cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Librejo Batthyaneum
Librejo Batthyaneum (batjaneum) estas librejo en Alba Iulia, Rumanio fondita la 31-an de julio 1789 de Ignác Batthyány, katolika episkopo de Transilvanio. Ĝi estas aligita al la biblioteko antikvaĵaro, naturkolektaĵo kaj observatorio.
Fritz Henning
Fritz Gustav Hermann HENNING (naskiĝinta la en Strasburg (Uckermark)-Karlsburg, mortinta la  en Bremen) estis germana fizikisto.
Vivo
Henning studis ekde 1898 natursciencojn en Halle kaj Berlino kaj doktoriĝis en 1901 en Halle (Saale) pri fiziko pri radiaktivaj substancoj. La saman jaron li iris ĉe la Fizikan-teknikan altlernejon al Berlino. Tie li iĝis en 1921 Supera registara konsilisto kaj neorda profesoro ĉe Humboldt-Universitato. Inter 1927 kaj 1945 li estris la sekcion pri varmo kaj premo.
Henning okupiĝis pri la mezuro de altaj kaj malaltaj temperaturoj kaj pri akvovapora esplorado. Liaj studoj pri temperaturmezuro estis grava frundamento por la enkonduko de la Internacia temperaturskalo en 1927. Liaj priakvovaporaĵoj akceptitis de la farintoj de internaciaj tabuloj vaporpremaj en la tuta mondo.
Henning redaktis la lernolibron Praktische Physik de Friedrich Kohlrausch, kunlaboris la Tabularon fizikan-kemian de Landolt-Börnstein, helpis verki la Fizikan manlibron de Arnold Berliner kaj Karl Scheel kaj kuneldonis Handbuch der Physik de Geiger/Scheel.
Better Place
Better Place ( Pli bona loko) estas entrepreno, fondita en 2007 fare de iama SAP-manaĝisto Shai Agassi. La firmao celas elkonstrui larĝan infrastrukturon por amasuzado de elektraj aŭtomobiloj. Sidejo de la entrepreno estas en Palo Alto, Kalifornio.
La entrepreno jam konvinkis urbojn kaj landojn por apogo de efektivigo de la entreprena filozofio (Kiel igi la Mondon pli bona loko ĉe 2020? Better Place en la angla), tiel Israelon (eko en 2011), Danio kaj Japanio (urba testado okazas jam ekde majo 2009, kun stacio por akumulatora ŝanĝo).
Komerca modelo
Oni aĉetas nur la elektran aŭtomobilon (nuntempe nur la tipon Renault-Nissan) sen akumulatoro, kiu lasta restas posedaĵo de la firmao. La necesan elektran energion ofertas Better Place kun la ŝanĝata akumulatoro. La aĉetanto pagas nur por la uzata distanco, kalkulita de softvaro.
Oni planas akumulatorojn kun distancopovo de 160 km, tiuj estos ŝarĝeblaj hejme, laborloke aŭ en publikaj ŝarĝejoj.
Timburi
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
TRAVYS
TRAVYS (Transports Vallée de Joux - Yverdon-les-Bains - Sainte-Croix) estas svisa transportkompanio priservanta la nordon de Kantono Vaŭdo. La ĉefsidejo situas en Yverdon-les-Bains super la fervoj- kaj bus-deponejo Yverdon-Sainte-Croix.
Opava východ
Opava východ (Opava oriento) estas fervojstacio en Opava en adreso Janská 691/1. Konstruaĵo de la stacidomo estas gvidita en listo de Kulturaj memorindaĵoj en Ĉeĥio, en la jaro 2012 okazis rekonstruo kaj ĝi venkis en anketo de La plej bela stacidomo de jaro.
Historio
Stacidomo Opava východ estis konstruita en la jaro 1851 kiel fina stacio de fervojlinio el Ostrava, kiu estis deflankigo el ĉefa fervojo de Norda fervojo de imperiestro Ferdinando el Vieno ĝis Krakovo. La fervojlinio mem poste estis malfermita en la jaro 1855. En la jaro 1872 estis finita fervojlinio ĝis Krnov kaj en la jaro 1892 ĝis Horní Benešov (Bennisch). Kuniga fervojlinio inter ambaŭ opavaj stacidomoj Opava východ kaj Opava západ (Opava okcidento) estis konstruita en la jaro 1895. Fervoja kunigo Opava – Hradec nad Moravicí (Grätz) estiĝis en la jaro 1905.
Ĝis fino de la dua mondmilito ekzistis trajna kunigo de Opava kun hodiaŭ polaj lokoj Pilszcz kaj Racibórz. Sed ambaŭ fervojlinioj trans ŝtatlimo estis post la milito nuligitaj.
Ekde la 15-a de junio 2015 České dráhy komencis ekspedicii historie unuan rektan trajnan komunikon inter Opava kaj Prago.
Monte-Arbedaro
La Monte-Arbedaro estas tersupraĵa ekoregiono kiu kongruas kun la arida argentina regiono Monte. Ĝi situas en la sud-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso. Biome ĝi estas parto de la sudamerikaj mezvarmaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj.La areo troviĝas norde de la pli vasta kaj pli seka Patagona Stepo, sudoriente de Atakama-Dezerto en Ĉilio,kaj oriente de Andoj.
Priskribo
La Monte-Arbedaro kovras areon de 409 000 kvadrataj kilometroj en norda-centra Argentino, etendiĝanta laŭlonge de la orientaj piedmontetoj de Andoj ĝis ĝi atingas la Patagonan stepon, tiam etendiĝas orienten al Atlantika Oceano. Tie ĉi veprejoj kaj sekaj herbejoj estas komunaj. Pluraj riverosistemoj meandras tra tiu areo kaj kreas ŝparemajn galeriajn arbarojn. En la okcidento la Monte-Arbedaro transiras en la sudan andan stepon kune kun pli alta altitudo. Oriente de Kolorado-Rivero, la Monte-Arbedaro iom-post-iom estiĝas pampoj. La ekoregiono estas unu el la plej vastaj duonarbaraj ekosistemoj de Argentino.
La Monte-Arbedaro etendiĝas inter la Punao, Patagona Stepo kaj Granda Ĉako. La klimato estas mezvarma-seka kaj kaŭze de la situo je la orienta aŭ lea flanko de Andoj, la regiono ricevas tre malmulte da precipitaĵo. Tiu pluvombra efiko estas la ĉefa kialo de la trosekeco de la Monte-Arbedaro kaj de Patagona stepo kaj Atakamo. La norda kaj centra partoj de Monte-Arbedaro ricevas pluvon somere sed en la sudo estas pli malvarme kaj la pluvo estas distribuita tutjare.
