cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhu Xi
Kono kaj agado
Laŭ la epistemologio de Zhu Xi, kono kaj agoj estas nedivideblaj komponantoj de vera inteligenta agado. Kvankam li distingis inter la antaŭeco de kono, ĉar inteligenta ago postulas antaŭpenson, kaj la gravo de agado, ĉar ĝi produktas klarigeblan efikon, Zhu Xi diris: "Kono kaj ago ĉiam postulas unu la alian. Ĝi estas kiel persono kiu ne povas piediri sen kruroj kvankam li havas okulojn, kaj kiu ne povas vidi sen okuloj kvankam li havas krurojn. Rilate al ordo, kono venas unua, kaj rilate al gravo, ago estas pli grava."
La studado de aĵoj kaj la etendo de kono
Zhu Xi postulis gewu, nome studado de aĵoj. Kiel priserĉadi kaj kio tiuj aĵoj estas estas la fonto de multa polemiko. Por Zhu Xi, la aĵoj estas moralaj principoj kaj la priserĉado inkludas atenti al ĉio kaj en libroj kaj en aferoj ĉar "moralaj principoj estas tre nefinigeblaj
Religio
Zhu Xi ne tenis tradiciajn ideojn de Dio aŭ Ĉielo (Tian), kvankam li studis kiel liaj propraj ideoj respegulis la tradiciajn konceptojn. Li kuraĝigis agnostikan tendencon ene de Konfuceismo, ĉar li kredis ke la Suprema Celo estas racia principo, kaj studis ĝin kiel inteligenta kaj reganta volo malantaŭ la universo (dum li asertis ke "Ĉielo kaj Tero ne havas menson de si mem" kaj diskonigis ke ties nura celo estas produkti aĵojn. Ĉu tio povas esti konsiderata konscia aŭ inteligenta volo estas klare disputebla). Li ne apogis la adoradon de spiritoj kaj proponoj al bildoj. Kvankam li praktikis iomajn formojn de adorado al praularo, li malkonsentis ke la animoj de prauloj ekzistas, kredante anstataŭe ke la adorado al praularo estas formo de rememoro kaj dankemo.
Orsa
Orsa estas:
Rigardu ankaŭ:
Cousolre (stacidomo)
Cousolre estas fermita franca stacidomo sur linio - Cousolre, situanta en  Cousolre, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Ferrière-la-Grande - Cousolre (241000).
Suchý
Suchý estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Blansko en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1762. Perbuŝe oni tradicias, ke grafo malvenkis ĝin en ludkartoj. Dum la dua mondmilito ĉi tie agadis partizana taĉmento Jermak. Kondukas tra ĉi tie instriga pado. La municipo estas konata kiel refreŝigeja regiono kun fiŝlago kun areo 6 ha. Proksime estas fonto de subtera rivero Punkva, kreanta spinon de Moravia karsto, kaj Skalky, la plej granda montopinto de Drahana montetaro.
Leópolis
Leópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.145 loĝantojn en 2010.
Brunaj karakaroj
Brunaj karakaroj, Milvagoj aŭ Milvago estas genro de rabobirdoj de la familio de Falkedoj kaj subfamilio de Poliborenoj.
Gary P. Emerson
Gary P. EMERSON estas usona amatora astronomo.
Brunaj karakaroj
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Gary P. Emerson
En sia junaĝo, li pasiiĝis por astronomio sekve al la lanĉo de Sputnik 1 kaj poste laboris ĉe aerokomaj firmaojn, inter kiuj Ball Aerospace & Technologies por la kosmosondilo Deep Impact.
Li kunlaboras al la American Association of Variable Star Observers (Usona Asocio de Observantoj de Variantaj Steloj).
Brunaj karakaroj
Fosiliaj konstatoj:
Gary P. Emerson
Li observas elde sia persona observatorio "Observatorio E. E. Barnard" en Golden (Koloradio) ; Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de la asteroido 8898 Linnaea la.
Brunaj karakaroj
Oni konas ankaŭ paleosubspecion de la Ĉimaĉimo el Florido.
Linio C de la metroo de Liono
Linio C de la metroo de Liono estas linio de la Metroo de Liono. Tiu tria linio, kies unua parto estis malfermita la, kunligas hodiaŭ la stacion ' en la centro de Liono, sude, al la stacio ', norde. Per longeco de, ĝi estas la plej mallonga linio el la reto. Deveninta de antaŭa funikularo transformita, ĝi prezentas la apartan trajton posedi dentorelon sur parto de sia trairo pro forta deklivo kiu atingas, kio konsistigas unikan kazon en la mondo por metroo.
Traktato de Oliva
La Traktato de Oliva (aŭ Paco de Oliva, Pax Oliviensis) interkonsentiĝis la 3-an de majo 1660 inter Leopoldo la 1-a, imperiestro de la Sankta Romia Imperio, elekto-princo Friedrich Wilhelm de Brandenburgio-Prusio, reĝo Karolo la 11-a de Svedio (respektive ties jura reprezentanto, ĉar la reĝo ankoraŭ estis infano) kaj reĝo Johano la 2-a Kazimiro Vasa de Pollando-Litovio en Oliva (iom okcidente de la germanlingva hansa urbo Dancigo, intertempe urboparto de la nuna Gdansko).
En la traktato la reĝo Johano Kazimiro de Pollando-Litovio retiris siajn postulojn pri la sveda reĝa krono, kiun perdis lia patro, Sigismondo la 3-a Vasa, dum la jaro 1599. Samtempe li agnoskis la jam ekde la 1620-aj jaroj realan svedan hegemonion en la latvaj regionoj Livonio kaj Rigo kaj la suverenecon de la hohencolerna "Duklando Prusio" en Orienta Prusio. La interkonsento konfirmis la Traktaton de Labiau de 1656.
La traktato ekestis pro forta interkonsiliĝo de francaj diplomatoj, kaj ĝi provizore finis la konfliktojn, kiuj kaŭzis la militon kontraŭ Sigismondo de 1598–99, la Svedan-Polan militon de 1600–1629 kaj la Duan Nordian Militon de 1655–61 inter Svedio kaj Pollando-Litovio. Ankaŭ se Pollando-Litovio devis rezigni pri la svede okupita parto de Livonio, la paco tamen principe signifis restarigon de la antaŭa potencoekvilibro en la teritorio ĉirkaŭ la Balta Maro. La Traktato de Oliva kaj la samjare ekestinta Traktato de Kopenhago aldone al la Traktato de Kardis signas la potencokulminon de la sveda reĝlando.
-413
En la jaro 413 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Jupănești
Jupăneşti [ĵupəneŝtj] (hungare: Zsupánfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. Administre ĝi apartenas al Făget (Timiș).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 339 loĝantojn (rumanoj); en 1992 223 (rumanoj).
San Juan del Río (Oaxaca)
Geografio
San Juan del Río apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1227 loĝantojn. El tiuj estis 544 viroj kaj 683 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108.44 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1180 metroj super la marnivelo.
