cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kempferolo
La antikanceraj proprecoj de la kempferolo estas raportataj en kancerĉeloj elde malsamaj organoj inklude de brusto, ovarioj, intestoj, pulmoj, pankreata kancero kaj leŭkemio. En la kanceraj ĉeloj de la brusto kempferolo induktas al apoptozo per inhibado de la angiogenezo (aŭ kreado de novaj kanceraj sangaj vejnoj).
Herreruela de Oropesa
Herreruela de Oropesa estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Herreruela" devenas el 'malgranda forĝejo' kaj la komplemento de Oropesa de la komarko al kiu ĝi apartenas. Antikva nomo atestas pri tio kiel "Ferreruela", jam en 1156.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Herreruelo. La censita populacio en 2011 estis de 467 loĝantoj kaj la denseco estas de 46,7 loĝ/km².
Situo
Herreruela de Oropesa estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 396 m; je 115 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 145 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 10 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°53′21″ N 5°14′41″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas en la komarko de la Campana de Oropesa, en la ebenaĵo de Kampo Arañuelo, ĉe la sierra de Gredos, inter anzinoj, korkokverkoj kaj makisoj. Limas norde kun la teritorio de la Dehesa (kverkarbaro) de Villalba de Oropesa, oriente kun Lagartera, sude kun Torrico kaj okcidente kun Caleruela kaj Calzada de Oropesa, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
34324 Jeremyschwartz
34324 Jeremyschwartz estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jeremy Schwartz, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Montgomery Blair High School en Silver Spring (Marilando).
Tosto
Tosti oni kutime faras dum festa kunveno per glaso da alkoholaĵo. Dum la tostado oni, en malgranda rondo, intertuŝas kaj levas la glasojn kun la esprimo "je via sano". En rondo da esperantistoj oni diras ofte "je via sano, samideano"
Roman Holiday
Ferio en Romo (en angla originalo:Roman Holiday) estas usona romantika komedio de reĝisoro Billy Wilder de firmao Paramount Pictures el la jaro 1953, en kiu ĉefajn rolojn kreis holivudaj steloj Gregory Peck kaj Audrey Hepburn. Aŭtoro de scenaro estis konata verkisto kaj scenaristo Dalton Trumbo, sed kiu tiutempe ne povis verki, ĉar li estis en holivuda nigra listo, do en la originalaj filmaj titoletoj li ne estis indikita.
Okazintaĵo
La juneta princino Anna (Audrey Hepburn), heredontino de trono, vojaĝas tra Eŭropo. Sed la ŝtataj devoj ĉesas amuzigi ŝin, ŝi estas lacigita kaj trosatigita de ili. Dum ŝtata vizito al Romo ŝi subite decidiĝos almenaŭ por momento fuĝi de la pretendema vivo de la reĝa filino kaj perdiĝos sur la stratoj de itala metropolo Romo. En sia aventurema vojo ŝi ekkonas multajn homojn, inkluzive de usona ĵurnalisto Joe Bradley (Gregory Peck). La ĵurnalisto helpe de sia amiko fotografisto Irving Radovich (Eddie Albert) dekomence peliĝas nur al sensacio en aspekto de la fuĝinta princino. Sed iom post iom li enamiĝos en la juneta nobelino, ŝi reciprokas lian amon. La filmo finas malfeliĉe per doloriga disiro de ambaŭ ĉefaj figuroj.
Aktoraj okupigoj
Audrey Hepburn pro sia unua ĉefa filma rolo en usona filmo gajnis premion de Usona akademio de filma arto kaj sciencoj Oscar.
Conan la 2-a (Bretonio)
Conan la Dua de Bretonio (naskiĝis en Rennes en 1030, mortis la antaŭ Château-Gontier), filo de la duko Alano la 3-a kaj de Berta de Blois-Chartres, estis duko de Bretonio de 1040 ĝis sia morto en 1066.
Biografio
Heredanto de la duklando Bretonio, Conan devis unue liberiĝi de la kuratoreco de sia onklo Eon (aŭ Eudes) la 1-a de Pentievro. Eudes estis inter la kontraŭuloj de Vilhelmo la Bastardo, estonta duko de Normandio. Conan devis atendi la venkon de Vilhelmo super siaj oponantoj, en la batalo de Val-ès-Dunes en oktobro 1047, por ke lia onklo forcedu al li la dukan povon.
Conan eĉ sukcesis je la morto de la grafo de Nantes, Mathias, sen heredanto, etendi sian povon super la graflando de Nantes. Tamen, tiu graflando estis depostulata ankaŭ de Alain Canhiart, grafo de Kornvalo, nome de ties edzino Judita. Tiu graflando fine iris al ilia filo Hoel la 5-a de Kornvalo, kiu fariĝis bofrato de Conan, edziĝante al lia fratino Havoise.
Conan devis ankaŭ fronti la ribelon de Riwallon la 1-a de Dol, subtenata de Vilhelmo la Bastardo.
Ĉirkaŭ la fino de 1066, la bretona princo, post konkero de Pouancé kaj de Segré, venis ĝis Château-Gontier kies enirejon li trarompis, sed li mortis en sia triumfo, la 11-an de decembro 1066, venenita, laŭdire, de perfidulo laŭ ordono de Vilhelmo la Bastardo, suspektita esti la ordoninto de tiu mortigo. La kaŭzo de la milito estis verŝajne la deziro restarigi la landlimojn de Bretonio, movitajn de Erispoe ĝis la rivero Majeno, kaj kiujn la bretona princo estis fortikiginta per fortikaĵoj konsistantaj el du fosaĵoj kaj du terheĝoj, apogitaj de distanco al distanco per bulvardoj, kaj irantaj de Majeno ĝis super Bazouges, al la rivero Seiche fronte de Availles.
Conan la 2-a estis entombigita en la abatejo Saint-Melaine de Rennes, kie lia tombo estis retrovita sub la turo okaze de ĝia restaŭrado. Manke de rekta heredanto, lia bofrato Hoel fariĝis duko: la familio de Rennes devis cedi la lokon al la familio de Kornvalo je la kapo de la duklando de Bretonio.
Idaro
Conan la Dua mortis 36-jara, sen edziĝi por havi legitiman filon, tamen iu «  Alanus nothus filius Conani comitis » kiu aperis en 1075 inter la atestantoj de donaco de la dukino Berta de Blois povus esti lia bastarda filo.
Jenő Kramár
Jenő Kramár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kramár Jenő estis hungara, poste usona kuracisto pri infanoj, profesoro.
