cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nigata Universitato
Nigata Universitato (新潟大学) estas unu el la naciaj universitatoj de Japanio. Ĝi situas en la urbo Nigata (Niigata), gubernio Nigato (Japanio). Ĝi estis establita en 1949 kaj havas ĝiajn plej gravajn originojn en Nigata Medicina Kolegio (establita en 1922) kaj en Nigata Altlernejo (establita en 1919). Ĝi estas unu el la plej grandaj japanaj naciaj universitatoj borde de la Japana Maro.
Laŭ stato de aprilo 2010 la universitato konsistas el naŭ fakultatoj kaj el sep diplomiĝaj lernejoj, kaj tiun jaron havis proksimume 12 000 studentojn.
La Heutte (stacidomo)
La Heutte estas fervoja stacidomo en La Heutte, Svislando.
Gwangjin-gu
Kŭanĝin aŭ Gwangjin estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 광진구 kaj per ĉina skribo 廣津區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo situas ĉe la norda bordo de la rivero Han, vidalvide de la urbodistrikto Yeongdeungpo-gu sude de la rivero, en la orienta parto de la urbego.
Jongno-gu
Conlo aŭ Jongno ("sonorila strato") estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 종로구 kaj per ĉina skribo 鍾路區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La distrikto situas en la norda parto de la urbego.
Býšovec
Býšovec (Bischowetz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1350.
22022 Gould
22022 Gould estas tre malgranda, ne tre hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona geologo, instruisto kaj polusa esploristo Laurence McKinley Gould (1896 — 1995), ĉefa sciencisto kaj sekundanta komandanto en la antarkta ekspedicio de Richard E. Byrd de 1928-1930. Gvidante sledan vojaĝon de 1 500 mejloj al la Transantarkta Montaro, li malkovris grejsajn malfermejojn, helpante ligi Antarkton al Gondvano.
Interna misio
Historio
Tiaj intencoj jam pli frue diversmaniere plenumitis sed ofte ekskluzive edife aŭ fare de ordenoj for de la ĉiutaga (labora) vivo, respektive ene de gildoj/ kooperativoj. En la raciisma kaj komunutila tempo de inter 1750 kaj 1820 multe da bono faritis por helpi malriĉulojn: sed precipe pro humaneco kaj filantropiismaj ideoj, ne tiom pro kredoorientiĝo kaj kun teologia fonto.
La nececo de elklezia bonfarado iĝis pli kaj pli evidenta post la liberiĝmilitoj de la 19-a jarcento laŭ modeloj angluja kaj skotlanda. Tamen havis Germanujo ĉi-rilate propran evoluon. La fondo de t.n. savodomoj (Rettungshäuser) pro la suferinta junularo fare de Johannes Daniel Falk en Vajmaro (1813) kaj Adalbert von der Recke-Volmerstein en Hamme (Bochum) (domo Overdyck) kaj Klostro Düsseltal (en Düsseldorf; 1816) kiel ankaŭ la fondo de la Kleriginstitucio por specialaj pormalriĉularinstruistoj je Kastelo Beuggen apud Bazelo (1820) fare de Christian Heinrich Zeller estis la unuaj rimarkindaj paŝoj tiunsence. Same malfermis en 1833 Johann Hinrich Wichern, laŭ ideoj de la piulino Amalie Sieveking, Rauhes Haus apud Hamburgo kaj Georg Heinrich Theodor Fliedner en 1836 la unuan evangelian diakonisa instituto en Kaiserswerth
La komuna nomiĝo Interna misio kiun parte paralelis misioj inter nekristanoj estis de la göttingen-a teologo Friedrich Lücke. Mecenateco malavara por la internmisiuloj venis ekde 1840 en la persono de reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a (Prusio) men. Ankaŭ la revolucijaroj de 1848 antaŭenpuŝis la evoluigon kio statusigis en 1849 okaze de la unua eklezitago je Wittenberg por fondi la ŝirma organizaĵo Zentralverein für innere Mission; ties 32-a kongreso okazis en 1903 en Braunschweig.
Ekder la jam menciitaj savodomoj por povraj infanoj kaj diakonisejoj por flegado de malriĉuloj, malsanoj kaj etinfanoj, menciindas ankaŭ societoj kaj ejoj por inaj kaj amlinaj soluloj (Jünglingsvereine, Mägdeherbergen, Herbergen zur Heimat, Marthastifter), helpsocietoj por enkarcerigitoj kaj eksaj kaptitoj, por labormalvolemoj por virinoj forlasitaj (Magdalenenhäuser) ktp.
En grandaj urboj kiel Berlin, Hamburg, Vroclavo komenciĝis komence de la 20-a jarcento ordigo de tiaj institucioj per Urbaj misioj (Stadtmissionen) kaj oni ankaŭ konstruis evangeliajn societodomojn. Dividiĝo de similaj ŝtataj organizoj ne ĉiam klaras. Ekde 1852 reprezentantoj de Interna misio serĉis eniri oficalan rilaton kun la ŝtato (ekz. koncerne la situacion en prizonoj). Laborrondoj faritis ankaŭ kun Johanitordeno.
Fine de la 19-a jarcento pli kaj pli venis la t.n. prilaborista demandaro. En Frankfurto ĉe Majno okazis en 1894 granda kongreso pri la laborista movado. Ankaŭ la katolikoj samtempe ekokupiĝis pri tiu ĉi problemaro, ekz. ene de la societaro Bonifatiuswerk.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 9. Leipzig 1907, p. 846-847 (tie ĉi interrete)
Babilroboto
Babilroboto, babililo aŭ babilmaŝino (angle: chatbot, chatterbot aŭ linguabot) foje aŭkaŭ tekstogenerilo (angle: text generator) estas komputila programo kiu simulas kaj prilaboras homajn konversaciojn, ĉu skribe ĉiu parole.
Babilroboto fakte estas AI-programo, foje nomata virtuala asistanto aŭ persona asistanto kies tasko estas simuli konversacion kiu reproduktas la homan konduton, kaj kiu estas uzata por diversaj celoj kiel interreta helpo, por respondi Oftajn Demandojn de retaj uzantoj. Babilrobotoj povas, sed ne devas, esti uzataj lige kun avataro.
Etimologio
La nomo "chatterbot" unue estis utiligata fare de Michael Mauldin, la kreinto de Verbot en 1994 por priskribi konversaciajn interfacojn.
