cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gujano
Historie dominite de la triboj Lokono kaj Kalina, Gujano koloniiĝis unue de Nederlando kaj post de Britio dum la fina parto de la 1700aj jaroj kun la nomo Brita Gujano (angle British Guiana). Ĝi sendependiĝis en 1966 kaj oficiale fariĝis respubliko ene de la Komunumo de Nacioj en 1970. La loĝantaro inkluzivas etnojn baratajn, afrikajn, indiĝenajn, ĉinajn, portugalajn kaj aliajn. En 2017, 41 % de la loĝantaro estis malriĉaj.
Gujano estas la sola Sudamerika lando, en kiu la angla estas la oficiala lingvo. La loĝantaro tamen plej multe parolas kiel denaskan lingvon la gujanan kreolon, kiu estas angladevena kreola lingvo. Gujano estas parto de la anglalingva karibio, kun fortaj kulturaj, historiaj kaj politikaj ligoj kun aliaj karibiaj landoj kaj enhavas la sidejon de la Karibia Komunumo. En 2008, la lando aliĝis al la Unio de Sudamerikaj Landoj kiel fonda membro.
La lando eksportas sukeron, rizon, lignaĵojn, diamantojn kaj baŭksito.
Gujano apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifiko.
Nomo
La angla nomo Guyana devenas de Guiana, nomo kiu antaŭe inkluzivis ĉiuj la Gujanojn – tio estas, ankaŭ Surinamon (Nederlanda Gujano), Franca Gujanon kaj partojn de Kolombio, Venezuelo kaj Brazilo. Guiana originas de indiĝena lingvo kaj signifas laŭ ofta teorio “landon de multaj akvoj”. "La kooperativa respubliko" en la oficiala nomo indikas kooperativan socialismon.
Loĝantaro
Proksimume 90% de la loĝantoj de Gujano loĝas en maldika marborda regiono, kiu varias de 16 ĝis 64 kilometroj enlanden kaj kiu inkluzivas nur 10% de la entuta areo de la lando.
La nuna loĝantaro de Gujano estas rase kaj etne diversa, kun etnoj el Barato, Afriko, Eŭropo kaj Ĉinujo kaj ankaŭ indiĝenaj popoloj. Malgraŭ la diversaj etnoj, ili kunhavas du komunajn lingvojn: la anglan kaj kreolon.
La plej granda etno estas barataj gujananoj, la idoj de laborantoj el Barato, kiuj estas 43,5% de la loĝantaro laŭ censo de 2002. Dua estas la afrikaj gujananoj, la idoj de sklavoj el Afriko, kiuj estas 30,2%. Gujananoj de pli ol unu deveno estas 16,7% kaj indiĝenaj homoj estas 9,1%. Inter la indiĝenaj popoloj estas Arawak, Wai-Wai, the Kariboj, Akawaio, Arecuna, Patamona, Wapixana, Macushi kaj Warao.
La barataj gujananoj devenas plejparte de laborantoj, kiuj migris de norda Barato, precipe de la regionoj Boĝpur kaj Aŭad en la nuntempaj ŝtatoj Utar-Pradeŝo, Biharo kaj Ĝarkhando. Iom venis el sudaj barataj ŝtatoj Tamilnado kaj Andra-Pradeŝo kaj tiuj estas la plej granda etno en la regiono East Berbice-Corentyne.
Religio
En 2012 la loĝantaro estis 63% kristanoj, 25% hinduoj kaj 7% islamanoj.
Religio estas grava parto de gujana identeco kaj montras variajn eksterajn influojn de koloniismo kaj enmigrado. Kristanismo estis konsiderata la eminenta religio transdonante eŭropan kulturon kaj reprezentante riĉiĝeblon en la kolonia socio. Misiistoj kaj preĝejoj konstruis lernejojn kaj ĝis naciigo en la 1970aj jaroj, preskaŭ ĉiuj lernejoj estas religiaj. Kiam oni venigis baratajn laborantojn en la landon, hinduismo kaj islamo kreskis, sed dum jardekoj la lando ne agnoskis ilin pri laŭleĝa geedziĝo.
Iuj tradiciaj afrikaj kaj indiĝenaj kredoj restas apud la dominaj religioj.
Regionoj kaj najbarecaj konsilioj
La regionoj de Gujano dividiĝas je 27 najbarecaj konsilioj. Gujano havas la jenajn 10 regionojn:
Kulturo
Inter konataj gujanaj verkistoj troviĝas Walter Rodney (1942-1980) kaj Sharon Maas (n. 1951).
Vivteniga agrikulturo
La vivteniga agrikulturo surbaze de grenaĵoj (ĉefe tritiko kaj hordeo) unue aperis dum la Neolitika revolucio kiam homoj komencis ekloĝi en Nilo, Eŭfrato, kaj Induso-valoj. Ĝi estis la reganta maniero produkti en la mondo ĝis antaŭnelonge, kiam merkat-bazita kapitalismo iĝis ĝenerala. La vivteniga hortikulturo eble evoluis pli frue en Sud-Orienta Azio kaj Papuo-Nov-Gvineo.
Vivteniga terkultivado hodiaŭ daŭre ekzistas en grandaj partoj de Afriko, kaj aliaj landoj de Azio kaj Latinameriko. Ĉi terkultivado ekmalaperis en Eŭropo antaŭ la komenco de la Unua Mondmilito, kaj en Nordameriko kun la movado de hubuloj kaj farmantoj dum la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj. En Centra kaj Orienta Eŭropo la vivteniga kaj duonvivteniga agrikulturo reaperis ene de la transira ekonomio ekde proksimume 1990.
Friedberg (Stirio)
Friedberg  estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Bornila pirofosfato
Bornila pirofosfato aŭ bornila dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la borneolo kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Bornila pirofosfato posedas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Bornila pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de bornilaj derivaĵoj.
Glamfotografio
Glamfotografio estas fotografia ĝenro, kiu ne havas difinitajn firmajn limojn. Eblas diri, ke la glamfoto klopodas kapti sur fotografio belecon, ĉarmon kaj allogemon de la homa korpo. En la fotografia ĝenro de glamfoto apartenas ne tro vestitaj aŭ duonnudaj korpoj, kie la pli intimaj lokoj estas konvene kovritaj per vestoj, eventuale per alia parto de korpo. Plu en tiun ĉi ĝenron enviciĝas fotografioj de tute vestita modelulino, sed per la prilaborado ili devas ĉe spektanto kaŭzi certan senton de erotikeco kaj seksumstreĉo. Vido al tio, kiel devas aspekti glamfotografio, ŝanĝiĝis en la pasoj de jaroj, la mondmilitoj, ktp.
Aĝa (Egiptio)
Aĝa (أجا‎) estas urbeto en Egiptio, kiu troviĝas en Dakahlija. En 2019, loĝis en la regiono de Aĝa homoj. En la urbo mem en 2006 estis 17 580 loĝantoj. La poŝtkodo estas 35764.