Flaŭro
La superrega vegetaĵaro estas arbustaro kaj arbedaro, kiuj kelkfoje povas esti tre malferma. La stepo estas formata de rezinecaj ĉiamverdaj arbedoj dominataj de reprezentantoj el la familio de la zigofilacoj, kiel specioj de la genroj Larrea, Bulnesia kaj Plectocarpa. Ili troviĝas kune kun Montea aphyla, Bougainvillea spinosa kaj prozopospecioj. Aliaj tipoj de de vegetaĵaro estas kakto-veprejoj, kserofita duonarbaroj, roko-asocioj, psamofilaj asocioj kaj halofitaj asocioj. Kaktacoj (Trichocereus kaj Cereus) kaj bromeliacoj (Dyckia, Deuterochonia, Tillandsia) pli abundas en la norda parto de tiu ekoregiono. Estas multaj herbecaj specioj kiuj aperas post la pluvo kiel Portulaca grandiflora, iridoj kaj lilioj kaj iuj poacoj. Prozopoj konstituas galeriajn arbarojn ĉe riverbordoj aŭ troveblas kie ĉeestas subtera akvo.
Larrea estas la plej karakteriza plantokomunumo de la Monte-Arbedaro disvolviĝanta en ebenaĵoj en grupoj sur sabla aŭ rok-sabla grundo. Larrea cuneifolia kolonizas la pli varmegajn kaj sekajn kreskejojn dum L. divaricata nur povas kreski en ĉeriveraj areoj kaj L. nitida vegetas en malvarmaj medioj kaj sur la anda deklivaro. Krome estas diferencaj grundspeco-dependaj komunumoj kiel prozopo-arbareroj, kaj la arbedaroj de Baccharis salicifolia kaj Tessaria dodonaefolia en humidejoj, de Atriplex sur argilaj grundoj kaj de Suaeda divaricata kaj Allenrolfea vaginata sur salaj grundoj.
Faŭno
La plej karakterizaj mamuloj de la Monte-Arbedaro estas Chaetophractus vellerosus (dazipedoj), Chlamyphorus truncatus (ksenartroj), karnomanĝuloj kiel pumo (Puma concolor), griza lupovulpo (Pseudalopex griseus), Conepatus castaneus  (mefitedoj), patagona linkodono (Lyncodon patagonicus), gvanako (Lama guanicoe) kaj la ronĝuloj malgranda mikrokavio (Microcavia australis) kaj dolikoto (Dolichotis spp.). Tympanoctomys barrarae (Octodontidae) kaj Chlamyphorus truncatus (dazipedoj) estas endemiaj en la ekoregiono; ili ankaŭ estas registritaj en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj.
Birdoj inkludas elegantan tinamon (Eudromia elegans), Poospiza ornate (traŭpedoj), darvinan noturaon (Nothura darwinii), patagonan konuron (Cyanoliseus patagonus) kaj aliajn. Minacataj birdoj estas migra falko (Falco peregrinus) kaj krona solaglo (Harpyphalaetus coronatus).
Minacoj kaj konservado
Nur 2 % de la ekoregiono estas protektita. Protektejoj situas en ties centraj kaj sudaj partoj. Ili inkludas Nacian parkon Los Cardones (Provinco Salta), Nacian parkon Las Quijadas (Provinco San Luis), Nacian parkon Talampaya (Provinco Rioĥo) kaj 14 provincajn parkojn kaj rezervejojn.
La Monte-Arbedaro suferas de gravaj difektaj efikoj kaŭze de homaj agadoj, precipe troa paŝtado per kaproj, ŝafoj kaj bovoj; hakado por brulligno; senarbarigo por agrikulturo, minado kaj esplorado por nafto. La senarbarigo kaj la ekstraktado de durligno de la prozoparoj komencis en la malfrua 19-a kaj la frua 20-a jarcentoj kaj nuntempe daŭrigas. Antropogenaj agadoj dum la pasintecaj 150 jaroj kondukis al plifortigitaj dezertiĝado, habitatodetruo kaj biodiversecaj ŝanĝoj kaj geografiaj arealoj de multaj specioj.
Ivan Markoviĉ Lojko
Ivan Markoviĉ Lojko (mortis la 6-an de julio 1905) estis pioniro de Esperanto, librotenisto el Vilno, kunlaborinto de unuaj esperantaj gazetoj.
Kiel unua li informis pri Esperanto en "Vilenskij vestnik" (La Vilna heroldo) kun versoj de Mickiewicz, pola-litova poeto. Li estis la redakcio-ĉefo de Ruslanda Esperantisto.
Ekzemplo de lia kreado
Se longa aŭtuna nun estas vespero, Se nokto ĝin sekvos kun pluvo kaj vento, Ni ĉiam kun forta animo kaj sento Atendu matenon ... Ho, vivu espero!
Post nokto ja tago, post vintro - somero Necese aperas en sia momento; Finiĝos ripozo, rompiĝos silento, Kaj vivo majesta ekbrulos sur tero ..
Se eĉ iafoje nin premas doloro, Ne perdu kuraĝon: sur nia ĉielo Ekbrilos potence loganta nin stelo
Kaj riĉe nin kovros per lumo de gloro. Ne diru per vortoj, ne pensu en koro, Ke vana espero, ke penoj - sen celo!
I. Lojko
Esperantisto, n-ro 10, oktobro 1893, p. 148
André van Duin
André VAN DUIN estas la artistnomo de Adrianus Marinus Kyvon kiu naskiĝis kiel Adrianus Marinus Kloot la 20-an de februaro 1947 en Roterdamo.
Li estas nederlanda komikulo, aktoro kaj kantisto.
André van Duin debutis en 1964 dum serĉado de talentuloj "Nieuwe Oogst" (nova rikoltaĵo) de la Avro. Ekde tiam li aperis en sennombraj televido- kaj radio-elsendoj kaj publikigis kantojn, kiuj ofte atingis la pinton de la furorkantlistoj.
Pella (Grekio)
Pella (Πέλλα) estas urbo en la nuna landoparto Macedonio de Grekio, kiu en 2011 havis 6 798 loĝantojn kaj ekde 2010 estas komunuma distrikto de pli granda komunumo same nomata "Pella".
