cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madrid (Kundinamarko)
Madrid, aŭ Madrido, kies indiĝena nomo estas Sagasuca, nomita Serrezuela el la epoko de la kolonio ĝis 1875, estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝi situas proksimume je 21 km de Bogoto. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. Ĝi estas municipo kiu havas Aerarmean Bazon kaj Lernejo por Suboficiroj.
En 2017 estis totalo de 80 622 loĝantoj.
Madrid estas la plej granda municipo por florkultivado de Kolombio, kun 1.000 ha, en kiuj laboras la plej grandaj entreprenoj de la sektoro. Ĉirkaŭ 30 000 personoj laboras por tiu ekonomio. Elstaras ene de la florproduktado entreprenoj kiel Fantasy Flowers, Imperial, Santa Mónica Flowers, Jardines de los Andes, Altamizal, Rosas Colombianas, Rosas Tesalia, Agrícola Papagayo, Senda Brava, inter multaj aliaj.
La nomo de la urbo ne rilatas al la samnoma hispana ĉefurbo, sed al Pedro Fernández Madrid, literaturisto naskiĝinta en Havano (Kubo) en 1817, kiu serĉe de sano kaj ripozo venis tie loĝi, kie dediĉis sin al verkado de literaturaj artikoloj. Post lia morto, la 7an de februaro 1875, la Serrezuel-anoj, dankaj pro la loĝado de prestiĝa gravulo, proponis lian familinomon kiel nomo por la urbo. Tiu luktis dum epokoj kontraŭ Serrezuela, kaj finfine restis Madrid.
Kabineto Orbán
Kabineto Orbán povas esti
Picada Café
Picada Café estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 5.182 loĝantojn en 2010.
Monto Vernon
Monto Vernon aŭ Mount Vernon en Kantono Fairfax (Virginio), ĉe Alexandria, estis la plantejo kiu estis hejmo de George Washington, unua Prezidento de Usono. Tiu bieno estas situanta ĉe la bordoj de la rivero Potomako tra la Kantono Princo Georgo, Marilando. La familio de Washington estis posedanta terenojn en la areo ekde la tempo de la praavo de Washington en 1674, kaj en 1739 entreprenis etendon de la bieno kio pluis dum la estreco de George Washington, kiu venis en posedo de la bieno en 1754, sed li ne estis la sola posedanto ĝis 1761.
134028 Mikefitzgibbon
134028 Mikefitzgibbon estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mike Fitzgibbon, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel Programara Inĝeniero por OCAMS, por misioj de la Kosmopramo kun la instrumentoj AIS, GLO, UVSTAR, kaj por multenombraj planedaj misioj inklude Mars Polar Lander, Mars Odyssey, Phoenix, Lunar Reconnaissance Orbiter, MESSENGER kaj MSL.
Neviglie
Neviglie estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Mango, Neive, Treiso kaj Trezzo Tinella. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Adriano Gerlin da Silva
Adriano Gerlin da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludas kiel atakanto.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Urawa Reds. Aliaj teamoj estis Guarani, Neuchâtel Xamax FC, Botafogo, São Paulo, Náutico, Atlético Mineiro, Sport Recife, Pogoń Szczecin, Bragantino kaj Atlético Nacional.
Shunji Iwamoto
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Nagykinizs
Nagykinizs [nadjkiniĵ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. Nagy signifas: granda.
Situo
Nagykinizs situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 11, Encs 15, Felsőzsolca 24, Miskolc 31 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en 1245 laŭ ziama ortografio Kenys, en 1280 ankaŭ ties preĝejo estis menciita. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Nagykinizs kaj Kiskinizs, ili havis la saman sorton, nur rivero Hernad disigis ilin.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.
Mohismo
Mohismo, Moismo (oni nepre evitu konfuzon kun Maoismo) aŭ Moziismo, ankaŭ Mohisma Skolo de Logiko (ĉine 墨家 Mòjiā Skolo de Mo) estis antikva ĉina filozofio de logiko, racia pensaro kaj scienco disvolvigita de akademiaj fakuloj kiuj studis ĉe la antikva ĉina filozofo Mozio (ĉ. 470 a.K.– ĉ 391 a.K.).
Pál Besztercei
Pál Besztercei [bestercei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Besztercei Pál estis hungara aktoro.
Mohismo
Ĝi evoluis ĉirkaŭ samtempe kiel Konfuceismo, Taoismo kaj Leĝismo, kaj estis unu el la kvar ĉefaj el la filozofiaj skoloj el ĉirkaŭ 770–221 a.K. (dum la epokoj de la Printempo kaj Aŭtuno kaj de la militantaj regnoj). Dum tiu tempo, Mohismo estis vidata kiel ĉefa rivalo de Konfuceismo. La administracia pensaro de Mohismo estis absorbita de la Ĉina Leĝismo kaj ties libroj estis poste merĝitaj en la taoisma kanono, kaj tiele ili malaperis kiel sendependa skolo de pensaro.
Pál Besztercei
Pál Besztercei naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Besztercei akiris aktoran diplomon en Teatroarta Akademio en 1946. Post la diplomo li ricevis rolojn province, ekde 1949 en Nacia Teatro (Miskolc). Inter 1954-1966 li estis membro de ĉefurbaj teatroj (ekzemple Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Thália (Budapeŝto)), inter 1966-1968 de Nacia Teatro (Szeged), poste ĝis la emeritiĝo (1984) de armea trupo. Tamen poste li denove ludis en kelkaj ĉefurbaj teatroj. Li ricevis solan premion en 1955, lia edzino naskis filinon same en 1955.
Schöntal (apartigilo)
Schöntal estas la nomo de geografiaj objektoj en germanlingvio:
Distrikto Güzelyurt
La distrikto Güzelyurt estas administra unuo de la Turka Respubliko Norda Kipro, oficiale rekonita nur fare de Turkio. Ĝi estas dividita je subdistriktoj Güzelyurt kaj Lefke. Administra centro de la distrikto estas la urbo Morfu, greke nomata Μόρφου, turke Güzelyurt respektive Omorfo. En 2006 en la distrikto vivis 31 116 loĝantoj - 11,7 procentaĵoj de la tuta loĝantaro de Norda Kipro. La plej altranga oficulo de la distrikto turke laŭ tradicia titolo de la Otomana Imperio nomatas kaymakam. Laŭ kompreno de la registaro de la greklingva Respubliko Kipro kaj de la Eŭropa Unio, la teritorio estas la nordokcidenta parto de la kipra distrikto Nikozio. Parto de la turka distrikto Güzelyurt, okcidente de la resta teritorio, estas la marborda eksklavo Erenköy, greke nomata Kokkina (Κόκκινα).
(24467) 2000 SS165
(24467) 2000 SS165 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun neneglektinda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la farde la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gazeta do Rio de Janeiro
Gazeta do Rio de Janeiro estis la unua gazeto publikigita en Brazilo, jam el 1808. Ĝi estis presita dufoje semajne. Ĝi estis pro-registara por la tiam portugalaj regantoj de Brazilo. Ĝia eldonisto estis Friar José Tiburcio Rocha. Ĝi estis renomita "Gazeta" en 1821 kaj fermis post Brazilo atingis sendependecon disde la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo.
