cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Géza Bárczi
Vivkuro
Bárczi estas la filo de Iván kaj Sántha Adelberta el Pusztaszántó. En la ĉefgimnazio de Sombor la denaske hungarlingva Géza Bárczi lernis la germanan, turkan kaj Esperanton, eĉ pliaĝa ankaŭ instruis Esperanton en la ĉefgimnazio.
En la Scienca Universitato Loránd Eötvös en Budapeŝto li studis en la hungar-latin-greka, poste en la franca fako. En 1914 – kiel ano de la Eötvös Kolegio – li kun stipendio studvojaĝis al Francio, la vojo tamen fine kondukis al franca internejo (la fama “Nigra Monaĥejo”), kie Géza Bárczi lernis la francan kaj hispanan. Poste danke al interveno de la Internacia Ruĝa Kruco li venis en Svislandon, kaj nur post la hejmreveno en 1920 li akiris la hungara-franca-instruistodiplomon.
En 1932 li akiris la titolon de universitata privatdocento en la Scienca Universitato de Szeged, en la fako pri prafranca lingvo kaj lingvohistorio, en 1938 oni konfirmis la privatdocentan titolon en la Universitato de Budapeŝto. De 1921 ĝis 1941 li instruis en mezlernejo en Budapeŝto, kiel privatdocento li lekciis en la Instituto pri Franca Filologio de la universitato de Szeged de 1932 ĝis 1940, danke al Géza Bárczi la franca lingvista instruado en la universitato de Szeged plifortiĝis.
Ekde 1941 li estis la universitata docento en la Hungar- kaj Finn-ugra Lingvista Katedro de la Universitato en Debrecen, en tiu funkcio li remetis sur la relojn la revuan eldonaĵon “Magyar Nyelvjárások” (Hungaraj Dialektoj”), poste ekde 1952 li laboris kiel docento en la II-a Hungara-Lingvoscienca Katedro de la universitato en Budapeŝto.
Kariero
Li laboris kiel ĉefprofesoro ĉe la Departemento pri Hungara Lingvistiko. En ĉi tiu pozicio, li helpis kaj subtenis la enkondukon de Esperanto-instruado fare de István Szerdahely i en Universitato Eötvös Loránd de 1966.
Li estis la rektoro de la Somera Universitato de la Universala Kongreso en Budapeŝto en 1966 kaj en la lastaj jaroj honora prezidanto de Hungara Esperanto-Asocio. Li estis membro de la redakta komitato de la revuo La Monda Lingvo-Problemo ekde ĝia fondo.
Esplorterenoj
Liaj esplorterenoj estis: lingvaj rilatoj inter la franca kaj la hungara; pruntovortoj en la hungara lingvo el la franca; dialektoesplorado; hungaralingvohistorio; historia son- kaj formostudoj; lingvoedukado.
Géza Bárczi kaj Esperanto
Bárczi jam kiel junulo lernis Esperanton kaj en 1914 publikigis sian tradukon de kelkaj scenoj el La tragedio de l' homo (poste tradukota komplete de Kálmán Kalocsay). Sed lia plej grava agado por Esperanto estis lia ekstermovada pledado por la lingvo el lia influriĉa pozicio de eminenta lingvisto.
En lia pozicio kiel docento en la 2-a Hungara Lingvoscienca Katedro de la universitato en Budapeŝto, li helpis kaj subtenis ekde 1966 la enkondukadon de la instruado de Esperanto fare de István Szerdahelyi kaj partoprenis en la prijuĝado de la universitataj esperantlingvaj kaj lingvistaj studlibroj. En la 1-a de julio 1971 li pensiiĝis el la sia instrua posteno.
Li verkis esperantlingve rakontojn, ekzemple La venko de Hathor el la antikva Egipto. La poemoj de Géza Bárczi, prozaj verkoj kaj literaturaj tradukoj al Esperanto aperis en la esperantlingva revuo La Verda Standardo . Poste li eniris la redakcian komisionon de la revuo kaj iĝis ĝia ĉefredaktoro. En postmorte aperinta studo li skribis la jenon pri la lingvo Esperanto:
Responde al la demando ĉu nacia lingvo povas fariĝi peranta lingvo de la tuta mondo Géza Bárczi respondis
Libro "Pri la internacia lingvo"
Post lia morto la Hungaria Esperanto-Asocio en libro titolita A nemzetközi nyelvről (Pri la internacia lingvo) arigis diversajn artikolojn verkitajn de Géza Bárczi, aperintajn en la revuoj Eszperantó Magazin, Magyar Nemzet, Népszabadság kaj Köznevelés inter 1966 kaj 1976 kaj intervjuon kun li kaj Imre Szenes en la hungara radio (Magyar Rádio, 1966). Fine tie legeblas lia letero kune subskribita kun Mór Korach, Mihály Gergely, Imre Kutas kaj András Sugár, kiu rezultis en la unua oficiala priparolado en (ĉi-kaze kultura) komisiono de la hungara parlamento je la 14-a de decembro 1979.
Signifo
Unue li fariĝis fama evoluiganto de la franca kaj poste de la hungara lingvistiko. Kiel instruista personeco li estis elstara. Liaj lernantoj ricevis de li multajn sciojn, metodon, vizion, moralan sintenon, homan atenton kaj varmon. La plej konata lia studento estis la hungara lingvisto Szathmári István. En 1994, okaze de la 100-a datreveno de lia naskiĝo aperis en Budapeŝto memorlibro pri Géza Bárczi.
Kampoj de lia esploro estis interalie franc-hungaraj rilatoj, dialekta esplorado, hungarlingva historio, historia fonologio kaj morfologio, lingvokultivado.
Honoro
Honore al lia laboro, la Memora Medalo Géza Bárczi kaj la Premio Géza Bárczi estis establitaj por tiuj, kiuj elstaris en la kampo de lingvistiko. Li ricevis la Kossuth-premion.
Rilata artikolo
Listo de hungaraj esperantistoj
(71997) 2000 WD178
(71997) 2000 WD178 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas la orbiton de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,26523 astronomia unuo, tie estas 39,678 milionoj da km.
Natasa Dusev-Janics
[nataŝa duŝev-janiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dusev-Janics Natasa, kroate Nataša Dušev-Janić, serbe Наташа Душев-Јанић estas jugoslaviana-hungara kajakisto, kvarfoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto. Ŝia patro estis en:Milan Janić.
naskiĝis la en Bačka Palanka (Jugoslavio).
