cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Frapilaro (muziko)
Al la frapilaro en simfoniorkestro fakte apartenas ĉio, kio ne estas akordigebla al unu el la aliaj grandaj instrumentgrupoj (lignaj blovinstrumentoj, latunaj blovinstrumentoj, arĉinstrumentoj). Esceptoj estas la timbaloj kaj instrumentoj kiel harpo aŭ piano, kiujn ludas specialistoj.
Al la baza stoko de la frapilaro apartenas la granda tamburo, la cimbaloj kaj la triangulo. Ili aperas elstare unuan fojon en verkoj kiel Die Entführung aus dem Serail de Mozart, poste en la 9-a simfonio de Beethoven. Ambaŭ fojojn ili subtenas la – por tiamaj kondiĉoj – strangaj sonoj en la operejo resp. koncertejo. Ĉe Mozart estas la supozata adaptado de „turka“ muziko, ĉe Beethoven apogo ĉe militistaraj sonoj. en la itala opero (antaŭ ĉio Verdi) ĉi tiu kombinaĵo tamen jam apartenas al la normo kaj kontribuas esence al la trabata forto de la tutecosono.
Ĝis nuntempe la spektro de la frapilaro ĉiame pliampleksiĝis. Gravaj instrumentoj kiel kampaneto kaj aliaj bastonmuzikiloj (ksilofono, vibrafono, marimbafono), celesto, tamtamo, gongo kaj ankoraŭ kreska nombro da efektinstrumentoj (knarilo, hupo, fleksatono, tondrolado, piŝtofluto, guiro, pluvoligno, ventmaŝino ktp.) intertempe apartenas al la pli malpli ampleksa repertuaro de frapinstrumentisto.
En komponaĵoj de la Nova Muziko al la frapilaro apartenas ankaŭ songeneriloj kiel polvosuĉilo, skribmaŝino aŭ sireno, kvankam ili neniel rilatas al „frapado“ malvastasence.
István Fodor (arĥeologo)
Biografio
Li lernis en bazlernejoj de Kengyel kaj Törökszentmiklós, poste lernis en la gimnazio kaj ties faris abiturientan ekzamenon en ties realscienca fako en 1962. Li aspiris en 1962 al la hungara-rusa-germana fako de la Scienca Universitato de Szeged, sed komencis altgrade studi en la historiscienca fako de Moskva Ŝtata Universitato (de Lomonosov), Moskvo. Li finis sain studadon en 1967 en fako historio kaj arĥeologio, krom tio li vizit-aŭdis turkologion dum tri jaroj en la Instituto de la Orientaj Lingvoj. Li partoprenis en arĥeologiaj fosadoj en Hungario kaj Sovetunio. Li stud-esploris en originalo kolektaĵojn de multnombraj sovetuniaj muzeoj (Kazanj, Ufa, Joŝkar-Ola, Volgograd, Kievo). Lia fakverko temis pri frua arĥeologiaj materialoj de la volgaj bulgaroj.
Post lia hejmenveturo en 1967, li eklaboris en la Hungara Nacia Muzeo. Li komencis kiel help-muzeologo, poste muzeologo, scienca sekretario, ekde 1978 gvidanto de la Mezepoka Fako. Li estis en 1986-1993 ĉefdirektoro de la muzeo. Post tio li laboris kiel arĥeologo de la muzeo, kun titolo „honora ĉefdirektoro”. Li okupiĝas ĉefe pri la arĥeologio de la hungara praepoko, hungara landokupo. Li defendis sian kandidatan disertacion en 1982.
Li estas membro de la Baltistika Instituto, konstanta komisio de Slava Arĥeologia Unuiĝo, komisio por esplora koordinado de la eŭraziaj stepaj popoloj, Ural-Altaja Soceieto, Internacia Komisio de la Finnugraj Kongresoj, Hungara-Rusa Historiista Kunkomisio, kunprezidanto de la Hungara-Ukraina Historiista Kunkomisio, longtempa sekretario e la Fosada Komisio, 5 jarojn prezidanto de la Uralistika Komisio kaj Hungara Nacia Komisio de la Finnugraj Kongresoj, pli li estas membro de Arĥeologia Komisio de la Hungara Scienca Akademio. Li estas ekde 1986 membro en ICOM. Li partoprenis en aranĝo de multaj ekspozicioj, en 1988 li antaŭpreparis ekspozicion de la ĉina terakota armeo.
Li partoprenis en 1989-2000 en esploro pri hungaraj artaĵoj, forprenitaj de la Sovetunio dum la dua mondmilito. Li instruas ekde 1974, komence ambaŭ en la Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj en la Scienca Universitato de Szeged, poste ĝis 2008 nur en Szeged.
Tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj
La tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj estas tersupraĵa biomo kiu troviĝas en regionoj kun duonhumida klimato ĉe tropikaj kaj subtropikaj latitudoj. La plantoj kiuj konstituas tiujn arbarojn estas dornaj arbustoj kaj arboj, koniferoj kaj sukulentoj.
La plimulto de tiaj koniferarbaraj ekoregionoj troviĝas en la nearktisa kaj neotropisa ekozonoj, ekde Meksiko ĝis Nikaragvo kaj en la Grandaj Antiloj, Bahamoj, kaj Bermudo. Aliaj similaj ekoregionoj ĉeestas en la orientalisa ekozono.
O Mundo Mágico dos Trapalhões
O Mundo Mágico dos Trapalhões (La Magia Mondo de la Konfuzuloj) estas brazila filmo de 1981, laŭ la stilo dokumenta, kiu memorfestas la 15-ajn jarojn de La Konfuzuloj, montranta personajn kaj profesiajn aspektojn de ĉiu el la kvar grupanoj. Tiu filmo estas direktita de Sílvio Tendler, aktorita de la bonhumura grupo La Konfuzuloj kaj trarakontita de Chico Anysio.
Ĝis hodiaŭ, ĝi havas la plej disvenditan kvanton da kinbiletoj en la tuta historio de la brazila dokumenta kino: 1.800.000 spektintoj.
Vidu Ankaŭ
Brazilaj filmoj
Sílvio Tendler
Jack Kilby
Jack St. Claire Kilby (1923 — 2005) estis usona fizikisto kaj inĝeniero pri elektro.
Fine de la 1950-jaroj, ĵus kontraktita de Texas Instruments, li produktis blaton el kristalo, kiu kunigis erojn antaŭe dismetitaj, kiel transistoroj, rezistiloj kaj kondensiloj.
Dum la dua mondmilito, Kilby laboris por Office of Strategic Services. Du jarojn poste, en 1947, li diplomiĝis en Universitato de Ilinojso kaj, en 1950, li denove gradiĝis en la Universitato de Viskonsino, pri elektronika inĝenierarto.
