cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lajos Bencze
Lajos Bencze [lajoŝ bence], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bencze Lajos estis hungara inĝeniero pri arbaroj, universitata profesoro, ĉasisto.
Lajos Bencze  naskiĝis la  1912 en Hungara reĝlando en Érsekújvár, (nuntempa Nové Zámky en Slovakio). Li mortis la 2007 en Sopron.
Biografio
Lajos Bencze frekventis hungaran gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Brno, fine li ricevis diplomon en 1939 en Sopron. Dum la 2-a mondmilito li laboris en ministerio en Budapeŝto. Post jaroj li laboris en Tamási, ekde 1957 en Sopron. En 1963 li iĝis docento en la sama urbo. En 1969 li fondis novan katedron, kiun li gvidis ĝis 1979. Li ricevis premiojn inter 1971-2004.
Backstreet Boys
Backstreet Boys, foje mallongigata BSB, estas tiel nomata "knaba popmuzikgrupo" el Usono. Ĝi fondiĝis en 1993 en Orlando, Florido, kaj aparte furoris en la 1990-aj jaroj, sed kontinue sukcese prezentiĝas kaj publikigas muzikalbumojn ĝis nun. Interalie en 1995 ilia kanto "Get Down" honoriĝis per la speciala premio "MTV Amour" de la Eŭropa Muzika Premio de MTV.
Kiel en aliaj knabaj popmuzikgrupoj, la membroj ĉiuj kantas kaj, ofte per samaj movoj, dancas sur la scenejo - muzikiloj kutime ne videblas dum scenejaj prezentiĝoj (kvankam pluraj grupanoj profesie regas muzikinstrumentojn) kaj la ne-voĉa muzika akompano estas antaŭe profesiece registrita en muzikstudio. Intertempe, kompreneble, la membroj jam ne plu estas en "knaba" aĝo: aktuale la grupo prezentiĝas en konsisto de Nick Carter, nun -jara, Howie Dorough, nun -jara, Brian Littrell, nun -jara, A. J. McLean (la mallongigoj signifas "Alexander James"), nun -jara, kaj Kevin Richardson, nun -jara. Kvar el la grupanoj kontinue apartenis al la grupo, nur Kevin Richardson malmembris inter la jaroj 2006 kaj 2012.
Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn
Sergej Miĥailoviĉ EJZENŜTEJN (Сергей Михайлович Эйзенштейн, ankaŭ literumita Eisenstein) estis revolucia sovetunia reĝisoro kaj kin-teoriisto, pionira en la teorio kaj praktiko de filmo-muntado, elstara ĉefe pro siaj mutaj filmoj nome Стачка (La Striko), Броненосец «Потёмкин» (Kirasŝipo Potjomkin), Октябрь (Десять дней, которые потрясли мир) (Oktobro: dek tagoj kiuj skuis la mondon), kaj ankaŭ la historiaj epopeaj filmoj Александр Невский (Aleksandr Nevskij), Иван Грозный (Ivan la Terura).
Komencaj jaroj
Eisenstein naskiĝis en mezklasa familio en Rigo, Latvio (tiam parto de la Rusia Imperio en la Gubernio Livonio), sed lia familio translokiĝis ofte en siaj komencaj jaroj, kaj Eisenstein plufaris tion laŭlonge de sia vivo. Lia patro, Miĥail Osipoviĉ Ejzenŝtejn naskiĝis en Sankt-Peterburgo je 1867 de la germana juda patro, Osip Eisenstein kaj patrino de sveda praularo. Lia patrino, Julija Ivanovna Koneckaja, estis el rusa ortodoksa familio. Laŭ aliaj fontoj, ambaŭ patroflankaj geavoj estis el balt-germana praularo. Lia patro estis arkitekto kaj lia patrino estis la filino de prospera komercisto. Julia lasis Rigon la saman jaron de la Rusa Revolucio de 1905, kunportante Sergej al Sankt-Peterburgo. Ŝia filo fojfoje revenos por vidi sian patron, kiu aliĝis al ili ĉirkaŭ 1910. Divorco sekvis kaj Julia lasis la familion por loĝi en Francion. Eisenstein estis edukita kiel ortodoksa kristano, sed poste iĝis ateisto.
Ĉe la Instituto de Civila Inĝenierado de Petrogrado, Sergej studis arkitekturon kaj inĝenieradon, nome la profesiojn de sia patro. En 1918 Sergej lasis la lernejon kaj aliĝis al la Ruĝa Armeo por militservi por la Bolŝevika Revolucio, kvankam lia patro Miĥail subtenis la malan flankon. Pro tio lia patro fuĝis al Germanio post la venko super la registaro carisma, kaj Sergej al Petrogrado, Vologda, kaj Dvinsk. En 1920, Sergej estis transsendita al komanda posteno en Minsko, post sukcese organizi propagandon por la Oktobra Revolucio. Tiame, li estis enkondukita al la teatro Kabuki kaj studis la japanan lingvon, lernante ĉirkaŭ 300 karaktrojn kanji, kion li konsideros kiel influon sur sia bilda disvolviĝo. Tiuj studoj kondukis lin veturi al Japanio.
El teatro al kinarto
En 1920 Eisenstein translokiĝis al Moskvo, kaj komencis sian karieron en teatro laborante por Proletkult. Liaj teatraĵoj estis titolitaj Gasmaskoj, Aŭskultu Moskvo, kaj Saĝulo. Eisenstein poste laboris kiel desegnisto por Vsevolod Mejerhold. En 1923 Eisenstein komencis sian karieron kiel teoriisto, verkante La muntado de allogaĵoj por LEF. La unua filmo de Eisenstein, nome Taglibro de Glumov (por la teatraĵo Saĝulo), estis farita ankaŭ en la sama jaro, kun Dziga Vertov dungita dekomence kiel "instruisto."
Striko (1925) estis la unua tutlonga filmo de Eisenstein. La kirasŝipo Potjomkin (1925) estis laŭdita de la kritikaro tutmonde. Ĝi estis ĉefe lia internacia kritika renomo kiu permesis al Eisenstein reĝisori Oktobro (alinome Dek tagoj kiuj skuis la mondon) kiel parton de granda dekjariĝa celebrado de la Oktobra Revolucio de 1917, kaj poste de La ĝenerala linio (alinome Malnova kaj nova). La kritikistoj de la ekstera mondo laŭdis ĝin, sed hejme, la emfazo fare de Eisenstein en tiuj filmoj pri strukturaj temoj kiaj kameranguloj, homamasaj movadoj, kaj muntado portis lin kaj aliajn similulojn, kiaj Vsevolod Pudovkin kaj Oleksandr Dovĵenko, sub la atakoj el la soveta kinkomunumo, kio igis lin publikigi artikolojn kun mem-kritiko kaj sindevigoj reformi siajn kinartajn vidpunktojn por ke ili kongru kun la pliiĝantaj specifaj doktrinoj de la socialisma realismo.
