cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ana María Polvorosa
Ŝi partoprenis en iuj televidoserioj kaj filmoj kaj ŝi estas tre konata por la rolo de Lorena en la serio  Aída.
Ridetulo
Ridetulo aŭ rideta vizaĝo (smiley; signifante feliĉa vizaĝo aŭ rideta vizaĝo) estas stiligita reprezentaĵo de rideta humanoida vizaĝo kiu estas parto de la popola kulturo tutmonda. La klasika formo desegnita de Harvey Ball en 1963 enhavas flavan cirklon kun du nigraj punktoj kiuj reprezentas okulojn kaj nigra arko kiu reprezentas buŝon (☺). En Interreto kaj en aliaj komunikilaj kanaloj, la miensimbola formo (foje nomata ankaŭ la ridet-vizaĝa miensimbolo) estis tradicie plej populara, tipe uzante dupunkton kaj dekstran parentezon por formi sekvencojn kiel :-), :), aŭ (: kiuj similas al rideta vizaĝo se vidita post rotacio de 90 gradoj. "Smiley" estas foje uzata kiel ĝenerala termino por ajna miensimbolo. La ridetulo estis referencita en preskaŭ ĉiuj areoj de la kulturo de Okcidento kiel en muziko, kino, kaj arto. La ridetulo estis asocia ankaŭ kun la kulturo de longfestoj rave de fino de la 1980-aj kaj komenco de la 1990-aj jaroj.
Skolopendro
Skolopendro (Scolopendra) estas genro el la klaso de centpieduloj (Myriopoda). Ĝia korpo estas plata, segmentumita kaj etendiĝinta. Sur ĉiu segmento – kiuj nombras 21) troviĝas unu pieda paro. La antenoj estas 17-20-artikaj kaj vipoformaj; la kvarparoj da okuloj estas simplaj. La unua pieda paro modifiĝis al makzela piedo. La specioj estas noktaj, rabaj bestoj, kiuj kelkfoje kreskas grande.
Ili vivas ĉefe en la tropika klimato, sed unu specio vivas eĉ en Hungario. Ili manĝas malpli evoluintajn bestojn, kiujn ili venenas per murdo.
La hungaria specio nomiĝas zona skolopendro (centpiedulo) (S. cingulata Latr.), kiu grandas 5–9 cm kaj havas olivverdan koloron sur flavbruna bazo. Ĝi murdas eĉ la homon. Ĝi kreskas ĉirkaŭ la Mediteraneokaj Sirio eĉ je 17 cm. Pli granda estas la tropika murda skolopendro (S. morsitans L.) kaj al giganta skolopendro (S. gigantea L.), kiu vivas en Brazilo, Ĉilio, Kolumbio kaj Venezuelo kaj atingas eĉ 26,5 cm. Tiuj lastaj povas mordi murde. Ankaŭ inter la specioj estas arizona dezerta centpiedulo.
Kultura Palaco de Laboruloj en Pekino
La templo Tajmjaŭ konstruiĝis en 1420, kaj en 1544 oni faris rekonstruadon al ĝi. En la centro de la konstruaĵaro estas tri grandaj haloj kun tegmento el flave glazuritaj tegoloj. La frontaj fenestroj kaj pordoj de la haloj estas faritaj el ruĝe lakita nanmu-ligno (Phoebe nanmu). La bazamento de ĉiu halo estas borderita per blank-marmoraj balustradoj. Meze de la ŝtuparo estas ŝtonplato kun skulptita drako. La konstruaĵoj aspektas tre impone. El la tri haloj la antaŭa halo (Tajmjaŭ-halo) estas la plej granda. En ĝi troviĝas kelkdek kolonoj el nanmu-ligno altaj kaj tiel dikaj, ke du homoj ne povas ĝin brakumi mano en mano. Ili estis transportitaj el la malproksimaj provincoj Junnan kaj Gujĝoŭ.
La haloj estis projektitaj de genia arkitekto. Antaŭ la granda halo kuŝas vasta korto, ĉe kies ambaŭ flankoj estas po unu koridoro aspektanta majeste kaj grandioze. Kontraŭ la halo staras la kvinspana Halebarda Portalo, interne kaj ekstere de kiu estis antaŭe konservitaj 120 halebardoj. Sude de la portalo estas la Jada Rivero, super kiu kuŝas kvin elegantaj pontetoj. Norde de la pontetoj ĉe la orienta kaj okcidenta flankoj staras po unu sesangula kiosko antaŭ verdaj pinoj.
En Ming- kaj Ĉing-dinastioj en tiu granda templo loĝis nur dekoj da gardistoj-eŭnukoj kaj aro da gruoj. En ĉiu halo estis nur altaro, sur kiu staris olelampoj, kandelingoj, incensujoj kaj nomtabuletoj. La imperiestroj venis tien por kulti siajn prapatrojn nur dum okazo de siaj surtroniĝo kaj edziĝo, aŭ celebrado de triumfo kaj festoj.
En la Unua de Majo 1951, super la fronta pordego de la templo Tajmjaŭ oni pendigis la horizontalan tabulon kun la vortoj "Kultura Palaco de Laboruloj en Pekino" skribitaj de Maŭ Zedong. De tiam ĝi malfermiĝis al la publiko.
Poste oni konstruis en ĝi subĉielan teatron, sportejon, kinejon, ekspoziciejon kaj bibliotekon. Nun la antikva kvieta templo Tajmjaŭ jam fariĝis distrejo de la ĉefurba laboranta popolo.
(24244) 1999 XY101
(24244) 1999 XY101 estas mal konata troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun sufiĉe granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero: ĝi do estas ano de la "Greka Tendaro".
József Arenstein
József Arenstein, laŭ hungarlingve kutima nomordo Arenstein József estis hungara matematikisto, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1847).
József Arenstein naskiĝis la  1816 en Pest (urbo). Li mortis la 1892 en Stuppach.
Biografio
József Arenstein frekventis universitatojn en Pest kaj Vieno, poste li ekinstruis en Pest en 1846, baldaŭe en Vieno. Li okupiĝis pri matematiko, mekaniko, meteologio, hidrologio, agrikulturo. Li verkis lernolibrojn grandparte germane.
Carrie Fisher
Carrie Frances FISHER (n. ) estis populara usona muzikistino, verkistino, komikulino kaj aktorino. Ŝi mortis la, kaj ŝia patrino, la kantistino kaj verkistino Debbie Reynolds, mortis la.
Ŝi estas konata ĉefe ĉar ludis la rolon de Princino Leia en la filmoserio Star Wars.
Primioj
En 1960 la nomo de la nacio Primi estis difinita laŭ la volo de la primi-oj. Antaŭe la primi-oj loĝis sur la Qinghai-Tibeta Altebenajĵo kaj vivis nomadisme. Ĉ. la 7-a jc. ili transloĝiĝis al la sudokcidenta parto de Sichuan-provinco kaj starigis intiman rilaton kun han-oj kaj tibetanoj. En la dinastio Yuan (1206-1368) primi-a trupo kune kun la mongola armeo batalis en la okcidenta parto de Junana provinco. Poste ili restis en la loko kaj pli kaj pli multiĝis.
