cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Malvaglia (komunumaro)
Trafiko
Tra la komunumaro Malvaglia pasas la kantona ĉefvojo n-ro 416 de Biasca trans Lukomagno-Pasejo al Disentis. Pere de poŝtaŭtolinioj laŭlonge de la pasejovojo kaj al la flankaj valoj la komunumaro estas konektita al la publika transportreto.
Komunumoj de la komunumaro Malvaglia
La komunumaro Malvaglia konsistas ek de la 1-a de januaro 2012 el nur unu sola komunumo, nome Serravalle:
Historio
La komunumaro Malvaglia estis kreita kiel administra unuo de la Distrikto Blenio en Kantono Tiĉino surbaze de la mediacia akto en la jaro 1803. Ĝis marto 2012 ĝi konsistis el la tri komunumoj Ludiano, Malvaglia kaj Semione, kiuj kun efiko de la 1-a de aprilo 2012 kuniĝis al la nova komunumo Serravalle.
Dioscorea esculenta
Dioscorea esculenta, nomata ankaŭ azia dioskoreo, estas specio de dioskoreo. Ĝi havas pli malgrandajn tuberojn ol multaj aliaj dioskoreoj. Ĝi similas al tiuj de la terpomo aŭ batato. En Vietnamio ĝi nomiĝas khoai từ aŭ củ từ. Ĝi estas utata por fari chè (dolĉa trinkaĵo el Vietnamujo). En la tagaloga ĝi nomiĝas "tugi". Ĝi estas kultivata en Keralo, Goao, konkana parto de la Maharaŝtro. En malajama, la planto nomiĝas "Nana Kizhangu", "Cheruvalli Kizhangu" aŭ "Cheru Kizhangu". En la konkana lingvo de Goao la planto nomiĝas ‘’khat khondghi’’. Ĝi estas grimpanto kiu bezonas grimphelpilojn. La planto volvas sin ĉirkaŭ la subteniloj. La tubero estas manĝebla.
Priskribo
La ŝosoj de la planto estas rondaj kaj maldikaj kaj havas grandajn nigrajn pikilojn kun longeco de 2–4 cm. La folioj estas molaj kaj 5–8 cm longaj kaj 6–8 cm larĝaj.
Airbus A300
La Airbus A300 estas pasaĝeraviadilo de Airbus, kiu estis ellaborita en 1974. A300 estas unua larĝkorpa pasaĝeraviadilo en la mondo. Multaj modeloj de Airbus estas bazitaj sur A300, kiel A300B9 (A330, dumotora modelo), A300B10 (A310, malgrandigita modelo), A300B11 (A340, kvarmotora modelo).
Airbus A300 estas unua pasaĝeraviadilo de Airbus, kiu estas eksperimenta modelo por eŭropa aviadila komuna entrepreno Airbus. Kiel la unua modelo kaj unua fabrikado de Airbus, A300 sukcese debutis Airbus en aviadmerkato.
Historio
Ĝis fino de 1960-jaroj, la plimultaj aviadkompanioj de Eŭropo uzis usonajn pasaĝeraviadilojn kiel Lockheed L-1011 TriStar kaj Boeing 707. Tiutempe Eŭropaj aviadaj kompanioj sciiĝis ke unuigita aviadila fabrikanto necesas por konkursi kun usonaj kompanioj. La movado por kunlaborado inter eŭropaj kompanioj rezultis la kreon de Airbus en 1972. Kiel nova aviadila fabrikanto, Airbus komencis projekton por sia unua pasaĝeraviadilo.
La unua pasaĝeraviadila projekto de Airbus estis gvidita de Franca inĝeniero, Roger Béteille (1921~ ). Ĉefo de operacia oficejo de Sud-aviation iĝis generaldirektoro de projekta organizaĵo. Germana politikisto, Franz Josef Strauss iĝis prezidanto de kontrolista direktoraro. La projekto iĝis komuna projekto de Britio, Francio, kaj Germanio. Por savi prilaborkoston kaj rilati en Usona merkato, Airbus decidis uzadon de usonaj potencplantoj.
En 1969, dum la Pariza aerekspozicio, La franca transporta ministro Jean Chamant kaj germana ekonomia ministro Karl Schiller subskribis interkonsenton pri oficiala komencigo de A300. La prototipo de A300 estis montrita la 28-an de septembro 1972. En 1974, Franca kaj Germana aviadinstitucioj permesis tipan kvalifikon de A300, En 1974 FAA permesis ĝin.
La ĉefaj aerlinioj kiel Air France kaj Lufthansa operaciis A300 ĝis 1990-jaroj. Tamen, danke al ETOPS ( Extended Range Twin Operations) rendimento, multaj aerlinioj opraciis A300 ĝis 1990-jaroj, eĉ post la enkonduko de Airbus A320 en 1988.
Dezajno
La A300 estas unua larĝkorpa pasaĝeraviadilo, kiu havis du jetmotorojn. En 1977, A300 komencis ekipon de ETOPS, kiu ebligis longdistancan flugon sen gvido de grundaj kontroloj. A300 sukcedis aviadilajn teknologiojn el eŭropaj aviadilaj fabrikantoj. Ekzemple, Brita aviadila fabrikanto De Havilland dezajnis flugilon de A300. Kelkaj rendimentoj de A300 estas derivita el Konkordo.
Enkonduko de elektronikaj instrumentoj ankaŭ plibonigis rendimenton de A300, Poste A300 ebliĝis flugi sen fluga inĝeniero kaj motora kontrolisto. Kiel la aviadilo, kiu estis ellaboritas dum la 1970-jaroj, multaj modifoj ebligis A300 por daŭrigi flugon nuntempe.
Géza Révész (ministro)
Géza Révész [rEvEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Révész Géza estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, oficiro, diplomato.
Géza Révész naskiĝis la  1902 en Sátoraljaújhely. Li mortis la 1977 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Révész frekventis metilernejon. Jam dum la fondo li aliĝis al la komunista partio. Dum la Hungara Sovetrespubliko li batalis por la Soveto, poste li rifuĝis al Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio. En 1921 li hejmenvenis kaj li faris agadojn inter la junaj komunistoj. En la sekva jaro pro tio li estis kondamnita 10 jarojn. En 1924 li estis ŝanĝita al militkaptituloj, li vivs plu en Soveta Rusio. Inter 1928-1932 li frekventis teknikan-militan universitaton, poste akademion, fine li aliĝis al la Ruĝa Armeo. Li revenis al Hungario batalanta kune kun Ruĝa Armeo. Post la 2-a mondmilito li havis ŝtatajn aŭ partiajn postenojn, krome li estis diplomato en Varsovio. Inter 1957 kaj 1960 li estis ministro pri defendo, inter 1958 kaj 1967 li estis parlamenta deputito, inter 1960 kaj 1963 li estis diplomato en Moskvo.