Veturoj al Eŭropo
Aŭtune de 1928, kun Oktobro ankoraŭ prezentata en multaj sovetaj setlejoj, Eisenstein eliris el la Sovetunio por turneo tra Eŭropo, akompanata de sia ĉiama kinkunlaboranto Grigori Aleksandrov kaj kinisto Eduard Tisse. Oficiale, la veturo estis supozeble intencita por ebligi al Ejsenstein kaj akompanantaro lerni pri sonkino kaj por persone prezenti la famajn sovetajn artistojn al la kapitalisma Okcidento. Por Ejsenstein, tamen, tio estis ankaŭ oportuno por vidi pejzaĝojn kaj kulturojn ekster tiuj trovitaj ene de Sovetunio. Li pasigis la sekvajn du jarojn turnee kaj prelege en Berlino, Zuriĥo, Londono, kaj Parizo. En 1929, en Svisio, Ejsenstein ĝenerale gvidis edukan dokumentan filmon pri aborto reĝisorita de Tissé titole Frauennot - Frauenglück.
Usonaj projektoj
Fine de Aprilo 1930, Jesse L. Lasky, nome de Paramount Pictures, proponis al Eisenstein la oportunon fari filmon en Usono. Li akceptis mallongdaŭran kontrakton por 100,000 dolaroj kaj alvenis en Holivudon en majo 1930.
Eisenstein proponis biografion de municia armilkomercisto Basil Zaharoff kaj filman version de Armoj kaj viro de George Bernard Shaw, kaj pli disvolvigitaj planoj por filmo de Oro de Sutter de Jack London, sed laŭ sia rakonto malsukcesis impresi la studiajn produktorojn. Paramount tiam proponis filman version de la verko de Theodore Dreiser Usona Tragedio. Tio ekscitis Eisenstein, kiu legis la verkon kaj ŝatis ĝin, kaj eĉ iam renkontis Dreiser en Moskvo. Eisenstein kompletigis scenaron je la komenco de oktobro 1930, sed ĝi tute malplaĉis al Paramount kaj, aldone, ilin timigis Frank Pease, prezidanto de la Hollywood Technical Director's Institute. Pease, klara kontraŭkomunisto, ekis publikan kampanjon kontraŭ Eisenstein. La 1930, per "reciproka interkonsento," Paramount kaj Eisenstein deklaris la kontrakton nuligita kaj malplena, kaj oni havigis al la grupo de Eisenstein revenajn biletojn al Moskvo je la kosto de Paramount.
Eisenstein tiele devis reveni hejmen kvazaŭ malsukcese. La soveta kinindustrio estis solvanta la aferon de la son-kino sen li kaj liaj filmoj, teknikoj, kaj teorioj estis ĉiam pli kaj pli atakitaj kiel 'ideologiaj malsukcesoj' kaj pra-ekzemploj de formalisma kinarto. Multaj el liaj teoriaj artikoloj el tiu periodo, ekzemple tiuj kolektitaj de Jay Leyda kiel Eisenstein on Disney (studoj pri Walt Disney), iĝis post jardekoj gravaj fakulaj tekstoj uzataj kiel studobjektoj en kinlernejoj tra la tuta mondo.
Eisenstein kaj liaj apuduloj pasigis multe da tempo kun Charlie Chaplin, kiu rekomendis ke Eisenstein renkontiĝu kun simpatia bonfaranto en la persono de usona socialisto, verkisto Upton Sinclair. La verkoj de Sinclair estis akceptitaj kaj estis amplekse legataj en Sovetunio, kaj estis konataj de Eisenstein. Ambaŭ sentis reciprokan admiron kaj inter la fino de oktobro 1930 kaj la tiujara Dankotago, Sinclair sukcesis aranĝi plilongigon de la foresto de Eisenstein en Sovetunio, kaj permeson veturi al Meksiko. Tiu vojaĝo al Meksiko celis ke Eisenstein faru filmon produktorita de Sinclair kaj lia edzino Mary Craig Kimbrough Sinclair, kaj tri aliaj investantoj organizitaj kiel la "Mexican Film Trust".
Meksika epizodo
La Eisenstein subskribis kontrakton kun la Trusto "upon the basis of his desire to be free to direct the making of a picture according to his own ideas of what a Mexican picture should be, and in full faith in Eisenstein's artistic integrity" (surbaze de sia deziro esti libera reĝisori la faradon de filmo laŭ siaj propraj ideoj pri kio meksika fimo estu, kaj je plena fido en la arta integreco de Eisenstein). La kontrakto ankaŭ difinis ke la filmo estu "ne-politika," ke tuje disponebla financado venu el Mary Sinclair en kvanto de "ne malpli ol 25 000 dolaroj," ke la planita filmado daŭru "periodon el tri al kvar monatoj," kaj ĉefe ke "Eisenstein krome interkonsentas ke ĉiuj filmaĵoj faritaj aŭ reĝisoritaj de li mem en Meksiko, ĉiuj negativaj filmaĵoj kaj pozitivaj printaĵoj, kaj la tuta historio kaj ĉiuj ideoj emmetitaj en tia meksika filmo, estu propraĵo de Sino. Sinclair..." Kodicilo al la kontrakto indikis ke la "Soveta Registaro povas havi la [finitan] filmon libere por prezenti ĝin ene de Sovetunio." Laŭdire, parole oni klarigis ke oni atendas ke fine aperos la unuhora filmo.
Ĉirkaŭ la 4a de decembro, Eisenstein estis survoje al Meksiko pertrajne, akompanata de Aleksandrov kaj Tisse. Poste li produktoris mallongan resumon de la ses-parta filmo kiu iĝus, en unu maniero aŭ alia, la fina plano de Eisenstein por sia projekto. La titolo por la projekto, ¡Que viva México!, estis decidita iom poste. Dume en Meksiko Eisenstein miksiĝis socie kun Frida Kahlo kaj Diego Rivera. Eisenstein admiris tiujn artistojn kaj la meksikan kulturon ĝenerale, kaj ili inspiris lin nomi siajn filmojn "movantaj freskoj". La maldekstra usona kinkomunumo entuziasme sekvis la progresojn de Eisenstein en Meksiko, pri kio skribis Chris Robe en sia libro Left of Hollywood: Cinema, Modernism, and the Emergence of U.S. Radical Film Culture.
Post plilongigita foresto, Stalin sendis telegramon en kiu diris ke Eisenstein iĝas dizertinto. Sub tiu premo, Eisenstein kulpigis la pli junan fraton de Mary Sinclair, nome Hunter Kimbrough, kiu estis sendita por agadi kiel filma produktoro, pri la filmadaj problemoj. Eisenstein esperis premi la ge-Sinclair por ke ili intervenu inter li kaj Stalin, por ke la reĝisoro povu fini la filmon en sia propra maniero. La furiozaj ge-Sinclair finis la produktoradon kaj ordonis al Kimbrough reveni al Usono portante la reston de la filmaĵo kaj la tri sovetanojn por vidi kion ili povas fari kun la filmaĵo jam farita, ĉirkaŭkalkulita je gamo el 170,000 liniaj futoj kun la parto Soldadera nefilmita, ĝis kromaĵo de 250,000 liniaj futoj.