Biografio
Patro de Natasa edukis sian filino kajakisto, kiu en Somera Olimpiko 2000 sub flago de Jugoslavio atingis la kvaran lokon individue en distanco 1500 m. Pli poste ŝi trejnis sin jam en Hungario en Szeged, ekde 2013 en Győr. Intertempe akiris hungaran ŝtatanecon en 2004. En la sama jaro ŝi venkis la eternan rivalon Katalin Kovács. Ilia trejnisto Katalin Rozsnyói surprize kreis novan kajakan paron Janics-Kovács, ili venkis ofte en la sekvaj jaroj. estis hungara ĉampiono 29-foje inter 2002-2015. Ŝi estis hungara olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004, Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kun 3 oraj medaloj individue aŭ duope, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua 19-foje inter 2002-2013 individue aŭ teame. Ŝi finis sian aktivan sportan karieron en 2019.
Ŝi edziniĝis al hungaro en 2009, en la sekva jaro ŝi divorcis kaj denove edziniĝis al bulgaro. En 2011 ŝi naskis filinon. Ekde 2019 ŝi estas trejnisto en Plovdiv. Ŝi ricevis ŝtatajn hungarajn premiojn en 2004 kaj 2012.
Kristanaj doktrinoj
Fonto de la artikolo
Kristanaj doktrinoj aŭ, pliprecize, Kristana doktrino etimologie devenas el la, rilate “doktrinon”, el la latina docere ("instrui"). En la kristana tradicio tiu termino estas uzata, larĝasense, por priskribi la tutan korpuson de la kristana instruaĵaro aŭ, mallarĝasense, por priskribi kion la kristanaro kredas rilate apartajn aspektojn de sia kredo: ekzemple, la doktrino pri Dio, pri la naturo kaj destino de la homa kreitulo, pri Jesuo Kristo, pri la savo, aŭ apartaj problemoj moralaj-socialaj-ekonomiaj.
La doktrino povas esti konsiderata konstitua, aŭtoritata, norma kaj/aŭ priskriba. Doktrino povas esti juĝata vera aŭ falsa, sufiĉa aŭ nesufiĉa, esenca kaj neesenca, fondita aŭ preskaŭ fondita...
La kristanaj doktrinoj ne estas objektoj de la kristana kredo. La kristanoj NE kredas je tiu ĉi kaj je alia doktrino, aŭ je iu doktrina sistemo, sed je Dio kiu riveliĝis en la Sanktaj Skriboj. Malgraŭ tio, la doktrinoj kaj la doktrinaj sistemoj estas la rezulto de iliaj provoj laŭracie kaj laŭkohere rezonadi pri Dio je kiu ili kredas kaj tiel ekspliki kaj defendi sian kredon kaj vivmanieron.
Ĉiuj kristanoj konsentas sur la fakto ke la origina aserto de la kristana doktrino troviĝas en la Biblio. La historio de la Eklezio estas (interalie) la historio de la doktrinaj interpretoj pri la Biblio flanke de kristanaj predikistoj, instruistoj kaj erudiciuloj kiuj parolis siaŭtoritate; kaj flanke de koncilioj kaj asembleoj kiuj parolis por la tuta kristana korpo. Ekde la komenco kristanoj kaj kristanaj tradicioj diferencis inter si en la kompreno pri la rilato ekzistanta inter la biblia instruo, la doktrinaj interpretoj de unuopaj pensuloj, kaj la doktrinaj oficialaj formuladoj kaj (dogmaj memorandoj de la oficiala Eklezio
La plej granda parto de la kristanaro konsentas pri la fakto ke la kristana doktrino markas la instruon de la antikva Eklezio pri la kristana Sankta Triunuo kaj pri la persono kaj la agado de Jesuo Kristo. Konsultu: Kristologio. La plej granda parto de la kristanaro kune konfesas la kompendion de la kristana doktrino ĉeesta en la Apostola kredo.
Biblio kaj tradicio
Kvankam la problemo ne naskiĝis nur en la epoko de la protestanta Reformacio, okazis ĝuste en tiu periodo ke la Eklezio en Okcidento dividiĝis antaŭ la problemo ĉu la fonto kaj la normo de la vera kaj ĝusta doktrino estas la biblia instruo kaj la pasinta kaj nuna instruo de la Eklezio (pozicio de la Katolika Eklezio) aŭ nur la Biblio (pozicio de la Reformaciuloj, kiuj ne negas la neceson de la doktrinaj ekleziaj formulaĵoj sed alarmas pri la fakto ke la aŭtoritato de tiuj formuloj povas esti nur dependa kaj neegala al tiuj de la Biblio.
Tiu, laŭ kelkaj teologoj, estas problemo ankoraŭ ne solvita, sed la konflikto inter la akcento kiun ]]katolikismo]] metas sur la tradicio kaj la akcento kiun Protestantismo metas sur la Skribon ne estas tiom granda kion ĝis estis iam. la nuntempa Roma Katolikismo estas hodiaŭ pli aperta en la rekono pri la supera aŭtoritato de la Biblio; Protestantismoj agnoskis ke la Biblio mem estas rezulto de kreskiĝo de tradicioj inter la antikvaj Izraelo kaj de la antikva Eklezio kaj, siavice, ero de la tradicio kreskiĝanta en la Eklezio
Aliaj aŭtoritatoj
En la historioj de la katolikaj kaj protestantaj tradicioj, estiĝis ĉiamdaŭra debato pri la kvanto en kiu la interpreto pri la Biblio kaj la formulado de la doktrino devas esti modlata de la racio, de la intuicio, de la konscienco, de la sociaj kaj naturaj sciencoj, aŭ de la sperto persona, politika, ekonomia kaj kultura. La diverĝoj pri kiel la kristana doktrino povas esti fidela al la Biblio estis unu el la plej akraj kaŭzoj de la manko de doktrina konsento inter la kristanoj.
Unuopulo kaj Eklezio
Kiu decidas kiu estas la "ĝusta" doktrino? La klasika Katolikismo kaj iuj formoj de Protestantismo, forte konfesantaj, instruas ke estas tasko de la Eklezia Institucio establi kiuj devas esti la ortodoksaj veroj pere de dogmaj memorandoj kaj konfesiaj kanonoj. Tiu pozicio limigas la individuan liberon de la kristano kaj igas la Eklezio kaj ne la Biblio finan aŭtoritaton.
Türkmenbaşy
Türkmenbaşy aŭ Turkmenbaŝi estas urbo en Turkmenio. Ĝi situas en la provinco Balkan, en la okcidento de la lando, kaj estas haveno ĉe Kaspio. Nomita Krasnovodsk (Красноводск) dum la sovetia periodo, Saparmurat Nijazov alinomis ĝin al Türkmenbaşy (“estro de la turkmenoj”) kadre de sia kulto al personeco.
