cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaŭla Milito
La Gaŭla Milito en la antikva historio estas la nomo por la konkero de la kelta Gaŭlio, kies loĝantoj defendiĝis sub gvido de la armeestro Vercingetoriks, fare de la armeo de la Romia Imperio, gvidita de la armeestro Julio Cezaro. La milito daŭris de la jaroj 58 ĝis 51/50 antaŭ Kristo, kvankam la decida batalo, la batalo de Alesia, en kiu malvenkis la gaŭloj, jam okazis dum la jaro 52 antaŭ Kristo.
Sázavka
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1226.
Gaŭla Milito
La plej grava fonto estas la literatura verko "De Bello Gallico", kiun aŭtoris la armeestro Julio Cezaro mem. La verko, kiu literature estas tute bonstila, permesas ekzakte sekvi la evoluon de la milito. Tamen la fonto ne estas neproblema, ĉar Cezaro skizis la militon klare el sia persona vidpunkto.
Sternoptiĥedoj
La Sternoptiĥedoj aŭ salakvaj hakilfiŝoj estas malgrandaj profundmaraj aktinopterigaj fiŝoj de la familio de stomioformaj konata kiel Fiŝoj Johny Doyle. Ili ne estu konfuzataj kun la nesalakvaj hakilfiŝoj, kiuj estas precize ne tre proksime rilataj teleosteoj de la familio de karacoformaj nome Gasteropelecedoj. La hakilfiŝoj havas 10 genrojn kaj ĉirkaŭ 70 speciojn entute.
Arkamani
Arkamani la 1-a estas la unua reĝo de Kuŝ enterigita en Meroe, en la nubia piramido BEG S 006, proksime al sia edzino, la reĝino Bartarê (piramido BEG S 004) kaj sia sukcedinto Amanislo (piramido BEG S 005).
Li estas samtempulo kun la faraono laĝida Ptolemeo la 2-a.
Lauterbach (distrikto Wartburg)
Lauterbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Hainich-Werratal, ligo de pluraj najbaraj komunumoj cele al komuna plenumo de difinitaj servoj kaj taskoj.
Geografio
Lauterbach situas ĉe la marĝeno de la nacia parko Hainich en la kaldrono de Berka-Mihla, en distanco de proksimume 13 km node de Eisenach kaj 16 km de Mühlhausen. Tra la komunumo fluas la nomdoma rojo Lauterbach, kiu alfluas en la najbara komunumo Mihla al Werra. La plej alta punkto de la komunumo situas ĉe la okcidenta deklivo de la monto Schnepfenhardt sur alteco de 395 m s.m. proksime de la tiel nomita Trisenjora ŝtono (en germana lingvo Dreiherrenstein).
Historio
La unua dokumenta mencio de Lauterbach datiĝas el la jaro 1155 kiel Luterenbach.
Centr-Afrika Respublika Federacio de Manpilkado
La Centr-Afrika Respublika Federacio de Manpilkado (Fédération Centrafricaine de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Centr-Afrika Respubliko. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Nuri
Nuri estis la reĝa nekropolo de Napata ekde la jaro 664 a. K.
La reĝo Taharko, de la 25-a dinastio kaj de Napata, mortis per la manoj de la asirianoj, kaj ne estis enterigita en El-Kurru pro nekonataj kialoj. Tial do, li estis enterigita trans la alia bordo de la rivero Nilo, je kelkaj kilometroj nordoriente de Napata.
Oni diras ke la okcidenta bordo de la rivero, kie la Suno subiris, apartenis al la mondo de la mortintoj, kaj pro tio translokiĝis en la alia flanko. Taharko estis enterigita en tombo el 60 metroj alta, la plej alta de Nubio. Krome, ĉiuj liaj sukcedintoj estis enterigitaj tie krom Tanutamani (je 664-653 a. K.), tuja sukcedinto de Taharko (690-664 a. K.).
En la tombejo troviĝas 74 piramidoj, pli akrapintaj ol la egiptaj, el kiuj pli ol dudek apartenas al reĝoj kaj kvindeko el ili al reĝinoj.
Nuri estis foruzita kiel reĝa nekropolo kiam la ĉefurbeco transiris al Meroe, kaj la reĝoj estis enterigitaj tie
Bogdan Chazan
Bogdan Feliks Chazan (naskiĝis la 27-an de oktobro 1944 en Kościeniewicze, distrikto Bialski) – pola kuracisto, profesoro de ginekologio.
Vivo
Dum la tempo de Pola Popola Respubliko faris aborton. Poste iĝis deklarita kontraŭulo de abortado kaj populariganto de naproteknologio en Pollando kaj aktivulo favore al porsana edukado de la socio.
Pri Bogdan Chazan aperis libroj:
Publikaĵoj
Kiel kunaŭtoro
Rikito Sugiura
Rikito Sugiura (杉浦 力斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Zweigen Kanazawa.
Nina Dancz
DANCZ Nina [da'lnoki] estis hungara aktorino naskita en Arad en 1855 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de majo de 1896.
Kariero
Dancz debutis en 1867 en trupo de György Molnár en la Budai Népszínház. Por ses jaroj (1875–1881) ŝi estis anino de pesta Népszínház. En jaroj 1885–86 kune kun Lajos Dancz ŝi ekteatris kaj post la malsukceso ŝi retiriĝis.
NGC 1687
NGC 1687 (aliaj indikoj — PGC 16166, ESO 361-13, MCG -6-11-5) estas galaksio en konstelacio Ĉizilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
György Dancsó
DANCSÓ György [danĉo'] estis rumanuja hungara aktoro naskita en Temesbökény la 20-an de aprilo 1894 kaj mortinta en Koloĵvaro la 20-an de decembro de 1989.
Kariero
Dancz debutis ĉe Jenő Janovics. Ekde la 1922-aj jaroj li estis ĝis sia pensiuliĝo en la sesedekaj jaroj ano de la Kolozsvári Állami Magyar Színház.
Luncanii de Jos
Luncanii de Jos [lunkanij de ĵos] (hungare:Bégalankás estas vilaĝo en Rumanio oriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 619 loĝantojn (rumanoj); en 1992 528 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1365. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Tomeşti.
John E. Willis
John E. WILLIS estas usona astronomo kiu laboris ĉe la Mararmea Observatorio de Usono.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroidon 1745 Ferguson la.
Metodo de Trachtenberg
Metodo de Trachtenberg [traĥ'ten'berg] estas kunaĵo da teĥnikoj eltrovitaj kaj disvolvitaj de Jakow Trachtenberg por rapide fari artimetikajn kalkulojn. Trachtenberg komencis verki la metodon dum sia tempo en Nazia malliberejo kiel rusa juda prizonulo en Ukraino. Tutaĵo da liaj teĥnikoj estas disponeblaj libre en kelkaj lingvoj; la angla eldono nomiĝas The Trachtenberg Speed System of Basic Mathematics (La Baznivelmatematika Rapidmetodo de Trachtenberg).