Miguel Najdorf
Miguel NAJDORF (Varsovio, la - Malaga, la ) estis argentina ŝakludisto (naskiĝinta en Pollando), okfoja nacia ĉampiono, en 1949, 1951, 1952, 1955, 1960, 1964, 1967 kaj en 1975. Li fariĝis grandmajstro en 1950. Li estis en 3 ŝakolimpikoj por Pollando (1935, 1937, 1939) kaj 11 por Argentino (1950, 1952, 1954, 1956, 1960, 1962, 1966, 1968, 1970, 1974 kaj 1976).
Ferenc Kovács (bestokuracisto)
Ferenc Kovács [kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Ferenc estis hungara bestokuracisto, fiziologo pri bestoj, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1982).
Kalia selenito
Kalia selenito aŭ K2SeO3 estas neorganika kombinaĵo de kalio kaj selenita acido, senkolora aŭ blanka solidaĵo kun bazaj proprecoj kaj malforte redukta agado. Ĝi estas solvebla en akvo kaj la rezulta solvaĵo enhavas moderajn koncentriĝojn de hidroksidaj jonoj kaj havas pH-on pli granda ol 7.
Ferenc Kovács (bestokuracisto)
Ferenc Kovács naskiĝis la  1921 en Tótszentpál. Li mortis en la 2015.
Kalia selenito
Ĝi reakcias kiel bazo por neŭtraligi acidojn. Ĉi-neŭtraligoj generas varmon, sed malpli aŭ ege malpli ol tiu generata per neŭtraligo de bazoj de la Grupo 10. aŭ per neŭtraligo de aminoj. Ĝenerale selenitoj ne agas kiel oksidigaj agentoj aŭ reduktagentoj, sed tiaj kondutoj ne estas neeblaj.
Ferenc Kovács (bestokuracisto)
Biografio
Ferenc Kovács ricevis diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1952, poste li instruis ĝis 1990. En 1971 li doktoriĝis. En 1962 li iĝis katedrestro, krome baldaŭ li estis ankaŭ vicrektoro, inter 1983-1990 eĉ rektoro. Poste li instruis kaj esploris en universitato en Kapuvár. Li okupiĝis ekzemple pri vojoj de la diversaj venenoj de la grundo tra la plantoj, tra la bestoj ĝis la homaj korpoj por pli bone kompreni la malsanojn.
2775 Odishaw
2775 Odishaw estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan terfizikiston Hugh Odishaw (1916–1984).
8187 Akiramisawa
8187 Akiramisawaestas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la japana botanisto Akira Misawa (1942–1994) de la Universitato de Ĉiba. Li gvidis esplorojn pri la efikoj de la luma poluo sur la plantoj.
Funza
Funza estas urbo kaj unu el 116 municipoj de la departemento Kundinamarko, Kolombio. Ĝi situas proksimume 15 kilometrojn de Bogoto, kaj 2516 metrojn super marnivelo. Ĝi formas parton de la Metropola areo de Bogoto, laŭ la censo de DANE de 2005. En 2015 estis totalo de 75 350 loĝantoj.
Historio
La toponimo «Funza», en muysc cubun (lingvo de mŭiska-oj), signifas «Povan viron» aŭ eble ankaŭ «Granda Sinjoro».
Kiam alvenis la hispana konkistadoro Gonzalo Jiménez de Quesada, la kaciko de mŭiska-oj nome Tiskesusa montris grandan strategion por kontraŭi la antaŭeniron de hispanoj ekzemple abandonante Funza, kiu jam estis grava indiĝena urbo.
17927 Ghoshal
17927 Ghoshal estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shivani Ghoshal, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la  Mira Loma High School de Sakramento (Kalifornio Usono).
Erna Morena
Erna MORENA (naskiĝis la 24-an de aprilo 1885 en Wörth am Main, mortis la 20-an de julio 1962 en Munkeno; origine: Ernestine Maria Fuchs) estis germana aktorino, produktorino kaj scenaristino.
Vivo
Naskiĝinte en Wörth am Main, Erna Morena en la aĝo de 17 jaroj transloĝiĝis al Munkeno por viziti artmetian lernejon. Poste ŝi pasigis duonan jaron en Parizo, ĝis kiam ŝi ekloĝis en Berlino kaj laboris kiel flegistino. Supozeble ŝi samtempe lernis la aktoradon. En la jaro 1910 Max Reinhardt engaĝis ŝin en sia ensemblo.
En 1913 en Die Sphinx ŝi prezentis sian unuan filmrolon. Entute ŝi agis en proksimume 120 filmoj, kun konataj reĝisoroj kiel ekz. Paul Leni, Richard Oswald, Robert Wiene, Friedrich Wilhelm Murnau kaj Georg Wilhelm Pabst, kaj ŝi inter ŝiaj aktoraj kolegoj estis ekz. Conrad Veidt, Emil Jannings, Reinhold Schünzel kaj Werner Krauß.
Ŝi estis eksterordinara stelulino de la germana mutfilmo: malhelhara, altstatura kaj kun esprimplenaj vizaĝtrajtoj. Kvankam tiutempe ŝi ofte estis nomata samtempe kun Asta Nielsen kaj Henny Porten, ŝia nomo nun estas preskaŭ ne plu konata.
Erna Morena ankaŭ elprovis sin kiel produktorino: En 1918 ŝi, subtenite de kelkaj geamikoj, fondis en Berlino la firmaon Erna Morena Film GmbH, kiu produktis i.a. la mutfilmojn Colomba (1918 kun Werner Krauß) kaj ''Die 999. Nacht'' (1919/20 kun Hans Albers).
De 1915-1921 Erna Morena estis la edzino de la verkisto Wilhelm Herzog verheiratet. La paro havis unu filinon.
Török
Török, la hungara vorto por turko, estas la familia nomo de la sekvaj personoj:
NGC 4209
NGC 4209 estas stelo en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Axel Rousseau
Axel ROUSSEAU [aksɛl ruso], ankaŭ konata kiel Axel486 (naskiĝis en 1977 aŭ 1978 aŭ 1979) estas franca esperantisto kiu loĝas en Parizo. Inter la jaroj 2011 kaj 2015 li estis la prezidanto de la asocio Espéranto-France (ĝis 2000 nomata Unuiĝo Franca por Esperanto), kaj ekde 2017 denove gvidas la asocion.
Li esperantistiĝis ĉirkaŭ la jaro 1999 kaj poste fariĝis prezidanto kaj sekretario de Junulara Esperantista Franca Organizo kaj ĉefredaktoro de JEFO informas, ĝia organo. Li ankaŭ estis redaktoro de la gazeto Vola Püg' kaj lanĉis la esperantistan videopodkaston Farbskatol'. Kune kun Laurent Vignaud li tradukis la programon Kurso de Esperanto en la francan lingvon.
