cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zurika havengruo
Historio
La projekto starigi en la cenctro de Zuriko havengruon kile artvero estis lanĉita de respondeculoj de la ruĝverda registaro de Zuriko jam en la 2000-aj jaroj. Post malkovro de 2000-jara romia havenpilio la 4-an de novembro 2009 la artisto Jan Morgentaler lanĉis la projekton de starigo de havengruo en Zuriko. Dekomence la ideo dividis la loĝantaron de Zuriko en du grupoj. La kritiko laŭtiĝis ĉar la kostoj de 700000 svisaj frankoj por la projekto estis konsiderataj altaj. La 20-an de januaro 2011 la komunuma konsilio de Zuriko akceptis krediton de 380000 svisaj frankoj por la artoprokejto de starigo de havengruo en la centro de Zuriko. La kontraŭuloj insultis, ke temas pri "merdaĵo, kiun neniu deziras", dum la poruloj parolis pri "pensigo". La kontraŭuloj de la havengruo kritikis, ke en antaŭa decido en la jaro 2009 la komunuma konisilio jam foje malekceptis la projekton. Post la decido de la komunuma konsilio la urberstraro verdiktis la konstrupermeson. La unika rekurso kontraŭ tiu konstrupermeso estis retirita la 17-an de julio 2012. Tiel la konstrupermeso fariĝis valida. En septembro 2013 venis lasta obstaklo. Evidentiĝis, ke la efketivaj kostoj pro teknikaj postuloj subite je 120000.- svisaj frankoj superis la permesitan maksimuman buĝedon de 600000.- Nun lastmomente tamen la projekto riskis fiaski. En tiu momento Martin Waser, membro de la urbestraro decidis garantii tiun monon el sia privata havaĵo. Dank al donacalvoko la sumo tamen rapide reduktiĝis kaj per tiu persona agado la projekto en la lasta momento povis esti savita kaj finfine en aprilo 2014 la projekto realiĝis. La konstrupermeso estas provisora kaj laŭ ĝi la havengruo devas esti malkonstruita en 2015. Tamen nun jam laŭtiĝas voĉoj, ke la havengruo devas resti.
Popoliniciativo kontraŭ havengruoj
Laŭ publikaj enketoj de la ĵurnalo "20 Minutoj" pli ol 78% de la legantaro kontraŭstaris la starigon de la havengruo. Post la definitiviĝo de la konstrupermeso la Svisa Popolpartio kolektis 6000 subskribojn por popoliniciativo, kiu postulas la malpermeson de starigo de havengruoj kaj haveninstalaĵoj en Zuriko. La iniciativo fakte estas maltaŭga rimedo, ĉar eĉ se ĝi akceptiĝas, ĝi ne povas retrospektive malebligi la havengruon. La voĉdono ja okazos nur post la starigo de la gruo. La iniciativo estis valide prezentita la 4-an de novembro 2012. La 18-an de marto 2014 la urba konsilio en sia kunsido rekomendis al la popolo malakcepton de la iniciativo, kiu ja fakte ĉiukaze havos nur postan simbolan signifon.
Grindavík
Grindavík estas komunumo de Islando. Ĝi estas unu el la plej fiŝkaptaj lokoj en Islando, ĉar la maro sude de Islando tre fiŝriĉas sed estas malmultaj havenoj tie. En Grindavík naskiĝis la verkisto Guðbergur Bergsson. La fama turistvizitindaĵo la Blua laguno (Bláa lónið) situas proksime al Grindavík.
Fábio Camilo de Brito
Fábio Camilo de Brito (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Roan Orloff-Stone
Roan ORLOFF-STONE (naskiĝis en 1906; mortis la 1-an de januaro 1993) estis dum multaj jaroj sekretario kaj ĉefa aktivulo de Bahaa Esperanto-Ligo.
2117
2117 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2117 post Kristo okazos, inter alie:
Liziantio
La liziantio (Lisianthius) estas genro el la familio gencianacoj (Gentianaceae) de florplantoj kun ĉirkaŭ 117 specoj.
2123
2123 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2123 post Kristo okazos, inter alie:
Gyula Szilassy
SZILASSY Gyula [pr. silaŝi] Brajka estas hungara aktoro, reĝisoro naskiĝinta Dés la 16-an de oktobro 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de septembro 1986.
Ferma filmistolisto
Ferma filmistolisto aŭ fina filmistolisto estas la listo de geaktoroj kaj filmistoj de partikulara filmo, televidprogramo, aŭ videoludo. Dum la malferma filmistolisto aperas komence de la verko kaj listigas nur plej gravajn kaj altirajn nomojn, la fina filmistolisto aperas proksime al, aŭ en la certa fino de la verko. La kompleta listo povas inkludi la tutan aktoraron kaj laboristaron, sed ankaŭ produktor-patronojn, distribukompaniojn, muzikaĵojn ĉu prunteprenitajn ĉu intence kreitajn por la verko, filmejojn, variajn jurajn anoncojn, kiel la kopirajto kaj plie.
Medicina geografio
La medicina geografio estas branĉo de la geografio kiu okupiĝas de la studo de la efikoj de la medio sur la sano de la personoj kaj de la geografia distribuado de la malsanoj inklude la studon de la mediaj faktoroj kiuj influas en ties disvastigo. La medicina geografio estas dividata siavice en du branĉoj: nome la patologia geografio kaj la nosogeografio.
La rilato inter spaco kaj sano estis signifa ekde la komenco de la scienco geografia; pro tio multaj geografoj akeptis grandmezure la koncepton "geografio de la sano" (pli proksima al la franca termino "Geographie de la Santé"). Kontraŭe, ene de la anglalingva geografio hegemoniis la termino "medicina geografio" (Medical Geography), kiu kelkaj fakuloj konsideras pli limigita reduktante la fakon al simplaj analizoj de distribuado de la malsanoj laŭ regionoj aŭ laŭ geografiaj areoj epidemiologiaj.
NGC 4668
NGC 4668 (aliaj indikoj — UGC 7931, MCG 0-33-9, ZWG 15.16, IRAS12429-0015, PGC 42999) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plogonnec
(jen france, bretone Plogoneg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Quimper, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Internacia Flughaveno Montréal-Mirabel
Internacia Flughaveno Montréal-Mirabel (Montréal–Mirabel International Airport, Aéroport international Montréal-Mirabel) (IATA-kodo:YMX, ICAO-kodo:CYMX) situas en, en la antaŭurbo de Montrealo, en provinco Kebekio, Kanado.
Kiam estis decidite koncentri la pasaĝeran trafikon de Montrealo al unu flughaveno, Dorval estis elektita, kaj Mirabel estis degradita al la rolo de kargo-flughaveno. Mirabel tiel iĝis "blanka elefanto".
Los Masos
Los Masos (Els Masos) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Los-Masossiens.
Intifado
La vorto intifado venas de la araba vorto انتفاضة ("intifada"), kiu signifas "forskuiĝo" aŭ "vekiĝo". Dum la Palestinana ribelo, kiu komenciĝis en 1987, ĝi fariĝis la nomo por la popola ribelo kontraŭ Israelo, fare de la Palestinanoj, kiuj vivas en Cisjordanio kaj Gaza, nome la Palestiniaj teritorioj.
