cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burnet
Burnet estas urbo en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la samnoma kantono Burnet, iom okcidente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
(19784) 2000 QJ81
(19784) 2000 QJ81 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kalkulita por la epoko 2457400.5 ( TDB), ĝia orbita granda duonakso estis 3,20651564, ĝi do tiam orbitis ĉ. 974 700 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
879 Ricarda
879 Ricarda estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Maria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Ricarda", honorante la germanan verkistinon Ricarda Huch (1864–1947).
ISO 639-3 l
!laa !lac !lad !lae !laf !lag !lah !lai !laj !lak !lal !lam !lan !lao !lap !laq !lar !las !lat !lau !lav !law !lax !lay !laz !lba !lbb !lbc !lbe !lbf !lbg !lbi !lbj !lbm !lbn !lbo !lbq !lbr !lbs !lbt !lbu !lbv !lbw !lbx !lby !lbz !lcc !lcd !lce !lcf !lch !lcl !lcm !lcp !lcq !lcs !ldb !ldd !ldg !ldh !ldi !ldj !ldk !ldl !ldm !ldn !ldo !ldp !ldq !lea !leb !lec !led !lee !lef !leg !leh !lei !lej !lek !lel !lem !len !leo !lep !leq !ler !les !let !leu !lev !lew !lex !ley !lez !lfa !lga !lgb !lgg !lgh !lgi !lgk !lgl !lgm !lgn !lgq !lgr !lgt !lgu !lgz !lha !lhh !lhl !lhm !lhn !lhp !lhs !lht !lhu !lia !lib !lic !lid !lie !lif !lig !lih !lii !lij !lik !lil !lim !lin !lio !lip !liq !lir !lis !lit !liu !liv !liw !lix !liy !liz !lje !lji !ljl !ljp !lka !lke !lkh !lki !lkj !lkl !lkn !lkr !lkt !lky !lla !llb !llc !lld !lle !llf !llg !lli !llk !lll !llm !lln !llo !llp !llq !lls !llu !llx !lma !lmb !lmc !lmd !lme !lmf !lmg !lmh !lmi !lmj !lmk !lml !lmm !lmn !lmo !lmp !lmq !lmr !lmt !lmu !lmv !lmw !lmx !lmy !lmz !lna !lnb !lnd !lng !lnh !lni !lnj !lnl !lnm !lnn !lno !lnq !lns !lnt !lnu !lnz !loa !lob !loc !lod !loe !lof !log !loh !loi !loj !lok !lol !lom !lon !loo !lop !loq !lor !los !lot !lou !lov !low !lox !loy !loz !lpa !lpe !lpo !lpx !lra !lrc !lre !lrg !lrk !lrl !lrn !lro !lrr !lrv !lsa !lsd !lse !lsg !lsi !lsl !lso !lsr !lss !ltc !ltg !lti !ltu !ltz !lua !lub !luc !lud !lue !luf !lug !lui !luj !luk !lul !lum !lun !luo !lup !luq !lur !lus !lut !luu !luv !luw !luy !luz !lva !lvk !lvu !lwa !lwe !lwh !lwl !lwo !lwt !lww !lya !lyn !lzl !lzz
Distrikto Érd
La Distrikto Érd (hungare Érdi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Meza Hungario, en departemento Pest. Ĝi situas laŭ Danubo apud Budapeŝto en la okcidenta parto de la departemento (en la meza parto de Hungariio).
La distrikta ĉefurbo estas Érd, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 3 aliaj urboj kaj grandvilaĝo, la restintaj 2 komunumoj estas vilaĝoj.
La areo estas 184,29 km², kie loĝas 117 304 homoj. La loĝantoj laboras ĉefe en Budapeŝto aŭ loke en diversaj urbaj servoj, sed estas ankaŭ industriaj laborlokoj en la distrikto mem.
Historio
Tiu distrikto neniam funkciis em la historio, la komunumoj apartenis al Distrikto Buda. Distrikto Éed estis establita en 2013.
Varangéville
Varangéville estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Varangévillois.
Thandiwe Newton
Thandiwe Newton (naskiĝis en Londono kiel Thandiwe Newton) estas brita aktorino, uzis dum aktorado la nomon Thandie Newton, de 1991 ĝis 2021.
Biografio
Thandie Newton naskiĝis kiel infano de zimbabva patrino (princino de ŝonaoj) kaj brita patro. Pro politika maltrankvileco, ŝi elmigris kun sia familio kaj translokiĝis al Cornwall, Anglio.
Pli poste ŝi vizitis la London’s Art Education School kaj volis iĝis profesia dancistino, sed ŝia dorsa vundiĝo malhelpis tion. Ŝi tiel turnis sin al aktorado kaj dum tio ŝi konatiĝis kun reĝisoro John Duigan kaj ludis en ties filmo Flirting en 1991.
Ŝi studis kaj diplomiĝis en Kembriĝo pri antropologio. En la 1990-aj jaroj, six ludis nur etajn rolojn. Ŝia trarompo en Halivudo okazis en 1998 per Beloved.
Persona vivo
Ŝi altas 1,60 m, geedziĝis en 1998 kun scenlibra verkisto Ol Parker kaj havas du filinojn.
Hemoglobinurio
La hemoglobinurio estas la ĉeesto de libera hemoglobino en la urino kiel konsekvenco de intravaskula hemolizo.
Ordeno de la Ĝartero
La Ordeno de la Ĝartero aŭ Ĝartera Ordeno (Order of the Garter) estas angla kavalira ordeno kaj distingo, la plaj altranga brita burĝa kaj armea ordeno. Ĝi estis fondita en 1348 fare de Eduardo la 3-a, angla reĝo. Ĉar la fondaj dokumentoj neniiĝis en incendio, la originala celo de la fondo, la signifo de la emblemo kaj la origino de la moto ne estas rekonstrueblaj. Laŭ unu ideo aŭ legendo, Eduardo volis restarigi la kavaliran fratecon de la Ronda Tablo de la Arturo-legendo. La ĝartero estis signo de la kavalira estimo al la virinoj.
Laŭ plej konata origin-legendo, la fondiĝo estas ligita al evento, kiam Eduardo dancis kun la Kent-a nobelino Johano, grafino de Salisbury. La ĝartero de la virino falis surplanken kaj la ĉirkaŭstarantaj kaŝe ekridetis. Tiam la reĝo suprenlevis ĝin per eleganta movo kaj ligis la ĝarteron al sia propra piedo. Poste li franclingve atentigis la korteganojn: Honni soit qui mal y pense („Honton al tiu, kiu pensas malbonon”). La frazo iĝis moto de la ordeno, kaj oni ĉiujare festis la fondon per granda amuzado kaj kavalira turniro.
Hemoglobinurio
La hemoglobino estas molekulo kiu estas aligita al la eritrocitoj kaj helpas en la transporto de oksigeno kaj de karbona dioksido tra la korpo.