Jupănești
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1514. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény).
Albissola Marina
Albissola Marina estas komunumo de Italio.
Hermione Granger
Hermione Jane GRANGER estas rolulo de la libro-serio Harry Potter, verkita de J. K. Rowling.
San Juan del Río (Oaxaca)
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1186 indiĝenoj. El tiuj 1078 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1078 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Hermione Granger
Ŝi estas lernejano de Hogwarts en la domo Gryffindor. Ŝi naskiĝis la 19-an de septembro 1979, kaj estas do 10 monatojn pli aĝa ol Harry.
San Juan del Río (Oaxaca)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Hermione Granger
Hermione estas la plej bona amikino de Harry kaj Ron. Ŝi aperas jam en la unua volumo ĉe la 6-a ĉapitro. Ŝi estas knabino inteligentega, lernema kaj decidema, kio multe helpas ŝin ofte kaj foje mokigas ŝin de iuj pro ŝia "mi-scias-ĉion"-flanko. Ŝi havas grandan koron, sed ŝatas montri tion, kion ŝi scias kaj daŭre provas malhelpi, ke Harry kaj Ron malrespektu la regulojn.
NGC 1873
NGC 1873 (alia indiko — ESO 85-SC54) estas malfermita stelamaso kun emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kesko
Kesko Oyj estas finna komerca servofirmao kaj listigita firmao. La industrioj kaj ĉenoj de Kesko laboras en proksima kunlaboro kun komercentreprenistoj kaj aliaj partneroj. Kesko havas tri branĉojn: nutraĵkomerco, konstruo kaj konstruteknologia komerco, kaj aŭtokomerco. La ĉenoperacioj de Kesko inkludas ĉirkaŭ 1 800 butikojn en Finnlando, Svedio, Norvegio, Estonio, Latvio, Litovio, Pollando kaj Belorusio. Mikko Helander estas la ĉefoficisto de Kesko ekde 2015.
Longkamp
Longkamp estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kesko
Kesko Oyj kun ĝiaj filioj kaj sendependaj K-komercistoj kune formas la K-grupon. La K-grupo havis 36,1% merkatparton en finna nutraĵkomerco en 2018. Laŭ raporto de la konsultfirmao Deloitte, en 2013 Kesko estis la 121-a plej granda podetala ĉeno de la mondo laŭ spezo. En 2018, Kesko estis la sesa plej granda firmao en Finnlando laŭ spezo.
Supra Najerilla
La Komarko de Anguiano aŭ pli populare Supra Najerilla estas en la sudokcidento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la komarkaro Supra Rioĥo, en la okcidenta triono de la regiono. Ties tradicia ĉefurbo estas Anguiano, sed la plej grava urbo kaj ekonomie kaj demografie estas Baños de Río Tobía.
Iam ĝi estis grava centro de brutobredado pro la riĉo de montaraj paŝtejoj, kaj ĉefe de transmigra brutobredado, speciale ĉe la municipoj de la subkomarko las 7 Villas. La komerca centro estas Anguiano, sed ekonomie estas pli grava Baños de Río Tobía, kies estas nombraj industrioj pri viando kaj ligno.
Demografio
Tiu estas unu de la komarkoj de Rioĥo kiu plej suferis la senloĝigadon pro la rura elmigrado de la 1960-aj jaroj kaj postaj. Kvankam ekde la 1990-aj jaroj oni sukcesis reteni la loĝantaron en la komarko, dum la tri antaŭaj jardekoj oni perdis pli ol la duonon de la loĝantaro, el 9 739 loĝantoj de komenco de jarcento ĝis nur 4 011 restantaj komence de la 1990-aj jaroj.
La ĉefa demografia kaj ekonomia motoro de la komarko estas Baños de Río Tobía, ĉar ĝi posedas nombrajn entreprenojn de fabrikado de kolbasoj, kaj de ligno kiuj movas la ekonomion de la municipo kaj de la apudaj loĝlokoj. Male la plej parto de la municipoj de la komarko estas sub 100 loĝantoj, pro kio estas en demografia situacio tre malbona. ​
Aveinte
Aveinte [aBEJNte] estas municipo en la nordo-centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Ávila, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis 420 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 24 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
(15242) 1989 SX5
(15242) 1989 SX5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Pál Sárkány
Pál Sárkány [ŝArkAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sárkány Pál estis hungara ministeria oficisto, eldonisto.
22666 Josephchurch
22666 Josephchurch estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joseph Christopher Church, finalisto de la The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Alice Deal Junior High School de Vaŝingtono (Distrikto Kolumbio).
Pál Sárkány
Biografio
Pál Sárkány lernis la metion presisto, sed en 1938 li atingis la unuan lokon en konkurso de noveloj. Iom poste li maturiĝis en agronomia mezlernejo en Békéscsaba en 1942, poste li estis soldato jaron. En 1943 li studis veterinarion en fakultato de Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József, sed la 2-a mondmilito interrompis ĝin. Li batalis, vundiĝis, fine li estis militkaptito. Hejmenveninta li akiris agronomian diplomon en 1947, en la sekvanta jaro li doktoriĝis. Li havis postenon en la Ministerio pri agrikulturo (Hungario) inter 1948-1956, poste en alia instanco. Intertempe en 1950 li edziĝis. Inter 1964-1987 li estis eldonejestro, poste li havis plurajn ŝtatajn taskojn. Li kandidatiĝis en 1975, doktoriĝis en 1983 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premion en 1983. Li pensiuliĝis en 1987.
1994
1994 estis normala jaro komenciĝanta je sabato (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 1994 post Kristo okazis, interalie:
Mies Bouwman
Maria Antoinette "Mies" BOUWMAN (31-an de decembro 1929 – 26-an de februaro 2018) estis nederlanda televidoprezentistino. Ŝi naskiĝis en Amsterdamo. Ŝi komencis sian karieron je la unua elsenda vespero de la nederlanda asocio KRO (Katolika Radio Dissendanto) je la 16-a de oktobro 1951.
Bouwman disvolvis kaj prezentis la programon Eén van de acht (Unu el la ok). Ŝi prezentis multajn parolprogramojn kiel la nederlanda versio de This Is Your Life (Jen via vivo). Ŝi finis la regulan laboron post malsaniĝo sed kelkfoje revenis por specialaj programoj.
Bouwman mortis je la 26-a de februaro 2018 en Elst (komunumo Rhenen), Nederlando pro kormalsano je aĝo de 88.
Incendio de Reichstag
Laŭ la nacisocialistoj (kies estro Adolf Hitler estis regna kanceliero de kvar semajnoj) la bruligo estis parto de komunista komploto. En la komenco ili verŝajne vere kredis tion, sed fariĝis jam baldaŭ evidenta ke ne ekzistis aktuale tiaj planoj. Tamen la nacisocialistoj misuzis la okazon por persekuti politikajn kontraŭulojn. La koncerna dekreto de la Regna Prezidento estas konsiderata la unua paŝo en la nacisocialistan diktatorecon. Origine Hitler planis realigi sian diktatorecon pere de novaj elektoj en marto kaj speciala leĝo, kio krome okazis.
