cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xavier Hanotte
Xavier HANOTTE (n. la 31-an de oktobro 1960 en Mont-sur-Marchienne) estas belga kaj valonia verkisto. Li emas montriĝi precipe fiera pri sia valonia deveno, kiel evidentigas unu el liaj biografioj aŭ alilandaj kritikistoj, kiuj ofte komparas lin kun Georges Simenon aŭ Henri Michaux. Li nuntempe vivas en Bruselo. Unue formadita kiel germanisto, kaj post iom da tempo ene de jura eldonejo, li sekve specialiĝis pri komputiko. Hanotte estas la tradukisto de la antverpena aŭtoro Hubert Lampo kaj de la angla poeto Wilfred Owen. Li kutime publikigas siajn romanojn pere de la eldonejo Belfond.
Meikirch
Meikirch estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarberg kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2345 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,23 km², de kiuj 26,5% estas kovritaj de arbaro, 64,0% servas por agrikulturo kaj 9,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Meikirch limas en nordo al Schüpfen, en oriento al Kirchlindach, en sudo al Wohlen ĉe Berno, kaj en nordokcidento al Seedorf.
Trafiko
Tra Meikirch pasas la kantona ĉefvojo 236 de Berno al Aarberg, kiu en Ortschwaben kruciĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 235.4 de Wohlen ĉe Berno al Zollikofen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 7 kilometrojn sudoriente en Berno-Neufeld. Per du lokaj buslinioj de Wahelndorf kaj de la supera tribunalo de Berno al Seedorf la ĉefa stacidomo de Berno la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Meikirch datiĝas el la jaro 1208 kiel Mönchilcha. Jam pli frue en la jaro 1185 estis menciita Ortschwaben kiel Nortsuaben. En Grächwil estis faritaj ampleksaj trovoj de objektoj el la Hallstatt-epoko. En Meikirch estis trovita romia kamparbieno en kies kelo estis konservitaj murpentraĵoj. Dum mezepoko la vilaĝoj de Meikirch apartenis al la Monaĵejo Frienisberg. La malalta jurisdikcio de Maikirch en la 13-a kaj 14-a jarcento apartenis al bernaj civitanoj el Bolligen kaj en en la 16-a jarcento al la urbestra familio Aebischer de Aaarberg, kiu ĝin vendis en la jaro 1555 al la komunumo mem. La tribunalo estis integrita al la urba tribunalo de Berno. Post la reformacio en la jaro 1525 Berno atribuis la hodiaŭan komunuman teritorion al la berna kamparvoktejo Frienisberg. Kadre de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Meikirch estis atribuita la la helveta distrikto Zollikofen. Post la fino de la Helveta Respubliko la komunumo fariĝis parto de la distrikto Aarberg. Surbaze de la administra reformo en la jaro 2010 la distrikto Aarberg malsolviĝis, kaj Meikirch estis integrita al la administra distrikto Berno-Mezlando. La iam ĉefe agrikultura komunumo en la dua duono de la 20-a jarcento fariĝis pli kaj pli loĝokomunumo de la urbo Berno kaj integriĝis al ties aglomeraĵo.
Famuloj
En Weissenstein naskiĝis hungara inĝeniero pri metalurgio András Roósz en 1945.
Kultiva koriandro
La kultiva koriandro (Coriandrum sativum) estas specio de koriandro, cimodora, kun fruktoj (duakenoj) globaj aŭ ovoidaj, ne disiĝantaj ĉe maturiĝo; kultivata pro enhavo de esenco uzata kiel specaĵo, por faraciaĵoj, likvoroj, parfumoj, k.a.
En la kuirarto uzatas la semoj kaj la folioj de la planto. La semoj de la koriandro fajnigas ĉefe viandaĵojn, fiŝaĵojn kaj kukojn. La freŝaj folioj taŭgas por spici legomsupojn, salatojn kaj saŭcojn.
Bronnici
Bronnici (Бронницы) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46405.
La urbo estis fondita en jaro 1451.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 55°26' norde, longitudo 38°16' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Moskva (Москва).
En jaro 1959 la urbo havis 10.1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 18.2 mil loĝantojn.
Skordaturo
La skordaturo (ital. scordatura = aliagordaĵo) estas agordo de kordinstrumentoj deflankiĝa de la normo, kiu estas utiligata precipe ĉe violonoj kaj gitaroj.
Violono
La skordaturo permesas jam en malaltaj pozicioj la ludadon de malfcilaj akordoj kaj samtempe ebligas al la instrumento aliajn soneblecojn per tro-aŭ maltrostreĉo de la kordoj. Tamen kordo ne tuj agordeblas du tonojn pli malaltajn sen misagordigi post norma reagordado. Ĉi tio kaj la evoluigo de novaj fingroteknikoj verŝajne estas la kaŭzoj por la rezignado de ĉi tiu tekniko, kiu ĉefe utilis en la epoko inter 1600 kaj 1720.
Georg Philipp Telemann ankoraŭ uzis la skordaturon en kelkaj verkoj kaj esceptkaze Niccolò Paganini kaj Gustav Mahler, ankaŭ R. Schumann (op.47) kaj I. Stravinski ("La fajrobirdo"). Ludonte tiajn muzikaĵojn oni tenas pretaj duan aŭ plurajn diversagorditajn instrumentojn. Por plifaciligi la legadon, oni notas per prenskribo aŭ iaspeca tabulaturo, kiu ne laŭas la sonantan tonon. La violonisto prenas laŭ la notskribo kiel ĉe normagordita violono, sed pro la skordaturo eksonas aliaj tonoj.
Plej fama muzika ekzemplero el la baroka muziko estas la Rosenkranz- oder Mysteriensonaten de Heinrich Ignaz Franz Biber, en kiuj ĉi tiu preskribas 15 diversajn agordojn (vd. ĉisupran ilustraĵon). W. A. Mozart notis la vjolovoĉon de sia „sinfonia concertante“ KV 320d en D-maĵoron, kvankam la peco sonas en E bemola. Ĉi tio malpliigas la teknikajn malfacilaĵojn por la solovjolo konsiderinde kaj ebligas pli altan sonan brilecon.
La skordaturo ankaŭ aperas en la popolmuziko; skotaj kaj norvegaj hardanger-violonistoj ŝanĝas la agordon de la du malaltaj kordoj, disponante tiel pri adekvata borduno.
Gitaro
Ĉe gitaro skordaturo ankoraŭ estas ŝatata. Tipaj agordoj estas krom la normagordo „akordagordoj“, kiuj ebligas atingi multajn aliajn akordojn per simplaj bareoprenoj.