La primi-aj virinoj portas grandan kaptukon, veston kun butonoj ĉe dekstra flanko, multfaldan jupon kaj larĝan koloran zonon ĉe la talio. Ili amas plekti la harojn kune kun fadenoj kaj vostaj haroj de guntbovoj kaj volvi ilin sur la kapo. La viroj portas mallongan veston el tolo, lozan pantalonon kaj blankan veŝton el ŝafledo.
La primi-oj lertas en kantado kaj dancado. En festaj tagoj kaj en geedziĝa kaj funebra ceremonioj okazas certe konkurso de kantado. Per reciprokado de kantoj gejunuloj povas havigi al si amaton.
Premio Unesko/Guillermo Cano de Monda Gazetarlibereco
La Premio Unesko/Guillermo Cano de Monda Gazetarlibereco, kreita en 1997, honoras personon, organizaĵon, aŭ institucion, kiu elstare kontribuis al la defendo kaj/aŭ progresigo de gazetarlibereco ie ajn en la mondo, precipe kiam atingite en riska situacio.
La premio, kiu inkluzivas 25 000 usonajn dolarojn, premiiĝas ĉiun jaron je la okazo de Monda Tago de Gazetarlibereco je la 3a de majo.
La premio havas la nomon de Guillermo Cano Isaza, la redaktoro de la kolombia ĵurnalo El Espectador, kiu estis murdita en Bogoto la 17an de decembro 1986. Cano estis malkaŝa kritikanto de la potencaj drogestroj de la lando.
Ĉiujare sendependa juĝantaro de ses ĵurnalismaj profesiuloj, elektitaj de la Ĝenerala Direktoro de Unesko, elektas ricevanton el la multaj kandidatoj proponitaj de ne-registaraj organizaĵoj, kiuj laboras pri gazetarlibereco, kaj de la membroŝtatoj de Unesko. La juĝantaro daŭras tri jarojn, unufoje renovigebla.
(11273) 1988 RN11
(11273) 1988 RN11 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la Troja Tendaro.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Malea megapodo
Etimologio kaj nomigo
La specifa nomo maleo utilas en multaj lingvoj por nomigi tiun specion, sed en Esperanto tiu radiko kongruas kun jam kvin signifoj nome ilo, osteto, ĉevala malsano kaj majuskle ĉefurbo de Maldivoj (krom urbeto en Italio). Ĉiukaze la radiko "maleo" kiel martelo rilatas al aspekto de la birdo, do oni povus uzi ankaŭ la nomojn malebirdo aŭ malea megapodo / nestamasulo.
Oni ne povas uzi senkonfuze la genronomon (kiu temas pri ties ununura nune vivanta specio), nome Macrocephalon (grandakapo), ĉar makrocefalo estas ankaŭ specio de baleno.
Aspekto
La malea megapodo estas granda (proksimume 55 cm longa) nigreca megapodo kun nuda (senpluma) flava vizaĝa haŭtaĵo, ruĝecbrunaj irisoj, ruĝecoranĝa beko dika baze kaj iom subenkurba pinte kaj rozsalmaj subaj partoj kontrastaj kun nigrecaj supraj partoj, kolo kaj brusto. La krono estas ornamita per nigra helmeca kasko al la nuko. La grizecbluaj piedoj havas kvar longajn akrajn ungegojn, separatajn per membraneca retejo. Ambaŭ seksoj estas preskaŭ identaj kun iome pli malgranda kaj pli senkolora ino.
Distribuado kaj habitato
La ununura membro de la monotipa genro Macrocephalon, la malea megapodo estas endemia de la insulo de Indonezio nome Sulaveso. Ĝi troviĝas en arbaroj de tropikaj malaltaj teroj kaj montetoj, sed nestumas en malfermaj sablecaj areoj, vulkandevenaj grundoj aŭ strandoj kiuj varmiĝas pro suno aŭ geoterma energio por kovado. (Estas aliaj megapodospecioj kiuj uzas fermentantan vegetalojn por kovadi siajn ovojn.)
Joseph von Hammer-Purgstall
Joseph von Hammer-Purgstall (naskiĝinta la 9-an de junio 1774 en Graz, mortinta la 23-an de novembro 1856 en Vieno) estis aŭstra orientalisto, poeto kaj historiisto.
Malea megapodo
Kutimaro kaj ekologio
La ovoj de la malea megapodo estas grandaj, ĉirkaŭ kvinfoje tiom grandaj kiom tiuj de hejmaj kokoj. La ino demetas kaj kovras ĉiun ovon en profunda truo en sablo kaj permesas, ke la kovado okazu danke al suna aŭ vulkana varmigo. Post eloviĝo, la junaj birdoj faras forvojon tra sablo kaj kaŝiĝas en arbaro. Ili povas flugi kaj estas tute sendependaj. Ili povas trovi manĝon kaj defendiĝi el predantoj kiaj lacertoj, pitonoj, sovaĝaj porkoj aŭ katoj.
Joseph von Hammer-Purgstall
Vivo
La filo de la kortega interpretisto, gubernia konsilisto kaj ĝardenisto sub Eŭgeno de Savojo Joseph Edler von Hammer frekventis lernejojn en Graz kaj Vieno (Barbarastift) kaj akceptitis en la 1789-a jaro en la Imperiestra-Reĝa-Orientakademio en Vieno. Ŝuldas li al la konatiĝo kun la historiisto Johannes von Müller la unuajn literaturajn inspirojn. Kiel t.n. "poliglota knabo", vojaĝanto kaj diplomato Hammer havis de 1799-1807 la okazon konatiĝi kun la Levanto persone (1801: partopreno de la angla Kampanjo en Egiptio kontraŭ Napoleono Bonaparte; 1802-04 ambasadora sekretario en Konstantinopolo).
Tamen malhelpis diplomatan karieron pli malfrue Klemens von Metternich. Ankaŭ lia kariero kiel oficiisto en la patrujo restis modesta. En 1811 li iĝis Ŝtata kancelaria konsilisto kaj Kortega interpretisto, en 1817 Kortega konsilisto. Johanna Johanna Anna Gräfin von Purgstall († 1835) donacis al li testamente sian kastelon Hainfeld en Stirio - poste li eknomiĝis Hammer-Purgstall.
Malea megapodo
Statuso kaj konservado
Ekde 1972, tiu specio estis protektita de la indonezia registaro. Pro pliiĝanta habitatoperdo, limigita teritorio, alta ida mortindico kaj troa ĉasado en kelkaj areoj, la malea megapodo estis pritaksita kiel Endanĝerita ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estis listita en Apendico I de CITES.
Joseph von Hammer-Purgstall
Vivo
En 1816 li edziĝis al Karoline (+ 1844), filino de Josef Hönig Edler von Henikstein, komercisto kaj bankiero (estro de la Aŭstria Nacia Banko).