16801 Petřínpragensis
16801 Petřínpragensis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, nemalproksime de Prago.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monteto Petřín en la centro de Prago. Tie troviĝas la Observatorio Štefánik fondita en 1928, la plej malnova observatorio aktiva en Ĉeha Respubliko. Petřín ankaŭ estas simbolo de la amantoj kaj loko de belaj ĝardenoj kaj fama rozario.
Columbia (Marilando)
Columbia (IFA:, proksimume ko-LOM-bia) estas censo-nomita loko en Gubernio Howard, Marilando, Usono, kaj estas unu el la ĉefaj komunumoj de la urba regiono Baltimoro–Vaŝingtono. Ĝi estas laŭplana komunumo kiu konsistas el 10 vilaĝoj.
Historio
Columbia komenciĝis kun la ideo ke urbo povas plibonigi la vivkvaliton de la loĝantaro. Kreinto James W. Rouse taksis la novan komunumon laŭ homaj valoroj, ne nur ekonomio kaj inĝenierado. Malfermite je 1967, la celo de Columbia estis elimini ne nur la ĝenojn de la tiamaj desegnoj, sed ankaŭ elimini rasan, religian, kaj klasan apartigojn. Columbia konsekvence rangis en la 10 Plej Bonaj Lokoj por Loĝi taksitaj de CNN Money. Je 2020, Columbia rangiĝis la 5a plej bona loko por loĝi en Usono.
Columbia konsistas nur el la tereno regita de la Asocio de Columbia, sed pli granda tereno inkluziviĝas en ties nomo laŭ la Usona Poŝta Servo kaj la Censa Buroo. Ĉi tiuj inkluzivas plurajn aliajn komunumojn kiuj ekzistis antaŭ Columbia, inkluzive Simpsonville, Atholton, kaj pri la censo, parto de Clarksville. La censa loko havis loĝantaron de 99 615 je la Usona Censo de 2010. Ĝi estas la dua plej loĝata komunumo en Marilando post Baltimoro. En 2015, la Usona Enketo de Komunumoj de la Usona Censa Buroo taksis la loĝantaron proksimume je.
Fondis Columbia-n James W. Rouse (1914-1996), de la urbo Easton en Marilando. Je la 1930-aj jaroj Rouse kunfondis en Baltimoro bankan firmaon kun la nomo Moss-Rouse Company. Je la 1950-aj jaroj la firmao, kies nomo estis fariĝinta James W. Rouse kaj Co., sin etendis al butikcentrojn. Je 1957 Rouse kreis Community Research and Development, Inc. (CRD) por konstrui, posedi, kaj direkti butikcentrojn en Usono, kaj tio publikiĝis je 1961. Je 1966, la nomo ŝanĝiĝis al The Rouse Company.
Falaise (Calvados)
Falaise estas komunumo en departemento Calvados, en regiono Normandio, en nord-okcidenta Francio.
Columbia (Marilando)
Klimato
Columbia havas humidan subtropikan klimaton, kun malvarmaj vintroj kaj varmaj, humidaj someroj.
Falaise (Calvados)
Loĝantaro: (1982) ; (1990) ; (1999).
Columbia (Marilando)
Loĝantaro
NOTO: La CDP inkluzivas areojn kiuj ne apartenas al la laŭplana komunumo.
Falaise (Calvados)
Historio
La urbo estas naskiĝloko de Vilhelmo la Konkerinto, unua normana reĝo de Anglujo.
Columbia (Marilando)
Loĝantaro
Je julio 2019, la loĝantaro de Columbia konsistas el 47,3% ne-hispanidaj blankuloj.
Censo de 2010
La censo de 2009-2013 raportas la medianan enspezon de familio en la CDP estis US$. Popersona enspezo en la CDP estis US$. Proksimume 4,1% el familioj kaj 6,6% el la loĝantaro estas konsiderataj malriĉaj, inkluzive 8,8% el tiuj malpli ol 18-jarhavaj kaj 6,4% el tiuj pli ol 65-jarhavaj.
Rilataj urboj
The Rouse Company, nun posedata de la Howard Hughes Company, posedas kaj direktas multajn laŭplanaj komunumoj HUD Title VII-New Town aparte de Columbia. Ĉi tiuj inkluzivas The Woodlands (Teksaso), Bridgeland Community (Teksaso), kaj Summerlin (Nevado).
NGC 2343
NGC 2343 (alia indiko — OCL 565) estas malfermita stelamaso en konstelacio Unukornulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ottó Haszpra
Scienca kariero
Prof. d-ro Ottó Haszpra estas emerita profesoro de hidro-konstrua katedro de la Teknika Universitato de Budapeŝto, eksperto de UN, membro de la Hungara Scienca Akademio (korespondanta en 1998, ordinara en 2004), membro de Akademio de Esperanto. Liaj sciencaj publikaĵoj nombras ĉ. 300 en sep lingvoj.
Li studis en la Ekonomia Universitato de Budapeŝto. En 1952 li akiris magistrecnivelan diplomon de konstruinĝeniero.
Inter 1951-1956 li instruis inĝeniermatematikon en la fakultato de la menciita universitato en Szolnok kaj esploris pri nomografio. En la jaroj 1957-1979 li realigis hidraŭlikan esploradon kaj fariĝis vicdirektoro ĉe la Esplorcentro pri Akvomastrumado VITUKI Budapest. Inter 1964-1977 li ankaŭ instruis en la Teknika Universitato.
En 1966 li akiris titolon "Kandidato de la teknika scienco" (C. Sc.) de la Hungara Scienca Akademio, en 1967 "Dr. tech." de la Teknika Universitato Budapest, en 1973 "Doktoro de la Teknika Scienco" (Dr. Sc.) de la Hungara Scienca Akademio. Inter 1983-1994 membro de la Tutlanda Scienca Kvalifika Komitato findecida pri doktorigoj.
Li faris esplorojn en multaj terenoj de fluidmekaniko. Ekde 1979 orda profesoro de hidraŭliko kaj fluidmekaniko en la Teknika Universitato Budapest. Lekcias kaj supervidas en la hungar- kaj anglalingva inĝenieredukado kaj doktorando-preparado. Inter 1982-1992 direktoro de la universitata "instituto pri akvomastrumado kaj hidrotekniko". En 1994 li ricevis la titolon "Eur Ing" de FEANI. Poste li koncentriĝis al la instruado de doktorandoj.
Laboro por Esperanto
Haszpra lernis Esperanton en 1958 kaj membriĝis ĉe Hungaria Esperanto-Asocio en 1962. En ĝi li aktivis kiel komitatano (1965-1990), estrarano (1977-1990) kaj vicprezidanto (1981-1990).