Historio
En 1950 Alan Turing publikigis libron titolitan Computing Machinery and Intelligence, en kiu li proponis kriterion - nun nomatan 'Testo de Turing' kiu kapablas determini ĉu maŝino kapablas pensi aŭ ne. Por plenumi ĉi tiun kriterion, programaro devas ŝajnigi esti homo en realtempa konversacio, por ke la interparolanto ne povu distingi, nur surbaze de la enhavo de la konversacio, ĉu li konversacias kun programo aŭ kun homo.
Plurmedia uzantinterfaco
Teknike, babilrobotoj pli proksime rilatas al plenteksta serĉilo ol al artefarita aŭ eĉ natura intelekto.
Babilrobtoj kiuj origine estis pure tekst-bazitaj, hodiaŭ evoluas al ĉiam kreskanta komputila potenco kun parolrekono kaj parolsintezo kiuj krom puraj tekstaj dialogoj, ankaŭ ofertas plene parolitajn dialogojn aŭ miksaĵon de ambaŭ. Aliaj amaskomunikiloj ankaŭ povas esti uzataj, kiel bildoj kaj filmetoj. Precipe kun la uzo de porteblaj aparatoj (saĝtelefonoj, saĝokulvitroj), ĉi tiu eblecoj evoluis al inteligentaj personaj asistantoj. Iuj babilrobotoj povas aldone uzi naturlingvajn prilaborajn sistemojn, mallonge NLP (Natural Language Processing) kaj tekstan aŭ voĉan interfacon. Pli lastatempe, kelkaj komencas uzi tekst-al-sonkonvertilprogramojn, donante pli grandan realismon al la interago kun la uzanto.
Interfacoj
La komunika interfaco ebligas interagadon inter la persono kaj la babilmaŝino kaj determinas kiel tiu interago okazas. Konsiderante ĉi tiun aspekton, distingeblas diversaj specoj de babililoj, ekzemple:
Platformoj
Same, ekzistas pluraj tujmesaĝilaj aplikaĵoj, kiuj ebligas integri babilrobotojn.
Kampoj de aplikado
Retaj babilrotoboj estas nova formo de merkatado (konversacia merkatado), ludantaj la rolon de multe pli interesa versio de la kiu anstataŭigas la "Oftajn Demandojn" en pli alloga maniero aŭ kiuj povas en iuj kazoj eĉ anstataŭigi postvendan klientan helpon.
Lerni novan lingvon ('linguabot ')
Babilrobotoj eĉ povas esti uzataj kiel iloj por lerni. novan lingvon. La lingvoroboto AsasaraBot ekzemple estis uzata en Grekio por instrui la angla aŭ francan kaj samtempe kulturan enhavon (aspekto de kulturo). AsasaraBot estis desegnita kaj efektivigita per libera programaro, t.e. la platformo Snatchbot.
Krome, altnivelaj babilrotoj, kiuj enhavas artefaritan intelekton kaj celas simuli inteligentan homan lingvon, ebligas krei lernan medion, kiu promocias sociajn interagojn kaj kunlaborojn, kiuj okazas inter studentoj kaj la babililo, inter la studentoj mem kaj inter studentoj kaj fakuloj en la fako.
Aliaj kampoj de aplikado
Babilrotoj estas ankaŭ uzataj por la sekvaj celoj:
Taksado de babilrobotoj
Babilrobotoj povas esti taksataj el vidpunkto lingva kaj nelingva. Kiam oni taksas ilin el lingva vidpunkto, oni konsideras la signifon de la eldiro de la lingvoroboto. El vidpunkto ne-lingva la taksado inkludas komponentojn kiel ekzemple aspekto, mimiko, intonacio, ktp.
Esperanto
Esperanto jam estis testita en iuj babilrobotoj kiel ekzemple Esperanto77 en la Viber-babilroboto (alirebla en apo Viber kaj kiu disponas pri la funkcio  kaj havas internan dissendoliston) kaj en ChatGPT  de Open AI.
Montriĝis ke la plej bona babililo estas ChatGPT ĉar tiu tute similigas kvazaŭ iu homo respondas al homo, sed multe pli rapide. La respondoj kiujn donas ChatGPT estas eĉ pli kompletaj ol en Google kaj ofte pli klaraj ol en Vikipedio.
Krome, ĝi tre bone tradukas (el la angla), sed la "intelekto" ne estas tiom alta ke ĝi scias kion ĝi vere diras, sed la rezulto jam estas sufiĉe impresiga.
Ekzemplo: se oni demandas pri la plej gravaj literaturistoj en Esperanto, malnovaj kaj novaj, ĝi ja inkludas la plej konatajn, sed ial enmetas ankaŭ homojn kiel Yves Nicolin (franca politikisto), Diego Marani (la kreinto de Europanto)...
Al la demando "Kiel vi kapablas krei rakonton novan per minoritata lingvo kia Esperanto?" kiun starigis Toño del Barrio : "Kiel granda lingva modelo trejnita de Open AI, mi havas kapablon kompreni kaj generi multajn malsamajn lingvojn, inkluzive de Esperanto. Mi estas kreita por lerni kaj kompreni la strukturon, gramatikon, kaj vortprovizon de diversaj lingvoj, kaj mi povas uzi tiun scion por generi novajn frazojn kaj tekstojn en tiuj lingvoj.
''Mi ankaŭ estas programita por kompreni la signifon kaj la rilatojn inter vortoj kaj frazoj, kaj mi povas uzi tiun komprenon por krei logikajn kaj konvinkajn rakontojn en diversaj lingvoj. Tamen, mi estas nur programo kaj ne havas kapablon pensi kaj agi kiel homo, do miaj kapabloj kaj scio estas limigitaj de mia trejnado kaj programoj internaj''".
Eksteraj ligiloj
Adresaro de babilrobotoj
Horní Dvořiště
Horní Dvořiště (antaŭe ankaŭ Horní Myšlany aŭ Bor, Oberhaid) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Český Krumlov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278.
The Open Network
The Open Network (abr. TON) - blokĉen-bazita malcentralizita komputila reto, same kiel projekto de sekura Prokura Servilo kaj anonimiganto malluma reto-platformo konstruita laŭ la principo de Overlay P2P-retoj, kiu havas mesaĝajn servojn, pagtransakciojn en kriptovaluto TONCOIN, datumstokadon, kaj operaciumon por distribuitaj aplikaĵoj. Origine disvolvita sub la nomo Telegram Open Network for Cryptocurrency Gram.
