cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Řepníky
Pěšice
Pěšice estas malgranda vilaĝo. Situas 2 km nordoriente de Řepníky. En ĝi loĝas 55 homoj. La unua skriba noto pri ĝi en historia dokumento estas el la jaro 1226, kiam estas rememorata Slušek el Pušice kiel atestanto. La vilaĝo do ricevis nomon laŭ fortikaĵeto, kiu staris sur la loko, kiu ankoraŭ nun nomiĝas "Na Hradisku". Komence de la 15-a jarcento posedis ĝin, fortikaĵeton Popovec kaj burgon Vildštejn apud Seč Ješík el Popovec, kavaliro-rabisto. Por ordigi la aferojn, episkopo Jan Železný la fortikaĵojn kaj vilaĝojn de Ješík konkeris kaj okupis. Pěšice poste fariĝis parto de la sinjorejo Košumberk kaj de Chroustovice. En la 19-a jarcento vivis kaj prosperis en Pěšice pli ol 200 loĝantoj, plejparte terkulturistoj.
La vilaĝon oni iam nomas "malgranda suda Bohemio" pro interesa, tipe sudbohemia vilaĝplaco kun kapeleto en ĝia centro.
Popovec
Popovec estas malgranda vilaĝo kun 46 loĝantoj, situanta proksimume kvar kilometrojn norde de Řepníky. La unua mencio pri Popovec en historia dokumento estas el la jaro 1318, kiam la vilaĝon posedis Hince el Popovec. En la jaro 1372 vendas parton el ĝi Diviš el Popovec al anoj de familiaro Slavata el Chlum. Kiel dirite supre, komence de 15-a jarcento posedis fortikaĵeton Popovec, fortikaĵeton Pěšice kaj burgon Vildštejn apud Seč Ješík el Popovec, kavaliro-rabisto. Episkopo Jan Železný la fortikaĵojn kaj vilaĝojn de Ješík konkeris kaj okupis. Sinjoroj el Chlum poste akiris tutan vilaĝon Popovec kaj tiu, same kiel Pěšice, poste fariĝis parto de la sinjorejo Košumberk kaj pli malfrue de Chroustovice.
(16512) 1990 VQ4
(16512) 1990 VQ4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 243
NGC 243 (aliaj indikoj — PGC 2687, MCG 5-2-43, ZWG 500.82, ZWG 501.1) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
13343 Annietaylor
13343 Annietaylor estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
3696 Herald
3696 Herald estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la aŭstralia amatora astronomo David R. Herald, observinto de multenombraj kometoj kaj de kaŝadoj far de asteroidoj elde la suda duonglobo.
Hallgarten (Palatinato)
Hallgarten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Provinco Uruzgan
Uruzgan (ankaŭ latinliterigita Oruzgan, perse/paŝtoe روزگان) estas provinco (velayat) en centra Afganio. La teritorio havas 342.000 loĝantojn.
La 28-an de marto 2004 la plej norda distrikto de la provinco, Daikondi, ricevis la statuson de memstara provinco.
Distriktoj
La provinco disdividiĝas laŭ naŭ distriktoj (volusvali):
Gerhard von Kügelgen
Franz Gerhard VON KÜGELGEN (n. la 26-an de februaro 1772 - m. la 27-an de marto 1820 en Dresdeno) estis germana romantikista pentristo, kiu famiĝis pro siaj portretoj kaj historiaj pentraĵoj. Li cetere estis profesoro en la Artakademio de Dresdeno kaj membriĝis en Prusa kaj Rusa Artakademioj. Lia ĝemelfrato, Karl von Kügelgen, ankaŭ estis rimarkinda pentristo.
Dum lia kariero, Gerhard von Kügelgen ekzemple pentris portretojn de Caspar David Friedrich, Johann Wolfgang von Goethe, Johann Gottfried Herder, August von Kotzebue, Friedrich Schiller, Johann Gottfried Seume, Ludwig Uhland, Zacharias Werner, Christoph Martin Wieland kaj de aliaj verkistoj, artistoj kaj kleruloj de sia tempo. Li estis mortigita de ŝtelisto en 1820 survoje al Dresdeno el sia apartamento de Loschwitz.
Interaliancanaj militoj
La Interaliancanaj militoj estas la nomo de diversaj militaj internaj en Antikva Grekio kaj Romio:
Mihály Padisák
Mihály Padisák [mihAj padiŝAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Padisák Mihály estis hungara raportisto, verkisto, redaktoro. Lia filino estis Judit Padisák.
Mihály Padisák naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Mihály Padisák akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post siaj studoj li laboris en la komercado pri eksteraj rilatoj, dum li kontribuis por infanoj. Iom poste inter 1952 kaj 2001 li havis postenon en la Hungara Radio. Komence li estis raportisto pri industriaj okazintaĵoj, sed poste pro la kontribuaĵoj li iĝis tiam unusola redaktoro pri la infana rubriko. Li kreis ĉiuspecajn programojn, post jaroj li estis aŭdebla kun propra voĉo. Li tre longe laboris ĝis la aĝo 71. Li ricevis premiojn inter 1977-2004. Li havis edzinon, kiu naskis filinon en 1955.
Miska bácsi levelesládája
Tio estas lia plej fama programero (=Leterkesto de paĉjo Mihaĉjo), kie li respondis al la senditaj leteroj. Estis jaro, ke li ricevis 17 mil da leteroj. En tiu laboro helpis lin stabo el pedagogoj kaj psikologoj. Kelkaj el la junuloj havis kontaktojn kun li eĉ post jardekoj. Padisák gardis la plej interesajn leterojn kaj antaŭmorte li donacis ilin al muzeo, kiel dokumento pri la erao.
Ruĝa Armeo
Ruĝa Armeo kaj RKKA estas la mallongigo de Ruĝa Armeo de Laboristoj kaj Kamparanoj, (Рабоче-крестьянская Красная армия) estis la armil-ekipita forto de la bolŝevikoj dum la Rusa Enlanda Milito. Tiu organizo estis la armeo de Sovetunio ekde ties fondiĝo en 1922 ĝis 1946, kiam la nomo ŝanĝiĝis al Soveta Armeo aŭ pli ĝuste Sovetia Armeo. "Ruĝa" aludas la koloron de laborista sango, elverŝita en la batalo kontraŭ la kapitalismo. La Ruĝa armeo fondiĝis per dekreto de la Konsilio de la Popolaj Komisaroj la 15-an de januaro (28-a de januaro, „O.S.”) 1918 el la tiem ekzistanta Ruĝa Gardistaro. La oficiala "Tago de la Ruĝa Armeo" estas la 23-a de februaro, memore al la unua bataloj de la armeo kontraŭ la okupantaj germanaj trupoj en 1918 kaj la unuaj amasa rekrutado en Petrogrado kaj Moskvo. La 23-a de februaro estis grava solena tago en la Sovetunio, poste alinomata kiel "Tago de la Soveta Armeo" kaj en la nuntempa Rusio kiel "Tago de Defendantoj de Patrujo" (ĝi estas oficiala feritago). Oni rigardas Lev Trockij, la iaman popolan komisaron pri milito ekde 1918 ĝis 1924, kiel fondinto de la Ruĝa Armeo.