Li estas fakdelegito de UEA pri inĝenierado ekde 1972, estis komitatano de UEA (1980-1990) kaj estrarano pri faka agado 1986-1989). Ekde 2004 li membras en la Akademio de Esperanto.
Li estis redaktoro de Sciencaj komunikaĵoj (1974-1979), gvidanto de Scienca Eldona Centro de UEA en Budapeŝto (1981-1985), redaktoro de la rubrikoj Medio kaj Scienco de la magazino MONATO (2000 - 2002).
Li aperigis multe da sciencaj kaj popularsciencaj artikoloj en Esperanto kaj ofte prelegis. Li kunlaboris por la 6-lingva Geodezia fakvortaro (1976-1981) kaj por Hungara-Esperanta meza vortaro (1996). En 2000 aperis lia ampleksa Esperanto-lernolibro por hungaroj.
En 2006 li fariĝis Honora membro de UEA.
Penicilino
Penicilino estas la nomo de grupo de beta-laktamaj antibiotikoj uzataj por la kuraco de bakteriaj infektoj kaŭzitaj de trafiĝemaj, kutime Gram-pozitivaj, organismoj. Tiuj antibiotikoj estis malkovritaj, aŭ almenaŭ promociitaj, de Alexander Fleming la. Ili estis uzitaj unue por terapioj 13 jarojn poste. La nomo "penicilino" povas esti uzata ankaŭ reference al aparta ano de la penicilina grupo.
Kemia formulo
Penicilinoj havas molekulan formulon R-C16H18N2O4S, kie R estas varia flank-ĉeno.
Historio
Antaŭ 1897, la kontraŭeco inter la bakterioj kaj la fungoj observiĝis, ekzemple inter du kolonioj malsamaj (unu ŝajnas haltigi la kreskadon de alia). Tamen la ideo pri uzo de tiu efekto terapie estis proponita nur en la tezo de Ernest Duchesne.
Antibiotikecojn ĉe ŝimoj malkovris Ernest Duchesne kaj priparolis en sia tezo Contribution à l'étude de la concurrence vitale chez les microorganismes, antagonisme entre les moisissures et les microbes, prezentita en Liono, ke ŝimoj de la genro Penicillium mortigis bakteriojn. Sed, pro nekonataj kialoj, lia laboro ne elvolviĝis al industriigo kaj estis forgesita. Duchesne tamen mortis en 1912 post kelkaj jaroj, kaj liaj eksperimentoj estis forgesitaj dum generacio, ĝis kiam akcidento ŝanĝis la aferon.
La bonŝanca malkovro de penicilino kutime atribuiĝas al la skota sciencisto Alexander Fleming en 1928, kvankam aliaj pli frue notis la antibakteriajn efikojn de penicilinaj ŝimoj. Li notis nimbon de inhibo de bakteria kresko ĉirkaŭ kontamina blu-verda ŝimo sur stafilokoka plata kulturo. Fleming konkludis ke la ŝimo estas malhelpanta bakterian kreskon. Li kreskigis puran kulturon de la ŝimo kaj malkovris ke ĝi estas Penicillium notatum (nun konata kiel Penicillium chrysogenum) - li poste nomis la bakterian malhelpaĵon penicilino laŭ la penicilino notatumo kiu eligis ĝin. Fleming konvinkiĝis post faro de kelkaj pliaj eksperimentoj ke penicilino ne povis sufiĉe longe daŭri en al homa korpo por mortigi patogenajn bakteriojn kaj haltigis la studadon de penicilino post 1931, sed rekomencis kelkajn provojn en 1934 kaj daŭrigis klopodi purigi ĝin ĝis 1940.
Dum 1939, Aŭstralia sciencisto Howard Walter Florey kaj teamo de esploristoj (Ernst Boris Chain, A. D. Gardener, Norman Heatley, M. Jennings, J. Orr-Ewing kaj G. Sanders) ĉe la Sir William Dunn School of Pathology (la Lernejo Kavaliro William Dunn pri Patologio), Universitato de Oksfordo faris signifan progreson montrantan la envivejan baktericidan aktivecon de penicilino. Iliaj provoj kuraci homojn malsukcesis pro malsufiĉaj kvantoj da penicilino, sed ili pruvis ĝian sendanĝerecon kaj efikon en musoj. La 14-an de marto 1942 John Bumstead kaj Orvan Hess fariĝis la unuaj en la mondo sukcese kuraci pacienton uzante penicilinon.
Dum la Dua Mondmilito, penicilino signife influis la nombron da mortoj kaj amputadoj kaŭzitaj de infektitaj vundoj. Havebleco estis ege limigita, tamen, pro la malfacileco de fabrikado de vasta kvanto da penicilino, kaj rapida reno-purigado de la drogo deviganta oftajn dozojn. Penicilino estas aktive ekskreciata kaj proksime 80 % de penicilina dozo estas rene forklarigita ene de tri aŭ kvar horoj post kiam ĝi estas manĝata. Tiame, pro la manko de la medikamento, kuracistoj kolektis la urinon de siaj klientoj por izoli kaj reuzi la penicilinon.
Tamen, tio ne estis bona solvo, do esploristoj serĉis kiel malrapidigi ekskreciadon de penicilino. Ili esperis trovi molekulon kiu povus konkursi kun pencilino por ekskrecio. Probenecid ja faris tion kaj malhelpis ekskrecion de penicilino daŭrigante la aktivecon de penicilino. La alveno de amasproduktaj teknikoj kaj kvazaŭ-sintezaj penicilinoj solvis la aferojn pri provizo kaj tiu ĉi uzo de probenecid malpliiĝis. Probenecid estas ankoraŭ utila klinike por certaj infektoj.
La kemia strukturo de penicilino estis determinata dum la fruaj 1940-aj jaroj de Dorothy Crowfoot Hodgkin, kiu ebligis sintezan produktadon. Teamo de esploraj sciencistoj de Oxfordo estrata de la Aŭstraliano Howard Walter Florey kaj inkluzivanta Ernst Chain kaj Norman Heatley malkovris metodon por amasa produktado de la drogo. Florey kaj Chain kundividis la Nobelan Premion pri medicino de 1945 kun Fleming pro tiu ĉi laboro. Penicilino de tiam fariĝis la plej ofte uzata antibiotiko ĝis nun kaj restas uzata por multaj Gram-pozitivaj bakteriaj infektoj.
Rezisto
Kontraŭantibiotika rezisto al penicilino unue observiĝis en 1947, mallonge post ĝia enkonduko. Rezisto al penicilino nun estas kutima inter multaj hospitale akiritaj bakterioj. Unu mekanismo de rezisto al penicilino estas produkto de la enzimo β-laktamazo far kelkaj bakteriaj stamoj, kiu disrompas la β-laktaman ringon de penicilino farante ĝin sendanĝera. Rezisto ankaŭ leviĝas tra modifoj al la penicilinligprotienoj (plp-oj) {angle: penicillin-binding proteins (PBPs)} en la bakteria muro. Bakterioj rezistaj al apartaj β-laktamaj antibiotikoj iam povas resti atakeblaj per certaj aliaj β-laktamaj antibiotikoj.