Andreo Ludoviko
Nova amiko
Antaŭparoloj ordinare prezentas aŭtorojn, glorante iliajn meritojn kaj teksante konsideradojn pri ilia persono. Ĉi tie okazas alie: vane miaj enkarnaj amikoj elserĉus ian kuraciston “Andreo Ludoviko” en la konvenciaj nomaroj. Anonimeco iafoje naskiĝas el la ĝusta kompreno kaj el la vera amo. Por la pagado de kulpa pasinteco, aliiĝas ĉe la reenkarniĝo la ordinare uzataj nomoj. Fariĝas kelkatempa forgeso, kiel beno de la Dia Favorkoreco. Ankaŭ Andreo Ludoviko devis tiri la kurtenon antaŭ sin. Tial mi ne povas prezenti la iaman surteran kuraciston kaj aŭtoron-homon, sed nur la novan amikon kaj fraton en la Eterno.
Jenő Kramár
Biografio
Jenő Kramár batalis dum la 1-a mondmilito, tial li devis interrompi sian lernadon. Li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1920. Post siaj studoj li laboris en kliniko pri infanoj en Pécs, sed en la studjaro 1924 li esploris helpe de stipendio en Usono. Li estis nomumita privata profesoro en 1927 en Universitato Erzsébet, post 2 jaroj li iĝis ankaŭ vickatedrestro. Li estis nomumita eksterordinara profesoro en Universitato Ferenc József en 1931, post 4 jaroj jam publika ordinara profesoro. Li estis rektoro en la studjaro 1943. Post la 2-a mondmilito li migris al Usono, kie li estis katedrestro en Omaha (Nebrasko). Li pensiuliĝis en 1972.
Andreo Ludoviko
Nova amiko
Por alporti altvalorajn impresojn al la teraj kunuloj, li devis formeti de si ĉiajn konvenciojn, inkluzive sian propran nomon mem, por ne vundi amatajn korojn, ankoraŭ envolvitajn en la malnovaj manteloj de la iluzio. Kiuj rikoltas la jam maturajn spikojn, tiuj ne ofendu la homojn nur nun plantantajn, nek malhelpu la verdan kreskaĵaron, ankoraŭ en florado. Ni ja konfesas, ke ĉi tiu libro ne estas unika: aliaj Estuloj jam pritraktis la transtombajn vivokondiĉojn... Ni tamen jam longe deziris en nian spiritan Rondon enkonduki iun, kiu povus konigi al aliaj la valoron de sia propra sperto, kun ĉiuj detaloj taŭgaj por la perfekta kompreno de la ordo, sub kiu agadas la laboremaj kaj bonintencaj elkarniĝintoj en la sferoj neatingeblaj por la homa rigardo, kvankam streĉe ligitaj kun via planedo.
Multaj amikoj certe ridetos ĉe iuj lokoj de ĉi tiu rakonto. Kio esta neordinara, tio en ĉiuj tempoj miregigas. Kiu ja, sur la Tero, antaŭ kelke da jaroj ne ridetus, se iu parolus al li pri aviado, elektro, radiofonio? Surpriziĝo, konfuzo kaj dubo estas sentoj de ĉiuj lernantoj, kiuj ankoraŭ ne trapasis la koncernan lecionon. Tio estas tute natura, tute pravigebla. Ni do nenian vorton dirus pri aliula impreso: ĉiu leganto devas mem analizi tion, kion li legas. Ni tial ĉi tie parolas sole nur pri la esenca celo de ĉi tiu verko. Spiritismo nun gajnas rimarkindan nombran gravecon.
La interrilatoj kun la nevidebla mondo estas sankta movado, aganta por la restarigo de la Kristanismo pura; neniu homo tamen malzorgu siajn proprajn bezonojn tie, kie li staras laŭ la volo de la Sinjoro. Andreo Ludoviko ĉi tie sciigas vin, kara leganto, ke la plej granda surprizo, kiun faras al ni la karna morto, estas tio, ke ĝi starigas nin vizaĝo kontraŭ vizaĝo antaŭ nia propra konscienco, kie ni konstruas ĉielon, haltadas en purgatorio aŭ falas en inferan abismon; li memorigas, ke la Tero estas sankta laborejo, kaj neniu ajn ĝin malŝatas, ne eksciante la koston de la terura eraro, en kiun li kondukis sian koron mem.
Konservu al vi en la libro de via animo lian sperton. Ĉi tiu tre klare diras, ke al la homo ne sufiĉas alkroĉiĝi al la pure homa ekzistado, sed li devas ĝin digne uzadi; ke la paŝoj de la kristano, en ĉia ajn religia kultejo, devas vere direktiĝi al la Kristo, kaj ke, sur nia doktrina kampo, ni ja bezonas Spiritismon kaj Spiritualismon, sed, multe pli multe, Spiritecon.
EMMANUEL (*)
Pedro Leopoldo, la 3-an de Oktobro 1943.
Sant Esteve de Palautordera
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Victor Sterki
Victor Sterki (naskiĝis je 1846 en Solothurn, Svisio, - mortis la 25-an de januaro 1933 en New Philadelphia, Ohio) estis svisdevena usona kuracisto kaj moluskisto. En 1883, li iris en Usonon, kaj en 1900, li ĉesis la kuracistan laboron, kaj iĝis moluskisto. La primoluska ĵurnalo Sterkiana kaj la helika specio Guppya sterkii estis nomitaj laŭ lia nomo. Lin interesis ĉefe la moluskaj familioj Pupiledoj kaj Sferiedoj.
Mielec
Mielec estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Mielec kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Mielec. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
Dua mondmilito
Post eksplodo de la milito la urbo (08.09) kaj aviadilejo (13.09) estis okupita de Wehrmacht.
31.10.1941: En Przecław, proksime al Mielec, Gestapo pafekzekutis 9 polojn.
Loison-sous-Lens
Loison-sous-Lens estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lensois.
4456 Mawson
4456 Mawson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la aŭstralian geologon kaj antarkan esploriston Sir Douglas Mawson (1882–1958).
Vărzarii de Sus
Vărzarii de Sus [vǝrzarij de sus] (hungare: Felsőfüves) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 375 loĝantojn (rumanoj), en 1992 185. Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Vaşcău.
(10632) 1998 CV1
(10632) 1998 CV1 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Păsăreni
Păsăreni [pəsərenj] (hungare: Backamadaras [backamadaraŝ]) estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Bolintineni kaj Gălățeni.
Situo
Păsăreni situas ĉe la rivero Niraj. La distrikta vojo DJ151D ligas ĝin al Acățari kaj tie atingas la nacian vojon DN13 inter Târgu Mureș kaj Sighișoara.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 211 loĝantojn (hungaroj), en 1992 969 (98 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1392 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Koppány Zsolt Nagy
NAGY Koppány Zsolt (nadj) estas hungara verkisto, tradukisto naskita en Târgu Mureş la 5-an de oktobro 1978.