Kristanaj doktrinoj
Unuopulo kaj Eklezio
Nemalgranda parto de kristanoj hodiaŭ celas lokiĝi en la meza pozicio: meze de eklezia despotismo kaj individua subjektivismo. Spite de tiu teoria sinteno, la malsamoj inter kristanoj kaj ties tradicioj, ekzistas pli da akordo inter ili ol kio ŝajnas. Ĉiuj kristanoj agnoskas ke la Biblio estas la fonto kaj normo de la kristana doktrino.
Ferenc Hallóssy
Ferenc Hallóssy [halOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hallóssy Ferenc estis hungara inĝeniero, hidrologo.
Ferenc Hallóssy naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Iseyin
[isejin] estas grandurbo en Niĝerio.
Geografio
etendiĝas tie, kie la ebenaĵo finiĝas, la montetaro komenciĝas. La urbo situas en la sudokcidenta sekcio de la lando. Oyo (urbo) situas 30, Ibadano 100, Lagoso 180 km.
Historio
En la 1860-aj jaroj anglikana preĝejo, kiel misio malfermis en la urbo. En 1916 tumultoj okazis.
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa tutjara temperaturo estas ĉ. 25 °C. Jare pluvas iom pli, ol 1000 mm.
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Abeokuta, Oyo, Benino kaj al la norda landoparto.
Takaya Yoshinare
Takaya Yoshinare (吉馴 空矢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Poxdorf
Poxdorf havas diversajn signifojn:
Gerach (Supra Frankonio)
Gerach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bamberg kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Surat
Surat, en loka lingvo સુરત, hinde सूरत estas havenurbo, urbo kaj distrikta sidejo (onidire diamanto-ĉefurbo) en Barato, en subŝtato Guĝarato. La angla historia nomo estis Suryapur.
Situo
Surat situas laŭ rivero Tapti, proksime de la maro.
Historio
En la fruaj jarcentoj la haveno de Surat estis utiligita, kiel enirejo de pilgrimantoj. Laŭ la onidiroj la urbo fondiĝis en la 15-a jarcento. En 1512 kaj en 1530 la portugaloj bruldetruis la urbon. En 1540 fortikaĵo konstruiĝis, kaj la haveno estis grava bazo de la portugaloj. En 1608 britaj ŝipoj alvenis kaj en 1613 ili venkis la portugalojn. Dume ankaŭ nederlandanoj alvenis. En 1837 inundo kaj incendio okazis. En 2006 granda inundo okazis. Nun Surat havas la plej grandan sintezan teksaĵo-produktado-centron de la lando.
4375 Kiyomori
4375 Kiyomori estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en Gubernio Gunma (Japanio).
11778 Kingsford Smith
11778 Kingsford Smith estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstralia pioniro de la aeronaŭtiko Charles Kingsford Smith (1897–1935). Li flugis de Ameriko ĝis Aŭstralio tra Pacifiko en 1928 kaj de Eŭropo ĝis Ameriko de oriento al okcidento (1930). Ambaŭ flugoj estis faritaj per la Fokker F.VII "Southern Cross". Li mortis kiam sia aviadilo kraŝis en Hinda Oceano proksime de Birmo.
Jakob Friedrich von Fritsch
Jakob Friedrich von FRITSCH (naskiĝinta la en Dresdeno, mortinta la  en Vajmaro) estis germana politikisto. Lia patro estis la grava saksia politikisto Thomas von Fritsch.
Vivo
Fritsch studis jursciencojn ĝis 1754. Fritsch konatiĝis pro sia rezistado al la inkludo de Goeto je Sekreta konsilio (Vajmaro) kaj kiel la arketipo de Antonio Montecatino en la goeta verko Torquato Tasso. Preparite fare de la eisenach-a guberniestro kaj pli posta vajmara ĉefministro Heinrich von Bünau li membriĝis al la registaro en Eisenach en 1754. Kune kun Bünau li venis en 1756 Vajmaron kie li iĝis sekretkonsilia membro (ĝis 1800: ekde 1772 kiel vera sekreta konsilisto).
Orientĉina maro
La kompleta areo de la Orientĉina maro estas 1,25 milionoj da km².
Jakob Friedrich von Fritsch
Vivo
Lia kariera ascendo venis dum la regado de dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Ekde 1767 li estis la gvida ŝtatoficisto de lando por kies interna evoluo li tre meritis reorganizante la policsistemon, kreante fajro-asekurinstituton kaj subigante la militistaron al la civila administrado. En ekstera politiko li klopodis konservi striktan neŭtralecon en la aŭstria-prusia konflikto dum la Sepjara milito kaj krei trian forton kune kun la du grandaj potencoj laborante kune kun aliaj pli malgrandaj imperiregnaj teritorioj. Ĉar li ne kredis ke li havis la fidon de duko Karlo Aŭgusto - kiu eksuverenis en 1775 - li prenis ties decidon nomumi Goeton sekreta konsiliano ŝancon povi oferti sian eksiĝon. Sed baldaŭ reprenis li sian peton plejparte post petado de la duka patrino Anna Amalia. Tiel li dum du pluaj jardekoj ĝuis esti inter la unuaj oficistoj de la dukujo. Nur post 1790, la mortojaro de Anna Amalia, lia influo pli kaj pli malpliiĝis pro la definitiva fremdiĝo inter li kaj la duko. Tio klarigeblas per malsamopinioj pri enlandaj politikaj demandoj kaj la ŝuldsistemo de Fritsch.
Orientĉina maro
La maro estas relative malpfrofunda kaj daŭre malpliprofundiĝas pro sablo, kiun la riveroj de Ĉinio altransportas. Nordoriente limas la Japana maro.
Jakob Friedrich von Fritsch
Vivo
Ĉar lia laborkapablo ankaŭ estis malhelpita per grava okulmalsano li ricevis la deziritan emeritiĝon en 1800.
Orientĉina maro
Dum la jaro 1980 en la Orientĉina maro malkovriĝis ampleksaj provizejoj da nafto.
Jakob Friedrich von Fritsch
Graveco
Fritsch, kvankam li havis intelektajn interesojn – li estis konsiderata bibliofilo kaj estis gvidanto en la vajmara framasonista loĝio Anna Amalia zu den drei Rosen - li tute ne enmiksiĝis je la intelekta vivo, kiu disvolviĝis en Vajmaro ekde 1772. Lia opinio pri la signifo de spirita edukado estis la edukado de homoj al timo de Dio kaj moralo, kio laŭ lia opinio ne korespondis al la vajmaraj modoj. Li ja preferis la ideojn de la filozofo Christian Fürchtegott Gellert al agadoj kaj laboraĵoj de Christoph Martin Wieland aŭ de Goeto.
Fonto
Huschke, Wolfgang, "Fritsch, Jakob Friedrich Freiherr von", ĉe: Neue Deutsche Biographie 5 (1961), p. 622-623 (tie ĉi interrete)
Orientĉina maro
Nomoj
En la lokaj lingvoj oni nomas la maron jene:
Lewes
Lewes estas la ĉefurbo de East Sussex, Anglio. Ĝi situas ambaŭflanke de Rivero Ouse (Sussex). En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis iomete malpli ol 16 mil loĝantojn.
Picquigny (stacidomo)
Picquigny estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Picquigny, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Lewes
Historio
En 1264 okazis grava batalo dum kiu Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester) venkis reĝan armeon kaj kaptis Henrikon la 3-an kaj ties filon la estontan Eduardon la 1-an.
Picquigny (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Longueau - Boulogne-Ville (311000).
Lewes
Historio
Dum la regado de Maria la 1-a (Anglio) ŝtiparumis 17 protestantaj martiroj.
La 27-an de decembro 1836 okazis la plej granda brita lavango: ok homoj mortis.
Nokto de Guy Fawkes
Ĉiun 5-an de novembro en Britio okazas la "nokto de Guy Fawkes", kiam (memore de malsukceso de la pulva konspiro) oni flamigis krakfajraĵojn, kaj ofte bruligas figuraĵojn de la konspiranto Guy Fawkes. Ĉe Lewes tio evoluis en pli grandiozan aferon, kun torĉlumigataj procesioj: oni kutime bruligas figuraĵojn de politikistoj kaj aliaj gravuloj, kaj rememore de la protestantaj martiroj oni portas 17 krucojn tra la urbo. Aldone okazas konkursoj dum kiuj sinjorinoj kaj sinjoroj kuras, tirante brulante barelojn da gudro. Unu tia barelo ĵetiĝas en Riveron Ouse: tio rememorigas la ĵetadon en la riveron de magistratoj kiuj en 1847 klopodis subpremi tumultetan celebradon de la nokto de Guy Fawkes.
Egon Wellesz
Vivo
La gepatroj de Wellesz devenis el la hungara parto de Aŭstrio-Hungario. En 1904 li ekstudis jurosciencon ĉe la Universitato de Vieno, sed ŝanĝis jam la jaron poste al la instituto por muzikscienco ĉe Guido Adler. Krome li studis dum du jaroj kontrapunkton kiel unu el la unuaj privatlernantoj de Arnold Schönberg.
Lewes
Ekonomio
Ĉe Lewes estas bierfarejo.
Egon Wellesz
Vivo
En 1908 li doktoriĝis ĉe Guido Adler kun traktaĵo pri la itala komponisto Giuseppe Bonno (1711–1788). Kadre de la projekto Denkmäler der Tonkunst in Österreich (monumentoj de la aŭstra tonarto) li noveldonis la operon Costanza e fortezza de Johann Joseph Fux. Wellesz mem rapide fariĝis renoma eksperto por la barokopero, sed baldaŭ poste li sin direktis al la esploro de la bizanca muziko kaj malĉifris unuafoje mezepokan bizancan notacion. En la jaro 1920 li krome verkis la unuan biografion pri Arnold Schönberg. En 1922 li fondis kune kun Rudolf Réti la Internationale Gesellschaft für Neue Musik (IGNM = tutmonda asocio por Nova Muziko). Krom ĉi tiuj agadoj li povis raporti kiel docento por muzikscienco kaj ekde 1911 ĝis 1915 ankaŭ kiel instruisto por muzikhistorio ĉe la Viena muzikkonservatorio. Ekde 1929 li krome estis eksterordinara profesoro muzikscienco ĉe la Universitato de Vieno.
Lewes
Inundoj
La urbo ofte spertas riverajn inundojn.
Vizitindaĵoj
Videblas multaj antkivaj konstruaĵoj. Inter la vizitindaĵoj estas:
Egon Wellesz
Vivo
Kiel judo, monarkiisto kaj verkisto de „degenerita“ muziko Wellesz devis elmigri en 1938 trans Amsterdamo al Anglio. Tie li li trafis sur la ebleco kunlabori ĉe la renoma Grove Dictionary of Music and Musicians, prelegis ĉe la Universitato de Kembriĝo kaj la 1-an de januaro 1939 li estis vokita kiel koego ĉe la Kolegio Lincoln de la Universitato de Oksfordo, kies honordoktoro li jam fariĝintis en 1932 – kiel unua aŭstra komponisto post Joseph Haydn.
Post kiam li ricevis britan civitanecon en la jaro 1946, la urbo Vieno kaj la Respubliko Aŭstrio honoris lin per pluraj dekoracioj. Tamen li neniam ricevis la oferton, reekpreni sian eksan postenon ĉe la Muzikuniversitato de Vieno.
La 18-an de januaro 1972 apopleksio metis finon al siaj kreivaj agadoj en la aĝo de 87 jaroj. Li mortis en la nokto de la 8-a al 9-a novembro 1974 en Oksfordo, lia honortombo troviĝas sur la Viena Centra Tombejo.
Precipitado
La esprimo Precipitado signifas la jenajn:
Treni Regionali Ticino Lombardia
Treni Regionali Ticino Lombardia (TiLo) estas itala-svisa fervoja societo.
Fondita la de egala komuna entrepreno (50% pokape) inter Trenitalia (anstataŭigita la  per Trenord) kaj la Svisaj Federaciaj Fervojoj (FFS), ĝia celo estas la evoluo kaj administrado de translima regiona fervoja trafiko inter Kantono Tiĉino kaj Lombardio. Fakte, ĝi administras preskaŭ la tutan ekspresreton de Tiĉino, en proksima integriĝo kun la antaŭurba fervoja servo de Milano. En 2010 ĝi movis sian ĉefsidejon de Chiasso al Belinzono.
Kaito Hayashida
Kaito Hayashida (林田 魁斗, n. {{Naskiĝdato|2001||8}29}) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
7590 Aterui
7590 Aterui estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Aterui (japane アテルイ, ? – 802), tribestro de la etno Emiŝi de la regiono Tohoku. Oni opinias, ke li havis kastelon en la nuna Mizusaŭa (gubernio Iŭate). Li rezistis kontraŭ la superrego de la tiama Imperiestro, sed estis trudita kapitulaci al la armeo de Kioto en 801 kaj estis ekzekutita.
Miracatu
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Litoral Sul Paulista kaj en la mikroregiono Registro. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Malvedoj
Malvedoj estas klado de la klasifiko APG. Ĝi estas frata klado de fabedoj ene de rozedoj.
Libivá
Libivá (Libein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Mohelnice en distrikto Šumperk. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde sur ĉefa ŝoseo I/44 ĝis Zábřeh kaj Šumperk. Proksime de la vilaĝo estis trovitaj restaĵoj de kelta loĝigo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 78 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Malvedoj
Priskribo
La grupo havas karpelaron kun simplaj stilusoj. La semoj havas malmulte albumenon.
Libivá
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1273.
Ŝariputro
Ŝariputro estis unu el la du ĉefaj viraj disĉiploj de la Budho kune kun Maŭdgaljajano. Ŝariputro iĝis la plej saĝa arahanto, agnoskata pro sia instruado kaj priskribita en la tradicio Teravado kiel unu el plej gravaj disĉiploj de la Budho.
Nomo
La nomo Śāriputra venas de la nomo de lia patrino, Śāri kaj vorto putra, kiu signifas knabo aŭ filo. Lia persona nomo estas Upatiṣya, el la nomo de sia patro, Tiṣya. En la Sutro de la ĉarĉeno, en Palio, kiam la plejaĝa bikŝuo Purno demandis sian nomon, li respondis ke sia nomo estas Upatissa, sed ke li estas konata inter la bikŝuoj kiel Sāriputta.
Biografio
Ŝariputro naskiĝis en la vilaĝo Nālaka, proksime de Raĝagaho, en Magado, en bramana familio kiel la plej aĝa filo de la bramano Tiṣya kaj la bramanino Śāri. Ŝariputro havis proksiman amikon, Maŭdgaljajanon, kun kiu li ŝramaniĝis la saman tagon por fariĝi disĉiploj de la skeptika Sañjaya Belaṭṭhiputta antaŭ ol ili renkontiĝis kun la budho Gotamo. Post aŭdi pri la instruoj de la budho Gotamo de la bikŝuo Aŝvaĝito, unu el la kvin bikŝuoj, Ŝariputro serĉis la Budhon kaj decidis bikŝuiĝi kune kun Maŭdgaljajano. Ambaŭ estas kune pentritaj apud la Budho, kaj pluraj sutroj temas pri interago inter Ŝariputro kaj Maŭdgaljajano.
Horatio Nelson
Admiralo Horatio NELSON (29-a de septembro 1758 – 21-a de oktobro 1805) estis brita mararmea oficiro. Li venkis la trupojn de la franca imperiestro Napoléon Bonaparte (apogitajn de hispana mararmeo) en la Batalo de Trafalgar, sed li morte vundiĝis pro malamikaj kanonoj.
Lia plena titolaro estis
Krome li havis kelkajn pliajn baronajn, kavalirajn kaj oficirajn titolojn, kiuj ne estis oficialaj nompartoj.
Esperanta statuo (Linco)
Antaŭ la ĉefstacidomo en Linco, Aŭstrio, staras statuo pri Esperanto. Tiu statuo konsistas el ses sagopintoj sur betona piedestalo.
Historio
En 1965, unua monumento pri Esperanto stariĝis en Linco proksime ĉefstacidomo. Kaŭze de la renovigo de tiu ĉi ĉefstacidomo, oni forigis la monumenton en 2001. Dum tiu ĉi forigo, la unua monumento estis difektata.
Finfine en 2006 Linco komisiis Herbert Egger krei la nunan monumenton laŭ modeloj (kiu konserviĝis en la Esperantomuzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko ) kaj malnovaj planoj de la unua monumento.
Karakterizado de la monumento
La Esperanto monumento estas ĉirkaŭ tri metrojn alta. La fundamento konsistas el betona kolono, kiu portas verdan stelon kaj tabulon kun la sekva teksto: ESPERANTO LA LINGVO INTERNACIA DE D-RO LL. ZAMENHOF 1859 - 1917 Sur la fundamento estas ses metalaj diverse grandaj sagopintoj.
Gyula Kédly
Gyula Kédly [djula kEdli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kédly Gyula estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina familia nomo estis Kedl.
Gyula Kedl naskiĝis la  en Csepreg, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Kédly akiris diplomon en Teatra Akademio en 1925. Post siaj studoj li aliĝis al Teatro Renaissance, poste al Teatro Belvárosi. En 1928 li apartenis al la hungarlingva teatro de Ĉeĥoslovakio, en la sekva jaro li havis rolojn en Teatro Csokonai (Debrecen). Ekde 1931 li apartenis al pluraj ĉefurbaj teatroj, ekde 1941 li estis reĝisoro de Teatro Petőfi (Sopron). Li edziĝis en 1932.
Ersfeld
Ersfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Pretzsch
Pretzsch havas diversajn signifojn:
Günther Becker
Günther Becker aŭ Günter Becker (naskiĝis la 25-an de januaro 1930 en Elversberg (Saar), mortis la 18-an de aŭgusto 2008 en Zweibrücken) estis germana esperantisto. Laŭ profesio, li estis mezlerneja instruisto ĝis 1983, ĝis sia pensiiĝo pro akcidento. Li parolis almenaŭ 10 lingvojn.
Günther Becker eklernis Esperanton en adoleksa aĝo tuj post la 2-a mondmilito kaj ekde 1951, kiam li estis 21-jara, konstante aktivis en la Esperanto-movado. Li aliĝis al UEA en 1955, kies dumviva membro li estis ekde 1966 kaj samtempe delegito por Blieskastel.
Li agadis en la sekvaj postenoj:
Distingis lin honora prezidanto TEJO en 1964 kaj Sarlanda Esperanto-Ligo en 1973.
Ekde la komenco de la 90aj jaroj apartenis sendaĵoj pri didaktiko de la lingvolernado produktitaj de prof. Max Mangold kaj Günther Becker (poste anstataŭigita de Oliver Walz) al la regula radioprogramo de Publika Kanalo Saarbrücken. Li tre fruepoke entuziasmiĝis pri Satelita televido kaj liajn ampleksajn lingvokonojn li aplikis i. a. helpe de sia "orelo al la mondo", unu el la plej grandaj privataj satelitricevaj instalaĵoj kun giganta turnebla spegulanteno. Li estis regula kunlaboranto de la magazino Monato.