2575 Bulgario
2575 Bulgario estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Hemoglobinurio
La eritrocitoj havas averaĝan vivon de 120 tagoj kaj, post tiu tempo, ili malkomponiĝas en partoj kiuj povas produkti novan eritrociton. Tiu procezo okazas tipe en la lieno, en la osta medolo kaj en la hepato. Se la eritrocitoj malkomponiĝas en la sangaj vaskuloj, la partoj moviĝas libere en la sangofluo. Se la nivelo de hemoglobino en la sango plialtiĝas troe, tiam tiu hemoglobino ekaperas en la urino, kio estas nomata "hemoglobinurio".
2575 Bulgario
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la lando Bulgario.
Rokvando
Rokvando estas tre kruta, kaj roka montflanko. Ĝia kliniĝangulo estas inter 65° kaj 90°, ĝi povas esti ankaŭ  pli ol 90° (siperpandanta rokvndo). La gigantaj rokvandoj de la Alpoj mezuras vertikale pli ol 500 ĝi 1000 metroj, en Himalajo kaj la Andoj ankaŭ pli.
Famaj rokvandoj (alpinistaj vandoj) en la Alpoj estas ekzemple la Eiger-nordvando (Svisio), la  sudaDachstein-vando (Aŭstrio) kaj la oienta vando de la monto  Rosengartenspitze (Sudtirolo). Kiel plej alta rokvando de la mondo estas la 4.500 m alta Rupal-vando ĉ la monto Nanga Parbat.
Piede de pli grandaj rokvanoj kolektiĝas kiel taluso plej ofte granda amaso da ŝtonŝutaĵon, kiu estiĝas pro konstanta erozio kaj de tempo al tempo montfaloj.
Rokvandoj aperas ĉe multaj rokaĵoj, ekzemple granito, gnejso aŭ dolomito ardezo kaj eĉ sabloŝtono.
Thin-le-Moutier
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Lajos Gidófalvy
GIDÓFALVY Lajos hungara oficisto, oficiro, partopreninto de la kontraŭfaŝisma movado en Hungario> Li naskiĝis en Bögöz la 1-an de januaro 1901 kaj mortis en Budapeŝto en januaro 1945.
Biografio
Lajos Gidófalvy komencis studi en la ekonomika universitato de Budapeŝto, sed li devis ĉesi ĝin pro materialaj malfacilaĵoj. Post perdo de sia posteno en la ministerio li estis helplaboristo, poste li estis en la 13-a distrikto de Budapeŝto militkomandejo komandanto. En aŭtuno de 1944 oni komisiis lin por formi la Kompletigan Militan Centonon XIII/1. Li helpis al dezertintoj kaj fuĝintaj laborservuloj kaj al aliaj persekutitoj ricevi rifuĝejon en kazerno-Vilmos. Li trovis ligon kun kontraŭstaranta movado kaj kun 2000 partoprenintoj ili faris kontraŭfaŝistajn agadojn. En januaro de 1945 li alvenis eksterleĝecon. Li perdis sian vivon en lukto kontraŭ sagokrucistoj (hungaraj faŝistoj).
Bățani
Bățani [bəcanj] estas komunumo en distrikto Covasna en Rumanio. Ĝi konsistas el kvin vilaĝoj:
Kvankam en Bățanii Mari en 2002 vivis pli ol 40 % de la komunuma loĝantaro, la nomo de la komunumo ne identas kun tiu de la sidejo.
En la censo de 2002 la 4 501 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Laubach (apartigilo)
Laubach havas diversajn signifojn:
Alhagio
La alhagio (Alhagi) estas genro de plantoj el la familio fabacoj. Ili estas popole nomumitaj kameldornoj aŭ mana-arbustoj. Ekzistas tri-kvin specioj, kiu havas proporcie la plej profundan radikan sistemon en la plantaro: arbusto kun alto de 1 metro povas havi ĉefradikon longan de 15 m. Per tiu radiksistemo, la Alhagi-specioj povas alkutimuĝi al sekegaj regionoj kaj uzi la grundakvon.
La alhagioj manĝas la larvoj de kelkaj lepidoptera-specioj kiel Coleophora argyrella kiu nutras sin ekskluzive nur je A. maurorum.
La genro estis nomita laŭ haĝo.
Muránska Lehota
Muránska Lehota (hungare Murányszabadi (murAnjsabadi)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Murány-Lehota, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Situo
Muránska Lehota situas fine de sakovojo. Revúca troviĝas voje 12 km.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1453 en formo "Lehota". La vilaĝo longe apartenis al fortikaĵo de Muráň. La loĝantoj okupiĝis pri bredado de ŝafoj. En 1710 pro pesto mortis 137 da loĝantoj. En 1828 oni nombris tie 43 domojn kaj 481 loĝantojn, kiuj okupiĝis precipe pri karbeto kaj fandado de ercoj. En 1910 loĝis en Murányszabadi 295 da homoj, (234 slovakoj, 34 germanoj, 19 hungaroj, 8 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Revúca, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1942 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Muránska Lehota 249 da homoj, (233 slovakoj, 3 hungaroj).
Montorfano
Montorfano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Johano la Evangeliisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Segrois
Segrois estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Montorfano
Najbaras la komunumoj Albese con Cassano, Capiago Intimiano, Lipomo, Orsenigo kaj Tavernerio.
Segrois
Geografio
Tie ne estas preĝejo.
Tie estas ĉevalejo kaj oni ĉevaliras.
Vidindaĵoj
La lavejo-urbodomo.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj en 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (3.45 % de voĉoj).
51406 Massimocalvani
51406 Massimocalvani estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Asiago-DLR Asteroid Survey elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, apud Asiago en Italio.
Swissmem
Svismem (arta nomo en Svisujo: Swissmem) estas tre granda organizo pri svisaj metala, elektra kaj maŝina industrioj. Multaj firmaoj estas membroj. Pli ol 900 firmaoj kun 320,000 laborpostenoj estas membroj.
Herveiras
Herveiras estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.954 loĝantojn en 2010.
Swissmem
Fakgrupoj
La Svismem-anoj havas fakgrupojn:
Finkenbach (Wiesbach)
La rojo Finkenbach estas 7,4 longa, orografie maldekstra flankrivero de la rivereto Wiesbach en laa Rejnhesa Svislando, kiu apartenas al la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Swissmem
Fakgrupoj
Ĉiuj grandaj svisaj industriaj firmaoj estas anoj de Svismem Swissmem.
Finkenbach (Wiesbach)
Geografio
La fonto de la rojo Finkenbach situas sude de Mörsfeld en la malaltaĵo inter Monzfelder Hübel (moneto de Monzfeld) kaj Schwarzer Hübel ( nigra monteto) okcidente kajk la monteto „Märmelstein'' sudesur alteco de 320m s.m. De ĉi-tie la rojo unue fluas orienten. Post nelonge enfluas de dekstre la rojo Kriegsbach.