Jung-gu
Ĝung aŭ Jung, la centra distrikto, estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 중구 kaj per ĉina skribo 中區. Laŭ la stato de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Smolná
Nomon Smolná havas pluraj partoj de municipoj:
The Open Network
La TON-koncepto estis evoluigita fare de la fratoj Durovs, kiuj altiris investojn de pluraj miliardoj da dolaroj por ĉi tiu projekto kaj planis transdoni sian popularan mesaĝiston Telegram al TON].
Laŭ observantoj, TON, unuflanke, altiras investantojn kun la ideo de populara kripta monero, kaj aliflanke, permesas al uzantoj en landoj kun forta Interreta cenzuro libere uzi informojn. rimedoj, preterirante registarajn blokadon kaj spursistemojn. La 30-an de majo 2019, Telegram enkondukis simpligitan version de la platformo.
La 29-an de junio 2021, la kreinto de VKontakte kaj Telegramo, Pavel Durov, transdonis la domajnon ton.org kaj GitHub-deponejon al sendependa komunumo de programistoj The Open Network (TON).
La 9-an de aŭgusto 2021 EXMO anoncas la liston de nova kripta monero - TONCOIN.
Lanĉo de projekto
Dum pluraj jaroj, Telegramo disvolviĝis nur je persona elspezo de Pavel Durov. El la materialoj prezentitaj dum la konsidero de asertoj Usona Sekureco-Komisiono (SEC) al Telegramo, rezultas, ke ĝis 2017 la mesaĝisto bezonis plian monon por pagi kaj konservi servilojn. Durov konsideris la eblecon altiri tradiciajn investojn, sed komence de 2018 li forlasis ilin favore al financado de la mesaĝisto per la blockĉeno-projekto TON (la nomo estis deĉifrita en du manieroj: kiel Telegram Open Network kaj The Open). Reto) kaj kripta monero Gram.
Kiel konceptite de la kreintoj, TON devis iĝi platformo por Malcentralizitaj Aplikoj simila al Google Play, AppStore kaj WeChat, kaj pro la deklarita kapablo prilabori milionojn da transakcioj sekundo - malcentralizita alternativo al la internaciaj pagsistemoj Visa kaj MasterCard
Vendo de ĵetonoj
Por kolekti financojn, Telegram organizis privatan vendon de estontaj kontraktoj, kiuj donis la rajton ricevi ĵetonojn Gram post la lanĉo de la blokĉeno. Zorge elektitaj investantoj estis invititaj partopreni, kun minimuma ĉeko de 20 milionoj USD en la unua raŭndo kaj 1 miliono USD en la dua. La kosto de kripta monero por partoprenantoj en la fermita vendo estis signife pli malalta ol la prezo, kiun Telegramo antaŭdiris en la momento de la lanĉo de TON, kaj la kompanio priskribis la profiton de la akiro de la valoraĵo per analogio kun sekuroj. Всего в двух раундах компания привлекла $1,7 млрд долларов.
Evoluo
En aprilo 2019, informoj aperis en la amaskomunikilaro pri la kreado de sendependa kompanio TON Labs. Laŭ la administra direktoro de la firmao Alexander Filatov, TON Labs "pretigas ilaron por programistoj de TON-aplikoj" ..
La 17-an de aprilo 2019, la germana kompanio Wirecard AG
La 6-an de septembro 2019, la TON-testportalo por programistoj estis malfermita kun la oficialaj specifoj de la projekto - https://test.ton.org/, kaj en la retejo https://test.ton.org/testnet/, la TON-reto-esploristo fariĝis havebla, montrante la unuajn centojn da funkciaj nodoj. New York Times, komentante ĉi tiujn eventojn, rimarkis, ke la projekto elsendas testajn ĵetonojn antaŭ la horaro, kio devus kontentigi investantojn. La observantoj, citante fakulojn pri kriptaj moneroj, ankaŭ rimarkas, ke la strategio de Durov por konservi la evoluon de TON relative sekreta generis iom da skeptiko en la kripta socio koncerne la konkurantan projekton pri kripta monero de Facebook Libra sed montriĝis ĝusta. finfine, ĉar Facebook, farinte la disvolviĝon de Libra travidebla, tuj malaltigis la koleron de la reguligistoj. Samtempe, spertuloj pri kripta monero kiel David Gerard atentigas, ke malgraŭ la klopodoj de la TON-teamo por plenumi la principojn de KYC-AML, la centra risko de la projekto similas al Libra - ŝtato. reguligistoj eble timas perdi kontrolon super la financa. .
Projekta fino (2019-2020)
La 7-an kaj 8-an de januaro 2020, la SEC pridemandis Pavel Durov lige kun la TON ICO. La pridemandado okazis en Dubajo. La usona reguligisto provis ekscii, kial Durov tenis ICO, kiom da mono li elspezis por Telegramo kaj TON, kaj kial la Gram-ĵetono ne estas sekureco. Durov respondis, ke la mono estas necesa por aĉeti ekipaĵon kaj prizorgi la blokĉenan platformon, kaj Gram estas kripta monero, ne sekureco.
Post longa proceso, la SEC finfine rekonis la ĵetonojn de la projekto kiel valorpaperojn. Post tio, la TON-teamo deklaris, ke ili ne povos lanĉi la projekton ĝustatempe, kaj al investantoj estis ofertitaj du ĉefaj ebloj por redoni financon: 72% en 2020 kaj 110% en aprilo 2021.
La 12-an de majo 2020, Pavel Durov oficiale anoncis, ke laboro pri la projekto Telegram Open Network estas ĉesigita. La ĉefa kialo estas la agoj de la SEC, kiuj faras la lanĉon de TON neebla. La Telegram-teamo ankaŭ deklaris, ke ĝi ne rilatas al ĉiuj projektoj kiuj estos lanĉitaj surbaze de la Telegramo Malferma Reto estonte.
La 2-an de marto 2021, la investantoj de la fondaĵo sendis al Pavel Durov avizojn pri sia intenco prezenti proceson kontraŭ TON Inc. kaj Telegram Inc. por repagi ĉirkaŭ $100 milionojn por la TON-blokĉeno-projektaj.