Disvolvaĵoj de Penicilino
La mallarĝa spektro de agado de la penicilinoj, kune kun la malalta aktiveco de la buŝe aktiva fenoksimetal-penicilino, kondukis al serĉo por derivaĵoj de penicilino kiuj povos trakti pli larĝan diverson de infektoj.
La unua grava disvolvaĵo estis ampicilino, kiu proponis pli larĝan spektron de agado ol iuj ajn el la du originalaj penicilinoj kaj allasis al kuracistoj trakti pli larĝan gamon de kaj Gram-pozitivaj kaj Gram-negativaj infektoj. Pliaj disvolvaĵoj kondukis al amoksicilino, kun pli bona daŭro de aktiveco.
Pliaj disvolvaĵoj donis beta-laktamaso-rezistajn penicilinojn inkluzivante flukloksacilinon, dikloksacilinon kaj meticilino. Tiuj ĉi estis gravaj por sia aktiveco kontraŭ beta-laktamas-produktaj bakterioj tiaj kiel specioj de stafilokokusaj. Ĝi ankoraŭ ne egalas al MRSA (meticilin-rezista Stafilokokuso aŭreŭso).
La lastaj en la serio de veraj penicilinoj estis la kontraŭpseŭdomonaj penicilinoj, tiaj kiaj tikarcilino kaj piperacilino, utilaj pro sia aktiveco kontraŭ Gram-negativaj bakterioj. Tamen, la utileco de la beta-laktama ringo estis tia ke parencaj antibiotikoj, inkluzivantaj la mecilinojn, la karbapenemojn; plej grave, la cefalosporinojn, havas ĝin ĉe la centro de siaj strukturoj.
Modalo de agado
''Ĉefa artikolo: beta-laktamaj antibiotikoj
β-laktamaj antibiotikoj funkcias per malhelpado de la formado de peptidoglicanaj transligoj en la bakteria ĉelmuro. La β-laktama duonaĵo de penicilino ligas al la enzimo transpeptidaso kiu ligas la peptidoglikanan molekulon en bakterio, kaj tiu ĉi malfortikigas la ĉelmuron de la bakterio kiam ĝi obliĝas (alivorte, la antibiotiko kaŭzas ĉelan citolizon aŭ morton kiam la bakterio penas dividiĝi). Scott Williams ĝenerale kreditiĝas pri postulatado de tiu ĉi hipotezo.
Adversaj drogaj reagoj
Kutimaj adversaj drogaj reagoj (ADR-oj) por la penicilinoj inkludas: diareon, naŭzon, raŝon, urtikarion, superinfekton (inkludantan kandidiozon) (Rossi 2004)
(17276) 2000 LU22
(17276) 2000 LU22 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Penicilino
Adversaj drogaj reagoj
Maloftaj ADRoj inkludas: febron, vomadon, eritemon, deratiton, angioedemon, kaj pseŭdomembranan kojliton. (Rossi 2004)
Doloro kaj inflamacio ĉe la loko de injekto ankaŭ estas kutima por ne-tra-inteste-aplikitaj benzatina penicilino, benzilpenicilino, kaj malpli amplekse prokaina penicilino.
Alergio kaj hipersentivo
Alergiaj reagoj al iu ajn β-laktama antibiotiko povas okazi en ĝis 10% el pacientoj ricevantaj tiun ĉi aĵon. Anafilaksio okazas en proksimume 0.01% el pacientoj. (Rossi, 2004) Eble estas 5-10% trans-sentivo inter penicilin-derivaĵoj, cefalosporinoj, kaj karbapenemoj; sed tiu ĉi kvanto estas kontestita de diversaj esplorantoj.
Tamen, la risko de trans-reaktiveco estas sufiĉa por pravigi la kontraŭ-indikadon de ĉiuj βlaktamaj antibiotikoj en ĉiuj pacientoj kun historio de severaj alergiaj reagoj (urtikario, anaflaksio, interstica nefrito) al iuj ajn β-laktama antibiotiko.
Penicilino kaj aŭtoimuneco
Penicilino povas kaŭzi anemion pro detruo de eritrocitoj en kelkaj pacientoj, laŭ fenomeno rilata al memimuneca tipo 2. Tio okazas pro la afiŝiĝo de penicilino sur la surfacon de eritrocitoj kaj trombocitoj. Penicilino tiam iĝas taksata de la imuna sistemo kiel fremda molekulo kaj do iĝas kovrita per imunoglobulino G (IgG). Poste dum tiuj ĉeloj transpasas la lienon, makrofagoj kuŝantaj tie fagocitozas ilin, kaŭzante anemion.
Miloslav Mečíř
Miloslav Mečíř estas slovaka tenisisto. Li naskiĝis en Bojnice, do nun estas -jara.
Kulmino de lia sportista kariero estis la akiro de la ora medalo pri teniso en la Somera Olimpiko en Seulo nome de la tiama ŝtato Ĉeĥoslovakio. Krome interalie li en 1989 kune kun la ĉeĥa tenisistino Helena Suková same nome de la tiama ŝtato Ĉeĥoslovakio gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Alico (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Alício, Alicio
Ludmila Putina
Ludmila Aleksandrovna PÚTINA, ruse: Людмила Александровна Путина (naskiĝis la en Kaliningrado) estas edzino de la nuna Prezidanto de Rusio Vladimir Putin dum la jaroj 1983 - 2013.
Filologo laŭ la klero, Ludmila Putina estas patrino de du filinoj (Marija kaj Jekaterina). Putina, kontraste al kelkaj aliaj prezidentedzinoj, ne emas al publika sinelstarigo, tamen ŝi estas konata enlande kiel patrono de edukado kaj diversaj infanaj programoj (sanigaj, ripozigaj kaj aliaj).
Iluminismo
La iluminismo (hispane konata kiel alumbrados estis religia hispana movado de la 16a jarcento en formo de mistika sekto, kiu estis persekutita ĉar ĝi estis konsiderata herezaĵo kaj rilata al la protestantismo de tiu lando. Ĝi estiĝis en etaj urboj de la centro de reĝlando de Kastilio ĉirkaŭ 1511, kvankam ĝi estas oficiale nomita en la Edikto de Toledo de 1525, promulgita de la ĝenerala inkvizitoro, Alonso Manrique.