Roberto Duarte Silva
Roberto Duarte Silva (1837-1889) estis rimarkinda portugallingva kemiisto, diplomito pri farmacio en la "Universitato de Lisbono", kiu distingiĝis en la branĉo de la Organika Kemio. Li famiĝis en la franca ĉefurbo kaj sin donis dum la tuta vivo al la scienca esplorado. Li estis lernanto de Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) kaj amiko de Charles Friedel (1832-1899). Li studis la kombinaĵojn de la amoniako surbaze de amino kaj propilamino kaj atingis la totalan sintezon de la glicerino kune kun Charles Friedel. Li estis filo de Francisko José Duarte kaj Matilda Rosa Silva. Antaŭ ol instaliĝi en Parizo, en 1862, li estis malferminta apotekon en Makao kaj Honkongo. Li aktivis kiel profesoro pri analiza kemio en la Minlernejo de Parizo, kaj poste, en la Centra Lernejo pri Artoj kaj Manufakturoj kaj en la Supera Lernejo pri Industria Fiziko kaj Kemio en la urbo Parizo, kie li restis ĝis sia morto. Li ricevis kelkajn premiojn en la Franca Akademio pri Sciencoj kaj estis prezidanto de la Franca Societo pri Kemio, en 1887. En 2007, la banko de Kaboverdo lin omaĝis en la monbiletoj de 500 skudoj. La franca kemiisto Charles Lepierre (1867-1945) estis lia lernanto.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Ammonia.svg| Amino Ammonia 3D.png| Amoniako Glycerin_Skelett.svg| Glicerino Propylamine.png| Propilamino Bowl Of Hygieia by David.svg| François Dorvault (1815-1879) Charles-Adolphe_Wurtz.jpg| Charles-Adolphe Wurtz (1817-1884) Felix-Pisani.jpg| Félix Pisani (1831-1920) Friedel_Charles_photograph.jpg| Charles Friedel (1832-1899) Stilles_Mineralwasser.jpg| Charles Lepierre (1867-1945) </Gallery> </Center>
Březová (distrikto Sokolov)
Urbo Březová troviĝas en Ĉeĥio, regiono Karlovy Vary, en distrikto Sokolov. Ĉi tie vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1353.
Bronislavo (persona nomo)
Bronislavo aŭ Bronislao estas vira persona nomo slava. Virina ekvivalento estas Bronislava.
Diverslandaj variantoj
Браніслаў, Бранислав , Бронислав , Броніслав , Branislav , Bronislav , Bronisław , Bronek , Bronislovas , Bronius , Bronislao , Bronislaus (latine)
Trillo (Guadalajara)
Trillo [TRIĝo] (Draŝilo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas diversaj domaroj nome Azañón, Morillejo, La Puerta, Trillo mem kaj Viana de Mondéjar.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 1 392 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,6 loĝ/km².
Historio
Jam en romia epoko Trillo estis konata setlejo, situa sur la landlima regiono inter Karpetanio kaj Keltiberio. Ties loĝado plifirmiĝis post la Reconquista —fine de la 1-a jarcento estante monarko Alfonso la 6-a— kiam ĝi ekestis kiel parto de la teritorio Común de la Villa y Tierra de Atienza, sub regulado de ties Foruo.
En 1325, la Infanto Don Juan Manuel konstruigis la kastelon kies ruinoj ankoraŭ kronas la montopinton. Meze de la 15-a jarcento pasis al la jurisdikcio de la grafoj de Cifuentes, ĝis en 1630 Trillo estis deklarita Villa kun propra jurisdikcio. En la 16-a jarcento oni konstruis la preĝejojn de Trillo, Azañón kaj Morillejo. Dum jarcentoj ĝis estis prospera vilaĝo kaj en 1580 ties loĝantaro atingis 320 loĝantojn, laŭ la censo realigita en tempo de la reĝo Filipo la 2-a.
Ĝia dekadenco alvenis komence de la 18-a jarcento kun la Milito de sukcedo. Oni forhakis montojn kaj plantejojn, oni detruis brutarojn kaj abelujojn, kaj estis bruligitaj pl iol ducent domojn, kio okazigis drastan descendon de la loĝantaro de 1 752 al 82 loĝantoj. Nur jam en la 20-a jarcento, la konstruado de la atomcentralo de Trillo, inaugurita en 1987, okazigis la revivigon ekonomie de la municipo. Aktuale ĝi estas la plej moderna atomcentralo en Hispanio.
Melchor Gaspar de Jovellanos aludis en siaj Taglibroj al la tradiciaj kamparfestoj de la patronaj festoj de Trillo kiam li povis ĉeesti unu el tiuj kamparfestoj romerías la 9an de septembro 1798.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj, konstruado kaj loĝejoj. Atomcentralo.
Unterlamm
Unterlamm estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark). Fine de en la komunumo vivis.
22858 Suesong
22858 Suesong estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sue Song, mentorino de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo Discovery Channel Young Science Challenge de 2006. Ŝi estis instruistino ĉe la Palos Verdes Intermediate School de Palos Verdes (Kalifornio).
Sauzon
Sauzon (franca elparolo: [], bretone: Saozon) estas franca komunumo en la insulo Belle-Île-en-Mer, en la departemento Morbihan, en la regiono Bretonio. Ĝi havis 909 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Sauzon situas en la nordokcidento de la insulo Belle-Île-en-Mer.
5523 Luminet
5523 Luminet estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la franca astrofizikisto kaj kosmologo Jean-Pierre Luminet de la Observatorio de Parizo, fakulo pri ĝenerala relativeco kaj pri ties aplikoj en kosmologio. Li estis la unua kiu priskribis la procezon de "stela krespo" per kiu steloj, pasante proksime de nigra truo, sufera fortan premigon kaj varmigon kaj estigus gamo-radiajn ekbrilojn. Pri kosmologio, Jean-Pierre Luminet proponis modelojn de "ĉifita universo" en kiu malsimplaj topologioj de la universo estigus "fantomajn bildojn" de galaksioj. Li verkis ankaŭ multenombrajn librojn kaj partoprenas al televidaj elsendoj de scienca popularigo.
Forstisto
Forstisto estas persono kiu praktikas forstumadon, la sciencon, arton, kaj profesion de administrado de arbaroj. Forstistoj okupiĝas pri larĝa vico da agadoj inkluzive de arbarekspluatado, ekologia restarigo kaj administrado de naturprotektejoj. Forstistoj administras arbarojn por disponigi gamon da celoj inkluzive de rekta gajnado de krudaĵo, subĉiela distro, naturprotekto, ĉasado kaj estetiko. Novaj nuntempaj mastrumadaj okupoj rilatas al biodiverseco, karbonokapto kaj stokado, kaj aerkvalito.