'Nombro' kaj 'Najbaro'
La verkistoj uzas vortojn 'nombro' kaj 'najbaro' havante aliajn signifojn ol en matematiko. En la libro, 'nombro' estas cifero en la multiplikato kaj 'najbaro' estas la cifero apude kaj dekstre de la cifero. Ekzemple, en nombro 612 2 estas 'nombro' sen 'najbaro', 1 estas 'nombro' havante 'najbaron' 2 kaj 'najbaro' de 'nombro' 6 estas 1.
Multipliki per 11
En la angla lingva eldono, la unua leciono temas pri instrui multipliki per multiplikantoj de unu ĝis dekdu. La unua nombro enkondukata en la leciono estas 11.
Teĥniko
Por, la algoritmo estas sube:
Virey
Virey estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Saint-Hilaire-du-Harcouët.
Leŭsa Altebenaĵo
La Leŭsa Altebenaĵo (黄土高原) estas vasta altebenaĵo en centra Ĉinio, ĉefe en Ŝenŝjio, trairita de la Flava Rivero. La ĉina nomo estas ankaŭ tradukebla per "Altebenaĵo de Flava Tero".
Geologio
La Leŭsa Altebenaĵo prenas sian nomon de leŭso, kiu devenas de pulvo simila al sableroj sed ofte pli fajna (plejparte silto), deponita de la vento en vastajn tavolojn, dikajn eĉ centojn da metroj.
Ĉar leŭso ne estas kompakta roko, ĝi estas facile eroziebla.
Geografio
La Leŭsa Altebenaĵo esta vasta inter 400mil kaj 600mil km² (ĝiaj limoj ne estas precize difineblaj).
Ĝi ne estas tipa altebenaĵo, ĉar ĝi enhavas montetojn kaj valetojn, kaj krutaĵojn kaŭzitajn de erozio, kvankam ĝia ĝenerala aspekto estas ja ebena.
La Leŭsa Altebenaĵo estas plejparte inter 1000 kaj 2000m super la marnivelo; preter ĝiaj bordoj estas apudaj montaroj superantaj 3000m.
La Leŭsan Altebenaĵon trairas la Flava Rivero, kiu akiras sian tipan koloron ĝuste de la leŭseroj ke ĝi forportas abunde, eroziante la molajn rokojn.
Klimato
La klimato de la Leŭsa Altebenaĵo estas duonarida. Pluvoj estas pli abundaj oriente, malpli okcidente, kaj okazas ĉefe somere. Vintre la temperaturo ofte estas sub nulo, somere tage ĝi ĉirkaŭas 30°C; tiuj mezuroj tamen ege dependas ankaŭ de la loka alto.
Ekzemple en Lanĝoŭo (orienta parto) falas jare 315mm da pluvo, el kiuj 215 inter junio kaj septembro; en Ĝengĝoŭo oni atingas 645mm jare, el kiuj 415 inter junio kaj septembro.
Loĝantaro
La Leŭsa Altebenaĵo ne estas tiel dense loĝata kiel la grandaj ebenaĵoj de Orienta Ĉinio. Tamen estas gravaj urboj, ĉefe apud la Flava Rivero.
En kelkaj partoj de la Leŭsa Altebenaĵo homoj tradicie konstruis domojn fosante kavernojn en la mola roko kaj aldonante poste pordojn, fenestrojn ktp.
Konspiro (Vilius Kavaliauskas)
Konspiro (originale Suokalbis, en la litova), subtitolita en Esperanto kiel Dokumentoj pri decido de Stalin kaj Hitler likvidi Litovion kaj aliajn suverenajn ŝtatojn en la jaroj 1939-1941, estas 42-paĝa libreto kompilita de Vilius Kavaliauskas kaj eldonita de Lituanus en Vilno, 1989, kiu prezentas integre dokumentojn kunsubskribitajn de la registaroj de Hitler kaj Stalin, kiel kontraktojn kaj deklarojn, krom sekretaj aŭ konfidencaj aldonaj protokoloj, kune kun iliaj originalaj versioj en la germana kaj en la rusa, celantajn firmigon de kunlaboremo kaj intencan regadon kaj dividon de la teritorioj de Orienta Eŭropo. La libreto finiĝas per la integra prezento de la sovetunia ultimato al Litovio.
En Esperanto
Konspiro estis tradukita al Esperanto de Telesforas Lukoševičius kaj eldonita de la Esperanto-klubo "Revo", de Panevėžys, en 1992, redaktita de Petras Čeliauskas. Ĝi konsistas je numero 4 de la kolekto Panevėžys-a Biblioteko de Esperanto.
Little Walter
Marion Walter Jacobs (1a de Majo, 1930 – 15a de Februaro, 1968), konata kiel Little Walter, estis usona gitaristo, ludisto de harmoniko, kantoverkisto kaj kantisto de bluso, kies revolucia alproksimiĝo al la harmoniko kaj efiko sur postaj generacioj havigis komparojn inter li kaj aliaj gravaj artistoj kiaj Django Reinhardt, Charlie Parker kaj Jimi Hendrix. Lia virtuozeco kaj muzika plinovigemo fundamente ŝanĝis la esperojn de multaj aŭskultantoj pri kio estas ebla en blusa harmoniko. Li estis metita en The Rock and Roll Hall of Fame (Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo) en 2008 en la kategorio "akompana muziko", nome nura artisto kiu estis metita specife kiel harmonikisto.
La-Tène-kulturo
La loko La Tène estas en distanco de 12 km de la urbo Neuchâtel en franclingva Svislando. Inter la urbo Neuchâtel kaj la Tène situas vilaĝo Hauterive kun muzeo Le Latenium. En tiu muzeo oni prezentas la prahistorion kaj la protohistorion per belegaj muzeaj strategioj.https://latenium.ch/
Evoluo kaj karakterizaĵoj
La kulturo evoluiĝis el la nordokcidente alpa Hallstatt-kulturo sub forta influo el la mediteranea regiono, kaj estis memstara arta kaj kultura formo. Laŭ interalie grekaj fontoj de la 5-a jarcento a.K. oni supozas, ke la anoj de la kulturo estis keltoj. Ĉar la kulturo kovris grandan tempon kaj vastan teritorion, ĝi ne estis unueca. Ekzemple laŭtempe kaj laŭregione malsamis la ritoj pri la mortintoj, kiuj foje estis tere entombigitaj, foje rite bruligitaj.
Disvastiĝo
Elementoj de la kulturo troviĝis en la hodiaŭaj ŝtatoj Francio, Svislando, Aŭstrio kaj la okcidenta kaj centra Germanio. Unuopaj influoj atingis la balkanan duoninsulon.