Komence, la Ruĝa Armeo estis volontula organizo, sen rangoj kaj insignoj. La oficiroj estis demokratie elektitaj, sed jam la 29-an de majo en 1918, oni deklaris devigan militservon por ĉiu viro inter aĝo 18-40. Oni establis regionajn militajn komisionojn (военный комиссариат, военкомат /vojenkoMAT/) por la amasa rekruto, kiu ekzistis ĝis la lastaj tagoj de la Sovetunio.
La organizo de la profesiaj oficiroj, kiel "heredaĵo de la carismo", estis detruita en 1935. Oni kreis ĝeneralan stabon el la oficiroj, trejnitaj fare de germanaj spertuloj dum la periodo de Soveta-germana kooperado inter la du mondmilitoj. Dum la Granda Purigo de 1937-1939 (kaj poste), preskaŭ ĉiu maljuna oficiro estis ekzekutita aŭ tranpostita al gulagoj kiel ebla danĝerulo por Stalin.
La Dua mondmilito
La komunista registaro anstataŭigis la politikan propagandon pri klasbatalo al patriotismo, eluzanta emociojn de la rusa popolo. La milito kontraŭ la nazia Germanio estis proklamita kiel la Granda Patriota Milito aludante pri Patriota Milito kontraŭ Napoleono en 1812. Oni donis ekzemplojn el la iama rusa armeo kiel heroojn Aleksandr Nevskij kaj Miĥail Kutuzov. La subpremo de la Rusa Ortodoksa Eklezio ĉesis, pastroj revivigis la tradicion de benado de armiloj antaŭ la batalo. La organizo de politika komisaro estis provizore malfondita. Oni denove enkondukis la oficirajn rangojn; establis medalojn, ordenojn por honorigo de individuoj. La Gardistaro (Gvardio) denove fondiĝis.
Dum la Granda Patriota Milito, la ruĝa armeo rekrutis 15 ĝis 20 milionojn da oficiroj kaj soldatoj, el kiuj mortis 7 ĝis 10 milionoj. La soldatoj de la Ruĝa Armeo estis aŭ tuj mortpafitaj fare de germanaj nazioj aŭ deportitaj al gulagoj aŭ ekzekutitaj en la holokaŭsto. Post venko en Berlino en 1945 la prestiĝo de la Ruĝa Armeo enorme kreskis.
La Ruĝa Armeo estis renomita en 1946 al Sovetia Armeo por indiki la trairon de la revolucia al civita armeo de la suverena ŝtato. Oni nomis poste neoficiale la Sovetan Armeon ankaŭ Ruĝa Armeo.
La Malvarma milito
Post fino de la dua mondmilito, la soldata nombro de Sovetia Armeo reduktiĝis al ĉirkaŭ 5 milionoj. La unuoj de la Ruĝa Armeo liberigis kaj okupis la landojn de Orienta kaj Meza Eŭropo, transpreninte la influon super tiuj ŝtatoj, igante ilin satelitaj ŝtatoj de Sovetunio. La plej granda milita reprezento estis en Orienta Germanio ("Grupo de Sovetiaj Trupoj en Germanio", rusa siglo ГСВГ/GSVG), en la t. n. Okcidenta Grupo de la Armitaj Fortoj, por reteni, haltigi fortojn de NATO kaze de nova milito. Post reunuiĝo de Germanio la germana ŝtato helpis konstruadon de militistaj urbetoj en rusiaj regionoj por la trupoj, forirantaj el Germanio.
La sovetia okupado, ekspluatado, mizerigo de la satelitaj landoj kaŭzis ribelojn en la Germana Demokratia Respubliko (1953), Hungario (1956) kaj Ĉeĥoslovakio (1968), kiujn la Sovetia Armeo detruis.
Azudo
Azudo (de la araba "as sad"), estas vorto de araba deveno kiu signifas 'bariero', kaj utilas por aludi al konstruaĵo plej ofte realigata por plialtigi la nivelo de fluejo aŭ rivero cele al devojigo de parto de tiu fluejo (akvokvanto) al la kanaletoj ĉu irigaciaj aŭ alicelaj.
Temas fakte pri akvobaraĵo, sed ĝi plej ofte konservas la arabdevenan nomigon kiam ĝi korespondas al malgrandaj akvobaraĵo kaj ĉefe se temas pri tiuj de islama deveno. Kvankam tiu vortuzo estas la plej ofta, ĝi estas uzata ankaŭ por norio (kiu estis movita ĉefe per akvo el azudo), kvankam tio jam ne plu estas tre uzata.
Feuernacht
Feuernacht  (fajronokto) estas nomata tiu nokto de la 11-a al la 12-a de junio 1961, kiam oni eksplodigis kurentomastojn en Sudtirolo, Italio. Tiu evento estis turnopunkto en la historio de Provinco Bolzano kaj helpis atentigi pri problemoj de la germanparola minoritato en Sud-Tirolo. Oni subskribis post 10 jaroj la t.n. sudtirolan paketon kaj la situacio de la germanlingva minoritato pliboniĝis.
Benedikto la 4-a
Benedikto la 4-a († en augusto 903 en Romo) estis papo ekde 900 ĝis 903.
Li staris sur la flanko de la en 896 mortinta papo Formoso kaj estis enplektita en bataloj de romaj nobelaj familioj. Kiel lia antaŭulo Johano la 9-a li konfirmis la legitimecon de papo Formoso. Benedikto la 4-a kronis en februaro 901 la reĝon de la Langobardoj, Ludovikon de Basa Burgundo, romia imperiestro, sed tiu jam en 902 estis venkita de sia kontraŭulo Berengaro la 1-a.
Emanuelo la 2-a (Portugalio)
Emanuelo la 2-a de Portugalio, kromnome la Patrioto aŭ la perdita reĝo, (Lisbono, 19-an de marto 1889 - Twickenham, Anglio, 2-an de julio 1932), estis la lasta Reĝo de Portugalio inter 1908 kaj 1910.
Benedikto la 4-a
Benedikto la 4-a mortis en aŭgusto 903 en Romo.
Emanuelo la 2-a (Portugalio)
Lia reĝado komencis en 1908, kiam radikalaj respublikanoj murdis lian patron, la reĝo Karlo la 1-a kaj lian pli aĝan fraton, Ludoviko Filipo de Braganzo.
Benedikto la 4-a
Vidu ankaŭ
listo de papoj
Emanuelo la 2-a (Portugalio)
Emanuelo la 2-a verkis gravan gvidlibron pri portugala literaturo mezepokaj kaj de la renesanco.
Altınözü
Altınözü estas urbo kaj distrikto de Turkio. Ĝi situas en la provinco Hatay, en la plej suda parto de Turkio, lime de Sirio, kaj apartenas al la Mediteranea regiono (Akdeniz Bölgesi) de la lando. Fine de en la distrikto vivis.