Hainbund
(Göttinger) Hainbund estis ligo de poetoj spontanee fondita dum komuna promenado en la vespero de la 12.9.1772. Al ili apartenis i.a. Ludwig Christoph Heinrich Hölty, Johann Heinrich Voß, Johann Martin Miller, Heinrich Christian Boie, Carl Friedrich Cramer kaj la grafoj Christian kaj Friedrich Leopold zu Stolberg-Stolberg. Ekzistis paraleloj al Sturm und Drang.
Wilhelm Lehmann
Wilhelm (Heinrich) LEHMANN [vilhelm leman] (naskiĝis la 4-an de majo, 1882, mortis la 17-an de novembro, 1968) estis germana verkisto.
Wilhelm Lehman naskiĝis en Puerto Cabello, Venezuelo. Sian junaĝon li pasigis apud Hamburgo. Studinte en diversaj universitatoj filologion, filozofion kaj botanikon, li laboris kiel instruisto. Kiel verkisto li unue famiĝis per romanoj kaj rakontoj. Plej grandan renomon tamen postlasis liaj naturpoemoj, kiuj esence influis la lirikon tiutempan. Lehmann mortis en Eckernförde, Ŝlesvigo-Holstinio.
Hainbund
Historio
Simpatiis kun Hainbund la malproksime loĝinta Gottfried August Bürger, Matthias Claudius en Wandsbeck, Leopold Friedrich Günther von Goeckingk, Christian Friedrich Daniel Schubart kaj Klopstock en Hamburgo, kiu petis membriĝon en 1774 kaj vizitis samjare la movadanojn en Göttingen. Post la finstudado de ĝiaj membroj la ligo paŝon post paŝo malfondiĝis.
Rätzlingen (Malsupra Saksio)
Rätzlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uelzen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Schlattingen (stacidomo)
Schlattingen estas fervoja stacidomo en Basadingen-Schlattingen, Svislando.
Françoise Forton
Françoise FORTON Viotti (naskiĝis la en Rio de Janeiro, Brazilo, mortis la 16-an de januaro 2022) estis brazila aktorino.
Hainbund
Historio
Dum ĉiusemajnaj kunsidoj laŭtlegitis la verkoj, kritikitis, plibonigitis kaj dokumentitis en la Liga libro. Organo publikiga estis la ekde 1770 far Boie eldonita gazeto Göttinger Musenalmanach, kiu servis ankaŭ kiel antologio de tiutempaj produktoj literaturaj. En la eldonoj inter 1773-75 la ligo trovis en ĝi sian podion.
Verkaro
Estis la ligo rondo de homoj kun grandaj politika kaj literatura misiaj sintenoj. Ĝi venis el la movado de sentimentalismo, alternativo al la moda raciismo de la klerismuloj. Plej gravis por la hainbund-anoj kulto de amikecoj, entuziasmaj paroloj pri la naturo, kliŝigo de kamparana vivo, kontraŭfranca naciemo kaj nepolitika-poezia opozicio al tiranoj. Tiamaniere oni volis kontribui al la novigo de poezio, moralo kaj nacia fiero.
Samtempe signifis tio ankaŭ malakcepton de la rokoko-poetoj kaj de influo de fremdaj verkistoj (ĉefe el Franclando). Pri la neakceptitaj ideoj modelis Christoph Martin Wieland kies verkon Idris la hainbund-anoj rituale bruligis. Aparte por Kelletat estis s-ro Wieland malŝatindega reprezentanto de maldura, dusenca kaj maldeca poetiko. Kritikis tian malamon de aliaj poetoj la en Göttingen instruinta Georg Christoph Lichtenberg en sia Sudelbuch (D 440) per la sekvaj vortoj: "Ĉijare aperis homoj prononcantaj la adjektivon deutsch ĉiam tra grande malfermitaj naztruoj."
Por esprimi siajn ideojn hainbund-anoj prenis lirikajn formojn taŭgajn kiel: odo, elegio, idilo, himno, kanto, balado. Oni postulis senperecon de la esprimado kaj etikon de sincereco/vereco per malkovrado de la malnovgermana ensocia kantado kaj de Mezepoka amkanto. Modeldonantaj estis - krom la odoj de Klopstock - la t.n. Tombejaj poezioj / Graveyard poetry el la angla literaturo, la bardaĵoj kaj la antikva popola poezio. Ĝin oni intencis transformi en neartefaritan kaj subjektivan esprimilon kun belaj versoj. Ĝenerale preferatis etaj lirikaj formoj. En la odoj de Christian zu Stolberg-Stolberg, Johann Heinrich Voß, Hölty kaj Miller troviĝas ankoraŭ tipaj motivoj (najtingalo, arbaro, luno, rojo ktp.) sed ankaŭ personaj travivaĵoj (amo, amikeco, entuziasmo por la patrujo). Kontraŭe al la solenaj patosaĵoj de Klopstock la odoj de la liganoj estas pli mallongaj kaj preferis homajn-intimajn aferojn kaj pornaturan sentemon.
Kapsulo (frukto)
Kapsulo (capsula) estas malfermiĝa seka frukto, kiu enhavas ĝenerale multege da semetoj. Kapsulo evoluas el karpelaro kuniĝanta (ĉiuj la karpeloj estas algluitaj) unu aŭ plurajn kavojn. Kiel ĉiuj sekaj fruktoj ĝi spontane malfermiĝas, kiam ĝi estas seka.
Laŭ la malfermiĝo oni distingas plurajn specojn de kapsuloj:
Kelkfoje la kapsulo ekmalfermiĝas, dissendante subite la semojn for: violo, impatiento, ktp.
S/2003 J 5
S/2003 J 5 estas la maldaŭra nomo de neregula sateliteto de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, Yanga R. Fernández kaj Henry H. Hsieh, de la Universitato de Havajo, post observoj inter la kaj la.
Scott S. Sheppard kaj sia teamo anoncis la 4-an de marto 2003 la malkovron de sep novaj satelitoj de Jupitero. Inter tiuj, la kvina satelito malkovrita en 2003 ricevis la nomon de S/2003 J 5.
Ĉar ĝia orbito ankoraŭ ne estas precize determinata, ĝi havas nur maldauran nomon.
Galeritombo de Suí Finn
La neolitika galeritombo de Seefin aŭ galeritombo de Suí Finn (irlande Suí Finn) situas sudokcidente de Dublino en la nordo de la Nacia parko Shléibhte Chill Mhantáin kaj la graflando Cill Mhantáin en Irlando.Ĝi troviĝas en alteco de 621 m super marnivelo, proksime al la norda limo de la parko sur la pinto de la monto „monto Suí Finn“. La plej alte situanta galeritombo estis elfosita en la 1930aj jaroj kaj 1990 jaroj.