La iluminitoj povas inkluziviĝi ene de mistika movado simila al tiu disvastiĝinta en Eŭropo en la 16 kaj 17a jarcentoj, nomata iluminismo kiu ne devu esti konfuzata kun la sekto iluminatoj, nek kun la Klerismo. La iluminitoj kaŝkunvenis en etaj urboj de Kastilio, kiaj Pastrana aŭ Escalona, legis kaj persone interpretis la Biblion kaj preferis la mensan preĝon ol la voĉan, kiel poste faris la kvietistoj. La iluminitoj kredis je la rekta kontakto kun Dio tra la Sankta Spirito pere de vizioj kaj mistikaj travivaĵoj. Tial, kelkaj mistikuloj kiaj Terezo el Avilo estis komence suspektitaj kiel anoj de la hispana iluminismo.
1899
Ĉi tiu jaro estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
34441 Thomaslee
34441 Thomaslee estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono)
Nomo
Ĝia nomo honoras Thomas Lee, mentoron de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Li instruas ĉe la Altamont Elementary School de Mountain House (Kalifornio, Usono).
Templo de Saint Paul
La Templo de Saint Paul estas unu el la temploj konstruitaj kaj operaciitaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 69 konstruita de la Eklezio kaj la sola templo konstruita en la ŝtato de Minesoto.
Vesjegonsk
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 28210501.
La urbo estis fondita en jaro 1524.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1953.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 58°39' norde, longitudo 37°16' oriente.
La urbo estas sur bordo de Ribinska akvujo (Рыбинское водохранилище).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 6.8 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 8.7 mil loĝantojn.
Sankt Jakob im Walde
Sankt Jakob im Walde (germane "Sankta Jakobo en la arbaro") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Tehuelĉa lingvo
La tehuelĉa (ankaŭ konata sub la nomoj Aoniken, Inaquen, Gunua-Kena, Gununa-Kena) estas unu el la ĉonaj lingvoj de Patagonio. Ĝiaj parolantoj estis nomadaj ĉasistoj kiuj okupis teritorion en la aktuala Ĉilio, norde de Fajrolando (Tierra del Fuego) kaj sude de la Mapuĉoj.
La malkresko de la lingvo komencis kun la araŭkanigo de Patagonio, kiam multaj tehuelĉaj popoloj adoptis la mapuĉan lingvon kiel ĉefa lingvo. Dum la mapuĉa kaj la tehuelĉa lingvoj sufiĉe malsimilas de unu la alia, la tehuelĉa estis konsiderinde influita de ĉi tiuj du aliaj lingvoj kaj kulturoj. Dum la 19-a kaj 20-a jarcentoj, la hispana iĝis la dominanta lingvo kiam Argentino kaj Ĉilio akiris sendependecon kaj la hispanparolantaj loĝantoj okupis Patagonion.
László Kelemen (komponisto)
KELEMEN László estas rumania hungara/hungara komponisto, popolmuzikologo, ĉefdirektoro de Domo de Tradicioj en Budapeŝto naskita en Ditrău la 1-a de majo 1960. Li estas la pli aĝa frato de etnografino Tekla Tötszegi.
Dom-Muzeo Diego Rivera kaj Frida Kahlo
La Dom-Muzeo Diego Rivera kaj Frida Kahlo aŭ en hispana Museo Casa Estudio Diego Rivera y Frida Kahlo troviĝas en la sudo de Meksikurbo kaj estas dediĉita al konservado de la memoro de la fama murpentristo kaj de lia edzino same pentristino, same kiel al studo kaj analizo de ties arta generacio.
László Kelemen (komponisto)
Biografio
László Kelemen finis la muzikliceon en Târgu Mureş kaj poste la muzikaltlernejon Gheorghe Dima de Kluĵo en la fako pri muzikkomponado. Dume li estis ano de dancdoma muzikorkestro Bodzafa en Kluĵo. Li instruis du jarojn en Aiud, gvidis ĥoron kaj dume li kolektis polmuzikon. Li translokiĝis Hungarujon en 1986. Tie inter (1986 – 1992) li laboris ĉe la muzikeldonejo Budapesti Zeneműkiadó. En 1987 kun Ökrös Csaba, Berecz András li fondis la Orkeston Ökrös, kiu ricevis premion Magyar Örökség. Inter 1992 kaj 2000 li estis muzikgvidanto de la Budapest Táncegyüttes. Li estas ano de Magyar Zeneszerzők Egyesülete kaj de la Táncház Egyesület. En 1997 li iniciatis kaj gvidis la programon Utolsó Óra (Lasta Horo) por kolekti la instrumentaj popolmuzikfolkloron de Karpat-baseno kaj ĝis 2000 ili registris kaj arkivis pli ol 1200 horan muzikon. Ekde julio 2001 li estas la ĉefdirektoro de Hagyományok Háza.
Dom-Muzeo Diego Rivera kaj Frida Kahlo
Pro mendo de Diego Rivera, en 1931 Juan O'Gorman dezajnis unu el unuaj konstruaĵoj funkciismaj de Latinameriko: nome domo por la pentristo kaj alia por lia edzino Frida Kahlo, kie ĉiu havu sian propran laborejon. Temas pri du blokoj el senornama betono, kiuj hejmigas po unu domon, nome ruĝa kun blanka (la pentristo) kaj blua (por la artistino), sendependaj unu de la alia kaj unuigitaj nur per malgranda ponto en ties supra parto.
Dibuk
Dibuk, subtitolita Inter Du Mondoj, estas teatraĵo verkita ruslingva kaj jidlingva fare de Salomon Anski (Ŝalomon An-Ski). El la jida lingvo tradukis ĝin Izrael Lejzerowicz. Fare de J. Alfus tiu ĉi tradukaĵo eldoniĝis 90-paĝe, en Krakovo en la jaro 1927. Ĝi aperis kiel numero 1 en la serio "Biblioteko Beletristika".
Bellusco
Bellusco estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Oranĝoflora akvo
Oranĝflora akvo estas distilaĵo de amaraj oranĝarbaj floroj. Ĝi estas uzata en Mezorienta kaj Nordafrika kuirartoj. Ankaŭ estas la klara, parfumita kromprodukto de la distilaĵo de freŝaj maldolĉaj oranĝarbaj floroj pro ilia esenca oleo.
Membranofono
La nocio membranofono (tradukite felsoniloj) signifas muzikilon, kiu havas membranon por la songenerado. Tiu ĉi membrano povs esti streĉita felo, sed ankaŭ plastfolio, papero aŭ simila. Por ke la membrano eksonu, oni devas triligi ĝin. Tio okazas per frapado (ekz. tamburo) aŭ blovado (ekz. kazoo). Ĉiuj specoj de tamburoj apartenas al la membranofonoj.
Boo-bam eĉ povas utiligata kiel melodia instrumento.
Adamo de Bremeno
Adamo de Bremeno (latine Adamus Bremensis, germane Adam von Bremen) estis germana historiisto el la 11-a jarcento. Li verkis gravan verkon pri episkopoj de Hamburgo–Bremeno, en kiu li donas valorajn informojn pri la tiutempa imperiestra politiko. Tiu verko estas ankaŭ grava geografia fontolibro de la mezepoko.