TON Arkitekturo
"TON estas ambicio lanĉi malcentralizitan Reton kaj ambicio lanĉi novan Ethereum"
TON estas Darknet kun plentaŭgaj servoj de pagoj ĝis stokado de dosieroj kaj aplikoj, kiu baziĝas sur distribua sistema paradigmo sen dependeco de konstanta konekto por kontroli servilojn. Durov en la komerca plano nomas ĝin la plej proksima analogo al la darknet-sistemo I2P.
La arkitekturo de la platformo TON, kiel aliaj mallumretoj, havas plurajn nivelojn de protekto kontraŭ provoj establi ajnan specon de ŝtata reguligo super ĝi (protekto "kontraŭ cenzuro" laŭ la teksto de la komerca plano de Pavel Durov).
TON-sistemaj servoj
Kelkaj TON-teknologioj estas ĉieaj kaj ne estas rekte videblaj por uzantoj, sed ili influas la sekurecon, funkciecon kaj rendimenton de la sistemo.
Daŭra evoluo
Post la anonco pri la fermo de la projekto fare de la teamo de Telegram, diversaj daŭrigaj projektoj estis kreitaj.
Everscale (Free TON)
Samtempe, Free TON-subtenantoj publikigis la Deklaracion pri Malcentralizo, disponebla por subskribo por ĉiuj, kiuj volas subteni la lanĉon de Free TON. Ene de 24 horoj, la deklaro estis subskribita de pluraj miloj da individuoj kaj juraj personoj. Inter la subskribintoj de la deklaro estas: TON Labs-programisto, LEVEL TRADE Ltd, KUNA kaj CEX.io kripta monero interŝanĝoj, P2P.org kaj Everstake validigiloj, Dokia Capital kaj Bitscale Capital investaj kompanioj. Estas rimarkinde, ke en la momento de la lanĉo, usonaj civitanoj ne rajtis partopreni en la projekto Free TON.
La 9-an de novembro 2021 oferto pri ŝanĝado de la nomo de la projekto de "Free TON" al "Everscale" kaj bruligante 3 miliardojn katidoj. La kialo de ĉi tiu decido estis la deziro forigi la limigojn postulitajn de la uzo de la marko TON, kaj precipe akiri la ŝancon listigi grandajn interŝanĝojn kaj eniri partnerecojn kun grandaj kompanioj. Ankaŭ ĉi tiu decido celas redukti markon malklarkon kaj konfuzon asociitan kun la ekzisto de aliaj projektoj uzantaj TON en sia nomo. La decido renomi la projekton estis farita de la reganta estraro per voĉdonado
La 14-an de marto 2022, la DeFi Alianco lanĉis la voĉdonadplatformon EverDAO. Ĉiuj decidoj pri la disvolviĝo de la projekto estas faritaj surbaze de la voĉdonado de la posedantoj de EVER-ĵetonoj en la EVER DAO-sistemo. Por fari decidon, necesas altiri almenaŭ 500 000 monerojn de posedantoj al la voĉdono kaj akiri plimulton de voĉoj "por". Por prezenti vian iniciaton, vi devas bloki 100,000 ĈIAM en staking.
En januaro 2023, Venom Ventures Fund, Web3 kaj blokĉena noviga fonduso administrita de Abu Dhabi-bazita investfonduso-administranto Iceberg Capital, anoncis strategian partnerecon kaj investon en Everscale, ĉefa blokĉeno kiu estas trakti la problemojn pri skaleblo, kiuj turmentas la industrion Web3.
The Open Network
la 29-an de majo 2020 komunumo de programistoj, validigiloj, gajnintoj de publikaj blokĉenaj konkursoj de Telegram kaj kripto-entuziasmuloj anoncis la daŭrigon de laboro pri la projekto. La antaŭnomo de la projekto estis "NEWTON".
La teamo daŭre konservis kaj evoluigis la originalan testnet2 reton de la Telegram-teamo, kiu estis lanĉita la 15-an de novembro 2019.
En majo 2021, la komunumo voĉdonis renomi la reton testnet2 al mainnet. Ankaŭ, la evoluigteamo ŝanĝis la nomon "NEWTON" al "TON Foundation". TON-Fondaĵo - proklamita de senprofita komunumo celanta plian subtenon kaj disvolviĝon de la reto.
TON Blockchain uzas proof-of-stake konsenton kaj neniu minnig estas postulata por generi novajn blokojn. Preskaŭ la tuta maso de 5 miliardoj da moneroj estis transdonita de la Telegram-teamo al specialaj smart-contracts proof-of-work-donantoj. Novaj moneroj povas esti akiritaj per minado de ĉi tiuj kontraktoj. Pruvo-de-laboraj donantaj kontraktoj havas limojn kaj eksvalidiĝos post kiam uzantoj elminis ĉiujn disponeblajn monerojn.
La 29-an de junio 2021, la Telegram-teamo konsentis en malferma letero transiga domajno https://ton. org / kaj konto https://github.com/ton-blockchain al La Malferma Reto-komunumo.
La 9-an de aŭgusto 2021 EXMO anoncas la liston de nova kripta monero — TONCOIN.
La 23-an de decembro 2021, Telegram-kreinto Pavel Durov publikigis afiŝon pri la projekto TON sur sia Telegram-paĝo kaj telegram-pavel -durov-vypustil-post-o-proekte-ton.html subtenis la evoluigan teamon. En sia mesaĝo, Pavel Durov deziris sukceson al la evoluiga teamo, sed emfazis, ke li nenion rilatas al la projekto.
Los Altos (Burgos)
Los Altos [losALtos] estas municipo en la nordo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Los Altos povas esti komprenebla etimologie kiel La Altaĵoj.
Geografio
La municipa ĉefurbo estas Dobro kaj la municipo estas formata de dek unu submunicipoj kiuj estas la jenaj:
Kaj krome estas ankaŭ la senhomejo Villalta.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
La nova municipo,​ tiam nomita Los Altos de Dobro, kreiĝis en 1910 per divido de la municipo Merindad de Valdivielso, kaj oni atribuis al ĝi la domarojn Dobro kiel ĉefurbo kaj Ahedo de Butrón, Escóbados de Abajo, Escóbados de Arriba, Porquera de Butrón, Quintanilla-Colina, Tubilleja, Tudanca kaj Villalta. Post la municipo kreskiĝis ĉar aligis la jenajn loĝlokojn: Pesadas de Burgos kaj Villaescusa del Butrón kun sia loĝloko Huidobro.