Por la nefinita filmado de la "novelo" de Soldadera, sen bezoni koston, Eisenstein akiris 500 soldatojn, 10,000 pafilojn, kaj 50 kanonojn de la Meksika Armeo, sed tio perdiĝis pro la ĉeso de produktorado fare de la ge-Sinclair. Kiam Eisenstein venis al la usona landlimo, doganisto konsideris skizojn kaj desegnojn de karikaturoj pri Jesuo pornografia materialo. Lia reenira vizo estis nuligita, kaj la kontaktoj de Sinclair en Vaŝingtono estis nekapablaj sekurigi por li aldonan plilongigon de lia foresto en Sovetunio. Eisenstein, Aleksandrov, kaj Tisse ricevis permeson, post unu monato de restado ĉe la landlimo inter Usono kaj Meksiko ĉe Laredo (Teksaso), por 30-taga "trapaso" por iri de Teksaso al Novjorko, kaj de tie sekvi al Moskvo, dum Kimbrough revenis al Los-Anĝeleso portante la restantan filmon.
Eisenstein turneis la usonan sudon, survoje al Novjorko. En la mezo de 1932, la ge-Sinclair povis akiri la servojn de Sol Lesser, kiu ĵus malfermis Principal Distributing Corporation, distribuan oficejon en Novjorko. Lesser interkonsentis superrigardi la post-produktoran verkon de la negativaĵoj — je la kosto de la ge-Sinclair — kaj distribui ajnan rezultan produkton. Oni kompletigis du maletendajn longajn filmojn kaj unu kurtan filmon — nome Thunder Over Mexico (Ŝtormo super Meksiko) bazita sur la filmaĵo "Maguey", Eisenstein in Mexico, kaj Death Day (Tago de mortoj) respektive — kaj ili estis publikigitaj en Usono inter aŭtuno de 1933 kaj komenco de 1934. Eisenstein neniam vidis iun ajn el la filmoj Sinclair-Lesser, nek postan klopodon fare de sia unua biografiisto, nome Marie Seton, nome Time in the Sun (Tempo en la suno) publikigita en 1940. Li publike asertis ke li perdis ĉian intereson en la projekto. En 1978, Grigori Aleksandrov publikigis — kun la sama nomo malgraŭ la kopirajto — sian propran version, kiu ricevis la Honoran Orpremion ĉe la 11a Moskva Internacia Kinofestivalo en 1979. Poste, en 1998, Oleg Kovalov eldonis en libera versio la filmon kiun li nomis "Mexican Fantasy" (Meksika fantazio).
Reveno al Sovetunio
Pro la foresto de Eisenstein en Okcidento la senkondiĉe stalinisma kinindustrio kreis pri li suspektojn, kiuj neniam komplete malaperos. Li ŝajne pasigis kelkan tempon en mensa hospitalo en Kislovodsk en julio 1933, eventuale kiel rezulto de deprimo. Eble ĝi kaŭzis penso, ke li ne devus permesi la eldonon de sia meksika filmaĵaro, uzita de la eldonistoj de la ge-Sinclair kaj Holivudo, kiuj absolute modifis la negativaĵojn.
Poste li ricevis instruistan postenon ĉe la kinlernejo GIK (nune Gerasimova Kininstituto) kie li mem estis lerninta pli frue kaj en 1933-1934 prizorgis verkadon de kandidatiloj. Eisenstein edziĝis al la filmistino kaj verkistino Vera Ataŝeva (1900–1965) en 1934 kaj tiu rilato daŭris ĝis lia morto en 1948, kvankam estis iomaj onidiroj pri lia sekseco.
En 1935, li komencis alian projekton, nome Beĵina herbejo, sed ŝajne la filmo alfrontis multajn el la samaj problemoj kiel Que Viva Mexico. Eisenstein unuflanke decidis filmi du versiojn de la scenaro, unu por plenkreska publiko kaj alian por infanoj; li malsukcesis difini klaran filmokalendaron; kaj li filmis malavare, kio rezultis en kostaj superkromaĵoj kaj malsukceso sekvi limdatojn. Kvankam la soveta kingravulo Boris Ŝumjackij kuraĝigis Sinclair por subfosi la stabilecon de Eisenstein li estis atakita ne tiom ĉe Beĵina herbejo fare de la soveta kinindustrio, sed ĉefe de la usonaj partneroj.
Kio ŝajne savis la karieron de Eisenstein tiam estis ke Stalin finfine adoptis sintenon ĉe la katastrofo de Beĵina herbejo, kun aliaj kelkaj problemoj pri la kinindustrio tiama, nome ke tion kaŭzis ĉefe funkciuloj kies devo estis prizorgi ĉion. Finfine ĉio rezultis kontraŭ Boris Ŝumjackij, "ekzekuta produktoro" de la soveta kinarto ekde 1932, kiu komence de 1938 estis denuncita, arestita, juĝita kaj kondamnita kiel perfidulo, kaj mortpafita. Ankaŭ la produktoraj funkciuloj ĉe la kinstudio de Mosfilm, kie Beĵina herbejo estis farita, estis anstataŭita, sed sen pliaj ekzekutoj.
Reapero
Eisenstein povis tiele reveni al la favoro de Stalin por 'unu plia oportuno', kaj li elektis el du proponoj, la mendon de biografia filmo Aleksandr Nevskij, kun muziko komponita de Sergej Prokofjev. Tiam, al li estis donita kun-scenaristo, Pjotr Pavlenko, por kompletigi la scenaron; profesiaj aktoroj por ludi la rolulojn; kaj asista reĝisoro, Dmitrij Vasiljev, por plenumi la filmadon.
La filmo estis bone akceptita de la kritikistoj de Sovetunio kaj de Okcidento, pro kio oni atribuis al li la Ordenon de Lenin kaj de la Stalin-Premion. Ĝi estis evidenta alegorio kaj akra averto kontraŭ la amasaj fortoj de Nazia Germanio, bone ludita kaj bone farita. Laŭ la scenaro Nevskij diris plurajn rusajn proverbojn, tiel radikigante sian lukton kontraŭ germanaj invadantoj en rusaj tradicioj. La filmo estis prezentita en 1938, kaj iĝis ne nur la unua filmo de Eisenstein dum preskaŭ jardeko, sed ankaŭ lia unua sonfilmo.
Monatojn post ties publikigo, Stalin subskribis pakton kun Hitler, kaj Nevskij estis tuje eligita el distribuado. Eisenstein revenis al instruado kaj ricevis mendon reĝisori la verkon de Richard Wagner nome Die Walküre ĉe la Bolŝoj-Teatro. Post la eksplodo de la milito kontraŭ Germanio en 1941, Nevskij estis re-prezentita per ampleksa distribuado kaj akiris internacian sukceson. Kiam la milito alproksimiĝis al Moskvo, Eisenstein estis unu el multaj kinistoj translokitaj al Almato, kie li unue konsideris la ideon fari filmon pri la caro Ivano la 4-a. Eisenstein korespondis kun Prokofjev el Almato, kaj kuniĝis kun li tie en 1942. Prokofjev komponis la muzikon por la filmo de Eisenstein kaj Eisenstein reciprokis la desegnojn por opera versio de Milito kaj paco kiun Prokofjev estis disvolviginta.