Post morto de Adalberto (1072), Adamo komencis verki la kvarvoluman verkon Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum (Historio de la hamburga–bremena ĉefepiskopujo). Li priskribas en la tri unuaj volumoj vigle kaj nehumile la personecon kaj agadon de la ĉefepiskopo, kaj detale skizas ankaŭ la siatempan germanan politikan vivon. La kvara volumo estas la „priskribo de la nordaj insuloj”, kaj prezentas Rusiojn, la baltajn popolojn, Skandinavion, Islandon kaj Gronlandon. Tiu volumo entenas la unuan mencion de Vinlando, hodiaŭa Nordameriko, atingita de la vikingo Leif Eriksson.
Tonga lingvo
Tonga lingvo povas esti:
Cazorla
Cazorla estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 305,40 km2 kie loĝas 7 441 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 24,93 loĝ./km2.
Geografio
Cazorla situas sur la centro de la komarko Sierra de Cazorla (kies plej grava urbo kaj ĉefurbo ĝi estas) en la sudoriento de la provinco, lime kun Chilluévar, La Iruela, Peal de Becerro, Quesada kaj Santo Tomé. Estas sur 823 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno.
Ĝi estas sur la deklivoj de la Sierra de Cazorla, en la valo de la rivero Cerezuelo, alfluanto de la Gvadalkiviro.
Krom la ĉefa urba kerno, estas dek disaj submunicipoj aŭ domaroj.
Historio
Estas pruvoj de homa okupo jam en la Bronzepoko kaj poste de romianoj, allogitaj de minoj de arĝento kaj salo. En la islama epoko de Al Andalus estis disaj kampardomoj kaj fortikaĵoj.
La Senjorlando de Cazorla estis dum la Mezepoko grava landlima enklavon, kiel atestas densaa reto de kasteloj kaj fortikaĵoj de la regneto kreita en 1231, per la donaco de la vilaĝo Quesada kaj ties domaroj fare de Fernando la 3-a al la episkopo de Toledo. Dum la 16a al la 18a jarcentoj okazis sinsekvaj disputoj inter diversaj jurisdikcijo.
Dum la Milito de Hispana Sendependigo Cazorla suferis la sekvojn de la franca okupacio kun la detruo de la preĝejo, kiu ankoraŭ ne rekonstruiĝis. En 1940 oni atingis pinton de super 13 000 loĝantoj; poste venis elmigrado ĝis nunaj iom super 7000. Ekde la Hispana Transiro al la Demokratio la urbestro estis ĉiam socialisto.
Cornățel
Cornățel estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Vetluga
Vetluga (ruse Ветлуга) estas urbo en Niĵnij-Novgoroda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 22218501.
La urbo estis fondita en jaro 1636.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
La interurba telefona kodo estas 83150, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 57°51' norde, longitudo 45°47' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Vetluga (Ветлуга) (kiu enenfluas en riveron Volgo (Волга)).
En jaro 1959 la urbo havis 10 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 9.6 mil loĝantojn.
Antikva Agoro de Ateno
La Antikva Agoro de la klasika Ateno estas la plej bone konata ekzemplo de antikva greka agoro, situa nordokcidente de la Akropolo kaj limigita sude de la monteto Areopago kaj okcidente de la monteto konata kiel Agoraios Kolonos, nomata ankaŭ Merkata Monteto.
Tiu areo estis elfosita de la Usona Lernejo de Klasikaj Studioj de Ateno ekde 1931 sub estrado de T. Leslie Shear, Sr. Tio pluas ĝis nun, lastatempe sub direktorado de John McK Camp.
Dmitrij Poĵarskij
Dmitrij Miĥajloviĉ POĴARSKIJ (Дмитрий Михайлович Пожарский) estas la nacia heroo de Rusio, kiu kune kun metiisto Kuzma Minin estris la rusan popolan milicion batalintan kaj venkintan la polajn okupintojn komence de la 17-a jarcento. Li naskiĝis la 30-an de oktobro 1577 n.s., mortis la 3-an de majo 1642.
Listo de urboj de Luksemburgo
En Luksemburgo estas 12 urboj (en la lingvoj franca, germana, luksemburga):
Dmitrij Poĵarskij
Princo Poĵarskij (radiko de lia familia nomo "poĵar" ruse signifas 'incendio") apartenis al Rjurikidoj reprezentantoj de la unua rusia monarka dinastio. Liaj prauloj kaj li mem regis feŭdon en Suzdal princlando, kie ties rezidejo estis en urbo Starodub-ĉe-Klazjma. La familio neniam estis eminenta kaj do la frua kariero de Poĵarskij ne estas dokumentita, krom lia partopreno en la Tutrusia kunveno elektinta Boris Godunov al la trono en 1598. Kvar jarojn poste, li estis atestita kiel stolnik.
NGC 2344
NGC 2344 (aliaj indikoj — UGC 3734, MCG 8-13-103, ZWG 234.100, KARA 180, NPM1G +47.0086, PGC 20395) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dmitrij Poĵarskij
Kiam t.n. Malklara Tempo (1598 - 1613) aperis en Rusio, li multe militis pro interesoj de tiamaj caroj Boris Godunov, lia filo Teodoro kaj Bazilo la 4-a kontraŭ la fortoj de Falsa Demetrio la 1-a kaj ceteraj pretendintoj por la rusia trono.
Aŭguste de 1612 la rusa milicio proksimiĝis al Moskvo kaj transdonis la kapitulacan ultimaton al hetmano Chodkiewicz, kiu kune kun la pola garnizono barikadiĝis ene de la moskva Kremlo. Post nelonga sieĝo kaj kelkaj bataloj la polaj okupintoj kapitulacis. Ĉi-evento okazis la 4-an de novembro 1612 kaj ekde 2005 ĝi estas la ŝtata festo - Tago de Rusia Unueco.
La nova caro Mikaelo Romanov benis la princon kaj donis al Poĵarskij la enviindajn postenojn en la moskva administracio. Inter aliaj pozicioj, li estris la Transportan oficon en 1619, la Polican oficon en 1621 - 1628 kaj la Juĝan oficon ekde 1637 ĝis 1642. Lia bieno troviĝis en Medvedkovo, kiu nun estas norda distrikto de Moskvo. Tie li konstruis la belegan preĝejon. Antaŭ morto Dmitrij Miĥajloviĉ Poĵarskij monaĥiĝis kaj estis sepultita en la familia kripto de la suzdala Spaso-Evfimievskij klostro.
Familio
Liaj gepatroj nomiĝis Miĥail Teodoroviĉ Poĵarskij (? - 1587) kaj Maria (Efrosinia) Teodorovna Berseneva-Beklemiŝeva (? - 1607). Ili havis kvar gefilojn: Daria, Dmitrij, Jurij kaj Vasilij.