Károly Balogh
BALOGH Károly balog estis hungara aktoro. Li naskiĝis en Máramarossziget la 22-an de julio 1823 kaj mortis en Máramarossziget la 1-an de julio 1887. Lia edzino estis la aktorino Anna Krakovszki (krakovski) (?– m. Nagyvárad, la 9-an de majo 1881.
Mlynárovce
Mlynárovce (hungare Molnárvágása [molnArvAgAŝa], rutene Млинарївцї [mlinarjivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Mlynárovce situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Svidník troviĝas je 11 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414 laŭ tiama hungara ortografio "Molnarwagasa". En 1427 30 familioj pagis impostojn. En 1787 417 vilaĝanoj loĝis en 60 domoj, en 1828 415 vilaĝanoj en 54 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Mlinarócz, poste ĝi rericevis la originan mezepokan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Molnárvágása 347 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Svidník, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 1-a mondmilito la vilaĝo parte detruiĝis. En 2001 vivis en Mlynárovce 228 homoj, (217 slovakoj, 10 rutenoj).
Damašek (Třemešná)
Damašek (antaŭe Nové Rudíkovy, Damasko, Damaszek) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Třemešná en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas norde de Třemešná. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/57. Vivas ĉi tie.
Damašek situas en katastra teritorio Třemešná kun areo 18,43 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1718.
Ĉertovka
Ĉertovka (ĉeĥe: Čertovka, signifas: diablino, diablaĵo), orienta brako de la rivero Vultavo, unu el la plej pentrindaj anguletoj de Prago, apartigas la insulon Kampa disde la Malgranda Kvartalo. – De sur la Karola Ponto oni vidas la 'muelejon de la Grandprioro, postreston de pitoreskaj antikvaj muelejoj kun granda ligna akvorado. La domoj en la malsupra parto de "Čertovka" akiris la nomon "Venecio de Prago". La supran riverbrakon laŭlongas ĝardenoj, iam apartenintaj al la nobelaro kaj hodiaŭ alireblaj al la publiko.
Damašek (Třemešná)
Loĝantaro
En Damašek estas registritaj 17 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 9 domoj, el tio 4 daŭre loĝigitaj.
Ĉertovka
Iamaj germanlingvaj loĝantoj de Prago nomis la rojon Teufelsbach (= diabla rojo).
Jeremias Friedrich Reuß
Jeremias Friedrich Reuß (1700-1777) estis germana teologo, klasika filologo, bibliotekisto en la Universitato de Tübingen kaj profesoro pri teologio en la Universitato de Kopenhago. Li estis filo de August Reuss (15.05.1671 - 29.05.1745), patro de la bibliotekisto en la Universitato de Göttingen Jeremias David Reuß (1750-1837) kaj de la kuracisto August Christian Reuss (1756-1824), kaj frato de Albrecht Reichardt Reuss (1712-1780) kaj August Reuss (09.10.1709 Horrheim - 21.05.1776 Marbach). Li estis edziĝinta al Marie Wulf (02.08.1685-27.01.1738). Ili havis filon Christian Friedrich Reuß.
Biografio
Jeremias Friedrich Reuß frekventis la bazan lernejon en Denkendorf, apud la lernejo de la Monaĥejo en Maulbronn, kie li fariĝis studanto en 1721. Dum vojaĝo al Tübingen, li estis forte influita de la pietisma luterano kaj tradukinto de la Nova Testamento Johann Albrecht Bengel (1687-1752). Bengel plantis en lin la respekto-semon por la aŭtoritateco de la sankta skribaĵo. En 1723 Reuss ricevis sian diplomon de majstreco kaj en 1742 sian doktorecon pri teologio.
En 1731, dum vojaĝo al la nordo de Germanio, li enamikiĝis al la socia reformisto Nicolaus Zinzendorf (1700-1760), kaj apogita de ĉi-tiu Reuss estis vokata de Kristiano la 6-a kiel kapelano de la kortego kaj profesoro pri teologio en la Universitato de Kopenhago. Tie li estis forte atakita de la ortodoksaj pastroj kiu rigardis lin kun malfido pro lia simpatio al la Morava Eklezio, kaj tiu situacio skuis sian pozicion apud la reĝo. En 1733 li partoprenis de Komitato por ekkompreni la plendojn de la pietistoj.
Li ankaŭ estis akuzita pri enkonduko de la Volfia filozofio en la universitato. Alia kaŭzo estis lia apogo al Peter Nicolai Holst (1699-1774), dana separatisma religiulo. Pro ĉiuj kialoj, la reĝo komencis pensi pri maniero forliberiĝi de li sen grandaj ĝenoj.
Tamen, pli malfrue Reuss, kiu estis diligenta kaj konscia universitata profesoro, iom post iom rehavigis al si kelkajn amikecojn de la kortego. Pro sia granda amaso da tezoj kaj pezaj argumentadoj, kiuj elmontras lian brilan klarvidecon, li estis admirata en la universitataj rondoj. Li estis racia kaj milda, vidita de la diversaj eklezioj kvazaŭ homo kun ekumena naturo. Tamen, liaj malfortoj estis ligitaj al tiu aspekto. Iam, la fama politikisto Christian Ernest, Grafo de Stolberg-Wernigerode, diris ke Reuss estis viro superregata de la timo kaj posedata de la silento. Reuss estis membro de la komitato por la plibonigo de la tradukado de la dana biblio.
NGC 244
NGC 244 (aliaj indikoj — PGC 2675, MCG -3-3-3, UGCA 10, VV 728, HARO 14) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Konduktuso
En mezepoka muziko, konduktuso (latine conductus) estas speco de liturgia voĉa komponaĵo por unu aŭ pluraj voĉoj. La vorto devenas de latina conducere (eskorti), kaj la konduktuso probable estis kantata dum la prediklibro estis portata de sia gardoloko al la loko, kie ĝi estos legata. La konduktuso estis unu el la ĉefaj specoj de voĉa komponaĵo el la periodo ars antiqua de mezepoka muzikhistorio.
La formo probable originis en la sudo de Francio ĉirkaŭ 1150, kaj atingis sian kulminan disvolvon dum la aktivado de la skolo de Notre Dame en la frua 13-a jarcento. La plejmulto de la konduktusoj el la granda kolekto de mez-13-jarcentaj manuskriptoj de Notre Dame estas destinitaj por du aŭ tri voĉoj. Konduktusoj estas unikaj en la repertuaro de Notre Dame ankaŭ pro tio, ke ili enlasas sekularajn melodiojn kiel fontmaterialon, kvankam ankaŭ sanktaj melodioj estis ofte uzataj. Oftaj temoj por la kantoj estis vivoj de la sanktuloj, festenoj de la Sinjoro, la Naskiĝo, kune kun pli aktualaj temoj kiel modela konduto de tiamaj kredantoj, kiel Thomas à Becket. Grava kaj interesa repertuaro de konduktusoj el malfrue en la periodo konsistas el kantoj, kiuj kritikas koruptojn de la klerikoj, inkluzive de kelkaj, kiuj estas tre furiozaj. Kvankam povas esti malfacile ilin prezenti al ni kantataj ekster preĝejo, estas tre eble, ke la repertuaro povis havi ekziston preter sia dokumentita liturgia uzo.