Oscar Panno
Oscar PANNO (Buenos Aires, la ) estas argentina ŝakludisto, trifoja nacia ĉampiono, en 1953, 1985 kaj en 1992.Li fariĝis grandmajstro em 1955, kaj nuna estas la 27-a plej bona ŝakludisto de Argentino. Li estis en 11 ŝakolimpiadoj (1954, 1956, 1958, 1962, 1966, 1968, 1970, 1976, 1986, 1988 kaj 1992)
20343 Vaccariello
20343 Vaccariello estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Vaccariello, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2004, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Sachem North High School en Lake Ronkonkoma (Nov-Jorkio, Usono).
Ribeirópolis
Ribeirópolis estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 17.173 loĝantojn en 2010.
B. Traven
B. TRAVEN (eble naskiĝis la 25-an de februaro 1882 – mortis la 4-an de marto aŭ 26-an de marto 1969 en Meksiko, subŝtato Chiapas), estas la pseŭdonimo de germana verkisto, kiu priskribis la vivon de sociaj subigitoj, precipe de meksikaj indianoj. Liaj efektivaj nomo, naskiĝdato kaj biografiaj detaloj estis objekto de debatoj inter literatursciencistoj, sed estas certe, ke li pasigis la plej grandan parton de sia vivo en Meksiko.
Li estis la plej granda literatura mistero de la 20-a jarcento, ĉar li dum sia tuta vivo sekretigis sian identecon. Laŭ la plej populara hipotezo, li aktivis unue en Germanio kiel aktoro sub la nomo Ret Marut, partoprenis en la Bavaria Respubliko de Konsilantaroj, kaj ekde ĉirkaŭ 1924 li vivis en Ameriko. Eĉ kiel fama verkisto, kies verkojn oni sukcese filmis, li ne volis malkaŝi, kiu li fakte estas, ĉar laŭ lia opinio gravas la verko, ne la privata vivo. Tial oni supozis eĉ, ke li estas reĝa bastardo aŭ persekutata krimulo aŭ revoluciulo k.s. Aliaj nomoj kiu diversmaniere ligitiĝis al Traven inkludas Hal Croves, Richard Maurhut, Torsvan, Herman Albert Otto Max Feige. Oni eĉ supozis, ke li estas Jack London, kiu nur ŝajnigis memmortigon kaj daŭrigis sian literaturan agadon sub alia nomo kaj en alia lingvo. Alia teorio, de Will Wyatt post esplorfarado, estas ke la vera nomo de Marut/Traven estas Otto Feige, kiu devenis el Schwiebus, tiam en la provinco Brandenburgio, Germanio (post 1945 novnomita Świebodzin en Pollando).
Traven aŭtoris multajn romanojn, unu vojaĝraporton kaj multe da rakontoj, en kiuj kombiniĝas sensaciaj aventurtemoj kaj ironia humuro kun kritika sinteno pri la kapitalismo, kiu videbligas socialismajn kaj anarkiismajn simpatiojn. Li estas fama precipe pro siaj romanoj pri ekspluatataj meksikaj indianoj, kiujn oni dungis je preskaŭ sklavaj vivkondiĉoj ĉe arbohakado de mahagono – kiu hakis tro malmulte da arboj, estis dumnokte ĉeokaze eĉ pendigita sur arbo, sed ne je la kolo, sed je la manoj. Ankaŭ liaj ceteraj romanoj okupiĝas pri socialaj maljustaĵoj, praktikataj ĉe kotonrikoltantoj, maristoj, laboristoj ks.
La romanoj kaj rakontoj de B. Traven ĝuis (kaj ĝuas plu) grandan popularecon jam en la periodo inter la du mondmilitoj kaj ankaŭ post la Dua mondmilito. Li longe restis unu el la plej legataj verkistoj de la germanlingva populara literaturo. Liaj verkaĵoj estas tradukitaj en pli ol 24 lingvojn kaj laŭ taksoj atingas suman eldonon de almenaŭ 30 milionoj da liboj. Laŭ nndb.com, Albert Einstein, je la demando al li farita: kiun libron li kunportus ironte sur dezertan insulon respondis: iun ajn kondiĉe ke ĝi estas libro de Traven.
En 1929, la romano "Rozo Blanka" estis publikigita, pri la provoj de usona naftokompanio akiri meksikan bienon, kontraŭ la deziroj de la farmposedanto. Ĉi tiu romano servis, interalie, kiel inspiro por la nomo de la "Blanka Rozo" subtera kiu kontraŭstaris al la regado de la nazia partio en Germanio.
En Usono li famiĝis pro sia libro, La Trezoro de la Sierra Madre, kaj en 1948 John Houston reĝisoris la samnoman filmon "The Treasure of the Sierra Madre" kies ĉefrolo estis aktorita de Humphrey Bogart. Tiu filmo estis unu el la unuaj filmoj el Holivudo farita preskaŭ tute ekster Usono (en Tampico, Meksiko). Por efektivigi la metion helpis teknika konsultisto kiu poste estis identigita kiel Travan mem.
Verkoj
La rete atingeblaj verkoj havas ligilojn, kaj al esperantaj tradukoj, kaj al alialingvaj versioj.
Der Karren, Regierung, Der Marsch ins Reich der Caoba, Die Troza, Die Rebellion der Gehenkten kaj Ein General kommt aus dem Dschungel, apartenas al la Caobazyklus – la «Mahagonciklo».
Aliaj rete atingeblaj
De B. Traven:
Germana Aŭstrio
Germana Aŭstrio ( Deutschösterreich aŭ ankaŭ Deutsch-Österreich) estis en aŭstrio-hungara monarkio neoficiala markigo de teritorio Cislajtio loĝantaj de germana majoritato.
Historio
Kiam Aŭstra imperio post la unua mondmilito finis en ruinoj kaj i.r. dumonarkio estis disbatita, la pli granda parto de Cislitovio falis en la manojn de najbaraj kaj nove estiĝintaj ŝtatoj. Aŭstrio estis malpligrandigita en reciproke kunigitaj germane parolantaj teritoriaj tutaĵoj de proksimume hodiaŭaj dimensioj. Dumtempa Nacia Asembleo en Vieno elektis por tiu ĉi nove estiĝinta lando la 21-an de oktobro 1918 nomon Deutschösterreich kaj la 12-an de novembro de la sama jaro ili enpremis al ĝi formon de respubliko.
Rekviemo
Rekviemo estas diservo por mortintoj (lat.: missa pro defunctis). La nocio signifas kaj la liturgion de la diservo ĉe funebrosolenaĵo de la katolika eklezio kaj ankaŭ eklezimuzika komponaĵo por la memorigo pri mortintoj.
La rekviemo en la katolika liturgio
La proprio de la rekviemo estis difinita sekve de la Koncilio de Trento (1545) kaj malmulte ŝanĝita per la katolika konstitucio Sacrosanctum Concilium de la Dua Vatikana Koncilio. La liturgia sinsekvo de rekviemo similas al tiu de la meso dum labortagoj en pentotempoj (advento, karesmo). Mankas la gloria, antaŭvidata por ĝojaj kaj solenaj okazoj, kaj la kredo de la dimanĉoj kaj festoj. La Haleluja estas anstataŭata per trakto, al kiu pli frue aliĝis la sekvenco dies irae. Nuntempe dies irae ne plu estas ero de la rekviemo, tamen ankoraŭ rajtas esti kantata.
