cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludmilla Hypius
Vivo
La 5-aĝa Ludmilla Hypius en Klotzsche ĉe Dresdeno jam lernis ludi pianon, poste akordionon kaj trumpeton. Ŝi akompanis sian patrinon Marta, sukcesan kantistinon, dum artaj elpaŝoj. En Fichtelgebirge (Fiĥtela montaro) ŝi ludis la akompanan muzikon por sensonaj filmoj. Poste ŝi vivis en Munkeno kaj de tie rondiris koncerte kune kun aliaj muzikistoj. Kun la trumpeto ŝi elpaŝis en vilaĝoj kaj famiĝis kiel „la sinjorino kun la trumpeto“. Post la milito ŝi elpaŝis kun la fama komikisto Eberhard Cohrs kaj la grupo „Bunte Palette“ (Multkolora Paletro).
En Dresdeno ŝi travivis ankoraŭ la teruran bombnokton antaŭ la fino de la Dua Mondmilito. En Dresdeno ŝi edziniĝis kaj naskis filinon, pli poste duan infanon, sekvis maledziniĝo
En aĝo de preskaŭ 55 jaroj ŝi post studado en Dresdeno sukcesis en ŝtata ekzameno por piano kaj trumpeto.
Ekde 1964 ŝi en Eisenhüttenstadt instruis en muziklernejo, poste ankaŭ en Beeskow. En Eisenhüttenstadt ŝi vivis de 1966 ĝis 2011. Ŝi estris la Breslacker Dorfkapelle (Vilaĝan muzikensemblon en Breslack) kaj la koruson de maljunuloj en Eisenhüttenstadt.
Poste ŝi vivis en AWO-Seniorenresidenz (Loĝdomo por maljunuloj) en Frankfurto ĉe Odro, kie ŝi ankoraŭ 103-jaraĝe muzikis.
En artikolo de Märkische Oderzeitung (MOZ) okaze de ŝia 100-a naskiĝtago en 2011 Alexandra Richter skribis: „Ankaŭ en aĝo de 100 jaroj la muziko ne perdis sian fascinon por la eleganta damo kun blankaj haroj kaj longaj oraj orelringoj. Ĝi estas viveliksiro kaj eble la sekreto de ŝia granda aĝo.“
Ŝia tombo situas sur Inselfriedhof (Insula tombejo) en Eisenhüttenstadt.
La 22-an de februaro 2016 la Pionierweg en Eisenhüttenstadt, kie situas ŝia muziklernejo, ricevis honore al ŝia muzikeduka agado la nomon „Ludmilla-Hypius-Weg“ (Ludmilla-Hypius-Vojo).
Esperanto-agado
En 1976 Ludmilla Hypius lernis Esperanton kaj fondis en Eisenhüttenstadt Esperanto-grupon kadre de la Kulturligo. Ŝi agadis en GDREA kaj ekzemple elpaŝis dum distriktaj renkontiĝoj kaj vizitis la 3-an Centran Renkontiĝon de la Esperantistoj en Kulturligo de GDR en oktobro 1978 en Rostock. Foto en la Jubilea Libro de EABB montras ŝin en rondo de Esperanto-geamikoj.
En 2006, havanta 95 jarojn, ŝi publikigis siajn memorojn por siaj multaj infanoj, nepoj kaj pranepoj. En la ĉapitroj „Meine Wende“ („Mia turniĝo“ - aludo al la politika turniĝo en GDR 1989) kaj „Angenehmes Ausland“ („Agrabla eksterlando“) ŝi priskribas ankaŭ siajn spertojn kun Esperanto kaj esprimas la grandan valoron de tiuj ĉi spertoj por sia vivo. Ludmilla Hypius rakontas: „La internacia penso pri paco subtenis mian intereson pri Esperanto. Mi jam havis preskaŭ 65 jarojn, kiam mi lernis Esperanton kun entuziasmo… tiel mi vojaĝis al internaciaj mondrenkontiĝoj en Oslo, Islando, Francio, Hispanio, Bulgario, Ruslando ktp. Mi ankaŭ ofte akceptis ĉe mi eksterlandajn gastojn, ĉe kiuj mi antaŭe gastis en la jam menciitaj eŭropaj landoj. Ni ĝojis pri la bona interkompreniĝo en Esperanto.“
Kaj ŝi daŭrigas: „Ekzistas en ĉiuj landoj ĉe ĉiuj popoloj en ĉiuj profesioj tre bonaj karaktere humanisme pensantaj ĉion sciantaj homoj, kiuj ne plu volas militojn kaj postulas internacian interkompreniĝon. Bedaŭrinde nur malmultaj el tiuj homoj situas en gvidaj pozicioj. Ili laŭeble rapide estas forpelitaj de la nunaj monriĉaĵon ŝakrantoj“.
Ŝi pli detale aldonas: „Reciproke sin pritrakti afable, helpi, se necesas kaj eblas, vivi propraforte kaj lasi vivi. Tiuj estas miaj spertoj kun norvegoj, bulgaroj, francoj, poloj, hispanoj, rusoj, ĉeĥoj, islandanoj, angloj.“
Rašice
Bazaj informoj
Rašice, hungare Felsőrás (felŝOraŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Ludmilla Hypius
Esperanto-agado
Fritz Wollenberg en sia eseo pri Ludmilla Hypius emfaze rekomendas „legi la priskribon de tiu ĉi vojaĝo kaj mem senti la malfermanimecon kaj amon al landoj kaj homoj, kun kiuj tiu ĉi vivsperta optimisma maljuna damo vojaĝis."
Rašice
Situo
Rašice situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Tornaľa troviĝas 9 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1266 en formo "Raas". En 1334 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Suba kaj Supra Rás. Suba-Rás senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataloj, baldaŭe rehomiĝis. En 1910 loĝis en Felsőrás 283 da homoj, (escepte unusolan germanon ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Tiam la novaj vilaĝnomoj estis Vyšné Rášovo (=Supra Raŝ) kaj Horný Ráš (Suba Raŝ), fine ekde 1927 Rašice. Inter 1938-1945 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Rašice 140 da homoj, (escepte 8 slovakojn ĉiuj hungaroj).
Ludmilla Hypius
Esperanto-agado
Alexandra Richter citis la vortojn de la filo de Ludmilla Hypius Olav pri sia patrino: „Ĉia negativa penso fremdas al ŝi. Ŝi estas pacienca kaj preferas ĉiam dialogon kaj toleron.“
Kaskad-montaraj leaj arbaroj
La kaskad-montaraj leaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de Nordameriko.
Ludmilla Hypius
Honorigoj
Ludmilla-Hypius-Weg (Ludmilla-Hypius-Vojo) en Eisenhüttenstadt (2016)
Verko
Ludmilla Hypius: „Geschichten und Erfahrungen aus meinem Leben. Für meine Nachkommen nacherzählt.“, Books on Demand, 2006, Kapitel: „Meine Wende“, p. 67-73 und „Angenehmes Ausland“, p. 90-97 (Rakontoj kaj spertoj el mia vivo. Rakontita por miaj posteuloj)
Kaskad-montaraj leaj arbaroj
Flaŭro
La alt-montara deklivaro gastigas Engelman-piceon (Picea engelmannii), rokmontaran abion kaj tordopinon (Pinus contorta) dum la montarbaroj de malpli altaj altitudoj konsistas el tordopinoj, ŝajntremolaj poploj, glaŭkaj piceoj (Picea glauca) kaj glaŭkaj duglasoj.