En 1930 Altos de Valdivielso eknomiĝis Los Altos kaj aligis la teritoriojn de la nuligitajn Pesadas de Burgos, Villaescusa del Butrón kaj parton de la teritorio de Villarmentero.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la multaj preĝejoj de la diversaj loĝlokoj.
Estas tri parkoj de ventogeneratoroj, nome El Cerro, La Mesa kaj Ampliación de Peña Alta.
Rotava
Rotava (Rothau) estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov, en regiono Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1597.
Post la dua mondmilito kaj ellandigo de germana loĝantaro la municipo senhomiĝis, sed okazis parta alloĝigo, precipe tio estis hungaroj kaj rumanoj.
Marie Seebach
Marie SEEBACH (naskiĝinta la  en Rigo, mortinta la  en Sankt Maŭrico) estis baltgermana aktorino kaj operkantistino.
Vivo kaj agadoj
Seebach venis de familio de artistoj kaj faris sian debuton en diversaj roloj kiel infano. L
Ŝi estis filino de artista paro (kantado/aktorado). Kun tri fratinoj en la aĝo de nur ses jaroj ŝi jam staris sur scenejo kaj komencis trejniĝon en la aĝo de 17 jaroj. En 1850 ŝi iĝis unu el la unuaj studentinoj ĉe la muzikkonservatorio en Kolonjo je Wagner-operkantisteco. Malgraŭ kelkaj sukcesoj, Seebach poste ŝanĝis al aktorado kaj laboris sukcese kiel subretino en la teatroj en Lubeko, Schwerin, Gdansko kaj Kaselo.
Seebach estis engaĝita ĉe la Thalia-teatro de Hamburgo, kie ŝi pozis en la rolo de Gretchen post mallonga provperiodo. Post sukcesa gastado en Vieno, ŝi estis dungita fare de direktoro Franz von Dingelstedt en Munkeno, kie ŝi estis implikita en la totala dramidearo dingelstedta en 1854. Ŝia kapablo, precipe en tragediaj roloj, donis al Seebach la ŝancon ludi plurajn gastajn rolojn; ktp. en la Burgteatrejo de Vieno aŭ ĉe Teatro je Meiningen.
En 1859 Seebach faris gastadon ĉe Urba teatro de Hanovro, kie li geedziĝis kun la operkantisto Albert Niemann. Kun li ŝi iris al Berlino en 1866. Baldaŭ venis eksgeedziĝo. Seebach entreprenis plurajn ampleksajn turneojn en la sekvaj jaroj; ktp. al Sankt-Peterburgo (1868) kaj Amsterdamo (1869). Post la Francia-Prusia Milito de 1870, ŝi turneis en Usono.
Marie kaj Oscar Seebach estis entombigitaj sur la dua tombejo de la komunumo de Sankta Triunuo en Bergmann-strato je Berlino-Kreuzberg. La tomba monumento portas portretan kaj rondan reliefbildeton kreitan fare de Carl Hans Bernewitz. La tombo estis inter 1992 ĝis 2014 honora tombo de la federaciŝtato Berlino.
Fondaĵo
Kiam ŝia filo Oskaro, kantisto, pentristo kaj komponisto, mortis en 1893 en la aĝo de nur 32 jaroj, ŝi fondis hejmon por maljuniĝintaj aktoroj en Vajmaro en 1895, kiun ŝi administris ĝismorte. Temas pri domo ĉe Tiefurter-aleo kies grundo donis lia grandduka moŝto Karlo Aleksandro (Saksio-Vajmaro-Eisenach). La fondaĵo staris sub la moto de Johann Gottfried Herder lumon, amon, vivon!. En la realigo helpis ŝia fratino Wilhelmine, kiu ankaŭ prizorgis plugrandigon en 1899. Krome planitis malfermo de poraktora lernejo en Berlino por junaj talentuloj. Dum GDR-tempo sukcese gardis la memstarecon de la fondaĵon la kuratoro Hinrich Holz. Post Turniĝo estiĝis moderna oldulejo kiu etendigitis ankoraŭ en 1999. Krome instalitis taŭgaj kadroj por artistoj. En la salonegoj ankaŭ okazas eventoj kulturaj kaj la vestiblo por Forum Seebach ankaŭ uzatas por ekzpozicioj.
Pomer
Pomer [poMER] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj. En la 17-a jarcento ĝi pasis al la grafoj de Aranda.​
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Pomer kie oni plialtiĝis ĝis nunaj 25 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), ŝuindustrio kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado); tekstila industrio konvertiĝis en ŝu-industrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la romanik-gotik preĝejo, neĝujo, vinkeloj kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Vendejo de Sachs & Berlowitz
La en juda posedo estinta grandmagazeno Kaufhaus Sachs & Berlowitz en Vajmaro, Germanujo (Schiller-strato 17-19) ariigitis dum naziismo. Tamen ĝi eĉ hodiaŭ samfunkciis.
Historio
Starigite en 1911 ĝi estis fakvendejo pri tekstilaĵoj kiun posedis inter 1924 kaj 1938 la geedza paro Lucie kaj Israel Berlowitz. Temis pri la lasta butiko kiu estiĝis tiustrate. Antaŭa kompaniano estis estinta Rudolf Sachs.
En la kuro de t.n. ariigo la familio perdis kvazaŭ la kompletan havaĵaron kaj 70-jaraĝa Israel Berlowitz internigitis en 1938 por kelkaj tagoj je la koncentrejo de Buchenwald; poste li tuj fuĝis al Tel-Avivo. Fine la heredantoj vendis la komplekson en 1990 al firmao Horten A.K., Düsseldorf.
Rudolf Sachs provis ankaŭ (re)vivigi judan komunumon. Hodiaŭ ene estas filio de la optika ĉeno Fielmann kaj laborejoj de medicinistoj. En eta alkonstruitaĵo kontraŭe al la Goeto-Ŝilero-monumento de Teatro-placo respektive ĉe Vidvina palaco estas filio de la bakisto Helbing. Do estas ĝia situo vere eminenta. Dum GDR-tempo ĝi apartenis al la ŝatata butikĉeno Magnet.