15860 Siráň
15860 Siráň estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Dušan Kalmančok elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la slovaka terfizikisto Gustáv Siráň (1934–2000), profesoro ĉe la Universitato Komenio de Bratislavo. De 1981 ĝis 1989 li estis estro de la departemento de astronomio, terfiziko kaj meteologio, kaj dum tiu tempo la Astronomia kaj Terfizika Observatorio de Modra estis konstruita.
Quillan (stacidomo)
Quillan estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Quillan, en departemento Aude, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Carcassonne - Rivesaltes (676000).
-133
En la jaro 133 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Kristanaj martiroj de la 21-a jarcento
La kristanaj martiroj de la 21-a jarcento estas “kredantoj je Jesuo Kristo kiuj perdis sian vivon antaŭtempe, en la situacio de atestantoj, kiel rezulto de la homa kontraŭeco”. Laŭ tiu difino, perdi sian vivon “en situacio de atestantoj” implicas neniun juĝon pri la persona sankteco de la martiro sed estas nur prodifine postulate ke kristano estu mortigita kiel kristano, ne kiel viktimo de milito aŭ genocido kun motivigoj precipe ne religiaj. Se analizi kaj penetri la animon de la martiro, oni povas vidi en li la decidon konservi sian adheron al Jesuo Kristo kaj samtempe ne malami la persekutantojn, male preĝi por iliaj konvertiĝo por ke ili atingu la superan bonon same kiel ili deziras por si. La modelo de tiu psika-mensa sinteno estas Jesuo Kristo kiu pardonpetis por la lin kondamnantoj. (“Kaj Jesuo diris: Patro, pardonu ilin; ĉar ili ne scias, kion ili faras. Luko 23, 34)
Kristano devas ne serĉi martiriĝon kaj, male, devas engaĝiĝi por ke le persekutantoj ne sin makulu per tiu peko.
Landoj en kiuj kristanoj estas persekutataj ĝismorte
Tio okazas en landoj ne-OSCE/aj (OSCE = Organization for Security and Cooperation in Europe = Organizo por la Sekureco kaj Kooperado en Eŭropo).
En la 12-a de septembro 2011 realiĝis en Romo la ideo de OSCE-verta kunveno naskiĝinta el la konscio ke la persekutoj kaj diskiminacioj kontraŭ kristanoj estas unuflanke la plej disvastiĝintaj en la mondo, aliflanke la plej ignoritaj. Tiu verta OSCE-kunveno estis la unua internacia kunveno kiu eksplicite petis ke oni agnosku tiujn pormalamajn krimojn kontraŭ kristanoj kiel kategorion specife juran kaj kiel humanecan elstaraĵon.
Persekutojn oni distigas la faktajn el tiuj laŭleĝaj. Tiu lastaj estas implicitaj en aliaj leĝoj kiel, ekzemple, en la aplikado de la Ŝario.
Persekutoj nesangaj sed variforme diskriminaciaj okazas ankaŭ en landoj de Eŭropaj aŭ OSCE-aj, oni rimarkis dum tiu kunveno. kaj precipe en Ĉinio
Fizikaj eliminadoj
Laŭ Brian J. Grim, Roger Finke (vidu Bibliografion), kiuj tamen citas aliajn fontojn, la nombro de kristanoj kiuj estas devigataj rezigni la vivon pro kredokialoj, sumas je 130.000-170.000 ĉiujare. Malpli peza, tamen, aperas la nombro laŭ la sociologia “Center for Study of Global Chistianity” gvidita de David B. Banett kaj Todd M. Johnson kiuj kalkulas ke la sumo povas mezume atingi nur la nombron de 105.000 jare. Por havigi al si ideon komparan, la samaj aŭtoroj kalkulas ke la mortigitoj por la kristana kredo oscilas, pro la persekutoj de la romia imperio kaj aliaj aziaj tiamaj reĝimoj, inter la 50 kaj 70 milionoj da homoj.
Laŭ Open Doors la landoj persekutantoj estas almenaŭ 50 kaj en lastaj jardekoj estis mortigitaj ĉirkaŭ unu miliono da kristinoj de la diversaj konfesioj.
Motivoj de la martirigo
a)	Kristanoj estas okcidentaj kaj favoras al la kaŝita koloniado b)	kristanoj deklaras ke la religioj ne-kristanaj estas eraroj c)	kristanoj bremsas la homajn energiojn ilin svenante pro submetiĝo al Dio d)	kristanaj kalumnias la aliajn religiojn. e)	kristanimo kontraŭas kaj forgesigas la lokajn tradiciojn...
Bibliografio
Brian J. Grim, Roger Finke (Hardback) ISBN: 0521197058
Bayer Schering Pharma
Bayer Schering Pharma estas unu el la 10 plej grandaj entreprenoj de speciala farmacio. Ĝi havas pli ol 40.000 laboristojn kaj la produktoj estas vendataj en pli ol 100 landoj.
Ĝi ekestis 2006 el la ligo de la tradicia farmacia entrepreno Schering AG (moke priskribita kiel "la plej granda apoteko de Berlin") kun la kemia entrepreno BAYER en Leverkusen, kaj transprenis ties farmaciajn branĉojn.
La ĉefaj kampoj de aktiveco estas
Adreso
Bayer Schering Pharma AG, Berlino http://www.bayerscheringpharma.de
Imre Ferenczy
Kariero
Li okupiĝas pri Esperanto de 73 jaroj (de 1950) kaj diplomiĝis kiel kuracisto en 1957. Kunfondinto de la Hungarlanda Esperanto-Konsilantaro en 1955; prezidanto de junulara fako de HEA ĝis 1960; gvidanto de medicina fakkomisiono de HEA en 1977 ĝis 2000; junulara gvidanto de IFEF en 1962 ĝis 1970; realiganto de laborkontrakto inter TEJO kaj IFEF en 1968 (IJK en Tarragona). Pro lia instigo ekde 1982 dum IFEF-kongresoj funkcias radioamatora stacio kun speciala voksigno. En 1970 li iĝis privata sekretario de d-ro Hideo Shinoda kaj ekde 1985 daŭre estas prezidanto de UMEA, Universala Medicina Esperanto-Asocio. Membro de redaktantaro de MIR, organo de UMEA. En Varna (Bulgario) dum la UK en jaro 1978 li ricevis la UMEA-Shinoda Premion pro sia elstara medicinmovada agado. Honora membro de Hungaria Esperanto-Asocio kaj Honora membro de la Universala Esperanto Asocio (ekde 2003). Fondinto kaj prezidanto de hungara sekcio de ILERA kaj la hungara sekcio de la Internacia Fervojista Radioamatora Asocio. Lia voksigno estas HA1UD. La 13-an de oktobro 2007 en Budapeŝto ĉe la Medicina Universitato li ricevis jubilean oran diplomon pro sia 50-jara kuracista agado. La 14-an de oktobro 2017 li ricevis la Diamanto-diplomon en Budapeshto.