Trie ekzistas la tezo ke Marinus van der Lubbe mem sola kaj proprainiciate bruligis, por protesti kontraŭ la nova nacisocialista-konservativa registaro. Komence de la 1960aj jaroj amatora historiisto Fritz Tobias kaj la posta universitata profesoro Hans Mommsen pridubigis la ĝis tiam superregantan duan tezon. Fakte principe eblis ke Van der Lubbe memstare bruligis, kaj ne estis trovitaj planoj de komunistoj aŭ nacisocialistoj pri la bruligo.
La demando pri la farinto estas tikla disputaĵo pro politikaj kialoj; kelkaj kritikantoj opinias ke la nacisocialistoj devas esti nomataj la farintoj, ĉar alie oni povus dubi same pri aliaj krimoj de la nacisocialistoj. Inter la akuzitoj estis ankaŭ la posta bulgara ŝtatestro Georgij Dimitrov.
Lidianópolis
Lidianópolis estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.972 loĝantojn en 2010.
Bahaa Mondcentro
La "konstruaĵoj de la Bahaa Mondcentro" estas parto de la Bahaa Mondcentro en Israelo. Ilin konsistigas kaj la Bahaaj Sanktaj Lokoj, celo de pilgrimado, kaj la Internacia Administra Oficejaro de la Bahaa Kredo: kune estas aro da oficejoj, pilgrimaj konstruaĵoj, librejoj, arkivejoj, historiaj rezidejoj, kaj maŭzoleoj, kiuj situas inter diversaj ĝardenoj aŭ apartaj terasoj.
La konstruaĵoj situas en la israelaj urboj Ĥajfo kaj Akko ( 'Akká), respektive la ĉirkaŭaĵo de Akko. La tiea situo de la Bahaa Mond-Centro fontas el la malliberigo de Bahá'u'lláh, la fondinto de la "Bahaa Religio", en la siatempa otomana pun-kolonio de Akko apud Ĥajfo far la Otomana Imperio kiam ĝi regis Palestinon.
Ĥajfo
Ĥajfo estas la tria plej granda urbo en Israelo, kaj estas haveno situanta apud la mediteranea marbordo ĉe la Monto Karmel. En 1891 Bahá'u'lláh mem indikis lokon sur la deklivo de Monto Karmel kie estu konstruota la Maŭzoleo de la Báb. Poste Bahá'u'lláh skribis en la Epistolo de l' Karmel (Lawḥ̣-i-Karmil), ke tiu monto estos la fizika loko de la Bahaa Mondcentro.
Maŭzoleo de la Báb
La Maŭzoleo de la Báb estas la loko, kie 'Abdu'l-Bahá per siaj propraj manoj entombigis la fizikajn restaĵojn de la Báb je la 21-a de marto 1909. La lokon indikis Bahá'u'lláh mem en 1891, sed la maŭzoleon povis konstrui  'Abdu'l-Bahá nur post multaj jaroj. Ĝian kompletigan superan strukturon konstruigis  Sh o gh i Effendi; ĝi estis finita en 1953.
Portempa Maŭzoleo de 'Abdu'l-Bahá
La Maŭzoleo de 'Abdu'l-Bahá estas unu el la ĉambroj de la Maŭzoleo de la Báb, kie liaj fizikaj restaĵoj estas portempe entombigitaj. La Maŭzoleo de  'Abdu'l-Bahá estos iam relokita al nova konstruaĵo starigota.
Arka Konstruaĵaro Bahaa
La Arko konsistas el pluraj oficejaj konstruaĵoj, kiuj formas la administran mondcentron de la Bahaa Kredo kiel Bahá'u'lláh ĝin antaŭvidis en la "Epistolo de Karmel". Ĝi estas konstruita laŭ arko-formo kaj nuntempe konsistas el kvar konstruaĵoj: La kvina antaŭvidita konstraĵo, la Internacia Librejo Bahaa, restas konstruenda.
Sidejo de la Universala Domo de Justeco
La Sidejo de la Universala Domo de Justeco estas la konstruaĵo en kiu rezidas la bahaa internacia gvida institucio, naŭ-persona konsilio nomita "Universala Domo de Justeco", kiu laŭ Bahá'u'lláh estas la "Centro de la Interligo", respektive la plej alta gvidorgano de la tutmonda bahaa komunumo.
La sidejo estas granda konstruaĵo, en kiu la "Domo de Justeco" havas sian konsilian ĉambron kaj siajn oficejojn. Tie ĝi ankaŭ povas aranĝi aŭdiencojn, akcepti pilgrimantojn kaj okazigi aliajn aferojn. En la konstruaĵo aktuale ankaŭ troviĝas kelkaj oficejoj de la "Bahaa Mond-Centro".
Nerău
Nerău (nerou) (hungare: Nyerő, germane: Nero (Teremia Mare) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudokcidente de Lugoj. Administre ĝi apartenas al Teremia Mare.
Bahaa Mondcentro
Sidejo de la Universala Domo de Justeco
Ĝi estas lokita ĉe la supro de la "Arko" kaj ĝin cirkaŭas 60 korintikaj kolonoj similaj al tiuj ornamantaj la Internacian Arkivejon. Ĝia arkitekto estas Hossein Amanat. Ĝi estas finkonstruita en 1982 dum la dua etapo de la konstruado de la "Arko", kaj ekokupita en 1983.
Kronenburg (amsterdama metrostacio)
Kronenburg estis haltejo de rapidtramo sur la linio 51 de la Metroo de Amsterdamo.
Bahaa Mondcentro
Sidejo de la Universala Domo de Justeco
Kiam pilgrimas grupo da bahaanoj, la membroj de la Universala Domo de Justeco akcepte salutas en la sidejo ĉiun el tiuj pilgrimantoj antaŭ ilia vizito al la ĉefaj konstruaĵoj ĉirkaŭaj.
Nerău
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 460 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 1 018 (rumanoj, 5% hungaroj).
Kronenburg (amsterdama metrostacio)
La haltejo sur linio estis fermita la.
Bahaa Mondcentro
Sidejo de la Internacia Instru-Centro
Konstruita dum la tria etapo de la starigo de la Arko, ĝia arkitekto estas Hossein Amanat kaj ĝi estas finkonstruita en 2001.
Ĝi estas la sidejo de naŭpersona internacia konsilantaro, la t.n. Internacia Instru-Centro. Tiuj konsilantoj precipe responsas pri la ekspansio kaj protektado de la tutmonda bahaa komunumo resp. ellaboras sub la gvidado de la Universala Domo de Justeco la planojn por la pluevoluado de la bahaa komunumo kaj kontrolas la efektiviĝon de tiuj planoj.
Kronenburg (amsterdama metrostacio)
Kiel parto de la projekto "Amsteltram", la stacio kaj ĝiaj apudaj tramaj platformoj estis malkonstruitaj por rekonstrui la haltejon ekskluzive por tramoperacio. La, la nova tramhaltejo Kronenburg estis malfermita. La haltejo situas en foso sub stratnivelo, kaj similas al stacio kun centra platformo kaj ŝtuparo kondukanta ĝis stratnivelo. Pontoj super la haltejo transportas aŭtomobilan trafikon super la tramlinio per trafikcirklo.
Nerău
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1806. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Torontál).
Bahaa Mondcentro
Centro por la Studado de la Sanktaj Tekstoj Bahaaj
Konstruita dum la tria etapo de la starigo de la Arko, ĝia arkitekto estas Hossein Amanat kaj ĝi estas finkonstruita en 1999. Tie erudiciuloj kaj tradukistoj studas kaj tradukas la Bahaajn Tekstojn por asisti la Universalan Domon de Justeco kaj aliajn instituciojn.
Internacia Bahaisma Arĥivo
La domo de la Internacia Bahaisma Arĥivo estis la unua konstruaĵo de la Arko starigita, kaj ĝi entenas multajn el la reliktoj plej sanktaj por la bahaanoj, inter tiuj ankaŭ desegnaĵoj, pentraĵoj aŭ fotaĵoj de la centraj personecoj de la Bahaa Kredo. Kvankam iujn oni povas nun vidi en la Tut-Tera-Teksaĵo, multaj bahaanoj preferas kontempli tiujn bildojn nur en religia etoso medita dum bahaa pilgrimado.
Sh o gh i Effendi elektis la Partenonon kiel bazan modelon por la desegnaĵo, probable pro ĝia daŭra beleco eĉ post miljaroj. La kapiteloj de la 50 kolonoj estis ionikaj prefere ol dorikaj. Ĝi estis finkonstruita en 1957, sed  Sh o gh i Effendi ne vivis sufiĉe longe por povi provizi la ekspoziciatajn kolektojn. Tion prizorgis lia vidvino Rúḥíyyih Kh ánum.
Internacia Bahaa Librejo
La Internacia Bahaa Librejo estas jam de  Sh o gh i Effendi antaŭvidita sed restas ankoraŭ konstruenda. Ĝi estu konstruota sube de la Internacia Instru-Centro kaj vid-al-vide de la Arkivejo - tiel kompletiganta la duoncirklan arkon.
Monumento-Ĝardenoj
La Monumento-Ĝardenoj ene de la "Bahaa Mond-Centro" estas serio da ĝardenoj, kiuj entenas la tombojn de kelkaj familianoj de Bahá'u'lláh:
Terasoj de la Bahaaj Ĝardenoj
La Terasoj estas 18 ĝardenaj terasoj situantaj supre (9) kaj malsupre (9) de la Maŭzoleo de la Báb sur la Monto Karmel en la israela urbo Ĥajfo.
Naŭ samcentraj cirkloj tiel formas la ĉefan geometrion de la 18 terasoj. Kiel la koncepto de cirklo antaŭsupozigas centron, tiel la terasoj estis konceptitaj kvazaŭ ondoj generitaj de la Maŭzoleo de la Báb. La 18 terasoj aldonitaj al tiu, sur kiu staras la Maŭzoleo de la Báb, entute formas 19 terasojn, kaj tiu nombro 19 havas apartan signifon kaj valoron en la Bahaa kaj Baba Kredoj ambaŭ.
Centro de la Vizitantoj
La Vizit-Centro estas subtera konstruaĵo je la 11a teraso malantaŭ la Maŭzoleo de la Báb sur la Monto Karmel (Ĥajfo, Israelo). Ĝia enirejo situas ĉe la stratnivelo sub la ponto Hatzionut, kiun transpasas la terasoj de la Bahaaj Ĝardenoj. Ĝi precipe funkcias kiel informejo por ĵurnalistoj kaj aliaj vizitantoj de la Bahaa Mondcentro.
Domo de 'Abdu'l-Bahá
'Abdu'l-Bahá, kiu estis la gvidanto de la Bahaa Kredo post la forpaso de sia patro Bahá'u'lláh, desegnis kaj konstruigis domon en Ĥajfo je la n°7 de la Strato Haparsim (la "persoj"). Ĝi estas finkonstruita en 1908, kaj en aŭgusto 1910  'Abdu'l-Bahá transloĝiĝis en tiun domon, kiu fariĝis lia oficiala rezidejo. Post liaj vojaĝoj tra la Okcidento ĝi fariĝis la akceptejo por bahaanoj pilgrimantaj al la "Bahaa Mond-Centro".
Domoj de la Pilgrimantoj
Domoj de la Pilgrimantoj estas la nomo de konstruaĵoj, kie la pilgrimantoj estas (aŭ estis) bonvenigataj kaj gastigataj dum sia pilgrimado al la Bahaaj Sanktaj Lokoj. Estis diversaj konstruaĵoj ene de Ĥajfo (Israelo) dediĉitaj al tio dum la pasinta jarcento.
Origina Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj
La origina Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj situas en Ĥajfo je la n°4 de la Strato Haparsim (la "persoj"). Ĝi estis uzata kiel pilgrimdomo por la bahaanoj okcidentdevenaj, kiuj pilgrimis dum la fruaj jaroj de la 20a jarcento, antaŭ ol ĝi estis anstataŭata per la nova "Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj" je la n°10 de la Strato Haparsim.
Aktuale tiu domo estas parto de la Bahaa Mond-Centro. Ĝi origine estis luita por servi kiel pilgrimdomo kaj estis poste aĉetita de 'Abdu'l-Bahá. Post kiam anstataŭis ĝin la nova "Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj" loĝis tie anoj de la "Bahaa Sankta Familio". La Bahaa Komunumo perdis ĝin por mallonga tempo, sed la Universala Domo de Justeco fine reaĉetis ĝin.
Dua Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj
La Dua Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj, ofte nomata kiel "La Malnova Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj", situas en Ĥajfo (Israelo) je la n°10 de la Strato Haparsim (la "persoj"). Ĝi estis uzata kiel "Pilgrimdomo" por la bahaanoj, kiuj pilgrimis dum la unua duono de la 20a jarcento. Aktuale ĝi estas parto de la "Bahaa Mond-Centro" kaj ĝin uzas la "Sekretariejo de la Internacia Bahaa Komunumo" kaj la oficejoj rilatantaj kun ĝi.
La Domon origine pagis riĉa usonano William Harry Randall, kiu konsciis la netaŭgecon de la unua pilgrimdomo. Ĝia konstruado komenciĝis laŭ la instrukcioj de  'Abdu'l-Bahá kaj finiĝis dum la tempo de  Sh o gh i Effendi kiel "Gardanto de la Afero de Dio". Kvankam ĝi origine servis kiel Pilgrimdomo por la okcidentaj bahaanoj, ĝi estis uzata pli freŝdate por aliaj celoj:
Domo de la Orientaj Pilgrimantoj
La Domo de la Orientaj Pilgrimantoj, aŭ "Ĥajfa Pilgrimdomo", estis kunvenloko por bahaanoj dum ilia pilgrimado. La domo estis konstruita post kiam  'Abdu'l-Bahá entombigis la fizikajn restaĵojn de la Báb en la Maŭzoleo sur la Monto Karmel. La konstruadon de tiu ŝtona domo superrigardis Mírzá Ja’far Raḥmání el  'I sh qábád, kiu ankaŭ pagis ĉiujn elspezojn. Ĝi estas konata kiel la "Domo de la Orientaj Pilgrimantoj", ĉar dum jardekoj oni tie gastigis la persajn pilgrimantojn. Post kiam la "Domo de la Okcidentaj Pilgrimantoj" (je la n°10 de la strato Haparsim) fariĝis en 1951 la sidejo de la "Internacia Bahaa Konsilio", ĝi fariĝis komuna domo por ĉiuj pilgrimantoj.
Akcepto-Centro de la Pilgrimantoj en Ĥajfo
La Akcepto-Centro de la Pilgrimantoj en Ĥajfo estas la plej nova loko por akcepti la pilgrimantojn ĉe la Bahaa Mond-Centro. Ĝi konsistas el du apudaj konstruaĵoj de eksa kliniko medicina, kiuj estis post modifado malfermataj en oktobro 2000. La konstruaĵo povas servi samtempe al 500 pilgrimantoj.
Tombo de Amatu'l-Bahá Rúḥíyyih Kh ánum
La Tombo de Amatu'l-Bahá Rúḥíyyih Kh ánum situas ene de Ĥajfo (Israelo) kaj estas parto de la "Bahaa Mond-Centro". La tereno estis origine aĉetita por certigi ke oni ne konstruos ĉirkaŭ la "Domo de  'Abdu'l-Bahá", kaj estis uzata kiel ĝardeno. Ĝin oni elektis kiel lokon por entombigi Amatu'l-Bahá Rúḥíyyih Kh ánum post ŝia morto en 2000.
75 Hatzionut Avenuo
75 Hatzionut Avenuo estas konstrauaĵo ene de Ĥajfo, kiu estas parto de la Bahaa Mond-Centro. Ĝi estis uzata dum multaj jaroj interalie kiel: Ĝi estas aktuale uzata kiel la Bahaa "Fakoficejo de la Sanktaj Lokoj".
Aliaj Konstruaĵoj
La tereno de la estonta Templo Bahaa (Ma sh riqu'l-A dh kár) sur la Monto Karmel estas alia bahaa ejo en la regiono de Ĥajfo sur la kresto de la monto. Ĝin dume markas obelisko.
Altare
Altare estas komunumo de Italio.
Bahaa Mondcentro
Areo de ʻAkká
Bahá'u'lláh kun sia familio estis ekzilita de la Otomana Sultano ʻAbdu'l-Azíz de Edirno (eksa Andrianopolo) en la eŭropa parto de Turkio al la otomana pun-kolonio de Akko.
Bahá'u'lláh alvenis en Akko je la 31-a de aŭgusto 1868 kaj pasigis kiel prizonulo la finon de sia vivo en la regiono de Akko. Liaj prizonaj vivkondiĉoj komence estas ege severaj kaj iom post malstriktiĝis ĝis kiam en junio 1877 Li eĉ povis transkoĝiĝi al Mazra'ih, kion tamen li nur faris post insistaj petoj de la urba responsulo; kaj malgraŭ ĉio li formale restis prizonulo ĝis la fino de sia vivo.
Juicq
Juicq [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 261 loĝantojn en la jaro 2012.
Bahaa Mondcentro
Areo de ʻAkká
La Bahaaj konstruaĵoj kaj posedaĵoj en Akko estis luitaj aŭ aĉetitaj dum tiu tempo-periodo.
Bahá'u'lláh vivis:
Juicq
Geografio
Juicq situas en la oriento de Charente-Maritime, nordoriente de Saintes.
Bahaa Mondcentro
Areo de ʻAkká
Bahá'u'lláh vizitis kvarfoje Ĥajfon kaj la Monton Karmel; lastafoje dum 3 monatoj.
Domo de ʻAbbúd
La Domo de 'Abbúd aktuale referencas al du domoj :
Tiu domo estis la hejmo de la unua edzino de Bahá'u'lláh, Navváb kaj de ŝia familio. En ĝi estas finrevelaciita la Kitáb-i-Aqdas ĉirkaŭ 1873.
Domo de ʻAbdu'lláh Páshá
La Domo de 'Abdu'lláh Páshá estas unu el la domoj, en kiuj vivis la Bahaa Sankta Familio ene de Akko. Ĝia nomo devenas de la guberniestro de Akko Ibrahím Pá shá , kiu posedis la domon en la fruaj jardekoj de la 19a jarcento. Ĝin akiris ʻAbdu'l-Bahá por kongrui kun la kreskiĝo de la familio kaj ankaŭ por havigi spacon cele al la gastigado de la novaj pilgrimantoj. La unuaj okcidentaj pilgrimantoj estis tie gastigataj je la 10-a de decembro 1898.
Ĝardeno de Riḍván en Akko
La Ĝardeno de Rezvan (Riḍván, t.e. "ĝardeno de la paradizo") estas Bahaa Sankta Loko, kiu situas ekster la urbomuroj de Akko en la moderna Israelo. Origine konata kiel la "Ĝardeno de Na‘mayn", ĝi estis luita de  'Abdu'l-Bahá por Bahá'u'lláh, kiu tie post jaroj da severa enkarcerigo povis denove ĝui iom da trankvilo kaj naturo. Kvankam samnomaj, ĝi ne havas la saman signifon ke tiu ĝardeno en Bagdado, kie Bahá'u'lláh unuafoje anoncis publike sian mision kaj donis la nomon al la dekdutaga festo-periodo Riḍván
Karcero de Bahá'u'lláh
La Karcero en la citadelo de Akko, en kiu vivis Bahá'u'lláh inter 1868 kaj 1870 kun siaj familianoj, fariĝis nun bahaa pilgrimcelo.
Bahjí
Bahjí estas loko proksima al Akko ( 'Akká), kie Bahá'u'lláh pasigis la finajn jarojn de sia vivo. Malgraŭ ke li restis arestito de la Otomana Imperio, liaj karceraj vivkondiĉoj iom post iom malseveriĝis kaj je 1879 Li ekokupis la Vilaon de Bahjí kiel daŭran rezidejon.
Kvankam la Vilao de Bahjí estas relative izolita, kun nur malgranda pilgrimdomo kelkajn centmetrojn for de la nuna tombo respektive Maŭzoleo de Bahá'u'lláh, ĝi fariĝis dum la unuaj jardekoj post lia forpaso konstruaĵaro ĉefe uzata de la gefamilianoj idaj kaj boparencaj de la Bahaa Sankta Familio. Dum la vivo de  Sh o gh i Effendi, tiuj konstruaĵoj (kaj la ĉirkaŭaj kampoj uzataj kiel ĝardenoj) estis aĉetitaj aŭ interŝanĝitaj kontraŭ posedaĵoj apud la lago de Galileo (Maro Kineret). Plejparte tiuj konstruaĵoj estis poste detruitaj, ĉar ilin misuzis "Rompantoj de la Interligo". La tegolojn de la tegmentoj oni, pecigitajn, uzis kiel materialon por kovri la pasejojn, kaj la restantaj konstruaĵoj estis uzataj kiel vento-ŝirmilo sud-okcidente de la vilao.
Maŭzoleo de Bahá'u'lláh
Situanta en Bahjí, la Maŭzoleo de Bahá'u'lláh estas la "Plej Sankta Loko" (Ḥaram-i-Aqdas) de la bahaanoj kaj ilia Kiblo (Qiblih). Ĝi entenas la fizikajn restaĵojn de Bahá'u'lláh kaj sitas rekte apud la domo, en kiu Li forpasis, la vilao de Bahjí.
Vilao de Bahjí
La Vilao de Bahjí estas la termino uzata por priskribi la grandan somero-domon, en kiu Bahá'u'lláh pasigis ekde 1879 la lastajn 13 jarojn de sia vivo, kie en 1892 li forpasis kaj kie sekve liaj korpaj restaĵoj estis enterigitaj en angule al rekte apuda domo alkonstruita ĉambro. La vilao estas nun bahaa pilgrimejo kaj tiu tombo la Kiblo (Qiblih) de la bahaanoj.
La vilao estis konstruita de  'Údí Kh ammár en 1870 surbaze de malpligranda konstruaĵo. Li estis riĉa komercisto kristana, kaj ankaŭ estis la unua posedanto de la "Domo de  'Abbúd". En la vilao rezidis lia familio, ĝis kiam ili forfuĝis pro epidemio, kaj sekve li unue luis kaj poste vendis ĝin al la Bahaa Sankta Familio por modesta sumo.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1992
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1992.
Bahaa Mondcentro
Vilao de Bahjí
La tombo de  'Údí Kh ammár ankoraŭ situas ene de la ĉefa konstruaĵo de la vilao, je la nordokcidenta angulo de la muro.
Pilgrimcentro de Bahjí
Situanta apud Bahjí kaj la Maŭzoleo de Bahá'u'lláh, ĝi estas le akceptejo por la pilgrimantoj al la "Plej Sankta Loko" (Ḥaram-i-Aqdas) de la Bahaa Kredo.
Mazra'ih
Tiun somerdomon origine posedis  'Abdu'lláh Pá sh á. Ĝi situas kvar mejlojn norde de la urbo Akko (Israelo), en Mazra'a, kaj estis somere uzata de Bahá'u'lláh de junio 1877 ĝis 1879, antaŭ ol li transloĝiĝis al pli granda somero-domo en Bahjí. La bahaanoj malposedis la domo de Mazraih dum pluraj jardekoj, kaj ĝi estis rekontruita kun aldono al la antaŭa parto. Tio signifas ke la ŝtuparo, kiu origine situis ekstere, nun estas ene de la muroj de tiu domo.
Cornellà de Llobregat
Cornellà de Llobregat (Cornellà de Llobregat [], Cornellá de Llobregat) estas hispana municipo de la Provinco Barcelono. Urboj havantaj limojn kun Cornellà estas: L'Hospitalet de Llobregat, Sant Boi de Llobregat, El Prat de Llobregat, Sant Joan Despí kaj Esplugues de Llobregat. Cornellà de Llobregat estas la plej multe loĝata municipo el Baix Llobregat.
Charles R. Black, Jr.
Charles R. BLACK, Jr. (nask. 1947), estas eksa politika konsilisto de la kampanjoj de eks-prezidento Ronald Reagan kaj alta konsilisto al la reelektanta kampanjo George H.W. Bush. Li estas lobiisto kaj ĉefa konsilisto al John McCain. Antaŭ labori por McCain, Black lobiis por multaj polemikaj kaj eĉ kriminalaj klientoj, inkluzive de Jonas Savimbi, la Filipina Prezidento Ferdinand Marcos, Mobutu Sese Seko de Zaire, la Nigeria Generalo Ibrahim Babangida, la Somalia Prezidento Mohamed Siad Barre, la Ambasadorejo de la Reĝlando de Saŭdia Arabio, kaj la landoj de Kenjo kaj Ekvatora Gvineo.
Loužnice
Loužnice (Louschnitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1624.
Transfemina sekso
Transfemina sekso aŭ ineca transgenra sekso estas terminego, kiu ampleksas transgenrajn individuojn, kies identecoj estas inecaj sed kiuj ne nepre konsideras sin virinoj, kvankam ili povas. Ĝi inkludas unuflanke transgenrajn virinojn, kiuj sin priskribas kiel virinoj, kaj aliflanke neduumajn kaj triajn seksojn, kiuj havas inajn kvalitojn sed kies anoj ne identiĝas kiel virinoj. Transfemina individuo povas identiĝi kun multaj ecoj de ineco sed ne voli priskribi sin kiel "virino." Kiel inkluda termino, la vorto estas uzata en transfeminismo por unuigi transgenrajn virinojn kun inecaj neduumaj seksoj pro komunaj sociaj spertoj.
La angla versio de la retejo Facebook, interalie, permesas la elekton de transfeminine (transfemina) kiel la sekso de uzanto.
Flavbrova paruo
La Flavbrova paruo (Sylviparus modestus) estas specio de birdo de la familio de Paruedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro Sylviparus.
Ĝi estas ne tipa paruedo (10 cm longa) kun ĝenerale grizeca koloro, pli hele sube kaj ĉefe en brusto. En flugiloj estas verdecaj nuancoj. Okuloj, beko kaj gamboj estas malhelgrizaj. La plej karaktera eco estas hela strio el okulo malantaŭen, kio nomigas la specion, kvankam vere ne temas pri klara flava koloro, sed nur helgrizeca. Estas specio iom simila laŭ plumaro al filoskopoj.
Ĝi troviĝas en sudorienta Azio el Himalajo al la sudorienta pinto de la kontinento (kaj ĉefe en Himalajo kaj nordorienta Barato) nome en Butano, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Tajlando kaj Vjetnamo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetoj.
Longuich
Longuich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas apud Treviro en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
La Burgo Longuich estas burgodomo en la vilaĝo Longuich. La burgo estis konstruita de kavaliro Platt von Longuich kiel loĝburgo kaj en la jaro 1360 menciita kiel feŭdo de la regna abatejo Sankta Maksimino.
NGC 1874
NGC 1874 (alia indiko — ESO 56-EN84) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Metairie
Metairie estas antaŭurbo de Nov-Orleano, grandurbo (tamen nur censa loko) de Luiziano en Usono. Ĝi apartenas al la metropola statistika areo New Orleans–Metairie–Kenner, sed ĝi ne havas municipon.
Geografio
Metairie situas sur ebenaĵo ĉe Meksika Golfo en la suda parto de Usono, same en la suda parto de Luiziano.
Historio
La plej frue indianoj loĝis en tiu ĉi areo. Metairie estis fondita en la 1720-aj jaroj fare de francoj. La plej gravaj historiaj eventoj estis la uraganoj trafantaj la urbegon: "Fort Lauderdale" en 1947, "Betsy" en 1965, "Katrina" en 2005. Menciindas ankaŭ inundo en 1995.
Klimato
Metairie havas humidan subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 16-26 °C. La varmo kulminas en aŭgusto kun pli, ol 30 °C, inter novembro-marto foje frostas. Jare pluvas (aŭ malofte neĝas) po 1619 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en julio, plej malofte en decembro.
Trafiko
Metairie profitas ĉiujn trafikilojn de Nov-Orleano.
Alaŭdoparuo
La Alaŭdoparuo aŭ Grundoparuo (Pseudopodoces humilis), konata ankaŭ kiel Grundogarolo, Tibeta grundoparuo kaj Tibeta grundogarolo kaj “dej-dej” en tibeta, estas birdo de la familio de Paruedoj simila al Alaŭdoj. Ĝi estas simila laŭformo al la nerilata genro Podoces sed ĝi estas multe pli malgranda, ĉirkaŭ grando de Hejmpasero.
Aspekto
Ĝi estas 19 cm longa kaj 45 g peza birdo, grizecokra aŭ sablobruna kun milda plumaro. La supraj partoj estas pli brunaj kun la centraj vostoplumoj kaj flugilplumoj eĉ pli malhelaj; La supra kapo estas bruna kontraste kun la helgriza vizaĝo kaj estas nigreca brido el beko al okulo kaj hela nukomakulo, ĉio kiel spuro de paruedoj. La beko tamen estas nigra, pli longa, fortika kaj iome subenkurbeca; ankaŭ la gamboj estas nigraj, kaj longaj por rapidiri surgrunde. La flugo de tiu birdo ne estas forta kaj preferas flugi malalte supergrunde prefere al kuri aŭ salti rapide kion ili ĉiukaze faras se oni alproksimiĝas.
La specio
Tiu orientalisa kaj palearktisa specio estis nur ĵus translokigita, sur bazo de analizoj de DNA kaj de kompara osteologio, el la familio de Korvedoj al la familio de Paruedoj. Tiuj studoj krome sugestas, ke la Granda paruo (Parus major) probable estas sia plej proksima parenco. Ĝi estas la ununura specio en la genro Pseudopodoces.
Ili loĝas el nordokcidenta Siĉuano en Ĉinio okcidenten al Tibeto en malferma kamparo de herba stepo aŭ foje en aridaj regionoj kun etaj disaj arbustoj de altaj teroj (4,000 al 5,000 m) de norda Himalajo en Barato, Nepalo kaj Tibeto. Ili evitas tiujn zonojn kiuj havas densan vegetaĵaron, ĉefe arboj, kio diferencigas ilin el la resto de Paruedoj. Ili estas loĝantaj birdoj.
Kutimoj
La nesto estas ankaŭ malkutime en tunelo kiun la propraj birdoj elfosas. Ĝi estas kutime elfosata horizontale en riverbordo aŭ termuro kaj povas atingi profundon de ĝis 1.8 m. La nesto estas lokita en fino de eta ĉambreto kaj konsistas kutime el lano sur herbotavolo. La ino demetas 4–6 blankajn ovojn kaj la idoj restas kun la gepatroj iom post eloviĝo.
Krom nestojn, la Alaŭdoparuo elfosas ankaŭ ripoztruojn por uzi ilin dum la plej malvarmaj monatoj vintraj.
La voĉo estis priskribita kiel plendema fajfado, ĉiip-ĉiip-ĉiip-ĉiip kaj ili faras ankaŭ dusilaban alvokon kiel de Fringo.
Miklós Benedek
Miklós Benedek [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benedek Miklós estas elstara hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis Tibor Benedek (aktoro), lia filo estis Tibor Benedek (akvopilkisto).
Miklós Benedek naskiĝis la 28-an de septembro 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Benedek finis la Teatran kaj Filman Altlernejon en Budapeŝto en 1969. Poste li apartenis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), baldaŭe li ludis ankaŭ en alia ĉefurba teatro. Li ankaŭ instruas en la altlernejo kaj ofte rolas en la Hungara Radio. Li ricevis ĝis tiam 4 premiojn, eĉ en 2016 premion Kossuth.
En 1971 li edziĝis.
Michael Olunga
Michael Olunga (n. ) estas kenja futbalisto. Ekde la jaro 2015 li membras en la kenja nacia teamo de futbalo.
Canfranc (stacidomo)
Canfranc, plennome Internacia Stacidomo de Canfranc (Estación Internacional de Canfranc, Gare internationale de Canfranc) estas hispana stacidomo sur linio Zaragoza - Canfranc, situanta en municipo Canfranc (Provinco Huesko).
Temas pri stacidomo de ADIF, priservata de trajnoj MD.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj simile ĉe Canfranc: oni malaltiĝis el 1 698 loĝantoj en 1930 ĝis nur 500 loĝantoj en la 21-a jarcento, ĉefe ĉar ekde 1970 ĉesis la fervoja transporto en la franca parto. La stacidomo mem estis dulanda kun francaj kaj hispanaj oficejoj. Dum la Hispana Enlanda Milito la frankisma flanko murfermis la tunelon por eviti invadon, kaj en la Dua Mondmilito germanaj armeanoj okupis la francan parton de la stacio, kio rezultis en ŝtreĉiĝoj kun hispanoj. Fakte Canfranc tiam funkciis kiel loko taŭga por spionoj pro trafiko de volframo el Hispanio kaj de oro el Svisio al Hispanio. Post la 1970-aj jaroj la stacidomo ruiniĝis.
Renovigado
La estis inaŭgurita nova pasaĝera stacidomo.
En 2023, oni inaŭguris luksan hotelon Canfranc Estación, post monatoj da renovigado. ,
Skoronice
Skoronice (Kunewald) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 4 km sudoriente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1322.
Lindoeste
Lindoeste estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.363 loĝantojn en 2010.
Três Corações
Três Corações (prononco: treskorasooes, signifo: tri koroj) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Fondita en 1760, la municipo taksas 72.765 loĝantojn en 2010.
Rokuonji
Ĝia fama trietaĝa relikvujo Kinkaku, la Ora Pavilono, estas nomita "ora" pro la orfolia tegaĵo de la du superaj etaĝoj. Sur la tegmento troviĝas ora hōō.
Historio
La loko, kie troviĝas la bikŝuejo Rokuonji estis originale vilao nomita Kitayamadai (北山第), apartenanta al la povhava ŝtatisto Saionji Kintsune.
La historio de la bikŝuejo komenciĝas en 1397, kiam la vilao de la familio Saionji estis aĉetita de la ŝoguno Ashikaga Yoshimitsu kaj, laŭ lia volo, kiam li forpasis, lia filo transformis la lokon en Zenan bikŝuejon de la skolo Rinzai.