Forstisto estas ĝenerala aŭ populara termino por indiki forstinĝenieron, arbaristik-scienciston aŭ arbargardiston.
Historio
Forstisto ankaŭ estas titolo vaste uzita dum mezepokaj tempoj. La forstisto kutime tenis pozicion egala al tiu de ŝerifo aŭ loka magistrato. Li respondecis pri patrolado de la duonarbaroj sur posedaĵoj de nobeloj kaj de terbienuloj. Liaj devoj inkludis negocadon por interkonsentoj pri la vendo de ligno kaj maldaŭrigadon de ŝtelĉasistoj kiuj kontraŭleĝe ĉasis. Multajn fojojn serĉitaj krimuloj kaŝiĝis en arbaro. Kiam tio okazis, la forstisto devis organizi armitajn bandojn por kapti la krimulon. Ofte forstistoj tenis titolojn de eminenteco en siaj lokaj komunumoj, kaj funkciis kiel advokatoj kaj arbitraciantoj. Ilia salajro estis kutime pli-ol-averaĝa kaj ili dece gajnis sian porvivon.
Rolo
Multaj homoj konfuzas la rolon de la forstisto kun tiu de la arbohakisto, sed la plej multaj forstistoj okupiĝas ne nur pri la rikolto de ligno, sed ankaŭ pri la daŭrigebla mastrumado de arbaroj por ( en la vortoj de Gifford Pinchot ) "provizi longdaŭre la plej bonege bona por la plej bonega nombro da homoj". Alia fama forstisto, Jack Westoby, rimarkis ke "forstumado rilatas ne kun arboj, sed kun kiel arboj povas servi homojn".
Kupjansk-Sortuvalnij (stacidomo)
Kupjansk-Sortuvalnij (Куп'янськ-Сортувальний) estas ranĝadstacio en Kupjansk (Ĥarkiva provinco), urbo en Ukrainio.
Étival-Clairefontaine
Étival-Clairefontaine estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Stivaliens.
7932 Plimpton
7932 Plimpton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
(19493) 1998 JY1
(19493) 1998 JY1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
7932 Plimpton
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona verkisto, eldonisto kaj aktoro George Plimpton (1927–2003), kun-fondinto en 1953 de la revuo The Paris Review.
Johann Gramann
Johann Gramann (1487-1541) aŭ laŭ lia plumonomo Johannes Poliander estis germana kuracisto, humanisto, teologo, influa luterana reformisto, pedagogo kaj rektoro en la "Lernejo de Sankta Tomaso", en Lepsiko. Kune kun Paul Speratus li laboris kiel reformisto en la prusa teritorio de la Teŭtona Ordeno kaj reorganizis la lernosistemon.
Biografio
Post fini siajn studon, Johann Gramann estis indikita kiel instruiston en la "Lernejo de Sankta Tomaso", en Lepsiko. En 1503 li studis en la Universitato de Lepsiko kaj ekde 1519 li studis kun Filipo Melanktono kaj Marteno Lutero en la Universitato de Wittenberg. En 1507 li ricevis sian bakalaŭrecon kaj en 1516 li diplomiĝis kiel majstro pri filozofio.
En 1520, li kompletigis sian doktorecon pri teologio en Lepsiko kaj instruis pri la Sanktaj Skibaĵoj. Inter la 27-a de junio kaj la 16-a de julio 1519, en Pleißenburg, dum la disputo inter Johannes Eck, Marteno Lutero kaj Bodenstein, Gramann servis kiel lojala katoliko favore al Eck. Dank'al lia amikeco kun la humanisto Petrus Mosellanus, la disputo alportis dubojn al lia koro rilate al la korekteco de lia sinteno, kaj tio okazis pro du kialoj: unue li estis ŝokita pro la fakto ke Marteno Lutero ĉiam apogis siajn opiniojn kun referencoj al la Sanktaj Skribaĵoj, due, li emociiĝis pri la forta alvoko de Marteno Lutero por la konscienco-ekzamenoj anstataŭ la lerteco de Eck en la arto pri disputoj.
Kiam Gramann povis prediki, liaj prelegoj iom post iom iĝis pli luteranaj. En 1520, li estis nomumita rektoro en la "Lernejo de Sankta Tomaso". Tamen, li ĉiam nutris fortan deziron lasi Lepsikon kaj iri al Wittenberg, ĉefe nun kiam la taskoj en la defendo de la reformoj estis rezultinta en striktaj rilatoj kun la katolika reĝo Georgo, la Barbulo, duko de Saksio (1471-1539).
En 1522, post trovi anstataŭanton en la Lernejo de Sankta Tomaso, li iris renkonte al Marteno Lutero kaj Filipo Melanktono, en Wittenberg. Intertempe, inter 1522 kaj 1525 li laboris kiel predikanto en la katedralo de Würzburg kiel sukcedanto de Paul Speratus. Tie li servis du jarojn kaj varme kondamnis la adorkliniĝon al la sanktuloj, ĝis 1523, kiam ekiĝis la Kamparana ribelo en tiu regiono, Gramann translokiĝis al Nurenbergo kiel pastoro en la Preĝejo de Sankta Klara.
Sed, Marteno Lutero samjare konvinkis lin iri al Königsberg, kie li kuniĝis al Johann Briesmann (1488-1549) en liaj klopodoj pri la kaŭzo de la reformo en la provinco de la Duko Alberto de Brandenburgo. Samtempe Gramann reorganizis la lernejan sistemon de la urbo kaj fondis la propran lernejon, el kie estonte estus la "Universitato de Königsberg".
La duko indikis lin kiel predikanton en la Altstädt preĝejo de Königsberg. Tie li altiris ne nur grandan amason da fideluloj, sed li elmontris ke li estis sentima pri proklamado de la veraĵoj de la Evangelio, alfrontante eĉ la eblecon je malŝato de la duko. Ka tio vere okazis. La anabaptistaj doktrinoj komencis aperi kun multaj kongregacioj kaj predikantoj, kaj kvankam ilia estro estis intima amiko de la elektisto, Gramann faris multajn atakojn al ili.
Tiam la duko decidis ke ambaŭ partoj devus interrenkontiĝi dum publika disputo, kaj la venkanta flago devus superregi en tiu lando. Okaze de la disputo, Gramann estis la venkanto. Malgraŭ la avancoj de la anabaptistoj, Gramann, kun siaj klaraj kaj rektaj deklaroj, refutis ĉiujn iliajn argumentojn kaj silentigis siajn oponantojn.
Tiamananiere ke la provinco elliberiĝis de la anabaptisma superrego estrita de Kaspar Schwenckfeld. Gramann mortis en jaro 1541 pri apopleksio. Kune kun Paul Speratus kaj Johann Briesmann, li apartenas al la rondo de la plej gravaj reformistoj en Prusio. Lutero donis al ili la honorigan nomon kiel "Prussorum Evangelistae" (Prusaj evangeliistoj). Gramann ankaŭ estis himno-komponisto kaj unu el liaj himnoj estis komisiita de la Duko Alberto laŭ la Psalmo 103, kiu cetere estis inkluzivita en la psalterio de Sigmund Hemmel (1520-1565). Lia privata biblioteko estis donita al Königsberg, kio estis la semo por la biblioteko de tiu urbo.
Radiogalaksio
Radiogalaksio estas galaksio, kie signifa parto da energio ne estas elsendata el la normalaj komponaĵoj de galaksio (stelo, interstelaj polvo kaj gaso). Tiu energio povas esti elsendata per ampleksa elektomagneta spektro: infraruĝa radiado, mikroondoj, ultraviola radiado, ikso-radioj, Gama-radiadoj.
La pli komune konsentita modelo proponas, ke la energio naskiĝas el la kolapso de la materio en masivega nigra truo, inter 106 kaj 108 sunaj masoj
Vidu ankaŭ:
12312 Väte
12312 Väte estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda paroko Väte en Gotlando, kie troviĝas kirko de la 13-a jarcento kaj malnova bieno, Norrbys, kiu montras la kamparanan vivon 70 jaroj antaŭ. Anekdote: la vorto Väte ankaŭ signifas Hidrogeno en sveda lingvo.
Guido Westerwelle
Guido WESTERWELLE (naskiĝinta la  en Bad Honnef proksime de Bonno, mortinta la  en Kolonjo ) estis germana politikisto.
Li estis de 1994 bis 2001 ĝenerala sekretario kaj de 2001 ĝis 2011 prezidanto de la germania liberala partio FDP. Ekde la jaro 2006 li krome ankaŭ estis la prezidanto de la frakcio de sia partio en la germania parlamento Bundestag kaj tial gvidanto de la parlamenta opozicio. Post la balotoj 2009 li iĝis federacia ministro por eksterlandaj aferoj kaj anstataŭanto ("vic-kanceliero") de federacia kancelierino Angela Merkel en registara koalicio de FDP kaj CDU/CSU.
Sándor Góth
Sándor GÓTH [ŝAndor gOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Góth Sándor estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro, tradukisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Gutfreund. Sándor Góth naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Guido Westerwelle
La li anoncis sian demision kiel partiestro de FDP. Anstataŭ li en majo estis elektita Philipp Rösler.
Sándor Góth
Biografio
Sándor Góth frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Teatra Edukejo en 1891. Lia ĉefa instruisto estis Imre Nagy (aktoro). Post siaj studoj li aliĝis al trupo en Debrecen, en la sekvaj jaroj li ludis en kelkaj provincaj urboj. En 1896 li estis unu el la fondintoj de Gaja Teatro, kie li restis ĝismorte escepte interrompojn. Inter 1910–1914 kaj 1932–1933 li apartenis al Teatro Magyar, en la teatra jaro 1921 li estis teatrestro de Teatro Renaissance, en la teatra jaro 1933 li estis reĝisoro-aktoro de Operetoteatro (Budapeŝto). Inter 1931 - 1939 li ankaŭ instruis en le menciita Edukejo jam en rango akademio. Tiutempe dum mallongaj periodoj li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), Teatro Belvárosi kaj iom poste de Teatro Madách. Inter 1941-1945 li ne havis rolojn pro la kontraŭjudaj leĝoj. Post la 2-a mondmilito li estis reĝisoro aŭ aktoro en la jam menciitaj teatroj. Resume li tradukis pli ol 50 teatraĵojn.
Guido Westerwelle
Post la parlamentaj balotoj de oktobro 2013 lia partio FDP ne plu reprezentiĝis en la nacia parlamento Bundestag, kaj do ankaŭ ne povis plu partopreni en la registaro. Tamen nova ministro pri eksteraj rilatoj nomumiĝis nur en decembro 2013, temis pri la socialdemokrato Frank-Walter Steinmeier, kiu ankaŭ rekte antaŭ Guido Westerwelle plenumis tiun ministran postenon. Ĝis la enoficiĝo de la posteulo Guido Westerwelle komisie plu oficis kiel ministro.
Sándor Góth
Filma kariero
Ekde 1911 li estis unu el la pioniroj de la hungara filma industrio. Kelfoje li estis videblaj ankaŭ post la mutaj filmoj.
Guido Westerwelle
Eduko
Guido Westerwelle estis lernejano en bazlernejo en Königswinter-Oberdollendorf, reallernejo en Königswinter kaj la Ernst-Moritz-Arndt-gimnazio en Bonno, kies edukon li finis en 1980 per la abitura ekzameno. Poste li studis juron en la universitato de Bonno, kaj finis la studon en 1991 per dua ŝtata ekzameno. En 1991 li doktoriĝis en la koresponda universtitato Hagen per disertacio de la temo "la partia juro kaj la politikaj junularaj organizaĵoj". Ekde la jaro 1991 li havas licencon labori kiel advokato.
Sándor Góth
Filma kariero
Lia edzino estis Ella Kertész.
Guido Westerwelle
Partio
Ekde la jaro 1980, Guido Westerwelle estas membro de la partio FDP. Li estis inter la fondintoj de ties junulara organizaĵo Junge Liberale. Inter la jaroj 1983 kaj 1988 li estis ties prezidanto. Ekde la jaro 1988 li membras en la nacia estraro de la partio FDP. Krome de 1993 ĝis 1999 li estis gvidanto de la distrikta ligo Bonno de sia partio.