Historio
Ekde la fino de la 6-a jarcento a.K. plimultiĝas grekaj kaj etruskaj influoj en la finiĝanta Hallstatt-kulturo norde de la Alpoj. Unue tiaj influoj percepteblas nur en la valoraj dekoraĵoj en tombejoj de altrangaj tribestroj, sed dum la komenca epoko de la La-Tène-kulturo la sudaj influoj atingas ĉiujn sferojn de la vivo ankaŭ de la simplaj homoj. Aparte multaj arkeologiaj trovaĵoj el tiu epoko venas el la teritorio de la mezaltaj montaroj Hunsrück kaj Eifel en okcidenta Germanio kaj la riveroj Marno kaj Mozelo, sed ankaŭ de Aŭstrio. Dum la jaro 1994 troviĝis la frukelta sanktejo Glauberg 30 kilometrojn norde de Frankfurto-ĉe-Majno en Hesio el la 5-a jarcento a.K., kiu iĝas prototipo de nobela tombejo kaj sanktejo de la frua La-Tène-kulturo. Dum la meza fazo de la kulturo ekuziĝas speco de mono, kaj ekestas urbecaj setlejoj. Ĉie en la kultura teritorio ekestas samspecaj fortikitaj bienoj sur kvarangulaj terenoj.
Post la 4-a jarcento a.K. la keltaj triboj de Eŭropo amplekse migris sur la kontinento. Keltaj enmigrintoj en la norditala ebenaĵo de la rivero Po ĉirkaŭ la jaro 390 a.K. invadis kaj prirabis Romon. Dum la 3-a jarcento a.K. ili invadis la danuban basenon, Grekion kaj Malgrandazion. Dum la jaro 281 a.K. pruveblas armea venko en antikva Makedonio.
En Francio la anoj de la tiea La-Tène-kulturo pro romiaj skribaj fontoj nomatas latine galli, en Esperanto gaŭloj. La tieaj keltoj estas tiurilate signifaj, ke ilia kulturo ekzistis plurajn jardekojn pli longe ol la La-Tène-kulturo de la keltoj oriente de la rivero Rejno, kaj pro tio, ke ĝi aparte detale priskribiĝas en la riomiaj fontoj: Ekde la 2-a jarcento a.K. romiaj legioj havis oftajn, militajn kaj civilajn, kontaktojn kun la franciaj keltoj. La bataloj de la Gaŭla Milito daŭris ĝis la batalo de Alesia dum la jaro 52 a.K., kie la gaŭloj sub la gvidanto Vercingetorix definitive malvenkis kontraŭ la Romia Imperio, kaj dum la sekvaj jardekoj kulture romiiĝis.
En la sudokcidento de Britio fine de la ferepoko rimarkindas signifa influo de la La-Tène-kulturo de la eŭropa kontinento. Laŭ historiaj fontoj tie enmigris belgoj el teritorio de la nuna norda Francio. La resto de la brita insularo tamen laŭ arkeologia vidpunkto ne konsidereblas parto de la La-Tène-kulturo.
La laŭŝajna "malapero" de la keltoj en la teritorio de la nuna centra kaj suda Germanio dum la 1-a jarcento a.K. ofte estas klarigata per la suden invadantaj ĝermanoj, sed tiu hipotezo laŭ arkeologia vidpunkto ankoraŭ estas nepruvita.
En la Alpoj kaj sude de ili la enloĝantaro dum la 2-a jarcento a.K. escepte de malmultaj valoj de Valezo kaj la orientaj Alpoj estis komplete kelta. La plejmulto de ili apartenis al la Helvetoj. Pro la de nordo invadantaj ĝermanoj la helvetoj dum la jaro 58 a.K. provis invadi regionojn en la suda valo de la rivero Rodano, sed estis venkitaj de la armeo de Julio Cezaro kaj resenditaj norden en la forlasitan hejmregionon, por - el la cezara vidpunkto - esti bremso je plia sudiĝo de la ĝermanoj. La helvetoj sekve sub romia armea administrado relative rapide alprenis la romian kulturon, sed almenaŭ dum la sekvaj 2 jarcentoj en la teritorio de la nuna Svisio ankoraŭ pruveblas keltaj lokaj nomoj kaj sanktejoj.
Socio
Ekzistis viroj kun pluraj edzinoj, kaj virinoj kun pluraj edzoj.
La buŝaj sciotransdonoj de la bardoj kaj druidoj esence kontribuis al la kreo de kultura identeco de la socie nur malfirme interligitaj unuopaj triboj.
Federico Balzaretti
Federico Balzaretti estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Torino, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2008 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo USC Palermo.
Blankanuka paruo
La Blankanuka paruo aŭ Blankflugila paruo, Parus nuchalis, estas paserina birdo de la familio de Paruedoj. Ĝi estas endemismo de nordokcidenta kaj suda Barato.
Ĝi montras specialan plumaron iom malsimilan disde aliaj paruoj. Fakte ĝi montras nek flavajn subajn partojn nek verdon aŭ bluon en supraj partoj, sed nur blankon kaj nigron, kion aliaj paruoj montras nur en kapo, tiu specio montras en la tuta korpo. Eĉ la bildo en kapo malsimilas de aliaj paruoj, ĉar anstataŭ montri blankan vizaĝon enfermitan ene de ĉirkaŭaj nigraj partoj, tiu specio montras blankan vizaĝon unuigitan al la subaj blankaj partoj, kie kontrastas nigra vertikala longa kaj ne tro larĝa strio. Krome kontraste kun la nigra kapo estas tre rimarkinda blanka vertikala makulo en nuko, kio nomigas la specion, kaj kiu estas pli larĝa ol ĉe aliaj paruoj tiom ke eĉ ŝajnas ne blanka makulo en nigra zono sed ankaŭ nur nigraj vertikalaj flankaj zonoj kiuj kuniĝas al nigraj dorso, ŝultroj, flugilkovriloj kaj centra vosto, dum estas blankaj la flugilplumoj, kio havigas alian nomon por la specio, kaj la eksteraj vostoplumoj. La beko estas nigra kaj la gamboj grizaj.
Tiu orientalisa specio suferis rapidan malpliiĝon komence de la 21a jarcento, kio pludaŭras, krom la ege fragmentita populacio, kiel rezulto de la perdo, degradado kaj fragmentado de ties tropika dornarbusteja biotopo. La specio estas konsiderata kiel VU (Vundebla). La Statuso estas: Vundebla A1c; C1; C2a
Tiu specio distribuiĝas en arbustejoj de la Kutĉ-Distrikto de Guĝarato en okcidenta Barato kaj ankaŭ en etaj areoj de suda Barato, ĉefe en la valo de la rivero Kaveri. Ili uzas malnovajn nestojn de pegoj por nestumado kaj ripozado.
Ili reproduktiĝas post la musonoj el majo al aŭgusto.