En Israelo, la Intifado ofte estas identigita kiel perforta periodo, karakterizita per terorismaj agoj de la palestinanoj kontraŭ Israelo per sinmortigaj atakoj. La intifado estis unu el la plej gravaj aspektoj de la israel-palestina konflikto en la lastaj jardekoj.
Laŭ la komuna difino estis du intifadoj: la unua, kiu komenciĝis en 1987 kaj daŭris kelkajn jarojn; kaj la dua, kiu komenciĝis en la jaro 2000 ĝis 2006, kiu rezultis en la unuaflakna, sennegocia, retiriĝo de Israelo de la Gazaa Sektoro, kiu inkluzivis la detruo de la tieaj israelaj setlejoj, kaj de la fizika disapartigo inter la teritorioj de Israelo propra kaj Cisjordanio per la Cisjordania Murego.
La Unua, 1987-1991
La unua intifado komenciĝis spontanee en 1987, en la formo de manifestacioj kaj strataj bataloj por protesti kontraŭ la Israela milita okupado de Cisjordanio kaj Gaza, kiu daŭras de 1967. Unuiĝintaj Nacioj efektive postulis, ke la Israelanoj forlasu tiujn teritoriojn, sed multaj Israelanoj respondas, ke Ĉisjordanio kaj Gaza estis konkerataj kiel defenda ago dum la sestaga milito, komencita de najbaraj arabaj ŝtatoj kun la celo detrui Israelon. Tamen la kondiĉoj por la araba loĝantaro en tiuj teritorioj, kiu nun nombras 3 milionojn, estas tre malfacilaj, kaj la Israelanoj konstruis multajn koloniojn en tiuj regionoj.
Dum la intifado, la Palestinanoj ofte uzis ŝtonojn kaj Molotov-koktelojn kiel armilojn, sed la Israela armeo estis multe pli bone trejnita kaj armita, kaj ĝi finfine subpremis la ribelon.
En 1991, la situacio trankviliĝis, kaj en 1993, kiam estis subskribita la Interkonsento de Oslo, oni povis rigardi la intifadon finita.
.dm
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Dm''.
Intifado
La Dua, 2000-2006
En oktobro 2000 komenciĝis nova grand-skala ribelo, kelkajn horojn post la provoka vizito de la estro de la tiama Israela opociziestro Ariel Ŝaron al Haram Al Sharif, sankta loko por Islamanoj. Tamen, laŭ multaj komentistoj, la intifado, kiu estis konata kiel la Al-Aksa Intifado, ne estis spontanea, sed jam de longe planita de la Palestina Aŭtonomec-Aŭtoritato.
Dum la dua intifado, la perforto estis pli akra ol dum la unua, kaj ĝis nun jam mortis pli ol 1.000 Israelanoj kaj pli ol 3.000 Palestinanoj. Ekstremismaj Islamaj organizaĵoj kiel Hamas kaj la Islama Ĝihad organizis jam multajn terorismajn atencojn kontraŭ ordinaraj Israelanoj per sinmortigaj atakoj.
.dm
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Intifado
La Dua, 2000-2006
La nuna intifado en la regiono estas multe diskutata en la tuta mondo. Dum multaj homoj kredas, ke la palestina loĝantaro havas la rajton je sendependeco kaj jam estis multe provokita, aliaj respondas, ke la sendistinga uzo de perforto kontraŭ ordinaraj israelanoj estas nepravigebla, kaj memorigas ke Jaser Arafat rifuzis la interkonsenton proponitan de la Israela ĉef-ministro Ehud Barak en Camp David kelkajn monatojn antaŭ la intifado.
Alimaniere, la agado de la Israela armeo por subpremi la intifadon estas vaste kritikata pro la fakto, ke ĝi kreas multajn malfacilaĵojn por ordinaraj Palestinanoj kaj kaŭzis la morton de senkulpaj homoj. Tamen laŭ aliaj observantoj Israelo rajtas defendi sin mem kontraŭ terorismo, kaj la pli ekstremaj Palestinaj organizaĵoj ĉiuokaze ne haltigos sian terorisman kampanjon ĝis la kompleta forviŝo de Israelo.
Tranĉila Intifado
Ekde septembro 2015, la daŭriga pkazado de hazardaj perfortaj agoj inter palestinanoj kaj israelanoj.
Manifestacioj kun projekcio de ŝtonoj kaj malgrandaj eksplodaĵoj, subpremo per larmiga gaso kaj kaŭĉukaj kugloj, murdoj aŭ provoj de murdo de israelanoj per pafiloj aŭ tranĉiloj, eksterjuĝa neŭtraligo de palestinaj agresantoj uzante mortigan forton, pafado kontraŭ manifestacianoj palestinaj kontraŭuloj de la kolonioj; aŭ la uzo de kamionoj aŭ aŭtoj por kontraŭveturi kaj murdi israelajn civitanojn, detruo de palestinaj domoj kaj hejmoj.
Pňovice
Pňovice (Knibitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie. Tra Pňovice trafluas rivero Oskava.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1249. Ekcde la 1-a de januaro 1980 ĝis la 23-a de novembro 1990 ĝi estis konsisto de urbo Litovel.
10241 Miličević
10241 Miličević estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Don Nikola Miličević (1887–1963), lasta administranto de la ermitejo Blaca en la insulo Brač en Kroatio. Elde Blaca li observis duopajn stelojn, serĉis kometoj kaj novaojn kaj publikigis bultenon de amatora astronomio.
Universala Ligo
Universala Ligo estis mondfederista organizaĵo fondita de Andreo Cseh kaj de Julia C. Isbrücker surbaze de la verko de Clarence K. Streit en 1942. La oficiala lingvo estis Esperanto, sed povis aliĝi ankaŭ neesperantistoj. Julia Isbrücker reprezentis Universalan Ligon en internaciaj mondfederistaj kongresoj kaj konferencoj.
Tuj fine de la milito la Universala Ligo, kies sidejo estis en Hago (Nederlando), priskribis la bazon de nova socio en sia unua postmilita revuo La Praktiko, 1946, n-ro 1-5: Universala Ligo difinis sin kiel "libera unuiĝo de liberaj kaj honestaj homoj, kiuj sentas respondecon pri la sorto de la homaro kaj tiel volas konstrui novan mondon, en kiu la diversaj homoj kaj nacioj kune vivos kaj por siaj komunaj interesoj kunlaboros, helpante, aŭ almenaŭ tolerante unu la alian". Tial uziĝos unu lingvo, Esperanto, kaj unu tutmonda monsistemo. La artikolo precizigas la fundamenton de "principa kaj idea monsistemo, kia estis iam la spesmila sistemo": la nova unuo estos "la stelo".
