉirkaŭas la altebenaĵon eble ne estas natura. La neniigo de la origina duonarbaro dum almenaŭ pluraj jarcentoj, kaj la supozita plej granda ofteco de incendioj, eble permesis al tiuj elementoj disvastiĝon tra la altebenaĵo.
Faŭno
Du etaj ronĝuloj estas strikte endemiaj al Jos-Altebenaĵo : Cryptomys foxi kaj Dasymus foxi. Pluraj aliaj mamuloj troviĝas en Niĝerio nur en Jos-Altebenaĵo, inkluzive de la kiropteroj Rhinolophus simulator kaj Miniopterus inflatus, Dendromus melanotis (musedoj), kaj la okcidentafrika subspecio de roksalta oreotrago (Oreotragus oreotragus porteousi). La du kiropterospecioj kaj la musedo ankaŭ troviĝas en la Kamerunaj Altaĵoj, sugestante ke en la pasinteco ekzistis faŭna kaj klimata ligiloj inter tiuj areoj.
Du endemiaj birdoj inkludas Lagonosticta sanguinodorsalis (estrildedoj) kaj Vidua maryae (viduedoj). Antero-birdaj specioj ilustras la ligilon inter la faŭno de Jos-Altebenaĵo kaj Kamerunaj Altaĵoj. Ekzemplo estas kameruna turto kiu troveblas en Adamava-Altebenaĵo kaj en iuj partoj de la kamerunaj montarbaroj kaj en Jos-Altebenaĵo. Ne estas sciataj endemiaj aŭ preskaŭ endemiaj reptilioj aŭ amfibioj en tiu ĉi altebenaĵo.
Minacoj
La loĝantaro de tiu areo estas densa kun denseco de proksimume po 200 al 300 personoj en kvadrata kilometro. Jos estis centro de minado en la 1920-aj jaroj kaj disvolviĝo-helpantoj kaj kristanaj misioj estis lokigitaj tie ĉi dum jardekoj. La relative fertila grundo kaj la favora klimato ebligas intensan kultivadon kun mallongaj novaloperiodoj. Krom la transformado al agrikulturo, la rikolto de brulligno estas estinta kaŭzo de senarbarigo. En kaj ĉirkaŭe de vilaĝoj, escepte de okaza sankta arbarero, plimulte de la arboj estas utilaj specioj kiel oleopalmo (Elaeis guineensis), Canarium schweinfurthii (burseracoj) kaj mangujo (Mangifera indica), multaj el ili plantitaj. Naturaj arboj estas tre maloftaj.
Camilla Dévay
Camilla Dévay [kamila dEvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dévay Camilla estis hungara aktoro. Ŝia origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Duda Éva, ŝia persona nomvarianto estis Kamilla, ŝia edzo estis Béla Udvaros, ŝia filino estis Dorottya Udvaros.
Éva Duda naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Camilla Dévay maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro kaj Filmo en 1947. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto), sed ŝi estis arestita, ĉar dum la nazia erao ŝi estis trudtajpistino. Inter 1947–1957 ŝi estis en prizono aŭ ŝi estis deportita. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1956 ŝi denove estis videbla en Teatro Jókai (Békéscsaba), poste en Teatro de Kecskemét (1957-1973), pli poste ŝi revenis al Békéscsaba ĝis la emeritiĝo en 1978. Tamen dum finiĝo de la socialismo en 1989 ŝi ricevis premiorolon, kie ludis kune Dévay kaj Dorottya Udvaros.
Plavecký Peter
Plavecký Peter, hungare Detrekőszentpéter estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Romiosini (eldonejo)
Romiosini estis (ĝis 2014) kolonja eldonejo specialigita je nuntempa greka literaturo.
Plavecký Peter
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1394. En 1709 kaj en 1776 incendioj okazis. En 1828 vivis en Detrekőszentpéter 770 homoj en 105 domoj. En 1910 vivis tie 578 homoj, precipe slovakoj, En 2001 630 homoj (622 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Malacka, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio.
Romiosini (eldonejo)
Nomo kaj celoj
Ĝi fonditis en 1982, kiam ĉirkaŭ Hans Eideneier kaj Niki Eideneier-Anastassiadi grupiĝis amikaro de Greklando, kies anoj pro persona entuziasmo tradukadis novgrekajn literaturaĵojn en la germanan.
"Romiosini" (novgreke: Ρωμιοσύνη) signifas la grekan identecon, la grekan kulturon post la konkero de Konstantinopolo fare de la otomanoj en 1453; krome ne nur la grekojn en Greklando sed ankaŭ la grekan diasporon.
Programo
Intertempe ĉ. 200 libroj estas haveblaj, temantaj pri greka kulturo kaj greka literaturo. La entrepreno intencas prezenti al la germanlingva legantaro la hodiaŭan Grekion kaj tute malantaŭenmetas kaj la klasikan Grekion kaj la kliŝeojn de feria lando. Tiel permesiĝas pli profunda kompreno de la novgreka kulturo kaj de la tre vigla spirita vio de la mediteranea lando. Krom verkojn de konataj poetoj kiel Konstantinos Kavafis, Giorgos Seferis, Odysseas Elytis kaj Giannis Ritsos oni publikigas ankaŭ skribitaĵojn de pli junaj aŭtoroj.
(14743) 2016 P-L
(14743) 2016 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960, eksponante tiam 130 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio). La poste estis senditaj en la observatorion de Leiden (Nederlando), por esti ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.