Ludmilla Hypius
Literaturo
Fritz Wollenberg: Ludmilla Hypius (1911-2015) – Ein Leben mit Musik und Esperanto (Vivo kun muziko kaj Esperanto). En: Esperanto. Lingvo kaj kulturo en Berlino kaj Brandenburgio 111 jaroj, Jubilea Libro 1903-2014, Esperanto-Asocio Berlino-Brandenburgio (Eld.), Mondial, Novjorko – Berlino 2017 (Kontribuoj en la germana kaj en Esperanto), ISBN 978-1-59569-340-2, p. 412-415
Kaskad-montaraj leaj arbaroj
Faŭno
La bestiaro de la ekoregiono inkluzivas kanadan ŝafon (Ovis canadensis), oreamnon (Oreamnos americanus), grizan urson (Ursus arctos) kaj amerikan nigran urson (Ursus americanus), nigravostan cervon (Odocoileus hemionus), kojoton (Canis latrans) kaj pumon (Puma concolor) kun pli malgrandaj mamuloj kiel norda glaŭkomuso (Glaucomys sabrinus). La birdoj inkluzivas okcidentan strigon (Strix occidentalis), bluan dendragapon (Dendragapus obscurus) kaj iom da rabobirdoj. La rivero Frejzero estas speciale grava por la salmonedoj kaj ankaŭ kiel obstaklo por la moviĝo de la bestiaro ene de la regiono.
Minacoj kaj konservado
Plimulto de tiuj arbaroj ankoraŭ estas sendifektaj kvankam ili estas endanĝerigitaj pro arbarekspluatado, minado kaj aliaj homaj agadoj. Vastaj areoj de sendifekta arbaro inkluzivas Nord-Kaskadan Nacian Parkon en Vaŝingtonio kaj la jenajn areojn de Brita Kolumbio : Provincia Parko Big Creek kaj Protektejo Spruce Lake, Parko Stein Valley Nlaka'pamŭ, Provinca Parko E. C. Manning, Provinca Parko Ts'il?os, Provinca Parko kaj Protektejo Cathedral Park, Skagit-Vala Provinca Parko, Provinca Parko Marble Range, Kaskada Distra Areo kaj Provinca Parko Edge Hills apud Frejzer-Kanjono.
Pocket Birds of North America: Eastern region
Pocket Birds of North America: Eastern region estas referenclibro kaj kampogvidilo pri birdoj troviĝantaj en Nordameriko laŭ difino de la American Birding Association. Ĝi estis verkita kaj ilustrata de ornitologoj Elissa Wolfson kaj Stephen W. Kress. La libro havigas detalojn pri 810 birdospecioj, kun informo pri identigo, ekologio, voĉo kaj geografia distribuado. Ĝi enhavas kelkajn bildojn de ĉiu specioj, kaj estas kritike laŭdata ĉar ĝi inkludas bildojn de ĉiu birdospecio dumfluge. Oni aperigis du regionajn kampogvidilojn uzante la saman materialon kiel ĉe la The Sibley Guide to Birds en 2003; unu por la okcidenta duono de Nordameriko kaj alia por la orienta duono.
Ludmilla Hypius
Literaturo
Katrin Bischoff'': „Ludmilla Hypius aus Eisenhüttenstadt ist Deutschlands älteste Trompetenlehrerin. Mit 92 Jahren bläst sie ihren Schülern den Marsch“,'' En:  Berliner Zeitung de 13-a de decembro 2003 (Ludmilla Hypius el Eisenhüttenstadt estas la plej maljuna trumpeta instruistino de Germanio)
Pocket Birds of North America: Eastern region
La libron eldonis la Usona Muzeo pri Naturhistorio (American Museum of Natural History) en 2017. La angla vorto pocket (poŝo) en la titolo rilatas ne al la birdoj, sed al la formato de la libro.
Ludmilla Hypius
Literaturo
Alexandra Richter: „Ein Leben für die Musik“, En: MOZ, Red. Frankfurt (Oder), de 3-a de majo 2011 (Vivo por la muziko)
Janet Neiser: „Ein Leben nach Noten“, En: MOZ, Red. Eisenhüttenstadt de 3-a de februaro 2015 (Vivo laŭ notoj)
Kin Endate
. Naskita en Iŭaizumi (Gubernio Iŭate), li studis dizajnon kaj fotarton en Hokajdo kaj komencis fari astronomiajn fotojn en altlernejo. Li komencis observi asteroidojn en 1986.
Li malkovris 625 asteroidojn inter 1987 kaj 2009 : 571 en kunlaboro kun Kazuro Watanabe kaj 54 sole.
Inter liaj malkovraĵoj estas la troja asteroido 5648 Axius (1990 VU1) kaj la marsrenkonta asteroido 6500 Kodaira.
Li estas la unua, kiu fotis la kometon Shoemaker–Levy 9, 10 tagojn antaŭ ties oficiala malkovro : Kin serĉis asteroidojn, kaj tiam ne sciis, ke li fotis kometon.
Li uzas teleskopon kun 25 cm larĝa lenso.
La asteroido 4282 Endate estis nomita en lia honoro, kaj 4460 Bihoro ricevis la nomon de la urbo, kie li loĝas : Bihoro en Abaŝiri-subgubernio.
860 Ursina
860 Ursina estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La kialo de ĝia nomo estas nekonata.
József Schwager
József SCHWAGER [ŝvager] estis rumania hungara poeto, lokhistoriisto. Li naskiĝis en 1883 kaj mortis en Lugoj en 1949.
Kariero
József Schwager estis oficisto en Lugoj. Li publikigis en Krassó-Szörényi Lapok kaj en aliaj enlandaj kaj esterlandaj gazetoj.
(17436) 1989 SV3
(17436) 1989 SV3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Stacidomo de Szeged
La Stacidomo de Szeged estas impona fervoja konstruaĵo en Hungario en urbo Szeged, kie ĝi estas la ĉefa stacidomo.
Historio
La unua trajno alvenis en 1854, sed tiam oni ne konstruis indan stacion. Post jaroj la fervoja linio kuris plu ĝis la suda Danubo, ponto tra Tiso apud Szeged funkciis ĝis 1944. La nun videbla stacidomo estis konstruita en 1902 laŭ projekto de Ferenc Pfaff. Antaŭ la stacidomo trafika nodo kreiĝis, nun tramoj kaj aŭtobusoj liveras plu la pasaĝerojn. En 1944 la stacidomo estis bombardita. Renoviĝoj okazis en 1964 kaj 2006.