Preskaŭ ĉiuj komponistoj de konduktusoj estas anonimaj. Kelkaj el la poemoj, el kiuj ĉiuj estas verkitaj en la latina, estas atribuitaj al poetoj kiel Philip la Kanceliero kaj John de Howden.
La stilo de la konduktuso estis plej ofte ritma, kio konvenis al muziko akompananta procesion, kaj preskaŭ ĉiam noto-kontraŭ-nota. Stile ĝi estis tute malsimila al la alia ĉefa liturgia polifonia formo de la tempo, organumo, ĉe kiu la voĉoj kutime movis je malsamaj rapidoj; en konduktuso, la voĉoj kantis kune, en stilo ankaŭ nomata diskanto.
Hohen Viecheln
Hohen Viecheln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Dorf Mecklenburg-Bad Kleinen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Hädchenshof, Moltow kaj Neu Viecheln.
Binic-Étables-sur-Mer
(jen france, bretone Binig-Staol) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh), borde la la Manika Markolo. Fine de en la komunumo vivis.
Uljma
Uljma, serbe Уљма, hungare Homokszil [homoksil] estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Brita Laborista Partio
La Brita Laborista Partio (Labour Party) estas brita socialdemokratia partio kaj unu de du ĉefaj partioj. La partio nun estas opozicia. Ĝi estis fondita en 1900 de Keir Hardie.
La partio, gvidata de Tony Blair, estis unu de la plej gravaj socialdemokrataj proponantoj de la Tria Vojo, centrisma ideologio bazata sur la socia demokratio.
La nuna partiĉefo estas Keir Starmer.
Historio
La Laborista Partio estis fondita en 1900 instige de Keir Hardie kiel la Komitato por Laborista Reprezentado (angle: Labour Representation Committee).
La celo estis reprezenti sindikatojn kaj socialistajn societojn kiel aparta grupo en parlamento.
En 1900 nur unu parlamentano estis elektita (nome Keir Hardie por Merthyr Tydfil, industria urbo en suda Kimrio). En 1906 26 parlamentanoj estis elektitaj kaj la nomo de la grupo estis ŝanĝita al la Laborista Partio.
En 1922 ĝi preterpasis la partion Liberal kiel la ĉefa partio de opozicio.
Ĝi tenis la povon en 1945-51, 1964-70, 1974-79, 1997-2001 kaj 2001-2010.
Dum la jardeko 1990a sub la gvidado de Tony Blair, ĝi iom apartiĝis de la sindikatoj,nomante sin maloficiale la Nova Laborista Partio (angle: New Labour). Responde, la konata ministo-sindikatestro Arthur Scargill fondis la (tre minoritatan) Socialisman Laboristan Partion (angle: Socialist Labour Party). Gordon Brown, la posteulo de Blair, ĝenerale daŭrigas ĉi tiu kurso. La elekto de Ed Miliband en 2010 estis malgranda ŝanĝo for de Nova Laborista kaj la elektado de Jeremy Corbyn estis granda salto for de ĉi tiu nova ismo. Tamen sub Keir Starmer la partio revenis al pli modera.
Adenauer Bach
La rojo Adenauer Bach estas apenaŭ 16 km longa maldekstra alfluanto de la rivero Ahr, kiu fluas tra Adenau en la rejnland-palatinata distrikto Ahrweiler.
Rivervojo
La „Adenauer Bach“ nomiĝas en sia supra parto Breidscheider Bach kaj fontasĉ. unu km sude de Quiddelbach sur alteco de ĉ. 533 m. Ĝi fluas norden ĝis la Adenau- Breitscheid en la Nordschleife (norda kurbiĝo) de Nürburgring. De tie la rojo havas la nomon „Adenauer Bach. . La rojo fluas okcidenten, plejparte en tubo, tra la urbeto Adenau kaj poste nordokcidenten pasante la lokojn Leimbach kaj Niederadenau (vilaĝparto de Dümpelfeld). En Dümpelfeld ĝi enfluas en alteco de 209 m en la riveron Ahr.
Akvokolekta baseno kaj alfluantoj
La 58,5 km² granda akvokolekta baseno senakvigas sin trans Ahr kaj Rejno en la Nordan maron.
Rimarkoj
<references group="A" />
Bharatpur (Nepala urbo)
Bharatpur (भरतपुर) estas universitata urbego en la meza parto de Nepalo.
Geografio
Bharatpur situas en valo laŭ maldektra bordo de rivero. Pokhara troviĝas 75, Katmanduo 87 km.
Historio
Bharatpur estis deklarita grandurbo en 2014 fare de registaro.
Trafiko
Al Bharatpur kuras 2 ĉefvojoj, la unua el Katmanduo. La urbego havas enlandan flughavenon. En la urbego aŭtobusoj, taksioj kaj aŭtorikiŝoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
Bharatpur situas en humida subtropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C. Jare pluvas po 1907 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed la pluva sezono daŭras inter majo-oktobro.
Anna Bán
BÁN Anna ba'n estas rumanuja hungara aktorino naskita en Miercurea Nirajului la 14-an de aŭgusto 1932 kaj mortinta en Satu Mare la 1-an de decembro 1973.
Erdre-Active (stacidomo)
Erdre-Active estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en La Chapelle-sur-Erdre, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Châteaubriant (519000).
Unua interaliancana milito helena
La Unua interaliancana milito helena estis farita de Ateno dum 357-355 a.K. kontraŭ Ĥio, Kos kaj Rodoso, la plej potencaj membroj de la Dua atika maroligo (ekde 378).
Ili forlasis la ligon pro maljustaĵoj, ĉantaĝoj kaj premo fare de atenaj dungosoldatoj, instigite de la Tebanoj. Kun la helpo de la persia princo Maŭzoleo de Halikarnaso ili volis memstariĝi. La milito ne nur lamigis la potencon de Ateno por sukcese batali kontraŭ Filipo la 2-a (Macedonio) sed ĝi ankaŭ forigis diversajn bonegajn strategojn. Ĉar jam en la komenco Habrias mortis ĉe Ĥio; Ifikrato kaj Timoteo akuzitis fare de la dungosoldatogvidanto Ĥares pro perfido kaj subaĉetado. Kiam la persoj planis subteni la aliancanojn, la atenanoj devis cedi memstarecon al la tri malfidelaj partneroj - tio estis pro ilia politika stato kaj la fisko-malbono.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 3. Leipzig 1905, p. 600, kio interrete legeblas tie ĉi.
Sinagogo en Târgu Mureș
La sinagogo en Târgu Mureș estas impona religia konstruaĵo de la urbo.