Dum la milito de Ōnin (1567-1477), krom la Ora Pavilono, ĉiu konstruaĵo ĉe la bikŝuejo estis forbrulita.
La 2-an de Julio de 1950, je la 02:30 ATM, la Ora Pavilono estis forbrulita de la 22-jara bikŝuo Hayashi Yōken, kiu klopodis sinmortigi sur la monteto Daimonji malantaŭ la konstruaĵo, sed travivis kaj estis malliberigita. La bikŝuo estis kondamnita al naŭ jaroj en malliberejo, sed finfine li estis liberigita pro skizofrenio la 29-an de Septembro de 1955. Li forpasis pro tuberkulozo en Marto de 1956. Dum la incendio, la originala statuo de Ashikaga Yoshimitsu forbruliĝis, sed nun ĝi estis rekonstruita. Fikcia versio de tiu ĉi evento estas la ĉefa temo de romano de 1956 de Mishima Yukio, Kinkakuji.
La nuna konstruaĵo estas de 1955, kiam ĝi estis rekonstruita. Ĝi havas tri etaĝojn kaj estas 12.5 metrojn alta.
Kinkaku
La Ora Pavilono (金閣) estas trietaĝa relikvujo (舎利殿 (shariden)) ĉe la bikŝuejo Rokuonji. La du superaj etaĝoj estas tegitaj de orfolio.
Ĝardeno
Kinkaku estas ĉirkaŭita de ĝardeno por ekskurso (回遊式庭園 (kaiyūshikiteien)), kiu uzas la principon de pruntpreno de pejzaĝo (shakkei). La konstruaĵo troviĝas antaŭ lageto, kiu nomiĝas Kyōkochi (鏡湖池), kiu spegulas la konstruaĵon. La lageto enhavas dek insuletojn, kaj la plej granda reprezentas la japanan insularon.
En Esperanta kulturo
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Jen kiel oni prezentas Rokuonji, nome kiel Ora Pavilono:
Rivero Neŭkeno
La rivero Neuquén [neŭKEN] aŭ Neŭkeno estas grava rivero de la Argentina Patagonio. Ĝi fluas tute ene de la provinco samnoma, kvankam ties lastaj kilometroj utilas kiel limo kun la provinco Río Negro; estas la dua plej grava de la provinco Neŭkeno Argentino, post la rivero Limajo.
Detaloj
Ties baseno enhavas preskaŭ la tutan nordan duonon de la provinco samnoma. Ĝi ekfluas de la Andoj, kaj, en sia kunfluo kun la rivero Limajo, formas la riveron Negro. Ties longo estas ĉirkaŭ 400 km.
Ties akvoj estas malhelaj, produkto de sedimentoj kiuj venas el la vulkano Domujo. En sia supra fluejo estas rivero kie abundas trutoj, taŭge por fiŝkaptado.
En ties malsupra ero formas valon taŭgan por intensa agrikulturo por produktado de fruktoj. Lastatempe oni plantis vitejojn, kaj oni produktis vinojn bonkvalitajn, ĉefe ĉe la urbo San Patricio del Chañar.
4631 Yabu
4631 Yabu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Ĝi estis unue observita elde "Stacio Boyden de la Observatorio Harvard" en Arekipo, la, sed tiam ĝian orbiton oni ne kapablis kalkuli.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yasuo Yabu, longtempa observanto de meteoroj kaj vic-prezidento de la Japana Societo pri Meteoroj.
Johannes Türn
Johannes TÜRN (naskiĝis la en Tartu; mortis la  en Tallinn) estis estona esperantisto kaj poŝtoficisto. Li estis ŝakmajstro de Estonujo, estrarano de Esperanto-Asocio de Estonio (EAE) kaj EIE, prezidanto de „Espero“ en Tallinn. Li gvidis kurson en Pärnu kaj posedis la superan diplomon.
Litova kuirarto
La litova kuirarto precipe uzas la produktojn, kiuj bone prosperas en la malvarma kaj humida klimato de Litovio: hordeo, sekalo, terpomoj, betoj, foliaj legomoj, beroj, kaj fungoj estas loke kreskigitaj kaj kolektitaj, kaj laktoproduktoj estas inter la lokaj specialaĵoj. Ĉar la klimato kaj agrikulturaj kutimo similas al la najbaraj landoj de Baltio kaj de Orienta Eŭropo, la litova kuirarto havas multajn komunaĵojn kun la latva kaj estona kuirartoj, kun tiuj kun la najbaraj slavaj landoj, aparte la pola, ukraina kaj rusa) kuirartoj, kaj dividas iujn similecojn ankaŭ kun la hungara rumana, kaj kartvela kuirartoj samkiel la juda kuirarto de la Aŝkenazoj. Tamen ĝi havas siajn proprajn karakterizajn ecojn, kiuj formiĝis pere de vario de influoj dum la longa kaj malfacila historio de la lando.
Pro la multjarcenta proksima kunvivado kaj parte komuna kultura heredaĵo, litovoj, poloj kaj aŝkenazaj judoj dividas multajn tipajn pladojn kaj trinkaĵojn. Tiel ekzistas similaj litovaj, aŝkenaze judaj kaj polaj versioj de pastokovritaj farĉaĵoj (koldūnai, jide kreplach, pole pierogi respektive ruse Вареники, varenki), frititaj pastobuloj kun parte dolĉa farĉo, litove nomataj spurgos aŭ pole pączki), kaj patkukoj litove nomataj blynai (pole bliny, ruse блины, blini, jide בלינצע kaj en la proksima Orientprusio germane Plinsen). Germanaj tradicioj ankaŭ influis la litovan kuirarton - ja ekde la 12-a jarcento per la konkeroj de la ordeno de germanaj kavaliroj, la neniigo de la praprusoj kaj la starigo de la orientprusia ŝtato germanlingvanoj estis rektaj najbaroj de la litovoj: tio en la litovan kuirarton enkondukis pladojn el porkaĵo kaj terpomoj, kiel ekzemple la terpoma kaserolaĵo kugelis (kiu venis aŭ de kristanaj aŭ judaj germanlingvanoj) kaj terpomaj kolbasoj (vėdarai), samkiel la barokeca arbokuko litove nomata Šakotis. La plej ekzotika el ĉiuj influoj estas la kuirarto de la islamanaj karaimoj en la mezepoko vokitaj al la Grandduklando Litovio: la karaimaj pladoj kibinai kaj čeburekai estas daŭre tre popularaj en Litovio.
La okupado fare de Sovetunio forte damaĝis la tradiciojn de la litova kuirarto. Kiel aliloke en Sovetunio la lokuloj tamen tenis la permesojn tenis siajn proprajn malgrandajn ĝardenojn, kiuj estis kaj daŭre estas ame flegataj. Post la restarigo de la ŝtata sendependeco en 1990, la tradicia kuirarto iĝis unu el la aparte ŝatataj vojoj celebri la litovan identecon.
Malgraŭ la abunda uzo de graso en la litova kuirarto, Litovio havas kompare malgrandan kvanton de trodikeco.