La stacidomo funkcias teorie laŭ trairanta sistemo, tamen praktike ĝi akceptas vagonarojn el Budapeŝto kaj Békéscsaba, tre malofte kuras vagonaro al la alia direkto al Serbio. En la 2000-aj jaroj estas volo rekonstrui la linion al Banato.
Josef Winkler (verkisto)
Josef WINKLER (naskiĝinta la ) estas aŭstra verkisto.
Biografio
Li kreskiĝis en bienfarmo en Karintio, ĉe familio kiu apenaŭ uzis parolon kaj malpli skribon. Tiele li obsedis akiri librojn. Post bazlernejo li faris trijaran studadon de komerca lernejo en Villach kaj poste laboris por eldonejo de verkoj de aŭtoro de privakeraj noveloj Karl May. El 1973 al 1982, li estis dungita en la administrejo de la Klagenfurta Universitato, nome Alpen-Adria-Universität Klagenfurt. Tiam, li organizis literaturan cirklon, nome Literarischer Arbeitskreis, kun sia karintia aŭtora kolego Alois Brandstetter kaj redaktoris literaturan gazeton, nome Schreibarbeiten.
En 1979 lia romano Menschenkind havigis al li la duan lokon en la fama premio Ingeborg-Bachmann-Preis malantaŭ Gert Hofmann. Kun liaj du venontaj romanoj, Der Ackermann aus Kärnten kaj la Muttersprache, tiu libro formas la trilogion Das wilde Kärnten. La tekstoj de Josef Winkler pritraktas la temojn de morto kaj samseksemo. La pritrakto de problemoj individuaj en patriarkeca katolika mondo havas mem-agnoskan membiografian fonon. Winkler rilatas sian propran verkaron al tiu de aliaj german-lingvaj kaj internaciaj verkistoj kun fokuso al memmortigo, izolado kaj samseksemo kiaj Jean Genet, Peter Handke kaj Hans Henny Jahnn. La nombraj veturoj de Winkler kaj al Italio kaj al barato estas tre ofte respegulataj en liaj verkoj, inklude la baratajn mortoritojn kiel praktikitaj en la urbo Varanasio kio kontrastas kun la katolikaj ritoj en lia hejmkulturo. Lia frua verko Wortschatz der Nacht estis publikigita en Februaro 2013. Lia ĉefa ĵusa verko, Winnetou, Abel und ich (2014), kiu prezentas lian fruan konon de Karl May, inkludas gravan ĉapitron de lia literatura membiografio kaj re-rakontoj de la fantastaj historioj de May ĉirkaŭ Winnetoo, nome imagita Indiana ĉefo amplekse konata en centreŭropa kulturo.
Je okazo de la 33-a premio Ingeborg-Bachmann-Preis 2009, Josef Winkler faris la tradician paroladon „Klagenfurter Rede zur Literatur.“ Tiu diskurso generis gravan polemikon ĉar li arde kritikis la registaron de Karintio kaj tiun de la ĉefurbo Klagenfurt ĉar oni malsukcesis establi urban bibliotekon. kvankam oni elspezis multan monon por misadministritaj bankoj kaj 70 milionojn da eŭroj por stadiono de futbalo en Klagenfurt (Wörthersee Stadion), la aŭtoritatoj argumentis ke ili ne havas rimedojn por municipa biblioteko.
E.T. (ludo)
E.T. estis videoludo por ludkonzolo Atari 2600 bazita pri la anglalingva filmo E.T. - the Extra-Terrestrial. La ludo estis programita dum 3 semajnoj fare de 2 programistoj, kaj fabrikita kvante pli ol 3 milionoj ekzemplerojn. Necesas rimarki, ke tiutempe eĉ ne estis fabrikitaj tiom da konzoloj Atari 2600. Kvalito de la ludo estis tre malalta kaj la ludo iĝis simbolo de krizo de la jaro 1983. La ludon trafis malsukceso kaj eĉ malaltigo de prezo ĝis US$1 ne savis ĝin. Fin-fine plejgrandan parton de ludkartoĉoj pereigis. Post la jaro ludkonzola industrio en Usono apenaŭ vivis.
Sekaj deciduaj arbaroj de Katiarbar-Gir
Priskribo
La sekaj deciduaj arbaroj de Katiarbar-Gir havas disan distribuadon. La ĉefa parto de la ekoregiono ampleksas Aravali-Montaron, la plej alta pinto de kiu estas la 1 721 metrojn alta Abu-Monto, kaj la orientan duonon de la subŝtato Raĝastano, etendante en orientan Guĝaraton kaj la Malva-Regionon de Madhja-Pradeŝo. Malgranda enklavo de la ekoregiono kovras la pinton de Girnar-Montetoj en Katiavaro situante en okcidenta Guĝarato.
Pli seka ekoregiono, la nordokcidentaj veprejaj arbaroj, troviĝas en la okcidento, kovrante la reston de katiavara duoninsulo kaj strion de okcidenta Raĝastano inter Aravali-Montaro kaj Tar-Dezerto. Al la nordokcidento la sekaj deciduaj arbaroj de Katiarbar-Gir transiras al la supra-gango-ebenaĵaj humidaj deciduaj arbaroj. Al la sudoriento troviĝas la narmad-valaj sekaj deciduaj arbaroj de Vindhya-Montaro kaj la Narmado-valo. La ekoregiono ankaŭ limtuŝas la nordokcident-ghatajn humidajn deciduajn arbarojn en suda Guĝarato.
La ekoregiono havas tropikan musonan klimaton, kun la plej granda parto el sia 550 ĝis 700 mm averaĝa jarpluvo dum la junio-septembra sudokcidentomusono kaj malmulto dum la ceteraj monatoj de la jaro. La temperaturoj ofte superas 40 °C. Pli altaj altecoj de Aravali-Montaro pli malvarmas, kaj la ventflankaj deklivoj (ĝenerale sudorient-alfrontantaj) ricevas pli da precipitaĵo. Tiu rezultas en sekan pejzaĝon kun veprejo, nudaj arboj kaj rokoj.
Flaŭro
La konsisto de la arbaroj de la ekoregiono varias kun malsekeco kaj grundoj. Pli malsekaj areoj estas dominitaj de grand-tektona (Tectona grandis) arbaro kun Agele marmelos, Boswellia serrata, Ougeinia oojeinensis, Diospyros spp., Bombax ceiba, Sterculia urens, Emblica officinalis, Dalbergia paniculata, kaj Terminalia elliptica. Tiuj arbaroj prezentas tri-etaĝan strukturon, kun kanopeo kiu atingas altecon de 15 ĝis 25 metroj. Anogeissus pendula, kreskante en preskaŭ unuspeciaj arbareroj akompanite de Acacia catechu estas superrega en pli sekaj areoj, precipe sur la kvarcitaj krestoj kaj gnejsaj altaĵetoj de Aravali-Montaro dum Abu-Monto estas kovrita per seka decidua arbaro kun koniferoj ĉe la plej altaj altitudoj. Veprejaj arbaroj, karakterizitaj de Euphorbia caducifolia, Maytenus emarginata, Acacia Senegal, Commiphora mukul, Wrightia tinctoria, Securinega leucopyrus, Grewia tenax, kaj Grewia villosa, troviĝas sur la rokaj aravali-montaraj flankoj kaj en degeneritaj areoj. La endemiaj specioj Dicliptera abuensis, Strobilanthes halbergii kaj Veronica anagalis vegetas en tiuj dornaj areoj. Finfine la riveroj kaj fluoj de la montetoj estas vicigitaj kun hindaj daktilujoj (Phoenix sylvestris) kaj fikusoj (Ficus racemosa).