Historio
En la iama hungara urbo Marosvásárhely (nun Târgu Mureș) la judoj konstruis preĝdomon en la 19-a jarcento. La nun videbla sinagogo por la sendependa rito konstruiĝis inter 1899-1900. En 1944 germanaj kaj hungaraj faŝistoj deportis la judan loĝantaron al Aŭŝvico. Post la 2-a mondmilito dum dominado de Rumanio iom da judoj elmigris al Palestino. La konstruaĵo estis iomete renovigita en 1970, 1975, 1985, poste en 2000 ĝi plene renoviĝis. Sur la muro oni metis memortabulon pri la holokaŭsto.
Konstruaĵo
La eklektika sinagogo situas sola en korto laŭ la strato. La fasado havas 3 partojn kun po 1 enirejo, sed la meza enirejo estas triparta arkado. Pli supre granda rondfenestro dominas, supre estas surskribo: „Mia domo estas nomata domo de preĝado por ĉiuj popoloj!”. Ankaŭ ĉe la flankaj partoj po unu rondfenestro estas videbla. Pli supre estas po unu turo. En la centro de la konstruaĵo granda kupolo etendiĝas. Interne sur la teretaĝo por la viroj estas 314, sur la unua etaĝo por virinoj 238 sidlokoj troviĝas. La plafono estas riĉe pentrita per steloj.
Alucra
Alucra estas urbo en provinco Giresun en Turkio. Ĝi apartenas al la Nigramara regiono de la lando, do situas iom sude de la suda bordo de la Nigra Maro.
Galerio Hugo
La Galerio Hugo (Hugo Gallery) estis artgalerio en Novjorko, fondita de Robert Rothschild, Elizabeth Arden kaj Maria dei Principi Ruspoli Hugo inter 1945 kaj 1955 kaj funkciigita de Alexander Iolas. La galerio Hugo estis dekomence ĉe Orienta 55a Strato kaj Madison Avenuo.
Kiam ĝi la unuan fojon malfermiĝis – 15an de novembro 1945 – okazis ekstravaganca festo. Multaj famuloj venis por la okazo rigardi pentraĵojn de Chagall kaj de de Chirico ol por detala rigardo de Pavel Tchelitchew kaj Tamara Toumanova.
Grandfontaine-sur-Creuse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Clauzetto
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Subdividaĵoj estas Clauzetto, Celante, Pradis di Sopra kaj Pradis di Sotto, kaj najbaraj komunumoj Castelnovo del Friuli, Pinzano al Tagliamento, Tramonti di Sotto kaj Vito d'Asio. En la komunumoparto Pradis di Sotto interalie plurajn jarojn kiel pastro deĵoris la esperantisto Giacomo Bianchini, membro de la Lingva Komitato kaj de la Akademio de Esperanto.
Louis Lambert
Louis Lambert [ lui lãber ] estas romano verkita en 1832 de la franca romanisto kaj dramisto Honoré de Balzac (1799-1850). Ĝi apartenas al la sekcio "Filozofiaj studoj" (Études philosophiques) de lia ampleksa romanserio La Homa Komedio. La intrigo de la romano plejparte disvolviĝas en lernejo de la franca urbeto Vendôme, kaj rilatas al la vivo kaj teorioj de genia knabo fascinita de la sveda filozofo Emanuel Swedenborg (1688-1772).
Balzac verkis Louis Lambert somere de 1832, kiam li estis restadanta kune kun amikoj en la kastelo de Saché. Eldoniĝis entute tri eldonoj kun tri malsamaj titoloj. La romano entenas nur minimuman intrigon, kaj plivole emfazas la metafizikajn ideojn de sia genia protagonisto pere de lia ununura amiko (kiu finfine aperas esti Balzac mem). Kvankam la romano ne estas tipa ekzemplo de la realisma stilo, pro kiu Balzac famiĝis, ĝi proponas interesan bildigon de lia propra junaĝo. Specifaj detaloj kaj okazaĵoj rilate al la vivo de la verkisto – inkluzive de punoj kaj socia ostracismo – sugestas, ke la libro fakte estas duonfikcia aŭtobiografio.
Kiam li estis studento en Vendôme, Balzac verkis eseon titolitan Traktato pri Volo, kiu estas en la romano priskribita kiel verko de Louis Lambert. La eseo komentas la filozofion de Swedenborg kaj de aliaj, kvankam Balzac fakte ne serioze esploris tiujn konceptojn antaŭ posta periodo de sia vivo. Inter la ideoj analizitaj en la eseo kaj alie en la romano estas ekzemple la apartigo inter interna kaj ekstera ekzisto, la rolo de anĝeloj, spirita klerismo sed ankaŭ la rilato inter genio kaj frenezo.
Kvankam kritikistoj senindulge mallaŭdis la romanon, Balzac daŭre opiniis, ke ĝi proponis valoran vidpunkton pri filozofio, precipe pri metafiziko. Kiam li establis la bazan strukturon de la Homa Komedio, li decidite lokis Louis Lambert en la sekcion Filozofiaj studoj. La verkisto denove pritraktis la samajn temojn en sia posta romano Séraphîta, pri senseksa anĝela kreitulo.
Kunteksto
En 1832, Honoré de Balzac jam estis sufiĉe fama verkisto. La dua el kvin infanoj, Balzac estis sendita al la oratorana kolegio de Vendôme (Loir-et-Cher) dum sia oka jaro. Li revenis el tiu lernejo post ses jaroj, malsana kaj malforta. Li sekve estis instruita de guvernistoj kaj privataj lernejoj dum du jaroj kaj duono, antaŭ ol eniri la universitaton Sorbonne en Parizo. Post tri studjaroj kiel jursekretario, li enloĝiĝis en malgrandan subtegmentan ĉambron kaj ekverkis literaturajn tekstojn.
Liaj unuaj provaĵoj, publikigitaj sub variaj kaŝnomoj, estis malmultekoste presitaj, malaltkvalitaj romanoj. Li en 1829 finfine publikigis romanon en sia propra nomo : Les Chouans montriĝis modesta sukceso, kiu tamen ne sufiĉis por nuligi la grandan monŝuldon de la verkisto. Li sekve rapide famiĝis pere de serio da sukcesaj romanoj, inkluzive de La Physiologie du mariage (1829), Sarrasine (1830), kaj La Peau de chagrin (1831).
En 1831, Balzac publikigis novelon titolitan Les Proscrits aŭ "La Ekzilitoj" : ĝi temis pri du poetoj, nomitaj Dante kaj Godefroid de Gand, kiuj vizitis la universitaton Sorbonne komence de la 14-a jarcento. La verko esploras variajn temojn rilate al metafiziko kaj mistikismo, kaj ĉefe priskribas spiritan serĉadon de iluminismo kaj klerismo. Balzac junaĝe estis grave influita de la sveda filozofo Emanuel Swedenborg, kies teorioj jam ĉie senseblas en Les Proscrits. Tiu verketo estis publikigita (kune kun La Peau de chagrin, kiu ankaŭ iom pritraktas metafizikon) kiel parto de 1831-kolekto titolita "Filozofiaj romanoj kaj noveletoj" (Romans et contes philosophiques).