Swissmem
Profesia edukado
La Swissmem eldonas ankaŭ multajn modernajn lernolibrojn kaj lernilojn.
Finkenbach (Wiesbach)
Geografio
Malsupre de tiu enfluejo la Finkenbach turnas sin norden. Oriente de Mörsfeld enfluas de maldekstre la rojo Schindelbach. La rojo transfluas la vilaĝon Wendelsheim kaj enfluas la rivereton Wiesbach de maldekstre sur alteco de 168 m s.m.
Ilia la 2-a
Ilia la 2-a (kartvele : ილია II ), ankaŭ transliterumita kiel Ilja aŭ Elija (naskita la 4-an de januaro 1933), estas la Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio kaj la spirita gvidanto de la Kartvela Ortodoksa Eklezio. Li estas oficiale titolita kiel Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio, la Ĉefepiskopo de Mcĥeto-Tbiliso kaj Metropolita Episkopo de Biĉvinta kaj Cĥum-Abĥazio, Lia Sankteco kaj Beateco Ilia la 2-a.
Finkenbach (Wiesbach)
Geografio
Sur sia 7,4 km longa vojola Finkenbach trapasas altodiferencon de 168 m, kiu egalasal deklineco de la riverfundo de 22,7 ‰. Ĝi deakvigas areon de 18,053 km².
Ilia la 2-a
Kiel patriarko, li ricevis la plej altajn ekleziajn premiojn de la Patriarkoj de la Ortodoksaj Eklezioj de Antioĥio, Jerusalemo, Aleksandrio, Rusio, Grekio, Bulgario, Rumanio kaj preskaŭ ĉiuj aliaj ortodoksaj eklezioj. Kiel produktiva teologo kaj eklezia historiisto, li ricevis Honoran Doktorecon pri Teologio de la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Vladimir en Novjorko (1986), la Akademio de Sciencoj en Kreto (1997) kaj la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Tiĥon en Pensilvanio (1998). Ilia la 2-a estas Honora Akademiano de la Kartvela Akademio de Sciencoj (2003) kaj Honora Persono de la Usona Lernejo de Genealogio, Heraldiko kaj Dokumentaj Sciencoj. En februaro 2008, li estis premiita per la Premio David Guramiŝvili.
Finkenbach (Wiesbach)
Medio
La rojo Finkenbach estas mineralriĉa karbonata mezmontara rojo. La kvalito de ĝia akvo estas priskribebla kiel „signife ŝanĝita“.
Swissmem
Ĉefa edukado
La Swissmem faras ankaŭ edukadon por ĉefoj en industrio.
(17477) 1991 GN9
(17477) 1991 GN9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Kalia hipofosfato
Kalia hipofosfato estas natria salo de la hipofosfata acido, neorganika akvosolvebla kombinaĵo, senkolora aŭ blanka solidaĵo tre solvebla en varma akvo sed nesolvebla en alkoholo. Komerce ĝi estas trovata sub la hidratigita formo. En akva solvaĵo ĝi havas alkalajn proprecojn. Malnovaj solvaĵoj de kalia hipofosfato absorbas humidecon el la aero estigante fosfita acido kaj kalia pirofosfato.
Jukka Linkola
Jukka LINKOLA (naskiĝinta en Espoo) estas finna ĵaza pianisto, orkestra dirigento kaj komponisto. Li apartenas al distrista familio Collan. Ĝiaj aliaj membroj estas ekzemple Pentti Linkola kaj Kaarlo Linkola. Li ŝtudis en Sibelius-akademio en 1970-aj jaroj. En 1979 kaj 1980 Linkola laboris kiel dirigento en Urbteatro de Helsinko kaj en 1991–1993 kiel profezoro en Berkelee College of Music. Linkola estas konata ekzemple pri siaj muzikaloj, kiel Peter Pan (1985), Max ja Moritz (1987), Antti Puuhaara (1994), Kallion kimallus (1990) kaj Astoria (2003). Lia unua disko aperis en 1976. Linkola komponis muzikon ankaŭ por filmoj Ihmiselon ihanuus ja kurjuus (1988) kaj Kaikki pelissä (1994) kaj por filmo Lumikuningatar (1986) de Päivi Hartzell.
São Domingos do Prata
(prononco: saŭndomingos doprata, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itabira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis.
Naundorf
Naundorf havas diversajn signifojn:
Montù Beccaria
Montù Beccaria estas komunumo de Italio.
Blankoventra tinokoro
La Blankoventra tinokoro (Attagis malouinus) estas specio de birdo de la familio de Tinokoredoj.
Porfirio (birdo)
Aspekto
La nuntempaj specioj estas kokograndaj raloj kiuj havas purpuron kiel ĝeneralan koloron. Tio aperas en kaj nacilingvaj kaj en sciencia nomoj. Ili havas longajn krurojn, frontan ŝildon kaj ruĝan aŭ roskoloran bekon.
Blankoventra tinokoro
Ĝi troviĝas en Arĝentino, Ĉilio, insuloj Malvinoj kaj Suda Georgio kaj sudaj Sandviĉoj.
Porfirio (birdo)
Ĉefa specio
La Purpura porfirio loĝas en junkaro de la Malnova mondo kaj havas ses aŭ pliajn subspeciojn depende de la fakuloj kaj de la detaloj en plumarkoloro.
Blankoventra tinokoro
Ties natura medio estas mezvarmaj herbejoj kaj marĉoj.
Porfirio (birdo)
Aliaj specioj
Oni supozas, ke la Porphyrio albus kaj la Takaheo de Novzelando evoluis el izolitaj loĝantaroj de la Purpura porfirio. La unua perdis sian plumarkoloron kaj iĝis blanka kaj la dua iĝis senfluga kiel okazis al multaj insulaj specioj antaŭ sia ekstingiĝo.
Raledoj
Raledoj (Rallidae) estas familio en la ordo de la Gruoformaj birdoj (Gruiformes). Ĝi konsistas el ĉirkaŭ 170 specioj – sed multaj formortintaj kaj aliaj eble formortintaj – en ĉirkaŭ 40 genroj. Preskaŭ ĉiuj membroj de tiu familio loĝas aŭ vivas ĉe akvaj medioj, escepte de la krekso, kiu loĝas en terkulturejoj.
Porfirio (birdo)
Aliaj specioj
La preskaŭ formorto de la takaheo (ununura kolonio estis remalkaŝita nur en 1948) permesis al la purpura porfirio rekoloniigi Novzelandon lastatempe, ĉar la du porfiriaj specioj kondutas ekologie simile: ambaŭ manĝas burĝonojn de planktoj elradikitaj de siaj longaj fingroj por elmanĝi la mildajn partojn.