Arkitekturaj detaloj
La fasado sur la unua etaĝo havas antikvajn elementojn kiel flutformaj pilastroj kun kapiteloj inter la mallarĝaj fenestroj. La supra etaĝo supre havas neniujn ornamaĵojn. Ĝi havas groptegmenton. La butikego konstruitis laŭ objektiveca stilo. en modesta historiiga formo. La fasado en la unua supera etaĝo havas antivkecigajn pecetojn ekz. pilastrojn kanelajn inter mallarĝaj fenestroj. Al la pli supra etaĝo tamen mankas tiaĵoj. Jes ja ĝi havas groptegmenton. La planon faris Bruno Röhr laŭ komisio de la firmaaj fondintoj. La tuto konstruitis laŭ tiam tre moderna ŝtalbetonmetodo.
Júlia Orbán
, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Orbán Júlia estas hungara kemiisto. Ŝia origina familia nomo estis Szabó, ŝia edzo estis Ottó Orbán, tial ŝi prenis la geedziĝan nomon Orbán Júlia.
Júlia Szabó naskiĝis la en Arad (urbo) (Rumanio).
Biografio
La familio Szabó apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ili ne prenis la rumanan ŝtatanecon, tial ili iris al Budapeŝto, kie la juna Júlia lernis. Ŝi maturiĝis en gimnazio, poste ŝi akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Dum la studentaj jaroj ŝi jam edziniĝis. Post la diplomo ŝi eklaboris en fabrika laboratorio, ekde 1964 ŝi laboris en instituto, kie ŝi partoprenis esplorojn pri kemia industrio. En 1967 ŝi akiris plian diplomon en la sama universitato. Ŝi pensiuliĝis en 1993, vidviniĝis en 2002.
Smolná (Rotava)
Smolná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,49 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1602.
Dietrichswinde
Dietrichswinde aŭ Dietrichswinden estas forlasita loko en Gräfinau-Angstedt, urbokvartalo de Ilmenau en Germanujo.
Harnaaz Sandhu
Harnaaz Kaur Sandhu (Ĉandigaro, 3-a de marto de 2000) estas barata modelo kaj belecreĝino, gajninto de Fraŭlino Universo 2021. Sandhu antaŭe estis kronita Fraŭlino Barato Universo 2021, kaj estas la tria partoprenanto de Barato por gajni la konkurencon de Fraŭlino Universo.
Dietrichswinde
Indikoj pri la akurata situo ankoraŭ mankas. Sed ja klaras ke ĝi troviĝas en la grundaro de Gräfinau.
Harnaaz Sandhu
Sandhu estis krome kronita kiel Femina Miss India Punjab en 2019, kaj metita kiel duonfinalulo ĉe Femina Miss India 2019.
Dietrichswinde
Historio
La forsta kaj ĉasada arkivportalo de Turingio enhavas (interrete) leterinterŝanĝon inter Heinrich kaj Philipp de Witzleben zu Gräfinau koncerne arbareton de Dietrichswinden. En la loknoma registro de la urba arkivo de Rudolstadt en 1826 la tuto jam karakteriĝis dezerta.
Harnaaz Sandhu
En 2006, la familio moviĝis al Anglio, antaŭ revenado al Hindio du jarojn poste kaj ekloĝado en Ĉandigaro, kie Sandhu kreskis. Ŝi sekvis Shivalik Publika Lernejo kaj la Postdiplomiĝinto-Registaro-Kolegion por Knabinoj, ambaŭ en Ĉandigaro. Antaŭ iĝi Fraŭlino Universo, Sandhu studis magistron en publika administrado.
Mesones de Isuela
Mesones de Isuela [meSOnes dejSŬEla] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Mesones de Isuela estas etimologie komprenebla kiel Gastejoj de Isuela, alude al la rivero.
Geografio
Mesones de Isuela estas municipa teritorio en la oriento de la komarko Aranda, kie ĝi estas oriente de Tierga.
La loĝloko Mesones de Isuela mem estas je 76 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 513 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Isuela. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-2302 laŭ kiu ĝi estas inter Tierga nordokcidente kaj plej proksima Nigüella sudokcidente.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj. La plej frua referenco al la kastelo estas la donaco de Sancha de Abiego al la templanoj en 1175. Tiuj kaj poste la familio Luna posedis la kastelon. La ĉefepiskopo de Zaragozo Lope Fernández de Luna konstruigis la nunan konstruaĵon kaj lasis ĝin en sia testamento kun Tierga, Jarque de Moncayo, Sestrica, Nigüella kaj Lucena de Jalón al sia fratino Toda. Kiam mortis la ĉefepiskopo Lope Fernández de Luna en 1382 la kastelo estis preskaŭ abandonita. Ĝi ankoraŭ estas la plej videbla trajto de la loko, kaj tial ĝi aperas simbole en la municipa blazono.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Mesones de Isuela kie oni plialtiĝis ĝis nunaj 265 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo kun bela mudeĥara sonorilturo, la kastelo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Natria duetila dutiofosfato
Natria duetila dutiofosfato aŭ natria o,o-duetila dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido, etanolo kaj natria hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo. Natria duetila dutiofosfato posedas 4 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn, 2 sulfuratomojn, 1 fosforatomon kaj 1 natriatomon. Natria duetila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Karl Merkatz
Karl MERKATZ (naskiĝinta la en Wiener Neustadt, mortinta la  en Straßwalchen-Irrsdorf ) estis aŭstra aktoro. Li ludis en multaj aŭstraj filmoj kaj teatraĵoj. Inter liaj plej konataj roloj estis Karl Bockerer (en la serio Der Bockerer) kaj Edmund/Mundl Sackbauer (en la serio Ein echter Wiener geht nicht unter).
Vivo
En Heilbronn li ekkonis Martha Metz kiun li nuptis en 1956. Ili ekloĝis en Irrsdorf en Salcburgio; naskis ŝi du filinojn, Gitta (* 1958) kaj Josefine (* 1962).
Filme kaj teatre
Karl Merkatz prezentis multajn rolojn filme kaj televide. Al ĉiuj aŭstroj li konatiĝis danke al furora televidserio de ORF inter 1975 kaj 1979 titole Ein echter Wiener geht nicht unter kun legendaj sociaj enrigardoj en fikcian laboristan familion. Ankaŭ filmoj de la reĝisoro Franz Antel pri la elpensita viena buĉisto Karl Bockerer havis grandajn sukcesojn. Bockerer, kontraŭuloj de naziismo, montratas dum diversaj gravaj historiaj eventoj de la respubliko: post Anschluss, dum la okupado de Aŭstrio de inter 1945 kaj 1955, en 1956 (Hungara revolucio kaj okupado de najbara Hungario fare de la Ruĝa Armeo) kaj en 1968 dum la Praga printempo. Por la unua parto li honoritis ĉe la Moskva Internacia Kinofestivalo.