Verkado kaj publikigo
En majo 1832, Balzac spertis kapvundon, kiam lia ĉareto kraŝis en pariza strato. Kvankam li ne estis grave vundita, li iom poste skribis al amiko pri sia timo, ke "kelkaj eroj en la mekanismo de mia cerbo eble malalĝustiĝis". Lia kuracisto konsilis al li, ke li iom ripozu kaj ne plu skribu aŭ cerbumu dum iom da tempo. Post kiam li resaniĝis, la verkisto decidis travivi la someron en la kastelo de Saché, ekster la urbo Tours, kune kun familia amiko nomita Jean de Margonne.
Dum en Saché, li verkis mallongan romanon titolitan Biografia notico pri Louis Lambert, rilate al malsocietema, genia knabo interesanta pri metafiziko. Samkiel Les Proscrits, Louis Lambert fariĝis por Balzac tre utila ilo por esplori la ideojn, kiuj jam de longe fascinis lin, precipe tiujn de Swedenborg kaj Louis Claude de Saint-Martin. Li esperis, ke la verko "kaŭzus impreson de nekontestebla supereco" kaj fariĝus "glora repliko" al la kritikistoj, kiuj ridindigis lian intereson pri metafiziko.
La romano estis unue eldonita kiel parto de la Novaj filozofiaj noveletoj fine de 1832. Jam komence de la sekva jaro, la verkisto tamen deklaris, ke ĝi estis "fuŝita misakuŝo", kaj li ekis reverki ĝin. Al tiu teda laboro helpis gramatikisto, kiu akceptis provlegi la verkon kaj onidire trovis "mil erarojn" en la teksto. Kiam li revenis hejmen, la verkisto "ploris pro malespero kaj pro tiu kolerego, kiu posedas vin, kiam vi agnoskas viajn erarojn post tiel peniga laboro".
Ege pliampleksigita kaj reviziita romano, Intelekta historio de L.L., estis publikigita en unu volumo en 1833. Balzac, daŭre malkontenta, ankoraŭ reverkis la tekston - kiel li kutimis fari inter eldonoj - kaj aldonis al la verko serion da leteroj skribitaj de la genia knabo, sed ankaŭ detalan priskribon de liaj metafizikaj teorioj. Tiu fina eldono estis publikigita sub la pli simpla titolo Louis Lambert : ĝi estis aldonita, kune kun Les Proscrits kaj la posta romano Séraphîta, al volumo titolita Mistika libro ("Le Livre mystique").
Georgina Beyer
Vivo
Beyer naskiĝis kiel vira bebo nomita George Bertrand en 1957 en Velingtono, Nov-Zelando, al Jack kaj Noelle Bertrand. Ŝia deveno inkludas maoran branĉon. En ŝia infanaĝo, ŝi estis sendita por kreski kun la gepatroj de sia patrino. Ŝiaj gepatroj divorcis en 1962. La patrino de Beyer reedziĝis tiun jaron, al advokato Colin Beyer, kaj revenigis Georgo'n al ŝia gepatra zorgo. Kiam ŝi estis 7-jaraĝa Georgo estis sendita al loĝlernejo pro streĉiteco en la geedzeca vivo de la paro, kiu igis ŝin sentiĝi malaprobita fare de ŝiaj gepatroj kaj provi fari sinmortigon. Post la fino de la geedziĝo de ŝia patrino en 1971, ŝi translokiĝis al publika lernejo pro manko de mono. En la lernejo, Beyer komencis okupiĝi pri teatro kaj decidis forlasi lernejon en la aĝo de 16, kontraŭ la deziroj de ŝia patrino, por dediĉi ŝian tempon al la teatro.
Louis Lambert
Resumo
Post kiam li finpretigis eseon titolitan Traktato pri Volo, Lambert estas hororigita, kiam instruisto konfiskas ĝin, taksas ĝin "sensencaĵo" kaj - supozas la rakontanto - vendas ĝin al loka butikisto. Iom poste, la rakontanto devas forlasi la lernejon pro grava malsano. En 1815, Louis Lambert diplomitiĝas je la aĝo 18, kaj li sekve vivas en Parizo dum tri jaroj. Post kiam li revenis al la domo de sia onklo en Blois, li renkontas virinon nomitan Pauline de Villenoix kaj pasiege enamiĝas en ŝi. Dum la tago antaŭ la edziĝo, Lambert tamen spertas mensan depresion kaj provas kastri sin.
Taksita "nekuracebla" de kuracistoj, Lambert devas iom ripozi solece. Pauline kondukas lin al la kastelo de sia familio, kie li vivas preskaŭ komate. La rakontanto, kiu dume ne sciis pri tiuj okazaĵoj, neatendite renkontas la onklon de Lambert kaj tiel povas legi serion da leteroj. Tiuj leteroj estis skribitaj de Lambert, kiam li loĝis en Paris kaj Blois : ili daŭre disvolvas lian filozofian pensadon kaj priskribas lian amon por Pauline. La rakontanto finfine vizitas lian malnovan amikon en la kastelo de Villenoix, kie la ruinigita Lambert nur diras : "Anĝeloj estas blankaj". Pauline tamen provas klarigi al la rakontanto la lastajn filozofiajn pensojn de sia fianĉo, pri kiuj ŝi kapablas memori, kaj kiujn la rakontanto tuj diligente transskribas. Lambert mortas la 25-an de septembro 1824 dum sia 28-a jaro.
Georgina Beyer
Vivo
Beyer vivis en Aŭstralio portempe, kaj kiam ŝi revenis al Nov-Zelando, ŝi laboris kiel aktorino kaj akiris kreskantan sukceson. En 1984 ŝi spertis kirurgion por reasigno de sekso. Beyer iĝis bonkonata figuro en la nokta vivo de Velingtono, unue kiel kantista reĝinjo en noktokluboj, kaj poste kiel sekslaboristo.
Louis Lambert
Stilo
La intrigo kaj okazaĵoj de Louis Lambert fakte estas nur konvena preteksto por ampleksaj diskutoj pri filozofio, metafiziko kaj homaj emocioj. Ĉar la romano ne estis skribita laŭ la realisma stilo, pro kiu famiĝis Balzac, ĝi estis ofte rigardita kiel unu el "la plej difuzaj kaj malplej valoraj el liaj verkoj". Dum plejmultaj Balzac-aj verkoj plivole emfazas la eksteran mondon, Louis Lambert celas ekzameni la homan pensprocezon kaj klarigi la naturon de homa menso. Multaj kritikistoj tamen mallaŭdis la malordan stilon de la verkisto kaj tian prezenton de liaj maturaj filozofiaj teorioj pere de fikcia adoleskulo.
Georgina Beyer
Vivo
Poste, Beyer translokiĝis al Carterton, kie ŝi laboris kiel radiodissendanto, ankrante la matennovaĵojn sur loka radiostacio.