La 4-an de majo 2001 li en partia kongreso en Duseldorfo per granda plimulto elektiĝis posteulo de Wolfgang Gerhardt en la funkcio de partia prezidanto - tiumomente li estis la plej juna prezidanto en la partia historio. Li fiksis partiajn prioritatojn precipe en la edoka kaj ekonomia politiko. La partia kurzo, kiun li alcelis, estis tiu de "sendependa alternativo al la konservativismaj partioj CDU kaj CSU kaj ankaŭ al "ruĝ-verda" koalicio inter socialdemokratoj kaj verduloj“ kaj la kreo de egale granda distanco al ambaŭ plej grandaj partioj de Germanio, kaj al la kristandemokratoj kaj la socialdemokratoj. En la parlamenta baloto de 2002 lia partio deklaris lin kandidato por la posteno de federacia kanceliero, do la nacia ĉefministro - unuafoje ke la partio faris ion tian. Laŭ iniciato de li kaj la sampartiano Jürgen Möllemann lia partio unuafoje sen promeso pri posta koalicio kun unu el la du plej grandaj partioj varbis pri voĉdonoj, deklaris sin pli sendependa, kaj kreskigis la procentaĵon de voĉdonoj de 6,2 al 7,4 %. Origine la partiaj gvidantoj planis "eksplodigi" la voĉdonojn de 6 al 18 procentaĵoj, do triobligi la civitanan subtenon por la partio, kaj konsekvence la balota kampanjo estis granda fortostreĉo. Sed ankaŭ konsiderante la pli modestan finan rezulton, la civitana intereso por la politiko de liberalismo en Germanio rekreskis - multaj ŝtatanoj komence de la 21-a jarcento konsideris la partion formortanta (se partio en Germanio en parlamentaj balotoj ricevas malpli ol 5 procentaĵojn, ĝi ne plu rajtas reprezentiĝi en la parlamento kaj perdas plej grandan parton de sia politika signifo).
En 2003 Guido Westerwelle per 79,8 procentaĵoj de la delegitaj voĉoj, en 2005 per 80,1 % de la delegitaj voĉoj kaj en 2007 per 87,6 % de la delegitaj voĉoj en partiaj kongresoj denove elektiĝis partia prezidanto.
Post la anonco de pli frua parlamenta baloto en majo 2005, lia partio nomumis lin unuaranga kandidato de sia partio por tiu nacia baloto, kaj tiun pozicion li ankaŭ havis en la parlamenta baloto de 2009 de la 27-a de septembro 2009. FDP gajnis sub lia gvido la plej altan balot-rezulton en sia historia kun pli ol 14 percentaĵojn. Antaŭ tio, la 15-an de majo 2009 li en partia kongreso per 95,8 % de la delegitaj voĉoj reelektiĝis partia prezidanto … tiom altaj procentaĵoj en baloto de demokratiaj ŝtatoj vere maloftas.
Privata vivo
Guido Westerwelle estis la unue nacie konata germana politikisto, kies samseksamo estis publika temo. Li tamen nur "elŝrankiĝis", kiam la berlina reganta urbestro Klaus Wowereit kaj la hamburga unua urbestro Ole von Beust (sendepende unu de la alia) publike anoncis sian samseksaman vivstilon sen perdi publikan prestiĝon.
Guido Westerwelle vivis en Bonno kaj en Berlino.
En majo 2014 dum sangotesto hazarde troviĝis ke li ekmalsanas je leŭkemio. Senprokraste komenciĝis kemiterapio, aldoniĝis pliaj hospitalaj terapioj, inkluzive de transplanto de praĉeloj, kaj post 18 semajnoj en hospitaloj li en novembro 2014 elmalsanulejiĝis. Li verkis libron, kaj en novembro 2015 denove hospitaliĝis en la klinikaro de la kolonja universitato. Tie li mortis la.
Boŝoj
La Boŝoj, ankaŭ nomataj Lomoj (armene: Բոշա boŝa; kartvele: ბოშა; ruse: Боша; azere: Poşa) aŭ Armenaj ciganoj (ruse: армянские цыгане; armene : հայ գնչուներ ), estas etno en historia Armenio. Ilia lingvo estas mikslingvo, kombinanta hind-arjajn armenajn strukturojn kaj vortprovizon.
Historio
La boŝoj, same kiel la domoj, estas kelkfoje konsiderataj aparta branĉo de la pra-ciganoj, kiuj restis en historia Armenio en la 11-a jarcento, dum la prapatroj de la nuntempaj ciganoj migris pli okcidenten en la 13-a kaj 14-a jarcentoj. La nomoj Dom, Lom kaj Rom probable havas la saman originon. La Lomoj (boŝoj) ankaŭ laŭdire rilatas al la Lambani-popolo aŭ la hindaj romanioj; la boŝa lingvo ankaŭ tre similas al la Lambana lingvo.
Loĝantaro
La ĝustan nombron de ekzistanta boŝa komunumo malfacilas determini, pro la disa kaj ofte plejparte asimilita naturo de la grupo. Taksoj sugestas, ke nur kelkaj miloj da homoj troveblas kaj en Armenio kaj en Kartvelio, dum registara censo raportas nur 50 loĝantojn en la unua.
Distribuo
Koncentriĝoj de boŝoj troveblas en Erevano kaj Gjumri en Armenio. Iuj el la boŝoj en Armenio adoptis la armenan lingvon kaj asimiliĝis kun la pli granda armena loĝantaro. En Kartvelio ili loĝas en urboj kiel Tbiliso, Kutaiso, Aĥalkalako kaj Aĥalciĥo. Ili estas konataj pro tiaj okupoj kiel korbplektado kaj metalfabrikado, kiuj estas oftaj inter loĝataj romaoj. En Turkio ili plejparte loĝas en Artvin, kelkaj familioj en Ardahan kaj Kars kaj adoptis la turkan lingvon kaj asimilis ankoraŭ uzante iujn armenajn vortojn.
Pauli Murray
Murray naskiĝis en Baltimoro, Marilando, kaj kreskiĝis ĉe ŝia patrinflanka avo en Durham, Norda Karolino. En la aĝo de 16, ŝi translokiĝis al Nov-Jorko por studi en Hunter College, diplomiĝante kun bakalaŭro en 1933. En 1940, en Virginio, Murray sidis kun siaj amikoj ĉe la fronto de la buso, en la areo indikita por blankuloj nur, kaj estis arestita por malobservado de rasapartigleĝoj. Tiu ĉi evento kaj ŝia implikiĝo en agadoj por la rajtoj de laboristoj ene de la socialisma "Ligo por Protekto de Laboristoj" kondukis al kariero kiel advokato en la kampo de civitanrajtoj. Ŝi enskribiĝis en juraj studadoj en Universitato Harvard, kie ŝi ankaŭ iĝis konscia pri seksismo, kaj institucia kaj alia, kaj nomis ĝin "Jane Crow", laŭnome de Jim Crow-leĝoj, kiuj instituciigis rasapartigon. Murray diplomiĝis je la pinto de sia klaso, kaj malgraŭ tio, ŝi ne estis permesita daŭrigi al progresintaj studoj, pro sia sekso. Ŝi diplomiĝis kun magistro en juro ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, kaj en 1965 estis la unua afrik-usonano (de iu sekso) se temas pri diplomiĝi kun doktoreco en juro en Universitato Yale.