Fondiĝo
Dum la dua mondmilito, la 14-an de aprilo 1942, okaze de la 25-a datreveno de la morto de L.L. Zamenhof, grupo de nederlandaj esperantistoj sekrete kunvenis en privata domo en Hago por omaĝi la iniciatinton de Internacia Lingvo. La kunvenintoj, pro personaj spertoj pri diktaturo kaj milito, volis kune fari ion konkretan por ŝirmi la homaron de nova mondkatastrofo. La frukto de la diskutado estis la unuanima decido fondi, sub la nomo Universala Ligo (UL), tutmondan organizaĵon kun celo labori por la efektivigo de la originala programo de d-ro Zamenhof, unuigi la homaron per komuna lingvo.
La iniciatintoj sekrete varbis aliajn konatajn esperantistojn aliĝi al la nova organizaĵo, kiu jam ekzistis en la formo de Prepara Komitato por progresigi la ideojn, pripensi la organizajn principojn kaj aliajn detalojn de la estonta agado. La 1-an de julio 1945 la Prepara Komitato publikigis alvokon al la tutmonda esperantistaro aliĝi al la Universala Ligo kaj subteni ĝin.
Inter la proponoj de la Prepara Komitato estis la transpreno de gazeto „La Praktiko” kaj estigo de tutmonda monsistemo. Oni iniciatis internacian monunuon stelo. Sekva konkreta paŝo estis la okazigo de unua ĝenerala kunveno de Universala Ligo la 16-an de marto 1946 en Hago. Edmond Privat estis la unua prezidanto.
Jam antaŭ la unua Ĝenerala Kunveno la Ligo fieris pri 1294 membroj en diversaj landoj. La Kunveno adoptis Statuton de la Ligo, aprobis la transprenon de la gazeto „La Praktiko”, deklaris oficiale la uzon de Esperanto kiel komuna lingvo de UL por ĉiuj bezonoj kaj elektis subkomitaton por ellabori regulojn pri la uzo de stelo. La membrokotizo de la Ligo estis fiksita esti unu „briko” por dumviva membreco, kaj la valoro de tiu „briko” esti egala al unu stelo. Baldaŭ poste oni anoncis, ke la valoro de stelo estu egala al la prezo de unu ordinara pano en Nederlando, kiu tiam kostis kvaronon de guldeno. Alia rezulto de la Ĝenerala Kunveno de UL estis la uzo de la slogano „Unu mondo – unu lingvo – unu mono. ”
Atentinda estas la fakto, ke ankoraŭ tiel frue la Ligo fieris pri bankrilatoj en ses landoj (Belgio, Danio, Germanio, Italio, Svedio kaj Svislando) kaj pri tri apartaj bankrilatoj en Nederlando mem. Por ĉiuj ĉi kontoj la UL faris kontotenadon konforme al la koncernaj naciaj valutoj kaj en steloj. Krome ĝi nomis agentojn en dek kvar pliaj landoj, kiuj simile faris financajn raportojn surbaze de la stelo.
Konstantvalora monunuo
El la arkivoj de UL evidentiĝas, ke la fona intenco estis bazi la novan socian ordon sur konstantvalora monunuo, ĉar nur tiel eblus montri al la cetera mondo la eviton de tiuj ekonomiaj premoj, kiuj kaŭzas konfliktojn inter popoloj. Sekve de tiu filozofio la Ligo adoptis kiel bazon por la stelo la prezon de ordinara pano en Nederlando, tiutempe egala al kvarono de guldeno. Por la kurzrilatoj de la stelo en la ceteraj landoj oni simple prenis ilin el la kuranta kurzotabelo (1946) de la ĉefa (komerca) banko en Nederlando.
Kompreneble en tiuj fruaj tagoj, oni devis flankenlasi provizore aliajn paŝojn por starigo de aparta banko de la UL (kun tutmonda ĝiro-pagsistemo) kaj por eldono de moneroj kaj monbiletoj.
En tiu frua tempo (1945) la Ligo emisiis t.n. Premio-Kuponojn en valoro de unu stelo, ĉiuj kun valideco ĝis la fino 1950, (kun la celo sendube fari postajn emisiojn, ĉiun kun valideco de kvin jaroj). La UL proponis utiligon de la premio-kuponoj por pagi kotizojn kaj anoncojn, por pagi la kostojn de eldonaĵoj ktp. La kuponojn la liganoj ricevis kiel premiojn pro varbo de novaj membroj aŭ post partopreno en konkursoj de la UL. Uzado de la premio-kuponoj floris, kaj baldaŭ estis ordinare (laŭ raportoj en La Praktiko) fari pagojn dum Universalaj Kongresoj per tiuj kuponoj.
Domaĝe, la bonaj intencoj de la fondintoj de la Universala Ligo doni al la stelo konstantan valoron, ne ricevis la bezonatan apogon flanke de la ekonomikistoj de la mondo. La prezo de pano en nederlandaj guldenoj konstante (kvankam malrapide) plialtiĝis, sed neniu persono aŭ instanco prenis la necesan decidon ŝanĝi la kurzon de stelo rilate la nederlandan guldenon. Tiu kurzo restis kvar steloj por guldeno kaj oni ĉiam uzis la aktualajn kurzojn de la bankoj por fiksi la valoron de stelo en aliaj landoj. Krome, la bona intenco teni la kontojn de UL en steloj ĉesis funkcii eĉ en la Universala Ligo mem, kaj do neniu akiris la necesajn spertojn uzi la konstantvaloran monunuon. Ne mirigas la fakto, ke la stelo perdis sian renomon, kiun ĝi havis, kaj estiĝis simple kuriozaĵo de la esperantistoj.
Sonĝo realiĝis
La membroj en la Ligo plimultiĝis, atingante preskaŭ 15 000 en la malfruaj kvindekaj jaroj. Kaj en 1959 unu el la sonĝoj de la iniciatintoj realiĝis: la Ligo emisiis stelo-monerojn en valoro de unu, kvin kaj dek steloj. Ili estis produktitaj respektive el bronzo, latuno kaj kupronikelo en la ŝtata monproduktejo de Nederlando laŭ mendo de la UL. Vendoj de la moneroj rapide redonis al la Ligo la investon. En 1965 eblis eldoni alian moneron, ĉi-foje el arĝento en valoro de dudek kvin steloj. Ĝi bone vendiĝis.
Sed la alia sonĝo de la fondintoj, ke la stelo restu konstantvalora, restis kvazaŭ forgesita, escepte de nun tre aĝaj liganoj. Vera aktivado de la Ligo preskaŭ ĉesis, escepte de eldonado de gazeto La Praktiko. Ĝi ĉesis aperi en 1972, kiam ties redaktoro Andreo Cseh, kiu redaktis ĝin ekde 1946, demisiis pro malsano.
En 1974 kelkaj fidelaj anoj de la Ligo transprenis la taskon revivigi la asocion. La UL rekomencis aktivadon por paco kune kun Monda Asocio de Mondfederalistoj kaj kun Universala Esperanto-Asocio. Dum du jaroj de tiu restarigita agado la plikuraĝigitaj funkciuloj diskutis la evoluon de la stelo, aparte por ties reenkondukiĝo kiel internacia monunuo. Post pluaj diskutoj oni revalutis la stelon, kiu ĝis tiam valoris kvaronon de guldeno, al duono de guldeno, kaj la ligiteco al la prezo de pano malaperis. Poste la Universala Ligo decidis stabiligi la valoron de stelo.