Biografio
Koppány Zsolt Nagy finis la mezlernejon en Odorheiu Secuiesc en 1997 kaj li akiris diplomon de instruisto pri la hungara-angla fakoj en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo en 2001. Ekde 2002 li vivas en Budapeŝto kaj laboras kiel instruisto kaj redaktoro.
Japan Airlines
La entrepreno Japan Airlines (japane 株式会社日本航空, Kabuŝiki-gaiŝa Nihon Kōkū, mallongigite JAL) estas japania flugkompanio kun sidejo en la urbodistrikto Ŝinagaŭa de Tokio. Ekde la 1-a de aprilo 2007 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "oneworld". La kompanio laŭ la stato de 2009 ĉiujare transportas proksimume 52,9 milionojn da pasaĝeroj kaj disponas pri 170 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon JL; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas JAL.
(8646) 1988 TB1
(8646) 1988 TB1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Muotathal
Pri la komunumo
Muotathal estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 3536 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Muotathal situas en la valo de la rivero Muota, laŭ kiu la komunumo nomiĝas. Kun 172,15 km² Muotathal laŭ areo estas la plej granda komunumo de la kantono. La komunumo situas en sudoriento de la kantono, kaj granda parto de ĝia tereno estas montaroj, nome la Glarusaj Alpoj. La regiono estas konata pro la karsta kalkŝtono, kie inter aliaj troviĝas la tiel nomita Hölloch (esperante Infertruo), kiu estas kun esplorita longece de 197 km estas la dua plej longa kavernosistemo de Eŭropo.
La komunumo konsistas el la vilaĝoj Schachen, Wil, Hinterthal, Bisisthal kaj Ried, krome al ĝi apartenas multaj vastaj alpopaŝtejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Muotathal limas en nordo (de oriento al okcidento) al Ŝvico, Illgau, Oberiberg kaj Unteriberg, en nordnordoriento al Innerthal, en nordoriento al al Glaruso(GL), en oriento al la iamaj komunumoj Glaruso-Sudo (GL) (nome de nordo al sudo Luchsingen, Braunwald kaj Linthal), en sudo (de oriento al okcidento) al la ekskalvo Urnerboden de la komunumo Spiringen (UR), Unterschächen  (UR) kaj Bürglen (UR), en okcidento al Riemenstalden, kaj en nordokcidento al Morschach.
Trafiko
Muotathal situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Ŝvico.
Historio
La unua dokumenta mencio de Muotathal datiĝas el la jaro 1246 kiel Muthathal. Dum mezepoko Muotathal kune kun Illgau estis unu en la ses kvartaloj de la malnova lando Ŝvico. Bienposedanto en Muotathal estis la terciana Monaĥejo Sankt-Josefo Muotathal, kiu estis kreita post 1250 kaj akceptis en la jaro 1288 la regulojn de la Sankta Francisko. La monaĥejo interrompiĝis en la 14-a jarcento kaj poste denove en la 16-a jarcento dum certa tempo. Ĝian grandan floradon ĝi havis en la 18-a jarcento. La monaĥejaj konstruaĵcoj pro ripetaj inundoj en la jaroj 1684 ĝis 1693 estis malkonstruita kaj rekonstruiita je pli alta loko en formo de particia sidejo. De la malnova monaĥejo postrestis nur la kapelo rekte ĉe la bordo de la rivero Muota. Unua pastra preĝejo supozeble jam ekzistis en la 9-a jarcento, certa estas la konstruaĵo de la jaro 1369, kiu estis malkonstruita en la jaro 1786 kaj anstataŭigita per la hodiaŭa baroka preĝejo St. Sigmund kaj Waldburga, kiu estis konsekrita en la jaro 1792.
Konrad von Megenberg
Konrado de Megenbergo (1309-1374) estis germana hagiografo, erudiciulo, filozofo, teologo, naturalisto, kaj tre fekunda verkisto. Li studis en Erfurt kaj Parizo, kie li diplomiĝis kiel Bakalaŭro pri Artoj kaj longatempe instruis filozofion kaj teologion. En 1337, li estis nomumita direktoro de la "Kolegio Sankta Stefano", en Vieno. Ekde 1342, li vivis en Ratisbono, kie li estis sacerdoto en la diocezo kaj montriĝis bonega predikanto. Pli malfrue li fariĝis kanoniko de la katedralo, kaj membro en la Urba Konsilantaro. En 1357, li plenumis vojaĝon al la Romia Kurio en la babilona ekzilo de Avinjono.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> AlbertusMagnus.jpg|Alberto Magno (1200-1280) Sacrobosco_Lunar_eclipse.jpg|Johano de Sakrobosko (1195-1256) Thomas_of_Cantimpr%C3%A9_De_natura_rerum_ms_411_fol_3r.jpg|Tomaso de Kantimpreo (1201-1272) John22.jpg|Johano la 22-a (1249-1334) William_of_Ockham_]]-[[Vilhelmo de Okhamo (1285-1347) Ludovico_il_Bavaro.jpeg|Ludoviko la 4-a (1286-1347) PopeGregoryXI.jpg|Gregorio la 11-a (1336-1378) Rudolf_IV.jpg|Rudolfo la 4-a (1339-1365) Ludbar.jpg|Ludoviko la 7-a (1368-1447) Johannes Hartlieb (1400-1468).png|Johannes Hartlieb (1400-1468) Albrecht_VI._(Miniatur_in_Gebetbuch).jpg|Alberto la 6-a (1418-1463) Christian_Egenolff03.jpg|Christian Egenolff (1502-1555) Benedict_XIII.jpg|Benedikto la 13-a (1650-1730) </Gallery> </Center>
Reĝlando de la du Sicilioj
La Reĝlando de la du Sicilioj aŭ Reĝlando de ambaŭ Sicilioj, Regno delle Due Sicilie, Regno d’’e Ddoje Sicilie. Regnu dî Dui Sicili, estis reĝlando, kiu ampleksis la insulon Sicilio kaj la sudan parton de la itala duoninsulo. Ĝi ricevis tiun nomon dum la Viena Kongreso en 1816 kaj ekzistis ĝis 1860, kiam Giuseppe Garibaldi konkeris ĝin por la ekestanta Italio.
La regantoj de la du Sicilioj estis el la burbona dinastio. Antaŭ la Viena Kongreso la regno jam ekzistis kiel persona unio inter la du reĝlandoj de Napolo kaj de Sicilio. La du reĝlandoj havis komunan reganton kun kelkaj interrompoj jam ekde 1504, kaj kontinue almenaŭ de 1734, kiam Karlo la 3-a de Burbono eniris en Napolon. Kiel limlokon inter la du partoj oni konsideris la lumturon de Mesino; Sicilio nomiĝis "trans-lumtura", la duoninsula parto "cis-lumtura".