(76867) 2000 YM5
Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Pauli Murray
Dum ŝia plenkreskula vivo, Murray luktis kun temoj de sia seksa kaj genra identeco, kaj ŝi priskribis sin kiel havi "inversa seksa instinkto". Ŝi estis nelonge edziĝinta al viro en nuligita geedziĝo, kaj havis plurajn profundajn rilatojn kun virinoj. En sia junaĝo, Murray pasis kiel adoleskanto.
Aldone al ŝia leĝa kaj aktivula laboro, Murray verkis du aŭtobiografiojn, kaj volumenon de poezio.
Klöch
Klöch estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Sudorienta Stirio (germane Südoststeiermark), kaj situas rekte ĉe la limo al Slovenio. Fine de en la komunumo vivis.
Březová (distrikto Beroun)
Březová estas vilaĝo en Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. En la municipo vivas.
Bourguignon-lès-Morey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Bercel
Bercel estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.
Situo
Bercel situas sub monto 476 m-ojn alta, laŭ flankovojoj, fervojo Aszód-Balassagyarmat preteriras. La lasta urbo troviĝas 28, Vác 32, Budapeŝto kaj Salgótarján po 80 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1271. Post la mezepoko Bercel apartenis al la Osmana Imperio, sed ĝi ne senhomiĝis. Ekde la 19-a jarcento la loĝantaro okupiĝis precipe pri vinoproduktado.
NGC 2322
NGC 2322 (aliaj indikoj — UGC 3662, MCG 8-13-54, ZWG 234.50, PGC 20142) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Doulon (stacidomo)
Doulon estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linioj Nantes-Orléans - kaj Segré -, situanta en  , en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Indianópolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Uberlândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun. Ĝi troveblas ĉe latitudo 19°02'20" suda kaj je longitudo 47°55'01" okcidente, je altitudo de 809 metroj super marnivelo, en la interna okcidento de la ŝtato.
Doulon (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Barzana
Barzana estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Almenno San Bartolomeo, Brembate di Sopra, Mapello kaj Palazzago. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Roĥo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Indianópolis
La teritorio estis de indianoj kajapoj kaj poste de jezuitoj kaj indianoj bororoj kiuj estis forpelitaj de blankuloj. La indiana pasinteco respeguliĝas en la nomo de la municipo. Ekonomio baziĝas sur agrikulturo, ĉefe de kafo.
Jackie McLean
John Lenwood „Jackie“ McLean (* 17-an de majo 1931 en Novjorko; † 31-an de marto 2006 en Hartford, Konektikuto), estis usono ĵazmuzikisto kaj aldosaksofonisto.
Li apartenas al la vojpreparantoj de malmolbopo kaj muzikis i. a. kun ĵazgranduloj kiel Miles Davis, Gil Evans, Sonny Rollins, Charles Mingus kaj Ornette Coleman. Lia volumena sono, kiu kontrastis de la aldosaksofona sono tipa por la tiama tempo, same kiel lia esprimpova, bluskolorigita ludo kaj iomete eĝeca frazigo estis liaj artaj etikedoj.
Bugulma
Bugulma (Бугульма, tatare Bögelmä) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92410.
La urbo estis fondita en jaro 1736.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 85514, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 54°32' norde, longitudo 52°47' oriente.
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Bugulminka (Бугульминка) en riveron Zaj (Зай) (baseno de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 61 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 93 mil loĝantojn.
Georgo Saville
Georgo SAVILLE, (naskiĝis la 3-an de majo, 1879 Sanfrancisko, mortis la ), usona juda bakisto, vivinta inter sia 2-a kaj 17-a jaro en Pollando. En la bakista sindikato de Sanfrancisko li batalis por oficialigo de la angla lingvo inter la plejparte germanlingva membraro. En 1921 en Novjorko li ellernis Esperanton, aliĝis al SAT kaj 8 jarojn estris Novjorkan SAT-anaron. Por Sennaciulo li verkis multajn artikolojn kun ekonomiaj kaj politikaj temoj. En la historion de la movado li enskribiĝis per tri eldonitaj tradukoj:
Rimarkoj
La naskiĝjaro 1879 indikita en EdE ne akordas kun la Antaŭparolo de La Fera Kalkanumo, kie Georgo Saville asertas, ke li ekkonis persone Jack London en 1904, kiam li havis nur 19 jarojn. Laŭ tio li devus naskiĝi en 1885.
Eksteraj ligiloj
EdE-S
Georgo SAVILLE, usonano, judo, bakisto. Nask. 3 majo 1879 en San Francisco; de la 2-a ĝis 17-a jaro li vivis en Pollando. En sia bakista sindikato en S. F., kies anoj parolis plejparte germane, S (kun la helpo de usonaj patriotoj) ĉiam batalis por ke oni oficialigu la anglan lingvon, kiel interkomprenigilon por la poliglota membraro. En tio ili finfine sukcesis kaj unu lingvo plifratigis la anaron. En 1921 fariĝis E-isto (jam en New York), poste SAT-ano kaj li gvidis dum 8 jaroj la Nov-Jorkan SAT-anaron. Li verkis multajn artikolojn pri ekonomiaj kaj politikaj temoj, ĉefe por S-ulo. Trad. „La fera kalkanumo“ de Jack London, 359 p., 1930. En manuskripto „La historio de la homaro“ de Van Loon ktp.
Izeh
Izeh estas urbego, kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Ĥuzestano, en sudokcidenta Irano.
Geografio
Izeh situas sur altebenaĵo de Zagros-montaro 108 kilometrojn de provinca ĉefurbo Ŝahrekordo, 123 kilometrojn de la propra provinca ĉefurbo Ahvazo, 223 kilometrojn de la havenurbo Abadano (kaj proksimume de la Persa Golfo), 263 kilometrojn de Esfahano, 453 kilometrojn de la ĉefurbo Teherano.
Historio
Izeh unue aperis en formoj "Ajapir aŭ Ajatem". En la pli postaj tempoj la loknomo estis Izaj, same Malamir. Tiu nomo estis uzita ĝis 1935, poste kun la aprobo de registaro Izeh. La loko estis deklarita urbo en 1958.