Raledoj
Aspekto
La plej granda parto de tiuj specioj kuras fortike, ĉar ili posedas fortikajn krurojn kun longaj fingroj, kiuj adaptiĝas taŭge al molaj kaj malebenaj surfacoj, eĉ por piediri sur akva herbaro. Ili havas mallongajn kaj rondformajn flugilojn kaj malmultege ŝvebas aŭ flugas ĉiam tenante hokitaj la krurojn kaj fingrojn; sed kiam ili flugas pro veraj necesoj, ili kapablas fari tion dum longaj distancoj. Iliaj korpoj estas platigitaj laŭflanke. La vostoj estas mallongaj kaj preskaŭ ĉiam estas levitaj. Ambaŭ seksoj aspektas similaj.
Kutimoj
La plej tipaj membroj de la familio de Raledoj okupas plenplenajn kanejojn aŭ junkejojn de malseka medio ĉe lagoj, marĉoj aŭ riveroj. Kanaro estas la plej tipa medio favora por ties natura disvolviĝo kaj kaŝeja defendo. Ili nestumas inter tiu densa vegetaĵaro, ĉar temas pri timidaj, silentaj, malfacile videblaj – escepte de la plej komunaj galinoloj kaj fulikoj – kaj kaŝemaj birdoj. Multaj estas pli aŭskulteblaj ol videblaj. Ili estas ĝenerale ĉiomanĝantaj birdoj. Multaj movas sian kapon antaŭen kaj malantaŭen dum naĝado. Tiuj kiuj migras faras ĝin dumnokte.
Multaj kanejaj specioj estas silentaj; sed aliaj eligas laŭtegajn kaj krepuskajn alvokojn.
Populacio
Insulaj specioj ofte perdis la flugeblecon. Tial multaj formortis pro perhoma enigo de bestoj kiel katoj, ratoj aŭ porkoj. Aliaj specioj estas malfacile kalkuleblaj pro sia malvideblo. Aliaj male, kiel komunaj galinoloj aŭ fulikoj, estas oftaj.
Taksonomio
La familio de raledoj grupiĝis tradicie kune kun Mesitornitedoj (Mesitornithidae), Turnicedoj (Turnicidae), Gruedoj (Gruidae), Aramedoj (Aramidae), Psofiedoj (Psophiidae), Heliornitedoj (Heliornithidae), Rinoketedoj (Rhynochetidae), Eŭripigedoj (Eurypygidae), Kariamedoj (Cariamidae) kaj Otidedoj (Otididae), por formi la ordon de Gruoformaj (Gruiformes). Tamen la nova taksonomio de Sibley-Ahlquist, akceptita en Usono, montras tiun birdogrupon kiel nova ordo, nome Raloformaj (Ralliformes).
Genroj kaj specioj
formortintaj:
vivantaj:
Krome estas aŭ estis multaj specioj konataj nur laŭ fosilioj ne listitaj tie supre, kiel la Ibiza ralo (Rallus eivissensis). Temas pri kvaternariaj prahistoriaj birdoj.
Eksteraj ligiloj
Interreta datenbazo Avibase
Paulette Goddard
Paulette GODDARD (naskiĝis la, mortis la ) estis Oskar-premiita usona aktorino. Ŝi estis fama kaj taksata eksterordinare bela, kio iel kaŭzis, ke ŝi edziniĝis kun pluraj socielstaraj viroj, kiel Charlie Chaplin — kun kiu ŝi partoprenis la filmon Modern Times ("Modernaj Tempoj", 1936) —, Burgess Meredith kaj Erich Maria Remarque.
La heredaĵo de vidvino de Erich Maria Remarque, la aktorino Paulette Goddard, ebligis en 1995 la fondaĵon de la Instituto Remarque en Novjorka universitato. Direktoro estis de 1995 ĝis 2010 la historiisto Tony Judt. (Erich Maria Remarque skribis la libron: All Quiet on the Western Front).
Tumulto
Tumulto okazas kiam amaso da homoj kunigas kaj faras krimojn kaj perforton. Haltado de tumulto estas ofte tasko por polico aŭ armeo. Laŭ la leĝo de iuj landoj, tumulto estas difinita kiel perfortaj agoj de tri aŭ pliaj homoj. Tumultado povas kaŭzi detruadojn de propraĵo, brulatencojn, ŝteladojn, atencojn, kaj aliaj krimoj. Pro tumulto ofte povas inkluzivi senkulpajn civitanojn, policanoj ĝenerale uzas senmortajn armilojn por kvieti tumultojn: akvopafilego, kaŭĉukaj kugloj, kapsikaj ŝprucigiloj, kaj aliaj.
Tumultoj povas komenci pro multaj kialoj. Ĝenerala civila malkontento aŭ specifa malĝojanta afero povas sproni amasan koleron. Iufoje, ĝenerale paca protesto povas perfortiĝi.
Ŝi (kanao)
し (hiragana) aŭ シ (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ŝi, IFA:ɕi]. Kune malgrandaj [j-] kanaoj, tio havas [ŝ- IFA:ɕ-] sonon. Tiu litero estas 12-a litero de Goĵūon, 42-a litero de Iroha.
El fava de Ramonet
El fava de Ramonet (la malsprita Ramonet) (1933) estas la titolo de la unua sonfilmo en la kataluna, filmita kaj direktita en Valencio de Joan Andreu i Moragas. Ĝi estas bazita sur komedieto de Lluís Martí (onklo de Luis García Berlanga) kaj Ismael Serneguet pri senperforto, en kiu oni ludas kun popolaj elementoj.
Ĝi daŭras 39 minutoj, kaj estas rolita de Mode Calandin, Campitos, Carme Casesnoves, C. kaj Julio Espí, Paco Fernández kaj Empar Gregori, inter aliaj. La buĝeto estis de 11.000 da pesetoj.
En la filmo aperas balsalonojn tiam modaj, la kvartalo Malva-rosa aŭ la budoj de la strando. Tio ĉio desegnas la Valencion de l' epoko.
Ŝi (kanao)
Ĵi
じ (hiragana) aŭ ジ (katakana) estas prononcata kiel [(ĵi)~ĝi, IFA:(ʑi)~dʑi]. Tiu litero estas signifata Ŝi kun Dakuten, Sekve voĉa [ŝi]. Moderna japana ne havas distingon de ぢ(Ĝi) kaj じ.
Malgranda Ŝi
ㇱ estas uzata por Ajnua lingvo. Tiu litero havas ne-ĵetitan [-s] sonon.
Isabel Lucas
Isabel Lucas (29-an de januaro 1985 en Melbourne) estas aŭstralia aktorino.
Biografio
Isabel Lucas plenkreskis, vivis en Cairns, Kvinslando, en Svislando kaj en la Nacia parko Kakaduo, en Norda Teritorio de Aŭstralio. Ŝi parolas angle, germane, france.