Post la konkero fare de Garibaldi, je la okazis plebiscito, kiu decidis aliĝon al Italio. La partopreno en tiu plebiscito tamen estis tre malgranda, kaj la voĉdona sekreteco ne estis certigita.
La lasta reĝo, Francisko la 2-a, retiriĝis en ekzilon en Romo. Pri la historia esplorado ĉi-koncerna okupiĝas ankaŭ anoj de la Movado novburbona.
Reĝoj de Napolo kaj Sicilio
Antaŭ la Viena Kongreso la regno jam ekzistis kiel persona unio inter la du reĝlandoj de Napolo kaj de Sicilio. (Nekompleta) listo de reĝoj de la du reĝlandoj:
Listo de reĝoj de la Reĝlando de la du Sicilioj
Ĉiuj el la burbona dinastio.
Esperanto Forumo Z
La Esperanto-Forumo Z estas grupo de esperantistoj, kies tasko estas prezenti en la formo de rezolucioj respondojn al tiaj lingvaj kaj prinormaj demandoj koncerne Esperanton, pri kiuj trafas jeno: Por ilin respondi evidentiĝas, ke ne sufiĉas simpla resendo al regulo, decido de la Akademio de Esperanto (aŭ Lingva Komitato) au modelo trovebla en la por Esperanto valida normaro.
Reĝlando de la du Sicilioj
Listo de reĝoj de la Reĝlando de la du Sicilioj
En 1860 la Reĝlando de la du Sicilioj ĉesis ekzisti, kaj ekregis Giuseppe Garibaldi por la ekestanta Italio.
Esperanto Forumo Z
Ĝiaj membroj: Andrea Fontana, Andreas Kueck, Bernardo, Cyril Brosch, Elma, Pierre Levy.
Renaud
Renaud (Renaud Séchan) (naskiĝis la en Parizo, Francio) estas fama kantisto de francaj kanzonoj.
Li estas unu el la plej famaj kantistoj en Francio. En liaj kanzonoj li miksas ribelon kaj tenerecon, ekbatalon kaj humuron por kritiki socion, por doni omaĝon aŭ ridi. En ĉiuj siaj kanzonoj, li uzas parolmanieron ege personan kaj multe da slango.
Renaud ankaŭ aktoris kelkajn filmojn, el kiuj estas adapto pri la romano Germinal de Émile Zola. Tiu verko temas pri la laboristaj ribeloj en la karbaj minejoj en la Norda parto de Francio.
Infaneco kaj adoleskeco
Renaud naskiĝis la en la 14-a arondismento de Parizo. Li havas ĝemelan fraton (David), kaj kvar aliajn gefratojn inter kiuj estas la verkisto Thierry Séchan.
Lia patro, Olivier Séchan, origina el protestanta familio de suda parto de Francio, estas instruisto pri germana kaj nederlanda lingvoj, tradukisto kaj verkisto de detektivaj romanoj. Li ricevis la premion Deux-Magots en 1945 pro sia verko Les Corps ont soif. Lia patrino, origina el familio de Norda Francio, estas laboristino.
Malgraŭ kelkaj kapablecoj, li vidigas nur iomete intereson pri studoj, kun abomeno speciala pri gimnastiko. Li mem diras ke li poziciĝas apud la malantaŭo de la lernoĉambro: li "ekhavas kompanion kun la hejtilo de la lernoĉambra malantaŭo", ekde la 6-a klaso.
Ceteraĵoj
Lian kanzonon pri Ingrid Betancourt Dans la Jungle tradukis du personoj esperanten: Nicola Ruggiero kaj Daniel Pérard.
Pli malnovan kanzonon Manhattan-Kaboul esperantigis Philippe Berizzi kiu havis skribitan permeson por traduki ĝin.
Tomburg
La Tomburg estas la ruino de altaĵkastelo sur alteco da 316 metroj super marnivelo proksime de Rheinbach proksime de Bonn. Ĝi troviĝas en malgranda naturprotektejo sur la same alta monto Tomberg. Ĝi estas postlasaĵo el la terciaro, kiam flua lafo leviĝis el la terinterno kaj post la erozio de la kovraj tavoloj postlasis bazaltokupolon.
Historio
Postsignoj de loĝado sur Monto Tomberg estas reireblaj ĝis en la 4-a jarcento kaj deduktigas je uzado fare de la romianoj. La kastelo ekestis proksimume 900 kaj estis en la pli malfruaj jaroj treege plukonstruata.
Post ŝanĝiĝema historio la kastelo perdis ekde la 14-a jarcento sian militan gravecon. Por la de Tomburg, kiuj aktivis kiel rabokavaliroj, ĝi servis kiel retiriĝejo. Post 1420 estis pro heredodisdivido pluraj posedantoj. Post kverelo kun Frederiko de Sombreff, Sinjoro je Tomburg kaj Landskron, la duko de Jülich konkeris Kastelon Tomburg. Post ĝia preskaŭ kompleta ruinigo la 7-an de septembro 1473 ĝi ne plu estis rekonstruata.
Nuna situacio
Ĝis en la novepoko ruino kaj kastelmonto servis kiel bazaltorompejo. Tamen konserviĝis proks. 70 elcentoj de la Monto Tomberg kaj partoj de la defendoturo. Ankaŭ la kastelfonto de profundeco da 46 metroj, kiun en 1883 la loka hejmregiona asocio elfosis, ankoraŭ ekzistas. Je la fosado oni trovis multajn arĥeologiajn trovaĵojn, ekzemple ŝtonajn pafilegokuglojn.
Wolfgang Ablinger-Sperrhacke
Wolfgang ABLINGER-SPERRHACKE (naskiĝinta en 1967 en Zell am See) estas aŭstra operkantisto (karaktertenoro) vivanta en Munkeno. Ekde la komenco de la Kronvirusa pandemio li engaĝiĝas ege i.a. en Germanujo pri la atento de legitimaj interesoj de artistoj.
Vivo
Estante filo de apotekisto kaj frekventinte la Gimnazion de Saalfelden (BEA) li studis ĉe la muzikaltlernejo de Vieno ĉe Gerhard Kahry (kantado), Kurt Equiluz (kanto/oratorio) kaj Dieter Bülter-Marell (opero). La revo iĝi operkantisto havis li jam kiel 11-jaraĝulo. Post la unuaj provdungiĝoj ĉe la Landa teatro de Linz (1993–1995), ĉe la Teatro de Bazelo (deĵoro fiksa en la sezono 1995/96, pli malfrue gastante ĝis 1999/2000) kaj ĉe Gärtnerplatz-teatro en Munkeno (1996–1998) li ekde 1998 liberprofesiulas.
En 1997 li debutis ĉe Nacia Opero de Parizo kantante la rolojn de Goro en Madama Butterfly, ambaŭ rolojn de Monostato en kaj de la Unua kirasito en tri aranĝoj de Die Zauberflöte, de Capito en Mathis der Maler, de la Malbonulo en Damo Makbeto de la Mcenska distrikto, de Mime en la Ringo de la Nibelungo kiel ankaŭ en la premrio de K... de Philippe Manoury.
En 1999 estis debuto lia ĉe Glyndebourne Festival Opera kie li intertempe kantis pli ol 130 fojoj estante: Vaŝek en Prodaná nevěsta, reverendo Adams en Peter Grimes, Arnalta en L'incoronazione di Poppea, la sorĉistino en Hänsel und Gretel (la du lastmenciitajn rolojn Ablinger-Sperrhacke ankaŭ montris ĉe Royal Albert Hall), la dancmajstro en Ariadne auf Naxos kaj Podestà en La finta giardiniera.
Jenas aliaj roloj:
Koncertojn li donis i.a. ĉe Concertgebouw en Amsterdamo, ĉe Philharmonie am Gasteig, en São Paulo (la Mahler-an Lied von der Erde), Gurre-kantojn en Melbourne, Bergen, Lille, Hannover, Göteborg, Elbphilharmonie de Hamburgo, Saint-Denis-Festival, Royal Festival Hall kaj Helsinki Festival, Rheingold/Loge ĉe Southbank Centre London, The Lowry/Manchester, The Sage/Newcastle und Birmingham.
Ablinger-Sperrhacke kunlaboris kun la dirigentoj Kirill Petrenko, Simone Young, Daniel Barenboim, Franz Welser-Möst, James Conlon, Kent Nagano, Philippe Jordan, Ingo Metzmacher, Robin Ticciati, Emmanuelle Haïm, Daniele Gatti, Antonio Pappano, Hartmut Haenchen, Christian Thielemann, Fabio Luisi, Marc Albrecht, Jeffrey Tate kaj Susanna Mälkki.
Diskaro
DVD-oj:
Kompaktdiskoj:
Mikołajki
Mikołajki estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Mikołajki en distrikto Mrągowski.
Józef Wierusz-Kowalski
Józef Wierusz-Kowalski (16a de marto, 1866, Pulawy – 30a de novembro, 1927, en Ankara, Turkio) estis pola fizikisto kaj diplomato. Li malkovris la fenomenon de iompostioma fosforesko. Li servis kiel Rektoro de la Universitato de Frajburgo, kaj helpis la establon de la sekcio por fiziko en la remalfermita Universitato de Varsovio. Post oni establis la sendependecon de Pollando, li servis kiel pola ambasadoro antaŭ Vatikanurbo, Nederlando, Aŭstrio kaj Turkio.
Josef Gottlieb Kölreuter
Josef Gottlieb Kölreuter (Elparolu: kelrojta) (* 27-an de aprilo 1733 en Sulz am Neckar; † 11-an de novembro 1806 en Karlsruhe) estis germana botanikisto, profesoro pri biologio kaj direktoro de la kortegaj ĝardenoj en Karlsruhe. Li estis iniciatinto de la biologio pri polenado kaj unu el la plej fruaj eksperimentaj biologoj; li, cent jarojn antaŭ Gregor Mendel, eksperimentis pri la heredeco de plantoj.
Leslie Mann
Biografio
Mann ludis junaĝe en reklamaj filmetoj. Ŝi debutis en 1991 en roleto en la komedio Virgin High. En la komedio Cable Guy, ŝi ludis pli gravan rolon kun Jim Carrey kaj Matthew Broderick. Tio alportis por ŝi la konatecon, por kiu rolo ŝi estis selektita el ĉ. 500 konkurintoj. Ŝi poste ludis ĉefe en komedioj. Pliaj konataj filmoj de ŝia estas George of the Jungle, Big Daddy, The 40 Year Old Virgin.
Listo de monakaj esperantistoj
Jen listo de esperantistoj kiu loĝas en Monako:
Saint-Pardoux-le-Neuf (Creuse)
Saint-Pardoux-le-Neuf estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 165 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pardoux-le-Neuf situas je alteco de 645 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pardoux-le-Neuf apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Aumenier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Pardoux-le-Neuf apartenas al la kantono de Aubusson, kies ĉefurbo estas Aubusson. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Gummersbach
Gummersbach estas urbo en Germanio. Ĝi estas la administra sidejo de la distrikto Oberberg (Oberbergischer Kreis) kaj apartenas al la distriktaro Kolonjo de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Gummersbach estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Maria Koepcke
Maria Koepcke (literumita ankaŭ Köpcke; 15a Majo 1924 – 24a Decembro 1971), estis german-perua ornitologo.
Koepcke, origine Maria Emilie Anna von Mikulicz-Radecki, naskiĝis kaj edukiĝis en Germanio, kaj ricevis PhD en Zoologio el la Universitato de Kiel en 1949. Ŝi poste moviĝis al Peruo, kie ŝi edziniĝis al zoologo Hans-Wilhelm Koepcke en 1950. Kune ili kunlaboris en multe el sciencaj laboro kaj publikaĵoj, kaj havis filinon Juliane. Ŝi estis sukcesa ornitologino pri novtropiko kiam la ornitologio en Sudameriko estis hegemonio de maskloj.
Morto
Juliane revenis en Germanion Marte de 1972, kie ŝi rekuperiĝis el vundaro, plustudis, kaj iĝis PhD pri zoologio kiel siaj gepatroj. Juliane revenis en Panguana, la natura rezervejo fondita de iaj gepatroj, por studi papiliojn por sia studado, kaj denove por studi la kutimaron de vespertoj por ŝia PhD. Juliane plurevenas al Peruo ofte, akompanata de sia edzo, kaj ili kune pluzorgas la konservadan heredon de ŝiaj gepatroj.
Koepcke estas rememorata en la nomoj de:
Verda Partio en Nord-Irlando
La Verda Partio en Nord-Irlando - angle Green Party in Northern Ireland - ĝis la jaro 2005 estis sendependa nacia ekologia-alternativa politika partio en Nord-Irlando, la nordo de la irlanda insulo administrata de Britio. Dum la jarkunveno 2005, konfirmite en poŝta voĉdono de ĉiuj partianoj dum maro 2006, ĝi decidis iĝi regiona branĉo de la Verda Partio de Irlando, do simbole distanciĝis de Britio kaj alproksimiĝis al la najbara Respubliko Irlando.
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco. Kaj antaŭ kaj post la decido iĝi regiona branĉo de la Verda Partio de Irlando, la partio havis kaj havas amikece kunlaborajn rilatojn kun la aliaj verdaj partioj de Britio - la Skota Verda Partio kaj la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio.
La Verda Partio en Nord-Irlando laŭ la stato de decembro 2007 havas unu parlamentanon en la Asembleo de Nord-Irlando.
Georges-Charles de Heeckeren d'Anthès
La duelo
Vintre 1837 Puŝkin akre konfliktis kun Georges d'Anthès. Fakte jam aŭtune 1836, Puŝkin falis en pli kaj pli grandaj ŝuldoj, dum devis fronti skandalajn onidirojn, ke lia edzino estas en amafero. La 4a de Novembro li sendis dueldefion al Georges d'Anthès, konata ankaŭ kiel Dantes-Gekkern. Jacob van Heeckeren tot Enghuizen, adopta patro de d'Anthès, petis prokraston de la duelo, kaj kun helpo de amikoj de la poeto, okazis nuligo de la duelo. La 17an de Novembro d'Anthès faris edziĝproponon al la fratino de Natalja Gonĉarova – nome Ekaterina Gonĉarova. Tiu geedzeco ne solvis la konflikton. Georges d'Anthès plue persekutis Natalja Gonĉarova publike, kaj onidiroj ke d'Anthès estis edziĝinta al la fratino de Natalja ĝuste por savi ŝian reputacion circuliĝis. La 26an de Januaro (7a de Februaro en la Gregoria kalendaro) de 1837, Puŝkin sendis "tre insultan leteron" al Gekkern. La nura ebla respondo al tiu letero povis esti dueldefio, kion Puŝkin sciis. Puŝkin ricevis la formalan dueldefion pere de sia bofratino, Ekaterina Gekkerna, aprobita de d'Anthès, kaj samtage pere de la ataŝeo de la Franca Ambasadejo, Vicgrafo d'Archiac.
Puŝkin petis al Arthur Magenis, tiam ataŝeo de la Ĝenarala Konsulejo de Britio en Sankt-Peterburgo, esti lia duelhelpanto. Magenis ne akceptis formale, sed la 26an de Januaro (7a de Februaro), aliris al la Vicgrafo d'Archiac por klopodi repacigon; tamen, d'Archiac malakceptis paroli kun li, ĉar li ne estis oficiale la duelhelpanto de Puŝkin. Magenis, nekapabla trovi Puŝkin vespere, sendis al li leteron pere de mesaĝisto je la 2a nokto-matene, malakceptante esti lia duelhelpanto ĉar la eblo repaciĝi estis fuŝita, kaj la tradicia unua tasko de la duelhelpanto estis klopodi repacigon.
La pistolduelo kun d'Anthès okazis la 27an de Januaro (8a de Februaro) ĉe la Ĉjornaja rivero (Nigra rivero), sen ĉeesto de duelhelpanto por Puŝkin. La duelo estis de tipo konata kiel barierduelo. Tiu estis koincide kun la sama formo de duelo kiel tiu priskribita en Eŭgeno Onegin. La reguloj de tiu tipo diktis, ke la duelistoj startu je interkonsentita distanco. Post la startosignalo, ili piediru unu al la alia, mallongigante la distancon. Ili povis pafi je ajna momento kiam ili deziras, sed la duelisto kiu la unua pafu devas resti stare kaj atendi, ke la alia pafu siaplezure. D'Anthès pafis la unua, draste vundante Puŝkin-on; la kuglo eniris en lia ripo kaj penetris la ventron. D'Anthès estis nur malgrave vundita en la dekstra brako per la pafo de Puŝkin. Du tagojn poste, nome la 29a de Januaro (10a de Februaro) je la 14:45, Puŝkin mortis pro peritoneito.
Bolintineni
Bolintineni [bolintinenj] (hungare: Nyárádbálintfalva nja:ra:dba:lintfalva) estas vilaĝo en Rumanio oerient-sudoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Păsăreni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 211 loĝantojn (hungaroj), en 1992 969 (98% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1392 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Soissons
Soissons estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.
Soissons havas proksimume 30 000 loĝantojn. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj Soissonnais.
Geografio
Soissons estas trafluata de la rivero Aisne. La ĉirkaŭa regiono estas nomita Soissonnais.
Historio
La nomo de la urbo devenas la Suesionoj (latine Suessiones), belga-gaŭla tribo menciita de Julio Cezaro. La gaŭla urbo Noviodunum estis renomita Augusta Suessionum dum la reĝado de la imperiestro Aŭgusto.
Dum la merovida epoko, la urbo fariĝis la unua ĉefurbo de la franka reĝlando, post la venko de Kloviso la 1-a kontraŭ la romia generalo Siagriuso en la jaro 486. Tiam situas la fama legendo de la vazo de Soissons.
Soissons estis precipe prospera dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj, kaj tiel entenas multajn gotikajn monumentojn. Ĝi estis unu el la francaj urboj plej damaĝitaj dum la Unua mondmilito
Kuirarto
La kuirarta specialaĵo de Soissons estas la fazeolo de Soissons, blanka fazeolo kultivata en Aisne ekde la 17-a jarcento.
Heuerßen
Heuerßen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
C/2007 N3 (Lulin)
C/2007 N3 (Lulin) estas ne-perioda kometo. Ĝi moviĝas ene de la Sunsistemo, kontraŭdirekte al la planedoj, kaj troviĝis plej proksime al la Tero la 24-an de februaro 2009.
C/2007 N3 (Lulin) kaj la jupiteraj trojanoj
En novembro 2007, ĝi trairis la Trojan asteroidan grupon de Aĥilo ĉe Jupitero. Ĝi proksimiĝis al 588 Aĥilo (je 0,17 AU, t.e. 25 milionoj da kilometroj) kaj al 23355 Elephenor (je 0,009 AU, t.e. 1,3 miliono da kilometroj).
Pili
Pili, - Bayan ng Pili - estas kvinaklasa universitata urbo en Filipinoj, en insulo Luzono (en ties suda duoninsulo), en Bikola Regiono, kie ĝi estas la ĉefurbo de provinco Sudaj Kamarinoj. Pili havas 26 distriktojn.
Historio
Historio de Pili komenciĝis dum disvastiĝo de la kristanismo en la fruaj 1770-aj jaroj fare de hispanaj misiistoj. Estis konstruita preĝejo ĉefanĝelo Sankta Rafaelo. Dum usona regado en 1901 estis deklarita urbeto, eĉ la usonanoj volis establi ĉi tie la provincan ĉefurbon, ĉar en Naga ofte okazis inundoj. Estis konstruita flughaveno inter Naga kaj Pili, ankaŭ agrikultura lernejo (nun jam universitato). Pili estis formale establita en 1919 kiel komunumo. Dum la 2-a mondmilito la Japana Imperia Armeo sendis 3.000 soldatojn al Pili, ili konstruis tunelojn, kavernojn tra la tuta urbo, kiuj ankoraŭ ekzistas hodiaŭ. Fine de la milito la japanoj konstruis multajn kavernojn en monto Isarog, kiel lasta rifuĝejo. Pri tio monumento memorigas. En 1955 Pili estis deklarita kiel provinca ĉefurbo anstataŭ Naga.