Li transloĝiĝis al Milvokio, Viskonsino, por labori ĉe Centralab, branĉo de Globe-Union Corporation, uno el la pioniroj en la fabrikado de transistoroj.
En 1958 li eklaboris ĉe Texas Instruments, Inc., kie li ekrespondecis pri la esploro pri miniaturigo de elektronika cirkvito. Ene de tiu jaro, Kilby projektis la unuan integran cirkvito de li montrita en la 12-a de septembro.
Tamen, samtempe por alia entrepreno, Fairchild Corporation, alia sciencisto, nomita Robert Noyce disvolvigadis similan projekton.
Meze de la 1960-aj jaroj, Kilby kreis integrajn cirkvitojn por transkontinenta balistika misilo, nomita Minuteman, sed la unua konkreta ĝenerala uzo de tiu inventaĵo estas la poŝa kalkulilo, fabrikitaj sojle de la 1970-aj jaroj.
En oktobro 2000 kune kun Zhores Alferov kaj Herbert Kroemer li estis nobel-premiita pri Fiziko.
Pro kancero, li mortis 81-jaraĝa en Dalaso, Usono.
NGC 2151
NGC 2151 (alia indiko — ESO 57-SC57) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1775
1775 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
Gupta
Gupta ne estas atestita de siaj propraj surskribaĵoj aŭ moneroj, kvankam kelkaj sigeloj kaj moneroj estis erare atribuitaj al li. La plej frua priskribo lia estas en surskribo de la Alahabada Piliero de sia pranepo Samudragupta, kaj tio estis ripetita en postaj registroj de la dinastio:
1775
En la jaro 1775 post Kristo okazis, interalie:
Aulnay-sous-Bois (Tramtransporto en Parizo)
Aulnay-sous-Bois estas finhaltejo de Tramvojo T4. Ĝi situas en komunumo Aulnay-sous-Bois en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
10976 Wubbena
10976 Wubbena estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo honoras Eltjo Wubbena, prezidanton de 1975 ĝis 1985 de la Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Weer- en Sterrenkunde (KNVWS), la nederlanda societo de populara astronomio. Li observis dum multenombraj jaroj kaj promociita internaciajn kontaktojn inter.
Vechte
La rivero Vechte laŭ germana nomo de la unua riveroparto, respektive Vecht (aŭ pli longe Overijsselse Vecht) laŭ nederlanda nomo de la dua riveroparto, estas rivero en la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio kaj Malsupra Saksio de Germanio, kaj poste en la provinco Overiselo de Nederlando. Ĝi fontas en la komunumo Schöppingen de la Monastera Lando, trairas la regionon Graflando Bentheim kun la urbo Nordhorn, pasas la nederlandajn urbojn Hardenberg, Ommen kaj Dalfsen, kaj fine nordoriente de la urbo Zwolle kunfluas kun la akvovojo Zwarte Water, kiu dum la sekva 15-kilometra vojo en la lagon Zwarte Meer kaj de tie en la lagigitan golfon Ijsselmeer de la Norda Maro tenas tiun vojon, kvankam la rivero Vechte/Vecht signife pli grandas ol la rivereto Zwarte Water, do pli ĝustus diri ke la akvovojo Zwarte Water enfluas ĝin ol inverse.
Grizkapa hilofilo
La Grizkapa hilofilo (Hylophilus pectoralis) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Hylophilus, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Sudameriko, pli verdecaj birdoj ol la tipa en la familio genro de Vireoj, el kiu ĝenerala koloro devenas la nomo, esperantigita kiel Hilofiloj aŭ pli kompreneble verduloj.
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Franca Gujano, Gujano, Peruo, Surinamo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj, deciduaj arbaroj, ĉeriveraj arbaroj, manglejoj kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.
Augicourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Grizkapa hilofilo
Tiu specio havas grizan kapon, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en aliaj lingvoj, olivverdecajn suprajn partojn kaj flavan bruston, kio nomigas la specion en la latina scienca nomo kie pectoralis signifas “brusta” tio estas “kun markoj en brusto”. La ventro estas blanka kaj la kruroj rozkolorecaj. La iriso estas malhelruĝa.
Enikő Györgyjakab
Kariero
Enikő Györgyjakab apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi frekventis liceon de Sfântu Gheorghe, pli poste ŝi finis en la aktorfako en 2005 en la Universitato Babeş-Bolyai. Ekde septembro 2005 ŝi estas anino de la Kolozsvári Állami Magyar Színház. Post jaroj ŝi ricevis ankaŭ filmajn rolojn kaj ankaŭ koreografis. En 2013 ŝi akiris pli altan diplomon en la menciita universitato, eĉ ŝi jam ankaŭ instruas en la sama loko. Ŝi ricevis filmajn-teatrajn premiojn inter 2006-2015. Ŝia arto forte ligiĝas al movtekniko kaj danco.
Neum
Neum (cirile: Неум) estas vilaĝo kaj komunumo en Bosnio-Hercegovino. Ĝi havis areon de 225 km2 kaj 4 960 loĝantojn en 2013 kaj estas la nura vilaĝo en Hercegovino kiu situas ĉe la Adriatiko. La koridoro en kiu situas Neum, apartigas la regionon ĉirkaŭ Dubrovnik de la cetera parto de Kroatio. La vojo kiu iras tra Neum kunligas la du partojn de la kroata ŝtato. Oni nun konstruas la Pelješacponton por estonte eviti la trairon de Bosnio-Hercegovino kiam oni vojaĝas de la okcidenta parto de Kroatio al ekzemple Dubrovnik.
Hugo Steiner
Hugo STEINER [ŝtajner] (26-a de februaro 1878 en Retz – 1-a de aŭgusto 1969) estis aŭstra esperantisto kaj fervoja ĉefo-inspektoro pens., registara konsilanto (pro eksterlanda propagandisto por Aŭstrio pere de Esperanto). Direktoro de la viena Esperanto-muzeo.
Esperantisto de 1911. En 1913 komencis gvidi kursojn, entute pli ol 70; i. a. depost 1927 en la polica lernejo Vieno.
Fondis grupojn en Korneuburg, 1914, en St. Pölten 1924. En 1923 fondis la gazeton Aŭstria Esperantisto; redaktoro kaj eldonitisto. En 1924 ĝenerala sekretario de AED, prezidanto 1925-30 kaj de 1933 prezidanto de AEA.
De 1925 ĝis la fino KR-ano, delegito ĉe la diversaj UK-j kaj dum la konferencoj en Locarno kaj Prago. Kunlaboras por la Internacia Konferenco en Wien 1934.
Je lia instigo la Aŭstriaj Fervojoj permesis Esperanto-kursojn por fervojistoj, (1924); permesis la Esperantan insignon dum deĵoro (1925); akceptigis en la konferenco de la fervojdirekcioj en Bruselo (1927) alprenon de Esperanto por la subskriboj en translimaj vagonoj. Je lia instigo (depost 1928) la Ministerio por Komerco kaj Trafiko kaj aliaj faktoroj eldonis gvidfoliojn pri Aŭstrujo kaj Wien en granda kvanto; en 1929 li mem verkis gvidlibron pri Wien, 64 p.
En 1930 faris kvarsemajnan varbvojaĝon por Aŭstrujo tra la nordbohemaj urboj. En 1932 deksemajna varbvojaĝo kun oficiala subteno tra Polujo, Dancigo, Litovujo, Estonujo, Finnlando, Norvegujo, Svedujo kaj Danujo. 48 publikaj paroladoj kun film- kaj lumbildo pri Aŭstrujo en Esperanto kaj paroladoj el Radio-stacioj Kaunas, Riga, Tallinn, Helsinki, Kiruna kaj Oslo.
Atingis diversajn sukcesojn por la Esperanto-movado en tiuj landoj. Honora membro de UEA, ktp. Ĉefo-kunlaboranto de Enciklopedio de Esperanto.
Esperantomuzeo
En 1927 Hugo Steiner fondis Esperantomuzeon en Vieno, kiu nun estas parto de Aŭstria Nacia Biblioteko. En 1928-29 prezidanto de Esperanto-Unuiĝo en Vieno. En 1929 aranĝis gravan Antaŭkongreson en Wien kun inaŭguro de la Internacia Esperanto-Muzeo, kies fondinto kaj gvidanto li estis.
En 1959 li estis honorita per ordeno de Germana Federacia Respubliko pro sia paclaboro per Esperanto.
30201 Caruana
30201 Caruana estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chris Caruana, mentoro de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Li instruis ĉe la Classical Academy de Colorado Springs (Koloradio).
Kantono Villeneuve-l'Archevêque
La kantono Villeneuve-l'Archevêque (france canton de Villeneuve-l'Archevêque) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 10 kantonoj de la arondismento de Sens. Ĝia ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Villeneuve-l'Archevêque la jenaj 17 francaj komunumoj :
Stella
Stella estas komunumo de Italio.
Ĝi konsistas el kvin apartaj paroĥejoj, kiuj formas kvazaŭ kvinpintan stelon (itale: stella):
En Stella San Giovanni (Sankta Johano) naskiĝis Sandro Pertini.
Höchst im Odenwald
Höchst estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Odenwald, en federacia lando Hesio. La komunumon pasas la federacia strato B 45 inter Hanau norde kaj Eberbach sude, kaj ankaŭ la federacia strato B 426 inter Darmstadt okcidente kaj Obernburg, Miltenberg kaj Aschaffenburg oriente. Fine de la jaro Höchst im Odenwald havis  loĝantojn.
Situo
Höchst situas en la nordo de la mezmontaro Odenwald inter 175 kaj 400 metroj da alteco super marnivelo en la valo de la rivereto Mümling, kiu venas de sudo kaj fluas nord-orienten.
Najbaraj komunumoj
Nord-okcidente limas la urbo Groß-Umstadt (distrikto Darmstadt-Dieburg), nord-oriente la urbo Breuberg, oriente la komunumo Lützelbach, sude la urbo Bad König, sud-okcidente la komumumo Brensbach kaj okcidente la komunumo Otzberg (distrikto Darmstadt-Dieburg).
Distrikto Günzburg
Najbaras la bavariaj distriktoj Dillingen norde, Augsburg oriente, Unterallgäu sude kaj Neu-Ulm okcidente, krome la distriktoj Alb-Donau plus Heidenheim de Baden-Virtembergo nordokcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 34 komunumoj, el kiuj 6 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fino de septembro 2006.
Höchst im Odenwald
Divido
Al la komunumo apartenas krom la ĉefa loĝloko Höchst la vilaĝoj Hetschbach norde, Dusenbach  oriente, Mümling-Grumbach  kaj Forstel  sude, Pfirschbach, Annelsbach , Hassenroth  kaj Hummetroth  okcidente.
Historio
La teritorio de Höchst, kiel aliaj lokoj en valo de la rivereto Mümling, estis daŭre enloĝata plej malfrue ekde la ŝtonepoko. Multaj arkeologiaj trovoj el tiu kaj la postaj epokoj keltaj kaj romiaj pruvas la historian evoluon. Apud la vilaĝo Hummetroth ekzistas ruino de romia 'vilao kampara' (latine villa rustica) el la 2-a jarcento post Kristo, kiu viziteblas kaj ankoraŭ esploratas.
Distrikto Günzburg
Administra divido
Urboj:
Merkataj komunumoj:
Höchst im Odenwald
Historio
La unua skriba mencio de la komunumo devenas el la jaro 1156. Dum la mezepoko interalie la kavaliroj de Breuberg (kies fortikaĵo troviĝas 4 kilometrojn nordoriente de la centro de Höchst laŭlonge de la rivereto Mümling), la grafoj de Wertheim, la kavaliroj de Eppstein kaj la grafoj de Erbach. Fine de la Tridekjara Milito, dum 1648, la komunumo preskaŭ ne plu havas loĝantojn kaj novaj civitanoj venas nur tre malrapide.
Distrikto Günzburg
Administra divido
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj - entute sep - grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
Höchst im Odenwald
Partneraj urboj
La komunumo havas partnerajn rilatojn al
Rilatoj al Esperanto
Inter la jaroj 2002 kaj 2007 la esperantistoj Thomas Pusch kaj Remi Rudaitytė loĝis en Höchst. Ilia dua filo hejme naskiĝis en la komunumo kaj estis aparte bonvenigita de la komunumestro, mem naskiĝinta en Höchst, kiu informis ke la bebo estis la unua naskiĝinto en la komunumo post pli ol jardeko - preskaŭ ĉiuj komunumaj infanoj naskiĝas eksterkomunume en ĉirkaŭaj hospitaloj aŭ alternativaj akuŝejoj.
En 1992/1993 en Höchst okazis la 9-a Internacia Festivalo.
Noflen BE
Geografio
Noflen situas en la Svisa Mezlando proksimume 8 kilometrojn nordokcidente de Thun kaj 20 kilometrojn sudsudoriente de la federacia urbo Berno sur la akvodislimo inter la valoj de Gürbe en okcidento kaj de Aro en oriento. La komunumo konsistas el la vilaĝetoj Oberdörfli (sur alteco de 630 m s.m. en nordo de la komunumo), Noflen (sur alteco de 657 m s.m. en la centro de la komunumo) Unterdörfli (sur alteco de 615 m s.m. sude de Noflen) kaj Stoffelsrüti (sur alteco de 580 m s.m. tute en la sudo de la komunumo) kaj diversaj biengrupoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,72 km², de kiuj 13,5% estas kovritaj de arbaro, 80,6% servas por agrikulturo kaj 5,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Noflen limas en nordo al Kirchdorf, en oriento al Kienersrüti, en sudsudoriento al Uetendorf, en sudo al Seftigen, kaj en okcidento al Burgistein.
Trafiko
Noflen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas la vojo 1227 de Gerzensee al Seftigen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 troviĝas 7 kilometrojn sudoriente en Thun. La komunumo ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Noflen datiĝas el la jaro 1250 kiel Novelon. Dum mezepoko Noflen apartenis al diversaj senjoroj kaj ekzelziaj institucioj. Post la reformacio en 1528 ĝi estis integrita al la urba tribunalo de Berno, kiu ĝi atribuis en la jaro 1533 al la tibunaldistrikto Gelterfingen, kiu ek de la 18-a jarcento fariĝis la tribunala distrikto Mühledorf interne de la Kampartribunalo Seftigen. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Seftigen. En la jaro 1948 la vilaĝeto Stoffelsrüti, kiu antaŭe estis eksklavo de Jaberg estis atribuita al la komunumo Noflen. En la jaro 2010 la distrikto Seftigen estis dissolvita kaj Noflen atribuita al la administra distrikto Berno-Mezlando.
Gávavencsellő
Gávavencsellő (gAvavenĉelO) estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Ibrány-Nagyhalász.
Situo
La grandvilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ flankovojoj, krome estas etfervojo al Nyíregyháza. Rakamaz kaj Ibrány estas proksime.
Historio
Dum la historio estis memstaraj vilaĝoj Gáva kaj Vencsellő, kiuj unuiĝis en 1971. Gáva estis menciita unuafoje en 1304, Vencsellő en 1407. Dum la turkoj la loĝantoj trovis rifuĝejon en la Tiso-proksimaj marĉoj. Gáva estis distriktejo inter 1872-1950 kaj grandvilaĝo ekde 1872. En 1919 la rumanoj okupis la vilaĝojn kaj tenis la fronton laŭ la Tiso.
Charles Stewart
Charles STEWART [stju'rt] (naskiĝis en 1844 en Londono; mortis en la 5-a de novembro 1911 en Londono) estis angla esperantisto. En 1874 li eldonis ciferolingvon „International Correspondence by means of Numbers“, cititan en Fundamenta Krestomatio, p. 262. Li esperantistiĝis en 1906. Li verkis aŭ tradukis: „Boks kaj Koks“ (Teatraĵo de la Universala Kongreso en Kembriĝo en 1907); „La antaŭdiro“; „La nevo kiel onklo“; „Bombasto furioza“.
1777
1777 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1777 post Kristo okazis, interalie:
Cugand (stacidomo)
Cugand estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cugand, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Clisson - Cholet (527000).
19462 Ulissedini
19462 Ulissedini estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikistoj Ulisse Dini (1845–1918), profesoro ĉe la Universitato de Pizo. Lia matematika laboro estis komence centrita ĉe la studo de la mapado de la surfacoj. Pli malfrue li laboris pri problemoj de kompleksa analitiko kaj.
Sestri Levante
Sestri Levante (Séstri en la ligura; Segesta Tiguliorum en la latina) estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Casarza Ligure, Lavagna, Moneglia, Ne.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sestri Levante estas loke konata kiel la "dumara urbo", ĉar ĝia historia centro staras sur duoninsulo kiu disdividas la "Golfeton de la Fabeloj" (kie estas la turisma haveno), disde la pli malgranda "Golfeto de la Silento".
La nomo "Golfeto de la Fabeloj" estis atribuata de la dana verkisto Hans Christian Andersen (kiu ĉi tie loĝis en 1833).
La klimato estas milda, kun limigita temperatura variado.
Teritorio
La teritorio de Sestri Levante estas parto de la orienta liguria Riviero, (oriente de Ĝenovo), kaj pli precize de la orienta parto de la Golfo de Tigulio.
Ĝi samlimas norde kun la komunumo de Ne, sude kun la Ligura maro, okcidente kun Lavagna kaj oriente kun Casarza Ligure kaj Moneglia.
Sestri Levante staras sur la aluvia ebenaĵo de la torento Gromolo, kiu etendiĝas en la maro per mallarĝa duoninsulo ĝis roka promontoro ofte nomata "la insulo".
Alia baraĵo antaŭ la plaĝoj de la kvartalo de Riva Trigoso kaj de "Borgo Renà", estas la promontoro "Punta Manara" kaj monto Castello (265 m). En Borgo Renà staras la karakteriza marroko nomata en la ligura "Assêu", sur kiu altiĝas kruco.
La komunuma teritorio konsistas el la urba areo kaj tridekdu apartaj kvartaloj: Azaro, Balicca Ponterotto, Cascine, Fossa Lupara, Ginestra, Libiola, Loto, Montedomenico, Pila, Riva Trigoso, Rovereto, San Quillico, San Bartolomeo, San Bernardo, Santa Margherita di Fossa Lupara, Santa Vittoria di Libiola, Tassani, Trigoso, Vignolo, Villa Arpe, Villa Campomoneto, Villa Carmelo, Villa Costa, Villa Costarossa, Villa Fontane, Villa Manierta, Villa Rocca, Villa Rocche, Villa San Bernardino, Villa Scorza, Villa Staffora kaj Villa Zarello, kun totala areo de 33,62 km2.
Mercedes (Paranao)
Mercedes estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.608 loĝantojn en 2010.
Sestri Levante
Historio
Kiel la aliaj najbaraj urbetoj, Sestri Levante estis fondita de la tiguloj, iu tribo de la antikvaj liguroj, de kiuj devenas la nomo de Tigullio, la nuna plej orienta parto de la metropola urbo Ĝenovo.
Antikve Sestri Levante estis nur sur la insuleto kiu poste unuiĝis al firma tero pere de la mallarĝa istmo kreita de la materialo kiun aldonadis la kuna konstanta agado de la torento Gromolo kaj de la maro.
Dum la romia epoko Segesta Tigulliorum estis sufiĉe grava komerca centro, kun interŝanĝoj de varoj pere de la maro kaj la pasejoj passo del Bracco kaj tiu de la colle di Velva kun la valoj Petronio, Graveglia kaj Vara, kaj al la Lunigiana.
La urbeto estas citita en dokumento datita 909 de la reĝo Berengario, per kiu li cedis parton de la teritorio al la Baziliko Sankta Johano en Pavio.
Revenita sub la kontrolo de la Ĝenova respubliko en 1134, Ĝenovo aĉetis de la abatejo de Sankta Kolombano de Bobbio la pli altan parton de Sestri kaj tie konstruis kastelon.
En 1815 ĝi estis enigita en la Reĝolando de Sardio, (1720-1861), laŭ la decidoj de la Viena kongreso, kaj sekve en la Reĝolando de Italio, (1861-1946) kiel parto de la Provinco de Ĝenovo.
En 1833 Hans Christian Andersen pasis vesperon en Sestri Levante, kio inspiris lin la nomo, "La Golfo de Fabeloj".
Demografia evoluo
Sestri Levante havis 7636 loĝantoj en la unua itala popolnombrado en 1861. Ĝi kreskis meznombre per ĉirkaŭ 1000 loĝantoj po jardeko ĝis 1951, kiam la loĝantoj estis 17.088, poste ĝis 1981 pro la alveno de enmigrintoj el suda Italio la kresko iĝis 1500 loĝantoj po jardeko, ĝis 21.501 loĝantoj.
De 1981 la loĝantaro kontraŭe malkreskadas malgraŭ la novaj enmigrintoj, ĉifoje alvenintaj el eksterlando. La malkresko (pro la ekonomia krizo kiu malaperigis plej multaj lokaj industrioj) estis de kvazaŭ 1500 loĝantoj po jardeko, ĝis 18.172 loĝantoj en 2011.
Eksterlandaj enmigrintoj
Laŭ la datumoj de la itala Nacia Instituto de statistiko je la 31-a de decembro 2014, la eksterlandanoj rezidintoj en Sestri Levante estis 1,280, respektive 6,87% de la totala loĝantaro, jen la listo laŭ nacieco :
Ekonomio
Danke al la naturbeleco de la loko, Sestri Levante havas gravan ekonomian alporto de la turismo, ĉefe pro la du sablaj plaĝoj kaj la tipa klifaro de granda parto de la liguria marbordo.
En la pasinteco estis granda industrio. La ŝipkonstruejo Fincantieri en la kvartalo Riva estas la plej granda industrio kiu restis en Sestri Levante nuntempe. Ĝi instaliĝis tie en la lastaj jaroj de la deknaŭa jarcento. Post la dua mondmilito Sestri Levante gastigis ankaŭ la F.I.T. (Fabbrica Italiana Tubi), haltigita en 1982 pro la industria krizo, ĝia areo estas nun utiligata por komerco kaj loĝado.
Antikva tradicio de la pasinteco de Sestri estis la kostruado de la leŭdoj, lignaj barkoj kun latina velo, ekzemplo el tio troviĝas ekspoziciata sur la plaĝo de "Balin", en la Golfeto de la Fabeloj.
La fiŝkaptado, iam ekonomie multe pli grava ol nun, tamen ankoraŭ gravas pro la loka tradicia kulturo kaj por la turismo. La passo delle acciughe donas, gravajn fiŝkaptojn (de kio la festo de la bagnun).
La anĉovoj sottosale de la Liguria maro estas rekonitaj per la varmarko IGP.
Prémesques
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, origine nederlande respektive okcidentflandre Permeke - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Sestri Levante
Esperanto
En Sestri Levante aktivas la Grupo Esperanto-Tigulio (GET), multaj aktivadoj en la urbo okazis ankaŭ ekstere de la tigulia grupo. Ĉe la strukuro "Opera Madonnina del Grappa" okazis plurfoje seminarioj por instruistoj organizitaj de "Istituto Italiano di Esperanto", ekzemple kun la temo: «Starigo kaj mastrumado de kursoj dua-gradaj kaj tria-gradaj».
Prémesques
La tradicia flandra loknomo Permeke cetere ankaŭ funkcias kiel familia nomo, ekzemple de la belga pentristo kaj skulptisto Constant Permeke (1886–1952), gvida figuro de la flandra ekspresionismo, laŭ kiu baptiĝis la asteroido 43767 Permeke.
Sestri Levante
Partneraj urboj
Sestri Levante estas ĝemelita kun:
krome,
la kvartalo Riva estas ĝemelita kun:
Kaia Gerber
Kaia Jordan GERBER (Los Angeles, 3-an de septembro 2001) estas usona modelo. Ŝi estas la filino de pintmodelo Cindy Crawford.
Biografio
Kaia jam je junaĝo konatiĝis kun la modelolaboro. Je aĝo de dek jaroj ŝi havis la unuan laboron per la infanlinio de Versace, Young Versace. Ŝi estis dekkvin jara kiam ŝi aktordebutis en la filmo Sister Cities (2016). Poste ŝi aperis en la realecoserio Rich Kids of Instagram (2017), en kiu oni sekvas riĉajn junulojn.
Ŝi pozis por la modomagazinoj kiel Vogue, Teen Vogue kaj Pop Magazine. Ankaŭ ŝi fariĝis la vizaĝo por la kampanjo por la parfumo Daisy de Marc Jacobs.
Mufulira
estas grandurbo en Zambio.
Historio
En 1923 oni malkovris ercojn, sed nur en 1951 setlejo formiĝis. en 1943. Hodiaŭ estas la plej granda subtera kupra minejo en Afriko.
Trafiko
havas landvojojn al Kitwe, Chingola kaj Ndola. Ankaŭ branĉa fervojo funkcias.
Klimato
En tropika klimato regas. La temperaturo varias inter 8-31 °C. Jare pluvas ĉ. 1200 mm. Precipe inter novembro-marto pluvas.
Ödön Márffy
Ödön MÁRFFY [mArfi], hungare Márffy Ödön estis hungara pentristo.
Vivo
Li lernis pentradon en Parizo ekde 1902, kie li konatiĝis kun Paul Cézanne, Vincent van Gogh, Pierre Bonnard kaj Henri Matisse. En 1906 liaj sukcesaj pentraĵoj jam estis videblaj en ekspozicio. Poste li hejmenvenis kaj ekhavis apogojn de tiutempaj hungaraj pentristoj. Li aliĝis al Okopo (artista grupo). Dum la 1-a mondmilito li estis oficiala pentristo de la bataloj.
Li ekspoziciis en 1928 en Novjorko, poste en Hungario en 1928, 1930, 1931 kaj 1958. Dum la socialismo li ne aliĝis al la oficiala stilo.
Ligurio
Ligurio aŭ Ligurujo (itale Liguria ) estas marborda regiono de nordokcidenta Italio, kaj la tria plej malgranda regiono de Italio.
Ĝi samlimas okcidente kun Francio, norde kun Piemonto, nordoriente kun Emilio-Romanjo kaj oriente kun Toskanio. Ĝi situas borde de la Ligura Maro, kiu estas parto de la pli granda Tirena Maro.
Geografio
La regiono areas 5421 km² ĝi enhavas 235 komunumojn kaj 1.534.000 loĝantoj (2020) - (estis 1.622.578 loĝantojn laŭ la nombrado de 2001).
La liguria marbordo ĝuas mildan maran klimaton, se oni komparas kun la kontinenta klimato de la valo de Pado, nur malmultajn kilometrojn pli norde; dum januaro, Ĝenovo atingas mezan temperaturon de cirkaŭ 8-10 °C, sen frosto, kiu okazas nur tra la landinternaj montoj. Somere mezaj temperaturoj estas cirkaŭ 24–25 °C.
La liguriaj montoj apartenas al Alpoj okcidente kaj al Apeninoj oriente; la plej alta pinto estas Monte Saccarello (2 201 metroj), situanta en la Maraj Alpoj. Pro la konformiĝo de la teritorio ne ekzistas longaj riveroj, kiuj fluas al la maro, la plej grandaj estas la Magra, kies plej granda parto de la kurso, tamen, estas en Toskanio, kaj ĝia alfluanto Vara; estas ankaŭ iuj alfluantoj kaj subalfluantoj kiuj naskiĝas en Ligurio kaj iras norde al la rivero Pado, kiel Tanaro, Bormida, Scrivia kaj Trebbia.
Ĉefaj lagoj: Lago Brugneto (artefarita) 0,97 Km²
Ĉefaj insuloj: Palmaria 1.89 Km²
Estas notinde ke, malgraŭ la granda loĝdenseco, duono de la regiona areo konsistas el arbaroj; fakte la loĝantaro koncentriĝas ĉe la maro.
Ĝenovo estas la regiona ĉefurbo kaj la plej loĝata urbo. La regiono enhavas kvar provincojn: Ĝenovo, La Spezia, Imperia kaj Savona.
Ĉefaj urboj
(Datumoj de ISTAT je la 31a de dec. 2019)
Universitata malsanulejo de Tampere
Universitata malsanulejo de Tampere (finne: Tampereen yliopistollinen sairaala, TAYS, svede: Tammerfors universitetssjukhus) estas unu de kvin universitataj malsanulejoj en Finnlando. Tie agas 34 specialareoj de medicino. Ĝia ĉefa agloko estas en Tampere, kaj el kvar aliaj aglokoj estas unu en Tampere, du en najbaraj komunumoj kaj unu en Sastamala. La ĉefagloko keskussairaala (ĉefhospitalo) havas pli ol 1000 pacientlokojn kaj proksimume 6000 dungitojn. La malsanulejo estis fondita en 1962. La ĉeflokon planis Erkki Helamaa kaj Veijo Martikainen.
Federacia vojo 1
La federacia vojo 1 - germane Bundesstraße 1 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 778 kilometrojn tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio, Malsupra Saksio, Saksio-Anhalto, Brandenburgio, Berlino kaj ree tra Brandenburgio. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Akeno ĉe la limo al Nederlando kaj la plej orienta la komunumo Küstriner Vorland ĉe la limo al Pollando. Gravaj urboj survojaj estas Duseldorfo, Dortmundo, Brunsvigo, Magdeburgo, Potsdamo kaj Berlino. Historie la vojo nomiĝis regna vojo 1 - germane Reichsstraße 1 - kaj plu gvidis orienten tra Kenigsbergo ĝis la limpasejo Eydtkuhnen ĉe la limo de la Germana regno al Litovio (de tie estas ankoraŭ 40 kilometroj al la urbo Marijampolė per la nuna litova aŭtovojo A7, kiu estas parto de la nuna eŭropa ŝoseo 28) - la tuta vojo en la 1930-aj jaroj estis 1392 kilometroj.
22802 Sigiriya
22802 Sigiriya estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Federacia vojo 1
La federacia vojo 1 grandparte sekvas la vojon de antikva komerca vojo, kiu kondukis de la belga nordmara marbordo ĉe la iama haveno Bruĝo al la rusa urbo Novgorodo. Komerco jam estis farata sur ĉi tiu vojo antaŭ pli ol 2000 jaroj. La greka matematikisto, geografiisto kaj astronomo Ptolemeo (100-175) mencias la vojon en sia "Tera Priskribo" kiel (jam tiam) "malnovan komercan vojon". La komenca vojo ekde Akeno okcidenten koincidas kun la mezepoka Reĝa Vojo el la 11-a/13-a jarcentoj, kiu tamen poste vojis pli sude tra Frankfurto ĉe Majno, Lepsiko kaj Breslaŭo.
22802 Sigiriya
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la roka burgo de la kvina jarcento Sigirija en centra Srilanko; tiu monda heredaĵo de Unesko estas fama pro siaj freskoj.
Nelida Weidmann
Nelida Weidmann estis svis-kuba esperantistino, naskiĝinta en Kubo kaj loĝinta en Svislando. Ŝi akiris en 2015 la bakalaŭron pri diĝita filmfarado (Bachelor of Arts in Digital Film Making) ĉe SAE, zurika instituto de Universitato Middlesex en Londono. De 2010 ĝis 2016 Nelida Weidmann estis membro de la estraro de Svisa Esperanto-Societo kaj ŝi inter aliaj aferoj kunorganizis la Svisan Ferian [kaj Familian] Esperantan Renkontiĝon. En 2018 Nelida Weidmann estis nomumita komisiitino pri publikaj rilatoj de Svisa Esperanto-Societo. Ek de 2016 Nelida Weidmann redaktis la jutuban kanalon SvisRaporto.
Izotopoj de karbono
Karbono (C) havas multajn konatajn izotopojn. La stabilaj izotopoj estas 12C kaj 13C. Estas konataj minimume 13 radioaktivaj izotopoj de karbono ekde 8C ĝis 22C. El ili la plej stabila estas 14C kun duoniĝotempo 5,70±0,03 miloj da jaroj.
En naturo okazas 3 izotopoj de karbono: stabilaj 12C (98,93% de natura abundeco), 13C (1,07% de natura abundeco), kaj radioaktiva 14C (relativa enhavo proksimume 10−12 en atmosfero).
La norma atompezo estas 12,0107(8) u.
12C estas de aparta graveco ĉar ĝi estas uzita kiel la normo de kiu atomaj masoj de ĉiuj izotopoj estas mezurataj, ĝia atompezo estas per difino 12.
Karbono estas sufiĉe malpeza elemento, tiel ke ĝiaj izotopoj konsiderinde malsamas je maso kaj do je fizikaj propraĵoj, kaj do okazas izotopa disiĝo en multaj naturaj procezoj, ekzemple dissolviĝo de CO2 en ekvo, forvaporiĝo kaj kristaliĝo de CO2 ktp.