Louis Lambert
Stilo
Restas tamen ja kelkaj spuroj de la realismo de Balzac en la libro, precipe en la longa priskribo de la kolegio de Vendôme. La unua parto de la romano estas plena je variaj detaloj pri la lernejo : ĝi ekzemple klarigas, kiel la dormejoj de la lernejanoj estis oftfoje inspektitaj, kaj ĝi ankaŭ priskribas la kompleksan socian regularon rilate al la interŝanĝo de manĝaĵoj dum vespermanĝo. Punoj estas ankaŭ longe detalitaj, inkluzive de tedaj skribpunoj kaj de la doloriga rimeno :
Inter ĉiuj korpaj tormentoj, kiujn ni alfrontis, certe la plej akuta estis tiu trudita de tiu leda instrumento, ĉirkaŭ du-fingrojn larĝa, aplikita sur niajn kompatindajn etajn manojn de la tutaj forto kaj furiozo de la mastrumisto. Por suferi tiun klasikmodan punon, la viktimo surĝenuiĝis meze de la ĉambro. Li devis lasi sian benkon kaj surĝenuiĝi apud la skribotablo de la mastro, sub la kuriozaj kaj ĝenerale senkompataj rigardoj de siaj kamaradoj (...) Kelkaj knaboj kriis kaj iom ploris antaŭ aŭ post la apliko de la rimeno ; aliaj akceptis la suferon stoike kaj kviete (...) nur malmultaj tamen kapablis regi sian esprimon de anticipa angoro.
Georgina Beyer
Kariero
En la fruaj 90-aj jaroj de la 20-a jarcento, Beyer iĝis interesita pri loka politiko, kaj estis elektita al la estraro de direktoroj de ŝia loka eduka sistemo, kaj en 1995, ŝi estis elektita urbestro de Carterton, pozicio kiujn ŝi tenis ĝis 2000. Ŝi estis la unua transvirino en la mondo se temas pri funkcii kiel urbestro.
Louis Lambert
Stilo
Estas pliaj signoj de la realismo de Balzac, kiam Lambert priskribas la manieron, kiel li kapablas intime revivi okazaĵojn nur pere de penso. En unu ampleksa paragrafo, li rakontas, ke li iam legis pri la batalo de Austerlitz kaj sentis "ĉiun incidenton". En alia fragmento, li imagas la doloron kaŭzitan de tranĉilo tranĉanta lian haŭton. Kiel rimarkis la Balzac-a biografisto André Maurois, tiuj pensoj prezentas la vidpunkton de la verkisto rilate al la mondo kaj al ties skribitaj priskriboj.
Aŭtobiografio
Biografistoj kaj kritikistoj interkonsentas, ke Louis Lambert fakte estas apenaŭ kaŝita duoblo de la verkisto, kiel evidentigas multaj similaj trajtoj inter ili. Kiel studento en la kolegio de Vendôme, Balzac amikiĝis kun knabo nomita Louis-Lambert Tinant. Samkiel Lambert, la religia fido de Balzac estis iom perturbita okaze de lia unua komunio. Balzac avide legadis dum sia lerneja periodo kaj - samkiel Lambert - estis ofte punita pro miskonduto en la klasejo. La precizaj, multaj detaloj pri la lernejo ankaŭ evidentigas la longan tempon, dum kiu Balzac restis tie : oni ekzemple lernas en la romano, ke la studentoj rajtis vivteni kolombojn kaj kultivi ĝardenetojn. Feriojn la lernejanoj travivis ankaŭ en la dormejoj.
Georgina Beyer
Kariero
En la Nov-Zelanda parlamenta balotado en 1999, Beyer estis elektita kiel parlamentano por la Nov-Zelanda Laborista Partio por la Wairarapa distrikto, en kiu Carterton situas. Ŝi venkis per proksimume 3,000 voĉoj super la kandidato de la Nov-Zelanda Nacia Partio, radiodissendanto Paul Henry, kaj tiele ankaŭ iĝis la unua transvirino en la mondo se temas pri funkcii kiel membro de parlamento. Beyer denove kuris en la parlamenta balotado en 2002, kaj estis reelektita per plimulto de pli ol 6,000 voĉoj. . En intervjuo de decembro 2002, Beyer diris: "Mi ricevas demandojn kiujn neniu alia politikisto devas respondi. Pri la operacio, t.e. "Ĉu ĝi doloris?", aŭ, "Kiam vi seksumas kiel virino nun, ĉu ĝi estas malsama ol kiam vi seksumis kiel viro?' ' Nu, kompreneble ĝi estas malsama, mia kara."
Louis Lambert
Aŭtobiografio
La eseo de Lambert pri metafiziko, Traktato pri Volo, estas alia aŭtobiografia aludo. Balzac mem verkis tiun eseon kiel knabo, kaj ĝi - samkiel en la romano - estis konfiskita de kolera instruisto. La genio kaj filozofia erudicio de Lambert rekte spegulas la manieron, laŭ kiu Balzac rigardis sin mem. Kelkaj krikistoj kaj biografistoj same sugestis, ke la frenezo de Lambert eble spegulas (konscie aŭ ne) la propran mensan nestabilecon de la verkisto. Pro la variaj, neliteraturaj ambicioj de Balzac (inkluzive de planita kandidateco al la Parlamento), tiutempaj observantoj jam dubis pri lia mensa sano.
La multaj leteroj skribitaj de Lambert kaj prezentitaj en la romano ankaŭ baziĝas sur la vivo de Balzac. Post kiam li finpretigis la unuan version de la verko, Balzac provis ĉarmi la markizinon de Castries per fragmento de amletero el la libro. La leteroj de Lambert al lia onklo pri lia vivo en Parizo inter 1817 kaj 1820 esprimas la proprajn emociojn de Balzac, kiam li vizitis la universitaton Sorbonne dum la sama periodo.
Georgina Beyer
Seksa identeco kaj homaj rajtoj
En 2004, Beyer alsendis leĝproponon al parlamento, laŭ kiu la Nov-Zelanda Leĝo pri Homaj Rajtoj de 1993 estu ŝanĝita por eksplicite inkluzivi "seksan identecon" kiel unu el la aĵoj kiuj devus ne esti diskriminaciitaj. La promulgado de tiu-ĉi leĝo estis parto de la Laborpartia platformo en 1999 kaj 2002, sed estis daŭre kontestata. Beyer asertis ke tio estis nur eksplicita klarigo de la spirito de la leĝo. En 2006, la ĝenerala prokuroro eldonis lian juran opinion ke transgenruloj jam estis kovritaj sub la protekto de tiu leĝo, kaj sekve Beyer reprenis la proponitan leĝon.