En la tempo de Filipo la 2-a kaj de Aleksandro la Granda, Pella estis la ĉefurbo de la antikva Macedonio. En la bizanca kaj otomana epokoj la urbo nomiĝis Άγιοι Απόστολοι (Agii Apostoli, "Sanktaj Apostoloj"), en slava variaĵo de la makedona kaj bulgara lingvoj Постол (Postol). Post la rekonkero de Macedonio fare de Grekio, la loko en 1918 ricevis la statuson de kampara komunumo (Kinotita Pellis) kaj la loĝloko ekde 1926 rericevis la nomon Pella. En 1989 la kampara komunumo ricevis la statuson de urba komunumo (dimos), kiu en 1997 per aldono de iuj najbaraj loĝlokoj signife grandiĝis, tiel ke ĝi en 2001 havis 7 295 loĝantojn. En 2010 kreiĝis pli granda komunumo Pella, en kiu la antaŭa urba komunumo Pella estas unu el kvin komunumaj distriktoj.
Ŝeŝonk la 1-a
Ŝeŝonk la 1-a estis faraono kaj la fondinto de 20-a egipta dinastio. Li reĝis Egiption en 943 – 922 a.K. Oni pensas ke li ja estis Ŝiŝak el Hebrea Biblio.
Castillejo-Sierra
Castillejo-Sierra [kastiJEĥo-SJEra] (Kastileto-Montaro) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas castillejero [kastijeĤEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 31 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,02 loĝ/km².
Situo
Castillejo-Sierra estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la Provinco Kvenko, je altitudo de 990 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 30,27 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°22′31″N 2°08′26″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Castillejo-Sierra, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Castillejo-Sierra kie oni alvenis al la nunaj 31.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis ofte de maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Mamuto
Mamuto (verŝajne laŭ la jakuta aŭ mansa lingvo) estas genro de jam formortinta elefantedo, kiu vivis en la lasta glaciepoko grandnombre en Nord-Ameriko, Eŭropo, Azio kaj Afriko ĝis la 40. longitudo.
Scafa
Scafa estas komunumo de Italio.
Mamuto
Ili evoluis el terciera elefantgrupo tra pluraj transiraj formoj, kiuj estis pli kaj pli alkutimiĝintaj al la malvarmo per grasdeponado:
Ĝenerale oni pensas pri lanhara mamuto de Nord-Eŭropo, Nord-Azio, kiam oni diras mamuto. La plimulto de la mamuto estis senhara.
La lanhara mamuto estis unu el la plej gravaj ĉasindaĵoj de la homoj en la malfrua pleistoceno. Tion pruvas multaj grotopentraĵoj. La kaŭzo de malpereo de la mamutoj estas ankoraŭ necerta: aŭ la troa ĉasado aŭ la klimatoŝanĝo kaŭzis tion.
Estas interese, ke la latina genronomo Mammut enhavas ne la mamutojn, sed nur la malproksimajn parencojn, la mastodontojn, kiuj tiutempe vivis en Nord-Ameriko kaj evoluigis harojn en la malfrua glaciepoko.
En la Azia parto de Rusio oni trovas ĉiam denove plenajn mamutkadavrojn, fermitajn en la glacion. Oni serĉas nigre-kaŝe la kadavrojn pro la valora eburo, sed la sciencistoj provas doni monon por la netuŝitaj mamutoj.
Oni provas trovi en la kadavroj plenan genomon (genetikan kodon), por revivigi la mamutojn. Tio ĝis hodiaŭ ne sukcesis, ĉar la mamuto havas tro ampleksan genetikan kodaron.
Proverbo
Ekzistas plura proverbo pri mamuto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Landleroj
Landleroj (germane: Siebenbürger Landler, rumane: Landlerii) konsistigas, kune kun la Banataj ŝvaboj kaj la Transilvaniaj saksoj, la malplimulton germanlingvan de Rumanio.
Historio
La unuaj landleroj estis deportitaj de la Salzkammergut-regiono pro konfesiaj kialoj ĝis la regiono de Sibio inter la jaroj 1734 kaj 1737 sub imperiestro Karolo la 6-a. Ĉar Transilvanio estis senhomigita per la turkaj militoj kaj la pesto, la 634 forpelitoj ricevis vakajn bienojn por labori. En 1770, sub imperiestrino Maria Tereza de Aŭstrio, ĉirkaŭ 3 000 pliaj loĝantoj protestantaj de Supra Aŭstrio trovis nevole novan hejmon en la sama teritorio - tiam sub pli malbonaj kondiĉoj. La germana dialekto de la landleroj daŭre estas konservata kaj estas parolata per re-elmigrintoj en Germanio kaj Aŭstrio sed ankoraŭ ankaŭ en Rumanio mem, nome en Turnișor, Apoldu de Sus kaj Cristian. Kiel la aliaj germanlingvuloj de Rumanio ili estas politike organizitaj ene de DFDR. Pri ilia historio esploris i.a. Hellmut Klima kaj Martin Bottesch, lingvike esploristis ekz. Johanna Bottesch.
Ogonioj
La ogonioj estas etno en Niĝerio kun duona miliono da homoj.
Ilia loĝregiono oriente de Port Harcourt en la Niĝerdelto estas nomata ankaŭ Ogonilando, ĝi havas areon de proksimume 1.000 km². La loĝantoj de la niĝerdelto estas minacataj de poluadoj ligitaj kun la naftekspluatado far Royal Dutch Shell. Kaŭzoj estas defluanta krudoleo, kiu malpurigas agrikulturajn areojn, akvojn uzatajn por fiŝkaptado kaj naturajn vivejojn (ekzemple mangrovarbarojn. La samtempa forbrulado de tergaso (akompananta gaso) estas la kaŭzo de konsiderinda aermalpuriĝo.
Zsolt Lipics
Zsolt Lipics [ĵolt lipiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lipics Zsolt estas hungara aktoro, teatrestro.
Zsolt Lipics naskiĝis la  en Pécs.
Biografio
Zsolt Lipics maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1988. Lia ĉefinstruisto estis Károly Kazimir. Li komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged). Inter 1989–1998 li estis membro de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste de Nacia Teatro (Pécs). En 2021 li estis levita teatrestro. Li ricevis premiojn inter 2001-2018.
Stan Getz
Stanley GETZ, pli bona konata kiel Stan GETZ (naskiĝis la 2-a de februaro, 1927, en Filadelfio, Pensilvanio, mortis la 1-a de junio, 1991, en Malibuo, Kalifornio) estis ĵaza muzikisto. Li konsideriĝas unu de la plej bonaj tenoraj saksofonaj ludantoj de tuto tempo. Li estas bone konata por lia tuje rekonebla varma tono kiel montris en lia versio de la kanto "The Girl from Ipanema".
Li ludas nombron de instrumentoj antaŭ lia patro aĉetis lian unuan saksofonon por li ĉe la aĝo de 13. En 1943, po la aĝo de 16, le akceptiĝis en la bandon de Jack Teagarden. Post ludanta en variaj aliaj bandoj (1944 Stan Kenton; 1945 Jimmy Dorsey; 1945-46 Benny Goodman) li bone konata kiel soloisto en la Woody Herman Bando el 1947 al 1949.