La sinsekvo de rekviemo ekster la karesmo nun aspektas jene:
Ankaŭ en la teksto de la Agnus Dei antaŭ la liturgia reformo de 1970 oni faris ŝanĝon kompare kun la normala proprio. Anstataŭ la dufojan miserere nobis kaj la dona nobis pacem oni kantis en la rekviemo trifoje Agnus Dei, qui tollis peccata mundi, dona eis requiem, je la tria fojo oni aldonis konfirme en ĉi tiu linio sempiternam. Argumentita estis ĉi tiu variigo per la ideo, ke la gracefiko de la rekviemo alvenu nure al la mortintoj, pro kio la preĝo ne sin dediĉas al la preĝantoj mem („Kompatu nin“), sed al la mortintoj („Donu al ili“). Ankaŭ aliaj devioj (ekz. la forfalo de la fina beno) estis tiamaniere argumentita. Nuntempe oni kantas la Agnus Dei ankaŭ en rekviemo en la kutima versio.
En la enira sekvenco Requiem aeternam dona eis, Domine esprimiĝas la intencita karaktero de la rekviemo, la petego de la ankoraŭ vivantaj por la animsavo de la mortintoj. Kiel unua peco de la muzika proprio la Introitus plejofte estis muzikigita far la komponistoj, male al la sekvenco, kiu pro variaj kaŭzoj (tempo, amplekso) foje estas mallongigata aŭ komplete forfalas.
La rekviemo en la muziko
En malnovaj komponaĵoj pri rekviemo la apartenaj neakompanataj kaj unuvoĉaj gregoriaj ĉantoj estas la bazo de la komponaĵo, ekz. ankaŭ ĉe Alessandro Scarlatti kaj eĉ Wolfgang Amadeus Mozart (citado de la tonus peregrinus en la unua movimento (Requiem aeternam) pri la teksto Te decet Hymnus deus in Sion (sopransoloo). La rekviemo de Maurice Duruflé baziĝas sur gregoriaj melodioj.
La sekvenco ofte estas subdividata en plurajn movimentojn.
Kiel apartaĵo de la franca rito estas aldonata Pie Jesu (lasta duonverso de Dies Irae) kiel memstara movimento (antaŭ Agnus Dei aŭ inter Sanctus kaj Benedictus), parte ellasante la sekvencon (ekz. Gabriel Fauré, Maurice Duruflé, sed ankaŭ – kvankam ne franco – John Rutter), parte aldone (ekz. Marc-Antoine Charpentier), per kio la teksto estas dufoje muzikigita).
Multaj komponistoj, ĉefe Giuseppe Verdi, krome muzikigis la responsorion Libera me el la liturgio de la eklezia entombiga solenaĵo kiel parto de la ekzekvoj.
Multaj komponistoj muzikigis je la fino, ankaŭ el la ekzekvoj, la himnon In paradisum.
Esperanto
En 1931 la poeto Kalman Kalocsay verkis tradukon de la preĝa kaj rekviema ceremonio de hungara teksto de la 12-a jarcento en la formo de hipoteza antikva Esperanto, kiu ŝajne similas al meza etapo inter la latina kaj Esperanto. Li jam havis la ideon kaj proponis verki en stilo de 'Antikvan Esperanton', nuntempe konata kiel Arcaicam Esperantom, por doni la sajnon de antikveco kaj heredaĵa impono.
Rekviemo-muzikigoj
Dum kiam en la epoko de viena klasikismo la rekviemo nepre havis la funkcion de muzika akompano de la diservo (ekz. ĉe Mozart, Joseph Martin Kraus, François-Joseph Gossec, Michael Haydn, Luigi Cherubini), la muzikigo komencis pli kaj pli malligiĝi de ekleziaj ligoj. Jam la monumenta grandensembla rekviemo de Hector Berlioz estas koncipita prefere por la koncertejo. Laŭ ĉi tiu tradicio kompreniĝas ankaŭ analogaj komponaĵoj de Louis Théodore Gouvy, Antonín Dvořák, Giuseppe Verdi kaj Charles Villiers Stanford, en kiuj la orkestro transprenas pli kaj pli gravan rolon. Troviĝas tamen ankaŭ pli malgrande okupitaj verkoj el ĉi tiu tempo, kiu ankoraŭ celas la uzadon en preĝejo, ekz. de Anton Bruckner, Franz Liszt, Camille Saint-Saëns kaj Josef Gabriel Rheinberger. Perante inter ĉi tiuj polusoj staras Felix Draeseke, kiu kreis kaj po unu simfonian kaj ankaŭ akapelan rekviemojn.
La Germana rekviemo de la protestanto Johannes Brahms uzas libere elektitajn tekstojn el la lutera biblio, ne el la katolika liturgio. Ekde la epoko de la malfruromantismo la nombro de rekviemkomponaĵoj ŝrumpas konsiderinde. La graveco de la teksto cedas je multaj muzikigoj favore al la pli kaj pli simfonia traktado de granda orkestrado, ekz. ĉe Max Reger kaj Richard Wetz. Ĉi tiuj verkoj estas nure koncipitaj kiel koncertmuziko kaj estas ankaŭ nur uzeblaj kiel tia. Aliaj akcentas la tekston kaj denove donas al siaj verkoj liturgian karakteron (ekz. Gabriel Fauré kaj Maurice Duruflé, kiuj ambaŭ ellasas Dies Irae).
En la moderna muziko ekde ĉ. 1950 la rekviemo kiel muzikĝenro ludas nur submetitan rolon. Tamen ankaŭ tiuepoke komponistoj skribis elstarajn verkojn, ekz. Benjamin Britten, kiu en sia arbitreca muzikigo kombinas la liturgian tekston kun poemoj de la angla poeto Wilfred Owen. Pluajn gravajn komponaĵojn kreis post la dua mondmilito i.a. Boris Blacher, György Ligeti, John Rutter, Sofia Gubaidulina aŭ Krzysztof Penderecki. Pli kaj pli aperas komponaĵoj sen teksto kun la titolo Rekviemo, kiel tiu de Hans Werner Henze, kiu estas verkita laŭforme de naŭ sakralaj konĉertoj por solopiano, konĉerta trumpeto kaj granda ĉambrorkestro.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gödöllő)
La paroĥa preĝejo Sankta Triunuo estas romkatolika konstruaĵo en urbo Gödöllő (Hungario).
Historio
Antaŭ dominado de la turkoj jam estis preĝejo en Gödöllő, kiu poste neniiĝis. La loĝantoj kalvinaniĝis. La katolikoj konstruis novan kirkon en 1750 (la nuna kastela kapelo). Ĝi ne sufiĉis depost la socialismo. La nun videbla impona moderna preĝejo estis konstruita inter 2004-2007.