Ekde 2005 li personigis la rolon de Benesch von Diedicz en la teatraĵo König Ottokars Glück und Ende de Franz Grillparzer. La enscenigo videblis dum la Festivalo de Salcburgo kaj ekde oktobro 2005 je Burgteatrejo. Salcburge li ankaŭ ludis en 2005 je Jedermann-dramo.
Honoroj
Karl Merkatz ankaŭ engaĝiĝis por la platformo SOS Mitmensch por gardi homajn rajtojn. Ties estro li estis inter 1999 kaj 2001.
Ciklopentila akrilato
Ciklopentila akrilato aŭ 1-Propenato de ciklopentilo estas organika nesaturita komponaĵo, apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de akrilata acido kaj ciklopentila alkoholo, senkolora aŭ blanka solidaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj polimerigaj reakcioj.
Los muertos no se tocan, nene
Los muertos no se tocan, nene (Mortintoj ne tuŝendas, filĉjo) estas hispana komedia filmo de nigra humuro de 2011 reĝisorita de José Luis García Sánchez. La filmo estis ekfilmita tutkolore, sed por plej ĝuste portreti la etoson de la 1950-aj jaroj, oni konvertis ĝin al nigrablanka versio. La filmo estas bazita sur samnoma verko de Rafael Azcona kaj ĝi finfine kompletigas trilogion kun El pisito kaj El cochecito, komencita en 1958, kvankam ĝi ne povis esti kinigita en sia epoko ĉar la cenzuro ne permesis tion tiam. La kinisto José Luis García Sánchez kaj David Trueba, kunlabore kun Bernardo Sánchez, reentreprenis la projekton.
Intrigo
En provinceca urbo (Logroño) mortas la jarcentaĝa avo, kion fakte la familianoj esperas. La kerno de la intrigo konsistas en la sinsekva apero de la plej absurdaj roluloj, parte vere proksimuloj, sed aliaj tute altiritaj de la "evento", kio rezultas en superrealismaj, amuzaj, absurdaj scenoj. Fone estas la realisma portreto de mezklasa familio (avo kaj tri pliaj generacioj, servistino, pordistino, abandonita fratino ktp.), de la provinceca socio ktp., kun fokuso al armeo, eklezio, sociaj rilatoj ktp.
Béla Tóth (aktoro)
Béla Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Béla estis hungara aktoro.
Béla Tóth naskiĝis la  en Tiszaörs, li mortis antaŭ la  en Kaposvár.
Biografio
Béla Tóth akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1955. Liaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Várkonyi kaj Imre Apáthi. Inter 1955–1997 li estis membro de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste li pensiuliĝis. Tamen ĝis 2005 li havis kelkajn rolojn en la teatro. Li ricevis premiojn inter 1977-2007 kaj li ricevis la titolon "eterna membro de la teatro" en 2012.
Aranda de Moncayo
Aranda de Moncayo [aRANda demonKAĝo] estas municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Aranda de Moncayo estas municipa teritorio en la sudokcidento de la komarko Aranda, kie ĝi estas sude de Pomer kaj Calcena, kaj okcidente de Jarque.
La loĝloko Aranda de Moncayo mem estas je 106 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 265 km de Madrido (Sunpordo), je 414 km de Barcelono (Placo de Katalunio), je 338 km de Taragono, je 329 km de Valencio, je 257 km de Donostio kaj je 461 km de Bordozo; sur 907 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Aranda norde de la montaro Virgen. Fakte la rivero ekfluas el apuda akvorezervejo de Maidevera. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 laŭ kiu ĝi estas inter la provinco Sorio nordokcidente kaj Jarque sudoriente, kiu estas pli proksima. Krome estas diverskvalitaj vojoj al Pomer, Borobia, Purujosa, Calcena, Oseja, Viver, Aniñón, Villarroya de la Sierra, Clarés kaj Malanquilla.
Historio
Estis kastrumo de keltiberoj, kiu poste estis romiigita. En la 11-a jarcento la islamanoj konstruis kastelon, moskeon kaj setliĝis sur la monteto. Komence de la Mezepoko la setlejo moviĝis al la ebenaĵo.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. Lia frato Ramiro la 2-a, havigos loĝĉarton kun la nuna nomo. Rekonkerita de la islamanoj, ĝi estos definitive de kristanoj kun Ramon Berenger la 4-a, bofilo de la antaŭa reĝo. En tiu epoko ankaŭ oni konstruis la ponton. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj, kies forpelo iĝis krizo. Krome estis ankaŭ grava juda komunumo, kies forpelo same iĝis krizo. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj.
Jakobo la 1-a havigis jurajn privilegiojn kaj Petro la 4-a donis la lokon al la Ordeno de Sankta Georgo de Alfama en 1373, sed baldaŭ (1384) ĝi pasis al Toda de Luna, vicgrafino de Rueda kaj Urrea, kio iĝis Graflando de Aranda, kun sidejo en Épila. Inter grafoj de Aranda, plej fama estis Pedro Abarca de Bolea, alinome Grafo Aranda, kiu en la 18-a jarcento estis ĉefministro de Karolo la 3-a.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Aranda de Moncayo kie oni plialtiĝis el 1 654 loĝantoj en 1910 ĝis ĉirkaŭ la 3 000 loĝantoj ĝis la 21-a jarcento kiam oni iomete malaltiĝis ĝis nunaj 140 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), ŝuindustrio kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado); tekstila industrio konvertiĝis en ŝu-industrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Nia teatro
Sekvas du "parolĥoroj", unu de Werner Illing (1895-1979), tradukita el la germana de Norbert Barthelmess, kaj alia originale verkita de Hans Weinhengst.
Tramtransporto en Le Mans
Tramtransporto en Le Mans nuntempe konsistas el dulinia tramvojo en urbo Le Mans, Luarlandoj, Francio.
Veturanta materialo
La dezajno de la veturanta materialo estis aranĝita de agentejo RCP Design Global, kiu formulis la ĝeneralan koncepton, ŝtofojn, internan medion kaj la tramlivreon nome de Alstom.