Lia tombo estas en la tombejo de lia hejm-urbo Blieskastel.
Nyugati Jelen
Nyugati Jelen hungarlingva regiona ĵurnalo en Rumanujo aperanta en distriktoj Arad, Alba, Hunedoara, Caraş-Severin kaj Timiş ekde 1998. La ĵurnalo informas pri la eventoj politikaj gravaj de la regiono, de la lando kaj de la mondo. La legantoj ricevas senpage la revuon Irodalmi Jelen. Eldonas Occident Media Kft., direktoro: Mária Szőke, ĉefredaktoro: Zoltán Böszörményi
Villers-Bretonneux (stacidomo)
Villers-Bretonneux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villers-Bretonneux, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Amiens - Laon (261000).
Ĉi Tie Nun
Ĉi Tie Nun estas podkasta elsendo, farita de KriZe de Miŝigano, Usono. Estas 22 epizodoj kiuj aperis de januaro 2006 ĝis marto 2007. La mezuma daŭro de ĉiu elsendo estas 8 minutoj. La 2an de marto, 2007, Ĉi Tie Nun aperis por unua fojo kiel videa elsendo.
La titolon "Ĉi Tie Nun" elektis KriZe por esti maksimume esperanteca, eĉ kun supersignita litero.
Muziko
La muziko venas de nekonataj artistoj kiuj disponebligas muzikaĵojn al podkastistoj senkoste por uzo en podkasto. En Ĉi Tie Nun, la jenaj muzikaĵoj aŭdiĝas:
Cham (stacidomo)
Cham estas fervoja stacidomo en Ĥamo, Svislando.
Riyon Tori
Riyon Tori (桃李 理永, n. ) estas japana futbalisto.
Acajutiba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Alagoinhas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gaston Bachelard
Gaston BACHELARD [Baŝlar] (naskiĝis la 27-an de junio 1884 en Bar-sur-Aube, mortis la 16-an de oktobro 1962 en Parizo) estis franca filozofo.
Unue poŝt-laboristo li fariĝis instruisto pri Fiziko kaj Kemio en Bar-sur-Aube. En 1922 li sukcesis ekzamenon de "agrégation" pri Filozofio kaj instruis tiun fakon en la Universitato de Dijon antaŭ fariĝi profesoro en la fama Universitato de la Sorbonne en Parizo, ĝis 1954.
Unue epistemologo, li estis interesita de historio kaj kritiko de sciencoj:
Li poste interesiĝis pri la poezia imago kaj la revoj rilataj al la fizika medio:
Adolfo la 2-a (Kleve-Mark)
Adolfo de Mark (naskiĝinta la 2-an de aŭgusto 1373; mortinta la 23-an de septembro 1448) estis reganto de la graflandoj Kleve kaj Mark, en 1417 li fariĝis la unua duko de Kleve. Adolfo pro tio nomiĝis en Kleve kiel Adolfo la 2-a, Grafo de Kleve kaj ekde 1417 foje kiel Adolfo la 1-a, Duko de Kleve. Laŭ la nombrado de Graflando Mark li estas registrita kiel Adolfo la 4-a, Grafo de Mark. Ekde la Batalo de Kleverhamm en 1397 li estis ankaŭ reganto de Reglando Ravenstein, kiel Adolfo la 1-a laŭ Ravenŝtajna nombrado.
Gaston Bachelard
Lia lasta libro estis aŭtobiografio:
Citaĵoj
El La akvo kaj la revoj:
Adolfo la 2-a (Kleve-Mark)
Vivo
Adolfo de Kleve naskiĝis en 1373 kiel plej aĝa filo de Grafo Adolfo la 1-a de Kleve kaj Margareta de Berg. Post la morto de sia patro en 1394 Adolfo fariĝis Grafo de Kleve. En 1397 li venkis sian onklon, Duko Vilhelmo de Berg en la Batalo de Kleverhamm kaj akiris en la postsekva paco la Reglandon Ravenstein. Kiam en 1398 mortis lia frato Ditriĥo, Grafo de Mark, Adolfo unuigis la du graflandojn sub sia regado. Dum la sekvaj jaroj li plivastigis sian teritorion kaj kreskigis sian politikan influon, precipe en 1406 per la geedziĝo kun Maria, la filino de Johano de Burgonjo. Reĝo Sigismondo kronis en 1417 liajn klopodojn, rangaltigante Graflandon Kleve al duklando.
Gaston Bachelard
Citaĵoj
Jen ĉi-sube ekzemplo de la tipa analizema kaj samtempe poeziema stilo de Bachelard. Oni povas miri tie la progreson de subtila analizo de supraĵa imago, ĝis sintezo de alia imago ege pli profunda:
Hod-el-Garbi
Ĝi situas mez-sude kaj limas al maŭritaniaj regionoj Tagant en la nordo, Hod-eŝ-Ŝarki en la oriento kaj Assaba en okcidento kaj limas al lando Malio en la sudo.
Gaston Bachelard
Citaĵoj
Bachelard kondutas la leganton, en ĉiu paĝo de siaj libroj, gvidante lin paŝo post paŝo, de la plej supraĵaj evidentaĵoj ĝis la plej profundaj subtilaĵoj. Tiel, la legado de Bachelard estas kiel eksterordinara filozofa vojaĝo, vojaĝo al la imago, vojaĝo al la malkovro de sia propra plej profunda imago.
Adolfo la 2-a (Kleve-Mark)
Vivo
En 1404 la grafo reakiris la dekstrorejnajn posedaĵojn de Kleve ĉirkaŭ Wesel kaj Dinslaken de sia onklo Ditriĥo de Mark por la ĉefa gento. Ekde 1409 Adolfo devis defendi sin kontraŭ postuloj de sia frato Gerhardo, kiu pretendis la Graflandon Mark por si kaj estis en alianco kun Ditriĥo la 2a de Moers, Ĉefepiskopo de Kolonjo. Malfermaj bataloj okazis ekde 1423. En 1437 komenciĝis mallonga fazo de paco, post kiam la landaj deputitoj estis devigintaj Adolfon, transcedi al Gerhardo grandan parton de la graflando. Per la Malpaco de Soest la bataloj denove eksplodis: La urbo Soest estis kverelinta kun sia reganto Ditriĥo kaj agnoskinta Adolfon kiel novan reganton. Multaj Imperiaj Statoj kaj la dinastio Burgonjo intervenis en la malpacon, kiu plivastiĝis tiamaniere al vaste etendiĝinta konflikto. La finon de la kvereloj kaj per tio la regeco de Kleve super Soest kaj Ksanteno en 1449 Adolfo la 2-a ne plu travivis.
Hod-el-Garbi
La ĉefurbo estas Ajun-el-Atrus. Hod-el-Garbi estas dividata je kvar subregionoj nome Tamĉeket, Tintane, Ajun el-Atrus kaj Kobenni.
Adolfo la 2-a (Kleve-Mark)
Vivo
Krom la rangaltigo de Kleve al duklando Adolfo antaŭenpuŝis la landan elkonstruon interalie per akvumsistemoj same kiel per modernigo de la administrado. Li reorganizis la kancelarion de la lando kaj vokis kontinuan konsilantaron.
Duko Adolfo estis entombigata en la kartuziana monaĥejo fondita de li sur la insulo Grave ĉe Wesel.
Ravangla
La altaj regionoj de la urbo konas neĝon en vintro.
Esperanto-Radio-Arkivo
Radio-Arkivo estis podkasta arkivejo, kiu arkivigis ĉiujn esperantlingvajn elsendaĵojn tra la mondo.
La arkivo uzis prefere la aranĝon MP3: ĝi akceptis ankaŭ ne-esperantlingvajn elsendaĵojn, kiuj temis pri Esperanto. Ĝia datenbanko permesis konservi komenton por ĉiu elsendaĵo. Meze de 2007 ĝi enhavis 3.395 registraĵojn.
Ĝi malaperis en 2009.
29467 Shandongdaxue
29467 Shandongdaxue estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Universitato de Ŝandongo (ĉine: 山东大学,Shāndōng dàxué) fondita en 1901, unu el plej malnova kaj plej prestiĝa universitatoj en Ĉinio.
Dešenice
Dešenice (Deschenitz) estas kampurbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Pablo Milanés
Pablo MILANÉS (naskita en Bayamo, Kubo je la 24-a de februaro de 1943 - mortinta en Madrido, Hispanio je la 22-a de novembro 2022) estis kuba kantisto.
Dešenice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1272.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Pablo Milanés
Pablo Milanés studis en la konservatorio de Havano. Li estas unu el la fondintoj de la grupo de novaj kubaj trobadoroj (nueva trova), kune kun Silvio Rodríguez.
Li estas fama pro siaj amaj kanzonoj, kaj ankaŭ pro aliaj kun politika enhavo. Inter la plej famaj troviĝas "Yolanda", "Yo me quedo" (Mi restas) aŭ "Amo a esta isla" (Mi amas tiun ĉi insulon). Pluraj el liaj kanzonoj estis esperantigitaj de kubaj kaj brazilaj artistoj.
Souleymane Bachir Diagne
Souleymane Bachir Diagne (naskiĝinta la 8-an de novembro 1955 en Saint-Louis. Senegalio) estas filozofo, profesoro de filozofio kaj de la franca lingvo ĉe la Universitato Kolumbio en Novjorko, kiu estas universitato tutmonde konata pro sia fako de postkoloniaj studoj, kreita de Edward Wadie Saïd kaj Gayatri Chakravorty Spivak. Edukita en la tradicio de Sufi kaj klera, racia Islamo, li estas specialisto pri islama filozofio, sed ankaŭ pri la historio de la sciencoj, sed ankaŭ specialisto pri islama filozofio. Li rekomendas universalismon kiu respektas plurecajn identecojn kaj defendas postkoloniajn tezojn pri la " decentrado de la mondo" por alstrebi "pluriversalecon".
Riĉa je la kulturoj de tri kontinentoj, Afriko, Eŭropo kaj Usono, li estas unu el la ĉefaj intelektaj figuroj de nia tempo kaj unu el la plej respektataj nuntempaj afrikaj kleruloj. En 2004, la franca gazeto Le Nouvel Observateur publikigis dosieron pri la «25 grandaj pensuloj de la tuta mondo» en kiu li estis menciita kaj en 2007, li viciĝas inter «la 100 personecoj kiuj faras Afrikon», laŭ la semajna revuo Jeune Afrique (Juna Afriko).
Iama vic-dekano de la fakultato de literaturo kaj homsciencoj ĉe la Universitato Cheikh Anta Diop de Dakaro, li estis nomumita konsilisto por la edukado kaj la kulturo en 1993 de la prezidento de la Respubliko de Senegalo Abdou Diouf, posteno kiun li okupis ĝis 1999.
Souleymane Bachir Diagne estas kundirektoro de la revuo Éthiopiques (senegala revuo de literaturo kaj de filozofio), membro de la eldona komitato de la Revue d’histoire des mathématiques (Revuo de la historio de matematiko, publikigita de la societo de matematiko de Francio), membro de la eldona komitato de Présence Africaine (Afrika ĉeesto), membro de la internacia scienca komitato de Diogenes (ĵurnalo de filozofio kaj de sociaj sciencoj, publikigita de la internacia konsilio de filozofio kaj de sociaj sciencoj de UNESKO, membro de la scienca komitato de la Konsilio por la disvolviĝo de esploro en sociaj sciencoj en Afriko, membro de la afrika kaj malagasa komitato por la supera edukado (CAMES), membro de la Konsilio de la Estonteco de UNESKO.
Verkaro (elekto)
Souleymane Bachir Diagne precipe publikigis pri filozofio ĉe la franca eldonejo Albin Michel. Li estas la verkinto de proksimume dudek libroj kiuj temas interalie pri filozofia kaj kritika pensado en Islamo, la influo de la pensado de Bergson sur Léopold Sédar Senghor kaj Muhammad Ikbal aŭ eĉ la rilatojn inter Afriko kaj la Okcidento.
Li estas la verkinto de multaj artikoloj kaj kontribuaĵoj al diversaj ĵurnaloj kaj publikaĵoj.
9284 Juansanchez
9284 Juansanchez estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Juan Andres Sanchez, postdoktoran esploriston ĉe la Max-Planck-Instituto por sunsistema esploro en Katlenburg-Lindau. Liaj kontribuoj inkludas detalan analizon de efiko de la faza angulo sur la proksima infraruĝa spektro de asteroidoj por interpreti ties komponiĝon.
Souleymane Bachir Diagne
Tradukarto
La temoj de tradukado, universaleco kaj plureco, estas je la kerno de la verkaro de Souleymane Bachir Diagne.
Inter la verkaro de la aŭtoro troviĝas ankaŭ aŭtoro de la eseo De langue à langue, l’hospitalité de la traduction (De lingvo al lingvo, la gastamo de tradukado), eldonejo Albin Michel (2022), eseo en kiu li laŭdas la tradukarton kiel humanisma ponto inter la lingvoj kaj kulturoj.
- Souleymane Bachir Diagne.
Duamila dusulfido
Duamila dusulfido aŭ C10H22S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la dusulfidoj el la dusulfida acido kaj tioamila alkoholo. Duamila dusulfido estas senkolora aŭ likvaĵo kun penetranta sulfura odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Duamila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Duamila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Dusulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Souleymane Bachir Diagne
Vidu ankaŭ
Tradukscienco
Ngugi wa Thiong'o
Aimé Césaire
Péter Gothár
Péter GOTHÁR [gotAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gothár Péter estas hungara reĝisoro, scenaristo, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Juli Básti.
Biografio
Péter Gothár eklaboris en la Hungara Televizio en 1968. Li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo ĉeflernejon en 1974, poste li reĝisoradis en la Hungara Televizio. Inter 1979-1992 li estis ĉefreĝisoro de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste li reĝisoradas en Teatro Katona József. Baldaŭ li ankaŭ instruis en la altlernejo (nun jam universitato). Li ricevis premiojn Kossuth en 1997, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Lőrinc Barabás
Lőrinc Barabás [barabAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Barabás Lőrinc estas hungara trumpetisto, ĵazmuzikisto. Lia patro estas Márton Barabás, lia frato estas Zsófi Barabás.
Lőrinc Barabás naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Lőrinc Barabás konatiĝis kun la trumpeto en muziklernejo en la aĝo de dek du. Inter 1999-2001 li studis trumpetadon en muzikstudio, poste li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2006. Lia ĉefinstruisto estis Kornél Fekete-Kovács. Dum la studentaj jaroj (kaj ankaŭ poste) li trumpetadis en pluraj muzikgrupoj, li fondis la unuan propran orkestron en 2005. En la jaroj 2009 kaj 2010 li muzikadis en ĵazklubo en Londono. Li sudis en kurso pri elektronika muziko en 2011 en Novjorko. Li ricevis hungaran premion en 2010.
Biaso de supereco
La biaso de supereco (aŭ la sento de relativa supereco) estas kogna biaso. Ĝi estas tendenco pensi, ke oni mem malpli ofte misjuĝas ol aliuloj, kaj rekoni ke aliuloj mense eraras, sed ne konscias, ke ankaŭ oni mem eraras.
Historio
La socia psikologo Emily Pronin el la Universitato de Princeton, Usono, kun siaj kunlaborantoj Daniel Lin kaj Lee Ross kreis la anglan vorton de tiu kogna biaso.
Ĉe kuracistoj
Esploristoj aparte elmontris tiun kognan biason ĉe kuracistoj ekde la 1990-aj jaroj. Ili demandis al 105 medicinaj studantoj, ĉu ili pensis ke la kuracilaj vendistoj, kiuj ofte vizitas ilin, influas iliajn personajn manierojn preskribi kuracilojn. Poste la esploristoj demandis al ili ĉu tio influas la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj kaj kunstudantoj. La studantoj havis 4 respondeblojn : tio ne influas, tio iome influas, tio duone influas, tio multe influas. 60 % de la studantoj respondis ke la vendistoj ne influas iliajn proprajn preskribajn manierojn, sed nur 20% respondis ke la vendistoj ne influas la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj. Inverse, nur 5% pensis ke la vendistoj influas duone aŭ multe iliajn proprajn preskribajn manierojn, dum 30 % pensis ke tiuj vendistoj influas duone aŭ multe la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj. Resume, la medicinaj studantoj do pensas ĝenerale ke ili estas malpli influeblaj ol siaj kunlaborantoj. Ili estas viktimoj de la biaso de supereco.
En la ĉiutaga vivo
La homoj ĝenerale pensas ke ili mem plibone kondukas aŭtojn ol aliuloj, aŭ ke ili mem estas pli popularaj ol siaj amikoj.
Técpan de Galeana
Tecpán de Galeana estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tecpán de Galeana. Tecpán de Galeana apartenas al la regiono Costa Grande ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sud, sudokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas sep aliaj komunumoj. Al Tecpán de Galeana apartenas entute 423 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12057.
Zalužice
Zalužice (zaluĵice), (hungare Zalacska (zalaĉka)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Zalužice situas sur ebenaĵo, laŭ suda bordo de Zemplínska šírava, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 4 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1249. En la 15-a jarcento 2 apartaj vilaĝoj formiĝis: Nagy (slovake Veľké, Esperante granda) kaj Kis (slovake Malé, Esperante malgranda) Zalacska/Zalužice. En 1910 loĝis en Nagyzalacska 784, en Kiszalacska 893 da homoj, (en ambaŭ slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Zalacska apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Sobrance, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en la unuiĝinta Zalužice 1135 da homoj, (1113 slovakoj kaj aliaj)
Gyula Molnár
Gyula Molnár
Técpan de Galeana
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 57848 loĝantojn. El tiuj estis 28376 viroj kaj 29472 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2537,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1250 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 33 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 53086 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 314 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,59 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Villers-Bretonneux
Villers-Bretonneux estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Técpan de Galeana
Sociogeografio
38189 de la loĝantoj de Técpan de Galeana en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 7985 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 20,91 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 23,53 % (4590 el 19511 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 18,18 (3395 el 18678 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
Villers-Bretonneux
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bretonvillois.
Técpan de Galeana
Sociogeografio
El la 53086 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 49034 apartenis al la katolika religio. 4052 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Benzofenono
Benzofenono aŭ C13H10O2estas organika kombinaĵo apartenanta al la ketona funkcia grupo, blanka aŭ flaveca solidaĵo kun karakteriza odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en organikaj solvantoj kaj uzata kiel reakcianto en kemiaj sintezoj. Benzofenono estas fotoiniciata substanco uzata en sekigaj procezoj tiaj kiaj inkoj, bildo-kreadaj rimedoj, kaj purigo de surfacoj en la presindustrio. Benzofenono preventas ke ultraviola lumo damaĝu odoraĵojn kaj koloraĵojn en produktoj kiel parfumoj kaj sapoj.
Benzofenono povas aldoniĝi al plastaj pakaĵoj kiel ultra-viola blokaĵo por preventi foto-degradiĝon de plastaj polimeroj aŭ iliaj enhavoj. Ĝia uzado permesas al manufakturantoj ke ili enpaku la produktojn en travideblaj vitroj aŭ plastaĵoj (tiel kiel PETE-aj akvoboteloj. Sen ĝi, opakaj aŭ malhelaj pakaĵoj estus necesa.