37452 Spirit
37452 Spirit estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Lesj Kurbas
KURBAS Lesj (Лесь Курбас) (25-a de februaro 1887-3-a de novembro 1937) estis fama ukraina aktoro kaj reĝisoro.
37452 Spirit
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), ekzamininte eksponitajn far'de la usona astronomo Tom Gehrels la  per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono), en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Lesj Kurbas
Naskiĝis en Sambir (nun - Lviva provinco) en aktora familio. Finis gimnazion en Ternopilo, studie en Universitato de Vieno kaj Lviva Universitato. 1916 - eklaboris en "Molodij teatr" de Kievo.
37452 Spirit
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de unu el plej sukcesaj marsaj esploraj : Spirit, kiu esploris rokaĵojn kaj mineralojn en la kratero Gusev.
Lesj Kurbas
Fondinto de politika teatro (1922-1926) kaj poste - de filozofa teatro en Ukrainio. Por lia filozofa teatro "Berezil" en Kievo-Ĥarkivo (1926-1933) estis trovita dramverkisto - Mikola Kuliŝ.
Tamen, dramoj de M. Kuliŝ "La popola Malaĥij" kaj "Mina Mazajlo" ne estis subtenataj de recenzistoj. Oni eĉ kritikis reĝisoron pro la "pesomosmigado de l'sovetia realeco". Baldaŭ L. Kurbas estis arestita en Moskvo kaj sendita dekomence konstrui Belomor-Baltan kanalon (norda Rusio) kaj poste - al Solovki-insularo. Tie li estis pafmortigita en 1937.
Thiago Motta
Thiago Motta estas brazila-itala futbalisto de familie itala deveno. Li naskiĝis en São Bernardo do Campo, Brazilo, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Paris Saint-Germain FC, post teamecoj de FC Barcelona en 1999-2007, Atlético Madrid en 2007–2008 kaj Genova CFC en 2008–2009.Krome Thiago Motta ekde la jaro 2011 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion, kaj ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo. Antaŭ membriĝo en la itala nacia teamo, li jam en 1999 brazila nacia teamo de sub-17-jaruloj kaj en 2003 en la vira brazila nacia teamo de futbalo.
Tujmazi
Tujmazi (ruse Туймазы) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.
Nord-Gjeongsang
Ĝi estas unu el kvin administraj unuoj, kiuj ekestis el la historia provinco Gjeongsang - la aliaj estas la provinco Sud-Gjeongsang, kaj la sendependaj urboj Pusano, Teguo kaj Ulsan.
Tujmazi
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80450.
La urbo estis fondita en jaro 1912.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1960.
La interurba telefona kodo estas 34712, la enurbaj telefonnumeroj estas kvarciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas apud Uralo, ĉe rivero Usenj (Усень) (baseno de rivero Kama (Кама)).
En la urbo estas fervoja stacio (la linio estis konstruita en 1910).
Distrikto Przeworsk
Distrikto Przeworsk - pole Powiat przeworski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Antaŭkarpatio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Przeworsk. Fine de en la distrikto vivis.
Tujmazi
En jaro 1959 la urbo havis 23,4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 66,7 mil loĝantojn.
Ray Heredia
José «Ray» HEREDIA Bermúdez (Madrido, 25a de majo 1963 - Madrido, 17a de julio 1991) estis hispana kantisto kaj komponisto, konsiderita unu de la figuroj kaj pioniroj de la nomita Nova flamenko.
Biografio
Li naskiĝis en Madrido en 1963 en cigana familio de gedancistoj de granda prestiĝo en la etoso de flamenko. Li estis filo de la dancisto "El Josele".
Membro fondinto de la grupo Ketama, en tiu grupo li estis kaj kantisto kaj gitaristo, krom zorgi pri drumoj kaj komponi multajn el la kantoj. Pro sia kapablo ludi preskaŭ ajna instrumento, li estis konata per la kromnomo La hispana Prince.
Li lasis tiun grupon en sia dua disko, por ekkarieri sola, en 1991, per la albumo "Quien no corre, vuela" (Kiu ne kuras, flugas). Li mortis tuj post la finigo de la registrado de la disko, nome la 17an de julio 1991, pro trodozo. La disko estis publikigita la antaŭan monaton, nome la 6a de junio 1991.
La muziko de la filmo “Sobreviviré” (1999) de David Menkes kaj Alfonso Albacete, kiu estis ventdosukceso inkludis kiel ĉefa peco lian faman kanton “Alegría de vivir" (Vivoĝojo).
Mirko Hrgović
Mirko Hrgović (n. ) estas bosnia futbalisto. Li de 2003 ĝis 2009 membris en la bosnia nacia teamo de futbalo.
Lingolsheim (stacidomo)
Lingolsheim estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Lingolsheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Nándor Gallas
GALLAS Nándor (galas) estis hungara skulptisto, grafikisto naskita en Temeŝvaro la 21-an de januaro 1893 kaj mortinta en Lovrin la 1-an de julio 1949.
Kariero
Gallas Nándor studis en Industriarta Altlernejo, poste li estis asistanto tie, post la unua mondmilito du jarojn li studis en Moskvo, kie li konatiĝis kun Vladimir Majakovskij kaj Maksim Gorki. En 1921 li revenis Temeŝvaron, kie li organizis sian unuan individuan ekspozicion. Post studvojaĝo en Munkeno kaj Dresdeno li malfemis kun pentristo Albert Varga artan liberlernejon en Temeŝvaro. En 1923 li aliĝis al redakcio de spritaĵgazeto Fajankó. Li estis ano de Barabás Miklós Céh.
Hermann Goetz
Hermann Gustav GOETZ (* 7-an de decembro 1840 en Kenigsbergo; † 3-an de decembro 1876 en Hottingen ĉe Zuriko) estis germana komponisto.
22542 Pendri
22542 Pendri estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kiran Reddy Pendri, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Choate Rosemary Hall de Wallingford (Konektikuto).
Optimisma kaverno
Optimisma kaverno troviĝas en Ukrainio. En la Ternopila provinco apud la urbeto Borŝĉiv troviĝas du kavernoj la kvina kaj la dekunua kavernoj pro sia longeco en la mondo - ili estas la unua kaj la tria en Eŭropo - kiuj estas samtempe la plej longaj gipsaj kavernoj. Ili nomiĝas Optimisma kaj Bluetaj Lagoj (longeco 243 kaj 136 km). Apude troviĝas ankaŭ Kristala Kaverno (vilaĝo Krivĉe) kun suma longo de ĉiuj koridoroj de ĉ. 22 km. Ĝi estas la plej longa el ĉiuj turisme viziteblaj kavernoj en Eŭropo, ĉar 3,5 km estas lumigitaj. Kvankam la suma longo de ĉiuj koridoroj estas 22 km, la tuta areo de tiu kaverno estas nur proksimume kvarono de kvadrata kilometro. Tio pruvas, ke tie la subsurfaca labirinto estas tre densa.