Moza bint Nasser al-Missned
Moza bint Nasser al-Missned (موزة بنت ناصر المسند; naskiĝis en Al-Ĥor), estas unu el la tri edzinoj kaj favoratino de la eks-emiro de Kataro, Hamad bin Ĥalifa Al Thani kaj patrino de la nuna emiro Tamim bin Hamad Al Thani. Ŝlosila figuro en la politiko de Kataro, same kiel konsiderata unu el la plej elegantaj virinoj en la mondo, ekde 1995 ŝi aktive partoprenis en la edukado kaj socia reformo de la lando. Ŝia influo montris la vojon por la multmilionaj dolaraj investoj de la Reĝa Katara familio, kiel ekzemple la akiro de altmodaj markoj aŭ luksaj historiaj eŭropaj posedaĵoj. En 2010, ŝi estis vicigita 74-a inter la 100 plej potencaj virinoj je internacia nivelo, laŭ Forbes.
Societo Fraunhofer
La Societo Fraunhofer por la Antaŭenigo de Aplikata Esploro - Fraunhofer-Gesellschaft zur Förderung der angewandten Forschung (mallonge plej ofte skribata societo Fraunhofer, kaj foje tutkoncize nomata nur "Fraunhofer") estas registrita asocio kun proksimume 30 000 dungitoj en Munkeno, Germanio. Temas pri la plej granda organizo por aplikata esplorado kaj evoluaj servoj en Eŭropo.
Ĝi reprezentas gravan parton de la germana "esplora pejzaĝo", kiu konsistas el altlernejoj (precipe universitatoj), la Max Planck Societo, la Helmholtz-Asocio de Germanaj Esplorcentroj (Helmholtz-Gemeinschaft Deutscher Forschungszentren), la Scienca Asocio Gottfried Wilhelm Leibniz (Wissenschaftsgemeinschaft Gottfried Wilhelm Leibniz) kaj la Germana Esplora Asocio  (Deutsche Forschungsgemeinschaft en Bonno). La sidejo de la societo Fraunhofer estas en Munkeno, ĉefurbo de la Libera Ŝtato Bavario.
La societo estas nomita laŭ Joseph von Fraunhofer (1787-1826). Lia elstara atingo konsistis en la kombinaĵo de preciza scienca laboro kaj ĝia praktika apliko por novaj, novigaj produktoj. Joseph von Fraunhofer estis same sukcesa kiel esploristo, inventinto kaj entreprenisto kaj tial estis elektita kiel la rolmodelo kaj samnomulo de la asocio.
La celo de la asocio estas efektivigi aplik-orientitan esploradon por la rekta profito de kompanioj kaj de la socio ĝenerale. La societo nuntempe funkciigas pli ol 80 esploraj instalaĵojn, inkluzive de 76 institutoj, ĉe pli ol 40 lokoj ĉie en Germanio. Ĉirkaŭ 30 000 dungitoj, el kiuj plejmulto havas diplomon pri scienco aŭ inĝenieristiko kaj agadas laŭ labazo de jara esplorvolumo de 2,9 miliardoj da eŭroj. El tio, preskaŭ 2,5 miliardoj da eŭroj estas kalkulitaj per kontrakta esplorado. La societo Fraunhofer generas pli ol 70% de tio per mendoj de industriaj konzernoj kaj kun publike financitaj esplorprojektoj. La reston kontribuas la federacia kaj ŝtata registaroj, ankaŭ por doni al la institutoj la ŝancon prepari solvojn al problemoj kiuj fariĝos gravaj por komerco kaj socio nur post kvin aŭ dek jaroj ("antaŭa esplorado"). Membroj de la societo, kiu estas rekonita kiel neprofitcela organizaĵo, estas konataj firmaoj kaj privataj sponsoroj. Proksimume 3 procentoj de la financa volumo de la soieto kontribuas la germana Federacia Ministerio pri Defendo.
Merindad de Cuesta-Urria
Merindad de Cuesta-Urria [merinDAD de KŬESta-Urja] estas municipo en la nordoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Las Merindades. La loknomo Merindad de Cuesta-Urria povas esti komprenebla etimologie kiel Merindad (komunumo) de Cuesta (deklivo) kaj Urria.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 121,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 284 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el la jaro 1991. Ĝi distas 78 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ĉe deklivaro de la Sierra de la Tesla, en ebena zono kun malaltaj montetoj. Ĝi estas formata de 24 loĝlokoj, nome la jenaj: Ael, Almendres, Baíllo, Casares, Cebolleros, Extramiana, Hierro, Lechedo, Mijangos, Nofuentes, municipa ĉefurbo, Paralacuesta, Pradolamata, Quintana-Entrepeñas, Quintanalacuesta, Quintanilla-Montecabezas, Las Quintanillas, San Cristóbal de Almendres, Santa Coloma, Urria, Valdelacuesta, Valmayor de Cuesta Urria, Villamagrín, Villapanillo kaj Villavedeo.
La 23 % de ĝia municipa teritorio (2810,32 hektaroj) estas protektita de la birdoprotekta areo ZEPA Sierra de la Tesla-Valdivielso, kiu klopodas protekti la habitaton de jenaj birdospecioj: ansergrifo (Gyps fulvus), blua cirkuo (Circus cyaneus), perknoptero (Neophron percnopterus) kaj ruĝbeka montokorvo (Pyrrhocorax pyrrhocorax).
Historio
Estis setlado de visigotoj proksime de Mijangos ĉirkaŭ la 6-a jarcento. Poste, en tiu sama loĝloko, unu de la plej antikvaj de la Merindad, estis foruo kiu determinis la impostadon pagendan de la lokanoj al la monaĥejo de Oña. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En la 14-a jarcento, oni konstruis en la Sierra de la Tesla la kastelon de Montealegre, cele al kontrolado de la tuta Merindad.
En la 18-a jarcento, la Merindad de Cuesta-Urria separiĝis de la iamaj Merindades de Castilla la Vieja, kaj ekformis parton de la partido de Castilla la Vieja en Laredo. Jam en la 19-a jarcento, tiu merindad reorganiziĝis formante sian aktualan teritorion kaj en Nofuentes oni faris ĉefurbon.
En 1896, oni kreis la municipon Trespaderne, sendependigante ĝin disde la Merindad de Cuesta-Urria kaj separante de la merindad la jenaj loĝlokoj: Arroyuelo, Palazuelos, Trespaderne kaj Tartalés de Cilla.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj ĉevaloj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Mapo-gu
Mapho aŭ Mapo estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 마포구 kaj per ĉina skribo 麻浦區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².