En la 1950-a jaroj, Getz estiĝis tre populara ludis malvarma ĵazo kun Horace Silver, Oscar Peterson, kaj multaj de alioj. En ordo eskapi lian narkotismon (por kio li arestiĝis en 1954), li kelktempe transmigris al Danlando en 1958.
Post revenanta al usono en 1961, li ekis lian verkon kun Brazila komponisto Antonio Carlos Jobim kaj la kantistoj João kaj Astrud Gilberto. Ilia kunlaborado sur "The Girl from Ipanema" (1963), unu de la plej bone konata ĵazaj verkoj hodiaŭ, faras la stilo de JOBIM, konata kiel bossa nova pli populara.
Post alia droga estiganta breĉo en Malaga, Hispanio, el 1969, GETZ turneis kaj surbendigis peze en la 1970-oj kaj 1980-oj ĝis lia morto el kancero ĉe Malibu en 1991. En lia malfruaj jaroj, li desemfazanta bossa kiel lia stilo de elekto, elektanta por plej kontestanta, kaj eble malpli ĉefofluo de ĵazo.
Kristana socialismo
Kristana socialismo estas formo de religia socialismo surbaze de la instruo de Jesuo. Multaj kristanaj socialistoj kredas ke kapitalismo estas idol-kulto kaj fiksiĝintaj en avideco, kaj kelkaj kristanaj konfesioj konsideras ĝin mortan pekon. Kristanaj socialistoj identigas la kialon de malegaleco ĉar estas asociita kun la avideco kiun ili asocias kun kapitalismo.
Kristana socialismo iĝis grava movado en Britio komence de la 1960-aj jaroj tra la Kristana Socialisma Movado kiu ekde 2013 iĝis konata kiel Kristanoj por Maldekstro.
La esprimo ankaŭ apartenas al pli fruaj figuroj kiel la deknaŭjarcentaj verkistoj Frederick Denison Maurice (The Kingdom of Christ, 1838), John Ruskin (Unto this Last, 1862), Charles Kingsley (The Water-Babies, 1863), Thomas Hughes (Tom Brown's Schooldays, 1857), Frederick James Furnivall (kunkreinto de la Oxford English Dictionary), Adin Ballou (Practical Christian Socialism, 1854), kaj Francis Bellamy (baptisma ministro kaj aŭtoro de la usona Ĵuro pri fideleco).
Bibliografio
Unuarangaj fontoj
Duarangaj fontoj
Kaŭasako (urbo)
Kawasaki, en Esperanto Kaŭasako aŭ Kavasako (川崎市[kaŭa-saki-ŝi], Hepburn/Kunrei: Kawasaki) estas urbo en la Gubernio Kanagavo de Japanio. Ĝi havas la titolon Granda Urbo kun Esceptoj. La urbo situas en la tre urbanizita areo inter Tokio kaj Jokohamo, nomata Granda Tokio.
Grande Prairie
Grande Prairie estas urbo en Kanado, en nord-okcidenta Alberto ĉe la landlimo al Brita Kolumbio. Tra la urba teritorio fluas la rivero Wapiti, kiu poste enfluas la riveron Smoky kaj tiu la Pacan Riveron (Peace River / rivière de la Paix). Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Grande Prairie cetere ricevis urbajn rajtojn je la.
István Benyovszky
BENYOVSZKY István [pr. benjovski] estis hungara pentristo, grafikisto naskiĝinta en Satmaro en 1898 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de septembro 1969.
Kariero
Benyovszky estis disĉiplo de Imre Révész (pentristo) en la Belarta Altlernejo de Budapeŝto (1916–22), poste plustudis en la Artistkolonio (Kecskemét). Li studvojaĝis en Usono (1925–30), poste Parizo kaj Zuriko. Li ilustris librojn (ekzemple de Sándor Solymossy: Magyar mondák és mesék, István Györffy A szilaj pásztorok. Liaj kreaĵoj estas troveblaj en muzeoj de Néprajzi Múzeum, Szeged, de Kecskemét kaj Debrecen.
Jánovce (distrikto Galanta)
Jánovce (hungare Dunajánosháza) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Galanta. La hungaroj uzas ankaŭ la pli mallongan formon Jánosháza.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Senec troviĝas 12 km for.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1289, sed tamen en 1792 grafo Johano Pállfy (pAlfi) fondis vilaĝon. Johano troviĝas en la vilaĝnomo (János kaj Ján). En 1910 loĝis tie 193 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Senec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 448 da homoj, (291 slovakoj, 148 hungaroj).
Pál Komáromy
Pál Komáromy [komAromi], laŭ hungarlingve kutima nomordo, plena nomo kun literŝanĝo Komáromi Pál Imre Zsigmond estis hungara operkantisto (basbaritono), operejestro. Lia parenco estis Mariska Komáromi.
Pál Komáromy naskiĝis la en Gyöngyös, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Komáromy maturiĝis en cisterciana gimnazio en Eger en 1910, sed li ricevis ankaŭ muzikan trejnadon en la familio. Li studis 3 jarojn medicinon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. En 1912 li ricevis stipendion de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Li studis operkantadon en Budapeŝto kaj Dresdeno de de:Grete Stückgold. Li debutis en la Reĝa Operejo en 1913, ekde la sekva jaro li estis soldato dum la 1-a mondmilito. Li havis kantistan statuson en la Operejo inter 1920-1944. Li kantis ankaŭ en Bayreuth, Vieno kaj Bonaero. Dum la nazia erao (1944) li ne ricevis rolojn pro la kontraŭjudaj leĝoj. Inter 1945-1947 li estis operejestro, sed en 1948 li estis trudemerito pro la nova politika tendenco. Baldaŭ li instruis private disĉiplojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1946-1957 kaj titolon "eterna membro de la operejo" en 1959.
Marie Trintignant
Marie TRINTIGNANT, (naskiĝis la en Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine, mortis la  en Neuilly-sur-Seine, Francio), estis franca aktorino, filino de Nadine Trintignant kaj Jean-Louis Trintignant.
Aktora kariero
Ŝi komencis sian kino-aktoran karieron en 1966, tiam 4-jara, per Mon amour, mon amour de Nadine Trintignant apud sia patro Jean-Louis Trintignant, antaŭ ol plu daŭrigi en aliaj filmoj de sia patrino.
En 1979, tiam 17-jara, ŝia aktora kariero vere debutis per Série noire (1979) de Alain Corneau (kies scenaro estas adaptita de libro de Jim Thompson - A Hell of a woman - kaj la dialogoj de verkisto Georges Perec, "Oulipo"-ano), kiu eniris la analon de nigra filmo dank'al malluma kaj senespera etoso kiu eliĝas el ĝi.