Lucas studis en la Victorian College of Arts, kiam ŝin malkovris la aktora agento Sharron Meissner, kiu proponis al ŝi anonci sin al rolo de Kit Hunter en la soap-opero Home and Away. Kvankam Lucas ne estis elektita por la rolo, sed ŝi tiel impresis la film-produktistojn, ke ili elpenis por ŝi ekstra la rolon Tasha Andrews. Ŝia rolo kiel Tasha Andrews estis la unua en la aŭstralia TV. Ŝi ankaŭ reklamludis por la dentopasto Crest.
Ŝi atingis internacian trarompon en 2009 en rolo de Alice en la dua parto de Transformers (Revenge of the Fallen).
Blackburn with Darwen
Blackburn with Darwen estas unuara instanco en la angla regiono North West England. Loĝantaroj estas en 1997 kaj areo estas.
Apikomplekso
Apikompleksoj (Apicomplexa) estas ampleksa grupo de protistoj ekskluzive endoparazitoj de animaloj, kun ĉirkaŭ 5000 specioj priskribitaj. ​ Ĝi karakteriziĝas pro la ekzisto de organeto unika nomita pinta komplekso, nome adaptaĵo de la organismo kiu permesas la eniradon en la gastiganta ĉelo. Ili estas unuĉelaj, formas sporojn kaj ne havas movostrukturojn kiel flageloj aŭ pseŭdopodoj, escepte en kelkaj etapoj de la gametoj. Inter la malsanoj okazigitaj de tiuj organismoj estas la kokcidiozo, la malario kaj la babeziozo.
Sporozoito estas etapo de la vivociklo de parazito protozoa dum kiu tiu povas infekti novajn gastigantojn. La sporozoitoj formiĝas per sporogonio, kiu estas la multobla divido de sporo aŭ zigoto, el kiuj ĉiu fragmento okazigas po unu sporozoiton. Tio estas karaktero de multaj apikompleksoj.
NGC 3406-1
NGC 3406-1 (aliaj indikoj — UGC 5970, MCG 9-18-40, ZWG 267.20, KCPG 253A, PRC D-16, PGC 32580) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fürth
La eksterdistrikta urbo Fürth situas en la distriktaro Meza Frankonio (Mittelfranken) de la germana federacia lando Bavario.
Oriente ĝi kunkreskiĝis kun Nürnberg; inter la centroj de ambaŭ urboj estas apenaŭ 7 kilometroj. Fine de la urbo havis  loĝantojn. Simile proksimas la urbo Erlangen; ĉiuj tri komunumoj formas urban triangulon kaj estas la kerno de la Metropola regiono Nurenbergo, unu el 11 "metropolaj regionoj" de Germanio.
La urbodomo, konstruita en italeca stilo inter 1840 kaj 1850, tre memorigas pri la Palazzo Vecchio en Florenco kaj estas la simbolo de la urbo.
Ĉar dum la mezepoko Fürth libere donis rifuĝon al judoj el najbaraj urboj, precipe al tiuj forpelitaj el Nürnberg, la urbo dum multaj jarcentoj havis la kromnomon "Frankona Jerusalemo". Pri tiu pasinteco memorigas interalie la "Juda Muzeo Frankona en Fürth" (Königstraße 89), malfermita dum 1999. La domo originas de la 17-a jarcento kaj estis enloĝita de judaj familioj ĝis fino de la 19-a jarcento. Plafonaj ornamaĵoj, historia Sukoto (juda simbola kabano el branĉoj kaj folioj) kaj Mikveo (juda religia banejo) en la kelo memorigas pri tiu tempo. En la domo, koncipita kiel renkontejo, ankaŭ troviĝas librejo kaj kafejo.
Ĉangce
Ĉangce (en tibeta: "norda pinto") estas monto situanta inter la glaĉeroj Ĉefa Rongbuk kaj Orienta Rongbuk en Himalajo, Tibeto, Ĉinio, tuj norde de la Monto Ĉomolungmo. Ĝi estas konektita al tiu monto tra la vojo Ĉang La.
La konita alto de 7,543 metroj estas el moderna ĉina mapado. Kelkaj aliaj fakuloj konsideras 7,583 metrojn.
Izobutila fenilpropionato
Izobutila fenilpropionato aŭ 3-fenilpropanato de izobutilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj izobutanolo. Izobutila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Alcoroches
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas alcorochano [alkoroĈAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 138 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,4 loĝ/km².
Batilly (stacidomo)
Batilly estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Alcoroches
Situo
Alcoroches situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1409 m super marnivelo; je 150 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31,39 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°37′41″N 1°44′42″Ok.
Historio
Alcoroches estis unu el malmultaj vilaĝoj kiuj aĉetis sian suverenecon aŭ sendependon rilate al Molina de Aragón en la Mezepoko.
Batilly (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Conflans-Jarny - Metz-Ville (086000).
Alcoroches
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 138, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Alcoroches, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Alcoroches kie oni falis al la nunaj 138.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Somere plinombriĝas la loĝantaro. La plej parto de la teritorio estas forsta kaj taŭga por ĉasado. En vegetaĵaro estas pinoj kaj kverkoj (ekzemple "Quercus pyrenaica"), en la suda flanko, kaj anzinoj en la norda parto, krom Genista scorpia kaj cistoj en la montoj proksimaj al la loĝata kerno. Unu parto de tiuj arbaroj formas parton de la Natura Parko de Alto Tajo, el kiu la municipo estas integranto. La ekonomio baziĝas ĉefe en la konstruado, brutobredado kaj agrikulturo.
Johana (Tuluzo)
Johana de Tuluzo, Jeanne de Toulouse, (naskiĝis en 1220, mortis en 1271) estis la filino de Rajmondo la 7-a, grafo de Tuluzo, kaj de Sancie de Aragon. Ŝi estis grafino de Tuluzo kaj markizino de Provenco de 1249 ĝis 1271.
Ŝi estis nur 9-jara kiam la traktato de Parizo destinis ŝin edziniĝi al Alfonso de Francio (1220 † 1271), frato de Ludoviko la 9-a, reĝo de Francio. Ŝi estis edukita en la kortego de Francio kaj ne profitis je okcitana kulturo, tiel ŝi ne simpatiis al katarismo, tiam aktive batalita per la inkvizicio en Langvedoko kaj en la graflando de Tuluzo.
Lia edzo ricevis kiel apanaĝon la graflandojn Potevio kaj Aŭvernjo la. Tre rapide, li devis subpremi kun sia frato ribelon de poteviaj baronoj, poste la sekvantan jaron ribelon de okcitanaj baronoj kondukata de Rajmondo la 7-a, la patro de Johana. Montseguro estis sieĝata ĝis en 1244.
En 1270, la geedzoj aktivis en la oka krucmilito, sed la reĝo, malsana, mortis en Tuniso. En la reveno, la geedzoj ankaŭ malsana, haltis en la kastelo de Korneto, apud Sienne. Alfonso tie mortis la, kaj Johana la 25-an de aŭgusto.