Malea megapodo
Statuso kaj konservado
En 2009, usonbaza Wildlife Conservation Society laboris kun loka registaro por aĉeti 150,000 m² el strando kie estas proksimume 40 nestoj cele al pluaj konservoklopodoj kaj protektado de tiu birdo.
Joseph von Hammer-Purgstall
Graveco
La graveco de Hammer-Purgstall estis esti instiginta kaj disvastiginta la intereson pri la Oriento. Li donis al la esploro de tiu regiono multajn impulsojn; li mem brilis per enciklopedia scio danke al rapida komprenebleco kaj senĉesa sciemo, kritikan analizon li malpli regis.
Malea megapodo
Statuso kaj konservado
La Alliance for Tompotika Conservation laboras ĉe komunumoj en Sulaveso por eduki lokanojn pri la endanĝerita statuso de la malea megapodo kaj eviti la ovokolektadon. La ovoj ne estas nur manĝoresurso, sed ankaŭ populara delikataĵo.
Joseph von Hammer-Purgstall
Graveco
Menciindas lia sur multaj fontoj bazita verko Geschichte des osmanischen Reiches (10 volumoj, 1827–35, 24 volumoj, 1834–36) kaj la de la Prusa Akademio de Sciencoj distingita skribitaĵo Über die innere Verwaltung des Chalifats (1835). Tiuj verkoj metis la bazon por lia scienca gloro. Kiel peranto de orienta poezio li efike agadis per la traduko de la Divano de Hafizo - kiu ege influis Goeton dum la verkado de Westöstlicher Divan. Tiaj temoj ĝenerale konformis al tiutempaj modoj krome.
De multaj flankoj li ricevis akregan kritikon kiam kiel maljunulo li ekigis koncizan prezenton de la araba literaturo, kion li nek korpe nek enhave sufiĉe primajstri povis. Malgraŭ malsufiĉoj, la scienca tuto de Hammer-Purgstall restas monumento de malofta grandeco kaj li por ĉiam estos en konekto kun la plirangigo de orientalistiko al memstara scienca fako en Germanlingvio.
Kiel poeto
Liaj poeziaĵoj ne egalas la rangon de liaj sciencaĵoj, tamen ili devas esti respektitaj: ili estas de ĉiuj ĝenroj. Lirike li preferis odojn kaj baladojn en kiuj li prefere prikantis lokojn el la regiono de Vieno kaj de Stirio. Drame gravas enhavoj orientaj. el la epikaj verkoj meritas atenton - krom la membiografiaĵoj - la historia romano Die Gallerinn von der Rieggersburg de 1845.
Kiel bona organizanto de kreotaj laborspacoj por fakuloj li sukcesis starigi en 1847 la Akademion de la Sciencoj en Vieno; li elektitis ankaŭ ties unua prezidento.
Li ricevis multajn honorojn, ekz. honorajn doktorajn titolojn en Graz kaj Prago.
San Gregorio Atzompa
San Gregorio Atzompa estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Gregorio Atzompa.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6981 loĝantojn. El tiuj estas 3339 viroj kaj 3642 virinoj. La komunumo havas surfacon de 15.31 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 2′ norda latitudo kaj 98° 21′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2140
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
53256 Sinitiere
53256 Sinitiere estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Walter R. Cooney, Jr. elde la Observatorio de Highland Road Park en Baton Rouge (Luiziano, Usono).
6618 Jimsimons
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona matematikisto kaj filantropo Jim Simons. Li estas kun-inventisto de la formo de Chern-Simons, kiu havas gravajn aplikojn en fiziko. Kun sia edzino Marilyn Simons, li kun-fondis la Simons Foundation, karitatan organizon, kiu subtenas la esploron en matematiko kaj scienco.
Jakoba pekteno
La jakoba pekteno (Pecten jacobaeus) estas duvalvulo el la genro pekteno, kiu troviĝas en Mediteraneo kaj Atlantiko.
La bestoj vivas de planktonaj organismoj kaj aliaj ŝvebantaj nutraĵeroj, kiujn ili akiras per filtrado de marakvo tra siaj brankoj.
La konko estas la emblemo por la kristana pilgrimado al Santiago-de-Kompostelo en Galegio. La pilgrimantoj portis la emblemon sur siaj vestoj i.a. por esti protektataj kontraŭ vojrabistoj, kiuj ne ĝenis la pilgrimantojn pro honora konvencio (sed verŝajne ankaŭ ĉar ili sciis, ke la malriĉaj pilgrimantoj ne havas valoraĵojn).
Salomon Müller
D-ro Salomon Müller (naskiĝis la 7-an de aprilo 1804, mortis la 29-an de decembro 1864) estis germana naturalisto. Li naskiĝis en Heidelberg kaj mortis en Freiburg.
Müller estis filo de harnisisto en Heidelberg. Kun Heinrich Boie kaj Heinrich Christian Macklot, li estis sendita de Coenraad Jacob Temminck kolekti specimenojn en Karibion. Tie li laboris kiel helpisto por la Natuurkundige Commissie (Komisio por Naturaj Sciencoj), organizo kies membro li iĝis.
Müller alvenis en Batavio en 1826, poste veturis al Novgvineo kaj Timoro en 1828 per ŝipo Triton. Oktobre de 1828, li restis en Kupango, kaj penetris interne de Timoro dum la venonta jaro. En 1831 li estis en Javo, kaj poste esploris okcidentan Sumatron el 1833 al 1835.
En 1837 Hermann Schlegel nonigis la specion Aspidomorphus muelleri (Mulera kronoserpento) al lia honoro.
Sablohorloĝo
Sablohorloĝo estas instrumento, kiu permesas mezuri intervalon de tempo per fluo de sablo aŭ alia pulvoro.
Aranĝaĵo
Ĝi jam ekzistis en la 10-a jarcento. Tiam estis du bulboformaj vitraj ujoj, ligitaj per mallarĝa tubo, kaj unu ujo plenigita de fajna sablo. Pli malfrue, pli bona tekniko de la blovado de vitro permesis fari ujojn el unu peco.
Funkciado
La sablohorloĝo estas metita kun la plenigita bulbo supren. Pro gravito, la sablo elŝutiĝas malrapide de la supra bulbo al la malsupra. La tutaĵo de la sablo transpasas de unu bulbo al la alia en donita tempa intervalo. Kiam la sablo estas tute pasinta, oni povas turni la sablohorloĝon por mezuri alian tempan intervalon.
Uzado
Sablohorloĝo estas nepreciza temp-mezurilo pro uzo de la aperturo inter bulboj, neregula fluado de la sablo, tro frua aŭ malfrua turnigo de la ilo. Nune oni uzas ĝin por dekoracio, ludo, kuirado de ovoj. Iufoje oni vendas sablohorloĝon kune kun dentobroso (precipe infana) por mezuri sufiĉan tempon dum la brosado.