Konstruaĵo
La konstruaĵo konsistas el 3 partoj: preĝejo, paroĥejo, komunaj ĉambroj. Ili formas U majusklon, la 4-a latero estas simpla muro. La kvaropo fermas korton kaj situas inter 3 stratoj. La korto simbolizas la mezepokan klostron. Nur la absido estas duonronda, la ceteraj partoj estas rektaj geometriaj formoj. Interne supozeble 3 galerioj troviĝas. La sanktejo havas 63 malgrandajn fenstrojn kun malsamaj koloroj.
Kermeso okazas en la tago de Sankta Triunuo.
Johann Ritter (apartigilo)
Johann Ritter estas la nomo de jena personoj.
Presidente Lucena
Presidente Lucena estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.484 loĝantojn en 2010.
La profetaĵoj de la monaĥino de Dresdeno
La profetaĵoj de la monaĥino de Dresdeno estas eseo de itala esploristo-verkisto Renzo Baschera kiu analizas supozitajn manuskriptojn, retrovitajn komence de la 19-a jarcento, entenentajn iujn profetaĵojn rilate la lastajn Papojn, la grandajn eŭropajn dinastiojn, la teknikan progreson, naturajn damaĝegajn fenomenojn kaj, fine, disvolviĝon de la mondo ekde la 18-a jarcento ĝis la 30-a jarcento. Tamen la profetaĵoj koncernas precipe la niajn lastajn tempojn.
Duboj pri la ekzisto pri la monaĥino de Dresdeno
Ĉiu informo pri la ekzisto de la tieldirita “Monaĥino de Dresdeno” devenas el la libro formita el leteroj de Renzo Baschera. Neniu alia historia fonto al ŝi aludas. Ankaŭ la abato Nicolas Holb, kiu pri ŝi esplorintus en 1808, ekzistas nur en la paĝoj de Baschera.
La aŭtoro ne liveras informon taŭgan al aliro de plia esploro flanke de aliaj esploristoj en aliaj bibliotekoj kaj arkivoj
Enkonduko
''La profetaĵoj de la monaĥino de Dresdeno” startas per ]]Prefaco|prezento]] en kiu estas ekspoziciitaj iuj supozitaj historiaj informoj pri la origino de la profetaĵaj manuskriptoj. Tiuj estis menciitaj unuafoje de la menciita abato en Vieno. La aŭtorino de la manuskriptoj, nin atingintaj sub formo de leteroj, estus germana monaĥino provizita per karismo de la klarvideco vivinta riverborde de Elbo kaj mortinta en 1680.''" . Iuj de tiuj leteroj estas skribitaj germanlingve, aliaj latinlingve. Kaj aliaj dulingve. Tiu lasta afero surprizas pro tio ke la monaĥino jam ŝajnis virino je malmulta kulturo kaj foje bezonanta helpon.
En la tria eldono de la eseo, la aŭtoro aldonas specifan komenton, en kiu li aŭdacas interpreti la samtempajn eventojn 1986 sub la lumo de la verkoj de la monaĥino atendante la plenumon de la antaŭvidoj ene de 20-a jarcento.
Analizo de la leteroj
En la centra ero de la verko la aŭtoro esploras la dokumentojn posedatajn: temas pri 31 leteroj-mesaĝoj adresitaj al personoj vivintaj ĉe la fino de la 17-a jarcento aŭ komence de la 18-a. La adresitoj estis papoj, kardinaloj, princoj, reĝoj; foje ankaŭ nekonatoj.
En la leteroj adresitaj al la historiaj personoj estas antaŭanoncataj la precipaj eventoj okazontaj kaj foje kun la priskribo de la estonta destino kaj de la elstarulo kaj de lia nacio. Lokon gravan okupas tristaj kaj ruiniĝaj eventoj
Konkludo
Voĉo altrudas al la monaĥino aŭskulti kaj skribi. Dekomence pri sia raporto la monaĥino ŝajnas preskaŭ neinteresita, sekve la virino identiĝas kun la voĉo ankaŭ kiam ĝi anoncas damaĝajn eventojn.
Profetaĵoj rilate papojn
Ili limiĝas al la lastaj 11 papoj kaj ilia fizionomio estas priskribita per moto: ekzemple, por Benedikto la 16-a estas uzata “Anĝelo Gvido de Jehoŝafat”; "Ĉevalo Blanko” por Leono la 13-a... Rilate la monarkioj estas priskribitaj la eventoj preskaŭ precize. Ili okazos obeante kaj al la historio kaj al la profetaĵo.
Bibliografio
Baschera Renzo e Ettore Cheynet, Il grande libro delle profezie. La storia del mondo dal 1990 al 2090 secondo Nostradamus, la monaca di Dresda, don Bosco e Rasputin, MEB, 1994, ISBN 88-766-9438-2.
NGC 4210
NGC 4210 (aliaj indikoj — UGC 7264, MCG 11-15-39, ZWG 315.28, IRAS12128+6615, PGC 39184) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Lefkoşa
La distrikto Lefkoşa estas administra unuo de la Turka Respubliko Norda Kipro, oficiale rekonita nur fare de Turkio. Ĝi estas dividita je subdistriktoj Lefkoşa kaj Değirmenlik. Administra centro de la distrikto estas la norda parto de la dividita urbo Nikozio, greke nomata Λευκωσία [Lefkosía], turke Lefkoşa. En 2006 en la distrikto vivis 85 579 loĝantoj - 32,3 procentaĵoj de la tuta loĝantaro de Norda Kipro. La plej altranga oficulo de la distrikto turke laŭ tradicia titolo de la Otomana Imperio nomatas kaymakam. Laŭ kompreno de la registaro de la greklingva Respubliko Kipro kaj de la Eŭropa Unio, la teritorio estas la nordorienta parto de la kipra distrikto Nikozio (la nordokcidenta parto de ĝi laŭ tiu kompreno estas la distrikto Güzelyurt same en la Turka Respubliko Norda Kipro). La por la turka respubliko grava flughaveno Ercan estas parto de la distrikta areo.
Correio Braziliense
La Correio Braziliense (signife Brazila Poŝto) estas ĉiutaga ĵurnalo en Brazilo. Tiu gazeto estis unuafoje publikigita la 21an de aprilo 1960. Ĝia fondinto estis Assis Chateaubriand. Tiu gazeto havas sian sidejon en Brazilio.
La nomo devenas el la historia Correio Braziliense, publikigita en Londono el 1808 fare de Hipólito José da Costa, kun forte defendo de politikaj kaj kritikaj ideoj, cele al ekspono de la mankoj de la tiama brazila administracio.
Smallingerland
Smallingerland (Smellingerlân; ) estas municipo en la orienta parto de la provinco Frislando en Nederlando. La municipo havis, je la, loĝantojn sur areo de. Komunuma centro estas la loĝloko (prononco )
<br clear=all /br>
Nibbiola
Najbaras la komunumoj.