Gjanpith
La premio Gjanpith (ज्ञानपीठ) estas la plej alta literatura honoro donata de la barata registaro. La unua gajninto de la starigita en 1961 premio iĝis la malajala verkisto G Shankar Kurup en 1965. Iu ajn civitano barata, kiu verkas en unu el la oficialaj lingvoj de Barato, rajtas gajni la premion. La premio konsistas el 1,1 milionoj da rupioj, citaĵo, kaj bronza statueto de Sarasvati, la diino de la scio, saĝo, scienco, parolo, kaj ĉiuj de la belartoj.
Universala Ligo
Akcepto de konstanta stelo-valoro
Do, ekde tiam unu stelo egalas al duono de guldeno. Alivorte, la aĉetpovo de unu stelo estis egala al la aĉetpovo de duono de guldeno. Lawrence Mee enkondukis la esprimon, kurzo de la stelo rilate la guldenon, kaj vortumis ĝin tiel, ke unu guldeno egalu al du steloj. Lia kontribuo en tiuj diskutoj trovis lokon en artikolo, kiu aperis en broŝuro de Josef Hartl el Vieno. La temo de tiu verko estis propono fare de d-ro Hartl, enkonduki kaj utiligi konstantvaloran monunuon en la batalo kontraŭ la atencoj de inflacio.
Gjanpith
Antaŭ 1982, la premio estis donita por unuopa verko de verkisto. Ekde 1982, oni donas la premion por verkoj kiuj aperis dum la antaŭaj 20 jaroj de la premiojaro. Jen listo de la premiitoj:
Universala Ligo
Akcepto de konstanta stelo-valoro
Kiel ofte okazas, la eventoj kuris samtempe kaj sen evidenta interdependeco. En la sama jaro 1976 la Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE) faris premon je Universala Ligo por revaluto de la stelo; novaj adeptoj transprenis gvidajn poziciojn en tiu Ligo, kiu retrovis forgesitan stokon de stelo-moneroj kaj samtempe komencis eldonadon de nova Bulteno; nederlanda monreformisto publikigis artikolon pri la netaŭgeco de la ordinaraj monsistemoj de evoluintaj landoj; d-ro Hartl publikigis sian broŝuron pri konstantvalora monunuo.
Gjanpith
Listo de la premiitoj
(Jaro - Nomo - Verko - Lingvo)
Universala Ligo
Nova kasisto de Universala Ligo
Komence de la sekva jaro (1977) Lawrence Mee estiĝis kasisto de Universala Ligo. Kun granda entuziasmo, li zorge studis la bezonojn, implicitajn en stabilvaloreco de internacia monunuo, konsiderante la ĝistiaman historion de UL kaj stelo.
La ceteraj estraranoj de la Ligo, ĉefe s-ro C.M.N.T. Op 't Roodt kaj d-ro W.P. Roelofs, kun simila entuziasmo volis establi kiel eble plej frue la agmanierojn por teni la valoron de stelo konstanta kaj publikigi tiun konstaton en la Esperanto-movado. La ideo, ke la valoro de stelo restu konstanta, ne tuŝata de inflacio, komencis esti ĉefa diskuttemo en la ree ekaperinta Bulteno de Universala Ligo sub la redaktado de Op 't Roodt.
Evidentiĝis, ke la UL tiutempe havis bankrilatojn kun sep landoj, inkluzive de Nederlando, kaj sekve necesis preni decidojn pri la valoro de stelo en aliaj landoj. Ŝajnis logike esperi, ke la stabilvalora stelo havu la saman aĉetpovon en tiuj landoj, kaj resti neinfluata de la inflacio, nek tuŝita de la kapricoj de la valutaj kurzoj, fiksataj de la komercaj bankoj.
Pro manko de science bazitaj informoj pri la efektivaj aĉetpovoj de la naciaj monunuoj en diversaj landoj (laŭ la difino de d-ro Hartl), ne eblis fiksi tute fidindajn kurzojn de la stelo rilate la naciajn valutojn. Nur la kurzo de stelo rilate la nederlandan guldenon ne bezonis diskuton. Sed la diskutoj pri la aliaj kurzoj de stelo estis komplikaj.
Precipe d-ro Roelofs volis atribui al la stelo iun karakteron, kiu estis tute fremda al la ideo de d-ro Hartl, kaj intencis samtempe uzi tiun monunuon kiel bazon de sia monreformisma propagando. Li volis utiligi la stelon kiel fundamento de interŝanĝoj financaj inter diversaj landoj, sed neniel rilati kun komercaj bankoj, kiuj por li estas abomenindaĵoj. Detaloj de la sistemo neniam estis klare priskribitaj al Lee, supozeble pro tio, ke al monreformistoj ties detaloj estas bone konataj. Lee volis, ke la stelo havu rolon konforme al la originala celo de Universala Ligo, kvankam agnoskante la relative arbitran bazon de la atribuitaj komencaj aĉetpovoj.
Eĉ post monatoj de diskutado neniel eblis trovi kompromison inter la du kontraŭaj pozicioj. Tamen d-ro Roelofs akiris subtenon de la plimulto inter la anoj de tiama Estraro de la Ligo. Pro morala neeblo subteni tiun decidon, tute kontraŭan al la originalaj esperoj de la pioniroj, Lee eksiĝis el ĉiuj funkcioj en la UL. La organizaĵo eniris denove dormantan staton. De tempo al tempo d-ro Roelofs en la Bulteno anoncis novajn ciferojn kiel „oficialan” valoron de stelo, sed neniam estis publikigita la metodo, nek la kalkuloj, sur kiu li bazis sian formulon.
Ne-oficiala stelo
La bazaj ideoj de d-ro Josef Hartl tamen ne mortis. Ankoraŭ antaŭ la forlaso de Universala Ligo Lee estis komencinta uzi la stelon kiel bazon de kontotenado en la entrepreno Mondkomerca Eldonejo Esperantista, en kiu ges-roj Lee estis proprietuloj. Post la retiriĝo li provis sekvi la kurzkonsilojn de UL, laŭ la formulo de d-ro Roelofs, sed tre baldaŭ eksuspektis, ke preciza utiligo de tiuj konsiloj kondukus al eraroj, el la vidpunkto de aĉetpovo de la stelo. Ekde la mezo de 1980 Lee komencis kolekti statistikajn donitaĵojn pri la inflacio ne nur en Nederlando, sed ankaŭ en pluraj aliaj landoj.
La aferoj akceliĝis post aĉeto de (laŭ hodiaŭaj normoj tre primitiva!) komputilo. Do, en septembro 1982 eblis verki komputilprogramon por tre rapide kalkuli, prognozante la kurzojn de stelo koncerne la naciajn valutojn de diversaj landoj. Ekde tiam Lee eldonis gazeton kun la titolo Informkajero pri la stelo, kiu estis sendata al pluraj entuziasmaj kunlaborantoj pere de la valora helpo de Esperanto-Centro en Danio.
Uzeblecoj de la stelo
La stelon kiel stabilvaloran monunuon eblas uzi en diversaj sferoj. Ekzemple eldonisto de monata revuo ricevas abonojn. Li devas pagi la servojn de presisto koncerne paperon, kovertojn, afrankon, ktp. Rezulte de inflacio ĉiuj prezoj ja inklinas al plialtiĝo, kompreneble ne ĉiuj samtempe kaj ne ĉiuj rekte al la aktuala nivelo de inflacio. Do, neeviteble venas la tempo, kiam la eldonisto devas pensi pri plialtigo de la abonkotizoj. Ni povus montri, ke rilatigo de la nova abonkotizo al la stelo konsiderinde plifaciligus la taskon, kvankam iuj komercaj konsideroj nepre meritus ankaŭ atenton.
Dua ekzemplo pri uzo de la stelo estas prenita rekte el la spertoj de esperantistoj de iu societo, kiuj ekzemple ludonas ĉambron al alia societo. Por la ludonado la Esperanto-societo ricevas lupagon. Se ĝi deziras daŭre ricevi la saman valoron (ja la aliaj kostoj por la societo konstante plialtiĝas sekve de inflacio), la metodo estus fari interkonsenton kun la luprenanta societo pri monata luprezo, esprimata en steloj, sed normale pagota en nacia valuto laŭ la valida kurzo de koncerna monato.
Verŝajne la plej valora uzebleco de stelo koncernas la ricevon de salajro kontraŭ laboro farita. Pro la inflacio la salajroj perdas sian valoron kaj oni devas plialtigi kaj akordigi ilin al la aktuala nivelo de prezoj. En multaj okazoj la diskutoj pri la plialtigo foje kondukas al vere akra disputo inter reprezentantoj de ambaŭ partioj – dungantoj kaj laboruloj. Apliko de la stelo povus en multaj okazoj konsiderinde mildigi tiun problemon.
Universala Ligo – fina periodo
En 1993 rezulte de decido de la estraro de Universala Ligo la eldonado de Bulteno ĉesis. Dum la sama jaro la kapitalo de la Ligo estis disponigita al fondaĵoj, ĉefe de Universala Esperanto-Asocio. Al la ĉi-lasta transiris ankaŭ la restanta stoko de la stelo-moneroj. Baldaŭ poste UEA komencis vendi ilin kiel ordinarajn varojn pere de sia Libroservo.
Op 't Roodt forpasis en 1996, kaj d-ro Roelofs en 1998. Ambaŭ estis lastaj pioniroj el la vico de multaj laborantoj de Universala Ligo por monda paco kaj kunekzistado per iniciatoj, el kiuj la stelo okupis sendube gravan lokon.
2134
2134 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2134 post Kristo okazos, inter alie:
Nabucco
Nabucco ([naBUko] mallonge por Nabucodonosor, en Esperanto Nebukadnecaro) estas ital-lingva opero kvarakta komponita en 1841 de Giuseppe Verdi laŭ ital-lingva libreto fare de Temistocle Solera. Tiu libreto estis bazita sur la bibliaj historioj el la Libro de Jeremia kaj el la Libro de Daniel kaj sur la teatraĵo de 1836 de Auguste Anicet-Bourgeois kaj Francis Cornue, kvankam la baleta adaptaĵo de Antonio Cortese el la teatraĵo (kun ties necesaj simpligoj), ludita ĉe La Scala en 1836, estis pli grava fonto por Solera ol la teatraĵo mem. Sub ties origina nomo Nabucodonosor, la opero estis premierita ĉe La Scala en Milano la 9an de marto 1842.
Nabucco estas la opero kiu estis konsiderata kiel firmigilo de la reputacio de Verdi kiel komponisto. Li mem komentis ke "tiu estas la opero per kiu mia arta kariero reale ekas. Kaj kvankam mi havis multajn superotajn malfacilaxjojn, certe Nabucco naskiĝis sub bonasorta stelo."
Ĝi sekvas la malfacilaĵojn de Judoj kiam ili estas atakitaj, konkeritaj, kaj sekve ekzilitaj el siaj hejmlando fare de la Babilona reĝo Nabucco (en Espernato, Nebukadnecar la 2-a). La historiaj okazaĵoj estas uzataj kiel fono por romantisma kaj politika afero. la plej bone konata peco el la opero estas la "Ĥoro de la judaj sklavoj," Va, pensiero, sull'ali dorate / "Flugu, penso, per oraj flugiloj," ĥoro kiu estas regule ludata ankoraŭ en multaj operejoj.
Referencoj
Notoj
Fontoj
118 Peitoo
118 Peitoo estas ne tre granda sed tamen hela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Karl Theodor Robert Luther en Duseldorfo (Germanio) la. Ĝi estas verŝajne S-tipa asteroido.
En la helena mitologio, Peitoo estis kunulino kaj servistino de Afrodito. Ŝi personiĝis la persvadon kaj la seksallogon. Laŭ iaj fontoj ŝi estis oceanidino.
2145
2145 estos normala jaro komenciĝanta vendrede (vidu ĉi tie kalendaron).
Balda (Stašov)
Balda, konata ankaŭ kiel Zlatá Studně (germane Gold Brunn) estas domaro, kiu en la jaro 1930 apartenis sub municipon Jedlová (Schönbrunn). Ĝi situas netutan duonhoron de irado oriente de Jedlová, meze de profundaj arbaroj. Kelke da domoj dankas por sia ekzistado al kuraciga fonto. Nuntempe ĝi estas parto de municipo Stašov (Dittersbach), kiu situas oriente.
Historio de banloko
Por sia ekzistado la domaro dankas al la kuraciga fonto. En la jaro 1835 esploris la fonton praga universitata profesoro Pleischl. La banloko devene konsistis el du banlokaj domoj kaj unu baseno. En pasinteco la banloko Zlatá Studna havis kapaciton 180 homoj. Promenoj en la regiono: al la fonto, 2 ducent jaroj aĝaj tilioj (en unu el ili estas 14 metroj alta altaro).
Pri malkovro de la banloko
Mito rakontas, ke terkulturisto el Jedlová en lokoj, kie hodiaŭ estas la banloko, trovis oran rozon. Oni komencis fari fositaĵojn, sed pro kaŭzo de forta fluo de akvo, la laboroj estis ĉesigitaj. Laŭ la fosaĵoj la domaro ricevis ankaŭ sian nomon - Zlatá Studna. Ne estas seninterese, ke tra municipo Jedlová trafluas Zlatý potok (Ora rojo). La kuraciga fonto estis konata jam longe kaj en la jaro 1740 lasis Franz Rudolf Graf von Hohenembs konstruigi lignan banlokan domon kaj modestan penzionon. Ekde tiu tempo la banloko disvastiĝis.
Schwabenheim an der Selz
Schwabenheim an der Selz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vaie
Vaie estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Condove, Sant'Antonino di Susa, Chiusa di San Michele kaj Coazze.
Fundmoreno
Fundmoreno estas glaciepoke formita surŝutaĵpejzaĝo, kiu ekestis sub glaĉeroj aŭ sub enlandglaĉerego. Ĝi estas parto de aluvia serio. La tipa sedimento de la fundmoreno estas la aluvia marno (ŝovaĵmarno), kiun deponis la glaĉero.