La unuaj sciigoj pri Optimisma kaverno datumas el 1721. Nur en 1933 inĝeniero Neŝaj publikigis la unuan skeman planon de ĝia ĉefa parto, kun suma longo de koridoroj 3,5 km. Tiam komencis veni unuaj unuopaj turistoj. Amasa turismo tiam ne ekzistis. Ili venadis ne nur el Pollando, al kiu tiam apartenis la regiono, sed ankaŭ el Rumanio, Germanio, Francio... La turistojn gvidis loka loĝanto de vilaĝo Krivĉe, s-ro Mironjuk. Lia filo ĝis nun laboras kiel profesia ĉiĉerono.
Dum la jaroj de la dua mondmilito la enirejo estis malkonstruita. Nur en la jaro 1961 junaj ternopilaj speleologoj denove malfermis ĝin. Dum la jaroj 1961-63 la kavernon detale trastudis kompleksa ekspedicio de la scienca akademio de Ukrainio, kiun estris doktoro pri geologio Dublanskij. Tiam estis farita pli detala plano (en skalo 1:500) de la tuta tiam konata kaverna labirinto, 18 km longa. Dum la ekspedicio oni trovis ĉ. 500 ostojn de iamaj kavernaj bestoj kaj restaĵojn de ilia nutraĵo. Oni precizigis 40 diversajn specioj. Inter iii estis rangifero (boaco, norda cervo). Nun en tiu kaverno loĝas nur vespertoj. Ekzistas praktike nur unu enirejo. Antaŭ nelonge speleologoj trovis kvarkilometran daŭrigon de la sub-surfaca labirinto kun dua enirejo, sed tiu dua enirkoridoro estas tiel malfacile trairebla, ke tra ĝi ĝis nun sukcesis rampi nur tre spertaj speleologoj.
Iuj el ili havas multajn senelirejojn. Estas tre facile perdiĝi kaj perei. Unu el ili, en kiu oni trovis skeleton de junulo, nomiĝas „Senelirejo de l' skeleto". Tial oni bezonas spertan ĉiĉeronon por ne krei novan „skeletan" senelirejon.
La temperaturo tie estas konstante + 11 ° C; la aero estas tre freŝa kaj tre pura. En la partoj nevizititaj de homoj la aero estas eĉ preskaŭ sterila. La kaverno interesas ankaŭ Ia medicinistojn. Ili supozas, ke la ĝia mikroklimato povas helpi sanigi diversajn maisanojn, precipe astmon. Interalie, vundoj tie pli rapide resaniĝus ol surtere. Speciale agrable estas spiri en Ia kristalkavernaj partoj. En kristaloj troviĝas la joniganta elemento stroncio, kiu ozonigas la aeron. Oni bone povas surloke pruvi Ia freŝecon de kaverna aero.
Luterana preĝejo (Orosháza)
Historio
En 1744 alvenis loĝantoj el Tolna, kie li ne rajtis esti luteranoj. Ili tuj konstruis provizorajn preĝejon kaj lernejon. La nun videbla preĝejo estis konstruita ekde 1777. Komence oni konstruis aparte turon kaj navon. La ĉefnavo estis preta en 1786. Interligaj partoj inter la turo kaj la navo estis konstruita en 1830. Plena renoviĝo okazis inter 1985-1987.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto inter arboj, sed la ĉefa enirejo atingas la trotuaron. Ĉe la supre parto de la turo estas videbla rondira teraso, kiun longe profitis la fajrobrigado por tuj ekvidi la fajron. Interne estas galerio por la orgeno kaj la aŭskultantoj. La altara bildo estis pentrita en 1838.
Ekstera apartenaĵo de la preĝejo estas infanĝardeno, lernejo, gimnazio kaj societo pri emeritoj.
Aljes Adamoviĉ
Aljes Adamoviĉ (n. 3-an de septembro 1927 - m. 26-an de januaro 1994) - estis belorusa verkisto kaj socia aganto.
Biografio
Naskiĝis en familio de oficistoj, en vilaĝo ĉe Kapil, de 1928 familio vivis ĉe Babrujsk. Dum Granda Patriota milito, en 1942 Aljes, tiatempe disĉiplo de mezlernejo, agadis kiel kuriero, kaj de 1943, kiel batalisto de partizana taĉmento. Dum 1944 - 1945 li studis en minist-metalurgia faklernejo je Altajo. En 1945 li revenis en Belorusio, kie estis ekzamenita kiel eksterulo je meza lernejo. Dum 1945 - 1950 li studis en filologia fakultato en Belorusia Ŝtata Universitato, en 1953 li finis aspiranturon en ĉi tia universitato, kaj laboris ĉi tie je katedro de belorusa literaturo.
Dum 1954 - 1962 kaj de 1967 laboris kiel scienca kunlaboranto kaj dum 1976 - 1983 kiel ĉefo de fako de literaturaj interrilatoj en Literatura Instituto de Scienca Akademio de Belorusa SSR. Dum 1962 - 1966 studis je Superaj scenaristaj kursoj en Moskvo. Dum 1964 - 1966 instruis belorusan literaturon en Moskva Ŝtata Universitato. De 1966 denove laboris en Instituto de literaturo ĉe Scienca akademio de BSSR. En 1982 partoprenis kiel membro de delegacio de Belorusa SSR en laboro de Generala Asembleo de UNO. De 1987 estis membro de sciencesplorista instituto de kinarto en Moskvo. Popola deputito de USSR (1989). Membro-korespondanto de Scienca Akademio de Belorusa SSR, doktoro de filologiaj sciencoj, profesoro. Membro de Verkista Unio de USSR, membro de belorusia PEN-centro (1989). Mortis en 1994 pro kora malsano.
Verkoj
Verkis ruse kaj beloruse. Aŭtoro de sciencaj laboroj pri literaturo: "Vojo al majstreco: leviĝo de arta stilo de Kuzma Ĉorni" (1958), "Kulturo de kreadon" (1959), "Belorusa romano" (1961), "Leviĝo de ĝenro: belorusa romano" (1964, Moskvo), "Skalo de prozo" (1972), "Horizontoj de belorusa prozo" (1974, Moskvo), "Demalproksime kaj deproksime: belorusa prozo sur literatura planedo" (1976), "Kuzma Ĉorni: instruo de kreado" (Moskvo, 1977), "Leo Tolstoj kaj belorusa literaturo: Milito kaj homo" (1978, preleĝo en 8-a internacia kongreso de slavistoj), "Literaturo, ni kaj tempo" (1979), "Pordego de sia trezorejo malfermas" (1980), "Pri moderna milita prozo" (Moskvo, 1981), "Milito kaj vilaĝo en moderna literaturo" (1982), albumo "Rakonto pri Ivan Mjeleĵ" (1984), broŝuro "Literaturo kaj problemoj de centjaro" (Moskvo, 1986), libroj de literatura kritiko kaj publikaĵoj: "Elektu - vivon" (1986), "Nenio pli grava" (Moskvo, 1985), "Pripensi ĝis fundo" (Moskvo, 1988), "Finis militi!" (Moskvo, 1990).