Faŭno
La naturprotektejoj de tiu seka regiono estas hejmo al 80 specioj de mamuloj de kiuj predantoj inkludas la endemian azian leonon (Panthera leo persica) kune kun hindan leopardon (Panthera pardus), hindan lupon (Canis lupus pallipes) kaj hienon (Hyena hyena) dum la abundaj predoj kiuj subtenas ĉiujn tiujn karnomanĝulojn inkludas kvarkornan tetraceron, cervokapran antilopon, kaj hindan gazelon, ĉiuj el kiuj estas tutmonde minacitaj specioj, kaj aliajn herbovorulojn. Birdospecioj inkludas la endanĝerigitan hindan otidon, Eupodotis indica, kaj la preskaŭ endemian blankanukan paruon kiu vivas en la veprejaj areoj de la ekoregiono.
Monteto Ancón
La Monteto Ancón (Cerro Ancón) estas alto de 199 m situanta en urbo Panamo, Panamo kaj formas parton de la distrikto de Ancón. Ĝi estis sub la jurisdikcio de Usono kiel parto de la Zono de la Kanalo de Panamo, dum granda parto de la 20-a jarcento. Kvankam ĝi situas tuj apud la urbo Panamo, ĝi ne estas urbanizita areo.
Flago de Panamo
La unua flago metita sur ĉi tiu monteto estis farita de S-ro Silvestre Tenorio. Sur la supro de la monteto, videblas la flago de Panamo.
13722 Campobagatin
13722 Campobagatin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Adriano Campo Bagatin, de la Universitato de Berno, kiu laboris pri la observo de, la kolizia evoluo de la asteroidoj kaj la fiziko de la procezo diseriĝo de la malgrandaj korpoj de la sunsistemo.
Suloformaj
La ordo Suloformaj (nome "Falakrokorakoformaj" fare de Christidis & Boles 2008) estas ordo proponita de Internacia Ornitologista Unuiĝo. Rilate al ĵusa pruvaro ke la tradiciaj Pelikanoformaj estas polifiletika, oni sugestis, ke la grupo disiĝu por montri la verajn evoluajn rilatojn.
Sistematiko kaj evoluo
El la familioj de Pelikanoformaj, nur la Pelikanedoj, Balenocipitedoj, kaj la Skopedoj restas. La tropikbirda familio Faetonedoj estis movita al sia propra ordo Faetonoformaj. Genetikaj analizoj ŝajne montras ke la Pelikanoformaj estas fakte tre proksime rilataj al la Ardeedoj kaj al la Treskiornitedoj. Pri la Suloformaj, ŝajne ili estas nur demalproksime rilataj al la nunaj Pelikanoformaj. Laŭ la Taksonomio Hackett, kolimboj, pingvenoj, cikonioj, same kiel Suloformaj kaj Pelikanoformaj, ĉiuj ŝajne evoluis el komuna praulo. Oni sugestis proponitan superordon Grandaj akvobirdoj.
En sia mejloŝtona verko de 2008 nome Systematics and Taxonomy of Australian Birds, la aŭstraliaj ornitologoj Les Christidis kaj Walter E. Boles stampis la nomon Falakrokorakoformaj por la grupo pro la multe pli granda nombro de specioj de kormoranoj (Falakrokorakedoj) inter naivuloj kaj suloj (Suledoj), post la formovo de pelikanoj al Cikonioformaj. Tamen tio ne estis amplekse akceptita.
En 1994, la usona ornitologo Walter J. Bock verkis ke la nomo Suloidea estis uzata konstante kiel termino por superfamilio enhavanta ambaŭ familiojn, kaj tiele "Suledoj" kaj ne "Falakrokorakedoj" havu prioritaton en ĉiu ajn aranĝo enhavanta ambaŭ genrojn.
En 2010, la AOU adoptis la terminon Suloformaj por la taksono. La IOC sekvis en 2011.
En 1994, Martyn Kennedy kaj kolegoj konstruis laŭkutimaran datumbazon, kun rezultanta arbo montranta altan nivelon de kongruo kun la ekzistanta filogenikon baze sur genetiko aŭ morfologio. Ĝi montris la sagobirdojn kiel frata grupo de la kormoranoj kaj de la tufkormoranoj, kun la suloj kaj la naivuloj, poste pelikanojn, poste fregatedojn kaj laste tropikbirdojn kiel progresive pli fruaj posteuloj.
Odiló Hornyák
Odiló Hornyák [hornjAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hornyák Odiló estis hungara instruisto, trejnisto, sportisto, skolto.
Odiló Hornyák naskiĝis en 1888 en Budapeŝto, li mortis en 1953 en Budapeŝto.
Navenne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Odiló Hornyák
Biografio
Odiló Hornyák frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Gimnastika Altlernejo. Li instruis gimnastikon en Bratislavo inter 1919 kaj 1926, dum li fondis hungaran skoltan grupon. Li estis ankaŭ sportisto kaj trejnisto. La ĉeĥoslovakiaj instancoj deklaris lin ŝovinisto, tial li estis transmetita al Nové Zámky, poste al Šahy. Ankaŭ en tiuj urboj li okupiĝis pri skoltoj, sportistoj, turistoj. En 1944 li revenis al Budapeŝto kaj instruis plu en gimnazio.
Mihály Gaál
GAÁL Mihály [ga:l], Gál estas hungara aktoro, sufloro naskita en Ákosfalva la 28-an de februaro 1791 kaj mortinta en Pest (urbo) la 27-an de aprilo 1866.
Kariero
Li iĝis aktoro en Nagykároly post 1814 kaj ludis 47 jarojn en diversaj malgrandaj vaganttrupoj.
Bülach (distrikto)
La distrikto Bülach estas distrikto en Kantono Zuriko en Svislando. Ĝia ĉefloko estas la samnoma urbo Bülach.
Geografio
La distrikto Bülach situas nordokcidente de la urbo kaj la Distrikto Zuriko. Ja la 31-a de decembro 2006 la distrikto Bülach nombris entute 122722 loĝantojn. La distrikto havas areon de 185.19 km².
Ĉar la Flughaveno Zuriko troviĝas sur la teritorio de la Distrikto Bülach, la Distrikta Tribunalo Bülach estis instanca kaj pri la proceso pri la bankroteco de la iama svisa aviadilkompanio Swissair kaj ankaŭ pri la proceso kontraŭ la firmao Skyguide, kiu respondecas por la kontrolo de la svisa kaj nordgermana aerspaco kaj kunkulpis pri la aviadilkatastrofo en Überlingen kaj sekve ankaŭ pri la proceso pri la mortigo de la pilotgvidisto Peter Nielsen, kiu laboris dum la katastrofnokto por Skyguide, far Witali Kalojew, kiu perdis dum la kastatrofo sian familion.