Filo de homo
Filo de homo estas esprimo kiu ofte legiĝas en la Biblio kaj en hebrea formo ben-adhàm (kun eta aramea varianto bar ʿenàsh) kaj en la greka traduko huiòs tou anthròpou - ὑιός του ἀνθρὸπου - farita de la hagiografiistoj de la Nova Testamento
Malnova Testamento
En la Malnova Testamento la libro en kiu tiu esprimo ofte aperas estas tiu de Jeĥezkel, kie pli ol 90 fojojn Dio adresiĝas al la profeto lin nomante “filo de homo”.
En la hebrea de la Malnova Testamento, tiu lokucio prezentas pli ol unu semantikan nuancon; intertempe oni memoru:
Lastafoje menciita, filo de homo aperas en 7,13 de Libro de Danielo kiu recitas: “Poste mi vidis en la nokta vizio, ke jen en la nuboj de la ĉielo iris kvazaŭ filo de homo, venis al la Antaŭtempulo, kaj estis alkondukita al Li”
Ĝuste tiu esprimo, enprenita en la senco enkondukita de Danielo, ekde la komenco la tradicio kaj la kristana eklezio estis taksata kunligo inter la Malnova Testamento kaj Nova Testamento, kvazaŭ preciza kaj ĝustatempa plenumo de profetaĵo.
Tiu opinio restas ankaŭ hodiaŭ kunhavata ĉe la plejparto de la kristana mondo kaj de esploristoj ankaŭ se ne mankis malakordaj opinioj kaj nivele de teksta kritiko kaj nivele de ekzegezo kaj en la teologia medio koncerne la legimitecon de ĝia asocio kun la figuro de Jesuo Kristo.
Nova Testamento
En la Nova Testamento la vokmaniero “Filo de homo” referencas ĉiam al Jesuo kaj estas unu el la epitetoj per kiu li mem multfoje preferas sin difini.
En la Evangelioj, ĝi revenas 80 fojojn; ekstere de ili reaperas en Agoj ĉe la pasaĵo 7,56, ĉe Hebreoj, en Apokalipso 1,13 kaj 14,14.
Tiu lokucio metas la akcenton sur la fakto ke Jesuo estas ankaŭ estulo homa same kiel ĉiuj aliaj “naskitaj de virino”, nome de Maria kiu lin koncipis kaj akuŝis (vidu Galatojn 4,4 kaj Lukon 1,34-36-
Iuj ekzegezistoj vidas ankaŭ en ĝi aludon al mistereco de la persono de Jesuo, nome eksterordinarieco de lia misio, afero kiun poste la teologio kaj kredo tradukis en la unuecon de persono en diecon de naturoj (homa kaj dia).
Ne povas forfuĝi ia afinecoj (pro asonanco kaj enhavo) kun aliaj epitetoj abribuitaj al Jesuo:
En la evangelioj la lokucio “Filo de homo” estas ĉiam metita en la buŝo de Jesuo kiu, laŭ kiu dedukteblas el Marko (8,29-31; 14,61-62), ĝin aparte preferis. Neniu do, krom Jesuo, ĝin uzis konversaciante kun li aŭ pri li.
Kristanaj studuloj opinias ke la sinprezetado per tiu lokucio estis “diskreta maniero” elpensita de Jesuo por energie pretendi agnoskon de sia mesieco kaj samtempe por singardeme ne alarmi siajn aŭskultantojn. Tiu nesecigita konsidero estas pravigata de la fakto ke la lokucio estas uzata en ampleksa kaj varifoja spektro de “kadroj eblaj”:
Ne forgesendas ke ĉiukaze lia maniero paroli devi ŝajni enigma al multaj el liaj aŭskultantoj (vidu Joh 12,34: “La homamaso respondis al li: Ni aŭdis el la leĝo, ke la Kristo restados por ĉiam; kaj kiel vi diras: La Filo de homo devas esti suprenlevita? Kiu estas ĉi tiu Filo de homo?”)
Eŭrovido-Kantokonkurso 2012
[[Dosiero:ESC 2012 Map.svg|eta|200px|Partoprenontaj landoj
]] La Eŭrovido-Kantokonkurso 2012 estis la 57-a eldono de la tut-Eŭropa muzik-konkurso. Ĝi okazis la 22-an, 24-an kaj 26-an de majo 2012, en Bakuo, Azerbajĝano. Azerbajĝano gajnis la rajton por gastigi la konkurson, post kiam la duopo Eldar Qasımov kaj Nigar Camal venkis la Eŭrovido-Kantokonkurson 2011 per la kanto "Running Scared."
Entute 42 landoj partoprenis la eventon, unu malpli ol la rekorda numero de 2008 kaj 2011. Montenegro revenis post dujara foresto, sed Pollando anoncis ĝian retiron ĉar financaj kialoj. Armenio origine decidiĝis partopreni, sed post pluraj duboj pri sekureco de ĝiaj artistoj retiris la partoprenon. Ĉar ĝia retiro okazis je 7-a de marto 2012, post la limtempo, la EBU monpunis Armenion, kaj minacis malpermesi la landon de venontaj konkursoj, se ĝi ne dissendis la plenan eventon.
La konkurso havis la saman strukturon kiel la kvar antaŭaj okazaĵoj, kun du duonfinaloj por elekti 10 finalistojn en ĉiu duonfinalo. En la finalo, la 20 finalistoj aliĝis al la "kvin grandaj" landoj, kiuj ekonomie plej kontribuas al la evento, kune kun la gastiga lando, Azerbajĝano. Pro tio, la finalo havis 26 partoprenantojn.
La tri spektakloj havis tri prezentistojn: televidaj-personecoj Leyla Alijeva kaj Nargiz Berk-Petersen, kaj kantisto Eldar Qasımov, kiu venkis pasintjare kun Nigar Camal. La loko, Bakua Kristala Halo, konstruiĝis inter septembro de 2011 kaj aprilo de 2012 specife por gastigi la konkurson.
Unua duonfinalo
La unua duonfinalo okazis je mardo, la 22-a de majo 2012, inter 19:00 kaj 21:00 UTC, kaj 18 landoj partoprenis. Ĉiuj 18 partoprenantaj landoj, plus Azerbajĝano, Hispanio kaj Italio voĉdonis en ĉi-tiu duonfinalo. Armenio origine elektiĝis partopreni en la unua duono de ĉi-tiu duonfinalo, sed la lando retiris neatendite el la konkurso je 7-a de marto 2012. La intervala akto estis Natig Shirinov, azerbajĝana etna-tamburisto.
50 procentaĵoj de la rezultoj en ĉiu lando estis voĉdonoj de telefonoj kaj SMS-oj. La alia 50 procentaĵoj estis la voĉdonoj de la profesia ĵurioj. La sola escepto estas Albanio, kie oni ne dissendis la duonfinalon. Albanio havis "tagon de funebro" post kiam 13 studentoj mortiĝis en aŭtobusa akcidento la 21-an de majo. Tial, 100 procentaĵoj de la albanaj voĉdonoj estis el la ĵurio.