Ivana trilogio
La filmo de Eisenstein, nome Ivano la Terura, Parto 1a, prezentanta la figuron de Ivano la Terura kiel nacia heroo, ricevis la aprobon de Jozefo Stalino (kaj la Stalin-Premion), sed la sekvo, Ivano la Terura, Parto 2a estis kritikita de variaj aŭtoritatoj kaj restis nepublikigita ĝis 1958. La tuta filmaĵaro el la ankoraŭ nekompleta Ivano la Terura, Parto 3a estis konfiskita, kaj plejparte detruita (kvankam kelkaj filmitaj scenoj konserviĝis).
Ankaŭ la sano de Eisenstein malboniĝis, do li estis frapita de koratako dum la farado de tiu ĉi filmo, kaj mortis pro la dua koratako je aĝo de 50. Li estis trovita surplanke de sia moskva loĝejo matene la 11an de februaro 1948. La korpo poste kuŝis en la Salono de la Kinlaboristoj, sub or-bordita velura mortotuko, ĉirkaŭata de abundo de floroj, antaŭ esti kremaciita la 13an de februaro. La cindroj estis entombigitaj en la neĝo-kovrita grundo de la Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
Kinteoriisto
Eisenstein estis pioniro en la uzado de muntado, nome specifa uzado de kinfarado. Li kaj lia samtempulo, Lev Kuleŝov, du el la plej influaj kinteoriistoj, asertis ke muntado estis la esenco de la kinarto. Liaj artikoloj kaj libroj — partikulare Filma Formo kaj La Filma Senco — detale klarigas la signifon de muntado.
Liaj verkoj kaj filmoj grave influis postajn kinfaristojn. Eisenstein kredis ke muntado povas esti uzata ne nur eksponi scenon aŭ momenton, pere de "ligado" de rilataj (foje kontraste) bildoj. Eisenstein sentis ke la "kolizio" de filmaĵoj povas esti uzata por manipuli la emociojn de la publiko kaj krei kinajn metaforojn. Li kredis ke ideo povas esti derivata el la apudigo de du sendependaj filmaĵoj, alportante elementojn de algluado en filmon. Li disvolvigis tion, kion li nomigis "metodoj de muntado":
Eisenstein instruis kinfaradon dum sia kariero ĉe GIK kie li verkis la studobjektojn por la kurso por reĝisoroj; la bildoj de lia klasĉambro estas reproduktitaj en la verko de Vladimir Niĵnij Lecionoj kun Eisenstein. Ekzercoj kaj ekzemploj por studentoj estis bazitaj sur tradukita literaturo kiel la romano de Honoré de Balzac nome Le Père Goriot. Alia teza laboro estis la scenaro de la lukto en Haitio por la sendependeco priskribita en la verko de Anatolij Vinogradov nome La nigra konsulo, influita ankaŭ de la verko de John Vandercook nome Nigra Majesto.
Lecionoj el tiu scenaro estis elfositaj en la rolulo de Jean-Jacques Dessalines, bildigante liajn movojn, agojn, kaj la tragedion ĉirkaŭ li. Krom la pedagogio de literatura kaj teatra enhavo, Eisenstein instruis pri la teknikoj de reĝisorado, fotarto, kaj filmomuntado, dum kuraĝigis la disvolvigon de individueco, esprimiveco, kaj kreiveco de siaj studentoj. La pedagogio de Eisenstein, same kiel liaj filmoj, estis politike influitaj kaj enhavis citaĵojn el Vladimir Lenin interplektitaj kun lia instruado.
Segmenta socio
Segmenta socio laŭ la lingvaĵo de politika etnologio kaj etna sociologio estas etna aŭ indiĝena socio, kiu ne karakteriziĝas per centraj politikaj institucioj, sed per inter si samspecaj kaj samrangaj familiaj grupiĝoj aŭ klanoj. Segmenta socio do esence diferencas de socio kun sociaj klasoj, kastoj aŭ sociaj tavoloj.
Sergej Miĥajloviĉ Ejzenŝtejn
Kinteoriisto
En siaj unuaj filmoj, Eisenstein ne uzis profesiajn aktorojn. Liaj rakontoj apartiĝis de individuaj roluloj kaj interesiĝis pri ampleksaj sociaj aferoj, ĉefe pri klasbatalo. Li uzis teatrogrupajn aktorojn, kaj la roloj estis luditaj de netrejnitaj personoj el la rilataj klasoj; li evitis regulelektitajn geaktorojn. La opinio de Eisenstein pri komunismo venigis lin en konflikton kun funkciuloj de la reganta reĝimo de Jozefo Stalino. Kiel multaj aliaj bolŝevikaj artistoj, Eisenstein imagis novan socion kiu anstataŭu artistojn tute, liberigante ilin de la limoj de estroj kaj buĝetoj, lasante ilin absolute liberaj por krei. Sed buĝetoj kaj produktoroj restis por la soveta kinindustrio same gravaj kiel por la resto de la mondo. Pro la ĵusa milito, la revoluci-detruita kaj izolata nova lando ne havis la rimedojn por ŝtatigi sijn kinindustrion dekomence. Kiam ĝi faris tion, limigitaj rimedoj — kaj monaj kaj ekipaj — postulis produktorajn kontrolojn same etendaj kiom ĉe la kapitalisma mondo.
Segmenta socio
La terminon en la franca versio société segmentaire en 1893 difinis la franca etnologo Émile Durkheim en sia verkaĵo De la division du travail social ("pri la divido de socia laboro"). En 1940 en angla versio Segmentary lineage ĝin transprenis la britaj sociaj antropologoj Edward Evans-Pritchard kaj Meyer Fortes, precipe por priskribo de afrikaj etnaj socioj.
Hodal
Hodal aŭ Hodalo estas urbo kaj municiparo de la Distrikto Palŭalo en la barata ŝtato de Harjano, ĉe la limo kun Utar-Pradeŝo en Barato.
Geografio
Hodal situas je 27.9 N kaj 77.37 Oriente. Ĝi hasvas averaĝan alton de 190 m. Ĝi estas situa je distanco de 88 km el Delhio kaj 105 km el Agra laŭ NH-2. La urbo ne estas malproskima de Mathura kaj Bharatpuro, kun kiuj ĝi tradicie asociiĝas.
Erika Vida
Erika VIDA rumania hungara redaktorino, etnografino. Li naskiĝis en Satmaro la 17-an de februaro 1970. Ŝi estas la edzino de verkisto Gábor Vida.
Kariero
Erika Vida diplomitiĝis pri hungara-angla lingvoj en UBB de Kluĵo (1996). Ŝi estis de 1998 legantredaktorino de Eldonejo Mentor, de Târgu Mureș, de 2003 redaktorino, de 2008 respondecredaktorino.