Takamasa Watanabe
Takamasa Watanabe (渡辺 隆正, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Rinocero de Dürer
La Rinocero de Dürer (germanlingve Dürers Rhinocerus) estas la nomo de lignogravuraĵo fare de la germana artisto Albrecht Dürer en 1515. La bildo baziĝas sur skribita priskribo kaj rapida skizo de kaptita hinda rinocero fare de nekonata artisto, kiam la besto elŝipiĝis en Lisbonon pli frue en la sama jaro. Dürer fakte neniam vidis tiun rinoceron, kiu estis la unua vivanta specimeno alportita al Eŭropo depost la romia periodo. Je la fino de la jaro 1515, la reĝo de Portugalio Emanuelo la 1-a sendis la beston kiel donacon al la papo Leono la 10-a, sed ĝi mortis komence de 1516 survoje al Romo, pro ŝiprompo proksime al la itala marbordo. Alian vivantan rinoceron oni ne revidis en Eŭropo antaŭ la alveno de dua hinda specimeno al Lisbono en 1577.
Malgraŭ neekzaktaĵoj rilate al anatomio, la ligna gravuraĵo de Dürer fariĝis tre populara en Eŭropo, kaj estis multfoje kopiita dum la tri sekvaj jarcentoj. Ĝi restis rigardita kiel realista kaj fidela bildigo de rinocero ĝis la fino de la 18-a jarcento. Sekve, pli realistaj desegnaĵoj kaj pentraĵoj anstataŭis ĝin, precipe tiuj de la rinocerino Clara, kiuj estis ekspoziciitaj tra la tuta kontinento dum la 1740-aj kaj 1750-aj jaroj. Oni interalie diris pri la gravuraĵo de Dürer, ke "verŝajne neniu alia bildo de besto havis tiel grandan influon sur la artoj".
Reĝa donaco
Afonso de Albuquerque, kiu estis la guberniestro de portugala Hindio en Goao, sendis en 1514 du ambasadorojn al Muzafaro la 2-a, sultano de Cambay (hodiaŭa Guĝarato), por peti la rajton konstrui portugalan fortikaĵon sur la insulo Diuo. La sultano malkonsentis pri tio kaj reĵetis la portugalojn, sed kompense donacis al ili prestiĝajn riĉaĵojn, inkluzive de rinocero. Laŭ tre malnova tradicio, rinocero estis propre reĝa donaco: ĝis tiam, ĉiuj famaj enkaptitaj rinoceroj depost la antikva periodo apartenis al reĝoj aŭ romiaj imperiestroj, eble escepte de Ĉinio. La rinocero, verŝajne kutimigita al homoj, estis sendube provizita kune kun unu aŭ pluraj gardistoj, ĉar la portugaloj nenion sciis pri la vivtenado de tia sovaĝbesto. La du ambasadoroj revenis al Goao kun la besto pli malfrue en la sama jaro.
Salto
Salto povas aludi al diversaj konceptoj.
Rinocero de Dürer
Reĝa donaco
La guberniestro Albuquerque enŝipigis tiun eksterordinaran donacon kiel eble plej rapide sur la velŝipon Nossa Senhora de Ajuda, kiu eliris el Goao en januaro 1515 kun du aliaj ŝipoj, direkte al Lisbono. Post precipe rapida, kvarmonata vojaĝo per la Bonespera Kabo, la hinda ŝiparo plena je spicoj kaj aliaj riĉaĵoj alvenis en la havenon de Lisbono la 20-an de majo 1515. El ĉiuj kuriozaĵoj alportitaj de la ŝipoj, la impona rinocero kompreneble fariĝis la plej populara ĉe la lisbonanoj. Ĝi estis sendita al la reĝa menaĝerio de Emanuelo la 1-a, kiu jam entenis plurajn sufiĉe ekzotajn bestojn.
Salto
En geografio
Salto estas la nomo de diversaj geografiaj objektoj kiuj plej ofte rilatas al la signifo de tiu vorto en la hispana kaj portugala lingvoj nome lagodigo, akvobaraĵo aŭ akvofalo; kelkaj estas jenaj:
10172 Humphreys
10172 Humphreys estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Rinocero de Dürer
La rinocero en Lisbono
Kleruloj kaj scivolemuloj venis ekzameni la beston. El ĝi oni faris unu aŭ plurajn desegnaĵojn, inkluzive de tiu, kiun Hans Burgkmair kaj Albrecht Dürer poste uzis kiel modelon por siaj propraj verkoj. La bildoj estis kompletigitaj de priskriboj aŭ komentoj (inspiritaj de la antikvaj tekstoj), kiujn la kleruloj de Lisbono tuj sendis al siaj korespondantoj en Germanio kaj en Italio. Ekde la 13-a de julio 1515 aperis en Romo poemeto fare de iu Giovanni Giacomo Penni, priskribante la spektindan alvenon de la besto en Eŭropon.
10172 Humphreys
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronominon Roberta M. Humphreys de Universitato de Minesoto, gvidantino en la studo de la fizikaj ecoj de mashavaj steloj en Lakta Vojo kaj en proksimaj galaksioj. Ŝi estris la projekto "Automated Plate Scanner" (aŭtomata skanilo de platoj) por skani la fotajn platojn de la ĉielaj enketoj de Palomar kaj fari publike disponeblan datumbazon de miliardo da steloj kaj de pluraj milionoj da galaksioj.
Rinocero de Dürer
Donaco al la papo
La reĝo Emanuelo la 1-a sekve decidis donaci la rinoceron al la mediĉa papo Leono la 10-a: li ja bezonis la apogon de Vatikano por konservi la ekskluzivajn rajtojn de Portugalio en Brazilo kaj en Orienta Azio. La antaŭan jaron, jam donacis la portugala reĝo blankan elefanton el Hindio al Leono la 10-a (vidu Annone (elefanto)), kion la papo tre aprezis. Kune kun aliaj altvaloraj donacoj kiel arĝentaj vazaroj aŭ spicoj, la rinocero estis kovrita de verda veluro, dekoraciita de floroj kaj enŝipiĝis en decembro 1515, por vojaĝo el la rivero Taĵo ĝis Romo. La portugaloj supozis, ke la papo organizus batalon inter la rinocero kaj elefanto, same kiel la malnovtempaj romiaj imperiestroj.
La ŝipo haltis proksime al Marsejlo okaze de vojaĝetapo, komence de la jaro 1516. Tiel universala estis la bonfamo de la rinocero, ke la franca reĝo Francisko la 1-a, kiu estis revenanta el Saint-Maximin-la-Sainte-Baume en Provenco, volis vidi la beston. La antaŭan jaron akiris la reĝo grandan gloron dum la batalo de Marignano, kaj estis konsekrita kiel kavaliro okaze de ĝi. Li do arde deziris renkonti la beston, kies natura kiraso kaj grandfaro kontraŭ la elefanto kvazaŭe similigis ĝin al simbolo de kavalireco. La renkonto okazis la 24-an de januaro 1516 sur insuleto proksime al Marsejlo.