Balástya
Balástya [balAŝtja] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en subregiono de Kistelek. La nomo ne havas sencon en la hungara.
Marie Trintignant
Aktora kariero
En la 1980-aj jaroj ŝi montris sian plenan talenton dank'al Claude Chabrol. ŝia malakuta voĉo kaj ŝia profunda rigardo estis reliefigitaj en Une affaire de femmes - filmo en kiu ŝi enkarnigis prostituitinon, amikinon de la persono enkarnigita de Isabelle Huppert - kaj en Betty, en kiu ŝi ludis la unuan rolon de alkoholulino rompinta kun sia burĝa familio, kiu semas perturbon en la paro kiu akceptis ŝin.
Balástya
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo M5 Budapeŝto-Szeged. La lasta troviĝas 28, Kistelek 6, Ópusztaszer 18 km-ojn for.
Marie Trintignant
Aktora kariero
En la 1990-aj jaroj, ŝi havis la unuan rolon en Une nuit d'été en ville de Michel Deville. Ŝi turnis sin al komedio en filmoj kiel Cible émouvante aŭ ...Comme elle respire, ambaŭ filmoj de Pierre Salvadori, en kiuj ŝi donis replikon al Guillaume Depardieu.
Balástya
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Ekde 1725 la kampoj apartenis al Szeged. Baldaŭe formiĝis farmoj. Oni fondis farmocentron en 1891 sub nomo Szeged-Felsőközpont (=Szeged-Supra centro). En 1903 katolika preĝejo konstruiĝis, sed en la centro troviĝis ankaŭ paroĥo, lernejo, kuracejo, bestkuracejo, polico. La vilaĝo naskiĝis en 1950. Apud la vilaĝo natura lago troviĝas. Nuntempe okazis, ke hororulo murdis preskaŭ 10 fraŭlinojn, ĝis la polico trovis lin.
Marie Trintignant
Aktora kariero
En 2000, ŝi ludis rolon de militantino por rajto al aborto en telefilmo Victoire ou la douleur des femmes sub direktado de sia patrino Nadine Trintignant.
Balástya
Historio
Ne menciitaj vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, interretejo, aranĝejo, poŝto, apoteko, 2 kuracejoj.
Marie Trintignant
Aktora kariero
La diverseco de ŝia roloj faras el ŝi enigman aktorinon malfacile klasifikeblan en precisa registro.
Ŝi estis kvin-foje nomumita al César de kino:
En 2000 ŝi estis ĵuriano en Festivalo de usona kino de Deauville.
Familio
Marie Trintignant havis kvar infanojn:
Morto
Revenigita en Francion la en stato de cerebra morto, sekve al profunda komato provokita de batoj donitaj de ŝia kunulo Bertrand Cantat dum disputo, en la nokto de la 26-a al la  (dum ŝi rolis en telefilmo Colette, une femme libre en Vilno en Litovio), ŝi mortis la postan tagon, la, en Neuilly-sur-Seine. Marie Trintignant estis entombigita la en Tombejo Père-Lachaise, akompanita de homaro hele vestita, laŭ peto de ŝia familio, kiel raportis la gazetaro. La ĉerko estis kovrita de sunfloroj, ŝiaj preferataj floroj. La matenon, omaĝo kunvenigis proksimulojn en teatro Édouard-VII por legado de tekstoj kaj kanzonoj luditaj aŭ ŝatitaj de Marie Trintignant.
La, Bertrand Delanoë, urbestro de Parizo, inaŭguris skvaron omaĝe al ŝi: Skvaro Marie-Trintignant situas inter Hôtel de Sens kaj Sejno, straton de l'Ave-Maria, en la 4-a arondismento de Parizo.
Kanzono
En novembro 2001, ŝi interpretis la kanzonon Je suis dev'nue la bonne duope kun Thomas Fersen, dum publika elsendo Absolument Fabuleux en France Inter. En 2003, denove kun Thomas Fersen, ŝi registris Pièce Montée des Grands jours, samnoma kanzono de lia albumo.
Kelkajn jarojn antaŭe, ŝi ludis la rolon de Bianca, pop-kantistino en purgatorio en la filmo Wings of fame (Les ailes de la renommée) de Otakar Votocek en 1990, sed la registraĵo de la kanzono, kiun ŝi interpretis, ne disponeblas.
En 2003, en la filmo Janis et John de Samuel Benchetrit, ŝi ludis rolon de iu, kiu ŝajnigas sin Janis Joplin. Marie Trintignant interpretis kanzonon de Janis Joplin kaj tio estas la fino de la filmo...
Nižné Nemecké
Bazaj informoj
Nižné Nemecké (niĵnE nemeckE), hungare Alsónémeti (alŝOnEmeti) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance.
Situo
Nižné Nemecké situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ la ukraina landlimo, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 32 km-ojn, limotrapasejo estas proksime.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1353. En 1910 loĝis en Alsónémeti 419 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Alsónémeti apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. Antaŭ apero de rusoj la judoj estis deportitaj. En 2001 loĝis en Nižné Nemecké 323 da homoj, (317 slovakoj).
Sándor Istvánfi
Sándor Istvánfi [ŝAndor iŝtvAnfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Istvánfi Sándor estas hungara notario, pli frue laboristo.
Sándor Istvánfi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Istvánfi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1969, poste li studis en industria lernejo kaj li iĝis mekanikisto post 2 jaroj. Inter 1971-1981 li laboris en fabriko. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1979 laŭ vespera lernado. Inter 1985 kaj 2011 li estis notario en urbodomo de Kispest kaj ekde 1991 li estis oficejestro. En 1997 li akiris plian diplomon en Oksfordo. Li pensiuliĝis en 2011. Li ricevis premiojn inter 1998-2009.
Nagyalásony
Nagyalásony [nadjalAŝonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser. Nagy signifas: granda.
Situo
Nagyalásony situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Pápa troviĝas 17, Devecser 19, Celldömölk 20, Ajka 25, Veszprém (urbo) 49, Budapeŝto 156 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1240 laŭ la tiama ortografio "Olosun". En 1488 jam estis uzata Nagh Alason. Dum dominado de turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto, kuracejo.
Kosimo de Mediĉo
Kosimo de Mediĉo, aŭ itale Cosimo de' Medici (n. la 27-an de septembro 1389 en Florenco - m. la 1-an de aŭgusto 1464 samloke) estis itala bankisto kaj ŝtatestro. Li estas rigardita kiel la fondinto de la politika dinastio de la Mediĉoj, kiuj neoficiale regis Florencon dum la plej granda parto de itala Renesanco. Kosimo estis kromnomita "Kosimo la pliaĝa" (Cosimo il Vecchio) aŭ "Cosimo Pater Patriae". Li estis la filo Giovanni di Bicci de' Medici kaj de Piccarda de Bueri.