Simbolo
La sablohorloĝo naskis la simbolon de « la tempo kiu elfluas ». Ĝi pro tio estas la atributo de la personigitaj alegorioj pri tempo kaj morto.
En komputado, la apero de sablohorloĝo sur ekrano avertas ke la sistemo estas okupata.
<Gallery> Dosiero:Carmes sablier 1.JPG|Flugilhava sablohorloĝo, simbolo de la morto (Tombejo de la Karmoj, Clermont-Ferrand) Dosiero:Ignaz Guenther Chronos um1765-75-1.jpg|Alegorio de la Tempo Dosiero:StillLifeWithASkull.jpg|Vaneco. Kranio kun sablohorloĝo, de Philippe de Champaigne Dosiero:Sebald Beham Dame und der Tod.jpg|La Damo kaj la Mortulo, de Sebald Beham </Gallery>
Monumentaj sablohorloĝoj
Kelkaj grandaj sablohorloĝoj estis starigitaj kiel monumento en diversaj urboj:
<Gallery> Dosiero:Sanduhr-Mainz1.JPG|Granda sablohorloĝo en Majenco Dosiero:TimeWheel.jpg|La Rado de la Tempo (Időkerék) en Budapeŝto Dosiero:Sablier du Parc de Tessé.JPG|Sablohorloĝo de la parko de Tessé (Le Mans) far de Jean-Bernard Métais </Gallery>
George Jamesone
George JAMESONE aŭ JAMESON (naskiĝis ĉirkaŭ 1587 - m. en 1644) estis skota portretisto. Li naskiĝis en Aberdeen, kie lia patro estis arkitekto kaj membro de la pentrista ligo. Post la studado de pentrado ĉe Petro Paŭlo Rubens en Antverpeno (kie Antoon van Dyck estis lia kunlernanto), Jamesone revenis en 1620 al Aberdeen, kie li edziĝis en 1624. Tie li restis almenaŭ ĝis 1630, kiam li transloĝiĝis al Edinburgo.
Li estis dungita de la magistratoj de Edinburgo por kopii plurajn portretojn de skotaj reĝoj, cele al ilia prezento antaŭ Karlo la 1-a de Anglio okaze de lia unua vizito al Skotlando en 1633. La reĝo rekompensis la pentriston per diamanta ringo, kiun li prenis el sia propra fingro. Tiu okazaĵo famigis Jamesone, kaj li rapide ricevis konstantajn mendojn el la nobelaro kaj aristokratio de Skotlando. Inter liaj plej notindaj studentoj menciindas John Michael Wright. Jamesone mortis en Edinburgo en 1644.
Jonuta
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28403 loĝantojn. El tiuj estis 14467 viroj kaj 13936 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1101,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
En la komunumo ekzistas 216 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj, domaroj).
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 2019 mm/m² de precipitaĵo. Kiel en la tuta substato en la komunumo relative ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 21636 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 364 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,68 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Jean Ricardou
Jean RICARDOU (naskiĝis la en Cannes kaj mortis la  en Cannes estas verkisto kaj franca teoriisto de la nova romano. Malnova lernanto de la normala lernejo por instruistoj de Parizo, al kiu li aliĝas en 1951, li praktikas la profesion de instruisto ĝis 1961 kaj iĝas fakinstruisto en mezlernejo ĝis 1977. En 1982 li subtenas tezon de doktoreco pri literaturo. Lia literatura engaĝiĝo estas markita per lia renkonto kun Alain Robbe-Grillet en 1958. Li integrigas la revuon Tel Quel en 1962, kaj kontribuas en tiu revuo ĝis 1971. Ekde la jaroj 1980 li estas konsilisto por la programaĵo kaj la eldono de la internacia kultura centro de Cerisy-la-Salle. Liaj esploradoj disvolviĝas en la kampo de Textique (tekstiko), kiun li mem inventis en 1985.
Teorio de la nova romano
Kolokvoj estritaj: :
Eksteraj ligiloj
Une revue aujourd'hui pour quoi faire? (Conférence prononcée le 7 décembre 1981 au Centre Pompidou)
Messincourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Rudolf Clausius
Rudolf Julius Emmanuel CLAUSIUS (1822-1888) estis germana fiziko-kemiisto, matematikisto, pastro kiu enkondukis la koncepton pri entropio, starigis unuafoje en 1850, en ties baza verko pri Mekanika varmoteorio , la duan leĝon pri la termodinamiko, kaj studis la Teorion pri la Gaskinetiko kie li eksplikas la movon de la gasmolekuloj specife la averĝan trairvojon de la partikloj. Reafirmante la Ciklon de Sadi Carnot (1796-1832), li atribuis pli da solideco kaj vereco al la varmoteorio.
Biografio
Li komencis la bazedukon en la lernejo de sia patro. Post kelkaj jaroj li studis en la gimnazio de Sĉecino. Klaŭzo diplomiĝis en la Universitato de Berlino, en 1844, kie li studis matematikon kaj fizikon kune kun Heinrich Gustav Magnus (1802-1870), Johann Peter Gustav Lejeune Dirichlet (1805-1859) kaj Jakob Steiner (1796-1863), interalie. Li ankaŭ studis historion kun Leopold von Ranke (1795-1886) en la Universitato de Lepsiko. En 1847, li ricevis sian diplomon pri doktoreco en la Universitato de Halle an der Saale kun la optikefektoj sur la teratmosfero. Tiuepoke li fariĝis profesoro pri Fiziko en la Reĝa Lernejo pri Artilerio kaj Ingenierado de Berlino kaj profesoro en la Universitato de Berlino. En 1855 li instruis en la Politeknika lernejo de Zuriko, en la Federala Svisa Instituto pri Tekonologio de Zuriko, kie li restis ĝis 1867. En tiu jaro li transloĝiĝis al Würzburg kaj post du jaroj al Bonno.
En 1870, dum la Pruso-franca Milito li organizis medicinan teamon. Li vundiĝis en batalo, kaj tio lasis lin kun porĉiama kriplaĵo. Dank'al siaj servoj, li estis omaĝita per la Ferkruca Ordeno.
Lia edzino, Adelheid Rimpham, mortis dumnaske, en 1875, kaj lasis al li ses infanojn. Li daŭre instruis sed la esplortempo fariĝis pli mallongaj. En 1886, li ree edziĝis al Sophie Sack kaj havis alian infanon. Post du jaroj, en la 24-a de aŭgusto 1888, li mortis en Bonno.
Teori pri Varmo
La doktoriĝa tezo de Rudolfo Klaŭzo pri Lumrefrakto asertas ke la ĉielo estas blua dumtage kaj posedas plurajn rugeĉajn nuancojn ĉe mateniĝo kaj suneliro (inter aliaj fenomenoj) pro lumaj reflekto kaj refraktado. Pli malfrue, Lordo Rayleigh (1842-1919) elmontris ke tiu fakto okazas pro la lumdissendo. Tamen, preter tiu teorio, Klaŭzo uzis metodikon multe pli matematikan ol kelkaj tiam uzis.
Lia plej fama verko, Über die bewegende Kraft der Wärme publikiĝis en 1850, pri la varmoteorio. En ĉi libro li elmontris ian kontraŭdiron inter la principo de Sadi Carnot kaj la koncepto pri energikonservado. Klaŭzo reformulis la du leĝojn pri la termodinamiko celante elimini la kontraŭdiron (la tria leĝo estis elmontrita de Walther Hermann Nernst (1864-1941), inter 1906 kaj 1912). Ĉi-verko igis lin fama en la scienca komunumo.
Entropio
En 1865, Klaŭzo formulis la unuan matematikan ekvacion kiel koncepto pri entropio, uzinte unuafoje tiun nomon. Li uzis la mezurunuon ne plu akcepteblan por la entropio: klaŭzo aŭ simbole Cl. Klaŭzo elektis la vorton "entropion" ĉar ties greka signifo estas "transformiga enhavo". Unu klaŭzo egalvaloras al unu kalorio/oC aŭ 4.1868 ĵuloj ĉiu kelvin (J/K).
Vidu ankaŭ
<Gallery> LeakedBattery_2701a.jpg| Elektrolito Schemas_electrolyse_h2o.svg| Elektrolizo Melting_icecubes.gif| Entropio Solenoid-6.jpg| Elektromagnetismo RefractionVerre.jpg| Lumrefrakto Translational_motion.gif| Teorio pri Gaskinetiko Beakers.jpg| Listo de kemiistoj Lesage.jpg| Georges-Louis Le Sage (1724-1803) Carl_Friedrich_Gauss.jpg| Carl Friedrich Gauß (1777-1855) Wappen_Eilsum.jpg| Enne Dirksen (1788-1850) Georg_Simon_Ohm3.jpg| Georg Ohm (1789-1854) O_F_Mossotti.jpg| Ottaviano Mossotti (1791-1863) Martin_Ohm_002.jpg| Martin Ohm (1792-1872) Jebens,_Adolf_-_Leopold_von_Ranke_(detail)_-_1875.jpg| Leopold von Ranke (1795-1886) JakobSteiner.jpg| Jakob Steiner (1796-1863) Johann_Christian_Poggendorff.jpg| Johann Poggendorff (1796-1877) Sadi_Carnot.jpeg| Sadi Carnot (1796-1832) Benoit_Clapeyron.png| Emilio Klapejrono (1799-1864) Magnus_Gustav_Magnus_1841.jpg| Heinrich Gustav Magnus (1802-1870) Heinrich_Wilhelm_Dove_1857.jpg| Heinrich Wilhelm Dove (1803-1879) Peter_Gustav_Lejeune_Dirichlet.jpg| Peter Dirichlet (1805-1859) Arms_of_Edinburgh.png| John James Waterston (1811-1883) Julius_Robert_Mayer_von_Friedrich_Berrer_2.jpg| Roberto Majero (1814-1878) James_Prescott_Joule_by_John_Collier,_1882.jpg| Jakobo Preskoto Ĵulo (1818-1889) Gstokes.jpg| George Gabriel Stokes (1819-1903) Hermann_von_Helmholtz.jpg| Hermann von Helmholtz (1821-1894) Johann_Josef_Loschmidt.jpg| Josef Loschmidt (1821-1895) DEU Bielefeld COA.svg| August Krönig (1822-1879) Beakers.jpg| August Krönig (1822-1879) Gustav_Robert_Kirchhoff.jpg| Gustav Robert Kirchhoff (1824-1887) Lord_Kelvin_photograph.jpg| Lordo Kelvin (1824-1907) Georg_Friedrich_Bernhard_Riemann.jpeg| Bernhard Riemann (1826-1866) Gustav_Wiedemann_1860ca_Basel.jpg| Gustav Heinrich Wiedemann (1826-1899) Edward_J_Routh.jpg| Edward Routh (1831-1907) James_Clerk_Maxwell_big.jpg| James Clerk Maxwell (1831-1879) Theodor_Reye.jpeg| Theodor Reye (1838-1919) Wappen_der_Stadt_D%C3%BCren.svg| Friedrich Prym (1841-1915) August_Friedrich_Horstmann_01.jpg| August Horstmann (1842-1929) John_William_Strutt.jpg| Lordo Rayleigh (1842-1919) Boltzmann_Ludwig_Dibner_coll_SIL14-B5-06a.jpg| Ludwig Boltzmann (1844-1906) Eduard-Riecke_1845-1915.jpg| Eduard Riecke (1845-1915) AK_Kekule-Bonn_SS1872.jpg| Friedrich Krafft (1852-1923) Henri_Poincar%C3%A9-2.jpg| Henri Poincaré (1854-1912) DE-ST 15-0-81-135 Gardelegen COA.png| Friedrich Zimmer (1855-1919) Carl_Pulfrich.JPG| Carl Pulfrich (1858-1927) Arrhenius2.jpg| Svante Arrhenius (1859-1927) Walther_Nernst_SI.jpg| Walther Hermann Nernst (1864-1941) Otto_Stern.jpg| Otto Stern (1888-1969) </Gallery>
4983 Schroeteria
4983 Schroeteria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 11-an de septembro 1977 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (nun de fakto en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Johann Hieronymus Schröter (1745–1816), konatan pro liaj desegnoj de la Luno kaj de Marso.
Notgravuristo
Notgravuristo estas historia profesio, kiu konsistis en la produktado de presŝablonoj por muzikaĵoj.
Jean-Pierre Bel
Jean-Pierre Bel, naskiĝinta la en Lavaur (Tarn), estas franca politikisto.
Diplomita de la universitato Tuluzo 1 Capitole, li estis urbestro de Mijanès, poste de Lavelanet, du komunumoj de Ariège, departemento, kiun li reprezentis en la Senato de 1998 ĝis 2014.
Elektita prezidanto de la frakcio de la socialistaj senatanoj en 2004, li kondukis la senatan opozicion ĝis en 2011, kiam la maldekstro relative venkis en la senatanaj balotoj. Sekve de tiu baloto, li estis elektita prezidanto de la Senato de siaj samranguloj. Unua socialista prezidanto de la Senato en la kvina Respubliko, li estis kritikata pri la malfacilaĵoj travivitaj de la senta maldekstra plimulto. Li ne rekandidatiĝis kaj forlasis politikon en 2014.
Originoj
Jean-Pierre Bel naskiĝis en familio de komunistaj rezistantoj. Lia patro estis komerca mastro, lia patrino dungitino de PTT.
Post studoj en la liceo Berthelot de Tuluzo, li diplomiĝis pri publika juro en la Universitato Tuluzo 1,. Li edziĝis al la filino de Robert Naudi, prezidanto de la Departementa Konsilio de Ariège de 1985 ĝis 2001 ; kaj kun kiu li havas du filinojn. Divorcinte, Jean-Pierre Bel reedziĝis al Iriadne Pla Godinez, manekeno originanta de Kubo, kun kiu li havas unu filinon,.