14C rezultas per kapto per 14N de neŭtrono:
Ĉi tio okzas kun atmosfera azoto pro kosma radiado. Malmulto da 14C aperas ankaŭ en terkrusto.
Mezuro de enhavo de 14C en substancoj de biologia fonto estas bazo de radiokarbona datigo. Ĉiu viva estaĵo interŝanĝas per substancoj kun ĉirkaŭaĵo kaj do kvanto de 14C en ĝi estas en dinamika ekvilibro kun ĉirkaŭaĵo. 14C disfalas ene sed la nova 14C venas de ekstere. Post morto la interŝanĝo ĉesiĝas, la nova 14C plu ne alvenas kaj ĝia kvanto malpligrandiĝas pro disfalo. Per enhavo de 14C tiel eblas ekscii tempodaŭron kiu trapasis post morto de la viva estaĵo. Necesas tamen scii kiu kvanto da 14C estis tiam kiam la estaĵo vivis, ĉi tio ne estas facile kaj estas grava kaŭzo de malprecizeco de ĉi tiu datiga maniero.
14C estas ankaŭ la eligata partiklo en iuj okazoj de akumuliĝa disfalo de izotopoj de pli pezaj elementoj.
12C kaj 13C povas esti uzataj kiel temperaturaj traceantoj kiuj klarigas oceanan cirkuladon. Por plantoj pli simplas al uzi la izotopon 12C kiam ili konvertas sunlumon kaj karbonan duoksidon, tial planktono (libere flosantaj organismoj) prenas grandaj kvantoj de 12C enen la oceanoj. Se la oceanoj estas tavoliĝita (tavoloj de varma akvo proksima la supro, kaj glacia akvo pli profunda suben) la akvo ne povas cirkuli, tial kiam la planktono mortas ĝi alfundiĝas kaj portas 12C kun si, farante la surfacajn tavolojn relative riĉajn je 13C. Kie la malvarmaj akvoj iras de la profundo (norda Atlantiko) ĝi portas la 12C kun ĝi. Tial, kiam la oceano estis malpli tavoliĝita ol hodiaŭ, estis pli multo da 12C en skeletoj de la surfaco-loĝantaj specioj.
NGC 2152
NGC 2152 (aliaj indikoj — ESO 205-15, PGC 18249) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Grando
Grando estas ĝeneraligo de konkretaj nocioj: longo, areo, pezo, ktp. Elektante unu el grandoj inter samspecaj kiel mezurunuo, oni povas esprimi per nombro la rilaton de ĉiuj grandoj kompare al mezurunuo. Jen kiel difinas la ĉefajn grandojn la PIV:
2062
2062 estos normala jaro komenciĝanta dimanĉe (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2062 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Mortoj
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Stellanello
Stellanello estas komunumo de Italio.
Pola landvojo n-ro 58
La pola landvojo n-ro 58 (DK58) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 149 km. Ĝi kunigas la urbojn Olsztynek kaj Szczuczyn.
13579 Allodd
La numero de tiu asteroido komponiĝas el la kvin unuaj neparaj nombroj en kreskanta ordo : ĝia nomo, "All odd", signifas "Ĉiuj neparaj" (aŭ "Ĉiuj bizaraj") en angla lingvo.
Vidu ankaŭ : 24680 Alleven.
Michał Kleiber
Michał Kleiber (naskiĝis la en Varsovio) estas pola sciencisto, spertulo pri mekaniko kaj informadiko, estinta ministro pri scienco, de 2007 prezidanto de Pola Scienca Akademio, estinta socia konsilisto de prezidento Lech Kaczyński pri kontaktoj kun la scienco. Kavaliro de la Ordeno de la Blanka Aglo.
Vivo
Kiel junulo trejnis tenison kaj estis majstro de Pollando.
Li finis studojn en la Fakultato de Landa Inĝenierio de Varsovia Politekniko kaj en la Fakultato de Matematiko, Mekaniko kaj Informadiko de Varsovia Universitato. Doktoriĝis kaj habilitiĝis. En 1989 ricevis titolon de profesoro pri teknikaj sciencoj. De pluraj jaroj estas ligita kun Instituto de Bazaj Problemoj de Tekniko de Pola Scienca Akademio, en la jaroj 1995–2006 estis direktoro de tiu ĉi unuo. Aŭtoro de preskaŭ 250 publikaĵoj kaj de sep libroj dediĉitaj al apliko de modernaj komputilaj metodoj en sciencaj esploroj, tekniko kaj medicino.
En la jaroj 1976–1981 laboris en germanaj universitatoj en Stuttgart, Hanovro kaj Darmstadt. De 1983 ĝis 1984 estis vizita profesoro en Universitato de Kalifornio kaj en la jaroj 1992–1993 en Universitato de Tokio.
En 1994 iĝis ĉefredaktoro de scienca revuo "Archives of Computational Methods in Engineering" kaj estrarano de International Association of Computational Mechanics. Estis prezidanto de Direktora Konsilio de Sciencaj Filioj de Pola Scienca Akademio (PAN) kaj membro de Centra Komisiono pri Sciencaj Gradoj kaj Scienca Titolo. En la jaroj 1998–2001 reprezentis Pollandon en Konsilio de Guberniestroj de la Komuna Esplor-Centro en Eŭropa Unio. En 2005 estis nomumita al posteno de la prezidanto de European Materials Forum.
De la 19-a de januaro 2006 plenumis funkcion de socia konsilisto de prezidento Lech Kaczyński pri kontaktoj kun la scienca medio.
Reala membro de PAN. De januaro 2007 ĝis marto 2015 estis prezidanto de PAN. Elektita al membreco de Aŭstria Akademio de Sciencoj (2002), Eŭropa Akademio de Sciencoj kaj Belartoj (2006), Academia Europaea (2009), al la Senato de germana Leopoldina (2011), Eŭropa Esplor-Konsilio (2006–2011) kaj Stira Komitato de la Estraranta Konsilio de Eŭropa Fondaĵo de Scienco en Strasburgo (2007–2010). Plie, membro de Socia Komitato pri Restaŭro de Historiaj Monumentoj de Krakovo (2009) kaj Inĝeniera Akademio en Pollando. En 2015 estis nomumita al posteno de ambasadoro de Eŭropa Komisiono pri la nova eŭropa rakonto. En 2017 ĝenerala asembleo de scienca organizaĵo The European Community on Computational Methods in Applied Sciences (ECCOMAS) elektis Michał Kleiber sia prezidanto.
Patroj de la Eklezio
La Ekleziaj Patroj, Fruaj Ekleziaj Patroj, aŭ Patroj de la Eklezio estas la fruaj kaj influhavaj diologoj kaj skribintoj de la Eklezio Kristana, precipe tiuj de la unuaj kvin jarcentoj de la historio de kristanismo. La termino uzatas pri la skribintoj kaj instruistoj de la Eklezio, ne nepre sanktuloj, kiuj siatempe elstarigis aŭ defendis la kristanan instruon. Ĝi ĝenerale ne enhavas la aŭtoroj de la Nova Testamento, tamen en la Eklezio frua iom skribaĵoj de Ekleziaj Patroj konsideratis kiel kanonaj, kaj la nuna Eklezio uzas multajn tekstojn ĉerpitajn el iliaj verkoj en sia preĝo formala. Malgraŭe, la Patroj de la Eklezio ne estas oficiale listigitaj kiel estas la Doktoroj de la Eklezio fare de la kristanaj Eklezioj. Tiuj patroj kiuj latine skribis nomiĝas Patroj Latinaj, kaj tiuj kiuj greke skribis nomiĝas Patroj Grekaj. Famaj Patroj Latinaj interhavas la Montananon Tertulianon, Sanktan Gregorion Grandan, Sanktan Aŭgustenon el Hipono, Sanktan Ambrozion el Milano, kaj Sanktan Hieronimon; famaj Patroj Grekaj interhavas Sanktan Ireneon el Liono (kies verko eltenas nur en latina traduko), Sanktan Klementon de Aleksandrio, la malsamkredan Origenon, Sanktan Atanazion el Aleksandrio, Sanktan Johanon Orbuŝan, kaj la tri Patrojn Kapedokiajn.
Aŭtoroj herezulaj kiel Ario aŭ skismulaj kiel Novaciano ne apartenas al la Patroj de la Eklezio. Ankaŭ elstaraj kristanoj, kies verkoj ne estis konsiderataj kiel dogmaj, ekzemple la poeto Prudencio kaj la historiisto Gregorio de Tours ne apartenas al la Patroj de la Eklezio.
La Ekleziaj Patroj plej fruaj, el la unuaj du generacioj post Kristo, kutime nomiĝas la Apostolaj Patroj. Famaj Apostolaj Patroj interhavas Sanktan Klementon el Romo, Ignacon el Antioĥio, kaj Polikarpon el Smirno. Cetere, la Didaĥe kaj la Paŝtisto de Hermo kutime lokiĝas inter la skribaĵojn de la Apostolaj Patroj tamen iliaj aŭtoroj ne konatas.
Poste, alfrontaj kritikon kaj senĉesaj defioj de la tiamaj filozofoj Grekaj kaj persekuton, la Defendantaj Patroj aŭ Apologetika Patroj skribis por ekspliki kaj defendi instruon Kristanan kaj faris tion parte uzante la saman terminologion kaj filozofian dialektikon uzitajn de la grekaj filozofoj. Gravaj Patroj de ĉi tiu tempo estas Sankta Justino Martiro, Tatiano, Atenagoro el Ateno, Hermio, kaj Tertuliano.
La Dezertaj Patroj estis monaĥoj fruaj, loĝantaj en la dezerto Egiptia; kvankam ili nemultan skribis, ilia influo ankaŭ grandis. Inter ili estas Sankta Antonio Granda kaj Sankta Paĥomio. Multaj da iliaj ĝenerale kurtaj diritoj arigitas en la Apophthegmata Patrum (Diritoj de la Patroj). Iuj Ekleziaj Patroj skribis je aliaj lingvoj: Efremo Siria, ekzemple, skribis sirie, tamen liaj verkoj ofte tradukatis latine kaj greke.
Cugand
Cugand estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Patroj de la Eklezio
En la latina eklezio, Sankta Johano el Damasko, kiu vivis je la 8-a jarcento, ĝenerale konsideratas kiel la lasta Eklezia Patro kaj samtempe la unua semo de la erao sekva de skribintoj Ekleziaj, Skolastikismo. Sankta Bernardo el Clairvaux ankaŭ iam nomiĝas la lasta Eklezia Patro.
Cugand
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cugandais.
Patroj de la Eklezio
Ortodoksismo ne konsideras la eraon de Ekleziaj Patroj kiel iel finitan kaj enhavas postajn skribintojn influhavajn en la termino. En ortodoksismo ne nepre la patroj de la Eklezio estas verkistoj, ia monaĥeja ekzemplodona vivo povas esti konsiderata, kiel sufiĉe fruktodona, por estigi patro de la Eklezio.
La studadon, kiel historia temo, pri la patroj de la Eklezio kaj ties verkoj oni nomas patrologio aŭ patristiko.
La Patroj de la 2-a jarcento
La apologiistoj, kiuj defendis kristanismon kontraŭ paganismo kaj judismo.
La kontraŭhereza literaturo
La Patroj de la 3-a jarcento
Grekaj Patroj
Latinaj Patroj
La aliaj Patroj kiuj vivis dum la epoko de la dua, tria kaj kvara koncilioj (5-a jarcento)
Grekaj Patroj
Latinaj Patroj
Siriaj Patroj
La Patroj el Kalcedono (post 451)
Grekaj Patroj kiuj vivis antaŭ la ikonrompismo
Grekaj Patroj defendantaj la sanktajn bildojn
Latinaj patroj
Patroj de unu aparta eklezio
Patroj de la ortodoksa Eklezio
La teologoj de la mezepoko, ĉu la lastaj patroj de la katolika eklezio?
la Patroj de la Eklezioj ne kalcedonaj
Newton da Costa
Newton Carneiro Affonso da Costa (16-a de Septembro 1929 en Kuritibo, Brazilo) estas brazila matematikisto, logikisto, kaj filozofo. Li studis inĝenieradon kaj matematikon en la Federacia Universitato de Paranao en Kuritibo kaj la titolo de lia doktoriga disertacio en 1961 estis Topologiaj spacoj kaj kontinuaj funkcioj.
Li estis profesoro de la Federacia Universitato de Paranao, de la Universitato de San-Paŭlo, kaaj de la Ŝtata Universitato de Campinas. Li estis ankaŭ vizitanta profesoro en institucioj de Aŭstralio, Francio, Usono, Pollando, Italio, Argentino, Meksiko kaj Peruo. Aktuale li estas vizitanta profesoro en la Departamento de Filozofio de la Federacia Universitato de Sankta Katarino.
Liaj verkoj, publikigitaj en pli ol 250 libroj, temas pri kampoj tiom diversaj kiom filozofio de la scienco, filozofio de la fiziko, teorioj de la vero, fundamentoj de la matematiko, ekonomiko, teorio de komputado kaj juro, inter aliaj fakoj.
Mirador (Paranao)
Mirador estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 2.327 loĝantojn en 2010.