Post la morto de sia patro en 1429, li kontraŭis la oligarkian reĝimon, kiu tiam regis Florencon kaj estis kontrolita de la rivala familio Albizzi. La influo de Kosimo, tre lerta politikisto, despli graviĝis, kiam la oligarkestro Rinaldo Albizzi arestigis lin en 1433 pro akuzo de korupto. Li estis enkarcerigita en la palazzo Vecchio, kaj sekve ekziligita dum dek jaroj.
Vidu ankaŭ
Kozimo la 1-a de Mediĉo (1519-1574)
Golfo Darieno
La Golfo Darieno estas la plej suda regiono de la Kariba Maro, situanta norde kaj oriente de la bordo inter Panamo kaj Kolombio. Ene de la golfo estas la Golfo Urabao, malgranda marareo etenda suden, inter Karibana kaj Kabo Tiburón, Kolombio, ĉe la sudaj bordoj el la havenurbo Turbo (Kolombio). La delto de la rivero Atrato etendas en la Golfo Darieno.
Ĝi estis la loko de la Dariena kolonio, ĉefa sendependa koloniklopodo de Skotlando. La unua ekspedicio de kvin ŝipoj (Saint Andrew, Caledonia, Unicorn, Dolphin, kaj Endeavour) eliris el Leith la 14an de julio 1698, kun ĉirkaŭ 1,200 homoj ŝipe. Ties ordoj estis direkti al Golfo Darieno, nome al Orinsulo kaj setlis en la kontinento. La ŝiparo alvenis al la marbordoj de Darieno novembre. La setlantoj renomis la lokon kiel "New Caledonia" (Nova Kaledonio). Tio daŭris ĝis aprilo 1700.
Listo de municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj
Tiu ĉi listo enhavas municipojn en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj. Ĝi enhavas ĉiujn municipojn kun nombro de loĝantoj 100 aŭ malpli alta.
La leĝoj ne difinas minimuman nombron de loĝantoj de la municipo, la municipo ofice ne pereas eĉ ne pro la plena senhomigo. Sed la municipo nove estiĝanta pro apartigo de alia municipo devas havi minimume 1000 loĝantojn.
Plej multe da municipoj kun malpli ol cent loĝantoj troviĝas en Regiono Vysočina (109), sekvas Sudbohemia regiono (88), Mezbohemia regiono (59) kaj Regiono Plzeň (55). Male plej malmulte estas da ili en Regiono Karlovy Vary (1), Moraviasilezia regiono (2), Regiono Liberec kaj Regiono Zlín (4). El vidpunkto de distriktoj estas plej multe de tiaj municipoj en distrikto Pelhřimov (32), sekvas distrikto Strakonice (26), distrikto Jihlava (24), distrikto Tábor (20), distrikto Třebíč (19), distrikto Havlíčkův Brod (18) kaj distrikto Jindřichův Hradec (17).
Listo
La jena resumo ensumiganta 411 municipojn kun malpli ol 100 loĝantoj eliras el indikoj de Ĉeĥa statistika ofico al la 1-a de januaro 2021. La listo ne ensumigas armeajn spacojn.
Anatole France
Anatole FRANCE (naskiĝis la 16-an de aprilo 1844 en Parizo, Francio, mortis la 12-an de oktobro 1924 en Tours, Francio; vera nomo François-Anatole Thibault) estis franca verkisto. En 1921 li gajnis la Nobel-premion pri literaturo. Li naskiĝis en Parizo kaj mortis en sia bieno La Béchellerie ĉe Tours.
Li kreskis kiel filo de klera librovendisto kaj jam frue interesiĝis pri literaturo. En 1866 li konatiĝis kun eldonisto Alphonse Lemerre kaj eklaboris kiel sendependa kunlaboristo redaktante ekzemple plurvoluman antologion de samepoka liriko.
En 1876 li eklaboris kiel bibliotekisto, por havi sufiĉan regulan enspezon por fondi familion, kaj restis sur tiu posteno ĝis 1890, poste povis vivteni la familion kiel libera verkisto.
Lia vivpercepto estas esprimita en ĉiuj liaj skribaĵoj, sed precipe en la kolekto de diraĵoj kaj artikoloj Le Jardin d’Épicure "La ĝardeno de Epikuro" (1895). En 1896 li estis akceptita kiel membro de la Franca Akademio.
En 1921 li gajnis la Nobel-premion pri literaturo pro "rekone al liaj brilaj literaturaj atingoj, karakterizitaj de nobeleco de stilo, profunda homa simpatio, graco kaj vera gaŭla temperamento". Tamen, la 31-an de majo 1922, liaj tutaj verkoj ekaperis en la Indekso Librorum Prohibitorum (Indekso de malpermesitaj libroj) de la Katolika Eklezio. Li rigardis ĉi tion kiel "distingon". Ĉi tiu Indekso estis aboliciita en 1966.
Dum pli ol kvindek jaroj France verkis: romanojn, noveloj, eseojn kaj diraĵojn pri la socio kaj historio. Post lia morto ĉiuj liaj verkoj estis reeldonitaj en 25 volumoj (1925-1935).
France batalis kontraŭ klerikalismo, militismo kaj antisemitismo. En sia libro L’Île des Pingouins "La Insulo de la Pingvenoj", li luktis kun la konceptoj de Dio, privata proprieto, patrujo kaj la kultado de grandaj personecoj. Li estis ateisto, kiu mokis la religian kredon kaj defendis vivon de plezuro, malgraŭ esti socialisto kaj membro en la tria internacio.
H (apartigilo)
H kaj h havas plurajn signifojn. Bonvolu elekti.
En natursciencoj:
En trafiko:
En aliaj fakoj:
H H H H H H H H H
26821 Baehr
26821 Baehr estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana arkitekturisto George Bähr (1666–1736), de la baroka periodo. Lia ĉefverko, la Frauenkirche de Dresdeno (1726–1734), estas centre planita monumenta protestantisma kirko provizita per masiva ŝtona kupolo. Tiu urba rekonilo, detruita en 1945, estis nun rekonstruita.
(14772) 4195 T-1
(14772) 4195 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Hasselfelde
Hasselfelde estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 1-a de januaro 2010 ĝi estis sendependa urba komunumo, de tiam ĝi apartenas al la nova urbo Oberharz am Brocken. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto.
Historio
En Hasselfelde sekalo estis kultivata kaj la sklerotoj de ergotaj fungoj kiuj ebligis la eltrovon de Heinrich Kirchhoff pri la adaptiĝo de la fungo al klimato devenis de tie.