Ekonomio
Izeh estas signifa regiona agrikultura centro pro produktoj de rizoj en la najbareco. Ĉirkaŭaĵo de Izeh ankaŭ havas minojn pri mineraloj. La distrikto estas riĉa je arkeologiaj restaĵoj, kiuj tiras turistojn.
Trafiko
Izeh havas trairan ĉefvojon inter Ŝahrekordo kaj Ahvazo.
Klimato
Izeh estas vintre la plej malvarma urbo de la provinco. La meza jara pluvokvanto estas 383 mm. Inter junio-oktobro ne pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 13-29 °C.
Miklós Wesselényi (politikisto, 1750–1809)
WESSELÉNYI Miklós (veŝele:nji) estis hungara politikisto, transilvanuja grandbienulo. Li naskiĝis en Zsibó 11-an de decembro 1750 kaj mortis samloke la 25-an de oktobro 1809. Li estis patro de Miklós Wesselényi, praavo de István Wesselényi.
Biografio
Miklós Wesselényi servis ĉe la Bethlen-husaroj kiel oficiro, sed 1778 en rango de kapitano li elpaŝis el la armeo. Li militiris kontraŭ unu grafo de Haller, tial oni malliberigis lin de 1781 ĝis 15-a decembro de 1789 en Kufstein. De 1791 li partoprenis la landkunvenojn de Transilvanujo. Li agade partoprenis en organizado de malkontentaj nobeloj en „Diana Vadásztársaság”, tial en jaroj 1794 – 95 oni starigis lin antaŭ tribunalon je akuzo de jakobineco, kvankam li deziris nur sendependigi Transilvanujon laŭ nobela gvido. Li luktis por la kreado de konstanta teatro en Koloĵvaro kaj li subtenis la instruadon. Post 1795 li gradece retiriĝis el publika vivo.
Keltiberio
Keltiberio estis termino uzita de kelkaj historiistoj por aludi al nepreciza teritorio en la centro de la Iberia Duoninsulo en la epoko antaŭa al la Romia Imperio. Oni supozas ke en tiu areo miksiĝis popoloj el ibera kaj kelta devenoj.
Keltiberio estis ŝanĝanta teritorio, laŭlonge de la periodo priskribita de la nuraj fontoj disponeblaj, nome la greklatinaj aŭtoroj, ​ kaj tiu enhavis la militojn de konkero kaj la postan procezon de romianigo. Por klopodi certigi pri la geografia limigo, oni devas uzi kunan rigardon al la hispana Keltio, multe pli ampleksa ol Keltiberio.
Dum la Ferepoko, la hindeŭropa Iberia Duoninsulo iĝis unuigita pere de la disvolvigo de la metalurgio, eble la lingvo kaj sistemo de vivtenado pli malpli paŝtisteca, kvankam dividita en variaj kulturaj grupoj, kun kulturoj materie sendependaj kaj diversaj kronologioj. La duoninsula Keltio estas tiele kaporompilo kiu enhavas diversajn komunumojn. Tiele temas ĉefe pri limigo de geografia medio, sed ĉefe etnokultura, kio diferencas ĝin disde aliaj popoloj kun la sama kultura kaj lingva modeloj.
Viking Eggeling
Lia verko estas signifoplena en la areo de eksperimenta filmo, kaj estas priskribita kiel absoluta filmo kaj videbla muziko.
En 1918, li kaj Hans Richter prezentiĝis unu al la alia fare de Tristan Tzara. Richter skribis, ke, "La kontrasto inter ni, kiu estis tiu inter metodo kaj spontaneco, nur servis plifortigi nian reciprokan atrakcion (...) dum tri jaroj ni marŝis flank-al-flanke, kvankam ni batalis sur apartaj frontoj" (Richter, "Dada: Arto kaj Malarto"). En 1920 ili ekeksperimentis kun filmo. Eggeling faris filmon, kiu nomiĝis Diagonala Simfonio, kaj kompletiĝis en 1924, ĵus antaŭ sia morto.
Arroyo de la Luz
Arroyo de la Luz (Rojo de la Lumo aŭ Lumrojo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas arroyanos. La censita populacio en 2008 estis de 6.461 loĝantoj.
Situo
Arroyo de la Luz estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 352 m; je nur 19 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 79 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 128 km².
Demografio
Konstateblas, ke ĉirkaŭ la mezo de la 20a jarcento la populacio kreskiĝis, sed dum la 1960-aj jaroj kaj dum la 1970-aj jaroj pro elmigrado al urbaj areoj kaj ĉefe al industriaj regionoj de la nordo de Hispanio aŭ al centra Eŭropo, la loĝantaro ege malkreskis kaj plutenis sian populacion ĉirkaŭ la sesmilon da loĝantoj danke al proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Al tio dediĉis sin pli ol du trionoj de la populacio. Ekde la 18a jarcento ekfunkciis la tekstila industrio, financata ĉefe de brutobredistoj kaj por la produktado de lano.
En 1982 en la brutobreda sektoro elstaris bovoj, kaj nur poste porkoj kaj ŝafoj. En la agrikulturo elstaris cerealoj kiel tritiko, hordeo kaj aveno. Olivarboj, fruktarboj kaj vitejoj kompletas la agadon. Estas pli da konstruado kaj industrio ol en la resto de la regiono. 82% de la teroj estas espluatita de la posedantoj, dum 18% luiĝas.
Historio
Pro multnombraj tombejoj kaj tomboŝtonoj trovitaj oni supozas, ke la deveno de tiu vilaĝo estas de la antaŭromia popolo de lusitanoj. Tiu pasinteco klarigus la pranomon de la vilaĝo kiel Arroyo del Puerco (Porkorojo), rilate al kulto de la antaŭromiaj dioj: kiel porkoj aŭ verracos el ŝtono, oftaj en la provinco de Cáceres kaj provinco de Ávila.
Dum la Reconquista, la kristanaj trupoj de Alfonso la 9-a de Leono konkeris la vilaĝon de la araboj kune kun la urbo de Cáceres la 23an de aprilo de 1229. Ĝi restis kiel domaro de Cáceres kaj estis poste donita al Konestablo de Portugalio kaj la urbo de Cáceres reklamis al la Reĝo la redonon de Arroyo al sia dependo.
La blazono de la vilaĝo, donita de la reĝo Henriko la 3-a en 1402, prezentis apron ĉe frakseno ĉe rojo, kaj fone ĉevaliro kiu persekutas ĝin per lanco.