Kiel funkciulo de UMEA li partoprenis ĉiujn Universalajn Kongresojn de UEA ekde la jaro 1973. Krom la europaj landoj li estis en Kubo, Koreio, Kanado, Aŭstralio, Israelo, Brazilo, Ĉinio, Japanio. Medicinan studvojaĝon li faris en Usono en jaro 1998. Almenaŭ ekde la jaro 1983, do en la oficperiodoj 1983-1986, 1986-1989, 1989-1992, 1992-1995, 1995-1998, 1998-2001, 2001-2004, 2004-2007, 2007-2010 kaj aktuale 2010-2013, do inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko, probable tamen jam antaŭe ekde la jaro 1974 li reprezente de UMEA estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Familio
Li estas edziĝinta kaj havas unu infanon, Imre-Gábor (1966).
Distingiloj, rekonoj
Ora diplomo - 2007, Diamanta diplomo - 2017, Fera diplomo - 2022
NGC 4115
NGC 4115 estas stelo en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saida
Saida aŭ en franca Saïda (سعيدة) estas la ĉefurbo de la Provinco Saida, Alĝerio.
Situo
Saida situas en nordokcidenta Alĝerio, en la sudaj deklivoj de la montaro Tella Atlaso situa en la norda bordo de la Altaj Altebenaĵoj. La urbo kuŝas laŭlonge de la dekstra bordo de la Ŭadi Saida, protektita de arbaraj montoj je la mala flanko kiu staras krute el la valo al alto de ĉirkaŭ 4,000 futoj (1,200 metroj).
20330 Manwell
20330 Manwell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anne Manwell, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2004 ; scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Stuyvesant High School en Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio
La federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj - germane Bundesministerium für Familie, Senioren, Frauen und Jugend (BMFSFJ) - estas nacia ministerio de la Federacia Respubliko Germanio. La formale ĉefa sidejo estas en Berlino, sed dua sidejo kun signife pli da dungitoj estas en Bonno.
-134
En la jaro 134 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio
Historio de la ministerio
La ministerio fondiĝis en 1953 je la nomo "ministerio pri familiaj demandoj". Ekde la jaro 1957 la nomo ampleksiĝis "…familiaj kaj junulaj demandoj" (1957) respektive "…familioj kaj junuloj" (1963). En 1969 la nacia ministerio pri sano estis aldonita al komuna ministerio, kaj en 1991 denove forprenita. La restaj fakoj ĝis 1994 estis du ministerioj - pri "familioj kaj maljunuloj" kaj pri "virinoj kaj junuloj", kaj de tiam estas longnoma "federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj".
-134
Mortoj
Simono Makabeo
Federacia ministerio pri familioj, maljunuloj, virinoj kaj junuloj de Germanio
Taskoj
La taskaro de la ministerio grupigeblas en la sekvajn kategoriojn: familioj, maljunuloj, virinoj, junuloj (do infanoj kaj adoleskuloj), civila servo kaj civitana sensalajra engaĝiĝo.
La parto pri infanoj kaj adoleskuloj inkluzivas sociajn servojn favore al bona evoluiĝo de unuopaj infanoj kaj adoleskuloj - konsilado fare de fakuloj, prizorgo en dumtagaj grupoj aŭ en junulaj vivejoj - sed ankaŭ la subtenon de junularaj asocioj naciaj, regionaj kaj lokaj. En tiu funkcio, la ministerio estas la plej grava oficiala kontaktejo ankaŭ por Germana Esperanto-Junularo, kiu ekde la 1960-aj jaroj forte lobiumis pri ministeria konsideriĝo, kaj inter 1993 kaj la mezo de la 2000-aj jaroj estis agnoskita kiel universale subvenciebla kaj subvenciinda junulara asocio.
Momo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Zenono, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
(17895) 1999 FZ2
(17895) 1999 FZ2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Alidado
Laŭ Francisko Azorín ĝi estas Topografia ilo por alliniigi, konsistanta el du lamenoj fenditaj paralele elstareblaj. Laŭ Azorín, la termino devenus el la araba al-idaz (la kalkulilo).
La Vjetnama Tago
La Vjetnama Tago de Virinoj (en vjetnama: Ngày Phụ nữ Việt Nam) estas la datreveno de la fondo de la Vjetnama Kontraŭimperiisma Virina Unio (la 20-an de oktobro 1930). Ĉi tio estas organizo aprobita de la Komunista Partio de Vjetnamio por establi, poste alinomitan Vjetnamia Virina Unio, organizo, kiu ludas socipolitikan rolon dum milita tempo kaj ankaŭ dum pactempo. Kiel multaj aliaj asocioj de la Komunista Partio kaj registaro de Vjetnamujo, la fondotago ofte solene festiĝas sur ĉiuj niveloj de la centra ĝis la loka, en ŝtataj entreprenoj. La festo kaj vasta propagando dum longa periodo igis la 20an de oktobro profunde enradikiĝinta en la socia vivo. Ĉi-okaze, vjetnamaj virinoj estas esprimataj, interesataj kaj honorataj de multaj homoj en multaj formoj, sed la plej populara ankoraŭ donas rozojn, kartojn kaj akompanajn gratulajn mesaĝojn.
Historio
La 20-an de oktobro 1930 oficiale fondiĝis Vjetnamia Kontraŭimperiisma Virina Asocio (nun alinomita Vjetnamia Virina Unio), por marki ĉi tiun eventon, la Komunista Partio de Vjetnamio decidis elekti la 20-an de oktobro ĉiujare kiel la tradicia tago de ĉi tiu organizo, kaj samtempe, ĝi ankaŭ estas konsiderata tago por festi kaj honori vjetnamajn virinojn, nomata "Vjetnama Tago de Virinoj".
Antaŭ 1975 en Vjetnama respubliko, sub la reĝimo de Vjetnama respubliko, la Vjetnama Virina Tago estis ankaŭ la memortago por Hai Ba Trung en la 6-a tago de la dua luna monato.
Memoraj agadoj
Kelkaj agadoj rilataj al virinoj okazis por honori virinojn, multajn agentejojn kaj kompaniojn, organizis premiajn ceremoniojn por virinoj, kiuj elstaris aŭ atingis atingojn en kelkaj kampoj.
Kulturaj programoj por festi la 20an de oktobro ankaŭ okazas, iuj famaj kantistoj en la lando estas invititaj koncerti, kantoj pri virinoj kaj amo kiel: "Ngủ đi em", "Này em có biết", "Áo dài Việt Nam"... estas ofte prezentataj de ili nuntempe.
Valencia de Alcántara
Valencia de Alcántara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
(145396) 2005 NE53
(145396) 2005 NE53 estas asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas membro de la Hilda grupo.