Ekonomio
Pili pro pliiĝo de la ekonomio en nun estas klasifikita kiel unuaklasa municipo laŭ enspezoklasifiko. Ekde 2020 La municipo progresas al la urbiĝo (laŭ la nuna filipina klasifiko). Pili (ideala por agrikulturo) estas agroindustria centro kun muelejoj. Rizoj, sukerkanoj, maizoj kaj kokosaj oleoj estas la ĉefaj produktaĵoj. Menciindas ankaŭ la komerco.
Religio kaj eduko
En Pili la romkatolikismo estas la superrega religio, sed estas ekzemple konfesio Atestantoj de Jehovo.
Trafiko
Pili havas flughavenon por malgrandaj aviadiloj inter Pili kaj Naga, ankaŭ fervojan stacidomon.
Klimato
Pili situas en la ekvatora klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 1979 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, inter junio-decembro estas la pluva sezono. La averaĝa jara temperaturo varias inter 29-34 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Luis Mandoki
Luis Mandoki (naskita en la urbo de Meksiko1954) estas meksika kinoartisto. Li laboras ne nur en Meksiko, sed ankaŭ en Hollywood. Li ricevis plurajn internaciajn premiojn. Li debutis pere de la longdaŭra filmo Silent Music en 1976. Laste li produktis du dokumentfilmojn, kiuj rilatas kun la prezidentaj elektoj en Meksiko de 2006, nome la filmojn Kiu estas sinjoro López (2006) kaj Fraŭdo: Meksiko 2006 (2007). En 2012 debutis la plej lasta filo de Mandoki kun la titolo La frumatura kaj mallonga vivo de Sabina Rivas (hispane: La vida precoz y breve de Sabina Rivas)
Cociuba Mică
Cociuba Mică (koĉuba mika) (Felsőkocsoba) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 386 loĝantojn (rumanoj), en 1992 449. Ĝi estis unue menciita skribe en 1587. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Pietroasa.
Distriktaro Arnsbergo
La distriktaro Arnsbergo (Regierungsbezirk Arnsberg) estas unu el kvin administraj distriktaroj en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Geografio
La distriktaro situas en la sudoriento de Nordrejn-Vestfalio. La nordokcidenta parto havas kvin grandajn urbojn kaj kovras grandan parton de la dense loĝata industria Ruhr-regiono. Kontraste al tio la orienta kaj suda partoj estas relative maldense loĝataj.
Najbaraj distriktaroj kaj landoj
La distriktaro norde limas al la distriktaroj Monastero kaj Detmoldo, oriente al la federacia lando Hesio, sude al la lando Rejnlando-Palatinato kaj okcidente al la distriktaroj Kolonjo kaj Duseldorfo.
Historio
La historio de la distriktaro reiras al la Prusa ordono pri la plibonigota instalo de provincaj instancoj de la 30a de aprilo 1815. Tiam la Prusa registaro kaj administrado estis novordigata post la Viena Kongreso kaj la provincoj subdividataj en entute 28 distriktaroj, unu el ili la distriktaro Arnsbergo. Kiel la aliaj, ankaŭ la registaro en Arnsbergo je la 22a de aprilo 1816 ekfunkciis.
Unu el la centraj taskoj de la administrejo en Arnsbergo dum la 19a kaj komenca 20a jarcento estis la ŝtata akompano de la fulme evoluiĝanta proceso de industriigo aparte de la orienta Ruhr-regiono.
Tra ĉiuj jardekoj oni diskutis, ĉu la sidejo de la distriktaro daŭre restu en la relative eta kaj ekonomie malmulte signifa urbeto Arnsbergo, kiam en la Ruhr-Regiono kreskis multe pli grandaj kaj ekonomie signifaj urbegoj. Tamen ĝis nun nenio ŝanĝiĝis, kvankam ekzistas planoj pri kreo de nova distriktaro "Ruhr-regiono" post la jaro 2012.
Administra subdivido
(loĝantoj laŭ stato fine de )
Dum 1947 la distriktaro estis grupigo de 16 distriktoj kaj 13 eksterdistriktaj urboj. Inter la jaroj 1968 kaj 1975 administra reformo novorganizis la distriktajn limojn, tial ke restis nur la hodiaŭaj 7 distriktoj kaj 5 eksterdistriktaj urboj (vidu supre).
Werner Jaeger
Werner Wilhelm JAEGER (naskiĝinta la en Nettetal-Lobberich, mortinta la  en Kembriĝo) estis germana klasika filologo. Lia patro estis fabrikestro; Jaeger nuptis en 1914 Dora Dammholz (tri infanoj) kaj en 1931 Ruth Heinitz (unu infano). Li estis reprezentanto de la t.n. Tria humanismo.
Vivo
Jam dum gimnaziaj jaroj Jaeger interesiĝis pri antikvaj aŭtoroj kaj (religi)filozofio. Memstareco intelektuala li konserviĝis ankaŭ kiel studento en Marburg (somersemestro 1907) kaj Berlino (vintrosemestro 1907 ĝis somersemestro 1911): sekve li frekventis nur malmultajn seminariojn. Influadis lin la filologoj Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, Hermann Diels, Eduard Norden, Johannes Vahlen kaj la filozofo Adolf Lasson. Kun disertaĵo li publikgis sian unuan libron, Studien zur Entstehungsgeschichte der Metaphysik des Aristoteles (1912). Post pli ol kvar jardekoj estis li la unua studento Berline kiu doktoriĝis sub laŭdegoj. La menciita libro iĝis fundamenta por la neliteratura aspekto de Aristotelo. Tiam Jaeger komisiitis pri eldono de la eklezia patro Gregorio de Nyssa kaj li pasigis ĉ. du jarojn en Italujo, ĉefe en Romo por studi la manuskriptojn. Paralele li profitis de tio ankaŭ por antenaŭtigo de la habilitiĝaĵo ''Nemesius von Emesa. Quellenforschungen zum Neŭplatonismus und seinen Anfängen bei Poseidonios'' (1914), gravega kontribuaĵo por studo de helenisma filozofio. En junio 1913 li habilitiĝis Berline.