Louis Lambert
Swedenborg kaj metafiziko
La ideoj de la sveda filozofo Emanuel Swedenborg kaj de lia disĉiplo Louis Claude de Saint-Martin ludas centran rolon en Louis Lambert. Madame de Staël estas impresita de Lambert, kiam ŝi vidas lin en parko legantan la metafizikan traktaton de Swedenborg Paradizo kaj Infero (1758). La teorioj de la sveda verkisto sekve retroviĝas en la komentoj de Lambert pri menso, animo kaj volo. Precipe gravas laŭ la juna genio la apartigo inter la "interna" kaj "ekstera" estuloj de homo. La ekstera estulo, influita de naturaj fortoj kaj facile studebla de scienco, manifestiĝas ĉe Lambert kiel malforta, ofte malsana korpo. La interna estulo, dume, entenas tion, kio laŭ Lambert estas "la materia substanco de penso" : ĝi estas la vera vivo, al kiu Louis Lambert progrese moviĝas tra la romano.
13344 Upenieks
13344 Upenieks estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Georgina Beyer
Emeritiĝo
Komence de 2004, Beyer sciigis ke ŝi ne estus kandidato en la elektoj de 2005. Eblas ke la enpartiaj streĉitecoj ankaŭ kontribuis al la decido. Sed en septembro de la sama jaro, ŝi ŝanĝis sian opinion kaj sciigis ke ŝi kandidatiĝos por loko en la ĝenerala listo, sen kandidatiĝi por la loka sidloko. Ŝi sukcesis esti elektita al parlamento ankaŭ en tiu ĉi baloto. La 15-an de februaro 2007, ŝi retiriĝis de parlamento, post doni emeritiĝparoladon la antaŭan tagon.
Wim De Smet
Wim M. A. De Smet (naskiĝis la en Antverpeno, mortis la   en Brasschaat) estis flandra zoologo, fakulo pri cetacoj. Li estis esperantisto kaj plenrajta membro de AIS San-Marino, al kiu li apartenis ekde la fondo.
Louis Lambert
Swedenborg kaj metafiziko
Kelkaj el la analizitaj konceptoj de Swedenborg rilatas interalie al lingvo, sufero, memoro kaj revoj. Kiam la studentoj faras plezurpromenadon ĝis la proksima kastelo de Rochambeau, Lambert ekzemple vigle memoras pri tiu loko, kvankam li neniam iris tien antaŭe kaj nur liadire revis pri ĝi. Li kredas, ke lia spirito jam vizitis tiun lokon iam, kiam dormis lia korpo, kaj priskribas tiun sperton kiel "kompleta apartigo de miaj korpo kaj interna estulo". Ekzistas liaopinie "ia neesplorebla movkapableco de la spirito kun efektoj, kiuj similas al tiuj de la movo de korpoj".
Samkiel siaj herooj Swedenborg kaj Saint-Martin, Honoré de Balzac provas konstrui en Louis Lambert firman teorion por unuigi spiriton kaj materion. La juna Lambert mem provas atingi tiun celon en sia Traktato pri Volo, kiu - post la konfiskado fare de la instruisto - estas priskribita jene de la rakontanto :
La vorton "Volo" li uzis por difini (...) la mason de potenco, per kiu homo povas reprodukti, ekster si mem, la agojn kiuj konsistigas lian eksteran vivon (...) "Volicio", vorto devenanta de Locke, esprimis la agon, per kiu homo uzas sian Volon. La vorto "Penso", kiun li rigardis kiel la plej fundamenta produkto de Volo, ankaŭ reprezentis la medion, de kie originis la ideoj, al kiuj Penso donas substancon (...) La Ideo, vorto atribuebla al ĉiuj kreaĵoj de la cerbo, estis la ago, per kiu homo uzas sian Penson. Volo kaj Menso tiel estis la du produktiloj ; Volicio kaj Ideo estis la du produktoj. Volicio, li opiniis, estis Ideo evoluinta el abstrakta al konkreta stato, el ĝia produktanta fluido al solida esprimo (...) Laŭ li, Penso kaj Ideoj konsistigas la movojn kaj agojn de nia interna estulo, dum Volicioj kaj Volo konsistigas tiujn de la ekstera vivo.
La esplorado de homaj volo kaj penso ankaŭ rilatas al la intereso de Balzac pri Franz Mesmer, kiu subtenis la teorion de animala magnetismo, laŭ kiu ekzistas forto trafluante homojn. La rakontanto dufoje aludas al Mesmer en la teksto, kaj li priskribas sekcion de la Traktato pri Volo dediĉitan al tiu teorio.
Religio
La spirita krizo spertita de Balzac je la epoko de lia unua komunio igis lin esplori la verkojn de la frutempaj kristanaj pensistoj kaj la enigmon de malbono. Kiel rimarkis la franca kritikisto Philippe Bertault, la plej granda parto de la mistikismo esprimita en Louis Lambert rilatas al tiu de frutempa kristanismo. En siaj leteroj klarigas Lambert, ke li esploris ne nur kristanismon, sed ankaŭ interalie la filozofiojn de hinduismo, budhismo, islamo kaj konfuceismo. Emfazante la similaĵojn inter tiuj variaj tradicioj, li deklaras, ke Emanuel Swedenborg "sendube enkorpigas ĉiujn religiojn - aŭ plivole la ununuran religion - de la homaro". Pro la sama teorio klopodas Balzac, en Louis Lambert kaj alie, kompletigi sian kristanan kredon per okulta mistikismo kaj per pli laika realismo.
La katolika Eklezio mem estas temo de la meditadoj de Lambert, precipe rilate al frutempaj martiroj. La apartigo de interna kaj ekstera realecoj, li sugestas, klarigas kiel la torturitoj kaj kripligitoj kapablas ignori fizikan doloron pere de spirita volo. Kiel diris Lambert : "Ĉu la fenomeno de la turmentoj eltenitaj tiel heroe de fruaj kristanoj, kaj observita preskaŭ ĉiufoje, ne abunde pruvas ke Materia forto neniam superos la forton de Ideoj aŭ la Volon de homo ?". Tiu apartigo inter interno kaj ekstero ankaŭ helpas al la kompreno de la mirakloj atribuitaj al Kristo, kiujn Lambert konsideras kiel "perfekta" ekzemplo de unueco inter la du fortoj.
Religiaj temoj ankaŭ aperas en paragrafoj rilate al anĝeloj. Diskutante pri la enhavo de Paradizo kaj Infero de Swedenborg, Lambert provas konvinki la rakontanton pri la ekzisto de anĝeloj, priskribitaj kiel "individuo, en kiu la interna estulo venkas la eksteran estulon". La genia knabo mem estas prezentita kiel ekzemplo de tiu procezo : lia fizika korpo malsaniĝas kaj velkas, dum lia spirita klerismo pliampleksiĝas, atingante sian klimakson per tiu komento al la rakontanto : "Anĝeloj estas blankaj". Pauline, dume, estas priskribita kiel "la anĝelo" kaj kiel "anĝelvirino". Ilia paralela, anĝela naturo kuniĝas per tio, kio laŭ la kritikisto Charles Affron estas "speco de perfekta edziĝo, spirita ligo trairante tiun mondon kaj la sekvan". Balzac denove pritraktis la temon de anĝeloj en aliaj verkoj de la Filozofiaj studoj, precipe en Séraphîta.