This
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Szabolcs Szuromi
Szabolcs Szuromi [sabolcs suromi], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szuromi Szabolcs Anzelm estas hungara katolika pastro, premonstrata monaĥo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, membro de Academia Europaea (2015). Szabolcs Szuromi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Szabolcs Szuromi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1991, poste li akiris teologian diplomon en Katolika Universitato Péter Pázmány en 1996, post 2 jaroj 2 aliajn diplomojn samloke. Li aliĝis al la premonstratoj en 1998 en Csorna, li doktoriĝis en la sekvanta jaro, li pastriĝis en Csorna en 2000, fine post 2 jaroj li estis ordinara monaĥo. En 2006 li akiris sciencan gradon Ph.D., en 2010 plian gradon (DSc). Tiutempe li instruis en gimnazioj kelkajn jarojn, ekde 2002 en la universitata instituto, fine inter 2001-2011 li estis ankaŭ pastro. Li instruis ankaŭ en pluraj altlernejoj kaj universitatoj enlande kaj eksterlande. En 2007 li iĝis vicrektoro en la Katolika Universitato, ekde 2011 jam rektoro. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 2013-2017.
Kalvinana preĝejo (Bácsalmás)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Bácsalmás (Hungario).
Historio
En Bácsalmás ne vivis multe da kalvinanoj, nur en 1929 ili fondis filian grupon. Laŭ necesoj pastro venis el Baja. La nun videbla kirko konstruiĝis en 1939. En la sekvaj jardekoj ĝi estis renovigita laŭ la necesoj, sed plena moderniĝo okazis en 2019. Aparte menciindas, ke sunĉeloj donas energion al la konstruaĵo.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed proksime troviĝas ankaŭ la apartenantaj domoj. La fasado estas malsimetria, ĉe la dekstra angulo la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas piramida. Super la enirejo ronda fenestro estas videbla, pli supre 3 breĉoj.
Mkrtiĉ Ĥrimjan
Mkrtiĉ ĤRIMJAN (klasika armena lingvo: Մկրտիչ Խրիմեան, reformita ortografio: Մկրտիչ Խրիմյան ; naskiĝis la 4-an de aprilo 1820, mortis la 29-an de oktobro 1907) estis armen-apostola eklezia gvidanto, edukisto kaj eldonisto, kiu funkciis kiel Katolikoso de Ĉiuj Armenoj de 1893 ĝis 1907. Dum ĉi tiu periodo li estis konata kiel Mkrtiĉ la 1-a de Van (Մկրտիչ Ա Վանեցի, Mkrtiĉ A Vaneci).
Naskiĝinte en Van, unu el la plej grandaj urboj en turka (okcidenta) Armenio, Ĥrimjan fariĝis celiba pastro (vardapeto) en 1854 post la morto de sia edzino kaj filino. En la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj li funkciis kiel abato de du gravaj monaĥejoj en turka Armenio: Varagavank proksime de Van kaj monaĥejo Surb Karapet proksime de Muŝ. Dum ĉi tiu periodo li establis lernejojn kaj ĵurnalojn en ambaŭ monaĥejoj. Li funkciis kiel Patriarko de Konstantinopolo, la plej influa figuro ene de la otomana armena komunumo, de 1869 ĝis 1873 kaj eksiĝis pro premo de la otomana registaro kiu vidis lin kiel minacon. Li estis la estro de la armena delegacio ĉe la Berlina Kongreso de 1878. Revenante de Eŭropo, li instigis armenajn kamparanojn sekvi la ekzemplon de kristanaj balkanaj popoloj lanĉante armitan lukton por aŭtonomeco aŭ sendependeco de la otomanaj turkoj.
Inter 1879 kaj 1885 li servis kiel prelato de Van, poste li estis devigita ekziliĝi al Jerusalemo. Li estis elektita kiel estro de la Armena Eklezio en 1892, tamen li estis kronita pli ol unu jaron poste kaj servis en tiu posteno ĝis sia morto. Li kontraŭis la provon de la rusa registaro konfiski la posedaĵojn de la armena eklezio en 1903, kiu poste estis nuligita parte pro liaj klopodoj. Ĥrimjan daŭre aprobis la liberigan movadon de la armenaj revoluciuloj.
Li estas altega figuro en moderna armena historio kaj estis ame nomita Ĥrimjan Hajrik ("paĉjo Ĥrimjan"). Konata defendanto de armenaj interesoj kaj aspiroj, liaj progresemaj agadoj estas viditaj kiel preparitaj bazoj por la pliiĝo de armena naciismo kaj la sekva nacia liberiga movado de la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcentoj.
Frua vivo, edukado kaj vojaĝoj
Reveninte al Van en 1846, li edziĝis al Mariam Sevikian. En 1847 li transiris al Persio kaj Rusa Kaŭkazio, kie li vizitis la ebenaĵon Ararato, Ŝirakon kaj Naĥiĉevanon. Li loĝis en Aleksandropolo (Gjumri) dum ses monatoj. En 1848 li denove transloĝiĝis al Konstantinopolo tra Tbiliso, Batumi kaj Trabzon. De 1848 ĝis 1850 li instruis en porknabina lernejo en la kvartalo Ĥasgjugh (Hasköy) de Konstantinopolo. En 1851 li vojaĝis al Kilikio kie li estis sendita raporti pri la stato de armenaj lernejoj. Vojaĝante kaj loĝante en diversaj armen-loĝataj provincoj, li akiris intiman scion pri la problemoj kaj aspiroj de ordinaraj armenoj. Li estis ĉagrenita kun la apatio, kiun la altaj kaj mezaj klasoj de la armena komunumo de Konstantinopolo montris al provincaj armenoj.
Monaĥejo de Varag kaj Surb Karapet
Ĥrimjan revenis al Van en 1857 kaj establis la Lernejon Ĵarangavorac en monaĥejo Varagavank. Li fondis eldonejon en la monaĥejo, per kiu li rekomencis la eldonadon de Arcvi Vaspurakan en 1859. Ĝia publikigo daŭris ĝis 1864.
En 1862 li estis nomumita abato de la monaĥejo Surb Karapet proksime de Muŝ, kio signifis ke li ankaŭ estis la prelato de Tarono. Li revigligis la monaĥejon kaj transformis ĝin en florantan centron. Li fondis tie lernejon kaj ĵurnalon, nomatan Arcvik Tarono. Li sukcesis konvinki la guberniestron de la provinco Erzurum malaltigi impostojn por la armenoj.