Dua duonfinalo
La dua duonfinalo okazis je ĵaŭdo, la 24-a de majo 2012, inter 19:00 kaj 21:00 UTC, kaj 18 landoj partoprenis. Ĉiuj 18 partoprenantaj landoj, plus Francio, Germanio kaj Britio voĉdonis en ĉi-tiu duonfinalo. 50 procentaĵoj de la rezultoj en ĉiu lando estis voĉdonoj de telefonoj kaj SMS-oj. La alia 50 procentaĵoj estis la voĉdonoj de la profesia ĵurioj. La intervala akto estis la venkaj kantistoj de la kvin antaŭaj jaroj: Marija Ŝerifoviĉ (Serbio 2007) kantis "Molitva" ("Preĝo"), Dima Bilan (Rusio, 2008) kantis "Believe" ("Kredu"), Alexander Rybak (Norvegio, 2009) kantis "Fairytale" ("Fabelo"), Lena Meyer-Landrut (Germanio, 2010) kantis "Satellite" ("Satelito"), kaj Eldar Qasımov kaj Nigar Camal (Azerbajĝano, 2011) kantis "Waterloo," la venka kanto de ABBA por Svedio en 1974, kaj la plej fama Eŭrovida-kanto.
Finalo – la 26-an de majo
La finalo okazis je sabato, la 26-a de majo 2012, inter 19:00 kaj 22:30 UTC, kaj 26 landoj partoprenis. Ĉiuj 26 partoprenantaj landoj, plus la 16 netrapasantaj landoj voĉdonis en la finalo. 50 procentaĵoj de la rezultoj en ĉiu lando estis voĉdonoj de telefonoj kaj SMS-oj. La aliaj 50 procentaĵoj estis la voĉdonoj de la profesiaj ĵurioj.
Pirolidina trifluoroacetato
Pirolidina trifluoroacetato aŭ C6H8NO2F3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trifluoroacetata acido kun pirolidino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Pirolidina trifluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la trifluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Johann Joachim Winckelmann
Johann Joachim WINCKELMANN (naskiĝis la 9-an de decembro 1717 en Stendal; mortis la 8-an de junio 1768 apud Triesto) estis germana arkeologo kaj verkisto. Oni rigardas lin la fondinto de historio de arto kaj scienca arkeologio.
Li multe laboris pri divastigado de novaĵoj pri eltrovoj en Pompejo kaj Herkulano, ĉar la loka registaro ne permesis la publikan viziton al fosaĵoj kaj al muzeo, tio estis rigardata kiel privilegio de nobeloj. Winckelmann sukcesis viziti Pompejon kaj Herkulanon kaj la Napolajn muzeojn kiel gasto de reĝo de Napolo, kaj post skribis "cirkulerojn" pri siaj vizitoj. Tiuj cirkuleroj interesis historiistojn de Eŭropo pri la eltrovaĵoj en Italio kaj kreis bazon al scienca arkeologio, ĉar ili pritraktis la objektojn ne nur kiel artaĵojn, sed kiel fontojn de scioj pri antikvo. Vere, Winckelmann ne estis "demokratia" spirito, li ne pensis popularigi la konojn pri arto, sed li volis ke ili alvenus al "taŭgaj" homoj, t. e., la sciencistoj kaj historiistoj de tiamaj universitatoj, ne nur al nekleraj nobeloj.
Li publikigis en 1755 Gedanken über die Nachahmung der griechischen Werke in der Malerei und Bildhauerkunst, kiu havis internacian sukceson, malgraŭ tio, ke ĝi havis nur 50 ekzemplerojn en unua eldono. En tiu jaro, li iĝis katoliko por faciligi siajn vojaĝojn tra Italio.
Shunsuke Oyama
Shunsuke Oyama (大山 俊輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Ehime FC, Shonan Bellmare kaj Kataller Toyama.
Belga franko
La belga franko estis la oficiala valuto de Belgio antaŭ la enkonduko de la eŭro. Per la traktato por la Belga-Luksemburga Ekonomia Unio de 1922 la valutoj de la du najbaraj landoj - la belga kaj luksemburga frankoj - estis fikse kunligitaj. De tiam ĝi estis kurze egala al kaj en la belga provinco Luksemburgo interuzebla kun la luksemburga franko.
Marquixanes
Marquixanes (Marqueixanes, Marquixanes) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Marquixanais.
Belga franko
Ĝia kodo estis BEF. 1 franko enhavis 100 centimojn.
De 1999 la belga franko estis ligita al la eŭro laŭ la kurzo 40,3399 BEF = 1 EUR.
Clelia Conterno Guglielminetti
Clelia CONTERNO GUGLIELMINETTI (Torino, 1915-1984) estis itala doktorino pri beletristiko, instruistino en alt- kaj mezlernejoj kaj verkistino en Esperanto kaj en itala lingvo.
Conterno eklernis Esperanton en 1934, vojaĝante trajne, laŭ kelkaj fontoj, de Torino ĝis Venecio per simpla legado de la reguloj, laŭ aliaj fontoj, de Torino ĝis Stokholmo (kie okazis la tiama Universala Kongreso) per parolado kun la esperantisto Roger Bernard. Tuj ŝi kunlaboris en La Pirato, komence per desegnaĵoj kaj poste per verkaĵoj. Dum la dua mondmilito, ŝi verkis por la virina itallingva revuo In Marcia!. En la internacia lingvo, ŝi kunlaboris kun la Nica Literatura Revuo; en Italio ŝi estris la revuon L'Esperanto kaj estis ankaŭ kunredaktorino de Literatura Foiro kaj de Rivista Italiana di Esperanto. Conterno havis diversajn postenoj en la itala movado kaj estis membro de la Akademio de Esperanto.
Belartaj Konkursoj
En la Belartaj Konkursoj ŝi klasifikiĝis dufoje unua, (en 1958 pro la versaĵo "Kantiko por mia kreitaĵo" kaj en 1959 pro la amuza rakonto "Vivo kaj morto de Wiederboren"), unufoje tria (en 1962 pro la rakonto "Dometoj") kaj ŝi akiris ankaŭ honoran mencion en 1962 ("Aspazio" - versaĵo) kaj laŭdan mencion en 1957 ("Vivo perdita" - versaĵo); ŝi estis premiita ankaŭ en itala konkurso.
Verkado
Conterno esperantigis "L'imitazione di Cristo" (en 1946) kaj reviziis, komentis kaj pretigis la unuan (1964) kaj duan (1980) eldonojn de La Divina Commedia (La Dia komedio) de Dante, tradukita de G. Peterlongo. Ŝi dufoje prelegis en ISU. Kiel verkisto, ŝia ĉefa trajto estas la sprita satiremo, konvinkemo, vervo, kiu tre malofte mistrafas; kiel poeto, ŝi kapablas krei multaspektajn kunligojn inter melankolio, spleno, malespero, espero, miro kaj ĝojo pere de intesa priskriba stilo.
Ŝiaj verkoj estis tradukitaj en multaj lingvoj, inter ili - la ukraina (vidu Vsesvit, 2007, 3-4), trad. Viktor Pajuk.