Valencia de Alcántara
Situo
Valencia de Alcántara situas en la plej okcidenta parto de Ekstremaduro kiel angulo preskaŭ ene de Portugalio (kies limo estas nur je 14 km) en la komarko aŭ distrikto Distrikto de Valencia de Alcántara, je altitudo de 620 m; je 89 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 124 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 595 km².
(145396) 2005 NE53
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Valencia de Alcántara
Situo
Ĝi estas kerno de jura teritorio. En parto de ties ampleksa municipa teritorio troviĝas la dek domaroj nome: El Pino, Las Huertas de Cansa, San Pedro de los Majarretes, Las Casiñas, Aceña de la Borrega, Alcorneo, Las Lanchuelas, La Fontañera, Jola kaj La Miera, kaj aliaj pli malgrandaj domaroj. Tia distribuo de la loĝantaro ne kutimas en tiu hispania regiono, sed ja en la najbara Portugalio.
Geografio
La ekzistanta natura medio en Valencio de Alcántara enfermas unu el la plej reprezentaj lokoj de la ekstremadura arbaro, estante ties teritorio bordita de la Malvarma Montaro, deklivaro de la Montaro de la Stelo, kaj por la lastaj deklivoj de la Montaro de Sankta Petro. Lia reliefo difiniĝas per gamo de pli malaltaj kaj mallarĝaj montetoj, inter kiuj estas ampleksaj ebenaj zonoj kiuj montras la karakteran spacon de malferma arbaro ekstremadura.
La plej granda parto de la urba teritorio estas trapasata de la rivera reto de la Taĵo, prezidita de la rojo Sever (naskiĝas en la Montaro de Sankta Mamedo kaj ĝi formas naturan limon kun Portugalio, antaŭ alveni al la Taĵo, en Cedillo). Al tiu alportas ĝiajn akvojn la rivero Alburrel, kiu siavice ricevas akvojn de la Alpotrel kaj de la Rivero de Avid kiu trairas la vilaĝon.
La klimato prezentas mediteraneajn karakterojn, kun nedubeblaj atlantikaj influoj, helpataj de la okcidenta pozicio de la urbo kaj ricevitaj tra la malferma valeto de la rivero Sever, kiu kondiĉas la disvolviĝon de la agraraj aktivecoj. La jaraj duonaj pluvoj superas 600 l. el aŭtuno al la printempo. La temperaturoj estas varmaj en somero kun 24 gradoj de mezumo kaj mildaj en vintro kun 12,2 gradoj.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Valentinos. La censita populacio en 2009 estis de 6.178 loĝantoj kaj en 2008 estis de 6.175 loĝantoj, kvankam antaŭe ĝi superis eĉ la 12.000 loĝantoj, kiel montras la censo de la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento:
La aktuala loĝantaro distribuiĝas tiele:
Laŭ la informoj de la municipaj censoj montras ke Valencia de Alcántara, male kiel la najbaraj San Vicente de Alcántara kaj Alburquerque, pluhavas sian populacion, kio eĉ iomete pliiĝas malkiel en plej parto de la regiono.
Prahistorio
La unuaj restaĵoj trovitaj en la zono de Valencio de Alcántara asocias al la Paleolitiko en ties diversaj fazoj. Tamen, estos la revolucio de la Neolitiko kaj la naskiĝo de la unuaj kaj komencaj formoj civilizaciaj kiuj lasas plej grandan markon en formo de strukturoj funebraj de kultura karaktero kaj kun markita teritoria karaktero kiel estas la Dolmenoj.
Ĉi tiuj konstruoj, en kiuj homaj grupoj kiuj fektivigis enterigojn tiel individuaj kiel kolektivaj kun la intenco marki la teritorion per la kadavroj de siaj prapatroj, formas hodiaŭ unu el la aroj de megalitoj plej gravaj de Eŭropo kaj per ties 41 dolmenoj estis deklarita en 1992 Kultura Havaĵo kun kategorio de Arkeologia Zono. Al la simbola kaj kultura graveco de ĉi tiuj konstruoj kuniĝas la grava kolekto de hejmaĵoj al ili asociita kiuj al oni parolas pri la formoj de vivo de tiuj homaj grupoj kiuj malfermiĝs malrapide al la socia komplekso.
Antikveco
Fakte, estos ĉi tiu rezisto kiu, laŭ Tito Livio, premis la prokonsulon Decimo Junio Bruto cedi al la paŝtistoj-soldatoj de la murdita Viriato terojn kaj opidojn en kiuj ili setlis kaj iĝis kontrolitaj, donante li al ili la setlejon de Valentia. Multnombraj romiaj restaĵoj estis trovitaj en la loko, inter kiuj elstaras du pontojn, akvedukto kaj du fontoj (nur unu konservita). Iuj de ĉi tiuj verkoj apud reto de malĉefaj ŝoseoj estas facile enkompreneblaj en la urba eksplodo de la 1-a jarcento d.K. kaj malfacilaj kompreneblaj sen urba kerno aŭ almenaŭ duonurba kiu ilin pravigis.
Mezepoko
La krizo en kiu merĝis la strukturoj de la Romia Imperio de la 3-a jarcento havigis la instaladon, perforta aŭ ne, de invadaj popoploj en ties tereno kiel kolofono al procezo de antaŭa migrado. De inter ĉi tiuj popoloj la visigoto estis kiu finis atingante la hegemonion en la Iberia duoninsulo, inkludita la malnova provinco de Luzitanio. En Valencio de Alcántara aperas tiu popolo reflektita en la arkeologia registro kaj ĝi konstatas la kontinuecon populacian post la falo definitiva de la Imperio, kontinueco kiu daŭriĝus per la islama posta hegemonio.
Tamen, estus post la rekonkero de la loko fare de la Ordeno de Alcántara, ĉirkaŭ la dua kvarono de la 13-a jarcento, kiam ĉi tiu irus akirante la karakteron kiu definitive atingus en la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Same kiel aliaj loĝantaroj de la aktuala provinco de Cáceres, en Valencio de Alcántara alvenus kunvivi tri civilizacioj de paca maniero ĝis kiam la kriterioj de sanga purigo postulis la dekreton de forpelo de la judoj de 1492.
Ĉi tiu elpelo ne evitis la konservadon de Gotika Kvartalo en kiu akiras specialan gravecon la Sinagogo, centro de la socia vivo kaj religia de la juda loĝantaro kiu loĝis en la loko. La valoro de ĉi tiu grava aro trovis ties agnoskon en 1997 per sia deklaro kiel Kulturinteresa Havaĵo kun la kategorio de Historia Aro.