Dmitrij Poĵarskij estis edzo dufoje. Lia unua edzino Praskovia Varfolomeevna naskis tri filojn: Petro, Teodoro, Ivan kaj tri filinojn: Ksenia, Anastasia, Elena. Ŝi mortis en 1634. Lia dua edzino estis princino Teodora Andrejevna Golicina naskinta neniun. Ŝi mortis en 1651.
Memoro
Omaĝe al grandaj meritoj de Dmitrij Poĵarskij la dankema rusa popolo establis la monumenton al li kaj al Kuzma Minin encentre de la Ruĝa Placo en Moskvo en 1818 (skulptisto Ivan Martos).
Chaux-la-Lotière
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Batal-Monumento pri Monte Cassino en Varsovio
Batal-Monumento pri Monte Cassino en Varsovio (Pomnik Bitwy o Monte Cassino) estas monumento en Varsovio en la kvartalo Mezurbo, situanta sur skvaro inter la strato de generalo Anders kaj la pordego al Ĝardeno Krasińskich, laŭ enirakso al Ŝtata Arkeologia Muzeo en Varsovia Arsenalo.
Priskribo de la monumento
Decembre 1994 Socia Konstru-Komitato de la Monumento de la Batalo de Monte Cassino en Varsovio ricevis permeson loki la monumenton en ties nuna loko. Junie 1995 Asocio de Polaj Arkitektoj anoncis konkurson pri monumento memoriganta la batalon pri Monte Cassino. La munumenton oni financis per kotizoj de veteranoj de la Dua Pola Korpuso (1943–1947) de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento kaj subvencioj de pluraj institucioj.
La monumenton malkovris la 30-an de majo 1999 en la skvaro apud Ogród Krasińskich Irena Anders en akompano de Reprezenta Bataliono de Pola Soldataro, kadre de celebrado de la 55-a datreveno de la batalo. Dum la ceremonio la polan prezidenton reprezentis Ryszard Kalisz.
La projekton de la monumento preparis: skulptisto Kazimierz Gustaw Zemła kaj arkitekto Wojciech Zabłocki. La monumento estas farita de ŝtalbetono kovrita per blanka marmoro Bianco Carrara, kies maso atingis 220 tunojn. Por stabiligi la grundon sub la 70-tuna kolono estanta la plej alta elemento de la komponaĵo, oni enterigis 6-metrajn fostojn.
La monumento prezentas senkapan Niko kun spuroj de batalo kaj kripligo, aperantan el la frakasita, ĉirkaŭita per skarpo kolono. En la piedoj de la monumento oni vidas monteton kovritan de mortotuko, figuron de Dipatrino kaj disĵetitajn kaskojn. Sur dumetra soklo, kun videbla kruco de Monto Kasino, oni ankaŭ lokis sub la mortotuko urnon kun cindroj de la herooj. Krom tio sur la soklo estis skulptitaj blazonoj de kvin polaj unuoj, kiuj partoprenis la batalon.
Surskriboj sur la monumento
Pasanto, diru al ĉiuj, ke ni mortfalis kun la honoro, la animon ni redonis al la Dio, la korojn al Pollando, la korpon al la itala tero.
''Al soldatoj de la Dua Pola Korpuso de armea generalo Władysław Anders, kiu la 18-an de majo 1944 en la sanga batalo konkeris Monte Cassino, trarompis Gustav-Linion kaj malfermis al Aliancanoj la vojon al Romo. Pola nacio''.
Grafendorf bei Hartberg
Grafendorf bei Hartberg (germane "grafa vilaĝo ĉe Hartberg") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Paskinsulo
Paskinsulo aŭ Paska Insulo (Isla de Pascua, polinezie: Rapa Nui, Easter Island) estas insulo en la suda Pacifika Oceano, okcidente kaj iom norde de Santiago, Ĉilio kaj parto de la teritorio de Ĉilio. La insulo estas pli-malpli triangulforma kaj foras je 2000 kilometroj de la plej proksima enloĝata insulo. La insulo estas fama pro siaj multenombraj prahistoriaj ŝtonaj statuoj ("Moaoj"), kiuj troviĝas laŭ la marbordoj. Ĝia loĝantaro estas 3.800, koncentritaj ĉefe en Hanga Roa, ĉefurbo kaj nura loĝata.
La kutima nomo estas Rapa nui, kiu signifus “granda insulo” laŭ la lingvo de la malnovaj loĝantoj de Tahitio. Propralingve la insulo estas konata kiel Te pito o te henua (“la umbiliko de la mondo”) aŭ Mata ki te rango (“okuloj kiuj rigardas al la ĉielo”)
Je Paskotago 1722 ĝi estis malkovrita de la nederlanda esploristo Jacob Roggeveen, kaj pro tio jen la nomo de la insulo.
Ankaŭ, la insulo estis nomita kiel Isla San Carlos per hispanaj navigantoj, kiuj nomis ĝin honore al reĝo Karlo la 5-a.
Kulturo
La insulo havas sian propran polinezian lingvon, nome rapanui, kiu nun estas parolata nur de 10 elcento. Ĝi jam ne plu estas funkcipova en la sociekonomia evoluo komunuma, ĉefe ĉar junuloj uzas plej ofte la hispanan.
Naturprotekto
Biogeografie la paskinsulaj koralrifoj estas unu el la 43 maro-ekoregionoj de la Tutmondaj 200. Tiuj ĉi estas nombro da ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso ( WWF ) kaj la Nacia Geografia Societo pro sia graveco pri la naturprotekto. La insulo mem troviĝas en la Pacifika ekozono, gravega por la biodiverseco kaj endemiismoj.
Povoda
Povoda, hungare Pódatejed estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Bratislavo-Komárno preteriras. Dunajská Streda troviĝas 3 km-ojn for.
Historio
Dum la historio fondiĝis apude diversaj vilaĝoj. En 1910 loĝis en Pódafa 205, en Lidértejed 285, en Csenkeszfa (ĉenkesfa) 99 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝoj apartenis al Pozsony, al distrikto de Dunajská Streda. Ekde 1920 ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1940 la menciitaj vilaĝoj unuiĝis kaj formis novan komunumon Pódatejed. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš ĝis 1948. En 2001 loĝis en la vilaĝo 762 da homoj, (599 hungaroj, 139 slovakoj).
111594 Ráktanya
111594 Ráktanya estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungaraj geastronomoj Heiner Zsuzsanna kaj Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la fama hotelo Ráktanya, en la montaro Bakony en Hungario. En la 1990-aj jaroj, la « Hotelo Tri Mil Steloj » estis la monta stacio de hungaraj, kiuj faris tie milojn da pervidaj observoj pri meteoroj, kometoj kaj.