Morto
La ŝipo sekve foriris Francion direkte al Romo, sed ĝi rompiĝis dum subita ŝtormo, kiam ĝi navigis proksime al Portovenere, norde de La Spezia, ĉe la marbordo de Ligurio. La rinocero, kiu estis katenita ene de la ŝipo, ne kapablis naĝi kaj rapide dronis.
Eĉ se pajloŝtopita rinocero vere alvenis al Romo, ĝia destino restas nekonita : ĝi estis eble movita al Florenco de la Mediĉoj, aŭ detruita dum la disrabado de Romo en 1527. La rinocero estis bildigita en kelkaj pentraĵoj de tiu periodo, precipe fare de Rafaelo kaj Giovanni da Udine en Romo. La historio de la rinocero inspiris al la brita verkisto Lawrence Norfolk romanon titolitan La Rinocero de la Papo, kiu eldoniĝis en 1996.
Kreado de la verko
Inter la 20-a de majo kaj la 3-a de junio 1515, la rinocero fariĝis la plej grava kuriozaĵo de Lisbono : artistoj kaj sciencistoj faris skizojn kaj priskribojn, kiujn ili sendis al siaj korespondantoj en Eŭropo. Surbaze de unu el tiuj dokumentoj verkis Giovanni Penni en Romo sian poemeton, kiu estis ilustrita de sufiĉe sendetala bildo de la besto. Moravia humanisto, nomita Valentim Fernandes, skribis al amikoj leteron, kiu priskribis la beston. La origina, germanlingva teksto de la letero malaperis, sed restas hodiaŭ kopio en la itala lingvo, kiu troviĝas en la Nacia Centra Biblioteko de Florenco. Alia samaspekta dokumento, ilustrita de nekonata artisto, alvenis en Nurenbergon, kaj inspiris du artistojn: Hans Burgkmair kaj Albrecht Dürer. La malaperinta desegnaĵo verŝajne bildigis la rinoceron ripozante, viditan profile kaj rigardante maldekstren, kun ĝiaj du antaŭaj piedoj ligitaj per ŝnuro.
Unue faris Albrecht Dürer (se vere Dürer li estis) kopion de tiu skizo per inko kaj plumo, kaj li cetere transskribis (aŭ tradukis?) la apudan bildoklarigon. Tiu desegnaĵo, titolita RHINOCERON 1515, ne estis subskribita, sed ĉiuj kritikistoj emas atribui ĝin al Dürer. Ĝi nun troviĝas en la Brita Muzeo de Londono. La bildoklarigo, en la germana lingvo, mencias "nian reĝon de Portugalio": tio evidentigas, ke la aŭtoro de la letero estis portugala. Dürer videble interpretis sian modelon sufiĉe libere, kaj el la rinocero li kvazaŭ kreis ĥimeron: la artisto ne kopiis la piedligilojn de la besto, aldonis etan denton de narvalo sur ĝia dorso (tiam rigarditan kiel korno de unukorno), desegnis la faltojn de la haŭto de la rinocero kiel platojn de la karapaco de krustaco, aliformis la haŭton de la piedoj en skvamojn de reptilio, kaj aldonis voston tipan de elefanto.
Alia plumdesegnaĵo estis verkita poste por ilustri libron dediĉitan al la imperiestro Maksimiliano la 1-a : ĝi estis videble inspirita de la versio de Dürer (karapaco, dento de narvalo…), sed cetere montras la piedligilojn de la besto. Oni do povas supozi, ke Dürer plenumis alian, malaperintan desegnaĵon, sur kiu videblis la piedligiloj.
Jen esperanta traduko de la germanlingva bildoklarigo de la gravuraĵo :
Post la morto de la artisto en 1528, la ligna gravuraĵo estis reeldonita plurfoje ĝis la komenco de la 17-a jarcento. Oni povas dati ĉiun kopion danke al la progreso de fendo en la origina verko (ĝi ekas el la haroj de la vosto, kaj iompostiome etendiĝis al la malantaŭaj piedoj, kaj eĉ al la muzelo sur la plej malfruaj reeldonoj), sed ankaŭ danke al la korektoj, kiujn oni poste faris al la mobilaj presliteroj de la bildoklarigo. La kritikisto Johann David Passavant tiel identigis ses malsamajn eldonojn : du kun kvinlinia bildoklarigo, tria versio kun kvin kaj duono linioj, kvara kun kvin kompletaj linioj kaj kvina, nederlanda eldono fare de H. Hondius, kies unua frazo estas "Int jaer ons Heern 1515" : la kvina eldono do korektas la malĝustan jaron 1513, kiun daŭre uzadis la kvar unuaj germanaj eldonoj pro eraro de Dürer sur lia unua plumdesegnaĵo. Ekzistas finfine sesa eldono, kiu konsistas el du apartaj gravuraĵoj kaj uzas la chiaroscuro-teknikon.
Malpli granda sukceso por samaspekta verko
Alia gravuraĵo surbaze de la sama originala modelo estis verkita de la artisto Hans Burgkmair en Augsburg, samtempe kiel la verko de Dürer en Nurenbergo. Samkiel la rinocero de Dürer, oni ne certas pri la fonto de la rinocero de Burgkmair. Sed la plej gravaj elementoj de ambaŭ verkoj (interalie la silueto de la besto aŭ la faltoj de la haŭto) estas preskaŭ identaj. Plej verŝajne do laboris la du gravuristoj surbaze de la sama originala desegnaĵo. La gravuraĵo de Burgkmair, titolita RHINOCEROS MDXV, ŝajnas pli realista ol tiu de Dürer, eble ĉar ĝi kopias pli fidele la originalan modelon : la artisto ne aldonis denton de narvalo sur la dorso de la besto, kaj bildigis la ligilojn uzitajn por firme teni la rinoceron. Burgkmair tamen interpretis la haŭton kiel ian makuletitan pelton : tio ja ne estas multe pli realista ol la karapaco aŭ la kiraso imagitaj de lia rivalo Dürer.
Nur unu ekzemplero de la gravuraĵo de Burgkmair postvivis ĝis hodiaŭ. Ĝi estas konservita en la muzeo Albertina de Vieno, en Aŭstrio.
Influo de la rinocero de Dürer
Unu kopio fare de David Kandel (subskribita kun la leteroj DK) ekzemple ilustras la Cosmographia (1544) de Sebastian Münster, dum alia ilustras la Historiae Animalium (1551) de Conrad Gesner. Alia kopio, tiufoje kupra, akompanas la Histoire of Foure-footed Beastes (1607) de Edward Topsell, kaj ekzistas cetere multaj aliaj. Rinocero klare inspirita de la gravuraĵo de Dürer estis elektita de Paolo Giovio en 1536, por krei la emblemon de Aleksandro de Mediĉo, duko de Florenco, kune kun la hispanlingva devizo "Non buelvo sin vencer" ("Mi ne revenas sen esti venkinto"). Ĉar la gravuraĵo de Dürer unue ekzistis nur nigrakolore, pluraj artistoj aldonis kolorojn. Pluraj el ili baziĝis sur la malnova priskribo de Plinio la maljuna, kiu donis al la besto "la koloron de bukso-ligno", kaj do ili pentris la rinoceron flavkolore. Aliaj artistoj kolorigis la bildojn de la libro de Conrad Gessner, kaj donis al la platoj de la besto la aspekton de ŝtala aŭ ora kiraso.