Nižný Hrabovec
Nižný Hrabovec (hungare Alsógyertyán [alŝOdjertjAn]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižný Hrabovec situas laŭ Ondava, laŭ ĉefvojo Michalovce-Vranov nad Topľou. La lasta urbo troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1254, poste en 1413 en formo "Haraboch". En 1663 epidemio pri pesto okazis. En 1694 la vilaĝo ne estis loĝata. En 1896 inundo okazis. Ĝis 1902 la oficiala hungara loknomo estis Alsó-Hrabócz, poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsógyertyán 864 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Vranov nad Topľou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nižný Hrabovec 1631 homoj, (1534 slovakoj, 76 ciganoj).
Nikolao Zelinskj
Nikolao Zelinskj (Николай Дмитриевич Зелинский) estis rusa kaj sovetia kemiisto ukraindevena, kaj akademiulo en la Rusa Akademio de Sciencoj (1929). Zelinskj studis en la "Universitato de Odeso", en la Universitato de Lepsiko kaj en la Universitato de Göttingen. Li estis unu el la fondintoj de la teorio kaj apliko pri la organika katalizo. Li same estas inventinto de la unua spirmasko per aktiva karbo kun efika filtrado (1915). Laŭ li, aktiva karbo estis alte efika por alsorbado de la organikaj fumoj. Antaŭ la Unua granda mondmilito, Zelinskj studis la produktadon de aktivaj karboj per kalcinigo.
Biografio
Zelinskj studis en la "Universitato de Tiraspolo", "Universitato de Odeso" kaj en Germanio en la Universitatoj de Lepsiko kaj Göttingen. Kun Viktor Meyer li ricevis sian Majstrecon kaj sian doktoriĝon en la "Universitato de Novorosijsk" inter 1888 kaj 1891. En 1893, li nomumiĝis profesoro en la "Universitato de Moskvo", kie li laboris ĝis sia retiriĝo, escepte de la jaroj inter 1911 kaj 1917. Lia ĉefa esplorareo estis la kemio pri la ciklaj hidrokarbonidoj. Li ankaŭ estis prezidanto de la "Moskva Societo de Naturalistoj".
En 1885, Zelinskj estis la unua kiu neintence preparis la mustardan gason dum esplorado pri la sulfura duklorido. En 1887, Zelinskj publikigis raporton pri la bromigo de la karboksilataj acidoj kiu hodiaŭ portas lian nomon, kune kun aliaj laboroj de Carl Magnus von Hell (1845-1926) kaj Jakobo Volhard (1834-1910). En 1908, li publikigis sintezon pri α-aminoacidoj kune kun sia lernanto Stadnikov, kiu portas ilian nomon. En ĉi-dokumento, li elmontris ke α-aminonitriloj povas iĝi ekde aldehidoj per utila ŝanĝo en la Sintezo de Strecker (kiu uzadis amoniakon kaj hidrogenan cianidon) per uzado de kalia cianido en akva medio kun amonia klorido. .
La unua publikaĵo de Zelinskj aperis en 1884 kaj la lasta en 1953, kio donas al ni preskaŭ sepdek jarojn da produktiva esplorlaboro. Ĉi-tio certe reprezentas iu speco da rekordo. Dum lia longa kaj sukcesoplena scienca kariero, Zelinskj publikigis pli ol kvincent dokumentojn dediĉitajn al katalizo kaj levis al scienca maturiĝo grandan amason da sukcesa lernantaro kiu famiĝis propraklopode. Inter liaj sennombraj kunlaborantoj kaj lernantoj troviĝas nomoj tiaj kiaj Lev Aleksandroviĉ Chugaev (1873-1922), Nikolao Alexandroviĉ Schilov (1872-1930), Sergey Reformatsky (1860-1934), Sergey Semjonoviĉ Namyotkin (1876-1950), Vasilj Vasiljeviĉ Ĉelincjev (1877-1947), Georgo Leontjeviĉ Stadnikov (1880-1973), Sergej Lebedev (1874-1934), Pjotr Lebedev (1886-1912), Aleksej Aleksandroviĉ Balandin (1898-1967), krom aliaj.
Elisabeth Förster-Nietzsche
Therese Elisabeth Alexandra Förster-Nietzsche (10an de julio 1846 – 8a n de novembro 1935) estis fratino de la germana filozofo Friedrich Nietzsche kaj kreinto el la Arĥivo Nietzsche en 1894, kaj poste iĝis partiano de la Nazia Partio.
Parys
estas grandurbo en Sudafriko, en Provinco Liberŝtato. La loknomo prenis sian nomon de Parizo.
Geografio
situas sur altebenaĵo laŭ rivero Vaal en la meza-norda parto de la lando. Vanderbijlpark troviĝas 43, Vereeniging 55, Soweto 82, Krugersdorp 94, Johanesburgo 100, Pretorio 154, Bloemfontein 277, Durbano 479, Port Elizabeth 806, Kaburbo 1165 km.
Historio
fondiĝis en 1876 kiel haltejo en trafika koridoro sudo-nordo. La unua trajno alvenis en en 1905 alportanta eblecojn por komercadi. La ponto ekfunkciis en 1915.
Ekonomio
En oni produktas boatojn kaj diversajn nutraĵojn. Tie gravas ankaŭ la semajnfina feriado.
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 12-22 °C. La varmo en januaro kulminas kaj malkulminas en julio. Jare pluvas ĉ. 500-700 mm. La pluvo januare kulminas kaj julie malkulminas.
Elisabeth Förster-Nietzsche
En 1935, Hitler kaj aliaj naziaj ĉefuloj ĉeestis ŝian funebron.
Trajektorio
Therese Elisabeth Förster-Nietzsche estis du jarojn pli juna ol sia frato. Ŝi estis filino de luterana pastro ĉe la germana vilaĝo Röcken, apud Lützen. Ŝia infaneco estis tre proksima al tiu de sia frato Friedrich, kaj eĉ je la frua adolteco, sed ili distanciĝis kiam Elisabeth geedziĝis en 1885 al Bernhard Förster, mezlerneja instruisto kiu poste iĝis fervora kontraŭŝemidulo. Förster planis krei arjan «puran» sidejon en Ameriko, kaj trovis gasteman lokon en Paragvajo. La paro konvinkis kvardek germanajn familiojn por ke ili unuiĝu al ili en la setlado, kiu nomiĝus Nueva Germania, kaj la grupeto forlasis Germanion por transloĝiĝi al Sudameriko la 15-an de februaro 1887.