Komenco
En la jardeko 1960-1970, Jean-Pierre Bel unue aktivis en la retoj solidaraj kun la hispanaj movadoj batalantaj kontraŭ la frankisma diktatoreco, aktivaj en la sudo de Francio. Arestita okaze de konvoja operacio, Jean-Pierre Bel estis malliberigita en Hispanio.
Li aktivis en la Ligo Komunista Revoluciista (LCR), kun li forlasis en 1978, por ekloĝi en Mijanès, la naskiĝa vilaĝo de sia edzino en Ariège.
Loka elektito kaj senatano
En 1983 Jean-Pierre Bel komencis sian politikan karieron aliĝante al la PS kaj fariĝante urbestro de Mijanès, komunumo de Ariège kun 90 loĝantoj. Naŭ jarojn poste, en 1992, li estis elektita regiona konsiliano de Sudo-Pireneoj.
Li eniris la nacian konsilion de la Socialista Partio en 1993, kaj sidis en la nacia estraro ĝis en 2003.
En 1998, tri jarojn post forlaso de sia posteno de urbestro de Mijanès, li estis elektita en la Departementa Konsilio de Ariège en la najbara kantono Lavelanet, kaj sidis ĝis sia elekto kiel ĉefurba urbestro en 2001. Jean-Pierre Bel estis ankaŭ membro de la nacia konsilio de la montaro de 1998 ĝis 2001. Li prezidas la Asocion de la urbestroj kaj elektitoj de Ariège ekde 2001, kaj apartenis al la estraro de la Asocio de urbestroj de Francio de 2001 ĝis 2006. Okaze de la municipaj balotoj de 2008, li lasis la listokapon al sia unua vicurbestro, Marc Sanchez, kiu sukcedis lin en la urbodomo.
Sekve de la senatanaj balotoj de la 26-a de septembro 2004, li sukcedis al Claude Estier por la prezidado de la socialista frakcio de la Senato. Li kandidatiĝis por la elekto de la prezidanto de la Senato fronte al la eliranta prezidanto, la senatano RPR Christian Poncelet, kiu estis elektita por tria mandato. La, Jean-Pierre Bel estis reelektita senatano de Ariège, per 76,21 % de la voĉoj en la unua balotvico. Li rekandidatiĝis por la prezido de la Senato, sed malsukcesis plian fojon, fronte, tiam al la eksa ministro UMP, Gérard Larcher. Jean-Pierre Bel fariĝis tiam membro de la komisiono pri ekonomiaj aferoj kaj plano.
Prezidanto de Senato
Sekve de la venko de la maldekstro en la senatanaj balotoj de la 25-a de septembro 2011, Jean-Pierre Bel estis elektita prezidanto de la Senato, la, per 179 voĉoj, kontraŭ 134 voĉoj al la eliranta prezidanto, Gérard Larcher, kaj 29 voĉoj al la centrisma kandidatino Valérie Létard , ,. Li fariĝis tiel la unua socialista prezidanto de la Supra Ĉambro de la franca Parlamento en la kvina Respubliko.
Lia prezido estis markita per kritikoj kontraŭ lia malforta aŭtoritateco kaj malfido de la komunistoj, kiuj voĉdonis kun la dekstra opozicio kontraŭ iuj tekstoj, tiel la Senato rifuzis iujn tekstojn prezentitajn de la socialista registaro, inter ili la teritoria reformo,.
La, Jean-Pierre Bel anoncis en la gazeto Le Monde, sian intencon ne rekandidatiĝi en la senatanaj balotoj de 2014. La dekstro reakiris plimulton sekve de tiu renovigo kaj la mandato de Jean-Pierre Bel finiĝas la. Lia antaŭulo Gérard Larcher refariĝis prezidanto de la Senato la morgaŭon.
Detailoj de mandatoj kaj oficoj
Mandatoj de parlamentano
Lokaj mandatoj
NGC 3897
NGC 3897 (aliaj indikoj — UGC 6784, MCG 6-26-41, ZWG 186.54, PGC 36902) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Thomas Murner
Franciskana monaĥo, en siaj satiroj plena je imagema kaj fantazia spirito, tre proksima de la populara dirmaniero, kaj riĉa je alegorioj kaj metaforoj, li batalis por la reformo de la katolika eklezio kaj atakis la luteranismon, al kiu li nomis "La ekzorcaĵo de la frenezuloj" (1512) aŭ "La Granda Stultulo" (1522). Tamen, li estis konsiderata unu el la plej satiraj poetoj de sia epoko, kaj ankaŭ verkis kelkajn traktatojn. En 1515, li prizorgis tradukon de la Eneado far Vergilio, kiun li dediĉis al la Imperiestro Maksimiliano la 1-a.
Biografio
En 1490, li eniris en la franciskanan ordenon, kaj en 1495, li komencis vojaĝi, kaj pli malfrue li studis kaj profesoris en Freiburg, kie li diplomiĝis kiel Bakalaŭro pri Teologio, en 1500, kaj Doktoro pri Teologio, en 1506. Sekve, li iris al Parizo kaj poste al Krakovo, kie li studis filozofion kaj matematikon, kaj Strasburgo. La Imperiestro Maksimiliano la 1-a lin omaĝis kun la titolo "poeta laureatus", en 1505. En 1513, li nomumiĝis direktoro de la franciskana monaĥejo, en Strasburgo, postenon kiun li rezignis en la venonta jaro kaŭze de publikigado de polemika libro. Pli malfrue li studis jurisprudecon en la Universitato de Bazelo, kaj en 1519, li ricevis diplomon kiel Doktoro pri Juro.
Barrax
Barrax [baRAKS] estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordokcidenta centro de la provinco, kaj en la parto Manĉo lime kun la provinca ĉefurbo Albaceto sur altebenaĵo antaŭ la montaro de Alcaraz. Estas areo de 189,86 km² je 731 msm. Temas pri loko hegemonie de agrikulturo ĉirkaŭata de grandaj etendoj de cerealoj.
Thomas Murner
Biografio
Murner havis pasiplenan kaj energian karakteron, tamen, li kolektis malamikojn, kien ajn li iris. Liaj satiraĵoj estas tre ŝarĝitaj je agresiveco, kiujn li aldirektis kontraŭ la tiama koruptado, la Reformo, kaj speciale kontraŭ Marteno Lutero. La satiraj verkoj de Murner estis influitaj en la verkoj de la strasburga predikisto Johann Geiler von Kaysersberg (1445-1510) kaj Sébastian Brant (1457-1521).
Barrax
Barrax havas 1 833 loĝantojn (2019) kun denseco de 9,86.
Heraldiko
Interesas la blazono de Barrax, pro sia partikulareco aligi al la heraldiko du novajn simbolojn: nome la floro de safrano kaj la ventomuelejo. La kultivo de safrano estis iam grava enspazofonto, sed nun apenaŭ restas iom. Pri ventomuelejo, oni konservas ĝin ankoraŭ sur monteto videble el foro, estante unu el plej altaj de la lando.
Historio
Sen konfirmaj dokumentoj, ŝajne la deveno de la setlejo estis la nomita Gastejo de Barrax, iama vojgastejo survoje al Andaluzio el la centro de la Iberia Duoninsulo kaj el Valencilando, apartenanta tiam al la jurisdikcio de Alcaraz, de kiu sendependiĝis la 20an de septembro de 1564 kiam ĝi ricevis la titolon de "Villa" el la reĝo Filipo la 2-a. La unuaj trovitaj dokumentoj estas de la jaro 1601.
Nanuque (mikroregiono)
La mikroregiono Nanuque (esperante: Nanuke) estas unu de la 66 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso. Ĝi enhavas 10 municipojn.
Lardo
Lardo estas grasa histo troviĝanta inter la haŭto kaj la muskoloj de la dorso kaj flanko de porkoj. La dorsa aŭ grasa lardo tute ne entenas muskolkarnon kaj la flanka lardo estas intermiksita de tavoletoj de muskolkarno. Kutime la lardo estas vendata kun ĝia haŭto.
Gergely Árvay
Gergely ÁRVAY [gergej Arvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Árvay Gergely estis hungara pastro, instruisto, tradukisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1834).
Lardo
Lardo povas esti uzata por kuirado, kaj tio okazis precipe en pasinteco kiam aliaj grasoj estis tro multekostaj. Pura lardo estas utila por kuirado ĉar ĝi fumas malmultege kiam varmigita.
Gergely Árvay
Gergely Árvay naskiĝis la  1790 en Vajta. Li mortis la 1872 en Buda.
Biografio
Gergely Árvay aliĝis al piaristoj en 1806 en Kecskemét. En la sekva jaro li ekinstruis en Kőszeg, poste en aliaj urboj. Baldaŭe li aliĝis al premonstratoj, kie li plulernis en Szombathely kaj Pest (urbo). En 1816 li iĝis pastro en Türje. Ekde 1823 li instruis en Keszthely, Szombathely. Fine li havis taskojn agrikulturajn en ekleziaj bienoj.
Lardo
La senco de "lardo" ankaŭ inkluzivas certan specon de porkaĵaj viando-strioj (duongrasa lardo), kiuj havas multe da graso kaj estas preparitaj per salo.
La fandita lardo nomiĝas porkoŝmalco.
Forno Canavese
Forno Canavese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Sparone, Pratiglione, Corio, Rivara, Rocca Canavese kaj Levone.
Tajera mevo
La Tajera mevo (Larus thayeri) estas granda blankokapa mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi estas birdo propra de Norda Ameriko kaj reproduktiĝas en la rokaj arktaj insuloj de Kanado kaj vintras ankaŭ en tiuj insuloj sed ĉefe en la marbordo de la Pacifiko, el suda Alasko al la Kalifornia Golfo, kvankam estas vintraj loĝantaroj en la Grandaj Lagoj kaj la alta parto de la rivero Misisipo. Tiu specio estis iam kiel eventuala vaganto ĉe Tamaulipas en Meksiko, Danio kaj aliaj partoj de okcidenta Eŭropo kaj Japanio.
Aspekto
Intermeza inter Amerika arĝentmevo kaj Blankflugila mevo laŭ koloro kaj aspekto la Tajera mevo (Larus thayeri) estis foje konsiderata kiel samspecia kun unu aŭ ambaŭ el la du menciitaj specioj. En nereprodukta plumaro ĝi havas helgrizajn suprajn partojn, kun rimarkindaj nigrecaj flugilpintoj kaj sufiĉe da bruna striado en kapo kaj kolo. En reprodukta plumaro ĝi havas malhelgrizajn suprajn partojn, kun rimarkindaj nigrecaj flugilpintoj. Kapo, kolo, brusto, ventro kaj subflugiloj estas ĉefe blankaj kaj la kruroj estas rozkoloraj. La beko estas flava kaj estas ruĝa makuleto en la suba makzelo antaŭ la bekopinto. La koloro de la irizo estas plej ofte malhela. Plenkreskulo pezas ĉirkaŭ 1 kg (900 ĝis 1100 g) kaj estas 52 ĝis 60 cm longa kun enverguro de 125 ĝis 135 cm. Somere kapo kaj kolo estas blankaj kaj la beko pli brilflava. Ambaŭ seksoj estas identaj. Junuloj estas brunaj, kun nigraj bekoj kaj kruroj kiuj poste rozkoloriĝas; ili atingas plenkreskan plumaron post kvar jaroj.
Kutimoj
Vintre ĝi troviĝas en etaj grupoj de miksitaj aroj de grandaj mevoj, kvankam la specio povas ariĝi en grandaj aroj per si mem en kelkaj lokoj. Somere la specio troviĝas en tundro de altaj arktaj insuloj. Ili reproduktiĝas ankaŭ en miksitaj kolonioj ĉe klifoj aŭ rifoj. La ino demetas 2 aŭ 3 bluajn aŭ brunverdajn ovojn en nestoj kovritaj de herbo, musko aŭ likenoj. Ambaŭ gepatroj kovas dum 23 ĝis 27 tagojn kaj manĝigas la idojn.
La voĉo konsistas el miaŭo kaj kriantaj notoj “kiu-kiu-kiu”, simila al tiu de Amerika arĝentmevo.
Ili manĝas fiŝojn, kalmarojn, krustulojn, ovojn kaj birdidojn, berojn, kadavraĵojn kaj aliajn putraĵojn aŭ rubaĵojn. Ili povas plonĝi.
Taksonomio
Okazas longdaŭra debato pri la taksonomia statuso de tiu specio, ĉar kelkaj fakuloj konsideras la Tajera mevo kiel la malhelan formon de la Blankflugila mevo, kaj la Kumliena mevo (foje konsiderata kiel subspecio ĉu de la Tajera mevo ĉu de de la Blankflugila mevo) kiel intermeza ekzemplo, formante geografian mutacion pli ol aparta specio. La Asocio de Amerikaj Ornitologoj konsideris la specion Tajera mevo kiel subspecion de la Amerika arĝentmevo el 1917 ĝis 1973, kiam ili decidis ke ĝi estu separata specio disde la Arĝentmevo. Dum multfoje oni pludaŭre sugestis ke tiu specio estu pli bone subspecio aŭ eĉ formo de Blankflugila mevo, la AAO kaj la kampogvidistoj de Nordameriko plukonsideras la specion Tajera mevo kiel separata specio. La Asocio de Britaj Ornitologoj samopinias kun la periodaĵo Birds of North America konsiderante la tri birdojn kiel formojn de Blankflugila mevo.
Kaj la komuna kaj la scienca nomoj omaĝas la ornitologon John Eliot Thayer.