Okaze de vizito de la franca reĝo Henriko la 2-a, la artisto Jean Goujon starigis en Parizo skulptaĵon, kiu kopiis la rinoceron de Dürer, kun cetere 21-metrojn alta obelisko sur ĝia dorso. La verko troviĝis antaŭ la preĝejo Saint-Sépulcre, en la strato Saint-Denis. Samaspekta rinocero, tiukaze bareliefo, dekoracias panelon de unu el la bronzaj pordoj de la katedralo de Pizo, en Toskano. Eblas citi multajn aliajn ekzemplojn: krom tre maloftaj esceptoj, ĉiuj artaj bildigoj de rinoceroj dum Renesanco devenas de la gravuraĵo de Dürer.
La populareco de la fantazia rinocero de Dürer ne malgrandiĝis poste, spite al la ĉeesto de nova hinda rinocero dum ok jaroj en Madrido, el 1579 al 1587. La gravuraĵo de Dürer restis fama, kvankam gravuraĵo de la madrida besto estis verkita de Philippe Galle en 1586 en Antverpeno, kaj inspiris kelkajn artistojn de 17-a jarcento. Malgraŭ la prezento de vivanta rinocero en Londono inter 1684 kaj 1686, sekvita de dua specimeno en 1739, la rinocero de Dürer daŭre reprezentis por multaj eŭropanoj la ververan aspekton de tiu besto. Nur ekde 1741, pro la alveno en Nederlandon de la rinocerino Clara, pli realista vidmaniero anstataŭis tiun de Dürer en okcidenta kulturo. La proprietulo de Clara, Douwe Mout van der Meer, elmontris sian beston tra Eŭropo ĝis 1758, kio grandege klerigis la eŭropanojn pri tiu besto.
Krom la influo de la Rinocero de Durero, vekiĝis dum la tutaj 15-a kaj 16-a jarcentoj vera intereso pri tiu besto, kiu estis rigardita kiel bona ekzemplo de la mirindaĵoj troveblaj en la novaj ĵusmalkaŝitaj landoj de aliaj kontinentoj. En Lisbono, kien unue alvenis la rinocero, oni aldonis rinocero-skulptaĵon al la dekoracio de la turo de Belem, la plej elstara monumento de la ĉefurbo de Portugalio. La hispana verkisto Eslava Galán cetere kreis historian romanon nomitan En busca del unicornio ("Serĉante la Unukornulon") kiu priskribas ekspedicion de kastilianoj dum la dua duono de la 15-a jarcento al Afriko, serĉante la beston, kiun ili nomis unukornon kaj ekde tiam neniam vidis, sed nur konis danke al priskriboj kiel tiu poste farita de Durero.
El la 18-a jarcento ĝis hodiaŭ
La elstara graveco de la verko de Albrecht Dürer do nur malgrandiĝis ekde la 18-a jarcento. Jean-Baptiste Oudry pentris realdimensian portreton de la rinocerino Clara en 1749, kaj George Stubbs pentris alian grandan portreton de rinocero en Londono ĉirkaŭ la jaro 1790. Tiuj du pentraĵoj estis multe pli realistaj ol la verko de Dürer, kaj ili progrese anstataŭis la malnovan gravuraĵon en tiamaj konscioj. La pentraĵo fare de Oudry precipe influis la bildojn de la Histoire naturelle fare de Georges-Louis Leclerc de Buffon, kiuj estis mem multfoje kopiitaj. En 1790, vojaĝrakonto de James Bruce titolita Vojaĝoj por malkovri la fonton de la Nilo kritikas la verkon de Dürer : la gravuraĵo, laŭ Bruce, estas "mirinde malbone farita en ĉiuj partoj", kaj estas "la origino de ĉiuj monstraj formoj, laŭ kiuj tiu besto estis pentrita ekde tiam". Tamen, la propra bildo fare de Bruce pri la afrika blanka rinocero (kiu estas sufiĉe malsama ol la hinda rinocero) ankoraŭ inkludas erarojn kompareblajn kun tiuj de Dürer. La semiotikisto Umberto Eco opinias, ke la "skvamoj kaj platoj" de Dürer fariĝis necesaj elementoj por bildigi la beston, eĉ por spertuloj, ĉar "ili scias ke nur tiu konvencia, grafika signo signifas "rinocero" por la persono, kiu interpretas la piktograman signon". Li cetere rimarkas, ke la haŭto de rinocero estas kontraŭ ĉia ŝajno tre malglata : platoj kaj skvamoj tradukas sufiĉe fidele tiun neokulan informon. Ĝis la fino de la 1930-aj jaroj, ankoraŭ videblis en germanaj lernolibroj la verko de Dürer, kaj la gravuraĵo estis prezentita kiel la aŭtenta aspekto de rinocero. Fakte, en la germana lingvo ankoraŭ nomiĝas la hinda rinocero "Panzernashorn", tio estas "kirasita rinocero".
Kvankam la sciencistoj jam depost la jarcento de la Lumoj reĵetis la fantazian verkon de Dürer, tio ja ne estas la kazo de la artistoj, ĉar ili daŭre restis fascinitaj de tiu gravuraĵo, kiu kvazaŭe fariĝis arta ikono. Multaj nuntempaj skulptistoj, pentristoj kaj grafikistoj kopias la gravuraĵon de 1515, kaj interpretas ĝin ĉiumaniere. Inter la plej famkonataj adaptoj estas tiuj de Salvador Dalí, kiu pentris kaj skulptis la rinoceron de Dürer akompanate de eĥinoj, titolitan "Kosma Rinocero" aŭ "Rinocero vestita de puntoj". Eblas ankaŭ citi Niki de Saint Phalle, kiu kopiis la silueton de la rinocero kaj plenigis ĝin je viglaj koloroj kaj bloveblaj buoj.
Pekteno
Pekteno estas tipo de konkulo. Ili troviĝas en salakvo kaj nesala akvo. Pektenoj manĝas planktonon, kaj estas manĝata de etaj ŝarkoj kaj sepioj. Pektenoj povas esti manĝataj de homoj. Ili povas troviĝi sur menuoj en restoracioj kiuj surtabligas marfruktojn. Pektenoj estas sufiĉe komuna formo de duvalvuloj, tial ili estas parto de la filumo moluskoj. Estas multaj pektenoj en la oceano, sed ankaŭ en lagoj, rojoj, kaj riveroj. Unu el la specioj estas la jakoba pekteno
Specioj
Laŭ Nacia Centro por Bioteknologia Informo en Usono (NCBI) (3-an de marto 2011):
Laŭ Integrita Taksonomia InformSistemo (Integrated Taxonomic Information System - ITIS) (3-an de marto 2011) :
Trovitaj en artikoloj
Laŭ Tutmonda Registro pri Maraj Specioj (World Register of Marine Species):