Ĉefa temo de liaj artaj verkoj, estas Granda Patriota milito, nazia okupado de Belorusio, partizana movado. Aljes Adamoviĉ estis unu el reprezentantoj de tiel nomata "milita prozo".
En la jaro 1985 en filmproduktejo "Mosfilm" estis filmita duseria filmo "Iru kaj vidu" (laŭ scenario de Aljes Adamoviĉ kaj Elem Klimov, surbaze de "Ĥatina novelo" kaj "Punista taĉmento...", scenario estis eldonita en 1986). La filmo gajnis unuan lokon je tutmonda kina festivalo en Moskvo (1985) kaj ricevis oran trofeon.
En 1987 estis eldonita libro de rakontoj kaj eseoj "Preĝado pri futuro". Unu el aŭtoroj de dokumentaj libroj "Mi estas el fajra vilaĝo (kune kun Janka Bryl kaj Uladzimir Kalesnik, 1975) - pri masakroj dum Granda Patriota milito en Belorusio, kaj "Blokada libro" (kune kun Daniil Granin, Moskvo, 1979, 2-a, kompletita eldono, en traduko en belorusa lingvo - en la jaro 1985) - pri blokado de Leningrado.
Adamoviĉ inter unuaj ekverkis pri Ĉernobila katastrofo kaj pri ĝia vasteco.
Nikolaa Preĝejo de Berlino
La Nikolaa Preĝejo - germane Nikolaikirche - estas la plej malnova kristana preĝejo de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. Ĝi situas en la Nikolaa Kvartalo, la historia kerno de Berlino, en la centra urboparto Berlin-Mitte, kaj dediĉiĝas al la kristana sanktulo Nikolao de Mira. La areo nomata laŭ la preĝejo limiĝas fare de la orienta bordo de la rivero Spree kaj de la nunaj stratoj Rathausstraße, Spandauer Straße kaj Mühlendamm. Dum la epoko de la socialisma ŝtato GDR la historia preĝejo kaj kvartalo apartenis al la orienta parto de la urbo. Relative najbaras la Aleksandra Placo de Berlino, kie troviĝas interalie la televida turo de Berlino, la mezepoka Maria Preĝejo de Berlino kaj la Ruĝa Urbodomo.
Historio
Dum la mezepoko tra la areo de la kvartalo kondukis komerca vojo. Metiistoj kaj komercistoj eksetlis ĉe la kruciĝo de rivero kaj komerca vojo. Ĉirkaŭ la jaro 1200 finkonstruiĝis unua Nikolaa Preĝejo, baziliko en romanika stilo. La setlejo dividiĝis en du partojn: "Berlin", la iom pli granda domaro, ekestis oriente de la rivero Spree, kaj Cölln ekestis rekte vidalvide, ĉe la okcidenta rivera bordo. Ĉirkaŭ la jaro 1230 ambaŭ setlejoj ricevis urbajn rajtojn. Plej multaj skribaj dokumentoj pri la du mezepokaj urboj detruiĝis dum la urba incendio de la jaro 1380, laŭ la malmultaj konservitaj dokumentoj Cölln skribe unuafoje menciiĝis iom pli frue, dum la jaro 1237, Berlin nur dum 1244. Ĉar ambaŭ urboj baldaŭ kunkreskis al unu urbo, la jaro 1237 konsideriĝas la oficiala urba fondojaro. La 20-an de marto 1307 ambaŭ urboj oficiale estis unuigitaj al unu urbo kun la nomo Berlin-Cölln. Dum la jaro 1486 la brandenburgia elektoduko Johann Cicero deklaris la urbon sia konstanta rezidejo. Tiutempe la setlejo ĉirkaŭ la Nikolaa Preĝejo jam estis signifa komercejo, kiu dum la 14-a jarcento ankaŭ aliĝis al la inter-urba komerca ligo Hanso.
Esenca karakterizaĵo de la preĝejo kaj entute de la historia centro de Berlino ĝis la fino de la 19-a jarcento restis la nesimetria mezepoka fasado de la preĝejo kun nur unu, svelta, preĝeja turo, kiu nur dum la 1870-aj jaroj estis anstataŭigita pere de novgotika duobla turo. Dum la urbo Berlino ĉirkaŭe daŭre pliampleksiĝis kaj ekestis novaj urbaj centroj, la nikolaa kvartalo apenaŭ ŝanĝiĝis. Ĉefe metiistoj vivis kaj laboris en la malvastaj, angulaj mezepokaj stratetoj ĉirkaŭ la preĝejo.
Dum la 12-jara epoko de Nazia Germanio inter la jaroj 1933 kaj 1945 oni planis trakonstrui la kvartalon kadre de la planoj entute transformi Berlinon al "monda ĉefurbo Germania". La ideo estis malkonstrui historiajn konstruaĵojn en aliaj partoj de la urbego, por doni lokon al novaj, pompaj konstruaĵegoj honore al la diktaturo, kaj rekonstrui la fasadojn de tiuj historiaj konstruaĵoj en la krome detruenda nikolaa kvartalo, kiu iĝus speco de subĉiela muzeo de historiaj urbaj konstruaĵoj. Tiuj gigantomaniaj planoj ne realiĝis, sed anstataŭe la bataloj de la Dua Mondmilito komplete detruis la historian urbokernon. La lastaj ruinoj de la detruitaj dumoj post la milito estis malkonstruitaj, kaj dum 40 jaroj la urbocentra areo ne havis signifon en la socialisma ŝtato GDR. Tio nur ŝanĝiĝis, kiam ekplaniĝis la celebro pri la 750-jariĝo de Berlino dum la jaro 1987. Tiam la socialismaj urbaj regantoj volis demonstri novan aprezon por la historiaj urbaj radikoj kaj volis starigi turisme allogan rekonstruon de la urbocentra kvartalo. La rezulto, finita dum la jubilea jaro 1987, estis parte historieca kaj parte moderneca arkitekturaĵo, kiu de tiam juĝiĝas plej malsamspece.
La malvastaj stratetoj rekonstruiĝis laŭ la tradiciaj planoj kaj ankaŭ pavimiĝis laŭ la origina modelo. La Nikolaa Preĝejo kaj iuj parte konservitaj ruinaj domoj rekonstruiĝis, kaj aliaj domoj en iom historieca stilo aldoniĝis.
Luncanii de Sus
Luncanii de Sus [lunkanij de sus] (hungare: Felsőbégalankás) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Tomeşti.
Marie-France Pisier
Marie-France PISIER (naskiĝis la en Dalat, Franca Hindoĉinio (nuna Vjetnamio), mortis la  en Saint-Cyr-sur-Mer, Var) estis franca reĝisorino, scenaristino kaj aktorino.
Villarejo de Montalbán
Villarejo de Montalbán [Villarejo] (Villarejo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas la municipo sendependa plej malgranda de la provinco de Toledo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Villarejano. La censita populacio en 2011 estis de 64 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,98 loĝ/km².
Situo
Villarejo de Montalbán estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 538 m; je 65 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 65 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°46′6″ N 4°34′21″ Ok.
Limas kun la municipaj teritorioj de Malpica de Tajo, El Carpio de Tajo, San Martín de Montalbán, Navahermosa, Los Navalmorales kaj San Martín de Pusa, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Villarejo de Montalbán apartenis iam al la nomita Ŝtato de Montalbán, kiu enhavis lokojn kiaj La Puebla de Montalbán, Menasalbas, San Martín de Montalbán, El Carpio de Tajo kaj Mesegar de Tajo.
Arkeologiaj restoj pruvis iamajn setlejojn de la neolitiko. Oni trovis ankaŭ monerojn romiajn.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 353 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu kvinoniĝis al 64.
Internacia Zono de Tanĝero
La Internacia Zono de Tanĝero (Zona Internacional de Tánger, منطقة طنجة الدولية; Zone Internationale de Tanger; Tangier International Zone) estis formale protektorato plenumita de kelkaj landoj situa en la samnoma maroka urbo kun sia ĉirkaŭaĵo inter 1923 kaj 1956. Temis pri zono de internacia kontrolo, tio estas, ties regado kaj administracio estis en manoj de internacia komitato komponita de aro de landoj. Ĝia statuso formiĝis laŭ la Statuto de Tanĝero de 1923 kaj tio restis oficiale ĝis la sendependeco de Maroko en 1956, sed fakte Maroko ne rekuperis la totalan suverenecon sur la urbo ĝis 1960.
Inter 1940 kaj 1945, la internacia protektorato sur la urbo estis suspendita, kaj Frankisma Hispanio plenumis la efektivan suverenecon metante ĝin en la Hispana protektorato.
Griza vireo
La Griza vireo (Vireo vicinior) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj.
Tiu reproduktiĝas el sudokcidenta Usono kaj norda Kalifornia Duoninsulo en nordokcidenta Meksiko al okcidenta Teksaso. Ĝi estas migranta, kiu vintras en nordokcidenta Meksiko en la okcidento de la subŝtato Sonoro kaj en la sudo de Kalifornia Duoninsulo nome en Suda Malsupra Kalifornio; ĝi restas la tutan jaron nur en Nacia Parko Big Bend en sudokcidenta Teksaso.
La Plumbovireo (Vireo plumbeus) estas pli disvastigata ol la Griza vireo kaj reproduktiĝas tra la Roka Montaro kaj la Granda Baseno. Tiu vireo loĝas ĉefe en seka arbustaro, ĉefe de junipero sed ankaŭ ĉe arbaroj de pinoj, en deklivoj de sudokcidentaj montoj en Usono kie koincidas kun la Plumbovireo, kiu preferas pli altajn arbojn dum la Griza vireo preferas pli da arbustaro kaj pli da denseco de junipero.
Tiu nearktisa specio estas 14 cm longa, griza supre, kaj sablokolora al blankeca sube, kun ununura (anstataŭ du) svaga hela flugilstrio en iom brunecnuancaj flugiloj kaj ankaŭ svaga okulringo. Ĝi havas mallongan dikan bekon. Ambaŭ seksoj estas similaj. La flankenmovo de ties vosto estas unika inter vireoj kaj rememorigas tiun de la Polioptiledojj. La kanto estas hu-ŭii, ĉu-ŭii, ĉe-ŭiit, ĉii, ĉ-ĉurr-ŭiit, ĉurr, sĉrej.
Polinio
Polinio estas areo de malferma akvo ĉirkaŭata de marglacio. Ĝi estas nune uzata kiel geografia termino por areo de nefrostita maro ene de la glaciejo. Ĝi estas lingvoprunto el rusa полынья (polinia), kio aludas al natura glacitruo, kaj estis adoptita en la 19a jarcento de polusaj esploristoj por priskribi navigeblajn partojn de la maro. Dum pasintaj jardekoj ekzemple kelkaj polinioij kiaj tiu de Weddell daŭris dum multaj vintroj (1974–1976).
Albert D'André
Kariero
Albert D'André finis siajn studojn en 1934 en Bukareŝto en Konservatorio Ciprian Porumbescu. En 1948–49 li estis reĝisoro en Kolozsvári Állami Magyar Opera, ekde 1956 li estis direktoro en Galaţi de Teatrul Muzical.
30096 Glindadavidson
30096 Glindadavidson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Glinda Davidson, longtempan mastrumistinon, spertulinon pri kontraktoj kaj buĝeto, ĉe la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono kaj de la Departemento pri Planedoscienco. Ŝi alportis gravan helpon al multenombraj planedaj sciencistoj, estraroj, studentoj kaj kosmaj misioj.
7777 Consadole
7777 Consadole estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana futbala klubo Consadole Sapporo. La nomo de ĉi-tiu klubo estis formita de la inversita japana vorto Dosanko (道产子), "loĝanto de Hokajdo" kaj de la hispana ekkrio ¡ ole ! ("hura !").
Subvencio
Subvencio estas oficiala ŝtata rekta aŭ nerekta monhelpo, donita al privataj entreprenoj, mastrumantoj, ŝtataj instancoj por efektivigi iun publikan, socian celon.
Oni plej ofte subvencias la agrikulturon, trafikon, artojn, sciencajn esplorojn ktp.
Agrikultura subvencio estas registara subvencio pagata al farmistoj kaj agrikulturistoj (negocistoj) por suplementi ties enspezojn, administri la liveron de agrikulturaj havaĵoj, kaj influi la koston kaj liveron de tiaj havaĵoj. Ekzemploj de tiaj havaĵoj estas: tritiko, nutrogrenoj (greno uzata kiel furaĝo, kiaj maizo, sorgo, hordeo, kaj aveno), kotono, lakto, rizo, arakidoj, sukero, tabako, olesemoj kiaj sojofaboj, kaj viando el bovo, porko, kaj ŝafo.
Alexander von Bach
Alexander libera sinjoro von Bach, germane Alexander Freiherr von Bach (4-an de januaro 1813 Loosdorf – 13-an de septembro 1893 Unterwaltersdorf ) estis aŭstra politikisto, dum revolucia jaro 1848 unue reprezentanto de liberuloj, pli poste plenuminto kaj kreinto de politiko de subpremo de revolucio, ministro de justico (1848–1849) kaj ministro de enlandaj aferoj de Aŭstria Imperio (1849–1859). Lia agado en la komenco de regado de Francisko Jozefo la 1-a estas kunigita kun (denova) enkonduko de nekonstitucia povo de la tn. novabsolutismo, ankaŭ Absolutismo de Bach.