Bis-Glaĉero
Bis-Glaĉero (germane Bisgletscher) estas valglaĉero en la Valezaj Alpoj en Svislando. La glaĉero havas longecon de 3,5 km, averaĝan larĝecon de 0.8 km kaj kovras areon de proksimume 3,5 km².
Danĝeroj de Bis-Glaĉero
Pro la kruta deklivo de la suba glaĉerparto regule deidiĝas grandaj glaĉermasoj kaj falegas al la valo. La plej terura glacilavango okazis la 13-an de januaro 1636. En la vilaĝo Randa dum tiu katastrofo mortis 37 homoj. Multaj glacifaladoj kaj glaĉerlavangoj ankaŭ okazis en la 19-a kaj 20-a jarcentoj okazis, tamen tiuj nur malofte kaŭzis mortojn. Ofte la glacimasoj blokis la elfulon de Vispa, kiu baraĵis lagon, kiu kelkfoje inundis la suba vilaĝparton de Randa. Dum la lasta granda glacilavango la 5-an de februaro 1980 la trajnlinio kaj la stato al la Mater-Valo estis kovritaj kaj baraĵita lago kun kun volumeno de 500000 m³. Feliĉe tiu ĉi lago malpleniĝis iom post iom, tiel ke ne estiĝis ondego, kiu inundis la valon.
Preĝejo Sankta Petro (Caen)
La Preĝejo Sankta Petro (Église Saint-Pierre) estas unu el la ĉefaj preĝejoj de la malnova urbocentro de Caen. La preĝejo estis klasita de la Historiaj monumentoj en 1840.
Historio
Sinsekve konata kiel Saint-Pierre de Darnetal, Saint-Pierre-sous-Caen, Saint-Pierre-du-Châtel, Saint-Pierre-en-Rive, ĉi tiu preĝejo, ofte erare nomata «katedralo» fare de turistoj, estis la plej granda religia konstruaĵo de la malnova urbocentro Bourg-le-Roi; speciala zorgo estis donita al ĝia disvolviĝo. En ĉi tiu preĝejo okazis ĉefaj publikaj ceremonioj. Ekzemple, kiam malkonfesis la protestantan religion, tiel finante la religiajn militojn, Te Deum estis kantata en preĝejo Sankta Petro en ĉeesto de la civilaj kaj religiaj reprezentantoj de la tuta urbo.
Ĝi estis fermita per dekreto de la reprezentanto de la popolo Laplanche la sed tamen servis kiel Templo de la Racio  kaj poste de la Supera Estaĵo de 1793 ĝis 1795. Ĝi estis redonita al la katolika kulto la.
Deveno
La deveno de la preĝejo ankoraŭ ne estas konata, sed estas menciata, post 1083, en la aktaro de la Triunuo, "atrium Sancti Petri", Atrio Sankta Petro. Ĝi estis rekonstruita la unuan fojon meze de la 12-a jarcento. .
Etapoj de la konstruo
La konstruado daŭris plurajn jarcentojn sed respektis la ĝeneralan unuecon, kiu ankoraŭ hodiaŭ ofertas konsiderindajn partojn. La turo estis starigita en 1308, la dekstra alo en 1410, la maldekstra alo baldaŭ poste, la granda portalo aŭ Portalo Nova en 1384. La norda fasado estis ornamita en la 14-a jarcento per grandega rozvitralo de ekstrema malpezeco. En la 14-a jarcento, oni ankaŭ konstruis ĝian faman gotikan sonorilturon, konsideratan kiel «la reĝo de la sonorilturoj de Normandio» kaj kiu influis multajn aliajn monumentojn. Ekzemple, la spajro de la kapelo Notre-Dame du Kreisker en Saint-Pol-de-Léon estas forte inspirita de ĝi. La flankaj navoj kaj la altaj partoj de la Navo estis konstruitaj en la 15-a jarcento laŭ flamgotika stilo. Gviditaj de Hector Sohier, la konstruoj de la absido, konstruita sur fostoj sur rivero Odon, la volboj de la ĥorejo kaj la aloj estis komencitaj en 1521 kaj probable finitaj duonjarcenton poste. Harmonie kontrastante kun la resto de la konstruaĵo, ĝi estas unu el la plej perfektaj ekzemploj de la unua Renesanco de Caen. La portalo sub la turo estis restaŭrita en 1608 kun ornamaĵoj el statuoj.
En la malfruaj 1850-aj jaroj, la nord-okcidenta piliero de la sonorilturo estis minacata de terglitoj. Arĥitekto Guy respondecis pri plifortigaj konstrulaboroj.
En la nokto de la 8-a ĝis 9-a de junio 1944, la spajro de la preĝejo, tranĉita de obuso de verŝajne pafita el kirasŝipo "HMS Rodney", kolapsis el sepdek du metroj en la navon. Komenco de fajro ankaŭ detruis la tegmenton. Rekonstruita en 1957, la sonorilturo hodiaŭ estas sepdek kvin metrojn alta, ses metrojn pli ol la turoj de Notre-Dame, kies malgranda spajro altis naŭdek ses metrojn.
Norda fasado
Arĥitekturo
Gotika kaj renesanca arĥitekturo devenanta de la 16-a jarcento, kun apogarkoj kaj romp-arkoj, poste duonciklaj arkoj. Antaŭeniĝo en la fundo de la preĝejo malantaŭ la navo estas distribuita sur kolonoj, malprofunda kapelo, kiu similas iom malaltan navon kun simplaj volboj.
Erika Csákiné Michéli
Erika Csákiné Michéli [ĉAkinE miĥEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csákiné Michéli Erika estas hungara agronomo, grundisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019). Ŝia geedziĝa antaŭnomo estas Csákiné.
Erika Michéli naskiĝis la en Szekszárd.
Davy Jones (muzikisto)
David Thomas "Davy" JONES (n. la 30-an de decembro, 1945  m. la 29-an de februaro, 2012) estis angla rokmuzikisto, kantverkisto kaj aktoro, plej konata kiel membro de The Monkees. Li naskiĝis en Manĉestro, Britio, kaj mortis en Florido, Usono.
Tommy Vig
Tommy Vig, laŭ hungarlingve kutima nomordo Víg Tamás estis hungara-usona ĵazmuzikisto (drumisto, vibrafonisto, komponisto, dirigento, orkestrestro, instrumentadisto). Tamás Vig naskiĝis la en Budapeŝto.
Nová Bašta
Bazaj informoj
Nová Bašta, hungare Egyházasbást estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. La historia slovaka nomo estis Kostolná Bašta, la hungaroj uzis ankaŭ la formon Újbást.
Henstedt-Ulzburg
Henstedt-Ulzburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Nová Bašta
Situo
Nová Bašta situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Fiľakovo troviĝas 20, Rimavská Sobota 38 km-ojn.
Historio
En la proksimo oni loĝis dum la bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1267 en formo "Basthi". En 1910 loĝis en Egyházasbást 610 da homoj, (escepte unusolan slovakon ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Egyházasbást apartenis al Hungara Reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Egyházasbást rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nová Bašta 546 da homoj, (493 hungaroj, 28 slovakoj, 22 ciganoj, 2 ĉeĥoj).