Patriarko de Konstantinopolo
La 20-an de oktobro 1868, Ĥrimjan estis ordinita kiel episkopo en Eĉmiadzin. La 4-an de septembro 1869 li estis elektita kiel la Armena Patriarko de Konstantinopolo, kiu estis la fakta gvidanto de la armena komunumo de la Otomana Imperio kaj en religiaj kaj en sekularaj aferoj. Laŭ Ali Tekkoyun, turka erudiciulo pri religio, lia elekto indikis, ke la Amira (plej riĉa) klaso kaj la imperiaj aŭtoritatoj perdis potencon super la armenoj kontraŭe al siaj interesoj. Li malplenigis la ŝuldon de la patriarkejo kaj klopodis pliigi la provincan reprezentantaron en la Armena Nacia Asembleo. Kiel la fakta politika estro de la kristana armena milio en la okuloj de la Sublima Pordo,  li preparis detalan raporton dokumentantan kazojn de subpremo, persekutado kaj miskondamno en la armenaj provincoj kaj prezentis la dokumenton al la Sublima Pordo. Ĥrimjan uzis la pozicion por antaŭenigi la interesojn kaj kondiĉojn de la malriĉaj kaj subpremitaj provincaj armenoj.
La Ĥrimjan-raporto, oficiale titolita Unua Raporto pri Provincaj Subpremoj, devas esti komprenata kadre de la reformoj de Tanzimat (1839, 1856) celita al alcentrigado de la administracio kaj plibonigado de la imposta bazo de la registaro, la reformoj ne estis efike efektivigitaj en la plej periferiaj partoj de la imperio, inter ili la anatoliaj provincoj. Kiel sekvo, la lokaj loĝantaroj ofte suferis je duobla imposta ŝarĝo, kaj de la centra administracio kaj de la parto de lokaj tribaj gvidantoj kiuj havis aliron al impostaj terkultiv-rajtoj, la plej multaj el ili estis kurdaj famuloj. Aferoj eksplicite menciitaj en la raporto de Ĥrimjan inkluzivas: perforto farita de impostfarmistoj kontraŭ la loka loĝantaro, devigitaj konvertiĝoj al Islamo kaj aliaj krimoj faritaj pro religia fanatikeco, troa impostado kaj neglekto de impostaj farmistaj devoj, kaŭzante rikoltajn perdojn. La raporto ankaŭ faris plurajn sugestojn pri kiel trakti la supre menciitajn problemojn: Precipe la kurdaj tribanoj estis senarmigitaj kaj instruis agrikulturan vivmanieron. Cetere, la raporto petis kreon de efika polica forto, kun armenaj rajtoj servi ĉe ĉiuj niveloj, kaj travidebla komunikado de la ordonoj de la Sublima Pordo.
Lia sincereco pri la problemoj alfrontantaj la armenan loĝantaron ĝenis ne nur la otomanajn aŭtoritatojn, sed ankaŭ kelkajn el la armenaj riĉaj elitoj. Laŭ Gerard Libaridian, la antaŭenigo de rajtoj de provincaj armenoj "igis lin malamiko de multaj influaj armenoj en Istanbulo". Li estis devigita eksiĝi fare de la otomana registaro en 1873. Armayis Vartooguian skribis en 1896 ke Ĥrimjan "povus esti konservinta la postenon de Patriarko de Konstantinopolo dumvive se li ne estus rezignigita per la intrigoj de la turkoj. Registaro, kiu tre malŝatis lin pro lia fervoro pri la bonfarto de lia grego".
Post lia eksiĝo, Ĥrimjan dediĉis sian tempon al literaturaj okupoj.
Kongreso de Berlino
Post la rusa-turka milito de 1877–1878 Ĥrimjan gvidis la armenan delegacion ĉe la Berlina Kongreso. La misio de la delegacio estis prezenti memorandon al la grandaj potencoj koncerne la efektivigon de reformoj en la armenaj provincoj de la Otomana Imperio. La ĉefa celo de la delegacio estis certigi grandajn reformojn en la armenaj provincoj, kiuj estus kontrolataj de eŭropaj potencoj, kio signifis Rusion en la realo, kiel ĝiaj trupoj kie lokiĝis en partoj de Armenio. Armenoj esperis, ke rusa premo (kaj minaco de interveno) devigos la otomanan registaron plibonigi kondiĉojn en la armenaj provincoj. La armena delegacio krome postulis ian aŭtonomecon por la armenaj provincoj, simile al la Maronita aŭtonomio en Monta Libano, sed ne rekomendis disiĝon disde la Otomana Imperio aŭ aneksadon de la armenaj provincoj en Rusion.
La Berlina Traktato, kiu estis subskribita la 13-an de julio 1878, estas konsiderata fiasko de la armena misio al la kongreso fare de historiistoj. Ĝi malsukcesis devigi la otomanan registaron efektivigi verajn reformojn. Panossian skribas ke la tuta armena delegacio ricevita estis "sendentaj promesoj". En la kongreso, Ĥrimjan atestis la kristanajn balkanajn homojn (serboj, montenegranoj kaj bulgaroj) atingantaj sendependecon aŭ iom da aŭtonomeco.
Post reveno al Konstantinopolo, Ĥrimjan faris serion de paroladoj "kiuj sekurigis lin loko en la radikaliĝo de armena pensado, kaj la klara kaj forta artikado de postuloj bazitaj sur naciismaj principoj." Li faris konatan predikon, en kiu li alvokis la armilaron de la armenoj por batali por sendependa Armenio. Li diris al sia grego, ke "Armenio, kontraste kun la kristanaj ŝtatoj de Balkanio, ne gajnis aŭtonomion de la Sublima Pordo ĉar neniu armena sango estis verŝita en la kaŭzo de libereco." Fama pro ĝiaj alegorioj, la prediko estas konsiderita esti iniciatinta la armenan revolucian movadon.
En la prediko, li "uzis analogecon de ĉerpilo ​​kaj plado kun la glavo kaj libereco por klarigi la lukton de balkanaj landoj por libereco dum la Kongreso. Por li, la libereco de Armenio eblis nur per la uzo de armita forto". Aparte, li deklaris: "Tie, kie pafiloj parolas kaj glavoj bruas, kian signifon havas pledoj kaj petoj?" Li aldonis:
Homoj de Armenio, kompreneble vi bone komprenas, kion la pafilo povus fari kaj utili. Kaj tiel, karaj kaj benitaj armenoj, kiam vi revenos al la Patrujo, al viaj parencoj kaj amikoj, prenu armilojn, prenu armilojn kaj denove armilojn. Homoj ĉefe metas la esperon pri via liberigo sur vin mem. Uzu vian cerbon kaj vian pugnon! La homo devas labori por si mem por esti savita.