Moderna Epoko
En la 15a jarcento la geedziĝo en Rocamador de Izabela, filino de la Katolikaj Gereĝoj, kun Manuelo la Fortuna, reĝo de Portugalio, markos la komencon de landlimaj rilatoj kiuj estos centraj en la eko urba de Valencio de Alcántara kaj en ties graveco kiel landlima loko de granda strategia intereso. De ĉi tiu formo, Valencio de Alcántara vidiĝos nepre kunigita al la variantoj kaj kompleksaj rilatoj kun la apuda reĝlando de Portugalio. Fakte, estos la kuniĝo de Portugalio (1581-1640) al la hispanaj kronoj de la Habsburgoj kiu permesos la pason de Filipo la 2-a proksime de la vilaĝo en 1580, kaj la provojn rompi la koncernan kuniĝon kio, siavice, donos lokon la malmolaj alfrontoj kiuj markos la premoj de la 17-a jarcento, en kiu la portugala flago alvenos flagri en la loko por dudek kvar jaroj, de 1644, kiam estis konkerita la urbo de António Luiz de Menezes, la unua Markizo de Marialva, ĝis ties redono por la Traktato de Lisbono de 1668.
Nuntempa Epoko
La komenco de la 19-a jarcento, tradicie asociita al la komencoj de la Nuntempa Epoko, estos speciale konflikta en la kazo de Valencio de Alcántara kiu vidiĝos en du gravaj konfliktoj, unu konita kiel la Milito de la Oranĝoj (1801) aŭ alia la Milito de Hispana Sendependeco kiu, en la kazo de Valencio de Alcántara, komencas en datoj tiel fruaj kiel 1811. Valencio de Alcántara estis provizora sidejo de la Provinca Estraro de Ekstremaduro dum la milito, kaj de kiu sendis la deputitojn al la Parlamento de Cádiz. Tamen, la loko ne estis atakita, kvankam oni dokumentis damaĝojn fare de la franca armeo. La rigorecoj kiujn ĉi tiuj konfliktoj postulos al loĝantaro kutimita vivi kun la krizo kaj la malabundeco ne kaŝas la dinamismon komercan de la vilaĝo asociita al la landlima trafiko.
Ĉi tiu aktiveco de kontrabando aŭ kaŝkomerco igos fonton de fundamentaj enspezoj por Valencio de Alcántara ĝis la malapero de la kontrolo de limo en 1992. Dum la paso de ĉi tiu jarcento gravaj familinomoj kiel Espartero aŭ Montesino aperas asociitaj al Valencio de Alcántara. Tamen, la okazaĵo de plej granda historia graveco en la 19-a jarcento estos la konstruo de la linio de fervojo Madrido-Lisbono, pro tio ke koncerna konstruo kaj la vizito inaŭgura de Alfonso la 12-a en 1881 signifis la definitivan salton de la loko al la moderneco kaj ĝi distingis ĝin inter la loĝantaroj de plej granda graveco de la provinco kaj de la regiono. La kreo de la Stacidomo de Fervojoj donos grandan dinamismon al la loko, alportante kun si dekojn de postenoj de nerektaj kaj rektaj laboroj, ĝis tia punkto ke, ĉirkaŭ koncerna stacidomo, formiĝis vera urba kerno konita kiel "La Kvartalo de la Stacidomo".
Kun la fino de la Civila Milito la faŝisma reĝimo prenis korpon ĝis kiam en 1975 kun la morto de la diktatoro finis la sistemo kiu subteniĝis sur lia persona figuro. Dum ĉi tiu longa periodo la loĝantaro subtenis sian dinamismon asociitan al la limo kaj al la hermetismo de reĝimo kiu ne konfidis eĉ ne en la diktatoreco de similaj karakteroj kiu estis establinta en la najbara Portugalio. La alveno de la demokratio kaj speciale la adhero al la Ekonomia Komunumo Eŭropa en 1982 signifis la ekpunkton en la rilatoj ĝis nun enterigataj de du popoloj kiuj, nur politike, vivis oponitaj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Turismo.
Historia-arta heredaĵo
En la urba teritorio troviĝas la plej grava aro en Eŭropo de megalitismo. La dolmenoj estas disigitaj en tri ĉefaj grupoj. La plimulto de ili estis detruitaj laŭlonge de la historio por utiligi ties ŝtonojn por diversaj konstruoj, konservante tamen grandan nombron en tre bonaj kondiĉoj. En aliaj okazoj la megalitoj postvivis danke al sia improvizita uzado kiel staloj fare de la lokanoj.
En la Placo de Gregorio Bravo estas lokita unu el la plej belaj fontoj de la regiono, de komencoj de la 19-a jarcento, konstruita el la valorega marmoro de Carrara. Same, oni povas observi ponton kaj romiai fontoi, tiel kiel akvedukton de romia deveno.
Ĝi posedas krome kvartalon de judoj kiu montras gotikajn elementojn en kiu konserviĝas sinagogo, nuntempe reformita kaj simila al la sinagogo de Preni (Portugalio). Koncerna kvartalo estas deklarita Historia-arta Komplekso, kaj en ĝi eblas vidi krom la menciita sinagogo, centojn de ogivajn lintelojn kaj multnombrajn palacojn kaj blazondomojn kiun elmontras sur siaj fasadoj blazonojn de granda detalo kaj riĉeco.
Lago. Ruslando (pentraĵo)
'''Lago. Ruslando''' (Озеро. Русь, [Ozero. RUsj]) estas pentraĵo de rusia pentristo Isako Levitan, verkita en 1899 — 1890. Ĝi troviĝas en la Rusa Muzeo (Sankt-Peterburgo).
La bildo estas pentrita, kiam Levitan loĝis ĉe la lago Seneĵ apud Moskvo ; la lagon li montris sur sia pentraĵo.
Sándor Streleczky
Sándor STRELECZKY [ŝtrelecki] estis rumania hungara reformita pastro, porjunulara verkisto, publicisto. Li naskiĝis en Ököritó la 20-an de januaro 1887 kaj mortis en Reșița la 28-an de septembro 1953.
Biografio
Sándor Streleczky pristudis teologion en Debreceno (1911). Li estis helppastro Kikinda, Derecske, parokestro en Klopódia (1916–43), fine en Reșița. Li gvidis por la raroj la porinfanan rubrikon de Református Jövő, kiun li ilustris kun propraj desegnaĵoj. Li redaktis en Oradea Református Gyermekkönyvtár (Reformita Porinfana Bibliteko).
1852 Carpenter
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Edwin Francis Carpenter (1898–1963).
Rätzlingen (distrikto Börde)
Rätzlingen estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova urba komunumo Oebisfelde-Weferlingen. Fine de 2011 la komunumoparto havis 691 loĝantojn.
-136
En la jaro 136 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Orejana
Orejana [oreĤAna] estas municipo en la sudoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. Devene el mezepoka lokaro, Orejana estas komponata de kvin loĝlokoj: Sanchopedro, Revilla, El Arenal, Orejanilla kaj La Alameda. La sidejo de la urbodomo estas en El Arenal.​ La antikva loĝloko Orejana estis ĉe la preĝejo de Sankta Johano Baptisto, je ĉirkaŭ 400 m oriente de Revilla. La kvin vilaĝoj plutenas jurisdikcian kaj teritorian unuecon kiu estis konstatita almenaŭ ekde la 14-a jarcento en dokumentoj konservitaj en la arkivo de Pedraza.