Limoj
La distrikto Bülach havas limon kun la distriktoj Andelfingen, Vinterturo, Pfäffikon, Uster, Zuriko, Dielsdorf kaj en la nordo kun Germanio.
Trafiko
Ĉar en la distrikto Bülach situas la interkontinenta Flughaveno Zuriko, ĝi estas trafike bonege situanta. La trajnlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Sankt-Galo, de Zuriko al Konstanco kaj de Zuriko al Romanshorno pasas ĉiuj tra la flughaveno. Tra la distriktĉefurbo pasas la internacia trajnlinio de Zuriko tra Ŝafhaŭzo al Stuttgart. Krome regiona trajnlinio de THURBO AG konektas Vinterturon tra Embrach kaj Bülach kun Bad Zurzach kaj Waldshut en Germanio. Per la aŭtoŝoseo A51 de Zuriko tra la Flughaveno Zuriko al Bülach la distrikto disponas ankaŭ konekton al la svisa nacia vojreto.
Listo de la politikaj komunumoj en la distrikto Bülach
La distrikto Bülach konsistas (stato 2011) el 22 komunumoj, kies plej granda estas la urbo Kloten. Jen la listo:
NGC 3259
NGC 3259 (aliaj indikoj — UGC 5717, MCG 11-13-27, ZWG 313.21, IRAS10291+6517, PGC 31145) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Limnofregata
Limnofregata ("Nesalakva fregatobirdo") estas formortinta birdogenro de primitiva fregatedo. La du konataj specioj estis priskribataj el fosilioj el komenca Eoceno de la kuŝejo de Verda Rivero (antaŭ ĉ. 49 milionoj da jaroj) de Vajomingo. Oni konas nombrajn bonkvalitajn kompletajn kaj partajn skeletojn, kelkaj el kiuj kun plumostampoj, el la tipa specio, kaj L. hasegawai estas konata el du kranioj kaj plej el unu dorso.
Montpasejo Hüttenhohl
Hüttenhohl estas montpasejo en la mezmontaro  Haardt en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato sur la limo inter la komunumoj Maikammer kaj Neustadt ĉe la Vinstrato.
Lipná (Potštát)
Lipná (antaŭe ankaŭ Lindava, Lindau) situas en Ĉeĥio, ĝi estas loka parto de urbo Potštát en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 5 km nordoriente de Potštát. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 56 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/441.
Montpasejo Hüttenhohl
La montpasejo Hüttenhohl situas en la Biosfera rezervejo Palatinata Arbaro – Nordaj Vogezoj kaj en la Naturparko Palatinata Arbaro. Ĝi formas la montoselon inter Kalmit (alteco 672,6 m) en la oriento kaj de ties antaŭpinto Hüttenberg (alteco 620,1 m) en sudoriento kaj Rotsohlberg (alteco 607,1 m) en okcidento kaj  Schafkopf (alteco 616,8 m) en sudokcidento.
La montopasejo ebligas veturon de la valo de Sankt Martin en la sudo kaj la valo de la Finster en la nordo.
Lipná (Potštát)
Lipná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,12 km².
(12416) 1995 TS
(12416) 1995 TS estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Zigeno filipendula
La Zigeno filipendula (Zygaena filipendulae) estas noktpapilio el la familio de la Zigenedoj (Zygaenidae), la sangogutuloj.
La papilio estas indiĝena en Eŭropo kaj havas biotopon el humideta sablogrundo en kiu kreskas vadoplantoj, lotusoj (lotus corniculatus) kaj aliaj fabacoj.
Montigny-sur-Meuse
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
5583 Braunerová
5583 Braunerová estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa pentristino Zdenka Braunerová (1858–1934). Ŝi estas rigardita kiel la unua ĉeĥa profesia virino pentristino.
Kay R. Hagan
Kay Ruthven HAGAN (naskiĝis la ) estas Demokrata membro de la Nordakarolina Ĝenerala Asembleo reprezentanta la 27-an senatan areon de la subŝtato, inkluzive reprezentitojn en Guilford County. Advokato, Hagan estas nun (en la sesio 2007-2008) servanta en sia kvina sesio en la subŝtata senato. Hagan estis unue elektita al la Subŝtata Senato en 1998.
Ŝi estas la nevino de eksa Florida Gubernatoro Lawton Chiles, kies oficejo en Vaŝingtono, DC, ŝi helpis kiel asistanto. Ŝia patro, Joe P. Ruthven, estis la urbestro de Lakeland, Florido. Nativulo de Shelby, NC, Hagan diplomiĝis de Florida State University kaj havas leĝdiplomon de Wake Forest University. Ŝi estas edziniĝinta la Charles T. "Chip" Hagan la III-a, advokato de Greensboro. Ŝi havas tri kreskiĝintajn infanojn, filinojn Jeanette kaj Carrie kaj filon, Tilden.
Post unue elekti ne vetkuri por la Usona Senato kontraŭ Elizabeth Dole en 2008, la Swing State Project anoncis la 26-an de oktobro, 2007, ke du sendependaj fontoj raportis, ke Hagan ja estis vetkuronta. Hagan oficiigis sian kandidatecon la 30-an de oktobro, 2007.
Elek Fényes
Elek Fényes [fEnjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fényes Elek estis hungara statistikisto, verkisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1858). Elek Fényes naskiĝis la  1807 en Transilvanio, en Csokaj (nuntempa Ciocaia en Rumanio). Li mortis la 1876 en Újpest.
Lonato
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bedizzole, Calcinato, Calvagese della Riviera, Castiglione delle Stiviere (MN), Cavriana (MN), Desenzano del Garda, Padenghe sul Garda, Pozzolengo kaj Solferino (MN).
Kristana patrono estas la sankta Johano la Baptisto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Ayer Tawar
Bazlernejoj
Estas 3 Tamilaj bazlernejoj, 2 Nacimalajaj kaj 7 Ĉinaj.
Esperanto kaj Ayer Tawar
Kelkaj loĝantoj jam konis Esperanton.
Liphara aŭketo
La Liphara aŭketo estas specio ne tre bone studita kaj oni bezonas multe da pristudo pri ĝi. Dekomence oni priskribis ĝin kiel du diferencaj specioj, el specimenoj kolektitaj en diferencaj limoj de sia teritorio, sed posta pristudo pruvis, ke temas pri ununura specio kun geografia vario; eĉ eblo de du subspecioj, unu ĉe la Aleŭtoj alia ĉe la Kuriloj, ne sukcesas ĉar temas nur pri eta vario pri grando kaj de ovoj kaj de korpoj. Oni supozas, ke ĝi ne migras, kaj ke restas ĉe la reprodukta insulo la tutan jaron.