La kolonio ne ĝuis sukceson, pro la trajtoj el la grundo kiuj malfaciligis ajnan rikoltadon, kune kun novaj malsanoj. Förster memmortigis sin per mortiga veneno la 3an de junio 1889, kaj kvar jarojn poste lia edzino Elisabeth revenis al Germanio. La kolonio Nueva Germania en Paragvajo ankoraŭ ekzistas realvive.
En 1930, Förster-Nietzsche, same tiom fervore germana naciistino kiel kontraŭŝemidulino, iĝis sekvanto de la nazia germana partio. Kiam Adolf Hitler kaj la nazioj akiris la povon en 1933, la Arĥivo Nietzsche ricevis ekonomian subtenadon kaj reklamadon far la Nazigermania reĝimo, kio distordis la ĝeneralan bildon de la filozofo.
Hitler kaj aliaj pluraj altrangaj nazioj ĉeestis ŝian funebron en 1935.
Respubliko Kongo
La Respubliko Kongo, aŭ Kongo Brazavila, estas ŝtato en Centra Afriko. La landonomo, same kiel tiu de la Demokratia Respubliko Kongo, venas de la Konga Rivero kiu apartigas la du ŝtatojn.
Historio
Reĝlando Kongo (en la konga lingvo: Kongo dya Ntotila aŭ Wene wa Kongo) estis bantua regno en centra Afriko, kiu ekzistis ekde la 14-a ĝis en la 18-a jarcento.
En 1885, Kongo iĝis unu el la kvar ŝtatoj de Franca Ekvatora Afriko, kaj Brazavilo, la ĉefurbo de la FEA. La kolonio de Franca Kongo estis kreita en 1891, la nuna gabona teritorio estante parto de ĝi ĝis 1904. Ĝi sendependiĝis en 1960
Denis Sassou Nguesso (1943) estis Prezidento de Respubliko Kongo ekde 1997; li estis estinta antaŭe Prezidento el 1979 al 1992.
Administra divido
La 12 departemento de la Respubliko Kongo estas
Ekstera politiko
Kongo Brazavila apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de ĉi-momente 77 landoj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Firtușu
Firtușu (Firtosváralja ) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi administre apartenas al Lupeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 348, en 1992 210 (70 % da hungaroj, 30 % da ciganoj).
En la censo de 2002, 176 el la 182 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj, la aliaj ne indikis etnecon. Same 176 indikis la hungaran kiel precipan lingvon, 5 la ciganan; unu ne indikis lingvon.
Historio
Ĝi estas unue menciita skribe en 1459. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Famuloj
En la iama Firtosváralja naskiĝis hungara pentristo Dezső József Firtosi.
Greka grek-katolika eklezio
Greka grek-katolika eklezio estas unu de orientaj katolikaj eklezioj. Ĝi uzas bizancan riton.
Historio
Kreado de katolika grupo de bizanca rito en Otomana Imperio ebligis nur en la 19a jarcento. Malgranda grupo de katolikoj de bizanca rito estis kreita. La 11an de junio 1911 la roma papo kreis ekzarkaton por katolikoj de bizanca rito en Turkujo. En 1923 estis kreita ankaŭ ekzarkato por katolikoj de bizanca rito en Grekujo.
Nuntempe en Grekujo la plimulto da kredantoj loĝas en Ateno.
Cosqueville
Cosqueville [koːkvil] estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Vicq-sur-Mer.
Tox
Tox povas rilati al:
Scanno
Scanno estas komunumo de Italio.
Magda Telegdi
TELEGDI Magda (bala:ĵ) estis hungara verkistino naskita de sia patrino en Kluĵo la 5-an de junio 1937 kaj mortis la 29-an de marto 2014. Li estis la edzino de verkisto, poeto Zoltán Veress.
Kariero
Magda Telegdi estis kiel mezlernejanino politika malliberulino (1952 – 54) kune kun Zoltán Veress, sia estonta edzo, Ádám Bodor, Zsigmond Palocsay kaj aliaj. Ŝi estis oficistino, tajpistino. De 1985 ŝi vivas en Stokholmo, kie ŝi laboris en la urba biblioteko (1987 – 2002).
Kongo
Kongo estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
Kongo estas la nomo de ŝtatoj:
Kongo staras por:
historiaj teritorioj:
Kongo estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Universitato de Viktorio
La Universitato de Viktorio (University of Victoria; mallonge: UVic) troviĝas en Aglomeraĵo Viktorio en la distrikto Saanich, nordoriente de Viktorio mem. Ĝi estas mez-granda universitato, kun proksimume 17 000 studentoj (en 2006). La universitata kampuso famas pro siaj belaj ĝardenoj, milda klimato kaj kunikloj. Ĝi allogas multajn studentojn pro siaj grandeco, pitureska situo, kaj sia programo de kunlabora edukado, kiu estas la trie plej granda tia programo en Kanado.
Lískovec
Nomon Lískovec havas pluraj setlejoj:
kaj monto:
Fabien van Mook
Fabien Joannes René VAN MOOK (naskiĝis en 's-Hertogenbosch) estas nederlanda esperantisto kaj konstruisto. En Esperantujo, li interalie kontribuas al la organizaĵo Tutmonda Asocio de Konstruistoj Esperantistaj (TAKE), post kiam li inter 1994 kaj 2000 ankaŭ estis estrarano de Nederlanda Esperanto-Junularo (NEJ).
Ljudmila Rudenko
Ljudmila RUDENKO (Людми́ла Влади́мировна Руде́нко; naskiĝis la, morits la ) estis rusa grandmajstrino de ŝakludo.
Ŝi naskiĝis en Lubni, Rusia Imperio. Ŝia patro lernigis ŝakon al ŝi kiam ŝi estis 10-jaraĝa, sed ŝi preferis naĝadon. Nur en 1925, kiam ŝi enloĝis Sankt-Peterburgontiame Leningradoŝi dediĉis sin al ŝako. En 1944, ŝi iĝis ĉampiono de Leningrado, kaj en 1950 ŝi iĝis ŝaka majstrino kaj mondĉampiono. En 1976, ŝi iĝis grandmajstrino.
Grigori Levenfiŝ estis unu el ŝiaj trejnistoj.
En 2002, estis ludata la Ludmila Rudenko Memorial (Ljudmila Rudenko Memorigo) konkurson, la venkistino estis Sandugaĉ Ŝajdulina (ELO-rangata 2.454).
Corbehem
Corbehem estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Corbehémois.
Corbehem (stacidomo)
Corbehem estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Corbehem, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Graal-Müritz
Graal-Müritz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. LFine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
János Hemmert
János Hemmert [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hemmert János estis hungara pentristo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. János Hemmert naskiĝis la  en Szekszárd, li mortis la  en Szeged.