Ahvazo
Ahvazo estas metropolo, universitata urbo kaj regiona ĉefurbo de Irano. La rivero Karun, kiu pasas la sudokcidenton de Irano ankaŭ pasas inter Ahvazo kaj dividas urbon en du partoj kaj tre beligas la urbon. La proksimaj urboj de Ahvazo estas Masĝed Solejman, Dezful, Andimeŝk, Ŝuŝtar, Ŝuŝ, Ramhormoz, Haftgel, Ize, Baghmalek, Behbahan, Mahŝahr, Ŝadegan, Ĥoramŝahr, Susangerd, Hovejze kaj Bustan. Ahvazo de la jaro 1977 havas la plej grandan loĝantaron kompare al aliaj urboj de la regiono. Antaŭe Abadano havis la plej grandan parton de la loĝantaro de la regiono. Ahvazo nun estas unu el la plej gravaj urboj de Irano kaj kontaktigas gravajn urbojn de la regiono kiel Abadano, Ĥoramŝahr ktp kun aliaj urboj de Irano.
Situo
Ahvazo lokiĝas en ebenaĵo laŭ rivero Karun. Laŭ la dekstra bordo la administra kaj industria centroj etendiĝas, laŭ la maldekstra bordo precipe loĝdomoj konstruiĝis. Abadano troviĝas 120 km-ojn.
Historio
La plej frue la loko nomiĝis Tareiana. Tie estis grava vojo de persoj. En la jaro 640 araboj invadis la urbon. Dum la mezepoko oni kultivis precipe sukerkanon, kiun helpis la digoj kaj kanaloj. En la 13-a kaj 14-a jarcentoj pro la atakado de mongoloj la urbo reevoluis al nura vilaĝo. Fine de la 19-a jarcento fervojo kaj laŭ la rivero haveno konstruiĝis. Ili portis eblecon de komercado. Jam en la 20-a jarcento en la proksimeco oni trovis nafton kaj Ahvazo forte evoluis. Dum la iraka-irana milito (1980-1988) la urbo estis proksima al la frontolinioj kaj suferis malbone dum la milito. En 2005 bombardadoj okazis. En 1989 ŝtalinstalaĵo konstruiĝis.
Abu Nuŭas aŭ Abu Nuvas (arabe: أبو نواس, Abū Nuvās, aŭ الحسن بن هانئ الحكمي الدمشقي, al-Hasan ibn Hani' al-Hakami ad-Dimaschqi, al-Ḥasan b. Hāniʾ al-Ḥakamī ad-Dimašqī; naskiĝis ĉirkaŭ 747–762 en Ahvaz al araba patro kaj persa patrino; mortis ĉirkaŭ 813–815 en Bagdado) estis elstara poeto de la frua abasida epoko (750–835).
Klimato
Ahvazo havas longajn, varmajn somerojn kaj mildajn, mallongajn vintrojn. Vintre la temperaturo falas ĝis frostopunkto. La pluvokvanto estas nur jare po 200 mm.
Trafiko
Ahvazo havas internacian flughavenon. Aŭtovojoj estas al Esfahano kaj Ŝirazo. En la urbo metroo trafikas, kiu estas 23 km-ojn longa kaj havas 24 staciojn.
Manĝaĵoj
Kabab baĥtijari, Emgeŝet (rizo kun fiŝaĵo, kiun oni kuiras per ia sekita sala fiŝo), maraj manĝaĵoj kiujn oni kuiras per fiŝo kiel Ghalye-mahi, Mahi sobur, Haŝu ktp.
Ambert (stacidomo)
Ambert estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ambert, en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Germain-des-Fossés - Darsac (785000).
4-hiperkuba kahelaro
En geometrio, la 4-hiperkuba kahelaro estas regula kahelaro de la eŭklida 4-spaco.
Kvar 4-hiperkuboj kuniĝas je ĉiu edro, kaj do la kahelaro estas pli eksplicite nomata kiel ordo-4 4-hiperkuba kahelaro. La kahelaro estas simila al:
La 4-hiperkuba kahelaro estas la unu el tri regulaj kahelaroj de la eŭklida 4-spaco. La aliaj du estas la 24-ĉela kahelaro kaj la 16-ĉela kahelaro.
La 4-hiperkuba kahelaro estas analoga de la kvadrata kahelaro de la ebeno kaj la kuba kahelaro de 3-spaco. Ĝi estas ero de familio de hiperkubaj kahelaroj - la {4,3,...,3,4} kahelaroj.
Pino
La pino estas genro (Pinus L. el pinacoj) de monoikaj pinglarboj kun ŝosetoj (ne okulfrapaj, sur mallongaj ŝosoj) portantaj faskon el 2-5 cm longaj pingloj, kun masklaj floroj grupe ĉe la bazo de la ŝosoj, la femalaj en la fino de la ŝosoj, je maturiĝo en la dua jaro fariĝantaj lignecaj strobiloj. Ĝi estas ĉiamverda konifero.
Utileco
Pluraj specioj de pinoj estas konsiderataj ĉarpentaĵaj kaj meblaj arboj.
Folioj
La folioj de pinoj estas de kvar tipoj:
János Vajda
Biografio
Li vivis ekde 1828 en Vál kaj frekventis gimnazion en Székesfehérvár inter 1836-1847. Poste reiris al Pest, kie li provis verkadi poemojn kaj kiel Sándor Petőfi, ankaŭ li estis migranta aktoro. En 1848 ankaŭ li estis motoro de la revolucio, poste li aliĝis al la liberecbatalantoj. Post la fiasko li estis en Padova, kiel soldato. Hejmenveninta li ne apogis pli novan revolucion, tial li izoliĝis kaj ankaŭ malriĉiĝis. Inter 1863-1866 li vivis en Vieno, poste li ĵurnaladis en Pest. Li mortis malriĉa kaj sola.
Lia poezio estis ponto inter Sándor Petőfi kaj Endre Ady. Foje li uzis pseŭdonimon Arisztidesz.
(88253) 2001 FV69
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
31599 Chloesherry
31599 Chloesherry estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chloe Sherry, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la John Adams High School de South Bend (Indianao, Usono).
Wentworth Miller
Wentworth Earl Miller III (naskiĝis en Chipping Norton, Oxfordshire, Britio; la 2-an de junio 1972) estas aktoro kaj modelo de Britio. Li famiĝis pro la ĉefrolado kiel "Michael Scofield" en televidserio Prison Break.
Prison Break tuj fariĝis unu el la plej famaj kaj gravaj televidserioj de la televidĉeno Fox. Per lia aktorado en tiu serio Miller famiĝis kaj sukcesis esti nomumata al la Premio Ora Globo en 2005, kiel plej bona aktoro en televidserio.
Wentworth Miller estris la liston de la sekssimbolaj aktoroj en 2006 kaj 2007 laŭ la revuo People. En 2007 estis nomata de la revuo Entertainment Weekly kiel la virseksa sekssimbolo plej erotika de ĉiuj epokoj. Krom la televidserio, muzikvideoj ankaŭ li laboris kiel modelo en pluraj komercaj kampanjoj.
Alex Leon
Leon Alex familia nomo Sándor Löwinger estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto naskita la 30-an de majo 1907 kaj mortinta post 8-a de marto 1944 en Ostrog, Sovetunio).