Aspekto
Ĝi estas nigra birdeto, kun ruĝa, fortika beko tre larĝa ĉebaze kaj pintakra. La nigra okulo havas blankan etan okulringon kaj, kiel oni menciis, du serietoj da etaj blankaj plumoj iras malantaŭen unu ekde supre la beko kaj alia ekde sub la okulo kaj krome estas longaj nigraj krestaj plumoj en la frunto.
Kutimoj
La ino demetas ununuran ovon en roka aŭ pli malofte interherba nestotruo (kun unu aŭ pli mallarĝaj tunelelirejoj tra kiuj kutimaj predantoj ne povas eniri aŭ enmeti siajn bekojn) en deklivoj, klifoj aŭ strandoj en izolita kolonio de marbirdoj kun aliaj paroj da Liphara aŭketo kaj ankaŭ aliaj koloniaj marbirdoj. Foje ili uzas nestokavon de aliaj marbirdoj kaj foje aliaj marbirdoj uzas nestokavon de la Liphara aŭketo. Ambaŭ gepatroj partoprenas en la kovado kaj idozorgado. Ili estas aktivaj en la kolonio nur dumnokte. La ido elnestiĝas post pli ol unu monato.
La alvoko estas kateca miaŭo.
La Liphara aŭketo manĝas planktonon en maro antaŭ marbordo, kutime ĝis 16 km disde tero, kie tajdaj marfluoj koncentrigas predaĵojn en densaj svarmoj. Ili manĝas ĉefe kopepodojn dum someraj monatoj, ĉefe el la specio Neocalanus plumchrus; kaj ŝanĝas al eŭfaŭsiida krilo aŭtune kaj vintre.
Loĝantaro
Temas pri specio ne minacata, sed povus esti iam endanĝerita pro sia limigita teritorio kaj pro la enmeto de predantoj kiel la Arkta vulpo aŭ la Norvega rato en siaj insuloj. Kiel aliaj aŭkedoj la specio povus esti endanĝerata de oleoverŝado, enretigado en fiŝkaptaj retoj aŭ allogado al ŝipolumoj. Naturaj predantoj estas la Blugriza mevo kiu predas idojn atendantajn kaj alvokantajn gepatron ĉe la nestoenirejo kaj eĉ la samfamilianoj Tufaŭko aŭ Korna fraterkulo.
Santa Eulalia Bajera
Santa Eulalia Bajera [santaeŭLalja baĤEra] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Arnedo, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loknomo Santa Eulalia Bajera estas etimologie komprenebla kiel Malsupra Sankta Eŭlalio; estas alia loĝloko nome Santa Eulalia Somera, submunicipo de Arnedillo, kiu estas etimologie komprenebla kiel Supra Sankta Eŭlalio.
Geografio
Santa Eulalia Bajera estas en montetara areo de la valo de la rivero Cidacos. Santa Eulalia Bajera estas tre aparta loĝloko kiu havas komunikadon laŭ la regiona ŝoseo LR-115, kiu komunikas oriente kun Herce kaj okcidente kun Arnedillo. Krome la regiona ŝoseo LR-380 komunikas kun Préjano sude.
Historio
Ĝi estis domaro de Herce. En notaria dokumento oni mencias la lokon "Santa Eulalia de Miromnes" date de la 11-a jarcento. Kun Herce ĝi iĝis dependaĵo de la monaĥinejo de Bernardaninoj en 1246 post la donaco de Alfonso López de Haro kaj lia edzino. Konsekvence la loko iĝis de abatlando, kaj la abatino nomumis la ordinaran urbestron.
Kiel la cetero de Rioĥo ĝi iĝis parto de la provinco Sorio ĝis la kreado de la provinco Logronjo kaj poste de la regiono Rioĥo.
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj estis terura ĉe Santa Eulalia Bajera, kie oni malaltiĝis el 278 en 1960-aj jaroj ĝis nunaj 100. La elmigrado okazis ĉefe ekde la 1960-aj jaroj.
Aktualo
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo kaj brutobredado. Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, naturaj lokoj, ktp.
Klasika mekaniko
Klasika mekaniko estas tiu mekaniko, kiu neglektas relativecon kaj kvantumajn aspektojn je la studo de la movo de la korpoj aŭ mekaniko. Historie klasika mekaniko venis unue, dum kvantuma mekaniko kaj relativeca mekaniko estas pli novaj. Kvantuma mekaniko kaj relativeca mekaniko disvolviĝis frue en la 20-a jarcento.
Multfoje aperas kiel neŭtona mekaniko (grave elvolita de Isaac Newton), kvankam oni povas inkludi aliajn alproksimiĝojn al la fako, kiel tiel de Leibniz. Newton studas movon laŭ ĝiaj kaŭzoj (fortoj), tamen aliaj studas ĝin laŭ ĝiaj efektoj (energiŝanĝoj).
Klasika mekaniko trafas pri movo de makroskalaj objektoj, tiel kiel pafaĵoj, maŝineroj aū kosmaj objektoj, ekzemple spacveturiloj, planedoj, steloj kaj galaksioj. Ĝi eltenas precizajn rezultojn pri la movo de tiuj objektoj, kaj estas unu el la plej malnovaj kaj ampleksaj fakoj en scienco kaj teknologio. Ene de tiu fako, multaj specialaj fakoj enestas, tiuj pri gasoj, likvoj aū solidoj, ktp.
Klasika mekaniko estas fako de fiziko kie la determina movado de objektoj studiĝas. Ĝi inkluzivas kelkajn diversajn fakojn kiuj prezentas specialigitajn formojn aŭ etaĝojn de disvolvado:
Lagranĝa mekaniko kaj hamiltona mekaniko estas reformulaĵoj de la klasika mekaniko per la aliaj matematikaĵoj.
Plejmultaj el la supraj estas iel ekvivalentaj, aŭ ekzakte ekvivalentaj aŭ ekvivalentaj laŭ specialaj cirkonstancoj. Ekzemple, lagranĝa mekaniko estas ĉiam ekzakte ekvivalenta al neŭtona mekaniko, sed en ĝia plej simpla formo, hamiltona mekaniko estas ekvivalenta al la antaŭaj du nur kiam ne estas frotaj aŭ trenaj fortoj. En aliaj kazoj, antaŭe menciita fako de mekaniko estas nur oportuna specialigita formo: neŭtona mekaniko povas uziĝi por dedukti statisikan mekanikon, kaj statistika mekaniko rekte produktas, pli precize, ĉiujn la rezultojn de termodinamiko.
Historio
La studo de la movoj de la korpoj estas tre antikva, kio konveertas la klasikan mekanikon en unu de la plej antikvaj kaj etendaj materioj de la scienco, la inĝenieriko kaj la teknologio.
Kelkaj grekaj filozofoj de la Antikveco, inter ili Aristotelo, fondinto de la aristotela fiziko, eble estis la unuaj kiuj tenis la ideon ke "ĉio okazas pro io" kaj ke la teoriaj principoj povas helpi al la kompreno de la naturo. Dum por nuntempa leganto multaj el tiuj ideoj konservitaj aperas kiel notinde raciaj, estas rimarkinda manko kaj de matematika teorio kaj de kontrolita eksperimento, tiel kiel oni konas tion. Tiuj konvertiĝis poste en decidigaj faktoroj en la formado de la moderna sciecno, kaj ties frua aplikado estis konata kiel klasika mekaniko. En su Elementa super demonstrationem ponderum, la mezepoka matematikisto Jordanus Nemorarius enkondukis la koncepton de "pozicia gravito" kaj la uzadon de la komponantaj fortoj.