(57910) 2002 ED61
(57910) 2002 ED61 estas malgranda, meze hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ». Tio signifas, ke ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Jarosław Strzelecki
Jarosław Strzelecki, universitata d-ro, adjunkto kaj filozofo en la Instituto pri Epistomologio, Logiko kaj Metodologio de la Sciencoj en la Universitato de Varmio-Mazurio en Olŝtino / Olsztyn, esperantisto.
Biografio kaj scienca agado
En la jaro 2001 finas la Fakultaton pri Filozofio en la Universitato de Maria Skłodowska-Curie en Lublino / Lublin.
Reunia saksikolo
La Reunia saksikolo aŭ Tekteko, Saxicola tectes , estas afrotropisa birdo el la Muŝkaptuledoj, iam konsiderata de la Turdedoj en la genro Saxicola. Ĝi estas endemia de la insulo Reunio. Tiu malgranda paserina birdo estas komuna en klarejoj kaj malfermaj montararbustejoj. Ĝiaj superokulaj strioj estas la plej elstara ekstera diferenco kun la Saxicola torquata, la Afrika saksikolo, kies brovoj estas nigraj.
Olofström
Olofström estas urbo kaj municipo en Blekinge / Blekingo, la suda provinco de Svedio, najbare de provinco Skanio. Ĝi havis 7,327 loĝantojn en 2010. Fabrikado de aŭtoj kaj ĉefe el la entrepreno Volvo estas ĉefa fonto por la loka ekonomio.
Reunia saksikolo
Ĝi estis dumtempo inkludita en la "Komuna saksikolo" (Saxicola torquata), sed ĝi estas tre distinga; ĝi estas insula posteulo el la Afrika saksikolo. Ties prauloj diverĝis el stirpo de subsahara Afriko kaj disvastiĝis tra la tuta kontinento antaŭ 2-2.5 ma dum la Malfrua Plioceno.(Wink et al. 2002)
Jarosław Strzelecki
Pri Esperanto
En junio 2017 aperis scienca libro i.a. pri Esperanto (en la pola) sub titolo "Rozwój zdolności dziecka w działalności instytucji szkolnych i pozaszkolnych Olsztyna (Disvolvo de kapableco de infano en la agado de institucioj lernejaj kaj ekterlernejaj de Olsztyn). Li estas aŭtoro de la tria parto de la libro. En la libro estas i.a. la jenaj ĉapitroj: 3.3 Internacia lingvo Esperanto 3.4. Kio okazus, se homoj parolus en unu lingvo? La libron recenzis prof. d-ro habil. Eugeniusz Łapiński ISBN 978-83-63911-34-8
Li dum siaj prelegoj ekz. en mezlernejoj en Olsztyn ofte menciis pri Esperanto kaj instigis junularon por lernado de Esperanto ekz. en la Ensemblo de Konstru-Lernejoj en Olsztyn, vidu la ligilon en la pola:
Esperanto
Jarosław Strzelecki diversflanke popularigas Espranton, ekz.:, , ,
La 16an de majo 2016 prezidanto de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) Eduardo Kozyra, Adam Frenszkowski, Andrzej Gielert kaj eks-prezidanto de Esperant-Societo de Varmio-Mazurio Marian Zdankowski renkontiĝis en Olsztyn / Olŝtino kun esperantisto d-ro Jarosław Strzelecki pri la eblecoj denove fondi Parlamentan Grupon Apogantan Esperanton (PGAE) en la nuna pola parlamento kaj pere de ĝi enskribi Esperanton sur la liston de elekteblaj lingvoj en la pola edukad-sistemo, pri kio ege interesas la profesoro Strzelecki kaj strebas realizi tion ankaŭ EDE-Pollando kaj menciitaj supre la lokaj esperantistoj.
Ĝemela domo
Ofte la du domoj estas reciprokaj spegulbildoj, sed ne ĉiam. Unu de la kaŭzoj de la ekesto de tiu domtipo estas la ebleco de la loĝontoj kune porti la konstrukostojn: la konstuisto povas pli malmultkoste konstrui ĝemelan domon ol du izolitajn.
Juan Forlín
Juan Forlín (n. ) estas argentina futbalisto.
Rudolf Kocsis
KOCSIS Rudolf (koĉiŝ) estas rumania hungara skulptisto naskita en Chişineu-Criş la 29-an de majo 1963.
Kariero
Kocsis Rudolf finis en 1988 en Arta Altlernejo de Iaşi. En 1988-90 li estis artisto de marmorfabriko de Simeria, de 1990 instruisto de la arta liceo de Arado. De 1996 li estis asistanto, de 2008 docento de Okcidenta Universitato de Temeŝvaro.
Ĉada Federacio de Manpilkado
La Ĉada Federacio de Manpilkado (Fédération Tchadienne de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Ĉado. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Schongau LU
-
Schongau (prononcu: ŝongaŭ; en la loka alemana dialekto Schoonge) estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 866 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Schongau situas sur alteco de 639 m s.m. ĉe la norda flanko de la monto Lindenberg super la Lago de Hallwil.
Al Schongau apartenas la norda komunumoparto Niederschongau, kiu konsistas el Hinterdorf kaj Vorderdorf, la centra parto Mettmenschongau kaj Oberschongau en la oriento. Krome al la komunumo apartenas la setlejoj Chalchtaren, Rüdikon, Kretzhof, Peyerhof kaj Luckel.
La komunumo etendiĝas sur areo de 12,43 km², kiu servas je 70,4% por agrikulturo, 3,5% estas setlejoj, dum la ceteraj 26,1% de la komunuma teritorio estas kovritaj de arbaro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schongau situas norde de Fahrwangen kaj Bettwil (ambaŭ en Kantono Argovio), en oriento al Buttwil (Kantono Argovio), en sudo al Hitzkirch, kaj en okcidento al Aesch.
Trafiko
La komunumo Schongau situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per buslinio al Hitzkirch.
La plej proksima aŭtovojalveturejo situas en Lencburgo al la nacia svisa aŭtovojo A1 en distanco de 19 km.
Historio
La unua skriba mencio de Schongau datiĝas el la jaro 831 el dokumento per kiu iu Adalberto heredigis al la Monaĥejo Sankt-Galo sian havaĵon en Scongaua.
Tulun
Tulun (ruse Тулун) estas urbo en Irkutska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 25432.
La urbo estis fondita en la dua duono de la 18-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1927.
La interurba telefona kodo estas 39530, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Ija (Ия) (baseno de rivero Angara (Ангара))
En la urbo estas fervojaj stacioj Tulun (Тулун) kaj Njura (Нюра).
En jaro 1959 la urbo havis 41,8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 51,8 mil loĝantojn.