Dum la unua semestro privatdocentece li vokiĝis kiel eksterorda profesoro al la Universitato de Bazelo: la tri tieajn semestroj li ĉiam bone memoris. Ekde la vintra semestro 1915 li estis kiel orda profesoro en Kilo kie li prelegis ses jarojn kiel kolego de Felix Jacoby kaj antaŭenigis du aliajn laboraĵojn kiuj tuj post la transpreno de la berlina katedro estis maturaj je publikiĝo. En la aĝo de 33 jaroj li iĝis en 1921 posteŭlo de Wilamowitz kie atendis lin ankaŭ multaj administradaj taskoj; en 1924 li elektitis akademiano. Tuj eblis eldoni dogmatikan-polemikan verkon de Gregoro de Nyssa, Contra Eunomium (I 1921, II 1922) kion sekvis ''Aristoteles. Grundlegung einer Geschichte seiner Entwicklung'' (1923). La subtitolo montris la novajn aspektojn de priaristotela esplorado. Detale kritikate ĝi furoris dum la sekvintaj 50 jaroj inter la fakularo. Ankaŭ de eksterlande venis ŝatesprimoj kja honoroj: Jaeger nombriĝis inter la unuaj kiuj post 1919 reserĉis kontaktojn kun la kultura vivo de iamaj militkontraŭuloj.
Post la potencakiro de la nazioj li decidis transloĝiĝi Usonon. Prelegserio pri Demosteno (Sather-profesoro ĉe Universitato Stanford) estis veniginta lin jam en 1935 por unu semestro Kalifornion kaj en 1936 li vokiĝis fare de Universitato de Ĉikago en 1936. En 1939 Jaeger ekprofesoris ĉe Universitato Harvard. Tie eblis fari kompletan eldonon de verkoj de Gregoro de Nyssa. Inter junaj kolegoj li kolektigis kunlaborantojn kiuj transprenis efike eldonistajn laborojn. En Germanujo mem laboris ekde 1945 samcele lia disĉiplo Hermann Langerbeck.
Graveco
Jaeger okupigis tre la unueco de uesta kulturo pere de la antikva heredaĵo. Dum la berlinaj jaroj pli kaj pli gravis la en Grekujo mem kuŝantaj fortoj, kiuj tra la Romia Imperio inflis ankaŭ aliajn kulturojn. La greka interpreto de la eco de homoj disde la moroj ĝis la komunuma vivo sekvis la prelegaron de Jaeger daŭre. Lia orientiĝo pri tiu ĉi centra demando estis la sukcesstrategio de Jaeger kion helpis ankaŭ reviga prezentokapablo. Li krome ekde 1926 ĉiun duan jaron venigis je fakkongresoj samideanoj, unue en Vajmaro, poste en Naumburg (Saale). Pere de la gazeto "Gnomon" estiĝis nova recenza organo de scienca nivelo. Subteno de tiaj cirkloj ankaŭ venis por la societo Gesellschaft für antike Kultur; tie Jaeger vicestris kaj krome li eldonistis ĉe "Die Antike" (1925-36), gazeto kiu peris al klerita publiko informojn pri artistaj kaj kulturaj kreaĵoj de malnovaj grekoj kaj romianoj.
Jaeger eldonigis la unuajn verkojn de siaj disĉiploj en la serio "Neŭe Philologische Untersuchungen". Tiomo da taskoj prokrastis la eldonon de verkoj pri liaj propraj interpretoj de helena kulturo. La unua volumo de Paideia, Die Formung des griechischen Menschen aperis en 1934; la volumoj II kaj III faritis poste en Usono en 1943 kaj 1944.
El liaj usonaj eldonlaboroj menciindas ankaŭ la Sather-prelegojn Demosthenes, The Origin and Growth of his Policy (1938). Krome ''Diokles von Karystus. Die griechische Medizin und die Schule des Aristoteles (1938), fruktoj de studegoj pri historio de medicino kiam Jaeger estis ĉefresponsulo de la kolekto Corpus Medicorum Graecorum'' en Berlino. Poste eldonitis The Theology of the Early Greek Philosophers (1947), gravega laboraĵo ekvilibriganta antropocentran vidon de helena kulturo ĉe Paideia kaj religiaj elementoj kiuj ankaŭ ĉiam tre fundamentis por Jaeger. Neniam ĉesis lia interesego pri docentado. Regula prelego, enhavosimila al Paideia allogis multajn studentojn estante parto de al ĝenerala edukprogramo de Harvard. Krome Jaeger apogis, ĉefe dummilite, ulojn kiuj sukcesis nur fini la unuan parton de siaj studoj. Lia docentado finiĝis en la aĝo de 72 jaroj.
Fonto
Solmsen, Friedrich, "Jaeger, Werner" Ĉe: Neue Deutsche Biographie 10 (1974), p. 280-281 (tie ĉi interrete)
Juliane Koepcke
Juliane DILLER (10-a de oktobro 1954 en Lima kiel Juliane Margaret KOEPCKE) estas germana biologino, naskiĝinta en Peruo al germanaj elmigrintoj kiu estis konata ĉefe ĉar estis la nura survivanto de 93 pasaĝeroj kaj stabanaro la 24-an de decembro 1971, kiuj flugis per LANSA Flugo 508 super la Perua Amazonio. Koepcke veturis kun sia patrino Maria Koepcke el Lima al Pukalpa por kuniĝi al patro por ferio. La aviadilo trafis akran ŝtormon, estis frapita de fulmo, kaj diseriĝis super la Amazona Pluvarbaro. Sidinte apude la patrino kaj la filino, ili estis separitaj dum falo de 3 km (Juliane restis zonita al la seĝaro), kaj ambaŭ survivis la falon. Falintaj al diferencaj areoj de la ĝangalo, Maria estis ege vundita kaj mortiĝis post kelkaj tagoj. Juliane, spite havi rompitan klaviklon kaj okulvundon, kapablis veturi sufiĉe tra la densa ĝangalo dum dekunu tagoj, antaŭ atingi lignoproduktan kampadejon kaj esti sekve savita la 3-an de januaro 1972.
Juliane revenis en Germanion marte de 1972, kie ŝi rekuperiĝis el vundaro, plustudis, kaj iĝis PhD pri zoologio kiel siaj gepatroj. Juliane revenis en Panguana, la natura rezervejo fondita de iaj gepatroj, por studi papiliojn por sia studado, kaj denove por studi la kutimaron de vespertoj por ŝia PhD. Juliane plurevenas al Peruo ofte, akompanata de sia edzo, kaj ili kune pluzorgas la konservadan heredon de ŝiaj gepatroj.
Verda Partio de Kimrio
La Verda Partio de Kimrio - kimre Plaid Werdd Cymru, angle Wales Green Party- estas duonaŭtonoma regiona partio ene de la ekologia-alternativa Verda Partio de Anglio kaj Kimrio. La partio kovras la nacian teritorion de Kimrio, kiu estas parto de Britio, kaj aktivas tie.
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio pere de la tegmenta organizaĵo Verda Partio de Anglio kaj Kimrio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Montlieu-la-Garde
Montlieu-la-Garde [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,341 loĝantojn en la jaro 2010, kaj estas la ĉefloko de samnoma kantono.