Tommy Vig
Biografio
Tamás Vig estis mirinfano antaŭ la aĝo de 6 jaroj. Li muzikadis kun sia patro, kiu estis klarnetisto. La infana Tamás faris koncertojn en Hungara Radio, Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, Nacia Cirko kaj Teatro Városi. En 1946 li venkis en konkurso de Metro-Goldwyn-Mayer en Budapeŝto, en la sekva jaro li registris muzikdiskon en Vieno. Li kompletigis siajn studojn en 2 signifaj muziklernejoj en 1955, respektive en 1956. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Usono ricevinta stipendion en Lernejo Juilliard. Li vivis en Novjorko, Las Vegas (1961) kaj Los Anĝeleso (ekde 1970). Li muzikadis kune kun kremo de ĵazistoj, en 1984 li aranĝis olimpian ĵazfestivalon en Los Anĝeleso. Li ankaŭ organizis kaj kondukis la ĉiujare festivalojn en Las Vegas. En 2006 li revenis al Hungario. Li ricevis premiojn inter 1984-2011. Li havas edzinon, kiu naskis filon. Google montras pli ol 800,000 trafojn pri Tommy Vig.
József Ligeti
LIGETI József estis hungara baletisto, reĝisoro naskita en Budapest la 10-an de decembro 1897 kaj mortinta en Budapest la 28-an de januaro 1985.
Kariero
Ligeti József debutis kiel dancisto, poste li akiris diplomon de baletmajstro en Parizo (1921), li estis baletmajstro de Rumana Operejo de Kluĵo (1921-28). Li estis teatra reĝisro en Berlino (1929-31), poste en Bukareŝto (1932-33), en Budapeŝto (1935-36). En Parizo li estis aŭtoro, reĝisoro, dancisto (1937-39), fondinto de teatro Comédiens du Peuple (1945). Pli poste li laboris en Budapeŝto, Kluĵo, Bukareŝto, Iași, de 1952 li estis ĉefreĝisoro de la Ŝtata Hungara Teatro de Sfântu Gheorghe, de 1958 li estis la arta gvidinto de la Kulturdomo Petőfi Sándor de Bukareŝto ĝis sia pensiiĝo (1960). Li translokiĝis Hungarion en 1963.
El Alto
El Alto (en hispana: La Altaĵo) estas urbo en Bolivio kaj situas okcidente de La Paz, al kiu ĝi apartenis ĝis 1985 kiel urboparto. El Alto havas 1.123.280 loĝantojn (kalkulo en 2013) kaj tiel ĝi estas la dua plej granda urbo de Bolivio, post Santa Cruz (1.545.161) kaj antaŭ La Paz (877.363) kaj Cochabamba (896.082). Ĝi formas kun La Paz la plej dense loĝatan areon de Bolivio. En El Alto troveblas multaj industriaj uzinoj kaj la plej alte situanta flughaveno de la mondo (Flughaveno La Paz).
Ĉar El Alto estas juna urbo, ĝi ne havas historian urbocentron, la stratoj estas rektaj, longaj, rektangulaj. Dum en El Alto dominas la indiĝenoj (80%), en La Paz la eŭropdevenaj loĝantoj.
Geografio
El Alto situas en alto de 3.850 kaj 4150 m sur seka altebenaĵo de Altiplano. La tuta areo de la urbo estas ĉirkaŭ 1.042 km². La klimato de la urbo estas pli malagrabla (fortaj ventoj, pli malvarma) ol en La Paz, kiu situas ĉirkaŭ 400 m pli profunde kaj en protektita valo de Río Chokeyapu. La jara precipitaĵo estas ĉirkaŭ 601,5 mm, averaĝa temperaturo estas 9,3 Celsiusgradoj.
Huayna Potosí aŭ Huajna Potosí estas monto situa ĉe El Alto kaj ĉirkaŭ 25 km norde de La Paz en la Reĝa Kordilero, en Andoj.
Historio
La loko de la urbo estis longtempe neloĝata pro la malagrablaj cirkonstancoj, sed en 1903 malfermiĝis tie fervoja linio kun finstacio al Titicaca-lago kaj Arica. Tie estiĝis la unuaj uzinoj kaj setlejoj por fervojistoj. La fervoja linio ekfunkciis en 1905 de El Alto al La Paz.
En 1925 estigis tie flughaveno kaj militista bazo por la novkreita aerarmeo. Tiuj alportis pligrandiĝon de la setlejoj kaj oni en 1939 malfermis bazlernejon, komence nur kun 12 lernantoj. Oni transportis la akvon tiam ankoraŭ en cisternoj el La Paz, la akvoprizorgo estis konektita nur en la 1950-aj jaroj al La Paz, samtempe la valo de La Paz iĝis malvasta kaj la urbo El Alto ekspansiis al direkto de El Alto. El Alto plurfoje volis sendependiĝi de La Paz, sed tio okazis nur en 1985. Ĝi iĝis deklarita urbo en 1988.
19007 Nirajnathan
19007 Nirajnathan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Niraj Rama Nathan , kiu gajnis la kvaran rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la  Lecanto High School de Lecanto (Florido, Usono).
Jan Kozłowski
Jan Andrzej KOZŁOWSKI (naskiĝis la en Wałcz) estas pola politikisto kaj municipano, la Prezidanto de la Pola Asocio de Rugbeo kaj la Vicprezidanto de la Eŭropa Federacio de Rugbeo, la Eksurbestro de Sopot, ĝis la jaro 2010 estis la Prezidanto de Pomeria Parlamento en Gdansko t.n. Pomeria Sejmeto. La Membro de Eŭropa Parlamento ekde la 4-a de marto 2010. Membras en la frakcio de la Eŭropa Popola Partio, kiu estas la plej granda en la Eŭropa Parlamento, li estas ano de pola partio Civitana Platformo kaj estas tre favora por Esperanto. Li loĝas en Sopot.