Prelato de Van kaj ekzilo
Post lia reveno de Eŭropo, Ĥrimjan estis nomumita Prelato de Van en 1879. Li malfermis novajn lernejojn, inkluzive de la unua agrikultura lernejo en armenaj teritorioj. En la 1880-aj jaroj li subtenis la armenajn sekretajn societojn dediĉitajn al la kaŭzo de nacia liberigo, kiel Sev ĥaĉ ("Սև խաչ", Nigra kruco) de Van kaj Paŝtpan hajrenjac ("Պաշտպան հայրենյաց", Defendanto de la Patrujo). La otomana registaro, kiu rigardis malfavore liajn agadojn, elpostenigis lin en 1885 kaj sendis lin al Konstantinopolo, kie li povus esti kontrolita de la aŭtoritatoj{sfn|Kostandyan|2006|p=83}}.
Post la 15-a de julio 1890 manifestacio en Kum Kapu, kvar reprezentantoj de la Armena Nacia Asembleo (Ĥrimjan, Garegin Srvandztianc, Mateo Izmirljan, Grigoris Aleatĝjan) prezentis raporton kiu kritikis la otomanan registaron pri la traktado de la armena kamparana klaso. En decembro 1890, li estis ekzilita al Jerusalemo "sub la preteksto de pilgrimado." Li loĝis en la monaĥejo Sankta Jakobo en la armena kvartalo de la urbo.
Katolikoso de ĉiuj armenoj
La 5-an de majo 1892, elekto okazinta ĉe Eĉmiadzin unuanime elektis Ĥrimjan al la pozicio de Katolikoso de la Armena Apostola Eklezio. Laŭ Vartooguian, "la populareco de Ĥrimjan estis tiel superforta ke iu ajn kontraŭstaranta lin estus rekonita de la nacio kiel perfidulo. Ĥrimjan estis rekonita kiel la normo de patriotismo, kaj kiu ajn serĉis la plej bonajn interesojn de la nacio ne povis ne favori lian elekton". Vartooguian aldonas, ke la rusa imperia registaro malkontentis pri lia elekto, ĉar ili klopodis enkorpigi la Armenan Eklezion sub la jurisdikcio de la Rusa Ortodoksa Eklezio kun la celo rusigi la armenan loĝantaron.
Ĥrimjan, en aĝo de 72, ne estis komence permesita vojaĝi al Eĉmiadzin de otomana sultano Abdul Hamid la 2-a. Pli ol jaron poste, post la peto de la rusa imperiestro, li donis permeson vojaĝi, sed nur se li vojaĝus tra Turkio. Laŭ Hacikjan k.a., la otomanoj timis "troajn manifestiĝojn de jubilado fare de la armenoj". La otomana registaro malpermesis al Ĥrimjan vojaĝi al Eĉmiadzin tra sia teritorio, kaj tial li devis vojaĝi tra Jafo, Aleksandrio, Triesto, Vieno, Odeso, Sebastopolo, Batumo, kaj tiam Tbiliso. Proksimume 17 monatojn post lia elekto, li estis kronita kiel Katolikoso la 26-an de septembro 1893. Lia otomana civitaneco estis revokita kaj li iĝis rusa civitano. En 1895, li vojaĝis al Sankt-Peterburgo por renkonti la rusan caron Nikolao la 2-a por peti efektivigon de reformoj en la armenaj provincoj de la Otomana Imperio. Dum la Hamidaj masakroj de 1894–1896 Ĥrimjan donis materialan helpon al la armenaj rifuĝintoj. Inter liaj aliaj plenumoj estis la renovigoj de multaj praaj monaĥejoj kaj preĝejoj. En junio 1903, la rusa registaro eldonis edikton por fermi armenajn lernejojn kaj konfiski la posedaĵojn de la armena eklezio, inkluzive de la trezoroj de Eĉmiadzin. La ago havis la ĉefan celon akceli la procezon de rusigo de la armena popolo kaj eklezio. Ĥrimjan kunlaboris kun la Armena Revolucia Federacio (ARF aŭ Daŝnakcutjun) por organizi amasajn manifestaciojn kontraŭ la edikto. Laŭ la historiisto Rouben Paul Adalian, ĝi estis kombinaĵo de la populara rezisto de la daŝnakoj kaj la persona spitemo de Ĥrimjan kiuj rezultigis la edikton nuligitan en 1905.
En 1907, Ĥrimjan klarigis la rilatojn inter la patriarko de Konstantinopolo kaj emfazis la superecon de la sidejo de Eĉmiadzin. En septembro de tiu jaro li sendis leteron al Nikolao la 2-a en kiu li alvokis la rusan registaron malhelpi la perforton kiu alfrontis la armenan loĝantaron de la Otomana Imperio.
Progresismo
En la 1860-aj kaj 1870-aj jaroj, Ĥrimjan estis, kune kun Harutjun Svaĝjan, unu el la ĉefaj liberalaj armenaj aktivuloj en la Otomana Imperio. Samtempe liberaluloj kiel Grigor Arcruni, Mikael Nalbandjan kaj Stepanos Nazarjan estis aktivaj en la Rusa Imperio. Arra Avakjan priskribis lin kiel "tre progreseman edukiston." Usona feministo Alice Stone Blackwell skribis en 1917: "Ĉiuj liaj opinioj estis progresemaj" kaj laŭdis lian antaŭenigon de ina edukado: "Li estis forta rekomendanto de edukado por knabinoj, kaj en unu el liaj libroj, La Familio de la Paradizo, li argumentas kontraŭ la reganta orienta ideo, ke edzoj rajtas regi siajn edzinojn perforte". Derderjan ankaŭ rimarkis lian "kredon je la graveco eduki virinojn" kaj lian instigon al "partopreno de virinoj en disvastigado de klerismaj principoj". Alia aŭtoro deklaris, ke li faris "grandan kontribuon al progresema armena intelektismo". Vartooguian, verkante en 1896, sugestis, ke Ĥrimjan "estis konservativulo en aferoj de la Eklezio".
Naciismo
Razmik Panossian skribas ke Ĥrimjan havis potencan influon sur armena naciismo. Laŭ Panossian, li estas la "individuo plej grava figuro de la 19-a jarcento enirinta armenan konscion kiel la portanton de la radikala mesaĝo de nacia liberigo". Laŭ Tekkoyun, "Ĥrimjan estis elstara figuro en la formado de la armena naciismo". H.F.B Lynch, kiu vizitis Eĉmiadzin en 1893, skribis pri Ĥrimjan en sia libro pri Armenio: "Kun li religio kaj patriotismo estas preskaŭ interŝanĝeblaj esprimoj". Laŭ la vortoj de Adalian, Ĥrimjan estas "respektata pro sia patriota fervoro kaj fervora defendo de armenaj naciaj interesoj". Alia aŭtoro priskribis lin kiel "ĉefan proparolanton de armenaj naciismaj aspiroj sur la internacia scenejo". Laŭ Tekkoyun, Ĥrimjan "ĉiam rekomendis la konscion de laikaj kun naciismaj kaj patriotaj ideoj, kio eblis nur per la ĵurnaloj kaj literaturo". Ĥrimjan aparte emfazis la uzon de vulgara lingvo en siaj skribaĵoj.