La unua kaŭza klarigklopodo publikigita pri la movadoj de la planedoj estis la Astronomia nova de Johannes Kepler, publikigita en 1609. Li konkludis, baze sur la observoj de Tycho Brahe pri la orbito de Marso, ke la orbitoj de la planedoj estas elipsaj kaj ne cirklaj. Tiu rompo el la antikva pensaro okazis en la sama epoko en kiu Galileo proponis abstraktajn matematikajn leĝojn por la movoj de la objektoj. Eble (aŭ ne) li faris la faman eksperimenton faligi du kanonkuglojn de diferenca pezo el la turo de Pizo, pruvante, ke ambaŭ el ili falas surgrunden samtempe. La realo de la vera okazigo de tiu eksperimento partikulara estas diskutata, sed li ja realigis kvantajn eksperimentojn per ruligado de buloj pri dekliva ebeno. Lia teorio de la akcela movado estis derivita de la rezultoj de tiaj eksperimentoj kaj konstituyas volboŝtonon de la klasika mekaniko.
Isaac Newton fondis siajn principojn de matura filozofio sur la tri leĝoj de la movoj proponitaj de li mem: nome la «leĝo de la inercio», lia «dua leĝo de akcelo» (aŭ de dinamiko) kaj la «leĝo de reciproka agado» (aŭ de ago kaj reago); kaj tien li fundamentis la bazojn de la klasika mekaniko. Kaj la dua kaj la tria leĝoj de Newton ricevis la taŭgajn científico y matemático tratamiento en la Philosophiæ naturalis principia mathematica de Newton. Tiuj teorioj en tiu verko distingiĝis el la antaŭaj klopodoj klarigi similaj fenomenojn, kiuj estis nekompletajn, neĝustaj aŭ havis matematikan esprimadon malmulte precizan. Newton ankaŭ formulis la principojn de konservo de la momento kaj de la angula momento. En mekaniko, Newton estis ankaŭ la unua kiu havigis la unuan ĝustan sciencan kaj matematikan formuladon de la gravito en la Neŭtona leĝo pri universala gravito. La kombino de la leĝoj de la movado kaj de la gravito de Newton havigis la plej kompletan kaj precizan proskribon de la klasika mekaniko. Li pruvis, ke tiuj leĝoj estas aplikeblaj kaj al la ĉiutagaj objektoj kaj al la ĉielaj astroj. Partikulare, li ekhavis teorian klarigon pri la leĝoj pri la movoj de la planedoj de Kepler.
Newton estis jam inventinta la kalkulon de la matematiko kaj uzis ĝin por realigi la matematikajn kalkulojn. Por ke tio estu akceptebla, lia libro, la Principia, estis formulita tute en terminoj de geometriaj metodoj establitaj ekde antaŭ longe, kiuj tuj estis elpostenigitaj ​per lia kalkulo. Tamen, estis Leibniz kiu disvolvigis la notadon de la preferitaj derivito kaj integralo en la aktualo. Newton, kaj la plej parto de liaj samtempuloj, kun la notinda escepto de Huygens, laboris sur la supozo ke la klasika mekaniko estos kapabla klarigi ĉiujn fenomenojn, inklude la lumon, en la formo de geometria optiko. Eĉ kiam oni malkovris la nomitajn ringojn de Newton (nome fenomeno de interfero de ondoj) li subtenis sian propran korpusklan teorion pri la lumo.
Oni malkovris fine de la 19-a jarcento kelkajn malfacilaĵojn kiuj estus solvataj nur per pli moderna fiziko. Kelkaj el tiuj malfacilaĵoj estis rilataj al la kongrueblo kun la elektromagneta teorio kaj kun la fama eksperimento de Michelson-Morley. La solvo de tiuj problemoj kondukis al la speciala teorio de la relativeco, kiu ofte ankoraŭ estas konsiderata parto de la klasika mekaniko.
Dua aro de malfacilaĵoj estis rilata kun la termodinamiko. Kiam ĝi kombiniĝas kun la termodinamiko, la klasika mekaniko kondukas al la paradokso de Gibbs de la klasika mekaniko statistika, en kiu la entropio ne estas bona difinita kvanto. La radiado de nigra korpo ne estas klarigebla sen la enkonduko de kvanta mekaniko. Kiam la eksperimentoj atingis la atoman nivelon, la klasika mekaniko ne sukcesis klarigi, eĉ ne proksimume, aferojn tiom bazajn kiom la niveloj kaj grandoj de energio de la atomoj kaj la efiko lumelektra. La barakto solvi tiujn problemojn kondukis al la disvolvigo de la kvanta mekaniko.
El la fino de la 20-a jarcento, la klasika mekaniko en fiziko jam ne estis teorio sendependa. Kontraste, la klasika mekaniko nuntempe estas konsiderata teorio proksima al la kvanta mekaniko pli ĝenerala. La emfazo translokiĝis al la kompreno de la fundamentaj fortoj de la naturo en la normiga modelo kaj ties pli modernaj etendoj en teorio unuigitada de la tuto. La klasika mekaniko estas utila teorio por la studo de la movoj de partikloj de malalta energio de nekvanta mekaniko de gravitaj kampoj malfortaj. Krome, oni etendas al la kompleksa areo kie la klasika mekaniko kompleksa montras kondutojn tre similajn al la kvanta mekaniko.
frua scienca metodo matematika kaj eksperimenta estis enkondukita en la mekanikon en la 11-a jarcento fare de al-Biruni, kiu kun al-Ĝazini en la 12-a jarcento, unuigis la statikon kaj la dinamikon en la scienco de la mekaniko, kaj kombinis la kampojn de la hidrostatikon kun la dinamiko por krei la kampon de la hidrodinamikon. La konceptoj rilataj kun la Leĝoj de Newton pri movo estis asertitaj ankaŭ de variaj aliaj islamaj fizikistoj jam dum la Mezepoko. La unuaj versioj de la leĝo de la inercio, konata kiel la unua leĝo de la movado de Newton, kaj la koncepto relativa al la momanto, derivas el la dua leĝo de la movado de Newton, estis priskribitaj de Ibn al-Hajtham (Alhazen) kaj Aviceno. La proporcieco inter forto kaj akcelo, nome grava principo en la klsaika mekaniko, estis asertitd por la unua fojo fare de Hibat Allah Abu'l-Barakat al-Baghdaadi, kaj ankaŭ Ibn Bajjah disvolvigis la koncepton de forto de fizika reakcio. La teorioj pri la gravito estis jam disvolvigitaj de Banu Musa, Alhazen, kaj al-Ĥazini.