Holzschlag
Holzschlag, hungare Vágod estas ne memstara, malgranda vilaĝeto en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Unterkohlstätten.
Situo
Holzschlag situas inter montoj. La hungara landlimo ĉe Kőszeg troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis en 1634. La unuaj loĝantoj estis arbohakistoj, kiuj liveris lignon por vitrofarado. En 1910 vivis en Vágod 524 homoj (aŭstroj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. En 1971 Holzschlag aliĝis al Unterkohlstätten.
Horní Lhota (distrikto Ostrava-urbo)
Horní Lhota estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Ostrava-urbo, antaŭe ĝi estis administre en distrikto Opava. Vivas ĉi tie. La plej malnovaj konservitaj skribmencioj devenas el la jaro 1441, kiam la vilaĝo komune kun Budišovice apartenis al hrabyna sinjorujo.
En 1619 ĝi estis aldonita al Velká Polom, kies posedantoj tiam estis Pražmidoj el Bílkov. Fine de la 17-a jarcento ĝi fariĝis parto de klimkovica senjorujo de Wilczekidoj el Dobrá Zemice. Post ties malvalidigo Horní Lhota enmembriĝis en distrikton Opava, en 1896 ĝis 1960 la vilaĝo apartenis en distriton Bílovec, post 1975 denove en la distrikton Opava kaj ekde 1990 ĝi estas memstara vilaĝo.
Parto de la vilaĝo estas ankaŭ solejo Stará pila, kiu troviĝas en profunda arbarigita valo de rivero Porubka. Tio estas pli granda loĝejo kun refreŝigejaj kabanoj kaj familiaj domoj.
Izsák Perlmutter
Izsák Perlmutter [iĵAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Perlmutter Izsák estis hungara pentristo, membro de Societo Szinyei Merse Pál. Izsák Perlmutter naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Izsák Perlmutter devenis el riĉa juda familio. Li lernis en Budapeŝto de Gusztáv Magyar-Mannheimer, Bertalan Karlovszky kaj Sándor Bihari (pentristo), kelkajn monatojn en 1891 ankaŭ en akademio Julian en Parizo. Inter 1898 kaj 1904 li pentradis en Nederlando. Hejmenveninta li laboris en Artistkolonio (Szolnok), Besztercebánya, Rákospalota, Budapeŝto. Li ŝatis pentradi pejzaĝojn, aĵpentraĵojn, portretojn. Li havis edzinon.
Sâncraiu de Mureș
Sâncraiu de Mureș [sınkraju de mureŝ] (hungare: Marosszentkirály [maroŝsentkiraj]) estas komunumo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 896 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 4 098 (rumanoj, 50 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1293 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, departemento Maros-Torda. En 1930 oni aligis al ĝi Cornățel (Egerszeg). Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Nazna (Náznánfalva).
Komunumoj pri Stefano la 1-a en Hungara reĝlando
Hungarlingvaj loknomoj, kiuj enhavas "szentkirály" (= sankta reĝo), rilatas al Stefano la 1-a de Hungario. Tiuj lokoj manifestis kunlaboradon en 1997 en Szentkirályszabadja.
22869 Brianmcfar
22869 Brianmcfar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brian McFarland, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2006. Li estis instruisto ĉe la H.B. DuPont Middle School de Hockessin (Delavaro).
Malnova Delhio
Malnova Delhio aŭ Purani Dilli estis fondita kiel enmurigita urbo de Delhio, Barato, fondita kiel Ŝahĝahanabado en 1639, kiam Ŝaho Ĝahano, nome tiama Mogola imperiestro, decidis ŝanĝi la Mogolan ĉefurbon el Agra. La konstruado de la urbo estis finigita en 1648, kaj ĝi restis ĉefurbo de la Mogola Imperio ĝis sia falo en 1857,  kiam la Britoj muntis tutlandan hegemonion en Hindio. Ĝi estis iam plena je domegoj de nobeluloj kaj membroj de la reĝa kortego, kun elegantaj moskeoj kaj ĝardenoj. Nuntempe, spite sian troan loĝiĝon kaj ruinigon, ĝi ankoraŭ utilas kiel simbola kerno de metropola Delhio. Nur kelkaj domegoj "haveli" estis lasitaj kaj sustenitaj.
Helena Suková
Helena Suková estas ĉeĥa tenisistino. Ŝi naskiĝis en Prago, do nun estas -jara. Ĝis la jaro 1998 ŝi estas tenisa profesiulo.
Ŝi naskiĝis en konata tenisista familio. La patrino Věra Suková en sia junaĝo estis konata tenisistino kaj la patro Cyril Suk estis prezidanto de la Ĉeĥoslovaka Tenisa Asocio. Ŝia frato Cyril Suk same iĝis profesia tenisisto: kun li ŝi trifoje gajnis la turniron pri miksitaj paraj matĉoj en Wimbledon kaj unufoje en la Francia Malferma Turniro.
Krome interalie ŝi en 1989 kune kun la slovaka tenisisto Miloslav Mečíř nome de la tiama ŝtato Ĉeĥoslovakio gajnis la internacian Hopman-Pokalon en Perto, Aŭstralio - en tiu turniro interkonkurencas la po plej bona vira kaj virina tenisistoj de ok naciaj teamoj.
Nun ŝi vivas en Montekarlo, Monako.
Wilhelm Ernst Dietl
D-ro Wilhelm Ernst DIETL [ditl], 1852–1940, estis aŭstra ĉefstaba kuracisto. En 1887 li ellernis Volapukon kaj estis sekretario de Volapuka Asocio en Vieno. De 1908 li estis esperantisto. Li estis prezidanto de Esperanto-Grupo en Graz kaj en 1926 prezidanto de Aŭstria Esperanto-Kongreso.
Gliese
Gliese povas rilati al:
kelkaj de ili:
Csaba Molnár
Biografio
Csaba Molnár studis en Pedagogia Altlernejo, poste li akiris ankaŭ juran diplomon en Universitato de Budapeŝto. En la fruaj 2000-aj jaroj li estis kandidato pri advokato en Mosonmagyaróvár, li ankaŭ instruis en Universitato de Okcidenta Hungario. Li estas parlamenta deputito ekde 2006 kiel membro de Hungara Socialista Partio. En 2008 li estis nomumita subministro pri nacia evoluo kaj ekonomio, sed en la jarfino li estis jam ministro pri transporto, telekomunikado kaj energio en Dua Kabineto Gyurcsány, poste li estis ministro pri kancelario en Kabineto Bajnai. En 2008 li edziĝis. En 2011 li aliĝis al nove fondita partio fare de Ferenc Gyurcsány. En 2014 li estis elektita deputito de Eŭropa Parlamento.
Arkimeda spiralo
En geometrio, la Arkimeda spiralo estas ebena kurbo, kies la polusa ekvacio estas: