cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tereza Kristina de Burbono
Postaj jaroj
La morto de sia filino Leopoldina pro tifoida febro la 7-an de februaro 1871 ruinigis la ekvilibron de la malgranda Imperia Familio. Petro la 2-a decidis fari vojaĝon al Eŭropo en tiu sama jaro por interalie "animi" sian edzinon (laŭ liaj propraj vortoj) kaj viziti la kvar etajn knabojn de Leopoldina, vivantaj kun iliaj gepatroj en Koburgo ekde la fino de la jardeko 1860. La Imperia paro ree vojaĝus eksterlanden inter 1876 kaj 1887. Tereza Kristina preferis sian ordinaran vivon en Brazilo, "sin dediĉante al la familio, ĉe sia religia kredo, kaj bonfaraj aferoj". Verdire, viziti ŝian naskiĝlandon servis nur por revivigi dolorajn memoraĵojn. Ŝia familio estis eltronigita en 1861, kaj la Reĝlando de la du Sicilioj estis aneksita al tio, kio pli malfrue fariĝos la unuiĝinta Regno de Italio. Ĉiuj kiujn ŝi konis dum sia juneco ne plu estis. En 1872, ŝi skribis: "Mi ne scias kion diri kia estas mia impreso post viziti denove, 28 jarojn pli malfrue, la landon de mia patro kaj trovi neniun el miaj karaj."
La Imperiestrino restis pli volforta post jaroj da edziniĝo. Petro la 2-a perletere rivelis al la Grafino de Barral en la unuaj tagoj de 1881, nome, "La [ujo] entenanta la orelringojn, kiujn vi menciis, kaŭzis multe da admono elde iu [Tereza Kristina] kredanta ke mi devas esti riproĉata pro ties malapero." Ŝia bofrato, la Princo Grafo d'Eu (1842-1922) skribis leteron kie li rakontas kiel ŝi akcidente rompis al si la brakon en oktobro 1885. "La 26-an, lundo, kiam mi trapasis la bibliotekon estante verpermanĝonta kun la imperiestro, kiu kutime antaŭis al ŝi por preni kelkajn rimedojn (kaj kun kiu, mi deduktas je tio kion ŝi diris al mi, ŝi estis plendante kiel ŝi kutime faras), ŝi kaptis la piedon en fajlilo sub la tablo, kaj falis kun la vizaĝo antaŭen." Malgraŭ tio, ŝi daŭre esprimis sian ĉiam kreskantan amon al la edzo.
La trankvila hejma medio finiĝis kiam iu armea partio ribelis kaj detronigis Petron la 2-an la 15-an de novembro 1889, ordonante ke tuta la imperia familio devus lasi Brazilon. Kiam ŝi aŭdis la ordonon pri foriro, iu oficiro diris al la Imperiestrino: "Paciencon, mia sinjorino". Ŝi respondis: "Mi ĉiam estas pacienca, tamen kiel ne plori estante devigata lasi ĉi-landon por ĉiam!" Laŭ la historiisto Roderick J. Barman, "la okazintaĵoj de la 15-a de novembro 1889 ruinigis ŝin emocie kaj fizike". La Imperiestrino "amis Brazilon kaj ties popolon. Ŝi deziris nenion pli ol tie fini siajn lastajn tagojn. Estante 66-jara kaj atakita de kora astmo kaj artrito, ŝi nun troviĝis antaŭ atendo pri akompanado de sia edzo per senĉesa movado tra la eŭropaj teritorioj, kaj pasigi siajn lastajn jarojn sola kaj kiel fremdulino en malkonfortaj loĝejoj." Estante malsana dum preskaŭ la tuta vojaĝo tra la Atlantiko, Tereza Kristina kaj ŝia familio alvenis al Lisbono, Portugalio, la 7-an de decembro.
Morto
El Lisbono la Imperia paro direktis sin al Porto. Izabela kaj ŝia familio foriris en vojaĝo al Hispanio. La 24-an de decembro, la Imperia Familio ricevis oficialan novaĵon, nome, ke ili estis por ĉiam forpelitaj el Brazilo. Ĝis tiam, ili estis petitaj foriri ne antaŭvidante kiom longe estus ilia restado eksterlande. La malbona novaĵo rompis al la Imperiestrino D. Tereza Kristina la emon vivi. La 28-an de decembro 1889, D. Petro la 2-a skribis en sia taglibro: "Ĉe ekaŭdo pri plendo de la Imperiestrino, mi rapide alkuris por vidi kion okazas. Ŝi estis malvarma kaj sentis flankajn dolorojn, tamen ŝi ne estis febranta. Kiam la tagoj forpasis, la spirado de Tereza Cristina farigixis pli peza, kaj la bankroto de ŝia spirsistemo ŝin kondukis al ŝin al korhalto kaj morto je la 2-a matene."
Kampa pizo
La kampa pizo (Pisum arvense) estas planto kiu apartenas al la Fabacoj (Fabaceae, sinonimo: Papilionaceae).
Tereza Kristina de Burbono
Morto
La novaĵoj pri ŝia morto kaŭzis sinceran ploradon en Brazilo. La brazila poeto kaj ĵurnalisto Artur Azevedo (1855-1908) skribis pri sia ĝenerala vidpunkto post la morto de Tereza Kristina: "Mi neniam interparolis kun ŝi, tamen mi neniam preterpasis ŝin sen forpreno de ĉapelo aŭ kliniĝo antaŭ ŝi, ne ĝuste al la Imperiestrino, sed al la milda kaj honesta de malorgojla kaj aminda burĝino. Multajn ekstremismajn respublikanojn mi vidis fari la samon." Kaj li pludiris: "Ili nomis ŝin la patrino de la brazilanoj, kaj ni ĉiuj atribuis al ŝi specon de fila respektego. Tio estas la vero."
La ĵurnaloj en Brazilo ankaŭ raportis ŝian morton. La periodaĵo "Gazeta de Notícias" komentis: "Kio estis ĉi-sankta virino, tion ni ne bezonas ripeti. La tuta Brazilo scias ke, en tiu puĉo kiu profunde vundis al la eksa imperiestro, oni rememorigas ke ŝi estis juste kaj universale proklamita la patrino de la brazilanoj." Alia periodaĵo, Jornal do Commercio skribis: "Dum 46 jaroj Dona Tereza vivis en la brazila patrio, kiun ŝi sincere amis, kaj dum tiu longa tempo, neniam, en tiu vasta lando, estis ŝia nomo elparolita escepte por laŭdoj kaj vortoj pri alta estimo." Kaj ĝi konkludis:"Apud ŝia edzo, kiu longatempe estris la brazilan nacion, ŝia influo estas sentita nur por la bonfarado."
Kampa pizo
Kampaj pizoj floras kun purpuraj floroj kaj la guŝoj estas blukoloraj.
Tereza Kristina de Burbono
Heredaĵo
Al Tereza Kristina estis donita rolon malpli elstara en la historio de Brazilo. La historiisto Aniello Angelo Avella diras ke la Imperiestrino, kromnomita "de ŝiaj samtempuloj kiel "Patrino de la Brazilanoj", estas tute nekonata en Italio, kaj malmulte studita en Brazilo." Laŭ lia vidpunkto, la malmultaj fontoj religas ŝin ke ŝi "vivis sub la ombro de sia edzo, kaj sin dediĉis al la edukiteco de ŝiaj filinoj, al domaj aferoj, kaj bonfarado." La rezulta bildo estas tiu de "virino kun limigita kulturo, senesprima, silenta, kompensante per ĝentilajoĵ kaj korvirtaĵoj la mankon de fizikaj atributoj." Kaj tia estas la bildo kiu enkorpiĝis en la historio kaj en la populara imagemo, malgraŭ ne esti la vera reprezento de Tereza Kristina, ĉar ŝi estis klera kaj memvola virino."
Laŭ la historiisto Eli Behar, Tereza Kristina rimarkindiĝis "dank'al sia diskreteco, kaj tio permesas ke ŝi ne estu asociita al ajna politika movado, kaj pro ŝia ĝenteleco kaj karitaj demandoj, kiu donis al ŝi la pseŭdonimon kiel "Patrino de la Brazilanoj". Similia opinio estas dividita de la historiisto Benedikto Antunes, kiu diris ke "ŝi estas amata de la brazilanoj, kiuj difinas ŝin diskreta virino, kaj silenta imperiestrino, kaj ŝin rigardas kiel la "patrino de la brazilanoj". Li ankaŭ laŭdas la Imperiestrinon pro ŝia patroneco de kulturaj kaj sciencaj disvolviĝoj: ŝi "plumaniere instigis la kulturon, venigante artistojn el Italio, nome, intelektuloj, sciencistoj, botanikistoj, muzikistoj, tiele kontribuante por la progresado kaj pliriĉigo de la kultura vivo." Ĉi-vidpunkto estas kundividita de la historiistino Euĝenia Zerbini, kiu argumentis ke, dank'al ŝi, Brazilo nuntempe posedas la plej grandan arkeologian kolekton en Latinameriko."
Sângeorz-Băi
Sângeorz-Băi [sınĝjorz bǝj], hungare: Oláhszentgyörgy (ola:sentdjordj) estas urbo en Rumanio ĉe la suda piedo de la Radna-montaro laŭ la rivero Someşul Mare, nordoriente de Năsăud. Administre apartenas al ĝi: Cormaia, Valea Borcutului.
Tereza Kristina de Burbono
Heredaĵo
Iom antaŭ sia morto, Petro la 2-a donacis multajn el siaj havaĵoj al la Brazila registaro, kiu pli malfrue li dividis inter la Brazila Nacia Arkivaro, la Brazila Imperia Muzeo , Brazila Nacia Biblioteko kaj la Brazila Instituto Historia kaj Geografia. Petro la 2-a starigis nur unu kondiĉon, nome, ke la donaco estus rememorigita honore de lia mortinta edzino, kaj tiele fariĝis la "Kolekto Tereza Kristina Maria". La kolekto estas registrita de UNESCO kiel parto de la homara heredaĵo en ties Memoro de la Mondo. Finfin, Tereza Kristina estas rememorigita en la nomoj de pluraj brazilaj urboj same kiel Teresópolis en subŝtato Rio-de-Ĵanejro, Teresina, ĉefurbo de Piaŭio, Cristina, subŝtato Minas-Ĝerajso kaj Imperatriz, en subŝtato Maranjo.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Carlos IV de rojo.jpg| Karlo la 4-a (1748-1819) Joao_VI_Portugal.jpg| Johano la 6-a (1767-1826) Domingos_Sequeira_-_D._Carlota_Joaquina.jpg| Karlota Ĵoakina (1775-1830) Francis_I_of_the_Two_Sicilies.jpg| Francisco la 1-a (1777-1830) Ludwig_I_of_Bavaria.jpg| Ludoviko la 1-a (1786-1868) Maria_Isabella_of_Spain,_Queen_of_the_Two_Sicilies.jpg| Maria Izabela de Burbono (1789-1848) Pedro_de_Ara%C3%BAjo_Lima_(marqu%C3%AAs_de_Olinda).jpg| Pedro de Araújo Lima (1793-1870) Bras%C3%A3o_de_Salvador.jpg| 2-a Barono de Kairuo (1793-1864) COA_Count_of_Vila_Nova_de_S%C3%A3o_Jos%C3%A9.svg| Carneiro Leão (1793-1863) Marquis_of_Parana_by_Emilio_Bauch.jpg| Carneiro Leão (1801-1856) Marquis_of_tamandare_1873.jpg| Markizo de Tamandaré (1807-1897) Fernando_II_de_las_Dos_Sicilias_2.jpg| Ferdinando la 2-a (1810-1859) Retrato da D. Amélia de Beauharnais - Google Art Project.jpg| Amelia de Beauharnais (1812-1873) Leopold,_Count_of_Syracuse.jpg| Leopoldo de Sirakuzo (1813-1860) Condessa_de_Barral.jpg| Grafino de Barral (1816-1891) Marie-Clémentine d'Orléans.jpg| Klementina de Orleano (1817-olai) Augusto_de_Saxe-Coburgo-Gotha.jpg| Aŭgusto de Saksio-Koburgo-Gotao (1818-1881) COA_Baron_of_Japur%C3%A1.svg| Baronino de Ĵapurao (1822-1904) PRT.png| Alves Machado (1822-1915) Conde_de_Aquila.jpg| Ludoviko, Grafo de Akvilo (1824-1897) Pedro_II_circa_1887b_transparent.png| Dom Petro la 2-a (1825-1841) 1826 Alexandra.JPG| Aleksandra de Bavario (1826-1875) Portrait of Isabella II of Spain.png| Izabela la 2-a (1830-1904) Gaston_conde_1870_002.JPG| Grafo d'Eu (1842-1922) Pes_18339.jpg| Ludoviko Aŭgusto de Saksio-Koburgo-Gotao (1845-1907) Afonso_01_1846.png| Afonso, Imperia princo (1845-1847) Dona_Isabel.jpg| Izabela de Brazilo (1846-1921) Leopoldina_circa_1868.jpg| Leopoldina de Braganzo (1847-1871) A_imperatriz_e_filhos.jpg| Pedro Afonso (1848-1850) Antoni_Gaudi_1878.jpg| Antono Gaŭdio (1852-1926) Artur_Azevedo.jpg| Artur Azevedo (1855-1908) D._Pedro_Augusto_de_Saxe-Coburgo_e_Bragan%C3%A7a.jpg| Petro Aŭgusto (1866-1934) Bras%C3%A3o_de_Natal.svg| Tobias Monteiro (1866-1952) </Gallery>
Sângeorz-Băi
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 462 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 10 280 (rumanoj).
Insulo Baccalieu
Insulo Baccalieu estas 5 km² neloĝata insulo ĉe la norda parto de Golfo Koncipiĝo ĉe la komunumo Red Head Cove, Kanado. Ĝi estas separata el la insulo Novlando fare de Baccalieu Tickle, nome malgranda markolo kaj abunda fiŝkaptejo.
Sângeorz-Băi
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1440. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al Beszterce-Naszód.
Insulo Baccalieu
La nomo 'Baccalieu' derivas ĉu el la portugala bacalhau, ĉu el la hispana bacalao aŭ el la eŭska baccalos, ĉiuj signife moruo. Fruaj portugalaj mapoj datantaj antaŭ la Kolumbaj veturoj indikas insuloj oriente de Azoroj nome Terra do Bacalhau kiuj povus esti la tuta insulo Novlando. Moderna insulo Baccalieu estis konataj al eŭropanoj laŭ tiu nomo ekde almenaŭ 1556, kiam ĝi ekaperis en la mapo de Gastaldi kiel "Bacalaos".
Sângeorz-Băi
Komunumoj de Sankta Georgo en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Bácsszentgyörgy!
Insulo Baccalieu
Lumturoj
Estis du lumturoj en la insulo Baccalieu el kiuj ambaŭ estas nune aŭtomatigitaj. La lumturo de la norda pinto jam ne plu funkcias kaj estis malŝaltita komence de la 1990-aj jaroj. Tiu lumturo estis anstataŭigita kiel helpo al navigado per aŭtomatata lumo sur skeleta turo.
Miklós Villányi
Miklós Villányi [miklOŝ vilAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Villányi Miklós estas hungara politikisto, ministro, ekonomikisto.
Miklós Villányi naskiĝis la  1931 en Gyűrűs.
Smolenska Luterana Tombejo
La Smolenska Luterana Tombejo (Smolensker Friedhof) estas luterana tombejo sur la Insulo Dekabristov en Sankta Peterburgo, Rusio. Ĝi estas unu el la plej grandaj kaj antikvaj ne-ortodoksaj tombejoj en la urbo. Ĝis la komenco de la 20a jarcento ĝi estis unu el la ĉefaj enterigejoj por etnaj germanoj. Tie oni enterigis kaj katolikojn kaj luteranojn, inter kiuj multaj famuloj kiaj Leonhard Euler, Xavier de Maistre, Germain Henri Hess, José de Ribas, Moritz von Jacobi, Agustín de Betancourt, Jean-François Thomas de Thomon, Ludvig Nobel, Fyodor Litke, Georg Friedrich Parrot, Karl Nesselrode, Vladimir Lamsdorf kaj Vasili Radlov.
Augustin Josef Gruber
Augustin Johann Josef GRUBER (naskiĝis la 23-an de junio 1763 en Vieno, mortis la 28-an de junio 1835 en Salcburgo) estis aŭstra teologo kaj salcburga ĉefepiskopo.
Smolenska Luterana Tombejo
Eksteraj ligiloj
59.95°N, 30.254°W
Augustin Josef Gruber
Vivo
Kiel 16-jaraĝulo li eniris la ordenon de la almozpetantaj aŭgustenanoj sed eksmonakitis en 1783. Li transloĝiĝis en la Generalseminarion por nemonakejaj klerikuloj kaj poste en la Ĉefepiskopan porpastran seminarion en Vieno. Ordino pastra okazis en 1788.
Gruber iĝis helppastro en Brunn am Gebirge/Distrikto Mödling kaj samfunkcie ekde 1794 en Leopoldstadt. Samloke li en 1796 iĝis katekezisto ĉe la Ĝenerala lernejo Sankta Anna. En 1802 li nomumitis registara konsilisto kaj fakulo pri stud- kaj lernejaferoj kaj en 1608 Kortega konsilisto kaj fakulo pri spiritaj aferoj en la registaro imperiestra. En 1808 li profesie vojaĝis en Galicion por kontroli la situaciojn klerikulan kaj studentan surloke. En 1812 li iĝis preposto de Ardagger proksime de Sankt Pölten, en 1813 honortitola doktoro kaj nomumitis en 1815, fare de la imperiestro, episkopo de Laibach/Ljubljana.
Gruber eklernis la slovenan por povi prediki kaj instrui al la fideluloj de sia diocezo, konsekris samloke en 1818 la novan episkopon de Gorizia kaj iĝis parlamentano de la civitanoj de la provinco Krain. Dum la Kongreso de Laibach (1821) li ofte interparolis kun caro Aleksandro la 1-a (Rusio) kaj nomumitis samjare Sekreta konsilisto.
Ĉefepiskopeco Salcburge
En 1823 li nomumitis salcburga ĉefepiskopo, ankaŭ pro rekomendo imperiestra; la paliumon li ricevis en Vieno en la 29.2.1824 kaj alvenis en Salcburgo en la 22.3.
Pro profundaj politikaj ŝanĝoj la pasintajn jarojn ankaŭ tiu ĉi diocezo profunde novorganizitis. La novaj sufraganaj diocezoj de Salcburgo estis nun Trento, Brixen, Gurk/Distrikto Sankt Veit an der Glan, Seckau/Stirio, Lavant/Mariboro kaj Leoben. En 1824 Gruber nomumis kaj konsekris la episkopojn de Gurk, Seckau, Lavant kaj en 1828 denove novan por Gurk. Samtempe li revivigis la Salcburgan katedralkapitulon.
Ekde 1828 Gruber prelegis pri la rolo de animzorgantoj kaj faris paroladojn ekde 1830 en la salcburga porpastra seminario. Ili estis eldonitaj en tri volumoj en 1834-36.
Ekde la franca okupo ekzistis proksime de Brixen im Thale/Distrikto Kitzbühel la sekto de la Manhartanoj kiuj rifuzis agnoski la ortodoksecon de la oficialaj animzorgantoj kaj insistis akcepti nur ordonojn de la papo mem. Gruber lerte peris, la manhartanoj sendis legatojn al Romo kaj revenis kontentigitaj. Poste, danke al saĝa traktado sub la gvidado de la ĉefepiskopo, tiu ĉi sekto malaperis. Kontraŭe la ĉefepiskopo ne sukcesis solvi la problemon kun la grupo de la t.n. Inklinantoj en la tirola Ziller-valo.
Gruber estis brila retoro kaj katekezisto, bone moderiganta, modesta episkopo, bona teologo kaj sperta komercisto.
Oŝii Mamoru
OŜII Mamoru (押井守 [oŝii mamoru], naskiĝis la 8-an de aprilo 1951 en Tokio) estas japana reĝisoro kaj verkisto.
Entfliehet, verschwindet, entweichet, ihr Sorgen
Entfliehet, verschwindet, entweichet ihr Sorgen (BWV 249a), ankaŭ konata kiel „Schäferkantate“ (ŝafisto-kantato), estas kantato de Johann Sebastian Bach.
Ekesto
Bach komponis la kantaton en 1725 okaze de la 43-a naskiĝdatreveno de Christian, duko de Saksio-Weißenfels kiel solena tablomuziko kaj tiel unuafoje prezentis ĝin sur Kastelo Nov-Augustusburg je ties naskiĝdatreveno, 23-an de februaro 1725.
Temaro
La libreto devenas de C.F. Henrici (Picander). La du paŝtistoj Damoetas kaj Menalcas forpelas siajn zorgojn, por prezenti al la duko de Saksio-Weißenfels kune kun la du ŝafistinoj Doris kaj Sylvia siajn bondezirojn. La ŝafoj, tiel ili esperas, lulos sin en la valoj kovritaj per freŝa verdo mem en la dormon.
Apartaĵoj
La originaloj kaj kopioj de la ŝafisto-kantato perdiĝis. Konserviĝis nur la tekstpresaĵo en la unua volumo de la poemoj de Picander kaj krome Oster-Oratorium de Bach en tri malsamaj versioj. Ĉar Friedrich Smend pruvis, ke la muziko por ĉiuj arioj (inkluzive la duetojn kaj kvartetojn) de la Oster-Oratorium estis transprenita el la ŝafisto-kantato, la analogaj movimentoj de la ŝafisto-kantato facile estas rekonstrueblaj. Perditaj estas nur la recitativoj; ilin lertege kompletigis Hermann Keller, tiel ke reaperis nun prezentebla formo de la perdiĝinta kantato.
Sferoj 5
Sferoj 5 estas "speciala numero [de] virinoj" libro el la serio "Sferoj". Ĝi estas sciencfikcia rakontaro. Kompilis ĝin Miguel Gutiérrez Adúriz, kaj eldonis ĝin Grupo Nifo en 1987. ISBN 84-398-8777-9.
Suijuano
Suijuano (ĉine simpligite 绥远, tradicie 綏遠, pinjine Suíyuǎn, laŭ sistemo Wade-Giles Suiyuan) estis historia provinco de Ĉinio. La provinca ĉefurbo estis Guisui (now Hoĥoto). La mallongigo estis 綏 (pinjine: suí). La provinco kovris areon, kiu pli-malpli korespondas al la areoj de la nunaj eksterdistriktaj urboj Hoĥoto, Baŭtoŭo, Vuhajo, Ordoso, Bajan-Nuro, kaj partoj de Ulanĉabo, ĉiuj nun parto de la Aŭtonoma Regiono Interna Mongolio de Popola Respubliko de Ĉinio. La provinca nomo devenas de ĉefurba distrikto fondita en la dinastio Qing.
Komence de la 1930-aj jaroj, Suijuano okupiĝis fare de la armeo de la ŝanŝia militsinjoro Jan Ŝiŝan, kiu elminigis la provincan feron, regoganizis la provincajn financojn kaj sukcesis instigi unuafojan kultivigon de 4 000 akreoj, do 15 kvadrataj kilometroj, de antaŭe neuzita areo. La plejparton de tiu laboro faris ŝanŝiaj farmistoj-soldatoj sub gvido de retiriĝintaj eksaj oficiroj el la armeo de Jan. Dum la dua Ĉina-Japana Milito inter 1937 kaj 1945, parto de la Dua Mondmilito, la teritorio iĝis parto de la marioneta ŝtato Mengĝjango sub rego de la Japana Imperio.
Dum la Ĉina enlanda milito en 1935, la komunista gvidanto Mao Zedong promesis al la mongolaj gvidantoj "unuigitan aŭtonoman administradon" kiu inkluzivus ĉiujn "historiajn" mongolajn teritoriojn ene de Ĉinio, interŝanĝe al mongola subteno kontraŭ la Kuomintango. Tiu promeso inkluzivis la deklaron ke "sub neniaj cirkonstancoj iu ajn alia [ne-mongola etna grupo] rajtu okupi la langon de la interna mongola nacio". Sed post la ĉina revolucio de 1949, la administrantoj de la oficiale "mongolaj" teritorioj kun hana plimulto - la plej granda el ili Suijuano kun pli ol 2 milionoj da loĝantoj - rezistis kontraŭ anekso fare de la nova Aŭtonoma Regiono Interna Mongolio. En 1954 Mao atingis kompromison, ke la mongoloj transprenu la administradon de Suijuano sed ke la lokaj hanoj ne estu elpelataj el la teritorio. La historiisto Uradin Bulag tiel notis ke "ironie", la mongolaj teritoriaj ambicioj pri Suijuano kaŭzis de la mongoloj iĝis "malgranda malplimulto ene de ilia propra [larĝigita] aŭtonoma regiono".
Provinco Daşoguz
La Provinco Daşoguz (Daşoguz welaýaty, Дашогузский велаят, antaŭe Daşhobuz/Дашховуз) estas unu el la 5 provincoj de Turkmenio. Ĝi situas norde de la lando, ĉe la landlimo kun Uzbekio. La provinco havas 74 000 kvadratajn kilometrojn kaj 1 059 800 loĝantojn laŭ datumoj de 1995. La ĉefurbo estas Daşoguz.
La provinco estas ĉefe dezerta, kaj ĝi spertas malboniĝon de la medio kiel konsekvenco de la ekologia katastrofo de Aralo.
Flowerpower
Flowerpower aŭ Flower Power estas la angla vorto, kiu signifas Flor-regado, Potenco de Floro(j).
Ĝi estas ligita kun la movado de hipioj. Ĝi enhavas la filozofion de neperforto; vegetarismo estas ankaŭ tre granda punkto de la movado, ĉar ĝi estas neperforta kontraŭ la bestoj.
Kritiko
Ekzistas maniero karikaturi la homojn, subtenantajn na Flowerpower, per imago depersono kun la signo V el la fingroj, kiu kun rideto fumas haŝiŝon. Tia imago estas nur parte vera, sed, kiel en ajna karikaturo, estas partoj malveraj.
Muzikalo
Muzikalo (muzikteatraĵo, duonopero aŭ muzika komedio) estas tipo de teatraĵo aŭ filmo, kiu kombinas muzikon, kantojn, parolatan dialogon, kaj dancon. Ĝi konsideriĝas ĝenro de muzika teatro. La emocia enhavo de la verko – humuro, patoso, amo, kolero – plie la rakonto mem, komunikiĝas per la vortoj, muziko, movado, kaj teknikaj aspektoj de la amuzaĵo, kiel tuto.
Muzikaloj prezentiĝas tutmonde. Ili eble prezentiĝas ĉe grandaj teatroj, kiel multekostaj prezentaĵoj en la West End de Londono kaj Broadway de Novjorko, aŭ ĉe pli malgrandaj "franĝo-teatroj," "ekster-Broadway" aŭ regionaj teatroj, per turneantaj trupoj, aŭ per diletantaj grupoj ĉe lernejoj, teatroj, kaj aliaj prezentejoj. Krom Britio kaj Usono, estas vervaj muzikalaj okazejoj en Germanio, Aŭstrio, Filipinoj, Francio, Kanado, Japanio, Orienta Eŭropo, Aŭstralio, kaj aliaj landoj.
Venu Rapide Homoj
Ludita unuafoje en 1997 dum la IJK en Asizo (Italio), Venu Rapide Homoj estas traduko de la muzikalo "Forza Venite Gente" kiu rakontas la vivon de Francisko el Asizo. La muzikalo estis ludita ankaŭ la 23-an de aŭgusto de 1998 dum la 67-a Itala Kongreso de Esperanto en Frascati.
June kaj Kune
En 2022 TEJO decidis prezenti muzikalon kun la nomo "June kaj kune", kiu temas pri iu fikcia IJK, dum kiu okazas diversaj rakontoj kaj problemoj. Ne estas unu ĉefrolulo, ĉefrolas la kongreso mem. La skripto estas por muzikalo kiu daŭras 1,5 horoj. Estas 11 nomitaj roloj, bone rekoneblaj por tiuj kiuj jam partoprenis IJK, kiel Komencanto, Flirtemulo, Timemulo, Festulo, Vaganto kaj TEJO-Prezidanto. La muzikalo estas verkita de Rogier “Roĉjo” Huurman, Carlos Pesquera Alonso, Benjamín Álvarez kaj Lauris Lepoix. Ĝi enhavas 16 kantojn kaj 15 scenojn, du scenojn por ĉiu tago de la kongreso (kaj unu por la forirtago).
Por la realigo TEJO ricevas subvencion de 23445 eŭroj de Erasmus+ kadre de la programo KA152. Kvin aliaj asocioj helpas realigi la projekton: Kataluna Esperanto-Junularo, Germana Esperanto-Junularo, Itala Esperanto-Federacio, EUROKKA kaj Pola Esperanto-Asocio. TEJO anoncis ke la subvencion eblos pagi al 34 kontribuantoj, kiel aktoroj, dancantoj, scenejkonstruantoj kaj tiel plu. Ĝi ankaŭ pagos por necesaj materialoj kiel kostumoj. La muzikalo okazos dum la 78-a IJK en Westelbeers, Nederlando, inter la 20-a kaj 27-a de aŭgusto. Eblas spekti la tutan verkon en la kanalo de TEJO ĉe jutubo.
Malfermita enhavo
Malferma enhavo estas enhavo kiu iu kreas kaj lasas aliajn kopii aŭ ŝanĝi ĝin sen devi peti permeson. Ajna rimedo, ĉu teksta, bilda aŭ sona, povas esti malfermita enhavo.
Christian Jacquiau
Christian JACQUIAU estas franca ekonomikisto kaj verkisto, aŭtoro de Les Coulisses de la grande distribution (La kulisoj de la granda distribuado, 2000) kaj de Les Coulisses du commerce équitable (La kulisoj de la justa komerco, 2006). En la unua verko li kritikas enormajn profitojn de la granda kapitalismo en la distribuado; dum en la unua li denuncas la misuzojn faritajn en la nomo de la justa komerco.
Malfermita enhavo
La principo de Malfermita Enhavo baziĝas sur la ideoj de la movado pri Libera kaj Malfermita Programaro (FOSS). La Malfermita Fonto-alproksimiĝo estis establita en la merkato de programaro en la 1990-aj jaroj, ĉefe kiel konsekvenco de la granda sukceso de GNU-Linukso kaj ĝia licenco (permesilo), la GNUa Ĝenerala Publika Permesilo (GPL). Skribita en 1989, la GPL estis la unua libera programara licenco, kiu permesis al la uzantoj uzi, studi, dividi kaj modifi la programaron. Hodiaŭ, tutaj merkatoj estas bazitaj en la evoluigo, bontenado, personigo kaj merkatumo de "Open Source Software". La inventistoj de la principo de Libera kaj Malfermita Programaro adoptis la bazajn ideojn de FOSS kaj aplikis ilin al aliaj formoj de kreivaj kontribuoj, kiel muziko, filmoj aŭ bildoj.
Christian Jacquiau
Profesie, li ekkarieris kiel ekonomika konsilisto.
Malfermita enhavo
La reguloj kiu diras kiel homojn povas uzi, ŝanĝo kaj transludo ĉirkaŭ malferma enhavo estas nomata permesilo aŭ licenco. Licenco klarigas ĝuste kio estas permesata fari kun la enhavo. Licencoj estas ofte skribita en malfacila advokata lingvo (jurajargo), sed multaj licencoj havas resumojn kiu estas multe pli facile kompreneblaj.
Christian Jacquiau
Lia teksto "Kiel la Sudo ribelas - Max Havelaar aŭ la ambigueco de la justa komerco" aperis en Esperanto en kolektiva verko Kien Afriko en la 21-a jarcento?.
Malfermita enhavo
Ĉiu enhavo en Vikipedio falas sub la reguloj de la Kreiva Komunaĵo Atribua/Interŝanĝado-Simila Licenco, bonkonata malfermit-enhava permesilo. Alia bonkonata malfermit- enhava permesilo de GNU por Liberaj Dokumentoj.
Kontinua kurento
Kontinua kurento estas elektra kurento, kies momenta valoro ne ŝanĝiĝas dum tempo (aŭ ŝanĝiĝas sufiĉe malrapide).
I(t) = I
Ankaŭ tute simile imageblas tensio, kies momenta valoro ne ŝanĝiĝas dum tempo (aŭ ŝanĝiĝas sufiĉe malrapide). Tian tension oni nomas "kontinua tensio", aŭ "tensio de kontinua kurento":
U(t) = U
Aliaj variantoj estas "unidirekta kurento" (ekzemple rektifita kurento) kaj alterna kurento (ekzemple per kutima hejma tensio).
Assimi Goita
Kolonelo Assimi Goita (naskiĝis en 1983) estas armea oficiro el Malio kaj gvidanto de la Nacia Komitato por Savo de la Popolo, armea estraro kiu prenis potencon de eksa prezidanto Ibrahim Boubacar Keïta en la puĉo de 2020 en Malio.
En Vikinovaĵoj
En vikinovaĵoj: Militistoj eksigis prezidanton de Malio.
Moruț
Moruț estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Monaĥejo Jakobsberg
La monaĥejo Jakobsberg aŭ priorejo Jakobsberg estas monaĥejo de la Benediktanoj de la Misio sur la monto Jakobsberg apud Ockenheim en Rejnhesio.
Historio
La monaĥejo evoluiĝis el 1720 fondita pilgrimejo honore al la 14 helpantoj en mizero. Unue ekzistis nur malgranda kapelo kun ermitejo. En 1859 tiu unua kapelo estis malkonstruita kaj ĝis 1862 konstruiĝis la nova, hodiaŭa ekzistanta kapelo, kiu estis konsekrita de episkopo Emmanuel de Ketteler. La fratoj Fritz, Pedro kaj Heinz Muth el Worms pentris la internon inter 1864 kaj 1869 je nazareno-bildoj. La posta loĝdomo, la posta „domo Sankta Kristoforo“, estis konstruita nur malmultajn jarojn pli malfrue.
Lebap
La Provinco Lebap (Lebap welaýaty, Лебапский велаят) estas unu el la kvin provincoj (Welayatlar) de Turkmenio. Ĝi situas en la nordoriento de la lando, ĉe la landlimo kun Uzbekio. Ĝia ĉefurbo estas Türkmenabat (Түркменабат, antaŭe Chärjew). Ĝi kovras areon de 94.000 kvadrataj kilometroj, kun 1.034.700 loĝantoj.
Ene de ĝi troviĝas la biosfera dezerta rezervejo Repetek kaj la natura rezervejo Kugitang, kie troviĝas la plej alta monto de la lando, Airababa kun 3.137 m alte.
Urçay
Urçay estas franca situanta en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Urçayais.
Săcălaia
Săcălaia (sakalaja) (hungare Kisszék) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 533 loĝantojn (rumanoj), en 1992 253. Ĝia unua skriba mencio estis en 1379. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Fizeşu Gherlii.
Johan August Arfwedson
Johan August Arfwedson (1792-1841) estis sveda kemiisto, mineralogo kaj malkovrinto de la kemia elemento Litio, en 1817. Li studis en la Universitato de Upsalo, kie li diplomiĝis pri Juro, en 1809, kaj poste li sukcesis novan diplomon, ĉifoje pri mineralogio. Laborante en la laboratio de Jöns Jacob Berzelius li malkovris la liton, analizante la mineralon "petaliton".
Kalkanea sprono
Kalkanea sprono estas kalkiĝo aŭ ostiĝo de la alfikso de la fascio al la kalkanumo. Kalkanuma sprono estas unu el la simptomoj de subkalkanuma fasciinflamo. La kalkanea sprono en si ne dolorigas sed la suba problemo (fascia inflamo) havigas doloron.
Abĥaz-adigea lingvaro
[[Dosiero:Caucasic languages eo.svg|eta|500x500px|La abĥaz-adigeaj lingvoj:
<font color=#D9196D>ĉerize ruĝa : ĉerkesa
<font color=#FF6C60>vermile ruĝa : abĥaza
(verde: la naĥ-dagestana lingvaro)]]La abĥaz-adigea, ponta, aŭ okcidenta-kaŭkaza lingvaro estas lingva familio parolata de popoloj de okcidenta Kaŭkazio, ĉefe en Abĥazio kaj en la rusaj respublikoj de Adigio, Karaĉaj-Ĉerkesio kaj Kabardio-Balkario. Signifan parolantaron ĝi havas ankaŭ en Turkio kaj Sirio.
La eroj de la abĥaz-adigea familio estas tri:
La abĥaz-adigeaj lingvoj karakteriziĝas je malgranda vokala fonemaro de nur du aŭ tri. Lige kun tio la kvanto de konsonantoj atingas nombrojn (ĝis 80 fonemoj, laŭ la analizo) rekordataj alie nur en la kojsanaj lingvoj.
Normala vortordo en frazo estas agento–objekto–verbo (ekz., "Knabo ŝafojn paŝtas", aŭ pli proksime, "Per knabo ŝafoj paŝtiĝas" [vidu ergativa lingvo]), tamen la vortordo (speciale en la ĉerkesaj lingvoj) ne estas fiksita kaj povas varii en parolo pro stilaj konsideroj.
Drienovo
Drienovo, hungare Csábrágsomos [ĉAbrAgŝomoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Abĥaz-adigea lingvaro
Iuj lingvistoj proponas parencecon inter tiuj lingvaroj kaj la ĥata lingvo de antikva Anatolio.
Drienovo
Situo
Drienovo situas meze de sakovojo. Krupina troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1256 en formo "Drino". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 618 vilaĝanoj en 103 domoj. En la 19-a jarcento la vilaĝo estis centro de slovaka nacia movado, ĉar tie instruis poeto Ján Rotarides. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Hont-Somos. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csábrágsomos 364 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. La loĝantoj apogis la Slovakan Nacian Ribelon. En 2001 vivis en Drienovo 126 homoj, (124 slovakoj).
Sejŝela palmo
La sejŝela palmo  (Lodoicea maldivica), aŭ sejŝela nukso estas endemia Palmo aŭ Arakaco, kiu nur kreskas nature sur la insularo de la  Sejŝeloj. Ĝi nur kreskas sur la du ĉefaj insuloj Praslin kaj Curieuse. Ĉi tie ĝi formas ofte puraj palmaroj nur el sejŝelaj palmoj. Ĝiaj semoj estas la plej grandaj de la planta regno.
Priskribo
La sejŝela palmo estas forta, alta, solitera kaj sendorna ventumilpalmo. Ĝi estas dioika plufloje floranta. La trunko estas rekta, ĉe la bazo iom pli larĝa kaj kun ringoj (spuroj de la folicikadroj). Ĝi havas altokreskon ĝis 24 m kaj trunkan diametron ĝis 50 cm. La krono formas duonglobon konsistanta el ĉ. 15 ĝis 20 folioj.
La palmoj kreskas tre malrapide kaj verŝajne povas vivi 200 jarojn.
La Kromosomonombro estas 2n = 34.
Jeannette Thurber
Jeanette THURBER (konata ankaŭ kiel Jeannette Meyers Thurber, 29a de januaro, 1850, en Delhi, Novjorkio – 2a de januaro, 1946 en Bronxville, Novjorkio) estis inter la unuaj gravaj patronoj de klasika muziko en Usono. Thurber establis la Nacian Konservatorion de Muziko de Ameriko (Usono) en 1885 — la unua siatipa kaj iniciato kiun kelkaj vidis kiel la unua orkestra muziko kun distinge usona sono. Sed iom radikale por la epoko, Thurber estis ĉampiono de la rajtoj de virinoj, afrik-usonanoj kaj handikapuloj aliris al sia lernejo, foje per plena stipendio. Tio okazis en 1885 — ne tro post la Usona Enlanda Milito — kaj ŝia lernejo estis laŭrase integrita, promociis virinojn, kaj havis inkludan aliron al la handikapuloj.
Sejŝela palmo
Folioj
La folioj estas falditaj, manfome dividita kaj restas post la formortado ĉe la planto, ĉe la altaj palmoj ĝi forfalas pro la propra pezo. La foliingo disŝiras vidalvide de la pedunklo, kaj ĉe la bazo de la pedunklo formiĝas triangula fendo. La pedunklo longas 1,8 ĝis 3,6 m. Ĝi estas forta kun profunda kanaleto, je la malsupra surfaco ĝi estas rondigita. La malsupra surfaco estas kovrata de malgrandaj nigraj punktoj kaj neregulaj hararo. La meza ripo estas longa, fariĝante iom post iom pli mallarĝaj kaj atingas preskaŭ la fino de la foliplato. La foliplato estas preskaŭ samlonga kiel la pedunklo. Ĝi longas ĝis 5,4 m kaj larĝas 3,6 m. Ĝi estas rigida, je la bazo kojnforma kaj estas dividita en simplaj segmentoj je la kvarono ĝis triono de la longeco. Tiuj segmentoj estas mallonge dupartaj (bifidaj), la liberaj finoj pendas. La supra surfaco estas brila, glata, la malsupra surfaco malbrila kaj kun densa hararo laŭlonge de la faldo. La mezaj ripoj estas bone videblaj je la malsupra surfaco.
Jeannette Thurber
Thurber fondis la lernejon parte pro sia kredo ke nacio kultivu sian propran unikan muzikon — nekutiman sintenon kiam la hegemonia kompreno estas ke ĉiu kultura arto, speciale orkestra muziko, venis el Germanio aŭ Italio. Dum la estrado de la lernejo, ŝi sponsoris konkurencojn por usonaj muzikistoj por disvolvigi usonan muzikon.
Vítkovice (Klatovy)
Vítkovice situas en katastra teritorio Kvaslice kun areo 2,49 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1544.
Sejŝela palmo
Masklaj floraroj kaj floroj
La masklaj floraroj havas mallongajn kaj mallarĝaj pedunklojn. Ili estas plej ofte nedisbranĉigitaj kaj finiĝas en unuopaj raĥiloj (florportanta akso) aŭ en du ĝis tri fingumitaj raĥiloj. La antaŭfolio estas malonga, kun du kiloj kaj je la ventro fendita, sed havas longan fermitan pinton. Ekzistas unu brakteo ĉe la pedunklo de la floraro, kiu kovras la pedunklon. La raĥilo estas masiva, amentosimila kaj portas je la bazo pluraj grandaj malplenaj ujoformaj brakteoj. Super tiuj staras spirale ordigita ledraj brakteoj, kunkreskis flanke kaj formas distale grandaj fosaĵoj. En tiuj fosaĵoj staras en cincino 60 ĝis 70 masklaj floroj.
Inaj floraroj kaj floroj
La ina floraro estas ne disbranĉigita. Aĝi havas antaŭfolion kaj du (ĝis tri) tubaj brakteoj ĉe la florara pedunklo. Tiuj brakteo estas fendita je la ventro, kaj havas pintan finon simiel kiel la maskla floraro. Ekzistas nur unu raĥilo, kiu estas mallonga, larĝa, arkforma kaj je la fino pli mallarĝa. Ĝi havas plurajn malplenajn ujformaj brakteoj. La sekvantaj brakteoj estas grandja kaj portas po unu ina floro.
La ina floro estas la plej granda floro ĉe palmoj. La floroj havas pedunklojn kaj je la bazo du flankaj grandaj ujformaj brakteoloj. La sepaloj estas liberaj, imbrikataj, ledraj, rondecaj kaj je la bazo dikiĝinta. La tri petaloj similaj al la sepaloj. La staminodioj estas triangulaj, malaltaj, baze kunkreskintaj kaj havas plurajn pintajn finojn. La ginecio estas ovforma kaj konsistas el tri karpeloj. Ili havas triloban centran nektarion. La pistilo estas larĝa. La tri stigmoj estas mallongaj kaj retrokurbita. La ovarioj estas bekformaj, ortotropaj, flanke flugilformaj kaj havas flankajn korpojn, eble neevoluintaj ovarioj.
Fruktoj kaj semoj
Semo pezas 10 ĝis 25 kg. Ĉar la frukto povas konsiti el ĝis tri semoj, la pezo povas esti ĝis 45 kg.
Unu palmo formas ofte nur unu frukto po jaro. La maturiĝo de la frukto daŭras ĝis sep jaroj.
Disvastigado, kreskejoj kaj minaco
La sejŝela palmo estas endemiulo sur la Sejŝeloj. Ĝi nur kreskas sur la deklivoj kaj valoj de la sejŝelaj insuloj Praslin kaj Curieuse. En pasinteco ĝi ankaŭ kreskis sur la najparaj insuloj. Ĝi ne kreskas en la marborda ebeno kaj sur la montaj pintoj.
Ĝi toleras diversajn grundojn. Plej bone ĝi kreskasen arbaroj super rpfundaj, humidaj valaj grundoj. Ĉi tie la sejŝelaj palmoj preskaŭ kreskas solaj aŭ en socio kun aliaj palmoj (ekzemple Deckenia nobilis) aŭ  pandano Pandanus hornei..
La IUCN kalkulis en 2011 ke ekzistas 8282 plenkreskaj arboj. La plej multaj kreskas en Vallée de Mai, en Fond Ferdinand kaj sur la insulo Curieuse.
Dum la lastaj tri generacioj oni divenas malkrekson de la popilacio je ĉ. 30 %. La kialoj estas pedo de la kreskejo kaj naturaj incendioj kaj brulmastrumado kaj invadaj patogenoj kaj parazitoj. La palmo havas la staton "endanĝerita“.
Sistematiko
La genro Lodoicea estas en la familio Arekacoj ‚‘Arakaceae‘‘ en la subfamilio  Coryphoideae, tribo Borasseae kaj subtribo Lataniinae. La genro konsistas nur el unu spcio, la specio Lodoicea maldivica. La parenca grupo estas eventuale la grupo el Borassodendron kaj Borassus.
La genro havas sian nomon laŭ la franca reĝo Ludoviko la 15-a.
La specia epiteto maldivica rilatas al la  Maledivoj kaj ankoraŭ venis el la tempo, ke la semoj nur estas konataj de aldrivataj ekzempleroj de la Maledivoj.
Uzado
La folioj estas uzataj de la insulanoj por kovri la tegmentojn kaj por fari plektaĵojn. El la ligno oni povas fari palisadojn kaj akvujojn. El la semoj oni povas skulpti aĵojn. Ĝin oni povas nomi vegetabila eburo. La vendo de la nuksoj estas grava enspezfonto de la sejŝelanoj.
Stefano Keller
Stefano KELLER estas svisa esperantisto. Li estis membro de la Estraro de UEA en la periodoj 2010-2013 kaj 2013-2016. Li demisiis el tiu funkcio la 22-an de aprilo 2016.
Lingvoj, etnologio, antropologio
Li parolas la anglan, francan, germanan, hungaran lingvojn kaj estas diplomita de la Internacia Esperanto-Instituto pri Esperanto-instruado laŭ la Cseh-metodo. Krome li kapablas legi, skribi kaj sin esprimi je pli-malpli baza nivelo en kelkaj aliaj lingvoj (interalie: hindia, sinhala, tamila)
Por akiri pli da konoj pri la diversaj etnoj, kulturoj, li aŭtodidakte studadis lingvojn, etnologion, antropologion kaj vizitis plurajn regionojn de Ameriko, Azio kaj Eŭropo. Tiujn vojaĝojn li efektivigis kelkfoje kiel delegito de diversaj helporganizoj, NRO-j kiel Terre des Hommes, Svisa Ruĝa Kruco. Krome li aktivis (aŭ ankoraŭ aktivas) en diversaj organizoj (Societo por minacitaj popoloj, Sentinelles kaj aliaj).
Poresperanta agado
Inter 1982 kaj 1986, Stefano Keller estis plentempa esperanto-instruisto kaj metodologo en kunlaboro kun Claude Gacond, en La Chaux-de-Fonds, ĉe Kultura Centro Esperantista. Dum tiuj jaroj de intensa aktiveco poresperanta, li estis unu el la kunfondintoj de Junularo Esperantista Svislanda (JES), kun Dietrich Michael Weidmann kaj Chantal Gacond.
Por konatiĝi kun aliaj popoloj, kulturoj, kaj por informi pri la internacia lingvo, li vojaĝis 2-foje al Srilanko por tie organizi prelegojn kaj instrui Esperanton al lernantoj en universitatoj, publika biblioteko de Colombo kaj en la laborministerio. Pri siaj spertoj li raportis en Ĉu vi pretas trinki teon ĉe malriĉuloj?. Ankaŭ dum sia vojaĝo en Sudameriko, specife en Peruo, kun la kroma celo krei vojaĝplanon por turistoj renkontiĝemaj, Stefano Keller kunvenis kun lokaj esperantistoj. Li profesie organizas vojaĝojn alternativajn al la kutimaj amasvojaĝplanoj.
En la 1990-aj jaroj Keller kreis la projekton: Esperanto en Maŭricio. Kadre de tiu agado li tradukis ŝatatajn kantojn de konataj maŭriciaj artistoj el Morisyen la kreola lingvo de Maŭricio al Esperanto: Mary-Jane Gaspard (Nur Amiko), Negro Pou la Vi (La Persisto), kaj agante pri la regiono de Hinda Oceano, li aldonis al tiu Etno-muzika produktado esperanta la kanton de la bando el Madagaskaro: Grupo Ligilo, Trait d'Union (Granda Festo). Sekve de lia konvinka agado, pluraj retejoj de maŭricianoj en kaj ekster la insulo, kaj la lokaj amaskomunikiloj komencis skribi, paroli pri Esperanto. Stefano Keller mem kreas retejojn kaj sukcesis aldoni ligojn kaj esperantajn paĝojn al ofte vizitataj retejoj de maŭricianoj.
Li kreis retejojn interalie por elstaraj esperantistoj kiel Claude Gacond, Claude Piron kaj por la mondfama lingvistino, Tove Skutnabb-Kangas. Ankaŭ artlaboroj fotistaj kaj filmistaj estas liaj ŝatokupoj.
Komence de la jaro 2006 Keller estis elektita sekretario de Svisa Esperanto-Societo (SES) kaj iĝis unu el la redaktantoj de SES informas, bulteno de la societo.
En septembro 2006, li organizis la partoprenon de SES en unu el la plej grandaj ekspozicioj en Svislando: Comptoir Suisse, kie kun Mireille Grosjean kaj Nicole Margot li partoprenis publikajn prelegojn, diskutrondojn.
En 2008, Stefano Keller estas membro en la organiza komitato de la "Lingvaj rajtoj en la mondo: la aktuala stato" , Unuiĝintaj Nacioj, Ĝenevo, 2008 aprilo 24.
Ekde januaro 2009 Keller estas ĉefreprezentanto de UEA ĉe Unuiĝintaj Nacioj en Ĝenevo. En 2010 en UK en Havano li estas elektita kiel Estrarano de UEA respondeca pri eksteraj rilatoj.
Ekde februaro 2011, Stefano Keller estas scienca kunlaboranto de la Urba Biblioteko de La Chaux-de-Fonds, kie, en CDELI, krom aliaj taskoj, li okupiĝas pri la arĥivado, katalogado de libroj kaj periodaĵoj, redaktado de la KULTURAJ KAJEROJ de la Asocio Amikoj de CDELI. Li administras la retejon de CDELI. Kiel esperanto-instruisto, li ofte gvidas studgrupon dum la studsabatoj organizitaj de CDELI. Li estas sekretario de la Asocio de la Amikoj de CDELI.
La 20-an de julio 2013 Stefano Keller dum la komitatkunsido de la 98-a UK en Rejkjaviko estis re-elektita kiel estrarano de UEA por dua oficperiodo. El tiu posteno li demisiis la 22-an de aprilo 2016.
Drahouš
Drahouš (Drahuschen) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono. Vivas ĉi tie. En distanco 18 km oriente situas urbo Rakovník, 19 km norde urbo Podbořany, 28 km norde urbo Žatec kaj 37 km sude la statuta urbo Plzeň.
Sciurkukolo
La Sciurkukolo, Piaya cayana, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon.
Tiu birdo estas loĝanta reproduktanto el nordokcidenta Meksiko al norda Argentino kaj Urugvajo, kaj en Trinidado.
Tiu granda specio estas 47-50 cm longa (preskaŭ la du trionoj en vosto) kaj pezas 95-105 g. La plenkreskulo havas ĉefe avelkolorajn suprajn partojn kaj kapon, kaj iĝas pli pala ĉegorĝe. La suba brusto estas griza kaj la ventro estas nigreca. La vosto estas striita en blanko kaj nigro. La beko kaj ĉirkaŭokulo estas flavecaj kaj la irizo estas ruĝeca. Nematuruloj havas grizajn bekojn kaj ĉirkaŭokulon, brunan irizon, kaj malpli da blanko en vosto.
Estas kelkaj subspecioj kun malgrandaj plumardiferencoj. Ekzemple, P. c. mehleri, formo de Sudameriko, havas voston striitan de bruno kaj blanko.
Ili faras eksplodecajn alvokojn kiel kip! kaj ''kip! giuu, kaj la kanto estas fajfeca gviip gviip gviip gviip''.
La Sciurkukolo troviĝas en arbaraj branĉaro aŭ bordoj, duarangaj, heĝoj kaj duonmelfermaj habitatoj el marnivelo ĝis 2500 m altitudaj, kvankam ĝi estas nekomuna super 1200 m. En Brazilo ili estas lastatempe komunaj eĉ en parkoj aŭ en kvartaloj en kiuj troviĝas ankoraŭ domoj kun ĝardenoj. La specifa nomo devenas el la kutimo kuri laŭlonge de branĉoj kaj salteti el branĉo al branĉo kiel sciuro. Ĝi kutime flugas nur mallongdistance, ĉefe glitante kun eventuale vipado.
Ili manĝas grandajn insektoj kiel cikadoj, vespoj kaj  raŭpoj (inkludante tiujn kun fostecaj hararoj aŭ dornoj kiuj estas malbongustegaj kaj negluteblaj por multaj birdoj) kaj eventuale araneojn kaj etajn lacertojn, rare manĝas fruktojn. Nemovantaj predoj estas tipe predataj el la foliaro per rapida lunge, sed vespoj devas esti plukitaj el aero.
La nesto estas pokalo de folioj sur elbranĉeta platformo, kaŝita en densa vegetalaro 1-12 m alte en arbo. La ino demetas du blankajn ovojn.
La Sciurkukolo estas abunda en plej parto de sia teritorio kaj aperas sufiĉe tolera de homa ĝenado, dum la arbaro restu. Ĝi estas konsiderata kiel specio Malpli Zorgiga de IUCN.
Arĥiva metro
La arĥiva metro aŭ internacia prototipa metro estas stango el plateno-iridio, kiu estis la baza definilo de la mezurunuo metro ĝis 1960. La prototipo estas konservata en trezorujo de Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj.
Unuaj proponoj
Ĝis la 18-a jarcento la pliparto de longaj unuoj estis iel derivitaj el la homa korpo: Unu colo estis la larĝo de homa dikfingro, unu futo la longo de homa piedo, unu jardo tiu de homa paŝo. Evidente tiuj difinoj estis malprecizaj; la komerco tamen necesigis precizajn kaj ripeteblajn mezuradojn. Kvankam multaj regnoj tiutempaj fiksis oficialajn difinojn por longo-unuoj, ili estis nekongruaj inter si.
Jam en la 17-a jarcento estis proponoj pri longo-unuo sendependa de la homa korpo. Jean Picard, astronomo, en 1668 proponis la longon de sekunda pendolo, do pendolo kun periodo de du sekundoj (kies unudirekta iro daŭras unu sekundon). Tia pendolo havas longon de ĉ. 0,994 metroj; la difino havis la avantaĝon, ke jam ekzistis akcepteble precizaj pendolhorloĝoj, kiuj permesis kontroli la periodon (kompare al la taga longo aŭ la pozicioj de la Suno). En 1675 Tito Livio Burattini proponis por tiu longo la italan nomon metro cattolico, verŝajne uzante la originan signifon de cattolico, "ĝenerala", "tuteca" (de la greka καθολικός).
Produktado de la unua prototipo
Laŭ la unua oficiala difino (1791), konfirmita de la franca Nacia Konvencio en 1793), unu metro estis difinita kiel dekmilionono de kvarono de meridiano, tio estas dekmilionono de la distanco de la teraj ekvatoro kaj poluso(j). Jam estis faritaj mezuradoj de meridianaj arkoj en Eŭropo kaj Peruo, sed por precize difini la metron du francaj astronomoj, Jean-Baptiste Joseph Delambre kaj Pierre Méchain estis komisiitaj pri preciza mezurado de arko de meridiano inter Dunkerque kaj Barcelono. Pro la tumultoj de la franca revolucio la mezurado finiĝis nur en 1798. Intertempe la 1-a de augusto 1793, dum la teroro, la metro estis oficiale enkondukita kun provizora valoro egala al 443,440 parizaj linioj. Surbaze de tiu valoro en 1795 estis konstruita unua prototipo el latuno.
Dua "definitiva" arĥiva metro
Post kompletigo de la mezurado inter Dunkerque kaj Barcelono, en la jaro 1799 oni konstruis novan tiel nomatan definitivan arĥivan metron el plateno, kiu estis enŝlosita en ŝtala ŝranko. Nuntempe ĝi estas konservata en trezorujo de Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj. La 20-an de majo 1875, dum la akcepto metra konvencio, deksep ŝtatoj interkonsentis pri la uzo de tiu prototipo kiel difinilo de la longo-unuo metro.
Internacia prototipa metro (tria arĥiva metro)
La 26-a de septembro 1889 dum la konferenco Ĝenerala pri Pezoj kaj Mezuroj oni akordiĝis pri la enkonduko de nova pli preciza prototipa metro konstruita el alojo de 90% de plateno kaj 10 % de iridio. Kopioj de tiu metro-etalono estis disdonitaj al multaj landoj.
Burgo Windeck (Heidesheim)
La burgo Windeck troviĝas en la centro de la komunumo Heidesheim en Rejnhesio inter Majenco kaj Ingelheim en la distrikto Mainz-Bingen, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
La valburgo estis konstruita ĉ. 1209 de kavaliro Herdegen von Winternheim kiel romanika fuĝburgo.
La burgo Windeck estas malgranda burgo el la 13a jarcento laŭ la tipo de turburgo kun gotika loĝdomoj. La burgo Windeck ŝajne estis origine akvoburgo kun akvofosaĵo kaj kun minimume unu ringmuro.
Ludilaŭto
Ludilaŭto estas ludilo kiu havas la saman strukturon kiel tradicia, pli granda veturilo, sed ĝi estas multe pli malgranda kaj havas malferman pinton. Averaĝa ludilaŭto kapablas sidigi unu infanon, kaj estas ĝenerale propelita de homa energio pere de tenilo antaŭe. Kelkaj famaj firmaoj estas Radio Flyer, Red Rider, Northern Tool and Equipment, Lowe's, kaj Speedway Express.
Torre Latinoamericana
La Torre Latinoamericana (Latinamerika Turo) estas nubskrapulo ĉe la angulo de la stratoj Madero kaj Eje central Lázaro Cárdenas ĉe la urbocentro de Meksikurbo, Meksiko. Ĝia loko, ĝia alteco (183 metroj, 204 m kun anteno) kaj ĝia historio igas ĝin unu el la plej famaj konstruaĵoj ĉe Meksikurbo.