Movokvanto
En klasika mekaniko, movokvanto (tradicie skribita kiel p) difiniĝas kiel la produto de maso kaj vektora rapideco. Ĝi estas tiel vektora kvanto kaj estas mezuro de la kvanto de movo de korpo.
Impulso
Impulso estas la ŝanĝo de la movokvanto de objekto dum donita daŭro. Impulso kalkuliĝas kiel la integralo de forto rilate al du tempoj t1 kaj t2.
Uzado de la difino de forto donas :
Angula movokvanto
Angula movokvanto de partiklo ĉirkaŭ ia origino estas difinita kiel:
kie
Laŭ SI-aj unitoj, la unito de angula movokvanto estas J*s
Se la sistemo konsistas el kelkaj partikloj, la tuta angula movokvanto ĉirkaŭ origino povas esti akirita per adiciado (au integrado) de ĉiuj el la angulaj movokvantoj de la konsistigaj partikloj. Angula movokvanto povas ankaŭ esti kalkulita per multiplikado de la kvadrato de la dislokiĝa vektoror, la maso de la partikloj, kaj la angula rapideco.
Lagranĝa mekaniko
Lagranĝa mekaniko estas reesprimo de klasika mekaniko fare de Joseph-Louis Lagrange. Ĝi esprimas la staton de klasika sistemo kiel iu aro de nombroj (ĝeneraligitaj koordinatoj), kiuj evoluas tra tempo laŭ iuj leĝoj. La leĝoj estas kondiĉoj minimumigi ian kvanton, la lagranĝianon L, kiu estas funkcio de la koordinatoj kaj la rapidoj (temp-derivoj de la koordinatoj). Do, la lagranĝiano determinas la evoluon de la sistemo.
Hamiltona mekaniko
Hamiltona mekaniko estas reesprimo de klasika mekaniko fare de William Rowan Hamilton. Anstataŭ koordinatoj kaj siaj asociata rapidoj en Lagranĝa mekaniko, Hamiltona mekaniko uzas koordinatoj kaj siaj (kanonaj) movokvantoj. Tia elekto estas pli "demokratia" en senco ke la koordinatoj kaj la movokvantoj estas reprezentata simile en la ekvacioj de Hamiltona mekaniko (la ekvacioj de Hamilton), kontraste kun la ekvacioj de Euler–Lagrange de Lagranĝa mekaniko. Ankaŭ, la ekvacioj de Hamilton estas unua-ordaj, konstraste kun la dua-ordaj ekvacioj de Euler–Lagrange.
Laŭ hamiltona mekaniko, klasika fizika sistemo konsistas el:
La simplekta formo \omega difinas izomorfion inter la spaco de vektoroj T_xM kaj la spaco de kovektoroj T^*_xM ĉe ĉiu punkto x\in M — kaj tiel inter vektoraj kampoj kaj 1-formoj (kovektoraj kampoj). Difinu la (2,0)-tensoron \omega^{-1}. Oni povas do difini la hamiltonan vektoran kampon X_H kiel
La stato x(t) evoluas laŭ la ekvacio de Hamilton, kiu asertas ke la evoluo de la stato sekvas la hamiltonan vektoran kampon. Alivorte: Tiu ĉi estas la ekvacio de movado de hamiltona sistemo.
Loke, oni povas difini lokan koordinatsistemon (q_i,p_i) tian ke la formo \omega fariĝas: kie I_n estas n\times n identa matrico. Simile, Do la kanonaj ekvacioj de Hamilton fariĝas: Ni observu ke la koordinatoj q_i kaj la movokvantoj p_i estas traktitaj simile (kontraste kun la ekvacioj de Euler–Lagrange de lagranĝa mekaniko).
MP6
mP6 – nomo de familio de procesoroj far firmao Rise Tachnology. La procesoroj estis kongrua al procesoroj far Intel x86 kaj kamandaro MMX. La procesoro estis anoncita en 1998 jaro. mP6 procesoroj uzis procesoringojn Socket 7 kaj Socket 370. La procesoroj estis pakitaj en kloŝojn BGA, T2BGA kaj BPGA. Ĝia grava trajto estis malalta energiuzo - 6 vatoj por mP6-266. En 1999 j revuo EDN nomis mP6 plej bona produkto (Innovation award) einter mikroprocesoroj.
Ikneŭmono
La Ikneŭmono (Herpestes ichneumon) estas malgranda mamulo, membro de la familio de la Herpestedoj) kaj la ununura membro eŭropa de tiu familio, supozeble enmetita de la araboj en Iberio, ĉar ili uzis ilin kiel maskotoj kaj por protekti sin kontraŭ serpentoj. Ĝi loĝas en Iberio (kie ĝi etendiĝas), en la sudfranca regiono Akvitanio, ampleksaj zonoj de Afriko kaj Arabio, kaj estis enmetita en Madagaskaro.
MP6
Firmao SiS aĉetis teknologiojn de Rise Technology kaj uzis ilin dum konstruado de sistemo in ico SiS550, kia enhavis procesorkernon 'mP6 kun alkonstruitaj norda ponto, suda ponto, vidiga kerno kaj soniga kontrolilo. La ico estis uzata en diversaj enkonstruitaj sistemoj kaj porhejma elektroniko.
Ikneŭmono
Plenkreskuloj estas 2 al 3,5 k pezaj kaj ĉirkaŭ 1 m longaj. Ĝi estas sveltaj, kun relative longa vosto, tre okra harfelo videbla inter la haroj, nigra tufo ĉe la vostopinto, mallongaj gamboj, ĝnerale hirta aspekto, malhela hararo, sukcenkoloraj okuloj.
Ĝi estas tiom noktema kiom tagema besto, la Ikneŭmono dum la idozorga sezono moviĝas kun idoj per ege originala sistemo, ĉar ĉiu el la idoj piediras sub la vosto de la antaŭa, kvazaŭ formante serpentoformon, kio havigas al la besto la nomon de hararserpento kaj al iu ĉasisto terurigan ektimegon ĉar tiu ŝajne vidis enorman serpenton kiu post la pafo disiĝis en multaj eroj. Tiuj bestoj povas venki venenajn serpentojn kiel viperoj, kiujn ili mortigas evitante ties venenajn mordojn.
(15479) 1999 CH9
(15479) 1999 CH9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Nobuhiro Kawasato elde la observatorio de Uenohara (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Ikneŭmono
Ili nutras sin je kunikloj, mikromamuloj kaj reptilioj, ĉefe serpentoj, kvankam foje ili manĝas ankaŭ birdojn, insektojn, kadavraĵojn ktp.
En Hispanio troviĝas la subspecio Herpestes ichneumon widdringtoni priskribita de Gray en 1842. En la insulo de Balearoj nome Cabrera, tiu subspecio estas bone markita ĉar ĝi distingiĝas klare de la populacioj de la nordo de Afriko pro iom plej granda grando, pli pufaj oreloj, koloro pli malhela en la hispanaj populacioj kaj ĉefe pro dentoj pli grandaj.
NGC 3260
NGC 3260 (aliaj indikoj — ESO 375-40, MCG -6-23-33, PGC 30875) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Negredo
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 15 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,82 loĝ/km².