Toponimio
Etimologie la loknomo Orejana devenas el Aureliana,​ nomo kiu ŝajne deriviĝis el Aurelia, patrino de la romia imperiestro Trajano. La zono nomiĝis Aureliana, poste Oreliana, Orellana kaj finfine Orejana. En Orejanilla estis romiaj restaĵoj atribuataj al la domo en kiu Aurelia naskis sian filon Trajano.​
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,92 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 66 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 500 el la 1900-aj jaroj.
Ĝi distas 37 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Valleruela de Pedraza, La Matilla, Valleruela de Sepúlveda, Prádena kaj Arcones. Ĝi estas inter Pedraza, Arcones kaj Valleruela de Pedraza.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejoj de Sankta Johano Baptista kaj de la Sankta Spirito, kaj la ermitejoj de Sankta Ramón Nonato kaj de Sankta Gregorio.
Treyarch
Treyarch estas firmao kiu faras videoludojn. Ili estas famaj, ĉar ili kreis la partojn tri, kvin kaj sep de la ludoj Call of Duty. La sidejo estas en Santa Monica, Kalifornio.
Sándor Gáspár (aktoro)
Sándor Gáspár naskiĝis la 1956 en Szentes.
Biografio
Sándor Gáspár frekventis aktoran ĉeflernejon inter 1975-1979 en Budapeŝto, poste li komencis sian karieron en Gaja Teatro. Li estis unu el la fondintoj de Teatro Katona József en 1982. Ekde 1987 li estas tiel nomata liberprofesia aktoro. Lia edzino estas Ildikó Bánsági, kiu baldaŭe naskis filon kaj filinon. Li ricevis premion Kossuth en 2009, pli frue en 1986 alian premion.
Listo de arondismentoj de Francio
Jen listo de la 341 arondismentoj de Francio, ordigitaj laŭ departementoj.
Diabloforko
Diabloforko aŭ Bliveto estas optika iluzio en la formo de tridento kiu post plia konsidero montriĝas esti neebla figuro.
Ĉu la paradoksa figuro havas du aŭ tri piedojn? Je unu flanko videblas tri cilindroformaj dentoj aŭ piedoj, je la alia flanko videblas la alfikso por du kvarangulaj piedoj.
La transiro inter ĉi-tiuj duonoj ne akordiĝas: ĝi estas neebla figuro. La iluzio malaperas kiam oni kovras la tri cirklojn per la mano.
La figuro por la unua fojo aperis en 1964 kaj kelkfoje estas atribuita al D.H. Schuster, kiu pubikigis ĝin en decembro 1964.
Kastelo Crossen
Kastelo Crossen (Schloss Crossen) estas baroka kastelkonstruaĵaro en Crossen an der Elster, Germanujo. Ĝi troviĝas sur roketo supre de la valo de Blanka Elster kaj famas pro sia fortimpresa baroka salonego ornamita per italaj trompigpentraĵoj. Post multaj jaroj de kadukiĝo ĝi aĉetitis en marto 2017 fare de al municipo Bad Köstritz el manoj de irlandaj spekulantoj. Planatas ĝia taŭgigo por koncertokazigoj.
Situo
La kastelo situas nordueste de la vilaĝokerno sur roketo ampleksante kvaralan ĉefan ejon eoste kun belfredo kaj la internan korton. En la suda alo estas la ĉefa ejo kun la baroka festsalonego duetaĝa. Ueste estas la iamaj ekonomiaj ejoj; norde kaj sude flankas du simetriaj kavaliraj domoj. Inter la suda kavalirdomo kaj ekonomia ejo estas la ĉefa enirejo. En la 1960-aj jaroj starigitis ankoraŭ hejmo porlernanta kiu nuntempe ankaŭ apartenas al la tuta komplekso. Ĉirkaŭas la tuton bone konserviĝinta muro. Inter ĝi kaj la ĉefa ejo estas sovaĝigita kastela parko. Sude de la kastelmonto faritis en 1949 sportejo publika.
Burgo antaŭula
La unua burgo en Crossen estiĝis jam en la 10-a jarcento por protekti la gravajn komercajn vojojn inter Gera kaj Zeitz kiel ankaŭ kinter Bad Sulza/Camburg kaj Gera (vina/sala vojo). Ĝia unua mencio estis en 995 kiam imperiestro Oto la 3-a donacis la tuton al la Episkopujo Naumburg-Zeitz. La unua komplekso burga abandonitis ĉ. 1150. Ĉu ĝi troviĝis ĉe la sama loko kie nun staras la burgo ne klaras.
La dua burgkomplekso sur la monteto menciitis unuafoje en la 1272. Ĝi estis administradejo de la burga vokto por la ĉirkaŭantaj lokoj kaj estis ankaŭ tribunalejo. Pri tiu dua burgo nur malmulto konatas, i.a. ke ĝi damaĝitis en 1452 dum la militoj kontraŭ la Husanoj. En loka kroniko ĝi priskribitis kiel mallarĝa burgo kun altaj remparoj. Ankaŭ du aliaj turoj kaj burgkapelo apartenis al tiu ĉi kompelko. Hodiaŭ de ĉio tia restis nur la belfredo kaj partoj de la ringa fortikaĵo.
Alinkonstruo je renecanckastelo
Post Reformacio perdis la burgon la episkopoj de Naumburg-Zeitz kaj ekposedantoj iĝis la Dinastio Wettin. Princelektisto Aŭgusto (Saksio) komisiis Wolf Ernst von Wolframsdorf je administrado disktrika en 1585 kiu alikonstruigis la kastelon laŭ renesanca gusto. Tiu ĉi kastelo ekzistis nur ĉ. 100 jaroj tial ke pri ĝi eĉ malpli estas konata ol pri la antaŭula ejaro.
Baroka kastelo
La ercmontarano komercisto lepsika David Fleischer akiris la burgon en 1700. Ekde tiam li nomiĝis nobele David von Fletscher kaj ordonis inter la malkonstruon de la malnova kastelo inter 1701 kaj 1712; la novo fariĝis baroka. Restis nur la malnova belfredo. Von Fletscher farigis en la mezetaĝo de la suda alo en 1712 belegan barokan festsalonegon fare de la itala majstro Giovanni Francesco Marchini el Como. Tiu homo faris antaŭe jam aferojn ĉe Kastelo Bruchsal kaj ĉe Marteno-kirko en Bamberg. En Saksio li laboris ĉe Kastelo Wiederau apud Pegau. Marchini instalis pentrotrompaĵojn iluziigintajn riĉecon strukturitan de la salonego. La festsalonego nombriĝas inter baroka majstroverko en Turingio. Fakte temas pri la unusola konserviĝinta tiaĵo en la tuta federacia lando. Motivoj tieaj estas ĉefe prenitaj el la mitologio antikva kaj el teologio kristana.