Biografio
Li finis la Fakultaton de Maŝin-Konstruado en la Teknika Universitato de Gdansko. Dum la jaroj 1969 – 1972 li estis la scienc-didaktika instruisto en la Teknika Universitato. Ĝis la jaro 1981 laboris kiel estro de la Centro de Ŝip-Tekniko en Gdansko. En la jaro 1980 estas la kunorganizanto en sia laborloko de la sindikato "Solidareco". Dum la militleĝo (t.n. "milita stato") en Pollando en la 13-a de decembro 1981 li estis forigita de la laborloko. De la jaro 1982 dum 10 jaroj li estis la direktoro en la produktad-komerca firmao. Dum la jaroj 1992 – 1998 estis la Urbestro de Sopot. De la jaro 1992 ĝis la jaro 2001 estis ano de la Urba Konsilantaro de Sopot. Dum la jaroj 1998 – 2001 estis Vicprezidanto de la Ofico de la Fizik-Kulturo kaj Turismo (poste transformita al: Ofico de Fizik-Kulturo kaj Sporto). Dum la jaro 2001 sensukcese kandidatiĝis en balotoj al Pola Senato de la "Balot-Bloko Senato 2001". De 2001 ĝis 2002 estis Vicprezidanto de la Pomeria Vojevodio. De la 24-a de novembro 2002 balote eniris al Pomeria Sejmeto kaj oni elektis lin la Prezidanto de la Pomeria Vojevodio. La 22-an de februaro 2010 rezignas de tiu funkcio ĉar MEP Janusz Lewandowski (ankaŭ favora al Esperanto, legu pri li en E-Vikipedio) fariĝis la Komisaro de Eŭropa Komisiono do ne plu povis esti MEP kaj Jan Kozłowski anstataŭis lin kiel nova Membro de Eŭropa Parlamento de la 4-a de marto 2010 (Eŭropaj balotoj 2009 en Pollando). Li kiel politikisto estis en la Konservativa Partio kaj en la Popol-Konservativa Partio, kaj ankaŭ en la balotada bloko la "Balot-Agado Solidareco". De la jaro 2001 en pola partio Civitana Platformo, de la jaro 2003 ĝis 2010 estis prezidanto de la vojevodiaj organoj de tiu partio.
Li estis ankaŭ la Prezidanto de la Amik-Societo de Sopot, la Prezidanto de Pomeria Regiona Turisma Asocio (de la jaro 2003) kaj la prezidanto de Pola Asocio de Rugbeo. Dum la jaroj 2004 – 2005 li estis la Prezidanto de la Eŭropregiono "Bałtyk" / "Balta Maro".
Vinogradno (Jalta municipo)
Vinogradno estas malgranda urbotipa loĝloko en la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
La loĝloko situas 3,5 kilometrojn okcidente de Jalto sur la teritorio de la Jalta mont-arbara naturrezervejo; administre la loĝloko apartenas al la Livadia komunumo, tamen pro proksimeco al la urbo ĝi fakte povas esti konsiderata kiel antaŭurbo de Jalto.
Jan Kozłowski
Esperanto
En la jaro 2008 kiel la Prezidanto de Pomeria Parlamento en Gdansko li estis en la Patrona Komitato de la internacia E-aranĝo en Malbork Ago-Semajno kaj jam en eĉ la jaro 1997 kiel la Urbestro de Sopot li estis la Alta Protektanto de Tut-Pollanda Kongreso de Esperanto en Sopot. Dum la jaroj 2010 - 2011 kelkfoje invitis al sia MEP-oficejo en Sopot la anojn de la Iniciata Grupo "Esperanto por EU" kaj de la 2011 la anoj de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto Eduardo Kozyra (vicprezidanto de EDE-PL) kaj Kazimierz Krzyżak (ano de la Ĉefa estraro de EDE-PL). La 3-an de septembro de la jaro 2010 li kaj la 1-an de oktobro 2010 MEP Joanna Skrzydlewska skribe informis la UEAn pri iliaj deziroj partopreni la UK en Kopenhago kiel observantoj de la kongreso, sed post tri monata vana atendado de la respondo flanke de UEA ili ambaŭ rezignis. La 6-an de majo 2012 kune kun pola senatano Edmund Wittbrodt (la prezidanto de Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton (PGAE) en Pola Parlamento) invitis Mecenaton de Esperanto Etsuo Miyoshi al fama Palaco de Familio Sierakowski en Sopot por priparoli eblecojn de popularigado de Esperanto en Pola Parlamento kaj Eŭropa Parlamento. En la renkontiĝo partoprenis ankaŭ anoj de (EDE-PL) Eduardo Kozyra kaj Kazimierz Krzyżak, Atilio Orellana Rojas - la persona sekretario de Etsuo Miyoshi kaj Andreo Bach - la ano de PEA. Dum la renkontiĝo MEP Jan Kozłowski enmanigis al Etsuo Miyoshi la prestiĝan Medalon de Johano Hevelio kiun ricevas nur la plej gravaj gastoj de la pola Triurbo (Gdansko, Sopot, Gdynia). MEP Kozłowski kunlabore kun Eksprezidanto de Eŭropa Parlamento Jerzy Buzek proponis fari en oktobro 2013 Esperanto-ekspozicion en Eŭropa Parlamento por popularigi Esperanton inter la Membroj de Eŭropa Parlamento. La 12-an de aprilo li kun MEP-oj Joanna Skrzydlewska, Jerzy Buzek, Ryszard Czarnecki kaj Tadeusz Cymański (li jam la 6-an de aprilo 2013) estis invititaj de senatano Edmund Wittbrodt nome de Parlamenta Grupo Apoganta Esperanton kaj de EDE-PL por partopreni la E-Simpozion en Ambasado de Eŭropa Komisiono en Varsovio en oktobro 2013.
Alskriboj
1.↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
Vinogradno (Jalta municipo)
Fine de la 19a jarcento ĉi tie estis konstruita somera palaco de buĥara emiro; la konstruaĵoj de la palaco ekde la jaro 1924 apartenas al la sanatorio "Uzbekistan". Ĉirkaŭ la loĝloko multas vitejoj.
Jan Kozłowski
Bibliografio
Jan Kozłowski: Polityk dwukadencyjny, "Dziennik Bałtycki" z 22 stycznia 2010 [wywiad z Janem Kozłowskim + nota biograficzna]
Eksteraj ligiloj
Jan Kozłowski – strona prywatna.
3038 Bernes
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan kantiston kaj kinaktoron Mark Naumoviĉ Bernes (cirile Марк Нау́мович Берне́с, 1911–1969).
Kantono Marshall (Oklahomo)
La kantono Marshall (Marshall County) estas kantono de Usono en la subŝtato Oklahomo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Ĝi situas ĉe la suda rando de la subŝtato kaj limas al Teksaso.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Carnival of Souls: The Final Sessions
Carnival of Souls: The Final Sessions estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1997.
Selce (distrikto Banská Bystrica)
Selce, hungare Szelcse [selĉe], germane Seltz [selc] estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Selce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Banská Bystrica troviĝas je 6 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la ferepoko oni konstruis tie teran fortikaĵon. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1332 en latina formo "Omnes Sancti de Zolio", poste en 1340 en formo "Selcze". En 1828 loĝis tie 766 vilaĝanoj en 101 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szelcse 1035 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 la loko estis bombardita. En 2001 vivis en Selce 2010 homoj, (1977 slovakoj).
Saint-Pierre-de-Chignac
Saint-Pierre-de-Chignac estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chignacois.
Lika-Senj
Provinco Lika-Senj (kroate: Ličko-senjska županija) estas unu el la provincoj de Kroatio. Ĝi situas en la okcidento de la lando, ĉe la bordo de Adriatiko, kaj ampleksas la nordan parton de insulo Pag (insulo).
La nomo de la provinco deriviĝas de la oriente situanta regioneto Lika kaj la urbo Senj. La administra sidejo kaj plej granda urbo de la provinco estas Gospić. La provinco konsistas el 4 urboj kaj 8 pliaj komunumoj. La urboj estas:
La provinco Lika-Senj havas la plej grandan areon, sed la plej malgrandan loĝantaron inter la kroatiaj provincoj, do la klare plej malaltan loĝdenson, nur ĉ. 10/km².