La vilaĝo kreskis ĉe mezepoka fortikaĵo kaj la nomo estis tiam Arroyo del Puerco, kaj ekde decembro de 1937, Arroyo de la Luz. Tiu lasta nomo rilatas al batalo inter araboj kaj kristanoj kaj la supozita protekto de la Virgulino de la Luz (Lumo) al tiuj.
Tradicie estis potfarado en la vilaĝo ĉirkaŭ la 15a kaj 16a jarcentoj.
Kiam oni konstruis fervojon en la 19a jarcento, la stacio por Arroyo de la Luz kaj Malpartida de Cáceres estis konstruita en intermeza punkto inter ambaŭ lokoj apartenanta al municipo de Cáceres. Ĉe tiu stacio kreskis la domaro de Estación Arroyo-Malpartida kiu finenhavis ĉirkaŭ 1000 loĝantojn kaj aktuale, post la fermo de la stacio, estas preskaŭ senhoma.
Kulturo
En Arroyo de la Luz estas aktiva kultura agdo kun multaj grupoj, asocioj kaj institucioj; oni celebras ĉiujare eventojn kiajn la jenaj:
Festoj
La jenaj:
La Lumtago
Por la lokanoj la festo plej grava okazas la lundon de Pasko kiel Día de la Luz (Lumtago), festo kiu datiĝas el la 16a jarcento, kun meso kaj procezio en la sanktejo. Tradicie la viroj revenis el la kamparfesto rajdantaj sur ornamitaj ĉevaloj kaj la virinoj surĉevalpuge, kaj ili estis ricevitaj de la resto de la lokanoj en ĉefa strato, La Corredera (Kurejo). Nuntempe oni rajdas galope ĉu sole ĉu laŭ paroj brakume. Ŝajne tio iel simbolas la galopadon de la kristanaj konkerintoj post la arabaj praloĝantoj. Krome oni regalas vizitantojn per vino kaj montrado de ornamitaj ĉaroj.
Gravulo
Pedro Caba Landa Eseisto, romanisto kaj poeto. (2a de decembro 1900 - 23a de oktobro 1992)
Limoj de la municipa teritorio
Arroyo de la Luz limitas kun:
Estas proksima ankaŭ la municipa teritorio de Aliseda, ene de tiu de Cáceres.
Richvald
Richvald (hungare Erdővágás [erdOvAgAŝ], germane Reichenwald [rejĥenvald]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Richvald situas en valo, laŭ traira flankovojo. Bardejov troviĝas je 8 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1355 en formo "". En 1427 52 familioj vivis en la vilaĝo. En 1785 691 vilaĝanoj loĝis en 103 domoj, en 1828 813 vilaĝanoj en 110 domoj. En 1797 kaj en 1818 pestoj, en 1831 ĥolero okazis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Richwald, poste la komunumo ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Erdővágás 850 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Richvald 1004 homoj, (1000 slovakoj).
Ariane Le Fort
Ariane LE FORT (naskiĝis la ) estas belga, franclingva verkistino. Ŝi vivas en Bruselo.
Ŝi estas la filino de protestanta pastro el Ĝenevo, kaj de instruistino el Verviers. Ariane Le Fort plenumis siajn duagradajn studojn en la reĝa ateneo de Rixensart. Post unu jaro en la Goshen College, menoanista altlernejo de Indiano, ŝi akiris en 1983 licencon pri ĵurnalismo kaj komunikado en la Libera Universitato de Bruselo.
Ariane Le Fort gajnis la premion Victor Rossel en 2003 pro sia romano Beau-fils.
Blanka franĉipano
Blanka franĉipano, Plumeria alba, estas malgranda arbo de la familio de apocinacoj. Ĝi apartenas al la genro plumerio.
Disvastigado kaj vivmedio
Ĝi estas disvastigata de suda Meksiko ĝis la Grandaj kaj Malgrandaj Antiloj, abunda en sekaj grundoj kaj en arbaroj kun kalkaj grundoj ĝis mezaj altitudoj en Karibio, en marbordaj gresherbejoj kaj malalta decidua foliarbaro.
Uzoj
Ligno estas uzata kiel brulaĵo. Kiam oni dehakas ĉi tiun arbon, blanka latekso profunde sangas.
Farmakologio
La latekso, kiun ĉi tiuj plantoj sekrecias, estas uzata je iuj landoj en haŭtaj malsanoj, skabio, ulceroj kaj aliaj haŭtaj afekcioj, pro ĝia kontraŭmikroba agado. Tamen kontakto kun la haŭto povas produkti agacan kaj frotigan agon. Ĝi povus esti uzata komence diluita en egalaj partoj unue. La viskozeca, lakteca suko estas uzata por forigi verukojn. Korpinterne ĝi estas puriga en kvanto de 3 gutoj, al maljunuloj ĝi estas toksaĵo produktante abundan diareon kaj gastro-intestan iritadon.
Taksonomio
Plumeria alba estis priskribita de Karolo Lineo kaj publikigita en Species Plantarum 1: 210. 1753.
Etimologio
Plumeria estas genronomo, kiu honoras la francan botanikiston Charles Plumier, kiu vojaĝis en Karibion ​​en la 17-a jarcento. La specifa alba estas latina epiteto kiu signifas "de blanka koloro".
Sinonimeco
Plumeria revolutifolia Stokes, Plumeria alba en PlantList, kaj en World Checklist of Selected Plant Families
Vidu ankaŭ
En tiu ĉi artikolo estis uzita traduko de la artikolo Plumeria alba en hispana vikipedio.
Bronislava (persona nomo)
Bronislava estas virina persona nomo slava. Vira ekvivalento estas Bronislavo.
Diverslandaj variantoj
Бронислава, Броніслава , Бранислава , Branislava , Bronislava , Bronisława , Bronka
761 Brendelia
761 Brendelia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Martin Brendel.
Péter Bácsi
Péter Bácsi [bAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bácsi Péter estis hungara luktisto, olimpiano, mondĉampiono, loka politikisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
estis luktisto en ĉefurba sportklubo, ekde 2002 li havis signifajn rezultojn en junularaj eksterlandaj konkursoj. Li estis hungara ĉampiono sepfoje inter 2007-2018 en klasik-stila luktado, dum lia sportpezo ŝanĝiĝis el 74-85 kg. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2008, Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2016 sen medalo, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 2014. Lia plej konata trejnisto estis András Sike. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2019, poste li havis postenon en la hungara luktada asocio. Pli frue ekde 2014 li politikadis en municipo de Gyál.
Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2008.