Posedo fare de la Flemming-oj
En 1724 akiris la tuton ano de la pomerania familio nobela Flemming, nome generalfeldmarŝalo kaj ministro grafo Jacob Heinrich von Flemming. Vendodevo estis ĉar la justickonsilisto kortega Thomas August von Fletscher havis multajn monŝuldojn. La Flemming-familio, kiu posedantis dum 200 jaroj ne faris multajn ŝanĝojn tiel ke en 1925 la kastelo estis tute baroka ankoraŭ. Ĝis 1777 ne ofte loĝatas enkastele, sed poste ja kaj sekve fariĝis restaŭradoj kaj surfasaden muntitis blazonoj. Familianoj kiel Johann Heinrich Joseph Georg von Flemming aŭ Karl von Flemming daŭre loĝis kastele. La antaŭe menciita venigis altvalorajn stukajĵojn, vandtapiŝojn kaj meblaron belegan. Li ankaŭ komisiis aranĝon de la t.n. Muzikĉambro, de nova ekonomia ejo kaj de ambaŭ kavaliraj domoj ĉirkaŭ la ekstera kastelkorto. Sekvis en la 1780-aj jaroj la alifaro de la ekstera areo. Tie i.a. estiĝis vitejo kaj ekkultivitis lupolo kaj fruktoj.
Historio inter 1925 kaj 1990
Heredanto kastela estis Edmund von Bockum-Dolffs, malpraulo de Florens von Bockum-Dolffs, edzo de Melusine Sophie Luise von Flemming, filino de la registarestro grafo Karl von Flemming. Bockum-Dolffs vendis la tutan ekipaĵarojn, la stovojn kaj tapetojn de la kastelo kaj ebligis tiel vole nevole la kadukiĝon kastelan. En 1930 la tegmento de la kastelpreĝejo difektiĝis kaj la tieaj plafonpentraĵoj de Marchini perdiĝis. En 1938 finfine la tuta kirko terenfalis.
En la 13.5.1937 aĉetis Rudolf Zersch, posedanto de la biefarejo Köstritzer Schwarzbierbrauerei el najbara Bad Köstritz kaj de proksima akvokastelo en Harmannsdorf ĉe aŭkcio deviga por 30.000 markoj la kastelon kaj ordonis ties rekonstruon. Dum la Dua mondmilito anoj de Wehrmacht gastis surloke. Postmilite ĝi servis kiel hejmo por forpelintoj; en flankaj ejoj aranĝitis eĉ loĝejoj por la eostgermanoj senpatrujigitaj. Pli malfrue ekzistis planoj malkonstrui la kastelon kion malhelpis i.a. profesoro Jefimow el Zeitz. Li sukcese klopodis alifunkciigon je porinstruista trejnlernejo en 1953 kiu funkciis ĝis la Turniĝo kaj produktis ĉiujare ĉ. 300 instruistojn. En la 1960-aj jaroj la kaduka ĉevalejo malkonstruis kaj anstataŭigitis per hejmo porstudenta.
La kastelo post 1990
En 1992 la kastelo ekposeditis fare de Landevoluigsocieto por Turingujo kaj faritis diversaj modernigoj. Okazis ankaŭ kastelfestoj fare de Heinrich-Schütz-Akademie. En junio 2007 la kastelo ĉeaŭkcio venditis tre malmultekoste fare de irlandaj spekulantoj (i.a. John Robinson kaj Eftim Hurly) post kiam turingiaj distriktoj rezignis pri siaj aĉetrajto. Pro malkontento ĝenerala pri la evoluo kastela iniciatis la crossen-ano Wolfgang Maruschky la fondon de amikara societo por reakiro de la kastelo kaj ĝia savo.
En la 22.2.2017 finfine la urbaj konsilantoj de Bad Köstritz kune kun la komunumo Crossen decidis ekzorgi prie kaj evoluigi novajn kaj konkretajn dauripovajn planojn utiligajn.
Pozorka (Kladruby)
Pozorka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kladruby, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas orinte sur limo kun Kladruby mem. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/193 kaj ŝoseo II/203. Estas ĉi tie registritaj 27 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Pozorka situs en katastra teritorio Pozorka u Kladrub kun areo 7,41 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1838.
Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno
La regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn) estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Regiono
La monda naturheredaĵo Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno komenciĝas norde ĉe la piedo de la tri konataj montoj de Berna Oberlando nome Eiger, Mönch kaj Jungfrau. Alia monto estas Eggishorn.
En ĝia centro situas la Aleĉ-Regiono kun Aleĉ-Glaĉero la plej granda kaj impona glaĉero de la Alpoj. Oriente ĝi etendiĝas ĝis Lauteraarhorn kaj Finsteraarhorn, kiu estas kun alteco de 4273 m s.m. la plej alta punkto de la regiono, kaj Oberaarhorn. En okcidento al la teritorio apartenas partoj de la valo Lötschental, Bieĉhorno kun la Baltschieder-Glaĉeroj kaj pluraj valoj je ĝia suda flanko.
Ĉi-tiu parto de la Bernaj Alpoj estas vivregiono de multaj maloftaj bestoj kaj plantoj kiel alpa ibekso, alpaj smaragdlacertoj. La regiono ankaŭ estas celo por resovaĝigi malaperintajn bestojn, ekzemple aktuale ŝafgrifojn.
Komunumoj apartnenantaj al la naturheredaĵa regiono
La areo de la monda naturheredaĵo Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno etendiĝas al la teritrorioj de la sekvantaj komunumumoj:
László Amade
Biografio
Lia patro estis Antal Amade, same poeto. Li frekventis universitatojn en Nagyszombat, (nun Trnava, Slovakio), poste en Graz. Baldaŭe li servis en la armeo, fine ekde 1750 li servis en la hungara reĝa kortumo, kie li havis altan rangon. Li edziĝis dufoje: en 1729 kaj 1736. Foje li verkis ankaŭ latine kaj germane.
20331 Bijemarks
20331 Bijemarks estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Billie Jean Marks, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2004 ; scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Crystal Springs Uplands School de Hillsborough (Kalifornio Usono).
Bellevue (Ĝenevo)
Bellevue estas svisa komunumo en la Kantono Ĝenevo, ĉe la norda bordo de Lago Lemano ĉirkaŭ 6 km norde de Ĝenevo.
Tiu komunumo estis kreata la 1-an de julio 1855, per disigo de parto el komunumo Collex-Bossy, nord-okcidenta najbara komunumo.
La aliaj najbaroj estas, norde: Genthod; sude: Pregny-Chambésy kaj Le Grand-Saconnex; kaj okcidente: translima franca komunumo Ferney-Voltaire.