Irma Alszeghy
Irma Alszeghy [alsegi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Alszeghy Irma estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Imre Császár, post la geedziĝo ŝi prenis la nomojn (laŭ hungara sistemo) ''Cs. Alszeghy Irma aŭ Császárné Alszeghy Irma''. Irma Alszeghy naskiĝis la  en Pest (urbo), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Sampdoria Genova
Sampdoria Genova (oficiale Unione Calcio Sampdoria S.p.A.) estas futbalklubo el la italia urbo Ĝenovo, kiu en la sezono 2011/12 konkuris en la dua itala ligo, Serie B, kaj en 2012/2013 transiras al la unua ligo.
Siajn hejmajn matĉojn la klubo (en la itala oni kutime diras „la Sampdoria“, do uzas inan difinitan artikolon antaŭ la nomo) okazigas en la stadiono Luigi Ferraris, kiun la klubo dividas kun la loka rivala klubo Genoa.
Historio
La klubo Sampdoria fondiĝis la 12-an de aŭgusto 1946. Ĝi ekestis per fuzio de la du kluboj SG Sampierdarenese Genova kaj SG Andrea Doria, el kies nomeroj kreiĝis la nova kluba nomo Sampdoria. Ekde tiam la unua vira teamo de la klubo plejparte konkuras en la unua itala ligo de futbalo, nomata Serie A, sed ĝis la mezo de la 1980-aj jaroj ne havis grandajnsukcesojn.
La plej grandan sukceson de la kluba historio la ĝenovanoj havis en la sekva sezono 1990/91, kiam ili venkis la italan ĉampionadon antaŭ la klubo AC Milano. Per tio la ĝenovanoj kvalifikiĝis je la Eŭropa pokalo de pokalvenkintoj de la sezono 1991/92, kie la teamo Sampdoria en la finalo ree renkontis la katalunan teamon de FC Barcelona kaj ree malvenkis.
Gvidanto de tiu sukcesa teamo estis la jugoslavia futbaltrejnisto Vujadin Boškov, kiu trejnis la teamon Sampdoria de 1986 ĝis 1992. Gravaj futbalistoj de tiu tempo estis interalie golisto Gianluca Pagliuca, defendisto Pietro Vierchowod, mezpoziciisto Attilio Lombardo kaj la atakistoj Gianluca Vialli kaj Roberto Mancini.
Post la jaro 1994 ne eblis reatingi tiajn sukcesojn. Kvankam ĝis la jaro 1998 la teamo restis inter la naŭ plej bonaj de la unua itala ligo, en 1999 atingiĝis nur la 16a pozicio kaj sekvis la transiro al al dua itala ligo. Nur en 2004 sukcesis reveno al la unua ligo.
La plej grandan sukceson de la pli juna kluba historio la teamo havis en la sezono 2009/10, kiam ĝi atingis la kvaran pozicion kaj rajtis partopreni la kvalifikiĝon de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA 2010/11. En la lasta kvalikikiga fazo ĝi tamen malvenkis kontraŭ la germania teamo Werder Bremen. La sekva seniluziiĝo sekvis rapide, ĉar en 2011 la teamo havis nur la 18-an pozicion de la unua itala ligo kaj retransiris al la dua ligo.
Sekvajare tamen la klubo per transiropoziciaj matĉoj kontraŭ la teamoj US Sassuolo Calcio kaj AS Varese revenis al la unua ligo.
A-teamo
Internacie
Nacie
Junulara teamo
Internacie
Nacie
Personaj honorigoj
'italia futbalisto de la jaro - premio Guerin d'Oro'' (4)
Rekorda golfaristo
en la UEFA-pokalo de pokalvenkintoj (1)
en la Itala ligo Serie A (3)
Plej bonaj 10 laŭ matĉoj kaj goloj
(stato: 15-a de junio 2021; indikitaj estas ĉiuj oficialaj matĉoj kaj goloj)
(stato: 18-a de decembro 2010; indikitaj estas ĉiuj oficialaj matĉoj kaj goloj)
13325 Valérienataf
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan televidan ĵurnalistinon Valérie Nataf, kiu kovras la plej grandajn internaciajn eventojn.
Dezerto de Lompul
La Dezerto de Lompul estas malvasta dezerteto en la nordokcidento de Senegalo, mezvoje inter Dakaro kaj Saint-Louis (Ndar).
Specifaĵoj
Ĝi situas en la regiono de Luga, 10 km for de la Atlantiko, inter Lompoul-sur-mer kaj Kebemer.
La dezerto kovras 18 km². La dunoj povas atingi altecon de 40 ĝis 50 m. La sablo havas la koloron de okro, foje eĉ ruĝan kaj estas tre fajna. Vegetaĵaro malabundegas.
Tourismo
eta|maldekstra|250px|Kamparo ĉe piedo de dunoj. La Dezerto de Lompul estas pli kaj pli vizitata de turistoj, ĉar ĝi donas jam antaŭguston de la grandaj dezertoj pli nordaj, en Maŭritanio. Ekskursoj ĝenerale startas en Saint-Louis. Tranoktado estas aranĝata en kamparoj de "ĥaimaoj" (khaïma - tendo maŭritania).
Aradu Nou
Aradu Nou, hungare: Újarad, estis vilaĝo en Hungario, poste en Rumanio aligita al Arad en 1945.
Čierny Potok
Bazaj informoj
Čierny Potok, hungare Feketepatak estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. En ambaŭ lingvoj la nomo signifas: nigra rojo.
Aradu Nou
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 6 006 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1333. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Arad).
Psycho Circus
Psycho Circus estas muzikalbumo de KISS. Ĝi estis publikigita en 1998.
Reta abonrilato
Por abonrilatigi du retejojn, oni uzas tiel nomitan abonrilatigan dosieron aŭ spegul-dosieron (dosiero kiu ebligas speguliĝon de la enhavo de aparta retejo ĉe alia). Tiuj dosieroj estas skribitaj laŭ aparta formato. La du ĉefaj familioj de abonformatoj estas RSS kaj Atom. Ekzemplo de abonrilatiga dosiero.
Čierny Potok
Historio
Post la 1-a mondmilito slovakoj fondis 2 proksimajn setlejojn, sed ili ne estis municipoj. Inter 1938-1945 la regiono denove iĝis hungara, kiel slovaka insulo. En 1938 kelkaj hejmenvenis, aliaj restis, sed la hejmenvenintoj revenis en 1945. En 1955 nova vilaĝo fondiĝis el la 2 setlejoj. En 2001 loĝis en Čierny Potok 160 da homoj, (156 slovakoj, 3 hungaroj, unusola ĉeĥo).
Thomas Pusch
Thomas PUSCH (naskiĝis en Recklinghausen, do nun -jara) inter la jaroj 1978 kaj 1996 estis Esperanto-aktivulo, konata interalie kiel prezidanto de Germana Esperanto-Junularo (GEJ) dum 1991 kaj 1992.