Golda Meir
Golda MEIR, גולדה מאיר (naskiĝis kiel Golda MABOVIĈ la en Kievo, mortis la  en Jerusalemo) estis israela politikistino. Ŝi transloĝiĝis kun sia familio al Milwaukee, ŝtato Viskonsino, Usono, kie ŝi iĝis instruisto. En 1921 Golda kaj ŝia edzo Morris Meyerson, ambaŭ cionistoj, enmigris al Palestino.
Post la naskiĝo de la ŝtato Israelo Golda Meyerson estis ambasadorino en Moskvo (1949-1956) kaj ministrino pri eksterlandaj aferoj (1956-1966). En 1956 ŝi hebreigis sian nomon al Meir.
En 1966 Meir iĝis estrino de la Israela Laborpartio (Mapai). Post la morto de Levi Eŝkol ŝi fariĝis ĉefministrino. Ŝi demisiis en 1974 pro la popolaj kritikoj al sia partio – precipe kontraŭ la ministro pri defendado Moŝe Dajan – pri ĝia konduto en la israel-araba milito de 1973 (Milito de Jom Kippur).
Unuaj jaroj
Golda estis la sepa el la ok gefiloj de la Maboviĉ-oj, juda familio tradiciisma — kvankam ne religiema — tre malriĉa, loĝanta en Kievo, nuntempa ĉefurbo de Ukrainio, kiu tiam apartenis al la Rusia Imperio. Dum sia infanaĝo ŝi spertis malfacilaĵojn kaj suferadon: kvin el ŝiaj pliaĝaj gefratoj mortis infanaĝe rezulte de la malriĉeco kaj malsanoj; ŝia familio travivis la kontraŭjudajn pogromojn kiujn suferis la judoj de Orienta Eŭropo komence de la 20-a jarcento; dume ŝia patro Moŝe, modesta ĉarpentisto, devis elmigri al Usono serĉante vivrimedojn, lasante post si la kvinjaran Goldan, kune kun ŝia aŭtoritatema patrino, kaj fratinoj: la malgranda Cipke, kaj la pliaĝa Ŝejne. Golda admiradis ĉi lastan, kiu estis aliĝinta al la socialismaj cionismaj eksterleĝaj rondoj, severe punataj de la caraj aŭtoritatoj. Kun la patro malproksime kaj dronintaj en mizeron, la kvar virinoj foriris al Pinsk —hodiaŭ Belorusio — serĉe de pli bona sorto. La malsato estis tia ke la malabunda pano povis nutri nur la etan Cipke-n. Golda Meir diris kelkajn jarojn poste: «Mi ĉiam sentis tro da malvarmo, kaj tro da interna malpleno». Kiam al ĉio ĉi aldoniĝis la danĝero de tio ke la eksterleĝa agado de Ŝejne minacis la integrecon de la familio, la patrino decidis, en la jaro 1906, reunuiĝi kun la patro, kaj la familio elmigris al Milvokio, Viskonsino.
Tiuj malfacilaj unuaj jaroj, forĝis la karakteron de tiu virino kiu post multe da tempo ricevos la kromnomon de «fera virino». Iam ŝi diris: «Mi agnoskas ke mi portas ene de mi la komplekson de la pogromoj; mia plej frua memoraĵo estas vidi mian patron fortik-fermante per lignotabuloj la enirejojn de la domo, antaŭ la tujeco de la alveno de la koleriĝintaj amasoj». Laŭ Golda mem, «Se eblas iu ekspliko pri la kurso kiun sekvis mia vivo, eble estas mia deziro kaj decido ke plu neniam iu juda infano devu travivi tian sperton».
Cionista aktivulino
Reveninte en Milvokion, Golda trovis siajn gepatrojn pli bone de ekonomia vidpunkto kaj loĝante en iom sufiĉa amplekso. Tiam ili estis pli integritaj en la juda komunuma vivo kaj estis ĝuantaj ian socian pozicion. Ja, la pasintaj jaroj sukcesis malfermigi la Maboviĉ-ojn al novaj ideoj: ili jam ne plu sin oponis al tio ke ilia filino studu kaj instruu. La juna Golda, unuafoje sen la zorgado pri la bazaj necesoj, povis plene dediĉi sin al tio kion ŝi ĉiam emis: la instruadon, kaj la cionistan aktivadon. Ene de ĉi lasta kadro, ŝi aliĝis al la socialista politika partio «”Po'alej Cion”» (el la Hebrea lingvo, "cionistaj laboristoj"); ŝi partoprenis en renkontiĝoj kun elstaraj cionistaj estroj, kiel David Ben-Gurion kaj Isaak Ben-Cvi kaj organizis manifestacion en Milvokio —en kiu ŝi estis la ĉefa oratoro, plendante pri la kontraŭjudaj progromoj de la epoko en Ukrainio; ŝi estis elektita kiel peranto de ŝia urbo ĉe la Usona Juda Kongreso. En la jaro 1917, estante 19-jaraĝa, ŝi sukcesis fine konvinki sian fianĉon Meir Meyerson fari alija kaj elmigri al Palestino, kio plifaciligis ilian geedziĝon. Ilia enmigrado fine konkretiĝis en la jaro 1921, kune kun ŝia fratino Ŝejne kaj ŝia familio (iliaj gepatroj faris la samon en la jaro 1926).
Unuaj jaroj en Erec Israel
Ĵus alvenintaj al la Brita mandato Palestino, la paro Meyerson instaliĝis en luita apartamento en Tel-Avivo; kaj post malmulte da tempo, ili petis membriĝi en la kibuco Merhavia, norde de la lando. La nea respondo de la kibuco, kiu estis timinta ke la usona paro estus tro rafinita por la duraj agrokulturaj taskoj, ne malkuraĝigis Goldan, kiu persistis en siaj klopodoj ĝis kiam ili estis akceptitaj. Golda ĝuis tiujn kvar jarojn en la kibuco, dum kiuj ili pene laboris, plantante arbojn kaj bredante kokidojn, eĉ se tiuj taskoj tre malproksimis el siaj aspiroj sin dediĉi al la instruado de la angla lingvo. Ne tiel ŝia edzo Morris, kiun baldaŭ tedis la komunuma vivo, la sobreco kaj la malsanoj. Tiu epoko estis la komenciĝo de la geedza misharmonio; Morris radikale rifuzis naski gefilojn dum la restado en la komunumo.
Fine li sukcesis trudi sian volon, kaj la geedzoj revenis al Tel-Avivo, kaj poste al Jerusalemo, kie ili ambaŭ ricevis laborpostenojn en la konstrua entrepreno “Solel Boné”, iu el la firmaoj de la sindikata organizaĵo Histadrut. Tie, Golda Meyerson akuŝis du gefilojn: Menaĥem kaj Sara. La restado en Jerusalemo signifis por ŝi renkontiĝi kun malnova konato: la malriĉeco. Golda rememoris en sia membiografio tiun epokon de manko-trasuferado kiel la plej mizeran de sia tuta vivo, kiam ŝi dediĉis sin al la lavado de la malpuraj vestaĵoj de ĉiuj infanoj de la infana kolonio al kiu sendis sian plejaĝan filon ĉar ŝi ne povis abonadi la koncernan monat-pagon.